cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тенис на Летните олимписки игри 2012 - мажи поединечно
Сепак, само три дена подоцна, на 3 август 2012 година овој рекорд бил засенет од Роџер Федерер и Хуан Мартин дел Потро чиј натпревар во полуфиналето траел 4 часа и 26 минути, завршувајќи со победа на швајцарецот во третиот сет со 19-17. Ова не само што бил најдолгиот тениски натпревар во сингл во историјата на Олимписките игри, одигран на принципот во два добиени сета, туку и најдолгиот таков натпревар во Отворената ера, надминувајќи ги оние 4 часа и 3 минути во победата на Надал над Новак Ѓоковиќ на Мастерсот во Мадрид 2009.
Турнирот завршил со радост на домашната публика, откако британецот Енди Мари го победил Федерер во финалето, со 6-2, 6-1, 6–4, и со тоа го освоил златниот медал, одмаздувајќи се меѓу другото и за поразот претрпен од истиот противник на истиот терен четири недели претходно во финалето на Вимблдон. Федерер се обидел да стане само третиот тенисер којшто во својата кариера го комплетирал Златниот слем во поединечна конкуренција, по Андре Агаси и Рафаел Надал, но и само вториот (по Агаси) кој комплетирал кариерен Супер слем. Дел Потро, од Аргентина, го освоил бронзениот медал благодарение на победата со 7-5, 6-4, над освојувачот на бронзениот медал од 2008, Ѓоковиќ.
Златото на Мари, било прва победа на Велика Британија (и прв медал) во машка поединечна конкуренција откако Џозија Ричи победил во 1908 година; тоа бил вкупно четвртиот медал за земјата, надминувајќи ги трите на САД. Среброто на Федерер бил првиот медал на Швајцарија во поединечна конкуренција за мажи уште од златото на Марк Росет во 1992 година, додека Бронзата на Дел Потро била првиот медал за Аргентина во сингл во машка конкуренција.
Распоред
Турнирот траел од 28 јули до 5 август.
Мороишта
Мороишта — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Струшкото Поле, оддалечено само 3 километри северно од Струга.
Историја
Селото првпат се споменува во 1345 година во грамота на српскиот цар Стефан Душан како Моровиштех.
Во XIX век селото било дел од Охридската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мороишта живееле 250 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Мороишта имало 224 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 909 жители, од кои 903 Македонци, 2 Власи и 4 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 881 жител, од кои 807 Македонци, 1 Албанец, 2 Власи, 2 Срби и 69 лица без податоци.
Родови
Мороишта е македонско православно село, сите родови во селото се доселенички, во селото има постари доселенички родови, и понови.
Постари доселенички родови се: Иљовци (30 к.) се делат на Јановци, Клечкаровци и Лазаревци. Доселени се од селото Љубаништа, го знаат следното родословие: Климе (жив на 70 г. во 1980 година) Наум-Ристе-Јон-Иљо кој се доселил; Матлиовци (30 к.), доселени се после родот Иљовци, доселени се од некое село во областа Мат во Албанија; Малевци (10 к.) доселени се од некое село во Малесија; Бунчевци (4 к.), доселени се од соседното село Мислешево; Павлевци (8 к.) доселени се од соседното село Биџево; Прежевци или Анѓелевци (6 к.) потекнуваат од домазет кој дошол од селото Горенци; Араповци или Костевци (3 к.) имаат исто потекло како и Павлевци; Карамачовци (16 к.), Даљчевци (5 к.), Маџаровци (3 к.) и Ѓоршулевци (8 к.) доселеници се со непозната старина. Родот Маџаровци е најстар во селото.
Помлади доселеници: Брчевци (8 к.), Ташморуништанци (5 к.), Нережанци (5 к.), Модричанци (4 к.), Локовчанци (2 к.) и Пискупштинци (2 к.) ги носат имињата на селата од кои се доселени, тоа се Брчево, Ташмаруништа, Нерези, Модрич, Локов и Пискупштина.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Општествени установи
Манастир Свети Спас во Мороишта - осветен во 1997 година. Се наоѓа покрај реката Сатеска и е сместен помеѓу столетни дрвја. Еден од најубавите во струшката котлина.
Редовни настани
Секоја година во чест на празникот Вознесение Христово (Спасовден), во дворот на манастирот Свети Спас се организира вечерна забава со некој од македонските естрадни уметници.
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до крајот на 1940-тите:
Пот Аргир
Пот Аргир — катепан на Италија во најбурниот период од 1029 до 1031 година. Пот го заменил Христофор Бургар како катепан и веднаш морал да се справува со новите напади на Сарацените. Во 1031 година, тој бил поразен во Касано ал Јонио и заменет од Михаил Протоспатар.
Список на државни водачи во 1028 година
Ова е список на државни водачи во 028 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Францишак Бахушевич
Францишак Бахушевич (Францішак Багушэвіч, Franciszek Bohuszewicz, -  — белоруски поет, писател и адвокат, за кој се сметашал дека е еден од иницијаторите на модерната белоруска литература.
