cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карло Рубија
Кариера во експерименталната физика
Покрај набљудувањето ан посредничките векторски мезони, CERN-овиот протонско-антипротонски судирач доминирал на сцената на високоенергетската физика од 1981 година па сè до неговото затворање во 2002 година, кога Теватрон во Фермилаб ја презел оваа улога. Добиена е нова феноменологија на високоенергетскитњ судири, во кои доминираат силно заемодејствувачките појави со размената на квантите на силната сила, глуоните, честички кои се слични со носителите на векторските бозони, сепак, lкако и фотоните, тие се без маса. Спротивно на ова, W и Z честичките се меѓу најтешките честички кои досега се добиени во забрзувачите на честичките.
Заедно, овие откритија обезбедиле силен доказ дека теоретските физичари се на правата патека во нивните напори да ја опишат прирпдата и нејзиното најосновно ниво преку т.н. „стандарден модел“. Податоците од посредничките векторски бозони ги потврдуваат предвидувањата вклучени во „електрослабата“ теорија, за која во 1979 година беа наградени со Нобелова награда за физика Стивен Вајнберг, Шелдон Ли Глешоу и Абдус Салам. „Електрослабата“ теорија се обидува да ги обедини двете од четирите сили во природата слабатаи електромагнатната сила во истиот збир на равенки. Ја обезбедува основата на долго опстојувачкиот сон на теоретските физичари за „обединета теорија на полето“, која би ги вклучувала силната сила која го сврзува јадрото и накрај, гравитацијата.
Во 1970 година Рубија бил назначен за Хигинсов професор за физика на Харвард, каде минувал по еден семестар годишно во наредните 18 години, додека во CERN ги продолжувал своите истражувачки активности. Во 1989, бил назначен за генерален директор на лабораторијата CERN. За време на неговиот мандат, во 1993 година, „CERN се согласува на секого да му дозволи да го користи мрежниот протокол и код бесплатно ... без никакви привилегии или други ограничувања“
Рубија понатамошно предложил концепт за енергетски засилувач, новина и безбеден начин за добивање на јадрена енергија со користење на денешните забрзувачи нивната технологија, која активно се проучува ширум светот за цел да се уништи високактивниот отпад од нуклераните реактори, и да се добие ебнергија од природниот ториум и осиромашениот ураниум. Во 2013 година тој предложи изградба на повеќе мали ториумови централи.
Тој има вкупно 27 почесни дипломи.
Моментални активности
Истражувањата на Рубија се концентрирани на проблемот на недостатокот на енергија во иднината, со особен фокус на развојот на нови технологии за обновливи извори на енергија. За време на неговиот мандат како претседател на ENEA (1999–2005) тој промовирал нов метод за концентрирање на сончевата моќ при високи температури за производство на енергија, познат под името Архимедов проект, кој се развива од индустријата за комерцијална употреба.
Карло Рубија бил научен советника на CIEMAT (Шпанија), член на Надгледната група за климатски промени составена од страна на претседателот на европската комисија Баросо во 2007 година како и член на одборот на довеители на енергеткиот институт IMDEA. Во 2009 - 2010 тој бил специјален советни за енергија на генералниот секретар на ECLAC, економската комисија за Латинска Америка при Обединетите нации, со седиште во Сантјаго (Чиле). Во јуни 2010 година Рубија бил назначен за научен директор на Институтот за напредни одржливи студии во Потсдам (Германија).
Астероидот 8398 Рубија е именуван во негова чест.
Двоглед
Галилејски двоглед
По изградбата на првите телескопи, се појавиле обиди да се конструираат двогледи. Првите двогледи биле галилејски т.е. тие користеле конвексна леќа за објектив и конкавна леќа за окуларот. Давале исправена слика, а главни недостатоци биле тесното видно поле и малото зголемување. Ваквите двогледи и денес се користат во некои евтини модели и во двогледи за гледање претстави и опери, како и во златарски лупи.
Двогледи со призма
Зголемувањето на двогледот било подобрено со употреба на телескоп од Кеплеров вид во кој сликата која ја образува објективот се гледа низ окулар. Мана на овие телескопи е превртената слика. Двогледите со Порова призма користат систем на рефлексија патентиран од италијанскиот научник Игнасио Поро во 1854 година. Овој систем подоцна бил усовршен од производители како што е компанијата Карл Цајс кон крајот на 19 век. Системот се состои од две Порови призми во конфигурација на букви и како резултат дава двоглед со широко поместени објективи и блиску поставени окулари. Предност на овие двогледи е скратената физичка должина на објективот во однос на фокусното растојание и подобро чувство за длабочина поради поголемото растојание на објективот. Двогледите со призма исто така се појавиле во средината на 19 век. Ги дизајнирал ???. Повеќето такви двогледи користат или призма што ја скратува физичката должина на објективот и ја коригира сликата. Кај овие двогледи, окуларите се приближно на истата оска како и објективите кои се помалку поместени. Сликата е потемна во однос на двогледите со Порова призма. Еден од главните недостатоци на овие двогледи е поскапиот процес на производство, што резултира со поскапи двогледи.
Оптички параметри
Двогледите обично се прават за посебни намени и од тоа зависат нивните оптички параметри.
Односот на фокусното растојание на објективот и окуларот го одредува зголемувањето на оптичкиот систем. Ако зголемувањето на двогледот е 7, тоа значи дека предметот што се гледа преку двогледот ќе изгледа 7 пати поблиску. Поголемото зголемување резултира со потесно видно поле и поголема чувствителност на движењето на двогледот при гледање. Затоа, за рачен двоглед најчесто се користат двогледи со зголемување до 12 пати.
Пречникот на излезната пупила покажува колку е светла сликата која се добива со двогледот. Се пресметува како однос на пречникот на објективот и зголемувањето. Колку е поголем пречникот на пупилата, толку е посветла сликата. Максималниот пречник на пупилата треба да одговара на максималниот пречник на зеницата на здраво око во темница, што е околу 7. Ако е поголем, набљудувачот губи дел од светлината.
Очиште е растојанието помеѓу окото и окуларот на кое набљудувачот го гледа целото видно поле. Оптималната оддалеченост е околу 20, што овозможува и користење на очила доколку е потребно. Оддалеченост е поголема кај окулари за поголема фокусна должина.
Најкраткото растојание за фокусирање е најкраткото растојание на кое може да се добие остра слика со двоглед. Ова растојание се движи од 0,5 до 30.
Дотерување на двогледот
Повеќето двогледи ви овозможуваат да го прилагодите растојанието помеѓу објективот и окуларот т.е. фокусната должина. Постојат два облици на такво прилагодување: независно и централно фокусирање.
Кај независното фокусирање, можно е да се прилагодуваат телескопите посебно. Вакво прилагодување обично е овозможено кај телескопи за воена употреба.
При централното фокусирање, двата телескопа се прилагодуваат заедно со ротирање на централното тркалце. Кај некои телескопи, можно е поединечно прилагодување на окуларите поради можноста набљудувачот да нема нормален вид. Таквите окулари се нарекуваат диоптери.
Двогледот најчесто се користи без очила за набљудувачи кои се кратковиди или далековиди со едноставно прилагодување на фокусот. Очилата обично им се потребни на луѓе со потешки форми на астигматизам.
Некои двогледи исто така дозволуваат прилагодување на зголемувањето (зумирање) за да му се обезбеди на корисникот еден двоглед со широк опсег на зголемувања. Ова се постигнува со користење на повеќе прилагодливи леќи слични на леќите за зумирање на фотоапаратот. Користењето на оваа функција го намалува видното поле и сликата ја губи својата острина. Потребно е и прилагодување на зумот за двете очи, а производителите мора да најдат начин да избегнат замор и оштетување на очите.
Со повеќето двогледи, можно е и дотерување на растојанието помеѓу телескопите.
Стабилност на сликата
Некои двогледи користат технологија за стабилност на сликата за да избегнат тресење на сликата при рачно користење на двоглед при поголемо зголемување. Ова се постигнува со користење на подвижни жироскопи или механизми управувани од жироскопски или внатрешни детектори. Корисникот може да ја вклучува и исклучува оваа функција. Ова овозможува двогледи со зголемување до 20 пати да се користат како рачни. Недостатоците на оваа опција се што сликата кога е вклучена опцијата не е толку остра при поголемо тресење како и тоа што таквите двогледи се потешки и поскапи.
Порамнување
Телескопите кај двогледот се паралелно порамнети, што овозможува да се гледа единствена, навидум тридимензионална слика. При најмала промена во порамнувањето, се создаваат две слики, што доведува до замор на очите при гледањето бидејќи мозокот се обидува да ги комбинира сликите.
Прилагодувањето на порамнувањето се врши со благо поместување на призмите, прилагодување на внатрешните ќелии или вртење на надворешните шрафови и обично го вршат професионалци.
Оптички премази
Стандардните двогледи имаат 6-10 оптички елементи со посебни одлики и 16 стаклени површини изложени на надворешни влијанија, така што производителите мора да користат специјални премази за оптичките елементи за да ја подобрат сликата што ја создаваат нивните двогледи.
Антирефлектирачки премази
Антирефлектирачките премази ја намалуваат загубата на светлина предизвикана од рефлексијата од која било оптичка површина. Исто така, ја намалува количината на изгубена светлина што се рефлектира во двогледот и ја прави сликата замаглена. Употребата на овие премази на двогледи со послаби оптички одлики може да придонесе тој да произведе подобра слика од оние со подобри. За таа цел обично се користи магнезиум флуорид, кој ја намалува рефлектираната светлина од 5% на 1%. Понапредните премази ја намалуваат оваа загуба и на 0,25%.
