cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нормандија
Сликарство
Романтизмот забележал сликари на Каналскиот брег на Нормандија. Ричард Паркс Бонингтон и Џ. М. В. Тарнер од Велика Британија дошле на брегот на Нормандија, привлечени од светлината и пејзажите. Теодор Ж ерико, роден во Руан, бил значајна фигура во романтичното движење, а делото Сплавот на Медуза (оригинал: Radeau de la Méduse) се сметало за пробив на сликарскиот романтизам во Франција кога официјално било прикажано во салонот во 1819. Од реалистите, забележлива фигура е Жан-Франсоа Просо, роден на Ла Хаг. Пејзажниот сликар Ежен Буден, роден во Онфлер, имал влијание на импресионистите и бил многу ценет од страна на Моне. Оттргнувајќи се од формализирани и класични теми на почетокот на 19 век, сликарите импресионисти претпочитале да се сликаат на отворено, во природна светлина, и да се концентрираат на пејзажи, градови и сцени од секојдневниот живот.
Водачот на движењето и таткото на модерното сликарство, Клод Моне е еден од најпознатите импресионисти и главен лик во ликовно наследство на Нормандија. Неговата куќа и градините во Живерни е една од најпосетуваните туристички локации во регионот. Градините се познати по убавината и нивните водни лилјани и биле значајни за уметничка инспирација на Моне. Нормандија била инспирација на неговото творештво, од сликите на Руанската катедрала до познатите слики на карпите во Етрета, плажата и пристаништето во Фекамп и изгрејсонцето на А вр. Сликата на Моне Импресија, Изгрејсонце, довела до движењето во сликарството наречено И мпресионизам. По Моне, сите главни авангард ни сликари на 1870-тите и 1880-тите дошле во Нормандија да ги сликаат нивните пејзажи и менувањето на светлината, главно долж долината на Сена и нормандското крајбрежје.
Пејзажи и сцени од секојдневниот живот биле, исто така, овековечени на платно со уметници како Вилијам Тарнер, Гистав К урбе, Онфлер роден како Ежен Буден, Камиј П исаро, Алфред Сисли, Огист Р еноар, Гистав Кајбот, Пол Г оген, Жорж Сера, Пол Сињак, Пјер Бонар, Жорж Б рак и Пабло П икасо. Додека сликите на Моне украсуваат галерии и збирки низ целиот свет, значителна количина импресионистички дела можат да се најдат во галериите низ Нормандија, како што се Музејот на Уметноста во Р уан, Музејот Ежен Буден во Онфлер или Музејот Андре Малро во А вр.
Нормандиското здружение за модерно сликарство било формирано во 1909 од страна на Пјер Димон, Роберт Антоан Пиншон, Ивон Барбие и Ежен Тирвер. Жан Д ибифе, еден од водечките француски уметници од 1940 година и 1950-тите години е роден во Авр.
Религија
Христијанските мисионери воспоставиле монашки заедници на територијата во 5 и 6 век. Некои од овие мисионери дошле од другата страна на Каналот. Влијанието на келтското христијанство се уште може да се најде во Котентен. Со одредбите на Договорот од Сен Клер сир Епт, Роло, викиншки паганин, го прифатил христијанството и бил покрстен. Војводството Нормандија затоа е формално христијанска држава уште од основањето. Катедралите на Нормандија имале влијание низ вековите и во верата и во политиката. Кралот Хенри II од Англија, отишол на покајание во катедралата во Авранш на 21 мај 1172 за убиството на Томас Бекет. Мон Сен Мишел е историско место за поклонение.
Нормандија нема еден генерално прифатен светец-заштитник, иако оваа титула е му се припишува на Свети Михаил, и на Свети Уан. Многу светители се почитувале во Нормандија низ вековите, вклучувајќи ги:
Куманија (ТВ Емисија)
Куманија — хумористична емисија која се прикажувала на Сител Телевизија во продукцијата на „Селотејп +“, на крајот на 1990-тите години вообичаено е во формат на епизоди составени од кратки хумористично-сатирични скечови на кумановскиот дијалект на македонскиот јазик. Во рамки на емисијата биле снимени и тематски серијали како за „Симо и Димо“ од селото Рамно и детективската група „Адреналин“ според приспособена драматизација на стрипот Алан Форд.
Киевски академски театар на операта
Киевскиот академски театар на на операта (украински: Київський національний академічний театр оперети) е театар кој се наоѓа во Киев, Украина.
Театрот бил основан во 1934 година. Денешното име го добило во 1966, а во 2009 година го добил статусот национален. Театрот се наоѓа во зградата на поранешниот национален дом, која била изградена на почетокот од 20 век од доброволни фондови. Во 1917 година, зградата одиграла значајна улога во времето на Руската револуција, каде се собрале претставниците на киевскиот граизон. На таа средба помеѓу претставниците бил формиран украински воен клуб.
Првиот настап на реорганизираниот музички театар бил на 1 декември 1935 година со претставата К. Зелер.
Се наоѓа на улица Црвената армија, 53 / 3. директор на театрот е Богдан Струцински, драмски режисер од 1997 година е Сергеј Смијан, а главен кореограф од март 2010 е Александар Сегал.
Киностудио Довженко
Киностудио „Довженко“ (Національна кіностудія художніх фільмів імені О. Довженка, Национално киностудио за уметнички филмови „О. Довженко“) — киностудио што се наоѓа во Киев, Украина.
Наречено е во чест на истакнатиот украински и советски режисер и продуцент Александар Довженко (1894-1956), а основано е во 1957 г. под денешното име. Во 2000 г., добило статус на национално студио, а до 1991 било дел од Советското киностудио.
Историјата на денешното киностудио започнала во 1920 г, кога украинската киноуправа објавила конкурс за изградба на кинопретпријатие до 1925 г. Од пријавените дваесетина кандидати, бил избран проектот на Валериј Риков. По неговата изградба, студиото станало најголемо во Украина.
Драгослав Митриновиќ
Драгослав Митриновиќ (, -,  ) – универзитетски професор, математичар.
Животопис
Митриновиќ завршил студии по математика во 1932 година, а докторирал во 1933 на Филозофскиот факултет во Белград со тезата „Истражувања за една важна диференцијална равенка од прв ред“. До 1946 година работел како професор во гимназија, а во ноември истата година, од Матичната комисија на Филозофскиот факултет бил именуван за вонреден професор. Од 1951 бил вонреден, а од 1956 редовен професор на Електротехничкиот факултет во Белград. Тој бил основоположник на Математичкиот институт и високошколската настава по математика во Македонија и автор на огромен број научни трудови и универзитетски учебници.
Во 1991 година бил избран за член на Македонската академија за наука и уметност надвор од работниот состав.
Творештво
Учебници:
Монографии:
РК Еурофарм Пелистер
РК Еурофарм Пелистер, познат и по старото име РК Еурофарм Работник - ракометен клуб од Битола, Република Македонија. Клубот е основан 2011 година и моментално се натпреварува во Супер Лигата.
Историја
Клубот бил основан на 9 март 2011 година под името ХЈС Работник. Од сезоната 2016/17, клубот дебитирал во Супер лигата. Клупски бои му биле сината и белата, сè до 29 ноември 2019 година, односно до потпишувањето на договорот помеѓу Еурофарм и Општина Битола за заедничко сопствеништво на битолските клубови Работник и Пелистер.
Платформа за ракометна Битола
Компанијата Еурофарм, сопственикот на РК Еурофарм Работник, во јули 2019 година дала понуда, т.н. Платформа за ракометна Битола, до Општина Битола односно сопственикот на РК Пелистер. Платформата гласела Еурофарм да откупи 75 проценти од РК Пелистер, а Оштина Битола да откупи 25 проценти од РК Еурофарм Работник. Потоа клубот Еурофарм Работник да го добие името Еурофарм Пелистер, а првичниот Пелистер да го смени името во Еурофарм Пелистер 2. Еурофарм Работник се изјаснил дека правниот статус на РК Пелистер нема да биде згаснат и дека во иднина може да се одвои под ново сопствеништво. На 29 ноември 2019 година, Еурофарм и Општина Битола официјално се договориле и се потпишале за остварување на платформата. РК Работник добил нови клупски бои: зелената и белата и ново лого. На 18 декември 2019 година, Еурофарм Работник официјално го сменил своето името во Еурофарм Пелистер.
Културно наследство на Македонија во Општина Радовиш
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Радовиш според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Ѓуро Курепа
Ѓуро Курепа (Ђуро Курепа, Đuro Kurepa (, -  – српски и хрватски математичар и универзитетски професор. Во својот работен век Курепа издал преку 700 статии, книги, рецензии и над 1.000 научни рецензии. Предавал на бројни универзитети во Европа, Канада, Куба, Ирак, Израел и САД, како и на скоро сите универзитети во тогашна Југославија. Негов внук бил познатиот математичар Светозар Курепа.
Животопис
Роден во Мајски Полјани крај Глина во тогашна Австроунгарија, Курепа бил најмалото од четиринаесетте деца на Раде и Анѓелија Курепа. Школувањето го започнал во родното место, продолжил во Глина матурирал во Крижевци. Диплома од теориска математика и физика добил на Универзитетот во Загреб во 1931 година и истата година почнал да работи како асистент по математика. Потоа Курепа отишол на Колеж де Франс (Collège de France) на Универзитетот во Париз, каде докторирал во 1935 година. Негов ментор бил францускиот математичар Морис Рене Фреше, а неговата теза била насловена Ансамбл ордоне е рамифие (Ensembles ordonnés et ramifiés)
Курепа продолжил со постдокторски студии на Универзитетот Варшава во Полска и на Универзитетот Париз. Во 1937 година станал доцент на Универзитетот Загреб, вонреден професор следната година, а редовен професор во 1948 година. После Втората светска војна и формирањето на Социјалистичка Федеративна Република Југославија, тој патувал на повеќе универзитети и институти во Соединетите Држави.
Во 1965 година, Курепа се префрлил на Универзитетот Белград каде се фокусирал на полето на логиката и теоријата на множества. Курепа бил члена на повеќе организации, вклучувајќи ја Српската и Југословенската академија на науките и уметностите (преименувана во Хрватска академија на науките и уметностите). Тој исто така бил основач и претседател на Здружението на математичари и физичари на Хрватска, основач и главен уредник на весникот Mathematica Balkanica, и претседател на Југословенскиот национален комитет за математика, Балканското математичко здружение, и на Унијата на југословенски здруженија на математичари, физичари и астрономи. Во 1976 година ја добил наградата АВНОЈ, а во 1977 година се пензионирал.
Оставнина
Курепа на повеќе начини дал свој придонес на теоријата на множества, вклучувајќи го давање на неговото име на Курепиното дрво.
Каљазин
Каљазин (Калязин) e град во европскиот дел на Русија и административен центар на регионот Каљазин, кој е сместен на краен југоисток на Тверската област.
Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 живееле 13.397 жители.
Каљазин често се класифицира како град Златен прстен на Русија.
Географија
Градот се наоѓа на десниот брег на реката Волга, или поточно на десниот брег на вештачкото езерото Углич создадено со преградување на коритото на реката Волга за време на 1930-ти години, на околу 190 km северозападно од главниот град на земјата, Москва. На речиси исто растојание се наоѓа административниот центар на областа, градот Твер (југозападно). Градот лежи на точката каде што реката Жабња се влева во Волга, на надморска височина од 120 m.
Торопец
Торопец (Торопец) е град во европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Торопечкиот регион сместен во западниот дел на Тверската област. Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 12 290 жители.
Каљазин
Историја
Во аналите на XII век се споменува населбата „Никола на Шабњи“ која се наоѓала на местото на денешниот модерен град. Откако бил на тоа место на почетокот на XV век основан православен манастир посветен на Света Троица (подоцна познат како манастир Троица Макариј, по нејзиниот основач монахот Макариј Каљазински) нагло се зголемила важноста на самата населба. Во пишани извори, населбата Кајазин се споменува за првпат во 1434 година. Одреден трговец и патеписец од Твер Афанасиј Никитин кој живеел таму некое време во 1466 година, пишувал за манастирот кога бил на пат кон Индија. Манастирската населба и Никоjска слобода („слобода“ била еден вид населба ослободена од данок) на крајот на XVII век се споија во единствена населба Каљазинска слобода.
