cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Опел Мерива
Мерива B (2010–2017)
„Мерива“ дебитирала на Саемот за автомобили во Женева во 2010 година во март, и излегла во производство во јули 2010 година. „Мерива“ има задни врати на пазарот познати како „FlexDoors“. Панорамски подвижен покрив е исто така достапен за некои верзии.
Мерива B го завршила производството во јуни 2017 година, а била заменет со Опел Кросленд X.
Мотори
Од лансирањето, Мерива била достапна со пет мотори (три бензински, два дизел). 1,7 дизелот бил достапен само со шестстепен автоматски менувач, а 1.4 турбо (140 КС) и 1.7 (130 КС) биле достапни само со шестстепен рачен менувач. Од септември 2010 година, уште два мотори станале достапни, и дизелот, 1.3 (95 КС) и 1.7 (130 КС). Сите бензински мотори се Екотек.
Од 2011 година, Stop/Start функцијата била додадена на одредени мотори. Во јануари 2014 година. Опел вовел нов развиен мотор со 1.6 CDTI мотор со 95 КС, 110 КС и 136 КС
Лилја Буџурова
Лилја Рустемовна Буџурова (кримско-татарски: Lilâ Rustem qızı Bucurova или Lilya Rustem kyzy Budzhurova), (родена на 1 ноември 1958 во Ангрен, Крим) е кримско-татарска поетеса и новинарка. Таа била именувана како почесен новинар на Украина во 2005 година.
Во 2015 година таа ја изгубила својата позиција во АТR (ТВ канал), откако каналот не успеал да добие лиценца од Роскомнадзор како одмазда за проукраинските ставови што ги емитувал.
Новинарска кариера
Во 1989 година таа ја објавила својата прва самообјавена колекција „Некупениот билет“, а потоа збирката „Кога ќе се вратиме“. Таа се преселила во Крим во 1991 година. Од 1991 до 1997 година, таа работела како главен уредник на кримско-татарски весник Авлет, од каде таа тврди дека била отпуштена поради критикувањето на Мустафа Џемилев.
Од 1991 до 2011 година, таа работела прво како уредник при кримско-татарската редакцијата, а потоа како главен уредник на Државната ТВ и радио компанија. Низ годините таа работела како уредник на кримско-татарскиот весник „Авдет“, а потоа ги водела програмите „Ана-Јурт“, „Опасна зона“ и „Главен уредник“. Од 2004 до 2014 година, таа работела како главен уредник на весникот „Перваја Кримскаја“ и од 1992 до 2009 година - како дописник на СТB (ТВ канал). Од 1992 година таа била дописник на агенцијата Франс прес. Таа објавила дела во интернет весникот „Украинска правда“ и е претседател на Кримското здружение на слободни новинари од 1997 година.
Во 2012 година таа станала заменик генерален директор за информативна политика на АТR (ТВ канал) и автор на политичкото и социјално ТВ шоу „Гравитација“.
На Буџурова ѝ било издадено официјално предупредување поради „екстремистички ставови“ од страна на обвинителите. Таа протестирала поради почестите апсења на Кримските Татари. Таа напишала на Фејсбук во април:"Наскоро Кримските Татари ќе бидат фатени на улиците, во јавниот превоз и на пазарите. Ние сме помалку од чекор од тоа да бидеме принудени да носиме жолта лента на ракавите, за да нè разликуваат."Во март 2015 година, таа предупредила против задолжителната произволна регистрација на криминалистички медиуми според рускиот закон што довел до затворање на многу медиуми. АТR бил затворен во април 2015 година бидејќи не успеал да добие лиценца од Роскомнадзор, како одмазда за проукраинските ставови што ги емитувал каналот.
Буџурова поради затворањето на каналот ја напуштила функцијата заменик генерален директор за информативна политика на АТR и почнала да се занимава со хуманитарна работа. Од август 2015 година, таа е заменик директор на продукциското студио КараДениз продукција. Таа е една од организаторите на годишниот натпревар за детски таленти „Сanlı ses“. Во 2016 година, таа била една од основачите на јавното движење „Bizim Balalar“ (Нашите деца) за поддршка на децата на кримските муслимански затвореници.
Во 2019 година таа помогнала при ослободувањето на архиепископот Симферополски и на Кримски Климент од Православната црква на Украина.
Политичка кариера
Во 1991 година Буџурова била избрана како делегат на II Курултај на Кримските Татари. Таа двапати беше избрана во Меџлисот на Кримските Татари (член од 1991 до 1997 година), а од 1994 до 1998 година била заменик во Врховниот совет на Крим. Таа на 2 ноември 2015 година изјавила дека бил извршен претрес на нејзиниот дом во врска со кривичната постапка против Ленур Ислјамов.
Тиркизна лента
Тиркизната лента ― симбол за претставување на:
Розово-сина лента
Розово-сина лента ― симбол за промовирање:
Енгелберт Долфус
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Мирјана Стојановска
Мирјана Стојановска — поетеса, професор по македонски јазик, книжевен критичар, новинар и есеист.
Книжевен опус
Автор е на 9 книги поезија, приредувач на 7 книги и автор на книга од областа на теоријата на литературата и методиката во наставата по македонски јазик и литература. Нејзината поезија е објавена на англиски, германски, хрватски, српски, бугарски, влашки и албански јазик. Застапена е во македонски и меѓународни списанија: „Стожер“, Раст“, „Современост“, „Книжевни дијлози“, „Синтези“ и „Сум“, како и на меѓународни списанија: босански „Ријеч“, романското списание „Хелис“, хрватско „Књижевно перо“, на порталите „MKD“ и „Hiperboreja“, во едицијата „Современа македонска поезија“(2018, книга бр.92) и др. Учествувала на книжевни манифестации и саеми на книгата во земјата и странство, на: меѓународниот фестивал „Струшки вечери на поезијата“ во Струга, „Празникот на липите“ во Скопје, „Битолски книжевни паметења“ и фестивалот „Поетски синтези“во Битола“. Неколкупати е член и претседател на комисиите за доделување книжевни годишни награди на ДПМ. Во 2017 година нејзината книга „Бегалци од својот дом“ беше промовирана на Саемот на книгата во Белград, а во 2018 и 2019 година гостуваше на Меѓународниот саем на книгата во Франкфурт, Германија каде беа промовирани на германски јазик нејзините поеми „Бегалци од својот дом“ и „Утро во Франкфурт“. Во 2019 година учествуваше на книжена манифестација на Корчула, Хрватска, а во 2022 година на поетскиот фестивал во Саранда, Албанија и на „Денови на македонската култура“ во Риека, Хрватска. Стојановска е претседател е на Здружението за наука и култура „НОВА“ од Битола кое 11 години го организира меѓународниот поетски фестивал „Поетски синтези“; Преку Здружението, таа работи на преводи и објавување на книги, организира промоции со што придонесува за афирмација на македонскиот јазик и македонската поезија.
Награди
Втора награда на “Поткозјачки поетски средби“ во 1994 год; Прва награда за циклус песни на меѓународната книжевна манифестација „Ацо Караманов“ во Радовиш, во 1995 год. Наградата „Медијала“ во Битола во 2014 год. Наградата „Поетски бранови“ во Струга, во 2014 год.. Наградата „Книжевно перо“, Риека, Хрватска, 2022 год.
Објавени дела
Книги поезија:
„Хроносот на зборот“ (1995); „Двобој со тишината“ (2000);ж
„Заѕидана врата“ (2017); „Крст, триаголник и круг“(2013); „Оксиморонот на мојата пеперутка“(2014); „Џез во двокреветна соба“(2015); „Бегалци од својот дом“(2017);
„Судбината на буквите“(2018); “Утро во Франкфурт“ (2019).
Приредени дела:
„Поетиката во македонската женска поезија“(2014); Двојазичниот зборник „Битолска поетска разгледница“(2015); „Поетски пораки за мир“(2017); „Мојата татковина-мој дом“(2016); „Битола во стиховите на младите автори“(2019); „Поетски паралели“ (2020);
Поетскиот зборник „Еднакви“ (2021).
Книгата „Стилските фигури во наставата по македонски јазик“(2021) која е одобрена од Министерствот за образование и наука како стручна литература во наставата по македонски јазик за основно и средно образование.
Општински фудбалски лиги на Македонија 2010/2011
Бараж за унапредување (Охрид)
Победникот од охридскиот бараж обезбедил пласман во баражот за унапредување против победничките екипи од југозападниот регион.
Бараж за унапредување (Прилеп)
Победникот од прилепскиот бараж обезбедил пласман во баражот за унапредување против победничките екипи од јужниот регион.
Куршум
Куршум (kurşun — олово) — ударен елемент на огнено оружје. Куршумите понекогаш погрешно се нарекуваат патрони, но куршумот е еден од четирите делови на патронот и не содржи избувливо средство. Проектилот (куршумот) најмногу ја погодува целта со дадената енергија. Куршумите се многу разнообразни по големина и облик со оглед на нивната намена, но најопшто се поделени на обични и посебни. Куршумите имаат аеродинамичен облик за добро да летаат во воздухот.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Програма за спречување на самоубиство на Жолта лента
Програма за спречување на самоубиство „Жолта лента“ (англиски: Yellow Ribbon Suicide Prevention Program; YRSPP) ― програма за спречување на самоубиства, со седиште во Соединетите Држави, а наменета особено за тинејџери. Програмата ја води непрофитната организација „Жолта лента“ (Yellow Ribbon). Програмата користи жолта лента со срце, за да ја поттикне свеста за самоубиство/спречување од самоубиства.
Недела на жолтата лента
Програмата секоја година во септември одржува недела за спречување самоубиства наречена Недела на жолтата лента. Неделата на жолтата лента е седмица која вклучува Светски ден за спречување од самоубиства, 9 септември.
Историја
Програмата за спречување на самоубиство на Жолта лента започнала во 1994 година, по смртта на Мајк Ем со самоубиство.
Ведија Барут
Ведија Барут (14 февруари 1919 – 21 мај 2003 ) била првата бизнисменка од кипарските Турци.
Барут е родена во Никозија на 14 февруари 1919 година, како второ од трите деца на Мехмет Реџеп бег, главниот имам на џамијата Света Софија и Емине Ханим, домаќинка. Започнала да се школува на 3-годишна возраст, а на 9-годишна возраст почнала да добива часови по виолина, а се школувала во основното училиште Ајасофија. Потоа дипломирала на Гимназијата за девојки Викторија и сакала да продолжи кариера како фармацевт, но бидејќи британската влада ја променила политиката во тоа време и не прифатила фармацевтска обука во кипарската болница, нејзините надежи биле уништени. Како одговор, нејзиниот вујко го убедил татко и да отвори продавница.
Размислете за жена во раните 1930-ти. Нејзиниот татко бил главен имам на џамијата Селимије, таа се молела во нејзините молитви, постела, но дипломирала во Викториското женско училиште, играла во театри и мјузикли во културниот живот на заедницата на кипарските Турци, се омажила, имала два сина, била напуштена од сопругот. Една жена станала деловна жена отворајќи продавница во центарот на Никозија во 1937 година.
Оваа продавница била отворена во 1937 година. Ова се покажало како многу контроверзно во многу патријархално општество, некои реагираа на ова со витриол и тврдеа дека нема да им биде дозволено да се молат зад нејзиниот татко. Митхат бег, писател во весникот Söz, ги виде овие реакции како апсурдни и стана цврст застапник на Барут, што на крајот доведе до нејзино прифаќање во општеството. Барут ќе управува со нејзиниот бизнис до 2003 година, и покрај пожарот во 1980-тите кој ја уништил нејзината продавница и ја принуди да отвори нова со помош на нејзиниот син. Таа најпрво започнала со производи кои ќе им се допаднат на жените, но подоцна се префрлила на канцелариски материјал и станала единствениот официјален продавач на канцелариски материјал за време на Втората светска војна во Никозија. Таа, исто така, станала дистрибутер на весници, уникатно продавајќи не само весници на турски јазик, туку и весници на грчки и англиски јазик кои доаѓаа од југот на Зелената линија. Така таа станала клучна за олеснување на контактот меѓу двете заедници во Кипар. По пожарот во 1980-тите, таа се откажала од бизнисот со канцелариски материјал и продолжила само со продажба на весници.
