cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стив Редгрејв
Сер Стивен Гофри Редгрејв (23 март 1962 во Марелоу) е Британски веслач кој освои 5 златни медали на Олимписките игри од 1984 до 2000, а покрај златните на Летните олимписки игри - 1988 одржани во Сеул освоил и бронзен медал.
Со својот фантастичен подвиг, Редгрејв се смета дека е можеби и најголемиот британски олимпиец досега. Неговите достигнувања ги постагнале и Пал Ковач, Аладар Геревич и Бригит Фишер (Геревич и Фишер освоиле 6 златни медали на 6 различни Летни олимписки игри). Редгрејв исто така освоил 9 златни медали на Светските првенства.
Стив Редгрејв се оженил со Ан Калавеј во 1988. Ан исто така е спортистка во веслае која се натпреварувала во женскиот осмосед на Велика Британија на Летните олимписки игри - 1984 одржани во Лос Анџелес. Таа исто така била и шеф на медицинскиот тим на Велика Британија од 1992 - 2001.
Веслачка кариера
Редгрејв е веслач со висина од 1m 95 cm и маса од околу 100 кг (кога е во полна натпреварувачка форма). Неговата форма била секогаш на врвно ниво, а тоа го покажувал и веслачкиот ергометар. Обично се натпреварувал во дисциплини со помош на секој веслач со едно весло, а најдобри резултати постигнал во двојка и четворка без кормилар, а со тек на време тоа го има сторено со различни партнери што го докажува неговиот квалитет.
Во 1997 година, во телото на Редгрејв е дијагнозиран дијабетис, па во последните години од својата кариера, тј мораше да внимава на својата исхрана пред настапите, а и во секојдневниот живот.
Човекови права во Естонија
Човековите права во Естонија се признати и генерално почитувани од владата. Сепак, постои загриженост во некои области, како што се условите за притвор, прекумерна полициска употреба на сила и Злоупотреба на деца. Естонија е класифицирана како демократија со недостатоци, со умерени слободи на печатот, приватност и човечки развој во Европа. На поединците на хартија им се гарантирани основните права според уставот, законодавните акти и договорите во врска со човековите права ратификувани од естонската влада.
Неколку меѓународни организации и организации за човекови права, како што се Хјуман рајтс воч, Организацијата за безбедност и соработка во Европа во 1993 година и Советот на ОН за човекови права во 2008 година нашле малку големи очигледни прашања или модели за систематска злоупотреба на човековите права или дискриминација на етничка основа, додека други, како што е Амнести интернешенал во 2009 година, изразиле загриженост во врска со законодавните дејствија на Естонија против нејзиното значајно русофонско малцинство и имигрантите.
Историја
Индивидуалните човекови права на Естонци те и колективните права да егзистираат како етнички ентитет, рутински се кршат осум века од Северните крстоносни војни и владеењето на Балтичката Германија, проследено со два века руска царска власт и завршувајќи со половина век советска окупација. Првиот устав на Естонија од 1920 година вклучувал заштитни мерки за граѓанските и политичките права кои биле стандард на тоа време. Законот за културна автономија од 1925 година бил иновативен закон кој предвидувал заштита на колективните права на граѓаните од неестонските етникуми.
Естонија во меѓународниот систем за човекови права
До крајот на 2010 година, Европскиот суд за човекови права донел 23 пресуди во случаи покренати против Естонија (почнувајќи од 2001 година); во 19 случаи, утврдил барем една повреда на Европската конвенција за човекови права или нејзините протоколи. Во 2001 година, Естонија упатила постојана покана за специјалните процедури на Советот за човекови права на ОН.
Амнести интернешенел
Според Амнести интернешенел, јазичните малцинства се соочуваат со дискриминација во голем број области, особено во вработувањето и образованието. Мигрантите биле изложени на малтретирање од државни службеници и напади од екстремистички групи. Кривичните истраги за наводите за прекумерна употреба на сила од страна на полицијата биле отфрлени. Исто така, естонската безбедносна полиција, Каицеполицеј, поднела обвинувања против Правниот информативен центар за човекови права (LICHR), за кој тврди дека нашироко се гледа како обид за погрешно претставување на организацијата и за поткопување на нејзината работа.
Хјуман рајтс воч
Според извештајот на Хјуман Рајтс Воч од 1993 година, организацијата не открила систематски, сериозни злоупотреби на човековите права во областа на државјанството. На лицата кои не се државјани на Естонија им биле гарантирани основните права според Уставот на Естонија. Сепак, имало некои проблеми во врска со успешната интеграција на некои кои биле постојани жители во времето кога Естонија стекнала независност.
Фридом Хаус
Според Фридом Хаус, Естонија има широки политички права и граѓански слободи. На политичките партии им е дозволено слободно да се организираат, а изборите биле слободни и фер. Пристапот на јавноста до владините информации се почитува и земјата има слобода на печатот, иако во извештајот од 2007 година се дискутирало за естонските безбедносни органи Каицеполицеј како политичка полиција на нацијата. Исто така, верската слобода се почитува во законот и во практиката. Корупцијата се смета за релативно помал проблем во Естонија. Судството е независно и генерално ослободено од мешање на владата.
Совет за човекови права на Обединетите нации
Извештајот на специјалниот известувач за расизам од 2008 година до Советот за човекови права на Обединетите нации го истакнал постоењето на политичка волја од страна на естонските државни власти за борба против изразите на расизам и дискриминација во Естонија. Според извештајот, претставниците на рускојазичните заедници во Естонија увиделе дека најважната форма на дискриминација во Естонија не е етничката, туку јазичната (пар. 56). Известувачот изразил неколку препораки, вклучително и зајакнување на канцеларот на правдата, олеснување на доделувањето државјанство на лица од недефинирана националност и ставање на јазичната политика предмет на дебата за да се разработат стратегии кои подобро го одразуваат повеќејазичниот карактер на општеството (пар. 89-92).
Други институции
Според Cliohres, Европската мрежа на извонредност организирана од група од 45 универзитети, објавување на наводните прекршувања на човековите права на населението што зборува руски во Естонија, послужило како изговор за обид да се заклучи регионот во сферата на влијание на Русија. Обидите на Москва да искористи политичка предност во однос на прашањето за русофонското малцинство во Естонија биле успешни бидејќи Кремљ го користел секој меѓународен форум на кој биле презентирани тврдењата за кршење на човековите права во Естонија.
Форумот на Програмата за развој на Обединетите нации Развој и транзиција разговарал за ситуацијата на Естонија и Латвија во 2005 година.
Џејмс Хјуз, американски социолог од колеџот Тринити, тврдел дека Летонија и Естонија се и двете држави „заробени од титуларните етнички групи“, кои користат „софистициран и обемен политички режим на дискриминација“ против нивното русофонско население. Тој наведува три „столбови“ на дискриминација: одбивање на државјанство, употреба на јазикот и права на учество, и тврди дека дискриминацијата е ограничена од „економската зависност од русофонскиот труд“.
Нилс Мујжниекс, латвиски политичар, поранешен министер за социјална интеграција, изјавил: „Хјуз дава едноставни заклучоци за сложената реалност на малцинските политики и меѓуетничките односи во Естонија и Летонија“.
И мисијата на Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ) во Естонија и Високиот комесар за национални малцинства на ОБСЕ изјавиле во 1993 година дека не можат да најдат образец на прекршување или злоупотреба на човековите права во Естонија.
Според руското Министерство за надворешни работи, од 2011 година, оценките дадени од Комитетот на ОН за економски, социјални и културни права покажуваат дека акутните прашања за човековите права, особено во областа на правата на националните малцинства, остануваат нерешени во Естонија.
Анкети поврзани со човековите права
Истражувањата спроведени помеѓу 1993 и 1997 година покажале дека етничките Руси кои живеат во балтичките земји генерално не се гледаат себеси како особено загрозени или страдаат од „апартхејд“ или расизам како што често тврдела руската влада; едно британско истражување во 1993 година покажало дека „солидно мнозинство етничките Руси не ги сметале нивните ситуации како „опасни, тешки или особено оптоварени“ и покажало дека 69% од руските говорници не се согласуваат со ставот дека неграѓаните и малцинствата биле лошо третирани, додека Руското истражување во 1995 година покажало дека само 8% од руските говорници чувствуваат дека нивните човекови права се прекршени
Меѓутоа, еден друг резултат од истражувањето во 2008 година покажало дека само 3% од етничките Руси рекле дека редовно доживеале непријателство или нефер третман поради нивната етничка припадност, а 9% повремено; 1% изјавиле дека редовно биле навредувани поради нивната етничка припадност, додека 7% повремено. Оваа анкета покажала дека иако повеќето од испитаниците всушност не доживеале никаква дискриминација лично, тие сепак веруваат дека нивото на дискриминација е високо.
Европскиот центар за малцински прашања го испитал односот на Естонија кон нејзиното русофонско малцинство. Во својот заклучок, центарот навел дека сите меѓународни организации се согласуваат дека не може да се забележат форми на систематска дискриминација кон населението што зборува руски и ги пофалил досегашните напори во измените на законите за образование, јазик и статусот на неграѓаните. Сепак останува прашањето за големиот број такви случаи. Од 2 септември 2009 година, 102.466, или 7,5% од населението на Естонија остануваат недржавјани, што е намалување од 32% во 1992 година и 12% во 2003 година. Во ноември 2005 година била спроведена анкета меѓу жителите со неодредено државјанство. Резултатите покажале дека 61% од тие жители сакале естонско државјанство, 13% руско државјанство и 6% државјанство на друга земја. 17% од испитаниците воопшто не биле заинтересирани да добијат никакво државјанство. Утврдено е дека колку е постар испитаникот, толку е поголема веројатноста дека тој или таа не сака да има државјанство. Истражувањето исто така покажало дека испитаниците кои се родени во Естонија имале поголема веројатност да добијат естонско државјанство (73%), отколку оние кои не се родени во Естонија (помалку од 50%).
Неодамнешните студии покажале дека еден од значајните фактори на бездржавјанството е предноста од задржувањето на двосмислениот правен статус во секојдневниот живот; од една страна на имигрантите без естонско државјанство им е полесно да патуваат назад во Русија, додека од друга страна немањето државјанство не претставува никакви проблеми за живеење во Естонија; истражувањето во 2008 година покажало дека 72% од етничките Руси ја наведуваат леснотијата на патување во Русија како една од причините зошто луѓето не бараат естонско државјанство и 75% наведуваат дека фактот дека немањето државјанство не им го попречува животот е уште една причина
Вработување
72% од 500 испитани етнички Руси веруваат дека различното етничко потекло го попречува напредокот на работното место. Руските владини претставници и парламентарците ги повторуваат овие обвиненија на различни форуми. Ваквите тврдења зачестуваат за време на политичките несогласувања меѓу Русија и овие земји и исчезнуваат кога несогласувањата се решени.
Според истражувањето од 2008 година на TIES, проект координиран од Универзитетот во Амстердам, 38,9% од руските и 25,2% од естонските испитаници сметаат дека „Русите доживуваат непријателство или нефер третман поради нивната етничка припадност“ на работа „повремено“, „редовно“, или „често“. 51,4% од Русите и 50,4% од Естонците исто така мислат дека Русите доживуваат етничка дискриминација во потрага по работа. Истиот извештај вели дека 40% од Естонците и 44% од Русите мислат дека е „потешко“ или „многу потешко“ за Русите да најдат работа, во споредба со Естонците. 10% од Естонците и 15% од Русите, од друга страна, веруваат дека е „полесно“ или „многу полесно“ за Русите да најдат работа.