Премази за фазна исправка
Кај двогледите со призма, снопот светлина е поделен на два дела кои наизменично се одбиваат од призмите. Ова предизвикува делумна поларизација на светлината (појава позната како Брустеров агол). За време на континуираните рефлексии, насоката на векторот на поларизација се менува, но за секој сноп на различен начин, така што векторите на поларизација не се совпаѓаат кога сноповите повторно ќе се пресечат. Аголот помеѓу двата вектора на поларизација се нарекува фазно поместување или геометриска фаза. Интерференцијата помеѓу двата снопа со различни фазни поместувања доведува до различен распоред на интензитетите на сликата, што ги намалува контрастите и резолуциите во однос на сликата кај Поровата призма. Ова може да се надмине со премачкување со специјални диелектрични премази познати како премази за фазна исправка или премази на површината на призмите. Овие премази ја елиминираат разликата во фазните поместувања помеѓу двата снопа со што се избегнуваат проблеми при интерференција.
Премази на металното огледало
Кај постарите модели на двогледи без капак се користело сребрено огледало, но бидејќи тоа подоцна оксидира, кај таквите двогледи се користело алуминиумско огледало, иако има помала рефлексивност бидејќи не темнее, иако не е затворено. Во современите двогледи се користат и двете. Среброто се користи во висококвалитетни затворени двогледи кои се полни со азот или аргон, така што сребреното огледало не потемнува.
Овие премази не се потребни за двогледи со Порова призма бидејќи нивната внатрешната рефлексија е целосна.
Диелектрични премази
Диелектричните премази се користат во истиот вид призми како и претходните за да им се дадат на призмите својства на диелектрично огледало. Неметалните диелектрични рефлектирачки премази се составени од неколку слоеви или материјали со високи и ниски показатели на прекршување кои се наоѓаат на рефлектирачките површини на призмата. Секој поединечен слој ги одбивасветлосните честоти со тесен опсег, така што се потребни неколку слоеви, секој за различна боја, за да се рефлектира белата светлина. Добар диелектричен премаз може да обезбеди рефлективност од повеќе од 99% во спектарот на видливата светлина, што е поефикасно и од алуминиумските и од сребрените премази.
Вообичаена примена
Рачните двогледи варираат од мали 3 × 10 галилејски оперски двогледи, до оние со зголемување од 7 до 12 пати и пречник на објективот 30-50 што се користат за набљудување во природата.
На многу места што ги посетуваат многу туристи, поставени се двогледи на постаменти, кои се вклучуваат со вметнување парички и служат за да им се овозможи на туристите подобар поглед на туристичката атракција.
Пресметка на оддалеченост
Многу двогледи имаат вметната скаларна мрежа која набљудувачот ја гледа додека гледа во некој предмет. Ова овозможува да се процени растојанието од предметот чија висина е барем приближно позната. Вообичаените поморски двогледи 7 × 50 имаат скала на која аголот помеѓу ознаките е еднаков на 5 илјадинки. Еден илјадити е аголот под кој предмет висок 1 метар може да се види на растојание од еден километар.
Оддалеченоста се пресметува со следнава формула:
каде важи:
Примена во воени цели
Двогледите имаат долга историја на воена употреба. До 19 век се користеле галилејските двогледи, а потоа двогледите со Порова призма. Двогледите што се користат за овие цели се многу поголеми од оние што се користат за цивилни цели. Тие обично имаат можност да се фокусираат независно и се поприлагодливи на временските услови. Се користат и алуминиумски премази за да се осигура дека нема губење на рефлективноста ако двогледот се навлажни.
Се користела и комбинација од двогледи и перископи - двогледи за ровови, обично за артилериско набљудување. Дизајнот му овозможува да се издигне само неколку сантиметри над градобранот, што значело дека набљудувачот ја чувал главата во ровот.
Воените двогледи од Студената војна понекогаш имале сетилници кои детектираат инфрацрвено зрачење, додека денешните имаат филтри кои ги блокираат ласерските зраци кои можат да се користат како оружје. Тие, исто така, имаат статиметриски скали во окуларит што го олеснуваат пресметувањето на оддалеченоста.
Изработени се и двогледи кои се наменети исклучиво за употреба на море. Рачните модели имаат зголемување од 5-7 пати со големи групирани призми и телескопи кои овозможуваат помало напрегање на очите. Оваа комбинација го спречува затемнувањето кога двогледот вибрира во однос на окото на набљудувачот. За таа цел се користат и големи модели со постамент.
Големи поморски двогледи (со растојание помеѓу леќите на објективите и до 15 метри, со тежина од 10 тони) биле користени во Втората светска војна за пребарување и одредување на локацијата на цели до 25 километри.
Примена во астрономијата
Астрономите аматери користат големи двогледи во потрага по комети и супернови и мали двогледи што се носат за обични набљудувања на небото. Двогледите специјално направени за астрономски набљудувања имаат големи леќи (70 или 80 милиметри), бидејќи тоа ја зголемува вкупната количина на фатена светлина и се одредува најмалата ѕвезда што може да се види. Астрономските двогледи со објектив поголем од 80 понекогаш немаат призми за да се постигне максимален пренос на светлина. Таквите двогледи имаат и прилагодливо зголемување. Поради нивната голема тежина, ваквите двогледи бараат постамент за стабилизација на сликата. Максималното практично зголемување за рачниот двоглед е 10 пати. За двогледи појаки од 15 × 70 е потребен постамент. Поголеми двогледи астрономите аматери прават со комбинирање на два астрономски телескопи.
Од особена важност за астрономските набљудувања е односот помеѓу зголемувањето и пречникот на леќата на објективот. Помало зголемување дава поголемо видно поле, што е корисно при набљудување на Млечниот Пат и големите магливи тела (длабоконебесни тела). Големи излезни пупили резултираат со мала количина на светлина што не е употреблива од набљудувачите чии пупили не се доволно широки. Такви се пупилите кои ретко ќе се прошират над 5 милиметри. Поголемите излезни пупки, исто така, собираат повеќе светлина од заднинското небо, намалувајќи го контрастот и го отежнува откривањето на малите предмети, освен во оддалечените области со незначително светлосно загадување. Многу астрономски тела величина 8 или посветли, како што се ѕвездени јата, маглини и галаксии наведени во Месјеовиот каталог, може да се видат со рачен двоглед со пречник од 35-40 милиметри. За помалите ѕвездени јата, маглините и галаксиите потребно е поголемо зголемување. Некои расеани ѕвездени јата, како што е i, и глобуларните јата какви што се, лесно се забележуваат. Меѓу маглините тие се лесно видливи.
Голем број предмети кои се целосно невидливи за човечкото око може да се видат со двогледи со средна големина. Тука спаѓаат големите кратери на Месечината, темните надворешни планети Уран и Нептун, внатрешните мали планети Церера, 4 Веста и Палада, најголемата месечина на Сатурн Титан и Галилеевите месечини на Јупитер. Двогледите 10 × 50 се ограничени на величини од +9,5 до +11 во зависност од состојбата на небото и искуството на набљудувачот. Астероидите како 704 Interamnia, 511 Давида, 52 Европа и под посебни услови 10 Хигија се премногу мали за да се видат со обичен двоглед. Истото важи и за сите месечини на планетите, освен за Галилејските месечини и Титан, и џуџестите планети Плутон и Ерис. Тешко се гледаат и Венерините фази и Сатурновите прстени, кои можат да се видат само при зголемување поголемо од 20 пати.
NGC 7064
NGC 7064 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7064 се споменува и како ESO 188-9, IRAS 21255-5259.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7064 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7064 има привидни димензии од 3,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 29 м 3,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 46' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Други поделби
Проучување на NGC 7064 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66836. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 437; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8806. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Шенборн (Бранденбург)
Шенборн (Schönborn) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Список на цркви и манастири на Македонската православна црква
Ова е список на манастири на Македонската православна црква подредени по епархии.
IC 1087
IC 1087 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1087 се споменува и како ESO 200-?19.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1087 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 25 м 13 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 43' 56".
Други поделби
Проучување на IC 1087 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Богесунд (замок)
Замокот Богесунд е поранешен дворец во општина Ваџолм, околу 15 километри на исток од Стокхолм, Шведска. Се наоѓа во центарот на природниот резерват Богесундсланд. Зградата е во стилот на замокот и гледа на главниот превозен канал за испорака во и надвор од Стокхолм преку Стокхолмскиоот архипелаг.
Историја
Дворецот бил изграден во 1640 -тите години на иницијатива на Пер Брахе Помладиот (1602-1680) и подоцна бил повторно реновиран неколку пати. Замокот го добил сегашниот изглед со кули и готски прозорци во 1860-тите, според цртежите на архитектите Фредрик Вилхелм Шоландер (1816-1881) и Тор Меделплан (1832-1863).
Тофол
Тофол е административен центар (главен град) на сојузната држава Кошрај во Микронезија.
Географија
Тофол се наоѓа во источниот дел од земјата. Административно, Тофол е дел од општината Лелу и се наоѓа југозападно од островот Лелу.
Палата Бартолини Салимбени
Палатата Бартолини Салимбени е палата во стил на висока ренесанса која се наоѓа на Виа де Торнабуони на плоштадот Тринита во централна Фиренца, Тоскана, Италија.
Историја
Палатата настанала на местото каде што некогаш била резиденцијата на семејствата Солданиери, а подоцна и Дати, која била купена од Бартоломео Бартолини-Салимбени.
Сегашната градба била подигната од архитектот Бачо д'Агноло помеѓу 27 февруари 1520 и мај 1523 година, како што сведочи дневникот што го водел Бартолини. Архитектот добивал по два флорина месечно. Структурата претставува една од најраните градби во Фиренца која го изразува стилот на високата ренесанса на Рим, каде Бачо поминал неколку години на формирање. Друга палата делумно дизајнирана од Бачо е Палацо Антинори.
Бартолини-Салимбени живееле во палатата до почетокот на 19 век. Во 1839 година станал хотел ду Норд, каде што престојувале личности како што е американскиот писател Херман Мелвил. Во 1863 година бил купен од принцовите на Пио ди Савоја и поделен помеѓу различни сопственици.
