cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1142 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4366 и 4367 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3608 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2618 и 2619 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 389 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1142 година се протега во 1494 и 1495, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1554 и 1555 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 599 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1817 и 1816 исламска година пред хиџра.
NGC 4924
NGC 4924 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4924 се споменува и како MCG -2-33-96, IRAS 12595-1442.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4924 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4924 има привидни димензии од 1,9' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 2 м 12,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 58' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 4924 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44977. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5542. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
Ѓорѓоец (Бразда)
Ѓорѓоец — водовод од римското време. На еден километар југозападно од селото Бразда, во непосредната близина на краварската фарма се откриени остатоци од стар водовод (тубулуси). Насоката на протегањето на цевоводот е кон римскиот Скупи.
Џошуа Рејнолдс
Џошуа Рејнолдс (англ. Sir Joshua Reynolds, 16 јули 1723 - 23 февруари 1792) — најважниот и највлијателниот од англиските сликари во XVIII век. Специјализирал во портретура и го ширел т.н. „Велик стил“ на сликарството кој го идеализирал несовршеното. Бил еден од основачите и прв претседател на Кралската академија на уметностите. Кралот Џорџ III ги ценел неговите дела и придонес и му доделил витештво во 1769.
Животопис
Џошуа Рејнолдс е роден во Плимптон, Девон, на 16 јули 1723. Бил едно од единаесетте деца на селскиот училиштен управник, и неговото образование го стекнал кај татко му. Но и покрај ова, Рејнолдс се покажал како љубопитно момче и тогаш бил запознаен со Захариј Маџ, чија платонистичка филозофија останала во него цел живот.
Од мали нозе покажал интерес за уметноста, па во 1740 станал чирак кај популарниот портретист Томас Хадсон, кај кого останал да работи до 1743. Периодот од 1749 до 1752 г. го провел во Италија, каде ги изучувал Старите мајстори и го засакал т.н. „Велик стил“. за жал додека бил во Рим, Рејнолдс имал лоша настинка, од која останал делумно глув, и како резултат на неа морал да носи ушна труба, со кој е често прикажан. Од 1753, па до крајот на животот живеел во Лондон, и наскоро по преселувањето таму неговите способности се здобиле со широко признание.
Рејнолдс во своето студио работел долги часови, ретко одејќи на одмор. И покрај ова бил друштвен и мошне интелектуален, со голем број пријатели од Лондонската интелигенција, меѓу кои Д-р Семјуел Џонсон, Оливер Голдсмит, Едмунд Берк, Хентри Трејл, Дејвид Герик и уметникот Анџелика Кауфман. Заради неговата популарност како протретист, Рејнолдс уживал постојана дружба со богатите и славните, и бил првиот кој ги состанал славните ликови во „Клубот“.
Заедно со неговиот соперник Томас Гејнсборо, Рејнолдс бил доминантниот англиски портретист во 'Џонсоновото доба'. Се смета дека низ неговиот долг живот тој насликал дури 3000 портрети. Во 1789 го изгубил видот на левото око, што го натерало да се пензионира, па на 23 февруари 1792 умрел во негов“ата куќа на Лестерскиот плоштад, Лондон. Бил погребан во катедралата „Св. Павле.
Статус и реноме
Професионално, Рејнолдсовата кариера никогаш не го достигнала својот врв. Бил еден од првите членови на Кралското уметничко друштво, и заедно со Гејнсборо ја основале Кралската академија на уметностите како споредна организација. Во 1768 станал нејзин прв претседател, накоја функција останал сѐ до неговата смрт. Како предавач, неговите Говорења на тема уметност (одржани помеѓу 1769 и 1790 г.) се паметат по нивната чувствителност и перцепција. Во една од овие предавања тој го искажал своето мсилење дека: „новините, во потесна смисла, се само нова комбинација на сликите претходно собрани и зачувани во помнењето.“
Историски, Рејнолдс и Кралската Академија добивале мешовити критики. Негови критичари биле многу од Предрафаелитите, како и Вилијам Блејк, кој подоцна ги издал неговите Прибелешки кон Говорењата на Сер Џошуа Рејнолдс во 1808. Спротивно на ова, и Џ. М. В. Тарнер и Џејмс Норткоут биле негови жестоки поддржувачи: Тарнер побарал да биде погребан веднаш до Рејнолдс, а Норткоут (кој четири години бил Рејнолдсов ученик) во една прилика му пишал на сејеството „Го познавам темелно, сигурен сум, заедно со сите негови мани, но сепак речиси го обожувам.“
Лујџи Печенини
Лујџи Тицијано Печенини (кој e роден во Ферара, Италија во 1939 година) е иноватор во учењето, претприемач, советник во компанијата и едукатор/говорник за здравје, среќа и успех во бизнисот. Тој е најпознат по тоа што го основал Институтот Волстрит во 1972 година за да го рекламира МултиМетод, методологија за учење што тој ја смислил, и е насочена кон ученикот наместо наставникот.
Институтот Волстрит ги учи луѓето да зборуваат Англиски како странски јазик. Има обезбедено мултиметодна инструкција за над 2 милиони студенти. Оперира центри во Северна Африка, Источна Азија, Југоисточна Азија, Европа, Латинска Америка и Блискиот Исток. Тој е брендиран како Wall Street English во Кина, каде што бил избран за најпознатиот бренд за настава странски јазици во 2012 година.
