cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џез
Свинг
1930-тите години припаѓаат на популарните “биг-бендс” на свингот, каде што некои виртуозни солисти станале исто толку познати како и некои од водачите на бендовите. Клучна улога во развојот на “големите” џез-бендови играле водачите на некои бендови и аранжорите: Каунт Бејзи, Каб Каловеј, Џими и Томи Дорси, Дјук Елингтон, Бени Гудмен, Флечер Хендерсон, Ерл Хајнс, Глен Милер и Арти Шо. Свингот исто така бил денс-музика. Хајнс многу долго време емитувал свинг во живо на радијата низ цела Америка обично ноќе, а неговиот оркестар “Grand Terrace Cafe” свирел во Чикаго, добро поставен за живо во часовните појаси. Иако свингот претставувал колективна музика, често им нудел на поединечните музичари шанса за соло, за импровизирано, мелодично, тематско соло, кое понекогаш знаело да прерасне во комплексна и “важна” музика. Со текот на времето, социјалните структури кои се однесувале на расната сегрегација во Америка започнале да се опуштаат. Белите водачи на бендовите започнале да бараат црни музичари, а црните водачи барале бели музичари. Кон средината на 1930 г. Бени Гудмен ги повикал пијанистот Теди Вилсон, вибрафонистот Лионел Хемптон и гитаристот Чарли Кристијан да се придружат на малите групи. Во еден ран стил на 1940-тите наречен “рипање на блузот” или jump blues, се користеле мали комбинации, музика во брзо темпо и прогресија на акордите на блузот. “Jump blues” се навратил на “буги-вугито” од 1930-тите год. Џезот во Канзас Сити во 1930-тите според тенор саксафонистот Лестер Јанг го обележал преодот на големите бендови до влијанието на би-бапот во 1940-тите год.
Почетоци на европскиот џез
Надвор од границите на САД започнал да се развива поразличен европски стил на џез, особено во Франција со создавањето на групата “Quintette du Hot Club de France” во 1934 г. Белгискиот виртуозен гитарист Џанго Рајнхард го проширил циганскиот џез, мешавина од американски свинг од 1930-тите, француска денс-музика наречена "musette" и источноевропски фолк со млитаво, заведувачко чувство. Главни инструменти биле гитарата со челични жици, виолината и контрабасот. Солото преминувало од еден на друг музичар во зависност од тоа како гитарата и басот учествувале во ритам-секцијата. Некои музички истражувачи тврделе дека всушност Еди Ланг и Џо Венути од Филаделфија први го започнале ова партнерство гитара-виолина, типично за овој жанр, што се пренело во Франција откако тие настапиле во живо, или од снимките на “Okeh Records” во 1920-тите години.
Преродбата на „Диксиленд“
Во доцните 1940-ти започнала преродба на “Диксиленд” музиката, навраќајќи се на оригиналниот контрапунтуален стил во Њу Орлеанс. Ова во голем дел било овозможено од преработките на класиките на бендовите на Оливер, Мортон и Амстронг од 1930-тите направени од некои издавачки куќи. Имало два вида на музичари вклучени во преродбата. Првата група се состоела од свирачи кои своите кариери ги започнале со свирење во традиционален стил и или се враќале кон него или продолжувале да го свират она што отсекогаш го свиреле. Овде спаѓале “Бобкетс” на Боб Крозби, Макс Камински, Еди Кондон и Вајлд Бил Дејвисон. Поголемиот број припадници на оваа група потекнувале од средниот запад, но имало и мал број на музичари од Њу Орлеанс. Втората група на преродбеници се содржела од млади музичари, како на пр. бендот на Лу Вотерс. До доцните 1940-ти, бендот “Олстарс”(Allstars) на Луис Армстронг станал водечки ансамбл. Низ 1950-тите и 1960-тите, диксиленд бил еден од најкомерцијалниот и најпопуларниот џез-стил во САД, Европа и Јапонија, иако критичарите не му посветиле поголемо внимание.
Би-бап
Во почетокот на 1940-тите години изведувачите на би-бап помогнале џезот да се оддели од игривата популарна музика и да стане “музика на музичарот”. Сосема поразличен од свингот, би-бапот се одделил од денс-музиката, преминувајќи повеќе кон уметничка форма, но намалувајќи ја својата популарна и комерцијална вредност. Би-бапот се одликувал со малку побрзо темпо бидејќи бил наменет за слушање, а не за играње. Би-баперите во џезот вовеле нови форми на хроматизам и дисонанца. Дисонантниот тритонски интервал станал најважниот интервал во би-бапот и музичарите го употребувале во поапстрахирана форма во импровизацијата со акорди, користејќи “изоставени”, заменети и изменети акорди. Стилот на свирењето со тапани исто така прераснал во понеостварлив и експлозивен стил, каде рајд-чинелата се користела за да го задржи времето, додека барабанот и големиот тапан се користеле за акцентирање. Овие прибегнувања од правиот пат на џезот се сретнале со поделен, а понекогаш и непријателски одговор од обожавателите и музичарите, особено од оние музичари кои свиреле свинг и не ги сакале овие нови хармонични звуци. За непријателските критичари би-бапот претставувал само стил на музика преполн со “трки и нервозни фрази”. Но, од 1950-тите години и покрај првичните негирања би-бапот бил прифатен како дел од лексиката на џезот. За највлијателни би-бап музичари се сметале: саксафонистот Чарли Паркер, пијанистите Бад Пауел и Телониус Монк, трубачите Дизи Гилеспи и Клифорд Браун, како и тапанарот Макс Роуч.
Кул-џез
До крајот на 1940-тите години, нервозната енергија и тензија на би-бапот била заменета со стремежот кон смиреност и пријатност, односно со звукот на кул-џезот кој содржел долги и линеарни мелодиски линии. Кул-џезот се појавил во Њујорк, како резултат на мешање на стиловите од повеќе џез-музичари претежно од белата популација и би-бап на музичари од црната популација. Кул-џезот доминирал до првата половина на 1950-тите години. Појдовна точка претставувале неколку серии на нонети на компанијата Capitol Records во 1949 г. и 1950 г. Предводник бил трубачот Мајлс Дејвис, кој ги собрал и објавил, првично како десет-инчен, а подоцна како дванаесет-инчен албум наречен “Раѓањето на кул-џезот”(Birth of the Cool). Снимките на Чет Бејкер, Дејв Брубек, Бил Еванс, Гил Еванс, Стен Гец и “Модерниот џез квартет” имале “полесен” звук, каде се избегнувале агресивното темпо и хармонската апстракција на би-бапот. Кул-џезор подоцна почнал да се идентификува со џезот од Западниот брег, но бил доста слушан и во Европа, особено во Скандинавските земји, поради појавата на големи музичари како баритон саксафонистот Ларс Галин и пијанистот Бенгт Холберг. Теоретските основи на кул-џезот биле поставени од слепиот пијанист Лени Тристано, кој потекнувал од Чикаго, а неговото влијание придонело и до подоцнежниот развој на босановата, модалниот џез, па дури и фри-џезот.
Хард-бап
Хард-бап музиката претставувала продолжување на би-бап музиката и вклучува влијанија од “ритам и блуз”(R&B) музиката, госпел-музиката и блуз-музиката, посебно во композициите со саксафон и пијано. Хард-бап се развил во средината на 1950-тите години како одговор на кул-џезот од раните 1950-ти години. Стилот на хард-бапот се соединил во 1953г. и 1954г. паралелно со растењето на “ритам и блуз” (R&B) музиката. Изведбата на Мајлс Дејвис на песната “Walkin'”, насловната песна од неговиот албум издаден истата година на првиот “Њупорт цез-фестивал”(Newport Jazz Festival) во 1954 г., го претставила на светот овој нов стил на џез. водачи на хард-бап движењето биле Дејвис заедно со квартетот “Art Blakey and the Jazz Messengers” на цело со Блејки, придружуван од пијанистот Хорас Силвер и трубачот Клифорд Браун.
Модален џез
Модалниот џез започнал да се развива во почетокот на 1950-тите години што ја прави музичката форма, или музичката скала, основа на музичката структура и импровизација. Претходно целта на солистот била да отсвири соло кое одговарало на дадената прегресија на акордите. Сепак, со модалниот џез солистот создава мелодија со една или помал број на форми. Акцентот во овој пристап преминува од хармонија на мелодија. Модалната теорија произлегла од работата на Џорџ Расел, но потоа Мајлс Дејвис го покажал овој премин на џезот со остатокот од светот со “Kind of Blue,” едно патување помеѓу можностите на модалниот џез и најдобро продаваниот џез албум на сите времиња. Други иноватори на овој стил се: Џеки Меклин, Џон Колтрејн и Бил Еванс, кој исто имал свое учество во “Kind of Blue”, како и помлади музичари како Херби Хенкок.
Фри-џез
Фри-џезот и форма на авангардниот џез се пробиле во отворен простор на “слободен тоналитет” каде што исчезнале метарот, тактот и формалната симетрија и дел од светската музика од Индија, Африка и Арабија се измешале во интензивна, до некој степен и религиозна музика во воодушевувачки или нескротлив стил. Иако малку инспириран од би-бапот, мелодиите на фри-џезот им овозможувале на музичарите поголема ширина. Лесната хармонија и темпо се сметале за контроверзни кога овој пристап бил развиен за првпат. Басистот Чарлс Мингус e исто така поврзан со аванрагдноста во џезот, иако неговите композиции биле напишани во огромен број на стилови и жанрови. Првите големи “будења” започнале во 1950-тите години со раните дела на Орнет Колман и Сесил Тејлор. Најпознати изведувачи на 1960-тите години биле Џон Колтрејн, Арчи Шеп, Сан Ра, Алберт Ејлер, Фероу Сандерс и други. Фри-џез брзо нашол поддршка во Европа, делумно поради тоа што музичарите Ејлер, Тејлор, Стив Лејси и Ерик Долфи поминале подолги периоди во Европа. Еден различен стил на привремен европски џез (со елементи на фри-џез, но не врзан за него) се појавил поради појавата на музичари (како Џон Сурмен, Збигњев Намусловски, Алберт Мангелсдорф, Кени Вилер и Мајк Вестбрук) кои сакале да развијат нови пристапи кои ќе ги одразат нивните државни и регионални музички килтури и контексти. Во 1990-тите и 2000-тите години, Кит Џарет бил тој кој го бранел фри-џезот од критиките на традиционалистите.
Латински џез
Латинскиот џез бил комбинација на ритми од земјите на Африка и на Латинска Америка, кои често се свиреле на инструменти како што се конга, кубански тапани, гуиро и синкопи, вклучувајчи џез и класични хармонии кои се свиреле на џез инструменти (пијано, контрабас, итн.) Постојат два главни видови на латински џез. Првиот е афрокубански џез, кој се свирел во САД веднаш по периодот на би-бапот, а станал попопуларен во 1960-тите години. Афрокубанскиот џез започнал како движење во средината на 1950-тите откако музичарите на би-бап, како Дизи Гилеспи и Били Тејлор основале афрокубански бендови, кои биле под влијание на кубански и порторикански музичари како Хавиер Когат, Тито Пуенте и Артуро Сандовал. Бразилскиот џез што како “босанова” настанал од самбата под влијание на џезот и другите стилови класична и популарна музика на 20 век. “Боса” обично се свирела во умерено темпо, а мелодиите биле испеани на португалски или англиски јазик. Стилот бил првично воведен од Бразилците Жуан Жилберто и Антонио Карлос Жобим. Терминот џез-самба ја опишува адаптацијата на композициите на “босанова” со џез-идиомот од страна на американски изведувачи Стен Гец, Чарли Бирд и др. “Босанова” се прославила кога Елизит Кардосо ја снимила “Chega de Saudade” од албумот “Canção do Amor Demais” на LP, компонирана од Винисијс де Морејс (текст) и Антонио Карлос Жобим (музика). Првите снимки на Жилберто и филмот “Black Orpheus” во 1959 г. значајно се прославиле во Бразил и на други места во Латинска Америка, а се прошириле и во Северна Америка преку посетите на американските џез-музичари. Снимките на Чарли Бирд и Стен Гец ја потврдиле таа популарност и придонеле да настане светски бум со албумот “Getz / Gilberto” во 1963 г., каде биле вклучени бројни записи на познати џез изведувачи како Ела Фицџералд (Ella Abraça Jobim) и Френк Синатра (Francis Albert Sinatra & Antônio Carlos Jobim) и го утврдиле стилот “босанова” како трајно влијание во светската музика за неколку децении, па дури и до денес.
