cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Македонско востание
Формирање на нови чети во Бугарија
Натанаил Кучевишки и Стефан Стамболов потоа заминале за Ќустендил и започанле со формирање и воружување на чети составени од доброволци. Со таа цел тие почнале да формираат и логори за четите во селата североситочно од Ќустендил по што се пристапило кон организирање на четите.
Четите имале свој војвода, десетар и писар. Секоја чета се состоела од 50-80 души. Во почетокот егзистирале 8 чети, а на 1 април 1879 година бројот на четите изнесувал 12 чети со јачина од 597 души. Бил создаден и штаб за четите чие седиште се наоѓало во Босилеград, а на чело на штабот бил поставен словенeцот Мирослав Хубмаер. Покрај штабот била формирана и воена управa со војнички совет - Воено управление во него влегувале сите војводи на четите.
Од 12 раководители, 7 биле Македонци, 1 Русин, 1 Црногорец, 1 Грк, 1 Влав, а меѓу добровлците во четите формирани во Бугарија имало Македонци, Бугари, Срби, Руси, Полјаци и Црногорци.
Кон крајот на 1878 или почетокот на 1879 година Стефан Стамболов ги посетил софискиот, ќустендилскиот и дупничкиот огранок, а потоа и востаничкиот штаб во Босилеград. Пред обиколката Стамболов сета бадлежност во врска со востанието ја препуштил на Натанаил Кучевишки.
Правила на Македонскиот востанички комитет од 1879 г.
За потребите на четите бил изработен и еден дисциплински устав од 12 члена, од страна на Натанаил Кучевишки, Стефан Стамболов и Хубмаер. Некој од членовите на овој устав:
Деморал во востаничките редови
Во пролета 1879 година во логорите на територијата на Бугарија како и на востаничката територија состојбата се влошила. Во логорите имало недостаток од секакви средства, храна, облека, муниција и други материјали, поради тоа дошло до дезертирање на четниците. Постепено дошло до самовлни напади на карулите, а тоа придонело и самите Турци да вршат напади од таа страна.
Истовремно се влошила положбата и на востаничката територија и таму имало недостаток на оружје и муниција. Од друга страна по остранувањето на македонските војводи од раководните позиции, востаниците започнале да ги напуштат востаничкте редови на доброволната војска.
Настапување на османлискиот аскер
Во средината на Февруари 1879 година комадантот на турскиот гарнизон во Петрич ги повикал селаните да се предаат од востаничката територија. Барањето било одбиено по што турската војска започнала со својата акција. Хусеин бег од Петрич со 8 000 аскер и башибозук (нерегуларни воени сили) удрил на востаничите редови. Напредувањето на Турците било постепено и внимателно.
Арапаима
Анатомија и морфологија
Арапаимата може да достигне должина и повеќе од 2 m, а во некои исклучителни случаи и повеќе од 2,5 m и преку 100 кг. Најчесто наведуваната максимална должина од 4,5 m доаѓа од еден извештај од првата половина на XIX век, но ова не е потврдено. Најголема телесна тежина која досега е пријавена за оваа риба е 200 кг.
Македонско востание
Настапување на османлискиот аскер
Раководителите на востанието најверојатно поради стратешки цели голем дел од востаниците ги испратиле во внатрешноста на Македонија во Битолско, Воденско и Костурско за да го покренат и таму на востание населението.
Арапаима
Анатомија и морфологија
Апараимата е најголемата слатководна риба. Таа често се лови од страна на населението во Јужна Америка како храна.
Екологија
Храната на апараимата се состои од риби, ракчиња и други мали животни. Оваа риба дише воздух, користејќи го својот рибен меур, кој е богат со крвни садови и се отвора во устата на рибата, што е предност во води сиромашни со кислород, каква што е реката Амазон. Според ова, рибата е способна да преживее во плитки води со количина на растворен кислород ниска и до 0,5 ppm.
Македонско востание
Настапување на османлискиот аскер
На 14 мај 1879 година востаничкиот комитет од Малешевските планини испратиле повик до целото население на востание но одзивот бил многу мал.
Од друга страна демолизирачки врз населението и востанието била и веста дека руската војска која се наоѓала во Горна Џумаја си заминала по што Турците почнале да се враќаат во Горноџумајско. Четите во внатрешноста на Македонија од Градец на Вардар заминале на територијата меѓу Вардар, Мариовските планини и Демир Капија, со цел да го кренат населението но неуспешно...
Демобилизација
Истовремено со деморализацијата на востаничките редови и добровлните чети дошло до слабеење на активноста на комитетите на Единство во Горна Џумаја, Софија, Ќустендил и Пловдив, поради напуштање на членството.
Поради таквата состојба Натанаил Кучевишки заминал за селото Падеж и таму на 6 јули 1879 издал наредба за демобилизација на четите и собирање на оружјето кое требало да се складира во селото Бураново. Со самото тоа Кресненското односно Македонското востание завршило.
Последици
Во почетокот на јули 1879 година престанале секакви дејствија во однос на востанието но со доаѓањето на Турците во Горна Џумаја започнало бегство на населението од Џумајската каза и од внатрешноста на источна Македонија. Околу 25 000 - 30 000 христијани заминале во Бугарија и тоа била една од првите поголеми миграции на населението од Македонија во Бугарија. На местата на избеганото населението почнале да се доселуват муслимани од Бугарија.
Бугарски погледи
Според бугарски историчари наведениот „Правилата на Македонскиот востанички комитет“ од 1878 година, кој што е единствено сведошство за етничкиот македонски карактер на востанието и  кој  нема зачуван оригинал е фалсификат изработен од македонскиот историчар Славко Димевски.
Според бугарските научнци постои само еден нормативен акт а тоа се Привременни правила за нареждането на Македонското въстание (или "Правила на македонскиот востанически комитет") и тие биле напишани од Стефан Стамболов и Натанаил Охридски.
