cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нуклеаза
Препознавање на врзувачкото место
Специфичните нуклеази градат појаки врски со ДНК молекулата, така што таа навлегува длабоко во жлебот на ДНК-врзувачкиот домен на ензимот. Ова резултира со значителна деформација на третичната структура на ДНК и се остварува со површини богати со базни (позитивно наелектризирани) аминокиселински остатоци. Електростатичката интеракција помеѓу ДНК и активното место на ензимот е екстензивна.
Некои нуклеази кои се вклучени во процесот на поправка на ДНК покажуваат делумна специфичност кон одредени низи. Сепак, повеќето нуклеази кои се вклучени во процесот на поправка на ДНК се неспецифични, и се способни само за препознавање на структурни абнормалности во ’рбетот на ДНК, предизвикани од погрешно спарување на азотните бази.
Ендонуклеази
Рестрикционата ендонуклеаза функционира така што ја „скенира“ должината на ДНК молекулата. По пронаоѓање на своето специфично место на врзување (односно специфична низа), ендонуклеазата се врзува за ДНК молекулата и прави еден засек во пентозо-фосфатниот ’рбет на двете вериги. Позициите на овие две засеци, и во однос на едниот кон другиот, и во однос на низата која ензимот ја препознава, се одредени од идентитетот на самата рестрикциона ендонуклеаза. Различни ендонуклеази прават различни засеци, но една одредена ендонуклеаза секогаш сече точно одредена низа на истиот начин, без разлика на која ДНК молекула делува. Резултатот на сечењето е фрагментирана ДНК молекула.
Назабени засеци
Не сите рестрикциони ендонуклеази прават симетрични засеци, како погоре опишаната HindII. Многу ендонуклеази го сечат ’рбетот на ДНК во позиции кои не се директно спротивни една на друга. На пример, нуклеазата EcoRI има низа на препознавање. Кога ензимот ја препознава оваа низа, тој секоја од веригите ја сече помеѓу G и најблиската А. Откако засеците се направени, резултирачките фрагменти се држат заедно со релативно слаби водородни врски помеѓу комплементарните бази. Слабоста на овие врски овозможува ДНК фрагментите да се одделат еден од друг. Секој од двата фрагменти има протрудирачки 5' крај составен од неспарени бази. Други ензими создаваат пресеци во ДНК кои резултираат со протрудирачки 3' краеви. Ваквите протрудирачки краеви понекогаш се нарекуваат „лепливи краеви“, бидејќи тие имаат тенденција да се поврзат со комплементарни низи на бази. Со други зборови, ако неспарената низа  се сретне со друга неспарена низа   тие ќе се поврзат една со друга—тие се „лепливи“ една за друга. Ензимот лигаза може да се искористи потоа за поврзување на пресеците во фосфатниот ’рбет. Ова својство на „лепливост“ овозможува создавање на рекомбинантни ДНК молекули, односно молекули кои се изградени од ДНК вериги кои потекнуваат од различни извори, што е основата на генетското инженерство.
Српска рамонда
Српска рамонда е ендемско растение на централниот Балкан. Билката била откриена од Јосиф Панчиќ во 1874 година во околината на Ниш. Таа била остаток од суптропската флора на Европа и Средоземјето, најверојатно со африканско потекло.
Нуклеаза
Поправка на ДНК
Многу нуклеази учествуваат во поправка на ДНК со препознавање на оштетените места и нивно отсекување. Овие ензими можат да функционираат самостојно или во комплекси. Повеќето нуклеази кои учествуваат во поправката на ДНК не се специфични за одредени низи. Тие ги препознаваат оштетените места на ДНК преку деформацијата на структурата на двојната верига.
Српска рамонда
Опис на растението
Ова е повеќегодишно, зимзелено, тревно растение.
Нуклеаза
Коректура на репликацијата
За време на репликацијата на ДНК, ДНК-полимеразите вршат елонгација на новите ДНК вериги имајќи ги како образец старите комплементарни вериги. Повеќето ДНК-полимерази имаат два различни ензимски домени: едниот домен има полимеразна активност, а другиот е егзонуклеаза која врши коректура. Полимеразата ја елонгира новата верига во насока 5' → 3'. Егзонуклеазата ги отстранува погрешно врзаните нуклеотиди од истата верига во насока 3' → 5'. Делециите кои ја деактивираат егзонуклеазата ја зголемуваат стапката на појава на мутации и со тоа стапката на морталитет кај афектираните организми.
Стопирана репликациона виљушка
Многу форми на оштетување на ДНК молекулата ја стопираат прогресијата на репликационата виљушка, поради што ДНК-полимеразите и асоцираните белковини ја напуштаат виљушката.
Српска рамонда
Опис на растението
Неговите лисја се склопуваат во розета, ромбска до елипсовидна-ромбска форма. Тие се нерегуларни и опширно назабени околу периметарот.
Нуклеаза
Обработка на Оказакиевите фрагменти
Отстранувањето на РНК прајмерите на Оказакиевите фрагменти е значаен чекор во репликацијата на ДНК. Повеќето вакви прајмери ги отстрануваат ендонуклеази од фамилијата RNase H.
Поправка на несовпаѓање во базните парови
Поправката на неусогласени базни парови ја вршат група на посебни ендонуклеази. Кај прокариотите, оваа улога најчесто ја вршат MutSLH системот и VSP системот.
Српска рамонда
Опис на растението
Цветната дршка е без лисја, а има висина до 15 см и содржи 1-3 цветови и до 6 цветови кај постарите примероци. Венечните ливчиња од цвеќиња се со бледо виолетова боја со жолта основа. Цветот обично содржи 4-5 венечни лисја, а ретко 3 или 6. Прашниците се со виолетова боја.
Нуклеаза
Поправка со ексцизија на бази
АП местата (апурински/апиримидински места) се честа појава кај ДНК. Тие се резултат на спонтана хидролиза на нуклеотидите или на активноста на ДНК гликозилазите во процесот на поправка со екцизија на бази. Овие АП места биваат отстранети од страна на АП ендонуклеазите.