Пост-бап
Пост-бап џез е еден вид на мал комбо-џез добиен од пораните “бап” стилови. Жанрот потекнува во значајната работа на Џон Колтрејн, Мајлс Дејвис, Бил Еванс, Чарлс Мингус, Вејн Шортер и Херби Хенкок. Генерално, терминот пост-бап бил измислен да го означи џезот од средината на шеесеттите па наваму. Црпи влијание од хард-бапот, модалниот џез, авангардниот џез и фри-џезот, без да биде веднаш идентификуван како некој од набројаните стилови. Многу пост-бап мелодии ги снимила компанијата “Blue Note Records”. Значајни албуми се “Speak No Evil” на Вејн Шортер, “The Real McCoy” на Макој Тунер, “Maiden Voyage” на Херби Хенкок, ”Miles Smiles” на Мајлс Дејвис и “Search for the New Land” на Ли Морган (уметник кој не се поврза со пост-бапот). Повеќето пост-бап музичари свиреле и многу други жанрови, кои многу се поклопувале хард-бапот кој се појавил подоцна.
Фанк-џез
Фанк-џезот почнал да се развива кон средината на 1970-тите и се одликува со силен такт во позадина, електрифицирани звуци и често присуство на првите електронски аналогни синтисајзери. Соединувањето на фанк, соул и R&B (ритам и блуз) музика и стиловите на џезот резултирало во создавањето на жанрот чии спектар е навистина доста широк и се движи од силна џез импровизација до соул, фанк и денс-музика со џез-аранжмани, џез-рифови и соло настапи, а понекогаш и соул вокали. На крајот на џез-спектарот, одликите на фанк-џезот вклучувале напуштање на тројниот ритам, т.е. свингот и внесување на поигрив и непознат двоен ритам, познат како "groove". Фанк-џезот, исто црпел инспирација од традиционалната африканска музика, ритмите на Латинска Америка и регето во Јамајка, особено водачот на бендот “ Kingston”, Виктор Бретшо. Втора одлика на фанк-џез музиката е употребата на електрични инструменти. Првиот што употребил аналогни електронски инструменти бил Херби Хенкок, кој во овој фанк период на сцената или во студиото бил опкружен со Муг-синтисајзери (синтисајзери дизајнирани од Роберт Муг). Инструментите: ARP Odyssey (синтисајзер),ARP String Ensemble (синтисајзер) и Hohner D6 Clavinet (нешто слично на клавир) тогаш биле многу популарни. Трета одлика е промената на односот меѓу композицијата и импровизација. Силно нагласени биле аранжманите, мелодија и целокупното пишување.
Други трендови
Во текот на периодот на движењата наречени “Black Arts Movement” и “Black nationalist” во раните 1970-ти повторно оживеал интересот за џезот и другите форми на афроамериканското културно изразување. Музичари како Фероу Сандерс, Хуберт Лос и Вејн Шортер почнале да ги користат африканските инструменти калимба (ударен инструмент) клопотарец и други инструменти кои не биле традиционални џез-инструменти. Музичарите почнале да импровизираат во џез-песни со необични инструменти, како што се харфата (Алис Колтрејн), електрично засилување со виолина (Жан-Лук Понти), па дури и гајди (Руф Харли). Џезот под влијание на други видови на музика продолжил да се проширува и менува, исто како што се менувала светската музика, авангардната класична музика и рок и поп-музиката. Оркестарот “ Mahavishnu Orchestra” на гитаристот Џон Меклафлин свирел некој вид на мешавина на рок и џез полн со влијанија од Источна Индија. Компанијата “ECM” започнала да снима во Германија во 1970-тите години со уметници, меѓу кои Кит Џарет, Пол Бли, групата “Pat Metheny Group”, Јан Гарбарек, Ралф Таунер, Кени Вилер, Џон Тејлор, Џон Сурмен и Еберхард Вебер, со што била воспоставена нова естетска камерна музика, употребувајќи главно акустични инструменти, а понекогаш биле вклучени и елементи од светска и народната музика.
Традиционалистичка и експериментална поделба
Во 1980-тите години, џез-заедницата драматично се намалила и разделила. Главно постарата публика го задржала интересот за традиционалните и главните џез-стилови. Винтон Марсалис се стремел да создаде музика за која верувал дека е традиција, создавајќи екстензии на мали и големи форми кои за првпат ги изведувале уметници како Луис Армстронг и Дјук Елингтон. Во 2000-тите години, оригиналниот џез продолжил да се слиша само од основна група на слушатели. Стабилните џез-музичари, како Дејв Брубек, Винтон Марсалис, Сони Ролинс, Вејн Шортер и Џесика Вилијамс продолжиле да ги свират и снимаат овие композиции. Во 1990-тите и 2000-тите години, се појавиле голем број на млади музичари, вклучувајќи ги пијанистите од САД Бред Мелдау, Џејсон Моран и Виџај Ијер, гитаристот Курт Росенвинкел, вибрафонистот Стефон Харис, трубачите Рој Харгроув и Теренс Бланшар, саксафонистот Крис Потер и Џошуа Редман и басистот Кристијан Мекбрајд. Во САД, неколку музичари и групи кои барале поекспериментален крај на спектарот биле трубачите Роб Мазурек и Канг Ву, саксофонистот Кен Вандермарк, гитаристот Нелс Клајн, басистот Тод Сикафоуз, клавијатуристот Крег Таборн, тапанарот Џон Холенбек, гитаристот Џон Скофилд и групите “Медески Мартин и Вуд”(Medeski Martin & Wood) и “Д бед плус”(The Bad Plus). Надвор од САД, на шведската група “Е.С.Т.”(E.S.T.) и британски групи “Акустик лејдиленд”(Acoustic Ladyland), “Лед бид”(Led Bib) и “Полар бер”(Polar Bear) стекнале популарност со нивното прогресивно работење со џезот. Голем број на нови пејачи како што Дијана Крол, Нора Џонс, Касандра Вилсон, Курт Елинг и Џејми Калум постигнале популарност со мешање на традиционалниот џез со поп/рок форми.
Смут-џез
Во раните 1980-ти години, една комерцијална форма на џез-фужн наречен поп-фужн или "смут-џез" станала успешна и освоила значајно место во радио етерот. Саксафонисти кои свиреле смут-џез биле Грувер Вашингтон, Кени Џи, Кирк Валам, Бони Џејмс и Дејвид Санборн. Смут-џезот често добивал понуда за изведба на оригиналниот џез во програмата "quiet storm" на радио станиците на урбаните пазари во САД, кои помогнале да се воспостават или зајакнат кариерите на вокалисти како Ал Жаро, Анита Бејкер, Хан Чака и Шаде. Во истиот временски период Хан Чака го објавил албумот “Echoes of an Era”, во кој учествувале и Џо Хендерсон, Фреди Хабард, Чик Кореја, Стенли Кларк и Лени Вајт. Таа, исто така, ја објавила песната "And the Melody Still Lingers On (Night in Tunisia)" со Дизи Гилеспи оживувајќи ја соло-паузата од "Night in Tunisia". Во принцип, смут-џезот се свирил во бавно темпо, а мелодија се свирела со инструментите саксафон (особено сопран и тенор кои биле најпопуларни) и електрична гитара “легато”. Стенли Крауч во неговата статија за веснкот “Њусвик” (Newsweek) наречена "Проблемот со џез-критиката" нагласил дека фужн-музиката што ја свирел Мајлс Дејвис била пресвртната точка што довела до создавање на смут-џезот.
Ејсид-џез, ну-џез и џез-рап
Ејсид-џезот се развил во Велика Британија во текот на 1980-тите и 1990-тите години под влијание на фанк-џез и електронска денс-музика. Музичарите што свиреле фанк-џез, Рој Ерс и Доналд Бирд често се признати за претходници на ејсид-џез. Додека ејсид-џезот често содржел различни типови на електронски состав (понекогаш вклучувал пример или ди-џеј во живо), што било исто како да се свири во живо со музичари, кои често џез-интерпретација ја претставувале како дел од нивната изведба. Ну-џезот бил под влијание на хармонијата и мелодиите на џез без импровизациски аспекти. Се движел од комбинирање на инструментите во живо со ритам на хаус-џез по примерот на Сан Џерман, Џазанова и Фила Бразилиа и бендовите кои импровизирале со уфрлање на електронски елементи, “Д кинематик оркестра”(The Cinematic Orchestra), “Кобол”(Kobol) и “Норвеџиан” (Norwegian). “Идниот” џез-стил го претставиле музичарот Баг Веселтоф, групата “Џага Џазист” (Jaga Jazzist), Нилс Петер Молвар и други. Ну-џезот имал многу експериментална природа која можела да варира во звук и концепт. Џез-рапот се развил во доцните 1980-ти и раните 1990-ти години под влијание на џезот врз хип-хопот. Во 1988 година, “Ганг стар” (Gang Starr) го објавиле деби-сингл "Words I Manifest", по примерот на песната од 1962 г. “Night in Tunisia" на Дизи Гилеспи. И групата “Стетсасоник” (Stetsasonic) ја објавиле песната "Talkin 'All That Jazz", по примерот на Лони Листон Смит. “Ганг стар” дебитирале со песната “No More Mr. Nice Guy” (Wild Pitch, 1989 г.), како и "Jazz Thing" (CBS, 1990) која била саундтрак за “Mo' Better Blues”, по примерот на Чарли Паркер и Ремзи Луис. Тие исто соработувале и со Бранфорд Марсалис и Теренс Бланшард.
Ем-бејс
Движењето “ем-бејс” започнало во 1980-тите години од колективните млади афроамерикански музичари (Стив Колман, Греам Хејнс, Касандра Вилсон, Гери Ален, Грег Осби итн), а се појавило во Њујорк со нов звук и специфични идеи за креативно изразување. Со цврста основа саксафонистите Стив Колман, Грег Осби и Гери Томас развиле уникатни и сложени музички јазици. Во 1990-тите години поголемиот дел од учесниците во движењето “ем-бејс” се свртеле кон поконвенционалната музика, но Стив Колман, најактивен учесник, продолжил да ја развива неговата музика според концептот “ем-бејс”. Во долгиот процес на истражувања тој развил филозофски и духовен концепт поврзан со одредени културни напори кои изразувале основни погледи на природата и човечкиот опстанок. Стив Колман ги нашол овие трудови низ целиот свет и тие се навраќале далеку назад во античките времиња. Па затоа тој и дал на својата музика специфично значење кое било слична на верската музика на европските композитори како Ј.С. Бах и Лудвиг ван Бетовен, како и на музичарите во традицијата претставена од Џон Колтрејн. Во согласност со оваа духовна перспектива, музиката на Колман станала прилично напредна во неколку аспекти. Неговата публика малку се намалила, но неговата музика и концепти имале големо влијание врз многу музичари. Така, “ем-бејс” од движење на мало друштво на млади музичари прераснала во еден вид на неформална школа на Стив Колман со многу напредeн, но веќе првично разбран концепт.
NGC 7040
NGC 7040 — спирална галаксија во соѕвездието Ждребе, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7040 се споменува и како UGC 11701, MCG 1-54-4, CGCG 401-8, IRAS 21108+0839.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1882 година од страна на Марк Харингтон, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7040 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7040 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 13 м 16,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 51' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 7040 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66366. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1105. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 552.
Антонио Стојановски
Антонио Стојановски, познат под сценското име Бонтони или Тонито (р. 23 јули 1994 во Скопје, Македонија) — македонски музички изведувач и еден од главните претставници на трап-музиката во Македонија. Бонтони и Кун (Марио Јелиќ) ја сочинуваат најпопуларната македонска музичка група 2Bona (ДваБона).
Животопис
Антонио Стојановски е роден на 23 јули 1994 година во Скопје. Со музика се занимава уште во раните тинејџерски години. Својата прва студиска песна ја снимил во 2009 година заедно со Кун Марио Јелиќ. Првиот заеднички настап бил во 2010 година со уште неколку македонски рап групи во ноќен клуб во Скопје. Во 2014 година со Кун потпишуваат договор со Inovativa group, по што настанува групата 2Bona (Два бона). По неколку издадени песни под Inovativa group, 2Bona ја издаваат песната Moet под продукцијата Urban records и стануваат познати на пошироката јавност. По песната Moet ја издаваат песната Balkan и достигнуваат голема слава во Македонија и Балканот. По тој успех остваруваат низа колаборации со познати балкански sвезди, како што се: Слаткаристика, Елена Китиќ, Газда Паја, Криско, THCF, Juice и други. Во 2019 година 2Bona потпишуваат договор со продукцијата Triple M со седиште во Швајцарија, по што следуваат настапи низ цела Европа. На почетокот на 2020 година создаваат своја аудио/видео продукција Gorilla TV. Истата година ја прават песната Joker која е soundtrack за српската серија Јужни ветар и станува еден од најголемите хитови на 2Bona.
Дискографија
2Bona:
Колаборации
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
1040 п.н.е.
1040 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1040. година пред новата ера, 40. од вториот милениум п.н.е., 40. од 11 век п.н.е. и прва од 1040-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4468 и 4469 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3710 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2720 и 2721 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 287 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1040 година се протега во 1596 и 1597, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1656 и 1657 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 497 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1712 и 1711 исламска година пред хиџра.
Цветово
Цветово — село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото Цветово се наоѓа во областа Торбешија. Поточно, Цветово се наоѓа во југозападниот дел на Скопската Котлина во горното сливно подрачје на Маркова Река во рамките на територијата на Општина Студеничани. Расположено е на падината на Мокра Планина во изворишниот дел на потокот Цветовска Река, која како десна притока на Маркова Река се влева во неа непосредно кај Марковиот манастир. Селото Цветово е сместено во мало седло - преслап веднаш под самиот врв наречен Пијанче (1170 м.н.в.) на огранката на Караџица и масивот Мокра која се нарекува Темна Бука. Цветово е видливо и се гледа директно во права линија од крстот на врвот на Водно. Според ваквата местоположба селото е планинско на надморска височина од 820 метри. Од градот Скопје е оддалечено 33 километри. Во Цветово се разликуваат главниот селски дел наречен Село кој се состои од Рамчевско, Шундевско, Рабовско, Скендеровско, Шабановско и Исовско маало и двете оддалечени маала Лениште, Стругарска Река и Рамниште основани пред 150, 85 и 102 години. Првите две се оддалечени околу 1 час одење јужно од селото, поради што тоа има разбиен тип. Сепак, овие оддалечени маала како Лениште или „старо Цветово“ денес имаат по мал број на куќи во кои не живее постојано население туку само привремено престојуваат неговите жители за извршување на сточарски потреби поради зарамнетите услови на теренот и поширокото пространство. Маалата Лениште и Рамниште се наоѓаат на коњскиот и планинарските патеки кои водат кон бачилата на Празни Торба и планинарскиот дом „Караџица“ и околу нив има поила за стока. Атарот на селото Цветово зафаќа површина од 14,7 км2, на кои шумите заземаат површина од 762 хектари, на пасиштата отпаѓаат 361 хектар, а на обработливото земјиште 307 хектари.
Историја
Во век, Цветово било село во рамките на нахијата Торбешија, во Скопската каза на Отоманското Царство.
Потекло, значење и предание за името
Името на селото Цветово е потекло и значење на македонски јазик, кој е мајчин и говорен на жителите на селото. На името Цветово соодветствува и самата природа на околината која има изобилство на цветни ливади исполнета со најразновнидни планински цвеќиња и цветни растенија. Сепак постојат и неколку народни преданија, кои се поврзуваат со лични имиња и историскиот периодот кога во селото живееле христијани. Едно народно предание за настанокот на името забележал П. Скок, во кое се вели дека во овој крајв во дамнешното минато живееле тројца браќа Будим, Умар и Цветан кои се заселиле и ги основале селата Будилово (на атарот на Умово), Умово и Цветово кое настанало од името на Цветан. Јован Трифуноски забележал две верзии на народно предание поврзано со настанокот на името Цветово. Според едната која му ја кажале местни жители на селото, таму некогаш живеела некоја жена по име Цвета од која останало името на селото. Во другата верзија која ја слушнал во блиското село Добри Дол наведува дека Цвета според која селото го добило името, останала како единствен жител на селото откако „Турците“ (муслиманите) ги истерале останатите селани - христијани.
