cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елизабет Блеквел
Медицинска едукација во Соединетите Држави
Кога Блеквел пристигна на колеџ, таа беше прилично нервозна. Ништо не беше познато  - околината, студентите и факултетот. Таа дури и не знаеше каде да ги добие своите книги. Сепак, таа наскоро се најде дома во медицинското училиште. Додека таа беше на училиште, од страна на жителите на градот Женева ја гледаа како необичност. Таа, исто така, ги отфрли и додворувачите и пријателите, претпочитајќи да се изолира. Во летото меѓу двата термина во Женева, таа се врати во Филаделфија, остана со д-р Елдер и се пријави за медицинските позиции во областа за да се стекне со клиничко искуство. Чуварите на сиромашните, градската комисија што ја водеше Блокли Алмхаус, дадоа дозвола да работи таму, но, повторно не без борба. Блеквел полека се здоби со прифаќање во Блокли, иако некои млади лекари кои престојуваат сè уште излегуваа надвор и одбиваа да ѝ помогнат во дијагностицирањето и лекувањето на нејзините пациенти. За време на нејзиното време, Блеквел се стекна со драгоцено клиничко искуство, но беше воодушевена од сифилитичкото одделение и оние што беа заболени од тифус.Нејзината дипломска теза на Медицинскиот колеџ во Женева беше на тема тифус. Заклучокот на оваа теза го поврза физичкото здравје со социо-моралната стабилност  -  врска што ја предвидува нејзината подоцнежна реформска работа.
На 23 јануари 1849 година, Блеквел стана првата жена што постигнала медицински степен во Соединетите Американски Држави. Локалниот печат го пријави нејзиното дипломирање поволно, и кога деканот, д-р Чарлс Ли, му ја додели дипломата, тој застана и се поклони пред неа.
Медицинско образование во Европа
Во април 1849 година, Блеквел донесе одлука да ги продолжи своите студии во Европа. Таа посети неколку болници во Британија, а потоа се упати кон Париз. Нејзиното искуство таму беше слично на нејзиното искуство во Америка; таа беше одбиена од многу болници заради нејзиниот пол. Во јуни, Блеквел се запиша во Ла Матерните; „ лежечка “ болница, под услов да се лекува како студентска бабица, а не лекар. Таа се запозна со Хиполит Блот, млад лекар-жител на Ла Матерница.Таа се стекна со многу медицинско искуство преку неговото менторство и обука. До крајот на годината, Пол Дубоис, најголем акушер во своето време, го изрази своето мислење дека таа ќе стане најдобриот акушер во САД, машки или женски.
На 4 ноември 1849 година, кога Блеквел лекувала новороденче со офталмонија неонатор, таа случајно испуштила некое контаминирано делче во сопственото око и случајно се заразила со инфекцијата. Таа го изгубила видот во левото око, поради што окото било оперативно извлечено и со тоа изгубила надеж да стане хирург. После еден период на закрепнување, таа се запишала во болницата „Свети Вартоломеј“ во Лондон во 1850 година. Редовно присуствуваше на предавањата на Jamesејмс Пејт. Таа таму остави позитивен впечаток, иако се сретна со некои опозиции кога се обидуваше да ги набњудува одделенијата.
Чувствувајќи се дека предрасудите кон жените во медицината не се толку силни таму, Блеквел се врати во Њујорк Сити во 1851 година со надеж дека ќе воспостави свои практики.
Кариера
Државата, Блеквел се соочи со неволја, но успеа да добие одредена медиумска поддршка од субјекти како што е Њујорк Трибјун. Таа ала многу малку пациенти, состојба што ја припишува на стигмата на лекарите жени како абортус. Во 1852 година, таа започна да одржува предавања и ги објави „Законите на животот со посебен осврт на физичкото образование на девојчињата“, нејзиното прво дело, том за физичкиот и менталниот развој на девојчињата кои се занимаваа со подготовка на млади жени за мајчинство.
Автопат 29 (Грција)
Автопат 27 или А27 (Αυτοκινητόδρομος 27) — огранок на магистралата А2 („Егнатија“) во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Костур со граничниот премин Смрдеш кон Албанија. Завршен е 14 јули 2017 г. со пуштањето на последната делница од Сливени до Смрдеш. Има вкупна должина од 82 км.
Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Маракуја (овошје)
Маракујата е плод на различни видови од растенијата Passiflora.
Историја
Маракујата била донесена во Европа првпат во 1553 година
Изглед и структура
Маракуји се тркалезни или овални и имаат ширина од 3.8 до 7.6 cm. Постојат жолти, црвени, виолетови и зелени видови од овошјето. Плодовите имаат сочен јадлив центар составен од голем број семиња.
Користи
Се јаде внатрешниот дел од овошјето. Овој дел од овошјето се содржува сок. со многу семки. Може да се користи и во колачи и други печени производи.
Исхрана
Суровата маракуја е 73% вода, 23% јаглени хидрати, 2% протеини и 1% масти (табела). Во референтна количина од 100 грама, сировото страсно овошје обезбедува 97 калории и е богат извор на витамин Ц (36% од дневната вредност, DV) и умерен извор на рибофлавин (11% DV), ниацин (10% DV), железо (12% ДВ) и фосфор (10% ДВ) (табела). Нема други микронутриенти во значителна содржина.
Фитохемикалии
Неколку варијанти на маракуја се богати со полифеноли, а некои содржат пруназин и други цијаногени гликозиди во лушпата и сокот. <references group="" responsive="1">
Петрово Брдо (Словенија)
Петрово Брдо (словенечки: Petrovo Brdo) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Клиф Ричард
Сер Клиф Ричард (англиски: Cliff Richard; родено име: Хари Роџер Веб; 14 октомври 1940) ― англиски пејач и глумец со британско и барбадоско државјанство. Во Обединетото Кралство продал преку 21,5 милиони синглови и таму е трет најпродаван музичар, веднаш зад Битлси и Елвис Присли.
Ричард прво бил претставен како бунтовен рокенрол-пејач во стил на Присли и Литл Ричард. Со неговата група Shadows, доминирал на британската популарна музичка сцена во периодот пред Битлси, кон крајот на 1950-тите и на почетокот од 1960-тите. Неговиот хит од 1958 година „Move It“ често се опишува како прва вистинска британска рокенрол-песна. Во раните 1960-ти, тој имал филмска кариера и глумел во филмови како „Младите“, „Летен одмор“ и „Прекрасен живот“ и негова сопствена ТВ-емисија на Би-би-си.
1940 ― 1958: Детство и младост
Клиф Ричард е роден како Хари Роџер Веб на 14 октомври 1940 година во Лакнау, кој тогаш бил во Британска Индија. По Убиствата во Калкута во 1946, неговите родители одлучиле да се преселат во Англија. Тој има три сестри, Џоан, Жаки и Дона (1942 ― 2016).
Во 1948 година, по Индиската независност, со семејството се преселиле во Черхалтон, Северен Сари. Таму Хари Веб се запишал во основно училиште. Во 1949 г., неговиот татко се вработил во Thorn Electrical Industries и семејството се преселило во Волтам Крос, Хертфордшир. Од 1952 до 1957 година посетувал средно училиште во Чешунт. Потоа почнал да работи како службеник во Atlas Lamps.
Хари Веб се заинтересирал за фолк-музика (скифл). На 16-годишна возраст, татко му му купил гитара, а во 1957 година ја основал училишната група The Quintones, а подоцна станал пејач во групата Dick Teague Skiffle.
1958 ― 1963: Успех и слава
Хари Веб станал водач на рокенрол-групата, Drifters. Хари Греторекс го убедил новопечениот рокенрол-пејач да го смени своето име. Го прифатил името Клиф зашто на англиски значи „карпа“, што навестува на „Рок“ (исто така на англиски значи карпа). Текстописецот на „Move It“ Ијан Семвел му го предложил презимето „Ричард“ според името на музичкиот идол на Веб, Литл Ричард.
Во 1958 година, неговата група го сменила името во „Cliff Richard and the Drifters“. Агентот Џорџ Ганџу ја видел групата на настап во Лондон и ги препорачал на проба кај Нори Парамор.
Облоке
Облоке (словенечки: Obloke) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Клиф Ричард
1958 ― 1963: Успех и слава
Во раните денови, Ричард се рекламирал како британски еквивалент на Елвис. Како и другите британски рокери, како Томи Стил и Марти Вајлд, Ричард се облекувал и имал фризура како Елвис. Кон крајот на 1958 и почетокот на 1959 година ги отпеал песните „High Class Baby“ и „Livin' Lovin' Doll“, а по нив и „Mean Streak“, преработката на песната од Лајонел Барт „Living Doll“.
„Living Doll“ била негова прва песна на врвот на топ листата. Во тоа време, со доаѓањето на Џет Харис, Тони Михан, Хенк Марвин и Брус Велч се променил и составот на групата. По правните усложнувања со американската група Drifters, и затоа што „Living Doll“ се пласирала на американската топ-40 листа ― лиценцирана од ABC-Paramount, групата била обврзана да го промени своето име во „The Shadows“. „Living Doll“ била искористена во дебитантскиот филм на Ричард, Сериозно полнење, но била преаранжирана како кантри-песна, наместо изворниот рокенрол-звук.
Ричард, а особено the Shadows, никогаш не стекнале статус на ѕвезди во САД. Во 1960 г. биле на турнеја низ Соединетите Американски Држави и биле добро примени, но слабата поддршка и распределба од американските издавачки куќи се покажало како пречка за долгорочен успех и покрај неколкуте песни што Клиф Ричард ги имал на топ-листите, како „It's All in the Game“. Ричард и неговата група се појавиле на Шоуто на Ед Саливан, кое било клучно за успехот на Битлси, но настапите во оваа емисија не им помогнало да станат успешни во Северна Америка.
Ричард и the Shadows глумеле во шест играни филмови, првиот филм Сериозно полнење од 1959 година, но уште позабележани биле во Младите, Летен одмор, Прекрасен живот и Чувари на пронаоѓачи. Овие филмови создале посебен жанр, познат како „Клиф Ричард мјузикли“ и придонеле Ричард да биде прогласен за најголема занимливост во киноблагајните во Британија во 1962 и во 1963 година, победувајќи го дури и Џејмс Бонд. Насловната песна на The Young Ones станал негов најпродаван сингл во Обединетото Кралство, продаден во над еден милион копии во ОК.
1964 ― 1975: Променети околности
Како што било случај и со другите рок-музичари во Британија, кариерата на Клиф Ричард во 1963 и 1964 година била под влијание на појавата на Битлси. Тој и понатаму бил популарен и имал хитови на топ-листите во текот на 1960-тите, но не она ниво што го имал порано. Нему, не му се отвориле вратите на американското трговиште; и покрај четирите хитови на Hot 100 (вклучувајќи ги и најдобрите 25 „It's All in the Game“) помеѓу август 1963 и август 1964 година, тој не се сметал за дел од британската инвазија, американската публика малку знаела за него.
Ричард глумел во филмот Two a Penny од 1967 година, издаден од World Wide Pictures на Били Греам, во кој тој го играл Џејми Хопкинс, млад наркодилер. Истата година го издал албумот во живо Cliff in Japan.
Подбрдо (Толмин)
Подбрдо (словенечки: Podbrdo) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Клиф Ричард
1964 ― 1975: Променети околности
Во 1968 година, ја претставувал Велика Британија на Евровизија, со песната „Congratulations“, каде загубил за еден поен од шпанската „Ла Ла Ла“. Во мај 2008 година, во извештај на Ројтерс се тврди дека гласањето на натпреварот било наместено од шпанскиот диктатор, Франциско Франко, за да бидат домаќини на натпреварот следната година (1969). Сепак, наводите се покажале како невистинити. Како и да е, „Congratulations“ бил огромен хит низ Европа и Австралија. По распаѓањето на Shadows во 1968 година, Ричард продолжил со соло кариера. Во текот на 1970-тите, Ричард учествувал во неколку телевизиски емисии и од 1970 до 1976 година имал свое шоу It's Cliff Richard. Во него покрај другите учествувале Оливија Њутн-Џон, Хенк Марвин и Уна Стабс. Во 1972 година, снимил минисерија на Би-би-си наречена Случај во кој настапувале комичари, а го отпеал и неговиот прв дует со жена - Оливија Њутон-Џон. Тој повторно го издавал албумот во живо, Cliff Live in Japan 1972 година, на кој се појавила Њутн-Џон.
Неговата последна глумечка улога на сребреното платно била во филмот Take Me High.
Во 1973 година, повторно ја претставувал Британија на Песна за Евровизија со песната „Power to All Our Friends“ и завршил на трето место, веднаш зад луксембуршката „Tu Te Reconnaîtras“ и шпанската „Eres Tú“. Ричард, исто така, бил водител на квалификаците за натпреварот за песна на Евровизија во организација на Би-би-си, Песна за Европа, во 1970, 1971 и 1972 година.
1976 ― 1994: Ренесанса
Во 1976 година била донесена одлука Ричард да се препакува како рок-музичар. Истата година, Брус Велч ја обновил кариерата на Клиф и го продуцирал албумот I'm Nearly Famous, на кој била успешната, но контроверзна песна „Devil Woman“, која станала прв вистински хит на Ричард во САД. Џеф Браун сметал дека албумот ја најавува ренесансата на Ричард. Многу музичари како Џими Пејџ, Ерик Клептон и Елтон Џон носеле беџови на кој пишувало „I'm Nearly Famous“, задоволни што нивниот идол од детството се враќа со потежок рок, со кој тој ја започнал својата кариера.
Во 1979 година, Ричард уште еднаш соработувал со продуцентот Брус Велч за поп-хит синглот „We Don't Talk Anymore“, напишан и компониран од Алан Тарни, кој се искачил на прво место во ОК и седмо место во САД. Песната била додадена на крајот од неговиот последен албум Rock 'n' Roll Juvenile, кој за неговото објавување во Соединетите Држави бил преименуван во We Don't Talk Anymore. Оваа песна ќе стане негов најпродаван сингл ширум светот, со тираж од безмалку пет милиони копии низ цел свет. Подоцна во 1979 година, Ричард настапил со Кејт Буш на прославата на 75-годишнината од Лондонскиот симфониски оркестар во Ројал Алберт хол.
Во 1980 година, Ричард официјално го променил своето име од Хари Роџер Веб во Клиф Ричард. Во исто време, англиската кралица му ја доделила наградата Офицер од редот на Британската Империја за улогата во музиката и во добротворни цели.
Во октомври 1986 година, „All I Ask of You“, дует што Ричард го снимил со Сара Брајтман од музичката верзија на Ендрју Лојд Вебер од „Фантомот од операта“ стигнал до трето место на листата во Велика Британија. Во 1987 година бил објавен неговиот албум „Always Guaranteed, кој станал негов најпродаван албум со целосно нов материјал, а на него биле двата топ-10 хит синглови „My Pretty One“ и „Some People“.
Во мај 1989 година, Ричард го издал својот 100-ти сингл, „The Best of Me“, со што станал прв британски исполнител со ваков подвиг. Синглот се искачил на второ место во ОК.
Исто така во 1989 година, Ричард ја добил највисоката британска награда: „Награда за исклучителен придонес“. Во јуни, тој го исполни лондонскиот стадион „Вембли “ две вечери со спектакуларен наслов „The Event“ пред заедничка публика од 144.000 луѓе.
На 30 јуни 1990 година, Ричард настапил пред околу 120.000 луѓе во Кнебворт Парк како дел од концерт на кој учествувале многу британски музички ѕвезди како: Пол Макартни, Фил Колинс, Елтон Џон и Tears for Fears. Концертот бил одржан за добротворни цели и биле собрани 10,5 милиони долари за деца со посебни потреби и млади музичари.
По низа хит-песни и албуми што Ричард ги имал во доцните 1970-ти до раните 1980-ти, и уште една низа во доцните 1980-ти и раните 1990-ти, тој стекна една постојана база на обожаватели, а Ричард бил еден од најпознатите музичари во Британија. Во текот на 1980-тите тој снимал со Оливија Њутн-Џон, Елтон Џон, Стиви Вондер, Фил Еверли, Џенет Џексон, Шила Волш и Ван Морисон. Во меѓувреме, Shadows повторно се обединиле (и повторно се распаднале). Тие снимале сами, но исто така Ричард им се приклучил во 1978, 1984 и 1989-90.
1995 ― 2007: Витештво
На 17 јуни 1995 година, Ричард бил прогласен за витез, и станал прв рок-музичар со таква почест. Кон крајот на 1990-тите, Ричард и поранешниот извршен директор на ЕМИ ОК Клајв Блек ја основале издавачката куќа „Blacknight“.
На следниот албум од Ричард, Wanted од 2001 година се наоѓале преработки на песни, а по него следел уште еден топ-десет албум, Cliff at Christmas. Празничниот албум содржел нови и постари снимки, меѓу кои и песната „Santa's List“, која стигна до 5-то место во 2003 година За неговиот следен албум Ричард заминал за Нешвил, каде што и го снимил Something's Goin' On (2004). Тоа бил уште еден топ-10 албум и имал три топ-20 песни во Велика Британија: „Something's Goin' On“, „I Cannot Give You My Love“, со Бери Гиб од Bee Gees и „What Car“. Two's Company, албум со дуети објавен во 2006 година, беше уште еден топ-10 албум за Ричард и имал нови песни во дует со Брајан Меј, Дион Ворвик, Ен Мареј, Бери Гиб и Даниел О'Донел, и уште неколку претходно снимени дуети со музичари како Фил Еверли, Елтон Џон и Оливија Њутн-Џон. Two's Company бил издаден за да се совпадне со неговата турнеја во Велика Британија, која пак била дел од неговата последна светска турнеја, „Here and Now“.
Уште еден компилациски албум, Love... The Album бил објавен на 12 ноември 2007 година.
2008―: 50-годишнина и обединување на Shadows
Во 2008 година, во 51-та година на Ричард во музичкиот бизнис бил објавен комплет од осум компактни диска And They Said It Wouldn't Last (My 50 Years in Music).
На 11 ноември 2008 година, на официјалната веб-страница на Ричард било објавено дека Клиф и Shadows ќе се обединат за да ја прослават нивната 50-годишнина во музичкиот бизнис. Еден месец подоцна тие настапиле во Royal Variety Performance. Во 2009 година, по концертната турнеја „Golden Anniversary“ во Велика Британија, Клиф и the Shadows ја прекинале соработката. Во октомври 2011 година, Ричард го издал албумот Soulicious, на кој има дуети со американски соул-пејачи, како Перси Слеџ, Ешфорд и Симпсон, Роберта Флак, Фреда Пејн и Канди Статон. Soulicious станал 41-виот топ-10 албум на Ричард во Велика Британија.
Тој бил меѓу изведувачите на Дијамантскиот јубилеен концерт одржан пред Бакингемската палата во јуни 2012 година. На 30 јуни 2012 година, Ричард помогнал во пренесувањето на олимпискиот факел од Дерби до Бирмингем како дел од штафетата на факелот за Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Ричард рекол дека неговото трчање со олимпискиот факел ќе биде едно од неговите топ-10 спомени.
Во ноември 2013 година, Ричард го издал 100-тиот албум во неговата кариера, The Fabulous Rock'n' Roll Songbook. До тоа време, Ричард имал објавено 47 студиски албуми, 35 компилации, 11 албуми во живо и 7 филмски саундтракови.
Во август 2018 година, Ричард го објавил албумот Rise Up, на кој имало и нов материјал. Првиот сингл од албумот, „Rise Up“, бил издаден во винил-формат и стигнал до прво место на британската табела за винил-синглови во октомври 2018 година. Тој пеел дует со велшката пејачка Бони Тајлер во песната „Taking Control“, која се појавила на нејзиниот студиски албум од 2019 година, Between the Earth and the Stars. Во 2020 година Ричард го издал албумот Music... The Air That I Breathe. На 4 јули 2022 година, Ричард го пеел неговиот хит од 1963 година „Summer Holiday“ на Вимблдон во 2022 година, како дел од прославата на стогодишнината од првенството.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Опел Дипломат
Опел Дипломат — луксузен автомобил, кој се произведувал во периодот од 1964 до 1977 година, од страна на германскиот производител Опел. Во 1964 година, Опел ги вовел своите модели на серии „А“ на КАД (Капитан, Адмирал, Дипломат).
Автопат 25 (Грција)
Автопат 25 или А25 (Αυτοκινητόδρομος 25) — автопат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува граничниот премин Драготин кон Пиринска Македонија во Бугарија на север со магистралата А2 („Егнатија“) на југ, завршувајќи во неа северно од Солун. Има должина од 96 км.
Населени места
Ова се сите населени места со свои излези на автопатот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Печине
Печине (словенечки: Pečine) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Поље (Толмин)
Поље (словенечки: Polje) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Подмелец
Подмелец (словенечки: Podmelec) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Прапетно Брдо
Прапетно Брдо (словенечки: Prapetno Brdo) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Автаркија
Автаркија (грчки: αὐτάρκεια — „самостојност“) — економски систем во кој трговските врски со надворешниот свет се строго ограничени или непостоечки. Таква политика следеле некои европски земји во XVII и XVIII век и Јапонија до средината на XIX век. Италијанската влада ја прогласила земјата за автаркија по трговското ембарго од 1935 г., иако трговијата со Германија и другите земји не ослабнала. Денес, најавтаркичен економски систем е оној на Северна Кореја, иако таа исто така задржува некои трговски врски со Кина и Јапонија. Во империјализмот се користи за запленување на туѓи земји под изговор за создавање посебен „простор“. Се врши преку високи царини, валутни и стоковни ограничувања итн.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Прапетно
Прапетно (словенечки: Prapetno) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Порезен (Толмин)
Порезен (словенечки: Porezen) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Рут (Толмин)
Рут (словенечки: Rut) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Hyundai Tucson
Hyundai Tucson (македонски: Хјундаи тусон) — компактен кросовер на корејската фирма Hyundai. Името го добил по градот Тусон, Аризона, САД.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Постаја (Толмин)
Постаја (словенечки: Postaja) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Пољубињ
Пољубињ (словенечки: Poljubinj) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Голема Река (Нигритско)
Голема Река (Μεγάλο ρέμα) — река во Нигритско, Егејска Македонија.
Течение
Реката извира од Богданска Планина источно под врвот Петало под името Сали Милос. Ја прима големата десна притока Раково и тече начелно во источен правец. По влевањето на десната притока Љасколака свртува на северозапад. Излегува од планината кај селото Лаџа, свртува на север и како регулиран канал се влева како десна притока на Струма во месноста Кара Орман.
Притоки
→ лева, ← десна
Роче
Роче (словенечки: Roče) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Крушевска Река (Егејска Македонија)
Крушевска Река или Крушовица (Αχλαδόρεμα, Ахладорема; до 1969 г. Κρουσοβίτης, Κρούσοβο Ρέμα ) — река во Драмско, Егејска Македонија, десна притока на Лештенска Река.
Реката извира под името Вангелина Река на границата со Бугарија, јужно под граничната пирамида бр. 130. Тече на југ излегува во мала котлина, во која се наоѓа поранешното село Крушево. Продолжува на југ и веднаш по стариот Крушевски мост се влева во Лештенска Река.
Беназир Буто
Беназир Буто (21 јуни 1953 - 27 декември 2007) била пакистанска политичарка, која била премиер на Пакистан од 1988 до 1990 година и повторно од 1993 до 1996 година. Таа била првата жена што ја предводела демократската влада во муслиманско мнозинство. Идеолошки либерална и секуларистичка, таа претседавала или сопретседавала со Пакистанската народна партија (ППП) од раните 1980-ти години до нејзиното убиство во 2007 година.
