cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кралство Прусија
1801-1815: Наполеонови војни
Но, кога Прусија, откако се сврте против Француското Царство, била поразена во Битката кај Јена (11 ноември 1806), кралот Фридрих Вилхелм III бил привремено принуден да побегне на оддалечениот Мемел. По Тилзитскиот мир во 1807, Прусија изгубила околу половина од својата територија, вклучувајќи ја и земјата добиена од Втората и Третата поделба на Полска (кои сега припаднале на Варшавското војводство) и целата земја западна од реката Елба. Франција го заробила пруско окупираниот Хановер, вклучувајќи го и Бремен-Верден. Остатокот од кралството било окупирано до француските трупи (на сметка на Прусија) и кралот бил задолжен да направи сојуз со Франција и да се приклучи на континенталната блокада.
По поразот на Наполеон во Русија, Прусија се повлекла од сојузот и учествувала во Шестата коалиција за време на „војните за ослободување“ (Befreiungskriege) против француската окупација. Пруските трупи под маршалот Гебхард Леберехт фон Блихер решавачки придонесе во Битката кај Ватерло во 1815 до конечната победа над Наполеон.
1815: По Наполеон
Пруската награда за нејзиниот дел во поразот на Франција дојде на Виенскиот конгрес, каде Прусија добила поголем дел од нејзините загубени територии и значително повеќе, вклучувајќи и 40% од Кралството Саксонија и поголем дел од Рајнската област. Голем дел од територијата била анексирана во Третата поделба на Полска и била доделена на Царството Полска под руска власт.
Со овие пруски добивки во територии, кралството била реорганизирано во десет покраини. Поголемиот дел од кралството, освен покраините Источна Прусија, Западна Прусија и покраината Позен, станал дел од новиот Германски Сојуз, конфедерација на 39 суверени држави на местото на веќе непостоечкото Свето Римско Царство.
Фридрих Вилхелм II спровел во Прусија голем број на административни реформи, меѓудругото, реорганизација на владата по пат на министерства, која станала формална во следните сто години.
Што се однесува до религијата, реформистот калвинист Фридрих Вилхелм III — како Врховен гувернер на протестантските цркви — го наметнал неговиот долгогодишен негуван проект (започнат во 1798) за обединување на Лутеранската и Реформираната Црква во 1817, (види Пруска унија). Калвинистичкото малцинство, силно поддржано од Фридрих Вилхелм III и делумно неподготвеното лутеранско мнозинство ја формирале обединетата протестантска Евагелистичка Црква во Прусија. Сепак, следеа кавги предизвикувајќи постојан раскол меѓу Лутеранците обединети во новата Црква и старите Лутеранци од 1830 година.
Како последица на Револуциите во летото 1848, кнежевствата Хоенцолерн-Зигмаринген и Хоенцолерн-Хехинген (управувани од страна на католички кадет-гранка на Династијата Хоенцолерн) биле припоени кон Прусија во 1850, подоцна обединети како покраина Хоенцолерн.
1848-1871: Германските војни за обединување
Во следниот половина век по Виенскиот конгрес, имало судир на идеали во рамките на Германскиот Сојуз помеѓу обединување на германскиот народ и зачувување на моменталната состојба на помали германски држави и кралства. Создавањето на германската царинска унија (Zollverein) во 1834, која ја исклучувала Австриското Царство, зголемувајќи го пруското влијание над земјите-членки. Како последица на револуциите во летото 1848, на кралот Фридрих Вилхелм IV му била понудена круната на обединета Германија од страна на Франкфуртскиот парламент. Фридрих Вилхем ја одбил понудата со образложение дека револуционерното собрание не може да обезбеди кралска титула. Но, имало и две други причини зошто тој одбил: да го сторел тоа ќе направел малку за да стави крај на внатрешната борба помеѓу Австрија и Прусија и сите пруски кралеви (дотогаш, вклучувајќи го и Вилхелм I) стравувале дека формирањето на Германско Царство би значело крај на пруската независност во рамките на германските држави.
Список на државни водачи во 1312 година
Ова е список на државни водачи во 312 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Кралство Прусија
1848-1871: Германските војни за обединување
Иако Бизмарк имал репутација како бескомпремисен конзервативец, тој првично бил склон да бара компромис околу прашањето со буџетот. Меѓутоа, Вилхелм одбил да го разгледува тоа; тој ги гледал одбранбените прашања како кралски лични прашања. Принуден кон политика на конфронтација, Бизмарк излегол со нова теорија. Според Уставот, кралот и парламентот биле одговорни за договарање на буџетот. Бизмарк тврдел дека откако тие не успеале да дојдат до договор, дека има „дупла“ во Уставот и дека владата треба да продолжи да собира даноци и да исплаќа средства во согласност со стариот буџет со цел да се задржи функционирањето на државата. Владата на тој начин функционирала без нов буџет од 1862 до 1866, дозволувајќи му на Бизмарк да ги спроведе воените реформи на Вилхелм.
Список на државни водачи во 1312 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кралство Прусија
1848-1871: Германските војни за обединување
Либералите насилно го осудиле Бизмарк како нарушувач на законот. Меѓутоа, вистинскиот план на Бизмарк бил договор со либералите. Тој верувал дека германското обединување било неизбежно, но дека конзервативните сили треба да ја преземат водечката улога кон создавање на единствен народ со цел да се заштити. Тој, исто така, верувал дека либералите од средната класа сакале обединета Германија повеќе, отколку што сакале да се пробие контролата на традиционалните сили во општеството. Така, тој тргнал кон стремежот да создаде обединета Германија под пруско водство и водејќи ја Прусија низ три војни, на крајот успеал да ја постигне оваа цел.
Првата од овие војни била втората Данско-пруска војна (1864), која ја започнала Прусија и успедала да ја добие со помошта на Австрија. Данска била убедливо поразена и ги предале обете Шлезвиг и Холштајн, на Прусија и на Австрија соодветно.
Map-AustroPrussianWar-annexed.svg (1866)
Поделената администрација на Шлезвиг и Холштајн потоа станало причина за Австриско-пруската војна (1866 – исто така позната и како седумнеделна војна), каде што Прусија, во сојуз со Кралството Италија и други северногермански држави, објавила војна на Австриското Царство. Австриската коалиција била уништена и Прусија ги анексирала четири од нејзините помали сојузници — Кралство Хановер, Изборно кнежевство Хесен, Војводство Насау и Слободниот град Франкфурт. Прусија, исто така, ги анексирала и Шлезвиг и Холштајн, како и делотворно анексираната Саксонија-Лауенбург, принудувајќи ја на личен сојуз со Прусија (која била претворена во целосна унија во 1876). Кралот Вилхелм првично сакал да ја земе територијата од Австрија самиот, но Бизмарк го убедил да се откаже од таа идеја. Додека Бизмарк не сакал Австрија да игра никаква улога во иднина во германските работи, тој сè уште ја гледал Австрија како можен вреден иден сојузник.
Со овие придобивки во територија, пруските поседи во Рајнската област и Вестфалија биле поврзани со остатокот од кралството за првпат. Броејќи ја и де факто анектирањето на Саксонија-Лауенбург, Прусија сега се протегала непрекинато низ северните две третини од Германија. Таа останала во таа големина, до соборувањето на монархијата во 1918.
Бизмарк ја искористил оваа можност да стави крај на буџетскиот спор со парламентот. Тој предложил сметка за обесштетување доделувајќи му ретроактивно одобрување за управување со бесправниот буџет. Тој претпоставувал, правилно како што се испоставило, дека тоа ќе доведе до поделба меѓу своите либерални непријатели. Додека некои од нив тврделе дека не може да има компромис со принципот на уставната влада, многу од либералите одлучиле да го поддржат предлогот во надеж дека ќе доведе до поголема слобода во иднина.
Јужните германски држави (освен Австрија) биле принудени да прифатат воен сојуз со Прусија и Прусија започнала да чекори кон нивни спојување со Северногерманскиот Сојуз. Бизмарк планирал Kleindeutschland обединувањето на Германија да дојде значително поблиску до реализација.
Финалното дејствие била Француско-пруската војна (1870), каде Бизмарк ракувал со царот Наполеон III кон објавување војна на Прусија. Активирањето на германските сојузници ги стави на место по Австриско-пруската војна, германските држави се собраа заедно и силно ја поразиле Франција. Дури и пред тоа, Бизмарк бил во можност да ја заврши работата на обединување на Германија под пруско водство. Со патриотскиот занес, возбудени од војната со Франција биле премногу за останатите противници за обединета нација да се надминат и на 18 јануари 1871 (170-годишнината од крунисувањето на првиот пруски крал, Фридрих I), Германското Царство била прогласена во Салата на огледалата во Версај, надвор од Париз, додека францускиот главен град бил сè уште под опсада. Кралот Вилхелм станал првиот цар на обединета Германија.
1871-1918: Врвот и падот
Новото Бизмарково царство била најмоќната држава на Континентот. Пруската доминација над новото царство била речиси апсолутна, како што била и во Северногерманскиот Сојуз. Истата вклучувала две третини од царската територија и три петтини од населението. Царската круна била наследна должност на династијата Хоенцолерн. Прусија исто така имала големо мнозинство во седиштата во Бундесратот и како порано можеле да ги контролира расправиите со поддршка на своите сојузници во средните држави.
Меѓутоа, семе за идните проблеми лежело во бруто разликата меѓу царскиот и прускиот систем. Царството доделило право на глас на сите мажи на возраст над 25 години. Меѓутоа, Прусија го задржала рестриктивниот трикласен систем на гласање, во кој богатите имале 17,5 пати поголема гласачка моќ од остатокот на населението. Откако царскиот канцелар бил, освен на двапати (јануари-ноември 1873 и 1892–94), исто така, и премиер на Прусија ова значело дека за постоењето на царството, кралот/царот и премиерот/канцеларот морал да бара мнозинства од законодавните тела, избрани од две целосно различни овластувања.
Во времето на создавање на царство, обете Прусија и Германија биле околу две третини рурални средини. Во рок од 20 години, ситуацијата била обратна; градовите изнесувале две третини од населението. Меѓутоа, и во кралството и во царство, изборните окрузи никогаш не биле изменети, за да се одрази растечкото население и влијанието на градовите. Ова значело дека руралните средини биле премногу присутно од 1890-тите па наваму.
Бизмарк сфатил дека остатокот на Европа бил скептичен на неговиот нов силен Рајх и го свртел вниманието на зачувување на мирот со постапки како што е Берлинскиот конгрес. Новата Германско Царство ги подобрила веќе силните односи со Британија. Односите меѓу Лондон и Берлин биле запечатени со златна плетенка во 1858, кога принцот Фридрих Вилхелм Пруски се оженил со принцезата Викторија од Велика Британија.
Вилхелм I умрел во 1888 и принцот го наследил престолот како Фридрих III. Новиот цар, одлучен англофил, планирал да ја трансформира Прусија и царството во полиберална и демократска монархија по британскиот модел. Меѓутоа, тој умрел по само 99 дена на престолот и бил наследен од неговиот 29-годишен син, Вилхелм II. Како момче, Вилхелм се побунил против напорите на своите родители да го обликуваат него како либерал и бил темелно прусионизиран под туторство на Бизмарк. Новиот цар бргу ги влошил односите со британските и руските кралски семејства (и покрај тоа што е тесно поврзан со нив), станувајќи нивен соперник и на крајот нивен непријател.
Политика
Кралството Прусија било апсолутна монархија до револуциите во 1848 во германските држави, по што Прусија станала уставна монархија и Адолф Хајнрих фон Арним-Бојценбург бил избран како прв пруски премиер. По првиот пруски Устав, бил оформен дводомен парламент. Долниот дом, или Ландтаг бил избиран од страна на сите даночни обврзници, кои биле поделени во три класи според висината на платени даноци. Ова им овозможи нешто повеќе од 25% од гласачите да изберат 85% од законодавниот дом, со тоа обезбедувајќи поголемо присуство на богатите во населението. Горниот дом, кој подоцна бил преименуван во Херенхаус, бил назначен од кралот. Тој осигурил полна извршна власт и министрите му биле одговорни единствено нему. Како резултат на тоа, канџите на земјопоседничките класи, Јункерите, останале напрекинати, особено во источните покраини. Пруската тајна полиција, била формирана како одговор на револуциите во 1848 во германските држави, потпомогната од конзервативната влада.
Административна поделба
Оригиналните основни региони на Кралството Прусија биле Бранденбург и Војводство Прусија, кои заедно ја формирале Бранденбург-Прусија. Понатамошната покраина Померанија била држена од Прусија уште од 1653. Во комбинација со Шведска Померанија, добиена од Шведска во 1720 и 1815, овој регион ја оформил покраината Померанија. Пруските придобивки во Шлеските војни довеле до формирање на покраината Шлеска во 1740.
По првата поделба на Полска во 1772, ново анексираната Кралска Прусија и Вармија станале покраина Западна Прусија, додека војводството Прусија (заедно со дел од Вармија) станало покраина Источна Прусија. Другите анексирања по реката Нотеќ станале Округ Неце. По втората и третата поделба (1793–1795), новите пруски придобивки станале покраините Нова Шлеска, Јужна Прусија и Нова Источна Прусија, со округот Неце поделен помеѓу Западна и Јужна Прусија. Овие три покраини биле загубени од полското кралство по Виенскиот конгрес во 1815, освен западниот дел на Јужна Прусија, кој подоцна ќе биде дел од Големото Кнежевство Познањ.
По големите западни придобивки, кои биле постигнати од страна на Прусија на Виенскиот конгрес, биле воспоставени 10 покраини, секоја од нив понатошно поделена на помали административни региони, познати како владини окрузи. Покраините биле:
Во 1822, покраините Јилих-Клеве-Берг и Долна Рајна биле споени, за да се формира Рајнската покраина. Во 1829, покраините Источна и Западна Прусија биле споени, за да се формира покраината Прусија, но биле одвоени повторно во 1878 година. Кнежевствата Хоенцолерн-Зигмаринген и Хоенцолерн-Хехинген биле анектирани во 1850 и ја оформиле покраината Хоенцолерн.
По пруската победа во 1866, во Австриско-пруската војна, териториите анектирани од Прусија биле реорганизирани во три нови покраини: Хановер, Хесен-Насау и Шлезвиг-Холштајн.
Елка и свадба
Елка и свадба (Ёлка и свадьба) ― расказ напишан од рускиот автор Фјодор Достоевски објавен во 1848 година. Делот е раскажано чуден отпадник кој присуствувал на божиќна забава. Тој го набљудува почесниот гостин на забавата и особено се интересира за едно од децата.
Трн Тумба (Оптичари)
Трн Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на 2 км од селото и на околу 50 м од селскиот пат за Кравари. Висока е околу 3 м, а во основата има правилна кружна форма. По површината се среќаваат многубројни фрагменти од керамички садови, дислоциран куќен лепеж, орудија од камен, коска и печена земја. Најдени се и фрагменти од жртвеници, цилиндри со антропоморфна претстава. Наодите се наоѓаат во Заводот и музеј во Битола.
Елка и свадба
Резиме на заплетот
Раскажувачот започнува со спомнување на читателот дека штотуку бил на свадба, но се сеќава на Божиќната забава што му била поинтересна.
Забавата била дадена со изговор дека е детска забава, но нејзината вистинска цел било семејството на богатиот домаќин да разговара со богати членови на заедницата. Најбогат гостин беше Јулијан Мастакович, стопан сопственик.
Без никого со кој да разговара, раскажувачот едноставно паднал на набљудување на гостите. Раскажувачот особено се интересира за децата. Тие добиле подароци во согласност со нивната социјална положба. Единаесетгодишната ќерка на богат државен изведувач добила скапа кукла, додека најсиромашното дете, син на семејната гувернанта, добило само мала книга без илустрации, па дури и предна и задна корица.
Мастакович и приоѓа на девојчето и ја бакнува по главата. Девојчето се повлекува од неговиот гест, и таа бара заштита за својот соиграч. Мастакович се обидува да го исплаши сиромашното момче додека се обидува да добие ветување за љубов од младата девојка, и на крајот тој предизвикува сцена каде го брка сиромашното момче околу забавата, камшикувајќи го со неговото марамче.
Венчавката на која раскажувачот наишол пет години подоцна била навистина свадба помеѓу Јулијан Мастакович и богатата девојка, сега шеснаесет.
Филмска адаптација
Расказот бил прилагодена во филм со истото име во режија на Вил Валас и објавен во 2000 година.
Кралско друштво
Кралско друштво (Royal Society), полн назив: „Претседателот, Советот и Членовите на лондонското Кралско друштво за развој на знаењето за природата“ () — национална академија на науките на Велика Британија и најстара постоечка оргнизација од овој вид во светот. Основано е во 1660 г. со повелба на кралот Чарлс II. Покрај улогата а академија, друштвото претставува советодавно тело на владата и обезбедува средства за научни истражувања за поединци, организации и претпријатија.
Со друштвото управува совет на чие чело стои преседателот согласно низа статути и трајни налози. Советниците и претседателот се бираат од членовите, како и самите членови. Членството моментално брои 1.450 луѓе, при што секоја година се назначуваат до 52 членови. Сите имаат право да ја користат кратенката „FRS“ (Fellow of the Royal Society, „Член на Кралското друштво“) по своето име и презиме. Покрај ова, постојат и кралски членови, почесни членови и странски членови. Странските членови имаат право на кратенката „ForMemRS“ (Foreign Member of the Royal Society, „Странски член на Кралското друштво“).
Научна и општествена дејност
Кралското друштво се занимава со низа различни дејности. Има здача да ја поддржува современата наука, распределувајќи приближно 42 милиони фунти на околу 600 дотации за нови и докажани научни работници. Покрај ова, ги поттикнува иновациите, подвижноста и доделува средства за истражна способност. Од наградните средства се финансираат наградите, наградните предавања и медалите, како и курсеви за општење со јавноста и медиумите предвидени за научниците. Средствата за ваквите активности во голема мера ги обезбедува Одделението за деловно работење, иновации и вештини, чија главна дејност се состои во доделување средства (стипендии) за универзитетски истражувања. Во 2008 г. друштвото го отворило својот Претприемачки фонд, преку кој вложува во нови научни претпријатија.
Преку Центарот за начна политика, друштвото има улога на советодавец на британската влада, Европската комисија и Обединетите Нации и објавува неколку извештаи годишно. Советодавната дејност во служба на британската држава започнала уште од средината на XVIII век на нередовна основа, додека пак во 1800 г. друштвото прераснало редовен советодавен орган на владата.
Издавачка дејност
Во 1665 г. друштвото го вовело првото научно списание во светот, наречено Philosophical Transactions („Филозофски трудови на Кралското друштво“) и со тоа ги удрило темелите на рецензијата која денес се применува кај сите стручни списание. Прв уредник бил Хенри Олденбург — првиот секретар на друштвото.
Денес друштвото ги објавува следниве стручни списанија:
Казимир Малевич
Казимир Северинович Малевич (, –, ), руски-полски-украински сликар, графичар, педагог, теоретичар на уметноста, филозоф. Основоположник на супрематизмот, уметност на геометриската апстракција.
Животопис
Роден е во семејство со полско потекло, како најстар од деветте деца. Од 1889 до 1894 година семејството често се преселувало. Казимир малевич завршил агрономска школа во селото Пархомовка во близина на Белополје.Од 1895 до 1896 година учел сликање во Киевската уметничка школа во класата на Н. И. Мурашко. Од 1896 година, по преселувањето во Курск, работел како цртач во одделението за техничко управување со железницата. Есента 1905 година се сели во Москва каде ја посетувал Московската школа за сликање, вајање и уметност, како и Строгановската школа. Живеел и работел во домот на сликарот В. В. Курдјумов во Лефортово. Исто така ги посетувал и приватните часови за ликовна уметност во студиото на Ф. И. Рерберг.
По запознавањето со основните техники на ликовната уметност, Малевич започнува да учествува на голем број групни изложби. По овој период започнува долгата работа на самостојни изложби.
Животот на Малевич е сосема едноставен. Тој не барал многу од него и не очекувал многу. По долги години творечка работа, Казимир Малевич се впушта во филозофска концепција на сликарството, при што кај него се буди идејата за геометриско апстрактно сликарство, кое потоа се претвора во цел правец наречен супрематизам. Во мај 1935 година во Ленинград умира познатиот уметник Казимир Малевич. Тој долго и мачно заминуваше од животот.
Пепелта на Казимир Малевич согласно неговата желба била погребана на крајот од полето покрај слецето Немчиновка. За време на војната дрвениот споменик бил уништен. Во 60-тите години името на уметникот било напишано на надгробниот споменик на неговата сопруга, погребана на соседните гробишта.
Во 1988 година на местото на кое се претпоставува дека бил погребан Малевич е поставено спомен обележје.
Голем дел од неговите дела денес се наоѓаат во Државниот музеј на современа уметност во Солун.
Наводи
= Надворешни врски =
Алесандро Марчело
Алесандро Марчело (Alessandro Marcello, 24 август 1669 – 19 јуни 1747) — италијански благородник, композитор и музичар.
Животопис
Марчело одржувал концерти во родниот град, Венеција и бил современик и сограѓанин на Антонио Вивалди и Томазо Албинони. Искомпонирал и објавил неколку збирки концерти, од кои шест поод заедничкиот наслов „Цитра“ (La Cetra), како и кантати, арии, канцонети и виолински сонати. Честопати делата ги објавувал под псевдонимот Етерио Стинфалико, под кој се водел како член во прочуената Аркадиска академија (Pontificia Accademia degli Arcadi). Починал во 1747 г. во Падова.
Брат му, Бенедето Марчело исто така бил композитор. Бенедето во 1728 г. вонзаконски се оженил со неговата ученичка по пеење Розана Скалфи, која подоцна станала самостоен композитор. По неговата смрт таа не можела да добие наследство, па затоа во 1742 г. покренала тужба против деверот Марчело.
Дела
Иако неговите дела денес се малку застапени на репертоарите, Марчело се смета за мошне квалитетен композитор. Збирката концерти „Цитра“ се смета за необична поради дувачките сола, концизноста и употребата на контрапункт во рамките на еден поширок вивалдиевски стил, а со тоа и последниот застапник на венецијанскиот барокен концерт.“
Веројатно најпознато негово дело е концертот за обоа, гудачки инструменти и генералбас (континуо). Јохан Себастијан Бах високо го ценел делото, и затоа го транскрибирал за чембало (BWV 974). Оттогаш се објавени разни преработки на овој концерт. Варијантата цо Ц-мол се смета за дело на брат му, Бенедето.
Литература
The Grove Concise Dictionary of Music, Oxford University Press, 1994
Кибла (ислам)
Кибла (قبلة) – арапски збор за правецот кон кој треба да бидат свртени муслиманите во текот на молитвата. Повеќето џамии имаат михраб во ѕидот кој го покажува правецот на киблата.
Киблата е важна не само во намазот, туку и во секојдневните верски церемонии. Главата на животното кое се коли мора да биде свртена кон киблата, како би се исполнил еден од предусловите месото од тоа животно да биде халал, односно дозволено по исламските норми. По смртта, муслиманите се погребуваат така што десната страна им е свртена кон киблата.
Историја на киблата
Муслиманите не се вртат кон ќаба за да ѝ се клањаат на самата ќаба или на содржината на ќаба. Таа е едноставно фокусна точка за верникот, место кон кое треба да се заврти при молитвата.
Некогаш муслиманите во текот на патувањата често користеле астролаб за да го пронајдат правецот на киблата.
Традиционален метод
Во последните 1000 години, неколку муслимански математичари и астрономи расправале за правиот начин за одредување на правецот на киблата од кое било место на Земјата. Сите се согласуваат дека во годината постојат два момента кога Сонцето е директно на ќаба, што значи дека сенката на кој било предмет, на кое било место на Земјата ќе покажува правец спротивен од ќаба. Ова се случува секој 28 мај во 9:18 и 16 јули во 9:27 според средното време по Гринич.
Се разбира, во кое било време, само половина од Земјината топка е осветлена од Сонцето. Постојат два момента во секоја година кога Сонцето е точно на спротивната страна од ќаба. Во тоа време правецот на сенките на кое било место осветлено од Сонцето ќе го покажува правецот на киблата. Ова се случува секој 28 ноември во 21:09 и 16 јануари во 21:29 според средното време по Гринич.
Треба да се има предвиd и една напомена во поглед на обликот на Земјата, а тоа е дека правецот на киблата е правецот со најкраток пат од дадената точка до Мека.
Разлики
Овие муслимани сметаат дека единствен исправен начин на одредување на вистинскиот правец на киблата е цртање на линија од даденото место кон Мека на Меркаторовата проекциона мапа, а дека правилото дека е потребно тоа да е најкраткиот пат кон Мека од тоа место нема основа.
Најголем број програми за пресметка на правецот на киблата го користат традиционалниот метод.
Европско првенство во фудбал 2012
Евро 2012 или Европското првенство во фудбал во 2012 во Украина и Полска, (полски: Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej 2012, украински: Чемпіонат Європи з футболу 2012) — 14. Европско првенство во фудбал, кое се одржа во Полска и Украина од 8 јуни до 1 јули 2012. Цермонијата на отвoрањето се одржа во Варшава, а финалето на првенството ќе се одигра во Киев.
На првенството учествуваа 16 европски фудбалски репрезенатции.
Квалификации
Извлекувањето на квалификациските групи се одржа во Полска на 7 февруари 2010
Натпревари по групи
Сите натпревари во Полска се играат според Средноевропско летно време (Central European Summer Time) (UTC+2), а во Украина според Источноевропско летно време (Eastern European Summer Time) (UTC+3).
Дисциплина
Суспендирани играчи како резултат на добиен црвен картон или како последица на акумулација на два жолти:
Црква „Св. Атанасиј“ - Солун
Свети Атанасиј (Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во градскиот центар, на раскрсницата на улиците „Егнатија“ и „Сократис“, југозападно од „Пресв. Богородица Неракотворна“. Изградена е на местото на постар храм, уништен од пожар во 1817 г. Подигната е одново во 1818 г. според натписот над јужниот влез. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, типичн за своето вреем. Западната фасада е украсно изработена со наизменични делкани камења и тулу, додека пак северниот и јужниот ѕид се од кршен камен и дрвени греди.
Внатре, на западниот ѕид и делумно на северниот и јужниот има женска црква како галерија со облик на буквата П. До северниот ѕид има одвоена мала просторија, типична за манастирските храмови. Дрвените тавани се украсени со разни геометриски фигури. Првобитниот насликан иконостас е заменет со нов дрвен, во кој се вградени старите икони од XVI, XVIII и XIX век. През 1890-тите на храмот работел зоградот Митакос Хаѕистаматис од Кулакиската школа. Иконата „Исус Христос Велик Архијереј“ (1846), потпишана „χειρ Ιω(άννη) Α. Ρ.“, е дело на Јоанис Анастасиу од Литохоро.
Можно е на местото на храмот да бил солунскиот метох „Св. Атанасиј“ познат од извори од XIV век. Во 1569 г. црквата со целиот нејзин имот е купена од берскиот епископ Теофан Малакис и подарена на манастирот Влатадон. Во османлиско време епархијата на „Св. Атанасиј“ била една од најголемите и најбогатите во градот, и предмет на спорови помеѓу Солунската митрополија и манастирот Влатадон.
V2093 Лебед
V2093 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 6,35.
Црква „Св. Спиридон“ - Старо Село
Свети Спиридон е селска црква во тетовското село Старо Село. Таа е единствената црква во Тетовско посветена на Свети Спиридон, кој воедно е и заштитник на селото. Црквата е сместена во месноста Дубје, каде се наоѓа истоимената римска и доцноантичка некропола.
Веризам
Веризам — правец во книжевноста, ликовната уметност и музиката во 19 век многу близок до натурализмот; настојува да го прикаже животот во сите негови манифестации, макар колку и да се грди; основач и водач му е италијанскиот романописец Џовани Верга.
967 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 967 година се протега во 1669 и 1670, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1729 и 1730 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 424 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1637 и 1636 исламска година пред хиџра.
Шолотл
Шолотл е дел од ацтечката митологија и придружник на Кецалкоатл, Бог на близнаците, болеста и деформитетот. Придружник на мртвите до Миктлан.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - спринт за жени
Спринтот за жени на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржал на Лондонскиот велопарк од 5 до 7 август. Ана Мирс од Австралија го освоила златниот медал, а Викторија Пендлтон од Велика Британија сребрениот. Кинеската Гуо Шуанг ја освоила бронзата.
Начин на натпреварување
Трката била организирана преку систем на отпаѓање во возење на хронометар. Секоја трка вклучува двајца велосипедисти, кои се бореле еден против друг во три добиени трки. Секоја трка имала три круга на велодромот и започнувале еден до друг.
Распоред
Сите времиња се според (UTC+01:00)
Апаноајан
Апаноајан е свето место во ацтечката митологија и е првото од деветте нивоа на Миктлан познато како Ицкуинтлан.
IC 725
IC 725 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
V2100 Лебед
V2100 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 6,125.
IC 725
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1892 година од страна на Рудолф Фердинанд Шпиталер.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 43 м 34,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 56' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на IC 725 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36450.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Список на државни водачи во 688 година
Ова е список на државни водачи во 88 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Споменик на Владо Малески (Струга)
Споменик на Владо Малески ― споменик во вид на статуа во Струга во чест на македонскиот писател, општествено-политички работник, издавач и револуционер Владо Малески.
Местоположба
Споменикот се наоѓа на улицата „Владо Малески“, во непосредна близина на Зградата на Народна одбрана која се наоѓа западно од споменикот.
Седум архангели
Системот на седум архангели кои претстојат пред престолот Божји е стар обичај на гледање кај аврамските религии. За првпат оваа седморка се јавува во 1 Енох, а потоа различен состав наведен е од Псевдо-Дионисиј, а пак трет состав од папата Григориј I. Постои и друг состав во рамките на католицизмот.
Според англиканството тие се:
Астлан
Астлан е свето место во ацтечката митологија и е домот на Ацтеките пред преселбата и основањето на Тоночтитлан.
Миктлан
Миктлан е свето место во ацтечката митологија и го претставува подземјето.
Трнава
Трнава (Trnava) — град во западна Словачка, на наоѓа 47 километри североисточно од Братислава, поточно се наоѓа на реката Трнавка. Градот е седиште на Трнавскиот крај и на округот Трнава. Градот бил седиште на католичката епископија во периодот од 1541 до 1820 и повторно од 1977 година. Градпот има многу цркви и во Словачка е познат како „Словачки Рим“.
Демографија
Според пописот од 2001 година, Трнава има население од околу 70.286 жители. Националности (2001):
Тумба (Оптичари)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на околу 2 км источно од селото и 7 км источно од патот Битола-Лерин, како и на околу 1,5 км западно од коритото на Црна Река. Во основата има пречник од 240 × 240 м и зачувана височина од 4,5 м. Во 1988 година е вршено сондажно ископување при што е утврдена повеќеслојна населба од времето на раниот и средниот неолит, односно од велушко-породинската културна група. Откриен е голем број подвижни предмети, и тоа: фрагменти од керамички садови, култни предмети и орудија од камен, кремен и коска. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Ангелариј (9 век)
Тој е еден од најблиските ученици на словенските првоучители и просветители светите Кирил и Методиј. Припаѓа на групата на таканаречени Седмочисленици, во којашто покрај солунските браќа влегуваат и светите Климент, Наум, Горазд, Ангелариј и Сава. Учествувал во Моравската мисија. По смртта на Методија (885 година) бил прогонуван од латинските свештеници и протеран од Моравија. Дошол на бугарскиот двор во Плиска, каде што набрзо потоа починал.
V2119 Лебед
V2119 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 5,90.
Тугуртски јазик
Тугуртски, исто така познат како уедригско берверски и тамасинско тамазигтски, ― зенатско берберска врста на јазик што е зборуван во некои од оазите на североисточниот регион Уед Риг околу Тугурт во Алжир. година, неговото главно говорно подрачје било во Тамасин, Блиде-Амор, Мегарин и Гомра. Тој е тесно поврзан со блиските тумзабтски (мозабитски) и тегаргрентски (уарглиски) јазици.
Тлалокан
Тлалокан е свето место во ацтечката митологија и претставува прв рај.
Список на државни водачи во 1311 година
Ова е список на државни водачи во 311 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 726
Откривање
Објектот е откриен на 12 март 1891 година од страна на Рудолф Фердинанд Шпиталер.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 726 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 726 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 43 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 23' 34".
Други поделби
Проучување на IC 726 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 213876.
Крајот на војната
„Крајот на војната“ (српскохрватски: Крај рата) — филм на режисерот Драган Кресоја од 1984 година. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живоиновиќ, Горица Поповиќ, Неда Арнериќ, Александар Берчек и Мирољуб Лешо.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во последните денови на Втората светска војна, во услови на целосен хаос и безнадежност. Еден татко, заедно со својот преживеан осумгодишен син, тргнува во потрага по убијците на својата жена. Притоа, тој ги бара злосторниците врз осмова на една фотографија што ја направиле самите тие. Тој успева, еден по еден, да ги пронајде и да ги убие злосторниците, а кулминацијата на дејството доаѓа во првите денови од ослободувањето.
966 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4542 и 4543 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3784 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2794 и 2795 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 213 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 966 година се протега во 1670 и 1671, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1730 и 1731 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 423 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1636 и 1635 исламска година пред хиџра.
Оправдано присутни (списание)
Оправдано Присутни е списание во сопственост на поранешната А1 телевизија.
Списанието Оправдано Присутни почнало да излегува под името Голем Одмор (2004),но потоа во април 2005 било преименувано во Оправдано Присутни.Во списанието имало стрипови,вести како и од македонскиот така и од светскиот шоубиз,инфо за нови филмови,песни,игри,трачеви околу познатите звезди,интересни факти,вицеви,постери и со секој број следувало ЦД со приказни и песнички од детскиот фестивал Поточиња а потоа и ДВД изданија со познатите аниме серии Покемон,Змејска Топка,Трансформери,Самурај Чемпло, и серијата Нинџа Желки.Последниот број на Оправдано Присутни'' излегол во јули 2007.
Св. Атанас (Оптичари)
'''Св. Атанас''' — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа .во Долно Маало. Камените наоди селаните ги искористиле за градење на селската задруга. Биле откопувани и гробови каде според мештаните имало колеми „кокали“ (коски). Наводите на мештаните и самиот топоним укажува дека се работи за црква и некропола.
Тевантепек
Тевантепек е свето место во ацтечката митологија и е место на врвот на светиот јагуар.
Мен и Лоара
Мен и Лоара (Maine-et-Loire) — департман во Лоарската Долина во регионот Лоарски Крај во Западна Франција. Името го добил по двете реки, Мен и Лоара. Се граничи со Мајен и Сарт на север, Атлантска Лоара на запад, Ендр и Лоара на исток, Вјена и Де Севр на југ, Вандеја на југозапад и Ил-ет-Вилен на северозапад. Исто така, се граничи со Ил-ет-Вилен на север за само 19 метри, најкратката граница на департманот во Франција. Нејзина префектура е Анже; нејзини потпрефектури се Шоле, Сомир и Сегре-ан-Анжу Бле. Во 2019 година департманот брое 818.273 жители,
Историја
Мен и Лоара е еден од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година, главно вон јужниот дел на поранешната провинција Анжу. Првично се викал Мајен и Лоара, но во 1791 година му било променето името во Мен и Лоара. Името го носи според реките Мен и Лоара, кои течат низ департманот.
Географија
Мен и Лоара е дел од сегашниот регион Лоарски Крај. Негов главен град е Анже, седиште на епископија и апелационен суд.
Областа има многу пловни реки како што се Лоара, Сарт, Мајен, Лоар и Отион.
Поголеми градови
Најнаселена општина е Анже, која воедно е префектура на департманот. Од 2019 година, има 6 општини со повеќе од 20.000 жители:
Демографија
Движење на населението од 1801 година:
Политика
Претседател на Советот на департманот е Флоранс Дабен, избрана во јули 2021 година.
Туризам
Замоци на Лоара
Анжујски традиции
Анже и околината:
Сомир и околината:
Шоле и околината:
Сегре и околината:
Мајорот Баук
„Мајорот Баук“ (српскохрватски: Мајор Баук) — филм на режисерот Никола Поповиќ од 1951 година. Главните улоги ги играат: Маријан Ловриќ, Царка Јовановиќ и Никола Поповиќ.
Синопсис
Покрај трупот на еден непознат човек, за кого четниците тврдат дека е мајорот Баук, неговата мајка се сеќава на неговото детство, поминато во напорна работа, штрајкувања и судири со полицијата, окупацијата на земјата, првата победа на Баук над германскиот окупатор и неговата прва борба со четниците.
Список на државни водачи во 689 година
Ова е список на државни водачи во 89 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
V2130 Лебед
V2130 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 6,095.
Црква „Св. Никола и Св. Димитриј“ - Солун
Свети Никола и Свети Димитриј (Αγίων Νικολάου και Δημητρίου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата се наоѓа во населбата Харилау на улица „Димитриос Мисирлис“ бр. 34.
Црквата e изградена од руски белогардејски бегалци во 1920 г. По Октомвриската револуција од 1917 г. во населбата Харилау се доселиле речиси 2000 Руси. Заедницата решила да изгради храм на местото каде се наоѓал францускиот експедициски корпус за време на Првата светска војна. Не е познат официјалниот датум на поставање на камен-темелникот, ниту на отворањето на црквата. Изградена е од самите бегалци без учество на инженер, и нема специфичен архитектонски стил.
Има две верзии за името на црквата. Едната вели дека храмот наречен по светците-покровители на синовите на рускиот добротвор на заедницата и на црквата, лекарот Павел Ластовцев. Според втората, наречен е по имињата на двата параклиса во руската болница во градот, каде денес се наоѓа Историческискиот архив на Македонија. По затворањето на болницата, руската заедница решила да ги почитува светците, нарекувајќи ја црквата по нив.
За време на германската окупација во Вторатата светска војна, во зграда непосредно до црквата, каде денес се наоѓа современата „Св. Никола“, работела нелегална радиостаница која предавала програма на Сојузничките сили.
Во 1983 г. црквата е префрлена под Солунската епархија на Вселенската патријаршија, а во 1988 г. станала парохиски храм. Во 2000 г. границите на парохијата се проширени. Во храмот има параклис „Св. Серафим Саровски“. Иконостасот е подарен во 1957 г. од рускиот светогорски манастир „Св. Пантелејмон“ заедно со икона на Свети Серафим Саровски.