Торопец
Географија
Торопец се наоѓа на западните рабни делови на Валдајските ридови, на крајниот запад на Тверската област. Јужните делови на градот се наоѓаат на брегот на Заликовското и Соломенското езеро, низ кое тече реката Торопа на тоа подрачје. Административниот центар на областа градот Твер се наоѓа на околу 265 километри источно.
Каљазин
Историја
Со декрет на царицата Катерина Велика во 1775 Каљазин го доби административниот статус на градска област подреденост. Во текот на XVIII и XIX век Каљазин бил важен трговски град во кој се одржувале важни саеми двапати годишно, а на крајот на 19 век започнале да се развиваат значителни занаетчиски активности во градот. Најголемата трагедија во историја градот ја доживеа кон крајот на 1930-тите, кога вештачката акумулација Угличко езеро целосно го поплави старото историско јадро на град, вклучувајќи го и Макаријевиот манастир. Само црковната камбана останала надвор од водата, што денес претставува најважен туристички симбол на градот, познат како Потопена камбанарија. На денот 19 ноември 2001 во 21:19 часот по московско време, на околу 24 km југоисточно од Каyазин, во близина на селото Захаровка, се сруши патнички авион Иљушин Ил-18 летајќи на чартер линија од Хатанга (Краснодарски крај) кон  Москва. Во авионската несреќа загинаа сите 18 патници и 7 члена од екипажот.
Торопец
Географија
Низ градот минува низ железницата на релација Бологоје - Великие Луки.
Каљазин
Демографија
Според податоците од пописот од 2010 година во градот живееле 13.867 жители, додека се проценува дека во 2014 година градот имал 13.397 жители.
Опсерваторија на Каљазин
Недалеку од градот, на морско возвишение од 178 m надморска височина во 1992 е отворена голема радиоастрономна опсерваторија. Опсерваторијата има моќен радиотелескоп RT-64 со пречник од 64 метри, способен да изведува комплексно астрометриско снимање на многу оддалечени објекти во вселената (како што се пулсари и квазари).
Торопец
Историја
На почетокот на 17 век, за време на Смутните времиња, градот Торопец бил окупиран и изгорен од Полјаците. Иако неговата гранична позиција честопати резултираше со упади на бројни странски армии, токму благодарение на таа позиција Торопец ја зајакнал својата економија, а трговијата била една од најважните дејности. Во 1777 година добил статус на окружен град во провинцијата Псковско управништво.
Каљазин
Сообраќај
Железничка пруга поминува низ градот на линијата Москва - Сонково - Санкт Петербург, а во самиот град има две железнички станици. Градот е поврзан со Москва и Углих со автопатот R104, а со автопатот R86 е поврзан со Твер.
Торопец
Историја
Иако во април 1962 година Торопец добил статус на град на регионална подреденост, три години подоцна му бил вратен статусот на регонски град од второ ниво.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година, во градот живееле 13 015 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 12 290 жители. Белешка: * според проценките на Националната статистичка служба.
Црква Свето Преображение (Болград)
Црква „Свето Преображение“ (Свято-Преображенський собор) - православна црква во градот Болград. Припаѓа во состав на Одеската и Исмаилска епархија, Украинската православна црква од Московската патријаршија. Зградата на храмот била изработена од архитектот Аврам Мелников (1784–1854). Стенописите од интериерот биле направени во 1912–1914 година, од уметникот Павел Пискарев.
Историја
Темелите на црквата се удрени во 1820 година, а завршена е во 1838 година. Црквата е осветена на 29 октомври 1838 година, датум кој станал празник на храмот. Во текот на 1938 година, Царство Бугарија ја прославува стогодишнината од изградбата на храмот, и било решено тој датум 29 октомври (16-ти по стар стил) да биде „Ден на бесарабските Бугари“.
Пожар
Ноќта меѓу 25 и 26 јануари 2012 година, избувнал пожар, при што се урнала куполата на храмот, а тоа се случило пред очите на стотици жители на градот. Спасувачката служба успеала да ги изнесе иконите, а поќарот бил изгаснат по 10 часа.
Во јуни 2015 година била возобновена, а се извршила и реставрација.
Петре Чангов
Животопис
Како сирак уште од рани години слугувал кај поимотни соселани. Основно училиште завршил во родното место. Априлската војна го затекнала на отслужувањето на воениот рок. Како војник бил заробен, а подоцна пуштен. По доаѓањето во родното место, развил интензивна активност во помагањето на народноослободителното движење. Неговата активност била забележана од непријателот, поради тоа во 1942 година бил задржан три месеци во истражниот затвор во Скопје. Потоа бил интерниран во Момчиловград во Бугарија, каде останал до март 1943 година. По враќањето од интернација одново се вклучил во народноослободителното движење. Од малтретирањето во окупаторската бугарска фашистичка полиција, се разболел и бил на лечење во болница. Во август 1944 година стапил во редовите на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против балистите и германските моторизирани колони во Качаничката Клисура. Кон крајот на октомври 1944 година, во една борба против непријателот, бил тешко ранет од минофрлач, од што пок
асно и починал.
Северна Кинеска Рамнина
Северна Кинеска Рамнина (поедноставен кинески: 华北平原; традиционален кинески: 華北平原; пинјин: Huáběi Píngyuán) е голема рамнина формирана во доцниот палеоген и неогенот, а потоа била изменета од наносите од Жолтата Река. Таа е најголемата алувијална рамнина во Кина. На север рамнината се протега до Планините Јаншан, на запад до Планините Таиханг, на југ до Планините Даби, а на исток до Жолтото и Бохајското Море. Жолтата река тече по средината на рамнината и се влива во Бохајското Море.
Северната Кинеска Рамнина е еден од најважните земјоделски региони во Кина. Оваа рамнина со жолта почва е главна област за производство на сирак, просо, пченка и памук во Кина. Овде се одгледуваат и пченица, сусам и кикирики. Рамнината е еден од најгусто населените региони во светот
Рамнината зафаќа површина од околу 409 илјади km², и најголемиот дел од неа се наоѓа на надморска височина под 50 м.
Најголеми градови во рамнината се Пекинг, главниот град на Кина, и Тијанџин кој што е важен индустриски град и комерцијално пристаниште. Во рамнината се наоѓа и нафтеното поле Шенгли во Шандонг.
Наследни особини
Пренесување на наследните особини
При половото размножување новиот организам се развива од оплодената јајце-клетка-зиготот. Значи во зиготот се наоѓаат наследните фактори (материи) од двата родители. Сите клетки во еден организам имаат ист број на хромозоми. Половите клетки имаат двојно помалку хромозоми. Кај човекот, клетките во јадрото имаат 23 пара хромозоми или 46 хромозоми, а половите клетки само 23 хромозоми. При спојување на машката и женската полова клетка, бројот на хромозомите се удвојува. Значи оплодената јајце-клетка зиготот има 46 хромозоми (по 23 хромозоми од двата родители).
Хромозомите се изградени од една сложена белковинеста материја, составенаоддезоксирибонуклеинска киселина - ДНК, во која се сместени наследните особини. Хлоандскиот научник Јохансен ги нарекол гени. Сите гени кои ги поседува клетката, односно организмот претставуваат генотип. Под генотип се подразбира збир од сите гени, односно генетски информации содржани во клетката. Кога клетката мирува, оваа наследна генетска материја е во зрнеста форма наречена хроматин. Пред да почне да се дели клетката, хроматинот се згуснува, здебелува и формира хромозоми. Бројот на хромозомите кај сите животни не е ист. Пример: винската мушичка има 8 хромозоми, козата 60 хромозоми, срната 70 хромозоми, а човекот 46 хромозоми. Хромозомите секогаш се парни, заедно по два, а само во половите клетки се непарни.
Ако се набљудуваат хромозомите со електронски микроскоп, се забележува дека тоа се две спирално извиткани ленти (зони) во кои се наоѓаат гените. Во генот се запишани наследните особини. За некоја особина е одговорен еден ѓен, а за некои повеќе ѓени.
Најчесто гените што се истакнуваат од едниот родител се викаат доминантни а оние кои не се истакнуваат се наречени рецесивни. Рецесивните гени не се изгубени, бидејќи гените можат да се пренесуваат на втората генерација.
Игдир (покраина)
Игдир — покраина во Источна Турција што се граничи со Ерменија, Азербејџан и Иран. Соседни покраини во Турција се Карс на северозапад и Агри на запад и југ. Покраината зафаќа површина од 3.587 км2, а населението брои 184.418 жители
Во Игдир се наоѓа највисоката планина во Турција - Арарат со 5.137 м, иако покраината е претежно рамничарска. Покраината се одликува со најтопла клима во Турција, и затоа во неа успева памукот. Според библиските преданија, Игдир е местото кајшто стасал пророкот Ное кога го пребродувал големиот светски потоп. Границата со Ерменија ја следи реката Аракс.
Административен центар на покраината е градот Игдир.
Окрузи
Покраината се дели на 4 окрузи (главниот е задебелен):
Историја
Археолошките наоди укажуваат на хуритски населби на територијата на Игдир што датираат од 4000 п.н.е. Околу 800 п.н.е. подрачјето било во состав на кралството Урарту, за што сведочат најдените статуи. Урартската власт се задржала сè до преодот во Медиското и Ахеменидското Царство. Од IV век п.н.е. областа станува дел од Македонската империја, а потоа Ерменското кралство (династија Оронтиди). По нив следеле Селевкидите, Партите, Римјаните, Сасанидите и Византијците, за на крај, во 646 г. да потпадне под исламските Арапи. туркиските племиња, Грузијците и Монголите војувале на територијата на Игдир цели 400 години (почнувајќи од 1064), сè до раниот XV век, кога на територијата конечно се населиле Туркоманите од племето Кара Којунлу, проследени од племето Ак Којунлу.
Периодот помеѓу 1534 и 1746 г. го карактеризираат воени судири помеѓу Отоманското и Ахеменидското Царство. Во 1746, територијата на денешната покраина Игдир ѝ била отстапена на Персија, и така влегла во состав на Ериванскиот ханат. По Руско-персиската војна од 1826-28 г., според одребите на Туркменчајскиот мировен договор, покраината влегла во состав на Руската Империја, но северниот дел останал под персиска власт. Под руска власт, подрачјето било наречено Сурмалински уезд, дел од Ерменската област, а подоцна Ериванската губернија. Јужната половина од покраината останала во рацете на Османлиите сè додека и тој не ѝ припаднал на Русија по исходот од Руско-турската војна од 1877-78 г.
Кон крајот на Првата светска војна, целото подрачје веќе било под руска управа, а Игдир влегол во состав на ДР Ерменија како дел од покраината Арарат, но со доаѓањето на новоформираната турска војска, СССР ѝ го отстапил на Турција (Каршки мировен договор). Во областа останале голем број Ерменци, кои сочинувале мнозинсство во градот Игдир сè до 1919–1920 г. Од овој момент натаму, највеќето Ерменци се иселиле или умреле од глад во новонастанатата Турско-ерменската војна.
Демографија
Денес Игдир има мешано население од Азери и Курди, кои заедно сочинуваат половина од населението. Азерите се населени на северот и истиокот од покраината, а Курдите на југот и западот. Двете народности ја празнуваат староиранската Нова Година (Новруз). Курдите се сунити, а Азерите се шиити.
Буковски манастир
Буковски манастир — православен манастирски комплекс, сместен во атарот на битолското село Буково.
Црква
Црквата Преображение Христово или Св. Сотир, е изградена во средината на комплексот ограден со камени ѕидови. Со својата содржина и квалитетот на изведбата е еден од најрепрезентативните споменици од ваков тип во потпелистерскиот регион. Архитектонски, претставува тип на градба во комбинација на трикорабна базилика и впишан крст со купола која се издигнува од централниот дел на храмот. На источната фасада доминира седумстраната апсида. Впечатокот за јужната и северната фасада го надополнуваат по четири правоаголни прозорски отвори. Со внатрешноста на храмот се комуницира преку влезовите поставени на јужната, западната и северната страна. Над западниот влез е исклесан поопширен натпис во кој се споменува годината 1837 како време на завршување на изградбата. Во наосот вниманието го привлекуваат масивните столбови, оформени од по 10 до 12 кружни камени прстени. Тие се поставени во два надолжни реда од по четири столбови, меѓусебно поврзани со полукружни арки. На тој начин се потпрени разиграните сводни површини од трите издвоени кораби. Куполата се издигнува над четирите пандантифи од местото каде се вкрстуваат полукружните сводови. Низ осумстраниот тамбур, осветлувањето е обезбедено со прозорци. На масивните ѕидни површини во внатрешноста не се сочувани траги од живопис. Иконостасот, претставува висока преграда со три а во средишниот дел и со четири реда од икони. Направен е во комбинација со делови од постар иконостас во резба, кој потекнувал од постарата фаза, чија судбина не ни е позната. Иконите се сликани во период од приближно педесет години. Според натписите, можат да се датираат во 1862, 1881 а еден дел се сликани во 1908 година. Стилската анализа на иконите наведува на заклучоци дека се дела на локални зографи, кои твореле на овие простори во втората половина на 19 век. Многу значајна содржина на храмот е целиванието украсено со резба. Ова дело со високото ниво на уметничка обработка и многуте претстави изрезбани на мал простор, претставува вистински репрезент на достигнувањата во доменот на дрвената резба, од првата половина на 19 век во битолско и пошироко.
Конаци
Во комплексот има конаци кои се реноварини во поново време и слушат за посетители.
Сургут (аеродром)
Меѓународен аеродром Сургут ( Международный аэропорт Сургут) (IATA: SGC, ICAO: USRR) е меѓународен и најголем аеродром во автономниот округ Ханти-Манси во близина на градот Сургут. Аеродромот е на 21-то место во земјата според прометот на патници (1,8 милиони патници). Растојанието од аеродромот до Москва е околу 2143 км, времето на летот е 3 часа. Аеродромот е центар и главна техничка база на руската авиокомпанија.
Историја
Историјата на аеродромот започнува во средината на триесеттите години од минатиот век. Во 1938 година бил изграден аеродром со дрвени придружни згради, што главно се користел за воени цели. Зголемениот број патници (околу 50 000 патници од Сургут летале кон крајот на 1960-тите) создале потреба за поголем и поефикасен аеродром. Изградбата на новиот аеродром во сегашната форма започнала во 1968 година. Пет години подоцна, на 12 јуни 1975 година официјално е отворен нов аеродромски терминал. Аеродромот започнал со работа во 1971 година. Во првата година превезувал 447 000 патници. Ова исто така го зголемил бројот на вработени на аеродромот. Пред реновирањето, таму работеле само 225 лица, а по реновирањето, околу илјада вработени го одржувале аеродромот во функција. За единаесет години, бројот на патници е скоро двојно зголемен, на 824 000 патници.
Јордан Чешмаџиски
Јордан Чешмаџиски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно, а потоа го продолжил образованието во вечерно училиште. Станал симпатизер на народноослободителното движење ѝ се вклучил во разни акции за собирање и испраќање на материјална помош за партизаните. Во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада стапил во 1944 година и станал борец во третата чета од вториот баталјон. Во борбите пpoтив непријателот се истакнал како храбар борец. Поради тоа бил поставен за командир на треттата чета. Учествувал во сите борби против непријателот на Китка, Водно и Треска, потем во борбите за ослободувањето на Скопје, како и во борбите за дефинитивното уништување и разоружување на балистичките банди на Косово. Од тешките услови и секојдневните напорни борби, тешко оболел и непосредно пред дефинитивното ослободување на Македонија им подлегнал на последиците од болеста.
Сургут (аеродром)
Одредишта
Имајќи предвид дека е седиште и центар на големата авиокомпанија Utair, тој е добро поврзан со скоро сите поголеми аеродроми во Русија. Покрај тоа, постојат летови до аеродромите во Европа и Средна Азија.
Голема млечка
Голема млечка ( латински:Lactarius controversus), попозната како зацрвенета млечна шапка, е голема габа која личи на инка од родот Млечки (печурки), кои колективно се познати како „млечни шапки“. Сите тие испуштаат млечни капки (латекс) од месото и жабрите кога се оштетени. Нема заедничко англиско име.
Таксономија
Акредитиран кај Кристијан Хендрик Персон, еден од татковците на микологијата.
Опис
Се разликува главно по жабрите со розово и розови ознаки на површината на горната страна на шапката, често распоредени во концентрични прстени. Како и другите габи од родот, има ронливо, наместо фиброзно месо, и кога тоа е скршено, габата испушта бела млечна течност. Зрелите примероци се во облик на инка, со откачени жабри и конквексна шапка од 15 до 30 см во пречник. Има цврсто, тврдо месо, а дршката е пократка од плодното тело и е широка.Пулпата е белузлава, густа и кршлива, со благ овошен мирис и прилично остар вкус. Млечниот сок е обилен, бел, не ја менува бојата во воздухот, каустичен Отпечатокот на спори е со кремасто-розова боја.
Големата млечка е слична на неколку бели млечки од родот Lactifluus, кои сепак се поврзани само од далечина:  Кравјо виме, неговиот сестрински вид ''Lf. bertillonii, и Лута млечка.'' На сите Лути млечки им недостасуваат розови жабри и „розени“ ознаки на шапките.
Распространетост и живеалиште
Се среќава во Британија и Европа, а обично расте со видовите Врба на гришта и ридови. Тоа е невообичаено. Распространета е и во Северна Америка и расте со јасика, топола и врба.Лесно може да се препознае, поголема е од другите млечки,расте покрај реки,меќу врби и секогаш е изалкана. Пронајдена во шумите со јасика во Сиера Невада и е забележана и во Ново Мексико.
Расте од јули до октомври.
