cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фридрих Вилхелм Јозеф фон Шелинг
Генералните рамислувања на Шелинг биле запоставени, посебно во земји од  англиско говорно подрачје,како што било со неговата подоцнежна работа за митологија и откровение (од кои голем дел останаа непреведени). Ова не произлегува само од надмоќта на Хегел, чии сериозни дела го прикажуваат Шелинг само како едноставна додавка во развојот на идеализамот, но исто така и од неговата „Филозофија на природата“, која научниците ја изложија на потсмев за нејзиното "смешно" аналогизирање и недостатокот на емпириска ориентација. Во последниве години, научници Шелинг ги нападнаа двата извора на запоставувањето.
Живот
Шелинг е роден во градот Леонберг во Виртемберг (денешен Баден-Виртемберг). Тој посетувал монашко училиште во Бебенхаузен близу до Тибинген, каде што неговиот татко бил поп и професор по ориенталистика. Од 1783 до 1784, Шелинг посетувал католичко училиште во Нуртинген и го запознал Фридрих Холдерин, кој бил пет години негов тутор. На 16 годишна возраст, му била дадена дозвола да се замонаши во манастирот во Тибинген (семинар на евангелистичко – лутеранската црква во Виртемберг), и покрај тоа што немал 20 години. Во манастирот, тој делел соба со Хегел како и со Холдерин, и така тројцата станаа добри пријатели. Шелинг ги анализирал црковните отци и античките грчки филозофи. Неговите интереси постепено се пренасочија од лутеранска теологија кон филозофија. Во 1792 тој дипломирал на филозофскиот факултет, и во 1793 придонел во меморабилите на Хајнрих Еберхард Готоб Паулин; во 1795 тој ги завршил тезите за неговата теолошки диплома, De Marcione Paullinarum epistolarum emendatore. Во меѓувреме, тој почнал да ги анализира Кант и Фихте, кои силно влијаеле на него. Во 1794, Шелинг ја објавил експозицијата на мислите на Фихте насловена entitled Über die Möglichkeit einer Form der Philosophie überhaup. Оваа работа била прифатена од Фихте и непосредно го носела угледот на Шелинг, репутацијата меѓу филозофите. Неговото повеќе разработено дело, Vom Ich als Prinzip der Philosophie, oder über das Unbedingte im menschlichen Wissen.
Филозофија на природата
Додека бил тутор на две млади момчиња од аристократско семејство, тој дошол во Лајпциг како нивен придружник,и имал шанса да присуствува на предавањата на универзитетот во Лајпциг, каде што бил фасциниран од современите студии по психологија вклучувајќи ја хемијата и биологијата. Во тоа време тој исто така го посетил Дрезден, каде што видел неколку збирки на престолонаследникот на Саксонија, на кој тој се осврнал подоцна во неговото размислување за уметноста.
По две години туторство во 1798, на возраст од само 23 години, Шелинг бил повикан во Јена како вонреден (односно неплатен) професор по филозофија. Тој веќе придонел со статии и осврти во филозофскиот (Philosophisches) весник на Фихте и Фридрих Имануел Нитхамер, и се оддаде на изучување на природни и медицински науки. Во 1795 Шелинг ги објавил Philosophische Briefe über Dogmatismus und Kritizismus (“Философски писма за догматиката и критиката”), состои од 10 писма кои се однесуваат на непознат учесник, кој ги претставил и двете, и одбраната и критиката на Кантовиот симстем; во 1797 Шелинг го објавува есејот "Neue Deduction des Naturrechts" (Ново одземањето на природниот закон), кој ја очекуваше разработката на Фихте на тема во “Основи на правата на природата” (“Основи на природните закони”). Неговите студии за физички науки се вродија со плод во Ideen zu einer Philosophie der Natur (“Идеи за филозофија на природата”) (1797), а впрочем и студијата “фон дер Велтзеле” (душата на светот) (1798). Во текот на својот природен филозофски период, тој многу го ценел Лајбниц и неговиот поглед кон природата.
Времето на Шелинг во Јена (1798-1803) го изложил Шелинг во центарот на интелектуалната ферментација на романтизмот. Шелинг бил во блиски односи со Јохан Вофганг фон Гете, кој го ценел поетскиот квалитет на Naturphilosophie (природна филозофија), читајќи од Von der Weltseele. Како премиер на војводството Сакс- Вајмар, Гете го поканил Шелинг во Јена. Од друга страна Шелинг бил одбиен од страна на помалку експанзивна диспозиција на Фридрих Шилер. Сепак, се претпоставува дека Шелинг ги анализирал естетските достигнувања на Шилер: подоцна, во неговото Vorlesung über die Philosophie der Kunst (“Предавање за филозофијата на уметноста”, 1802-1803), Шелинг изразил мал интерес во литературните достигнувања на Шилер, но во неговиот Општ Дел, теоријата на Шилер за возвишеното е внимателно рецензирана со длабока почит.
Во почетокот Шелинг беше оптимист во однос на нивните разлики и мислел дека Фихте конечно би сфатил што прави тој, бидејќи Шелинг сметал дека неговата природна филозофија е важна за подобрување на идеализмот на Фихте. Во 1800 Шелинг објавил едно од неговите најпознати дела System des transcendentalen Idealismus (“Систем на трансценденталниот идеализам”, 1800). Во оваа книга Шелинг ја опишал трансценденталната филозофија и природната филозофијата како комплементарна една со друга. Фихте и се спротивставил, објаснувајќи дека Шелинг работел врз основа на лажните филозофиски приципи: во теорија на Фихте природата како Не-јас (nicht-Ich = предметот) не може да биде предмет на филозофијата, чија основна содржина е субјективната работа на човечкиот интелект. Настанал неповратен прекин во 1800, откако Шелинг го објавил Darstellung des Systems meiner Philosophie (Опис на системот на мојата филозофија). Овој наслов Фихте го сметал за апсурден, бидејќи според него филозофијата не може да биде персонализирана. Исто така, во оваа книга Шелинг јавно ја изразил својата проценка за Спиноза, чија работа била отфрлена од Фихте како догматизам, и изјавил дека природата и духот се разликуваат само во количеството, но во суштина се идентични (Identitaet). Според Шелинг, апсолутното е индиферентност или идентитет, која тој ја сметал за суштинска тема на филозофијата.
