cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Имигрант (филм од 1917)
Содржина
По некое време, имигрантот шета низ улиците и наоѓа монета која му овозможува да влезе во ресторан и да порача јадење. Меѓутоа, тој ја губи парата, а има можност да види како келнерите безмилосно претепуваат еден гостин кој нема доволно пари да ја плати сметката. Иако уплашен од можноста да добие ќотек, тој се разведрува кога ја здогледува девојката од бродот (на која ѝ умрела мајката) и порачува храна и за неа. Среќата му се насмевнува кога во ресторанот доаѓа гостин кому му испаѓа една монета и имигрантот со неа ја плаќа сметката. За жал, келнерот (го игра Кембел) ја проверува монетата и утврдува дека е фалсификувана. Кога имигрантот нема никаква надеж, на неговата маса доаѓа еден глумец (го игра Бергман) кој на келнерот му остава напојница, а имигрантот ги искористува тие пари за да си ја плати сметката. Тој се спријателува со глумецот кој му ветува дека ќе го ангажира и му дава аванс. Најпосле, имигрантот и девојката се венчаваат.
Оса-Сесурас
Оса-Сесурас (галициски и Oza-Cesuras) — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, северозападна Шпанија. Се наоѓа во округот Бетансос.
Создадена е на 6 јуни 2013 г. со спојување на општините Сесурас и Оса дос Риос.
Парохии
Општината е поделена на повеќе парохии:
Орла Перќ
Орла Перќ (Orla Perć - „Орлова патека“) — планинарска патека во Татрите во јужната Полска. Се смета дека е најтешка и најопасната патека во целите Татри и затоа е соодветна само за искусните планинари. Стазата е обележена со црвени знаци. Откако беше основана, повеќе од 120 луѓе загинаа на патеката.
Технички податоци
Патеката се наоѓа во центарот на Високите Татри. Вкупната должина на достапната патека е 4,5 km. Полно време на преодот (во летото, во зависност од услови на патека) менува се од 6 до 8 часа. Највисоката точка е Кожи Вјерх со 2.291 м н.в. Патеката почнува на превојот Заврат (2.159 м) и завршува на превојот Кшижне (2.112 м); води преку неколку врвови и траверзира други. Патеката е многу опасна и води главно долж планинскиот гребен. Бројните помоши за качување се достапни за планинари на најстрмни и вертикални делови, вклучувајќи лествици, подвижни скали, синџири и метални степеници Најчестите земји се главно гранитните плочи, чакал и нерамна површина. Патеката е поврзана со другите патеки; има сосема осум раскрсници, водечки до планинарските домови. Дел од превојот Заврат до Кожи Вјерх е еднонсочен. Паѓање на камења и лавини се можни долж патеката.
Историја
Патеката ја замислуваше во 1901 г. Франќишек Новицки, полскиот поет и планинскиот водич. Таа беше изградена и означена од отецот Валенти Гадовски меѓу 1903 г. и 1906 г.; Сепак крстосниците и другите помошни патеки беа спроведени и означени до 1911 г. После неколку смртни несреќи, во 2006 г. планинската водачка Ирена Рубиновска и Пјотр Микуцки, режисер, апелираа до органите на Татранскиот национален парк да отстранат сите помоши за качување по должината на маршрутата и да ги менуваат на вија ферата (железен пат). Барање се сретна со различни реакции на професионални групи вклучени во туристичкиот бизнис. Беше констатирано дека тоа е историски пат и дека ќе остане непроменет. Затоа што бројни несреќи се одржаа кога планинари се минуваа во спротивни насоки, Управувањето на Татранскиот национален парк од јули 2007 воведе еднонасочен сообраќај на дел од превојот Заврат до Кожи Вјерх.
Цвијиќева качунка
Цвијиќева качунка(Crocus cvijicii) е ендемичен вид во Национален парк Галичица.
Опис
Овој вид растение припаѓа на фамилијата Iridaceae-качунки. Цвета во рана пролет на периферните делови од снежната покривка која е во фаза на топење. Се одликува со бело-жолти цветови составени од 6 венечни ливчиња, а стебленцето е слабо развиено со линејни ливчиња. Останатите видови од оваа фамилија се распростанети од источното Средоземје до средна Азија при што се среќааваат во различни биотопи (степи, ливади и високопланински шуми).
Маркамски јазици
Маркамските јазици сочинуваат јазична група која е дел од хуонските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Класификација
Оваа група е составена од следниве јазици :
Рораима
Рораима (Roraima ( or ) ) е најсеверната и најретко населената бразилска држава,Сместена е во Амазонскиот регион. Се граничи со Амазон и Пара, како и со нациите Венецуела и Гвајана.
Завоен сноп
Трозавојни снопови
Трозавојните снопови се меѓу најмалите структурни домени кои исклучително брзо се склопуваат преку кооперативно склопување. Трозавојниот сноп во врвниот домен на вилинот е долг само 36 аминокиселински остатоци и е предмет на проучување на молекуларната динамика, бидејќи времето на склопување му се мери во микросекунди - време кое е соодветно за молекуларно-динамичките симулации. ХИВ помошната белковина, кој е изграден од 40 аминокиселински остатоци, има многу сличен склоп и е, исто така, предмет на екстензивни испитувања. Не постои општ низен мотив кој е поврзан со трозавојните снопови, па затоа тие не можат да бидат предвидени од низата. Трозавојните снопови често се јавуваат кај актин-врзувачките белковини и кај ДНК-врзувачките белковини.
Рораима
Географија
Државата е богата со минерали, посебно злато, дијаманти, каситерит, боксит, мермер и бакар.
Завоен сноп
Четворозавојни снопови
Четворозавојните снопови обично се состојат од четири завојници спакувани во структура на намотана завојница, со стерички густо-спакувано хидрофобно јадро во центарот. Парови на соседни завојни можат да бидат дополнително стабилизирани со солени мостови помеѓу наелектризираните аминокиселини. Завојните оски обично се ориентирани околу 20 степени во однос на нивните соседни завојници, што претставува многу помал наклон во однос на поголемата завојна структура на глобинскиот склоп.