Јадливост
Оваа печурка се смета дека не може да се јаде во западна Европа поради нејзиниот многу остар вкус, но се јаде, па дури и комерцијално се собира во земјите од југоисточна Европа, како Србија и Турција.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Тодор Чангов
Тодор Богданов Чангов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Се преселил во Скопје, но не можејќи да најде друга работа, станал градски полицаец. По капитулацијата на земјата се поврзал со напредното движење преку Цветан Димов и други револуционери. Станал редовна врска помеѓу селото и градската партиска организација. Организирал група во селото, која извршувала разни задачи за партизанскиот одред. Во септември 1942 година стапил во партизанскиот одред. Учествувал во сите борби на одредот. На 9 септември 1942 година заедно со Раде Јовчевски - Корчагин добиле задача да подигнат пушки и муниција од едно лозје близу селото Радишани. Тој го посетил и неговото село, но во неговата куќа бил дочекан од непријателски стражар. Успеал да се извлече откако со тупаници го совладал стражарот, кој пред тоа го ранил. Иако ранет, со помош на активистите од селото повторно пристигнал во одредот. На 12 декември 1942 година одредот бил опколен од бугарската фашистичка полиција, во манастирот Благовештение. Во огорчената борба против непријателот со примерен хероизам, успеал да спаси еден ранет соборец. По еден нов напад и опколување, одредот се поделил во две групи. Едната преку Побожје се префрлила во Скопје. Меѓутоа биле поткажани и затворени од непријателот. На големиот судски процес во Скопје, бил осуден на смрт. Меѓутоа, на 28 август 1944 година, Треттата македонска ударна бригада го ослободила од затворот во Идризово. По излегувањето од затвор стапил во Треттата македонска ударна бригада. Станал командир на вод, во четвртиот баталјон. Со бригадата учествувал во големата борба против балистите на реката Треска. Во оваа битка при повлекувањето бил тешко ранет. Негов соборец го влечел околу 30 метра. Кога Тодор увидел дека и соборецот може да загине, му наредил да се повлече, а тој не жалејќи го животот останал во заштитница. Кога се приближиле балистите фрлил една бомба врз нив, а другата ја активирал под себе.
Агата Кристи
Агата Кристи (англиски: Agatha Christie; — ), позната и како Агата Мери Клариса Милер (Agatha Mary Clarissa Miller) или според псевдонимот Мери Вестмакот (Mary Westmacott) — плодотворна британска писателка на мистериозни романи, раскази, творец на Херкул Поаро (белгискиот детектив), и Мис Џејн Марпл. Кристи има напишано повеќе од 70 детективски романи под презимето на нејзиниот прв маж, Колонел Аркибалд Кристи. Таа има издадено и неколку љубовни романи и една книга за деца. Агата Кристи е родена во Торки во државата Девон како ќерка на Американецот Фредерик Алва Милер и неговата жена Клариса Милер. Нејзиниот татко починал додека таа била дете. Агата учела дома, каде што нејзината мајка ја охрабрувала да почне на пишува уште од рана возраст. На 16 години таа била испратена во едно училиште во Париз каде што учела пеење и свирење пијано. Кристи била одлична пијанистка, но нејзиниот страв од сцената и публиката и срамот ја спречиле да продолжи со музичката кариера.
Во нејзините книги, таа ретко ја споменува музиката иако нејзините детективи Поаро и Мис Марпл покажувале интерес во опера. Кога нејзината мајка ја однела Кристи во Каиро за една зима, таа таму напишала роман. Охрабрена од Еден Филипотс, сосед и пријател во Торки, таа започнала со пишувањето и издала неколку стории. Нејзин најпознат роман е „Убиство во Ориент Експрес“.
Исчезнувањето
Кон крајот на 1926. година, сопругот Арчибалд, ѝ открил на Агата дека е заљубен во друга жена, Ненси Нил, и ѝ побарал развод. На 8 декември, 1926. година после една расправија на нивната куќа Стајлс во Беркшир, Арчибалд отишол кај неговата љубовница во Годалминг. Истата вечер, Агата исчезнала од дома, претходно оставајќи ѝ писмо на најзината секретарка во коешто велела дека ќе оди во Јоркшир. Нејзиното исчезнување предизвикало големо негодување кај јавноста, која во поголемиот дел се состоела од обожавателите на нејзините новели. И покрај масивната потрага, таа била пронајдена после единаесет дена. На 19 декември, 1926. година Агата била препознаена како гостинка во хотелот „Стар лебед“ во Јоркшир, каде била пријавена како г-ѓа Тереза Нил од Кејптаун. Агата никогаш не го образложила нејзиното исчезнување. Иако двајца доктора дијагностицирале дека страда од психогена фуга, мислењата за тоа кои се всушност причините за нејзиното исчезнување остануваат поделени. Едно од мислењата е дека доживеала нервен слом, предизвикан од природната склоност за депресија, претходно влошена од смртта на нејзината мајка (која се случила порано истата година) и неверството на нејзиниот сопруг. Реакцијата на јавноста во тоа време била негативна, а многу луѓе верувале дека со тоа само се обидувала да го привлече вниманието на јавноста. Други пак, шпекулираат дека се обидувала да ја натера полицијата да верува дека нејзиниот сопруг ја убил. Авторот Џаред Кејд испрашал многу сведоци и роднини за неговата биографија „Агата Кристи и единаесетте исчезнати дена“ и принел значителен број на докази коишто укажуваат на тоа дека Агата го имала испланирано целото исчезнување за да го посрамоти нејзиниот сопруг, без воопшто да размисли дека ќе се претвори во таква мелодрама.