Додека живеел во Јена, Шелинг бил повторно во блиски релации со Хегел. Со помош од Шелинг, Хегел станал прватен професор (приватдоцент) на универзитетот во Јена. Хегел напишал книга насловена Differenz des Fichte'schen und Schelling'schen Systems der Philosophie (“Разлика помеѓу системите за филозофија на Фихте и Шелинг”, 1801), и го поддржал ставот на Шелинг против идеалистичките претходниците, Фихте и Рајнхолд. На почетокот во јануари 1802, Хегел и Шелинг го објавуваат Kritisches Journal der Philosophie ( весник за критика на филозофијата) како коедитори, објавувајќи статии за филозофијата на природата, но Шелинг бил премногу зафатен за да остане вклучен во уредувањето и главно списанието било со објавувања на Хегел, заложувајќи се за мисла различна од онаа на Шелинг. Списанието престанало да се објавува во пролетта 1803, кога Шелинг се преселил од Јена во Вурцбург.
Од септември 1803 сè до април 1806 Шелинг бил професор на новиот универзитет во Вурцбург. Овој период бил одбележан со значително менување на нивните погледи,и со конечниот прекин на Фихте и Хегел. Во Вурцбург, конзервативниот католички град, Шелинг имал многу непријатели помеѓу неговите колеги и во владата. Тој се преселил во Минхен во 1806, каде што тој добил место како државен службеник, прво како заменик-уредник на Баварската академија за науки и секретар на Кралската академија на ликовни уметности,потоа како секретар на  Philosophische Klasse (филозофскиот оддел) на академијата за науки. 1806 била година во која Шелинг објавил книга во која што го критикува Фихте слободно со име. Во 1807 Шелинг ја добил копијата од Хегеловата Phaenomenologie des Geistes (“Феноменологијата на духот”), која што Хегел му ја пратил, барајќи од Шелинг да го напише предговорот. Изненаден од потценувачките забелешки/коментари кои се однесува на неговата филозофска теорија, Шелинг на крај му пишал на Хегел, барајќи од него да разјасни дали тој се обидел да се потсмее со следбениците на Шелинг, на кои им недостасува вистинското познавање на неговата мила, или на самиот Шелинг. На тоа Хегел никогаш не одговори. Во истата година Шелинг одржа говор за односите помеѓу визуелните уметности и природа на академијата за ликовни уметности во Минхен, и Хегел напишал критика за еден од неговите пријатели. По таа година, тие се критикуваа еден со друг во предавалните и во книги сè до крајот на нивниот живот.
Периодот во Минхен
Без да ја напушти својата службена положба во Минхен, тој кратко време предаваше во Штутгарт (Stuttgarter Privatvorlesungen [приватни предавања во Штутгарт], 1810), а седум години во Ерланген (1820-1827). Во 1809 година починала Каролина, непосредно пред да ја објави Freiheitschrift, последната книга објавена во текот на неговиот живот. Три години подоцна, Гете го запознал со една од неговите најблиски пријатели, Полин Готер, со која Шелинг се оженил, во кого тој пронајде верен придружник.
За време на долгиот престој во Минхен (1806-1841) книжевна дејност на Шелинг дојде постепено до застој. "Афоризми на природната наука" објавени во "der Jahrbücher Medicin als Wissenschaft (1806-1808), се во најголем дел извадоци од предавањата во Вурцбург, а Denkmal der Schrift фон den göttlichen Dingen des Herrn Jacobi беше одговор на нападот од страна на Јакоби (двајцата меѓусебно се обвинуваат за атеизам ). Единствениот значаен текст е "Philosophische Untersuchungen über das Wesen der menschlichen Freiheit und diе damit zusammenhängenden Gegenstände" (Истрагите на човековата слобода, Philosophische Schriften i, 1809), кој е изведен, со тенденција да мистицизам, мислите на претходнoто дело, Philosophie und Religion (Филозофија и религијата, 1804 година). Меѓутоа, во однос на делата од Јена, сега злото не е појава што доаѓа од квантитативни разлики меѓу реалното и идеалното, но нешто значајно. Ова дело јасно ја парафразира Кантовата дистинкција помеѓу разбирливиот и емпирискиот карактер. Од друга страна, Шелинг се нарекува себеси слобода " Капацитет за доброто и злото".
Се смета дека тоа беше надмоќна сила и влијание на Хегеловиот систем која го присили Шелинг, за која што во 1834 година по смртта на Хегел, во предговорот од преводот на Хуберт Бекерс во делото на Виктор, даде јавна изјава за антагонизам, и во својата поранешна концепцијата за филозофијата. Антагонизмот сигурно не беше тогаш нов факт; предавањата на Ерланген за историјата на филозофијата во 1822 го искажаа на остар начин. Шелинг веќе ја започна разработката на митологијата и религијата, кои според него претставуваа вистински позитивни надополнува на негативно во логичното или хипотетична филозофија.
Периодот во Берлин
Антагонизмот меѓу Шелинг и неговиот стар непријател Х.Е.Г Паулис, се заострил со очигледниот успех на Шелинг, водејќи до тајно објавување на извештајот за предавањата за филозофијата на откровението, и Шелинг не добил законска осуда прикривајќи ја оваа пиратерија. Во 1845 го прекинал одржувањето на јавните курсеви. Нема веродостојна информација што се однесува до природата на новата позитивна филозофија ,која е добиена по неговата смрт (во Бад Рагатц, на 20 август 1854), кога неговите синови започнаа издавање на неговите собрани дела во четири тома од предавањата во Берлин: Том 1: “Вовед во филозофијата на митологијата” (1856), Том 2: “Филозофија на митологија”(1857),  Toм3 и 4: “Филозофија на откровението” (1858).
