cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пере Тошев
Образование
По завршувањето на војната, Пере решил да го продолжи своето образование. Во текот на февруари 1886 година успеал да се запише во VI клас во гимназијата, но по неколку месеци, поради својот карактер, ја напуштил. Поради строгиот ред во гимназијата, и по неуспешниот обид да се запише во ломската педагошка гимназија, Пере заминал за Софија каде што останал да живее во близината на своите пријатели и млади другари. Пере тогаш се обидел да стане чиновник и да побара терен за својата кариера. Превратот и Стамболовиот режим го затекнале во таа положба. На чело на бугарската влада застанал премиерот Стефан Стамболов. Овој бугарски политичар бил протурски ориентиран и со својата политика сакал да добие поголеми отстапки од Високата Порта за бугарската пропаганда во Македонија. Стамболов бил против сите истапи кој биле насочени кон Османлиското Царство, вклучително и оние на македонската емиграција во Бугарија и македонските студенти и ученици. Пере не можел да остане настрана од бурните настани. Во овој период, кај Пере веќе созреала идејата дека ослободувањето на Македонија може да се оствари само преку една револуционерна организација. Ѓорче Петров во своите спомени истакнува: ''Пере Тошев ми беше пишал во тоа време во Солун сè да оставиме и да фатиме да работиме веќе за организацијата за ослободување. Јас, нафрлен во своите изучувања, му одговорив, оти не верувам да излези нешто од таква работа.''
Политичкиот живот во Бугарија не му се допаѓал на Пере и тој не бил во состојба да завладее со неговата душа. Пере јасно сфаќал дека моралните опстојувања на политичкиот живот се во целосно разидување со неговите сфаќања за моралот, за целите на политичките борби. За него имало само еден принцип, односно принципот дека во општествената дејност немаат место побудите на личниот живот. Единствено Перевата природа може да даде објаснување за неговото активно учество во политичкиот живот. Борецот Пере не можел да го пропушти историскиот момент, обединувањето на Источна Румелија и Кнежевството Бугарија, ниту можел да го одбегне повикот на борците какви што биле неговите другари. Меѓутоа тој не го сакал Наум Туфекчиев, а со Димитар Ризов ги зачувал старите врски за лична доверба која била калена во многу неволји кои ги преживеале заедно. Другите стари политички пријатели, Пере избегнувал да ги сретнува кога ја посетувал Бугарија. Во Софија, неговите пријатели и соработници го виделе идниот страшен конспиратор во Македонија.
Враќање во Македонија
"Пере и Даме се познаваа од Прилеп, каде што учителствувале... Пере Тошов беше до краен степен молчелив но и многу избувлив, не давајќи пет пари за никого. Седи, седи и одеднаш ја вади обувката и ја фрла некаде, јаболко, круша, што ќе му попадне..."
- Анастас Лозанчев Враќањето на Пере во Македонија коинцидирало со едно антиегзархиско движење за кое Ѓорче Петров вели: ''Околу 1890 година неосетно се јави во сите по живи бугарски центрови настроение во младината против владиците, обштините, егзархиските учители и службеници, и една струја против посегнуањата на егзархијата безконтролно да господарува во црковните и училишните работи во земјата. Еснафите, што во македонските градови сочинуваат мошен сталеж, готово минаа во оваа борба на страната на младинците... Ова движење се паѓа паралелно со пројавата на таканаречениот од некои македонски „сепаратизам“, изразен преку списанието „Лоза“ во Софија, раководено од Аргов, Паласчев, Хаџи Николов и др. Кружокот „Лоза“ претендира и денес, оти ова движење во Македонија се должело на нивна агитација. Во Солун се пројави меѓу учителите во гимназијата исто ова „сепаратистично“, движење. Реченово раздвижување што траја неколку годинн, го толкувам просто како реакција против долгогодишниот стремеж на егзархијата да го сосредоточи во свои раце диригирањето на обштествениот живот, а осем тоа го сметам прв чекор кон самодејност во земјата. Така не може ни најмалу да се каже, оти онај кружок околу „Лоза“ го подигнал тоа движење. Тоа неосетно се прероди во револуционерно движење. Отпрвин во револуционерното дело неусетно прво и главно учество зедоа истите луѓе, што ја водеа борбата против егзархијата.''
Пере се вратил во родниот град Прилеп со намера и надеж да го убеди својот брат да го издржува на сметка на неговиот дел од нивниот општ имот, за да студира во Европа. По две години напразно убедување на својот брат, Пере бил принуден да стане учител во Прилеп. Во текот на Перевото учителствување во Прилеп се случила неговата средба со друг великан на македонското дело. Во учебната 1892-93 година, Даме Груев бил назначен за егзархиски учител во Прилеп со плата од 40 лири. Во градот, Даме се вселил во куќата на Коне Браиловецот до Васил Крапче спроти билјардото на Чичовци. Во Прилеп се сретнале совеста и волјата на револуционерна Македонија.
Од овој период се датира едно писмо на Даме испратено до неговиот пријател Никола Дејков: ''Ме прашуваш кои ми се другари. Одговорот е речиси никој. Причина е, не затоа што не сум достоен да се користам со почита и на најпоследниот, но затоа што своеволно го избегнувам тоа благоволение, кое потоа се покажува како многу злотворно, бидејќи ме принудува во крајно задолжување кон новиот пријател. Сепак се наоѓа по некој; ти ги наведувам: П. Тошев, Ил. Самарџиев, Сотир Хаџиилиев, Г. Х. Панов, Ицко Х. Ангелов, Јован на Димка, брат му и неколку други.'' Не е познато дали Пере и Даме размениле мисли за револуционерна дејност, постојните извори се скудни. Меѓутоа Даме Груев бил бескрајно опседнат со идејата за револуционерна организација, а Пере во писмото до Ѓорче Петров од 1889 година му пишал за организација за ослободување. Можно е двајцата апостоли да дискутирале за револуционерното организирање уште додека учителствувале заедно.
За контактите со Пере во овој период, Даме ги дава следниве зборови: Тој беше единствениот со кого бев поинтимен, и со кого си имав разбирање, но тогаш уште бевме немоќни да започнеме нешто.. Даме, имајќи ги предвид приликите во Прилеп, останал песимист во поглед на какво било организирање. Прилепската средина во тоа време сè уште не била подготвена за самоиницијатива и организационо прифаќање на револуционерните идеи. Прилеп бил конзервативна средина, учителите биле со конзервативни идеи, а почва за револуционерна дејност немало. Поради овие причини, на 22 јуни 1893 година Даме го напуштил Прилеп и заминал за родното Смилево, а набргу потоа се нашол во Солун каде што се вброил меѓу корифеите на Македонската револуционерна организација.
Совеста на револуционерна Македонија
"Се сметам за извинет кај оние слушатели кои се надеваат дека ќе чујат сензационални работи и прикаски за бурните делувања. Херојските подвизи со надворешен блесок, ако претходно изјавам дека такво нешто не го краси Перевиот живот, затоа што сè што правеше го правеше во конспирација, невидливо-вистинско македонско подземје. За него прилега да се каже оваа одлика отколку да се пишуваат поеми... "
- Ѓорче Петров
Битолски револуционерен округ
"Под раководството на Пере Тошев, Атанас Лозанчев, Гл. П-ов, Г. Пешков и др. битолскиот крај се развиваше бавно, меѓутоа планомерно, и затоа достигна до онаа морална и материјална подготвеност, која со својата издржливост и самопожртвуваност го задиви светот во историскиот момент. Илинден 1903 г. со што создаде славна епопеја како Македонецот-востаник знае да умира за слободата на својата татковина."
Сурхена
Демографија
Source: INE (Spain)
Пере Тошев
Битолски револуционерен округ
На 23 октомври (стар стил) 1893 година во Солун од страна на Христо Татарчев, Даме Груев, Петар Поп Арсов, Иван Хаџи Николов, Антон Димитров и Христо Батанџиев бил основана Македонската револуционерна организација, со што македонското национално-ослободително движење влегло во нова фаза од својот развој. Пере своето учителствување го продолжил во Скопје, а во учебната 1894 година по иницијатива на Ѓорче Петров и директорот Наследников бил преместен во Битола. Пере во себе имал револуционерна замисла уште кога се вратил во Македонија. Тој само барал другар и чекал поволен момент за да почне со револуционерна дејност. Како учител во Битола, со својот јасен ум, прв сред младината ја фрлил идејата за една организирана политичка борба против Османлиското Царство. Кај Пере се родила идејата за организација за ослободување, но поради својот карактер, Пере требало да ја почека појавата на Даме Груев.
Во летото 1894 година, Даме Груев во согласност со Централниот комитет презел една опширна обиколка низ Македонија за да подготви револуционерна почва за дејствување. Во јули Даме се нашол во Кавадарци и го формирал првиот револуционерен комитет на Организацијата во Македонија. Од Кавадарци, Даме заминал за Прилеп. Во овој град бил формиран комитет со помош на веќе покрстените Александар Хаџи Панов и Тодор Станков. Во прилепскиот револуционерен комитет влегле: Александар Хаџи Панов (претседател), Тодор Станков, Атанас Иванов, Иван Гагалев, Јордан Гавазов, Јордан Поп Костадинов и други.
Даме набргу пристигнал во Битола каде што се сретнал со Пере Тошев — негов интимен познаник по ослободителната идеја од времето на учителствувањето во Прилеп. По инцијатива на Даме бил формиран комитетот на Внатрешната организација. Во него влегле: Пере Тошев (претседател), Анастас Лозанчев (секретар), Григор Попев (касиер) и Георги Пешков (советник). Според Даме, тогаш во Организацијата бил вклучен селскиот учител Неделко Дамјанов и други, вкупно десетина луѓе. Во мемоарската литература постојат нејаснотии за времето кога бил формиран Комитетот во Битола. Проблемот е околу тоа дали Комитетот бил формиран пред или по Ресенското советување. Според спомените на Даме, Христо Татарчев и Ѓорче Петров Комитетот во Битола бил формиран пред споменатото советување. Меѓутоа според Григор Попев и Анастас Лозанчев, Комитетот бил формиран по Ресенското советување
Во овој период, Трајче Доревски од Ресен и тогашен учител во Битола, мечтаел за perpetuum mobile и се занесувал со идејата прво да се обучи за летање со балон, а потоа да се вклучи во македонското ослободително движење. Овие идеи не му биле далечни ниту на скромниот Пере Тошев. Тој при разговорот со Даме, покренал неколку принципиелни прашања околу средствата за постигање на ослободителната цел. Пере како индивидуалист секогаш ги боготворел личните подвизи и не можел да се помири со мислата за народно востание:
По формирањето на револуционерните комитет во Солун и Битола, биле дадени псевдоними на поглавните дејци на пр. Марко — Ѓорче, Лефтер — Пере итн. Тогаш се почувствувала нужда и за шифри. Истовремено во Солун и Битола биле изработени две шифри, битолската се викала стамболика. За местото и улогата на Пере во Битола дознаваме од Анастас Лозанчев: ''Пере Тошов не беше силен како организатор и тој можеше да влијае само на тесен круг луѓе. Штом погледнеше психолошки на некого и установеше, дека е способен за работа, тој го привлекуваше кон себеси и му даваше насока, додека другите го правеа обратното. Пере Тошев беше многу издигната личност во организацијата. Грешката на Пере беше во неговиот карактер... Повеќето од дејците на организацијата, како Лечо, Манол Розов, Лазар Поптрајков, Пенчо, кој дејствуваше во Преспата, се воспитаници на Пере. Оние, кои работеа со Пере, се сплотуваа со организацијата... Пере Тошов беше до краен степен молчелив но и многу избувлив, не давајќи пет пари за никого. Седи, седи и одеднаш ја вади обувката и ја фрла некаде, јаболко, круша, што ќе му попадне. И покрај тие избувнувања ние помладите бевме восхитени од него... Слободите на Пере – ги поднесувавме сите.''
Ресенско советување
"Во Ресен се собраа многумина од посетнешните дејци. Пред тоа Дамјан Груев ми зборуваше за револуционерни комитети. Во Ресен не се одржа никаков конгрес. Илија Шилигаров пишува, дека таму бил и Пере Тошов. Тоа не е точно. Во Ресен бевме на 15 август 1893 г. А со Пере се запознав во м ноември. Таму беа д-р Христо Татарчев, Дамјан Груев, Глигор Попев, Георги Пешков, Александар Панов, Трајче Доревски и др. Даме Груев заедно со Алексо Панов и Глигор Попев откако престојуваа неколку денови во Ресен, заминаа за Охрид."