Специфичната топологија на завојниците зависи од белковината - завојниците кои се соседни во низата, често се антипаралелни, иако е возможно да се формираат антипаралелни врски помеѓу два пара на паралелни завојници. Бидејќи димерните намотани завојници се релативно стабилни, четворозавојните снопови можат да бидат димери на парови на намотани завојници, како што се јавува во Rop белковината. Четворозавојните снопови можат да имаат топлинска стабилност од повеќе од 100℃. Други примери на четворозавојни снопови се цитохромите, феритин, соматотропин, цитокини и C-терминалот на Lac репресорот. Четворозавојниот сноп е цел на de novo дизајнирање на белковини, со мноштво на успешно de novo дизајнирани белковини со помош на рационални и комбинаторни методи. Иако кај четворозавојните снопови низата не е сочувана, постојат одредени правила кои се слични со оние кај структурите на намотана завојница, каде секој четврти и седми остаток е хидрофобен.
Рораима
Клима
Освен на високите планини каде што климата е посвежа но многу влажна, Рораима има екваторска клима. Ова е вид тропска клима но, без сува сезона.
Вегетација
Амазон претставува повеќе од половината останати на планетава дождовни шуми и се состои од најголемиот и најголемиот со видови во светот. Влажните тропски шуми се најбогати со видови биоми, тропските шуми во Америките се побогати со видовиод тропските шуми во Африка и Азија. Повеќе од третина од сите видови на земјата живеат во Амазонската дождовна шума.
Историја
Уште во почетокот на 16 век регионот којшто сега е Рораима бил територија за препукувања, поради богатството со минерали, Бил сакан и за него се бореле Шпанците, Португалците, Холанѓаните и Англичаните до почетокот на предпоследниот век. Но во 1943, заедно со дел од Амазони, Федералната влада ја создала територијата Бранко Рио, која што станала Рораима во 1962. Во 1988, Рораима станала држава со одлука националниот конгрес. Името Рораима било земено од планината Рораима (планина),.
Демографија
Според БИГС 2007-ма, државава брои 405,000 жители, со густина 1.8 ж./км2.
Национална структура: 278,000 Пардо (68.8%), 81,000 Бели (20.0%), 29,000 Црнци (7.4%), 15,000 Азијати или Домородци (3.8%).
Тривијалност
Возила: 74,181 (март/2007); Мобилни телефони 148,000 (април/2007); Телефони: 67,000 (април/2007); Градови: 15 (2007).
Стопанство
Сервисот за услуги е најголем од БДП со 87.5%, следен од индустрискиот сектор со 8.7%. Земјоделието претставува 3.8%, од БДП (2004). Рораима извезува: дрво 74%, кожа 22.6% (2002). Удел во Бразилската економија: 0.1% (2005).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
меѓународен аеродром
меѓународен аеродром Боа Вишта е ставен во употреба на 19 февруари 1973-та, и бил ремоделиран во 1998-ма.Аеродромот има капацитет од 675,000 патници годишно.
Знаме
Сината боја го симболизира чистиот воздух и небото над Рораима, белата линија симболизира мир, зелената од десно ги симболизира шумите и полињата, Ѕвездата ја симболизира Рондонија од националното знаме и минералните ресурси на државата. Црвената линија на дното го симболизира екваторот кој минува низ државава. Знамето е дизајнирано од уметникот Марио Барето, и било адоптирано со закон бр.133 на 14 јуни 1996-та.
Макрограф
Материјална наука
Овој термин често се применува на тридимензионална слика направена од материјал со употреба на стереомикроскоп со ниска моќност. Овие слики се користат во материјалната наука, особено во проучувањето на стресните прекршувања кај металите. Овој метод може да се користи и за да се анализира фината структура на челикот, во стандардизиран тест наречен Бауманов метод што создава сулфурен отпечаток што ја покажува количината и распределбата на сулфурните подмножества низ металната структура.
Индексен фонд
Индексен фонд (англиски: Index Fund) — инвестициски фонд чии средства се инвестирани во берзански индекс.
Опис
Индексните фондови се појавиле како резултат на бројните емпириски докази дека инвестициските фондови не можат да го „победат“ пазарот на капитал, т.е. дека тие остваруваат понизок принос во споредба со пазарот. Првиот отворен индексен фонд се појавил на 31 декември 1975 година, управуван од Џон Богл (John Bogle), и тој го следел берзанскиот индекс S&P 500. Овој фонд започнал со средства во вредност од 11 милиони долари, но подоцна привлекол големо внимание кај инвеститорите и бил наречен Vanguard 500 Index Fund, а во 1999 година тој управувал со средства во вредност од 100 милијарди долари. Индексните фондови применуваат пасивна стратегија на инвестирање, односно се обидуваат да го пресликаат некој пазарен индекс (на пример, НАСДАК) или пак некој меѓународен индекс (на пример, Morgan Stanley Capital International, MSCI).
Фредерик Јорк
Фредерик Јорк (1823-1903) бил ран фотограф кој го основал бизнисот York & Son во Нотинг Хил, специјализиран за производство на т.н. волшебни фенери.
Кара Махмуд Бушатлија
Кара Махмуд Бушатлија бил албански феудалец од фамилијата Бушати. По смрта на Мустафа Паша Бушатлија го наследил како скадарски паша. Кара Махмуд како османлиски паша бил во лоши односи со централната власт и Високата Порта. Кара Махмуд Бушатлија се стремел да ги прошири своите феудални имоти и да создаде независно кнежевство. Дошол во судир со албанските феудалци Али Паша Јанински и Курд Ахмет Паша.
Во текот на судирот со јужните албански паши, Кара Махмуд стапил во контакт со претставниците на Хабсбуршката монархија и Руското царство. Претставниците на овие држави му понудиле да го признаат за крал на Албанија во замена за сојуз против Османлиите, меѓутоа конечен договор не бил постигнат. Кара Махмуд Бушатлија во 1788 година ги исекол главите на странските претставници и ги испратил кај османлискиот султан, на тој начин ја истакнал лојалност кон Османлиското Царство, за возврат бил помилуван од страна на Високата Порта.
Меѓутоа, Кара Махмуд Бушатлија повторно дошол во судир со централната власт откако успеал да освои делови од Косово и Црна Гора. Високата Порта испратила казнена експедиција против Кара Махмуд при што бил опседнат Скадар. Обидот на централната власт да го почини Кара Махмуд Бушатлија бил неуспешн, а османлиските сили се повлекле од неговите земји. Високата Порта направил уште еден обид за потчинување на Кара Махмуд, меѓутоа и овојпат не успеале.
По несупесите на османлиската централна власт, Кара Махмуд Бушатлија повторно се свртел кон Црна Гора. Во летото 1796 година, Кара Махмуд Бушатлија со 20 000 војници ја нападнал црногорската земја. Османлиските сили биле пречекани од 3 000 Црногорци и во Битката кај Мартиниќ на 11 јуни, Османлиите биле поразени, скадарскиот паша бил ранет. Кара Махмуд Бушатлија не се откажал од својата намера да ја покори црногорската земја и почнал да подготвува своја одмазда. Во септември истата година, скадарскиот паша повторно ја нападнал Црна Гора. Навлегувањето на Османлиите се одвивало од три правци. Главната војска се состоела од околу 23 000 луѓе. Црногорската војска која се спротивставил на овој турски одред била поделена на два дела под команда на владиката Петар и гувернадурот Радоњиќ. Одлучувачката битка се одиграла на 22 септември кај Крусим. Османлиите биле целосно поразени, а Кара Махмуд Бушатлија загинал во битката.
Душан Константинов
Животопис
Душан Константинов е роден во 1922 година во Крагуевац (Србија). Основно образование стекнал во родното место, средно образование во Битола, а Филозофски факултет во Скопје. Докторирал двапати - првата тема му била од областа на етнологија (за печалбарството) и втората за револуционерното дело на Дамјан Груев.
Бил етнолог и [[историчар, издавач на весници и одделни публикации, еден од основачите на Друштвото за наука и уметност во Битола, полиглот (со познавање на над 20 јазици) и со две [[дисертации одбранети на Универзитет „Свети Кирил и Методиј” во Скопје (на Природно-математичкиот факултет) од областа на етнологијата на тема „Печалбарството во Македонија” и на Филозофскиот факултет од областа на националната историја на тема „Дамјан Груев Личноста на револуционерот, неговата улога и неговото место во македонското револуционерно и народноослободително движење” (1980).
Творештво
Покрај научна, новинарска, книжевна и пубицистичка дејност, тој се занимавал и со преведување. Автор е на компаративен превод на Светото писмо од староеврејски (јидиш) со користење на преводите на грчки, латински, старословенски и преводите на современите светски јазици на современ македонски јазик во 1997 година. Автор е и соавтор на над 50 книги и голем број библиографски единици за македонското минато; често како соавтор со брат му Милош Константинов. Како библиофил, оставил лична библиотека од околу 50.000 книги.
Неговиот придонес е голем во расветлувањето на организацијата и настаните во Илинденскиот период и голем број револуционери и организатори од тоа време. Душан Константинов со портрет и со биографски податоци е застапен во енциклопедијата „Луѓе на успехот“ на Кембриџ, Англија.
Ана Портној
Ана Портној (1950 - 30 мај 2020) — аргентински фотограф. Родена во Буенос Аирес, таа отишла во егзил во Шпанија во 1977 година. Таа направила фотографии на многу автори, вклучувајќи Андреу Мартин, Хуан Марсе, Маруха Торес, Хавиер Серкас, Клаудија Пињеиро, Клара Облигадо, Гуљелмо Мартинез, Родриго Фресан, Маријана Енрикез, Џејмс Елрој, Петрос Маркарис, Алехандра Костамагна, Колм Тојбин и Ида Витале.
ГП Западна Франција 2014
ГП Западна Франција 2014 — 78. издание на еднодневната велосипедска трка ГП Западна Франција. Се одржала на 31 август 2014 година на растојание од 229,1 километар, започнувајќи и завршувајќи во Плуе, Франција. Претставувала 24. трка во сезоната на Светската турнеја.
Мурско Средишќе
Население
Општината Мурско Средишќе имала население од 6307 жители според попсиот од 2011 година:
Историско население на градот Мурско Средишќе:
ГП Западна Франција 2014
Трката била освоена во спринтерска завршница од Французинот Силвен Шаванел пред Андреја Феди и Артур Вишо, кои завршиле на подиумот.
Екипи
Бидејќи ГП Западна Франција е настан од Светската турнеја, сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. На шест други екипи им биле доделени специјални покани, со што била создадена група од 24 екипи.
Екипи кои настапиле на трката биле:
Баргтехајде-Ланд
Баргтехајде-Ланд (Bargteheide-Land) — општинска заедница во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу градот Баргтехајде. Нејзино седиште е градот Баргтехајде, иако самиот град не е член на заедницата. Општинската заедница Баргтехајде се состои од следниве општини:
BitolaInfo
BitolaInfo е првиот битолски информативен портал кој започна со работа во 2006 година од страна на Pela Net ДОО, со цел да ги информира посетителите за најновите настани во Битола и за понудените содржини на културно, информативно, спортско и економско поле, како и содржини од секојдневниот живот во градот. Покрај информативните, BitolaInfo нуди и маркетинг информации.
Тремсбител
Тремсбител (Tremsbüttel) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Антон Бернолак
Антон Бернолак (Anton Bernolák; — ) — словачки јазичар и католички свештеник и создавач на првиот стандард за словачкиот јазик.
Девојче во џунгла
„Девојче во џунгла“ е цртан анимиран филм од Советска Република, засновано на индиската народна приказна „ Итар чакал “ таа раскажува за авантурите на љубезното мало девојче кое преку џунглата отишло на пазар. По пат, таа се среќава со разни животни и го ослободува тигарот од кафез. Настанот со тигарот ја тера да бара одговор на прашањето: „Дали има правда во животот? "
Антон Бернолак
Живот
Бил роден во ниско благородно семејство во областа Орава. Учел гимназија во Ружомберок во периодот 1774-78, а подоцна во Трнава и во Виена, а дипломирал на теологија на општата богословија во Пресбург во 1787 година. Во истата година го кодифицирал првиот стандард за словачкиот јазик, кој бил заснован на западнословачките дијалекти говорени околу Трнава, со некои елементи од средишните дијалекти. Јазикот, наречен „бернолаковчина“ (bernolákovčina), не бил прифатен како национален стандарден јазик, иако бил пресвртница во создавањето на современата словачка држава. Од 1787 до 1791 година бил ѓакон во Бернолаково, од 1791 до 1797 година секретар во архиепископијата во Трнава и од 1797 година до својата смрт во 1813 година, свештеник во Нове Замки.
Неговиот јазик бил основа за активностите на „Словачкото образовно братство“ (Slovenské učené tovarišstvo), основано во 1792 година во Трнава и исто така за движењето на следбениците на Бернолак, кое траеле три генерации.
Девојче во џунгла
Заплет
Првиот што ќе го сретнат е папагалот кој плаче, тој штотуку го загубил синот; на прашањето од девојчето, тој тврди дека нема правда. Потоа се свртуваат кон палмата, чии корени ги уништила свињата - палмата исто така одговара дека нема правда. Последниот што го сретнуваат е лисицата, која се преправа дека е глува и таа му вели на тигарот да и покаже како започнала нивната расправија со девојчето. По разговорот со лисицата, тигарот сакајќи да покаже како започнало, влегува во кафезот, а лисицата го затвора, докажувајќи му на тигарот во пракса дека правдата постои.
За цртаниот филм
Кадрите од него биле прикажани во документарниот филм „ Федор Хитрук. Биди сè “.
Уметнички одлики
Фјодор Хитрук сам ја нацртал девојката, одбивајќи да ја отоскопира специјално снимената девојка.
Фонд со кој се тргува на берза
Фонд со кој се тргува на берза (англиски: Exchange-Traded Fund, ETF) — посебен вид инвестициски фонд чии средства се инвестирани во некој берзански индекс.
Опис
Фондовите со кои се тргува на берза претставуваат финансиска иновација која ги комбинира најдобрите страни на отворените и на затворените инвестициски фондови. Така, слично на отворените фондови, вредноста на нивните средства се менува, т.е. кога ќе се промени вредноста на пазарниот индекс, овие фондови може да ги зголемат или намалат своите удели и средства. Според тоа, исто како отворените фондови, и кај овие фондови постои можноста за издавање нови удели и за повлекување на постоечките. Од друга страна, како затворените фондови, инвеститорите можат да ги купуваат и продаваат акциите на фондот на берзата. Оттука, фондовите со кои се тргува на берзата ги имаат следниве предности:
Крило (кошарка)
Крило е назив за позиција на играч во кошарката. Оваа позиција е резервирана за играчи со добар шут и нешто поголема висина. Често во кошаркарската терминологија за крило се кажува и „тројка“.
Основната улога на овој играч е поентирање на голем број бодови. Сепак покрај тоа, доста е важен и во одбраната затоа што крилото е играч кој може добро да ги чува сите позиции. Неговата стандарна позиција во нападот е нешто пред линијата за три бода. Поради своите одлики овој играч може лесно да се премести и на други позиции, во склад со своите лични вештини. Исто така може често да се види крилен играч како ја води топката (организатор на игра), (Дејан Бодирога, Меџик Џонсон), или пак да чува значително повисоки играчи од себе.
Најпознати играчи на оваа позиција биле Лери Брд и Скоти Пипен.
Теодорих IV
Теодорих IV (Теодорик) роден во 713 починат во 737, бил крал на Франките. Тој владеел од 721 до 737.
По смртта на неговиот татко Дагоберт III, во 715, бил затворен во опатијата во Шел, потоа во Шато-Тјери. Кога кралот Хилперик II умрел без наследник во 721, Карло Мартел го повикал Теодорих IV, и го наместил на престолот. Меѓутоа, во тек на целото негово владеење, Карло Мартел продолжува да ја има реалната извршна и законодавна моќ како негов мајордом. Теодорих IV не учествувал во ниедна битка за одбрана на границите на империјата.
По неговата смрт во 737, престолот на кралството на Франките останал празен сè до 743. Пипин Малиот потоа за крал го поставил Хилдерик III, последниот меровиншки крал.
Брајан Кристанте
Брајан Кристанте (роден на  година) — италијански професионален фудбалер кој игра на позиција среден ред за клубот Рома од Серија А и за репрезентацијата на Италија.
Ран живот
Кристанте е роден од татко Канаѓанец со италијанско потекло и мајка Италијанка во Сан Вито ал Таљаменто, Италија. Тој израснал во областа Сан Џовани во Касарса дела Делиција. Родителите на Кристанте му го дале името Брајан во чест на англискиот пејач Брајан Фери. Има двојно канадско - италијанско државјанство.
Рана кариера
Кристанте е роден во Сан Вито ал Таљаменто, но израснат во блискиот Сан Џовани ди Казарса, каде што почнал да игра фудбал како дете. Тој се преселил во Ливентина Горгенсе, аматерски клуб во провинцијата Тревизо, пред да му се приклучи на Милан во 2009 година
Милан
Тој го направил своето професионално деби за клубот на 6 декември 2011 година, на возраст од 16 години и 278 дена, доаѓајќи како замена за Робињо во натпреварот од групната фаза на Лигата на шампионите против Викторија П’лзењ, кој завршил нерешено 2–2. Така, тој станал најмладиот играч на Милан кој настапил во Лигата на шампионите и трет најмлад во целина.
Бенфика
На 1 септември 2014 година, Кристанте потпишал петгодишен договор со португалскиот шампион Бенфика за трансферна сума од 4,84 милиони евра.
Аталанта
Кристанте се приклучил на Аталанта на позајмица од Бенфика во јануари 2017 година; Аталанта подоцна го купил целосно во летото 2018 година за ослободителна клаузула од 4 милиони евра, со вкупна сума од 9,5 милиони евра, при што Бенфика задржала 15% од економските права на Кристанте.
Рома
На 8 јуни 2018 година, Кристанте веднаш бил позајмен на Рома во едногодишна позајмица од Аталанта за сума од 5 милиони евра со задолжителна опција за купување за дополнителни 15 милиони евра и дополнителни 10 милиони евра бонуси. На 28 февруари 2019 година, Рома го направил договорот постојан.
Меѓународна кариера
Пред да ја претставува италијанската сениорска страна, Кристанте ја претставувал и Италија на различни младински нивоа. Тој првично исто така имал право да игра за Канада на меѓународно ниво, бидејќи има канадски пасош преку неговиот татко.
На 10 ноември 2016 година, тој го направил своето деби со репрезентацијата на Италија до 21 година, во пријателски натпревар во поразот од 3–2 против Англија во Саутемптон.
Кристанте бил повикан во сениорската репрезентација на Италија за натпреварите од квалификациите за Светското првенство 2018 година против Македонија и Албанија на 6 и 9 октомври 2017 година, соодветно. Тој го имал своето деби за сениорската репрезентација на 6 октомври, влегувајќи како замена во второто полувреме од евентуалното реми 1-1 на домашен терен против Македонија. Кристанте го постигнал својот прв гол за националниот тим на 7 октомври 2020 година, првиот гол во победата од 6–0 на домашен терен против Молдавија во пријателски натпревар.
Стил на игра
Кристанте е познат по својата техничка способност, визија, физичка и разноврсност во централните области на теренот, што му овозможува да го врати поседот и да почне да напаѓа; тој е вешт со двете нозе и исто така е способен да прави доцни напади во шеснаесетникот. Иако тој не е познат по неговата способност за насочување, неговата висина исто така го прави ефикасен во воздухот. Откако ја започнал својата сениорска кариера во Милан како длабок плејмејкер, тој успешно преминал во офанзивен играч за врска, или треквартист, во формацијата 3–4–1–2, вработен од менаџерот Џан Пјеро Гасперини во Аталанта, што го довело да постигне 15 голови во само една и пол сезона за клубот. Меѓутоа, во Рома, додека главно игра како офанзивен централен играч за врска, познат како улога на мецала во италијанскиот фудбалски жаргон, Кристанте почнал да се користи и како централен дефанзивец во средината на бековската тројка, благодарение на неговата позиција. како и неговата способност да игра надвор или да ја носи топката од задната страна.
Почести
Рома
Италија
Индивидуални
Со цвет како бозел
Со цвет како бозел (Dactylorhiza sambucina), орхидеи со цветни старешини, е тревно растение кои припаѓаат на семејството Orchidaceae. Таа е доста честа и распространета низ поголем дел од Европа, од источна Португалија до Финска и Украина. Цветовите се појавуваат во пролет и лето, во разни бои од жолта до виолетова.
Етимологија
Името на родот Dactylorhiza е формирано од грчки зборови δάκτυλος "daktylos" што значи "прст" и ρίζα "rhiza" што значи "корен" и се однесува на клубени од ова растение, кои се поделени во неколку туберкули. Специфичното латинско име „sambucina“, се однесува на мирисот на постариот ( Sambucus nigra ) што произлегува од некои растенија од овој вид.
Научното биномско име на ова растение првично било Orchis sambucina, предложено од шведскиот натуралист и ботаничар Карл Линеус во 1755 година. Името последователно било изменето во она што во моментов е прифатено ( Dactylorhiza sambucina ), од унгарскиот ботаничар Кароли Реззи Соо во 1962 година
Опис
Со цвет како бозел достигнува висина во просек 10–40 cm. Овие растенија се луковични геофити со подземни клубени или луковици кои годишно произведуваат нови стебла, лисја и цветови.
Листовите се амплексикаули и варираат од 4 до 7 броја по растение. Долните лисја се триаголник-надујни со тап врв, додека горните лисја се ланцетни со акутен врв. Големината на лисјата е: ширина од 1 до 2,5 сm и должина 6 – 12 cm.
Подземниот дел на стеблото има два клубени, секој еден, повеќе или помалку, длабоко поделен на неколку лобуси (одлика на родот Дактилорихиза ). Првиот игра важни функции за снабдување на стеблото, додека секундарните собираат хранливи материи за развој на растението што ќе се формира во наредната година.
Соцветот е долг 5–10 cm и тој е составен од цветови собрани во густ скок. Цветовите растат во пазувите на брак, кои се мембранозни и во форма на ланцета. Цветовите се појавуваат од средината на април до почетокот на јули. Нивните бои варираат од жолта со светло-црвеникава дамка или виолетова попрскана со потемни дамки на етикетата.
Живеалиште и екологија
ОрхСо цвет како бозел претпочита свежи или суви ливади (субалпски и алпски пасишта), лесни шуми и чистилишта или грмушка. Тие растат на силикатна и варовна подлога, на надморска височина од 300 до 2000 метри надморска висина иако локално, на пример во Упленд, Шведска, може да се најдат и на ниво на море. Однесувањето на `ртење, долговечноста на растенијата и побарувањата на почвата неодамна биле прегледани за „Биолошката флора на Европа“.
Евгениj Кисин
Евгениј Игоревич Кисин (Евге́ний И́горевич Ки́син) роден на 10 октомври 1971 година е руски концертен пијанист и композитор. Тој станал британски државјанин во 2002 година и израелски државјанин во 2013 година. Тој најпрво дошол до меѓународна слава како вундеркинд. Тој има широк репертоар и е особено познат по своите толкувања на делата од романтичното време, особено оние на Франц Шуберт, Фредерик Шопен, Роберт Шуман, Франц Лист, Јоханес Брамс, Сергеј Рахмањинов и Лудвиг ван Бетовен. Тој обично се смета за голем наследник на руската школа за пијано заради длабочината, лиризмот и поетскиот квалитет на неговите интерпретации.
Ран живот и образование
На возраст од десет години тој дебитирал изведувајќи го Концертот за пијано на Моцарт број 20 во Д-мол со Симфонискиот оркестар Уљановск. Годината после тоа, тој го одржал својот прв рецитал во Москва. Неговите таленти биле откриени на меѓународната сцена во 1984 година, на 12 години, кога свирел и ги снимал двата концерти на Шопен за пијано со Московската филхармонија, во Големата сала на Московскиот конзерваториум.
Концертен пијанист
Првите настапи на Кисин надвор од Русија биле во 1985 година во Источна Европа, а една година подоцна и неговата прва турнеја низ Јапонија.
Во 1987 година, на 16 годишна возраст, тој го направи своето деби за Западна Европа на Берлинскиот фестивал, како и своето деби во Велика Британија, заедно со диригентот Валериј Гергиев и виолинистите Максим Венгеров и Вадим Репин, на фестивалот „Личфилд“. Во 1988 година тој бил на турнеја низ Европа со московските виртуози и Владимир Спиваков и исто така дебитираше во Лондон со симфонискиот оркестар во Лондон под водство на Валериј Гергиев. Во декември истата година тој го свири Концертот за пијано бр. 1 на Чајковски со Херберт фон Карајан на концертот за новогодишната ноќ во Берлинската филхармонија, кој се емитувал на меѓународно ниво, а претставата се повторила и следната година на Велигденскиот фестивал во Салцбург. Во септември 1990 година, тој дебитирал во Северна Америка свирејќи на двата пијано-концерти на Шопен со Њујоршката филхармонија под водство на Зубин Мехта и првиот рецитал на пијано во стогодишнината на Карнеги Хол.
Во 1997 година, тој го одржа првиот солистички рецитал на пијано во историјата на „Матурите“ во Лондон.
Кисин прави редовни рецитални турнеи низ Европа, Америка и Азија. Настапувал со скоро сите водечки оркестри во светот, под диригенти како Клаудио Абадо, Владимир Ашкенази, Даниел Баренбоим, Мјунг-Вин Чунг, Сер Колин Дејвис, Владимир Федосеев, Валериј Гергиев, Карло Марија Џулини, Марис Јансонс, Херберт фон Карајан, Дмитриј Китаенко, Јан Латам-Кениг, Емануел Кривин, Џејмс Левин, Сер Ендру Дејвис, Лорин Маазел, Зубин Мехта, Рикардо Мути, Сеиџи Озава, Сер Антонио Папано, Сер Симон Ратл, Сер Георг Солти, Владимир Спиваков, Евгениј Светланов и Јуриј Темирканов. Настапувал и во камерни состави со Марта Аргерик, Михаил Плетнев, Гидон Кремер, Џејмс Левин, Миша Маиски, Томас Квастоф, Исак Штерн, Исак Перлман, Карита Матила, Дмитриј Хворостовски, Џошуа Бел, Леонидас Кавакос, Наталија Гутман, Јуриј Башмет, гудачкиот квартет „Емерсон“ и други.
Поезија
Покрај класичната музика, Кисин одржал рецитации на руска и јидишска поезија. Три ЦД-а од рециталите на Кисин од класичната и современата јидишска поезија се издадени од Здружението „Напред“.
Пишување
Во 2018 година била објавена автобиографијата на Кисин под наслов „Мемоари и рефлексии“. Во 2019 година, била објавена неговата книга песни, раскази и преводи на јидиш под наслов „Јидишер Шејгетс“.
Личен живот
На 10 март 2017 година, Кисин се ожени со Карина Арзуманова, пријателка од детството, во Прага, каде што живеат.
Награди и признанија
На Кисин му се доделени многу музички награди и признанија од целиот свет. Во 1987 година ја добил Кристалната награда на Симфониската сала Осака за најдобра изведба на годината во 1986 година (неговиот прв настап во Јапонија). Во 1991 година ја доби наградата музичар на годината од музичката академија Чигиана во Сиена, Италија. Тој бил специјален гостин на церемонијата на доделувањето на Греми 1992 година, пренесувал во живо на публика проценета на над една милијарда и станал најмладиот инструменталист на годината на Музикална Америка во 1995 година. Во 1997 година ја добил наградата Триумф за исклучителен придонес во руската култура, една од највисоките културни почести што биле доделени во Руската Република, и повторно, најмладиот некогаш наградуван. Тој бил првиот пијанист кој бил поканет да одржи рецитал на БиБиСи Промс (1997), и, во сезоната 2000 година, бил првиот концерт солист некогаш кој бил поканет да свири на концертот на отворањето на Промс.
Во мај 2001 година Кисин бил награден со почесен доктор на музика од Музичката школа во Менхетен. Во декември 2003 година во Москва ја добил наградата Шостакович, една од највисоките руски музички почести. Во јуни 2005 година му било доделено почесно членство на Кралската музичка академија во Лондон. Во март 2009 година тој бил награден со почесен докторат од Универзитетот во Хонгконг.
Василиј II
Василиј II Порфирогенит (Βασίλειος Πορφυρογέννητος, Василиј Порфирогенит (роден во пурпур) 958 г. — 15 декември 1025) — римски цар од Македонската династија кој владеел од 10 јануари 976 г. до 15 декември 1025 г. Тој во негово време бил познат како Василиј Порфирогенит и Василиј Помладиот, да се разликува од неговиот претходник-предок Василиј I Македонецот. Дури после 150 години од неговата смрт, тој за прв пат бил наречен „Бугароубиецот“.
Потекло
Според арапските извори се смета дека бил славјанин, односно од мешано ерменско-славјанско потекло. Се смета дека говорел македонски славјански диајлект, а знаел и грчки, па затоа се нарекуваат и Македонци и Романои. Василиј „потекнувал од земјата на Македонците, а по род бил од племето на ерменските Арсакиди“. Порфирогенит мошне умешно ја вметнал македонската традиција во легендата за Василиј I Македонецот и тоа главно врз основа на територијалниот концепт како асоцијација за потеклото од темата Македонија, интегрирајќи ја притоа со ерменската која била заснована на биолошката компонента.
Раните години од неговото долго владење преовладувале со граѓанската војна против моќните генерали од анадолската аристократија. Откако ги потчинил, Василиј ја надгледувал стабилизицијата и проширувањето на источната граница на Римската Империја, како и потчинувањето на Самоиловата држава. Поради ова, 150 години по неговата смрт, тој бил наречен „Бугароубиецот“. До неговата смрт, Империјата се претегала од јужна Италија до Кавказот и од Дунав до границите на Палестина, најголемото територијално проширување по освојувањата на Арабјаните, четири векови порано.
Василиј II бил најлутиот непријател на Самоил. Во 1014 година, во Битката кај Беласица, тој ја победил војската на Самоил и ослепил 14-15 илјади заробени војници, кои потекнувале од сите области кои ги владеел цар Самоил, почнувајќи од Далмација — Јадранското Море до Егејското Море.
Под заштитништво на Никифор II Фока
По прераната смрт на царот-татко Роман II, на 15 март 963 г., власта кратко преминала во рацете на царицата-мајка Теофано, која го презела регентвото на своите малолетни синови Василиј II и Константин VIII. Но ова било само привремено решение. Младата умна царица самата го увидела тоа и стапила во врска со Никифор Фока. Откако војската го прогласила за цар во Кесареја, Никифор на 15 август влегол во Константинопол, го скршил отпорот на евнухот Јосиф Вринга во крвави улични борби, и на 16 август во Света Софија од рацете на патријархот ја примил царската круна. Потоа веќе побелениот војсководец се венчал со младата царица. Со овој брак Никифор Фока се поврзал со Македонската династија и како очув на младите легитимни цареви ја примил на себе улогата на нивни заштитник.
Ново узурпирање на престолот
По атентатот извршен врз царот Никифор Фока, организиран од царицата-мајка Теофано и Јован Цимискиј, токму Цимискиј успеал да се качи на престолот. Бившата љубовница Теофано била испратена во изгнанство, од каде што се вратила дури откако нејзините синови стапиле на престолот. Јован Цимискиј стапил во брак со кој во најголема мерка ги задоволил принципите на династичката легитимност: се оженил со Теодора, ќерката на Константин VII, тетка на легитимните цареви Василиј и Константин, која во тоа време веќе не била млада. Како своевремено Никифор Фока, и Јован Цимискиј ја презел улогата на заштитник на младите легитимни цари.
Конечно преземање на власт
Иако царските права на легитимните претставници на Македонската династија, како на времето на Никифор Фока така и во времето на Јован Цимискиј формално останале нечепнати, сепак постепено сè повеќе се заборавало дека престолот всушност им припаѓал на „во пурпур родените“ цареви Василиј II и Константин VIII. Се сметало за природно власта да се наоѓа во рацете на некој војсководец од кругот на римското благородништво. Така и по смртта на Јован Цимискиј во 976 г., како претендент на упразнетата намесничка позиција, се јавил неговиот шура Варда Склир. Се чинело дека Македонската династија, слично како старите Меровинзи, ќе стане жртва на силните мајордоми или, слично на багдадските калифи, ќе игра само декоративна улога во сенката на надмоќните султани. Меѓутоа, благодарение на необичната енергија на младиот цар Василиј II, ваквата судбина ја избегнал.
Во тоа време синови на Роман II веќе не биле малолетни: Василиј имал осумнаесет, а Константин шестнаесет години. Со помошта на паракимоменот Василиј, нивниот вујко, тие ја презеле власта. Но, фактички со државата управувал само Василиј II, бидејќи Константин, вистинскиот син на Роман II, бил лесноверен младич кој се свртел кон уживање.
Први години
Василиј II, напротив, се покажал како човек со железна енергија и со извонредни активности: меѓу сите потомци на Василиј II, тој бил единствениот римски владетел и навистина голем државник. Меѓутоа, во почетокот и нему му недостигало доволно искуство за вршење на владетелската положба. Сметан од детството само кукла која на дворските свечености која се појавува покрај моќните узурпатори, тој изгледал беспомошно кога одеднаш се нашол во вителот на бурните настани. Дури тешките искуства кои го снашле по преземањето на власта направиле од него зрел човек и го очеличиле неговиот карактер. Сите државни работи во почетокот ги водел евнухот Василиј. Според тоа и обидот за узурпација на Варда Склир бил насочен повеќе против него отколку против младите легитимни цареви кои никој не ги сфаќал сериозно.
Отстранувањето на паракимоменот Василиј
Неколку години подоцна дошло до судир меѓу младиот цар Василиј и семоќниот паракимомен. Василиј не бил веќе неискусен младич кому туѓата помош му била нужна или пак добредојдена. Неговата сила и волја за власт сè повеќе се манифестирале и тој почесто станувал против туторството на кое во почетокот му се покорувал. Се чувствувал запоставен и тоа чувство постепено се претворило во омраза против човекот кому требало да му се заблагодари за своето политичко воспитување, а можеби дури и за престолот. Така се случило големиот државник кој умеел да излезе на крај со војниците-цареви Никифор Фока и Јован Цимискиј, да падне како жртва на младешкото властољубие на својот воспитаник. Насетувајќи дека нема да го заобиколи немилоста, паракимоменот Василиј, како што чини, подготвувал заговор против неблагодарниот млад цар во спогодба со Варда Фока и со други војсководци. Но царот го измамил: тој бил уапсен како обичен бунтовник и откако му биле конфискувани огромните имоти, бил испратен во изгнанство каде што наскоро умрел.
Иако владетелството на Василиј II официјално се сметало од 976 г., неговото самостојно владеење всушност почнало дури по паѓањето на големиот евнух во 985 г. Колку била голема власта на паракимоменот Василиј и колку младиот цар бил длабоко озлобен поради своето запоставување покажува фактот што тој ги прогласил за неважечки законите донесени пред паракимоменовото отстранување, доколку допонително тој нив не ги потврдил. Бидејќи, како што самиот вели во една своја новела, „во времето од почетокот на нашето владеење до отстранувањето на паракимоменот Василиј... многушто се случуваше не по наша волја, тука за се решаваше и одлучуваше неговата волја“.
Востанието на Комитопулите
Првиот самостоен потфат на Василиј II бил неговиот поход на Балканот, во 986 г. Смртта на Јован Цимискиј ги ослободила непријателите на Римската Империја од силниот притисок, а граѓанската војна, до која дошло потоа, им пружила можност да стапат во акција. Особено далекусежни последици имало слабеењето на римската централна власт на Балканот. Во Македонија во 976 г. избувнало востание под водство на четворицата „комитопули“ - синови на комес-војводата Никола. Востанието зело големи размери. Претворајќи се во борба за ослободување од римската власт, тоа ги преминало пределите на Македонија и постепено го зафатило најголемиот дел од Балканскиот Полуостров. Известен за акцијата на Комитопулите, симнатиот бугарски цар Борис со својот брат Роман побегнал од Константинопол, но настрадал при преминот на границата. Роман се спасил, но тој не можел да ја носи круна, бидејќи Римјаните/Ромеите го скопиле. Водството за борба, а потоа и царската круна му припаднале на најмладиот комитопул, на смелиот и енергичен Самоил. Двајцата постари негови браќа Давид и Мојсеј, загинале во борбите, а третиот Арон подоцна бил убиен од Самоил.
Втора граѓанска војна
Охрабрени од неуспехот на царот против Самоил, римските благородници-великодостојници одново се дигнале против него. Варда Склир во почетокот на 987 г. се вратил во римската држава и повторно се прогласил за цар. Варда Фока кој поради врските со паракимоменот Василиј бил отстранет од позицијата, одново бил поставен за врховен заповедник во Азија, за уште еднаш да стапи во акција против својот соименик. Наместо тоа и тој се побунил против Василиј II, и на 15 август 987 г. се прогласил за цар. Неговото одметнување било особено опасно, бидејќи било подготвено на состанок на вишите римски офицери и на претставниците на малоазиските магнатски семејства. Зад Варда Фока стоеле воените команданти, озлобени од самоволниот млад цар, и највлијателните малоазиски магнати-велепоседници. Во почетокот, Фока се спогодил со својот бивш соперник: договорено било да го поделат Царството и Фока да го добие европскиот дел од Империјата, а Склир азиските покраини. Меѓутоа, по краткотрајна соработка, Варда Фока, свесен за својата надмоќ, го отстранил Склир, го ставил под стража и станал единствен претендент на царскиот престол. Целата Мала Азија брзо дошла во негова власт и на почетокот на 988 г., тој веќе бил на дофат на Константинопол. Еден дел од неговата војска зазел позиција кај Хрисополе, а вториот кај Абидос. Против римската престолнина се подготвувал едновремено напад од копно и од море.
Помош од кнезот Владимир
Положбата на легитимниот цар била извонредно тешка. Во својата држава тој никаде немал поцврста поткрепа. Сите влијателни елементи се свртеле против него. Само помош од надвор можела да го спаси од сигурна пропаст. Василиј II тоа навреме го сфатил и побарал помош од киевскиот кнез Владимир. Во пролетта 988 година стигнале во Империјата 6.000 руски војници и оваа позната варего-руска „дружинаја“ ја спасила ситуацијата во последен миг. Под лично водство на царот, Русите кај Хрисополе целосно ги прегазиле бунтовниците, а одлуката паднала кај Абидос, во битката во која самиот Варда Фока загинал (април 989 г.). Бунтовничкото движење доживеал крах. Варда Склир, кој уште еднаш се обидел да стапи во акција, морал да се согласи на спогодба и да му се потчини на царот. Рускиот одред и натаму останал во служба на римскиот цар и во царската војска одиграл значајна улога.
Противник на велепоседништвото
Скршнувајќи ги политичките аспирации на римските великодостојници во крвавите граѓански војни, Василиј II му застанал на пат и на стопанското јакнење на феудалната аристократија. Колку велесопствеништвото го загрозувало стопанскиот и социјалниот поредок на римската држава, увидел уште и Роман Лакапин. Каде тоа водело на политички план можел да сфати дури Василиј II, подучен од тешкото искуство на своето детство и на младоста. Тој не само што ја продолжил туку и значително ја заострил антиаристократската аграрна политика на своите претходници, поттикнат од личната омраза спрема магнатските семејства кои му го оспорувале татковиот престол. Во својот радикализам тој понекогаш преминувал преку формалните права, како на пример во случајотсо Евстасиј Малеина, воениот другар на Варда Фока, чие гостољубие Василиј го уживал на враќањето од сирискиот поход во 995 година. Извонредното богатство на овој кападокиски магнат, неговите огромни поседи, а уште повеќе бројот на неговите робови и парици, од кои можело да се состави воен одред од повеќе илјади луѓе, направиле таков впечаток на царот што тој го повикал својот гостољубив домаќин во Константинопол и таму го задржал. Малеиновите поседи биле конфискувани и предадени на државата.
Семејствата Фока и Малеина децидно се спомнуваат во новелата на Василиј II од 996 година како најистакнати претставници на надмоќното велепоседништво. Новелата на Василиј го дополнувала старото законодавство со укинувањето на правото на застареност, со кое според поранешните одредби, можеле да се ползуваат купувачите на мали поседи по истекот на четириесетгодишен рок. Таа наредувала сите поседи кои благородништвото ги стекнало од селаните по законот на Роман Лакапин, без оглед на порано предвидениот рок за застареност, да им се вратат на бившите сопственици, односно на нивните наследници, без никаков надомест. Спрема државата, според наредбата на Василиј, правот на застареност воопшто не постоело: таа може да може да бара враќање на своите имоти, наназад сè до времето на Август.
Василиј II настојувал истовремено да го ограничи и ширењето на манастирското велепоседништво. Со истата новела од 996 годинна, тој наредувал манастирите, основани на териториите на селските општини како селски задужбини со мал број калуѓери, да и бидат потчинети на селската општина и да не му плаќаат давачки на епископот. Само манастирите со осум и повеќе калуѓери остануваат под власта на епископот, но не смеат да ги зголемуваат своите земјишни поседи. Со оваа наредба Василиј II повторно се солидаризирал со стариот закон на својот прадедо Роман Лакапин. Напротив, тој избегнувал секаква алузија на антиманастирскиот закон на својот очув Никифор Фока, укинат со наредба на Јован Цимискиј.