cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ласкеров шаховски учебник
Содржина
Шестиот дел од книгата содржи голем број на илустративни партии со целосна анализа на секоја партија.
Книгата завршува со завршен дел, насловен Завршни размислувања, во кој Ласкер ги објаснува можностите за образование во светот „како страшна загуба на време и вредности“ и наведува дека „болеста“ е одговорна за потешкотииите со ко се соочиле многу шахисти, додека изучувале шах. Овде, тој ги вклучува и своите шпекулации за математиката и шахот, „физиката на натпреварувањата“ и веродостојноста на Штајницовите теории.
Кристијан Панучи
Кристијан Панучи (роден на година) — поранешен италијански фудбалер и менаџер. Во својата играчка кариера играл како дефанзивец. Како разновиден фудбалер, тој ја започнал својата кариера како десен бек, но исто така бил способен да игра и на левата страна; бидејќи го изгубил темпото во неговата подоцнежна кариера, тој обично бил распореден како централен бек, поради неговата сила во воздухот.
По успешната меѓународна кариера на младинско ниво, во која го освоил последователно Европско првенство за играчи до 21 година, Панучи бил член на италијанската сениорска репрезентација на Олимпијадата 1996 година, Светското првенство на ФИФА 2002 година, УЕФА Евро 2004 и УЕФА Евро 2008 година, играјќи вкупно 57 натпревари со Италија помеѓу 1994 и 2008 година, постигнувајќи 4 гола.
Џенова и Милан
Откако играл за младинската екипа на Велоче Калчо ди Савона, Панучи ја започнал својата професионална кариера со Џенова во 1990 година, и го имал своето деби во Серија А со клубот за време на сезоната 1991-92 во Серија А; по неговите импресивни настапи за време на сезоната 1992-1993, во која постигнал 3 гола на 30 натпревари, тој се преселил во Милан во јули 1993 година, на 20-годишна возраст. Како талентиран, тој првично бил донесен како помлада, поофанзивна алтернатива на актуелниот десен бек Мауро Тасоти, кој бил на позицијата повеќе од една деценија и се очекувало да биде резервна копија. Сепак, Панучи почнал да работи на својот пат во стартната постава под раководството на менаџерот Фабио Капело, настапувајќи на 19 првенствени натпревари и постигнувајќи два голови додека Милан ги освојувал домашните и европските титули. Тој, исто така, ја демонстрирал својата разноврсност со тоа што настапил на позицијата лев бек во финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година, додека Тасоти играл десно, а Паоло Малдини и Филипо Гали во центарот, пополнувајќи ги повредените Франко Барези и суспендираниот Алесандро Костакурта кои вообичаено биле во почетниот централен одбранбен пар на клубот; и покрај неколкуте важни отсуства, Милан ја совладал Барселона со 4-0 и ја освоил титулата. Сепак, тоа лето Тасоти, а не Панучи, бил оној кој отпатувал во САД како дел од селекцијата на Светското првенство на Италија под водство на Ариго Саки. За своите настапи, Панучи ја освоил наградата Браво, како најдобар играч до 23 години во Европа.
Во следната сезона, Панучи се етаблирал како прв избор на клубот на позицијата десен бек, стартувајќи на 28 од 34 натпревари во Серија А и целосно се пробил во сениорската репрезентација. Милан силно ја започнал сезоната, освојувајќи ги и Суперкупот на Италија и Суперкупот на УЕФА, но завршил на четвртото место во лигата, зад шампионот Јувентус, додека загубил од Велез Сарсфилд во финалето на Интерконтиненталниот куп во 1994 година и од Ајакс во финалето на Лигата на шампионите. таа сезона. Панучи ја имал една од своите најдобри офанзивни сезони во 1995-1996 година, постигнувајќи пет гола, притоа помагајќи да се формира најтесната одбрана во лигата и една од најдобрите на сите времиња, заедно со интернационалците Барези, Малдини и Костакурта, додека Милан го вратил италијанското првенство. Сепак, големите промени низ Европа како резултат на пресудата на Босман отвориле нови можности. Откако освоил 6 титули со Милан, на средината на сезоната 1996-97, Панучи го напуштил клубот и заминал во Реал Мадрид, приклучувајќи му се на поранешниот тренер на Милан Фабио Капело во шпанскиот гигант.
Реал Мадрид и Интер
Панучи подоцна преминал во Интер во 1999 година и го претставувал клубот во сезоната 1999-2000. Панучи не можел да ја врати својата претходна форма за време на неговиот престој во Интер, и често имал судрири со менаџерот Марчело Липи, подоцна се борел да добие време за игра додека тимот трпел тешка сезона. Интер ја завршил сезоната со пласман на четвртото место во лигата, стигнувајќи и до финалето на Купот на Италија. Во август 2000 година, тој бил испратен на позајмица во Челси, каде што постигнал еднаш во Купот на УЕФА против Сент Гален, но имал само 8 настапи во Премиер лигата. Последователно, тој се преселил во францускиот тим Монако за втората половина од сезоната, правејќи 9 натпревари во лигата и постигнувајќи 3 гола. Тој забележал 5 лигашки настапи за клубот следната сезона, пред да се врати во Италија за да потпише за Рома во 2001 година.
Рома
По многу патувања низ кариерата, Панучи конечно се утврдил во Рома. Тој му се приклучил на римскиот клуб во сезоната 2001-02, годината откако Џалороси ја освоиле националната титула и веднаш го освоиле Суперкупот на Италија во 2001 година. Тој станал клучен играч и еден од лидерите на клубот и бил постојан стартен десен бек на тимот. Во јули 2002 година, тој трајно потпишал за 9,81 милиони евра.
Панучи, сигурен лидер и на теренот и надвор од него, често ја преземал одговорноста да зборува за тимот во моменти на тешкотии, како што се гледа по шокантната елиминација на Рома од Лигата на шампионите во 2007 година. Тој се покажал како одлучувачки играч за клубот во текот на сезоната 2006-07, постигнувајќи неколку голови и придонел за победата на Рома во Купот на Италија со своите игри, постигнувајќи гол во победата од 6-2 во првиот натпревар од финалето против Интер. Панучи силно ја започнал сезоната 2007-08, веднаш го освоил Суперкупот на Италија во 2007 година над Интер, иако подоцна го загубил местото како почетен десен бек на клубот од Сисињо и играл главно како резервен централен дефанзивец. Подоцна можел да се врати во стартниот тим за втората половина од сезоната, постигнувајќи неколку гола (пет во Серија А и еден во Лигата на шампионите на УЕФА), а Рома завршила на второто место во лигата и ја одбранила титулата во Копа Италија.
Неговите плодни офанзивни настапи продолжиле до отворањето на сезоната 2008-09, и покрај лошата форма на клубот, бидејќи постигнал 2 гола во лигата против Реџина и Аталанта, и уште 2 во Лигата на шампионите на УЕФА, против Клуж и Челзи. На 25 јануари 2009 година, Панучи бил исфрлен од првиот тим на Рома откако одбил да седне на клупата за првенствен натпревар против Наполи, а подоцна исто така бил исклучен од списокот на тимот во Лигата на шампионите. Поради тешките односи со менаџерот Лучијано Спалети, тој ја објавил својата намера да ја напушти Рома, но не бил пронајден сериозен понудувач во јануарскиот преоден рок и на крајот останал, враќајќи се во првиот тим на 28 февруари, откако официјално им се извинил на своите колеги и управата на клубот. Тој бил исклучен во второто Дерби дела Капитале од сезоната 2008-09 по жестоката пресметка на теренот со играчот на Лацио Стефан Лихтштајнер по неговиот тежок предизвик со швајцарскиот дефанзивец. Неговиот договор со Рома завршил на 30 јуни 2009 година, кој го потпишал во октомври 2005 година, со што станал слободен агент.
Тој одиграл вкупно 311 натпревари, постигнувајќи 29 гола за Рома, со што станал дефанзивец со највисоки резултати во историјата на клубот.
Парма
На 30 јули 2009 година, Панучи потпишал за Парма на едногодишен договор; тој го направил своето деби со клубот на 23 август, на гости кај Удинезе во првиот натпревар од сезоната, и го постигнал својот прв гол за Парма на 13 декември против Болоња. На 23 февруари 2010 година, Панучи ја напуштил Парма со заедничка согласност седум месеци откако им се приклучил.
Меѓународна кариера
Панучи имал успешна кариера со италијанската фудбалска репрезентација до 21 година, освојувајќи последователни титули на Европското првенство до 21 година во 1994 и 1996 година под раководството на Чезаре Малдини; во финалето на последното издание на турнирот против Шпанија, по ремито 1-1, тој го извел и го промашил првиот пенал на Италија во евентуалната победа од 4-2.
Откако го пропуштил тимот на Италија кој стигнал до финалето на Светското првенство во ФИФА 1994 година, Панучи го направил своето деби за сениорската репрезентација на Италија на 7 септември 1994 година против Словенија во квалификацискиот натпревар за УЕФА Евро 1996 година. Сепак, тој го пропуштил тимот за завршниот турнир, по спорот со италијанскиот национален селектор Ариго Саки. И покрај тоа што го пропуштил составот за Европското првенство, тој бил именуван за капитен на италијанската репрезентација која учествувала на Летните олимписки игри 1996 година во Атланта, под водство на неговиот поранешен младински тренер Малдини. Меѓутоа, како што ги поминал следните сезони во странство, тој повторно бил исклучен од тимот на Малдини за Светското првенство во ФИФА 1998 година, а исто така бил изоставен од тимот на Дино Зоф за УЕФА Еуро 2000 поради недостаток на играње и нередовни настапи со Интер; дури на Светското првенство во 2002 година, под менаџерот Џовани Трапатони, Панучи станал редовен во италијанскиот тим.
На Светското првенство во 2002 година, Панучи бил широко обвинуван за неуспехот при расчистување на едно додавање кое довело до израмнувачкиот гол за ко-домаќинот Јужна Кореја од Сеол Ки-Хјун во последните минути од регуларното време во осминафиналето; Ан Јунг-хван го постигнал златниот гол на натпреварот во судиското продолжение, со што италијанскиот тим бил елиминиран од турнирот. Во првата половина од регуларното време, Панучи, исто така, направил контроверзен пенал, откако судијата Бајрон Морено оценил дека го соборил Сеол Ки-Хјеон во шеснаесетникот; Пеналот го одбранил голманот на Италија, Џанлујџи Буфон.
По учеството во неуспешната кампања на Италија на Евро 2004 во Португалија, асистенција на голот на Антонио Касано во ремито 1-1 против Шведска во вториот натпревар од групата на Италија на турнирот, Панучи не играл за Италија повеќе од три години. И покрај неговите перформанси и недостатокот на вистински квалитетни италијански десни бекови, тој бил игнориран од менаџерот Марчело Липи, со кого се скарале во деновите во Интер, за време на квалификациската кампања за Светското првенство во ФИФА 2006 година, додека Италија победила на завршниот турнир во Германија. 34-годишниот Панучи, сепак, добил втора шанса од тренерот Роберто Донадони, кој го повикал за квалификациите за ЕП 2008 против Грузија, Шкотска и Фарски Острови.
Панучи го изразил своето задоволство што го направил својот 50-ти репрезентативен настап за Италија на стадионот каде што ја започнал својата кариера за „аѕурите“ во победата од 2-0 над Грузија во нивниот натпревар од квалификациите за ЕП 2008 во Џенова на стадионот Лујџи Ферарис."За мене беше навистина емотивно да играм во арена каде што пораснав. Можеби изгледаше малку скриптирано, но никогаш нема да ги заборавам овациите што ги добив."На 17 ноември 2007 година, Панучи успеал да го постигне својот прв репрезентативен гол за Италија од април 2002 година, кога со глава го постигнал клучниот победнички гол при повреда против Шкотска во нивниот натпревар од групата Б за квалификациите за ЕП 2008. Италија потоа успеала да се избори за пласман во финалето на Европското првенство.
На 13 јуни 2008 година, во вториот натпревар од групата на Италија на Евро 2008, Панучи го постигнал првиот гол на Италија на турнирот во ремито 1-1 против Романија и станал најстариот играч кој постигнал гол во игра на теренот во натпреварувањето, и Италија на сите времиња најстариот стрелец, на возраст од 35 години, 2 месеци и 1 ден тогаш; вториот рекорд подоцна бил соборен од Фабио Кваљарела во 2019 година Подоцна добил и пенал, кој го одбранил италијанскиот голман Џанлуиџи Буфон. Панучи ја завршил кариерата во Италија со вкупно 57 натпревари, постигнувајќи четири гола.
Стил на игра
Панучи бил брз, силен, конкурентен и разноврсен играч, кој првенствено бил распореден како десен бек, но исто така бил способен да игра на левата страна или во центарот, или и како крилен бек. Иако на моменти бил критикуван дека е премногу темпераментен или поради повремени пропусти во концентрацијата, тој се прославил во текот на неговата кариера како сталожен, дефанзивно настроен бек, кој бил познат по својата работа, постојаност во одбраната и за удобно поседување; тој исто така поседувал значителна издржливост, како и забележителни физички и спортски атрибути. Тој бил првенствено познат по неговата способност во воздухот како фудбалер, често постигнувајќи гол со глава од сет финишот; неговата воздушна моќ, заедно со точната дистрибуција, прецизното нафрлување, добрите технички вештини и способноста за напади по крило, исто така му дозволиле да придонесе офанзивно во играта на неговиот тим, со голови и асистенции; со 34 гола во Серија А, тој е меѓу најплодните дефанзивци во историјата на италијанската лига. Во неговата подоцнежна кариера, бидејќи го загубил темпото, тој главно играл како централен дефанзивец, каде што се истакнал по своето лидерство, истрајноста и тактичката интелигенција, добивајќи го прекарот „Ел Гринта“ од коментаторот Карло Зампа.
Во 2011 година, тој учествувал во италијанското издание на Танц со ѕвездите.
Менаџерска кариера
Панучи ја напуштил работата како стручњак на 19 март 2012 година за да ја прифати понудата од Маурицио Зампарини како тим менаџер на Палермо, работејќи заедно со директорот на фудбалот Лука Катани. На 24 април 2012 година, тој поднел оставка од својата позиција нешто повеќе од еден месец откако ја презел работата.
На 23 јули 2012 година, тој бил поканет од Фабио Капело да работи како негов помошник во работата како главен тренер на фудбалската репрезентација на Русија. Тој ја напушти својата позиција по завршувањето на Светското првенство во фудбал во 2014 година.
Во јуни 2016 година, тој беше назначен за главен тренер на Тернана потпишувајќи едногодишен договор.
Албанија
На 19 јули 2017 година, Панучи бил назначен за селектор на Албанската фудбалска репрезентација потпишувајќи договор на 2 години и 4 месеци со Албанскиот фудбалски сојуз, заменет со колегата италијански селектор Џани Де Бјази кој поднел оставка претходниот месец. Тој ја започнал својата работа веднаш патувајќи во Базел, Швајцарија во јули 2017 година за да го гледа Таулант Џака како игра за ФК Базел. Меѓутоа, Џака бил неискористена замена во натпреварот и подоцна бил принуден од тренерот на Базел заедно со сите други неискористени замени на тој натпревар да тренираат на теренот по натпреварот. Откако бил на стадионот на натпреварот меѓу неговиот помошник Ервин Булку, Панучи чекал надвор да се сретне со Џака, но за жал оваа средба не се случила бидејќи Џака, незадоволен од одлуката на тренерот на Базел, веднаш заминал дома и не ја забележал СМС-от на Панучи. Панучи потоа отпатувал за Цирих за да го види колегата Албанец од средниот ред Бурим Кукели кој настапувал за ФК Цирих. Во неговиот прв собир со репрезентацијата на Албанија за натпреварите од квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2018 против Лихтенштајн и Македонија на 2 и 5 септември 2017 година, Панучи донел 3 нови играчи, Иван Балиу, со албанско потекло роден во Шпанија, кој претходно играл за Шпанија до 17 години. страна, Валон Ахмеди и Хисен Мемола, двајцата поранешни албански интернационалци до 21 година. Во неговиот прв натпревар на чело на 2 септември против Лихтенштајн, тој ја предводел Албанија до победа од 2-0 на Елбасан Арена По поразот со 2-0 на домашен терен против Турција во првиот квалификациски натпревар за УЕФА Евро 2020 на 22 март 2019 година. Панучи бил отпуштен следниот ден; за време на неговиот мандат како селектор на Албанија тој постигнал само четири победи и две нерешени во 15 натпревари.
Личен живот
Панучи е половина Италијанец, а половина Чех.
Панучи за влакно ја избегнал смртта во 1996 година. Тој бил избран за капитен на италијанската репрезентација на Олимписките игри во 1996 година, но потоа се повредил. Планирајќи да се врати во Италија, тој резервирал лет на 17 јули од Њујорк до Рим — TWA лет 800. Кога неговиот багаж од неговиот лет до Њујорк бил одложен, тој повторно резервирал за подоцнежен лет за Милано. Претходниот лет на TWA експлодирал над Атлантикот веднаш по полетувањето, при што загинале сите 230 патници.
Пепсин
Пепсин е ензим од желудникот кој ги разградува белковините до пептиди. Бил откриен во 1836 година од страна на Теодор Шван. Во желудникот се излачува како зимоген, пепсиноген, кој содржи дополнителни 44 аминокиселини, а тој се активира од страна на хлороводородната киселина во желудникот. Најефикасно дејство, пепсинот покажува во раскинување на пептидни врски помеѓу хидрофобни и ароматични аминокиселини како: фенилаланин, триптофан и тирозин.
Грешки од типот dt
Грешка од типот dt (холандски: dt-fout) најчесто се случуваат на крајот на конјугирани холандски глаголи. Грешката се случува затоа што на крајот на зборот, d, t и dt сите звучат како [t].
Примери за грешки од ваков тип се прикажани во следните реченици: Ik wor dt leraar wiskunde (превод: Јас сум наставник по математика, правилната конјугација е: ik wor d leraar wiskunde); hij antwoord me nooit (превод: тој никогаш не ми одговара, точната форма е: hij antwoor dt me nooit).
Позадина
Во холандскиот јазик постои обезвучување на звучните согласки на крајот на зборот: 5 согласки (односно b, d, v, z, g) стануваат безвучни на крајот на зборот (односно се изговараат како p, t, f, s, ch).
dt грешки
Грешки dt се разликуваат од горенаведените примери и ваквиот тип правописни грешки се појавуваат во следниве случаи:
Грешка од типот dt се случува во следните случаи:
Безентал
Безентал (Besenthal) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Ѓимешка рацка овца
Ѓимешка рацка овца (Gyimesi racka juh, ) — типична планинска овца.
Историја
Денешниот вид на Ѓимешка рацка овца се формирал во Ердељ во текот на средниот век. Првобитното наоѓање на овој вид се ограничувало на округот Харгита и околината. Овој вид најмногу го одгледувале Секељи и Чанго кои живееле во тие краеви.
Стариот назив за овој вид бил секачменти (székácsmenti), корпонаи (korponai) и харомсеки (háromszéki). Овие имиња произлегле од имињатана местата каде најмногу се одгледувале. Во денешно време чиста раса од овие видови може да се најде единствено во Трансилванија, денешна Романија и на падините на планината Харгита од каде овој вид и потекнува. Во последните години има околу 2.000 примероци од овој вид извезено во Унгарија така да и таму постојат примероци од оваа раса.
Особини
Ѓимешката рацка овца со надворешниот изглед многу потсетува на Унгарската рацка овца, но се разликува по своите природни особини. Ѓимешкиот вид е многу прилагодлив и издржлив. Суровата природа на снежните планински врвови е нешто што е свакодневница за овој вид. Од сите видови рацки оваци, ѓимешката има најдобра приплодност, волната е доста помека и е со чисто бела боја, со исклучок на кругот околу очите и црно-костенливата боја на завршетокот околу папците. Тежината на мажјакот се движи помеѓу 62-86 кг, а женката од 45 до 65 кг. Овновите имаат полжасти рогови си ротација од 1,5 до 2,25°, додека некои женки дури и немаат рогови.
Ѓимешка сорта не бара полно нега и внимание, дава млеко дури до 65 литри. Млекото исто така се преработува во овчарските катуни во сиррње и урда. Ѓимешкиот вид исто така дава полно месо чиј вкус е ценет и со многу малку лој. Скоро во текот на целата година, освен во исклучително ладни зими, стадата се на планините каде имаат доволно храна.
Ѓимешка рацка овца во Унгарија е на списокот на заштитени видови.
Англо-шведска книжевна фондација
Англо-шведска книжевна фондација (англиски: Anglo Swedish Literary) — фонд за развој на културните односи меѓу Обединето Кралство и Шведска. Фондот е основан во 1927 година од Џорџ Бернард Шо со неговата Нобелова награда за книжевност во 1925 година, како основа. Администриран е од шведски службеници и негов е литературен превод од шведски на англиски.
Хотел „Мериот“ (Скопје)
Хотелот „Мериот“ е луксузен хотел на плоштадот Македонија. Во него било планирано да се инвестираат 37 милиони евра. Првично, се планирало хотелот да биде отворен во 2013 година, но тоа се случи во 2016 година. Тој е дел од проектот „Скопје 2014“.
Изградбата на хотелот ја најавија генералениот директор на македонската компанија „Дивелоп груп“ и главниот директор за развој за Европа на хотелите „Мериот“, со потпишување на договор за соработка.
Хотелот било планирано да се гради на површина од 20.000 m², во зеленилото наспроти кафулето „Тренд“ на земјиште што компанијата го откупила од физичко лице.
„Мериот“ е водечка компанија за хотелиерство, која поседува повеќе од 3.400 хотели во 70 земји. Седиштето на компанијата се наоѓа во САД и има приближно 140.000 вработени.
Список на државни водачи во 1850 година
Ова е список на државни водачи во 850 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Културно наследство на Македонија во Општина Новаци
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Новаци според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Центар за електронско учење
Со цел да се воведат модерни форми на учење на Универзитетот, нови технологии (интерактивни табли, графички табли, мултимедиумски софтвер и хардвер, аудиовизуелна опрема и друго), како и редовни обуки на наставници, учители, студенти и ученици од универзитети и училишта во Република Македонија и во странство, се формира Центарот за електронско учење. Е-учењето може да обезбеди бенефиции за организации и физички лица и тоа се: подобри перформанси, зголемен пристап, развој на вештини и компетенции кои се потребни во 21 век, а особено да се осигура дека учениците имаат дигитална писменост како и вештини потребни за нивната дисциплина, професија или кариера.
Организација и структура
Основна цел за развивање на електронското учење е да обезбеди начин за користење на електронска ученичка околина. Да обезбеди лесно и постојано пристапување до материјалите за учење. Електронската околина за учење не само што овозможува 24/7 пристап до податоците, туку таа овозможува и проверување на знаењето, меѓусебно оценување на група студенти, можности за форуми и тестирања и др., што ќе го подобри начинот на учење и полесно совладување на наставниот материјал.
Сарканд
Сарканд (Сарқан) — град во Саркандскиот реон во Алматинската област во југоисточен Казахстан. Тој е главен град на реонот. Население:
Храм на месечината
Храмот на месечината (шпански: Huaca de la Luna, кечуански: Killa Wak'a) е храм изработен од ќерпич кој се наоѓа во северно Перу. Храмот бил изграден од цивилизацијата Моче. Заедно со Храмот на сонцето, Храмот на месечината бил дел од главниот град на државата Моче кој денес се нарекува Серо Бланко.
Храмот на месечината се наоѓа на 4 километри во близина на Трухиљо. Овој храм е помал од Храмот на сонцето но од него се исцрпени голем број археолошки податоци. Храмот на сонцето во добар дел бил оштетен од Шпанците во 17 век, но Храмот на месечината бил недопрен. Денес се верува дека Храмот на сонцето бил административен, воен и центар на елитата, како и гробница за водачите на Моче, додека Храмот на месечината бил церемонијален и религиски центар.
408 Фама
408 Фама — вообичаен астероид од главниот појас во орбита околу Сонцето. Откриен од страна на германскиот астроном Макс Волф на 13 октомври 1895 година во Хајделберг.
Фотометриските набљудувања од опсерваторијата Оакли во Тере Хоут Индијана од 2007 година биле искористени за добивање на светлинската крива на астероидот. Астероидот има вртежен период од 12,19 ± 0,02 часови и промена на светлинската величина од 0,15 ± 0,03.
Фудбалска репрезентација на Фарски Острови
Фудбалска репрезентација на Фарски Острови (фарски: Føroyska fótbóltsmanslandsliðið; дански: Færøernes fodboldlandshold), ги претставува Фарските острови во фудбалот и е контролирана Фудбалската асоцијација на Фарски Острови. Фарските острови станале членка на ФИФА во 1988 година и УЕФА во 1990 година и е четврта најмала земја на УЕФА по население.
Фарските острови никогаш не учествувале на завршницата на Светското првенство или Европското првенство. Тие учествувале на Островските игри во 1989 и 1991 година и ги освоиле двата турнира. Тие, исто така, учествувале на Нордиското фудбалско првенство за првпат во периодот 2000/01 година, последен пат кога се играло натпреварувањето. На Фарските острови, репрезентацијата е позната како „Ланслитит“. Домашните натпревари ги играат на Стадионот Торсволур.
Рани години (1930-1988)
Од 1930 до 1988 година, пред меѓународното членство, Фарските острови играле само репрезентативни натпревари против Исланд, Шетланд, Оркниски Острови, Гренланд и Данска под 21 година. Ниту еден од овие натпревари не бил сметан за службен ниту од ФИФА, ниту од Фудбалската асоцијација на Фарски Острови.
Фарските острови се најуспешниот состав на пријателскиот турнир познат како Гренландски Куп, со две победи во купот во 1983 и 1984 година.
Времето на Хакан Ериксон (2019-)
На 16 декември 2019 година, Фудбалската асоцијација на Фарски Острови објавила дека потпишале четиригодишен договор со шведскиот селектор Хакан Ериксон.
Успеси
Островски игри:
Гренландски куп:
Стадиони
Помеѓу 1999 и 2011 година, Фарските острови ги играле своите домашни натпревари на два различни стадиони, менувајќи ги Торсволур и Свангаскарт. Нивниот последен натпревар на Свангаскарт била победа од 2:0 во квалификацискиот натпревар на Европското првенство 2012 над Естонија на 7 јуни 2011 година. Оттогаш било направено сеопфатно реновирање помеѓу натпреварите на Торсволур, кој го претворил стадионот во повеќефункционално место за концерти и спортови воопшто. Иако, меѓународниот фудбал е воглавен за користење. Рефлектори биле воведени во 2011 година, а поставени биле и 6,000 нови седишта под покрив, површината била заменета со вештачка трева и стадионот сега ги исполнува сите барања на УЕФА и ФИФА.
Историја на ФИФА ранкингот
Извор:
Поддржувачи
Фарските острови имаат главна трибина за своите приврзаници на Торсволур, кои се познати како „Скансин“, што значи тврдина на македонски јазик. Скансин биле формиран во 2014 година, по нивната 1-0 гостинска победа против Грција во Пиреја и отворањето на нивниот ново реновиран стадион. Заклучно со април 2016 година, Скансин имале 400 членови на домашен терен, а трибините биле распродадени на секој натпревар на домашен терен. После победата на Северна Ирска со 3:1 против Фарски Острови за време на квалификациите за Евро 2016 на 4 септември 2015 година, напаѓачот на Северна Ирска, Кајл Лафрети изјавил дека е особено импресиониран од фарските приврзаници, бидејќи тие навивале за своите играчи во текот на целиот натпревар, дури и кога Фаровјаните потклекнале при веројатен резултат од 1-1. Тапаните и трубите се суштински дел од нивната поддршка.
NGC 186
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 186 се споменува и како UGC 390, MCG 0-2-98, CGCG 383-47.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 186 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 186 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Вале де лос Каидос
Вале де лос Каидос (шппански: Valle de los Caídos) е национален монументален комплекс во општината Сан Лоренцо де Ел Ескоријал, провинција Мадрид, Шпанија. Во превод, Вале де лос Каидос значи „долина на паднатите“ или „Опатијата на Светиот Крст“ (шпански: Abadía de la Santa Cruz del Valle de los Caídos). Комплексот се наоѓа 9 километри северно од Ескоријал.
Тој бил изграден по наредба на Франсиско Франко, за да по неговата смрт биде погребан таму заедно со Хосе Антонио Примо де Ривера, еден од основачите на Шпанската фаланга, како и уште 33.872 луѓе кои биле убиени или загинати за време на Шпанската граѓанска војна. Според указот издаден на 1 април 1940 година, гробницата и католичката базилика биле изградени во спомен за загинатите во војната. Целиот комплекс започнал да се гради во 1940 година, но целосно бил отворен односно завршен во 1959 година. Архитекти на проектот се Педро Мугуруса и Диего Мендес.
Опатијата се состои од две главни згради. Во првата, која се наоѓа поблиску до Крстот е т.н. бенедиктинска опатија, а другата главно е за туристички цели во која се наоѓаат монасите. Комплексот се простира на околу 300 метри должина и 150 метри ширина. Веднаш до опатијата се наоѓа гробницата на монасите, која е затворена за посетителите.
Кладно
Кладно (Kladno) — значаен град во Чешка и најголемиот град на историската област Бохемија. Кладно е најголемиот град и административна единица на Средночешкиот крај, но не и седиште (тоа е главниот град Прага, која го опкружува овој крај, но е независна единица, Прага). Кладно е седиште на засебната област Кладно во овој крај.
Географски одлики
Кладно се наоѓа во западниот дел на Чешка и е оддалечен 25 километри од главниот град Прага на запад. Се наоѓа во историската област Бохемија. Градот се наоѓа на надморска височина од приближно 380 метри. Западно од градот се издига Кривоклатската планина. Климата во градот е умерено континентална. Во градот нема реки, а во близина на градот се наоѓа Кладенското езеро.
Историја
Подрачјето на Кладно било населено уште во времето на праисторијата. Населбата под тековното име, за првпат во пишани документи се споменува во 14. век. Градот со векови бил средиште на тешката индустрија во Бохемија.
Во 1919 година станал дел од новосоздадената Република Чехословачка. За време на комунизмот градот бил нагло индустријализиран и дошло до нагло зголемување на населението. По осамосотојувањето на Чешка дошло до опаѓање на активностите на тешката индустрија.
Население
Кладно денес има околу 68 илјади жители, а во последните години бројот на жители во градот полека се зголемува. Покрај чесите, во градот живеат словаци и Роми.
Анџело Коломбо
Анџело Коломбо (роден на година) — поранешен италијански фудбалер кој играл за Милан како играч од средниот ред и бил дел од нивните победи во европските купови во 1989 и 1990 година. Денес е скаут за клубот.
Клупска кариера
Анџело Коломбо ја започнал својата кариера во Монца во 1979 година во младинскиот тим, на 13-годишна возраст, а подоцна го имал своето професионално деби со клубот во Серија Б. Во 1984 година, тој бил купен од тимот на Авелино на Пјерпаоло Марино, и тој го имал своето деби во Серија А со клубот на 16 септември 1984 година, во ремито 0-0 на домашен терен против Рома.
Следната сезона, тој преминал во Удинезе, во 1985 година, а во 1987 година, биле купен од Милан, под раководство на менаџерот Ариго Саки, правејќи го своето клубско деби во Купот на Италија на 23 август 1987 година, во победата од 5-0 над Бари. Уживал во успешните три сезони со Милан, освојувајќи ја титулата во Серија А 1987-88, Суперкупот на Италија во 1988 година, последователни европски купови (1988-89 и 1989-90), како и Интерконтиненталниот куп 1989 и Европскиот 1989 година и Суперкупот, со неговиот последен настап во победата на Милан со 1–0 над Бенфика во финалето на Европскиот куп 1990 година на 23 мај; вкупно тој одиграл 115 настапи за клубот помеѓу 1987 и 1990 година, постигнувајќи 7 гола, од кои сите во неговите 77 настапи во Серија А со клубот.
Меѓународна кариера
Иако никогаш немал натпревар за сениорската репрезентација на Италија, Коломбо играл за репрезентацијата на Италија до 21 година на Летните олимписки игри 1988 година, каде што стигнале до полуфиналето, завршувајќи го турнирот на четвртото место.
Стил на игра
Коломбо бил способен да игра и како широк среден бек на двете крила (иако обично бил распореден на десно) и во центарот како дефанзивен играч за врска. Иако не бил особено плоден, талентиран или вешт од техничка гледна точка, тој бил познат по тоа што бил брз, решителен, несебичен и енергичен тимски играч, кој често бил вклучен во градењето на напаѓачките игри на тимот. Сепак, тој особено се истакнал по својата издржливост, истрајност, интелигенција, напаѓачко движење и дефанзивна стапка на работа, како и неговите способности за освојување топка, што го направило клучен играч во легендарниот Милан на Саки во доцните 80-ти, што му овозможило да придонесе на двата краја на теренот. Заедно со неговиот партнер Албериго Евани на спротивното крило, тој честопати имал задача да ги покрие одбранбено сериите на напаѓачките бекови на Милан, имено Мауро Тасоти на десната страна, додека неговите одбранбени вештини исто така му овозможиле да формира силно партнерство со колегите. држејќи го играчот од средниот ред Франк Рајкард во средниот ред. Самиот Саки еднаш дури го опишал Коломбо како „тактички поважен од Марадона“. Покрај неговите квалитети како играч, тој се истакнувал и по долгата руса коса.
Менаџерска кариера
По пензионирањето, Коломбо бил тренер на младинската екипа на Милан пет години, а подоцна станал нивни координатор уште четири години, а потоа и скаут за тимот. На 26 јануари 2009 година, тој потпишал договор со тренерот на Монтебелуна во Серија Д, заменувајќи го Џанфранко Боргато и го спасил тимот од испаѓање во плеј-офот против Сома.
Во мај 2010 година, тој го презел водството на Карпенедоло за време на плеј-офот на Лега Про Втора дивизија 2009-10 против Виласидрезе, кој завршил со испаѓање на клубот во Серија Д на крајот од сезоната. Следната сезона, тимот бил поразен во плеј-офот во Серија Д против Мобилиери Посако, но тимот не бил исфрлен во Лигата на Ечеленца, бидејќи биле повторно извлечени. На 30 октомври 2011 година, Коломбо бил отпуштен, бидејќи тимот бил втор последен во сезоната 2011-12 во Серија Д.
Клуб
Милан
Пливање на Летните олимписки игри 2012
Натпреварите во пливање на Летните олимписки игри 2012 се одржале од 28 јули до 4 август во Олимпискиот центар за водени спортови во Лондон. Маратонските натпревари беа одржани на 9 и 10 јули на вештачкото езеро во Хајд Паркот. Беа одржани 34 пливачки дисциплини (17 машки и 17 женски). Од нив две беа одржани на отворено, а преостанатите 32 дисциплини во затворениот базен со должина од 50 метри.
Вкупно девет светски рекорди и дваесет и пет олимписки рекорди биле соборени за време на натпреварувањето.
Квалификации
Според правилата на ФИНА, секој НОК има право да пријави најмногу по два натпреварувачи во една дисциплина, и најмногу по еден тим во штафета. Секоја држава може да пријави максимално 52 натпреварувачи (по 26 во двете конкуренции).
Наместо досегашните Б квалификациони норми, било поставено т.н. селективно време кое автоматски и не гарантирало настап на игрите (како во случај со Б нормата, во услов да не постои натпреварувач со А норма).
Квалификационите норми изнесуваат:
Земји учеснички
ФИНА обајвила во почетокот на јули 2012 дека 166 држави ќе учествуваат во пливачките натпревари на ЛОИ 2012. Држави со квалификувани пливачи биле (во заграда бројот на пливачи):
NGC 6576
NGC 6576 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6576 се споменува и како CGCG 142-14, NPM1G +21.0541.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6576 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6576 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 11 м 47,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 25' 44"".
Други поделби
Проучување на NGC 6576 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61530. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1579. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1089.
Бељаковски манастир
'''Манастир „Св. Георгиј“ (или Бељаковски манастир''') — православен манастир наоѓа се на јужниот дел од атарот на селото Бељаковце, општина Куманово. Тој е сместен во една долина на источните падини на Мургашки рид, обраснат со нискостеблеста шума и грмушки, а во непосредно соседство се селата: Довезенце, Мургаш, Пезово и Коњух.
Опис
Во составот на Манастирот се:
Историја
Според некои извори, на местото на денешниот манастир порано имало постар храм од XIV век кој бин срушен во 1689 г. Кон крајот на XIX век тука се наоѓало " манастириште со црква во урнатини и една куќарка во која живееле калиѓери ". Околу 1885 г. Стојан Стоилковски - Роле, жител на Бељаковце, започнал да собира прилози за обнова на манастирот и на тој простор, во 1892 г. почнало да се гради нова црква од мек делкан камен наречен корнишор, според месноста над манастирот од каде што е ваден и донесен. Веднаш потоа се работело на живописот во црквата, а биле подигнати и згради кои се неопходни за манастирскиот живот. Во манастирот прво се одржувале два собора годишно: едниот Ѓурѓовден, а другиот Мала Богородица, а подоцна главното славје се одржувало на последниов празник. Меѓу двете светски војни, од 1920 до 1934 г. во манастирот дошле и живееле калуѓери од Русија. Се споменува дека во тоа време манастирот бил најуреден и богат; имал околу 30 хектари земја, 150 овци, 50 кози, 20 грла говеда и 10 коња. Во 1937 г. стариот фрескоживопис веќе не бил зачуван, па нови фрески насликал познатиот кумановски уметник Трајко Муфтински со белези од тоа време. По втората светска војна, еден дел од манастирскиот имот бил национализиран. Од втората половина на педесетите години до 1967 г. во манастирот живеат и работат калуѓерки ( едно време седум, под водство на " Мати Иларија") на кои им помагале луѓе од селото. Од тоа време кај народот се памети и отец Теодор, Познат како " Поп Трајче " кој останал во манастирот и кусо време по заминувањето на калуѓерките во 1967 г. Тоа е наедно и период кога низа години преку лето во манастирот престојувале на одмор и гости од градот, најчесто цели семејства (десет до дваесет); тогаш, особено во текот на август месец, конавите и дворот со околината ечеле од детски жагор. По заминувањето на калуѓерките и наглото иселување на народот од селото, почнувајќи од 1970 година, животот во манастирот полека замира и за него се грижеле само по некој стар човек задолжен од селото.
Владислав Илиќ
Владислав Илиќ (роден во Куманово, Република Македонија) е македонски актер и стенд ап комичар.
Биографија
Во родното Куманово работел како актер – аматер, а со стенд-ап комедијата се среќава во Малта каде се преселил подоцна во животот.
Во 2017 се сели во Лондон каде почнува да работи посериозно во полето на стендап- комедијата.
Пред да ја освои првата награда тој настапувал и по четири пати неделно во англиските клубови.
Награди
Досега има освои повеќе важни награди – „Кинг оф д гонг“ во светски познатиот клуб „Комеди стор“, трипати е победник на натпреварот „Уан ту вач“ во најстариот клуб во Лондон „Ап ту крик“, победник е и на натпреварот „Гет ап – стенд ап“ каде ја доби наградата “Комичар на годината“ во Пикадили Комеди Клуб, кој е еден од најтешките натпревари со повеќе од 700 учесници, а меѓу другите ја освои и наградата „Макс Турнер прајз“.
По две години настапување, Владислав или Влад како што е попознат таму, доби шанса да настапува пред жири од талент агенти и потпиша три годишен договор со добро познатата „Блу Бук Артист Менаџмент“агенција.
Во Октомври месец 2020г. го имаше и својот прв настап на ББС1 ТВ. Настапот е дел од серијата “Stand Up For Live Comedy“ – проект на ББС 3 – кој ги бара најновите неоткриени таленти и им дава шанса да настапат на нивната платформа.
Бретен (Шлезвиг-Холштајн)
Бретен (Bröthen) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ахил
Црквата е изградена на крајот од XV век. Претставува еднокорабен храм со дрвен покрив, кој до денес има улога на гробишна црква на селото Ахил. Во него се зачувани вредни фрески од XV век.
Анри Бекерел
Антоан Анри Бекерел (Antoine Henri Becquerel – ) — француски  физичар, добитник на Нобелова награда за физика, и откривач на  радиоактивностa, на ова поле работел заедно со Марија Склодовска-Кири и Пјер Кири, со кои во 1903 година ја поделил Нобеловата награда за физика. Единицата бекерел (Bq) во SI системот за радиоактивност е именувана во негова чест.
Детство
Бекерел е роден во Париз во семејство од кое произлегле четири генерации на научници: Дедо му (Антоан Бекерел), татко му (Едмон Бекерел), син му (Жан Бекерел). Тој учел инженерство на Политехничката школа и Националната школа за мостови и патишта. Во 1890 се оженил со Лујза Дезире Лорије.
Кариера
Во 1892,тој бил третиот од неговото семејство што бил назначен за директор во одделот за физика во Националниот музеј на природните науки. Во 1894 година ,тој бил шеф на инженерите во Одделот за мостови и автопатишта.
Најраните истражувања на Бекерел воглавно се фокусирани на предметот на неговите докторски тези: рамнинската поларизација на светлината,со феноменот на фосфоросенцијата и апсорпцијата на светлината од кристалите.
Бекереловото откритие на спонтаната радиоактивност е познат пример за среќна случајност, односно за тоа како предност имаат оние со умствена припрема. Бекерел веќе долг период бил заинтересиран во фосфоросенцијата, оддавање на светлина на една боја при изложеност на едно тело на друга боја. На почетокот на 1896 година, по бранот на успеси Вилхелм Конрад Рентген ги открива рендгенските зраци на 5 јануари истата година, Бекерел мислел дека фосфоросцентните материјали, како ураниумовите соли, можат да ги оддадат рендгенските зраци како зрачење кое имало продорна моќ кога тие биле осветлени од сончевата светлина. Неговите експерименти токму тоа го докажале.
Објаснувајќи го пред Француската академија на науките на 24 февруари 1896 година тој кажал:
"Една обвивка од Лумијевите фотографски плочи со емулзија од бромид меѓу два слоја на црна хартија, на таков начин што истата не се замаглува откако ќе биде изложена на Сонце во текот на денот. На една страна од листовите од хартијата, однодно на надворешната страна се поставува фосфоросцентна супстанција, додека пак другата страна е изложена на сончева светлина во период од неколку часа. Кога ќе се развие фотографската плоча, се распознава силуетата на фосфоросцентната супстанција која се појавува како црна дамка на негативот. Ако на едно место помеѓу фосфорoсцентната супстанција и фотографската плоча се постави метална монета или метален лист издупчен со дупки, ќе се забележат токму таквите облици на монетата или пак издупчениот лим ... Оттука секој може да заклучи дека овие експерименти укажуваат дека фосфоросцентната супстанција оддава зраци кои поминуваат низ непроѕирната хартија и ги редуцираат сребрените соли."
Но, подоцнежните експерименти него го довеле до сомнеж и со тоа да не се придржува кон оваа теза.На 2 март ,1896 година тој изјавил:
Јас ќе инсистирам особено на следниот факт, кој ми изгледа на мене прилично важен и покрај појавите кои можат да се очекуваат и да се истражуваат: Истите кристални обвивки на [калиум уранил сулфат], групирани во истиот редослед пред фотографските плочи, како на сликата и низ исти екрани, но заштитени од ненадејните упадни зраци и истите се чувани во темница, сепак ќе ги образуваат истите фотографии. Еве како јас стигнав до следниве резултсти: пред спроведувањето на експериментите, некои беа припремени во средата на 26-ти и четврток 27 февруари, и бидејќи беше делумно сончево тие денови, јас ги чував апаратите спремни и по одреден период ги вратив во фиоката на бирото, оставајќи ги на место во близина на кристалите од ураниумови соли. Бидејќи Сонцето не се појави во следните денови, јас ги развив фотографиите на 1-и март, очекувајќи дека сликите се многу слаби, но јачината на силуетите беше со одличен квалитети... Една хипотеза која може да се пртпостави е дека е доволно да се претпостаи дека овие зраци, чиј ефект има голема сличност со ефектите произведени од зраците проучувани од гос. Ленард и гос. Рентген, се невидливи зраци кои емитуваат фосфоросенција и истите траат подолго од времетрањето на светлинските зраци оддадени од тие тела. Сепак, сегашните експерименти, кои не се во спротивност на оваа хипотеза, не го гарантираат овој заклучок. Се надевам дека експериментите кои јас ги изведувам во моментов, ќе придонесат за појаснување на оваа нова класа на појави.
Во мај 1896 година, по останатите експерименти употребувајќи не-фосфоросцентни ураниумови соли, тој дошол до точното објаснение, имено дека продорното зрачење доаѓа од ураниумот, без да има некаква потреба од енергетски извор од надворешната средина. .
Следи период на интензивно истражување на радиактивноста, вклучувајќи го тука и откривањето на радиоактивноста на ториумот кој е исто така радиоактивен и откритивањето на новите радиоактивни елементи полониум и радиум од страна на Марија Склодовска-Кири и нејзиниот сопруг Пјер Кири.