cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Форд Медокс Браун
Работи
Од 1860-тите, Браун дизајнирал и мебел и витраж. Тој беше основач на дизајнерската компанија на Вилијам Морис, Morris, Marshall, Faulkner & Co., во 1861 година, која се распадна во 1874 година, а Морис продолжи самостојно. Тој беше близок пријател на пејзажниот уметник Хенри Марк Ентони.
Главното достигнување на Браун по Работата беше „Манчестерските мурали“, циклус од дванаесет слики во Големата сала на градското собрание на Манчестер кои ја прикажуваат историјата на градот. Браун би имал 72 години додека да ги заврши муралите. Севкупно, му биле потребни шест години за усовршување на муралите, кои биле неговото последно големо дело.
Фамилија
Форд Медокс Браун беше во брак двапати. Неговата прва сопруга Елизабет Бромли беше неговата прва братучедка, ќерка на сестрата на неговата мајка Мери.
Тие се венчаа во Меофам во Кент во април 1841 година, непосредно пред неговиот 20-ти роденден и помалку од една година по ненадејната смрт на неговата сестра Елизабета. Тие живееле во Монмартр во 1841 година со инвалидниот татко на Браун кој починал следното лето.
Нивното прво дете починало младо како доенче во ноември 1842 година. Нивната ќерка Ема Луси е родена во 1843 година, а семејството се преселило назад во Англија во 1844 година. Тие отпатувале во Рим во 1845 година за да ја ублажат болеста на неговата сопруга, која боледувала од консумирање (пулмонална туберкулоза). Таа почина во Париз во јуни 1846 година, на 27-годишна возраст, на патувањето назад во Англија од Рим, и беше погребана на западната страна на гробиштата Хајгејт. Кристина Росети, Елизабет Сидал и други членови на семејството Росети подоцна беа погребани покрај нив.
Ема Хил стана чест модел за Браун од 1848 година; на пример, таа е сопруга во „Последната Англија“. Таа стана негова љубовница и тие ја делеа куќата во Лондон, но социјалниот конгрес го обесхрабри да се ожени со неписмена ќерка на ѕидар. Нивната ќерка Кетрин Емили е родена во 1850 година, а на крајот тие се венчале во Сент Данстан-во-запад во април 1853 година. Форд изнајмил куќа на плоштадот Фицрој.
Нивниот син, Оливер Мадокс Браун (1855-1874) (познат како Ноли) покажа ветување и како уметник и поет, но умре од труење на крвта пред неговата зрелост. Смртта на Ноли беше тежок удар за Браун, а тој чуваше соба за работите на неговиот син како светилиште. Во септември 1856 година е роден уште еден син Артур. Браун го користел Артур како модел за бебето кое го држела парталаво девојче во преден план на Работа, но тој починал на возраст од само десет месеци во јули 1857 година.
Неговите ќерки Луси Медокс Браун и Кетрин Мадокс Браун беа исто така компетентни уметници. Луси се омажи за Вилијам Мајкл Росети во 1874 година. Кетрин, се омажи за Френсис Хуфер; преку Кетрин, Браун бил дедо на романсиерот Форд Медокс Форд и прадедо на министерот за внатрешни работи на трудот Френк Соскице.
Смртта
Втората сопруга на Браун почина во октомври 1890 година, а тој почина во Примроуз Хил, северен Лондон, во 1893 година. Погребан е на гробиштата Сент Панкрас и Ислингтон во Источен Финчли. Нему му беше даден секуларен погреб, а погребниот говор го одржа Американецот Монкур Д. Конвеј, секуларистот по кој подоцна беше именуван Конвеј Хол.
Список на државни водачи во 547 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6854
NGC 6854 — елиптична галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6854 се споменува и како ESO 185-61, AM 2001-543.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6854 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6854 има привидни димензии од 2' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 5 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 22' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Други поделби
Проучување на NGC 6854 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64080. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 436; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8776. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Новоселани (Битолско)
Свети Ѓорѓи — главна селска црква во битолското село Новоселани. Црквата е сместена во крајниот источен дел од селото, на возвишение кое ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото.
Историја
Црквата е изградена во 1860 година на темели од стара градба. Во текот на Првата светска војна била разрушена, по што била обновена во 1931 година. Последен пат била обновена во 1990 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Влезот е сместен на западната страна и над него има квадратна ниша со фреска на Свети Ѓорѓи. На јужната страна од црквата има три хоризонтално поставени монофори. Објектот во целост е варосан и е покриен со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата се наоѓаат камбанаријата, помошен објект и селските гробишта. Камбанаријата има примитивен изглед и се состои од метална конструкција со квадратна основа и пирамидален лимен кров.
Кантата
Кантата (од лат. cantare, пеење) — претставува музичка форма на вокална композиција во придружба на повеќе инструменти или оркестар. Најчесто содржи повеќе ставови.
