cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
USB HUB
Енергија
Сепак, постојат многу некомпатибилни хабови на пазарот кои сами се објавуваат на домаќинот како самонапојувачки а всушност се bus-напојувачки. Исто така има многу некомпатибилни уреди кои користат повеќе од 100mA без да го соопштат овој факт (или понекогаш без воопшто да се идентификуваат како USB уреди). Овие центри и уреди дозволуваат поголема флексибилност во користењето на моќ (особено многу уреди употребуваат далеку помалку од 100mA и многу USB порти можат да обезбедат повеќе од 500mA пред да го исклучат поради преоптоварување) но тие поверојатно ќе предизвикаат проблеми со моќта кои се тешко предвидливи.
Некои напојувани хабови не обезбедуваат доволно енергија за да поддржат 500mA вчитување на секој порт. На пример многу седум портни хабови доаѓаат со 1A моќен адаптер, кога всушност седум порти можат да црпат максимум од 7 x 0.5 = 3.5A, плус енергија за самиот центар. Претпоставката е дека корисникот најверојатно ќе поврзи многу нисконапонски уреди и само еден или 2 кои бараат целосно 500mA.
Брзина
За да му се овозможи висока брзина на оперирање на уредите на нивниот најбрз начин сите центри меѓу уредите и компјутерот мора да функционираат со голема брзина. Уредите со голема брзина треба повторно да работат со полна брзина кога со приклучени во хаб со полна брзина (или кога се приклучени на стар компјутерски порт кој работи со полна брзина). Додека хабовите со полна брзина ги поддржуваат сите брзини на уредите, сообраќајот со ниска и полна брзина е комбиниран и одвоен од сообраќајот со голема брзина преку преведувачот на трансакции. Секој преведувач на трансакции го одвојува сообраќајот со помала брзина со свој сектор, суштински создава лажен bus со полна брзина. Некои дизајни користат единечен преведувач на трансакции, додека другите дизајни имаа повеќе преведувачи. Повеќе преведувачи има значајна корист кога се поврзуваат повеќе ширококапацитетни уреди со полна брзина.
Важна забелешка е тоа што во заеднички јазик (и често маркетинг на производи) USB 2.0 е користен како синоним со голема брзина. Сепак, затоа што USB 2.0 спецификацијата, која презентира голема брзина, вклучува и заменува USB 1.1 спецификација, било во согласност на голема или мала брзина, уредот е сè уште USB 2.0 уред. Значи не сите USB 2.0 работат при високи брзини.
Протокол
Секој хаб има точно еден горнопроточен порт и неколку долнопроточни порти. Горнопроточниот порт го поврзува хабот (директно или преку други центри) со домаќинот. Други хабови или уреди може да се поврзуваат за долнопроточните порти. За време на нормално префрлање хабовите главно се траспарентни: податокот примен од горнопроточниот порт се емитува на сите уреди кои се поврзани на неговите долнопроточни портови, податоците добиени од долнопроточниот порт главно се пренасочени само кон горнопропочниот порт. На овој начин, она што е испратено од домаќинот го примаат сите хабови и уреди и она што е испратено од уредот го прима само домаќинот, но не и останатите уреди (исклучок е продолжувањето на сигнализирање). Хабовите не се транспарентни во справување со промените во статусот на долнопроточните портови, како што се внесување или отстранување на уредите. Особено ако долнопроточен порт од хабот го смени статусот, оваа промена се занимава со интеракција меѓу домаќинот и овој хаб, хабовите меѓу нив дејствуваат како транспарентни во овој случај. За таа цел, секој хаб има единечен прекин на крајна точка “1 IN” (адреса на крајна точка 1, насока од центар до домаќин) кој се користи за да ги сигнализира промените во статусот на долнопроточниот порт. Кога се прикачува уредот, хабот го препознава уредот отпорник на двете D+ или D- и на домаќинот му го сигнализира вметнувањето по пат на овој прекинувач на крајна точка. Кога домаќинот го избира овој прекинувач на крајна точка, добива информација за присуството на новиот уред. Тоа потоа му дава инструкции на хабот (преку основната цевка за контрола) да го ресетира портот во кој е приклучен новиот уред. Со ова ресетирање новиот уред добива адреса 0 и тогаш домаќинот може директно да има пристап до него, оваа интеракција ќе резултира со доделувањето на нова (не 0) адреса на уредот.
Електронски дизајн
Повеќето USB хабови користат еден или повеќе интегрирани IC контролери, од кои неколку дизајни се достапни од повеќе производители. Повеќето од нив поддржуваат ситем со четири-портен хаб, но контролерите за хабовите кои користат седум-портен хаб се исто така достапни.(Вреди да се напомене дека седум-портен хаб може да се состои од два каскадни четири-портни контролери) Дополнителни одлики на некои контролери на хабови вклучуваат контрола на LED порти (понекогаш автоматски, понекогаш под контрола на домаќинот компјутер) и PS/2 во USB претворање за глушец и тастатура.
Наводи
Universal Serial Bus
Ламаско-кечуански дијалект
Ламаско-кечуанскиот е варијанта/ дијалект на кечуанскиот јазик кој се зборува во покраината Ламас во Перу. Овој дијалект е во голема мера загрозен бидејќи бројот на деца кои го изучуваат јазикот е мал.
Оган од суети (филм од 1990)
Оган од суети (англиски: The Bonfire of the Vanities) - американски филм од 1990 година, во режија на Брајан де Палма. Главните улоги ги толкуваат: Том Хенкс, Брус Вилис, Мелани Грифит, Ким Кетрал, Саул Рубинек, Морган Фримен, итн. Филмот е заснован врз романот на Том Вулф.
