cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вија Јулија Августа
Виа Јулија Аугуста — римски пат образуван со спојувањето на Вија Емилија Скаури и Вија Постумија. Патот ги поврзувал Плацентија (денес Пјаченца) и Арлате (денес Арл), првично на запад по работ на рамнината на реката По до Дертона (Тортона), а потоа на југ до брегот на Лигурија. Таму бил создаден постојан пат кон запад по наглото спуштање на Лигурските Планини во морето. Патот водел до Вада Сабатија (Вадо Лигуре), Албингаунум (Албенга) и Албум Интимилиум (Вентимилија), продолжувајќи до Ла Турби (денес над Монако), каде што неговиот првичен крај бил обележан со триумфална порта. Подоцна патот бил проширен, поминувајќи подалеку од брегот преку долината на реката Лагет, северно од Ница и на запад до Арл каде што се приклучил на Вија Домиција.
Изградбата на патот започнала во 13 п.н.е. од страна на Октавијан Август, а неговите градежни работи постојано биле обновувани од подоцнежните цареви. Меѓутоа, околу 420 година, кога Рутилиј Намацијан се вратил во Галија од Италија, тој поминал со брод покрај Поморските Алпи. Во 1764 година, Тобијас Смолет на сличен начин патувал по море наместо да ги користи приморските патеки, погодни за „мазги и пешаци“. Пристапот до патот не бил обновен до времето на Наполеон Бонапарт.
Црква „Св. Власиј“ - Бер
Свети Власиј (Αγίου Βλασίου) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата „Св. Петар и Павле“. Прогласен е за споменик на архитектурата.
Архитектура
Оваа доцновизантиска црква е изградена на почетокот на XIV век како еднокорабна базилика со шестстрана апсида на исток. Малку подоцна на јужната страна е додаден портик. Во XVI век обликот му е радикално променет, кога се урнати делови од северната и целата западна страна, и на нивно место се направени два големи лака.
Живопис
Хрмаот е живописан со вредни фрески во XIV, XVI и XVIII век. Првичните фрески се датирани околу 1320 г. и се наоѓаат на источниот ѕид на наосот, меѓу кои се истакнуваат оние на Богородица во полн раст со малиот Исус и два ангела, Благовештението, Вознесението, Рождеството Христово, Сретението Господово, како и на светецот-покровител Власиј во полн раст и сцени од неговиот живот. Многу фрески во средишниот кораб се од XVI век, а од XVII век се оние на северниот ѕид на наосот.
Јован Ананиев
'''Проф. д-р Јован Ананиев''' е професор на Правен факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип. Роден е на 21 јануари 1978 година. Во 2000 година дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје на Катедрата за политички науки и меѓународни односи. Магистрирал на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во 2004 година. Доктор е по политички науки, а својата докторска дисертација ја одбранил на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, 2006 година.
Професор е во наставни области: политички системи и човекови права. Од јануари 2013 година е комесар во ЕКРИ (Европска комисија против расизам и нетолеранција) во Советот на Европа во Стразбур. Од јануари 2011 година е комесар во Комисијата за заштита од дискриминација на Република Македонија. Во периодот 2000 – 2006 година работи како научен соработник и проектен асистент на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
Од 2006 година е доцент на магистерски студии по политички науки на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, како и доцент на Факултетот за јавна администрација и менаџмент со информациски системи при Универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Битола. Од септември 2006 до јули 2007 година е раководител на Секторот за анализа, оценување и стратешко планирање и управување со кризи при Владата на Република Македонија. Од 2007 година работи како доцент на Правниот факултет на Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип, а од 2011 година ја извршува функцијата декан на Правниот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип.
Бад Доберан
Бад Доберан (Bad Doberan) — град во округот Росток, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Претставувал административно седиште на поранешниот истоимен округ. Градот воедно претставува административно седиште на општинската заедница Бад Доберан-Ланд, иако не влегува во рамките на општинската заедница.
Географија
Бад Доберан се наоѓа 15 километри западно од Росток и со тоа е дел од најразвојните области во североисточните делови на Германија. Градот се наоѓа помеѓу убави букови шуми на само шест километри од Балтичкото Море и е една од најстарите германски населби во Мекленбург. Денес, градот е многу популарно бањско одморалиште, благодарение на Хајлигендам, округ на Бад Доберан, сместен директно на балтичкиот брег. Историски, Доберан бил летна резиденција за мекленбуршките војводи, кои престојувале во Шверин и за нивната придружба.
Име
Името Доберан, првично Добран (Dobran), е име кое веројатно потекнува од словенско старополапско име, кое означува „добро“ (dobry).
Според легендата, името Доберан потекнува од манастирот кој бил тука изграден. Се вели дека галопирачки елен уплашил неколку лебеди, кои викале со страв „добре добре“. Поради тоа монасите го нарекле местото Доберан. Дури и денес, елен и лебед се наоѓаат на грбот на градот.
Среден век
Бад Доберан бил запишан во 1177 како „вила Славика Доберан“ (villa Slavica Doberan), но уште во 1171 цистерцијанските монаси од манастирот Амелунгсборн во висорамнините Везер основале манастир во Алтхоф (Althof), три километри југоисточно од градот, сега дел од Бад Доберан. Во 1179, овие манастири биле главно уништени во словенското востание. Седум години подоцна, монасите повторно го основале манастирот на денешниот. Романската манастирска црква, осветена во 1232, била заменета со готска црква по пожарот во 1291, изградбата веројатно започнала во 1295, со преостанатите делови на романската црква вклопени во новата градба. Готската црква била осветена во 1368. Манастирот Доберан станал многу богат поради неговите економски активности и поради големиот имот. До распуштањето на манастирот во текот на реформацијата во 1552, манастирот го обликувал развојот на селото Доберан. Дополнително манастирот постоело занаетчиско село, Камерхоф (Kammerhof), два паба, тулани, ковачници и неколку колиби (Kötter). Малку се изменило откако манастирот во 1552 бил предаден на војводата. Во манастирот било основано војводско биро, воденица и ловачка куќа.
Ран понов период
Доберан поминал многу лошо во Триесетгодишната војна.
Статусот на Доберан бил значително подобрен во век, кога војводата на Мекленбург Фридрих Франц I го одбрал како место за рекреација и одмор на војводството семејство, мекленбуршкото благородништво, а подоцна и на богатата буржоазија. По Англија било сфатено дека пливањето во морето било особено корисно за здравјето. Поради тоа, во 1793, војводата се капел по совет на неговиот лекар од Росток, Самуел Готлиб Фогел, на Хајлигер Дам (Heiliger Damm) во Балтичкото Море, означувајќи го првото приморско одморалиште во Германија, Хајлигендам. Капачите останувале во Доберан и таму се забавувале, танцувале и јавеле коњи (веројатно првата коњска трка во Германија се одржала тука на 10 август 1822).
Доцен понов период
Познати архитекти, како Карл Теодор Северин, студент на двата мајстори на класичната архитектура, Карл Готхард Лангханс и Фридрих Жили, и Јохан Кристоф фон Зајдевиц изградиле повеќе објекти во чист класичен стил: гостилницата (Logierhaus), салонот (Salongebäude) со неговата престижна балска соба, дворецот на принцот (Prinzenpalais), бањата Шталбад, неколку градски куќи и кинеските павалјони, вклучувајќи го прекрасниот парк Камп (Kamp). Благодарноста на принцот до градителот кој толку го изменил изгледот на Доберан бил мал и незначително, поради што Северин умрел во сиромаштија и заборав во Бад Доберан, каде е погребан на непознато место. Врвот траел само неколку декади (1793: 900; 1840: 3.000; 1870: 4.000 жители). Постепено се развивал Хајлигендам, некогаш само додаток на Доберан, во независно одморалиште, додека Доберан стагнирал.
Ни доделувањето на градските права на Доберан во 1879, ни изградбата на железничката линија од Росток преку Бад Доберан до Висмар во 1883/84, ни основањето на теснолиниската железница помеѓу 1886 и 1910 не ја изменила многу состојбата. Железницата, локално позната како Моли (Molli), сè уште работи денес преку Хајлигендам до Килунгсборн, поминувајќи низ центарот на градот.
Градот го заработил статусот на одморалиште и претставката „Бад“ (Bad) во 1921 („Бад“ означува „бања“ или „одморалиште“ и е вообичаена претставка во Германија).
Во август 1932, Адолф Хитлер станал почесен граѓанин на градот; Бад Доберан бил првиот град во Германија кој го направил тоа. Всушност, бидејќи документот бил изгубен, постоело несогласување неколку години дали станал почесен граѓанин или не. Меѓутоа, во пролетта 1932, Нацистичката партија имала апсолутно мнозинство во Градскиот совет и објавувал статии во кое наведувано такво нешто, па така општо е прифатено дека на Хитлер му било навистина доделен ваквиот статус. Кога градот бил домаќин на самитот на Г8 во јуни 2007, на 2 април било одлучено дека Хитлер треба да биде отстранет од списокот на почесни граѓани, иако обично овој статус од овој вид завршувал по смртта на лицето.
На 12 јуни 2011 се појавил документ кој наведува дека Розенкопф бил прв германски град кој го прогласил Адолф Хитлер за почесен граѓанин (на 22 јули 1932), а не Бад Доберан.
Повоен период
Од околу 1965 до 1985 биле изградени големи станбени блокови во Бухенберг (1.049 единици) и Камерхоф (589 единици). Откако Источна Германија се распаднала, стариот дел на градот и манастирот Бад Доберан биле значително обновени како дел од програмната за урбан развој. Во 1994 бил создаден истоимениот рурален округ од окрузите Бад Доберан и Росток Ланд и општинската заедница Шван. Клиниката Морбад била отворена во 1996 во Бад Доберан, а во 1997 била отворена клиника во Хајлигендам. Од 2000, Бад Доберан поседува бања. Во 2005 било отворено новото Градско собрание. На 13 јули 2006, американскиот претседател, Џорџ В. Буш, преноќил во Хајлигендам. Од 6 до 8 јуни 2007 се одржал самит на Г8 во Хајлигендам, на кој присуствувале Стивен Харпер (Канада), Никола Саркози (Франција), Ангела Меркел (Германија), Романо Проди (Италија), Шинзо Абе (Јапонија), Владимир Путин (Русија), Џорџ В. Буш (САД), Тони Блер (Обединето Кралство) и Жозе Мануел Барозо (ЕУ).
Знаменитости
Класицистичките градби кои се белег на Бад Доберан и Хајлигендам биле изградени помеѓу 1801 и 1836 од архитектот Карл Теодор Северин. Меѓутоа, најпознатата градба е Доберан Минстер (Doberaner Münster, 1368), која некогаш била црква на манастирот Доберан и е една од најизвонредните примери на тулна готика во балтичката област. Монументалниот гроб на Албрехт III може да се најде тука.
Градот одржува годишен фестивал посветен на музиката на Франк Запа, Запанале.
Јеста Екман (постариот)
Франс Гаста Виктор Екман (28 декември 1890-12 јануари 1938) бил шведски глумец, режисер и пејач. Генерално зборуван за најлегендарниот глумец во шведскиот театар, Гаста Екман уживал во плодната сценска кариера за време на неговиот краток живот, станувајќи првата вистинска звезда на шведскиот театар. Неговиот момчешки добар изглед ги привлекувал двата пола, помагајќи да се создаде огромен култ и го издигнал до статусот на жива легенда. Во комбинација со прекрасен глас и моќно сценско присуство, Екман бил во можност да ја плени својата публика.
NGC 6672
Откривање
Објектот е откриен на 24 јули 1879 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Јеста Екман (постариот)
Кариера
Тој бил познат како самоук мајстор за маскирање со театарска шминка и костими, Гаста Екман бил подеднакво убедлив како син на фармер, средовечен аристократ од 18 век или лудак од 80 години. Неговиот талент му овозможил да глуми во комедии, трагедии, драми и оперети. Тој бил убедлив во сите жанрови и како и сите типови карактери. Во различни времиња, тој, исто така, се стрчал и надгледувани неколку приватни театри во Стокхолм, вклучувајќи го и Оскарститерн, на Васатитетн и Консертхустеатерн. Тој, исто така бил шеф на градскиот театар во Гетеборг во 1930-тите. Во Вазатеатерн, кој го водел од 1931 до 1935 година, тој и режирал и играл главна улога во неколку претстави, истовремено продуцирајќи голем број продукции. Како резултат на тоа, неговото време на Вазатетерн се смета за врв на неговата сценска кариера. За првпат влегол на сцената како дополнителен во оперета во 1907 година, но го направил своето професионално сценско деби во познатата компанија „Селандер“ во 1911 година. За духот на Госта Екман уште се вели дека ја прогонува неговата поранешна соблекувална во театарот.
NGC 6672
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6672 е од видот *2.
Јеста Екман (постариот)
Кариера
Екман започнал со филмови во зората на шведската филмска индустрија и одигра важна улога во нејзиниот развој. Една од неговите први филмски улоги беше во експерименталниот филм на Виктор Сјстром Градинарот (1912). Подоцна, тој го играл водството во првиот шведски звучен филм, За нејзино добро (1930). Екман, исто така, глумел во два филма кои ќе добијат меѓународно признание: класичниот нем филм на Ф. В. Мурнау, Фауст, каде што тој го толкувал главниот лик, и во оригиналната верзија на Интермецо од 1936 година, каде играл светски познат виолинист спроти Ингрид Бергман во неа пробивна улога. Но, тие всушност веќе дејствувале еден спроти друг во шведскиот филм „Swedenhielms“ од 1935 година, каде што споделуваат неколку прекрасни сцени сами заедно, бидејќи нивните ликови разговараат од срце до срце за животот и љубовта; меѓу најнезаборавните моменти во филмот.
За неговата најдобра заслуга на екранот често се вели дека е неговиот крал Чарлс XV/Леонард Петерсон во филмската комедија Кралот доаѓа (1936), каде Екман мајсторски играл двојна улога во филмот;прво кралот, а потоа и кралскиот изглед; глумец кој бил ангажиран од членовите на Кралскиот двор да го имитира Неговото Височество на приватна забава. Секако, вистинскиот крал подоцна пристигнува на забавата предизвикувајќи голем број на конфузии и комични мешаници.
NGC 6672
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 36 м 14,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 56' 49"".
Други поделби
Проучување на NGC 6672 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 82; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3113. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1445.
Јеста Екман (постариот)
Кариера
Екман, исто така, направи голем број успешни снимки на песни од неговите ревијални броеви, вклучувајќи ги песните „Господин во фрак“(1935)-можеби неговата најпопуларна снимка-и „Жени и шампањ“ во 1929 година.
Личен живот
Рано, Госта Екман бил етикетиран како работохолик, жртвувајќи се за својата уметност и за неговата љубов кон театарот. Подоцна како што се зголемила неговата слава, така се зголемил и обемот на работа. Во текот на денот, тој вежбал и режирал претстави. Вечерта тој играл водечки улоги во сценски претстави. Подоцна навечер тој снимал. Овој зафатен распоред му оставило релативно малку слободно време. Понатаму, слободното време што го имал поминато во извршување на неговите должности како административен директор на театрите што ги водел.
Во 1926 година, додека го снимал Faust во Берлин, го запознал кокаинот од двајца Скандинавци кои му рекле дека кокаинот ќе му помогне подобро да се справи со работниот распоред. За жал, ова започнало со долгорочна зависност од дрога за глумецот што полека го влошило неговото здравје и на крајот ја предизвикало и неговата смрт 12 години подоцна на 47-годишна возраст.
Во 1914година, Гаста Екман се оженил за Грета Сундстром. Подоцна, Грета го родила Хасе Екман, кој стана еден од најуспешните шведски филмски режисери во 1940-тите и 1950-тите години. Внукот на Госта Екман, Госта Екман Џр., исто така, станал добро познат низ кариерата како глумец и се сметал за еден од најдобрите шведски глумци. Еден од филмовите на Хасе Екман, Кралскиот патраскет од 1945 година за познато глумечко семејство, делумно се базирал на неговото воспитување во глумечко семејство.
Велико Брдо
Велико Брдо (словенечки: Veliko Brdo) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Старо Село (Ѓавато)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во битолското село Ѓавато. Претставува населба од среден век. Се наоѓа на околу 3 км југозападно од селото, каде се гледаат остатоци од стара селска населба.
Битка кај Василков
Битка кај Василков — битка помеѓу Руската Федерација и Украина на 26 февруари 2022 година, за време на Руската инвазија на Украина.
Охридско-струшка дополнителна ударна бригада
Охридско-струшка дополнителна ударна бригада — бригада на НОБ во Македонија.
Историјат
Бригадата била формирана на почетокот на месецот септември 1944 година. Бригадата била основаа во селото Велмеј, Охридско, поточно на планината Караорман. Командант на бригадата бил Стево Врбица, кој бил назначен на таа функција на 29 октомври 1944 година.
Бригадата била составена воглавно од невооружани борци, односно вкупниот број на борци изнесувал 520, а само 20 биле вооружани. На 6 октомври 1944 годи на, поголем број од борците влегле во составот на Шестата македонска ударна бригада. Во тој период помал дел од борците на оваа бригада биле упатени кон Горно Врановци, за да добијат оружје.
По самото основање на бригадата, челниците извршиле основна обука за ракување со оружје на тие лица кои не биле вооружени во селото Велмеј. Во селото, за време на обуката, им се приклучиле Црвеноамејците, кои избегале од германските затвори. Бригадата вршела диверзантски акции на патот Охрид-Струга, а под нејзина контрола бил патот од Мислешево до Охридското Езеро. Бригадата ја нападнала Струга на 3 октомври 1944 година.
Бригадата била расформирана со наредба на Штабот на 48 македонска дивизија на 29 октомври 1944 година. Борците биле припоени кон Првата и Петнаесеттата македонска ударна бригада.
Список на државни водачи во 251 година
Ова е список на државни водачи во 51 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Енисеј
Енисеј (Енисей) е најголемиот речен систем којшто тече кон Северноледен Океан. Речниот систем во кој се уште и реките Ангара и Селенга е долг 5.539 км, а со тоа е на петтото место по должина во светот. Извирајќи во Монголија, Енисеј продолжува да тече низ централен Сибир, заедно со Ангара и Селенга кон Енисејскиот Залив и Карското Море.
Покрај целиот речен систем се изградени многу моќни хидроцентрали. Реката поминува низ областа на тајгите, а реката ја преминува и Транссибирската железница минувајќи низ градот Краснојарск.
Горен Енисеј
Енисеј во почетокот на своето течение се нарекува Горен Енисеј којшто е составен од реките Биј-Хем која извира помеѓу планините Источен Сајан и северните делови од Тану-Ола кај Тува, и од реката Каа-Хем којашто извира во Даркад во Монголија.
Долен Енисеј
Јужно од Опско-енисејскиот канал реката Енисеј се нарекува Долен Енисеј и истата поминува низ Тунгузија и во близина на областа која во 1908 г. била погодена од метеорит. Целата околина покрај овој канал е со тундра, а последниот град низ којшто поминува (завршува) каналот е Дудинка којшто е споен со Краснојарск.
Реката е пловна, но кон нејзините северни текови, таа преку зима е замрзната, па затоа за кршење на мразот се употребуваат бродовите наречени мразокршачи.
Енисеј како тема во уметноста и во популарната култура
Некои дела од областа на уметноста и популарната култура се инспирирани од Енисеј, како на пример:
Ѓураѓ I Балшиќ
Ѓураѓ I Балшиќ бил српски благородник од династијата на Балшиќ.
Заедно со своите браќа (Страцимир и Балша) и неговиот татко (Балша) ја проширил моќта на своето семејство до градот Скадар (1360 год.) и до областа помеѓу Скадарското Езеро и Јадранското Море и најверојатно и врз градот Бар. Тие, се мисли на семејството Балшиќ, во 1361 година станале почесни граѓани на Дубровник, а следната година и на млетачката (Венецијанската Република). За време на војната меѓу Србија (Воислав Војиновиќ) и Дубровник (1361-1362), Балшиќ застанал на страната на дубровчаните. Веќе во 1363 година започнале конфликти на југот од нивните имоти, против принцот (кнезот) Карло Топија. За време на тие конфликти, Ѓураѓ во пролетта 1364 година бил заробен. По склучувањето на мирот во 1366 година, со посредство на дубровчаните, Ѓураѓ бил ослободен со помош на откуп. Во 1369 година, заедно со своите браќа, тој ветил дека ќе премине во католицизам, во обид да ја зајакне и прошири својата држава со поддршка на папството.
Ѓураѓ и семејството Балшиќ биле тесно поврзани со кралот Волкашин, што довело до нивно здружување во борбата против Никола Алтомановиќ. На почетокот на летото 1371 година Ѓураѓ ги примил во Скадар кралот Волкашин и неговиот син Марко, кои дошле со својата војска. Нивните подготовки за нападот на тврдината Оногошт биле прекинати со веста за влезот на Османлиите во областа на братот на Волкашин, деспотот Јован Углеша, поради што семејството Мрњавчевиќ (се мисли на Волкашин и Марко) се повлекле од територијата на Зета и се упатиле кон областа на Сер.
По колапсот на браќата Мрњавчевиќ (Волкашин и Углеша) во Маричката битка која се одвивала на 26 септември1371 година, Балшиќите ги нападнале нивните земји и ја прошириле својата власт до Пеќ и Призрен, а по смртта на Страцимир во 1372 година, Ѓураѓ го преземал водството на владеење меѓу семејството Балшиќ. Тој ја проширил моќта на своето семејство во позадината на Дубровник, Конавле, Требиње и Драчевица (1373), но тие области во 1377 година преминале во владение на банот Твртко од Босна. Ѓураѓ I Балшиќ починал на 13.01.1378 година, а власта над државата на Балшиќ ја презел неговиот преостанат жив брат, Балша II.
Почетните години на Ѓураѓ I
Во документот на царот Урош, со кој на Воислав Војиновиќ му биле отстапени светидимитриевските приходи за 1358 година, за првпат се споменува семејството на Балшиќ. Нема современи информации за нив пред 1359 година, а единствен извор за нивното потекло бил Мавро Орбин, кој велел дека нивниот татко, Балша, бил сиромашен земјопоседник кој поседувал само едно село. Во 1360 година тие веќе претставувале големи благородници. Браќата Балшиќ настапувале единствено. Во дубровничките документи почесто се споменуваале како семејство отколку како поединци. По смртта на Воислав Војиновиќ, започнал нивниот брз подем. Впечатливо било ненадејното исчезнување на владарот Жарко од тие простори. Ѓураѓ подоцна, по 1371 година, повторно се оженил со својата поранешна сопруга. Во 1360 година, семејството Балшиќ најверојатно го држеле само градот Бар. Градот Улцињ, не го поседувале, а ниту ни Будва, каде што се осамостоил кастеланот Површко. Сепак, иако нивната територија била повеќе од половина помала од онаа на Воислав, семејството Балшиќ имале поголема независност од принцот во Хум. Тие склучиле сојуз со Дубровник, непријателот на Урош во таа војна. Дубровчаните создавале врски со семејството на Балшиќ. Им доделиле државјанство и им понудиле заеднички напад врз Котор, но сојузот бил сведен на директни изјави за пријателство. Семејството Балшиќ не биле спомнати во мирот за Оногошт склучен во 1362 година.
Војната против Карло Топија
Иако помлад, Балша II го наследил својот брат на чело на семејството. Лозата Балшиќ имале потпориште во Волкашин Мрњавчевиќ. Топија го држел Ѓураѓ во заробеништво две години, по што започнале мировните преговори. Посредувал дубровничкиот поклисар. Бил склучен мир, платен е откуп и Ѓураѓ бил ослободен. Потоа семејството Балшиќ брзо го потиснале Карло Топија кон југ.
Дури и за време на војната меѓу Дубровник и Воислав Војиновиќ, семејството на Балшиќ било во конфликт со градот Котор. Додека слабата и немоќна Гојислава владеела со државата на Воислав, Ѓураѓ бил во заробеништво. Котор за тоа време полесно дишел, па дури тргнал и во офанзива (контранапад). Которчаните се обиделе да ја заземат Будва и во таа можност бил убиен владетелот Површко. По загинувањето на Површко, во 1365 година Никола Захарија се појавил како господар на Будва кој во 1365 година станал и дубровачки граѓанин. Истовремено градот Котор ја прифатил власта на семејството Балшиќ, но и власта на Млетачката или Венецијанската Република.
Опсадата на Котор
Откако склучиле мир со Карло Топија, семејството Балшиќ го опсаднале градот Котор. Опсадата траела четири години и ја надминала одбранбената моќ на Котор. Војната го парализирала економскиот живот на градот. Рамнотежата помеѓу Дубровник и Котор наеднаш била нарушена. Сепак, Которанците не се предале. Додека постоела силната централна власт, градот Бар плаќал данок од висина на 100 перпери на српскиот владетел. Подоцна Ѓураѓ го принудил Бар да му исплатува по 2.000 перпери. Слична судбина го чекал и Котор, а голем дел од трговскиот профит ќе поминувал во рацете на семејството Балшиќ. Которанците не се предавале. Покажале дипломатска вештина достојна само за Дубровник. Дури и папата Урбан V интервенирал, испраќајќи повик за помош на неколку адреси. За време на опсадата на градот Котор, семејството Балшиќ преминале во католицизам со цел да се намали ефикасноста на дипломатската мисија на Котор во Рим и да се здобијат истовремено со благородништвото на Арбанаси собрани околу владетелот Карло Топија. Венецијанците (Млечаните) исто така посредувале во постигнувањето на мир. Помеѓу Венеција и семејството Балшиќ дошло до конфликт бидејќи Ѓураѓ сакал да изгради флота од бродови, со што Венецијанците не се согласувале. И покрај тоа, Ѓураѓ ја изградил и вооружил флотата сместена во Будва, Улцињ и Бар. Венецијанците се ограничиле на закана само на тие градови. Мирот пристигнал во пролетта 1370 година. Поради недостигот на извори, тешко било да се реконструира понатамошниот тек на настаните. Познато било дека по опсадата, во текот на 1370 година или почетокот на следната година, Котор ја признал врховната власт на унгарскиот крал Лајош. Се чинело дека семејството на Балшиќ, искористувајќи ја моменталната слабост на Никола Алтомановиќ повторно му се заканувале, а градот Котор исцрпен од десетгодишната војна, прифатил да има странска власт. За склучување на договорот посредувале дубровчанините, а можеби и самиот Никола Алтомановиќ, кој бил во добри односи со банот на Мачва, Никола Горјански. Од 1370 година, Котор бил третиран од страна на српскиот цар на ист начин како и Дубровник. Ги изгубил привилегиите што ги имал во Империјата. Тоа бил крајот на неговиот економски подем. Урош не можел да го одбрани од семејството на Балшиќ, иако во 1369 година се обидел да ги придобие Венецијанците за да помогнат да се прекине флотската опсадата.
Врската со Никола Алтомановиќ и Твртко Котроманиќ
Волкашин го оставил Котор на своите братучеди семејството Балшиќ, особено што Котор бил на страната на Никола Алтомановиќ, непријателот на двете семејства (Балшиќ и Мрњавчевиќ). Против раководниот префектот била формирана коалиција со самејството Балшиќ и семејството Мрњавчевиќ. По битката кај Марица, регионалните господари се бореле за територијата на Мрњавчевиќ. Ѓураѓ ја избркал својата сопруга Оливера, бидејќи повеќе немал политички причини за тој брак. Се оженил со вдовицата на поранешниот земјопоседник Жарко, ќерката на деспотот Дејан. Следната година Ѓураѓ го зазел Призрен. Страцимир починал во 1372 година.
Мавро Орбин пишувал за судирите помеѓу Марко и Ѓураѓ во околината на градот Костур. Тој рекол дека сопругата на Марко, Јелена, го изневерила сопругот и ги отворила градските порти на четите на Балша Балшиќ, за кого таа подоцна и се премажила. За да го врати назад Костур, Марко ги повикал на помош Турците. На помош на опколениот Костур и Балша му дошол неговиот брат Ѓураѓ, а најстариот син на Волкашин ги загубил и градот Костур и неговата неверна сопруга.
По смртта на Никола Алтомановиќ, Републиката Дубровник во 1373 година се обврзала да им ги исплати светодмитровските приходи на семејството Балшиќ. Ѓураѓ ги заземал Требиње, Конавле и Драчевица, мислејќи на неговото сродство со династијата на Немањиќ. Сепак, дури и врската со Твртко била посилна. Во 1372 година, братот на Ѓурѓаѓ, Балша се оженил со Комнина, поточно со ќерката на Јован Асен Комнин. Со помош на тој брак, семејството Балшиќ ја засновала врската со семејството на Немањиќ. Твртко верувал дека семејството Балшиќ не ги заслужувало новоосвоените територии затоа што не учествувале во војната, дури и во некои ситуации го поддржувале Никола Алтомановиќ. Тоа било причината за избувнувањето на конфликтот. Во јануари 1377 година Твртко поттикнал бунт во Требиње. Истата година пред да биде крунисан за крал на Србите и Босна, Твртко ги зазел Требиње, Конавле и Драчевица. Орбин пишувал за навлегувањето на Ѓураѓ Балшиќ и Карло Топија во јужните делови на босанската држава. Сепак, Ѓураѓ починал три месеци подоцна. Дубровчани од 1378 година Светодмитровските приходи ги исплаќале на босанскиот бан Твртко.
Семејство
Ѓураѓ се оженил вкупно двапати:
По смртта на нејзиниот татко (се мисли на Оливера) и вујко во битката кај Марица, Ѓураѓ ја избркал и се оженил со:
Покрај нив, Ѓураѓ имал и еден вонбрачен син (Ѓурѓ), кој на 10 март 1392 година се споменува како венецијански (млетачки) државјанин.
Милан Кашанин сметал дека Ѓураѓ и неговиот син Константин биле претставени на фреска во Пеќската патријаршија.
Мудроста на децата
Синопсис
Приказната започнува на почетокот на Страсната седмица, кога сè уште се топел снегот на земјата. Постарата девојка, Акуља, и помладата девојка, Малаша, излегуваат надвор да играат. И двајцата штотуку добиле нови фустани, но тие инсистираат да се прошетаат низ една од баричките од снегот што се топи. И двете ги соблекуваат чевлите за да останат суви, а Акуља ја предупредува Малаша да не ја прска водата на нејзиниот нов фустан. Малаша ја прска Акуља и покрај нејзиното предупредување, а Акуља бега дома во солзи. Мајка ѝ е бесна на извалканиот фустан, а таа ја плеска Малаша среде улица. Наскоро мајката на Малаша излегува од нејзиниот дом, а мајките почнуваат да се расправаат. Извиците ги довеле селаните на улица, кои исто така почнаа да се расправаат меѓу себе. Селаните почнуваат да се туркаат, а бабата на Акуља ги повикува сите да престанат, но безуспешно.
Во меѓувреме, Акуља го измила својот фустан, а таа и Малаша се вратиле во базенот. Двете девојки прават чамец од кора, а од барата прават поток. Тие заедно трчаат по чамецот, среќни како и секогаш. Бабата на Акуља ги повикува сите да го следат примерот на децата и да го земат нивниот дух на простување во своите срца.
Ошкинток
Ошкинток е мајански град кој датира од пред шпанската колонизација на Јукатан. Археолошкото наоѓалиште се наоѓа во сојузната држава Јукатан во Мексико.
Потекло на поимот
На јукатански мајански јазик името може да се протолкува на следниот начин: ош (три) и кин (ден, сонце), но има повеќе варијации за последниот збор ток. Ако се изговори со помека к, тогаш значи „одбрани“, „паѓа“ или „гори“, но ако буквата к се глотализира тогаш зборот значи „пунктура“, „пушта крв“.
Наводи
Andrews, George F. (1999) Pyramids, Palaces, Monsters and Masks: The Golden Age of Maya Architecture. Labyrinthos Press, Culvert City.
Kelly, Joyce (1993) An Archaeological Guide to Mexico's Yucatán Peninsula. University of Oklahoma Press, Norman.
Proskouriakoff, Tatiana (1950) A Study of Classic Maya Sculpture. Carnegie Institute of Washington Publication No. 593.
Rivera Dorado, Miguel (1994) Notas de arqueología de Oxkintok. In Hidden Among the Hills: Maya Archaeology of the Northwest Yucatán Península. Hanns J. Prem, ed. pp. 44–58 Acta Mesoamericana, 7 Verlag von Flemming, Möckmühl.
Rivera Dorado, Miguel (1999) La emergencia del estado maya de Oxkintok. Mayab 12:71-78 Madrid.
Rivera Dorado, Miguel (2001) Oxkintok (Yucatán, Mexico). In Archaeology of Ancient Mexico and Central America: An Encyclopedia. Susan T. Evans and David L. Webster, eds. pp. 561–562. Garland, New York
Shook, Edwin M. (1940) (English) Exploration in the ruins of Oxkintok, Yucatán. Revista mexicana de estudios antropológicos 4:165-171. Mexico
Shook, Edwin M. (1983) (Spanish) Exploración en las ruinas de Oxkintok, Yucatán. Revista mexicana de estudios antropológicos 29(1):203-210. Mexico
Stephens, John L. (1962) Incidents of Travel in Yucatán (2 vol.). University of Oklahoma Press, Norman
Varela Torrecilla, Carmen (1990) Un nuevo complejo en la secuencia cerámica de Oxkintok: El Clásico Medio. Oxkintok 3:113-126. Madrid
Varela Torrecilla, Carmen (1992) La cerámica de Oxkintok. Mayab 8:39-45. Madrid
Varela Torrecilla, Carmen, and Geoffrey E. Braswell (2003) Teotihuacan and Oxkintok: new perspectives from Yucatán. In The Maya and Teotihuacan: Reinterpreting Early Classic Interaction, edited by G. E. Braswell, pp. 249–272. University of Texas Press, Austin.
Мерата (Баница)
Мерата — археолошко наоѓалиште во селото Баница, Општина Струмица. Претставува термален објект од доцноантичкото време. Во 1990 година, при копањето на темели за подигање на приватна куќа, во самото село, во местото наречено Мерата биле откриени остатоци од темели на ѕидови. Веднаш потоа Заводот и музеј во Струмица извршил заштитно ископување.
На длабочина од 0,50 м се пронајдени темели од ѕидови што се протегале во југоисточен и северозападен правец, односно станувало збор за поголем објект од термален карактер, кој според начинот на градењето и внатрешната организација отстапува од вообичаените доцноантички бањи. Термалниот простор го сочинуваат четири простории. Тепидариумот има основа впишан крст во квадрат, со делови од хипокауст од кој се зачувани столпчиња од неправилни квадратни суспензури, како и делови од префурниум.
Комуникацијата меѓу просториите не била утврдена, а исто така и главниот влез кој би требало да се наоѓа на источната страна. Присутни се и секундарни преградувања со ѕидови од камен и кал.
Градинарски гроб
Градинарскиот гроб во Ерусалим се смета како местото на погребувањето и воскреснувањето на Исус Христос. Во прв план, тоа се најголемите претпоставки на мајорот Чарлс Џорџ Гордон од неговиот престој во Палестина во 1882 година.
Градинарскиот гроб се наоѓа надвор од Стариот град во Ерусалим, блиску до Дамаската порта. Традиционалното место на гробот на Исус е црквата на Светиот гроб на Голгота.
Во своето дел “Животот на Константин“, Евсевиј Кесариски изјавил дека современата црква на Светиот Гроб било седиште на раната христијанска вера во Ерусалим. Во времето на римскиот императот Константин I, неговата мајка, Елена, ја пронашла и посетила самиот гроб.
NGC 4078
NGC 4078 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4078 се споменува и како NGC 4107, UGC 7066, MCG 2-31-23, CGCG 69-43.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4078 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4078 има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 4078 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38238. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 868. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Надворешни врски
NGC 4078
Јан Вертонген
Јан Берт Ливе Вертонген (Jan Vertonghen; р. ) — белгиски фудбалер, на Tотенхем Хотспар и белгиската репрезентација.
Животопис
Вертонген е роден во Син-Никлас, Белгија, од Риа Матеувс и Пол Вертонген. Тој има двајца браќа, Вард и Лоде, и двајцата играат фудбал.
Велика Буковица
Велика Буковица (словенечки: Velika Bukovica) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Машка ракометна репрезентација на Србија
Меѓународни учества
Ракометниот сојуз на Србија се смета за директен наследник на Југославија и Србија и Црна Гора од ЕХФ.
Шампион  Второпласирана   Трето место   Четврто место
Моментален состав
СОстав за Европското првенство 2018.
Тренер: Јовица Цветковиќ
Ристе Темјановски
'''Проф. д-р Ристе Темјановски''' е продекан на Економскиот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Роден e на 31 јануари 1966 год. во с.Ново Село (Општина Ново Село, Струмичко). Основното образование и првите две години гимназија ги завршил во Струмица, а средното образование го продложува и завршува во Скопје во гимназијата „Раде Јовчевски Корчагин”. Високо образование завршил во 1990 година на Природно-математичкиот факултет (Институт за географија) при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“- Скопје. Магистрирал во 2000 година на интердисциплинарните студии на просторно планирање при Природно-математичкиот факултет во Скопје со одбрана на магистерскиот труд под наслов „Патната инфраструктура како генерички ресурс за циркулација на луѓето во Република Македонија". Во 2005 година на Економскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје ја одбранил докторската дисертација „Транспортниот систем во Република Македонија и европските стопански текови", со што се стекнал со научно звање доктор на економски науки.
Од 1991 до 1996 година работел во Државниот завод за статистика на Република Македонија, во Секторот за демографија, попис на населението и статистички катастар. Професионалниот ангажман го продолжува на ПМФ во Скопје на Институтот за географија. Партиципира на многубројни семинари, симпозиуми и стручни и научни проекти во земјата и во странство. Во 1998 година учествувал во работниот тим за изработка на секторската студија „Развој на туризмот и организација на туристичките простори" за Просторниот план на Република Македонија во 1998 година. Во 2000 година преку Темпус/Фаре програмата во 2000 година има реализирано студиски престој во Кралството Данска при Данската кралска школа за информатика. Во 2002 година учествувал во работниот тим за изработка на Студија за развој на туризмот во Град Скопје. Од 2004 година учествувал и во работниот тим на Лексикографскиот завод при МАНУ за изработка на Македонската енциклопедија. Од академската 2006/2007 година работел на Првиот приватен универзитет Европски универзитет - РМ во звањето доцент за економски науки (Меѓународен транспорт и шпедиција, Применета економија, Меѓународна економија, Е-бизнис). Ја извршува и функцијата продекан на Факултетот за економски науки. Во рамките на активностите во меѓународната соработка активно учествува и во проектот за меѓународно акредитирање на Универзитетот: IACBE (The International Assembly for Collegiate Business Education) - меѓународно академско тело за додипломски и постдипломски студии за најдобрите практики на високото образование во група над 400 универзитети.
Од 1 септември 2011 година е вработен на Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип, на Економскиот факултет, каде што е избран за вонреден професор. Негова стручност и експертиза се транспортните политики и економските развојни анализи, посебно економскиот и регионален развој, просторните влијанија на транспортните коридори и регионалните економски проблеми.
Дрокија
Дрокија (Drochia) – град во северниот дел на Молдавија. Тој е административен центар на реонот Дрокија.
Потекло на поимот
Името на градот доаѓа од локалниот вид на птица наречена „дропие (dropie, голема дропла)“
Географија
Градот се наоѓа на 174 км северно од престолнината Кишињев и 67 км североисточно од романскиот град Јаш. Просечната надморска висина на Дрокија е 226 метри.
Историја
Хроничарите првпат ја споменуваат Дрокија во 1777 година. До 1830 година била мала населба со 25 семејства. Според документ од 1847 година, тогаш била изградена мала постројка за обработка на грозје, првото индустриско претпријатие во градот. Во 1875 година биле изградени две воденици на локалниот поток.
Поинтензивен индустриски развој градот доживеал со доаѓањето на железницата на крајот на 19 век. Според пописот од 1930 година, населбата (тогаш село) била позната како „Дрокија Гара“ (буквално „Станица Дрокија“), и имала население од само 595 жители.
Статус на град Дрокија добила во 1973 година.
Население
Распределбата на населението според мајчиниот јазик е следнава:
Збратимени градови
Дрокија е збратимена со:
NGC 2049
NGC 2049 — спирална галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2049 се споменува и како ESO 424-11, MCG -5-14-11, AM 0541-300.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 43 м 15,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 30° 4' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 2049 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17657. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 359; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7057. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 75.
Васил Левски
Васил Левски, роден како Васил Иванов Кунчев, (Васил Иванов Кунчев - Левски, стар правопис: Василъ Лѣвскій; Карлово, 18 јули 1837 - Софија, 18 февруари 1873) — бугарски револуционер, идеолог, стратег и теоретичар на бугарската национална револуција, водел борба за ослободување од турското ропство. Поради неговата голема важност за ослободувањето на Бугарија, Левски е национален хероj за Бугарите и често е нарекуван „Апостолот на слободата“. Опеан е во народни песни во Бугарија, и во мала мера во некои делови од Македонија.
Рани години
Левски е роден во 1837 година во градот Карлово, просперитетен индустриски центар во тоа време. Се замонашил на дваесет и четири години (затоа често е нарекуван и Ѓаконот), но подоцна ја напуштил црквата за да води револуционерна борба против Османлиското Царство.
Во 1862 година Левски отишол во Србија, кадешто се запишал како доброволец во Бугарската легија, која била организирана од еден друг бугарски револуционер, Георги Раковски. Лозинката „Левски“ („лев“ е бугарски збор за „лав“) е од овоj период - во време на подготовката тој направил еден долг скок, кој бил сметан од неговите другари како лавовски скок. Меѓу 1862-1868 година тој зел учество во сите бугарски вооружени напади против Отоманското Царство.
Револуционерни идеи и теории
Кон краjот на 60-те години на 19 век, Левски развил една револуционерна теорија, која била решителен чекор за Бугарското ослободително движење. Теоријата се осврнала на националната ослободителна револуција како вооружено востание на сите Бугари во Отоманското Царство. Востанието требало да биде подготвено, контролирано и координирано од централна револуционерна организација. Оваа оранизација требало да вклучува определен број месни револуционерни комитети во сите делови на Бугарија и требало да фунционира независно од туѓите сили. Теоријата на Левски се појавила како резултат од многуте неуспешни обиди да бидат реализирани идеите на Раковски, т.е. вооружени чети коишто доаѓале од соседни држави да провоцираат општо востание кое требало да доведе до ослободување на Бугарија. Тој ги објаснува своите тези во 1871 година во писмото испратено до Љубен Каравелов на следниов начин:
Организирање на револуционерна мрежа
Во 1869 година Левски се зафатил да ги организира локалните револуционерни комитети. Кон средината на 1872 тој веќе успеал да создаде една голема мрежа на комитети во бугарските градови и села, коишто биле потчинети и во постојан контакт со нелегалната бугарска влада во Ловеч. Комитетите купувале оружје, организирале вооружени чети и казнени акции против особено злите турски чиновници и бугарски предавници.
Во текот на мај 1872, Бугарскиот револуционерен централен комитет (БРЦК) и Внатрешната Револуционерна Организација биле убедени дека координирањето на напорите ќе биде вредно за сите и се обединиле во една организација. Васил Левски бил одреден за главен апостол на цела Бугарија, Тракија и Македонија и добил полномоштво да ги управува структурите изградени во Бугарија. Левски го пишува следново за Македонија во писмо од 6 август 1872 година до д-р Константин Робев од Охрид: