Димитрија_"Диме"_Никодиноски
= Животопис = Роден е на 8 ноември 1924 во селото Речани,Кичево во тогашното "Царство на срби хрвати и словенци" во окупираниот Вардарски дел на Македонија. Роден е како Димитрија Стојчески Никодиноски, татко му бил Симеон "Синадин" Стојчески (1902 Речани−Челопечко,Кичево 1974 Речани−Челопечко,Кичево), мајка му била Василка Стојческа (14 јануари 1885 Орланци,Кичево- 1980 Речани−Челопечко,Кичево), тој имал и две сестри Наталија "Ната" (1921 Речани- Челопечко,Кичево- 1990) и Илинка (1927 Речани-Челопечко,Кичево- 1995). Диме од мали нозе покажувал љубов за татковината Македонија и имал силен македонски идентитет. Диме завршил четири годишно училиште во Светораче и покажувал голем потенцијал. Љубовта за татковината станала уште поголема кога за време на окупацијата од бугарските и италијанските фашистички и опресорски сили Диме нашол радио кое го загубиле војниците, мајка му Василка кажала за најденото радио, кога италијанските војници дознале тие го зеле Диме да го испрашуваат, тие се сомневале да не′ е партизан иако невиниот Диме не направил ништо лошо италијанските војници лошо го натепале, во тој момент љубовта за татковината се зголемила уште повеќе и желбата за слободна и обединета Македонија. Диме веќе неможел да ги трпи измачувањата и грабежите од бугарските фашистички агресори и одлучил да појде во Битола да работи тој таму работел како чистач на коритото на реката таму, кога пошол во Битола бугарските војници планирале да го убијат и да го турнат во Црна река, но за среќа Диме дознал и избегал и се вратил во Речани, но бугарските војници почнале да го бараат па избегал по планините и им се придружил на партизаните во 1942, после некое време се придружил на "Првата македонско-косовска ударна бригада", тој учествувал во фронтот во Ќафасан, тој учествувал во фронтови низ западните и централните делови на Македонија и окупираните делови на Македонија во Албанија и Србија, тој учествувал во Сремскиот фронт и најважно учествувал во ослободувањето на Кичево. Кога завршила војната тој бил среќен што Македонија била ослободена од бугарските и италијанските фашистички и опресорски сили, но не бил задоволен затоа што Јосип Броз Тито го спречил походот кон ослободување на Солун и обединување на Егејска, Пиринска и Вардарска Македонија тоа билo најголемата желба на Диме. Кога се вратил во Речани за херојството државата му подарила неколку ниви. По војната бил вработен во "Удба" како таен агент и во собранието на Југославија од 1946 до 1950, но во 1950 бил отпуштен и бил пратен на "Голи Оток" од страна на Тито поради тоа што му кажал дека требало да му се поклони на Сталин, ова го кажал поради фрустрацијата дека Тито не сакал Македонија да се обедини со своите окупирани територии во Грција, Бугарија и Албанија но и дека бил огромен обожавател на Русија и Сталин, тие дури се сомневале дали бил руски шпион, Диме излегол од "Голи Оток" по една година. Кога се вратил во Речани тој веднаш се оженил за Мирјана "Мирка" Тренеска (27 октомври 1924 Речани-Челопечко,Кичево- 18 април 2015 Кичево), откако се оженил тој се вработил во Белград во фабрика. После некое време му се раѓа првото дете Мико (13 ноември 1951 Речани-Челопечко,Кичево- 30 декември 2019 Кичево), потоа му се раѓа ќерката Лепосава "Лепа" (17 септември 1953                                      Речани-Челопечко,Кичево- ), и последно му се раѓа синот Драгољуб "Драге" (24 јуни 1955 Речани-Челопечко,Кичево- 24 декември Кичево), после четири години има незгода со бомба со што ја губи десната рака и следните четири години ги поминува во болница во Битола каде го лекуваат. Откако се вратил од Битола се вработил како чувар на магацин, после неколку години се пензионирал и земал пензија за борците, потоа почнал да се занимава со земјоделство и сточарство. Во 1976 е посетен од синот на Спиро (Спиро бил чичкото на Синадин), Љубе(1905 Речани−Челопечко, Кичево-1976 Светораче) кој работел во Пловдив,Бугарија тој не бил добар со здравјето па сакал да ги помине последните денови во татковината, тој починал после три месеци во село Светораче при посета на сестра му, погребан е во Речани. Во 1985 по повод одбележувањето четириесет години од ослободувањето од окупацијата му е доделен медал, диплома и книга. Следните години ги поминува со земјоделство и сточарство како работа. Во 2001 кога имало конфликти со албанското население неговите деца одвај го спречиле да не се приклучи во војната иако имал 77 години пак сакал да се бори за Македонија. На 18 јули 2003 поради компликации на здравјето почива во Речани, Кичево.