Содржина
Шерман Мекој (го игра Хенкс) е успешен и богат брокер од Њујорк. Еднаш, возејќи се со својата љубовница Марија Раскин (ја игра Грифит), тој заглавува во мрачна улица во Бронкс, каде што го напаѓаат двајца Афроамериканци. Во паниката, Марија (која го вози автомобилот) го потчукнува едно од момчињата, а потоа Шерман и Марија бегаат од местото. Шерман предлага да го пријават случајот во полиција, но Марија се плаши да не биде обвинета. Истовремено, еден амбициозен политичар (Евреин), кој сака да стане градоначалник на Њујорк, упорно бара начин како да ги освои гласовите на црните гласачи. Неговиот тим успева да открие дека момчето од Бронкс било удрено од автомобилот на Шерман и политичарот започнува медиумска кампања, предводена од новинарот Питер Фалоу (го игра Вилис), тврдејќи дека богатиот белец безмилосно го прегазил црното момче, а потоа побегнал...
Чествување на ликот и делото на Јане Сандански
Јане во македонската народна песна
Јане Сандански е опеан во повеќе македонски народни песни. Така, неговата смрт се оплакува во песната „Кога падна на Пирина“. Исто така, тој се споменува во песните „Буките развиват браќа“ и во „Песна за Крушевската Република“:
Неколку предмети на Јане Сандански
"Да, Македонија не треба да бара помош надвор од себе, туку во самата себе. Нејзината слобода не ќе биде подарок, туку крвав откуп, платен со илјадници жртви, какви што ние дадовме и продолжуваме да даваме"
- Јане Сандански
Во научната историографија се објавени поголем број на документи и друг пишан материјал за животот и револуционерната дејност на Јане, придружени со по некоја фотографија како историско-илустративен изворен материјал. Денес, науката располага со мал број на тридимензионални предмети што му припаѓале на Јане Сандански. Во Музејот на Македонија се чуваат и се заштитуваат неколку предмети кои му припаѓале на овој македонски револуционер. Коланот кој го носел Јане Сандански е отупен во 1955 година и е заведен во Историскиот музеј на Македонија под инвентарен број 361. Тој е извезен од разнобојни монистри и претставува еден вид на народен изворен вез, карактеристичен за македонскиот фолклор. Задната страна на коланот е обложена со темно-црвено кадифе, во прилично оштетена состојба. На едниот крај на коланот има метална алка која служела за поврзување со другиот крај. Должинат ана коланот изнесува 83 см., широчина 4, 4 см., а дебелината 0, 5 см. Не е познат периодот кога Јане го носел овој колан, научниците претпоставуваат дека го носел во најраната младост.
По завршувањето на воената обврска, Јане станал свој човек, заработувајќи сам за својата егзистенција. Тогаш, Јане заедно со други младиници и учители, бил еден од основачите на друштвото Младост, а подоцна станал негов претседател. Можно е токму тогаш да го носел ќостекот кој се чува во Историскиот музеј на Македонија како вреден историско-музејски материјал. Ќостекот (синџир на појасот) е откупен во 1955 година и е заведен во ИММ под инвентарен број 359. Тој е изработен од разнобојни монистри во спирали, во облик на врвца. Двата краја завршуваат со пискул. Близу до средината на ќостекот се вткаени два пискула, едниот од зелена, а другиот од бела монистра. Должината на ќостекот без пискулите изнесува 141 см., а со пискулите 152 см. Во своите спомени Јане истакнува дека агитирал сред населението за купување на пушки, а притоа тој требало да собира пари од населението за оваа намена. Под неговото раководство било извршено познатото грабнувањето на мис Стон за да се дојде до повеќе пари за македонското ослободително движење. Парите биле употребеувани за купување на оружје. Во врска со акциите на Јане за набавка на оружје за потребите на македонското револуционерно движење, непосредно е поврзан глобусот што Јане го добил како подарок од една италијанска фирма за продажба на оружје. Глобусот е заведен во Музејот на Македонија под инвентарен број 427. Според историјатот на глобусот, Јане во 1902 година го однел во Солун и му го предал на училиштето во кое Централниот комитет на Македонската револуционерна организација одржувал состаноци. Во јули 1903 година, Јане го однел глобусот во Мелник и го предал на тамошното училиште. Во мелничкото училиште, глобусот останал сè до 1911 година, кога училиштето било расформирано. Глобусот потоа бил земено од сестрата на Јане, која по завршувањето на Првата светска војна го предала на училиштето во Петрич.
Од времето на Младотурската револуција од 1908 година, како и настаните по неа, е сочувано знамето носено од семејството Кратовалиеви од Скопје при пречекот на Јане Сандански. Знамето е одкупено во 1954 година, тоа е заведено во ИМИ под инвертарен број 381. Со победата на Младотурската револуција во Османлиското Царство бил воспоставен уставен парламаентарен систем, кои бил поддржан од левицата на македонското револуционерно движење и Јане. Во 1909 година била организирана контрареволуцијата за враќање на апсолутистичката власт на Абдул Хамид II. Против оваа реакција истапиле, меѓу другите, и македонските револуционери. Научниците претпоставуваат дека е можно под ова знаме да се движеле стотици македонски револуционери-доброволци под водство на Јане, Христо Чернопеев и Тодор Паница во походот на Цариград. Знамето има форма на правоаголник и е извезено со жолти, розови и светлозелени конци, со реси од сите четири страни. Двете страни, без реси, се широки по 53 см., а другите две по 52, 5 см. Со ресите двете страни изнесуваат по 55 см., а другите две по 55, 5 см. Знамето е направено од црвен атлас, а на едната страна му е доддаден дел од кремов атлас. Трите страни на знамето се обложени со срмени реси, а четвртата страна со раб, за да може да се навлече на рачка. Во средината на знамето е извезена осмокрака ѕвезда, до неа месечина, а околу нив текст: Да живее свободата, Да живее народа. На продолжениот дел пишува: Да живее отечевото.
Аграрна реформа во НР Македонија (1945-1948)
Аграрна реформа во НР Македонија (1945-1948) — претставува мерка на аграрната политика, со којашто е извршена промена на сопственичките односи на земјоделското земјиште во Народна Република Македонија.
Таа била спроведувана под паролата „Земјата му припаѓа на оној кој ја обработува“ и тоа низ две фази. Првата фаза е експропријација, а втората била поделбата на земјата.
Експропријацијата била во надлежност на месни аграрни комисии. Во поголемиот дел околии во НР Македонија, реформата се одвивала, од почетокот на 1946 година, до првите денови на март истата година. Во овој процес биле опфатени 10978 поседи и површина од 101 435 ha. Доделената земја не можела да биде разделена, продадена, дадена во мираз, под наем или заложена во рок од 20 години од нејзиното запишување во таписките книги. Нераспределените земјишни фондови во текот на 1948, им биле предадени на земјоделските задруги.
За секретар на Комисијата за аграрна реформа бил поставен Ванчо Бурзевски.
Мирјана Кочова
Мирјана Кочова (моминско: Јончева; во, Србија) — македонски ендокринолог, педијатарка и универзитетска професорка на Медицинскиот факултет во Скопје.
Животопис
Професорката Мирјана Кочова Неделковска е педијатарка со субспецијализација по детска ендокринологија и медицинска генетика. Медицинскиот факултет го завршила во 1974 година, докторирала од областа на генетиката во 1988 година. Таа е редовен професор по педијатрија и хумана генетика на Медицинскиот факултет во Скопје од 1989 година.
Двапати е добитник на Фулбрајтовата стипендија преку која вршела цитогенетски истражувања кај леукемии (Бафало и Њујорк 1983/84) и на полето на ендокринологијата и генетиката (генетика на дијабетесот, ендокринолошки проекти во врска со вродена адренална хиперплазија и сексуалната амбивалентност како и имуногенетски проекти во врска со пресадување на панкреасни бета клетки) при што била визитинг професор на Питсбуршкиот универзитет (1991/94) и на усовршување во САД.
Д-р Кочова е шеф на Одделот за ендокринологија и генетика на Универзитетската клиника за детски болести во Скопје и раководител на генетската лабораторија која вклучува и државни скрининг програми.
Во два наврати била директор на Клиниката за детски болести, била шеф на Катедрата за педијатрија и шеф на Катедрата за генетика при Медицинскиот факултет во Скопје.
Како главен истражувач и коистражувач учествувала во 21 научен проект од кои 16 меѓународни педијатриски списанија.
Селски туризам
Селски туризам или агротуризам е тип на туризам каде се нуди угостителство на фарми на село. Во ова може да спаѓа и можноста да се помага во работата на фармата за време на престојот. Селскиот туризам често се практикува во винските региони, како во Италија, Франција и Шпанија но присутен е и во многу други земји, вклучувајќи ја и Македонија. Туристите можат да берат овошје и зеленчук, да јаваат коњи, да пробуваат мед, да учат за виното, да купуваат во продавници за подароци и тезги со локални или регионални земјоделски производи или рачно изработени подароци и многу друго. Секоја фарма обично нуди посебно и незаборавно искуство за цели семејства.
Селскиот туризам е развиен како важен бизнис-модел за издршка на земјоделски ентитети чии производи не се повеќе конкурентни на пазарот.
Со заеднички интерес за промоција, фармите се здружуваат во фестивали или тури.
Луѓето заинтересирани за тоа како се произведува храната која ја јадат можат да се сретнат со земјоделците и да разговараат за тоа. При овие посети, децата обично дотогаш не виделе жива патка или коза и не скинале јаболко директно од дрво. Од овој концепт произлегуваат и таканаречените „разонодни фарми“ кои им даваат на посетителите да берат за себе за паушал, нудејќи не само стандардни земјоделски производи, туку и храна, лавиринти, средби со животни, јавање коњи и места за пикник.
Ленарт Бакман
Курт Ленарт Ингемар Бакман (роден на 7 февруари 1934 година) поранешен шведски фудбалер кој играл на позицијата крилен напаѓач. Тој имал повеќе од 200 настапи во Алсвенскан за тимот на ИФК Норшепинг и тимот на АИК од Стокхолм помеѓу 1957 и 1968 година. Како репрезентативец настапувал за репрезентацијата на Шведска помеѓу 1958 и 1966 година на вкупно 31 натпревар кога постигнал три гола.
Клупска кариера
Бил роден во градот Скелефтео,а својата кариера Бакман ја започнал во тимот на Скелефтео ИФ. Во 1957 година потпишал за тимот од првата шведска лига ИФК Норшепинг каде играл вкупно две сезони. Во 1959 година Бакман потпишал со АИК во кој поминал десет сезони, настапувајќи на вкупно 194 лигашки натпревари. Девет од овие сезони поминал во Алсвенскан првата лига, додека во сезоната 1962 заедно со тимот на АИК биле во дивизијата 2 Свеланд. Во втората лига, Бакман постигнал вкупно 19 гола на 24 натпревари, помагајќи му на АИК да ја освои лигата 2 во Свеланд конкуренцијата и веднаш да се врати назад во Алсвенскан или првата лига на Шведска.Тоа се случило во плејофот за промоција во Алсвенскан во 1962 година. Тој се повлекол од професионалниот фудбал во 1968 година.
Меѓународна кариера
Бакман го одиграл својот прв натпревар за репрезентацијата на Шведска на 7 мај 1958 година во пријателски натпревар против тимот на Швајцарија непосредно пред Светското првенство на ФИФА 1958 година одиграно токму во Шведска. На тој натпревар играл 65 минути по што Бакман бил заменет со Силви Бенгтсон поради повредата на коленото. Повредата го оддалечила Бакман надвор од тимот на Шведска и за време на Светското првенство во 1958 година, но таа го оддалечила и од целокупната фудбалска игра во следните неколку месеци.
Бакман го постигнал својот прв репрезентативен гол за Шведска во пријателската победа од 6:0 против екипата на Данска на 21 јуни 1959 година. Тој го одиграл својот прв официјален натпревар за шведската репрезентација на 19 октомври 1960 година во квалификацискиот натпревар за Светското првенство на ФИФА 1962 година против тимот Белгија  во кој Шведска победила со резултат 2:0. Бакман ја претставувал Шведска во квалификациските натпревари за УЕФА ЕВРО 1964 и 1966 година, но никогаш не се појавил во тимот на голем меѓународен турнир. Својот последен меѓународен настап го имал на 4 јуни 1966 година во пријателскиот натпревар против тимот на Финска.
Бакман вкупно одиграл 31 натпревар за Шведска и постигнал три гола. Тој исто така играл двапати за репрезентацијата на Шведска во Б.тимот.
Кариера во бенди и хокеј на мраз
Повеќенаменскиот играч и спортист, Бакман го претставувал АИК и во бенди, но и во хокеј на мраз за време на неговата фудбалска кариера. Тој се појавил вкупно 16 пати за шведската државна репрезентација во бенди и и помогнал на неговата земја да заврши на второто место на Светското првенство во Бенди во 1961 година и третото на Светското првенство во Бенди во 1963 година.
Награди и признанија
АИК
NGC 3985
NGC 3985 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3985 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3985 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на NGC 3985 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37542. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3452. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1338.
Часови на очајот (филм од 1955)
Часови на очајот (англиски: The desperate hours) - американски филм од 1955 година, во режија на Вилијам Вајлер по сценариото на Џозеф Хејс, засновано врз неговиот роман. Главните улоги ги толкуваат: Хемфри Богарт, Фредрик Марч, Артур Кенеди, Марта Скот, Дјуи Мартин, Мери Марфи, Ричард Евер, Роберт Мидлтон, итн.
Содржина
Дејството на филмот се одвива во едно богато предградие во САД, во средината на 1950-тите. Ден Хилијард (го игра Марч) живее мирен живот со сопругата Елинор (ја игра Скот), ќерката Синди (ја игра Марфи) и малиот син. Меѓутоа, идиличниот живот во тоа подрачје е нарушен од бегството на криминалецот Глен Грифин (го игра Богарт), осуден на повеќегодишна затворска казна поради убиство. Заедно со Грифин бегаат и неговиот помал брат Хал (го игра Мартин) и другарот Сем Кобиш (го игра Мидлтон). Бегајќи од полицијата, предводена од детективот Џеси Бард (го игра Кенеди), тројцата бегалци влегуваат во куќата на Ден, а Елинор ја земаат за заложник. На почетокот, Ден е сосема збунет и неспособен да го заштити семејството, но со текот на времето, ситуацијата почнува да се менува...
Спиро Костов
Спиро Костов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, учествувал во Македонското востание, обединувањето на Источна Румелија со Кнежевство Бугарија, Српско-бугарската војна, Мелничкото востание и Првата балканска војна.
Животопис
Костов е роден во 1848 година во Велес, тогаш во Отоманското Царство. Емигрира во Романија, каде што влегува во редовите на револуционерната емиграција. Работи во печатницата на Љубен Каравелов. Во 1876 година е доброволец во Српско-турската војна во батаљоните на генерал Михаил Чернјаев. При избувнувањето на Руско-турската војна во 1877 година е доброволец во Бугарското ополчение. Се борел на Шипка.
По Берлинскиот конгрес учествува во Македонското востание како војвода на чета. Во 1884 година со помош на Костов и Владимир Кусев, Пере Тошев во Станимака организира револуционерен комитет за ослободување на Македонија и Одринско наречен подоцна Бугарски Таен Централен Револуционерен Комитет.
Костов е главен двигател за основањето на БТЦРК на 10 февруари 1885 година. Костов е назначен за екзекутор на сите одлуки на Пловдивски централен комитет и началник на тајната комитетска полиција. На 18 мај 1885 година е уапсен од страна на властите како организатор на прославата во чест на Христо Ботев. По ослободувањето зема учество во подготовките за обединување на Кнежевството Бугарија и Источна Румелија, како заедно со 30 востаници ја презел околиската управа во Старо Ново Село.
Во Српско-бугарска војна е на чело на доброволечка чета, која влегува во Бојковската единица на поручникот Ангел Карауланов. Подоцна бил командант на чета во единици на капетанот Коста Паница. Меѓу 1881 - 1891 година е командант на Софиските противпожарна команда. Заедно со Александар Шумков го издава списанието "Пожарникар", од кое излегуваат три книги.
Во Мелничкото востание на Македонскиот комитет во 1895 година е војвода на чета во одредот "Пирин Планина". Во Првата балканска војна е доброволец во Македонско-одринското ополчение. Подоцна е член - основач на Македонскиот научен институт.
