cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кјавена
Среден век
По распадот на Западното Римско Царство градот ја означил северната граница на Остроготското Кралство во Италија. Клавена припаѓала на италијанските територии кои ги вратила Византиската империја во средината на 6 век за време на владеењето на царот Јустинијан Велики и избегнувала заробување од ломбардското кралство до VII век. Клавена веројатно извлекла одредена важност од својата позиција на раскрсницата на двата патишта, како и модерниот град Кјавена, кој е главен град на околниот округ.
Кога источнофранкскиот крал Ото I се оженил со кралицата Аделаида од Италија во октомври 951 година и водеше кампања против кралот Беренгар II, тој ѝ ја додели Val Bregaglia и контролата над преминот Септимер на епископијата Чур, додека бискупите од Комо ги држеле соседните имоти. од Вила до Кјавена на југозапад. Во 961 година, самиот крал Ото тргнал по патот Септимер за да ги помине Алпите на пат кон Рим за да биде крунисан за свети римски цар следната година. Граѓаните на Кјавена добија градски привилегии од комо епископите во 1030 година. Кјавена е крунисана со разурнат замок, некогаш важна стратешка точка, и седиште на грофовите кои владееле со долината од времето на Готите до 1194 година, кога областа била предадена на епископите од Чур. Во средновековно време, кастело служел како резиденција на локалните грофови кои ги контролирале алпските премини на север и на исток. Царот Хоенштауфен Фридрих Барбароса прв го преминал Септимерскиот премин во неговиот италијански поход од 1163-1164 година. Тоа беше во Кјавена, каде што во 1176 година се сретна со својот братучед Велф, саксонскиот војвода Хенри Лавот. Тој, наводно, паднал на колена за да побара помош од Хенри против градовите на Ломбардскиот Сојуз, сепак, војводата одбил. Две години подоцна, силите на Чурските бискупи напредувале преку алпскиот гребен во Вал Брегаља и до 1194 година, Кјавена била инкорпорирана во териториите на Горна Раетиа на Војводството Швабија.
Со соседната долина Валтелина на југоисток, градот бил купен од господарите Висконти од Милано во 1335 година од епископите Чур.
Модерна доба
Привремено изгубено за време на Бунднер Вирен во 1620–39 за време на Триесетгодишната војна, владеењето на Трите лиги над Киавена всушност траело до 1797 година, кога француските револуционери ја споиле во Цисалпската Република која брзо била промовирана во Рењо д'Италија со Ежен де Бохарне како вицере. Оттука, заедно со соседните долини Бормио и Валтелина, таа не беше дел од Швајцарскиот Сојуз, бидејќи Слободната држава на трите лиги не беше дел од Швајцарија до многуте на Наполеон подоцна освојување. До денес, постои статуа на англо-швајцарскиот гроф Петар де Салис во Кјавена, од времето кога тој бил гувернер на Валтелина.
По падот на Наполеон, од 1815 до 1859 година Кјавена и цела Ломбардија и Венето отидоа во Домот на Хабсбург, кој секогаш сакаше контрола на преминот од Австрија до Милано за да ги поврзе хабсбуршките семејства.
На 6 јуни 2000 година, една католичка сестра, Марија Лаура Мајнети, била убиена во сатански ритуал од страна на три тинејџерки.
Кондратиеви бранови
Теоријата за долгите циклуси во економијата претставува позната, но контроверзна теорија според која постојат многу долги бизнис циклуси во економијата, со просечно времетраење од 48 до 55 години. Автор на оваа теорија е рускиот економист Николај Димитриевич Кондратиев (1829-1938).
Општ пристап за бизнис циклусите во економијата
Бизнис циклус е важна алатка за сите претприемачи кога се прават прогнози и стратешки планови. Иако бизнис циклусот се состои од две главни фази на ширење и на паѓање, овој циклус може да биде поделен во шест помали фази. Од економски аспект, еден бизнис циклус одговара на бизнисот на сите индустрии така што економистите може да прават анализи и да донесуваат заклучоци за сегашната и за идната општа состојба во економијата. Но, бизнис циклусите исто така може да бидат поделени и на конкретни индустрии, така што сопствениците на бизниси може да извлечат информација која е директно на поврзана со нивната компанија.
Според времето на траење, Јозеф Шумпетер истакнал дека постојат три типа на бизнис циклуси, наречени според имињата на нивните творци, односно авторите кои ги откриле:
Кондратиевите долги циклуси во економијата
Во периодот во кој творел на оваа тема (1922-1928), рускиот економист Кондратиев, професор на Институтот за економски истражувања во Москва, во повеќе свои дела и статии ја формулирал неговата теорија за постоењето на долги економски циклуси (бранови) во економијата. Тој тврди дека промените во економската активност во економски развиените и капиталистички земји, односно експанзиите и рецесиите, се одвиваат во многу долги циклуси. Еден комплетен циклус се протега од 48 до 55 години.
