cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Геодетски премер
Современо време
Холандскиот математичар Вилеборд Снелиус ја претставил модерната систематска употреба на триангулацијата. Во 1615 година тој го истражувал растојанието од Алкмар до Бреда, приближно 72 милји (116 километри). Измереното растојание имало грешка од само 3,5% од точната вредност. Геодетското мерење во овој случај претставувал верига од четириаголници што содржела 33 триаголници. Снелиус покажал како планарните формули може да се доработат за да се овозможи додавање на ефектот на закривеност на Земјата на измерените должини. Тој, исто така, покажал како да се направи заден пресек, односно како да се пресмета позицијата на точка во триаголник со помош на аглите поместени помеѓу темињата во непозната точка. Тие можат да се мерат попрецизно од дирекционите агли на врвовите, што зависеле од точноста на компасот. Со неговата работа воспоставена е идејата за истражување на примарната мрежа на референтни точки и подоцна пронаоѓање на помошни точки во примарната мрежа. Помеѓу 1733 и 1740 година, Жак Касини и неговиот син Цезар ја започнале првата триангулација на Франција. Тие, исто така, вклучиле и повторно премерување на меридијанскиот лак, што довело до објавување во 1745 година на првата карта на Франција изградена со ригорозни принципи. Во тоа време, методите на триангулација биле добро воспоставени за изработка карти на помали области. Дури на крајот на 18 век биле извршени детални премери во форма на триангулациони мрежи кои почнале да ја покриваат целата територија на европските земји. Во 1784 година, тим геодети од Велика Британија ја започнале основната триангулација на Британија. За овој премер бил направен првиот Рамсденов теодолит. Геодетскиот премеер конечно бил завршен во 1853 година. Големиот тригонометриски премер на Индија започнал во 1801 година. Премерот на Индија имал огромно влијание врз геодетската наука. Овој геодетски премер е одговорен за едно од првите прецизни мерења на дел од меридијанскиот лак и за мерења на геодетски аномалии. Со премерот било утврдено името и положбата на Монт Еверест и мапирани биле и други врвови на Хималаите. Геодетскиот премер станал професионално занимање кое било многу барано на преминот на 19 век со почетокот на индустриската револуција. За потребите на геодетскиот премер, биле развиени прецизни инструменти кои помогнале да се вршат прецизни и точни мерења. За потребите на индустриските инфраструктурни проекти, услугите на геодети биле користени за поставување на точни канали, патишта и железници.
Во Соединетите Американски Држави, со уредба за земјиштето од 1785 година била создадена служба за геодетски премер. Тоа било основа за поделба на западните територии на САД на делови за да се овозможи продажба на земјиште. Оваа служба ги поделила конститутивните држави на САД на општински заедници, кои понатаму биле поделени на секции и фракции на секции.
Наполеон Бонапарт го основал првиот катастар на континентална Европа во 1808 година. Овој катастар собирал податоци за бројот на парцелите, нивната вредност, користењето на земјиштето и имињата на парцелите. Овој систем набрзо се раширил низ цела Европа. Роберт Торенс го претставил Торенсовиот систем во Јужна Австралија во 1858 година. Торенс имал намера да ги поедностави трансакциите со земјиштето и да обезбеди сигурна регистрација преку централизиран регистар на земјиште. Системот на Торенс е усвоен во неколку други нации во светот, каде што се зборува англиски. Премерот станувал сè поважен со појавата на железницата во 1800-тите. Неопходно било геодетско снимање за да може железницата да планира технолошки и финансиски исплатливи правци.
20 век
На почетокот на векот, геодетите ги подобриле постарите вериги за премер, но сепак се соочувале со проблемот на прецизно мерење на долги растојанија. Тревор Лојд Ведли го разви телурометарот во текот на 1950-тите. Овој инструмент мери долги растојанија користејќи два микробранови предаватели/приемници. Во текот на доцните 1950-ти, била воведена електронска опрема за мерење далечина (ЕДМ). Единиците ЕДМ користат повеќефреквентно фазно поместување на светлосните бранови за одредување на растојанијата.
Напредокот во електрониката овозможил минијатуризација на ЕДМ. Во седумдесеттите години на минатиот век се појавиле првите инструменти кои комбинирале мерење на агли и растојанија, станале познати како тотални станици. Производителите додале повеќе опрема по степени, со што се подобриле точноста и брзината на мерењето. Главните подобрувања вклучуваат компензатори за навалување, снимање на податоци и компјутерски програми.
Првиот сателитски систем за позиционирање бил системот на американската морнарица ТРАНСИТ. Првото успешно лансирањебило во 1960 година. Главната цел на системот била да обезбеди информации за положбата на ракетните подморници Поларис. Геодетите откриле дека можат да користат теренски приемници за да ја одредат локацијата на точката. Сателитите не покриваа големи површини и големата опрема ги направила посматрањата макотрпни и неточни. Главната употреба била да се воспостават референтни одредници на оддалечени локации.
Воздухопловните сили на САД ги лансираа првите прототипови на сателитот Глобалниот систем за позиционирање (ГПС) во 1978 година. ГПС користел поголема констелација на сателити и подобрен пренос на сигнал за да обезбеди поголема точност. Раните ГПС набљудувања барале неколку часа набљудување на статичниот приемник за да се исполнат барањата за точноста на дефинирање на положбата на точките. Неодамнешните подобрувања и на сателитите и на приемниците овозможиле мерења во реално време. Со овој премер се добиваат мерења со висока точност со помош на фиксна базна станица и антена.
21 век
Теодолитот, тоталаната станица и ГПС премерот во реално време остануваат примарни методи во геодетскиот премер.
Далечинското снимање и сателитските снимки продолжуваат да се подобруваат и стануваат поевтини, со што се овозможува употреба и за пошироки кругови. Истакнати нови технологии вклучуваат тридимензионално (3D) скенирање и употреба на лидари за топографски истражувања. Се појавува и беспилотна технологија, заедно со фотограметриска обработка на слики.
NGC 6902
NGC 6902 — спирална галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6902 се споменува и како ESO 285-5, MCG -7-41-33, AM 2019-442.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6902 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 6902 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 23 м 6,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 52' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 99°.
Други поделби
Проучување на NGC 6902 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64580. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 411; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7961. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ерековци
Ерековци — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп, од левата страна на патот Прилеп - Битола.
Географија и местоположба
Ерековци е рамничарско село на надморска височна од 660 метри, недалеку од Бакарно Гумно. Се наоѓа во крајниот јужен дел од Прилепско Поле. Од градот Прилеп селото е оддалечено 22 километри. Во Ерековци работат основно училиште до IV одделение и 4 прехранбени продавници.
Историја
Пред доаѓањето на Турците селото се нарекувало Сливово,(Слива = Ерек тур.)
Стопанство
Населението се занимава исклучиво со земјоделство особено со одгледување тутун и житни култури (најмногу пченица и јачмен).
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ерековци живееле 478 жители, од кои 360 Турци, 110 Македонци и 8 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Ерековци имало 110 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Ерековци живееле 554 жители, од кои 425 Турци и 129 Македонци.
Според пописот од 2002 г. во Ерековци живеат 385 жители. Од нив 382 биле Македонци, 1 Србин и 2 останати.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Ерековци е македонско село, додека во минатото во селото имало и Турци.
Македонски родови:
Општествени установи
Основно училиште Кирил и Методиј, до IV одделение. Во селото функционира и Месна Заедница, со цел подобрување на животните услови во селото.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1495 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на просторија на мз.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 252 гласачи.
Редовни настани
Село Ерековци го слави како селска слава големиот Христијански празник Велигден. По повод Христијанскиот празник Водици,традиционално секоја година селото организира собир во Црковниот Храм -Воскресение Христово-, проследено со фрлање на крст во базенот на Црквата.
Култура и спорт
Од спортот во Ерековци,постарите генерации го паметат фудбалскиот клуб Стрела. За жал тој клуб повеќе не постои.Во селото долги години опстојувало и Културно Уметничко Друштво.
Иселеништво
Во последно време селото почнува демографски да изумира. Тоа се должи на емиграцијата село-град т.е. и така малиот број на младо население во потрага за подобар живот заминуваат во Прилеп, Битола, а нечесто и во Скопје. Заради малиот број на ученици селското училиште може наскоро да биде затворено.
Од село Ерековци постојат голем број на иселеници во Австралија,САД,Германија,Швајцарија,Франција,Австрија,Србија и др.
Турското население од ова село е иселено во Турција.
Шпанска ера
Шпанска ера (Æra Hispanica), понекогаш наречена Каесарова ера, ― поранешна календарска ера (систем за нумерирање години) која вообичаено се користела во државите на Пиринејскиот Полуостров од 5 век до 15, кога била постепено укината во корист на системот „нова ера“ (Anno Domini). Епохата (почеток) на шпанската ера била 1 јануари 38 п.н.е. За да го претворите датумот во нова ера во соодветната година во шпанската ера, додадете 38 на годината што е од новата ера, така што ерата 941 би била еднаква на 903 година од нашата ера. На латински, датумот даден во шпанската ера секогаш го користи зборот ера проследен со женски реден број (кога е испишан наместо даден со римски броеви). Ова е во спротивност со системот на н.е. кој го користи машкиот род anno (година): т.е. era millesima octava наспроти anno millesimo octavo.
Причините за изборот на 38 п.н.е се непознати. Било предложено дека може да произлезе од Велигденската трпеза што започнала со таа година (наместо од Воплотувањето). Исидор Севиљски во својата Етимологија (почетокот на VII век) вклучил објаснување за значењето на латинскиот збор aera, множина aes (бронза, месинг, бакар). „Ера“, пишува Исидор, „според редоследот на годините била поставена од Каесар Август кога првпат наплаќал општ данок и го картографирал римскиот свет [т.е. во 38 п.н.е.]. Била наречена ера (aera) затоа што целиот свет се заложил да испорача бакар на државата.“ Во реалноста, значењето на „временски период“ за ерата доаѓа од употребата на бронзени бројачи во пресметките.
Шпанската ера била користена низ Визиготското Кралство, кое го покривало целиот Пиринејски Полуостров и регионот Септиманија. Била користена дури и во делови од Северна Африка. Продолжила да биде користена во овие региони, но постепено отпаднала пред крајот на средниот век. Службената употреба на ерата престанала во различни делови на полуостровот во различни периоди: Каталонија ја прекинала ерата (како и владеењето на францускиот крал) во 1180 година од нашата ера, Арагон во 1349/1350 година, Валенсија во 1358 година, Кастиља во 1382/1383 година, Португалија во 1420/1422 година и Навара во почетокот на 15 век. Додека годината службено започнала на 1 јануари под шпанската ера, тоа било променето на 25 декември кога бил усвоен системот нова ера (додека Црквата го користела 11 јануари).
Во Ел-Андалуз под муслиманска власт, шпанската ера била наречена таʾрих ал-суфр. Ова е протолкувано од Игнак Голдзихер како „европска ера“, од зборот тарик (датум, ера, анали) и асфар (жолта, бледо, црвена), збор што бил користен за Грците, потоа за Римјаните и на Средниот век за Европејците воопшто, Банул-Асфар („синовите на жолтиот“). Алтернативно, Џорџо Леви Дела Вида ја толкува како „Бронзена ера“, со суфр што одговара на латинскиот aera, т.е. „бронза“. Оваа изведба е поткрепена со легенда запишана во Псевдоисидорска хроника на Готите (Chronica Gothorum Pseudoisidoriana) од 12 век и интерполирана во арапскиот превод на Историја на паганите (Historiae adversus paganos) на Оросиј. Според оваа легенда, Август во 38 п.н.е. ја оданочувал целата империја во бронзени или бакарни пари и ја стопил за да направи чинии со кои ги покривал бреговите на Тибар.
298 (број)
298 (двесте деведесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 297 а претходник на бројот 299.
Божилак (албум)
Божилак е албум на македонскиот пејач Тоше Проески. Албумот е издаден од страна на Award Entertainment- Македонија.
Список на композиции
Автори: Саша Николовски-Ѓумар, Илија Пејовски, Сони Петровски
Бродерсторф
Бродерсторф (Broderstorf) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината претставува административно седиште на општинската заедница Карбек.
Закриж
Закриж (словенечки: Zakriž) — населба во Општина Церкно во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Седертелје
Седертелје (шве. Södertälje) е град во Шведска, поточно во источниот дел на државата. Градот се наоѓа во рамките на округот Стокхолм, каде е втор град по значење. Седертелје истовремено е иседиште на истоимената Општина Седертелје.
Список на државни водачи во 571 година
Ова е список на државни водачи во 71 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Седертелје
Релјеф
Седертелје се формирал во областа на источен Седерманланд. Градското подрачје е претежно бреговите. Надморската височина се движи од 10-50м.
Клима
Климата во Седертелје е претежно континентална под големо влијание на морето и крајнит еразгранети делови на топлата Голфска струја. Затоа зимите се благи, а летата се свежи во однос на дадената географска широчина.
Води
Седертелје е сместен на источниот Седертелски канал, кој ги спојува езерото Меларен, трето по големина во Шведска, со Балтичко Море. И двете водени точки се оддалечени околу десетици километри од градот. Каналот го дели градот на поголем, западен и помал, источен дел.
Историја
Иако подрачјето на градот било населено уште во времето на праисторијата, Седертелје е мал град за шведски услови. Сè до средината на XX век тоа било мало населено место.
Големиот и брз развој, Седертелје го доживува во втората половина на XX век, со потреба за ослободување од соседниот Стокхолм и од притисокот на претераните доселувања. Тогаш се појавиле повеќе планински градови-предградија во неговата околина.
Население
Седертелје денес е град со средна големина за шведските услови. Градот има околу 65,000 жители (податок од 2010 година), а градското подрачје, т.е. истоимената општина има околу 88,000 жители (податок од 2012 година). Последните децении бројот на населението во градот расте.
До срединат ана XX век, Седертелје бил населен со етнички Швеѓани. Меѓутуа, со зголемувањето на доселувањата во Шведска, населението на градот е доста шаренолико, дури и за условите на космополитска Шведска. Градот има нагјоелм удел во „не-шведско“ население во државата, каде доселениците се од страснтво и тоа дури 29% од населението, а секоја година овој пораст се зголемува за 1,5%. Од доселениците најбројни се: Сириските Арапи, Ирци, Чилеанци, Југословени.
Александар Иваник
ИКФ Светско кану првенство
Александар Иваник (роден ) — руски кану-спринтер кој се натпреваруваше од раните деведесетти до средината на 2000-те. Тој освои единаесет медали на Светското кану првенство од кои: 4 злата (K-4 200 метри: 1997; K-4 500 метри: 1993, 2001; K-4 1000 метри: 1994), 3 сребра (K-2 200 метри: 1999, 2001; K-4 500 метри: 1999) и четири бронзи (K-4 500 метри: 2003, K-4 1000 метри: 1993, 1998, 2001).
Иваник се натпреваруваше и на две Летни олимписки игри, но беше елиминиран во полуфиналињата во двете дисциплини (1996: K-2 1000 m, 2000: K-2 500 m).
Кајри Ирвинг
Ирвинг играл колеџ кошарка за војводата Блу Девилс пред да се приклучи на Кавалиерс. Тој беше именуван за највреден играч во НБА-лигата од сите времиња во 2014 година. Во финалето на НБА финалето во 2016 година, тој постигна тројка, со 53 секунди остана во врзаната игра 7, за да им помогне на Кавалиерс да се борат на првенството Златните државни воини. Откако загуби во финалето во реванш против воините во 2017 година, Ирвинг побарал трговија, а му се предаде на Бостон. Ирвинг, исто така, играше и за репрезентацијата на САД, со кого освои злато на Светското првенство во кошарка ФИБА 2014 и Летните олимписки игри 2016.
Животопис
Ирвинг е роден на 23 март 1992 година во Мелбурн, Австралија, од американски родители. Има постара сестра, Азија и помлада сестра, Лондон. Неговиот татко, Дредрик, играл кошарка на Бостонскиот универзитет заедно со Шон Тејг, кај тренерот Рик Питино. По завршувањето на својата кариера, таткото на Ирвинг се преселил во Австралија за да свири професионално за Булин Бумерс. Ирвинг живеел во предградие на Мелбурн на Кју пред да се пресели во САД кога имал две години. Тој има двојно американско и австралиско државјанство. Мајката на Ирвинг, Елизабет, која била од племето Сијукс, починала од болест кога тој имал четири години, така што Дредрик го подигнал со помош на тетките на Ирвинг.
299 (број)
Наводи
290 (number)
Список на државни водачи во 1428 година
Ова е список на државни водачи во 428 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Црква „Св. Илија“ - Шкрапари
Свети Илија (Προφήτη Ηλία) — црква во селото Шкрапари, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на југоисточниот крај на селото. Изградена е во 1836 г. и претставува камена еднокорабна базилика со дрвен покрив. Храмот е долг околу 8 м, широк 6 м и висок 2,5 м. Внатрешноста е проста и делумно живописана. Има двовратен иконостас, поделен на три подрачја и е украсен со убави икони насликани од мајсторот Аргир Михајлов во 1838 г.
Клајн Кусевиц
Клајн Кусевиц (Klein Kussewitz) — село и поранешна општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од јануари 2018 година претставува дел од општината Бентвиш.
NGC 6902B
NGC 6902B — спирална галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6902B се споменува и како ESO 285-4, MCG -7-41-32, AM 2019-442.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 23 м 0,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -44° 16' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 6902B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64575. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 411; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7961. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
300 (број)
300 (триста) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 299 а претходник на бројот 301.
Закојца
Закојца (словенечки: Zakojca) — населба во Општина Церкно во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Шарлот (парохија во Свети Винцент и Гренадини)
Парохијата Шарлот е административна парохија на островот Свети Винсент и Гренадини. Главен град на парохијата е градот Џорџтаун. Парохијата Шарлот е најголема парохија на Свети Винсент и Гренадини во поглед на површината.
Поток
Поток — водна површина која тече по свое корито и е помала и покуса од река.
Потоците имаат големо значење во кружењето на водата, полнењето на подземните води и како минувалиште за преселбата на рибите и животните. Биолошкото живеалиште по текот на потокот се нарекува „крајречна зона“. Ваквите зони се важен поврзувач на расцепените живеалишта, и со тоа ја одржуваат и зачувуваат биоразновидноста. Дисциплината што ги изучува потоците и водните патишта се нарекува „површинска хидрологија“ и претставува основа на еколошката географија.
Потоци во Македонија
Еве некои попознати потоци во Република Македонија:
Надворешни врски
Ручей (Кырджали облысы) Vassdrag
Список на државни водачи во 572 година
Ова е список на државни водачи во 72 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мартин Елмигер
Мартин Елмигер (Martin Elmiger; р. во Хагендорн) — поранешен швајцарски професионален друмски велосипедист, кој настапувал во периодот 2001-2017.
Станал професионалец во 2001 година со екипата Свис Пост Офис. Елмигер бил член на од 2002-2006 и на  до 2007 до 2012. Бил забележан на етапа на Тур де Романди 2003, кога завршил втор на втората етапа.
Кариера
На петнаесеттата етапа на Тур де Франс 2014, Елмигер се одвоил со Џек Бауер на 222 километри, но биле достигнати од групата на неколку метри пред целта.
Елмигер го напуштил на крајот на сезоната 2012 и се приклучил на новата екипа  за сезоната 2013. Бил национален друмски првак во 2001, 2005, 2010 и 2014 година.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Попендорф
Попендорф може да се однесува на следниве места:
Памела Кук
Памела Кук (Лесли Памела Кук-Јоанидис) е американска математичарка, Унидел професор по математички науки и професор по хемиско инженерство на Универзитетот во Делавер. Таа била претседател на Друштвото за индустриска и применета математика (СИАМ) за 2015-2016 година. Нејзиното истражување се однесувало на динамиката на течностите.
Кук се стекнала со диплома од Универзитетот во Рочестер во 1967 година, а магистрирала и докторирала на Универзитетот Корнел во 1969 и 1971 година, соодветно. Нејзината дисертација, Асимптотско однесување како ' на решението за ' на правоаголникот, била надгледувана од Џефри Стјуарт Стивен Лудфорд. По посетата на позициите во Корнел и Калифорнискиот институт за технологија, таа се приклучила на факултетот на Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес во 1973 година. Таа се преселила во Делавер во 1983 година. Таа била претседателка на одделот за математички науки на Универзитетот во Делавер девет години, пред да стане соработник на деканот за инженерство. Таа, исто така, била претседавач на универзитетската комисија за статусот на жените.
Со Џулијан Кол, таа е автор на книгата Трансонична Аеродинамика (Северна Холандија, 1986).
Попендорф (Мекленбург)
Попендорф (Poppendorf) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
IC 588
IC 588 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 588 се споменува и како MCG -3-5-1, NPM1G -15.0069.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 31 м 28,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 35' 28"".
Други поделби
Проучување на IC 588 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5671.
Филм ноар
Филмовите од овој жанр се претежно црно-бели и се снимени во САД. За прв вистински филм ноар обично се смета Малтешкиот сокол (1941), а за последен Допир на злото (1958). Овие филмови обично се нискобуџетни и без ѕвезди, превртувајќи ја холивудската естетика на глава. Така, наместо да шират позитивна порака, филмовите претставуваат морално дискутабилни драми исполнети со нихилизам и цинизам, снимени со изразено chiaroscuro и во урбани средини. Наместо јасни херои, главните ликови обично имаат недостатоци од морална природа, споредните ликови се изразено дводимензионални додека учеството на т.н. femme fatale е карактеристично за овој жанр.
Откако популарноста на жанрот расте, големите студија позајмуваат некои од неговите стилски средства. Така, од ‘60-те преку филмовите на режисери како Сем Пекимпау и филмовите на браќата Џоел и Етан Коен, па сѐ до до ден денес ноарот постојано се јавува како влијание во помалку или повеќе изразена форма. За пример, целото сајберпанк движење, како и клучниот филм за ова движење Блејд Ранер (1982), го позајмуваат длабоко песимистичкиот светоглед како и клишеата на гангстерските филмови.
Карло Пинсољо
Карло Пинсољо (роден на 16 март 1990 година во Монкалјери) — италијански фудбалер, голман на Јувентус.
Виченца
Пинсољо официјално бил продаден на Виченца во јануари 2012 година, со договор за ко-сопственост за 1.500.000 евра. Но како и во Пескара така и тука тој бил воглавно резервен голман, овде зад Алберто Фрисон и направил само 3 лигашки настапи во својте први 5 месеци во клубот. На крајот на сезоната Виченца испаднала од Серија Б во Лега Про. Сепак, пред почетокот на сезоната, клубот бил повторно вратен во Серија Б, благодарение на испаѓањето на Лече поради нивната вклученост во скандал со наместени натпревари за 2011 година. Сезоната 2012-2013 Пинсољо ја започнал како прв избор на голманската позиција, откако Фрисон бил продаден во Катанија во текот на летото. Тој направил 20 настапи за Виченца до јануари 2013, пред да го загуби своето почетно место во тимот со доаѓањето на Николас Бремец. На крајот на сезоната Виченца испаднала во Лега Про.
На 20 јуни 2013, Јувентус и Виченца ги обновиле договорите за ко-сопственост на Пинсољо, Нико Бјанкони и Лука Кастиља, така што првата на Пинсољо и Кастиља останале во сопственост на клубот од Лега Про.
Модена и Јувентус
На 20 јуни 2014, Јувентус одново се стекнал со целосна сопственост врз договорот на Пинсољо откако платиле 700.000 евра. Пинсољо потпишал тригодишен договор.
Ливорно
Во летото 2015 Пинсољо бил позајмен на Ливорно, со што останал да се натпреварува во Серија Б за уште една сезона. Тој бил претпочитан на голот на Амаранто во поголемиот дел од сезоната, но во последните две кола бил заменет на голот од резервниот голман Матео Ричи. Сепак, Ричи бил исклучен во последното фундаментално коло за Ливорно за опстанок во лигата против Ланчано, па набрзо потоа резервниот голман Пинсољо влегол во игра, но само неколку минути потоа по едно нафрлување тој ја испуштил топката од раце овозможувајќи му на Ланчано да стигне до гол за израмнување на 2-2. Така, Ливорно испуштил водство од 2-0 и победа со која можел да го престигне Ланчано на табелата, но бидејќи тоа не се случило грешката на Пинсољо го чинела тосканскиот клуб испаѓање во Лега Про. Истата ноќ тој отишол во болница откако бил удрен со тупаница во лицето од страна на еден навивач.
Латина
На 20 јули 2016, Пинсољо ја започнал со својата седма сезона по ред во Серија Б со новиот клуб Латина која го позајмила голманот од Јувентус до крајот на сезоната. Пинсољо бил стандарден на голот на Латина во текот на сезоната запишувајќи 39 настапи во лигата. Сепак, на крајот сезоната завршува со уште едно испаѓање од лигата за Пинсољо и неговите клубови (третпат во неговата кариера по испаѓањата со Виченца и Ливорно).
Репрезентативна кариера
На 8 февруари 2011, селекторот на италијанската репрзентација под 21 година Чиро Ферара, го повикал Пинсољо во составот на аѕурините, а своето деби го направил во пријателскиот натпревар против Англија што завршил нерешено, играјќи како стартер.
Џамија (Кучица)
Џамија (Кучица) — главна и единствена џамија во селото Кучица, во Општина Карбинци, Македонија.
Византија под Ираклиевата династија
Византиското Царство од страна на Ираклиевата династија била управувана во периодот од 610 година со назначувањето на Ираклиј I за цар а завршило во 711 по крајот на владеењето на Јустинијан II Ринотмет.
Ираклиј I
Ираклиј I своето владеење го поминал со речиси постојано војување со против Персијците и Аварите. Кога Персијците стигнале до Халкедон, моштите на Света Ефимија биле пренесени во Цариград во истоимената црква. Во 617 година Аварите започнале напади врз Теодосиевите ѕидини, но истите се покажале доволно силни за да се повлечат. По овој неуспешен обид, Ираклиј размислувал да го напушти Цариград и да го воспостави главниот град во Картагина. Ова предизвикало паника меѓу жителите на Цариград и тие го принудиле патријархот Сергиј да го натера Ираклиј да се заколне дека никогаш нема да се откаже градот. Ираклиј во следниот период започнал две воени походи против Персија, но во 626 година градот бил ставен под опсада на Аварите и мал број на Бугари, Словени, Хуни и Скити, додека на помош дошле персиските сили кои нападнале од страната на Халкедон. Во еден момент Аварите биле пред остварување на својата цел, односно влегување во градот преку Влахерна, но според византиската традиција, пред византиските војници се поавила Пресвета Богородица и ги уништила силите на варварите. Потоа во средината на август пристигнале вестите за голема победа во Месопотамија од Византијците и Персијците и Аварите ја повлекле опсадата и тргнале назад кон нивните родни земји. Набргу потоа Ираклиј наредил да се изградат нови утврдувања на северниот крај на ѕидовите крај Златниот Рог Овие утврдувања, познати под името "Ираклиеви ѕидини", биле наменети да ги штитат храмот во Влахерна, каде на Аварите уште малку им биле потребно за да навлезат во градот.
Во 630 година Ираклиј го достигнал својот врв на својата моќ и слава, одејќи свечено во Ерусалим, каде го ставил повторно крстот во црквата на Светиот гроб. Во тоа време Мухамед успеал да ги обедини номадските племиња од Арапскиот Полуостров и само неколку години потоа исламските сили започнале инвазија кон териториите на Византија. Во чест на победите Ираклиј ја прифатил персиската титула "Цар на Царевите", напуштајќи ја старата царската титула "Augustus". Набргу потоа започнал да се нарекува василевс (гр. Βασιλεύς, лат. Basileus - грчки збор што значи "владетел"), титула која ја користиле сите останати византиски цареви, до распаѓањето на земјата. Исто така, во негово време латинскиот официјално бил сменет со грчкиот јазик. Неговото владеење ја одбележила византиската цивилизација со хеленски карактер. Во обид да го спаси верско единство на империјата, загрозена од монотелитите, Ираклиј се обидел да најде компромис меѓу монотелитството, доктрина пропагирана од Сергеј I Цариградски, која се сметала за еретичка од папа Јован IV. Кога монотелитските провинции биле освоени од исламот, монотелизмот ја игубил својата важност.
Постојаните војни меѓу Персија и Византија кон 6 и 7 век, и периодичната појава на епидемијата од чума (Јустинијанова чума) ги оставила и двете империи исцрпени и ранливи во лицето на ненадејната појава и ширење на исламот. Последната војна со Персија завршила со победа на Византија, а Ираклиј I ги вратил изгубените територии во Сирија и Палестина заедно со Ерусалим во 629 година. Во Левант, инвазијата на Праведниот Калифат била пречекана од византиската војска составена од царска и локална армија. Според исламските историчари монофизитите и Евреите низ Сирија ги поздравиле арапските освојувачи бидејќи тие не биле задоволни од византиското управување. Римскиот цар Ираклиј се разболел и не бил во можност лично да ја води својата армија во походот во Сирија и Палестина во 634 година. Во Битката кај Аџнајдан, муслиманските сили постигнале голема победа. По победата Фахл, муслиманските сили го освоиле и Дамаск во 634 година на чело со Калид ибн ал-Валид. Византискиот одговор на тоа вклучувало собирање и испраќање на голем број на војници за да се вратат одземаните територии. . Во Битката кај Јармук во 636 година, Византијците претрпиле голем пораз со кое Сирија била освоена. Јован Зонара за овој настан напишал: од тој момент, патот на освојувањето и расграбувањето на целата територија на Римјаните беше отворен. Муслиманските освојувања продолжиле преку освојување на Ерусалим во април 637 година, Газа во летото на 637 година, Антиохија кон крајот на 637 година. Во тој период, муслиманските сили ги имале заземено цела Северна Сирија, освен горниот дел од Месопотамија, кои биле освоени по една година примирје. На крајот од својот живот Ираклиј паднал во состојба на физички и психички колапс, станувајќи сведок на освојувањето на поголемиот дел од Египет од Арапите (641 година). Ираклиј починал во 641 година и бил наследен од Константин III.
Константин III Ираклиј
Константин III бил најстариот син на Ираклиј I и неговата прва сопруга Фабија Евдокија. Константин бил крунисан за ко-цар од татко му на 22 јануари 613 и малку подоцна бил свршен за својата братучетка, Грегорија, ќерка на првиот братучед на татко му, Никита. Бидејќи двајцата биле втори братучеди, бракот бил технички инцест. Константин и Грегорија се ожениле во 629 или 630 и истата година се родил синот првенец Констанс II Ираклиј. Второто дете исто така било машко, со име Теодосиј. Имале и ќерка која подоцна се омажила за сасанидскиот цар Јаздгерд III. Константин станал цар со полни права по смртта на неговиот татко, во 641 година. Управувал заедно со својот брат Ираклеон, син на Мартина. Неговите поддржувачи и неговиот приватен благајник Филагриј, стравувале од напад врз него од страна на Мартина и Ираклеон и го советувале да ја информира армијата дека починал и да побара помош за заштитата на правата на неговите наследници. Исто така, испратил голема сума пари, повеќе од 2 милиони солидна (златници), на Валентин Аршакуни за да ги раздаде на војниците, за да ги убеди да обезбедат стапување на престолот на неговите наследници по неговата смрт. Тој починал од туберкулоза по само 4 месеци и Ираклеон останал цар со полни права. Слухот дека по наредба на Мартина бил држен во затвор, довело до устоличување на Констанца II како ко-цар, а потоа до детронизација и протерувањето на Мартина и нејзините синови.
Констанс II Ираклиј
Во 40-тите и 50-тите години на векот, Арапите започнале инванзија кон Северна Африка и Мала Азија каде византиската власт изгубила голем број на територии. Последните византиски територии во Египет биле изгубени во корист Арапскиот калифат уште во 642 година, кога била заземена Александрија. Во 645 година византиската флота ја нападнала и вратила Александрија, но тие успеале да се задржат таму само околу една година пред Арапите да го заземат градот повторно. Земјите во Мала Азија речиси секоја година биле напаѓани од арапски армии. Азиските провинции на империјата се здобиле со големи опустошувања како резултат на арапската офанзива во Ерменија и Кападокија (647), Фригија (648), Киликија (650). Во 649 година Кипар, Крит и други острови биле нападнати од арапски бродови. Во 654 година Родос бил ограбен од Арапите, а во 655 година царската флота предводена од самиот Констанс била поразена крај бреговите на Ликија. По поразот царот едвај си го спасил животот, успевајќи да побегне. Започнатата во големи размери инвазија на Арапите кон Цариград било спречено исклучиво како резултат на верските борби во калифатот во 656 година. Ова им помагнало на Византијците привремено да ја обрнат ситуацијата во своја корист. Примирјето со Арапите било склучено во 659 година, но тоа траело само неколку години (до 662 година).
Империјата водела кампањи против Словените на Балканскиот Полуостров, при што во околу 658 година ги поразила сите племиња кои се населиле во Грција и Тракија. Константи II водел успешнен упад во нивните земјите северно од Дунав. Заробените Словени се населиле во напуштените области на Мала Азија и присилно биле мобилизирани во византиската војска. Во времето на Констанс II, самиот тој сакал да пронајде компромис во спорот меѓу православните христијани и поддржувачите на монотелизмот, учење кое било поддржано од Ираклиј и популарно во источните провинции, но истото било отфрлено од свештенството на запад. Неколку епископи ја прогласиле политиката на Констанс за еретичка. Религиозниот конфликт прераснал во воен кога во 646-7 година во Картагина избувал бунтот на локалниот егзарх Грегоријан, кој, охрабрен од африканските епископи, се прогласил за цар. Грегоријан загинал во следната година во битка против арапските сили. Тоа ставило крај на бунтот, но не и на несогласувањата.
Во 648 година Констанс II издал едикт со кој зазел позицијата на непристрасност меѓу двете фракции и забранил јавнита дискусија за догмата. На Латеранскиот собор во Рим во 649 година западните епископи ги отфрлиле овие решенија и ги изолирале источните патријарси кои ја поддржуваат тезата на монотелизмот. Тоа предизвикало реакција на царот по кое наредил на равенскиот егзарх Олимпиј да го уапси папата Мартин I, но за возврат Олимпиј исто така одбил да се покори и се прогласил за цар од 649 до 653 година. Зафатен со одбрана против Арапите, Констанс не бил во можност да одвои армија за задушување на бунтот. Дури откако Олимпик умира, новоименуваниот егзарх на Равена ја извршил наредбата на Констанс II и папата бил заточен во Керсон до својата смрт. Казнети исто така биле и другите духовници, незадоволни од политиката на царот.
Откако во 660 година Констанс II наредил убиството на својот брат Теодосиј, во кого се сомневал дека му бил евентуален соперник за престолот, неговото управување се одвило под знакот на силна опозиција од страна на народот во Цариград. Јавната омраза против царот се зголемила, поради што тој одлучил да го напушти главниот град и да замине на запад, во Сицилија, каде го утврдил царскиот дворец. Во 663 година Констанс II се обидел да ја поврати Италија од Ломбардија, кои во тоа време биле ангажирани во војна против Франките на север. Иако првично имал успеси во Јужна Италија, армијата на царот претрпила тежок пораз. Во истата 663 година Констанс II станал последниот цар кој го посетил Рим (за 12 дена) и ја прифатил титула конзул. Потоа тој ја преселил резиденцијата во Сиракуза, каде ги пренел уметничките дела земени од Рим. По ова започнале гласини дека имал намера својата престолнина да ја пренесе во Сиракуза. Поради извршеното братоубиство, зголемувањето на даноците, приврзаноста кон монотелизмот, како инеуспесите во надворешната политика, царот имал многу мала приврзаност меѓу народот и голема непопуларност. Констанс II бил убиен од заговорници во бањата на 15 септември 668 година.
Константин IV
Управувањето на Константин IV Погонат се совпаѓа со најголемиот подем на арапските напади против Византија во 7 век и доаѓањето на Бугарите кои основале своја држава околу делтата на Дунав. Поголемиот дел од управувањето на Константин IV поминало во тешки борби со арапските војници на територијата на Мала Азија.
301 (број)
301 (триста и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 300 а претходник на бројот 302.
Византија под Ираклиевата династија
Константин IV
По крајот на опсадата на Цариград, византиската флота дејствувала успешно против арапските сили во Мраморно Море, а византската армија ги победила во Битката кај Сулајем (677). Во есента 678 година арапската флота била поразена, по кое арапско-муслиманските сили започнале повлекување. Тие биле пресретнати од византиски војници во Централна Мала Азија и конечно поразени. Во 680 година Византија и Арапскиот калифат склучиле 30-годишен мир. Според договорот, арапскиот калифат морал да плаќа по 3,000 данок на Византија. Додека траеле војните против Арапите, во 70-тите години лангобардите успеале да ги освојат византиските градови Бриндизи и Таранто во Јужна Италија, а на Балканскиот Полуостров Словените започнале две големи, но неуспешни опсади на Солун во 675 и 678 година.
301 (број)
Наводи
300 (number)
Византија под Ираклиевата династија
Константин IV
Во меѓувреме, европските територии на империјата биле нападнати во крајот на 70-тите години од страна на Прабугарите. Во пролетта на 680 година Константин IV организирал голем поход и се упатил против нив на север од Дунав. Пред решавачкиот напад на бугарската фортификација, царот решил да ја остави командата на генералите, а тој самиот се повлекол кон Бургас или Несебар, под изговор дека ќе се лекува во топлите бањи. Вистинските причини за оваа постапка не се познати, но во меѓувреме гласините дека царот ја напуштил армијата започнале да се шират меѓу војниците, кои го изгубиле својот борбен дух по кое бугрските сили ги поразиле на византиските. Како резултат на битката, Византиското Царство ја изгубила придунавската област Долна Мизија, каде трајно се населиле Бугарите, согласно склучениот потоа мировен договор, кој го обврзувал Константин IV да ја признае бугарската држава во Мизија и да плаќа данок. Константин не војувал во последните години и продолжил да се занимава со црковните дела. Уште во ноември 680 година тој го свикал во Цариград Шестиот вселенски собор, на кој биле потврдени догмите на предните пет соборот. Освен тоа, на соборот било забрането и монотелизмот. На крајот од владеењето, Константин бил принуден да ја потиснува опозицијата меѓу најблиските кругови од неговото опкружување: во 681 ги лишува браќата Хераклит и Тибериј од титулите августи, по што наредил нивните носеви да бидат отсечени (влијание на сасанидските традиции), на тој начин ја фокусирал силата на главниот цар - автократор. Потоа царува заедно со неговиот син Јустинијан II. Во септември 685 Константин IV починал од дизентерија.
Јустинијан II Ринотмет
Непопуларноста на Јустинијан II била искористена од војсководецот Леонтиј. Во 695 година, тој успеал да побегне од затвор, каде бил чуван по наредба на Јустинијан, по кое успеал да го зароби на Јустинијан и наредил да му го преселат носот и јазикот, поради кое Јустинијан подоцна бил наречен Ринотмет. Соборениот цар бил испратен на заточение во Крим. . Стефан и Теодот биле погубени. Соборувањето на Јустинијан II не довело до подобрување на внатрешната и надворешната состојба на империјата, напротив, следувал 20-годишен период на немири и нестабилност и истиот завршил по повторното зазимање на престолот од страна на Јустинијан. Додека бил во егзил, градот Картагина и остатокот од провинциите во Африка биле освоените од Арапите, кои продолжувале да се закануваат и по источната граница. Поради поразите и неуспесите, царевите останувале закратко на власт - по некое Леонтиј исто така бил соборен, а престолот бил зафатен од Тибериј III Апсимар. Тогаш Јустинијан Ринотмет успеал да побегне од заточение, прво кај Хазарите, потоа кај Бугарите, за да во 705 година застане пред портите на Цариград, заедно со 15,000 војска составена од Словени и Бугари, на чело со хан Тервел. Јустинијан и неговите приврзаници тајно успеале да влезат во главниот град преку еден неискористен аквадукт и успеале да направат преврат.
Откако Јустинијан II Ринотмет го освоил главниот град и повторно го зазел престолот, тој се одмаздил на суров начин на своите противници, и тоа поранешните цареви Тибериј и Леонтиј, кои биле обезглавени јавно на хиподромот, а патријархот Калиник е ослепен и прогонет. За поддршката бугарскиот хан Тервел бил богато награден. Тервел бил првиот невизантиец, кој ја добил титулата Кесарија (Цезар). Тој освен тоа го добива управувањето на областа Загора (североисточна Тракија), како и големо количество пари, злато, сребро и други скапоцености. Второто владеење на Јустинијан (од 705 до 711 година) се покажало како уште поголем неуспех за разлика од првото управување. Војната со Арапите повторно тргнала на лошо: Византијците ја загубиле Мопсуеста и Тијана, во 709 година Арапите влегле дури во Тракија. Поразите на Византија довече до делумна загуба на Кападокија и Киликија. Барајќи реванш против Бугарите, Јустинијан II заминал во североисточна Тракија во 708 година, но бил поразен и опколен во Анхијал. Царот се повлекол по море и наскоро го обновил мирот со Бугарија. Во 711 година Јустинијан II испратил во Крим флота и војска, која требало да го казни на Керсон бидејќи не го поддржал на царот за време на неговите походи, но војниците се побуниле и го прогласуваат за цар Филипик Вардан. Додека Јустинијан собирал армија во Мала Азија, Филипик го освоил Цариград и го убил Тибериј, малолетниот син на Јустинијан. Самиот Јустинијан бил напуштен од повеќето армии и бил заробен и обезглавен во декември 711 година, недалеку од главниот град.
Ова го означило крајот на Ираклиевата династија.