cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Муштулук
Муштулук или мужде  — обичај да се плати за добра вест на оној кој прв ќе ја јави. Муштулук е персиски збор и се користи за време на среќни настани (раѓање на дете, свршувачка, враќање од печалба, итн.). Обичај е човек, гласник, кој ја носи веста и кој се нарекува муштулугџија, да оди од член до член на семејството, односно секој што го интересира радосната вест, а секој посебно плаќа.
Гербштет
Гербштет (Gerbstedt) — мал град во Саксонија-Анхалт, во округот Мансфелд-Зидхарц. Историски бил град на рудари и кожари (на германски Gerber), од каде дошло и името на градот.
Географија
Градот Гербштет се наоѓа 9 километри западно од Хетштет и 13 километри северно од градот Ајслебен.
Делови на градот
Следните Ortsteile (градски единици) се делови на градот Гербштет:
NGC 5379
NGC 5379 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5379 се споменува и како UGC 8860, MCG 10-20-49, CGCG 295-26.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5379 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5379 има привидни димензии од 2,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 55 м 34,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 44' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 5379 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49508. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3858. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Гаспар Диге
Гаспар Диге (Gaspard Dughet) (, –, ), исто така познат како Гаспар Пусен — француски сликар.
Животопис
Диге е роден во Рим, син на француски слаткар  и неговата италијанска сопруга. Тој секогаш бил сметан за француски сликар, иако всушност, тој никогаш не ја посетил Франција. Околу 1635 година тој станал ученик на Никола Пусен, кој се оженил со неговата сестра Ана пет години порано. Заради таа врска тој бил широко познат како „Гаспар Пусен“.
Тој бил специјализиран во пејзажи на Римската Кампањa, заедно со неговиот современик Салватор Роза, еден од двајцата водечки сликари на пејзажи на своето време. Насликал неколку циклуси на фрески кои прикажувале различни места околу Рим, во Колона Палата. Работел со Пјер Франческо Мола, Коза и Матија Прети во Валмонтоне. Тој често соработувал со Гијом Куртоа кој ги сликал се насликани на стафаж во неговите пејзажи. Ова било случај, на пример, во делата за Палазо Памфилиј. Постои уште еден циклус од Диге, иако во лоша состојба, во Сан Мартино пи Монти.
Диге починал во Рим на 27 мај 1675 година.
Влијание
Во текот на 18 век сликите на Диге станале особено популарни меѓу британските колекционери, до таа мера што неговото име станало прилог на речиси секоја класична сцена, и неговиот стил се покажал како влијателен на британските пејзажи. Неговата Жртва на Авраам,претходно бил во имотот на Колона, а сега заедно со други негови дела, е во Националната галерија, Лондон.
Грб на Бахамите
Грбот на Бахами о сочинуваат штит поделен на два нееднакви хоризонтални делови. Во долниот дел се наоѓа едрилица]], а во горниот дел се наоѓа златно Сонце на сино поле. Шлемот на врвот на штитот е фронтално ориентиран, има златна боја, со сино-златен венец. На врвот на грбот се наоѓа школка. Држачи на штитот се сабјарка и фламинго. Делот од грбот е поделен на уште два дела - приказ на море под сабјарката и градина под фламингото. На златна трака е испишано мотото - "Forward, upward, onward together" (Напред, повеќе, далеку заедно).
Симболика
Бродот претставува караката Санта Марија на Кристофер Колумбо, која плови под Сонцето. Држачите на штитот се националните животни на Бахамите, а на дното се наоѓа националното мото, додека пак делот ја симболизира географијата на островите - море и копно. Школката на врвот ја симболизира разновидната флора и фауна на островот.
Сјајните бои на грбот ја претставуваат сјајната иднина на островот.
Хетајри
Хетајри или Етери или Кралски другари — стара установа во политичкиот и воениот систем на Античка Македонија, составена од околу 100 на број македонски благородници. Хетајрите биле придружници на кралот во мир, кога со него учествувале на најголемите празници и обреди, но и во војна кога се бореле како коњаници под негово заповедништво. Во некои историски извори оваа древна македонска установа се среќава и под имињата кралски пријатели или пријатели на кралот, бидејќи нејзините членови биле во најблиски односи со кралот уште од неговото детство и често го советувале за важни прашања од политичкиот и воениот живот.
Стрелцов (филм)
Премиерата на филмот била закажана за 16 април 2020 година, но подоцна била одложена поради пандемијата на коронавирус. Премиерата на филмот била на 24 септември 2020 година.
Заплет
Едуард Стрелцов, млад и перспективен фудбалер, играл во фудбалскиот тим „Фрејзер“. На патот кон пријателската игра со московскиот торпедо, Стрелцов свратил до базенот, каде што во бифето работела неговата пријателка Марина, за да ја повика да дојде на мечот. Но, Марина не можела да замине затоа што тројца посетители одбивале да платат. Стрелцов се обложува со посетителите: тие да платат ако ја погоди топката илјада пати. Стрелцов ја добил опкладата, но доцнел на почетокот на мечот, а Фрејзер примиле три гола без него. Стрелцов му помогнал на тимот да надомести,и  натпреварот завршил нерешено. Тренерот на Торпедо, Виктор Маслов и напаѓачот на Торпедо, Артјомов, тогаш го забележале Стрелцов како фудбалер.
Истовремено со доаѓањето во тимот на Стрелцов, се појавил и нов вработен во администрацијата на Торпедо : со идеолошкиот оддел раководел официјално Јуриј Дмитриевич Посников. На еден од состаноците на Посников му привлекло внимание фактот дека Стрелцов не ја поддржувал  јавната осуда за пијаниот голман и не гласал за негово исфрлање од тимот.
Заменувајќи го Артјомов на двобојот со Торпедо против Спартак Москва, Стрелцов го постигнал решавачкиот гол. Артјомов, една ноќ, го зел Стрелцов: го опил и му ја демолирал хотелската соба. Но, тимот се заложил за Стрелцов пред Маслов, и тој го избркал Артјомов од тимот.
Стрелцов станал клучен играч во Торпедо. Постигнувајќи слава и успех, тој водел немирен начин на живот со Марина и неговите пријатели од детството. Ова не му се допаѓало на Посников и го спречил Стрелцов да влезе во репрезентацијата на СССР. Посников ја ноосел својата вработена Ала на еден од тренинзите во Торпедо за да го подготви Стрелцов за влез во Комсомол. Меѓусебна симпатија се развила помеѓу Стрелцов и Ала, но Стрелцов не успеал да го положи испитот за влез во Комсомол  од прв пат.
На натпреварот помеѓу Москва „Торпедо“ и „Динамо“, Стрелцов повторно се сретнал со својот стар непријател Артјомов. Подлегнувајќи на провокацијата, Стрелцов сериозно го повредил Артјомов. Посников го поставил прашањето за протерување на Стрелцов од „ Торпедо “, но Маслов ја презел целата вина врз себе и самиот си дал оставка. Како благодарност до тренерот, Стрелцов сериозно се подготвувал за преиспитувањето, и се приклучува на Комсомол по вториот обид и влегува во репрезентацијата на СССР.
Една година подоцна, репрезентацијата на СССР заминала во Лајпциг на натпреварите од квалификациската фаза за СП 1958 година. Стрелцов задоцнил на возот затоа што се успал и се обидувал да го стигне возот со автомобил. Министерот на железницата наредил да се запре експрес возот во Можајск, но  Стрелцов доцнел и  таму (или возот не застанал, спротивно на наредбата). Потоа, Стрелцов се обратил кон еден возач на камион за помош. Тој не му верувал на фудбалерот сè додека Стрелцов, како доказ, не го шутнал кочанот од  главата зелка и зелката одлетала во  пространството. Возачот го стигнал возот, а Стрелцов скокнал од автомобилот во  задниот дел,на вагонот од возот кој бил во движење.
Со Стрелцов, репрезентацијата на СССР за прв пат во историјата се пласирала на Светското првенство. Стрелцов бил лично награден со Орден на значката на честа. Означувајќи го својот излез од групата, Стрелцов се скарал со Посников заради Ала и го удрил во лицето пред очите на еден од  британски новинар.
Ден пред итното заминување на тимот на тренинг   кампот на  Стрелцов тој се регистрира и заминува со  Ала, а Марина доаѓа кај Посников и се жали дека неговиот вработен и го украл нејзиното момче. Посников и Марина прават предавнички план против Стрелцов.
Посников го убедувал Хрушчов дека на земјата не ѝ треба таков фудбалер. Покрај тоа, новинарот во еден англиски весник ја опишал тепачката што ја видел. Брежњев се обидувал да интервенира, но Хрушчов го прочитал написот во весникот и му поверувал на Посников. Стрелцов е осуден на 12 години затвор. Ала, поверувала дека нејзиниот сопруг е виновен и се развела од него. Подоцна таа дознала дека е бремена со Стрелцов. Посников дошол кај Ала во болницата и ја запросил, но таа го одбила.
Пет години подоцна, Хрушчов поднел оставка, а Стрелцов е ослободен. Маслов го посетувал во затворот. Повторно започнал да работи со Стрелцов: тој му помогнал да си ја врати формата,и да се врати во Торпедо и во репрезентацијата на СССР, во чиј стручен штаб сега е и Артјомов. Поранешните непријатели се помириле.
Стрелцов ја запознал својата ќерка Мила, но не и ја кажал вистината. Ала, која не му простила на својот поранешен сопруг, јасно му ставила шдо знаење дека не сака да го види. Потоа, Стрелцов отишол кај Марина и ја замолил да и ја каже вистината на Ала. Марина се согласила, бидејќи всушност не посакувала да му  наштети на Стрелцов - Посников пред пет години ја убедувал Марина дека Стрелцов ќе биде ослободен од обвинението.
На пријателски натпревар помеѓу репрезентациите на СССР и Бразил, на кој ќе дојде Пеле. Стрелцов бил најавен за тој натпревар, бидејќи Хрушчов бил заменет од Брежњев, лојален на Стрелцов, како генерален секретар на Централниот комитет на ССПС. Целиот стадион со нетрпение го очекувал враќањето на играчот на теренот, но непосредно за време на презентацијата на тимовите, Посников влегува во соблекувалната и вели дека тој лично поднел петиција за отстранување на Стрелцов од игра. Судијата можел само да се покори, а Стрелцов бил заменет со Банишевски. Оваа одлука предизвикала немири кај навивачите: тие го скандирале името на Стрелцов и запалиле весници. Почетокот на натпреварот бил одложен поради немирите на трибините. Играта била загрозена, но повикот на Брежњев ставил сè на свое место.
Посников бил сменет од функцијата, а Стрелцов влегол на теренот. Ги гледал Ала и Мила на трибините, и се сретнал со Пеле. Натпреварот започнал,а со првиот удар на Стрелцов на топката завршува и филмот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ревеник
Ревеник или Равеник (Μεγάλη Παναγία) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Мегали Панагија бил дел од општина Ревеник.
Географија и местоположба
Стано се наоѓа на 31 километри северозападно од гратчето Ерисово и на 99 километри источно од Солун, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 440 метри. Ревеник се наоѓа во подножјето на ридот Хтикела, дел од јужното подножје на Холомонда. На четири километри од селото се наоѓа манастирот „Света Богородица Заштитничка“.
Ревеник опфаќа површина од 110 квадратни километри.
Ран период
Селото е едно од главните на полуостровот и истовремено едно од најстарите. Неговото име често се споменува во светогорските документи. Најраното сведоштво за него постоење е споменувањето на тврдината „Аравеникија“ (καστέλιον Αραβενικαίας) во 1379 година. Црквата „Рождество Богородично“ во тврдината се смета дека била изградена во 1007 година. На реката во селото е зачуван камен мост, кој се смета дека бил изграден пред илјада години.
Отоманско Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 1120 жители Грци.
Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 865 Грци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година селото било преименувано во Мегали Панагија, според името на црквата „Света Богородица“.
Во 1932 година многу стари куќи на селото биле разурнати од земјотресот од Јерисос. Селото настрадало и во текот на Втората светска војна. Во 1955 година била изградена најголемата парохиска црква „Свети Василиј“.
До 2011 година селото претставувало центар на општина Мегали Панагија.
Демографија
На пописот од 1913 година биле евидентирани 1620 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1862 жители. Во 1928 година селото броело 2077 жители, додека во 1940 година селото броело 2354 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 2058 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2477 жители, во 1971 година имало 2358 жители, во 1981 година имало 2397 жители, додека во 1991 година имало 2620 жители. Денеска, населението на селото е 2592 жители според пописот од 2011 година.
Култура
Во селото има 12 основни училишта, 2 градинки, средно училиште и фудбалски тим, клиника, градското собрание итн. Во селото, кое има изглед на мало гратче постојат поголем број на трговски и занаетчиски дуќани, полициска станица и пошта.
Населението главно се занимава со производство на маслинка и други јужни овошја.
Александар Кировски
Александар Кировски (25 декември 1990 година) е српски пензиониран фудбалер, кој играше како голман. Кировски е со македонско потекло.
Клупска кариера
Кировски ја започна својата кариера во Земун во сезоната 2008–09. Тој бил прв избор на голман три сезони, со речиси 100 официјални настапи за клубот. Кировски потоа поминал две сезони во Црвена ѕвезда од Белград, пред да се врати во Земун во летото 2013 година. Кировски бил избран за најдобар голман во сезоната 2016–17 во Првата лига на Србија, според српскиот весник „ Спортски журнал“. На 22 јуни 2017 година, Кировски потпишал двегодишен договор со Чукарички. По една сезона со Чукарички, Кировски взаемно го раскинал договорот и го напуштил клубот по завршувањето на сезоната 2017–18 во српската Суперлига. На 20 јуни Кировски бил промовиран за нов играч на Вардар од спортскиот директор Дарко Панчев. Во декември 2018 година, Кировски го раскина договорот со Вардар и го напушти Вардар како слободен играч, пропуштајќи да има официјален настап за клубот.
На 5 февруари 2019 година, Кировски се приклучил на ФК Будуќност Добановци. По краткиот престој во ОФК Жарково, Кировски се вратил во Будуќност Добановци во јануари 2020 година, за да се пензионира четири месеци подоцна на 30-годишна возраст, во мај 2020 година, по неговата петта операција на грбот.
Репрезентативна кариера
Кировски ја претставувал Србија на УЕФА првенството до 19 години во 2009 година. Тој го направил своето деби за српската репрезентација до 21 година во пријателски натпревар против бугарската репрезентација до 21 година на 25 март 2011 година, победа на домашен терен со 4–1. Неговиот втор натпревар беше во победата од 2-0 на домашен пријателски натпревар над Молдавија У21 на 14 август 2012 година.
946
946 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 946 година од новата ера, 946. од првиот милениум, 46. од X век и седма од 940-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 946 година се протега во 3582 и 3583, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3642 и 3643 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1489. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 334 и 335 исламска година.
Емкендорф
Емкендорф (Emkendorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Рум Срт Махала
Рум Срт Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Горни Куќи (Слепче)
Горни Куќи — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Слепче. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа на 1,3 км западно од селото, во нива на месен селанец, каде се гледаат грамади од градежен материјал, а според кажувањето на друг жител на селото, во ова наоѓалиште биле најдени и питоси. Еден од питосите се чува во Слепченскиот манастир.
Павел Муравски
Павел Муравски (Муравський Павло Іванович, роден 14 јули, 1914 год. во с. Дмитрашковка, Виничка област) е украински хорски диригент. Тој е редовен професор на музичката академија „П. И. Чајковски“ и почесен член во Украинската академија на науките и уметностите. Се смета за важен културен деец во својата родна земја, а неговиот труд бил одликуван со многу почести, меѓу кои орденот Херој на Украина и признанието Заслужен уметник на Украина.
Музичка академија завршил 1934 г. во Киев, а потоа бил наставник по музичко во едно средно училиште од Чернобил, каде водел неколку детски хорови. Во јуни, 1941 г. дипломирал на Киевскиот конзерваториум, а со компонирање музика започнал на Далечниот Исток, каде основал два хорски ансамбли.
По демобилизацијата, по советите од неговите поранешни учители, Муравски го формирал мешаниот хорски ансамбл „Трембита“, кој брзо прераснал во позната музичка институција низ тогашен СССР. Паралелно со водење на хорот, Павел предавал и на конзерваториумот во Лавов. Во периодот 1964-1969 добил неколку државни награди за неговата работа. Заедно со оперскиот пејач Борис Гмирја одржале неколку концерти по класична украинска музика, вклучувајќи и композиции со мотиви од поезијата на Тарас Шевченко. Во соработка со Гмирја снимил и неколку музички дискови, кои биле пласирани во Москва, Монтреал и Париз.
Во неговиот творечки опус се вбројуваат преку 1000 музички дела, кои биле инспирирани од големите советски композитори Петар Илич Чајковски, Модест Мусоргски и Игор Стравински. На 21 ноември 2009 г. неговиот дом во родното село Дмитрашковка бил преуреден во спомен-музеј, а од 2010 г. во тоа место се одржува традиционален фестивал на кој учество земаат хорските ансамбли од околните градови.
77 п.н.е.
77 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 77. година пред новата ера, 77. од првиот милениум п.н.е., 77. од 1 век п.н.е. и осма од 70-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5431 и 5432 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4673 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3683 и 3684 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 676.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 77 година се протега во 2559 и 2560, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2619 и 2620 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 466. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 719 и 718 исламска година пред хиџра.
Лесково
Лесково — напуштено село во Општина Демир Хисар, во областа Железник. Денес во него има остатоци од неколку куќи, црква и селска чешма.
Географија и местоположба
Ова е типично планинско и село, сместено на тешко пристапна положба на ридот Илиница. Атарот му зафаќа површина од и лежи на надморска височина од 1.000 м.
Историја
Во XIX век Лесково било наполно македонско село во Демирхисарската нахија на Битолската каза. Црквата „Св. Илија“ е од XIX век. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Лесково (Лсково) имало 260 жители, сите Македонци христијани.
Целото население на селото било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лесково живееле 280 Македонци под егзархијата.
При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 г. четворица лесковчани се земени во Македонско-одринските чети.
Во 1953 г. селото броело 320 жители, за во 1971 г. да се намали на само 67. Напуштено е некаде по 1981 г., кога, според пописот од таа година, имало само еден жител.
Родови
Лесково е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Археолошки наоѓалишта
Околу селото можат да се сретнат следниве археолошки наоѓалишта кои сведочат за неговото средновековно минато:
Иселеништво
До 1952 година иселеници од селото имало во Романија (1 семејство), Битола (2 семејства) и во Крушево (1 семејство).
Посилен бран на иселување има после 1960 година кон Демир Хисар, Битола и др. Селото се смета како напуштено уште од 1981 година, кога последен пат е забележан 1 жител.
Занимливости
Македонскиот писател Горјан Петревски, дејствието на романот „Вечниот ветар“ го сместува во Лесково, во шеесеттите години на минатиот век.
Алтмитвајда
Алтмитвајда (Altmittweida) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Жупански мост
Жупански мост (Γεφύρι Του Ζουπάνι) — стар камен мост во Населичко, Егејска Македонија.
Кристијан Бергстрем
Пер Кристијан Бергстрем (19 јули 1967) е поранешен тенисер од Шведска, кој станал професионалец во 1985 година. Тој не освоил ниту една титула (ниту во поединечна конкуренција, ниту во парови) во текот на неговата кариера, но стигнал до три четвртфиналиња во поединечна конкуренција на грен слем турнирите: во Вимблдон (1990 и 1994 година) и Австралија Опен (1993 година). Десноракиот Бергстрем го достигнал својот највисок индивидуален пласман на АТП листата на 27 јануари 1992 година, кога бил светски играч број 32.
1986–1987 година
Бергстрем ја започнал 1986 година рангиран на 410-то место во светот на АТП листата и тогаш најмногу се натпреварувал на АТП Челинџер турнирите. Стигнал до четврт-финалето на Париоли Челинџер турнирот, до полуфиналето на Челинџер во Берген, а неговиот најдобар резултат бил освојувањето на Челинџер Тампере турнирот. Бергстрем, исто така, се квалификувал на два Грен слем турнири и тоа на Отвореното првенство на Франција во Ролан Гарос и Отвореното првенство на САД во Њујорк, губејќи уште во првото коло.
Во 1987 година Бергстрем стигнал до четврт-финалето на Дортмунд Челинџер, а го освоил Порто Челинџер турнирот. На Гран-при турнирот Лорејн Опен во Нанси и во Мадрид тој стигнал до четврт-финалето. Бергстрем учествувал на три Грен слем турнири, победувајќи ги сонародниците од Шведска во првото коло на секој од нив. На Отвореното првенство на Франција го победил Јохан Карлсон во првото коло, на Вимблдон, Питер Лундгрен, а на УС Опен, Микаел Пернфорс морал да се повлече во првото коло. Бергстрем загубил во второто коло на сите три настани и ја завршил годината рангиран на 69-то место во светот на АТП листата.
1988–1989 година
Бергстрем во 1988 година не се натпреварувал на ниту еден Челинџер турнир. На Гран-при турнирите стигнал до две четврт-финалиња, првото во Мец (Франција) и второто во Женева (Швајцарија) и две полуфиналиња во Баштад (Шведска) и Тулуз (Франција). Тој ја имал својата прва победа над еден од топ десет играчи кога го победил светскиот играч број 10, Анри Леконте на турнирот во Тулуз.
Сезоната 1989 му била помалку успешна бидејќи Бергстрем стигнал до три четвртфиналиња, во Милано (Италија), Баштад (Шведска) и Тулуз (Франција). Во ноември стигнал до полуфиналето на Копенхаген Челинџер во Данска и ја завршил годината рангиран на 106-то место во светот.
1990–1991 година
Во текот на април 1990 година, Бергстрем стигнал до четврт-финалето во Минхен како квалификант, губејќи од крајниот победник Карел Новачек. Тој, исто така, се квалификувал за Отвореното првенство на Франција, губејќи во 5 сета во 3.коло од 11-от носител Мајкл Чанг. На Вимблдон тој го победил 11-ти носител и светскиот број 21 на АТП листата, Гај Форгет и тоа во четвртото коло, а загубил во четврт-финалето од неговиот сонародник Стефан Едберг. Во текот на октомври 1990 година стигнал  до четврт-финалето во Тулуз, а во ноември до полуфиналето на затвореното  натпреварување во Лондон. Како резултат на неговиот успех на Вимблдон таа година, Бергстрем се квалификувал како еден од шеснаесетте најуспешни играчи за крајниот Грен слем куп, каде што загубил уште во првото коло од чехот Иван Лендл.
Бергстрем ја започнал 1991 година со доста голем успех стигнувајќи до полуфиналето во Велингтон и четврт-финалето во Оукленд. Тој стигнал и до четврт-финалето во Ротердам, Копенхаген, Базел и Тулуз, каде го победил светскиот рекет број 5, Мајкл Стих во првото коло. Бергстрем исто така одиграл две полуфиналиња, во едното во Минхен каде го победил Томас Мустер, а второто во Баштад. Неговиот најдобар резултат на Грен слем турнирите бил уште еднаш на отвореното првенство Обединетото Кралство во Вимблдон, каде што го победил Бред Гилберт на својот пат до осминафиналето (во шеснаесет финалето).
Бергстрем се пробил во првите 50 играчи во светот за прв пат на 22 април 1991 година кога бил на 48то место на АТП рангирањето и во текот на октомври напредувал до 40то место на АТП рангирањето. Тој го имал својот прв настап за шведскиот Дејвис куп тим во квалификациското коло за најсилната светска група против Филипините во Манила. Тој ги освоил двата натпревари во поединечна конкуренција и здружувајќи се со Рикард Берг, го освоил и натпреварот во двојки.
1992–1993 година
Бергстрем своето прво финале на АТП турнирите го имал на првиот АТП турнир во годината во австралиска Аделаида, губејќи од Горан Иванишевиќ во три сета. Следната седмица стигнал до четврт-финалето во Сиднеј победувајќи го светскиот рекет број 9, во тоа време чехот Петр Корда во второто коло. Тој го завршил своето патување во Австралија во 1992 година победувајќи го светскиот рекет број 7, Гај Форге, на патот до најдобрите 16 на Австралија Опен. По завршувањето на Отвореното првенство на Австралија Бергстрем го достигнал својот највисок поединечен пласман на АТП листата и тоа 32то место. Подоцна во годината, тој стигнал и до четврт-финалето во Бастад и Тулуз.
Со својот партнер швеѓанецот Магнус Густафсон, Бергстрем стигнал до своето прво и единствено финале во двојки на АТП турнирот во Баштад. Тој го одиграл својот втор настап во Дејвис купот за Шведска во четвртфиналето на светската група против Австралија, кога го заменил Густафсон за еден натпревар во поединечна конкуренција, а потоа го победил Ричард Фромберг. Бергстрем ја завршил 1992 година на 58то место на АТП листата во светот.
Бергстрем ја започнал 1993 година со тоа што втора година по ред играл во финалето на турнирот во Аделаида, губејќи од колегата швеѓанец Никлас Култи. На Австралија Опен тој станал првиот играч кој го победил Иван Лендл во првото коло, и со тоа го соборил рекордот на Лендл од 40 последователни победи во првото коло на настапи на Грен слем. Откако го победил осмиот носител Лендл во првото коло, тој го победил и светскиот рекет број единаесет и десетти носител на турнирот, Вејн Фереира пред да загуби подоцна од сонародникот Стефан Едберг во четврт-финалето. Бергстрем, исто така, стигнал до четврт-финалето на турнирот во Пекинг и полуфиналето на турнирот во Баштад и Тулуз и ја завршил годината на 52то место во светот.
1994–1996 година
1994 година започнала помалку успешна за Бергстрем и тој стигнал само до две четврт-финалиња пред Отвореното првенство на Франција во Ролан Гарос, каде што загубил во второто коло од квалификацискиот турнир. Неговото прво четвртфинале му било на Отвореното првенство на Јужна Африка во Сан Сити, каде што го победил својот сонародник и светски рекет број 10 во тоа време, Магнус Густафсон. Неговиот втор четвртфинален настап бил на АТТ Челинџ во Атланта (САД). Најдобриот резултат на Бергстрем таа година му бил на отвореното првенство на Обединетото Кралство во Вимблдон, каде што стигнал до четвртфиналето, по втор пат во неговата кариера, со победи над Диего Наргисо - прво коло, Грег Руседски - второ коло, Жорди Бурило - трето коло и Брајан Шелтон во осминафиналето пред да загуби од Борис Бекер.
Бергстрем ја започнал 1995 година со рангирање од 112 на АТП листата. Тој ја завршил годината со само две победи во натпреварите на турнирите и со рангирање на АТП листата на 259то место во светот. Неговиот најдобар резултат бил на турнир од класата на Челинџер на Тампере Опен каде што морал да се квалификува за главните натпревари, а потоа успеал да стигне до финалето пред да загуби од Гало Бланко.
Во 1996 година Бергстрем учествувал на сателитското коло ИТФ и во текот на април победил на колото во Германија. Тој го имал својот последен настап на АТП турнир во неговиот роден град на Шведскиот опен во Баштад каде што настапувал во главниот дел како среќен губитник односно како прв резервен играч, а потоа загубил на почетокот од турнирот во првото коло од Ричард Фромберг.
Гнуц
Гнуц (Gnutz) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Румилја
Румилја — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Кирхцартен
Кирхцартен — град во округот Брајсгау-Хохшварцвалд во сојузната германска држава Баден-Виртемберг во југозападна Германија.
Ционистички земјоделска подготвителна фарма била основана во Кирхцартен во 1919, да ги подготвува младите луѓе да станат фармери во Ерец Израел.
Синагогата во Кирхцартен има цел на сет на прозорци во модерен стил од уметникот Фридрих Адлер, кој исто така има направено и копии на истите прозорци за музејот на уметноста во Тел Авив, Израел.
Зегебит Мансфелдер Ланд
Зегебит Мансфелдер Ланд (Seegebiet Mansfelder Land) — општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била создадена на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Амсдорф, Азелебен, Ердеборн, Хорнбург, Литхендорф, Нехаузен, Реблинген ам Зе, Зебург, Штетен и Ванслебен ам Зе.
Виктор Корчној
Виктор Корчној (руски: Ви́ктор Льво́вич Корчно́й) роден во Ленинград (денешен Санкт Петербург), 23 март 1931 починал во Волен на 6 јуни 2016 година.
Бил советски шаховски велемајстор на почетокот а подоцна и советско – швајцарски шаховски ас. Според стилот на играта бил нарекуван „Страшниот Виктор“.
За време на Втората светска војна Корчној живеел во Ленинград (денес Санкт Петербург) за време на неговата опсада (1941-1945).
Започнал да учи шах уште во неговата шеста година од животот. Станал советски мајстор во 1951 година, интернационален мајстор во 1954 година а велемајстор во 1956 година. Четири пати бил шампион на Советскиот Сојуз, а играл и за олимпискиот тим на истата држава. Како член на шаховскиот тим на Советскиот Сојуз има освоено 6 златни медали (одликувања). Осум пати играл во натпревари за кандидат за светски првак, а играл и двапати во финале против Анатолиј Карпов.
Емигрирал во Швајцарија во 1976 година и таму се здобива со статус на Швајцарски граѓанин во 1991 година. Тоа претставувала прва емиграција на врвни советски шахисти од Советскиот Сојуз кон државите од западот. На Филипините во 1978 година бил многу блиску до победа против Карпов во натпревар за светски првак.
Корчној бил повеќе од 50 години пласиран помеѓу 100те шахисти во светот на ранг листата. Сè до својата смрт бил врвна форма, а во поодминатите години од својот живот има победувано на турнири (2006 година освоил титула помеѓу ветерани). Виктор Корчној починал на 6 јуни 2016 година во градот Волен во Швајцарија во 86-тата година од својот живот.
Добро го говорел српскиот јазик.
Сè до својата смрт бил рангиран помеѓу првите 100 шахисти во светот. Табела со: пласман и рангирање на Корчној во периодот од јули 2000 до 2007 година
Успеси во шаховската кариера
Виктор Корчној многу долг период успеал да остане врвен шахист. Го восхитил светскиот шаховски свет кога на импресивен начин успеал да се квалификува на шаховското првенство на тогашниот Советски Сојуз (СССР) во 1952 година. Во тоа време СССР бил доминантна шаховска сила во светот. Во 1960 година за прв пат успева да победи на шаховското првенство на Советскиот Сојуз, додека второ место има освоено во 1962, 1964 и во 1970 година. Неговата најзначајна игра во целокупната шаховска кариера била онаа за титулата шампион на светот против Анатолиј Карпов. Тоа се случило во два наврата и тоа во 1970 и 1980 година. Финалните натпревари за кандидат за светски првак ги започнал во 1974 а траеле до 1981 година. Во сите тие натпревари играл против вкупно 8 светски прваци: Ботвиник, Таљ, Смислоц, Петросјан, Спаски, Фишер, Карпов и Каспаров. Против Таљ имал 13 победи, 6 порази и 29 нерешени натпревари - реми. Против Петросјан и Спаски имал позитивен исход, а против Ботвиник и Фишер имал нерешен резултат. За сите тие години бил втор играч на светската ранг – листа.
-     1960 - 1970 година шампион на Советскиот Сојуз – 4 пати
-     1968 година финален натпревар за кандидат со Спаски (1 победа и 4 порази) Киев, Украина
-     1974 година финален натпревар за кандидат против Карпов (2 победи и 3 порази) Москва, СССР
-     1977 година финален натпревар за кандидат против Спаски (7 победи и 4 порази) Белград, Југославија
-     1978 година натпревар за светски шампион во шах против Карпов (5 победи и 6 порази) Филипини
-     1981 година натпревар за светски шампион во шах против Карпов (2 победи и 6 порази)
Успеси на големи турнири
-        1960 година, СССР – прво место
-        1965 година, Ереван, Ерменија – прво место
-        1980 година, Лондон, Велика Британија – поделба од прво до трето место
-        1985 година, Тилбург, Холандија – поделба од прво до трето место
Карактерот на Корчној
Долго време за Корчној се мислело дека е лош и со циничен карактер поради неговиот остар поглед. Тој во суштина бил многу љубезен и пријатен човек и таквите првично донесени заклучоци за него го навредувале. Приказната за неговиот натпревар против Карпов била легендарна. Мистериозниот јогурт од јагоди кој го пиел за време на натпреварот, х - зраците, хипнозата, вртењето околу масата за игра и другите бизарности кои порано никогаш не биле забележани го карактеризирале тој натпревар.
Се говори дека постои анегдота во која во еден момент на една партија без ронка комплекс го запрашал судијата за големата рокада. Го запрашал судијата дали може да направи рокада на дамината страна кога неговиот противник го напаѓа полето Б1. Корчној подоцна ја продолжил партијата и победил во истата.
Светски ден за борба против ракот
Светскиот ден за борба против ракот е меѓународен ден одбележан на 4 февруари со цел да се подигне свеста за ракот и да се поттикне неговата превенција, откривање и лекување. Светскиот ден на ракот е предводен од Унијата за меѓународна контрола на ракот (UICC) за поддршка на целите на Светската декларација за ракот, напишана во 2008 година. Примарната цел на Светскиот ден на ракот е значително да се намалат болестите и смртта предизвикана од рак и е можност да се собере меѓународната заедница за да се стави крај на неправдата на страдањето од рак што може да се спречи. Денот го почитуваат и Обединетите нации.
Светскиот ден за борба против ракот ја подигнува свеста и ја намалува стигмата. Повеќе светски иницијативи се спроведуваат на Светскиот ден за борба против ракот за да се покаже поддршка на заболените од рак. Едно од овие движења е #NoHairSelfie, глобално движење за да учесниците да ги избричат своите глави физички или виртуелно за да покажат симбол на храброст за оние кои се под третман за рак. Сликите на учесниците потоа се споделуваат низ сите друштвени медиуми. Исто така, се случуваат стотици настани низ целиот свет.
Историја
Светскиот ден за борба против ракот е воспоставен на 4 февруари 2000 година на Светскиот самит за борба против ракот за новиот милениум, што се одржа во Париз.
Повелбата на Париз против ракот, која беше создадена за унапредување на истражувањето, спречување на ракот, подобрување на услугите на пациентите, исто така вклучуваше и напис за утврдување на годишнината од официјалното потпишување на документот како Светскиот ден за борба против ракот, беше потпишан на Самитот од тогашниот генерал Директор на УНЕСКО, Кшичира Мацура, а потоа и францускиот претседател Жак Ширак во Париз на 4 февруари 2000 година.
Теми на Светскиот ден за борба против ракот
Темата на кампањата 2019-2021 е „Јас сум и јас ќе бидам“. Темата се обидува да се спротивстави на негативниот став и фаталистичкото верување дека ништо не може да се направи против ракот, и наместо тоа промовира како нашите лични постапки можат да бидат моќни и влијателни.
Во 2016 година, Светскиот ден за борба против ракот започна тригодишна кампања под насловот „Можеме. Можам.’’, Што ја истражуваше моќта на колективните и поединечните активности за намалување на влијанието на ракот. Пред 2016 година, темите на кампањата биле „Не надвор од нас“(2015) и „Отфрли на митовите“(2014).
945
945 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 945 година од новата ера, 945. од првиот милениум, 45. од X век и шеста од 940-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6453 и 6454 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5695 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4705 и 4706 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1698.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 945 година се протега во 3581 и 3582, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3641 и 3642 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1488. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 333 и 334 исламска година.
Рунеи Раја
Рунеи Раја — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Грос Фолштет
Грос Фолштет (Groß Vollstedt) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Грамаѓе (Слепче)
Грамаѓе — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Слепче. Претставува населба од хеленистичко време. Се наоѓа на 200 м североисточно од селото, каде биле откриени темели од објекти, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, а биле најдени и монети. Една монета на Филип II се чува во Заводот и музеј во Битола.
NGC 797
NGC 797 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 797 се споменува и како UGC 1541, MCG 6-5-78, CGCG 522-105, VV 428, 5ZW 170, NPM1G +37.0077.
Откривање
Телото е откриено на 21 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Во некое кралство…
„Во некое кралство ...“ - советски цртан филм, кој бил создаден во 1957 година, од режисерите Иван Иванов-Вано и Мајкл Ботс во студиото „Сојузмултфилм“ според руската народна приказна „По команда на штука“.
NGC 797
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 797 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 797 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Во некое кралство…
Заплет
Емелија живеел во селската колиба со неговата постара мајка. Еднаш отишол во ледената дупка за да донесе вода и фатил штука. Побарала да ја пушти да оди кај децата, а Емелија ја ослободил штуката и ја пуштил назад во реката. За ова, таа ветила дека ќе исполни било која од неговите желби. Доволно е да каже: „По команда на штука, по моја волја!"
NGC 797
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 3 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 38° 7' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Во некое кралство…
Заплет
Во меѓувреме, во кралската палата, Цар Грашок ја известил својата ќерка Марија, принцезата, за претстојната венчавка. Потоа, еден принц на океанот дошол кај кралот да се ожени со неговата ќерка. Во меѓувреме, неговата мајка го молела Емелија да оди во шумата за огревно дрво, и тој се согласил да го стори тоа. Затоа, шепотел: „По команда на штука, по моја волја! ”, Отишол на санките да набави огревно дрво. Но, случајно, на патот, тој не само што ги изненадил и исплашил минувачите, го срушил покривот од туѓа колиба, туку налетал и на кочијата во која биле принцот и неговиот советник, а тие не го ни слушнале неговото предупредување „Пазете се!"
Кочијата, заедно со сите патници и членови на екипажот, се превртела на земја. Но, кога принцот започнал да вика, пцуејќи по Емелија, тој веќе бил заминат долго време. Пристигнувајќи кај кралот, принцот чекал средба со принцезата, а потоа започнал танцот.
NGC 797
Други поделби
Проучување на NGC 797 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7832. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2829. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
Во некое кралство…
Заплет
Поради тоа, принцот се навредил, заминал, и објавил војна на државата и им наредил на своите војници да нападнат. Но, Емелија, благодарение на магијата, ја победил целата непријателска војска. Потоа, оставајќи го царот, Емелија и принцезата Марија започнале да живеат среќен живот.
Награди
Режисерот Иван Иванов-Вано бил награден со Државна награда на браќата Василиев на РСФСР (1970) - за анимираните филмови „Во некое кралство“ (1957), „Лефти“ (1964), „Четирите сезони“ (1969).
Ческе Будјејовице
Ческе Будјејовице (České Budějovice разговорно: Budějce (Будјејце) ; Budweis или Böhmisch Budweis; Czeskie Budziejowice) — град во Чешката Република. Тој е административен центар и најголем град во Јужночешкиот крај. Слично име има со градот на соседна Словачка, Моравске Будјејовице во Моравија.
Збратимени градови
Ческе Будјејовице е збратимен со следните градови:
Аника Далстрем
Аника Далстрем (родена 1941 година) — шведски лекар и професор Емерита по хистологија и невронаука на Одделот за медицинска хемија и биологија на клетките на универзитетот Гетеборг.
Сиво блатарче
Сивото блатарче е средно голема блатарка која се размножува во арктичките региони. Таа е птица преселница на долги растојанија и вон сезоната на парење е распространета речиси на сите крајбрежја во светот. Се среќава и во Македонија.