cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фабио Капело
Личен живот
Капело е роден во Сан Канцијан д’Изонцо (Шкоцјан на Соча), Фурланија-Јулиска Краина од родители Гверино и Евелина Капело. Капело е побожен католик и се моли двапати на ден. Неговиот татко кој е наставник и неговиот вујко беа фудбалери, и Капело целиот живот го помина со спортот. Тој се ожени со неговата сопруга Лаура, која како тинејџер ја сретнал во автобус пред повеќе од 40 години. Него го претставува неговиот син Пјерфилипо, кој ја има улогата како негов агент. За размислување е тоа што англиската фудбалска асоцијација го прими Капело кој со себе на работата дојде со стабилен семеен живот, за разлика од неговите претходници кој беа во центарот на вниманието кај медиумите. Сепак, потенцирано е тоа дека Капело имаше неколку контроверзни коментари во изминатава година, како што е пофалбата на Франциско Франко, и тоа дека ФА мора да се надева дека тој ќе ги чува мислењата само за себе. Во јануари 2008 година, италијанската полиција објави дека тие водат истрага за затаен данок против Капело. Како и да е, оваа истрага беше отстранета кога гласноговорникот на Капело изјави дека се работи за рутинска контрола кај поголем број на богати италијанци. ФА изјави дека имале на ум кога му ја дале работата дека следи ваква истрага, и дека очекуваа дека ќе се разреши без тужби.
Уметничко колекционерство
Капело е посветен собирач на ликовни уметности. Низ годините, тој има собрано голем број на дела, и неговата колекција е проценета на 17 милиони евра. Тој изјави дека негов омилен сликар е Василиј Кандински.
Мичурин (Скопје)
Мичурин — населба во крајниот западен раб на Општина Аеродром.
Етимологија
Наречена е според поранешната конзерварница Мичурин, која е наречена според советскиот ботаничар Иван Владимирович Мичурин.
Историја
Пред да настане населбата, на територијата на населбата била сместена фабрика за конзервирање на овошје и зеленчук наречена „Мичурин“. На празниот простор кај фабриката првите куќи и згради почнале никнуваат во 1945. Тогаш голем број Македонци од Егејскиот дел на Македонија, поради Граѓанската војна во Грција, се доселувале во НР Македонија, па првите куќи во денешната населба Мичурин биле изградени од Егејците бегалци. По нив биле подигнати и згради за вработените во железницата. Бидејќи првите згради и куќи биле изградени во непосредна близина до фабриката и по неа било препознатливо новото маало во градот, граѓаните го нарекле Мичурин. Во 1948 името на фабриката било сменето во „Вардар“, но населбата си го задржала името на рускиот ботаничар.
По катастрофалниот земјотрес од 1963, таму била сместена т.н. шаторска населба Аеродром-Вардар наменета за настраданите во земјотресот. Првично местоположбата на кампот била во близина на цивилниот аеродром, односно територијата на денешната населба Аеродром. Потоа шаторската населба била преселена во Мичурин, поточно во дворот на училиштето „Владимир Назор“. Второто преселување на шаторската населба било кога била пренесена во Острово.
Кон крајот на 1980 година, бидејќи населбата веќе била густо населена, била донесена одлука, фабриката да биде преместена подалеку од средиштето на градот. Градбата целосно била урната, а нов погон бил подигнат на излезот од градот во селото Орешани. Жителите на Мичурин, во знак на сеќавање, одлучиле оџакот на некогашната фабрика да стане симбол на населбата. Оџакот е насликан и на знамето на населбата.
Со Законот за новата територијална поделба во август 2004 година, била создадена Општина Аеродром чија територија претходно припаѓала во Општина Кисела Вода. Во неа биле вклучени сите населени места (вклучително и населбата Мичурин) кои се наоѓале северно од пругата Скопје-Велес.
Демографија
Според пописот од 2002, населбата Мичурин била статистички споена (под статистичкиот назив Аеродром) со населбите 13 Ноември, Аеродром, Јане Сандански, Лисиче, Ново Лисиче, Острово. Во таа статистичка целина живееле 72.009 жители од кои 96% се Македонци, 2% Срби и 2% други народности како Роми, Турци и Власи.
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, населбата Мичурин била статистички споена (под статистичкиот назив Аеродром) со населбите 13 Ноември, Аеродром, Горно Лисиче, Јане Сандански, Лисиче, Ново Лисиче, Острово, Реонски Центар. Таа статистичка целина имала 75.108 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Општествени установи
Порано, на нејзина територија било сместено првото седиште на Општина Аеродром.
Боре Ангеловски
Боре Ангеловски или Борис Ангелков (, 25 февруари 1944 -, 14 јуни 2009) бил истакнат и најдоследен театарски деец во Македонија, глумец, режисер, преведувач, сценограф, костимограф, театарски педагог, театарски теоретичар, бекетолог, основач и уметнички раководител на Младинско Драмско Студио - Велес, основач и уметнички раководител на Театар Чекори - Скопје, икона на драмскиот аматеризам и театарската алтернатива во Република Македонија и поранешна Југославија, првенец во сите домени и аспекти на театарската уметност, комплетна театарска личност, театарски фанатик. Како етичко-естетска поставеност, Боре Ангеловски е доајен и пионер на театарот на апсурдот во Република Македонија, поборник и следбеник на неконвенционалниот пристап кон создавањето на комплетен театарски чин, вечен експериментатор, иноватор и револуционер на комплексниот театарски израз.
Рани години
Боре Ангеловски е роден на 25 февруари 1944 год. во Велес, Македонија. Основно и средно образование завршува во родниот град.
Уште како дете прави мал маалски театар Ѕвезда, во задниот двор на семејната куќа, во кој заедно со останатите деца од маалото изведуваат циркуски трикови (одење по јаже, држење стол на чело, на брада), пејат, танцуваат, рецитираат, прават куклени претстави во стара кочина за свињи, играат скечеви, приказни.
На шест години зема прва награда за јавен настап пред работниците на УНР-а. Големо влијание врз Боре Ангеловски во тој период има Трајко Чоревски (таткото на Благоја Чоревски и Борис Чоревски), познат македонски глумец. Тој, освен што му го продлабочува детскиот занес за театар во афинитет, му отвора нови видици за бесценетоста на убавината, за бесмислата на материјалистичката практичност, за театарот како животна определба.
Втората личност која влијае во доизградувањето на личноста Боре Ангеловски е Надежда Петровна, или како тој ја нарекува - бабушкa. Надежда Петровна е руска учителка, која во тоа време живее и работи во Велес. Таа го запознава со целокупната руска литература: Пушкин, Тургењев, Гогољ, Достоевски, Лермонтов... му ја распламтува љубовта, не само кон поезијата и литературата, туку кон уметноста воопшто.
Ваквите влијанија во комбинација со вродената љубопитност и истрајност доведуваат, со тек на време, детскиот занес да стане конкретна определба во 1959 год. кога Боре Ангеловски станува дел од екипата на Народниот театар во Велес.
Народен театар во Велес
Боре Ангеловски започнува да работи во Народниот Театар во Велес во 1959 г. токму во периодот кога велешкиот професионален театар ја живее кулуминацијата на својот естетско-творечки квалитет - во поглед на глумечката игра и капацитет - во поглед на веќе изграден, стабилен театарски колектив. Во тој период, Боре Ангеловски ги црпи своите први искуства од плејада глумци кои се пионери и втемелувачи на глумечката уметност во Македонија: Борис Бегинов, Милојка Ковачевиќ, Благој Анчевски-Руски, Димче Петров-Галето, Никола Димитров-Кокан, Стојче Камчев, Рајна Савова, Стојна Апцева, Ратка Зарзева, Роксанда Ќекиќ, Владимир Гравчев, Виолета Џамбазова и уште многу други. Тоа се години кога Боре Ангеловски го учи занаетот во друштво на веќе формирани глумечки поединци и на репертоар кој напоредно со доминантните битови пиеси содржи и постановки на дела од класиката. Од претстава во претстава, довербата на младиот колега расте, така што тој добива сè позначајни ролји. Во Народниот Театар - Велес, Боре Ангеловски има одиграно над дваесет ролји.
Паралелно со ангажманот на професионалната сцена, Боре Ангеловски започнува да работи и на Младинската сцена на Народниот Театар-Велес. Во тој период, Младинската Сцена има огромен потенцијал. Додека професионалната сцена работи главно со проверени наслови, Младинската Сцена ја има слободата за сопствена репертоарска политика, доближување до современите и модерните текови на театарската уметност, можност за експериментирање и иновација, не само во поглед на репертоарот, туку и во поглед на формирање на нов пристап кон изградување на претставите, формирање на нова естетика на театарското изразување. Токму во Младинската Сцена започнува изградувањето на Боре Ангеловски како комплетна театарска личност. Само за две сезони Боре Ангеловски станува основен пулс, движечка сила на Младинската Сцена во Велес, пројавувајќи голема упорност и доследност во сопствениот развиток и во работата со колективот. Тој започнува да се интересира за режија, сценографија, костимографија, тука започнува и неговата педагошка дејност, не само што ги информира колегите за развитокот на театарската уметност во светот, туку настојува преку обемна литература да ги запознае со безбројните тајни и стапици на глумечкиот занает, без кои е невозможно да се оствари вистинска творба. Доаѓаат и првите признанија: I награда за улогата на Дебелиот бродоломник во На морската шир од Славомир Мрожек на Републичката Драмска Смотра - Штип во 1963 г. за истата творба добива I награда и на Југословенскиот фестивал на аматерски театри - Хвар во 1964 год. Можеби најважен момент од периодот на Младинската Сцена на велешкиот театар, е средбата на Боре Ангеловски со творештвото на Семјуел Бекет. На 18 декември 1965 г. на Младинската Сцена при Народниот Театар во Велес, за првпат во Република Македонија премиерно е изведена претставата Чекајќи го Годо на Семјуел Бекет, во превод, режија, сценографија, костимографија на Боре Ангеловски. Тој воедно ја толкува и една од главните ролји во претставата, улогата на Владимир-Диди. На тој датум настанува пресвртница не само за Боре Ангеловски, не само за Младинската Сцена, туку и за театарот во Република Македонија воопшто. Се раѓа модерниот театар, се раѓа македонската театарска авангарда, македонската публика за првпат се судира со театарот на апсурдот. Претставата има огромен успех: на Републичката аматерска драмска смотра - Штип освојува награда за најдобра претстава, награда за најдобра режија, награда за најдобра главна машка улога за улогата на Владимир-Диди во интерпретација на Боре Ангеловски; на Југословенскиот фестивал на аматерски театри - Хвар освојува трета награда-бронзена плакета, награда за најдобра режија, награда за најдобра главна машка улога за улогата на Владимир-Диди во интерпретација на Боре Ангеловски. Забележително е што Чекајќи го Годо не е единечен случај. По големиот успех на претставата, Боре Ангеловски продолжува да се интересира уште повеќе за творештвото на Бекет. Следува Крајот на играта на Семјуел Бекет, во превод и режија на Боре Ангеловски во 1967 г. исто така за првпат на македонска сцена. Тој исто така ја толкува и главната ролја на Хам.
Во 1966 г. донесена е одлука од страна на велешкото градско собрание, а со благослов од повисоки Републички институции и специјална комисија одговорна за ревизија на театрите од внатрешноста за затворање на Народниот Театар во Велес. По тој повод Боре Ангеловски пишува високо стручна дискусија во одбрана на Велешкиот театар и токму со таа дискусија успева да се поништи одлуката и театарот да продолжи со работа. Сепак, следната година Собранието на Град Велес, пронаоѓа нов начин, донесува нова одлука и Народниот Театар - Велес се затвора во 1967 г. Се затвора и Младинската Сцена.
Младинското драмско студио во Велес
Веднаш по затворањето на Народниот Театар - Велес, Боре Ангеловски го формира Младинското Драмско Студио, кое во период од шест години ќе биде единствената форма на театарско живеење во Велес. Тој е основач, уметнички раководител и режисер на студиото. Започнатиот бран на нова естетика во театарското постоење во Велес со Младинската Сцена, прераснува веќе во творечка зрелост. Младинското Драмско Студио претставува специфична форма на театарско делување, единствена од таков тип во Република Македонија. Студиото освен што работи како театар со редовен репертоар, претставува и своевидна школа за театар, место каде се дискутира за театарската уметност, за литературата, за културата, место каде што доаѓа до израз не само желбата да се излезе на сцена, туку и потребата да се дојде до одредени сознанија за театарот и културата, желбата да се пронајдат нови начини за истражување на огромното сценско пространство. За да се оствари ваква програма во студиото, Боре Ангеловски ги проширува прво сопствените видици, пронаоѓа нови форми за да ги заинтересира членовите за многуте видови и можности на сценското и глумечкото дејствување. Паралелно со усовршувањето на неговата педагошка дејност, Боре Ангеловски се развива и како глумец и како режисер, за што говорат и многуте награди и признанија. Продолжува и се задлабочува интересот за новите светски тенденции во драмската уметност. Продолжува интересот кон творештвото на Бекет, кон театарот на апсурдот воопшто. Во периодот на Младинското Драмско Студио, Боре Ангеловски за првпат во Република Македонија ги поставува: Забава на Славомир Мрожек во 1968 година, Зоолошка приказна на Едвард Олби во 1968 година, Последната лента на Крап на Семјуел Бекет во 1969 година, Кралот умира на Ежен Јонеско во 1970 година, Филоктет“ на Хајнер Милер во 1971 година, Страдањата на Г-дин Мокинпот на Питер Вајс во 1971 година, Дон Жуан во пеколот на Џорџ Бернард Шо и уште десетина други претстави. Покрај работата во Младинското Драмско Студио, Боре Ангеловски започнува да настапува и на програмата на Радио Велес. Како радио реализации посебно остануваат забележани Дванаесетмината на Александар Блок, Сонетен венец на Франце Прешерн и Црниот човек на Сергеј Есенин.
Но сепак, и покрај сите успеси пред велешката публика и на републичките фестивали, и покрај таквиот квалитетен и автентичен репертоар, проблемите со Собранието на опшината Велес и неколку поединци од градот не престануваат. Напротив, го обвинуваат и саботираат точно заради таквиот репертоар. Ги запираат финансиските средства на Младинското Драмско Студио под обвинение дека:
Театар Чекори
Веднаш по протерувањето од Велес, Боре Ангеловски се ситуира во Скопје, каде во 1974 г. заедно со мала група колеги од Младинското Драмско Студио, го основа Театарот Чекори - Скопје, при Домот на култура Кочо Рацин. Првите неколку сезони Театарот Чекори ги изведува своите претстави на различни сцени во Скопје, а претежно во Домот на култура во населбата Маџари II. Во 1978 г. Театарот Чекори конечно се стационира во Домот на култура Димитар Влахов во населбата Автокоманда во Скопје.
Од основањето на Театарот Чекори, Боре Ангеловски е негов уметнички раководител, директор, режисер, педагог. Продолжува неговата работа и како преведувач, сценограф, костимограф, но Боре Ангеловски веќе конечно престанува да се занимава со глума. Можеби од преголема оптовареност со другите активност во театарот, но поверојатно причината е длабоко емотивна: носталгија за родната велешка сцена. По протерувањето од Велес, Боре Ангеловски има изиграно само една улога и тоа во 1989 г. (петнаесет години по протерувањето) и тоа како гостување во Народниот Театар во Велес ја толкува улогата на Нагант во пиесата На сечило, по текст на Бранко Варошлија - колега од Младинското Драмско Студио во Велес и во партнерство со Петре Прличко - еден од доајените на македонскиот театар, исто така велешанец. Боре Ангеловски, освен на фестивалите, нема играно на друга сцена освен велешката. Како организациска поставеност, Театар Чекор е своевидно продолжение на Младинското Драмско Студио. Искуството стекнато во Велес, Боре Ангеловски го пренесува и во Скопје, се разбира веќе позрело и продлабочено, особено во однос на организацијата на театарот и педагогијата. Веќе во Театарот Чекори-Скопје, Боре Ангеловски го финализира принципот на работа од игла до завеса - како што самиот го нарекува. Тоа е принцип на организирање на театарот и подготовка на претстава, каде што секој член треба сам да си го направи костимот, сам да си го направи реквизитот, да учествува во измислувањето и реализирањето на сценографијата, т.е. секој да учествува во сè што е потребно за изградба на претставата како комплетен театарски и уметнички чин. Од една страна тој принцип е неопходен поради фактот што само Боре Ангеловски е вработен во театарот како уметнички раководител и нема други вработени кадри задолжени за техничкото оформување на претставите, но од друга страна, наложената потреба преоѓа во уникатен систем на работа врз глумечките творби на ликовите. Тој принцип на работа им помага на глумците многу побрзо и подлабоко да навлезат во своите драмски ликови, на тој начин имаат потполна слобода на фантазијата, им овозможува подетална анализа на драмската ситуација и им помага секој ден, малку по малку, сè повеќе да го освојуваат бесконечното сценско пространство и глумечкиот занает. На тој начин се воспоставува оригинална творечка атмосфера и тогаш Боре Ангеловски се покажува како извонреден соработник подготвен да прифати најразлични идеи и сугестии по однос на работата, без разлика од каде и од кого доаѓаат. Во тој смисол членовите на театарот учествуваат не само во техничкото оформување на претставите, туку и во изборот на репертоарот, во преводите на пиесите, во изборот на музика, во оформување на плакатите и проспектите, буквално учествуваат во сеопштата работа на театарот. Таквиот принцип на работа не важи само за глумците-аматери, кои го сочинуваат јадрото на Театарот Чекори, туку и за глумците-професионалци кои гостуваат во претставите на Чекори. Тоа е уште еден оригинален принцип на работа. Боре Ангеловски не прави разлика помеѓу аматери и професионалци.
