cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ан Декло
Животопис
Како голем обожавател на англиската и американската литература, таа ги преведувала делата на Вирџинија Вулф, Т. С. Елиот, Френсис Скот Фицџералд, Ивлин Во итн.
Жан Полан, фанатичен обожавател на Маркиз де Сад, ја предизвикал да напише роман во негов стил. Во 1954 година бил објавен романот „Приказната на О“ под псевдонимот Полин Реаж. Нејзиниот идентитет како автор бил чуван во тајност, и дури во 1994 година, во интервју за списанието „Њујоркер“, писателката признала дека таа се крие под псевдонимот.
Романот немал особен успех по првата публикација во Франција, но станал бестселер во САД под друго име. Во 1959 година бил забранет од страна на судот во Франција како неморален. Забраната била укината во 1967 година. Во 1969 година романот бил препечатен како „Retour à Roissy“, и дополнет како „Une fille amoureuse“.
Починала на 27 април 1998 година.
Цуцулеста кукавица
Распространетост
Цуцулестата кукавица е распространета низ југоисточна и југозападна Европа и западна Азија. Таа е птица преселничка која зимува во Африка.
Опис
Овој вид кукавица е само малку поголема од обичната кукавица, со должина од 35 до 39 см, но изгледа многу поголема заради широките крилја и долгата и тенка опашка. Возрасната единка е сива одозгора, со вито тело, долга опашка и силни нозе. Има сива капа и цуцулка, сиви крилја, жолтеникаво лице и гради, а одоздола е бела. Половите се слични. Младенчињата имаат темносиви горни делови и капа и кафени примарни пердуви на крилјата. При лет наликуваат на враните.
Размножување
Цуцулестата кукавица, како и другите кукавици е одгледувачки паразит, односно ги несе своите јајца во туѓи гнезда, особено во гнездата на враните, а најмногу на страчките. За разлика од обичната кукавица, ниту женката, ниту испилените малечки, не ги буткаат јајцата на домаќинот од гнездото. Но, малите страчиња често умираат зашто не можат да се натпреваруваат со кукавицата за храна.
Живеалиште и исхрана
Цуцулестата кукавица е птица на топлите отворени предели со дрвја. Се храни со инсекти, пајаци, мали влекачи и влакнести гасеници кои им се невкусни на другите птици, а за нив се специјалитет. Се огласуваат со гласни варијации на гракање како чер-чер-кри-кри, повторно имитирајќи ги страчките.
Семетешко Езеро
Семетешкото Езеро е најголемото урниско езеро на западната страна на Копаоник. Се наоѓа под ридот Чукара, во атарот на селото Семетеш, на 200 метри од Националниот парк Копаоник. Геолозите тврдат дека ова езеро настанало од ледниците пред милиони години.
Одлики
Има кружна форма и пречник 60 метри. Секогаш има исто ниво, и се снабдува со вода од подводни извори, а во помала мера од два извори над езерото. Поради големата ширина и длабочина на подводните извори, кои формираат левак во централниот дел на езерото, практично е невозможно да се измери длабочината. Многу нуркачи се обиделе, но не се осмелиле, да нурнат подлабоко од 15 метри, поради силните водни струи, кои ги повлекле во длабочините. Просечната температура на водата е 10 °C во јули и до 20 °C во август. Од нег истекува Семетешка река, која подоцна се влева во реката Радошиќ. На езерото се формирале пловечки острови со растенија и дрвја. Кога дува ветер, островите се движат низ езерото. Поради овие пловечки острови, езерото е прогласено за хидролошки споменик на природата. Туристичка атракција претставува пловење по езерото до овие острови, со помош на весла.
Богато е и со риби: крап и бабушка, па затоа е привлечно за рибарите, а староседелците на езерото се дождовници.
Југозападно од Јошаничка Бања има уште две урниски езера, Горно (Долго) и Долно (Мало) езеро.
Легенди
Бидејќи ниту нуркачите не успеале детално да го истражат дното на ова езеро, на некој начин тоа останало тајна, како за научниците, така и за посетителите и месното население, кои се восхитуваат на неговата убавина, но и се плашат од него. Никој не знае како и кога е создадено, па се шират разни легенди за него.
Се вели дека некој поп сакал да изврши вршење на Свети Кирил, па мештаните го предупредиле тогаш да не работи. Ја започнал работата, а земјата се отворила, голтајќи го него и коњите, а потоа зоврила водата, од која се формирало езеро, чија површина постојано треперела.
Се вели дека на ова езеро се собирале самовили и дека навечер понекогаш се слуша глас на водено чудовиште кое ги плаши случајните минувачи, од чудовишта. Поради тоа, штом би се стемнило, сите си оделе во своите куќи и добро ги заклучувале вратите и прозорците плашејќи се од чудовиштето. Но, како што се помалку се јавува, мештаните сепак се ослободија од стравот. Други веруваат дека тоа е редок вид на жаба или птица.
Фредерика (кралица на Грција)
Фредерика ( - ) била германска принцеза и кралица на Грција, како сопруга на грчкиот крал Павле.
