cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1306
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1306 година се протега во 3942 и 3943, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4002 и 4003 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1849. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 705 и 706 исламска година.
Контакт (филм од 1997)
Контакт (англиски: Contact) е американски филм од 1997 година (во жанрот научна фантастика и драма), во режија на Роберт Земекис. Филмот претставува адаптација на романот на Карл Саган, „Контакт“, напишан според расказот на Саган и Ен Драјан, кои истовремено биле и копродуценти на филмот. Автор на музиката е Алан Силвестри.
Содржина
Д-р Ели Ејровеј (ја игра Џоди Фостер) е научник, која работи на програмата СЕТИ во опсерваторијата Аресибо во Порторико. Таа и нејзините колеги ги преслушуваат радио-сигналите со надеж дека ќе најдат сигнали испратени од вонземска интелигенција. Научникот, советник на двајца претседатели, Дејвид Драмли, им ја укинува финансиската поддршка. По осумнаесет месеци, Ели добива финансии од индустријалецот, Хајдн. Екипата на д-р Ејровеј успева да детектира силни сигнали, повторувани секвенци од прости броеви, кои доаѓаат од соѕвездието Лира, поточно од ѕвездата Вега.
Сигналите се дешифрирани, најпрво како видео-снимка на која Адолф Хитлер ги отвора Олимписките игри во Берлин, во 1936 година. Д-р Ејровеј и нејзината екипа сфаќаат дека тоа е првиот телевизиски сигнал кој бил доволно силен за да отпатува надвор од Земјината атмосфера, пристигнал на Вега, а потоа е вратен од таму, патувајќи цели 26 светлосни години назад. Следното дешифрирање на сигналот открива податоци, над 60.000 „страници“ со технички цртежи. Откако владините специјалисти за декодирање на цртежите не успеваат да сфатат за што станува збор, податоците се декодирани од Хајдн, кој објаснува дека податоците кријат нацрт на сложена машина способна еден човек да го одведе на Вега.
Целиот свет се обединува со цел да се конструира машината на Кејп Канаверал, а истовремено се врши избор на кандидатот кој ќе биде испратен во машината (вклучувајќи ги Ејровеј и Драмли). Во овој круг, од изборот испаѓа Ејровеј, која не одговара задоволително на прашањето на комисијата: „Дали верувате во Бога?“ Но, Драмли гине, машината се распаѓа, и многумина се повредени при нејзиноот тестирање поради самоубиствен напад од еден верски фанатик.
Во најголема тајност се чува втората конструирана машина, овој пат на Хокаидо, Јапонија, а Ејровеј е избрана да патува. Таа го започнува своето патување, а малата камера е задолжена да го снима тоа што таа го гледа. А гледа туѓа планета, со високо развиена цивилизација. Потоа наеднаш се наоѓа на плажа, која Ејровеј ја препознава како плажата од нејзиното детство - Пенсакола на Флорида. Вонземјанинот со кого воспоставува контакт, го зема ликот на нејзиниот починат татко и, одбегнувајќи да одговори на нејзините прашања, вели дека е доволно за првиот чекор на човештвото. Потоа, вонземјаните ја враќаат Ејровеј назад. Таа се буди во капсулата за лансирање и сфаќа дека на Земјата поминале само неколку секунди, додека таа има доживувања од 18 часа. Додека комисијата смета дека експериментот бил неуспешен, посебно што Ејровеј нема никаков доказ за своето патување (на камерата има само „снег“), Ејровеј сепак се држи до својот исказ: како доказ го има само своето доживување. Откако ќе се утврди дека камерата снимала 18 часа „снег“, на Ејровеј ѝ се доделени финансиски средства да продолжи со програмата СЕТИ.
Антре
Островот Антре (француски: île d'Entrée, со значење „Остров на влезот“) е единствениот населен остров на архипелагот на Мадленските Острови во Квебек кој не е поврзан со копнен пат со остатокот од архипелагот. Неговото име произлегува од неговата географска положба во однос на другите острови поради тоа што се наоѓа на влезот на Заливот Плезанс.
Антре е една од трите англофонски заедници на Мадленските Острови, а другите две се Грос-Ил и Стариот Хари.
Географија
Површината на островот изнесува помалку од 3 километри во пречник. Најблиското копно, дината Бу ди Бан, со која завршува островот Авр Обер се наоѓа на околу 5 километри. Наспроти североисточниот врв на островот, на оддалеченост од неколку метри, карпата Корморандиер е дом на разновидни птици.
Работ на островот сочинува карпи со разни бои и форми. Во центарот има една мала пошумена област. Крави и коњи пасат слободно во преријата околу која има ридови. Единствен грабливец тука е црвената лисица.
Неговите големи црвени карпи, видливи од централните острови, се дом на голем број гнезда за птици.
Биг Хил
Највисоката точка на островот Антре, Биг Хил (170 метри) е и највисокиот врв на архипелагот. Тоа е рид со тркалезен релјеф, кој се издига во центарот на преријата.
Демографија
Во моментов островот живеат околу 70 жители (според пописот во 2017, околу 95 во 1995 година) кои се главно од англофонско потекло, од шкотско и ирско потекло како и неколкумина франкофони.
Стопанство
Локалната економија е заснована на риболов и мнозинство од жителите на островот своите приходи ги имаат првенствено од ловење морски видови, вклучително и јастог.
Сообраќај
Од април до декември, островот Антре е поврзан со Кап о Мел со траект на Транспортното претпријатие на Квебек кое врши по две тури на ден. Од 2008 година, нов брод, поголем (за 45 патници) и помодерен од стариот го обезбедува преминот заедно со други одредени услуги на населението: транспорт на тешки машини, транспорт наморска вода за борба против пожари, мразокршачи, услуги за хендикепираните и лицата со намалена подвижност. Во зима, островот е поврзан со остатокот од архипелагот со мал авион.
Услуги
Островот има две продавници, ресторан, црква, основно училиште и поштата. Туристичка ложа е отворена во текот на летото. Генератори со моќност од 1200 киловати се управувани од Дистрибуција Хидро-Квебек ги снабдуваат жителите со електрична енергија.
NGC 2744
NGC 2744 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2744 се споменува и како UGC 4757, MCG 3-23-31, CGCG 90-65, VV 612, IRAS 09018+1839.
Ливорно (покраина)
Покраината Ливорно (provincia di Livorno) е покраина во регионот Тоскана во Италија. Во нејзин состав влегуваат и неколку острови на Тосканскиот Архипелаг, меѓу кои и Елба и Капраја. Нејзин административен центар е градот Ливорно. По формирањето во 1861 година, во состав на покраината биле вклучени само Ливорно и Елба. Нејзината територија била проширена во 1925 година за сметка на покрините Пиза и Џенова. Покраината Ливорно зафаќа површина од 1211 квадратни километри, а во неа живеат 343.003 жители (2012). Во покраината има 19 општини. Крајбрежјето на областа е познато како Етрурски брег („Costa degli Etruschi“).
Покраината Ливорно е крајбрежна и има многу крајбрежни градови. Ливорно е важно пристаниште за туризам и трговија, а во близина на градот има многу караули. Во Калафурија, морето изобилува со сунѓери, школки, риби и заштитени црвени корали (Corallium rubrum). Крајбрежјето е претежно карпесто. Во водите околу покраината Ливорно понекогаш има делфини. Во Градот Сан Винченцо има кула од четиринаесеттиот век. Песокот на Голфо ди Барати е сребрен и црн поради високата концентрација на железо, а во областа има археолошки парк.
NGC 2744
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2744 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 2744 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Ливорно (покраина)
Општини
Покраината е поделена на 19 општини.
На 30 април 2014 година, најголеми населени места биле:
NGC 2744
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 4 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 18° 27' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 2744 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25480. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1404. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
Македонска транскрипција на корејскиот јазик
Ова е таблица на транскрипција на азбуката на корејскиот јазик наречена хангул заснована на Хепберновиот систем на романизација. Во таблиците се дадени корејските букви според писмото хангул, па официјалната латинична транскрипција наречена Преработена романизација на корејскиот јазик (тука одбележана со „ПР“), звучноста на корејските букви според меѓународната фонетска азбука (МФА), и на крај, транскрипција со македонско писмо, т.е. приказ на нивната звучност согласно принципите на фонологијата на македонскиот јазик. Прилагодувањето на транскрипциониот систем е изработена водејќи се според фонологијата на корејскиот јазик, но сепак прилагодена на звучноста на македонскиот јазик.
Кратка историја на корејската писменост
Во дамнешни времиња, јазиците на корејскиот полуостров се пишувале со кинеско писмо, со помош на хјангчал или иду. Ваквите системи не се популарни бидејќи ханчата не одговара на корејскиот јазик. Ова писмо има ограничена употреба само во некои случаи, додека аристократијата претпочита да пишува на класичен кинески.
Корејскиот денес се пишува главно со хангул, корејската азбука воведена во 1446 г. од кралот Сеџонг Велики; ханчата може да се вмешува за пишување на сино-корејски зборови. Во јужнокорејските училишта сѐ уште се учат 1800 знаци од ханчата, додека пак Северна Кореја овие се укинати веќе со децении.
1 ч на почетокот на зборот, а џ по самогласка; т на крајот од слогот, ако по него нема самогласка.
Хургада
Хургада (الغردقة Al Ġurdaqa) ― град во областа по име Црвено Море во Египет. Главно туристичко средиште и втор град по големина во тој реон (после Суец) сместен на брегот на Црвеното Море.
Основање
Градот бил создаден на почетокот на XX век, а од 1980-те години постојано се зголемува. Во овој град инвестираат и египетски и странски инвеститори, и го претвораат во водечки центар крај брегот на Црвеното Море. Хотелите нудат бројни туристички морски знаменитости, меѓу кои водечки се спортовите на вода, како и нуркање, пловење со јахти, едрилици и друго.
Хургада се протега на околу 36 километри крај морскиот брег, но не и длабоко во пустината. Главно место за туризам е за жителите од Каиро, но и за туристи од Европа. До скоро ова било само едно мало рибарско место, но денес Хургада е град со околу 248.000 жители, и поделен е на три дела: Центар (Ел Дахар) е стариот дел; Сакала е центарот на градот и Ел Мемша (Селски пат) е современиот дел.
Клима
Хургада има суптропска и пустинска клима, со благи зими и топли до врели лета. Летната сезона трае речиси цела година. Сончевите денови се околу 3.800 часа годишно, што е еден од највисоките резултати во светов, а во просек се движат од 9 сончеви часа во декември до 13 сончеви часа во јули. Просечната годишна температура на морето е 24 °C, и се движи од 21 °C во февруари и март до 28 °C во август.
Водени спортови
Хургада е меѓународен центар за водени спортови како што се: едрење, подводен риболов, пливање, и пред сè нуркање, затоа што подводните гребени се сметаат за најдобри во цел свет. Топлото море овде е идеално за животот на разни видови риби и корали, кои може да се набљудуваат и од чамците со стаклен под.
Жан-Бертран Аристид
Жан-Бертран Аристид (Jean-Bertrand Aristide; р. 15 јули 1953) — хаитски политичар и поранешен католички свештеник на функцијата претседател на Хаити во 1991, од 1994 до 1996 година и повторно од 2001 до 2004 година. Аристид, кој беше популарен помеѓу сиромашните жители на Хаити, беше двапати соборуван од воени удари, во 1991 и во 2004 година. Во врска со неговото второ соборување, стојалиштето на Аристид и на неговите приврзаници е дека всушност САД го помогна ударот, киднапирајќи го Аристид.
Образование и црковна кариера
Аристид дипломира во 1974 година, а во 1979 година ги завршува пост-дипломските студии. Во 1983 година станува свештеник. Станува познат како приврзаник на теологијата на ослободувањето. Во една негова позната изјава од 1988 година, тој го искажа следниот став: „Американскиот империјализам ја поддржуваше хаитската влада. Изборите не се одговор, изборите се начин за оние што се на власт да го контролираат народот. Решението е револуцијата, прво во духот на Евангелието; Исус не можеше да прифати народот да биде гладен. Се работи за судир помеѓу класите, богати и сиромави. Мојата улога е да проповедам и да организирам...“ Поради ваквите изјави отец Аристид во 1988 година е исклучен од неговиот ред. Во 1995 година Аристид самиот ќе се откаже од свештенството.
Првиот претседателски мандат на Аристид
Аристид се кандидира на првите вистински демократски избори во Хаити во 1990 година и победи со 67% од гласовите. По стапувањето на должноста почна да презема мерки во прилог на сиромашното население на Хаити, но веќе на 30 септември истата година беше извршен воен удар.
Аристид беше принуден да замине во егзил. Прво оди во Венецуела, а потоа и во САД. Му успева да стекне меѓународна поддршка и под американски и меѓународен притисок, воената хунта се повлече од власта. На 15 октомври 1994 година Аристид се враќа на Хаити и го довршува својот претседателски мандат.
Вториот мандат на Аристид и вториот државен удар
Поради уставни ограничувања, Аристид не можеше повторно да се кандидира на изборите во 1995 година. Но според хаитскиот устав тој имаше право повторно да се кандидира на следните избори во ноември 2000 година. На нив тој победи со 91,8% од гласовите, но најголем дел од опозициските партии ги бојкотираа изборите. Бојкотот беше продолжување на политиката на опозицијата на оспорување на легитимноста на победата на Аристид, Фамни Лавалас, на парламентарните избори во мај истата година.
Во таква ситуација политичката ситуација на Хаити во следниот период ќе биде постојано во тензија. Во 2003 година не се одржуваат предвидените парламентарни избори, бидејќи опозицијата не прифаќа ништо помалку од оставка на Аристид. Политичкото насилство помеѓу приврзаниците на Аристид и приврзаниците на опозицијата ескалира во јануари 2004 година. На 5 февруари една бунтовничка група го зазема четвртиот по големина град на Хаити, Гонев, со што започнува масовен бунт против Аристид. На 22 февруари бунтовниците го заземаат и вториот по големина град, Кап Хаитиен, и напредуваат кон главниот град.
Заминување од Хаити
Утрото на 29 февруари Аристид заминува со американски авион за Централноафриканската Република. Околностите поврзани со неговото заминување се контроверзно прашање.
Според Аристид, тој бил принуден да поднесе оставка од страна на американски дипломати и маринци, по што бил грабнат против својата волја. Според Бушовата администрација, Аристид самиот побарал помош и доброволно се качил на американскиот авион.
На 14 март Аристид успева да замине од Централноафриканската Република и оди во Јамајка. Француската и американската влада остро се спротивставуваат на тој негов потег, тврдејќи дека неговото присуство во западната полутопка ќе го дестабилизира Хаити. На 31 мај Аристид со своето семејство заминува за Јужна Африка. Јужноафриканската влада го карактеризира неговиот престој како времен. Аристид и до денес не се има вратено во Хаити.
IC 1648
IC 1648 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 21 м 17,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 48' 29".
