cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јужна небесна полутопка
Набљудување
Гледајќи ог Јужниот Пол, при поволни услови на јужното небо се гледаат преку 2.000 неподвижни ѕвезди кои лесно се гледаат со голо око, и уште 20.000 до 40.000 со помош на инструмент. Во големите градови се видливи 300 до 500 ѕвезди, зависно од светлинското и воздушното загадување. Видливоста зависи и од географската положба, па така во посеверните краишта се гледаат помалку јужни ѕвезди.
На оваа полутопка има разни сјајни ѕвезди. Со привидна величина од –1,46, Сириус во соѕвездието Големо Куче е најсјајната ѕвезда на ова небо; има двапати поголем полупречник од Сончевиот и оддалечена е на 8,6 светлосни години. На истата полутопка се и Канопус и Толиман (α Кентаур), на далечина од 4,2 светлосни години, со деклинација од околу –60° — преблиску до јужниот небесен пол за да бидат видливи од Средна Европа.
Космос-1278
Космос-1278 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 јуни 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1278 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9725 км, а најмалото на 665.
Никола Чиоти
Никола Чиоти (роден на 5 октомври 1976 година во Римини) е италијански скокач во височина. Тој е брат близнак на Џулио Чиоти.
Биографија
Завршил петти на Светското првенство во 2005 година и шесто на Европското првенство во 2006 година. Исто така, се натпреварувал на Европското првенство во сала во 2002, 2005, 2007 и 2009 година, на Светските првенства во 2003, 2005 и 2007 година, како и на Олимписките игри во 2004 година и на Светските првенства во сала во 2006 година без да стигне до финалето.
Чиоти станал италијански шампион во скок во височина во 2005 година, триумфирајќи над Џулио Чиоти, Андреа Бетинели и Алесандро Талоти во тие напори. Исто така станал шампион во сала во 2002, 2005 и 2006 година.
Неговиот личен најдобар скок е 2,30 метри, постигнат во јули 2003 година во Виерсен, а оттогаш двапати израмнил. Имал 2,31 метри на затворена патека, постигнати во јануари 2006 година во Хустопеце, на истото натпреварување кога неговиот брат скокнал на иста висина за личен рекорд. На 9 февруари 2011 година, речиси 35, скокајќи 2,28 на средбата во Банска Бистрица, го добил минимумот за учество на Европското првенство во атлетика во сала 2011 во Париз.
Национални титули
6 пати го има освоено поединечното национално првенство.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Византиска облека
Византиското Царство постоело повеќе од 1000 години, а во текот на овој период облеката и многу други обичаи од животот на Византијците значително се менувал, но во целина останал конзервативен.
Историски контекст
Во 324 година, римскиот цар Константин I Велики решил да ја пренесе својата престолнина од Рим во Цариград, денешен Истанбул. Византија престанала да постои по освојувањето на градот од страна на Османлиите во 1453 година.
Поради својата стратешка географска местоположба, главниот град бил под влијание на многу култури, што неизбежно влијаеле на облеката. Во текот на своето постоење Византија имала два силни периоди на просперитет, кои нормално се одразиле на начинот на облекување. Првиот период започнал од 527 година и траел до 567 година, односно времето на царувањето на Јустинијан I.
Во почетокот, римското влијание, а со тоа и старогрчката традиција, биле премногу силни и трендот на облека се следел по модата на драпираниот стил во последните години на Западното Римско Царство. На почетокот се носело тога. Тогата, карактеристична за Стариот Рим, која се состоела од долго платно (6 метри) кое се обвиткувало околу телото и се носело врз туника. Тогата секогаш се правела од волна, а таа туника често била ленена. Низ римската историја, тогата била исклучиво машка облека, додека жените носеле стола, која претставувала традиционална облека за римските жени обично изработена од волна. Во почетокот и жените носеле тога, но по 2 век п.н.е. тогата ја носеле единствено мажите и се сметало дека е срамно за една жена да носи тога. Недржавјаните по закон не смееле да носат тога, а потоа во употреба влегле и туникит, која претставувала долна облека од волна или лен која наликува на кошула. Најчесто била правена или без ракави или со кратки ракави. Најчесто машките носеле подолга туника.
Откако престолнината започнала да се развива, главно од трговијата, Византијците започнале да создаваат раскошна и луксузна облека што претставувала комбинација од луксузни ткаенини од Азија, Сирија и Египет. Византиската текстилна фабрика произведувала главно свилени ткаенини со злато и сребро ткаени во нив, покриени со скапоцени камења и бисери. Облеката во царскиот двор се одликувала со виолетова и златна боја. Облеката на аристократијата била во светлоцрвена, жолта или зелена боја. Така е и облеката прикажана на мозаиците што останале од тоа време.
Свилата била суровина со висока вредност, но и многу барана, па занимавањата што се однесувале на неа биле поделени во повеќе еснафи: трговци со сурова свила, трговци со облека од свила, трговци со свилена облека увезена од Сирија. На секоја фаза од обработката на свилата се однесувала посебна дејност (занает) и поединците можеле да се занимаваат со дејност која била само една алка во тој синџир и на кој било начин не можеле да доминираат со трговијата на таа стока. Самиот Јустинијан се обидел да го сврти Патот на свилата, кој минувал низ Персија, но не успеал во тоа. Тој подоцна имал неверојатна шанса за голема сума да ја купи технологијата на производство, која му била продадена од двајца персиски монаси, мисионери во Кина. Тие ја познавале технологијата на извлекување и преработка на свилата од свилени буби. Цената вклучувала не само метод за вадење свила, туку и снабдување со свилени буби на Цариград. Од тој момент, започнало да се произведува свила во Европа, што претставувала суровина за ткаење свилени ткаенини. Како и Кинезите, така и Византијците строго ја почитувале технологијата на свилено предиво, а Византија брзо се пробила во текстилната индустрија на континентално ниво. Оваа тајна се чувала сè до раниот среден век, кога за прв пат била распространета во Анадолија и Сицилија, а потоа и низ Франција и Италија.
Во подоцнежниот период на развојот на царството, облеката во дворот станала исклучително раскошна, украсена со многу скапоцени камења и злато и обоена во многу светли и заситени бои - претежно виолетова и нијанси на црвена боја. Царската туника вклучувала долго парче ткаенина украсено со златен вез што се обвиткува по телото, оставајќи го крајот да виси слободно над едната рака. Класичниот стил му дал начин на Источен стил. На пример, кафтанот се сметал за официјална облека. Луѓето од двата пола носеле кафтани со панталони, но не како блискоисточните шалвари.
Чевлите кои се носеле денеска не се многу познати, бидејќи робовите кои биле насликани често имале долга облека која го покривала делот на чевлите. Црвените чевли билен резервирани за царот. Сините чевли ги носел севастократорот (византиска титула, која била доделувана од царот на некој негов најблизок роднина, како брат на пример), а зелените од протовестијариот (титула за евнусите и финансиските службеници). Војниците обично ноделе сандали и бели чорапи, или некои завиткани завои на нозете.
Во подоцнежна фаза, кога чизмите започнале да се носат, нивната висина стигнувала до коленото и повторно по боја биле црвени за царот. Се правеле различни броеви на обувки за да се направат удобни за секоја личност и секоја нога. Работниците носиле сандали или биле разголени. Сандалите го следеле римскиот модел и најчесто имале врвци за затегнување.
Машката коса обично била кратка и негувана, честопати елегантно накдрена, најверојатно вештачка. Повеќето свештеници имале долга коса и брада. Жените од највисока класа ја носеле косата завиткана и плетена, во сложени форми. Судејќи според сликите од тоа време, жените најверојатно ја покривале косата надвор од својот дом. Официјално е прифатено дека превезот е измислен од Византијците, нема насликани слики на жени кои носат превез на нивните лица. Литературните извори не се доволно јасни за да се направи разлика помеѓу превез на главата или превез на лицето.
Кон крајот на Византиското Царство, мажите во униформа носеле големи и високи капи. Некоја претстава за војничката облека можеме да добиеме врз основа на описот на портретот на царот Андроник I Комнин, кој бил прикажан не во царска облека туку во облека на „трудбеник“ ‒ ергатикос. Кратката сина кошула која му достасувала до задникот била разрежана (најверојатно да не му го попречува движењето) и се разликувала од другите дворски наметки украсени со злато и пурпур. Како обувки, Андроник-трудбеникот имал високи бели чизми до колена. Високите кожени чизми станале модерни во Византија наместо старите сандали. Хонијат не открива што имал Андроник на себе од половината до колената, но секако овој дел од телото му бил покриен, па се смета дека панталоните тука би можеле да бидат дел од облеката која најмногу би одговарала на ваква облека.
Женска облека
Женската облека не се променила многу, во текот на постоењето на царството. Скромноста била важна за сите жени, освен за богатите, а повеќето жени се појавувале скоро целосно покриени со прилично безлична облека, која требала да биде во можност да ја носи за време на целиот период од својата бременост.
Женските во најголем дел носеле туники, стола (горна туника) и наметка.
Круната претставувала широка дијадема направена од емајлирани и позлатени плочки.
Жените од пониските слоеви можеле да носат и туники без ракави. Од пристојните жени секогаш се очекувало во јавност да имаат покриена глава и да носат мафорион, вел кој паѓал на рамената префрлен преку тесна капа која им ја покривала косата.
И покрај овие ограничувања, побогатите жени посветувале поголемо внимание на својот изглед и трошеле големи суми пари за фини ткаенини, понекогаш извезени и украсени со скапоцени камења. Своите фустани ги украсувале со брошеви и ешарпи или појаси со скапоцености, а носеле и отмени покривки за главата. Косата ја украсувале со шноли и орнаментни мрежи и ленти. Бројните примероци од зачуван накит, вклучуваат обетки, нараквици и гердани, сведочат за префинетата работа на византиските јувелири и за богатството на византиските повисоки слоеви, како и за популарноста на бижутеријата меѓу сиромашните жени. На голем ужас на црковните отци, жените се обидувале да ја истакнат и својата природна убавина со помош на козметика: користеле брашно од грав за миење на лицето, се пудреле за да постигнат посветол тен, ги црвеле усните и образите, веѓите ги боеле во црно, користеле сенки за очи и боја за коса.
Машка облека
Машката облека во Византиското Царство се состоела од туника, далматика, наметка и чевли или чизми. Овие делови биле користени од сите класи, но разликата се состоела од квалитетот на ткаенината од која била изработена облеката и од разните додатоци, како накитот на пример, кои биле додавани на облеката.
