cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Средновековна Романија
Молдавија
Православниот Митрополит на Молдавија бил признат од Вселенскиот Патријарх за време на владеењето на Александар I Добриот (1400 — 1432). Тој ја засилил традиционалната прополска ориентација на Молдавија и се прогласил себеси за вазал на Владислав II, кралот на Полска во 1406 година. Оттогаш, молдавските војски се бореле заедно со Полјаците против Тевтонските витези. Тој, исто така, го отфрлил првиот отомански напад врз Молдавија во 1420 година. Смртта на Александар I била проследена со долг период на политичка нестабилност, карактеризирана со чести борби за престолот. На пример, борбата на неговите синови, Илија I (1432 — 1442) и Стефан II (1433 — 1447), завршила во 1435 година кога земјата била поделена.
Иако индустриите за домаќинство, како во бојарските, така и во селските домаќинства, сè уште биле главен извор на облека, храна и градежништво, специјализираното производство, како што се ткаење и керамика, почнало да се развива до средината на XV век. Првите нафтени извори започнале да се произведуваат во 1440 година, но нивното масло било исто така само за употреба во домаќинството. Во Молдавија, ромските робови првпат биле спомнати во 1428 година кога Александар I доделил 31 ромско семејство во манастирот Бистрица. Со текот на времето, Циганите станале специјализирани за неколку занаети: на пример, во текот на средниот век работата на железо била занимање резервирано речиси исклучиво за нив.
Петар III (1451 — 1457) бил првиот кнез кој се согласил да им оддаде почит на Османлиите во 1456 година . Тој бил соборен од неговиот внук, Стефан, со поддршка на Влад од Влашка. Стефан III Велики бил најважниот средновековен романски монарх кој успеал да ја одржи автономијата на Молдавија против Унгарија, Полска и Отоманското Царство.
.
Во првите години на неговото владеење, тој останал во сојуз со Полска и Османлиите, па дури и им се приклучил на Османлиите во нападот на Влашка. Тој, исто така, го поддржал бунтот од 1467 година во Трансилванија; затоа Матија I започнал експедиција против Молдавија, но кралската војска била поразена во Битката кај Баја . Во текот на 1470-тите во Османлиите видел главен непријател, а во 1474 година одбил да му оддаде почит на султанот. Наскоро го добил ултиматумот на Мехмед II кој побарал да го предаде Килија, тврдина неодамна заробена од Влашка. По одбивањето на Стефан III, против Молдавија била испратена голема отоманска војска. Тој го повикал Папа Сикст IV, кој се изјаснил за крстоносна војна. Иако папата ја признал неговата заслуга, не се случила никаква антиоманска коалиција. Дури и без надворешна воена поддршка, Стефан Велики ги предводел своите војници за победа во Битката кај Васлуј на 10 јануари 1475 година. По битката, тој упатил писмо до христијанските кнезови, изразувајќи ја идејата дека двете романски кнежевства биле „портата на христијанскиот свет“, и ако паднале „сите христијани ќе бидат во опасност“.
Тој, исто така, го признал Матија Корвин како вазал и за возврат ги добил Чичеу и Четатеа де Балта во Трансилванија. Следната година, сепак, се најдел сам кога Мехмед ја нападнал Молдавија. Молдавската војска била поразена во Битката кај Валеа Алба, но Османлиите, кои страдале од недостаток на одредби и појава на чума, биле принудени да се повлечат. Стефан Велики доживеал најголем неуспех во неговото владеење во 1484 година, кога Османлиите ја освоиле Чилија и Кетатеја Алба (сега Билгород-Дњистровски, Украина) на Црното Море. Откако безуспешно се обидел да ги поврати тврдините во 1485 година, склучил мир со султанот и се согласил да му оддаде почит.
Него го наследил неговиот син, Богдан III Едноокиот (1504 — 1517), чие владеење било проблематично поради долгите серии на воени конфликти со Полска и Влашка. Добрите односи со Полска биле воспоставени за време на владеењето на Стефан IV (1517 — 1527). Неговиот наследник, Петар IV (1527 — 1538, 1541 — 1546) интервенирал во борбата за круната на Кралство Унгарија.
Кнежевство Трансилванија
По 1529, отпорот на Јован I во Трансилванија бил прекинат во низа мали кампањи. На 24 февруари 1538 година, во Орадеја бил потпишан таен пакт од страна на претставниците на двата кралеви на Унгарија. Според договорот, на двајцата владетели им било дозволено да ги задржат териториите што ги држеле, но безбожникот Јован ветил дека ќе го признае наследството на Хабсбуршката династија.
Сепак, Јован се оженил со ќерка на Сигизмунд I од Полска, Изабела, која во 1540 година му родила син. Кралот се заколнувал пред своите барони за да го избегне договорот на Орадеја, а неговиот советник, Јован Мартинуци, го избрал како регент на Јован II (1540 — 1571). Фердинанд испратил војници да го освои Будим, но тие се повлекле по напредокот на османлиската војска. На 29 август 1541 година Сулејман ги повикал унгарските господари во неговиот логор, а додека се одржувал приемот, неговите трупи го окупирале главниот град на кралството. Во исто време султанот ги поставил териториите на кралството источно од Тиса на кралицата Изабела и нејзиниот син во замена за почит и данок.
На 18 октомври, источните територии на кралството, вклучувајќи ја и Трансилванија, се заколнале на верност на кралот. Така започнало да се појавува посебна земја, иако Мартинузи сѐ уште преговарал со Фердинанд I за повторно обединување на кралството. За таа цел, во 1551 година, Фердинанд испратил војска во Трансилванија каде што тој бил признат како единствен владетел од страна на собранието. Османлиите, сепак окупирале голем дел од Банат во 1552 година, и ниту Фердинанд не можел да го консолидира своето владеење над источните територии на кралството. Конечно, Собранието, кое се состанало на 12 март 1556 година, повторно се заколнало за „синот на кралот Јован“, така што младиот крал и неговата мајка се вратиле во Трансилванија.
XVI век, исто така, предизвикал големи промени во религијата: саксонските народи го прифатиле лутеранството, додека повеќето Унгарци калвинизмот. Единствено Секелите останале католици. Во 1568 година, Трансилваниската Диета во Торда го одредило слободното обожавање на овие четири христијански деноминации. Статусот на Романците се влошил во овој период. Собранијата од 1554 и 1555 одлучиле дека еден католик или протестантски селанец не може да биде обвинет за злосторство, освен што имало седум католички или протестантски сведоци против него, додека еден православен селанец можел да биде обвинет ако имало три католички или протестантски или седум православни сведоци. Собранието од 1559 година, исто така, донело одлука дека Романците кои се населиле на земјиште напуштени од католичките кметови, биле должни да платат десеток.
Од Секелите, поради континуираната војна, се барало зголемена воена служба, а кралската администрација им наметнувала посебни даноци. Иако водачите на заедницата Секели биле изземени од оданочување во 1554 година, сите војници продолжиле да се оданочуваат, што резултирало со двоен товар на воените и монетарните обврски за нив. Во 1562 година голем број Секели се рашириле да направат бунт против Јован II Сигисмунд, но тие биле поразени. Саксонските градови продолжиле да се развиваат дури и во годините на пресврти. Нивното население, сепак, полека се зголемувало, главно како последица на традиционалната желба на Саксонците за сегрегација: дури на унгарските занаетчии и трговци им било забрането да се населат во нивните градови.
Според договорот од Шпајер од 16 август 1570 година, Јован II го признал својот соперник Максимилијан I (1564 — 1576) како законски крал на Унгарија и ја прифатил титулата „кнез на Трансилванија и делови од Кралството Унгарија“. Договорот, исто така, ги одбележал границите на новото кнежевство, кое вклучувало не само историската покраина Трансилванија, туку и некои соседни земји, како што се Бихор и Марамуреш, оттаму колективно познати како Партиум. Со смртта на Јован II во 1571 година се појавила закана дека земјата повторно ќе падне во рцете на Хабсбуршката династија. Тогаш султанот го назначил Стефан Батори, католички политичар за војвода. Одлучната битка помеѓу двата кандидати се случила на 8 јули 1575 година кај Санпаул во која победа издвојувал Стефан. Во истата година, тој бил избран за полски крал, така што била формирана лична заедница меѓу двете земји која траела до неговата смрт во 1586 година. Тој ја напуштил администрацијата на кнежевството прво на својот брат, Кристофер Батори (1575 — 1581), а потоа и на својот внук, Сигизмунд Батори (1581 — 1602), кој им доделил титула на војвода, а самиот ја освоил титулата на кнез.
Во февруари 1594 година, Сигизмунд Батори објавил дека неговата земја ќе се приклучи на антиотоманската алијанса формирана од светиот римски цар Рудолф II, Филип II од Шпанија и многу помали италијански и германски држави. Иако двајцата двапати одбиле да го поддржат објавувањето на војна, Трансилванија се приклучи на Алијансата на 28 јануари 1595 година, откако водачите на опозицијата биле погубени по наредба на монархот. За возврат Рудолф II ја признал титулата кнез на Сигизмунд.
Влашка
Кратките и недостојни владетели на наследниците на Раду V ја зголемиле кризата во Влашка. Почнувајќи од Мирче V Чобан (1545 — 1559), првиот кнез кој го поставил на престолот султанот, круната станала преговарачка, според најголемата почит што се нудела кон султанот. Дури и Михаил Храбриот, кој со текот на времето се свртил против Османлиите, се качил на престолот со поддршка на некои луѓе кои имале влијание со Високата порта, меѓу нив и Сер Едвард Бартон, англискиот амбасадор во Истанбул.
Наскоро започнала програма за зајакнување на централната власт со заменување на членовите на sfatul domnesc, советодавно тело составено од бојари, со dregători, односно службеници лично лојални на него. Михаил Храбриот, исто така, прогласил антиотоманска политика, а по негова иницијатива, Сигизмунд од Трансилванија и Арон од Молдавија (1591 — 1595) потпишале договор за формирање на антиотоманска алијанса. Побуната започнала со масакрот на сите Османлии во Влашка на 13 ноември 1594 година.
Молдавија
Во 1531 година, Петар IV Рареш ја нападнал Полска со цел да го реокупира регионот Покутија (во Украина), но неговата војска била поразена. Потоа склучил таен договор со Унгарија на чело со Фердинанд I, но наскоро морал да побара азил во Трансилванија кога Сулејман започнал воен поход против него. Ова било првата прилика кога кнезот, Стефан V (1538 — 1540) бил назначен од султанот. Во исто време, султанот ги окупирал Браила и Бендер (денес во Молдавија) ​​и регионот Буџак (денес во Украина). Петар IV го обновил својот престол во замена за голема сума пари во 1541 година. Неговата смрт била проследена со период на борби меѓу претендентите на престолот и меѓу бојарските партии.
Идејата за антиотоманска борба ја обновил Јован III (1572 — 1574), кој одбил да му оддаде почит на султанот. Како резултат на тоа, османлиските и влашките војници ја нападнале Молдавија, но тие биле поразени од Јован III во изненаден напад во близина на Јилишта. Тогаш султанот испратил голема војска против Молдавија, а кнезот бил заробен. Следниот кнез, Арон, се приклучил на антиосманлиската коалиција на Трансилванија и Влашка и започнал бунт на 13 ноември 1594 година, истовремено со Михаил Храбриот.
XVI век се одликувал со процут на црковно сликарство чија техника останува тајна до денес. На пример, внатрешните и надворешните фрески на манастирот Воронец го претставуваат посебниот молдавски стил.
Владеење на Михаил Храбриот (1595 — 1601)
По нивното координирано востание, Михаил Храбриот ги нападнал османлиските упоришта долж Дунав и ги освоил Џурџу и Бреила, додека Арон Тиранининот го освоил Исмаил (сега во Украина). Како одговор, султанот му наредил на Големиот везир, Синан-паша да ја нападне Влашка. На двата кнеза им била потребна поддршката на Сигизмунд Батори, кој ја искористил ситуацијата за да се направи себеси сузерин на Влашка и Молдавија. Кога Арон Тиранинот ги одбил условите на Сигизмунд Батори, тој бил заменет со Стефан VIII.
Според договорот потпишан од Михаил Храбриот на 20 мај 1595 година во Алба Јулија, Сигизмунд Батори станал владетел на трите кнежевства и ја добил титулата „кнез на Трансилванија, Молдавија и Влашка“. Договорот предвидувал дека даноците ќе бидат утврдени во Влашка од Трансилванија, заедно со формирање на совет од 12 влашки болари.
Османлиските трупи навлегле во Влашка во текот на летото, но тие биле поразени од страна на Михаил Храбриот и од обединетите армии од трите кнежевства. Меѓутоа, во меѓувреме, Полјаците ја нападнале Молдавија и го замениле Стефан VIII од Еремија Мовила (1595 — 1606). Во јуни 1598 година, Михаил ја признал сузареноста на царот Рудолф II, кој ветил дека ќе му даде субвенции за да ги финансира неговите платеници.
На 30 март 1599 г. Сигизмунд Батори го отстапил престолот во корист на неговиот братучед, Андреј Батори (1599). Новиот кнез бил лојален на Полјаците и веднаш побарал Михаил Храбриот да ја прифати неговата сузареност. Вториот го обезбедил царското одобрување за инвазија на Трансилванија и го нападнал кнежевството каде што се придружиле и Секелите. Тој го поразил својот противник во Селимбар на 28 октомври 1599 и влегол во Алба Јулија. Овде Собранието го признал како царски гувернер. Тој ја почитувал традиционалната организација на Трансилванија, па дури и го задушил револтот на романските селани, но го принудил собранието да ги ослободи православните свештеници од феудални обврски. Во пролетта 1600 година, тој ја нападнал Молдавија во име на царот и воспоставил контрола врз него. Во јули тој дури се прогласил себеси за „кнез од Влашка, Трансилванија и цела Молдавија“ во Јаш, со што се создал заедница на трите кнежевства.
Сепак, унгарските благородници, незадоволни од нарушувањето, се побуниле против неговото владеење и го поразиле на 18 септември 1600 година. Во исто време, Полјаците ја нападнале Молдавија и повторно го поставиле Еремија на престолот; потоа влегле во Влашка, каде што Симион Мовила го победил Михаил во Бузау. Во овој момент на криза, Михаил заминал за Прага да се жали на царот за поддршка. Тој се вратил во Трансилванија во јули 1601 година на чело на царската армија. Соработувајќи со царскиот генерал, тој ги поразил трансилванските трупи на 3 август, но на 19 август тој бил убиен од неговиот поранешен сојузник, Ѓорѓу Баста.
По првиот сојуз
Влашка и Молдавија се вратиле под контрола на Отоманското Царство по смртта на Михаил Храбриот. Раду IX, кнезот на Влашка (1611 — 1616, 1623 — 1626) и Молдавија (1616 — 1623), бил првиот владетел кој добил право да назначува Грци од областа Фенер во Истанбул на високи државни функции. Поради тоа, следниот период е познат како Фанариотски период во историјата на Романија.
1456
1456 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1456 година од новата ера, 456. од вториот милениум, 56. од XV век и седма од 1450-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6964 и 6965 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6206 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5216 и 5217 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2209.
Знаме на Иран
Знамето на Иран е официјалното знаме на државата усвоено на 29 јули 1980 година. Денешниот дизајн на знамето е како резултат на Иранската револуција. Знамето е составено од три хоризонтални ленти во зелена, бела и црвена боја. Во средината на знамето се наоѓа грбот на Иран во црна боја што всушност е стилизирана форма на зборот „Господ“. Исто така, на самата граница на црвената и зелената лента има натпис на куфичко писмо во бела боја. Натписот значи „Господ е голем“ и се повторува 22 пати што се совпаѓа со 22 ден од 11 месец, денот кога била Исламската револуција.
1456
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1456 година се протега во 4092 и 4093, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4152 и 4153 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1999. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 860 и 861 исламска година.
Јануари - декември
17 октомври - Основан е Универзитет Грајфсвалд, што го прави вториот најстар универзитет во Северна Европа.
Починати
17 октомври - Николас Гренон, француски композитор (р. 1375) 23 октомври - Џовани да Капистрано, италијански светец (р. 1386) 3 ноември - Едмунд Тјудор, татко на кралот Хенри VII (р 1431)
Сенед
Седед (Седеди, Сенеџ - „ужасен владетел") бил древен египетски фараон од втората династија (ран династички период на Египет), владеел околу 2790 г. п.н.е.
Торинскиот кралски канон споменува дека должината на владеењето на Сенед била повеќе од 70 години, а Манетон споменува 41 години. Повеќето експерти претпоставуваат дека владеел околу 26 години.
Сенед е еден од најконтроверзните владетели на Втората династија, бидејќи неговото име прикажано во картушата почесто се појавува во подоцнежниот период отколку во текот на неговото владеење.
Во сите познати списоци на египетски фараони, Сенед се споменува како петти владетел на втората египетска династија и директен наследник на Венег. Можно е да владеел само со Долниот Египет.
Јозеф фон Фраунхофер
Јозеф фон Фраунхофнер (1787-1826) — германски физичар и пронаоѓач на оптички иструменти.
Тој е најпознат по проучувањето на темните линии во спектарот на Сонцето. Овие линии денес се познати како Фраунхоферови линии. Тие соодветствуваат на брановите должини на светлината, што ја апсорбираат хемиските елементи во надворешните делови на Сончевата атмосфера. Набљудувањата на Фраунхофнер подоцна биле исползувани за да се одреди составот на Сонцето и другите ѕвезди.
Чеши Г’с
Чеши Г’с или Чичегас — пазарско село во Егејска Македонија, Република Грција.
317 (број)
317 (триста и седумнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 316 а претходник на бројот 318.
Наводи
300 (number)
Зелена мантела
Зелена мантела (Mantella viridis) е вид на жаба од семејството на мадагаскарски жаби (Mantellidae). Видот е ендемски во Мадагаскар. Нивното живеалиштe е суптропски или тропски суви шуми, реки, повремени реки, и силно деградирани поранешни шуми. На видот му се заканува губење на живеалиште.
Опис
Зелената мантела е мала жаба. Мажјаците се долги 22−25 мм а женките 25−30 мм. Некои од жабите се јавуваат во жолта боја. Нивното лице е црно со бела лента околу горната усна. Долната страна на жабата е црна со сини дамки. Женските видови се претежно поголеми и имаат поквадратна муцка. Тие се критично загрозени поради загуба на живеалиштата и прекумерната трговија на животни.
Живеалиште
Видот живее во северен Мадагаскар и просперира во суви ниски шуми на надморска височина од 50 и 300 метри.
Пиедра дел Кокуј
Пиедра дел Кокуј (шпански: Piedra del Cocuy; португалски: Pedra do Cucuí; Кокујска Карпа) ― природен споменик во Венецуела, сместена во близина на тројната граница на земјата со Бразил и Колумбија во границите на сливовите на Амазон и Ориноко. Пиедра дел Кокуј е издаденок направен од гранитна карпа, а неговиот врв се наоѓа на в. 450 м.н.в.
Тројна граница
Административно Пиедра дел Кокуј се наоѓа во општината Рио Негро во државата Амазон во Венецуела. Тројната граница се наоѓа на 2 км западно од островот Сан Хозе во Рио Негро (Амазон). Соседните општини од колумбиска и бразилска страна се Инирида, Гвајнија и Сао Габриел да Кашоеира во државата Амазон.
Гранични градови
Ла Гвадалупе, кој се наоѓа на колумбиска страна и на западните брегови на Рио Негро со население од околу 300 луѓе, претежно Домородни Американци.
Сан Симон дел Кокуј, од страната на Венецуела и источните брегови на Рио Негро.
Кукуи, во Бразил. Тоа е всушност воена пошта поврзана преку пат со градот Сао Габриел да Кашоеира.
Транспорт
Рио Негро е најважниот воден пат.
Постои пат (BR-307) што ја поврзува граничната пошта Кукуи на бразилската страна со градот Сао Габриел да Кашоеира.
Економија
Регионот е населен веќе илјадници години од страна на домородните групи, вклучувајќи Банива, Карупака (Курин), Кари (Карутама) кои припаѓаат на јазичното семејство Аравак. Главната економска активност е традиционално ископување на злато, што создавало судири меѓу домородното население и рударите (познати како гаримпеирос).
Тие живеат
Тие живеат (They Live) — американски научно-фантастичен хорор филм на режисерот и сценарист Џон Карпентер од 1988 година. Главните улоги ги толкуваат Роди Пајпер, Кит Дејвид и Мег Фостер. Во филмот е нагласен стравот од економскиот колапс во рамките на алчната материјалистичка култура на Америка и потрошуваштвото.
NGC 7499
NGC 7499 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Господар на играта
„Господар на играта“ — роман на Сидни Шелдон, првпат објавена во формат со тврди корици во 1982 година. Опфаќајќи шест генерации од животот на измисленото семејство МекГрегор/Блеквел, романот дебитирал на првотто место на списокот на New York Times на најдобро продавани книги. Подоцна, во 1984 година, врз основа на него била снимена телевизиска мини серија. На 4 август 2009 година (две години по смртта на Шелдон), издавачката куќа Вилијам Мороу и Друштвото (William Morrow and Company) го објавила продолжението на романот, со наслов „Госпоѓа на играта на Сидни Шелдон“, напишана од Тили Баксхав.
NGC 7499
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7499 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 7499 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Список населени места во Србија
Ова е список на сите населени места на територијата на Република Србија заклучно со 1 јануари 2009 година. Статијата содржи и населби формирани со новиот Закон за територијална организација на Република Србија донесен на 27 декември 2007 година, стари имиња на населени места, како и места кои го изгубиле статусот на самостојни населби. Според валидна статистика во Србија, постојат урбани и други населби, урбаните населби се одвојуваат од другите населби со тоа што се задебелени. Сите промени во населените места се однесуваат на периодот по 1945 година. Старите имиња на населбите во Војводина првично не биле изведени затоа што не биле во духот на официјалниот јазик на државата, па француското фонетско име довело до официјалното име Шарневил (дел од Банатски Големо Село), иста ситуација со населбите на словачки јазик. Списокот на населени места е даден според ISO 3166-2: RS стандард кој е дефиниран по административни единици (RS00-Град Белград, RS01-административна област Северна Бачка. . . ).
