cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зинаида Гипиус
Зинаида Николаевна Гипиус (Хипиус) ( – 9 септември 1945) била руски поет, драматург, романсиер, уредник и религиозен мислител, една од главните фигури во рускиот симболизам. Приказната за нејзиниот брак со Димитриј Мережковски, која траел 52 години, е опишана во нејзината недовршена книга Димитриј Мережковски (Париз, 1951; Москва, 1991).
Таа почнала да пишува на рана возраст, а до моментот кога го запознала Димитриј Мережковски во 1888 година, таа веќе имала објавено повеќе поетски творби. Парот се венчал во 1889 година. Гипиус ја објавила својата прва книга поезија, ''Збирка песни. 1889–1903 во 1903 година, а нејзината втора збирка, Збирка песни. Книга 2 1903-1909'', во 1910 година. По револуцијата во 1905 година, парот Мережковски станале критичари на царизмот; тие поминале неколку години во странство, и направиле повеќе патувања за лекување на здравствени проблеми. Тие ја осудиле Октомвриската револуција од 1917 година, сметајќи ја за културна катастрофа и во 1919 година емигрирале во Полска.
По престојот во Полска, тие се преселиле во Франција, а потоа во Италија, продолжувајќи да објавуваат и да учествуваат во руските емигрантски кругови, иако острата литературна критика на Гипиус создала непријатели. Смртта на Мережковски во 1941 година бил голем удар за Гипиус, која починала неколку години подоцна во 1945 година.
Животопис
Зинаида Гипиус била родена на, во Бељов, Тула, како најстара од четири сестри. Нејзиниот татко, Николај Романович Гипиус, почитуван адвокат и висок офицер во рускиот Сенат, бил германско-русинец, чиј предок Адолфус фон Гингст, подоцна фон Хипиус, се населил во Москва во 16-тиот век. Нејзината мајка, Анастасија Васиљевна (моминско: Степанова), била ќерка на началникот на полицијата во Екатеринбург.
Работата на Николај Гипиус вклучувала постојано патување, и поради тоа неговите ќерки добиле малку формално образование. Тие посетувале предавања на гувернанти и имале тутори, а посетувале училишта само спорадично во кој било град (Саратов, Тула и Киев, меѓу другите) каде што семејството останело значаен временски период. На 48-годишна возраст Николај Гипиус умрел од туберкулоза, и Анастасија Васиљевна, знаејќи дека нејзините ќерки наследиле предиспозиција за болеста што го убила, го преселила семејството на југ, прво во Јалта (каде што Зинаида добила медицински третман), а потоа во 1885 година во Тбилиси, поблиску до домот на нивниот вујко Александар Степанов.
Во тоа време, Зинаида веќе студирала две години во училиште за девојчиња во Киев (1877—1878) и една година во Московската гимназија Фишер. Дури во Боржоми, каде што нејзиниот вујко Александар, човек со значителни средства, изнајмил дача за неа, таа почнала да се враќа во нормала по силниот шок предизвикан од смртта на нејзиниот сакан татко.
Зинаида почнала да пишува поезија на седумгодишна возраст. До моментот кога го запознала Димитриј Мережковски во 1888 година, таа веќе објавила повеќе дела. „До 1880 година пишував стихови, многу верував во „инспирацијата“ и правев поента никогаш да не го тргнам моето пенкало од хартијата. Луѓето околу мене ги гледале овие песни како знак дека сум „разгалена“, но никогаш не се обидов да ги скријам и, се разбира, воопшто не бев разгалена, што со моето религиозно воспитување“, напишала таа во 1902 година во писмото до Валериј Брјусов. Зинаида привлекувала големо внимание во Боржоми поради неговиот изглед, но Мережковски, добро образован интроверт, ја гледал пред сè како совршен сроден дух. Откако тој ја запросил, таа го прифатила без двоумење и никогаш и покрај тоа што можеби изгледало како избрзана одлука.
1863
1863 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1863 година од новата ера, 863. од вториот милениум, 63. од XIX век и четвртта од 1860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Зинаида Гипиус
Книжевна кариера
Мережковски и Гипиус склучиле договор, ветувајќи дека ќе се концентрираат на она што најдобро го праваат, тој на поезијата, таа на прозата. Договорот пропаднал кога Зинаида го превела Манфред од Лорд Бајрон, а Димитриј почнал да работи на својот дебитантски роман Јулијан Отпадникот. Во Санкт Петербург Гипиус се приклучила на Руското книжевно друштво, станала член на Шекспировиот круг (славниот адвокат принцот Александар Урусов бил негов најпознат член) и се запознала и спријателила со Јаков Полонски, Аполон Мајков, Димитриј Григорович, Алексеј Плешчејев и Пјотр Вејнберг. Таа станала блиска со групата автори поврзани со реновираниот Северен Весник, во кој таа самата го имала своето главно деби како поет во 1888 година.
