cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Преоптоварување на оператор
Пример
Забелешка дека единичниот оператор дефиниран како метод на класата ќе прими не видлив аргумент. (само работи од ):
Едно од најважните детали кога се имплементираат оператори за преоптеретување е фактот дека ниеден од најзастапените јазици за програмирање не нуди можност за промена на приоритетот на операторите за преоптоварување, водејќи до човечки грешки во фазата на проектирање, имплеметација, а и големи проблеми при процесот на дебагирање.
Каталог
Класификација на некои општи програмски јазици во зависност од тоа дали нивните оператори може да се преоптоварат од програмерот, дали може да се дефинираат нови преоптоварени оператори или множеството на преоптоварени оператори е ограничено.
Вишањ
Вишањ — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Ѓерб.
Оче наш
Оче наш — главната молитва во христијанството предложена од самиот Исус Христос во Беседата на гората запишана во Евангелието според Матеј (Мт 6,9-12) и Евангелието според Лука (Лк 11,2-4). Овде се дадени верзии на македонски, старословенски и црковнословенски.
Македонски
Старословенски во руска редакција (црковнословенски)
Марјан Ѓуров
Марјан Ѓуров (роден на во ) — поранешен македонски кошаркар и  репрезентативец.
Клупска кариера
Својата професионална кариера ја започнал во 1998 година во Годел Работнички. Со Работнички во неговата прва професионална сезона го освоил домашното Првенство. Во сезоната 1999/00, Ѓуров заедно со Работнички бил вицепрвак во Лигата и во Купот на Македонија 2000. Во следната сезона, Марјан Ѓуров со Работнички повторно ја освоил Лигата и повторно биле вицепрваци во Купот 2001. Во сезоната 2001/02, Марјан Ѓуров најпрвин го освоил Суперкупот 2001, па ја освоил Лигата, но повторно загубил од Никол Ферт во финалето од Купот 2002. Во сезоната 2002/03, Ѓуров со Фершпед Работнички ја освоил двојната круна. Марјан Ѓуров со Работнички повторно ги освоил двојните круни, во Лигата (2003/04, 2004/05, 2005/06) и соодносно во Купот (2004, 2005, 2006). За сезоната 2006/07, Ѓуров се преселил во Вардар Осигурување, притоа освојувајќи го Купот 2007. Следната сезона потпишал за Фени Индустри со кој го освоил Првенството 2007/08 и Купот 2008. Следната сезона, Ѓуров со Фени бил вицепрвак, губејќи од Фершпед Работнички во финалето. Во сезоната 2009/10, Ѓуров со кавадаречкиот клуб повторно ја освоил двојната круна. Во истиот тој Куп 2010, Ѓуров поради повреда не настапувал. Следната сезона, Марјан Ѓуров го освоил Првенството. За сезоната 2011/12, тој ја продолжил соработката со Фени. Тогаш во Лигата и во Купот 2012, Ѓуров со Фени Индустри бил вицепрвак, на во двата наврати губејќи од МЗТ Аеродром. Во август 2012 година, Ѓуроб му истекол договорот со Фени Индустри. За сезоната 2012/13, Ѓуров се вратил во Работнички. Со Работнички во сезоната 2013/14 бил вицепрвак во Лигата. Во својата последна сезона, Ѓуров со Работнички го освоил Купот 2015.
Репрезентативна кариера
Марјан Ѓуров бил член на уличната репрезентација на Македонија која се напреварувала на Светското првенство во улична кошарка 1998 во Париз, Франција. Таму тој добил прилика да се запознае со тогаш младите Коби Брајант и Трејси Мекгрејди, идните ѕвезди во НБА. На првенството Ѓуров со репрезентацијата стигнале до четвртфиналето каде загубиле од Југославија. На крајот тие завршиле на шестото место од 36 репрезентации.
Останата кариера
Марјан Ѓуров има завршено на Факултетот за физичка култура. Тој моментално предава кошарка на Спортската академија.
Антички театри во Македонија
На територијата на Република Македонија од хеленистичкиот и од римскиот период, познати под заедничкото име - класичен период, до нас успеале да допрат само четири театри сместени во големите урбани градски целини : Скупи, Стоби, Хераклеја и Лихнид. Македонија има театарска традиција долга 2000 години. За ова сведочат четирите досега откриени антички театри во наоѓалиштата:
Местоположба
Во подножјето на Зајчев Рид, од левата страна на реката Вардар, во непосредна близина на населба Злокуќани, пронајден е уште еден од многубројните археолошки наоѓалишта во Македонија, античкиот град Скупи, древниот предок на Скопје. Во наоѓалиштето Скупи (SCVPI ), може да се видат остатоците од некогашниот римски театар. Изграден во 2 век, за време на владеењето на царот Хадријан со неговата масивност и доминантност лежи на југозападната страна на Зајчев рид, надвишувајќи го поголемиот дел од античкиот град. Единствено сведоштво за оваа камена архитектура се блоковите кои денес може да се видат на скопското Кале, а биле секундарно вградени при создавањето на дел од неговиот фортификационен систем. На северниот крај на градот се издига прекрасниот антички театар во кој биле изведувани драмски претстави. Бројните остатоци од декоративната архитектонска пластика укажуваат на тоа дека оваа театарска зграда била богато украсена. Неговата монументалност зборува за театарот како објект со исклучително голема важност зашто во тоа време, во него се одвивал целокупниот културно-забавен живот во градот.
Историјат
Според сите пронајдоци, археолозите тврдат дека театарот датира од времето на Хадријан, одосно првата половина на вториот век од нашата ера. Точната година на неговото градење се претпоставува дека е 125 година, односно годината во која римскиот цар ги посетил овие простори. Неговата раскош и големина наговестува на можноста, театарот да е изграден за да се направи чест на славниот и моќен император. Функционирал сè до 4 век, поточно 330 година.
Опис на градбата
Граден е според тогашните римски архитектонски правила, поради кои припаѓа на римскиот тип театри. Според димензиите е најголем од четирите откриени на територијата на Македонија. Зафаќал 22.500m2 и во него можеле да се сместат меѓу 8-10 илјади гледачи. Театарот го сочинуваат театарска зграда, сцена или бина, оркестра и гледалиште. За градбата на гледалиштето била искористена природната падина на ридот, а за сцената и театарската зграда теренот бил нивелиран. Театарската зграда е долга 98m, широка 15m, а низ неа водат три ходници со полупречник од 15m. Надворешниот раб на гледалиштето е повисок од 16m, колку што најверојатно била и висината на театарската зграда. Бината се издигала на два метра над оркестрата и била обложена со разнобојни плочи од мермер, темнозелен и кафеав шкрилец. Пред фасадата на театарската зграда итн. скена археолозите откриле парчиња на капители, бази, архитрави, довратници, покривни венци и други елементи и украси со исклучително убава и богата орнаментика, чие уметничко и техничко ниво на изработка е на ниво на најпознатите дела од тоа време во останатите римски метрополи. Бидејќи не се откриени остатоци на бина се претпоставува дека театарските претстави се одвивале во оркестрата која е во форма на неполн круг (пречник 15 m) карактеристичен за римскиот тип на театри. Гледалиштето (кавеа) лежи на коса падина. Седиштата му се потпирале врз сложена масивна структура од концентрични полукружни sидови, кои ја следат линијата на оркестрата. Горната половина на гледалиштето е формирана од два полукружни sида, поврзани со 24 sидови носачи, поврзани со сводови. Театарската зграда и фасадата на сцената биле богато и луксузно украсени со мермерни архитектонски елементи. Самиот театар служел главно за забава. Во него се играле трагедии, комедии и мимови, еден вид на пантомима. Има одредени индиректни показатели кои ни укажуваат на тоа дека можеби имало крвожедни борби на гладијатори, на животни и сл.
Археолошки истражувања
Археолошките истражувања на театарот во Скупи започнале во август 2013 година, а завршија во јули 2015 година. Околу 200 луѓе беа ангажирани во ископувањата, а од нив 35 беа од стручни екипи. Учествуваа врвни професори, доктори, археолози, архитекти и студенти. Од управата за заштита на културно наследство нè информираат и уверуваат дека ги содржат сите потребни елементи за достојна реконструкција на театарот.
Местоположба
Театарот во Стоби е еден од најимпресивните објекти што некогаш биле изградени во овој град. Се наоѓа на јужната периферија од градот и за разлика од другите антички театри во Р. Македонија е изграден на блага падина или пак на рамна подлога. Седиштата се поставени врз претходно изградена конструкција од радијални и циркуларни ѕидови. Изграден во 2 или раниот 3 век, театарот во Стоби сличен е на постарите театри кои биле градени во Грција. Во некои од седиштата се наоѓаат дури и впишани имиња на некои племиња. Потоа бил преправен во арена за борби со гладијатори, сè до времето на царот Константин Велики кои ваквиот тип на забави го укинал. Подоцна бил комплетно руиниран со што мермерните седишта биле употребени како градежен материјал за други градби од профан и сакрален карактер.
Историјат
Театарот има 3 фази на градење односно функционирање. Првата фаза е недовршена, поточно кон крајот на I век од н.е. била поставена платформа за една поинаква сценска зграда која никогаш не била завршена. Концептот за градење бил сменет, а оваа платформа засипана со земја. Во средината на II век бил комплетно изграден театарот со гледалиштето и прекрасната сценска зграда. Неговиот репертоар го сочинувале гладијаторски и венаторски борби, мимички претстави и хорски изведби. Кон крајот на третиот век, театарот бил оштетен од силен земјотрес, по што следеле поправки. Во оваа трета фаза мрежата на гледалиштето била заменета со заштитен ѕид, а оркестрата добила порти со заградувањето на пародосите. Пред сцената бил подигнат висок ѕид, a централната просторија во сценската зграда била преадаптирана во храм на Немеза. На крајот од IV век театарот излегол од употреба и служел како извор за градежен материјал. Најголем дел од мермерните седишта биле употребени во новиот градски бедем како и во подоцнежните христијански базилики. Просторот на театарот бил место каде што се исфрлала земја од градежни активности така што во VI век на површината постоело ритче на кое биле изградени куќи.
Опис на градбата
Публиката влегувала во објектот преку влезовите од надворешната страна кои воделе во ходниците под гледалиштето од каде се стигнувало до мермерните седишта. Седиштата биле поставени во 33 – 35 реда поделени на два дела со централна патека (средна дијазома). Денес комплетно недостасува горната половина од гледалиштето, а единствено се забележуваат потпорните ѕидови. Капацитетот на театарот бил околу 7 600 гледачи. Интересно е тоа што на седиштата има врежани семејни и поединечни имиња така што реномираните граѓани на Стоби секогаш имале резервирани места. Гледачите од најниските редови до оркестрата биле заштитени со мрежа така што и денес се забележуваат дупките во седиштата за носачите на мрежата. Сценската зграда била висока околу 13 метри и имала фасада украсена со розеникави мермерни столбови поставени на два спрата.
RAF Camora
Рафаел Рагучи, познат како RAF Camora, RAF 3.0 или Raf0Mic ( Веве, 4 јуни 1984 ) е австриски денсхол и хип-хоп уметник и продуцент кој моментално живее и работи во Берлин.
Животопис
Роден е во Швајцарија, од татко со австриско потекло и мајка со италијанско потекло. Рагучи се преселил во Виена, каде што пораснал и основал хип-хоп група со полскиот уметник Раптоа. На возраст од 15 години, тој избегал од дома и поминал една година на улиците на Виена. На 17-годишна возраст, ја започнал својата кариера со француски бенд. Тој го основал бендот со репертоарот Јоши Мизу. Тие подоцна се здружиле и снимиле заеднички албум. Во 2006 година го објави албумот EP Skandal со Емирез. Во 2009 година го издаде својот прв албум како.
Антички театри во Македонија
Театарот во Хераклеја
Изградбата на театарот во Хераклеја Линкестис се смета дека започнала во времето на императотот Хадријан, а бил пуштен во употреба за време на Антонин Пиј. Изграден по примерот на грчките театри, на природна падина во самиот центар на градот, имал мермерни седишта и можел да собере до 2 400 гледачи Следејќи ја конфигурацијата на теренот, се забележуваат дванаесет реда седишта, почесна ложа и сцена. По пронајдените ,,кафези”, се смета дека служел и за венаторски игри. Од употреба излегол во текот на 4 век, кога почнал да се разградува. Денеска по археолошката техничка документација, изведена е неговата целосна реконструкција и во театарот се одржуваат многубројни современи концерти и претстави бидејќи е идеален простор за одржување на културни манифестации.
RAF Camora
Животопис
Во јануари 2010 година, тој го променил своето име и потпишал договор со издавачката куќа од Виена, со што го објавил нов албум во 2012 и 2013 година. Двата албума имале голем успех во Германија, Австрија и Швајцарија.
Во 2013 година ја основал својата сопствена издавачка куќа. Во 2016 година го издал својот албум во 2017 година, и овие два албума постигнале големи успеси во германските, австриските и швајцарските топ листи.
Антички театри во Македонија
Театарот во Лихнидос
Сместен во стариот дел од Охрид театарот функционирал во хеленистичкиот и во римскиот период. Вкопан во падината од еден рид, максимално разградуван во доцноантичкото време, од некогашните 30 реда на мермерни седишта, оригинално се зачувани само 7-8 реда. Денеска театарот е комплетно реновиран, претставувајќи своевидна археолошка атракција и место каде се одвиваат настани од културниот живот на Охрид и Македонија.
Античкиот театар на грчкиот антички театар Охрид од хеленистичкиот период, кој се наоѓа во Охрид, Република Македонија.
Не е познато што е капацитетот на овој театар (места), бидејќи денес е сочувана само долниот дел на театарот.
Историја
Театарот бил изграден околу 200 година п.н.е. на совршена локација, меѓу два рида кои го опкружуваат и се чуваат заштитени од ветрови, кои може да се меша со акустиката во текот на настапи. Со него прекрасен поглед на Охридското Езеро и планината Галичица. По римските освојувања на градот, театарот бил претворен во арена за гладијаторски борби. Понатамошната судбина не ни е познато, веројатно напуштен по забраната за гладијаторски игри за царот Константин Велики 325 години.
Археолошки истражувања
Првата претпоставка за постоењето на античкиот театар претставил рускиот историчар на уметноста Кондаков 1900 година, особено кога ги видел релјефите на Дионис и музите, во пописот на охридската црква Света Богородица. Но театарот е всушност откриен случајно во 1935 година од страна на српскиот археолог Никола Вулиќ во централниот дел на Охрид -. Варош. Понатаму археолошки истражувања и ископувања во 1959-1960 под водство  на охридскиот археолог Васил Лахти, биле изнесени на виделина делови на хеленскиот театар. Античкиот театар конечно бил откриен за време на археолошко ископување во 1999 – 2001 година. Еден од најважните неодамнешните откритија во овој театар се имињата на посетители, врежани на седиштата – веројатно оние гости кои имале сезонски билети за настапи во театарот. Денес овој простор се користи за разни традиционалните меѓународни културни настани.
Надворешни врски
Интернационален театарски фестивал Скупи
Музеј Битола
Рајнсберг (Саксонија)
Рајнсберг (Reinsberg) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
NGC 2888
NGC 2888 — елиптична галаксија во соѕвездието Компас, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2888 се споменува и како ESO 434-2, MCG -5-23-1.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2888 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2888 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Влашени
Влашени — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Луре.
Марина Шипченко
Ана Марина Шиптјенко (родена на 27 јули 1965 година во Малме, Шведска ) е единствената жена членка на шведската електронска поп група Тела без органи (сега позната како BWO). Нејзината мајка е Швеѓанка, а нејзиниот татко бил украински бегалец од Советскиот Сојуз, па и нејзиното украинско презиме.
Таа ја започнала својата музичка кариера во осумдесеттите години, приклучувајќи се на синтпоп бендот Пејџ. Групата престанала да произведува материјал во деведесеттите. Таа била замолена од Александар Бард да се приклучи на Vacuum. Но, бидејќи овој бенд имал мал успех, таа го напуштила бендот, набргу по заминувањето на Александар. Во 2004 година, таа се приклучила на новиот проект на Александар, BWO. Бендот е успешен во Скандинавија и низ Источна Европа.
Во 2010 година, Марина и неговиот колега од бендот Пејџ, Еди Бенгтсон, продуцираа и издадоа нов албум насловен „Nu“ по цела деценија бендот бил во пауза. Стигна до број 34 на шведските топ листи на албуми.
Покрај нејзината музичка кариера, Марина има уметничка галерија во Стокхолм со Силене Андрен од 1991 година. Со сопругот живее и во Стокхолм. Таа глуми во филмот „Плоштад“ од 2017 година.
Аврам Јанку, Алба
Аврам Јанку, порано позната како Видра де Сус (Avram Iancu, Felsővidra, Ober-Wider) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.865 жители. Комуната е именувана по романскиот национален херој, Аврам Јанку, кој се родил во местото. Во негова чест, денес во комуната се наоѓа меморијален центар.
Отомански бакарец
Отоманскиот бакарец (Lycaena ottomanus) е пепрутка од семејството на Синци, вид Бакарци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Распространетост
Оваа пеперуга ја има на Балканскиот Полуостров и Мала Азија, поточно од Босна и Херцеговина па сè до Турција. Оваа пеперуга сака шумски предели и диви тревни површини.
Опис
Оваа пеперуга е слична со огнениот бакарец. Пепругата е воглавно кафеавкасто-портокалова. Мажјаците имаат изразена опашка. Покрај рабовите на крилјата има црна бордура. Долните страни на крилјата се различни. Имаат или сивкаста боја, а кај вторите генерации може да биде и жолтеникава. На горните страни може да има и црни дамки.Оваа пеперуга е доста честа на Балканот, а лета од мај до јуни.
Тумба (Клиново)
Тумба  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново.
Наоѓалиштето претставува утврдена населба од доцната антика.
Се наоѓа на левиот брег на реката Сушица, во непосредната близина на утоката во Црна Река, како и на споменикот на народниот херој Габерот. На простор од 300 × 200 м се среќаваат фрагменти од архитектонска пластика, а спорадично и фрагменти од керамички садови.
Преносна средина
Медиум за пренос (множина медиуми за пренос) е материјална супстанца (цврста, течна, гас, или плазма) што може да пренесува енергетски бранови. На пример, медиумот за пренос на звук примен од страна на ушите е најчесто воздух, но цврстите материи и течности исто така може да делуваат како медиуми за пренос на звук.
Отсуството на материјален медиум во вакуум исто така може да претставува медиум на пренос за електромагнетни бранови како светлина и радио бранови. Додека материјална супстанца не е потребна за пренесување на електромагнетни бранови, таквите бранови обично се под влијание на медиумот на пренос низ којшто поминуваат, на пример со апсорпција или рефлекција или рефракција на интерфејси помеѓу медиумите.
Терминот медиум за пренос исто така се однесува и на технички уред кој користи материјална супстанца за пренесување или наведување на бранови. Така, оптички или бакарен кабел е медиум за пренос. Но, не само тоа. Техничкиот уред е во можност и да го води (наведува) преносот низ мрежата.
Медиумот за пренос може да биде класифициран како:
Електромагнетно зрачење може да се пренесе преку оптички медиуми, како оптичко влакно, или преку усучени парици, коаксијален кабел, или диелектрични брановоди. Исто така може да помине низ било кој физички материјал кој е птоѕирен за специфична бранова должина, како вода, воздух, стакло, или бетон. Звукот, по дефиниција е, треперење на материите, па затоа и побарува физички медиум за пренос. Историски гледано, науката инкорпорирала различни теории за етерот за да се објасни преносот на медиум. Сепак, сега е познато дека електромагнетните бранови не побаруваат физички медиум за пренос, и можат да патуваат низ "вакуумот" на слободниот простор.
Преносот и приемот да податоци се врши во четири чекори.
Телекомуникации
Физички медиум во податочните комуникации е преносниот пат преку кој сигналот се движи.
Многу преносни уреди се користат како комуникациски канали.
За телекомуникациските потреби во САД, медиумите за пренос се класифицирани како едни од следниве: Еден од најчестите физички медиуми кој се користи во мрежите е бакарна жица. Бакарната жица, за носење сигнали на долги растојанија користи релативно мали количини на енергија. Усучените парици (UTP) претставува осум бакарни жици, организирани во четири пара.
Друг пример на физички медиум е оптички кабел, кој се наметнува како еден од најчесто користените медиуми за пренос за комуникации на долги растојанија. Оптичко влакно е тенка жица од стакло што наводува светлина долж неговата должина. Четири главни фактори го издвојуваат оптичкото влакно над останатите, и тоа: рати за пренос на податоци низ бакар, растојание, инсталација, и трошоци. Оптичкото влакно може да пренесува огромен број на податоци споредено со бакарот. Може да биде долго стотици милји и да работи без притоа да има потреба од повторувачи на сигналот, со што се намалуваат трошоците за одржување и подобрување на сигурноста на комуникацискиот систем бидејќи повторувачите се чест извор на мрежни падови. Стаклото е полесно отколку бакарот со што се овозможува помала потреба на специјализирана машинерија за тежок товар кога се поставува оптички кабел на долги растојанија. Оптичкиот кабел за внатрешна употреба чини приближно три долари за еден метар, исто како бакарот.
Повеќенасочните и еднонасочните се два типа на најчесто користени оптички кабли. Повеќенасочните кабли користат LED-ови како извор на светлина и можат да пренесуваат сигнали на кратки растојанија, околу 2 километри. Еднонасочните можат да пренесуваат сигнали на растојанија од десетици милји.
Безжичните медиуми можат да пренесуваат површни бранови, надолжни или попречни, и се така класифицирани.
Во двете комуникации, комуникацијата е во форма на електромагнетни бранови. Со насочувачки медиуми за пренос, брановите се насочени долж физичкиот пат: примери на насочувачки медуими вклучуваат телефонски линии, усучени парици, коаксијални кабли, и оптички кабли. Ненасочените медиуми за пренос се методи кои дозволуваат пренос на податоци без употреба на физички средства за дефинирање на потребната патека. Примери за тоа вклучуваат микробранови, радио или инфрацрвени зраци. Ненасочените медиуми обезбедуваат средства за пренесување електромагнетни бранови, но не ги насочуваат истите: примери се пропагација низ воздух, вакуум и морска вода.
Терминот директен линк се користи за објаснување на преносниот пат помеѓу два уреди во кои сигналите се пренесуваат директно од емитувачите до примачите без придружни уреди. Овој термин може да се користи и за насочени и ненасочени медиуми.
Преносот може да биде симплекс, полудуплекс, или целосен-дуплекс.
Во симплекс преносот, сигналите се пренесуваат само во една насока; едната станица е предавателот а другиот крај е примателот. Во полудуплекс операцијата, двете станици може да емитуваат (предаваат), но само една во одреден момент од времето. Во целосен-дуплекс операцијата, двете станици можат да емитуваат (предаваат) симултано. Во вториот случај, медиумот пренесува сигнали во двете насоки во ист момент.
Pon de Replay
„Pon de Replay“ е првиот реализиран сингл на барбадоската пејачка Ријана од албумот „Music of the Sun“ во 2005 година.
Реализација и успех
„Pon de Replay“ (или „Play It Again“) е песна напишана од страна на Вада Ноблес, Карл Стуркен, Ивен Роџерс и Алиша Брукс за првиот албум на пејачката Ријана насловен како „Music of the Sun“ реализиран во 2005 година. Продуциран е од страна на Ноблес, Стуркен и Роџерс и е реализиран како прв сингл од албумот во летото 2005. Песната се искачува на 2. место на U.S. Billboard Hot 100, станувајќи првиот сингл на Ријана кој се искачил во Топ 5. Исто така се искачува и на 1 место во Нов Зеланд, 2. место во Велика Британија и 6 и 7 место во Австралија и Канада. Елементи од Pon de Replay подоцна се позајмени во други музички проекти на различни Р&Б изведувачи.
Хитот Pon de Replay за првпат бил пуштен во етен на 17 март 2005 од страна на публицистот Џонатан Хеј заедно во соработка со Вада Ноблес на МТВ вестите.
Влашук
Влашук — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Кучово и во општината Козаре.
Кривошијско Езеро
Кривошијско Езеро — ледничко езеро во Македонија, едно од 27. езера на Шар Планина.
Езерото се наоѓа источно од врвот Турчин (2.702 м.) на надморска височина од 2.237 метри.
Одлики
Сместено е на самиот крај на длабоката и вовлечена долина Крива Шија по која што го добило името и која што е оградена од запад со истоимениот врв висок 2.511 метри, кој го одделува од изворите на Пена, на југ и исток со највисоките шарски врвови Титов Врв (2748 м.) и Мал Турчин (2702 м.), а на североисток со врвот Среден Камен висок 2465 метри. Околу езерото има ливадеста површина, но самото езеро е загадено. Причините се наноси на прав и самото капење на овците кои ја напасуваат околината. Езерото се одржува од неколку притоки, а се одлива преку истек што понира. Сочуваните траги укажуваат дека езерото некогаш било пошироко и подолго.
Мерења во 2020 г.
Пред прогласувањето на новиот национален парк „Шар Планина“, во извршената студија за валоризација на паркот се дадени мерењата дека езерото има површина од 15.540 м2, долго е 204 метри, широко е 120 метри со средна широчина од 76,1 метар. Должината на бреговата линија изнесува 755 метри со коефициент на разгранетост 1,71. Езерото водата ја губи преку понирање на водата.
Црква „Св. Никола“ - Горни Дисан
'''Црква „Св. Никола“ - Горни Дисан''' — единствена црква во селото Горни Дисан, во Општина Неготино. Се наоѓа на околу 400 метри во долот под селото, веднаш од десната страна над самиот пат, во близина на Дисанска Река.
Ивон Сванструм
Ивон Сванструм (родена 1965 година) е вонреден професор и раководител на Катедрата за економска историја на Универзитетот во Стокхолм.
Црква „Св. Никола“ - Горни Дисан
Историја
Црквата е изградена и фрескоживописана во текот на век, според сознанија, иако нема никакви записи или натписи за тоа кој ја има изградено. По својот архитектонски облик, градбата на црквата претставува еднокорабна градба со голема олтарна апсида на источната страна, која буквално виси над патот кон селото.
Ивон Сванструм
Кариера
Докторирала во 2000 година, со дисертација („ Полицирање на јавни жени. Регулативата за проституција во Стокхолм “) за проституција во 19 век. Проширена и популаризирана верзија на нејзината теза била објавена на шведски како „ ''Offentliga kvinnor. Prostitution I Sverige 1812–1918'' ".
Георги Сучев
Георги Димитров Лазаров Сучев ( во —   во ) — припадник на македонското национално движење, револуционер и борец за македонската национална кауза во Бугарија.
Животопис
Завршил гимназија во Свети Врач (денес познат како Сандански). Георги бил пример за Македонец со силно изразена национална самосвест. Станал припадник на четата под водство на Герасим Тодоров додека бил малолетен. Тој се манифестира како еден од нејзините најревносни борци, бескомпромисен кон комунистите и воопшто државата Бугарија. Неговиот соборец и познаник Крум Монев, го опишал како предвремено остарен, а сепак млад човек. Неговите сфаќања и начин на размислување - биле доста зрели како кај старец, а не како шеснаесетгодишно момче. Сучев имал ретки ментални способности за неговата возраст, со што се сложувале и многу други револуционери од четата на Герасим. Георги добро ја познавал историјата на Македонија и македонското прашање. Важел за многу храбар и жесток борец за идејата за која се борел. "„Јас не дојдов тука да се борам за величието на Бугарија и на Бугарите, јас сум тргнал да умрам за мојата мајка Македонија! Не ја фрлив ученичката чанта и го грабнав карабинот, раницата и патроните заради Бугарија, не страдам сега заради славата на Бугарија, ами само за Македонија! - Георги Сучев "Герасим Тодоров, во својата чета примил неколку неколку пребегнати од фашистичката војска  на Бугарија кои учествувале и во окупацијата на Македонија, со што Георги отворено и храбро му се спортиставил, дека премногу лесно и без да ги провери ги прима во редовите на неговата чета. Самиот Крум Монев, не можел да верува на своите уши со каква жестокост, го бранел македонското прашање, кон својот водач на чета (Герасим Тодоров), искажувајќи му тешки зборови дека оваа чета не треба ништо да има нити со Бугарија нити со Бугарите, туку само единствена цел слобода на Македонија. Дека тие бугарски фашисти се исто што биле и врховистите во минатото. Тој му поставил јасен ултиматум на Герасим:
Разделување од четата и неговата смрт
По оваа распарвија со четата, тој се разделил од групата на Герасим, кој го убедувал дека Бугарите, не се дел од четата туку ќе ја напуштат штом најдат погоден момент. Гимназијалецот Георги-Гошката Сучев од Горна Белица стасал до родното село и цела седмица бил криен од едно турско семејство. Меѓутоа, бил предаден кога се преместил кај своите роднини. Кога дознал за предавството го извадил пиштолот и си стрелал во главата. По својот живот посегнал и Петар Грков - Пецето од селото Брежани, откако сфатил дека нема никакви шанси да се спаси од полицијата. Александар Султов, Веселин Михајлов и Марко Ангов своите животи ги завршиле на поинаков начин. Ги предал Тома Маникатов од селото Плоски, по што биле живи изгорени во месноста Шарена Скала во Плошката Планина.
Во неговото родно место Белица, денес познато како Илинденци, е поставен споменик во негова чест.
Детство (филм)
Детство (англиски: Boyhood) е американски филм од 2014 година, во режија на Ричард Линклејтер (Richard Linklater), кој е автор на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Итан Хоук (Ethan Hawke), Патриша Аркет (Patricia Arquette), Елар Колтрејн (Ellar Coltrane) и Лорелеи Линклејтер (Lorelei Linklater). Филмот трае 165 минути, а интересно е тоа што бил сниман во текот на 12 години, и тоа со истите глумци, кои навистина растат поред камерата. Филмот бил премиерно прикажан на 19 јануари 2014 година на филмскиот фестивал „Санденс“ (Sundance Film Festival). Филмот е снимен во продукција на IFC Productions и Detour Filmproduction, а продуценти биле: Ричард Линклатер, Кетлин Садерленд (Cathleen Sutherland), Џонатан Серинг (Jonathan Sehring) и Џон Слос (John Sloss). Кинематографијата е дело на Ли Дениел (Lee Daniel) и Шејн Ф. Кели (Shane F. Kelly), додека монтажата ја направила Сандра Адер (Sandra Adair). Филмот бил прикажан на повеќе филмски фестивали, на кои освоил 10 награди и имал 5 номинации, меѓу кои и: „Златна мечка“ на Филмскиот фестивал во Берлин, во 2014 година; наградите за најдобар филм, најдобар режисер и најдобра глумица на меѓународниот филмски фестивал во Сиетл. На 87. доделување на наградите „Оскар“, филмот бил номиниран во шест категории, меѓу кои и оние за најдобар филм, најдобра режија, најдобра споредна машка улога и најдобра споредна женска улога. Сепак, филмот успеал да освои само еден „Оскар“ за најдобра споредна глумица (Патриша Аркет).
Содржина
Филмот го прикажува растењето на момчето Мејсон (деби улога на Колтрејн), од неговата претшколска возраст до матурата, како и животот на неговот најблиско семејство. Неговите родители се разведени и тој и сестра му Саманта (ја игра Лорелеи Линклатер) одвреме-навреме се дружат со таткото (го игра Хоук), кој е неконвенционален тип, љубител на рок музиката. Кога мајката одлучува да ги продолжи студиите, семејството мора да се сели во друг град, со што Мејсон и Саманта се принудени да се разделат од другарчињата. По преселбата, нивната мајка се мажи за еден универзитетски професор и така тие се селат во неговата куќа, каде што тој живее со своите две деца од претходниот брак. Меѓутоа, по одредено време, професорот го покажува своето вистинско лице на алкохоличар која ги малтретира најблиските и поради тоа, тие повторно се селат.
Во меѓувреме, децата навлегуваат во адолесценската возраст и се соочуваат со првите дилеми и трауми. Саманта се запишува на факултет, а Мејсон се вљубува, почнува да пуши и да пие, а мајка им се мажи по третпат. Истовремено, нивниот татко се преженува и добива син со новата жена. Најпосле, доаѓа денот кога Мејсон се запишува на факултет, а неговата девојка го остава поради друго момче. Мејсон е разочаран и се прашува за смислата на животот, но кога се вселува во студентскиот дом, тој запознава нова девојка.
Телефон
Телефон (од грчки: „теле“ (τηλέ) што значи „оддалечен“ и „фон“ (φωνος) што значи „звук“) е уред за комуникација на далеку, којшто се користи така што прима и пренесува звук (главно, човечки говор) од едно место на друго и обратно.
Вовед
Постојат три основни начини за поврзување на корисник на телефонската мрежа: традиционален (фиксен телефон), кој е поврзан со кабли на една одредена физичка локација; безжичен и радио телефон, коишто користат или аналогни или дигитални сигнали; сателитски телефон, кој користи телекомуникациски сателити; и VoIP врски (од англиското „Voice over IP“ што значи Говор преку Интернет протокол) што се користи при Интернет врска. Врската помеѓу крајните корисници, може да се врши преку оптичко влакно, микробранови, сателитска врска или со комбинација на овие. До скоро, кога би се рекло телефон, главно се мислело на фиксен телефон. Безжичните и мобилните телефони се сега распространети ширум светот, при што се очекува мобилниот телефон на крајот потполно да ги замени „традиционалните“, фиксни телефони. За разлика од мобилните телефони, безжичните се сметаат за „фиксни“ телефони, зашто обично имаат домет од 150 до 300 метри и се поврзуваат на базна станица којашто е поврзана со кабeл на мрежата на фиксната телефонија.
Делови на телефонот
Деловите на телефонот се:
Историја
Останува неразрешено кој го измислил првиот телефон, зашто Антонио Меучо, Јохан Филип Рајс, Александар Бел и други - сите се кандидати за оваа титула. Важно е да се запамети дека не постои „единствен пронаоѓач на телефонот“. Состојбата на телефонијата каква што е денес е резултат на работа на многу раце, од кои секоја помош била доста вредна.
LOT Polish Airlines
Polskie Linie Lotnicze LOT (на англиски јазик, LOT Polish Airlines) (код на IATA: LO; шифра на ICAO: LOT) - националната авиокомпанија на Полска. Таа е една од најстарите во светот ; првите авиони што беа користени беа „ Јункерс Ф13“ и „ Фокер Ф.Вла“ / 1м.
ЛОТ се приклучи на сојузот на авиокомпании „ Стар алијанс “ во 2003 година и има подружница: ЕуроЛОТ, кој обезбедува домашни летови во Полска.
Историја
Во 1925 година, „ Аеролоид », Приватна компанија со редовни летови од 1922 година помеѓу Гдањск, Варшава и Лавов) се претвора во " Аеролот »И неговиот основен аеродром е пренесен од Гдањск-Вршец на Варшава-Мокотов. Компанијата Аеро е основана во Познаж и започнува со работа на релација Познан-Лоѓ-Варшава.
Поделбата за цивилно воздухопловство на Министерството за транспорт донесе одлука во 1928 година да ги распушти сите приватни авиокомпании: на ти декември 1928 г, национално јавно претпријатие ги заменува овие компании: '''Linie Lotnicze LOT Sp. z oo'''.
На ви јануари 1929 г, започнуваат летовите на ЛОТ. Името на компанијата е пополнето со полската придавка: " Polskie Linie Lotnicze LOT Sp. Z oo " Една година подоцна, ЛОТ беше примен на ИАТА и го доби кодот ЛО. Започнуваат првите меѓународни летови (кон Букурешт )на ви април 1930 г. Откако ја прекина своите летови за време на Втората светска војна, компанијата ги продолжи своите активности во 1945 година откако доби 10 авиони „ Лисунов Ли-2“ и 9 „ Даглас ДЦ-3“. Домашните летови продолжуваат на 1 април и меѓународни летови на 11 мај 1945 г.
Во 1992 година, компанијата станува јавно ограничено друштво. ЕуроЛОТ е создаден во 1996 година за да работи на загубени домашни линии.
На 26 октомври 2003, ЛОТ станува член на Star Alliance.
Во 2004 година, ЛОТ ја создаде Централвингс, нискобуџетна авиокомпанија која, не успевајќи да постигне финансиска рамнотежа, ќе се откаже од обезбедување редовни врски од есента 2008 година и ќе се обиде да преживее работејќи само со сегментот за чартер лет. На крајот ќе се раствори во март 2009 година.
На 26 февруари 2010, Ројтерс објави дека преземањето на компанијата се разгледува.
На 26 март 2010, весникот „Rzeczpospolita“ објави дека се доставени 6 предлози до полската држава која има 93 % од капиталот на компанијата, следните компании би биле во редот за откуп: Ер Франс-КЛМ, Луфтханза, Туркиш ерлајнс.
Во јануари 2020 година, ЛОТ најави купување на Кондор, германската подружница на Томас Кук за 300 милиони евра, но се откажува во април по пандемијата на Ковид-19.
Флота
Следниве авиони се во функција во флотата на ЛОТ (2020):
Палма Џоване
По смртта на Тинторето (1594), Палма станал доминантен уметник во Венеција, овековечувајќи го неговиот стил. Надвор од Венеција, тој добил бројни нарачки во областа Бергамо, тогаш дел од венецијанската Домини ди Тераферма, и во Централна Европа, најмногу од познавачот на императорот Рудолф II во Прага.
Биографија
Палма е роден во Венеција. Роден во семејство на сликари, тој бил правнук на сликарката Палма Векио („Стара Палма“) и син на Антонио Нигрети (1510/15–1575/85), малолетен сликар кој и самиот бил ученик на надзорникот на работилницата на старешината Палма, Бонифацио де Питати и кој по смртта на Бонифацио (1553) ја наследил продавницата и клиентелата на Бонифацио; помладата Палма изгледал дека го полирала својот стил правејќи копии по Тицијан.
Во 1567 Гвидобалдо II дела Ровере, војводата од Урбино, ги препознал талентите на Палма, поддржувајќи го четири години и испраќајќи го во Рим, каде што останал до околу 1572 година. Отфрлајќи ги повеќето остатоци од римскиот начин по неговото враќање во Венеција, Палма ги усвоил неизбежните модели и манири на Тинторето. Неговите рани биографи тврдат дека тој нашол место во работилницата на остарениот Тицијан; кога мајсторот умрел, Палма влегол да го заврши своето последно дело, Пиета во Академијата, Венеција. Првата голема јавна комисија на Палма пристигнала по пожар во 1577 година во Дуждовата палата: три сцени во нејзината голема сала на советот.
Отфрлајќи го маниризмот во 1580-тите, тој го прифатил реформистичкиот натурализам. Тој го менувал генијално синтетизираниот амалгам според темата и сопствениот еклектичен и конзервативен вкус на патроните, со „виртуозна вештина и лесна интелигенција“. Работел заедно со Веронезе и Тинторето на украсите во Дуждовата палата каде целосно ја запознал венецијанската традиција. Од 1580-1590 година тој сликал циклуси на големи платна или за венецијански училишта или за свети градби (светиштата на Сан Џакомо Дал'Орио и на Језуитската црква (Гезуити, Скуола ди Сан Џовани Евангелиста и Ораторио деи Кроцифери. Благодарение на интелигентниот начин на кој тие цитирале од Тинторето и нивниот сопствен наративен порив, ова се најдобрите дела на Палма Помладата. По ова тој се вратил на официјалните комисии во Дуждовата палата. Меѓу нив е и портретот на папата Пиј V, нарачан од грофовите Беланти, влијателно семејство кое му дало четири „Капитани дел Пополо“ на градот Сиена во средниот век. По три века во Тоскана, ја купил сер Роберт Дик во 1842 година. По речиси двесте години, портретот бил купен од Бонамс во Лондон од страна на Роберто Гаљарди и вратен во Тоскана, каде што сега се чува во Музејот на уметност Чианчиано, на неколку километри од Сиена.
Палма ил Џоване продолжил да организира сопствено, големо студио, кое го искористил за да произведе повторувачки серии на религиозни и алегориски слики што може да се најдат на целата територија на Венецијанската Република. Едно од овие дела е Венера со огледало (по Тицијан). По 1600 година тој сликал митологии за тесен круг интелектуалци. По смртта на Тинторето во 1594 година, тој останал еден од водечките сликари во градот Венеција. Тој добил задача да ја заврши недовршената Пиета на Тицијан. Палма гордо изјавил: „QUOD TITIANVS INCHOATVM RELIQUIT PALMA REVERENTVR ABSOLVIT DEOQ. DICAVIT OPVS'
Тој бил погребан во базиликата Санти Џовани и Паоло, Венеција, традиционално погребно место на дуждите. Меѓу неговите следбеници бил и Брешанскиот сликар Камило Рама.
Шаховска олимпијада 1950
9. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 20 август до 11 септември 1950 во Дубровник, ФНР Југославија (денес Хрватска).
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Конрад Волф
Конрад Волф (роден на 20 октомври 1925 во Хехинген, Хоенцолерн - починал на 7 март 1982 во Источен Берлин) бил филмски режисер во ГДР.
Живот
Конрад Волф е син на лекарот и писател Фридрих Волф и брат на Маркус Волф, долгогодишен учесник во владеењето со ГДР. Во 1933 семејството најпрвин емигрирало во Франција, а од таму подоцна во Москва. Тој таму учел во германската школа Карл Либкнехт и стекнал советско државјанство. Веќе во тоа време Конрад Волф интензивно бил во контакт со советскиот филм. Како десетгодишник во 1936 година ја играл улогата во филмот Борзи (борец) на режисерот Густав фон Вангенхајм.
Конрад Волф починал на возраст од 56 години во Берлин. Причина за смрт била една од најопасните болести, ракот. Бил закопан на 12 март 1982 година. Неговото пишано наследство може да се најде во архивот на Академијата за уметности во Берлин.
Телеграф
Телеграф претставува секој уред или систем за пренесување пораки на далечина со помош посебен систем за сигнали.
Историја
Најстарите облици на телеграфи се појавиле уште во древните царства, кога биле користени огнени и димни сигнали. Во XVIII век измислен е семафорот. Во XIX век е измислен електромагнетниот телеграф. На овој телеграф и денес се мисли кога се зборува за телеграф. Како средство за пренесување на сигнали е користена бакарна жица. Од 1895 година за пренос на сигнали почнуваат да се користат радио бранови, а уредите се викаат радио-телеграфи. Во XX век се појавуваат телепринтери, односно телекс уреди кои телеграфските сигнали автоматски ги претвораат во зборови на хартија. Подоцна се појавуваат телефото уреди кои наместо пораки пренесуваат слики. После нив се дојдени телефакс уредите. Е-поштата и други системи за пренесување на пораки преку семрежјеѕо, исто така, може да се вбројат во телеграфски системи.
Велеша
Велеша — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Слово.
Сиринички Ледник
Сириничкиот Ледник е ледник кој се наоѓа на Шар Планина во надолна долина кај преминот Превалец. Ледникот се наоѓа на 2.000 до 2.000 метри надморска висина. На површината се забележуваат голем број на циркови со остри врвови. Низ тие циркови се спуштале многу ледници, кои обично завршувале во долините на реките Бистрица и Лепенец. Името го добил според областа Сириниќ на Косово.
Цирковите се најизразени во селото Јажинце на самата граница со Србија (Косово). Над селото започнува долина која се вика Блаташница, која всушност е бочна долина на која се наоѓаат цирковите од Шар Планина кои се наречени Дера. Низ целата долина на Блаташница течел ледник кој се спојувал со други ледници. На Љуботен поради стрмноста на теренот не можело да се развијат ледници. Истиот случај е и со Кобилица.
Черњец (Клиново)
Черњец  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново.
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
На 500 м североисточно од селото, во непосредната близина на селската црква се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Жаклин Кокран
Жаклин Кокран (11 мај 1906 година - 9 август 1980) е пионер во областа на американското воздухопловство, се смета за една од најдобрите пилоти во историјата, и често го користела своето влијание за да ја унапреди каузата на жените во воздухопловството. Таа беше важен фактор во формирањето на воениот Помошен Армиски Корпус на Жените (WAAC) и организацијата на женските пилоти (WASP). Таа беше првата жена да се натпреварува во трката МакРобертсон Воздушна Трка во 1934 година. Во 1937 година, таа беше единствената жена да се натпреварува во трката „Бендикс“ и работеше со Амелија Ерхарт да ја отвори трката за жени. Истата година, таа постави нов национален брзински рекорд. Од 1938 година, таа била сметана за најдобар женски пилот во САД. Таа победи на „Бендикс“ и постави нов трансконтинетален брзински рекорд како и нови рекорди во однос на надморската височина. Кокран беше првата жена да лета бомбер низ Атлантикот. Таа освои пет Хармон Трофеи како најизвонредна пилотка во светот. Била наречена "Кралицата на Брзина", во текот на нејзиниот живот немало друг пилот кој поставил толку многу рекорди во однос на брзината, далечината или надморската височина во историјата на воздухопловството.
Таа сè уште има повеќе рекорди во однос на далечина и брзина од кој било пилот жив или мртов, маж или жена.
Дијана и Актеон (Тицијан)
Дијана и Актеон — ренесансна слика во маслена техника, насликана од Тицијан околу 1556 - 1559 година. Таа е една од неговите најдобри слики од серијата од осум митолошки слики (т.н. поеми) што Тицијан ги насликал за Филип II Шпански.
Сликата ја прикажува судбоносна средба помеѓу ловецот Актеон и божицата Дијана (Артемида). Според Калимах, Артемида се капела во шумата, а Актеон налетал на неа додека ловел и ја видел гола. Застанал и зјапал, маѓепсан од нејзината убавина. Кога го видела Артемида, го казнила со одземање на неговиот говор - ако се обидел да зборува, ќе се претворел во елен. Кога ги слушнал своите другари од ловот, почнал да запомага и веднаш се преобразил во елен, а неговите кучиња му нафрлиле и го распарчиле.
Циклусот од осум слики-поеми Тицијан го насликал за време на својот престој на шпанскиот двор во Мадрид од 1553 до 1562 година. Првата слика била Данаја, потоа следеле Венера и Адонис, Дијана и Калисто, Јасон и Медеја, Персеј и Андромеда, Дијана и Актеон, Смртта на Актеон и конечно Грабнувањето на Европа. Сликите значително се разликуваат по големина и композиција, но заедничка врска им е Метаморфози на Овидиј, додека „Јасон и Медеја“, и „Персеј и Андромеда“ се поврзани со олимписките богови.