cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спомен-костурница (Удово)
Валандовско-удовска акција
Со започнувањето на Првата светска војна, Бугарија се решила да ја заземе страната на Централните сили, кои ѝ ја ветиле целата територија на Македонија по завршувањето на војната. Во таа насока, бугарската држава сакала да ги исползува на своја страна македонски организации како ВМРО заради исполнување на нејзините намери, па во тој период се започнало со интензивни подготовки за навлегување на комитските чети на територијата на Македонија под српска власт и изведувањето на терористички и атентаторски акции. По целата должина на српско-бугарската граница во делот кон Вардарска Македонија од страна на ВМРО биле возобновени старите канали за снабдување со оружје и обновени пограничните пунктови преку кои требало да се извршат нападите. Раководството на ВМРО за таа цел се поврзало и со турски и албански комитети, кои се приклучиле со свои вооружени чети во заедничките напади против Србија. Тие вооружени напади се одвивале на тој начин што четите на ВМРО и турските чети навлегувале во Источна Македонија, додека албанските чети се судирале со српските вооружени формации во Западна Македонија. Како геостратегиски најважно подрачје за изведување на вооружените акции било оценето дека е просторот во близината на Валандово, кое се наоѓало најблиску до тогашната српско-бугарска граница. Комбинираниот напад на четите на ВМРО и турските чети, потпомогнати од специјалисти за експлозив и пиротехника од Австроунгарија бил извршен токму во овој дел на Македонија на Велики петок, 20 март (2 април) 1915 година. Околу 400 четници и 600 лица од селската милиција или вкупно околу 1.507 лица во текот на утрото ги нападнале трите утврдени пункта во Валандово, Пирава и Удово. Во борбата за заземање на Валандово, српската војска во жестоките престрелки со комбинираните комитско-турски единици била десеткувана, при што ранетиот мајор Милијашевиќ успеал да ги евакуира оние малку српски жители во градот и да ги испрати во Гевгелија. Во вечерните часови, вооружените чети на ВМРО заедно со турските чети се повлекле на бугарска територија, со што бил ставен крај на оваа вооружена акција, која повеќе имала за цел да предизвика вовлекување на Бугарија во војната на страната на Централните сили. Во судирот загинале 40 комитски и турски четници и милиционери од едната страна, а од друата страна загинале 470 српски војници и 7 офицери, а 353 војници и 8 офицери биле заробени.
Изградба на спомен-костурницата
По Валандовскиот земјотрес на 8 март 1931 година, југословенскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ го посетил погоденото подрачје и дал иницијатива за изградба на спомен-костурница на загинатите српски војници во валандовско-удовската акција извршена од страна на ВМРО на Велики петок, 20 март (2 април) 1915 година. Спомен-костурницата била завршена во 1936 година и била осветена на 1 ноември истата година. Во неа се положени коските на 281 загинат српски војник во валандовско-удовската акција, како и на уште околу 2000 српски војници кои загинале во Гевгелиско, Дојранско, Струмичко и Неготинско.
Архитектура
Градбата на спомен-костурницата претставува крстокуполен храм чија купола е со осумстран тамбур. На секоја од страните на куполата има по едно окно коешто е врамено во полукружен лак. Влезот во храмот е сместен од западната страна, додека на останатите страни има по една шестстрана апсида. Објектот е изграден од камен.
Автобиографија
Автобиографија — литературен жанр или книга за животот на една личност која ја напишал самиот. Името потекнува од старогрчките зборови αὐτός - аутос што значи „себе“ + βίος - биос што значи „живот“ и γράφειν - графеин што значи „пишува“.
Природата на автобиографијата
Автобиографијата по природа е субјективна. Неспособноста, или несакањето, на авторот да се потсети на точните мемории во одредени случаи често резултира до неточни информации. Некои социолози или психолози забележале дека автобиографијата му овозможува на авторот да ја повторно создаде историјата.
NGC 1381
NGC 1381 — леќеста галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1381 се споменува и како ESO 358-29, MCG -6-9-3, FCC 170.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јануари 1865 година од страна на Јохан Фридрих Јулиус Шмит, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1381 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 1381 има привидни димензии од 2,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 36 м 31,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 35° 17' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 139°.
Други поделби
Проучување на NGC 1381 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13321. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7034.
Бијело Поље
Бијело Поље — град во североисточниот дел на Црна Гора на бреговите на реката Лим. Урбаното население изнесувало 15.400 (попис 2011). Тој е административен, економски, културен и образовен центар во северниот дел на Црна Гора.
Биело Поле е центар на Општина Биело Поле (население од 46.051). Тоа е неофицијален центар на североисточниот регион на Црна Гора. Бијело Поље значи "бело поле" на српски, црногорски и сите останати јужнословенски јазици.
Историја
Бијело Поље било под Отоманско Царство до неговото ослободување со помош на мулти-националната војска во текот на Балканските војни во 1912 година. Додека градот бил под турска окупација, бил познат под името Акова.
Црквата Св. Петар и Павле во Бијело Поле e местото каде што било напишано Евангелието на Мирослав, брат на српскиот владател Стефан Немања.
Население
Бијело Поле е административен центар на Општина Бијело Поле, која во 2003 имало население од 50.284 жители. Градот, пак, имаше 15.883 жители. Во 2010 година, општината има население од 46.676 жители.
Населени во градот:
Население во општината:
Религија (попис 2011):
Етнички состав во 2003
Андреја Коста
Кариера
Коста ја започна својата кариера во клубот од родниот град Реџана 1919 во Серија Ц1. Тој потпишал за Болоња во текот на летото 2003 година, но бил пријавен во тимот во јануари 2004 година, кога тој веќе имаше 16 настапи за Реџана.
