cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Покахонтас
Покахонтас во популарната култура
Филмот Новиот свет на Теренс Малик од 2005 година, од друга страна, се обидел да ја драматизира својата биографија само врз основа на историски податоци.
Куќа на ул. „Тошо Арсов“ бр. 4 (Штип)
'''Куќа на ул. „Тошо Арсов“ бр. 4''' ― староградска куќа во Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Тигрица (птица)
Тигрица (науч. Melopsittacus undulatus) — мал папагал со долг опаш, кој се храни со семе. Ова е единствениот вид во австралискиот род Melopsittacus, и може да се најдат диви примероци во посувите делови на Австралија, каде видот преживеал сурови услови на внатрешниот дел на континентот во последните пет милиони години. Тигриците се природно зелени и жолти, порабени со црни пердуви на вратот, грбот и крилата. Во заробеништво се одгледуваат и единки со сина боја, бела, жолта, и сива боја, па дури и такви со мали украси. Ова се омилени домашни миленици низ целиот свет поради нивната мали димензии, ниската цена и способноста да подражавааат човечки говор. Видот е евидентиран во 1805 и денес е третиот меѓу најомилените домашни миленици, по припитомените куче и мачка.
Овој папатал е во сродство со лориите и смоквените папагали.
Историја на еволуција
Тигрицата се сметала за врската помеѓу родовите Neophema и Pezoporus врз основа на попречните пердуви. Сепак, неодамнешни филогенетски истражувања во кои се користени низи од ДНК, докажале дека тигрицата е многу поблиску до лориите (род Loriini) и смоквените папагали (род Cyclopsittini).
Анатомија и физиологија
Дивите тигрици во просек се долги по 18 см, имаат маса од 30-40 грама и на нив доминира светло-зелена боја (на стомак и бутови), а надворешната страна (грб и крилја) се одликува со црни обележја (побледи кај пилињата и младите тигрици) и е порабена со јасни жолти бранови. Челото и лицето се жолти кај мажјаците, но имаат црни ленти кај восковицата и носот кога се млади и неразвиени сè додека не се развијат нивното перје околу три до четири месеци возраст. Тие имаат мали, виолетови дамки на образите и по три црни точки на секоја страна од нивните вратови (наречени вратни точки). Двете надворешни вратни точки почнуваат на дното на секоја дамка на образите. Опашката има боја на кобалт (темно-сина) и надворешните пердуви на опашката имаат жолти нијанси. Нивните крилја имаат зелено-црни пердуви за лет и црни покривни пердуви со жолти рабови заедно со средижни жолти нијанси, кои се гледаат при лет или кога крилјата се целосно раширени. Клунот е маслинесто сив и нозете се сино-сиви, со сраснати прсти.
Бојата на восковицата се разликува меѓу половите. Кај мажјаците е кралско сино, светлокафена до бела (кога не е сезона на парење) и кафеава (во сезона на парење) кај женките, како и розова кај неразвиени единки од двата пола (обично поизразена виолетово-розова боја кај млади мажјаци). Некои женки кај тигриците, развиваат кафеава восковица само за време на парење, а подоцна се враќа нормалната боја на кожата. Младите женки може да се идентификуваат по суптилна белост, слична на креда која почнува околу носните шуплини. Мажјаците кои се албино, лутино, јасно-темнооки или рецесивно шарени трајно ја задржуваат виолетово-розовата боја на восковицата за целиот животен век. Обично е лесно да се распознае полот кај тигриците постари од шест месеци, главно по бојата на восковицата, но нивното поведение и обликот на главата исто така можат да помогнат да се утврди полот.
Восковицата кај возрасен мажјак е обично светло до темносина, но може и да биде виолетова до розова кај некои посебни мутации на бојата како што се јасно-темнооки, дански пиеди (рецесивни шари) и инос, кои обично имаат многу поокругли глави. Мажјаците обично се весели, екстравертни, со поизразено се додворуваат и се многу глаголици.
Восковицата кај женките е розеникава кај младите и неразвиени и се менува од кремаста и белузлава во кафеава (обично со груба текстура) кога се во сезона на парење и обично задниот дел на нивните глави стануваат рамни (непосредно над почетокот на вратот). Женките обично се подоминантни во односите и се друштвено нетрпеливи.
Кај постарите женки, восковицата обично останува кафеава, стануваат погруби кон својот пол, а со машкиот пол се сложуваат во односите. Обично кога во заробеништво се ставаат тигрици од различен пол, тие се сложуваат подобро, некои дури и нема никогаш во својот живот нема да се расправаат или физички да се нападнат.
Сетило за вид
Како и многу птици, тигриците имаат тетрахроматски вид, но за да функционираат истовремено сите четири класи на конусни клетки (фоторецепторни клетки) потребна е целосниот спектар овозможен од дневната светлина. Ултравиолетовата светлина ги оживува боите на нивните пердуви со што се попривлечни за нивните партнери. Точките на вратот кај тигриците ја одбиваат УВ светлината и можат да се искористат за да се распознаат поединечни птици.