513 п.н.е.
513 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 513. година пред новата ера, 513. од првиот милениум п.н.е., 13. од 6 век п.н.е. и четвртта од 510-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4995 и 4996 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4237 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3247 и 3248 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 240.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 513 година се протега во 2123 и 2124, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2183 и 2184 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 30. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1169 и 1168 исламска година пред хиџра.
513 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 513. година пред новата ера, 513. од првиот милениум п.н.е., 13. од 6 век п.н.е. и четвртта од 510-тите п.н.е.
Јанис Хаџи
Јанис Хаџи (роден на 22 октомври 1998 во Истанбул) — романски фудбалер, на  и на романската репрезентација.
Животопис
Јанис е роден во Истанбул, Турција, додека неговиот татко Георге кој исто така бил фудбалер играл за Галатасарај. Има една сестра, по име Кира.
Технички одлики
Се смета за голем млад фудбалски талент кој ветува. Стилот на игра на Хаџи е сличен во споредба со оној на неговиот татко, поради дриблингот, додавањата, способноста добро да се служи со двете нозе и плејмејкерските квалитети. Иако претпочита да ја игра улогата на офанзивен играч од средниот ред, тој е брз, агилен и разноврсен играч кој исто така е способен да игра неколку други улоги во предни позиции, па исто така, бил користен како крило, втор напаѓач или дури централен играч од средниот ред. Поради својата визија, техника и чувство за постигнување голови, тој е способен подеднакво за создавање шанси за своите соиграчи и постигнување голови.
Виторул Констанца
Својата кариера ја започнал во Академијата на Георге Хаџи на 10-годишна возраст. Во 2014 година се приклучил на, клуб со кој дебитирал во романската Лига 1 на 5 декември 2014 година, на возраст од само 16 години, влегувајќи како замена во последната минута на местото на Силвиу Пана во поразот со 1-2 на домашен терен од Ботошани. Шансата да дебитира ја добил од својот татко, кој во тоа време го предводел Виторул од клупата. На 29 мај 2015 година, Хаџи го постигнал својот прв гол во сениорска конкуренција, во ремито 4-4 против истиот противник, а исто така, во тој натпревар за првпат се појавил како стартер. Првата сениорска сезона ја завршил со 7 настапи и 1 гол.
Пред почетокот на следната сезона, иако на возраст од само 16 години Хаџи бил назначен за капитен на Виторул. Првиот гол во сезоната 2015-2016 го постигнал на 21 август 2015, во победата со 4-0 над Поли Темишвар, само неколку дена подоцна откако промашил пенал против. Во октомври, тој бил избран од The Guardian како еден од 50-те најдобри млади фудбалери во светот родени во 1998 година. Втората сезона ја завршил со 31 настап и 3 гола, помагајќи му на Витирул да заврши на петтото место на табелата и да избори квалификација во УЕФА Лигата на Европа за следната сезона.
Фјорентина
На 10 јули 2016, Хаџи потпишал за италијанската во трансфер вреден 2 милиони евра. Своето деби во Серија А го направил на 23 октомври 2016, на возраст од 18 години и еден ден, заменувајќи го Јосип Иличиќ во победата со 5–3 на гостувањето кај. До крајот на првенството, играл само уште еднаш влегувајќи повторно како замена во последното коло против, завршувајќи ја сезоната со само два настапи.
Откако во следната сезона, не добил ниту една прилика да игра за првиот тим на виолетовите, во јануари Хаџи ја напуштил Фјорентина и се вратил назад во Виторул.
Враќање во Виторул Констанца
На 18 јануари 2018 година, Хаџи се вратил во Виторул Констанца за истите 2 милиони евра за кој Фјорентина пред тоа го купила со тоа што на италијанската екипа ќе и припаднат и 30% од идниот трансфер на играчот. Тој одиграл 14 натпревари и постигнал 6 гола во првата полусезона по враќањето во татковината.
Втората сезона на Хаџи по враќањето во тимот на неговиот татко се покажала како важна и повеќе плодна, откако тој постигнал 14 гола на 38 натпревари. На 2 септември 2018, Хаџи го постигнал својот прв гол за сезоната (од пенал), победничкиот за Виторул во победата со 2-1 над актуелниот шампион. На 5 октомври 2018, тој ги постигнал двата гола во победата со 2-1 на гостувањето кај ЧСМ Политехника Јаш. На 25 мај 2019, Хаџи го освоил својот прв трофеј во кариерата откако Виторул ја победил со 2–1 во финалето на Купот на Романија.
Генк
Своеото деби за Генк го направил на отворањето на белгиското првенство на 26 јули 2019, притоа постигнувајќи го победничкиот гол за својот тим во победата со 2-1 над Кортријк.
Втора виенска школа
Втора виенска школа (Zweite Wiener Schule или ) — група композитори која се состоела од Арнолд Шенберг, неговите ученици и негови блиски соработници во Виена во почетокот на XX век, каде што спорадично работел и предавал, во периодот од 1903 до 1925 година. Нивната музика на почетокот наликувала на касно-романтистички стил карактеризиран со проширени тоналитети и подоцна, следејќи го Шенберговиот развој, со тотален хроматски експресионизам без тонски центар (често протолкуван како атоналност) и доведувајќи сè до Шенберговата серијална додекафонија.
