cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фагоката станковиќи
Живеалиште и распространетост
Фагоката станковиќи е жител на литоралниот (198 инд./м²), сублиторалниот (280 инд./м²) т.е. до 65 метри длабочина од профундалниот (16 инд./м²) регион од Охридското Езеро и изворите во близина на Хидробиолошкиот завод (204 инд./м²), Св.Наум (224 инд./м²) и Шум (172 инд./м²). Овие параметри биле средни годишни вредности за густина на популацијата во соодветниот регион од сите истражувани локалитети т.е. биотопи.
Бачишка Река
Бачишка Река — река во Македонија, сместена на планината Бистра. Реката поминува низ селото Бачишта.
Означување на променливи ѕвезди
Системот на именување е следниов:
Втората буква никогаш не ѝ претходи на првата во азбучниот редослед; на пр. не се допуштени BA, CA, CB, DA и сл.
Такви примери се R Северна Круна, YZ Кит, V603 Орел.
Долна Сина
Долна Сина — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Арас.
Означување на променливи ѕвезди
Историја
На почетокот на XIX век биле познати само малку променливи ѕвезди, па затоа немало потреба да се користат букви вон латиницата. Бидејќи речиси немало ѕвезди со голема латинична буква по Q (по Бајеровото означување), одлучено е да се отпочне со буквата R за да се избегне забуна со буквите за спектрални типови на (денес ретко употребуваното) Бајерово латинично означување. Иако Лакај применувал големи букви од R до Z во поретки случаи (на пр. X Крма), овие ознаки се отфрлени или прифатени како променливи ѕвезди. Ѕвездата T Крма е прифатена како променлива и заведена во Општиот каталог на променливи ѕвезди со таа ознака, но денес се води како непроменлива.
Ова правило за именување на променливите ѕвезди е разработено од германскиот астроном Фридрих В. Алгеландер.
Со доаѓањето на фотографијата, бројот на променливи ѕвезди почнал нагло да расте, па затоа астрономите пристапиле кон користење на двојни букви, а потоа и броеви.
Како и кај сите астрономски објекти, имињата на ѕвездите ги доделува Меѓународниот астрономски сојуз (IAU), кој пак за тоа го задолжува Државниот астрономски институт „Штернберг“ во Москва. Институтот објавува Општ каталог на променливи ѕвезди (GCVS), кој еднаш на околу две години издава нов список на именувани ѕвезди. На пример, во декември 2011 г. е издаден 80. Список на имиња на променливи ѕвезди, Дел II, кој опфаќа ознаки на 2.161 неодамна откриени променливи ѕвезди; со што вкупниот опфат на каталогот достигнал 45.678 ѕвезди. Меѓу новоименуваните објекти биле V0654 Кочијаш, V1367 Кентаур и BU Северна Круна.
Науката во 1742 година
1742 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Мајами Бич
Мајами Бич (анг.: Miami Beach) е град во сојузната американска држава Флорида. По пописот на население од 2010 година во градот живееле 87.779 жители.
Демографија
Според пописот на население од 2010 година во градот живееле 87.779 жители, што е 154 (0,2%) жители помалку од 2000 година.
Долно Блато
Долно Блато — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Макеларе.
Тумба (Бач)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Бач. Претставува населба од бронзено време. Се наоѓа во рамнината, северно од селото. Наоѓалиштето има мали димензии, а на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Аматовско Езеро
Аматовското Езеро или Аматовско Блато (Λίμνη Αματόβου) — мало езеро во Егејска Македонија, Грција. Се наоѓа на територијата на денешната општината Пајонија (кукушко) на левиот брег на реката Вардар. Езерото е речиси наполно пресушено во периодот меѓу 1928 и 1932 година.
Викторија Теодору
Викторија Теодору поет, раскажувач, романописец, преведувач, родена е 1928 година на Крит во Грција.
Животопис
Викторија Теодору дипломирала на Филозофски факултет во Атина. Иако млада, таа зела учество во Граѓанската војна и била дел од Народниот отпор во Грција против фашизмот. Поради своите напредни идеи и оружање отпир била затворена и поминала неколку години во затвор. Припадник е на група Поети на Отпор. Почесен член е на Друштво на писатели на Македонија.
Добитник е на почесно Рациново признание.
Дела
Преведувач е поетската збирка Бели Мугри на Кочо Рацин. Нејзиниот превод доживеал две изданија.
Папа Бонифациј VIII
Бонифациј VIII (лат. Bonifatius PP. VIII; околу 1235 - 11 октомври 1303) — римски папа од 24 декември 1294 до 11 октомври 1303. Водел политика на надмоќ на црковната над светската власт. Неуспешен во тоа, тој ја префрлил моќта на централизираните Франција и Англија. Добил неколку политички интриги поврзани со борбата за превласт во Германија. Посредството во француско-англиските односи се покажало како неуспешно. Подготвен за војна во скоро време, францускиот крал Филип IV Убавиот и англискиот Едвард I вовеле на своите страни налог за свештенство без согласност од страна на папата, што ја нарушило практиката од XIII век. Бонифациј возвратил со издавањето на булата Clericis laicos, во која им се заканил на светските владетели да не донесуваат налози за свештенството без дозвола од папата, под закана на одделување од црквата. Во 1302, тој ја издал булата Unam Sanctam, во која тој целосно ја изложил својата концепција за моќта на црквата над светската власт.
Храм
Храмот (од латинскиот збор templum) е вид на објект кој се користи за религиски и духовни активности како што се молитва или жртвување или за слични религиски процеси. Терминот храм е основен архитектонски израз за молитвен објект.
По своето основно значење, храмот е градба посветена на некое божество, наменета за обавување на религиските обреди. Доста често во различни религии самиот храм се смета за дом на божеството и во него влегуваат исклучиво високи свештеници, а обредите се вршат пред зградата.
Зборот „храм“ може всушност да означува какво било место на богослужба. Но обично со овој збор се означуваат само големите градби кои се од особено значење.