Екологија
Тигриците се номадски птици кои живеат на отворено, воглавно грмушести предели, отворени шуми и тревни површини во Австралија. Обично може да се забележат во мали јата, но можат да создадат многу големи јата при поволни услови. Номадските преселби на јатата се поврзани со достапноста на храна и вода. Појава на суша може да ги натера јатата да живеат во погусти шуми или покрај бреговите на некоја водена површина. Тие се хранат со семиња од триодија, разни треви и понекогаш полузрела пченица.
Натурализирани диви тигрици се забележани од 40-тите години во Сент Питерсбург, Флорида во Соединетите Американски Држави, но се многу поретки сега отколку во раните 80-ти години. Зголемената конкуренција за територија од обичните сколовранци и градските врапчиња се смета за најголемата причина за падот во бројноста на тигриците во дивина.
Потекло на поимот
Тигрицата за првпат била опишана од Џорџ Шо во 1805 година, а сегашното англиско име (budgerigar) ѝ е доделено од страна на Џон Гулд во 1840 година. Името на родот Melopsittacus доаѓа од старогрчки и значи „мелодичен папагал“. Името на видот undulatus is значи „брановиден“ на латински јазик. Гулд забележал дека месните жители на рамнините на Ливерпул во Нов Јужен Велс го користат терминот betcherrygah. Иако многу од наводите го спомнуваат зборот „добра“ како дел од значењето на изразот, а некои и дури наведуваат дека значењето е „добра птица“, сосем е возможно дека тврдењата на месните жители се поточни, а се однесуваат на тоа дека директниот превод всушност значи „добра храна“. Постојат и апокрифи кои велат дека изразот може и да се преведе како „вкусна закуска“, со што се наведува дека Абориџините се хранеле со овие птици. Сепак, постои и голема веројатност дека нивното име (на англиски јазик) е изведено од нивниот номадски начин на живот. Со промената на годишните времиња, некои делови од рамнините на Ливерпул, Австралија останувале голи, па тие се преселувале во области каде останала вода, во чија околина растеле семињата кои им се потребни за исхрана.Следејќи ги птиците, Абориџините наоѓале вода, како и потребните растенија за живот. Со тоа, едно од тврдењата е дека на тој начин птиците ги воделе до „добра храна“, па затоа добиле такво име.
Авикултура
Тигрицата се одгледувала во заробеништво од 1850-тите. Луѓето кои ги одгледувале работеле на тоа да добијат различни бои, шари и пердуви, вклучувајќи албино, сина, цимет-ино, јасно-крилести, тигрици со перчин, темни, сиво-крилести, опални, разнобојни, сјајни, разводнета и виолетова.
Англиските или „изложбени“ тигрици се околу двапати поголеми од дивите тигрици, па со големината и надуените пердуви на главата имаат претерано смел изглед. Очите и клунот можат речиси целосно да бидат покриени од овие надуени пердуви на главата. Англиските тигрици се обично поскапи од дивите и имаат пократок животен век од седум до девет години. Одгледувачите на англиски тигрици често ги изложуваат своите птици на изложби за животни. Повеќето тигрици одгледани во заробеништво во бизнисот со домашни миленичиња имаат тело и големина на тело послични со дивите тигрици.
Тигриците се дружељубиви животни и имаат потреба од стимулација во вид на играчки и контакт со луѓе или други тигрици. Тигриците, особено женките, глодаат елементи изработени од дрво или слични на дрвото. Кога тигрицата се чувствува загрозена, се обидува да се искачи колку што е можно повисоко и да ги доближи пердувите колку што е можно поблиску до неа за да изгледа помала (потесна).
Скротените тигрици може да бидат научени да зборуваат, свиркаат и да си играат со луѓе. И мажјаците и женките пејат и можат да научат да имитираат звуци и зборови, како и да изведуваат едноставни трикови, но пеењето и мимикријата се поизразени и поквалитетно изведени од страна на мажјаците. Женките ретко можат да научат да имитираат повеќе од десетина зборови. Мажјаците можат да се стекнат со зборовен фонд кој може да изнесува неколку десетици зборови до стотина зборови. Мажјаците домашни миленици, особено оние кои се чуваат сами, обично најдобро зборуваат.
Тигриците глодаат сѐ што можат да најдат за да ги одржуваат нивните клунови. Најпригодни за ова се парчиња од минерали(во најдобар случај збогатени со јод), коска од сипа и меки парчиња од дрво. Во заробеништво, тигриците живеат во просек од пет до осум години, но исто така е забележан животен век од 15-20 години во поединечни случаи. Животниот век зависи од видот, наследната линија и здравјето, со големо влијание од страна на можноста за физичка активност и начинот на исхрана. Тигриците се познати по тоа што предизвикуваат алергии кај чувствителни луѓе.
Размножување
Сезоната на парење во дивината обично е помеѓу јуни и септември во Северна Австралија и помеѓу август и јануари во Јужна Австралија, иако тигриците имаат опортунистички навики во парењето. Тие се додворуваат на своите партнери со взаемно чистење пердуви и взаемно хранење. Тигриците се хранат едни со други со тоа што сами ги јадат семињата, а потоа ги враќаат назад во устата на нивниот партнер. Во некои области се имаат зголемено популациите како резултат на зголемената достапност на вода на некои фарми. Гнездата ги прават во дупките на дрвата, дрвените столбови на оградите, исечени стебла на дрва кои можат да ги најдат на земја, четири до пет јајца се инкубираат во период од 18-21 ден, а младите ги напуштаат гнездата 30 дена по испилување.
Во дивината, практично сите видови на папагал имаат потреба од шупливо дрво или исечено шупливо стебло за да го изградат своето гнездо. Поради ваквата навика, тигриците кои се одгледуваат во заробеништво многу лесно се размножуваат доколку се обезбеди кутија за гнездо со соодветна големина. Јајцата се вообичаено долги еден до два сантиметри и се бисерно бели без какви било други нијанси доколку се оплодени. Женките тигрици можат да положат јајца без партнер, но овие неоплодени јајца нема да се испилат. Кога женката ги положува јајцата, нејзината кожа околу клунот се обојува во груба кафеава боја. Женката тигрица ги положува јајцата во наизменични денови. По првото положување, обично има дводневна пауза до наредното. Таа обично положува четири до максимум осум јајца, кои ги квачи (обично почнувајќи после второто и третото јајце) во период од 21 ден за секое јајце. Женките ги напуштаат гнездата само на кратко поради физиолошки потреби, кратки оброци и истегнувања. Веќе во тој период тие се исклучиво хранат од страна на нивниот партнер (обично на влезот на гнездото). Женките не им дозволуваат на мажјаците да влезат во гнездото, освен ако не влезат на сила. Во зависност од бројот на јајцата и почетокот на инкубацијата, разликата во возраста помеѓу првото и последното пиле може да биде од 9 до 16 дена. Понекогаш, родителите може да почнат да ги јадат сопствените јајца поради чувтството на несигурност во кутијата за гнездо.
Здравје на пилињата
Потешкотиите во размножувањето се појавуваат од неколку причини. Некои пилиња може да умрат од болести и напади на возрасните тигрици. Другите тигрици (речиси секогаш женки) можат да се борат за кутијата за гнездо, напаѓајќи се меѓусебно или некое од младите. Понекогаш, тигриците (воглавно мажјаците) не се заинтересирани за спротивниот пол и нема да се парат. Во тој случај потребно е да се создаде средина на јато каде има неколку парови кои може да се видат и чујат меѓусебно за да се поттикне парење. Друг проблем можат да бидат клуновите на птиците кои може да се обратно преклопени, каде долната вилица е поголема од горната вилица.
Повеќето проблеми со здравјето и физички абнормалности кај тигриците се генетски. Треба да се внимава, птиците кои се користат за парење да бидат активни, здрави и роднински неповрзани. На тигриците кои се роднински поврзани или имаат тумори, како и други потенцијални генетско-наследни здравствени проблеми не треба да им се дозволи да се размножуваат. Паразити (вошки, црви и глисти) и патогени организми (бактерии, габи и вируси) се заразни и се пренесуваат помеѓу единките преку директен или индиректен контакт. Кутиите за гнездење треба да се чистат после секоја употреба.
Раширена нога е релативно вообичаен проблем кај пилињата на тигриците и други птици. Тоа е состојба кога една од нозете на тигрицата е искривена нанадвор со што е спречена да стои исправно и да се бори со останатите пилиња за храна и исто така може да доведе до потешкотии во размножувањето при достигната зрелост. Состојбата е предизвикана поради постојано лизгање на младите на дното од кутијата за гнездење. Се избегнува со тоа што се поставува тенок слој од безбедна подлога или пилевина на дното на кутијата. Како алтернативна можност, може да се остават неколку листови хартија на дното, за женката да ги иситни и искористи за подлога.
Развој
На јајцата им треба околу 18-20 дена за да се испилат. Пилињата се слепи, голи, неспособни да ја подигнат главата и сосема беспомошни, па нивната мајка ги храни и постојано ја одржува нивната температура. На околу десетдневна возраст, очите на пилињата се отвораат и почнуваат да растат внатрешни пердуви.
Пердуви им растат на возраст од околу три недели (на оваа возраст веќе може да се забележат мутациите во боите кај единките). Во овој стадиум на развој на пилињата, мажјакот обично почнува да влегува во гнездото за да ѝ помага на неговата женка во носењето и хранењето на пилињата. Некои женки тигрици пак, селосно му забрануваат на мажјакот да влезе во гнездото и целосно ја преземаат одговорноста за грижа за пилињата додека да го напуштат гнездото.
Во зависност од бројот на јајцата особено кај самите мајки, може да биде паметно да се премести дел од пилињата (или поголемиот дел од оплодените јајца) кај друг пар. Другиот пар мора веќе да е влезен во процесот на размножување и тоа или во фаза на положување на јајцата, или во фаза на инкубација или веќе да одгледуваат пилиња.