Таа е родена во Харц, Германија, како Фредерика Лујза Тира Викторија Маргарет Софија Олга Сесилија Изабела Кристина, принцеза на Хановер, принцеза на Велика Британија и Ирска и војвотка на Брауншвајг. Таа е ќерка на Ернест Август III и внук на англискиот крал Џорџ V и принцеза Викторија. Нејзината мајка била единствената ќерка на германсдкиот император Вилхем II и Августина Викторија.
На 9 февруари 1938 година се венчала за грчкиот крал Павле. Тие двајцата имале блиски роднински врски бидејќи мајката на Павле, Софија, била сестра на германскиот цар Вилхем. Тие имале три деца:
Горна Саксонија
Горна Саксонија (Obersachsen) — историски поим за краиштата во владение на династијата Ветинци во подрачјето на она што денес се нарекува Средна Германија (Mitteldeutschland).
Почтови (подморница)
Почтови (руски: Почтовый) — подморница изградена за Морнарицата на Империјалистичка Русија. Подморницата е деизајнирана од Држевиечки и изградена од фабриката за Метални Работи, Санкт Петерзбург во 1908.
Горна Саксонија
Историја на поимувањето
Според Златната була од 1356 г. владенијата на Саксонија-Витенберг над Елба го сочиниле Изборното Кнежевство Саксонија, кое во 1423 г. се споило со Мајсен под династијата Ветинци и го возаглавило Горносаксонскиот округ. Ветинците ја добиле областа Лужица со Прашкиот мир од 1635 г. и конечно во 1806 г. биле станале кралеви на Саксонија. Така, граѓаните на денешната сојузна покраина Саксонија просто се нарекуваат Саксонци. Ова е случај во медиумите, иако источносредногерманските дијалекти на горносаксонскиот (мајсенски и остерлендски) се сместени во тириншко-горносаксонскиот континуум.
Дили
Дили (португалски и тетум: Díli) е главен и најголем град на Источен Тимор. Градот лежи на северниот брег на островот Тимор. Дили е главно пристаниште и комерцијален центар на државата со околу 150.000 жители.
Збратимени градови
Дили е збратимен со следниве градови:
Пампорово
Пампорово — популарно скијачко место кое се наоѓа во Смољанската Област, Бугарија и е едно од најпознатите во Југоисточна Европа. Првенствено е посетена во текот на зимата за скијање и сноубординг. Тоа е, исто така, популарно туристичко место во лето. Центарот на Пампорово се состои од голем број хотели и барови. Исто така е едно од најјужните скијачки центри во Европа. Тоа е одморалиште за семејство и одговара за комплетни почетници и посредници.
Местоположба
Одморалиштето се наоѓа во јужните Родопски Планини на надморска височина од 1620 метри. Највисокиот врв во областа, Снежанка на 1928 метри, е неколку стотици метри над одморалиштето и на врвот се наоѓа истоимената кула. Пампорово е оддалечено околу 260 километри од Софија, 85 километри јужно од Пловдив, 15 километри северно од Смољан и 10 километри јужно од Чепеларе.
Скијање
Одморалиштето има 55 километри скијачки патеки и 38 километри скијачки патеки кои се опслужуваат со 18 лифтови со вкупна сместивост од 13.000 лица на час. Седум машини за израмнување на снег и 90% покриени со снежни топови гарантираат удобно и пријатно возење на скијачите. Повеќе од 100 високо квалификувани инструктори за скијање, кои зборуваат на различни јазици, се на располагање за да им помогнат на почетниците и на средните скијачи, како и на сноубордистите.
Клима
Зимите во Пампорово имаат тенденција да бидат благи, но секоја година има околу 150 дена снежни врнежи. Оваа комбинација овозможува долга скијачка сезона во одморалиштето. Пампорово е познато по својот голем број на сончеви денови во текот на зимата, честопати над 120 дена од декември до мај. Просечната температура во јануари е -3 степени.
Развој
Во јануари 2010 година бил отворен дополнителен граничен премин помеѓу Бугарија и Грција, што е само половина час возење од Пампорово со автомобил. Ова довело до значително внимание од страна на туристите и медиумите во одморалиштето како единствено во Европа кое дозволува за толку кратко време да се префрли еден турист од скијање на пливање.
Васил Иљов
Васил Иљов — македонски архитект и претседател на здружението на граѓани „Антички Македонци“ од Богданци.
Здружението е против официјалната историска наука на Република Македонија, и се бори за ревизија на историјата со поголема афирмација на тезата за директен континуитет со антиката.
Циганчица
Циганчица — женско македонско оро. Кореографски потекнува од Кочанско.
Риза (град)
Риза (Riesa) — град во округот Мајсен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Елба, околу 40 километри северозападно од Дрезден.
Првиот 110 киловолтен далновод во светот бил пуштен помеѓу Риза и Лаухамер во 1912 година.
Во градот Риза има две познати цркви. Црквата Света Богородица потекнува од 1261 година, како додаток на бенедиктански манастир. Црквата Света Троица била подоцна изградена, завршена во 1897 година.
Риза е исто така позната по Erdgasarena, голема сала, која била домаќин на европското првенство во сумо-борење во октомври 2003 и светското првенство во октомври 2004.
Риза е добро познат по неговата паста, која е произведувана од Teigwaren Fabrik Riesa. Друг симбол на Риза е „Riesaer Zündhölzer“, кибритчиња кои традиционални се произведуваат тука.
Диметил етер
Диметил етер е органско соединение од групата на етри.
Риза (град)
Познат жител на Риза е поранешниот фудбалер Улф Кирстен. Риза има фудбалски клуб, TSV Stahl Riesa. Грбот на клубот е син и бел, како и боите на клубот.
Во текот на 1980-тите, Риза бил седиште на деветтата тенковска дивизија на советските сили во Германија.
NGC 5071
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5071 се споменува и како CGCG 44-62, NPM1G +08.0321.
Откривање
Телото е откриено на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5071 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5071 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 18 м 37,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 56' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 144°.
Други поделби
Проучување на NGC 5071 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46375. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 891. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1561.
Еднорог
Еднорогот — митолошко животно слично на бел коњ со еден рог на челото. Еднорогот бил прикажан во уметноста на Месопотамија, како и во древните митови од Индија и од Кина. Најраниот опис на еднорогот бил откриен во старогрчкатта литература во периодот околу 400 г. пред нашата ера и можно е да се однесувал на носорог од Индија.
Се верувало дека еднорогот бил див и тежок за фаќање, но ако пред него била донесена девица во тој случај еднорогот легнувал и ја ставал главата во нејзиниот скут. Се верувало дека неговиот рог може да послужи како заштита од отров. Писателите од средниот век еднорогот го доведувале во врска со Исус, а ловот на еднорог бил честа тема во средновековната уметност.
Еднорогот стои на кралскиот грб на Обединетото Кралство како симбол на Шкотска како дел од кралството, како и на шкотската верзија на тој грб.
Национален парк Бикин
Национален парк Бикин ( Национальный парк Бикин) е еден од националните паркови на Русија и посебно заштитено природно подрачје во Пожарскиот реон во Приморскиот крај на Рускиот далечен исток. Паркот е формиран на 3 ноември 2015 година со декрет на Владата на Руската Федерација во рамките на програмата за заштита и ширење на критично загрозените видови на амурски тигар. Паркот ја вклучува територијата на државниот природен резерват Верхебикински, што е од регионално значење и е дел од територијата на Бикинскаја. Ова е еден од најмладите национални паркови во Русија, а неговата вкупна површина е 11.600 км². Територијата на паркот е стационирана во западниот дел на планинскиот масив Сихоте Алин. Надморската височина во паркот варира од локацијата, така што е најниска на 200 м во долината на реката Бикин, а највисока на 1932 метри, на Аника, највисоката точка на Приморскиот крај.
Флора и фауна
Територијата на националниот парк е едно од последните природни живеалишта на амурскиот тигар, каде што живеат 10% од светската популација од овој вид.
Во паркот се наведени 51 вид цицачи како лос, дива свиња, срна, црвена лисица, тигар, кафеава мечка и хималајска кафеава мечка, самур, бизон, бизамски стаорец и многу други. 194 видови птици живеат во подрачјето на националниот парк, а најмалку 9 од нив се запишани во Црвената книга на Русија, како што се црниот штрк, Mergus squamatus, Bubo blakistoni и други. Во паркот се наведени и 10 видови влекачи, 7 видови водоземци и 26 видови риби.
Растителноста е претставена со листопадни шуми и широколисни кедрови шуми, а поради оваа распространетост, голем број видови цицачи живеат во шумските делови на националниот парк. Шумите околу реката Бикин се пример за мешана растителност на север и југ од паркот. Во северното подрачје растат растенија како кедар, бреза, јасен, орев и други, додека на југ растат женшен, Eleutherococcus, Rhododendron dauricum, киви и аралија.
Клима
Во областа на националниот парк доминира умерена континентална клима, со големи разлики во температурата, со топли и влажни лета и студени зими.
Население
Тунгуско- манџурските народи Удегејци и Нанајци живеат во просторот на Националниот парк Бикин и неговата околина. До крајот на XIX век, Удегејците не биле квалификувани како народ, тие и Нани се сметале за еден народ. .
Материјалната и духовната култура на бикинските Удегејци и Нанајци има многу заедничко, бидејќи пред многу години се настанати во ова подрачје. Древното население кое живее во Приморскиот крај се занимава со лов, риболов, собирање овошје и многу традиционални занаети на овие простори уште од дамнешни времиња.
Во областа на Националниот парк Бикин, се наоѓаат природни и историски знаменитости кои бикинските Удегејци и другите мали народи од Приморскиот крај многу ги почитуваат, а тоа се древни населби, стари мелници и многу други градби кои се составен дел од културата и историјата на народите на овие простори. За Удегејците, амурскиот тигар е свето животно.
Управување со паркот
Заедно со заштита на природата и екотуризмот, инфраструктурата на паркот се развива на начин наменет за заштита на начинот на живот на Удегејците и Нанајците. Се проценува дека 600 домородни жители на оваа област живеат со традиционален начин на живот и се занимаваат со риболов, лов и собирање пињоли. За време на зонирањето на паркот за различни начини на користење (зачувување, научно истражување, екотуризам и др.), Владата на Руската Федерација се обврза дека 68% од земјиштето ќе остане на располагање за традиционална употреба на луѓето што живеат тука.
68
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5576 и 5577 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4818 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3828 и 3829 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 821.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 68 година се протега во 2704 и 2705, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2764 и 2765 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 611. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 571 и 570 година пред хиџра.
Надворешни врски
60er
Коце Томашевски
Коце Атанасов Томашевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во родното село, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Со Шеснаесеттата македонска ударна бригада учествувал во ликвидирањето на одметнатите балистички банди во Скопска Црна Гора и Косово, а потоа заминал во Срем каде со yспex завршил тримесечна воена обука. На 12 април 1945 година учествувал во пробивот на германските позиции. Во една од натамошните борби, поточно во битката за ослободувањето на Славонска Пожега, загинал. Бил закопан на борбената позиција.
Државна религија
[[Податотека:Map of state religions.svg|right|thumb|300px|Нации со државна религија:
]]
Државната религија (нарекувана и официјална религија, воспоставена црква или државна црква) е религиозно тело или симбол на верата официјално воспоставена во една држава. Државите кои немаат државна религија се нарекуваат секуларни држави. Терминот државна црква првостепено асоцира на христијанството и понекогаш се користи да специфира одреден вид на христијанство.
Планетал
Планетал (Planetal) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Балаклавка
Балаклава е река во југозападниот дел на Крим ( Севастопол ), која се влева во заливот Балаклава на Црното Море. Должината на реката, според податоците дадени во книгата од 1855 година „Крим, со Севастопол, Балаклава и нејзините други градови. Со опис на реки, езера, планини и долини; со својата историја, жителите, нивните обичаи и начин на живот „1,75 версти (околу 1,9 км) (на веб-страницата на Севприроднадзор вкупната должина на реката е означена како 7,8 км - веројатно, врз основа на природата на документот, ова е целиот канал вклучувајќи ги притоките.
Географија
Реката не е потпишана на мапите, но се наведува во многу извори. Името Балаклавка се однесува на долниот дел од водотекот, кој настанал како резултат на сливот на три реки: Кади-су, Пелагос и Хун. Балаклава тече во јужен правец во рамките на градот Балаклава и се влева во врвот на заливот Балаклава. Реката има еколошки проблеми.
Извори на реката
Пелагос е десната притока на Балаклава. Изворите беа на источната падина на сега ископаната планина, сместена на еден километар јужно од селото Ушаковка, тече по патот Севастопол-Балаклава, на реката беа создадени неколку езерца. Пелагос на грчки значи море.
Микаела Шифрин
Микаела Полин Шифрин (англ. Mikaela Pauline Shiffrin; родена на 13 март 1995 година во Вејл, Колорадо) е американска скијачка, двократна олимписка шампионка, шесткратна светска шампионка (рекорд меѓу сите северноамерикански скијачи), трикратен победник во Светскиот куп во генералниот пласман (2016/17, 2017/18, 2018/19), повеќекратен победник во фазите од Светскиот куп (второ место на вечната листа по бројот на победи во женска конкуренција по Линдзи Вон). Единствен спортист кој успеал да победи на 4 последователни светски првенства во алпско скијање во истата дисциплина (слалом - 2013, 2015, 2017, 2019 година). Шифрин, со 18 години и 345 дена, е најмлад шампион во алпска дисциплина на Олимписките игри.
Со освојувањето на својот втор олимписки златен медал во велеслалом 2018 година, Шифрин се изедначила со Тед Лигети и Андреа Мид Лоренс по бројот на освоени олимписки златни медали од американски олимпиец во алпско скијање. Таа е една од 5-те Американки кои ја освоиле титулата во генерален пласман на Светскиот куп. На Светските првенства, таа е најодликуваната американска алпска скијачка во историјата, со најмногу освоени медали (11 вкупно), меѓу кои рекордни шест злата. Таа е исто така првата и единствената спортистка (во машка или женска конкуренција) која победила во сите шест дисциплини од ФИС Светскиот куп во алпско скијање. Победила во трките од Светскиот куп во слалом, паралелен слалом, велеслалом, супервелеслалом, спуст и алпска комбинација. Таа е најмладата скијачка (во машка или женска конкуренција) која успеала да победи на 50 трки од Светскиот куп, на возраст од 23 години и 9 месеци.
Резултати од Светски првенства
Шифрин за прв пат настапила на Светското првенство во 2013 година во Шладминг, Австрија, и завршила на шесто место во велеслаломот во Планаи. Два дена подоцна во слалом, станала светски првак на 17 години.
Олимписки резултати
На Зимските олимписки игри 2018 во Пјонгчанг го освоила златниот медал во велеслалом и сребрениот медал во комбинација. Во слалом завршила на 4-тото место и покрај тоа што била главен фаворит за златниот медал.
NGC 2680
NGC 2680 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2680 се споменува и како UGC 4632, MCG 5-21-14, CGCG 150-41, KCPG 176B.
Откривање
Објектот е откриен на 26 февруари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2680 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 10,9 m/лм2. NGC 2680 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 51 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 51' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 2680 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 102; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2485. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 924.
Вирџил ван Дајк
Вирџил ван Дајк (роден на 8 јули 1991 година) — холандски професионален фудбалер кој игра како центарален одбранбен играч во Премиер Лигата за фудбалскиот клуб Ливерпул и репрезентацијата на Холандија.
Ван Дајк го направил своето репрезентативно деби за Холандија во 2015 година.
Угра (национален парк)
Угра ( Национальный парк Угра) е национален парк во централна Русија, сместен во Калушката област, во долината на реката Угра. Основан е на 10 февруари 1997 година за да ги заштити типичните пејсажи на централна Русија. Во 2002 година, беше прогласен за резерват на биосферата на УНЕСКО. Седиштето на националниот парк е во Калуга.
Географија
Вкупната површина на паркот е 986 245 км². Се состои од седум кластери групирани во три области,
Некои од цицачите пронајдени во паркот се: лос, дива свиња, срна, европски дабар и бизамски стаорец. Сибирскиот воден крт е загрозен вид што живее во езерските подрачја во рамките на паркот.
Туризам
Реките во паркот се популарни за кајак.
Паркот се наоѓа во историското подрачје со значителен број на културни атракции кои вклучуваат манастир Оптина, како и местото на Големата битка на Угра која во 1480 година се одиграал меѓу армиите на Големото Московско Кнежевство и Златната орда.
Музеум (метростаница)
Музеум (Muzeum, „Музеј“) — станица на Прашкото метро и преод меѓу линијата A и линијата C. Го опслужува подрачјето околу Националниот музеј. Сместена е на југоисточниот крај на Вацлавскиот плоштад.
Делот на линијата C е отворен во 1974 г. Има една сала, долга 194, а длабока само 10 м. До салат се стасува од предворието со две подвижни скали и обично скалиште.
Делот на линијата A е отворен во 1978 г. Има три тунели, од кои средниот е скратен (69 м). Салата е долга 108, а длабока 34 м. Овој дел бил оштетен во поплавите од 2002 г., кога станицата на линијата C била последна.
Гајасан (Северен Гјонхсанг/Јужен Гјонхасанг)
Гајасан, е позната и како планина Гаја и се наоѓа во Гјонгсангбук-до, источна Јужна Кореја. Оваа планина достигнува надморска височина од 1.433 метри. Сместена е во Националниот парк Гајасан, кој е именуван во чест на оваа планина.
Оваа планина има два големи врвови: едниот е врв Сангвангбонг, со висина од 1.430 метри, а другиот, Чулбулбонг, е над 1.433 надморска височина.
Плажа Сванемален
Плажата Svanemølle (дански: Svanemøllestranden) е урбана плажа сместена во областа Østerbro во Копенхаген, Данска. Плажата е на заливот Svanemølle Bay, кај Strandpromenaden, шеталиште кое го следи брегот помеѓу Копенхагенската област Copenhagen's Nordhavn area на југ и Tuborg Havn во Hellerup на север. Svanemøllen Marina и Svanemølle Power Station се сместени јужно од плажата. Електраната е комбинирана топлинска и електрична централа, сместена на јужната страна на заливот Svanemølle во Nordhavn, Копенхаген, Данска. Неговата примарна задача е да снабдува парно греење на мрежата за централно греење на Greater Copenhagen.
Опис на плажата
Плажата Svanemølle била отворена на 20 јуни 2010 година. Дизајнирана од архитектонската фирма White, Thing и Wainøe Landskab и Ramboll, обезбедува плажа од 4.000 квадратни метри со ниски води за семејството, како и пристаниште со должина од 130 метри, што овозможува директен пристап до подлабока вода.
Наводи
55.7201°N, 12.5838°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 55.7201°N, 12.5838°W
Балтија
Балтија е легендарен остров во римската митологија, за кој се верувало дека се наоѓа во Северна Европа. Овој остров е споменат до Ксенофонт и во „Природознание“ на Плиниј Постариот. Според ова, се верува дека и така е добиено името на Балтичкото Море, односно според овој легендарен митолошки остров. Постојат истражувачки кои тврдат дека островот се наоѓал во Зеланд или некој друг остров во Балтикото Море, како што се островите во Естонија, Финска или Шведска.
Малешевско оро
Малешевско е мешано македонско оро. Кореографски потекнува од с. Будинарци.
Орото е динамично и подвижно. Карактеристично е дека „опашкарот“ не изостанува во завивање и одвивање на орото.
Чаирче (Возарци)
Чаирче — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Возарци. Претставува населба од доцноантичко време.
На јужниот раб на селото, на десниот брег на Црна Река се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал (камен, тегули и имбрекси).
Цуен
Цуен (латински: Blitum bonus-henricus (син. Chenopodium bonus-henricus), е вид на Цуен кој е пронајден во поголемиот дел од централна и јужна Европа.
Good-King-Henry се одгледува како зеленчук во куќички градини стотици години, иако овој зеленчук со двојна намена сега ретко се одгледува и овој вид почесто се смета за плевел.
Опис
Тоа е едногодишно или повеќегодишно растение кое расте до 400–800 висок мм. Листовите се 50-100 мм долга и широка, триаголна до дијамантска форма, со пар широки зашилени лобуси во близина на основата, со малку восочна, сочна текстура. Цветовите се произведуваат во висок, речиси безлист шилец 100-300 мм долга, секој цвет е многу мал (3-5 мм пречник), зелена, со пет сепали. Семињата се црвеникаво-зелени, 2-3 мм пречник.
Таксономија
Видот бил опишан во 1753 година од Карл Линеус како Chenopodium bonus-henricus во Species Plantarum. До 2012 година, видот обично бил вклучен во родот Ченоподиум, но молекуларните генетски истражувања откриле дека тој навистина не припаѓа на овој род. Се чини дека е поблиску поврзан со родот Спинација и сега е сместен во родот Блитум во племето Anserineae. Научното име Blitum bonus-henricus првпат го користел Лудвиг Рајхенбах во 1832 година.
Синоними кои се засноваат на ист тип примерок се: Agathophytum bonus-henricus (L.) Moq. , Anserina bonus-henricus (L.) Dumort. , Atriplex bonus-henricus (L.) Crantz, Chenopodium bonus-henricus L. , Orthospermum bonus-henricus (L.) Schur , и Orthosporum bonus-henricus (L.) T. Nees. Хетеротипни синоними се: Blitum perenne Bubani, Chenopodium hastatum St.-Lag. , Chenopodium ruderale. екс Мок. , Chenopodium ruderale St.-Lag. , Chenopodium sagittatum Lam. , Chenopodium spinacifolium Stokes, Chenopodium triangulare Dulac, Chenopodium triangularifolia Gilib. , и Orthosporum unctuosum Montandon.
Одгледување и употреба
Цуен најдобро успева на плодна, сончева локација која е ослободена од повеќегодишни плевели. Ладно стратификуваните семиња може да имаат супериорни стапки на 'ртење. Во првата сезона се произведува многу мал раст. Ова растение не реагира добро на трансплантација. Лисјето може да се исече наесен.
Кулинарска употреба
Сечењето може да започне во пролет. Некои од новите ластари може да се разредат како што се појавуваат (обично од средината на пролетта до почетокот на летото) и да се зготват како аспарагус. Сето сечење потоа треба да престане, така што ќе се дозволи да се развијат пука. Сочните триаголни листови може да се соберат по неколку до крајот на август и да се варат како спанаќ.
Вуелта а Еспања
Вуелта а Еспања (Vuelta a España; позната и како Трка околу Шпанија) — годишна етапна велосипедска трка, која првенствено се одржува во Шпанија, иако повремено поминува и низ соседните земји. Поттикната од успехот на Џиро д’Италија и Тур де Франс, трката била првпат организирана во 1935. Трката била спречена да биде одржана низ периодот на двете светски војни и Шпанската граѓанска војна во раните години на нејзиното постоење; меѓутоа, трката започнала да се вози секоја година од 1955. Како Вуелта постигнувала значајност и популарноста на трката растела, нејзината слава започнала да се шири низ светот. Од 1979, трката е организирана од Unipublic. Групата на возачи на почетокот била составена само од шпански велосипедисти, но сега секоја година учествуваат возачи од целиот свет. Вуелта е дел од Светската турнеја, што значи дека екипите кои настапуваат на трката се главно UCI ProTeam екипи, со исклучок на екипите кои ги повикува организаторот.
Заедно со Тур де Франс и Џиро д’Италија, ги создаваат трите најпрестижни тринеделни велосипедски трки, Гранд Тур. Додека рутата се менува секоја година, форматот на трката останува ист со вклучување на најмалку два хронометра, премин низ планинскиот масив на Пиринеите и завршница во шпанскиот главен град Мадрид. Поновите изданија на Вуелта а Еспања се состои од 21 етапа во период од 23 дена, кој вклучува два дена одмор.
Сите етапи се мерат на крајот, а завршните времиња на возачите се составени од нивните претходни етапни времиња. Возачот со најмало вкупно време е водач на трката и ја добива честа да ја носи посакуваната црвена маичка. Додека генералниот пласман привлекува најголемо внимание, постојат и други пласмани на трката: бодовниот пласман за спринтерите, планинскиот пласман за специјалистите за искачување, комбинираниот пласман за сите универзални возачи и екипниот пласман за најбрзите екипи. Вуелта а Еспања 2012 била освоена од Шпанецот Алберто Контадор од.
Самит за планетата Земја
Самитот за планетата Земја (англиски:Earth Summit) - официјално Конференција на Обединетите нации за животна средина и развој била конференција што се одржала во Рио де Жанеиро од 3 до 14 јуни 1992 година за усогласување на еконoмскиот развој и заштитата на животната средина во светот. Тоа бил најголем собир на светски водачи во историјата на кој присуствувале 117 шефови на држави и претставници од 178 земји.
Главни теми за дискусија биле: биоразновидноста на живиот свет, глобалното затоплување, одржливиот развој и заштита на тропските прашуми. Биле потпишани пет меѓународни спогодби, меѓу кои за разликите меѓу индустријализираните земји од Северот и сиромашните земји во развој од Југот, кои одбиле да ги прифатат ограничувањата за заштита на животната средина без зголемена економска помош од развиениот Север.
Следни состаноци беа одржани во 1997 година во Генералното собрание на Обединетите нации во Њујорк и во 2002 година во Јоханесбург, Јужна Африка.
Тонињо Серезо
Тонињо Серезо, вистинско име Антонио Карлос Серезо (бразилски португалец, роден на 21 април 1955 година во Бело Хоризонте) — поранешен фудбалер на Бразил. Добро познат по неговата неуморна работа, енергичен стил на игра и тактичка свест. Тој исто така бил познат по својата визија и минување како длабоко постар плејмејкер. Серезо најчесто се смета за еден од најдобрите бразилски дефанзивни играчи на сите времиња, особено што играл за тимот на неговиот роден град Клауб Алетико Минеиро.
Во текот на неговата кариера, Серезо играч како дефанзивен играч од средниот ред со Атлетико Минеиро, Рома, Сампдорија, Сао Паоло и репрезентацијата на Бразил. Додека играл во Бразил, тој победил на Бола де Уру во 1977 и 1980 година и на Бола де Прат во 1976 година.
За време на своето играње во Италија, четири пати го освоил Купот на Италија; во 1991 година ја освоил Серија А со Сампдорија, но го загубил финалето на Купот на Италија од Рома. Со Сао Паоло тој станал двократен добитник на интерконтиненталниот куп, а исто така и еднаш го освоил Копа Либертадорес.
Куќа на ул. „Коча Миленку“ бр. 14 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Коча Миленку“ бр. 14''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Барабој (река)
Барабој ( Барабой ) - река во регионот Одеса во Украина. Во текот на летото, реката делумно пресушува. Се однесува на сливот на Црното Море. На реката Барабој кај Теплодар била изградена акумулацијата Барабој.
Проток
Покрај реката Барабој се наоѓаат повеќе села: Грибовка, Далник, Барабој, Новоградковка, Доброалександровка и други.
Приказна
Некогаш, реката Барабој била голема и полно тече, а по неа имало пловидба. Во реката имало морски и речни риби. Во нашево време, реката стана плитка, на места пресуши, бројот на риби значително се намали.
Тасманија
Тасманија е остров и држава во Австралија. Сместена е 240 км јужно од источниот дел на континентот и е одделен од континентот со протокот Бас. Државата Тасманија го вклучува истоимениот остров и други околни помали остови. Државата има население од околу 500.000 жители, од кои повеќето од половината се наоѓаат во градот и околината на Хобарт.
Семеници
Семениците кај животните се машки полови органи во кој се создаваат машки полови клетки.
Трепетна согласка
Трепетна согласка (вибрант) е согласен глас што се создава со треперење помеѓу говорниот орган и местото на творба. Македонскиот јазик содржи само еден трепетен глас, претставен со буквата р, кој е венечна трепетна согласка.
Меѓународната фонетка азбука ги претставува следниве трепетни гласови:
Двоуснената трепетна согласка е прилично ретка. Преднојазичната најчесто се среќава во облик на венечното, но се среќаваат и забната и задновенечната творба и. Наводната свиена трепетна согласка присутна во јазикот тода е претставена со симболот (т.е. исто како свиена едноударна согласка), но може понедвосмислено да се претстави како, бидејќи само почетокот е свиен, а самиот трепет е венечен. Познат е и уште еден трепетен глас во улога на согласка, наречен нагласилна трепетна согласка. Надгласилните согласки честопати се алофонски трепетни, а во некои јазици трепетот е главната творба на согласката. МФА нема официјален симбол за овој глас, но во литературата напати се среќава [я]. Постојат итн. „остри самогласки“ кои се придружени од надгласилен трепет.
Чешкиот јазик има две противположни венечни трепетни согласки, од кои едната е струјната трепетна согласка (ř). Кај струјната трептна согласка, јазикот се подига, така што се добива чујно струење за време на трепетот, и звучи нешто како истовремено изговорени и. Симболот на овој звук е исфрлен од МФА, и сега гласот се претставува како   (подигнато р).
Лиангшанското наречје на јазикот носу (ји) има две „брмчливи“ или струјни самогласки (се пишуваат ) кои може и да се трепетни,.
Чапакурскиот варски јазик и муранскиот јазик пираха имаат многу необична трепетна фонема - безвучната двоуснена потрепетна забна избувна согласка,.
Бегамсан (Џело)
Бегамсан е планина во Џелднам-до, западна Јужна Кореја. Има надморска височина од 742 метри.
Рабенштајн
Рабенштајн (Rabenstein; службено: Рабенштајн/Флеминг) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
IC 1576
IC 1576 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1576 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 54 м 6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 33' 42"".