Панталони
Еден сериозен проблем, кој се создал поради расчекорот на книжевните и ликовните извори, е употребата на панталоните. Византиските уметници ретко ги прикажуваат панталоните, додека зборовите со кои се означувал овој дел од облеката биле сосема вообичаени во византиските текстови. Едиктот за цените, издаден од Диоклецијан (284-305), знае за braccarii односно кројачи на панталони. Панталоните биле одлика за машкото облекување. Кога Теодор Сикеонски, светец од VII век, ги истерал злите духови од група бесни, не дозволил да одат голи, на машките им наредил да се покријат со панталони наречени вракија (br£kia), а на жените да облечат некој вид туника ‒ епендитис (™pendÚthj). Историчарот од XII век Никита Хонијат, зборува дека војниците во негово време го користеле изразот „носи панталони“ како синоним за храброст и машкост. Револуцијата кај машката облека започнала одоздола. Прво, војниците ги носеле пантолоните откако почувствувале колку се пријатни. Со текот на времето панталоните започнале да бидат користени и од страна на долниот слој на луѓето во царството.
Војник
Покрај тоа што недостасуваат илустрации и археолошки извори кои би можеле да дадат податоци за изгледот на војниците, за тоа сме прилично добро информирани, иако секогаш не е можно да се има кристално јасна претстава за сите детали посебно. Секогаш се водело сметка облеката на пешадијата да биде лесна. Се состоела од туника која достигала до колената и едноставно сошиени обувки. Покрај тоа постоела и тешко вооружена пешадија, на која што поради големата тежина на оружјето и оклопот во текот на маршот им било дозволено да јаваат на масги. Таквите војници понекогаш имале и придружници, кои им помагале при облекувањето на опремата и кои морале да одат наместо да јаваат.
Секој обид да се зборува за изгледот на средновековните панцири се соочува со најмалку два сериозни проблеми. Првиот е скоро комплетно отсуство на деловите од ваквата воена опрема меѓу археолошките наоди, а вториот е несоодветноста на самиот израз „панцир“. Генерално можеме да се заклучи дека во византискиот период, најпознати биле три типа на панцирна облека: мускулатурен панцир, плочкаст (крлушест или ламеларен) и синџирест (мрежест)
Иако во византискиот период се среќаваат претстави на мускулатурниот панцир, повеќето автори се согласни дека во периодот на нивното претставување тие веќе не биле во употреба. Долгата историја на ова оружје, како најсовршено, но и најтешко изработливо, веројатно завршила кон крајот на VI век.
Селска облека
Кога византиските автори зборуваат за селската облека ретко навлегуваат во детали и само го истакнуваат нејзиниот лош квалитет. Така, хагиографот на патријархот Никифор I (806-815) ја велича скромноста на својот јунак и вели дека носел искината и излитена кошула, веројатно наметка ‒ химатион (cim£tion), која што писателот ја означува како селска и груба. Меѓутоа, постои сомневање дека селаните постојано биле облечени во искината облека. Дознаваме, на пример, дека мајката на св. Теодор Сикеонски, селска проститутка, била во можност на својот шестгодишен син да му купи златен појас и скапоцена облека, па подоцна, кога момчето одлучило да се „откаже од световниот живот“, ги симнал златниот појас, ѓерданот и нараквицата.
Иконографска облека
Најчестите слики кои преживеале од византискиот период не се релевантни да упатат за вистинските облечени фустани за периодот. Христос (честопати дури и како бебе), апостолите, Свети Јосиф, Свети Јован Крстител и некои други, скоро секогаш се прикажани како носат фустан на голем химатион, голема правоаголна мантија обвиткана по телото (скоро слична како тога). Сандалите се носиле на нозе. Овој костум обично не се гледа во секуларни контексти, иако можеби ова било правено намерно, за да се избегнат секуларните со божествените теми. На Богородица е прикажано како носи мафорион, повеќе обликувана мантија со качулка, а понекогаш и со дупка на вратот. Ова веројатно е близу до вистински типичен фустан за вдовици и за мажени жени кога се појавувале во јавност.
Кабукичо
Кабуки-чо (歌舞伎町) ― забавен и црвеносветлосен четврт во Шинџуку, Токио, Јапонија. Кабуки-чо е место на многу придружнички клубови, љубовни хотели, продавници, ресторани, и ноќни клубови, и е често нарекуван „Незаспаниот град“ (眠らない街). Шинџуку Златен Гај, познат по неговото изобилство на мали барови, е дел од Кабуки-чоf.
Името на четвртот доаѓа од плановите кон крајот на 1940-тите години за изградба на театар кабуки. Иако театарот никогаш не бил изграден, името останало.
Областа има многу кино сали и се наоѓа во близина на станицата Шинџуку, станицата Сеибу Шинџуку и неколку други главни железнички и метро станици.
Историја
Првично, областа била позната како Цунохазу (角筈) и била мочуриште. По Периодот Меиџи, областа станала засолниште за патки. Бидејќи фабриката за прочистување Јодобаши беше изградена во 1893 година, езерцата биле пополнети. Во 1920 година таму било изградено женско училиште, а околината била развиена во станбена област. Пред Втората светска војна, четвртот бил една од областите отворени за сопственици на недвижности родени во странство (првенствено од Тајван и Кореја), кои главно управувале со цирекоми јадо, претходници на денешните љубовни хотели.