- Анастас Лозанчев
На 15 август 1894 година (стар стил), на празникот Голема Богородица, се одржало Ресенското советување. Како повод за советувањето било искористено осветувањето на ново изградената црква ''Св. Кирил и Методиj''. Советувањето започнало во куќата на Татарчеви и траело три дена. Оваа советување требало да има регионален карактер и одлуките донесени требало да се однесуваат само за Битолскиот револуционерен округ меѓутоа тие се однесувале во целина на Организацијата. Според Христо Татарчев на ова советување биле донесени следните одлуки: 1) Територијата на Македонија да се подели на револуционерни реони на чело со авторитетни лица 2) Материјални средства да не се собираат само од членовите, туку и од симпатизерите на делото 3) Во црковно-просветните институции да се провлечат што поголем број на симпатизери на делото 4) Засилување на пропагандата со печатење на месни весници и ширење на револуционерна литература. Советувањето претставувало силен импулс за понатамошната дејност, биле потврдени старите принципи, Организацијата ја продолжила борбата за контрола на црковно - училишните општини. На советувањето присуствувале: Христо Татарчев, Даме Груев, Анастас Лозанчев, Георги Пешков, Александар Чакаров, Григор Попев, Александар Хаџи Панов, Тодор Станков, Атанас Мурџев, Славејко Стрезов и Трајко Доревски. Покрај нив во мемоарската литература се сретнуваат имињата: Никола Наумов, Пере Тошев, Андреј Љапчев, Петар Поп Арсов и Андон Димитров. Историчарите дозволуваат дека за Никола Наумов, Пере и Поп Арсов постоела реална можност да учествуваат на советувањето. Меѓутоа и понатаму нејасно е дали Пере учествувал на споменатиот состанок на македонските револуционери.
Донева афера
"Во неделата вечерта колџиите на тутунот при св. Недела во Битола го фатија кираџијата штипјанецот со 10 празни бомби во вреќи со ориз по силното спротивставување и обиди да се извлече. Во продолжение на две деноноќија бил тепан до онесвестување. Досега ништо друго не кажувал освен фразата: Оризот го купив во Виница и го носам на пазар, без да знам што друго содржел. Турското население е во паника и мисли дека и други се внесувани порано. Претресувања уште нема никаде"
- Даме Груев
На 7 април 1896 година дошло до првата афера која била предизвикана директно од самата Организација. Тој ден на влезот на Битола, кај црквата св. Недела, колџиите од Режијата за тутун во товарот со ориз на Дончо Штипјанчето пронашле 10 празни бомби, 150 набои за револвер и малку барут. Битолскиот комитет презел голем број на превентивни мерки. Била донесена одлука доколку Доне почнал да издава тајни, да се ликвидира во затворот преку луѓе на Организацијата, Пере Тошев и Ѓорче Петров се засолнале, Атанас Лозанчев и Григор Попев кој во моментот на избувнувањето на аферата се наоѓале во Прилеп, го продолжиле својот престој во градот. Била воспоставена комуникација и координација со Петар Поп Арсов, претседател на Прилепскиот комитет. Навремено бил предупреден Гоце Делчев, а директниот испраќач, Коце Ефремов се засолнал во Бугарија. На крај била предупредена и даскалосана жената на Доне. Поради цврстината на Доне и навремените мерки од страна на Организацијата, не дошло до сериозни последици по македонското револуционерно движење. Сепак аферата го свртила вниманието кон Делчев и власта разбрала дека во Штип и Битола постои заговор.
Преговори со егзархиската групација во Македонија
"Борбата против егзархијата од несакање се претвори во револуционерна, и за мнозина од солунските дејци може да се каже, оти се нашле во чудо, оти работата излегла посериозна, отколку си ја мислеле. Егзархијата и луѓето нејзини во Солун, Битола и други места во почетокот не веруваа, оти новава дејност ќе даде некакви дејствителни резултати, зошто не допуштаа, оти населението ќе тргне по такви лесни луѓе, за какви тие ги сметаат своите противници, главно солунските. Тие сметаа оти се` произлегува од Солун, и веруваа, оти тие „сепаратисти“ наречени, го прават тоа не со искрено намерение да дигаат револуција, ами просто како една партиска нивна маневра за да ги оборат и да се издигнат тие, да си создадат популарност оборувајќи ги своите противници."
- Ѓорче Петров
Уште во самиот зародиш, Организацијата и внатрешните дејци се судриле со проегзархиската групација во Македонија. Главните идеолози на проегзархиската групација се наоѓале околу Солунска машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и егзархиската каса. Тука биле: Васил Иванов К’нчов — бугарски етнограф и статистичар подоцна началник на училишниот одел во Цариград, Михаил Сарафов — директор на Солунската егзархиска гимназија и поранешен бугарски министер, д-р Колушев, подоцна полномошен министер и народен пратеник, Н. Начев — писател, А. Тошев — подоцна бугарски трговски агент и полномошен министер, Коне Самарџиев — македонски трговец и издавач, Јосиф Кондов — банкар, Христо Ганов, Неделчо Колушев, Иван Гарванов, Атанас Наумов и други. Полни господари на Солунската егзархиска гимназија биле бугарските дојденци, пионери на бугарската идеја, со нив биле и македонските учители приврзаници на големобугарската политика. Бугарските учители си подигрувале со патриотските чувства на македонските учители и дофрлале навреди до нив секогаш кога можеле: просјаци, ќемидадешковци, цигани, ќе ми дадеш пари ќе се чинам Бугарин. Васил Иванов К’нчов отворено во разговор со Иван Хаџи Николов истакнал дека во Солун дошол за да ја бугаризира Македонија, а Михаил Сарафов се сметал себеси за еден вид губернатор на цела Македонија.
Внатрешните дејци биле свесни за опасноста од судирот кој можел да настане со егзархистите и затоа се обидел да ги спечалат на своја страна. Ѓорче ги поканил Неделчо Колушев и Иван Гараванов да влезат во Организацијата, но тие одбиле. Гарванов истакнал дека е доцна тие да стануваат обични редовници. И покрај негативниот одговор, внатрешните не се откажале од намерата за придобивање на егзархистите и покрај спротивставувањето на Христо Татарчев и Иван Хаџи Николов. Во летото 1896 година, преговорите со проегзархиската групација ги продолжил Пере Тошев. Во овој период, егзархистите веќе ја промениле својата таткика и започнале да проповедаат слично како и организациските работници, но сепак малку поумерено. Пред населението тие проповедале, повторно слично како и раководителите на Врховниот комитет: Бугарија ќе не ослободи и од Бугарија да чекаме се. Пушки да не се купуваат и да не се внесуваат, зашто кога ќе затребаат, Бугарија ќе ги даде. Револуционерноста да не се пројавува во акции, туку само во морална подготвеност. Во текот на Солунскиот конгрес од 1896 година, Пере Тошев водел преговори со егзархистите и известил дека со нив нема разбирање, но Организацијата изјавила дека нејзините порти се отворени за секојшто ги прифаќа нејзините принципи.
Солунски конгрес од 1896 година
"Тајната македоно-одринска револуционерна организација има за цел да ги сплоти во едно цело сите незадоволни елементи во Македонија и Одринско, без разлика на народноста, извојување преку револуција полна политичка автономија за тие две области"
Развојот на организацијата на преден план исфрлила голем број на внатрешни и надворешни прашања, потоа се покажало дека постојните нормативни акти се тесни за понатамошен развој на Македонската револуционерна борба, а истовремено дошло до засилување на странските пропаганди кои носеле опасност за организацијата. Овие, како и други прашања биле разгледани на Солунскиот конгрес.
Солунскиот конгрес се одржала за време на велигденската ваканција во 1896 година, а со него заседавал Христо Татарчев. Непосреден повод за свикување на првиот конгрес бил стремежот на Врховниот комитет за потчинување на Организацијата. Меѓутоа, развојот на револуционерното дело на преден план исфрлило голем број на внатрешни и надворешни прашања кои зазеле централно место во дискусиите. Постојните нормативни акти се покажале како тесни за понатамошниот развој на македонското револуционерно движење, а истовремено се засилиле странските пропаганди кои носеле опасност за Организацијата и  целото дело, особено споменатата тенденција на Врховниот комитет. Целиот конгрес, Татарчев го оценил како основачки и законодавен.
На конгресот присуствувале: Даме Груев, Христо Татарчев, Иван Хаџи Николов, Христо Батанџиев, Антон Димитров и Ѓорче Петров како членови на Централниот Комитет. Додека како прествници на револуционерните реони присуствувале: Гоце Делчев — Штип, Пере Тошев — Битола, Христо Матов — Скопје, Петар Поп Арсов — Прилеп, Велко Думев — Велес, Кирил Прличев — Воден, Благој Калејчев — Сер и Христо Поп Коцев како претставник на Одрин. Организацијата од овој конгрес излегла со ново име: Тајна македоно-одринска револуционерна организација (ТМОРО). На почетокот од конгресот, раководителите поднеле извештаии за состојбите во своите реони, а потоа биле разгледани следните прашања: ''1. Административно-територијалната поделба на организациската територија, 2. Начинот на коресподенција, 3. Централизација или децентрализација на организацијата, 4. Односот кон останатите етнички групи во Македонија, 5. Статусот на Одрин и Цариград, 6. Прием на жените во организацијата, 7. Односот кон Врховниот комитет, 8. Односот кон егзархиската групација, 9. Односот кон странските пропаганди, 10. Преточување на конгресните одлуки во нов Устав и Правилник.''
Биле донесени следните одлуки: Организациската територија да се подели на 7 окрузи: Солунски, Битолски, Скопски, Велешко - Тиквешки, Струмичко - Џумајски, Штипски и Одрински. Прилеп и Цариград имаат право директно да кореспондираат со ЦК, додека пак Централниот комитет со внатрешноста на Македонија кореспондира преку окрузите и затоа било решено ЦК да има посебни шифри за комуникација со окрузите, посебни за комуникација меѓу ЦК и Задграничните претставници, а окрузите имаат посебни шифри за комуникација меѓу себе. Во врска со децентрализцијата, бил одбиен предлогот на Пере Тошев окрузите да имаат посебни печати, на тоа се спротивставил Даме. Било решено во организацијата да можат да членуваат сите без разлика на верата и народноста и дека делото ќе има чист македонски карактер. За Одринско било решено да биде третирано одделно од Македонија, но Македонија и Одринско претставуваат единствена кауза преку извојување на автономија за двете области. По прашањето за вклучување на жените во организацијата, кое било поставено од Ѓорче Петров, било решено самите реоните да одлучуваат. Тенденцијата на Врховниот комитет да се наметне над ЦК на организацијата и да ја претвори во орудие за остварување на своите цели, била оценета како опасна по целото македонско ослободително дело и да се заземе став да се разубедува ВК да ја напушти таквата тенденција. Било решено да биде отворено Задгранично претставништво во Софија кое ќе има задача да ја претставува организацијата и да застане пред надворешните посегања. Во врска со проегзархиските групи во Македонија, било истакнато дека портите на организацијата се отворени за секого кој ќе ги прифати начелата на организацијата.
На Конгресот најверојатно станало збор и за испраќањето на Јордан Венедиков на вонредниот Втор македонски конгрес како претставник на Цариградскиот револуционерен комитет, кои бил раководен од Димитар Љапов. Оваа испраќање било спротивно од одлуките на ЦК, бидејќи ниту еден друг делегат немал полномоштво на Внатрешната организација. Димитар Љапов претендирал револуционерниот комитет во Цариград да има посамостоен карактер и да биде врската помеѓу Македонија и Одринско. Меѓутоа, Даме Груев не го поднесувал Љапов, најверојатно поради неговата одлука да го испрати Венедиков на споменатиот конгрес, и настојувал да не му се дава значење за да немаат главоболки. За да се спречи слична активност на Димитар Љапов, било решено Цариград да сочинува еден круг со Одринско. Солунскиот конгрес има големо историско значење, по него започнува нова фаза на македонското националноослободително и револуционерно движење. Вратите на организацијата биле широко отворени за сите незадоволни елементи и се создале услови за масовност на движењето. Меѓутоа, она што е уште позначајно, внатрешните дејци со овој конгрес цврсто застанале на патот на надворешните влијанија, особено пред патот на ВМК кој се обидувал да ја потчини Организацијата, и го манифестирале принципот за одбрана на самобитноста на Македонија.
Мистериозна понуда
"И така ние се уверивме, дека тука во Софија имаме луѓе против себе, коишто имаа веќе нарав и традиција на, македонствујуши како Ризов, луѓе авторитетни како ген. Николаев, Ковачев, и ќе се бориме со една идеја, веќе восприемена тука од сите, а имено дека само емиграцијата во кнежевството може да го раководи ослободителното дело."
- Ѓорче Петров
По Солунскиот конгрес, Врховниот комитет не се откажал од својата тенденција за потчинување на Организација. Врховистите знаел дека Организацијата страда од хронична беспарица и потреба од оружје, и веднаш по Солунскиот конгрес Врховниот комитет направил еден мистериозен обид за искушување и потчинување на Организацијата. Во летото 1896 година Врховниот комитет побарал од Централниот комитет на ТМОРО да испрати свој човек во Софија каде требало да организира канал за испорака на 3.000 англиски пушки. Предлогот ја опијанил Организцијата до самозаборавање. Поради лошите односи, Даме не сакал да замине, а ЦК одлучил таа задача да му ја довери на Ѓорче Петров
Истовремено Васил К’нчов од Цариград го повикал Пере Тошев. Додека Ѓорче Петров и Пере престојувале во Софија и Цариград, останатите се зафатиле со уредување на местото во ѓолот близу Солунскиот Залив за прифаќање на пушките. Подготовките биле под контрола на Даме Груев и поп Стамат Тончев. Во Софија, Ѓорче имал средба до Данаил Николаев, Андреј Љапчев, Димитар Ризов, Тома Карајов и други. Тие го информирале дека Англија му отстапила на Врховниот комитет 3.000 пушки за Македонија, дека тие се натоварени на англиски пароброд кој се наоѓал во Средоземното Море и треба да се истоварат во Македонија. Врховистите не посочиле никаков конкретен доказ. Меѓутоа, врховистите не заборавиле да го побараат од Организацијата, по примањето на 3.000 пушки, во една или две околии да се подигне востание.
Според Ѓорче Петров: ''Соопштението на В.К. кон мене беше полуискрено, мистериозно: не ми покажаа никакво писмо од Англија, ниту пак ми го објаснија полниот тек на оваа работа.'' Според членовите на Врховниот комитет, со востанието требало да се убеди Англија дека во Македонија постои сериозна револуционерна организација. Од своја страна, Ѓорче Петров го прифатил предлогот за пушките, но го одбил барањето за востание и го информирал ЦК во Солун. Во тоа време, Даме Груев 3-4 дена во ѓолот ги чекал англиските пушки каде што и се разболел. Но, не се појавиле ниту паробродот ниту пушките. Целата работа била блеф. Додека Даме ги чекал пушките, во Софија Андреј Љапчев и Димитар Ризов го обработувале Ѓорче. Тие истакнале дека Врховниот комитет е сериозен раководител на целото македонско ослободително движење и дека откако не успеале да се разберат со Даме, сакаат да се разберат со него. Во текот на овој разговор, Ризов и Љапчев не заборавиле да му ласкаат на Ѓорче кој го нарекле умен и разбран човек. Генералот Данаил Николаев од своја страна го повторил својот став дека со селани не може ништо да се врши и дека тој не прифаќа детински планови. Според Ѓорче, Данаил истакнал дека: ''... тој, како генерал, на чело на тој комитет ќе поведе со себе 20-30 илјади резервни војници и ќе дигне востание во Македонија...''
Членовите на Врховниот комитет отворено му ласкале на Ѓорче, дека тој и Пере Тошев се сериозни луѓе и побарале да се мавне Даме од Солун, за да можат заеднички да работат. По враќањето на Ѓорче Петров од Софија и на Пере Тошев од Цариград, разбрале дека биле повикани за иста работа од исто место. Генералот Данаил Николаев и Тома Карајовов го советувале Ѓорче, доверената тајна да не му ја пренесува на Даме Груев, а во Цариград Васил К’нчов го предупредил Пере да не ја пренесува тајната на Даме и Ѓорче Петров. Ѓорче и Пере сфатиле дека се повикани од еден центар со исти мотиви и дека целата акција била координирана. Самиот Ѓорче Петров истакнува: ... и ние се уверивме после, оти оваа работа е скроена од некаде, можеби за да не пробаат. Всушност работата била скорена уште во почетокот на 1896 година или порано. ВМК подготвил план потчинување на Внатрешната организација преку Пере Тошев кој требало да биде префрлен од Битола во Солун преку Егзархијата. Пере најверојатно во Цариград бил убедуван од К`нчов дека тој треба да застане на чело на Централниот комитет по што би уследила заедничка работа на двете организации. Според Ѓорче Петров, бугарските надворешни фактори: бугарската влада, Врховниот комитет и Егзархијата ја прогласиле Организацијата за опасна по бугарското дело и презеле една комбинирана акција за втерување на Внатрешната организација во орбитата на бугарската политика, преку преземање на ЦК преку лица кои биле лојални на бугарската власт. Кампањата која против самостојноста на Организацијата била предводена од Димитар Ризов и К`нчов. Меѓутоа, Пере со својот авторитет и тактичност им го пресекол патот.
Според Ѓорче Петров: ''Другите видни водачи, вклучувајќи ги Гоце и Делчев, одамна беа пишани во црната книга на бугарските фактори. Пере единствен се користеше со нивната доверба и поради тоа по нивно настојување тој беше преместен во Солун. Кога Пере го кажа својот решителен збор за самостојноста на организацијата за нив беше изгубена сета надеж за преземање на калето од внатре и тие се помирија со положбата''. Меѓутоа, Ѓорче Петров не е во право кога вели дека тие се помириле со положбата, идните настани го потврдуваат спротивното. Оваа мистериозна понуда всушност била еден сегмент од планот на Врховниот комитет за потчинување на Организација. Оваа политика на Врховниот комитет предизвикал контра ефект и ја втурнала Организацијата кон дисидентскиот Македонски комитет и бугарската влада на Константин Стоилов.
Мисијата на Атанас Јанков
"Пере Тошев - еве едно име, кое за голем дел од македонското општество е непознато, за други, малку познато и за трет дел - загатка. Меѓутоа, Пере Тошев оставил зад себе една четвртвековна дејност од општо значење, а во Македонија, за населението, беше една од најкрупните фигури на бурната револуционерна епоха. Роб на природната срамежливост, тој не сакаше да се зборува нашироко за неговата личност додека беше жив. Таа негова желба остана како завет меѓу другарите и по неговиот трагичен крај... "
- Ѓорче Петров
Политиката на Врховниот комитет ги втурнал внатрешните дејци кон дисидентскиот Македонски комитет и бугарската влада на Стоилов. Кога Врховниот комитет увидел дека Организацијата се врти кон нив, во Солун бил испратен полковникот Атанас Јанков за да се обиде да ги испегла работите. Јанков пристигнал кон крајот на 1896 година со нова програма за договор. Врховниот комитет му наредил на Јанков да не се сретнува со Ѓорче Петров, со Даме Груев да биде внимателен, а Пере Тошев да го убедува.
Полковникот ги убедувал Даме и Христо Татарчев дека Врховниот комитет и Организацијата треба да бидат една организација, а ветувал пари и оружје. Предлогот бил одбиен од Централниот комитет. Атанас Јанков со својата дрскост отишол дотаму што во Солун од Даме ги побарал сметките на Организацијата и рапорт за дотогашните достигнувања. Даме одговорил дека има место каде да дава такви сметки. Јанков потоа заминал за Битола каде што требало да има средба со Пере Тошев. Тука, Организација ги прекинала преговорите со ВМК. Полковникот Јанков по враќањето во Софија се сретнал со кнезот Фердинанд и го запознал со состојбите во Македонија. Тој настојувал да има посредничка улога помеѓу ВМК, Внатрешната организација и кнезот.
Посетата на Јанков во Македонија се поклопила со времето кога Организација воспоставила контакт со дисидентскиот комитет на Туфекчиев и бугарската влада. Полковникот Јанков, пред Организацијата сакал да покаже дека и ВМК има офицери и дека зад нив стои бугарскиот кнез. За врските помеѓу Атанас Јанков и бугарскиот кнез, дознаваме од неговото писмо од 28 јануари 1897 година до Фердинанд. Во писмото, Јанков го предупредува кнезот дека некои бујни глави на Организацијата, може да преземат вооружени дејствија по примерот на грчката Етники етерија во јужна Македонија. Во понатамошниот дел, Јанков акцентирал дека би било корисно за Бугарија и круната, ако тој да замине за Солун и ги одврати бујните глави од слични авантури. Јанков ветил дека ќе биде најверен на кнезот и дека зборувал со Константин Стоилов за можноста да биде испратен легално во таа мисија. На крајот додал: Мислам дека ќе биде од корист за Круната, во Македонија да биде едно верно лице, кое ќе ја држи во тек со сè, што се случува таму.
Полковникот не бил задолжен со ваква мисија. Неговата посета на Македонија кон крајот на 1896 година е уште еден неуспешен обид на Врховниот комитет, сега преку Фердинанд, да се наметне над Организацијата. Иако мисијата на Јанков била неуспешна, таа имала далекусежни последици. Имено, Христо Куслев истакнува дека откако полковникот Јанков не успеал да се договори со Централниот комитет на ТМОРО го дал сигналот за формирање на Бугарското тајно револуционерно братство.
Член на Централниот комитет
"Во Солун до 1-2 месеци стоев без работа и се среќавав со главатарите Пере Тошев, Татарчев и Матов и разменував мисли само со нив. Минував како учител, се движев слободно по градот и по кафеаните. Отпрвин само се подготвував да заминам во некој реон, но се подзабави работата, затоа што сè уште се правеа подготовките. Тогаш тајно обучував со пушка во својата соба момчиња од Солун - кондураџичиња, писари кај трговци, занаетчии - околу 10 души. "
Во 1897 година, Пере Тошев во придружба на Аргир Манасиев посетил повеќе села на потегот помеѓу Гевгелија, Воден и Ениџе Вардар. Меѓу нив биле: Смкоквица, Конско, Тушим, Лесково, Баровица и други. Пере имал значајно влијание за развојот на Внатрешната организација во Тиквешијата. Тој почесто навраќал во селото Ваташа, од каде што потекнувала неговата мајка, за да се види со своите роднини. Исто така, тој поседувал чифлиг во месноста Житољуб, кај селото Фариш.
Како еден од најагилните членови на Централниот комитет, Даме Груев го привлекол вниманието на османлиската власт. На 1 мај 1898 година Дворската канцеларија го известила Великото везирство, според укажување од османлиското комесарство од Софија, дека Даме под превезот на училиштен инспектор обиколувал насекаде и затоа треба да се следи неговото поведение. На 10 мај 1898 година Дворската канцеларија го известило Великото везирство дека Даме бил помилуван со високо ираде. Поради недостаток на докази, најверојатно Даме бил помилуван, но го привлекол вниманието на власта и оттука по неколку месеци, во летото 1898 година, бил интерниран во Битола, со што бил отстранет од Централниот комитет. Меѓутоа, веднаш во Централниот комитет се нашол Пере, кој се вработил како коректор во печатницата на Коне Самарџиев. Во исто време во ЦК се нашол и Христо Матов, кој се вработил како професор по литература во новоотворениот трговски оддел на Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“.
Судир со Бугарското братство
"Централистите беа решиле со терор да се справат со Гарванова и др. Тоа нам ни штетеше многу тука, на делото. Ѓорче аплаудираше на акцијата против Наумов. Беше на мислење дека треба да се испоколат сите од „Братството“, - никакво разбирање, никакво помирување. "
- Борис Сарафов
Откако егзархиската групација увидела дека нејзиното влијание во Македонија опаѓа и дека нејзината политика може да биде уништена, тие решиле да ја копираат ТМОРО и го создале Бугарското тајно револуционерно братство на чело со Иван Гарванов, со што дошло и до физички пресметки со Централниот комитет. Братството претендирало да биде втора револуционерна организација во Македонија, но тие дејствувале во согласност со своите големобугарски политички сфаќања и со својата дејност во Македонија предизвикувале забуна меѓу обичното членство на ТМОРО бидејќи не настапувале во свое име туку во име на целото македонско револуционерно дело. Биле преземени разни дејствија за да се наруши авторитетот на ТМОРО меѓу населението. Таква била активноста на Делчо Колушев кој ги излажал селаните од селото Тушим, дека пушките кој биле испратени од Централниот комитет за селото, всушност биле испратени од Бугарија не за организацијата туку за селаните. Подоцна Централниот комитет одвај успеал да се разбере со селаните, а била и избегната престрелка.
Ланолин
Ланолин е масна материја што се добива од овча волна, а се употребува за изработка на козметички производи и на лековити масти. Од 45 кг волна се добива 1-2 кг ланолин. Ланолинот е составен од восочни естри (97% од вкупната маса), а остатокот го сочинуваат ланолин алкохоли, ланолин киселини и ланолин јаглеводороди.
Пере Тошев
Судир со Бугарското братство
Во септември 1899 година, во Солун пристигнал емисарот на Врховниот комитет, поручникот Иван Камбуров. Тој пред Управниот совет на Братството ги изложил условите за обединување. Членовите на Братството побарале еден нивни член да влезе во ВМК на местото на Ѓорче Петров, но тоа било одбиено. Нивното барање било спротивно од целите на ВМК на Сарафов. Врховниот комитет сакал целосно да го премавне Задграничното претставништво од Софија. Нивното барање било заменето со условот: Никој од централистите да не го претставува ЦК, туку еден претставник на ВМК да седи во Солун и да го следи развојот на работите. Оттука била јасна целта на Сарафовиот комитет, да се наметне како единствен фактор во целото македонското револуционерно движење.
Условите на Братството биле одбиени од Организацијата, а самите внатрешни дејци побарале растурање на Братството и негово слевање во редовите на ТМОРО. Братството се колебало дали да ги прифати уловите на Организацијата. Но, Централниот комитет испратил ултимативен протокол кој бил прифатен од Братството. Членовите на Братството го прифатиле протоколот, затоа што биле убедувани од страна на Иван Камбуров дека Врховниот комитет ќе го преземе раководството на целото македонско револуционерно дело. По потпишувањето на протоколот за помирување: Гарванов, Колушев, Самарџиев, Кондов, Мирчев, Тенчев и други истакнати членови на Братството биле заколнати во Организацијата од страна на Пере Тошев. Јосиф Ковачев бил кооптиран во ЦК, a Иван Гарванов влегол во Солунскиот окружен комитет.
Солунска афера
"... обвинението, според кое јас сум бил еден од раководителите на Комитетот, дека сум водел листи за сите членови на револуционерниот комитет и дека сум го држел печатот на Комитетот, според зборовите на М. Ризов, и дека сум го продолжил пишувањето и сум ги напишал последните 20 членови од некојси „Правилник за четите", сето тоа е дрска измислица. Јас енергично протестирам против сите овие обвинувања, измислени од полицискиот мудир, кој според самите мои обвинители: Милан Михајлов, М. Ризов, Хр. Ников и Кочо Арсов, изјавија тука пред судот, дека полицискиот мудир со тепање ги присилувал да ги потпишат такви индикации против мене и дека всушност ништо криминално против мене не знаат. Надвор од тоа, јас никогаш не сум се познавал со М. Михајлов, М. Ризов и Кочо Арсов. Со Христо Ников се познавам, бидејќи доаѓал во општината да бара учителско место, но да сум му давал некакви книжини, како шифрови клучеви или други, високо протестирам за оваа клевета; та и самиот Хр. Ников пред некој ден тука пред судот изјави дека такво обвинение на моја адреса го изрекол со принуда, тепање и тортура од полицискиот мудир. Јас не знам дали постојат чети или да има комити. Полицискиот мудир ме мачеше, за да ме натера со страв и душевна болка да признаам работи кои не сум ги правел."
- Пере Тошев
На 23 јануари 1901 година по (стар стил) започнала Солунската афера. Таа ноќ, турските власти ги уапсила Милан Михајлов, Александар Ников и Кочо Георгиев - Карловалијата поради нарушување на јавниот ред околу Вардарската капија. По нивното апсење, започнале серија на претреси при што полицијата упаднала во живеалиштата на Христо Татарчев, Никола Попев, Коне Попев, Димитар Паљошев и Христо Пиперков. Последните двајца биле уапсени, а Пиперков подоцна бил ослободен. По нив бил уапсен и книжарот од Воден, Димитар Хлебаров. На 25 јануари, биле уапсени Христо Матов и Пере Тошев, а полицијата извршила претрес во живеалиштето на поп Стамат од црквата ''св. Димитрија'' и тамошното пансионско училиште. Малку подоцна бил уапсен и самиот Христо Татарчев. Иако, тој можел да избега и да се засолни, бидејќи за можното апсење му било укажувано од помошникот на рускиот конзул, Тодор Хаџимишев, но Татарчев: ... не сакал да дезертира од својот пост.
Како резултат на Солунската афера, од 26 февруари до 14 март 1901 година било одржано судење на кое биле изведени 19 души, членови на Организацијата. Од нив, тројца беа осудени на смрт, седум на доживотен затвор (меѓу кои, Христо Матов и Пере Тошев), тројца на петгодишен затвор со синџири (меѓу кои, Христо Татарчев и поп Стамат), еден на затвор во траење од две години, додека петмина обвинети биле ослободени. Поради пренатрупаност во солунскиот затвор, на 6 јули 1901 година, заедно со 38 затвореници, меѓу кои биле Христо Матов, Христо Татарчев, Пере Тошев, Иван Хаџи Николов и други, во придружба на 20 војници под придружба на еден поручник, биле спроведени до паробродот Марија (во сопственост на компанијата Хаџи Даут) и испратени за Подрум Кале, каде требало да ја издржуваат казната.
Подрум Кале
"Во мај месец ме испратија во Подрум. Таму ги затеков доктор Татарчев и Хр. Матов, и заедно не држеа таму. И додека бев во Подрум, знаев како врват работите. Служејќи си со хемиско мастило водев кореспонденција со Солун, Битола, Софија. Писмата за навидум беа пишувани на турски. Протерав добро во затворот, - како во Битола, така и во Подрум."
За оваа поделба Ѓорче Петров вели: ''Тие во Подрум се беа зајале меѓу себе, Пере и Докторот (Татарчев б.н) веќе не можеа да се трпат. Даме и со Матов и со докторот беше оладен до голем степен... во затворот веќе нема општо дело и таму се раздробуваат''.
Меѓутоа таквата состојба не траела долго. На 19 август 1902 година султанот Абдул Хамид II амнестирал 36 македонски затвореници, затворени поради Виничката афера и Солунската афера, со исклучок на Даме Груев, меѓу нив се нашле: Христо Татарчев, Христо Матов, Иван Хаџи Николов, Петар Поп Арсов и Пере Тошев.
Солунски состанок
"Од Подрум се ослободивме 16 лица: дедо Ангел (Пандура), Ал. Беличев, Алекс. Икономов, Мише Развигоров, Д Миразчиев, Јос. Даскалов, Јером [онах] Козма, игумен, Петр П[оп] Арсов - тие се осудени по Виничката афера. Хр. Ников, Хр. Мат, Ив Х[аџи] Николов, д-р Хр. Татарчев, Коце Ар. Лазов, Милан Ризов, поп Стамен и Пере Тошев - по Солунската афера. Се ослободуваат од Азија: Д Палашев, Тоде Иванов и Ангола Арабаџи. Некојси Бачваров од Одринско исто се ослободува. Денес рано стигнавме тука и по некој ден одиме за Солун. Во Подрум остануваат уште 36 лица: 7 свештеници и 29 лица граѓани, селани и наставниците."
Додека Пере ја одлежувал својата казна во Подрум Кале, во редовите на македонското револуционерно движење се случиле крупни настани. По Солунската афера, во текот на која речиси сите членови на Централниот комитет на Организацијата биле уапсени, на површина го испливал Бугаринот Иван Гарванов. Во Софија, Македонскиот комитет се нашол во рацете на Иван Цончев, кој бил близок со кнезот Фердинанд I. Во предвечерјето на Горноџумајското востание, Централниот комитет на Гарванов закажал Конгрес кој требало да се одржи од 1 до 5 септември (стар стил) 1902 година. Конгресот не се одржал, поради интензитетот на настаните, поврзани со врховистичката провокација. На 1 септември 1902 година, во Солун од Подрум Кале пристигнале 36 македонски револуционери, кои биле помилувани од султанот. Меѓу нив биле: Петар Поп Арсов, Христо Матов, Иван Хаџи Николов, Пере Тошев и други. Нивното пристигнување се поклопило со денот на закажаниот Конгрес, кој од објективни причини не се одржал. Следниот ден, ЦК одржал состанок на кој биле поканети поранешните членови на ЦК. На состанокот присуствувале Матов и Пере Тошев, додека Петар Поп Арсов, иако бил поканет, одбил да учествува. Според Христо Татарчев, на овој состанок било одлучено да се предупреди ВМОК да не ги форсира настаните, а кога ќе се реши прашањето за востанието, врховистите навременото ќе бидат известени. Иван Гарванов бил задолжен да ја соопшти оваа одлука ВМОК.
Помирителна комисија
"При овие разидувања, при овие спротивности меѓу нас и В.К., ние не допуштавме да стане збор зошто ние, коишто бевме фанатично убедени, дека сме на правиот пат, да му отстапуваме на В.К. А луѓето на В.К. немаа толку разум да поотстапат, да се сообразат колку-толку со нашите императивни барања. Да беа тие луѓе малу-отмалу поразумни да беа ја сфатиле вистинската положба, да беа го разбрале нашето настроение и потребите на самото дело, ќе дојдевме бездруго до споразум. Се разбира, штом со нив не можеше ништо да се сврши, сосем природно беше ние да побараме луѓе, што ќе го примат нашето становиште, луѓе, коишто ќе заговоруваат отворено за револуцијата во Македонија со општи сили, оттаму подигнати, и со други, испратени оттука, без да се прави разлика во задачите на тукашната организација од задачите на внатрешната организација. А по самата положба на прашањето излегуваше, дека борбата кога ќе се појави, ќе ја има јатката во Македонија, дека таму ќе биде јатката на бојните сили, а оттука, какви и да се, да се испратат сили на помош, па дури и да се тие и поголеми од внатрешните, да се сметат за помош на силите, што ги раководи Ц.К., и тој да биде на чело. В.К. требаше да остане во положба на мандатор по сите политички иницијативи, коишто би ги предрешил Ц.К."
- Ѓорче Петров
Новото ЗП успеало да издејствува формирање на една помирителна комисија, а Матов и Татарчев во интерес на помирувањето се откажале до дотогашните претензии на ТМОРО. Иницијативата на ЗП, била секако поддржана од Централниот комитет на Гарванов. Во пракса помирувањето, кое го заговарале Гарванов и задграничните претставници, требало да се реализира преку формирање на единствен Врховен комитет. Во него требало да влезат претставници од двата комитета и ТМОРО. Според првиот предлог, Врховниот комитет требало да се состои од седум члена. Од нив, тројца требало да бидат од ВК на Цончев, тројца од ТМОРО (Матов, Татарчев, Пере и Гоце Делчев) и тројца од дисидентскиот комитет на Христо Станишев. Меѓутоа, Иван Цончев го отфрлил предлогот. Потоа комисијата предложила во новиот ВК да влезат тројца од комитетот на Цончев, двајца од Внатрешната организација, еден од комитетот на Станишев, а последниот член требало да биде неутрален. Цончев одбил и дал свој предлог. Според него, новиот ВК да се состои од девет члена. Во него да влезат сите членови на неговиот ВК (без Антон Бозуков), а од ТМОРО да влезат Матов, Татарчев, Пере Тошев и Гоце. Цончев предложил, по помирувањето сите материјални средства на двете организации да се стават на располагање на комитетот за дозавршување на започнатото востание. Цончев целосно го игнорирал комитетот на Станишев и не отстапил од своите позиции.