Херкул Поаро и Мис Марпл
Во новелата „Мистериозната афера во Стајлс“ издадена во 1920. година, Агата Кристи го претставила долготрајниот измислен лик, детективот Херкул Поаро, кој се појавува во 33 нејзини новели и 54 раскази. Нејзиниот друг, добро познат лик, Мис Марпл, бил првпат претставен во „Тринаесетте проблема“ и бил заснован на жени како нејзината баба и „поданици“. За време на Втората светска војна, Кристи напишала две новели, „Завеса“ и „Спиечко убиство“ кои биле наменети како последните случаи на двајцата големи детектива. И двете книги биле запечатени во банкарски трезор повеќе од триесет години и биле издадени за печатење кон крајот на животот на Агата, кога сфатила дека не може да пишува повеќе новели. Овие изданија следеле веднаш после успехот што го имало филмското прилагодување „Убиството во Ориент Експрес“ во 1974. година. Како Артур Конан Дојл со Шерлок Холмс, така и Агата Кристи станува сè поуморна од нејзиниот детектив Поаро. Всушност, кон крајот на триесеттите години од XIX век, Кристи доверила во нејзиниот дневник дека Поаро ѝ е „неподнослив“, а кон крајот на шеесеттите за него мислела дека е „морничав егоцентрик“. Сепак, за разлика од Конан Дојл, Кристи му одолеала на искушението да го убие својот детектив додека сè уште бил популарен. Се гледала себе како забавувач што треба да го произведе она што јавноста го сака, а тоа бил Поаро. Сосема спротивно, Кристи била љубителка на Мис Марпл. Сепак, занимливо е да се забележи дека насловите со белгискиот детектив се побројни отколку оние со Мис Марпл, и тоа со повеќе од еден или два. Ова е затоа што Кристи напишала голем број новели со Поаро на почетокот на нејзината кариера, додека „Убиството во викаријатот“ останала единствената новела со Марпл сè до четириесеттите. Кристи никогаш не напишала новела или расказ, во која Поаро и Мис Марпл ќе се сретнат. Во запис, скоро откриен и издаден во 2008. година, Кристи ја открива причината за ова : „Херкул Поаро, целосен егоист, не би сакал да го учат за неговата работа, ниту пак да добива предлози од некоја постара немажена дама“. Поаро е единствениот измислен лик на којшто му е придаден некролог во „Њуjорк Тајмс“, после издавањето на „Завеса“ во 1975. година, книга во која таа го убива Поаро. После големиот успех на „Завеса“, Агата дала дозвола за издавањето на „Спиечко убиство“, но починала во јануари пред книгата да биде издадена. Ова ги објаснува повеќето неправилности во книгата. На пример, во неа е жив лик за кој јасно се спомнува во другите книги дека е починат. Но, ова е така, зашто Агата не била во можност да ги провери ракописите пред да се испечатат. Мис Марпл поминала подобро од Поаро, бидејќи после решавањето на мистеријата во „Спиечко убиство“ таа се враќа во својот дом. На издание на радио програмата „Desert Island Discs“ во 2007. година, Брајан Алдис тврди дека Агата Кристи му кажала дека таа го пишувала своите книги до последното заглавје и потоа решавала кој бил најмалку веројатен осомничен. Потоа се навраќала и ги правела потребните промени за да ја „намести“ таа личност. Доказите за ваквите работни методи, опишани од повеќе биографичари се спротивни од претходно опишаното тврдење.
Формула и шема за заплетот
Речиси сите книги на Агата Кристи се сложени, детективски приказни водени од различни заплети каде што загатката е главната особеност на интересот. Во нив таа се сосредночува на средните и повисоките класи. Обично, детективот често наидува на убиството или е повикан да го реши од некој стар познаник, којшто е некако вмешан. Постепено, детективот го испрашува секој сведок, го проучува местото на злосторството и прави забелешка за секоја трага, со што на самите читателите им се дозволува да анализираат и да имаат шанса за решавање на мистеријата. Тогаш, на половина од дејството, или некогаш кон крајот на последниот чин, некој од осомничените обично умира, често бидејќи случајно заклучил кој е убиецот и мора да се замолчи. Во неколку нејзини новели, вклучувајќи ја „Смртта како крај“ и „Десетте мали црнци“, има повеќе жртви. На крајот, детективот организира средба со сите осомничени и полека го открива виновникот, откривајќи неколку неповрзани тајни попатно, некогаш на повеќе од триесет или повеќе страници. Убијците се најчесто особено генијални, и извршуваат некое извртено дело на измама. Приказните на Агата се исто така познати по нивната напната атмосфера и психолошка неизвесност, развиени од нејзиното намерно, бавно раскажување. Двапати, изненадувачки излегува дека неверодостојниот раскажувач на приказната е убиецот. Во пет приказни, Кристи дозволува убиецот да ѝ побегне на правдата, а тие се : „Сведокот на обвинителството“, „Човекот во кафениот костим“, „Убиството во Ориент Експрес“, „Завеса“ и „Неочекуван посетител“. Има и бројни примери кога убиецот не е донесен пред правдата во легална правна смисла, а наместо тоа умира, како на пример во : „Смрт на Нил“, „Убиството на Роџер Акројд“, „Куќата на злото“, „Состанок со смртта“ и други. Во „Петте мали прасиња“ и секако „Искушение за невиноста“, се завршува со прашањето дали официјалната правда ќе биде извршена.
Критички прием
Сепак, таа имала и свои противници, а најзабележливи се американскиот романописец Рејмонд Чендлер, кој ја критикувал во неговиот есеј „Простата уметност на убиство“ и американскиот книжевен критичар Едмунд Вилсон, кој воглавно бил крут за Агата Кристи и нејзиниот детективско-фикционен жанр во неговиот есеј за весникот „Њу Јоркер“ со наслов „Кому му е гајле за тоа кој го убил Роџер Акројд“.
Други пак, ја критикувале Кристи на политичка основа, посебно за нејзините разговори за Евреите и нивното портретирање. Кристофер Хиченс, во неговата автобиографија, опишува вечера со Агата Кристи и нејзиниот сопруг, Макс Малован, што станала многу неудобна со текот на ноќта, поточно : „Антиеврејскиот вкус на разговорот не смееше да игнорира или да се занемарува, ниту пак да се спушти до тежок хумор или генерациски предрасуди. Беше вистински непријатно...“. Дваесет и пет години после нејзината смрт, критичарот Џоан Хери забележува : „Во своите најгрди моменти, разговорите на Агата Кристи преминуваат кон презир на Евреите, коишто се често поврзани со рационалистички политички филозофии и космополитизам кој е автентичен со Бурковиот моделот на англиското село. Постои низа антисемитизам низ нејзините новели од пред педесеттите што не може да се занемари дури и од нејзините обожаватели.“
Жолто џуџе
Во астрономијата, жолто џуџе или G-ѕвезда од главната низа (G-V) — ѕвезда која е во главната фаза со спектрален тип G и класа на светлина V. Ваквата ѕвезда е мала (околу 0,8 до 1,0 сончеви маси) и има површинска температура меѓу 5.300 и 6.000 K. Како и другите ѕвезди во главна фаза, ѕвездата G V е во процес на претворање на водородот во хелиум во своето јадро преку јадрено соединување.