За време на војната, бомбардирањето на 13 април 1945 година ја срамнило областа до земја. По војната, Кихеј Сузуки од Здружението за прилагодување и реконструкција на Шинџуку работел со големиот земјосопственик, Мохеј Минеџима за да изготви планови за Кику-за, театар кабуки, во областа; тие верувале дека изведувачите од театарот Кабуки-за во Гинза ќе ја прифатат нивната покана да настапат во Кику-за. Како резултат на тоа, Хидеаки Ишикава, регионален планер, го нарекол градот Кабуки-чо, кој бил усвоен на 1 април 1948 година. Иако театарот бил откажан поради финансиски проблеми, името останало. Салата на култура Токју (на југ, во Шибуја), киното Токју Милано-за кино, Токиското лизгалиште на мраз, и театарот Шинџуку Кома биле сите завршени во 1956 година, зацврстувајќи го угледот на областа како забавно средиште.
Кабуки-чо бил брзо обновен по војната, главно благодарение на напорите на прекуокеанските Кинези во Јапонија, кои купиле земја оставена неискористена по изложувањата и во голема мера ги развиле. „Трите најпознати прекуокеански Кинези од Кабукичо“ ги вклучува основачот на Humax, Лин Ји-вен, кој го започнал својот бизнис со кабаре; Лин Цај-ванг, кој го изградил Карин Фурин; и Ли Хо-чу, сопственик на кинескиот ресторан „Токио Хотел“. Во 2002 година, било проценето дека 70% од земјиштето во Кабукичо било во сопственост на јапонски жители родени во странство и на нивните потомци. Порастот на домашната видео забава ја намалило побарувачката за настапи во живо и кина, и Кабукичо стана дом на голем број видео аркади, дискотеки и фузоку (бизниси што нудат сексуални услуги).
Ванатабе Кацуми, слободен портретски фотограф кој правел слики и продавал отпечатоци на неговите надредени за сромни 200 јени, ги документирал жителите на Кабукичо за време на овој преоден период во 1960те и 1970те. Кацуми бил чирак на едно портретско студио во Токио кратко пред да се пресели таму во 162 година; тој ги правел неговите портрети со улична фотографија ноже користејќи стробоскоп како втора професија. Во 1971 година, Такеши Аида, поранешен продавач на душеци, го отворил клубот „Аи“, првиот придужнички клуб во Кабукичо; во неговиот врв, друштвото на Аида пријавило приход од 2,7 милијарди јени.
До 1999 година, областа била прогласена за „најголемата азиска област за забава за возрасни“, а таблоидите редовно објавувале искрени фотографии од пијани посетители во Кабукичо, кои се бореле и биле уапсени. Меѓутоа, почнувајќи од 2003 година, заедничките патроли на граѓани и полицајци започнале со спроведување на дозволи за деловно работење, и Законот за регулирање бизнисите кои делуваат на јавниот морал од 1948 година бил построго спроведуван, исто така, почнувајќи од април 2004 година, принудувајќи ги бизнисите со теми за возрасни да започнат со отстранување клиенти на полноќ. во подготовка да се затвори во 1 часот наутро. Главниците од Кабукичо ја припишале промената во спроведувањето на гувернерот на Токио, Шинтаро Ишихара и кандидатурата на Токио за Летните олимписки игри 2016.
Во моментов, четвртот Кабукичо со 36 хектари бил претворен од станбена област во светски познат црвеносветлосен четврт, во која се сместени над три илјади барови, ноќни клубови, љубовни хотели, салони за масажа, придружнички клубови и слично. Иако овде се нарекува „црвеносветлосен четврт“, нема црвени светла во буквална смисла со сексуални работници во прозорците како во Амстердам.
Неодамна, туризмот од Кина и Кореја е во пораст, и затоа, многу туристи може да се видат во Кабукичо дури и преку ден. По отворањето на неколку големи хотели во четвртот, било создадено Здружението на кабукички грижители за да препорачуваат бизниси што ќе бидат безбедни за странските патници, бидејќи четвртот е позната по практиката позната како ботакури, каде што некои бизниси додаваат превисоки скриени такси за да ја донесат конечната сметка далеку над првичните огласени цени.
Михаил Лајтман
Михаил Лајтман (роден во 1946 година, во Витебск (Белорусија) Тој е д-р по филозофија, магистер по биокибернетика, професор по онтологија и теоријата на спознавањето, и светски познат специјалист од областа на автентичната кабала.
Живот
Неговиот животен пат е необичен за признаен духовен водач. Во 1971 година завршил на Ленинградскиот северозападен вонреден политехнички институт, каде ја изучувал биолошката и медицинската кибернетика. Во рамките на вежбите спроведувал научно – истражувачка работа во Институтот за Истражување на крвта, специјализирал за електромагнетно регулирање на снабдувањето на срцето и мозокот со крв. По стекнувањето на академското образование и достигнувањето на значајни успеси на полето на биокибернетиката, тој се обратил кон древната наука – кабала. Докторирал филозофија и кабала на Московскиот институт за филозофија при Руската Академија на науки. Кабалата до ден денес останува главен објект на неговите истражувања.
Михаел Лајтман почнал да ја изучува кабалата во 1976 година. Во потрагата по вистинскиот учител, во 1979 година имал среќа да стигне до познатиот кабалист Барух Ашлаг - Рабаш(1906-1991), постариот син и наследник на Јехуда Ашлаг (1884-1954), познат во кабалистичкиот свет под името Баал ХаСулам, кој ова име и славата ги доби по коментарот „Сулам” (хебрејски – Скала) на книгата „Зохар“. Од тоа време, и во следните дванаесет години Михаел Лајтман бил најблизок ученик и помошник на Барух Ашлаг, неуморно придружувајќи го во последните години од неговиот живот.
Кабалистичка дејност
По смртта на својот учител, во 1991 година, Михаел Лајтман го основал Бнеи Барух - Институтот за истражување и изучување кабала. Бнеи Барух е независно и некомерцијално здружение, кое се занимава со научна и просветна дејност од областа на науката кабала и управува со најголемото мрежно место на тема кабала. Има развиена мрежа на филијали и центри за далечинско и бесплатно обучување во повеќе од 30 земји на светот.
Мрежното место на Институтот : www.kabbalah.info е одбележана во енциклопедијата „Британика”, како една од најголемите учебно-просветни интернет извори според бројот на посетителите, количеството и информативноста на материјалот. Таа овозможува неограничен пристап до кабалистичките текстови на повеќе од 25 јазици, меѓу кои и на македонски јазик, http://www.kabbalah.info/mk/ и брои повеќе од 2 милиони посетители месечно.
Библиографија
Денес долгогодишните истражувања на Михаел Лајтман од областа на кабалата добиваат светско признание. На неговото перо му припаѓаат повеќе од триесет книги, преведени на 2о јазици. На македонски јазик: и други.
Лекции со М. Лајтман
На интернет каналот www.kab.tv секојдневно се емитува директен пренос на неговите лекции со синхронизиран превод на седум јазици (англиски, руски, италјански, германски, шпански, француски, турски).
Тој е основач и претседател на Институтот за истражување Ashlag (Ари), формиран за истражување на интерконективните врски меѓу науките од нашиот свет и науката кабала.
Од 2005 г. Михаел Лајтман е член на Светскиот Совет на Мудроста (World Wisdom Council) – собрание на најистакнати научници и општествени дејци, кои се занимаваат со решавање на глобалните проблеми на современата цивилизација. Познатите претставници на меѓународната асоцијација на интелектуалци ги поздравуваат неговите напори за предавање на кабалистичкото знаење пред научниците и пошироката општествена јавност.
Соња Стојменска-Елзесер
Соња Стојменска-Елзесер е родена 1963 година во Скопје, таа е есеистка, критичарка и теоретичарка од областа на книжевноста. Докторка по филолошки науки, професорка и научна советничка во Институтот за македонска литература при Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје.
Биографија
Д-р Соња Стојменска-Елзесер работи како научен советник и професор во Институтот за македонска литература во Скопје, во Одделението за теорија на литературата и компаративна книжевност. Дипломирала на Катедрата за општа и компаративна книжевност при Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје 1986 година. На истиот факултет го одбранила магистерскиот труд „Теориско-методолошките начела на Михаил Бахтин“ 1995) и докторската дисертација на тема „Лудистички постапки во современиот расказ“ [[2003 година.
Во Институтот за македонска литература работи од 1988 година. Во периодот 1997–2000 работела како лектор по македонски јазик и литература на Карловиот Универзитет во Прага, Република Чешка. Во 2003]] г. е избрана за научен соработник, во 2006 за виш научен соработник, а во 2011 за научен советник во истото одделение.
Го подготвила и напишала предговорот за изборот од поезијата на Богомил Ѓузел, „Остров на копно“ (едиција 130 тома македонска книжевност, [[2008), а соавтор е и на учебникот Компаративна книжевност [[2004). Главен уредник е на научното списание „Контекст/Context“, кое објавува прилози на македонски и на англиски јазик.
Преведува од англиски, руски и чешки јазик, главно теориска литература: меѓу другото, превела статии од Бахтин – од руски, од Лис Иригаре, Стивен Тотоси де Цепетнек и др. – од англиски, а во последно време преведува романи од чешки јазик.
Член е на Друштвото за компаративна книжевност на Македонија, на Меѓународната асоцијација за компаративна книжевност, на Националниот славистички комитет на Македонија и на Друштвото на писателите на Македонија. Во април 2018 година е избрана за претседател на Друштвото на писателите на Македонија.
Раководител е на докторските студии при ИМЛ.
Дела
„Пулсирачка филологија“ (1997);
„Игропис: есеи за книжевниот лудизам“ (2004);
„Споредбена славистика“ (2005);
„Гризни го јаболкото: антологија на македонската еротска проза“ (2006);
„Компаративна книжевност“ (2007);
„Еквилибриум/Equilibrium“ (2009);
„Со посвета“ (2013);
„(Не)секојдневни љубопитства“ (2018).
Црква „Св. Петка“ - Нижеполе
Свети Петка (позната и како Св. Параскева) — главната црква во битолското село Нижеполе, во месноста Гргули (на 10 минути оддалеченост од средиштето на селото) и потекнува од век. Изградбата започнала во 1838 година, а на влезот на црквата е означена годината 1838, кога била завршена. Во внатрешноста на црквата има извор на, за која се вели, света лековита вода
Базен Рарањ
Базенот Рарањ (арапски: ?) е базен која се наоѓа во стариот дел на Ерусалим, во близина на фонтаната Газим Паша. Била изградена за време на Османлиското Царство во 1527 година.
Акротолус
Акротолус   ((Acrotholus) изумрен род на диносауруси  од семејството пахицефалосаурус.
Опис и име
Нов вид диносаурус, бил опишан од Еванс и соработниците. Во 2013 година авторите го измислиле неговото генеричко име од зборовите акрос што значи највисока и толос што значи купола. Тоа на некој начин се однесувало на извонредно високиот свод на темето. Еден единствен вид од родот, го носи епитетот на вид аудети, во сеќавање на Рој Адет, сопственикот на ранчот каде се пронајдени фосилите.
Наоди од фосили и детерминизација
Наодите потекнуваат од Северна Америка и Азија, глава-купола и птичја карлица, биле тревопасни. Фосилите на Acrotholus audeti се пронајдени во јужниот дел на Алберта, во карпите датирани од Сантон. Ова значи дека тоа било порано од сите познати Pachycephalosauridae на северноамериканскиот континент, дури и од таксоните во кои целосната купола сè уште не била развиена. Тој е веројатно постар од сите познати членови на ова семејство, само претходниот најстар претставник азискиот амтоцефал пронајден во пустината Гоби, доаѓа од карпи датирани до крајот на Сантон, спротивно на изгледот што го гледале истражувачите, Ватабе и колегите, наместо како еволутивно напредни, а не базални таксони. Исто така, целосното развиената купола Акротолус не означува дека може да биде основен претставник на пахицефалосауриди. .
Класификација
Подолу е кладограмот модифициран од Еванс и соработниците, 2013 година.
IC 1754
IC 1754 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1754 се споменува и како KUG 1225+282.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1754 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 1754 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 28 м 18,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 59' 45"".
Мултикултурализам
Концептот на мултикултурализмот во неговото дескриптивно значење е нашироко прифатен. Да се каже дека некое општество е мултикултурно, значи да се посочи на културното различје на тоа општество. Таквата употреба на концептот е еднаква на значењето на културниот плурализам.
Нормативното значење на мултикултурализмот се однесува на можните начини на општествена организација, која за свој принцип го има културното различје. Во контекст на политичко-правната теорија, посебно во рамките на либералната теорија, мултикултурниот дискурс се темели на премисата дека малцинските култури, односно начини на живот не се доволно заштитени со поединечните права на нивните припадници, па според тоа треба да бидат заштитени со специјални колективни права и одредени привилегии. Ваквиот став се брани со аргументот дека културниот идентитет има суштинска улога во конституирањето на личниот идентитет на поединецот. Бидејќи културата, односно културната заедница е од такво фундаментално значење за животот на нејзините припадници, културните практики на малцинските културни заедници треба да бидат заштитени.
NGC 5191
NGC 5191 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5191 се споменува и како MCG 2-34-26, CGCG 73-3, NPM1G +11.0353.
Откривање
Телото е откриено на 5 мај 1883 година од страна на Џорџ Хаф, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 18,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5191 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5191 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 30 м 47,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 12' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 5191 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47498. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 895. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Ева Габриелсон
Ева Габриелсон (родена на 17 ноември 1953 година) е шведска архитектка, авторка, политичка активистка, феминистка и долгогодишна партнерка на покојниот шведски писател на мистерии, Стиг Ларсон.
Животот со Ларсон
Габриелсон и Стиг Ларсон живееле заедно од 1974 година до неговата смрт во 2004 година. Ларсон била еден од најистакнатите експерти во Шведска за антидемократски, екстремно десничарски и неонацистички движења. Габриелсон вели дека таа и Ларсон никогаш не се венчале бидејќи тој верувал дека неговата антифашистичка работа би можела да ја доведе во ризик доколку има трага од хартија што ги поврзува правно или финансиски. Бидејќи тие никогаш не биле во брак, а Ларсон умрел без да остави тестамент, неговиот имот отишол кај татко му и брат, во согласност со шведскиот закон. Ларсон донекаде бил отуѓен од неговиот татко Ерланд и неговиот брат Јоаким бидејќи девет години од неговото детство поминал среќно живеејќи со своите баба и дедо во северната земја Шведска. „Како да ми е избришан идентитетот. Тоа е како да си одземен“, рекла Габриелсон на еден новинар во 2010 година.
Веднаш по неговата смрт, Габриелсон преговара со Јоаким и Ерланд Ларсон за контрола на работата на Ларсон. Во еден момент, таткото и братот на Ларсон и понудиле на Габриелсон околу 3,3 милиони долари, но таа продолжила да се бори за книжевните права на делото на Ларсон.
Мемоарите на Габриелсон, „Има работи што сакам да ги знаеш“ за Стиг Ларсон и мене, го прикажува нивниот заеднички живот и го става често хаотичниот живот на Ларсон во контекст. Габриелсон, во едно интервју, објаснува дека мемоарите не ги започнала со намера да напише книга; туку, сето тоа произлезе од записите во дневниците што Габриелсон ги пишувала за да се справи со тагата поради губењето на нејзиниот партнер. Насловот на нејзината книга доаѓа од љубовното писмо што Ларсон и го напишал на Габриелсон кога мислел дека може да умре за време на патувањето во Африка во 1977 година. Писмото е вклучено во мемоарите заедно со деталите за патувањето на Ларсон во Африка.
Нејзиниот партнер, вели таа, бил феминист, безнадежен стопанственик, новинар кој не можел да ја задржи работата во персоналот и страстен борец и истражувач за општествени причини и против крајната десница. Мемоарите, исто така, детализираат како парот се запознал и нивните борби заедно на Експо, антифашистичката публикација Ларсон основана во 1995 година. Според Габриелсон, Ларсон напишал 200 страници од четвртиот роман во неговата меѓународно успешна серија <i id="mwJg">Милениум</i> пред да умре; таа барала законско овластување да биде задолжена за тоа што ќе се случи со овие 200 страници, како и да врши контрола врз целото книжевно дело на Ларсон, иако досега семејството на Ларсон одбива да ѝ даде такви права. Меѓутоа, ако ги добие литературните права на серијата, Габриелсон објаснува дека не е сигурна дека е фер писателот на духови да ја заврши работата што ја започнал Ларсон.
Писател, активист и архитект
Како писателка, покрај работата со Стиг Ларсон на неговите книжевни проекти, таа е соавтор на неколку книги, вклучително и монографија на тема соживот во Шведска, студија на шведската влада за тоа како да се создадат поодржливи станови и претстојна студија за шведскиот урбан планер Пер Олоф Халман. На шведски ја има преведено и „Човекот во високиот замок“ на Филип К. Дик. Како активист, таа работи на ставање крај на насилството врз жените.
Луѓето кои го познаваа Стиг Ларсон, како што се неговиот пријател Курдо Бакси и Андерс Хелберг, колега на Ларсон во 1970-тите и 1980-тите, биле изненадени што тој ги напишал романите од Милениум. Хелберг отишол дотаму што се посомневал дека Ларсон не е единствениот автор на серијата, образложувајќи дека Ларсон едноставно не бил доволно добар писател. Габриелсон е именувана како најверојатна кандидатка, поради нејзината избрана формулација за време на барем едно интервју што се чини дека имплицирало соавторство, иако таа подоцна тврдела дека била погрешно цитирана. Во 2011 година Габриелсон изрази лутина поради таквите обвинувања и појасни „Вистинското пишување, изработката била на Штиг. Но, содржината е друга работа. Има многу мои размислувања, идеи и работа таму“. Како пример, таа рекла дека ја користел нејзината недовршена книга за архитектот Пер Олоф Халман за да ги истражува локациите за серијата Милениум и дека двајцата заедно физички ги проверувале местата и разговарале каде ќе живеат ликовите.
Нејзината архитектонска пракса моментално се занимава со изградба на станови и канцеларии и ја предводи иницијативата на Европската унија за создавање одржлива архитектура во регионот Далекарлија.
NGC 614
NGC 614 — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 614 се споменува и како NGC 618, NGC 627, UGC 1140, MCG 5-4-75, CGCG 502-118, KCPG 38B.
Откривање
Телото е откриено на 13 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 614 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 614 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 614 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5933. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2297. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Марк Леви
Марк Леви (француски: Marc Levy, роден на во  — француски писател.
Биографија
Марк Леви е роден на во  во Франција. Ссвојот професионален пат го изградил во сосема поинаков правец за разлика од многу други писатели. На млади години, во 1979 година, започнал да работи за Црвен крст каде три години бил регионален директор, паралелно студирајќи менаџмент и компјутерски науки. Подоцна Леви основал фирма за графички дизајн во САД. Неколку години подоцна тргнал во друга насока формирајќи успешна компанија за внатрешен дизајн. Кога имал 37 години ја напишал својата прва книга.
Неговото прво дело „Што ако тоа беше вистина” доживеало и филмска адаптација од Стивен Спилберг, а денес неговите книги се преведени на повеќе од 42 јазици.
21 п.н.е.
21 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 21. година пред новата ера, 21. од првиот милениум п.н.е., 21. од 1 век п.н.е. и втора од 20-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5487 и 5488 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4729 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3739 и 3740 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 732.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 21 година се протега во 2615 и 2616, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2675 и 2676 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 522. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 662 и 661 исламска година пред хиџра.
Цислов
Цислов (Zislow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Одредишта на Transavia.com
Список на аеродроми кои се одредишта на авиопревозникот Transavia.com:
Надворешни врски
Transavia одредишта
Џејсон Мраз
Џејсон Томас Мраз (анг. Jason Thomas Mraz, р. година) — американски пејач-текстописец, роден и одгледан во Мечанисвил, Вирџинија.
Мраз го издал својот прв албум, Waiting for My Rocket to Come, кој го содржел хит синглот "The Remedy (I Won't Worry)", во 2002 година. Но сè додека не го издал вториот студиски албум ,Mr. A-Z тој немал стекнатокомерцијален успех. Албумот се искачил на Billboard 200 листата и продал повеќе од 100 000 копии во САД. Во 2008 година, Џејсон Мраз го издал третиот студиски албум, We Sing. We Dance. We Steal Things. Албумот се искачил на третото место на Billboard 200 листата и бил комерцијален успех ширум светот заземајќи го десеттото место на многу интернационални листи.
Меѓународниот пробив на Џејсон Мраз бил со издавањето на првиот сингл од албумот, "I'm Yours". Синглот се искачил на шестото место на Билборд Хот 100 листата.
Личен живот
Џејсон Мраз е роден и одгледан во Мечанисвил, Вирџинија. Тој има чешко потекло кое го наследил преку неговиот дедо кој се преселил во САД од Австроунгарија во 1915 година. Неговото преиме преведено од чешки значи "мраз". (mráz).
Бразилски фестивал во Италија
Бразилскиот фестивал во Италија ― фестивал создаден во Болоња, Италија, во 2002 година како почит на Италијанци за нивниот придонес во бразилската култура. Створен од Културното здружение „МАМБО“, во 2003 година бил службено признат од Министерствата за надворешни работи и култура и бразилскиот генерален конзулат во Милано.
Историја
Покрај музика, фестивалот понуди 16 изложби, 9 филмски критики, 15 дебати, 21 студиски курс и пракса и 22 временски термини  со бразилска кујна. Фестивалот вклучува над 30 месни области, 8 општини и 90.000 гледачи.
Кумановска Каза
Кумановската каза била каза во Македонија во состав на Отоманското Царство, третостепена административно-управна единица, која постоела во 19 век. Била дел од Скопскиот санџак, кој пак бил дел од Косовскиот вилает.
Управа и поделба
Како каза со центар во Куманово, каде што престојувал османлискиот чиновник кајмакам, оформена е во 1867 година. Географски ги опфаќала областите Козјак, Карадак, Славиште и Жеглигово. Казата се делела на три дела:
Географија и местоположба
Казата опфаќала 108 села и со мали разлики била иста како Кумановскиот округ од времето на Југославија. На север Кумановската каза се граничела со Прешевската каза, на исток со Кривопаланечката каза и со Кратовската каза, а на југ и на запад со Велешката каза и Скопската каза.
Во книгата Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 година, македонскиот револуционер Ѓорче Петров, дава опширен опис на Кумановската каза во делот на Топографијата.
Кумановската каза бил една од најкрајните кази на Османлиското Царство. Од српската граница таа била одделена само со тесниот источен дел на Прешевската каза. Таа го опфаќала целото Кумановско Поле, северната и западната падина на Црна Гора (Карадак), горната падина на Козјак Планина до Страцинската Планина. Граничела со казите: Скопска, Гниланска, Прешевска, Паланечка, Кратовска и Штипска. Скопската каза се доближува на 1 ½ час до градот Куманово, имено до селото Романовце. Од тоа село преку Биљановце излегува до Пчиња, минува крај селата Винце, Д’лга, Сопот, Малино и Живиње. Градишката Планина, Руен и Врв се во Кумановската каза. Од Градишки Врв до Липовец излегува до Крива Река. Стрезовци и Орах се во неа. Од тука нагоре границата врви по билото на Гоглин до Козјак (Дренак и Длабочица се кумановски села) и по него до Пчиња. Преку Пчиња погранични села се: Муталово, Карабичане, Табановце и Миратовац. По терасата меѓу Миратовац и Прешево границата излегува на Црна Гора и преку село Стража – на Скопска Црна Гора (Брест е во Скопско). Матејче, Никуштак и Агино Село се погранични села од таа страна. Во тие граници Кумановската каза е повеќе пространа на исток, југоисток и североисток. Од југ, југозапад и запад, а особено од југ на внатре во неа се вдава Скопската каза, а од запад и северозапад Прешевската. Од Куманово на југозапад до село Романовце казата се простира на 1 ½ час, на југ (с.Винце) 3 часа, на југоисток (до село Сопот) 6 часа, на исток – југоисток (с.Пезово) 4 ½ часа, на исток (с.Осиче) 6 часа, на североисток (с.Рамно) 4 часа, на север (с.Миратовац) 3 часа и на запад до 2 часа.
Стопанство
Населението се состои од Македонци и Албанци. Главните дејности како насекаде кај нас се земјоделството и сточарството. Второстепена дејност е дрводелството. Од земјоделските производи прво место зазема житото. Пченица сеат од сите видови, но најмногу се среќава осатката, а црвенката се среќава повеќе во овчеполските села. Освен по долините на реките пченка се сее и во полето, но таму слабо вирее. Одгледувањето афион е воведено од скоро, но и покрај тоа е силно развиено. Како и во Скопско и тука уште не знаат да го обработуваат заради што викаат работници од надвор за собирањето. Винарството не е од важните стопански гранки, но сепак Куманово не е сиромашно со вино. Во повеќето села има лозја, од кои се добива вино колку за задоволување на сопствените потреби. Кумановското вино е многу тенко и лесно за пиење. Најдобро вино даваат селата под Црна Гора. Во најдобра година целата каза може да даде до 700 товари грозје. Тутунарството, иако е многу опаднато, е една од видните земјоделски гранки. Во последно време се направија и обиди со ориз кој излезе одличен .. Тој се сее во некои места по долината на река Пчиња (с.Клечевце) и по долината на Голема Река. Кумановско продава многу волови и коњи, но со ситен добиток отстапува пред соседното Овче Поле. Земјоделските орудија: кола, тркала, вили и др се главните дрводелски производи.
Кумановската каза е многу слабо населена споредено со другите кази во Скопско. Неплодноста на местото и реткото население се главните причини на тоа што земјата во Кумановско е многу евтина. Чифлик со 300 шиници семе и со релативно плодна почва се продава за 60 лири и пак нема кој да го купи. Земјата е повеќе во сопственост на местните жители.