Опис
Единствениот нов стил, според ренесансниот историчар на уметност Џорџо Вазари, предизвикал многу критики.
Палатата има централен двор во чист класичен стил. Има трем од три страни, со колони и тркалезни сводови во традиционална пиетра серена. Приземјето и првите катови се со гротескни монохроматски украси. Првиот кат има чардак со таван со каса. Ова е надминато со уште еден помал чардак.
Сликите на битката во Сан Романо, насликани од Паоло Учело, биле нарачани од член на семејството Бартолини Салимбени; тие се дисперзирани и сега се изложени во музеите Уфици, Националната галерија и Лувр:
Белешки
<references group="" responsive="1">
Извори
43.77019°N, 11.25169°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.77019°N, 11.25169°W
Стенска Река
Стенска Река (Στενοπόταμος, Стенопотамос или Στενόρεμα, Стенорема ) — река во Нестрамско, Егејска Македонија, лева притока на Бистрица.
Опис
Реката се образува под името Голема Река (Мегало Рема) од неколку потоци кои извираат од планината Гал’мбица, јужно од врвот Николери (1.349 м). Тече во југоисточен правец и минува низ котлината на селото Стенско, по кое е наречена. По селото свртува на исток и на североисток, па образува живописна клисура во која е сместен Радигошкиот водопад. По клисурата минува јужно од селото Радигоже, ја прима големата лева притока Слабишта и се влева во Бистрица (тука наречена Белица).
Притоки
→ лева, ← десна
Космос-1188
Космос-1188 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 јуни 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1800 килограми. Космос-1188 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Потенца
Главен град на провинцијата Потенца и регионот Базиликата, градот е највисокиот регионален главен град и еден од највисоките провинциски престолнини во Италија, со поглед на долината на реката Басенто во Апенинските планини во Луканија, источно од Салерно.Нејзината територија е ограничена со комуни на Анзи, Авиљано, Бриндизи Монтања, Пицерно, Пјетрагала, Пињола, Руоти, Тито и Ваљо Базиликата.
Древни времиња
Првата населба Потенција (оригиналното латинско име на Потенца) веројатно се наоѓала на пониска надморска височина од сегашната, на околу 10км јужно од денешна Потенца. Луканците од Потенција застанале на страната против непријателите на Рим за време на војните на вториот против Самните и Брутите. Покорени во текот на 4 век п.н.е. (подоцна добивајќи статус на municipium), Потентините се побуниле по римскиот пораз во Битката кај Кана во 216 п.н.е.
Меѓутоа, битката кај Метаурус го означила крајот на сите картагински аспирации во Италија и Потенција била повторно освоена од Римјаните и сведена на статус на воена колонија.
Среден век
Во 6 век, градот преминал на Ломбардското Војводство Беневенто. Упадите на сараценските напаѓачи го загрозувале градот се додека норманското освојување на јужна Италија не ја обезбедило областа. Во 12 век, Потенца станала епископско седиште. Во 1137 година, градот бил домаќин на папата Инокентиј II и императорот Лотар II за време на нивниот неуспешен обид да го освојат норманското кралство. Во 1148 или 1149 година во Потенца, Роџер II од Сицилија бил домаќин на францускиот крал Луј VII, кого норманската флота го ослободила од Сарацените. По ограбувањето од страна на императорот Фредерик II, градот останал лојален на Хоенштауфен: како резултат на тоа, бил речиси целосно уништен од Чарлс I кога анжевинскиот господар го освоил Кралството Сицилија. На 18 декември 1273 година, земјотрес дополнително го опустошил градот. Во следните години од доцниот среден век, градот бил во сопственост на различни феудални семејства пред шпанската доминација, за време на која Потенца била место на немири против Шпанците. Во 1694 година, тој бил речиси целосно уништен од друг земјотрес.
Со прогласувањето на неаполската република во 1799 година, Потенца бил еден од првите градови што се побунил против кралот. По привремената бурбонска репресија, градот бил освоен од француската војска во 1806 година и прогласен за главен град Базиликата. Кралот Јоаким Мурат ги подобрил условите за живеење и администрацијата на градот, додека некои урбани подобрувања биле воведени и за посетата на Фердинанд II во 1846 година.
Во септември 1943 година, градот претрпел тешки сојузнички бомбардирања. Во 1980 година, уште еден силен земјотрес ја погодил Потенца.
Клима
Потенца има океанска клима (Cfb во климатската класификација на Кепен), не успевајќи да се класифицира како топло-летна медитеранска клима (Csb), бидејќи месецот со најмногу врнежи има нешто помалку од три пати повеќе од најсувиот месец.
Популација
Потенца има население од 67.122 жители од 2015 година. Тој е најголемиот град во Базиликата. Извор:
Пат
Потенца се наоѓа на источниот крај на автопатот RA5, 50 км (31 ми) крак од автопатот А2.
Железничка
Потенца е железнички јазол на главната линија од Салерно до Таранто, управуван од FS Trenitalia. Исто така, има врска со Алтамура и сопствената мала градска железничка служба, опслужувана од регионалната компанија Апуло Лукански железници. Главната станица во градот, која првично била наречена Потенца Инфериоре, сега е позната како Потенца Централе.
Најблиските аеродроми се:
Ескалатори
Со центарот на градот сместен на врвот на стрмен рид, ескалаторите обезбедуваат форма на јавен превоз во Потенца. Најголемиот ескалатор Санта Луција е приближно 500 м долг и го поврзува историскиот центар на Потенца со станбената населба на запад со спуштање 100 м во долина. Јавната ескалаторска мрежа на Потенца е најголема во Европа и втора по големина во светот по Токио.
Меѓународни односи
Потенца е збратимена со:
Мостот за Терабитија (филм од 2007)
Мостот за Терабитија е филм од 2007 режиран од Габор Ксупо (соосновач на Klasky-Csupo) за Walt Disney Pictures и Walden Media, заснован на романот на Кетрин Петерсон, со истото име. Филмот беше издаден 16 февруари, 2007 во САД и Канада и 16 јуни, 2007 во Нов Зеланд. Филмот беше втор на бокс офисот во САД и Канада за време на првиот викенд на прикажување. Беше рангиран PG поради тематските елементи вклучувајќи го малтретирањето на училиште.
Синопсис
Дванаесет годишно момче по име Џеси „Џес“ Аронс (Џош Хатчерсон) е мирно момче кое има прекрасни уметнички вештини. Џес живее во големо семејство кое е во финансиска криза. Дванаесет годишната Лесли Бурк (АнаСофија Роб) е новото девојче во училиштето кое има потешкотии наоѓајќи пријатели но и покрај тоа сепак е полна со радост и среќа и има бујна фантазија. Таа се пријавува на една училишна трка на која победува покрај тоа што и нагласуваат дека е трка само за момчиња. На почетокот, Џес е доста повреден поради ова и несака да има ништо со Лесли, но упорноста на Лесли да го запознае подоцна се исплатува и брзо по тоа двајцата стануваат многу блиски пријатели. Џес и ја покажува својата љубов кон уметноста на Лесли и таа се воодушевува. Заедно влегуваат во шумата, каде наоѓаат едно цврсто јаже со кое ја поминуваат реката и на другата страна наоѓаат напуштена куќичка на дрво. Тука, двајцата измислуваат еден свет кој го нарекуваат Терабитија и тој оживува како што тие си замислуваат дека тој изгледа. Назад во „реалниот“ свет, двајцата патат од лоши деца на училиште. Лесли му дава на Џес неочекуван роденденски подарок, комплет боици за цртање и тој и дава куче на Лесли (Принц Териен) за возврат. На следното патување за Терабитија јасно се покажува дека нивото на водата се зголемило или пак јажето се подискинало бидејќи кога ја преминуваат реката јасно се гледа дека нозете ја допираат водата.
На крајот на ова патување, Џес ја погледнува Лесли како си оди накај дома, (на истиот начин на кој ќе ја гледа наставничката по музичко, г-ѓа Едмундс) и наеднаш сфаќа дека се заљубил во неа. Рано следното утро, наставничката Едмундс (Зуи Десканел), која ги забележува уметничките вештини на Џес, му се јавува да го викне на мала посета во уметничкиот музеј. Тој се обидува да ја праша мајка му дали смее да оди во музејот, а таа поспана само пушта некои крик и Џес претпоставува дека таа се согласува. Бидејќи тој е заљубен во прекрасната наставничка не сака да ја викне и Лесли да дојде со нив, тој само погледнува накај нејзиниот дом како што одат накај музејот.
Кога се враќа, неговиот татко (Роберт Патрик) и мајка му се презагрижени, незнаејќи каде е Џес цел ден. Тие му ги кажуваат тажните вести дека Лесли умрела обидувајќи се да ја премине реката. Јажето се скинало и таа паднала во водата удирајќи ја главата на нешто веројатно камен што ја онесвестило. Џес е шокиран и заедно со мајка му и татко му одат да оддадат сочувство на родителите на Лесли.
Џес се чувствува виновен за нејзината смрт но татко му го разубедува дека не е така. По ова Џес ја презамислува Терабитија и гради мост за да добредојде нов владител. Тој ја поканува сестра му, Мејбел Аронс (Бејли Медисон) да биде новиот владител. Тие ја замислуваат Терабитија поубава од кога и да е и заедно прогласени како крал и принцеза почнуваат да владеаат со Терабитија.
NGC 4749
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4749 се споменува и како UGC 8006, MCG 12-12-20, CGCG 335-26, IRAS 12493+7154.
Откривање
Објектот е откриен на 7 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4749 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4749 има привидни димензии од 1,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 51 м 12,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +71° 38' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 158°.
Други поделби
Проучување на NGC 4749 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43527. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 26; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4404. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1341.
1007 п.н.е.
1007 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1007. година пред новата ера, 7. од вториот милениум п.н.е., 7. од 11 век п.н.е. и осма од 1000-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4501 и 4502 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3743 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2753 и 2754 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 254 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1007 година се протега во 1629 и 1630, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1689 и 1690 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 464 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1678 и 1677 исламска година пред хиџра.
Обердан
Обердан е книга на италијанскиот автор и историчар Франческо Салата, објавена во 1932 година од Мондадори.
Преглед
Книгата е биографски есеј за Гуглиелмо Обердан и содржи досега необјавени документи за италијанскиот патриот, со документи од судењето кои ги обновил Салата. Изданието од 1924 година ги содржи сите документи на кои се заснова студијата, како и белешките на Салата, додека изданието од 1932 година е повеќе „популарно“ и го содржи само литературниот текст на делото. Понатаму, изданието од 1932 година било продадено по намалена цена четири пати пониска од онаа на оригиналното издание, за да ја направи книгата подостапна за јавноста.
Во книгата, Салата тврди „со аргументи кои не се многу убедливи“ дека Обердан (чија мајка била Словенка, а татко Италијанец) бил полнокрвен Италијанец, бидејќи дури и семејството на неговата мајка било италијанско многу генерации и дека не се знаело дали неговите предци биле Словенци или Германци. Книгата е обемна и добро документирана, и се смета за фундаментална меѓу оние напишани за Обердан. Книгата од 606 страници објавена со Заничели во 1924 година била пофалена по нејзиното објавување, а, како што било споменато, во 1932 година била повторно објавена во „послабо“ издание од Мондадори. Забележано како есеј, делото има многу биографска природа.
NGC 7065
NGC 7065 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7065 се споменува и како MCG -1-54-17, NPM1G -07.0504.
Кал
Кал е смеса на земја-почва со вода или некоја друга течност.
NGC 7065
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7065 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7065 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 26 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 59' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 7065 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66766. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 300; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5207. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 810.
Ватерполо на светското првенство во водени спортови 2009 - турнир во машка конкуренција
Натпреварите во машкиот турнир на Ватерполо на 2009 Светско Акватичко Првенство во Рим ќе се одржат од 20 јули до 1 август.
Прелимианрна рунда
Сите времиња се во (UTC+2)
Тај-бреј критериум
Ако два тима имаат еднаков број на бодови, ќе се употреби следниот начин на рангирање:
Доколку има од два вакви случаи првин се решава оној кој е за повисоко место.
Ако три или повеќе тима имаат еднаков број на бодови, ќе се употреби следниот начин на рангирање:
Извор:
Карагандинска област
Карагандинска област (, Карагандинская область) — област во средишниот дел на Казахстан. Главен град е Караганда (или Караганди). Бројот на жители во областаа изнесува 1.375.000.
Историја
Областа е на интезивна експлоатација на јаглен за време на СССР, но и седиште на неколку кампови за присилна работа на Германци во периодот после Втората светска војна.
Окрузи
Во областа има 9 окрузи:
Бујновско Ждрело
Бујновско Ждрело или Јагодинско Ждрело – клисура на Бујновска Река (лева притока на В’ча во Западните Родопи, во општина Борино, област Смољан.
Клисурата е долга околу 16 km, а нејзината средна надморска височина е 1090 m. Започнува од селото Бујново, на надморска височина од 1307 м, се насочува на север и завршува на браната Тешел, на надморска височина од 876 м. Целата клисура е полна со протерозојски мермери. Тоа е природно катче во Родопите со впечатлива убавина и привлекува многу туристи. Првите 7-8 километри клисурата е поширока, но по Јагодинската Пештера и особено по селото Јагодина станува многу тесна. Тука реката ги сече протерозојските мермери, а вертикалните карпи се многу блиску едни до други. Местото каде што карпите почнуваат да се допираат месното население го нарекло „Волчи скок“. Жителите на соседното село Јагодина раскажуваат дека на тоа место зимно време изгладнетите глутници волци прескакаат за да ги нападнат нивните трла. Бујновското Ждрело е познато и по големата разновидност на растителни и животински видови од кои голем дел се заштитени. Ждрелото за природна знаменитост е прогласено во 1971 година.
На околу 4 km погоре од ждрелото, на десниот брег на реката се наоѓа Јагодинската Пештера, позната по убавите пештерни форми, а малку понагоре, исто така на десниот брег е пештерата Имамова Дупка. Бујновското Ждрело е дел од Стоте национални туристички објекти на Бугарскиот туристички сојуз.
По меандрите на Бујновска Река е оформена живописна екопатека кој поминува низ Јагодинската Пештера, селата Бујново и Кожари. Патеката е погодна како за пешаци, така и за велосипедисти. Во овој дел на реката не е дозволен риболов, но има изградено неколку вештачки риболовни езера како и неколку локации со сите удопства за подготовка на скара или пикник. Карактеристично за областа се многубројните чешми изградени од месните жители. Меандрите на реката се омилено место за одмор и кампување во текот на летните месеци. Околу реката може да се видат многу ретки растителни и животински видови.
По целиот тек на клисурата поминува тесен, општински пат со една лента, кој е единствената врска на селата Бујново и Кожари со внатрешноста на земјата и се одржува во текот на целата година за сообраќај на моторни возила.
Џон Њутон
Роден во Вепинг, Англија 1725 година. роден во Вепинг, Англија 1725 година. Бил трговец со робови. Пресврт во неговиот живот и негово божјо просветлување настанал после една ужасна бура на море, во една ноќ 1746 година. Од тој момент целиот свој живот го посветил кон Бога. Инспириран од текст во Стариот завет ( Летописи 1 ,(17:16-18)) ja напишал песната посветена како химна кон Бога Faith's revive and expectation. Тоа е денеска прочуената лирска песна "Amazing Grace". На истата песна, подоцна, од непознат автор е компонирана и музика и истата станала вистинска семејна химна за Бога во Англија и во САД, а подоцна се расширила ширум светот. Химната е изведувана од голем број на познати музичари: Елвис Присли, Крист Томлин, Арета Френклин, Нана Мускури, Мајкл Џексон и многу други. Посебно се впечатливи нејзините изведби од познати оркестри на шкотските и ирските гајди.Препознатлива е секаде во светот и се смета за една од најубавите песни посветени кон Бога и неговата Божја милост, и постана вистинска химна кон Божјата милозливост и љубов кон човекот.
Највисок државен домен
Највисок државен домен (или државен код на главен семрежен домен) — највисокиот домен на именската семрежја адреса кој се доделува на една држава; т.е. последните две букви од семрежната адреса.
Сите државни семрежни кодови се долги две букви, ги доделува Агенцијата за доделување на броеви на семрежјето (IANA) според упатството РФЦ 1591 кое кореспондира со стандардот ИСО 3166-2 алфа-2 со неколку исклучоци.
Државите имаат национален опслужувач на државниот семрежен домен, кој ги доделува имињата со државната наставка, и ги насочува пребарувањата на адреси со тој државна наставка.
Државниот код na Македонија е .mk или кириличниот .мкд и задачата за доделување на семрежни имиња со врвен домен ја има организацијата МАРнет.
IC 1088
IC 1088 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1088 се споменува и како IC 1925, ESO 200-21.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1088 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1088 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 25 м 25,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 16' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на IC 1088 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12799.
Бријан Лаудруп
Бријан Лаудруп (роден на 22 февруари 1969 година) — поранешен дански фудбалер кој играл на позицијата напаѓач или како играч за врска. Тој во моментов работи како фудбалски коментатор, критичар и аналитичар на Канал 5 и 6'ерен. Заедно со поранешниот репрезентативен голман Ларс Хег, Лаудруп ја управува фудбалска академија за маргинализирани младите.
За време на неговата кратка играчка кариера кој на крајот завршила поради повреди, Лаудруп настапувал за голем број европски клубови. Тој ја започна кариерата во данскиот клуб Бронби, со кој двапати го освоил данското првенство во доцните 1980-тите. Тој подоцна играл за германски и италијански клубови, со кој ја  освоил Серија А, како и Лигата на Шампиони те со Милан во сезоната 1993-94. Исто така тој бил витален дел од тимот на Ренџерс, тимот кој доминирал во Шкотската Премиер Лига во 1990-тите, освојувајќи три првенства, меѓу другото. Во својот краток ангажман во англискиот клуб Челси, тој го освоил Уефа Супер Купот во 1998 година, а подоцна  имал краток ангажман во екипата на Копенхаген во Данска, пред да ја заврши својата кариера со Ајакс во 2000 година.
Лаудруп ја освоил наградата за дански Фудбалер на годината рекордни четири пати. Тој бил именуван од страна на ФИФА, како петти-најдобар играч во светот во 1992 година и бил именуван од страна на Пеле како еден од најдобрите 125 најголемите живи фудбалери на ФИФА 100 церемонија во март 2004 година, заедно со неговиот постар брат М ихаил Лаудруп.
Мери Шели
Мери Шели (Mary Shelley; мом. Мери Волстонкрафт Годвин, Mary Wollstonecraft Godwin) (30 август 1797 – 1 февруари 1851) била британска писателка на романи, приказни, драми, есеи, биографии и патописка, најдобро позната по готскиот роман „Франкенштајн“ (1818).
Животопис
Татко на Мери Шели е англискиот филозоф Вилијам Годвин, а мајка, филозофот и феминистката Мери Волстонкрафт.
Бат и Марлоу
По нивното враќање во Англија во септември, Мери и Перси се преселија - со Клер Келрмонт, која нашла сместување во близина на Бат, каде тие се надеваа да ја задржат во тајност бременоста на Клер. Во Кологнија, Мери Годвин добила две писма од нејзината полу сестра, Фани Ималу, која алудира на нејзиниот „несреќен живот“; на 9 октомври, Фани пишува „предупредувачко писмо“ од Бристол до Перси Шери но без успех.
Утрото на 10 октомври, Фани Иамалу беше пронајдена мртва во соба во гостилницата Свансена, заедно со порака за самоубиство и шише.