Ангеловски и Бекет
Семјуел Бекет станува трајна окупација на Боре Ангеловски. Во 1967 и 1977 година ја поставува пиесата Крајот на играта, а во 1970 година ја поставува Последната лената на Крап. Постои мошне интересен континуитет. Најпрво доаѓа драмата Чекајќи го Годо, текст што како основна идеја ја има отуѓувањето на современиот човек пред застрашувачката егзистенцијална безизлезност. Овде има допир со повеќе судбини распнати на крсот на отуѓувањето. Потоа следува Крајот на играта, пиеса со две лица, на самиот раб на опстанокот, во безизлезното јадро на склерозата, фрлени во контејнерите на градската хигиена. И најпосле последната лента на Крап, пиеса, така што се рече без глумец, но во која животот веќе нема шанса за никаква пројава, а за некоја содржина и да не зборуваме.
Делото на Боре Ангеловски
Во текот на пет децениската театарска активност, Боре Ангеловски има настапувано во 37 претстави од 32 различни автори, има поставено 89 претстави од 59 различни автори , има направено над 30 преводи на драмски дела , има направено драматизации на Сердарот - Григор Прличев, Тага - Максим Горки, Крокодил - Достоевски, Гала претстава - по текстови на Чехов, Данил Хармс, Иљф и Петроф; адаптации на: Маузер-Хамлет машина - Хајнер Милер, Генерација без милост - Волфганг Борхерт, Фрагменти - Мјуриел Шизгал, Теагеритројатрија - Данил Хармс, Скица за театар - Семјуел Бекет, има направено 32 сценографии , 34 костимографии , има напишано неколку дискусии за театарот, има напишано сценарио за пантомима Сон во 1969 година, ја има напишано драмската алелуја Ал’ Бигории во 1972 година, над 700 луѓе поминале низ Младинската Сцена, Младинското Драмско Студио, Театарот Чекори, над триесет од нив продолжиле на академиите за драмски уметности и сега се афирмирани глумци и режисери: Мими Таневска, Лазе Манасков, Верица Ристевска, Љупчо Тодоровски-Упа, Ева Аманатиду, Кети Дончевска-Илиќ, Илија Рајковски, Љупчо Спасов, Роберт Вељановски, Ристо Гоговски, Роберт Симоновски, Антонио Димитриевски, Златко Митрески, Марија Ѓорѓијовска, Мартин Лазаревски...; над дваесет професионални глумци учествувале во претставите на Боре Ангеловски: Анче Џамбазова, Славица Јовановска, Снежана Конеска-Руси, Младен Крстевски, Соња Каранџуловска, Магдалена Ризова-Маги, Андреј Бељан, Видосава Грубач, Фазли Шаќири, Вера Вучкова, Владимир Спасов, Виолета Волак, Горан Илиќ и многу други. Боре Ангеловски ќе остане запаметен како прв македонски бекетолог - човек кој ги има поставено скоро сите драмски дела на Семјуел Бекет, плус радиодрамата Сите кои паѓаат во негова сценска адаптација и дел од монолозите и поезијата на Бекет во адаптација за претставата „Скица за театар“; ќе остане запаметен како човек кој ги има поставено за првпат на македонската театарска сцена авторите: Семјуел Бекет, Ежен Јонеско, Хајнер Милер, Едвард Олби, Питер Вајс, Џорџ Бернард Шо, Доминик Смоле, Алексеј Арбузов, Жил Лафорг, Жан-Мишел Риб, Пјер Лавил, Волфганг Борхерт, Данил Хармс, Миро Гавран, Маријан Матковиќ, Александар Вампилов, Нина Садур, Мјуриел Шизгал, Миодраг Булатовиќ, Мишел де Гелдерот, Агота Кристоф, Артур Адамов и уште многу други; ќе остане запаметен како генијален глумец, маестрален режисер, нестандарден педагог, квалитетен преведувач, иновативен сценограф и костимограф, висококомпетентен теоретичар, извонредна личност, верен пријател, прекрасен човек; ќе остане запаметен како последниот македонски театарски фанатик.
Крај на еден бурен живот
Боре Ангеловски умира од срцев удар на 14 јуни 2009 год. во родниот град Велес, само три дена по неговата последна премиера, во годината кога се слават два важни јубилеја: 35 години Театар Чекори (единствен алтернативен театар во Македонија со толкава традиција) и 50 години театарска дејност на Боре Ангеловски. Инфарктот е последица од лошата здравствена состојба (дијабетес, четири инфарктни состојби, хернија, проблеми со белите дробови), како резултат од фанатичната и безрезервна посветеност на театарот.
Герилско војување
Герилското војување е начин на војување во кој помали воени или паравоени единици користат воени тактики, како заседи, саботажи и други видови борба против поголема и помалку подвижна традиционална војска. Цел на ваквото војување е да се нанесат човечки загуби и материјална штета со цел да се ослабне и деморализира спротивната страна.
Герилските тактики се фокусираат на избегнување на директни конфронтации со непријателските војски, обично поради пониски оружја или сили, и наместо тоа се впуштаат во ограничени престрелки со цел да ги исцрпат противниците и да ги принудат да се повлечат. Поради ова, герилските тактики ретко се користат за нешто друго освен за одбрана. Организираните герилски групи често зависат од поддршката или од локалното население или од странски поддржувачи кои сочувствуваат со напорите на герилската група.
Историја и етимологија
Иако терминот „герилско војување“ бил измислен во контекст на Полуостровската војна во 19 век, тактичките методи на герилско војување биле користени долго пред тоа. Во 6 век п.н.е., Сун Цу во Уметноста на војната предложил употреба на герилски тактики. Ова го инспирирало развојот на модерната герилска војна.
Во 3 век п.н.е. римскиот генерал Квинт Фабиј Максимус Верукозус, кој се смета за „татко на герилската војна“,   ја смислил Фабиевата стратегија, која Римската Република успешно ја користела против војската на Ханибал. Оваа стратегија влијаела на герилските тактики од модерната ера.
На почетокот од 20 век, Мајкл Колинс и Том Бери развиле многу тактички одлики на герилско војување за време на герилската фаза од Ирската војна за независност 1919-1921 година.
Алжирската револуција од 1954 година започнала со неколку алжирски герилци. Примитивно вооружени, герилците се бореле со Французите повеќе од осум години. Ова останува прототип за современите бунтови и контрабунтовници, тероризмот, тортурата и асиметричното војување кои денес преовладуваат низ целиот свет. Во Јужна Африка, членовите на Африканскиот национален конгрес (АНЦ) ја проучувале Алжирската војна, пред ослободувањето и апотеозата на Нелсон Мандела; во нивната интифада против Израел, палестинските борци се обиделе да копираат тактиката. Исто така, тактиката на Ал Каеда многу наликува на таа на Алжирците.
Стратегија
Герилското војување е вид на асиметрична војна: борба меѓу противници со нееднаква сила. Тоа, исто така, е еден вид на нередовно војување: односно, има за цел не само да го порази непријателот кој напаѓа, туку и да добие поддршка од народот и политичко влијание, за сметка на непријателот. Според тоа, герилската стратегија има за цел да го зголеми влијанието на малата, подвижна сила врз поголемата, потешка сила. Ако се успешни, герилците го ослабуваат својот непријател до степен на изнемоштеност, и на крајот го принудуваат да се повлече.
Тактики
Во 20 век, комунистичките водачи, како на пример виетнамскиот Хо Ши Мин, често користеле тактики за герилска војна, што обезбедило модел за нивна употреба на друго место, што довело до појава на кубанската „фокална“ теорија и антисоветските муџахедини во Авганистан.
Христијанството во Авганистан
Христијаните историски имале мала заедница во Авганистан. Во моментов нема сигурни проценки за вкупниот број на христијанско население. Исламската Република Авганистан не признава ниту еден авганистански државјанин како христијанин, освен многу иселеници (иако, Рула Гани, Првата дама на земјата од 2014 година, е маронист христијанин од Либан. ) На авганистанските граѓани законски не им е дозволено да преминуваат во христијанство. Иако не постојат експлицитни закони со кои се забранува преобраќање, многу власти и поголемиот дел од општеството сметаат дека неговата толеранција е спротивна на практиката на ислам от. Во Авганистан има само една законски призната христијанска црковна зграда, католичката капела во Италијанската амбасада која работи од 30-тите години на минатиот век.
Сегашен статус
Постојат и христијански верски објекти во странските воени бази, како што е Источна православна црква во романската база во Кандахар.
И покрај законските ограничувања, многу извори тврдат дека постои тајна подземна црква на авганистански христијани кои живеат во Авганистан. Државниот оддел на САД изјавил дека проценките за големината на оваа група се движат од 500 до 8000 лица. Проценките за големината на авганистанската христијанска заедница во Авганистан сепак не се сигурни. Поради непријателското правно опкружување авганистанските христијани тајно ја практикуваат својата вера во приватни домови. Комплетната Библија е достапна на Интернет на дариски јазик, а Новиот завет е на паштунски. Печатените верзии може да се купат и надвор од земјата.
Постојат голем број авганистански христијани надвор од земјата, вклучително и христијански заедници во Индија, САД, Велика Британија, Канада, Австрија, Финска, и Германија.
Апостол Тома и раното христијанство
Според Делата на апостолите, во Библијата на Педесетница биле присутни етнички Евреи и преобратеници во јудаизмот од Партското Царство (во кои имало делови од западен Авганистан  ). Според записот на Евсевиј, апостолите Тома и Вартоломеј биле распоредени во Партското Царство.
Легендата заснована врз апокрифното евангелие според Тома и други антички документи укажува на тоа дека Свети Тома проповедал во Бактрија, кој денес се наоѓа во северен Авганистан. Сириско дело од почетокот на третиот век познато како Дела на Тома ја поврзува службата на апостолот со двајца кралеви, едниот на север, а другиот на југ. Според Делата, Тома најпрво не сакал да ја прифати оваа мисија, но Господ му се појавил во ноќна визија и го принудил да го придружува индискиот трговец Абанес (или Хабан) до неговото родно место во северозападна Индија. Таму, Тома се нашол во служба на кралот на Индо-Партското Царство (Јужен Авганистан, Пакистан и Северна Индија), Гондофар. Службата на Апостолот резултирала со многу преобразувања низ целото кралство, вклучувајќи ги кралот и неговиот брат.
Црквата на истокот
Во 424 година, епископот Африд од Сакастан, област што го опфаќала јужен Авганистан, вклучувајќи ги Заранџ и Кандахар, присуствувал на Синодот Дадиешу. Овој синод бил еден од најважните собори на Источната црква и утврдил дека нема да има жалба на нивните дисциплински или теолошки проблеми до која било друга моќ, особено не до кој било црковен совет во Римското Царство.
Годината 424 година го означува и воспоставувањето епископ во Херат. Во 6 век, Херат бил престол на Апостолската црква на Исток од Митрополитска столица а од 9 век Херат бил и престолнина на сирискиот православен митрополит. Значењето на христијанската заедница во Херат може да се види во тоа што до денес постои област надвор од градот со име Инџил, арапски збор за Евангелие. Христијанската заедница била присутна во Херат најмалку до 1310 година. Апостолската црква на Истокот основала бискупи во девет градови во Авганистан вклучувајќи ги Херат (424–1310), Фарах (544–1057), Заранџ (544), Бушањ (585), Бадгис (585) Кандахар и Балк. Исто така, има урнатини на еден несторијански манастир од 6-7 век на кратко растојание од Пањ, Таџикистан на северниот брег на Аму Дарја, многу близу до границата со Авганистан, во близина на Кундуз. Комплексот бил откриен и идентификуван од советските археолози во 1967 година. Се состои од десетици мали простории врежани во карпеста формација.