Други поделби
Проучување на IC 1648 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Ел Лисицки
Лазар Маркович Лисицки (на Ла́зарь Ма́ркович Лиси́цкий; - ), познат како Ел Лисицки — руски и советски сликар, архитект, графички уметник, типограф и фотограф. Се смета за еден од најважните личности на руската авангарда во почетокот на 20-от век. Заедно со неговиот учител Казимир Малевич го основал уметничкиот правец суперматизам, како што самиот Малевич го нарекувал конструктивизмот.
Животопис
По неговото детство и младост во Смоленкс сакал да оди на Академија во Санкт Петербург, но тој не бил прифатен и заминал на обука во техничкото училиште во Дармштат. Таму тој  ги завршил студиите и на почетокот на Првата светска војна се вратил во Русија. До 1917 година предавал заедно со Казимир Малевич во уметничката школа во Витебск, каде Директорот бил Марк Шагал. Подоцна (во 1921 година) предавал во Московската Академија. Во периодот 1922 година – 1928 година се вратил во Германија и предавал на Баухаус. Во 1928 година. тој живеел во Москва каде работел како инженер за дизајн. На меѓународни изложби на Русија, тој предлагал украси за нивните павиљони.
Работа
Архитектонското дело на Ел Лисички најмногу се одразило на утописките проекти кои требало радикално да го сменат изгледот на Москва. Се претпоставува дека овие облакодери се издигнуваат над земјата со минимален услов за потпорна површина и е познат како „небесен холдинг“. Овие челични конструкции не биле во можност да се спроведеат. Покрај тоа што се рефлектирал во архитектурата, Ел Лисички се посветил на сликарството, рекламната графика, книжевната уметност и изложбата.
Хегсдорф
Хегсдорф (Högsdorf) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
ЖС „Табановце“
Железничката станица „Табановци“ — железничка станица во Република Македонија, со следниве географски координати: СГШ 42o 13 ' 36 , ИГД 21o 41 ' 51 .
Луј XVI
{| align=right Луј XVI (роден на 23 август 1754 во дворецот Версај - починал на 21 јануари 1793 во Париз) бил крал на Франција од Бурбонската династија и крал на Навара. Кога ја презел власта, незадоволството кај третиот сталеж било многу големо. Се обидел да спроведе реформи, но сето тоа завршило без успех. За време на Француската револуција бил симнат од престолот и бил гилотиниран на 21 јануари 1793, откако бил фатен во обид да избега од земјата.
NGC 5129
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5129 се споменува и како UGC 8423, MCG 2-34-12, CGCG 72-65.
Откривање
Телото е откриено на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 24 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 58' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 5129 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46836. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 897. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Марија Енгелбрехт Стокенбех
Марија Енгелбрехт Стокенбек, исто така, '''Е.М. Стокенбек''', (1759-по 1806) била данска кројачка, писателка и рана феминистка која успеала да работи како мажена жена преправувајќи се во маж. Околу четири години, во раните 1780-ти, таа патувала низ Европа до Малага работејќи како кројачка. Дури по нејзиното враќање во Копенхаген во 1784 година, бил откриен нејзиниот вистински пол. Меѓутоа, таа успеала да го убеди кралот да и дозволи да продолжи со занаетот и добила овластување да работи како кројач и да вработи чирак. Таа ги запишала овие настани во нејзината кратка автобиографија Det i Mandfolksklæder vidt bereiste Fruentimmer, EM Stokkenbeck, som Skrædersvend, Gotfried Jacob Eichstedt, merkværdige Begivenheder paa hendes Reiser til Lands og Vands, Tendogheny, Holland, и Dans sidste Ankomst til Kiobenhavn, hvor hendes Kyon blev robet. Udgivet af hende selv (Далекупатуваната сопруга во машка облека, Е.М. Стокенбек, како кројачки калфа, Готфрид Џејкоб Ајхштед, извонредни настани на нејзините патувања по копно и море, Тендогени, Холандија и последното пристигнување на Ден во Киобенхавн, каде што и бил ограбен Кјон. Објавено од самата).
Биографија
Родена во Хамбург во 1759 година, Марија имала 10 браќа и сестри, и била најмлада меѓу нив. Таа имала само една година кога нејзиниот татко починал, и од тогаш нејзината мајка ја израснала на островот Аро. Кога имала само 12 години, работела како келнерка во таверна во Кил пред да се пресели во Копенхаген, каде била слугинка во морнарски дом. По период на болест, таа се преселила кај жена која ја научила како да шие женска облека. Еден маж кој работел во пиварница ја видел како ја поправа облеката еден ден и ја убедил да се омажи за него. Нејзиниот сопруг ја користел целата своја заработка за алкохол, поради ова нивниот брак не бил успешен. Таа го оставила и се преселила во Кил, но како мажена жена не можела да најде работа. Таа сфатила дека ќе биде полесно да најде работа како маж и побарала кројач да ѝ сошие машки костум што ќе и стои, лажејќи го дека е за нејзиниот брат.
Плакар (филм)
Плакар - филм, во режија на Франсис Вебер. Главната улога ја игра Жерар Депардје.
Марија Енгелбрехт Стокенбех
Биографија
Во 1784 година, таа се вратила во Копенхаген каде што била препознаена како жена и затоа била уапсена. Пред судот ги објаснила проблемите со кои се соочила во животот со сопругот. Била пуштена на слобода под услов да носи женска облека. Последователно, таа побарала дозвола од кралот Кристијан VII да отвори сопствен бизнис, објаснувајќи дека успешно работела со години и дека можела да крои исто толку стручно како маж. Тој сочувствувал со неа и дозволил да заработува за живот кроејќи облека за мажи, дури и да вработи чирак.
Нејзината книга најпрво била објавена на германски јазик во Копенхаген во 1784 година. По неколку години, Данско издание било објавено во Хадерслев во 1787 година и, со мали ревизии, во 1806 година. Речиси идентично издание било објавено и во Копенхаген во 1806 година. Само изданијата од 1806 година содржат детали за овластувањето што таа го добила од кралот.
Космос-1139
Космос-1139 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 октомври 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5500 килограми. Космос-1139 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 329 км, а најмалото на 200.
Генциобиоза
Генциобиозата е дисахарид изграден од две единици на D-глукоза поврзани со β(1->6) врска. Претставува бела кристална супстанца растворлива во вода или топол метанол. Генциобиозата е инкорпорирана во структурата на кроцинот, хемиското соединение кое ја дава бојата на шафранот. Претставува производ на карамелизацијата на глукозата.
Тоа што жените го сакаат (филм)
Тоа што жените го сакаат - американски филм, во режија на Ненси Маерс. Главните улоги ги играат: Мел Гибсон и Мариса Томеи.
Содржина
Ник Маршал (го игра Гибон) е рекламен експерт од Чикаго, кој благодарение на парите и изгледот лесно ги заведува жените. Директорот на фирмата во која е тој вработен, местото на креативен директор (кое Ник го очекува за себе), го доделува на Дарси Магир (ја игра Томеи), која е многу способна деловна жена. Таа е експерт за женскиот дел од пазарот, а Ник се обидува да смисли реклама за специфични женски производи. Еднаш, нему му се случува несреќа, која му дава необична способност да го слушне она што го мислат жените. Како резултат на таа дарба, Ник за брзо време постигнува голем успех во својата фирма, но истовремено успева да ја привлече и Дарси.
Религија во Бенин
Религијата во Бенин има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Христијанството е најзастапена религија во Бенин, со 42,8% од вкупното население. Според пописот на населението на Бенин од 2002 година, 27.1% се католици, 24.4% муслимани, 17,3% вуду, 10,4% протестанти, 5,3% се од други христијански деноминации и 15,5% од другите религии.
Во земјата постојат христијански и муслимански приврзаници на африканската традиционална религија во земјата. Поголемиот дел од овие приврзаници живеат во јужниот дел на земјата, додека значителен дел од африканската традиционална религија има и во северниот дел. Муслиманите се најмногу застапени во северниот и југоисточниот дел на земјата. Христијаните се распространети во јужниот дел, особено во Котону, економскиот главен град на земјата. Во земјата не е невообичаено членови на едно семејство да го практикуваат христијанството, исламот, африканската традиционална религија, или комбинација од сите религии.
Традиционална религија
Меѓу најпознатата практикувана африканска традиционална религија во Бенин е Вуду, кој потекнува од оваа област на Африка. Други африкански традиционални религии кои се практикуваат се Ориша (во провинциите Атакора и Донга) и Тадо и Бенинско Вуду во градот Вида.
Ислам
Муслиманите според пописот на населението се 24,4% од вкупното население во земјата. Исламот како религија во земјата бил донесен од народот Хауса. Речиси сите муслимани се придржуваат на сунитската гранка на исламот. Освен тоа постојат и неколку шиитски муслимани кои во земјата се доселиле од Блискиот Исток. Во земјата е присутна и муслиманската заедница Ахмадија, која во 2006 година отворила џамија во Бенин. Мал дел од муслиманите ги практикуваат старите традиционални религии.
Прада
Прада С.п.А е италијанска модна куќа специјализирана за луксузни производи за мажи и жени (облека,кожни додатоци,чевли,патни торби и шапки),основана од Марио Прада.
Основање
Компанијата започна со работа во 1913 година од страна на Марио Прада и неговиот брат Мартино како продавница за кожни производи-Фратели Прада во Милано,Италија.Првично во продавницата се продавало кожни производи и увезени англиски ковчези и чанти.
Марио Прада верувал во тоа дека жените не треба да имаат улога во бизнисот, така што ги спречил женските членови на семејството да не влезат во неговата компанија.Иронично,синот на Марио не покажал интерес за бизнисот,па така неговата ќерка Луиса Прада беше таа што го презеде кормилото на Прада како негов наследник и управуваше со неа скоро дваесет години.Нејзината сопствена ќерка,Муичи Прада,се придружи на компанијата во 1970 година, конечно преземајќи го местото на нејзината мајка во 1978 година.
Муичи започна со правење на водоотпорни ранци од Поконе.Во 1977 година го запозна Патрицио Бертели,италијанец кој имаше започнато свој сопствен бизнис со кожа на возраст од 17 години и кој и се придружи на компанијата веднаш потоа.Тој ја советуваше Муичи и таа го послуша советот за подобар бизнис на Прада.Негов совет беше да се престане со увезувањето на англиски производи и да се променат постоечките стилови на патни торби.
Развојот на Прада
Муичи ја наследи компанијата во 1978 година,во време кога нејзините продажби беа до 450.000 долари.Со Бертели покрај неа,како нејзин менаџер, Муичи имаше време да ја реализира својата дизајнерска креативност.Таа ќе ги вклучи своите идеи во куќата на Прада со што ќе се промени се.
Следно Муичи и Бертели бараат дозвола од продавниците од висок ранг за продавање на нивните чанти ширум светот. Во 1983 година Прада отвори втор бутик во Милано кој потсеќаше на оригиналната продавница,но со дотеран и модерен контраст на тоа.Беше отворен во шопинг областа на Галеријата Виторио Емануел II.
Наредната година,Прада ја објави својата конечна црна влечка. Истата година, модната куќа Прада го започна проширувањето низ континентална Европа со отворање на свои локации во важни шопинг-области во Фиренца,Париз,Мадрид и Њујорк.Линија на чевли исто така беше објавена во 1984 година.Во 1985 година,Муичи ја објави класичната Прада чанта која преку ноќ стана сензација.Иако практична и цврста,нејзините елегантни линии и мајсторската изработка зрачеше аура на луксуз која стана потпис на Прада.
Во 1987 година,Муичи и Бертели се зедоа.Прада ја лансираше својата женска колекција на облека во 1989 година и дизајните беа препознатливи по нивните ниски половини и тенки ремени.Популарноста на Прада нагло се зголеми кога модниот свет ги забележа нивните чисти линии,луксузни ткаенини и основните бои.
Логото на куќата не беше видлив дизајнерски елемент,како оние на чантите од други познати луксузни брендови како што е Луи Витон. Пробаа да го продадат недостатокот на престижната појава, дури и колекцијата создаде имиџ на “анти-статус” или “обратно снобовство”.
1990-тите (Деведесеттите)
Оригиналноста на Прада ја направи една од највлијателните модни куќи и брендот стана првокласен статус симбол на дведесетите години.Потписот на изгледот на Прада содржи луксузни ткаенини повеќето црни,кафеави,сиви, зелени и кремасти за создавање на едноставни,но сè уште провокативни стилови.Life in Italy тврди дека облеката „ е секси и зборува за самодоверба без покажување на премногу кожа“.Додатоците вклучуваат тенки кожни ремени,елегантни чевли со високи потпетици и секако,класичната чанта.
Извештаите од продажбата ја покажале добивката од 70 милијарди лири или 31,7 милиони американски долари во 1990 година.Патрицио ди Марко ја презеде контролата врз растечкиот бизнис во САД,набргу по работењето за модната куќа во Азија.Тој беше успешен во тоа што ги изложуваше Прада чантите на видливо место во продавниците,за да можат да станат хит кај модните уредници.Продолжениот успех на Прада се препишува на нејзината „работничка класа“,која Џина Белафонте во магазинот Њујорк Тајмс ја најави „дека станува шик во високата технологија,IPO-управување во раните деведесетти“.Освен тоа, сега како маж и жена,Муичи и Бертели ја водеа Прада кон внимателно проширување,правејќи производи до кои е тешко да се дојде.
Во 1992 година,беше лансиран високо модниот бренд Muy Muy,наречен по прекарот на Миучи. Muy Muy беше наменет за најмладите потрошувачи,како што се децата славните личности.Во 1993 година, Прада беше наградена со награда од Советот на модните творци на Америка за додатоци.
Машките колекции беа лансирани во средината на девдесетите.Во 1994 година продажбата била 210 американски долари,од кои 20% биле од продажба на облека (се очекува двојно да се зголеми во 1995 година). Во 1995 година,Прада освои уште една награда од СМДА за „дизајнер на годината“,а во 1996 година бевме сведоци на отворањето на најголемиот бутик на Прада од 18.000м2 во Менхетен,Њујорк.Досега, модната куќа Прада работи во 40 локации низ светот,од кои 20 беа во Јапонија.Компанијата во своја сопственост има осум фабрики и склучени поддоговори со 84 други производители во Италија. Компаниите на Муичи и Бертели се обединија со цел да ја создадат Prapar B.V. во 1996 година. Името како и да е,подоцна беше променето во Прада Б.В и Патрицио Бертели беше именуван за главен извршен директор на луксузната компанија Прада.
Во 1997 година,Прада ги објави приходите од 674 милиони американски долари.Во Милано,истата година беше отворена и друга продавница. Според Вол Стрит Журнал,Бертели ден пред отворањето ги скршил прозорците на продавницата откако станал незадоволен од поставувањето.Прада,исто така има акции и во групацијата Гучи,кои подоцна Бертели ги обвини Гучи за „копирање на дизајните на жена му“.Во јуни 1998 година,Бертели стекна добивка од 9,5% или 260 милиони американски долари.Аналитичарите почнаа да шпекулираат дека тој се обидува да ја преземе групацијата Гучи.Исказот се чинеше неверојатен,бидејќи во тоа време Прада сè уште беше мала компанија и беше во долгови.Funding Universe наведува дека „во најмала рака,Прада има право како еден од најголемите акционери на Гучи (10 проценти се потребни за да имаш право да бидеш во одборот) и ако некој се обиде да го преземе Гучи,ќе се залага за поголем профит. Меѓутоа,Бертели ги продаде своите акции на претседателот на Moet-Hennessy* Louis Vuitton,Бернард Арно во јануари 1998 година за цена од 140 милиони американски долари.ЛВМХ веќе некое време купуваше модни куќи и во нивна сопственост беа Диор,Живанши и други луксузни брендови.Гучи,сепак успеа да се одбрани со продажба на дел од акциите на индустријалецот Франсоа Пинoл(Francois Pinault),за 3 милијарди американски долари.Во 1998 година Прада го отвори својот прв бутик за машка облека во Лос Анџелес.
Нов изглед во 21 век
Спојувањето и куповното проширување на компанијата забави во 2000-тите. Сепак,компанијата потпиша голем договор со Azzedine Alaia. Производите за нега на кожата во единечни дози беа претставени во САД, Јапонија и Европа во 2000 година.Триесет дневната понуда на лосионот за чистење лице бил рекламиран по малопродажна цена од 100 долари.За да ги исплати долговите од 859 милиони долари, компанијата планирала да продаде 30% од неа на берзата во Милано во јуни 2001 година.Сепак,приходот забави по намалувањето на потрошувачката на луксузни стоки во САД и Јапонија.Во 2001 година под притисок од страна на своите банкари,Бертели ги продава на ЛВМХ сите 25,5% од уделот на Прада во Фенди.Продажбата се зголеми само за 295 милиони долари.
До 2006 година,модните куќи Хелмут Ланг,Амy Fairdough и Џил Сандер биле продадени.Џил Сандер била продадена на приватната фирма Chang e Capital Partnerrs,која била управувана од страна на Лук Вандевелде,претседател на Керфор,модната куќа Хелмут Ланг сега е во сопственост на јапонската модна компанија Link Theory.Од неодамна 45% од акциите на брендот Church& Company беа продадени на Eguinox.
Според Fortune, Бертели планира зголемување на приходите на компанијата од 5 милијарди долари во 2010 година. Прада е главниот купувач на турската фабрика за кожа ДЕСА,која беше прогласена за виновна од страна на турскиот Врховен суд за нелегално отпуштање на работници кои се приклучиле на Унијата, организација за работнички права со седиште во Европа, која ја повикала Прада да се увери дека слободата на здружување се почитува во фабриката. Брендот се најде на списокот на берзата во Хонгконг во јуни 2011 година,проценет на 2,1 милијарди долари.
Модни шоуа (ревии)
Претходните ексклузивци на Прада кои се пробивале за успех во модниот свет се непознати модели и глумци кои работеле за евтини пари или безплатно, вклучувајќи ги сè уште непознатите Дарија Вербов,Гема Вард,Суви Капонен и Саша Пивоварова кои се појавија во рекламните кампањи на Прада во шест последователни сезони по отворањето на модното шоу на Прада во есента 2005 година.
Бутиците Прада
Бутикот Прада кој се наоѓа на Галерија Виторио Емануел во Милано,Италија има овластени архитекти,особено Rem Koolhaas и Herzog & de Meuron, да ги дизајнираат водечките продавници на различни локации.Огромна продавница беше отворена во Куала Лумпур во павиљонот Куала Лумпур при крајот на 2008 година.Прада  изгради необична повеќе наменска зграда,Прада трансформатор во Seoul. И во 2009 година беше отворена нова продавница во Корсо Венеција,Милано дизајнирана од страна на архитектот Роберт Бачиочи,фокусирајќи се на Prada Made to Order collection.
Парфеми
-Прада за жени 2003
-Prada pour Homme за мажи 2006
-Benjoin (Essence exclusive Ng) за жени 2007
-Infusion d’Iris за жени 2007
-Infusion d’Homme за мажи 2008
-L’eau ambree за жени 2009
-Прада Амбер за мажи 2011
-Прада Кенди за жени 2011
LG Prada мобилен телефон
Во мај 2007 година Прада почна да произведува мобилни телефони заедно со LG Електроникс. Два модели на мобилни телефони излегоа од оваа соработка : LG Prada (KE 850) i LG Prada II (K900).
Контраверзии
Во март 2010 година, Прада беше тужена од страна на бивш менаџер на еден од бутиците на Прада за дискриминација и малтретирање. Таа тврдеше дека додека била менаџер нејзиниот надреден ѝ рекол да отпушти 15 вработени кои биле стари, дебели, грди, или го немаат Прада изгледот.
Петре Трајковски
Петре Лазов Трајковски (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнува од крајно сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а подоцна се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Македонија, во септември 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада, во чиј состав водел тешки борби против балистите кај Матка. На 13 ноември 1944 година, бил учесник во ослободувањето на Скопје. Загинал во несреќен случај, во почетокот на мај 1945 година кај Призрен. Бил закопан во Призрен, но во 1946 година неговите посмртни останки биле пренесени на гробиштата во неговото родно село.
Морис де Вламенк
Морис де Вламенк (фр. Maurice de Vlaminck) — француски сликар. Заедно со Андре Деран и со Анри Матис е сметан за една од значајните фигури на дивото движење, група на модерни уметници кои од 1904 до 1908 ги спојуваше употребата на жестината на боите и колоритот.
Тувалски јазик
Јазични влијанија
Овој јазик имал значителен контакт со кирибатскиот јазик, потоа со самоанскиот јазик, а во последно време со англискиот јазик. Кирибатскиот јазик бил значаен за Тувалу за време на колонизацијата. Денес, јазикот има влијание од англискиот јазик.
Дијалекти
Тувалскиот јазик е поделен на две дијалектни групи: севернотувалски и јужнотувалски. Севернотувалските дијалекти се зборуваат на островите Нанумеја, Нанумага и Ниутао, додека јужнотувалските се зборуваат на Фунафути, Ваитупу, Нукуфетау и Нукулаелае. Сите дијалекти се разбираат меѓу себе. Стандардниот јазик се заснова на дијалекто Фунафути-Ваитупу.
Али Хоџалар
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри јужно од градот Кукуш и на 3 километри западно од Горчливото Езеро, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 30 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 78 метри.
Али Хоџалар опфаќа површина од 24 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Али в се состоело од 55 семејства и 280 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Али Хаџалар имало 320 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 384 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано со само 72 жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Според Тодор Симовски, во Македонија односно Струмица заминал 17 семејства, додека кон Бугарија 71 семејство.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 585 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 948 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1078 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1331 жител, во 1971 година имало 982 жители, во 1981 година имало 935 жители, додека во 1991 година имало 1021 жител и во 2001 кога имало 1159 жители. Денеска, населението на селото е 731 жител.
Стопанство
Населението на селото главно се занимава со производство на жито и памук.
Дашев
Дашев (Дашів) е населено место од градски тип во Украина, Илинецки реон, Виничка област.
1305
1305 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1305 година од новата ера, 305. од вториот милениум, 5. од XIV век и шеста од 1300-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6813 и 6814 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6055 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5065 и 5066 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2058.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1305 година се протега во 3941 и 3942, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4001 и 4002 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1848. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 704 и 705 исламска година.
Мало Турчане
Потекло и значење на името
За време на отоманскиот период, селото за да се разликува од тогашното име на Беловиште (Турчане), го добило името Мало или Долно Турчане.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на територијата на Општина Гостивар, недалеку од градот Гостивар во јужна насока, поради што припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 600 метри.
Се работи за мало село, сместено на подножјето на Сува Гора. Селото се наоѓа помеѓу Балин Дол и Беловиште (порано Големо Турчане). Водата за пиење до 1947 година се добивала од три бунари и од две чешми (Горна и Долна Чешма).
Мало Турчане има три маала, секое именувано по родот во нејзе.
Историја
Мало Турчане кон крајот на век станало чифлиг на Асан-ага од Гостивар, кој бил истакнат воен старешина. Поради заслуги, државата му ги доделила земјиштата на Мало Турчане и на Чајле. За да се разликува од Големо Турчане (денес Беловиште), селото го добило името Мало или Долно Турчане.
За време на Асан-ага, селото било населено само со православно македонско население, кое го обработувало земјиштето на агата. На возвишението Крст, јужно од селото, селаните имале црква, каде до 1940-тите години се наоѓал стар даб. Православните македонски мештани подоцна се иселиле од селото и на нивно место дошле муслимански Албанци.
Според мештаните на соседните села Балин Дол и Беловиште, до втората половина на век во селото имало седум православни македонски куќи. Едни од нив биле Петканини, кои преминале на ислам и останале во селото (едно семејство од нив изумрело, а две се преселиле во Турција во 1940 година). Родот Чуљчевци во Балин Дол имал кумови од Мало Турчане, додека македонскиот род Љумњани во Волковија, кои сега се изумрени, се преселиле од Мало Турчане.
Чифлигот во селото почнале да го продаваат наследниците на агата на доселените албански родови Матњан и Река, со што селото станало албанско.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 1,4 км2, при што обработливото земјиште зазема површина од 55 хектари, но селото нема некое видно значење во областа на земјоделството.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мало Турчане живееле 115 жители, сите Албанци муслимани.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Мало Турчане било село во Големотурчанската општина во Горнополошкиот срез и имало 42 куќи со 198 жители Албанци и Македонци.
Селото е средно по големина, но со пораст на своето население. Така, во 1961 година броело 308 жители, во 1994 година двојно се зголемило на 602 жители, од кои 597 биле Албанци, а пет жители Македонци.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Мало Турчане, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 1.013 жители, од кои 1 Македонец, 1.005 Албанци и 7 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 96 жители, од кои 85 Албанци и 11 лица без податоци.
Родови
Мало Турчане е албанско село. Целото население е доселено.