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
1411
1411 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1411 година од новата ера, 411. од вториот милениум, 11. од XV век и втора од 1410-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6919 и 6920 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6161 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5171 и 5172 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2164.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1411 година се протега во 4047 и 4048, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4107 и 4108 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1954. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 813 и 814 исламска година.
69
69 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 69 година од новата ера, 69. од првиот милениум, 69. од I век и последна од 60-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5577 и 5578 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4819 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3829 и 3830 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 822.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 69 година се протега во 2705 и 2706, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2765 и 2766 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 612. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 570 и 569 година пред хиџра.
Надворешни врски
60er
Суковско Езеро
Суковското Езеро е една од вештачките водни површини и единствениот тресет во сливот на реката Нишава, настанат со блокирање на кратката притока на реката Јерма.
Позиција и простор
Суковското Езеро се наоѓа во сливот на Јерма, од неговата лева долинска страна, во близина на селото Суково. Од Пирот е оддалечено околу 15 километри, а е многу непристапно за доаѓање, поради лошиот селски пат од селото Суково.
Географски одлики
Суковското Езеро настанало со блокирање на кратката притока на реката Јерма Тивој дол, која извира во подножјето на влашката планина.
Површината на езерото е околу 3,5, а максималната должина е околу 350. Просечната длабочина на езерото е околу 2 m, иако во долниот дел на езерото достигнува и до 8. Езерото во најголем дел е покриено со трска и крајбрежна трева и многу нанесени гранки.
Цел
Езерото е наменето за наводнување на околниот земјоделски простор, пред се парцели под тутун, но не се користи за таа намена. Денеска целиот езерски систем е запуштен и во многу лоша состојба.
Ова езеро не е значајна рибарска вода. Воденото огледало, кое е добро покриено со трска, трева, и со многу препреки и гранки, е многу интересно риболовно подрачје. За рибарите, штуката е најинтересниот вид риба што го населува ова езеро. Покрај штуката, во езерото живеат гргеч, црвеноперка, клен, крап и бабушка.
Гршниче (Возарци)
Гршниче — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Возарци. Претставува некропола од доцноантичко време.
На левиот брег на Црна Река, покрај стариот пат Кавадарци-Прилеп, а сега Кавадарци-Дреново (Р1103), во профилот се гледаат гробови градени од камени плочи од типот на циста.
Последните селани
„Последните селани“ — роман на македонскиот писател Петре М. Андреевски од 1997 година.
Посвета
Романот им е посветен на Мице и Менка Мравевска, со следниве зборови:
„На Мице Мравевски, учесник во Илинденското востание во четата на Јордан Пиперката. Умре на 115 години заборавен од сите, па излезе дека живеел барем половина живот помалку.
И на Менка Мравевска која сето ова можеше поубаво да го раскаже.“
Содржина
Романот се состои од 26 глави.
Куќа на ул. „Коча Миленку“ бр. 15 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Коча Миленку“ бр. 15''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Трифко Грабеж
Трифун Грабеж – Трифко (1895-1916) бил припадник на револуционерното движење Млада Босна и учесник во атентатот на австрискиот надвојвода Франц Фердинанд.
Костенлива пустарка
Костенлива пустарка (латински: Coenonympha glycerion) е вид на пеперутка што припаѓа на фамилијата Шаренци. Може да се најде во Источна Европа, Балканскиот Полуостров и на исток преку Палеарктикот до Сибир и од Кавказ до Северна Кореја.
Опис
Дискот на предното крило на мажјакот, од горната страна измиен со бакар-кафеава, на женката со жолтеникаво кафена боја, оваа боја е понекогаш потемна, понекогаш посветла нијанса. Назад е рамномерно црно-кафеава, со неколку расфрлани и намалени окули на долната страна. Надвор од средината се наоѓаат 2 големи неправилни бели синусни дамки, одделни или тенко поврзани, со кои на прв поглед се препознава нимотипната форма.
Очелите на задните крила се правилни и изразени и се појавуваат на горната страна во облик на кафеави прстени, така што има сличност со Carpathica Horm, од Средна Азија. Carpathica Horm е помала планинска форма, чии задни крила се целосно или речиси целосно застарени. Доаѓа од Карпатските планини. Исто така нема очели, или најмногу неколку бели точки на нивно место. Згора на тоа, горната страна е рамномерно саѓи-кафеава, а целата долна страна е попрашана со бело.
Ларвата е нечисто зелена со сино-зелена глава, темна грбна лента и бледа странична, како и црвен анален отвор.
Пеперутките се на крило во јуни и јули. Тие се наоѓаат на тревни патишта во шуми и влажни ливади и не се ретки, иако ретко е да ги има во поголем број заедно. Женките со големо тело често не се издигнуваат повеќе од 1 или 2 стапки над земјата. Кога се вознемирени, тие обично летаат само со неколку чекори, следејќи ја насоката на патот и повторно се сместуваат во тревата.
Период на летот
Пеперутките летаат во една генерација од јуни до август.
Храна
Ларвите се хранат со разни видови на тревки.