Стопанство
Според составот на селскиот атар Цветово има мешовита земјоделска функција. Земјоделството е главната стопанска гранка од која се издржува населението, но поради не многу поволните услови за негов развој, значаен број на жители се занимава и со разни други дејности надвор од селото во градот Скопје и странство. Од скромните услови за поледелство најмногу се одгледува грав со добар квалитет, потоа тутун, кромид и многу малку стрни планински жита. Поради поволните услови во поголема мерка е развиено сточарството, односно одгледувањето крупен добиток како крави, телиња, волови, коњи и магариња за кои има бројни поила и штали на падините северно и јужно од селото. Застапено е и овчарството за кое во летниот период селани од Цветово имаат бачила на месностите Празни Торба, Бегово Поле и Салакова Планина. Главни мајстори за правење на сирење и преработка на млекото - бачови на нивните бачила се постари Македонци христијани од соседните блиски села на јужната падина на Водно - Добри Дол, Сопиште, Ракотинци и Долно и Горно Соње кои во минатото имале свои заеднички бачила на овие места. Поради поволните услови Цветово е едно од неколкуте познати скопски села од овој крај кои се големи производители на јагоди, а значаен дел од жителите се занимаваат и со собирање на шумски плодови како капини, малини, шипинки и дренки кои заедно со гравот се продаваат на познати купувачи или на Зелениот пазар во Скопје. Густите букови и дабови шуми на атарот јужно од селото кој се протега на падините на пределите Темна Бука, Празни Торба во поречието на Кадина Река на Караџица нудат услови дел од населението да се занимава и со шумарство и сеча на огревно дрво. Значаен дел од жителите се занимаваат и со други занаети како градежништво, плочкарство, ѕидарство, санитарија и трговија во градот Скопје, околните поголеми села и странство, пред сѐ во западна Европа.
Население
Во 1961 година селото Цветово броело 519 жители, додека во 1994 бројот на жителите се зголемил на 847 од кои 835 се изјасниле како Турци, а 12 како Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Цветово живееле 807 жители, од кои 805 се изјасниле како Турци и 2 други. По етничко потекло населението се Македонци-муслимани, а поради политичко-религиски причини се изјасниле како Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 809 жители, од кои 1 Албанец, 592 Турци, 1 останат и 215 лица без податоци.
Родови
Цветово e торбешко село.
Според истражувањата од 1950 година, родови во Цветово се:
Бидејќи повеќето родови во селото се доселени од селото Ростуше, населението од другите села говори дека населението на Цветово зборува по ростушки.
Иселеништво
Од Цветово има голем број на иселеници. Од родовите Скендеровци (8), Рамчевци (2), Шабановци (4), Шундевци (3) и Исовци (2) има вкупно 19 семејства иселени во Скопје и Турција, додека родот Имеровци во Арачиново пред крајот на турското владеење се доселил од Цветово.
Земјотрес во Црна Гора (1979)
Земјотресот во Црна Гора во 1979 година се случил на 15 април во 06:19 UTC со моментална магнитуда од 6,9 и максимален интензитет на меркалиевата скала од X ( Уништувачки ). Тоа бил најразорниот земјотрес во СР Црна Гора, тогашен дел од Југославија, и најмногу бил почувствуван долж црногорското и албанското крајбрежје. Се почувствувал и во другите делови на земјата (во Подгорица и Дубровник со интензитет VII, во Сараево и Скопје V-VI, во Белград IV, во Загреб и Љубљана III-IV).
Главниот земјотрес бил проследен со повеќе од 90 афтершокови посилни од 4,0 по Рихтеровата скала, од кои најсилниот бил на 24 мај 1979 година, со јачина од 6,3 степени.
Штета
Стариот дел на град во Будва, едно од културните наследство на Црна Гора, бил уништен. Од 400 градби таму, 8 останале нечепнати од земјотресот. Ѕидовите и бедемите од 15 век што го штитат стариот дел од град биле исто така сериозно оштетени. Манастирот Прашквица, кој се наоѓа помеѓу Милочер и Свети Стефан во општина Будва, исто така многу настрадал. Црквата во внатрешноста на манастирот била целосно урната, а фреските во манастирот биле целосно оштетени.
Ѕидовите околу Стари Бар претрпеле многу мала штета од земјотресот, во споредба со Аквадуктот во Стари Бар кој бил целосно уништен. Херцег Нови, најмладиот град на црногорското крајбрежје, исто така многу настрадал, па делови од ѕидините на стариот дело од градот паднале во Јадранското Море. Стариот дел на градот Улцињ, уште едно црногорско културно наследство, бил речиси целосно уништен. Од земјотресот за малку ќе се урнела и вековната Балшичка кула во Улцињ.
Над 450 села биле срамнети со земја. Покрај тоа, многу села во регионите на Црмница, Грбаљ, Краина и Паштровиќи биле во опасност од речиси целосен колапс. Понатаму Цетиње, Даниловград, Никшиќ и главниот град на Црна Гора, Титоград (денешна Подгорица ), исто така биле оштетени, но не толку сериозно.
Дури и областите надвор од Црна Гора и Албанија претрпеле штети. 1.071 зграда биле оштетени во Дубровник, Хрватска, вклучувајќи ги и сидовите на Дубровник. Во селата Конавле и Жупа Дубровачка, јужно од Дубровник 80% од куќите станале непогодни за живеење. Во 1980 година, вкупната штета во областа Дубровник беше проценета на 436,5 милиони американски долари.
Според извештајот на УНЕСКО од 1984 година, оштетени биле вкупно 1.487 објекти, од кои речиси половина биле домаќинства, а уште 40% цркви и слични имоти. Само 30% од оштетените 1.487 објекти се уништени. Настрадале над 1.000 културни споменици, како и илјадници уметнички дела.
До крајот на катастрофата, 101 лице загинало во Црна Гора и 35 во Албанија и над 100.000 луѓе останале без покрив над главата.
Помош и реставрација
Неколку дена по земјотресот, веднаш биле ставени на располагање 30.000 американски долари за помош и реставрација на погодените областите. На 28 мај 1979 година, генералниот директор на УНЕСКО упатил светски апел за донации за да и се помогне на нацијата да се опорави од уништувањето бидејќи федералниот буџет бил недоволен за финансирање помош.
Неколку месеци подоцна, во октомври 1979 година, Комитетот за светско наследство на УНЕСКО одлучи да го стави природното и културно-историскиот регион Котор во списокот на светско наследство и во списокот на светско наследство во опасност.
УНЕСКО, преку ICCROM, му помогнал на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата во Цетиње за реставрација на фреските во црквата Богородица во манастирот Подластва. Слична помош била дадена и за реставрација на црквата Александар Невски на островот Свети Стефан.
Првите проценки за трошоците за оштетените културни добра биле околу 10.527.690.000 југословенски динари (10,5 милијарди американски долари), што е нешто помалку од 15% од вкупната штета од земјотресот. Стапките на инфлација од 1984 година го отценила тој износ на околу 3.174.098.500.000 динари (3,1 трилиони), што е еднакво на 31.700.000.000 УСД (31 милијарди долари). Југословенската влада се согласила да плати 82% од вкупната проценета цена на оштетениот културен имот, додека останатите 18% требало да ги платат локалните општини. За да помогне во покривањето на вкупните трошоци од катастрофата, Владата формирала законски фонд со кој секој работник низ СФР Југославија учествуваше со 1% од својата месечна плата во напорите за реставрација во период од десет години, од 1979 до 1989 година.
До 1 септември 1983 година, Владата предвидела вкупни расходи од 54.722.849.000 динари (54,7 милијарди), од кои 3,7% или 21.023.620.800 динари (21 милијарда) биле наменети за културни добра.
До 1984 година, Црна Гора сè уште била во фаза на реставрација, целото црногорско крајбрежје, особено Будва, Котор, Цетиње ја добиле најголемата помош за реставрација. Неколку објекти биле целосно реставрирани до 1984 година, вклучувајќи го и Меморијалниот музеј на Јован Томашевиќ во Бар; ''Манастирот Св. Вид и црквата Св. Александар Невски во Будва; Републички завод за заштита на спомениците на културата (поранешна австриска амбасада ), Државен музеј (поранешен дворец на кралот Николај ), Национална галерија и Владика во Цетиње; Архивот и галеријата на Јосип Бепо Бенковиќ во Херцег Нови, Културниот центар во Котор, црквата Свети Ѓорѓи во Ораховац (Котор), црквата Богородица во Кримовице (Котор), црквата Свети Јован во Дуб (Котор), црквата Ѓорѓи во Сисици (Котор), црква Свети Ѓорѓи во Сутвара (Котор), црква Свети Ѓорѓи во Пријеради (Котор), црква Свети Евстакиј во Доброта (Котор), црква Богородица од карпите во Пераст (Котор), римски мозаици'' во Рисан (Котор) и дванаесет црковни објекти во Грбаљ (Котор).
Сауришија
Сауришија (што значи „гуштерокарлични“ од грчки саурос () што значи „гуштер“ и ишион  што значи „колк“) — една од двете основни поделби на диносаурусите (другата е Орнитишија). Во 1888 година, Хари Сили класифицирани диносаурусите во две реда, врз основа на нивната карлична структура. Денес повеќето палеонтолози сауришија ја класифицираат како клада, наместо ред.
Опис
Сите месојадни диносауруси (одредени видови на троподи) традиционално се класифицираат како сауришијци, како и сите птици и една од двете примарни лози на тревојади диносауруси, сауроподоморфите. На крајот на креда, сите сауришии освен птиците исчезнале при кредопалеогенското изумрување. Според филогенетската класификација, птиците како директни потомци на една група терподни диносауруси, се подклад на сауриски диносауруси.
Класификација
Во својот труд во кои ги именува двете групи, Сили ги разгледал претходните шеми на класификација изнесени од други палеонтолози за да се подели традиционалниот поредок Диносаурија. Тој ја претпочитал класификацијата на Готониил Чарлс Марш од 1878, во која диносаурусите се поделени во четири редови: Сауропода, Теропода, Орнитопода и Стегосаурија (денес сè уште се користат овие имиња во поголемиот дел на ист начин да се однесуваат на подредови или клади во Сауришија и Орнитишија).
Сили, сепак, сакал да создаде класификација кадешто ќе ја земе предвид единствената примарна разлика помеѓу главните диносауриски групи заснована врз одликите што ги разликува од другите влекачи. Ова го откил во поставеноста на карличните коски и откри дека сите четири редови на Марш може да се поделат уредно во две големи групи врз основа на оваа одлика. Тој ги сместил Стегосауријата и Орнитоподата во Орнитишија и Тероподата, а Сауроподата во Сауришија. Подоцна Сили ја искористил оваа разлика во коските на колкот, заедно со многу други забележани разлики помеѓу двете групи, за да тврди дека „диносаурусите“ воопшто не биле природна групација, туку дека биле повеќе два различни реда кои произлегле независно од попримитивните архосауруси. Овој концепт дека „диносаурусот“ е застарен термин за два различни реда опстанал долги години во научната и популарната литература сè до 60тите години на 20. век, кога научниците почнале повторно да ја разгледуваат можноста дека сауријците и орнитисите можат да бидат поблиску поврзани едни со други отколку што биле до другите архосауруси.
Иако неговиот концепт за полифилетичка Диносаурија повеќе не е прифатен од повеќето палеонтолози, основната поделба на Сили за двете диносауриски групи опстанал и била поддржана од модерната кладистичка анализа на односите меѓу диносаурусите. Кладата Еузауришија, била наменета за најмалку инклузивната група што содржи сауроподоморфи (претставени од Цетиосаурус) и тероподи (претставени од Неорнитес). Секој сауришиец што се разидувал пред поделбата на теропод-сауроподоморф, е надвор од кладата Еузаурихија.
Студија од 2017 година на Метју Грант Барон, Дејвид Б. Норман и Пол М. Барет не ја поддржала идејата за монофилетична Сауришија согласно нејзината традиционална дефиниција. Наместо тоа, било откриено дека групата била парафилетична, со што Теропода отстранети од групата и се сместуваат сестринската група Орнитишија во ново дефинирани клада Орнитоселида. Како резултат, авторите ја редефинирале сауришијата како „најинклузивната клада која содржи Диплодокус, но не и Трицератопс“, што резултираше во тоа да кладата ги содржи само сауроподоморфи и херерасауруди.
Кула на Иришки Венец
ТВ-кула на Иришки Венец — кула изградена во 1975 година, висока 170 метри. Се состои од: бетонски столб (120 м), радио-антена (30 м) и антенски столб за ТВ-сигнал (20 м). Кулата била делумно уништена од авионите на НАТО за време на НАТО бомбардирањето на СРЈ, а штетата била проценета на 11,5 милиони долари.
Мерапи
Мерапи (Gunung Merapi - „Огнена Планина“) — активен стратовулкан кој се наоѓа на границата помеѓу централна Јава и Јогјакарта, Индонезија. Тој е најактивен вулкан во Индонезија и редовно еруптирал од 1548 година. Се наоѓа на околу 28 километри северно од градот Јогјакарта, кој има 2,4 милиони жители, а илјадници луѓе живеат на страните на вулканот, со села високо над 1.700 метри надморска височина.
Чадот често може да се види како извира од планината, а неколку ерупции предизвикале жртви. Пирокластичниот тек од големата експлозија на 22 ноември 1994 година убила 27 луѓе, главно во градот Мунтилан, западно од вулканот. Друга голема ерупција се случила во 2006 година, непосредно пред земјотресот во Јогјакарта. Вулканот Мерапи е означен како еден од Вулканите на Декадата.
Планината еруптирала на 30 ноември 2010 година, но поради намалената еруптивна активност на 3 декември 2010 година официјалниот статус на алармирање бил намален на ниво 3. Вулканот сега изнесува 2.930 метри, 38 метри пониско отколку пред ерупциите во 2010 година.
По големата ерупција во 2010 година, одликата на планината Мерапи била променета. На 18 ноември 2013 година, од планината Мерапи избувнал чад на височина до 2.000 метри. Истражувачите велат дека оваа ерупција настанала поради комбиниран ефект на жешки вулкански гасови и обилни дождови.
Геолошка историја
Мерапи е најмладиот од групата на вулкани во јужниот дел на Јава. Тој се наоѓа во зона на субдукција, каде што Индо-австралиската Плоча е подредена под Сундската Плоча. Тој е еден од најмалку 129-те активни вулкани во Индонезија, дел од вулканот се наоѓа во југоисточниот дел на Тихоокеанскиот оган, дел од се протегаат од западната полутопка низ Јапонија и Југоисточна Азија. Стратиграфската анализа открива дека ерупциите во областа Мерапи започнале пред околу 400.000 години, а оттогаш до пред околу 10.000 години, ерупциите обично биле ефузивни, а изворот што излегувал лава бил базалтичен. Оттогаш, ерупциите станале експлозивни, со вискозна андезитска лава која често создавала лавини куполи. Колописот на куполата често генерирало пирокластични текови, а поголемите експлозии генерирале пирокластични текови по колапсот на куполата.
Типично, малите ерупции се појавувале на секои две до три години, а поголеми на секои 10-15 години. Значајни ерупции, честопати предизвикувајќи многу смртни случаи, се случиле во 1006, 1786, 1822, 1872 и 1930 година. Тринаесет села биле уништени и 1400 луѓе биле убиени од пирокластичните текови.
Еупција од 2006 година
Во април 2006 година, зголемената сеизмичност во повеќе редовни интервали укажале на тоа дека свежите ерупции биле неизбежни. Властите ги ставиле соседните села на вулканот на високо алармирање и месните жители биле подготвени за евентуална евакуација. На 19 април чад од кратерот достигнал висина од 400 метри, во споредба со 75 метри од претходниот ден. На 23 април, по деветте површински потреси и околу 156 повеќекратни земјотреси, околу 600 постари лица и деца на падините биле евакуирани.
До почетокот на мај започнале активните лавини текови. На 11 мај, протокот на лава започнал да биде константен, па на околу 17.000 луѓе им било наредено да бидат евакуирани од областа, а на 13 мај индонезиските власти го покренале статусот на алармирање на највисоко ниво, наредувајќи итна евакуација на сите жители на планината. Многу селани се спротивставиле на опасностите што ги поставува вулканот и се вратиле во нивните села, плашејќи се дека нивниот добиток и култури ќе бидат ранливи на кражба. Активноста се смирила до средината на мај.
На 27 мај, земјотрес со јачина од 6,3 степени поминал на околу 50 километри југозападно од Мерапи, при што загинале најмалку 5.000 лица и останале најмалку 200.000 лица без покрив над главата во регионот Јогјакарта, зголемувајќи ги стравувањата дека Мерапи ќе еруптира. Така 11.000 селани биле евакуирани на 6 јуни. Како резултат на ерупцијата имало два смртни случаи.
Еупција од 2010 година
Кон крајот на октомври 2010 година Центарот за вулканологија и ублажување на геолошките опасности, Геолошката агенција (CVGHM), објавиle дека се појавилa можност за зголемување на сеизмичноста на Мерапи во почетокот на септември.
Набљудувачите на Бабадан (7 километри западно) и Калирунг (8 километри јужно од планината), известиле за лавина на 12 септември 2010 година. На 13 септември 2010 година биле забележани бели плимови кои се издигнале на 800 метри. На 19 септември 2010 година земјотресите продолжиле да бидат бројни, а следниот ден CVGHM го зголемил нивото на предупредување на 2 (на скала од 1-4). Лавата од планината Мерапи во Централна Јава започна да тече надолу по реката Гендол на 23-24 октомври, сигнализирајќи ја веројатноста од претстојната ерупција.
На 25 октомври 2010 година, индонезиската влада го покренал алармот за планината Мерапи на највисоко ниво (4) и ги предупредила на селаните во загрозените области да се преселат во побезбедна зона. На луѓето кои живееле во зона од 10 километри им било кажано да се евакуираат. Наредбите за евакуација влијаеле на најмалку 19.000 луѓе. . Официјални лица изјавиле дека околу 500 вулкански земјотреси биле забележани на планината во текот на викендот на 23-24 октомври и дека магмата се искачила на околу 1 километар под површината поради сеизмичката активност.