NGC 7499
Други поделби
Проучување на NGC 7499 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70608. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1161. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Господар на играта
Кратка содржина
Приказната се поместува 100 години наназад, на враќањето на шкотланѓанец Џејми МекГрегор (1865-1894) во Клипдриф, Јужна Африка, во 1883 година, во потрага по своето богатство. Набрзо тој е измамен од богат холандски дуќанџија, Саломон Ван Дер Мерв, кој ги краде неговите дијаманти и го остава во пустината да умре. Џејми е спасен и одведен во Кејптаун од страна на Банда, банту слугата на ван дер Мерв. Џејми ја планира својата одмазда, поддржан од Банда, кој сака да ја одмазди својата помала сестра, која била силувана и убиена од Саломон. Двајцата се прикрадуваат во добро чуваните рудници за дијаманти на ван дер Мерв во пустината Намиб и успеваат да украдат многу дијаманти. Џејми, сега суров и непрепознатлив, се враќа во Клипдриф, го наведува Саломон да му поверува во приказната дека е богат деловен човек и ја силува неговата ќерка Маргарет, која постепено се вљубува во него. Сепак, кога Џејми ќе дознае дека таа е бремена од него, одбива да се ожени со неа и го открива својот вистински идентитет пред Саломон. Одземањето на невиноста на Маргарет станува тема на разговор на целиот град, поради што Саломон паѓа во депресија и почнува да пие. Набрзо тој извршува самоубиство. Првенствено, Џејми ја презира Маргарет, но кога таа ќе роди син, тој развива многу голема наклонетост кон него и се согласува да стапи во брак со Маргарет за доброто на својот син, Џејми Џуниор (1886-1893). Џејми создава компанија, наречена Кругер Брент ( името го добила по двајца чувари кои се довикувале на полето со дијаманти) и целото свое внимание го насочува кон работата. Во еден момент, откако Кругер Брент ќе ги преземат рудниците за дијаманти, млад американец, Дејвид Блеквел, се обидел да ги ограби рудниците на целосно ист начин како што тоа го сториле Џејми и Банда, но е фатен од чуварите. Џејми, сожалувајќи се над Блеквел му дава работа во компанијата. На Џејми му се допаѓа неговата решителност и тој станува извршен директор во Кругер Брент. Во меѓувреме, Банда повторно се соединува со Џејми и го информира дека го користи неговиот дел од дијамантите за дискретна борба против владата за правата на банту народот. Со текот на годините, Џејми конечно се откажува од крвната одмазда, но никогаш вистински не се заљубува во Маргарет. Наместо тоа, тој се заљубува во млада проститутка, која исто така се вика Маргарет. Една вечер тој се враќа дома пијан и ја помешува жена си со неговата омилена проститутка и тие водат љубов. Во 1892 година, Џејми и Маргарет добиваат ќерка Кејт. Една година подоцна, Џејми Џуниор по грешка е убиен во побуна на банту народот, предводена од Банда, што предизвикува мозочен удар кај Џејми, од кој тој подоцна умира. Маргарет го презема раководството во Кругер Брент за да ја спаси иднината на Кејт и го вработува Блеквел за да ѝ помогне.
Кејт израснува во прекрасна, манипулативна девојка со силна волја. Таа, уште како дете се вљубува во Дејвид Блеквел и, решена да се омажи за него, ја спречува неговата свршувачка, со тоа што ја купува фирмата што е во сопственост на таткото на неговата свршеница. Кејт и Дејвид се преселуваат во Њујорк, каде што Дејвид се придружува на војската за време на Светската војна и е отсутен од дома четири години. Потоа се враќа дома здрав и Кејт останува бремена, но кога таа ќе биде во седми месец Дејвид ќе загине во несреќа на рудникот. Тоа кај неа предизвикува предвремен пораѓај и раѓа син, Ентони "Тони" Џејмс Блеквел (1924 година). Исто како и нејзиниот татко, Кејт целосно и се посветува на Кругер Брент, правејќи ја глобална фирма. Таа, нормално очекува Тони да ја преземе одговорноста врз Кругер Брент, но Тони сака да стане уметник. Додека тој очигледно има потенцијал да стане светски познат уметник, Кејт тајно му ја уништува кариерата, поткупувајќи истакнат француски критичар. Тој негативно ја коментира работата на Тони, бидејќи Кејт верува дека тој залудно си го троши животот со уметноста и дека има „илјадници уметници во светот“. Кејт подоцна го наговара да се ожени со Мариен Хофман, чиј татко поседува научен патент, што таа ќе го наследи. Бракот е среќен, но докторот ѝ соопштува на Мариен дека не може да забремени, бидејќи постои ризик од удар. Кога таа и го кажува ова на Кејт, Кејт и вели дека докторите можат да згрешат и дека таа секако може да забремени. Во 1950 година, Мариен останува бремена, но кога ја носат во болница да се породи, нејзиниот крвен притисок се покачува без контрола и таа доживува удар. Изведен е итен царски рез и родени се две сестри близначки, но Мариен умира пред да ја роди втората ќерка. Нејзиниот доктор му кажува на Тони дека ја предупредил Мариен за опасноста од бременоста и дека Кејт и рекла да го игнорира неговото мислење. Овој инцидент, заедно со случајното откритие дека Кејт ја манипулирала и на крај и уништила неговата кариера како уметник, го полудува Тони и тој се обидува да ја убие мајка си. Таа го преживува нападот, но Тони е затворен во институција. Кејт е со скршено срце, бидејќи син и така се чувствува во врска со неа, но решена е да преживее.
Прифаќање
Прифаќањето на Господар на играта, од страна на публиката, беше во најголема мера позитивно, со дебатирање на книгата на 1 место на списокот на Њујорк Тајмс за најдобро продавани книги, останувајќи таму 11 недели и задржувајќи се на листата 40 недели. Книгата стана четврта најдобро продаван роман од 1982 година, како што забележува Њујорк Тајмс. Книгата, исто така, беше избрана за главен избор во литературата.
Во критичкиот осврт, прегледот на книги во Њујорк оцени дека книгата те "принудува да ја прочиташ" и го пофали авторот велејќи "Секој писател што може да ги натера читателите без здив да запрашаат 'Што е следно?' нема потреба од помош од овој или каков било друг вид завидлив преглед". Публишерс викли (Publishers weekly)книгата ја нарекоа "пријатна и апсорбирачка семејна сага", додека пак Лос Анџелес Тајмс во својот преглед на книгите изјави дека Шелдон е "генијалец... во пишувањето уметнички дека кои само заработуваат. Со 'Господар на играта', тој се има надминато и самиот себеси". Лос Анџелес Тајмс, исто така, наведува и на недостатокот на секс во книгата. "Овој читател се надевал на мал сексуален дел, за разбивање на монотонија. Сексуалноста е опишана со љубопитна, неразумна храброст". Њујорк Тамјс не се согласува со тој и изјавува дека " Доколку вашиот вкус за читање се сведува на силување, содомија, хомосексуалност и многу други диверзии со месо, бидете сигурни дека г-дин Шелдон има нешто за вас". Во Масачусетс, Ворчестер Сандеј Телеграм (Worcester Sunday Telegram) изјавува дека "насловот на оваа книга е готов опис на авторот. Во бизнисот на создавање на најдобро продавани книги кои не ти дозволуваат да ги оставиш, Сидни Шелдон е вистински господар на играта", додека пак САД денес (USA Today) го фали Шелдон велејќи дека тој е "господар за раскажување приказни на врвот на играта". Во Европа, лондонскиот преглед на книги, го категоризира главниот лик на романот, Кејт Блеквел како " еден вид идол, но е оној вид идол кој бил направен популарен во минатото од страна на Џоан Крафорд".
Лос Анџелес Тајмс го заклучува прегледот на книгата со " Оваа книга всушност е број на смешни, мали приказни кои лабаво се нанижени заедно како "schlenters" (глупави дијаманти) кои само што не паднале од низата на забен конец", упатувајќи на термини кои се користат во Јужна Африка. Лоnдонскиот преглед на книги заврши со " Оваа приказна, посебно, е толку шематски напишана што може да се искористи како сценарио за филм, кој сè уште не е снимен, но без сомнение ќе се појави на екраните".
Преработки
Преработката во телевизиска мини серија започна на 19 февруари 1984 година, во улогите Даен Канон како Кејт Блеквел, Ијан Чарлесон како Џејми МекГрегор, Дејвид Бирни како Дејвид Блеквел, Хери Хамлин како Тони Блеквил, Џони Сека како Банда и Фернандо Аленде како Џорџ Мелис, со неколку значајни, но непризнаени скапоцени камења, вклучувајќи го Алан Доби (како МекМилан) и Стратфорд Џонс (како Цимермен). Мини серијата беа продуцирана од телевизијата Си-Би-Ес (CBS Television) и меѓународната продукција Росемонт. Беше номинирана за Еми награда за „извонредно достигнување во композиција на музика за ограничен или посебен дел од серијата“, за првиот дел од серијата. Мини серијата излезе на ДВД на 4 мај 2009 година.
318 (број)
318 (триста и осумнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 317 а претходник на бројот 319.
Градиште (Отошница)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Отошница. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичкото време. На мало ритче со зарамнето плато, што зафаќа површина од 100 × 130 м, се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал од бедем.
Миокази
Миокази — мало село во областа Рабетинкол, во Општина Кичево, сместено на патот помеѓу градовите Кичево и Македонски Брод.
Етимологија
Се претпоставува дека селото го добило името по некој „миљоказ“, бидејќи се наоѓа на стариот римски пат Дебар-Кичево-Прилеп.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Кичевската Котлина, во областа Рабетинкол, во источниот дел на територијата на Општина Кичево, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Македонски Брод. Селото е ридско, на надморска височина од 606 метри. Од градот Кичево е оддалечено 12 километри и лежи во подножјето на планината Челоица.
Селото е мало, кое се протега на пониско земјиште на запад и на повисоко на исток. Околни села се: Ижиште, Лисичани, Челопеци и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Кале, Градиште, Мало Градиште, Гола Мара, Рид, Крс, Кутел, Огради, Рамниште, Сливче, Колибишта, Старец, Колча Краста, Цамбулец и Осојница.
Селото има збиен тип. Не е поделено на маала, бидејќи е мало и едноставно. Сепак, роднинските куќи се групирани и се поблиску една до друга. Одредени краеви на селото носат имиња по родовите, како Митановци, Ивановци, Итромановци и други.
Историја
Во Миокази и околу него постојат старини и карактеристични топоними, поради што се претпоставува дека селото било населено одамна. Источно од селото се наоѓа возвишувањето Кале (1.022 м.), на чиј врв се наоѓаат остатоци од кружни ѕидини. Се претпоставува дека таму се наоѓала тврдина, која го надгледувала патот Кичево-Прилеп. Јужно од селото се наоѓа возвишувањето Градиште (642 м.), каде се наоѓаат остатоци од ѕидови, кои се во подобра состојба од оние на Кале. Во 1960 година, при ископ на канал за наводнување, во подножјето на Градиште била пронајдена гробница. Гробницата била со ѕидови од сите четири страни, а внатре имало ќупови. Помеѓу овие две возвишувања се наоѓа долината на Рабетинска Река, каде се наоѓаат бројни ниви, во кои се наоѓале многубројни остатоци од цигли.
Во век, Миокази било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во селото до 1930 година, покрај македонското население, живееле и две торбешки семејства, Куртишовци и Меметовци.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 5,3 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 201 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 185 хектари, а на пасиштата 110 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Бидејќи селото било поклонето на Кичевскиот манастир, земјиштето околу него било манастирско. До 1912 година своја земја поседувале и неколку кичевски аги. Потоа, селаните ја откупиле земјата од кичевските аги, додека манастирското земјиште останало до 1947 година, која при аграрната реформа била поделена на мештаните на Миокази и Орланци.
Население
Според податоците од 1873 година, селото Миокази имало 13 домаќинства со 50 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 200 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Миокази имало 240 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Миокази:
Селото е мало, коешто во 1961 година броело 177 жители, а во 1994 година 49 жители, македонско население.
Родови
Во селото Миокази живеат Македонци, христијани. Во селото нема староседелски родови. Првото населување било во почетокот на XIX век.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Богевци (4 к.), најстар род во селото, местото на потекло не го знаат, според Тома Смиљаниќ доселени се од селото Светораче; Митановци (8 к.), доселени се од селото Железнец, го знаат следното родословие: Ванѓел (жив на 75 г. во 1961 година) Блаже-Марко-Митан, основачот на родот кој се доселил; Ивановци (8 к.), доселени се од селото Атишта; Итромановци (6 к.), доселени се од некое село во Охридско; Поречковци (4 к.), доселени се од селото Сушица; Ќосевци (4 к.), доселени се од селото Сливово во Дебрца; Пупачовци (1 к.), доселени се од селото Требино и Кочевци (1 к.), доселени се од некое село во Железник.
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Богевци (4 к.), доселени се од селото Светораче; Митровци (1 к.), доселени се од селото Требино во Порече; Тромановци (5 к.), доселени се од Охридско; Белојаковци (3 к.), доселени се од селото Атишта; Митановци (5 к.), доселени се од Железник; Матлевци (1 к.), доселени се од селото Орланци; Поречковци (4 к.), доселени се од селото Сушица во Порече; Дамчевци (1 к.), доселени се од Охридско; Пупачевци (1 к.), од Охридско избегале во Битолско, а од таму во Требино во Порече и на крај во селото Миокази; Петревци (3 к.), доселени се од Охридско и Мановци (1 к.), доселени се од селото Орланци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Орланци, во која покрај селото Миокази, се наоѓале и селата Дупјани, Козичино, Крушица, Орланци, Патец, Рабетино, Речани, Светораче и Челопеци. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната Општина Челопеци, заедно со селата Лисичани, Миокази, Орланци и Челопеци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0808 според Државната изборна комисија, сместено во месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 21 гласач.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 24 гласачи.
Жовнешко Езеро
Жовнешко Езеро е вештачко акумулациско езеро кое се наоѓа во општина Брашловце. Создадено е во 1978 година со подигнување на 73.000 кубни метри земјена бариера наречена Трнава над потокот Трнавец. Површината на езерото е 49 хектари, а просечната длабочина на езерото е 7 метри. Првенствено било планирано од причини за безбедност од поплави. Исто така, служи како извор на вода за наводнување и фарма за риби.
Замокот Жовенк стои на ридот над езерото.
Мадона со каранфил
Мадона со каранфил, наречена и Мадона со вазна или Мадона со Младенецот — слика на Леонардо да Винчи, создадена помеѓу 1478 и 1480 година. Од 1889 година се наоѓа во музејот Стара пинакотека, а дотогаш била во приватна сопственост.
„Мадона дел каранфил“ се чини дека е создадена од Леонардо да Винчи во Вилата Монастеро во Варена на езерото Комо, на само два километри од Фиумелата, раскажана од Леонардо во неговиот Кодекс Атлантикус, специфичните форми на сводовите на прозорците се всушност идентично, исто колку и деталите за позадинските пејзажи.
Опис
Централниот мотив е младата Дева Марија со своето голо бебе Исус во скутот. Марија седи и носи скапоцен накит. Во левата рака држи каранфил, што се толкува како симбол на исцелување. Лицата се осветлени додека предметите наоколу се потемни, на пример, каранфилот е во сенка. Младенецот гледа нагоре, додека мајката гледа надолу, така што нема контакт со очите. Портретот е сместен во просторија со два прозорци од секоја страна на централните фигури, на кои, со карактеристичната техника на Да Винчи - сфумато, е прикажан оддалечен предел.
Првично се мислело дека оваа слика ја насликал Андреа дел Верокио, но подоцна историчарите на уметност утврдиле дека сепак е дело на Да Винчи.
Мадона и Младенецот се вообичаен мотив во средновековната христијанска уметност. Оваа слика е единственото дело на Леонардо кое е постојано изложено во Германија.
Павија
Павија е град и комуна во југо-западна Ломбардија во северна Италија, 35 километри јужно од Милано на долниот дел на реката Тичино во близина на нејзиниот улив во По. Има население од в. 73.086. Градот бил главен град на Остроготското Кралство од 540 до 553 година, на Кралството Ломбарди од 572 до 774 година, на Кралството Италија од 774 до 1024 година и седиште на дворот Висконти од 1365 до 1413 година. Павија е главен град на плодната провинција Павија, која е позната по различни земјоделски производи, вклучувајќи вино, ориз, житарки и млечни производи. Иако има голем број индустрии лоцирани во предградијата, тие имаат тенденција да не ја нарушуваат мирната атмосфера во градот. Тој е дом на античкиот Универзитет во Павија (основан во 1361 година и признат во 2022 година од Times Higher Education меѓу првите 10 во Италија и меѓу 300-те најдобри во светот ), кој заедно со IUSS (Институт за напредни Студии за Павија), колеџот Гислиери, колеџот Боромео, колеџот Нуово, колеџот Санта Катерина и (EDiSU), припаѓа на системот за проучување на Павија. Поликлиника Сан Матео од 15 век е една од најважните болници во Италија. Павија е епископско седиште на римокатоличкиот бискуп од Павија. Градот поседува многу уметнички и културни богатства, вклучувајќи неколку важни цркви и музеи, како што е добро познатата Сертоса ди Павија. Општина Павија е дел од природниот парк долина Тичино и зачувани се две шуми ( строгиот природен резерват Боско Сиро Негри и природен резерват Боско Гранде ) кои ни ја покажуваат првобитната состојба на природата на долината По пред доаѓањето на Римјаните. пред човечкото населување.
Топонимија
Во римско време Павија се нарекувала Тицинум, а почнала да се нарекува Папија дури од времето на Ломбард. Потеклото на името Павија и денес е неизвесно. Таа е една од ретките римски општини во Италија која го сменила своето име во раниот среден век.
Рана историја
Датира од предримско време, за градот Павија, според Плиниј Постариот, бил основан од Лаеви и Марици, две лигурски или келто-лигурски племиња, додека Птоломеј им го припишува на Инсубрес, келтско население. Римскиот град, познат како Тицинум, бил општина и важно воено место (каструм) под Римската империја. Најверојатно започнало како мал воен логор изграден од конзулот Публиј Корнелиус Сципион во 218 п.н.е. за да го чува дрвениот мост што го изградил над реката Тицинум, на пат да го бара Ханибал, за кој се шпекулира дека успеал да води војска. преку Алпите и во Италија. Силите на Рим и Картагина налетале една на друга набргу потоа, а Римјаните го претрпеле првиот од многуте разорни порази од рацете на Ханибал, при што самиот конзул речиси ќе го загубел животот. Мостот бил уништен, но утврдениот камп, кој во тоа време бил најнапредниот римски воен пункт во долината По, некако ја преживеал долгата Втора пунска војна и постепено еволуирал во гарнизонски град.
Неговата важност пораснала со проширувањето на Виа Аемилија од Ариминум (Римини) до реката По (187 пр.н.е.), која ја преминувала во Плацентија (Пјаченца) и таму се разделувала, еден крак оди до Медиоланум (Милан), а другиот до Тицинум. и оттаму до Лаумелум каде што се дели уште еднаш, едната гранка оди до Верчела - и оттаму до Епоредија и Аугуста Преторија - а другата до Валентија - и оттаму до Аугуста Тауринорум (Торино). Градот бил изграден на зарамнето земјиште со квадратни блокови. Патот „ кардо Максимус “ одговара на сегашната Страда Нуова до Римскиот мост додека патот „ декуманус “ одговара на корзо Кавур-корсо Мацини. Под повеќето улици на историскиот центар сè уште има канали од тули на римскиот канализациски систем кој продолжил да функционира во текот на средниот век и модерното доба без прекин, до околу 1970 година. Павија била важна како воено место (во близина на градот, во 271 година, императорот Аврелијан ги поразил Јутунгите) поради лесниот пристап до водните комуникации (преку реките Тичино и По) до Јадранското Море и поради неговите одбранбени структури.
Во 325 година, Мартин од Тур дошол во Павија како дете следејќи го својот татко кој бил римски офицер. Павија била седиште на важна римска ковачница помеѓу 273 и 326 година Владеењето на Ромул Августулус (р. 475–476), последниот император на Западното Римско Царство завршило во Павија во 476 н.е., а римското владеење со тоа престанало во Италија. Ромул Августул, иако се сметал за последниот император на Западното Римско Царство, всушност бил узурпатор на царскиот престол; неговиот татко Флавиј Орест го симналл од тронот претходниот император Јулиј Непос и го поставил младиот Ромул Августул на царскиот трон во Равена во 475 година. Иако бил император, Ромул Августул едноставно бил гласноговорник на неговиот татко Орест, кој бил личноста која всушност ја практикувала власта и управувала со Италија за време на краткото владеење на Ромул Августул. Десет месеци по почетокот на владеењето на Ромул Августул, војниците на Орест под команда на еден од неговите офицери по име Одоакер, се побуниле и го убиле Орест во градот Павија во 476 година. Немирите што се случиле како дел од востанието на Одоакер против Орест предизвикале пожари што изгореле голем дел од Павија до тој степен што Одоакар, како нов крал на Италија, морал да ги суспендира даноците за градот на пет години за да може да го финансира неговото закрепнување. Без неговиот татко, Ромул Августул бил немоќен. Наместо да го убие Ромул Августул, Одоакер го пензионирал со 6.000 солиди годишно пред да го прогласи крајот на Западното Римско Царство и самиот себе да се назначи за крал на новото Кралство Италија.