cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лолобурмански јазици
Можни јазици
Јазикот пју, кој му претходел на бурманскиот како главен јазик во Бурма, понекогаш се поврзува со лолобурманското семејство, но нема достатни докази за да може да се класификува, и затоа најдобро се води како некласификуван во рамките на синотибетските јазици.
Јазикот пајланг, за кој има сведоштва уште од III век е лолобурмански, можеби од лолојската група.
Надворешни односи
Гијом Жак и Алекси Мишо (2011) се застапуваат за бурмоќаншки огранок со две главни подгранки — на-ќаншка (т.е. наси-ќаншки) и лолобурманска. Слично на ова, Дејвид Бредли (2008) исто така ја предлага источнотибетобурманската гранка, каде спаѓаат двете подгранки на бурманските (т.е. лолобурмански) и ќаншките јазици.
Внатрешна класификација
Бредли (1997, наведен во Пејрос 1997) ја дава следнава класификација на лолобурманските јазици.
Во смотрата на 36 јазици, Лама (2012) утврдува дека збирот на монѕиските јазици (монѕи–маанг, манци–моанг) се разидува. Не ги вклучува мру и угонг.
Јужен Агусан
Јужен Агусан е покраина на Филипините сместена во регионот Карага на островот Минданао. Главен град е Просперидад и се граничи, од север кон запад, Северен Агусан, Јужен Суригао, Источен Давао, Долината Компостела, Северен Давао, Букиднон, и источен Мисамис.
Демографија
Во 2000 покраината имаше население од 559.294 жители. Ова претставува зголемување од 44.558 жители или 7,96 % од 1995. Оав претставува годишно зголемување од 1,79 %. Густината на населението изнесува 62 жители на км2 и односот мажи-жени е 107:100.
Доминантна религија е Католизизмот (79% од населението). Други религии се Седум дена Адвентистичка црква, Аглипај, Исусова Црква, и Обединети Христови Цркви.
Тука има 5 етнички групи: Аета, Маманва, Багобо, Хигаонон, и Манобо.
Стопанство
Според статистиката од 1995 75% е земјоделство и шумарство. Оризот, пченката и овошјето се најзастапени во одгледувањето.
Административна поделба
Јужен Агусан е поделен на 1 град и 13 општини.
Пол Арен
Пол Арен (француски: Paul Arène, 1843 - 1896) - француски писател од Прованса.
Творештво
Арен пишувал разни дела на француски и стихови на провансалски јазик. Сепак, најдобри му се расказите, напишани на француски јазик, во кои ја опишува родната Прованса.
Јевшчек
Јевшчек (словенечки: Jevšček) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Заднептунец
Заднептунец (заднептунско тело, ЗНТ) или транснептунски објект — секој планетоид во Сончевиот Систем кој кружи околу Сонцето на просечно растојание (голема полуоска) поголемо од она на Нептун, т.е. 30 астрономски единици (ае). Познати се дванаесет планетоиди со големи полуоски од над 150 ае и перихел поголем од 30 ае, и се нарекуваат крајни заднептунци.
Првиот познат заднептунец е Плутон, откриен во 1930 г. Следниот ваков објект, 15760 Албион е откриен дури во 1992 г. Во февруари 2017 г. биле познати преку 2.300 заднептунци. Од нив, 2.000 имаат перихел подалечен од Нептун (30,1 ае). Во ноември 2016 г. 242 од нив имале доволно познати орбити за да добијат трајни ознаки.
Најмасивниот познат заднептунец е Ерида, а по неа следат Плутон,, и. Просторот во кој лежат заднептунците се дели на три дела: Кајперовиот Појас, Расеаниот Диск и Ортовиот Облак, иако сметањето може да се разликува, и постојат објекти како Седна чија припадност не е недвосмислена.
Лекси Греј
Александра Каролин „Лекси“ Греj (Alexandra Caroline „Lexie“ Grey) е измислен лик од телевизиската серија на ABC, Вовед во анатомија. Ликот е толкуван од Чилер Ли, а е создаден од Шонда Рајмс. Од четвртата сезона таа се појавува како главна улога. Таа е нарекувана „Лексипедија“ од Алекс Карев и „Малата Греј“ од нејзиното момче Марк Слоун.
Заднептунец
Историја
Плутон е откриен во февруари 1930 г. како прво заднептунско тело. Пронајден е во потрагата за други објекти во Сончевиот Систем, откако е увидено дека орбитите на Уран и Нептун не се според очекувањата, што значело дека мора да има други планети по Нептун кои вршат гравитациски влијанија. Плутон бил најлесен за наоѓање бидејќи има најголема привидна величина од сите заднептунци и најнизок наклон кон еклиптиката.
По откривањето на Плутон, американскиот астроном Клајд Томбо продолжил со повеќегодишно трагање по други тела, но не пронашол ништо. Во следните децении никој не се занимавал со трагање по објекти зад Нептун бидејќи се сметало дека Плутон е последното крупно тело во Сончевиот Систем, сметано за планета сè до август 2006 г. Во 1992 г. е откриен вториот заднептунец, и тогаш почнале систематски трагања по други објекти. Во овие напори е сликан широк појас од небото околу еклиптиката и забележани се стотици бавнодвижечки тела, со пречници од 50 до 2.500 км.
Најмасивниот задпентунец Ерида е откриен во 2005 г. и со ова се засилило преиспитувањето на статусот на Плутон, по што двете тела се прогласени за џуџести планети од Меѓународниот астрономски сојуз.
Список
Еве список на позначајните заднептунци:
Претпоставени заднептунци со планетарна големина
Научниците неретко даваат претпоставки за постоењето на заднептунски карпесто-ледени тела со планетарна големина, од оние помали од Земјината маса, па до маса на кафеаво џуџе со цел да го објаснат одлликите на Кајперовиот Појас и Ортовиот Облак. Предложена е употреба на далекумерните податоци од леталото „Нови хоризонти“ за да се уточни положбата на ваквите тела.
Физички особености
Земајќи ја привидната величина (>20) на сите освен најголемите заднептунци, физичките испитувања се ограничени на следново:
Изучувањето на боите и спектрите дава увид во потеклото на објектот и неговата потенцијална поврзаност со други класи на објекти, имено кентаури и некои месечини на џиновски планети како (Тритон, Феба), за кои се претпоставува дека потекнале од Кајперовиот Појас. Меѓутоа, толкувањата обично се недоволно јасни бидејќи спектрите одговараат на повеќе од еден модел за површинскиот состав и зависат од непознатата честична големина. Уште поважно е тоа што оптичките површини на малите тела се променливи поради силното зрачење, сончевиот ветер и микрометеоритите. Затоа, тенкиот слој на оптичката површина може да е мошне различен од реголитот под него, и да не биде претставителен за габаритниот состав на телото.
Се смета дека највеќето заднептунци се мешавина од карпи и мраз со ниска густина и извесни органски (јаглеродосодржечки) површински материјал како толин, кој се распознава од нивните спектри. Големата густина на (2,6–3,3 г/см3) укажува многу голем удел на незамрзната материја (споредено со Плутоновата густина: 1,86 г/см3).
Составот на малите заднептунци може да е сличен на оној на кометите. Некои кентаури претрпуваат сезонски промени кога ќе се доближат кон Сонцето, со што границата станува нејасна (погл. 2060 Хирон и 133P/Елст-Пизаро). Сепак, споредбата на бројноста на кентаурите и заднептунците останува спорна.
Бои
Како и кентаурите, меѓу заднептунците има значајни разлики во боите, од синосива (неутрална) со силна црвена, но за разлика од нив кои имаат две јасни класи, распореденоста делува рамномерна.
Бојните показатели се прост начин на изразување на разликите во привидната величина на еден објект гледан низ син, видлив (т.е. зеленожолт) и црвен филтер. На дијаграмот се прикажани познатите бојни показатели за сите објекти освен најголемите. За споредба се дадени месечините Тритон и Феба, кентаурот Фол и планетата Марс (со жолти ознаки, вон размер).
Изучуван е односот помеѓу боите и орбиталните особености, за проверка на теориите за различно потекло на различните динамички класи.
Класични објекти
Класичните објекти се сочинети од две различни бојни населенија: т.н. студено (наклон <5°), кое дава само црвени нијанси итн. врело (поголем наклон) со сиот спектар на бои од сино до многу црвено.
Со анализа на податоците од Длабокиот еклиптички преглед е потврдена разликата во боите помеѓу нисконаклонетите (наречени јадрени) и високонаклонетите (наречени ореолски) објекти. Црвените бои на јадрените објекти заедно со нивните нерастроени орбити покажуваат дека објектите може да со остатоци од изворното население на појасот.
Објекти од Расеаниот Диск
Објектите од Расеаниот Диск се слични по боја на врелите класични објекти, што укажува на заедничко потекло.
Најголеми објекти
Големите (сјајни) објекти обично се движат по наклонети орбити, додека пак неменливата рамнина содржи претежно мали и слабо видливи тела. Иако малите тела (и збировите воопшто) се со црвеникава боја (V−I = 0,3–0,6), поголемите објекти имаат понеутрална боја (инфрацрвен показател V−I < 0,2). Ова покажува дека површината на поголемите тела е прекриена со мразови, покривајќи ги поцрвените и потемни делови.
Спектри
Објектите се присутни во најразлични спектри и се разликуваат во одбојноста на видливото црвена и речиси инфрацрвено зрачење. Неутралните објекти даваат рамен спектар, одбивајќи црвено и инфрацрвено исто колку видливо зрачење. Мошне црвените објекти имаат стрмни спектри и одбиваат многу повеќе црвено и инфрацрвено. Неодамна е осмислена поделба на телата на четири класи, од BB (сино, просечно B−V=0,70, V−R=0,39, како на пр. Орк) до RR (многу црвено, B−V=1,08, V−R=0,71, како на пр. Седна), а меѓу нив се класите BR и IR. BR и IR се разликуваат претежно во инфрацрвените појаси I, J и H.
Определување на големината
Утврдувањето на пречникот кај заднептунците е тешка задача. Кај многу големите објекти со добро познати орбитални елементи (како Плутон), пречниците можат точно да се измерат според прикривањето на ѕвездите.
Кај другите големи заднептунци, пречниците се проценуваат со топлински мерења. Јачината на светлината која паѓа врз објектот е позната по оддалеченоста од Сонцето, а за површината се претполага претежна топлинска рамнотежа. Кога е познато албедото, може да се процени површинската температура, а со тоа и јачината на топлинското зрачење. Ако е позната големината на објектот, може да се предвиди и количината на оддадена видлива светлина и топлинско зрачење што доаѓа до Земјата. Состојбата ја упростува тоа што Сонцето ја зрачи својата енергија речиси целосно во видлива светлина и во блиски честоти, додека пак при ниските температури на заднептунците, топлинското зрачење се оддава на сосема различни бранови должини (крајно инфрацрвени).
Така, постојат две непознати (албедото и големината), кои моажт да се пронајдат со две независни мерења (количината на одбиена светлина и оддадено ифрацрвено топлинско зрачење).
За жал, заднептунците се многу далеку од Сонцето и затоа се многу студени и даваат црнотелесно зрачење од околу 60 микрометри во бранова должина. Светлината на оваа брнаова должина не може да се забележи од површината на Земјата, туку само од вселената, користејќи вселенски телескоп како „Спицер“. Кога работат од Земјиното тло, астрономите ја набљудуваат опашката на црнотелесното зрачење во далечни инфрацрвени честоти. Ова зрачење е толку слабо забележливо, што определувањето според топлина важи само за најголемите објекти од Кајперовиот Појас. Кај највеќето објекти (кои се мали), пречникот се проценува со претпоставка за албедото. Меѓутоа, пронајдените албеда се во опсегот од 0,50 до 0,05, што дава големински опсег од 1.200–3.700 км за објект со величина од 1,0.
Рамно (Кравари)
Рамно — археолошко наоѓалиште во битолското село Кравари. Претставува населба од неолитско време. Во текот на рекогносцирањата пронајдено е уште едно ново наоѓалиште кое е целосно израмнето со земјоделските активности и за кое не може да се потврди дека претставува тумба. Од тие причини и неговиот облик останува нејасен, а воедно ниту зафатнината може да се пресмета. На површината претежно се наоѓа средновековен и рецентен археолошки материјал. .
Коџа Дере (притока на Вардар)
Коџа Дере (Μέγα Ρέμα, Мега Рема или Κοτζά Ντερέ; Trap di Genes, Kocadere) — река во Кукушко, Егејска Македонија. Извира од планината Пајак и се тече по убави мешани листопадни шуми пред да се влее во најголемата македонска река — Вардар.
Местоположба
Коџа Дере е брза и постојано полноводна река која се движи меѓу стрмни падини, така правејќи меандри. По течението, по падините на Пајак, се среќаваат растурени рушевини од мостовите на старата железница „Коџадерска дековилка“ по која возовите ги опслужувале сребрените рудници близу Љумница.
Слив
→ лева притока, ← десна притока
Закоп на митрополитот Емилијанос од Гревена
Закоп на митрополитот Емилијанос од Гревена е македонски филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1911 година во времетраење од шест минути. Филмот е снимен во стандард техника, без звук, во црно-бела техника и на 35 мм филм. Ова е единствен пронајден и сочуван филмски материјал што браќата Манаки самите го развиле и го монтирале во документарна целина подготвена за јавно прикажување.
Кратка содржина
Во филмот е забележана погребната церемонија од закопот на митрополитот Емилијан од Гребен (Гревена), Егејска Македонија, кој бил убиен на 1 октомври 1911 година. Филмот започнува со панорама на градот Гребен и со фотографија на двајца умрени (едниот од нив е Емилијанос). Потоа се префрла на закопот, кој започнува во црквата во Гребен (фотографија на ентериерот на црквата со умрениот митрополит, бидејќи со филмската камера браќата не можеле да снимаат внатре ).
Церемонијата продолжува со изнесувањето на митрополитот од црквата и движењето на поворката на патот кон гробиштата низ Гребен. На крајот е прикажано самото закопување на Емилијанос. За цело време митрополитот го носат во седната положба.
Трноец (Премка)
Трноец — археолошко наоѓалиште во кичевското село Премка. Претставува населба и некропола од средниот век. Се наоѓа југоисточно од селото, зад високиот рид, во приватна нив, каде се наоѓаат грамади од градежен материјал, а според исказите, сопственикот раскопал повеќе гробови градени од камени плочи.
.mn
.mn е интернет кодот од највисоко ниво за Монголија. Администриран е од Datacom. Името на домеинот е создаден од првите две согласки од името на државата Монголија. Некои второстепени домеини што се користат се:
Домеинот .mn сè повеќе станува користен во американската држава Минесота, но сѐ уште не широко признаен. Домеинот во Минесота се користи за локални страни. Во Минесота, покрај .mn, највеќе се користи .mn.us или .mn.gov.
NGC 3551
NGC 3551 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3551 се споменува и како UGC 6203, MCG 4-26-35, CGCG 125-33, NPM1G +22.0319.
Откривање
Објектот е откриен на 24 август 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3551 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 3551 има привидни димензии од 1,8' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 3551 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33836. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1436. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1353.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Хамадријади
Хамадријади (грчки јазик|Ἁμαδρυάδες) во грчкатамитологија биле нимфи дријади, чија судбина е врзана за дрвјата во кои и престојуваат.
Митологија
Биле пред сè нимфи на даб и топола. Обично се повржувани со дрвја покрај река и свети гори. Бидејќи биле заштитнички на дрвја во кои живееле, биле многу сурови спрема секој кој го уништувал. Тоа било затоа што ако нивното дрво било повредено и Хамадријадите би биле повредени и ако би бил исечен дабот и Хамадријадата би умрела. Од друга страна, биле благонаклонети спрема оние кои го штителе нивното дрво. Се сметале за долговечни, дури и подолговечни од птицата феникс. Сите потекнуваат од Хамадријада по која и го добиле називот, а татко им е Оксил, Орејевиот син. Се нарекувале: Според некои извори, нивни имиња биле Феба и Атлантија и тие биле сопруги на кралот Данај и мајки на Данаиди. Од една Хамадријада почнала приказната за походот на „златното руно“. Таа го казнила синот на човекот кој го исекол нејзиниот даб и го украл златното руно посветено на богот Зевс.
554 Перага
554 Перага — астероид во главниот астероиден појас во орбита околу Сонцето, откриен од страна на германскиот астроном Паул Гец на 8 јануари во 1905 година во Хајделберг.
Со употреба на радиобранови со бранова должина од 13 см од Аресибо од 1980 и 1985 година се искористени за определѕување на приближниот пречник од 101 км.
Соборни посланија
Соборни посланија — седум посланија од Новиот завет напишани од различни личности (или припишани на нив), иако официјално се водат како дела на апостоли. Според нивниот редослед во Библијата, тие се:
Авторство
Три од седумте посланија се анонимни, но традиционално му се припишуваат на апостолот Јован Богослов. Поради ова тие се нарекуваат „Јованови посланија“, иако авторот е споменат само во едно од нив. Највеќето денешни стручњаци сметаат дека нивен автор не е апостолот Јован, туку некој друг. Идентитетот на авторот не е утврден и останува предмет на расправа.
Брајанов Брег
Брајанов Брег (Bryan Coast) — дел од бреговата линија на Антарктикот кој излегува на Белингсхаузеновото Море помеѓу ’ртот Пфрогнер и северниот крај на Ридберговиот Полуостров. На запад се наоѓа Ејтсовиот Брег, а на исток е Игнлишовиот. Источниот крај на брегот е откриен при прелет на Антарктичката служба на САД (1939–41), а потоа од експедицијата на Фин Роне (1947–48). Во целост е искартиран од Геолошкиот топографски институт на САД од воздушни снимки на американската морнарица направени во 1961–67 г. Првично се нарекувал „Брег на Џорџ Брајан“ во чест на контраадмиралот со тоа име. Брајан бил хидрограф на морнарицата (1938–46), заслужен за развојот на поларната географија. Името подоцна е скратено.
Соборни посланија
Авторство
Во две посланија се вели дека се напишани од апостолот Симон Петар, па затоа тие се нарекуваат „Петрови посланија“. Меѓутоа, највеќето денешни стручњаци се на ставот дека второто послание веројатно не е негово дело, бидејќи се смета дека се напишани на почетокот на II век, долго по неговата смрт. Мислењата за првото послание се поделени, иако многумина сметаат дека неговиот автор е навистина Петар.
Во едно послание самиот автор се ословува како Јаков (Ἰάκωβος), но не се знае за кој Јаков се работи. Постојат неколку различни традиционални толкувања на Новиот завет во кои го наведуваат Јаков Праведниот, брат на Исус. Сепак, највеќето современи теолози го отфрлаат ова мислење, бидејќи самиот автор никаде не споменува семејна врска со Исус. Сличен е проблемот и со Посланието на апостол Јуда (Ἰούδας): пишувачот се претставува како брат на Јаков (ἀδελφὸς δὲ  Ἰακώβου), но не појаснува кој Јаков. Според некои христијански традиции, ова е истиот Јаков кој го напишал Посланието на апостол Јаков, кој пак наводно е брат на Исус; оттука овој Јуда исто так бил бил брат на Исус, иако во текстот не се споменува такво нешто.
Со исклучок на Петровите посланија, кои може да се псевдоепиграфски, седумте соборни посланија се ставени во новозаветниот канон, бидејќи ранохристијанските црковни отци им припишувале анонимни посланија на важни личности, па кога имињата се совпаѓале со оние на важни личности, претпоставката била дека се работи за токму тие личности. Затоа македонската Библија традиционално ги нарекува „послание на апостол...“ и покрај горенаведените проблеми со приписот и прашањето колку од авторите навистина биле апостоли.
Better than Today
„Better than Today“ е песна изведена од австралиска пејачка Кајли Миног од неа единаесеттиот студиски албум Aphrodite. Песната е снимена во 2009 година, а доби дополнителни продуцент Стјуарт Прајс.
Позадина
„Better than Today“ е напишана и продуцирано од Нерина Палот и Енди Чатерли. Тие беа првите две писатели и продуценти да работат со Миног кога сесиите за Aphrodite започна во април 2009 година. „Better than Today“ беше еден од истакнати резултатите од соработката. „Better than Today“ е поп песна со многу дополнителни стилови, вклучувајќи рок, фанк, соул и кантри музика. Таа исто така вклучува употребата на електрична и акустична гитара, синтисајзери и тапан програмирање.
Успех на табелите
„Better than Today“ достигна број 67 на UK Singles Chart на ноември 2010 година. Ова се базираше исклучиво на дигиталната продажба од албумот што песната не бил издаден како сингл до 3 декември 2010 година. Бројот на песната 40 ден пред неговото пуштање, пред намалувањето на бројот 63. Како резултат на тоа, „Better than Today“ е една од најниските трасирање синглови на Миног во Велика Британија. Синглот имал слични резултати во другите европски земји, достигнувајќи број 27 во Шкотска и бројот 63 во Франција.
Во САД, „Better than Today“ достигна место 44 на Хот Денс Клуб Песни табелата. Таа се искачи на првото место на датумот на издавањето на 5 март 2011 година, не само што стана шестиот сингл од Миног на првото место на табелата, но исто така и нејзиниот трет последователен прво место сингл од албумот Aphrodite на топ листите. „Better than Today“ беше издаден дигитално во нејзината родна Австралија на 28 февруари 2011 година и физички на 18 март 2011 година. Синглот достигна бројот 55 на ARIA Charts.
Долгиот ден завршува
Долгиот ден завршува (англиски: The long day closes) - британски филм од 1992 година, во режија на Теренс Дејвис, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Ли Мек Кормак (Leigh McCormack), Марџори Јејтс (Marjorie Yates), Ентони Вотсон (Anthony Watson), Николас Ламонт (Nicholas Lamont), Ајси Овенс (Ayse Owens), Тина Малоун (Tina Malone), Џими Вајлд (Jimmy Wilde), Робн Поли (Robin Polley) и Џој Блејкман (Joy Blakeman). Филмот, кој нема цврсто наративно јадро и драмска композиција, претставува посвета на филмската уметност зашто на многу сугестивен и аудиовозиелно богат начин го прикажува растењето на едно дете за кое филмот претставува излез од мрачното секојдневие. Во споредба со најпознатиот филм на Дејвис, „Оддалечени гласови, запрени животи“, овој филм е многу поведар и поптимистичен. Карактеристично за филмот е тоа што главната улога ја игра Ли Мек Кормак за кого таа му била првата и последната филмска улога. Исто така, филмот се одликува со натпросечна музичка подлога во која се комбинирани класичните дела со популарните песни од 1950-тите.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Ливерпул, во 1950-тите. Дванаесетгодишното момче Бад (го игра Мек Кормак) расте без татко во многучлено семејство за кое се грижи пожртвуваната мајка (ја игра Јејтс). Тој има двајца поголеми браќа, Кевин (го игра Вотсон) и Џон (го игра Ламонт) и една постара сестра (ја игра Овенс). Неговите блиски му посветуваат големо внимание и љубов, Бад се чувствува многу осамен, а единственото задоволство му се филмовите. Секогаш кога мајка му ќе му остави малку пари, тој оди во блиското кино...
Доха (општина)
Доха е општина во Катар. Општината се наоѓа во западниот дел од државата и го опфаќа главниот град Доха. На запад општината излегува на Персискиот Залив, на север се граничи со Дајен, на исток со Рајан и на југ со Вакра.
Поврзано
Ad Dawhah
Панорама на Гревена
Панорама на Гревена е филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1911 година во времетраење од 1 минута. Филмот е снимен во стандард техника, без звук, црно-бел е и на 35мм филм. Филмот содржи само еден кадар и истиот претставува снимка на градот Гребен (Гревена) во Егејска Македонија.
Ура Вајгуроре
Ура Вајгуроре (Ura Vajgurore - „Нафтен Мост“), порано: Бања (Banja) — град во Албанија. Населението на изнесува 7.232 жители. Се наоѓа во Белградската област, во јужниот дел на државата.
Језерца
Језерца (словенечки: Jezerca) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Знаме на Општина Битола
Знамето на Општина Битола било усвоено на 21 март 2006 на свечена седница на Советот на Општина Битола.
Опис
Тоа се состои од поле со бела боја, во чие средиште се наоѓа грбот на општината. Грбот на општината ги симболизира богатата и длабока историја на Битола а црвено–златниот штит ја претставува современа Битола, подемот на нејзината урбана, духовна и материјална култура. Воедно со својата визуелна стуктура асоцира и на осончаните врвови на пелистерските молики и пелагониското златно класје. Со својот сферичен долен дел грбот асоцира на белиот амфитеатар во Хераклеја. Белата боја е метафора на моралната чистота и етиката.
SETI
Потрага по вонземска интелигенција или СЕТИ (SETI - Search for Extra-Terrestrial Intelligence) е заедничко име за бројни активности со кои се бара разумен вонземски живот. Општиот приод на проектите СЕТИ е да се прегледа небото во потрага по каква било меѓуѕвездена комуникација од страна на цивилизација на некоја планета. Владата на САД порано многу придонела за програмата СЕТИ, но денес главно се фонансира од приватни извори.
Потрагата по сигнал од вонземски цивилизации претставува голем предизвик со оглед на тоа што не се познати многу детали во врска начинот на кој вонземската цивилизација би комуницирала со нас. Во рамките на СЕТИ проектите се прават извесни претпоставки.
Пионерски потфати
Во 1960 година на Cornell University (во САД) астрономот Франк Дрејк (Frank Drake) започнал со изведување на првите СЕТИ експерименти. Со користење на дваесет и шест метарскиот радио телескоп во Грин Банк (Green Bank), Западна Вирџинија, во областа од околу 1,420 GHz, се обидел да најде дојде до евентуален сигнал испратен од вонземска цивилизација. Анализата на податоците од скенирањето на небото не покажале никакви резултати.
Првата СЕТИ конференција била одржана во Грин Банк во 1961 година. Советскиот Сојуз покажал значаен интерес за СЕТИ во текот на шеесеттите и биле изведувани серија од експерименти во потрага по радио сигнали. Американскиот астроном Карл Саган и советскиот астроном Јосиф Шкловски заедно ја напишале првата книга од оваа област.
Во 1963 г. бил пуштен во употреба 110 m широки радио телескоп кој претставува сопственст на Ohio State University. Овој радио телескоп е наречен Големото уво. Подоцна со користење на овој телескоп започнал да се изведува првиот континуиран СЕТИ програм.
Во 1971 г. НАСА започнала да финансира СЕТИ истражувања кои биле предводени од Дрејк, Бернард Оливер (Bernard Oliver), корпорацијата Hewlett-Packard и др. Изготвениот предлог извештај сугерирал изградба на низа од 1500 радиотелескопи. Поради цената на чинење (10 милијарди долари) оваа низа од телескопи никогаш не беше изградена, но извештајот претставуваше основа за сите следни СЕТИ проекти.
Симболична порака до вонземските цивилизации
Во 1974 г. со користење на радио телескопот во Арецибо опсерваторијата (Arecibo Observatory) во Порторико, бил направен симболичен обид за испраќање на симбилична порака (позната како Арецибо порака) до кластерот на ѕвезди кој се означува како М13 и кој се наоѓа на растојание од околу 25.000 светлосни од Земјата.
Најдобриот кандидат за вонземска порака досега
СЕТИ програмата на Ohio State University се здобила со слава во 1977 г. Кога д-р Jerry R. Ehman, волонтер на проектот, забележал многу силен сигнал помеѓу обработените податоци. Овој сигнал, до сега, претставува најдобар кандидат за порака испратена од вештачки вонземски извор, но никогаш повеќе не бил пронајден при повторени пребарувања.
Во 1979 година на University of California, во Беркли започнато е со работа на проектот SENERDIP (Search for Extraterrestrial Radio Emissions from Nearby Developed Intelligent Populations). Во 1986, на истиот универзитет започнато е со изведување на SERENDIP II проектот, а на слични SERENDIP проекти се работи до денес.
SETI@home
Секој може да учествува во овој проект доколку го инсталира на својот компјутер софтверот кој е одговорен за анализа на податоците. До денес во рамките на овој проект учествуваат околу 5 милиони луѓе од повеќе од 200 држави во светот. Сите тие заедно имаат обработено околу 19 милијарди часови компјутерско време.
Критики во однос на СЕТИ истражувањата
Како што бројот на СЕТИ проекти се зголемува, некои истражувачи ги критикуваат проценките на пионерите во оваа област како еуфорични или оптимистички. На пример, Peter Schenkel, кој е поддржувач на СЕТИ проектите во една прилика напишал „...во светлина на новите наоди, изгледа прифатливо да ја ставиме на страна преголемата еуфорија и да им пристапиме на работите поприземно... Би требало да си признаеме дека раните почетните проценки (дека постојат милион, стотина илјади или, пак, десетина илјади напредни вонземски цивилизации во нашата галаксии) се премногу оптимистички.“
Постојат и такви кои тврдат дека СЕТИ истражувањата претставуваа псевдонаука. Писателот на научна фантастика Michael Crichton во рамките на едно предавање на California Institute of Technology изјавил дека „Дејковата равенка не може да биде проверена и затоа СЕТИ не може да се смета за наука. Без никакви двојби СЕТИ претставуа религија.“
Дали активниот СЕТИ претставува опасност
Активниот СЕТИ (англиската кратенка е: METI – Messaging to Extra-Terrestrial Intelligence) претставува испраќање на сигнали во вселената со надеж дека тие ќе бидат забележани од некоја напредна вонземска цивилизација. Некои сметаат дека ваквиот пристап мала, но постоечка опасност и дека пред да се започне со поопсежни МЕТИ активности треба најпрво да се развие широка јавна дискусија.
Махмуд-паша Ангеловиќ
Махмуд-паша Ангеловиќ (Махмуд-паша Анђеловић/Mahmud-paša Anđelović; Veli Mahmud Paşa; 1420 во — 1474 во ) — османлиски државник и Голем везир на Отоманското Царство во периодот од  1456 до 1466 година и по вторпат во периодот од 1472 до 1474 година. Бил познат по пишување на персиски и турски поеми под псевдонимот Адни.
Махмуд бил член на византиското семејство Ангелос (Ангели), кои ја напуштиле Тесалија во 1394 година. Одгледан како христијанин во Крушевац (денешна Србија) — киднапиран преку системот данок во крв од османлиските армии во 1427 година и преобратен во муслиманин во Едрене. Како способен војник стапил во брак со една од ќерките на Мехмед II. По Битката кај Белград бил назначен за Голем везир (1456) како награда во борбите, наследувајќи го Заган-паша. .
Потекло и ран живот
Роден во 1420 година, во селото Ново Брдо, на Косово, во тоа време вазал на Отоманското Царство. По османлиското освојување на Тесалија во 1394 година, владејачкото семејство Ангели пронашло спас во Србија. Внуците на тоа семејство биле Махмуд-паша и неговиот брат Михајло Анѓеловиќ. Најверојатно е поврзан и со благородниците Алесио и Петер Спани преку Алексиј III Ангел, кој веројатно бил нивен предок. Иако современите византиски извори и Ибн Кемал го нарекуваат Србин, некои подоцнежни османлиски извори го нарекувале Хрват.
Бил киднапиран од Османлиите како дел од системот за данок во крв во 1427 година, во текот на освојувањето на Србија. Заедно со две други момчиња бил пратен во Едрене. Најверојатно бил фатен од коњаницата на султанот Мурад II, додека патувал со неговата мајка од Ново Брдо до Смедерево. Бил одгледан како муслиман според обичаите. Неговиот брат Михајло останал во Србија, но брзо се издигнал во османлиската бирократија. Нивната мајка се преселила во Цариград, иако останала христијанка, била омилена и добила земја од султанот.
Живот
Како вешт војник се оженил со ќерка на султанот Мехмед II. По Битката кај Белград бил назначен за Голем везир (1456) како награда во борбите, наследувајќи го Заган-паша.
Во 1458 година починал српскиот деспот Лазар Бранковиќ. Како еден од регентите бил поставен братот на Махмуд, Михајло, но наскоро бил соборен од антиосманлиската фракција. Така Махмуд-паша со својата армија заминал на поход каде ја зазел Смедеревската тврдина, иако тврдината издржала и освоил некои дополнителни упоришта во нејзина близина. Меѓутоа, под закан за можна унгарска интервенција бил приморан да се повлече кон југ и да им се приклучи на силите на султанот Мехмед II во Скопје. Во 1461 година го придружувал Мехмед во неговата борба против Трапезунтското Царство, последниот остаток на Византија. Учествувал во преговорите со неговиот роднина за предавање на градот.
Ангеловиќ го придружувал Мехмед II кога ја нападнал Млетачка Далмација во летото 1467 година. За 15 дена ги истерал Скендербег, кој бил венецијански сојузник во тоа време, но не успеал да го најде, откако Скендербег се скрил во планините и успеал да побегне на брегот.
Махмуд бил распуштен во 1469 година поради соперништвото со неговиот наследник, Рум Мехмед-паша, кој наводно го пријавил за неправилности при преселувањето на Караманидите во Цариград по освојувањето на Караман претходно истата година. Во 1472 година бил вратен во служба, но неговите односи со султанот биле затегнати. Бил распуштен и погубен во 1474 година, наводно поради синот на Мехмед, принцот Мустафа. Махмуд имал конфликт со Мустафа по разводот со неговата втора жена која поминала една ноќ во истата куќа со Мустафа за време кога бил отсутен Махмуд во 1473 година. Се појавиле гласини дека погубувањето било поради труење на Мустафа од Махмуд.
Фелибриж
Фелибриж (француски: Félibrige)- книжевна школа и здружение за обнова на провансалкиот јазик и култура, основано во средината на 19 век. Основачи и најистакнати претставници на фелибристите се Фредерик Мистрал, Теодор Обанел, Анселм Матје и Жозеф Руманиј. Другите тројца основачи на движењето, сликарот-поет Жан Брине, нотарот-поет Пол Гиера и земјоделецот-писател Алфонс Таван, не оставиле поголема трага во книжевноста. Како најстар и најучен, Руманиј бил водач на „Фелибриж“.
Настанувањето на друштвото
Во предговорот на својата збирка раскази „Писма од мојот млин“, Доде го опишува постанокот на „Фелибриж“, велејќи дека „пет-шест добри другари, со детска насмевка и со апостолски бради“ започнале да се состануваат во малото село Maillane каде живеел Мистрал. Тие често се состанувале во Aliscamps, во урнатините на Ville de Baux, на островот Barthelasse наспроти тврдината во Авињон и во Châteaune-uf-des-Papes
NGC 5996
NGC 5996 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5996 се споменува и како UGC 10033, MCG 3-40-39, MK 691, IRAS 15447+1802, CGCG 107-36, VV 16, Arp 72, KCPG 472B.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5996 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5996 има привидни димензии од 1,7' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 46 м 58,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 53' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 5996 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56023. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1498. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 82.
Понтифекс максимус
Понтифекс максимус (Pontifex maximus) = „врховен понтиф“, т.е. „првосвештеник“, бил највисокиот свештеник во староримскиот понтифски колегијат. Ова била највисоката свештеничка функција во римската вера, отворена само за патриции, до 254 п.н.е., кога за првпат на оваа функција дошол плебеец. Ова била јасно верска функција во раната Римска република, но полека таа се исполитизирала и во времето на Октавијан Август била вклучена во титулата Цар (Император). За последен пат титулата ја имал христијанскиот цар Грацијан додека не прешла во рацете на епископот на Рим. Денес „Понтифекс максимус“ е една од титулите на Епископот на Рим како Папа на Католичката црква. Оваа титула редовно стои (меѓу останатите) на градби, споменици и монети, посветени или поинаку направени за време на извесен понтификат.
Потекло на поимот
Зборот понтифекс буквално значи „мостоградител“ (pons + facere); maximus значи „најголем“ т.е. „највисок“. Веројатно ова првобитно носело буквално значење: фукцијата мостоградител била навистина важна во Рим, каде главните мостови се протегале преку реката Тибар, која била света река (а истовремено и божество); само на врвни функционери со свети функции можело да им се дозволи да ја „вознемируваат“ реката со изградби. Меѓутоа, титулата отсекогаш имала и симболичко значење: понтифите го измазнувале мостот помеѓу човекот и боговите (Ван Хеперен). Кон ова може да се спомене дека и во стара Индија во ова време се користеле вакви слични концепти во врска со реки и мостови.
Зборот понтифекс е поврзан и со етрурскиот збор понт, „пат“, или „подготвувач на патот“. Некои сметаат дека овој збор е грешно изведен од етрурскиот збор со слична звучност, но етимилошка неповрзаност со значење свештеник, но ова е став на малкумина.
Потекло за време на кралскиот период
Таканаречениот Collegium Pontificum или Понтифски колегијат бил најважното верско тело во Стариот Рим. Неговото основање му се прешишува на вториот крал на Рим, Нума Помпилиј. Можеме слободно да кажеме дека задачата на колегиумот била да го советува рексот (кралот) за верски работи. На чело на колегиумот стоел понтифекс максимус и сите понтифи ја држеле оваа функција доживотно. Пред воспоставувањето на оваав институција, сите верски и административни функции му припаѓале на кралот. За понтифите вво ова време се знае многу малку заради загубата на главните историски извори, додека некои настани се сметаат за полулегендарни и митолошки. Речиси сите дотогашни записи биле уништени за време на Грабежот на Рим во 390 п.н.е. Сведочењата за овој ран период се земени од извадоци на текстови напишани за време на републиканскиот период.
Развој за време на Римската република
Во Римската република, Понтифекс максимус била највисоката функција во политеистичката римска вера, која била државен култ. Тој бил наважниот од понтифите, во главниот свет колегијат наречен Понтифски колегијат (Collegium Pontificum) со кој тој управувал. Според Тит Ливиј, по падот на монархијата, римјаните создале и свештеничка титула наречена Свет крал (Rex Sacrorum) кој ги изведувал верските должности и жртвувања кои дотогаш ги вршел кралот. Меѓутоа нему му било јасно забрането да зазема какви било политички функции или место во Сенатот како мерка на претпазливост од можноста тој да стане тиранин. Исто така Светиот крал му бил потчинет на Понтифексот максимус како дополнителна мерка против тиранија. Други членови на свештеноството виле фламените (секој посветен на по едно важно божество), и весталките. Во раниот период на републиката, задачата за назначување на овие свештеници му припаѓала на Понтифексот максимус. Меѓутоа, постоеле многу други верски функционери, како авгурите и харуспексите (два изворно етрурски вида на претскажување: од летот и однесувањето на птиците и утробата на жртвувани животни), Фецијали и многу други колегиуми и поединечни функции.
Доколку еден понтифекс маскимус на бил истовремено и магистрат, нему не му било дозволено да носи тога претекста, т.е. пурпурно обрабена тога. Меѓутоа, тој бил препознатлив по својт железен нож (секеспита) или неговата патера и посебното одело или тога со дел од мантилот кој ја покрива главата.
Понтифексот не бил само свештеник. Тој имал и политички и религоиозена авторитет. Непознато е што од овие било поважно. Во пратиката, особено во доцната република, функцијата понтифекс максимус ја држел член на некое политички проинентно семејство. Ова билал моногу посакувана функција, главно заради престижот кој го носела; Јулиј Цезар станал понтифекс во 73 п.н.е. и понтифекс максимус во 63 п.н.е. Функцијата не била редовна работа со полно работно време и затоа не ја исклучувала можноста човекот на оваа функција да држи и световна управна функција или да служи во војска.
Најновата генерална студија за понтификатскиот колегиум (Ван Хеперен 2002), ги испуштта најраните периоди од римската историја бидејќи за нив се знае премалку. Главниот римски извор, Вароновата книга за понтифите денес повеќе не постои: само мал дел од неа е останат во Авел Гелиј и Нониј Марцел. Повеќе информации можат да се добијат од забелешките на Цицерон, Тит Ливиј, Дионисиј од Халикарнас, Валериј Макисм, во Плутарховиот живот на Нума Помпилиј, Фестовите резимирања на Вериј Флак, како и подоцнежни писатели. Некои од овие извори даваат големи списоци на секојдневни нешта (постапки) кои биле табу за еден Понтифекс максимус; но тешко е овие списоци да се поврзат со фактот што овие функционери биле важни членови на општеството кои живееле нормален непопречен живот.
Избори број на понтифекси
Бројот на Понтифексите, избрани од т.н. ко-оптацио (т.е. останатите членови го номинират нивнот нов колега) доживотно, бил пет, вклучувајќи го и понтифексот наксимус. Потифексите, можат да дојдат само од од стари благороднички семејства, патрициите. Меѓутоа во 300 п.н.е./299 п.н.е., т.н. лекс Огулнија ја отворил оваа функција и за плебејците и така дел од престижот на титулата се изгубил. Но дури во 254 п.н.е. се јавил првиот плебејски Понтифекс максимус - Тибериј Корунканиј. Т.н. лекс Огулнија исто така го зголемил бројот на понтифексите на девет (заедно со нивниот понтифекс максимус). Во 104 п.н.е., т.н. лекс Домиција диктирал дека отсега изборот (гласањето) ќе го врши т.н. комиција трибута(народно собрание поделено во изборни единици); по истиот закон, само 17 од 35-те родови во градот Рим имаат право на глас. Овој закон бил укинат во 81 п.н.е. од страна на Сула во неговиот лекс Корнелија де Сакердотиис, кој им дал полно право на избор на големите свештенички колегијати (Лив. Епит. 89; Псевдо-Аскон. во Дивинат, стр. 102, Изд. Orelli; Dion Cass. xxxvii.37). Сула го зголемил и бројот на понтифекси на петнаесет, заедно со нивниот понтифекс максимус. Во 63 п.н.е., која Јулиј Цезар бил Понтифекс максимус, бил укинат законот на Сула и наместо него поставен изменет облик на законот лекс Домиција, повторно со изборно право на т.н. комиција трибута, но Марко Антониј подоцна го вратил правото на ко-оптацио (гласање) на колегијатот (Дион Кас. xliv.53). Исто така за време на владеењето на Јулиј Цезар, понтфексите сега броеле шеснаесет души заедно со нивниот понтифекс максимус. За време на зарството бројот на понтифексите варирал, но сме смета дека редовно броел петнаесет свештеници.
Вонредно назначување на диктатори
Функцијата станала самостојна по падот на монархијата, кога светите права и должности прешле во рацете на Понтифексот максимус или Жртвениот крал, иако традиционално (неполитички) диктатор (видете исто така: базилеј, интеррекс) тој бил формално мандатиран од Сенатот за еден ден, за изведување на извеснен обред.
Според Тит Ливиј во неговата „Историја на Рим“, стариот водеич напишан со архаични букви вели: „Нека тој што е Претор максимус врзе шајка на Септемвриските Иди.“ Овој проглас се врзувал од десната страна на храмот на Јупитер Оптимус максимус, веднаш до капелата на Минерва. Се смета дека шајката го означувала бројот на годината. Според овие инструкции конзулот Хорациј го посветил храмот на Јупитер Оптимус максимус по истерувањето на кралевите; од конзулска церемонија, оваа станала диктаторска, заради поголемиот авторитет. Заради подоцнежноо губење на обичајот, се сметало од доволно големо значење да се назначи диктатор. За ова бил номиниран Л. Манлиј, но неговото назначување било о дполитички, а не верски причини. Тој бил ж елен да командува во војната против Херниките. Невнимателниот начин на кој тој регрутирал војници предизвикал бес. Најпосле, како резултат на едногласниот отпор на трибуните на плебејците, тој попуштил, своеволно или насила, и се откажал од диктаторството. Оттогаш, овој обред го изведувал жртвениот крал (Rex Sacrorum).
Должности
Главната должност на понтифексите било одржувањето на т.н. „pax deorum“ - „мир на боговите“.
Во средиштето на неизмерниот авторитет на колегијатот стоел Понтифексот максимус, а другите онтифекси биле негов конзилиум или советодавно тело. Неговите дункции биле делумно жртвени или обредни, но овие биле најмалку важни. Неговата вистинкса моќ била во спроведувањето на т.н. jus divinum, божествениот закон; информациите кои понтифеските ги собирале во врска со римската верска традиција се составувале во еден корпус со резимирана догма и други концепти. Главните одделенија на т.н. jus divinum може да се опишат вака:
Понтифексите имале и важни функции во врска со државните архиви, водење официјални записници за избраните магистрати (видете Фасти) и списоци на магистрати, како и записи за нивните решенија (commentarii) и главните настани во годината, таканаречените „јавни летописи“ - Аналес максими.
Понтифексите биле задолжени и за римскиот календар и одредувале кога треба да се додаваат интеркаларни денови за усогласување на календарод според годишните времиња. Бидејќи понтифексите често биле и политичари, и заради тоа што мандатот на магистратите бил една календарска година, оваа моќ била подложна на злоупотреба: понтифексот можел да ја продолжи годината во која тој или негов политички сојузник служи некоја функција, или да одбие да продолжи некоја каде неговите соперници се на власт. Под неговиот авторитет како Понтифекс Маскимус, Јулиј Цезар го реформирал календарот во денес-познатиот Јулијански календар, со грешка од ден на еден век, лесно поправлива со модификација на правилата за деновите во престапните години (додавање само на престапна година) и така создавајќи го денешниот Грегоријански календар.