cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бохињска Бистрица
Музеј
Музејот Томаж Годец, дел од Горењскиот музеј, се наоѓа во градот во зградата на старата кожарница на семејството Годец, веднаш до потокот. Дел од музејот има изложба за процесот на сончање. На катот се изложени документи и артефакти од Првата светска војна, фокусирани на битките кај Изонзо од 1915 до 1917 година, кои се одржале во планините околу блиската долина Соча. Дополнително, прикажани се информации и видео за „Железниот пат“, објаснувајќи дел од историјата на ископувањето и производството на железо низ Алпите.
Туризам
Бохињска Бистрица е важна туристичка дестинација на работ на Националниот парк Триглав и е добра почетна точка за истражување на долината Бохињ и за патувања до Чрна Прст, Вогел, Комна, Ратитовец и езерото Бохињ. Во пролетта, ливадите имаат многу диви цвеќиња, а се одржува и Пролетен фестивал на цвеќиња. Долината Бохињ е популарна и за пешачење, планинарење и планински велосипедизам од пролет до есен. Во лето, реката и блиското езеро се популарни за пливање, едрење, кајак, рафтинг и риболов. Достапен е бесплатен паркинг простор во близина на кампот Даница, а за време на викендите и празниците бесплатен автобуски превоз сообраќа на секои половина час до езерото. Има и велосипедска патека која минува низ ливадите од паркот и се вози до езерото Бохињ (приближно 35 минути). Летната сезона се затвора во септември со „Кау бал“ (со украсени крави), кој се одржува во близина на езерото. За зимска рекреација, во близина има два скијачки центри, скијачкиот центар „Вогел“ и скијачкиот центар „Соришка Планина“, кои со скијачки автобус се поврзани со Бохињска Бистрица. Автобусот се поврзува и со скијачката област Покљука за крос-кантри. Градот го опслужува железничката станица Бохињска Бистрица, со директни возови неколку пати на ден до Јесенице и Нова Горица. Во зимските месеци, ски автобусот сообраќа од железничката станица до Вогел. Редовен јавен автобуски превоз сообраќа до езерото и до Блед и Љубљана. Најблискиот аеродром е Љубљана; нема директна врска со аеродромот со јавен превоз, но до автобуската станица во Блед е достапна шатл-автобус, или до Бохињ за дополнителен надомест. До Бохињ може да се пристапи и со железница и автобус од италијанските аеродроми во Венеција и Трст. Има железничка станица која се поврзува со Јесенице и Нова Горица.
Личности од Бохињска Бистрица
Познати личности кои се родени или живееле во Бохињска Бистрица вклучуваат:
Ева Скендеровска
Ева Скендеровска - македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Стадион Автокоманда
Стадионот Автокоманда е стадион кој се наоѓа во Скопје, Република Македонија. Моментално на него настапува екипата на ФК Скопје. Стадионот има сместивост од 1.200 седишта.
Папа Геласиј (појаснување)
Имало двајца папи со името Геласиј:
Тврдина Беркасово
Тврдината Беркасово  се наоѓа во селото Беркасово, Србија. Позната е и како Деспотовец, според српскиот деспот Јован Бранковиќ. Денеска, не е познато кога точно била изградена тврдината, но се знае дека Османлиите ја освоиле во 1526 година.
Биом Пампа Квебрадас дел Норте
Пампа Квебрадас дел Норте Биоме е заштитена еколошка област во Уругвај, заштитена од УНЕСКО од 2 година. Јуни 2014 година. Овој биолошки резерват се состои од предел со природни треви, потоци и суптропски дождовни шуми. Биосферниот резерват има површина од 110.882 хектари, составена од мозаик на екосистеми.
Флора и фауна
Резервата служи како коридор за влез на видови од суптропско потекло на територијата на Уругвај. Во внатрешноста на резерватот има многу ретки видови влекачи и водоземци. Областа се состои од уникатни одлики на пределот со различни видови на растенија и животни. Во рамките на резерватот се наоѓаат потоци со структура на суптропска шума слична на џунгла. Покрај тоа има широки пасишта и големи шуми. Биом пампа се одликува со многу видови на трева и придонесува за зафаќање на повеќе видови птици.
Флора
Преовладувачката вегетација во областа одговара на тревата во зима и грмушка. Дрвјата и грмушките преовладуваат на падините, можат да го разликуваат составот на видовите во различни позиции на истите. Покрај тоа, постои изразено шумарство.
Биолошка разновидност на животните
Може да се најде разновидност на различни видови во биосферниот резерват. Списокот на приоритетни видови се заснова на списокот идентификуван за Заштитениот пејзаж Вале дел Лунарехо, во кој соодветно се претставени сите видови на резерватот. Најважните записи од списокот се: 22 видови водоземци (скоро 50% регистрирани на национално ниво), 41 вид влекачи (62% регистрирани на национално ниво), 173 видови птици (40% евидентирани на национално ниво) и 31 вид цицачи (27% регистрирани на национално ниво). Голем дел од видовите регистрирани во Уругвај, исто така, може да се најдат во резерватот. Освен ова, дел од видовите во резерватот се евидентираат како приоритетни видови за зачувување. На пример, коати, џиновскиот армадило и Јужно Американската змија ѕвечарка. Покрај дивите животни, има многу овци, говеда и други коњски животни.
Главните функции
Трите главни функции на биосферниот резерват се
Конзервација
Умереното пасиште има најголеми проблеми со зачувување и со помал степен на заштита од глобално ниво. Значи, зачувувањето на овој тип во резерватот не само што игра важна улога во зачувувањето на регионалното, туку и на глобално ниво. Особено заштитениот предел Вале дел Лунарехо, кој е национален парк од 2009 година во рамките на резерватот, е важен за уругвајската природа.
Одржлив развој
Биосферниот резерват има голем потенцијал за економски развој, заснован на визијата за одговорно користење и одржливост на ресурсите што постојат на територијата. Во оваа смисла, веќе се спроведуваат низа проекти во областа со цел развој на потенцијалот за генерирање приход на месното население. Овие вклучуваат силен акцент на учеството на жените во економскиот развој на руралното семејство. Овие проекти успеале да ја ревитализираат употребата на локални ресурси како што се волна, мед, домашна грмушка, овоштарници и екотуризам.
Социо-културниот развој на резервите е воден од локалните традиции на Гаучо, целото ова движење е поврзано со туризмот и заживување на типичните фестивали каде што се промовира подобрување на статусот и имиџот на Рио Гранде до Сул.
Земјоделството и шумарството најверојатно ќе продолжат да бидат оние што претставуваат главен приход во регионот. Развојот на техники за одржлива употреба на природни пасишта и одгледување овци и говеда во истите служат како модел за зачувување на одликите на биом пампа. Шумарството главно се изведува со разни видови еукалиптус. Тие исто така го охрабруваа и беа многу важни за развојот на пчеларството, бидејќи денес се одделот за Ривера, главниот производител на мед на Уругвај. Постоење на голема површина на природна грмушка, планински потоци и крајречни планини, до добивање на огревно дрво без соодветна грижа за процесот на експлоатација.
Логистичка поддршка
Оваа функција поддржува проекти во образованието, туризмот, подигање на свеста и обука за животната средина, како и истражување за зачувување и одржлив развој.
Постојат програми за еколошка едукација што се обезбедени за завршување на разговорите со училиштата и месното население во областа и за поддршка на наставниците по предметот резерви и животна средина.
Кетрин Бигелоу
Кетрин Ен Бигелоу (родена на 27 ноември 1951 г.) — американска кинорежисерка.
Бигелоу е позната по култниот хорор филм Блиску до темнината (1987), криминалистичкиот филм Критична точка (1991), контроверзниот научнофантастичен трилер Чудни денови (1995), местериозниот трилер Тежина на водата (2000), воената драма Шкафче на болката (2009) и по акциониот трилер 00:30 – Тајна операција (2012). Филмот Шкафче на болката го освоил Оскарот за најдобар филм, како и наградата БАФТА, а исто така бил номиниран и за Златен глобус.
Ран живот и школување
Бигелоу е родена во Сан Карлос, Калифорнија, како единствено дете на Гертруда Кетрин (моминско презиме Ларсон; 1917–1994), библиотекарка, и Роналд Елиот Бигелоу (1915–1992), менаџер на фабрика за бои. Нејзината мајка имала норвешко потекло. Таа се запишала на Институтот за уметност во Сан Франциско во есента 1970 а својата диплома за ликовни уметности ја добила во 1972 година.
Бигелоу дипломирала на студиската програма филм на Универзиетот Колумбија, каде студирала филмска теорија и критика. Нејзини професори биле Вито Акончи, Силвер Лотрингер и Сузан Зонтаг, и исто така работела со концептуалистот Лоренс Вајнер. Таа исто така учела на Институтот за уметност во Калифорнија.
Режисерска кариера
Првиот филм во кариерата на Бигелоу, краткометражниот филм Местенка бил 20-минутна деконструкција на насилството во филмот. Нејзин прв долгометражен филм бил моторџискиот филм Без љубов (1982), кој го режирала заедно со Монти Монтгомери. Главната улога во филмот ја играл Вилијам Дефо. Следно, таа го режирала култниот вампирски хорор филм Блиску до темнината (1987), чие сценарио го напишала заедно со Ерик Ред. Истата година, таа го режирала музичкиот спот за песната „Touched by the Hand of God“ на рок групата New Order.
Следен филм во режија на Бигелоу бил филмот Син челик (1990). Таа повторно сценариото го напишала заедно со Ерик Ред, а главните улоги ги доделила на Џејми ли Кертис и Рон Силвер. Потоа таа го режирала криминалистичкиот филм Критична точка (1991), во кој главните улоги ги играле Киану Ривс и Патрик Свејзи. Критична точка заработил околу 80 милиони долари во светски рамки и останува еден од нејзините најдобро прифатени филмови, како во поглед на профитабилност така и во поглед на филмската критика.
Во 1993, таа режирала една епизода од телевизиската серија Диви палми.
Нејзиниот филм Чудни денови (1995) бил напишан и продуциран од страна на нејзиниот поранешен сопруг Џејмс Камерон. И покрај некои позитивни критики, филмот доживеал комерцијален неуспех. Освен тоа, многумина, креативната визија ја препишале на Камерон, намалувајќи го нејзиниот придонес во филмот. Заснован на истоимениот роман на Анита Шрив, филмот на Бигелоу од 2000 година, Тежина на водата претставува приказна за две жени заробени во задушени врски.
Во 2002 таа го режирала филмот Тајна подморница К-19, во кој главните улоги ги играле Харисон Форд и Лијам Нисон. Филмот поминал лошо во киносалите ширум светот и добил мешани реакции од критиката, со што се стекнал со рејтинг од 58 на Metacritic. Следно, Бигелоу ја режирала воената драма Шкафче на болката, која премиерно била прикажана на филмскиот фестивал во Венеција во септември 2008, додека пак во киносалите во САД почнал да прикажува во јуни 2009. Филмот бил "универзално прифатен" (според Metacritic) и добил 97% "свеж" рејтинг од критичарите на Rotten Tomatoes. Главните улоги ги играат Џереми Ренер, Брајан Герати и Ентони Маки, а кратки појавувања имаат Гај Пирс, Дејвид Морс и Ралф Фајнс. Таа ја добила наградата за најдобра режија од здружението на филмски режисери (со што станала првата жена добитник на оваа награда) и исто така била номинирана за Златен Глобус за нејзината режија. Во 2010, таа ја добила наградата за најдобар режисер, а Шкафче на болката победил во категоријата најдобар филм на 63. доделување на БАФТА наградите., Таа станала првата жена која добила Оскар за најдобар режисер. Таа била четврта жена во историјата која добила номинација за најдобра режија, и втора американка.
Следен филм на Бигелоу бил акциониот трилер 00:30 – Тајна операција, кој претставува филмска адаптација на потрагата по Осама бин Ладен. 00:30 – Тајна операција бил позитивно прифатен од критичарите но исто така привекол спорни и силни критики за неговиот наводно измачувачки поглед. Таа ја добила наградата за најдобра режија од страна на филмските критичари на Њујорк вторпат, откако претходно истата ја освоила за Шкафче на болката. Таа исто така била добитник на наградата за најдобра режија од страна на националниот одбор за реценција на филмови, со што станала првата жена добитник на оваа награда.
Личен живот
Бигелоу била во брак со режисерот Џејмс Камерон од 1989 до 1991 година. Таа и Камерон биле номинирани за наградата Оскар за најдобар режисер на 82. доделување на наградите Оскар, а Оскарот го освоила Бигелоу.
Климатски фактори
Климатски фактори претставуваат комплекс на фактори кои влијаат на промена на сончевата клима, така што ја менуваат во терестрична (физичка). Од еколошки аспект, климатските фактори се фактори на нежива природа кои вршат силно влијание на живите суштества.
Поим
Климатски фактори го одредуваат основниот карактер на климата во некои области .. Состојбата на климатските фактори во дадениот момент го прави времето на одредено место, додека просечната состојба на времето укажува на климата на една област. Според своето потекло и дејство на живите организми, климатските фактори се абиотички, односно факторите на неживата природа. Тоа е најголема група на еколошките фактори, кои делуваат комплексно, взаемно се условуваат и менуваат. Покрај тоа, климатските фактори влијаат и на дејства на останатите фактори, како што се едафските. Тие се менуваат со примарниот релјеф, предизвикуваат ерозија и влијаат на депонирање на еродираниот материјал. Од друга страна, од нив во првиот ред зависи распоредот на живите суштества на површината на земјата и тоа во толкава мерка да карактерот и распоредот на растителността по правило е индикатор на климатските услови на една област. И живиот свет менува некои одредени климатски фактори. Во области со шума растителността има силно влијание на климата, така да ја модифицира во т.н. шумску климу, а го ублажава и дејството на ерозијата.
Поделба
Климатските фактори сочинуваат метеоролошки елементи, кои постајано варираат во просторот и времето. Вклучуваат и голем број на влијанија, кои делуваат непосредно и постојано на сите живи суштества во природата. Во климатски фактори спаѓаат:
Според наведение климатските фактори, за климатологијата и метеорологијата се важни и овие фактори: географска широчина и географска должина, релјеф, растителност, водените површини, почвата и влијанија на човек.
NGC 5180
NGC 5180 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5180 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5180 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 29 м 26,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 49' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 5180 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47352. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1458. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Ан Мари Фалк
Ен Мари Фалк (19 декември 1916 – 27 јули 1988) била шведска писателка и преведувачка.
Ќерката на Ингеборг Ларсен и, таа е родена како Ен-Мари Седерберг во Стокхолм. Нејзиниот брат исто така бил писател. Работела за осигурителната компанија Ханза од 1935 до 1951 година. Фалк го објавила својот прв роман Фрунтимер во 1944 година. Подоцна преведувала литература за деца од дански и норвешки на шведски.
Фалк победила на натпревар спонзориран од издавачот Wahlström &amp; Widstrand во 1950 година. Таа победи на во 1953 година и наградата Астрид Линдгрен во 1968 година.
Таа била во брак двапати: прво со Јан Фалк, новинар, во 1935 година, а потоа и со писателот во 1948 година. Фалк и Енг добија син.
Фалк починала на 71-годишна возраст.
Папа Феликс
Имало 5 папи со името Феликс:
Жена на Месечината (филм)
Жена на Месечината - германски нем филм, снимен во 1929 година во режија на Фриц Ланг. Претставува адаптација на истоимениот роман на неговата сопруга Теа Фон Харбу, која заедно со него го напишала сценариото. Заплетот на филмот почнува кога германскиот претприемач Волф Хелиус организира експедиција на месечината со помош на револуционерен ракетен погон, но истовремено мора да се соочи со уцените од страна на американските претприемачки соперници, како и љубовните проблеми поврзани со неговата помошничка Фриде. За филмот е карактеристично што неговите творци настојувале вселенското патување да го да го прикажат што пореално, односно што е можно повеќе во склоп на тогашните научни и технолошки достигнувања. Поради тоа како советник е ангажиран ракетниот стручњак Херман Оберт, кој пробал да изработи употреблив модел на ракета. Филмот доживеал голем успех и во значајна мера во јавноста го популаризирал концептот за вселенско патување, но и техниката на одбројување пред лансирање на проектил. Жена на Месечината можеби најголемо влијание имал на 17 годишниот Вернер фон Браун кој подоцна тврдел дека филмот го поттикнал да се занимава со развивање на ракетна техонологија, која по 40 години ќе доведе до тоа луѓето да можат да слетаат на месечината.
Список на реки во Јужен Судан
Надворешни врски
Топографија на Јужен Судан
Ордан Ковилоски
Ордан Ковилоски (втора половина на XIX век, Прилепско — 6 јануари 1916, Порече) — жртва на Масакрот кај Дервишка Нива.
Животопис
Ордан Ковилоски потекнувал од прилепските рамничарски села. Поради блиските трговско-занаетчиски релации, но и семејни врски со Поречието, живеел во поречкото село Здуње. Како жител на селото е заробен од казнената експедиција на бугарската војска на чело со капетан Константин Панов, заедно со уште 205 лица кои што се нашле на т.н. „црн список“. Едни биле однесени во Околиското началство, други во Прилеп, а 103 од нив, меѓу кои и Ордан биле убиени на Бадник. Нивните тела биле фрлени во ископ кај месноста Дервишка Нива. Во списите на манастирот „Света Богородица“ крај Манастирец се чува списокот на убиените.
Стадион Чаир
Стадионот Чаир е стадион кој се наоѓа во Скопје, Република Македонија. Моментално на наго настапува екипата на ФК Шкупи. Стадионот има сместивост од 4.500 седишта.
Кировски Реон
Кировски Реон (Кіровський район, Кировский район, İslâm Terek rayonı) е еден од 25-те региони на Крим, во моментов е предмет на територијален спор помеѓу Руската Федерација и Украина. Административен центар на реонот е населбата од градски тип, Кировске. Населението е 50,834 жители од пописот на населението во 2014 година.
Реонот се наоѓа во источниот дел на републиката. Јужниот дел на реонот е опфатен со подножјата, додека северниот се наоѓа во кримската степа. Северно-кримскиот канал (главниот воден пат на северен Крим кој ја снабдува републиката со вода од реката Днепар) минува низ регионот.
Реонот е познат по историскиот град Стари Крим.
Либерален феминизам
Либералниот феминизам е теорија за поединечна слобода на жените. Тој е дел од глобалниот тек на феминистичката политичка и социјална теорија и има најдолга историја. Мери Волстоункрафт во „Одбрана на правата на жените” од 1789 ги опишува жените како рационални субјекти чија инфериорност се должи на инфериорното образование. Таа тврди дека ова може да се поправи преку еднакви можности за жените.
Современиот либерален феминизам го споделува нејзиниот оптимизам дека корените на угнетувањето на жените лежат едноставно во недостатокот на еднакви граѓански права и образовни можности. Во срцето на либералните верувања за сексуалноста е гледиштето дека нечиј приватен живот не треба да биде предмет за регулирање од страна на општеството. Либералниот феминизам со тоа ја прифаќа дихотомијата јавно/приватно. Тие веруваат во поединечно исполнување ослободено од строго дефинираните полови улоги. Се ограничуваат себеси на реформизам, со кој сакаат да го подобрат статусот на жените во системот. Современите либерални феминисти се залагаат за права на жените, нивните потреби за социјална грижа, универзално образование и здравствена сигурност.
Мики Маус
Мики Маус (англиски: Mickey Mouse; „Мики Глушецот“) е лик од цртаните и анимираните филмови на компанијата Волт Дизни. Мики Маус воедно е и маскота на компанијата. Ликот бил создаден од Волт Дизни и Уб Иверкс во студијата на Волд Дизни во 1928 година. Ликот е глушец со човекови особини, кој најчесто е претставен во црвени кратки шорцеви, големи жолти чевли и бели нараквици. Мики е еден од најпрепознатливите измилени анимирани ликови.
Рута Мејлутите
Рута Мејлутите (литв. Rūta Meilutytė; р. 19 март 1997) е литванска пливачка. На 15 годишна возраст, таа веќе соборила девет женски литвански пливачки рекорди. На Летните олимписки игри 2012 во Лондон, Мејлутите го освоила златниот медал во дисциплината 100 м градно со време од 1:05.47, станувајќи првата Литванска пливачка од независноста на Литванија од 1990 година која освоила олимписки медал во пливање. На 15 годишна возраст, таа е исто така најмладата литванска спортистка која успеала да освои олимписки медал. Во полуфиналето претходниот ден, таа го срушила Европскиот рекорд на 100 м градно со време од 1:05:21. На Светското првенство 2013 во Барселона, Мејлутите поставила два нови светски рекорди на 50 и 100м градно.
Личен живот
Рута Мејлутите е родена во Каунас, Литванија во 1997 година, како ќерка на Саулиус Мејлутис и Ингрида Мејлутине. За време на своето детство Рута останала без својата мајка. Во март 2001, кога Рута Мејлутите имала 4 години, нејзината мајка починала во автомобилска несреќа. Мејлутите има два постари браќа, Маргирис (20 години), кој е студент на право, и Миндаугас (24 години). Таа започнала да плива на 7 годишна возраст. На 13 годишна возраст таа се преселила од Каунас во Плимут, каде што живееле нејзиниот татко и нејзините браќа. Мејлутите е студентка на колеџот во Плимут во Англија.
Почетоци
Во 2010 година, таа го срушила својот прв литвански пливачки рекорд на 50м и 100 м градно. На Европскиот младински летен олимписки фестивал 2011 во Трабзон, Турција, Мејлутите го освоила златниот медал на 100 м градно, сребрениот медал на 50м краул и бронзениот медал на 100 м краул.
Летни олимписки игри 2012
Откако обезбедила настап на Летните олимписки игри 2012, Мејлутите станала најмладата литванска пливачка која ќе се натпреварува на Олимписките игри. Во својата прва дисциплина, во преелиминациите на 100 м градно, Мејлутите се пласирала прва, со време од 1:05.56, и го соборила литванскиот рекорд на 100 м градно. Во полуфиналето на 100 м градно, Мејлутите повторно се пласирала прва, повторно соборувајќи го литванскиот рекорд како и европскиот рекорд, со време од 1:05.21. Во финалето на 100 м градно, таа го освоила златниот медал, со време од 1:05.47.
За време на 41. генерално собрание на Европските олимписки комитети (ЕОК), Рута била прогласена за најдобра млада европска спортистка во 2012.
Светско првенство 2012 (25м)
На Светското првенство во мали базени во Истанбул, Турција, Мејлутите се натпреварувала во четири дисциплини: 50м градно, 100м градно, 100м краул и 100м мешано.
На првиот ден на првенството, Мејлутите поставила нов литвански, европски и рекорд на првенствата на 50м градно, пливајќи во преелиминациите со време од 29.56 секунди. Во полуфиналето, таа ги соборила истите рекорди и испливала ново најбрзо време од 29.51 секунди. Во финалето на 50м градно, литванката испливала време од 29.44 секунди и по третпат ги соборила истите рекорди освојувајќи го златниот медал пред Алија Аткинсон (29.62) и Џесика Харди (29.82).
На 100м краул, Мејлутите испливала петто најдобро време во преелиминациите и поставила нов литвански рекорд од 53.54 секунди. Сепак таа морала да се откаже од оваа дисциплина поради згуснатиот распоред кој налагал полуфиналето на 100м краул да се одржи само 19 минути пред финалето на 50м градно.
Следна дисциплина за Мејлутите била трката на 100м мешано. Во преелиминациите, литванката завршила на второто место и поставила нов литвански рекорд од 59.33 секунди. Во полуфиналето, таа го подобрила испливаното време во преелиминациите и поставила нов литвански рекорд од 59.15 секунди. Во финалето, по третпат, Мејлутите испливала ново најбрзо литванско време од 58.79 кое било доволно за сребрениот медал.
На третиот ден од првенството, Мејлутите пливала во преелиминациите на 100м градно, и поставила нов литвански рекорд од 1:04.69. Во финалето на оваа дисциплина, Мејлутите испливала време од 1:03.52, соборувајќи го литванскиот, европскиот и рекордот на првенствата (кој бил во сопственост на Ребека Сони) и се закитила со вториот златен медал.
За време на првенството, Мејлутите девет пати соборувала литвански рекорди, четири пати европски рекорди и четири пати рекорди на првенствата.
Светско првенство 2013
На 29 јули 2013, во преелиминациите на 100м градно, Мејлутите завршила на првото место со време од 1:04.52, поставувајќи нов литвански, европски и рекорд на првенствата во таа дисциплина. Истиот ден подоцна, во полуфиналето на истата делница, Мејлутите го соборила светскиот рекорд на 100м градно, пливајќи време од 1:04:35 со што станала првата светска рекордерка на првенството и прва литванска пливачка која соборила светски рекорд во независна Литванија. Во финалето, таа го освоила златниот медал победувајќи ги Јулија Ефимова и Џесика Харди со време од 1:04.42.
На 100м краул, литванката испливала време од 55.72 секунди во преелиминациите и не успеала да се пласира во полуфиналето. Таа исто така била пријавена за трката на 50м краул, но не се појавила на стартот бидејќи сакала да се сконцентрира за својата последна дисциплина – 50м градно.
Во преелиминациите на 50м градно, Мејлутите завршила на третото место со време од 30.07. Истиот ден, во полуфиналето во истата дисциплина, Мејлутите испливала прва со време од 29.48, и го соборила светскиот рекорд на 50м градно на Јулија Ефимова, која го поставила во преелиминациите истиот ден порано. На последниот ден од првенството, во финалето на 50м градно, Мејлутите завршила зад Ефимова и го освоила сребрениот медал.
Космос-1265
Космос-1265 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 април 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1265 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 287 км, а најмалото на 225.
Лирој Сане
Лирој Азиз Сане (, ; роден на 11 јануари 1996 година) — германски професионален фудбалер кој игра како крило за Баерн Минхен и репрезентацијата на Германија.
Рана кариера
Лирој Сане започнал да игра фудбал во 2001 година за младинскиот тим на СГ Ватеншеид 09, за кој неговиот татко играл во неговата рана кариера. Во 2005 година, тој се приклучил на Шалке 04.Три години подоцна тој се преселил во Бајер 04 Леверкузен, но во 2011 година Сане и се вратил на младинската академија (Nachwuchsleistungszentrum) на Шалке 04.
Шалке 04
На 21 март 2014 година, Сане потпишал тригодишен професионален договор со Шалке 04 се до 30 јуни 2017. Сане го остварил своето деби во Бундес Лига та на 20 април 2014 година, во натпреварот против Штутгардт. Тој го заменил Maкс Мејер во 77 минути при пораз од 3-1.
Репрезентативна кариера
Сане го добил својот прв сениорски повик од германската репрезентација на 6 ноември 2015 за пријателскиот натпревар против Франција. На 13 ноември 2015 година, Сане бил заменет во 61-та минута од страна на Џулијан Дракслер на Сент-Дени, со што ќе се бидат поразени од 2-0, засенети од престрелките и експлозиите околу стадионот
Сане бил избран од страна на германскиот селектор Јоаким Лев да ја претставува земјата на Евро 2016 година. Тој учествувал во еден натпревар, заменувајќи го Бастиан Швајнштагер во 79 минути во поразот на Германија од 2-0 во полуфиналиот натпревар против Франција.
Личен живот
Сане е син на поранешната германска ритмичка гимнастичарка Реџина Вебер, која настапила на Летната Олимпијада во 1984 година и освоила бронзен медал и поранешениот фудбалер од Сенегал Сулејман Сане. Сулејман Сане бил израснат во Франција; и тој дошол во Германија преку неговата служба во француската армија. Лирој Сане е роден во Есен, Северна Рајна-Вестфалија и израснал во близина на Lohrheidestadion во Ватеншеид. Тој бил именуван во чест на Лирој Клод Ле Рој, поранешниот тренер на неговиот татко. Лирој има двојно германско и француско државјанство.
Ијасент Риго
Ијасент Риго (фр. Hyacinthe Rigaud или Hiacint Riagau; –, ) — истакнат француски барокен сликар од каталонско потекло.
Роден е како Жасинт Риго и Рос во Перпињан, кој набргу по неговото раѓање потпаднал под француска власт со Пиринејскиот мировен договор.
Риго бил најважниот сликар на портрети за време на владеењето на кралот Луј XIV. Неговиот инстинкт за импресивни пози и величествени претставувања точно се совпаѓал со вкусовите на неговите клиенти - кралски семејства, амбасадори, свештеници, дворјани и финансиери.
Во неговите слики со голема прецизност ги доловувал ликовите, облеката и позадинските детали, па затоа неговите слики се сметаат за точни сведоштва за тогашната мода и стил на облекување. Риго бил мајстор на барокниот стил. Неговото најпознато дело е портретот на кралот Луј XIV (1701) кој денес е сместен во Лувр, Париз, како и втор примерок од истиот портрет, исто така порачан од кралот, кој денес краси еден од ѕидовите во Версај.
Во 1709 тој бил прогласен за благородник од страна на неговиот роден град Перпињан. Во 1727 бил прогласен за витез со орден на Редот на Свети Михаил.
Птоломеј II Филаделф
Птоломеј II Филаделф (старогрчки. Πτολεμαῖος Φιλάδελφος, 309 п.н.е. — 246 п.н.е.) — македонски крал на Египет во периодот од 283 п.н.е. до 246 п.н.е. Бил син на родоначалникот на Птоломејската династија Птоломеј I Сотер и Вереника. Времето на неговото владеење честопати се нарекува и златно доба на Птоломејскиот Египет, со оглед на тоа што Египет станал најголема поморска сила на Источниот Медитеран, а неговата престолнина била едно од најзначајните центри на културниот живот во тогашниот свет.
IC 1740
IC 1740 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1740 се споменува и како NPM1G +26.0276.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1740 е од видот S R. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. IC 1740 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 26 м 54,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 41' 26".
Други поделби
Проучување на IC 1740 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3089430.
Јард
Јард (од англ. yard, кратенка: yd или јд) — англиска мерна единица за должина, која се дефинира како 3 стапки, 36 инчи или 1/1760 милја, што е еднакво на точно 0,9144 метри]] по современата, меѓународна дефиниција. Соодветната мерка за површина е квадратен јард.
Зборот „јард“ доаѓа од зборот за права гранка или стап, иако точното потекло на оваа мерка не се знае со сигурност. Некои луѓе сметаат дека доаѓа од лактот (кубит), или други мерки како должината на расчекорот. Друга теорија е дека јардот потекнува од обемот на човечкиот струк, додека пак трета вели дека била измислена од кралот Хенри I како растојание помеѓу врвот на неговиот нос и крајот на неговиот палец. Првите теории се сметаат за поверојатни.
През годините постоеле разни стандарди за јардот. Современиот јард е компромис помеѓу британскиот и американскиот стандард, е истата е избаждарена наспроти метарот.
Претворање
Vara
Клевската принцеза
Клевската принцеза (La Princesse de Clèves) — француски роман од непознат писател објавен во март 1678. Според многумина, претставува зачеток на психолошкиот роман, а за негов автор најчесто се смета дека е Мадам де Лафајет. Дејството се одвива помеѓу октомври 1558 и ноември 1559 во дворот на францускиот крал Анри II. Романот веродостојно го прикажува тој период, во кој сите ликови освен главната хероина се историски личности. Книгата е пишувана одблизу според историските записи. Книгата е задолжителна лектира во Франција, а била преработена во филм и радио драма. Клевската принцеза била многу популарна во времето кога била објавена, а читателите кои не биле од Париз чекале со месеци за да добијат примерок. Романот бил еден од најраните аналитични фикции, прикажувајќи преиспитување на сопствените постапки на ликовите и исповедање на чувствата, и како таков имал големо влијание врз подоцнежните прозни дела.
Содржина
Госпоѓицата де Шатре е 16 годишна девоја чија мајка ја донела во дворот на францускиот крал Анри II да ѝ најде богат и угледен сопруг. Поради завист од близок роднина на семејството, најдобрата понуда за брак пропаднала. По совет од мајката, младата дама ја прифатила понудата за брак од господинот де Клев. По венчавката, таа го запознала романтичниот немурски војвода, во кого се вљубила. Иако вљубени, тие ја прикривале нивната врска и се гледале само за време на ретките посети на војводата во новиот дом на принцезата. Немурскиот војвода набрзо се вплеткал во скандал, откако било откриено писмо во кое изневерената љубовница ја обелоденила аферата помеѓу кралицата и феудалецот де Шатре, чичко на Клевската принцеза. Де Шатре го замолил војводата од Немур, негов близок пријател, да преземе одговорност за писмото. Ова признание на војводата ја вознемирило Клевската принцеза, која поверувала дека војводата има друга жена. Подоцна, принцот од Клев дознал за неверноста на својата сопруга, што таа ја признала. Господинот де Клев открил дека се работи за немурскиот војвода, од што се разболел и починал. На смртната постела, тој го обвинил војводата за своето страдање и ја преколнал принцезата да не се мажи за него. Откако станала вдовица, принцезата се двоумела помеѓу нејзината должност и љубовта. Војводата отворено истапил со понуда, но таа го одбила, и решила одредено време да живее во манастир. По неколку години, љубовта на војводата исчезнала, а таа починала млада и во тајност.
Хамидски масакри
Хамидски масакри наречени и Ерменски масакри — масакри на Ерменците во Отоманското Царство во средината на 1890-тите. Проценетите жртви се движеле од 100.000 до 300.000, што резултирало со 50.000 деца без родители. Масакрите се именувани по султанот Абдул Хамид II, кој, во своите напори да го одржи царскиот домен на Отоманското Царство во опаѓање, повторно го потврдил панисламизмот како државна идеологија. Иако масакрите биле насочени главно кон Ерменците, во некои случаи тие се претвориле во неселективни антихристијански погроми, вклучително и масакрите во Дијарбекир, каде што, барем според еден современ извор, биле убиени и до 25.000 Асирци.
Масакрите започнале во отоманската внатрешност во 1894 година, пред да станат пошироко распространети во следните години. Поголемиот дел од убиствата се случиле помеѓу 1894 и 1896 година. Масакрите почнале да се намалуваат во 1897 година, по меѓународната осуда на Абдул Хамид. Најстрогите мерки биле насочени против долго прогонуваната ерменска заедница бидејќи нејзините повици за граѓански реформи и подобар третман биле игнорирани од владата. Османлиите не им дозволувале на жртвите поради нивната возраст или пол, и како резултат на тоа, ги масакрирале сите жртви со брутална сила.
Телеграфот ги раширил вестите за масакрите низ светот, што довело до значително покривање за нив во медиумите во Западна Европа и Северна Америка.
Позадина
Потеклото на непријателството кон Ерменците лежел во сè понесигурната положба во која се нашло Отоманското Царство во последната четвртина од 19 век. Крајот на отоманската доминација на Балканот бил воведен со ерата на европскиот национализам и инсистирањето на самоопределување од страна на жителите на многу територии кои биле управувани од Османлиите во екстремно долг временски период. Ерменците од царството, кои секогаш се сметале за граѓани од втор ред, започнале да бараат граѓански реформи и подобар третман од владата во средината на 1860-тите и раните 1870-ти. Тие извршиле притисок да се стави крај на узурпацијата на нивната земја, „грабежите и убиствата во ерменските градови од страна на Курдите и Черкезите, несоодветноста при собирањето даноци, криминалното однесување на владините службеници и одбивањето да се примат христијаните како сведоци на судење“. Овие барања останале без внимание од централната власт. Кога зародишната форма на национализам се проширила меѓу Ерменците од Анадолија, вклучувајќи барања за еднакви права и притисок за автономија, отоманското раководство веруваки дека исламскиот карактер на Отоманското Царство, па дури и самото нејзино постоење се загрозени.
Главниот драгоман (турски преведувач) на британската амбасада напишал дека причината поради која Османлиите ги извршиле овие ѕверства е затоа што тие биле:"„водени во нивното општо дејствување од прописите на Шерискиот [шеријат] закон. Тој закон пропишува дека ако „раја“ [субјектот] христијанин се обиде, со прибегнување кон странски сили, да ги надмине границите на привилегиите што им ги дозволуваат нивните муслимански господари и да се ослободат од нивното ропство, нивните животи и имоти ќе бидат пропаднати и се на милост и немилост на Мусулманите. Според турскиот ум, Ерменците се обиделе да ги надминат овие граници повикувајќи се на странските сили, особено на Англија. Затоа, тие сметаа дека е нивна религиозна должност и праведна работа да ги уништат и одземат животите и имотот на Ерменците“."
Ерменско прашање
Комбинацијата на рускиот воен успех во неодамнешната Руско-турска војна, јасното слабеење на Отоманското Царство во различни сфери, вклучително и финансиските сфери (од 1873 година, Отоманското Царство претрпело многу од паниката од 1873 година ), територијалната (споменато погоре) и надежта кај некои Ерменци дека еден ден целата ерменска територија би можела да биде управувана од Русија, довела до нов немир меѓу Ерменците кои живееле во Отоманското Царство. Ерменците испратиле делегација предводена од Мкртич Хримијан на конгресот во Берлин во 1878 година за да лобира кај европските сили да вклучат соодветни заштитни мерки за нивните роднини во евентуалниот мировен договор.
Султанот, сепак, не бил подготвен да се откаже од ништо од својата моќ. Абдул Хамид II верувал дека неволјите на Отоманското Царство произлегуваат од „бескрајните прогони и непријателства на христијанскиот свет“.
Тој сфатил дека Отоманските Ерменци се продолжување на странското непријателство, средство со кое Европа би можела „да дојде до нашите највитални места и да ни ги откине самите црева“. Турскиот историчар и биограф на Абдул Хамид, Осман Нури забележал: „Самото спомнување на зборот „реформа“ го иритираше [Абдул Хамид], поттикнувајќи ги неговите криминални инстинкти“. Кога слушнал за посетата на ерменската делегација на Берлин во 1878 година, тој огорчено забележал: „Толку голема дрскост. ''. . Такво големо предавство кон религијата и државата. . . Нека се проколнати од Бога''.“
Иако тој признал дека некои од нивните поплаки се оправдани, тој ги споредил Ерменците со „најмени жени тажачки [ плевруси ] кои симулираат болка што не ја чувствуваат; тие се женствени и кукавички луѓе кои се кријат зад облеката на големиот овластувања и крева негодување за најмали причини“.
Хамидије
Одредбите за реформи во ерменските провинции отелотворени во член 61 од Берлинскиот договор (1878) на крајот не биле спроведени и наместо тоа биле проследени со дополнителна репресија. На 2 јануари 1881 година, колективните белешки испратени од европските сили кои го потсетуваат султанот на ветувањата за реформи не успеале да го поттикнат на дело. Источните провинции на Отоманското Царство биле историски несигурни; курдските бунтовници неказнето ги нападнале жителите на градовите и селата.
Ерменците основале револуционерни организации, имено Социјалдемократската хунчачка партија (Хунчак; основана во Швајцарија во 1887 година) и Ерменската револуционерна федерација (АРФ или Дашнакцутиун, основана во 1890 година во Тифлис ). Следувале судири и немири настанале во 1892 година во Мерзифон и во 1893 година во Токат.
Немири во Сасун
Во 1894 година, султанот почнал да го напаѓа ерменскиот народ како претходник на масакрите во Хамидија. Овој прогон ги зајакнал националистичките чувства кај Ерменците. Првата забележителна битка во ерменскиот отпор се случила во Сасун. Активистите на Хунчак, како што се Михран Дамадијан, Хампарцум Бојаџијан и Храјр Џогк, го охрабријле отпорот против двојното оданочување и отоманското прогонство. АРФ ги вооружил луѓето од регионот. Ерменците се соочиле со османлиската војска и курдските нередовни во Сасун, конечно подлегнале на супериорниот број и на турските гаранции за амнестија, кои никогаш не се реализирале.
Како одговор на отпорот во Сасун, гувернерот на Муш одговорил со поттикнување на локалните муслимани против Ерменците. Историчарот Лорд Кинрос напишал дека масакрите од овој вид често се постигнувале со собирање муслимани во локална џамија и тврдење дека Ерменците имале цел „да го нападнат исламот“.
Султанот Абдул Хамид II ја испратил отоманската војска во областа и вооружени групи курдски нередовни. Насилството се проширило и ги зафатило повеќето ерменски градови во Отоманското Царство, познат како масакр во Сасун.
Масакри
Големите сили (Британија, Франција, Русија) го принудиле Хамид да потпише нов реформски пакет дизајниран да ги намали овластувањата на Хамидија во октомври 1895 година, кој, како Берлинскиот договор, никогаш не бил спроведен. На 1 октомври 1895 година, две илјади Ерменци се собрале во Константинопол (сега Истанбул) за да поднесат петиција за спроведување на реформите, но отоманските полициски единици се собрале на митингот и насилно го разбиле. Се вели дека по добивањето на пакетот реформи, султанот забележал: „Овој бизнис ќе заврши со крв“.
Наскоро, масакрите на Ерменците избувнале во Цариград, а потоа ги зафатиле останатите вилаети населени со Ерменци, Битлис, Дијарбекир, Ерзурум, Мамурет-ул-Азиз, Сивас, Требизонд и Ван. Илјадници биле убиени од рацете на нивните муслимански соседи и владини војници, а многу повеќе загинале во студената зима 1895–1896 година. Вилијам Сахтлебен, американски новинар кој случајно се нашол во Ерзурум по масакрот таму во 1895 година, ја раскажал страшната сцена на која наишол во долгото писмо до Тајмс:Францускиот вицеконзул на Дијарбакир, Густав Мејриер, му раскажал на амбасадорот Пол Камбон приказни за нападнати и убивани ерменски жени и деца и ги опишал напаѓачите „како кукавички, толку и сурови. Тие одбија да нападнат таму каде што луѓето се бранеа и наместо тоа се концентрираа на беспомошни области.“ Најлошото злосторство се случило во Урфа, каде што османлиските трупи ја запалиле ерменската катедрала, во која се засолниле 3.000 Ерменци, и пукале во секој што се обидувал да побегне.
Приватниот прв секретар на Абдул Хамид во своите мемоари за Абдул Хамид напишал дека тој „одлучил да води политика на жестокост и терор против Ерменците, а за да успее во тој поглед го избрал методот да им зададе економски удар... нареди апсолутно да избегнуваат да преговараат или да разговараат за било што со Ерменците и да им нанесат решителен удар за да се пресметаат“.
Убиствата продолжиле до 1897 година. Во таа минатата година, султанот Хамид го прогласил ерменското прашање за затворено. Многу ерменски револуционери или биле убиени или избегале во Русија. Отоманската влада ги затворила ерменските општества и ги ограничила ерменските политички движења.
За време на масакрите биле нападнати и некои неерменски групи. Француската дипломатска кореспонденција покажува дека Хамидије извршиле масакри не само на Ерменците, туку и на Асирците кои живееле во Дијарбекир, Хасанкејф, Сивас и други делови на Анадолија.
Во писмото испратено од отомански војник до неговиот брат и родителите на 23 ноември 1895 година се вели: Друго писмо од 23 декември 1895 година вели:
Биланс на жртвите
Невозможно е да се утврди колку Ерменци биле убиени, иако бројките наведени од историчарите се движат од 80.000 до 300.000.
Германскиот свештеник Јоханес Лепсиус педантно собрал податоци за уништувањето и во своите пресметки ги броел смртните случаи на 88.243 Ерменци, сиромашните 546.000, уништувањето на 2.493 села, од кои жителите на 646 биле насилно преобратени во ислам. Сквернавењето на 645 цркви и манастири, од кои 328 биле претворени во џамии. Тој, исто така, ги проценил дополнителните смртни случаи на 100.000 Ерменци поради глад и болести во вкупна бројка од околу 200.000.
Спротивно на тоа, британскиот амбасадор проценил дека 100.000 биле убиени до почетокот на декември 1895 година Меѓутоа, периодот на масакри се проширил во 1896 година. Оперативецот на германското Министерство за надворешни работи и турколог Ернст Џек тврди дека 200.000 Ерменци биле убиени, а 50.000 биле протерани и милион ограбени и ограбени. Слична бројка наведува и францускиот дипломатски историчар Пјер Ренувин, кој тврди дека 250.000 Ерменци загинале врз основа на автентицирани документи.
За време на масакрите во Дијарбекир, покрај Ерменците, животот го загубиле и околу 25.000 Асирци.