Ран живот и кариера
Печенини е роден, израснат и школуван во Ферара, тој е единствено дете на скромно семејство. Раната способност за фудбал и неговата улога како капитен на тимот, му помогнале да ги усоврши лидерските вештини кои подоцна ќе му бидат потребни во бизнисот. По напуштањето на училиштето, тој отишол директно во низа продажни и менаџерски работни места.
Компјутекс
Во 1968 година, тој го основа Компојутекс за да обезбеди обука за програмери кои работат на мејнфрејмови. Тој набавил прирачници од ИБМ, Сиеменс, Ханивел и Џенерал Електрик наречени „Programmed Instruction“, всушност прирачници за самообука со прашања со повеќекратен избор. Тие имале одговори на крајот од книгата за да можат учесниците да проверат дали точно одговараат на прашањата. Тој ги отстранил одговорите и го заменил процесот на проверка со наставник. Учениците учеле прирачник дома, во свое време и со свое темпо. Кога биле подготвени, тие оделе во Компјутекс за да имаат туторијал со наставникот.
Институтот Волстрит
Додека го водел Компкјутекс, Лујџи студирал за време на викендите и дипломирал по странски јазици и книжевност на Универзитетот Бокони во Милано.
Во 1972 година тој ја прилагодил својата методологија за учење Компкјутекс, на наставата по Англиски како странски јазик и го основал Волстрит, институтот во Милано, за да го пласира. Подоцна го франшизирал бизнисот за да поттикне проширување и во следните неколку години се отвориле над 50 центри во Италија.
Во раните 1980-ти години, инвестицијата во комерцијален курсеви за бизнисот се покажа премногу напорна за да се одржи. Печенини ги вложил сите свои пари во развојот на English Online, најсовремена мултимедијална програма за настава по јазици. Тој, исто така, позајмувал многу од банки и индивидуални инвеститори, планирајќи да ја исполни својата голема финансиска изложеност преку високи продажби. Но, тоа не успеало. Како резултат на тоа, неговата компанија се затворила. Корисниците на франшизата можеле да ја продолжат својата дејност, но се исклучиле од неговата компанија.
Во 1986 година, Печенини објавил оглас во Швајцарија во потрага по деловен партнер со капитал за инвестирање. Тој нашол еден и заедно го основале Институтот Волстрит Швајцарија и на крајот тој ја вратил контролата врз неговите италијански операции.
Шангај (патека)
Патека Шангај – мото-спорт тркалиште кое се наоѓа во реонот Ѓадинг, Шангај, Народна Република Кина. Тркалиштето е најпознато по одржувањето на годишната трка на Големата награда на Кина во Формула 1, која првпат се одржала во 2004 година.
Лујџи Печенини
Институтот Волстрит
Во 1987 година, Лујџи се проширил во Шпанија. Во 1997 година тој ја продал компанијата на Sylvan Learning Systems. Во 2000 година тој го основал Wall Street English во Кина каде е познат како Ли Венхао. Во 2005 година тој го продал Англискиот Wall Street на The Carlyle Group.
Шангај (патека)
Патеката Шангај коштала околу 2,6 милијарди јуани (370 милиони евра), и нејзината изградба била финансиранa од компанијата Шангај Ѓуши груп. Архитектите и дизајнерите го отпочнале планирањето и посетата на локацијата меѓу април и мај 2003 година, и за 18 месеци истата биле подготвена за трки со деноноќна работа на тим од 3.000 инженери.
Лујџи Печенини
Мултиметод
МултиМетод ги отстранува сите замки на вечерните часови за возрасни, имено, учениците со нееднакви способности се натпреваруваат за вниманието на наставникот и фиксниот распоред што води до пропуштени часови. Исто така им овозможува на студентите сами да изберат часови на присуство во центарот за учење и да следат темпо во склад со нивните лични барања. Тие се слободни да ги користат ресурсите на центарот кога сакаат. Тие сами учат нов материјал со помош на комерцијален мултимедијален курс. На последователни точки за активирање тие резервираат на туторијал за да го зајакнат своето учење со мајчин јазик на англиски јазик. Никогаш не треба да пропуштат туторијал бидејќи секој од нив се повторува на неколку дена. Упатствата се ограничени на максимум четири студенти со слични способности. Студентите плаќаат за да постигнат одредено ниво на способност и посетуваат онолку часови колку што сакаат во текот на периодот на договорот додека не ја постигнат својата цел.
Анубис
Анубис е бог од староегипетска религија, претставен со глава во вид на шакал или на куче. Тој се родил така што Нефтида се преправила како Изида, и го завела Озирис да легне со неа. Тој бил одгледан од Изида и кога пораснал ја следел каде и да оди и бил нејзин чувар, а бил исто и чувар на Озирис. Тој имал силно сетило за мирис и и' помагал на Изида да ги пронајде распарчените делови на нејзиниот маж Озирис. Тој бил бог и заштитиник на балсамичарите, лекарите и хирурзите. Бил господар на церемониите. Тој ги водел за рака душите на мртвите низ Аменти - подземното кралство на неговиот татко Озирис. Анубис ѝ помагал на Изида при барањето на расечените делови на Озирис. Анубис бил присутен во подземниот свет при мерењето на терезија на душата на мртвата личност.
Несомнено е дека обожувањето на Анубис започнало од најстари времиња во Египет. Негова мајка била Нефтида, а татко според една верзија му бил Сет; според друга бил син на богот Ра.
Во погребните церемонии, Анубис ја примал мумијата и ги поставувал своите заштитнички раце врз нејзе. Тогаш (според вињетите) тој говори: Дојдов да го заштитам Озирис; а носот на покојникот вели; „Моите усни се усните на Анпу“. Од разните извадоци на „Книгата на Мртвите“ се гледа дека Анубис бил голем бог на Подземниот Свет (т.е. Аменти), така што, неговата величина и важност се речиси исти со оние од Озирис.
Црква „Св. Петка“ - Кучково
Света Петка — македонски православен храм и црква во скопското село Кучково, Општина Ѓорче Петров.
Црквата се наоѓа над селото и е сместена во ист двор со црквата „Св. Недела“. Дворот на обете цркви е уреден, а во средишниот дел се наоѓа лековита вода.
Силни (серија)
Силни (шпански јазик: Valientes) е аргентинска драма теленовела. Серијата започна да се емитува на местото на популарната телекомедијата Од љубов кон тебе во вечерниот термин и стартуваше со огромен успех којшто се задржа сѐ до завршетокот на серијата.
Дејство
Пред триесет години, најмоќникот маж во едно мало село во провинцијата на Буенос Аирес ја менува судбината на тројца браќа. Тој човек, Лауреано Гомес Акуња, сопственик на најголемите земји, му зема сѐ на Роке Соса, што го доведува до ситуација на беда и му дава до знаење дека никогаш нема да биде тој стариот. Тоа го доведува до смрт, оставајќи зад себе тројца мали момчиња: Леонардо, Сегундо и Енцо. Секој од нив го очекува различна судбина. Тројцата се одгледани од три различни семејства.
Денес конечно дошол моментот на правосудието. Леонардо решава да го открие својот брат и заедно да се одмаздат за смртта на својот татко. За таа цел тој има подготвено план: да купи сервис спроти куќата на Гомес Акуња во Буенос Аирес и од таму да дејствуваат под туѓа сопственост. Меѓувреме, браќата започнуваат врски, кои излегуваат од границите на главниот план кој го имат.
Лео се загледува во една од ќерките на својот непријател Лауреано, Хуана и тоа претставува начин да влезе во животот во семејството Гомес Акуња откако ја заведува. Од друга страна, Сегундо израснал кај Ромуалдо, човек без образование, кој му остава наследство на синот иста степен на необразованост. Момчето се вљубува во малата ќерка на Лауерано, Исабел, модерна девојка која штотуку се вратила од странство. Кога се запознава со Сегундо, таа се сожалува и го учи да чита и пишува. Но всушност таа се загледува во помладиот брат на Сегундо, Енцо.
Времето минува, и планот малку по малку се исполнува. Одмаздата добива завршен чин... сепак љубовта исто така зазема основно место во оваа борба на интереси.
IC 1293
IC 1293 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1293 се споменува и како CGCG 149-27.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јануари 1898 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1293 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1293 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 28 м 22,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 26' 35".
Други поделби
Проучување на IC 1293 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23758.
Атентат врз Франц Фердинанд
Политичката цел на атентатот била да се принуди Австроунгарија да се повлече од јужно-словенските територии, за да се овозможи создавање на Голема Србија или Југославија. Атентаторот му припаѓал на движењето што подоцна станало познато како Млада Босна и кое се залагало за приклучување на Босна кон нова јужно-словенска држава - Југославија. Наредбодавец на овие млади заговорници бил шефот на српското разузнавање Драгутин Димитријевиќ-Апис. Неговите луѓе ги наоружале атентаторите со бомби и пиштоли, и им дале обука за ракување со оружјето и за атентатот.
Атентаторите и заговорниците кои биле уапсени, осудени и казнети во Сараево во октомври 1914, а останатите ги осудила Србија во 1916-1917 година, во привремен суд во Солун, тогаш под француска окупација. Она што се знае за атентатот главно доаѓа од овие судења. Иницијаторите и причините за атентатот се многу деликатно прашање, бидејќи овој настан довел до почетокот на Првата светска војна, кога Австроунгарија, предизвикана од атентатот, ѝ објавила војна и ја нападнала Србија еден месец подоцна.
Австријската полиција брзо ги фатила заговорниците во атентатот, и тие биле осудени во октомври 1914 во Сараево:
! Име ! Казна
Димитријевиќ признал дека тој го организирал атентатот и изгледа дека тоа го направил на своја рака. Австроунгарските извори пак, велат дека в.д. премиерот на Србија Никола Пашиќ бил информиран за подготовката на атентатот и се обидел да ја предупреди австријската влада преку амбасадорот во Виена, но тоа предупредување не било земено сериозно. Шефот на разузнавањето Димитријевиќ и неговите подредени кои учествувале во организацијата на атентатот биле осудени на судењето во Солун во 1916 - 1917 :
Последици
Австроунгарија била крајно револтирана од атентатот, а на своја страна го имала и меѓународното сочувство за смртта на престолонаследникот. Со цел еднаш засекогаш да расчисти со заканата која ја гледале во Србија, и за да ги осигури своите позиции на Балканот, на 23 јули 1914. ѝ испорачала на Србија ултиматум со барања меѓу кои:
Србија не ги прифатила овие барања, туку побарала и добила поддршка од Русија и извршила мобилизација на војската. Истовремено, Австроунгарија го потврдила своето сојузништво со Германија и Унгарија, и на 28 јули 1914 ѝ објавила војна на Србија. Ова го означило почетокот на Првата светска војна, во која набрзо се вклучиле и Франција, Русија, Германија и Велика Британија.
445
445 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 445 година од новата ера, 445. од првиот милениум, 45. од V век и шеста од 440-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5953 и 5954 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5195 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4205 и 4206 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1198.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 445 година се протега во 3081 и 3082, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3141 и 3142 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 988. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 182 и 181 година пред хиџра.
Бадуариј (Скитија)
Бадуариј — византиски војсководец, активен за време на владеењето на Јустинијан I (527–565) во Мала Скитија (денес Добруџа).
Историчарот Патрик Амори смета дека името Бадуариј е со германско потекло. Бадуариј се споменува во записите на Јован Малала, Јован Никијски, Теофан Исповедник и Георги Кедрин. Тој се спомнува како „стрателат на Скитија“, најверојверојатно магистер милитум. Во 528 година, Бадуариј и Годила воделе воен поход од Одес (денес Варна) против хуните на Крим. Под водство на Мугел, хуните освоиле византиски територии на брегот на Црното Море.
Исто така во 528 година, Бадуариј се спомнува во Дукс Скити. Тој и Јустин, Дукс на Мизија, ги здружиле силите во битка против странски напаѓачи. Малала запишал дека „хуните“, кои Теофан ги идентификува како бугари, се оние кои ја нападнале Скитија и Мизија. Како и да е, византијците ја загубиле битката. Јустин бил убиен и напаѓачите навлегле во Тракија. Јустин бил наследен од Константиол.
Додека се одвивале дејствата против напаѓачите, Бадуариј не се спомнува како учесник во истите. Со подоцнежните битки кои се одвивале на оддалеченост од Мала Скитија, можно е да немал никакво учество во истите. Неговата судбина не е позната. Помлад Бадуариј се појавува во времето на владеењето на Јустин II (565–578). Според делото Просопографија на доцното Римско Царство се верува дека помладиот Бадуариј можно е да бил син или внук на стрателатот на Скитија.
Токио
Структура
За Токио треба да се знае дека според Јапонскиот закон тој не е град туку е направен како мегалополис. Неговата административна структура е различна од структурата на другите градови. Токио се состои од 23 посебни окрузи кои до 1943 го сочинувале градот Токио, но сега тие претставуваат посебни единици, кои имаат самостојна административна власт, посебни градоначалници и посебен совет, и имаат статус на градови, и тие се во склоп на мегалополисот Токио. Освен овие во Мегалополисот Токио влегуваат уште 26 поголеми градови, 5 помали градови и 8 села, секој со посебна локална самоуправа. Освен ова во Токио влегуваат и повеќе езера, реки, островчиња и национални паркови.
Историја
Градот Токио бил основан во 1603 година. Неговото прво име било Едо. Градот многу брзо се развивал и сè повеќе и повеќе се зголемувал бројот на жители. Уште во 18 век градот ја достигнал бројката од 1 милион жители и тогаш бил еден од најголемите градови во светот. Градот брзо се менувал и затоа почнале да го викаат Едокко (што во превод значи дете на Едо). Во 1869 година 17 годишниот император периодот Мејџи го сменил името на градот во Токио. Токио досега има страдано во две катастрофи. Првата катастрофа била големиот земјотрес кој го разрушил градот во 1923, а за време на Втората светска војна градот бил често бомбардиран. После тоа градот се реновирал и полека го добил денешниот изглед.
Географија и административни делови
Токио лежи северозападно од Токискиот Залив и е 90 км од исток до запад и 25 км од север до југ. Префектурата Чиба е граница на исток, Јаманаши на запад, Канагава на југ и Сајтама на север. Токио е поделен на посебни окрузи (опфаќајќи го истичниот дел) и област Тама кој се протега на западниот дел. Исто така во административните граници на Метрополата Токио се и два островски ланци во Тихиот Океан директно на југ од островите Изу и Огасарава кои се протегаат до 1.000 км од брегот на Токио.Поради овие острови и планинскиот регион на запад, бројот на население е многу поголем од оној прокажан во градот и селата во Токио. Во „Закон на Јапонија“, Токио е впишан како то (都), во превод Метрополис. Неговата Административна структура е слична со другите Префектури во Јапонија. Токио се состои од 23 посебни окрузи кои до 1943 го сочинувале градот Токио кои сега се поделени, самоуправувани општини секоја со градоначалник и совет, и имаат статус како град. Како додаток на овие 23 општини, Токио опфаќа уште 36 градови (市 -ши), 5 мали градови (町 -чоу или мачи) и 8 села (村 -сон ор - мура), секој од нив си има своја локална влада. Токио Метриполитен е управуван од гувернер кој се избира јавно и метрополитен собрание. Центарот е во Шинџуку. Тие управуваат со цело Токио вклучувајќи ги сите езера, реки, брани, фарми, оддалечени острови и национални паркови како додаток на неонските џунгли, облакодери и испреплетената подземна железница.
Стопанство
Според економијата, Токио е на прво место во светот. Неговата економија е 1,315 трилиони американски долари годишно. Има голем број на банки и осигурителни друштва, исто така голем дел од економијата во Токио е од сообраќајот. Најголем подем економијата направила по Втората светска војна, кога од другите градови многу претпријатија се преселија во Токио. Токио е еден и од најскапите градови на светот за живеење.
Демографија
Карактеристично за Токио е тоа што градот дневно се зголемува за 2,5 милиони луѓе бидејќи многу луѓе од други области доаѓаат да работат или школуваат во Токио.
Култура
Токио има многу музеи. Во паркот Уено има четири национални музеи. Токискиот национален музеј, најголемиот музеј во земјата кој е специјализиран за традиционална јапонска уметност Национален музеј на западна уметност и Токиски национален музеј на современата уметност, со својата збирка на јапонска современа уметност исто така и збирка од над 40.000 јапонски и странски филмови. Исто така во паркот Уено се наоѓа Национален музеј на уметноста и Јавната зоолошка градина. Други музеи се Музејот на уметност „Незу“ во Аојама Музејот на Едо-Токио во Сумида спроти реката Сумида и Националниот архив, кои се саместени близу до Царскиот дворец. Токио има многу театри. Тука се вбројуваат национални и приватни тетри за традиционален вид на јапонска драма (кабуки) вклучувајќи ги и модерните драми. Симфониски оркестри и други музички организации изведуваат Западна и трдиционална музика. Токио е домаќин на модерна јапонска и западна поп и рок-музика во сали од големина на локални клубови до меѓународно познати арени како што е Нипон Будокан. Многу различни фестивали има во Токио. Главни се Сано во Светилиште, Санја во Осака Светилиште и биеналниот Кинда Фестивал, Последниот се состои од парада со присуство на илјадници луѓе. Годишно во последната недела од месец јули има голем огномет над реката Сумида кој е атракција за милиони гледачи. Штом ќе расцвета црешата, или сакура, распламнување на пролетта, голем број од жителите излегуваат во парковите Уено, Инокачира и националната градина Шанџуку Гојен на излет или прошетки.
Харијаку место во Шибуја е познат меѓународно по мода за младите. Кујната во Токио се декларира како меѓународна.
Царевец (Бразда)
Царевец — населба од римското време. На три километри западно од селото Бразда, на левата страна на Лепенец, на простор од околу 50 × 50 метри во нива се среќаваат фрагменти од керамички садови, градежен материјал и дел од вотивен споменик со латински натпис.
Пијадина
Пијадина или пиада е тенок италијански леб, обично се подготвува во историскиот регион Ромања. Обично се прави со бело брашно, свинска маст или маслиново масло, сол и вода. Тестото традиционално се готвело за теракотно јадење иако во денешно време најчесто се користат рамни тави или електрични решетки.
1795
1795 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1795 година од новата ера, 795. од вториот милениум, 95. од XVIII век и шеста од 1790-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7303 и 7304 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6545 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5555 и 5556 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2548.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1795 година се протега во 4431 и 4432, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4491 и 4492 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2338. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1209 и 1210 исламска година.
1289 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Лаутен
Лаутен (португалски: Município Lautém, тетум: Munisípiu Lautein) е една од општините (поранешни области) на Источен Тимор, на источниот крај на островот Тимор. Има население од 64.135 жители (попис 2010 година) и површина од 1.813 км². Нејзин главен град е Лоспалос, кој се наоѓа на 248 километри источно од главниот град Дили.
Етимологија
Зборот Лаутем (Lautém) е португалска верзија на локалниот збор Lauteinu на јазикот Фаталуку, што значи „свето платно“.
Историја
Општина Лаутен е идентична со истоимената општина од времето на Естадо Ново. Во тоа време, многу локалитети имаа португалски имиња, почнувајќи од селото Лаутен, кое се викаше Вила Нова де Малака, но тука беа и Нова Назаре (денес Ком), Нова Сагрес (денес Тутуала) и Нова Инкора (Лаиваи), меѓу другите.
Географија
На запад општината се граничи со општините Баукау и Викеке. На север лежи Бандското Море, а на југ Тиморското Море. Општината ја вклучува и најисточната точка на островот, Кап Кутча во административното место Тутуала и малиот остров Оако.
Лаутем има прекрасни плажи со песок и див, планински и суров недопрен пејзаж. Тука живеат многу ендемски птици од Источен Тимор. Во близина на градот Лаутем има цртежи во пештери. Бројни камени саркофази и анимистички светилишта се наоѓаат низ целата општина.
Општината Лаутем е позната по птиците. Неговото општинско знаме има глава на жолто-сртска какаду.
Население
Населението во општината заклучно со 2015 година е 65 240 жители; за споредба, во 2004 година населението броеше 55 921 лице. Просечната густина на населението е околу 36 луѓе / км². Просечната возраст на населението заклучно со 2010 година е 17 години. Во периодот од 1990 до 2004 година, годишниот раст на населението во просек изнесуваше 1,72%.
62,5% од населението го зборува јазикот Фаталуку како мајчин јазик; Останати јазици се тетумскиот јазик, португалскиот и индонезискиот јазик. Стапката на неписменост е 61,1% (65,9% за жени и 56,0% за мажи). Само околу 40% од населението завршило средно училиште, а само 2,7% од населението има високо образование.
Економија
Во овој регион на Источен Тимор, главните извори на приход за заедниците се занаетчиски риболов и егзистенцијално земјоделство. Овие активности се надополнети, во некои области, со продажба на традиционални таи (традиционално ткаење), како и производство на корпи и други видови ракотворби. Исто така, развиен е туризмот, а најпознати атракции се Илха де Jacако и плажата Валу.
Нова џамија (Лавци)
Старата џамија — една од двете џамии во селото Лавци, во Општина Ресен, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на Лавци.
Фудбалска асоцијација на Албанија
Фудбалската федерација на Албанија (албански: Federata Shqiptare e Futbollit) е главно управно тело во структурата на албанскиот фудбал со седиште во Тирана.
Фудбалската Асоцијација на Албанија била основана на 6 јуни 1930, а ѝ се придружила на ФИФА во 1932 и била една од основачките членки на УЕФА во 1954.
На 14 март 2008, ФАА била суспендирана од ФИФА поради „значајни политички мешања“ во управувањето со асоцијацијата. Со ова, државните репрезентации на Албанија беа отстранети од официјалните натпреварувања, репрезентативците биле отстранети од официјални настапи и судиите не биле во можност да судат мечеви под покровителство на ФИФА.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Слимница
Успение на Пресвета Богородица (Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Слимница, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во Горното Маало на Слимница на 2 септември 1843 г. според натписот на влезот. На еден од аголните камења а напишана годината 1908 — веројатно годината на обнова. Селото било под врховенството на Патријаршијата и имало грчки или погрчено попови. Во храмот служеле свештениците Теодорос Цалдикас, Димитрис и Николас.
За време на Граѓанската војна (1946 - 1949) црквата силно настрадала од бомбардирањата на владината армија, и од неа останале само надворешните ѕидови и влезот со иконата на Богородица над него.
Во 1992 г. покрај урнатините од старата црква е направен мал параклис.
Блатска
Блатска (Блатска) — село во Неврокопско, Пиринска Македонија, во состав на денешната Општина Хаџидимово на Благоевградската област југозападна Бугарија.
Географија
Селото се наоѓа на подножјето на планината Доспат. Крај селото обиколно минува реката Места.
Историја
Во списокот на населените места со христијанско население, во Неврокопскиот вилает од 13 март 1660 г. Блатска (Бласка) е наведено како село во кое живеат 15 немуслимански семејства.
Во XIX век Блатска било муслиманско село во Неврокопската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ од 1873 г., Блатска (Blatska) е заведено како село со 40 домаќинства и 100 жители муслимани. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон крајот на XIX век во Блатска имало 50 турски куќи.
Карневал Фојано дела Киана
Карневалот Фојано дела Киана (Carnevale di Foiano della Chiana) е карневалски настан кој се одржува секоја година во тосканскиот град Фојано дела Киана, во Тоскана, Италија. Тој е еден од најпознатите карневали во Италија, дури и најстариот, кој датира од 1539 година. Подготовката за овој карневал трае цела година, и за Фојано е исто толку важен како што е Палио за Сиена.
Блатска
Историја
Според отоманскиот државен попис, во 1899 г. селото броело 215 жители. Според Димитар Гаџанов во 1916 г. Блатска, Дабница и Фустане живееле 1.100 Македонци-муслимани.
Карневал Фојано дела Киана
Фестивалот е изведен од средновековните помирувачки ритуали наменети да ги смират жителите на градот и да создадат весела атмосфера за да ја донесат новата година.
Населението на Фојано е поделено на четири кантиери (области): најстарите се „азурите“ (азурите) и „рустиците“ (рустики), кои се создадени во 1933 година и „Бомболо“ (дебели), која е родена во 1934 година; најмладите кантиери се „Нотамбули“ (ноќни бувови), кои биле формирани во 1961 година.
Другите три кантиери, „Пацифици“ (мирни), „Кучиоли“ (кученца) и „Вителони“ (големи телиња) исчезнале во текот на 1940-тите-1950-тите.
Кантиерите се натпреваруваат во правење платформиво слободен стил. Првично, платформите биле градски вагони и кари-мати кога се фрлале лупин, костени и солена треска за толпата да се почести. Платформите имаат алегориски или политички теми, понекогаш со политички или актуелни настани, познати личности или популарна култура.
Платформите ги оценува жири, составено од скулптор, сликар, новинар, сценограф и уметнички критичар. Кантиер кој доби најмногу гласови го освои „Копа дел Карневал“ (Куп на карневалот).
Ликот на Џокондо, кралот на карневалот е направен од слама и партали и е запален на главниот плоштад како форма на колективно прочистување за луѓето од Фојано. Пред горењето, гласно се чита тестамент за настаните од годината како епилог за изминатата година и како пролог на новата почетна година.
Грејс Елен Батлер
Грејс Елен Батлер (родено Каминг, 23 декември 1886 - 23 ноември 1962 година) била уметник од Нов Зеланд.
Батлер била позната по нејзините пејзажни слики на Нов Зеланд и нејзините дела се чуваат во збирките на галеријата на Уметничкото друштво на Кентербери и уметничката галерија на Оклендска уметничка галерија.
Ран живот и семејство
Родена како Грејс Елен Каминг, во 1886 година, Ричмонд Гроув, Инверкаргил, таа била ќерка на шкотски имигранти, Џејн Камерон и Вилијам Форбс Каминг, картер и изведувач. По смртта на нејзиниот татко во 1889 година, нејзиното семејство се преселило на Северниот Остров и таа го посетувала училиштето Норсевуд, каде нејзината најстара сестра работела како учителка.
Таа се омажила за Гај Рафаел Батлер, службеник од Поверти Беј, во Гизборн на 1 март 1911 година и се населиле во Крајстчерч. Двојката имала три ќерки, вклучувајќи ја и Хелен Бру.
Образование
Од околу 1903 до 1907 година Батлер го посетувала техничкото училиште Напиер и студирала уметност. Работела и во училиште како учителка.
Во 1910 година се запишала на Факултетот за уметност на колеџот Кантербери (сега Факултет за ликовни уметности во Илам), каде студирала до 1914 година. Во првата година на колеџот ѝ била доделена стипендија за напредна уметност. За време на нејзиното време на колеџот, таа студирала под менторство на Сиднеј Томпсон, Леонард Бут, Сесил Кели и Ричард Волворк. Во текот на нејзиниот живот Батлер и понатаму била под влијание на Сиднеј Томпсон, посетувајќи ги неговите часови во 1923-1925 година.
Кариера
Во 1915 година Батлер станала работен член на Друштвото за уметности во Кантербери и почнала редовно да изложува со уметничките друштва на Нов Зеланд. Како и Кантербериското друштво за уметности таа изложувала со Друштвото за уметности Окленд, Академијата за ликовни уметности на Нов Зеланд, Уметничкото друштво Отаго, и Групата ( 1934). Батлер редовно изложувала во Кентербери општество на уметности до 1960 година.
Делата на Батлер биле вклучени на изложбата на Лондонската британска империја во Лондон (1924) и на изложбата на Нов Зеланд и Јужните Мориња, што се одржале во Данедин, 1925 - 1926 година.
Во 1916 и 1920 година, Друштвото за уметности во Кантербери купило два нејзини пејзажи за постојана колекција. Делата од Батлер се чуваат и во уметничката галерија на Окленд, вклучувајќи ги ледниците, планините Ролестон (претставени во музејот во 1922 година), Буш дрвја, езерото Каниери, и Гувернерскиот залив. Други значајни дела на Батлер се Summertime, Arthur's Pass (околу 1945).
Пејзажно сликарство
Батлер станала добро позната по нејзините пејзажи. Критичарот Џејмс Шели ја пофалил нејзината работа велејќи: „Ниту еден уметник во Нов Зеланд немаше исти симпатии со нашата алпска глетка“ и колешката сликарка Оливија Спенсер Бауер ја гледаше како „една од првите жени што го сликале пејзажот на Нов Зеланд“.
Многу од нејзините пејзажи биле од областа околу Отира. Таа првпат отпатувала во регионот во 1916 година, а потоа редовно ја посетувала откако таа и нејзиниот сопруг купиле кабина на Артурс Пас.
Батлер била посветена на методот plein air и често работела во неповолни услови на оддалечени локации. Односот на светлината со тонот и бојата биле клучни елементи во нејзините пејзажи. Од доцните 1920-ти, таа била сè повеќе под влијание на работата на импресионистите и нејзиниот стил на сликање станал послободен.
Вим Вендерс
Ернст Вилхем „Вим“ Вендерс (изговор на германски: [vɪm vɛndəɐs]; роден на 14 август 1945) — германски филмски режисер, драмски писател, автор, фотограф и филмски продуцент. Од 1996, Вендерс е претседател на Европската Филмска Академија во Берлин.
Животопис
Вендерс е роден во Диселдорф во традиционално католичко семјество. Неговиот татко Хајнрих Вендерс бил хирург. Употребата на холандското име „Вим“ (кратенка од неговото крстено име „Вилхем/Вилем“) укажува на холандското потекло на неговата мајка, но надлежните во матичното одделение ја одбиле холандската верзија во 1945, затоа што била „негерманска“. Тој завршил средно училиште во Оберхаузен во областа Рур. Подоцна студира медицина (1963-64) и филозофија (1964-65) во Фрајбург и Диселдорф. Меѓутоа тој ги напушта студиите и се сели во Париз во октомври 1966 за да стане сликар. Виндерс не го положува приемниот тест на француската филмска школа (сега, Ла Феми), и како последица на тоа работи како резбар во студиото на американскиот уметник, Џони Фрајдлендер, во Монпарнас. Во текот на тој период Вендерс се фасцинира од филмот и гледа по пет филмови дневно во локалното кино.