Биографија
Бахушевич е роден во Амбари Манор во Вилскиот уежд во Вилниската губернија (денес во Вилнус, Литванија). Бахушевич учествувал во јануарското востание од 1863-1864 година. По ова, Бахушевич ја напушти Белорусија да живее во Украина, кадешто студирал на правниот факултет во Нежин. Работел како адвокат во одбрана на правата на селаните. Откако била најавена амнестија за сите учесници на бунтот, датум за искачување на тронот на Александар III, тој се преселил со своето семејство назад во Вилнус. Таму работел во адвокатска канцеларија и му пишувал клаузули за списанието Крај на полски јазик. По попуштање на вените во Кушлјани, тој починал. Тој е погребан во селото Жупранњ во Ашмијаниската област.
Работи
Бахушевич бил иницијатор на критичкиот реализам во белоруската литература. Неговите дела се тесно поврзани со белорускиот фолклор. Објавил две стихозбирки Дудка биезарускаја и Смик биежаруски во Австроунгарија. Бахушевич ги објавувал своите дела под псевдонимите Мацеј Бурадок, Симон Решка з-пад Барисава.
Северозападниот дијалект на белоруски јазик е во основата на јазикот на неговите дела.
Четврта влада на Никола Груевски
11. влада на Македонија — орган на извршната власт во Република Македонија избран по предвремените парламентарни избори од 26 април 2014. На изборите коалицијата предводена од ВМРО-ДПМНЕ освоила најмногу гласови, а нејзиниот водач Никола Груевски добил мандат за формирање влада од претседателот Ѓорге Иванов. Новата влада била изгласана во Собранието на Република Македонија на 19 јуни 2014.
Состав на владата
Составот на владата на Македонија од 2014 година е следен:
Реконструкција на владата на 13 мај 2015
На 12 мај 2015 година оставка од функцијата министер си поднесоа:
Следниот ден на 13 мај 2015 година на функциите беа назначени:
На 15 септември 2015 година Собранието на РМ ја констатираше оставката на министерот за информатичко општество и администрација Иво Ивановски.
Сент Агнес (остров)
Сент Агнес (на корнски - Aganas) е најјужниот населен остров на Островите Сили, а местото Трој Таун Фарм на островот е најјужната населба во Обединетото кралство.
Опис
Порано мажите од Сент Агнес заработувале главно како кормилари на трансатланските бродски линии или на други бродови кои поминувале низ Англискиот канал (Ламанш). Денес главно занимање на островот е туризам и садење на луковичести цвеќиња. Сместувачките капацитети се ограничени, а Сент Агнес е единственото населено острово од Островите Сили кое нема хотел. Но постојат викендици, сместувања на основа на полупансион (B & B), камп, продавница за сладолед, мала пошта, продавница за намирници и продавница за поклони. Постои и паб (Туркс Хед) и кафич, но тие се затворени во зимскиот период.
Северниот и средниот дел од островот се најнаселени, додека јужниот крај (Винглентан Даун) е вресиште покриено со растението врес (Calluna vulgaris).
Други обележја
Од другите обележја на островот постои ортостат наречен Нагс Хед, што е висок, камен блок, кој е веројатно природна формација. Се претпоставува дека на овој остров биле погребани и бродоломниците од најголемиот бродолом во англиската историја, кој се случил во 1707 година и кога загинале околу 2000 морнари.
За Трој Таун лавиринтот се вели дека бил направен од синот на светилничарот во 1729 година, иако се претпоставува дека е и постар. Иако се нарекува лавиринт, тој е всушност извиткана кружна патека, која води до центарот преку девет кружни прстени. Оваа градба, освен тие во Скандинавија, е уникатна и изградена е од округи камења од плажата, и може да биде од викиншко потекло. Записите од нордиските саги кажувааат дека на Островите Сили доаѓале ограбувачи во втората половина на 12-от век. При неофицијалната обнова на овој објект во 1988 година можеби се уништени евентуалните докази за неговото потекло.
Црква
На островот постои истоимена црква Сент Агнес.
Спорт и општествени настани
Во летниот период (од крајот на април до октомври), секој петок навечер има бродски трки – Корниш Пилот Гиг со машка екипа, а во среда трките се со женска екипа. Обично по трките, следи собирање во локалниот паб. Пабот е отворен секој ден за време на летната сезона, а во тек на зима работи само во среда за квизот и плус уште една вечер.
Познати жители
Периглис котиџ била дом на орнитологот Хилда Квик која била и жител на Сент Агнес. Таа е и автор на книгата „Птиците на Островите Сили“ печатена 1964 година.
Алт Буков
Алт Буков (Alt Bukow) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Сент Агнес (остров)
Образование
На островот постои основно образование кое е дел од Академијата на петте острови на Островите Сили (порано се нарекувало Училиште на петте острови). Учениците од средно образование се школуваат на островот Сент Мери каде и престојуваат за време на работните денови сместени во интернат, а дома се враќааат за време на викендот.
Студентите се школуваат на универзитетите на копното во Велика Британија.
Екологија и природа на островот
Повеќе од една третина од островот Сент Агнес е прогласена за заштитена зона според SSSI (англ. Sites of Special Scientific Interest). Јужниот дел од островот Винглентанг Даун е познат по своите вресишта – пустарски предел обраснат со вресови, со степски, суви, тревнати површини и карпесто крајбрежје. Овој предел е единственото место во Велика Британија каде расте посебна врста на папрат (Ophioglossum lusitanicum). Други ретки растенија се орхидејата (Spiranthes spiralis) и раната ливадска трева (Poa infirma). Во северниот дел од островот се наоѓаат Големиот и Мал базен, единствените базени со слатка вода на островот, кои се исто така вбројани во заштитена зона според SSSI. На Големиот базен се забележуваат докази дека бил полавен од цунамито, предизвикано од големиот земјотрес во Лисабон во 1775 година. Растителноста на островот е под влијание на зголемена соленост, посебно при поголемите морски приливи во зимскиот период. Затоа овде можат да виреат специфични растенија, приспособени на посолен терен како што се Juncus gerardi и Scirpus maritimus. На околните тревнати површини, кои се и игралишта за крикет, растат повеќе видови детелини: Trifolium occidentale, T. suffocatum, и T. subterraneum.
Птици преселници
Сент Агнес е посетен од страна на набљудувачи на птици, особено за време на т.н „Сили сезона “ која трае септември и октомври и кога доаѓаат птиците преселници. Меѓу бројните птици преселници кои се наоѓаат тука, во овој период, а кои за првпат се видени во Велика Британија се следниве:
во прилог
Меѓу ретки птици преселници видени во други периоди од годината се следниве:
Наводи
<references group="" responsive="">
Вера Фишер
Вера Лусија Фишер (Vera Lúcia Fischer) e позната бразилска глумица која има настапувано во многубројни филмови и теленовели.
Животопис
Вера Фишер е родена во државата Санта Катарина на југот на Бразил во 1951, поточно во градот Блуменау полн со германски емигранти. На 18 години е одбрана за мис на Бразил и учествувала на конкурсот на мис Универзум во САД. По враќањето во земјата решила да живее во Рио де Жанеиро каде ја започнува кариерата на фотомодел и кино глумица.
Почнува во Глобо телевизија со серијата „Магично огледало“. Веднаш потоа се опробува и во театарот со делото „Лос Десинибидос“ од Роберто Атхајде. ВО 1982 ја добива наградата Ер Франс за најдобра глумица за работата на филмот „Љубов, моја голема љубов“ на Валтер Хуго Кури. Фишер вели дека ѝ било многу тешко да се ослободи од имиџот на секс симбол на почетокот на кариерата, сѐ додека не го докажала нејзиниот талент за драма.
Доказ за тоа се нејзините глумечки и кинематографски остварувања на делата на еден од најважните бразилски драматурски Нелсон Родригес. Играла главни улоги во сериите на Глобо како на пример, „Мандала“, (мини серија), „Риашо Доси“, „Агосто“, и театарската претстава „Магбет“.
Фишер учествувала на повеќе од 10 теливизиски серии и мини серии. Вера има син од бракот со глумецот Фелипе Камарго. Нејзината ќерка Рафаела е од нејзиниот прв брак со глумецот Пери Салес и ги следи чекорите на мајка ѝ.
Јордан Поп Јорданов - Орцето
за други значења видете Јордан Поп Јорданов (појаснување)
Јордан Поп Јорданов - Орцето (или само Орце; Велес, 1881 – 17 април 1903) — македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии кој кон крајот на април 1903 година ги извршил познатите Солунски атентати врз објекти кои целосно или делумно биле во сопственост на западноевропските капиталистички земји и турските власти.
Животопис
Роден е во Велес, како помлад брат на македонскиот револуционер Миле Поп Јорданов. Се школува во родниот град и Солунската бугарска машка гимназија. Како шестокласник го прекинува образованието и заминува во Софија од каде се префрла во Солун.
Тој е еден од поистакнатите членови на Гемиџиите, а подоцна и негов водач. Претходно среќавајќи се со Слави Мерџанов во Цариград (1899), ја прифаќа неговата идеја за минирање на Отоманската банка во Солун и настојува да ја реализира.
Договорено е подземниот тунел до банката да се копа од изнајмениот дуќан берберница на Владимир Пингов. Тунелот ќе биде прокопан во одредениот рок, но акцијата ќе биде одложена.
На 29 април 1903 тој ќе го активира динамитот во прокопаниот тунел и ќе ја крене во воздух Отоманската банка. Потоа фрла бомби пред хотелот „Салоник“.
Загинува херојски на 30 април 1903 во куќата во која што живеел, фрлајќи ги последните бомби врз турските војници кои го држеле под опсада.
Историски погледи
Орцето бил голем идеалист. Тој и со својата смрт сакал да биде корисен за револуционерното дело и својата татковина Македонија.
Рагезен
Рагезен — село и поранешна општина во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009, е дел од градот Косвиг.