Другите зачувани документи не говорат за Македонско востание во етничка смисла. Во Апелот на привремената влада, издаден на Пирин Планина на 10.XI.1878 година се вели:
Етапа во создавање на самостојна македонска држава
Македонските историчари во Кресненско востание гледаат како на важна етапа во борбата за човекови права и слободи, борба за создавање на самостојна македонска држава и како важна етапа во развојот на македонското националноослободително револуционерно движење.
Правила на Македонскиот востанички комитет од 1878 година
Правила на Македонскиот востанички комитет од 1878 година се пронајдени во приватната архива на бугарскиот патријарх Кирил од страна на македонскиот историчар Славко Димески, меѓутоа таквиот документ од страна на бугарските историчари е оценет како фалсификат. Бугарските историчари истакнуваат дека по смрта на патријархот таквиот документ не бил најден во неговата архива. Мистеријата околу овој документ останува и понатаму.
Треба да се истакне дека такви случаи има повеќе, различните толкувања на документите не се ретки во бугарската и македонската историографија.
Таков пример е интегралниот текст од спомените на Иван Хаџи Николов. Бугарската историографија се користи со текстот даден од страна на Христо Шалдев, меѓутоа таквата презентација на документот не е прифатлива за македонските историчари.
Имено Гане Тодоровски тврдеше дека тој го имал во рака интегралниот текст од спомените на Николов и таквиот документ одстапувал од текстот на Шалдев.
Други документи
Самите раководители востанието го нарекле Македонско, а најголемиот дел од раководителите и востаниците биле Македонци, во ниеден норамативен акт на востанието, дури и во оној создаден од Хубмаер, не може да се сретне зборот Бугари и Бугарија, во смисла дека востанието има бугарски карактер.
Еден од раководителите на востанието Димитар Поп-Георгиев Беровски, секогаш во својата коресподенција се потипишувал како Началникот на Штабот на Македонското востание, а писмата испратени до комитетот во Горна Џумаја се адресирани како до Џумајскиот македонски комитет!.
Во целата достапна документација евидентно е дека недостасуваат белези за каков било бугарски карактер на Кресненско востание.
Градско врапче
Градското врапче, домашното врапче или само врапче е птица од семејството врапчиња што е распространета низ речиси целиот свет. Потеклото и природното живеалиште се Европа, Средоземјето и голем дел од Азија, но е населена во делови од Австралија, Африка и Америка, што ја прави најшироко распространета птица во светот.
Врапчето е силно поврзано со човечките живеалишта и најчесто се среќаваат во урбаните или руралните средини. Иако го има во различни живеалишта и различни климатски услови, сепак тоа избегнува шуми, пасишта, ливади и пустини.
Долго е 16 см, тежи 24-39.5 грама, со кафевкави бои. Женките и младенчињата се побледо кафеави и сивкави, а мажјаците имаат посилни црни, бели и кафеави тонови. Се храни најмногу со семиња, но јаде и инсекти и секаква друга храна.
Распространетост и живеалиште
Градското врапче е населено во многу делови на Европа и Азија. Во Македонија го има во сите градски средини. Луѓето го истребиле градското врапче од потсахарна Африка, Австралија, Нов Зеланд, Јужна и Северна Америка, но по извесно време повторно се донесени во тие средини.
Во САД врапчињата се доведени во периодот меѓу 1850 и 1875 година, но надлежните ги прогласиле за штетници и до 1883 година било забрането да се увезуваат. Во Кина, пак, по Втората светска војна (Мао Це Тунг), исто така, ги прогласиле врапчињата за штетници, зашто од зголемениот број на тие „летечки глувци“ страдале полињата со житарици, особено оризот. Во тие години се случил масовен помор на врапчињата. Селаните и другите ловци биле плаќани по број на убиени птици, а некои дури ги одликувале за тој „чин на народна храброст“. Но, тоа било најголема грешка што е направена за некој птичји вид, зашто следните години поради наезда на скакулци немало доволен број птици што се хранат со нив. Според пресметките, тогаш посевите настрадале повеќе отколку за 10 години од врапчињата. Се разбира, поради недоволно познавање, настрадале и голем број други видови птици.
Живеалиштето на градското врапче е тесно поврзано со човековото живеалиште и цивилизација. Но, тоа не зависи од човекот, зашто во Средна Азија, а и на други места, многу врапчиња живеат далеку од луѓето. Единствени места каде што врапчињата не живеат се густите шуми и тундрите. Добро адаптирани за живот во близина на луѓето, тие си прават гнезда дури и внатре во зградите, особено во фабрики, магацини и зоолошки градини. Во Англија се забележани во рудник на јаглен 640 метра под земја, како и во САД, на Емпаер стејт билдинг хранејќи се на горната опсерваторија, ноќе. Иако, повеќето врапчиња живеат во градски средини, оние што живеат надвор од нив имаат поуспешна репродукција, веројатно заради поголемото количество инсекти. Толерира секакви климатски услови, но претпочита посуви.
Повеќето врапчиња остануваат на територија од неколку километри во текот на целиот живот. Сепак, има ограничени миграции во сите региони. Оние што живеат на повисоките и постудени места во текот на зимата се симнуваат во пониските. Само двата подвида, bactrianus и parkini, се преселни птици.
Таксономија и систематизација
Градското врапче е едно од првите животни на кое му е дадено научно име во биолошкиот систем на класификација, опишано од Карл Лине, 1758 во 10-тото издание на Systema Naturae. Земено е за тип во систематизацијата, со името Fringilla domestica. Подоцна, родовото име Fringilla почнало да се користи само за обичната ѕвингалка и неговите роднини, а градското врапче вообичаено било сместено во родот врапчиња (Passer) создаден од францускиот зоолог Матирен Жак Брисон во 1760.
Родот врапчиња (Passer) содржи околу 26 вида (според „Прирачник на птиците во светот“). Таксономијата на градското врапче и неговите средоземни роднини е многу комплицирана. Именувани се голем број подвидови, но во „Прирачникот“ се дефинирани 12 кои се сместени во две групи:
Опис
Градското врапче е долго 14-16 см, со распон на крилјата од 25 см и тежи 24-39.5 грама, и е малку поголемо од селското врапче. Телото му е често „надуено“, споено со малата глава. Клунот му е дебел и конусен, опашката кратка, нозете со четири прста. На земја почесто скока отколку што оди. Има изразен полов диморфизам. Мажјаците се малку поголеми и имаат синкавосиво теме и тил обрабен со костенливокафеаво поле кое започнува кај очите и завршува кај тилот. Образите му се светлосиви до белкави. Градите и стомакот му се пепелавосиви, а грлото, подбрадокот и клунот му се црни. Грбот му е кафеав, со надолжни црни линии. Наесен, по митарењето црниот дел на подбрадокот може да биде покриено со посветли рабови на новите перја. Женката е побледа, со нијанси на кафеави бои. Нема црно на темето, главата ѝ е сивкавокафеава, горните делови се кафеави со потемни линии, но има светла линија над окото. Одоздола е светлосивокафеава. Младенчињата се слични на женките, но имаат светол жолт клун.
Огласување
Повеќето огласувања на врапчињата се варијации на краткото и непрестајно чврчорење. Тоа може да се опише како чируп, цчилп или филип. Ова го користат за контакт, или кога мажјакот ја прогласува својата територија за парење и ја повикува женката. Во сезоната на парење мажјакот овој повик го повторува со акцент и брзина, не многу ритмично, опишано како „екстатичен повик“, кој заличува на пеење.
Агресивните мажјаци имаат покрескава варијанта на повикот чур-р-р-ит-ит-ит-ит кој го користат и женките за да ја покажат својата доминација над мажјаците кога треба да ги заменат при инкубацијата или исхраната на пилињата. Повикот за тревога е назален, тажен квер, или остро чри.
Кога комуницираат меѓу себе, парот има мек повик, попуштачко куе.
Исхрана
Возрасните врапци претежно се хранат со житарки и семиња од тревки, но, тие се опортунисти во исхраната, многу прилагодливи, и јадат секаква храна. Може да изведе многу сложени и необични задачи за да дојде до храна, како што е отворање автоматска врата на супермаркет, на пример. clinging to hotel walls to watch vacationers on their balconies, Како и на многу други птици и на врапчето му се потребни тврди трошки за да ја свари храната, како: камчиња, лушпи од јајца, од полжави и сл. Истражувањата покажале дека храната што ја јаде е 90% од неговата тежина. Во градските средини јадат претежно она што останува од луѓето, а најмногу леб. Јадат бобинки и меко овошје. Важен дел од исхраната се инсектите, бубачките, гасениците, потоа црвите, а јаде и гуштери и жаби. Младенчињата ги хранат претежно со инсекти. Забележан е како краде храна од други птици.
Размножување
Градските врапчиња се моногамни птици и се спаруваат за цел живот. Копулација со други често се случува, но е намалена заради агресивноста на женките. На почетокот од сезоната на парење, мажјакот ја одбира територијата и започнува со изградба на гнездото, а потоа почнува со своето покажување и пеење да ја привлече женката. Покажувањето се состои од движење нагоре-надолу додека ги спушта и тресе крилјата, ја турка главата, ја крева и шири опашката и го покажува подбрадокот. Ова ги привлекува и другите мажјаци кои се обидуваат со своите претстави да ѝ се додворат на женката. Копулацијата е иницирана од женката која испушта мек ди-ди-ди повик за мажјакот. Многу женки нема да најдат свој партнер, па може да останат да помагаат на некој пар во одгледување на пилињата, со надеж дека ќе бидат избрани ако се изгуби партнерот. При загуба на партнерот, двата пола брзо го заменуваат.
Местата за гнездење се различни, иако шуплините се најпосакувани. Најчесто користат напуштени гнезда, иако се случува да узурпираат активни. Формата на гнездото е сферична и може да му фали покрив. Надворешниот слој е од стебло или корен, средниот е од лисја и трева, а послано е со помеки тревки, пердуви, хартија или било кој мек материјал.
Полово зрелите врапчиња просечно живеат 1.5 до 2.3 години. Ако се сметаат и младенчињата, тогаш просечниот век е само 9 месеци. Тие подолго живеат во градовите отколку вон нив. Сепак, има примери на птици што живееле и по 14 години во слобода и до 23 години во заробеништво.
Во културата
Во еден будистички мит, Буда доживеал духовно будење. Тогаш, сите дошле да му се поклонат, но врапчињата дошле последни. Затоа, тој ги казнил така што им ги врзал нозете (затоа скокаат, а не одат).
Врапчето често се спомнува во Библијата, а особено во Новиот завет. Во египетската уметност врапчето е претставувано многу ретко, но во египетските хиероглифи е основа. Хиероглифот нема фонетска вредност, туку го дефинира зборот како мало, тесно или лошо. Алтернативното значење на овој хиероглиф е „плоден човек“ или „револуција на годината“.
Една посовремена варијанта на врапчето и неговите особини се преточени во ликот на Џек Спароу (Џек Врапчето) во филмскиот серијал „Пиратите од Карибите“.
Статус
Во многу делови на Европа бројот на врапчињата се намалува. Во Велика Британија во последните 25 години популацијата се намалила за 64%. Се наведуваат разни причини за ова, но еден од најизненадувачките е употребата на безоловниот бензин, чие согорување произведува отрови како метил-нитритот.
Вкупниот број единки во Европа според Црвениот список на МСЗП е меѓу 130 и 270 милиони и е вид со најмала загриженост.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2018
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2018 било фудбалско напреварување кое се состоело од серија на турнири организирани од шестте конфедерации на ФИФА, во кое 210 репрезентации членки на ФИФА се натпреварувале за 31 место кое овозможува настап на Светското првенство 2018 кое се одржало во Русија. Последното 32-ро место на првенство било за репрезентацијата на Русија која како домаќин имала обезбеден директен пласман на првенството. Првпат во историјата на квалификациите за Светското првенство сите членки на ФИФА имале право на учество. Меѓутоа, Зимбабве и Индонезија дополнително биле дисквалификувани пред самиот почеток на квалификациите. Бутан, Јужен Судан, Гибралтар и Косово за првпат во историјата учествувале во квалификациите.
Квалификувани екипи
[[Податотека:2018 world cup qualification.PNG||mini|center|thumb||695px|
]]
Плејоф за 5.место (4. круг)
Австралија се квалификувала за интерконфедерациски плејоф, против четвртопласираната репрезентација во КОНКАКАФ квалификациите.
Интерконфедерациски плејоф
Двете последни слободни места за учество на Светското првенство 2018 биле одлучени со двобоите во меѓуконфедерациските плејофи. Во плејофот учествувале четири екипи. Првите натпревари од плејофот биле одиграни на 10 и 11 ноември, а возвратните на 15 ноември 2017.
Извлекувањето на паровите за меѓуконфедерациските плејофи било одржано на 25 јули 2015 во Санкт Петербург.
Селевкидско–римска војна
Селевкидската војна (192–188 п.н.е.), позната и како Антиохиева војна или Сириска војна, бил воен судир меѓу две коалиции предводени од Римската Република и Селевкидската Империја. Борбите се одвивале во денешна јужна Грција, Егејското Море и Мала Азија.
Војната била последица на „студената војна“ меѓу двете сили, која започнала во 196 година п.н.е. Во овој период Римјаните и Селевкидите се обиделе да ги решат сферите на влијание преку склучување сојузи со малите грчки градови-држави
Претходница
Антиох III Велики, селевкидскиот крал, првпат се занимавал во јужниот Балкан кога тој потпишал сојуз со кралот Филип V Македонски во 203 п.н.е. Во договорот било наведено дека Антиох и Филип ќе си помагаат едни на други во освојувањето на земјите на младиот Птоломејски фараон, Птоломеј V.
Во меѓувреме, Антиох се борел со војските на Птоломеј во Келесирија во Петтата сириска војна (201–195 п.н.е.). Војската на Антиох ја уништила египетската војска во Битката кај Паниум во 201 година п.н.е., а до 198 година п.н.е., Келесирија била во рацете на Антиох.
Антиох тогаш се сосредочил на нападите врз птоломејските имоти во Киликија, Ликија и Карија. Додека ги напаѓал поседите на Птоломеј во Мала Азија, Антиох испратил флота да ги окупира крајбрежните градови на Птоломеј во областа, како и да го поддржи Филип. Родос, римски сојузник и најсилната поморска моќ во областа, се вознемирил и испрати пратеници до Антиох велејќи им дека ќе мора да му се спротивстават ако неговата флота помине покрај Хелидоне во Киликија, бидејќи не сакале Филип да добие помош. Антиох ја игнорирал заканата и продолжил со своите поморски движења, но Родијците не постапиле затоа што слушнале дека Филип бил поразен кај Киноскефале и повеќе не претставувал закана.
Избувнување на војната
Во меѓувреме, Ханибал, картагинскиот генерал, кој се борел против Рим во Втората пунска војна, побегнал од Картагина во Тир, и оттаму побарал засолниште во дворот на Антиох во Ефес, каде што кралот одлучувал што ќе преземе против Рим.
Поради продолженото римско влијание во Грција, Етолците, и покрај филохеленскиот конзул Тит Квинтиј Фламинин штотуку ја прогласи Грција за „слободна“, сега гарнизонираните Халкис и Деметрија, за кои самите Римјани тврделе дека се клучни за македонската доминација во Грција, станале анти-римски. Тие исто така негодувале како Римјаните ги спречиле да ги вклучат Ехин и Фарсал, кои порано биле дел од Лигата, на крајот на Втората македонско-римска војна. Во 195 година п.н.е., кога Римјаните решиле да ја нападнат Спарта, Етолците, сакајќи Римјаните да ја напуштат Грција, се понудиле да се справат со Спарта. Сепак, Ахајската лига, не сакајќи да расте моќта на Етолија, одбила. Современиот историчар Ерих Груен предложил дека Римјаните можеби ја користеле војната како изговор за да стават неколку легии во Грција, со цел да спречат Спартанците и Етолската лига да се приклучат на селевкидскиот крал Антиох III доколку тој ја нападнел Грција.
Откако ја победиле Спарта во 195 година п.н.е., римските легии под водство на Фламинин ја напуштиле Грција следната година. Во 192 година п.н.е., ослабената Спарта упатила апел до Етолците за воена помош. Етолците одговориле на ова барање испраќајќи единица од 1.000 коњаници. Меѓутоа, откако стигнале таму, оваа војска го убила Набис, последниот независен владетел на Спарта, и се обидела да ја добие контролата врз Спарта, за потоа да биде поразена.
Воениот судир
Зголемувајќи се на анти-римското расположение во Грција, особено меѓу градовите-држави на Етолската лига, Антиох III предводел војска преку Хелеспонт планирајќи да ја „ослободи“. Антиох и Етолската лига не успеале да ја добијат поддршката на Филип V Македонски и Ахајската лига. Римјаните одговориле на инвазијата испраќајќи војска во Грција, која ја поразила војската на Антиох кај Термопилите. Овој пораз се покажал како огромен и Антиох бил принуден да се повлече од Грција. Римјаните под команда на Скипион Азијатик го следеле преку Егејот. Комбинираната римско-родиска флота ја победила селевкидската флота командувана од Ханибал во Битката кај Евримедон и во Битката кај Мионес. После некои борби во Мала Азија, Селевкидите се бореле против војските на Рим и Пергам во Магнезија. Римско-пергамската војска ја добила битката, а Антиох бил принуден да се повлече.
Апамејскиот мир
Битката била катастрофална за Селевкидите и Антиох бил принуден да се помири. Меѓу условите на Апамејскиот договор, Антиох морал да плати 15.000 таленти (450 тони) сребро како воена отштета, и тој бил принуден да ја напушти својата територија западно и северно од планините Таур. Родос добил контрола над Карија и Ликија, додека Пергамците ја добија северна Ликија и сите други територии на Антиох во Мала Азија.
Змеј (расказ на Акутагава)
Змеј (јапонски: 竜) - расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1919 година.
Содржина
Уџи Даинагон Такакуна сака да напише книга, но премногу е мрзелив за таа работа, па затоа собира група луѓе од кои бара да му раскажуваат приказни кои тој ќе ги запише во книгата. Еден старец му ја раскажува следнава приказна: одамна, во градот Нора живеел будистички свештеник кого го викале Ханазо (носко) зашто имал необично голем нос. За да им се одмазди на свештениците кои постојано му се потсмевале, тој одлучил да се пошегува така што крај езерото ставил натпис дека на 3. март змејот кој живее во езерото ќе се вознесе на небото. Набргу, веста се проширува низ сите околни региони, а луѓето веруваат дека тоа е вистина. Оттука, на 3. март околу езерото се собираат многу луѓе кои цел ден стрпливо чекаат да се случи претскажувањето. Наеднаш, небото го прекриваат темни облаци, започнува големо невреме и тогаш на Ханазо му се причинува дека го видел змејот како се искачува на небото. Кога ги прашува присутните, тие му потврдуваат дека, исто така, го виделе вознесувањето.
Каранфили
Каранфилите (науч. Caryophyllaceae) е фамилија на цветни растенија што опфаќа дикотиледони, дел од редот Caryophyllales. Ова е голема фамилија, со 88 родови и околу 2.000 видови.
Морфологија
Цветовите се актиноморфни (ретко зигомоефни) и хермафродитни (ретко еднополови) и се групираат во цимозни соцветија. Понекогаш се присутни прицветни листови (брактеи). Плодниците се натцветни (ретко потцветни), со слободна централна или базална плацентација. Плодот е во вид на локулицидна кутијка или утрикула. Семињата поседуваат извиткан ембрион. Ендосперм отсуствува и е заменет со перисперм.
Сафир Таидер
Сафир Слити Таидер (роден на 29 февруари 1992) — алжирски фудбалер роден во Франција, играч од средниот ред на Болоња и на алжирската репрезентација.
Каранфили
Морфологија
Каранфилите растенија се годишни или повеќегодишни тревести растенија со нодиуми (коленца), грмушки или лијани. Листовите се прости, целокрајни и наспрамни, често со споени основи. Прилисниците се тенки и суви или, пак, отсуствуваат. Овие растенија имаат космополитско распространување, најчесто во топлата умерена северна полутопка. Често се одгледуваат како градинарски и украсни растенија.
Сафир Таидер
Технички карактеритстики
Играч од средниот ред таканаречен box-to-box midfielder (добро се снаоѓа и во одбрана и во напад), кој Салваторе Бањи го открил, при споредба со италијанскиот фудбалер и ѕвездата на Јувентус Клаудио Маркизио; полн е со карактер и натпреварувачки дух.
Гренобл
Таидер го направил своето деби во Лига 1 со екипата на Гренобл на 15 мај 2010 во натпреварот против Олимпик Марсеј. На 5 јули 2010, тој го потпишал својот прв професионален договор со Гренобл.
Следната сезона, во Лига 2, запишал 25 настапи и еден гол во лигата.
Болоња
По испаѓањето на Гренобл од Лига 2 и нивното административно исфрлање заради финансиски проблеми дури во петтата лига, Таидер бил ослободен од клубот и на 4 јули 2011 потпишал четиригодишен договор со италијанската Болоња, екипа од Серија А. Своето деби во дресот "рособлу" го имал во ноември, во натпреварот од италијанскиот куп против Кротоне. Дебито во Серија А го направил на 11 декември 2011, во натпреварот против Милан кој завршил нерешено 2-2, влегувајќо од клупата за резерви на местото на Гастон Рамирез во текот на второто полувреме. Во 18-тото коло од сезоната играл како стартер во натпреварот против Наполи кој заврпил нерешено 1-1.
На 17 јануари 2012 на Болоња му продала половина од договорот на Таидер на Јувентус, но играчот ја завршил сезоната во Емилија како позајмен од Јувентус. Својата прва сезона ја затворил со 14 настапи во Серија А. На 13 јуни 2012, договорот за ко-сопственост на Таидер меѓу Болоња и Јувентус е решен во корист на Болоња. На 18 август 2012 година во натпреварот Болоња-Варезе (2-1) од третиот круг на италијанскиот куп постигнал два гола со кој го испратил својот тим во наредната рунда на натпреварување. На 31 октомври 2012 година го одбележал својот прв гол во Серија А, во 10-тото коло од првенството 2012-13, при поразот со 2-1 од Јувентус; неговиот гол дошол во второто полувреме за моментален резултат 1-1. Сезоната ја затворил со 34 настапи и три гола во лигата, постигнувајќи гол и во натпреваритее против Каљари и Парма.
Интер
На 20 август 2013 потпишал за Интер. . На 25 август, дебитирал со новиот дрес во првото коло од сезоната 2013-14 против Џенова, влегувајќи од клупата за резерви. На 22 септември, го постигнал својот прв гол за Интер во натпреварот против Сасуоло кој Интер го добил со 0-7. На 4 декември постигнал гол во четвртата рунда од Купот на Италија против Трапани. Во вториот дел од оваа сезона не бил многу користен од страна на тренерот Валтер Маѕари.
Позајмици во Саутхемптон и Сасуоло
На 6 август 2014 отишол на заем во Саутхемптон како дел од трансферот на Дани Освалдо во Интер. На 1 септември, по само 26 дена поминати во англискиот клуб, играчот се вратил во Интер без воопшто да одигра некој натпревар за "светците" и истовремено се преселил на заем во Сасуоло. Тој го постигнал својот прв гол во дресот "нероверде" против Парма со шут од 25 метри.
Болоња
На 31 август 2015, Таидер се вратил во Болоња на двегодишен заем со задолжителен откуп за сума од 2.5 милиони евра.
Личен живот
Таидер е роден во Франција од татко тунижанин и мајка алжирка.
Тој е помлад брат на Набил Таидер, исто така фудбалер од средниот ред, кој игра за Горица и е репрезентативец на Тунис.
Римско-партска војна (58-63)
Римско-партски војна (58—63) – војна водена меѓу Римското и Партското Царство за контрола над Ерменија. Завршена била со нерешен исход.
Војна
Ерменија била важна тампон држава на границите на двете царство. Оваа војна претставува прв поголем судир меѓу Партија и Рим уште од времето на Антониевиот поход. Причина за избивање на војната бил походот на Партите на Ерменија која била римска клиентска држава уште од владеењето на царот Октавијан Август. Партите во 52/53 година го наметнале својот принц Тиридат за крал.
Римјаните на почетокот на војната имале сјајни успеси под команда на војсководецот Гнеј Домициј Корбулон. Меѓутоа не успеале да ги искористат. Партите закрепнале и им нанеле катастрофален пораз на Римјаните кај Рандеја. Борбите продолжиле со променлив исход до склопување на мировен договор кој претставувал компромис. Римјаните се согласиле Тиридат да остане крал на Ерменија и да ја започне владејачката династија (аршакидска), но претходно морал да добие формална потврда од царот Нерон. Со тоа симболично себеси се прикажал како римски вазал.
Кафена лажичка
Кафена лажичка или лажиче — трпезариски прибор што се користи за мешање на шеќер или кој било друг засладувачки производ во облик на прав или течност, како што е мед, или замена за шеќер, која може да се појави во прав или течност, во мал сад исполнет со генерално топол пијалак како кафе, чај, чоколадо, млеко, варено вино, вода или јогурт, со цел да се олесни неговото растворање или да се забрза ладењето. Многу е слично по облик и големина со лажичката за десерт, па често ја заменува.
Во земји кои многу консумираат чај, како што се Австралија, Канада, Нов Зеланд и Обединетото Кралство, овој прибор се нарекува „чајна лажичка“ (teaspoon).
Мерна единица
Кафената лажичка како мерка обично се користи во готвењето и медицината.
По договор, во една лажица има три кафени лажички. Кога се работи со состојки во прав, неопходно е да се разликуваат рамна лажичка и лажичка со куп; повторно по договор, втората содржи двојно повеќе од на првата.
Јуриј Норштејн
Јуриј Борисович Норштејн (Ю́рий Бори́сович Норште́йн), или само Јуриј Норштејн (роден на ) е многукратно наградуван руски аниматор најпознат по неговите кратки филмови, Еже во маглата и Приказна на приказните. Од 1981 година работи на долгометражен анимиран филм со име Шинел, инспириран од истоимениот расказ на големиот руски писател Николај Василевич Гогољ.
Животопис
Јуриј Норштејн е роден во селото Андреевка, во текот на евакуацијата на неговите родители за време на Втората светска војна. Израснал во московското предградите Марина Рошча. Иако завршува уметничко училиште, Норштејн најпрво се вработува во фабрика за мебел. Потоа успешно поминува курс по анимација во траење од две години и успева да се вработи во познатото советско студио за анимација Сојузмултфилм во 1961. Првиот филм во кој учествува како аниматор е Кој рече "Мјау"? од 1962 година.
Откако работи како аниматор на педесетина филмови, Норштејн конечно добива можност и сам да режира. Во 1968 година дебитира со 25 октомври, Првиот Ден, делејќи ги режисерските заслуги со Аркадиј Тјурин. Филмот е направен во стилот на советските уметници од 1920-тите години - Алтман и Петров-Водкин.
Следниот филм во кој Норштејн има поголема улога е Битката кај Керженец (1971), во ко-продукција со рускиот режисер на анимирани филмови Иван Иванов-Вано под чија режисерска палка Норштејн веќе има работено на Годишни времиња во 1969.
Во текот на 1970-тите Норштејн работи како аниматор на неколку филмови ( речиси целосна листа може да се најде на ИМДБ ), а исто така и ги режира Еже во маглата (1975) и Приказна на приказните (1979), и двата безмалку редовно прогласувани за најдобри анимирани филмови на сите времиња. Во текот на оваа деценија неговиот стил станува се пософистициран, и се помалку изгледа како збир од исечоци, наместо тоа добивајќи форма на движечки слики со вкомпонирано префинето движење на моливот.
Норштејн користи специјална техника за анимација, која вклучува употреба на стакла и огледала со цел на филмот да се даде три-димензионален изглед. Камерата се поставува одозгора со што кадарот е насочен кон цела серија на стаклени панели со длабочина од еден метар (по едно на секои 25–30 cm). Стаклените панели можат да се движат по хоризонтала, а истовремено и кон, односно од камерата (со што даваат впечаток дека ликот се доближува или оддалечува од неа). Никогаш нема искористено компјутер во неговата работа.
Долги години соработува со својата жена - сликарката Франческа Јарбусова - и кинематографот Александр Жуковскиј.
Во текот на доцните 1970-ти и раните 1980-ти, Норштејновите анимации добиваат огромен број на национални и меѓународни награди. Токму тогаш, иронично, е отпуштен од Сојузмултфилм во 1985 поради пребавно работење на својот последен анимиран филм, (многу веројатно) долгометражна адаптација на Гогољевиот расказ Шинел. До тој момент, работејќи, како и секогаш, во истиот трочлен тим, на Шинел, Норштејн веќе работи две години и има сработено одвај десетина минути.
Во април 1993 година, Норштејн и уште тројца водечки аниматори (Фјодор Хитрук, Андреј Кржановски и Едвард Назаров) го основаат Студиото СХАР - Школа и студио за анимација. Рускиот кинематски комитет е еден од сопствениците на акциите во студиото.
Од 1981 до денес, Норштејн сѐ уште работи на Шинел— како резултат на неговиот страсен перфекционизам често е ословуван како "Златниот полжав". Проектот наидува на низа парични проблеми, но моментално (според Норштејн) истиот е финансиран од неколку извори од Русија, но и надвор од неа. Се претпоставува дека засега се готови 25 минути. Неколку кратки исечоци со мала резолуција веќе се достапни за јавноста. Елементи од првите 20 минути од филмот се имаат појавено и на неколку изложби на делата на Норштејн. Целиот филм се очекува да биде долг 65 минути.
Покрај работата како аниматор, Норштејн понекогаш и пишува. Засега има напишано еден есеј во книгата на Џаналберто Бендаци посветена на творештвото на аниматорот Александр Алексејев со наслов Алексејев - водич кон делата на еден Гениј. Во 2005 година издава и сопствена книга - Снегулки во тревата - која, во основа, е збир на предавања што Норштејн ги има одржано во врска со анимацијата. Истата година, поканет е како "гостин аниматор" да работи на анимираниот филм со кукли на Кихачиро Кавамото Книгата на мртвите.
Познатиот јапонски аниматор и оскаровец Хајао Мијазаки го смета Норштејн за "голем уметник" а истовремено го издвојува Еже во маглата за еден од своите најомилени анимирани филмови.
Делфт
Делфт (Delft) — град и општина во Холандија. Се наоѓа во покраината Јужна Холандија, северно од Ротердам и јужно од Хаг.
Делфт е познат по својот стар град со канали, производството на порцелан, Делфтскиот технички универзитет, сликарот Јоханес Вермер и научникот Антони ван Левенхук и поврзаноста со кралската оранска династија.
Историја
Делфт настанал како населба на вештачки канал, по што го добил името (Delf, од Delven: „копање“). Грофот Вилем II му ги дал на Делфт сите градски права на 15 април 1246 година. Трговијата, занаетчиството и производството на пиво понатаму значително се развиле. Во 1389 година бил ископан канал со што градот бил поврзан со реката Мас, а со тоа и со Северното Море.
Сè до век Делфт бил еден од најголемите градови во Холандија. Околу 1400 година Делфт имал околу 6.500 жители и бил трет град во Холандија, после Дордрехт (8.000) и Харлем (7.000).
Принцот Вилем Орански имал резиденција во Делфт, и тука загинал во атентат на 10 јули 1584 година. Погребан е во градската катедрала, а со тоа е започната традицијата на погребување на членовите на Оранската династија во Делфт.
Во експлозија на барут во 1654 година уништен е голем дел од градот и притоа загинале околу стотина граѓани.
Градот своето трговско значење го изгубил кон крајот на век во корист на Хаг и Ротердам.
Денес, Делфт е туристичко одредиште со сочувани историски зданија.
Население
По податоците од 2014 година, во градот живееле 99.737 жители.
Cisco IOS
Cisco IOS (англиски Internetwork Operating System) е софтвер што се користи на повеќето насочувачи произведени од Cisco Systems како и на мрежните преклопници (свичеви). IOS е пакет што вклучува насочувачки/пренасочувачки, префрлачки, телекомуникациски и умрежувачки функции кои се интегрирани со мултитаскингот (извршување на повеќе програми во исто време) на оперативниот систем.
CLI (англиски: Command Line Interface) на IOS овозможува фиксирано множество на команди - нивната достапност е одредена според режимот на работа и нивото на привилегии во кое што се наоѓа корисникот. Глобално конфигурацискиот режим овозможува команди кои можат да ја променат системската конфигурација, а со конфигурацискиот интерфејс режим се конфигурираат специфични интерфејси/порти. За сите команди е доделено привилегирано ниво, од 0 до 15, и тие можат да се достапат само од корисници кои ги поседуваат неопходните привилегии. Командите кои се достапни за секое ниво можат да се дефинираат преку CLI.
Идентификување на различните верзии
Обновувања - Често се создаваат обновувачки верзии за да поправат некои специфични проблеми или слабости на некоја IOS верзија. Пример, 12.1(8)E14 е Обновена верзија, 14-ката покажува дека е 14-то обновување на 12.1(8)Е. Обновувањата се имплементираат или за некоја брза поправка, дефект, или да задоволи корисници кои не сакаат да ја употребуваат новата верзија на главното издание, најчесто бидејќи веќе работат на критична, важна, инфраструктура на нивните уреди па со тоа би ги намалиле потенцијалните ризици.
Привремени изданија - Најчесто се издаваат на неделни временски периоди, при што овозможуваат увид на моменталните верзии кои се развиваат. Мрежното место на Cisco понекогаш излистува повеќе различни привремени верзии кои треба да помогнат во решавање на одредени проблеми.
Изданија за одржување - Точно тестирани изданија кои содржат подобрувања и поправени грешки. Cisco препорачува надоградба на овие изданија кога и да е возможно.
Серии
Изданијата на Cisco IOS се поделени на неколку серии, секоја содржи различно множество на одлики. Cisco ги користи за мапирање на одредени пазари или групи на корисници.
Пакети / Одлики
Повеќето Cisco производи кои работат на IOS содржат и еден или повеќе "пакети" или "збир на одлики". Обично има осум пакети за Cisco насочувачите и пет пакети за Cisco преклопниците. На пример, Catalyst switches кои работат на Cisco IOS достапни се како "стандардни" верзии (овозможуваат само основно IP насочување), "подобрените" верзии соджат целосна IPv4 поддршка, а "напредните IP сервиси" верзии имаат подобрени одлики, како и IPv6 поддршка.
Секој пакет кореспондира на една категорија, како
Почнувајќи од 1900, 2900 и 3900 сериите на ISR Насочувачите, Cisco го ревидира моделот за лиценцирање на IOS. Достапни пакети на прозиводи се:
Архитектура
Во сите верзии на Cisco IOS, насочувањето на пакети и комутацијата/свичирањето се посебни функции. Насочувањето и други протоколи се извршуват како Cisco IOS процеси и придонесуваат за Базата на Насочувачки Информации (англиски: Routing Information Base - RIB). Таа се обработува за да може да се изгенерира конечна IP препраќачка табела, која ќе користи како препраќачка функција на насочувачот. На некои насочувачи каде софтверот е само за препраќање на пакети (Cisco 7200), справувањето со сообраќајот, вклучувајќи го филтрирањето и препраќањето на access control list, се врши на нивото за прекини и се користи Cisco Express Forwarding (CEF) или dCEF (Distributed CEF). Насочувачки функции од типот на OSPF или BGP работат на нивото за процеси. Кај насочувачите каде што препраќањето е хардверски засновано, кај Cisco 12000 сериите, IOS ја пресметува препраќачката табела (FIB, Forwarding Information Base) во софтверот и ја вчитува во хардверот за препраќање (мрежниот процесор), кој ја извршува функцијата за препраќање.
Cisco IOS има "монолитна" архитектура, што значи дека се извршува како една целина и сите процеси делат ист меморискиот простор. Не постои мемориска заштита помеѓу процесите, т.ш. некои грешки во кодот на IOS имаат потенцијал да изменат податоци кои ги користат некои други процеси. .
Безбедност и слабости
Некои слабости на Cisco IOS се покажале дека влијаат на други оперативни системи и апликации, докажано е дека има слабости со меѓумемориското преполнување (анг. buffer overflows)
Поради потребата некои лозинки да бидат со чист текст (CHAP автентикацијата), лозинката внесена на CLI е обично слабо хаширана, како 'Type 7' хаш вредност, пример "Router(config)#username jdoe password 7 0832585B1910010713181F". Ова е дизајнирано за да се спречат напади од типот на "shoulder-surfing" при гледање на конфигурацијата од насочувачот - лесно се декриптираат со користење на софтверот "getpass", што постои од 1995. Како и да е програмата не може да декриптира 'Type 5' лозинки или лозинки кои се внесени со командата enable secret, бидејчи користат salted MD5 хаш.
Манастир „Св. Ѓорѓи“ - Велушина
Манастир „Свети Ѓорѓи“ – православен манастир во близина на битолското село Велушина. Административно манастирот му припаѓа на Преспанско-пелагониската епархија на Македонската православна црква – Охридска архиепископија. Манастирската црква била изградена во 1839, а живописана во 1848 година
Метоположба
Манастирот Свети Ѓорѓи се наоѓа на неполни 2 км западно од селото Велушина, на едно возвишување од каде се гледа целиот јужен дел од Пелагониската Котлина. До манастирот води тесен асфалтен пат, што овозможува многу добра комуникација со селото. Во комплексот се влегува низ големата манастирска порта, вклопена во приземниот дел на конакот, изграден јужно од црквата.
Историја
Манастирот бил тешко погоден во земјотресите во јануари 2022 година, при што се забележани изронети фрески во манастирската црква, распукани тавани, ѕидови и подови, а се срушиле и делови од конаците. Исто така, се распукала и камбанаријата и повеќе не била во функција.
Архитектура
Храмот Св. Ѓорѓи претставува релативно мала трикорабна градба поставена кон средината на манастирскиот двор. Од југоисточниот агол, црквата е надвишена со камбанаријата изведена од делкан камен. Во светилиштето се влегува низ тремовите од јужната и западната страна. Според натписот исклесан над западниот влез, градбата била подигната во 1839 година.
Вистинските папагали
Вистинските папагали се околу 350 видови на шарени, главно растителнојадни птици, кои ја формираат суперфамилијата Psittacoidea, една од трите суперфамилии по биолошкиот редослед Psittaciformes (папагали). Вистинските папагали се широко распространети, со видови во Мексико, Централна и Јужна Америка, потсахарска Африка, Индија, Југоисточна Азија, Австралија и источно преку Тихиот Океан до Полинезија. Вистинската папагали вклучуваат многу од познатите папагали вклучувајќи ара, аратинга, лорикити, еклектус, Амазон папагали, Жако папагал и тигрици.
Преглед
Вистинските папагали имаат клун со карактеристична закривена форма, вилица со повисока подвижност и генерално исправена положба. Тие исто така имаат голем кранијален капацитет и се една од најинтелигентните групи птици.
Некои видови можат да го имитираат човечкиот глас и други звуци, иако немаат гласни жици - наместо тоа поседува вокален орган во основата на душникот познат како сиринкс.
Како и повеќето папагали, Пситацидите главно јадат семе. Има неколку варијации во исхраната на одделни видови, при што некои видови јадат и овошје, ореви, лисја, па дури и инсекти и други животински плен. Лорикетите претежно се хранат со нектар; исто така многу други папагали пијат нектар. Повеќето Psittacidae се птици што гнездат во некоја празнина (како во дрво) и формираат моногамни парови кои живеат заедно цел животински век.
Распределба и живеалиште
Вистинските папагали се дистрибуираат низ тропските и суптропските региони во светот, претежно на јужната полутопка, покривајќи многу различни живеалишта, од влажни тропски шуми до пустини во Австралија, Индија, Југоисточна Азија, потсахарска Африка, Централна и Јужна Америка, и два вида, еден изумрен (Каролина паракит), порано во Соединетите држави. Сепак, поголемите популации се родени во Австралазија, Јужна Америка и Средна Америка.
Статус на конзервација
Многу видови се класифицирани како загрозени од Меѓународната унија за заштита на природата (Црвена листа на птици од IUCN). Трговијата со птици и други диви животни е регулирана со Конвенцијата за меѓународна трговија со загрозени видови на дива фауна и флора (CITES). Речиси сите папагали се наведени на прилозите на CITES. Заробувањето на диви папагали за трговија со миленичиња, лов, губење живеалишта и конкуренција од инвазивни видови ги намали дивите популации. Папагалите се подложени на поголема експлоатација од која било друга група птици. Од животните отстранети од дивината за продажба, многу малку преживуваат за време на транспортот и често умираат од лоши услови во заробеништво, лоша исхрана и стрес. Мерките преземени за зачувување на живеалиштата на некои харизматични видови од висок профил, исто така, заштитија многу од помалку харизматичните видови кои живеат во исти екосистеми.