Членови
Главни членови на школата, покрај Шенберг, се Албан Берг и Антон Веберн, кои се меѓу неговите први ученици по композиција. Обајцата се имале веќе докажано преку нивните дела во касно-романтистичкиот идиом, но добиваат нови насоки на творење преку Шенберговото учење. Останати ученици од оваа генерација се и Хајнрих Јаловец, Ервин Штајн и Егон Велец, и подоцна Едуард Стеуерман, Ханс Ајслер, Роберто Герхард, Норберт вон Ханенхајм, Рудолф Колиш, Пол А. Писк, Карл Ранк, Јозеф Руфер, Никос Скалкотас, Виктор Улман, и Винфрид Sилиг. Од сите студенти, само Берг и Веберн, предводени од Шенберг и од неговиот тотален хроматизам, присвоен на нивен специфичен начин, ги имплементираат новите техники на компонирање. Шурата на Шенберг Александер Землински е понекогаш вклучуван како дел од Втората виенска школа, иако никогаш не бил ученик на Шенберг, а ниту ја напушта традиционалната тонска техника. Неколку студенти подоцна, како Sилиг, каталанецот Герхард, Ханенхајм, и гркот Скалкотас, се понекогаш поврзани со терминот, иако никој од нив (освен Герхард) не учел во Виена, туку биле дел од предавањата на Шенберг во Берлин. Иако биле студенти на Шенберг, композиторите како Џон Кејџ, Леон Кирхнер и Гералд Странг не се дел од оваа школа.
NGC 6335
NGC 6335 — астеризам во соѕвездието Скорпија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6335 се споменува и како ESO 454-**10.
Откривање
Објектот е откриен на јуни 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 19 м 31,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 9' 49"".
Други поделби
Проучување на NGC 6335 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 376; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7362. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 88.
Боро Рудиќ
Боро Рудиќ – македонски фотограф.
Животопис
Рудиќ се школувал во Скопје, каде дипломирал на Електротехничкиот факултет. Рудиќ работи и живее во Скопје.
творештво
Во својата кариера Рудиќ работел на уметничка и пропагандна фотографија, а се занимавал и со фотодизајн. Притоа, тој соработувал со повеќе македонски рекламни агенции, неговите фотографии се застапени во повеќе книги и монографии, а бил директор на фотографијата во околу 30 рекламни и музички спотови. Рудиќ учествувал на повеќе од 15 самостојни изложби и на над 250 групни изложби на кои добил повеќе од 50 награди. Тој е носител на фотографското звање „Мајстор на фотографијата“ што го доделува Фото сојузот на Македонија.Боро Рудиќ – македонски фотограф.
1569 во архитектурата
1569 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Список на учесници на Детскиот избор за песна на Евровизија
Досега 36 европски земји учествувале во натпреварувањето од 2003 во 2015. Македонија дебитира на првото издание во 2003 година. Во 2015 дебитирала Австралија, првата земја што не е дел од Евроазија и првата членка соработник на ЕБУ (сите други се полноправни членови).
Учесници
'''Легенда:
Останати членки на ЕБУ
Земјите-членки на ЕБУ кои можат да учествуваат на Детскиот избор за песна на Евровизија, но сè уште не го направиле тоа, се:
Иво Погорелиќ
Иво Погорелиќ — хрватски пијанист.
Животопис
Иво Погорелиќ е роден во Белград. Почнал да учи пијано на седумгодишна возраст, а на дванаесетгодишна возраст го продолжил школувањето во Москва. Погорелиќ е познат и по својата богата општествена активност: Во 1986 година основал фондација во Хрватска за помош на младите музичари; во Германија основал музички фестивал за поддршка на младите музичари кои се наоѓаат на почетокот од нивната кариера; а значајна е и неговата хуманитарна активност во соработка со Црвениот крст и со други невладини организации.
Музичка кариера
Настапувајќи на разни меѓународни натпревари, Погорелиќ добил повеќе признанија и награди, а познат е скандалот за време на неговото учество на меѓународниот натпревар „Шопен“ во Варшава, одржан во 1980 година. Имено, жири-комисијата донела одлука да не му дозволи на Погорелиќ да свири на финалниот концерт поради „премногу слободната интерпретација на авторскиот текст“. Тоа предизвикало бурна реакција на публиката, а реномираната аргентинска пијанистка Марта Аргерич, која била членка на жири-комисијата, во знак на протест го напуштила натпреварот. Овој настан ја зголемил популарноста на Погорелиќ кој во 1980-тите продолжил да ја воодушевува публиката ширум светот, а критиката го нарекувала „еден од најголемите и најконтроверзни пијанисти на своето време“.
NGC 1910
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1910 се споменува и како ESO 56-SC99, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1910 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m. NGC 1910 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 18 м 33,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 13' 49".
Други поделби
Проучување на NGC 1910 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Илија Прангоски
Илија Прангоски (Селци,, - , ) бил виден македонски кардиолог со звање примариус и пратеник во Македонското Собрание.
Животопис
Прангоски е роден во 1954 година во струшкото село Селци.. Дипломирал на Медицинскиот Факултет - Скопје во 1979 година. Специјализација по интерна медицина завршил на Медицински факултет - Скопје во 1987 година. Супспецијализација по Кардиологија обавил од 2002 до 2004 година. Бил раководител на одделот за функционална дијагностика на миокардот во Заводот за кардиоваскуларни заболувања. Бил член на Македонското и Европското здружение на кардиолози, потпретседател на Македонско Здружение на Кардиолози (2002-2006), член на Управен Одбор на Македонско Здружение на Кардиолози (2006-2010.) и претседател на управниот Одбор на Здружение на лекари - Охрид. Од 1998 до 2002 година бил пратеник во македонското Собрание во редовите на ВМРО-ДПМНЕ. Починал ненадејно на 7 мај 2013 година во Охрид.
Петриња
Петриња — град во централна Хрватска во близина на Сисак. Административно спаѓа во Сисачко-мославинската жупанија.
На 29 декември 2020, градот бил погоден од земјотрес со магнитуда од 6.4 Mw, што предизвикал значителна штета.
Име
Името Петриња доаѓа од грчкиот збор pètra, πέτρα, што означува камен или карпа.
ФК Париз Сен Жермен
ФК Париз Сен-Жермен, (на француски Le Paris Saint-Germain, се чита: Ле Пари Сен Жермен) е француски фудбалски клуб од Париз, кој моментално се натпреварува во првата Лига 1, првото ниво на францускиот фудбал. Својте домашни натпревари, клубот ги игра на стадионот Паркот на принцовите, кој е со капацитет од 48.713 места и е дом на Париз Сен Жермен од 1974 година.
Клубот е основан во 1970 година. До денес ПСЖ е најуспешниот француски клуб во фудбалската историјата со 43 освоени трофеи. На домашната сцена, Парижаните освоиле девет титули од Лига 1, рекордни единаесет Купови на Франција, рекордни седум Лига купови на земјата, рекордни седум трофеи во Суперкупот на Франција и една титула во Лига 2. Во меѓународниот клупски фудбал, тие имаат освоено еден Куп на победниците на куповите и еден Интертото куп, а биле и финалисти во Лигата на шампионите и Суперкупот на Европа. .Основан во 1970 година, клубот е најзначаен за својот професионален тим за фудбал, кој игра на највисоко ниво во француското фудбалско првенство во, Лига 1. ПСЖ е исто така единствениот клуб што никогаш не испаднал од Лига 1, и е еден од само двата француски клуба кои освоиле голема европска титула, а исто така претставува најпопуларен француски клуб.
1568 во архитектурата
1568 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
ФК Париз Сен Жермен
Боите на домашниот дрес на ПСЖ се црвена, сина и бела, а амблемот на клубот е составен од истите овие бои со Ајфеловата кула во средина. Париз Сен Жермен има долгогодишно соперништво со екипата на Олимпик Марсеј, со која играат дерби во францускиот фудбал, познато како Ле Класик.
Во 2011 година, катарскиот емир Тамим бин Хамад Ал Тани, станал сопственик на клубот преку државната акционерска организација Катар Спортс Инвестментс (QSi). Преземањето го направило ПСЖ најбогатиот клуб во Франција и еден од најбогатите во светот.
Историја
Париз Сен-Жермен бил основан на 12 август 1970 година по спојувањето на ФК Париз - кој бил основан една година порано за да ја пополни празнината за немање топ-клуб во главниот град - и Стад Сен Жермен, основан во 1904 година во Сен Жермен-ен-Леј, роден град на Луј XIV. Клубот направил моментален напредок, изборувајќи промоција во Лига 1, освојувајќи ја титулата во Лига 2 во нивната прва сезона. Нивниот моментум сепак бил прекинат, кога клубот се разделил во 1972 година. Така, ФК Париз останал во Лига 1, додека ПСЖ бил административно исфрлен во Дивизија 3. Сепак одмаздата на ПСЖ дошла во 1974 година, кога тие се вратиле во Лига 1, а истата сезона ФК Париз испаднал една лига подолу. Истата година клубот се преселил на Паркот на принцовите.
Клупските витрини за трофеи ги поздравиле првите одличја кога бил освоен Купот на Франција во 1982 и 1983 година, во текот на една деценија обележана од играчи како Сафет Сушиќ, Луис Фернандес и Доминик Рошто. ПСЖ ја освоил и првата првенствена титула во 1986 година, само за да доживе тежок пад во следните сезони. Но, преземањето од страна на телевизискиот гигант Канал + го ревитализирала клубот и ПСЖ влегол во нивната златна ера. Предводени од Давид Жинола, Жорж Веа и Раи, клубот освоил 9 трофеи во текот на 1990-тите. Најзначајно, сепак било тоа што Парижаните ја освоиле својата втора првенствена титула во 1994 година, а потоа и првиот европски трофеј со освојувањето на Купот на победниците на куповите во 1996 година.
На почетокот на 21 век, во клубот играле нови ѕвезди. Но, и покрај магијата на Роналдињо и головите на Паулета, ПСЖ се борел да ги премести височините. Уште пет нови трофеи пристигнале во витрините на клубот во овој период: три во Купот на Франција, еден во Лига купот на Франција и еден во Интертото купот, но клубот станал попознат по тоа што паѓал од една во друга криза. Поради тоа, Париз Сен Жермен поминал две сезони борејќи се за опстанок, во кои испаѓањето било многу тесно избегнато.
Сето тоа се променило во 2011 година со доаѓањето на новите сопственици, Катар Спортс Инвестментс (QSi) и претседателот Насер Ал-Хелаифи. Тие воспоставиле исклучително амбициозен проект со цел да го направат ПСЖ клуб од самиот врв на европскиот фудбал. Веднаш по доаѓањето на новите катарски сопственици, како на трака во клубот започнале да "слетуваат" големи имиња како Златан Ибрахимовиќ, Тијаго Силва, Единсон Кавани, Нејмар и Килијан Мбапе со што клубот станал доминантен во францускиот фудбал, освојувајќи седум од последните осум титули во Лига 1. Клубот исто така, станал редовен учесник во Лигата на шампионите, каде најголемиот успех го оствариле во сезоната 2019-2020 кога стигнале до финалето во кое загубиле од со 0-1.
Бои
Боите на Париз Сен Жермен се сина, црвена и бела.
Дресови
Од почетокот до спојувањето со ФК Париз, Стад Сен Жермен носеле целосно бели дресови. Во 1970 година, новооснованиот Париз Сен Жермен избрал да ги надополни вообичаените бели шорцеви со црвени дресови и сини чорапи, што се боите на Париз. Три години подоцна, дизајнерот Даниел Ештер, новиот сопственик на клубот, создал нов домашен дрес предодреден да стане иконски: тој бил со сина боја со црвена вертикална лента во средината врамена со две бели линии од страните. Овој дизајн бил инспириран од една страна од дресот на Ајакс (Ештер всушност бил обожавател на Јохан Кројф), од друга страна на типичниот лајфстајл на Форд мустанг, кој се одликувал со присуство на контрастна надолжна лента на хаубата на моторот.
Во осумдесеттите години, наследникот Френсис Борели дополнително го изменил дресот, која стана бела со црвена и сина линија лево. По продажбата на пакетот акции на групата Канал +, шемата дизајнирана од Ештер била обновена, која потоа претрпела неколку измени: во 2000-2001 година била отстранета белата рамка, додека од следната година се префрлиле на сè повеќе темносина, како и понекогаш на децентрализирана примена на црвената лента. Од 2009 година па наваму, имало различни експерименти, кои иако скоро никогаш не ја промашиле шемата „сино со црвена лента“ (синиот дрес со црвени „риги“ од сезоната 2009-2010 и црвената дрес од сезоната 2010-2011), тие одбиле креативни и сложени решенија.
На 21 ноември 2015, во спомен на жртвите на терористичките напади во Париз, на дресот што го носеле играчите на ПСЖ на првенствениот натпревар во Лорјан и на двата последователни натпревари, од кои едниот во Лигата на шампионите пишувало JE SUIS PARIS; по трите натпревари дресовите биле продадени, а приходите донирани во добротворни организации.
Амблеми
Низ историјата Париз Сен Жермен имал неколку амблеми. На оригиналниот амблем на се наоѓала сина фудбалска топка со структура на шестаголник, со бела „лепенка“ во која имало црвен брод (позајмен од граѓанскиот амблем во Париз), сето тоа се наоѓало над името на клубот кое било испишано со црвени букви. Во 1972 година се појавило ново лого, во центарот на кое претставена со црвена боја се појавува Ајфеловата кула, нацртано со бели линии, додека под неа се наоѓала кралската лулка на Сен Жермен ан Ле (алегорија за раѓањето на францускиот крал Луј XIV). Автор на овој идентитет бил дизајнерот-покровител Даниел Ештер. Во периодите 1982-1986 и 1987-1990, дизајнот на Паркот на принципови бил додаден во долниот дел од логото.
Во сезоната 1986-1987 накратко бил користен поедноставен симбол: бел круг со два црвени и сини елементи што ги имплицираат на Ајфеловата кула и сликата на нозете на фудбалерот; следувала реставрацијата на логото на Ештер. Откако групата Канал + ја преземала сопственоста, во деведесеттите години, бил воведен нов амблем дизајниран од уметничкиот директор Етјен Робиал; Ајфеловата кула и кралската лулка исчезнуваат, заменети се со едноставни букви со името на клубот испишани со црвени и сини правоаголници.
Меѓутоа, веќе на крајот на дваесеттиот век, менаџерите одлучиле да ги повторат своите чекори, иако со некои измени: на рабовите на амблемот дизајниран од Ештер бил додаден бел круг со транскрипција на името на клубот и годината на основањето. Во 2013 година, новите сопственици од Катар Спорт Инвестментс дополнително го модифицирале логото на клубот, давајќи му посветла сина нијанса, истакнувајќи го зборот Париз и преместувајќи го името Сен Жермен на местото на годината на основање. Во центарот останува стилизираната Ајфелова кула, под која се наоѓа цвет на крин, симбол на градот Сен Жермен и на француската монархија, обоен во златна боја; од друга страна, лулката на Луј XIV исчезнува од амблемот.
Стадион
Својте домашни натпревари Париз Сен Жермен ги игра на стадионот Паркот на принцовите, кој има капацитет од 47,929 седечки места. Својот прв натпревар на овој стадион клубот го одиграл на 10 ноември 1973 година, против Ред Стар во Лига 2. Првиот натпревар во Лига 1 на овој стадион бил одигран помеѓу ФК Париз и Сошо. ПСЖ се преселил на овој терен по враќањето во Лига 1 во 1974 година, иронично истата година кога ФК Париз испаднал. До тој момент, тој бил дом на ФК Париз.
Капитени, рекордери и познати играчи
Капитенот на француската фудбалска репрезентација, Жан Џоркаеф му се придружил на Париз Сен Жермен во 1970-тата година и така станал првиот професионален играч и прв капитен на клубот. Моментален капитен на клубот е бразилецот Маркињос кој го заменил сонародникот Тијаго Силва. Официјалната интернет страница на клубот PSG.fr го избрала португалецот Паулета за најдобар играч во клупската историја. Тој воедно бил и најдобриот стрелец на клубот со 109 постигнати погодоци, сè додека неговиот рекорд не бил соборен од Златан Ибрахимовиќ во 2015 година. Паулета за пет години постигнал 109 погодоци во 211 натпревар, додека на швеѓанецот му биле потребни 137 натпревари да го собори рекордот и застанал на 156 гола. Подоцна двајцата биле престигнати од уругваецот Единсон Кавани, кој денес е најдобар стрелец во историјата на клубот со точни 200 голови во дресот на ПСЖ.