cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Биоенергија
Електрична енергија од отпадок од шеќерна трска во Бразил
Во моментов,тое е економски одржливо да се извлечат околу 288 мџ на електрична енергија од остатоците од еден тон на шеќерна трска, од кои околу 180 мџ се користат во самата фабрика. Досега средна дестилерија обработува 1 милион тони шеќерна трска, годишно би можела да продаде околу 5 мв од вишокот на електрична енергија. Според сегашните цени ќе заработи 18 милиони американски долари од продажба на шеќер и етанол и околу 1 милион американски долари од продажба на вишокот на електрична енергија. Со понапредна технологија на бојлери и турбини, производството на електрична енергија може да се зголеми до 648 мџ по тон од шеќерна трска, но моменталните цени на електрична енергија не ја оправдуваат потребната инвестиција.(Според еден извештај,Светската Банка ќе финансира инвестиции за создавање на енергија од отпад од шеќерна трска ако цената е најмалку 19 американски долари по гигаџул или 0.068 американски долари за киловат по час). Согорувањето на отпадот од шеќерната трска е еколошки во споредба со други горива,како нафтата и јагленот. Неговата содржина од пепел е само 2.5%(наспроти 30-50% од јагленот) и не содржи сулфур.Откако гори на релативно ниски температури, прозиведува ,малку азотни оксиди. Освен тоа,отпадот од шеќерна трска се продава за користење како гориво (заменувајќи го тешкиот мазут) во разни индустрии,вклучувајќи го и концентратот за цитрусов сок, растително масло,керамика и рециклирање на гуми. Државата Сао Паоло самата користи 2 милиони тони,заштедувајќи околу 35 милиони американски долари за увозот на мазут. Истражувачите кои работат со целулозен етанол се обидуваат да направат екстракт од етанол од отпадот од шеќерна трска или други растенија одржливи на индустриски размер.
Технолошкиот Универзитет Делхи направи пионерски истражувања од областа на истражувањето на биогоривата од третата генерација. Технолошкиот Универзитет Делхи (поранешен колеџ за инженерство Делхи) исто така ја организира првата меѓународна конференција за новите граници во биогоривата. Конференцијата има за цел да засолни платформа олеснувајќи ја замената на идеи и искуство меѓу научниците вклучени во разни делови од истражувањето на биогорива.
Надворешни врски
Енергетска ефикасност Obnovljivi izvori energija
Трипа ала романа
Трипа ала Романа е традиционално јадење од кујната на Рим, Италија.
Историја
Некогаш популарно јадење меѓу најсиромашните жители на Рим, Трипа ала Романа денес е главен дел од римската кујна. Тоа е дел од квинто кварто (буквално „петтиот квартал“, или отпадоци од искасапени животни), еден вид кујна родена од сиромашни, селски кујни. Секое животно било поделено на четвртини (кварти), првата четвртина (примо кварто), се состоела од најдобрите парчиња и тие оделе кај благородништвото. Вториот квартал бил за свештенството. Третиот квартал бил за буржоаската (или трговците) класа, а четвртиот квартал бил за војниците. Сè што останало станало квинто кварто, било дистрибуирано меѓу останатото население.
Станува збор за древен рецепт, традиционално приготвен за време на саботниот ручек, до толкушто и денес во историските тратории може да се прочита таблата на која пишува „Сабато Трипа“.
Рецептот на Трипа ала Романа се проширил и благодарение на Елена Фабризи, обожавателка на популарното јадење од римската традиција.
Јадењето се подготвува со шкембе, бел кромид, излупени домати, моркови, бело вино, сирење Пекорино Романо и кралски ливчиња.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Санкт Јакоб во Розентал
Санкт Јакоб во Розентал (Sankt Jakob im Rosental) или Шентјакоб во Рож (Šentjakob v Rožu) — град и општина во округот Филах-Околина на сојузната покраина Корушка, Австрија.
Географија
Општината се граничи со Словенија на југ, и реката Драва на север. Сместена е во западниот дел на долината Розен (Рож).
Населени места
Општината Санкт Јакоб во Розентал ги опфаќа 22 села. Тука се наведени нивните германски и словенечки имиња, како и бројот на жители :
Словенечко население
Според пописот од 2001 г. Словенците сочинуваат 16,4 % од населението.
Историја
Во 1920 г. Санкт Јакоб бил една од 17-те корушки општини каде мнозинство од населението (54 %) гласало за влегување во Југославија. Општината сепак останала во Австрија бидејќи 59 % од гласачите во пошироката единица биле против припојувањето.
Селокуќи
Селокуќи — село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Дебар, недалеку од државната гранична линија со Албанија. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 520 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено околу пет километри.
Селото е всушност поделено на три издвоени маала: Шулан (или Шолан; со значење присој), Језолиј (или Језулиј; со значење осој) и Таранеш (или Торонеш). Шулан е составен од две издвоени целини на куќи: источни (малку повисоко) и западни (нешто пониско).
Селото се граничи со селото Спас на север, селата Хаме и Кривци и градот Дебар на исток, селото Коњари на југ и реката Црн Дрим на запад.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Музлагица, Куманица или Команица, Зотковица, Шпела, Фуша Хамес, Кодра Мал Кукс, Кодра е Џимолас, Ара е Али Пустинас, Ара Шазаман Блата, Фуша Коњарес, Киш (некогашна црква), Љуку и Шкозас и Дрим.
До селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 1202.
Земјиштето околу Селокуќи е зарамнето, а помеѓу неговите делови има долини. Земјата е растресита и плодна.
Низ реката тече Банишка Река и Варошки Поток (или Бушеска Река), како и два помали потоци, кои заедно како една река се вливаат во Црн Дрим. Ги поплавуваат нивите во полето при буични поплави. Во селото има три чешми, но летно време има оскудност во изворска вода. Во селото има и неколку бунари.
Историја
Подрачјето на Селокуќи е населено уште од неолитско време, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
По кажување на мештаните и на Македонците надвор од селото, Селокуќи било основано од страна на православни Македонци, кои во него останале до 1860 година. Македонците имале своја црква на местото на денешното основно училиште во делот Језолиј, околу кое има уште траги од гробови.
Не се знае каде заминале основачите на селото, православните Македонци.
Стопанство
Атарот на селото е мал и зафаќа простор од 4,2 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 239 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 25 домаќинства со 56 жители муслимани (Албанци).
Селото е средно по големина, коешто во 1961 година имало 497 жители, од кои 485 биле Албанци, а седум жители Македонци. Во 1994 година, бројот се зголемил на 608 жители, а во него живеело само албанско население.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Селокуќи, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 16 жители, од кои 16 лица без податоци.
Родови
Селокуќи е албанско село, во кое порано имало и Македонци.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото биле:
Иселеништво
Од ова село и православното и муслиманското население се селело.
Од православното население се знае само за Тарашановци, кои околу 1860 година се преселиле во Баниште.
Од муслиманите иселеници има во Дебар (Машкула, 1 к.; Руца, 1 к.), Коњари (Мјештари, 1 к.), Баланци (Франга, 1 к.).
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Дебар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Дебарска градска општина, во која влегувал градот Дебар и селата Баниште, Бомово, Елевци, Коњари, Кривци, Рајчица, Селокуќи, Спас и Хаме. Во периодот 1950-1952 година селото било седиште на некогашната Општина Селокуќи, во која влегувале селата Селокуќи и Спас.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 165 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 166 гласачи.
Западна мода во 1910-тите
Модата од 1910-1919 година во западниот свет се одликува со богат и егзотичен раскош во првата половина на деценијата за разлика од необичната практичност на облеките за време на Првата светска војна. Машките костуми биле облечени во манжетни до должина на глуждот. Фустаните продолжиле да се скратуваат од должина на подот до далеку над глуждот. Големо влијание врз модата во овој период имала добата на џез музиката.
Женска мода
За време на раните години на 1910-тите, модерната силуета станала многу повеќе латирана, флуидна и мека отколку во 1900-тите. Кога била изведена балетската претстава Шехеразада во Париз во 1910 година, следувал период на манија за ориентализам. Дизајнерот Пол Пуаре бил еден од првите дизајнери кои го вовеле стилот во светот на модата. Движењето „ар деко“ започнало да се појавува во ова време и неговото влијание било видливо во дизајните на многу дизајнери од тоа време. Едноставните капи и турбани ги замениле стиловите на шамиите, популарни во 1900-тите години. Забележително е и дека првите реални модни ревии биле организирани во овој период, и тоа од страна на првиот женски кутриер Жана Пакен, која исто така била и вториот париски кутриер што отворила странски филијали во Лондон, Буенос Аирес и Мадрид.
Туники и фустани
Екстраваганциите на париските кутрири биле претставени во најразлични форми, но најпопуларната силуета во текот на целата деценија била долгата туника која се носела под фустанот. Во почетокот на периодот, линијата на половината била голема (веднаш под градата), одразено преку стиловите Ампир или Директориум од почетокот на 19 век. Туниката со должина на колкот се носела над тесни, драпетни фустани. До 1914 година, фустаните биле најшироки на колковите и многу тесни на глуждот. Овие фустани со ги правеле невозможни долгите чекори.
Корсети
Бидејќи жените започнале да стануваат поактивни со танцот и спортот, тие започнале и да ги отстрануваат своите корсети на забавите за да можат слободно да се движат. Како одговор на производителите на корсети, се продавал танчерскиот корсет, кој бил помалку ограничен, полесен и пофлексибилен. Со оваа промена жените требало да поседуваат повеќе видови на корсети бидејќи сите тие имале различни функции.
Прва светска војна
Променетите фустани за време на Првата светска војна биле диктирани повеќе по потреба отколку од мода. Бидејќи сè повеќе жени влегувале во работната сила, тие барале облека што им одговарала подобро за нивните нови активности. Социјалните настани биле одложени во корист на поинтензивните ангажмани и потребата да се жали поради зголемениот број мртви, посети на повредените или општата тежина на тоа време. Тоа значело дека потемните бои и поедноставните кројки станале норма во модата. Се појавил нов монохроматски изглед кој бил запознаен со младите жени во удобни околности. Женските фустани од овој период биле поедноставени и истите биле долги до потколеницата. Овој тренд бил наречен „патриотски“ и „практичен“.
Освен тоа, луѓето се облекувале помалку екстравагантно поради финансиските средства што биле наменети за воените напори. Според Ајлин Колар, Коко Шанел го забележала ова и вовела накит на костимот. Таа ги заменила скапите ѓердани со стакло или кристални монисти.