Таа исто така била една од првите актерки на зародишот кипарски турски театар. Пред отворањето на нејзината продавница, таа ја поставила адаптацијата на популарната турска драма, Ашик Гарип, со аматерска екипа што ја формираше со нејзините пријатели.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://www.yeniduzen.com/1935te-modern-is-kadini-vedia-barut-12291yy.htm
Кафеава лента
Кафеава лента ― еден вид награда која е доделувана на победници на различни натпревари. На окружните и државните саеми во Соединетите Држави, кафеава лента е наградата за осмото место на натпревар. Во Нацистичка Германија, „кафеавата лента“ била годишна јулска коњска трка која била возена во Минхен од 1934 до 1944 година.
Употреба како лента за подигање на свеста
Кафеавите ленти исто така претставуваат борба против тутунот и рак на дебелето црево (кафеава е заменска боја, темно сина е службена боја на лента за рак на дебелото црево).
Кафеавите ленти биле предложени и од комичарот Џорџ Карлин, што значи „Јади гомна мајкоебачу“, како циничен одговор на преовладувањето на другите ленти како симболи на политички или општествени движења.
Патрик Џејк О'Рурк индиректно предложил кампања со кафеава лента за борба против пролив:"„Може да се искористат политички средства за да се спречат речиси сите смртни случаи од детска дијареа. Дијареата се шири со контаминирана вода. Јавната санитација е, како личната безбедност, националната одбрана и владеењето на правото, една од ретките валидни причини за постоење на политика. Ниска, полукомична дијареа убива 2.866.000 луѓе годишно во светот, од кои 2.474.000 се деца на возраст под пет години. Ова е десет пати повеќе од бројот на луѓе кои умираат од СИДА. Но, никој не носи кафеава лента на неговиот смокинг ревер на доделувањето на Оскарите или маршира по трговскиот центар во Вашингтон носејќи натпис на кој пишува ПРОЛИВ -- ТОА МОЖЕ ДА БИДЕ ЗАДРЖАНО.“"Во Јужна Африка се носени кафеави ленти во знак на протест против нападите на фарми. Овие брутални напади насочени кон земјоделците се зголемуваат секоја година.
Идиоти (филм)
„Идиоти“ (дански: Idioterne) – филм на режисерот Ларс фон Трир од 1998 година. Главните улоги ги играат: Бодил Јоргенсен, Јенс Албинус и Ана Луиза Хасинг. Филмот претставува втор дел од трилогијата „Златно срце“.
Синопсис
Група млади луѓе одлучуваат да протестираат против некреативното и бесцелно општество така што глумат дека се идиоти. За таа цел, тие посетуваат ресторани, фабрики итн., изведувајќи непријатни сцени пред присутните со намера да го проверат нивниот однос кон ментално заостанатите луѓе. При посетата на еден ресторан, ним им се придружува Карен (ја игра Јоргенсен), која цело време ги следи нивниет активности. Најпосле, во нивната куќа доаѓа таткото на една девојка-членка на групата и ја одведува со себе. Тогаш, групата почнува да се распаѓа, откако нивниот водач предлага да се вратат во своите семејства и на работните места и таму да се однесуваат како ментално заостанати. Тој предлог го прифаќа само Карен, која се враќа дома, по двенеделно отсуство. Всушност, таа побегнала од погребот на своето дете. Кога почнува да се однесува како идиот, нејзиниот сопруг ја удира, а останатите членови на семејството ја осудува, па Карен повторно го напушат домот.
Марина Гасиеника-Даниел
{{Infobox alpine ski racer|name=Марина Гасиеника-Даниел|image=2017 Audi FIS Ski Weltcup Garmisch-Partenkirchen Damen - Maryna Gasienica-Daniel - by 2eight - 8SC0666.jpg|image_size=220px|caption=Gąsienica-Daniel во јануари 2017 г|disciplines=велеслалом|club=|birth_date={{birth date and age|1994|02|19|df=y}}|birth_place=Закопане, Полска|height={{height|precision=0|m=1.60}} |wcdebut={{nowrap|28 December 2011 (age 17)}}|website=|olympicteams=3 – (2014, 2018, 2022)|olympicmedals=0|olympicgolds=|worldsteams=6 −(2013 година–2023 година)|worldsmedals=0|worldsgolds=|wcseasons=11 − (2012–2019, 2021– { {spaces{{!}}8}2023)|wcwins=|wcpodiums=0|wcoveralls=0 − ''(33. во 2022"|wctitles=0 – (9-то во ГС, 2022 година)|show-medals=yes|medaltemplates={{Медал|Спорт|Женско алпско скијање}} {{Медал|Земја|{{POL}}}} {{Натпревар за медали|Зимска универзијада}} {{Медал златен|Трентино 2013|велеслалом}}}}
Maryna Gąsienica-Daniel (родена на 19 февруари 1994 година) е тркачка на Светскиот куп на алпско скијање од Полска. Таа се натпреварувала за Полска на Зимските олимписки игри 2014 во дисциплините во алпско скијање, и била 32 место во велеслалом. Таа завршила 34-та во велеслалом на Светското првенство во 2013 година, и освоила златен медал во велеслалом на Зимската универзијада 2013 година. Таа е сестра на алпската тркач Агњешка Гасиеника-Даниел.
Зебресто печатена лента
Зебресто печатена лента, или ригесто печатена лента, ― лента за подигање на свеста за невообичаени или ретки болести и карциноми, вклучувајќи, но не ограничувајќи се на невроендокрини тумори, карциноиден карцином, Елерс-Данлосови синдроми, Виплова болест и свесност за други ретки болести, рак и нарушувања. Зебрата е користена како симбол за ретки болести од околу 1940 година. Д-р Теодор Вудворд, професор на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Мериленд го користел овој поим за да ги научи студентите на основите на дијагностицирање на болеста: Кога се гледани симптомите на пациентот, подобро е да се претпостави дека тоа е вообичаена болест, а не ретка - коњ наместо зебра. Националниот Ден на ретки болести е одржуван на 29 февруари, но се поместува за еден ден во непрестапните години. Овој ден бил промовиран од Европската организација за ретки болести и сега е признат ширум светот. Симболот за свесност за ретки болести е црно-бела лента со риги.
Во Соединетите Држави, Националната организација за ретки нарушувања ги изнесува на виделина ретките болести, наведувајќи и дефинирајќи повеќе од 1.200 ретки болести кои спаѓаат во зебрестата лента за подигање на свеста. Една од најретките болести на листата е невроендокрините тумори; оваа дијагноза е дадена само на 2% од ракот во Соединетите Држави. Овој рак може да остане недијагностициран долго време поради тешкотиите во откривањето и дијагностицирањето. Випловата болест, уште една ретка болест на списокот, е бактериска инфекција која често е мешана со други болести, која бара биопсија на желудникот или дванаесетпалечното црево во потрага по бактеријата Tropheryma Whipplei. Зебрестата лентата е користена и за свесност за Елерс-Данлосовите синдроми, група генетски болести на сврзното ткиво.
Денот на ретки болести
Зебресто печатената лентата е популаризирана на Денот на ретки болести, исто така познат како Ден на свесноста за ретки болести, кој започнал во 2008 година. Датумот 29 февруари е избран бидејќи е „редок ден“ поради престапната година. Во годините кои не се престапни, Денот на ретките болести е одржуван на 28 февруари.
Адам Боднар
Животот и кариерата
Во 2000 година дипломирал право на Универзитетот во Варшава, а во 2001 година магистрирал правни науки во областа на компаративното уставно право на Централноевропскиот универзитет во Будимпешта. Тој, исто така, завршил курс по европско право во коорганизација со Универзитетот во Кембриџ, како и американско право во коорганизација со Универзитетот во Флорида на Правниот факултет и администрацијата на Универзитетот во Варшава. Во 2006 година, тој добил докторат на Универзитетот во Варшава врз основа на неговата дисертација со наслов Повеќестепено државјанство во европската уставна сфера. Во 2019 година, тој се здобил со хабилитација во неговата Алма Матер.
Работел како доцент на Катедрата за човекови права на Правниот и управен факултет на Универзитетот во Варшава, како и академски професор на Универзитетот за општествени и хуманистички науки SWPS во Варшава.
Во 1990-тите соработувал со антирасистичката фондација „Никогаш повторно“. До 2004 година работел во адвокатската канцеларија Weil, Gotshal & Manges. Потоа станал член на Хелсиншката фондација за човекови права (полски: Helsińska Fundacja Praw Człowieka ). Во 2008 година работел како експерт во Агенцијата за фундаментални права на Европската унија (FRA), каде специјализирал за почитување на човековите права во Полска. Во 2010 година е назначен за заменик директор на Хелсиншката фондација за човекови права. Тој исто така служел како претседател на Фондацијата Паноптикон, како и директор на Здружението Збигњев Холда. Бил и член на одборот на директори на Фондот на ОН за жртви на тортура. Во 2011 година тој бил награден со Наградата за толеранција од полските ЛГБТ организации, а во 2013 година добил стипендија во рамките на програмата за стипендија за германската Маршалска меморија.
Во 2015 година, тој бил назначен за полски омбудсман откако доби поддршка од Граѓанската платформа, Демократската левичарска алијанса и Полската народна партија. За време на неговиот мандат, тој извел голем број локални власти пред суд за нивното воведување на контроверзните зони без ЛГБТ, што наишло на критики од владејачката конзервативна партија Право и правда. Во 2018 година му била доделена Меморијалната награда Торолф Рафто за промоција на основните човекови права на интелектуална и политичка слобода.
Во 2019 година, му била доделена наградата за владеење на правото, доделена од Проектот за правда на светот за неговите „извонредни напори во зајакнувањето на владеењето на правото во тешки околности“. Наградата му ја посветил на Карол Моџелевски. Истата година ја добива наградата за човечко достоинство од Фондацијата Роланд Бергер ; сепак, тој ја одбил наградата мотивирајќи ја неговата одлука со нацистичкото минато на таткото на основачот на наградата. Во септември 2020 година, тој бил одликуван со францускиот Орден на Легијата на честа за чување на граѓанските права и вредности во Полска. Боднар се појавил на настани на водечки универзитети, вклучително и на Јеил.
Петгодишниот мандат на Боднар истече во септември 2020 година Двата дома на полскиот парламент ( Сејмот и Сенатот ) не можеле да се договорат за наследник. На 15 април 2021 година, Уставниот трибунал донел одлука дека тој треба да остане на функцијата најмногу уште три месеци.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ана Донат
Ран живот и кариера
Донат била родена на 6 април 1987 година во Будимпешта, Унгарија во семејството на Ласло Донат и Илдико Мунтаг, како најмлада од трите браќа и сестри. Нејзиниот татко Ласло Донат бил поранешен свештеник и поранешен член на парламентот на Унгарската социјалистичка партија. Нејзиниот дедо од таткова страна, Ференц Донат, имал еврејско потекло и бил адвокат и еден од тројцата секретари на Централниот комитет на Унгарската социјалистичка работничка партија за време на Унгарската револуција во 1956 година.
Раното образование на Донат било во средното училиште „Верес Петер“ во Бекасмегјер, Будимпешта. Таа студирала социологија на Будимпештскиот универзитет, а студирала миграција и етнички студии на Амстердамскиот универзитет. По дипломирањето, таа стажирала во Европската комисија, пред да се врати во Унгарија за да стане проект менаџер за невладината организација Менедек. Таа се приклучила на Движењето Моментум во 2016 година, а станала нејзин потпретседател во јуни 2018 година. Донат беше кандидат за центристичката партија на унгарските парламентарни избори во 2018 година, но партијата не освоила ниту еден мандат на изборите.
Во декември 2018 година, Донат учествувала на протест против новиот закон за работни односи на унгарската влада, именуван од противниците како „закон за робови“, кој го зголемил годишното ограничување за прекувремената работа за работниците од 250 на 400 часа, а на бизнисите им дозволил да плаќаат три години наместо една година за прекувремената работа. Донат беше уапсена на протестот, а подоцна ослободена.
Европски парламент
Донат беше кандидат за Движењето Моментум на изборите за Европскиот парламент во 2019 година. Таа беше втора на листата на нејзината партија и беше избрана за една од нејзините две европратеници (другиот била Каталин Чех) во Унгарија. Таа била трета генерација од нејзиното семејство што била на политичка функција (по нејзиниот татко и нејзиниот дедо).
Во Европскиот парламент, Донат била член на партиската група Обнови ја Европа. Таа работела во Комитетот за граѓански слободи, правда и внатрешни работи. На оваа функција, таа била и член на Мониторинг групата за демократија, владеење на правото и фундаменталните права. Во 2022 година, таа се приклучила на Комитетот за истрага за да ја истражи употребата на Pegasus и еквивалентен шпионски софтвер за надзор.
Покрај нејзините комисиски задачи, Донат е дел од делегацијата на парламентот во Парламентарниот комитет за стабилизација и асоцијација ЕУ-Албанија, Интергрупата на Европскиот парламент за слобода на религија или верување и верска толеранција и меѓугрупата на Европскиот парламент за ЛГБТ права.
Донат беше избрана за лидер на Движењето Моментум на 21 ноември 2021 година. Таа освоила 56,6% од гласовите, победувајќи ги Ана Орош (28,9%) и Габор Холаи (14,5%). На парламентарните избори во 2022 година, опозицискиот сојуз Обединети за Унгарија, кој го вклучувало Движењето Моментум, претрпел тежок пораз. Донат на 9 мај 2022 година објавила дека е бремена и дека нема да се кандидира на изборите за обновување на партијата. Неа ја наследил Ференц Геленчер.
Награди и почести
Во декември 2020 година, Донат добила награда на годишното доделување на Европратеничките награди на The Parliament Magazine за најдобра употреба на социјалните медиуми.
Опел GT
Опел GT — спортски автомобил со две седишта со преден погон, произведен и продаван на пазарот од страна на Опел во две генерации - одвоена со 34-годишна пауза.
Првата генерација Опел GT (1968 -1973) дебитирала во 1965 година во Париз и Франкфурт. Производството на возилото користело механички компоненти од современата Опел Кадет Б и обемни каросерии на две врати од францускиот изведувач Brissonneau&Lotz. Стајлингот на ГТ честопати бил наведуван како сличен на Шевролет Корвет од 1968 година, кој излегол во продажба во септември 1967 година.
Опел својата втора генерација ја претставил во 2007-2009 како варијанта на кабриолетот Сатурн Скај.
Во 2016 година, Опел го претставил GT концептот на Саемот за автомобили во Женева во 2016 година како лесен, соволен турбо полнач, со две седишта.
ГТ (1968–1973)
Опел ГТ бил опремен со основен мотор со интензивно ниво од четири литри OH LV, кој произведувал 67 КС (SAE) при 6.000 вртежи во минута. Како и да е, повеќето купувачи избирале 1,9 L мотор, со 102 КС и 5200 до 5400 вртежи во минута. Некои од раните модели од 1968 година, исто така, имале со малку поголема глава за цилиндрите со код "H". Во 1971 година, како резултат на регулативите за емисиите на гасови, Опел го намалил односот на компресија на моторот од 1,9 Л што се користел во САД и излезот паднал на 83 КС. Компанијата произвел и модел GT/J, кој бил поевтина верзија на 1900 GT кој се продавал само во Европа. Стандардниот менувач бил со четири брзини рачен, додека автоматски менувач со три брзини бил достапен со моторот од 1,9 L. Моделот на Opel GT бил продаван од 1968 до 1973 година.
Моделот се состоел од низок нос со преклопливи светла, испакнати крила и остро пресечен опаш. Во времето кога моделот бил претставен на саемот во франкфурт, претставувал нешто сосема ново за европскиот автомобилски дизајн. Необичниот дизајн е дело на тимот на Ерхард Шнел, кој создавал во новоизграденото „стајлинг студио“ во Риселсхајм. Моделот исто така бил прв дизајнерски центар на автомобилски производител во Европа.
Во 1968 година, од производствените ленти се симна првиот Опел GT. На тоа претходело беспоштедно тестирање во новиот центар на Опел во Дуденхофен. Во производството на автомобилот учествувале и Французите. Каросериските работилници Chausson и Brissoneau & Lotz го презеле пресувањето на каросериската ламарина и заварувањето, како и лакирањето и опремувањето на внатрешноста. Во Германија се вршела монтажа на компонентите од подвозјето и на моторот.
Купувачите можеле да изберат помеѓу два мотори. Едниот бил 1,1-Л четирицилиндарец со 60 КС, вградуван во Опел Кадет, додека вториот мотор бил 1,9-Л со 90 КС, познат од Опел Рекорд. Повеќето купувачи се решавле за посилниот модел GT 1900, кој со крајната брзина од 185 км/ч и забрзување до сто за 11,5 секунди ги исполнувал очекувањата на спортските возачи. Моќта се пренесувала до задните тркала преку четиристепен менувач. Дизајнот на серискиот модел се разликувал драстично од концепниот автомобил. Предниот дел изгледал моќно и не бил толку силно издаден пред оската. Отворите за снабдување со воздух или „ноздрите“, овозможиле предниот дел да биде понизок. Правоаглестите преклопливи светла од концептниот автомобил биле заменети со тркалезни „подзаспани очи“. Сето тоа му давало препознатлива појава на спортското купе.
Со беспрекорен концепт на спортски автомобил, германскиот GT нудел школкасти седишта, трикрак волан и тогаш модерните тркалезни инструменти. Конструкторите внимавале и на безбедноста. Со безбедносни ремени со три точки, интегриран заштитен кафез и заштита од страничен судир, цврста патничка кабина, зглобен управувачки столб и цела низа други детали, GT поставувил високи стандарди во безбедноста. За достоинството на спортскиот автомобил да биде уште поголемо, д-р Георг фон Опел, внук на основачот на фирмата, во 1971 година изведел електрична верзија од Опел GT. Моделот постигнувал крајна брзина од 189 километри на час и повеќе светски рекорди. Во 1972 година бил изработен и тркачки прототип на Opel GT со дизел мотор, којшто поставил два светски и 18 интернационални рекорди на брзинската патека во Дуденхофен. Крајната брзина по 1.000 метри и при летечки старт изнесувала 197 км/ч, што било сензација за дизел погонот во тоа време.
ГТ (2007–2010)
Новиот Опел ГТ бил произведуван од 2007 до 2010 година. Моделот бил достапен исклучиво со 2.0-L, 260 КС (194 kW; 264 PS) со директно вбризгување и турбо полнач со четири цилиндри. Има 18-инчни алуминиумски тркала. Автомобилот го заменил Опел Спидстер на европскиот пазар.
Клучната иновација на ГТ концептот се големите врати со интегрираните странични прозорци. Пристап до кабината се добива со притискање на тачпадот на електричните врати, прикриен во црвената линија на покривот. Друг интересен детал е тоа што автомобилот нема ретровизори, а погледот наназад се остварува со помош на двете камери кои се наоѓаат зад тркалата, со што се зголемува прегледноста. Погонот се пренесува на задните тркала и, бидејќи тежината е помала од 1.000 килограми, двоседот од 0 до 100 км/ч стигнува за помалку од 8 секунди а максималната брзина изнесува 215 км/ч.
Жале Инан
Жале Инан (1 февруари 1914 – 26 февруари 2001) била турски археолог и таа се смета за првата Турчинка која била активна во оваа дисциплина. Таа ги водела ископувањата во Перга и Сиде што резултирало со експанзија на Анадолскиот музеј. Нејзината реставраторска работа на храмот на Аполон во Сиде имала големо значење за турското наследство. Нејзината научна работа за статуата „Уморен Херкул“ во збирките на Музејот за ликовни уметности во Бостон ја формирала правната основа за враќање на бистата на статуата во Музејот во Анадолија со цел повторно да се обедини со основата на статуата. Анадолскиот музеј за жени има годишна награда именувана во нејзина чест со која се признава жената на годината.
Ран живот
Жале Оган била родена на 1 февруари 1914 година во Истанбул во семејството на Местур Ханим и Азиз Оган како нивна втора ќерка. Нејзиниот татко долги години бил кустос и директор на Археолошкиот музеј во Измир, а подоцна станал директор на Археолошкиот музеј во Истанбул. Во текот на првите децении на Турската Република, тој придонел кон трансформацијата на кураторската работа во земјата со систематско каталогизирање на предметите и користење на лаборатории за научно реставрирање на предмети и артефакти. Тој, исто така, отворил галерии за јавноста, проширувајќи ги музејските збирки и ја охрабрил својата ќерка во нејзината желба да студира археологија. По завршувањето на Еренкојското училиште за девојчиња во 1934 година, нејзиниот татко ѝ помогнал да обезбеди стипендија за студирање во странство, бидејќи немало можност да продолжи со студиите во Турција.
Студирајќи во Германија, со стипендија од Фондацијата Александар фон Хумболт, Оган ја започнала својата археолошка обука во Берлин, во Германскиот археолошки институт. Следната година, турската влада ѝ доделила стипендија за продолжување на студиите. И покрај војната, Оган била решена да го заврши својот докторски труд и иако бомбите редовно паѓале врз градот, таа ги однела својот труд и белешки во бункер и продолжила да работи. Оган дипломирала во 1943 година по одбраната на нејзината докторска теза, Kunstgeschichtliche Untersuchung der Opferhandlung auf römischen Münzen (Испитување на историјата на уметноста во ритуалите на жртвување на римски монети), заедно со Герхарт Роденвалд.
Кариера
Оган се вратила во Турција во 1943 година и станала помошник на Клеменс Бош, во рамки на катедрата за античка историја и нумизматика на Истанбулскиот универзитет. Во 1944 година се омажила за Мустафа Инан, градежен инженер и инструктор на Техничкиот универзитет во Истанбул, а следната се родиа нивниот син Хусеин Инан. Следните две години ги поминала фотографирајќи артефакти и организирајќи ја архивата на универзитетот. Во 1946 година, таа работела со Ариф Муфид Мансел при основањето на катедра за класична археологија на Истанбулскиот универзитет, бидејќи претходно универзитетот немал независен археолошки оддел. Истата година, таа ги започнала ископувањата со Менсел на локацијата во Перга, фокусирајќи се на храмот на Артемида. Следната година, тие започнале со копање во Сиде, работејќи на местото на храмот на Аполон, продолжувајќи ги нивните ископувања до 1966 година. За време на овој период, во 1962, трансформацијата на една од бањите на локацијата во музеј била завршена под раководство на Инан и Музејот во Анадолија морала двапати да се прошири за да се сместат наодите.
Инан почнала да објавува статии и на германски и на турски за нејзините студии на скулптури. Првата статија била евалуација на римските портрети од регионот на Анадолија, Antalya bölgesi Roma devri portreleri: Römische Porträts aus dem Gebiet von Antalya (Римски портрети од областа Анадолија, 1965), а следната година таа ја објавила статијата Римска и рановизантиска портретна скулптура во Мала Азија со Елизабет Алфолди-Розенбаум. Во 1967 година, Инан била задолжена за ископувањата во Перга и истата година, голема група бронзени статуи се појавиле во САД со сомнително потекло, но со тврдења за можно потекло од југозападна Анадолија. Инан почнала да работи на обидот да се утврди вистинската локација на потекло во 1973 година. За разлика од другите наоди каде локалитетите биле познати, а присвоените предметите подоцна се појавиле во музеите, бронзите биле единствени по тоа што деловите се појавиле во музеј, но нивното место на потеклото било непознато.
Од 1970 до 1972 година, Инан работела на ископување во античкиот град Кремна во регионот Писидија, а потоа помеѓу 1972 и 1979 година работела во Селевкија по должината на медитеранскиот брег северно од Манавгат, откривајќи ја градската агора, како и неколку бањи и структурата на храмот. Датирана од хеленистичкиот период, агората била изградена во јонски ред и содржела декорации што ги прикажувале седумте старогрчки мудреци, како и мозаици. Таа била именувана како редовен професор на Истанбулскиот универзитет во 1974 година, и по смртта на Мансел, следната година била унапредена како раководител на одделот за археологија.
Во 1980 година, додека работела на ископувања во Перга, Инан ја открила долната половина на копија од II век на „Изморен Херакле“ од Лисип. Гласините за ископувањето ги довело до работник кој бил осомничен за крадење на статуа, но никој не се сомневал дека горниот дел од торзото на статуата бил украден. Следната година, исчезнатата половина се појавила во Њујорк. Долната половина од статуата била изложена во Музејот во Анадолија, а горната половина била изложена во Бостонскиот музеј, откако го добиле делот во 1982 година. Од 1981 до 1990 година, Инан ја водела реставрацијата на храмот на Аполон на Сајд, зачувувајќи значаен споменик на турското културно наследство. Иако се повлекла од универзитетот во 1983 година, Инан продолжила да работи, започнувајќи повторно со ископувања во Перга во Театарот во 1985 година, продолжувајќи ја својата работа таму до 1992 година.
Во 1990 година при ископувањето во Бубон Инан го открила Себастион, односно империјалниот култен храм, кој таа сметала дека е местото во кое се сместени бронзените статуи за кои првпат слушнала во 1967 година. Нејзините наоди биле објавени во книгата Boubon Sebasteionu ve heykelleri üzerine son araştırmalar во 1994 година. Се верува дека бронзите биле донесени во Бурдурскиот археолошки музеј со непознато потекло, но поради неовластените ископувања пријавени во Бубон во тоа време и сличностите со артефактите пронајдени таму, Инан ја започнала својата истрага на таа локација. Од дневникот на ограбувачот и испитувањето на расфрланите делови од раце, глави и торзо, кои се чувале во различни колекции ширум светот, таа потврдила дека зградата има натписи за четиринаесет статуи. Иако нејзиното припишување на седум статуи на локалитетот Бубон било широко прифатено во археолошките кругови, расфрланата природа на деловите и неовластеното ископување на статуите предизвикале сомнежи кај другите истражувачи.
Во 1990 година, новинарот Озген Акар присуствувал на изложба во Метрополитенскиот музејот на уметност во Њујорк и отишол да ја види приватната колекција на Шелби Вајт и Леон Леви. Ја забележал статуата и помислил дека изгледа познато. Откако објавил фотографии од статуата во американското уметничко списание Connoisseur, Инан направила скици на делот од бистата и се согласила со Акар дека двете дела се од иста статуа. Таа била решена да ја врати статуата како дел од турското културно наследство и направила гипс од долниот дел за да докаже дека двата дела ќе се вклопат заедно. Инан, Енгин Озген, генералниот директор за споменици и музеи и неколку студенти отишле во Бостон со екипа со цел да се сретнат со експерти и адвокати, но нивните пронајдоци биле отфрлени. На свој трошок, Инан го направила второто патување, со гипс направен од американски скулптор кој турската влада го ангажирала, во 1992 година. Втората екипа дефинитивно докажала дека двата дела се од иста статуа, но Бостонскиот музеј продолжил да се бори против враќањето на делот во Турција до 2011 година.
Збигњев Бјењковски
Творештво
Иако Бјењковски се појавил на сцената пред Втората светска војна, како следбеник на авангардата, објавувајќи ги своите песни по списанијата, тој ѝ припаѓа на повоената полска поезија. Првата година по ослободувањето на Полска ја објавил збирката „Проблемот на фантазијата“ со која веднаш се вброил меѓу најважните полски поети. Речиси 15 години подоцна ја објавил својата втора поетска збирка „Три поеми“ (1959), која не само што е една од највредните остварувања во современата полска поезија, туку е значајна и во европски размери. Уште со својата прва книга Бјењковски покажал дека мислите за војната можат да се искажат во вид на мисловна лирика која, исто така, е еден вид борба и непокор. Делото „Три поеми“ е обид за поезијата да се размислува со помош на средствата на лирската поезија. Песните во неа се еден вид философски есеи за принципите на поетското творештво, но изразени со поетска постапка, а не со философска. Тие се истовремено поеми, поетски трактати и химни на поезијата како уметност на зборот, како и најлирски песни што може да се напишат. За Бјењковски, зборот е сè, зашто предметот постои само откако ќе се именува, а името може да открие нови особини на нештата и појавите. Неговата фантазија е творечка и тој се задлабочува не само во проблемот на создавањето на поезијата, туку и во механиката и психологијата на секое творење. Иако е далеку од описот на интимните чувства, Бјењковски ги поставува проблемите на својата поезија како најопшти проблеми, им дава личен тон, ги збогатува со чувства и со фантазија и го принудува читателот да тргне на едно големо патување кон непознатото.
Коке (фудбалер 1992)
Хорхе Ресурексјон Меродио (роден на 8 јануари 1992, во Мадрид, Шпанија), или познат како Коке, е шпански фудбалер, играч од средниот ред на Атлетико Мадрид и на шпанската репрезентација. Од сезоната 2019-2020 тој е и капитен на својот клуб.
Оформен како фудбалер во пониските категории на Атлетико де Мадрид, тој дебитирал за првиот тим во 2009 година и оттогаш до денес е стандарден првотимец на овој клуб со кој освоил и неколку трофеи како Примера Дивисион, Купот на Шпанија, Суперкупот на Шпанија, два Суперкупа на Европа и две титули во Лигата на Европа.
Настапува за сениорската селекција на Шпанија од 2013 година, со која играл на Светските првенства во 2014 и 2018 година, како и на Европското првенство 2016 година. Претходно, како член на младинските репрезентации, тој го освоил Европското првенство за играчи под 21 година во 2013 година.
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група Ц
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група Ц е една од десетте групи во склоп на квалификациите за Европското првенство 2020. Во групата се наоѓаат пет репрезентации, и се игра по Бергеров систем на натпреварување. Двете првопласирани репрезентации во групата ќе се квалификуваат на Европското првенство 2020.
Натпревари
Распоредот на натпреварите УЕФА го објавила истиот ден како и ждребот, кој бил одржан на 2 декември 2018 година во Даблин. Времето на одигрување на натпреварите ќе биде прикажано по CET/CEST (месното време ќе биде прикажано во заграда).
Јован Шангајски
Свети Јован Шангајски и Санфранцискански (Иоанн Шанхайский и Сан Францисский; световно име Михаил Борисович Максимович, Михаил Борисович Максимович); (, –, ) — истакнат источноправославен подвижник и архијереј на Руската православна задгранична црква кој бил активен во средината на 20 век. Бил свештеник и духовен отец со висок углед и познат чудотворец кому му се припишуваа моќ на пророштво, јасновидство и исцелување. Тој често се нарекува „Свети Јован Чудотворец“.
Младост
Михаил Максимович е роден во 1896 година во селото Адамовка во Изјумскиот Уезд на Харковската Губернија во Руското Царство (во денешна источна Украина).
Како дете Михаил бил болезлив, длабоко побожен и собирал икони и црковни книги. Бил обземен од животите на светците, па и во игрите за него војниците-играчки биле монаси, а тврдините биле манастири. Неговата побожност толку многу ја импресионирала неговата француска дадилка што таа од католицизам преминала во православно христијанство.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Уставот на Северен Кипар ја штити слободата на вероисповед, а во него се наведува дека Северен Кипар е секуларна држава. Извештајот на американскиот Стејт Департмент во 2002 година наведува дека верската слобода е заштитена со закон во Северен Кипар и владата генерално ја почитува слободата на вероисповед. Извештајот за слободата на вероисповед во 2007 година на американскиот Стејт департмент, исто така, наведува дека „властите на кипарските Турци генерално го почитувале ова право во пракса“ и дека практикувањето на религијата е генерално бесплатно. Во 2009 година, Меѓународната група за права на малцинствата, исто така, објави дека властите на кипарските Турци ја почитуваат верската слобода воопшто.
Јован Шангајски
Младост
Од 1907 до 1914 година Михаил го завршил Полтавскиот кадетски корпус. Подоцна се запишал на право и дипломирал на Кралскиот универзитет во Харков во 1918 година. Учел добро и редовно одел в црква во Харков, каде што бил вдахновен од митрополитот Антониј Храповицки да навлезе подлабоко во неговите духовни учења.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Англикански цркви
Постојат две англикански цркви е Северен Кипар. Тие се:
Православното христијанство
Во 2010 година, американскиот Стејт департмент објавил дека „на кипарските Грци православни и маронитски католици им било дозволено да вршат религиозни служби на редовна основа, без претходна дозвола“.
Јован Шангајски
Младост
Подоцна се присетил дека локалниот манастир му станал поважен во неговиот живот од световните установи. Максимович бил патриот и бил длабоко разочаран од она што го гледал како човечка слабост и непостојаност за време на трагичните настани од револуцијата во 1917 година. Како резултат на тоа, донел одлука својот живот да го посвети на служење на Бога.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Православното христијанство
На 28 септември 2010 година, Резолуцијата 1631 била одобрена од Претставничкиот дом на САД:"„... повикувајќи на заштита на верските места и артефакти од и во областите на северен Кипар окупирани од Турција, како и на општо почитување на верските слободи“."Турското Министерство за надворешни работи одговорило со соопштение објавено за печатот, велејќи дека резолуцијата има „многу фактички грешки што може да му наштетат на кредибилитетот на Претставничкиот дом“.
Јован Шангајски
Југославија
Неговото семејство побарало засолниште во Југославија и дошло во Белград во 1921 година. Во 1925 година дипломирал теологија на Белградскиот универзитет. За да го издржува своето сиромашно семејство, продавал весници.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Православното христијанство
На 27 јануари 2011 година, Парламентарното собрание на Советот на Европа, во писмена декларација бр. 467, го осуди наводниот прекин на божиќната миса во Северен Кипар од страна на турските трупи и ограничувањата на правото на слобода на вероисповед и богослужба. Во декларацијата се тврди дека турските трупи го принудиле свештеникот што ја извршувал службата да ги извади одеждите и им наредиле на сите да ја напуштат црквата, со што ја прекршиле Европската конвенција за човекови права.
Јован Шангајски
Југославија
Во 1926 година бил пострижен (замонашен) и ракоположен за јероѓакон од рускиот митрополит Антониј (Храповицки), кој му го дал името Јован по неговиот свет роднина Свети Јован Тоболски.
Слобода на вероисповед во Северен Кипар
Православното христијанство
На 18 март 2011 година, 204 грчки училишни книги, вклучително и верски книги, кои биле однесени во училиштата во Ризокарпасо беа конфискувани од цариниците на кипарските Турци на барикадата во селото Пергамос. Дневниот весник на кипарските Турци Африка, во напис на насловната страница, ги критикуваше оние кои тврдат дека има слобода на вероисповед во Северен Кипар кога биле конфискувани верските книги.
Јован Шангајски
Југославија
Подоцна истата година, бил ракоположен за свештеник од рускиот епископ Гаврил (Чепур) од Чељабинск. Откако бил ракоположен Свети Јован повеќе не спиел во кревет. Дремел на стол или клечел пред иконите, молејќи се. Јадел само еднаш дневно. Неколку години работел како инструктор и тутор во Југославија. Работел како вероучител во гимназијата во Велика Кикинда помеѓу 1925 и 1927 година. Во 1929 година, Светиот синод на СПЦ го назначил за суплент во Битолската богословија кога Николај Велимировиќ бил владика на Охридската епархија. Јован ја стекнал почитта и посветеноста во семинаријата каде што предавал. Неговиот углед уште пораснал кога почнал да посетува болници, да се грижи за пациентите со молитва и причест.