Јордан Поп Јорданов - Орцето
Историски погледи
Тој непосредно пред Солунските атентати се осигурал во друштвото Њујорк на 10.000 франци и тоа на иметото Симеон Радев. Орцето го замолил Симеон Радев осигураните 10.000 франци по неговата смрт да му ги предаде на Борис Сарафов затоа што тој им дал 10.000 франци на Гемиџиите и ги помагал на разни начини. Во писмотото до Радев, тој истакнал:
Нагоре (филм)
Нагоре (Up) e американски анимиран филм од 2009 продуциран од Pixar, и дистрибуиран од страна на Walt Disney Pictures. Овој филм за првпат беше прикажан во кино салите низ Северна Америка на 29 мај 2009, а во Обединетото Кралство на 9 октомври 2009. Овој филм беше и првиот анимиран филм кој го отворил Канскиот филмски фестивал.
Нагоре е вториот филм режиран од страна на Питер Доктер по анимираниот филм од 2001, Чудовишта. Нагоре е десеттиот долгометражен филм продуциран од студиото Пиксар, и првиот во кој се користи новата „Disney Digital 3-D“ технологија. Гласовите на главните ликови ги позајмуваат глумците Едвард Аснер, Кристофер Пламер, Боб Петерсон, и Џордан Нагаи.
Филмот ги следи авантурите на еден намуртен стар човек по име Карл Фредриксен и еден млад природен истражител по име Расел. Тие летаат низ Јужна Америка со куќа на која се заврзани илјадници балони со хелиум. Филмот беше позитивно прифатен од страна на публиката и критичарите и има зачудувачки рејтинг од 98% на мрежното место Rotten Tomatoes.
Ивановски плоштад
Во текот на својата историја, на овој плоштад се наоѓале неколку владини тела. Но, по заземањето на власта од страна на комунистите, плоштадот бил значително проширен, особено кога биле разрушени неколку објекти во 1930-тите.
Меѓународен аеродром Киев
Аеродромот Киев (украински: Міжнародний аеропорт Київ) е аеродром кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Аеродромот се наоѓа 8 километри југозападно од центарот на Киев. Аеродромот има меѓународен статус, и главно се користи за домашни летови. Една од неговите писти има должина од 2.310 метри и ширина од 45 метри.
Референдум во Општина Дојран (2020)
Референдум во Општина Дојран (2020) — референдум на локално ниво кој се одржал во Општина Дојран на 2 февруари 2020 година.
Граѓаните на овој референдум гласале за склучување договор за јавно-приватно партнерство за комуналните услуги, водовод и канализација.
Овој референдум бил успешен поради тоа што гласале повеќе од половина од вкупниот број на регистрирани гласачи. Мнозинството граѓани гласале против, поради што Општина Дојран ќе ја прекине постапката за создавање ново комунално претпријатие, кое требало да стопанисува со услугите водовод и канализација во наредните 30 години.
Ам Залцхаф
Ам Залцхаф (Am Salzhaff) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Список на државни водачи во 972 година
Ова е список на државни водачи во 72 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Lufthansa CityLine
Lufthansa CityLine GmbH е авиокомпанија заснована во Келн, Германија. Авиокомпанијата е регионална авиоподружница на Луфтханза и член на Луфтханза Регионал мрежата. Lufthansa CityLine е најголемата регионална авиокомпанија во Европа. Главна база е Аеродромот Келн/Бон, со централи на аеродромите во Хамбург, Франкфурт, Диселдорф и Минхен.
Историја
Авиокомпанијата беше оформена од страна на Ostfriesische Lufttaxi (OLT) ВО 1958 година, и го доби името Ostfriesische Lufttransport (OLT) во 1970. Беше преименувана и реорганизирана како DLT Luftverkehrsgesellschaft mbH на 1 октомври 1974 и започна да соработува со Луфтханза во 1978 година со операции на кратки одредишта. Во Март, 1992, авиокомпанијата постана целосна регионална подружница на Луфтханза и беше преименувана во Lufthansa CityLine.
Одредишта
Заклучно си јули 2007, Lufthansa CityLine сообраќа на следниве одредишта:
Флота
Флотата на Lufthansa CityLine ги вклучува следниве авиони:
Просечната старост на авионите е 8.3 години. На 22 Ноември, 2008, Lufthansa CityLine донесе одлука да ја намали својата Bombardier CRJ200 флота за околу 60% до средината на 2009. Причината позади таа одлука беше дека авионите станале премногу скапи за одржување.
Лиза Џерард
Лиза Џерард (родена ) — австралиска пејачка.
Образовен роман
Поимот образовен роман се однесува на книжевниот жанр bildungsroman (изговор на германски: [ˈbɪldʊŋs.ʁoˌmaːn]; роман на созревање). Станува збор за романи кои раскажуваат за духовниот и морален развој на протагонистот од младоста до зрелоста.
Историја
Терминот е кованица на филологот Карл Моргенстерн кој во 1819 година бил спомнуван на неговите универзитетски предавања и подоцна јавно бил повторен од Вилхелм Дилтaj кој го легитимирал во 1870 година и го популаризирал во 1905 година. Жанрот дополнително бил карактеризиран со голем број на формални и тематски белези. Терминот роман за созеравање понекогаш се користи наизменично со bildungsroman, но неговата улога е обично поширока и помалку техничка. Раѓањето на Bildungsroman нормално датира од објавувањето на Курсот на Вилхелм Мистер од Јохан Волфганг Гете во 1795 – 96 година. Иако овој роман се појавил во Германија, тој имал големо влијание најпрвин во Европа и подоцна низ целиот свет. Томас Карлајл го превел романот на Гете на англиски јазик, и по неговото издавање во 1824 година голем број британски писатели пишувале романи инспирирани од него. Во 20 век се проширил во Германија, Велика Британија, Франција и неколку други земји од целиот свет.
Осврт
Bildungsroman раскажува за растењето или созревањето на чувствитела личност која трага по одговори и искуство. Жанрот се развил од народни приказни за неискусниот, најмлад син кој заминувале низ светот да ја бараат својата среќа. Обично на почетокот на приказната има емоционална загуба која го тера протагонистот да замине на неговото патување. Во овој роман целта е созревање и протагонистот ја постигнува постепено и со потешкотии. Жанрот обично содржи конфликт помеѓу главниот лик и општеството. Обично, главниот јунак постепено ги прифаќа вредностите на општеството и на крај тој е прифатен во заедницата – неговите грешки и разочарувања се завршени. Во некои дела, главниот лик е способен да им помогне и на дргите по неговото созревање. Има многу варијации и подвидови на Bildungsroman кои се фокусираат на развојот на поединецот. Entwicklungsroman ( развоен роман ) е повеќе приказна за општ развој отколку за самоцивилизирање. Erziehungsroman ( образовен роман ) обрнува внимание на подучувањето и формалното школување додека пак Künstlerroman ( уметнички роман ) се однесува на развојот на уметникот и го прикажува саморазвивањето.
Мике Тенисен
Мике Тенисен (Mike Teunissen; р. ) — холандски професионален велокрос и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Возел на Светското друмско првенство и ја освоил трката под 23 години на Светското првенство во велокрос 2013. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Во јули 2019 година, Тенисен ја освоил воведната етапа на Тур де Франс 2019, при што ја освоил и жолтата маичка.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал
Басторф
Басторф (Bastorf) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Фридрих Хебел
Рани години
Родителите на Фридрих Хебел биле ѕидар и ќерка на чевлар.
Во 1819 тој го посетувал народното училиште и кратко време работел како ѕидарски чирак. Општествената положба на семејството значително се влошила кога морале да ја напуштат куќата поради долг на таткото. По смртта на таткото во 1827 Хебел станал писар, но живеел многу скромно и морал да дели собичка под скалите со некој кочијаш. Смеел да чита книги од библиотеката на својот господар и тоа го правел со задоволство. Во овој период настанале и неговите први песни.
Почнал да ги објавува песните во разни списанија и издавачката на едно од нив го забележала и почнала финансиски да му помага. Во 1835 му помогнала да се пресели во Хамбург, каде што работел во Научниот сојуз и ја запознал Елиза Лензинг. Се вљубил во неа, а таа го поддржувала во неговата творечка дејност. На 18 март 1835 започнал да води дневник.
Во 1836 добил стипендија и се преселил во Хајделберг, но и покрај стипендијата немал доволно финансиски средства да се издржува. На 12 септември тргнал пеш преку Стразбур, Штутгарт и Тибинген, за на 29 септември да стигне во Минхен. Таму живеел кај столарот Антон Шварц, кој веројатно служи и како основа за ликот на „столарот Антон“ во драмата Марија Магдалена (1843).
Врв на творечката дејност
Една година подоцна им се родил син, Макс Хебел, а истата година Хебел ја завршил трагедијата Јудит. Премиерата на оваа драма се случила на 6 јули 1840 во Берлин и настанот многу го израдувал Хебел. Наредната година драмата била и испечатена и со тоа неговото име станало познато во Германија.
Неговата прва збирка песни била објавена во 1842. Набрзо потоа Хебел заминал за Копенхаген, каде што добил двогодишна стипендија за патувања од данскиот крал Кристијан VIII. Со стипендијата заминал во Париз, каде меѓу другото се запознал со Хајнрих Хајне.
Во овој период започнал да страда од ревматизам на зглобовите, разменувал писма со Елиза во кои имале чести и интензивни несогласувања, ја пишувал граѓанската трагедија Марија Магдалена, која ја завршил во декември 1843. Во меѓувреме во Хамбург починал син му Макс.
Во Виена, каде што Хебел живеел сѐ до својата смрт, во 1846 година се оженил со глумицата Кристина Енгхаус, која ја запознал во театар. Нивни деца биле синот Емил и ќерката Кристина („Тити“).
Со венчавката се стабилизирала и неговата финансиска состојба, што му овозможило непречено да му се посвети на книжевното творештво. Во овој период пред сѐ пишувал драми што биле добро прифатени од јавноста во Виена. Неговото најупешно дело е граѓанската трагедија Марија Магдалена од 1843 година.
Преписката со Елиза набрзо престанала, иако таа се спријателила со неговата нова сопруга и дури ѝ го испратила да го воспитува синот Ерик.
Смрт
Во последните години од животот сѐ повеќе страдал од ревматизам, веројатно како последица на раните години помината во сиромаштија пред да се пресели во Виена. Сепак, и по преселбата патувал низ Австрија.
Починал на 13 декември 1863 во својот стан на возраст од 50 години. Погребан е до својата сопруга.
Неговите внуки Кристина и Тереза станале глумици, исто и како неговата сопруга.
Поважни дела
Јудит (1840)
Геновева: трагедија во 5 чина (1843)
Матео (1841)
Песни (1842)
Мојот збор за драмата (1843)
Песни и епиграми (1845)
Марија Магдалена: граѓанска трагедија во три чина (1844)
Ана (1847)
Трагедија во Сицилија (1847)
Господин Хајдфогел и неговото семејство (1848)
Молох (1849–1850)
Кравата (1849)
Рубинот (1851)
Агнес Бернауер (1851)
Мајка и дете (еп) (1857)
Нибелунзите (1861)
Верна љубов
Дневници
Михаил Протоспатар
Михаил Протоспатар — византиски катепан на Италија од 1031 до 1033 година. Тој бил испратен во Бари откако неговиот претходник, Пот Аргир, загинал во битка со Сарацените кои го освоиле Касано ал Јонио во Калабрија. Михаил бил висок и возвишен претставник на царскиот двор во Цариград. Тој држел неколку високи титули. На врвот на својата кариера, неговата целосна титула била: „Чемберлен, катепан на Италија, и крит на едрата и хиподромот“. Крит најверојатно е службеник задолжен зза спроведување на барњата за прием кај царот. Михаил пристигнал во италија на почетокот на 1032 година со нова армија, која не била составена само од регрути од Запад или пак од помошници, туку имало и елитни единици од Мала Азија и Сирија. Не е познато што се случило со оваа голема армија, сепак, во 1033 година бил заменет од Константин Оп.
Скокови во вода на светското првенство во водени спортови 2009 - скок 1м во женска конкуренција
Резултати
Зелената ги означува финалистите
Ново Село (Струшко)
Ново Село — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ново Село живееле 34 жители, сите Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 280 жители, од кои 235 Албанци и 45 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 228 жители, од кои 162 Албанци, 53 останати и 13 лица без податоци.
Родови
Ново село е албанско село, а имало и македонски и ромски родови.
Владимир Пингов
Владимир Пингов (познат и како Владе Пингов и Ладе Пингов) — македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии, извршител на познатите Солунски атентати во 1903 година.
Животопис
Роден е во Велес. Се одликувал со весел дух и неверојатна ладнокрвност која ќе влијае смирувачки врз неговите другари во решавачките моменти.
Пред изршувањето на солунските атентати изнајмува дуќан-берберница во Солун, кој бил само камуфлажа на акцијата за прокопување на подземен тунел што водел до Отоманската банка.
Заедно со Марко Бошнаков на 29 април 1903 година, ќе се обидат да ги кренат во воздух Топането и хотелот „Вардар“.
Меѓутоа ненадејно ги пресретнуваат турски војници. Во престрелката Бошњаков е заробен, а тој загинува.
Хилма Борелиус
Хилма Јохана Улрика Борелиус (1869–1932) била книжевна историчарка која станала првата жена доцент на Лундскиот универзитет во 1910 година и заменик професор во 1922 година. Во 1931 година објавила историја на скандинавската литература на германски: Die Nordischen Literaturen. Handbuch der Literaturwissenschaft. Како силна поддржувачка на движењето за право на глас, таа претседавала со здружението на жени во Лунд, Föreningen för kvinnans politiska rösträtt i Lund, од нејзиното основање во 1903 до 1908 година. Борелиус често придонесувала со написи за женски авторки во списанијата за право на глас за жени Дагни и Херта. Во текот на животот, таа правела се што можела за да го зајакне статусот на жените на шведските универзитети.
Ран живот и образование
Родена во Лунд на 18 декември 1869 година, Хилма Јохана Улрика Борелиус била ќерка на филозофот Јохан Јакоб Борелиус (1823–1909) и неговата сопруга Хедвиг Аугуста Вилхелмина, родено Лонбом (1839–1917). Таа била воспитана заедно со нејзиниот помал брат во добро ситуиран дом полн со книги, поттикната од нејзината мајка да се заинтересира за литературата. Кога имала 12 години, таа посетувала женско училиште во Лунд, добивајќи го сертификатот за завршување на училиштето како приватен ученик во градското катедрално училиште во 1891 година. Влегувајќи во Лундскиот универзитетЖ истата година, таа прво слушала предавања по филозофија од нејзиниот татко, пред да студира историја на уметност и литература, како и романски јазици, што довело до нејзиното дипломирање во 1895 година. Во 1893 година, таа се приклучила на новоформираното здружение на студентки во Упсала, каде што развила блиско пријателство со нејзината претседавачка, историчарката Лидија Валстром, која исто така била жестока застапничка за правата на жените. Во 1900 година, Борелиус основала и претседавала со женско студентско здружение во Лунд, Lunds Kvinnliga Studentförening. Меѓу оние кои зборувале на неговите состаноци биле Амалија фон Хелвиг, Шарлот Гилман, Роза Мајредер и Викторија Бенедиктсон. Некои од разговорите биле објавени во Дагни, кој подоцна станал Херта.
Кариера
Во 1910 година, таа била првата жена на Лундскиот универзитетЖ што ја добила титулата „доцент“, со фокус на поновата книжевна историја. Титулата ја потврдувала академската способност, но не била придружена со плата. Како резултат на тоа, Борелиус го продолжила своето истражување дома, објавувајќи биографии на Карл Густаф фон Бринкман и серија статии во списанија. Во 1922 година, таа била воодушевена што била назначена за платен заменик професор на Лундскиот универзитетЖ. Таа била единствената жена наставник меѓу 70-те академици на универзитетот. Во 1925 година, таа била поттикната од германскиот професор по литература Оскар Валцел да напише историја на скандинавската литература на германски јазик. Насловен како Die Nordischen Literaturen. Handbuch der Literaturwissenschaft, била објавен во 1931 година, добивајќи мешани критики.
Правата на жените
За време на нејзините многу години на Лундскиот универзитетЖ, Борелиус продолжила да биде силна поддржувачка на правата на жените, активно учествувајќи во движењето за право на глас. Таа напишала многу статии во списанија за писателки и придонела со есеи за Фредрика Бремер. Како дел од серијалот Свенска Квиннор, таа објавила популарна биографија на поетесата Хедвиг Шарлота Норденфлихт. Покрај основањето и претседавањето со здружението на студентки во Лунд, таа била активна во академското женско здружение на Стоххолм, Akademiskt bildade kvinnors förening. Таа оставила 50.000 шведски круни на универзитетот како средства за финансирање стипендии за талентирани студентки.
Хилма Борелиус починала во Лунд на 28 јануари 1932 година. Таа е погребана во градскиот Östra kyrkogården.
NGC 4687
NGC 4687 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4687 се споменува и како UGC 7958, MCG 6-28-31, MK 442, CGCG 188-21, KUG 1244+356.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4687 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 4687 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 21' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 118°.
Други поделби
Проучување на NGC 4687 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43157. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2533. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 105.
IC 1017
IC 1017 — галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1017 се споменува и како CGCG 503-2, CGCG 502-122, KUG 0135+331.
Откривање
Објектот е откриен на 13 ноември 1903 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1017 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. IC 1017 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 38 м 26,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 21' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 129°.
Други поделби
Проучување на IC 1017 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6068.
Кристијан Киву
Кристијан Еуген Киву (роден на 26 октомври 1980 година) е романски поранешен фудбалер. Тој обично играл како лев бек, но исто така бил користен и како централен дефанзивец.
Кариера
Тој ја започнал својата кариера во својот роден град во фудбалскиот клуб Решица, пред да се преселил во Университатеа од Крајова во 1998 година, пред да се приклучи на холандскиот клуб, Ајакс една сезона подоцна. Неговите изведби како капетан на Ајакс, биле инспирација за трансфер од €18 милиони евра во Рома во 2003 година. Киву го освоил Купот на Италија, во неговата последна сезона од четирите одиграни за Рома пред да направи трансфер во  Интер, каде што го поминал остатокот од неговата кариера пред да се пензионира во 2014 година.Неговите почести во Интер вклучуваaт тројка од италијанската лига, домашниот куп и Лигата на шампионите во 2010 година.
Киву својте 75-те репезентативни настапи ги одиграл меѓу 1999 и 2010 година, и бил дел од фудбалската репрезентација на Романија на Европските првенства во 2000 и 2008 година.
По пензионирањето, тој станал еден фудбалските критичари за италијанските телевизиски станици Скај Спорт и сега Fox Sports. Тој е, исто така, технички набљудувач на УЕФА.
Букурешки договор (1918)
Букурешки договор (1918) – мировен договор меѓу Романија и спротивставените Централни сили по застојот фронтот во 1917 година. Романија останала изолирана по руското еднострано излегување од Првата светска војна (види Фокшанско примирје и Брест-литовски договор)
По ултиматумот на Централните сили објавен за време на средбата меѓу кралот Фердинанд I и Отокар Чернин, австроунгарскиот министер за надворешни работи, на 27 февруари (ст. ст. 14 февруари) на железничката станица во Ракачуни, кралот Фердинанд го свикал Крунскиот совер на 2 март (ст. ст. 17 февруари) во Јаш, романската престолнина во егзил. После долги и тешки дискусии, кои траеле 3 дена, и покрај силното спротивставување на кралицата Марија и генералот Константин Презан, Крунскиот совет решил да го прифати ултиматумот и да испрати претставници во Буфтеа да преговараат прелиминарен мировен договор. Прелиминарниот мировен договор бил склучен на 5 март 1918 година (ст. ст. 20 февруари), со кој Романија ги прифатила промените на границите во корист на Австроунгарија, да ја отстапи цела Добруџа, да демобилизира најмалку 8 дивизии, да ја напушти австроунгарската територија која сè уште ја поседувала и да им овозможи премин на трупите на Централните сили низ Западна Молдавија и Бесарабија кон Одеса.
Александру Маргиломан, тогашниот премиер на Романија, го потпишал конечниот договор во палатата Котрочењ, Букурешт, на 7 мај 1918 година (ст. ст. 25 април) и истиот бил ратификуван од Комората на пратениците на 28 јуни и од Сенатот на Романија на 4 јули 1918 година. Меѓутоа, кралот Фердинанд одбил да го потпише или објави.
NGC 2472
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2472 се споменува и како MCG 10-12-39, CGCG 287-19.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2472 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 2472 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 41,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 42' 4".
Други поделби
Проучување на NGC 2472 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22364. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Степски Волк
Степскиот Волк (германски: Der Steppenwolf) е роман на германско–швајцарскиот писател Херман Хесе, првично објавен во Германија, во 1927 година. Книгата е насловена по осамениот степски волк, поради тоа што во неа се комбинирани автобиографски и психоаналитички елементи. Приказната, во голема мера, открива длабока криза во духовниот свет на Хесе во 1920-те, отсликувајќи ја растргнатоста на протагонистот меѓу неговата хуманост, од една страна, и волчјата агресија, од друга.
Историјат на романот
Во 1924 година, Херман Хесе се оженил со пејачката Рут Венгер, но по неколку недели го напуштил Базел и се вратил дури на крајот од годината. По неговото враќање, тој изнајмил посебен стан со што ја зголемил својата изолација. По едно кратко патување во Германија со Венгер, Хесе речиси целосно престанал да се гледа со неа. Чувството кое резултирало од изолацијата и неможноста да воспостави траен контакт со надворешниот свет воделе до зголемен очај и мисли за самоубиство. Така, Хесе почнал да го пишува романот „Степскиот волк“. Како предвесник на книгата, во 1926 година, тој ја објавил збирката песни „Кризата“, додека романот зилегол од печат во 1927 година. Првото издание на англиски јазик се појавило во 1929 година, при што во Обединетото Кралство го издал Мартин Сикер, а во САД го издале „Хенри Холт и компанијата“.
Резиме
Книгата е претставена како ракопис на протагонистот, средновековен човек Хари Халер, оставен на случаен познаник, внукот на неговата газдарица. Познаникот додава негов предговор и потоа ја објавува скриптата. Насловот на оваа „вистинска“ книга во книга е „Сведоштвата на Хари Халер (Само за лудаци)“. Уште на почетокот, херојот е обременет од рефлексиите на неговото лошо приспособено битие на секојдневниот свет. За време на неговите бесцелни талкања низ градот, тој налетува на лице кое носи реклама за волшебен театар и му дава мала книга, со наслов „Расправа за степскиот волк“.
Оваа расправа, впрочем целосно цитирана во текстот на романот што го чита Хари, се однесува на Хари по име и го погодува бидејќи тој се опишува самиот како необичен. Тоа е расправа на човек кој верува дека поседува две природи: една висока, духовната природа на човекот, додека другата е ниска, животинска, “ онаа на волк од степите”. Овој човек е заплеткан во нерешлива борба и никогаш не е задоволен со ниту една од природите бидејќи тој не може да види подалеку од овој самооформен концепт. Брошурата ја објаснува повеќестраната и недефинираната природа на секоја човечка душа, кое Хари или е неспособен или не сака да го признае. Таа исто така дискутира за неговите намери за самоубиство, опишувајќи го како еден од луѓето самоубијци кои длабоко во себе знаат дека еден ден ќе си го одземат животот. Но, за да се спротивстави на тоа, тој ќе го зголеми својот потенцијал да биде голем, да биде еден од “ Бесмртниците”
Обидувајќи да го одложи враќањето дома ( каде планирал да се самоубие ), Хари во поголемиот дел од ноќта бесцелно шета низ градот , конечно запирајќи да се одмори покрај сала за танцување каде што налетува на млада жена , Хермине која бргу го препознава неговиот очај. Тие долго зборуваат : Хермине неизменично го исмева самосожалувањето на Хари и не ги одобрува неговите објаснувања во врска со неговиот начин на живот, на негово изненадно ослеснување. Хермине му ветува втор состанок, и му дава на Хари причина да живее ( или барем значителен изговор да продолжи да живее ) која тој нестрпливо ја прифаќа. Во текот на следните неколку недели, Хермине го воведува Хари во благодетите на она што тој го нарекува буржоазија. Таа го учи Хари да танцува, го наведува на повремена употреба на дрога , му наоѓа љубовница ( Марија ) и , најважно , го тера да ги прифати овие задоволства како легитимни и достојни аспекти за исполет живот.
Волшебниот театар
Хермине исто така го запознава со мистериозен саксофонист по име Пабло, кој се чини дека е токму спротивното од она што Хари го смета за сериозен, внимателен човек. По присуствувањето на раскошен маскенбал, Пабло го води Хари во неговиот метафоричен “Волшебен театар”, каде што грижите и мислите со кои се соочува неговата душа се распаѓаат додека тој се поврзува со спиритуалното и привидното / духовното. Волшебниот театар е местото каде што тој доживува фантазии кои постојат во неговиот ум. Тие се опишани како ходник во облик на долга потковица која е / има огледало од едната страна и голем број врати на другата. Потоа, Хари влегува во пет од овие означени врати, од кои секоја симболизира дел од неговиот живот.