cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тед Банди
Една седмица по неговото доаѓање во Талахаси, во околу 3 часот на 15 јануари 1978 банди влегол во куќата на сестринството Chi Omega во Флорида. Тој ја претепал 21-годишната Маргарет Боуман (Margaret Bowman) со гранка од даб додека спиела а потоа ја задавил со најлонски хулахопки. Потоа се свртел кон 20-годишната Лиза Леви (Lisa Levy), ја тепал до онесвестување, ù откорнал една брадавица, ја гризнал длабоко на задникот и сексуално ја злоставил со шише од спреј за коса. Таа починала следниот ден на пат кон болницата. Во спалната која се граничела со нејзината ги нападнал Кети Клејнер (Kathy Kleiner) која што се здобила со скршена вилица и длабоки рани на рамото, и Карен Чендлер (Karen Chandler) која што се здобила со потрес на мозокот, скршена вилица, скршени заби и скршен прст. Откако го напуштил сестринството, Банди провалил во зграда со апартмани на осум блока и ја нападнал студентката Шерил Томас (Cheryl Thomas), ù го изместил рамото, ù ја скршил вилицата и черепот на пет места. Таа засекогаш ја изгубила рамнотежата и тоа ù ја нарушило танцувачката кариера.
На 8 февруари Банди возел 240км на исток кон Џексонвил (Jacksonville) во комбе украдено од Универзитетот. Тој ù пристапил на 14-годишната ќерка на полицискиот детектив од Џексонвил, Лесли Парментер (Parmenter) на паркингот претставувајќи се како „Ричард Бартон од Одделот за Пожари“ ("Richard Burton, Fire Department"), но се повлекол кога дошол нејзиниот постар брат. Следниот ден поминал 97км до Лејк Сити (Lake City). Тоа утро, во средното училиште во Лејк Сити, 12-годишната Кимберли Даен Лич (Kimberly Diane Leach) била повикана од професорот да оди до својата соба за да си ја земе ташната која што ја оставила таму и никогаш не се вратила на час. Седум седмици подоцна нејзините делумно зачувани останки се пронајдени во фарма за свињи близу државниот парк на реката Сувани (Suwannee River State Park), на 48км од Лејк Сити.
На 12 февруари, Банди заминал од Талахаси преку граничниот појас во Флорида. Три дена подоцна во околу 1 часот по полноќ бил сопрен од полицаецот Дејвид Ли (David Lee) близу до државната граница со Алабама и по проверката се докажало дека колата е украдена. Кога полицаецот му соопштил на Банди дека е уапсен, Банди го клоцнал во ногата и избегал. Ли испукал предупредувачки куршум, потоа уште еден и почнал да го брка. Тие се бореле за пиштолот сé додека полицаецот не го совладал и го уапсил. Во колата имало три лични карти од стидентките на државниот универзитет од Флорида, 21 украдени кредитни картички и украден сет за телевизија. Ли го одвел осомничениот во затвор без да биде свесен дека уапсил еден од десетте најбарани бегалци од ФБИ, а Банди пак рекол „Посакувам да ме убиеше“.
Судењата во Флорида, брак
По една година откако го сменил местото во Мајами, Банди бил суден за убиствата, нападите и ситните грабежи во Талахаси. Судењето, првпат на националната телевизија, било проследено од 250 новинари од петте континенти. И покрај присуството на пет адвокати назначени од судот, Банди поголемиот дел од одбраната го завршил сам. Според Мајк Минерва (Mike Minerva), јавен бранител на Талахаси и член на тимот за одбрана на Банди пред да биде отпуштен, се одвивало преговарање пред судењето за казна од 75 години затвор за убиство на Леви, Боуман и Лич ако се изјасни виновен. Банди го одбил договорот во последната минута. "Тогаш сфати дека ќе треба да застане пред цел свет и да признае дека е виновен“, вели Минерва. „Тој едноставно не можеше да го направи тоа“. Во клучните компромитирачки докази спаѓаат и сведочењето на членката на Chi Omega Нита Неари (Nita Neary) која што го видела Банди како ја напушта куќата на сестринството, како и отпечатоците од гризање оставени на задникот на Леви, кои што форензичарите ги споредија со калапот излеан според забите на Банди. Поротата донела одлука за помалку од седум часа и тој бил обвинет по сите преставки во јули 1979. Тој добил смртна казна за двете убиства и дополнителни доживотни казни во затвор за напад и телесни повреди на преживеаните жртви од Талахаси.
Шест месеци подоцна почнало судењето во Орландо за убиството на Кимберли Лич. По кратко време тој повторно бил прогласен за виновен, благодарение на конците пронајдени во украденото комбе и на телото на Лич кои имале невообичаена фабричка грешка. Овие конци се совпаѓале со палтото на Банди кое што го носел кога бил уапсен. Исто така имало и сведок кој што го видел Банди како ја носи Лич од училишниот двор до неговото комбе. По трет пат бил осуден на смрт на електричен стол. Кога Банди ја слушнал пресудата, тој станал и извикал: „кажете ù на поротата дека греши“. (Оваа пресуда е единствената која што ќе биде извршена повеќе од девет години подоцна).
'''Смртни пресуди, исповед, погубување '''
Кратко по одлуката на судењето за случајот Лич и на почетокот на долгиот период на жалби, Банди дознал дека писателот на криминално право, Стефан Г. Микод (Stephen G. Michaud) и новинарот Хју Ејнсворт (Hugh Aynesworth) собираат материјал за да пишуваат книга за него. Тој во тоа видел можност да влијае на содржината на книгата и можеби да предизвика чувства кај јавноста со цел да се сменат неколкуте смртни казни и затоа се согласил на повеќе интервјуа во кои што ветил дека ќе ја покаже неговата невиност. Но, тој немал што да каже во своја одбрана и како што интервјуата напредувале, Банди почнал за прв пат да открива детали за неговите злосторства и мисловни процеси и цело време зборувал во трето лице за да ја избегне „стигмата на исповед“.
