cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мировен корпус
Генерален инспектор
Канцеларијата на генералниот инспектор на Мировниот корпус е овластена со закон да ги прегледа сите програми и операции на Мировниот корпус. OIG е независна организација во рамките на Мировниот корпус. Генералниот инспектор (ГИ) директно одговара на директорот на Мировниот корпус. Покрај тоа, ГИ известува до Конгресот на полугодишно ниво со податоци за активностите на OIG. OIG служи како огранок за спроведување на законот на Мировниот корпус и тесно соработува со Стејт департментот, Министерството за правда и други федерални агенции OIG има три секции за извршување на своите функции: Ревизија – Ревизорите ги прегледуваат функционалните активности на Мировниот корпус, како што се усогласеноста со договорите и финансиските и програмските операции, за да се обезбеди одговорност и да препорача подобрени нивоа на економичност и ефикасност;
Евалуации - Оценувачите го анализираат управувањето и програмските операции на Мировниот корпус и во странство и во домашните канцеларии. Тие ги идентификуваат најдобрите практики и препорачуваат подобрувања на програмата и начини за остварување на мисијата и стратешките цели на Мировниот корпус.
Истраги - Инспекторите одговараат на наводите за криминални или административни престапи од доброволци на Мировниот корпус, персонал на Мировниот корпус, вклучувајќи експерти и консултанти, и од оние кои работат со Мировниот корпус, вклучително и изведувачи. Од 2006 до 2007 година, Х. Дејвид Коц бил генерален инспектор.
Критика
Критичарите и критиките на Мировниот корпус го вклучуваат поранешниот доброволец и државен директор Роберт Л. Штраус во Форин Полиси, Њујорк Тајмс, Американскиот интерес и на други места, напис на поранешен доброволец кој ги опишува нападите врз доброволци од 1992 до 2010 година, вести на ABC на 20/20, напис на Хафингтон пост за поранешни доброволци на Мировниот корпус кои зборуваат за силувања, и напис на About.com за силување и напад во Мировниот корпус.
Во администрацијата на Реган, во 1986 година, една статија во Мултинационален монитор критички се осврна на Мировниот корпус. На позитивна нота, писателот го пофалува Корпусот за аспектите велејќи дека „не е во бизнисот со пренос на масивни економски ресурси. Наместо тоа, тој се концентрира на зголемување на продуктивноста и охрабрување на самодовербата во селата кои често се игнорирани од големите развојни агенции“, и го забележува „големиот акцент на основното образование“ од страна на Корпусот. „Многу вратени доброволци се жалат дека Мировниот корпус прави малку за да ги промовира или користи нивните богати искуства откако ќе се вратат. . . [А] доброволецна Мировниот корпус е испратен во ... [за] да ја ослободи ... локалната власт од потребата да развива политики кои обезбедуваат правична распределба на здравствената заштита. . . Во текот на првите години имаше многу неуспеси во структурата и програмирањето. . . Некои критичари обвинуваат дека Мировниот корпус е само донекаде неефикасен обид да се спротивстави на штетата направена врз имиџот на САД во странство од нејзината агресивна војска и нејзините бескрупулозни бизниси. . . Многу набљудувачи и некои вратени доброволци обвинуваат дека, покрај односите со јавноста за Соединетите Држави, програмите на Мировниот корпус служат за легитимирање на диктаторите. . . Кога почнал да го оценува корпусот во 1960-тите, Чарли Питерс открил дека „тие обучувале доброволци да бидат помлади дипломати. Давајќи им курс по американски студии, светски прашања и комунизам. . . Иако изгледа малку веројатно Мировниот корпус да се користи во тајни операции, свесно или не, тој често се користи во врска со американските воени интереси. . . Во прегледот на Мировниот корпус во март, Избраната комисија за глад на Претставничкиот дом ја пофали агенцијата за делотворна работа во областите на земјоделството и конзервацијата, истовремено препорачувајќи корпусот да ја прошири својата иницијатива за африкански системи за храна, да го зголеми бројот на доброволци на теренот, регрутира повеќе жени и се движи кон деполитизирање на диктатурите во земјата“.
Авторот сугерира дека „сиромашните треба да бидат охрабрени да организираат база на моќ за да добијат повеќе моќ со моќните сили“ од страна на Мировниот корпус и дека „Мировниот корпус е олицетворение на митологијата на Кенеди за Камелот. Висок ред е да се очекува мала програма придодадена на огромна велесила, да се направи разлика, но тоа е цел кон која вреди да се стремиме“.
Во декември 2003 година, извештајот на Институцијата Брукингс го пофали Мировниот корпус, но предложи промени. Тие вклучуваат повторно етикетирање на доброволци на Мировниот корпус во одредени земји, поголема сопственост на земјата домаќин, обратни доброволци (имаат доброволци од земјата домаќин во САД) и мултилатерални доброволци. Институцијата Брукингс напиша дека „едногодишната обврска за услуга [за генерацијата Бејби Бум] би можела да го направи Мировниот корпус попривлечен за постарите Американци, веројатно комбинирана со опцијата за враќање на истата локација или земја по тримесечна пауза“ и приспособеното сместување во одредена земја би го зголемило бројот на луѓе кои волонтираат.
Сексуален напад
Мировниот корпус бил критикуван затоа што не реагираше соодветно на сексуалното насилство со кое се соочуваат многу од неговите волонтерки. Уредникот на BoingBoing, Ксени Џардин, ги опишува критиките за одговорот на агенцијата на нападот: „Сè поголем број на поранешни доброволци на Мировниот корпус зборуваат дека преживеале силување и други форми на сексуален напад додека биле назначени во странство. Тие велат дека агенцијата ја игнорирала нивната загриженост за безбедност или барањата за преместување и се обидела да ги обвини жртвите на силување за нивните напади. Нивните приказни и поддршката од семејствата и застапниците го привлекуваат вниманието на пратениците и ветувањата за реформи од агенцијата“. Меѓу 8.655 доброволци, во просек има 22 жени од Мировниот корпус кои секоја година пријавиле дека биле жртви на силување или обид за силување.
На состанокот на Комитетот за надворешни работи на Претставничкиот дом во 2011 година, доброволците на Мировниот корпус ги споделија своите искуства за насилство и сексуален напад. На овој состанок бил откриено дека помеѓу 2000 и 2009 година имало неколку случаи на силување или обид за силување, а околу 22 жени се сексуално нападнати секоја година. Се разговараше за случајот на убиената волонтерка на Мировниот корпус Кејт Пузи. Мировниот корпус привлече внимание во медиумите и нивните директори беа нападнати за тоа како се справиле со оваа ситуација. Мајката на Кејт Пузи била една од оние кои на состанокот даде коментар за тоа колку лошо се решила ситуацијата со нејзината ќерка. Една жена тврдеше дека директорот на нејзината земја ја обвини за силување, додека други жртви исто така беа обвинети. Критиките за тоа како Мировниот корпус одговори на сексуалните напади врз доброволци кулминираше со назначувањето на Кели Грин за прв директор на агенцијата на Канцеларијата за застапување на жртвите во 2011 година. Грин на крајот била исфрлена од нејзината позиција во април 2015 година поради наводно „создавање непријателска работна средина“. Грин тврди дека Мировниот корпус ѝ се одмаздил затоа што ги притискала службениците на агенцијата целосно да се усогласат со нивните одговорности кон доброволците кои биле жртви на сексуален напад. Во декември 2015, меѓу поранешните доброволци почна да кружи петиција на Change.org со која се бара да се врати Грин.
Во 2009 година, последната година објавена, 69% од жртвите на криминалот на Мировниот корпус биле жени, 88% биле под 30 години и 82% биле Кавкаски. Во светот, имало 15 случаи на силување/обид за силување и 96 случаи на сексуални напади пријавени за вкупно 111 сексуални злосторства извршени врз волонтерки на Мировниот корпус. Поголемиот дел од жените кои се приклучуваат на Мировниот корпус се во средината на дваесеттите години. Во 62% од повеќе од 2.900 случаи на напади од 1990 година, жртвата била идентификувана како сама. Во 59% од случаите на напади, жртвата била идентификувана како жена во нејзините 20-ти.
Во поп култура
Френк Запа и The Mothers of Invention имаат песна наречена „ Кому му треба мировниот корпус? “ на нивниот албум од 1968 година We're Only in It for the Money.
Во популарната култура, Мировниот корпус се користи како комичен уред за заплет во филмови како Авион!, Божиќ со Кранкс, Плитки Хал и Волонтери или се користи за поставување на сцената за историска ера, како кога Френсис „Бебе“ Хаусмен и кажува на публиката дека планира да му се придружи на Мировниот корпус во воведот на филмот Валкано танцување.
Мировниот корпус е исто така документиран на филм и испитан посериозно и подлабоко. Документарниот филм „ Смртта на два сина“ од 2006 година, во режија на Мика Шафер, ја позиционира смртта на Амаду Диало, Американец со Гвинеја, кој бил убиен од четворица њујоршки полицајци со 41 куршуми, и доброволецот од Мировниот корпус Џеси Тин, кој живееше со семејството на Амаду. во Гвинеја и таму загина во сообраќајна несреќа. Џими Сер, објавен во 2007 година, е документарен портрет на искуствата на волонтерот Џејмс Паркс како професор по науки, математика и англиски јазик во средно училиште во последните 10 недели од неговата служба во Непал. Џејмс течно зборува непалски и покажува култура каде што нема патишта, возила, струја, водовод, телефон или радио. Филмот Ел Реј, во режија и сценарио на Антонио Дорадо во 2004 година, ги напаѓа корумпираните полицајци, бескрупулозните политичари и половични револуционери, но исто така ја прикажува урбаната легенда за доброволците на Мировниот корпус кои ги „обучуваат“ домородните Колумбијци како да ги преработуваат листовите од кока во кокаин.
Во 2016 година, Мировниот корпус се здружил со продавницата на накит „Алекс и Ани“ за да создаде нараквици од врвка за да собере пари за фондот „Девојките да учат“ на Мировниот корпус.
Забелешки
<references group="note" responsive="1">
Амадеус
„Амадеус“ е историски филм снимен во 1984 во режија на Милош Форман и сценарио на Питер Шефер. Филмот е адаптација на истоимената театарска претстава на Шефер, во која се раскажува за наводното соперништво помеѓу Волфганг Амадеус Моцарт и Антонио Салиери, двајца композитори кои живееле во Виена, Австрија, во втората половина на XVIII век.
„Амадеус“ беше номиниран за вкупно 53 награди од кои освои 40, меѓу кои и осум Оскари (вклучувајќи и Оскар за најдобар филм), четири БАФТА награди, четири Златни глобуси и една од Режисерското здружение на Америка. Во 1998, Американскиот филмски институт го рангираше филмот на 53-тото место на листата „100 години... 100 филмови“.
Илко Стефановски
Илко Стефановски (, -, ) — македонски театарски и филмски глумец, првенец на Битолскиот народен театар.
Животопис
Стефановски е роден во Битола во 1952 година. Во родниот град го завршил основното и средното образование. Факултетот за драмски уметности, отсек глумци во класата на проф. Илија Џувалековски го завршил во 1976 година во Скопје. По дипломирањето се вратил во Битола каде ја започнал својата глумечка кариера. Уште од почетокот на кариерата се вброил меѓу најзабележителните глумечки појави не само во својот матичен колектив, туку и во поширокиот театарски простор. Неговите маестрално остварени ролји во претставите: „Свадбата на Мара“, „Пиреј“, „Лет во место“, „Време за пеење “, „Бегалка“, „Југословенска антитеза“, „Патенталије и Тантелина“, „Вечерва Фалстаф“, „Хамлет“, „Сонот на летната ноќ“, „Чекајќи го Годо“, „Пеш“, „Натемаго на филозофскиот факултет“ и многу други, му донеле безброј награди, скоро на сите фестивали каде што гостувал Народниот театар од Битола. Како глумец блеснал со своите настапи во радио и телевизиски драми, драмски серии, уметнички програми и сл. Во 2003 година, Стефановски ја вршел и функцијата на Селектор на Драмската програма на најреномираната летна уметничка манифестација во Македонија - „Охридско лето“, учествувајќи и во проекти надвор од неговата матична сцена. Починал ненадејно на 6 декември 2011 година во Битола.
Награди и признанија
Добитник е на престижната републичка награда „11 Октомври“ (2006 г.).
Роза Шанина
Роза Егоровна Шанина (руски:Роза Егоровна Шанина) (1924 - 28 јануари 1945) била советска снајперистка за време на Втората светска војна. Таа е одговорна за 59 потврдени убиства, од кои 12 на снајперисти во Битката кај Вилњус. Сојузничките весници ја опишале Шанина како "невидениот терор на Источна Прусија".
По напуштањето на тренинг училиштето за учители во Архангелск, Роза станала учителка во градинка. Потоа, таа се придружила на Вобуч како волонтер, а потоа заминала во Централната женска снајперска академија во Подолск. На 22 јуни 1943, Шанина се приклучила во Црвената армија, а на 2 април 1944 станала дел од 184. стрелачка дивизија, каде што подоцна бил формиран снајперски вод. Таа била одликувана со Орден на славните на 18 јуни и повторно на 22 септември 1944.
Еднаш, откако Шанина го напуштила батаљонот, командерот ја прекорил да се врати, на што таа возвратила: „Ќе се вратам по битката.“ Овие зборови подоцна станале наслов на делото „Враќање од биткта“ од Николај Журављов. На 27 декември била одликувана со Медал за храброст.
Таа оставила неколку впени писма и дневници кои се издадени, а улици во Архангелск, Шангали и Строевское го добиле името во нејзина чест.
Ран живот
Роза Шанина е родена на 3 април 1924 година во Руското селото Једма (Архангелск област), и е ќерка на Ана Шанина и Игор Михајлович Шанин, дрвосечач кој бил оневозможен од страна на рана добиена за време на Првата светска војна. Роза, наводно, била именувана по марксистичката револуционерка Роза Луксембург и имаше една сестра Јулија и пет браќа: Михаил, Фјодор, Сергеј, Павел и Марат. Шанините исто така, одгледале три деца без родители. Роза беше над просечна височина, со светлокафена коса и сини очи, и зборуваше на северен руски дијалект.
На возраст од четиринаесет, Шанина, против волјата на нејзините родители, изоди 200 километри низ тајгата до железничката станица и патувала во Архангелск да студира на колеџот таму (потврдено од страна на учителот на Шанина, Александар Макарјин). Шанина замина од дома со малку пари и речиси ништо друго; и пред да се пресели кај колеџот живееше со својот постар брат Фјодор. Во 1938 година, Шанина стана член на Советското младинско движење Комсомол.
Две години подоцна, советските институти за средно образование вовеле школарина и фондот за стипендирање беше намален. Шанина доби мала финансиска поддршка од дома и на 11 септември 1941 година, таа најде работа во градинка бр.2 (позната како Берјозка) во Архангелск, со која таа добила бесплатен стан. Таа студирала во вечерните часови и работела во градинката во текот на денот. Шанина дипломирала од колеџ во 1941-1942 академска година, кога Советскиот Сојуз беше во канџите на Втората светска војна.
Турнеја на должност
По германската инвазија на Советскиот Сојуз, Архангелск беше бомбардиран од страна на Луфтвафе. Двата постари браќа на Шанина станале доброволци за војската. Во декември 1941 година, добила известување за смртта на нејзиниот 19-годишен брат Михаил, кој почина за време на опсадата на Ленинград. Како одговор на ова, Шанина побара дозвола да стане дел од војската. Уште два браќа на Шанина загинале во војната. Во тоа време Советскиот Сојуз почна со имплементирањето на женски снајперистки, бидејќи тие имале флексибилни екстремитети, и се сметало дека тие се трпеливи и лукави. Тие, исто така, се сметале за поиздржливи од мажите во борба во однос на стресот, и се поотпорни на ладно. Во февруари 1942 година, Советските жени на возраст меѓу 16 и 45 станале прифатливи за воена обврска. На 22 јуни 1943 година Шанина беше прифатена во Всевобуч програмата за универзална воената обука. И беше понудено да остане како инструктор таму, но одби поради повикот на должност. Измеѓу 1941 - 1945 биле распоредени вкупно 2484 советски женски снајперисти за војната и нивните комбинирани резултати на убивства се проценува дека се најмалку 11.280.
Измеѓу 6 и 11 април Шанина убила 13 непријателски војници додека била подложена на артилерија и митралез оган. До мај 1944 година, нејзините снајперистки резултати се зголемиле на 17 потврдени убивства, и Шанина беше пофалена како прецизен и храбар војник. Истата година, на 9 јуни, портрет на Шанина беше објавен на насловната страница на Советскиот весник Уничтожим врага.
Шанина стана позната по својата способност да постигне дублети (две цели погодени брзо едноподруго). Шанина, исто така, беше способна да таргетира непријател во движење. Во текот на еден период таа лазеше преку каллив ров секој ден во раните утрински часови до специјално камуфлирана јама која ја надгледуваше германско-контролираната територија. Шанина успешно користела контра-снајперистки тактики против германските снајпери скриени на дрво, чекала до мрак кога просторот помеѓу гранките на дрвото ќе биле во контрасветло од сончева светлина и гнездото на снајперистот стана видлив.
Источна Прусија
На 12 декември 1944 година, снајперист ја застрелал Шанина во нејзиното десно рамо. Таа напиша во својот дневник дека таа не се чувствувала болка. Иако повредата, која Шанина ја опиша како "две мали дупки", се чинеше мала за неа, и била потребна операција и била оневозможена за неколку дена. Таа напиша во својот дневник дека претходниот ден имаше пророчки сон во кој таа беше повредена точно на истото место.
На границата на Источна Прусија, Шанина убила 26 непријателски војници. Шанина се надеваше дека ќе оде на универзитет по војната, или ако тоа не е можно, да одгледа деца без родители.
Нејзината конечна снајперистка бројка достигна 59 потврдени убивства, вклучувајќи 12 убивства за време на битката на Вилнус, со 62 непријатели исфрлени од акција. Во нејзината земја достигнувањата и биле признати особено од страна на воениот репортер Иљја Ехренбург и во весникот Краснаја Звезда, кој рече дека Шанина беше една од најдобрите снајперисти во нејзината единица и дека дури и ветеринарните војници биле инфериорни на неа во однос на точноста во целењето. Достигнувањата на Шанина биле исто така, објавени во западните медиуми, особено во Канадските весници, каде што била наречена "невидениот терор на Источна Прусија".
Смрт
На 16 јануари 1945 година, во својот дневник Шанина пишува дека и покрај нејзината желба да биде на побезбедно место, некоја непозната сила ја привлекуваше кон фронтот. Во истиот запис, таа напишувала дека нема страв. Следниот ден, Шанина напиша во писмо дека можно е таа да е на работ да биде убиена бидејќи нејзиниот баталјон изгуби 72 од 78 луѓе. Нејзиниот запис во дневникот известува дека нападот од германците стана толку интензивен што советските трупи, вклучувајќи се и себе, се криеле во самоодни топови. На 27 јануари Шанина беше сериозно повредена додека бранела ранет артилериски офицер. Таа беше пронајдена од страна на две војници, со градите искинати и отворени. И покрај обидите да ја спасат, Шанина почина следниот ден. Шанина загинала на 28 јануари 1945 во близина на Кутор. Медицинската сестра Екатерина Радкина запамети како Шанина и кажала дека жалеше што имаше направено толку малку. Сеќавајќи се на времето кога мајката на Шанина доби известување за смртта на својата ќерка, нејзиниот брат Марат напиша: “Јасно ги паметам очите на мајка ми. Тие веќе не биле влажни... `Тоа е се, тоа е се' - повторувала таа".
Карактер и личен живот
Петар Молчанов, кој имал чести средби со Шанина во фронтот, ја опишал неа како личност со необична волја и вистинска, светла природа. Шанина го типизираше својот карактер како оној на романтичарскиот поет, сликар и писател Михаил Лермонтов, одлучувајќи, како него, да дејствува како што таа мислела дека одговара. Шанина била облечена скромно и сакаше да игра одбојка. Според Лидија Вдовина, Роза ја пеела својата омилена воена песна "Ој тумани, растумани" ("О моја магла") секој пат кога таа го чистила своето оружје. Шанина имала јасен карактер и ги ценела храброста и отсуството на егоизам во луѓето. Таа еднаш кажа приказна, кога "околу половина од сто жестоки фашисти со диви извици" нападнале ров каде имало 12 женски снајперистки, вклучувајќи ја Шанина: "Некои паднаа од нашите добро насочени куршуми, некои ги довршивме со нашите бајонети, гранати, лопати, а некои од нив ги зедовме како затвореници."
Личниот живот на Шанина беше спречен од војната. На 10 октомври 1944 година, таа напишала во својот дневник: "Јас не можам да прифатам дека Миша Панарин не живее повеќе. Што добро момче! [Тој] е убиен... Тој ме сакаше, знам, и јас него... моето срце е тешко, јас сум дваесет, но јас немам блиски [машки] пријател". Во ноември 1944 година, Шанина напиша дека таа сака еден маж по име Николај, иако тој "не свети во воспитанието и образованието". Во истиот запис, таа напишала дека таа не размислува за брак бидејќи "не е време сега". На крајот од нејзиниот последен запис во дневникот, исполнет со мрачни тонови, Шанина напиша дека таа "не може да најде утеха" и дека не е "од корист на никому".
NGC 4653
NGC 4653 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4653 се споменува и како UGC 7900, MCG 0-33-6, CGCG 15-9, IRAS 12412-0017.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4653 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 4653 има привидни димензии од 3,1' х 2,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 43 м 51 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 33' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4653 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42847. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4949. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1578.
Список на државни водачи во 1067 година
Ова е список на државни водачи во 067 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Улица на Иван Мазепа (Киев)
Улицата на Иван Мазепа  (украински: Вулиця Івана Мазепи) е улица која се наоѓа во Печерскиот реон на Киев, Украина. Улицата се наоѓа меѓу Арсеналниот плоштад и Плоштадот на славата.
Местото каде денеска се наоѓа улицата било населено уште во времето на Киевска Рус, поврзувајќи го градот со Киевско-печерската лавра. Во текот на 19 век улицата била изградена и посветена на Свети Никола. Во 1919 година, улицата го добила своето денешно име.
На оваа улица се наоѓаат амбасадите на Латвија и Молдавија, поликлиниката на Печерскиот реон како и Киевката палата на младите.
Свети Ахил (остров)
Островот бил населен уште од антиката. Во југозападниот дел се пронајдени остатоци од античката македонска населба Лика. Во средниот век тука бил замокот — управно седиште на Самоиловата држава, градот Преспа, како и дворците на царот Самоил.
Денес единствено населено место на островот е истоименото село Ахил. Претставува мала населба од неколку куќи. Во почетокот на XX век имало 4 куќи, најголемата од нив припаѓала на родот Марковци, којшто претставувал задруга од 70 членови. Друго стара семејство се Петковци, чијшто наследници и денес живеат таму. Во 1907 година селото веќе броело 7 куќи. Месното население верува дека бројот на куќите не смее да надмине 11, така што ако биде изградена 12 таа се руши. Тоа е зошто некогаш имало 12 цркви, и поради тоа местото се смета за свето и не треба да го продолжува човечкиот грев. Црквите што постоеле (или сè уште постојат) се следниве:
Банкова улица (Киев)
Банковата улица  (украински: Вулиця Банкова) е улица која се наоѓа во Киев, Украина. Улицата се наоѓа во Печерскиот регион. Во овој дел се наоѓа администрацијата на претседателот на Украина.
Улицата била изградена во текот на 1870 година. Во текот на својата историја, таа се нарекувала Царедатска, Банкова, Комунистичка и Орџоникиѕе.
Локум
Локум – слатки од нишесте, брашно, шеќер, ореви и др. Во повеќето случаи локумот се ароматизира со розова вода или лимон. Во некои рецепти се додаваат и ореви, лешници, ф’стаци и др. Вообичаено локумот се сече на парчиња во облик на квадар или коцка. Парчињата се посипуваат со шеќер во прав или кокосово брашно.
Локумот е омилен десерт во арапските земји, како и во Турција, Македонија, Бугарија, Србија, Босна и Херцеговина, Грција и Кипар.
Рецепт
Потребни состојки:
За декорација
Во длабок сад (тенџере или длабока тава) во половина од водата и сокот од лимон се растопува шеќерот на тивок оган со постојано мешање. Кога ќе се растопи шеќерот се засилува огнот шербетот да врие сè додека не образува меки меури. Во друг длабок сад се става преостанатата вода со калиумот и пченкарниот скроб. Се вари на умерен оган со постојано мешање сè додека смесата не стане густа и леплива. Се трга од оган и се додава шербетот, па се вари на тивок оган околу 1 час, малку да порумени. Се додава розовата вода и бојата и се остава да се олади најмалку 5 часа. Мешавината за декорација се сее на смесата, се сече на коцки или квадари и парчињата се валаат во мешавината од шеќер во прав и скроб од пченка.
Список на државни водачи во 933 година
Ова е список на државни водачи во 33 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Херман Пернштајнер
Херман Пернштајнер (Hermann Pernsteiner; р. ) — австриски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Список на државни водачи во 933 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Херман Пернштајнер
Во август 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2018. Во октомври 2020 година бил во почетниот состав за Џиро д’Италија 2020. Завршил 30. на друмската трка на Летните олимписки игри 2020.
Распоред на резултатите на големите трки
— = не учествувал; СО = се откажал
Гиресун (остров)
Остров Гиресун (Giresun Adası) — мал остров кој има површина од 4 хектари и се наоѓа 1,2 км од турскиот град Гиресун на југоисточниот брег на Црното Море. Гиресун е најголемиот остров на турското крајбрежје на Црното Море.
Историја
На островот се наоѓаат урнатините на еден храм без покрив, тврдини и бедеми и две вински или маслени преси. Бескрајниот храм во античко време им се припишува на Амазонките кои таму држеле верски ритуали. Археолошките истражувања сугерираат дека била изградена во класично-хеленистичката ера. Црниот круг од камен со околу 4 метри пречник се наоѓа во урнатините на храмот. Овој камен е појдовна точка за прошетка како дел од годишниот фестивал Аксу и се смета дека каменот е знак за плодност и здравје. Наодите од археологијата сугерираат дека каменот бил свет и во римско време/
Во 1 век од н.е., Римјаните изградиле населба како дел од одбраната против пиратските напади што ја погодиле двојната покраина Понт и Витинија. Во средновизантиската ера, приближно од 5 до 6 век, на островот бил изграден манастир и бил подветен на Фока Синопски. Ентони Брајер, пак, го идентификува овој манастир како оној посветен на Елеуса, каде Митрополитот Јосиф се засолнил. Понатамошна изградба на замокот и манастирскиот комплекс и одбранбените ѕидини продолжило до 12 век. Во 2015 година, за време на ископувањата биле ископани урнатините на капелата од 11 и 12 век. Покрај тоа, многу гробови биле пронајдени околу капелата. Археолозите споменале дека за време на византискиот период островот бил религиозен центар.
Брајер ја споменува традицијата дека Грците кои живееле на овој остров продолжиле да се држат против Османлиите и покрај падот на Трапезунтското Царство до 1468 година, со што овој остров станал последното грчко мсто во Анадолија кое било освоено. По ова Османлиите забраниле надворешната трговија, со што се намалил комерцијалниот морски сообраќај што го направил островот релевантен за трговија и поморска одбрана.
Долго време островот бил зачуван како историска и природна локација од класа II од страна на турската влада. Така, на него не е дозволено да се користи како станбена површина. Туристички посети на островот се можни за мали и средни рибарски и крстосувачки чамци кои може да ги обезбедат туристичките агенции во Гиресун.
Географија
Островот Гиресун има околу 40000 м2 површина. Како и голем дел од провинцијата Гиресун, островот добива значителни врнежи и е топло и влажно место во текот на летото. Неговите брегови се претежно карпести и стрмни. Постојат два природни заливи на североисток и југоисток, а вториот е соодветно пристаниште за мали чамци. Посетителите можат да одат од ова пристаниште кон внатрешноста на островот.
УЕФА Младинска лига 2013/14
УЕФА Младинска лига 2013/14 — прва сезона од УЕФА Младинската лига, клупско фудбалско натпреварување организирано од страна на УЕФА кое што се состои од младинските екипи (до 19 години) на клубовите коишто се натпреварувале во групната фаза во Лигата на шампионите 2013/14.
Финалето се одиграло на 14 април 2014 година на неутрално тло на стадионот Коловри во Нион, Швајцарија. На тој натпревар екипата на Барселона издвоила победа над Бенфика со резултат 3:0. Барселона како победник на ова натпреварување го примила трофејот Ленарт Јохансон, именуван по почесниот претседател на УЕФА.
Групна фаза
32-те екипи биле поделени во осум групи од четири екипи, во ист состав каков што бил избран на ждрепката за групната фаза во Лигата на шампионите таа сезона. Ждрепката се одржала на 29 август 2013 година во Монако.
Група Х
1: Натпреварот Милан-Ајакс не се одиграл поради откажувањето од страна на управата на Ајакс при што изјавиле дека теренот не бил доволно безбеден за играчите.
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, тимовите ја одиграле секоја рунда во еден натпревар. Доколку резултатот бил нерешен по регулаторниот дел од мечот, победнукот се одлучувал по изведување на пенали (без продолжетоци). The mechanism of the draws for each round is as follows:
Натпревари во нокаут фазата
Ждрепката за нокаут фазата се одржала на 16 декември 2013 година.
Финале
Финалето било одиграно на 14 април 2014 година на стадионот Коловри во Нион, Швајцарија.
Месје 46
NGC 2437 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2437 се споменува и како M 46, OCL 601.
Откривање
Телото е откриено на 19 февруари 1771 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 41 м 46,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 14° 48' 36".
Други поделби
Проучување на NGC 2437 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 274; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5422. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1521.
Ринов
Ринов (Rhinow) — град во округот Хафеланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 16 километри северно од Ратенов и 22 километри јужно од Кириц. Градот е административно седиште на истоимената општинска заедница.
Географија
Областа се наоѓа во Ринлух, околу ридовите Рин. Реката Рин тече западни низ градот и се влева во Гилперското Езеро. Сојузниот автопат Б102 поминува низ градот. Од 2003, железничката линија помеѓу Ратенов и Нојштат (Досе) повеќе не се опслужува. Во рамките на градот спаѓа и селото Киц.
Историја
Во текот на нацистичка Германија била основана познатата авионска школа во чест на Ото Лилиентал.
Гремиц
Гремиц (Grömitz) — општина во округот Источен Холштајн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на полуостровот Вагрија на северозападната страна на Либечкиот Залив, околу 35 километри североисточно од Либек и 23 километри источно од Ојтин.
Гремиц се наоѓа на брегот на Балтичкото Море. Од 1813 година е прогласен за приморско одморалиште и со тоа е едно од најстарите на Балтичкото Море. Освен црквата Св. Никола од век, не се наоѓаат други зачувани градби.
Името на општината има словенско потекло „гром“.
IC 992
IC 992 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 992 се споменува и како CGCG 501-125, CGCG 502-1, NPM1G +33.0035.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 992 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 992 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 11 м 37,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 21' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 992 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4280.
Сао Жоржи (остров)
Сао Жоржи — остров на Централната група на Азорските острови и дел од автономниот регион на Португалија. Одвоен е од соседните острови (Пику и Фајал) со 15 километарски долгиот Канал Пику-Сао Жоржи. Оваа централна група честопати се нарекува триаголна група или "Триаголник". Сао Жоржи е релативно долг и тенок остров во високи гребени чие население брои 9.500 жители главно сконцентрирани долж северните и јужните брегови. Островот е 53 км долг и 8 км широк и опфаќа површина од 237.59 км2. Административно, тој е поделен на две општини: на исток Каљета, со пет парохии и на запад, Велас со шест.
Во 2016, островите биле прогласени за резерват на биосферата од страна на УНЕСКО под називот Фаџас де Сао Жоржи (португалски: Fajãs de São Jorge).
Историја
Не се знае со сигурност кога првите истражувачи го откриле островот Сао Жоржи. Азорските острови биле населени по 1430 (веројатно во 1439) по иницијатива на принцот Хенри Морепловецот. Празникот Свети Ѓорѓи, на 23 април, од историчарите се наведува како причина за името на островот. На Каталонската мапа од 14 век, тенок остров бил означен со ова име кое подоцна Инфанте Д. Хенрик го задржал кога доселениците од Европа почнале да го колонизираат островот (околу 1460, или 20 години откако за првпат бил здогледан).
Иако е нејасно, азорските хроничари сметаат дека населбата на островот е сконцентрирана во двете заедници Велас и Каљета и се развила во внатрешноста. Во 1460 година била изградена првата црква посветена на Св. Ѓорѓи во областа Велас, според тестовите на Инфанте Д. Енрике. Жоао Ваз Кортереал, капетан-донатарио на Ангра ду Хероисму (Терсеира) ја добил капетанијата на островот, со договор од 14 мај 1483 година. До 1500 година, населбата Велас била изградена (што довело до претпоставка дека Велас е првиот центар на островот).
По неуспешна авантура на островот Флориш, фламанскиот благородник Вилем ван дер Хеген (подоцна познат како Гилерме да Силвеира) се преселил во Топо, каде што основал локална заедница во 1480 година. Топо потоа до 1510 година прераснал во главен град на општината но ја загубил оваа титула на 3 јуни 1534 година за сметка на Каљета. Во овој период островот бил див и многу патишта меѓу заедниците биле тешки или непостоечки што резултирало во изолирани села сместени по должината на брегот. Врските меѓу овие заедници се развивале преку морето, подоцна се изградиле пристаништа, и истите почнале економски да се развиваат. Растот на населението бил брз и до средината на 17 век, Сао Жоржи имал околу 3000 жители и три градови: Велас, Топо и Каљета. Островот покажал силна економска виталност и започнал извоз на вино и житарки во Фландрија и други земји во Европа.
Династичката криза (1580) предизвикана од доаѓањето на кралот Филип II од Шпанија (кралот Филип I од Португалија) оставила последици врз островот, бидејќи народот (заедно со Терсеира) го поддржувал претендентот Антонио од Крато. Кралот Антонио владеел на континентот околу дваесет дена, додека не бил поразен во Битката кај Алкантара (1580). Кралот Филип, поддржан од Хабсбурговците, конечно ги поразил островјаните во Битка кај Понта Делгада меѓу 25 и 26 јули 1582 година, а гарнизоните во Сао Жоржи капитулирале по падот на Терсеира во 1583 година.
По 1583 година, островот доживеал период на релативна изолација, делумно поради слабиот квалитет на пристаништата и неговото ограничено економско значење. По шпанската окупација, тој во голема мера бил напуштен а егзистенцијата на жителите била тешка. Островот воедно бил и жртва на пиратството на Атлантикот. Островјаните биле подложени на напади од англиски и француски пирати во 1589 и 1590 година и во текот на XVII и XVIII век (најчесто околу Каљета). Во 1625 година, жителите на Фаџа де Сао Жоао биле заробени од пирати и најверојатно биле продадени како робови. Спокојството околу островот било прекинато и на 20 септември 1708 година, кога градот Велас бил нападнат од француски пирати под команда на Рене Дигуеј-Троуин. Отпорот, со кој командувал Амаро Соарес де Соса, се случил околу селото Банкет, спасувајќи ги другите села од окупација и грабежи.
Островот бил жртва и на неколку природни катастрофи (како што се земјотреси, вулкански ерупции и торнадо во 1580, 1757, 1808 и 1899 година) кои создале глад и тешкотии. Најпознатата од овие вулкански ерупции започнала во раните утрински часови на 1 мај 1808 година (Вулканот Урзелина). Осум големи потреси беа забележани за еден час што предизвикаа голема паника. Многу од домовите, зградите и обработливото земјиште биле уништени. Помеѓу 1580 и 1907 година се случиле најмалку шест значајни ерупции (десет луѓе загинале за време на ерупцијата во 1580 година и осум во 1808 година).
Географија
Единствен меѓу Азорските Острови, Сао Жоржи е некарактеристично долг и тенок остров подложен на океанска ерозија. Островот бил создаден при пукнатина на вулканите поврзани со тектонските плоча на средината на Атлантскиот Гребен преку сукцесивни ерупции: остатоци од ова се вулканските конуси кои се протегаат по должината на централниот гребен (околу 700 метри надморска височина). Островот се создал од последователни морфолошки помлади структури:
Брегот на островот е особено тешко пристапен, со високи карпи кои достигнуваат стотина метри. Падот на овие гребени довеле до ниски тераси близу до морето, на Азорските Острови наречени Фаџас. Тие се особено плодни и нивните микроклиматски услови овозможуваат многу разновидни и егзотични култури, како што е кафето од Фаџа дос Вимес. На островот има повеќе од двесте вулкани од базалтен тип, ориентирани на север-запад-југоисток. Најстарата област е комплексот Топо и се наоѓа југоисточно од Сао Жоржи, датиран на возраст од 550.000 години до 110.000 години. Најновиот е во централниот дел на островот и ги вклучува Пику де Есперанса, највисока точка на 1053 м, Моро Пеладо, Пику ду Карвао, Пику де Калдеиринхас, итн.
Островот има доживеано две историски вулкански ерупции во 1580 и 1808 година. Десет лица загинале во ерупцијата од 1580 и осум во 1808 година. Подводна ерупција имало во југоисточниот дел од островот во 1964 година.
Население
Главно во текот на историјата жителите на островот со години живееле изолирано. Со отворањето на пристаништата и аеродромот на 23 април 1982, комерцијалните вложувања пораснале (особено извозот на локалното сирење) и започнал развој на сточарството, рибарството и мала занаетчиска индустрија. Населбите се развиле од Шпанија и Фландрија, главно од Авила и Вилем ван де Хаген.
Административно, Сао Жоржи е поделен на две општини: Каљета на исток со пет парохии и Велас на запад со шест парохии.
Економија
Главните ресурси се сточарството, одгледувањето житарки и овошје. Други важни продукции се риболовот, волната и сирењето. Сирењето на островот е најдобро познато од Азорските Острови (Queijo São Jorge), а голем дел од неговото производство се извезува, особено во Северна Америка. Островот има свој аеродром.
Црква „Св. Бессребреници“ - Богатско
Свети Бессребреници Кузман, Пантелејмон и Дамјан (Αγίων Αναργύρων) — црква во селото Богатско, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на јужниот крај на селото и претставува гробишен храм. Сместена е до храмот „Св. Апостоли“, една од двете парохиски цркви на Богатско. Изградена е во XVIII век. Градбата е мала камена базилика. Иконостасот е прост, со три големи престолни икони, царски двери и неколку апостолски икони. На царските двери е претставено Благовештението и пророците Давид и Соломон. Десно од дверите е иконата на Исус Христос Голем Архијереј седнат на владички престол и благословува со десната рака, а во левата држи отворено евангелие. Во долниот дел иконата е потпишана „δια χειρός Αναγνώστου Ανασιλτσιώτου“. Од другата страна на дверите е иконата на Богородица Неовенлив цвет, седната на престол и облечена во сина камизола и жолт мафорион со жезол и две отворени книги. Лево го држи Исус кој благословува со десната рака, а од обете страни има ангели со свитоци со химни. Во долниот десен агол иконата има натпис „δέησις τοις δούλοις του Θεού /....νας και των τέκνων / αυτής εις Μνημόσυνον αυτών / έτει χιλιοστώ οκτακοσιοστώ τεσαρακοστώ πέμπτου / χειρ Αδάμ Αναγνώστου...“ До иконата на Христос е иконата на Светите Бессребреници Кузман, Пантелејмон и Дамјан. Тројцата светци-лекари се раскошно облечени, и секој од нив држи медицинска кутија и пинцета. Во долниот дел на претставата има нечитлив дарителски натпис. Апостолските икони се 13 од различни времиња. Десниот проскинитар е посветен на Свети Никола и има впечатлива стара икона, а другият е посветен на Свети Пантелејмон, чија икона е понова.
Голенберг
Голенберг (Gollenberg) — општина во округот Хафеланд, во Бранденбург, Германија. Општината е составена од Шенхолц-Нојвердер, Штелн и Оневиц.
Ото Лилиентал
Пионерот во воздухопловството Ото Лилиентал (1848–1896) имал несреќа со неговата едрилица во близина, поради што подоцна и починал.
Лејди Агнес
На 23 октомври 1989, авионот Илјушин ИЛ62 принудно слетал на 900 метри кратката писта од трева Штелн/Ринов во ризичен маневар. Авионот дониран од националниот превозник на Источна Германија бил именуван „Лејди Агнес“ по жената на Лилиентал и сега се користи за венчавки.
Ласло Наѓ
Животопис
Роден е во селото Фелсоискаж во Веспрем, како трето од четири деца; неговиот помал брат исто така станува поет и пишува под името Иштван Аг. Како последица на воспаление на коскена срж во детството, ќе остане хендикепиран и цел живот ќе страда од потешкотии при одењето. По завршувањето на средно училиште, заминува во Будимпешта со цел да стане графичар, но веќе почнува и да се посветува на поезијата. Неколку списанија и една антологија ги издаваат неговите стихови и во 1948 година, тој одлучува да стане поет. Учи литература, социологија и филозофија на Универзитетот Pázmány Péter, а подоцна започнува да учи и руски јазик со цел да ги преведе делата на Сергеј Есенин на унгарски. Меѓу 1949 и 1951 година живее во Бугарија, обидувајќи се да го научи бугарскиот јазик и да ги преведе своите омилени дела од бугарската литература. Бугарија ќе ја посети неколкупати во текот на својот живот. Во 1952 година се венча со поетесата Маргит Сечи; една година подоцна се раѓа нивниот син.
Следните четири години Наѓ е главен уредник на Kisdobos (детско списание издавано во текот на комунизмот). Подоцна работи главно само како преведувач, а од 1959 година станува постојан соработник на влијателното литературно списание Élet és irodalom ("Живот и литература"). Тука останува до крајот на својот живот. Добитник е на наградата Кошут во 1966 година, најважната награда која може да ја добие еден поет. Од 1975 година, почнува да води дневник, кој ќе биде подоцна издаден. Умира од срцев удар во 1978 година.
Творештво
Првите песни на Наѓ се инспирирани од неговото детство: селски живот, блискост со природата, католицизам, фолклор - типична унгарска селска култура што датира уште од пред-христијанскиот период во Унгарија. Подоцна почнува да препејува песни од разни јазици, главно од поетите кои ќе остават впечаток врз него. Во 1952 се менуваат неговите политички погледи, поради што се менува и стилот на неговата поезија - неговите песни стануваат мрачни и студени, исполнети со чувство на очај, немоќ и страв дека е неможно да се одбранат загрозените животни вредности. Неуспехот на револуцијата од 1956 година го ужаснува, поради што следните девет години нема да напише ниту една песна.