Во 1890–1891 година ова списание ги објавило нејзините први раскази, „Несреќниот“ и „Во Москва“. Потоа три од нејзините романи, Без талисман, Победникот и Мали бранови, биле објавени во Божји свет. Сметајќи го пишувањето на медиокритетна, генеричка проза како можност за заработка, Гипиус ја третирала нејзината поезија поинаку, како нешто крајно интимно, нарекувајќи ги нејзините стихови „лични молитви“. Справувајќи се со потемната страна на човечката душа и истражувајќи ја сексуалната двосмисленост и нарцисоидноста, многу од тие „молитвите“ во ова време се сметале за богохулни. Критичарите ја нарекле Гипиус „демона“, „кралица на двојноста“ и „декадентна Мадона“. Уживајќи во озлогласеноста, таа го искористила својот андроген имиџ, користела машка облека и псевдоними, ги шокирала гостите со навреди („да се види нивната реакција“, како што еднаш објаснила на Надежда Тефи) и цела деценија останала руски симбол на „сексуалното ослободување“, држејќи го високо она што таа во еден од записите во својот дневник го нарекла „крстот на сензуалноста“. Во 1901 година сето тоа се трансформирало во идеологијата на „Новата црква“ чиј поттикнувач била таа.
1863
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7371 и 7372 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6613 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5623 и 5624 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2616.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1863 година се протега во 4499 и 4500, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4559 и 4560 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2406. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1279 и 1280 исламска година.
Зинаида Гипиус
Книжевна кариера
Во раните 1900-ти, куќата Мурузи се здобила со репутација на еден од новите културни центри на руската престолнина. Гостите го препознале и се восхитувале на авторитетот на водителката и нејзиниот талент за лидерство, дури и ако никој од нив не ја сметал за особено топла или приврзана.
Новата црква
Во 1899-1901 година, охрабрена од групата автори поврзани со Мир Искуштва, списанието со кое таа станала блиска, Гипиус објавила критички есеи во него користејќи машки псевдоними, меѓу кои најпознат бил Антон Краини. Анализирајќи ги корените на кризата во која западнала руската култура, Гипиус (некако парадоксално, со оглед на нејзината „демонска“ репутација) како лек ја предложила „христијанизацијата“ на истата, што во пракса би значело зближување на интелигенцијата и Црквата. Спојувањето на верата и интелектот, според Гипиус, било пресудно за опстанокот на Русија; според неа, само религиозните идеи ќе му донесат на народот просветлување и ослободување, и сексуално и духовно.
Во 1901 година Гипиус и Мережковски ги коосновале Религиозните и филозофски состаноци. Овој „собир за слободна дискусија“, фокусиран на синтезата на културата и религијата, привлекол еклектичен микс на интелектуалци и во ретроспектива се сметал за важен, но краткотраен обид да се одвлече Русија од големите општествени пресврти кон кои тргнала. Гипиус била движечката сила зад Состаноците, како и зад списанието Нов пат (1903–04), лансиран првично како средство за промоција на состаноците. До моментот кога Нов пат завршил (поради конфликтот предизвикан од одбивањето на новодојдениот Сергеј Булгаков да го објави нејзиниот есеј за Александар Блок), Гипиус (како Антон Краини) станала истакнат литературен критичар, придонесувајќи најмногу за списанието Весы́.
По крајот на состаноците во 1903 година, Гипиус се обидела да ја оживее својата првична идеја за „доместична црква“, заснована на контроверзното Тројебратство (Братство на тројца), составено од неа, Мережковски и Димитриј Философов, нивниот заеднички близок пријател и за кратко време нејзиниот љубовник. Овој нов развој налутил многу од нивните пријатели, како Николај Бердјаев кој ја сметал оваа бизарна пародија за Светото Тројство, со свој сет на квази-религиозни ритуали, како сквернавење што се граничило со богохулење.
1905–1917 година
Револуцијата од 1905 година имала големо влијание врз Гипиус. Во текот на следната деценија таа и Мережковски биле остри критичари на царизмот, а радикалните револуционери како Борис Савинков во овој период станувале дел од нивниот тесен круг на блиски пријатели. Во февруари 1906 година, двојката заминала за Франција и таму останала повеќе од две години во она што тие го сметале за самонаметнат егзил, обидувајќи се да ги запознаат западните интелектуалци со нивната „нова религиозна свест“. Во 1906 година Гипиус ја објавила збирката раскази Скарлет меч (Алый меч), а во 1908 година драмата Афионски цут, со Мережковски и Философов како соавтори.
Како што стивнувала политичката тензија во Русија, состаноците повторно биле започнати како Религиозно и филозофско друштво, во 1908 година. Но, лидерите на руската црква го игнорирале и набрзо проектот станал само обичен книжевен круг. Жестоката дискусија за манифестот Вехи довела до судир меѓу парот и Философов од една страна и Василиј Розанов од друга страна; Розанов се откажал и ги прекинал врските со своите стари пријатели.
Дури пред да биде објавена нејзината Збирка песни. ''Книга 2. 1903-1909'' во 1910 година, Гипиус веќе била добро позната (иако не толку позната како нејзиниот сопруг) европска авторка, со дела преведени на германски и француски. Во 1912 година била објавена нејзината книга со раскази Месечеви мравки (Лунные муравьи), со најдобрата проза што таа ја напишала во последните години. Двата романи, Демонските кукли (Чортовы куклы, 1911) и Роман-Царевич (Роман-царевич, 1912), требале да бидат првата и третата книга од трилогијата за јеромонахот Илиодор, но останала недовршена. Книжевната левица ги проценила како наводно „антиреволуционерни“, а мејнстрим критичарите сметала дека овие книги се неблескави, формулаични и тенденциозни.
