cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Физика на забрзувачи
Зрак дијагностика
Витална компонента на секој акцелератор се дијагностичките уреди кои овозможуваат да се мерат различните својства на гроздовите од честички.
Типична машина може да користи многу различни видови мерни уреди за да ги измери различните својства. Тие вклучуваат (но не се ограничени на) мониторите за позиционирање на зраци (BPMs) за мерење на позицијата на купот, екраните (флуоресцентни екрани, уредите за оптичка транзиција (OTR)) за да го прикажат профилот на купот, жичените скенери за мерење пресек, и тороиди или ИКТ за мерење на купот (т.е. бројот на честички по куп).
Успехот на целиот дијапазон на дијагностика на зраци често го поткрепува успехот на машината како целина.
Машинска толеранција
Грешки во усогласувањето на компонентите, јачината на полето и друго, се неизбежни во машините од оваа скала, па затоа е важно да се земат предвид толеранциите под кои машината може да работи.
Ова може да бара многу симулации за различни услови за грешки со цел да се одреди релативниот успех на секој алгоритам за подесување и да се дозволат препораки за собирање на алгоритми за да бидат распоредени на вистинската машина.
Петрич
Петрич (Петрич) — град во Петричко, Југозападна Пиринска Македонија, денес во Бугарија.
Географија
Градот е сместен во Петричкото Поле северно од планината Беласица, а во негова близина се наоѓаат и селото Рупите и храмот Св. Петка на познатата пророчка Ванѓа и Самуиловата тврдина во селото Клуч. Во близината на градот се наоѓаат и два гранични премина: „Златарево“ кон Република Македонија и „Кулата“ кон Егејска Македонија, Грција. Низ градот тече реката Луда Мара, која е десна притока на Струмешница. Сè до влегувањето на Бугарија во ЕУ, Петрич претставуваше важен трговски центар за граѓаните од Македонија кои во Петрич се снабдуваа со разна евтина стока.
Историја
За првпат градот се споменува во 1376-1377 година во повелбите на браќата Јован Драгаш и Константин Драгаш, коишто овдешните имоти ги подариле на рускиот манастир „Свети Пантелејмон“ на Света Гора.
Градот паѓа под османлиска власт по 1395 година, кога заедно со неговата околина е вклучен во состав на Ќустендилскиот санџак и претставува центар на самостојна нахија. Во текот на османлиското владеење Петрич сè повеќе добива муслимански лик. Во 1652 година, османлискиот патописец Евлија Челебија го посетува Петрич и за него запишал, дека паланката има 240 убаво уредени куќи со градини. Има две маали со џамија, параклис, два ана и само една бања. Центар е на каза со 80 села. Има 50 дуќани, што укажува на нивото на занаетиството и трговијата во градот.
Петрич е првенствено познат по производството на пченица, пченка, 'рж, овес, памук, ориз, тутун, афион, овошје, а важно место заземаат и костените. Во периодот XVI-XIX век, западно од градот, во атарот на селото Долене, се одржувал познатиот Доленски панаѓур кој бил еден од најголемите панаѓури во европскиот дел на Османлиското Царство.
Во XIX век во градот се населуваат македонски семејства од планинските огражденски села, потоа од Негушко, Гостиварско и други места од Македонија.
Во 1845 година, рускиот славист Виктор Иванович Григорович, на пат од Струмица за Сер го посетува градот и го споменува во неговата книга „Опис на патувањето низ Европска Турција“:Во 1857 година е изградена црквата „Успение на Пресвета Богородица“. Во неа се воведува богослужба на грчки јазик, а во дворот на црквата се отвора грчко училиште.
Во 1868 година завршена е изградбата на црквата „Свети Никола“, која се претвора во центар на борбата против грчката пропаганда во градот. Во 1889 година, Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис на Македонија“ пишува за Петрич:Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Петрич живееле 7.190 жители, од кои 4.600 Турци, 2.450 Македонци, 100 Роми и 40 Власи.
Во периодот 1913 - 1925 година во градот се доселиле голем број бегалци од Егеjскиот и Вардарскиот дел на Македонија.
Демографија
Според пописот од 2011 година, во Петрич живееле 28.902 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: Во градот и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Во пописот од 1956 година, кога имало можност за самоопределување на македонски народ, вкупно 82,64 % од населението во Петричката околија се декларирале како Македонци.
На табелата е прикажан бројот на населението во Петрич за периодот 1934-2011:
Спорт
На Градскиот стадион "Цар Самоил" во Петрич игра ФК „Беласица“. Фудбалот во Бугарија започнал да се развива во почетокот на XX век. ФК "Беласица" бил формиран 1920 година, претходно се нарекувал "Мануш војвода", "Л. Весов", "Македонија", "Илинден" и "Динамо", од 1957 година го добива името "Беласица". Дел е од А група од 1980 до 1984. Во бугарската Прва лига е во сезоната 2004/2005.
Благоја Маневски
Благоја Маневски (роден на година во ) — македонски сликар, професор на Факултетот за ликовни уметности, еден од носителите на постмодернистичките тенденции од осумдесеттите. Дипломирал на Факултетот за ликовни уметности во Скопје (1986). Излагал самостојно и групно во Скопје, Белград, Париз, Рим, Минхен, Токио, Лос Анџелес. Користи разни ликовни форми од сликарството, објект, цртеж, фотографија, инсталација, амбиент, до уметноста на релацијата што ги подразбира социјалните аспекти.
Москва
Москва (Москва́) — главен град на Русија, а воедно претставува и нејзин политички, економски, образовен и транспортен центар. Во минатото градот бил престолнина на Царска Русија и главен град на Советскиот Сојуз. Седиштето на Руската православна црква исто така се наоѓа во Москва, во Свети-Даниловиот манастир (Данилов монастырь, Свято-Данилов монастырь). Со своите над 10 милиони жители претставува најголем град во Европа.
Историја
Москва првпат се спомнува во пишаните записи како мало гратче во 1147 година. Во 1156 кнезот Јуриј Долгоракиот (Руски: Юрий Долгорукий) го изградил првиот ѕид околу градот. Во 1237 и 1238 монголската Златна орда го ограбила и запалила градот, убивајќи го целото население. Благодарејќи на одличната местоположба градот бил обновен и бргу закрепнал. Неговиот подем сепак бил ограничен од страна на Монголите, кои во тоа време собирале даноци од најголем дел од руските територии преку своите вазали. Но поради подемот на Литванија, монголите сакајќи да балансираат дозволиле Москва да прерасне во моќно кнежевство и еден од најважните руски градови во тоа време. За оваа стратешка грешка ги сноселе последиците почнувајќи од 1380год кога Големиот Кнез на Москва Дмитриј Донски предводејќи обединета руска армија ги поразил во Битката на Куликовското поле. Ослободувањето на Русија од монголска доминација траело сè до 1480год, кога по Големото стоење на реката Угра (Големата битка на реката Угра), татаро-монголите се повлекле и засекогаш била отфрлена нивната власт над руските територии, а престолнината на Русија која многупати била менувана, конечно била префлена во Москва за подолго време. Подоцна во 1571 кримските Татари накратко го зазеле градот и го запалиле. Во периодот 1610-1612 градот бил окупиран и од Полско-Литванската Држава.
Москва престанала да биде руска престолнина во 1703 година, за сметка на Санкт Петербург, но официјално продолжила да се води како главен град и останала важен центар на руската империја. Во 1812год градот го зазел Наполеон, но претходно бил евакуиран и запален од страна на русите, што во многу придонело за конечната победа над францускиот Император кој се нашол одсечен и без доволно залихи. Во 1905 била воведена функцијата градски управител (градоначалник). Првиот градоначалник на Москва бил Александар Адрианов.
Советски период (1917 — 1991)
По успехот на Октомвриската револуција, Ленин плашејќи се од странска интервенција Москва повторно ја направил главен град, овој пат на Советскиот Сојуз. Комунистите за кратко време го смениле лицето на градот.
На 22 јуни 1941 нацистите го нападнале СССР. До есента таа година германскиот Вермахт стигнал до московските предградија и следела големата Битка за Москва. На 10 октомври одбраната на градот му била доверена на Маршал Георгиј Жуков. Тој успеал да ја запре германската Армиска Група Центар, која била задолжена за заземање на советскиот главен град. На 5 октомври Жуков отпочнал голема офанзива за отстранување на опасноста по Москва. Биле искористени Сибирските засилувања, а исто така за првпат масовно се користени катјушите. До 7 јануари 1942 Германците биле отфрлени на 100–250 км и не ја загрозиле Москва до крајот на војната. Ова претставувало прв голем пораз на нацистите во втората светска војна.
Во 1980 Москва беше домаќин на XXII летни Олимписки игри.
Скорешна историја (1991—)
По финансиската криза од 1998 Москва бргу се развива и денес е еден од најдинамичните градови во светот.
Географија
Поради ова Москва ја нарекуваат и „Пристаниште на 5 мориња“.
Клима
Климата во Москва е континентална со топли лета и многу ладни зими. На лето температурите достигнуваат и над 30 °C, а зиме паѓаат и под -20 °C. Просечната температура во јануари е -9,3 °C а, во јули изнесува 18,1 °C.
Административна поделба
Москва се наоѓа и во и е центар на Московската област. Административно градот е поделен на 12 Окрузи, од кои 11 го опфаќаат самиот град а десеттата е Зеленоград, кој иако е посебен град и е географски одделен од Москва, административно му припаѓа на главниот град. Окрузите се поделени на Општински окрузи, уште наречени и Реони. Секој округ има своја кабловска тевевизија и официјален весник.
Десетте окрузи се (види мапа):
Демографија
И покрај големиот пад на бројот на население во Русија (над 700.000 годишно) поради мал наталитет, бројот на жители во Москва бележи голем раст. Ова најмногу се должи на големата миграција која продолжува и покрај тоа што за легален престој во градот подолг од 90 дена е потребна специјална дозвола. Емигрантите најмногу се привлечени од големиот економски пораст на економијата на Москва која во последниве години бележи годишен раст од околу 20%.
Денес во самиот град живеат над 10 милиони жители (10.415.000 проекција-2005). Во целата метрополитенска област живеат околу 14.440.000 жители, а вкупното население на московскиот административен округ изнесува над 17 милиони. Во овие бројки не се вклучени проценките за оние кои во Москва престојуваат нелегално. Овие проценки многу варираат од извор до извор, но во секој случај бројката не е занемарлива и изнесува неколку милиони (најголем дел живеат во самиот град).
Во Москва практично можат да се најдат припадници на скоро сите етнички групи на светот.
Аеродроми
Москва има 5 аеродроми за цивилен авиосообраќај:
Шереметјево е најзначаен аеродром во Москва иако не и најголем по обем на сообраќај. Тој е најголем аеродром по обем на меѓународен сообраќај и е влезна точка за најголем дел од туристите што ја посетуваат Москва. Пуштен е во употреба во 1960 а терминалот Шереметјево-1 е отворен во 1964. За потребите на московската Олимпијада беше пуштен во употреба терминалот Шереметјево-2 на 1 јануари 1980. Во моментов поради преоптовареност на постојната инфраструктура, во тек на изградба е трет терминал со планови и за четврт во иднина. Иако нивото на сообраќај е далеку под нивото од времето на СССР, растот е голем и се очекува наскоро да се достигнат и надминат бројките од тоа време. Во 2005 е забележан сообраќај од 12.174.000 патници.
Домодедово во моментов (2005) — најголем московски аеродром и опслужува околу 14 милиони патници годишно, но по бројот на патници во меѓународниот сообраќај заостанува зад Шереметјево. Аеродромот бил отворен за сообраќај во 1965.
Внуково е пуштен во употреба во 1941 поради преоптовареност на дотогашниот московски аеродром на Ходинское Поле. Наскоро, со почетокот на втората светска војна е претворен во воен аеродром. По војната повторно претставува главен московски аеродром сè до шеесеттите кога го губи приматот. Денеска постојат амбициозни планови за обнова и проширување на аеродромот со цел до крајот на деценијава да опслужува и над 20 милионо патници годишно.
Јавен транспорт
Московското метро е еден од многуте препознатливи симболи на градот. Метрото е едно од најголемите и секако најубавото во светот. Пуштено е во употреба на 15 мај 1935. Денес има 250 станица на 15 линии со вкупна должина од 436,3 км. Дневно превезува просечно 9,5 милиони патници. Во работни денови оваа бројка изнесува и над 10,5 милиони. Заштитен знак му се преубавите станици во центарот на градот, кои повеќе наликуваат на уметнички галерии отколку на метро-станици.
''Метро-2 — Иако официјално не се признава, јавна тајна е дека во Москва постои уште една линија на подземната железница која е под воена управа и се наоѓа на значително поголема длабочина од главниот систем. Ги поврзува Кремљ, Министерството за одбрана, Љубјанка, и други важни објекти. Покрај другото се смета дека е наменето за евакуација на клучниот персонал од градот во случај на јадрен напад.''
Покрај метрото исто така постои опсежен систем на автобуски, трамвајски и тролејбуски линии, кои го надополнуваат им обезбедуваат жителите на градот да можат да функционираат потпирајки се исклучиво на јавниот превоз.
Со предградијата и подмосковјето ефикасна и евтина комуникација е овозможена со помош на локална железница, популарно наречена електричка.
Московскиот „Монорејл“ (види слика) — пуштен во употреба за патници во 2005 (2004 пробно). Засега има една линија во должина од 4,7 км и 6 станици.
Такси превозот е на пониско ниво од останатите сегменти на јавниот превоз. Препорачливо е туристите да го избегнуваат заради честите измами од страна на таксистите.
Железница
Москва претставува главен руски железнички јазол. Има 10 железничка станица. Источна отворена во 2021 година. Меѓу бројните линии кои зраковидно се шират од градот секако најпозната е Транс-сибирската линија која тргнува од Москва, оди преку Сибир (по целата должина на Азија) и завршува во Владивосток. Должината ѝ изнесува 9288 km. На Далечниот Исток има неколку гранки меѓу кој најважната е за Пекинг. Покрај нејзиното стратешко значење за Русија, таа претставува и вистински магнет за авантуристички настроени туристи. Возовите на оваа линија највеќе тргнуваат од „Јарославската станица“.
Општо
Москва е една од најголемите градски економии во Европа, опфаќа околу 24% од руското БДП. До 2008 година, московската економија достигнала 8,44 трилиони рубљи (340 милијарди долари или 459 милијарди долари прилагодени на ПКМ-u ).
Москва има најниска стапка на невработеност од сите руски федерални субјекти, со само 1% во 2010, во однос на националниот просек од 7%. Просечната месечна плата во градот е 41 600 рубљи (1070 €), што е дупло повисоко од националниот просек од 21 800 рубљи (560 €), како четврта најголема просечна плата меѓу сојузните субјекти во Русија.
Москва е неоспорно финансиско средиште на Русија, седиште е на најголемите банки во земјата и многу од најголемите компании, како што е најголемата руска компанија Гаспром - најголема светска компанија за природен гас. Москва опфаќа 17% од вкупната малопродажба во Русија и 13% од сите активности во градежништвото.
Во 2008 година, во Москва живееле 74 милијардери со просечно богатство од 5,9 милијарди американски долари, меѓутоа, во 2009 година, во Москва по рецесијата живееле само 27 милијардери. Според Форбс, во Москва во 2011 година, живеат 79 милијардери, повеќе од било кој друг град во светот. На врвот на пописот најбогат е Михаил Прохоров со богатство од 9,5 милијадрди американски долари повеќето од водородна енергетика, нанотехнологијата, традиционалната енергија и благородните метали, пред Роман Абрамович со 8,5 милијарди повеќето во рударството и во челикот.
Архитектура
Архитектурата на Москва е позната по целиот свет. Најпознати се црквата Свети Василиј со своите добро познати разнобојни куполи, катедралата на Исус Спасителот, и облакодерите Сталинови облакотеди и Московски Кремљ.
Музеи
Во Москава има огромен број на музеи и ги има од сите типови. Едни од најпознатите и најпосетените секако се Третјаковската галерија, Пушкинскиот музеј на убави уметности, Политехничкиот музеј и други.
Третјаковската галерија е националното богатство на руската фина уметност, а воедно е и еден од најголемите музеи во светот. Збирката на галеријата се состои целосно од руска уметност и артисти кои дале придонес кон историјата на руската уметност или биле блиско поврзани со неа. Колекцијата содржи повеќе од 130000 дела (слики, скулптури и графика) создадени низ вековите од неколку последователни генерации на руски уметници.
Пушкинскиот музеј на ликовна уметност содржи милиони предмети и уметнички дела од Древниот Египет, Грција, Рим, Асирија и Вавилон. А во посебен дел е сместена и голема колекција од европски дела од: Ван Гог, Матиз, Пикасо, Сезан, Моне, Кандински, Реноар и други.
Црвен плоштад
Главна статија: Црвен плоштад
Најпознатата туристичка атракција во градот е Црвениот плоштад каде што се сместени Кремљ, црквата Св. Василиј, ГУМ, мавзолејот на Ленин, Големиот Кремљски дворец и многу други мали манастири. Оттука може да се види и најголемиот хотел на светот, хотелот Русија, како и седиштето на вселенскиот патријарх — црквата на Исус Христос. Плоштадот е познат и по воените паради кои се оджувале на него во времето на Советскиот Сојуз, особено во времето на Сталин. Инаку, покрај црвен плоштад името на плоштадот „краснаја плошчад“ (руски: красная площадь) оригинално означува убав плоштад.
Црква на Исус Христос Спасителот
Главна статија: Црква на Исус Христос Спасителот (Москва)
Црквата на Христос Спасителот (руски: Храм Христа Спасителя) претставува седиште на Вселенскиот Патријарх на Православната црква. За неа е врзана долга и интересна историја. Имено црквата постоела сè 5 декември 1931 кога Лазар Каганович ја срушил со цел да изгради огромна градба — статуа на Ленин. Но, поради недостигот на фондови, а и проблемите со поплави од околната река, Никита Хрушчов го претворил местото во огромен отворен базен. Но, оригиналната скица на црквата била зачувана и во февруари 1990 Руската Православна црква добила дозвола за реизградба на храмот, по што се започнало со собирање на пари во 1992 година и со градење во 1994 година. Црквата конечно беше завршена на 19 август 2000.
Други знаменитости
На западната страна на кремљските ѕидини, во Александровската градина стои Могилата на незнајниот војник во спомен на советските борци загинати во Големата татковинска војна (1941-1945).
Москва како тема во уметноста и во популарната култура
Некои дела од областа на уметноста и популарната култура се инспирирани од Москва, како на пример:
Црква на мирот во Швидњица
Евангелистичката мировна црква на Света Троица, позната и како Црква на мирот — црква во Швидњица и една од главните знаменитости во Шлеска во Полска. Во 2001 година, заедно со Црквата на мирот во Јавор била прогласена за светско културно наследство на УНЕСКО. Црквата се смета дека е најголема полудрвена црква во Европа.
Тихомир Божиновски
Тихомир Митев Божиновски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште работел како земјоделец. Летото и есента 1944 година, кога во неговиот крај пристигнале единиците на НОВ и ПОМ, како и неговите соселани со љубов ја помагале својата народна војска. Нешто подоцна, во ноември 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада, во чиј состав учествувал во многубројни борбени судири со балистичките банди во Бујановачко. Учествувал во големиот пробив на Сремскиот фронт. Бил борец на тенковската дивизија. При еден јуриш кај Илинци, храбро загинал на 12 април 1945 година. Бил закопан на боиштето.
Психологија на советување
Поимот „советување“ има Американско потекло, воведен е од Роџерс, кој, во недостаток на медицински квалификации, бил спречен неговата работа да ја нарече психотерапија. Во САД, психологијата на советување, како и многу други модерни специјалности и дисциплини на психологијата, започнале како резултат на втората светска војна. За време на војната, Американската војска имала силна потреба за вокациско регрутирање и тренинг.
Трпе Божиновски
Трпе Цветанов Божиновски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно селско семејство. Основно училиште завршил во родното место. Се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Скопје стапил во Седмата македонска ударна бригада, со која учествувал во завршните операции за ослободувањето на Југославија. Во близината на Белград посетувал тримесечна обука. Подоцна учествувал во пробивот на германските укрепени позиции на Сремскиот фронт. Во големата битка, во април 1945 година храбро загинал во Хрватска. Закопан бил на позицијата каде што загинал, а подоцна неговите останки биле пренесени и погребани во неговото родно село.
Игор Черезов
Черезов Игор Јуриевич (р. 26 јули 1971 во Славјанск на Кубан, Краснодарска територија, Русија) — добро познат адвокат, Почесен адвокат на Украина, управен партнер на АД „Адвокат Черезов и партнери“. Тој спроведе и спроведува многу кривични случаи. Особено, тој застапуваше интереси и го бранеше Мелник Петро,  Балашова Хенадиј,  Насиров Роман, Јарослав Миколајович, Гречкиски Павел, Корбан Хенадиј и  Мартиненко Микола.
Животопис
1993 година - дипломира Национален универзитет за право, наречен по Јарослав Мудриот за правен факултет.
1993 - 2003 година - извршуваше високи позиции во правните оддели на водечките украински компании.
2003 година - добиен потврда за право на пракса.
2009 година - ја основаше компанијата „Адвокат Черезов и Партнери“, со која сè уште работи.
2016 година - со указ на претседателот на Украина 33 533/2016 Игор Черезов беше одликуван со почесна титула Почесен адвокат на Украина.
Застапување
За време на својата професионална кариера тој доби широка правна пракса во областа на кривичното, трговското, граѓанското и корпоративното право. Тој стана познат во општеството по усвојувањето на голем број ослободителни пресуди за лицата обвинети за корупција. Автор е на многу статии во правни списанија, предавач е на семинари за правни теми. Тој учествуваше во одбраната на активистите на Револуцијата на достоинството и новинарите кои страдаа за време на протестите од ноември 2013 година до февруари 2014 година, за што беше награден од патријархот на Киев и на цела Русија-Украина Филарет медал „За жртва и loveубов кон Украина“. Тој е познат меѓу адвокатите како еден од организаторите на настани за заштита на правата на адвокатите. Активно учествува во адвокатската самоуправа. На конференцијата на адвокатите Черезов I.Yu. беше избран за претставник на адвокатите на градот Киев во Совет на адвокати на Украина. Тој не е член на ниту една политичка партија.
Швитурио
Швитурио (Švyturio Arena, беспадежно: Švyturys Arena) — универзална арена во градот Клајпеда, Литванија, која моментално е во фаза на изградба. Сместивоста на арената која има облик на катамаран е 5.486 седишта за кошаркарските натпревари, a 7.450 седишта за концерти. Наречена е по нејзиниот спонзор, пиварницата „Швитурис“ (Švyturys), при што „Швитурио“ е падежниот облик на името.
Масакр во Долгаец
Историја
По самиот почеток на Првата светска војна, Бугарија ја окупирала Македонија. Во 1915 година една група,од 10-тина вооружени Бугари подпомогнати од 3 Арнаути од соседното село Црнилиште влегле во селото. Селаните не ја знаеле нивната намера и прв истапил селскиот поп. Него веднаш без објаснување го заклале и потоа со невидена бруталност прво ги ограбиле селаните барајќи им злато па почнале да ги убиваат и колат сите, не гледајќи дали се жени и деца. Со овој масакр населението било преполовено. Мнозинството од жртвите биле закопани во масовна гробница на местото викано „Брест“ на влезот од селото од левата страна на патот, каде сто се наоѓале старите гробишта, кои сега се обраснати со грмушки и висока трева. На местото каде се закопани жртвите бил подигнат споменик од бел мермер со посвета „кога би биле Волци би избегале, кога би биле Турци би се сожалиле, но тоа биле проклетите Бугари", но по повторното доаѓање на Бугарите во Втората светска војна, споменикот бил срамнет со земја. Во педесеттите години на 20 век, кога Јован Трифоноски го истражувал селото, тогаш сѐ уште постоела крушата на местото каде со денови виселе обесените жени и деца. Денес остатоците од споменикот се чуваат соѕидани во некои селски градби.
Долина на Бариш
Долина на Бариш (полски: Krajobrazowy Dolina Baryczy) — заштитено подрачје односно пејзажен парк во југозападна Полска. Основан е во 1996 година. Зафаќа површина од 870,4 квадратни километри. Во рамки на паркот е вклучен и природниот резерват на Миличките Езера (Stawy Milickie), кој е заштитен рамсарски мочуриштен терен.
Иванец
Иванец (хрватски: Ivanec) — град во Хрватска. Гратчечто се наоѓа во Вараждинската жупанија. Самиот град се наоѓа југозападно од Вараждин и источно од Лепоглава. Според пописот од 2011 година Иванец имал население од само 5.234 жители.
Население
Според пописот од 2011 година, Општина Иванец имала население од 13,765 во следниве населени места:
Пшчински замок
Пшчински замок (полски: Zamek w Pszczynie) — замок во градот Пшчина во југозападна Полска. Изграден е како замок најдоцна во 13. век во готски стил, а бил обновен во ренесансен стил во 17. век. Во текот на 18. и 19. век, надворешноста на замокот била делумно изменета во барокно-класичен стил. Класицистичката модернизација го преобразила комплексот во она што вообичаено се опишува како палата.
Историја
Во минатото, замокот бил престолнина на шлески и полски пјастички благородници, членови на семејството Промниц (од средината на 16. до средината на 18. век), а подоцна и на семејството фон Плес. Замокот е во државна сопственост од 1936 година по смртта на последниот плески принц Ханс Хајнрих XV. Во 1946 година, тој бил претворен во музеј и како таков опстојува и денес.
Во 2009 година, замокот бил изгласан како еден од „седумте архитектонски чуда на шлеско војводство“ од страна на шлеските власти и често се опишува како еден од најубавите замоци во Полска.
Вељо Манчевски
Вељо Манчевски (роден на година во село Броштица,  - починал на  година во ) — македонски свештеник, учесник во НОБ, прв референт на Верското поверенство при ГШ на НОВ и ПОМ и делегат на АСНОМ.
Животопис
По окупацијата во текот на 1941, како свештено лице се вклучил во НОВ. Од ноември 1943 бил назначен за верски референт при ГШ на НОВ и ПОМ и ја организирал првата црковна општина на слободната територија во Дебрца. Го свикал Првиот свештенички собор на 24. Ⅹ 1943 во с. Издеглавје, Дебрца. Бил затворен од албанските квислиншки власти (1944). По излегувањето од затвор стапил во единиците на НОВ И ПОМ. Учествувал на Првото заседание на АСНОМ.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Пресека
Успение на Пресвета Богородица – главна селска црква во селото Пресека. Сместена е во маалото Горна Пресека, на возвишение во непосредна близина на врвот Самоклепица (1.129 м).
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Кон западната страна е доградена припрата. Црквата има влез на западната страна преку припратата, како и два споредни влеза на северната страна. На јужната страна има три хоризонтално поставени квадратни прозорци, додека на северната страна има два хоризонтално поставени квадратни прозорци, сместени во просторот меѓу двата влеза. По еден квадратен прозорец има и на јужната и северната страна од припратата. Камбанаријата е прилепена до припратата. Таа има квадратна основа со влез на северната страна. Во нејзиниот горен дел има по една пространа монофора на секоја страна. Црквата во целост е обоена во бела боја и е покриена со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата има четири помошни објекти, молитвен простор и дрвена помошна конструкција за верски обреди.
Милички Езера
Милички Езера (полски: Stawy Milickie) — група од околу 285 помали езерца и рибници во Долношлеското војводство, во југозападна Полска, во долината на реката Бариш, во близина на градовите Милиц и Жмигрод. Езерата зафаќаат вкупна површина од околу 77 км2.
Поради нивната важност како живеалиште и место за размножување на водни птици, езерата се заштитени како природен резерват, основан во 1963 на површина од 53 км2, кој е заштитен со Рамсарската конвенција (една од 13 такви локации во Полска). Од 1996 година, исто така, се дел од поголемото заштитено подрачје познато како пејзажен парк во Долината Бариш.
Добре Боневски
Добре Јаковчев Боневски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. Немал многу плодна земја, па се обидувал да најде друга работа, но не успеал во таа намера. На 25 септември стапил во Дополнителната бригада, а подоцна се префрлил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која заминал на Косово и учествувал во ликвидирањето на заостанатите балистички банди. Подоцна заминал за Срем каде учествувал во завршните операции за ослбодување на уште неослободените краишта на Југославија. Бил учесник во големиот пробив на Југословенска Армија на Сремскиот фронт. Во првите борби при пробивот на германските позиции, на 12 април 1945 година кај селото Илинци, храбро загинал. Бил закопан на местото каде што загинал.
Вселенски лифт
Додека некои варијанти на концептот за вселенскиот лифт се технолошки опипливи, моменталната технологија не е во можност да ги произведува кабелските материјали доволно силни и лесни за да се направи Земјино-заснован вселенски лифт по типот на ГСО кабелот. Скорешните концепти за вселенски лифт се вредни за споменување поради нивните планови за користење на материјали засновани на јаглеродни наноцевки или борно-нитридни наноцевки како тензичен елемент во кабелскиот дизајн, поради фактот дека измерената сила на јаглеродните наноцевки изгледа доволно голема да го направи ова возможно.
Технологијата уште од 1978 можела да произведува лифтови за локации во сончевиот Систем со послаби гравитациони полиња како Месечината и Марс.
За хуманоидните корисници на Земјено-заснованот лифт, би требало да биде дадена и адекватна заштита против зрачењето зависно од времето поминато низ Појасите на Ван Ален. За време на преодот во раните системи, зрачењето предизвикана од Ван Аленовите појаси би дала доста поголема количина без заштита.
Геостационарни Орбитални Кабли (ГСО кабли)
Овој концепт, исто така наречен орбитален вселенски лифт, геостационарен орбитален кабел или стебло на грав, е ко варијанта на концептот за вселенската кука, којшто највеќе наликува на тоа што луѓето го помислуваат кога ќе ја чујат фразата “вселенски лифт“ (иако, има и други варијанти).
Конструкцијата би била голем проект, минималната должина на Земјино-заснован вселенски лифт е некаде околу 38.000 км (24.000 милји). Кабелот би требало да биде од материјал кој би можел да издржи огромен стрес,а истовремено да биде доста лесен, економичен и лесно произведуван во големи количини. Моменталните материјали не ги исполнуваат овие критериуми, иако, технологијата со јаглеродните наноцевки ветува многу. Како и со другите водечки инженерски проекти, други попратни проблеми ќе требаат исто така да бидат решени за да може да стане вселенскиот лифт практичен, а остануваат и проблемите околу успешноста кои сè уште не се точка на расправа..
Првични концепти
Главниот концепт за вселенскиот лифт се појави во 1895 година кога Рускиот научник Константин Циолковски беше инспириран од Ајфеловата кула во Париз, да го натера да размисли за кула која би се протегала сè до вселената, градена од земјата па сè до висина од 35.790 км (22.238 милји) над надморската височина (ГСО). Тој изјавил дека “небесен замок“ на врвот од таков кабел во елиптична форма ќе предизвика “замокот“ да ја орбитира земјата во ГСО (т. е. дека замокот ќе остане на истото место на земјата иако она ротира)
Имајќи предвид дека лифтот ќе постигне орбитално забрзување качувајќи се по кабелот, објект пуштен од врвот на кулата би требало исто така да има орбитално забрзување потребно да остане во ГСО. За разлика од поновите концепти за вселенските лифтови, Циолковскиевата (концептуална) кула била конструкција заснована на компресија, а не како тензична (кабелска) конструкција.
Дваесеттиот Век
Градењето на компресивна конструкција од земјата па нагоре испадна дека е нереалистична задача поради фактот дека немаше во домен материјал со доволна компресивна сила да си ја поддржува сопствената тежина под такви услови. Во 1959, друг Руски научник, Јури Н. Артсутанов, предложи поопиплив предлог. Артсутанов предложи користење на геостационарен сателит како темелот од кој би се контруирала градбата надолу. Користејќи противтежа, кабел би бил спуштен од ГСО до површината на Земјата додека противтежата би била одвлекувана преку сателитот подалеку од Земјата, задржувајќи го центарот на гравитација на кабелот статичен према Земјата. Артсутановата идеја била претставена на Руската публика во интервју публицирано во Неделниот додаток на Комсомолскаја Правда во 1960, но не бил достапен на Англиски до многу подоцна. Тој исто така предложил промени во формата на кабелот со цел, стресот во кабелот да биде постојан — претпоставката била кабелот да почне во една форма на почетокот и да се тенчи идејќи према ГСО.
Взаемно, идеите за кабелот и кулата биле предложени во квазихумористичната колумна Ариадн во Њу Сиентист, 24 декември 1964.
Правење на кабел над 35.000 км (22.000 милји) долг е тешка задача. Во 1966, Исак, Вин, Браднер и Бакус, четри Американски инженери, го реинвентирале концептот, именувајќи го во “Небесна Кука“, и ги публицирале своите анализи во весникот Наука. Тие одлучиле да откријат каков тип на материјал ќе е потребен за изградба на вселенски лифт, претпоставувајќи дека ќе биде прав кабел без никакви варијации во неговите спојливи делови и откриле дека силата потребна за тоа би била двапати поголема од било кој до тогаш постоечки материјал, вклучувај” и ги графитот, кварцот и дијамантот.
Во 1975, Американски научник, Џером Пирсон, го реинвентирал концептот пак, повторно, публицирајќи ги своите анализи во весникот Акта Астронаутика. Тој дизајнирал изменета спојлива точка која би била подобра за градењето на лифтот. Комплетираниот кабел би бил најтенок кај ГСО, каде тензијата е најголема, и би бил најширок на краевите за да би го редуцирал количеството на тежина по просторната единица на спојливата точка, која треба да биде издржувана во било кој дел од кабелот. Тој предложил користење на противтежа која пополека би се растегнувала до 144.000км (90.000милји скоро пола од растојанието до Месечината) додека долниот дел од лифтот би се градел. Без голема противтежа, горниот дел од кабелот би требало да биде подолг од долниот поради променливоста на гравитационите и центрифугалните сили оддалечувајќи се од Земјата. Неговите анализи вклучувале и препреки како Месечевата гравитација, ветарот и транспортот кој би се вршел по кабелот. Тежината на материјалот потребен за да се изгради лифтот би барала илјадници спејсшатли, иако, дел од материјалот би можел да биде транспортиран по лифтот кога би стигнал кабелот со бар минимална цврстина до земјата или би можеле материјалите да се прават во вселената од астероидна или месечева руда.
Во 1977, Ханс Моравец, публицирал статија наречена “Не-синхронизирана Орбитална Небесна Кука“ во која тој предложил алтернативен концепт за вселенски лифт, користејќи вртежен кабел, во кој ротациската брзина би била иста како и орбиталната брзина со што, инстантнато забрзување во точката кај што кабелот е најблизу до Земјата е нула. Овој цонцепт е рана верзија на транспортен систем користејќи вселенски кабел.
Во 1979, вселенските лифтови биле претставени кон пошироката јавност преку симултаните публикации на Артур Ц. Кларковата новела “Рајските Фонтани“, каде што, инженерите конструираат вселенски лифт на врвот од планина во замислена островска земја Тапробејн(налик на Шри Ланка, иако, преместена по накај Екваторот) и на Чарлс Шефилдовата прва новела “Пајажината меѓу световите“ исто така опишувајќи за градењето на вселенски лифт. Три години подоцна, во новелата на Роберт А. Хеинлеин “Петок“ 1982, главниот лик го искористува “Најробскиот столб на грав“ во одисејата на нејзините патувања. Во новелата на Ким Станли Робинсон “Црвениот Марс“ 1993, колонисти градат вселенски лифт на Марс кој им овозможува и да населуваат повеќе колонисти, а и за транспорт на ресурсите накај Земјата. Во новелата од 2000 на Давид Геролд “Скокање од планетата“, семејна екскурзија по Еквадоскиот столб на грав е впрочем прикаска за киднапирање поради старателство над дете. Геролдовата книга исто така ги проучува некои од индустриските обиди за посериозна технологија за лифт.
21 Век
После развивањето на јаглеродните наноцевки во 1990-тите, инженерот Давид Смитерман од НАСА/Канцеларијата за Маршалови Напреднати Проекти, сфатил дека високата јачина на овие материјали може да го направи концептот за орбиталната небесна кука возможен, и составил работилница во Маршаловиот Вселенски Авио Центар, канејќи многу научници и инженери за дискусија околу концептите и да состават планови за лифт кој би го донел концептот до реалност. Публикацијата која ја издал, содржувајќи информации од работилницата, “Вселенски Лифтови: Напредната Земјино-Вселенска Инфраструктура за Новиот Милениум“, дава вовед во моменталната состојба на технологијата и ги сумаризира своите изнаоѓања.
Друг Американски научник, Брадли Ц. Едвардс, предложил создавање на 100.000км(62.000милји) долга хартиено-тенка трака, користејќи материјал од јаглеродни наноцевки. Одбрал тракест тип место каблест со мислење дека првиов би можел да има поголеми шанси за опстанок од метеори. Поддржан од НАСА Институтот за Напредни Концепти, Едвардсовата работа била проширена да ги покрива сценаријата за префрлањето, дизајнот за искачување, напојувањето, избегнувањето на орбитални остатоци, укотвувањето, одржувањето на атомски кислород, избегнување на молњи и урагани со промена на локацијата на закотвувањето во западниот екваторски Пацифик, буџетот, распоредот за градење и природните несреќи. Најголемиот застој во Едвардсовиот дизајн е технолошкиот лимит на кабелскиот материјал. Неговите математики повикуваат на влакна составени од епокси-сврзани јаглеродни наноцевки со минимална тензична сила од 130 ГПа (19 милиони пси;вклучувајќи и заштитен фактор од 2) но, тестови во 2000 на поединечни едноѕидни јаглеродни наноцевки (ЕЅЈНЦ), кои би требало да се доста појаки него епокси-сврзано јаже, покажаа најјака мерка од 52 ГПа (7.5 милиони пси). Многу-ѕидните јаглеродни наноцевки се мерени со тензични силини сè до 63ГПа(9 милиони пси).
За да се убрза развојот на вселенскиот лифт, предлагачите планираат неколку натпревари, слични на Ансари Х Наградата, за битни технологии. Меѓу нив се Лифт:2010, кој ќе организира годишни натпревари за качувачи, траки и системи за напојување, Натпреварот во Робо-играчките Вселенски Лифт Траки за Искачување, исто како и НАСА програмот за Столетни Предизвици, кој во март 2005, прогласи партнерство со Спејсвард Фондацијата (операторот на Елеватор 2010), кревајќи ја целокупната вредност на наградите до 400.000долари.
Првиот Европски Вселенски Лифт Предизвик (ЕВЛП) за да воспостави качувачка конструкција ќе се одржува во август 2011та.
Во 2005, “ЛифтПорт Групацијата на компании за вселенски лифт, прогласија дека ќе градат фабрика за јаглеродни наноцевки во Милвил, Њу Џерси, со цел да доставуваат од тие јаки материјали до компаниите за стакло, пластика и метал. Иако ЛифтПорт се надеваат за евентуално да почнат да ги користат јаглеродните наноцевки за конструкцијата на 100.000км(62.000милји) долгиот вселенски лифт, овој потег ќе им овозможи да направат пари во краткиот период,а исто така и да спроведат истражувања и развивање на нови продукциски методи. Целта беше лансирање на вселенски лифт во 2010" . 13 февруари, 2006, Групацијата изјавила дека претходно истиот месец, тестирале милја од “кабелот за вселенскиот лифт“ направен од прамени со јаглеродни влакна како и лента од фиберглас со димензии 5 см (2 инча) ширина и 1 мм (околу 6 листа хартија) тенка, кревана со балони.
Во 2007, Лифт2010, ги одржа Игрите за Вселенски Лифт 2007, кои носеа 500.000долари награди за секој од двата турнира(1.000.000 долари вкупно) како и додатни 4.000.000 долари кои ќе бидат доделени во следните 5 години за технологии поврзани со Вселенскиот Лифт. Ниеден тим не победи на турнирите, но тим од МИТ ги внесе првите 2 грама (0.07 ози), 100% јаглеродна наноцевка во конкуренција. JЈапонија одржа интернационална конференција во ноември 2008 за да се донесе некој вид временска табела за градењето на лифтот.
Во 2008, книгата “Напуштајќи ја планетата со Вселенски Лифт“ од страна на д-рБрад Едвардс и Филип Раган, беше публицирана на Јапонски и влезе во Јапонската Бестселер Листа. Ова донесе до Јапонска изјава за цел, градење на Вселенски Лифт со проектна цена од Трилион Јени(5 милијарди фунти/8 милијарди долари). Во извештај од Лео Левис, кореспондент од Токио за Тајмс весникот во Англија, беа откриени плановите од Шуичи Оно, заседавач со Јапонската Вселенски Лифт Асоцијација. Левис вели: “Јапонија е оптимистички настроена дека нејзините развивачки Академски и Индустриски бази можат да ги решат тие конструкциски проблеми, и дека дури поставиле неверојатна мала цена на трошоците од Трилион Јени(5 билиони фунти/8 билиони долари) за изградбата на лифтот. Јапонија е позната како светски водач во прецизното инженерство и производството на висококвалитетни материјали без кои ни самата идеја не би била возможна".
Структура
Центрифугалната сила на Земјината ротација е главниот принцип зад лифтот. Како што земјата ротира, центрифугалната сила цели да го насочи кабелот во права линија. Постојат различни кабелски дизајни. Скоро сите вклучуваат главна/базна станица, кабел, качувачи и противтежа.
Базна Станица
Дизајните за базната станица типично се подредени во две категории: мобилни и статични. Мобилните станици се типично големи океански објекти. Статичните платформи би биле генерално сместени во предели со висока надморска височина како на врвовите од планините или дури и на потенцијално највисоките кули.
Подвижните платформи ја имаат предноста да бидат склони кон маневрирање со цел да избегнат јаки ветрови, бури и вселенски остатоци. Додека статичните платформи ги немаат овие предности, тие првично ќе се поевтини и полесно достапни за напојување како и ќе им биде потребен пократок кабел. Додека намалувањето во должината на кабелот може да изгледа минимално(не повеќе од неколку километри), дебелината на кабелот може да биде редуцирана по цела должина, значително намалувајќи ја нејзината тежина.
Кабел
Кабел за вселенски лифт треба самиот да си ја поддржува својата тежина, а воедно и (помалата) тежината на качувачите. Оптималната јачина на кабелот би варирала долж должината, поради тоа што на одредени точки ќе треба да ја поддржува и тежината на кабелот под нив или да дава центрипетална сила за да ги задржи кабелот и контратежата над. Во извештај од 1998, истражувачите на НАСА заклучиле дека “максималниот стрес(на кабел за вселенски лифт) е на геосинхронизирана висина што значи дека таму треба да е кабелот најтенок и да се изменува наизменично како што ќе ја стига Земјата. Секаков потенцијален материјал би бил карактеризиран преку факторот за изменување — соодносот меѓу полупречникот на кабелот во геосинхронизираната висина и тој кај Земјината површина“.
Кабелот мора да биде направен од материјал со голема тензична сила/масен сооднос. На пример, Едвардсовиот дизајн за вселенски лифт зема предвид кабелски материјал со специфична сила на не помалку од 100.000 кН (кг/м). Оваа вредност ја зема предвид целата тежина на вселенскиот лифт. Вселенскиот лифт би требало да бара материјал кој би можел да издржи тежина од 4960 км (3082 милји) од неговата должина на морско ниво за да би можел да постигне геостационарна висина од 36.000 км (22.300 милји) без промени и без кршење Следствено, потребен е материјал со многу јака сила и леснина.
Како за споредба, металите како титан, челик или алуминиумски обвивки имаат кршечка должина на само 20-30 км. Модерните влакнести материјали (кои целат кон достигнување на огромни јачини поради нивната микроскопска или кристална структура која е врзана со основата на материјалот има помалце дефекти) како кевларот, фибергласот и јаглеродните/графитни влакна имаат кршечка граница од 100-400км. Кварцните влакна имаат предност зашто тие можат да бидат споени во должина од неколку стотици километри дури и со денешнава технологија. Наноинжинираните материјали како јаглеродните наноцевки и од скоро откриените графни траки (совршени дводимензионални листови на јаглерод) се смета дека ќе имаат точка на кршење околу 5000-6000 км на морско ниво, а истовремено ќе можат да спроведуваат и електрична енергија.
Јаглеродот е толку добар кандидат материјал (поради неговата специфична јачина) затоа што, како само 6-ти елемент во периодниот систем, тој има многу малце нуклеони кои ја помагаат најголемиот дел од непотребната тежина на било кој материјал(каде што најголемиот дел од интератомските сврзувачки сили се помагани од само надворешните мал број електрони); предизвикот сега останува, да се зголеми во макроскопски димензии производството на таков материјал кој е сè уште перфектен микроскопски гледано(затоа што микроскопските дефекти се најодговорни за слабоста на материјалите). Сегашната (2009) технологија за јаглеродната наноцевка дозволува градење на цевки само до десетици сантиметри.
Качувачи
Вселенскиот лифт не може да биде лифт, нормално гледано (со движечки кабли) поради потребата кабелот да биде значително поширок во центарот него на краевите. Додека се изнесувани разни дизајни на движечките кабли, највеќето од нив покажуваат дека лифтот треба да се качува по стационарен кабел.
Качувачите покриваат голем варијатет на дизајни. На дизајните за лифт чијшто кабли се планарни ленти, се предлага користењето на парови сопирачи за да го држат кабелот со помош на триење.
Качувачите мораат да бидат ставени во оптимални растојанија за да се минимизира стресот и осцилациите на кабелот, а да се максимизира количината. Полесни качувачи можат да бидат праќани почесто, со дури по неколку одеднаш. Ова ја зголемува донекаде количината, но истовремено и ја намалува масата на секој поединечен товар.
Целосниот ефект на центрифугалната сила која дејствува на кабелот, прави тој константно да пробува да се врати во некоја енергетски поволна вертикална ориентација, што значи дека, откако некој објект ќе биде кренат по кабелот, противтежата ќе се заниша назад кон вертикалата како превртена тежина. Земајќи дека вселенскиот лифт е дизајниран да центарот на тежината секогаш останува над геостационарната орбита (ГСО) за максимална качувачка брзина на качувачите, лифтот не може да падне. Оперирањето со лифтот и спуштањата мора да се планираат внимателно за да би се задржало превртеното движење на противтежата околу кабелската точка под контрола.