cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3686
Други поделби
Проучување на NGC 3686 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35268. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1437. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 51.
Гарц (Риген)
Географија
Гарц се наоѓа во јужниот дел на островот Риген, околу 5 километри од брего. Околната област се состои од ниски нерамномерни ридови, а највисока точка е Каноненберг (Kanonenberg) со 34 метри надморска височина. Гарц се наоѓа на 22 километри од Штралзунд на копното и 12 километри од поранешното окружно седиште Берген на Риген.
Кон Гарц припаѓаат следниве единици: Битенгаст, Думзевиц, Фосберг, Фројденберг, Глевиц, Гецлафсхаген, Грабов, Грос Шориц, Карниц, Клајн Штубен, Книпов, Колдевиц, Ковал, Лозентиц, Малцин, Полтенбуш, Попелвиц, Розенгартен, Шабернак, Зилмениц, Свине, Тангниц, Венторф, Цикер и Цудар.
Потекло на името
Каренц, Керентија или Кореница биле имиња дадени на словенскиот замок, за кој имало тешки борби во 1168 и 1234 и во едно време, за градот се мислело дека е поранешната резиденција Кореница, но денес тоа се чини неверојатно.
Во 1327, градските печат го носел името Херц во Руја (Chertz in Ruya). Меѓутоа, името „Гарц“, веројатно доаѓа од словенскиот збор gardec или gard и означува „утврдено место“ или „мал замок“. Претходник на Гарц е веројатно градот Рујендал (Ruyendal).
Рана историја
Кон крајот на првиот милениум, жителите на Риген биле источногерманското племе Руги, кои од век биле следени од Рујаните, западнословенско племе. Во и  век, тука постоел словенски замок со бедем и населба како кралска резиденција. Доброзачуваниот ѕид од тврдината бил сметан од историчарите во и  век како дел од легендарната резиденција Кореница. Меѓутоа, неодамнешните меѓудисциплинарни истражувања во 2004 и 2005 покажале дека бургот кај Венц (помеѓу Гингст и Трент на бреговите на Нојендорфер Вик) — поверојатно да било административното седиште и храмот Кореница. Вториот бил предаден без борба на 16 јуни 1168, еден ден по освојувањето на Јаромарсбург на ’ртот Аркона, од данскиот крал Валдемар I и неговиот командант Абсалон од Роскилде, по извршените преговори.
Во 1168, христијанските Данци ја уништиле тврдината во Гарц, како и храмот на Световид во тврдината на Аркона. Германските доселеници пристигнувале од 1240 и селото Гарц се развило.
Во 1316, Гарц добил градски права од ригенскиот принц Вицлав III и бил првпат споменат во 1316 и 1319. Поради тоа се смета за најстар град на островот. Градската црква од век, Св. Петар, првично припаѓала на данската бискупија Роскилде.
Статистичко расејување
Расејување или дисперзија (наречено и „раширеност/стеснетост“ или „варијабилитет“) — мерка во статистиката која изразува колку е раширена или стеснета распределбата (теоретски или во статистички примерок). Средната вредност на белегот ја изразува тенденцијата на групирањето на вредностите на белегот околу една вредност на белегот. Разликите помеѓу единиците на некоја маса во нивото на белегот претставуваат варијабилитет.
Гарц (Риген)
Рана историја
Во 1325, Риген, вклучувајќи го Гарц, потпаднале под Померанија. Во 1478, Риген бил споен со Померанија и по Триесетгодишната војна во 1648 со Вестфалскиот мир Гарц потпаднал под Шведска. Сè до 1815, како последица на Виенскиот конгрес Гарц не станал пруски град.
Околу 1648, црковната кула била уништена во бура и заменета со денешната кула. Во 1765 голем пожар уништил многу домови. Старите градски куќи, поголем дел од нив насочени со нивната поголема страна паралелно со патот, биле изградени потоа.
Поново време
Во 1930, истражувачот на дијабетес, Герхарт Кач, го основал првиот центар во Германија за клиничко и социомедицинско лечење на дијабетичарите во Гарц. Откако институцијата се преселила во Карлсбург во Западна Померанија, оддел на Институтот Карлсбург останал во Гарц.
Од 1991, центарот на Гарц бил во голема мера обновен како дел од планот за урбан развој. Близу Гарц се наоѓа предавател на германскиот телеком од 1993.
Администрација
Од 1818 до 1952, Гарц припаѓал на округот Риген (Kreis Rügen, од 1939, Landkreis Rügen), од 1952 до 1955 на округот Путбус, од 1956 повторно на Риген (Kreis Rügen, од 1990 Landkreis), и од 2011 на округот Западна Померанија-Риген.
На 1 јануари 2001 Грос Шориц бил припоен кон градот Гарц. На 13 јуни 2004, Цудар, истоимениот полуостров, бил приклучен кон градот. Во јануари 2005, Карниц бил исто така припоен кон Гарц.
Статистичко расејување
Овој поим се сопоставува наспроти положбата или средишната тенденција, а заедно тие се најчесто користени својства на распределба.
Мерки на расејување
Мерката на статистичкото расејување е исклучиво позитивен реален број кој е нула ако податоците се исти и се зголемува како што податоците се менуваат. Повеќето мерки на расејување ги имаат истите единици кога се мери квантитетот. Варијабилитетот може да се измери на различни начини, а сите мерки на варијација се делат на апсолутни и релативни.
Апсолутни мерки на расејување
Апсолутните мерки на расејување го изразуваат варијабилитетот во апсолутни износи во оние единици мерки, во кои се дадени модалитетите на белегот. Со други зборови, ако мерките се во метри или секунди, такви ќе бидат и мерките на расејување.
Апсолутни мерки на расејување се:
Овие мерки често се користат како проценители или параметри на расејување. Попрецизни и поадекватни мерки на расејување се тие на кои невлијаат малите цифри или заокружени бројки. Тука спаѓаат стандардното отстапување и интерквартилната разлика. Сите горенаведени мерки на статистичко расејување имаат корисни особености, бидејќи се со непроменлива положба, како и линеарни по градација. Така што, ако произволна променлива  X  има расејување SX , тогаш линеарната трансформација  Y = aX + b за реални a и b треба да има расејување  SY = |a|SX . Претходно споменатите показатели на варијациите претставуваат мерки на апсолутниот варијабилитет, бидејќи се изразени во единици мерки на набљудуваниот белег. Оттука не е можна компарација помеѓу варијабилитетот на белезите со различни единични мерки. Во ваквите случаи се наложува потребата апсолутното варирање да се сведе на некоја друга мерка, добиена од односот на апсолутното варирање и некоја мерка на тенденција кон средината.
Релативни мерки на расејување
Релативните мерки на расејување се користат за споредување на варијабилитетот на сериите кои се искажуваат во различни мерни единици. Релативни мерки на расејување се:
Тие се без димензија. Со други зборови, тие немаат единици дури и ако самите променливи имаат единици. Се јавуваат поради тоа што апсолутните мерки на расејување не овозможуваат компарирање на варијабилитетот на белезите со различни единични мерки. Така на пример: не би можело да се споредат варирањата на еден белег чии вредности се изразуваат во метри, со друг белег чии вредности се изразуваат во секунди, врз основа на стандардното отстапување на овие белези, бидејќи таа се искажува во различни единични мерки.
Сите споменати мерки на расејување се разликуваат меѓусебно, со оглед на нивната пресметка. Нивниот избор зависи од тоа за што се користат, односно бараната точност при изразување на варијабилитетот. Како адекватна и прецизна мерка на расејување се смета онаа која ги исполнува следните услови:
Карневалот во Масафра
Карневалот во Масафра - Maгија на Јонското море е карневалски настан, еден од најважните во регионот Пуља, кој се одржува секоја година во градот Масафра, во провинцијата Таранто.
Се смета за еден од најпразничните и за разлика од другите карневали, поголемиот дел од патеката за парадата на количките не е заграден и граѓаните и странците можат директно да учествуваат во анимацијата и забавата.
Италијанската влада го признала како еден од историските карневали на Италија.
Потекло
Според вековната традиција, карневалот Масафра започнува на 17 јануари, денот на кој се одржува празникот Свети Антониј Велики, од каде произлегува и народната поговорка:
На овој ден, селаните, земјоделците (одгледувачите) и домаќинките го носеле својот добиток на годишната церемонија за благословување на домашните и работните животни, која се изведувала на отворен простор пред древната карпеста црква Свети Антониј Велики, сопственост на Поглавјето, која пред изградбата на болницата Паљари, се наоѓала на отворен простор, надвор од градските порти.
Ден за славење почитуван од сите, постојано оживуван од популарните настани како палење оган на улиците, „пукање качокавало-сирење“ на источниот бедем на Гравина Свети Марко и играта Кокањ : потоа истата вечер, во куќата на победникот на кукања, луѓето се гоштевале и се „ носело шанге “, како што тогаш се подразбирало под огнени танци.
Од 17 јануари па наваму, прославите се повторувале со брзо темпо секоја карневалска недела и карневалски четврток, и секој од нив добил свое име и посебно значење. Тие биле вака: четврток на монасите, четврток на свештениците, четврток на изневерените (или на венчаните) и на крај четврток на лудите (или на младите). Потоа следел лошиот четврток (т.е. денот на Вдовицата), кој се совпаѓал со првиот четврток од Великиот пост.
Сè до втората половина на 20 век, вообичаено било монасите и свештениците да го слават својот „правилен“ четврток, разменувајќи си меѓусебе срдечна покана за ручек, додека во оној на изневерените тие славеле со раскошен ручек во семејна атмосфера, со печени колбаси (колбаси на скара) и многу вино.
Посебна била битката придружена со грав-канелини и гравот кои ги фрлале „Господата“ кон вагоните, на што „буржоазиjaта“ пеш им возвратилa со портокали и количини салата и сето тоа што го имале продавачите на зеленчук на тезгите.
Уште покарактеристична била поворката на „креаторите на дуксери“ кои со качулки, скандирајќи вулгарности, го носеле на раменици Сант'Ачионе, претставен од Џовани Франкино познат како Пичиуно, кој добивал подароци од кулинарски тип од тогашните месари.
Следбениците на Сант'Ачионе парадирале во недела, отстапувајќи ѝ го местото во вторник на парадата на картерите, предводена од Винченцо ил Тарантино, кои претставувале поворка на карневал пред умирање, собирајќи подароци и намирници од продавници, гостилници и кафулиња. Триумфалната поворка, опремена со шприцови и клизма, била започната од страна на една карактеристична група кои држеле садови за во соба полни со brasciole (ролни од месо) и polpette de cavadde (ќофтиња од коњско месо) кои впрочем се јаделе со раце, нудејќи им ги и многубројните странци кои ги преполниле улиците во селото и пееле во хор:
што во превод значи:
Карневалот
Како што потврдуваат некои документи од XVIII век на Братството Масафра на Светата Тајна, вообичаено било да се слави Карневалот, кој се состоел од тридневен обред на обесштетување за да се побара прошка од Исус за навредите што му биле нанесени за време на карневалот.
Првиот четврток од Великиот пост бил резервиран, во однос на претходно кажаното, за вдовци и вдовици, кога месото било веќе намалено/во опаѓање, а месарниците биле затворени. Се раскажува за тоа како една вдовица отишла во месарница за да купи месо, сфаќајќи дека сè било распродадено: алузија на маките кои мора да го крунисаат остатокот од животот на една сиромашна жена сведена во состојба на вдовица.
Раѓањето на современиот карневал
Во 1951 година, во пресрет на Великиот пост, некои момчиња организирале една игра: поставувале плакати со најава за борба со бикови за последната карневалска недела на тогашниот главен плоштад во градот и на денот на настанот имало загрижени граѓани бидејќи не биле свесни за шегата, по што се родила необична поворка, со бик од тврда хартија кој го држеле две момчиња, асистентите на матадорот, самиот тој, ветеринар во бел мантил и коњаници кои јавале играчки: метли со глава на коњ.
Следната година, на 24 и 26 февруари, се одржал првиот натпревар каде што биле наградувани маскираните групи: победници биле четириесетте елементи на драмското аматерско здружение „Голдони“ со Царот на Капри.
Потоа во 1953 година, општината Масафра го организирала првото издание на карневалот Масафра, со традиционалната парада на маскираните вагони.
Неодамнешни настани
Помеѓу деведесеттите и почетокот на новиот век, карневалот во Масафра видел сè поголемо нагласување на силата помеѓу возачите на маскираните вагони и општинската администрација поради отсуството на соодветни конструкции погодни за градба и засолниште на симболичните вагони. Многубројни биле изразувањата на незадоволство: конкретно, штрајкот на тврдата хартија. Разговори и Овошја во 2004 година, движењето Tivotose за да ги натера тогашните кандидати за градоначалници да го потпишат ветувањето за поставување нa камен-темелникот во паркот Читадела во првите 100 дена владеење во 2006 година и на крај масовниот штрајк организиран од здружението нa возачките групи во 2010 година.
По повод педесетгодишнината од настанот, изданието од 2003 година било поврзано со Италијанската лотарија.
Некои што учествувале во последниве години се „преселиле“ на карневалот во Виареџо, постигнувајќи добри резултати. Понатаму, настанот Масафра привлекувал сè поголемо внимание и интерес, исто така и на национално ниво, со признавањето на карневалот Масафра меѓу историските карневали во Италија, пoдобно да се финансира од страна на Мибакт во 2016 година.
Подготвувањето на вагоните
Првата фаза е онаа на создавање глинена форма: на формата треба да и се дадат сите најситни детали, без ништо да се занемари, со цел да биде покарактеристична.
Откако ќе се доврши формата, се прелива со масло и врз неа се истура малтер, врз кој откако ќе се излади и ќе се попрска со масло, ќе се залепи папие-маше.
Хартијата што се користи за папие-маше е онаа од весници, натопена во лепак, направена од вода и брашно: хартијата се дели на тенки ленти и се прави на тој начин да може да се прилепува на калапот. Штом ќе се исуши, папие-машето се одвојува од калапот и се составува со помош на картон и топол лепак.
По овој чекор, "куклата" е покриена со хартија+цемент, по што е подготвена за бојадисување и за полирање.
Структурите: проектот на Цитаделата на Карневалот
До денес, Карневалот во Масафра не располагал со структури кои биле соодветно дизајнирани и употребливи за исполнување на карневалските дела, но имало различни интервенции и полемики кои се појавиле за решавање на тој проблем. Упорното барање за изградба на „Cittadella del Carnevale“ (Цитадела на Карневалот) инспирирало неколку алегориски вагони низ годините, како што се Од романот на Алесандро Манцони, еве ги ветените шупи во 1994 година и Илузијата ќе продолжи во 1995 година од браќата Бруно и Мимо Фумарола, Дајте ни простор од Феста и Д'Аниело во 1994 година, Бескрајната приказна за проектот за 3Д уметност во 1996 година.
Во 2004 година, производителите на папие-маше (хартија), припадници на здружението Разговори и Овошја свикале штрајк, создавајќи само една маскирана група, од картон и дрво, жалејќи се на задоцнетата исплата на наградите за победниците и на недостатокот на соодветни структури за изградба на алегориските вагони.
Следната година, тогашниот градоначалник Џузепе Кофано им ги позајмил на производителите на папие-маше (хартија) просториите на поранешната општинска кланица, која била напуштена со години. Овие структури, кои се користеле до 2016 година, биле отсекогаш недоволни во однос на безбедносните и хигиенските норми, што резултирало и со недоволни димензии за да се приспособат на конструкциите на вагоните, во најголем дел изградени на отворено, изложени на големи ризици поради промена на временските услови.
Во 2006 година, по повод општинските избори, изработувачите на папие-маше го лансирале предлогот „Јас ќе гласам за тебе, ако“, со кој се барало од кандидатите за градоначалници да ветат, во случај на победа, поставување на првиот камен на карневалската тврдина (Цитаделата на Карневалот) во Масафра во првите 100 дена од администрацијата. Сепак, ветувањето не било испочитувано. Во 2008 година било формирано здружение на претприемачи (конзорциум) помеѓу Администрацијата и папие-маше, на кое му било доверено управувањето со изданијата на Карневалот, кое имало и за цел да се подготват темелите за изградба на идната Цитадела.
Во есента 2009 година, возачите во пресрет на претстојното издание на Карневалот, се плашеле од можноста за колективен штрајк на папие-маше, доколку не биле сослушани во врска со одржувањето и обновувањето на заемот за користење на објектите на поранешната Општинска кланица, за проектот на идната Цитадела и за зголемувањето на наградите кои требало да се добијат. Општинската администрација, по првичниот привид на помирување и интервенција на Провинцијата, не постигнала договор и ги вклучила другите градски ентитети, првенствено училиштата, за остварување на карневалската парада: производителите на папие-маше не создале вагони, освен еден возач, чие дело, сепак, претрпело голема штета поради пожар предизвикан од непознати лица два дена пред парадата.
Во септември 2011 година, се стравувало од можноста за нов штрајк на папие-маше за изданието од 2012 година, поради доцнењето на билансот на наградите доделени на штотуку завршениот конкурс. Неколку месеци по парадата, сепак, бил постигнат договор со општинската администрација и Карневалот, иако со само 5 алегориски вагони со „намалени“ димензии, се одржувал редовно, предвидувајќи ја и можноста за дополнително летно издание, но тоа всушност не се случило: според договорите, градоначалникот го обезбедил потребното салдо на паричните награди, конзорциумот (здружението) бил отстранет во јуни 2012 година за да се направи простор за ново здружение независно од политиката на кoja би и се доверила организацијата за настанот, кое сè уште не е создадено, а било дадено ветување за изнаоѓање на европски фондови за изградба на Цитаделата.
Истовремено, Општината идентификувала, во периодот од ноември до декември во 2016 година, преку јавен оглас, два индустриски магацини во приватна сопственост, кои се изнајмувале на сопствен трошок на општинското подрачје, со цел да им се дадат нови, поголеми и посоодветни простори на производителите на папие-маше, одлучувајќи заедно со нив, за изданието за 2017 година, да се одложи парадата на алегориските (симболичните) вагони во месец јули.
На 14 јули 2020 година, конзорциумот ОИР од Таранто имал распишано јавен оглас за стекнување на имоти, кои требало да се пренаменат за карневалската Цитадела. На 26 мај 2021 година, градоначалникот Фабрицио Кварто го објавил потпишувањето на договорот помеѓу Конзорциумот ОИР и регионот Пуља за добивање на површина, лоцирана во индустриската област во Масафра, во близина на државниот пат 7 Виа Апија со магацини од 3200 метри квадратни, 20500 метри квадратни слободни површини, плоштад и административен центар.
Парадата
[[Податотека:Avantitutta.jpg|лево|мини|348x348пкс| Вагон Со полна брзина само напред Разговори и Овошја (2007)
]] Парадите се одржуваат навечер на последната карневалска недела и на мрсниот вторник.
Почнувајќи од 2015 година, парадата со маски за деца од градинките и основните училишта се одржува претходното неделно утро и потоа наутро истиот ден кога е предвидена првата парада.
Смртта на кралот Карневал
Помеѓу кожарите, даночниците и пекарите било обичај да прават поворка со луксузни ковчези за Карневалот „на умирање“, кој бил наречен Хуан (Џовани), најверојатно во спомен на Џовани Карневал, организаторот на првите настани во Масафра во првата половина на 19 век.
Истото го направило и „Четириколото“ на Фафуоко, носејќи голема сламена кукла во селанска облека. На поворката и претходела бескрајна низа лажни браќа, свештеници и верници со запалени светилки и факели. Зад ковчегот следеле насмеаните придружнички на Роза, сопругата на Карневалот. Малата музичка група на Доминик Франкино, со својата музика, ги придружувала поворките.
На полноќ, грозоморното патарина на црквата Санта Марија ди Костантинополи (урната во 1929 година) ја сигнализирала смртта на карневалот, чие „тело“ било запалено или фрлено во клисурата. За горчливото сеќавање на веселбата сведочи и стихот што бил рецитиран следниот ден:
Маски
Официјалните маски на карневалот Масафра се Гибергало и Лу Пагиусе. Првата маска е весел кловн облечен во црн фрак и петел на поводник, додека втората маска е стереотипот на селанецот од Масафра, со торба и купа купа (путипу - музички инструмент).
За нивно обележје претстоел долг и сложен пат: во 2003 година Фондацијата Карневалот во Масафра предложила, по јавен конкурс, да се прогласи Лу Пагиусе за официјална маска на карневалот, додека во 2005 година тогашниот градоначалник на Масафра, Џузепе Кофано, објавил на прес-конференцијата дека Гибергало ќе биде официјална маска.
Во ноември 2008 година, градскиот совет одлучил дека и двата лика (двете маски) требало да бидат признаени како официјални маски на карневалот во Масафра.
Сара Пулсон
Сара Кетрин Пулсон (родена на 17 декември 1974 година) е американска актерка. Таа ја започна својата актерска кариера во сценските продукции на Њујорк пред да глуми во краткотрајните телевизиски серии American Gothic (1995-1996) и Џек и Џил (1999-2001). Подоцна се појавила во комични филмови како што се Што сакаат жените (2000) и Долу со љубовта (2003) и драмски филмови како Патот до војната (2002) и Озлогласената Бети Пејџ (2005). Од 2006 до 2007 година, таа ја глумела Хариет Хејс во хумористичната драмска серија на NBC , Студио 60 на Сансет Стрип, за која ја добила својата прва номинација за наградата Златен глобус. Во 2008 година, таа ја глумела Елен Долан во филмот за суперхерој ноар „Духот“.
Пулсон се појавила на Бродвеј во претставите „Стаклена менажерија“ во 2005 година и „Собрани приказни“ во 2010 година. Таа исто така глумела во голем број независни филмови и имала водечка улога во хумористичната серија на ABC Купидон (2009). Подоцна глумела во независниот драмски филм Марта Марси Меј Марлен (2011) и добила номинации за наградата Еми Primetime и наградата Златен глобус за нејзиниот портрет на Никол Валас во филмот на HBO Game Change (2012). Таа била прикажана како Мери Епс во историскиот драмски филм од 2013 година 12 години ропство, како Аби Герхард во романтичната драма филм Керол од 2015 година и како Тони Бредли во политичкиот драмски филм од 2017 година The Post, од кои сите беа номинирани за повеќе награди Оскар. Нејзините други филмови вклучуваат Serenity (2005), Новогодишна ноќ (2011), Mud (2012), Blue Jay (2016), Ocean's 8 (2018), Bird Box (2018), Glass (2019) и Run (2020).
Ран живот
Сара Кетрин Пулсон е родена во Тампа, Флорида, на 17 декември 1974 година, ќерка на Кетрин Гордон и Даглас Лајл Пулсон II. Раниот живот го поминала во Јужна Тампа до разводот на нејзините родители кога имала пет години. По разделбата на нејзините родители, таа се преселила со нејзината мајка и сестра во Мејн, а потоа во Њујорк Сити. Нејзината мајка работела како келнерка, а Пулсон живеела во Квинс и Грамерси парк пред да се пресели во Парк Слоуп. Таа се присетила на овој период: „Мајка ми имаше 27 години [кога се преселивме]. Таа не познавала ниту еден човек во Њујорк. Се вработила во ресторанот Сарди. Во текот на своето детство, Пулсон летувала со нејзиниот татко во Флорида, кој бил извршен директор во компанија за производство на врати во Тампа. Таа посетувала P.S. 29 и Беркли Керол училиште во Бруклин пред да почне во средното училиште Fiorello H. LaGuardia Менхетен и Американската академија за драмски уметности.
1994–2007 година
Пулсон почнала да работи како актерка веднаш по средното училиште. Таа се појавила во претставата Хортон Фут Talking Pictures во Театарот на потписи и во една епизода од Law &amp; Order во 1994 година. Следната година Пулсон се појавила во телевизискиот филм Hallmark Friends at Last (1995) заедно со Кетлин Тарнер, играјќи ја возрасната верзија на ќерката на ликот на Тарнер. Таа, исто така, глумела во краткотрајната телевизиска серија American Gothic (исто така 1995), глумејќи дух на убиена жена.
Во 1997 година, Пулсон го направила своето деби во независниот трилер филм Левитација, глумејќи жена која открива дека е бремена по анонимна сексуална средба. Леонард Клејди од Variety истакнал дека Пулсон и нејзините колеги „не се поддржани од сценариото“, заклучувајќи: „ Левитацијата е мрачна, згрчена сага за идентитетот и припадноста. Несоодветна комбинација на мелодрама и магичен реализам, инди-напорот ќе има дефинитивно тешко време во театарската арена“. Во 1997 година, Пулсон била истакната актерка (Џенис/Нина) во дводелната епизода „Вистинска романса“ на Крекер, во која глуми Роберт Пасторели. Таа, исто така, се појавила Оф-Бродвеј во есенската продукција на Killer Joe во 1998 година. Таа потоа ја играла Елиса Кронкајт во хумористичната драмска серија на ВБ Џек и Џил (1999). Истата година, таа била избрана и покрај Џулиет Луис и Дајан Китон во драмата Другата сестра, глумејќи ја лезбејката сестра на жена со попреченост во развојот во Сан Франциско, и во споредната улога играјќи заложник во комедијата Држи Горе, спроти Џејми Фокс. Следната година, таа имала мала споредна улога во комедијата Што сакаат жените, со Мел Гибсон и Хелен Хант.
Во 2004 година, таа имала споредна улога во серијата на ABC The D.A., која била откажана по само четири епизоди. Во пролетта 2005 година, Пулсон глумела во оживувањето на Стаклената менажерија на Бродвеј, наспроти идната колешка од Американската хорор приказна Џесика Ланг. Бен Брентли од Њујорк Тајмс оценил дека продукцијата е „погрешно насочена и погрешно емитувана... реалноста никогаш не се појавува во оваа надреално заматена продукција.“ Подоцна истата година, Пулсон се појавила надвор од Бродвеј во продукцијата на Поладно од овде, наспроти Лили Рејб (исто така нејзината идна колешка во Американската хорор приказна ). Продукцијата добила неповолна рецензија од Variety, при што критичарот Дејв Руни напишал: „Рејб зборува во засегнат монотон додека Сара Пулсон има измерено, нагорно насочување на испорака на детска ТВ презентерка ... оваа воспитана, меланхолична игра предизвикува главно непристрасен одговор, што не е мала опструкција во делото што се занимава со загуба.“
Исто така, во 2005 година, Пулсон имала мала улога во научно-фантастичниот филм Serenity во режија на Џос Видон. Во телевизиската сезона 2006-07, Пулсон глумела во Студиото 60 на Ен-Би-Си на Сансет Стрип, играјќи ја Хариет Хејс, една од ѕвездите на шоуто-во-шоу. Оваа улога ѝ донела номинација за наградата Златен глобус за најдобра споредна женска актерка - серија, минисерија или телевизиски филм. Во декември 2008 година, Пулсон се појавила во екранизацијата на стрипот Духот на Вил Ајснер, играјќи ја ажурираната верзија на ликот Елен Долан.
2008–2015 година
Во 2008 година, ABC ја ставија Пулсон во пилотот Купид, на кој му било наредено да се емитува. Тоа било римејк на серијата од 1998 година со Џереми Пивен и Пола Маршал во главните улоги. Во новата верзија, Пулсон глумела покрај Боби Канавал. Дебитирал кон крајот на март 2009 година на ABC, но бил откажан на 19 мај 2009 година, по шест епизоди. Во февруари 2010 година, Пулсон била избрана за улогата на мајката на главниот лик Мередит Греј во 1982 година, во драмата на ABC, Grey's Anatomy, појавувајќи се во секвенца на ретроспектива во епизода од шестата сезона. Таа потоа ја играла Никол Валас во филмот на HBO Game Change (2012), базиран на настани од кампањата за претседателските избори во САД во 2008 година. За нејзината изведба, таа ја заработила наградата Primetime Emmy и номинациите за наградата Златен глобус.
Во пролетта 2010 година, таа глумела во Собраните приказни на Доналд Маргулис заедно со Линда Лавин на Бродвеј. Истата година, Пулсон ја сними независната драма Марта Марси Меј Марлен, во која глумела заедно со Елизабет Олсен и Хју Денси, портретирајќи ја богатата сестра на жена која избегала од култ. Филмот бил објавен во есента 2011 година. Истовремено, Пулсон гостувала во три епизоди од антологиската серија на FX Американска хорор приказна, играјќи ја медиумската Били Дин Хауард. Пулсон се вратила следната година за втората сезона, Американска хорор приказна: Уточиште, во која таа играла нов лик, Лана Винтерс, писателка која е посветена на уточиштето затоа што е лезбејка. Во тоа време, таа ја играла и споредната улога на Мери Ли во познатиот драмски филм од 2012 година Mud, со Метју Меконахи во главната улога.
Пулсон се вратила во театарот во март 2013 година, појавувајќи се во Оф-Бродвејската продукција на Талис Фоли заедно со Дени Бурстајн. Таа потоа глумела во третата сезона на Американската хорор приказна, насловена како Ковен (2013) како Корделија Фокс, вештерка која води академија за други млади вештерки. Истата година, таа глумела како Мери Епс, навредлива сопственичка на робови, во историскиот драмски филм 12 години ропство. Филмот бил критички успех, заработувајќи бројни признанија.
2016 – денес
Почнувајќи од февруари 2016 година, Пулсон глумела во првата сезона од серијата за вистинска криминална антологија American Crime Story, поднаслов Луѓето против О.Џ. Симсон, портретирувајќи ја обвинителката Марсија Кларк. Таа добила широко распространето критичко признание за нејзината изведба и освоила различни награди, вклучувајќи ја и наградата TCA за индивидуално достигнување во драма, наградата Primetime Emmy за извонредна главна актерка во ограничена серија или филм и наградата Златен глобус за најдобра актерка - минисерија или телевизиски Филм.
Во јуни 2016 година, Кампањата за човекови права објавила видео во знак на почит на жртвите од пукањето во ноќниот клуб во Орландо; во видеото, Пулсон и други луѓе ги раскажуваат приказните за луѓето кој биле убиени таму. Во есента 2016 година, таа глумела во шестата итерација на Американската хорор приказна, поднаслов Роанок ; во него, таа била избрана за двојните улоги на британската актерка Одри Тиндал и измачената сопруга и инструктор по јога Шелби Милер, од која последната е портретирана од ликот на Тиндал во My Roanoke Nightmare, документарен филм од серијата. Таа, исто така, ја репризирала нејзината улога на Лана Винтерс во последната епизода на Roanoke.
По завршувањето на Roanoke, Пулсон се појавила во седмата сезона на серијата, Cult (2017), во која ја играла сопственичката на ресторан Али Мејфер-Ричардс, како и Сузан Аткинс во 10-тата епизода од сезоната. Таа, исто така, глумела како Џералдин Пејџ во една епизода од првата сезона на драмската антологиска серија „Feud “ (2017), која го хронизирала турбулентниот работен однос помеѓу актерките Бет Дејвис и Џоан Крафорд. Потоа, Пулсон била избрана за филмот Ocean's 8 (2018), во кој глумела со Кејт Бланшет, Сандра Булок, Ен Хатавеј, Минди Калинг, Авквафина и Ријана. Филмот бил комерцијален успех, со заработка од речиси 300 милиони долари на светските благајни. Во 2017 година таа била поканета да се приклучи на Академијата за филмски уметности и науки.
Пулсон се вратила за осмата сезона на Американската хорор приказна, насловена Апокалипса, чија премиера била на 12 септември 2018 година. Во Апокалипса, Пулсон ги репризирала и улогите на Куќата на Убиството и Ковен на Били Дин Хауард и Корделија Фокс, а исто така глумела и како злобната госпоѓица Вилхемина Венабл. Покрај тоа што се појавила како три лика, Пулсон режирала и една од епизодите од сезоната, што го одбележало нејзиното режисерско деби. Таа ја играла сестрата на ликот на Сандра Булок, Џесика, во драмскиот хорор филм Bird Box, кој бил објавен на Нетфликс во декември 2018 година.
Во 2019 година, Пулсон глумела како д-р Ели Стејпл во суперхеројскиот трилер филм Glass, Ксандра во драмскиот филм The Goldfinch и Д-р Зара во анимираниот авантуристички филм Abominable. Пулсон потоа глумела како Алис Макреј во ограничената драмска серија на FX, Mrs. Америка, чија премиера била во април 2020 година. Таа, исто така, глумела како Клариса Монтгомери во сатиричната комедија на HBO телевизиски филм Крајбрежни елити, чија премиера била во септември 2020 година. Во септември 2017 година, било објавено дека Пулсон ќе глумела како помлада верзија на медицинската сестра Милдред Рачед, негативецот на романот Еден леташе над кукушкото гнездо и неговата прославена филмска адаптација од 1975 година, во драмската серија на Нетфликс Рачед, ретропродолжение на романот што би го прикажало потеклото на ликот. Првата сезона била објавена на 18 септември 2020 година.
Во ноември 2020 година, Пулсон глумела во трилер филмот Run, заедно со Кира Ален. Тој станал најгледаниот оригинален филм на платформата за стриминг Hulu.
Во 2021 година, таа ја портретирала Линда Трип во третата сезона од серијата за вистинска криминална антологија American Crime Story, под наслов Импичмент. Во 2021 година таа се вратила во <i id="mwAfg">Американската хорор приказна</i> за нејзината десетта сезона, откако била отсутна во деветтата сезона.
Во февруари 2022 година било објавено дека Пулсон била избрана да го портретира авторот Гленон Дојл во ТВ серија заснована на мемоарите на Дојл, Нескротлив.
Во медиумите
Во 2017 година, списанието Тајм ја прогласила Пулсон за една од 100-те највлијателни луѓе во светот.
Приватен живот
Полсон живее во Лос Анџелес. Таа е поддржувач на Демократската партија. Кога имала 25 години и бил дијагностициран меланом на грбот, но израстокот бил отстранет пред ракот да се прошири.
Осврнувајќи се на нејзината сексуалност, Пулсон ја нарече „течна ситуација“ и подоцна рече: „Ако моите животни избори треба да се засноваат на она што се очекува од мене од заедницата од која било страна, тоа ќе ме натера да се чувствувам навистина затегнато и не сакам да го чувствувам тоа“. Таа била во врска со актерката Чери Џонс од 2004 до 2009 година. Таа била во врски само со мажи пред оваа врска, вклучувајќи го и нејзиниот поранешен вереник, драматургот Трејси Летс. Од почетокот на 2015 година, таа е во врска со актерката Холанд Тејлор.
Филмографија
Пулсон се појавила во филмови како Што сакаат жените (2000), Долу со љубовта (2003), Спокојство (2005), Озлогласената Бети Пејџ (2005), Духот (2008), Марта Марси Меј Марлен (2011), Новогодишна ноќ (2011), Кал (2012), Промена на Играта (2012), 12 години роб (2013), Керол (2015), Блу Џеј (2016), Пост (2017), Ocean's 8 (2018), Кутија за Птици (2018), Стакло (2019), Одвратно (2019) и Run (2020).
На телевизија, Пулсон глумела во Американска Готика (1995-1996), Џек и Џил (1999-2001), Дедвуд(2006), Studio 60 on the Sunset Strip (2006-2007), Купидон (2009), Американска хорор приказна (2011-денес), Американска криминална приказна (2016–денес), Г-ѓа Америка (2020) и Рачед (2020-денес).
Пулсон, исто така, се појавила на Бродвеј во драмите Стаклената менажерија (2005) и Собраните приказни (2010) и оф-Бродвејските драми Злосторства на Срцето (2008) и Talley's Folly (2013).
Награди и номинации
Пулсон имала акумулирано номинации за седум Primetime Emmy награди, пет награди Златен глобус и две Screen Actors Guild Awards, добивајќи по една од секоја за нејзината улога во ограничената серија ''Луѓето против О.Џ. Симсон: Американска криминална приказна''. Таа, исто така, била номинирана за нејзината работа на други телевизиски програми, како што се хумористичната драмска серија Студио 60 на зајдисонцето, политичкиот драмски филм „Игра промени “ и хорор антологиската серија „Американска хорор приказна“. За нејзината изведба во периодниот драмски филм 12 години ропство награден со Оскар, таа била номинирана за наградата Screen Actors Guild Awards.
Депсид
Депсид претставува полифенолно соединение составено од две или повеќе моноциклични ароматични единици поврзани со естерска врска. Депсидите најчесто се наоѓаат во лишаите, но исто така се изолирани од вишите растенија, вклучувајќи видови од Ericaceae, Lamiaceae, Papaveraceae и Myrtaceae. Депсидите имаат антибиотска, анти-ХИВ, антиоксидансна, и анти-пролиферативна активност. Како инхибитори на синтезата на простагландини и биосинтезата на леукотриен B4, депсидите се потентни нестероидни антиинфламаторни средства.
Депсидаза претставува вид на ензим која ги кине депсидните врски. Еден таков ензим е таназата.
Катерина Медичи
Катерина Медичи (итал. Caterina Maria Romula de’ Medici, франц. Catherine de Médicis; Фиренца, — Блоа, ) била француска кралица која владеела во времето на верските војни во Франција во 16 век.
Животопис
Катерина била ќерка на војводата Лоренца II Медичиј (1492—1519), војвода Урбин, (1495—1519). Двата родитела и починале некокју неделипосле нејзиниот роденден. Од нив ја наследила титулата на контеса Оверње и војвотка на Урбина. Пораснала во Италија.
Се омажила за францускиот крал Анри II во 1533 кога имала 14 години. Имала десет деца, од кои три починале како новороденчиња. Трите последни крала на француската династија Валоа, Франсоа II (1559–1560), Шарл IX (1560–1575), Анри III (1575–1589), биле синови на Катерина Медичи.
Нејзината најстара ќерка, Елизабета, станала жена на шпанскиот крал Филип II, а најмладата ќерка, Маргарета (позната као кралица Марго), се омажила за протестантот Анри од Навара, кој подоцна станал француски крал по линијата на својот брат Анри IV.
Сите нејзини деца, освен Маргарета, биле болежливи, така да таа во другиот период, после смртта на сопругот во 1559г. кога станала регент, била де факто владар на Франција.
За време на владеењето Катерина Медичи, во август во 1572, во Паризу и поширока Франција се одиграл масакар на протестантските племиња. Во тоа време се сметало дека кралицата е директно одговорна за тој масакар. Таа јавно се трудела да се дистанцира од тој масакар и верската војна која следела. Сето време настојувала да одржи авторитет на кралските власти во условите и хаосот на граѓанската војна на католиците и протестантите.
Покрај владетелските и политичките улоги, Катерина Медичи ја поддржувала ренесансата уметност.
Горешници
Горешници или Чуруци — претпоследните три дена на месец јули. Започнуваат на 28 јули и завршуваат на 30 јули на денот на Светата маченичка Марина (Огнена Марија). Бидејќи се слави во најтоплиот период од годината, обичај е овој и претходните два дена да не се работат никакви полјоделски работи, заради заштита од пожари и поројни дождови. Трите денови Горешници порано служеле и за претскажување на временските одлики на претстојната зима.
Житие
Покрај многуте светии кои се слават во овие три дена, најмногу внимание и е посветен на Светата Великомаченица Марина. Таа била родум од Антиохија Писидиска, од родители незнабожци. Дури во својата дванаесетта година слушнала за Господ Исус Христос, дека се воплоти од Пречистата Дева, дека извршила многу чуда, примила крсна смрт и славно воскреснала. Таа сесе заветила дека никогаш нема да се мажи и така и пострадала за Христа. Татко ѝ ја замразил заради нејзината вера и не ја сметал за ќерка. Кога царскиот намесник Олимвриј дознал дека е христијанка, побарал од неа најпрво да му биде жена. А кога го одбила, ѝ наредил да им се поклони на идолите, на што Света Марина одговорила: „Нема да им се поклонам ниту ќе им принесам жртва на безживотните и мртви идоли, кои ниту самите знаат за себе ниту пак знаат дали ние ги чествуваме или ги бесчестиме: не им ја давам онаа чест што Му припаѓа само на мојот Создателот“. Тогаш Олимвриј ја подложил на маки, па целата изнаранета ја фрлил во затвор. Во затворот Марина Го молела Бога и по молитвата ѝ се јавил најпрво ѓаволот како страшна змија што ѝ се намоткала околу главата. Но штом светителката се прекрстила, змијата се распукнала и исчезнала. Тогаш ја заблеснала небесна светлина и ѕидовите на затворот заедно со покривот исчезнале и се јавил крст, висок и блескав, а на неговиот врв бела гулабица, од која се слушнал глас: „Радувај се, Марино, словесна гулабице Христова, ќерко на севишниот Сион, зашто дојде денот на твојата радост.“ Тогаш, со силата Божја, била исцелена од сите рани и болки. Другиот ден безумниот судија ја мачел во оган и во вода, но Марина претрпела се како во туѓо тело. Најпосле ја осудил на смрт со меч. Пред смртта ѝ се јавил Господ Исус со ангели. Била заклана во времето на царот Диоклецијан, но со душата и силата останала да живее на небото и на земјата. Една рака од Света Марина се наоѓа во манастирот Ватопед на Света Гора. Во Албанија пак, на планината Ланга над Охридското Езеро, се наоѓа манастир на Света Марина со дел од нејзините чудотворни мошти. Во овој манастир се случуваа и се случуваат многубројни чуда и за нив сведочат не само христијаните туку и муслиманите. Кон оваа светителка Турците имаат толкава почит, што никогаш не посакале да посегнат по светоста и имотот на манастирот. Едно време тутор на овој манастир беше Турчин.
Во Македонија
Во народот овие три дена се нарекуваат Горешници (од оган-горење) или во други места Чуруци (пак од чур-чад, чурење-чадење на оган). Уште чурук се вели за нешто што не добро, односно што е лошо (стана чурук - стана лошо). Во различни делови на Македонија постојат верувања поврзани со овој празник. Во Велес се верувало дека ''„Чуруци фчурујат, запалујат куќите на тија шчо работат на тој ден, от тоа секого го стра да фане работа. Калајџиите празнујат тој ден за чурец“''. Во Охрид, како што запишал Ефтим Спространов, Света Марена ја држеле за да не стануваат бури ''„Та је пала-и креват снопојте и полоѕите. Ко да фатет ветришча, грмежи, дожџој-да чуват Госпот је“''. Интерсно предание за оваа светица забележал и Кузман Шапкарев. Тој сведочи дека таа „го уловила ѓаволот за коси и го тепала по главата со чекан“. Ваква ретка претстава на Света маченица Марина со ѓаволот се наоѓа на фреска во манастирот Свети Наум и на икона во Галеријата на икони во Охрид. Шапкарев исто забележал дека „селаните ниту жнијат, ниту вршат во чест на светицата, која ја сметаат за покровителка на жетвата и воопшто на сеидбата“. Шапкарев запишал предание и за некој што не сакал да го почитува споменот и да празнува и ги принудил селаните жетвари - момоци да жнијат во тој ден. И ете, не по многу се запалила сетвата сама од себе, а истовремено ги повеал селаните силен ветар, та не само што непожнеаната сетва изгорела сама, туку и веќе пожнеаната и собраната на крстици, ставици, снопови и полози. Господарот на нивата, кој присуствувал на уништувачката на целата сетва, смајосан од неочекуваното чудо земал од се срце да се моли на Св. Марена да му прости и да го угаси пожарот, при што викал: „Прости Св. Марено! Ти палиш, ти гасниш Св. Марено!” Оттогај веќе на тој ден никогаш не жнеел. Кочани и околината постои верување дека ако се работи со оган или ако се готви во текот на овие денови до празникот посветен на св. Марина или Огнена Марија ќе се случи несреќа. Посебно дека не треба да се палат свеќи, за што свештениците велат дека е глупост и неиздржано верување.
Во Бугарија
Горештиците во Бугарија се нарекуваат и Блсци или Германовци. А овие денови одвоено се нарекувани уште Чурлига - која прави да чурудиса (да изгние), Прлига - која прли да изгори и Св. Марина - која штити од пожар и се почитува како господарка на змиите и лечителка од нивното смртоносно каснување. Обичај во селото попово било да се отсечат две стебла на дрво кое при раснењето се поделино на две. Потоа се забиваат едно во друго, се дупчат во нив дупки и се вметнува стап обвиткан со врвка. Интересно е дека до секое од стеблата треба да застанат две деца, близнаци. Браќата го тегнат стапот таму-ваму сè додека тој не почне да чади. Потоа го пренесуваат огнот врз однапред подготвена клада. Овој оган е наречен Божји, див оган.
Во Србија
Името на оваа светителка е почитувано особено кај жените, па на тој ден ниту работеле ни на поле, а ни по дома. Кај Србите за овој ден се вели дека ни игла нетреба да се вдене.
212 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5296 и 5297 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4538 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3548 и 3549 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 541.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 212 година се протега во 2424 и 2425, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2484 и 2485 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 331. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 859 и 858 исламска година пред хиџра.
NGC 6054
NGC 6054 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6054 се споменува и како IC 1183, MCG 3-41-103, CGCG 108-128, DRCG 34-77.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.