Ахмед Текудер, исто така познат како Султан Ахмад (владеел 1282–1284) бил султан на Илханатот, монголско царство кое се протегало од источна Турција до Пакистан и опфаќало поголем дел од Авганистан. Текудер е роден како несторијански христијанин но подоцна го прифатил исламот и го променил своето име во Ахмед Текудер од Никола. Кога Текудер го презел престолот во 1282 година, тој го претворил Илханатот во султанат. Текудар ревносно ја пропагирал својата нова вера и строго барал од неговите потчинети да го сторат истото. Илханатот на крајот го прифатил исламот како државна религија во 1295 година. Црквата на Истокот била скоро целосно искоренета низ Авганистан и Персија за време на владеењето на Тимур (1336–1405).
Ерменската апостолска црква
Ерменски трговци живееле во Кабул уште во 1667 година кои биле во контакт со језуитите во Могулското Царство (денешна Индија). Не е јасно дали овие ерменски трговци биле христијани, но нивното присуство сугерира на ерменска заедница во Кабул во 17 век. Кабул бил под црковна јурисдикција на Персо-индиската епархија на Ерменската апостолска црква во Нова Џулфа, Есфахан (денешен Иран), што испраќале ерменски свештеници во заедницата; сепак, ниту еден ерменски свештеник не дошол по 1830 година.
Во 1755 година, језуитскиот мисионер во Лахоре Јозеф Тифенталер објавил дека султанот Ахмад Шах Бахадур однел неколку ерменски производители на оружје од Лахоре во Кабул. Англиканскиот мисионер Волф им проповедал на нивните потомци во Кабул на персиски јазик во 1832 година; според неговата евиденција, заедницата броела околу 23 лица. Во 1839 година, кога лордот Кин марширал кон Кабул, Капеланот, Уважениот Г. Пигот, крстил две од децата во ерменската црква. И во 1842 г., Ален, капеланот на силата на генералот Вилијам Нот, крстил уште тројца.
Единственото пријавено крштевање на етнички Авганистанец во Ерменската црква, се вели дека е разбојник, кој влегол во црквата преку покривот и паднал трипати обидувајќи се да замине со вредните сребрени садови складирани таму. Кога го откриле, тој молел за милост и подоцна побарал да се крсти. Ерменската црковна зграда во близина на Бала Хисар била уништена за време на Втората англо-авганистанска војна од британските трупи; заедницата добила обесштетување од британската канцеларија за надворешни работи и комонвелт за нивната загуба, но црквата никогаш не била обновена.
Веќе во 1870 година, британските извештаи покажале дека 18 ерменски христијани останале во Кабул. Во 1896 година, Абдур Рахман Кан, Емир од Авганистан, дури испратил писмо до ерменската заедница во Калкута, Индија (сега Колката ), во кое бара да испратат десет или дванаесет семејства во Кабул за да ја „ослободат осаменоста“ на своите сограѓани Ерменци, чиј број продолжил да се намалува. Сепак, и покрај првичниот одговор на интерес, на крајот, никој од Ерменците во Калкута не ја прифатил понудата. Следната година, последните остатоци од Ерменците биле протерани по писмото на османлискиот султан Абдул Хамид II до авганистанскиот владетел во кое се сомнева во лојалноста на Ерменците.
Ерменците од Кабул се засолниле во Пешавар. Вреди да се спомене дека овие бегалци со себе ги носеле своите религиозни книги и антички ракописи. Во една статија за ова прашање во англичанецот од Калкута од 11 февруари 1907 година се вели: „Овие луѓе во времето на покојниот Амер Абдул Рахман се намалија на десет семејства. ''Тие, од непознати причини, биле протерани во Пешавар и со нив донеле колекција на ракописи за кои се вели дека биле од огромна антика. Навистина, тие се толку стари што никој од семејствата не можат да ги прочитаат ... Во секој случај, испитувањето на стручните лица на ракописите за кои сега се вели дека се наоѓа во Пешавар, треба да даде некои вредни резултати. Самите семејства не се свесни за историјата на првата населба во Кабул, освен што таа потекнува уште од најраните времиња'' “. Ерменскиот архиепископ Сахак Ајвадиан, по оваа публикација, заминал во Пешавар на пасторална посета на овие Ерменци, како и да ги испита книгите и ракописите. Кога се вратил во Калкута, тој и подарил неколку книги на Ерменската црковна библиотека што ги набавил од бегалците.
20 век
Единствената законски признаена црква во Авганистан денес е во Италијанската амбасада. Италија била првата земја што ја признала независноста на Авганистан во 1919 година, а авганистанската влада прашала како може да и се заблагодари на Италија. Рим најпрвин побарал да се изгради католичка капела, што го барале меѓународните техничари кои тогаш живееле во авганистанскиот главен град. Клаузула со која се дало на Италија право да гради капела во рамките на нејзината амбасада, била вклучена во италијанско-авганистанскиот договор од 1921 година и истата година пристигнале Барнабитите за да започнат да даваат пастирска грижа. Вистинската пасторална работа започнала во 1933 година. Во 1950-тите, едноставната цементна капела била завршена. Од 1990 до 1994 година, отец Џузепе Морети служел како единствен римокатолички свештеник во Авганистан но тој бил принуден да замине во 1994 година откако бил погоден со шрапнел кога италијанската амбасада била нападната среде граѓанската војна, и морал да се врати во Италија. По 1994 година, Малите сестри на Исус биле единствените католички верски работници кои имале дозвола да останат во Авганистан, бидејќи тие биле таму од 1955 година и нивната работа била позната. Официјален претставник на владата на претседателот Мохамед Наџибулах во 1992 година го посетил Морети за да планира нов црковен комплекс, но ништо не излегло од тоа бидејќи Наџибулах беше набрзина разрешен од бунтовниците за време на конфликтот.
Во 1959 година, американскиот претседател Двајт Ајзенхауер го посетил Авганистан. Исламскиот центар на Вашингтон неодамна бил изграден во Вашингтон за тамошните муслимански дипломати и претседателот Ајзенхауер побарал дозвола од кралот Захир Шах за изградба на протестантска црква во Кабул на реципрочна основа за употреба на дипломатскиот кор и заедницата за иселеници во Авганистан. Христијаните од целиот свет придонеле за нејзината изградба. На нејзиното посветување, камен-темелникот направен од мермер гласел: ''„На слава на Бога„ Кој нè сака и нè ослободи од нашите гревови со својата крв “оваа зграда е посветена како„ молитвен дом за сите нации “ во времето на г. г. Захир Шах, 17.05.1970 г. н.е., „Самиот Исус Христос е Главен камен-темелник“''. Сепак, зградата на црквата беше уништена на 17 јуни 1973 година, време на републичкиот државен удар од Мохамед Дауд Кан против монархијата. Оттогаш, ниту едно место за богослужба не е овластено за протестантските христијани.
Христијаните биле прогонувани откако Талибанците дошле на власт во средината на 90-тите. Бројот на преобратени во христијанство се зголемил со зголемувањето на присуството на САД по падот на талибанците во 2001 година. Повеќето преобратени христијани живееле во урбани средини, така што заканата од талибанците била минимална. Но, многумина преобратени христијани започнале да бегаат од Авганистан (претежно во Индија) во околу 2005 година, стравувајќи дека нивниот идентитет може да стане јавен. Студија од 2015 година проценила околу 3.300 верници во Христа од муслиманско потекло кои живеат во земјата.
Хорст
Хорст може да се однесува на следниве места во Германија:
Елза Грејв
Елза Грејв (17 јануари 1918 - 17 јуни 2003 година) — шведски романописец, поетеса и уметница.
Интелектуализам
Интелектуализам — поим којшто подразбира меѓусебно поврзани психолошки дејствија кои ја нагласуваат употребата, развојот и примената на интелектот; како и умствениот живот на еден интелектуалец. Во полето на филозофијата, “интелектуализам” е синонимно со рационализмот, односно идејата дека знаењето се изведува од разумот. Кончено, поимот интелектуализам може да има и општествено негативна конотација кога станува збор за маж или жена, кои даваат „премногу внимание на размислувањето“ (едноумие), а кои покажуваат „отсуство на грижа и чувства“ (емоционална студеност).
Билцингслебен
Билцингслебен (Bilzingsleben) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
На работ од местото тече реката Випер, притока на Унштрут.
Соседни општини
Билцингслебен се граничи со Фремштет, Канавурф и Кинделбрик во округот Земерда, како и градот Бад Франкенхаузен, Кифхојзерланд, Обербеза и Олдислебен во округот Кифхојзер.
Омега (група)
Омега е еден од најуспешните и најдолготрајни унгарски рок-бендови. Основан е во септември 1962 година во Будимпешта.
Историја
Основачи на групата се клавијатуристот Ласло Бенке и Јанош Кобор - ритам-гитара и вокал. Омега првично свиреле обработки на британски и американски рок-песни. Во 1967 година, бендот ги вклучил Тамаш Михај - бас-гитара и клавијатуристот Габор Пресер. Бендот започнал да пее свои песни и го издал албумот 10000 lépés (10.000 чекори) во 1969 година.
Овој албум ја вклучува најпознатата песна на Омега „Gyöngyhajú lány“. Варијантата на „Gyöngyhajú lány“, отпеана од Омега на англиски јазик, се нарекува „Pearls In Her Hair“ или „The Girl With Pearl's Hair“ - Девојчето со бисерна коса. Музиката на „Gyöngyhajú lány“ се користи во корицата на Шкорпиони „White Dove“, како и во популарната во Бугарија поп-народна песна на Јужниот ветер „Баталјонот се гради“.
Григориј IV (охридски архиепископ)
Григориј IV  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1691 до 1693 година.
Сакар
Сакар (Сакар) е ниска планина во југоисточна Бугарија сместена меѓу реките Марица, Тунџа, Соколица и Сазлијка. Планината е куполообразна, а највисоката точка и е врв Вишеград (856 м).
Географија
Долговатата купола на Сакар се протега од северозапад на југоисток, како должината на планината е околу 40 km, а широчината и е 12–15 km. Планината е со заоблени црти, во северозападниот крај е висока 600-700 м. Билото и е означено од рамни врвови. Највисокиот врв на Сакар е Вишеград (856 м). Во јужна насока планината ја намалува височината и постепено преминува кон долините на реките Марица и Тунџа. Западните и источните падини се релативно големи, спуштаат се постепено кон долинните кои се исечени од густа долинна мрежа, која во поголем дел од годината е сиромашна на вода. Силно развиени се ерозионните процеси, особено во југозападните падини на Сакар.
Во Сакар живеат многу птици грабливки кои се на изумирање. Тоа го прави планината важно место за екологијата и заштитата на бугарската флора и фауна.
Знаменитости
Најголемите културно-историски знаменитости во реонот на Сакар се мегалитните споменици од 2 милениум п.н.е - долмените, Устремскиот манастир „Св. Троица“, познат и со името Хајдушки, бидејќи изградбата му е поврзана со Инџе војвода и Кара Кољу, споменик на културата, тврдината Маточина и билзките до неа две карпести цркви од 10 век, светилиштето тврдина Палеокастро, војнички споменик на убиените во Балканската војна на врв В‘лчата тврдина.
Хинов
Хинов (чеш. Chýnov) е гратче во Чешка. Во негова чест е именуван астероидот 43954 Хинов.
Артефакт
Артефакт (или артифакт) е поим создаден од страна на Сер Џулијан Хаксли, што означува било кој предмет или процес што резултира од човекова активност. Постојат неколку специфични значења на зборот:
Лансиего/Ланциего
Лансиего/Ланциего — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Александар Арсовски
Александар Николов Арсовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Се занимавал со земјоделство, а повремено заминувал и на печалба. По успешната борба на кумановскиот одред против бандите на Дража Михајловиќ, во јануари 1944 година, стапил во партизанските единици. Првата негова борба била водена против бугарската фашистичка полиција кај Пелинце. Во истата се истакнал со храброст. Сам успеал да зароби неколку бугарски полицајци. Во редовите на Третата македонска ударна бригада се наоѓал од првите денови на нејзиното формирање. Учествувал во сите борби на оваа бригада и редовно се пројавувал како бестрашен борец. Тоа придонело да биде поставен за десетар, а подоцна и за командир на чета. Бил многу сакан раководител и почитуван соборец. Посебно се истакнал во борбите кај Страцин, Ристовац, Кратово, Свети Николе и други места. Храбро загинал во жестоката борба против балистите и Германците на реката Треска наидувајќи на непријателска заседа, во октомври 1944 година.
Ветерник (Падалиште)
Ветерник — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Падалиште. Претставува тумул од железното време. Се наоѓа североисточно од селото, до границата со синорот на селото Железна Река, каде на сртот Ветерник има мала височинка што потсетува на тумул од железното време.
Музеј на Ататурк (Солун)
Музејот на Ататурк  (Μουσείο Ατατούρκ) — музеј кој се наоѓа во Солун, Грција.
Музејот се наоѓа во родната куќа на основачот на модерна Турција, Мустафа Кемал Ататурк. , кој е роден на ова место во 1881 година. Објектот претставува трикатна куќа со двор на улицата „Апостолос Павлос“ број 24, во непосредна близина на турскиот конзулат. Во отоманско време улица се викала „Ислахане“ и се наоѓала во населбата Коџа Касим Паша.
Куќата била изградена пред 1870 година, а во 1935 година грчката влада ја донирала на Турција. Дел од ентериерот е автентичен, но дел од мебелот бил префрлен од музејот Топкапи-сарај. Ѕидовите во еден од спратовите на објектот се исполнети со слики од Ататурк, од различни периоди од неговиот живот.
Масерберг
Масерберг (Masserberg) — општина во округот Хилдбургхаузен, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во западниот дел на Тириншките Шкрилни Планини. Јужно од Масерберг поминува патеката Ренштајг, која води преку Еселсберг на височина од 841,5 метри.
Скоро сите места во рамки на општините се наоѓаат на височина околу 450 метри.
Општински единици
Општината Масерберг е составена од следниве единици:
Во подрачјето на местото Ференбах се наоѓа изворот на реката Вера.
Megasphaera
Megasphaera е род на бактерии од коленото Firmicutes, кои припаѓаат на класата Negativicutes.
Откако оваа класификација била преиспитана, се заклучило дека родот е всушност член на класата Clostridia.
Филогенија
Моментално прифатената таксономија се заоснова на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) и Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI) додека филогенијата е заснована на 16S рРНК LTP ослободување 111 од Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project). Забелешки: ♠ Видови кои се наоѓаат во NCBI, но не се наведени во LPSN.
Мит (грофовија)
Мит (ирски -Contae na Mí, англиски -County Meath ) е грофовија во покраината Ленстер, во Ирска. Името Мит во буквален превод значи средина. Главен град е Наван.
Население
Грофовијата е една од најинтересните во Ирска и е типичен пример како по поголемо иселување, да зголеми населениет. Кога во цела Ирска на почетокот на XX век населението се иселува пред сè во САД доаѓа до масовни напуштања на селата и голем наталитен пад. Но со влегот во Европската Унија кога инвестициите прават огромен економски бум, многу Ирци се вратија во Ирска. Но не само и тие. Благодарение на отворената Европа, тука дојдоа многу луѓе пред сè од Полска и Литванија како работна сила.
Население според пописите од 1861:
Камила Гриб
Животопис
Родена е во Елвсја, 1968 година. Се школувала на Економското училиште во Стокхолм. Таа била ко-основач на фирмата за издаваштво на аудио книги Storyside и служела како нејзин извршен директор. Со нејзината сестра, таа објавила серија популарни криминалистички романи во кои се појавува психологот Сири Бергман, од кои двете биле номинирани за најдобар шведски роман на годината од страна на Шведската академија за писатели на криминал. Таа исто така била соавтор на трилогијата со Во 2015 година, таа го објавила Ледот под неа, нејзиниот прв роман како единствен автор;проследен со After She's Gone во 2017 година, кој ја освоил наградата за најдобар шведски роман за криминал, како и наградата „ Стаклен клуч“. Таа живее во Стокхолм.
Во 2020 година била најавена филмска адаптација на Мразот под неа, со Дејзи Ридли во разговори за главната улога.
Фудбал на Летните олимписки игри 2016 (мажи)
Машкиот фудбалски турнир на Летните олимписки игри 2016 — се одржал во Рио де Жанеиро, Бразил во периодот од 4 до 20 август 2016. .
Ова било 26-тото издание на фудбалскиот турнир на Олимписките игри во машка конкуренција. На турнирот учество зеле вкупно 16 репрезентации. Освен градот-домаќин, фудбалски натпревари се одиграле и во пет други градови во земјата домаќин. Финалето се одржало во Рио де Жанеиро на стадионот Маракана.
Секоја репрезентација имала право на максимално по 18 играчи, од кои 15 морало да бидат помлади од 23 години или родени по 1 јануари 1993 година.
Домаќинот, репрезентацијата на Бразил го освоила својот прв златен медал, совладувајќи ја во финалето по изведување пенали.
Нигерија го освоила бронзениот медал совладувајќи го Хондурас со 3-2.
Квалификации
Покрај земјата-домаќин, Бразил, 15 машки репрезентации се квалификувале од шест различни континентални конфедерации. ФИФА ја ратификувала распределбата на местата на состанокот на Извршниот комитет во март 2014 година.
Стадиони
Турнирот бил одржан на седум стадиони во шест градови: