cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слушај, Германијо!
Оригинал на германски јазик , Deutsche Hörer! ( „Германски слушатели!“ — ова е како секој од текстовите започнува) за првпат била објавен во 1942 година од H. Wolff, Њујорк, но никогаш не стигнала до Германија. Второто издание било објавено во Стокхолм во 1945 година, по крајот на војната. Ова издание ги вклучувало адресите што Ман ги дал до 8 ноември 1945 година.
NGC 5599
NGC 5599 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5599 се споменува и како UGC 9218, MCG 1-37-10, CGCG 47-30, IRAS 14213+0647.
Откривање
Објектот е откриен на 12 мај 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5599 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5599 има привидни димензии од 1,4' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 23 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 34' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Други поделби
Проучување на NGC 5599 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51423. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 324. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Залцминде
Залцминде (Salzmünde) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Залцатал.
Обиди за релативистичката енергија и импулс
Обиди за релативистичката енергија и импулс — обиди чија цел е мерење на релативистичките изрази за енергијата, импулсот, и масата. Според специјалната релативност, својствата на честичките кои се движат со брзина приближна на брзината на светлината што значително отстапува од предвидувањата на Њутновата механика. На пример, брзината на светлината не можат да ја постигнат масивни честички.
Денес, овие релативистички изрази за честичките кои се со брзини блиски до брзината на светлината, постојано се потврдуваат во лабораториите на универзитетите, и се потребни во осмислувачкото и теоретизирачкото оценување на обидите на судири во забрзувачите на честичките. Поврзано: обиди за специјалната релативност.
Преглед
од каде записите за енергијата во мирување E_{0}, релативистичката енергија (мирување + кинетичка) E, кинетичката енергија E_{k}, и импулсот p на масивните честички може да се запише како:
Првични експерименти
Првите експерименти наменети за забележување на овие врски биле направени од Валтер Кауфман, Алфред Бухерер и други помеѓу 1901 и 1915 година. Овие експерименти имале за цел да ги измерат прекршувањата на бета-зраците во внатрешноста на магнетното поле за да се определи односот маса-полнеж. Бидејќи било познато дека полнежот е независен од брзината, каква било промена би требало да биде поврзана со зголемувањето во електронското забрзување или маса (формално познато како трансферзална електромагнетна маса . Која е еднаква на релативистичката маса M како што е споменато погоре). Па бидејќи поимот релативистичка маса повеќе не е во употреба во современите учебници, овие опити можат да се опишат преку релативистичкиот импулс или енергијата, па оттука важи следното равенство:
Електроните се движат со брзина меѓу 0,25-0,75c со што се забележува зголемување на импулсот, што пак е во согласност со релативистичките предвидувања, и истите се сметаат за доказ на специјалната релативност. Меѓутоа, подоцна било укажано дека, иако обидите се складни со релативноста, истите не биле доволно прецизни за да се отфрлат другите модели за електронот, како оној на Макс Абрахам.
Веќе во 1915 година, Арнолд Зомерфелд бил во можност да извади Fine structure of hydrogen-like spectra by using the relativistic expressions for momentum and energy (in the context of the Bohr–Sommerfeld theory). Subsequently, Karl Glitscher simply replaced the relativistic expression's by Abraham's, demonstrating that Abraham's theory is in conflict with experimental data and is therefore refuted, while relativity is in agreement with the data.
Прецизни мерења
Во 1940 година, Роџерс го направил првиот доволно прецизен тест за дефлексија на електронот за да ги надмине сите останати модели во конкуренција. Како во експериментите на Bucherer-Neumann, брзината и односот на полнежот и масата на бета-честички била мерена со брзина до 0.75с. Но, биле направени многу подобрувања, вклучувајќи и имплементирање на Geiger counter. Точноста на експериментот со кој релативноста била потврдена била до 1%.
Дури попрецизен тест за дефлексија на електронот бил изведен од Meyer (1963). Биле тестирани електрони кои се движеле со брзини од 0.987с до 0.99с, кои биле дефлектирани во статично магнетно поле со кое p било мерено, и статично цилиндрично електрично поле со кое p^2/my било мерено. Со ова ја потврдиле релативноста со горна гранична девијација од приближно 0.00037.
Исто така и мерења на односот меѓу полнежот и масата, а следствено и на импулсот на протоните, биле изведувани. Grove и Fox (1953) мереле протони од 385-МеV движејќи се со 0.7с. Одредување на аголната честота и на магнетното поле го давале односот меѓу полнежот и масата. Ова, заедно со мерењето на магнетниот центар, овозможило да се потврди релативистичкиот израз за односот на полнежот и масата со прецизност со приближно 0.0006.
Како и да е, Зрелов (1958) ги критикувал информациите дадени од Grove и Fox, нагласувајќи ја тешкотијата и комплицираноста на таквите мерења поради комплицираното движење на протоните. Така, тие извеле поопширно мерење, во кое биле вклучени протони од 660 MeV со брзина 0.8112c. Импулсот на протоните бил мерен користејќи Litz wire, а брзината била одредена со одредување на Черенковото зрачење. Тие ја потврдиле релативноста со горна гранична девијација со приближно 0.0041.