Датира од почетокот на XVII век, кога настануваат и операта и ораториумот. Кон крајот на XVII и текот XVIII век станува омилена форма на италијанската камерна музика, каде гласот е придружуван најчесто од чембало и неколку други соло инструменти. Била составена од декламаторски изведен речитатив, поврзан со едноставна ариа, повторувана во интервали.
Примери за типична кантата можат да се пронајдат во црковната музика на Џакомо Карисими, како и во делата на Хенри Персл.
По популаризирањето на арија да капо, кантатата станува група на две или три арии поврзани со речитатив. Италијанските дуети и триа на Георг Фридрих Хендл се типичен пример за оваа обновен пристап.
Тематиката и текстовите на кантатата кај композиторите варирала од црковни до световни содржини.
Меѓу најзначајните композитори на кантати бил Јохан Себастијан Бах, кој ги напишал над 200. Кај него најзастапени биле хорските кантати, најчесто со црковна тематика, користени во мисите каде тој бил капелмајстор. Најпознати му се Житието на Јован и Житието на Свети Матеј, кои неретко се рангирани и како ораториуми, поради обемноста и генијалноста на неговиот пристап, пишувани по соодветните новозаветни евангелија и посветени на последните денови од животот на Исус.
Познати е историјата на кантатите „Римска награда“ на Хектор Берлиоз, напишани како облигаторна композиција за натпреварот „Римска награда“ (При д Ром) во 1830, кога тој и успева да победи.
И кантатата „Риналдо“ на Јоханес Брамс е пишувана по повод хорски натпревар во Ахен во 1863 на кој композиторот сепак не се пријавил. Пишувана е за соло тенор, четири машки хора и оркестар, во форма на серија од дијалози помеѓу витезот Риналдо, опчинет од вештерката Армида, и неговите другари витези, кои го повикуваат на патот на должноста. Ја довршил во 1868. Можеби најголемиот проблем за изведувањето е потребата од околу 300 машки хористи, со што би биле составени 4-те потребти хора.
Триптихот кантати на Карл Орф наречен „Трионфи“: „Кармина Бурана“, Кармина Катули и Трионфо ди Афродите, од кои далеку најпозната е првата, Кармина Бурана, претставуваат современ пристап кон оваа форма.
Македонски речник од 16 век
Македонски речник од 16 век – речник напишан во 16 век од непознат автор, а објавен во 1958 година. Текстовите презентирани за анализа во ова издание биле изработени од „Институтот за словенски студии“ при Парискиот универзитет во 1958 година и се студија заснована на зборови и фрази од Македонија во 16 век. Станува збор за еден од најраните ракописи напишани на чисто македонски народен јазик, а неговите содржини се собрани од селото Богатско, кое се наоѓа во регионот на Костурскиот Округ, во југозападна Македонија. Авторот останува анонимен и единствениот заклучок што може да се заклучи е дека тој можеби го зборувал македонскиот јазик како мајчин или го стекнал како дополнителен јазик заради живеење во близина на луѓето што го зборувале тоа. Текстовите биле напишани со грчка азбука, што не било невообичаено на Балканот за време на османлискиот период, како што имало слични примери со албанскиот и влашкиот јазик.
Речнички и лингвистички одлики
Текстовите откриваат карактеристични локални обележја кои трајно ги преживеале вековите, а сè уште се присутни во голем број денешни говорни македонски дијалекти. Овој факт ја открива извонредната доследност на македонскиот јазик, и покрај непостоењето државна поддршка или школување сè до 20 век. Текстот дава примери на зборови од текстовите, паралелно со лингвистичките одлики на јазикот на Македонците.
Единствени и позајмени зборови
Се користи зборот галухци (глувци), кој исто така може да се рече: глухци или глуфци, а Македонците се единствените што го користат овој збор. Се користи зборот Велигден, кој се изговора со „г“ само на македонски јазик. Турските заемки се многу ретки, еден пример е „јоргано“.
Дијалектни особини
Костурскиот Округ содржи дијалекти кои содржат архаични одлики, како што е зборот „ранка“ (рака), а не како заедничката македонска варијанта „рака“. Интересен тренд е пронајден во употреба на повеќекратни транзиции на зборови кои се присутни во разни македонски и словенски дијалекти. На пример, во текстот се употребува зборот „дедо“, а не „дјадо“, но сепак„ хљап“ (леб) а не „леп“ или „леб“.
Одреден член
Типичниот македонски постпозитивен одреден член е даден во зборовите „крушата“, и „душата“. Се забележува дека во „пато“ исто како и во „јоргано“ се испушта крајното „т“ што е случај и во неколку денешни македонски дијалекти.
Зборови и реченици непроменети со векови
Речникот содржи повеќе од 300 зборови и фрази, текстовите ја демонстрираат јачината на зачувување на македонскиот јазик. Следува споредба на реченици помеѓу текстовите од речникот и македонскиот дијалект од Битола, како што се зборува денес.