Ѕвездена црна дупка
Ѕвездена црна дупка e црна дупка формирана поради гравитациски колапс на масивна ѕвезда (20 или повеќе сончеви маси, иако точната маса која е потребна не е одредена и може да зависи од повеќе параметри) на крајот од својот животен век. Процесот е видлив како експлозија на супернова или како експлозија на гама-зраци. Најголемата позната ѕвездена црна дупка (до 2007 година) е 15,65±1,45 сончеви маси. Сепак, постојат податоци дека IC 10 X-1 што е извор на рендгенски зраци е ѕвездена црна дупка со маса од 24-33 сончеви маси.
Жан Батист Перен
Жан Батист Перен (Jean Baptiste Perrin, – ) — француски физичар кој во своите студии за Брауново движење на минијатурните честички изолирани во течност го верификувал објаснувањето на  Алберт Ајнштајн за овој феномен и  со тоа ја потврдил атомистичката природа материјата  (седиментациона рамнотежа). За ова постигнување тој добил Нобелова награда за физика во 1926.
Млади години
Перен е роден во Лил, Франција и се образувал во Високата нормална школа, големо елитно училиште во Париз. Тој станал асистент во школота во период од 1894–97 кога почнал да ги проучува катодните зраци и рендгенските зраци. Тој бил награден со дипломата доктор на науки во 1897. Истата година тој бил назначен за доцент во физичка хемија на Сорбона, Париз. Тој станал професор на Универзитетот во 1910 година, каде работел сè до германската окупација на Франција за време на Втората светска војна.
Истражувања и постигнувања
Во 1895, Перен покажал дека катодните зраци биле со негативен електричен полнеж во природата. Тој го одредил Авогадовиот број (познат како Авогадрова константа) со неколку методи. Тој ја објаснил сончевата енергија како последица на термојадрени реакции на водород.
Откако Алберт Ајнштајн во 1905 го објавил неговото теориско објаснување за Брауновото движење во законите на атомите, Перен ја ,,направил’’ експерименталната работа за да го тестира и ги потврдил предвидувањата на Ајнштајн, со која што ја решил долговековната расправија за атомистиката на Џон Далтон. Карл Бенедикс тврдел дека Перен треба да ја освои Нобеловата награда за физика; Перен ја примил наградата во 1926. година за овој негов труд но и други работи поврзани со дисконтинуираната структура на материјата, која и става конечен крај на долгата битка за прашањето на физичката реалност на молекулите.
Перен бил автор на многу книги и тези. Најзабележително дело од неговите публикува дела се: "Rayons cathodiques et rayons X" ; "Les Principes"; "Electrisation de contact"; "Réalité moléculaire"; "Matière et Lumière"; "Lumière et Reaction chimique".
Перен исто така бил награден со многубројни престижни награди вклучувајќи ги Наградата на Жул од Кралското општество во 1896 и наградата Ла Казе од Француската Академија на науките. Двапати бил назначен како член на Солвајскиот комитет во Брисен во 1911 и во 1921. Тој, исто така, бил член на Кралското друштво во Лондв и на Академиите за Науки во Белгија, Шведска, Торино, Прага, Романија и Кина. Тој станал командант на Легијата на честа во 1926 и на Наредба од Леополд (Белгија).
Во 1919, Перен предложил дека јадрените реакции можат да обезбедат енергија во ѕвездите. Тој сфатил дека масата на еден атом на хелиум е помала од масата на четири атоми на водород и дека еднаквост на масата и енергијатана Ајнштајн имплицира дека комбинацијата од 4 H → Тој ќе може да ослободи доволна количина на енергија за да направи ѕвездите да светат милијарда години. На Ханс Бете и Карл Фридрих вон Веизакерим останало да ги утврдат деталите на механизмот на ѕвездената нуклеосинтеза во текот на 1930-тите години. ,
Во 1927, тој го основал Институтот за биологија, физика и хемија заедно со хемичарот Андре Џоб и физичарот Андре Мајер. Основањето било овозможено од страна на Едмонд Џејмс де Ротшилд. Во 1937, Перен ја оформил Палатата на откривањата, научен музеј во Париз.
Перен се смета за татко на Националниот центар за научни истражувања (Национален центар за научни истражувања (CNRS)). Петицијата на Перен ја потпишале повеќе од 80 научници, а помеѓу нив биле осум лауреати на Нобеловата награда, францускиот министер за образование го поставува Conseil Supérieur de la Recherche Scientifique (Францускиот национален истражувачкисоветa) во април 1933. во 1936, Перен, сега подсекретар за истражувањето, ја основал Service Central de la Recherche Scientifique (Француската централна агенција за научни истражувања). Двете институции биле споени под цадорот на CNRS на 19 октомври 1939.
Од неговите студенти се издвојува Пјер Виктор Аугер. Жан Перен бил татко на Jean Франсис Перен кој, исто така бил физичар.
Приватен живот
Перен бил атеист и социјалист. Тој бил офицер во енергетски корпорации за време на Првата светска војна. Кога Германците ја окупирале Франција во 1940, тој избегал во САД. Тој починал во Њујорк.После војната, во 1948, неговите остатоци биле вратени во Франција со крстарица Jeanne d'Arc and и закопани во Пантеон.
Зонирана млечка
Зонирана млечка (латински: Lactarius zonarius) е член на родот Млечки (печурки) со големи млечни шапки од редот Russulales. За прв пат е опишана во 1783 година, под базионимот Agaricus zonarius. Ретка, отровна габа, може да се најде во Европа и Северна Америка.