Од мешани родители на Синди и Курди, Буто е родена во Карачи во богато, политички важно аристократско семејство. Нејзиниот татко, основач и водач на Пакистанската народна партија Зулфикар, бил избран за премиер на социјалистичка платформа во 1973 година. Буто студирала на универзитетот Харвард и на Универзитетот во Оксфорд, каде била претседател на Оксфордската Унија. Таа се вратила во Пакистан во 1977 година, непосредно пред соборувањето во воен удар и погубувањето на нејзиниот татко. Буто и нејзината мајка Нусрат ја презеле контролата врз ППП и го воделе Движењето за обнова на демократијата во земјата; Буто била затворана повеќепати од воената влада на Мухамед Зиа-ул-Хак, а потоа била протерана во Велика Британија во 1984 година. Таа се вратила во 1986 година и под влијание на економијата на Тачер, ја трансформирала платформата на ППП од социјалистичка во либерална, пред да ја доведе до победата на изборите во 1988 година. Како премиер, нејзините обиди за реформи биле задушени од конзервативните и исламистичките сили, вклучувајќи го и претседателот Гулам Ишак Кан и моќната војска. Нејзината администрација беше обвинета за корупција и непотизам, а отпуштена од страна на Кан во 1990 година. Разузнавачките служби ги лажирале изборите во 1990 година за да обезбедат победа за конзервативниот исламски демократски сојуз (ИЈИ), по што Буто служела како водач на опозицијата.
Откако владата на ИЈИ на премиерот Наваз Шариф била разрешена под обвинение за корупција, Буто ја водела ППП до победата на изборите во 1993 година. За време на нејзиниот втор мандат ја надгледуваше економската приватизација и се обидувала да ги унапреди правата на жените. Нејзината влада била ???оштетена од неколку контроверзии, вклучително и атентатот врз нејзиниот брат Муртаза, неуспешниот државен удар во 1995 година и понатамошниот скандал за мито во кој учествувале таа и нејзиниот сопруг Асиф Али Зардари; како одговор на второто, Претседателот повторно ја отпуштил нејзината влада. ППП ги загубила изборите во 1997 година и во 1998 година Буто самоволно отишла во егзил во Дубаи, водејќи ја нејзината партија главно преку заменици. Проширената истрага за корупција кулминирала со осуда во швајцарскиот суд во 2003 година. По преговорите со посредство на Соединетите Американски Држави со претседателот Первез Мушараф, таа се вратила во Пакистан во 2007 година за да се натпреварува на изборите во 2008 година; нејзината платформа го нагласила цивилниот надзор врз војската и опозицијата кон растечкото исламистичко насилство. По политичкиот митинг во Равалпинди, таа била убиена. Одговорноста ја презела Ал-Каеда, иако осомничени се сметале и пакистанските Талибанци и разузнавачките служби. Таа била погребана во нејзиниот семеен мавзолеј.
Буто била контроверзна личност. Таа често била критикувана како политички неискусна и корумпирана и се соочила со многу спротивставувања од страна на исламистичкото лоби на Пакистан за нејзината секуларистичка и современа агенда. Во нејзината рана кариера, таа сепак била популарна во својата земја и имала поддршка од западните земји за кои претставувала демократски првак. Посмртно, таа се смета за икона за правата на жените поради нејзиниот политички успех во општество во кое преовладуваат мажите.
Клас Понтус Арнолдсон
Клас Понтус Арнолдсон (27 октомври 1844 – 20 февруари 1916 година) ― шведски автор, новинар, политичар и посветен пацифист кој ја добил Нобеловата награда за мир во 1908 година со Фредрик Бајер. Тој бил основач на Шведското мировно и арбитражно друштво и пратеник во вториот дом од 1882-1887 година.
Рани живот
Арнолдсон станал железнички службеник и се искачил на положбата управник на станицата во 1871-1881 година. Тој ја напуштил железницата и целосно се посветил на политиката. Во 1881 година, тој бил избран за шведскиот парламент.
Дела
Тој се обидел да го обликува јавното мислење и на Норвешка и на Шведска во корист на мирно решавање. Тој напишал и новинарски дела како „Дали е можен светски мир?, „Религијата во светлината на истражувањето“ и „Надежта на вековите“.
Маја Анѓелу
Маја Анѓелу (родена Маргерит Ени Џонсон; 4 април 1928 година - 28 мај 2014 година) била американски поетеса, пејачка, мемоаристка и активистка за граѓански права. Објавила седум автобиографии, три книги есеи, неколку книги поезија и е заслужна за многу претстави, филмови и телевизиски емисии кои се протегаат над 50 години. Таа добиla десетици награди и повеќе од 50 почесни награди. Анѓелу е најпозната по серијата седум автобиографии, кои се фокусираат на нејзиното детство и раните искуства како возрасна. Првата, „Знам зошто заробената птица пее“ (1969), раскажува за нејзиниот живот до 17-годишна возраст и и донесе меѓународно признание и признание.
Таа станала поетеса и писателка по низа занимања како млада возрасна личност, меѓу кои има и готвач, сексуален работник, танчер и изведувач во ноќни клубови, како член на глумечката екипа на операта Порги и Бес, координатор за Јужно- христијанската водачка конференција и како новинар во Египет и Гана за време на деколонизацијата на Африка. Таа била глумица, писателка, режисерка и продуцентка на претстави, филмови и јавни телевизиски програми. Во 1982 година, таа била прогласена за прва Рејнолдс професорка по американски студии на универзитетот Вејк Форест во Винстон-Салем, Северна Каролина. Таа била активна во Движењето за граѓански права и работела со Мартин Лутер Кинг џуниор и Малколм Х. Започнувајќи во 90-тите, таа имала околу 80 настапи годишно на јавни предавања, нешто што продолжила да го прави и во нејзините 80-ти. Во 1993 година, Анѓелу ја рецитирала нејзината „ На пулсот на утрото “ (1993) на првата инаугурација на Бил Клинтон, станувајќи првиот поет кој направил инаугуративен рецитал од времето на  Роберт Фрост на инаугурацијата на Џон Ф. Кенеди во 1961 година.
Со објавувањето на „Знам зошто затворената птица пее“, Анѓелу јавно дискутирала аспекти од нејзиниот личен живот. Таа била почитувана како портпарол на црниците и жените, а нејзините дела се сметаат како одбрана на црната култура. Нејзините дела се нашироко употребувани во училиштата и универзитетите ширум светот, иако биле направени обиди да се забранат нејзините книги во некои американски библиотеки. Најславните дела на Анѓелу се означени како автобиографска фикција, но многу критичари ги сметаат дека се автобиографии. Таа направила намерен обид да ја оспори општата структура на автобиографијата со критикување, промена и проширување на жанрот. Нејзините книги се фокусираат на теми како расизам, идентитет, семејство и патување.
Младост
Маргарита Ани Џонсон е родена во Сент Луис, Мисури, на 4 април 1928 година, како второ дете на Бејли Џонсон, вратар и бутриционист во морнарицата и Вивијан (Бакстер) Џонсон, медицинска сестра и дилер на карти. [белешка 1] Постариот брат на Анѓелу, Бејли џуниор, и дал прекар на Маргарита „Маја“, кој потекнува од „Моја“ или „Миа сестра“. Кога Анѓелу имала три а нејзиниот брат четири години, „гкатастрофалниот брак“ на нивните родители завршил и нивниот татко ги испратил во Марки, Арканзас, сами по воз да живеат со нивната баба од страната на татко им, Ени Хендерсон. Со „зачудувачки исклучок“ од суровата економија на Афроамериканците во тоа време, бабата на Анѓелу просперирала финансиски за време на Големата депресија и Втората светска војна затоа што продавницата која што ја поседувала, продавала основни потребни производи и затоа што „таа направила мудра и чесна инвестиција “.
Четири години подоцна, таткото на децата „дошол во Стампс без претходно предупредување“ и ги вратил кај нивната мајка во Сент Луис. На осум годишна возраст, додека живеела со нејзината мајка, Анѓелу била сексуално злоупотребена и силувана од страна на момчето на нејзината мајка, човек по име Фримен. Таа му кажала на својот брат, кој им кажал на остатокот од нивното семејство. Фримен бил прогласен за виновен, но бил затворен на само еден ден. Четири дена после неговото ослободување, тој бил убиен, веројатно од страна на некој од чичковците на Анѓелу. Анѓелу била нема скоро пет години, верувајќи, како што изјавила, „ Јас мислев дека мојот глас го уби; Јас го убив тој човек, затоа што го кажав неговото име. И тогаш мислев дека никогаш повеќе нема да зборувам, затоа што мојот глас може да убие секого. ” Според Марсија Ен Гилеспие и нејзините колеги, кои напишале биографија за Анџелу, во тој период на тишина Анѓелу ја развила нејзината извонредна меморија, нејзината љубов кон книгите и литературата и нејзината способност да слуша и да го набљудува светот околу нејзе.
Набрзо после убиството на Фримен, Анѓелу и нејзиниот брат биле вратени назад кај нивната баба. Анѓелу по заслуга на учителката и пријателка на нејзиното семејство, г-ѓа Берта Фловерс, почнала повторно да зборува. Фловерс ја запознала со автори како што се Чарлс Дикенс, Вилијам Шекспир, Едгар Алан По, Даглас Џонсон и Џејмс Велдон Џонсон, автори кои извршиле влијание на нејзиниот живот и кариера, како и црните женски уметници како Франсис Харпер, Ен Спенсер и Џеси Фаусет.
Кога Анѓелу имала 14 години, таа и нејзиниот брат повторно се преселиле со својата мајка, која оттогаш се преселила во Оукланд, Калифорнија. За време на Втората светска војна, Анѓелу ја посетувала Калифорниската работничка школа. На возраст од 16, таа стана првиот црна женски возач на трамвај во Сан Франциско. Таа многу ја посакувала таа работа, восхитувајќи им се на униформите на операторите  - толку многу што нејзината мајка ја нарекувала како нејзина „работа од соништата“. Нејзината мајка ја охрабрила да ја работи таа позиција, но ја предупредила дека ќе треба да пристигнува рано и да работи повеќе од другите. Во 2014 година, Анѓелу добила награда за животно дело од страна на Конференцијата за службеници за малцински транспорт, како дел од сесијата наречена  „Жени кои ја движат нацијата“.
Три недели после завршување на училиштето, на седумнаесет годишна возраст, таа го родила својот син Клајд (кој подоцна го променил своето име во Гај Џонсон).
Адолесценција и рана кариера: 1951–61
Во 1951 година, Анѓелу се оженила со Тош Ангелос, гЏрчки електричар, поранешен морнар и надежен музичар и покрај осудата на меѓурасните врски во тоа време и покрај неодобрувањето од страна на нејзината мајка. [забелешка 3] Таа се запишала на часови по модерен танц во тоа време и се запознала со танчерите и кореографите Алвин Ајли и Рут Бекфорд. Ајли и Анѓелу формирале тим за танцување, нарекувајќи се себеси „Ал и Рита“ и изведувале модерни танци во братски црнечки организации низ Сан Франциско, но никогаш не станале успешни. Анѓелу, нејзиниот нов сопруг и нејзиниот син се преселиле во Њујорк за да може да студира африкански танц со танчерот од Тринида Перл Примус, но тие се вратиле во Сан Франциско една година подоцна.
Откако бракот на Анѓелу завршил во 1954 година, таа танцувала професионално во клубови низ Сан Франциско, вклучувајќи го и ноќниот клуб Пурпле Онион, каде што пеела и танцувала на калипсо музика. Во тој период таа се претставувала под името „Маргарит Џонсон“, или „Рита“, но по предлог од страна на нејзините менаџери и приврзаници на Пурпле Онион, таа го сменила нејзиното професионалното име во „Маја Анѓелу“ (нејзин прекар и поранешно мажено презиме). Тоа било „карактеристично име“ што ја одделувало и го фаќало чувството на нејзините настапи по танц калипсо. Во периодот помеѓу 1954 и 1955 година, Анѓелу ја обиколила Европа со продукцијата на операта Порги и Бес. Таа започнала да практикува изучување на јазици од секоја земја што ја посетила и за неколку години владеела неколку јазици. Во 1957 година, водејќи се од популарноста на калипсо, Анѓелу го снимила нејзиниот први албум, Мис Калипсо, кој бил повторно издаден како цеде во 1996 година Таа се појавила и во преглед на Бродвеј инспириран од филмот Калипсо Топлотен бран во 1957 година, во кој Анѓелу пеела и изведувала свои композиции. [белешка 4] [белешка 5]
Анѓелу се запознала со романописецот Џон Оливер Килинс во 1959 година и на негово барање, се пресели во Њујорк за да се концентрира на нејзината пишувачка кариера. Таа се приклучила на Писателскиот еснаф на Харлем, каде се запознала со неколку големи афроамерикански автори, меѓу кои и Џонсон Хенрик Кларк, Роза Гај, Паул Маршал и Јулијан Мејфилд и била објавена за првпат. Во 1960 година, откако се запознала со водачот за граѓански права Мартин Лутер Кинг џуниор и откако го слушнала како зборува, таа заедно со Киленс го организирале „легендарниот“ Кабаре за слобода во корист на Јужно христијанска водачка конференција (СЦЛЦ) и била прогласена за Северен координатор на СЦЛЦ. Според научникот Лиман Б. Хаген, нејзините придонеси кон граѓанските права како собирач на средства и организатор на СЦЛЦ биле успешни и „еминентно ефикасни“. Анѓелу исто така го започнала својот про- Кастро и анти- апартхејд активизам за тоа време.
Мелсика
Реката извира западно под врвот Циганско Градиште на Родопите, на самата граница со Бугарија. Тече на запад. Кај Катун свртува на југозапад и ја прима големата лева притока притока Балабан. Продолжува на југозапад, а по Горуново свртува на југ. Под возвишението Дервиш се наочува на запад и се влева во Места северно спроти Џами Маала.
Во 1969 г. името на реката е сменето од Мелсика во Мелорема (Μελόρρεμα).
Европски пат Е86
Европски пат Е86 — пат од меѓународни европски патишта (Е-патишта) кој целосно се протега во Егејска Македонија, Грција. Почнува од Смрдеш, Костурско и завршува во Топчиево, Солунско. Има должина од 470 км.
Огист Мари Франсоа Бернер
Огист Мари Франсоа Бернер (26 јули 1829 - 6 октомври 1912) ― премиер на Белгија од октомври 1884 до март 1894 година и добитник на Нобеловата награда за мир во 1909 година.
Живот
Тој бил избран во Комората на пратеници во 1873 година и станал министер за јавни работи под Жил Малу, значително подобрување на железничкиот, каналскиот и патниот систем. По неговиот мандат како премиер, тој ја претставувал Белгија на Хашките конвенции од 1899 и 1907 година. Тој исто така бил со-добитник (со Пол д'Естурнел де Констант ) на Нобеловата награда за мир во 1909 година за неговата работа во Постојаниот арбитражен суд. Тој бил избран за претседател на комисијата создадена според правилата на таа организација во случајот „Сарваркар“ во 1911 година. Една година подоцна, тој починал во Луцерн, Швајцарија. Адвокат по професија, ја извршувал функцијата министер за јавни работи. Тој бил премиер и министер за финансии од 1884 до 1894 година. Тој ја извршувал функцијата претседател на меѓународното право на здружување од 1903 до 1905 година. Тој бил првиот претставник на Белгија на мировните конференции во Хаг во 1899 и 1907 година. Во 1912 година бил хоспитализиран во Луцерн, каде што починал од пневмонија.
Достигнувања
Тој бил првостепена сила зад предлозите за обединување на меѓународното поморско право. Голем број конвенции за судири и помош во море, изготвени во 1910 година, набрзо биле потпишани од многу нации.
Државен пат 2 (Грција)
Државен пат 2 или ЕО2 (Εθνική Οδός 2) — пат во Егејска Македонија и Западна Тракија, Грција. Го поврзува граничниот премин кон Албанија во Смрдеш (Кристалопиги), Костурско со граничниот премин кон Турција во Бахчеќој (Кипи), Дедеагачко. Пуштен е во употреба на 23 јули 1963 г. и денес има вкупна должина од 630 км.
Ова е обичен пат со една лента по правец, без сложени клучки. Делот источно од Солун е заменет со поновиот автопат А2 („Егнатија“). Потегот од албанската граница до Солун е дел од Европскиот пат Е86.
Поважни населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
1917 (филм)
„1917“ — филм на режисерот Сем Мендес (Sam Mendes) од 2019 година. Мендес е автор и на сценариото, заедно со Кристи Вилсон-Кернс (Krysty Wilson-Cairns). Главните улоги ги играат: Џорџ Меки (George Mackay), Дин-Чарлс Чепмен (Dean-Charles Chapman), Марк Стронг (Mark Strong), Ендрју Скот (Andrew Scott) и Ричард Маден (Richard Madden). Во 2020 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ во следниве категории: најдобра фотографија (Роџер Дикинс), најдобри визуелни ефекти (Гијом Рошерон, Грег Батлер и Доминик Туи) и најдобро мешање на звукот (Марк Тејлор и Стјуарт Вилсон). Исто така, филмот е добитник на наградата БАФТА во категориите: најдобар режисер, најдобар филм, британски филм на годината, најдобра фотографија, како и добитник на наградата „Златен глобус“ за најдобар игрна филм и за најдобар режисер.
Синопсис
Во филмот се прикажува судбината на двајца британски војници во текот на Првата светска војна. Разводниците Скофилд и Блејк добиваат невозможна задача: мора да се пробијат низ непријателската линија за да пренесат една порака која може да ги спаси животите на 1 600 нивни соборци, меѓу кои се наоѓа и брат му на Блејк.
Друмбанда
Друмбанда или Друмбета (Λυσσασμένη, Лисасмени; старо: Ντρουμπάντα, Друмбанда) — река во Гребенско, Егејска Македонија, десна притока на Бистрица.
Реката извира под името Ватилакос од најисточните расклонки на Пинд и тече во источен правец. Прима низа мали притоки, од кои најголема е левата Турника. Минува јужно од Милја и под името Друмбанда се влева во Бистрица спроти месноста Кулурија, северно од Аспрокамб.
Во 1969 г. името на реката е сменето од Друмбанда во Лисасмени.
Лимбини
Лимбини или Драмбутиотикос (Λιμπίνι) — река во Населичко, Егејска Македонија.
Описание
Реката извира од источните делови на планината Горуша, северно од Блазом. Тече на североисток низ областа Населица. Пред селото Вајпеш свртува на југоисток и се влева во Бистрица како нејзина десна притока североисточно од гратчето Лапчишта.
Притоки
→ лева, ← десна
Фојник (планински врв)
Фојник — врв на крајната источна падина на Сува Гора, кој стрмно се издигнува веднаш над левиот западен брег на вештачкото езеро Козјак на реката Треска во областа Порече.
Неговата височина изнесува 1420 метри, а поради неговата местоположба од него се пружа прекрасен поглед на целото езеро Козјак и долината на Треска, како и планината Караџица и масивот Мокра. На самиот врв е изградена црквата „Св. Преображение“, за чија прослава уште одамнина се прави голем општонароден собир, кој е овековечен и со стари слики од теренските истражувања на Порече направени од полскиот етнолог и етнограф Јозеф Обрембски во 1932 година.
Опел Регент
Опел Регент — луксузен автомобил, кој се произведувал во периодот од 1928 до 1929 од страна на германскиот производител Опел. Моделот имал две варијанти, едната со две врати (седан), а другата купе со две врати. Официјалното име на моделот било Опел 24/110.
Регент бил долг 5.400 мм и бил достапен за 25,000 марки. Имал осум цилиндричен мотор со капацитет од 6 литри кој дозволува најголема брзина од 130 км на час.
Во март 1929 година, Џенерал моторс купил 80% од акционерскиот капитал на Адам Опел АГ. Бидејќи ЏМ се плашел од преголема конкуренција, сите 25 претходно продадени модели на Регент требало да бидат повторно купени. Од овој модел не е сочуван ниту еден автомобил.
Името Регент било подоцна користено за луксузни верзии на некои модели, како што е Опел Регент 1.8 литри во 1932 година.
Сјуца
Сјуца (Σιούτσα) — река во Гребенско, Егејска Македонија, десна притока на Бистрица.
Реката извира од Пинд, северно од врвот Зварнистра под името Ѕаруна (Τζαροΰνα), во 1969 г. сменето во Дјаволос (Διάβολος). Тече на север, по што свртува на североисток и образува јаз помеѓу Лимбинова Бигла од север и Кондојанова Чука од југ. Ја прима големата лева притока Мавромати и свртува на југоисток. Откако ќе излезе од планината, тече начелно на североисток се влева во Бистрица североисточно од селото Арап. Тука е вештачкото Иларионско Езеро.
Фтелија (река)
Фтелија (Φτελιά) — река во Кожанско, Егејска Македонија, лева притока на Бистрица.
Реката извира на Црвена Гора источно од највисокиот врв Буринос (Вуринос, Дрисинкос, 1663 м) под името Вуринос Лакос. Тече на североисток, а потоа на север. Североисточно од врвот Цуцуљанос (1460 м) и јужно од врвот Сифириѕес (1465 м) реката нагло свртува на исток. Излегува од планината и ги носи имињата Зигости и Танаси. Минува јужно од с. Милотин завртува на југоисток и се влева во Бистрица во вештачкото Витивјанско Езеро јужно од Кесарија.
Черешовско Езеро
Недалеку низводно лежи друга акумулација, наречена Олско Езеро.
Државен пат 3 (Грција)
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
Фредрик Бајер
Фредрик Бајер (21 април 1837 - 22 јануари 1922) ― дански писател, учител и пацифист политичар кој ја добил Нобеловата награда за мир во 1908 година заедно со Клас Понтус Арнолдсон.
Живот
Тој бил син на свештеник роден во Нeствед во 1837 година. Бајер служел како офицер во данската војска, борејќи се во Втората шлезвишка војна во 1864 година против Прусија и Австрија каде што бил унапреден во чин прв поручник. Бил отпуштен во 1865 година и се преселил во Копенхаген каде станал учител, преведувач и писател.
Тој влегол во данскиот парламент во 1872 година како пратеник во Долниот дом и таму работел пследните 23 години. Како член на парламентот, тој работел за употреба на меѓународна арбитража за решавање на судири меѓу државите, а поради напорите на Бајер надворешните односи станале дел од работата на данскиот парламент и дека Данска учествувала во Меѓупарламентарниот сојуз од почетокот и заслужи истакната положба меѓу своите пратеници.
Цитат
"„Секогаш мора да имаме на ум дека правото треба да се замени за моќта, дека мора да се внимава да им служи на интересите на правото."
ПУ „Кочо Рацин“ - Беранци
Основно училиште „Кочо Рацин“ (официјално: Подрачно основно училиште „Кочо Рацин“ - Беранци; скратено: ПОУ „Кочо Рацин“) — подрачно основно училиште во селото Беранци, составен дел на истоименото училиште во селото Ивањевци.
Училиштето е именувано по македонскиот поет Кочо Рацин.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа на влезот од селото, непосредно од десната страна на патот кој води од Ивањевци.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Црква „Св. Димитриј“ - Долна Чарлија
Историја
Црквата е изградена на стари темели во 1895 година.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Могила
Свети Архангел Михаил — главна селска црква во селото Могила. Црквата се наоѓа во непосредна близина на сретселото. Во октомври 2013 година моштите на Димче Могилчето биле пренесени во оваа црква.