Српска рамонда
Опис на растението
Плодот е грмушка со многу кафеави семиња.
Нуклеаза
Поправка со ексцизија на нуклеотиди
Поправката со ексцизија на нуклеотиди вклучува отстранување и замена на оштетените нуклеотиди. Кратки низи на едноверижна ДНК кои содржат оштетени нуклеотиди биваат отстранети со помош на посебни ендонуклеази кои сечат возводно и низводно од оштетеното место.
Поправка на пресеци во двојната верига
Пресеците на двојната верига, без разлика дали се намерни или случајни, редовно се случуваат во клетките. Случајните пресеци најчесто се генерирани од страна на јонизирачко зрачење, разни егзогени или ендогени хемиски агенси и стопирани репликациони виљушки. Намерните пресеци се создаваат како интермедиери во процесот на мејоза и V(D)J рекомбинација, кои најчесто се поправаат преку хомологна рекомбинација и нехомологно поврзување на краевите. И во двата случаи потребно е краевите на пресеците на двојната верига да бидат обработени од нуклеази пред да започне процесот на поправка. Една таква нуклеаза е Mre11 комплексирана со Rad50.
Црква „Св. Никола“ - Косел (стара)
Свети Никола — главна селска и средновековна црква во охридското село Косел.
Српска рамонда
Опис на растението
Бројот на хромозоми е 96.
Црква „Св. Никола“ - Косел (стара)
Црквата е прогласена за заштитен споменик на културата на Македонија.
Српска рамонда
Опис на растението
Ова растение се одликува и со фактот дека дури и ако е целосно исушено, може да оживее ако се напои. Постојат многу малку цветни растенија што можат да ја вратат оваа анабиоза во живот. Во Европа само две други цветни растенија можат да се опорават од анабиоза.
Црква „Св. Никола“ - Косел (стара)
Историја
Црквата потекнува од век.
Архитектура
Поседува специфична архитектура со мали димензии. Слична е на повеќето еднокорабни цркви во околината на Охрид.
Српска рамонда
Живеалиште и распространетост
Живеалиштата на ова растение се пукнатини на варовнички карпи, најчесто во заштитата на шумската вегетација. Живее во клисури и долни планински гребени на надморска височина од 150-1800 м. Почесто се наоѓа во ридско и пониско планинско подрачје на надморска височина од 300 до 1000 м. Се наоѓа само во северно изложени карпи, а со други растенија формира реликтни хизмофитски заедници, од кои најзначајни се поголемиот број заедници од истиот тип. Исто така, на места каде што се поклопува, во области на симпатрија, субасоцијација.
Црква „Св. Никола“ - Косел (стара)
Архитектура
Црквата е едноставна градба од продолжен тип. Има ниска тристрана апсида.
Српска рамонда
Живеалиште и распространетост
Српска рамонда е ендемски на централниот дел на Балканскиот Полуостров. Се среќава во следниве земји: Албанија, Бугарија, Грција ( Епир ), Македонија, Србија, Црна Гора. Ареалот се одликува со бројни дисјункции, од кои се издвојуваат двете најголеми. Едната во источна Србија и северозападна Бугарија и другата, поголема од Црна Гора, преку јужна Србија ( Косово и Метохија ), Македонија, Албанија до Грција.
Загрозеност
Поради непристапноста на повеќето од живеалиштата, не е забележано намалување на бројот на популациите на ова растение. Сепак, достапните живеалишта (карпите во непосредна близина на патиштата), како и малата локална популација се значително намалени и се на работ да исчезнат заради експлоатација од колекционерите. Според студиите во источна Србија ( Клисурата Сишевачка, Клисурата Јелажница, Клисурите на северните падини на планината Шар Планина ), големината на 5 м2 варира од 10-350 лица. Репродуктивните возрасни класи доминираат во возрасната структура. Помладите возрасни класи се вообичаени во заедниците на мов.
Црква „Св. Никола“ - Косел (стара)
Конзервирање
Во 2014 година се реализирала шестата фаза од проектот за реставрација и конзервација на црквата. Интензивно бил обновен целокупниот фрескоживопис. Последната фаза чинела околу 3,9 милиони денари и била реализирана од стручни екипи на Заводот и музеј Охрид со поддршка на Министерството за култура.
Српска рамонда
Загрозеност
Собирањето за хербариум и ботанички градини е еден од најзначајните фактори на ризик. Билката е загрозена и од уништување на природна шумска вегетација, со што се менуваат микроклиматските услови, како и од изградбата на хидроакумулации во плитките.
Во Србија е заштитена како природна реткост.
Јори Лехтере
Јори Летере ( Jori Lehterä ; 23 декември 1987 година, Хелсинки, Финска ) е професионален фински хокеј играч на мраз кој играл на  централна напаѓачка позиција.
Од сезоната 2014/15 година настапувал за Сент Луис Блуз во Националната хокеарска лига (НХЛ).
Со финскиот сениорски тим тој освоил сребрен медал на Светскиот куп во 2014 година во Минск и бронзен медал на Зимските олимписки игри во 2014 година во Сочи.
Кариера
Неговата кариера како играч започнала во помлад хокеј клуб Јокерит воХелсинки во текот на сезоната 2002/03, додека го потпишал својот прв професионален договор со сениорскиот тим на Јокерита во сезоната 2006/07. Во текот на таа сезона тој одиграл вкупно 28 натпревари во финската елитна лига на ФМ, со 12 бода (6 голови и асистенции). После само една сезона играл во првиот тим на Jокерит и освоил сребрен медал, а во април 2007 година потпишал тригодишен договор со екипата на Тапара од Тампере.
По неговата прва статистички одлична сезона во составот на Тампере, Лехтер заминал во драфтот во НХЛ, каде што  во летото 2008 година го избрале како 65 место од тимот на Сент Луис Блуз.
Март 2009 година тој заминал во Северна Америка и потпишал договор со американската хокерска лига Пири Риммен. Бидејќи не успеал да се принуди да го тренира тимот од Сент Луис за следната сезона, тој се вратил во неговиот стар клуб од Тампере каде одиграл одлична сезона 2009/10, за време на која играл дури 57 на натпревари во лигата каде освоил 69 бода (19 голови и неверојатни 50 асистенции, со уште еден гол и 9 асистенции во плеј-офот), со кои го означиле како највредниот играч на сезоната во лигата.
Во мај 2010 година се преселил во редовите на КХЛ лигата Локомотив Јарослав, а од сезоната 2011/12 станал член на тимот на Сибир од Новосибирска.
Јули 2014 година потпишал двегодишен договор со тимот на Сент Луис Блуз.
Дебитанскиот натпревар на националната селекција на меѓународни натпревари, Летер требаше да го има на Светскиот куп за играчи до 20 години во 2006 година, но поради повреда го пропуштил тоа натпреварување.
Тој го направил своето деби на Светскиот куп на Светското првенство во 2010 година за сениори, каде влегол на 5 натпревари, но без никаков статистички ефект. Тој дал значаен придонес за репрезентацијата на Олимпискиот турнир во Сочи 2014 година, каде финскиот тим освоил бронзен медал, а Лехтер постигнал 1 гол и 3 асистенции на 6 одиграни натпревари. Неколку месеци по Олимпискиот турнир, Лехтер освоил сребрен медал со екипата на Светското првенство одиграно во Минск. На тој турнир ги одиграл сите 10 натпревари и постигнал 3 гола и 9 асистенции.
Црква „Св. Никола“ - Косел (нова)
Свети Никола — главна селска црква во охридското село Косел. Во црковниот двор се наоѓаат и селските гробишта на Косел.
Црквата претставува парохиско седиште на Коселската парохија.
Историја
Црквата била градена во периодот 1974-1975 година во непосредна близина на старата средновековна истоимена црква.
Хоан Мартинез Алиер
Хоан Мартинез Алиер (роден 1939 година, Барселона, Шпанија) е каталонски економист, почесен професор по економија и економска историја и истражувач на ICTA на Барселонскиот автономен универзитет. Тој има дадено значајни придонеси во еколошката економија и политичката екологија, кои ги синтетизирал во својата работа за екологијата на сиромашните.
Животопис
Тој ги водел истражувачките проекти CEECEC и EJOLT за еколошка економија и политичка екологија помеѓу 2008 и 2015 година. Тој е официјално пензиониран од АУБ, но сè уште е професионално активен и во 2016 година, на возраст од 70, добил 2 милиони евра напреден грант од Европскиот совет за истражување (ERC) за дополнителен петгодишен проект: Глобално движење за еколошка правда - EJAtlas (www.ejatlas.org).
Тој е основачки член и поранешен претседател на Меѓународното здружение за еколошка економија. Бил член (2000–08) на Научниот комитет на Европската агенција за животна средина.
Придонеси
Интересите на Мартинез Алиер се: аграрни студии, еколошка економија и политичка екологија. Во доцните седумдесетти, Мартинез Алиер се заинтересирал за земјоделската енергетика и работата на Сергеј Подолински (1850-1891), објавувајќи текст за ова со Ј.М. Наредо во 1982 година. Тој, исто така, го опишал и мапирал анти-екстрактивистичкото движење Блокадија.
Тој ги има дефинирано многу од клучните концепти и пристапи во еколошката економија. Тој тврди, спротивно од неокласичните економисти, дека економијата не е кружна, туку ентропска. Пресметките на социјалните метаболички текови на енергија и материјали треба да фигурираат во неокласичната и марксистичката економија. Енергијата не се рециклира и материјалите само делумно се рециклираат - а екстракцијата на ресурси и отстранувањето на отпадот се манифестираат во еколошките системи. Тие се видливи преку искористувањето на физичките ресурси, загадувањето и преку конфликти во социо-еколошката дистрибуција. Вторите се забрзани со зголемување на социјалниот метаболизам и човечкото присвојување на природата. „Во еколошките борби, репродукцијата на човечкото општество и на функциите на природата се поважни или исто толку важни како борбите за (наводниот) економски вишок“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Унарна операција
Унарна операција – математичка операција која прифаќа само еден параметар (, еден).
Математички унарни оператори
Во математиката, во унарни оператори спаѓаат:
Кушал Сар
Кушал Сар ( Urdu pronunciation: [xʊʃhaːl sər] ; Kashmiri pronunciation: [kʰɔʃhaːl sar] ) е езеро кое се наоѓа во Сринагар, Џаму и Кашмир, Индија. Тој е во многу лоша состојба и е зафатен на многу места со дивоградби и депонии. Езерото некогаш се протегало од Зоонимар до Аали Масџид, но сега е значително намалено. Поврзан е со Анчарското езеро преку мал канал. Друго помало езеро, познато како Гилсар, е поврзано со Кушал Сар преку тесен теснец, кој се протега со мост познат како Гил Кадал. Езерото Гилсар пак е поврзано со езерото Нигеј преку Нала Амир Кан. До 1970-тите, Марскиот канал се исцедувало во ова езеро обезбедувајќи пловност до Гандербал преку езерото Анчар. По полнењето на Марскиот канал, состојбата на езерото дополнително се влоши.
Рудник за бакар Лас Бамбас
Рудникот за бакар Лас Бамбас е отворен рудник за бакар во провинцијата Котабамбас во Перу. Со над милијарда тони бакарна руда, наоѓалиштето е едно од најголемите во светот и произведува околу 2% од глобалниот бакар. Лас Бамбас произведува и концентрати од молибден. Развојот на рудникот започнал во август 2015 година, а производството започнало на почетокот на 2016 година
Рудникот резултирал со повеќе еколошки конфликти помеѓу 2015 и 2022 година. Околу 15.000 луѓе протестирале против рудникот за време на раните фази на изградбата, што резултирало со судири со полицијата која пукала и убила четворица локални жители. Продолжиле протестите во 2021-2022 година, кога демонстрантите го блокирале рудникот и се пожалиле дека добиваат малку бенефиции од рудникот.
Производство и геологија
Полиметалниот рудник се наоѓал на надморска височина од околу 4000 метри во округот Чалхуахуачо во провинцијата Котабамбас во регионот Апуримак во јужните перуански Анди.
Производството е околу 140.000 тони бакарна руда / ден. Проценетиот век на рудникот е најмалку 20 години.
Проектот Лас Бамбас произведувал и концентрати од молибден. Двата метали се транспортирале до Пуерто Матарани, прво преку копно до претоварната станица во Пилонес, а потоа од железницата до пристаништето Матарани. Geoservice Ingeniería ја подготвиле оцената на влијанието врз животната средина (ОВЖС) за проширување на претоварната станица Пилонес.
GyM SA, најголемата градежна компанија во Перу и подружница на компанијата Graña y Montero, во 2012 година била задолжена за изградба на фабриката за концентрирање на бакар со капацитет од 140.000 t/ден.
Производството во рудникот било планирано да започне во 2015 година по 80% потврда за завршување на проектот на 31 декември 2014 година. Првото производство на концентрат надвор од рудникот се очекува да биде во првиот квартал на 2016 година По успешното пуштање во употреба на операцијата, комерцијалното производство на Лас Бамба започна на 1 јули 2016 година. Тој е еден од најголемите рудници за бакар во светот, со годишен капацитет од 51,1 милиони тони и годишно производство се очекува да биде околу 250.000 тони бакар во бакарен концентрат.
Конфликт
За да се направи пат за рудникот, заедницата Фуерабамба била преселена во градот Нуева Фуерабамба ( Нова Фуерабамба ), кој бил изграден помеѓу 2012 и 2014 година. Голдер Асошиејтс ги направи студиите за оцена на влијанието врз животната средина (ОВЖС) уште во 2010 година, оттогаш има два амандмани на наведените студии, едната од нив ја спроведе SNC-Lavalin во 2014 година, измената на ОВЖС вклучувало ажуриран распоред на проекти, помошни компоненти на проект и соодветниот систем за управување со водите.
Наводи
https://www.mmg.com/our-business/las-bambas/
Роберт Д. Булард
Роберт Дојл Булард (роден на 21 декември 1946 година) е американски академик кој е поранешен декан на Факултетот за јавни односи „Барбара Џордан - Мики Леланд" (октомври 2011 – август 2016 година) и тековно истакнат професор на Универзитетот Јужен Тексас. Поранешен професор по социологија и директор на Ресурсниот центар за правда во животната средина на Универзитетот Кларк Атланта, Булард е познат како „татко на еколошката правда“. Тој беше водечки борец против еколошкиот расизам и најистакнат научник на проблемот, како и на Движењето за еколошка правда кое се појави во САД во 1980-тите.
Ран живот и образование
Роден во Елба, Алабама, Булард е син на Нехемија и Миртл Брундиџ Булард; тој беше четврто од петте деца. Дипломирал како втор во класот во средното училиште „Мулбери Хајтс“ во Елба во 1964 година.
Продолжувајќи го своето образование, Булард се здобил со диплома од Универзитетот А&amp;М во Алабама во Хантсвил во 1968 година. По завршувањето на колеџот, тој служел две години во Маринскиот корпус на САД, во „станица за контрола на воздухот во Северна Каролина“.
Булард се здобил со титулата мастер по социологија на Универзитетот Кларк Атланта во 1972 година. Булард ја одбрнил својата докторска теза по социологија на Ајовскиот државен универзитет во 1976 година, под надзор на урбаниот социолог Роберт („Боб“) О. Ричардс.
Bean v. Southwestern Waste Management, Inc.
Во 1979 година, сопругата на Булард, адвокатката Линда МекКивер Булард, ги застапуваше Маргарет Бин и другите жители на Хјустон во нивната борба против планот со кој би се лоцирала општинска депонија до нивните домови. Тужбата, Bean v. Southwestern Waste Management, Inc., беше прва од ваков вид во Соединетите Држави т.е. се тужело поради еколошка дискриминација во лоцирањето на отпадни објекти според законите за граѓански права. Населбата од средна класа во Хјустон, приградски Нортвуд Манор, беше невообичаено место за депонија, освен што беше 82 отсто Афроамериканци. Булард, кој ја добил својата докторска диплома само неколку години пред тоа, беше вовлечен во случајот како вештак. Во оваа улога Булард спроведе студија која ја документирала локацијата на капацитетите за отстранување на комуналниот отпад во Хјустон. Студијата, насловена како „Локации со цврст отпад и афроамериканската заедницата во Хјустон“, беше првиот сеопфатен извештај за екорацизмот во Соединетите Држави. Булард и неговите истражувачи откриле дека афроамериканските населби во Хјустон често биле избирани како локации за токсичен отпад. Сите пет депонии во сопственост на градот, шест од осумте градски инсинератори за ѓубре и три од четирите депонии во приватна сопственост беа поставени во афроамерикански населби, иако црнците сочинувале само 25 отсто од населението во градот. Ова откритие го поттикна Булард да започне долга академска и активистичка кампања против еколошкиот расизам. „Без сомнение“, рече Булард за своето искуство, „тоа беше форма на апартхејд каде што белците носеа одлуки, а црнците и другите луѓе, вклучително и домородните Американци на резервациите, немаа место на масата“.
Рана работа
Во текот на 1980-тите Булард ја проширил својата студија за еколошкиот расизам на целиот американски југ, фокусирајќи се на заедниците во Хјустон, во Далас, Тексас, Алсен, Луизијана,Западна Вирџинија и Емел, Алабама. Повторно, тој открил јасна преголема застапеност на еколошките опасности во афроамериканските области во споредба со белите области, што предизвикувало зголемени здравствени ризици за афроамериканските граѓани. Во 1990 година, Булард ја објавил својата прва книга, Дампинг во Дикси: раса, класа и квалитет на животната средина. Во книгата, Булард напишал дека Движењето за еколошка правда, грасрут движење на луѓе од разни раси кое се ширеше низ Америка во знак на протест против еколошкиот расизам, означувало нова конвергенција на движењето за граѓански права и еколошкото движење од 1960-тите.
Застапување
Во 1990 година Булард (тогаш на Универзитетот Калифорнија-Риверсајд) стана еден од водачите на групата истакнати академици, подоцна позната како Групата Мичиген, вклучувајќи ги Буњан Брајант од Мичигенскиот универзитетот и Чарлс Ли од Обединетата црква на Христос. Групата напишала писма до Луис Саливан, секретар на Министерството за здравство и човечки услуги на САД, и до Вилијам Рајли, шеф на Агенцијата за заштита на животната средина, барајќи состаноци со официјалните лица за да разговараат за владината политика за дискриминација во животната средина. Саливан никогаш не одговорил, но Рајли се сретнал со групата за застапување неколку пати, што резултираше со создавање на работна група на ЕПА за еднаквост во животната средина. Оваа група подоцна станала Канцеларија за еколошка правичност, а потоа и Канцеларија за правда во животната средина под администраторката на ЕПА Керол Браунер во 1993 година.
Булард, исто така, одигра клучна улога во организирањето на Првиот национален еколошки лидерски самит на луѓе од разни раси во 1991 година. Почнувајќи со список од само 30 луѓекои работеле на еколошки прашања, Булард го прошири списокот на преку 300 групи со тоа што ги повикал лидерите што ги познавал лично и собрал информации за другите групи на кои наишле. Токму овие групи присуствуваа на Лидерскиот самит во октомври 1991 година, на кој беше усвоен список од седумнаесет „Принципи на еколошка правда“. Проширената листа на Булард на крајот вклучуваше групи надвор од Соединетите Држави, вклучувајќи ги Порторико, Канада и Мексико, и беше објавена како „Директориум на еколошката група на луѓе од разни раси“ од Фондацијата Чарлс Стјуарт Мот. Во 1994 година, претседателот Бил Клинтон го потпишал Извршниот налог за еколошка правда 12898 по совет и истражување на Националниот советодавен совет за еколошка правда (NEJAC), во кој беше вклучен и професорот Булард, кој претседаваше со Поткомитетот за здравство и истражување.
Булард продолжил да дејствува во име на борбените афроамерикански групи низ САД. Неговото стручно сведочење го доби случајот Граѓаните против нуклеарното ѓубре (CANT) против Енергетски услуги на Луизијана (LES) за групата за еколошка правда, директно предизвикувајќи ја одлуката на федералната влада да ја одбие дозволата на ЛЕС за фабрика за збогатување ураниум во Форест Гроув и Центар Спрингс, Луизијана. Во 2006 година, на прашањето за тоа што го мотивира да продолжи во неговата потрага по еколошка правда, Булард одговорил: „Луѓе кои се борат... Луѓе кои не дозволуваат да ги прегазат камионите за ѓубре и депониите и петрохемиските погони. Тоа ме држи во ова движење последните 25 години. И во последните 10 години победуваме: се добиваат судски процеси, се плаќаат репарации, се добиваат извинувања. Овие компании се известени дека не можат да го прават тоа повеќе, никаде.“
Наводи
<references group="" responsive="0">
Загадување на почвата
Загадувањето на почвата или загадувањето на земјиштето како дел од деградацијата на почвата е предизвикано од присуството на ксенобиотски (човечки) хемикалии или други промени во природната средина на почвата. Тоа обично е предизвикано од индустриска активност, земјоделски хемикалии или неправилно отстранување на отпадот. Најчестите хемикалии се нафтени јаглеводороди, полинуклеарни ароматични јаглеводороди (како што се нафталин и бензо(а)пирен), растворувачи, пестициди, олово и други тешки метали. Контаминацијата е во корелација со степенот на индустријализација и интензитетот на хемиската супстанција. Загриженоста за контаминација на почвата првенствено произлегува од здравствените ризици, од директниот контакт со загадената почва, пареата од загадувачите или од секундарната контаминација на залихите на вода во и под почвата. Мапирањето на загадените локации на почва и последователното прочистување одземаат многу време и е скапо, а бара и експертиза во геологијата, хидрологијата, хемијата, компјутерското моделирање и ГИС во контаминација на животната средина, како и вреднување на историјата на индустриската хемија.
Во Северна Америка и Западна Европа најдобро познат е степенот на контаминирана земја, при што многу држави во овие области имаат правна рамка за идентификување и справување со овој еколошки проблем. Земјите во развој имаат тенденција да бидат послабо регулирани и покрај тоа што некои од нив претрпиле значителна индустријализација.
Причини
Загадувањето на почвата може да биде предизвикано од следново (неисцрпна листа):
Најчестите хемикалии се нафтени јаглеводороди, растворувачи, пестициди, олово и други тешки метали.
Секоја активност што води до други форми на деградација на почвата (ерозија, набивање, итн.) може индиректно да ги влоши ефектите на контаминација со тоа што санацијата на почвата станува потешка. Историското таложење на пепел од јаглен што се користеше за греење на станбени, комерцијални и индустриски, како и за индустриски процеси како што е топењето на рудата, биле вообичаен извор на контаминација во областите кои биле индустријализирани пред околу 1960 година. Јагленот природно концентрира олово и цинк за време на неговото формирање, како и други тешки метали во помал степен. Кога јагленот се согорува, повеќето од овие метали се концентрираат во пепелта (главен исклучок е живата). Јагленовиот пепел и згурата можат да содржат доволно олово за да се квалификуваат како „карактеристичен опасен отпад“, дефиниран во САД како отпад што содржи повеќе од 5 mg/L олово што може да се извлече со помош на процедурата TCLP. Освен олово, пепелта од јаглен обично содржи променливи, но значајни концентрации на полинуклеарни ароматични јаглеводороди (ПАЈ-и; на пр., бензо(а)антрацен, бензо(б)флуорантен, бензо(к)флуорантен, бензо(а)пирен, индено(цд)пирен, фенантрен, антрацен и слично). Овие ПАЈ-и се познати човечки канцерогени и прифатливите концентрации на овие супстанции во почвата обично се околу 1 mg/kg. Јагленовиот пепел и згурата можат да се препознаат по присуството на небели зрна во почвата, сива хетерогена почва или (кај јагленска згура) везикуларни зрна во форма на меурчиња со големина на камче.
Третираната отпадна тиња, позната во индустријата како биосолиди, стана контроверзна како „ѓубриво“. Бидејќи е нуспроизвод од третманот на отпадните води, генерално содржи повеќе загадувачи како што се организми, пестициди и тешки метали отколку друга почва.
Во Европската унија, Директивата за третман на урбани отпадни води дозволува талогот од отпадни води да се прска на копно. Волуменот се очекувала да се удвои на 185.000 тони суви цврсти материи во 2005 година. Тој има добри земјоделски својства поради високата содржина на азот и фосфати. Во 1990/1991 година, 13% влажна тежина беше испрскана на 0,13% од земјиштето; сепак, се очекувало ова да се зголеми за 15 пати до 2005 година. Застапниците велат дека има потреба да се контролира ова за да не навлезат патогени микроорганизми во водните текови и да се осигура дека нема акумулација на тешки метали во горниот дел од почвата.
Пестициди и хербициди
Пестицид е супстанца што се користи за убивање на штетници. Пестицидот може да биде хемиска супстанција, биолошки агенс (како вирус или бактерии), антимикробен, средство за дезинфекција или уред кој се користи против кој било штетник. Штетниците вклучуваат инсекти, растителни патогени, плевел, мекотели, птици, цицачи, риби, нематоди (округли црви) и микроби кои се натпреваруваат со луѓето за храна, уништуваат земјиште, шират или се преносител на болести или предизвикуваат непријатност. Иако има придобивки од употребата на пестициди, има и недостатоци, како што е потенцијалната токсичност за луѓето и другите организми.
Хербицидите се користат за уништување на плевелите, особено на тротоарите и железничките пруги. Тие се слични на ауксините и повеќето се биоразградливи од почвените бактерии. Сепак, една група добиена од тринитротолуен (2:4 D и 2:4:5 T) има нечистотија - диоксин, кој е многу токсичен и предизвикува смртност дури и во ниски концентрации. Друг хербицид е паракватот. Тој е многу токсичен, но брзо се разградува во почвата поради дејството на бактериите и не ја убива фауната на почвата.
Инсектицидите се користат за да се ослободат фармите од штетници кои ги оштетуваат посевите. Инсектите ги оштетуваат не само стоечките култури, туку и складираните, а во тропските предели се смета дека една третина од вкупното производство се губи при складирањето на храната. Како и кај фунгицидите, првите инсектициди користени во деветнаесеттиот век биле неоргански, на пр. Парис Грин и други соединенија на арсен. Никотинот исто така се користил од 1690 година.
Сега постојат две главни групи на синтетички инсектициди:
1. Органохлорите вклучуваат ДДТ, Алдрин, Диелдрин и БХЦ. Тие се евтини за производство, моќни и упорни. ДДТ се користеше во масовно ниво од 1930-тите, со врв од 72.000 тони користени во 1970 година. Потоа, употребата опаднала бидејќи се согледаа штетните ефекти врз животната средина. Бил пронајден низ светот кај рибите и птиците, а бил откриен дури и во снегот на Антарктикот. Тој е само малку растворлив во вода, но е многу растворлив во крвотокот. Тој влијае на нервниот и ендокриниот систем и предизвикува недостаток на калциум во лушпите од јајцата на птиците, поради што тие се лесно кршливи. Се смета дека тој е одговорен за намалувањето на бројот на птици грабливки како што се остриците и дивите соколи во 1950-тите - тие сега се опоравуваат. Како и зголемената концентрација преку синџирот на исхрана, познато е дека влегува преку пропустливи мембрани, така што рибите го добиваат преку нивните жабри. Бидејќи има мала растворливост во вода, има тенденција да остане на површината на водата, така што организмите што живеат таму се најпогодени. ДДТ пронајден кај рибите кои сочинуваат дел од човечкиот синџир на исхрана предизвика загриженост, но нивоата пронајдени во ткивата на црниот дроб, бубрезите и мозокот биле помали од 1 ppm, а во мастите биле 10 ppm, што е под нивото што веројатно може да предизвика штета. Сепак, ДДТ беше забранет во Обединетото Кралство и Соединетите Држави за да се запре понатамошното негово акумулирање во синџирот на исхрана. Американските производители продолжија да продаваат ДДТ на земјите во развој, кои не можеле да си дозволат скапи хемикалии за замена и кои немаа толку строги регулативи со кои се регулира употребата на пестицидиле
2. Органофосфати, на пр. паратион, метил паратион и околу 40 други инсектициди се достапни на национално ниво. Паратионот е многу токсичен, метил-паратионот е помалку токсичен, а Малатионот генерално се смета за безбеден бидејќи има мала токсичност и брзо се разградува во црниот дроб на цицачите. Оваа група делува така што го спречува нормалниот пренос на нервите бидејќи холинестеразата е спречена да ја разгради супстанцијата на предавателот ацетилхолин, што резултира со неконтролирани движења на мускулите.
Воени агенти
Отстранувањето на муницијата и недостатокот на грижа во производството на муниција предизвикани од итноста на производството, може да ја контаминираат почвата на подолги периоди. Постојат малку објавени докази за овој тип на контаминација, главно поради ограничувањата поставени од владите на многу земји за објавување материјал поврзан со воените напори. Сепак, иперит складиран за време на Втората светска војна контаминираше некои локации до 50 години и тестирањето на Антракс како потенцијално биолошко оружје го контаминираше целиот остров Груинард.
Начини на изложеност
Загадената или контаминирана почва директно влијае на човековото здравје преку директен контакт со почвата или преку вдишување на загадувачи на почвата кои испарувале; потенцијално поголеми закани се наметнуваат со инфилтрација на контаминацијата на почвата во водоносни слоеви на подземните води што се користат за човечка исхрана, понекогаш во области кои очигледно се далеку од каков било очигледен извор на надземна контаминација. Отровните метали, исто така, можат да се пробијат низ синџирот на исхрана преку растенија кои живеат во почви кои содржат високи концентрации на тешки метали. Ова има тенденција да резултира со развој на болести поврзани со загадувањето.
Најголем дел од изложеноста е случајна, а изложеноста може да се случи преку:
Сепак, некои студии проценуваат дека 90% од изложеноста е преку конзумирање контаминирана храна.
Последици
Здравствените последици од изложеноста на контаминација на почвата многу варираат во зависност од типот на загадувачот, патеката на нападот и ранливоста на изложената популација. Истражувачите сугерираат дека пестицидите и тешките метали во почвата можат да му наштетат на кардиоваскуларното здравје, вклучувајќи воспаление и промена на внатрешниот часовник на телото.
Хроничната изложеност на хром, олово и други метали, нафта, растворувачи и многу формулации за пестициди и хербициди може да биде канцерогена, може да предизвика вродени нарушувања или може да предизвика други хронични здравствени состојби. Индустриските или вештачките концентрации на природни супстанции, како што се нитрат и амонијак поврзани со сточното ѓубриво од земјоделски операции, исто така се идентификувани како опасност по здравјето во почвата и подземните води.
Познато е дека хроничната изложеност на бензен во доволни концентрации е поврзана со поголема инциденца на леукемија. Познато е дека живата и циклодиените предизвикуваат поголема инциденца на оштетување на бубрезите и некои неповратни болести. Полихлорираните бигенили и цилодиените се поврзани со токсичноста на црниот дроб. Органофосфатите и карбонатите може да предизвикаат синџир на одговори што доведуваат до невромускулна блокада. Многу хлорирани растворувачи предизвикуваат промени во црниот дроб, промени во бубрезите и депресија на централниот нервен систем. Постои цел спектар на понатамошни здравствени ефекти како што се главоболка, гадење, замор, иритација на очите и осип на кожата за горенаведените и други хемикалии. При доволни дози, голем број на загадувачи на почвата може да предизвикаат смрт со изложување преку директен контакт, вдишување или ингестија на загадувачи во подземните води контаминирани преку почвата.
Шкотската влада го задолжи Институтот за медицина на трудот да изготви извештај за методите за проценка на ризикот по здравјето на луѓето од контаминираната земја. Општата цел на проектот е да се изготват упатства што треба да бидат корисни за шкотските локални власти при проценката дали локациите претставуваат значителна можност за значителна штета (SPOSH) по здравјето на луѓето. Се предвидува дека резултатот од проектот ќе биде краток документ кој ќе обезбедува насоки на високо ниво за проценка на здравствениот ризик со упатување на постојните објавени упатства и методологии кои се идентификувани како особено релевантни и корисни. Проектот ќе испита како се развиени насоки за политики за одредување на прифатливоста на ризиците по здравјето на луѓето и ќе предложи пристап за проценка на тоа што претставува неприфатлив ризик во согласност со критериумите за SPOSH како што е дефинирано во законодавството и Шкотското статутарно упатство.
Ефекти на екосистемот
Не неочекувано, загадувачите на почвата можат да имаат значителни штетни последици за екосистемите. Постојат радикални промени во хемијата на почвата кои можат да произлезат од присуството на многу опасни хемикалии дури и при мала концентрација на разните загадувачи. Овие промени може да се манифестираат во промена на метаболизмот на ендемични микроорганизми и членконоги кои живеат во дадена почвена средина. Резултатот може да биде виртуелно искоренување на делови од примарниот синџир на исхрана, што пак може да има големи последици за разните предатори или потрошувачи. Дури и ако хемискиот ефект врз пониските форми на живот е мал, пониските пирамидални нивоа на синџирот на исхрана можат да внесат вонземски хемикалии, кои вообичаено стануваат поконцентрирани за секое скалило од синџирот на исхрана. Многу од овие ефекти се сега добро познати, како што е концентрацијата на постојани ДДТ материјали кај птичји потрошувачи, што доведува до слабеење на лушпите на јајцата, зголемена смртност на пилињата и потенцијално исчезнување на видовите.
Потенцијални ефекти на загадувачите врз функциите на почвата
Тешките метали и другите загадувачи на почвата можат негативно да влијаат на активноста, составот на видовите и изобилството на почвените микроорганизми, а со тоа да ги загрозат функциите на почвата, како што е биохемискиот циклус на јаглерод и азот. Меѓутоа, загадувачите на почвата можат да станат помалку биодостапни со текот на времето, а микроорганизмите и екосистемите можат да се прилагодат на променетите услови. Одликите на почвата како pH вредност, содржината на органска материја и текстурата се многу важни и ја менуваат подвижноста, биорасположивоста и токсичноста на загадувачите во контаминираните почви. Истата количина на загадувач може да биде токсична во една почва, но целосно безопасна во друга почва. Ова ја нагласува потребата за проценка и мерки за специфичните ризици за почвата.
Опции за чистење
Чистењето или санацијата на животната средина се анализира од научници за животна средина кои користат теренско мерење на хемикалиите на почвата и исто така применуваат компјутерски модели (ГИС во загадувањето на животната средина) за анализа на транспортот и судбината на хемикалиите во почвата. Развиени се различни технологии за санација на почвата и седиментите контаминирани со нафта. Постојат неколку главни стратегии за санација:
По земја
Различни национални стандарди за концентрации на одредени загадувачи ги вклучуваат: Прелиминарните цели за санација на регионот 9 на Соединетите Американски Држави (PRGs), Концентрациите засновани на ризик од регионот 3 на САД (ЕПА RBCs) и Упатството на Националниот совет за заштита на животната средина на Австралија за нивоата на истражување во почвата и подземните води.
Народна Република Кина
Огромниот и одржлив раст на Народна Република Кина од 1970-тите имаше како резултат зголемено загадување на почвата. Министерството за екологија и животна средина смета дека тоа е закана за животната средина, за безбедноста на храната и за одржливото земјоделство. Според научното истражување на земани примероци, 150 милиони mu (100.000 квадратни километри) од обработуваното земјиште во Кина се загадени, при што загадената вода се користи за наводнување на дополнителни 32,5 милиони mu (21.670 квадратни километри) и уште 2 милиони mu (1.300 квадратни километри покриени) покриени или уништени со цврст отпад. Севкупно, оваа област сочинува една десетина од обработливото земјиште во Кина и е претежно во економски развиените области. Се проценува дека 12 милиони тони жито се контаминираат со тешки метали секоја година, предизвикувајќи директни загуби од 20 милијарди јуани (2,57 милијарди американски долари). Неодамнешното истражување покажа дека 19% од земјоделските почви се контаминирани и содржат тешки метали и металоиди. Стапката на овие тешки метали во почвата била драстично зголемена.
Обединето Кралство
Генеричките упатства што вообичаено се користат во Обединетото Кралство се Упатствата за вредностите на почвата објавени од Одделот за животна средина, храна и рурални прашања (DEFRA) и Агенцијата за животна средина. Ова се скрининг вредности кои го покажуваат минималното прифатливо ниво на супстанција. Над ова не може да има гаранции во однос на значителен ризик од штети по здравјето на луѓето. Тие се изведени со помош на моделот за проценка на изложеност на контаминирана земја (CLEA UK). Одредени влезни параметри како што се вредностите на здравствените критериуми, возраста и користењето на земјиштето се внесуваат во CLEA UK за да се добие веројатност.
Упатството од Меѓуодделенскиот комитет за повторен развој на контаминирано земјиште (ICRCL) беше формално повлечено од DEFRA, за употреба како прописен документ за да се утврди потенцијалната потреба за санација или понатамошна проценка.
Моделот CLEA објавен од DEFRA и Агенцијата за животна средина (EA) во март 2002 година поставува рамка за соодветна проценка на ризиците по здравјето на луѓето од контаминираното земјиште, како што се бара со Дел IIA од Законот за заштита на животната средина од 1990 година. Како дел од оваа рамка, генеричките насоки за почвата (SGVs) во моментов се изведени за десет загадувачи кои ќе се користат како „интервентни вредности“. Овие вредности не треба да се сметаат за поправни цели, туку вредности над кои треба да се земе предвид понатамошна детална проценка.
Произведени се три комплети CLEA SGV за три различни намени на земјиштето, имено
Се планира SGV да ги заменат поранешните вредности на ICRCL. CLEA SGV се однесуваат на проценка на хроничните (долгорочни) ризици по здравјето на луѓето и не се однесуваат на заштитата на работниците на земја за време на изградбата или на други потенцијални рецептори како што се подземните води, зградите, растенијата или другите екосистеми. CLEA SGV не се директно применливи на локација целосно покриена, бидејќи не постои директен пат на изложување на контаминирани почви.
До денес, објавени се првите десет од педесет и пет SGV со загадувачи, и тоа за: арсен, кадмиум, хром, олово, неорганска жива, никел, селен етил бензен, фенол и толуен. Произведени се нацрт SGV за бензен, нафталин и ксилен. Објавени се токсиколошки податоци (Tox) за секој од овие загадувачи, како и за бензо[a]пирен, бензен, диоксини, фурани и полихлорирани бифенили слични на диоксин, нафталин, винил хлорид, 1,1,2,2 тетрахлороетан и 1, 1,1,2 тетрахлороетан, 1,1,1 трихлороетан, тетрахлороетан, јаглерод тетрахлорид, 1,2-дихлороетан, трихлороетан и ксилен. SGV за етил бензен, фенол и толуен зависат од содржината на органска материја во почвата (SOM), која може да се пресмета од вкупната содржина на органски јаглерод (TOC).
Индија
Во март 2009 година, прашањето за труење со ураниум во Пенџаб привлече медиумско внимание. Се тврди дека било предизвикано од езерца од летечка пепел на термоелектраните, кои, наводно, доведуваат до тешки вродени дефекти кај децата во областите Фаридкот и Бхатинда во Пенџаб. Новинските извештаи изјавиле дека нивоата на ураниум биле повеќе од 60 пати поголеми од максималната безбедносна граница. Во 2012 година, Владата на Индија потврдила дека подземните води во појасот Малва во Пенџаб имаат метал ураниум кој е 50% над границите за трага поставени од Светската здравствена организација на Обединетите нации (СЗО). Научните студии, засновани на над 1000 примероци од различни места за земање примероци, не можеа да го следат изворот на летечката пепел и какви било извори од термоелектраните или индустријата, како што првично се тврдело. Студијата исто така открила дека концентрацијата на ураниум во подземните води на областа Малва не е 60 пати поголема од границите на СЗО, туку само 50% над границата на СЗО на 3 локации. Оваа највисока концентрација пронајдена во примероците беше помала од оние пронајдени природно во подземните води кои моментално се користат за човечки потреби на друго место, како што е Финска. Во тек е истражување за да се идентификуваат природни или други извори на ураниум.
Aventura (Бенд)
Aventura беше американска музичка група бачата. Групата е формирана во 1994 година во Бронкс, Њујорк. Основачи беа Антони „Ромео“ Сантос, Лени Сантос, Макс Сантос и Хенри Сантос, сите од нив семејство (братучеди и браќа и сестри) и самоук. Aventura го официјализираше своето деби во 1999 година, во надеж дека ќе ги преобличи моделите на традиционалната доминиканска бачата. Тие започнаа од основата на традиционалната бачата и ја спојуваа со модерни ритми, како што се хип-хоп или Ритам и блуз. Во 2002 година, песната Obsesión остана на првото место во Италија 16 последователни недели, а во Латинска Америка и во различни европски и американски земји беше во првите 10 повеќе од 90 последователни дена. После неколку години планирање на привремено одвојување од групата, Лени и Макс создаваат друга Aventura група. Во април 2011 година, Антони и Хенри потпишаа одделни договори за да ја започнат својата соло кариера. На 1 декември 2015 година тие најавија турнеја во текот на февруари 2016 година.
Серија А Тим на годината
Наградата вклучува единаесет фудбалери кои се одликуваат со најдобри настапи во италијанското фудбалско првенство Серија А во претходната фудбалска сезона.