Бертозиев експеримент
Почнувајќи од 1930-тите, релативноста била потребна при конструкцијата на на акцелератори на честички и мерењата за прецизност спомнати погоре исто така ја потврдиле теоријата. Но, тие тестови го демонстрираат релативистичкиот израз на индиректен начин, бидејќи многу други ефекти мора да се земат во обзир со цел да ја одредат кривата на дефлексијата, брзината и импулсот. Па така, експеримент со посебна цел да ги покаже релативистичките ефекти на многу директен начин бил изведен од Вилијам Бертози (1962, 1964).
Тој го искористил електронскиот акцелератор во МИТ со цел да започне пет electron runs, со електрони со кинетичка енергија меѓу 0.5 и 15 MeV. Овие електрони биле продуцирани од Вен де Граф генератор и патувале растојание од 8.4 метри, дур не удриле алуминиумски диск. Прво, времето на летање на електроните било мерено во сите пет случаја, датата за брзините добиени била во тесно согласување со релативистичките очекувања. Но, во оваа фаза кинетичката енергија била само индиректно одредена со забрзувачките полиња. Според ова, топлината произведена од некои електрони кои го удирале алуминиумскиот диск била мерена со помош на калориметрија со цел да се добие нивната кинетичка енергија директно – овие резултати се усогласувале со очекуваната енергија до границата од 10% грешка.
Додипломски експерименти
Различни експерименти биле правени, кои, поради нивната едноставност, сè уште се користат како undergraduate experiments. Масата, брзината, моментумот и енергијата на електроните биле мерени на различни начини во тие експерименти, сите од нив потврдувајќи ја релативноста. Вклучуваат екперименти кои содржат бета-честички, комптоново scattering во кое електроните покажуваат високо релативистички одлики и позитронска анихилација.
Забрзувачи на честички
Во модерните акцелератори за честички со високи енергии, предвидувањата на специјалната релативност се рутински потврдувани и се потребни за дизајнот и теоретската евалуација на судирачките експерименти, посебно во ултрарелативистичкиот лимит. На пример, времето на дилација на движечките честички е потребно да се сфати динамиката на распаѓањето на честичката, а додатната релативистичка теорема ја објаснува дистрибуцијата на синхротроното зрачење. Во поглед на релативистичките релации меѓу моментумот и енергијата, серии од високо прецизни експерименти за брзината и за енергијата и моментумот биле спроведувани, во кои енергиите искористени биле многу повисоки од оние во експериментите спомнати погоре.
Брзина
Мерења на времето на летот биле спроведувани да се измерат разликите во брзината на електронот и на светлината во SLAC National Accelerator Laboratory. На пример, Браун (1973) не пронашол разлика во времето на лет на електрони од 11-GeV и видливата светлина, поставувајќи горна граница на разликите во брзината од (-1.3+/-2.7)*10^-6. Друг експеримент спроведен од Guiragossian (1974) во SLAC забрзувал електрони до енерги од 15 до 20.5 GeV. Користеле радио честотен сепаратор да ги измерат разликите во времето на лет и со тоа разликите во брзините меѓу тие електрони и 15 GeV гама-зраци на растојание од 1015 метри. Не пронашле разлика, подигајќи ја горната граница до 2*10^-7.
Веќе претходно, Alvager (1964) во CERN Proton Synchrotron направил мерки на времето на лет да ги тестира Њутновите релации за моментумот на светлината, кои биле валидни во таканаречената теорија на оддавањето. Во овој експеримент, гама-зраци биле произведувани при распаѓањето на пиони од 6 GeV движејќи се со брзина од 0.99975с. Ако Њутновиот моментум p=mv бил валиден, гама-зраците требало да патуваат со брзина поголема од брзината на светлината. Но, не биле пронајдени разлики и дале горна граница од 10^-5.
Енергија и калориметрија
Внесувањето на честичките во детекторите за честички е поврзано со анихилација меѓу електрон и позитрон, комптонов ефект/расејување, Черенково зрачење итн, на тој начин да каскадата од ефекти доведе до продукција на нови честички (фотони, електрони, неутрина итн). Енергијата на ваквите честички одговара на релативистичката кинетичка енергија и енергијата на мирување на почетните честички. Оваа енергија може да се измери со калориметри на електричен, оптички, топлински или акустичен начин.
Топлински мерења со цел да се процени релативистичката кинетичка енергија биле веќе направени од Бертози, како што е спомнато погоре. Дополнителни мерења во SLAC следеле, во кои топлината произведена од електрони со 20 GeV била мерена, во 1982 година. Уред за апсорбирање на енергијата од фотони или други честички од енергетски зрак, направен од алуминиум (изладен со вода) бил вграден како калориметар. Резултатите биле во согласност со специјалната релативност иако биле со само 30% точност. . Како и да е, изведувачите на експериментот спомнале дека калориметрички тест со електрони од 10 GeV биле веќе изведени во 1969 година. Тогаш, уредот бил направен од бакар и точност од 1% била постигната.
Во современите калориметри наречени електромагнетни или хадронски, зависејќи од интеракцијата, енергијата на честичките е често мерена преку јонизацијата предизвиката од нив. Исто така, возбудувања можат да настанат во сцинтилатори, каде светлина е емитувана и потоа мерена од страна на детектор (scintillator counter). И Черенково зрачење се мери исто така. Во сите тие методи, измерената енергија е пропорционална на почетната енергија на честичките.