По испаѓањето на Болоња во летото 2004 година, тој влезе во првиот тим и одигра 43 натпревари во Серија Б за клубот.
На 31 јануари 2008 година, тој потпишал со тимот од Серија А, Реџина, кој се наоѓа во Реџо Калабрија. На 2 мај 2009 година во текот на важен натпревар за Реџина за опстанок тој го проголтал својот јазик и бил однесен во болница. Неговиот тим ја победи Болоња тогаш со 2-1 нагости, но не успеа да се спаси од испаѓање.
На 3 август 2011, Коста дојде во екипата на Сампдорија која штотуку испадна од Серија А, како позајмен играч со право на откуп на крајот од сезоната. Со својот нов клуб, тој дебитира во Купот на Италија, а својот прв натпревар во Серија Б за Сампдорија го одигра на 25 август 2011 против Падова на домашен терен во натпревар што заврши 2-2. Својот прв гол во дресот на Сампдорија го постигна на 30 септември 2011 во поразот на неговиот тим од Торино со 2-1. Тој одигра 29 натпревари за Сампдорија во Серија Б за сезона 2011-2012 и беше еден од најстандарните во одбраната со што му помогна на клубот да се врати во Серија А.
На 4 јули 2012 челниците на Сампдорија го откупуваат неговиот договор од Реџина за сума од 1 милион евра. На стартот од првенството во Серија А за сезона 2012-2013, Коста го постигнал единствениот погодок во натпреварот со кој Сампдорија издвојува голема победа на гостувањето на Сан Сиро, против Милан со 1-0.
Химна на Казахстан
Менин Казахстаним ( казашка кирилица : Менің Қазақстаным; буквален превод „Мојот Казахстан“), службено позната како Државна химна на Република Казахстан е државна химна на Казахстан, донесена на 7 јануари 2006 година. Таа е заснована на истоимената песна напишана во 1956 година, составена од Шамши Калдајаков, а напишана од Жумекен Нажимеденов. Оваа ја заменила поранешната химна користена по независноста, која ја следела мелодијата на химната на Казахстанската ССР. Првичните стихови биле изменети од претседателот Нурсултан Назарбаев пред издавањето на указот.
Потекло
Оваа песна е заснована на казахстанска патриотска песна со истото име напишана во 1956 година како одговор на советската програма „Девствени полиња“. Деба се води околу тоа дали треба да се велича програмата или да се инсистира советските власти да не го претвораат Казахстан во пченкарен појас на Русија.
Протокол
„Мојот Казахстан“ се свири за време на службените државни церемонии и социјалните функции, како што се спортски настани вклучени национални спортски тимови на Казахстан. Сите радио и телевизиски станици низ целата земја мораа да играат двапати еднаш за време на почетокот и на крајот на работата секој ден, изведбата на химната не е регулирана со никаков закон на владата; сепак, постои традиционален протокол што се користи за време на изведбата на песната. Повеќето граѓани ги ставаат рацете над срцето додека ја пеат химната по практиките на Соединетите Држави. Традиционално универзална етикета треба да стои за време на настапот. Офицерите и персоналот на вооружените сили на Казахстан нудат воен поздрав во руски стил кога се во униформа за време на изведбата на химната кога не се во формација.
Инциденти на спортски настани во 2012 година
Во март 2012 година, пародијата на државна химна, „О Казахстан“, претставена во звучната трака на филмот „ Борат“, погрешно била пуштена на Меѓународната Голема награда во стрелаштво во Кувајт. Златниот медалист, Марија Дмитријенко, застанала на маргаринките додека била пуштена целата пародија. Тимот се пожалил, а церемонијата за доделување на наградите била повторно поставена. Инцидентот очигледно резултирал со погрешна песна што била преземана од Јутјуб во последен момент. Високи официјални претставници во Казахстан биле бесни од грешката и ветија дека ќе поднесат жалба до нивните колеги од Кувајт. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2014)">потребно е цитат  ] Сличен инцидент се случил претходно тој месец, на големото отворање на ски-центар во Костанаи, во кој првиот дел на синглот на Рики Мартин „ Ливин Ла Вида Лока“ бил пуштен наместо „Менин Казахстаним“.
Паско Павлески
Паско Климев Павлески (1924 во Ботун, охридско — 7 септември во Белчишта, охридско) македонски партизан. Учесник во НОБ.
Животопис
Паско Климев Павлески е роден во охридското село Ботун. По занимање бил трговец. Во НОБ се приклучил доброволно во август 1943 година. Како борец на баталјонот Мирче Ацев, загинува во борбата со италијанските сили кај селото Белчишта на 7 септември 1943 година.
Крагуевац
Крагуевац (Крагујевац) е град во центарот на Србија, во областа Шумадија, на реката Лепеница. Во 2011 имал 150.835 жители. Познат е по тоа што таму е седиштето на фабриката за автомобили Застава.
Географија и клима
Градот Крагуевац се наоѓа во централниот дел на Србија, на стотина километри јужно од Белград. Крагуевац е подигнат на бреговите на реката Лепеница, во котлината меѓу крајните падини на Рудник, Црн врв и Гледиѓки планини. Градот се наоѓа на надморска височина од 173 - 220 м, со географска местоположба +44° 22' ; +20° 56', каде што владее умерено-континентална клима.
Историја
По многу нешта овој град можеме да го наречеме „прв во Србија“ – бил првата престолнина на модерната српска држава ( 1818-1841), во него биле основани: 1833/1835 првата гимназија во Србија како и Лицејот, 1838, претходникот на Универзитетот во Белград, првиот суд (1820 година), првиот театар (“Књажеско – србски театар” 1835 година), првиот весник (“Новине србске”), музичката формација (“Књажеско – србска банда”), првата аптека, галерија на слики, музеј, библиотека… По долговековно турско (т.е. под Австроунгарија 1718-1739) владеење, градот во 1815 година е ослободен од Турците, а 3 години подоцна прогласен е за престолнина на новосоздадената држава. Тогаш почнува неговиот поврз развој, основање на институциите од национална важност и помасовно доселување на население, а во 1853 година, со леењето на првиот топ во крагуевската Топилница започнува индустриското производство во Србија. Оттогаш Крагуевац е познат како индустиски центар, пред сѐ значаен поради производството на оружје, а од средината на XX век и по производството на автомобили.
Рашну
Рашну е авестиски назив за зороастриското јазата на правдата. Заедно со Митра и Сраоша, Рашну е еден од тројцата судии кои ги судат душите после смртта. Стандардниот назив за Рашну е „праведниот“.
Во текстовите
Во зороастриските текстови од 11 и 12 век, Рашну (персиски: Rashn) се идентификува како помошник на Амеша Спента. Исто така, Рашну е опишан како основата на вистината (аша) која ги спречува даевите да го уништат материјалниот свет.
Осумнаесеттиот ден од секој месец, според зороастрискиот календар е посветен на Рашну. Еден од текстовите вели дека на 18-тиот ден „животот е радост“.
Демографија на Бразил
Бразил' има мешана структура на населението, составено од многу расни етникуми. Во општа смисла, Бразилците потекнуваат од: Домородците, Европејците, Африкаци и Азијци.
Бразил спроведува пописи на населението од 1872 година. Информации за пописите после 196-та може да се видат онлајн на форумот на IPUMS International.
Историски бразилското население доста се мешало расно и етнички.
Имиграција
Бразил е трета по ред земја со најголем број имигранти во западната полутопка, по САД и Аргентина.
Структурата на Бразил, правниот систем и имиграционите полиси биле послабо организирани отколку на Канада и САД. Центар за имиграција (Hospedaria dos Imigrantes) бил отворен 1886 во Сао Паоло, и брзо прифаќање и статистики за дојдениците биле водени на пристаништата на Виторија, Рио де Жанеиро, Сантос, Паранагва, Флоријанополис и Портоалегре. Луѓе од над 70 нации биле регистрирани.
1863 во музиката
1863 година во музиката содржи некои значајни настани.
Мала Тумба (Ињево)
Мала Тумба — тумул од железното време во атарот на селото Ињево, Македонија. Се наоѓа на 1 километар североисточно од селото, северно од месноста Меѓите.
1862 во музиката
1862 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кеничи Шимокава
(роден ) — јапонски фудбалер.
Мостот на Дрина (книга)
Мостот на Дрина (српски: Na Drini ćuprija) — роман на југословенскиот писател Иво Андриќ. Романот се развива преку раскажувањето за градењето на мостот преку реката Дрина во босанскиот град Вишеград. Градењето на мостот го нарачал Мехмед-паша Соколовиќ, прочуениот војник и војсководец на Османлиското Царство кој по род бил Србин од Рудо. Уште како мало момче, Бајица, бил одведен со останатите грабнати деца како данок во крв во Цариград.
Дејството на романот трае речиси четири века и содржи повеќе приказни поврзани за мостот на Дрина, кој е точка околу која сè се врти и главниот симбол на нарацијата. Самиот мост на некој начин претставува спротивност на човековата судбина која е минлива во однос на камената градба, што е вечна. И околу него се плетат животи и приказни за историски личности, но и за маргинални, безимени ликови кои се плод на мечтата на писателот или задржан спомен од старите градски нарации.
Хронолошка поделба на романот Мостот на Дрина
Иво Андриќ во овој, како и во другите свои романи применил постапка на воспоставување книжевна хроника (такви се и романите Травничка хроника и  Омер-паша Латас, па може да се каже дека „Мостот на Дрина“ е вишеградска, а „Омер-паша Латас“, сараевска хроника за животот и животните премрежија во османлиските касаби.
Во романот „Мостот на Дрина“, Андриќ хронолошки го опишал секојдневниот живот во вишеградската касаба на брегот на реката Дрина, во која живееле заедно и Турци и христијани со сите свои посебности и потреби. Главниот лик на овој роман е токму тој, древниот камен мост, со кој спојувањето на двата брега означувало и спојување (во одредени временски периоди) на две држави, Босна и Србија, но во исто време и оној клучен, секогаш егзотичен, секогаш предизвиклив спој и судир на Западот со Истокот.
Осврт кон романот
Во романот „Мостот на Дрина“ се сменуваат неколку века кои ги поврзува еден мост, како врска меѓу Ориентот и Западот. Притоа, мостот им одолева на бурите на историјата, а со својата величественост и со осамената убавина се воздигнува не само над градот, туку и над времето. Мостот е главниот лик на овој роман: тој е сведок на човечките трагедии, неговата ограда е испрскана со човечка крв, немо го набљудува сменувањето на крупните историски епохи и цивилизации. „Мостот на Дрина“ е поетично, уметничко и, истовремено, многу умно дело. Во романот се прикажани епски историски слики заедно со нежни психолошки моменти од човечкиот живот, а во него се соединуваат сите одлики на Андриќ како раскажувач: поетичност во сликањето на човековата трагика, ангажирана мисловност во третманот на големите теми, моќ за длабоко нуркање во човековата психа и голема дарба за портретирање на ликовите и за сликање на околината.
Црква Свети Матеј (Хамбург)
Црквата Свети Матеј (Matthäuskirche) во Винтерхуде, Хамбург, е брик лутеранска црква градена од 1910 до 1912 во барокен стил.
Црквата поседува витражи од Чарлс Кродел, кој исто така ги направил витражите за главната црква Свети Јаков и за црквата Света Богородица во Фулсбител. Прозорците за Свети Матеј биле создадени од 1961 до 1971.
Травничка хроника
Травничка хроника - роман на југословенскиот писател Иво Андриќ.
Осврт кон романот
Во романот „Травничка хроника“ Андриќ повторно се зафаќа со историјата на Босна, како последица на спомените од неговото детство во кое се врежале две места: Травник и Вишеград. Основната тема на романот е животот на продуховениот човек од западната цивилизација во дивата средина на босанската заостаната касаба. Оваа тема му овозможила на Андриќ да постави силни контрасти: на една страна се маркантните поединечни црти на претставниците на турската власт, заедно со ориенталната атмосфера; на другата страна се осаменоста и изолацијата на западните дипломатски претставници.
Културно наследство на Македонија во Општина Свети Николе
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Свети Николе според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Наум Силјаноски
Наум Сандрев Силјаноски (1896 во Издеглавје, охридско — 1943 на Беличка Планина) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Наум Сандрев Силјаноски е роден во охридското село Издеглавје. Се занимавал со земјоделие. Во НОБ се приклучил во 1941 година. Активно работел за целите на НОБ. Во 1943 година бил пратен со специјална задача од командата на местото на Издеглавје, но потоа во близина на селото Сливово бил фатен од контрачетата на Димо Брадата од Белица, при што во октомври 1943 година бил стрелан на беличка планина.
Обермасфелд-Гриментал
Обермасфелд-Гриментал (Obermaßfeld-Grimmenthal) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Обермасфелд-Гриментал се наоѓа во долината на Вера, југоисточно од градот Мајнинген. Денешната општина ги опфаќа местата Гриментал и Обермасфелд.
1861 во музиката
1861 година во музиката содржи некои значајни настани.
1860 во музиката
1860 година во музиката содржи некои значајни настани.
Госпоѓица (роман на Иво Андриќ)
Госпоѓица (српски: Gospođica) - роман на писателот Иво Андриќ.
Меѓите (Ињево)
Меѓите — населба и некропола од доцноантичкото време во атарот на селото Ињево, Македонија. На 500 метри источно од селото, на простор од 200 на 400 метри се среќаваат грамади од насобрани камења, фрагменти од керамички садови и питоси. На западниот крај на теренот се гледаат гробни конструкции од големи камени плочи со насока исток-запад.
Качора
Серијата Качора е хумористична аргентинска теленовела. Серијата е снимена во Буенос Аирес, во текот на 2002 година, со 150 епизоди. Серијата стекна голем успех во целиот свет, како и кај нас која се емитуваше во утринскиот термин на А1 телевизија.
Синопсис
Качора е во основа една голема љубовна приказна. Главниот протагонист е една обична девојка од соседството, сиромашна и со ниско ниво на култура, но со голема внатрешна сила, оптимизам, весела, забавна, способна и снаодлива во секакви ситуации.Со нејзините две момчиња ќе создаде љубовен триаголник исполнет со страст, конфликти и многу караници. Приказната започнува со неа кога се наоѓа во затвор, неправедно обвинета за убиство.Таа бега од затвор и влегува во домот на Моравија, моќно семејство, со лажен идентитет, само за да се заштити од полицијата. Таа живее во куќата, но со постојан страв да не биде откриена. Има многу смешни ситуации кога неискусната и необразована Качора мора да глуми лик на професионална учителка чиј идентитет го носи.
Лука-Мелешкивска
Лука-Мелешкивска (Лука-Мелешківська) е село во Украина, Виницки реон, Виничка област.
Скит
Скит (од ϣⲓ(ϩ)ⲏⲧ, преку σκήτη) — мала заедница на монаси, односно мал манастир, или само неколку ќелии на монаси, каде што се живее испоснички. Скитовите обично се наоѓаат на тешко пристапни места. Поимот „скит“ се верува дека доаѓа од името на долината Скете или Скетис во Египет, каде се појавиле првите скитови (денес коптската заедница Шихет (арап. Вадија Натрун), но исто така и од зборот „аскетски“.
Овие скитски заедници неретко се потчинети на поголем манастир, каков што е случајот со скитовите на Света Гора во Егејска Македонија.
1859 во музиката
1859 година во музиката содржи некои значајни настани.
Рјуџи Мичики
(роден ) — јапонски фудбалер.
Рубен Пласа
Рубен Пласа Молина (Rubén Plaza Molina; р. во Иби) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа. Станал професионалец во 2001 година со, пред да се пресели во. Со нив ги доживеал најголемите негови успеси, етапна победа и пласман меѓу првите пет на Вуелта а Еспања 2005.
Кариера
Во 2006 година бил вмешан во допинг-скандалот Операција Пуерто, но подоцна бил ослободен без никаква вмешаност. Сепак, по скратената сезона 2007 со, 2008 и 2009 ги поминал во помало континентални екипи во Португалија. И покрај тоа, во 2009 успеал по вторпат да победи на шпанското државно првенство, пред да заврши на четвртото место на Волта а Португал, резултат кој подоцна станал трето место по дисквалификацијата на колегата Нино Рибеиро поради допинг. Симултаниот позитивен тест на двајца негови колеги, предизвикало екипата да се распадне, оставајќи го Пласа без договор за 2010. И покрај тоа што бил поврзуван со екипата, Пласа се вратил во , потпишувајќи во декември 2009 година.
Во 2015 година ја освоил шеснаесеттата етапа на Тур де Франс, негова втора етапна победа на некоја голема трка. Подоцна истата година, ја освоил претпоследната етапа на Вуелта а Еспања.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Игбал, мојата тајна
Игбал, мојата тајна — роман за деца и возрасни од Јагода Михајловска-Георгиева.
Содржина
Кој е мистериозниот Игбал? Зошто животот на Бреза, откако ќе го сретне, станува двоен? Едниот вообичаен, како на врсниците на прагот од деца кон младинци. Другиот, што го минува насамо со Игбал, магично волшебен како возбудлива, чудесна авантура. Која е причината што Бреза него го чува во длабока тајност? Еден ден добива писмо од далечниот Кашмир.
Дискографија на Алис Купер
Дискографијата на американскиот рок изведувач Алис Купер се состои од 26 студиски албуми, 46 синглови, 10 албуми, 12 видео албуми и 21 компилациони албуми.
Турнетреск
Турнетреск (шведски: Torneträsk или Torne träsk, лапонски: Duortnosjávri, фински/мејанкиели: Tornio или Torniojärvi) е езеро во општината Кируна во Лапонија, (округ Норботен), Шведска, поточно во подрачјето на Скандинавските Планини. Ова е седмо езеро по големина во Шведска, со површина од 330 км2 и должина од 70 км. Езерото се одлива на југоисток преку реката Турне. Југозападно од езерото се наоѓа националниот парк Абиску и областа Лапонија која е прогласена за светско наследство на УНЕСКО.
Дискографија на Алис Купер
Audiobook (CD)
A 4CD audio version of the book written by Cooper, as read by the author.
Турнетреск
Езерото е од ледничко потекло, поради што е доста длабоко (168 м), и со тоа второ по длабочина во земјата. Од декември до јуни е замрзнато, со извесни варијации зависно од движењето на температурите.
Селиште (Ињево)
Селиште — населба од римското време во атарот на селото Ињево, Македонија. На 200 метри западно од селото, на левата и десната страна од селскиот пат за Горовска Чешма се среќаваат фрагменти од населбинска керамика, тегули, имбрекси и питоси.
Црква Света Богородица (Фулсбител, Хамбург)
Црквата Света Богородица (Kirchengemeinde St. Marien) е лутеранска црква во квартот Фулсбител во Хамбург. Била проектирана од локалните архитекти Бернхард Хоп и Рудолф Јегер.
Црквата била отворена на 14 февруари 1960. Дванаесет мали витражи во црквата биле направени од Чарлс Кродел, кој исто така ги направил витражите за главната црква Свети Јаков и парохиската црква Свети Матеј во квартот Винтерхуде.
ЈФ Јувентус
Клубот е основан во 1992 година со спојување на Јанг Фелоус Цирих и Јувентус Цирих. Во моментов се натпреварува во 1. Лига, третата лига по ранг во Швајцарија.
Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се бела и црна.
NGC 1383
Откривање
Објектот е откриен на 11 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1383 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1383 има привидни димензии од 1,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 37 м 39,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 18° 20' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Други поделби
Проучување на NGC 1383 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13377. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1475.
1858 во музиката
1858 година во музиката содржи некои значајни настани.
Дарко Лазиќ (пејач)
Дарко Лазиќ (Брестач, 13 октомври 1991 година) е српски поп-фолк, фолк и турбо фолк пејач.
Животопис
Роден е на 13 октомври 1991 година во Брестач кај Пешинац од татко Милан и мајка Бранка Лазиќ. Основно училиште завршил во Холандија, каде живеел повеќе од осум години. Завршил курс за фризерство. Го наследил својот талент за музика од неговиот татко Милан. Тој се прослави откако се појави во четвртата сезона на шоуто Звездите на Гранд во 2009 година, во кој победи благодарение на гласовите на публиката. Се оженил со пејачката Ана Севиќ, со која учествувал во Звездите на Гранд, во 2014 година и има една ќерка со неа. Во 2018 година, тој поднесе барање за развод. На 23 октомври 2018 година доживеал тешка сообраќајна несреќа.
S/2006 S 3
С/2006 С 3 е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит, Јан Клејна и Брајан Г. Марсден на 26 јуни 2006 година од набљудувања направени помеѓу јануари и април 2006 година.
С/2006 С 3 има пречник од околу 6 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 21.308.400 km за 1160,7 дена, со наклонетост од 152,8° кон еклиптиката, во ретроградна насока и со занесеност од 0,4707.
Месечината се смета за изгубенаа  бидејќи од 2006 година не е видена од нејзиното откривање.
Административна поделба на Република Косово
Административната поделба на Косово се сведува на два административни нивоа, од кои првото ниво на административна поделба се окрузите во Косово, а како второстепена административна поделба се општините на Косово. Окрузите се создадени од управата на УНМИК во земјата и претставуваат основа за административна поделба на новонастанатата држава Косово.
Александар Кожев
Александар Koжев (Alexandre Kojève, Александр Владимирович Кожевников) — руски филозоф, првенствено насочен кон делата на Хегел и Карл Маркс. Според некои негови толкувачи, Кожев е најголем толкувач на Хегел во XX век. Toj со своето дело извршил силно влијание врз француската филозофијата во XX век, и врз неговиот ученик американскиот филозоф Ален Блум, а индирекно врз неолиберализмот и современата американска филозофска мисла. Како бирократ во француската влада, учествувал во создавањето на Европската економска заедница.
Животен пат
Koжев е роден во Русија во богато и влијателно семејство. Се школувал во Берлин и Хајделберг, Германија. Таму ја завршил својата докторска дисертација на тема погледите на руските филосоофи врз религија, под менторство на Карл Јасперс. Во овој период силно влијание врз младиот Кожев извршиле Мартин Хајдегер и Владимир Соловјов. Кожев најголемиот дел од својот живот го минал во Франција. Во периодот меѓу 1933-1939 година, Кожев одржал серија на предавања, на темата Хегеловата Феноменологија на духот.
По Втората светска војна работел во француското министерство за економија и станал еден од главните творци на заедничкиот европски пазар кој со текот на времето ќе се трансформира во Европската економска заедница (ЕЕЗО. Во подоцнежните години Кожев постојано го повторувал ставот, дека она што во времето на Маркс, е познат како европски пролетаријат, веќе не постои, и затоа богатиот Запад е мора да им помогне на земјите во развој за надминување на распространетата сиромаштија преку големи парични донации.
Кожев бил извонредно образован човек. Се вели дека одлично ги владеел јазиците како санскритот, кинескиот, тибетскиот, како и францускиот, германскиот, рускиот, англискиот, хебрејскиот, латинскиот и класичниот грчки јазик. Се интересирал и за уметноста, а бил во коресподенција со својот вујко, познатиот апстрактен уметник Василиј Кандински, за чија работа напишал и влијателен есеј во 1936 година. За неговите умствени способности еден негов современик истакнал:
Толкувач на Хегел и Маркс
Кожев се јавува како извореден толкувач на Хегел и Карл Маркс, но тој не се ограничил само на нивните идеи, туку внел свое сопствено разбирање за модерноста преку дијалектиката на Хегел. Кожев особено се интерсира за крајот на Историјата и сакал да го открие главниот двигателен механизам на самиот историски процес.
Кожев бил познат како влијателен и карактеристичен толкувач на Хегел, низ објективот на Маркс и Хајдегер. Едно од неговите најважне дела е Вовед во читање на Хегел: Предавања на Феноменологија на духот. Оваа толкување на хегеловата филозофија било едно од највлијателните во XX век. Неговите предавања биле посетени од една мала, но влијателна група на интелектуалци во која се нашле: Жан-Пол Сартр, Ремон Кено, Жорж Батај, Морис Мерло-Понти, Андре Бретон, Жак Лакан и Рејмонд Арон. Неговата толкување за односот помеѓу господарот и робот имало силно влијание врз Жак Лакан и неговата теорија Стадиум на огледалото. Другите француски мислители кои го признаваат неговото влијание врз нивната мисла ги вклучуваат пост-структуралистичките филозофи Мишел Фуко и Жак Дерида.
Во 1950 година, Кожев се сретна со десничарскиот правен теоретичар Карл Шмит. Кожев во своето толкување на одноост помеѓу господарот и робот, имплицитно го критикувал делото на Шмит - Концепт на политиката. Во прилог на неговите предавања на темата Феноменологија на духот, Кожев објавил и други статии и книги, вклучувајќи ги и малку забележената книгата за Кант, како и статии на односот помеѓу хегелијанската и марксистичката мисла и христијанството.
Крај на историјата
Во центарот на учењето на Кожев, стои тврдењето дека Хегел бил во право и дека светската историја фактички завршила во 1806 година со Битката на Јена. Кожев заклучил дека принципите на слободата и рамноправноста кој произлегле од Француската револуција се отелотвориле во Универзалната и хомогена држава. Ваквата држава за Кожев претставувала крајна точка во идеолошката еволуција на човекот, по која нема натамошен развој. Тој секако бил свесен дека во годините после 1806 година има војни и револуции но тој сметал дека станува збор за:
Кожев истакнал дека принципите на Француската револуција се отелотвориле во земјите на повена Западна Европа, односно во капиталистичките држави кој оствариле материјално изобилство и политичка стабилност. Западното капиталистичко општество, според Кожев, нема фундаментални противречности, и ова општество е доволно само на себе и нема пред себе големи политички цели кон кои луѓето на западот би се стремеле, и затоа тие можат целосно да се посветаат на економската дејност. Крајот на историјата за Кожев не претставува само карај на политичките борби, класни судири и сите војни туку и крај на самиот мисловен развој на човекот. Кожев во низа на иронични забелешки истакнал дека крајот на историјата означува истовремено крај на уметноста и филозофијата.
Човештвото нема да може да создава голема уметност и нема да може да ја оживее епохата од ерата на созавањето на Илијадата на Хомер или Мадоните на Леонардо да Винчи или џиновската статуа на Буда од Камакура. Повеќе нема да има нови епохи, ниту карактеристични разлики во човечката духовност кои сликарите би ги портретирале. Од друга страна, ниту филозофијата би била можна затоа што таа со системот на Хегел го достигнува статусот на вистината. Филозофијата и уметноста нема да создадат нешто ново туку ќе ги повторуваат старите форми. Александар Кожев кога го толкува Хегел, истакнува дека универзалната и хомогена држава означува крај на историјата затоа што таа потполно го задоволува човекот. Таа означува крај на војните и револуциите. Луѓето откако ќе се согласаат околу целите нема да имаат кауза за која би се бореле. Луѓето повторно ќе се вратат во својата првобитна животинска состојба во каква што биле на почетокот на историјата.
Кожев за разлика од Ниче, не се гневел на враќањето кон животинското, на крајот од историјата, напротив тој својот живот го минал во служба на бирократијата, набљудувајќи го градењето на домот на последниот човек. Меѓутоа Кожев го сменил своето стојалиште дека човекот ќе престане да биде човек и ќе се врати во животинската состојба. Тој во текот на едно патување во 1958 година во Јапонија, доживеал љубовна авантура и тоа придонело да го промени своето разбирање за враќањето на човекот во животинсака состојба. Кожев ја потенцира историјата на Јапонија како пример за случувањата кои би можеле да се појават кон крајот на историјата. Имено тој истакнува дека после искачувањето на шогунот Хидејоши во XV век, Јапонија како држава добила внатрешен и надворешен мир. Притоа ниту повисоките класи се борели ниту пониските класи морале напорно да работат. Но наспроти да се љубат или да играат инстиктивно како животните, Јапонците покажале дека можат да бидаат човечки суштества со измислување на низа совршени безсодржински формални уметност како што се чајната церемонија, икебаната, Театарот Но и слично. Кожев иронично истакнал дека на крајот на историјата наместо Јапонија да стане американизирана, Западот заедно со Русија ќе станат јапонизирани.
Борба за признавање
Кожев во центарот на историскиот процес го става механизмот кој е познат како желбата за признавање. На целиот историски процес, спротивно од Карл Маркс, дава едно неекономско толкување на историјата. Кожев го прифаќа Хегеловото толкување за првиот човек.
Првиот човек според Хегел, односно Кожев е општествено животно и е ориентирано кон другите но неговата социјабилност не води кон мирољубиво општество туку во жестока борба до смрт за чист престиж. Таа крвава битка може да заврши на три начина. До смрт на двајцата со што завршува општествениот и природниот живот. Битката може да доведе до смрт на еден од соперниците и на тој начин оној што преживеаал да остане незадоволен бидејќи нема друга човечка свест која би го признала.
На крај, оваа битка може да ја создаде врската господар и роб, во која еден од соперниците решава да се потчини на ропскиот живот наместо да се соочи со ризикот од насилна смрт. Од друга страна господарот е задоволен затоа што го ризикувал животот и добил признавање од друго човечко суштество. Односот господар - роб и желбата за признавање се главниот механизам за разбирање на историјата.
Господство и ропство
Според Кожеж односот господар - роб нема долгорочна стабилност, затоа што ниту господарот ниту робот не се задоволени во желбата за признавање. Оваа незадоволоство претставува противречност во општествата и е потик за историски напредок. Меѓутоа и покрај борбата за признавање човекот останува непотполно слободен. Потполната слобода би можела да се случи само во натамошната историка еволуција. Господарот и робот се незадоволни поради различни причини. Господарот е повеќе човек отколку самиот роб, затоа што сака да го жртвува својот живот во името на една небиолошка цел, а тоа е признавањето.
Кога господарот си го ризикува животот тој станува слободен, од друга страна робот отстапува пред стравот од смрта. Господарот е незадоволен затоа што е признат од робот и затоа сака да биде признат од друго суштество кое поседува вредност и достоинство, односно да биде признат од друг господар. Меѓутоа и робот е незадоволен. Робот потчинувајќи му се на господарот, не е признат како човечко суштество туку е третиран како предмет, средство за задоволувањата на потребите на господарот. Признавањето е еднонасочно.
Но отсуството на признавањето кај робот води кон промена на неговите желби. Односно, робот преку работата ја разоткрива својата суштина, човечноста која ја загубил при стравот од насилна смрт. Во почетокот робот работи за господарот но со текот на времето мотивот за неговиот труд се менува. Робот почнува да се учи на должност и самодисциплина, а во овој процес тој ги потсинува животинските желби. Најважното е дека робот преку работата осознава дека е човечко суштество, и со својот труд може да ја менува сопствената природа и природата воопшто.
Essai d'une histoire raisonnée de la philosophie païenne
Кон крајот на својот живот Кожев сакал да го напише своето последно дело под наслов: Essai d'une histoire raisonnée de la philosophie païenne, во кое сакал да го опише целиот циклус на рационалниот човечки дискурс. Во рамките на оваа дело сакал да ја опфати сета филозофија од веремето на предсократовците завршувајќи со Хегел, односно тој сметал дека филозофијата завршува со дијалектиката на Георг Вилхелм Фридрих Хегел. Во ова дело Кожев имал намера да го определи местото на сите можни филозофии на минатото и сите можни филозофии на иднината.
Пријателството со Штраус
Кожев имал блиско и доживотно пријателство со Лео Штраус кое започнало при заедничките студии на филозофијата во Берлин. Двајцата гаеле заедничка длабока филозофска почит еден кон друг. Кожев подоцна запишал дека никогаш не би знаел што е филозофијата без Штраус.
Во 1930 година, двајцата започнале дебата за односот на филозофијата и политиката, во текот на која Кожев испратил одговор до Штраус по прашањето за тиранијата. Кожев, тогаш веќе висок државник во француската влада, тврдел дека филозофите треба да имаат активна улога во обликувањето на политичките настани. Штраус, од друга страна, верувал дека филозофијата и политиката се фундаментално спротивни и дека филозофите не треба да имаат значајна улога во политиката, истакнувајќи ги катастрофални резултати на Платон во Сиракуза. Според Штраус, филозофите треба да влијаат врз политиката само до степен до кој тие можат да се осигураат дека филозофските размислувања остануваат слободни од заведувањето и принудата на моќта (власта).
Кожев и Советскиот Сојуз
Во 1999 година, францускиот весник Le Monde објавил статија во која се тврдело дека одреден документ на француската тајна служба, укажува дека Кожев работел како таен агент за Советскиот Сојуз во текот на три децении. Самото постоење на овој документ не е потврдено од релевантни институции. Од друга страна самиот Кожев со скептицизам гледал на изградбата на солијализмот во Советскиот Сојуз.
Притоа тој ги критикувал реформите на советите и со иронија истакнал дека е смешно тврдењето за созадавање на бескласна држава. Неколкупати Кожев потенцирал дека Советскиот Сојуз е единствената земја која продолжува да живее во капитализмот на 19 век, споредуваќи ја индустријализацијата во СССР со периодот на европската историја од 1847 до 1887 година. Кожев иронично истакнал дека советската култура е поедноставена реплика на француската цивилизација која својот максимум го достигнала во 1890 година.
Дела
Треба да се истакне дека ниту едно дело на Кожев не е преведено на македонски јазик. Делата се дадени под наслови во кој се испечатени во зависност од земјите, превладуват делата издаени во Франција но и во САД.
Восанци (Јаргулица)
Восанци — средновековна населба во атарот на селото Јаргулица, Македонија. На 4,5 километри јужно од селото, на левиот брег на Восанска Река, на 500 метри десно од патот Радовиш-Струмица се најдени питоси. На теренот се гледаат фрагменти од керамички садови, грамади од кршен камен и згура од топена руда.
Кварнерски Залив
Кварнерскиот Залив е залив на североисточниот дел на Јадранско Море и се наоѓа меѓу Истра и Хрватското приморје. Најголеми острови се: Крк, Црес, Лошињ и Раб. Помали острови се: Уније, Сусак, Иловик, Плавник, Првиќ, Свети Гргур, Голи Оток и др.
Морето во Кварнерскиот Залив е подлабоко до горниот дел на Јадранско Море. Горниот дел на Јадранско Море е затрупан од милот што го носи реката По. На Кварнер нема големи реки. Затоа што заливот е подлабок, на Кварнер се наоша и најголемото хрватско пристаниште: Риека. Најмногу се користат 'вратите' меѓу Крк и црес и меѓу Црес и Истра.
Тито Петковски
Тито Петковски (роден 23 јануари 1945 во с. Псача, Крива Паланка) — македонски политичар, претседател на Нова социјалдемократска партија. Пратеник е во Собранието на Република Македонија во сите пратенички состави од осамостојувањето на Република Македонија.
Биографија
Завршил Правен факултет со правосуден испит. Работел во Општинскиот суд во Крива Паланка, како правник во Републичкиот завод за урбанизам, во Извршниот совет на Собранието на Град Скопје, бил на функција во Градскиот комитет на Сојузот на комунистите на Македонија - Скопје. Бил потпретседател на Македонското собрание во првиот парламентарен состав, пратеник во трите претходни парламентарни состави, а од 6 март 1996 до третите парламентарни избори во 1998 година и претседател на Собранието.
На претседателските избори 1999 година беше кандидат за претседател на СДСМ и го освои второто место зад кандидатот на ВМРО-ДПМНЕ, Борис Трајковски. Во врска со победата на Трајковски на овие избори беа ставени сериозни забелешки за изборен фалсификат.
По долгогодишното членство во СДСМ, на 30 ноември 2005 година Тито Петковски ја формира Нова социјалдемократска партија (НСДП). Во април 2022 година изјавува дека се повлекува од претседателската позиција на партијата, односно и од политиката, и немал план да се кандидира за нов претседателски мандат во НСДП.
Риченхаузен
Риченхаузен (Ritschenhausen) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Риченхаузен се наоѓа околу осум километри јужно од Мајнинген во долината на потокот Јиксе.
Соседни општини
Соседни места се Унтермасфелд и Обермасфелд-Гриментал на север, Ајнхаузен и Нојбрун на исток, Велферсхаузен на југ и Грабфелд на запад.
S/2007 S 3
С/2007 С 3 е природен сателит на Сатурн.
Неговото откритие било објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит, Јан Клејна и Брајан Г. Марсден на 1 мај 2007 година од набљудувања направени помеѓу 18 јануари и 19 април 2007 г.
С/2007 С 3 има пречник од околу 5 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 20.518.500 километри за околу 1100 дена, со наклонетост од 177,22° кон еклиптиката, во ретроградно насока и со занесеност од 0,130.
Оваа месечина не е видена од нејзиното откривање во 2007 година и моментално се смета за изгубена.
Патот на Алија Ѓерзелез
Патот на Алија Ѓерзелез (српски: Put Alije Đerzeleza) - расказ на писателот Иво Андриќ.
Содржина
Прославениот борач Алија Ѓерзелез пристигнува во еден ан во близината на Вишеград и таму здогледува една убава жена од Венеција. Во него веднаш се раѓа болна страст кон неа и почнува да пие, додека присутните во анот прават шеги на негова сметка. Кога го сфаќа тоа, Алија се разбеснува и сите луѓе бегаат од анот. Тогаш, тој повторно ја здогледува жената и пијан тгрнува кон нејзината соба, но таа му ја затвора вратата. Неколку дена подоцна Алија талка наоколу по ановите, се опива и тагува за убавата жена. За време на една пијанка, тој ја здогледува убавата Циганка Земка и повторно во него се разгорува страста, но таа успева да му побегне. Потоа, долго време Алија патува низ царството, а пред Рамазан доаѓа во Сараево, каде случајно ја здогледува убава девојка. Тој дознава дека таа се вика Катинка и дека поради нејзината голема убавина постојано ја чуваат заклучена дома. Неколку дена, Алија седи спроти нејзината куќа, а потоа дознава дека Катинка ја однеле на непознато место. Повторно, неговото срце е скршено и тој се прашува, зошто неговата сила и слава не се доволни да го најде патот до жената. Разочаран, Алија оди во куќата во која живее проститутката Екатерина.