cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faithless
Faithless (изговор Фејтлес) е британска музичка група која се состои од членовите Макси Џез, Систер Блис и Роло Армстронг. Оваа група најмногу е позната по својот голем денс хит „Insomnia“, но и „God Is a DJ“ и „We Come 1“. Faithless снимиле неколку студиски албуми кои понудуваат различни видови на музички жанри. До денес, Faithless имаат продадено над 12 милиони плочи на светско ниво. Покрај издадените материјали, Faithless имаат оганизирано поголем број турнеи, меѓу кои две гостувања во Скопје.
Јамаширо (Кјото)
Јамаширо ― поранешно гратче сместено во округот Сораку, префектура Кјото, Јапонија. Местото било именувано според старата покраина Јамаширо.
Од 2003 година, градот имал проценето население од 8.978 и густина од 366,00 луѓе на км2. Вкупната површина била 24,53 км2.
На 12 март 2007 година, Јамаширо, заедно со гратчињата Камо и Кизу (сите од округот Сораку), биле споени за да се создаде градот Кизугава.
Грклан
Гркланот (лат. larynx) е цевчест орган за дишење и создавање на гласот. Изграден е од ‘рскавични елементи, од кои најголема е штитовидната ‘рскавица - Адамово јаболко, парната лажичеста, прстенестата ‘рскавица, како и мажлецот (епиглотис). Гркланот е постојано отворен, освен при голтање, кога се затвора со мажлецот. Со тоа се спречува влегување на храна во душникот.
Слузокожата што го обложува гркланот формира парни набори - гласни жици. Гласот се генерира преку вибрациите на гласните жици кога воздухот струи низ нив. Артикулацијата на гласот се контролира преку движењето на јазикот, забите и усните.
Финансиска стабилност
Финансиската стабилност — состојба во која финансискиот систем може непречено и ефикасно да ги извршува своите функции.
Поим за финансиска стабилност и финансиска нестабилност
Поимот „финансиска стабилност“ се појавил во 1990-тите. Всушност, уште во конвенцијата за основање на ОЕЦД, како цели на оваа организација била спомената финансиската стабилност, но овој поим не бил објаснет. Во 1994 година, Банката на Англија го употребила овој поим за да ги означи оние нејзини цели кои не се поврзани со ценовната стабилност или со ефикасното функционирање на финансискиот систем.
За финансиската стабилност постојат различни дефиниции. На пример, во 2005 година, ЕЦБ ја дефинирала финансиската стабилност како „состојба во која финансискиот систем е способен за добро извршување на сите негови нормални задачи и во која се очекува дека ќе функционира така во догледна иднина“. Потоа, во 2008 година, ЕЦБ понудила нова дефиниција: „Финансиската стабилност може да се дефинира како состојба во која финансискиот систем... е способен да ги истрпи шоковите и да ги отстрани финансиските нерамнотежи, а со тоа да ја намали веројатноста за нарушувања во процесот на финансиско посредување кои се доволно остри за значително да ја попречат алокацијата на заштедите кон профитабилните можности за инвестирање.“ Швајцарската национална банка ја дефинира финансиската стабилност на сличен начин: „Стабилниот финансиски систем може да се дефинира како систем во кој различните компоненти ги извршуваат нивните функции и се способни да ги поднесат шоковите на кои се изложени“.
Во 2008 година, гувернерот на Банката на Англија, Марвин Кинг, изјавил: „Финансиската стабилност ја замислувам како период во кој платниот систем функционира нормално и способноста на домаќинствата даги насочат нивните заштеди во реалните инвестиции во економијата, дома или во странство, се одвива нормално“, но веднаш потоа додал: „Но, прашањето е - што е тоа нормално?“. Исландската банка ја дала следнава дефиниција: „Финансиската стабилност подразбира: 1) дека клучните институции во финансискиот систем се стабилни, во смисла дека постои високо ниво на доверба дека тие можат да ги продолжат своите договорни обврски без нарушување или без надворешна помош; 2) дека клучните пазари се стабилни, во смисла дека учесниците можат сигурно да извршуваат трансакции на нив по цени кои ги одразуваат фундаменталните сили и не се менуваат значително во краток временски период кога немало никакви промени во фундаментите.“ Американскиот економист Фредерик Мишкин ја дефинира финансиската стабилност како „постоење на финансиски систем кој е способен да обезбеди, на трајна основа и без големи нарушувања, ефикасна алокација на заштедите кон инвестиционите можности“. Според Мајкл Фут, поранешен извршен директор на Службата за финансиски услуги (Financial Services Authority), финансискиот систем е стабилен ако се исполнети четири услови: 1) стабилна вредност на парите, 2) вработеноста да биде близу до природната стапка, 3) доверба во операциите на клучните финансиски институции и пазари, 4) нема релативни движења на цените на средствата кои во догледно време би ги поткопале горните три услови.“
Поради тешкотиите да се дефинира финансиската стабилност, некои автори ја дефинираат финансиската нестабилност која може да се дефинира како множество на околности кои се доволни да резултираат со појава на финансиски потрес/криза споредбено со нормалните шокови. Овие шокови можат да потекнуваат или од реалната економија или пак од самиот финансиски систем. Финансиската стабилност во тој случај е дефинирана како недостиг на финансиска нестабилност. Ален и Вуд ја дефинираат финансиската нестабилност како „епизоди во кои голем број страни, независно од тоа дали се домаќинства, трговски друштва или влади, запаѓаат во финансиски кризи кои не се поврзани со нивното претходно однесување.“
Мерење на финансиската стабилност
Во 1996 година, Банката на Англија била првата централна банка која започнала да објавува Преглед на финансиската стабилност (Financial Stability Review), а набргу нејзиниот пример го следеле повеќе други земји така што на крајот од 2005 година речиси 50 централни банки објавувале вакви извештаи.
Индикатори за стабилноста на финансискиот систем на Меѓународниот Монетарен Фонд
Во 1999 година, ММФ започнал да подготвува единствен систем од индикатори за финансиска стабилност (FSI – Financial Stability Indicators). Индикаторите се поделени во две групи:
Индикаторите за финансиска стабилност во банкарскиот сектор се класифицирани според шест области на потенцијална ранливост: Притоа, секоја од овие шест групи има различна улога во оцена на финансиската стабилност: индикаторите за адекватноста на капиталот служат за мерење на капацитетот на банкарскиот сектор да ги апсорбира потенцијалните загуби; индикаторите за квалитет на средствата го следат квалитетот на кредитите и концентрацијата на банкарското портфолио; индикаторот за способноста на менаџментот ја нагласува важноста на раководењето за здравјето и стабилноста на банките; различните податоци за маржите, приходите и трошоците можат да се користа за мерење на профитабилноста; мерките за ликвидност се однесуваат на способност на банките да се справат со паричните текови; чувствителноста на пазарен ризик се однесуваат на промените на цените на пазарот, каматните стапки, валутните курсеви, недвижнините, итн.
Индикаторите за финансиска стабилност во нефинансискиот сектор главно се насочени кон левериџот (задолженоста), ликвидноста и способноста за сервисирање на долговите. Четири најчесто користени индикатори за сосотјбата на секторот на претпријатијата се:
Во секторот на домаќинствата вообичаено се користат два индикатори:
Индикаторите за осигурителниот сектор се аналогни на оние од банкарскиот сектор. Понатму, може да се изврши поделба на индикаторте во осигурителниот сектор посебно за животно и за неживотно осигурување. Овие индикатори се:
Макропруденцијални индикатори на Европската централна банка
Индикаторите на ЕЦБ се дел од методолошко-статистичката рамка за макропрудентна анализа на банкарскиот сектор во ЕУ. Рамката прифатена од ЕЦБ има три блокови:
И рамката на ЕЦБ се користат неколку групи на индикатори:
Космос-2369
Космос-2369 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 3 февруари 2000 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
1861 во книжевноста
1861 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 100 м грбно за жени
Пливачката трка на 100 метри грбно за жени на Летните олмписки игри 2016 се одржа на 7-8 август 2016 година во Олимпискиот центар за водени спортови во Рио де Жанеиро.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
1860 во книжевноста
1860 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Сите прави потези (филм)
Сите прави потези е американски спортски драма филм од 1983 година во режија на Мајкл Чепмен и со Том Круз, Крег Т. Нелсон, Леа Томпсон, Крис Пен и Гери Греам. Снимен е на локација во Џонстаун, Пенсилванија,  и Питсбург.
Заплет
Во големиот фудбалски натпревар против непоразената гимназија Walnut Heights, се чини дека Ампипе е насочен да го добие натпреварот, кога неуспешно предавање во последните секунди - како и казната за мешање на додавање на Стефен претходно во натпреварот - доведоа до победата на Walnut Heights. По натпреварот, тренерот Бурт Никерсон го критикува играчот во соблекувалната, велејќи му дека „ја напушти“ играта. Кога Штефен му возвраќа дека самиот тренер дал отказ, тренерот го исфрла од тимот.
После тоа, незадоволните навивачи на Ампипе ја вандализираат куќата и дворот на тренерот Никерсон. Стефен е присутен и неволно учесник, но сепак Никерсон го гледа додека вандалите бегаат. Оттаму, Штефен се занимава со лични битки, вклучително и справување со тренерот кој го црнчи меѓу факултетите поради неговиот став и учество во вандализмот. Стефен влегува во расправија со Лиза, а неговиот најдобар пријател Брајан ја одбива понудата за стипендија за УСЦ и планира да се ожени со својата бремена девојка.
Фрустриран од она што го направи Никерсон, Стефан луто се соочува со својот поранешен тренер што завршува со викање натпревар на улица. Но, Лиза решава да разговара со сопругата на Никерсон за да се обиде да помогне. Никерсон сфаќа дека погрешил што го црнчил Стефан. Тој ја прифати тренерската позиција на Западниот брег во Кал Поли Сан Луис Обиспо и му нуди на Стефен целосна стипендија да игра фудбал таму, што тој ја прифаќа.
Производство
Во 2018 година, Томпсон изјави дека првично не го сакала делот, бидејќи сценариото барало од неа да учествува во две голи сцени, но Круз ги убедил продуцентите да се откажат од една од сцените.
Прием
Филмот бил пуштен на различни критики. Имал резултат од 63% на Rotten Tomatoes врз основа на 24 прегледи. На Metacritic има оценка од 62% врз основа на 7 прегледи, што укажува на „општо поволни критики“.
Џеј Кар од The Boston Globe изјави дека „Круз е веродостоен како спортист“. и Џенет Маслин од Њујорк Тајмс го нарекол „добро направена, но обложена со шеќер басна на работничката класа за фудбалска ѕвезда“. Роџер Еберт од Чикаго Сан Тајмс даде 3 од 4 и напиша: „Двајца луѓе конечно си ја кажуваат вистината. Ова е, се разбира, неверојатен пробив во филмовите за тинејџери и Сите правилни движења го заслужуваат тоа.“ Локално, Ед Бланк од Питсбург Прес го сметал за погрешно, но го долови изгледот на и Мерилин Урукио од Питсбург Пост-Газет го оцени како елементарен
Меѓу неповолните критики, ТВ Гајд го нарекол филмот „исполнет со клише“ и го критикуваше режисерот Мајкл Чепмен дека не презема никаков ризик. Ричард Корлис од Тајм го нарекол „наивен мал филм (кој) се надева дека ќе се докаже себеси како Флеш денс на фудбалот“.
Ед О‘Брајан
Едвард Џон О‘Брајан (роден на 15 април 1968) е англиски музичар, песнописец и еден од трите гитаристи за групата Radiohead која свири алтернативен рок. Тој е исто така одговорен за помошните вокали за време на концертите во живо и на многу песни од албумите на групата (понекогаш заедно со тапанарот Фил Селвеј). Дополнително има свирено гитара и за проектот 7 Worlds Collide.
Земјоделството во Иран
Околу една третина од иранската почва е поволна за земјоделство, бидејќи другиот дел е претежно неплоден.
Ед О‘Брајан
Наведувајќи ја неговата работа со Radiohead, повеќе списоци и анкети го имаат изгласано Ед О‘Брајан како еден од најголемите гитаристи на модерната ера.
Земјоделството во Иран
Само 12% од вкупната култивирачка површина се плантажи, виногорја и сл.
А една третина од (35%) од култивирачката површина е опремена со системи на наводнување и се користи за производство за житни и слични култури.
Неаграрни површини се околу 53% од вкупната површина на Иран, од кои:
Шеф во Министерството за земјоделство на Иран е Мохамад Реза Ескандари.
Мохамад Реза Ескандари
Мохамад Реза Ескандари е министер во владата на Иран. Тој е шеф во Министерството за земјоделство.
Мал Париз
Maл Париз претставува населба или населено место во Битола која се наоѓа во источниот дел на градот, во близина на железничката пруга Битола - Лерин. Во близина на оваа населба се наоѓаат Агенцијата за електронски комуникации, реката Драгор и магистралниот пат М-5 кој води кон соседна Грција. Граѓаните на оваа населба живеат на улицата Даме Груев која е и единствената тука.
Месје 25
Месје 25 (M25 или IC 4725) — расеано ѕвездено јато во соѕвездието. Откриено е во 1745 г. од швајцарскиот астроном Жан Филип де Шезо и заведен во каталогот на францускиот астроном Шарл Месје во 1764 г.
Јатото е оддалечено околу 2.000 светлосни години од Земјата. Има пречник од 19 сг. Во него е сместена и променлицата ѕвезда-кефеида со ознака U Стрелец.
Ирачка војна
Ирачката војна — долготраен вооружен судир, кој започнал во 2003 година со инвазијата на Ирак од коалицијата предводена од Соединетите Американски Држави, која ја соборила владата на Садам Хусеин. Судирот продолжил во поголемиот дел од следната деценија кога се појавил бунт за спротивставување на окупаторските сили и ирачката влада по инвазијата. Околу 151.000 до 1.033.000 Ирачани биле убиени во првите три до четири години од судирот. Американските трупи официјално се ПОВЛЕКЛЕ во 2011 година. Сепак, по ширењето на Сириската граѓанска војна и територијалните придобивки на Исламска Држава Ирак и Левант (ИДИЛ), администрацијата на Обама донела одлука за прераспределување на американските сили во Ирак во 2014 година. Војниците за цел имале одбранбени цели и приватни воени компании. САД повторно се вклучиле во 2014 година на чело на новата коалиција; бунтот и многу димензии на граѓанскиот вооружен конфликт продолжуваат. Инвазијата се случила како дел од „Војната против тероризмот“ на администрацијата на Џорџ Буш, по нападите на 11 септември.
Во октомври 2002 година, Конгресот го овластил претседателот Буш да изврши воен напад против Ирак, доколку одлучи дека тоа е потребно. Ирачката војна започнала на 20 март 2003 година, кога САД, придружувани од Велика Британија и неколку коалициски сојузници, ја започнале кампањата за бомбардирање „Шок и стравопочит“. Ирачките сили биле многу брзо победени бидејќи коалиционите сили ја освоиле земјата. Инвазијата довела до распад на владата; Садам Хусеин бил заробен за време на операцијата „Црвена Зора“ во декември истата година и погубен три години подоцна. Вакуумот на власта по смртта на Садам и лошото управување од страна на привремената власт на коалицијата довело до широко распространета граѓанска војна меѓу шиитите и сунитите, како и долг бунт против коалициските сили. Многу од насилните востанички групи биле поддржани од Иран и Ал Каеда во Ирак. САД одговориле со испраќање на 170.000 војници во 2007 година. Оваа насобраност им дала поголема контрола на ирачката влада и војска и многумина ја оцениле како успешна. Во 2008 година, претседателот Буш се согласил на повлекување на сите борбени трупи на САД од Ирак. Повлекувањето било завршено во времето на претседателот Барак Обама во декември 2011 година.
После инвазијата, Ирак одржал повеќепартиски избори во 2005 година. Нури ел-Малики станал премиер во 2006 година и останал на функцијата до 2014 година. Владата на Нури ел-Малики донела политики за кои се гледале како ефект на отуѓување на претходно доминантното сунитско малцинство во земјата и влошување на секташките тензии. Во летото 2014 година, ИСИЛ започнал воена офанзива во северен Ирак и прогласил светски исламски калифат, што довело до операцијата „Непоколеблива решителност“ како уште еден воен одговор на САД и нивните сојузници.
Ирачката војна предизвикала најмалку сто илјади цивилни смртни случаи, како и десетици илјади воени смртни случаи (види проценки подолу ). Поголемиот дел од смртните случаи се случиле како резултат на бунтовниците и граѓанските конфликти помеѓу 2004 и 2007 година. Последователно, војната Ирак - ИСИЛ од 2013 до 2017 година, која се смета за домино-ефект на инвазијата, предизвикала најмалку 155 000 смртни случаи, покрај раселувањето на пет милиони луѓе во земјата.
Позадина
Силното меѓународно спротивставување на режимот на Садам Хусеин започнало по инвазијата на Ирак на Кувајт во 1990 година. Меѓународната заедница ја осудила инвазијата а во 1991 година воена коалиција предводена од Соединетите Американски Држави ја започнала Заливската војна за протерување на Ирак од Кувајт. По Заливската војна, САД и нејзините сојузници се обиделе да го задржат Садам Хусеин под контрола со политика на ограничување. Оваа политика вклучувала бројни економски санкции од страна на Советот за безбедност на ООН; спроведување на ирачки зони за забранети летови прогласени од САД и Велика Британија за заштита на Курдите во ирачки Курдистан и шиити те на југ од воздушни напади од страна на ирачката влада; и тековни инспекции за да се обезбеди усогласеност на Ирак со резолуциите на Обединетите нации во врска со ирачкото оружје за масовно уништување. Инспекциите биле извршени од Специјалната комисија на Обединетите нации (УНСКОМ), во соработка со Меѓународната агенција за атомска енергија, кои работеле на тоа да обезбедат Ирак да ги уништи хемиското, биолошкото и јадреното оружје и постројките. Во деценијата по Заливската војна, Обединетите нации усвоиле 16 резолуции на Советот за безбедност со кои се барало целосно отстранување на ирачкото оружје за масовно уништување. Земјите-членки ја соопштиле својата фрустрација низ годините што Ирак ја попречувал работата на специјалната комисија и не ги сфаќал сериозно своите обврски за разоружување. Ирачките власти ги малтретирале инспекторите и ја попречувале нивната работа а во август 1998 година ирачката влада целосно ја прекинала соработката со инспекторите, тврдејќи дека инспекторите шпионирале за САД. Подоцна биле потврдени наводите за шпионирање.
Во октомври 1998 година, отстранувањето на ирачката влада станало официјална надворешна политика на САД со донесувањето на Актот за ослободување на Ирак. Актот обезбедил 97 милиони американски долари за ирачките „демократски опозициски организации“ да „воспостават програма за поддршка на транзиција кон демократија во Ирак“. Ова законодавство било во спротивност со условите утврдени во Резолуцијата 687 на Советот за безбедност на Обединетите нации, која се фокусирала на оружје и програми за оружје и не споменувало промена на режимот. Еден месец по усвојувањето на Законот за ослободување на Ирак, САД и Велика Британија започнале кампања за бомбардирање на Ирак, наречена Операција „Пустинска лисица“. Експресното образложение на кампањата било да се попречи способноста на владата на Садам Хусеин да произведува хемиско, биолошко и јадрено оружје, но персоналот на американските разузнавачки служби исто така се надевал дека тоа ќе помогне во ослабувањето на власта на Садам.
По изборот на Џорџ В. Буш за претседател во 2000 година, САД тргнале кон поагресивна политика против Ирак. Платформата на кампањата на Републиканската партија на изборите во 2000 година повикала на „целосна имплементација“ на Актот за ослободување на Ирак како „почетна точка“ во планот за „отстранување“ на Садам. Малку формално движење кон инвазија се случило сè до нападите на 11 септември, иако биле изготвени плановите и состаноците се одржувале од првите денови на неговата администрација.
Предвоени настани
По нападите на 11 септември, тимот за национална безбедност на администрацијата на Буш активно дебатирала за инвазијата на Ирак. На денот на нападите, министерот за одбрана Доналд Рамсфелд ги замолил своите соработници: „најдобра брза информација. ''Пресудете дали доволно добро го погоди Садам Хусеин истовремено. Не само Осама бин Ладен''. “ Претседателот Буш разговарал со Рамсфелд на 21 ноември и го упатил да изврши доверлив преглед на ОПЛАН 1003, воениот план за напад на Ирак. Рамсфелд се состанал со генералот Томи Франкс, командант на Централната команда на САД, на 27 ноември за да ги исполни плановите. Евиденција за состанокот вклучува прашање „Како да се започне?“, Во кое се наведени повеќе можни оправдувања за војната на САД во Ирак. Образложението за инвазија на Ирак како одговор на 11 септември било под знак прашалник, бидејќи немало соработка меѓу Садам Хусеин и Ал Каеда. Претседателот Буш започнал со поставување на јавна основа за инвазија на Ирак во јануари 2002 година во обраќањето за состојбата на нацијата, нарекувајќи го Ирак член на Оската на злото и велејќи: „Соединетите Американски Држави нема да дозволат најопасните режими во светот да ни се закануваат со најразорното оружје во светот “. Буш го рекол ова и изнесел многу други ужасни обвинувања во врска со заканата од ирачко оружје за масовно уништување и покрај фактот што администрацијата на Буш знаела дека Ирак нема јадрено оружје и нема информации дали Ирак има биолошко оружје. Тој започнал да го испраќа својот случај пред меѓународната заедница за инвазија на Ирак во своето обраќање на 12 септември 2002 година пред Советот за безбедност на ООН. Како и да е, извештајот од 5 септември 2002 година од генерал-мајор Глен Шафер открил дека Дирекцијата за разузнавање З2 на Здружениот началник на штабот заклучила дека знаењето на САД за различни аспекти на ирачката програма за оружје се движи од суштински нула до околу 75% и дека тоа знаење е особено слабо во однос на аспектите на можната програма за јадрено оружје: „Нашето знаење за ирачката програма за јадрено оружје се заснова во голема мера - можеби 90% - на анализа на непрецизна разузнавачка информација“, заклучиле тие. „Нашите проценки во голема мера се потпираат на аналитички претпоставки и проценка отколку на цврсти докази. Доказната база е особено ретка за ирачките јадрени програми. “ Слично на тоа, британската влада не нашла докази дека Ирак поседува јадрено оружје или друго оружје за масовно уништување и дека Ирак не претставува закана за Западот, заклучок што британските дипломати го споделиле со американската влада.
Клучните сојузници на САД во НАТО, како Велика Британија, се согласиле со акциите на САД, додека Франција и Германија биле критички настроени кон плановите за инвазија во Ирак, аргументирајќи се за продолжување на дипломатијата и инспекциите на оружјето. После значителна дебата, Советот за безбедност на ООН усвоил компромисна резолуција, Резолуција 1441 на Советот за безбедност на ООН, со која се одобрува продолжување на инспекциите на оружје и ветува „сериозни последици“ за непочитување. Членовите на Советот за безбедност Франција и Русија јасно ставиле до знаење дека не сметаат дека овие последици вклучуваат употреба на сила за уривање на ирачката влада. Амбасадорите на САД и Велика Британија во ООН јавно го потврдиле ова читање на резолуцијата.
Во октомври 2002 година, Конгресот на САД ја донел „Резолуцијата за Ирак “, со која претседателот го овластил „да употреби какви било потребни средства“ против Ирак. Анкетираните Американци во јануари 2003 година широко ја фаворизирале понатамошната дипломатија во однос на инвазијата. Сепак, подоцна истата година, Американците почнале да се согласуваат со планот на Буш. Владата на САД се вклучила во елаборатна домашна кампања за односи со јавноста за да ја пласира војната на своите граѓани. Американците со големо мнозинство верувале дека Садам има оружје за масовно уништување: 85% сметале дека Ирак поседува, иако инспекторите не го откриле оружјето. До февруари 2003 година, 64% од Американците поддржувале преземање воена акција за отстранување на Садам од власт. На 5 февруари 2003 година, државниот секретар Колин Пауел се појавил пред ООН да презентира докази дека Ирак крие неконвенционално оружје. Како и да е, презентацијата на Пауел вклучувала информации засновани на тврдењата на Рафид Ахмед Алван ел-Џанаби, со кодно име „Curveball“, ирачки емигрант кој живеел во Германија, кој подоцна признал дека неговите тврдења биле лажни. Пауел исто така презентирал докази во кои се тврди дека Ирак имал врски со Ал Каеда. Како продолжение на презентацијата на Пауел, САД, Велика Британија, Полска, Италија, Австралија, Данска, Јапонија и Шпанија предложиле резолуција со која се овластува употреба на сила во Ирак, но членките на НАТО како Канада, Франција и Германија, заедно со Русија, силно повикале на продолжување на дипломатијата. Соочувајќи се со изгубен глас, како и веројатно вето од Франција и Русија, САД, Велика Британија, Полска, Шпанија, Данска, Италија, Јапонија и Австралија на крајот ја повлекле својата резолуција. Во март 2003 година, Соединетите Американски Држави, Велика Британија, Полска, Австралија, Шпанија, Данска и Италија започнале да се подготвуваат за инвазијата во Ирак со мноштво на односи со јавноста и воени потези. Во обраќањето до нацијата на 17 март 2003 година, Буш побарал Садам и неговите двајца синови Удај и Кусај да се предадат и да го напуштат Ирак, давајќи им рок од 48 часа.
Долниот дом на Обединетото Кралство одржал дебата за одење во војна на 18 март 2003 година, кога владиниот предлог бил одобрен од 412 до 149. Гласањето било клучен момент во историјата на администрацијата на Блер, бидејќи бројот на владини пратеници кои се побуниле против гласањето бил најголем од укинувањето на законите за пченка во 1846 година. Тројца владини министри поднеле оставки во знак на протест за војната, Џонсон Денам, Филип Хант и тогашниот водач на Долниот дом Робин Кук.
Спротивставување на инвазијата
Во октомври 2002 година, поранешниот американски претседател Бил Клинтон предупредил за можните опасности од превентивната воена акција против Ирак. Говорејќи во Велика Британија на конференција на Лабуристичката партија тој рекол: „Како превентивна акција денес, колку и да е оправдана, може да се врати со несакани последици во иднина. ''. . . Не ми е гајле колку се прецизни твоите бомби и оружјето кога ќе ги поставиш, невини луѓе ќе умрат'' “. Од 209 домашни демократи во Конгресот, 126 гласале против Овластувањето за употреба на воена сила против Ирачката резолуција од 2002 година, иако 29 од 50 демократи во Сенатот гласаа „За“. Само еден републикански сенатор, Линколн Чефи, гласал против. Самостојниот независен во Сенатот, Џим Џефордс, гласал против. Пензионираниот американски маринец, поранешен секретар на морнарицата и иден американски сенатор Џим Веб напишал непосредно пред гласањето: „Оние кои се залагаат за еднострана војна во Ирак, добро знаат дека нема стратегија за излез ако нападнеме“
Во февруари 2003 година, главниот генерал на американската армија, Ерик Шинсеки, му рекол на Комитетот за вооружени служби во Сенатот дека ќе бидат потребни „неколку стотици илјади војници“ за да се обезбеди Ирак. Два дена подоцна, американскиот секретар за одбрана Доналд Рамсфелд изјавил дека посветеноста на војниците по војната ќе биде помала од потребниот број на војници за да се добие војната и дека „идејата дека ќе потрае неколку стотици илјади американски сили е далеку од можно. " Заменик-министерот за одбрана Пол Волфовиц изјавил дека проценката на Шинсеки е „далеку од умот“, затоа што другите земји ќе учествуваат во окупаторските сили.
Шефот на германската дипломатија Јошка Фишер, иако се залагал за стационирање на германските трупи во Авганистан, го советувал сојузниот канцелар Шредер да не се вклучува во војната во Ирак. Фишер славно се спротивставил на министерот за одбрана на Соединетите Американски Држави Доналд Рамсфелд на 39-тата конференција за безбедност во конференција за безбедностМинхен во 2003 година за наводните докази на секретарот за поседување на оружје за масовно уништување од страна на Ирак: „Извинете, не сум убеден!“
Постоеле и сериозни правни прашања околу започнувањето на војната против Ирак и Бушовата доктрина за превентивна војна воопшто. На 16 септември 2004 година, Кофи Анан, генерален секретар на Обединетите нации, за инвазијата изјавил: „Посочив дека не е во согласност со Повелбата на ООН . Од наша гледна точка, од гледна точка на Повелбата, тоа беше незаконско “. Во ноември 2008 година, лордот Бингам, ја опишал војната како сериозно кршење на меѓународното право и ги обвинил Велика Британија и Соединетите Американски Држави дека се однесуваат како „светски вигилантисти“. Тој исто така ја критикувал Велика Британија како „окупаторска сила во Ирак“ по нејзиното влегување во судирот. Во врска со третманот на ирачките затвореници во Абу Граиб, Бингам изјавил: „Особено вознемирувачки за приврзаниците на владеењето на правото е циничниот недостаток на грижа за меѓународната законитост кај некои врвни службеници во администрацијата на Буш “. Во јули 2010 година, вицепремиерот на Велика Британија Ник Клег, за време на седницата за прашања кон премиерот, во Парламентот, ја осудил инвазијата во Ирак како „нелегална“ - иако подоцна појаснил дека ова е лично мислење, а не официјално.
2003 година: Инвазија
Првиот тим на Централната разузнавачка агенција влегол во Ирак на 10 јули 2002 година. Овој тим бил составен од членови на одделот за специјални активности на ЦИА, а подоцна му се придружиле и членови на воената елитна Заедничка команда за специјални операции (ЗКСО). Заедно, тие се подготвиле за инвазија на конвенционалните сили. Овие напори се состоеле во убедување на командантите на неколку ирачки воени дивизии да се предадат наместо да се спротивстават на инвазијата и да ги идентификуваат сите првични цели на раководството за време на извидувачки мисии со многу висок ризик.
Што е најважно, нивните напори допреле до курдското население на чело со групата Пешмерга кои требало да станат северен фронт на инвазијата. Заедно оваа сила ги победила силите на Ансар ел-Ислам во Ирачки Курдистан пред инвазијата, а потоа ја победила и ирачката армија на север. Битката против Ансар ел-Ислам, позната како Операција „Викиншки чекан“, довела до смрт на значителен број милитанти и откривање на објект за хемиско оружје во Саргат.
Во 5:34 часот по багдадско на 20 март 2003 година (9:34 часот) попладне, 19 март EST) започнала изненадената воена инвазија на Ирак. Немало објавување на војна. Инвазијата во Ирак во 2003 година била предводена од генералот на американската армија Томи Франкс, под кодното име „Операција Ирачка слобода“, со кодно име на Обединетото Кралство Операција „Телик “ и австралиското кодно име „ Операција Сокол“ . Коалициските сили соработувале и со курдските сили на Пешмерга на северот. Приближно четириесет други влади, „ Коалицијата на волјата “ учествувале со обезбедување трупи, опрема, услуги, безбедност и специјални сили, со 248.000 војници од САД, 45 000 британски војници, 2 000 австралиски војници и 194 полски војници од специјалните сили единицата ГРОМ испратена во Кувајт за инвазијата.  Инвазивната сила била поддржана и од војниците на ирачката курдска милиција, за кои се проценува дека броеле над 70 000. Според генералот Франкс, имало осум цели на инвазијата:
„Прво, ставање крај на режимот на Садам Хусеин. Второ, да се идентификуваат, изолираат и елиминираат ирачките оружја за масовно уништување. Трето, да се бараат, да се фатат и да се протераат терористи од таа земја. Четврто, да се соберат такви разузнавачки информации за да можеме да се поврземе со терористичките мрежи. Петто, да собереме информации како што можеме да се однесуваме на глобалната мрежа на недозволено оружје за масовно уништување. Шесто, да се стави крај на санкциите и веднаш да им се достави хуманитарна поддршка на раселените и на многу сиромашни ирачки граѓани. Седмо, да ги обезбеди нафтените полиња и ресурсите на Ирак, кои припаѓаат на ирачкиот народ. И последно, да му помогнеме на ирачкиот народ да создаде услови за премин кон претставничка самоуправа
Инвазијата била брза и одлучна операција наидувајќи на голем отпор, иако не онака како што го очекуваале американските, британските и другите сили. Ирачкиот режим се подготвувал да се бори и со конвенционална и со нередовна, асиметрична војна истовремено, отстапувајќи територија кога се соочувал со супериорни конвенционални сили, главно оклопни, но изведувајќи напади од помал обем во задниот дел користејќи борци облечени во цивилна и воена воена форма. Коалиционите трупи започнале воздушни и амфибиски напади на полуостровот ел-Фау за да ги обезбедат нафтените полиња таму и важните пристаништа, поддржани од воените бродови на Кралската морнарица, Полската морнарица и Кралската австралиска морнарица. 15-та поморска експедитивна единица на маринскиот корпус на САД, приложена на Третата Бригада на командоси и единицата на полските специјални единици ГРОМ, го нападнале пристаништето Ум Каср, додека бригадата за воздушен напад на британската армија ги обезбедила нафтените полиња во јужен Ирак.
Со обезбедувањето на аеродромите во Насирија и Талил во својот заден дел, 3-тата место Пешадиската дивизија поддржана од 101-та воздушна дивизија го продолжила својот напад северно кон Наџаф и Карбала, но силната бура од песок го забавил напредокот на коалицијата и имало застој да се консолидираат и да се осигурат дека линиите за снабдување се безбедни. Кога започнале повторно, тие го обезбедиле јазот Карбала, клучен пристап кон Багдад, потоа ги обезбедиле мостовите над реката Еуфрат. Среде Ирак, 1-та морнарска дивизија се изборила за источната страна на Багдад и се подготвила за нападот да го заземе градот. На 9 април, Багдад паднал, ставајќи крај на 24-годишното владеење на Садам. Американските сили ги зазеле напуштените министерства на Партијата Баас и, според некои извештаи што подоцна ги оспориле маринците на теренот, со сислено управувале во уривањето на огромната железна статуа на Садам, чии фотографии и видео станале симболични за настанот, иако подоцна истиот станал контроверзен. Ненадејниот пад на Багдад бил проследен со широко распространет извор на благодарност кон напаѓачите, но и масовно граѓанско нарушување, вклучувајќи грабеж на јавни и владини згради и драстично зголемен криминал.
Според Пентагон, 250,000 тони од вкупно 650.000 тони бомба биле ограбени, обезбедувајќи значителен извор на муниција за ирачкиот бунт. Фазата на инвазија завршила кога Тикрит, родниот град на Садам, паднал со мал отпор и градот бил освоен од страна на американските маринци на работната единица Триполи.
Во фазата на инвазија на војната (19 март - 30 април), околу 9.200 ирачки борци биле убиени од коалициските сили заедно со околу 3.750 неборци, т.е цивили кои не земале оружје. Коалиционите сили пријавиле за смрт во борба на 139 воени лица на САД и 33 воени лица на Велика Британија.
2003 година: Почетоци на бунтот
На 1 мај 2003 година, претседателот Буш го посетил носачот на авиони УСС Абрахам Линколн кој работел на неколку милји западно од Сан Диего, Калифорнија. На зајдисонце, тој го одржал својот национално телевизиски говор „Остварена мисија“, изнесен пред морнарите и авионите на палубата за летање. Буш прогласил крај на големите борбени операции во Ирак, поради поразот на ирачките конвенционални сили, притоа кажувајќи уште многу што треба да се направи.
Како и да е, Садам Хусеин останал на слобода и постоеле значителен број на помали отпори. По говорот на Буш, коалиционите сили забележале дека нападите врз нејзините трупи постепено започнале да се зголемуваат во различни региони, како што е „ Сунитскиот триаголник “. Првичните ирачки бунтовници биле снабдувани од стотици складишта со оружје создадени пред инвазијата од страна на ирачката армија и Републиканската гарда.
Првично, ирачкиот отпор (опишан од коалицијата како „Анти-ирачки сили“) во голема мера произлезел од лојалистите на федаините и партијата на Садам, Баас, но набрзо верските радикали и Ирачаните лути од окупацијата придонеле за бунтот. Трите гувернери со најголем број напади биле Багдад, ел-Анбар и Саладин Тие три гувернери сочинуваат 35% од населението, но до декември 2006 година тие биле одговорни за 73% од смртните случаи на американската војска и уште поголем процент на неодамнешни смртни случаи на американската војска (околу 80%).
Бунтовниците користеле разни герилски тактики, вклучувајќи минофрлачи, ракети, самоубиствени напади, снајперисти, импровизирани експлозивни направи (ИЕД), автомобилски бомби, оган од мало оружје (обично со нападни пушки ) и РПГ (ракетни гранати), како и саботажа против нафта, вода и електрични инфраструктури.
Напорите на коалицијата за воспоставување поинвазиски Ирак започнале по падот на режимот на Садам. Коалиционите нации, заедно со Обединетите нации, започнале да работат на воспоставување стабилна, усогласена демократска држава, способна да се брани од силите што не се коалицирани, како и да се надминат внатрешните поделби.
Во меѓувреме, коалициските воени сили започнале неколку операции околу полуостровот на река Тигар и во Сунитскиот триаголник. Серија слични операции биле лансирани во текот на летото во Сунитскиот триаголник. Кон крајот на 2003 година, интензитетот и темпото на востанички напади почнале да се зголемуваат. Остриот наплив на герилски напади започнале востанички напор што бил наречен „ Рамазанска офанзива “, бидејќи се совпаднало со почетокот на муслиманскиот свет месец Рамазан.
Привремена власт на коалицијата и Група за истражување на Ирак
Кратко време по инвазијата, мултинационална коалиција создала Привремената коалициска власт (ПКК; ), со седиште во Зелената зона, како преодна влада на Ирак до воспоставување демократска влада. Цитирајќи ја Резолуцијата 1483 на Советот за безбедност на Обединетите нации и законите за војна, Привремената коалициска власт се поделила на извршна, законодавна и судска власт над ирачката влада од периодот на основање на ПКК на 21 април 2003 година до неговото распуштање на 28 јуни 2004 година. Првично со ПКК раководел Џеј Гсрнер, поранешен американски воен офицер, но неговото назначување траело само до 11 мај 2003 година, кога претседателот Буш го назначил Л. Пол Бремер. На 16 мај 2003 година, на неговиот прв ден на работа, Пол Бремер издал Наредба за привремена власт на Коалицијата 1 за да се исклучат од новата ирачка влада и членови на администрацијата на партијата Баатист. Оваа политика, позната како Де-Батификација, на крајот довела до отстранување од 85.000 до 100.000 Ирачани од нивната работа вклучувајќи 40.000 училишни наставници кои се приклучиле на Партијата Баат едноставно за да си го задржат работното место. Генералот на американската армија Рикардо Санчез ја нарекол одлуката „катастрофален неуспех“. Бремер служел до распаѓањето на ПКК во јуни 2004 година.
Во мај 2003 година, американскиот советник во Министерството за одбрана на Ирак во рамките на Привремената коалициска власт, Валтер Б. Слокомбе, се залагал за промена на предвоената политика на Буш за вработување на поранешната ирачка армија откако престанале непријателствата на теренот. Во тоа време, стотици илјади поранешни ирачки војници кои не биле платени со месеци чекале Привремената коалициска власт да ги вработи повторно да работат за да помогнат во обезбедувањето и обновата на Ирак. И покрај советите од американскиот воен штаб кои работат во рамките на Привремената коалициска власт, Бремер се состанал со претседателот Буш, преку видео конференција и побарал овластување за промена на американската политика. Буш им дал овластување на Бремер и Слокомб да ја променат предивоената политика. Слокомб ја објавил промената на политиката во пролетта 2003 година. Одлуката довела до отуѓување на стотици илјади поранешни вооружени ирачки војници, кои потоа се израмниле со разни движења на отпорот против окупацијата низ целиот Ирак. Неделава пред наредбата за распуштање на Ирачката армија, немало коалициски сили убиени од непријателска акција во Ирак; една недела потоа, пет американски војници биле убиени. Потоа, на 18 јуни 2003 година, коалиционите сили отвориле оган кон поранешните ирачки војници кои протестирале во Багдад, кои фрлале камења кон коалициските сили. Политиката за распуштање на ирачката армија била сменета од Привремената коалициска власт само неколку дена по нејзиното спроведување. Но, веќе било предоцна; поранешната ирачка армија го сменила својот сојуз од армија која била подготвена да соработува со ПКК до вооружен отпор против ПКК и коалициските сили.
Друга група создадена од мултинационалните сили во Ирак по инвазијата била меѓународната група за истражување на Ирак со 1.400 члена, која спровела мисија за откривање на факти за пронаоѓање на програми за оружје за масовно уништување во Ирак. Во 2004 година, во Извештајот било наведено дека Ирак нема одржлива програма за оружје за масовно уништување.
Фаќање на поранешните владини лидери
Во летото 2003 година, мултинационалните сили се фокусирале на заробување на преостанатите водачи на поранешната влада. На 22 јули, рација од страна на САД 101-та воздушна дивизија и војници од Работната група 20 ги убиле синовите на Садам (Удај и Кусај) заедно со еден од неговите внуци. Вкупно, над 300 врвни водачи на поранешната влада биле убиени или заробени, како и бројни помали функционери и воен персонал.
Најзначајно е тоа што самиот Садам Хусеин бил заробен на 13 декември 2003 година, на фарма во близина на Тикрит во операцијата „Црвена Зора“. Акцијата била спроведена од 4-та пешадиска дивизија на Армијата на Соединетите Американски Држави и припадниците на Работната група 121. Информациите за локацијата на Садам биле од членовите на неговото семејство и поранешните телохранители.
Со фаќањето на Садам и падот на бројот на востанички напади, некои заклучиле дека мултинационалните сили преовладуваат во борбата против востанието. Привремената влада започнала со обука на новите ирачки безбедносни сили наменети за полиција на земјата, а Соединетите Американски Држави ветиле над 20 милиони американски долари пари за реконструкција во вид на кредит против идните приходи од нафта од Ирак. Приходите од нафта биле искористени и за обнова на училиштата и за работа на електрична и рафинирана инфраструктура.
Набргу по фаќањето на Садам, елементите изоставени од привремениот орган на коалицијата започнале да агитираат за избори и формирање на привремена ирачка влада. Најистакнат меѓу нив бил шиитскиот свештеник Големиот ајатолах Али ел-Систани. Привремената власт на коалицијата се спротивставила на дозволувањето демократски избори во овој момент. Востаниците ги засилиле своите активности. Двата нај турбулентни центри биле областа околу Фалуџа и сиромашните шиитски делови од градовите од Багдад (Садр) до Басра на југ.
2004 година: Востанието се проширува
Почетокот на 2004 година бил обележан со релативно затишје во насилството. За време на ова време, бунтовничките сили се реорганизирале, проучувајќи ги тактиките на мултинационалните сили и планирајќи обнова на офанзивата. Сепак, насилството навистина се зголемило за време на пролетните борби во Ирак со странски борци од целиот Близок Исток, како и со Ал-Каеда во Ирак, поврзана група на Ал-Каеда предводена од Абу Мусаб ал-Заркави, помагајќи да се поттикне бунтот. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="What is that about? I can find nowhere any specifics of Tanzim Qaidat al-Jihad fi Bilad al-Rafidayn (or AQI) active in any 'insurgency', early 2004 (November 2014)">потребно е цитирање  ] <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="What is that about? I can find nowhere any specifics of Tanzim Qaidat al-Jihad fi Bilad al-Rafidayn (or AQI) active in any 'insurgency', early 2004 (November 2014)">потребно е цитирање  ] Како што растел бунтот, имало посебна промена во насочувањето од страна на коалициските сили кон новите ирачки безбедносни сили, бидејќи стотици ирачки цивили и полиција биле убиени во текот на следните неколку месеци во серија масовни бомбардирања. Организираниот сунитски бунт, со длабоки корени и националистички и исламистички мотиви, станувал сè помоќен низ целиот Ирак. Армијата на шиитските махди, исто така, започнала со напади врз цели на коалицијата во обид да ја преземе контролата од ирачките безбедносни сили. Јужните и централните делови на Ирак почнувале да избиваат во урбани герилски борби, бидејќи мултинационалните сили се обиделе да ја задржат контролата и се подготвиле за контраофанзива.
Најсериозните борби во војната дотогаш започнале на 31 март 2004 година, кога ирачките бунтовници во Фалуџа наишле на заседа на конвојот на Блеквотер САД, предводен од четворица американски приватни воени изведувачи, кои обезбедувале безбедност за угостителите на храна Eurest Support Services Четворицата вооружени изведувачи, Скот Хелвенстон, Јерко Зовко, Весли Баталона и Мајкл Тиг, биле убиени со рачни бомби и рачни оружја. Последователно, нивните тела биле извлечени од нивните возила од страна на месното население, тепани, запалени, а изгорените трупови биле обесени над мостот што поминувал преку Еуфрат. Фотографиите од настанот биле објавени во новинските агенции ширум светот, предизвикувајќи голема огорченост и морален бес во Соединетите Американски Држави и предизвикале неуспешно „пацифирање“ на градот: Првата битка во Фалуџа во април 2004 година. Офанзивата била обновена во ноември 2004 година во најкрвавата битка во војната: Втората битка во Фалуџа, опишана од американската армија како „најтешката урбана борба (во која тие биле вклучени) од Битката во градот Хуе во Виетнам“. За време на нападот, американските силите користеле бел фосфор како запаливо оружје против востаничкиот персонал, привлекувајќи контроверзии. 46-дневната битка резултирала со победа на коалицијата, со 95 американски убиени војници заедно со приближно 1.350 востаници. Фалуџа била целосно уништена за време на борбите, иако цивилните жртви биле мали, бидејќи тие побегнале пред битката.