Машка мода
Во принцип, стиловите останале непроменети од претходната деценија. Косата главно се носела кратко. Широките мустаќи често биле завиткани. Носењето на кратка коса, тренд што започнал околу почетокот на векот, продолжил и во текот на деценијата.
Палта, елек и панталони
Дневното палто продолжило да го заменува официјалното за повеќето неформални и полуформални прилики. Машката официјална облека се состоела од палто, елек и панталони. Панталоните биле со должина на глуждот. Блејзерот главно се носел за спортски или други обични активности. Јакната Норфолк останала модерна за стрелаштво. Утринското палто сè уште се носело за официјални пригоди во Европа и поголемите градови, во комбинација со шарени панталони. Најформалниот вечерен костум се состоел од палто со опашка и темни панталони. Најчесто белата кошула се носела под палтото. Во текот на студените периоди се носеле крзнени палта. Платните мантили во коленото и палтото со должина на теле беа носени во зима. Крзнените палта се носеле во најстудените климатски услови.
Детска облека
Детската мода во 1910-тите се развила во две различни насоки, секојдневно и формално облекување. Момчињата биле облечени во костуми со панталони, кои се протегале на коленото, а облеката на девојчињата започнала да станува помалку „возрасна“, бидејќи должините на здолништето биле скратени.
Баскиски фестивал
Баскиските фестивали (баскиски: Euskal Jaiak) ― фестивали кои ја слават баскиската култура, вклучувајќи го баскискиот танц, баскиската кујна, баскискиот спорт и елементите на баскискиот фолклор. Баскиските фестивали се организираат во Соединетите Држави во градовите со важно население од баскиски потомци, како што се Елко, Рено, Винемука и Бојси. Првиот фестивал на Западна Баскија бил одржан во Спаркс, Невада, на 6-7 јуни 1956 година. Елко е домаќин на еден од најголемите баскиски фестивали во Соединетите Држави, втор само по светски познатиот фестивал Џајалди во Бојси, одржува приближно на секои пет години околу викендот на 4 јули. Слични фестивали се слават во Аргентина и во други земји каде постои баскиската дијаспора. Баскиските фестивали се слават и во Баскија: познати се прославите на Баскиските фестивали (Euskal Jaiak) во септември во Доностија и Зарауц.
Датумите на баскиските фестивали во Соединетите Држави често одговараат на денот на светецот во Баскија. Раните примери на баскиски фестивали датираат од крајот на 19 век, кога настанале Цветните игри (Lore Jokoak) во француско-шпанските гранични области на Навара, Лабур и Гипузкоа, поттикнати и охрабрени од Антоан д'Абади и други културолошки личности.
Бернхард Риман
Георг Фридрих Бернхард Риман е германски математичар кој има голем придонес кон математичката анализа, теоријата на броеви и диференцијалната геометрија. Во областа на реалната анализа, Риман е најпознат поради воведувањето на интегралот, Риманов интеграл и Фуријеровиот ред.
IC 1755
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1755 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1755 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 28 м 23,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 50' 42"".
Други поделби
Проучување на IC 1755 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Европско првенство во фудбал 2016 - група Б
Европско првенство во фудбал 2016 - група Б била една од шестте групи на Европското првенство 2016 и во неа се натпреварувале Англија, Русија, и дебитантите Велс и Словачка. Русија била единствената репрезентација поранешен европски шампион во оваа група, а титулата ја освоиле во рамките на Советскиот Сојуз (во 1960). Натпреварите се одиграле од 11 до 20 јуни 2016 година.
Натпревари
Натпреварите се играат според Средноевропско летно време (UTC+02:00)
Биосферен државен резерват Репетек
Биосферниот Државен Резерват Репетек, честопати нарекуван Репетек природен или пустински резерват, (Repetek goraghanasy, Репетек горагханасы) е пустински природен резерват (заповедник) на Туркменистан, кој се наоѓа во провинцијата Лебап, во пустината Источен Каракум, близу Аму Дарја. Се наоѓа приближно 70 километри јужно од Туркменабат и е познат по својот zemzen (гуштерот како што е Varanus griseus). Основана е во 1928 година за проучување и зачувување на екосистемот песок-пустина, зафаќа површина од 346 км2.
Географија
Пејзажот на резерватот е сув, со обемни гребени со песочни дини околу 15-20 метри во висина и 8-10 метри во должина во многу области, големи области со песочна дина и вдлабнатини слични на долината. Црна саксаула (Haloxylon aphyllum), ретка во поголемиот дел од Средна Азија опфаќа повеќе од 1.470 км2, приближно 4,5% од територијата на резерватот. Почвите имаат песочни подземи, но во резерватот растат некои "21 дрвја, 104 треви, 8 печурки, 1 мов, 68 почвени алги и 197 габи".
Историја
Научната станица во песочната пустина Репетек е организирана во 1912 година со одлука на Руското географско друштво, а резерватот е основан во 1928 година на основа на научната станица. За време на советскиот период резерватот припаѓа на Институтот за пустини на Академијата на науките на Туркменската ССР. Списокот на научни публикации во врска со станицата песочна пустина Репетек и Биосферни резервати од 1982 до 1991 година се состои од околу 250 документи (30% за структурата на пејзажот и географијата, 20% за ботаниката и 50% за зоологијата).
Институтот за пустини, флора и фауна на Академијата на науките на Туркменистан е основан во 1962 година за да ги проучува начините за враќање на пустинското земјиште за економска употреба во резерватот.
Заштита на животната средина
Биосферниот Државен резерват Репетек е дел од важна област на птици (ИБА) и од 1979 година е под мониторинг на УНЕСКО, но „локацијата е под администрација на Министерството за заштита на природата на Туркменистан“. Резерватот „поддржува најкомплетен собир на видови птици типични за песочната пустина на Каракум“ и „има значајна популација на Гуитер Газела (Gazella subgutturosa) која е наведена како ранлива (VU) на Црвениот список на МСЗП“.
Клима
Биосферниот Државен резерват Репетек има пустинска клима (класификација на климата во Köppen BWk), со свежи зими и многу топли лета. Врнежите од дожд се генерално слаби и непостојани и се јавуваат главно во зимските и есенските месеци.
22 п.н.е.
22 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 22. година пред новата ера, 22. од првиот милениум п.н.е., 22. од 1 век п.н.е. и трета од 20-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 22 година се протега во 2614 и 2615, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2674 и 2675 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 521. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 663 и 662 исламска година пред хиџра.
Agrocybe praecox
Agrocybe praecox е вид на јастиви печурки со кафеави спори кои се појавуваат рано во годината во шуми, градини и полиња. Според модерната таксономска анализа, тој е само еден од кластерот на блиски слични видови кои често се нарекуваат комплекс Agrocybe praecox. Го има во Европа, Северна Африка и Северна Америка.
Опис
Agrocybe praecox припаѓа на група на видови кои тешко се разликуваат постојано. Следниот опис комбинира неколку референци.
Таксономија и сродни видови
Печурката првпат била опишана од Персон во 1800 година како Agaricus praecox. Во 1889 година ,Фајод го осмислил новиот род Agrocybe и го направил A. praecox како вид.
Латинскиот епитет praecox ('рано') е поврзан со зборот „предвремен“ и се однесува на фактот дека овој вид често се појавува рано во годината.
Студија од 1990 година на Тимоти Флин и ОК Милер открива дека A. praecox е еден од четирите видови кои не се разликуваат со помош на површни одлики, но кои можат да се одвојат преку нивното живеалиште и локација. Ако овој предлог биде прифатен, кластерот се состои од A. molesta и три други видови кои сè уште немаат соодветни имиња, но кои се наведени како „Видови Flynn & Miller I–III“. Трите привремени видови одговараат на постарите имиња A. acericola, A. elatella, A. praecox и A. sphaleromorpha заедно; и нивните синоними. Според традиционалниот систем, може да се користат различни детални морфолошки одлики за да се избере меѓу видовите, но таквата варијација меѓу поединците е тешко да се постигне конзистентна идентификација на овој начин.
Следната табела ги сумира имињата на видовите кои се тесно поврзани со A. praecox. Имајте предвид дека Index Fungorum се користи како референца насекаде.
Општо
Има широка дистрибуција во Северна Америка, Европа, Азија и Северна Африка. Исто така е пријавено од Монголија, Сибир, Шри Ланка, Јужна Кореја, Јапонија, Нов Зеланд, Аргентина и Колумбија.
Видот не е вкусен, но понекогаш се смета за јадлив. Можеби е горчливо, а еден француски извор вели дека поради оваа одлика и нејзината мека конзистентност, најдобро е да се остави настрана. На друг сајт пишува дека се јаде, но треба добро да се свари. Роџер Филипс го наведува како нејадлив.
Рупишта
Рупишта или Хрупишта (дијалектно: Рупишча; Άργος Ορεστικό, Аргос Орестико, до 1926 г. Χρούπιστα, Хруписта ) — град во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта (Орестида) во Костурскиот округ, Грција.
Географија и местоположба
Гратчето Рупишта е оддалечено 9 км од градот Костур, на северозападната страна на реката Бистрица на надморска височина од 650 метри.
Историја
Рупишта е стара македонска населба во која поради економскиот просперитет и сообраќајните врски почнале постепено да се населуваат турски, влашки и грчки семејства, така што тоа станало мешана населба со четири народносни групи. Етнографски, гратчето Рупишта е мешано македонско-влашко-грчко населено место на самата линија на разграничување на македонскиот и грчкиот јазик и етнос. По иселувањето на Турците во 1924 година, тука се населиле бегалски семејства со вкупно 863 лица. За време на Граѓанската војна во Рупишта имало голема концентрација на жители од околните села, а по нормализирањето на состојбата во непосредна близина на гратчето биле изградени две нови населби - Каслас преименувана во Стадион во 1962 година и Аеродром (Аеродромион), кои по пописот од 1971 со наредба се споени со Рупишта и со тоа избришани и престанале да се водат како посебни населби во евиденцијата.
Население
Според бројот на жителите Рупишта, го зазема второто место во Костурскиот округ. Според статистиката на К’нчов во Рупишта живееле 1.100 Македонци, 700 Турци, 720 Власи и 170 Роми, додека Бранков е пообјективен кога споменува дека тука живееле и 100 Грци. Милоевиќ, пак споменува дека Рупишта се состои од 270 македонски, 180 влашки, 50 грчки или погрчени и 250 турски куќи, односно вкупно 750 куќи. Според пописите во XXI век, во 2001 година Рупишта броела 7838 жители, а во 2011 имала 7473 жители.
Општествени установи
Гратчето е седиште на поголем дел од костурското подрачје на југ од Рупишта и во него се концентрирани повеќе административни и други служби. Поради големината и стопанското значење Рупишта е прогласено за градска општина и има статус на град.
Зилц (Мекленбург)
Зилц (Silz) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
NGC 5192
NGC 5192 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5192 се споменува и како CGCG 17-1.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5192 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 5192 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 30 м 51,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 46' 44"". Положбениот агол на објектот е во износ од 26°.
Други поделби
Проучување на NGC 5192 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47503. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4966. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1595.
Папа Евгениј
Имало 4 папи со името Евгениј:
NGC 615
NGC 615 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 615 се споменува и како MCG -1-5-8, IRAS 01325-0735.
Откривање
Телото е откриено на 10 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 35 м 5,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 20' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 615 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5897. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4687. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 916.
Зилц
Зилц може да се однесува на следниве места:
Зипули
Зипула е пржено тесто направено по рецепт од Калабрија, Италија. Зипула се прави со брашно, вода, квасец, варени компири и малку сол. Има многу варијации: често се додава аншоа, но може да се додадат и солен бакалар, сирење, сушени домати, маслинки или 'ндуја.
Тие се традиционални за провинциите Реџо Калабрија, Катанзаро и Вибо Валентиа.
Скадарско Езеро
Скадарското Езеро е најголемо езеро во Црна Гора и на Балканскиот Полуостров. Површината на езерото изнесува 369,7 км2 (од тоа на Црна Гора и припаѓаат 221,8 км2, а на Албанија 147,9 км2). Должината од Врањина до Скадар изнесува 40 километри, а ширината на некои места изнесува 14 километри. Длабочината изнесува од 4 до 6 метри, а што повеќе се оди кон западниот брег се вдлабочува повеќе. Езерото спрема годишните времиња ја менува ја менува својата величина, а вода прима од многу реки. Од езерото истекува реката Бојана во Јадранското Море.
Езерото е полно со острови и полуострови на кои се наоѓаат траги од историјата и културното богатство: Жабљак (15 век) - престолнина на некогашната држава Зета, Лесендро - тврдина која што се наоѓа на стените до езерото, тврдината Грможур. Бистрата вода и зачуваниот амбиент го овозможуваат доста богатиот еко-систем. Ова е единствено живеалиште на пеликани на југот на Европа.
На бреговите на езерото се наоѓа малиот град Рјека Црнојевича. Во близина се остатоците од градот Обод каде што биле сместена печатницата во која во 1494 година била испечатена првата книга во овој дел на Европа - Октоихот.
Скијање на даска на Зимските олимписки игри 2010 - бордеркрос за жени
Натпреварите во дисциплината бордеркрос во скијање на даска во женска конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 16 февруари. Со почеток во 10:00 по месно време (UTC-8) се одржаа квалификациите, а елиминациските трки се одржаа со почеток во 12:15.
Семаси
Семаси (на грчки : Κρεμαστό, Кремасто) — село во Егејска Македонија, Република Грција, Општина Рупишта, Костурско.
Сириски војни
Сириски војни е назив за серија од шест војни кои се воделе во текот на 3. и 2. век п.н.е. помеѓу Селевкидската Империја и Птоломејското Кралство со цел да се завладее со регионот по име Келесирија, односно местото од кое воделе важни патишта кон Египет. Овие војни битни ги исцрпеле и двете држави, што пак довело до тоа со овие територии подоцна да завладеат Римската Република и Партија.
Прва сириска војна (274 п.н.е. - 271 п.н.е.)
Магас после венчавката прогласил независност на Кирена и започнал поход против својот полубрат на запад, додека Антиох ги напданал Египетските територии од север и исток. Антиох на почетокот забележал успех, освоил делови од Сирискиот брег и јужна Анадолија. Но подоцна се покажало дека Птоломеј II е далеку поспособен владетел отколку што се мислело. Неговата сестра и сопругаАрсонија вешто ги сузбила дворските сплетки, додека Птоломеј организирал противнапад и успеал да го порази Антиох. Придонес во неговата победа дала и побуната на Мармаридите, либиски номади порад кои Магас морал да се откаже од својот поход. До 271 п.н.е. кога склопиле примирје, Птоломеј успеал не само да ги поврати сите изгубени територии, туку и ја проширил својата власт над Карија.
Втора сириска војна (260 п.н.е. - 253 п.н.е.)
Текот на војната тешко може да се реконструира, бидејќи повеќето записи се изгубени. Но јасно е дека Антигон, околу 258 п.н.е. успеал да ја порази птоломејската флота во Битката кај Кос. Тоа довело до привремено губење на египетската поморска надмож над Источниот Медитеран, што довело до губење на контролата над Киликија, Памфлија и Јонија. Антиох пак го освоил Милет и Ефес. 253 п.н.е. избиле бунтовипротив Македонците на Коринт и Халкидик, а истовремено северните граници на Кралството Македонија почнале да бидат напаѓани од варварскиплемиња, поради што Антигон морал да ја прекине војната против Египет.
Бидејќи останал сам, Антиох 253 п.н.е. склопил мировен договор со Египет, при што се венчал со Птоломеевата ќерка Береника, одрекувајќи се од својата прва жена Лаодика I. Птоломеј II истата година умерл.
Трета сириска војна (246 п.н.е. - 241 п.н.е.)
Смрта на Птоломеј II го поттикнала Антиох истата година 246 п.н.е. да се врати на својата прва жена. Кратко после тоа, Лаодика обзнанила дека на неговата посмртна постела, Антиох го прогласил нејзиниот син Селевк II Калиник за престолонаследник, а неа за регент. Береника и нејзините деца се засолниле во Антиохија, но биле пронајдени од страна на Лаодикините приврзаници и биле убиени.
Новиот египетски крал Птоломеј III убиството на неговата сестра го искористил да му објави нова војна на Селевкидското Царство. Оваа војна исто така се нарекува и Лаодикиска војна. Иако Антигон II Гонат како верен селевкидски сојузник на египетската флота и нанесол пораз во битката Битката кај Андрос, Птоломеј сепак успеал да победи. Неговите сили ги поразиле Селевкидите во Сирија, навлегле во Антиохија и до Вавилон. За Селевк, II, дополнителен проблем биле бунтѕовите во источните сатрапии против неговата власт, а Лаодика инсистирала својот помлад брат Антиох Хијеракс да го именува за ко-регент и да му ја предаде власта над Мала Азија. Хијеракс одма после тоа прогласил независност и се приклучил во војната проив Селевкидите. Иако Селевк успеал да поврати дел од изгубените територии, после неколку години војување бил исцрпен, и се согласил да склопи примирје. Египет ја добиле северна Сирија, вклучително и Селевкија Пијерија, главното антиохиско пристаниште.
Четврта сириска војна (219 п.н.е. - 217 п.н.е.)
На Селевкидското царство му биле потребни две децении да се опорави од загубите од претходната војна, односно да ги смири сепаратистичките бунтови, вклучително и оние кои ги водел Антиох Хијеракс. Меѓутоа 225 п.н.е. после изненадната смрт на Селевк II повторно настапил период на нестабилност. Неговиот син Селевк III Керавн владеел само две години, прд да биде убиен во еден бунт на војската. Го наследил неговиот помлад брат Антиох III Велики, кој бил одлучен да ги поврати изгубените територии. Плановите на Антиох да започне поход на Египет 221 п.н.е. биле спречени од сплетките на неговиот главен министер Хермеј, како и сепаратистичките бунтови во западниот и источниот дел од империјата. Дури откако ги решил овие проблеми, Антиох бил подготвен да ја дигне својата војска 219 п.н.е. на поход врз Египет.
Но и Египет, во меѓувреме го зафатила криза предизвикана со смртта на Ptolemeja III. Неговиот син и наследник Птоломеј IV Филопатор не покажал склоност кон државничките работи, па целата власт ја препуштил на неговиот министер Сосибиј, кој веднаш на почетокот ликвидирал многу членови од кралското семејство. Тоа предизвикало политичка нестабилност, пребегнување на командантите на селевкидска страна, додека истовремено Сосибиј потполно ги занемарувал одбранбените подготовки.
Сето тоа му овозмоќило на Антиох без некои поголеми потешкотии 219 п.н.е. да ги заземе Селевкија Пијереја и Тир. Неговотопонатамошно напредување било спорено со преговорите кои ги започнал Сосибиј, а чија единствена цел била добивање на време за да се импровизира одбрана. Сосибиј истовремено почнал да го регрутира и обучува домородните египќани.
Летото 217 п.н.е. Антиох повтроно тргнал во офанзива, но обновената египетска војска успеала да извлече победа во големата Битка кај Рафија. Птоломејците меѓутоа е можеле ниту сакале да ја искористат таа победа. Наместо да нареди навлегување во длабочината на Селевкидската империја, Сосибиј поново започнал преговори. Тие преговори завршиле со мировен договор со кој Антиох успеал да задржи некои од освоените територии, вклучувајќи ја и Селевкија Пијереја.
Војната за Птоломеидите и Египет имал тешки последици, најповеќе поради тоа што домородните египќани стекнале искуство кое им помогнало да дигнат востание против македонската династија и да создадат независна држава во Горен Египет.
Петта сириска војна (202 п.н.е. - 195 п.н.е.)
После војната Антиох следната година започнал да ги задушува сепаратистичките бунтови и да ја проширува својата власт, прво во Мала Азија а птоа и на северните и источните граници на некогашната Македонска Империја. Во 202 п.н.е. успеал да ја покори Ерменија, Партија и Грчко-Бактриско Кралство, со што стекнал искуство, но и ресурси за реванш за поразот кај Рафија. Прилика за тоа се укажала поради нестабилноста во Египет, каде смртта на Птоломеј IV, а после тоа и ликвидацијата на популарната кралица Арсиноја III Египетска од страна Сосибиј, предизвикало немири и во самата Александрија, т.е. се побунила војската.
Антиох пред тоа настојувал да го обезбеди западното крило, на тој начин што склопил сојуз со македонскиот крал Филип V. Египет како сојузник ја имал Римската Република, со која веќе подолго време бил во добри односи, а Римјаните пак ја сфатиле стратешката важност на Египет заради испораката на жито за време на Втората Пунска Војна. Конфликтот со Филип, односно Втората Македонско-римска Војна, меѓутоа ги спречила римјаните да дадат позначителан помош на Египет, па нивната интервенција се свела само на безуспешни дипломатски мисии кај Антиох.
Благодарение на ваквата ситуација, Антиох можел без проблеми да ги напаѓа египетските територии какко и Мала Азија, така и Келесирија. Успеал да го заземе и Сидон. 200. или 198 п.н.е. неговата војска постигнала одлучувачка победа во Биткаата кај Панијум.
После оваа битка започнале преговори со Египет, со кои на Антиох ми била призната власта над Келесирија, вкучувајќи ја и Јудеја. Договорот е потпишан 195 п.н.е. со женидбата на Антиоховата ќерка Клеопатра I Египетска за младиот египетски крал Птоломеј V Епифан. На крајот од војната Селевкидската Империја ја постигнала својата најголема моќ, под водство на Антиох, но тој период кратко траел, со оглед на неизбежниот конфликт со Римската Република, кој на крајот од деценијата ескалирал како Римско-Сириска Војна.
Шеста сириска војна (170 п.н.е. - 168 п.н.е.)
Поразот во војната со Римската Република имал тешки последици по Селевкидската Империја. Трајно била загубена Мала Азија, воената морнарица и на крај со политичката нестабилност предизвикана од смртта на Антиох Велики, како и со заробеништвото на престолонаследникот Деметриј во Рим. Од друга страна пак, Египет не бил во состојба да ја искористи слабоста на својот соперник, бидејќи и самиот имал проблеми со бунтот на домородното население кое било совладано дури околу 185 година п.н.е.
Новата војна избила околу 170 п.н.е. кога Еулај и Ленеј, министрите на малолетниот египетски крал Птоломеј VI Филометор, верувајќи во помошта од Рим, објавиле војна за враќање на Келесирија и Јудеја. Истивремено, братот на Птоломеј, Птоломеј VIII Фискон и неговата сестра Клеопатра II биле именувани како совладари, со цел јакнење на единството во Египет. Од друга страна селевкидскиот крал Антиох IV Филопатор реагирал побрзо и 169 година п.н.е. со молневита брзина успеал да навлезе сè до Александрија, ги симнал од власт регентите и одлучил Птоломеј VI, кој му бил внук, да остане единствен владетел, чијшто заштитник бил лично тој. Кога истата година Антиох се повлекол со војската за да го загуши бунтот во Јудеја, нардот во Александрија дигнал бунт против птоломејците. Птоломеј VI повторно стабал совладар со Птоломеј Фискон. 168 п.н.е. Антиох повтроно тргнал во офанзива, го освоил Кипар, а потоа навлегол до Александрија. Но овој пат Римската Република испратила помош на чело со Гај Попилиј Ленас. Тој на Антиох му дал ултимативно барање, да се повлече од Египет и Кипар. Не сакајќи конфликт со велесилата која го поразила неговиот татко, Антиох веднаш се согласил да го испочитува ултиматумот, но успеал да ги задржи териториите освоени во Петтата сириска војна.
ОУ „25 Мај“ - Ченто
25 Мај — основно училиште во населбата Ченто, Општина Гази Баба. .
Теодор Шторм
Ханс Теодор Волдзен Шторм (Hans Theodor Woldsen Storm; во  —  во Хадемаршен; често познат само како Теодор Шторм) — германски писател, кој бил познат како лиричар и автор на романи и проза како дел од германскиот реализам. По професија бил правник.
Живот
Шторм е роден во малиот град Хузум, на западниот брег на Шлезвиг, тогаш формално самостојано војводство управувано од кралот на Данска. Негови родители биле адвокатот Јохан Казимир Шторм (1790-1874) и Луси Шторм, родена Волдзен (1797-1879).
Штом одел на училиште во Хузум и во Либек, а студирал право во Кил и Берлин. Додека бил студент по право го објавил првото издание на поезија со браќата Тихо и Теодор Момзен.
Од 1843 година додека неговиот влез не бил забранет од данските власти во 1852 година работел како адвокат во Хузум. Во 1853 година, Шторм се преселил во Потсдам, а подоцна во Хајлбад Хајлигенштат во Тирингија во 1856 година. Се вратил во Хузум во 1865 година откако Шлезвиг станал дел од Прусија и станал окружен раководител („Landvogt“). Во 1880 година, Шторм се преселил во Хадемаршен, каде ги поминал неговите последни години во пишување и умрел од рак на 70 години.
Шторм двапати се женел, најпрвин со Констанце Есмарх, која умрела во 1864 година и потоа со Доротеја Јенсен.
Дела
Шторм бил еден од најважните германски писатели во век, како дел од реализмот. Напишал бројни приказни, поеми и романи. Негови две најпознати дела се романите „Имензе“ (Immensee; 1849) и „Јавачот на бел коњ“ (Der Schimmelreiter), најпрвин објавен во април 1888 година. Друг објавени дела се неколку изданија на неговите поеми (1852), новелата Pole Poppenspäler (1874) и новелата Aquis submersus (1877).
Анализа
Како Фридрих Хебел, и Теодор Шторм бил дете на Северното Море, но додека поезијата на Хебел има одвај некаков белег на неговиот роден крај, Шторм повторно и повторно се навраќа на чистата убавина на големите калливи рамнини, заканувачката море и неплодните пасишта — и додека Хебел се оддалечил од неговиот дом, Шторм се држи до него со љубоморна љубов. Во „Јавачот на бел коњ“, последниот од неговите 50 романи и сметан за ремек-дело на Шторм, дејствието во руралниот северногермански брег е средишно за пријатната и суеверна атмосфера и поставува сцена за борбата на човекот со природата — браните и морето.
Негови омилени поети биле Јозеф фон Ајхендорф и Едуард Мерике и влијанието на првиот е лесно забележливо во подоцнежната поезија на Шторм. Во текот на летна посета на Баден-Баден во 1864 година, каде бил поканет од неговиот пријател, писателот и сликарот Лудвиг Пич, се запознал со големиот руски писател Иван Тургенев. Разменувале писма и копии на нивни дела со години.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 100м краул во машка конкуренција
Квалификациите и полуфиналето за 100м мажи краул се одржа на 29 јули 2009, а финалето на 30 јули 2009.
Салфета
Салфетка е правоаголно парче платно кое се користи на маса за бришење на устата и на прстите додека се јаде. Тиа се обично мали и преклопени, понекогаш во сложени дизајни и форми. Зборот доаѓа од средниот англиски јазик, зајмувајќи го францускиот збор nappe на текстил, прекривка за маса и додавање -kin, деминутив наставка.
Опис и историја
Вообичаено, салфетката е превиткана и поставена лево од местото на поставување, надвор од најоддалечената виљушка. Во ресторани и слични установи, тоа може да биде свиткана во повеќе форми и прикажана на празна чинија. Оригами техники може да се користи за создавање на тридимензионални дизајни. На салфетка, исто така може да се чува прибор за јадење со прстен за салфетка. Алтернативно, хартиените салфети може да биде ставени во држач за салфетки.
Ацинганосаурус
Ацинганозаурус   (Atsinganosaurus) изумрен род  сауропода од групата титаносаурија (Титаносаурија).
Живеел во доцната креда во денешна Европа.
Опис и име
Опишан е во 2010 година од Џералдин Гарсија и неговите колеги врз основа на фрагментарни, но добро сочувани фосили откриени во седиментите во Мастрихт на локалитетот Велаукс-Ла Бастид Нов во [[Екс-ан-Прованса. Тој се разликува од другите титаносауруси од доцната креда- Ампелосаурус, Лираксасаурус и Маѓаросаурус - со комбинација на одлики што се единствени во нив. Ацинганосаурусот бил потенок и е можно побазален, според авторите, тој може да биде основен член на ножниот дел од Литостротија тесно поврзан со Малавизаур..
Наоди од фосили и детерминизација
Оваа филогенетска позиција и недостаток на блиско сродство со европските титаносауруси укажуваат на тоа дека во доцниот период на креда, диносаурусите во Европскиот архипелаг мигрирале од исток кон запад.
Космос-1280
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 2 јули 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1280 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 272 км, а најмалото на 258.
Крконошки Превој
Крконошки Превој (Przełęcz Karkonoska) — планински превој во средишниот дел на венецот Крконоши, полско-чешката граница. На надморска височна од 1.198 м, ова е најниската точка на главниот срт на Краконоше. Иако е сместено на границата, местото нема чешки назив. Во Чешка ова подрачје се нарекува „Шпиндлерова боуда“ (Шпиндлерова колиба), наречено по една месна планинска куќа.
Туризам
До превојот се стигнува по пат од Шпиндлеров Млин (Чешка) и по пат од Полска. Полскиот пат е еден од најстрмните во земјата, со просечна наваленост од 7,2 %, и максимална наваленост од 24 %. Иако патот од полската страна е релативно лош, превојот е мошне популарен кај ридските велосипедисти. Превојот е и крстопат на повеќе планинарски патеки, вклучувајќи ја и Патеката на полско-чешкото пријателство.
History
За време на II светска војна, областа била присоединета кон Германија како дел од Судетите. Во местото се чувале воени заробеници, а пак самата колиба била конфискувана од Германците како сопственост на Евреин и преуредена во планинарски дом на Хитлеровата младина, а потоа во одморалиште за офицери.
Звоначка бања
Звоначка бања е бања во Србија во општина Бабушница во областа Пирот, во близина на населбата Звонце.
Геолошки одлики на Звоначка Бања
Сегашната студија на Коста Петковиќ (1903-1987) и Никола Милојевиќ потекнува од 1956 година, а објавена е од Научната книга од Белград под наслов Геолошки состав и тектонска структура на областа Звоначка Бања, со посебен осврт на изгледот на термалните извори. Интерес е и книгата на Љиљана Петковиќ Звоначка бања од туристичко-географски аспект, објавена во 2001 година. во издание на Народната библиотека на Бабушница. И денес активни геолози и географи пишуваат информации за Звоначка Бања.
Оваа база, недоволно потврдена, се наоѓа на крајниот исток на Србија, недалеку од границата со Бугарија. Од Димитровград е оддалечен 30 километри, од Бабушница 31км. и од Пирот 39км. Се развиле на наслаги на бигор, која се таложи од бањската термоминерална вода богата со калциум карбонат. Над бањата, која се наоѓа на стрмната долинска страна на потокот Блаташница, притока на Јерма, се издигаат 1.071м. високи варовнички врвови Стажа, а спроти него 1.032м високото Асеново Кале, изградени се од масивни титонски варовници.