cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Волгринов Брег
Волгринов Брег (Walgreen Coast) — дел од бреговата линија на Земјата на Мери Берд на Антарктикот ’ртот Херлахер до ’ртот Вејт, или помеѓу Ејтсовиот Брег на исток и Бакутисовиот Брег на запад. Се протега од 103°24' ЗГД до 114°12' ЗГД. Откриен е од Ричард Берд и членови на Американската антарктичка служба (USAS) со летови USS Bear during февруари 1940 г.
Берд го нарекол овој брег по Чарлс Волгрин, тогашен претседател на аптекарското претпријатие „Волгринс“ (Walgreens), кој обезбедил средства за Бердовата експедиција од 1933–1935 г. и помогнал во опремувањето на бродот „Беар“ за USAS (1939–1941). Геолошкиот топографски институт на САД (USGS) целосно го картирал брегот со копнен земјомер и воздушни снимки на воената морнарица во периодот од 1959 до 1965 г.
На Волгриновиот Брег се наоѓа Твејтсовиот Ледник, наречен и „Ледник на Судниот Ден“ поради негговото значајно учество во зголемувањето на морското ниво како последица од климатските промени.
Сана Марин
Сана Мирела Марин (родена на 16 ноември 1985 година) е финска политичарка која ја извршува функцијата премиер на Финска од 2019 година. Член e на Социјалдемократската партија на Финска (СДП), била пратеник во парламентот од 2015 година. По оставката на Анти Рине, Марин била избрана за премиер на 8 декември 2019 година. Преземајќи ја функцијата на 34-годишна возраст, таа е најмладата личност што ја извршува функцијата премиер во финската историја, како и трет најмлад државен лидер во светот по Дритан Абазовиќ од Црна Гора и Габриел Бориќ од Чиле.
Ран живот и образование
Сана Мирела Марин е родена на 16 ноември 1985 година во Хелсинки. Таа, исто така, живеела во Еспо и Пиркала пред да се пресели во Тампере. Нејзините родители се разделиле кога таа била многу мала; семејството се соочило со финансиски проблеми, а таткото на Марин, Лаури Марин, се борел со алкохолизам. Откако нејзините биолошки родители се разделиле, Марин била воспитана од нејзината мајка и партнерката на нејзината мајка.
Марин дипломирала на гимназијата Пиркала во 2004 година на 19-годишна возраст. Марин се приклучила на Социјалдемократската младина во 2006 година и била нејзин прв потпретседател од 2010 до 2012 година Работела во пекарница и како касиерка додека студирала, дипломирала и магистрирала административни науки на Универзитетот во Тампере.
Рана политичка кариера
Политичката кариера на Марин започнала на 20-годишна возраст,  во годините по нејзиното матурирање, започнува и нејзиното учество во Социјалдемократската младина. Таа првично неуспешно се кандидирала за советник на градскиот совет на Тампере, но била прв пат избрана на изборите во 2012 година.
Марин била избрана за втор заменик-претседател на Социјалдемократската партија (СДП) во 2014 година. Во 2015 година, таа била избрана во финскиот парламент како пратеник од изборната единица Пирканма. Четири години подоцна, таа била реизбрана. На 6 јуни 2019 година станала министерка за транспорт и врски.
Премиер на Финска
Во декември 2019 година, Марин била номинирана од Социјалдемократската партија да го наследи Анти Рине како премиер на Финска, но Рине формално останал лидер на партијата до јуни 2020 година Со тесно гласање, Марин победила над Анти Линдман. Мнозинството од министрите во нејзиниот петпартиски кабинет се жени, броејќи 12 од 19 во времето на формирањето на владата. Таа е трета жена шеф на влада во Финска, по Анели Јатеенмаки и Мари Кивиниеми.
По нејзиниот избор од Парламентот на 34-годишна возраст, таа станува најмладиот премиер на Финска и најмладиот државен лидер во светот.
За време на глобалната пандемија на КOВИД-19 во 2020 година, кабинетот на Марин прогласил вонредна состојба во Финска за да го спречи ширењето на епидемијата. Кога шведскиот премиер Стефан Лофвен не можел да присуствува на состанокот на Европскиот совет во октомври 2020 година поради погребот на неговата мајка, Марин се вклучила да ја претставува Шведска. За возврат, Марин побарала од Лофвен да ја претставува Финска на состанокот на Советот подоцна истиот месец.
Во новогодишното обраќање на почетокот на 2022 година, Марин изјавила дека Финска има право да се приклучи на НАТО доколку сака и треба да ја разгледа оваа опција. Оваа акција предизвикала негативна реакција кај руските медиуми, а некои медиуми пишуваат дека „Москва била прободена во грб“. Во февруари, по руската инвазија на Украина во 2022 година, Марин го коментирала потенцијалното членство на Финска, истакнувајќи: „Сега е јасно и дека дебатата за членството во НАТО во Финска ќе се промени“, истовремено истакнувајќи дека за финската апликација во НАТО ќе бара широко распространета политичка и јавна поддршка.
На 4 март 2022 година, претседателот на Финска Саули Нинисто го посетил Вашингтон за да се сретне со претседателот Џо Бајден и со голем број други американски политичари и безбедносен персонал. На прес-конференција за финските медиуми, Ниинисто изјавил дека на средбата претседателите разговарале за руската инвазија на Украина и нејзиното влијание врз европската и финската безбедност. Понатаму, тие се согласиле за продлабочување на финско-американската безбедносна соработка и билатералните односи. На 12 мај 2022 година, десет недели по почетокот на инвазијата, претседателот Ниинисто и премиерот Марин во заедничка изјава изјавиле дека „Финска мора да аплицира за членство во НАТО без одлагање“, бидејќи таквото членство „ќе ја зајакне безбедноста на Финска“.
На 15 мај, Ниинисто и Марин објавиле дека Финска ќе поднесе барање за членство во НАТО, а на 17 мај финскиот парламент го одобрил предлогот 188-8. На 26 мај, Марин заминала во Киев на покана на украинскиот премиер Денис Шмихал, каде се сретнала со претседателот Володимир Зеленски и ги посетила градовите Ирпин и Буча разурнати од војната.
Личен живот
Во јануари 2018 година, Марин и нејзиниот вереник Маркус Раиконен ја добиле ќерката Ема. Во август 2020 година, Марин и Раиконен, се венчале во официјалната резиденција на премиерот, Кесаранта. Тие живеат во областа Калева во Тампере, но за време на пандемијата од КOВИД-19, тие престојувале во Кесаранта. Марин има изјавено дека, доколку има избор, би се преселила на село.
Марин е вегетаријанец.
Наум Арнаудов
Наум Апостолов Арнаудов е деец на ВМОРО.
Животопис
Наум Арнаудов е роден во Охрид, во 1876 година. Завршил бугарско педагошко училиште во Скопје, и потоа бил учител во Битола, Солун, Охрид, Воден и Неврокоп. Влегол во ВМОРО. Во 1905 година во Битола бил претставник на охридската околија во битолскиот револуционерен округ. Починал во Софија на 1 август 1941 година.
Масџид Негара
Џамијата Негара е муслимански храм кој се наоѓа во Куала Лумпур, Малезија. Била изградена во 1958 година. Во неа може да собере 15 000 верници. Оваа џамија е седиште на исламот во Малезија.
Насридска династија
Насридската династија или Бану Насри (арапски: بنو نصر) била последната арапска и муслиманска династија во Шпанија. Оваа династија на власт во Алмохадската династија во битка кај Лас Навас де Толуз во 1212 година. Династијата во текот на нејзиното владеење била управувана од страна на 23 емири. Крај на династијата ставиле унијата на Кралство Арагон и Кралство Кастиља во 1492 година.
Во времето на оваа династија бил изграден замокот Алхамбра.
Иравади (округ)
Сместена е помеѓу 15° 40' и 18° 30' северна географска ширина и помеѓу 94° 15' и 96° 15' источна географска долзина. Има површина од 35.138 км2 и население преку 6,5 милиони жители, кои ја прават една од најнаселените бурмански провинции.
Главен град е Басејн.
Јамбол (Мал Папрадник)
Јамбол — археолошко наоѓалиште во дебарското село Мал Папрадник. Претставува црква од доцниот среден век. Се наоѓа на 1 км јужно од Центар Жупа во атарот на Мал Папрадник, каде по површините на приватни ниви се среќаваат кршен камен, фрагменти од покривни ќерамиди, а спорадично и фрагменти од керамички садови.
Мехмет Топал
Мехмет Топал (роден на 3 март 1986 во Малатија) — турски фудбалер, играч од средниот ред на Фенербахче и на турската репрезентација.
Технички одлики
Способен е да игра како централен дефанзивец, или како последен играч за врска, и подеднакво добро игра и со левата и со десната нога.
Клупска кариера
Роден во Малатија, Топал ја започнал својата фудбалска кариера во локалниот клуб Малатија Б.С.. Своето професионално деби го направил во 2004 година, во дресот Дарданелспор во Третата лига на Турција.
Во септември 2006 се преселил во еден од најпознатите турски клубови, екипата на Галатасарај. Во првата сезона во Истанбул играл спорадично во првиот тим, а претежно во вториот, но благодарение на повредата на швеѓанецот Линдерот, добил поголема минутажа и место во почетната постава. Топал изјавил: "Тој ми помогна многу, и ми кажа кој се областите што треба да ги подобрам и како да го сторам тоа. За жал, јас ја добив шансата преку неговата повреда, но јас посакувам тој да се опорави во најкраток можен рок." Во април 2008 потпишал продолжување на договорот со Галатасарај до 31 мај 2011. Во сезоната 2007-2008 со Галатасарај го освоил турското првенство, неговиот единствен трофеј со оваа екипа.
На 13 мај 2010, потпишал за шпанската Валенсија за 5 милиони евра. Топал дебитирал во Ла лига на 19 септември играјќи ги сите 90 минути во победата со 2-1 на гостувањето кај Еркулес. Само шест дена подоцна го постигнал својот прв гол во дресот на Валенсија, во победа со 2-0 на гости против Спортинг Хихон.
На 1 јули 2012, се вратил во Турција потпишувајќи четиригодишен договор со Фенербахче за трансфер-сума од 4,5 милиони евра. Во првата сезона му помогнал на клубот да го освои Купот на Турција. Следната сезона со 27 настапи и 3 гола придонел за освојување на Турската Супер лига, негова втора титула во домашното првенство во кариерата.
На 11 август 2015 година, после тренинг додека возел на кај дома во придружба на соиграчот Ујгар Мерт, автомобилот на Топал бил застрелан од страна на непознат маж.
Репрезентативна кариера
Мехмет Топал дебитирал за сениорската репрезентација на Турција на 6 февруари 2008 во пријателски натпревар против Шведска (0-0), влегувајќи од клупата за резерви на местото на Емре Белозоглу во 78-мата минута.
Со турската репрезентација има учествувано на Европското првенство 2008, каде што Турција била елиминиран во полуфиналето од страна на Германија. Топал одиграл 4 од 5-те натпревари на турнирот.
35 (број)
35 (триесет и пет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 34 а претходник на бројот 36.
.pe
.pe — највисок семрежен домен на Перу. Со доменот управува РЦП.