Науката во 1943 година
1943 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Виктор Басаргин
Виктор Басаргин (руски: Виктор Фёдорович Басаргин, роден на во Асбест ) е руски политичар, моментален министер за регионален развој на Русија.
Општина Солчава
Општина Солчава (Občina Solčava) — општина во областа Горењска, северна Словенија. Денес е дел од Савињскиот регион. Во 2020 г. населението броело 513 жители. Седиште е селото Солчава. На север општината се граничи со Австрија, поточно со округот Фелкермаркт (Великовец).
Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
Фитопланктон
Фитопланктонот е група на планктонски организми како што се автотрофните микроскопски алги (Chlorophyta, Chrysophyta, Phycophyta, Euglenophyta, Dinophytа, Bacillariophyta) и цијанобактериите (Cyanobacteria). Но не мора еден вид да биде микроскопски за да сочинува дел од планктонската заедница. Пример за ова е кафеавата алга Sargassum. Таа припаѓа во редот Fucales (се нарекува и Fucus natans) и слободно плива на површината на водата со помош на меурчиња исполнети со гас. Фитопланктонот е најраспространет во живеалишта со високо ниво на хранливи материи.
Карактеристични особини на фитопланктонот
Многу планктонски алги поседуваат рогчиња, испакнатинки или крилести структури за да ја зголемат нивната површина во однос на волуменот, што не само ја зголемува можноста за земање на и онака ретката храна од околината, туку и ги штити од хербивори. Исто така, повеќето имаат гасни вакуоли кои претставуваат адаптација за полесно лебдење во водата.
Иако во фитопланктонот припаѓаат фотосинтетски организми, сепак, тоа не мора да е секогаш така. На пример, многу видови на динофлагелати се миксотрофни, што значи дека може да станат хетеротрофи по потреба.
Дарви, Ховд
Дарви (Дарви) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 204 километри.
Астибо
Според картата Појтингерова табла (Tabula Peutingeriana) од крајот на IV век), прва станица на античкиот пат Стоби – Пауталија (Ќустендил) – Сердика (Софија) е населбата Астибо сместена до самата река која го носела истото име.
Астибо бил урбана градска населба која егзистирала во раноримскиот период од I - III век. Теренот на кој била сместена населбата претставува седишна положба на просторот по средниот тек на реката Брегалница со широки видици кон коритата на реките Брегалница и Отиња како и Овчеполскиот и Лакавичкиот крај.
Градската населба ги зафаќала стариот дел од денешниот град Штип, Стар Конак и локацијата Исар.
Од многубројните материјални остатоци од античкиот Астибо како најкарактеристични се обработените мермерни блокови, столбови и капители, како и друга архитектонско декоративна пластика од античките храмови. Особено значајни наоди се фрагментираните мермерни скулптури од грчко-римскиот пантеон, војнички и коњанички статуи, мермерна глава на млад човек и портрет на постар човек.
Астибо својот највисок домет го достигнува при крајот на II и првата половина на III век. Во втората половина на III век варварските племиња, особено Готите во 268 и 269 година продираат од север и ги пустошат населбите и градовите. Во овие уривачки налети страдал и градот Астибо.
Континуитетот на живеење на овој простор сепак не е прекинат. Населбата егзистирала и во доцноантичкиот и рановизантискиот период под името Стипион, а во средниот век го добива словенското име Штип.
Димче Маленко
Димче Маленко — поет, раскажувач и драмски автор. Роден е во Охрид на 21 септември 1919 година. Починал во Охрид на 6 април 1990 година. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Бил член на Литературниот кружок во Охрид (1943-1944). Член на ДПМ од 1972 година.
Космос-2261
Космос-2261 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 10 август 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1900 килограми. Космос-2261 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9725 км, а најмалото на 625.
Сорбона (универзитет)
Париски универзитет, познат и само како Сорбона (Université de Paris, Sorbonne) — универзитет во Париз, основан од Робер де Сорбон во 1253 година. Прво, тој изградил зграда со црква за да ги олесни теолошките студии на сиромашните ученици. Од сите стари градби на Сорбона, останала само црквата. Универзитетот бил активен во периодот 1150–1793 година и во 1806–1970 година.
Избрани студенти
Познати студенти на овој универзитет се: Нанс Скот, Марија Кири, Пјер Кири, Жак Дерида, Ибрахим Ругова, Пол Пот, Андре Бретон, Симон де Боваар, Марина Цветаева, Анри Поенкаре, Ирена Золио Кири, Александар Алехин и Жан Мишел Атлан. Исто така, на Сорбона студирале: Михаило Петровиќ Алас, Милан Недељковиќ, Вељко Влаховиќ, Власта Петковиќ, Радомир Лукиќ, Оскар Давичо, Станислав Винавер, Филип Христиќ, Сретен Жујовиќ, Ранко Радовиќ, Јован Ристиќ, Воислав Вељковиќ, Јеврем Грујиќ, Милован Јанковиќ, Коча Поповиќ и Олга Луковиќ-Пјановиќ.
Тревизо
Тревизо (Treviso, Trevixo) е град во италијанскиот регион Венето, административен центар на истоимената покраина. Се наоѓа на 30 км северно од Венеција, на местото каде што реката Ботенига се влева во Силе. Во општината има 84.669 жители (септември 2017 година). .
Се смета дека од овој град потекнува прочуениот италијански десерт тирамису.
Историја
Се верува дека Тревизо своето име го добил од келтскиот збор тарвос (tarvos) кон која е додадена латинската наставка „isium“ по што се добива „Тарвисиум“ (Tarvisium); тарвос значи бик во келтската митологија. За време на римскиот период, христијанството се проширило во Тревизо. Веќе во 4 век имало доволно христијанското население за да има свој епископ. Првиот документиран епископ бил Јован Побожниот.
По падот на Западното Римско Царство, Тревизо како и другите градови во Италија поминал низ демографски и економски пад; но бил поштеден од Атила Хунот, и така останал важен центар во текот на 6 век. Се верува дека во Тревизо се родил Тотила, водачот на Остроготите за време на готските војни. По готските војни, Тревизо потпаднал под византиската Егзархија од Равена, а во 568 година бил преземен од Ломбардите, кои го направиле едно од 36-те војводски седишта.
Тревизо се приклучил на Ломбардскиот Сојуз и стекнал независност по мирот во Констанца (1183). Кога благородничкот семејство Да Камино управувало со градот (по 1283 година), Тревизо доживеал значителен економски и културен раст кој продолжил до 1312 година. Тревизо со околните градови станале привлечни за соседите, меѓу кои и да Карара и Скалигери. Околината на Тревизо станала место на постојани борби и пустошења (1329–1388).
Во 1339 година градот ѝ се предал на Венецијанската Република. Во 1381 година градот му бил даден на војводата од Австрија, а помеѓу 1384 и 1388 година бил управуван од деспотот Карарези. Во 1797 година, Тревизо бил освоен од Французите под водство на Мортие, кој бил назначен за војвода од Тревизо. Останал под француската власт до поразот на Наполеон, по што власта ја презела Австриската империја. Граѓаните, незадоволни од царското владеење во март 1848 година го истерале австрискиот гарнизон. Но, откако градот бил бомбардиран, народот бил принуден да капитулира на 14 јуни. Австриското владеење продолжило сè додека Тревизо не беше припоен со остатокот од Венето кон Кралството Италија во 1866 година.
За време на Првата светска војна, Тревизо бил стратешко место во близина на австрискиот фронт. Битката кај Виторио Венето која се одиграла северно од градот се смета како пресвртница во војната.
За време на Втората светска војна градот бил неколкупати бомбардиран. Голем дел од средновековните објекти во центарот на градот биле уништени - меѓу кои и дел од Палацо деи Треченто, подоцна обновен - а загинале околу 1.600 луѓе.
Географија
Тревизо се наоѓа на местото каде што реката Ботенига се влева во Силе, 30 км северно од Венеција, 50 км источно од Виченца, 40 км сесевероисточно од Падова и 120 км јужно од Кортина д'Ампецо. Градот се наоѓа на околу 15 км југозападно од десниот брег на реката Пиаве, на рамницата меѓу Венецискиот залив и Алпите.
Култура
Народната библиотека се наоѓа на пет локации, од кои три се наоѓаат во центарот на градот.
Музеи
Покрај многуте музеи, во градот има и изложбени места како на пример Палацо деи треченто, седиштето на градскиот совет, Ка деи карарези, во сопственост на Фондацијата Казамарка и Палацо бомбен.
Спорт
Во Тревизо има неколку значајни италијански спортски тимови, благодарение на семејството Бенетон, кое ги поседува и спонзорира:
Фудбалскиот тим, АСД Тревизо 2009, за прв пат играл во италијанската Серија А во 2005 година. Натпреварите ги игра на стадионот Омобоно Тени.
Во Тревизо се одржуваат професионални цикло-крос трки, а во 2008 тука се одржало Светското првенство во цикло крос.
Збратимени градови
Тревизо е збратимен со:
Скора победа на демократијата
Скора победа на демократијата ― книга објавена во 1938 година од Alfred A. Knopf, Inc.
Опис
Книгата содржи скратен текст на низата предавања, предадени од Томас Ман од февруари до мај во 1938 година, која била емитувана низ целите Соединетите Држави. Намерата на Ман била да се собере поддршка во Соединетите Држави за борба против нацистичкиот режим во Германија. Во текстот, германскиот иселенички автор ги објаснува неговите морални, политички и уметнички причини за посакување и предвидување на победата на демократијата над фашизмот на неговата родна земја.
Фирек
Фирек (Viereck) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Фирек бил основан во 1748 како дел од политиката за повторно населување на кралот Фридрих II Велики. Тогашниот пруски министер задолжен за населување, Адам Ото фон Фирек, станал имењак на местото, кое било преименувано во негова чест во 1751.
Беседас
Беседас — општина која се наоѓа во покраината Авила, во автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Шохвиц
Шохвиц (Schochwitz) — село и поранешна општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Залцатал.
Науката во 1942 година
1942 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Африканско првенство во кошарка 2001
Африканско првенство во кошарка 2001 — 21-то африканско кошаркарско првенство на Африканското првенство во кошарка кое се одржало во Мароко од 4 август - 12 август 2001 година. На ова првенство учество зеле 12 репрезентации.
Победник на турнирот била Кошаркарската репрезентација на Ангола.
Лајтхаус Риф
Лајтхаус Риф (англиски: Lighthouse Reef, „гребен-светилник“) е атол во Белизе, еден од трите атоли во државата. Другите два се Турнефе и Гловерс Риф. Атолите се дел од Белиската гребенска бариера.
Географија
Атолот е најисточен од сите три атоли. Атолот се наоѓа на 80 километри југоисточо од градот Белизе. Лајтхаус има издолжена форма со должина од околу 35 километри и ширина од 18 километри. Во средишниот дел има плитка лагуна со површина од 120 км2 и длабочина од 2 до 6 метри.
Овој атол е најдобро развиениот и најздравиот гребен во Карибите. Богат е со корали и разновиден жив свет.
Атолот е составен од неколку мали островчиња, меѓу кои: Сендбор Кејв, Нордерн Кејв, Халф Мун Кејв, Седл Кејв, Лонг Кејв и Хат Кејв.
Игор Штеголев
Игор Штеголев (руски: И́горь Оле́гович Щёголев, роден на во Виница) е руски политичар, моментален министер за телекомуникации на Русија.
Доргон, Ховд
Доргон (Дөргөн) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 106 километри.
Седум смртни гревови
Седум смртни гревови — една од најважните основи на христијанското учење и христијанската теологија. Меѓутоа, она што е најинтересно во тој поглед е што листата од седумте гревови кои резултираат со смрт, ги нема во Библијата. Оваа листа прв ја систематизирал монахот Евагриј Понтијски, триста години после смртта на Христос. Тој всушност составил листа од осум „страшни искушенија на човечката душа“, која во 590та година папата Григориј Велики ја заокружил на седум и ги прогласил за „смртни“. Според христијанските сфаќања: сладострастие, завист, дрчност, мрзливост, алчност, гнев и гордост се гревовите кои може да се сторат без притоа да се размислува за нив. Во наредните 1400 години оваа листа од „седум смртни гревови“ ќе претставува важна одредница за христијанската теологија, историја, развојот на општеството, па дури за нашата сегашност. Според учењето на католичката црква, седумте смртни гревови не се одвоени од кој било друг грев кој не се смета за „смртен“. Меѓутоа, седумте смртни гревови се изворот на сите други постоечки гревови и пороци. На почетокот на 14 век, идејата за „седумте смртни гревови“ била мошне инспиративна меѓу уметниците кои придонеле таквото сфаќање да се вкорени во свеста на католиците ширум светот. Од тој период датира и мнемотехничкиот акроним: „САЛИГИА“ збор кој настанал со преземање на почетните букви од сите седум именки на латински со кои се означува еден од гревовите: superbia (гордост), avaritia (алчност), luxuria (сладострастие, копнеж), invidia (завист), gula (дрчност), ira (лутина, бес), acedia (мрзливост).
Сладострастие, копнеж
Сладострастието, копнежот и блудот не може да се сместат во една категорија, бидејќи постоеле различни сфаќања во текот на развојот на општеството. Порано прељубата се третирала како блудничење и кривично дело, додека, пак, денес владее сосема поинакво мислење. Блудот обично се употребува кога се опишува некое криминално дејство во кое се случуваат сексуални активности, често поврзано со порнографија. Понекогаш е тешко да се одреди границата помеѓу блудот и фетишизам. Според христијанското учење, класичното дејство на блудот опфаќа прељуба, сексуални односи пред стапување во брак и сл. Христијанската дефиниција за блудот гласи: "Блудот е искривен, изопачен однос кон сексуалноста како нешто чисто и свето што Бог го создал."
Гордост
Горделив човек е оној кој ги потценува другите луѓе, а според христијанското учење го потценува и самиот Бог. Горделивиот човек е препотентен човек, полн со себе, смета дека сè знае и дека сè може да направи. Горделивоста претставува преценување на своите можности и чувство на надмоќ во однос на другите.
Алчност
Алчноста е особина карактеристична за луѓе кои сакаат да имаат сè за себе. Тука не станува збор само за алчност во поглед на материјалното, туку и духовното. Филозофот Сенека вели дека сиромашните сакаат малку, богатите многу, а алчните сè.
Завист
Зависта е силно чувство на завидност на туѓиот успех, односно нас ни е криво поради нечиј успех. Зависта ја потиснува самопочитта.
Дрчност, ненаситност
Дрчноста е прилично негативна особина која се манифестира со прекумерно и беспотребно внесување храна во организмот. Дрчната личност иако нема потреба од дополнително количество храна, сепак посегнува преку своја волја, дури и тогаш кога тоа и пречи. Дрчноста се смета за исклучително негативна особина во периодите од историјата на човештвото кога владеел голем глад. Додека луѓе умирале поради недостаток од храна, богатите се расфрлале со намирници. Освен храна, во дрчност може да спаѓа и неограничено конзумирање пијалаци, пијанство и сл.
Гнев
Гневот (бес или лутина) е емоционална реакција, која може да биде предизвикана од објективни случувања, но и ирационална, неразумна предизвикана автосугестија. Гневот се манифестира со силни емоционални реакции преку говор со повисок тон - викање, намерна некому да се нанесе болка, страдање и сл.
Мрзливост
Мрзливоста е особина што ги опишува луѓето кои ја изгубиле животната цел и ентузијазмот, желбата за творење. Мрзливоста не значи неделно излежување во кревет, гледање спортски натпревари, филмови, или пак одморање на плажа. За да може некоја од овие активности да прерасне во мрзливост, неопходно е да ни биде правило во животот, а не исклучок кој се случува повремено. На пример, во сабота попладне или во текот на седмицата, после тешката, исцрпна и напорна работа. Вилијам Хауард Арнолд изјавил дека најголем банкрот на светот е личноста која го изгубила ентузијазмот.
Блуменхаген
Блуменхаген (Blumenhagen) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Јацник.
Беседилас
Беседилас — општина која се наоѓа во покраината Авила, во автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Бизмут(III) јодид
Бизмут(III) јодидот усвојува карактеристична кристална структура, при што центрите на јодидите заземаат хексагонално најблиску спакувана решетка, а центрите на бизмут не заземаат ниту една или две третини од октаедралните дупки (наизменични по слој), затоа се вели дека зафаќа една третина од вкупните октаедрални дупки.
Синтеза
Бизмут(III) јодид се формира при загревање на мешавина од јод и бизмут во прав:
BiI3 може да се направи и со реакција на бизмут оксид со воден раствор на јодоводородна киселина:
Реакции
Бидејќи бизмут(III) јодидот е нерастворлив во вода, воден раствор може да се тестира за присуство на Bi3+ јони со додавање на извор на јодид како што е калиум јодид. Црниот талог од бизмут(III) јодид укажува на позитивен тест.
Бизмут(III) јодидот формира анјони на јодобизмут(III) кога се загрева со донори на халид:
Бизмут(III) јодид ја катализира Mukaiyama алдолна реакција. Bi(III) исто така се користи во Barbier-ов тип на алилација на карбонилни соединенија во комбинација со редукционо средство како цинк или магнезиум.
Науката во 1940 година
1940 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Охридска легенда
Охридска легенда — единствениот балет на Стеван Христиќ, првпат изведен во Народниот театар во Белград на 29 ноември 1947 година. Претходно, на 5 април 1933 година, бил изведен само првиот чин. Авторот потоа, во Москва, составил неколку дополнителни, нови делови од балетот (прологот, сцената со Билјана и Марко од I чин и Variation A и B од II чин и дополнување на почетокот на чинот), што е изведен во ова ажурирано издание во Москва во музичкиот театар „К. С. Станиславски и В. Ј. Немирович-Данченко“ на 12 април 1958 година.
Либретото се заснова на структурата на бајка и легенда, која раскажува за времето на ропството под Турците, а музиката, како и оригиналната кореографија, се потпираат на фолклорни елементи и модели. Двата најистакнати музички мотиви во балетот, Христиќ ги позајмил од Стеван Мокрањац, т.е. од неговото славно Х Руковети, поточно песните Билјана платно белеше и Пушчи ме, кои често варирани го проникнуваат целиот балет.
Мотиви
Поширок контекст на целото дело Христиќ му дал во третиот чин, каде во дворот на турскиот султан, во дивертисман, ја дава фолклорната „арома“ на другите балкански народи, Романци, Бугари, Грци и Албанци.
Национална школа за цивилно воздухопловство
Од 1 јануари 2011 година, ова училиште е најголема европска воздухопловна школа.
Охридска легенда
Чин I
Село во близина на Охрид. Во тек е бербата на сливи во овоштарникот на таткото на Билјана, богат селски домаќин. Насобраните момци и девојки работат, а меѓу нив се Билјана и сиромашниот селанец Марко, кој е во служба на таткото на Билјана. Кога ќе дојде стариот слеп кавалџија, тие ја оставаат работата и играат на неговата музика. Излегува таткото на Билјана и ги кара, принудувајќи ги да продолжат со работата. Тие го прават тоа неволно. Марко гледа дека Билјана е тажна и се обидува да ја расположи со тоа што ги поканува сите да танцуваат (ова оро, Грлица, е еден од најпознатите и најпопуларните делови на балетот). Момците и девојките полека си заминуваат. Билјана и Марко остануваат сами, среќни што се заедно, но и тажни, знаејќи дека ќе биде тешко да добијат дозвола од таткото на Билјана да се венчаат. Марко заминува, а таткото на Билјана излегува од куќата и ја известува дека решил да ја омажи за Иван, богат селанец. Билјана е очајна, мајка ѝ ја теши, но татко ѝ е неумолив. Пристигнува Иван со својата придружба да ја проси Билјана и настанува општа веселба. Само Билјана е тажна. Кога сите ќе влезат дома, таа се фрла во прегратка на Марко кој гледал сè од страна и се збогува со него. Сцената останува празна, од куќата се слуша само тапанот и дајрето на сватовите. Ноќта падна, но облаците се навлекле и ја покриле Месечината, а во воздухот се осеќа одредена непријатност. Од далечина се слуша звук на марш. Луѓето излегуваат од куќата, а доаѓаат и соседите. Одред јаничари го напаѓа селото, го напаѓаат народот и палат куќи. Родителите на Билјана се ранети, а младоженецот обидувајќи се да ја одбрани паѓа мртов на прагот од куќата. Турците ја водат Билјана и некои други жители во ропство, оставајќи многу мртви и ранети зад себе. Марко доаѓа предоцна.
Чин II
Брегот на Охридското Езеро. Ноќта е осветлена од ѕвезди и Месечината. Во рогозот се појавуваат русалки кои танцуваат по езерото. Поворка од ѕвезди доаѓа до езерото, а меѓу нив и најубавата Ѕвезда Деница. Марко доаѓа очаен што не успеал да ја спаси својата Билјана. Ѕвезда Деница го води до главната меѓу русалките, Бисерка, на која ѝ се допаднал Марко и се согласува да му помогне. Во ридот на брегот се отвора волшебна пештера полна со накит, од каде Бисерка му дава на Марко магичен прстен кој ноќе го осветлува патот и волшебен меч со кој Марко ќе ја ослободи својата Билјана.
Национална школа за цивилно воздухопловство
Мотото на универзитетот е: La référence aéronautique, што значи Референтни авиони.
Охридска легенда
Чин III
Султанската палата во Константинопол. Во далечината се гледа Босфорот и целиот град, кој златно сјае под сонцето. Јаничарите ги внесуваат робовите во дворот на палатата, меѓу нив една Романка, една Бугарка, една Гркинка и еден Грк овчар, една Албанка и Билјана. Пристигнуваат жените од харемот, одалиските, а по нив, со помпа, султанот кој седи на престолот пред робовите. Започнува церемонијата на избор на нови робови. Девојките една по една танцуваат пред султанот (романска игра, бугарска игра, грчка игра), но совладани од заморот, стравот и тагата, не успеваат да го шармираат султанот. На крајот игра Билјана, чија изведба е проткаена со мотиви од првиот чин. Нејзината игра е полно со емотивен набој, а тоа му се допаѓа на султанот. Кога сакаат да ја однесат во харемот, таа бега, а Марко и неколку пријатели упаѓа во палатата. Благодарение на волшебниот меч ги победува јаничарите и ѝ го фрла прстенот на Билјана. Кога тој ја допира, таа се претвора во гулаб и одлетува. Во општото запрепастување, Марко и неговите пријатели бегаат.
Чин IV
Селото од првиот чин се обновува. Марко е осамен и тажен затоа што ја загуби Билјана. Неговите пријатели се обидуваат да го расположат со игра, но не успеваат. Одеднаш, како со претчувство, Марко станува и гледа кон небото, од каде што долетува гулабица и слетува на дрво, и наеднаш се претвора во Билјана. Таа му потрчува во прегратка. Пристигнуваат нејзините родители и пресреќни се согласуваат таа да се омажи за Марко. Се собира народот и се прави општа свадбена веселба.
Науката во 1939 година
1939 година во науката опфаќа некои значајни настани.
NGC 1254
NGC 1254 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1254 се споменува и како MCG 0-9-33, CGCG 390-32.
Откривање
Објектот е откриен на 9 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1254 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1254 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 14 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 2° 40' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Парана (Аргентина)
Парана (Paraná) — град во Аргентина во провинцијата Ентре Риос. Според проценката за 2005 година, во градот имало 249.539 жители.
Население
Според проценките, во градот во 2005 година живееле 249.539 жители.
NGC 3200
NGC 3200 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3200 се споменува и како ESO 567-45, MCG -3-26-37, UGCA 210.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1882 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3200 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3200 има привидни димензии од 4,2' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 18 м 36,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 58' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 169°.
Други поделби
Проучување на NGC 3200 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30108. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6064. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 689.
Блерим Дестани
Блерим Дестани е роден на 12 април 1982 година во Столберг, Ахен, Германија, и е глумец.
Животопис
Неговото детство го помина во Тетово, Македонија. Неговата фамилија има албанско потекло. Блерим живее и работи во Германија и Макединија веќе 10 години. Страста за глумата Блерим ја открива како многу мал. На негови 14 години доби својата прва улога на албанската телевизија “Atje ku nuk lind dielli” (Онаму каде што сонцето не изгрева). Ова време почнува да учи за глума во Анлија. Во 2004 година Блерим добива понуда за главна улога во филмот “Metropolet” (Метрополи) во режија од Сунај Речај. Блерим играл и многу главни улоги, но неговата желба не беше да остане само глумец, работел и како асистент во филмот “Uji i Madh” (Големата вода) во режија на Иво Трајков во 2004 година, филм кој се прослави во многу фестивали на кои доби многу награди. Актуелно се занимава со јазици, а во слободно време се занимава со бокс и фудбал, додека киното и патувањето се меѓу другите интереси.
Дамеров (Западна Померанија)
Дамеров (Damerow) — село и поранешна општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Ролвиц.
Зоопланктон
Во составот на зоопланктонот припаѓаат речиси сите видови на праживотни (Protozoa) и најмалите претставници од животинското царство. Покрај тоа, во оваа група се вбројуваат и некои јајца на рибите како и ларви од ракчиња, прстенести црви, риби, жаркари, школки итн.
Во зоопланктонот на копнените води се вбројуваат различни праживотни, ротифери, водни болви (Cladocera) и веслоноги (Copepoda). Од праживотните се среќаваат Flagellata, Rhizopoda, Testacea, Heliozoa и Ciliata. Последниве се особено бројни во органски оптоварени води и многу видови се добри индикатори за сапробност на водата. Често, доминантна зоопланктонска група во копнените води се ротиферите. За разлика од слатките води, океанско-морскиот зоопланктон е побогат со видови. Така, во него се среќаваат и претставници од т.н. желатинозен зоопланктон (или Gelata), каде се вклучени медузите (Scyphozoa и Cubozoa) заедно со медузовидните претставници на реброносците, салпите (Thaliacea), апендикулариите (Larvacea), стрелестите црви (Chaetognatha) и некои пелашки полжави од типот Mollusca. Последниве, всушност, се и едни од најчестите планктонски животни. грабливите хетероподи поседуваат единечна пловна перка за придвижување во водата. Птероподите, за разлика од претходните, имаат еден пар на пловни крила, па затоа одредени видови се познати и како морски пеперутки, по начинот на кои ги движат крилата. Друга група на птероподи користи различни типови на мукусни мрежи за гризење на фитопланктонот и други мали честички. Трета група од птероподите е граблива и користи сложени усни структури за фаќање на желатинозен плен.
Plankton
Дут, Ховд
Дут (Дуут) е област во Монголија во покраината Ховд. Од градот Ховд е оддалечен 76 километри.
Величко Спасов
Величко Спасов Меанџински — македонски револуционер, деец на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација и на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Величко Спасов Меанџински е роден 1880 година во кумановското село Младо Нагоричане, тогаш во Отоманско Царство. Во 1905 година е селски војвода на ВМОРО во своето родно село. Од 1911 година е четник кај Крсто Лазаров и учествува во битка помеѓу српските при месноста Орловец, Кумановско на 27 август 1915 година. Во март 1919 година е уапсен од српските власти, а од 1925 година е командант на одделение четата на Крсто Лазаров.
Арилево
Арилево — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северозападниот дел на територијата на Општина Крушево, на јужните падини на Бушева Планина. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 960 метри. Од градот Крушево е оддалечено 4,5 километри. Непосредно до селото минува регионалниот пат 2337.
Соседни села на Арилево се: Белушино, Селце и Норово од исток и североисток. Потоа Горно Дивјаци и Долно Дивјаци од север и југозапад, а Арилево исто така граничи и со градот Крушево.
Историја
Селото во турско време било чифлик на Рустем-Бег.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 8,6 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 425 хектари, на пасиштата отпаѓаат 392 хектари, а на обработливото земјиште 43,3 хектари.
Во основа, селото има сточарско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Арилево имало 90 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Арилево имало 120 жители.
Ова село не е многу населено. Тоа, во 1961 година броело 148 жители, а во 1994 година бројот се намалил само на 18 жители македонско население и селото е доведено во фаза на целосно раселување.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 13 жители, сите Македонци.
Родови
Арилево е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1951 година:
Самоуправа и политика
Во XIX век, Арилево било христијанско село во рамките на Битолската каза (нахија Демир Хисар), на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Долно Дивјаци, во која покрај селото Арилево, се наоѓале и селата Горно Дивјаци, Долно Дивјаци, Зашле, Кочишта и Пуста Река. Општината Долно Дивјаци постоела и во периодот 1950-1952, кога влегувале селата Арилево, Горно Дивјаци, Долно Дивјаци и Пуста Река.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1206 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште на селото Долно Дивјаци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 18 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 17 гласачи.
Синтетичка теорија на еволуцијата
Синтетичката теорија на еволуцијата (скратено СТЕ, позната и како нова синтеза, современа синтеза или неодарвинистичка синтеза) е современа еволутивна теорија која се јавува како резултат на синтетизирање на познавањата од повеќе дисциплини, пред сè, генетика и дарвинизам. СТЕ се потпира и на палеонтологијата, систематиката, молекуларната биологија и други биолошки науки.
Појава и развиток
Синтетичката теорија во својата сегашна форма е образувана како резултат на преобмислувањето на некои тези на класичниот дарвинизам со позициите на генетиката од почетокот на XX век. По повторното откривање на менделовите закони (во 1901), доказите за дискретната природа на наследноста и особено по воспоставувањето на теоретската популациона генетика со трудовите на Роналд Фишер (1918 - 1930), Џон Сандерсон (1924) и С. Рајт (1931, 1932), учењето на Дарвин добило силна генетска основа.
Статијата на Сергеј Сергеевич Четвериков — „За некои проблеми на еволутивниот процес од гледна точка на современата генетика“ (1926) — всушност станала јадро на идната синтетичка теорија на еволуцијата и основа за натамошната синтеза на дарвинизмот и генетиката. Во оваа статија, Четвериков ја покажал компатибилноста на принципите на генетиката со теоријата на природна селекција и ги поставил основите на еволутивната генетика. Главното еволутивно дело на С. С. Четвериков било преведено на англиски јазик во лабораторијата на Џон Сандерсон Холдејн, но никогаш не било објавена надвор од Русија. Со работите на Холдејн, Николај Тимофеев Ресовски и Теодосиј Григоревич Добжански, погледите на Четвериков се распространиле на запад, каде речиси истовремено Роналд Фишер давал многу слични согледувања за еволуцијата на доминантноста.
Поттикот за развиток на синтетичката теорија дал нова хипотеза за рецесивноста на новите гени. Зборувано со јазикот на генетиката од втората половина на XX век, оваа хипотеза вели дека во секоја група на организми, за време на созревањето на гаметите, како резултат на грешка во репликацијата на ДНК постојано настануваат мутации — нови варијанти на гени.