Како што пилињата развиваат и растат пердуви, тие може да се остават сами за подолги временски периоди. До петтата недела, пилињата се доволно силни за родителите да бидат во можност да остануваат надвор од гнездото подолго време. Младите ги истегнуваат крилата за да се здобијат со повеќе сила пред да се обидат да летаат. Тие исто така може да помогнат во бранењето на кутијата за гнездо од непријатели, воглавно со нивното гласно врескање. Младите тигрици обично го напуштаат гнездото на возраст од околу пет недели и обично целосно се одбиваат од родителите (не зависат од нив во исхраната) на возраст од шест до осум недели. Како и да е, возраста за напуштање на гнездото, како и за одбивањето, може да варира малку во зависност од нивната возраст и бројот на преживеани пилиња. Во глобала, најстарото пиле се одбива прво. Иако по логиката на нештата, најмладото пиле треба последно да биде одбиено, тоа најчесто е одбиено на помала возраст од неговите браќа и сестри. Ова може да е поради имитирањето на поведението на постарите браќа и сестри. Доколку само едно пиле е преживеано од сите што се испилиле во тој период, истото се одбива на најраната можна возраст како резултат на тоа што го има целосното неподелено внимание и нега на неговите родители.
На тигриците израснати од страна на луѓе, им треба подолго да се одбијат отколку на оние израснати од родителите. Вештачкото хранење не се прави редовно со тигриците, поради нивната големина и поради тоа што младите одгледани од нивните родители можат лесно да се припитомат.
Мутации на бојата
Сите тигрици одгледани во заробеништво се поделени на две основни групи на бои. Имено, на бела основа (сина, сива и бела) и на жолта основа (зелена, сиво-зелена и жолта). Во моментов се знае за најмалку 32 примарни мутации (вклучувајќи и виолетова), овозможувајќи стотици можности за секундарни мутации (стабилно комбинирани примарни мутации) и варијации на боја (нестабилно комбинирани мутации).
Мимикрија
Единките кои се мажјаци се сметаат за едни од петте најдобри во зборување кај видот папагал, заедно со африканскиот сив папагал, амазон и папагалите Eclectus roratus, како и папагалите од видот мал александар .<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" style="white-space:nowrap;" contenteditable="false">[<span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2008)">citation needed ]
IC 1674
IC 1674 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Тигрица (птица)
Мимикрија
Пак, мажјак тигрица кој е поседуван од Американката Камил Џордан, го држи рекордот на наголем зборовен фонд од било која птица, со 1728 зборови. Пак умрел во 1994, а рекордот првпат се појавил во изданието на Гинисовата книга на рекорди од 1995 година.
IC 1674
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1674 се споменува и како KUG 1220+128.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Тигрица (птица)
Мимикрија
Во 2001 година е забележана тигрица наречена Виктор од страна на медиумите. Сопственикот на Виктор, Рајан Б. Рејнолдс од Канада, изјавил дека Виктор бил способен да се вклучи во разговор со контекст и да ја предвиди иднината. Иако некои верувале дека папагалот можел да си ја предвиди сопствената смрт како што се тврдело,  понатамошни истражувања е тешко да се направат без папагалот. Наодите сè уште не се потврдени со научна анализа. Критичарите тврдат дека говорот на Виктор во снимките не е доволно поврзан за да се смета дека има контекст.
Миленичињата тигрици продолжиле да го привлекуваат вниманието на медиумите ширум светот поради нивните способности за имитација, говор и шарм. Една тигрица, наречена Диско, станала суперѕвезда на семрежјето. Од 2013 година, Диско има над 6.067.744 прегледи на неговиот канал на Јутјуб. Некои од најпознатите фрази на Диско се „Не сум измамник“ и „Никој не може да присили бебе-птица во ќош!“
IC 1674
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1674 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 1674 има привидни димензии од 0,3' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 22 м 54,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 33' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 1674 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 165111.
Николет Шеридан
Николет Шеридан е американска глумица најпозната по својата улога на Иди Брит во Очајни домаќинки.
Кратка биографија
Родена е на 21 ноември 1961 година во Вортинг, Велика Британија, но пораснала во Лос Анџелес, каде нејзиното семејство се преселило поради големиот данок во Англија.
Повеќе е позната како телевизиска глумица во телевизиските филмови „Соседи“, „Мртви сопрузи“, „Судењето на Мекмартинови“, а најпозната ни е по улогата на Лаки Сантанџело во серијата „Шанси“, каде ја одигра улогата на ќерка на мафијаш.
Се појави и во комедиите „Шпионирај тврдо“ заедно со Лесли Нилсен и во „Нинџите од Беверли Хилс“, со Крис Фарли и музичарот Крис Рок.
Николет е поранешна сопруга на глумецот Хари Хамлин.
Шопрон
Шопрон (на унгарски: Sopron, на германски: Ödenburg, на хрватски: Šopron, Šapron, латинското именување на градот е Scarbantia) — град во Унгарија блиску до границата со Австрија. Шопрон се наоѓа на 220 км од престолнината на Будимпешта и на 60 км од „музичкиот центар на Европа“ - Виена. Поради толкавата блискост на градот со главниот град на Австрија, тој претставува туристичка атракција за повеќето Австријци. Градот е дел административниот округ Ѓер-Мошон-Шопрон.
Голема Река (Градиштанска)
Голема река — река која се наоѓа н Градиштанска Планина, јужно од селото Калино, притока на река Бериш, а таа се влева во Светиниколска Река.
Миле Гиноски
Миле Гиноски (Пополжани,,  – Рибница, Маврово и Ростушеф, ) бил македонски бранител, резервист во АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинува на 23 јули 2001 година во заседа од единица водена од поранешниот заменик министер за одбрана и дезертер од АРМ.
Живот, војната 2001 година и смрт
Миле Гиноски, меѓу пријателите познат по прекарот Гина, е роден на 5 март 1958 година во селото Пополжани, Кичевско. Загинува на 23 јули 2001 година во заседа од единица водена од поранешниот заменик министер за одбрана и дезертер од АРМ, Талат Џафери.
На 23 јули 2013, денот кога Миле Гиноски – Гина во кризната 2001 година беше убиен кај селото Рибница дебарско, откриено е спомен обележје во негова чест во близина на родното село Пополжани. Миле Гиноски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Agaricus litoralis
Agaricus litoralis, познат и како крајбрежна печурка, е вид на печурки од родот Agaricus. За прв пат беше опишан од Вејкфилд и А. Пирсон како Psalliota litoralis во 1946 година.
Се јавува низ цела Европа, вклучувајќи ги Скандинавија и Велика Британија. Иако може да биде доста честа појава локално, како на островот Оланд, ретко се наоѓа во повеќето области освен во јужна Европа. Нејзиниот статус на зачувување во Шведска е „речиси загрозен“.
Опис
A. litoralis е бела или сиво-бела печурка со компактна капа која може да достигне ширина до 12 см.Шапката често е потиснато кога е постаро, а на надворешниот раб може да се појават остатоци од анулусот. Додека се обоени во роза на млада возраст, жабрите стануваат темно кафеави како што старее печурката. Стеблото е 5-6 см висок и 1.5-2 см широк. Често е неверојатно пократко отколку што е широко капачето. Спорите се темно кафеави и во облик на јајце. Печурката е сапротрофна, односно се храни со распаѓање. Претпочита тревни суви пасишта, грини и степски.
Хенри Греј (Прв војвода од Сафолк)
Хенри Греј ( - ) — англиски глагородник и татко на Лејди Џејн Греј. првиот носител на титулата војвода од Сафолк.
Хенри Греј преку својот татко бил правнук на Едвард IV и неговата сопруга Елизабета Вудвил. По смртта на неговиот татко, тој ја наследил титулата гроф од Дорсет. Во 1533 година, со дозвола од кралот Хенри VIII се оженил за Лејди Френсис Брендон, ќерка на сестрата на кралот, Марија и Чарлс Брендон. Од тој брак преживеале три деца: Лејди Џејн Греј, Лејди Катерина Греј и Лејди Марија Греј.
Пред смртта на Хенри, во 1547 година, тој активно бил вклучен во политичкиот живот на земјата. По смртта на кралот, Хенри Греј започнал да го поддржува Едвард Симор. Во 1549 година бил вклучен во работата на советот на парламентот. По смртта на Чарлс Брендон, третиот војвода од Сафолк, тој ја наследил таа титула.
Пред смртта на болниот Едвард VI, било одобрено барањето за брак на Гилдфорд Дадли со Џејн Греј. Со ова, Џејн по смртта на кралот, била прогласена за нов владетел на Англија. Но самото крунисување било оневозможено од страна на Марија I, каде во февруари 1554 година Џејн била симнета од власт. По неколку денови, и Хенри бил уапсен и погубен.
NGC 541
Откривање
Телото е откриено на 30 октомври 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 541 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 541 има привидни димензии од 1,8' х 1,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 25 м 44,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 22' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 541 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5305. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 218; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4682. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1259.
Такролимус
Такролимус е имуносупресивен лек кој вообичаено се користи после алогенска пресадување на органи со цел да се намали ризикот од отфрлање на органот. Тоа се постигнува со инхибиција на создавањето на интерлеукин-2, молекула која го промовира развојот и пролиферацијата на T клетките, кои се клучни за одговорот на стекнатиот имунитет.
Хемиски претставува 23-член макролиден лактон кој првпат бил откриен во 1987.
Барсбек
Барсбек (Barsbek) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 7565
NGC 7565 — засега неутврден објект во соѕвездието Риби, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1865 година од страна на Гаспаре Станислао Ферари, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7565 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 16 м 19 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 3' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 7565 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5243. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 834.
NGC 2764
NGC 2764 — леќеста галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2764 се споменува и како UGC 4794, MCG 4-22-17, CGCG 121-24, IRAS 09054+2138.
Откривање
Објектот е откриен на 16 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2764 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2764 има привидни димензии од 1,5' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 8 м 17,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 26' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 2764 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25690. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1407. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 237.
Биголи
Биголи е екструдирана тестенина во форма на долга и густа нишка. Првично биголите се правеле со брашно од хељда, но сега почесто се прават со интегрално пченично брашно, а понекогаш вклучуваат и јајца од патки. Подготовката потоа се екструдира низ биголаро, од каде тестенините го добиваат своето име.
Биголи е термин кој се користи во Венето; сличен вид тестенини наречени пици се произведува во Тоскана.
Историја
Постојат различни верзии за потеклото на биголите. Единствено се согласуваат дека потекнуваат од сегашниот регион Венето. Според една теорија, неговото потекло датира од 14 век за време на Венецијанските турски војни. Откако Турците потопиле бројни венецијански бродови натоварени со брашно, преостанатото брашно било помешано со обично пченично брашно. Новата смеса се користела за тесто, формирана во големо шпагето и наречено биголо.
Во 1604 година, производителот на тестенини од Падова по име Бартоломио Веронезе, познат како Абонданца, патентирал преса за правење биголи. Ова бил вистински триумф на биголите.
Според друга верзија, биголите се резултат на понатамошниот развој на еден вид тестенини што веќе биле широко распространети во североисточна Италија. За прв пат се споменуваат како биголи во 15 век на дворот на епископот од Ераклеја.
Општина Шипковица
Општина Шипковица — рурална поранешна општина во Македонија, основана 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Тетово. Седиште на општината било селото Шипковица.
Демографија
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, Општина Шипковица има 7.820 жители, од кои:
Врагитурци
Врагитурци (Σωτηρούδα, Сотируда, до 1927 Βεργιατούρ, Вергатур) — поранешно село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало на 11 километри северозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓало на надморска височина од 80 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Врагитурци се состоело од 30 семејства со 147 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Врагитурци имало 147 Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 152 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна и Првата светска војна, селото настрадало а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Бугарија и Македонија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година и 1920 година, селото било евидентирано како напуштено.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Сотируда. , додека дел од земјиштето било откупено од грчки великопоседници. Поради тоа, на пописот од 1928 година, селото броело 101 жител.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 101 жител бегалец. . По овој период започнал период на целосно напуштање на селото од страна на неговите жители.
Допуштени вредности (математичко образование)
=Допуштени вредности=
Ист е принципот и кај изрази со други променливи покрај или освен х.
Заклучок 1: Треба да се отстранат вредности на променливата (променливите) за кои именител би станал 0.
Други примери за допуштени вредности кај изрази со именители1.
Основен пример 2: За изразот \sqrt{x}, не се допуштуваат негативни вредности, т.е. не се допуштуваат х < 0, односно се допуштуваат само ненегативни вредности (т.е. позитивни вредности и 0, х ≥ 0).
Значи: Множеството на допуштени вредности на изразот \sqrt{x} се сите реални броеви x≥0.
<p style="margin-left:10px">Пишиме: За  \sqrt{x} ,
Заклучок 2: Треба да се отстранат вредности на променливата (променливите) за кои подкорениот израз би станал негативен.
Други примери за допуштени вредности кај изрази со квадратен корен.
=Список основни изрази со ограничено множество на допуштени вредности=
=Област на дефинираност на функција=
=Рестрикција на функција=
Дефиниција : Рестрикција на една функција y = f ( x ), е подмножеството на областа на дефинираност на функцијата на кое ние, како корисник на функцијата, ги ограничуваме можните влезни вредности (аргументи). Рестрикцијата може да биде било кое подмножество на D, но најчесто е поврзана со реалните можности на некоја конкретна задача.
<ul> <li>Зборот „и“ = ∩ пресек на две множества = Λ конјункција на два изкази, а </li> <li>Зборот „или“ = ∪ пресек на две множества = V дисјункција на два изкази.</li> </ul> =Литература= =Други референции=
1285
1285 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1285 година од новата ера, 285. од вториот милениум, 85. од XIII век и шеста од 1280-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6793 и 6794 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6035 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5045 и 5046 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2038.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1285 година се протега во 3921 и 3922, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3981 и 3982 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1828. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 683 и 684 исламска година.
Руски космизам
Рускиот космизам е филозофско и културно движење што се појавило во Русија на крајот на 19 век, и повторно, на почетокот на 20 век. На почетокот на 20 век, дошло до излив на научна истрага за меѓупланетарните патувања, главно водени од писатели на фикцијата како што се Жил Верн и Херберт Велс, како и филозофски движења како рускиот космизам.
Теорија
Космизмот вклучува широка теорија на природна филозофија, комбинирајќи елементи на религијата и етиката со историја и филозофија за потеклото, еволуцијата и идното постоење на космосот и човештвото. Тоа комбинира елементи од источната и западната филозофска традиција, како и од Руската православна црква.