Второстепени домени
Почнувајќи од 8 декември 2007 регистарот на домени од Перу прифаќа регистрации директно на второ ниво.
Надворешни врски
Toppdomän
Њиндроуански јазик
Њиндроуанскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја. Зборовниот редослед во јазикот е подмет-прирок-предмет.
Драгутин Томашевиќ
Драгутин Томашевиќ (роден на 20 април 1890 во Бистрица - умрел во октомври 1915 во Рашанац) бил српски атлетичар и гимнастичар кој се натпреварувал на Летните олимписки игри - 1912 во Стокхолм.
Томашевиќ заврпил основно училиште во родниот град, а средно училиште во Петровац. Во 1905 година се преселил во Белград како продавач, а таму стална чкен на спортското друштво „Душан Силни“. На 27 мај 1912, Томашевиќ се натпреварувал во маратонот и победил во конкуренција на 40 натпреварувачи со време од 2 часа и 52 минути.
На 1 јули 1912 на главниот настап на Олимписките игри, Драгутин настапил во маратонот на кој биле регистрирани 62 од 92 натпреварувачи, но денес не постојат податоци за тоа дали ја завршил трката и за неговиот евентуален резултат. Според некои податоци завршил триесет и осми со време од 2h 57m и со 11.56 секунди зад победникот.
Бунт на куклите (филм)
„Бунт на куклите“ — македонски краткометражен филм од 1957 година. Го режирал Димитрие Османли.
Марко Мушевич
Марко Атанасов Мушевич — македонски национален деец, општественик и иконописец од XIX и почетокот од XX век. Член на санктпетербуршкото Македонско научно-литературно другарство на Димитрија Чуповски, и потписник на неколку молби и повици за отворање македонски училишта (каде македонските деца би се образувале на македонски јазик).
Бил и сомисленик на Ѓорѓија Пулевски, Исаија Мажовски, Константин и Стојан Везенкови, Григор Прличев, Марко Цепенков и други македонски преродбеници, во врска со древно-македонското етничко потекло на современите Македонци.
Животопис
Мушевиќ е роден во Крушево. Како сликар и иконописец, Марко ја обиколувал Македонија, Бугарија, Србија, Романија, Турција и Русија. Говорел турски, грчки, романски, албански, македонски, руски, српски и бугарски јазик. Контактирал со видни личности од Европа. Исполнувач на македонско-национални мисии во Солунско, Битолско, Софија, Белград, каде што од тамошните власти, но и од европските претставители барал помош „за очајната положба на измачените, несреќни, но силни по дух Славјано-Македонци”.
На 9. I 1885 во Санкт Петербург имал аудиенција кај царот на Русија Александар III, на когошто му подарува стари монети собрани во Македонија, a од името на македонскиот народ поднесува молба во тамошното МНР. („Teшката положба на Македонија под турско ропство“, в. „Свет“, 5. VII 1885). Соработува со софискиот Македонски комитет од 1887. На 18. IX 1889 поднесува „Национална програма за Македонија“ до српскиот министер за надв. работи, во Белград.
Собирал и македонски народни песни. Настојувал во Македонија да се отвораат македонски училишта и да се печатат буквари на македонски јазик. Во 1902 година повторно отпатувал до Санкт Петербург „од името на православното национално население” и бил примен кај царот Николај I, комушто исто му пренел за положбата на Македонија. Истото го направил и јуни 1911 г.
Во 1908 г. покренал иницијатива за воведување на македонскиот јазик во училиштата во Битолскиот вилает. Соработувал со Наце Димов и Димитрија Чуповски. По војните се закалуѓерил и се преселил во Прилеп, каде што и починал, како „живописец” и „фирмописец”. Починал во 20-те години од XX век.
Калуѓерец
Калуѓерец (понекогаш познато и како Калугерец ) — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во средишниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, непосредно од левата страна на реката Треска. Селото е ридско, на надморска височина од 550 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 29 километри.
Атарот зафаќа простор од 6,7 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 423 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 56 хектари, а на пасиштата само 24 хектари.
До селото води асфалтиран пат, кој се двои од регионалниот пат кој води до поранешното општинско средиште Самоков.
Историја
Во век, Калуѓерец било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото нема развиена земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Калуѓерец имало 180 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Калуѓерец имало 160 жители.
Калуѓерец е мало село, коешто во 1961 година броело 162 жители, а во 1994 година 73 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Калуѓерец имало 47 жители, од кои 46 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, сите Македонци.
Родови
Калуѓерец е македонско православно село, родовите во селото се доселенички.
Родови во селото Калуѓерец се: Ристовци (8 к.) и Оџовци (12 к.), доселени се од Охридско; Прчковци (7 к.), доселени се од селото Модриште, а во Модриште се доселени од Охридско.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Модриште, во која влегувале селата Белица, Вир, Калуѓерец, Локвица, Могилец и Црешнево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Модриште, во која покрај селото Калуѓерец се наоѓале селата Белица, Брезница, Вир, Могилец, Модриште, Локвица, Тажево и Црешнево.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0263 според Државната изборна комисија, кое е сместено во селската трпезарија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 20 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 17 гласачи.
Јарем
Јарем - дрвена направа во која се впрегнуваат два вола за орање или влечење запрега. Јаремот се користел за впрегнување и на други животни, во Македонија и биволи, а во светот и други видови животни (зебу, муле...). Парот впрегнати волови се нарекува ѕевгар
Постојат два вида јареми:
Во Македонија во употреба биле јаремите за на гуша.
Македонски поговорки
Наведена гла јарем тргат.
Фудбалска репрезентација на Португалија под 21 година
По реорганизација на младинските натпреварување на УЕФА во 1976 година, била формирана на португалската репрезентациа под 21 година. До 1994 година, тимот имал прилично слаби резултати, не успевајќи да се квалификува за било кој од првите осум европски првенства под 21 година на УЕФА. Од 1994 година, репрезентацијата го подобрила својот скор во голема мера, квалификувајќи се за пет од седум турнири, вклучувајќи го и завршниот турнир во 2006 година кога биле домаќини.
Последен пат на европските првенства, Португалија играла во 2015 година.
Дејан Антониќ
Почетна кариера
Дејан Антониќ со професионален фудбал започнал да се занимава во локалниот клуб на Црвена ѕвезда од Белград.
Како играч
Инстант Дикт
Во 1998-1999 година, Антониќ му се приклучил на клубот од првата дивизија од Хонгконг, Инстант-Дикт ФК и играл повеќе на позицијата како дефанзивец отколку како играч од средниот ред. Неговиот прв натпревар бил полуфиналето против тимот на Јужна Кина во ФА Купот на Хонгконг. Тој бил вклучен во Хонгконг XI за да се натпреварува во Купот Карлсберг во 2003 година. Дејан постигнал гол од пенал на натпреварот против репрезентацијата на Данска во Карлсберг купот. Тој играл во одлична форма и во сезоната бил награден со наградата за „Најфер играч“. Неколку пати бил номиниран за наградите за фудбалер на Хонгконг. Во 2000-01, тој му помогнал на клубот Инстант-Дикт ФК да го освои ФА Купот на Хонгконг.
Сун Хеи
Во почетокот на 2000 година се приклучил на тимот Сун Хеи и со овој клуб освоил три шампионски титули, вклучувајќи го и Хонгконг Сениор Челинџ Шилд, ФА Купот на Хонгконг и Лига Купот на Хонгконг.
Како тренер
Антониќ бил носител на УЕФА Про лиценца. Тој бил назначен од клубот Кичи за главен тренер во 2005 година. Успешно го предводел тимот до два трофеи во лигата. Во неговата прва година на должност ги освоил Лига Купот на Хонгконг и Купот на сениорскиот штит на Хонгконг. Тој го предводел тимот во втората сезона кога го одбранил Лига Куп на Хонгконг во 2006 година. Антониќ го водел клубот на Кичи и во квалификациите за АФЦ Купот 2008 година.
Достигнувања со Кичи ФК
- Шангај Шенхуа (Кичи бил победник на Канон Куп)
- Хонгконг селекција против Барселона, Антониќ бил избран за тренер на годината на Хонгконг во 2006 година, а исто така бил назначен да биде тренер на Лигата XI на Хонгконг за годишниот Куп на Карлсберг.
Откако го напуштил тимот Кичи, клубот на TSW Pegasus го назначил Антониќ за нов заменик тренер на тимот и стручнак за развој на млади таленти.
Антониќ бил назначен за тренер на државната репрезентација на Хонгконг како подготовка за квалификациите за Азискиот куп 2011 година. И со државната репрезентација на Хонгконг, тој го освоил 31-от Куп на Гуангдонг 2008 година. Тој бил номиниран за консултант на правниот екипа на фудбалскиот тим на Хонгконг.
Достигнувања со репрезентацијата на Хонгконг
Антониќ ја напуштил својата функција како главен тренер на Туен Мун во средината на сезоната 2011-12 во Хонгконг во Првата дивизија и му се приклучил на Арема ФК како главен тренер. Тренер на Арема ФК бил само 6 месеци. Тој бил изгласан од веб-страницата за фудбалски вести, Goal.com, за „Најдобар тренер 2011–2012“ од страна на индонезиската Премиер лига. Ова признание го добил бидејќи со тимот на Арема ФК стигнал до четвртфиналето на АФЦ Купот 2012. Поради тоа целата нација била горда и среќна.
Достигнувања со Арема Индонезија ФК
Откако го напуштил тимот на Арема ФК, Антониќ бел назначен за главен тренер на Про Дута ФК и продолжил со блескавата тренерска кариера.
Достигнувања со Про Дута ФК
По завршувањето на својот договор со Про Дута ФК, Антониќ потпишал двегодишен договор со Пелита Бандунг Раја на 20 ноември 2013 година. На 9 септември 2014 година, тој го продолжил договорот на две години до 2016 година.
Достигнувања со Пелита Бандунг Раја ФК
Антониќ подоцна се приклучил на екипата Персиб Бандунг ФК откако го завршил успешно договорот со клубот на Пелита Бандунг Раја.
Достигнувања со Персиб Бандунг ФК
На 4 јули 2017 година, директорот на екипата Хонгконг Ренџерс, Филип Ли објавил дека Антониќ ќе биде новиот тренер на клубот. Тука останал една година.
По завршувањето на договорот со клубот на Борнео ФК, Антониќ потпишал нов договор со екипата на Мадура Јунајтед ФК.
Приватен живот
Антониќ се оженил со својата вереница од Индонезија, Вена Тикоалу. Вена и Дејан го добиле синот Стефан на 6 февруари 2001 година. Синот им се родил во Хонгконг.
Играч
Сун Хеи
Југославија У-20 (младинско)
Тренер
Кичи ФК
ПСС Слеман
Општина Јегуновце
Општина Јегуновце — општина во областа Долни Полог, Западна Македонија. Градоначалник е Дарко Блажески. Седиште е селото Јегуновце. Со новата територијална поделба на Република Македонија од 2005 година кон поранешната општина Јегуновце е припоена и Општина Вратница.
На запад граничи со Општина Теарце, на север со Република Косово, на југ со Општина Желино, а на исток со Општина Сарај.
Географија
Општина Јегуновце е општина во северозападниот дел на Република Македонија, во областа Долни Полог.