Филозофија
Иако имаше неспорно историско значење, Шелинг беше често вбројан како мракобесник или неметодичен. Според тоа, филозофијата на Шелинг е подредена во три стадиуми:
На сите стадиуми од неговото учење тој ги нарекува своите помагала,форми на некој друг систем. Според тоа, Фихте, Спиноза, Јакоб Боем и мистичарите, и конечно, големите грчки мислители со нивните неоплатонски, гностички и схоластички коментатори, имаа влијание врз одредени дела.
Филозофија на природата
Во неговата Naturphilosophie (филозофија за природата), Шелинг тврди дека природата не мора да се сфати само како апстрактно ограничување на бесконечниот стремежот на духот (како што беше кај Фихте), или како обична серија на потребните мисли за умот. Напротив, таа мора да биде тоа и повеќе од тоа. Таа мора да има реалност, реалност која не стои во конфликт со својот идеален карактер, реалност на внатрешната структура која е идеална. Природата како збир на тоа што е објективното, интелигенција како комплекс од сите активности што ја сочинуваат само -свестта, се појавуваат како подеднакво реални, како слични покажувајќи идеален состав, како паралелни една со друга. Природата и духот, Naturphilosophie(филозофијата на природата) и Transcendentalphilosophie (трансценденталната филозофија), стојат како две релативно комплетни, но дополнителни делови на севкупното. Функцијата на Naturphilosophie (филозофија за природата) — да го прикаже идеалното како извор од реалното, а не да го сведе реалното од идеалното. Непрекинатата промена која го носи искуство пред нас, не поврзува со учењето за единство како продуктивна сила на природата, која доведе до сите важни концепции за двојноста, поларната опозицијата. Динамичните стадиуми во природата, формите,кои ја содржат идеалната структура на природата, се важни за рамнотежата на основните и експанзивните сили, со нивните подредени процеси- магнетизам, електрична енергија и хемиско дејство; организмот со неговите составни фази на репродукција, раздразливост и чувствителност. Краткиот и најдобриот предвид од страна на самиот Шелинг во Naturphilosophie(филозофијата на природата) — содржан во Einleitung zu dem Ersten Entwurf. А целосна и транспарентна изјава во Naturphilosophie е дадена од страна на Куно Фишер во неговата Geschichte der Philosophie neuern, VI.
Влијание
Сите аспекти за учењето на Шелинг се простудирани од стана на западните филозофи, иако Шелинг не секогаш уживал такво реноме. Делото на Шелинг го импресионирала англискиот романтичкиот поет и критичар Семјуел Тејлор Колриџ, кој ги претставил своите идеи во културата на англиското говорно подрачје, понекогаш, за жал, без целосно признание, како и во Biographia Literaria. Критичкото дело на Колриџ било многу влијателно, а со тоа тој го вметнал концептот на Шелинг на англиски  за несвесното. Сепак, до 1950 година, Шелинг бил речиси заборавен филозоф, дури и во сопствената држава, Германија. Во 1910 и 1920, филозофи на нео - кантианизмот и нео -хегелизмот, како Вилхелм Винделбанд или Ричард Кронер, настојуваа да го опишат Шелинг, поврзувајќи го со Фихте и Хегел. Во овој контекст Куно Фишер ја карактеризирал раната филозофијата на Шелинг како "естетски идеализам", фокусирајќи се на аргументот при што тој ја рангирал уметноста како "единствен документ и вечен орган на филозофија " (das einzige wahre und ewige Organon zugleich und Dokument der Philosophie). Од социјалистичките филозофи како Џорџ Лукас, тој добил критика дека е анахроничен антагонист.
Единствениот исклучок бил Мартин Хајдегер, кој го применувал делото на Шелинг “За човековата слобода” во неговите предавања во 1936 година. Хајдегер ги пронајде централните теми на земјите од западната онтологија: проблемите на човечкото суштество, на постоење, и на слободата.
Во 1950 година, ситуацијата почна да се менува. Во 1954 година, на стогодишнината од неговата смрт, се одржа меѓународна конференција за Шелинг. Неколку забележителни германски филозофи, вклучувајќи ги и Карл Јасперс, зборуваа за единственоста и актуелноста на неговато учење, интересот на филозофите се пренасочија кон крајот на својот период, во кој Шелинг се фокусираше на битието и постоење, или поточно потеклото на постоење. Во 1954 Шелинг бил предмет на дисертација на еминентот на 20 век, германски филозоф Јирген Хабермас. Наредната година после оваа конференција, во 1955 година, Јасперс објавил книга под наслов “Шелинг”, претставувајќи го како претходник на егзистенцијалистите. Валтер Шулц, еден од организаторите на конференцијата во 1954 година, објавил книга, тврдејќи дека Шелинг го комплетирал германскиот идеализам во неговата подоцнежна филозофија, особено со неговите предавања во Берлин во 1840-тите. Шулц го претставил Шелинг како човек кој ги решил филозофските проблеми, што Хегел ги оставил нецелосни, за разлика од современата идејата дека Шелинг беше совладан од Хегел. Во 1970-тите природата, повторно била интерес на филозофите во однос на прашањата за животната средина. Филозофијата на Шелинг за природата, особено неговата намера за создавање на програмата која ги опфаќа и карактер и интелектот во еден систем, како централна тема на филозофијата, се ревидирана во современиот контекст. Неговото влијание и однос со германската уметничка сцена, особено во романтичната литература и визуелната уметност, биле од научен интерес сè до крајот на 1960 година, од Филип Ото Рунге на Герхард Рихтер и Џозеф Бојс. Во врска со психологија, Шелинг се смета дека го измисли терминот "несвесното". Словенечкиот филозоф и психоаналитичар Славој Жижек има напишано две книги за Шелинг, обидувајќи се да ја вметне филозофијата Шелинг, главно во своите дела, вклучувајќи го делото “Weltalter”, со помош на Жак Лакан. Американскиот филозоф Кен Вилбер го постави Шелинг, како еден од двајцата филозофи кои „по Платон, имаше најголемо влијание [ефект] на Западот“.
Германскиот филозоф Фридрих Ниче има критички однос кон творештвото на Хегел кого го нарекува „несвесен фалсификатор на пари“ и „махер“.
Библиографија
Избрани дела се наведени подолу. За покомплетна листа, видете ја оваа страница.
1733 во книжевноста
1733 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Гросзолт
Гросзолт (Großsolt; Store Solt) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 1622
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1622 се споменува и како MCG -1-12-36, NPM1G -03.0201.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јануари 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 36 м 36,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 11' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 1622 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15635. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4738. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
Смрдлива Вода
Смрдлива Вода — туристичко место сместено на надморска височина од 712 метри, оддалечено 24 километри од градот Гевгелија.
Се наоѓа во атарот на селото Конско, помеѓу врвовите Флора, Аџибарица и Белези. Познат е по минералната вода и нејзината лековитост за стомачни и заболувања на желудникот и бубрезите.
Присуство на злато во Конска Река
Присуството на злато во Конска Река и нејзините притоки, односно златоносен песок претставува ретка појава во Македонија. Премивањето на злато во минатото овде било доста развиено, па тоа може и денеска да се обнови и ќе претставува особена атракција. Реката Цреша, во својот средиштен дел од текот, изградила една доста интересна кањонеста долина чија десна страна е позната под името „Порта Алева Кечикај“. Кечикај се одликува со мошне стрмни карпи чија височина достигнува и до 500 метри во вертикала. Тоа се доста поволни терени за алпинизам.
Наведените разновидни привлечно- рекреативни елементи овозможуваат развој на повеќе видови туризам, како: здравствен, летувачки, ловен, излетнички и алпинистички.
Магнус Волф Ајкрем
Магнус Волф Ајкрем (роден на 8 август 1990 година) — норвешки фудбалер, играч од средниот ред на Молде и на норвешката репрезентација.
Технички одлики
Офанзивен играч од средниот ред, кој може да игра насекаде во средината на теренот.
Рани години
Роден во Молде во норвешкиот округ Мере ог Румсдал, Ајкрем ја започнал својата фудбалска кариера како 13-годишник во својот локален клуб, ФК Молде. Тој бил доведен во тимот откако присуствувал на едно од фудбалските училишта во Норвешка на легендата на норвешкиот фудбал Оле Гунар Солшер и покрај тоа што училиштата биле наменети за младите на возраст од 14-16 години. Сепак, тој ги импресионирал тренерите толку многу што му било дозволено да присуствува, за потоа на неговиот 16-ти роденден да потпипше за Манчестер Јунајтед.
Манчестер Јунајтед
Ајкрем бил редовен стартер за Јунајтед во под-18 тимот во сезоната 2006-07 и му помогнал да стигне до финалето на FA Youth Cup, каде што биле поразени од Ливерпул со 4-3 на пенали откако по двата натпревари вкупниот резултат бил 2-2. Ајкрем бил еден од двајцата играчи на Јунајтед кој промашил пенал во серијата, додека другиот бил капитенот Сем Хјусон.
Ајкрем, исто така, бил капитен на младинскиот тим на Манчестер Јунајтед кој стигнал до финалето на Милк купот во 2007 година, каде загубиле со гол во надополнетото време од бразилскиот тим Флуминенсе. Неколку дена подоцна, тој го одиграл неговиот прв натпревар за првиот тим на Манчестер Јунајтед, влегувајќи како замена за Рајан Гигс во победата со 4-0 над Данфермлајн Атлетик во пред-сезонски пријателски натпревар.
Тој продолжил како редовен член на под-18 тимот во текот и на следната сезона, 2007-08, пред да стане член на резервниот тим во сезоната 2008-09. Во текот на сезоната, тој му помогнал на Јунајтед да го освои второто место во Премиер резервната лига, како и двојната куп круна со победи над Болтон во Манчестер и Ланкашир Сениор куповите.
Откако играл за резервниот тим, во првите четири натпревари од сезоната 2009-10 и постигнал гол во победата од 2-1 над Виган Атлетик, Ајкрем бил награден со повик во првиот тим добивајќи го дресот со '''бр. 42''' за натпреварот против Вулверхемптон од третиот круг на Лига купот.
Истата сезона, Ајкрем бил повикан за натпреварот на Јунајтед од групната фаза во Лигата на шампионите против Волфсбург. Со оглед на тоа што тимот веќе бил пласиран во следната фаза менаџерот Сер Алекс Фергусон решил да одмори некој од својте најдобри фудбалери и покрај Ајкрем од младинскиот тим ги повикал уште и Џо Дјуџон, Мати Џејмс, Камерон Стјуарт.
Молде
Во јануари 2011 година, тој направил трансфер назад во норвешки тим Молде, враќајќи се така одново на соработка со неговиот некогашен менаџер од резервниот тим на Манчестер Јунајтед Оле Гунар Солшер. Во својата прва сезона, Ајкрем одиграл 27 натпревари и постигнал 4 гола со кој му помогнал на тимот кој да ја освои Норвешката Премиер лига за првпат во нивната историја.
Следната сезона тој одиграл 28 натпревари за Молде, кој го одбранил насловот од претходната сезона.
Херенвен
На 24 јуни 2013, Ајкрем потпишал четиригодишен договор со холандскиот Херенвен. Своето деби во Ередивиси го направил во победата со 4–2 на домашен терен над Аз Алкмар. Својот прв гол за Херенвен го постигнал на 23 август 2013, против Ајакс.
Кардиф
По слабиот старт на сезоната 2014-2015, Солшер бил отпуштен, а неговиот заменик, Расел Слајд, веднаш го ставил Ајкрем на трансфер листата. На 19 декември 2014 година, Ајкрем го раскинал договорот со взаемна согласност откако не играл под водство на Слајд, забележувајќи само 3 настапи во текот на целата полусезона.
Малме
На 26 јануари 2015, Ајкрем потпишал тригодишен договор со шведскиот шампион Малме. На 22 февруари 2015, Ајкрем постигнал гол и забележал две асистенции во својот прв официјален натпревар за клубот, победата во купот над Асириска со 3–0.
Сиетл Саундерс
На 30 јануари 2018, Ајкрем потпишал за Сиетл Саундерс. Дебитирал за Саундерс на 2 март 2018, во победата со 4-0 на домашен терен над салвадорската екипа Санта Текла во КОНКАКАФ Лигата на шампионите. Два дена подоцна дебитирал во МЛС лигата во поразот со 0-1 од ФК Лос Анџелес. Својот прв погодок за Сиетл го постигнал на 10 јуни 2018, во победата на домашен терен со 2-1 над Ди Си Јунајтед.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 14 јули 2018.
NGC 3557A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3557A се споменува и како NGC 3533, ESO 377-11, MCG -6-25-2, IRAS 11047-3654, AM 1104-365.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 3557A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33647. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 367; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7725. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Надворешни врски
NGC 3557A
Киблер-Росов модел
Киблер-Рос моделот (на англиски: Model "Kübler-Ross" или "Kübler-Ross" Model, познат и како пет стадиуми на тагување, пет стадиуми на загубата или пет стадиуми на соочување со смртта) претставува теорија која психологот Елизабет Киблер-Рос ја претставува во својата книга „За смртта и умирањето“ (публикувана во 1969 година). Книгата била инспирирана од работата на Киблер-Рос со терминално болни пациенти. За пишување на книгата била мотивирана од непостоењето на доволно литература на медицинските факултети за смртта и за процесот на умирање, Киблер-Рос ги истражувала појавите поврзани со смртта и начинот на кој луѓето соочени со неа се однесуваат
Иако Киблер-Рос се посочува како автор на овој модел, сепак, и пред публикувањето на нејзините резултати постоеле студии во кои на проблемот со соочувањето со загубата/смртта се пристапува на сличен начин уште во четириесеттите години од XX век.
Стадиуми на соочување со терминална болест
Во книгата во која посмртно Киблер-Рос ја публикува заедно со Давид Кеслер овој модел е проширан и на поединци кои поминуваат низ други типови на загубу кои не се поврзани со смрт (загуба на близок човек, загуба на работно место, загуба на приход, отфрлање од заедницата, крај на емотивна врска, развод, употреба на дрога, неверство, појава на тешко излечива болест, па дури и за помали загуби.
Критика на моделот
Критиката на овој модел се во најголема мерка се должи на недостатокот на емпириски истражувања и емпириски докази. Покрај тоа, овој модел се однесува на анализа на една култура во определен ограничен временски интервал. Според тоа тој не мора да важи за други култури. На овие забелешки упатуваат познати експерти на полето на геронтологијата, процесите на стареење и смртта. Експертите укажуваат на следните недостатоци:
Во 2003 година објавена е една студија во која се укажува дека во некои испитаници може да се детектираат сите пет стадиуми од оваа хипотеза, но кај други испитаници овие правила не важат.
Недостатокот на емпириски докази или објективни клинички студии за многу истражувачи претставува проблем на овој модел и голем дел од нив го сметаат за мит.
Исток II (Оптичари)
Исток II  — археолошко наоѓалиште во битолското село Оптичари. Ноаѓалиштето претставува населба од неолитско време. Во близина на веќе истраженото наоѓалиште „Тумба“ се пронајдeни уште две нови помали тумби кои поради своите позиции најверојатно претставуваат дел од една населба. Тие се наоѓаат на 3 км источно од „Тумба“, а сместени се веднаш една до друга. Иако можат да се констатираат две засебни помали тумби, сепак набљудувани од страна тие функционираат како едно наоѓалиште. Единствено преку идни истражувања би можело да се утврди дали тие биле активни во исто време или пак едната била основана подоцна и постепено странично се напластила врз постарата тумба. Во секој случај, и за двете тумби се земени независни коти, иако е пресметана вкупната површина што тие заедно ја зафаќаат. Во источниот дел, едната од нив е пресечена од канал за наводнување, така што пресметената зафатнина не ја дава целосната слика за вкупната површина. Што се однесува до археолошкиот материјал, се забележува присуство на предисториска и античка керамика. Дел од овој материјал има истакнато груба и невообичаена фактура со мноштво примеси на калцити, па не може да се утврди дали керамиката е неолитска, бронзенодобна или пак средновековна.
Вера Божичковиќ Поповиќ
Вера Божичковиќ Поповиќ (Брчко, 8 мај 1920 - Белград, 6 март 2002) била српска сликарка.
Биографија
Родена во 1920 година во Брчко, а од 1945 година живеeла во Белград. По Втората светска војна во 1949 година студиите за сликарство ги завршила на Академијата за ликовни уметности кај професорот Марко Челебоновиќ. Заедно со сликарот Миќо Поповиќ (сопруга од 1949 година) ги напуштила студиите и во 1947 година заминала во Задар, во која станала еден од основачите на Задарската група, во која биле Петар Омчикус, Косара Бокшан, Бата Михаиловиќ, Љубинка Јовановиќ. По шестмесечен престој во Задар, таа се вратила во Белград. По завршувањето на студиите кај Миќо Поповиќ, во 1951 година заминала во Париз во кој престојувала во неколку наврати и дефинитивно се вратила во Белград во 1957 година. Таа била една од српските најважни неформални сликари. Нејзините слики се наоѓаат во бројни јавни и приватни колекции во Србија и Југославија.
Сликарство
Студентите на повоената белградска академија кои учеле во мал број паралелки се соочиле со сериозна дилема дали да ја следат поетиката што нивните професори одамна ја формирале во својата работа или да слушаат упатства во нова естетика за која, со право, искрено се сомневале што им ја препорачуваат. Повеќето, освен најверните следбеници на комунизмот, отворено или тајно се определиле за онаа креативност што ги заобиколила пропишаните догми и барала различни патишта, потпирајќи се пред се на делото од доцната модернистичка ера, со обиди да се модернизира што е можно повеќе да се прилагодат на новото време и на вистинска нова, недогматска естетика. Една група веќе во 1947 година се издвоила, барем за кратко, дали ќе си дозволат себеси и сопствената креативност послободен израз, тогаш соодветен на нивните уметнички знаења, т.е. под влијание на професорите кои биле претежно француски студенти. Таа група одметници наречена „Задарски комуњари“ била првата навестување дека наскоро ќе се случат промени во уметничкото изразување.
Група сликари, новозапишани на Академијата за ликовни уметности, сите од класата на Иван Табаковиќ, меѓу кои и Вера Божичковиќ, незадоволни од училишната програма, решиле да излезат во природата и да ја проверат можноста за оние уметнички поетики кои не можат да ги истражат во прашливите паралелки на Академијата и правливите професорски студија, меѓу скелети и импровизирани мртви природи. Тие го избрале Задар како место за привремен престој и таму започнале нова авантура. Во тоа време, нивните примери биле стари, предимпресионистички мајстори кои биле усвоени како примери од првите модернисти. Нивниот начин на „искривување“ на реалистичната форма со интензивни пробивања на светлина, но и со нетипични, неакадемски теми, на овие сликари почетници им се чинела како најповолен начин да покажат отпор кон формалниот и суштински апсолутизам на социјалистичкиот реализам. Раниот портрет на Верина во масло на платно, како што бил „Автопортрет“ од 1950 година тие ја покажуваат оваа одлика на отстапување од тврдоста на реализмот кон омекнување на контурите и хроматскиот регистер на лицата, благи и сочни пастелни премини полни со светлина и некоја идентична, заедничка тага, саморефлексија и во себе и во сопственото дело.
За Вера Божичковиќ Поповиќ, речиси цела деценија поминала во потрага по сопствен пат помеѓу социјалистичкиот реализам, кој веднаш бил отфрлен како залудна сликарска идеологија и старата, исцрпена реалистична и интимна поетика на нејзините професори Младен Јосиќ, Зора Петровиќ, Јован Бијелиќ., Мило Милуновиќ, Иван Табаковиќ и Марко Челебоновиќ, конечно и нагло, целосно ослободување од традиционалното сликарство кон работа со материјата или неформелот. Како што привршувала шестата деценија, така на Вера Божичковиќ Поповиќ и здодеале старите, модернистички модели, макар и најдобри во нашето или европското сликарство. Таа заситеност кулминирала за време на нејзиниот втор престој во Франција од 1956 година со Миќо Поповиќ, прво во Париз, а потоа на атлантскиот остров Бреа, кога дефинитивно сфатила дека во тој момент го достигнала својот сликарски крај, крајот на уметноста на лапурлартизмот и неговите последни остатоци, и дека да се движи во нова насока. И ако тогаш предметот во нејзините ликови целосно не исчезнал, во следните години тој целосно ќе се изгуби во материјата, во структурните слоеви на сликата која и самата станала објект - предмет - дело, проекција на целосно изменет начин на размислување и гледање на сликарството и неговите новопоставени цели и барања наметнати од епохата со нејзината општа филозофија, духовна и интелектуална клима.
Вера Божичковиќ Поповиќ поминала низ една интересна сликарска авантура која не ја засегала само неа и нејзиното творештво, туку ги предизвикало и критичките креативни размислувања за таа единствена појава во српското сликарство од втората половина на минатиот век.
1732 во книжевноста
1732 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Азиска црна мечка
Азиска црна мечка (Ursus thibetanus) — член на семејството на мечките (Ursidae). Таа е со средна големина, има црно крзно со специфичен белег во форма на латиничната буква „V“ на градите. Се претпоставува дека е близок роднина на Американската црна мечка и дека и двата вида потекнуваат од заеднички европски предок.
Особености
Азиската црна мечка достигнува должина од 130 до 190 см. Мажјаците се со тежина од 100-218 кг, а женките помеѓу 50 и 125 кг. Влакната им се кратки, освен на рамениците и на вратот каде се подолги. Излегуваат за време на ноќта, а дење спијат во пештерите или на дрвјата. Во лето живеат во шумите на 3000 метри надморска висина, додека за време на зимата се симнуваат на околу 1500 метри (некогаш и уште пониско). Полова зрелост достигнуваат на 3-4 годишна возраст и женките раѓаат млади во периодот од октомври до февруари. Овие мечки живеат околу 25 години.
Живеалиште
Азиската црна мечка ја среќаваме низ повеќето делови на азискиот континент. Живее во шумите во ридските и планинските предели во Источна и Јужна Азија, вклучувајќи ги Јужна Кореја, Северна Кореја, Авганистан, Пакистан, Бангладеш, северна Индија, Непал, индиската држава Сиким, Бутан, Бурма, јужен Сибир, североисточна Кина, Тајван и Јапонија. Присутна е во предели со надморска висина и до 4700 метри, но и во пониските предели. Во некои делови на Азија оваа мечка го дели живеалиштето со многу поголемата и посилна Евроазиска кафеава мечка (Ursus arctos arctos). Предноста на азиската црна мечка е способноста за качување на дрвјата со што има подобар пристап до плодови. Во резерватот Волонг во Кина, живеалиштето го дели со Џиновската панда. Под-видот на Азиската црна мечка кој го среќаваме на Тајван се нарекува Формозанска црна мечка (U. thibetanus formosanus).
Исхрана
Овој вид на мечки како и останатите спаѓа во групат на сештојади, што значи дека конзумираат храна од различно потекло. Тие се опортунисти па исхраната им зависи од сезоната. Во есен најмногу се хранат со желади, костени и ореви кои ги собираат или директно од дрвјата или од паднатите на земја. На пролет се хранат со бамбус, малини и голем број на други растенија. Во летниот период има поголем избор на плодови од разни растенија, а исто така се зголемува и исхраната со инсекти, особено мравки. Понекогаш се случува да јадат мрша или да нападнат добиток. Од ’рбетници се хранат со риба, птици, глодачи или мали цицачи. Се смета дека азиската црна мечка е поголем месојад од американската, сепак месото претставува само мал дел од вкупната исхрана на овие животни.
Статус
Азиската црна мечка е означена како ранлив вид на црвената лист на заштитени видови. Најголема опасност претставува губењето на природното живеалиште поради сечењето на шумите. Често се убивани и од фармерите бидејќи претставуваат опасност за добитокот. Овие мечки се ловени и поради нивниот жолчен меур од кој се добива жолч која се користи во традиционалната кинеска медицина. Откако во 1980-тите, Кина донесе закон против ловокрадството, постојат специјални фарми на азиски мечки. Во овие фарми мечките се чувани во кафези, и од нив се собира жолчниот меур кој потоа се продава. Овие фармери тврдат дека доколку не постојат овие фарми, побарувачката на жолчен меур ќе предизвика зголемено ловокрадство и убивање на и така ранливиот вид на азиска црна мечка. Сепак, се смета дека оваа практика е сурова и нехумана, и дека синтетички добиениот жолч – урсодеоксиколична киселина е исто толку медицински ефикасен како и вистинскиот, а е всушност многу поевтин.
Секира
Секира, балта  , балтија  или балтак  — орудие, составено од сечило и од рачка, наменето за работа или за борба.
Секирата е орудие кое потекнува од древни култури низ целиот свет. Таа претставува едноставен механизам со кого што може да се споредува и проследува модернизацијата на човештвото низ вековите, најпрво камената доба па бронзената доба и потоа железната доба.
Употреби
Главните употреби на секирата биле обработување на дрво, користење како оружје или симболична употреба во обреди. Првите секири со рачки поврзани со камени глави потекнуваат од мезолитскиот период на каменото време 6000 години п.н.е. Со продлабочување на технологијата биле користени материјали како бронза, железо и челик.
Жан ле Рон Даламбер
Жан ле Рон Даламбер (Jean le Rond D'Alembert; - ) — француски математичар, физичар и филозоф. Заедно со Дени Дидро, се едни од најпознатите енциклопедисти. Познат е по своите математички истражувања (диференцијални равенки, парцијални изводи).
Студии и подоцнежни години
Даламбер прво посетувал приватно училиште. Витезот Детуш му оставил на Даламбер годишна издршка од 1200 ливри по неговата смрт во 1726. Под влијание на фамилијата Детуш, на 12 годишна возраст се запишал на Јансенитскиот колеџ „Четири нации“ (познат и под името колеџ „Мазарен“). Тука студирал филозофија, право и уметност и се стекнал со диплома по уметност во 1735 година.
Кариера
Во јули 1739 за првпат придонесува во полето на математиката со укажување на грешките кои постоеле во делото „L'analyse demontree“ (објавено во 1708 г. од страна на Шарл Рене Рено) во допис до Академијата на науките Во 1741 година, после неколку неуспешни обиди, Даламбер бил избран за член на Академија на науките. Подоцна во 1746 година тој бил избран како член на Берлинската академија и како член на кралското друштво во 1748 година. Во 1743 година го објавил неговот најголем труд, „Traité de dynamique“, во кој тој ги изнесува резултатите на своите истражувања за законите на движење. Во 1754 година Даламбер бил избран за член на Француската академија (Académie Française) со работна задача секретар и останал на таа позиција сè до 9 април 1772 година. Бројот на членовите на оваа академија бил ограничен на 40, а тој го заземал 25 место во периодот од 1754 до 1783 година. Негов голем соперник во областа на математиката и физиката во Академијата на Науки бил Алексис Клеро. Сè до својата смрт, 1783 година продолжил да се занимава со научна работа.
Личен живот
Ја напуштил семејната куќа во 1765 година за да може да ужива во платонската љубов со писателката Жили де Лепинас. Даламбер бил редовен посетител во париските салони, посебно во оние на госпоѓицата Жоврен и госпоѓицата Де Лепинас. Таму ја запознал Дидроа.
Смрт
Даламбер починал од болест на мочниот меур. Поради своето изразено противење на црквата и атеизам бил погребан во необележен гроб.
Зајко Ангстром: Тетралогија
„Зајко Ангстрем: Тетралогија“ (англиски: Rabbit Angstrom: A Tetralogy) — низа од четири романи на американскиот писател Џон Апдајк во кој се следи животот на книжевниот лик Хари Ангстрем, наречен Зајко. Серијалот бил дефинитивно заклучен со новелата „Сеќавање на Зајко“ од 2000 година.
Содржина
Тетралогијата се состои од следниве романи:
Осврт кон тетралогијата
Основната одлика на тетралогијата е тоа што се состои од романи кои се објавени на крајот на различни децении, а во нив се опишуваат општествените и политичките промени во САД кои се случиле во претходната деценија. Во едно интервју, Апдајк изјавил дека неговиот основен мотив бил да ги опише САД во втората половина на XX век. Притоа, секој роман е поставен во точно определен временски период со цел да се објаснат ставовите на главните ликови и нивните промени под влијание на општите вредности карактеристични за секоја деценија. Дејствието на првиот роман се одвива во 1959 година во времето кога американскиот стил на живот бил статичен, мирен и конформистички. Дејствието на вториот роман се одвива во 1969 година, кога во САД се појавиле бројни радикални движења во кои учествува и главниот јунак. Третиот роман зборува за новиот општествен статус на Зајко Ангстрем - неговите задоволства карактеристични за животот на високата средна класа, но и за главните тогашни проблеми, како: инфлацијата, проблематичниот син, страеењето. Дејствието на четвртиот роман се одвива во 1989 година и во неа се опишува пропаѓањето на Зајко, исполнето со калорични закуски, СИДА, зависноста од кокаинот и од телевизиските програми. Најпосле, новелата од 2000 година претставува епилог на целиот серијал, а таа е составена од сеќавањата и спомените на Зајко кои ги оптоваруваат неговите најблиски.
Според критичарот Маршал Босвел, во тетралогијата за Зајко е присутен концептот на кјеркегоровската иронија (mastered irony) која ја дефинира како вистина што станала активна. Меѓутоа, во воведот кон тетралогијата, самиот Апдајк пишува дека за постанокот на Зајко Ангстрем многу повеќе влијаел Достоевски кого го читал како студент; според него, исто како човекот од подземјето, и Зајко е непоправлив. Инаку, со два романа од оваа тетралогија Апдајк станал добитник на Пулицеровата награда: „Зајко е богат“ (1982) и „Зајко на починка“ (1990).
Ликот на Зајко Ангстрем
Главниот лик во тетралогијата, Хари Ангстрем - Зајко е анализиран од голем број книжевни критичари. Од една страна, Зајко бил прекарот на Апдајк во детството, а тоа наведува на помислата дека ликот има автобиографски карактер. Од друга страна, се наведува дека како прототип на овој лик послужил школскиот другар на Апдајк, Џералд Потс (Gerald Gerry Potts), но во едно писмо упатено до Потс, Апдајк ја негирал оваа претпоставка. Во секој случај, ликот на Зајко има доста сличности со Апдајк (особено во првиот роман), но и многу разлики, кои се зголемуваат во натамошните романи од тетралогијата. Според некои критичари, името Хари Ангстрем упатува на „забрзано и загрижено момче“ (hurried and anxious youth), додека презимето се толкува на различни начини: физичката мерка ангстрем, како синоним на мерка на невидливото, но второто и поприфатливо толкување е дека презимето асоцира на „ангст“, т.е. егзистенцијалниот страв. Најпосле, може да се работи и само за случајна употреба на американизираната варијанта на едно често шведско презиме, во согласност со потеклото на овој лик (опишано во подоцнежните романи). Прекарот Зајко, пак, упатува на брзината, стравот, подвижноста, но и на сексуалната активност на главниот лик. Меѓутоа, постои и одредена блискост со Џорџ Бебит, ликот од романот на Синклер Луис, како и со ликот на Зајакот Петар Беатрис Потер, а тоа го потврдува и самиот Апдајк, кој во едно интервју објаснува дека во романот „Бегај, Зајко“ се појавува идејата за ликот на Зајакот Петар, иако во замаглена форма и дека приказната за овој лик му предизвикувала трауми во детството.
Според едно толкување, ликот на Зајко Ангстрем е олицетворение на американскиот Адам - невин, осамен јунак кој се појавува „од никаде“ и кој е изложен на дејствувањето на непријателските сили. Во тој поглед, градината во која работи Зајко во првиот роман се толкува како Еденската градина на Америка, како местото во кое Зајко ги учи новите вредности: помирувањето на спротивностите и единството со природата, а поради тоа, оваа сцена има клучно место во структурата на првиот роман. Некои критичари, пак, го гледаат Зајко како емерсоновски јунак, неконформист кој сака да го пронајде она „нешто“ за кое верува дека постои надвор од видливиот свет. Ваквото толкување се поврзува со разните интелектуални влијанија на кои бил изложен Апдајк - лутеранизмот, философијата на Серен Кјеркегор, како и теологијата на Карл Барт и Паул Тилих. Впрочем, во првиот роман за Зајко се појавуваат бројни религиозни ликови и симболи, како: свештениците Еклс и Крупенбах; во првото бегство, Зајко се откажува од намерата да оди во Чрчтаун; собата на Рут гледа кон црквата; градината во која работи ја симболизира Еденската градина; потопувањето на бебето во кадата има врска со крштевањето на децата итн.
Книжевните критичарки-феминистки остро го напаѓале ликот на Зајко поради неговата мизогиност. За разлика од нив, критичарката Мери О'Конел тврди дека во својата тетралогија Апдајк ги испитува општетсвените стереотипи поврзани со мажественоста, односно влијанието на американската идеологија на „екстремниот индивидуализам, конкуренцијата и расизмот“ врз формирањето на родниот идентитет на Зајко. Според неа, во романите за Зајко, Апдајк ја испитува општествената конструкција на машкиот род и така ги открива нејзините барања, забрани и ограничувања. Конкретно, таа тврди дека Апдајк ги анализира следниве аспекти на родниот идентитет: биолошкото влијание, моќната мајка, процесот на социјализација, стравот од жените, потрагата по моќ, отсутниот татко, економското влијание и систематската експлоатација на двата пола. Осврнувајќи се на различните можни толкувања кои произлегуваат од ваквата анализа, самиот Апдајк изјавил: „Нешто мора да остане неопределено. Не сакам она што го пишувам да биде појасно од самиот живот.“
NGC 1623
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1623 се споменува и како DRCG 10-7.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 35 м 32,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 33' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 1623 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15591. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 269; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5320. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 941.