cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 1340
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 37 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 7' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 1340 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Правен плурализам
Правен плурализам ― постоење на повеќе правни системи во рамките на едно општество и/или географска област. Плуралните правни системи се особено распространети во поранешните колонии, каде што правото на поранешна колонијална власт може да постои заедно со повеќе традиционални правни системи (обичајно право). Во послеколонијалните општества, признавањето на плурализмот може да се смета како пречка за градење нација и развој. Антрополозите гледаат на правниот плурализам во светлината на историските борби за суверенитет, националност и легитимитет.
Историја
Кога се развиле системите, идејата била дека одредени прашања (како комерцијалните трансакции) ќе бидат опфатени со колонијалното право, а други прашања (семејството и бракот) ќе бидат покриени со традиционалното право. Со текот на времето, тие разлики имале тенденција да се распаѓаат, а поединците би избрале да ги поднесат своите правни барања под системот за кој мислеле дека ќе им понуди најдобра предност.
Тековна практика
Правен плурализам се јавува и кога различни закони владеат со различни групи во една земја. На пример, во Индија и Танзанија, постојат посебни исламски судови кои ги решаваат проблемите во муслиманските заедници следејќи ги начелата на исламското право. Секуларните судови се занимаваат со прашањата на другите заедници.
Бидејќи современите западни правни системи исто така можат да бидат плуралистички, е погрешно да се дискутира за правниот плурализам само во однос на незападните правни системи. Правниот плурализам може да се најде дури и во поставки кои првично може да изгледаат правно хомогени. На пример, постојат двојни идеологии на правото во судовите во Соединетите Држави, бидејќи формалната идеологија на правото како што е напишано постои заедно со неформалната идеологија на правото додека се користи. Дискусијата за внатрешната и надворешната плуралност на правните системи се нарекува социологија на правото.
Изворите на исламското право се Куранот, Суната и Иџмата, но повеќето современи западни нации држави ја преземаат основата на нивниот правен систем од старите христијански суперсили (Обединетото Кралство, Франција итн.). Тоа е, исто така, причината зошто моралните закони што се наоѓаат во Библијата всушност се направени полноправни закони, со почетна основна норма поставена многу наназад во правната историја, оттука исполнувајќи го приоритетот и на позитивистите и на натуралистите. Хамед Каземзадех верува дека и покрај израмнувањето на многу сегашни разлики под влијанието на науката, технологијата и зголемената меѓукомуникација во правниот плурализам, не можеме во разумно блиска иднина да предвидиме какво било суштинско намалување на разликите во нашата основна вредност системи, било филозофски или културни.
Правниот плурализам, исто така, постои до одреден степен во општествата каде што правните системи на домородното население добиле одредено признание. Во Австралија, на пример, Мабовата одлука му дала признание на домородната титула, а со тоа и елементи на традиционалниот абориџински закон. Признаени се и елементи на традиционалното абориџинско казнено право, особено при изрекувањето на казните. Тоа, всушност, воспоставило два напоредни системи на казни. Друг пример се Филипините чии вообичаени начини на домородните народи во Кордилерите се признати од филипинската влада, а во Калинга, бодонг е средството што го користи народот за решавање на споровите: бидејќи тоа било многу ефикасно за нив, сè уште е широко практикувано.
Постои одредена загриженост дека традиционалните правни системи и муслиманските правни системи не успеваат да ги промовираат правата на жените. Како последица на тоа, членовите на Комитетот за елиминација на дискриминацијата врз жените (CEDAW) повикаа на обединување на правните системи во земјите.
Во теоријата на правото
Во правната антропологија и социологија, следејќи ги истражувањата кои забележале дека голем дел од социјалната интеракција е определена со правила надвор од законот и дека неколку такви „правни наредби“ може да постојат во една земја, Џон Грифитс, дало силен аргумент за проучување на овие општествени системи на правилата и како тие комуницираат со самиот закон, кој стана познат како правен плурализам.
Овој концепт на правен плурализам каде што правото се гледа како еден од многуте правни поредоци бил критикуван. Робертс тврдел дека концептот на правото е суштински поврзан со поимот држава, така што овие правни поредоци не треба да се сметаат за слични на правото. Од друга страна, Таманаха и Грифитс тврдат дека правото треба да се изучува само како одреден облик на општествено уредување заедно со други правила што ги регулираат општествените системи, напуштајќи го концептот на правото како нешто што вреди да се проучува.
Историја на Уругвај
Пред доаѓањето на шпанските и португалските колонисти, на териториите на денешен Уругвај живееле индијански племиња, главно од племето чаруа. Првиот град којшто бил основан опд страна на Шпанија бил Колонија дел Сакраменто во 1680 година, важна тогашна тврдина која била изградена на источниот дел од Рио Плата, која на повеќепати во текот на историјата била преземувана од страна на Португалците. Во текот на 1726 година бил основан градот Монтевидео, денешната престолнина на земјата. Територијата во периодот од 1776–1814 била во составот на Вицекралство Рио де ла Плата. Во 1798, 1806 и 1807 година Англија на повеќепати се обидувала да ги зазеде териториите на Вицекралството но безуспешно. Во 1822 година Бразил ја окупирал територијата на денешен Уругвај. По шестгодишна војна, во 1828 година Уругвај конечно успеал да издвојува своја независност и да се оформи како држава.
Кон крајот на 19 век, Уругвај го завршил процесот на демокатизација и постогнал определени успеси во поглед на зајакнување на својата економија. Земјата била една од првите во светот која дозволила развод на бракот преку закон (1907), како и право на жените да излезат на избори. Таа е втора земја во светот која со закон регламентирала задолжително и бесплатно образование (1877). Во тој период земјата е една од најразвиените во регионот, поседувајќи ја највисоката зграда на светот, најголемиот стадион на светот. Земјата станала светски шампион во фудбал во 1930 и 1950 година. Овој период земјата била позната и како Американска Швајцарија.
Но, кон крајот на 1950 година, Уругвај влегл во сериозна политиочка и економска криза. Кон 60-тите години на минатиот век зпочнале да се формираат левоориентирани политички сили, наспроти десните ултранационалисти. Ова придонесува за чести конфликти во земјата. Сето ова довело до државен удар. Така на 27 јуни 1973 година претседателот Хуна Марија Бордабери го распуштил парламентот и формирал т.н. Државен совет. Биле уапсени водачите на левите сили, како и многу граѓани кои не се согласувале со новите состојби во земјата. По уругвајските затвори умреле повече од 1.000 политички затвореници а на околу 140 сѐ уште не им се знае судбината. Целосното повлекување на милитаристите од власта завршила кон 1985 година. Денеска, претседател на земјата е Табаре Васкес, којшто на таа позиција дошол во 2004 година.
301
301 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 301 година од новата ера, 301. од првиот милениум, 1. од IV век и втора од 300-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5809 и 5810 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5051 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4061 и 4062 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1054.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 301 година се протега во 2937 и 2938, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2997 и 2998 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 844. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 331 и 330 година пред хиџра.
Авганистан на Летните олимписки игри 2004
Авганистан испратил делегација да се натпреварува на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција, кои се одржале од 13 до 29 август 2004 година. Ова бил единаесетти настап на нацијата на Летните олимписки игри и нивно прво од нивното враќање во Меѓународниот олимписки комитет во 2003 година по четиригодишна забрана заради дискриминација на талибанската влада кон жените и нивното спротивставување да не играат спорт. Делегацијата се состоела од пет спортисти: спринтерите Масуд Азизи и Робина Мукимјар, боксерот Башармал Султани, џудистката Фриба Резаје и борачот Башир Ахмад Рахмати. Вклучувањето на Мукимјар и Резаје во авганистанската делегација го означило првиот пат кога земјата испрати жена спортист на Летни олимписки игри. Сите пет не успеале да напредуваат подалеку од прелиминарната рунда во нивните спортови и најдобриот настап на Авганистан на Игрите бил направен од Мукимјар, која поставила нов рекорд на 100 метри во женска конкуренција за својата земја.
Позадина
Летните игри во Атина 2004 година, кои се одржале од 13 до 29 август 2004 година, биле единаесетти настап на Авганистан на Олимписки игри. Нацијата испратила пет спортисти на Олимписките игри: спринтерите Масуд Азизи и Робина Мукимјар, боксерот Башармал Султани, џудистката Фриба Резаје и борачот Башир Ахмад Рахмати. Вклучувањето на Мукимјар и Резаје во тимот било првпат Авганистан да испрати жени спортистки на Летни олимписки игри. Сите пет спортисти тренирале во Авганистан, а подоцна и со ирански тренери во Техеран пред да отпатуваат за Солун во пресрет на Игрите. Сургатар, тренер на авганистанскиот тим, бил носител на знамето на церемонијата на отворањето, додека друг тренер, Косија Акаши, го носел на завршната церемонија.
30п Атлетика
Натпреварувајќи се на своите први Олимписки игри на возраст од 18 години, Масуд Азизи бил единствениот маж спортист што се натпреварувал за Авганистан во атлетска конкуренција. Тој се пласирал на Игрите во Атина откако добил вајлд-карта, бидејќи неговото најдобро време од 11,16 секунди поставено за време на тренингот на 100 метри мажи било за 0,88 секунди побавно од олимпискиот стандард за „Б-квалификации“ на настанот. Во едно интервју пред игрите, Азизи изјавил: „Многу сум горд што сум со другите светски шампиони. Ќе им се претставам. “, и„ Се обидувам да вратам нешто дома. Секој сака да добие медал, но дури и ако не го добие, тоа не е прашање на победа или загуба. Главната работа е да учествувате.'' Азизи го претставувал Авганистан уште двапати на Летните олимписки игри 2008 и 2012 година.
18-годишната Робина Мукимјар била единствената натпреварувачка во атлетика која го претставувала Авганистан на Летните олимписки игри 2004 година. Таа се пласирала на Олимпијадата откако МОК и и дала вајлд-карта бидејќи нејзиното најдобро време од 13,76 секунди било за 1,74 секунди побавно од олимпискиот стандард за „Б-квалификации“ на 100 метри жени Нејзиното семејство се согласило да се натпреварува во Атина. Џудистот Стиг Травик ја учела на Мукимјар, која започнала да тренира на влошена патека на стадионот Гази двапати неделно, понекогаш боса, но секогаш далеку од мажите, стравувајќи од малтретирање и напад. Пред Игрите, таа изјавила за Светската служба на БиБиСи за нејзината желба да биде пример за авганистанските жени. На 20 август 2004 година, Мукимјар учествувала и завршила на седмото место од осум тркачи, со национален рекорд од 14,14 секунди. Таа била елиминирана од конкуренцијата бидејќи само трите најдобри од секоја линија и следните десет најбрзи во генералниот пласман се пласирале во следната рунда. Таа повторно го претставувала Авганистан на Игрите во Пекинг 2008 година.
Група 6
СП = Супериорна победа 10 поени разликa, пораз без поени; БО = Поени освоени без технички поени
Иван Козарев
Иван Козарев, познат како Балкан (5 април 1901 - 1 април 1944) — деец на ВМРО (обединета) и комунист на БРП, учесник во НОБ и првиот партизан во Македонија и на целиот Балкан. Командант на чета при партизанскиот одред „Никола Парапунов“.
Животопис
Иван Козарев е роден на 5 април 1901 година во селото Добриништа, Банско. Завршува прогимназија во своето родно село. Член на БКП. Учествува во Септемвриското востание од 1923 година во Разлошкиот крај. По создавањето на ВМРО (обединета) во 1925 година станува нејзин член. Поради оваа активности постојано е проследуван.
Прогонуван од ванчомихајловистичката ВМРО, тајно живеел во Софија, Сливен, Пловдив итн. Во 1935 година како резултат на предавство, паѓа во затвор, каде што лежи до 1938 година. Во затворот се сретнува со Никола Парапунов, неговиот подоцнежен соборец против бугарските сили. Таму посебно внимание му посветил на самообразованието. По излегувањето учествувал во создавање мрежа на македонско национално-ослободително движење за обединување на Македонија. Од 7 февруари 1941 година повторно преминал во илегала.
На 26 јули 1941 година, заедно со Парапунов ја создава во околината на Разлог првата партизанска чета во Пиринска Македонија и Бугарија. Го прифатил партизанско име Балкан. Бил прочуен како добар стрелец, како и по својата ладнокрвност и храброст при разни опасни ситуации, таквото негово држење го прославило низ Разлошко. Бил поставен за командант на чета при партизански одред „Никола Парапунов“.
Загинал при чудни околности во текот на ноќта на 31 март спроти 1 април 1944 година во близина на своето родно село Добриништа.
Жак де Моле
Жак де Моле (Jacques de Molay; ~1244–5/1249–50 – 18 март 1314) — 23-тиот и официјално последниот Голем мајстор на витешкиот ред Темплари, од 1292, па сѐ до укинувањето на редот од страна на папата во 1312. Тој е најпознатиот темплар по основачот на редот Иг де Пајен (1070-1136). Неговата цел како Голем мајстор била да изврши реформи во редот и да ги усогласи со состојбата во Светата земја за време на намалувањето на влијанието по Крстоносните војни Без преостанати крстоносни држави на кои им била потребна заштита, и со голем број на други проблеми, прашање било дали витешкиот ред на темпларите ќе опстои. Францускиот крал Филип IV убавиот, во очај го напаѓал редот, и со лажно обвинување, по донесувањето на папската була Pastoralis Praeeminentiae на 22 ноември 1307, со која се наложувало темпларите насекаде да се апсат, де Моле и уште многу други темплари биле уапсени и подоцна измачувани. Кога Моле, подоцна го негирал признавањето, на 18 март 1314 г, кралот Филип наредил Жак де Моле, заедно со Жофроа де Шарне, да биде запален на островот Сите на реката Сена во Париз.
Младост
Денес е прифатено дека Жак де Моле се родил во мало благородничко семејство, во селото Моле, во провинцијата Горна Сона, во малото гратче Витри су Манс, на границата со Горна Марна, во Франш Конте, Бургундија, каде многумина биле темплари. Неговото родно место наишло на доста контроверзи, бидејќи во Франк-Комте има друго село со име Моле, но во Јура. Во тоа време, со Бургундија управувал Ото III. Смејството на Моле било благородничко, а Сенор де Моле бил вазал на лордот од Ла Рокел, село на оддалеченост од 2 км. Најзначаен показател, кој потврдува дека Жак де Моле се родил во селото Моле, во Горна Сона е сведочењето на Јакоб Рупел (Жак де ла Рок).
Приклучувањето во редот
Де Моле бил примен во редот во 1265 година во Бон од страна на Хумбер де Паиро, кој бил задолжен за посетителите од Франција и Англија. Во вакви околности бил присутен Амори де ла Рок, мајстор во Франција, и голем пријател на кралот Луј IX. Независно од Гијом де Боже, кој бил избран за Голем мајстор во 1273, Жак де Моле заминал на исток околу 1270 година. Целиот свој живот како темплар го поминал на исток, но се знае дека во 1285 бил во Франција. Не се познати позициите кои биле заземени. Тој се наоѓал или во Франција, или на истокот, при Опсадата на Арка, последната тврдина, која била освоена од опсадата предводена од Мамелуците.