Космизмот било едно од влијанијата врз Пролеткулт, а по Октомвриската револуција, терминот започнал да се применува на „... поезијата на писатели како Михаил Герасимов и Владимир Кирилов ... колективот на индустриски работници ... организиран околу ликот на универзалниот „Пролетер“, кој излегува од земјата за да освои планети и ѕвезди“. Оваа форма на космизам, заедно со списите на Николај Фјодоров, имало силно влијание врз Андреј Платонов.
Многу идеи на руските космисти подоцна развиени од оние во трансхуманистичкото движење. Виктор Скумин тврди дека Културата на здравје ќе игра важна улога во создавањето на човечко духовно општество во Сончевиот Систем.
Претставници
Меѓу најголемите претставници на рускиот космизам бил Николај Фјодорович Фјодоров (1828–1903), поборник за радикално продолжување на животот со помош на научни методи, човечка бесмртност и воскреснување на мртви луѓе.
Во 1881 година, рускиот револуционер и ракетен пионер Николај Кибалчич предложил идеја за пулсен ракетен погон со согорување на експлозив, што бил ран претходник на Проектот Орион.
Константин Циолковски (1857–1935) бил меѓу пионерите на теоретското истражување на вселената и космонаутиката. Во 1903 година, Циолковски го објавил првиот сериозен научен труд за патување во вселената. Неговата работа била суштински непозната надвор од Руската Империја, но во земјата инспирирала понатамошно истражување, експериментирање и формирање на Друштво за студии на меѓупланетарни вселенски летови. Циолковски напишал книга наречена „Волјата на универзумот; Непознати интелигентни сили“ во која тој ја предложи филозофијата на панпсихизамот. Тој верувал дека луѓето на крајот ќе го колонизираат Млечниот Пат. Неговата мисла претходела на Вселенската доба со неколку децении, а дел од она што го предвил во својата фантазија се појави од неговата смрт. Циолковски не верувал во традиционална религиозна космологија, но наместо тоа, тој веруваше во космичко суштество кое управуваше со луѓето.
Меѓу другите космисти биле Владимир Вернадски (1863–1945), кој го развил поимот ноосфера и Александар Чижевски (1897–1964), пионер на „ хелиобиологијата“ (проучување на влијанието на сонцето врз биологијата). Една мала планета, 3113 Чижевскиј, откриена од советскиот астроном Николај Степанович Черних во 1978 година, е именувана по негово име. Истакнатиот руски палеонтолог и писател на научно-фантастика Иван Јефремов исто така беше космист.
Список на реки во Саксонија-Анхалт
Список на реки во Саксонија-Анхалт, Германија:
Amanita citrina
Amanita citrina ( синоним Amanita mappa ), попозната како лажна капа за смрт или citron amanita, е базидиомикотска печурка, една од многуте во родот Amanita. Расте во силикатна почва во летните и есенските месеци. Носи бледо жолта или понекогаш бела капа, со бело стебло, прстен и волва. Иако не е смртоносен, тој не може да се јаде и често се меша со смртоносната шапка         (Amanita phalloides ).
Опис
Оваа печурка има месести бледо жолта, или понекогаш бела, капа од 4-10 см. преку, покриени со неправилни закрпи. Жабрите и месото се бели. Има голема волва во основата на 6-8 см. високо стебло, кое има јасен прстен. Често се меша со поврзаната печурка за смртна шапка ( Amanita phalloides ), па оттука и името.
Дистрибуција и живеалиште
Лажната смртна капа се наоѓа во листопадни и иглолисни шуми во есен во Европа. Го има и во северноамериканските дабови и борови шуми.
Токсичност
Се покажа дека оваа печурка содржи токсин алфа-аманитин.[потребна е референца] Сепак, беше откриено дека количините на овој отров се многу мали и нема да предизвикаат никакви негативни ефекти освен ако печурката не се внесе во многу големи количини. Исто така, содржи токсин буфотенин. Иако се смета дека не може да се јаде, најголемата опасност за овој вид е неговата изразена сличност со капачето за смрт.
Оваа печурка не се јаде, има мирис на семе од репка или компир.
IC 1675
IC 1675 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1675 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1675 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на IC 1675 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Индиски крокодил
Индискиот крокодил (Crocodylus palustris) познат и под името Ирански крокодил, Персиски крокодил или Мугер, живее во Индија, Пакистан и Шри Ланка. Го среќаваме и во некои делови на Бангладеш, Непал и Иран. Името Мугер е добиено според хинду зборот „магар“ што значи „водно чудовиште“.
Особености
Најголемиот примерок во Британскиот Музеј е долг 12 стапки, но се смета дека некои индивидиуи растат и многу повеќе. . Возрасните мажјаци растат 4-5 метри и тежат повеќе од 450 килограми. Кај индискиот крокодил, родителите имаат голема улога. После парењето, мајката гради гнездо каде и положува јајцата (од 10 до 48) кои тежат околу 85 грама. Потоа го маскира и прикрива гнездото со песок или земја. За време на инкубацијата, која трае 55-75 дена, мајката е постојано околу гнездото за да го брани од грабливци. Наколку часа пред ведењето, малите крокодили испуштаат звуци кои се слушаат на неколку метри оддалеченост, наменети за мајката и таткото. Потоа, родителите го откриваат гнездото и дури понекогаш помагаат при ведењето, односно ги тркалаат јајцата. Малите крокодили веднаш ги пренесуваат во вода. Се случува таткото да заземе заштитничка улога и да го брани гнездото од останатите крокодили, па дури и од мајката. Родителите ги чуваат малечките за време од 1 или 2 години. Потоа, малите се препуштени сами на себе, но родителите се прилично толерантни на нивното присуство.
Распространетост
Индискиот крокодил може да се најде во Индија, Бангладеш, Шри Ланка, Пакистан, Непал, јужниот дел на Иран и најверојатно во Индокина. Овој вид е единствениот вид на крокодил кој може да се сретне во Иран и Пакистан. Индискиот крокодил е најраспространетиот и најчестиот коркодил од трите вида на крокодили кои живеат во Индија. Го има во многу поголем број во земјата (а најверојатно и во околните земји) од многу поголемиот морски крокодил. Во 1980-тите најголемата популација на диви крокодили живеела во резерватот Амараватхи во Тамил Наду, Јужна Индија, односно во реките Чинар, Тенар и Памбар. Бројот на единки се проценувал на 60 возрасни единки и 37 млади. Крокодилската фарма Амаравати Сагар е основана во овој регион во 1975 година и е најголемото одгледувалиште на крокодили во Индија. Јајцата се собираат од дивината во резерватот а потоа се чуваат на фармата каде се раѓаат младите крокодили. Истовремено се чуваат и до 430 единки. Стотици единки се враќаат во дивината кога ќе достигнат одредена возраст.
Живеалиште
Индискиот крокодил е претежно слотководен крокодил, што значи дека живее во езера, реки и мочуришта. Овие крокодили претпочитаат мирни и плитки води. Откриено е дека ги населуваат и вештачките резервоари и канали за наводнување. Понекогаш ги среќаваме и во солени води, односно во лагуните. Како и неговиот роднина, кубанскиот крокодил, адаптиран е повеќе за копнен живот, но од еколошки аспект посличен е со нилскиот крокодил. Се знае дека овој вид е доста подвижен на копно, и може да помине големи растојанија во потрага по поволно живеалиште. Индискиот коркодил може и да го брка пленот на копно на кратки растојанија. За време на сувата сезона, се кријат во дупки кои самите ги копаат.
Исхрана
Овој влекач е месојад и се храни со риби, други влекачи и мали цицачи како мајмуни на пример. Всушност, повеќето рбетници кои се доближуваат да пијат вода се потенцијален плен, кој лесно може да биде зграпчен и одвлечен во длабоката вода. Големите возрасни единки ловат и поголеми цицачи како елени, вклучувајќи го и 225 килограми тешкиот Самбарски елен, и 450 килограми тешкото Домашно водно бафало. Возрасните крокодили се во директна конкуренција за храна со тигарот. Тигрите можат и да ги уловат овие крокодили и претставуваат единствениот природен грабливец освен другите видови на крокодили.
Демин (округ)
Демин (Demmin) — поранешен округ во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Округот бил основан во 1994 со спојување на поранешните окрузи Демин, Алтентрептов и Малхин. На 4 септември 2011, поголемиот дел од округот бил припоен кон новиот округ Мекленбуршка Езерска Област, додека североисточните општински заедници Пенетал/Лец и Јармен-Тутов станале дел од округот Западна Померанија-Грајфсвалд. Се граничел со (од југ надесно) окрузите Мириц, Гистров, Северна Западна Померанија, Источна Западна Померанија и Мекленбург-Штрелиц.
Manga (band)
Манга (правилно се пишува maNga) е турска рок група формирана во Анкара.
Историја на групата
Манга е турска рок група, создадена во Анкара од сегашниот член Јамур Саргјул (Јамјам) и бившиот член Орчун Шекеруста. Потоа се придружија музичарите Озгјур, Ефе, Ферман и Џем.Авантурата за албум започнува со идејата на Ферман за да настапат на фестивалот "Sing your song" кој го завршуваат со второ место. Во 2004 г. Излегува нивниот прв албум,насловен како “МаNga”. Првата песна со видеоклип “Bir Kadın Çizeceksin” (“Да насликаш жена”) е во стил манга и со неа стануваат познати во цела Турција.
2009-а година е исклучително успешна за МаНга.Групата го издава следниот албум “Şehr-i Hüzün” (“Градот е тага”), од кој излегуваат три хит-синглови: “Dünyanın Sonuna Doğmuşum” (“Роден на крајот на светот”), “Beni Benimle Bırak” (“Остави ме сам со себе”), “Cevapsız Sorular” (“Прашање без одговор”). Првите два ги достигаат првите места на турските рок класифиции и достигнуваат добри позиции на Европските топ листи. Учествуваат во многубројни музички фестивали: İTÜ Пролетен фестивал (Турција), Университетски фестивал - Чукурова (Турција), Фестивал на университетот “Гази” (Турција), Rock the Balkans (Бугарија). Свират и во Лондон на O2 Academy Islington.