cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anthrax
Anthrax (се чита: Антракс) е треш метал бенд од Њујорк, САД. Формирани се во 1981 година по иницијатива на гитаристите Скот Јан и Дени Лилкер, а оттогаш имаат издадено десет студиски албуми и преку 20 синглови. Биле едни од најпопуларните треш метал групи од доцните 80-ти, а често се вбројуваат во Големата четворка на треш сцената, во друштво на Металика, Мегадет и Слеер. Официјалните податоци говорат дека во САД имаат продадено 3 милиони примероци од своите студиски изданија, додека во светот таа бројка е 15 милиони.
Од првата постава на бендот останале само членовите Скот Јан, Чарли Бенанте и Френк Бело, кои воедно се појавуваат на секој студиски албум. Низ годините бендот имал двајца пејачи, и тоа Џои Беладона и Џони Буш. Од поранешните членови, значаен е придонесот на гитаристот Ден Спиц, кој учествувал во снимањето на шест албуми на Антракс. Последниот албум на составот е Worship Music, кој бил издаден во 2011 година.
Тирено-Адријатико 2012
Тирено-Адријатико 2012 било 47. издание на велосипедската етапна трка Тирено-Адријатико, често нарекувана како Трка на две мориња. Започнала на 7 март во Доноратико, а завршила на 13 март во Сан Бенедето дел Тронто и се состоела од седум етапи, вклучувајќи го и екипниот хронометар на почетокот на трката и поединечниот хронометар на крајот. Таа била трета трка од сезоната на светската турнеја.
Трката била освоена од Италијанецот Винченцо Нибали од, по постигнувањето побрзо време во завршниот поединечен хронометар од возачите на Крис Хорнер и на  Роман Кројцигер, со тоа успевајќи и обата возача да ги победи; во текот на трката, Нибали исто така ја освоил и кралската етапа на трката до Прати ди Тиво. Нибали исто така ја освоил и црвената маичка за освојувањето на најголем број на бодови во текот на етапите на средните спринтови и етапните краеви и победил во генералниот пласман со четиринаесет секунди предност пред освојувачот на второто место Хорнер. Кројцигер го освоил третото место, 12 секунди зад Хорнер и 26 секунди зад Нибали.
Екипи
Бидејќи Тирено-Адријатико е настан од светската турнеја на UCI, сите 18 UCI ProTeam екипи се поканети автоматски и се обврзани да испратат екипа. Четири други екипи биле повикани дополнително преку посебни покани, и со тоа се создава групата од 22 екипи за оваа трка.
22-те екипи, кои се натпреваруваат во трката се:
Договор од Цариград (1897)
Цариградскиот договор од 22 ноември 1897 година ставил крај на Грчко-турската војна. Под притисок на Големите сили, Османлиите биле принудени да се откажат од заземените територии во Тесалија во замена на неголеми територијални придобивки (395 km2) и воена репарација во износ од 4 милиони турски лири.
Поради неспособност да го исплати овој долг, Грција паднала под финансиска контрола на Големите Сили. Според истиот договор била прекратена војната на островот Крит и островот добил административна автономија на чело со принцот Георгиос (вториот принц на грчкиот крал) како врховен комесар на Велика Британија, Франција, Русија и Италија.
Список на археолошки наоѓалишта во Радовишко
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Радовишко, односно на наоѓалиштата кои се наоѓаат на територијата на Општина Радовиш и Општина Конче. Подредени се по азбучен редослед на населените места во или кај кои се наоѓаат. Списокот веројатно не е целосен.
Список на државни водачи во 1828 година
Ова е список на државни водачи во 828 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
JUKI
JUKI Corporation (株式会社) — јапонски производител на индустриски машини за шиење со седиште во Тама, Токио. Таа е една од водечките индустриски производители на машини. Јуки е рангиран како производител бр.1 на машини за шиење во светот. Со седиште во Јапонија, компанијата во моментов има производствени капацитети во Јапонија, Кина, Виетнам и ги продава своите производи во повеќе од 150 земји на шест континенти. До 1988 година, компанијата била позната како Tokyo Juki Industrial Company, Ltd. Мотото на компанијата е „Памет и технологија“.
Во февруари 2013 година, Juki и Sony влегле во преговори за спојување на нивните бизниси за опрема за СМТ.
Јован Хаџи-Васиљевиќ
Јован Хаџи-Васиљевиќ (Врање, 18 октомври 1866 — Белград, 29 март 1948) бил српски историчар, етнограф и книжевник.
Биографија
Основна школа завршил во Врање, гимназија во Врање и Ниш, а Велика школа (историско-филолошки одсек) во Белград. Докторат од областа на филозофијата положил во Виена во 1898 година. Како чиновник на Министарството за надворешни работи бил во служба од 1898 до 1904 во Битола, Скопје и Белград.
Државната служба ја напуштил во 1904. Од тогаш па до 1940 година бил секретар на Друштвото Свети Сава. Цело време работел на националното просветлување на Србите во Турција. Бил учесник во Балканските војни и Првата светска војна.
Јован Хаџи-Васиљевиќ напишал голем број на трудови од областа на историјата, географијата и етнологијата. Вредноста на неговите дела е во тоа што се засновани на теренски истражувања, а посебно на просторот на Стара Србија и Македонија. Бил уредник на списанието Браство, билтен на Друштвото Свети Сава.
Дела
Најзначајни дела на Јован Хаџи-Васиљевиќ се:
Рак (кована пара од 2018 година)
Рак — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани четири атласа кои го држат небото и круг со симболите на сите хороскопски знаци. На вметнато кобалтно стакленце е претставена слика на северното небо со ѕвездата Северница во средината, опкружена со соѕвездието Рак. Во долниот дел е претставен цртеж на Сончевиот Систем. Во позадината е прикажан дел од картата на небото. Во долниот дел од лицето на парата е прикажан Грбот на Република Македонија и годината на издавање на монетата - „2018“. Исто така, прикажани се и натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
Во горниот дел од опачината е претставена слика на рак од ѕвездениот атлас „Firmamentum Sobiescianum“, создаден од страна на Јоханес Хевелиј на крајот од 17 век. Сликата на хороскопскиот знак Рак и неговото соѕвездие се претставени и на вметнато кобалтно стакленце. Во горниот дел исто така е претставен симболот на хороскопскиот знак Рак. Во долниот дел е претставена златна слика на рак на позадина од цртеж на кој е претставен Сончевиот Систем. На левата страна се прикажани латинското име на хороскопскиот знак – „CANCER“ и ознаката „Ag925“.
Патување за Аркашон
Патување за Аркашон е книга на раскази на Данило Коцевски објавен во издавачка куќа „Мисла“, од Скопје во 1989 година.
Содржина
„Патување за Аркашон“ жанровски припаѓа на кратката прозна форма. Расказите се поставени во два „циклуси“, насловени ПАТУВАЊЕ ЗА АРКАШОН (СОНОТ НА ЈАВЕТО) и СОНОВНИК (ЈАВЕТО НА СОНОТ). Првиот дел се состои ис три раскази кои се пак поделени на повеќе приказни со посебни наслови. Книгата започнува со расказот Камилица кој што е посветен на старо Скопје, на некои негови жители, посетотели, знаменитости како Сули-Ан и Црквата Св. Димитрија, на библиотека, циркус и семејство како заокружување на една циклична форма низ која живее градот, човекот, духот.
Следува расказот Рибари низ кој ќе ги сретнуваме луѓето и личностите од Охридско, од селото трпејце во кое авторот го смируваше својппт дух, па се и приказните кои се нижат дел од неговите лични експресии, доживувања, реминисценции, како и запомнети при интересните средби.
Патување за Аркашон е полн со пресии, впечатоци, восхити кои Коцевски ги носи со себеси од престојот во Франција. Во негп ќе ги сретнеме впечатоците од неговата средба со градовите Аркашон, Париз, Бордо, но и средби со луѓето од тие раскошни, мистични, за авторот отворени места. Во овој расказ читателот може да ја осознаее и посебната блискост на авторот со францускиот постмодернизам, со боемскиот живот кој некако му се вовлекол во секоја пора и ќе живее постојано со него, но и во неговото дело.
Во Соновник(јавето на сонот) авторот се обиддува да пронајде одговор на прашање дали може ли да се раздели она што е доживеано, прочитано, напишано и сонувано? – Се тоа се расказите во „Патување за Аркашон“. Ова е дело за гласот кој не постои. А, кој глас постои? Оној на сонот или оној на јавето? Оној на сонот на јавето или на јавето на сонот? Кој би можел во тоа да биде сигурен? Често јавето е само ехо на некој далечен, внатрешен,изгубен свет, кој од необјасниви причини силно проблеснува и исчезнува.
Други дела од авторот
„Сепак се движи“ (1985);
„Критиката како заблуда“ (1988);
„Поетиката на постмодернизмот“ (1989);
„Антиномиите на критиката“ (1989);
„Модерно и постмодерно“ (1993);
„Нови есеи“ (2001);
„Побуна на интелектуалците“ (2007).
Романи
„Одисеј“ (1991);
„Ќе одиме ли кај Џо“ (1992);
„Јустинијана, градот кој го нема“ (1999);
„Роман за Ное“ (2003);
Росток (округ)
Росток (Landkreis Rostock) — округ во северниот дел на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се граничи со (од запад надесно) округот Северозападен Мекленбург, Балтичкото Море, слободниот град Росток и окрузите Западна Померанија-Риген, Мекленбуршка Езерска Област и Лудвигслуст-Пархим. Административното седиште на округот е градот Гистров.
Патување за Аркашон
Други дела од авторот
„Пиколомини пред портите на Скопје“ (2005).
Росток (округ)
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Бад Доберан и Гистров како дел од локалната административна реформа во септември 2011. Името на округот било одлучено на референдум на 4 септември 2011. Предложеното име за округот било Среден Мекленбург (Mittleres Mecklenburg).
Патување за Аркашон
Други дела од авторот
Проза
„Патување за Аркашон“ (1989);
„Магијата на Скопје“ (1997).
Поезија
„Каде се раѓа песната“ (1992);
„Поетовата смрт“ (1995).
Црква „Воскресение Христово“ - Бер
Воскресение Хрисово или Христос Спасител (Ανάστασης του Σωτήρος Χριστού του Καλοθέτου) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Јован Милостив“.
Првичниот храм бил еднокорабна црква со дрвен покрив и шешстаголна апсида. Во XVIII век од север, запад и југ е изграден затворен трем, урнат во XX век.
Според ктиторскиот натпис, храмот почнал да го гради Ксенос Псалидас на крајот од ΧΙΙΙ век, и по неговата смрт е довршен од сопругата Ефросина на почетокот на XIV век. Во 1314 г. сопственоста на манастирот „Христос Спасител“ од монахаот Игнатиј Калотет е потврдено со хрисовул од царот Андроник II Палеолог. Во 1315 г. храмот е осветен од епископот Нифонт Берски.
Паун (соѕвездие)
Паун (лат. Pavo) е соѕвездие на јужното небо. Тоа е едно од дванаесетте соѕвездија забележани од Петар Планциј, и за првпат е објавено на небесен глобус со пречник од 35 cm во 1597 (или 1598) во Амстердам. Првиот опис на ова соѕвездие во небесен атлас е даден од Јохан Бајер во Уранометрија од 1603 година.
Црква „Воскресение Христово“ - Бер
Црквата е зографисана во 1314/5 г. од Георгиос Калиергис. Внатрешноста е поделена на три подрачја. Во најниското се светци во полн раст, во средното и потесно подрачје има бисти на евангелистите, пророци и светци, додека пак во најгорното подрачје има сцени од Дванаесетте празници. Посебно место во иконографијата на храмот зазема претставата на Распетието и Воскресението на Христос, претставено на два лака, обликувани во северниот и јужниот ѕид. Интересна е и фреската на која е претставен монахот Игнатиј Калотетос.
Храмот има фрески и од 1326 и 1355 г. со претстави на месни првенци како Марија Синадини на западната фасада, како и од 1727 г. над надворешната површина на северниот ѕид од првичната црква. На натписите врз тие фрески спомнуваат имиња на жители на градот.
Паун (соѕвездие)
Видливи одлики
Во Австралија, дел од ова соѕвездие е наречено „тава со долга дршка“ и се користи како водич за да се најде југ според ѕвездите.
Црква „Воскресение Христово“ - Бер
Во 1924 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Паун (соѕвездие)
Видливи одлики
Најпознатата ѕвезда во ова соѕвездие е δ Паун, блиска ѕвезда налик на нашето Сонце. φ2 Паун, е уште една ѕвезда налик на нашето Сонце, за која се смета, иако не е потврдено, дека има вонсончева планета.
Исправувач
Исправувач — статички претворувач на електричната енергија од наизменична струја во електрична енергија на еднонасочна струја. Исправувачот служи како извор на еднонасочна струја чија задача е да создава еднонасочни константни напони, чија вредност останува во зададените граници при промена на струјата на потрошувачот.
Изворите на еднонасочна струја кои се напојуваат од мрежа на наизменичен напон се состојат од трансформатор, исправувачка диода и мрежен филтер. Трансформаторот, покрај тоа што се користи за дотерување на наизменичниот напон на саканата вредност, овозможува и галванско раздвојување на колото на еднонасочна струја од колото на наизменична струја. Исправениот напон, кој има пулсирачки карактер на излезот од диодното коло, се усреднува со помош на мрежен филтер. Помеѓу излезните краеви на филтерот и потрошувачот често се вметнува стабилизатор, кој има задача да го направи излезниот напон да биде независен како од промените на наизменичниот напон, така и од промените на потрошувачот.
При претворувањето на наизменичниот напон во еднонасочен, наизменичната струја претрпува нелинеарни нарушувања, факторот на моќност се намалува бидејќи се јавува реактивна моќност. Обликот на наизменичната струја зависи од мрежниот филтер. Со едноставен наизменичен филтер струјата има импулсен облик, додека со L филтер има квадратен облик. Стабилизаторот на напонот се гради како систем со силна повратна спрега која се напојува од изворот на нестабилен напон, при што како влезен сигнал се врзува еднонасочниот напон со голема стабилност.
Основен склоп
Улогата на мрежниот трансформатор е да го прилагоди мрежниот напон на потребното ниво на еднонасочниот потрошувач, но и галвански да го оддели излезниот еднонасочен напон од мрежата. Типот на трансформаторот се одредува врз основа на излезниот напон и моќноста што се пренесува преку него.
Функцијата на блокот на исправувачки елементи е да го претвори простопериодичниот напон во еднонасочен пулсирачки напон. Неговата работа се заснова на исправувачкото својство на полуспроводничките диоди.
Понапредните верзии на исправувачи може да имаат и стабилизатор на излезниот напон или струја.
Полубранов исправувач
Кај полубрановиот исправувач, низ исправувачот се пропушта само позитивниот или само негативниот полуциклус на наизменичниот напон, што зависи од поларизацијата на диодата. Со ова се добива секој втор полупериод да е со нулта вредност. Овој тип на исправувач се користи кога се сака заштеда на материјал. Негов недостаток е што го отежнува филтрирањето, па затоа се користи само за потрошувачи со екстремно ниска моќност, на кои не им пречи брановитоста на напонот.
Исправувач со трансформатор со средна точка
Со овој исправувач на излезот се добиваат и двата полупериоди од наизменичниот напон. Кога напонот на секундарниот дел на трансформаторот е позитивен, спроведува диодата D1, додека диодата D2 е обратно поларизирана и не спроведува. Кога напонот на секундарниот дел од трансформаторот е негативен, спроведува диодата D2, додека диодата D1 е обратно поларизирана и не спроведува. Меѓутоа, во случај на негативен полуциклус, диодата D 2 е поврзана со потрошувачот на таков начин што потрошувачот го гледа тој полуциклус како позитивен.
Диодата што се користи во овој исправувач мора да има максимална номинална струја поголема од максималната очекувана струја на потрошувачот, како и пробоен напон двапати поголем од од максималната амплитуда на напонот на секундарниот дел на трансформаторот. Првиот услов ја штити диодата од топлинско уништување, а вториот обезбедува функционирање на исправувачот со тоа што ја прави диодата неспроводлива при инверзна поларизација. Мора да се користи и трансформатор со две намотки на секундарот, што ја зголемува цената на исправувачот.
Исправувач со Грецов спој
И ова е полнобранов исправувач. Со овој исправувач, во секој полупериод, секогаш спроведуваат по две диоди.
Диодата што се користи во Грецовиот спој треба да има максимална номинална струја повисока од највисоката очекувана струја на потрошувачите и пробоен напон повисок од максималната амплитуда на напонот на секундарниот трансформатор. Во споредба со претходниот тип на исправувач, Грецовиот спој има бројни предности бидејќи користи трансформатор со двојно помалку навивки на секундарот и диоди со двојно помал пробоен напон. Недостаток е употребата на четири диоди, не поради потрошувачка на материјал, туку поради двојно поголемиот пад на напон на диодите и поголема дисипација на моќност, т.е. греење. Ова е особено неповолно кога се генерираат мали еднонасочни напони, бидејќи коефициентот на корисно дејство на исправувачот е значително намалена.
Фактор на брановитост
Опишаните исправувачи не можат да се користат како батерии за напојување на засилувачи. Нивната наизменична компонента е преголема во споредба со средната вредност. Сличноста помеѓу исправувачот и батеријата за напојување е мерка за квалитетот на исправувачот. За овие цели, како показател се дефинира параметар познат како фактор на брановитост:
Делотворната вредност на вкупниот напон е:
факторот на брановитост е:
Средната вредност на исправениот напон во случај на двостран исправувач, е двојно поголема отколку во случајот на едностраниот исправувач, т.е.
Вкупниот напон има делотворна вредност дадена со:
Филтри за исправувачи
За создавање еднонасочна струја доволни се полубрановите и полнобрановите исправувачи, но ниту еден од нив не испорачува константна еднонасочна струја до потрошувачот. За да се добие константна еднонасочна струја на излезот, мора да се користи коло за пеглање на напонот. Наједноставниот облик на тоа коло е со кондензатор поврзан паралелно со исправувачкиот блок.
Гросбрајтенбах
Гросбрајтенбах (Großbreitenbach) — мал град во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 13 километри југоисточно од градот Илменау. Местата Алтенфелд, Гросбрајтенбах и Нојштат на Ренштајг се признаени покраински одморалишта.
Поранешните општини Алтенфелд, Белен, Фридерсдорф, Гилерсдорф, Хершдорф, Нојштат на Ренштајг и Вилденшпринг се споиле во Гросбрајтенбах во јануари 2019 година.
Географија
Гросбрајтенбах се наоѓа на Тириншката Висорамнина, околу 50 километри јужно од покраинскиот главен град Ерфурт и околу 15 километри југоисточно од градот Илменау помеѓу Лангер Берг на север, долината на Шварца на југоисток и Ренштајг на југозапад. Градското јадро се наоѓа на околу 600 метри надморска височина.
Најголема река во градското подрачје е Шварца, која ја образува југоисточната граница.
Градски единици
Градот е составен од единиците Алерсдорф, Алтенфелд, Белен, Фридерсдорф, Гилерсдорф, Гросбрајтенбах, Хершдорф, Нојштат на Ренштајг (со малата населба Калерт), Вилденшпринг и Вилмерсдорф.
Соседни општини
Почнувајќи на север, па надесно, градот се граничи со Илменау, Кенигзе, Шварцатал, Кацхите, Масерберг и Шлојзегрунд.
Историја
Во рамки на административната реформа во Тирингија во 2018 и 2019 година, градот Гросбрајтенбах со уште седум други општини од општинската заедница Гросбрајтенбах биле споени. Новосоздадениот град настанал на 1 јануари 2019 година, а истовремено општинската заедница била распуштена.
Градски совет
Распределбата на местата на последните избори била следна:
Градоначалник
До изборот на новиот градоначалник, новосоздадениот град го предводел Андреас Бајерсдорф. На изборите на 9 јуни 2019 година бил избран Петер Грим (WFE) со 65,8%.
Фридрих Карл Арнолд Швасман
Фридрих Карл Арнолд Швасман (Friedrich Karl Arnold Schwassmann; 25 март 1870 – 19 јануари 1964) — германски астроном, истакнат по откривањето на комети и астероид|астероиди. Открил вкупно 22 објекти, од кои 13 заедно со Макс Волф.
Заедно со Арно Артур Вахман ги откриле периодичните комети 29P/Швасман–Вахман, 31P/Швасман–Вахман и 73P/Швасман–Вахман и со Вахман и Лезли Пелтиер, непериодичната комета C/1930 D1 (Пелтиер–Швасман–Вахман).
Во негова чест е наречен астероидот 989 Швасманија.
Морфологија на македонскиот јазик
Морфологијата во македонскиот јазик и во останатите јазици е дел од лингвистиката која се занимава со проучување на формите на зборовите, нивното градење и граматички значења. Самиот збор е од старогрчко потекло и во превод значи наука за формите. Главната цел на морфологијата е да ја проучува структурата на зборовите и правилата и принципите според кои самите зборови се обединуваат во групи. Многу сродна наука на морфологијата е морфосинтаксата на македонскиот јазик која се занимава со употребата на зборовите во реченица.
Особености
Зборот во секој јазик, така и во македонскиот е изграден од неколки различни елементи. Некои од нив имаат значење односно се лексички, а некои немаат значење и се граматички или функционални. Како пример за ова може да се разгледа зборот „млекар“ поделен на неколку начини:
Како што може да се забележи од примерот, при првата и втората поделба на зборот се добиваат елементи без значење, за разлика од третата поделба кога се добиваат елементи кои имаат семантичка или граматичка функција, иако истите не опстојуваат како одделни. Значењето на овие елементи се подразбира од самиот корен на зборот, односно „млек“ е всушност зборот млеко, додека -ар има граматичка функција и се користи за означување лице од машки пол кое врши некаква функција или професија. Следствено на ова се доаѓа до заклучок дека зборовните елементи кои се без значење ги проучува фонетиката и фонологијата, додека елементите кои имаат некакво значење или функција ги проучува морфологијата. Така, морфемите се дефинираат како значенски единици од кои се состои еден збор.
Поделба
Од квантитативна гледна точка, зборовите можат да бидат составени од една или повеќе морфеми. Така на пример зборот ѕвер е составен од само една морфема бидејќи не може да се подели на помали единици кои имаат значење или функција. За разлика од тој збор, зборот ѕверство е составен од две морфеми, односно ѕвер + ство. Зборот „ѕвер“ е основен и задолжителен дел кој се јавува кај сите истородни зборови и во морфологијата се нарекува корен или општ дел. Овој дел е носител на значењето на зборот. Корените се сведени на ниво на коренски морфеми, додека наставките кои се додаваат за да се добие нов збор од постоечки се сведени на афиксни морфеми. За разлика од коренските морфеми, афиксните не можат да опстојат сами.
Морфемите во македонскиот јазик се делат на две големи групи: зборообразувачки и формообразувачки. Првата категорија опфаќа морфеми или наставки кои се користат за изведување нови зборови со ново значење засновани на друг. Втората категорија опфаќа морфеми кои не образуваат нови зборови, туку ја модифицираат постоечката форма на зборот на кој се додаваат. Со други зборови, со додавање зборообразувачки морфеми се менува зборовната група (пр. од именка во придавка), додека со формообразувачките не се менува зборовната група.
Во морфологијата доста важни се и завршетоците. Со завршетоците се означуваат последните гласови од зборовите и тие се важни пред сè при определување на родот на именките или групите на глаголите.
Зборовни групи
Зборовите во секој јазик претставуваат одделни единки, но според некои одлики тие се поврзани меѓу себе, формирајќи помали или поголеми групи. Така, тие можат да бидат поврзани според значење, според форма, според службата во реченицата итн. Така поврзаните зборови создаваат зборовни групи или класи. Во науката за јазикот има различен број класификации, но најчести се значенската или семантичка, формалната или морфолошка и функционална или синтаксичка класификација.
Според значенската класификација, во македонскиот јазик има единаесет зборовни групи и тие се: именки, придавки, броеви, заменки, глаголи, прилози, предлози, сврзници, честички, извици, и модални зборови. Според некои јазичари, модалните зборови се поткатегорија на прилозите.
Според морфолошката класифицикација, единаесетте зборовни групи се класифицираат во две групи и тоа на менливи и неменливи зборови. Менливите зборови ја менуваат својата форма според морфолошките одлики. Како менливи зборови се сметаат именките, придавките, броевите, заменките и глаголите, додека неменливите зборови ги опфаќаат прилозите, предлозите, сврзиниците, честичките, извиците и модалните зборови.
Според редот во реченицата и според синтаксичката функција, зборовите се делат на полнозначни или отворени, службени, лексички или функционални зборови. Во полнозначните се вметнуваат именките, придавките, броевите, заменките, глаголите, прилозите и модалните зборови, додека во службените се вметнуваат предлозите, сврзниците, честичките и извиците. Во вистинска самостојност се изделуваат именките, глаголите и дел од заменките (именските), а другите самостојни зборови имаат ограничена синтаксичка независност.
NGC 6596
NGC 6596 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6596 се споменува и како OCL 41.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6596 е од видот III2m. NGC 6596 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 17 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 39' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6596 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 294; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6265. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1106.
Ѓерасим Кирјази
Животопис
Кирјази учел во грчко училиште во неговиот роден Манастир (денешна Битола), Македонија. Потоа заминал во Самоков, Бугарија, каде учел на Американскиот колеџ. По завршувањето на школувањето, во 1883 година, започнал да работи за Британското и странско библиско друштво во Корча.
На 15 ноември 1884 година, додека патувал кон Охридското Езеро, бил киднапиран од бандити, кои го држеле за откуп повеќе од една година. Оваа епизода била раскажана од Ѓерасим во Заробени од разбојници и објавена по неговата смрт на англиски јазик во 1901 година.
Во 1889 година, тој го нарачал печатењето на книгата Битие и Евангелието по Матеј на тоскиски албански јазик и Евангелието по Матеј на влашки, кои биле отпечатени од „Дитурија“ во Букурешт во име на Британското странско библиско друштво.
Се оженил со Атина Микелидин, ќерка на пасторот на евангелската црква во Солун, Ставри Микеледин, со која го имале синот Стефан. Жена му умрела кратко по раѓањето на синот, на 24 декември 1891 година.
Во 1891 година, првото албанско училиште за девојки во Корча го основале Кирјази и неговата сестра Севасти Киријази. Имал и помлада сестра, Параскеви Кирјази, која почнала да работи во женското училиште (Shkolla e vashave кога имала само 11 години.
Починал на рана возраст од плеврит, кој го добил за време на неговото заробеништво.
Дела
Покрај „Заробени од разбојници“, Кирјази напишал граматика на албанскиот јазик, поезија, песни и училишни книги. Избор од неговите дела е објавен од неговиот брат, Герг, во збирката Hristomathi a udhëheqës për ç'do shtëpi shqiptari (Манастир, 1902). Двајцата браќа заедно ја напишале збирката песни Kënkë të shenjtëruara (Манастир, 1906).
Религија во Војводина
Доминантна религија во Војводина е православното христијанство, главно претставено од Српската православна црква, додека други важни религии во регионот се католичкото христијанство, протестантското христијанство, исламот и јудаизмот.
Православно христијанство
Апсолутно мнозинство од населението на Војводина (77,2%) се приврзаници на Православното христијанство. Најголем дел од приврзаниците припаѓаат на Српската православна црква, а помал број на Романската православна црква. Етничките групи чии членови се претежно приврзаници на православното христијанство се: Срби, Црногорци, Романци, Југословени, Роми, Македонци, Украинци, Руси, Грци, Власи и др.
Фрушка Гора, планина во Војводина, некои ја сметаат за една од трите Свети планини на Православното Христијанство (другите две се Атос и Синај). На Фрушка Гора има дури шеснаесет православни манастири. За време на османлиското владеење во 16 и 17 век, бројот на православните манастири на Фрушка Гора изнесувал дури 35. Во делот на Сирмија има и два православни манастири кои припаѓаат на Белград (но кои историски и припаѓале на Војводина), три православни манастири во Бачка и седум во Банат.
Православното население кое живеело во регионот било пречка за формирање на Католичка црковна организација во средновековното кралство Унгарија. Католичкиот инквизитор, Јаков де Марки, се обидел во 1483 година насилно да ги преобрати православните христијани во регионот во католицизам.
Со османлиското освојување на регионот во 16 век, католичкото население претежно побегнало, а за време на османлиското владеење, населението во регионот било претежно составено од православни христијани, а некои Муслимани живееле во градовите.
На крајот на 17 век, Муслиманската Отоманска Империја била заменета со Католичката Хабсбуршка Монархија, а за време на Хабсбуршкото владеење многу католички доселеници дошле во регионот. Католиците потоа станаа мнозинство во северните делови на регионот, додека православните христијани останаа мнозинство во јужните делови.
Католицизмот
Католичките христијани сочинуваат 17,4% од населението на Војводина. Етничките групи чии членови се претежно приврзаници на Католичката црква се: Унгарци, Хрвати, Буњевци, Германци, Словенци, Чеси, Шокци, Полјаци, Банатски Бугари итн. Помал процент од Ромите, Југословените и Словаците се исто така приврзаници на католицизмот. Етничките Русини и помал дел од етничките Украинци се приврзаници на Источната католичка (унијатска) гркокатоличка црква на Хрватска и Србија, од кои Грчката католичка епархија Руски Крстур е со седиште во Руски Крстур во Војводина.
Католичките христијани се претежно концентрирани во северниот дел на регионот, особено во општините со унгарско етничко мнозинство и во мултиетничкиот град Суботица и мултиетничката општина Бечеј. Населението на Суботица, вториот по големина град во Војводина, е 63,02% католици.
Католичкото население кое живеело во регионот за време на средновековното кралство Унгарија главно побегнало од регионот по османлиското освојување во 16 век, и било заменето со православни и муслимански жители. Ново католичко население почнало да се населува во регионот со воспоставувањето на хабсбуршката власт на крајот на 17 век. Колонизациите од 18 век беа основа за сегашниот религиозен состав на Војводина, каде што има католичко мнозинство во неколку од северните општини.
Протестантско христијанство
Протестантските христијани сочинуваат 3,3% од населението на Војводина. Повеќето од етничките Словаци се приврзаници на протестантското христијанство. Некои припадници на други етнички групи (особено Србите во апсолутна смисла и Унгарците и Германците во пропорционална смисла) се исто така приврзаници на различни форми на протестантско христијанство.
Најголем процент од протестантските христијани во Војводина на општинско ниво има во општините Бачки Петровац и Ковачица, каде апсолутно или релативно мнозинство од населението се етнички Словаци.
Според пописот од 2011 година, најголемите протестантски заедници се забележани во општините Ковачица (11.349) и Бачки Петровац (8.516), како и во Стара Пазова (4.940) и главниот град на Војводинија Нови Сад (8.499), кои се претежно ортодоксни. . Додека протестантите од Ковачица, Бачки Петровац и Стара Пазова се претежно Словаци, членови на словачката евангелистичка црква на Аугсбуршката исповед во Србија, богослужбите во повеќето протестантски цркви во Нови Сад се вршат на српски јазик.
Исламот
Етничките групи чии членови се претежно приврзаници на исламот се: етнички муслимани, Албанци, Горани, Бошњаци, Ашкали и Египќани. Помал број етнички Роми се исто така приврзаници на исламот.
За време на Отоманското владеење (16-18 век), муслиманското население во регионот било доста големо и претежно било концентрирано во градовите. Така, многу градови од регионот имале мнозинско муслиманско население, како што е Сремска Митровица, која според податоците од 1566/69 година имала население составено од 592 муслимански и 30 христијански куќи. Според податоците од 1573 година, овој град имал 17 џамии и ниту една христијанска црква. По воспоставувањето на хабсбуршкото владеење на крајот на 17 и почетокот на 18 век, муслиманското население побегнало од регионот. Сегашните муслимански жители во регионот се претежно доселеници од 20 век од муслиманските области на поранешна Југославија.
Јудаизмот
Како и насекаде во светот, јудаизмот е првенствено поврзан со етничките Евреи. Во селото Челарево археолозите пронашле и траги од луѓе кои практикувале религија Тора. Бунарџиќ ги датира аварско-бугарските гробови ископани во Челарево, со черепи со монголски одлики и јудејски симболи, до крајот на 8-ми и 9-ти век. Ердели и Вилхнович сметаат дека гробовите им припаѓаат на Кабарите кои на крајот ги прекинале врските со Хазарската империја помеѓу 830-тите и 862 година.
Денес, броејќи само 329 луѓе во Војводина, еврејското население во регионот броеше околу 19.000 пред Втората светска војна. Како и на друго место во Европа окупирана од Оската, оние Евреи кои не побегнале главно биле убиени или депортирани во војната.
Нојграбен-Фишбек
Нојграбен-Фишбек е кварт на Хамбург, Германија, кој припаѓа на округот Харбург. Квартот се состои од старите населби Нојграбен и Фишбек и неодамна изградената зона Нојвидентал.
Историја на Фишбек
Фишбек бил првпат споменат во 1544 како Vischbecke. Во 1937, независното село Фишбек било припоено кон Хамбург.
Подкамп Нојграбен
Во Нојграбен се наоѓал подкамп на нацистистичкиот концентрационен логор Нојенгаме. На 13 септември 1944, бил отворен женски подкамп во Фалкенбергвег. 500 чешко-еврејски жени, кои дошле од Гето Терезинштат биле депортирани од Аушвиц. SS во Аушвиц ги избирал жените за работа во Хамбург. Во кампот Нојграбен, работата била градба на помошни домови, исто така цевки за водоснабдување и градење на улици во населбата Фалкенбергзидлунг. Во текот на последните месеци на Втората светска војна некои од жените морале да работата во нафтената индустрија Харбург и да копаат противтенковски пречки во Хамбург-Хаусбрух. Во февруари 1945, СС ги пренел жените во кампот Хамбург-Тифстак, а подоцна оттаму во Берген-Белзен.
Географија
Нојграбен-Фишбек е југоисточно од квартот Нојенфелде, на североисток е Франкоп, на исток е квартот Хаусбрух. На југ е округот Харбург во германскаа покраина Долна Саксонија. Голем дел од квартот е природен резерват Harburger Berge (Харбуршки ридови) во јужниот дел. Нојграбен-Фишбек е мешавина на рурална и субурбана површина од 22,5 км2.
Во Нојграбен-Фишбек е највисоката точка на Хамбург, Хаселбрак, која достигнува 116,2 метри надморска височина
Демографија
Во 2006, во квартот Нојграбен-Фишбек живееле 27.103 луѓе. Густината на население била 1.204 жители на еден километар квадратен. 19% биле деца под 18, а 21,4% имале 65 години или повеќе. Странски жители биле 10,1% од населението. 1.644 луѓе биле регистрирани како невработени.
Во 1999, имало 12.170 домаќинства, од кои 27,9% имале деца под 18, кои живееле со нив и 30,5% од сите домаќинства биле сочинети само од еден член. Просечната големина на домаќинството била 2,31.
Население по години
Сообраќај
Нојграбен-Фишбек е опслужуван од системот на надземната железница на градските возови преку станиците Нојграбен и Фишбек.
Дика Мем
Дика Мем (роден на 31.08.1997) е француски ракометар на ФК Барселона и Француската ракометна репрезентација.
Тој учествуваше на Светското првенство во ракомет за мажи 2017 година, каде со францускиот тим освои златен медал.
Личен живот
Неговите браќа се кошаркари.
Светско првенство во атлетика 2011 – Жени ѓуле
Фрлање ѓуле за жени на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 28 и 29 август.
Qualification
Квалификации: Перформанс за квалификување 18.65 (Q) или најмалку 12 со најдобар перформанс (q) продолжуваат во финалето.
Декамерон
Декамерон е збирка од 100 новели напишана од италијанскиот писател Џовани Бокачо, најверојатно започната во 1350 година, а завршена во 1353 година. Тоа е средновековно алегориско дело најпознато по љубовните приказни. „Декамерон“ има антиклерикален карактер, зашто сатирата е насочена кон лажната чистина на свештениците. Но, освен тоа, ова е дело што носи голема етичка порака, типично хуманистичка каде се велича сè што е човечко. Според Бокачо, луѓето се еднакви, само се разликуваат по својот карактер и интелигенција. Насловот на книгата е кованка од два грчки збора што значат „десет“ (δέκα дека) и „ден“ (ἡμέρα хемера). Се верува дека некои делови од приказните се поврзани со влијанието на Книгата на добра љубов. Многу значајни писатели како Џефри Чосер имаат извлечено инспирација за своите дела од Декамерон.
Композиција
„Декамерон“ претставува заокружена збирка раскази кое авторот го постигнал со воведниот дел, односно „Воведната новела“, каде Бокачо го прикажува својот концепт на збирката. Имено, за време на големата чума во Фиренца, група млади луѓе, седум жени и тројца мажи, се засолнуваат во една куќа, надвор од градот и за да не им биде здодевно за секој ден определуваат крал или кралица кој ќе кажува што да прават. Во текот на тие десет дена, сите десетмина, секој ден раскажуваат по еден расказ на определена тема (10 X 10 = 100). Затоа збирката содржи 100 новели. Според темите тие се поделени на:
Во „Декамерон“ се прикажани многу настани, ликови и случки. Освен според деновите, како што ја направил поделбата самиот Бокачо, новелите тематски, може да ги поделиме во неколку групи: куси новели со остромни изреки; новелите каде се прикажани големите добродетелства; љубовно-еротски новели и новелите во кои Бокачо ги критикува ниските човекови нагони, а особено ги разобличува свештениците.
Новели со остроумни изреки
Во првата група новели од „Декамерон“, може да ги ставиме кусите новели со остромни изреки. Такви се, на пример, новелите: „Итрината на Кикибио“, „Франческа и огледалото“, „Форезе и Џото“, и др.
Франческа и огледалото
Расказот „Франческа и огледалото“ е остра критика на каприциозните, самодопадливи луѓе, кои го презираат сиот свет, а всушност се многу плитки:
''Некојси Фреско од Челатико имаше внука што на галено ја викаа Ческа. Макар што беше со убава става, сепак не беше со таква ангелска убавина што се наоѓа понекогаш. Но затоа пак се ценеше себеси толку многу, што ѝ влезе во крвта да куди и мажи и жени, и сè што ќе види, не обѕирајќи се на себеси. А беше така незгодна, досадна и каприциозна, како ниедна друга, и никогаш со ништо незадоволна. Освен тоа, беше така горда, што би било премногу дури и да му е ќерка на францускиот крал. Кога одеше по улица, толку се муртеше на сè, што само носот го креваше како да ѝ смрди секој што ќе го види или ќе го сретне. Сега, да не ги набројуваме сите нејзини срамни и незгодни навики, ќе ви кажеме еден настан за неа. Некој ден се врати во Фресковата куќа и преправајќи се и муртејќи се, седна покрај него. Фреско ја праша:''
— Што си се вратила, Ческо, толку брзо, кога денеска е празник?
Таа му одговори напернато:
''— Навистина си дојдов рано, зашто во овој град како да не биле ни мажите ни жените никогаш така досадни и несносни како денеска. Ниеден не помина по улица што да не ми е мрзок како лоша среќа. Верувам дека нема на светов жена на која да ѝ е подосадно да ги гледа овие одвратни луѓе одошто мене. Па за да не ги гледам, си дојдов рано дома.''
Фреско, кому ни малку не му се бендисуваа лошите навики на внучката, забележа:
— Ќерко моја, ако ти е така мрско да гледаш непријатни луѓе, немој никогаш да се огледуваш во огледало, ако сакаш да живееш задоволно.
''Но, таа празна тиква (а мислеше дека е мудра како Соломон), ги сфати вистинитите зборови на Фреско како што би ги разбрала овца, па му одговори дека ќе се гледа во огледало како другите. Така во својата глупост живееше и векот си го помина.''
Форезе и Џото
Расказот „Форезе и Џото“ е типичен за оваа група раскази со остроумни изреки. Започнува поучно, хуманистички - изедначувајќи ги сите луѓе, без разлика на надворешниот изглед, образованието и струката; за да заврши со остроумна досетка во дијалогот на двајцата протагонисти:
''Како што честопати најголемите добродетели се кријат во човек со скромен занает, исто така и под грда надворешност често се кријат чудесни душевни способности. За тоа се доказ двајца сограѓани. Едниот од нив се викаше господин Форезе од Работа и беше толку низок, со нескладна фигура, сплескано лице и тап нос, што ќе беше грд и за куќата Баронци, но беше толку вешт во законите што многу умни луѓе го сметаа за ризница на граѓанското право. Другиот, којшто се викаше Џото, беше исто така необично надарен, што немаше таков предмет во природата, мајката на сè што е создадено и двигателка на небесата и на световите, што тој да не можеше со перо или со молив или со четка да го нацрта, и тоа така вешто што не само да биде слично на природата, туку природата сама. И така многупати се случило да се измами човечкото око, да мисли дека е стварност тоа што го насликал тој. Бидејќи ѝ го вратил блесокот на уметноста, кој за многу години беше го закопала заблудата на тие што сликале повеќе да ги забават очите на незнајковците одошто да угодат на духот на мудреците, тој може со право да се вброи меѓу најсјајните ѕвезди на фирентинската слава; и тоа толку повеќе што со најголема скромност одбиваше да го викаат мајстор, макар што целиот живот им беше учител на другите. Тоа име што тој го отфрли, толку повеќе сјаеше во него, колку повеќе со копнеж го присвојуваа тие што знаеја помалку од него или беа негови ученици. Но, колку и да беше неговата уметност голема, тој самиот ни по лик ни по става не беше ни малку поубав од господин Форезе. Туку, да се вратиме на приказната.'' ''Господин Форезе и Џото имаа свои имоти во Муџело. Некој ден, во време кога судот не работи, господин Форезе беше отишол да си го види имотот. Враќајќи се на некое позајмено коњче, по пат го сретна Џота, којшто исто така од својот имот се враќаше во Фиренца. Ни неговиот коњ, ни спремата не му беа ништо подобри од тие на Форезе. Бидејќи беа стари, полека јаваа еден до друг, и така се случи, како што се случува често лете, да ги изненади по патот ненадеен дожд, па колку што можеа поскоро, се засолнаа во куќата на некој селанец, свој пријател и познат. По некое време, бидејќи изгледаше дека дождот нема да запре, тие, сакајќи уште дење да стигнат во Фиренца, посакаа од селанецот две стари гуни од груба аба и две шапки целите изабени од старост, зашто не најдоа ништо подобро и тргнаа на пат. Откако јаваа така некое време и добро накиснаа и се искалнија бидејќи коњитe ги испрскаа (тоа, да кажеме не го зголемува достинството на луѓето), времето се расчисти и тие по долго молчење фатија да разговараат. Господин Форезе, јавајќи и слушајќи го Џото, којшто беше извонреден раскажувач, почна да го загледува од глава до петици и гледајќи на него сè така безоблично и изветвено, а не гледајќи се себеси, почна да се смее зборувајќи:''
— Џото, да наидеме случајно на некој туѓинец што не те видел никогаш, мислиш ли дека би поверувал дека ти си најдобриот сликар на светот, како што си навистина?
Џото му одговори спремно:
— Господине, мислам дека би поверувал, ако, гледајќи во вас, поверува дека ја знаете азбуката!
''Кога го чу тоа, господин Форезе си ја сфати грешката и увиде дека Џото му врати мило за драго. ''
Маркизот од Салуцо
Во новелата „Маркизот од Салуцо“, издржливоста, покорноста и достоинството на сиромашната селанка Гризелда која ја зема за жена маркизот од Салуцо не може да се спореди со одликите на ниедна благородничка. Неговото изживување и искушување ја превршува секоја мерка (ѝ ги одзема децата, кои божем ги убива; по многу години ја брка од куќата велејќи ѝ дека ќе се жени за друга), но таа достоинствено истрпува сè. На крајот таа ја добива наградата - љубовта и почитувањето од својот маж и од сите луѓе.
Приказна за соколот
Во „Приказната за соколот“, љубовта и достоинството го креваат главниот лик до совршенство. Неговата жртва за љубовта доведува на крајот до остварување на таа љубов, токму поради неговите добродетелства.