Воената кариера
По падот на Арка во 1291, Франките биле принудени да се повлечат на Кипар, што придонело за исчезнување на Ерусалимското Кралство. Истото го сториле и темпларите, меѓу кои биле и Жак де Моле и Теобалд Годен, дваесет и вториот Голем мајстор. За време на состанокот одржан на островот, есента 1291, де Моле се изјаснил и се посочил како реформатор на редот. Годен умрел околу 1292, препуштајќи му го раководењето со редот на де Моле, бидејќи немало други сериозни кандидати за преземање на водачката позиција.
Штом бил избран, брзата поделба на командата значела најпрвин справување со најважните проблеми. И Кипар и Киликиското кралство биле загрозени од нападите на Мамелуците. Пролетта 1293 година, де Моле тргнал на пат на запад за да се обиде да добие што е можно поголема поддршка за повторно ослободување на Светата земја. Неговата цел била да се засили одбраната на Кипар, и да се вооружат темпларите. И покрај тоа, европската поддршка на крстоносните војни сосема опаднала, па се споменувало и соединување на витешкиот ред на темпларите со витешкиот ред на болничарите. Големите мајстори на обата реда биле против соединувањето, но притисокот доаѓал од папата.
Бахр ел-Газал (регион)
Бахр ел-Газал (بحر الغزال, Bahr el Ghazal) e регион во Јужен Судан. Името на регионот потекнува од истоимената река.
Жак де Моле
Воената кариера
Де Моле одржал две големи советувања во Монпеље во 1293 и во Арл во 1296 година, каде што се обидел да спроведе реформи. Тој исто така развил и добри односи со европските водачи, како папата Бонифациj VIII, англискиот крал Едвард I, Јаков I и Карло II Неаполски.
Бахр ел-Газал (регион)
Географија
Регионот е составен од следните сојузни држави: Северен Бахр ел-Газал, Западен Бахр ел-Газал, Езера и Варап. На запад регионот се граничи со ЦАР, а на север со Судан. Регионот е доста мочурлив и воглавно е населен со народот Динка.
Жак де Моле
Воената кариера
Есента 1296 година, де Моле се вратил назад во Кипар за да го заштити редот од интересите на Хенри II. Овој конфликт бил започнат уште во времето на Гијом де Боже.
Од 1299 до 1303 година, де Моле ја промовирал алијансата со Монголците против Мамелуците. Планот бил да се координираат акции помеѓу христијанските витешки редови, кралот на Кипар, кипарската аристократија и Ерменија и Монголците од Илканат.
Во 1298 или 1299 година, Жак де Моле ја задржал мамелучката инвазија со помош на силите во Ерменија. И покрај тоа, кога монголскиот кан во Персија, Газан, ги поразил Мамелуците во Битката кај Вади ал Казандар во декември 1299, христијанските сили не биле подготвени да се снајдат во настанатата ситуација и да ја преземат предноста.
Во 1300 година, Жак де Моле придружуван од силите од Кипар формирал флота од 16 бродови, што подготвувала напади на египетскиот и сиријскиот брег. Силите биле предводени од кипарскиот крал Хенри II Ерусалимски, придружуван од неговиот брат, Амалрик, водачите на витешките редови и амбасадорот на монголскиот кан Газан. Бродовите пристигнале во Фамагуста на 20 јули 1300 година, со цел да ги нападнат бреговите на Египет и Сирија: Розета, Александрија, Акра, Тортоза и Мараклеа пред враќањето на Кипар. Нападаите биле предводени од адмиралот Бодоа де Пикгвињ. Кога нападите го затекнале градот Александрија, имало можност да се ослободат христијански затвореници, што биле заробени уште со падот на Акра во 1291 година.
Бродовите тогаш се вратиле во Кипар и се подготвувале за напад на Тортоза во 1300 година. Де Моле и Кипарците испратиле здружени сили на островот Руад кој служел како попатна станица, и од кој биле подготвувани нападите за Тортоза. Намерата била да се создаде мостобран и да се почека помошта од Монголците, но Монголците не се појавиле. Истото се случило и во 1301 и 1302 година. Во септември 1302, темпларите биле потиснати од Руад по нападот од мамелучките сили од Египет, и многумина биле масакрирани и заробени на островот. Островот Руад бил загубен во Опсадата на Руад на 26 септември 1302 година. Кога Газан умрел, во 1304, сонот на Жак де Моле за брзо повратување на Светата земја станал неостварлив.
Враќањето во Франција
Во 1305 година, новоизбраниот папа Климент V ги прашал водачите на вооружените витешки редови за мислење по однос на прашањето за организирање на нова крстоносна војна и соединување на редовите. Од Жак де Моле било побарано да напише два меморандума, по еден за изданијата кои ги издал во текот на летото 1306 година. На 6 јуни, водачите официјално побарале да дојдат во Поатје, каде што било седиштето на папата, за да поразговараат за работите. Состанокот во Поатје бил одложен, бидејќи папата се разболел, без за тоа да знае де Моле, кој штотуку пристигнал од Кипар, околу 15 октомври. Де Моле пристигнал во Франција кон крајот на ноември или почетокот на декември, но ништо не е познато за неговите активности во првите 5 месеци од 1307 година. Во втората половина на мај 1307 година, тој бил во Поатје, придружувајќи се на состанокот на папата. Тој влегол во конфликт со кралот Филип, бидејќи одбил двата реда да бидат соединети во еден предводен од кралот (Rex Bellator, воинствен крал). Ова го отежнало проблемот на папата со кралот, којшто сакал да му ги препише сите трошоци на папата Бонифациј VIII. По ова, обидот за организирање на нова крстоносна војна останал без успех. Овие конфликти го ослабеле витешкиот ред на темпларите со нешто што било многу сериозно. За време на своето патување низ Франција, Жак де Моле открил противења и озборувања против темпларите, па овие слабости излегле на површина. Кралот со своите помошници, меѓу кои и Гијом де Ногарет ги искористиле овие слабости.
Апсењето и спалувањето
На 24 јуни 1307 година, Жак де Моле разговарал со кралот за обвинението против неговиот ред и делумно го разубедил. По враќањето во Поатје, тој го замолил папата да спроведе истрага и да го ослободи редот од озборувањата и обвиненијата кои го опкружувале. Кога папата соопштил дека истрагата е закажана за 24 август, кралот реагирал девијантно. На 14 септември, во потполна тајност, тој испратил наредба низ цела Франција, темпларите да се апсат, а нивните имоти да се одземаат, што се случило на 13 октомври 1307 година, ден петок. Жак де Моле бил уапсен во Париз, додека планирал да оди на погребот на Катерина од Валоа.
На испрашувањето спроведено од кралските пратеници на 24 октомври, Жак признал дека иницирал ритуали, вклучувајќи и „одрекување од христијанството и газење на крстот“. Тој исто така бил принуден да напише и писмо со кое бара од секој темплар да се придржува на неговата изјава. Под притисок на кралот Филип IV убавиот, на 22 ноември, папата Климент V ја издал булата Pastoralis Praeeminentiae со која барал да се апсат темпларите насекаде.
Папата сѐ уште сакал да ја чуе приказната лично од Жак де Моле, и испратил 2 кардинала во Париз, во декември 1307 година. Пред кардиналите, де Моле ги потврдил своите претходни искази. Силната борба меѓу папата и кралот продолжила, сѐ до август 1308 година, кога кралот и папата се согласиле за пресудата. Со издавањето на булата Fasciens misericordiam, постапката за прогонување на темпларите била поднесена до двојна комисија, од која, првата комисија пресудувала за поединците во редот, а втората за редот како ентитет. Ова значело, дека комисијата со седиште во Виена била задолжена да одлучи за иднината на редот на храмот, додека темпларите, меѓу кои и Жак де Моле биле под надлежност на папата. Во кралската палата во Шинон, Жак де Моле бил повторно испрашуван од кардиналите, но овој пат со присуство на кралски пратеници. Тој и понатаму се придржувал на признавањата од 1307 година. Во ноември 1309 година, папската комисија за Кралството Франција започнала со сослушувањето, на кое Жак де Моле повторно се спротивставил, тврдејќи дека не ги признава обвиненијата против неговиот ред.
Сите понатамошни противења на темпларите биле невозможни, откако надбискупот од Сен, Филип де Марињ, наредил 54 темплари да бидат запалени на клада од 10-12 мај 1310 година. На советувањето на советот во Виена на 22 март 1312 година, редот бил укинат со издавањето на булата Vox in excelso. Жак де Моле, заедно со Жофроа де Шарне, Иг де Перо и Жофроа де Гонвиј останале во затвор, во исчекување на конечната одлука на папата. На крајот на декември 1313 година, папата одлучил да го свика Соборот и тој да одлучи за судбината на темпларите. Кардиналите наименувани од папата, повикале доктори по теологија и канонско право да одлучат по прашањето за судбината. Соборот конечно е одржан на 18 март 1314 година во Париз. Пред Соборот биле изнесени затворените темплари: Жак де Моле, Жофроа де Шарне, прецептор на Нормандија, Иг де Перо, амбасадор на темпларите во Франција и Жофроа де Гонвиј, прецептор на Аквитанија и Поату. Обвинетите биле прогласени за виновни за ерес и им била пресудена доживотна затворска казна. Со помислата дека сѐ е загубено и дека повторно ќе се најде во затвор, Жак де Моле се спротивставил извикувајќи дека темпларите се неивини. Во тоа му се придружил и Жофроа де Шарне, додека Жофроа де Гонвиј и Иг де Перо ја прифатиле пресудата. Кралот Филип наредил двајцата да бидат спалени на клада. Во предвечерјето, на 18 март 1314 година, Жак де Моле и Жофроа де Шарне биле однесени на островот Ил де ла Сите, на реката Сена во Париз, каде биле спалени на клада.
Има многу варијанти за тоа кои биле последните зборови на Жак де Моле. Според еден од најславните проучувачи за витезите-темплари, тие најверојатно биле следниве: Тоа е тоа, во овој ужасен ден, во последните моменти од мојот живот, треба да ги откријам сите грешности на лагата, и да направам вистински триумф. Тогаш, признавам, во лице на небото и земјата, и признавањето, и покрај мојот траен срам, дека извршив големи злосторства, но тоа е признавањето на оние кои беа целосно насочени против редот. Тврдам - и вистината ме обврзува да тврдам - дека е невин! Дадов спротивна изјава, само за да ги спречам претераните напори за тортура, и да ги смирам оние кои прават да ги поднесувам. Ги знам казните кои ги задеваа сите витези кои имаа храброст да го признаат истото; но ужасната глетка која е претставена во мене не е способна да ме увери да признаам барем една лага. Животот ми понуди на така неславен начин да се откажам без жалење.
Друга голема можност, која се поистоветува со претходната, а ја застапува Чарлс Адисон, ги содржи следниве зборови: Да се каже што невистина е злосторство, и од страна на Бог и од страна на човекот. Ниту еден од нас не го предал Бог или неговата земја. Ја признавам мојата вина, која е содржана во мојот страв и бесчестие, страдниот јас, низ болката од мачење и стравот од смрт, да се изусти лагата вклучувајќи скандалозни гревови и грешности за славниот ред, кој достојно му служеше на христијанството. Презирам и барам бедна и нечесна егзистенција, калемејќи лага до вистинската грешност.
Во 2002 година, Барбара Фрејл нашла копија од шинонскиот пергамент, во тајните архиви на Ватикан. Овој документ експлицитно поврдува, дека папата Климент V ги ослободил Жак де Моле и другите водачи на редот во 1308 година. Овој наод таа го издаде во списанието за средновековна историја во 2004 година.
Освојувањето на Ерусалим
Во 19 век, во Франција се зборувало дека Жак де Моле го освоил Ерусалим во 1300 година. Точното потекло на овие погрешни кажувања не е познато, иако можно е да се поврзани со средновековниот историчар, Темплар од Тир, кој еден монголски генерал, којшто во почетокот на 1300 ги окупирал Сирија и Палестина го нарекол „Мулеј“.
Има бројни записи за монголските напади и освојувања на Ерусалим (и од западни, ерменски и арапски извори), и Монголците извојувале победа во Сирија која довела до повлекување на муслиманите и им овозможило на Монголците да подготвуваат напади на Левант, околу Газа во првите неколку месеци од 1300 година. Во тоа време, започнале да се шират гласини дека Монголците го освоиле Ерусалим и биле подготвени да им го вратат градот на Европејците. И покрај тоа, ова најверојатно била урбана легенда, бидејќи нападите на Монголците биле само незначителни потреси на Палестина, што сигурно не резултирале со освојување на Ерусалим, мал град со не толку големо стратешко значење во тоа време, кој сѐ уште бил потресен од борбите од минатото.
Торинското платно
Двајца масонски историчари, Кристофер Најт и Роберт Ломас напишале контроверзна книга, со наслов Вториот месија: Темплари, Торинското платно и големата тајна на слободната масонерија, која што го изнесува податокот дека Торинското платно е всушност слика на Жак де Моле, а не на Исус Христос, како што се верувало. Тие сметале дека, кога Филип IV и папата Климент V го укинале редот на темпларите, еден од иследниците на францускиот крал, Гијом де Ногарет, го мачел и распнал де Моле, нешто слично како што бил распнат Исус. Тогаш тој ја завиткал главата на Моле со парче облека, а од главата се направил отпечаток на парчето. Авторите тврдат дека една од причините поради која темпларите биле забранувани е тајната за вистината на Исус Христос, која тие ја знаеле, а која дотогаш била криена и менувана од страна на католичката црква. Како што велат Најт и Ломас, Исус не се признавал како Бог, туку како еврејски напори да го основаат божјото царство на Земјата, и дека на првата церемонија на темпларите, тие негирале дека Исус е Бог.
Клетвата
Се вели дека Жак де Моле го проколнал кралот Филип IV Убавиот и неговите наследници, од кладата на којашто бил запален. Всушност, брзата смена и краткото владеење на претставниците на династијата Капети, на тројцата синови на Филип IV убавиот меѓу 1314 и 1328 година, водело до мислење дека династијата е проколната, а тие биле наречени „Проколнатите кралеви“ (Les Rois Maudits). Исто така, де Моле веројатно ги предизвикал кралот и папата да се сретнат пред Бога, пред крајот на годината, иако оваа приказна не е анализирана со ниту едно совремeno значење на извршувањето на спалувањето на Жак де Моле. И кралот Филип и папата Климент умреле во истата таа 1314 година, како и де Моле. Триста години старата династија Капети го изгубила престолот во наредните 14 години. Овие настани се основа за „Проколнатите кралеви“, серија на историски романи од Морис Друон. Кралот Луј XVI бил потомок на Филип убавиот, по неговата внука, кралицата Жана II од Навара. Имено се смета дека клетвата го погодила и Луј XVI. На 21 јануари 1793 година, неколку моменти по неговото обезглавување, еден човек скокнал на платформата и со кренати раце извикал: „Жак де Моле, сега си одмазден“.
Според историчарот Малколм Барбер, кој се смета за најголем познавач на витезите-темплари:
"варијанта на оваа приказна раскажал и тогашниот хроничар Ферето од Виченца, кој ја развил идејата за Неполитански темплари донесена пред папата Климент V, кого тој го обвинил за неправда. Нешто подоцна, кога требало да биде убиен, тој апелирал „од ова твое грозоморно судење, до живиот и праведен Бог, кој е на небото“, предупредувајќи го папата, дека во рок од една година и некој ден, тој и Филип IV ќе бидат обврзани да одговараат за нивниот криминал пред Бога. (Ферето од Виченца, 'Historia rerum in Italia gestarum ab anno 1250 as annum usque 1318', околу 1328)."
Присуството во Англија
Некои теории потврдуваат дека Жак де Моле бил командант на Англија и дека поминал голем дел од својот живот во оваа земја. Но, сепак, според најдобрите издадени биографии за Жак де Моле до денес, не може да се каже ништо со сигурност околу тоа. Жак де Моле бил во Англија во 1293 година, но неверојатно е дека станал мајстор или командант на редот.
Создавање на масонството
Една група од масонски приврзаници го зеле името на де Моле (DeMolay International) како име на нивната организација. Членовите на организацијата велат дека искажале почит кон последниот Голем мајстор на витезите-темплари, како пример за лојалност и верност, но негираат директна врска со историски личности, или пак со витезите-темплари. Шкотскиот ред, инспириран од Моле, претставува симбол за желбата за одмазда против општеството коешто сака слободни масони.
Поникве (Голубац)
Поникве е едно од селата во општина Голубац, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, населението на селото брои 97 жители.
Наводи
44.69056°N, 21.56806°W
Палата Базилика
Палатата Базилика се наоѓала во Цариград, денешен Истанбул, Турција. Таа била откриена во 1937 година во дворот на Топкапи-сарај. Остатоците денеска од палатата се наоѓаат во Топкапи-сарај. Најверојатно била изградена во 5 век, а во 10 век биле реновирана.
Повишувалка
Повишувалка или диез (♯) — музички предзнак кој означува подигање на тоновите пред него за еден полустепен. На имињата на вака подигнатите тонови се додава наставката -ис. На пример цис (повишено це), дис (повишено де), еис (повишено e) и така натаму.
Во нотниот запис исто така има потреба некој тон да биде двапати повишен, т.е. повишен за цел степен. Во таа прилика се користи двократна повишувалка која се означува или со тесно поврзување на две повишувалки (без допир) или со крст што личи на детелина со четири листа. Тоналитетите во чии предзнаци се појавуваат овие повишувалки не се практични и затоа многу ретко се среќаваат вон теоријата на музиката.
Запис
Знакот главно се пишува на таков начин што површината оградена со неговите четири линии го оградува местото на тонот што се повишува. Во рамките на нотниот систем, тој е во празнината, односно на линијата. А вон системот, потребно е да се исцртаат помошни линии, како што би се правело за ноти.
Употреба
Постојат две можни употреби на овој знак:
Пенински Алпи (римска провинција)
Пенински Алпи (латински: Alpes Poeninae, исто така позната како и Alpes Graiae) — римска провинција, една од трите такви покраини во западните Алпи, помеѓу денешните Италија и Франција. Наречена е по венецот Пенински Алпи на тоа подрачје.
Покраината се протегала во границите на денешните региони Валета д'Аоста (Италија) и кантонот Вале (Швајцарија). Најсилно месно племе во покраината биле Саласите. Територијата им била заземена од императорот Октавијан Август во 15 г. п.н.е. Главен град на покраината бил Аоста (Augusta Praetoria Salassorum).
Фикрет Аломеровиќ
Фикрет Аломеровиќ (роден на 3 декември, 1970) — поранешен македонски фудбалер, кој играл на позиција одбрана.
Дравско чудовиште
Дравско чудовиште е криптид којшто наводно живее во реката Драва и езерото Јешково.
Опис на дравското чудовиште
Оваа суштество се опишува како 10 метри долго змијолико суштество прекриено со луски. Оваа суштество има глава со триаглеста форма со рогови.
Можни објаснувања за овој криптид
Можни објаснувања за наводните средби со оваа суштество е тоа дека се работи за видувања на поголеми примероци на сомови кои престојуваат во реката, но и гранки и трупци кои пловат низ реката.
Награден суд
Награден суд ― суд (или дури и поединец, како што е амбасадор или конзул) овластен да разгледува дали наградите се законски заробени, обично дали бродот е законски заробен или запленет во време на војна или според условите на запленување на овластувањето за одмазда на бродот. Наградниот суд можел да нареди продажба или уништување на запленетиот брод и распределба на сите приходи на капетанот и екипажот на запленетиот брод. Наградниот суд, исто така, може да нареди враќање на запленетиот брод на неговите сопственици, ако заплената е незаконска, како на пример ако е одземен од земја која ја прогласила својата неутралност.
Историја/јурисдикција во различни земји
Наградните судови биле вообичаени во 17-тиот до 19-тиот век, за време на американската или европската поморска војна. Соединетите Држави во 1780 година го основале сојузниот апелационен суд во случаи на заробеништво за да ги разгледува жалбите за наградните случаи од државните судови за награди; овој суд бил престанат во 1787 година, по завршувањето на војната. Според сегашниот закон на Соединетите Држави, согласно, окружните судови имаат ексклузивна јурисдикција во наградните случаи. Поради промените во природата на поморските војни, не се сослушани случаи на награда од усвојувањето на статутите во 1956 година.
Во Англија и Велс, јурисдикцијата за награди ја врши Адмиралскиот суд, дел од Одделението на Клупата на кралицата на Високиот суд на правдата, а по пат на жалба до Судскиот комитет на Приватниот совет.
Во Франција има надлежност да го утврдува прашањето за наградата. Од 2007 година, пиратеријата е префрлена на кривичните судови. Надлежноста на советот е сведена на воено време. Начинот на жалба е отворен за претседателот на Француската Република да дејствува како судија.
Меѓународниот награден суд бил меѓународен суд предложен на почетокот на 20 век, за да ги разгледува случаите на награди. На 18 октомври 1907 година во Хаг бил воспоставен меѓународен договор, Конвенција во врска со создавањето на меѓународен награден суд, но тој никогаш не бил ратификуван или спроведен.
Космос-872
Космос-872 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 декември 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-872 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1463 км, а најмалото на 1399.
NGC 4956
NGC 4956 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4956 се споменува и како UGC 8177, MCG 6-29-25, CGCG 189-17.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 5 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 10' 40"".
Други поделби
Проучување на NGC 4956 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45236. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2534. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Споделување на екран
Под терминот Споделување на екран (англ. Screen sharing) генерално се подразбира технолошки овозможена способност за емитирање на содржината од еден компјутерски екран до еден или повеќе оддалечени Интернет корисници. Компјутерите можат да бидат поврзани во локална или поширока мрежа.
Со други зборови споделувањето на екран овозможува PowerPoint презентации, Word документи, слики и други содржини кои се стартувани на еден компјутер, во реално време да ги гледаат повеќе корисници, кои се наогаат на различна локација.
Карактеризација
Споделување на екран најчесто се користи за :
Клучни одлики на алатките и сервисите за споделување на екран се:
Список на алатки за споделување на екран
Примери за најчесто користени алатки за споделување на екран се:
Мултиконфесионализам
Мултиконфесионалните земји имаат уредување за поделба на моќта меѓу луѓе од различни вери, обично три или повеќе значајни конфесионални групи во иста јурисдикција. Примери за современи земји кои се сметаат за мултиконфесионални се Либан и Босна и Херцеговина.
„Националниот пакт“ во Либан е формален договор кој го менува Уставот од 1926 година, кој ги поставил темелите на Либан како конфесионалистичка држава. Наместо малцинството да има најголема моќ, политичката моќ станала посредна.
Карлово
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
<strong style="font-variant:small-caps;">Карлово
<strong style="font-variant:small-caps;"> Бугарија
Карлово (Карлово) е сместен на двата брега на река Стрjама, во Стрjамската Котлина, меѓу Стара планина (Балкан) и Тракиjа. Низ градот минува железничка линиja мегу Европа и Црно Море. Во Карлово се наоѓа 61-ва Стрjaмска механизирана бригада на Бугарската воjска.
Кулинарство
Меѓу наjпознатите храни и пијалаци во регионот се: Карловска луканка, Карловска гроздова ракиjа, Карловски мискет, Карловска анасонлиjка - најмногу ракиjа со анасон се пие во Карлово и Асеновград.
Стопанство
Основно индустриско производство: Фабрика за трактори, каде се произведува тракторот "Болгар"; "Бугарска роза" АД — производство на козметика; "Бони Оборот" — месарска индустрија и други. Во регионот на Карлово дел од земјоделството се етерично-маслените култури (лавандула, маслодаjна роза).
1340 п.н.е.
1340 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1340. година пред новата ера, 340. од вториот милениум п.н.е., 40. од 14 век п.н.е. и прва од 1340-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4168 и 4169 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3410 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2420 и 2421 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 587 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1340 година се протега во 1296 и 1297, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1356 и 1357 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 797 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2021 и 2020 исламска година пред хиџра.
NGC 2521
NGC 2521 — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2521 се споменува и како UGC 4271, MCG 12-8-31, CGCG 331-32, Arp 9, IRAS 08092+7343.
Откривање
Објектот е откриен на 7 септември 1885 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2521 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 2521 има привидни димензии од 2,9' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 15 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 73° 34' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 2521 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23128. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 7; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3802. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 679.
Хју Џекмен
Хју Мајкл Џекмен (роден на 12 октомври 1968) е Австралиски глумец и продуцент кој е инволвиран во филм, музички театар и телевизија.
Џекмен има добиено интернационални признанија за неговите улоги во познати филмови, претежно како херојски, временски и романтични карактери. Тој е познат по неговата долгорочна улога како Вулверин во X-Men филмскиот серијал, како и за главните улоги во Кејт и Леополд, Ван Хелсинг, Престиж, Австралија, Real Steel, Клетници, и Затвореници. Неговата улога во Клетници му ја донесе неговата прва номинација за Академска награда за Најдобар Глумец и неговата прва Златен Глобус Награда за Најдобар Глумец – Мјузикл или Комедија во 2013. Тој исто така е и пејач, танчер и глумец во мјузикли, и има добиено Тони Награда за улогата во Момчето од Оз.
Трипати водител на Тони Наградите, добивајќи Еми Награда за едно од овие појавувања, Џекмен исто така ги има водено и  81-те Академски Награди на 22 февруари 2009.