Проучувањето на Европската мрежа против расизмот од 2005 година покажала дека 17,1% од етничките не-Естонци тврдат дека доживеале ограничувања на нивните права или понижувачки третман на работното место во последните 3 години поради нивното етничко потекло.
Амнести интернешенал забележал во извештајот од 2006 година дека припадниците на рускојазичното малцинство во Естонија уживаат многу ограничени јазични и малцински права и често се наоѓаат де факто исклучени од пазарот на трудот и образовниот систем. Дискриминаторската политика на Естонија довела до „несразмерно високи нивоа на невработеност кај јазичното малцинство што зборува руски. ''Ова, пак, дополнително придонесе за социјална исклученост и ранливост од други прекршувања на човековите права. Како последица на тоа, многумина од оваа група се делотворно спречени од целосното уживање на нивните економски, социјални и културни права (права на ЕСС).“''
Чарлс Кронке и Кенет Смит во една статија од 1999 година објавена во списанието Economics of Transition тврдат дека иако немало дискриминација заснована на етничка припадност во 1989 година, ситуацијата во 1994 година била сосема поинаква. Според написот, постојат значителни докази за дискриминација на етничките Руси на пазарот на трудот во Естонија во 1994 година. Доказите испитани во написот, исто така, сугерираат дека способноста за естонски јазик не влијае значително на платите. Кронке и Смит, исто така, го истакнуваат изненадувачкиот факт, дека етничките Руси родени во Естонија изгледаат полошо од етничките Руси кои имигрирале во земјата. Подоцнежна студија на Кристијан Лепинг и От Томет објавена во 2008 година во Журнал за компаративна економија известува дека недостатокот на флуентност на естонскиот јазик и сегрегираните друштвени мрежи и училишниот систем, наместо етничката припадност, се главната причина за очигледниот јаз во платите помеѓу говорители на естонски и неестонски јазик.
Образование
Од обновувањето на независноста во 1991 година, Естонија финансира основни, сеопфатни и средни училишта на руски јазик заедно со училиштата на естонски јазик, а идните реформи биле планирани од доцните 1990-ти, но постојано одложувани. Планот за реформи бил започнат во 2007 година.
Според распоредот, 60% од сите предмети од 10, 11 и 12 одделение треба да се изучуваат на естонски до 2011 година во сите училишта финансирани од државата. Сите училишта финансирани од државата веќе предаваат естонска литература на естонски јазик од учебната 2007/2008 година. Владата има резервирано овластување да одобри отстапки и продолжувања на некои училишта финансирани од државата од случај до случај.
Во учебната 2007/2008 година, 49 руски училишта (79%) предавале Музика на естонски, 30 руски училишта (48%) предавале социјални студии на естонски и 17 руски училишта (27%) ги предавале двата преодни предмети на естонски.
Амнести интернешнал препорачала властите да обезбедат поголема поддршка за наставниците и соодветни ресурси за учениците од кои ќе се бара да го заменат рускиот со естонски како јазик на настава; заменување на рускиот со естонски како нивен јазик за учење за успешно управување.
Според истражувањето на TIES од 2008 година, 50% од испитаниците етнички Руси мислат дека изјавата „Како резултат на реформите во [училишните] 2007 година, квалитетот на образованието за руската младина ќе се влоши“ е „точно вистинита“ или „умерено вистинита“. Извештајот, исто така, забележува дека „значително поголем дел од Естонците завршуваат високо образование, додека Русите почесто завршуваат само средно образование. Во исто време, немаше значителни разлики меѓу училишниот успех на Естонците и Русите во однос на стапките на напуштање на основното и средното училиште.“
Етничка припадност и криминал
Комитетот на ОН против тортура во својот извештај за Естонија од 2008 година забележува дека „приближно 33 отсто од затворската популација е составена од лица без државјанство“. Комитетот ја нарекува оваа застапеност „непропорционална“ и ја повикува Естонија да преземе дополнителни чекори за заштита на правата на лицата кои не се државјани и без државјанство. Во 2008 година, околу 78% од не-државјаните биле етнички Руси; помалку од 3% етнички Естонци. Почнувајќи од 2006 година, приближно 60% од етничкото руско население не биле државјани, а 40 проценти биле без државјанство.
Третман на Роми
Советот на Европа во 2006 година изјавил дека „ ромската заедница во Естонија е несразмерно погодена од невработеноста и дискриминацијата во областа на образованието“. Европската комисија претходно спровела внимателно следење на Естонија во 2000 година и заклучила дека нема докази дека овие малцинства се предмет на дискриминација.
Инцидент на Бронзената ноќ
Голем број организации ги коментирале настаните околу инцидентот на Бронзената ноќ. Била изразена загриженост за можни прекршувања на човековите права извршени и од демонстрантите и од полицијата. За време на немирите во април 2007 година во Талин, некои полицајци наводно употребиле прекумерна сила против демонстрантите. Осум кривични случаи биле отворени против полицајци, каде што обвиненијата биле отфрлени во шест случаи, а две останале во тек до крајот на годината. Меѓународната федерација за човекови права (ФИДХ) – коалиција од 155 групи за човекови права – ги повикала естонските власти да ги истражат сите акти на кршење на човековите права во текот на ноќта. Организацијата ги повикала естонските власти „да стават крај на секоја практика на дискриминација на рускојазичното малцинство, кое сочинува околу 30% од естонското население, и во какви било околности да се усогласат со одредбите на Меѓународната конвенција за елиминација на сите форми на расна дискриминација“. ФИДХ, исто така, ги осудиле вандалските акти извршени од демонстрантите во Талин, како и блокадата на естонската амбасада во Москва.
Трговија со луѓе
Според World Factbook на ЦИА, „Естонија е извор, транзитно место и дестинација за жени подложени на присилна проституција под услови на принудна работа“. Естонија, исто така, „не ги исполнува целосно минималните стандарди за елиминација на трговијата со луѓе, бидејќи е единствената земја во ЕУ без специфичен закон за трговија со луѓе“.
Сексуална ориентација
Естонија ја пренела директивата на ЕУ во сопствените закони за забрана на дискриминација врз основа на сексуална ориентација при вработување од 1 мај 2004 година. Истражувањето спроведено во септември 2002 година покажало дека во Естонија има високо ниво на дискриминација на гејовите, лезбејките и бисексуалците.
Новинари
Според германскиот автор, новинар и дописник од Русија Габриеле Кроне-Шмалц, постои длабоко неодобрување на сè што е руско во Естонија. Таа тврди дека наводното ниво на дискриминација во однос на етничките Руси во Естонија би претставувало бариера за прифаќање во ЕУ; сепак, западните медиуми многу малку обрнале внимание на ова прашање. Сепак, Европската комисија спровела внимателно следење на усогласеноста на овие земји со Acquis communautaire во однос на правата на малцинствата пред пристапувањето во ЕУ, Комисијата тврдела дека нема докази дека овие малцинства се предмет на дискриминација.
Во интервју за холандскиот весник NRC Handelsblad, Ханс Глаубиц, поранешен амбасадор на Холандија во Естонија, спомнал дека поднел оставка поради хомофобијата и расизмот откако тие не можеле „да се справат со геј омразата и расизмот на естонските улици“.
Пијано
Пијано (неформално наречено и клавир) е музички инструмент со клавијатура која содржи 88 (52 бели и 36 црни) клавиши чие притискање произведува звуци. И покрај тешката преносливост и висока цена, пијаното е сепак еден од најпрепознатливите и најпопуларните инструменти во светот поради својата повеќенаменска природа во сферите на свирењето и компонирањето.
Со притискање на еден од клавишите на пијаното, обложеното чеканче поврзано со истиот удира по челични жици и потоа веднаш се повлекува за да и дозволи на жицата да трепери. Треперењата преку мост се пренесуваат до резонантната штица која полесно ги спојува воздухот и акустичната енергија и го прави звукот погласен. Регулатор ја запира вибрацијата на жицата и звукот во моментот кога се отпушта клавишот. Пијаното е класифицирано како кордофонски инструмент во Хорнбостел-Заксовиот систем.
Зборот пијано е скратена форма од pianoforte, од италијанскиот збор за инструментот. Одделно, двата збора piano и forte значат тивко и гласно што кореспондира со јачината со која свирачот на инструментот ќе ги притисне клавишите т.е. посилно притискање - погласен звук, послабо притискање - потивок звук.
Историја
Пијаното како изум е изградено врз основа на претходните жичени инструменти како цимбалот. Во текот на средниот век има неколку обиди да се создаде жичен инструмент со клавијатура, а веќе до XVII век механизмот за клавијатура како оној на клавичембалото и чембалото е добро познат. Потребни се неколку векови работење на механизмот на чембалото за да се стигне до ефективни начини за конструирање на кутијата, резонантната штица, мостот и клавијатурата на пијаното.
Бартоломео Кристофори (1655-1731) од Падова, Италија ја добива заслугата за изумот на современото пијано. Големиот кнез од Тоскана, Фердинандо де Меричи го вработува Бартоломео како Чувар на Инструментите, кој веќе е експерт за градење на чембало и поседува големо знаење за жичени инструменти со клавијатура. Не е познато точно кога првпат го гради пијаното, но пописот направен од фамилијата Медичи докажува дека пијаното постои пред 1700 година, а друг не толку веродостоен документ тврди дека пијаното постои уште во 1698 година. Денес преостануваат три Кристофори пијана од 1720-тите.
Клавичембалото има одлична контрола на јачината и постојаноста на звукот, но не е доволно гласен за поголеми концерти, додека чембалото има мала контрола на нотите а произведува доволно јак звук. Пијаното е обид за комбинирање на контролата и гласноста од клавичембалото и чембалото во еден инструмент.
Големиот успех на Кристофори е решавањето на основниот механички проблем со дизајнот на пијаното, а тој е дека чеканчето мора да ја удри жицата, но да не остане во контакт со неа бидејќи тоа би го разводенило звукот. Исто така, чеканчето треба да се врати на првобитната позиција полека, а сепак да може една нота да се повтори повеќепати набрзина. Сите методи кои следуваа го искористија механизмот на повторување кај пијаното на Кристофори. Првичните инструменти тој ги прави со потенки жици што резултира со послаб звук од оној на современото пијано, но има поголема јачина и постојаност од клавичембалото.
Новиот инструмент на Кристофори останува незабележан сè додека италијанскиот писател Чипионе Мафеи не го пофалува во една статија со дијаграм од 1711 година. Статијата брзо патува наоколу и следната генерација на градители на пијана ја почнуваат нивната работа следејќи го примерот на Кристофори. Еден од нив е Јохан Готфрид Силберман, кој дотогаш е познат како градител на оргули. Неговите пијана се всушност копии на оние од Кристофори, но со еден многу важен додаток, кој е всушност претходникот на педалата за одржување ноти, со чие притискање се подигнуваат сите регулатори (дампери) од жиците одеднаш.
Силберман му покажува еден од своите првични инструменти на Јохан Себастијан Бах во 1730-тите, но Бах изразува незадоволство со повисоките ноти кои за него биле премногу меки за целосно да го опфатат динамичкиот опсег. Иако тоа ја ослабува нивната соработка, сепак Силберман го користи советот и како возврат Бах го прифаќа неговото пијано од 1747 година, дури и му помага при продажбата на истото.
Раниот технолошки напредок најмногу се должи на фирмата за производство на пијана Broadwood & Sons. Двајцата Шкоти Џон Броудвуд и Роберт Стодарт придружени од Холанѓанецот Америкус Бакерс околу 1777 година го дизајнираат пијаното во кутија на чембало од каде настанало големото пијано. Брзо го градат својот углед за инструменти со моќни тонови и прекрасен изглед и тие се првите кои произведуваат пијана со повеќе од 5 октави,односно 6 октави до 1810 и 7 октави до 1820 година. Им испраќаат пијана на Јозеф Хајдн и Лудвиг ван Бетовен бидејќи тој користи повеќе ноти во своите подоцнежни дела. Виенските градители ги следат истите трендови но на различен начин, Broadwood & Sons гради помоќни пијана додека виенските се понежни.
До 1820 година центарот на иновации се преместува во Париз каде фирмата Плеејел произведува пијана за Фредерик Шопен и фирмата Ерард за Франц Лист. Во 1821 година Себастиен Ерард го изумува лостот за двојна нота со кој нотата може да се повтори повеќепати иако клавишот не се подигнува до крај. Овој метод на брзо свирење ноти го користи Лист, а наскоро станува стандарден додаток за големите пијана и сѐ уште се користи при производството на истите.
Исто така се користи чоја како материјал за обложување на чеканчињата повеќе од кожа и памук. Хенри Пејп во 1826 година ја претставува чојата како поиздржлив материјал кој дозволува поголем динамичен опсег бидејќи се зголемува тежината на чеканчињата и затегнатоста на жиците. Жан Луи Боасело во 1844 година го измислува состенуто (итал. постојаност) педалот кој додава уште неколку ефекти на пијаното.
Иновацијата која многу придонесува за звукот на современото пијано е користењето на силна железна структура или таканаречена чинија која е позиционирана над резонантната штица и служи како бедем за силата на затегнатите жици. Железната структура исто така дозволува да се искористат повеќе жици кои се позатегнати и подебели. Во современите големото пијана затегнатоста е поголема од 20 тони. Едноделната железна структура за пијано која ги спојува металната плоча за игли на Самуел Херве од Broadwood & Sons и отпорната решетка на Тон и Ален ја патентира Алфиус Бебкок во 1825 година во Бостон. Подоцна, Бабкок работи за Чикеринг и Мекејс кои ја патентираат првата целосна железна структура за големо пијано во 1843 година. Европските градители повеќе ги користат композитните метални структури сè до раниот XX век кога системот на Бебкок целосно се прифаќа.
Во другите иновации се вклучува и начинот на кој се затегнуваат жиците на пијаното, на пример 3 жици за сите освен за најниските ноти и примената на презагната скала на која жиците се ставени на две различни крила со свои мостови (накрсно затегнување). Додека бас-жиците на раните инструменти се продолжувања на крилата со една жица, ова таканаречено презатегнување содржи бас-мост позади, и на пискавата страна во просторот на тенор-мостот. Тоа прави потесен простор во носот на пијаното и го подобрува преминот од отпуштени тенор жици до бас жици обвиени со железо или бакар. Презатегнувањето го измислува Жан-Анри Папе во 1820-тите, а Хенри Стајнвеј го патентира за употреба во големите пијана во 1859 година во САД.
Некои градители на пијана развиваат шеми за засилување на тонот на секоја нота. Џулиус Блатнер го измислува симпатичкото затегнување во 1893 како и Паскал-Џосеф Таскин во 1788 и Колард & Колард во 1821 година. Секој од нив користи појасно звонливи и неразводенети треперења за да го ублажи тонот, освен Блатнер чие симпатичко затегнување вклучува уште една – четврта жица во најгорните два делови за високи ноти. Малите додатоци на регулаторите (а не чеканчињата) ги удираат овие одделно затегнати симпатични жици чии иглички се подигнати малку повеќе од вообичаеното ниво на трожичното затегнување. Нестрплив да го искористи овој 'симпатичен' метод, Стајнвеј ја измислува двојната интонација која вклучува кратки неми жици (заградени од симпатичните) во поголемиот дел од високите ноти на пијаното, позиционирани на места кои им овозможуваат да треперат во исто време со нивните главни жици, создавајќи двојни октави и 12тинки.
Голем број од формите и дизајните на поранешните пијана повеќе не се користат, како на пример таканареченото 'квадратно пијано' кое е всушност со правоаголна форма, чие накрсно затегнување на жиците е сместено во еден исклучително остар агол над чеканчињата и клавијатурата е ставена на една од подолгите страни. Заслуга за тој дизајн добиваат Готфрид Силберман или Кристијан Ернст Фридеричи во континентална Европа и Јохан Зампи или Харман Вјетор во Англија, со додатоци од страна на Гијом-Либрихт Пецолд во Франција и Алфиус Вебкок во САД. Квадратните пијана се градат во голем број низ 1840-тите во Европа и 1890-тите во САД и претрпуваат најочигледни промени во споредба со другите видови на пијана бидејќи железните структури на Стајнвеј & Синови се два и пол пати поголеми од дрвените структури на Зампи. Нивната огромна популарност најмногу се должи на ниската цена иако тонот и изведбата се ограничени од тесната резонантна штица и растојанието меѓу жиците заради кое правилното позиционирање на чеканчињата е невозможно.
Високото пијано во форма на шкаф се појавува во 1805 година и се гради низ 1840-тите. Неговите жици се поставени вертикално по структурата на пијаното и мостовите се протегаат блиску до подот позади клавијатурата. Пијаниното (краткото исправено 'колипско' пијано) со вертикално затегнување на жиците го популаризира Роберт Ворнам во 1815 година се гради во XIX век. Народното име за овие пијана е 'кафез за птици' пијано заради заради истакнатиот педалски механизам. Пијанината се разликувани од исправените закосени пијана популаризирани од страна на Ролер & Бланше во 1820-тите години. Малата спинета се произведува од 1930-тите па до денес.
Современите исправени и големите пијана ја добиваат нивната форма на крајот на XIX век но сѐ уште добиваат некои нови детали карактеристични за фирмата која ги произведува.
Историја на музички изведби
Поголемиот број од ремек делата на класичната музика (Моцарт, Хајдн, Бетовен) како и од Романтизмот (Лист, Шопен, Шуман, Менделсон, Брамс) не се компонирани за современото пијано на кое се изведуваат денес, туку за сосема друг вид на пијано инструмент, како на пример фортепијаното.
Во текот на XIX век американските музичари кои изведуваат за работната класа во мали барови и пабови, најчесто афроамерикански композиции, популаризирајќи го музичкиот правец регтајм со композитори како Скот Џоплин. Веднаш по регтајм се појавува и џезот со нови техники и ритми за пијаното како што се остинато и буги-вуги и музиката која целосно се заснова на хармонија од акорди. Рапсодијата во Сино на Џорџ Гершвин ги комбинира џезот и симфонијата во нов пионерски музички правец. Импровизирањето со техниките на Дјук Елингтон, хонкитонк и бибоп правците се појавуваат како гранки од џезот со композиторите Телониус Монк и Бад Пауел. Во доцниот XX век Бил Еванс компонира дела со комбинации од класични техники и џез експерименти. Херби Хенкок е првиот џез пијанист е првиот џез пијанист кој станува популарен работејќи со нови урбани музички техники.
Пијаната се користат и во рокенролот со музичари како Џери Ли Луис, Литл Ричард, Елтон Џон, Били Џоел и многу други.
Современото големо пијано добро им служи на претставниците на современизмот како Џон Кејџ и Филип Глес.
Физика
Жицата која трепери се дели на неколку делови кои треперат во исто време. Секој дел произведува своја парцијална тонажа, така, секоја жица која трепери има еден основен и неколку парцијални тонови. Најјасната комбинација на два тона е кога едниот од нив има двојна честота во споредба со другиот. За повторувачки бран, брзината v, е еднаква на брановата должина λ, помножена со честотата f или:
v = λf
На жиците од пијаното, брановите се одбиваат од двата краја. Суперпозицијата на одбивачки бранови резултира со постојана серија на бранови, но само со бранова должина λ = 2L, L, L/2, ... = 2L/n, каде L е должината на жицата. Оттаму, единствените честоти кои се произведуваат од една жица се f = nv/(2L). Квалитетот на тонот најмногу зависи од содржината на овие хармонии. Хармониите за истата висина на тон се различни за сите инструменти. Вистинската жица трепери со несовршени хармонични реплики на основната што резултира со нехармоничност што го збогатува тонот но во исто време предизвикува големи тешкотии при штимањето во областа на инструментот.
Ако посилно се притисне клавишот ќе излезе посилен звук поради зголемената брзина, а со тоа и големината на брановите и оттаму и посилниот звук. Од пијанисимо (pp) до фортисимо (ff) брзината на чеканчето се зголемува речиси стократно. Времето на допир помеѓу чеканчето и жицата се смалува од 4 милисекунди на пијанисимо до 3 милисекунди до фортисимо. Доколку во исто време се притиснат две жици наштимани да бидат со иста тонажа, тогаш звукот произведен од едната ќе го засили оној од другата и тоа резултира со пократок, комбиниран и засилен звук. Доколку една жица трепери синхронизирано со друга, тогаш тие го делат звукот меѓу себе и произведуваат помек, но подолготраен тон.
Видови
Современите пијана се делат во две основни поткатегории: концертно пијано и исправено пијано.
Концертно пијано
Кај гранд („големо“) пијаното, рамката и жиците се хоризонтални и се издолжуваат на спротивната страна од позицијата на клавишите. Механизмот на повторување се наоѓа под жиците и ја користи гравитацијата за враќање во состојба на мирување.
Гранд пијаното има различни големини, најпопуларни се салонското (2.2 до 3 метри), собното (1.7 до 2.2 метри) и малото гранд пијано(1.5 метри).
Подолгите пијана имаат подолги жици а со тоа и поголем и побогат звук и помала нехармоничност на жиците. Нехармоничност е степенот до кој честотите на парцијалните тонови звучат повишено во однос на честотата на целосниот тон. Тоа се појавува како резултат на стврднатоста на жиците. Како што слабее звукот на стиснатата жица, нејзината хармонија трепери од една пофлексибилна точка некаде кон центарот, а не кон крајот на жицата. Пијана со пократки и подебели жици имаат поголема нехармоничност. Колку е поголема таа нехармоничност толку повеќе увото ја прима како рапавост на тонот.
Нехармоничноста бара од октавите да бидат издолжени или наштимани на пониски октави со остри тонови. Доколку не е така, тогаш само една октава ќе звучи правилно, но две или повеќе октави заедно би звучеле неправилно. Издолжувањето на октавите кај малите пијана создава нерамнотежа помеѓу сите интервални врски на инструментот, не само кај октавите. Кај концертното големо пијано издолжувањето на октавите ја задржува хармониската рамнотежа дури и кога се работи за оддалечени октави на двата краја на клавирот. Тоа му дозволува на инструментот да произведе чисти и совршени квинти и квалитетен и прекрасен звук и затоа концертните се користат за толкави концертни хали, додека помалите верзии на инструментот ги задоволуваат собните потреби.
Хетероскедастичност
Хетероскедастичност означува различна варијанса и потекнува од грчките зборови „hetero“ (различно) и „skedasis“ (дисперзија). Во статистиката проблемот на хетероскедастичност се јавува кога условната варијанса на стохастичките членови не е веќе константна што симболички се изразува со релацијата:
Пијано
Исправено (вертикално) пијано
Исправените пијана се покомпактни бидејќи рамката и жиците се вертикално поставени. Чеканчињата се движат хоризонтално и се враќаат на првобитната позиција преку амортизери кои се подложни на распаѓање. Исправените пијана со превисоки рамки и долги жици понекогаш се нарекуваат исправени гранд пијана. Некои автори ги класифицираат современите пијана според нивната висина и модификации на механизмот на повторување кои се потребни за да се вклопи со висината на инструментот.
Хетероскедастичност
Е (Ui2) ≠ σ u2
Пијано
Други видови
Играчката пијано се појавува во XIX век, а во 1863 година Хенри Форно го измислува механичкото пијано кое свири самото со помош на ролни. Ролните се листови хартија продупчени со машина според музичкото дело и механичкото пијано го свири истото со помош на воздушни направи. современите еквиваленти на механичкото пијано се Bösendorfer CEUS и Yamaha дисклавирите кои не користат ролни туку соленоиди и МИДИ (музички инструмент со дигитален интерфејс).
Хетероскедастичност
Графички хетороскедастичниот модел може да се претстави преку врската помеѓу штедењето и доходот, каде што со пораст на доходот се зголемува и штедењето, но со поголем варијабилитет (стохастичките членови имаат  различна варијанса за различни опсервации ).
Пијано
Други видови
Тивкото пијано е акустично пијано дизајнирано за приватно вежбање чии жици може да се запрат со помош на вметната шипка која делува како чеканче.
Хетероскедастичност
Хетероскедастичноста како проблем речиси секогаш се јавува кога вредноста на променливите од моделот многу варира од набљудување до набљудување. Исто така хетероскедастичноста не е својство кое строго се ограничува само на вкрстените податоци. Кај податоците од временски низи, кај кои имаме податоци за една економска единица во текот на времето (како што е фирма, домаќинство или дури цела економија ) можно е варијансата на грешката да се менува. Тоа би се случило доколку постои надворешен шок или промена во околностите кои создаваат помала или поголема несигурност во однос на Y. Хетероскедастичноста може да се јави и кај серии со групирани податоци.
Пијано
Други видови
Во 1801 година Едвард Рајли го открива претворачкото пијано кое со помош на рачка или педал ги преместува клавишите релативно со жиците за да може пијанистот да свири на нему позната скала додека нотите кои се слушаат се од друга скала.
Подготвеното пијано, кое е сѐ уште присутно во некои современи уметнички музички стилови, е пијано кое содржи предмети кои го менуваат неговиот звук, или пак има различен механизам. Музичките партитури ги содржат деталите за предметите кои се вметнати во инструментот, како на пример парчиња гума, хартија или метални шрафови и шајбни меѓу жиците и ти го менуваат квалитетот на звукот или сосема го замолчуваат. Со помош на мали метални копчиња позиционирани пред чеканчињата може да се репродуцира звукот од чембалото.
Хетероскедастичност
Параметарот кој ја контролира распрсканоста на Yi околу средната функција и ја мери несигурноста во регресиониот модел е варијансата σ2 .Ако распрсканоста на Yi околу средната функција расте со растењето на Xi, тогаш несигурноста во однос на Yi  се зголемува со зголемуванњето на  Xi  и имаме доказ да предложиме дека варијансата не е константна. Наместо тоа, треба да бараме начин да ја моделираме ваквата варијанса. Така ја испитуваме претпоставката за константна варијанса која би ја напишале на следниот начин :
var ( Yi ) = var ( ui ) = σ2
Пијано
Други видови
Во 1954 година една германска компанија изложува пијано без жици на Пролетниот саем во Франкфурт, Германија и се продава за 238 долари. Жиците се заменети со метални шипки од различни легури кои го репродуцираат звукот од стандардните жици. Сличен концепт има и во електрично-акустичното пијано Rhodes.
Хетероскедастичност
Најопшт начин да се напушти оваа претпоставка е едноставно на σ2 да и се додаде индекс i, со што се означува дека варијансата може да биде различна за  различни опсервации. Со тоа добиваме:
Пијано
Други видови
Електричните пијана користат дигитален примерок од истите тонови да го зголемат звукот на жиците. Гласно свирење на нота го скратува електричниот сигнал и свирачот може да го смени звукот во неговиот експресивен опсег.
Дигиталните пијана користат дигитални примероци кои ја репродуцираат секоја пијано нота. Тие може да бидат софистицирани содржејќи педали, клавиши чувствителни на допир, различни гласови, МИДИ интерфејс и слично. Меѓутоа, кога се притиска педалот за издолжување ноти на таквиот инструмент нема жици кои треперат симпатичко. Некои поскапи дигитални пијана како Yamaha Clavinova или Kawai MP8 користат софтвер за синтеза кој репродуцира физички модели на симпатичката вибрација.
Со пристигнувањето на моќните десктоп компјутери, се зголемува и реалистичноста на дигитализираните пијана. Некои од овие содржат софтвер модули со пијано примероци на 90 или повеќе снимки за секој од клавишите. Тие се звукови од различни услови и траат по неколку секунди. Постојат и примероци кои ја репродуцираат симпатичката резонанса, пуштањето на клавишот или на регулаторите или ги симулираат пијано техниките како двојното стискање на педалот за разводнување на тоновите. Други софтвер модули како Pianoteq 2006 на Модарт, не користат никакви примероци туку се чиста синтеза на сите аспекти кои го прават вистинскиот пијано звук.
Хетероскедастичност
var ( Yi ) = var ( ui ) = σi2
Пијано
Други видови
Денес, производителите на пијано имаат голема предност со пијана кои се свират преку ЦД или МП3 плеери. Со сличен концепт како механичкото пијано PianoDisc или iQ системите овозможуваат пијаното само да се свири кога софтверот ќе толкува одреден формат кај податотеките. Таквите додатоци се прилично скапи, понекогаш и ја удвојуваат цената на инструментот. Ваквите пијана се достапни во гранд и исправена верзија.
Клавијатура
Скоро сите современи пијана имаат 52 бели и 36 црни клавиши или вкупно 88 клавиши (7 октави и мала третинка Си0 до До8). Голем број од постарите пијана имаат само 85 клавиши со точно 7 октави, а некои дури го издолжуваат опсегот во двете насоки.
Хетероскедастичност
Во овој случај, кога варијансите на сите опсервации не се исти велиме дека постои хетероскедастичност. Односно, велиме дека случајната променлива Yi и случајната грешка ui се хетероскедастични.
Откривање на хетероскедастичноста
За жал не постои единствен тест што би можел да биде прифатен како стандарден за откривање на хетероскедастичност. Економетриските истражувања користат повеќе различни тестови, но најпознати се :
Пијано
Клавијатура
Опсегот на некои Bösendorfer модели на пример, оди до Фа0, а некои други одат дури и до До0 што ја комплетира и осмата октава. Тие дополнителни клавиши најчесто се покриени со капак или избоени црни за да не ги збунат неискусните пијанисти.
Хетероскедастичност
Решавање на проблемот на хетероскедастичноста
Сите методи за решавање на проблемот на хетероскедастичноста може да се поделат на две групи според тоа дали σi2 е позната или непозната големина.
Пијано
Клавијатура
Малите студиски исправени акустични пијана со само 65 клавиши се произведуваат за патувачките пијанисти и се познати како пијана за свирки и сѐ уште имаат железни рамки. Овие пијана се прилично лесни за да можат да бидат пренесени од двајца. Бидејќи имаат подолго тело од спинетата и конзолното пијано исто така имаат и посилен бас звук кој многу им вреди на некои пијанисти.
Хетероскедастичност
Решавање на проблемот на хетероскедастичноста
- Кога σi2 е позната - Општо прифатен е методот на пондерирани најмали квадрати, што се користи во случај на серии со голем варијабилитет на промените. Основната задача на овој метод е : на опсервациите што доаѓаат од популација со поголем варијабилитет да им се даде помал пондер од оние што доаѓаат од популација со помал варијабилитет. Овој случај претставува само специјален случај на методот на генерализирани најмали квадрати, што произведува најдобри линеарни непристрасни оценки. Пример на едноставен модел даден со спецификацијата
Пијано
Клавијатура
Производителот на играчката пијано Schoenhut почнува да прозиведува и гранд и исправени пијана со по 44 или 49 клавиши и со помало растојание помеѓу педалите и клавијатурата. Тоа се вистински пијана со механизам на повторување и жици кои се појавуваат поради голема побарувачка.
Клавијатурата Јанко се појавува како алтернатива поради непрактичноста на клавијатури со повеќе од осум октави.
Хетероскедастичност
Решавање на проблемот на хетероскедастичноста
Y i= bo +b1Xi + Ui
што може да биде напишан уште и како
Y i= boXoi +b1Xi + Ui каде што Xo = 1 за секое набљудување.
Под претпоставка дека хетероскедастичните варијанси се познати, спецификацијата на моделот ја делиме со (σi ) и добиваме Yiσi= b0(Xoiσi )+b1(Y iσi)+(Uiσi ) Оваа трансформација обезбедува хомоскедастични стохастички членови односно варијансата на трансформираниот стохастички член е константна.
Пијано
Стандардни педали
Дамперот (педалот за одржување ноти) бидејќи е најстандардниот педал, се нарекува едноставно – педалот и се наоѓа најдесно од групата на педали. Тој ги ослободува жиците од нивните дампери (регулатори) и нотите се одржуваат. Откако ќе ги ослободи жиците, дури и тие што не се поврзани со притиснат клавиш, одекнуваати со тоа го менуваат целокупниот тон.
Средниот педал кај големото пијано е состенуто. Состенуто е педалот кој ги држи регулаторите кои се веќе кренати кога е притиснат. Тоа овозможува да се одржуваат притиснатите ноти а рацете на пијанистот се слободни да свират други ноти. Состенуто е корисен за музички премини со места за педали и други понежни или невозможни ситуации.
На голем број исправени пијана средниот педал се нарекува педал за вежбање или челеста педал. со негово притискање се спушта парче чоја помеѓу чеканчињата и жиците и го придушува звукот. Педалот може да се премести додека е стиснат во тн заклучена позиција.
Постојат нестандардни педали. Како на пример кај некои пијана средниот педал може да биде одржувач само на ниски бас ноти, не кревајќи ги регулаторите од другите жици. Со него пијанистите одржуваат бас нота или акорд низ цели музички делови и во исто време свират мелодии со повисоките ноти. На инструментите на фирмата Stuart and Sons како и на поголемите Fazioli пијана има и четврти педал од левата страна на старото трио кој работи исто како и смекнувачот кај исправените пијана, односно, ги позиционира чеканчињата поблиску до жиците.
Невообичаени педали
Реткото претворачко пијано има среден педал кој функционира како спојница која ја отпушта клавијатурата од механизмот и пијанистот може да ја мрда лево или десно со рачка. Тоа го преместува целиот механизам на повторување и пијанистот може да свири музика напишана за една скала, на друга скала.
Некои пијано компании вклучуваат дополнителни педали покрај стандардните два или три. Crown and Schubert Piano Co. Произведува пијана со четири педали. Fazioli нуди четврти педал кој е всушност втор смекнувач кој ги носи клавишите поблиску до жиците.
Њујорчаните Wing and Son нудат пијано со дури 5 педали од 1893 година и низ 1920-тите. Компанијата не се спомнува после третата деценија од 20 век. Обележани од лево кон десно, педалите се именувани: мандолинец, оркестарец, изразувач, смекнувач и одржувач. Мандолинецот произведува сличен (треперлив) звук на тремолото со одбивање на група чеканчиња од жиците со што пијаното звучи како мандолина, гитара, бенџо, ситар и харфа. Оркестарецот (тн Орк) на сличен начин спушта метални прачки обложени со чоја меѓу чеканчињата и жиците. Тоа го продолжува животот на чеканчињата кога се користи Оркот и создава звук сличен на ехо кој дава впечаток дека се свири во голема оркестарска сала.