Костурски дијалект 16 век:
„Господине, брате, да си здрав, да си прост, остави ни да спиме, ела да јаме, и да пиеме, дол да појдиме, да работиме“. Битолски дијалект 21 век:
„Господине, брате, да си здрав, да си прост, остаи да спиаме, ела да јаиме, и да пиаме, долу да појдиме, да работиме.“
Битолки дијалект 21 век:
„Имате леп да купиме, имате вино да купиме, од која страна да појдиме во Богатско.“
Како што може да се забележи речнички и граматички се скоро идентични.
Проштавањето на Славјанка
„Проштавањето на Славјанка“ (руски: Прощание славянки) е руски патриотски марш од композиторот Василиј Агапкин во чест на Србинките кои се проштавале од своите сопрузи за време на Првата балканска војна. Маршот за првпат бил изведен во Тамбов во 1912 по што бил издаден на плоча како сингл.
Мелодијата добила на популарност во Русија и соседните земји за време на Првата светска војна, кога војниците заминувале од дома со оваа музика. Мелодијата исто така била неофицијална химна на белогардејците на адмиралот Колчак. Маршот бил толку тесноповрзан со царизмот и контрареволуционерните движења што советската влада го потиснувала сè до 1957, кога бил делотворно употребен во филмот „Жеравите летаат“.
По ова, неколку руски и полски композитори пробале да напишат текст за мелодијата. За време на 1990-тите, партијата Јаблоко лобирала за овој марш да стане химна на Русија, но без успех. Моментално маршот е химна на Тамбовската област. Бродовите кои пловат по Волга, како и транссибирскиот воз од Москва до Владивосток ја користат оваа мелодија пред поаѓање.
Текст (руски)
Прощание славянки
В. Агапкин, В. Лазарев
Наступает минута прощания,
И ловлю я родное дыхание,
А вдали уже дышит гроза.
Дрогнул воздух туманный и синий,
И тревога коснулась висков,
И зовет нас на подвиг Россия,
Веет ветром от шага полков.
Прощай, отчий край,
Ты нас вспоминай,
Прощай, милый взгляд,
Прости-прощай, прости-прощай…
Летят-летят года,
Уходят во мглу поезда,
И в небе темном
Горит солдатская звезда.
А в них - солдаты.
Лес да степь, да в степи полустанки.
Свет вечерней и новой зари -
Не забудь же прощанье Славянки,
Сокровенно в душе повтори!
Нет, не будет душа безучастна -
За любовь, за великое братство
Отдавали мы жизни свои.
Не все из нас придут назад.
А песня - ты с нами всегда:
Тебя мы помним,
Караконџула
Караконџула е суштество од митологијата на Јужните Словени, кое е особено застапено во митологијата на Србите. Верувањето во постоењето на ова суштество е широко распространето меѓу жителите на Бугарија, Македонија и јужниот дел на Србија. Иако нема докази за постоењето на Караконџули, има одреден број луѓе кои сè уште веруваат во постоењето на ова митолошко суштество.
Етимологија на името
Името на ова суштество го среќаваме и во грчкиот јазик како каликанзарос (Гр καλλικάντζαρος), реализиран преку турската форма karakonkolos ( karakoncolos). На словенски, оваа заемка била реинтерпретирана и поврзана со зборот кон или крак, што значи нога.
Зборот каликанзарос [множина: каликанзари (гр καλλικάντζαροι)] е името на машките демони од грчките народни верувања. Во превод на српски значи гоблини.
Во некои региони, може да се најдат други имиња за караконџула, како што се:
Опис на караконџула во митологијата и фолклорот
Во фолклорот, караконџулата е опишана како женско демонско суштество со изглед на старица со страшно и набрчкано лице, светли очи, големи и остри нокти, железни заби и (многу често) со козји копита, уши и рогови, слично на сатир од античката ( словенска и грчка) митологија. Караконџулите може да се сретнат само ноќе, најчесто за време на „некрстените денови“ (т.е. во деновите од православниот Божик до Водици) кога се најопасни за луѓето.
Според традицијата, караконџулите ги напаѓаат луѓето, кои се наоѓаат надвор од нивната куќа доцна во ноќта. Ако се работи за мажи, караконџулата ги напаѓа така што им скока на грб и ги тера да ја носат на грб и да шетаат цела ноќ додека не запеат првите петли. Ако жртвата не ги исполни нејзините барања, караконџулата гребе со канџите. Кога ќе запеат првите петли, караконџулата ја турка својата уморна и збунета жртва во канал покрај патот или шумата и ја остава да лежи таму. Ако се работи за жени, караконџулата ги напаѓа така што ги гребе (најчесто по лицето) и ги драска со ноктите или ги фрла од ридот или се обидува да ги удави во вода. Постарите се плашат од Караконџули, па не излегуваат навечер во „Некрстените денови“. Против караконџул се користи шахта, сол и леб.
Во регионот на Алексинац се верува дека караконџули најчесто напаѓаат пијани мажи. Во Косово велат дека караконџулата седи на стреата над влезната врата и навечер, штом некој излезе од дома, му фрли сламка на глава, го качи, го брка покрај реката и штом петелот пее или магарињата почнуваат да прчат, го пушта.
Потеклото на верувањето во Караконџули
Верувањето во караконџули е веројатно автохтоно словенско, но некои тврдат дека словените, ( најмногу Македонците и Србите) го презеле од денешните Грци. Во нивните народни верувања, постојат машки демонски суштества познати како каликанзари (Гр καλλικάντζαροι), кои меѓу Србите се познати како ноќни коболди. Овие суштества се безусловно зли и доаѓаат во поворки меѓу луѓето за време на божиќната сезона. На „Некрстени денови“ им се принесуваат жртви во форма на колачи.
Учесниците на драматизираната и маскирана поворка во „Некрстени денови“ се нарекуваат и Караконџули. Поворките слични на овие го следат своето потекло уште од римската прослава на Консуали во месец јануари, а тоа име се префрли на црниот демон каликанзорос, влезе во верувањата на Грците и Турците и на крајот во верувањата на српскиот народ., каде што се родени Караконџули.
Интересен е податокот и тоа што во околината на Гевгелија се наоѓа новогодишна погача чие име караконжул доаѓа од зборот караконжула. А се однесува на колач кој се прави за да се умилостиват токму тие духови.
867 п.н.е.
867 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 867. година пред новата ера, 867. од првиот милениум п.н.е., 67. од 9 век п.н.е. и осма од 860-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4641 и 4642 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3883 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2893 и 2894 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 114 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 867 година се протега во 1769 и 1770, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1829 и 1830 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 324 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1534 и 1533 исламска година пред хиџра.
Сун Јанг
Сун Јанг (кинески: 孙杨|t=孫楊; роден 1 декември 1991 во Хангџоу, Џеџанг) е Кинески олимпиец и светски рекордер во пливање. Тој пливал за Кина на Летните олимписки игри 2008. На Азиските игри во 2010 година, тој освоил четири медали, од кои два златни и два сребрени, сите во дициплината краул и бил прогласен за Дебитант на годината на Спортските награди од Кинеската Централна Телевизија.
На Светското првенство во водени спортови 2011, Сун го срушил светскиот рекорд во дисциплината 1500 метри краул, поставен од Грант Хакет во 2001. Тој победил во дисциплините 400 метри краул и 1500 метри краул на Летните олимписки игри 2012, станувајќи првиот кинез во историјата на Кина кој освоил златен медал во пливање. Во дисциплината 1500м краул тој поставил нов светски рекорд. Заедно со Мајкл Фелпс, биле единствените двајца пливачи кои успеале да победат на две трки во поединечна конкурекција.
Лични рекорди
Од 4 август 2012.
Легенда: АЗР = Азиски рекорд, НР = Национален рекорд, СР = Светски рекорд, ОР = Олимписки рекорд
Список на светско наследство во Северна и Централна Азија
УНЕСКО стави под заштита 19 наоѓалишта на светско наследство во 6 држави од Централна и Северна Азија: Казахстан, Киргистан, Таџикистан, Туркменистан, Узбекистан и азискиот дел на Русија. Европскиот дел на Русија е вклучен во Источна Европа.
Најмногу наоѓалишта (7) има во Русија од кои еден дели со Монголија во Источна Азија. Прво заштитено наоѓалиште во овој регион е Ичан Кала во Узбекистан, запишан како дел од светското наледство во 1990. Секоја годин, Комитетот за светско наследство при УНЕСКО може да впишува нови наоѓалишта на списокот или да ги избрише оние кои повеќе не ги исполнуваат критериумите. Изборот се заснова на десет критериуми: 6 за културно наследство (i–vi) и 4 за природно наследство (vii–x). Некои наоѓалишта се од „мешан“ тип и претставуваат како културно така и природно наследство. Во Северна и Средна Азија има 11 културни, 8 природни наоѓалишта. Нема наоѓалишта од мешан тип. Сите руски наоѓалишта (7) се природно наследство со исклучок на Сајарка, додека сите наоѓалишта во Средна Азија се културно наследство.
Комитетот за светско наследство исто така може да назначи дека некое наоѓалиште е загрозен, повикувајќи се на „условите кои се закана за одликите поради кои тој наоѓалиште бил впишан во списокот на светското наследство“. Ниедно од туканаведените наоѓалишта никогаш не било категоризирано како загрозено, но во поголем број случаи од страна на УНЕСКО била укажана можната опасност.
Лагуна Лачуа
Лагуна Лачуа (шпански: Laguna Lachuá) е карстно езеро сместено во Гватемала. Сместено е во средината на национален парк кој покрива тропска дождовна шума, северозападно од Кобан, во близина на границата помеѓу департманите Алта Верапаз и Ел Квиче. Поради кружниот облик се смета дека езерото е сеноте. Езерската вода е високо сулфурна, што го објаснува и самото име на езерото: "Lachuá" кое според мајанскоит кекчи јазик "li chu há" значи "смрдлива вода". Водата содржи високо ниво на калцит.
Национален парк
Во 1976 површината од 145 km2 околу езерото (15.91907°N, -90.67308°W) била прогласена за национален парк.
Агенција за катастар на недвижности
Историја
Со Одлука на Владата на Народна Република Македонија, објавена на 14 јули 1947 година е формирана Геодетскатa управа на Народна Република Македонија. Во 1967 година со Одлука на Владата на Народна Република Македонија, Геодетската управа е преименувана во Републичка геодетска управа, како самостоен орган на управа во рамките на државната управа. Во 1977 година, со цел да се зголеми продуктивноста и ефикасноста во извршувањето на управните и оперативни работи, со Решение на тогашниот Извршен совет, била извршена реорганизација на Републичката геодетска управа и, во согласност со реорганизацијата, поголемиот дел од вработените во Републичката геодетска управа се прераспоредени во новоформираниот Завод за геодетски и фотограметриски работи. Со формирањето на Заводот за геодетски и фотограметриски работи, Републичката геодетска управа продолжува да ги извршува управните работи од областа на законодавството во републичката соработка со републиките во тогашна Југославија, во меѓународна соработка, во донесувањето годишни и петгодишни програми за премер, финансирање на основните геодетски работи, надзор и контрола на извршените оперативни геодетски работи, архивирање и дистрибуција на геодетските планови и карти, како и други тековни работи. Во 1989 година, со Одлука на Извршниот совет на Социјалистичка Република Македонија, Заводот за геодетски и фотограметриски работи повторно е интегриран во Републичката геодетска управа, која, покрај управните, со измените ги извршува и оперативните геодетски работи. Воедно, со оваа Одлука сите 30 катастарски канцеларии од општинско (локално) ниво преминуваат во надлежност на Републичката геодетска управа, односно на републичко ниво. Во 2002 година, со Законот за организација и работа на органите на државна управа, Републичката геодетска управа е преименувана во Државен завод за геодетски работи, кој продолжува како нејзин правен следбеник.
Во 2005 година со измените и дополнувањата на Законот за премер, катастар и запишување на правта на недвижностите, воведена е приватната геодетска пракса за вршење на оперативните (теренски) геодетски работи од премерот, во вид на јавни овластувања. Во 2008 година, со новиот Закон за катастар на недвижности, Државниот завод за геодетски работи продолжува да работи како Агенција за катастар на недвижности, како негов правен следбеник.
Кандило
Кандило, кандил или маслена ламба – мал сад исполнет со масло, во кој гори фитил, пливка, што се користи за осветлување. Кандилото е предмет што се користи за постојано давање светло во одреден период со употреба на извор на гориво засновано на масло. Употребата на маслени ламби започнала пред илјадници години и продолжува до ден-денес, иако веќе не е вообичаена.
Извори на гориво за маслени ламби вклучуваат широк спектар на растенија, како што се јатки (ореви, бадеми) и семе (сусам, маслини, рицинус, лен). Исто така, широко користени биле и животински масти (путер, рибино масло, црн дроб од ајкула, китова маст). Мешавина од терпентин и алкохол, било првото гориво, „горлива течност“, за ламби, откако се исцрпеле резервите од китово масло. Тоа било заменето со керозин, откако американскиот конгрес вовел акцизи на алкохолот за да ја финансира Граѓанската војна.
Повеќето маслени ламби биле заменети со горива засновани на бензин или нафта за да работат кога е потребна неелектрична светлина во вонредни ситуации. Денес, маслените ламби денес се користат за посебниот амбиент што го создаваат.
Кандилото во православието
Има повеќе наводи за кандилата во Новиот завет. Во православните цркви како и во источнокатоличките цркви, кандилата сè уште се користат.
Во православната црква кандилото се става пред светите икони. Она кандило што се става на чесната трпеза во светиот олтар во храмот, се пази секогаш да е запалено и се нарекува „незгасливо“ кандило.
Кандило се става и пред домашната икона и истото се пали секој ден.
Поврзано
Свеќа
Филип Сендерос
Филип Силвиан Сендерос (роден (роден на во Женева) — Швајцарски Фудбалер од Шпанско и Српско потекло. Сендерос е член на премиерлигашот Еверон . Во неговиот поранешен клуб Сервет играл како напаѓач.
Почетоци на кариерата
Сепак, Сендерос има играно во сите нивоа од репрезентацијата до 15 години па нагоре за Швајцарија. Првпат беше забележан во фудбалскиот свет кога беше капитен на Швајцарија за време на Европското Првенство за играчи до 17 години во 2002.
Арсенал
Сендерос потпиша за Арсенал во декември 2002, но остана во Сервет до летото. Сумата платена за трансферот наводно била 2,5 милиони фунти. Во неговата прва сезона во Арсенал имаше проблеми со повреди, поради тоа неговото деби за клубот беше на победата од 2:1 на гостувањето кај МАнчестер Сити во Лига Купот на 27 октомври 2004. Имаше вкупно 13 настапи во сезоната 2004–05, вклучително и дебито во Лигата на Шампионите против ФК Баерн Минхен.
За време на повредата на Сол Кембел во 2005, Сендерос имаше долг период како стартер, и ја задржа позицијата дури и откако Кембел се врати од повредата. Филип беше стартер во финалето на ФА Купот против Манчестер Јунајтед; Арсенал го доби натпреварот на пенали.
Понатамошните повреди на Сол Кембел му овозможија на Сендерос да изгради успешно партнерство со Коло Туре во сезоната 2005–06. Тој стана главна алка во патот на Арсенал до финалето на Лигата на Шампионите вклучувајќи го и рекордот на десет натпревари без ниту еден примен гол. Но се повреди и не играше во финалето во Париз, Арсенал го загуби натпреварот со 2:1; Кембел стартуваше на негово место и го постигна првиот гол.
Првпат беше капитен на Арсенал на 2 август 2007, во победата од 2:1 на пријателскиот натпревар со Лацио на Турнирот Амстердам.
Првиот гол во сезоната 2007-08 Сендерос го постигна против Сандерленд на 7 октомври 2007 на Емиратите. Исто така го постигна својот втор гол против Блекбурн Роверс на 11 февруари 2008.
Сендерос беше критикуван откако Арсенал беа исфрлени од Лигата на Шампионите. Многу „експерти“ го обвинија за првите два гола на Сами Хипија и Фернандо Торес. Сендерос наводно бил потресен по натпреварот и се обвинувал себеси за поразот. Неговиот татко изјави дека Филип е роден победник и не бил навикнат на порази и затоа изреагирал толку лошо.
Во летниот преоден рок, Сендерос беше испратен на заем во италијанскиот прволигаш АК Милан. Според договорот помеѓу Арсенал и Милан, на крајот од едногодишниот заем Миалн ќе имаат можност да го купат за однапред договорена цена.
Меѓународна кариера
Дебито за сениорската репрезентација на Швајцарија го оствари на 26 март 2005 во натпреварот против Франција во Париз кој заврши 0:0. Откако играше во квалификациите за Светското Првенство во 2006, беше именуван и во составот кој отиде во Германија. Стартуваше во тандем со Патрик Милер во сите три натпревари во групата, постигнувајќи и гол на третиот натпревар против Кореја. Си го скрши носот во тој натпревар, но позначајна беше повредата на лигаментите на рамото која го отстрани од понатамошните натпревари на Швајцарија на Светското Првенство. Беа исфрлени во првиот нок аут натпревар од страна на Украина но останаа единствен тим кој не прими гол ниту во регуларниот дел од натпреварот ниту во продолжението. Загубија на пенали со 3:0.
Сендерос беше дел и од Швајцарскиот тим на Европското Првенство 2008. Играше на сите три натпревари од од групата, но неговиот тим не успеа да се квалификува за нок аут фазата.
Личен живот
Потеклото на Филип Сендерос од Шпанија (Приказна и слики) swissinfo.ch
Во интервју за Обзервер, има изјавено, меѓу другото, дека говори шест јазици (Англиски, Француски, Шпански, Германски, Италијански и Португалски) и дека, доколку неговата фудбалска кариера би завршела утре, би започнал кариера во комуникации: „Би научил уште еден јазик, некој кој не го говорат многу луѓе, како Руски или Грчки“. Кога Францеск Фабрегас првпат пристигна во Арсенал, Филип му помогнал да научи Англиски а потоа и Француски.
Неговиот брат Џулиен Сендерос игра кошарка, има играно за Женева Девлс а од сезоната 2007-08 игра за Мејрин Гранд-Саконе. Исто така има играно и за Швајцарската репрезентација.
Статистика на кариерат во Арсенал
(заклучно со 19 мај 2008)
Почести
Арсенал
Жорж Данден (ТВ-филм)
„Жорж Данден“ - македонски телевизиски филм од 1979 година. Го режирал Димитар Христов, а сценариото е напишано според Молиеровата комедија од 1668 година.
Вогеоански јазик
Вогеоанскиот, или уагеоански, е австронезиски јазик кој се зборува во Папуа Нова Гвинеја, во Источносепичката покраина и околината. Јазикот е дел од подгрупага на схаутенски јазици од групата на западноокеански јазици. Јазикот се пишува со латиница.
IC 515
IC 515 — галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 515 се споменува и како ESO 108-27.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 515 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 515 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 22 м 55,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -65° 48' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 127°.
Други поделби
Проучување на IC 515 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68707.
Снежана Веновска-Антевска
Снежана Веновска - Антевска (, во ) — македонски филолог, научен советник во Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“, со потесна специјалност – современ македонски јазик и синтакса.
Биографија
Завршила гимназија, а потоа дипломирала на Филолошкиот факултет (македонски јазик) во Скопје (1978–1982). На истиот факултет магистрирала на темата „Спротивната реченица кај македонските автори од XIX век“ (1983–1989) и докторирала на темата „Сврзникот НО во македонскиот јазик (синхронија, дијахронија, перспективи)“ (2001). Работи во Институтот, од асистент во Одделението за современ јазик, до директор (2002–2006). Автор е и соавтор на неколку книги, голем број статии и други прилози. Била член е на Советот за македонски јазик при Министерството за култура на РМ.
Госпоѓици на брегот на Сена (лето)
Госпоѓици на брегот на Сена (лето) (француски: Les Demoiselles des bords de la Seine (été)) ― слика со масло на платно од Гистав Курбе. Тој ја насликал помеѓу крајот на 1856 и почетокот на 1857 година и го претставил на жирито на Парискиот салон кој ја прифатил и го изложил на 15 јуни 1857 година со два портрети и три пејзажи од истиот уметник.
Список на државни водачи во 1452 година
Ова е список на државни водачи во 452 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Список на држави и територии во Африка
Ова е список на држави и зависни територии во Африка со дадени главни градови, официјални имиња, валута, службени јазици, БНП, знаме и местополжба. Зависните територии и држави се со сина боја.
NGC 6855
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6855 се споменува и како ESO 185-63, AM 2002-563.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6855 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6855 има привидни димензии од 1,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 6 м 49,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -56° 23' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 113°.
Други поделби
Проучување на NGC 6855 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64116. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 436; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8784. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Матео Пелуки
Матео Пелуки (Matteo Pelucchi; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Возел една година за во 2012 година и четири години за екипата. Во октомври 2016 година, тој и колегата Алексејс Сарамотинс биле објавени како членови на екипата за 2017.
Исто така настапувал како велодромски велосипедист на јуниорски трки.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 4485
NGC 4485 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4485 се споменува и како UGC 7648, MCG 7-26-13, CGCG 216-7, KCPG 341A, Arp 269, VV 30.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4485 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4485 има привидни димензии од 2,4' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 4485 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41326. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3020. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 115.
Џон Голсворди
Џон Голсфорди (14 август 1867 - 31 јануари 1933) — англиски писател. Избил на површината на книжевниот живот на почетокот на XX век, прво со драми, а потоа со романи. Читателската публика ја освоил пишувајќи за животни теми, кои биле блиску до поголемиот број луѓе. Станал популарен не само во Англија, туку и во целиот свет.
Творештво
Главно и најпознато дело на Голсворди е познатата трилогија на семејството Форсајт („Сага за Форсајтови“, „Модерна комедија“ и „Крај на делото„). Неговиот љубовен роман „Темниот цвет“ станал класика на тој жарн (по правило, книгите од тој жарн критиката слабо ги цени, но затоа читателите со задоволство ги прифаќаат). „Темниот цвет“ е даден во форма на триптих, од три независни љубовни приказни: Пролет, Лето и Есен.
Темниот цвет
Романот-триптих во секој од своите три дела ги има сите особини на љубовен роман: љубовен заплет, карактерни ликови со меѓусебно сложени односи. ако на тоа се додаде стилската јасност, и, несомнено, книжевната вештина и квалитет, се добило класичен љубовен роман, кој, иако напишан во почетокот на 20 век, 1913 година, секогаш актуелен и интересен за публиката.
Награди
Во 1932 година ја добил Нобеловата награда за литература.
ФК Олимпик Лион
Клубот бил основан во 1899 година, под името Лион Олимпик Университер, а како професионален фудбалски клуб делува од 1950 година. Својте најголеми успеси клубот ги забележал во 21 век. Во 2002 година, клубот ја освоил својата прва титула Шампион на Франција, започнувајќи ја серијата од 7 национални титули по ред со која поставиле рекорд во францускиот фудбал. Покрај тоа Лион има освоено и 8 Суперкупа на Франција, 5 Купа на Франција и 3 титули во втората лига позната како Лига 2. На меѓународната фудбалска сцена, Лион има триумфирано во Интертото купот во 1997 година, а исто така двапати биле полуфиналисти на УЕФА Лигата на шампионите (2009-2010, 2019-2020, во двата случаја елиминирани од ), и по еднаш испаѓале во истата фаза во Лигата на Европа (2016-2017) и Купот на победниците на куповите (1963-1964). Клубот своевремено бил член на Г-14 групата на европски клубови.
Домашните бои на клубот се бела, црвена и сина. Својте домашни натпревари, Лион ги игра на Парк Олимпик Лион, кој има капацитет од 59,186 седечки места. Тој е еден од најсилно поддржуваните клубови во земјата заедно со и. Прекар на клубот е Les Gones што значи "децата".
Историја
Клубот е основан во 1896 година под името Лион Олимпик Университер, како мулти-спортски клуб. По многуте внатрешни конфликти во врска со заедничката работа на аматерите и професионалците во клубот, тогашниот менаџер на клубот Феликс Луо и неговите соработници размислувале за основање на свој сопствен клуб. Така на 3 август 1950 година, планот на Луо се остварил кога д-р Алберт Трилат, меѓу другите, го основал клубот Олимпик Лион. За прв тренер на клубот бил назначен Оскар Хајзерер, a на 26 август 1950 година клубот го одиграл својот прв официјален натпревар победувајќи го Париз-Шарентон со 3-0 пред околу 3,000 навивачи. Веќе во втората година од своето постоење, Лион ја освоил титулата во втората француска лига и изборил промоција во Дивисион 1, најсилната фудбалска лига во земјата.
Во текот на 60-тите и 70-тите години на XX век, Лион постигнал просечни успеси благодарение на играчи како Флери Ди Нало, Нестор Комбен, Серж Кјеза, Бернар Лакомб и Жан Џоркаеф. Под водството на тренерот Лусиен Жасерон клубот ја освоил својата прва титула, Купот на Франција, победувајќи го во финалето Бордо со 2-0. Лион исто така играл многу добро и во Лига 1 под водството на Жасерон, сè до сезоната 1965-1966 кога завршиле на слабото 16-то место, по што тренерот бил отпуштен. Тој бил заменет од Луј Он, кој пак го предводел клубот до втора титула во Купот на Франција во сезоната 1966-1967, совладувајќи го Сошо во финалето со 3-1. На почетокот на 70-тите години, за нов тренер на Лион бил назначен Еме Мињо, играчка легенда на клубот, кој на Les Gones им го донел третиот трофеј во Купот на Франција, овојпат победувајќи го во финалето со 2-1 во сезоната 1972-1973.
Во јуни 1987 година, Олимпик Лион бил купен од страна на стопанственикот од Рона, Жан-Мишел Олас, кој ја презел контролата над клубот со цел да го претвори Лион во една од екипите кои ќе се борат за титулата во француската прва лига. Неговиот амбициозен план, наречен ОЛ - Европа, бил дизајниран да го развие клубот на европско ниво и да го врати клубот во Дивисион 1 во период не подолг од четири години. Прв тренер на Лион во ерата на Олас бил Рајмонд Доменех. Новиот претседател му дал "одврзани раце" на Доменех да може да го доведе било кој играч што го сака и за кој смета дека е способен да му помогне на клубот во нивните амбиции. Веќе во првата сезона на Доменех промоцијата во најсилната француска лига била постигната, а потоа тие го освоиле осмото место во Дивисион 1 во сезоната 1989-1990. Во сезоната 1990-1991, планот на Олас се остварил кога Лион благодарение на освојувањето на четвртото место во крајниот поредок на Дивисион 1, изборил место во Купот на УЕФА. Сепак, овој резултат претставувал врвот кој Лион го достигнал под водството на Доменех и во следните сезони клубот бил далеку од овој успех и не ги постигнувал посакуваните резултати. Како резултат на тоа, Доменех бил заменет на клупата со Жан Тигана, кој го предводел тимот до најголемиот успех дотогаш во првенството, освојувањето на второто место во сезоната 1994-1995. Неговиот наследник, Ги Стефан, го водел тимот до финалето на Лига купот во сезоната 1995-1996, каде загубиле на пенали од Мец, пред биде отпуштен следната сезона за да го отстапи местото на спортскиот директор Бернар Лакомб, поранешен играч на Лион. Лакомб останал на клупата до 2000 година, освојувајќи го третото место во првенството во сезоната 1998-1999, што му ги донело на клубот првите историски квалификации за пласман во Лигата на шампионите. Третото место било потврдено и во следната година.
Во првите години од новиот милениум, Лион ги забележал најголемите успеси во клупската историја. Така тие воспоставиле хегемонија во својата татковина, освојувајќи 7 последователни национални титули, како и разни други национални трофеи. Лакомб, кој продолжил да работи во клубот како советник на Олас, бил наследен на клупата во 2000 година од Жак Сантини, кој ја преземал тренерската улога. Новиот тренер ја предводел својата екипа до второто место во првенството 2000-2001 и до титулата, во истата сезона, во Лига купот (2-1 во финалето против ), што бил првиот освоен трофеј за Лион по Купот на Франција 1972-1973. Лион предводен од Сантини се покажал уште подобар во сезоната 2001-2002, освојувајќи ја својата прва национална титула, одбележувајќи го почетокот на една дотогаш невидена ера во францускиот фудбал. По освојувањето на првата титула Сантини го напуштил клубот за да стане селектор на, а неговиот наследник Пол Ле Гвен освоил со тимот уште три шампионски титули, три Суперкупа на Франција и се пласирал во четвртфиналето на Лигата на шампионите. Доминацијата на домашната сцена исто така продолжил и под раководство на Жерар Улије, чиј двегодишен мандат донел уште две последователни национални титули (и двете освоени со многу голема разлика во однос на второпласираниот тим на табелата) и со уште два последователни француски Суперкупа, како и уште едно четвртфинале во Лигата на шампионите. Во сезоната 2007-2008, под водството на Ален Перен Лион освоил тројна круна во Франција: суперкупот, првенството и купот на Франција, пред сензационално да се разделат со тренерот. Лион станал клуб познат по развојот на ветувачки таленти кој потоа продолжиле да постигнува успеси не само во Франција, туку и во странство и на глобално ниво. Меѓу играчите кој се прославиле во Лион во овој период биле Мишел Есиен, Флоран Малуда, Сидни Гову, Жунињо, Крис, Ерик Абидал, Мамаду Диара, Патрик Милер и Карим Бензема.