На почетокот на Првата светска војна, Гипиус и Мережковски се изјасниле против вмешаноста на Русија. Сепак, Гипиус започнала сопствена кампања за поддршка на војниците, произведувајќи серија писма наменети за првата линија, секое комбинирајќи стилизирани народни поетски пораки со мали пакетчиња тутун, потпишано или со нејзиното име или со име на една од нејзините три слугинки. Некои ги сметале за претенциозни и бесмислени, други аплаудирале на она што го сметале за нејзина реакција на џингоистичката хистерија од тоа време.
1917–1919 година
Гипиус и Мережковски ја поддржувале Февруарската револуција од 1917 година и ја осудиле Октомвриската револуција, обвинувајќи ги Александар Керенски и неговата привремена влада за катастрофата. Во нејзината книга со мемоари Димитриј Мережковски. Тој и ние Гипиус напишала:
Гипиус ја сметала Октомвриската револуција за крај на Русија и за доаѓање на Кралството на Антихристот. „Се чинело како некоја перница да ти паднала да задави... Задави што - градот? Земјата? Не, нешто многу, многу поголемо“, напишала таа во нејзиниот дневник на 26 октомври 1917 година. Кон крајот на 1917 година Гипиус сè уште можеше да ги објавува своите антиболшевички стихови во она што останало од старите весници, но следната година била кошмарна, според нејзините Дневници. Исмејувајќи го Херберт Џорџ Велс („Можам да видам зошто толку го привлекуваат болшевиците: тие го прескокнаа“), таа напишала за злосторствата на Чека („Во Киев убиени 1200 офицери; отсечени нозе, симнати чизми.“ — 23 февруари. „Во Ростов биле соборени тинејџерски кадети - затоа што по грешка биле земени за кадети на Уставно-демократската партија, забранетите. — 17 март), за масовниот глад и нејзиното растечко чувство на досадна рамнодушност. „Оние кои сè уште имаат душа во себе шетаат како мртовци: ниту протестираат, ниту страдаат, не чекаат ништо, тела и души западнати во мирување предизвикано од глад“.
Изразувајќи одредено сочувство за „расплаканиот Луначарски“ (единствениот болшевички водач кој изразил барем малку жалење за суровоста на репресивните органи), Гипиус напишала: „Работите што се случуваат сега немаат никаква врска со руската историја. Тие ќе бидат заборавени, како злосторствата на некои дивјаци на далечен остров; ќе исчезне без трага.“ „Последните песни“ (1914–1918), објавени во 1918 година, претставиле страшна и мрачна слика за револуционерна Русија, како што ја гледала Гипиус. По поразите на Александар Колчак во Сибир и Антон Деникин во Јужна Русија, соодветно, Гипиус и Мережковски се преселиле во Петроград. Кон крајот на 1919 година, поканета да се придружи на групата „црвени професори“ на Крим, Гипиус одлучила да ги одбие, откако слушнала за масакри организирани од локалните началници Бела Кун и Розалија Земљачка. Откако добиле дозвола да го напуштат градот (со изговор дека ќе се упатат кон првите линии, со предавања за Стариот Египет за борците на Црвената армија), Мережковски и Гипиус, како и нејзиниот секретар Владимир Злобин и Димитриј Философов, заминале во Полска со воз.
Гипиус во егзил
Нивната прва дестинација бил Минск каде Мережковски и Гипиус одржаче серија предавања за руските имигранти и објавиле политички памфлети во Минск Курир. За време на неколкумесечниот престој во Варшава, Гипиус била уредник на весникот Свобода. Разочарани од политиката на Јозеф Пилсудски, Гипиус и Мережковски, заедно со Злобин, заминале во Франција на 20 октомври без Философов, кој останал во градот со Борис Савинков. Преселбата на Гипиус и Мережковски во Франција била олеснета од Олга и Јуџин Пети, кои исто така им помогнале да обезбедат влез и дозвола за престој за нивните пријатели, вклучувајќи го Иван Манухин.
Во Париз Гипиус се концентрирала на закажување состаноци, средување пошта, правење договори и примање гости. Разговорите на Мережковски, според Нина Берберова, секогаш се вртеле околу две главни теми: Русија и слободата. Поддржувајќи го Мережковски во неговата антиболшевичка крстоносна војна, Гипиус била длабоко песимистичка во однос на она што нејзиниот сопруг го нарекол негова „мисија“. „Нашето ропство е толку нечуено и нашите откритија се толку чудни што за слободен човек е тешко да разбере за што зборуваме“, признала таа.
Трагедијата на прогонетиот руски писател станала главна тема за Гипиус по емиграцијата, но таа исто така продолжила да истражува мистични и прикриени сексуални теми, објавувајќи голем број раскази, драми, романи, поезија и мемоари. Таа останала суров книжевен критичар, и по критикување на многу од познатите писатели, станала непопуларна личност во Франција.
Во раните 1920-ти неколку од претходните дела на Гипиус биле повторно издадени на Запад, вклучувајќи ја збирката раскази Небесни зборови (Небесные слова, 1921, Париз) и ''Песни. 1911–1912 Дневник'' (1922, Берлин). Во Минхен било објацено Кралството на Антихристот (Царство Антихриста), напишано од Мережковски, Гипиус, Философов и Злобин, вклучувајќи ги и првите два дела од Петербуршките дневници на Гипиус (Петербургские дневники). Гипиус била главната сила зад општеството Зелена светилка (Зелёная лампа), именувано по групата од 19 век поврзана со Александар Пушкин. Настрана од фракционерските препукувања, тоо се покажало како единствениот културен центар каде што руските емигрантски писатели и филозофи (внимателно избрани за секој состанок и лично поканети) можеле да се состанат и да разговараат за политички и културни теми.
Во 1928 година Гипиус и Мережковски учествувале на Првиот конгрес на руските писатели во егзил одржан во Белград. Охрабрени од успехот на серијата предавања на Мережковски „Да Винчи“ и добродушноста на Бенито Мусолини, во 1933 година, парот се преселил во Италија каде што останал околу три години, посетувајќи го Париз само повремено. Со растењето на социјалистичкото движење и антируските емиграциски чувства поттикнати од убиството на претседателот Пол Думер во 1932 година, Франција станала непријателски настроена кон нив. Животот во егзил психолошки бил многу тежок за Гипиус. Според еден биограф, „нејзината метафизички грандиозна личност, со својата духовна и интелектуална преоптовареност, била надвор од место во она што таа самата го сметала за „бездушно прагматичен“ период во европската историја“.
Последните години
По избувнувањето на Втората светска војна во Европа, литературата станала практично ирелевантна, но Гипиус, наспроти сите шанси, го составила и објавила Literature Tornado, амбициозен книжевен проект создаден да обезбеди безбедно засолниште за писателите отфрлени од издавачите од идеолошки причини. Она што во други времиња би било прославено како моќен чин за поддршка на слободата на говорот, во 1939 година поминало незабележано. Мережковски и Гипиус ја поминале последната година заедно во социјален вакуум. Без оглед на тоа дали текстот од 1944 година на наводно прохитлеровиот „Радио говор“ на Мережковски бил навистина префабрикувана монтажа (како што тврди неговиот биограф Зобнин), немало сомнеж дека парот, откако станал премногу близок (и финансиски зависен од) Германците во Париз изгубиле почит и кредибилитет што се однесувало до нивните сонародници, од кои многумина изразиле целосна омраза кон нив.
Гипиус починала на 9 септември 1945 година. Нејзините последни напишани зборови биле: „Ниска ми е цената... И мудар е Бог.“ Таа била погребана на руските гробишта Сен Женевиев-де-Буа со нејзиниот сопруг. Мала група луѓе присуствувале на церемонијата, меѓу нив и Иван Бунин.
Наследство
Современите научници гледаат на романтично обоените рани песни на Гипиус како претежно деривати, а Семјон Надсон и Фридрих Ниче се двете најочигледни влијанија. Објавувањето на симболистичкиот манифест на Димитриј Мережковски се покажа како пресвртница: за кратко време Гипиус станала главна фигура на рускиот модернизам. Нејзината рана симболистичка проза била под силното влијание на Достоевски, додека еден од нејзините подоцнежни романи, Роман Царевич (1912), се смета дека повторно бил под влијание на Ниче. Првите две збирки раскази на Гипиус, Нови луѓе (1896) и Огледала (1898), кои ја испитуваат „природата на убавината во сите нејзини манифестации и противречности“, се сметале за формулаични. Нејзината Трета книга раскази (1902) означи промена на насоката и биле опишана како „премногу идиосинкратски“ и полни со „висок мистицизам“. Направени се паралели помеѓу прозата на Гипиус од почетокот на 20 век и Значењето на љубовта на Владимир Соловјов, и двајцата автори ја испитуваат „потрагата по љубов“ како средство за самоисполнување на човечката душа.
Не било прозата, туку поезијата на Гипиус е таа што ја претворила во главна иновативна сила. „Поетесата Гипиј има свое посебно место во руската литература; нејзините песни се длабоко интелектуални, беспрекорни по форма и навистина возбудливи“. Критичарите ја пофалиле нејзината оригиналност и техничка виртуозност, тврдејќи дека е „вистински наследник на музата на Евгениј Баратински“.
Романите на Гипиус „Ѓаволската кукла“ (1911) и Роман Царевич (1912), кои имале цел „да ги откријат корените на руските реакционерни идеи“, биле неуспешни: критичарите ги сметале за тенденциозни и уметнички инфериорни. „Во поезијата Гипиус е пооригинална отколку во прозата. Добро конструирани, полни со интригантни идеи, без недостаток на увид, нејзините приказни и новели се секогаш премногу бесмислени, вкочанети и неинспирирани, и покажуваат малку познавање за реалниот живот. Ликовите на Гипиус изговараат интересни зборови и се наоѓаат во интересно тешки ситуации, но не успеваат да се претворат во живи луѓе во умот на читателот. Служејќи како олицетворение на идеи и концепти, тие се детално изработени марионети кои се ставени во акција од раката на авторот, а не од нивните внатрешни мотиви.“
По настаните од октомври 1917 година, Гипиус ги прекинала сите врски со повеќето од оние кои се восхитувале на нејзината поезија, вклучувајќи ги Блок, Брјусов и Бели. Историјата на овој раскол и реконструкцијата на идеолошките судири што овозможиле таква катастрофа станале тема на нејзините мемоари Живи лица (Живые лица, 1925). Додека Блок (кого таа славно го одби во 1918 година) ја сметал револуцијата за „олуја за прочистување“, Гипиус била згрозена од „задушувачката мрзливост“ на целата работа, гледајќи ја како едно огромно чудовиште „што го остава човекот со само еден желба: да ослепи и оглуви“. Зад сето ова, според Гипиус, се криело некакво „монументално лудило“; За неа било уште поважно да има „здрав ум и силна меморија“, објаснила таа.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Бакрорез
Историја
Врежувањето врз метални подлоги било познато во Кина уште од X век, а во Европа од почетокот на XIII век.
Бакрорезот како техника се развила во рамките на златарскиот занает и тоа најмногу за врежување на орнамент и други украси. Кон четириесеттите години на XV век, бакрорезот започнал да се користи и за илустрирање на текстови, особено црковни како и за украси на разни кутии, молитвеници, украсувани со боја и позлата.
Најран отпечаток во бакрорез, како графичко дело, се смета графичкиот лист на анонимниот германски мајстор од 1446 година насловен „Камшикување“.
Од подоцнежниот период попознати биле современите мајстори: Стенли Вилијам Хејтер (1901—1988), Жак Вијон (1865—1963) и други.
Метод
Пред да биде исцртана и изгравирана, металната плоча треба да биде исполирана, исчистена, одмастена, а самото гравирање се изведува со помош на разни игли, ножеви и длета изработени од висококвалитетен челик.
При гравирањето, плочата треба да е поставена на кожно перниче, за да може да се движи и врти во сите насоки во фазата на изработката на цртежот.
Понатамошната постапка, подготовката за печатење е слична како кај бакрописот, со тоа што поставувањето на бојата треба да биде изведено попедантно и попрецизно.
Бакрорезот е исклучително тешка графичка техника, денес ја практикуваат мал број уметници, а карактеристична е по јасните и прецизни линии. Поради тоа, меѓу другото до скоро била употребувана за печатење и на хартиени пари.
Список на претседатели на Кралското друштво
Претседател на Кралското друштво (President of the Royal Society, PRS) — лице кое стои на чело на Кралското друштво во Лондон и (академијатата на науките на Британија) и претседава со состаноците на неговиот совет.
По една неформална средба, Кралското друштво е основано на 28 ноември 1660 г. од група научни дејци, со замисла да се создаде „друштво за унапредување на физичко-математичките опитни изучувања“, На на 15 јули 1662 г. друштвото добило кралска повелба, со што е признаен неговиот статут. Во основачкиот документ се вели дека прв претеседател на друштвото ќе биде Вилијам Браункер, а дека секој понатамошен претседател, по потреба, ќе се бира на денот на годишното собрание на Андреевден (30 ноември) — годишнина на друштвото.
Претседателот има службена и друштвена улога. Во минатото бил главен (но неформален) советник на владата по научни прашања. Има улога на домаќин при посета на државни и научни делегации или поединци од странство.
Новоизрбраниот претседател стапува должност на годишнината на друштвото (30 ноември) или првиот работен ден по неа.
1862
1862 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1862 година од новата ера, 862. од вториот милениум, 62. од XIX век и трета од 1860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7370 и 7371 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6612 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5622 и 5623 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2615.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1862 година се протега во 4498 и 4499, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4558 и 4559 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2405. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1278 и 1279 исламска година.
Починале
Браќа Миладиновци
ФК Беса (Добри Дол, Гостиварско)
ФК Беса (албански: KF Besa) - фудбалски клуб од село Добри Дол (Гостиварско), Македонија. Беса своите натпревари ги играла на Беса Глобал Арена во своето село Добри Дол.
Историја
ФК Беса била оформена во 1976 година. Во пресрет на сезоната 2018/2019, Беса која била учесник во Општинската лига Гостивар, го презела клубот Чаклани кој бил третолигаш во моментот. Со тоа новата управа на Чаклани го сменила името на клубот во Беса.
Управен одбор на ФК Беса
Со ФК Беса раководи управниот одбор.
1859
1859 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1859 година од новата ера, 859. од вториот милениум, 59. од XIX век и последна од 1850-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7367 и 7368 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6609 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5619 и 5620 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2612.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1859 година се протега во 4495 и 4496, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4555 и 4556 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2402. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1275 и 1276 исламска година.
Мадам Дибари (филм од 1919)
Мадам Дибари е германски нем филм од 1919 година за животот на Мадам Ду Бери. Филмот е во режија на Ернст Лубич а истиот е напишан од Норберт Фолк и Ханс Крли. Неговиот алтернативен наслов за дистрибуција на Соединетите држави бил Страст.
1860
1860 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1860 година од новата ера, 860. од вториот милениум, 60. од XIX век и прва од 1860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7368 и 7369 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6610 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5620 и 5621 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2613.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1860 година се протега во 4496 и 4497, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4556 и 4557 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2403. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1276 и 1277 исламска година.
Ако не ние,кој?
Филмот премиерно бил прикажан во конкуренција на 61-от меѓународен филмски фестивал во Берлин и бил номиниран за Златна мечка. Веил ја освоил наградата Алфред Бауер на Берлинале. Филмот ја имал својата американска премиера на филмскиот фестивал Берлин и Отаде во Сан Франциско на 26 октомври 2011 година.
1861
1861 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1861 година од новата ера, 861. од вториот милениум, 61. од XIX век и втора од 1860-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7369 и 7370 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6611 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5621 и 5622 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2614.
Танџерин Дрим
Танџерин Дрим (Tangerine Dream) е германски електронски музички бенд основан во 1967 година од Едгар Фрое. Групата забележала многу промени во персоналот со текот на годините, со тоа што Фрое беше единствен постојан член до неговата смрт во јануари 2015 година. Најпознати членови на групата биле нејзиното трио во средината на 70-тите години од Фрое, Кристофер Франке и Питер Бауман. Кон крајот на 1970-тите, Јоханес Шмолинг го заменил Бауман. Од смртта на Фроес во 2015 година, групата е под раководство на Торстен Кваешинг (избран наследник на Фрезе и сегашниот член на групата со најдолг стаж, придружуван во 2005 година).
Tangerine Dream се сметаат за пионери на раните денови на електрониката. Нивната работа со Ohr label произведувала албуми кои имале клучна улога во развојот на германската музичка сцена позната како космише („космичка“). Нивните "Virgin Years", наречени така поради нивната поврзаност со Вирџин Рекордс, произвеле албуми кои дополнително ги истражуваа синтисајзерите и секвенцерите, вклучувајќи ги Федра (1974) и Rubycon (1975). Групата, исто така, има успешна кариера компонирајќи филмски саундтракови, создавајќи над 60 албуми, во кои спаѓаат оние за филмовите Sorcerer, Thief, Risky Business, The Keep, Firestarter, Legend, Three O'Clock High, Near Dark, Shy People и Miracle Mile.
Од крајот на 1990-тите до 2000-тите години, Tangerine Dream продолжи да експериментира со други стилови на инструментална музика, како и електронска музика. Нивниот снимен опус е плоден, вклучувајќи и над сто албуми. Меѓу останатите проекти, тие помогнале во создавање на саундтракот за видео играта Grand Theft Auto V. Нивната работа од средината на 1970-тите била длабоко влијателна во развојот на стилови на електронска музика како што е new age (иако самиот бенд не го сакаше терминот) и електронската музика за танцување.
Нивниот најнов албум, Quantum Gate беше објавен на 29 септември 2017 година, што се совпаѓа со 50-годишнината од основањето на групата. Албумот е заснован на идеи и музички скици од основачот Едгар Фрос и го комплетираа преостанатите членови на групата.
Klassisches Weimar
Класичен Вајмар се збир од споменици во Вајмар кои од 2-ри. Декември 1998 година влегле во Светското наследство под заштита на УНЕСКО, во кое се вклучени единаесет различни споменици, кои асоцираат споменици на градот Вајмар, чија вредност е одредена врз основа на на историски настани, архитектонски изглед и автентична опрема.
Угур Мумџу
Угур Мумџу ( pronounced [uˈuɾ ˈmumdʒu] ; 22 август 1942 – 24 јануари 1993 година) бил турски истражувачки новинар за дневниот весник Џумхуриет. Тој бил убиен со бомба поставена во неговиот автомобил пред неговиот дом.
Биографија
Угур Мумџу е роден како трет од четирите браќа и сестри во Киршехир. Заминал на училиште во Анкара, а во 1961 година го посетувал Правниот факултет на Универзитетот во Анкара. Дипломирајќи во 1965 година, тој првично ја започнал својата кариера како адвокат. Во 1969 година ја завршил својата правна кариера за да се врати во својата Алма Матер; работи како асистент до 1972 г.
Почнал да пишува за време на универзитетот, прво во списанието Yön, а потоа и во неколку други левичарски периоди. Помеѓу 1968 и 1970 година пишувал статии за политика за весниците Акшам, Џумхуриет и Милиет.
Уапсен веднаш по воениот удар во 1971 година, тој бил мачен. Кога бил уапсен, тој пишувал за Ortam, кој бил неделен политички магазин со седиште во Истанбул. Подоцна, Мумчу напиша дека неговите мачители му рекле: „Ние сме контра-герилата. Дури и претседателот на Републиката не може да не допре.“
Во 1974 година, Угур Мумџу ја започнал кариерата како колумнист, во дневниот весник Јени Ортам и од 1975 година наваму во дневниот весник Џумхуриет, која ја продолжил до својата смрт.
Истражување
Угур Мумџу е поздравен како првиот истражувачки новинар на модерна Турција. Објавил книги за актуелни и историски политички прашања во Турција. Тој ги истражувал врските на Работничката партија на Курдистан со Националната разузнавачка организација (МИТ) во времето на неговиот атентат.
Непосредно пред неговата смрт, Мумџу истражувал како 100.000 огнено оружје во сопственост на турските вооружени сили завршиле во сопственост на Џалал Талабани, еден од курдските водачи на северен Ирак и, од 2008 година, претседател на Ирак. Дваесет и пет дена по смртта на Мумџу, генералот Ешреф Битлис, кој го истражувал истото прашање, загина во авионска несреќа, за која се верува дека се должи на саботажа. Во својата статија од 8 јануари во Џумхуриет, насловена како Ултиматом, Мумџу категорично изјавил дека наскоро во нова книга ќе ги открие врските меѓу курдските националисти и некои разузнавачки организации (т.е. Абдула Оџалан и Националната разузнавачка организација).
Травис Динер
Тревис Ресторан ( Travis Lyle Diener ; ИПА:   Висконсин, 1 март 1982 година ) е американско - италијански кошаркар. Тој играл како плејмејкер и во моментов игра за Ваноли Кремона.
Угур Мумџу
Истражување
Според неговиот син, Озгур, Мумчу имал состанок со пензионираниот обвинител Баки Туг на 27 јануари за да дознае повеќе за осомничените врски на Абдула Оџалан со МИТ (државата официјално се борел против неговата милитантна организација, ПКК ). Очалан бил приведен на 31 март 1972 година додека студирал политички науки на Универзитетот во Анкара. Според клаузула 16/1 од Воениот закон (№ 1402), тој бил осуден на три месеци затвор за учество во бојкот. Тој бил ослободен на 24 октомври 1972 година, откако Националната разузнавачка организација испрати порака до обвинителот што го води случајот, Туг, дека еден од осомничените е еден од нивните агенти. Туг подоцна рекол дека не може да се сети дали агентот е Очалан или некој од другите осомничени.
Травис Динер
Животопис
Играл кошарка на Универзитетот Маркет во Милвоки за тимот „Маркет голден иглс“ во периодот од 2001 до 2005 година, каде негови соиграчи биле Двејн Вејд и Стив Новак.
Во јуни 2007 година тој се преселил во Индијана Пејсерс, каде што останал до март 2010 година. Тој имал најдобри статистики и минути во НБА лигата во првата сезона играјќи за Индијана (сезона 2007/08), кога бил почетник во третото коло на натпреварите. Од март 2010 година тој играл за Портланд Трејлблејзерс до крајот на сезоната.
Угур Мумџу
Атентат
Атентатот се уште не е целосно расчистен.Иако поминале 30 години од атентатот, а судската застареност е кратка, за жал; Атентатот на Угур Мумчу на 24 јануари 1993 година, како и другите атентати и многу крвави дела, сè уште не е просветлен.
Травис Динер
Животопис
Во август 2010 година, тој се префрлил во италијанскиот клуб Динамо Сасари каде минал четири сезони. Во 2014 г. со Сасари го освоил Купот на Италија, прва титула во историјата на клубот, како најкорисен играч во натпреварувањето.
Угур Мумџу
Атентат
Постојат бројни хипотези за тоа кој е одговорен за неговото убиство. Со оглед на различните врски (на организациско и лично ниво) помеѓу турската длабока држава и турските вооружени сили, контра-герилските, курдските сили и ЦИА и Мосад, хипотезите не мора да се исклучуваат меѓусебно, особено затоа што Мумџу истражувал некои од овие врски.
Травис Динер
Животопис
Во 2013 година добил италијанско државјанство, заработувајќи право да се натпреварува за репрезентацијата на оваа земја на Европското првенство во Словенија.
Угур Мумџу
Хипотеза за длабока состојба
Една хипотеза е дека тој е убиен за да ги заштити државните тајни во врска со ПКК. Членот на врховниот совет на ПКК Мустафа Карасу тврдеше дека Мумџу бил убиен од страна на државата за да се спречи неговото објавување на фактот дека ПКК знаела дека била инфилтрирана од МИТ. Кртот беше пилотот на Очалан, Нецати. Карасу тврди дека тие дознале за неговиот идентитет на MİT во мај 1997 година и го дезинформирале.
Преместен камен
„Преместен камен“ е петтата збирка на поезија на современиот поет и писател, Никола Маџиров издадена во 2007 година, издание на издавачката куќа „Магор“.
Угур Мумџу
Хипотеза за длабока состојба
Длабоката држава можеби го договорила убиството на JITEM (види подолу).
Травис Динер
Животопис
Во јуни 2014 година најавил дека ја прекинува својата професионална кошаркарска кариера и ја презел функцијата директор за спорт на Универзитетот Маркет.
Угур Мумџу
Хипотеза за Иран
Неговиот атентат првично било сценирио на Иран. Според оваа хипотеза, иранската САВАМА ја вработила практично непознатата Организација на исламското движење ( İslami Hareket Örgütü  ) да го изврши атентатот. Мехмет Али Шекер, Мехмет Зеки Јилдирим и Ајхан Уста се приведени. Сепак, беше откриено дека полицијата го фалсификувала датумот на нивното апсење. Полицијата во Истанбул спроведуваше операција насочена кон исламистички организации, непосредно пред нападот. Нејзиниот шеф на разузнавањето, Ханефи Авџи, рече дека напаѓачите не оставиле никаква трага од нивната припадност. Наместо тоа, се чинеше дека се добро обучени од една држава.
Во текот на истрагата беа пронајдени обемни документи кои се однесуваат на САВАМА со курдскиот Хезболах. Покрај тоа, полицијата во Анкара приведе тројца осомничени за кои беше откриено дека пред нападот престојувале во хотел во Анкара: Јусуф Каракуш, Абдулхамит Челик и Мехмет Шахин. Каракуш рече дека двајца ирански шпиони биле вклучени во бомбардирањето: Мухамед Реза и Мухсин Каргер Азад. Челик, ака „Абдула Ѓурген“, рече тој му пријавил на Мухсин Каргер Азад. Азад наводно бил вработен во конзулатот, но тајно бил наводен член на Гладио. Азад ја напуштил Турција откако бил „ именуван и засрамен “ во весниците заедно со други дипломати за кои се тврди дека се шпиони.
Поранешниот министер за внатрешни работи Хасан Фехми Гунеш рекол дека нема сомнеж за вмешаноста на САВАМА.
Наводната мотивација за хипотезата за Иран е дека иранските лидери гледале на секуларизмот како непријателски на исламот, а Мумку морал да биде убиен затоа што бил отворен промотор на тоа. Меѓутоа, други ја оспоруваат хипотезата за Иран бидејќи атентатот се совпадна со државната посета на Иран за да се преговара за минување на гасовод за природен гас од Иран, кој тогаш беше предмет на ембарго од страна на Соединетите држави. Тензиите се разгореле по атентатот, а договорот за гасоводот вреден 25 милијарди долари пропадна.
Хипотеза на ЦИА
Во претходната истрага, Мумчу била на трагата на ЦИА. Работејќи на случајот Мехмет Али Агџа, тој бил првиот што ја откри врската меѓу турската мафија и турската екстремна десница. Во својата колумна за Џумхуриет, Мумџу ја именуваше Рузи Назар како врска на ЦИА со екстремно десничарските Сиви волци. Шефот на станицата на ЦИА во Турција, Пол Хензе, и еден американски известувач го натераа Мумџу да го убедат да напише дека атентаторот на папата работел за Советите или Бугарите, но Мумџу рекол дека тој едноставно ќе ја следи информативната трага. Хензе замина со застрашувачка „Ако го направиш тоа, можеби ќе најдеш убаво изненадување“, вели неговата сопруга Гулдал.
JITEM хипотеза
Доверлив форензички извештај, од 29 јануари 1993 година, го подготвил началникот на лабораторијата за криминалистичка полиција, Мухитин Каја. Во него пишувало дека пластичниот експлозив тежи приближно 2,5 kg и содржеше RDX, како што се користи во C-4s. Сепак, се спротивставил на себе во објаснувањето на неговото потекло, велејќи Чехословачка во телото, а САД во слепото црево.
хипотеза на МОСАД
Братот на Угур Мумџу, Џејхан Мумџу, смета дека доказите за наводите на ЈИТЕМ/Ергенекон се слаби. Тој се сомнева во вмешаноста на Израел бидејќи ги поддржуваше Барзани и Талабани во Заливската војна. Амбасадорот на Израел во Турција постојано бараше да руча со Угур, единствениот новинар кој пишуваше за зделките. Угур се согласил под услов да му биде дозволено да донесе сведок. Амбасадорот ја одбил понудата, а Мумчу починал набргу потоа.
Џејхан Мумчу рекол дека неговите сомнежи се поткрепени со докази откриени во истрагата за Ергенекон. Во извештајот запленет од пензионираниот генерал Вели Кучук, од 2 февруари 1993 година, кој наводно потекнува од МИТ, се вели дека биле вмешани ЦИА и израелската ОАДНА.
Личен живот
Угур Мумџу го оставила неговата сопруга Ѓулдал и нивните деца Озгур и Озге Мумчу. Ѓулдал Мумџу и нејзините деца ја основале Фондацијата за истражувачко новинарство Угур Мумџу ( Uğur Mumcu Araştırmacı Gazetecilik Vakfı  ) во октомври 1994 година.
По него се именувани бројни паркови, улици и споменици.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Класичен Вајмар
Класичен Вајмар се збир од споменици во Вајмар кои од 2-ри. Декември 1998 година влегле во Светското наследство под заштита на УНЕСКО, во кое се вклучени единаесет различни споменици, кои асоцираат споменици на градот Вајмар, чија вредност е одредена врз основа на на историски настани, архитектонски изглед и автентична опрема.
Културно историска класификација
Ансамблот „Класичен Вајмар“ претставува уникатно обележје на една мината но многу влијателна културна епоха - „Вајмарската Класика“, која преку европското и граѓанско поимање ја оформила дворјанската и граѓанската култура во еден современ средноевропски град во 1800.
1858
1858 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1858 година од новата ера, 858. од вториот милениум, 58. од XIX век и деветта од 1850-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7366 и 7367 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6608 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5618 и 5619 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2611.