cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Христијан Кировски
Кариера
Добри настапи во македонскиот фудбал му донел повторно трансфер назад на Кипар во тимот Аполон Лимасол каде што имал одлична сезона со 22 натпревари и постигнати 12 гола. Во сезоната 2012 година, преоѓа во израелскиот Хапоел Нир Рамат Хасхарон, каде одиграл половина сезона и постигнал 3 голови на 5 настапи. Во јануари, се преселил во грчкиот Ираклис од Солун 1908, каде што одиграл одлична сезона со 15 гола во 25 нарпревари. Во летниот преоден рок тој прави трансфер во бугарскиот шампион ЦСКА Софија каде што постигнал 4 гола на 9 натпревари. Во периодот на зимскиот преоден рок ја напушта ЦСКА и потпишува за полскиот  ГКС Белшатов. Во јули 2014 година, после кратката авантура во Полска, преминал во Тетово во тимот на Шкендија, каде што за година и половина забележал 34 натпревари и 14 гола. Во јануари 2016 година се сели во Тајландскиот Прачуап каде што за една сезона  постигна 16 гола во 20 настапи и завршил како трет стрелец во лигата .Во зимскиот преоден рок во 2017 година тој  останува на Тајланд и преоѓа во екипата на Чаингмаи. После две години поминати на Тајланд, во јануари 2018 година, се враќа во Македонија во тимот на Работнички.
Репрезентација
До 2010 година настапил за сите младински селекции до 21 година, а во 2010 г. забележал два настапи за сениорската репрезентација.
Зангерхаузен
Зангерхаузен (Sangerhausen) — град во Саксонија-Анхалт, Германија, главен град на округот Мансфелд-Зидхарц. Се наоѓа југоисточно на Харц, околу 35 километри источно од Нордхаузен и 50 километри западно од Хале (Зале).
Главни знаменитости
Во близина се познатите споменик Кифхојзер итн. пештера Барбароса, единствената анхидритна пештера во Европа, која може да биде посетуван од туристите. Зангерхаузен е исто така дом на Европа-Розариум, најголемата збирка на рози во светот, основана во 1903.
INSEE
INSEE (Institut National de la Statistique et des Études Économiques = „Државен институт за статистика и економско истражување“) е државна установа во Франција задолжена за статистика и проучување на економската состојба. Собира, анализира и објавува податоци за француската економија, општеството и организира повремени пописи. Установата е сместена во Париз и претставува француски огранок на европскиот статистички систем Eurostat. INSEE е основан во 1946 г. како наследник на Државата статистичка служба (SNS) формирана од Вишиевците за време на II светска војна.
Организација
INSEE е во ресорот на Министерството за економија. Моменталниот директор е Жан-Филип Коти. Меѓутоа, Eurostat го смета INSEE за независен орган, макар што независноста не е пропишана со закон.
Образовна и истражна дејност
Истражната и образовната дејност на INSEE ја врши GENES (Groupe des Écoles Nationales d'Économie et Statistique) во која спаѓаат:
Кодови и систем
INSEE назначува бројчено индексирани кодови на разни единици, правни и физички лица во Франција:
Цератопсиди
Цератопсиди (понекогаш напишани Цератопиди) — семејство на маргиноцефални диносауруси, вклучувајќи ги Трицератопсот, Центросаурусот и Стиракосаурусот. Сите познати видови биле четириножни тревојади од Горната Креда ера, главно од Западна Северна Америка (Ларамидија), и се одликуваат со клунови, со редови заби во задниот дел на вилицата, испакнати назални рогови и тенка париетално-сквамозална слепоочница што се превиткува од наназад па нагоре во набор. Групата е поделена на две потсемејства — Хасмосауриди и Центросауриди. Хасмосауридите обично се одликуваат со долги, триаголни набори и добро развиени рогасти веѓи. Центросауридите имаат добро развиени назални рогови, пократки и поправоаголни набори и испакнати боцки на задниот дел од наборот.
Овие рогови и набори имаат извонредна разновидност и се главните средства преку кои се распознаваат различните видови. Нивната корист не е целосно јасна. Одбраната од грабливците е еден можен одговор – иако наборот е релативно кревок кај многу видови – но поверојатно е дека, како и во современите копитари, тие биле секундарни полови одлики што се користеле при истакнување или за интравидова борба. Масивните рогови на черепите на Пахириносаурусот и Ахелоусаурусот личат на оние рогови на современите мошусни волови, што укажува на тоа дека тие бореле со разбивање со главите. Центросауридите често биле наоѓани во масивни коскени ископини со неколку други видови заедно, што укажува на тоа дека животните живееле во големи разновидни стада.
Однесување
Фосилните депозити во кои доминираат голем број на цератопсиди од одделни видови сугерираат дека овие животни биле донекаде социјални. Сепак, точната природа на социјалното однесување на цератопсидите историски била контроверзна. Во 1997 година, Леман тврдел дека агрегациите на многу поединци зачувани во коскените ископини настанале како локална „наезда“ и ги споредил со слични современи појави како кај крокодилите и желките. Други автори, како што е Скот Д. Семпсон, ги толкуваат овие пронајдоци како остатоци од големи „социјално сложени“ стада. Современите животни со истакнати сигнали за парење како роговите и наборите на цератопсидите имаат тенденција да формираат вакви големи, сложени израстоци. Семпсон, во поран труд открил дека центросаурските цератопсиди не постигнуваат целосно развиени сигнали за парење сè додека не станат возрасни. Тој наоѓа заедништво помеѓу бавниот раст на сигналите за парење кај центросаурусите и продолжената адолесценција на животните чиишто социјални структури се рангирани хиерархии засновани на разлики поврзани со возраста. Во овие видови групи, младите машки се обично сексуално зрели неколку години пред да започнат да се размножуваат, кога нивните сигнали за парење се најцелосно развиени. Женките, за разлика од нив, немаат толку проширена адолесценција.
Други истражувачи кои ја поддржуваат идејата дека цератопсидите живееле во стада претпоставуваат дека овие здружувања биле сезонски. Оваа хипотеза ги прикажува цератопсидите како живеат во мали групи во близина на крајбрежјето за време на дождливата сезона и во внатрешноста на земјата на почетокот на сушната сезона. Поддршката за идејата дека цератопсидите формирале стада во внатрешноста на копната, доаѓа од поголемиот број изобилства на коскени ископини во внатрешните копнени наслаги отколку крајбрежните. Миграцијата на цератопсидите далеку од крајбрежјето можеби претставувала преселба во нивните места за гнездење. Многу африкански сточарски животни денес се однесуваат слично, здружувајќи се сезонски. Стадата исто така би имале одредено ниво на заштита од главните грабливци на цератопсидите, тираносауридите.
Диета
Цератопсидите биле прилагодени на обработка на растителен материјал со висока содржина на влакна со нивните многу развиени забни парапети и испакнати заби. Можеби ја искористувале ферментацијата за да го разложат растителниот материјал со цревна микрофлора. Малон и сор. (2013 г.) го испитал соживотот на тревопасни животни на островскиот континент Ларамидија, за време на Доцната Креда. Било заклучено дека цератопсидите се генерално ограничени на хранење со вегетација на висина од 1 метар или под неа.
Кавала (округ)
Кавала (Περιφερειακή ενότητα Καβάλας) — еден од двата најисточни окрузи во Егејска Македонија, денес во Грција. Претставува дел од областа Источна Македонија и Тракија. Административен центар е градот Кавала.
Цератопсиди
Физиологија
Цератопсидите веројатно имале „низок масно-специфичен метаболички рејтинг“, типичен за животни со големи тела.
Кавала (округ)
Географија
На запад се наоѓа планината Кушница (Пангео, 1.957 м). Околни окрузи се Сер на запад, Драма на север и Скеча на исток. Долж источната граница тече реката Места, одделувајќи ја Македонија од Тракија. Обработливото земјиште е распределено по северното и источното крајбрежје.
Цератопсиди
Сексуален диморфизам
Според Скот Д. Семпсон, доколку цератопсидите имале сексуален диморфизам, современите еколошки заклучоци сугерираат дека разликата би била во нивните сигнали за парење како роговите и наборите. Нема убедливи докази за сексуален диморфизам во големината на телото или сигналите за парење кај цератопсидите, иако ова било присутно во попримитивниот Протоцератопс андруси, чии пол се разликувал според големината на наборот и назалната проминенција. Ова е во согласност со другите познати четириножни групи каде средните животни имаат тенденција да покажат значително повеќе сексуален диморфизам отколку поголемите. Меѓутоа, ако имало сексуално диморфни црти, тие можеби биле варијации на меките ткива, како бои или висечка кожа, кои не би биле сочувани како фосили.
Кавала (округ)
Географија
Климата на округот е претежно средоземна.
Цератопсиди
Палеоекологија
Главните грабливци на цератопсидите биле тираносауридите.
Кавала (округ)
Административна поделба
Округот Кавала се дели на 3 општини:
Цератопсиди
Палеоекологија
Постојат докази за агресивна интеракција помеѓу Трицератопсот и Тираносаурусот во форма на делумно зараснати траги од заби од тираносаурус на рогастите веѓи и тилот на Трицератопсот; каснатиот рог е исто така и скршен, со нов раст на коските по кршењето. Сепак, не е познато која е точната природа на интеракцијата: било кое животно може да било агресор. Бидејќи раните на Трицератопсот зараснале, најверојатно Трицератопсите ја преживеале средбата и успеале да го надминат Тираносаурусот. Палеонтологот Питер Додсон проценува дека во битка против бик Трицератопс, Трицератопсите имале предност и успешно би се одбраниле нанесувајќи му смртоносни рани на Тираносаурусот користејќи ги неговите остри рогови.
Кавала (округ)
Административна поделба
Островот Тасос е општина сместена во свој округ, одземен од округот Кавала согласно законските измени „Каликратис“ во 2011 г., со кој се преуредени и општините, спојуваќи поголем број општини во горенаведените три.
Демографија
Бидејќи нема официјален попис за тоа колку Македонци живеат во овој округ, кога ќе споредиме некои историски податоци и денешни статистики, се доаѓа до одредена проценка. Така, во овој округ Македонците живеат во околу 3 населени места и сочинуваат околу 3% од вкупното население, па според последниот попис тоа се приближно 3.000 Македонци.
Јурто (Очипала)
Јурто — населба од доцноантичкото време. На околу 2 км северно од Дуовско маало, на пространа тераса се гледаат темели од објекти, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал.
Опера „Да Понте“.
Терминот „ опера „Да Понте“.“ ги опишува трите опери компонирани од Моцарт врз основа на либрето од Лоренцо да Понте. Овие дела се:
NGC 7748
NGC 7748 — ѕвезда во соѕвездието Кефеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7748 се споменува и како SAO 20818.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7748 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 7,2 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 44 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +69° 45' 19"".
Други поделби
Проучување на NGC 7748 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 15; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4483. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 548.
Дебридман
Дебридман претставува хируршко отстранување на мртво, оштетено или инфицирано ткиво со цел да се подобри потенцијалот за заздравување на останатото здраво ткиво. Отстранувањето може да биде хируршко, механичко, хемиско, автолитично (самоварење) и со терапија со црви при која одредени видови живи црви го јадат само некрозното ткиво.
Дебридманот кај оралната хигиена и стоматологијата подразбира отстранување на наталожената плака и каменецот од забите. Во овој случај, дебридман може да се изведе со ултразвучни инструменти кои го кршат каменецот и со тоа го олеснуваат отстранувањето. Можат да се користат и рачни алати, на пример, периодонтален скалер и кирети или хемикалии како што е водород пероксид.
Кај педикирството, тврдата кожа, плускавиците и брадавиците на стапалата ги отстрануваат лица обучени за педикир или за нега на стапала. Дебридманот е важен дел од процесот на заздравување на изгореници и други сериозни рани. Се користи и при лечење на одредени каснувања од змија или пајак.
Понекогаш, границите на проблематичното ткиво не се јасно одредени. На пример, кога се отстранува тумор, може да има микрометастази долж краевите на туморот кои се премногу мали за да се забележат и доколку не се отстранат, туморот може повторно да се појави. Во вакви околности, хирургот може да отстрани што е можно помалку од околното здраво ткиво за да обезбеди дека туморот е целосно отстранет.
Автолитичен дебридман
Автолизата ги користи ензимите и влажноста на телото за повторно да ја хидритира, омекне и растопи есхарата и да го отфрли мртвото ткиво. При автолитичниот дебридман се растопува само некрозното ткиво. Постапката исто така е и скоро безболна. Автолитичниот дебридман може да се постигне со користење на затворени или полузатворени преврски со кои течноста од раната допира до некрозното ткиво. Оваа постапка може да се изврши со хидроколоиди, хидрогелови и провидни фолии. Овој метод најдобро функционира кај рани во трета или четврта етапа за да го ублажи ексудатот.
Ензиматски дебридман
Хемиските ензими бргу дејствуваат и го отфрлаат некрозното ткиво. Некои ензими се селективни, а некои не. Овој метод најдобро дејствува кај која било рана со голема количина на некрозни отпадоци или кај рана со есхара.
Механички дебридман
Оваа техника со децении се користи при негување на рани. Со неа се врши еден вид на неселективен дебридман бидејќи се остава преврската да премине од влажна во сува, а потоа рачно се отстранува. Овој метод најдобро се покажал кај рани со умерена количина на некрозни отпадоци.
Хируршки дебридман
Најбрзи методи на дебридман се остриот хируршки дебридман и дебридман со ласер. Тие се селективни односно лицето кое го извршува дебридманот одлучува за тоа кое ткиво се отстранува, а кое се остава. Хируршкиот дебридман може да се изведе во операциона сала или покрај креветот на пациентот зависно од големината на некрозното ткиво. Овој метод е најдобар кај рани со голема количина на некрозно ткиво проследено со инфицирано ткиво.
Јован Костов (јазичар)
Јован Костов (р. 1982 во Гевгелија) — јазичар, истражувач во областа на информатичката лингвистика, на дидактиката на странски јазици на и македонската морфологија. Во периодот од септември 2010 до јуни 2012 г. бил наставник по македонска лингвистика и граматика на Националниот институт за источни јазици и цивилизации (INALCO) во Париз, Франција. Од септември 2013 до август 2015 година Јован Костов работел како аташе за образование и наука по информатичка лингвистика на Универзитетот „Париз-Сорбона“ (Париз 4), а потоа како истражувачки инженер по далечинско изучување на Универзитетот Париз Дидро (Париз 7). Во јануари 2018 година, Јован Костов е назначен како проект-менаџер по дигитални технологии и изучување јазици во одделот за француски јазик при Меѓународниот центар за педагошки истражувања на Франција. Во септември 2019 година, Јован Костов е избран за доцент по предметите граматика на францускиот јазик, општа и француска лингвистика и технологии за изучување на странските јазици на катедрата по општа лингвистика и дидактика при Универзитетот Пол Валери во Монпелие, Република Франција.
Животопис
Костов средното образование завршил во 2000 г. во Гевгелија и се запишал на Универзитетот Пол Валери во Монпелие, Франција, на отсекот општа и информатичка лингвистика. Дипломирал во 2005 г., а магистрирал во 2007 на тема „Описот како текстуален прототип за автоматска класификација на корпуси“ под менторство на професорката Жан-Мари Барберис. Во 2013 г. ја одбранил докторската дисертација од областа на информатичката лингвистика врз парадигмите на македонските глаголи под менторство на професорот Патрис Поњан. Костов е автор на првото веб-помагало за автоматска измена на македонските глаголи FlexiMac 1.1.
Франсис Понж
Франсис Понж ( – ) — француски поет и есеист. Инспириран од надреализмот, тој развил еден вид прозна поема, детално опишувајќи ги секојдневните предмети. Добитник е на Нојштадската литературна награда во 1974.
Животопис
Франсис Понж е роден во протестантско семејство од Монпелје, како син на банкарот Арманд Понж и сопругата Жилиет Сорел. Студирал право на Сорбона во Париз, а воен рок служел во периодот 1918–19. Во 1919 се зачленил во француската социјалистичка партија. Понж работел во париските издавачки куќи Галимар (1923–31) и Хашет (1931–37), а пред почетокот на Втората светска војна кратко бил вработен во осигурителна компанија. Неговите први поеми биле објавени во 1923, а со авторитет во француските книжевни кругови се стекнал најмногу поради текстовите во списанието Nouvelle Revue Français. Уредникот на списанието Жан Полан станал ментор на Понж, и го подучувал многу години. Нивното пријателство траело до смртта на Полан во 1968. За време на 1930-тите Понж бил поврзуван со надреализмот како литературен правец, а се приклучил на француската комунистичка партија во 1937.
За време на Втората светска војна, Понж се приклучил на француското движење за отпор. Работел во националното здружение на новинари 1942–44, а во периодот 1944–46 бил книжевен и уметнички уредник на комунистичкиот неделник L'Action. Комунистичката партија ја напуштил во 1947. Од 1952 до 1965 држел предавања на Француската Алијанса во Париз. Во 1966 и 1967 бил гостински професор на колеџот Барнард и универзитетот Колумбија во САД. Поодминатите години ги живеел повлечено во семејната селска куќа. Починал на возраст од 89 години во Бар-на-Лу. Понж добил и повеќе книжевни награди, меѓу кои: Нојштадската меѓународна литературна награда во 1974, француската државна награда за поезија доделена од француската академија во 1981, големата награда од писателското здружение во 1985. Во 1983 станал носител на орденот „Легија на честа“.
Стил на пишување
Во неговото дело Гласот на нештата, Понж прецизно ги опишува обичните поими како портокали, компири, цигари, со поетска сензибилност, но во пасуси, форма која тој ја викал прозна поема, налик на есеј. Понж избегнувал да ги нагласува чувствата и симболите, и се обидел да го пресоздаде светот во кој се искусуваат секојдневните предмети. Тој го опишал сопственото творештво како „опис-дефиниција-книжевна уметност“, во кое се избегнува едноличноста на изразот и неприменливоста на стандардната поезија. Негова основна цел била да се избегне стереотипното размислување. Во Големата збирка од 1961 појаснил дека фокусот на едноставни предмети како стакло, трева, итн. бил насочен кон враќање на моќта и чистотата на јазикот. Во 1967 го издал неговото најпознато дело Сапун, долга прозна поема која според Тајмс „е уникатна токму поради тоа што, често на шега, ја исцрпува темата за која станува збор“.
Холм (Новгородска област)
Холм ( Холм) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Најјужна градска населба е на подрачјето на Новгородската област и административен центар на Холмскиот реон. Во градот се наоѓа и управата на блискиот Рдејски резерват на природата. Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле само 3 633 жители.
Географија
Градот Холм се наоѓа на крајниот југ на Новгородската област, во преодното подрачје од Валдајските ридови на југ до Прииљмењска низина на север. Лежи на надморска височина од 65 m, на местото каде што нејзината притока Куња се влева во реката Ловат (двете припаѓаат на басенот на езерото Иљмењ ). Сместен е на околу 201 км јужно од административниот центар на регионот Велики Новгород.
Градот е поврзан по пат со Стараја Руса (R51), Великије Луки (R51) и со Марјово и Демјанск.
Историја
Холм се развил на многу поволно место на левиот брег на реката Ловат, низ која од најраните времиња минувале најважните варјашки трговски патишта до Византија. Првите пишани информации за населбата датираат од 1144 година каде што се спомнува одморалиштето Холмска погост ( Холмский погост) во која се одвивала интензивна трговска активност со лен, садови, коњска опрема. Поради своето големо значење, населбата била мета на чести напади и опсади од страна на литванските, полските и шведските кнезови и армии низ целиот среден век.
Населбата Холм во 1777 година добила официјален статус на град во рамките на Псковската губернерија на Руската Империја, а во исто време му беше доделен статус на окружен центар. На крајот на XIX век, Холм се сметал за еден од најважните занаетчиски центри во тој дел од земјата, а имало особено бројни работилници во кои биле изградени помали речни бродови и разни помали речни пловни објекти. Во 1927 година станал административен центар на Холмскиот реон.
За време на Втората светска војна, градот и неговата околина доживеале страшно уништување и тој бил под окупација на трупите на Вермахт од 3 август 1941 година до 21 февруари 1944 година. За време на војната, градот бил уништен до неговите темели и неговото старо значење никогаш не било обновено.
Население
Според податоците од пописот во 2010 година градот во живеат 3 829 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 3 633 жители.
Боргштет
Боргштет (Borgstedt; Borgsted) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Тумба
Зборот „тумба“ на македонски означува извишување на тлото над регуларното ниво, во помали мери. Најчесто се користи да се опише некој понизок рид кој е стрмен, но со помала површина и се издигнува сред некоја рамнина или во длапка меѓу два поголеми рида и сл. Слични поими се: рид, брдо, грпка.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Сопотско
'''Св. Константин и Елена''' — црква кај ресенското село Сопотско. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на источниот крај на селото. Иконите се дело на мијачките мајстори Јосиф и Јаков Мажовски.
Пресечен Камен - Градиште (Очипала)
Пресечен Камен - Градиште, градиште од доцноантичкото време. На местото на кое Брегалница ја напушта долината на Пијанец, на десниот брег се издига висок рид на чиј зарамнет врв, со простор од 250 × 80 м, се гледаат остатоци од бедем граден од камен и варов малтер. Во внатрешноста на градиштето има грамади од градежен материјал, фрагменти од керамички садови и питоси, а биле откриени и повеќе монети кои се чуваат кај Драган Арсов, професор од селото.
Слезова дебелоглавка
Распространетост
Пеперутката е доста честа во јужна и централна Европа, северна Африка, Мала Азија, Средна Азија, Кавказот и Среден Исток.
Подвидови
Подвидови на Слезовата дебелоглавка се:
Живеалиште
Овие чести пеперутки сакаат сушни топли и каменести предели и градини до надморска висина од 1100 метри.
Биологија
Пеперутката полага јајца на листови од различни видови на слез. Ларвата воглавно се храни со Malva sylvestris, Malva moschata, Althaea officinalis, Lavatera thuringiaca и Hibiscus. Пеперутката лета од април до октомври, во зависност од местото. Се хранат со нектар. Во Средна Европа вообичаено имаат две генерации, април до мај и јули.
ОУ „Никола Петров - Русински“ - Русиново
Основно училиште „Никола Петров Русински“ (официјално: Основно општинско училиште „Никола Петров Русински“ - Русиново; скратено: ООУ „Никола Петров Русински“) — единствено основно училиште во селото Русиново, едно од двете основни училиште во Општина Берово. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Русиново, веднаш до самата градинка.
Училиштето е посетувано единствено од ученици од селото Русиново.
Историја
Според некои податоци, се наведува дека училиштето работело уште во втората половина на век. По ослободувањето започнало да работи во ноември 1944 година како осумгодишно училиште. Во првата година биле запишани 302 ученика. Најпрвин, било наречени „Даме Груев“, а од 1974 година го носи денешното име.
Градба
Новата училишна градба била изградена во 1947 година на два ката, со 12 училници, фискултурна сала, како и кујна со трпезарија.
Училишната библиотека располага со 7802 книги.
Милорад Гоѓевац
Милорад Гоѓевац бил лекар, иницијатор и главна алка при основањето на Српскиот комитет на четничката акција.
Семеен живот
Во текот на студиите во Виена се запознал со Катерина Адамовиќ, ќерка на познат српски трговец во Темишвар, со која се оженил. Од краткиот брак со Катерина, кој завршил поради нејзината прерана смрт, ја добил ќерка Анка, таа во 1932 година станала првиот доктор на правни науки на при Универзитетот во Белград.
Професионален ангажман
По завршувањето на студиите се вработил како лекар при Тимочкиот округ. Во 1892 година бил избран за дописен член на Српското лекарско друштво, а година дена подоцна се вработил во књажевечката болница.
За редовен член на Српското лекарско друштво станал во 1894 година, а тогаш од Кнежевец се преселил во Белград каде се вработил во кожното одделение при Општата друштвена болница.
Во 1897 година бил избран за главен санитетски советник при Министерството за внатрешни работи. Во 1901 година станал шеф на лекарите при белградската општина. Во 1903 година заедно со д-р Воислав Кујунџиќ и др. Милан Радовановиќ, започнал на основањето на итната медицинска помош во Белград.
Основање
Во 1903 година го напуштил Главниот санитетски совет и се посветил на основање на Српскиот комитет на четничката акција.
Оваа идеја кај Милорад се јавила при неговата службена обиколка низ белградските пекарници и бурекџилници, чии власници првенствено биле од Косово и Метохија и Македонија.
Уште во 1901 година, Милорад се запознал со војводата Стојан Донски (дееец на Македонската револуционерна организација). Тој во текот на зимата се засолнил во Белград и од него, Милорад ги запознал Статутот и методите на МРО.
Бидејќи за основањето и дејноста на таквата организација биле потребни финансиски средства, д-р Милорад најпрво го придобил Лука Ќеловиќ, еден од најбогатите Срби во тоа време.
Со цел за да дојде до проширување на дејноста и да се запази конспиративноста, меѓу основачите на Српскиот комитет на четничката акција, Милорад го придобил и Васа (Василије) Јованов (иќ). Тој бил млад белградски адвокат со потекло од Македонија и бил драгоцен соработник, не само во основањето на Комитетот туку и во формирањето на првата чета која во 1904 година навлегла во Македонија.
Први активности
Првата чета која се обидела да навлезе во Македонија била предводена од Ангелко Алексиев (иќ) но таа бргу настрадала. Поради тоа Милорад и Ќеловиќ биле обвинети дека луѓето ги праќаат на кланица, а Живојин Рафаиловиќ, после протесната нота на турскиот дипломатски претставник Фети Паша, бил лично сослушан од министерот за внатрешни работи на Србија, Стојан Протиќ.
Во Белград, Милорад ги лечел бесплaтно дејците од македонското револуционерно движење и на тој начин успеал дел од нив да придобие на српска страна, меѓу по значајните се нашле Глигор Соколов и Цене Марков.
Коресподенција со дејците на Македонското револуционерно движење
Поради слабите српски позиции во Македонија, бидејќи реално господар на теренот била Македонската револуционерна организација која не допуштала други чети на нејзина територија, Милорад и понатаму се обидувал да склучи договор со македонските револуционери.
Отука во почетокот на 1906 година, Милорад ми пишал писмо на Христо Татарчев тогашен задграничен претставник во Софија, а воедно и еден од основачите на МРО, во писмото било истакнато:
Набргу истото писмо било вратено со негативен одговор, а на задната страна Татарчев напишал: За таа работа ич да не си береш гајле.
Недоразбирања со претставниците на српската држава
Во средината на 1907 година Милорад и Љуба Давидовиќ, претседател на Централниот комитет, биле на задача во Врање. Таму тие се состанале со срспкиот вицеконзул од Скопје, Милан Ракиќ. Тој во својот дневник на 17 јануари 1906 година запишал: ''Се вратив во Скопје без муниција. Никој не е надлежен да ми ја даде! До таму стигна Гоѓевац.''
По налогот на Централниот комитет од 30.01.1906 година, Милорад повторно заминал за Врање сега со Драгиша Ѓуриќ и со шефот на тајната полиција на четничкиот комитет, Антоније Средојевиќ. Нивната посета била да ја откријат причината за враќањето на војводата Јован Довезенски и зошто четниците не ја минале српско - турската граница.
Тогаш Милорад повторно се сретнал со Милан Ракиќ кој во својот дневик на 2 февруари 1906 година запишал: ''На границата повторно се сретнав со Гоѓевац, со Драгиша Ѓуриќ и Антоније Средојевиќ. Оној ист Средојевиќ кој со својата рака го уби најдобриот Србин од овој крај, Атанас од Диверепца, сега тој комотно се шета по Србија, сега е персона гранда на докторот Гоѓевац и како некаков негов телохранител''.
Од дневникот на Милан Ракиќ се гледа дека тој имал негативен став кон Милорад и најверојатно по негова препорака во 1907 година Милорад не влегол во Централниот комитет.
Укинување на Комитетот
После кршењето на субординацијата, судирот со генералниот конзул од Скопје и Извршниот одбор од Врање, Врховната управа во октомври 1907 година го укинала Централниот комитет и ги презела неговите задачи. Истовремено биле ограничени правата на Извршниот комитет, отогаш негова главна задача е да претставува врска меѓу Врховната управа и генералниот конзул.
На тој начин Српскиот комитет на четничката акција ја изгубил својата независност и се нашол под дирекна контрола на српската држава
Лекар на српските четници
По укинувањето на Централниот комитет, д-р Милорад се посветил на својата професија. Во 1909 година се вратил на почесната должност заменик член на Главниот санитетски совет, извршувајќи ја до 1912 година. Во овој преиод продолжил да дава поддршка за четничкото движење, давајќи медицинска помош, вклучувајќи нови членови, сместување во болниците и др.
Низ војните
Во Првата балканска војна бил унапреден во резервен санитетски мајор зедно со д-р Михаил Шушкаловиќ (исто така активен во четничкото движење) и др. Илија Коларовиќ. На 12 мај 1915 година Милорад бил одликуван со медалјон за својата служба.
После Албанската голгота во Првата светска војна, д-р Милорад бил испратен за лекар на српската младина во Болиј, Франција. Тогаш доживеал лична трагедија, кога неговиот постар син Милутин се самоубил.
Последните години
По завршувањето на војната бил демобилизиран со чинот резервен санитетски потполковник. Повторно станал раководител на белградските лекари, оваа должност ја извршувал до 1 април 1925 година. Неколку месеци пред да се пензионира бил поставен за началник при Министерството за социјална политика на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.
Фујуско-киргиски јазик
Фују гиргиски јазик — дел од групата на туркиски јазици. Се зборува во североисточна НР Кина, во регионот Фују- 300 km северозападно од Харбин. Јазикот е зборуван од мала група на луѓе и не е дел од киргиски јазик (бидејќи имињата се слични).
Ана Немањиќ
Ана Немањиќ, името како монахиња во манастир Анастасија (најверојатно 1113-21 јуни 1199/1200 година), била голема српска жупаница, сопруга на Стефан Немања и мајка на Стефан Првокрунисан, Вукан и Свети Сава.
Потеклото на Ана е непознато, а историските извори се контрадикторни. Постојат претпоставки дека таа била со босанско, грчко, француско потекло, па дури и од унгарска или руска крв. Не се знае под кои околности и кога го запознала и се омажила со Стефан Немања. Според некои летописи, бракот се случил во 1142/1143 година. Ана му родила на Немања најмалку пет деца, меѓу кои и кралот Стефан Првокрунисан и Свети Сава. Се замонашила заедно со својот сопруг во 1196 година. Последните години ги поминала во манастирот Пресвета Богородица во Топлица. Починала во 1199 или 1200 година, 21 јуни. Погребана била во Студеница.
Српската православна црква ја слави на 21 јуни според црквениот, а на 4 Јули според Грегоријанскиот календар.
Потекло
Потеклото на сопругата на Стефан Немања не е утврдено. Мавро Орбини пишувал дека била ќерка на босанскиот бан, кого го нарекувал свекор на Немања. Меѓутоа, бидејќи „Кралството на Словените“ на Мавро Орбини било полно со грешки во прикажувањето на роднинските односи, на неговото сведочење не требало да му се дава безусловна доверба, особено што тврдењето на Орбини не можело да се докаже со други историски извори. Предраг Пузовиќ се сомневал дека Орбини го помешал Немања со неговиот брат Мирослав, кој бил во брак со сестрата на Бан Кулин. Јован Рајиќ му верувал на дубровничкиот историчар и забележал во неговата „Историја“ дека Ана била ќерка на босанскиот бан Стефан Бориќ. Рајиќ подоцна бил цитиран од Влашо Глушац. Синиша Богдановиќ тврдел дека Ана била ќерка на Борис Коломановиќ, кога тој по грешка го изедначил со Бориќ. Според оваа теорија, Ана би била од руско потекло, бидејќи Борис бил син на унгарскиот крал Коломан и Ефимија од Киев, односно внук на Владимир II Мономах. Споменот на Ана се одржувал по босанската традиција, но не можело да се заклучи дали споменот на Ана бил посилен како сестра или ќерка на Банот Бориќ. Според Троншкиот родослов, Ана била ќерка на францускиот крал. Во родословот била запишана следната легенда: „Кога Немања се спасил од своите браќа, со помош на св. Ѓорѓи, избегал преку море. Бил примен од францускиот крал и поради неговото чесно однесување, мудрост и храброст, за жена му ја дал ќерката Ана. Долго време живеел на дворот на кралот на Франција, неговиот дедо и таму се родиле двата сина Стефан и Вукан. Делегација на српски благородници дошла кај францускиот крал да се помолат за Немања. Кралот ги ослободил Немања и неговите два сина, кои ги нарекол „два негови крина“ како „знак за крвта на францускиот крал““ на разделбата.
Во „Историјата на српскиот народ“ на Пантелија Сречковиќ се претпоставува дека Ана имала српско потекло, односно дека припаѓала на една од владејачките српски династии од Зета, Хум или Босна. Иларион Руварац претпазливо тврдел дека Ана била од „непознат род“, не сакајќи да се одлучи за ниту една од опциите.
Голем дел од истражувачите се определиле за грчкото потекло на српската жупанија. Оваа теорија се засновала на сведочењето на Доментијан дека Ана била „ќерка на римскиот император Константинопол“. Јустин Поповиќ верувал дека Ана била ќерка на византискиот император Роман IV. Поповиќ напишал дека Роман владеел од 1168 до 1171 година, што не било точно, бидејќи овој византиски император владеел еден век порано. Според тоа, неговата претпоставка не била точна. Светислав Мандиќ верувал дека Ана била братучедка на византискиот император Маноил Комнин (1143-1180). Од средината на 12 век се воделе војните на Византија и Унгарија, во кои учествувала и Рашката жупанија и жупанот Урош II од династијата Вукановиќ. Манојло трипати ги нападнал земјите на Урош: во 1149, 1150 и 1155 година. Доказ за оваа теза би било одликувањето на Стефан Немања со „царски сон“ од страна на византискиот император, што било привилегија која најмногу им припаѓала на роднините на царот.
Година на склучување на брак
Уште помалку од потеклото на Ана се знае каде го запознала Немања. Не се знае и на која возраст се венчале. Доментиан пишува дека Ана му била „современа“ на Стефан Немања, што би значело дека биле врсници, односно родени во иста година. Познато е дека Немања е роден во 1113 година. Но, тоа не мора да значи дека Ана е родена таа година, бидејќи постои поинаква интерпретација на „современиците“, која ја претставил Ѓорѓе Радојчиќ. Тој го преведува зборот како „пријател“. Реља Новаковиќ ги истакнал податоците од родословот на Верковиќ и Остојиќ во кои се споменува точната година на бракот на Немања: 6551, односно 1042/1043 година. години според христијанскиот календар. Веројатно се работи за грешка во бројките, па наместо 6651 е внесено 6551. Но, овие хроники се многу неверодостојни хронолошки, па затоа не може да им се верува. На пример, според овие хроники, Радослав владеел 11 години. Меѓутоа, фактот што Немања се оженил во 1142/3 година. се појавува во два извора, што му дава кредибилитет. Свети Сава пишува дека татко му се оженил само еднаш, што би значело дека Ана му била жена на Немања, од 1042/3 година. Немања тогаш имал триесет години.
Ана до доаѓањето на Стефан Немања на власт
За животот на Ана нема многу информации до 1166 година. Таа била активна во изградбата на манастирот, заедно со нејзиниот „огранок“ Стефан Немања. Свети Сава ги спомнувал даровите на татко му и мајка му. Во Топлица бил изграден манастирот Свети Никола, а набргу потоа и манастирот Света Богородица, исто така во Топлица. Тогаш Немања го изградил манастирот Свети Ѓорѓи во Рас. Реновирањето на манастирот од Немања било под влијание на византискиот стил на градба. Стефан Првовенчани ја спомнувал Ана во врска со манастирот Свети Никола, пишувајќи дека основачот на владејачката српска династија ѝ го предал на својата сопруга Ана по основањето на манастирот: Пристигнувајќи, воопшто не задоцнивме, набрзина почнавме да го градиме во татковината во Топлица, храмот на Пресвета Богородица, на утоката на реката наречена Косаница. И украсувајќи ја со сите црковни права, во неа воспоставил собор на црнци (т.е. монахињи), со чесен богољубив пријател(и), по име Ана. И ѝ го предал храмот на Пресвета, да се грижи за него во секој дел и за црнците (т.е. монахињите) кои биле основани во тој свет манастир. А таа со сета послушност и добрина слушала, чувајќи го храмот на Пресвета Богородица, посветен на неа од овој нејзин свет господин. Зашто мудриот (Соломон мудриот) рекол за ова: „Чесната жена во куќата на својот маж е повредна од бисери и скапоцени камења“. По изградбата на два манастира следел конфликт на Немања со неговите браќа. Тихомир, Страцимир и Мирослав го затвориле својот брат, но тој успеал да се спаси и да ја извојува решавачката победа кај Пантин, преземајќи ја целата власт во земјата. Тихомир се удавил во Ситница, додека Немања им простил на постарите браќа и им дал дел од земјата да управуваат.
Потомството
Ана и Немања имале три сина: Вукан, Стефан и Растко. Во животот на својот татко Свети Сава споменува три сина. Не е познато по кој редослед се родени. Се верува дека Растко (Сава) е роден во 1174 година. Бидејќи бил најмалото дете на Стефан Немања, другите деца морале да се родат порано. Пурковиќ претпоставувал дека Вукан е роден околу 1158 година, а дека сите други деца, освен Растко, биле родени пред 1168 година. Доментијан пишувал дека Ана и Немања имале деца, односно „синови и ќерки“ кои Ана ги воспитувала во вера и чистота и ги научила сите на страв Божји. Теодосиј пишувал дека Немања се оженил со Ана која „никако не заостанувала зад својот маж во добродетелта. Тие имале синови и ќерки кои биле просветени со божественото крштевање и, откако ги научиле на свети книги и доблести, се радувале на Господа“. Во хрониките се споменуваат претежно машките деца на Немања. Нема многу информации за женските деца на Немања. Миодраг Пурковиќ ги собрал на едно место. Не е познато колку женски деца имал парот. Во Троношкиот родослов се споменувала ќерката на Немања, Дева, која била погребана во Студеница, покрај нејзината мајка. Во Троншкиот родослов на Новаковиќ се споменувала неговата ќерка Вука. На генеалошкото дрво на Пеќската патријаршија, насликано во 1330 година за време на владеењето на Стефан Дечански, покрај Вукан, до него била насликана женска фигура која пишувало „Ефимија“. Ако му била трета ќерка на Немања, таа не се омажила, бидејќи во Пеќ, Дечани и Грачаница биле сликани само принцези кои умреле невенчани. Но, не била насликана на лозата во Грачаница. Постои претпоставка дека сопругата на бугарскиот цар Јован Асен I била и ќерка на Немања и на Ана. Едната ќерка на Стефан Немања, непознато име, била мажена за Манојло Комнин, братот на епирскиот деспот Михаил Анѓел Комнин. Пурковиќ претпоставувал дека втората ќерка на Немања била мажена за Асен, таткото на идниот бугарски цар Константин Асен (1258-1277). Но, ништо со сигурност не се знае за српското потекло на Константин Асен, за кој сведочел Георгије Пахимер.
Раѓање на Свети Сава
Некои податоци за раѓањето на Свети Сава биле зачувани во пишани и усни историски извори. Доментиан пишувал за раѓањето на Сава врз основа на библиската приказна за Авраам и Сара кои го добиле синот Исак во нивната старост. Ана и Стефан се молеле на Бога да им даде уште едно дете, па Сава се родил како дар од Бога. „И откако го крстиле од Бога дадениот син, крштевајќи го во името на Отецот и Синот и Светиот Дух, го нарекле Растко, кој навистина ќе порасне со божествени добри дела, и не само тој, но и татковството ќе го доведе до голема побожност и ќе го заврши недовршено од родителите, што е за нивната побожност, кои при неговото раѓање навистина ја примиле пораката на Светиот Дух, да им биде дадена од Бога како дар Божји“. Теодосиј, користејќи го пишувањето на Доментијан како извор, раскажувал слична приказна. Приказните за раѓањето на Свети Сава се забележани и во усна традиција.
Растко е роден околу 1174/5 година. Имал 17 години кога се замонашил. Во житието на Свети Сава и Доментијан и Теодосиј на многу места ги споменуваат „родителите“ на Свети Сава во најраниот период од неговиот живот. Освен Немања, Теодосиј ја споменувал и Ана во плановите на Свети Сава да ја напушти земјата Хум и да оди на Света Гора.
Монаштвото и смрт
Во преписка со своите родители, во времето кога веќе бил на Света Гора, Сава ги советувал да се замонашат. Немања и Ана го послушале советот на синот. Абдицирањето на Стефан Немања на соборот во Рас во 1196 година во корист на неговиот втор син Стефан било условено од надворешнополитичките околности. Имено, Стефан ја носел византиската титула Севастократор и бил оженет со византиската принцеза Евдокија. Затоа Немања решил да ги помине последните денови во пост и молитва. Немања и Ана биле на Благовештението во 1196 година добиле монашки чин од рацете на епископот Калиник. Немања се викал Симеон, а Ана се викала Анастасија. Тука завршил нивниот брак. Симеон се пензионирал во Студеница, а Анастасија во манастирот Света Богородица во Топлица. Додека било познато дека Немања добил прво мала, а потоа голема шема, за Ана не се споменувала големата шема. Нема многу информации за монашкиот живот на Ана, а многумина веруваат дека таа умрела набргу откако се замонашила. Умрела во манастирот Света Богородица. Радослав Грујиќ сметал дека подоцна во Рас бил основан женски манастир, каде Анастасија ги поминала последните години од животот. Денот на смртта бил 21 јуни, а понекогаш и 21 јули. Годината на смртта била непозната. Починала во периодот пред Сава да го напише Студенички типик, каде што се споменувала како почината. Повеќето историчари верувале дека таа починала во 1199 или 1200 година, врз основа на вестите од Хиландарски типик.
Таа се умрела во манастирот Света Богородица. До неодамна не се сметало дека била погребана во Студеница. Последните истражувања покажале дека Ана била погребана во нартексот на Богородица во Студеница манастирот. Не е познато кога од манастирот Света Богородица во Топлица била пренесена во Студеница.
Борновиот идентитет
Борновиот идентитет е шпионски филм од 2002 заснован на истоимената новела на Роберт Лудлум. Во главна улога се појавува Мет Дејмон како Џејсон Борн, човек со амнезија кој се обидува да го дознае својот вистински идентитет истовремено кога Централната разузнавачка агенција (Central Intelligence Agency - CIA) се обидува да го фати и убие поради неговиот претходен неуспех да изврши атентат и исчезнување. Во меѓувреме се здружува со Мари (Франка Потенте), која му асистира во неговиот почетен дел од планот да дознае за неговото минато и да си ја поврати меморијата. Во филмот глумат и Крис Купер како Александар Конклин, Клајв Овен како Професорот, Брајан Кокс и Џулија Стајлс.
Calamitaceae
Calamitaceae е изумрена фамилија на растенија поврзана со модерните коњски опавчиња. Некои членови на оваа фамилија постигнале раст сличен на дрво за време на карбонскиот период и во Пермскиот период, достигнувајќи височини до 20 метри. Семејството го зема своето име од неговиот главен род Каламити (Calamites).
Стара џамија (Мирдита)
Стара џамија (Мирдита) — една од двете џамии во селото Мирдита, во Општина Гостивар, Македонија.
Историја
Џамијата била подигната во 1943 година.
Шопска салата
Името го добива според словенското племе Шопи кое живеело на тој регион. Всушност за потеклото на Шопите постојат неколку теории, од кои најчесто се искористуваа таа дека името им е поврзано со тоа на тракиското племе Сапеи.
Состојки
Во прилог се прикажани основните состојки за една голема чинија од оваа салата. Количината на салатата се менува во зависност од потребите.
Начин на приготвување
Доматите и излупените краставици исечете ги на коцки, а кромидот исечкајте го ситно. Посолете ги, налејте ги со масло и лесно измешајте. Одозгора ставете ја ситно сечканата лута пиперка и нарендајте го сирењето.
NGC 740
NGC 740 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 740 се споменува и како UGC 1421, MCG 5-5-31, CGCG 503-58, KUG 0154+327A.
Откривање
Објектот е откриен на 11 октомври 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 740 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 740 има привидни димензии од 1,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 56 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 0' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на NGC 740 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7316. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2311. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Биба Додева
Билјана Биба Додева (родена на во ) — македонска поп пејачка и претседател на здружението „Борка“.