cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Танцувачка манија
Манијата заразила илјадници низ вековите, не била изолиран настан и била добро документирана во извештаи од тоа време. Сепак, манијата не ја разбирале многу добро и лековите се засновале врз претпоставки. Обично, танцувачите ги придружувале музичари, со цел да ја спречат манијата. Но, оваа тактика имала спротивен ефект и охрабрувала многумина да се приклучат. Модерните научници се немаат согласено околу тоа што е причината за танцувачката манија.
Неколкуте теории што постојат давале најразлични објаснувања, од религиозните култови кои стоеле зад групите луѓе, до тоа дека луѓето танцувале за да се ослободат од стресот и да заборават на сиромаштијата во тој период. Сепак, манијата се смета дека е масовна психогенична болест во која, поради непозната физичка причина, кај голема група луѓе се појавуваат слични физички симптоми, како еден вид социјално влијание.
Дефиниција
Името „Танцувачка манија“ доаѓа од терминот хореоманија (choreomania), составен од грчките зборови choros (танц) и mania (лудило). Таа е исто така позната под името „танцувачка чума“. Терминот го измислил Парацелзус. На почетокот се сметало дека причината е клетва испратена од светец, обично Свети Јован Крстител или Свети Вид, па така, била позната како „Танцот на Свети Вид “ или „Танцот на Свети Јован“. Толпата од жртви на танцувачката манија често завршувала на места посветени на тој светец, на кој им се молеле, со обид да го прекинат танцувањето. Вакви инциденти често се случувале околу празникот на Свети Вид.
Во 17 век, Танцот на Свети Вид бил дијагностициран како Сиденхамова хореа. Танцувачката манија е исто така позната како епидемична хореа и епидемично танцување. Хореата, како заболување на нервниот систем, се одликува со симптоми слични на оние на танцувачката манија, и не многу убедливо, се смета за форма на епилепсија. Научниците ја опишуваат танцувачката манија како „колективно ментално растројство“, „колективно хистерично растројство“ и „масовно лудило“.
Случаи
Првиот познат случај на танцувачка манија настанал во 17 век, и избивал повеќепати низ Европа, сè до 17 век, кога ненадејно прекинал. Еден од најраните познати инциденти се случил во 1020тите во Бернбург, каде 18 селани започнале да играат и да пеат околу една црква, попречувајќи ја службата за Бадник.
Подоцна, во 13 век се појавиле други случаи, вклучувајќи го и тој во 1237 година во кој голема група деца патувале од Ерфурт до Арнштад, скокајќи и играјќи за време на целото патување, што потсетувало на грчката легенда „Флејтистот од Хамелин“ (Rattenfänger von Hameln). Друг инцидент, во 1287 година, вклучувал околу 200 луѓе што танцувале на мост над реката Меза во Германија, поради што мостот се срушил. Повеќето од преживеаните целосно се опоравиле во блиската црква посветена на Свети Вид. Манијата за првпат масовно избила меѓу 1373 година и 1374 година, со инциденти забележани во Англија, Германија и Холандија.
На 24 јуни 1374 година, во Ахен (Германија), избил еден од најголемите случаи на манијата кој подоцна се проширил на други места како Келн, Фландрија, Франконија, Ено, Мец, Стразбур, Тонгерен, Утрехт и во земји како Италија и Луксембург. Во 1275 година и 1376 година следеле епизоди со инциденти во Франција, Германија и областа Холандија, а во 1381 година манијата изби во Аугсбург. Други инциденти имало во 1418 година во Стразбур, каде постеле со денови и избивањето веројатно настанало поради исцрпеност. За време на друг случај, во 1428 година во Шафхаузен, еден монах играл додека не починал. Истата година, група жени во Цирих, наводно биле во танцувачко лудило.
Еден од најголемите случаи настанал во јули 1518 година, во Стразбур (танцувачка чума од 1518 година) каде една жена, госпоѓа Трофеа, започнала да танцува по улиците. За четири денови ја придружиле уште 33 души, а по еден месец бројот на луѓе достигнал 400, од кои повеќето настрадале од срцев удар и умреле. Во 16 век имало уште инциденти, кога манијата го достигнала својот врв. Во 1536 година во Базел манијата вклучувала група деца, а во 1551 година во Анхалт, само еден човек. Во 17 век, инциденти на периодично танцување биле документирани од професорот по медицина Грегор Хорст, кој забележал:
„Неколку жени кои годишно ја посетуваат црквата Свети Викус во Дрефелхаусен... танцуваат лудо ден и ноќ додека не колабираат во екстаза. Вака, доаѓаат повторно при себе и чувствуваат многу малку или ништо до следниот мај, кога се повторно... присилени, околу денот на Свети Вид, да се упатат на тоа место... Се вели дека една од овие жени игра секоја година, во текот на изминатите 20 години, а друга - цели триесет и две години.“
Танцувачката манија изгледа целосно исчезнала до крајот на средината на 17 век. Според Џон Валер, иако се забележани бројни инциденти, најдобрите документирани случаи се оние од 1374 година и од 1518 година, за кои има изобилство од докази од тоа време.
Особености
Авторот Роберт Вартоломеј, во своето истражување за социјалните феномени, забележува дека изворите од тоа време покажувале дека учесниците обично не живееле таму каде што танцувале. Тие патувале од едно место на друго, а по пат им се придружувале други луѓе. Со нив тие носеле обичаи и однесувања кои биле необични за месните жители. Вартоломеј опишува дека танцувачите носеле „чудна, шарена облека“ и дека „држеле дрвени стапови“.
Роберт Маркс, во своето истражување за хипнотизам, забележува дека некои ги украсувале своите коси со венци. Сепак, некои од избивањата не вклучувале странци и не се одвивале мирно. Вартоломеј забележува дека некои „парадирале наоколу голи“ и правеле „непристојни гестови.“ Некои дури имале сексуални односи. Други се однесувале како животни и скокале наоколу.
Тие ретко прекинувале и некои танцувале сè додека не си ги скршеле ребрата и не умреле. За време на избувнувањата на манијата, танцувачите викале, се смееле или плачеле, а некои пееле. Вартоломеј исто така забележал дека тие се однесувале насилно кон набљудувачите кои не сакале да им се придружат. Учесниците покажувале чудни однесувања кон црвената боја. Во „Историја за лудилото во Германија во 16 век“ (A History of Madness in Sixteenth-Century Germany), Миделфорт забележува дека тие „не можеле воопшто да ја видат црвената боја“, а Вартоломеј истакнува дека „се велело дека танцувачите не ја поднесувале... црвената боја и често станувале насилни кога ќе ја виделе.“
Вартоломеј исто така забележува дека танцувачите „не поднесувале шилести чевли“ и дека сакале да ги маваат по нозете. Во текот на избувнувањата, тие кои биле заразени со танцувачката манија страдале од различни болести, вклучувајќи болка во градите, грчеви, халуцинации, хипервентилација, епилептични напади и визии. На крајот, тие едноставно паѓале, совладани од исцрпеност. Сепак, Миделфорт опишува дека некои завршувале во екстатична состојба. Обично манијата била заразна, но често зафаќала само мали групи, како фамилии и поединци.
Тарантизам
Во Италија, таков сличен феномен бил тарантизмот, каде се сметало дела жртвите биле отруени од тарантула или скорпија. Првиот таков познат случај бил во 13 век, и единствениот познат лек било да се танцува на одредена музика, со цел отровот да се оддели од крвта. Настанувал само во летните месеци. Како и со танцувачката манија, луѓето ненадејно почнувале да танцуваат, понекогаш заразени од видни убоди или гризови. Нив ги придружувале други, кои сметале дека отровот од нивните стари рани се реактивирал од жештината или од музиката. Танцувачите изведувале тарантела (танц), придружени со музика која по некое време ги лекувала жртвите, барем привремено.
Некои учествувале во други активности, како на пример се врзувале со лози и меѓусебно се камшикувале, се преправале дека се мечуваат, пиеле големи количини вино и скокале во морето. Некои умирале доколку немало музика да ги придружува додека танцуваат. Тие што страдале од тарантизам имале симптоми слични на оние на танцувачката манија, како главоболки, тресење, грчење и визии. Како и случајот со танцувачката манија, учесниците очигледно не ја сакале црната боја, а се забележало дека најзасегнати биле жените. За разлика од танцувачката манија, тарантизмот бил ограничен само во Италија и јужна Европа. Тој бил честа појава до 17 век, но завршил ненадејно, само со мали избувнувања во Италија до 1959 година.
Во 1959 година, истражувањето во врска со феноменот од страна на професорот по историја на религијата, Ернесто де Мартино, открило дека веројатно поголемиот број од случаите на тарантизам не биле поврзани со касање од пајак. Многу од учесниците признале дека не биле каснати, но верувале дека биле заразени од некој кој бил каснат, или дека едноставно допреле пајак. Како резултат, се појавила масовна паника, со „лек“ кој им допуштал на луѓето да се однесуваат на начини кои, обично, во тоа време биле забранети. И покрај разликите, тарантизмот и танцувачката манија се сметаат за едно исто.
Реакции
Поради тоа што вистинската причина на танцувачката манија не била позната, многу од лековите за неа биле едноставни претпоставки на кои се надевале дека ќе успеат. Сепак, некои од нив делувале. Случајот што избил во 1374 година се случил само неколку декади по Црната смрт, па се лекувал на сличен начин. Танцувачите биле изолирани, а на некои се извршувале и егзорцизми. Луѓето верувале дека танцувањето било клетва фрлена од Свети Вид, и поради тоа се молеле и оделе на поклонение до места посветени на Свети Вид.
Некои други сметале дека танцувањето го предизвикувал Свети Јован Крстител и им се молеле нему. Други тврделе дека се опседнати од демони, или од Сатаната. Поради тоа често на танцувачите се извршувале егзорцизми. Вартоломеј забележува дека додека учесниците танцувале често се свирела музика, затоа што се верувало дека тоа е делотворен лек. Во некои случаи, музичарите ги терале дури и да танцуваат. Миделфорт опишува дека музиката и местата за танцување што понекогаш биле поставени охрабрувале и други да се придружат, и со тоа состојбата се влошувала.
Објаснувања
Како причини за танцувачката манија беа предложени бројни хипотези. Сè уште не се знае дали тоа била вистинска болест или социјален феномен. Една од најпознатите теории е тоа дека жртвите страдале од труење од мораво рокче, што во средниот век било познато под името Огнот на Свети Антонио. За време на поплави и влажни периоди рокчињата успевале да пораснат на ‘ржта и на други житни растенија и да ги заразат. Ерготизмот (труењето од мораво рокче) може да предизвика халуцинации, но не може да се смета како причина за другите чудни однесувања што најчесто се поврзуваат со танцувачката манија.
Според други теории, симптомите биле слични на оние на енцефалитис, епилепсија и тифус, но како и ерготизмот, тие болести не можат да ги објаснат сите симптоми. Други извори зборуваат за тоа дека танцувачката манија и тарантизмот биле резултат на стресот и напнатоста од природните појави во тоа време, како чумите и поплавите. Хедерингтон и Манро ја опишуваат танцувачката манија како резултат на „заеднички стрес“. Можно е луѓето да танцувале со цел да се ослободат од стресот и да заборават на сиромаштијата во тоа време, и со тоа, се обидувале да достигнат екстатична состојба и да добијат визии.
Друга позната теорија е тоа дека сите случаи биле исценирани и дека однесувањата изгледале чудно затоа што не биле општопознати. Можно е религиозни култови да одигрувале добро организирани танци, кои биле според грчки и римски ритуали. Иако во тоа време биле забранети, ритуалите можеле да се извршуваат под маската на неконтролирана танцувачка манија. Јустус Хекер, специјализиран писател по медицина од 19 век, ја опишувал манијата како еден вид фестивал, за време на кој се извршувал ритуалот наречен „потпалувањето на Нодфир“ (the kindling of the Nodfyr). Тој вклучувал скокање низ оган и чад, со намера да се избрка болеста. Вартоломеј забележува дека учесниците во ритуалот често продолжувале да скокаат дури и откако огновите ќе згаснеле. Сигурно е дека многу од учесниците на танцувачката манија биле психолошки растроени но, исто така, можно е некои да учествувале од страв, или едноставно сакале да ги имитираат останатите. Изворите кажуваат дека танцувачката манија била една од најраните забележани форми на масовна хистерија, и ја опишуваат како „физичка епидемија“ со бројни образложенија кои би можеле да го објаснат однесувањето на танцувачите. Исто така се претпоставува дека избувнувањата настанале поради културно заразување, предизвикано, во тешки времиња, од длабоко закоравени јавни верувања во регионот, поврзани со зли духови кои биле способни да фрлат „танцувачка клетва“ со цел да ги казнат нивните жртви.
Ростокер Хајде
Ростокер Хајде (Rostocker Heide) — општинска заедница во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Гелбензанде.
Општинската заедница Ростокер Хајде се состои од следниве општини:
Свети Мартин Турски
Свети Мартин Турски (латински: Sanctus Martinus Turonensis; 316 или 336 – 8 ноември 397) — католички светец.
Кукс (бенд)
Кукс се англиски поп-рок бенд формиран во 2004 година во Брајтон. Бендот го сочинуваат Лук Причард (вокал/ритам гитара), Хју Харис (главна гитара/синтисајзер/бас) и Алексис Нуњез (тапани).
Свети Мартин Турски
Житие
Св. Мартин бил третиот епископ во градот Тур. Кога му опаднала силата и се приближил часот на неговата смрт, се собрале жителите на Поатје и на Тур за да присуствуваат на неговата блажена смрт. Според пишувањето на Григориј Турски, веднаш по смртта на св. Мартин започнала голема расправа меѓу жителите на овие два града. Жителите на Поатје зборувале: „Тој е наш калуѓер, кај нас стана опат и бараме да ни го дадете. Доволно е што ги слушавте неговите проповеди, додека беше епископ на овој свет, јадевте на истата трпеза, тој ве поддржуваше со своите благослови, а покрај тоа, ве исполнуваа со радост чудата што ги правеше. Задоволете се со сето тоа, а нам нека ни припадне неговото мртво тело.“ Од друга страна, жителите на Тур одговарале: „Велите дека ни се доста неговите чудесни дела, но да знаете дека тој направи повеќе чуда кај вас, отколку овде. Зашто, ако оставиме настрана многу други работи, треба да се сетиме дека тој ви воскресна двајца мртовци, а нам само еден, впрочем, како што самиот зборуваше во повеќе наврати, неговата чудотворна сила беше поголема во времето пред да стане епископ, отколку откако беше положен за епископ. Значи, треба она што не стигна да го направи за нас додека беше жив, да го направи сега, кога почина. Бог го зеде од вас и ни го даде нам...“ Така двете страни се расправале до ноќта, црквата во која било положено телото на светецот ја заклучиле, а жителите на двата града поставиле своја стража. Според Григориј Турски, „Господ не дозволи Тур да остане без патронот“. На полноќ, стражарите од Поатје заспале, а жителите на Тур го зеле телото на св. Мартин, го фрлиле низ прозорецот, а потоа со брод го однеле во Тур. Жителите на Поатје се разбудиле од химните и псалмите што гласно ги пееле жителите на Тур, а потоа збунето се вратиле дома „без да го добијат богатството што го чуваа“.
Понатаму, Григориј Турски ја опишува и случката во која, во една прилика, кралот на Франките, Хилперик, барал совет од св. Мартин и затоа наредил во гробот на светецот да се стави писмо со молба да го избрка својот непријател од црквата која била осветена во чест на св. Мартин. Ѓаконот кој го ставил кралското писмо во гробот, над него оставил и чиста хартија, но во текот на три дена попусто го очекал одговорот од светецот. Во друга прилика, на гробот од св. Мартин дошле стражарите на архиепископот од Орлеан за да фатат еден бегалец, кој се криел таму. Меѓутоа, локалните селани се вооружиле и застанале во одбрана на својот покровител, со зборовите дека „тие нема да дозволат да се посрамоти нивниот светец“.
Кукс (бенд)
Нивната музика е примарно под влијание на движењето Британска инвазија од 1960-тите и пост-панк оживувањето на новиот милениум. Кукс експериментирале во неколку жанрови, вклучувајќи рок, бритпоп, поп, реге, ска и од неодамна, фанк и хип-хоп, кои некогаш биле опишани како „поенергични возбудувања или полабав бенд на Сем Робертс, можеби дури и помалку тежок Арктички Мајмуни на моменти“.
Потпишани со Virgin Records само три месеци по формирањето, Кукс се пробија во музичкиот мејнстрим со нивниот деби албум Inside In/Inside Out (2006). Албумот на крајот бил успешен, постигнувајќи четирикратен платинест статус во ОК во рок од една година, а исто така и во странство во форма на платина сертификација во Австралија и два пати платина во Ирска. Кукс се најдоа како навлегуваат во мејнстрим медиумското внимание, со бендот што ја освои наградата за најдобар дел од Обединетото Кралство и Ирска на MTV Europe Music Awards 2006 година и доби номинација на The Brit Awards за синглот „ She Moves in Her Own Way “. Со нивниот следен Конк (2008) кој дебитираше на првото место на топ-листата за албуми во Обединетото Кралство, забележа продажба во првата недела од 65.000, постигнувајќи златен статус и во ОК и во Ирска. Нивниот трет студиски албум, насловен Junk of the Heart, бил објавен на 12 септември 2011 година. Нивниот четврти албум Listen бил издаден на 8 септември 2014 година. Нивниот последен албум Let's Go Sunshine бил објавен на 2 септември 2018 година и се искачи на 9-то место на топ-листата за албуми во Велика Британија.
Формирање и рани години (2002-2004)
Тројца членови (Гаред, Причард и Харис) на Кукс сите се сретнаа како студенти во училиштето БРИТ во Кројдон, сите тројца се движеа на југ за да се приклучат на БИММ ( Британски и ирски институт за модерна музика ) (каде што го запознаа Раферти, кој беше од Брајтон) во 2002 година. Инспирацијата да се формира бенд дошла кај Причард додека тој и Гаред биле на шега на пазарување за облека во Примарк. Зборувајќи за МТВ Гаред рече: „Имавме визија за тоа како сакаме бендот да изгледа и работи - па купивме облека и овие капи, беше забавно". Споделувајќи ја љубовта кон Ролинг Стоунс, Боб Дилан, Полицијата и Дејвид Боуви, Причард ги вклучи Харис и Раферти под маската на училишен музички проект. Самиот Причард рече „Се собравме само по каприц, навистина“. Со силна демонстрација на нивниот материјал Гаред и Причард тргнаа во потрага по свирка, а според Гаред, тие можеа да го резервираат своето прво шоу само затоа што на сопственикот им се допаднаа капите. „Значи, влеговме да направиме свирка, немаме изгорено демо блид, а овој човек ни рече: „Па, не можете да добиете свирка ако немате демо, но ми се допаѓаат вашите капи., па ќе ти одржам свирка'“, рекол Гаред. Сепак, бендот не можеше да го направи настапот бидејќи во тоа време го завршуваше своето демо.
Преземајќи го нивното име од песната на Дејвид Боуви со истиот наслов, Причард рече дека првата песна што ја отсвириле како група била кавер верзија на „ Рептилија “ на Strokes. Кукс снимија демо на ЕП, испраќајќи го во потрага по свирки; наместо тоа добивале понуди од менаџери и дискографски компании. Бендот бил заедно како група само четири месеци кога потпишаа со Virgin Records, откако беа забележани од неколку извидници на етикетата на Брајтон Free Butt Festival во 2005 година Во интервју за musicOMH, Причард откри: „Беше навистина брзо како се случи сето тоа, направивме демо со еден наш колега во Лондон, што му го испративме на едно момче за да има неколку свирки, а тој се покажа дека е менаџер. Тој ни повика и некако отиде оттаму.“ Членовите на бендот оттогаш открија дека чувствувале дека не биле подготвени во тоа време, „Бевме премногу рано да потпишеме договор за снимање... Бевме навистина млади, бевме заедно два или три месеци, па навистина не сакавме да потпишеме. Но, тогаш помисливме дека тоа е навистина добра можност и Virgin изгледаше како навистина кул луѓе - тие едноставно се чинеше дека навистина разбираат од каде доаѓаме“, рече Причард, кој исто така го пофали просторот што издавачката куќа му го дозволи на бендот. расте: „Тие беа трпеливи со нас и ни пуштија да го развиеме нашиот стил, каков и да бил.“
Inside In/Inside Out (2005–2007)
Откако потпишаа со Virgin Records, Кукс не сакаа веднаш да снимаат албум, изразувајќи желба повеќе да се фокусираат на нивните настапи во живо и пишување песни. Бендот рече дека започнувањето на нивната прва турнеја во живо наместо снимање албум првично им помогнало да го развијат својот стил и звук. Како што тврдеше Причард, „Не седнавме со план. Ние само природно се развивме и не се обидовме ништо да се обликуваме или обликуваме.“ Како резултат на тоа, тие влегоа во студиото со стотици песни од различни жанрови, и било потребно „неверојатно трпение“ од продуцентот Тони Хофер за да ја обликува содржината во она што ќе стане плоча.
По нивната прва турнеја со поддршка на Thrills, Кукс го снимија својот деби албум, Inside In/Inside Out, во студиото Конк во Лондон во 2005 година Иако медиумското внимание било доминирано од објавувањето на деби албумот на Арктички Мајмуни Whatever People Say I Am, That's What I'm Not во истиот ден, Inside In/Inside Out забележа продажба во првата недела од 19.098. Подоцна, зборувајќи за NME, Причард им се заблагодари на Arctic Monkeys за „заштитувањето“ на Кукс од прегледот на печатот. „Господ да ги благослови Арктичките мајмуни бидејќи да не беа тие немаше да бидеме толку заштитени. Бевме толку засенети од успехот на она што луѓето велат дека сум, тоа е она што не сум затоа што бев толку чудовиште и навлеговме зад грбот на сите.“ Влегувајќи во топ-листата на албуми во Велика Британија на деветтото место, на крајот ќе се искачи на второто место за две недели. Сингловите „Eddie's Gun“, „Sofa Song“, „You Don't Love Me“, „ Naive “, „ She Moves in Her Own Way “ и „ Ooh La “ постигнаа успех на топ листите во ОК и Европа, додека „Naive“ и „She Moves in Her Own Way“ за прв пат ги ставија Кукс во првите десет.
Кев Карас, во својата рецензија за „Drown in Sound“, ги гледа Кукс како „помалку непочитуван и повеќе мелодичен Арт Брут, кој ја заменува каустичната духовитост на тој бенд за многу поубав тип на искреност“. Карас, исто така, забележа траги од „ емо “ во стилот на бендот. Тим Сендра од AllMusic истакна дека насоката на бендот е „многу должна на класичниот рок “, особено на Thin Lizzy и на Dexys, на крајот на краиштата, иако Сендра чувствува дека „бендот звучи како Кукс и како никој друг“. Нарекувајќи ги Кукс „важен потсетник дека има исто толку просечни бендови во Обединетото Кралство колку што има во Соединетите Држави“, рецензентот Џени Елиску од Ролинг Стоун тврди дека албумот е „целосно заборавен, неправилно произведен ретро рок што во најлош случај звучи како верзија на Spin Doctors со акцент на Брајтон“. Брајан Беларди од Префикс даде позитивна рецензија, опишувајќи Inside In/Inside Out како „Речиси совршен спој на Бритпоп во стилот на 60-тите, Бритпоп во стилот на 90-тите и пост-панкот на новиот милениум“.
Албумот бил сертифициран за четворно платинест во ОК од Британската фонографска индустрија (BPI) во рок од една година и сертифициран платина низ Европа од Меѓународната федерација на фонографската индустрија (IFPI) Успехот на нивниот деби албум го привлече бендот во мејнстрим медиумското внимание, освојувајќи ја наградата за најдобар актер во Обединетото Кралство и Ирска на MTV наградите во 2006 година и добија номинација за Brit Awards за „She Moves in Her Own Way“, во 2007 година
Заминувањето на Раферти и Конк (2008)
Раферти бил отпуштен од бендот на 31 јануари 2008 година, по серија отсуства поради болест и долготрајни гласини за неговото место во бендот; како една од причините за неговото заминување била наведена и зависноста од дрога. Последователно, Раферти ги отфрли овие тврдења, велејќи дека бил отпуштен од бендот затоа што „не мислел дека Конк е многу добар, и јас го кажав тоа“. Ден Логан, басист со локалниот бенд од Брајтон, Cat the Dog, бил драфтуван како привремена замена за Раферти. По заминувањето на Раферти, бендот размислуваше да се раздели. Причард разговараше за можноста Ден Логан да му се придружи на бендот како нивен нов басист: „Беше навистина чудно за нас, но тоа е нешто што мораше да се случи. Ден сè уште не му се придружил на бендот како што треба. Го испробуваме, но сакам да играм со него.“ Во октомври 2008 година, Питер Дентон - кој претходно го пополни Раферти за време на циклусот на турнеи Inside In/Inside Out - бил избран за постојан басист. Кукс го издадоа својот втор албум, Konk, во април 2008 година. Записот го доби името по студиото каде што бил снимен и продуциран од Тони Хофер, кој работеше на деби албумот на бендот, Inside In/Inside Out. Пред објавувањето на албумот, во интервју за NME, водечкиот пејач Лук Причард тврдеше дека има 80-90 песни напишани за албумот, велејќи: „Сакам овој албум да биде голем…Имам его, сакам албумот да биде добро. Сакам нашите синглови да дојдат на радио и на луѓето буквално да им се кренат главите од нив“ Снимено во текот на вкупно седум недели во Лондон и Лос Анџелес, Причард изјави за NME дека бендот сакал повеќе придонес во нивниот втор албум. „Тони е генијалец, но овој пат сакавме поголем ангажман во продукцијата“, изјави Причард.
Конк продолжи да дебитира на топ-листата за албуми во Обединетото Кралство на број еден со продажба во првата недела од 65.901 примероци. Албумот, исто така, создаде три топ 50 хитови, вклучувајќи го и нивниот највисок изведувач на топ листите до сега, „ Секогаш каде што треба да бидам “, кој се искачи на третото место. Во Соединетите Американски Држави, го достигна 41-то место на Билборд 200, а првиот сингл на албумот, „ Секогаш каде што треба да бидам “, се искачи на 22-то место на табелата за Алтернативни песни. Албумот бил златен сертифициран и во ОК и во Ирска. Било објавено и второ ограничено издание со два диска верзија на Konk со наслов RAK. Името е преземено од лондонското студио каде Кукс снимија седум нови песни во живо заедно со Arctic Monkeys и Мајк Кроси, продуцент за Зутонс.
Allmusic рече со Konk, The Kuks „ја истражува поп и рок во сета нивна слава“, додека BBC Music го опиша нивниот втор албум како „малку измислен со рециклирање на стари линии на гитара и воведи“. NME сугерирале дека заминувањето на Раферти влијаело на продукцијата ' Конк, наведувајќи дека „ Конк е звук на бенд во неред, кој неуспешно се обидува да ги одржи работите заедно“.
Junk of the Heart (2009–2013)
Во април 2009 година, Кукс открија за BBC Newsbeat дека работат на нивниот трет студиски албум. Тапанарот Пол Гаред го напушти бендот кон крајот на 2009 година, поради нервен проблем во раката, и бил привремено заменет со Николас Милард од бендот Crackout, потоа Крис Прендергаст за емисии во живо. Сепак, Гаред се врати на сесиите за снимање кон крајот на 2010 година, додека не продолжи да гостува со бендот, бидејќи Причард неодамна изјави дека неговата повреда „повеќе се претворила во психолошка работа“ поради што „се чувствува непријатно да свири долги временски периоди“ поради страв од раката му се „распали“. Еден од првите главни обиди на бендот да пишува за овој албум заедно се случи далеку од нивното вообичаено опкружување, како што изјави фронтменот Лук Причард за Newsbeat, „Некако се забарикадиравме на село неколку недели - останавме кај некои пријатели кои имаат викендица. во Норфолк“. Сепак, бендот неодамна откри дека во текот на две недели таму, бендот успеал да направи само една нова песна: „Ескимо бакнеж“. Откако го вработија и отпуштија новиот продуцент Џим Абис (Arctic Monkeys, Kasabian, Adele) и покрај тоа што имаа неколку „навистина добри сесии заедно“, бендот му се врати на претходниот продуцент Тони Хофер кој им даде „нова насока“ и тие го снимија албумот во повеќе современ стил.
Во јануари 2011 година, Причард објави дека снимиле четиринаесет нови песни. Бендот преку социјалните мрежи објави дека го завршил новиот албум на 30 март, кој на крајот бил најавен како Junk of the Heart. Првиот сингл земен од албумот бил „Is It Me“ за Европа и „Junk of the Heart“ на друго место. Албумот бил издаден во Европа на 9 септември 2011 година и во ОК на 12 септември. Гаред се појави во промотивните видеа за „Is It Me“ и „Junk of the Heart“ и настапуваше со бендот во живи сесии за Live from Abbey Road и Live Lounge. Но, за емисиите од 2011 година во месеците пред објавувањето на албумот, Прендергаст сè уште бил на тапани, а кога бендот отиде на турнеја во октомври, тие го доведоа тапанарот Дени Вестон, кој продолжи до средината на 2012 година. Гаред конечно го напушти бендот во ноември, со Алексис Нуњез (поранешен од Golden Silvers ) кој се приклучи во средината на 2012 година како нов тапанар на Кукс на турнеја пред на крајот да стане полноправен член.
Слушај (2014–2016)
На 20 април 2014 година тие објавија нов сингл насловен „Долу“. Нивниот нов албум, Слушај, бил издаден на 8 септември 2014 година Според извештаите, пејачот Лук Причард и 25-годишниот хип хоп продуцент од Лондон Инфло делат копродуцентски кредити. Ова е нивниот прв албум со новиот тапанар Алексис Нунез. Во едно интервју во јули 2014 година, Причард изјави дека Listen вклучува повеќе импровизација и откри дека „таков вид на бестрашност кога ќе го направите првиот албум повторно навлегува“. По објавувањето, албумот дебитираше на бр. 16 на топ-листата за албуми во Велика Британија, а потоа падна на бр. 57 недела потоа, а следната недела падна од табелата. Ремикс албум за Listen, насловен Здраво, како се викаш?, бил објавен на 4 декември 2015 година. Меѓу другите има ремикси од Џек Битс, The Nextmen, Монмартр и Кове. Критичкиот прием кон албумот бил измешан, но некои од критиките го оценија како „тотален неуспех и комерцијално и музички“.
За време на турнејата на бендот во Северна Америка во средината на 2015 година, Дентон зеде две недели татковско отсуство за да присуствува на раѓањето на неговиот втор син; Дени Вестон, кој бил тапанар на турнејата на Кукс пред да се приклучи Нунез, пополнуваше бас.
Најдоброто од. . . До сега (2017)
На 21 ноември 2016 година, Кукс ја објавија турнејата „Најдобри Од “ во Велика Британија што ќе се одржи во април и мај 2017 година за да ја одбележат нивната десетгодишнина како бенд, во која планираа да изведуваат хитови, b-sides и сосема нова музика. За да се совпадне со турнејата, на 31 март 2017 бендот го објави претстојното издание на The Best of. . . До сега, како и објавувањето на „Be Who You Are“, една од двете нови песни вклучени во компилацијата. Причард истакна дека оваа компилација и турнеја не го означиле крајот на бендот, изјавувајќи: „Најголемо задоволство е да се работи, патува, се бори, мрази и сака најдобрите и најталентираните луѓе што сум ги сретнал во мојот живот. Тоа е најголемата работа на светот и немаме намера да престанеме наскоро.“
Двете нови песни беа продуцирани од Брендон Фрисен, кој исто така ги надгледуваше сесиите за следниот студиски албум на бендот. Составен од песни напишани од Причард додека другите членови на бендот поминувале време со своите семејства, се смета дека новиот албум е повеќе напор на бендот, наспроти Listen кој бил конструиран поединечно. „Ова е многу „ние“ – сите вежбаат песни, сите аранжираат песни, сите свират заедно. Ја има истата енергија што ја имавме на нашите први албуми, од кои веројатно бегавме некое време, но сега се вративме на тоа“, рече Причард. „Брендон Фризен, нашиот продуцент, има повеќе продукциска улога од мене, така што јас нема да ја земам заслугата. На Слушајте, јас и Инфло работевме заедно секој ден. Но, ова е многу повеќе како бендска плоча. Беше многу повеќе за соработка.“
На 8 април 2017 година, Кукс одлучија да ја започнат турнејата со две шоуа за загревање во нивниот духовен дом Брајтон, матине свирка во пабот The Prince Albert и The Haunt вечерта; и двете се распродадоа во рок од два часа на денот на свирката. Тие потоа настапија на фестивалот Isle of Wight 2017.
Ајде да одиме сонце (2018)
На 16 мај 2018 година, Кукс објавија дека нивниот претстоен петти студиски албум ќе биде објавен на 31 август 2018 година. Тие, исто така, споделија две нови песни наречени „No Pressure“ и „All the Time“ кои ги отсвиреа претходно оваа година за време на The Best Of Tour во Јужна Америка. Неколку песни, вклучувајќи ги „No Pressure“, „All the Time“ и „Fractured and Dazed“ беа објавени пред објавувањето на целиот албум.
Бендот се осврна на отсуството на Дентон објавувајќи на 3 јануари 2019 година преку нивниот профил на Твитер дека Дентон повеќе не свири со бендот. Истиот ден, Дентон одговори преку неговата лична сметка дека позицијата е „комплицирана“ и дека неговите советници му рекле засега да не разговара за ова прашање.
Откако не можеа да направат турнеја во 2020 година поради СОВИД-19, Кукс се вратија во живо на фестивалот Трамлајнс на 23 јули 2021 година со Џонатан Харви на бас.
Поврзување EP и 10 песни за Echo in the Dark (2022)
Во јануари 2022 година, бендот го издаде EP Connection со синглот „Connection“ и го објави албумот 10 Tracks to Echo in the Dark. Во април 2022 година, бендот го издаде синглот „Beautiful World“ во кој се појавува германскиот дуо Млечна Шанса. Во јуни 2022 година, бендот објави уште еден сингл „Студено срце“.
Музички стил и влијанија
Кукс споменаа црпење на голем број различни извори за создавање на нивниот звук, наведувајќи ги Ролинг Стоунс, Битлси, Боб Дилан и Крис де Бург меѓу влијанијата врз стилот на пишување песни и музичката презентација во текот на нивните четири албуми.
Деби албумот на бендот Inside In/Inside Out бил промовиран како типична бритпоп плоча и бил под влијание на Libertines, Thin Lizzy, Police и содржи елементи на британското поп движење од 60-тите. Лирскиот стил на Причард бил спореден со оној на „помладата, помалку патетична верзија на стилот на пит Доерти со кашеста уста“. Самиот бенд почувствува дека албумот не е доследен во неговата насока. „Првата плоча дефинитивно била жанровски.
На последователниот Конк, бендот се обиде да најде позрел и полиран звук. Надоврзувајќи се на многу поширок избор на материјали за албумот (околу 80 до 90 нови песни беа акумулирани во репертоарот на бендот до оваа фаза), бендот почна да вградува повеќе тврд рок фокус во својата музика. Критичарите правеа споредби со работата на The Kinks во текот на целиот албум, тој бил снимен во студиото во сопственост на Реј Дејвис. Исто така, забележани се зголемените сличности на бендот во музичкиот правец со The Fratellis и Arctic Monkeys. „Мислам дека направивме динамичен албум“, рече Причард. „Секоја песна има свој карактер. Тоа е добар поп албум.“
Нивниот четврти албум, Listen, вклучува многу повеќе ударни и вкрстени ритми од претходниот материјал. Причард го опиша Listen како „ударни сонети“. „Првите неколку албуми што ги направив никогаш не размислував за ритми, се фокусирав на снимањето и текстот“, рече Причард.
Музиката на бендот е различно опишана како поп, поп-рок и инди-рок.
Членови на бендот
Тековни членови
Актуелни музичари на турнеја
Поранешни членови
Времеплов
Наводи
<references group="" responsive="1">
Гордијан I
Гордијан I (латински:Marcus Antonius Gordianus Sempronianus Romanus Africanus или Gordianus I) бил римски цар. Роден е во 159 година во Северна Африка. Попознат е и како Марко Антониј Гордијан Семпронијан. Со Римското Царство управувал во период од дваесет и еден ден во 238 година. Негов наследник е Гордијан II. Тој е еден од трите т.н. воени цари од 3 век и највозрасниот римски цар кој некогаш се качил на престолот.
Големите даноци и незадоволството од раководството на Максимин Трак довеле до востанички бунт во Картаген, при кое Гордијан I бил избран за цар. И покрај тоа што не сакал, се претпоставува дека тој бил принуден да стане цар. Поради староста си, тој за свој помошник го назначил својот син и наследник Гордијан II. Сенатот во Рим го признал Гордијан I за цар. Неговиот син загинал во битка кај Картаген, а кога тој го разбрал тоа, самиот се самоубил.
501
501 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 501 година од новата ера, 501. од првиот милениум, 1. од VI век и втора од 500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6009 и 6010 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5251 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4261 и 4262 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1254.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 501 година се протега во 3137 и 3138, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3197 и 3198 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1044. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 125 и 124 година пред хиџра.
NGC 2484
NGC 2484 — леќеста галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2484 се споменува и како UGC 4125, MCG 6-18-4, CGCG 178-11, ARAK 148.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 58 м 28,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 37° 47' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Леополд Седар Сенгор
Леополд Седар Сенгор ( - ) — сенегалски поет, политичар, културен теоретичар и прв претседател на Сенегал во периодот од 1960 до 1980 година. Сенгор е првиот африканец кој е избран за член на 'Француската Академија'. Основач е и на политичката партија позната под името Сенегалски Демократски Блок. Почитуван е како еден од најголемите африкански интелектуалци на дваесеттиот век. Добитник е на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 1975 г.
Ран живот: 1906-1928
Леополд Седар Сенгор е роден на 9 октомври 1906 година во малиот крајбрежен град Жоал, стотина километри оддалечен од Дакар, како едно од шесте деца на Базил Џогој Сенгор, земјопоседник од аристократското племе Серер, малцинска група во Сенегал, и Гнилан Н'Дјеме Баку. Неговото второ име Седар значи „Оној што нема да биде понижен“.
Во 1922 оди во Дакар каде треба да учи богословија. Но откако му е кажано дека религиозниот живот не е за него, се префрла во секуларно училиште. Уште од тогаш страсно чита француска литература. Особено се истакнува на часовите по француски, латински, грчки и алгебра. Откако го завршува средното училиште добива стипендија за студиите да ги продолжи во Франција.
"Шеснаесет години лутање": 1928-1944
Во 1928 Сенгор го напушта Сенегал и заминува во Франција, започнувајќи го периодот на, според него, "шеснаесетгодишното лутање." Најпрво оди на Сорбона, но брзо се откажува. Сепак, на крајот дипломира на Парискиот Универзитет, каде се здобива со диплома по француска граматика. Доделено му е и професорско место на универзитетите во Туре и Париз во периодот од 1935-1945.
Во 1939 година Сенгор се придружува на француската армија со титула офицер во рамките на 59тата пешадиска дивизија, но само по една година е заробен од Германците. Префрлан е во неколку различни кампови, за на крајот да биде сместен во Фронт Сталаг 230 во Поатје, логор резервиран за пешадиските трупи заробени во текот на војната. Германските војници сакале, заедно со останатите црнци-воени заробеници, да го егзекутираат уште истиот ден, но оваа судбина Сенгор и останите ја избегнуваат извикувајќи "Vive la France, vive l'Afrique noire!" Војниците решиле да не преземат толку ригорозен акт откако еден француски офицер им објаснил дека таква расистичка постапка потполно ќе ја посрами ариевската раса и обесчести Германската армија. Вкупно, Сенгор минува две години низ разни кампови; најголем дел од времето таму, тој го минува пишувајќи песни. Во 1942 година е пуштен на слобода поради влошено здравје. До крајот на војната тој останува на својата професорска функција, притоа активно помагајќи му и на Движењето на Францускиот Отпор.
Колонијална Франција
По крајот на војната, Сенгор станува декан на École Nationale de la France d'Outre-Mer на отсекот Лингвистика, позиција на која ќе остане сè до 1960 година, кога Сенегал се здобива со независност. На покана од локалниот водач на социјалистите, Ламин Гај, Сенгор станува член на Долниот Дом на Францускиот Парламент, и тоа како заменик-претставник на Сенегал-Мавританија, во период кога секоја од француските колонии имала право да номинира свој претставник во собранието. Кога кондукторите на железничката линија Дакар-Нигер започнуваат штрајк, Сенгор, за разлика од Гај кој смета дека нивното неработење ќе ја парализира колонијата, јавно ги поддржува и се здобива со голема популарност меѓу Сенегалците.
Во ноември 1956 година станува градоначалник на Тјес во Сенегал а потоа и советодавен министер во владата на Мишел Дебре од 23 јули 1959 до 19 мај 1961. Член е и на комисијата задолжена за подготвување на нацрт-планот за уставот на Петтата Република, генерален одборник за Сенегал, член на Главниот Одбор на Француска Западна Африка и член на парламенатарното заседание на Европскиот Совет.
Во меѓувреме се венча двапати - вториот пат во 1957 година со французинката Колет Хуберт. Во 1964 година ја издава својата прва збирка поезија со наслов Chants d'ombre („Песни од течнината“).
Сенегал
Ја напушта позицијата во 1980 година, пред крајот на неговиот петти мандат. Абду Диуф го заменува на чело на државата. За време на неговото претседателство, Сенегал започнува повеќе-партиски систем (во пракса ограничен на три струи: социјалисти, комунисти и либерални) и развиен образовен систем. Сенгор често, но погрешно, се гледа како демократ; напротив, тој наметнува едно-партиски систем, па дури и насилно прекинува неколку студентски сојузи.
Франкофонија
Сенгор го поддржува формирањето на Франкофонијата и е избран за заменик-претседател на нејзиното високо собрание, на чијшто чело е тогашниот претседател на Франција, Франсоа Митеран.
Во 1982 година, тој е еден од основачите на организацијата за соработка меѓу Франција и земјите во развој чија цел е да се навлече светското внимание на земјите од третиот свет во еден период на промени кои особено влијаат врз нив.
Француска Академија: 1983-2001
Избран е за член на Француската Академија на 2 јуни 1983 година. Станува првиот Африканец што има ваква чест. Церемонијата по повод неговиот избор се одржува на 29 март 1984 во присуство на тогашниот француски претседател Франсоа Митеран. Со овој потег, Академијата го прави еден од првите чекори кон широкото отворање на нејзините врати, со оглед на фактот дека пред Сенгор нејзин член станува и првата жена - Маргарит Јурсенар. Во 2005 година, член на оваа престижна установа станува алжирската писателка Асја Џебар, а во 2011 година, франко-либанскиот писател Амин Маалуф.
Смрт
"Je ne suis pas sûr de mourir. Et si c'était ça l'enfer?" ("Не сум сигурен дека ќе умрам. Можеби ова е пеколот?") ќе рече еднаш Сенгор во 1996 година.
Послените години од својот живот, Сенгор ги минува во гратчето Версон, Нормандија, каде и умира на 20 декември 2001 година. Неговиот погреб се одржува по девет дена во Дакар. Жак Ширак и Лионел Жоспин, претседателот и премиерот на Франција не присуствуваат на погребот. Овој потег е оценет како недостатно искажување на почит кон големиот сенегалски водач. По повод оваа постапка на француската делегација, научникот Ерик Орсена во влијателниот весник Le Monde ќе напише текст со наслов: "J'ai honte" („Јас сум засрамен“).
Оставнина
Иако социјалист, Сенгор го одбегнува марксизмот и анти-западната идеологија популарна во африканскиот свет, и наместо тоа ги поддржува и одржува блиските врски со Франција и западните земји. Ова се смета како негово најголемо достигнување и како единствена причина што Сенегал е една од ретките африкански земји во кои се нема случено државен удар и во која власта секогаш се предава по мирен пат. Сенгор развива еден посебен тип на Африкански социјализам, алтернатива на марксизмот, создадена под влијание на неговата лична филозофија на негритудата.
Местото со број 16 во француската академија е оставено празно по смртта на големиот сенегалски поет. Сепак, по некое време е пополнето од еден исто така поранешен претседател - Валери Жискар Дестен.
Почести
Сенгор прима голем почести во текот на својот живот. Го прима Големиот Крст на Légion d'honneur, Големиот Крст на Ordre national du mérite и Големиот Крст на l'Ordre du lion du Sénégal. Добива неколку воени ордени, а е прогласен и за почесен доктор на 37 универзитети. Добитник е на дваесетина поетски награди, меѓу кои и Златниот венец на Струшките вечери на поезијата.
Поезија
Неговата поезија е високо ценета и се смета за еден од врвните дострели на африканската литература, поради што во 1975 година се закитува со Златниот Венец на Струшките вечери на поезијата, а три години подоцна ја добива и Prix mondial Cino Del Duca (Светската награда на Сино Дел Дука). Неговата позната песна A l'appel de la race de Saba објавена во 1936 година, инспирирана е од влезот на италијанските трупи во Адис Абеба. Во 1948 Сенгор го комплетира и уредува томот посветен на франкофонската поезија Anthologie de la nouvelle poésie nègre et malgache за кого Жан-Пол Сартр пишува предговор со наслов "Orphée Noir" (Црн Орфеј).
На неговата надгробна плоча се врежани стиховите од една негова песна: