cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Монти Пајтон
Влијание
Серијата стекнува голема популарност и е една од највлијателните хумористични серии во историјата. Долгометражните филмови стануваат култни и денес имаат огромен број обожаватели ширум светот. Воопштено, влијанието на групата во светот на комедијата се споредува со влијанието на Битлс во светот на музиката. Интересно е дека сите членови на овој легендарен рок бенд биле обожаватели на Монти Пајтон.
Самото име "Монти Пајтон" и денес е симбол и персонификација на забавен и добар хумор.
Катарина Радивојевиќ
Катрина Радивојевиќ (Белград, 29 март 1979) е српска глумица.
Живот
Основното училиште го завршила во Батајница, а потоа почнала во Дванаесеттата белградска гимназија, а подоцна и Петта белградска гимназија . Основи на глума учела во драмската група на Микa Алексиќ, иако за тоа немала поддршка од родителите. Нејзината прва средба со камера била улогата на Соња, во филмот, Полицаецот од Петлов рид, каде што игра покрај големците на југословенскиот филм Љубиша Самарџиќ, Милена Дравиќ, Неда Арнериќ... Серијата со истото име се снима сè до 1994 година. Тогаш решила дека глумата ќе биде нејзин животен повик. Како средношколка важела за исклучително непредвидлива и недисциплинирана девојка. Редовно бегала од училиште, за време на демонстрациите во 1997 година, па  повторувала одделение. По сите падови и пребарувања на себе по бомбардирањето, се запишала на Факултетот за драмски уметности во Белград. Во текот на приемениот испит прва е на листата, заедно со Марија Вицковиќ, која и станува нејзина најдобра пријателка. Факултетот го завршува во класата на Предраг Бајчетиќ. 2002 година, на самиот почетокот на кариерата добива шанса да игра важна улога во филмот "Зона Замфирова", во режија на Здравко Шотра. Оваа улога ја лансира во самиот врв на популарноста. Преку ноќ ги освојува насловните страници и невидено медиумско внимание. Улогата на Зона ја доби наградата за најдобрата дебитантска улога на Филмски фестивал во Ниш. Веднаш по Зона е прикажан и вториот филм на Катарина, "Лавиринт", кој има постигнато значајна улога. Привлечната глумица на 2003 година станува заштитно лице на Феста и лауреат награди на критичарите.
Дваесетишестогодишната глумица игра во серијата "Денгуба" и филмовите "Либеро" и "Потрага за среќен тикет". На крајот на август 2005 година, во Смедерево почнува снимањето на Чарлстон за Огненка во режија на Урош Стојановиќ во која игар една од главните улоги. 2007 година во домашната сапуница "Љубов и омраза", која се емитува на ТВ Пинк, Катарина игра една од главните улоги. Игра во новиот филм од Слободан Шијан "СОС - спаси ги нашите души".
Катарина Радивојевиќ е активна и во театар, со нејзините колеги со класа настапува во претставите "Комедијаши", во продукција од страна на ФДУ, кој игра на сцената на Белградскиот Народен театар, во претставата "Два витеза од Верона" Горан Шушљик, вечерната сцена на театарот Бошко Буха. Година 2013 беше во жири на шоуто Твоето лице звучи познато.
Накло
Накло (словенечки: Naklo) — населба во Општина Накло во западна Словенија. Населбата е центар на општината Накло. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
IC 1119
IC 1119 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1119 се споменува и како ESO 249-13, AM 0338-453, multiple system ?.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1119 е од видот Sm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 1119 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на IC 1119 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13521.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Теквондо на Летните олимписки игри 2012 – до 49 кг за жени
Формат на натпреварување
Главната ждребка се состои од едноставен елиминационен турнир, кулминирајќи во натпревар за златен медал. На натпреварите во теквондо се доделуваат два бронзени медали. За утврдување на освојувачите на бронзените медали се користи репасаж. Секоја натпреварувачка која загубила од еден од двете финалистки се натпреварува во репасажот, кој претставува елиминационен турнир. Поразените во полуфиналето се соочуваат со натпреварувачките кои загубиле од финалистките во елиминационата рунда и во четвртфиналето.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Резултати
На 13 јули 2012 година, Светската Теквондо Федерација ја објавила првичната ждребка која ги вклучувала осумте носители во натпреварувањето. Ждребката со останатите натпреварувачки била извлечена на 6 август 2012.
Тунел (Велес)
Тунел е населба во новиот дел на градот Велес од левата страна на реката Вардар, на северозападните падини на ридот Вршник. Името го добила по тунелот на пругата Велес - Прилеп - Битола која минува низ самата населба. Во целост е населена исклучиво само со Македонци. Составена е од голем број на станбени згради и висококатници но и семејни куќи. Во нејзина близина се наоѓа касарната на АРМ „Алексо Демниевски - Бауман“. Низ неа минува главната велешка улица „Благој Ѓорев“ која потоа продолжува како регионален пат кон Чашка и Богомила.
Крушопек
Крушопек — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 1.902 жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на северните делови на Водно, над Скопје.
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.017 жители, од кои 4 Македонци, 1.977 Албанци, 1 Бошњак, 2 останати и 33 лица без податоци.
Родови
Крушопек e албанско село.
Според истражувањата од 1951 година, родови во селото се:
Иселеништво
Имало иселеници во Турција.
Никифор Уран
Никифор Уран познат ѝ како Никифор Веста (980–1010; грчки: Νικηφόρος Οὐρανός) бил византиски војсководец, државник и писател од последната четвртина на 10 век и првите години на 11 век, близок на император Василиј II.
По победата над кандидатот за престолот Варда Склир во 979 година императорот го испратил Уран во Багдад, во тоа време главен град на династијата Буиди, со мисија да го натера локалниот владетел да го предаде побегнатиот Склир. Напорите на Уран биле неуспешни и тој останал заробеник неколку години во Багдад. Во 987 година Склир се вратил во Византија и повторно кренал востание против императорот. По бегството од Багдад Никифор Уран повторно служел на Василиј II. Никифор Уран имал голема улога во војните со цар Самоил. Во 996 година, силите на цар Самоил ги победиле Византијците кај Солун и ја ограбиле Грција. Со врзани раце поради арапската закана од исток, Василиј II го назначил Уран за доместик на Западот (т.е. командант на западните сили на империјата) со задача да се справи со самоиловите сили.
Во Битката кај Сперхеј во 996 или 997 година Уран успеал да го порази на Самоил и да стави крај на неговите напади во Пелопонез и Солун. Во 997 година Уран навлегол на териториите на Самоил каде започнал со опустошувања, без да наиде на отпор. Во 1000 година, кога императорот започнал голема офанзива, Никифор Уран бил испратен на другиот крај на империјата како дук на Антиохија (во Сирија). Најмалку седум години тој служел како врховен воен и административен гувернер на источната граница на Византија. Во 1001 година ги разбил Грузијците, кои упаднале во областа Тао, и го одржувал мирот во доверени му области. На овој начин му овозможил на Василиј II да ги фокусира своите сили да се насочат против Самоил.
Како писател, Никифор Уран напишал неколку дела, од кои денеска се зачувани воениот прирачник ("Тактика"), извор за военото дело на Византија во негово време. Придонес за денешните сознанија за Византија има и во дел од сочуваната од него преписка. Уран е автор и на агиографски текстови, како Житието на Св. Симеон Дивногорски (светец, кој живеел во 6 век рај Антиохија ).
A las Barricadas
На барикадите (A Las Barricadas) е една од најпопуларните песни на шпанските анархисти за време на Шпанската граѓанска војна од 1936 година. Песната е пеена на мелодија на Варшавијанка 1905. Стиховите се напишани од Валеријано Орбон Фернандес во 1936.
Бел штрк
Бел штрк — птица од редот штркови (Ciconiiformes) кој е составен од таканаречените долгоноги птици во кои освен штрковите, припаѓаат и ибисот, белата чапја и други.
Изглед
Белиот штрк е добро познат и лесно препознатлив по своите бели пердуви, црни врвови на крилјата и опашката, долги нозе и долг црн клун. Живее во мочуришта, влажни и поплавни подрачја до реки и езера, а гнездата освен на дрвјата, често ги свива и во населби, на покриви на куќи или електрични столбови. Храна бара или во плитка вода или во тревници, а најчесто јаде жаби, големи бубачки, но и гуштери, млади птици и глодачи. Се огласува со клопот на клунот.
Размножување
Во големо гнездо женката снесува пет јајца. За јајцата како и за младите птички, се грижат двата родители. Летаат бавно, но издржливо и во лет можат да поминат големи оддалечености.
Распространетост
На есен се селат во Африка и Индија каде што презимуваат. За време на селидбата често едрат на топли воздушни струи (термали). Голема опасност за овој вид, како и за сите мочуришни птици, претставува сушењето на мочуриштата и големата употреба на пестициди.
NGC 4774
NGC 4774 — прстенеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4774 се споменува и како MCG 6-28-37, CGCG 188-26, ARAK 392, IRAS 12507+3705, KUG 1250+370, 1ZW 45, VV 789, Kidney Bean galaxy.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4774 е од видот Ring. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4774 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 4774 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43759. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2533. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Копаничарот Димитар Станишев од Крушево (монографија)
Патар – монографија за копаничарот Димитар Станишев од македонскиот историчар на уметноста Димитар Ќорнаков. Делото било издадено во 2009 година од издавачката куќа Матица македонска, а финансиски помогнато од Министерството за култура.
Содржина
Книгата содржи 5 глави :
Книгата содржи и белешка за авторот и прилози – слики.
Црква „Св. Варвара“ - Жупан
Църквата е изградена во 1867 г. Се наоѓа во Долното Маало на селото и подигната е врз стара црква. Влезот на храмот има резбани столбови и камени релјефи на херувими — прекрасен пример за преродбеничката уметност. Според традицијата, летото 1777 г. во црковниот двор на „Св. Вардара“ Кузман Етолиски им порачал на селаните „кога ќе дојде злото да ги напуштат домовите и да се упатат кон Румани“, покажувајќи им го местото на параклисот „Св. Спас“ на ридот Румани. Селаните го запомниле ова предание, и така постапиле за време на германската окупација.
Ундина (новела)
Ундина — новела (краток роман) на Фридрих де ла Мот Фуке која ја обработува приказната за водната нимфа Ундина, за витезот Хулдебранд во обид да добие душа. Новелата е пример на рана германска романтика и е преведенa на неколку светски јазици. Послужила како инспирација за две опери во романтизмот, компонирани од страна на Ернст Теодор Амадеус Хофман и Алберт Лорцинг. Изданието е илустрирано од Артур Ракман.
Бибер и чоколадо
Бибер и чоколада (португалски: Chocolate com Pimenta), е романтична историска бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил во текот на 2003 / 2004 година, со 203 епизоди за национално ниво и 170 епизоди за меѓународен пазар. Првата епизода достигнала гледаност 37% а последната епизода ја гледале 43% од населението.
Синопсис
Приказната се одвива во почетокот на 20 години од 19 век. Младата девојка Ана Франциска после смртта на нејзиниот татко, заминува да живее кај нејзината баба и остатокот на фамилијата во мал бразилски град Вентура. Ана таму оди на училиште, но сите ја навредуваат бидејќи е неугледна. Ана се заљубува во големиот заводник Данило, и сонува како еден ден ќе се ожени за него. Данило веќе долго време е во врска со заносната Олга, која е сигурна дека Данило ќе се ожени со неа, но не ни помислува дека Даниело презира брак и не сака никогаш да се ожени со неа. Олга постојано го заведува Данило и ќе го натера пред сите да ја навреди Ана Франциска, како би била сигурна дека Данило нема да има ништо со неа. Данило и го скршува нејзиното срце. Но, пред тоа, Ана спиела со Даниело, и останала бремена. Стариот газда на фабриката “Бомбон” се заљубува во Ана, и и го понудува своето презиме и прилика тој да го одгледа нејзиното дете. Ана одлучува да се венча за стариот Лудовико и отпатува со него во Аргентина. Седум години подоцна, Ана се враќа во Вентура, сега станала ладна и пресметлива дама од високата класа, многу е богата, но и убава. Лудовико умрел и и го оставил нејзе целото богатство. Ана е одлучна во намерата да им се одмазди на сите кои ја навредиле, да ги уништи сите бидејќи никогаш не заборавила што и направиле Данило и Олга пред многу години.
Бибер и чоколадо на Балканот
Србија: Тв Кошава Бугарија: Евроком Црна Гора: РТЦГ Босна и Херцеговина: БХТ1
Фелпке (Долна Саксонија)
Фелпке (Velpke) — општина во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 20 километри северно од градот Хелмштет и 10 километри источно од градот Волфсбург.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Фелпке се наоѓа помеѓу природните паркови Елм-Лапвалд и Дремлинг и околу десет километри источно од градот Волфсбург.
Општински единици
Општината е составена од следниве единици:
Цегелница
Цегелница (словенечки: Cegelnica) — населба во Општина Накло во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Тушимско востание
Тушимското востание — востание во септември 1902 година во Воденско, Македонија под водство на офицерот Иван Пожарлиев и со содејство на војводата Иван Карасулијата. Двајцата биле дејци на Врховниот комитет и самото востание било резултат на врховистичката провокација во Македонија. Од оваа врховистичка агитација во Воденско, односно во Солунскиот револуционерен округ произлегло Тушимското востание, додека пак во Серскиот и Струмичкиот револуционерен округ дошло до Горноџумајското востание. Тушимското востание не претставува востание во вистинска смисла на зборот бидејќи востаничките сили изнесувале само 40 души, а од друга страна пак населението во тој дел од Македонија не востанало. Но историчарите за да напрвата динстикција меѓу Горноџумајското востани и врховистичката провокација во Воденско последната е наречена како Тушимско востание.
Навлегување на врховистите
Иван Цончев откако успеал да го заземе Македонскиот комитет во свој раце започнал со праќање на врховистички чети во Македонија.
Веќе во почетокот на 1902 година врховистите ги зазеле Горноџумајско, Малешевско и Петричко, а во останатите делови на Македонија започнале да навлегуваат и други врховистички чети, така што како локален врховистички војвода во Воденско се појавил Вангел Иванов.
Цел
Српскиот дипломатски претставник во Софија кон крајот на март 1902 година, истакнал дека новата врховистичка провокација во Македонија е резултат на судирот кој настанал меѓу поранешното и актуелното раководство на Македонскиот комитет, како и различните погледи за решавање на Македонското прашање. Според него:
Меѓутоа истиот тој српски претставник истакнал дека:
Според Ѓорче Петров:
Планот на ВМОК за востание
Во мај 1902 година Македонскиот врховен комитет подготвил план за востание во Македонија, а тој се состоел од три точки:
Агитацијата на Атанас Јанков
Полковникот Јанков во Македонија навлегол со чета од 110 души составена претежно од офицери и подофицери од бугарската армија. Со неговото навлегување всушност врховистичката агитација за востание станала реалност.
Атанас Јанков минал низ Џумајско, Малешевско, Гевгелиско, Воденско стигнувајќи до Костурско. Полковникот секаде каде што минувал оставал свој приврзаници и повикувал на востание.
Во средината на август Јанков со својата свита ја минал реката Вардар и се упатил кон Гевгелиско, Ениџевардарско и Воденско.
При преминот на Вардар кај железничкиот мост на еден час растојание од Солун врховистите имале судир со аскерот, во судирот имало ранети и убиени од двете страни.
Османлиите во текот на борбата успеале да запленат неколку документи според кој четниците имале наредба да облекуваат турски воени униформи, да вршат екцеси и тоа да им се препише на Османлиите.
Според веснникот Право по преминувањето на реката Вардар, Атанас Јанков :
Влијанието на Јанков најмногу се почувствувало во Воденско. Таму јанков оставил 54 души кој се поделиле на 4 дела, еден дел раководел Атанас Николов од 12-13 души, тие се упатиле кон селото Тушим, во Пожарско како инструктор бил оставен Тома Пожарлие, во Саракиново бил Ботушаров, а за Островско заминале Карабиберов и Шаламанов.
Планот за врховистичкото востание, полковникот Јанков го претставил пред воденското раководство на ТМОРО. Според него востанието требало да започне на денот на прославата на Шипка. Јанков за Воденско ветил засилување со доаѓањето на офицерите Иван Пожарлиев и Христо Саракинов.
Агитацијата за востание била олеснета од нетактичката мерка на околискиот војвода Шаламнов. Пред да помине Јанков низ Воденско, Шаламанов склучил договор со врховистичкиот војвода Атанас Ников и дошло до обединување на двете чети, а било договорено на чело на здружената чета да стои Атанас Ников како војвода додека пак Шаламанов бил секретар. Кога Јанков дошол во Воденско, Николов четата ја потчинил на полковникот.
Односот на ТМОРО кон врховистичката агитација
Централниот комитет откако разбрал за Јанковиот план за востание издал наредба во Воденско да заминат четите на Апостол Петков и Аргир Манасиев. Централниот комитет бил на мислење дека ако едно авторитетно лице замине во Воденско тогаш нема да дојде до едно поголемо врховистичко движење во овој реон и тој сакал таму да го испрати Гоце Делчев.
Во меѓувреме Аргир Манасиев заминал во Солун на консултации со Централниот комитет и Пере Тошев. Меѓутоа внатрешните револуционери сега кон врховистичката агитација гледале по релаксирано бидејќи:
Во меѓувреме додека траеле консултациите во Солун дошле раководителите од Саракиново и Пожарско како претставници на 8 воденски села. Тие пред Централниот комитет истакнале дека: Пожарлиев го повикувал населението на востание и дека им се заканувал со смрт на сите што се спротивставувале.
Овие раководители истакнале дека по враќањето во Воденско ќе организираат собрание и ќе побараат Иванчовци или да си заминал или ќе ги разоружаат. Меѓутоа до прествртница на настаните дошло поради непослушноста на Апостол Петков и Павле Кониковски. Тие располагале со чета од 40 души но не сакале сериозно да се судрат со врховистите дури и му се спротивставиле на Аргир Манасиев.
Апостол Петков претходно не сакал да ја изврши наредбата на Централниот комитет, односно не сакал да ја разоружа врховистичката чета на Карасулијата, всушност Постол војвода и Карасулијата склучиле договор за ненапаѓање. Затоа опортунизмот на ениџевардарската чета го олеснил дејствувањето на врховистичките групации во Воденско.
Врховистичката акција
Поводот за започнување на врховистичката акција се случил во селото Тушим на 21 септември 1902 година. Тој ден Иван Пожарлиев во селото ги убил таксилдарот и двајцата жандари кои дошле да ги соберат даноците. По убиството Пожарлиев собрал 20 момчиња. По овој настан во Пожарско, врховистите убиле двјца муслимански дрвари, а двајца раниле без посебна причина.
Пожарлиев успеал насила да собере неколку селани од Бизово, Струпино и Тресино. Таму каде населението не сакало да се подаде на врховистичката агитација, Пожарлиев подпалувал куќи.
Тој пуштил гласини дека ќе биде нападнат градот Воден, а тоа предизвикало паника меѓу Турците. Истовремено биле пуштени гласини дека се подпалени гевгелсиките села Серменин и Конско.
Меѓутоа дошло само до неклоку судири бидејќи четата на Пожарлиев и Карасулијата броела 40 души од кој 20-25 биле селани. Врховистите за ја засилат анархијата подпалиле неколку куќи во Тресино и Струпино, село со мешан етнички состав - Македонци и Турци.
Турските потери започнале да ја гонат врховистричката чета и притоа дошло до судир кај селото Сборско. Во борбата имало загинати од двете страни но четата успеала да се извлече и се повлекла во Пожарските Планини. Таму биле опколени од турската војска.
На опколената врховистичка чета на помош и дошол Павле Кониковски и тој го нападнал аскерот од грб и четата успеала да се повлече. Според гласините во борбата имало околу 40 убиени и ранети од двете страни.
Настапување на Турците
Во Солун дипломатските претставници сметале дека со наближувањето на зимата четите нема да можат да останат во планините но нема да се вратат ниту во Бугарија и ќе ја предизвикуваат незадоволната војска да изврши масакри со цел да се вмешаат големите сили.
Затоа од Цариград пристигнала наредба аскерот да ги гони четите но да не влегува во борба со нив, а борбите да ги води жандармеријата. Солунксиот валија Хасан Фехми паша сметал дека состојбата во Воденско е резултата на свеченоста на Шипка и таа прослава Врховниот комитет сака да ја искористи за го убеди населението дека зад востанието стои Русија.
Валијата сметал дека по завршувањето на прославата движењето ќе замре. Според неко Врховниот комитет со оваа постапка изгубил многу бидејќи населението ќе се увери дека нема да добие ништо и во иднина нема да оди по него.
Турските власти разбрале дека селаните од Тушим и Сборско се насилно во вовлечени во четите за да се предизвика востание. Затоа гонењето на побегнатите селани било ограничено. Алај-паша до избеганите селани испратил повик во кој истакнал:
Задушување на востанието
На 25 септември 1902 година селаните се предале. Тие тоа го направиле поради понудената амнестија но на тоа биле потикнати и од страна на Иван Пожарлиев кои ја увидел безизлезната состојба. По предавањето на селаните врховистичката чета на Пожарлиев била пресретната од чета на ТМОРО и се повлекла кон Костурско. Пожарлиев поради неуспехот во Воденско се решил на предавство. Тој се обидел да ги предаде на власта имињата на 11 раководители на ТМОРО, но писмото не стасало до властите. Поради ваквите настани Кирил Прличев во едно писмо до воденското раководство истакнал:
Последици
Последиците од ваквото врховистичко движење се почувствувале во поголемиот дел на Солунскиот револуционерен округ, а посебно во Воденско. Четата на ТМОРО во Воденско се распаднала, Шаламанов успеал да им избега на врховистите но не и да им се спротивстави, Греков со 4 души се отцепил така што четата се свела на 4 четници на чело со некој Лазо.
Селните од Сборско по враќањето во селото увиделе дека целата покуќнина им била однесена од страна на муслиманите. Тие се пожалиле кај селскот мудир, кај кајмакамот во Воден и кај солунскиот валија. Тие го замолиле валијата да им биде вратена покуќнината бидејќи децата ќе им умрат од глад и студ. На крајот истакнале дека ништо друго не им останува друго:
Сепак власта сите уапсени селни ги ослободила освен оној во чија куќа бил убиен таксилдарот. Особена жестоко при гонењата се покажале жандармите составени од Геги и затоа англискиот конзул побарал тие да бидат заменети со редовна војска.
Космос-1249
Космос-1249 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 5 март 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 250.
Отворен формат за документи
Отворен формат за документи или ОДФ (ODF од OASIS Open Document Format) за канцелариски апликации, е формат на податотеки кој се користи за опишување на електронски документи како што се мемоари, извештаи, книги, табели, дијаграми, презентации и обработување на текст. Овие стандарди се развиени од техничкиот комитет на Организацијата за унапредување на стандардите за структуирани информации и се засноваат на XML форматот првично направен и имплементиран во OpenOffice.org канцеларискиот пакет. ОДФ е OASIS стандард и е објавен како меѓународен ISO и IEC стандард рефериран како ISO/IEC 26300:2006. Стандардот за ОДФ ги исполнува бараните дефиниции за отворен стандард, што значи дека спецификацијата за овој формат е слободна и достапна за секого со можност за целосно имплементирање.
NGC 7091
NGC 7091 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Отворен формат за документи
Особености
Најчесто употребуваните наставки за податотеки кои се користат за ОДФ се:
NGC 7091
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7091 се споменува и како IC 5114, MCG -6-47-7, ESO 403-8.
Отворен формат за документи
Особености
ОДФ податотека може да биде секоја XML податотека која користи <office:document> како главен елемент или било која ZIP компресирана архива која содржи одреден број на податотеки и директориуми. ZIP заснованиот формат е особено користен, со оглед на тоа што може да содржи бинарна содржина и компресијата значително ја намалува големината. Исто така овој формат може да ги раздели содржината, стиловите, мета-податоците и поставувањата за апликацијата во четири различни XML податотеки. Ова е добар пример за архитектура по принципот на разделување на содржината (Separation of concerns).
NGC 7091
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7091 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 7091 има привидни димензии од 2,1' х 1,7'.
Отворен формат за документи
Стандардизација
Отворениот стандард за документи е развиен од Техничкиот комитет (ТК) на Организацијата за унапредување на стандардите за структуирани информации кој спаѓа во конзорциумот на OASIS. ОДФ-ТК има членови од различни компании и индивидуалци со исти права како и останатите. Процесот на стандардизирање вклучува многу од членовите на развивачките тимови на различни канцелариски пакети и слични групации за документи. Првиот официјален ОДФ-ТК состанок каде се дискутираше стандардот се одржа во 2002 на 16 декември. OASIS го одобри ОДФ како нивен стандард на 1 мај 2005. OASIS ги достави спецификациите за ОДФ на Техничкиот комитет при ISO/IEC на 16 ноември 2005, според правилата на Јавно достапните спецификации.
NGC 7091
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 34 м 7,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 39' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Отворен формат за документи
Стандардизација
По шест месечен период на сеопфатно прегледување, на 3 мај 2006, ОДФ едногласно беше усвоен со гласање во наведените институции со опсежно присуство, по што спецификациите за Отворениот формат за документи беше "одобрен како ISO и IEC меѓународен стандард".
По одговорите на сите коментари поврзани со гласањето, ОДФ остана да биде издаден и од страна на ISO, што и официјално е направено на 30 ноември 2006г.
NGC 7091
Други поделби
Проучување на NGC 7091 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66972. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 382; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7486. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Отворен формат за документи
Стандардизација
Италијанската организација за стандардизација UNI, го прифати форматот на 25 јануари, 2007г.
Понатамошната работа врз стандардизирањето на ОДФ вклучува:
Поддршка за апликации
Софтвер
Македонски комитет
Македонски комитет, Врховен македонски комитет, Врховен македоно-одрински комитет — раководно тело на македонските емигрантски друштва. Оваа асоцијација во 1900 година ќе го промени своето име во Македоно-одринска организација. Организацијата е создадена од страна на македонската емиграција, од Бугарија и Романија, всушност за време на нејзиното создавање била повикана сета македонска емиграција, и од таму каде што немало организирани друштва. Во неа членувале Македонци, а помалку Бугари. Официјалната цел на организацијата била автономија на Македонија и Одринско, врз основа на членот 23 од Берлинскиот конгрес. Комитетот е забранет во Бугарија по одлуката за негово растурање на Министерскиот совет на Бугарија од 31 јануари 1903 година, а се распушти во 1905 година, по Рилскиот конгрес.
Обединување
Трајко Китанчев како претседател на Братскиот сојуз на 19.02.1895 година ја повикал македонската емиграција да испрати свои делегати на конгресот кој требало да се одржи на 19 март 1895 во Софија.
Целта на собирот бил организирање за да може да се преземе дејност преку која би се подобрила положбата на Македонија, и тоа дејност врз основа на членот 23 од Берлинскиот конгрес, а требало да се искористи меѓународната положба на Турција искомплицирана со Ерменското прашање. На конгресот свои делегати требале да испратат македонските друштва од Бугарија и Романија но требало да присуствуваат и Македонци и од таму каде што немало организирани македонски друштва.
Конгресот своето заседание го започнал на 19 март, а со својата работа завршил на 28 март 1895 година во Софија. На него присуствувале 60 претставници на македонските друштва, братства и колонии во Бугарија и Романија. Конгресот, останал во историјата познат под името І македонски конгрес на кој дошло до обединување на македонската емиграција и до обединување на македонските друштва на чело со Македонскиот Комитет.
Во првиот комитетот влегле: претседател Трајко Китанчев, потпретседател Наум Туфекчиев, Ил. Георгов - Касиер и двајца советници Д. Матов и Андреј Љапчев.
Хиерархија
Сите македонски емигрантски друштва во Бугарија претставувале единствена организација чие седиште се наоѓало во Софија. На чело на организацијата стоел еден Комитет кој бил составен од претседател, потпретседател, касиер, секретар и неколку советници. Бројот на членовите не бил фиксен и се менувал со текот на времето. Ако во првиот комитет на чело со Трајко Китанчев имал 15 члена, комитетот под претседателство на Данаил Николаев се состоел од 12 члена. Комитетот ја координирал и предводел дејноста на македонските друштва.
Над самиот Комитет како законодавно тело стоел Конгресот кој се состоел од делегатите на македонските друштва. Комитетот би должен да ги спроведува одлуките на конгресот. Со уставно-статутарните акти било предвидено дека конгресот треба да заседава еднаш годишно.
Организацијата била пооставена врз централистички основи, а македонските друштва како дел од општата организација морале да ги извршуваат инструкциите на Комитетот, доколку тие не ги почитувале обврските и правилата зацртани со уставно-статутарните акти или се спротивставувале на комитетот, тогаш друштвата можеле да бидат исклучени од самата организација.
Македонскиот комитет за разлика од ТМОРО била легална организација која својата дејност ја извршувала јавно и честопати со знаење на бугарските власти.
Првите статутарни акти
Решенијата на І македонски конгрес добиле форма на устав. Во уставот биле регулирани: целта, средствата, организацијата и задолженијата на друштвата, комитетот, бирото, на конгресот и делегатите. Потоа следеле општите решенија.
Некои од позначајните членови:
Првите активности
Организирањето на четите кое го започнал Трајко Китанчев во својство на претседател на Братскиот сојуз, продолжило и по формирањето на МК но сега со поддршка на бугарската влада и бугарскиот кнез, а особено со поддршка на воениот министер Рачо Петров. Спонзори и организатори на четите биле браќата Иванови, познати лиферанти со оружје, тие ги доопремувале четите и ги препраќале во Дупница. Офицерите од бугарската армија исто така учествувале во движењето. Бугарските погранични сили ги пропуштале четите да ја минуваат границата, а понекогаш им оставале и сандуци со муниција, на местата каде четите минувале.
Истовремено со оваа дејност, Комитетот започнал и со дипломатска активност, имено во Лондон, нејзините претставници Константин Колчов и Васил Диамандиев имале средба со Вилјам Гладстон, а во Виена со рускиот дипломатски претставник Алексеј Борисович Лобанов. На претставниците на Македонскиот Комитет им било истакнато дека не треба да дејствуваат со чети и востание, туку со културно работење меѓу населението во Македонија и само на таков начин македонската интелигенција вистински би работела за себе, а не за Австрија која сакала да излезе на Егејското Море. Тоа во Софија му било пренесено и на Трајко Китанчев.
Во меѓувреме МК и Трајко Китанчев имале контакти со бугарскиот кнез и бугарскиот премиер Константин Стоилов. Притоа Стоилов се обидел да ја контролира активноста на МК и нејзината дејност да ја искористи во интерес на бугарската политика.
Мелничко востание
За акцијата биле ангажирани 40 офицери од бугарската армија, меѓу нив се нашле: Стојчо Гаруфалов, Антон Бозуков, Петар Начев, Васил Мутафов, Борис Сарафов, Димитар Атанасов, Димитар Жостов, Јордан Венедиков и други. Офицерите биле поставени за командири на одредите.
Како водачи на теренот, кој го познавале, биле поставени старите арамиски војводи, а меѓу нив се нашле: Кочо Љутата, Дедо Димото, Никола Геројот, Кочо Мустракот, Дончо Златков, Дедо Анго и други. Војводите добиле строги упатства да не го напаѓаат мирното турско население, да не преземаат самоволни акции, да не вршат грабежи и да си ја плаќаат храната. Биле формирани четири поголеми одреди и неколку помали чети.
Четите на МК во месеците јули и јуни 1895 година ја минале турската граница по што доаѓа до таканареченото Мелничко востание кое на војнички план доживеало целосна катастрофа. Во голема мера за неуспехот на акцијата придонеле кнезот и премиерот Стоилов, бидејќи ја затвориле границата и со посебен закон го забраниле вооружувањето и организирањето на четите. МК со своето окружно под ''бр. 141'' од 18 мај 1896 година го искажал своето незадоволство истакнувајќи:
Поддршка од кнезот Фердинант
По неуспешното Мелничко востание, бугарската влада на чело со Стоилов ја откажале својата поддршка за Македонскиот комитет, а во самиот Комитет дошло да раздор и внатрешни обвинувања за неуспехот. Поради тоа бил свикан ІІ македонски конгрес кои траел од 3 до 16 јануари 1895 година. На овој конгрес организацијата го менува своето име во Врховен Македонски Комитет, а за претседател бил избран генералот Данаил Николаев кои бил во врска со кнезот Фердинанд I, подоцна Николаев ќе поднесе оставка на претседателската функција и ќе стане аѓутант на кнезот.
Стремеж да се потчини МРО
На 28.12.1895 година комитетот испратил писмо Централниот комитет на Македонската револуционерна организација во кое се насетуваат првите стремежите на Комитетот да биде главен раководител на целото македонско револуционерно дело.
Даме Груев остро протестирал против оваа писмо, бидејќи меѓу другото стоело дека Груев дал поддршка за таквото стојалиште на ВМК и веројатно било лага со цел да се предизвика раздор во Централниот комитет. Како и да е Комитетот не се откажал од намерата да ја потчини организацијата.
Проект за реформи
Кон крајот на февруари 1896 година поради бугарско-турските преговори, Врховниот комитет изработил еден проект за реформи во Османлиското Царство.
Проектот заедно со крата во март му бил претставен на бугарскиот премиер Константин Стоилов и македонските друштва, а со писмото од 23.2.1896 година бил известен и Централниот комитет на Македонската револуционерна организација. Во писмото било побарано Организацијата преку своите комитети да даде гласност на реформите.
Не е познат ставот на Организацијата кон овој предлог.
Мистериозна понуда
По Солунскиот конгрес на ТМОРО, ВМК и понудил на организацијата една мистериозна понуда во која од организацијата се бара да испрати свој претставник во Софија за да биде организиран канал за пренесување на пушки од Англија. Во Софија заминал Ѓорче Петров, притоа тој имал средба со генералот Николаев и тој на Ѓ. Петров, му пренел дека Комитетот од англиската влада добила пушки за Македонија и дека тие ќе ги дадат на организацијата. Николаев не понудил никакви конкретни докази за пушките, а од своја страна Ѓ. Петров го известил Централниот комитет во Солун и тој започнал со подготовки за пречек на оружјето, но сета работа излегла како блеф. Според некои историчари тоа било обид за потчинување на организацијата од страна на Комитетот.
Последен обид на Николаев
Врховниот Македонски Комитет на чело со генералот Николаев, својот последен обид за потчинување на организацијата го направил кон крајот на 1896 година кога во Солун се нашол полковникот Анастас Јанков. Тој имал средба со членовите на ЦК и нудел пари и оружје, а исто така предложил, ТМОРО и Врховниот Комитет да бидат единствена организација, но неговиот предлог бил одбиен. Јанков пред луѓето од ЦК требал да покаже дека Врховниот Комитет ја има поддршката на кнезот Фердинанд и дека има свои офицери во армијата.
Втора врховистичка провокација
Во текот на Грчко-турската војна во 1897 година офицерите Јордан Венедиков и Морфов го организирале вториот врховистички продор. Имено тие во Бугарија успеале да убедат одреден број на Македонци да навлезаат во Македонија. Била формирана чета под команда на Крсто Захариев, а во четата се нашол и Јане Сандански. Во април 1897 година чатата се нашла во Македонија, таа најпрво поминале низ Кресна, а кај селото Пирин имале судир со аскерот по што се упатиле кон Неврокоп и Банска река, каде што имале уште едена борба. Последниот судир со турскиот аскер, четата го имала кај с. Љапово притоа загинал четникот Никола, а Јане Сандански бил ранет. По овој судир четата се повлекла кон Бугарија. Сета акција немала реална шанса за успех, имено бугарската влада повеќе не го поддржувала комитетот, а од друга страна пак таа била неутрална во Грчко-турската војна со цел за да добие отстапки од Високата порта во корист на бугарската пропаганда во Македонија.
Опаѓање
По оставката на генералот Данаил Николаев, претседателствувањето со Комитетот го презел Јосиф Ковачев, но голем дел од членовите на Комитетот дале оставка и моралo да се свика нов конгрес. Притоа ослабнувањето на ВМК се гледа во неможноста да ги собере сите македонски друштва, или барем поголем дел од нив. Тоа влијаело врз бројот на делегатите и друштвата кои присуствувале на конгресите. На IV македонски конгрес од предвидените 38 друштва требало да присуствуваат 40 делегати, меѓутоа на конгресот имало само 22 делегати од 20 друштва. Слично се случило и на V македонски конгрес, а новите раководства што биле избрани на овие конгреси не можеле да ја извршуваат својата дејност. Позициите на Комитетот биле уште повеќе ослабени со одлуката на бугарската влада за трговски агенти во Македонија да бидат поставени видни членови на Врховниот Комитет. Меѓу нив се нашле: Тома Карајовов, Никола Наумов, Димитар Ризов и др, а тие биле поставени за трговски агенти во летото 1897 година.
Стремежот на задграничните претставници да го контролираат Комитетот
Увидувајќи ја ослабената положба на Врховниот комитет, ТМОРО решава индиректно да го стави ВМК под своја контрола. Затоа Ѓорче Петров започнал силна агитација во Бугарија и сакал да најде лице кое ќе има силен авторитет да застане на чело на Комитетот и да ја зацврсти неговата позиција. Сарафов и Антон Бозуков се понудиле но тие не биле по мерка на ТМОРО, а Петров барал лице кое имало поголема улога во бугарското општеството. Притоа тој имал средби со голем број на македонски интелектуалци од Бугарија и се сретнал со учителот Паунчев во Варна, адвокатот Панов и адвокатот Иван Иванович. Исто така имал средба и со Димитар Благоев но сите го одбиле. Работат премногу им изгледала опасна.
На крајот Ѓ. Петров морал да се задоволи со Борис Сарафов. Задграничните претставници на ТМОРО направиле договор со Сарафов и неговите приврзаници, односно ТМОРО ќе ја поддржи кандидатурата на Сарафов за претседател на Комитетот, а за возврат Врховниот комитет нема да презема никакви дејства без знаење и согласност на задграничните претставници.
На 1 мај 1899 година во Софија започнал VІ македонски конгрес на кој Борис Сарафов бил избран за претседател на Комитетот, со поткрепа на Ѓ. Петров и Гоце Делчев. Затоа не треба да зачудува изјавата на Сарафов: Ние сме фирмата, а Ѓорче е комитетот, Ѓорче Петров во своите спомени тоа и го потврдува со зборовите: Ние го уредивме Сарафовиот комитет, тој беше наш продукт.
Како и да е Сарафов во својот прв мандат давал голема материјална и финансиска поткрепа за ТМОРО. За време VІІ македонски конгрес било констатирано дека за потребите на ТМОРО биле дадени 11.990 златни левови и 23.327, 20 левови во сребро.
Меѓутоа, Сарафов бил од далеку од тоа да биде послушник на ТМОРО. Уште од самиот почеток тој почнал со заткулисни игри, неговата цел било да ја преземе токму тој ТМОРО во свој раце и тоа било евидентно за време на преговорите помеѓу ТМОРО и Бугарското тајно револуционерно братство кога Сарафов се наметнал како посредник и претендирал да биде раководител на целото македонско револуционерно дело, поради што ќе дојде до судир со ЦК и ЗП на ТМОРО.
Договор на Сарафов
По самото составување на Комитетот, Сарафов финансиски и морално ја помагал ТМОРО, меѓутоа уште додека се составувал комитетот Сарафов планирал да го заземе ЦК на ТМОРО. Имено, тој направил договор со полковникот Иван Цончев и потполковниците Атанас Јанков и Стефан Николов. Според овој договор Цончев требало да даде оставка на офицерската должност и да го зазеде претседателското место во Комитетот, а Борис Сарафов со 14 до 16 офицери требало да навлезе во Македонија да го преземе Централниот комитет и потоа да се крене востание. Било предвидено територијата на Македонија да се подели на 14 востанички окрузи на чело со по еден офицер, а полковникот И. Цончев со големи сили да навлезе од Бугарија. За планот не требало да дознаат Гоце Делчев и Ѓорче Петров. Подоцна кога Сарфов и Иван Цончев ќе дојдат во судир, за овој договор преку Сарафов ќе дознае Ѓ. Петров.
Мајска спогодба
Офицерите и покрај договорот со Сарафов не се осмелиле да дејствуваат без согласност на задграничните претставници и затоа им предложиле во Централниот комитет да влезаат двајца офицери како претставници ВМК, а истовремено околу 16 офицери да бидат распоредени по окрузите на ТМОРО во Македонија. Гоце Делчев и Ѓорче Петров во принцип не го отфрлиле предлогот. Отука призлегла компромисната мајската спогодба. Таа била потпишана на 1 мај 1900 година, ТМОРО бил претставен од Гоце Делчев и Ѓорче Петров додека Врховниот комитет бил застапуван од полковникот Иван Цончев, потполковниците Јанков и Стефан Николов, поручникот Стојчо Гаруфалов и Атанас Мурџев. Спогодбата предвидувала:
По потпишувањето на спогодбата Врховниот комитет се обидел да ги протурка предлозите. Тие го предложиле капетанот Димитар Венедиков за член на ЦК на ТМОРО, а за Битолскиот револуционерен округ бил предложен поручникот Софрониј Стојанов. Меѓутоа Венедиков одбил да замине за Солун, додека пак Софрониј поради Поп Ставревата провала не можел да замине за Битола и затоа било решено тој да оди во Солун. Софрониј Стојанов во Македонија пристигнал во декември 1900 година, во Солун престојувал под името Хаџиасенов како претставник на друштвото Бугарија, и таму се задржал до Солунската афера, и откако му биле издадени од страна на Иван Хаџи Николов пет бланко потврди за офицерите во случај на востание, се вратил во Бугарија.