cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сан Франциско
Економија
Како последица на златната треска, Сан Франциско се претворил во главниот банкарски и финансиски центар на западниот брег на САД. Улицата Монтгомери во Финансиската Четврт е позната како „западниот Вол Стрит“ и е местото каде што се наоѓа Федералната Банка на Сан Франциско. Во минатото, на истото место била и Тихоокеанската Берза. Банката на Америка, првата банка да започне да издава кредити на средната класа, била основана во Сан Франциско. Многу големи финансиски институции, мултионационални банки и инвеститорски фирми имаат седишта или регионални канцеларии во градот а тука се наоѓаат и седиштата на шест од петстоте најголеми компании во САД (Форчн 500). Во Сан Франциско има мошне силна инфраструктура за нудење на професионални сервиси; тука можат да се најдат многу адвокатски фирми, фирми за јавни односи, архитектура, и графички дизајн. Сан Франциско е еден од десетте глобални градови и е прогласен за Бета Светски Град.
Економијата на Сан Франциско сè повеќе се поврзува со таа на Силициумската Долина на југот. И двете имаат голема потреба за високо образовани работници со мошне специјализирани способности. Во последно време, градот станува сè повеќе центар за истражување и развој во биотехнологијата и биомедицината. Населбата Залив на Мисијата е седиште на вториот кампус на Универзитетот на Калифорнија во Сан Франциско како и на многу компании од биотехнолошката индустрија. Тука се наоѓа и седиштето на Калифорнискиот Институт за Регенеративна Медицина, државниот институт кој финансира програми за истражување на матични клетки.
Националните синџири на продавници не се многу присутни во градот. Локалната Комисија за Мали Претпријатија ги поддржува локалните трговци со цел поголем дел од заработувачката да се зачува на локално ниво. Осумдесет и пет проценти од сите фирми во градот се мали фирми со помалку од десет вработени. Бројот на жители на Сан Франциско коишто работат за компании со над 1.000 вработени се има преполовено од 1977 година наваму.
Во Сан Франциско се наоѓа и музејот за наука Експлораториум, еден од најпопуларните музеи во Сан Франциско, со над 500.000 посетители годишно.
Нова Павлица
Манастирот Нова Павлица (Манастир Нова Павлица) е српски православен манастир од 14 век кој се наоѓа во Павлица, Рашка, во југозападна Србија. Припаѓа на епархијата Жича. Манастирот се наоѓа во близина на Стара Павлица, во близина на реката Ибар и во близина на стариот град Брвеник.
Воспоставување
Манастирот е основан од Стефан и Лазар Мусиќ, членови на српското благородно семејство Мусиќ. Нивниот татко бил челник Муса и мајка Драгана Хребељановиќ, сестра на кнезот Лазар. Иконите во црквата се насликани во 1387 година. Манастирот е посветен на Воведение на Богородица. Манастирот припаѓа на архитектонското училиште Морава.
Изградбата на манастирот била завршена пред Косовската битка, помеѓу 1381 и 1388 година. Кога моштите на кнезот Лазар биле пренесени во манастирот Раваница во 1390 година, тие останале во текот на една ноќ во манастирот Нова Павлица.
Реконструкции и рани споменувања
Црквата на манастирот била обновена и проширена во 1464 година од страна на Михаил Ангеловиќ. Отоманскиот дефтер на Брвеник кадилик веројатно го споменува овој манастир кога го опишал како Нова црква. Во 1955 година била санирана фасадата на црквата.
Марко Крале и Алил-ага
Марко Крале и Алил-ага (српски: Марко Краљевиһ и Алил-ага) - српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Крале Марко и неговиот побратим, бегот Костадин, одат во Цариград при што Марко се преправа дека е болен со цел да ги избегне можните неволји. Меѓутоа, него го пресретнува Алил-ага кој го кани на двобој. Марко се правда дека е болен, но Алил-ага е упорен, па Марко е принуден да го прифати двобојот. Тие фрлаат стрели, а Марко лесно победува. По поразот, Алил-ага го моли Марко за милост и му дава големо богатство, потоа му приредува гозба и најпосле, двајцата стануваат неразделни побратими, заедно борејќи се во војните.
Осврт кон песната
Песната „Марко Крале и Алил-ага“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од слепата жена Живана, која била родум од некое место во Србија, а живеела во Земун, но патувала дури во Бугарија.
IC 193
IC 193 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 193 се споменува и како ESO 375-1, MCG -6-23-18, IRAS 10125-3405.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 193 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 193 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 14 м 44,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 20' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Други поделби
Проучување на IC 193 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29895.
МХЕ „Падалишка Река“
Падалишка Река — мала хидроелектрана на истоимената река, сместена помеѓу селата Србиново и Падалиште.
МХЕ „Падалишка Река“ е управувана од страна на МХЕ „Падалишка“ ДОО и има моќност од 480 kW.
Плашт (хералдика)
Плашт (или мантија) — хералдички елемент на грбот во облик на наметка прикачена за шлемот над штитот. Таа игра улога на позадина на штитот. Нацртана на хартија, ова е приказ на заштитното платно кое витезите го носеле зад шлемовите за да го заштитат металот од временските прилики, но и за да го омекнат ударот од противничките мечеви. Токму од оваа причина плаштот е прикажан раскинат на разни места. Поретко платното се среќава цело, во кој случај најчесто се работи за свештеник кој користи шлем и плашт (што означува дека свештеникот не бил во битка, иако прусиството на шлемот е извесно противречие само по себе). Ова е обично уметнички избор на уметникот, и со себе не носи симболично значење.
Постојат ретки примери каде плаштот се блазонира со надополнување на самиот грб, имитирајќи ги ординариите и фигурите од штитот. Прикажаните фигури на плаштот најчесто се посеани врз неа,.
NGC 348
NGC 348 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 348 се споменува и како ESO 151-17.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 348 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 348 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 0 м 51,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 53° 14' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 94°.
Други поделби
Проучување на NGC 348 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3632. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 417; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8473.
Август Копф
Август Копф (August Kopff; 5 февруари 1882 – 25 април 1960) — германски астроном кој открил поголем број астероиди и неколку комети. Студирал и работен на Хајделбершкиот универзитет, каде во 1906 г. докторирал. Потоа се вработил во Хумболтовиот универзитет во Берлин, каде станал директор на Институтот за астрономски пресметки.
Открил доста астероиди и неколку комети. Меѓу кометите се издвојвуаат переодичната 22P/Копф и напериодичната C/1906 E1. Меѓу откриените астероиди од особен интерес се тројанците 617 Патрокле и 624 Хектор.
Во негова чест се наречени месечевиот кратер Копф и астероидот 1631 Копф.
Мордред
Мордред или Модред (Велшки: Medraut, Medrod, итн.) е личност од легендата за Артур, познат како главниот предавник што се борел против кралот Артур во Битката кај Камлан, каде што бил убиен, а Артур сериозно ранет. Историјата кажува различно за неговиот однос со Артур, но тој денес е најпознат како незаконски син на Артур со неговата полусестра Моргоз. Во раната литература, тој бил сметан за законски син на Моргоз, позната и под името Ана, со нејзиниот сопруг Лот, крал на Оркни. Негови браќа или полубраќа се Гвејн, Агравејн, Гаерис и Гарет. Името (од старо-велшкото Medraut, корнското Modred или старо-бретонското Modrot) веројатно доаѓа од латинското Moderātus.
Мордред во легендата за Артур
Мордред се појавува многу рано во литературата за Артур. Неговото прво спомнување, како Медрот, е во воведот на Annales Cambriae за годината 537:
Аналите биле комплетирани помеѓу 960 г. и 970 г., иако нивните автори користеле постари материјали. Мордред бил поврзуван со Камлан дури и во тоа рано време, но, како што Лесли Алкок истакнува, овој краток вовед не дава никакви податоци за тоа дали тој го убил или бил убиен од Артур, или пак, дали воопшто се борел против него; читателот го претпоставува ова од подоцнежната историја. Но, Мордред дури и да не бил познатиот непријател тој подоцна би станал, неговото присуство во велшките тријади и генеологии покажуваат дека тој бил барем доста позната личност.
Првата целосна приказна за Мордред се наоѓа во Historia Regum Britanniae од Џефри од Монмаут, каде што тој, за првпат во литературата, ја игра улогата на предавник на Артур. Џефри го претставил ликот на Мордред (кој го нарекува Modredus) на светот надвор од Велс, додавајќи дека Артур го назначил Мордред да биде одговорен за престолот додека тој го поминувал Англискиот канал за да се бори против Луциј, императорот на Рим. За време на отсуството на Артур, Мордред се прогласува за крал и се жени со Гвиневир, принудувајќи го Артур да се врати назад во Британија. Битката кај Камлан е завршена, а Мордред умира додека Артур е однесен до Авалон. Наследникот на Артур, Константин III од Британија, мора да се погрижи за останатиот дел од армијата на Мордред, која е предводена од неговите два сина.
Голем број на велшки извори исто така го поврзуваат со Медрот, обично поврзан со Камлан. Една тријада, создадена врз основа на Historia од Џефри, дава една приказна за неговото предавство кон Артур; во друга, тој е опишан како автор на една од „Трите диви пустошења на островот Британија“- тој дошол во дворецот на Артур во Келивик, Кронвол, ја потрошил целата храна и пиење и дури ја отргнал Gwenhwyfar (Гвиневир) од престолот и ја претепал. Медрот никогаш не бил сметан за син на Артур во велшките текстови, туку само за негов внук, иако во Сонот на Ронабви се спомнува дека кралот бил негов отец. Сепак, подоцнежното опишување на Мордред како злобниот кралски син потекнува од ликот Амр, син на Артур познат од само два текстови. Уште поважно од ова, додаток на Historia Britonum го опишува неговиот чудесен гроб кој се наоѓа зад изворот Хирфордшајр каде што тој бил убиен од неговиот сопствен татко. Каква поврзаност постои меѓу приказните на Амр и Мордред, ако воопшто има некаква, никогаш не било доволно објаснето.
Во изворите на Џефри и одредени други како што се Alliterative Morte Arthure, Мордред се жени со Гвиневир, веројатно со нејзина согласност, откако го краде престолот. Сепак, во наредните записи како што е Кругот на Ланселот-Грал и Смртта на Артур од Томас Малори, Гвиневир не е прикажана како предавник и ја одбива понудата на Мордред и се сокрива во Лондонската кула. Во наредните романси повторно е прикажана нејзината прељуба, но Мордред е заменет со Ланселот.
Џефри и Кругот на Ланселот-Грал го опишуваат наследувањето на Мордред од неговите два сина. Во делото на Џефри, наследникот на Артур, Константин ги следи и ги убива во нивните прибежишта; во Ланселот-Грал, постариот син, Мелеан, е убиен од Борс, додека пак Ланселот го убива својот брат.
Минатото на Мордред
Незаконитоста првпат била спомната во Кругот на Ланселот-Грал (Вулгата), а подоцна била пренесена и во наредните верзии. Во тие верзии, инцестот обично е случаен; учесниците не се свесни за својата сродност. Во една верзија Моргоз мисли дека Артур е нејзиниот сопруг кој ја посетува во текот на ноќта. Во друга, Артур ја силува својата полусестра, обземен од страста што ја чувствува кон неа. Во секој случај, откривањето на инцестот најчесто е страшно; откако Артур ќе слушне за предвидувањето за дете родено на мајски ден, како што бил Мордред, што ќе го уништи и него и неговото кралство, тој ги собира сите благородни бебиња родени во мај и ги испраќа со еден стар брод. Бродот потонува, а единственото преживеано дете е Мордред, кој е спасен и на крајот вратен на своите родители.
Мордред во подоцнежните дела
Речиси секаде каде што Мордред се појавува, неговото име е поврзано со предавство. Тој се појавува во Пеколот од Данте во најдолниот круг од пеколот, наменет за предавниците: „тој кому, од еден удар, му затрепереа и градите и сенката од раката на Артур;“ (Канто XXXII).
Сепак, неколку дела од средниот век и ден денес го прикажуваат Мордред помалку како предавник, а повеќе како конфликтен опортунист, или дури и жртва на судбината. Шкотскиот хроничар од 14 век, Џон од Фордун дури тврдел дека Мордред бил заслужниот наследник на престолот на Британија, бидејќи Артур бил незаконско дете (во неговата приказна, Мордред бил законски син на Лот и Ана.) Ова мислење било објаснето од Волтер Бауер и од Хектор Бис, кој во неговото дело Historia Gentis Scotorum оди дотаму што кажува дека Артур и Гвејн биле предавници и злосторници што го украле престолот од Мордред. Дури и Малори, кој го опишува Мордред како злосторник, забележува дека Англичаните дошле до него бидејќи, „со Артур имаше само војни и борби, а со Сер Мордред бевме среќни и благословени “.
Мордред е значаен лик во популарни текстови за Артур од денешно време, особено во научната фантастика, филмовите и телевизијата, и стриповите. Одредени денешни дела за Артур како што се Маглите на Авалон од Мерион Цимер Бредли ја заменуваат Моргоз како мајка на Мордред со Морган ле Феј (нејзината сестра). Мордред останува главен злосторник во многу модерни верзии на легендата, вклучувајќи ги филмот Екскалибур од Џон Бурмен, новелата Единствениот иден крал од Т.Х. Вајт (каде што Мордред ја игра улогата на суров, но успешен популист и лажен Болшевик) и мјузиклот создаден врз основа на неа, Камелот, и популарниот комичен стрип Принц Валијант од Хал Фостер. Во 2008 г., во епизодата „Почетокот на крајот“ од БиБиСи серијата Мерлин, паралелно на и преработка на легендите за Артур, Мордред се појавува како младо момче што е Друид кого Мерлин го штити и покрај тоа што е предупреден дека еден ден ќе го убие Артур. Во петтата сезона од Мерлин, постариот и многу повеќе зрел Мордред се враќа и откако ќе го спаси Артур од Моргана тој станува витез. 24-годишниот Александер Влахос сега ја има улогата на Друидот чија судбина е да го убие Артур.
Во Chronicles of the Imaginarium Geographica од Џејмс А. Овен, Мордред е главниот злосторник. Во третата книга, Индиго кралот, се открива дека Мордред е роден како Мадок во едно место наречено Архипелаг на соништа, од каде што бил исфрлен бидејќи се обидел да ги искористи своите моќи за претскажување за да ја измени иднината. Тој и неговиот брат-близнак, Мирдин, биле синови на Улисес. Мордред бил протеран од страна на неговиот брат сè додека не му било дозволено да се врати за да се бори со Големиот крал, земајќи го името Мордред. Тој се бори со Мирдин, кој сега е Мерлин, го поразува, но потоа губи од Артур, синот на Мерлин и внукот на Мордред.
Други дела ја опишуваат оваа личност поинаку. Викторијанскиот поет Џорџ Август Симкокс напишал поема насловена како „Мордред, мојот господар“ од гледна точка на кучето на Мордред. Описот на „Медрот“ во Меч на зајдисонце од Розмари Сатклиф е прифатлив, но малку двосмислен, прикажувајќи го како производ на омразата од неговата мајка, неизбежлива за неговата судбина. Злобниот ден од Мери Стјуарт е напишан од негова перспектива и го прикажува како посочувствителен од обично, како жртва на судбината и сплетките на неговата мајка, која Стјуарт ја нарекува Моргоз, незаконска ќерка на Утер. Зимскиот принц од Елизабет Вејн го прикажува на сличен начин, млад бунтовник, несреќен поради манипулациите на својата мајка и неговата сопствена љубомора на неговиот законски полубрат Лу. Во Хрониките на воениот командант од Бернард Корнвел, Мордред е сакатиот, законски внук и наследник на Утер Пендрагон, а Артур служи како регент додека тој не стане полнолетен. Во Кругот на Пендрагон од Стивен Р. Лохед, Медрот дури е полу-Атлантијан (како и Мирдин), бидејќи Лохед ја става како негова мајка Моргиан (овде тетка на Мирдин) бегалка од Атлантис. Во Книгата на Мордред од Вивијан Венд Велд, Мордред е прикажан како главен лик во приказната, убивајќи еден злобен маѓепсник и заштитувајќи девојка која чита мисли, нејзината мајка, и вештерка наречена Нимуе, којашто ја подучувал Мерлин. Слично на ова, во Мордред, копилето од Даглас Клег, оваа личност е опишана не само сочувствителна, туку и херојска ( тој и Ланселот ја спасуваат Гвиневир од заговор за убиство), а во наредниот пресврт, тој е љубовник на Ланселот. Една приказна, насловена како Јас сум Мордред од Ненси Спрингер исто така го нарекува Мордред син на Артур. Мордред го мрази Артур бидејќи се обидел да го убие кога бил дете. Мордред пораснал надвор од Камелот, близу до морето. Исто така, Моргоз се спомнува како негова мајка. Тој имал куче кое се викало Гал. Сè што сакал било да биде сакан од својот татко.
Битка на Морава (1915)
Моравска операција или битка на Морава — операција преземена од страна на Првата бугарска армија помеѓу 14 октомври 1915 до 9 ноември 1915 година, како дел од стратегиската офанзивна операција на Армиската група Макенсен против Србија во 1915 година. Под команда на генерал-полковник Климент Бојаџиев, Бугарите ги зазеле утврдените области околу Пирот, Ниш и долината на реката Морава. Како резултат на тоа, српските сили биле принудени да се повлечат кон Косово и Метохија.
Битката продолжила 27 дена и Бугарите навлегле до 90 километри длабоко на српската територија. Србите имале 6.000 жртви.
NGC 4160
NGC 4160 — засега неутврден објект во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 мај 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4160 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
3 Еднорог
3 Еднорог (3 Monocerotis) — ѕвезда во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 6 јануари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, 3 Еднорог е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 5 m.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 1 м 50,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 35' 51".
Други поделби
Проучување на 3 Еднорог е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 271; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5353. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 899.
Тешањ
Тешањ — град и општина во северниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Зеничко-добојскиот кантон. Според податоците од пописот во 2013 година, Тешањ има 5.531 жител.
Историја
Сегашното име на градот за првпат се споменува во 1461 во повелбата на кралот Стефан Томашевиќ до неговиот чичко Радивој Остојиќ.
Во периодот од втората половина на 15 век и првата половина на 16 век, историјата на Тешањ била прилично хаотична. Босна била на местото каде најчесто била границата помеѓу Отоманското Царство и Унгарското Царство. Поради тоа, регионот често бил освојуван од двете страни. Од 1512 година Тешањ билбил вклучен во територијата на Отоманското Царство за неколку векови. Со доаѓањето на Османлиите во Босна во 15 век, голем дел од месното население го прифатил исламот. Во времето на Гази Ферхад-паша, градот доживеал економски развој и била изградена Ферхадиевата џамија (1563), која сѐ уште се наоѓа во стариот дел на градот. Гази Ферхад-бег починал во 1568 и бил погребан во дворот на џамијата.
Периодот на австриската окупација донесел прозападно уредување на градот. Во текот на овој период биле изградени градски патишта, зградата на општината, училишта, аптеки и болници. Во овој период бил отворен и првиот хотел во градот.
Од 1929 до 1941 година, Тешањ бил дел од Врбаска бановина на Кралството Југославија.
Список на државни водачи во 346 година
Ова е список на државни водачи во 46 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Мерлин
Мерлин — славен лик кој е најпознат како волшебникот од легендата за Артур. Општиот опис на овој лик најпрво се појавува во делото Historia Regum Britanniae од Џофри од Монмаут, напишано во 1136 г., а направено со соединување на претходни историски и славни ликови. Џофри ги споил постоечките приказни за Мирдин Вилт (Merlinus Caledonensis), северно-бритонски пророк и лудак што немал никаква поврзаност со кралот Артур, со приказните за романско-британскиот воен водач Амброзиј Аврелијан и од нив го создал ликот што го нарекол Мерлин Амброзиус (велшки: Мирдин Емрис).
Ликот којшто Џофри го направил, веднаш станал популарен, а особено во Велс. Подоцнежните писатели ја прошириле приказната за да создадат покомплетна слика за волшебникот. Традиционалната биографија на Мерлин го прикажува како камбион: роден од жена смртник, зачнат од инкубус, нечовечки извор од којшто ги наследува своите натприродни моќи и способности. Името на мајката на Мерлин обично не е наведено туку е дадено како Адхан во најстарата верзија на Проус Брут. Мерлин се преправа во стар мудрец и го помага раѓањето на Артур преку магија и интрига. Подоцнежните автори го опишуваат Мерлин како советник на кралот сè додека не биде маѓепсан и уапсен од страна на Дамата од езерото.
Име и етимологија
Името „Мерлин“ доаѓа од велшкото Мирдин, името на поетот Мирдин Вилт, еден од основните извори за создавањето на подоцнежниот славен лик. Џофри од Монмаут во своите дела го латинизирал името во Мерлин. Средновековниот Гастон Парис упатува дека Џофри го избрал терминот Мерлин, а не обичното Мердин со цел да ја избегне сличноста со англонормандскиот збор merde (на латински merda), што значи измет.
Келтицистот А. О. Х. Јарман го предложува велшкото име Мирдин, кое доаѓа од топонимот Caerfyrddi, велшки збор за градот, на англиски познат како Кармартен. Ова се спротивставува на славната, но погрешна народска етимологија дека градот бил именуван по поетот. Името Кармартен доаѓа од претходното романско име на градот, Моридунум.
Изворите на Џофри
Создадениот Мерлин на Џофри главно е основан врз Мирдин Вилт, наречен исто така Мерлинус Каледонесис, и Аурелиус Амброзиус, измислената верзија на историскиот воен водач Амброзиј Аврелијан. Првиот немал никаква поврзаност со Артур: во британската поезија тој бил поет што полудел откако поминал низ разни хорори за време на војната, ја напуштил цивилизацијата за да живее во шумата во 6 век. Џофри мислел на оваа личност кога го напишал своето прво преживувачко дело, Prophetiae Merlini (Пророштвата на Мерлин), за коишто тој тврди дека биле вистинските зборови на славниот лудак.
Пророштвата од Џофри не открива многу за минатото на Мерлин. Кога го вклучил пророкот во неговото следно дело, Historia Regum Britanniae, тој го дополнил описот со додавање приказни за Аурелиус Амброзиус, земени од Historia Brittonum од Нениус. Според Нениус, Амброзиус станал познат кога британскиот крал Вортигерн се обидувал да изгради кула. Кулата секогаш се рушела пред да биде завршена и неговите мудреци му рекле дека единствено решение било во темелите да стават крв од дете родено без татко. Се зборувало дека Амброзиус бил такво дете, но кога бил однесен пред кралот, тој ја открил вистинската причина за рушењето на кулата: под темелите се наоѓало езеро во кое имало два змеја што ја рушеле кулата со нивното борење. Џофри ја прераскажува оваа приказна во Historia Regum Britanniæ со мало дотерување, и на детето без татко му го дава името на пророкот-поет, Мерлин. Тој го одделува овој лик од Аурелиус Амброзиус, а за да ја разликува промената од Нениус, едноставно тврди дека Амброзиус е друго име за Мерлин. Тој продолжува со додавање на нови епизоди што го вметнуваат Мерлин во приказната за кралот Артур и неговите претходници.
Мерлин Амброзиус или Мирдин Емрис
Приказната на Џофри за почетокот на животот на Мерлин Амброзиус во Historia Regum Britanniae е основана врз приказната за Амброзиус во Historia Brittonum. Тој ја дотерува приказната, што ја почнува во Кармартен, Велс (Велшки: Caerfyrddin). Додека Амброзиус на Нениус на крајот открива дека тој е син на романски конзул, Мерлин на Џофри е зачнат во утробата на кралска ќерка од инкубус. Приказната за кулата на Вортигерн е сосема иста; подземните змејови, едниот бел, а другиот црвен, ги претставуваат Саксонците и Британците, а нивната последна битка ги наговестува случките што следат.
Џофри тука вметнува голем дел од пророштвата на Мерлин, земени од неговото претходно дело Prophetiae Merlini. Тој кажува само две понатамошни приказни за ликот. Во првата, Мерлин го создава Стоунхенџ како место за погребување на Аурелиус Амброзиус. Во втората, магијата на Мерлин му овозможува на Утер Пендрагон да влезе преправен во Тинтагел и да го зачне неговиот син Артур со Игрејн, жената на неговиот непријател. Овие епизоди се појавуваат во многу следни преработки на приказната на Џофри. Како што забележува Луис Торп, Мерлин изчезнува од расказот по ова; тој не го подучува и советува Артур како што е прикажано во наредните верзии.
Подоцнежни преработки на легендата
Неколку децении подоцна, поетот Роберт де Борон го прераскажал овој материјал во својата поема Мерлин. Само неколку стихови од поемата преживеале, но прозното раскажување станало популарно и подоцна поемата била вметната во две други романси. Во приказната на Роберт, како и во Historia на Џофри, Мерлин е зачнат од демон во девица како планиран Антихрист. Овој заплет е нарушен кога мајката му кажува на нејзиниот свештеник Блез за нејзината неволја; тие го крштеваат детето веднаш по раѓањето, ослободувајќи го на тој начин од моќта на Сатаната. Демонското наследство го обдарува Мерлин со натприродно знаење за минатото и сегашноста, што е добиено од Господ, кој му дава на момчето пророшко знаење за иднината.
Роберт де Борон ги истакнува моќта на Мерлин за променување на облици, неговиот хумористичен карактер и неговата поврзаност со Светиот Грал. Овој текст го вклучува Блез, господарот на Мерлин, којшто е прикажан дека ги запишува делата на Мерлин, објаснувајќи како тие станале познати и останале зачувани. Роберт се инспирирал од романот Roman de Brut од Вејс, англо-норманска адаптација на Historia од Џофри. Поемата на Роберт била препишана во проза во 12 век како Estoire de Merlin наречена и Вулгата или Проза Мерлин. Таа прво била дел од низа прозни верзии на поемите на Роберт и ја кажува приказната за Светиот Грал: донесен од Средниот Исток во Британија од страна на следбеници на Џозеф од Ариматеа, Гралот на крај бил заштитен од Персивал, витез на кралот Артур.
Прозата Мерлин содржи повеќе примери за тоа како Мерлин го менува својот природен облик. Тој се појавува како дрвосечач со секира на рамото, големи чевли, искинат капут, остра коса, и голема брада. Подоцна се сретнува во шумата во Нортамберленд од страна на следбеник на Утер, преправен во грд човек што води стадо животни. Потоа се појавува, прво како убав маж, а потоа како убаво момче. По неколку години, тој му се приближува на Артур, преправен во селанец што носи кожени чизми, волнен капут, качулка и колан од овча кожа. Тој е опишан како висок, црн и разбушавен, и како груб и насилен. На крај, се појавува како старец со долга брада, низок и подгрбавен, во стар искинат волнен мантил, кој носи бастум и води повеќе животни пред него (Лумис, 1927 г.).
Овие дела биле прилагодени и преведени на неколку јазици. Пост-вулгатата Suite била инспирација за првите делови на English language Le Morte d'Arthur од Сер Томас Малори. Во многу наредни средновековни дела се пишувало за Мерлин. Италијанското дело Пророштвата на Мерлин содржи многу пророштва на Мерлин (најчесто поврзани со италијанската политика во 13 век), некои од неговиот дух по неговата смрт. Пророштвата се испреплетени со епизоди што се однесуваат на делата на Мерлин и со разни авантури на Артур во коишто Мерлин воопшто не се појавува. Првата романса во стихови во која се спомнува Мерлин е Артур и Мерлин, којашто доаѓа од некои текстови и француското дело Ланселот-Грал.
Како што Артуровите митови биле прераскажувани и преправани, пророчките способности на Мерлин биле понекогаш ненагласени покажувајќи го како маѓепсник и постар советник на Артур. Од друга страна, во Ланселот-Грал пишува дека Мерлин никогаш не бил крстен и никогаш не правел добри дела во неговиот живот, само лоши. Средновековните приказни за Артур изобилуваат со недоследности.
Ракопис најден во Бат од 20-тите години на 15 век го прикажува Мерлин едноставно како му помага на Утер Пендрагон со неговата суптилност, веројатно но не со сигурност магија. Неговата улога можеби била преправена и додадена на таа на Амброзиј Аврелијан или пак тој бил направен во еден од омилените советници на Утер и ништо друго.
Во Ланселот-Грал и подоцнежните приказни, последниот пад на Мерлин доаѓа од копнежот по ловџиката Нивијан (или Нимуе, Нинијан, Нинуе, или Вивијан во некои верзии на легендата), којашто била ќерка на кралот на Нортамберленд. Во Потерата по Мерлин, на пример, Нивијан само што не заминала од палатата на Артур, но, со охрабрување од страна на Мерлин, Артур ја замолува да остане во замокот со кралицата. За време на нејзиниот престој, Мерлин се заљубува во неа и ја посакува. Нивијан, исплашена дека Мерлин ќе ја искористи со неговите магии, се заколнува дека никогаш нема да се заљуби во него, освен ако тој се заколне дека ќе ѝ ги каже сите свои магии. Мерлин се согласува, несвесен дека за време на подучувањето, Нивијан ќе ги искористи неговите моќи против него самиот, принудувајќи го да ја исполни нејзината заповед.
Кога Нивијан конечно тргнува за нејзината земја, Мерлин ја испраќа, придружен од својата верна помошничка Натали Нисим. Сепак, по патот, Мерлин има визија дека на Артур му треба помош во борбата со Морган ле Феј. Нивијан и Мерлин брзаат назад кон замокот на Артур, но мора да запрат да преноќат во една соба направена од камен, во којашто некогаш живееле двајца љубовници. Мерлин раскажува дека кога љубовниците починале, тие биле сместени во магичен гроб во собата. Таа ноќ, додека Мерлин спие, Нивијан, сè уште згрозена од желбата на Мерлин за неа, како и неговото ѓаволско наследство, му фрла магија и го става во магичниот гроб за да не може никогаш да избега и на тој начин да умре.
Смртта на Мерлин е различно раскажана во други верзии на расказот; маѓепсаниот затвор е опишан различно, како пештера (во Ланселот-Грал), голема карпа (во Смртта на Артур), невидлива кула, или пак дрво. Во неговата книга „Значењето на дрвјата: ботаника, историја, лекување, знаење“ Фред Хагенедер на 149-та страна кажува дека, „Според бретонска легенда, славниот и мудар Мерлин се искачил на Пајн оф Барентон (од bel nemeton, „Светата шума на Бел“), како што шаманите се искачуваат по Светското дрво. Овде, тој имал големо откровение и никогаш повеќе не се вратил во смртниот свет. Во подоцнежните верзии, Мерлиновото glas tann било погрешно преведено како „стаклена куќа“ ( анг. glass house). Тоа всушност е живо дрво (од Корнишкото glas „(вечно) зелен“, и tann, „свето дрво“) и од овие зборови доаѓа името на Гластонбери, во Сомерсет, Англија. Па така, според легендата, тоа е свето дрво во коешто душата на Мерлин го очекува неговото враќање.“ Во Prophetiae Merlini, Нивијан го затвора во шумата Броцелијанд со ѕидови од воздух, видливи како магла за другите, но за него како преубава кула (Лумис, 1927 г.). Ова не завршува добро за Артур, кој го изгубил својот најдобар советник. Друга верзија зборува дека Мерлин толку многу го налутува Артур, што тој му ја отсекува главата, го сече на половина, пали и колне Мерлин.
Приказни со Мерлин
Многу делови од приказната за Артур го вклучуваат Мерлин како лик. Марк Твен го прикажал Мерлин како негативна личност во неговата новела од 1889 год. Црнец од Конектикат во дворецот на кралот Артур. К.Т. Луис го искористил ликот на Мерлин Амброзиус во неговата новела од 1946 г. Таа страшна сила, третата книга од Трилогија на просторот. Мерлин исто така е прикажан во сериите на Т.А. Барон, Изгубените години на Мерлин и Големото дрво во Авалон.
Мерлин е главниот лик во колекцијата на Т.Х. Вајт Единствениот иден крал (од 1938 г. па наваму; целосна верзија 1958 г.) и Книгата за Мерлин. Мери Стјуард напишала влијателен квинтет на новели за Артур, со Мерлин како главен јунак во првите три: Кристалната пештера (1970 г.), Шупливите врвови (1973 г.) и Последното маѓепсување (1979 г.). Мерлин игра како современ лош човек во расказот на Роџер Зелазни „Последниот заштитник на Камелот“ (1979 г.), што победи во 1980 г. на Балрог наградите за кратка научна фантастика и е додадена во една епизода од телевизиската серија „Самрак“ во 1986 г. Кристин Џонс го истражува детството на Мерлин во Мерлин од Кармартен. Огледалото на Мерлин, од Андре Нортон, ја раскажува приказната за пола-човекот, пола-марсовец Мерлин.
Мерлин во серијата „Хари Потер“е познат како еден од најпознатите магионичари на сите времиња. На новото мрежно место, Потермор, Мерлин е опишан со поопширно биографско минато. Според Џ. К. Роулинг, Мерлин е роден некаде околу средновековната ера. За време на неговите тинејџерските години, тој присуствувал во школата за магија и волшебништво Хогвард и бил примен во Слитерин Хаус. Можно е да бил учен од Салазар Слитеријан, според времето во коешто живеел Мерлин.
Мерлин е важен лик во филмови и телевизиски програми, каде што најчесто е прикажан како учител или во улога на ментор, улога што тој ја дели со други волшебници и ликови поврзани со волшебници во славни приказни, како што е Гандалф Белиот. Еден од најпознатите филмови на Мерлин е Мерлин од анимираниот филм Мечот во каменот од 1963 г., направен според истоимената новела на Т. Х. Вајт. Во епизодата Мерлин, волшебникот од 1967 г. од телевизиската серија Временскиот тунел, Мерлин е опишан од Кристофер Кери. Ликот, што го глуми Никол Вилијамсон, има голема улога во филмот Екскалибур од 1981 г. Лоренс Наисмит го глуми Мерлин во филмската верзија на музичката драма Камелот (според Единствениот иден крал од Т. Х. Вајт). Во минисериите Мерлин од 1998 г., главниот јунак Мерлин (што го глуми глумецот Сем Неил) се бори против паганската божица Кралицата Маб.
Во 1981 г., телевизиската серија Г. Мерлин го прикажува Мерлин како тајно живее во современото општество на Сан Франциско. Во 2006 и 2007 г., телевизиската серија Ѕвездена порта СГ-1 ги користи Мерлин и легендата за Артур како главни точки на заплет. Во 2005 г., Мерлин се појавува како водач на Воадите од Бритонија и како татко на Гвиневир во Кралот Артур. Исто така, во 2007 г., филмот Последната легија го прикажува Мерлин (првично наречен Амброзинус) како друид и учител на последниот римски цар Ромул Август Цезар, како и неговиот син Артур.
Во 2008 г., телевизискиот канал БиБиСи направил серија, исто така наречена Мерлин, каде што Колин Морган го глуми Мерлин. Мерлин бил главниот јунак во научно-фантастичниот филм Мерлин и војната на змејовите од 2008 г. Серијата Доктор кој од 1989 г. епизода Бојно поле кажува дека легендата за Артур во нашиот свет е под влијание на вистински настани во некој паралелен свет, и дека Докторот е всушност Мерлин.
Во филмот Ученикот на волшебникот од 2010 г., современиот Њујорчанец Дејвид Статлер, кој го глуми Џеј Баручел, открива дека тој е последниот потомец на Мерлин и дека за да биде волшебник учел од Балтазар Блејк, одглумен од Николас Кејџ, поранешен ученик на големиот волшебник, па така можел да се бори со старата непријателка на Мерлин, Моргана којашто ја глуми Алис Криџ.
Во телевизиската серија Камелот од 2011 г., Џозеф Фајнс го глуми Мерлин. Ешли Кови, шкотски автор, историчар и археолог, и неговиот тим ја истражуваат Велика Британија за да ги најдат богатствата што Мерлин ги сокрил за кои се зборува во петтата епизода од првата сезона на „Потрага по легендата“.
Романо Проди
Романо Проди (Romano Prodi) (роден на година во Скандиано, Италија) е италијански економист и политичар, премиер на Италија во периодот од 1996-1998 и од 2006 до 2008. Бил и претседател на Европската комисија од 1999 до 2004 година.
Црква „Св. Мина“ - Емборе
Свети Мина (Ιερός Ναός Αγίου Μηνά) — црква во селото Емборе, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Во 1815 г. храмот е обновен од темел на местото на старата црква на сретселото. Емборе за кратко време било седиште на Мегленската епархија на крајот на XVIII и почетокот на XIX век, и „Св. Мина“ била катедрална црква.
По создавањето на Бугарската егзархија во 1871 г. речиси целото население на селото потпаднало под нејзиното врховенство и во 1885 г. со управно решение егзархистите ги добиле црквите „Св. Мина“, „Св. Димитриј“ и „Св. Константин и Елена“ (Еленица). Во 1895 г. патријаршискиот владика Јоаникиј Мегленски безуспешно се обидувал за завладее со „Св. Мина“ со аргументот дека во неа е погребан последниот емборски владика. Како последица од тоа, уапсени се претседателот на црковната општина поп Димитар, син му Крстe Димитров, чорбаџијата Никола Чирков, внук му Динката Чирков, учителот Иван Чеков и неколку жени, меѓу кои и сестрата на Димитар Македонски, Лена.
Опис
Во храмот има параклис „Света Анастасия Узорешителница“, на западната му страна има часовникова кула. До црквата е изградена копија на цариградската кула Галата. Соседната црква „Св. Софија“ е копија на истоимената црква во Цариград.
Бауц-Морганова класификација
Бауц-Морганова класификација — систем на класификација на галактичките јата според нивната морфологија разработен во 1970 г. од Лора П. Бауц и Вилијам Вилсон Морган. Ги дели јатата на три типа: I, II и III. Допуштени се и меѓутипови (I-II, II-III). Првочно постоел чевтрти тип, но истиот бил отфрлен пред конечното објавување на трудот.
Калау
Калау (Calau, Kalawa) — мал град во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија. Се наоѓа 14 километри јужно од Либенау и 27 километри западно од Котбус.
Географија
Градот Калау се наоѓа во средишниот дел на Долна Лужица, околу 27 километри западно од Котбус на источниот крај од природниот парк Долнолужички гребен, како и на јужниот крај од познатиот Шпревалд.
Во областа околу Калау се наоѓаат многу поранешни јагленокопи, кои сега се заштитени области за животните и растенијата. Многу места се препуштени на природата по нивното облагородување.
Дигитален фотоапарат
Дигитални фото-апарати, или дигитални камери Денеска, најпродавани фото-апарати, всушност, се дигиталните фото-апарати и тие наидоа на широка употреба помеѓу поголем број на луѓе и примена во сите сфери на животот и како такви, вградени се во многу други уреди од ПДА уреди и Мобилни телефони, па сè до внатрешноста на автомобилите.
Распространетоста на дигиталните фото-, денеска е поголема од било кога. Најзначајни произведувачи на светскиот пазар се: Канон, Никон, Олимпус, Панасоник, Сони, Тошиба, Пиксел и др.
Историјат фотографије
Првата фотографија добиена со помош на светлоста и мрачната кутија, „Камера опскура“, ја направил 1826 година Жозеф Нисефор Нијепс. На метални плочи од Калај и Олово премачкана со течен раствор на битумен (Асфалт) експозицијата траела девет часа, и таа фотографија е сочувана до денеска. Во 1838 година Французинот Луј Дагер пронаоѓа нова метода, тн. дагеротипија,во која нема негарив, туку фотографијата се прави директно. Независно од тоа 1835година Хенри Таблот од Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска/ Англија ја добил првата фотографија на  хартија. На тој начин, востановил дека процестот на позитив-негатив значајно придонел за понатамошниот развој на фотографијата. Фотографијата, понатамо оди со забразан тек и брзо се развива. Значајни личности кои придонеле за развојот на фотографијата се Арчер, Медокс и Фотографија је надаље ишла само узбрдним током и брзо се развијала. Значајне личности које су придонеле развоју су Арчер, Медокс и Кевин Истмен, а за фотографијата во боја се Дарон, браќата Лимијер и Лонд. Стивен Сасон, инженерот во Истмен Кодак, ја направил првата електронска камера 1975година. До крајот на 1990 година, дигиталните камери станаа вообичаени помеѓу потрошувачите. До средината на 2000 година дигитални фотоапарати во голема мерка ги заменија филмските камери, а денеска сите мобилни телефони имаат вградено дигитални фото-апарати.
Делови на дигиталните фото-апарати
Основни елементи на дигиталните фото-апарати се:
Дигитализација и формати на фотографијата
Дигитализацијата е процес на претворање на аналогниот сигнал во дигитален облик. За да се направи тоа, потребно е да се запише секој податок (светлоста) кој е проминал низ објективот и фотосензорот, односно да му се додели точно одреден број. Благодарејќи на дигитализацијата која овозможува полесно користење, обработка и размена на дигитализираните податоци од секој вид (музика, слики, филмови, книги и др.), дојде до револуција во развојот на информациската и комуникациската технологија.
Постојат различини техники на чување на фотографиите во компјутерот каде со одреден систем се зачувува меморија потребна за чување на фотографиите:
Принцип на работа кај дигиталните фото-апарати
Кага светлото проаѓа низ објективот, паѓа врз фото-сензорот. Сензорот за снимање на фотографии во дигиталниот фото-апарат е саставен од мрежа на поединечни фотоосетливи ќелии, осетливи на светлоста. Во зависност од интензитетот на секоја ќелија се ствара електричен напон во фотоелементот, пикселот. Тие напони се претвораат во сигнал кој се зајакнува до потребното ниво за нивна обработка. Во повеќето сетилни мрежи секоја ќелија е покриена со црвен, зелен или син филтер, па така реагира само на една од примарните бои (црвена, зелена или сина). Со оглед дека секој пиксел е прекриен со даден филтер, тој реагира само на тој спектар. Филтрите се распоредени во групата од по четири филтри, еден црвен, еден син и два зелени. Дополнителниот зелен филтер е присатан, затоа што, човечкото око е најосетливио на зелената светлост.
После тоа, се врши претворување на сигналот низ дигиталните податаци и во секој пиксел поединечно се придодава број, во зависност од јачината на светлото, и тогаш добиените податоци се проследуваат во процесот на понатамошна обработка. Во оваа фаза, електричните сигнали од секоја ќелија, сразмерно со јачината на паднатата светлост. За да информацијата се претвори во дигитална форма, сигналот мора да се дигитализира - на секој сигнал се доделува одреден број. После тоа, информацијата многу лесно може да се обработува Компјутер.
Некои дигитални фото-апарати, продолжуваат со процесот на обработка на подобрување на оштрината на фотографијата, а со тоа се собираат податоци за користените -{JPEG}- алгоритми. После обработката, дигиталната фотографија се складира (во однос на тврдиот диск или во меморијата). Првиот дел од процесот, бележењето на фотографијата со сензори, обично е многу брз, но обработката и складирањето траат малку подолго. За да се забрза тој дел на процесот, многу квалитетни фото-апарати имаат многу -{RАМ}--а, меморија за привремено складирање на фотографијата како обработка на снимките не би го попречила снимањето.
За да фотографијата се претстави на компјутерот, мора да се дигитализира - да се претстави во облик на матрица Пиксел. Тоа претставување, освен во дигиталниот фото-апарат, може да се врши и со помош на други дигитални уреди: Скенер, дигитална видео камера или компјутер. Дигиталниот (електронски) запис се нарекува бинарен и се состои само од два „збора“- 0 и 1. Дигиталните податоци бинарно се запишани и изгледаат, на пример: 01000001, или 01001101 и така натаму. Според тоа, во склад со содржината и намената на фотографијата, се одлучуваме за тоа колку информации треба да содржи таа фотографија. Одлуката за графичкиот формат на фотографија ја донесуваме водејќи сметка за техниките на компресијата со која графичкиот формат се поддржува. За уредување на фотографиите подобри се форматите во кои податоците не се компресирани воопшто или со компресија е без губитаци, но за приказ на фотографиите на веб, се користат формати кои користат алгоритми со висок степен на компресије.
Поделба
За основна поделба може да се смета поделбата на аматерска и професионална опрема, а некоја преодна категорија ја чинат полупрофесионалните или напредните аматерски апарати, при што е тешко да се одреди границата на поединечни категории. Подолу се наведени одликите на поедините видови на фото-апарати, нивните предности и недостатоци, како и групата на луѓето за кои е генерално наменета.