Вендерс се враќа во Германија во 1967 и работи во канцеларијата на во Диселдорф, решен да ја претвори својата опсесија во професија. Таа есен тој е примен на "Hochschule für Fernsehen und Film München" (Филмски и Телевизиски Универзитет Минхен). Помеѓу 1967 и 1979 додека студира на "HFF", Вендерс истовремено работи како филмски критичар за Филмкритик, а потоа за дневниот весник Süddeutsche Zeitung, списанието Twen и Der Spiegel.
Вендерс завршува неколку краткометражни филмови, пред да дипломира од Hochschule со долгомтражниот 16мм црно-бел филм, Лето во Градот (Summer In The City).
Кариера
Вендерс ја започнува својата кариера за време на ерата на новиот германски филм во доцните 1960-ти, со неговиот дебитантски игран филм „Лето во градот“ (1970). Карактеристичната кинематографија во неговите филмови се должи на високо продуктивната соработка со холандскиот кинематограф Роби Милер, а некои од неговите поуспешни филмови, како на пример, „Париз, Тексас“ и „Небото над Берлин“ се резултат на плодната соработка со сценаристи Петер Хандке и Сем Шепард. Исто така, вториот филм на Вендерс претставува екранизација на романот на Хандке, „Стравот на голманот од пенал“. Хандке ги напишал и сценаријата за „Небото над Берлин“ и „До крајот на светот“, заедно со Солвеиг Домартин.
Вендерс режирал неколку високорангирани документарни филмови, и тоа: „Буена Виста Соушал Клаб“ (1999), за кубанските музичари и „Душата на човекот“ (2003), за американскиот блуз. Тој има, исто така, режирано голем број на музички видеа за групите: „U2“ и „Токинг Хедс“, меѓу кои „Stay Faraway, So Close!“ и „Sax and Violins“. Најпосле, тој работел и на телевизиски реклами, меѓу кои и за канадското пиво „Карлинг“.
Вендерсовата книга „Емоционални слики“ (Emotion Pictures) претставува колекција на есеи од неговиот дневник, напишана додека бил филмски судент, која е адаптирана и емитувана како низа драми на Би-Би-Си Радио 3. Ликот на Вендерс го игра Питер Капалди, а останатите улоги ги толкуваат: Џина Меки, Саскија Ривс, Денис Хупер, Хари Дин Стантон и Рики Томлинсон, а драматург е Нил Карџил. Вендерс соработува со Мелинда Камбер Портер уметница, новинарка и долгогодишна негова пријатека, на документарен филм за неговата техника на на работење „Вим Вендерс - Визии за Филм“, но Портер починала, така што филмот останал незавршен.
Вендерс е член на советодавниот одбор на Светската Филмска Фондација, проект основан од Мартин Скорсезе со цел да открива и реконструира светски филмови кои биле запоставени долго време. Исто така, Вендерс е член на жири-комисијата на дигиталното студио „Филмака“ - платформа на неоткриени режисери.
На промоцијата на неговиот 3D танцувачки филм, Пина, Вендерс изјавува на блогот на Документари Ченл во декември 2011 дека почнал да работи на нов 3D документарец за архитектура. Тој исто така тврди дека одсега ќе работи исклучиво во 3D формат. Вендерс и се восхитува на кореографката Пина Бауш од 1985, но еднинствено во изумувањето на дигиталната 3D кинематографија, тој препознава можност да го долови нејзиното дело на екран.
Одбрани изложби
Вим Вендерс: Фотографии од Површината на Земјата, Музеј на Мултимедиска Уметност, Москва.
Вим Вендерс: Immagini dal pianeta terra, Scuderie del Quirinale, Рим, Италија;    Патување до Ономиши-Фотографии од Вим и Доната Вендерс, Омотсано Хилс, Токио, Јапонија; Фотографии од Површинат на Земјата, фотографии од патувачка изложва, Салон во Музејот на Современа Уметност, Белград, Србија;                                                                                                     Темни Места, куратор Џошуа Дектер, Музеј на Уметност Санта Моника, Санта Моника, Калифорнија.
Шумата: Политика, Поетика и Пракса, Музеј за Уметност Нашер на Универзитетот Дјук, Дурам, Северна Каролина;                                                                                                                                       Преку Леќата, групна изложба, Галерија К.Грималдис,Балтимор, Мериленд.
Фотографии од Површината на Земјата АРоС, Музеј на уметноста во Орхус, Орхус Ц, Данска.
Фотографии од Површината на Земјата, Австралија и Јапонија, Галерија Џејмс Коан, Њујорк; Меѓу Редовите, групна изложба, Галерија Џејмс Коан, Њујорк Фотографии на Време и Место: Современи Погледи на Пејзажот, групна изложба, Уметничка Галерија Леман Колеџ, Бронкс, Њујорк;                                                                                                          Вим Вендерс,Галерија Марабини, Болоња, Италија;                                                                           Преку Леќата: Осум Фотографи, групна изложба, К.Грималдис,Балтимор, Мериленд.
Вим Вендерс, Галерија Џејмс Коан, Њујорк;                                                                                             Вим Вендерс, Галерија Жидин Бело, Цирих, Швајцарија.