Вилаетска печатница (Сараево)
Вилаетска печатница (Вилајетска штампарија, Vilajetska štamparija), првично наречена Сопронова печатница (Sopronova pečatnja), била официјална печатница на отоманскиот Босански вилает од април 1866 година до окупацијата на покраината од страна на Австроунгарија во август 1878 година. Тоа била втората печатница што работела на територијата на денешна Босна и Херцеговина, основана во Сараево речиси 350 години откако печатницата Горажде престана со својата дејност. Нејзин основач бил Игњат Шопрон, издавач и печатар од Земун, кој го продаде објектот на Владата на Вилаетот Босна во октомври 1866 година. Нејзиното основање се случи во контекст на модернизацијата и европеизацијата на реформите на Танзимат во Отоманската империја. Неговата главна цел била да издаде службен весник на вилаетот и да објавува учебници за основните училишта на босанските Срби и Хрвати, со што ќе го запре нивниот увоз од Кнежевството Србија и Австриската Империја.
Првиот весник што излезе во Босна и Херцеговина беше Босански вјестник, политичко-информативен и едукативен неделник уреден од Сопрон и печатен на српска кирилица. Имаше просрпска склоност, иако генерално промовираше унитарна босанска нација, во согласност со отоманската политика во покраината. Службениот весник, неделникот Босна, првенствено се занимаваше со објавување и објаснување закони, наредби и прогласи. Друг неделник издаден од печатницата беше Сараевски цвјетник, кој жестоко го бранеше османлискиот режим и полемизираше со српските и австриските весници кои го критикуваа. Босна и Сараевски цвјетник биле двојазични, печатени половина на османски турски, а половина на српско-хрватски на кирилско писмо. Печатницата изработи голем број учебници за основно училиште, вклучувајќи ја и втората српска азбучна книга со помош на реформираната српска кирилица, по книгата на Вук Караџиќ објавена во Виена во 1827 година. Други книги вклучуваат збирка лирска народна поезија на босанските Срби, граматика на отомански турски јазик и неколку еврејски религиозни книги. Првиот печатен примерок на босанската литература Алјамиадо го објави и Печатницата Вилает. Изработи околу 50 книги и брошури вкупно, од кои повеќето се занимаваа со разни османлиски закони и законодавство.
Позадина
Во првата половина на 19 век, Отоманската Империја била зафатена од бран реформи со цел да се централизира и европеизира владата на државата. Босанските муслимански феудалци ги отфрлија реформите и постојано се бунтуваа против султанот. Османлиската војска интервенирала во Босанскиот Пашалак во 1831 и 1850 година, со што ги скршила локалните феудалци, а во покраината почнала да се спроведува комплетот модернизациски реформи познати како Танзимат. Христијаните беа непривилегирани во Отоманската империја, а тоа беше уште повеќе во Босна отколку во остатокот од империјата. Подобрување во овој поглед се случи во 1862 година, кога на босанските христијани (православни Срби и католички Хрвати) им беа дадени повеќе права, вклучително и оние да отвораат нови цркви и да водат свои училишта. Ова дошло по неколкуте востанија на христијаните, особено на Србите, кои имале најсилно национално движење во покраината. Иван Фрањо Јукиќ и другите босански Францисканци побарале право да основаат печатница во 1847, 1850, 1853 и 1857 година, но секој пат нивните барања биле одбиени од страна на османлиската влада.
Реформите станале цврсто вкоренети во Босна во текот на 1860-тите, кога османлиски гувернер (валија) на покраината бил Топал Шериф Осман-паша, иако повеќето промени се одвиваа со бавно темпо. Според неодамна издадениот османлиски уставен закон, секој вилает (административна поделба од прв ред) требало да има официјална печатница и службен весник. Уставниот закон за вилаетот на Босна, објавен во 1865 година, ја унапредил покраината од ранг на ејалет во вилает, а член 9 од овој закон предвидуваше во нејзиниот главен град да има официјална печатница. Осман Паша имал и други мотиви да основа печатница. Во тоа време, печатот во Кнежевството Србија и во јужнословенските делови на Австриската империја остро го критикуваше османлискиот режим во Босна. Учебниците увезени од Србија за српските основни училишта во Босна, исто така, ширеле националистички чувства, кои Осман Паша ги сметал за антиотомански. Според него, националното движење на Србите во Босна претставуваше опасност за отоманските државни интереси. За да ја заштитат својата контрола врз Босна, Османлиите се обидоа да ја промовираат идејата за унитарна босанска нација, со што се спротивстави на посебните национални идентитети и политичките аспирации на босанските Срби, Хрвати и муслимани.
Под Сопрон
Набргу по издавањето на Уставниот закон за Вилаетот на Босна, Осман Паша го покани издавачкиот магнат Игњат Шопрон во Сараево. Сопрон бил сопственик и управител на издавачка и печатница во Земун (тогаш дел од Австриската империја, денес една од општините во Белград, Србија). Етнички Германец, тој е роден во 1821 година во Нови Сад како Игназ Карл Сопрон. По неговото пристигнување во Сараево, Осман Паша му понудил субвенција за основање и организирање на печатница. Седиштето требаше да биде во зграда на улицата Дуги сокак во Сараево, која ја изнајмуваше владата на вилаетот. Сопрон набрзо дошол во градот носејќи со себе алатки и материјали за печатење, придружуван од куклата од Белград, Илија Томиќ. Томиќ бил задолжен за кирилицата и латиницата, а за приправници ангажирал тројца дипломирани ученици од српското средно училиште во Сараево. Осман-паша, исто така, покани еден човек по име Кадри-ефенди од Истанбул да работи како пишувач на арапски букви. Основната цел на печатницата била да издаде службен весник и да издава учебници за основно училиште, со што ќе го запре нивниот увоз од Србија и Австрија.
Сопронова печатња или Сопронова печатница свечено била отворена на 19 април 1866 г. Кириличниот правопис што се користел во него бил доследно во согласност со лингвистичката реформа на српскиот филолог Вук Караџиќ, која во тоа време била релативно нова и сè уште не е општоприфатена. Првиот број на политичко-информативниот и едукативен неделен весник по име Босански вјестник ( Serbian Cyrillic , „Босански хералд“) се појави истиот ден. Ова беше првиот весник што некогаш бил објавен во Босна и Херцеговина. Сопрон склучил договор со властите на вилаетот да го објави независно од службениот весник. Кога Сопрон им ја претставил уредувачката политика на својот весник на властите, тој посочил дека ќе биде печатен на српски јазик, на големо незадоволство на Османлиите. Властите потоа изгребаа „српски“ и го заменија со „босански“. Сопрон ја прифати ревизијата и отиде заедно со идејата на Осман Паша за промовирање на унитарна босанска нација. Сепак, Босански вјестник имал „одлучно српска ориентација“. Сопрон не го сметал ова за контрадикторно, бидејќи тој очигледно ја идентификувал босанската со српството. Во весникот, јазикот повремено се нарекувал српско-босански, додека се изразувале и српската и хрватската етничка ознака.
Под власта на вилаетот
Во октомври 1866 година, Сопрон го продаде објектот на Владата на Вилаетот на Босна. Била преименувана во Вилајетска печатња или Вилаетска печатница, а од март 1867 година наваму го носи името Вилајетска штампарија (исто значење). Сопрон останал сопственик и уредник на Босански вјестник и успеал да објави 51 број. По една година престој во Сараево, Сопрон го напуштил градот и се вратил во Земун. Првиот директор на печатницата бил Хаим Давичо, белградски Евреин, кому таа функција му ја понудил Осман Паша. Мехмед Шакир Куртќехајиќ, уредник на Босна од почетокот на 1868 година, почнал да го објавува Сараевски цвјетник на крајот на истата година. Тоа беше двојазичен неделник како Босна, кој содржеше коментари за актуелната политика и написи за различни општествени прашања, од кои повеќето беа напишани од Куртќехајиќ. Тој жестоко го бранеше отоманскиот режим во Босна, полемизирајќи со весниците од Србија и Австрија кои го критикуваа. Во мај 1869 година, кога Осман-паша престанал да биде гувернер на Вилаетот на Босна, Давичо се вратил во Белград. Новиот гувернер го постави Куртќехајиќ за директор на печатницата. Куртќехајиќ умрел од туберкулоза во септември 1872 година; последниот број на Сараевски цвјетник се појави два месеци порано.
Смртта на Куртќехајиќ го означи крајот на просперитетниот период за печатницата Вилает. Неговите последователни директори беа помалку способни, а состојбата на установата почна да се влошува. Во 1877 година, последниот отомански гувернер на Босна го поставил Кадри-ефенди за директор и тој значително ја подобрил состојбата на печатницата. Австроунгарските трупи влегоа во Сараево на 19 август 1878 година, одбележувајќи го почетокот на 40-годишната австроунгарска окупација. Четири дена подоцна, генералот Јосип Филиповиќ, австроунгарскиот командант во Сараево, го префрлил управувањето со печатницата од Кадри-ефенди на австриски службеник. Ова го означи крајот на печатницата Вилает, која беше преименувана во Земаљска штампарија ( Национална печатница ), и ја продолжи својата работа како официјална печатница на Кондоминиумот на Босна и Херцеговина. Последното, 636. издание на Босна се појавило непосредно пред крајот на отоманското владеење над Босна, на 30 јули 1878 г.
Богољуб Петрановиќ собрал лирски народни песни на босанските Срби и ги објавил во 1867 година во посебна книга (Српске народне пјесме из Босне (Женске). Првиот босанско-српски календар за заедничката 1869 година (Први босанско-српски календар за просту годину 1869 ), составен од 58 страници, е уреден од Јован Р. Џиниќ. Во српската традиција, календарите содржеле повеќе од само календарски податоци и биле исто така популарни литературни и образовни алманаси. Календарот на Џиниќ имал повеќе едукативен, а не литературен карактер.  Таа, исто така, вклучуваше збирка совети што традиционално им беа презентирани на калфите за време на церемонијата на тестови на еснафот на кројачи во Сараево, во која еден калфа беше унапреден во мајстор за занаетчија. Ова е единствениот познат текст од ваков вид, покрај ракопис напишан во 1841 година за еснафот на златари.
Надворешни врски
43.8573°N, 18.4334°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.8573°N, 18.4334°W
Папа Бенедикт XI
Бенедикт XI (лат. Benedictus PP. XI; 1240 - 7 јули 1304) — римски папа од 22 октомври 1303 до 7 јули 1304.
Науката во 1741 година
1741 година во науката опфаќа некои значајни настани.
ФК Јувентус сезона 1997-1998
Сезоната 1997-1998 за фудбалскиот клуб Јувентус била 100-та од неговото основање и 97-ма последователна сезона во највисоката лига на италијанскиот фудбал.
Преглед на сезоната
Трансфер-пазарот на Јувентус во летото 1997 година се концентрирал главно на напаѓачкиот дел, со продажбата на Ален Бокшиќ и младиот Кристијан Виери (вториот бил жртвуван поради добрата економска понуда која не можеле да ја одбијат); покрај нив црно-белиот дрес го соблекле и двајца протагонисти во претходните две победнички години, вклучувајќи го и успехот во Лигата на шампионите: Владимир Југовиќ и Серџо Порини. Најголемото засилување за Јувентус во овој трансферен прозорец претставувал најдобриот стрелец во Серија А од претходната сезона, Филипо Инѕаги, доведен да стане новиот напаѓачки „партнер“ на Алесандро Дел Пјеро; како дополнување на офанзивниот дел од тимот дошол и уругваецот Даниел Фонсека, а меѓу новајлиите што имале добра сезона бил и бекот Алесандро Бириндели.
Јувентус ја отворил сезоната со победа освојувајќи го насловот во Суперкупот на Италија, втор во историјата на клубот, лесно совладувајќи ја на Деле Алпи (3-0) благодарение на двата рани гола на Инѕаги, а конечниот резултат го поставил капитенот Антонио Конте кој се вратил брзо во форма по сериозната повреда која го оддалечила од терените во поголемиот дел од претходната година. Во првенството, речиси уште по првите кола, главно заради погрешениот чекор на Мараси против, Јувентус се нашол во ситуација на гонител на водачот.
Во почетниот дел од натпреварувањето во Лигата на шампионите, момците на Марчело Липи, инаку финалисти од претходната сезона, наишле на некои неочекувани пречки во групната фаза: тие ја затвориле својата група, составена од англискиот, холандскиот  и словачкиот дебитант , на второто место зад црвените ѓаволи од Манчестер, пласирајќи се во нокаут-фазата како една од двете најдобри второпласирани екипи. Во меѓувреме во Серија А, во 14-тото коло од сезоната бјанконерите биле поразени со 1-0 од нероаѕурите во Дербито на Италија на Сан Сиро: сепак, ова не влијаело многу на тимот, иако исто така благодарение и на падот на интеристите, но тие ги прегазиле своите соперници, со што станале зимски шампиони.
Овој прв дел од сезоната, сепак, открил многу слаби точки во тимот, особено во средниот ред, па пазарот за поправка го донел холанѓанецот Едгар Давидс во Торино, од соперникот како операција која ќе ја одбележи годината: назначен за „расипано јаболко“ од соблекувалната на росонерите, наспроти тоа, во Торино популарниот Питбул веднаш станал суштински елемент за динамиката во играта на Јувентус, станувајќи столб на Мадама за наредните години. Покрај Давидс, есенската трансфер сесија во Пиемонт го поздравила и доаѓањето на младиот уругваец Марсело Залајета, ветувачки напаѓач и добра резерва.
Во вториот дел од првенството фудбалерите од Торино го контролирале обидот на миланезите за кам-бек, иако тие исто така оствариле 6 врзани победи. Во меѓувреме, Јувентус останал без можност да се бори за титулата во Купот на Италија каде, откако ги елиминирале во претходните рунди, и , тие паднале во полуфиналето против , подоцнежниот победник на изданието. Нокаут фазата во Лигата на шампионите, Јувентус ја започнал со четвртфиналето каде го елиминирале украинскиот (1-1 во Торино и 4-1 во Киев), а потоа во полуфиналето биле подобри и од  (4-1 во Торино и 3-2 пораз во Кнежевството), за да стигнат до финалето за трета последователна сезона.
Во Серија А двобојот за скудетото се одиграл во 31-вото коло, кога на 26 април 1998 Јувентус во директен судир го победил Интер со 1-0 на Деле Алпи со голот на Дел Пјеро. Сепак, и покрај оваа победа, титулата сѐ уште математички не била осигурана: тоа се случило на 10 мај, во 33-тото коло од првенството, со победата на домашен терен над (3-2) со хет-трикот на Инѕаги (негов втор за сезоната по оној во Киев). Така, Јувентус го освоил своето 25. скудето во клупската историја на едно коло до крајот. За крај, сезоната во Лигата на шампионите клубот ја завршил со пораз од 1-0 во финалето одиграно во Амстердам против - иако решавачкиот гол во финалето кој го постигнал Предраг Мијатовиќ останал во сенката на наводен офсајд, факт што поттикнал бројни контроверзии во наредните години.
Дресови
Производител на опрема за сезоната 1997-1998 била Капа, додека официјален спонзор на дресот бил Sony MiniDisc.
Во сезоната на стогодишнината од постоењето на Јувентус, клубот излегол од трендот на почитување на фудбалската традиција, понудувајќи прв дрес кој спротивно на минатото бил изработен со помалку и подебели (од досегашната мерка) црни и бели пруги и имал „заоблени“ мотиви особено на рамената и грбот. Исто така во спротивност со традицијата, амблемот и ѕвездите (кои го симболизираат бројот на освоени скудета) биле префрлени од градите на левиот ракав. Ова предизвикало различни мислења меѓу навивачите делејќи ги на две групи: ентузијасти и критичари.
Стогодишнината од постоњето на клубот била прославена со специјален „ад-хок“ дрес што следувал од 1897 година, а тоа била маица во целосно розова боја - која сега била збогатена со црна јака и неколку црни линии - комбинирано со црни шорцеви и чорапи; за разлика од дресовите кои ги носеле играчите на Јувентус во првите две сезони, со цел да се потенцира комеморативната намера, ова издание не го прикажало тогашниот амблем на Јувентус, туку логото „Јувечентус“ создадено за годишнината, позиционирано на деколтето. Овој дрес бил изготвен само за Купот на стогодишнината - Трофеј на Република Сан Марино одигран на 3 август 1997 година во Чезена против.
Трансфери
Прикажани се само побитните операции
Завршна табела
Легенда:
Нотес:
Настапи и голови
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Голмани
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Одбрана
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Среден ред
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Напаѓачи
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Играчи кој го напуштиле клубот во текот на сезоната
Список на стрелци
Последно ажуририање: 8 јули 2020
Рамнојазична согласка
Разликувањето на рамнојазични наспроти врвнојазични согласки не е честа појава во рамките на еден ист јазик. Меѓутоа оваа противположба е мошне застапена во австралиските јазици, кои обично немаат струјни гласови. Вон Австралиј, тие се најесто фонемски со струјните и слеаните согласки наместо со избувните, иако некои домородни јазици во Калифорнија ги разликуваат и со избувните, додека пак кенискиот јазик дахало ги разликува само со избувни. Разлика помеѓу рамнојазичните и врнојазичните гласови во венечното подрачје прават српскохрватскиот и баскискиот, додека пак полскиот и мандаринскиот ја прават таа разлика во задновенечното подрачје.
Мошне честа рамнојазична творба е забно-венечната, која го опфаќа забниот венец сè до самите заби, но е истакната малку понапред од другите венечни странични согласки, кои опфаќаат поголем дел од забнот венец (па затоа можат да се сметаат за задновенечни). Оваа ситуација се среќава во францускиот јазик.
Во Меѓународната фонетска азбука (МФА), рамнојазичните согласки се означуваат со дијакритичниот знак.
Македонска чалгија (албум)
Macedonian Čalgija - албум на македонската етно-музичарка Бајса Арифовска од 2013 година, објавен од издавачката куќа „Izvor Music“.
Песни
Албумот содржи девет композиции:
Информации за албумот
Сите композиции на албумот се народни, а аранжамните се дело на Арифовска, (освен „Карагуна“ чиј аранжер е Хилми Баки). На албумот свират следниве музичари: Бајса Арифовска (кларинет, виолина, деф и дајре), Раим Баки (ут), Хустреф Саид (канун) и Насер Мустафа (тарабука и дајре). Албумот е снимен во 2008 година во Скопје, во студиото на Горан Алачки. Музички продуценти се Алачки и Арифовска, инженер на звукот е Ѓоко Мишковски, маестерот е дело на Љупчо Павловски, а продуценти на албумот се „Izvor Music“ и Larry Weiner. Графичкиот дизајн на албумот е дело на „Campbell Design“.
Алберто Лосада
Алберто Лосада Алгасил (Alberto Losada Alguacil; р. во ) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2006-2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Науката во 1740 година
1740 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Фернандо Магелан
Фернандо Магелан (пролетта 1480 – ; португалски: Fernão de Magalhães; шпански: Fernando de Magallanes) — португалски истражувач кој пловел под шпанско знаме. Тој е првиот кој отпловил од Европа до Азија одејќи на запад, прв Европеец кој го преминал тихиот океан и прв кој ја водел експедицијата со цел да ја отплови Земјината топка. Иако Магелан трагично го загубил животот на Филипините, пред враќањето во Европа, осумнаесет членови на неговиот тим се вратиле во Шпанија 1522 отпловувајќи ја земјата. Стапил во служба на Шпанија и ја повел експедицијата од 5 бродови за да го открие новиот поморски пат за молучките острови („Острови на зачинот“); 1519/1520 го испитал југоисточниот брег на Јужна Америка, и открил 1520, теснец (подоцна наречен Магеланов) и преку него стигнал до големиот океан кој го нарекол Тихи Океан (Пацифик), бидејќи во него не доживеал бура како во Атлантскиот Океан. Стигнал 1521 година на Филипински острови, каде е убиен од отровна стрела, а експедицијата го продолжила патот околу светот, кој траел до 1522 година. Во Шпанија се вратил само бродот „Викторија“ со 18 луѓе, кој бил под водство на Себастијан дел Кан. Со ова прво патување околу светот очигледно е докажано дека Земјата има топчест облик. Магелан ќе остане запаметен по многуте патувања со кои ќе одговори на многу прашања кои дотогаш биле без одговор.
Сашко Кедев
На 19 мај 2009 Сашко Кедев, се искачил на највисокиот врв на светот, Монт Еверест. Со тоа, тој стана третиот Македонец кој го има освоено највисокиот врв на светот.
Сашко Кедев бил кандидат за претседател на претседателските избори кои се одржале во 2004 година, кога во вториот круг бил поразен од страна на Бранко Црвенковски. Од 2002 до 2006 година тој бил пратеник во Собранието на Република Македонија.
Кедев е женет со Кедева Дијана, невролог, доцент на Медицинскиот факултет во Скопје, со која има две ќерки.
Разбор кај Чемшеник
Разбор кај Чемшеник (словенечки: Razbor pri Čemšeniku) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Радомир Путник (војвода)
Радомир Путник (Крагујевац, 12/24 јануари 1847 — Ница, 17 мај 1917) бил српски војвода (фелдмаршал). Во текот на својата богата војничка кариера бил двапати началник на Главниот генералштаб, пет пати воен министер и началник на Штабот за Врховна команда на Војската на Кралството Србија во Балканските и Првата светска војна.
Пјер Карден
Пјер Карден (француски: Pierre Cardin изговор: [pjɛʁ kaʁdɛ]), роден како Пјетро Кардин, е италијански- француски моден творец кој е роден на  година, во San Biagio di Callalta во близина на Торино, починал на.
Карден беше познат по неговиот авангарден стил и неговите космички дизајни. Тој претпочита геометриски форми и мотиви, често занемарувајќи ја женската форма. Тој напредна во унисекс модата,понекогаш експериментална  и не секогаш  практична. Тој го воведе " фустанот балон" во 1954 година.
Пјер Карден исто така беше назначен за амбасадор на добрата волја на УНЕСКО во 1991 година.
На 16 октомври 2009 година, Пјер Карден беше номиниран за амбасадор на добрата волја во Организацијата на обединетите нации за исхрана и  земјоделство (ФАО).
Кариера
Карден се преселил во Париз во 1945 година. Таму, студирал архитектура и по војната работел со Жан Пакин.Тој работел со Elsa Schiaparelliuntil и во 1947 година станал директор на ателјето на Кристијан Диор, но бил одбиен за работа во Balenciaga.
Карден ја основал својата куќа во 1950 година. Неговата кариера беше промовирана кога дизајнирал околу 30 костими за "забавата на векот", балот под маски кој се одржал во Palazzo labia во Венеција на 3 септември 1951 година, чиј домаќин бил сопственикот на палатата,Carlos de Beistegui. Тој започнал со високата мода во 1953 година.
Карден беше првиот моден творец кој високата мода ја сврте кон пазарот во  Јапонија,кога таму отпатувал во 1959 година. Во 1959 година, тој бил протеран од Комората на синдикатот заради лансирање на колекција на  облека за стоковната куќа Принтемпс  како прв моден творец во Париз, но наскоро бил повратен.
Карден дал оставка од Комората на синдикатот во 1966 година и започнал да ги изложува своите колекции во својата сала,"Espace Cardin" (отворена во 1971 година) во Париз, порано позната како "Theatre des Ambassadeurs", во близина на Амбасадата на САД во Париз.Espace Cardin исто така се користи за промовирање на нови уметнички таленти,како театарски друштва,музичари и други. Тој исто така бил контактиран од страна на Pakistan International Airlines за да дизајнира облека за националниот авиопревозник. Униформите биле претставени од 1966 до 1971 и веднаш станале хит.
Карден се прошири и на другите пазари во кои  беше вклучен и  договор  со Americans motors(АМЦ),следејќи го успехот  на  Алдо  Гучи ,кој го дизајнирал ентериерот за Hornet Sportabout. Овој производител на автомобили  го вклучи смелиот и чуден дизајн на Карден во "некои од најнеобичните ткаенини и модели некогаш видени во било кој американски  автомобил"  за 1972 и 1973 година,во моделот AMC Javelins.
Оригиналната продажба била проценета на 2500 скапоцени коли. Вкупно 4152 AMC Javelins добиле смела внатрешност со задебелени повеќебојни плетени шари во тонови од кинеско црвена, темноцрвена, бела и сребрена боја поставени на црна позадина. Ова бил еден од првите американски автомобили која нуди специјален трим пакет создаден од познат моден творец. Cardin Javelins  доаѓал заедно со амблемот на дизајнерот  на предните браници и имал ограничен избор на надворешни бои  да ја координираат специјалната внатрешност (Trans Am црвена,снежно бела, ѕвездено сребрена,  дијамантско  сина и диви сливи), која ја координираше  со  посебни  ентериери.
Неговиот колега-дизајнер, André Courrèges, му се придружил во 1971 година и   ја презел одговорноста за колекциите за високата мода во 1987 година. Карден беше член на Syndicale Chambre de la Haute Couture et du Pret-à-Porter од 1953 до 1993 година. Како и многу други дизајнери денес,Карден одлучи во 1994 година да ја покаже својата колекција само на мал круг одбрани клиенти и новинари.По пауза од 15 години,тој ја покажа новата колекција на група од 150 новинари во неговиот дом во Кан.
Други интереси
Тој ги купил Максим рестораните во 1981 година и наскоро отворил филијали во Њујорк, Лондон и Пекинг (1983 година). И синџирот на хотели Максим сега се вклучени во имотот. Карден има исто така и широк спектар на  прехранбени производи лиценцирани под тоа име. Во 2001 година, Карден ги купил  урнатините  на  замокот  во  Лакост,  Vaucluse што некогаш бил населен од страна на Маркиз де Сад, кој делумно го  реновирал  и таму одржува музички фестивали. Карден исто ја поседува голема палата во Венеција наречена „Ca' Bragadin“,за која што во неколку интервјуа навел дека оваа куќа некогаш ја поседувал Џакомо Казанова,а во реалноста таа била дом на Giovanni Bragadin di San Cassian, бискуп на Верона и патријарх на Венеција.
Во 2003 година, Карден го поканил наградуваниот Чеченски детски танцов ансамбал,„Lovzar“, да танцуваат во неговото музичко шоу "Тристан и Изолда",  кое било изведено во Москва, Русија.
Анадолски килим
Анадолскиот килим е термин кој денес обично се користи за означување на килими и теписи од Анадолија и нејзините соседни региони. Географски, неговата област на производство може да се спореди со териториите во кои историски доминирала Отоманското Царство. Се произведува за домашна употреба, локална продажба и извоз. Заедно со рамно плетени теписи, анадолските килими претставуваат суштински дел од регионалната култура, која денес е официјално сфатена како Култура на Турција и произлегува од етничкиот, верскиот и културниот плурализам на еден од најстарите центри на човечката цивилизација.
Ткаењето на килими претставува традиционален занает што датира од праисторијата. Килими биле ткаени многу порано отколку што би сугерирале дури и најстарите преживеани килими како што е тепихот Пазирик. За време на својата долга историја, уметноста и занаетчиството на ткаениот тепих апсорбирало и интегрирало различни културни традиции. Турските народи кои се од Средна Азија, како и Ерменците, Кавкаските и Курдските племиња или живеат во нив, или мигрираат во Анадолија во различни периоди од историјата, придонеле за нивните традиционални мотиви и украси. Пристигнувањето на исламот и развојот на исламската уметност имаат длабоко влијание врз дизајнот на тепихот од Анадолија. Неговите украси и дезени на тој начин ја одразуваат политичката историја и социјалната разновидност на областа.
Во рамките на групата ориентални теписи, анадолскиот килим се одликува со посебни одлики на неговите бои, мотиви, текстури и техники. Големината на примерите се движи од мали перници (  ) на големи теписи со големина на просторијата. Најраните преживеани примери на анадолски килими познати денес од XIII век. Различни видови килими се ткаат оттогаш во судски произведувачи и во провинциски работилници, селски домови, племенски населби или во шаторот на номадите. Килими истовремено се произведувале на сите различни нивоа на општеството, главно користејќи овча волна, памук и природни бои. Анадолските килими најчесто се врзуваат со симетрични јазли, кои биле толку широко користени во областа, што западните трговци со килими на почетокот на 20 век го прифатиле изразот „Турски“ или „Џиордес“ за техниката. Од 1870-тите години наваму, османлискиот двор произведувал и килими на свила, понекогаш со проткаени нишки од злато или сребро.
Во Европа, често во контекст на достоинство. Политичките контакти и трговијата се интензивираа помеѓу Западна Европа и Исламскиот свет по 13 век од нашата ера. Кога била воспоставена директна трговија со Отоманската империја во текот на 14 век, на сите видови теписи најпрво неселективно им било дадено трговското име на „Турски“ теписи, без оглед на нивното вистинско место на производство. Од крајот на XIX век, ориентални килими биле предмет на историски и научен интерес на уметноста во западниот свет. Богатството и културната разновидност на ткаењето на килими постепено беа подобро разбрани. Во поново време, исто така, рамните ткаени теписи ( Килим, Соумак, Цицим, Зили) го привлекоа интересот на колекционерите и научниците.
Историја
Потеклото на ткаењето тепих останува непознато, бидејќи теписите се предмет на употреба, абење и уништување од страна на инсекти и глодачи. Се појавија полемики околу точноста на тврдењето дека најстарите записи за рамни ткаени килими потекнуваат од ископувањата во Чаталхојук, датирани во 7000 година п.н.е. Извештајот на багерите остана непотврден, бидејќи се наведува дека theидните слики на кои се прикажани мотиви на килим се распаднале набргу по нивното изложување.
Килими на анадолските бејлики
На почетокот на XIII век, територијата на Анадолија била нападната од Монголци. Овие подоцна биле интегрирани во Отоманската империја од страна на султаните Бајазит I (1389-1402), Мурад Втори (1421-1481), Мехмед Освојувачот (1451-1481) и Селим I (1512-1520).
Книжевни извори како Книгата на Деде Коркут потврдуваат дека племињата Туркомани произведувале теписи во Анадолија. Кои видови килими ги плете Туркоман Бејлики останува непознато, бидејќи не можеме да ги идентификуваме. Едно од туркоманските племиња од групата Бејлик, населиле во Југозападна Анадолија во XI век, а подоцна се преселиле во Каспиското Море. Племењата Теке на Туркменистан, кои живееле околу Мерв и Аму Дарја во текот на 19 век и порано, плетеле посебен вид килим, кој се одликува со стилизирани цветни мотиви, наречени гули, во редови што се повторуваат.
Отомански теписи
Околу 1300 година н.е., група туркменски племиња под водство на Сулејман и Ертугрул се преселиле кон запад. Под Осман I, тие ја основаа Отоманската империја во северозападна Анадолија ; во 1326 година, Османлиите ја освоиле Бурса, која станала првата престолнина на османлиската држава. Кон крајот на 15 век, османлиската држава станала голема моќ.
Теписи Холбајн и Лото
Лото теписи покажуваат жолта решетка од геометриски арабески, со меѓусебно менувани елементи во форма на крст, октагона или дијамант. Најстарите примери имаат „куфички“ граници. Полето е секогаш црвено и е покриено со светложолти лисја на основниот однос на осумаголни или ромбиформни елементи. Познати се теписи со различна големина до 6 метри квадратни. Елис разликува три главни дизајнерски групи за лото теписи: стил во анадолски, килим и украсен стил.
Теписите кои се Холбајн и Лото немаат многу заедничко со украсите и украсите што се гледаат на отоманските уметнички предмети, освен теписите. Бригс демонстрирал сличности помеѓу двата типа теписи и килими на Тимурид прикажани на минијатурни слики. Теписите Холбајн и Лото може да претставуваат традиција на дизајнирање која датира уште од времето на Тимурид.
19 век: стил „Меџиди“ и производство на дворот Хереке
До крајот на XVIII век, стилот „турски барок“ или „ меџиди “ се развил од француски барокни дизајни. Теписи се плетеле по обрасците на францускиот таписерија Савонерие и Аубусон. Султанот Абдул Меџид I (1839–1861) ја изградил палатата Долмабахче, по примерот на Версајската палата.
Работилница за ткаење е основана во 1843 година во Хереке, крајбрежен град на 60 километри од Истанбул на заливот Измит. Исто така, ги снабдувал кралските палати со свилени брокати и друг текстил. Царската фабрика Хереке првично вклучуваше разбои за производство на памучна ткаенина. Свилени брокати и кадифени завеси и тапацири се произведуваа во работилницата позната како „ камхане “. Во 1850 година, памучните разбои биле преместени во фабрика во Бакиркој, западно од Истанбул, а разбоите на жакард биле инсталирани во Хереке. Иако во раните години фабриката произведуваше исклучиво за османлиските палати, со зголемувањето на производството, ткаените производи беа достапни во Капали чаршија или Големата чаршија, во втората половина на 19 век. Во 1878 година пожар во фабриката предизвика голема штета и тој не бил повторно отворен дури во 1882 година. Производството на килими започна во Хереке во 1891 година и беа доведени стручни ткајачи на теписи од центрите за ткаење теписи на Сибас, Маниса и Ладик. Теписите биле сите рачно ткаени, а во раните години или биле изработени за османлиските палати или како подароци за посетители на државници. Подоцна, тие исто така беа плетени за извоз.
Модерна историја: Пад и оживување
Модерната историја на теписи и килими започна во XIX век кога на меѓународниот пазар се појави зголемената побарувачка за рачно изработени теписи. Како и да е, традиционалниот, рачно ткаен, природно обоен турски тепих е многу трудо productубив производ, бидејќи секој чекор во неговото производство бара значително време, од подготовка, предење, боење на волна до поставување на разбој, јазлење на секој јазол со рака, и завршување на тепихот пред да излезе на пазарот. Во обид да се заштедат ресурси и трошоци и да се зголеми профитот во конкурентско опкружување на пазарот, беа воведени синтетички бои, нетрадиционални ткаени алатки како разводот за електрична енергија и стандардизирани дизајни. Ова доведе до брзо распаѓање на традицијата, што резултираше во дегенерација на уметноста која се одгледувала со векови. Процесот бил признат од историчарите на уметноста уште во 1902 година. Досега е непознато кога точно започна овој процес на дегенерација, но се забележува главно откако се случи воведување на големи синтетички бои.
Ткаење килими: Материјали, техника, процеси
Во традиционалните домаќинства, жените и девојчињата се занимаваат со ткаење килим и килим како хоби, како и средство за заработка. Жените ги учат своите вештини за ткаење на рана возраст, потребни им месеци или дури години за да ги завршат килимите со купишта и рамните ткаени килими што беа создадени за нивна употреба во секојдневниот живот. Како што е точно во повеќето ткаени култури, традиционално, жените и девојките се занаетчии и ткајачки.
Материјали
Производителите на рачно изработени килими користат само природни влакна. Најчестите материјали што се користат за купот се волна, свила и памук. Номадските и селските ткајачи понекогаш користат и коза од коза и камила. Традиционално, предењето се врши со рака. Неколку насоки на предиво потоа се применат заедно, така што како резултат на предиво е доволно силна за да се користи за ткаење.
Волната од овца е најчесто користениот куп во турски килим затоа што е мека, издржлива, лесна за работа и не е премногу скапа. Помалку е подложна на нечистотија од памукот, не реагира електростатички и изолира и од топлина и од студ. Оваа комбинација на одлики не се наоѓа во другите природни влакна. Волната потекнува од овчовите слоеви. Природната волна доаѓа во бои на бела, кафеава, крзна, жолта и сива боја, кои понекогаш се користат директно без да поминат низ процес на боење. Волната од овци добро ги зема и боите. Традиционално, волната што се користи за турски теписи се врти со рака. Пред предивото да се користи за ткаење, неколку нишки треба да се извртат заедно за дополнителна цврстина.
Памукот се користи првенствено во темелите, искривувањата и ткаени теписи. Памукот е посилен од волната и, кога се користи за темел, прави тепих да лежи рамно на земја, бидејќи не се искривува толку лесно како волнените жици. Некои ткајачи, како Туркоманците, исто така користат памук за ткаење мали бели детали во килимот со цел да создадат контраст.
Памук на волна (волнен куп на памучен навој и ткаенина): Оваа конкретна комбинација олеснува посложена шема на дизајн отколку „тепих на волна на волна“, бидејќи памукот може фино да се врти, што овозможува поголем број на јазли. Килим „волна на памук“ е честопати индикатор за ткајач на град. Поради нивната поголема густина на купот, теписите волна на памук се потешки од килими волна на волна.
Свила -во-свила (свилен куп на свилено искривување и ткаенина): Ова е најсложениот вид килим, кој се одликува со многу фино ткаење. Бројот на јазли на некои ќилими со „свила на свила“ со супериорни квалитети може да достигне дури 28 × 28 јазли / см 2 Треба да се смета бројот на јазли за свилени теписи наменети за подни облоги да не биде поголем од 100 јазли на квадратен см, или 10 × 10 јазли / см 2. Теписи ткаени со број на јазли поголеми од 10 × 10 јазли / см 2 се наменети да се користат како таписерија за wallидови или перничиња, бидејќи нивната ткаенина е помалку отпорна на механички стрес. Овие многу фини, сложено ткаени килими и теписи обично не се поголеми од 3 × 3 м.
Бои и боење
Традиционалните бои што се користат за теписите од Анадолија се добиваат од растенија, инсекти и минерали. Во 1856 година, англискиот хемичар Вилијам Хенри Перкин ја измислил првата боја на анилин, мовен. А потоа биле измислени различни други синтетички бои. Евтини, лесно подготвени и лесни за употреба, бидејќи се споредуваат со природни бои, нивната употреба е документирана во теписите Ушак веќе во средината на 1860-ти години. Традицијата на природно боење неодамна била оживеана, заснована на хемиски анализи на природни бои од примероци од античка волна и експериментално повторно создавање на рецепти и процеси на боење, во раните 1980-ти.
Според овие анализи, природните бои што се користат во анадолските килими вклучуваат:
Процесот на боење вклучува подготовка на предиво со цел да се направи подложен на соодветни бои со потопување во мордан, потопување на предивото во раствор за боење и оставање да се исуши изложено на воздух и сончева светлина. За некои бои, особено темнокафеава, потребни се железни морданти, што може да ја оштети или избледи ткаенината. Ова често резултира со побрзо абење на купот во области обоени во темнокафеави бои и може да создаде ефект на олеснување кај античките турски теписи.
Со модерни синтетички бои, скоро секоја боја и сенка може да се добијат така што е скоро невозможно да се идентификува, во готов тепих, дали се користени природни или вештачки бои. Современите теписи можат да се плетат со внимателно избрани синтетички бои и да се обезбеди уметничка и утилитарна вредност.
Ткаење и завршна обработка
Различни алатки се потребни при изградба на рачно изработен килим. А разбој, хоризонтално или исправено рамка, потребно е да се качи на вертикална основа во кои се заврзана јазли купот, и еден или повеќе пука на хоризонтална ткаенини се вткаени ( "удар") после секој ред на јазли со цел дополнително да се стабилизира ткаенината. Ткаенините може да бидат или обоени или обоени, главно во црвена и сина боја.
Јазлите на купот обично се јавуваат со рака. Повеќето килими од Анадолија користат симетричен турски двоен јазол. Секој јазол е направен на две искривувања. Со оваа форма на јазлење, секој крај на конецот на купот се извртува околу две навојни навои во редовни интервали, така што двата краја на јазолот се појавуваат помеѓу две нишки од едната страна на тепихот. Темата потоа се влече надолу и се сече со нож.
Традиции во Средна Азија
Раната историја на турските народи во Средна Азија е тесно поврзана со Кина. Контактите меѓу Турците и Кина се документирани уште од раната династија Хан.
Во својот есеј за централизирани дизајни, Томпсон ги поврзува моделите кои честопати се наоѓаат на теписи на Анадолија, со мотивите „пиедестал на лотосот“ и „облак-јака (јун чиен)“, користени во уметноста на будистичката Азија, со кои датира назад во Кина династијата Јуан. Неодамна, Бригеман дополнително ја разработи врската помеѓу кинеските и турските мотиви како украс за „облакот“, чие потекло се однесува на династијата Хан.
Романо-хеленистички традиции
Постојат документарни записи за теписи што ги користеле Старите Грци. Хомер пишува во Илијада XVII, 350 година дека телото на Патроклос е покриено со „прекрасен тепих“. Во книгата Одисеја се споменуваат VII и X „теписи“. Напишал Плиниј Постариот дека теписи („полимита“) биле измислени во Александрија.