Демографија
Според пописот од 2002 година, во општината имало 10.790:
NGC 3400
NGC 3400 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3400 се споменува и како UGC 5949, MCG 5-26-20, CGCG 155-25.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3400 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3400 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3400 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32499. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1979. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Букелеон
Палатата Букелеон (грчки: Βουκολέων, позната и како Јустијанова куќа) се наоѓа во Истанбул, Турција. Објектот бил користен како резиденција од страна на византиските императори. Објектот бил изграден во 9 век, на темелите на друг објект којшто датира од 5 век. Во времето кога Цариград паднал во рацете на крстоносците, тие продолжиле да го употребуваат како нивна резиденција. По повторното враќање на градот во 1261 година, објектот бил напуштен. Во денешно време, од цилниот објект стои само фасадата.
Имиња
Едно од најстарите имиња на палатата е Хормисдова палата. Најверојатно ова име потекнува од персискиот принц Хормисд кој живеел во Цариград во времето на Констанциј II. Во времето на Јустинијан I оваа палата се нарекувала Јустинијанова палата. Името Букелеон било добиено од истоименото пристаниште кое било изградено во времето на Јустинијан. Исто така името води потекло од двете склулптури на бик и лав (грчки: βους и λέων) кои се наоѓале на самото пристаниште.
Историја
Првата градба била подигнета во времето на Теодосиј II, на самиот брег од морето покрај Мермерната кула. Подоцна, истата градба била користена и од страна на Јустинијан I. Императрот Теофил (829-842) ја проширил палатата користејќи ја како основа на морските ѕидини.
Во текот на својата историја, градбата на неколкупати била проширувана и обновувана. Во времето на Никифор Фока (963-969), градбата влегла во составот на Големиот дворец на Цариград. Како резиденција била користена сè до второто доаѓање на власт на Алексиј I Комнин во 1081 година, кога седиштето се преместило во дворскиот комплекс во Влахерна.
Но, дворецот не бил потполно напуштен, туку истиот бил користен од страна на царското семејство. Кога во 1204 година градот го зазеле крстоносците, Букелеон бил повторно користен од страна на Бонифациј Монфератски како резиденција. При заземањето на градот, палатата била целосно ограбена а нејзините богатства биле однесени главно во западните земји на Европа.
Веќе по 1261 година, Византија не била во можност да удржува толку голем број на дворци и палати, па така Букелеон бил напуштен. Во времето на Османлиското Царство, за дворецот не се знае многу, кое означува дека не се користел за некоја голема намена. Во 1873 година поголем дел од дворецот бил срушен, главно поради изградбата на железничка пруга.
Опис
Букелеон бил изграден на основата на морските ѕидини. Дворецот претставувал висока градба која била поврзана со ѕидините. Западната фасада гледела кон Принцевските острови и Мраморно Море. На нејзиниот прв спрат била сместена царската порта каде се наоѓале склулптури на лавови и која служела за влез и излез во палатата преку морето.
Изгледот на целиот дворец денеска не може да биде опишан бидејќи поголемиот дел од темелите биле разрушени до темел за изградба на железнича пруга.
Денеска, од дворецот постои само западната фасада. Поради градбата на пругата дворецот денеска се наоѓа на 15 метри од морето за разлика од времето на Византија кога се наоѓала на самиот брег. Царската порта делумно опстоила, но скоро целата се наоѓа под земјата.
Фудбалски куп на Македонија 1995-1996
Фудбалски куп на Македонија 1995–1996 - 4. издание на Македонскиот Куп.
Во ова издание првак била Слога Југомагнат.
Четвртфинале
Sources:
Полуфинале
Првите натпревари се одиграле на 17 април, додека вторите натпревари се одиграле на 1 мај 1996 година.
Sources:
Екипа победник
Слога Југомагнат '''1. титула'''
Миљан Миљаниќ
Миљан Миљаниќ 4 мај 1930 – 13 јануари 2012 година) бил југословенски и српски фудбалер, тренер и администратор, кој играл како дефанзивец.
Роден во Битола, Вардарска Бановина, Кралство Југославија, во семејство со потекло од кланот Бањани во општина Никшиќ во Црна Гора, Миљаниќ ги поминал првите години од својот живот во она што подоцна ќе стане СР Македонија во рамките на СФР Југославија и на крајот денешна Македонија.
За време на неговата шарена кариера, Миљаниќ беше тренер на Црвена звезда Белград (освои 10 трофеи), Реал Мадрид (освои титули во Ла Лига едноподруго, вклучително и двојна Лига/ Куп во сезоната 1974-1975), Валенсија ЦФ (разочарувачки период што траеше три четвртини од сезоната 1982-1983 кога доби отказ од тимот на 17-то место во лигата), и југословенската репрезентација, на која беше главен тренер на Светските првенства 1974 и 1982 година.
Тој е подеднакво познат како семоќен претседател на Фудбалскиот сојуз на СР Југославија (ФСЈ), функција што ја вршеше со години пред да замине во 2001 година.
Неговото влијание врз фудбалската игра во Југославија е огромно бидејќи под негово менторство излегоа цела генерација тренери, меѓу кои и Чиро Блажевиќ, Ивица Осим, Тоза Веселиновиќ итн. Покрај обожавателите, Миљаниќ има и свој дел од клеветниците кои чувствуваат дека неговата заштитна марка претпазлива и одбранбена тактика, како и потпирање на постари играчи, придонеле за слабите резултати и непривлечната игра на југословенската репрезентација во текот на 1970-тите и 1980-тите.
Приватен живот
Миљаниќ беше оженет со Оливера „Вера“ Рељиќ со која имаше две деца: синот Милош Миљаниќ (поранешен фудбалер и сегашен менаџер на Алијанца ФК од Ел Салвадор) и ќерката Зорка.
Менаџер
Реал Мадрид
Џамија Негери Сембилиан
Серембанската џамија е муслимански храм кој се наоѓа во Серембан, Малезија. Била изградена во 1970 година.
Гевгелиско архијерејско намесништво
Гевгелиското архијерејско намесништво претставува едно од трите архијерејски намесништва на Повардарската епархија на МПЦ-ОА. Соборната црква на гевгелиското архијерејско намесништво е црквата „Св. Кирил и Методиј“ во Гевгелија. Намесништвото се состои од 8 парохии и преку 50 цркви.
Намесништвото е сосатвено од следните парохии:
Бугарија во Втората светска војна
Историјата на Бугарија за време на Втората светска војна опфаќа почетен период на неутралност до 1 март 1941 година, период на сојуз со Силите на Оската до 8 септември 1944 година и период на усогласување со сојузниците во последната година од војната. Бугарските воени сили окупирале со германска согласност делови од кралствата на Грција и Југославија кои бугарскиот иредентизам ги барала врз основа на Санстефанскиот договор од 1878 година. Бугарија се спротивставила на притисокот на Оската да се вклучи во војната против Советскиот Сојуз, која започнала на 22 јуни 1941 година, но им објавила војна на Обединетото Кралство и Соединетите Држави на 13 декември 1941 година. Црвената армија влегла во Бугарија на 8 септември 1944 година; Бугарија и објавила војна на Германија следниот ден.
Како сојузник на Германија, Бугарија учествувала во холокаустот, предизвикувајќи смрт на 11,343 Евреи, и иако 48,000 Евреи ја преживеале војната, тие биле предмет на присилна внатрешна депортација, одземање и дискриминација. Бугарија функционирала како авторитарна држава во поголемиот дел од Втората светска војна. Царот Борис III (владеел 1918–1943) владеел преку парламент и како премиер. Воената влада на Бугарија била прогерманска под водство на Георги Ќосеиванов, Богдан Филов, Добри Божилов и Иван Багријанов. Таа им се придружила на сојузниците под водство на Константин Муравиев на почетокот на септември 1944 година, а потоа претрпела државен удар една недела подоцна, а под водство на Кимон Георгиев била про-советска потоа.
Почетна неутралност (септември 1939–1 март 1941)
Владата на Царството Бугарија под премиерот Георги Ќосеиванов прогласила положба на неутралност по почетокот на Втората светска војна. Бугарија била решена да набљудува до крајот на војната; но се надевала на бескрвни територијални придобивки со цел да ги поврати изгубените територии во Втората балканска војна и Првата светска војна, како и да добие други земји со значително бугарско население во соседните земји. Бугарија била единствената поразена моќ од 1918 година што не добила одредена територијална награда до 1939 година. Сепак, било јасно дека централната геополитичка позиција на Бугарија на Балканот неизбежно ќе довела до силен надворешен притисок од страна на двете фракции од Втората светска војна. Турција имала пакт за ненапаѓање со Бугарија. Ова обновување на територијата ги зајакнало бугарските надежи за решавање на други територијални проблеми без директно вклучување во војната.
Бугарија, како потенцијален корисник од Пактот Молотов-Рибентроп во август 1939 година, се натпреварувала со други такви нации за да и се спротивстави на нацистичка Германија со гестови на антисемитистичко законодавство. Бугарија била економски зависна од Германија, со 65% од трговската размена на Бугарија во 1939 година ја чинела Германија и била воено врзана со договор за оружје. Бугарските екстремни националисти лобирале за враќање на проширените граници на Договорот од Сан Стефано од 1878 година. Бугарската класа на офицери главно била прогерманска, додека населението на големо било претежно русофилско. На 7 септември 1940 година, по Втората награда во Виена во август, Јужна Добруџа, загубена од Романија според Букурешкиот договор од 1913 година, била вратен во контрола на Бугарија со Договорот од Крајова, формулиран под германски притисок. Следел закон за државјанство на 21 ноември 1940 година, со кој се пренесувало бугарско државјанство на жителите на припоената територија, вклучително и на околу 500 Евреи, заедно со Ромите, Грците, Турците и Романците на територијата. Бугарија претходно накратко ја имала купено Јужна Добруџа помеѓу 1916 и 1918 година.
Во октомври 1940 година, Законот за заштита на нацијата бил воведен во парламентот. Предлог-законот направил законодавен напредок преку зимата на крајот на 1940 година, со парламентот да го разгледа на 15, 19 и 20 ноември. Неделата пред дебатите за нацрт-законот да продолжат на второ читање на 20 декември 1940 година, брод со 326 бугарски еврејски и други еврејски бегалци кои се движеле кон Палестина, управувана од британците, Салвадор, бил уништен во Мраморното Море на 14 декември со 230 животи изгубени. Од 160 места во Националното собрание, мнозинството меѓу 115 и 121 члена гласале со владата. Парламентот го ратификувал предлог-законот на Бадник, 1940 година. Добил кралска согласност од цар Борис III на 15 јануари следната година, објавена во државниот весник на 23 јануари 1941 година. Законот забранувал доделување бугарско државјанство на Евреите, како што е дефинирано со Законот. Второто поглавје на Законот наредило мерки за дефинирање, идентификување, сегрегација и економска и социјална маргинализација на Евреите. Законот бил предложен до парламентот од Петар Габровски, министер за внатрешни работи и поранешен лидер на Ратник во октомври 1940 година. Неговото протеже, владин адвокат и колега од Ратник, Александар Белев, бил испратен да ги проучува Нирнбершките закони од 1933 година во Германија и бил тесно вклучен во неговото изготвување. Моделирани според овој преседан, законот бил насочен кон Евреите, заедно со масонеријата и другите намерни организации кои се сметалр за „закани“ за бугарската национална безбедност.
Овластувања на Оската (1 март 1941–8 септември 1944)
По неуспехот на италијанската инвазија на Грција, Германија побарала од Бугарија да се приклучи на Тројниот пакт и да им дозволи на германските сили да поминат низ Бугарија за да ја нападнат Грција со цел да и помогнат на Италија. Бугарскиот премиер го потпишал пактот на 1 март 1941 година; Германските сили истиот ден го преминале Дунав кон Бугарија. Ветувањето за грчки и југословенски територии, ги натерало Царот и неговата влада да го потпишат Тројниот пакт на 1 март 1941 година. Со Советскиот Сојуз во пактот за не-агресија со Германија, имало малку популарно спротивставување на одлуката, и таа била признаена со аплауз во Парламентот неколку дена подоцна.
Окупација во Тракија и Македонија
На 6 април 1941 година, и покрај приклучувањето кон Силите на Оската, бугарската војска не учествувала во инвазијата на Југославија или во инвазијата на Грција, но била подготвена да ги окупира своите претходно договорени територијални придобивки, веднаш по капитулацијата на секоја земја. Југословенската влада се предала на 17 април; на 19 април, бугарските копнени сили влегле во Југославија. Грчката влада се предала на 30 април; бугарската окупација започнала истиот ден. Придонесот на Бугарија во операцијата Марита и освојувањето на Грција од оската бил релативно мал; Бугарите и една дивизија Вермахт го чувале левото крило на инвазијата. По капитулацијата на Грција и Југославија, трите бугарски дивизии од Втората и Петтата армија биле распоредени во Тракија и Македонија. Со зборови избрани од цар Борис, Бугарија објавила окупација на Македонија и Тракија „за зачувување на редот и стабилноста на териториите преземени од Германија“, иако нивните потанамошни акции не го утврдуваат овој исказ. Бугарите, воодушевени од де факто обединувањето на изгубената национална иредента, го именувале Борис „Крал обединувач“.
Според бугарската историографија, во регионот Македонија, мнозинството го поздравило соединувањето со Бугарија како ослободување од југословенската србизација, каде што сè уште преовладувале пробугарските чувства таму. По 1918 година, повеќе од 1,700 бугарски цркви и манастири биле претворени во српско или грчко православие, а околу 1,450 бугарски егзархиски училишта биле затворени. Бугаризацијата се сметала за неопходна за зајакнување на тврдењата на Бугарија на територијата по предвидената победа на Оската, бидејќи Германија дефинитивно не посочила дека Бугарија ќе го задржи тоа и ниту еден меѓународен договор не ги признавал тврдењата на Бугарија; „бугарската природа на териториите мораше да биде неспорна до крајот на војната“. Како резултат на тоа, универзитет - прв во Македонија - кој го носел името на Борис Трети, бил основан во Скопје, биле изградени повеќе од 800 нови училишта помеѓу 1941 и 1944 година, македонските училишта биле интегрирани во бугарскиот образовен систем, а македонските наставници биле преквалификувани на бугарски јазик.
Во Тракија наишле на поголемо спротивставување. Пред јуни 1941 година и германско-турскиот договор за пријателство, Германците не дозволиле ја бугарска цивилна администрација од страв да ја антагонизираат Турција со бугарската експанзија; одделни грчки, германски и бугарски окупациони зони преовладувале до август 1941 година. Потоа, бил извршен притисок врз турските жители од регионот да емигрираат. Демографијата на западна Тракија била променета со размената на население меѓу Грција и Турција во 1921 година, со доаѓањето на многу Грци од Источна Тракија во Турската Република и заминувањето на многу Турци. Повеќето села биле распоредени во Неврокопската епархија на Бугарската црква, како дел од пошироката политика за бугаризација во образованието и религијата. Бугарскиот училиштен систем бил воведен во септември 1941 година и до крајот на 1942 година имало 200 нови основни училишта и 34 гимназија основани само за етнички Бугари; Турците и Грците имале одделни училишта и покрај протестите на муслиманските учители, децата од Помаците биле испраќани во бугарските училишта организирани по православните христијански линии. Исто така, во септември 1941 година, сузбивањето на Драмското востание против бугарското владеење ноќта на 28-ти и 9 септември резултирало во смрт на околу 1,600 луѓе.
Бугарската влада се надевала дека во Тракија ќе ги отстрани етничките Грци кои пристигнале на територијата и се отстапиле на Грција по 1918 година, во тоа време Бугарите биле демографско мнозинство. Бугаризацијата била охрабрена со новиот закон за внатрешна миграција и консолидација во јуни 1941 година, од новиот директорат за земјиште за да им се олесни на бугарските доселеници, основани во февруари 1942 година, со парцели распределени на службени лица и за стимулација за етничките Бугари од јужна Македонија да се преселат во замена за Грците кои заминувале во Тракија. Имало и пристрасност кон Бугарите во кооперативната банка основана за да им помага на земјоделците таму. До март 1942 година, издадените дозволи за преселување на Бугарите во Тракија броеле 18,925. По 1942 година, сојузничките победи и грчките и турските закани за одмазда предизвикале намалување на стапките на Бугарите кои емигрирале во Тракија. Бидејќи храната се внесувала од метрополитетот Бугарија, западна Тракија, окупирана од Бугарија, била поштедена од гладот што ги зафатил германските и италијанските зони на окупација во Грција, иако Тракија била помалку развиена од Бугарија или од остатокот на Грција.
Иако бугарското државјанство било добиено самостојно за жителите на новоповрзаната Јужна Добруџа, Законот за заштита на нацијата забранувал давање државјанство на Евреите на подоцнежните окупирани територии и не било преземено ништо за утврдување на статусот на жители воопшто до 1942 година. На Евреите им биле издадени само лични карти во друга боја од оние што не биле Евреи. Закон со декрет издаден на 10 јуни 1942 година (Nerada za podantstvo v osvobodenite prez 1941 godina zemi) потврдил дека еврејските жители на „ослободените“ територии немале право на бугарско државјанство. Ова делотворно ги оставило без државјанство.
Меѓународна состојба
Бугарија не се приклучила на германската инвазија на Советскиот Сојуз, која започнала на 22 јуни 1941 година, ниту пак му објави војна на Советскиот Сојуз. Бугарската пропаганда се воздржувала од критики кон Сталин. Позицијата на цар Борис била дека бугарската армија не била соодветно опремена или модернизирана доволно за да се соочи со Црвената армија, со воени регрути кои не би се бореле ефикасно далеку од дома против поранешните руски сојузници на Бугарија. Покрај тоа, бугарската војска била позиционирана да спречи каква било потенцијална закана за Оската од Турција или сојузничко слетување во Грција. Борис се спротивставил на германскиот притисок да им се дозволи на бугарските војници или доброволци да се вклучат во борбата против Советите. Вклучувањето од морнарицата било ограничено на придружба на конвоите на Оската во Црното Море. Сепак, и покрај недостатокот на официјално објавување на војна од двете страни, бугарската морнарица била вклучена во голем број препукувања со советската Црноморска флота, која ги нападнала бугарските бродови. Покрај ова, бугарските вооружени сили гарнизони на Балканот се бореле со разни групи на отпор анти-оска и партизански движења.
На 5 март 1941 година, по почетокот на операцијата Марита, Обединетото Кралство ги прекинало дипломатските односи со Бугарија, но војната не била објавена од ниту една од страните. За да покаже поддршка на Оската, бугарската влада им објавила знак на војна на Обединетото Кралство и Соединетите Држави на 13 декември 1941 година, чин што резултирал со бомбардирање на Софија и другите бугарски градови од сојузничките авиони од 1941 година. Бугарската војска успеала да уништи некои сојузнички авиони што минувале низ бугарскиот воздушен простор за да ги нападнат нафтените полиња на Романија. Првите биле на повратниот лет на воздушната напад на операцијата „Бран“ на Плоешт на 1 август 1943 година, дел од нафтената кампања; бомбардерите кои летале назад кон воздушните бази во Северна Африка над Бугарија, биле пресретнати од борци на бугарското воено воздухопловство и авионскиот персонал кој жив стигнал до земјата биле интернирани како воени заробеници според Женевската конвенција од 1929 година. Повеќето воени заробени лица биле од Военото воздухопловство на Армијата на Соединетите Држави и од Кралското воено воздухопловство, со американски, британски, канадски, австралиски, холандски, грчки и југословенски авиони, сите биле интернирани во воен камп отворен на 25 ноември 1943 година под контрола на гарнизонот на бугарската армија во Шумен и пофалена од офицер од поручник. Соборениот авион обично бил фатен и затворен локално, испрашуван во затворот во Софија, а потоа бил префрлен во логорот на воените војници во Шумен; еден американски авион бил ослободен од локалниот затвор од страна на комунистичките партизани, со кои потоа избегнал заробување. Сојузничките воени припадници на крајот биле интернирани во Шумен за десет месеци. Неколкуте советски воени припадници биле интернирани во кампот кај Свети Кири, заедно со над стотина советски државјани, жители на Бугарија, под надлежност на одделот за државна безбедност на Полициската управа (ДПОДС).
Германската инвазија на Советскиот Сојуз предизвика активирање на герилско движење на чело со подземната Бугарска комунистичка партија, кое било сериозно разбиено од страна на владата. Движење на отпор наречено Фронт Татковина било формирано во август 1942 година од Комунистичката партија, движењето Звено и голем број други партии за спротивставување на тогашната нацистичка влада, откако голем број сојузнички победи покажале дека Оската можела да ја изгуби војната. Партизанските одреди биле особено активни во планинските области на западна и јужна Бугарија.
Две недели по посетата на Германија во август 1943 година, бугарскиот цар Борис Трети починал ненадејно на 28 август на 49-годишна возраст. Имало шпекулации дека тој бил отруен - неодамнешната средба со Хитлер не била срдечна - но не бил пронајден виновник. Тешко било да се утврди мотив за атентат: ќе било голем ризик за Германците, Советите и Британците; било неизвесно кој можело да го замени Борис во центарот на бугарската држава. Аутопсијата во 90-тите години од минатиот век воспоставила дека инфаркт во левата страна на срцето била директна причина за смртта. Според дневникот на германскиот аташе во Софија во тоа време, полковник фон Шонебек, двајцата германски лекари кои присуствувале на царот - Саџиц и Ханс Епингер - двајцата верувале дека царот умрел од истиот отров што наводно д-р Епингер го нашол два години порано во постморталниот преглед на грчкиот премиер Јоанис Метаксас. Неговиот шестгодишен син Симеон II го наследил престолот; бил формиран совет на регенти заради возраста на Симеон. Новиот премиер од 14 септември 1943 година, Добри Божилов, во повеќето аспекти бил прогермански како и неговиот претходник Богдан Филов, кој бил назначен во советот за регенција. Борис започнал да бара бегство на Бугарија од војната, а регентството, на кое му недостасувало авторитет во странство и дома, направил слични дизајни. Божилов ги интензивирал преговорите со западните сојузници, плашејќи се од судбината на владата на Бенито Мусолини.