''“Современата економска теорија познаваше само циклуси со траење од 7 до 11 години. Но, во реалноста, покрај тие циклуси, изгледа дека исто така постојат и други циклуси на економската динамика, со траење од 48 до 55 години. Ние ги викаме големи економски циклуси”'' (Kondratieff)
Во рамките на еден комплетен долг циклус во траење од 48 до 55 години, 25 до 27 години се периоди на експанзија, добри времиња за економијата, 25 до 27 години се периоди на рецесија, опаѓање на економската активност. Притоа експанзиите се резултат на интензивна инвестициона активност неопходна за аплицирање на револуционерните технички откритија во економијата кои нужно водат кон силен пораст на производството. Периодите на ескпанзија (Кондратиев) исто така коинцидираат и со интензивирање на меѓународна трговија, вклучување нови земји во трговската размена на добра и услуги, промени односно пораст на понудата на пари, како и значајни општествени промени и потреси.
Кондратиев со цел да ја засили аргументацијата на својата хипотеза, долгите економски бизнис-циклуси ги поврзува и со големите, комплетни замени на фиксниот капитал во економијата. Станува збор за идеја земена од Маркс. Периодичноста на големите кризи (во негово време од 8 до 10 години), Маркс ја објаснувал со замената на фиксниот капитал чиј просечен век на траење е 10 години. Истата идеја Кондратиев ја модифицирал, укажувајќи дека различни базични капитални добра имаат и различна трајност со што ангажираат и различна маса на инвестиции. Нивната дотраеност и замена ја сочинува материјалната основа на долгите циклуси. Станува збор во прв ред за капитални добра од типот на големи постројки, фабрики, насади, железнички пруги, канали, големи мелиорациони проекти, па дури и вложувања во човечки капитал. Периодите кога се заменуваат, се произведуваат и зголемуваат ваквите базични капитални добра, се периоди кои бараат големи инвестиции и одговараат на нагорниот бран на долгите економски циклуси. Замените и порастот на ваквите капитални добра, според Кондратиев не се континуиран процес. Напротив процесот го карактеризира дисконтинуитет. Затоа инвестициите во еден момент папсуваат, се намалуваат и експанзиите се заменуваат со долги периоди на рецесии, односно опаѓање на економската активност, т.е. на производството и инвестициите.
“Периодите на опаѓачки бран на секој голем циклус се придружени со јасно пролонгирани депресии во земјоделството” (Кондратиев)
Според тоа рецесиите опстојуваат долго, се' додека не се појават нови револуционерни научно-технолошки откритија, кои ќе станат основа за нова комплетна замена на фиксниот капитал и за нов бран инвестиции. Кондратиев мислел дека егзистенцијата на долгите циклуси не го исклучува постоењето на среднорочните бизнис циклуси (од 8 до 11 години). Тие едноставно се одвиваат, течат, во рамките на долгите циклуси само што:
''“Во периодот на нагорниот бран на големиот циклус, средните капиталистички циклуси се одликуваат со краткотрајност на депресиите и со интензивност на периодите на раст. Во периодите на опаѓачкиот бран, се забележува обратното”'' (Кондратиев)
Кондратиев го утврдил постоењето на долгите циклуси во економијата врз основа на истражување на статистичките факти во тогашните високоразвиени капиталистички земји – Германија, Франција, Англија и САД, во еден вонредно долг период, од околу 140 г. Статистичките истражувања се однесуваат на четири групи податоци:
Според ваквата логика на Кондратиев, излегува дека рецесијата завршува во 1945 година, по што почнува нова експанзија, која трае до почетокот на 1970-тите години. Потоа следи нов опаѓачки бран на економската активност до почетокот на 2000-тите години, па 25 години нов бран на експанзија итн.
На графиконот се прикажани идеалните Кондратиеви циклуси. Самиот Кондратиев, егзистенцијата на долги циклуси во економијата ја третирал како многу веројатна, а не како сосема извесна. Шумпетер, пак, на Кондратиевите долги циклуси им придавал големо значење и опширно ги третирал во неговиот труд „Бизнис циклуси“. Пол Семјуелсон, за оваа проблематика со голема претпазливост констатира:
Кондратиевите долги циклуси се однесуваат на водечките капиталистички земји во тој период (Англија, САД, Франција и Германија) и врз таа основа, законитоста е синтетизирана за светската економија во целина. Ако се суди според движењето на цените на големо, се чини дека Кондратиевиот закон се потврдува во САД за периодот од 1780 до 1990 година. Но, кога е САД во прашање коинциденцијата престанува во периодот од 1990 до 2000 година, којшто според логиката на Кондратиевите долги циклуси е период на опаѓање, а за САД, сепак е деценија на успешен раст, со просечна стапка на пораст на БДП од 3,3%.
Во општествените науки и во економијата, законитостите делуваат само како тенденција, при што исклучоците го потврдуваат правилото. Истата деценија (1990-2000) на економски план беше доста неповолна и за други високоразвиени земји: просечната стапка на пораст на БДП во тој период во Јапонија изнесуваше 1,3%, Германија 1,7%, Франција 1,8%, Англија 2,2%. Ова само потврдува дека стапките на економски раст, токму во периодот на за кој Кондратиев тврдеше дека е надолен бран, се повеќе од преполовени во однос на периодот до првиот нафтен шок, кој е нагорен бран во рамките на Кондратиевите циклуси. Доколку во анализата се земе нешто подолг временски период, ваквата констатација, навистина во нешто поблага форма, дури е точна и за САД, каде што во 1950-1973година, каде просечната стапка на пораст изнесувала 4%, наспроти 2,6% во 1974-1998 година. Иако објаснувањата за овој феномен, за преполовувањето на стапките на светскиот економски раст во периодот од 1973-2000 година, во однос на периодот 1945-1973 година се “различни, комплементарни и контроверзни”, феноменот сепак кореспондира и со опаѓачкиот период на Кондратиевиот циклус.
Годиниве што следат во рамките на новиот милениум ќе покажат дали силните технолошки пробиви во ерата на интернетот на светот ќе му донесат нов нагорен циклус во идните 25 години, кој доколку се случи, ќе може да се интегрира со логиката на Кондратиевите долги циклуси, и евентуално да ја засили аргументацијата за валидноста на оваа хипотеза на долг рок.
Други претставници на теоријата за долгите циклуси во економијата
Хансен, во својот труд “Фискалната политика и бизнис циклусите” спомнува дека покрај Кондратиев, хипотезата за егзистенција на долги циклуси во економијата ја испитувале и други автори: Спитоф, Мичел, Торп, Шумпетер, Војтински, Кириаки Вантроп итн. Теоретичарите на долгите бранови, притоа посочуваат три позначајни детерминанти на долгите бранови:
Посебно интересни елаборации за причините за појавата на долги бранови изнесува Кириаки Винтроп, кој тврди дека тие редовно се поврзани со војните, односно со големите владини трошоци кога земјата се подготвува за војна, како и со големите трошоци за време на самата војна, а лошите времиња со проблемите кои произлегуваат од скратувањето на трошоците по завршувањето на војната.
Критика на Кондратиевата хипотеза за долгите циклуси
Кондратиевата хипотеза за долгите економски циклуси предизвика значаен интерес кај дел од емиинентните западни економисти - Шумпетер, Кузнец, Хансен и други. Наспроти ваквиот факт, таа беше пречекана “на нож” од страна на советските економисти. Жестокоста на критиката отиде дотаму што младиот Кондратиев во сопствената земја беше обвинет за апологетизам, потоа сменет од позицијата во Академијата и во Институтот, а на крајот во 1930 година беше депортиран во Сибир, каде што му се губи секаква трага. Практично, критиката на советските економисти најпрво доби идеолошка конотација. Грешката на младиот научник Кондратиев беше што неговата теорија упатуваше на еволутивен развој на капитализмот, низ замена на долгите периоди на експанзија со резеции, наспроти очекувањето на советските водачи дека по 1914-1920 ќе доведе до дефинитивна дезинтеграција и пропаѓање на капиталистичкиот начин на производство.
Надвор од идеолошка конотација, критиката на советските економисти во еден дел беше насочена кон упатување на економски факти со кои се настојуваше да се оспори нејзината валидност. Синтетички гледано, проблематизирањето на Кондратиевата хипотеза беше насочено на три пункта.
Аргументитe на советските економисти (надвор од идеолошката конотација на критиката) ги прифатија и голем број западни економисти кои веруваат дека нема јасна потврда и евиденција за постоењето на Кондратиевите долги циклуси во економијата.
Комисија за човекови права на Обединетите нации
Комисијата за човекови права на Обединетите нации (UNCHR) била функционална комисија во рамките на целокупната рамка на Обединетите нации од 1946 година, сè додека не била заменета со Советот за човекови права на Обединетите нации во 2006 година. Таа била подружница на Економско-социјалниот совет на ООН (ECOSOC) и исто така била помагана во својата работа од Кабинетот на Високиот комесар за човекови права на Обединетите нации (UNOHCHR). Комисијата била главниот механизам на ООН и меѓународен форум кој се занимавал со промоција и заштита на човековите права.
Историја
Комисијата била основана во 1946 година од Економско-социјалниот совет на ООН и била една од првите две „функционални комисии“ формирани во рамките на раната структура на ООН (другата е Комисијата за положбата на жената ). Таа била тело создадено под условите на Повелбата на Обединетите нации (конкретно, според член 68) на која сите земји членки на ООН се потписнички.
Таа за првпат се состанала во јануари 1947 година и формирала комитет за составување на Универзалната декларација за човекови права, што била усвоена од Обединетите нации на 10 декември 1948 година.
Телото поминало низ две различни фази. Од 1947 до 1967 година, тоа се концентрирало на промовирање на човековите права и помагање на државите во елаборирање договори, но не и на истражување или осудување прекршители на човекови права. Тоа бил период на строго почитување на принципот на суверенитет.
Во 1967 година, Комисијата го усвоила интервенционизмот како своја политика на работење. Новата политика значела дека Комисијата исто така истражувала и давала извештаи за прекршоци на човекови права.
Комисијата го одржала својот последен состанок во Женева на 27 март 2006 година и била заменета од Советот за човекови права на Обединетите нации во истата година.
Мандат
Комисијата за човекови права имала за цел да испитува, следи и јавно да известува за состојбите на човековите права во одредени земји или територии, како и за значајните прекршоци на човекови права ширум светот.
Црква „Св. Никола“ - Арилево
Свети Никола — главна селска црква во крушевското село Арилево, Македонија.
Црквата се наоѓа на самиот регионален пат 2337, пред скршнувањето за влезот во селото. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црква е сместена на самиот влез пред селото Арилево, на околу 9 километри северозападно од Крушево.
Историја
Црквата е подигната во втората половина на век, што е претпоставка врз основа на нејзиното живописување.
Архитектура
Храмот претставува еднокорабна засведена градба, зајакната со испуштени пиластри на надолжните страни, поврзани со полукружни лаци, создавајќи три слепи ниши во ѕидовите и по една во травеите. Апсидата е петострана, расчленета со слепи ниши. Влезот на црквата е од западната страна и има по еден прозорец на северната, јужната и историчната страна (во вид на крст).
Црквата е ѕидана од кршен камен и малтер, Каменот, главно, е употребен како необработен, вкопан во многу малтер и без определен опус на ѕидање. Единствено аглите на градбата се изведени од делкани камења квадери со минимални спојници.
Фрескоживопис
Над западната врата во црквата има натпис, кој се наоѓа во наосот и дава информации дека живописот бил завршен на 4 мај 1887 година во времето на свештеникот Ѓорѓи. Коста Атанасов, автор на живописот, тешко се справувал со црковнословенскиот јазик, што се гледа од самиот текст во натписот, како и во испишувањето на насловите од композициите.
Живописот во црквата Свети Никола распореден е во три зони и целосно е сочуван и е во добра состојба. Во првата и втората зона се насликани светци во цел раст меѓу кои се и сцените на св. Димитриј на коњ го убива Калојан, св. Ѓорѓи на коњ ја убива ламјата, Успение на св. Илија и раѓањето на Исус Христос. Во најниската зона на западниот ѕид се насликани композициите Страшниот суд и Успение на Пресвета Богородица, над него. Во третата зона претставени се сцени од животот на Христос. Во најниската зона на апсидата сместена е композицијата Литургиска служба на светите отци со св. Василиј Велики, св. Јован Златоуст и св. Григориј Богослов, а над нив е насликан допојасниот фронтален лик на Богородица. Во темето на сводот се насликани Света Тројца, Исус Христос Сдржател и Богородица Ширшаја од небесета.
Иконостас
Во црквата има евидентирано движно културно наследство, во кое влегуваат шест икони, но во самата црква има уште тринаесет икони кои треба да се евидентираат и обработат.
Гана на Олимписките игри
Гана првпат учествувала на Олимписките игри во 1952 година, кога била позната под колонијалното име Златен Брег. Земјата има испратено портисти да се натпеваруваат на повеќето Летни олимписки игри оттогаш, пропуштајќи ги игрите во 1956 година, бокотирајќи ги игрите во 1976 година во знак на протест поради учеството на Нов Зеланд (кои сè уште биле во спортски врски со апартхејдот во Јужноафриканската Република), и се придружиле на американскиот бојкот во 1980 година. Гана уќествувала и на Зимските олимписки игри за првпат во Ванкувер 2010 година.
Ганските спортисти имаат освоено вкупно четири медали, три во боксување, и бронзен медал во фудбал за млади под 23 години во 1992 година.
Националниот олимписки комитет на Гана бил создаден во 1951 година и бил признаен од страна на МОК следната година.
101 Далматинец
101 Далматинец може да се однесуваат на:
Неапол '44
Книгата е во форма на дневник кој што го водел Луис кога тој бил наредник во Теренската безбедносна служба на Британскиот армиски разузнавачки корпус во јужна Италија од септември 1943 до октомври 1944 година.
Мемоарите на Луис се значајни по прикажувањето на воените страдања што ги преживеал цивилното население во градот Неапол. Неговиот застрашувачки и трогателен извештај за групата слепи девојчиња сирачиња на кои им била одбиена храна во ресторанот во градот е наведена од неколку други автори:"Искуството го промени мојот поглед. Досега се држев за утешното верување дека човечките суштества на крајот ќе се помират со болката и тагата. Сега сфатив дека не сум во право, и како Пол претрпев преобраќање - но во песимизам. Овие мали девојчиња, од кои било која може да биде и моја ќерка, влегоа во ресторанот плачејќи и плачејќи ги одведоа. Знаев дека, осудени се и на вечна темнина, глад и загуба, тие непрестајно ќе плачат. Тие никогаш не би се опоравиле од нивната болка, а јас никогаш не би се опоравил од сеќавањето на тоа."Неапол '44 првпат бил објавен од Вилијам Колинс во 1978 година и повторно објавен како мека од Еланд Букс во 1983 година.
Италијански / англиски документарен филм кој е базиран на него, Наполи '44/Неапол'44, во режија на Франческо Патиерно и кој е раскажан од Бенедикт Камбербач, премиерно прикажан на Меѓународниот филмски фестивал во Рим во октомври 2016 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
461
461 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 461 година од новата ера, 461. од првиот милениум, 61. од V век и втора од 460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5969 и 5970 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5211 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4221 и 4222 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1214.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 461 година се протега во 3097 и 3098, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3157 и 3158 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1004. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 166 и 165 година пред хиџра.
1125 п.н.е.
1125 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1125. година пред новата ера, 125. од вториот милениум п.н.е., 25. од 12 век п.н.е. и шеста од 1120-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4383 и 4384 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3625 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2635 и 2636 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 372 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1125 година се протега во 1511 и 1512, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1571 и 1572 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 582 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1800 и 1799 исламска година пред хиџра.
Барун (река)
Барун (Barun River, बरुण नदी ) е река на исток од централниот дел на Непал, десната притока на реката Арун.
Потекнува од ледникот Барун во подножјето на планината Макалу - петтиот највисок осумилјадар. Тече главно во источен и југоисточен правец. Барун е дел од системот на реката Коси, кој ги вклучува главните реки Арун, Тамур, Сун Коси, Индравати, Дуд Коси и Бола Коси. Спојувајќи се, сите овие реки ја формираат реката Сапт-Коси, која се пробива низ гребенот Махабхарат и навлегува во Гангската рамнина.
На киратскиот јазик, реката се нарекува Чукчува. Истражувањата покажале дека овие места првично биле населени од народите Меваханг, Јамфу и Кулунг (дел од етничката група Кират).
Насилство
Насилство подразбира употреба на сила како акт на агресија со кој се повредуваат лица, или уништува сопственост. На општествено ниво, посебно опасно е координираното насилство, како што се случаите на војна и тероризам. Од 70-тите години се појавува поимот структурно насилство кој означува системска форма на насилство како што се: расизам, сексизам, национализам, хетеросекцизам, омаловажување на стари лица и слично.
Дефиниција
Насилството е дефинирано од страна на Светската Здравствена Организација како “интернационално користење на физичка сила или моќ, заканувачка или предметна, против самиот себе или други лица, или против група или заедница, која резултира со или има висока веројатност на повреди, смрт, психолошко повредување, лош развој, или сиромаштија”, исто така група која потврдува “употреба на сила” во неговата дефиниција се проширува на конвенционално значење на зборот.
Видови на насилство
Насилството може да се подели на три категории:
Насилното делување може да биде:
Ова базична категоризација разликува насилство кое лицето може да си го нанесе себеси, насилство нанесено од страна на друго лице или мала група, и насилство нанесено од страна од поголема група, како што се држави, организирани политички војни групи и тероростички организации. Овие три општи категории се понатаму поделени на повеќе специфични видови на насилство.
Прогресивен метал
Прогресивниот метал (англиски: progressive metal) или прог метал е жанр на хеви металот што има некои заеднички одлики со прогресивниот рок и вклучува употреба на комплексни композициони структури, невообичаена ритмика, и виртуозна оркестрација. Високото ниво на музичка вештина често се комбинира со пеење кое има форма на епски текстуален концепт, резултирајќи со подолги песни и концептуални албуми. Како резултат на овие фактори, прогресивниот метал ретко се слуша на стандардните радио и видео програми.
Историја на корсетите
16-ти до доцен 17 век
Најраните корсети биле наречени „payre на телото“ и најчесто се носеле со потсуќна што ги држела здолништата цврсти. Payre на телото, подоцна наречени мидер, го претворале горниот дел од трупот во конус или цилиндар.
Имале прерамка на рамото и завршувале со капаци на струкот. Го отворале градниот кош и на тој начин ги туркале градите нагоре. Акцентот кај мидерите не бил врз намалувањето на струкот, туку врз контрастот меѓу цврстата сплесканост на предниот горен дел од женскиот фустан и заоблените врвови на градите кои ѕиркаат од врвот на корсетот. До средината на 16 век, корсетите станале облека која често се носела од страна на жените. Биле направени од цврсти повеќекратни слоеви на платно со дрвени оски кои биле вметнати во празнините во предниот дел за да се држи обликот на корсетот прав. Во оваа форма корсетот опстанал до 1860 г.
18 век
Доминантните форми на мидери во 18 век биле претворени во конусна форма, често се носеле да создадат контраст меѓу цврстиот квази – цилиндричен труп над струкот и тешките долги здолништа долу. Примарната цел на мидерите во 18 век била да ги подигнат и оформат градите, да ја стегнат дијафрагмата, да го поддржат грбот, да го подобрат ставот што ќе им помогне на жените да стојат исправено, со рамената долу и наназад, и само малку да го стеснат струкот, со што ќе создадат „V“ облик на горниот дел од трупот, врз кој ќе се носи надворешната облека. Сепак, „скоковите“ од платно како постава исто така се носеле наместо мидери во неформални ситуации. Скоковите биле делумно без коски, малку придонесувале за држењето на ставот, но давале малку поддршка. И двете облеки се сметале за долна облека, и можеле да се видат само под многу ограничени околности. Мидерите од 18-век кои стоеле добро биле доста удобни, не го ограничувале дишењето, дозволувале жените да работат, иако го ограничувале накосувањето на струкот (присилувајќи ги жените да си го чуваат грбот со поткревање со нозете).
Доцен 18-ти до 19 век
Мидерите станале горе долу ограничени со доаѓањето на емпирискиот стил со висок струк (околу 1796 г.) кој повторно го нагласил природниот струк. Некои форми на мидери сè уште ги носеле повеќето жени, но овие биле често „кратки мидери“ (т.е. не се проширувале многу подолу од градите). Спротивно на нив, корсетите кои имале намера да ја истакнуваат фигурата на телото (како во викторијанската ера) биле „долги“ (проширувајќи се долу преку природниот струк, биле со врвци на грбот и го зацврстувале телото. До 1800 г. корсетот станал главно метод за поткрепа на градите, како што струкот бил покачен до под линијата на градите. Корсетите го правеле трупот потенок, но ова не била нивната примарна цел.
Премин во викторијански период
Кога линијата на струкот се вратила во природната положба во 1830-тите, корсетот се појавил повторно и имал двојна намена, поткрепа на градите и стеснување на струкот. Сепак, ја променил својата форма до силуета со тенка половина што дури се смета карактеристична и за корсетите и за викторијанската мода. Во исто време, поимот корсет за првпат се искористил за оваа облека во англискиот јазик. Во 1830-тите, вештачки надуваните рамена и здолништа направиле интервенираниот струк да изгледа потесен, па дури и со корсетот само умерено врзан.
Викторијански корсет
Кога исчезнале претераните рамена, самиот струк морал да биде потесен со цел да го постигне истиот ефект. Фокусот на модната силуета во средината на доцниот 19 век бил врз фигура со тенка половина,што било достигнато со намалување на дебелината на струкот со корсети. Во 1840-тите и 1850-тите цврстото врзување станало популарно. Корсетот се разликувал од претходните мидери на неколку начини. Корсетот повеќе не завршувал кај колковите, но се ширел и завршувал неколку сантиметри под струкот. Корсетот бил претерано искривен наместо со слеан изглед. Спиралниот челик останува извиткан со фигурата. Додека многу корсети сè уште се шијат на рака, по мерки на тој што ги носи, исто така постои и успешен пазар на поевтини корсети со масовно производство.
Доцен 19 век
Во доцниот 19 век грижите за извештаите за стегнато врзување предизвикале движење за рационален фустан. Некои доктори откриле дека поддржувањето на теоријата за корсети е штетна за здравјето (особено за време на бременост) и жените кои цврсто се врзуваат се осудени за суетност и критикувани од свештениците како робови на модата. Во реалноста, затегнатите корсети најверојатно предизвикуваат лошо варење на храната и тврда столица, но ретко предизвикуваат заболувања полнокрвност поврзани со затегнатите корсети кои варираат од хистерија до заболување на црниот дроб.
Едвардијански корсет
1900 илустрации ја спротивставуваат старата викторијанска силуета со корсет, со новата едвардијанска силуета со „S-кривина“ на корсетот. Корсетот со права предница, исто така познат и како лебед корсет, корсет со S-кривина или корсет за здравје, се носел од околу 1900 г. до раните 1910-ти години. Неговото име потекнува од многу тврдиот прав busk вметнат во централниот преден дел на корсетите. Овој корсет го терал трупот нанапред и ги правел колковите истакнати. Корсетот со правиот преден дел бил упростен од Inez Gaches-Sarraute,производител на корсети со диплома по медицина. Намерата била да биде помалку штетен за здравјето на тие што го носат за разлика од другите корсети, на тој начин што ќе врши помал притисок врз областа околу стомакот. Сепак, некои користи на стомакот биле повеќе урамнотежени со неприродната положба на која биле присилени тие што го носат. Корсетот со прав преден дел бил воведен да создаде илузија за потенок струк со присилување на колковите наназад а градниот кош нанапред. Се сметало дека ова ублажува дел од притисокот врз абдоменот. Сепак, до 1908 год корсетите престанале да бидат во корист на силуетата и се промениле со повисока линија на струк и поприродна форма. Рани форми на градници биле воведени и коланот набрзо го зазел местото на корсетот чија цел била намалување на колковите наместо на струкот. Пост – едвардијански корсет со долга линија Од 1908 до 1914 г. ширината на здолништето полека се намалила од струкот до глуждот. И корсетот морал да прерасне со понизок раб. Нов вид на модерен корсет ги покривал бедрата. Корсетот ја променил позицијата на колковите, со што го направил струкот и повисок и поширок. Новата мода се сметала неудобна, гломазна и понатаму се барало користење на парчиња од еластичен материјал.
По првата светска војна
Кратко по почетокот на првата светска војна во 1917 г. одборот за воени индустрии во САД побарал од жените да престанат да купуваат корсети за да го ослободат металот за воено производство. Со овој чекор биле ослободени околу 28 000 тони метал, доволно за да се изградат два воени брода. На корсетот, кој бил направен со челични мидери од 1860-тите години, дополнително му опаднала популарноста со тоа што жените почнале да користат градници и колани кои користеле помалку челик во нивната конструкција. На корсетите им паднала популарноста во доцните 1910-ти години, но начините за обликување на телото со долна облека често викале дека корсетите продолжиле да се несат сè до 1920-тите. Развојот гумирани еластични материјали во 1911 г. помогнал коланите да го заменат корсетот. Промената на економијата по првата светска војна исто така ја променила и улогата на жените во општеството. Во раниот 20 век, млада жена обично почнувала да носи корсет околу 15-годишна возраст,а  го напуштала домот кога ќе се омажела на околу 18 – годишна возраст. По војната, повеќе млади жени барале образование и бракот во западниот свет се одложил до средината или доцните 20-ти години. Само бремените жени или жените со преголема тежина избирале да носат корсети, особено корсети под градниот кош. Сепак, оваа облека била повеќе позната како колани со изразена цел намалување на големината на колковите. Враќањето на корсети што го стеснуваат струкот во 1939 г. предизвикало будење на модните кругови, но втората светска војна ставила крај на нивното враќање. Во доцните 1940-ти тие биле повторно оживеани и била популарно познати како „Среќни вдовици“. Во доцните 1980-ти и 1990-ти, фетиш модата станала популарна, а корсетите доживеале нешто како оздравување и често се носеле како главна облека наместо долна облека.
1783
1783 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1783 година од новата ера, 783. од вториот милениум, 83. од XVIII век и четвртта од 1780-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7291 и 7292 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6533 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5543 и 5544 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2536.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1783 година се протега во 4419 и 4420, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4479 и 4480 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2326. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1197 и 1198 исламска година.
NGC 7251
NGC 7251 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7251 се споменува и како MCG -3-57-2, IRAS 22177-1601.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 20 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 46' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 7251 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68604. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 302; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6378. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1171.
Нормална сила
Во механиката, нормалната сила е компонента, нормална на површината на контакт, од силата на контактот притисната на некое тело, на пример, на површината на подот или ѕид, која го спречува телото од паѓање. Тука "нормална" доаѓа од геометриска терминологија. Пример, ако човек стои мирно на некоја подлога, тогаш површинската реактивна сила се намалува заедно со нормална сила. Во друга честа ситуација, ако некое тело удри на површина со некоја брзина, а површината може да го издржи тоа, нормалната сила придонесува за брзо забавување, што ќе зависи од еластичноста на површината.
Равенки
Во едноставен случај кога телото е поставено на површина, нормалната сила на телото е еднаква но спротивна по насока на гравитационата сила кое влијае на телото (или тежината на објектот), што е,, каде m е маса, и g е гравитационата привлечна сила (од прилика 9.81 m/s2 на Земјата). Нормална сила тука претставува силата која ја соопштува површината на телото што го спречува да потоне низ површината, ако површината е доволно јака да ја издржи нормалната сила без да се скрши. Често е но и грешно да се претпостави дека нормална сила и тежината се однесуваат како акција-реакција. Во овој случај, нормалната сила и тежината треба да бидат еднакви по големина за да се објасни зошто не постои нагорно забрзување на телото. На пример, топка што одбива од површина и се движи нагоре забрзува нагоре бидејќи нормалната сила што дејствува на топката е поголема од тежината на топката.
Нормална сила е една од неколкуте сили кои дејствуваат на телото. Други поважни сили кои дејствуваат на телото се триење и гравитационата сила.
Користење на вектори
Во принцип, големината на нормална сила, N, е проекција на нетото на површинската интеракциска сила, Т, во нормална насока, n, и векторот на нормалната сила може да се најде со скалирање на нормалната насока со нетото на површинската интеракциска сила. Површинската интеракциска сила, пак, е еднаква на производот на единицата нормална со Каучи стрес тензијата која ја опишува на стрес состојбата на површината. Тоа е, Или, Паралелната компонента на силата на контакт е позната како сила на триење .
Статичниот коефициент на триење за некое тело, на некоја закривена рамнина може да се пресметува на следниов начин: за некој објект од точката на лизгање каде е аголот помеѓу падината и хоризонтот.
Потекло
Како што е објаснето претходно, нормалната сили е контактна сила, што е, резултантна на силите меѓу конституентите на реалните ограничувања, и конституентите на телото. Кога телото и површината (ѕид, маса, друг објект, или било која површина) се притиснат едни против други, фан дер Валсовата сила, сила која расте многу голема многу брзо, се противи на ова и заради оваа причина двете тела не можат да дојдат во контакт едни со други. Ако двете тела потоа се одвојат, дури и на многу мала дистанца, нормалната сила исчезнува. Ова е поради тоа што меѓумолекулската сила брзо ја снемува и останува без точката на рамнотежа.
Примена во секојдневието
Кога еден човек стои во лифт кој е во мирување или движење на постојана брзина, нормалната сила на нозете на човекот ја урамнотежува неговата телесна тежина. Во лифт кој се забрзува нагоре, нормалната сила е поголема од тежината на лицето при мирување и така тежината на човекот се зголемува (што придонесува човекот да се ќувствува потешко). Во лифт кој забрзува надолу, нормалната сила е помала од тежината на лицето во мирување, затоа тежината му се намалува. Ако патникот застане на вага додека се возели во лифт, вагата ќе ја покажува нормалната сила која делува на нозете на патникот, и ќе биде различна од тежината на човекот во мирување ако лифтот се забрзува нагоре или надолу. Вагата ја мери нормалната сила (која се менува ако лифтот забрзува), а не гравитационата сила (што не се менува ако лифтот забрзува). Невозможно е да се измери точно гравитационата сила без да се знае за движењето на непосредната средина.
NGC 4932
NGC 4932 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4932 се споменува и како UGC 8150, MCG 9-21-89, CGCG 270-40.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4932 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 4932 има привидни димензии од 1,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 2 м 37,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +50° 26' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 4932 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45015. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3461. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Света Марија (остров)
Света Марија е мал остров кој се наоѓа на јужниот дел од Велико Езеро на островот Млет. Тоа е многу мало островче со големина од 120 m x 200 m. На островчето се најдени остатоци на римски објекти, но сепак е најмногу познато по бенедиктанскиот манастир од 12 век.
Првите бенедиктанци кои дошле на островот Млет изградиле манастир во местото Локрум во 1203 година. После нив дошле бенедиктанци од италијанската област Апулија, што предизвикало незадоволство кај домашните бенедиктанци. Поради тоа, захумскиот жупан Десин (според некои извори захумскиот кнез Деса), на италијанските бенедиктанци им го дал островчето сред Велико Езеро на Млет, за да изградат таму свој манастир. Манастирот бил изграден, а потоа на островот била подигната и црква. Манастирот бил изграден во романиски стил и бил повеќепати обновуван. Денес манастирот е двокатна ренесансна градба, која од двете страни има двор, а главниот тракт кој е свртен кон дворот има аркаден ходник. На југоистчниот агол била изградена одбранбена кула, така да целиот објект, вклучувајќи ја тука и црквата, има одбранбен карактер. Манастирот бил напуштен во 1869 година, а тој настан се поврзува со локалната легенда, според која бенедиктанците го проколнале месното население да сѐ прави наопаку. Како монаси во манастирот живееле многу познати уметници и поети. Најпознати од нив биле дубровничките поети Мавро Ветрановиќ, Игнат Ѓурѓевиќ и еден од најпознатите византолози од тоа време Анселмо Бандури. Црквата Света Марија е во склоп на манастирот. Таа е еднобродна, романиска (апулиска) градба, изградена според иста таква црква која бенедиктанците ја изградиле во Монте Гаргана. Црквата била обновувана и проширена во 16 век и тогаш на тремот бил поставен грбот на хрватскиот поет Гундулиќ.
Крило на модроврана
Крило на модроврана ― природонаучен акварел за од Албрехт Дирер. Дирер го насликал од мртов примерок во 1500 или 1512 година.
Опис
Димензиите на акварелот се 19,6 x 20 сантиметри. Го има во збирката на Музејот Албертина, Виена. Во 2013 година, „Крилото на модроврана“ било позајмено со други дела на Дирер, во Националната галерија за уметност, Вашингтон.
Мориц Лајтнер
Мориц Лајтнер (роден на 8 декември 1992) — германски фудбалер, играч од средниот ред на Норич Сити.