Тој раскажал за неговата кариера како крадец и го потврдил долгото сомневање на Клопфер дека речиси се што поседувал е украдено. "Ќе се напиев неколку пива... навистина во големи количини, така пијан... ќе влезев во продавница, (понекогаш) веднаш до излогот и ќе си заминев со тоа што го сакав... Кој ќе се сомнева ако влезеш внатре како да припаѓаш таму?“ „Најмногу ме задоволуваше поседувањето на сето она што ќе го украдев. Навистина уживав да имам нешто... што го сакав и испаѓав и го земав тоа“, вели тој. Се докажа дека поседувањето бил важен мотив за силувањата, како и за убиствата. Тој почнал да киднапира жени откако нормалниот секс престанал да го задоволува. Тој вели дека сексуалните напади му ја надополнувале потребата за „целосно поседување“ на неговите жртви. На почетокот тој ги убивал жените „затоа што е практично... да ја елиминира можноста да биде фатен“. Сепак, подоцна, убиствата станале дел од „авантура“. „Врвното чувство на поседување, впрочем, беше одземањето на нивниот живот“, вели тој, „а потоа... физичкото поседување на нивните останки“.
Банди исто така му се доверил и на специјалниот агент Вилијам Хегмаер (William Hagmaier) единицата за бихевиорални науки на FBI. Хегмаер бил зачуден од тоа колку „длабока, речиси мистична садисфакција“ добивал Банди од неговите убиства. Хегмаер вели „Банди рече дека по некое време, убиството не е само криминал од страст или насилство, тоа станува опседнатост, Тие се дел од тебе... (жртвите) стануваат дел од тебе и вие (двајцата) сте засекогаш едно... и земјата каде што си ги убил или си ги оставил се свети за тебе и секогаш ќе се навраќаш таму“. Банди му кажал на Хегмаер дека во раните години себеси се сметал за „аматер“ и „импулсивен“ убиец пред да премине во, како што тој ја нарекува, „примарна“ или „предаторска“ фаза во периодот околу убиството на Линда Хили во 1974. Ова имплицира дека тој почнал да убива пред 1974 иако тој никогаш јасно не го признал тоа.
Во јули 1984 чуварите во Рејфорд пронашле два бонсека во ќелијата на Банди. Една железна шипка од прозорот била целосно исечена на дното и на врвот и залепена со лепило направено од сапун. По неколку месеци тој повторно ја сменил ќелијата откако чуварите пронашле огледало во неговата ќелија.
Во октомври 1984 Банди веќе се сметал себеси за експерт за сериски убијци и контактирал со Роберт Кепел и понудил да ја сподели со нив својата само-прогласена експертиза за гонењето на неговиот наследник во Вашингтон, убиецот од Грин Ривер (Green River). Кепел и детективот од единицата за специајлни задачи од Грин Ривер, Дејв Рејхарт (Dave Reichert) го интервјуирале Банди, а подоцна била напишана и книга, но Гари Леон Риџвеј (Gary Leon Ridgway) бил фатен 17 години подоцна без помошта на Банди.
Некаде во пролетта 1986 Банди им признал на Хегмаер и Нелсон нешто што тие верувале дека се сите негови пустошења/злосторства и детали за тоа што им правел на некои од жртвите по нивната смрт. Тој ги посетувал планината Тејлор, Исака и други секундарни места на злосторство, често и по неколку пати, за да лежи со неговите жртви и да има секс со нивните распаднати тела се додека целосното распаѓање не го сопре. Во некои случаи тој возел и по неколку часа во секој правец и останувал преку цела ноќ. Во Јута тој го шминкал безживотното лице на Мелиса Смит и постојано ја миел косата на Лора Ејм. Тој му рекол на Хегмаер дека „ако имаш време, тие можат да бидат сé што ти ќе посакаш да бидат“. Тој го потврдил долгото сомневање дека обезглавил неколку од неговите жртви со бонсек и дека чувал неколку глави во неговиот стан одредено време пред да се ослободи од нив, најверојатно оние што се најдени подоцна на планината Тејлор (на Ранкут, Паркс, Бал и Хили).
На крајот на 1988 година, Врховниот суд ја одби и последната од многуте негови жалби. Со наближувањето на погубувањето и без повеќе причини да ја крие вистината, Банди се согласил искрено да зборува со детективите од различни правни области. На Кепел му ги признал сите осум убиства во Вашингтон и Орегон за кои што бил првоосомничен. Тој опишал и дополнителни три, претходно непознати жртви од Вашингтон и две во Орегон и за сите одбил да ги идентификува (ако воопшто ги познавал). Тој рекол дека петтото тело, на Дона Менсон, го оставил на планината Тејлор, но нејзината глава ја изгорел во каминот на Клопфер. („Од сите работи што ù ги направив на оваа жена“, му рекол на Кепел, „ова е најверојатно таа за која никогаш нема да ми прости. Кутрата Лиз“.) Тој во детали го опишал киднапирањето на Џорџина Хокинс од осветлената улица пред универзитетот во Вашингтон, како ја одвлечкал до неговата кола, како возел до Исака, како ја силувал и ја задавил, како ја поминал целата ноќ со нејзинотот тело и како подоцна три пати ја посетил. Кепел вели дека „тој ги опишувал местата на злосторство во Исака (каде што се пронајдени коски на От, Насланд и Хокинс) речиси како да е таму, како да гледа сé. Тој беше внесен во зборувањето затоа што поминал многу време таму. Тој секогаш е целосно обземен од убиството“.
Тој им признал многу дополнителни убиства на детективите од Ајдахо, Јута и Колорадо, дури и неколку за кои полицијата не била свесна, но скрил многу детали поради што мислел дека погубувањето ќе се одложи. „Има и други закопани останки во Колорадо“, признал тој но одбил понатаму да соработува. Но, и кога давал детали, ништо не било откриено. Детективот Мет Линдвал (Matt Lindvall) од Колорадо го објаснил ова како конфликт меѓу неговата желба за одложување на погубувањето со тоа што нема да дава информации и неговата потреба за „целосно поседување – да биде единствена личност која што знае каде навистина се закопани неговите жртви“. Во декември 1988 еден од легалните адвокати кој што работел за банди побарал од семејствата на жртвите од планинските држави да му пишат на гувернерот на Флорида Роберт Мартинез (Robert Martinez) и да побараат уште едно одложување (а тој веќе добил две), што ќе му даде на Банди повеќе време да открие нови информации. Сите одбиле и Мартинез се изјаснил дека нема да дозволи нови одложувања за ниеден случај. „Нема да дозволиме да манипулира со системот“, изјавил пред новинарите. „Незамисливо е да се преговара за неговиот живот во врска со телата на останатите“.
Хегмаер бил присутен на последните испрашувања на Банди од страна на детективите. Пред неговото погубување, тој зборувал за самоубиство. „Тој не сакаше да ù го даде на државата тоа задоволство да го гледаат како умира“, вели Хегмаер. Тед Банди почина на електрична столица во затворот Реифорд во 7:16 по источно време, на 24 јануари, 1989 година. Неговите останки се кремирани а пепелта е расфрлана на непозната локација на планината Cascade Mountains во Вашингтон.
Начин на извршување и профили на жртвите
Банди имал два одделни и многу различни начини на работа (modi operandi (M.O.)), иако неговото прво документирано убиство (Lynda Healy's) е комбинација од двата. Во двата случаи тој избирал меѓу напад со тап предмет и давење. Сите пронајдени черепи, освен оној на Кимберли Лич, покажале докази за удар со тап предмет, често со скршени предни заби. Секој кадавер на кој што било можно да се направи аутопсија, покажал знаци на задавување. Тој намерно одбегнувал огнени оружја поради звукот што го прават и балистичките докази што ги оставаат. Банди бил неверојатно вешт во криењето на физички докази. Неговите отпечатоци од прсти никогаш не се пронајдени на местата на злосторството, ниту пак некаков неспорен доказ на вина, факт што тој често го повторувал со текот на годините со што ја покажувал својата невиност.
Неговиот наједноставен модус операнди (M.O.) се состоел од насилна провала доцна во ноќта проследена со насилен напад со тапо оружје врз заспаната жртва. Овие напади биле секогаш тивки и најчесто неоткриени до следното утро. Овие жртви биле сексуално злоставени со инертни предмети и сите биле оставени легнати, во кома или мртви. Во поразработените техники, Банди користел различни методи да ги намами жртвите во неговата кола, каде што чувал оружје, најчесто хебла. Во многу случаи тој ја лепел ногата со фластер, ја преврзувал раката, а некогаш одел со патерици, потоа барал помош да однесе нешто до неговото возило. Некогаш, пак, се претставувал како полицаец или пожарникар. Кога жртвата била близу или во неговата кола, тој ја совладувал, ја тепал и врзувал со лисици. Повеќето од нив биле сексуално злоставени и задавени, или на првичното место на злосторството или (највообичаено за него) откако ќе ги однесел на претходно одбрано, доволно оддалечено место.
На второто место тој ги соблекувал жртвите и потоа ја палел нивната облека, или пак во еден случај (на Џули Канингам (Julie Cunningham)) ја однел во контејнерот за Добротворни прилози. Банди објаснил дека соблекувањето на облеката било ритуал, но исто така и практично атоа што ги намалува шансите да остави траги и докази на местото на злосторството што ќе го поврзат со него. (Сепак, производната грешка на материјалот на неговата облека бил клучен доказ за поврзаноста со Кимберли Лич). Тој често ги посетувал вторичните места на злосторствата за да врши акти на некрофилија и ги сликал повеќето жртви. „Кога напорно работиш за да направиш нешто како што треба“, му рекол на Хегмаер, „тогаш не сакаш да го заборавиш“. Банди им кажал на Кепел, а подоцна и на Микод дека конзумирањето на големи количини на алкохол бил „основна компонента“ и дека требало да биде „екстремно пијан“ за време на демнењето со цел „значително да ги потисне“ чувствата и да ја „седатира“ „доминантната личност“ за која што се плашел дека може да спречи неговото внатрешно „битие“ импулсивно да реагира. Банди избегнувал позитивна идентификација долго време делумно затоа што неговите фацијални црти биле општи и не посебно впечатливи. Претходно полицијата се жалела на залудното покажување негови слики на сведоците – тој изгледал различно на секоја слика. Лично за мене, вели Стјуарт Хенсон Јуниор (Stewart Hanson, Jr), судија на судењето за ДаРонч „... неговиот израз толку го менува неговиот комплетен изглед што имаше моменти кога не можеш да веруваш дали гледаш во истата личност“. „Тој стварно беше променлив“. Друг пак го има опишано „како камелеон“ со тоа што можел значително да го смени својот изглед со неколку измени во неговите црти со тоа што ќе додадел или одземал фацијални влакна или пак ќе ја сменел фризурата. Дури и неговата кола Фолксваген Буба била тешка да се идентификува. Сведоците различно ја опишувале бојата на неговата кола како металик или мат, жолто-кафеава или бронзена, светло или темно кафеава. Сите познати жртви на Банди биле бели жени, повеќето од средната класа. Речиси сите биле помеѓу 15 и 25 години и повеќето биле студентки од колеџ. Никоја од нив не му била девојка или пак познаничка и нема доказ дека се сретнал или се познавал со некоја од нив пред да ги нападне. (Пред да го погубат, Банди и рекол на Клопфер дека намерно се оддалечувал од неа „кога чувствувал дека во него се зголемува моќта на неговата болест“.) Рул забележала дека повеќето од идентификуваните жртви имаат долга и права коса, разделена на средина, како кај Стефани Брукс, девојката која го отфрлила и со која подоцна се свршил и ја одбил за да ù се одмазди. Рул се сомнева дека омразата кон неговата прва девојка ги поттикнала постојаните убиства и го терала да цели девојки кои што го потсетуваат на неа. Банди ја негирал оваа препоставка велејќи му на Хју Ејнсворт (Hugh Aynesworth) „Тие... едноставно одговараа на општиот критериум на тоа да се биде млад и згоден“. „Премногу луѓе мислеа дека сите девојки се слични... (но) речиси се беше различно... физички, тие речиси сите беа различни“. Тој признал дека младоста и убавината биле „апсолутни критериуми“ во изборот на неговите жртви.
Патологија
Банди поминал неколку психијатриски испитувања и неговата дијагноза често се менувала. Дороти Отноу Луис (Dorothy Otnow Lewis), Професор по психијатрија во Медицинскиот центар на универзитетот во Њу Јорк (New York University Medical Center) во одделот за насилно однесување, на почетокот даде дијагноза на биполарно (мканијакално-депресивно) пореметување. Подоцна таа повеќе пати го смени мислењето. Додека другите психијатри и психолози имаа исти потешкотии во одредувањето на специфична дијагноза, разгледувањето на доказите водело кон нешто друго од биполарно наручување или други психози. Класичните критериуми за една или повеќе нарушувања на личноста (или постариот термин „психопатија“) биле лесно препознатливи кај Банди. За разлика од психотиците/психопатите, овие луѓе можат да разликуваат добро од лошо, но таа способност има мало влијание на нивното однесување. Тие се оградуваат од чувството на вина или каење, нешто што самиот Банди го признал. „Чувството на вина навистина нема да реши ништо“, изјавил тој во 1981. „Тоа може да ве повреди... Претпоставувам дека сум на завидлива позиција поради тоа што не морам да се справувам со вината, Едноставно нема причина за тоа“. Ноќта пред да биде погубен Банди имал интервју со Џејмс Добсон (James Dobson), психолог и основач на христијанската евангелистичка организација Фокус кон семејството (Focus on the Family). За време на интервјуто Банди коментирал за насилството на медиумите и порнографските „корени“ на неговите злосторства. „Се случуваше постепено“, изјавил тој. „Моето искуство со... порнографија во која има насилна сексуалност, е следново: кога еднаш ќе се навлечеш на тоа... ќе продолжиш да бараш помоќни, поексплицитни и посликовити видови на материјал се додека не стигнеш до точка кога порнографијата оди толку далеку... кога почнуваш да размислуваш дека можеби да го правиш истото ќе ти овозможи нешто повеќе од тоа, отколку само да гледаш или читаш“. Тој вели дека насилството во медиумите, „особено сексуалното насилство“ е тоа што ги тера момците „да испаднат и да бидат Тед Банди“. „Вие ќе ме погубите“, рекол тој, „и тоа ќе го заштити општеството од мене. Но надвор има толку многу луѓе кои се зависни од порнографија и не можете да направите ништо во врска со тоа“.
Истражувачите генерално се согласија дека изненадното осудување на порнографијата на Банди бил неговиот последен манипулативен обид да го одложи неговото погубување со тоа што се послужил со агендата на Добсон како долгогодишен адвокат за анти-порнографија кажувајќи му го точно она што сака тој да го слушне. Банди им кажал на Микод и Ејнсворт во 1980 година, и претходната ноќ на Хегмаер, дека порнографијата имала неизбежна улога во неговиот развој како сериски убиец.
Како што забележале Рул и Ејнсворт, за Банди секогаш бил виновен некој друг или нешто друго. Иако со текот на времето признал 30 убиства, тој никогаш не ја презел одговорноста за ниедно од нив, и покрај тоа што ќе ја избегнел смртната казан во Мајами ако го направел тоа. Тој ја префрлал вината на различни жртвени јарци, како што е неговиот насилен дедо, потоа на отсуството од биолошки родители, на алкохолот, на медиумите, на полицијата (која што ја обвинувал за подметнување на докази), на општеството, насилството на телевизија и на крај, на порнографијата. Во најмалку една пригода, тој дури се обидел да ги обвини неговите жртви: „Ги познавав луѓето кои што... зрачеа со ранливост“, напишал во писмото до Клопфер во 1977. „Нивните фацијални изрази велеа „се плашам од тебе“. Овие луѓе повикуваат да бидат нападнати... Со тоа што очекуваат да бидат повредени, нели тие потајно го поттикнуваат тоа?“ Префрлувањето на вината и негирањето биле основни одбранбени механизми на Банди. Тој еднаш ù кажал на Луис: „Не знам зошто сите сакаат да ме фатат“. Таа пак вели: „Тој навистина немаше чувство за големината на тоа што го прави“. „Долго-годишен сериски убиец прави бариери на својата вина, ѕидови од негирање кои што некогаш не можат да се срушат“, напишал Кеплер.
NGC 5856
NGC 5856 — ѕвезда во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Тед Банди
Жртви
NGC 5856
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5856 се споменува и како SAO 101379.
Откривање
Објектот е откриен на 24 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Тед Банди
	Единаесет во Вашингтон (вклучувајќи ја и Кети Паркс, која што е киднапирана од Орегон, но е убиена во Вашингтон), од кои три се неидентификувани
NGC 5856
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5856 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 6 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 7 м 20,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 26' 32"".
Тед Банди
	Три во Колорадо
	Три во Флорида
NGC 5856
Други поделби
Проучување на NGC 5856 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 153; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1489. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 91.
Тед Банди
	Две во Орегон (неидентификувани)
	Две во Ајдахо (една неидентификувана)
	Една во Калифорнија(неидентификувана)
Следува хронолошки редослед на 20-те идентификувани жртви и петте идентификувани преживеани.
1974
	1 февруари: Линда Ан Хили (Lynda Ann Healy) (21): Претепана додека спиела, черепот и долната вилица откриени на планината Тејлор (Taylor Mountain) 	12 март: Дона Геил Менсон (Donna Gail Manson) (19): Киднапирана додека одела на концерт во државниот колеџ Евергрин (Evergreen). Телото е оставено (според Банди) на планината Тејлор (Taylor Mountain), но никогаш не е пронајдено. 	17 април: Сузан Елен Ранкур(Susan Elaine Rancourt) (18): Исчезнала по вечерниот состанок на советници во државниот колеџ во Централен Вашингтон (Central Washington State College). Черепот и долната вилица откриени на планината Тејлор (Taylor Mountain).
	6 мај: Роберта Кетлин Паркс (Roberta Kathleen Parks) (22): Исчезнала од државниот универзитет во Орегон во Корвалис (Oregon State University, Corvallis). Черепот и долната вилица откриени на планината Тејлор (Taylor Mountain).
	1 јуни: Бренда Керол Бел (Brenda Carol Ball) (22): Исчезнала откако ја напуштила таверната Флејм (Flame) во Буриен (Burien), Вашингтон. Черепот и долната вилица откриени на планината Тејлор (Taylor Mountain).
	11 јуни: Џорџина Хокинс (Georgeann Hawkins) (18): Исчезнала од алеата зад куќата на нејзиното сестринство во УВ. Остатоци од скелетот се пронајдени на Исака.
	14 јули: Џенис Ан От (Janice Ann Ott) (23): Киднапирана од дрѓавниот парк на езерото Шамамиш среде бел ден. Остатоци од скелетот се пронајдени на место во Исака.
	14 јули: Денис Мари Насланд (Denise Marie Naslund) (19): Киднапирана четири часа по От од истиот парк. Остатоци од скелетот се пронајдени на место во Исака.
	2 октомври: Ненси Вилкокс (Nancy Wilcox) (16): Грабната, нападната и задавена во Холидеј, Јута. Телото не е пронајдено. 	18 октомври: Мелиса Ан Смит (Melissa Anne Smith) (17): Исчезнала од Мидвеил, Јута откако ја напуштила пицеријата. Телото е пронајдено близу планинската област.
	31 октомври: Лаура Ејми (Laura Aime) (17): Исчезнала од забавата за Ноќта на вештерките во Лехи, Јута. Телото е пронајдено од планинари во American Fork Canyon[104]
	8 ноември: Керол ДаРонч (Carol DaRonch) (18): Обид за киднапирање во Муреи, Јута. Избегала од колата на Банди и преживеала.
	8 ноември: Дебра Кент (Debra Kent) (17): Исчезнала откако ја напуштила училишната претстава во Бонтифул, Јута. Телото е оставено (според Банди) близу Феирвју, Јута. Малки скелетни останки се пронајдени, но никогаш не се потврдно идентификувани дека се на Кент.
1975
	15 март: Џули Канингам (Julie Cunningham) (26): Исчезната на патот кон таверната во Веил, Колорадо. Телото е закопано (според Банди) блиску до Рајфл, 140км западно од Веил, но никогаш не пронајдено.
	6 април: Денис Оливерсон (Denise Oliverson) (25): Киднапирана додека возела велосипед кон куќата на нејзините родители во Гранд Џанкшн, Колорадо. Телото е фрлено (според Банди) во реката Колорадо (Colorado River), на 8км западно од Гранд Џанкшн, но никогаш не е пронајдено.
	6 мај: Линет Кулвер (Lynette Culver) (12): Киднапирана од средното училиште Аламеда во Покатело, Ајдахо. Телото не е пронајдено. 	28 јуни: Сузан Куртис (Susan Curtis) (15) Исчезната за време на младинска конференција во Универзитетот Brigham Young. (според банди) Телото е закопано блиску до Прајс, Јута (Price, Utah), 21км југоисточно од Прово, но никогаш не е пронајдено.
1978
	15 јануари: Маргарет Боумен (Margaret Bowman) (21): Претепана и потоа задавена додека спиела во сестринството Chi Omega.(нема вторично место на злосторство) 	15 јануари: Лиса Леви (Lisa Levy) (20): Претепана и сексуално злоставена во сестринството Chi Omega.(нема вторично место на злосторство)
	15 јануари: Карен Чендлер (Karen Chandler) (21): Претепана додека спиела во сестринството Chi Omega. Преживеана.
	15 јануари: Шерил Томас (Cheryl Thomas) (21): Претепана во сон, на осум блока од Chi Omega. Преживеана
	9 февруари: Кимберли Лич (Kimberly Leach) (12): Киднапирана од средното училиште во Лејк Сити, Флорида. Пронајдени се коски близу Suwannee River State Park[157]
Останати можни жртви
Банди останал осомничен за неколку нерешени убиства и најверојатно е одговорен за другите кои никогаш нема да бидат идентификувани. Во 1987 година тој му признал на Кепел дека постојат „некои убиства“ за кои „никогаш нема да зборува“ затоа што биле извршени „преблиску до домот“, “преблиску до семејството“ или пак вклучуваат „жртви кои што се многу млади“.
	Ан Мари Бур (Ann Marie Burr), осумгодишно девојче од Такома, исчезнала од нејзиниот дом во 1961 година кога банди имал 14 години. Куќата на Бур била во областа каде што Банди разнесувал весници. Таткото на девојчето е сигурен дека го видел Банди во темелите на градилиштето близу кампусот на UPS истото утро кога неговата ќерка исчезнала. И други докази имплицираат на него, но детективите кои што биле запознати со случајот никогаш не се согласиле на можноста за негова вмешаност во овој случај. Банди постојано го негирал обвинувањето за ова, дури и напишал писмо до семејството на Бур во 1986.
	24-годишната Рита Куран (Rita Curran), учителка во основно училиште и помошничка во мотел. Била убиена во нејзиниот стан на 19 јули 1971 година во Барлингтон, Вермонт (Burlington, Vermont). Таа била задавена, претепана и силувана. Локацијата на мотелот каде што работела (граничела со Домот за самохрани мајки на Елизабет Лунд) и сличностите со познатите места на злосторства на Банди биле доволни за пензионираниот агент на ФБИ, Џон Басет (John Bassett) да го предложи Банди како осомничен. Немало доказ што сигурно ќе го потврди присуството на Банди во Барлингтон на тој датум, но општински податоци кажуваат дека лице по име „Банди“ било каснато од куче таа седмица и долги периоди од времето на Банди, како и летото 1971, остануваат недоволно објаснети. Убиството на Куран остана нерешено.
	17-годишната Рита Лорејн Џоли (Rita Lorraine Jolly) исчезнала од West Linn, Oregon (предградие на Портланд (Portland)), во јуни 1973год. 24-годишната Вики Лин Холар исчезнала од Eugene, Oregon два месеца покасно. Банди признал две убиства во Орегон, но никогаш не ги идентификувал жртвите. Детективите од Орегон се сомневаат дека тоа се Џоли и Холар, но не усоеале да добијат време за да го интервјуираат Банди со цел да го потврдат тоа. И двете жени се класифицираат како исчезнати.
	20-годишната Керол Валенцуела (Carol Valenzuela) последен пат била видена како автостопира близу Ванкувер, Вашингтон, на 2 август, 1974 година. Нејзините останки се пронајдени два месеца подоцна во празен гроб јужно од Олимпија заедно со останките од непозната женска личност. И двете имале долги коси разделени на средина. Во август 1974 Банди возел од Сиетл до Салт Лејк Сити и можел да помине преку Ванкувер, но нема доказ дека го направил тоа. Случајот е сè уште отворен.
	18-годишната Мелани Сузан Кули „Сузи“ (Melanie Suzanne "Suzy" Cooley) исчезнала на 15 април, 1975 година откако го напуштила средното училиште во Недерланд во Колорадо (Nederland, Colorado), 80км западно од Денвер. Нејзиното претепано и задавено тело било откриено од работници на патот две седмици подоцна во кањонот Coal Creek, 32км подалеку. Иако сметките за бензин потврдуваат дека Банди бил таму денот кога Кули исчезнала и истата е класифицирана како жртва на Банди во повеќето дела за Банди. Властите од округот велат дека доказите се невалидни и продолжиле да го сметаат нејзиното убиство за cold case.[266]
	21-годишната Ненси Беирд (Nancy Baird) исчезнала од бензиска станица во Фармингтон, Јута (Farmington, Utah), 32км северно од Салт Лејк Сити на 4 јули, 1975 и сè уште не е пронајдена. Банди особено ја негирал вмешаноста во овој случај за време на интервјуата.
	28 години Банди бил сметан за одговорен за убиството на 15-годишната Кетрин Мери Девајн (Katherine Merry Devine) во 1973 во државниот парк Милерсилванија (Millersylvania State Park) близу Олимпија, Вашингтон, но ДНК анализите довеле до апсење и обвинување на Вилијам Е. Косден (William E. Cosden) во 2002. 15-годишната Бренда Бејкер (Brenda Baker) била убиена во истиот парк во околу истиот период, но Банди му рекол на Кепел дека не знае ништо во врска со тоа.
	Неколку минути пред да го погубат, откако Банди признал дека ја убил Сузан Куртис и ги кажал деталите за убиството на Денис Оливерсон, Хегмаер го прашал за нерешените убиства во Њу Џерси, Илиноис, Вермонт (случајот Куран), Тексас, Мајами и Флорида. Иако претходно признал дека убил две жени во Атлантик Сити во 1969 година, сега негирал дека е вмешан во сите нерешени случаи.
Игор Крајчев
Игор Крајчев (Велес, ) — македонски писател на епска фантастика. Тој е првиот македонски писател кој го воведува и го популаризира жанрот епска фантастика, која е особено значајна и популарна во останатите земји. Крајчев е добитник на Деветоноемвриско признание за афирмација на литературата и е перспективен македонски писател.
Животопис
Игор Крајчев е роден во 1981 година во Велес, Македонија. Основното и средно образование ги стекнува во родниот град, а потоа се запишува на студии на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје каде што по четиригодишно студирање како државен стипендист, завршува како втор во својата класа. Веднаш е примен за постдипломец на Филолошкиот факултет.
Оцени за творештвото
За „Реалности“ во 2005 година промоторот Венко Андоновски ќе рече: „Прекрасна отворена поезија во неорациновски стил, која е отворена кон светот. Тоа не е поезија од Гутенберговски тип, која се гради со готови фрази, туку е поезија на емпиријата... Овде имаме млад поет кој не се плаши да застане пред светот и да го вкуси... Потоа поезијата е само прашање на ферментација!“
Во 2007 година во издание на Матица излезе првиот македонски епско-фантастичен роман „Воини и херои“, кој претставува темелот на оваа појава на нашата литературна сцена. За него Венко Андоновски ќе рече: „- Во романот на Крајчев се создава Нов Свет кој е божествена работа, на занаетот. Тоа го откриваме во таканаречената сказноликост, тоа е псевдо сказна и е напишана во целосна согласност со расказните принципи. Сказната е подготовка или иницијатива за живот, а тој е борба со злото. Тука е вградена и филозофијата дека со злото нема пакт, нема пазар, нема смирување и поткупување...“.
Во 2008 година, Игор Крајчев се јавува и како автор на литературна критика, и научни текстови, како промотор на поетски книги, а како една од позначајните дејности е онаа кога на покана на д-р Васил Тоциновски учествуваше на меѓународната научна конференција на тема: „Балканските автори пред нови предизвици“ каде ја застапуваше својата теза за афирмација на епската фантастика.
Во 2009, Крајчев го издаде својот втор роман „Три секунди“. За него Васил Тоциновски ќе рече: „Ова е дело кое ќе ве освои уште на своите први страници, а вие почнувате да го играте танцот низ времето и просторот, заедно со писателот кој многу интересно и мистично ја гради сижејната линија, поделувајќи ја притоа, не на повеќе главни линии, туку на повеќе временски сфери... Овој роман би го вброил во еден од најуспешните македонски романи, кој импонира со својата конструкција, оригиналност и пред сè тема. Крајчев направил, таков совршен спој на убавото и корисното, сведувајќи го романот на апсолутната неопходност, односно мајсторски ослободувајќи го од непотребното, за на крај да го искристализира до степен на дијамнтска чистота. Иако љубовната нишка во романот има тенденција да биде доминантна, Крајчев мајсторски го маскира тоа со воведувањето на филозофската страна на романот, кој не пречи на оваа првата, туку напротив, уште повеќе го засилува нејзиниот ефект... Како и да е, „Три секунди“ е прекрасен роман кој треба да биде задолжителна литература на сите љубители на добриот пишан збор, и со право му го доделувам приматот „Најљубовната и најтажната македонска приказна“...“ - вели рецензентот на ова дело, д-р Васил Тоциновски.
Крајчев е редовен учесник на најважната поетска манифестација во Велес – Рациновите средби, кои ги збогатува со своите поетски творби, а е неизоставлив дел и од Детските Рацинови средби. Тој е инаку заменик-претседател на обновеното друштво на писатели на Велес, одговорна функција која, без оглед на младоста, му ја доверија неговите постари колеги поети и писатели од Велес. Крајчев е директор на библиотеката во Велес.
Крајчев е добитник на високото признание на град Велес - Деветоноемвриско признание за заслуги од областа на литературата. Потоа на наградата „Прозни мајстори“ за второто издание на романот „Воини и херои“. Добитник е уште на наградите: „Книжевен круг“ од Битолскиот книжевен круг, наградата „Празник на липите“ за најдобра песна, a во 2016 година ја добива „Енхалон“ за најдобра песна од млад автор на Струшките вечери на поезијата.
Творештво
2005 - Реалности - збирка модернистичка поезија
2007 - Воини и херои - епско-фантастичен роман (2012, второ издание)
2008 - Монографија по повод 150 годишнина од постоењето на Велешката гимназија (соавтор)
2009 - Три секунди - психолошки роман
2015 - Круг полу круг - збирка модернистичка поезија
Цар
Цар (цар, царь, украински: цар, car, цар/car, во научната транслитерација car) и повремено спелуван како csar или Tzar' на англиски е термин со потекло од латинскиот термин Cæsar (цезар или кајзер) значи Император во европската средновековна смисла на зборот, т.е., владетел кој тврди дека го има истиот ранг како Римскиот цар, со одобрение на друг император или врховен еклезијастички претставник (Папата или Екуменскиот Патријарх).
Пред да ја прифатат римските цареви титулата Цезар или Кајзер, зборот “Кајзер/Kaisar", бил името што му е дадено на третиот крал од Медејците (денешните Курди), Кијаксар, 625-585 п.н.е. Од древни времиња, во курдскиот јазик, името Кијаксар имало различни значења и изговори, вклучувајќи го името Кеј-Касро, кое се користи од Курдите како име за личност. Тоа буквално значи „крал“, кој е автократ.
Наспроти соодветниот латински збор "imperator", византискиот грчки термин basileus беше користен различно во зависност од тековниот политички контекст или од историскиот или библискиот контекст. Во историјата на грчкиот јазик, зборот басилеус/василевс оригинално значеше нешто како „моќник“ (potentate = суверен, монарх) и постепено се доближи до значењето на зборот „крал“ во Хеленистичкиот период, па се користеше за да означи „император“ во почетокот на Римското Царство. Како последица на тоа, византиските извори продолжија да ги нарекуваат древните кралеви со "basileus", дури и во случаевите кога тој збор почна да значи „император“, зашто се однесуваше на современите монарси (додека не беше применет на западните европски кралеви, чија титула беше транслитерирана од латинското "rex" како ῥήξ, или на другите монарси чии именувања беа како архонт/ ἄρχων "водач", "главешина").
Повремено зборот се користи за да означи други, нехристијански, врховни владетели. Во Русија и Бугарија, империјалните придружни значења (т.е. конотации) во 19 век добил значење еквивалентно на зборот крал.
Оваа титула на врховен владетел се користела во следните европски земји:
Симеон Сакскобурготски, последниот Цар на Бугарија, е единствениот жив човек кој ја има словенската титула Цар.
Значење во словенските јазици
Бидејќи грчкото "basileus/василевс" постојано беше давано како „цар“ во словенските преводи на грчките текстови, двојното значење се префрли во црковниот словенски јазик. Оттаму, „цар“ не беше користен само како еквивалент на латинското "imperator" (во однос на владетелите на Византија, Светото Римско Царство и другите тамошни владетели), туку исто така беше користен за означување на библиски владетели и древни кралеви.
Од оваа нејаснотија, развојот тргнал во различни насоки кај различни словенски јазици. Така во бугарскиот и рускиот јазик зборот цар повеќе не се користи како еквивалент за зборот emperor/imperator, кој постои во западноевропската (латинска) традиција. Моментално, терминот цар се однесува на оние кои по потекло се суверени, древни и библиски владетели, како и монарси во бајките и слично. Титулата крал (руското korol', бугарското kral) се смета како туѓа и е резервирана за (западните) европски кралски семејства (и се проширува на оние модерни монарси надвор од Европа, чии титули се преведени како king на англиски, roi на француски итн.). Надворешните монарси со империјален статус, во и надвор од Европа, древни и модерни, генерално повеќе се нарекуваат императори отколку цареви.
Наспроти ова, во српскиот јазик (заедно со блиску поврзаните хрватски и босански јазици) зборот "emperor" (Latinimperator) го предаваат како (car, цар), а не како император, при што еквивалентот king (kralj, краљ) се користи за да означи монарси со неимперијален статус, српски како и туѓи, вклучувајќи ги библиските и другите древни владетели – исто како латинското "rex".
Во западнословенските јазици и словенечкиот јазик, употребата на термините е идентична со англиската и германската: кралот е означен со еден термин (чешки král, словачки král', полски król, словенечки kralj), императорот е означен со друг, а пак егзотичниот термин „цар“ е резервиран за руските владетели.
Епизода од времето на Јакобинската диктатура
Епизода од времето на Јакобинската диктатура (француски: Un épisode sous la Terreur) — расказ на Оноре де Балзак, објавен во 1830 година. Првично насловен Une messe en 1793 (Миса во 1793 година), текстот го добил конечниот наслов во изданието Шлендовски (Chlendowski) од 1845 година. Делото се појавува во Сцени од политичкиот живот (Scènes de la vie politique), кое е дел од серијалот дела што ја сочинуваат Човечката комедија (La Comédie humaine), повеќетомната збирка на меѓусебно поврзани приказни на Балзак. Подоцнежното издание му е посветено на господинот Гијоне-Мервил, кај кого Балзак чиракувал и ги проучувал основите на правото.
Заплет
Една постара жена купува пакет од пекарница на 22 јануари 1793 година и се сомнева дека ја следат. Таа бара заштита од пекарот, но кога ќе види како странецот ја следи, тој одбива. Таа се враќа сама дома и се открива дека е поранешна кармелитска калуѓерка која се крие со друга калуѓерка и свештеник. Сите се постари, а во кутијата што ја купила има наполитанки за причест. Странецот доаѓа во нивната соба и го замолува свештеникот да каже миса за неодамна погубениот крал Луј XVI. Подоцна се враќа за да присуствува на мисата. Вели и дека ќе се врати за една година на уште една миса за кралот и ветува дека ќе бидат безбедни од секаква опасност. За подарок остава шамиче обоено со крв со кралски обележја.
Следната година странецот се враќа за мисата. Подоцна, свештеникот посетува продавница во сопственост на некои негови пријатели ројалисти, и забележува како минува гром со џелатот и неговите жртви. Свештеникот се онесвестува кога препознава дека џелатот е странецот кој им помагал и сфаќа дека марамчето било на кралот.
Историска позадина
Приказната се одвива за време на Јакобинската диктатура, од 1793 до 1794 година. Започнува ден по погубувањето на кралот Луј XVI. Приказната е измислена, но содржи историска личност, Шарл-Анри Сансон, кој бил главниот џелат и го извршил погубувањето на Луј XVI. Сепак, приказната не го дава неговото име.
Јакобинската диктатура била период во кој во Франција се случувал процес на дехристијанизација. Калуѓерките и свештеникот во приказната се кријат заради тоа.
Вдахновение
Идејата за пишување на приказната најверојатно се родила по средбата на Балзак со синот на Сансон, Анри-Никола-Шарл Сансон, исто така џелат. Можеби приказните на синот за неговиот татко - исклучително религиозен човек и покрај неговата работа - го инспирирале Балзак да напише приказна што не се заснова на вистински факти, туку на човечкиот аспект на стварниот животен лик и на алтернативни настани што можеле да се случат. Епизода за време на Јакобинската диктатура е исто така јасен доказ за влијанието на романтизмот врз делото на Балзак, а е евидентно во општата атмосфера на приказната и нејзината структура (мистеријата на главниот лик и драмата на последната сцена).
УЕФА Лига на шампиони 2011/12
УЕФА Лига на шампиони 2011/12 — 57-то издание на Лигата на Шампиони, најсилниот Европски клупски фудбалски турнир, и 20та сезона во овој формат. Финалето се одигра на стадионот Алијанц Арена, стадионот на Баерн Минхен и Михнхен 1860, во Минхен, Германија, но сепак стадионот се викал “Фудбалска Арена Минхен“ за натпреварот, поради тоа што УЕФА не дозволува име на спонзори кои не се помеѓу партнерите. Како дел од пробата започната во 2009–10 УЕФА Европа Лига, два додатни судии - еден зад секој гол - се користеле во сите натпревари. Барселона биле бранители на титулата. Победникот добил место во 2012 ФИФА Клупско Светско Првенство.
Распределба на тимови по асоцијација
Вкупно 76 тима ќе се натпреваруваат во 2011-12 Лигата на Шампиони, од 52 УЕФА асоцијации (Лихтенштајн не организира домашно лигашко првенство). Распределбата на места на дрќавите е одредена според 2010 УЕФА лигашкиот коефициент, во којшто се земаат во обзир перформансите во Европските натпреварувања од 2005-06 до 2009-10.
Подолу е квалификационата шема за 2010-11 УЕФА Лига на шампиони:
Дистрибуција
Бидејќи победникот од 2010-11 УЕФА Лига на шампиони, Барселона, обезбеди место преку местото во домашното првенство, местото за бранителот на групата во фазата по групи беше испразнето. За да се компензира:
Рунди и дата на жрепки
Сите жрепки се одржани во седиштето на УЕФА во Нион, Швајцарија освен ако не е наведено поинаку.
Групна фаза
32 клуба беа поделени во осум групи од четири тима на 25 август 2010 во Монако. Во секој група, тимовите играат секој против себе на домашен и гостински терен. Мечевеите ќе се играат на 13–14 септември 27–28 септември 18–19 октомври 1–2 ноември 22–23 ноември, and 6–7 декември 2010.Победниците и второпласираните од групите ќе продолжат во осмина-финалето, а третопласираниот во рундата од 32 во Европа Лигата.
Ако два или повеќе тима имаат ист број на бодови во групните натпревари, следниве критериуми се применуваат за да се определи ранкингот (во опаѓачки ред):
Во 32та учесници има 11 поранешни освојувачи на титули на Европски Куп/Лига на Шапиони (40 титули комбинирано) и 5 тима (Манчестер Сити, Наполи, Трабзонспор, Викторија П’лзењ и Отелул Галати) ќе ги направат првите настапи во групната фаза. Во групната фаза има тимови од осумнаесет УЕФА федерации: Англија и Шпанија со четири клуба, Италија, Германија и Франција со три, Русија и Португалија со два, додека другите 11 асоцијации се претставени со по 1 клуб, од кои сите се шампиони, освен Трабзонспор, кој го замени Фенербахче поради местење натпревари во Турската Лига.
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, тимовите играат помеѓу себе во два натпревари, освен финалето кое се игра во еден. Жрепката за осмина-финалето се одржала 16 декември 2011. Жрепките за четврт-финалето, полуфиналето и финалето (да се одреди “домашниот“ тим) се одржале на 16 март 2012.
Во жрепката за осминафиналето, осумте победници во групите се носители, и осмуте второпласирани се неносители. Тимот-носител ќе игра против тимот-неносител, така што носителот го игра вториот натпревар на домашен терен. Тимовите од иста група или иста асоцијација неможат да играат помеѓу себе. Во жрепката за четврт-финалето и понатаму, нема носители, и тимовите од иста група и асоцијација можат да се играат меѓу себе.
Осмина-финале
Првите натпревари се одиграле на 14, 15, 21 и 22 февруари, додека вторите се одиграле на 6, 7, 13 и 14 март 2012.
Четврт-финале
Првите натпревари се одиграле на 27 и 28 март, додека вторите се одиграле на 3 и 4 април 2012.
Полуфинале
Првите натпревари се одиграле на 17 и 18 април, додека вторите се одиграле на 24 и 25 април 2012.
Финале
Финалето на 2012 Лига на шампиони се одиграло на 19 мај 2012 на Алијанц Арена во Минхен, Германија.
Статистика
Најдобрите стрелци и асистенти од 2011-12 Лигата на Шампиони (без квалификационите и плеј-оф рундите) се следниве:
Играчите со задебелени букви се сѐ уште во натпреварувањето.
Најдобри стрелци
Извор:
Асистенти
Извор: