cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спанчево
Родови
Родови во селото: Ризовци (10 к.) најстар род во селото, доселени се, али не знаат од каде; Голомевци (22 к.) втор најстар род во селото, и они не знаат од каде се доселени; Драјчевци (25 к.) доселени се од некое село во Малешевијата (беровско); Ивковци (11 к.) доселени се од некое место во Дебарско, затоа ги викаат и Арнаутовци; Толошманци (8 к.), Пелетечки (6 к.) и Ламбевци (6 к.) порано биле еден род, доселени се од селото Талашманце, Кратовско. Од Талашманце најпрво се иселиле во Рајчани, па од таму во Спанчево. Го знаат следното родословие: Јордан (жив на 66 г. крајот на 1950-тите) Апостол-Михо-Ристо-Арсо. Ристо прешол во Рајчани, а Михо во Спанчево; Рајчанци (8 к.) доселени се од селото Рајчани, еден дел од родот се вика Поповци, и во Рајчани биле доселени однекаде; Свиланци (3 к.) доселени се во втората половина на XIX век од сега раселеното село Свиланово, го знаат следното родословие: Крсто (жив на 65 г. крајот на 1950-тите) Мите-Костадин, кој се доселил; Демировци (8 к.), Шејтановци (5 к.), Боцевци (12 к.), Ризовци (10 к.), Грбевци (3 к.), Ѓурчиновци (2 к.), Тарлевци (10 к.), Петашки (7 к.), Ѓурчиновци (2 к.) и Крушивци (5 к.) доселени се однекаде, сите се доселени до крајот на турското владеење; Додевци (1 к.) и Егејци (4 к.) доселени се после војните, од 1945 натака, првите се доселени од селото Конопница, Кривопаланечко, а вторите од Егејска Македонија.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 887 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 823 гласачи.
Византија
Византија или Источно Римско Царство (Βασιλεία Ῥωμαίων, Василеја Ромеон; Imperium Romanum), или Романија — научноисториски назив (по крајот на државата) за Римската Империја во периодот на доцната антика и средниот век, каде претежно се говорело на грчки јазик. Главниот град на империјата бил Нов Рим/Константинопол (денешен Истанбул), првично основан како Византион. По административната (обновена) поделба со источен и западен владетел на чело на Империјата, источниот дел го преживеал престанокот на западниот двор и неговите западни провинции во V век и продолжил да постои уште илјада години, сè до падот во рацете на отоманските Турци во 1453 година под водство на Мехмед Освојувачот. За време на нејзиното средновековно постоење, Римската Империја била една од најмоќните економски, културни и воени сили во Европа.
Во 285 година, царот Диоклецијан (владеел 284–305) го поделил управувањето на Римското Царство на источен и западен дел. Помеѓу 324 и 330, Константин Велики (владеел 306–337) го пренел главниот град од Рим во Византион, подоцна познат како Константинопол („Градот на Константин“) и Нова Рома („Нов Рим"). За време на владеењето на Теодосиј I (владеел 379–395), христијанството станало официјална државна религија на империјата и другите религии како римскиот политеизам биле прогонети. И конечно, за време на владеењето на Ираклиј (владеел 610–641), војската и управата на империјата биле реконструирани и грчкиот јазик бил прифатен за официјална употреба, на местото на латинскиот. Така што иако тоа го продолжило Римското Царство и ги одржало римските државни традиции, денешните историчари го одвојуваат Византион од Стариот Рим пред сè поради настроеноста кон грчката култура, а не кон латинската и воедно бил окарактеризиран од православното христијанство наместо од римскиот политеизам.
Границите на империјата значително се менувале во текот на нејзиното постоење, минувајќи низ неколку циклуси на опаѓање и закрепнување. За време на владеењето на Јустинијан I (владеел 527–565), империјата го достигнала најголемото територијално проширување по повторното заземање на историското западно римско средоземно крајбрежје, вклучувајќи ја Северна Африка, Италија и самиот Рим, кој бил задржан уште два века. За време на владеењето на Маврикиј (владеел 582–602), источната граница на империјата била проширена и северната се стабилизирала. Сепак, атентатот врз него ја предизвикал Византиско-персиската војна (602-628), која ги исцрпела ресурсите на империјата и резултирала со големи територијални загуби за време на муслиманските освојувања од VI век. Само за неколку години империјата ги загубила своите најбогати провинции, Египет и Сирија, сè до Арапскиот Полуостров.
За време на Македонската династија (X и XI век), империјата повторно се проширила и ја доживеала двовековната Македонска ренесанса, која завршила со загубата на поголемиот дел од Мала Азија по поразот од Селџуците во Битката кај Манцикерт во 1071 година. Оваа битка им го отворила патот на Турците за да се населат во Анадолија како нивна татковина.
Последните векови на империјата биле проследени со општ правец на опаѓање. Империјата се обидувала да закрепне во текот на XII век, но таа го примила својот смртен удар за време на Четвртата крстоносна војна, кога Цариград бил опустошен и империјата се распаднала и поделила на конкурентни византиски грчки и латински царства. И покрај евентуалното обновување на Цариград и повторното воспоставување на империјата во 1261 година, Византион останал само еден од неколкуте мали конкурентни држави во областа последните два века од своето постоење. Неговите преостанати територии биле последователно придружени од Османлиите во XV век. Падот на Цариград во рацете на Османлиското царство во 1453 значело крај за Византија.
Номенклатура
Првата употреба на терминот „Византија“ за означување на подоцнежните години на Римското Царство била во 1557 година, кога германскиот историчар Ероним Волф го објавил своето дело Corpus Historiæ Byzantinæ, збирка историски извори. Терминот потекнува од зборот „Византион“, името на градот Цариград пред да стане престолнина на Константин. Ова постаро име на градот ретко ќе биде користено освен во историски или поетски контекст. Објавувањето на Byzantine du Louvre (Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae) во 1648 година и Historia Byzantina на Шарл Дуканж во 1680 година дополнително ја популаризирало употребата на „Византија“ кај француските автори, како што е Монтескје Сепак, дури на средината од XIX век терминот почнал да се користи на Западот. Што се однесува конкретно на англиската историографија, зборот „Византија“ за првпат се среќава во делото „Историја на Византија од 716 до 1057“ од 1857 година на Џорџ Финлеј.
Византија на своите жители им била позната како „Римско Царство“, „Империја на Римјаните“ (латински: Imperium Romanum, Imperium Romanorum; грчки: Basileia tōn Rhōmaiōn,  Archē tōn Rhōmaiōn), „Романија“ (латински: Romania; грчки:  Rhōmania), „Римска Република“ (латински: Res Publica Romana; грчки:  Politeia tōn Rhōmaiōn), „Грајкија“ (грчки: Γραικία), а исто така и како Рома (грчки: ). Жителите се нарекувале Ромејци и Грајкијци, дури и во XIX век Грците го нарекувале својот современ јазик Ромаика и Грајкика.
Иако Византија имала мултиетнички карактер во текот на нејзината историја и ги сочувала римско-хеленистичките традиции, нејзините западни и северни современици ја препознавале по значително доминантните грчки елементи. Повремената употреба на терминот „Империја на Грците“ (латински: Imperium Graecorum) на Западот за да се посочи на Источното Римско Царство и на византискиот цар како Imperator Graecorum (Император на Грците) бил исто така бил користен за да се оддели од Римското Царство во рамките на новите царства на Западот.
Власта на византискиот цар како легитимен римски цар била оспорена од крунисувањето на Карло Велики како свет римски цар од страна на папата Лав III во 800 година. Поради неопходната поддршка на Карло Велики во борбата против неговите непријатели во Рим, Лав го искористил недостатокот на машко присуство на престолот на Римското Царство за да изјави дека бил слободен и дека можел сам да се круниса за нов владетел. Секогаш кога папите или владетелите на Западот го користеле името Роман за да посочат на источните римски владетели, тие вообичаено го претпочитале терминот Imperator Romaniae (што значи Цар на Романија) наместо Imperator Romanorum (што значи Цар на Римјаните), наслов кој тие го применувале само за Карло Велики и неговите наследници.
Не постоела таква разлика во исламскиот и словенскиот свет, каде империјата вистински се гледала како продолжение на Римското Царство. Во исламскиот свет, Римското Царство првенствено се знаела како Рум. Името Рум-милет или „Римска нација“ било користено од Отоманците во текот на XX век за да се посочи на поранешните делови од Византија, а тоа е православната христијанска заедница во рамките на Отоманското Царство.
Рана историја
Римската војска успешно освоила многу територии кои го опфаќале целото Средоземје и крајбрежни региони во Југозападна Европа и Северна Африка. Овие територии биле дом на многу различни културни групи, на урбано и рурално население. Општо кажано, источните средоземни провинции биле поурбанизирани за разлика од западните, претходно обединети под Македонската Империја и хеленизирани од влијанието на грчката култура.
Исто така Западот повеќе страдал од нестабилноста на третиот век. Оваа разлика помеѓу воспоставениот хеленизиран Исток и помладиот латинизиран Запад опстојала и станала многу значителна во наредните векови, водејќи до постепено оддалечување на двата света.
Поделба на Римското Царство
За да се одржи контрола и подобри управата, разни шеми за поделба на работата на римскиот цар преку поделба на единки биле испробани помеѓу 285 и 324, од 337 до 350, од 364 до 392 и повторно помеѓу 395 и 480. Иако административната поделба се разликувала, генерално била вклучена поделбата на трудот помеѓу Истокот и Западот. Секој дел бил форма на споделување на моќ, додека крајниот империум не бил делив и затоа империјата останала легално една држава иако совладетелите често се гледале меѓу себе како соперници или противници.
Во 293, царот Диоклецијан создал нов управувачки систем (тетрархија), за да ја загарантира безбедноста во сите загрозени региони на неговата империја. Тој се поврзал со негов совладетел (Август) и секој совладетел тогаш посвоил млад соработник со доделена титула Цезар, за да бидат дел од владеењето и евентуално да го наследат својот постар партнер. Тетрархијата се распаднала, сепак, во 313 година и неколку години подоцна Константин I повторно ги соединил двете управувачки дивизии на империјата како единствен Август.
Преместување на седиштето
Во 330 година, Константин го преместил седиштето на империјата во Цариград, кој тој го основал како втор Рим на местото на Византион, град стратешки сместен на трговските патишта помеѓу Европа и Азија и помеѓу Средоземјето и Црното Море. Константин извршил големи промени во војската, монетарниот систем, граѓанските и верските институции. Што се однесува до неговата економска политика, тој бил обвинет од страна на одредени научници за „несвесна даночна политика“, но златните солиди кои ги вовел станале стабилна валута кои ја трансформирале економијата и промовирале развој.
Под водство на Константин, христијанството не станало ексклузивна религија на државата, но било претпочитано од империјата, бидејќи царот го поддржувал со великодушни привилегии. Константин го поставил принципот дека владетелите не смееле сами да постават верски прашања, но наместо тоа требало да се свикаат основните црковни совети за таа цел. Неговото свикување на Арлскиот синод и првиот вселенски собор ги посочило неговите интереси за обединување на црквата, демонстрирајќи го неговото тврдење дека е нејзина глава.
Bo 395 година, Теодосиј I ја препуштил царската власт на неговите синови: Аркадиј на Истокот и Хонориј на Западот, распределувајќи ја царската управа. Во V век источниот дел на империјата бил во голема мера поштеден од потешкотиите со кои се соочувал западниот, делумно поради новоспоставената урбана култура и финансиски ресурси, кои овозможиле да се смират напаѓачите со данок и да се платат странските платеници. Овој успех му овозможил на Теодосиј II да се фокусира на кодификацијата на римскиот закон и понатамошна фортификација на ѕидините на Цариград, кои го направиле градот отпорен на повеќето напади сè до 1204 година.
За да ги одбие Хуните, Теодосиј требал да му плати огромен надоместок на Атила. Неговиот наследник, Маркијан, одбил да продолжи со плаќањето на данок, но Атила веќе го пренасочил своето внимание кон Западот. По неговата смрт во 453, Хунската Империја се распаднала и многу од преостанатите Хуни биле најмувани како платеници во Цариград.
Губење на Западното Римско Царство
По падот на Атила, Источната Империја поминала низ мирен период, додека Западната Империја се влошила поради непрекината миграција и проширување на германските нации (крајот најчесто се сместува во 476 година кога германскиот римски генерал Одоакар го соборил титуларниот западен цар Ромул Августул ). Во 480 царот Зенон ја укинал поделбата на империјата и се направил единствен владетел. Одоакар, сега владетел на Италија, бил номинално подреден под Зенон, но дејствувал со целосна автономност, обезбедувајќи поддршка за бунтот против царот.
Зенон преговарал со напаѓачките Остроготи, кои се населиле во Мизија, убедувајќи го готскиот крал Теодорих Велики да замине за Италија како magister militum per Italiam („врховниот командант за Италија“) со цел да го депозиционира Одоакар. Со барањето од Теодорих да ја освои Италија, Зенон го ослободил Источното Царство од непослушниот подредник (Одоакар) и преместил друг (Теодорих) подалеку од срцето на империјата. По поразот на Одоакар во 493, Теодорих сам владеел со Италија, иако никогаш не бил сметан за „крал“ (rex) од источните владетели.
Во 491, Анастасиј I, возрасен граѓански службеник со римско потекло, станал цар, но тоа не се случило сè до 497 кога силите на новиот цар делотворно презеле мерка за изауријскиот отпор. Анастасиј се претставил како енергичен реформатор и способен управник. Тој го усовршил монетарниот систем на Константин I со конечно поставување на тежината на бакарниот фолис, монета која се користела во секојдневните трансакции. Тој исто така го реформирал даночниот систем и трајно го укинал хрисаргирскиот данок. Државната каса изнесувала огромна сума од 150.000 килограми злато кога Анастасиј умрел во 518.
Освојување на западните провинции
Јустинијан I, син на илирски селанец, можеби веќе имал делотворна контрола за време на владеењето на неговиот чичко, Јустин I (518–527). Тој го презел престолот во 527 година и го надгледал периодот на закрепнување на поранешните територии. Во 532 година, обидувајќи се да ја обезбеди источната граница, потпишал мировен договор со Сасанидите. Истата година, тој преживеал бунт во Цариград (бунтот Ника), кој ја зацврстил неговата моќ, но завршил со смрт на 30.000 до 35.000 демонстранти по негова наредба.
Во 529 година, десетчлена комисија командувана од Јован Кападокиски го ревидирала римското право и создала нова кодификација на законите и правничките екстракти. Во 534 година, кодот се обновил и заедно со актите изгласани од Јустинијан по 534 година, се создал нов законски систем кој се користел во преостанатиот период на византиската ера.
Во 535 година, мала византиска експедиција кон Сицилија наишла на лесен успех, но Готите набрзо го заостриле нивниот отпор и победата не дошла сè до 540 година, кога Велизариј ја окупирал Равена, по успешните опсади на Неапол и Рим. Во 535–536, Теодад го испратил папата Агапит во Цариград за да побара оттргнување на византиските сили од Сицилија, Далмација и Италија. Иако Агапит не бил успешен во неговата мисија да потпише мир со Јустинијан, тој успеал да го симне монофизитстичкиот патријарх Антим I Цариградски од престолот и покрај заштитата и поддршката од царевицата Теодора.
Остроготите набрзо биле обединети под команда на кралот Тотила и го освоиле Рим во 546 година. Велизариј, кој бил испратен назад во Италија во 544 година, на крајот бил повикан назад во Цариград во 549 година. Пристигнувањето на ерменскиот евнух Нарзес во Италија (крајот на 551 година) со војска од 35.000 мажи одбележало уште една промена во готската среќа. Тотила бил поразен во Битката кај Тагине и неговиот наследник, Теја, бил поразен во Битката на Мон Лактариј (октомври 552 година). Покрај непрестајниот отпор од неколкуте готски гарнизони и две последователни инвазии од Франките и Алеманите, војната за италијанскиот полуостров била при крај. Во 551, Атанагилд, благородник од визиготска Хиспанија, побарал помош од Јустинијан за бунт против кралот и царот упатил сила под водство на Либериј, успешен воен командант. Империјата поседувала само мал дел од крајбрежјето на Спанија сè до владеењето на Хераклиј.
На истокот, Римско-персиските војни продолжиле сè до 561 кога претставниците на Јустинијан и Хосров склучиле 50-годишен мир. До средишните 550-ти, Јустинијан извојувал победи во повеќето приредени операции, со забележлив исклучок на Балканот, каде биле подложни на непрестајни напади од Словените и Гепидите. Српските и хрватските племиња подоцна биле пренаселени во северозападниот дел на Балканскиот Полуостров, за време на владеењето на Ираклиј. Јустинијан го повикал Велизариј од пензија и ја елиминирал новата хунска закана. Зајакнувањето на дунавската флота предизвикало кутригурските Хуни да се повлечат и тие се согласиле за договор кој овозможувал безбеден премин назад преку Дунав.
Во текот на VI век, традиционалната грчко-римска култура сè уште влијаела врз Источната империја. Филозофите како што е Јован Филопон настапил со неоплатонистички идеи како продолжение на христијанското размислување и емпиризмот. И покрај тоа, хеленистичката филозофија почнала да се заменува или да се соединува во понова христијанска филозофија. Политеизмот бил потиснат од државата. Затворањето на Платоновата академија било забележлива пресвртна точка. Химните напишани од Роман Слаткопејачот го одбележале развитокот на божествената литургија, додека архитектите и градежниците работеле на завршувањето на новата црква на Света Мудрост, Аја Софија, која била дизајнирана да замени постара црква уништена за време на бунтот Ника. Аја Софија денес претставува една од главните споменици на византиската архитектонска историја. Во текот на VI и VII век, империјата била зафатена од низа епидемии, кои во голема мера го уништиле населението и придонеле за значителен економски пад и ослабнување на империјата.
По смртта на Јустинијан во 565 година, неговиот наследник, Јустин II одбил да им плати голем данок на Персијците. Во меѓувреме, германските Лангобарди ја окупирале Италија, а до крајот на векот само третина од Италија била во рацете на Византија. Јустиновиот престолонаследник, Тибериј II, избирајќи меѓу своите непријатели, им доделил субвенции на Аварите, додека презел воени мерки против Персијците. Иако генералот на Тибериј, Маврикиј, водел успешен поход на источната граница, субвенциите не успеале да ги задржат Аварите. Тие ја освоиле балканската тврдина Сирмиум во 582 година, додека Словените почнале да напредуваат преку Дунав.
Маврикиј, кој во меѓувреме го наследил Тибериј, интервенирал во персиска граѓанска војна, го сместил Хосров II назад на престолот и ја оженил својата ќерка со него. Договорот на Маврикиј со неговиот нов зет ја зголемил територијата на империјата кон Истокот и овозможил енергичниот цар да се фокусира на Балканот. До 602 година, серијата на успешни византиски походи ги истиснале Аварите и Словените назад преку Дунав.
Ираклиева династија
По убиството на Маврикиј од страна на Фока, Хосров го искористил тоа како изговор да ја заземе римската провинција Месопотамија. Фока, непопуларен владетел секогаш опишан во византиските извори како „тиранин“, бил мета на неколку заговори предводени од сенатот. Тој на крајот бил симнат од престолот во 610 година од Ираклиј, кој пловел кон Цариград од Картагина со икона поставена на клунот од неговиот брод.
По пристапувањето на Ираклиј, сасанидското пробивање продолжило длабоко во Левант, окупирајќи ги Дамаск и Ерусалим и преместувајќи го Светиот крст во Ктесифон. Противнападот упатен од Ираклиј добил карактер на света војна и нерачно направената слика на Христос била носена како воен стандард (слично, кога Цариград бил спасен од аварската опсада во 626 година, победата била припишана на иконите на Богородица кои биле носени во поворката од патријархот Сергеј околу градските ѕидини).
Главната сасанидска сила била уништена во Битката кај Ниниве во 627, и во 629 година Ираклиј го вратил Светиот крст во Ерусалим со величествена церемонија. Војната ги исцрпела и Византијците и Сасанидите и ги оставила исклучително ранливи на муслиманските сили кои надоаѓале наредните години. Византијците претрпеле тежок пораз од Арапите во Битката кај Јармук во 636 година, додека Ктесифон паднал во 637 година.
Ракулик
Ракулик (словенечки: Rakulik) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Риге
Риге (Rügge; Rygge) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Сарангани
Сарангани е покраина на Филипините која е сместена во SOCCSKSARGEN регионот на Минданао. Главен град е Алабел. покраината граничи со Јужен Котабато на север и јужен Давао на исток. На југ излегува на Целебеско Море.
Административна поделба
Сарангани е поделен на 7 општини.
Историја
Во 1942, јапонските трупи го окупираат Сарангани.
Во 1945, со помош на американската војска, филипинската герила ја ослободува покраината.
До 1992 Сарангани беше дел од Јужен Котабато. И на 16 март 1992 со декретот на парламентот Сарангани станува самостојна покраина на Филипините.
Оберес Фелдатал
Оберес Фелдатал (Oberes Feldatal) — поранешна општинска заедница во округот Вартбург, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Калтенордхајм. Била распуштена на 31 декември 2013.
Општинската заедница Оберес Фелдатал се состоела од следниве општини:
Список на резолуциите на Обединетите нации во врска со Иран
Советот за безбедност на ООН донел бројни Резолуции во врска со Иран, главно поврзани со неговата јадрена програма.
Список на резолуции
Ги охрабрува Иран и Советскиот Сојуз да го решат нивниот конфликт во врска со советските трупи што ја окупираат иранската територија. Советот за безбедност побарал во секое време да се известува за преговорите помеѓу двете страни. Едногласно усвоена.
Признаено било дека советските трупи во Иран не можат да бидат отстранети на време за да го исполнат нивниот рок според Трипартитниот договор, но побарала Советскиот Сојуз да ги отстрани што е можно побрзо и дека ниту една земја членка на кој било начин нема да го задржува овој процес. Ако каков било развој на настаните се заканува кон повлекувањето на војската, Советот за безбедност барал да биде известен. Усвоена, додека Советскиот Сојуз и Австралија не гласале за мерката.
Побарала Иран да ги прекине сите активности поврзани со збогатување и обработка на јадрен материјал, и се заканила со санкции, повикувајќи се на Поглавјето VII од Повелбата на Обединетите нации правејќи го ова барање законски обврзувачко за Иран. Усвоено со 14 гласа со Катар воздржан.
Ризиците за ширење на иранската јадрена програма и, во овој контекст, од иранското неисполнување на барањата на Одборот на гувернери на Меѓународната агенција за атомска енергија и усогласеност со одредбите на Резолуцијата 1696 на Советот за безбедност. Задолжително било за Иран да ги прекине активностите поврзани со збогатувањето и обработката на јадрен материјал и да соработува со МААЕ, вовела санкции за забрана за снабдување со материјали и технологија поврзана со јадрено оружје и замрзнување на средствата на клучните лица и компании поврзани со иранските јадрени и ракетни програми. Воспоставила комитет за следење на спроведувањето на санкциите. Усвоена едногласно.
Вовела ембарго за оружје и го проширила замрзнувањето на иранските средства, го поздравила предлогот на трајните пет членки на Советот за безбедност плус Германија за решавање на проблемите во врска со иранската јадрена програма. Едногласно усвоена.
Го проширила замрзнувањето на средствата на Иран и ги повикала државите да ги следат активностите на иранските банки, да ги прегледаат иранските бродови и авиони и да го следат движењето на поединци вклучени во програмата во нивната територија, да воведат ограничувања за патување на санкционирани лица и да го забранат извозот на јадрена и ракетна стока за двојна употреба кон Иран. Усвоена со 14 гласа и еден воздржан.
Ги реафирмирала претходните четири резолуции, единствена од седумте што не се повикуваат на Поглавјето VII. Едногласно усвоена.
Забранила учество на Иран во какви било активности поврзани со балистички ракети, заострување на ембаргото за оружје, забрани за патување на лица вклучени во програмата, замрзнување на средствата на Иранската револуционерна гарда и испорачувачките линии на Исламската Република Иран и препорачала државите да извршат увид врз иранскиот товар, забранила сервисирање на ирански пловни објекти вклучени во забранети активности, спречила обезбедување финансиски услуги што се користат за чувствителни јадрени активности, препорачала внимателно да се набљудуваат иранските физички лица и субјекти кога се занимаваат со нив, забранила отворање на ирански банки на нивна територија и спречила ирански банки да се поврзат во врска со нивните банки ако тоа може да придонесе за јадрената програма и да спречи финансиски институции кои работат на нивна територија да отвораат канцеларии и сметки во Иран. Резолуцијата била изгласана со сооднос 12-2 гласања, со Турција и Бразил кои гласале против, а Либан бил воздржан. Голем број земји вовеле мерки за спроведување и продолжување на овие санкции, вклучувајќи ги САД, Европската унија, Австралија, Канада, Јапонија, Норвешка, Јужна Кореја и Русија.
Оваа резолуција го продолжила мандатот на панелот од експерти формиран со Резолуцијата 1929, кои го поддржувале Комитетот за санкции во Иран за една година. Усвоен со 14 гласа, а се воздржале Либан.
Го обновила мандатот на Панелот на експерти на Комитетот за санкции во Иран за една година. Едногласно усвоена.
Го обновила мандатот на Панелот на експерти на Комитетот за санкции во Иран за една година.
Го одобрила Заедничкиот сеопфатен план за акција (JCPOA) и ги укинала сите претходни санкции кон Иран под услов Иран да остане во согласност со своите одговорности во јадрениот договор. Едногласно усвоена. Во 2020 година САД објавиле планови за укинување на резолуцијата и барање за повторно воведување на санкции на ООН врз Иран според став 11 од JCPOA.
Кимон Георгиев
Кимон или Кимо Георгиев, — македонски револуционер, поројски и солунски војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во лагадинското село Негован. Влегува во ВМОРО како терорист. Во 1904 година станува четник при Христо Чернопеев, а од следната 1905 година е војвода на самостојна чета, која дејствуваше во Поројско и Солунско. Негов четник е Антон Костадинов.
Кимон Георгиев загинува во борба со турските сили во 1907 година заедно со целата своја чета.
Хантеров синдром тип II
Симптоми
Симптомите на Хантеровиот синдром варираат и се движат од лесни до тешки. Истите не се присутни при раѓање, но често започнуваат на возраст од 2 до 4 години со формирање штетни молекули. Знаците и симптомите можат да вклучуваат:
Причини
Хантеровиот синдром се јавува кога дефектниот хромозом е наследен од мајката на детето. Поради тој неисправен хромозом, ензимот потребен за разградување на сложените молекули на шеќер недостасува или не е во функција. Без овој ензим, огромни количини на овие сложени молекули на шеќер се акумулираат во клетките, крвта и сврзното ткиво, предизвикувајќи трајно и прогресивно оштетување.
Фактори на ризик
Постојат два главни фактора на ризик за развој на Хантеровиот синдром:
Семејна историја
Хантеровиот синдром е предизвикан од неисправен хромозом, а детето за да ја развие болеста, мора да го наследи тој неисправен хромозом. Хантеровиот синдром е познат како рецесивна Х-врзана болест, што значи дека жените носат Х-хромозом кој предизвикува штета и можат да го пренесат. Но, самите мајки не се засегнати од оваа болест и веројатно не знаат дека го имаат овој неисправен хромозом.
Пол
Хантеровиот синдром речиси секогаш се јавува кај луѓето од машки пол. Девојчињата се далеку помалку изложени на ризикот за развој на оваа болест затоа што наследуваат два Х-хромозома. Ако еден од Х-хромозомите е оштетен, нивниот нормален Х-хромозом може да обезбеди функционален ген. Ако машкиот Х-хромозом е неисправен, нема друг нормален Х-хромозом за да се компензира проблемот.
Компликации
Различни компликации можат да се појават со Хантеровиот синдром, во зависност од видот и тежината на болеста. Компликациите можат да влијаат на белите дробови, срцето, зглобовите, сврзното ткиво, мозокот и нервниот систем:
Срцеви компликации
Задебелувањето на срцевото ткиво може да предизвика неправилно затворање на срцевите залистоци. Како резултат на тоа, срцето и другите делови на телото не добиваат крв како што треба. Како што напредува болеста, овие состојби често се влошуваат и обично резултираат со срцева слабост. Задебелувањето на ткивото исто така може да предизвика стеснување на аортата и другите крвни садови. Ова пак, може да доведе до висок крвен притисок и стеснување на артериите во белите дробови.
Компликации на скелетното и сврзното ткиво
Натрупувањето на сложени молекули на шеќер во сврзните ткива резултира со неправилности во коските, зглобовите и лигаментите. Ова го намалува растот на децата, предизвикувајќи болка и физички малформации и го отежнува движењето. Вкочанетоста на зглобовите е предизвикана од оток на сврзното ткиво и неправилности во 'рскавицата и коските. Групата абнормалности што обично се забележуваат во коските на луѓето со Хантеров синдром се нарекува мултипладистостоза. Децата со овие абнормалности можат да развијат пршлени и 'рбет со неправилна форма, како и ребра, раце, прсти, нозе и карлица.
Компликации на мозокот и нервниот систем
Многу невролошки проблеми се предизвикани од акумулација на вишок течност во мозокот на пациентите со Хантеров синдром. Притисокот од овие течности може да доведе до проблеми кои можат да предизвикаат силни главоболки, да го нарушат видот и да ја променат менталната состојба на пациентот.
Дијагностика
Бебињата родени со Хантеров синдром речиси секогаш изгледаат здрави при раѓање. Промените во одликите на лицето често се првиот видлив знак дека нешто не е во ред. Хантеровиот синдром напредува бавно, а неговите знаци и симптоми се преклопуваат со низа други нарушувања, така што добивањето на конечна дијагноза одзема повеќе време. Со примерок од урина може да се провери недостатокот на ензим или да се проверат вишокот количини на сложени молекули на шеќер кои се поврзани со ова нарушување, додека пак, генетската анализа може да ја потврди дијагнозата. Пренаталното тестирање на течноста (амниоцентеза), или примерок од ткиво од плацентата што го опкружува бебето (земање примерок од хорионски ресички), може да докаже дали нероденото бебе носи копија на неисправен ген или има нарушување. Генетското советување може да им помогне на родителите кои имаат семејна историја на мукополисахаридоза да утврдат дали го носат мутираниот ген што ги предизвикува нарушувањата.
Третман
Отстранувањето на крајниците може да ги отвори дишните патишта на пациентот и да помогне во олеснување на апнејата при спиење. Како што напредува болеста, ткивата продолжуваат да се згуснуваат и овие проблеми можат да се вратат. Внимателно треба да се следат кардиоваскуларните компликации, како што се висок крвен притисок, срцеви шумови и срцеви залистоци. Ако пациетот има сериозни кардиоваскуларни проблеми, лекарот може да препорача операција за замена на срцевите валвули. Флексибилноста на зглобовите може да се подобри со физикална терапија, која не може да ја запре прогресивноста, но помага да се реши вкочанетоста и да се одржи функцијата. Операцијата може да ја поправи хернијата, но поради слабоста на сврзното ткиво, резултатите обично не се идеални. Постапката често мора да се повтори. Проблемите поврзани со акумулацијата на течност и ткиво околу мозокот и 'рбетниот мозок, тешко се решаваат поради својствените ризици од лекување на овие делови од телото. Лекарот може да препорача хируршка интервенција за исцедување на вишокот течност или отстранување на наталоженото ткиво. Ако пациентот има напади, можат да се препишат антиконвулзивни лекови.
Нови третмани
Некои третмани покажаа потенцијал да ја забават прогресијата на болеста и да ја намалат нејзината сериозност, но долгорочни ефекти не се познати.
Трансплантација на матични клетки
Оваа постапка внесува здрави матични клетки во крвта во телото со надеж дека новите клетки ќе создадат ензим што недостасува или има неисправност. Сепак, резултатите од третманот не се доволни и потребни се повеќе истражувања.
Генска терапија
Заменувањето на хромозомот одговорен за производство на ензимот што недостасува, може теоретски да го излечи Хантеровиот синдром, но треба да се направат многу повеќе истражувања пред да биде достапна една таква терапија.
Хју Клапертон
Бејн Хју Клапертон (18 мај 1788 - 13 април 1827) бил шкотски поморски офицер и истражувач на Западна и Централна Африка.
Рана кариера
Клапертон е роден во Анан, Дамфрисшир, каде што неговиот татко Џорџ Клапертон бил хирург. Стекнал одредено знаење од практична математика и навигација, а на тринаесет години бил чирак на брод што тргувал помеѓу Ливерпул и Северна Америка. Откако направил неколку патувања преку Атлантскиот Океан, тој бил импресиониран од морнарицата, во која набрзо се искачи на ранг на среден брод. За време на Наполеоновите војни, тој вишол многу активна служба, а при упадот во Порт Луис, Маурициус, во ноември 1810 година, тој беше прв во пробивањето и го спушти француското знаме.
Во 1814 година, Клапертон отишол во Канада, бил унапреден во чин поручник и во команда на шуна на канадските езера. Во 1817 година, кога флотилата на езерата била демонтирана, тој се вратил дома со половина плата. Во 1820 година Клапертон се преселил во Единбург, каде што се запознал со Волтер Одни, кој го разбудил неговиот интерес за африканските патувања.
Африканско истражување
Поручникот Г.Ф. Лион, откако се вратил од неуспешниот обид да стигне до Борну од Триполи, британската влада одлучила на втора експедиција во таа земја. Волтер Одни беше назначен од Лорд Батурст, тогашен колонијален секретар, да продолжи во Борну како конзул, придружуван од Хју Клапертон. Од Триполи, на почетокот на 1822 година, тргнале кон југ кон Мурзук, каде подоцна им се придружил мајорот Диксон Денам, кој ги нашол двајцата мажи во лоша состојба. Тие на крајот тргнале кон југ од Мурзук на 29 ноември 1822 година. Во тоа време, се развила длабока антипатија помеѓу Клапертон и Денам, Денхам тајно испраќаше дома злонамерни извештаи за Клапертон дека има хомосексуални односи со еден од арапските слуги. Обвинението, засновано на гласина што ја рашири незадоволен слуга отпуштен од Клапертон за кражба, речиси сигурно беше неосновано, а Денам подоцна го повлече, но без да му каже на Клапертон дека го сторил тоа, што го натера историчарот Бовил да забележи дека „останува тешко да се потсетиме во сета карирана (sic) историја на географски откритија... поомразен човек од Диксон Денам. На 17 февруари 1823 година, партијата на крајот стигнала до Кука (сега Кукава во Нигерија), главен град на империјата Борну, каде што биле добро примени од султанот Шеик ал-Канеими, откако претходно станале првите белци што го виделе езерото Чад. Додека биле во Кука, Клапертон и Одни се разделија со Денам на 14 декември за да го истражат текот на реката Нигер. Денхам останал да ги истражува и истражува западните, јужните и југоисточните брегови на езерото Чад и долните текови на реките Ваубе, Логоне и Шари. Меѓутоа, само неколку недели подоцна, Одни починал во селото Мурмур, сместено во близина на градот Катагум на патот за Кано. Неодвратен, Клапертон го продолжил своето патување сам преку Кано до Сокото, главниот град на империјата Фулани, каде по наредба на султанот Мухамед Бело бил должен да застане, иако Нигер бил само петдневно патување на запад. Исцрпен од неговите патувања, тој се вратил по Зарија и Кацина во Кука, каде Денам го видел едвај препознатлив по неговите немаштија. Клапертон и Денам заминале од Кука за Триполи во август 1824 година, стигнувајќи до Триполи на 26 јануари 1825 година. Нивната меѓусебна антипатија несмалена, тие не размениле ниту збор во текот на 133-дневното патување. Двојката го продолжи своето патување во Англија, пристигнувајќи дома на пречекот на хероите на 1 јуни 1825 година. Извештај за нивните патувања беше објавен во 1826 година под наслов Наратив за патувања и откритија во Северна и Централна Африка во годините 1822–1823 и 1824 година.
Веднаш по неговото враќање во Англија, Клапертон бил подигнат на ранг на командант и испратен со друга експедиција во Африка, а султанот Бело од Сокото ја исповедал својата желба да отвори трговија со западниот брег. Клапертон излезе на HMS <i id="mwTA">Brazen</i>, кој се придружувал на ескадрилата за Западна Африка за да ја потисне трговијата со робови. Тој слетал во Бадагри во заливот Бенин и тргнал по копно за Нигер на 7 декември 1825 година, имајќи го со себе неговиот слуга Ричард Лемон Лендер, капетанот Пирс и д-р Морисон, морнарички хирург и натуралист. Пред да излезе месецот Пирс и Морисон беа мртви од треска. Клапертон го продолжил своето патување и, минувајќи низ земјата на Јоруба, во јануари 1826 година го преминал Нигер кај Буса, местото каде што умрел паркот Мунго дваесет години пред тоа.
Наследство
Клапертон бил првиот Европеец кој преку лично набљудување ги објави државите на Хауса, кои ги посети набргу по воспоставувањето на Калифатот Сокото од страна на Фула. Во 1829 година, весникот на втората експедиција во внатрешноста на Африка, итн., од Клапертон се појави постхумно, со биографска скица на истражувачот од неговиот вујко, потполковник С. Клапертон, како предговор. Ричард Ландер, кој го вратил дневникот на својот господар, исто така објавил Записи за последната експедиција на капетан Клапертон во Африка... со следните Авантури на авторот (2 тома, Лондон, 1830 година).
Слики и гравури
Хју Клапертон бил насликан во 1817 година од Сер Хенри Реберн, сликата сега живее во Соединетите држави. Подоцнежната слика во масло од Гилдон Мантон ја чува Националната галерија на Шкотска. Во предниот дел на Наративот на Клапертон за патувања и откритија во Северна и Централна Африка е прикажана гравура од Томас Гоф Луптон.
Дополнително читање
Наведи извор:
Марија Караѓорѓевиќ (1993)
Марија Караѓорѓевиќ е ќерка на принцот Никола и принцезата Љиљана, внука на принцот Томислав Караѓорѓевиќ.
Биографија
Марија Караѓорѓевиќ е родена на 4 август 1993 година во Белград, како прво дете на семејството Караѓорѓевиќ, родено по 60 години во Србија. Името го добила по нејзината прабаба Марија Караѓорѓевиќ, првата југословенска кралица. Првите месеци од својот живот ги поминала со својот дедо, принцот Томислав, во Опленац.
Принцезата Марија моментално живее со своето семејство во Германија. Покрај мајчиниот српски, тaa зборува германски и англиски јазик.
Бурсана
Бурсана или Вурсана (Βουρσάνα, Μπουρσάνα) — планина во Кожанско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Камбуница.
Портрет на дама (Климт)
Портрет на дама — слика масло на платно од Густав Климт, насликана помеѓу 1916 и 1917 година. Сликата е со димензии 60 x 55 cm. Тој прикажува портрет на женска фигура, составен во невообичаено жив експресионистички стил. Била купена од Галеријата Ричи-Оди во Пјаченца во 1925 година. .
Во 1996 година, рендгенската анализа открила дека портретот е преобоена верзија на изгубеното дело на Климт „Портрет на млада дама“ (во капа и со шал ). Оригиналниот портрет покажал жена со која се верува дека Климт имал љубовна врска, но откако таа ненадејно починала, тој го насликал делото „Портрет на дама“.
Во годините од 1916 до 1918 година Климт прикажал неколку жени, „од една страна жени од највисоките кругови, од друга страна млади девојки од пониските класи кои го населувале неговото студио во голем број.“ Сегашната слика го прикажува лицето и торзото на млада жена со кафена коса наспроти зелена позадина, четвртина профил.
Не е познато која жена покажува сликата.
Дури во 1996 година, непосредно пред наводната кражба, една италијанска ученичка открила дека темата е пребојадисана. Климт го насликал својот сопствен „изгубен“ портрет на жена, кој бил изложен во Дрезден во 1912 година, а подоцна го барале историчарите на уметноста. Се вели дека девојката на оригиналната слика се викала Бакфиш, на неа е прикажана млада жена со капа во слична поза. Се вели дека оваа жена имала лузна. .
Климт и Виенската сецесија
Уметникот Густав Климт, бил истакнат австриски сликар кој е роден во 1862 година. Работел како чирак кај Фердинанд Лауфбергер во раниот дел од неговата уметничка кариера. Подоцна тој бил основачки член и прв претседател на Виенската сецесија од 1897 до 1903 година. Тој и неговиот колега уметник ја формирале сецесијата по напуштањето на Künstlerhaus, или Корпорацијата на австриски уметници поради разликите во ставовите. Сецесијата одржала многу изложби и исто така основала списание со наслов Ver Sacrum, што се преведува како света пролет. Овде објавувале бројни писатели и уметници додека ги споделувале ставовите за Виенската сецесија. Климт ја напуштил Виенската сецесија во 1905 година, истата година кога била завршена Трите доба на жената. .
Батависка Република
Батависката Република (холандски: Bataafse Republiek) претставувала вазална република на Франција, која постоела во периодот од 1795 до 1806 година. Државата ги опфаќала териториите на денешна Холандија. Таа била претходничка на Холандската Република, а била создадена со доаѓањето во Франција на власт на Наполеон Бонапарт и неговата инвазија на регионот.
Републиката била прогласена на 19 јануари 1795 година, еден ден по бегството на Вилхем V од Холандија во Англија и по француската инвазија на француската револуционерна армија. Новата република уживала широка поддршка од холандското население и претставувала производ од револуцијата во Франција. За разлика од Франција, во холандија револуцијата успеала по мирен пат. Земјата два века била под републиканско управување. Гилотината не се користела.
Сепак, процесот при создавањето на Холандскиот устав бил создаден од страна на внатрешните политички фактори, а не од страна на француската власт. Политичките, економските и социјалните реформи кои биле донесени за време на релативно краткото постоење на земјата имало доста малку влијание. Конфедерациската структура на старата Холандска Република била заменета со унитаризмот. за првпат од историјата на Холандија бил донесен устав, во 1798 година, чии елементи содржал доста демократски карактер.
Религиозното прашање во земјата било решено на таков начин што католиците, протестантите и евреите добиле еднакви права. Биле донесени законите за правата на човекот и граѓанинот. Името на републиката произлегува според германската династија Бетавијци, кои живееле во Холандија во римско време и кои се сметале дека се директни потомци и основачи на холандската нација. За разлика од Франција, во новата република немало никаква диктатура или терор врз населението.
во текот на постоењето на Батависката Република, државниците на трипати се нашле под државен удар. Првиот пат се случил во 1798 година, од страна на унитаристичките демократи, кои не биле задоволни од спроведените демократски реформи. По само неколку месеци следувал и вториот удар, во кој завршило управувањето на земјата од страна на унитаристите. Третиот државен удар се случил во 1801 година, кога еден Французин кој го поддржувал Наполеон, успеал да ја заземе власта.
Атлетика на Летните олимписки игри 2012 – 100 метри за мажи
Натпреварите во трката на 100 метри за мажи на Летните олимписки игри 2012 се одржале од 4 до 5 август 2012 година на Олимпискиот стадион во Лондон.
Систем на натпреварување
Натпреварувањето во оваа атлетска дисциплина ќе се одржи во четири нивоа во два дена. Во првото ниво учествуваат само оние атлетичари кои не успеале да дојдат до минимална олимписка норма. Во второто ниво, четвртфиналето, пласираните натпреварувачи од квалификациите заедно со останатите атлетичари (со норма) се натпреваруваат во 5 групи од по 8 натпреварувачи, од кои најдобрите тројца од секоја група како и еден со најдобар резултат се пласираат во полуфиналето. Полуфиналето и финалето се одржуваат следниот ден. Во финалето се натпреваруваат 8 натпреварувачи.
Рекорди
Пред натпреварувањето, рекордите беа следниве:
Катедрала Рождество Христово (Рига)
Катедралата Рождество Христово (летонски: Kristus Piedzimšanas pareizticīgo katedrāle) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа била изградена во периодот од 1876 до 1883 година, во времето кога оваа земја била во составот на Руската Империја. Кулата е висока 40 метри.
Зауштруп
Зауштруп (Saustrup; Savstrup) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Архитектура на Србија
Архитектурата на Србија има долга, богата и разновидна историја. Демонстрирани се некои од најголемите европски стилови од римската до постмодерна архитектура, вклучително и реномирани примери на Рашка, српско-византиск иот стил со својата преродба, моравски стил, барок, класична и модерна архитектура, со одлични примери во брутализам.
Вековната бурна историја на Србија предизвикала голема регионална разновидност и ја фаворизира народната архитектура. Ова создало хетероген и разновиден архитектонски стил, со тоа што архитектурата се разликувала од град до град. И покрај тоа што сè уште може да се забележи оваа разновидност во малите градови, уништувањето на архитектонското наследство во поголемите градови за време на Втората светска војна и последователното социјалистичко влијание врз архитектурата резултирале во специфична мешавина на архитектонски стилови.
Праисторија и антика
Најсеверниот антички македонски град бил Кале Кршевица од 5 век п.н.е. Скордисците ја изградиле камената тврдина Сингидунум, Калемегдан во Белград во 3 век п.н.е. Оттогаш е изградена од Римјани, Срби, Турци, Австријци и покажува пример за продолжување на архитектурата стара 2.300 години, служејќи како една од најдобрите обележја во Белград.