cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Руско-украински односи
Московија и Руско Царство
По монголската инвазија на Киевска Русија, историите на луѓето што ги населувале териториите на Русија и Украина се разделиле. Големото Московско Кнежевство ги обединило сите остатоци од северните провинции на Русија и еволуирало во руска држава. Кралството Галиција-Волинија потпаднало под доминација на Големото Војводство Литванија, проследено со Полско-литванскиот Комонвелт. Во рамките на Комонвелтот, милитантните Запорожски Козаци ја одбиле полонизацијата и често се судрале со владата на Комонвелтот контролирана од полското благородништво.
Немирите меѓу Козаците ги натерале да се побунат против Комонвелтот и да бараат обединување со Русија, со која имале сличности во културата, јазикот и религијата. Ова било формализирано преку Договорот од Перејаслав во 1654 година Почнувајќи од средината на 17 век, голем дел од територијата на Украина била постепено припоена од Руското Царство и нејзината автономија била одземена до времето на поделбата на Полска во доцниот 18 век. Набргу потоа, козачката војска била насилно распуштена од Руското Царство и повеќето Козаци биле преместени во областа Кубањ на јужниот раб на Руското Царство.
Руското Царство ги сметала Украинците (и Белорусите) за етнички Руси и ги нарекувала „Мали Руси“. До крајот на Првата светска војна на овој став се спротивставил само мала група украински националисти. Сепак, согледаната закана од „украинскиот сепаратизам“ поттикнало низа мерки насочени кон русификација на „Малите Руси“. Во 1804 година, украинскиот јазик бил забранет во училиштата како предмет и јазик на настава. Во 1876 година, секретарот на Александар II, Емс Указ, забранил објавување и увоз на повеќето книги на украински јазик, јавни изведби и предавања на украински јазик, па дури и печатење на украински текстови што ги придружуваат музичките партитури.
Украинска Народна Република
Во Февруарската револуција биле воспоставени официјални односи меѓу руската привремена влада и украинската централна Рада (Централниот совет на Украина), која во руската влада била претставена од нејзиниот комесар Петро Стебњицки. Во исто време Дмитриј Одинец бил назначен за претставник за руски прашања во украинската влада. По советската воена агресија од страна на советската влада на почетокот на 1918 година, Украина ја прогласила својата целосна независност од Руската Република на 22 јануари 1918 година, како Украинска Народна Република која постоела од 1917 до 1922 година. Двата договори од Брест-Литовск што Украина и Русија ги потпишале одделно со Централните Сили го смириле воениот конфликт меѓу нив, а мировните преговори биле започнати истата година.
По завршувањето на Првата светска војна, Украина станала бојно поле во Украинската војна за независност, поврзана со Руската граѓанска војна. И Русите и Украинците се бореле во речиси сите армии врз основа на лични политички убедувања.
Во 1922 година, Украина и Русија биле две од основачките членки на Сојузот на советските социјалистички републики и потписници на договорот со кој била прекината унијата во декември 1991 година.
Со крајот на Руското Царство, завршило и забраната за украинскиот јазик. Ова било проследено со период на коренизација што ги промовирало културите на различните советски републики.
Гладомор
Во 1932–1933 година Украина го доживеала Холодомор (Голодомор или „ Истребување со глад“ ;Морити голодом) што било вештачки глад во Украинската Советска Социјалистичка Република во кој загинале до 7,5 милиони Украинци. За време на гладот, кој е познат и како „Терор-глад во Украина“ и „Глад-геноцид во Украина“, милиони граѓани на Украинска ССР, главно етнички Украинци, умреле од глад во невидена мирнодопска катастрофа. Научниците не се согласуваат за релативната важност на природните фактори и лошите економски политики како причини за гладот, и за степенот до кој уништувањето на украинското селанство било однапред смислено од советските водачи.
Гладот од Гладомор се проширил на многу советски републики, вклучувајќи ги Русија и Казахстан. Во отсуство на документарен доказ за намерата, научниците исто така тврдат дека Гладомор бил предизвикан од економските проблеми поврзани со радикалните промени спроведени за време на периодот на ликвидација на приватната сопственост и советската индустријализација, во комбинација со широко распространетата суша од раните 1930-ти. Меѓутоа, на 13 јануари 2010 година, Апелациониот суд во Киев ги прогласил Сталин, Каганович, Молотов и украинските советски водачи Косиор и Чубар, меѓу другите функционери, постхумно виновни за геноцид врз Украинците за време на гладот од Гладомор.
Украинска независност
Национализмот се раширил по политичката либерализација на Советскиот Сојуз од Михаил Горбачов во 1980-тите. Народното движење на Украина за независност било основано во 1989 година Откако Конгресот на народните пратеници на Русија ја донел Декларацијата за државен суверенитет на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република, Врховната Рада на Украинската Советска Социјалистичка Република дала слична декларација на 16 јули 1991 година. По советскиот обид за државен удар во 1991 година, Декларацијата за независност на Украина била донесена на 24 август 1991 година со еден глас против. Наредниот референдум за независност на Украина во 1991 година го одобрил ова со национално мнозинство од 92,3 отсто и мнозинство во секој регион на Украина.
Основата за постсоветските односи била поставена со Беловешкиот договор меѓу новиот украински лидер Леонид Кравчук и рускиот претседател Борис Елцин, заедно со белорускиот лидер Станислав Шушкевич. Додека лидерите се согласиле за формално распуштање на Советскиот Сојуз, Русите сакале да создадат нови наднационални структури за да го заменат, наспроти спротивставувањето на Украинците. Иако ова довело до основање на Комонвелтот на независни држави, тоа не резултирало со никакви правно обврзувачки обврски. Наскоро биле формирани вооружени сили на независна Украина: градоначалникот на Ленинград Анатолиј Собчак изјавил дека ова е „темпирана бомба под иднината на целото човештво“  додека политикологот Џон Мершајмер се залагал за Украина вооружена со нуклеарно оружје за да се одржи мирот и да се спречи Русија да се движи кон повторно освојување.
Нуклеарно разоружување
По распадот на Советскиот Сојуз, Украина ја стекнала својата независност и го наследила третото по големина нуклеарно складиште во светот, заедно со значителни средства за нејзино дизајнирање и производство. Земјата имала 130 интерконтинентални балистички ракети UR-100N (ICBM) со по шест боеви глави, 46 RT-23 Molodets ICBM со десет боеви глави поединечно, како и 33 тешки бомбардери, со вкупно околу 1.700 боеви глави останати на украинска територија. Додека Украина имала физичка контрола врз оружјето, таа немала оперативна контрола, бидејќи тие биле зависни од електронските попустливи акциони врски контролирани од Русија и рускиот систем за команда и контрола. Во 1992 година, Украина се согласила доброволно да отстрани над 3.000 тактичко нуклеарно оружје. По потпишувањето на Меморандумот од Будимпешта за безбедносни гаранции меѓу САД, Обединетото Кралство и Русија од 1994 година, како и слични договори со Франција и Кина, Украина се согласила да го уништи остатокот од своето нуклеарно оружје и да се приклучи на Договорот за неширење на јадрено оружје (ДНЈО). Меморандумите, потпишани во Патрија Хол во конгресниот центар во Будимпешта со американскиот амбасадор Доналд М. Блинкен, меѓу другите присутни, им забранувало на Руската Федерација, Обединетото Кралство и САД да се закануваат или користат воена сила или економска принуда против Украина., „освен во самоодбрана или на друг начин во согласност со Повелбата на Обединетите нации“. До 1996 година, Украина ги префрлила сите стратешки боеви глави од советската ера на Русија.
Крим, Севастопол и поделба на Црноморската флота
Вториот голем спор од раните години бил околу судбината на Црноморската флота, како и нејзините оперативни бази, главно Севастопол на полуостровот Крим. Како воен град со „статус на целата унија“ во Советскиот Сојуз, Русија го сметала Севастопол како негов припадник како држава наследничка на советската централна влада. Таков бил ставот и во однос на Црноморската флота, поддржана од Елцин. Преносот на Крим во 1954 година од страна на првиот секретар на Комунистичката партија Никита Хрушчов бил прогласен за нелегитимен од рускиот законодавен дом во мај 1992 година, што пак било оспорено од украинскиот парламент. Во летото, Градскиот совет на Севастопол гласал за приклучување кон Русија, иако со мало влијание или поддршка од Русија.
Биле постигнати договори за поделба на флотата 50/50 во август 1992 година и јуни 1993 година. Меѓутоа, во септември 1993 година Русија почнала да ја користи заканата за намалување на испораките на гас за да постигне подобар исход по ова прашање. По неколкугодишни интензивни преговори, целото прашање било решено во 1997 година. Договорот за поделба ја поделило флотата и ѝ дозволило на Русија да закупи некои од поморските бази во Севастопол за руската морнарица до 2017 година (продолжен до 2042 година со Харковскиот пакт), а Договорот за пријателство го фиксирал принципот на стратешко партнерство, признавањето на неповредливост на постојните граници, почитување на територијалниот интегритет и взаемна посветеност да не се користи нејзината територија за да се наштети на безбедноста на едни со други.
Економија
Додека рускиот удел во извозот на Украина се намалил од 26,2% во 1997 година на околу 23% во 1998-2000 година, уделот на увозот останал стабилен на 45-50% од вкупниот број. Севкупно, меѓу една третина и една половина од трговијата на Украина била со Руската Федерација. Зависноста била особено силна во енергијата. До 75% од годишно потрошениот гас и близу 80% од нафтата доаѓале од Русија. На извозната страна, значајна била и зависноста од Русија. Русија останала примарен пазар на Украина за црни метали, челични плочи и цевки, електрични машини, машински алати и опрема, храна и производи од хемиската индустрија. Тоа бил пазар на надеж за стоките со висока додадена вредност во Украина, од кои повеќе од девет десетини биле историски врзани за руските потрошувачи.
Откако старите купувачи ги немало до 1997 година, Украина доживеала пад од 97-99% во производството на индустриски машини со дигитални контролни системи, телевизори, магнетофони, багери, автомобили и камиони. Во исто време и покрај посткомунистичкото забавување, Русија излегла како четврти најголем инвеститор во украинската економија по САД, Холандија и Германија, со придонес од 150,6 милиони доларидо 2.047 милијарди долари директни странски инвестиции што Украина ги добила од сите извори до 1998 година.
2000-ти
Иако постоеле спорови пред украинските претседателски избори во 2004 година, вклучително и шпекулации за случајното соборување на руски патнички авион од страна на украинската војска и контроверзноста околу островот Тузла, односите со Русија во последните години од мандатот на Леонид Кучма се подобриле. Во 2002 година, руската влада учествувала во финансирањето на изградбата на нуклеарните централи Хмелницки и Ровно. Во јануари 2003 година двете земји потпишале договор за дефинирање на копнената граница меѓу нив. Во декември 2003 година, Русија обезбедила договор за соработка за теснецот Керчен. Во 2003 година, Русија се обидела да ја интегрира Украина во новиот Единствен економски простор предводен од Русија со Русија. Меѓутоа, со претседателот Виктор Јушченко на власт, повторно се појавиле неколку проблеми, вклучително и руско-украинските спорови за гасот поради зголемената соработка на Украина со ЕУ и обидот за влез во НАТО.
Целокупната перцепција за односите со Русија во Украина во голема мера се разликува од регионалните фактори. Многу русофонски источни и јужни региони, кои исто така се дом на мнозинството од руската дијаспора во Украина, ги поздравуваат поблиските односи со Русија. Сепак, понатамошните централни и особено западните региони (кои никогаш не биле дел од Империјална Русија) на Украина покажуваат помалку пријателски однос кон идејата за историска врска со Русија   и Советскиот Сојуз во особено. Во Русија, постои регионален дефект според мислењето на Украина, но во целина, неодамнешните обиди на Украина да се приклучи на ЕУ и НАТО се сметале за промена на курсот само на прозападна, антируска ориентација на Украина и на тој начин знак на непријателство и тоа резултирало со пад на перцепцијата на Украина во Русија (иако претседателот на Украина Виктор Јушченко ја уверил Русија дека пристапувањето во НАТО не е замислено како антируски чин, и Путин изјавил дека Русија ќе го поздрави членството на Украина во ЕУ ). Ова дополнително било поттикнато од јавната дискусија во Украина за тоа дали рускиот јазик треба да добие официјален статус и да стане втор државен јазик. За време на гасниот конфликт во 2009 година, руските медиуми речиси подеднакво ја прикажале Украина како агресивна и алчна држава која сака да се здружи со руските непријатели и да го искористи евтиниот руски гас.
Понатамошното влошување на односите било испровоцирано од воинствените изјави дадени во 2007-2008 година и од Русија (на пример, руското Министерство за надворешни работи, градоначалникот на Москва Јуриј Лужков и тогашниот претседател Владимир Путин ) и од Украина политичари, на пример, поранешниот министер за надворешни работи Борис Тарасиук, заменик- министерот за правда на Украина Евхен Корничук и тогашниот лидер на парламентарната опозиција Јулија Тимошенко.
Статусот на руската Црноморска флота во Севастопол останало прашање на несогласувања и тензии.
Втора влада на Тимошенко
Во февруари 2008 година, Русија еднострано се повлекла од украинско-рускиот меѓувладин договор за Главниот центар за предупредување од ракетен напад потпишан во 1997 година
На 2 октомври 2008 година, рускиот премиер Владимир Путин ја обвинил Украина за снабдување со оружје на Грузија за време на Руско-грузиската војна. Путин, исто така, тврдел дека Москва има докази кои докажуваат дека украински воени експерти биле присутни во зоната на конфликтот за време на војната. Украина ги отфрлила обвинувањата. Шефот на нејзината државна компанија за извоз на оружје, Укрспецекспорт, изјавил дека за време на војната не било продадено оружје, а министерот за одбрана Јуриј Ехануров негирал дека украинскиот воен персонал се борел на страната на Грузија.
Генералниот обвинител на Украина, Олександр Медведко, на 25 септември 2009 година потврдил дека ниту еден персонал на украинските вооружени сили не учествувал во Руско-грузиската војна во 2008 година, ниту со оружје или воена опрема на украинските вооружени сили не биле присутни во конфликтот и дека не била дадена помош на грузиската страна. Тој, исто така, потврдил дека меѓународните трансфери на воена опрема меѓу Украина и Грузија од 2006 до 2008 година биле извршени во согласност со претходните договори, законите на Украина и меѓународните договори.
Во протечената американска дипломатска телеграма во врска со руско-украинската гасна криза од јануари 2009 година, американскиот амбасадор во Украина Вилијам Тејлор го цитирал амбасадорот на Украина во Русија, Костјантин Хришченко, кој го изразил своето мислење дека лидерите на Кремљ сакале да видат целосно потчинета личност одговорна во Киев. ( регенција во Украина) и дека Путин го „мразел“ тогашниот претседател Јушченко и имал низок личен однос кон Јанукович, но тогашната премиерка Тимошенко ја гледал како некој на кој можеби не може да му верува, но сепак со кого може да се справи.
На 11 август 2009 година, рускиот претседател Димитриј Медведев објавил видео блог на мрежното место Kremlin.ru и официјалниот блог Kremlin LiveJournal, во кој го критикувал Јушченко за одговорност на украинскиот претседател во влошувањето на односите меѓу Русија и Украина и „антируската позиција на сегашните украински власти“. Медведев понатаму најавил дека нема да испрати нов амбасадор во Украина додека не дојде до подобрување на односите. Како одговор, Јушченко напишал писмо во кое истакнал дека не може да се согласи дека украинско-руските односи наишле на проблеми и се прашува зошто рускиот претседател целосно ја отфрлил руската одговорност за ова.
Аналитичарите велат дека пораката на Медведев била темпирана да влијае на кампањата за претседателските избори во Украина во 2010 година. Портпаролот на американскиот Стејт департмент, коментирајќи ја пораката на Медведев до неговиот украински колега Јушченко, меѓу другото изјавил: „Важно е Украина и Русија да имаат конструктивни односи. ''Не сум сигурен дека овие коментари се нужно во таа насока. Но, одејќи напред, Украина има право да прави свои избори и ние чувствуваме дека има право да се приклучи на НАТО ако сака''.“
На 7 октомври 2009 година, рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров изјавил дека руската влада сака да види економијата да преовладува во руско-украинските односи и дека односите меѓу двете земји ќе се подобрат доколку двете земји основаат заеднички вложувања, особено во малите и средни бизниси. На истиот состанок во Харков, Лавров изјавил дека руската влада нема да одговори на украинскиот предлог за организирање средба меѓу рускиот и украинскиот претседател, но дека „контактите меѓу министерствата за надворешни работи на двете земји се одржуваат трајно“.
На 2 декември 2009 година, украинскиот министер за надворешни работи Петро Порошенко и Лавров се договориле постепено да се откажат од составувањето списоци на лица на кои им е забранет влез во нивните земји.
Претседателството на Виктор Јанукович
Според Тарас Кузио, Виктор Јанукович бил најпрорускиот и неосоветскиот претседател избран во Украина. Од неговиот избор, тој ги исполнил сите барања изложени од рускиот претседател Димитриј Медведев во неговото писмо напишано до поранешниот претседател Виктор Јушченко во август 2009 година.
На 22 април 2010 година, претседателите Виктор Јанукович и Димитриј Медведев потпишале договор за изнајмување на базата на руските поморски сили во Севастопол на Русија на 25 години во замена за намалени испораки на природен гас, кои изнесувале 100 долари за 1.000 кубни метри. Договорот за продолжување на закупот бил многу контроверзен внатре и надвор од Украина.
На 17 мај 2010 година, претседателот Димитриј Медведев пристигнал во Киев во дводневна посета. За време на посетата Медведев се надевал дека ќе потпише договори за соработка во „меѓурегионалните и меѓународните проблеми“, според РИА Новости. Ова било споменато и на официјалната истрага во Врховната Рада од првиот вицепремиер Андриј Кљујев. Според некои новински агенции, главната цел на посетата била да се решат несогласувањата во руско-украинските енергетски односи, откако Виктор Јанукович се договорил за делумно спојување на Гаспром и Нафтогас. Освен за спојување на државните компании за гас, се зборувало и за спојување и на секторот за нуклеарна енергија.
И рускиот претседател Димитриј Медведев (април 2010 г) и рускиот премиер Владимир Путин (јуни 2010 ) изјавиле дека забележале големо подобрување во односите од претседателството на Виктор Јанукович.
На 14 мај 2013 година непознат ветеран на непозната разузнавачка служба Сергеј Разумовски, водач на Сеукраинската асоцијација на офицери бездомници, кој живеел во Украина под украинско знаме, повикал на создавање украинско-руски меѓународни волонтерски бригади за поддршка на Башар ал Асад во Сирија за да се бори против бунтовниците. Една од причините зошто Розумовски сакал да создаде такви бригади било тоа што чувствувал дека владата на Украина не го поддржува нејзиниот офицерски кор. Поради тоа Розумовски имал намера да поднесе барање за сириско државјанство. Некои извори тврдат дека тој бил провокатор на Кремљ.
На 17 јули 2013 година во близина на рускиот брег на Азовското Море, што се смета за внатрешни води и на Русија и на Украина (без разграничување на границите), патролен брод на руската крајбрежна стража се судрил со украински рибарски брод. Четворица рибари загинале додека еден бил приведен од руските власти под обвинение за ловокрадство. Според преживеаниот рибар, нивниот чамец бил прегазен од Русите и врз рибарите било пукано исто така, додека руските агенции за спроведување на законот тврделе дека ловокрадците се обиделе да упаднат во патролниот брод. Министерката за правда на Украина Олена Лукаш признала дека Русија нема јурисдикција да го гони уапсениот државјанин на Украина.
Според сопругата на преживеаниот рибар, украинскиот конзул во Русија бил многу пасивен во давањето каква било поддршка за ова прашање. Се очекувало преживеаниот рибар да биде ослободен во Украина пред 12 август 2013 година, меѓутоа, обвинителството на Русија избрало да го задржи Украинецот притворен во Русија. Друг инцидент се случил на границата меѓу Белгородската и Луганската област кога очигледно пијаниот руски тракторист решил да ја премине границата со Украина заедно со неговите двајца пријатели на 28 август 2013 година За разлика од инцидентот во Азов еден месец претходно на 17 јули 2013 година, Државната гранична служба на Украина ги предала граѓаните на Русија веднаш назад на руските власти. Тракторот <i id="mwA9k">Белорусија</i> бил одземен и предаден на Министерството за приходи и давачки.
Економска интеграција и Евромајдан
Во 2013 година, Украина го следела статусот на набљудувач во Царинската унија на Белорусија, Казахстан и Русија, предводена од Русија, и продолжила да се движи заедно со договорот за асоцијација со ЕУ, кој требало да биде потпишан во ноември.
На 14 август 2013 година, руската царинска служба го запрела целиот увоз што доаѓал од Украина. Некои политичари тоа го гледале како почеток на трговска војна против Украина за да се спречи Украина да потпише трговски договор со Европската Унија.
Според Павло Климкин, еден од украинските преговарачи за Договорот за асоцијација, првично „Русите едноставно не веруваа дека (договорот за асоцијација со ЕУ) може да се оствари. Тие не веруваа во нашата способност да преговараме за добар договор и не веруваа во нашата посветеност да спроведеме добар договор.“
Во септември 2013 година, Русија ја предупредила Украина дека ако продолжи со планираниот договор за слободна трговија со ЕУ, ќе се соочи со финансиска катастрофа и можеби колапс на државата. Сергеј Глазиев, советник на претседателот Владимир Путин, изјавил дека „украинските власти прават огромна грешка ако мислат дека руската реакција ќе стане неутрална за неколку години од сега. Ова нема да се случи“. Русија веќе вовела рестрикции за увоз на одредени украински производи и Глазиев не отфрлил дополнителни санкции доколку договорот биде потпишан. Глазиев дозволил можност за појава на сепаратистички движења на рускојазичниот исток и југ на Украина. На 21 ноември 2013 година, Јанукович ги прекинал подготовките за потпишување на Договорот за асоцијација со ЕУ, за да бара поблиски економски односи со Русија. На 17 декември 2013 година рускиот претседател Владимир Путин се согласил да и позајми на Украина 15 & nbsp;  милијарди долари финансиска помош и 33% попуст на цените на природниот гас. Договорот бил потпишан во време на масовни, тековни протести во Украина за поблиски врски меѓу Украина и Европската Унија. Критичарите истакнале дека во месеците пред договорот од 17 декември 2013 година, промената на руските царински прописи за увоз од Украина бил руски обид да ја спречи Украина да потпише Договор за асоцијација со Европската Унија.
Анексирање на Крим и војна во источна Украина
Кримската криза во 2014 година се развила во Автономната Република Крим како последица на украинската револуција во февруари 2014 година, во која била соборена владата на украинскиот претседател Виктор Јанукович. Протести биле организирани од групи главно етнички Руси кои се спротивставиле на настаните во Киев и сакале блиски врски или интеграција со Русија, покрај проширената автономија или можната независност на Крим. Други групи, вклучително и Кримските Татари, протестирале за поддршка на револуцијата. На 27 февруари, воени лица без ознаки со маски заплениле голем број важни згради на Крим, вклучително и зградата на парламентот и два аеродроми. Под опсада, Врховниот совет на Крим ја распуштил владата на автономната република и го сменил претседателот на Советот на министри на Крим, Анатолиј Мохилиов, со Сергеј Аксјонов.
Украина ја обвинила Русија за интервенција во внатрешните работи на Украина, додека руската страна официјално ги негирала таквите тврдења. Како одговор на кризата, украинскиот парламент побарал потписниците на Меморандумот од Будимпешта да ја потврдат својата посветеност на принципите содржани во политичкиот договор и дополнително побарал да одржат консултации со Украина за да се намалат тензиите. На 1 март, без објавување војна, рускиот парламент му доделил на претседателот Владимир Путин овластување да користи воена сила во Украина. Истиот ден, вршителот на должноста претседател на Украина, Олександр Турчинов го декретирал именувањето на премиерот на Крим како неуставно. Тој изјавил: „Однесувањето на Руската Федерација го сметаме за директна агресија против суверенитетот на Украина“!
Во средината на март, по спорниот локален референдум, Русија го признала Крим како суверена држава и продолжила со формална анексија на полуостровот. Украинското Министерство за надворешни работи го повикала привремениот директор на Русија во Украина за да му претстави нота на протест против признавањето на Република Крим од страна на Русија и неговата последователна анексија. Два дена подоцна, Врховната Рада го осудила договорот и ги нарекла дејствијата на Русија „грубо кршење на меѓународното право“.
Украина одговорила со санкции против Русија, како и со ставање на црната листа и замрзнување на имотот на бројни поединци и субјекти вклучени во анексијата. Украина започнала кампања да не купува руски производи и други земји кои ја поддржуваат позицијата на Украина (на пр. Европската Унија, Норвешка, Исланд, Швајцарија, Лихтенштајн, Албанија, Црна Гора, САД, Обединетото Кралство, Канада, Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, итн.) следеле слични мерки. Русија одговорила со слични мерки против Украина и нејзините поддржувачи, но јавно не го открила списокот на лица или субјекти кои се санкционирани.
На 19 март 2014 година, сите украински вооружени сили (во тоа време опколени во нивните бази од неозначени војници) биле повлечени од Крим. На 8 април 2014 година бил постигнат договор меѓу Русија и Украина за враќање на интернираните бродови во Украина и „за повлекување на неоткриен број украински авиони запленети на Крим“. Русија вратила 35 бродови кои биле запленети за време на нејзината анексија на Крим, но еднострано го суспендирала враќањето на материјалите на украинската морнарица од Крим во Украина затоа што/откако Украина не го продолжила еднострано прогласениот прекин на огнот на 1 јули 2014 година во војната во Донбас. Оттука, шеснаесет помали бродови се вратиле во Украина.
На 27 март 2016 година, Дмитриј Козак бил назначен за значително зајакнување на социјалните, политичките и економските врски на Крим со Русија.
На 14 април, рускиот претседател Путин објавил дека ќе отвори сметка само за рубљата во Банка Росија и ќе ја направи примарна банка во новоприпоениот Крим и ќе и даде право да сервисира плаќања за 36 милијарди долари од Русија, големопродажен пазар на електрична енергија.
На 15 април, Врховната Рада ги прогласила Автономната Република Крим и Севастопол за „привремена окупација “ од страна на руската војска Териториите исто така се сметале за „неотуѓиви делови на Украина“ кои подлежат на украинскиот закон. На 19 март 2014 година, сите украински вооружени сили (во тоа време опколени во нивните бази од неуниформирани војници) биле повлечени од Крим. На 17 април 2014 година, претседателот Путин изјавил дека руската војска ги поддржала кримските сепаратистички милиции, наведувајќи дека руската интервенција е неопходна „за да се обезбедат соодветни услови за луѓето на Крим да можат слободно да ја изразат својата волја“.
Во текот на март и април 2014 година, проруските немири се прошириле во Украина, при што проруските групи прогласиле „Народни републики“ во областите Доњецк и Луганск, и двете делумно надвор од контролата на украинската влада.
На 17 јули 2014 година, летот 17 на Малезија ерлајнс бил соборен со ракета земја-воздух, лансирана од територијата во Украина контролирана од проруските сепаратисти. Сите 283 патници и 15 членови на екипажот загинале.
Воените судири меѓу проруските бунтовници (поддржани од руската војска) и вооружените сили на Украина започнале во регионот на Донбас во април 2014 година. На 5 септември 2014 година, украинската влада и претставниците на самопрогласената Народна Република Доњецк и Народната Република Луганск потпишале привремен прекин на огнот. Прекинот на огнот пропаднал во услови на нови интензивни борби во јануари 2015 година. Нов договор за прекин на огнот стапил на сила во средината на февруари 2015 година, но исто така не успеал да ги запре борбите. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Русија била обвинета од НАТО и Украина дека учествува во директни воени операции за поддршка на Донечката Народна Република и Луганската Народна Република. Русија го негирала ова, но во декември 2015 година, претседателот на Руската Федерација Владимир Путин признал дека руските воени разузнавачи дејствуваат во Украина, инсистирајќи иако тие не се исти како редовните трупи. Русија соопштила дека руски „доброволци“ им помагаат на сепаратистичките народни републики.
На седницата на Парламентарното собрание на Советот на Европа на 26 јуни 2014 година, украинскиот претседател Петро Порошенко изјавил дека билатералните односи со Русија не можат да се нормализираат доколку Русија не ја отповика едностраната анексија на Крим и не ја врати контролата на Крим на Украина. Во февруари 2015 година, Украина го прекинала договорот од 1997 година, според кој Русите би можеле да влезат во Украина со внатрешна лична карта наместо патен пасош. Во февруари 2015 година, законот „За заштита на информативниот телевизиски и радио простор на Украина“, го забранил прикажувањето (на украинската телевизија) на „аудиовизуелни дела“ кои содржат „популаризација, агитација, пропаганда на каква било акција на агенциите за спроведување на законот, вооружените сили, други вооружени, воени или безбедносни сили на државата окупатор“. Една година подоцна, руските продукции (на украинската телевизија) се намалиле за три до четири пати. На почетокот на март 2014 година, и пред референдумот за независност, сите емитувања на телевизиски канали со седиште во Украина биле прекинати на Крим. Подоцна истиот месец, Украинскиот национален совет за ТВ и радио емитување наредил мерки против некои руски ТВ канали, кои биле обвинети за емитување погрешни информации за Украина. Уште петнаесет руски ТВ канали биле забранети во март 2016 година
Континуирано влошување на односите
Во мај 2015 година, Украина го суспендирала договорот за воена соработка со Русија, кој бил во сила од 1993 година По распадот на меѓусебните деловни врски, Украина престанала да испорачува компоненти што се користат за производство на воена опрема во Русија. Во август, Русија објавила дека ќе го забрани увозот на украински земјоделски стоки почнувајќи од јануари 2016 година Во октомври 2015 година, Украина ги забранила сите директни летови меѓу Украина и Русија.
Од 2015 година Украина им забранила на руските уметници да влезат во Украина, а исто така забранила и други руски културни дела од Русија како „закана за националната безбедност“. Русија не возвратила. Рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров одговорил велејќи дека „Москва не треба да биде како Киев“ и не треба да наметнува „црни списоци“ и ограничувања за културните личности во Украина. Лавров додал и дека руските продуценти и филмската индустрија треба да ги земат предвид „непријателските напади на странските изведувачи во Русија“ кога спроведуваат културни проекти со нив. Според Државната гранична служба на Украина, бројот на руски државјани кои ја преминале руско-украинската граница (повеќе од 2,5 милиони Руси во 2014 година) паднал за речиси 50% во 2015 година
На 5 октомври 2016 година, Министерството за надворешни работи на Украина официјално препорачало нејзините граѓани да избегнуваат патување во Русија, поради зголемениот број на неосновани апсења на украински граѓани од страна на руските органи, велејќи дека тие често „грубо се однесуваат со Украинците, користат нелегални методи на физички и психички притисок, тортура и други дела кои го нарушуваат човечкото достоинство“. Во резолуцијата за Русија од 14 јуни 2018 година, Европскиот парламент истакнал дека има 71 „незаконски притворени украински државјани во Русија и на полуостровот Крим“.
Во февруари 2017 година, украинската влада го забранила комерцијалниот увоз на книги од Русија, кој сочинувал до 60% од сите продадени наслови во Украина, по забраната за одредени наслови во август 2015 година.
Украинскиот закон за образование од 2017 година го направил украинскиот единствен јазик за основно образование во државните училишта. Законот се соочил со критики од официјални лица во Русија и Унгарија. Руското Министерство за надворешни работи соопштило дека законот е дизајниран за „насилно да воспостави моноетнички јазичен режим во мултинационална држава“.
На 18 јануари 2018 година, украинскиот парламент усвоил закон со кој се дефинираат областите заземени од Народна Република Донецк и Народна Република Луганск како „привремено окупирани од Русија“. Законот, исто така, ја нарекол Русија „агресор“.
Во март 2018 година, украинските граничари го задржале во Азовското Море рибарскиот брод „Норд“ со руско знаме, регистриран на Крим, обвинувајќи го екипажот за навлегување на „територија, која била под привремена окупација“. На капитенот на Норд, Владимир Горбенко му се заканило затворска казна до пет години.
Во ноември 2018 година, Русија запленила три брода на украинската морнарица (и ги затворила своите 24 морнари во Москва ) во близина на брегот на Крим, повредувајќи ги членовите на екипажот. Настанот предизвикал лути протести пред руската амбасада во Украина и бил запален автомобил на амбасадата. Следствено, воена состојба била воведена за 30-дневен период од 26 ноември во 10 украински погранични области (региони). Воената состојба била воведена затоа што украинскиот претседател Петро Порошенко тврдел дека постои закана од „целосна војна“ со Русија.
За време на воената состојба (и почнувајќи од 30 ноември 2018 година) Украина им забранила на сите Руси меѓу 16 и 60 години да влегуваат во земјата за периодот на воената состојба со исклучоци за хуманитарни цели. Украина тврдела дека ова е безбедносна мерка за да се спречи Русија да формира единици на „приватни“ војски на украинска територија. На 27 декември 2018 година, Советот за национална безбедност и одбрана на Украина објавил дека ги продолжил „рестриктивните мерки на Државната гранична служба за влез на руски мажи во Украина“. (Според Државната гранична служба на Украина) во периодот од 26 ноември до 26 декември 2018 година, на 1.650 руски државјани им бил одбиен влез во Украина. Од 26 декември 2018 година до 11 јануари 2019 година, Државната гранична служба на Украина не дозволила пристап до Украина на 800 руски државјани.
Претседателството на Володимир Зеленски
На 11 јули 2019 година, неодамна избраниот украински претседател Володимир Зеленски одржал телефонски разговор со рускиот претседател Владимир Путин по апелите на првиот до рускиот лидер да учествува во разговорите со Украина, САД, Германија, Франција и Обединетото Кралство во Минск. Лидерите разговарале и за размената на затвореници кои ги држат двете страни. На 7 септември, Украина и Русија размениле затвореници.
Руската државна енергетска компанија Гаспром и Украина договориле за петгодишен договор за транзит на руски гас во Европа на крајот на 2019 година
2020-ти
На 2 февруари 2021 година, украинскиот претседател Володимир Зеленски одлучил да ги затвори проруските ТВ канали во сопственост на парламентарниот пратеник Тарас Козак, близок соработник на Виктор Медведчук, кумот на ќерката на рускиот претседател Владимир Путин. Се вели дека Медведчук е и вистински сопственик на проруските ТВ канали.
Како дел од тековната руско-украинска војна, борбите ескалирале во првиот квартал на 2021 година, при што 25 украински војници загинале во конфликтот, во споредба со 50-те што загинале во 2020 година, според украинските власти. Кон крајот на март 2021 година, биле пријавени големи движења на воена опрема во различни области во Русија, при што опремата се упатила кон Крим и областите Ростов и Воронеж. Различни разузнавачки информации во следните месеци, вклучително и изјава на руската новинска агенција ТАСС, го ставиле бројот на војниците сместени во јужниот воен округ што се граничи со зоната на конфликтот Донбас од 85.000 до 90.000.
И покрај уверувањата од руски владин претставник дека војниците „не претставуваат закана“, рускиот официјален претставник Дмитриј Козак изјавил дека руските сили ќе дејствуваат за да ги „одбранат“ руските граѓани во Украина и секоја ескалација ќе доведе до „почеток на крајот на Украина“. Други политичари, како што се германската канцеларка Ангела Меркел и прес-секретарот на Белата куќа на Соединетите Американски Држави, Џен Псаки, дале коментари, Меркел му телефонирала на Путин барајќи да се смени акумулацијата, а Псаки го опишал зголемувањето како „најголемото од 2014 година“. Кон крајот на октомври, руската новинска агенција ТАСС објавила дека се случуваат масовни вежби во Астрахањската област во кои учествувале над 1.000 војници и 300 парчиња воен хардвер, вклучувајќи ги ракетните системи Бук, С-300 и Тор-М2.
Во јули 2021 година, Путин објавил есеј со наслов „За историското единство на Русите и Украинците“, во кој наведува дека Белорусите, Украинците и Русите треба да бидат во една серуска нација како дел од рускиот свет и се „еден народ“ кој „силите кои отсекогаш се обидувале да го поткопаат нашето единство сакаа да „разделат па да владеат“. Есејот го негира постоењето на Украина како независна нација. Путин напишал: „Ѕидот што се појави во последните години меѓу Русија и Украина, меѓу делови од суштински еден историски и културен простор, го сметам за еден голем, заеднички проблем, како трагедија“.
Бајден одговорил со изјавата дека Соединетите Држави се подготвени да воведат различни економски санкции поштетни од санкциите по анексијата на Крим, доколку Русија преземе воени дејствија, особено со можност за исклучување на Русија од глобалниот финансиски телекомуникациски гигант Меѓубанкарски финансиски телекомуникации, или СВИФТ. Сепак, европските лидери стравувале дека овој чекор може да предизвика уште поостар одговор од Русија. На 9 декември 2021 година се случил инцидент во кој учествувал украинскиот команден брод <i id="mwBcg">Донбас</i>, кој испловил од пристаништето Мариупол во 09:12 часот по московско време, упатувајќи се кон Керчкиот Теснец (заеднички внатрешни води на Русија и Украина, со договор). Според ФСБ, бродот не реагирал на барањето за промена на курсот, но подоцна се упатил назад. Руското Министерство за надворешни работи го означил овој инцидент како „провокација“, додека Украина ги отфрлила руските поплаки како дел од „информативен напад“ врз Киев.
Истиот ден (9 декември 2021 година), Џо Бајден го повикал украинскиот претседател Володимир Зеленски во врска со тензиите во регионот Донбас и внатрешните реформи во Украина, при што Зеленски издал изјава во која му се заблагодарува на Бајден за „силната поддршка“. Прес-секретарот на Белата куќа, Џен Псаки, им изјавил на новинарите дека „намерата на претседателот на овој повик беше да обезбеди ажурирање на претседателот Зеленски за неговиот повик со претседателот Путин и да ја нагласи нашата поддршка за суверенитетот и територијалниот интегритет на Украина“. И покрај овие уверувања, Бајден нагласи дека идејата дека „САД еднострано ќе употребат сила за да се спротивстават на Русија од инвазијата на Украина не е. .. во моментот“. но дека ако Русија ја нападне Украина, ќе има „тешки последици“.
Американскиот сенатор Боб Менендез, претседател на Комитетот за надворешни односи на Сенатот повторно ја предложил идејата за строги санкции, „на максималниот крај на спектарот“, и ја повторил можноста за исклучување на Русија од СВИФТ, велејќи дека „Самиот Путин, како и неговиот внатрешен круг, ќе го изгуби пристапот до банкарските сметки на Запад. Русија практично би била отсечена и изолирана од меѓународниот економски систем“ Германскиот канцелар Олаф Шолц, исто така, предупредил на „последиците“ за гасоводот „Северен тек 2“, проект за руски гасовод управуван од „Газпром“ во рамките на целосната подружница „Северен тек АГ 2“, која испорачува природен гас во Германија. Додека Бајден ја отфрлил директната американска воена интервенција во Украина, тој споменал дека од Соединетите Држави може „да се бара да го засилат нашето присуство во земјите на НАТО за да ги уверат особено оние на источниот фронт“.
Украинскиот генерал Кирило О. Буданов, додека зборувал за Њујорк тајмс, изјавил дека „нема доволно воени ресурси за одбивање напад од целосен размер од Русија, доколку тој започне без поддршка од дополнителни сили, и дека без испорака на резерви, не постои армија во светот што може да издржи“.
На 21 февруари 2022 година, Русија официјално ги признала Донечката Народна Република и Народната Република Луганск, две отцепени држави во источна Украина. Истиот ден, Путин наредил распоредување на војници на територијата што ја држат ЛПР и ДПР. Британскиот премиер Борис Џонсон предупредил дека Русија ја планира „најголемата војна во Европа од 1945 година“, бидејќи Путин има намера да го нападне и да го опколи главниот град Киев.
На 22 февруари 2022 година, украинскиот претседател Володимир Зеленски изјавил дека ќе ја разгледа можноста за прекин на дипломатските односи на Украина со Русија. Иако Русија постојано негирала какви било планови за инвазија на Украина,   руската армија започнала инвазија врз Украина на 24 февруари, со копнени и воздушни напади низ многу делови од земјата, вклучително и врз главниот град, Киев. Претседателот Зеленски објавил дека Украина ги прекинала сите дипломатски односи со својот источен сосед.
На 26 февруари 2022 година, украинскиот претседател Володимир Зеленскиј изјавил дека украинските војници ги блокираат руските трупи кои се движат кон Киев, додека неколку западни земји дејствувале по претходно предложените санкции, отсекувајќи голем број руски институции од најголемиот светски финансиски систем за плаќање, СВИФТ. Зеленски изјавил дека е „99,9 отсто сигурен“ дека Путин мислел дека Украинците ќе ги пречекаат напаѓачките сили со „цвеќиња и насмевки“.
На 5 март 2022 година, според руската новинска агенција РИА, руското Министерство за надворешни работи ги повикало членките на Европската Унија и НАТО „да престанат да испорачуваат оружје“ на Украина. „Москва е особено загрижена дека преносливите противвоздушни ракети Стингер би можеле да паднат во рацете на терористите, што претставува закана за авионите“, се вели во извештајот. Русија претходно испорачувала противвоздушни ракети на проруските сепаратисти кои го собориле летот 17 на Малезија ерлајнс
На 5 април 2022 година, Лиз Трас, министерката за надворешни работи на Обединетото Кралство, објавила дека Британија ќе распореди истражители во Украина за да помогнат во собирањето докази за воени злосторства, вклучително и сексуална злоупотреба. Во април 2022 година, во интервју за италијанскиот весник Corriere della Sera, рускиот политиколог Сергеј Караганов, кој се смета за близок до Путин, изјавил дека „војната ќе биде победничка, на еден или друг начин. ''Претпоставувам дека ќе се постигне демилитаризација и дека ќе има и денацификација. Како што направивме во Германија и во Чеченија. Украинците ќе станат многу помирни и попријателски настроени кон нас''.“ На 10 мај 2022 година, било објавено дека Русија е одговорна за голем сајбер напад против мрежата КА-САТ на Виасат непосредно пред рускиот упад на украинска територија, примарно насочени кон дигиталните средства на украинската војска. Разузнавањето од Националниот центар за сајбер безбедност на Обединетото Кралство изјавило дека нападите предизвикале прекини на ветерниците и другите корисници на интернет во Централна Европа. Во соопштението на Советот на ЕУ, сајбер нападот исто така имал „значително влијание предизвикувајќи недискриминирачки прекини и прекини во комуникацијата кај неколку јавни власти, бизниси и корисници во Украина“.
На 17 јуни 2022 година, Путин на Меѓународниот економски форум во Санкт Петербург изјавил дека односите меѓу Русија и Украина ќе се нормализираат по завршувањето на „специјалната воена операција“. На 30 септември, Путин потпишал декрети со кои се припоени Донецк, Луганск, Запорожје и Керсон од Украина кон Руската Федерација. Анексиите не се признати од меѓународната заедница и се нелегални според меѓународното право.
На 18 октомври 2022 година, Сергеј Суровикин, командант на руските сили во Украина, во интервју за руските медиуми изјавил дека „Нашиот противник е криминален режим, додека ние и Украинците сме еден народ и сакаме истото: Украина да биде земја која е пријателска кон Русија и независна од Западот“.