cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Виолета Томовска
Активности
Виолета Томовска е голем хуманист и е претседател на Здружението „Животна искра“. Дава исклучителен придонес во областа на превенцијата и заштитата од злоќудни заболувања, посебно во организирањето и спроведувањето на активности за унапредување на здравјето на жените. Здружението „Животна искра“ е одликувано со „Медал за заслуги за Македонија“, од претседателот на Република Македонија, во 2008 година. Искажувајќи ја својата хуманост, досега одржала голем број хуманитарни концерти. Член е на „LIONS CLUB“ од Чикаго, САД.
Прва битка кај Марна
Првата битка кај Марна (француски: Première bataille de la Marne) — битка од Првата светска војна која се одвила во периодот од 6 до 10 септември 1914 година. Битката резултирала со победа на Сојузниците против германските армии на запад. Битката претставувала кулминација на германскиот напредок во Франција и нејзиниот стремеж за освојување на градот Париз. Сојузничките сили составени од шест француски бригади и Британскиот експедиционален корпус по должината на реката Марна ја принудиле Царската германска армија да се повлече од северозапад, што довело до Првата битка кај реката Ена итн. Трката до морето. И покрај тоа што Сојузниците победиле во битката, сепак истата довела и до четиригодишен ќор-сокак на Западниот фронт.
Црква „Св. Бессребреници“ - Ниси (Берско)
Свети Бессребреници (Αγίων Αναργύρων) — црква во селото Ниси, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Во XIX век нејзиниот манастир бил центаар на едно од двете архијерејски намесништва на Камбаниската епископија и како таков играл важна улога во административните, црковните и општествените проблеми во епархијата.
Прва битка кај Марна
Битката на Марна претставува главната пресвртница на Првата светска војна. До крајот на август 1914 година, целата сојузничка војска на Западниот фронт била принудена да се повлече кон Париз. Во меѓувреме двете главни германски армии продолжиле со своите напредоци низ Франција. Во овој период се сметало дека Париз ќе биде освоен доколку Французите и Британците се повлечат и бидат поразени на реката Марна. Битката била првиот голем судир на Западниот фронт и една од најважните настани во текот на војната. Германското повлекување придонело да Германија го напушти Шлифеновиот план по кое станало јасно дека Германија нема да има шанса до брза победа. Нејзината војска била оставена да се бори на два фронта.
Црква „Св. Бессребреници“ - Ниси (Берско)
Архитектура
Храмот е трикорабна базилика, изградена во 1813 г. и претставува забележителен пример за духовната архитектура во Берско. Во 1969 и 1986 г. прогласен е за заштитен споменик на културата.
Историја
Првите податоци за постоењето на манастирот се од архива на камбанискиот епископ Теофил Папафилис (1745 - 1795). Важен извор за историјата на храмаот, Камбаниската епископија и воопшто на Урумлакот е ктиторскиот натпис над горниот праг на јужната врата. На него се вели дека манастирот е подигнат на 1 август 1813 г. за време на камбанискиот епископ Неофит (1806 - 1828) и игуменот Макариј, што укажува на присуството на монашката обител. „Подигањето“ (ανέγερση) на манастирската црква треба да се разбере како обнова или одржување на делови од постоечката црква, а не како изградба од нула. Можеби авторот на натписот од 1840-тите го прераскажал стариот уништен ктиторски натпис. На 1 април 1840 г. се обележани нови обновителни дејности во припратата на храмот за време на епископот Григориј Катрис (1828 - 1853). Епитроп на манастирот бил архимандритот Захариј, а игуменот не се споменува, што значи дека тој немал обител. На крајот на натписот се кажува дека обновата е направена со помошта на христијаните од тој крај, што може да означуа трета обнова по оние во 1813 и 1840 г., и при која е изработен натписот. Очигледно манастирот е востановен во 1840 г. откако настрадал во Негушкото востание (1822), кога можеби се распаднала и обителта.
Натписот е со висок уметнички и калиграфски квалитет, и е дело на високообучен уметник. Во храмот има икони на Кулакиската школа, но според калиграфските особености натписот поверојатно е дело на Ѓорѓи Мануил и син му Мануил Георгиу од Селица, веројатно поканети специјално за да го изработат него.
Во архивот на Солунската митрополија се чуваат османлиски нотарски актови на манастирот од 1845 г.
Веројатно при обновата на нартексот се изработени и исклучително впечатливите дрвени резбани тавани во црквата, меѓу малкуте преостанати од тоа време.
Венцендорф
Венцендорф (Wenzendorf) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината Венцендорф се наоѓа околу 30 километри југозападно од Хамбург. Реката Есте поминува во општината.
Општински единици
Кон општината Венцендорф припаѓаат местата:
Леталиште
Леталиштето Венцендорф се наоѓа околу 2 километри југоисточно од главното село.
Фабрика
Во 1934 година, „Хамбургер Флугцојгбау“ започнала со изградба на првата фабрика за воздухоплови во Венцендорф и изградиле огромен аеродром за тест-летови. Фабриката започнала со работа во 1935 година.
Кратко потоа претпријатието го променило своето име како на фирмата-мајка, Блом и Фос.
На 6 октомври 1944 година, фабриката била сериозно оштетена во напад на американските воздухопловни сили и три месеци подоцна била скоро целосно уништена во втор напад.
Денешна употреба
Денес, леталиштето е со многу помала површина. Има една тревната писта во должина од 750 метри.
Некои од старите градби на фабриката биле претворени во дом за стари лица.
Николај Кауфман
Кауфман е роден во подунавскиот град Русе во бугарско ашкенашко еврејско семејство. Во 1952 година дипломирал труба и музичка теорија на Националната музичка академија во Софија.
Од 1952-1988 година работел во Институтот за музика на Бугарската академија на науките ; потоа се преселил во Институтот за фолклористика. Почнувајќи од 1978 година, тој бил предавач на Националната академија за музика. Докторирал во 1973 година.
Композициите на Кауфман вклучуваат над илјада аранжмани на бугарски, ашкенашкии и сефардски еврејски народни песни, негови сопствени песни компонирани во бугарски народен стил и клавирски дела. Некои од снимките на Женскиот вокален хор на бугарската државна телевизија биле засновани на аранжманите на Кауфман на бугарски народни песни, вклучително и некои во албумот на хорот награден со Греми награда, Le Mystère des Voix Bulgares, Vol. II.
NGC 196
NGC 196 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 196 се споменува и како UGC 405, MCG 0-2-110, CGCG 383-53, VV 433, HCG 7B.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 196 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 196 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 39 м 17,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 54' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 196 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2357. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 10. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 591.
Експедиција на Гугунијан
Експедиција на Гугунијан претставувала обид од една мала група на ерменски националисти од Русија да започнат вооружен конфликт во Османлиското Царство односно во вилаетите каде живееле Отоманските Ерменци.
Водачот на експедицијата Саркис Гугунијан бил загрижен како и многу други Ерменци кои живееле во Русија за нивните браќа кои живееле под деспотската власт на султанот Абдул Хамид II. Во почетокот водачот имал руска поддршка за нападот но многу бргу руските власти му забраниле да прави какви било дејствија без нивна согласност. Но со поддршка од богатите Ерменци во Тбилиси и Баку тој заедно со уште 120 револуционери влегле на османлиска територија во септември 1890 година, но уште при првиот судир се повлекле во Русија.
Кога пристигнале на руска територија тие биле пресретнати од Козаците и упасени. 23 од уапсените биле осуденио на смрт а голем дел од останатите биле пратени на принудна работа на Сибир.
NGC 6585
NGC 6585 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6585 се споменува и како UGC 11159, MCG 7-37-24, CGCG 227-20, IRAS 18107+3937.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1887 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6585 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6585 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 12 м 21,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 38' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 6585 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61553. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 82; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3107. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 324.
Субјективизам
Субјективизмот е доктрина која утврдува дека „нашата сопствена умствена активност е единствениот неоспорен факт на нашето искуство“, наместо некаква заедничка или колективна, како и дека не постои надворешна или објективна вистина.
Успехот на ова тврдење историски му се припишува на Декарт и на неговиот „Картезиски“ скептицизам, иако тој го искористил како епистемолошко средство за да го тврди спротивното, т.е. спознавање на светот преку разумот или разумното размислување, или дискутабилното спознавање на објективен свет на факти, независни од сопственото знаење (од тука и наречен „Татко на модерната филозофија“, бидејќи неговите ставови подоцна стануваат основа на научниот поглед на светот). Субјективизмот го приоритизира субјективното искуство како основно на секоја мерка и закон. Во екстремните форми како солипсизмот, се смета дека природата и постоењето на секој предмет зависи исклучиво од нечијата субјективна перцепција за истиот. Во овој контекст, може да се разгледа емпиризмот на Џорџ Беркли, кој го предлага Бог како главен двигател на човечката перцепција.
Метафизички субјективизам
Метафизичкиот субјективизам е теоријата дека реалноста е онаа што ние ја сметаме за реална и дека не постои општа вистинска реалност што постои независно од перцепцијата. Исто така, може да се смета дека всушност свеста, наместо перцепцијата, е реалноста (субјективен идеализам). Ова е во спротивност со метафизичкиот објективизам и филозофскиот реализам, кои што тврдат дека постои основна „објективна“ реалност, која пак се перцепира на различни начини.
Ова гледиште не треба да се збуни со ставот дека „сè е илузија“ или дека „не постои такво нешто како реалност“. Метафизичките субјективисти сметаат дека реалноста е доволно реална. Тие, сепак, сметаат дека природата на реалноста која е поврзана со дадена свест, всушност зависи од таа свест. Својата филозофска основа за првпат ја има во списите на Декарт (cogito ergo sum) и претставува камен-темелник на филозофијата на Серен Кјеркегор.
Современи верзии
Поскромна современа верзија на метафизичкиот субјективизам, на пример, би било тврдењето да сметаме дека е факт дека чоколадото е вкусно, иако можеме да препознаеме дека не е вкусно за секого. Ова би значело дека постојат факти кои се субјективни (аналогно на тоа, може да се смета дека е факт дека на северната полутопка е зима, иако тоа не е секогаш така, што значи дека некои факти се привремени). Џовани Мерло развил специфична верзија на метафизичкиот субјективизам, според која субјективните факти секогаш се однесуваат на менталните својства. Со Џулија Правато, тој тврди дека неговата верзија на субјективизмот обезбедува начин да се биде и реалистички и релативистички настроен, на пример, за предлогот дека чоколадото е вкусно — би било во делот од реалноста (што е субјективен факт), но тоа не значи дека е нужно точно од туѓа перспектива. Теоријата за егоцентричнична сегашност на Каспар Хер е уште еден, тесно поврзан пример.
Субјективизам, панфизицизам и анимизам
Едно можно проширување на субјективистичката мисла е дека свеста е достапна за сите објективно воочливи субстанци. На пример, ако прегледуваме слики создадени со камера на кои гледаме вулкан што избувнува, можеме да се претпоставиме дека релативното движење на ерупцијата (вулканот) следи од вулкан кој има своја субјективна свест (на вулкан!). Овие својства можеме да ги припишеме и на фотоапаратот или на неговите поединечни компоненти.
На овој начин, сепак, субјективизмот се претвора во друга поврзана доктрина, панфизицизам, верување дека секој воочлив ентитет (или настан) има внатрешен или субјективен аспект. Слично на ова, но со поархаични тврдења е анимизмот.
Етички субјективизам
Етичкиот субјективизам е метаетичкото тврдење дека етичките судови се сведуваат на фактичките изјави на ставовите и/или конвенционалноста на засебни луѓе, или дека кој било етички суд подразбира став што некој го застапува. Како таков, тој е форма на моралниот релативизам, кој вистината на моралните тврдења ја сведува во однос на ставовите на поединците (за разлика од, на пример, заедницата). На пример, за личност која што замислува како е да се биде мачка, фаќањето и јадењето глувци е сосема природно и морално здраво. За лице кое што замислува дека е глушец, грабливосто од мачките е морално гнасно. Иако е лабава метафора, ова служи за илустрација на гледиштето дека секој одделен субјект има свое разбирање за правилното и погрешното.
Еден етички субјективист може да тврди, на пример, дека она што е морално исправно е врзано со тоа дали е одобрено од заедницата или со закон (ова доведува до гледиштето дека различни ствари можат да се исправни според сечија морална идиосинкратична перспектива). Една импликација на ова тврдење е дека, за разлика од моралните скептици или некогнитивистите, субјективистот смета дека етичките судови, иако субјективни, сепак се вид на ствар што може да биде вистинита или лажна во зависност од ситуацијата.
За веројатноста
Нашироко кажано, постојат две гледишта на Бејзиска веројатност кои го толкуваат концептот за веројатноста на различни начини. За веројатноста, субјективистичкиот став е тврдењето дека веројатноста е само степен на верба од страна на свесните „делувачи“ во одредена ситуација, кои што немаат објективна реалност сама по себе. Според субјективистичкото гледиште, веројатноста ја мери „личната верба“. За овој вид на субјективизам, тврдењата што имаат врска со веројатноста едноставно го потврдуваат степенот до кој субјективните делувачи веруваат дека нивното тврдење е точно или неточно. Како последица, субјективистот би немал проблем со различните гледишта на различни луѓе кои даваат различни веројатни одговори за одредено прашање, и би ги разбрал сите како точни.
Многу современи методи за машинско учење се засноваат на објективистичките бејзиски принципи. Според објективистичкиот став, правилата на Бејзиската статистика можат да бидат оправдани со барања кон рационалноста и конзистентноста, и да се толкуваат како дополнување на логиката. Во обид да ја оправда субјективната веројатност, Бруно де Финети ја создава идејата за филозофска кохерентност. Според оваа теорија, тврдењето за веројатноста е слично на облогот, а облогот е кохерентен (разумен) само ако не го изложува обложувачот на губиток доколку неговиот противник избере паметно. За да го објасни своето значење, де Финети создал мисловен експеримент за да ја илустрира потребата за принципите на кохерентноста при давање на веројатно тврдење. Според него, кога некој ќе го каже својот степен на верување во нешто, некој става мал облог за или против тоа верување и ги специфицира коефициентите, со разбирање дека другата странка, потоа, може да одлучи која страна од облогот да ја поддржи. Така, ако Бобан специфицира коефициент 3 спрема 1 против исказ А, неговиот противник Ѓорѓи може да избере дали ќе бара од Бобан да ризикува 100 денари за да освои 300 денари, ако се утврди дека предлогот А е точен, или да бара од Бобан да ризикува 300 денари со цел да добие 100 денари ако предлогот А не е точен. Во овој случај, можно е Ѓорѓи да го победи Бобан. Според де Финети, овој случај го смета за некохерентен.
Ендру Тејт
Емори Ендру Тејт Трети (Emory Andrew Tate III) — британско-американски поранешен кикбоксер и интернет-знаменитост. По неговата боксерска кариера, Тејт почнал да организира платени курсеви и членства, а неговиот подем до славата бил кога се свртел кон влијателниот маркетинг. Неговите изјави за теми како сексуалното насилство биле критикувани како спорни и женомразни, што довело до прекин на неговите сметки на Фејсбук, Инстаграм, Твитер и Тикток.
Ран и личен живот
Тејт е роден на 1 декември 1986 година во Вашингтон, а пораснал во Лутон, Англија. Неговиот афроамерикански татко, Емори Тејт, бил шаховски мајстор на ФИДЕ. Неговата мајка работела како угостителска помошничка. Тејт научил да игра шах на петгодишна возраст и учествувал на турнири за возрасни како дете. Во октомври 2022 година, медиумите објавиле дека тој преминал во ислам. По гласините дека видеото од него како се моли во ОАЕ станало општопознато, Тејт го потврдил неговото преобраќање во ислам на мрежното место Гетр (англ. Gettr) на 24 октомври.
Спорност
Во 2016 година, Тејт го привлекол вниманието на јавноста откако бил отстранет од седумнаесеттата сезона на Големиот брат по објавувањето на видеото во кое Тејт се чини дека тепа жена со појас. После тоа, тој бил отстранет од емисијата. Тејт рекол дека дејствијата биле заемни и споделил видео на Фејсбук од жена, тврдејќи дека е жената на видеото, и велејќи дека сето тоа било „игра“. Тој исто така привлекол внимание поради неговите твитови во кои ги истакнува неговите ставови за она што се определува како сексуално вознемирување во случаите на сексуален напад на Харви Вајнштајн, и за неколку објави на Твитер за неговиот став дека жртвите на сексуален напад ја делат одговорноста за нивните напади. Во 2017 година, Тејт рекол дека депресијата не е вистинска болест, што нашло на значителни одгласи.
Во сега избришаното видео објавено на неговиот канал на Јутуб, Тејт рекол дека одлучил да се пресели во Романија бидејќи е полесно да се ослободи од обвиненијата за силување во Источна Европа. Во април 2022 година, Дејли бист објавил дека романската полиција извршила рација во домот на Тејт во врска со истрага за трговија со луѓе и силување, поттикнати од извештаите дека Американка била држена на имотот против нејзина волја. Романските власти на имотот нашле и Романка и Американка. Од април 2022 година, романските власти соопштиле дека истрагата сè уште е во тек. Портпаролот на Американскиот државен оддел се осврнал на извештајот за грабнувањето, но одбил да толкува повеќе, наведувајќи ги причините за приватност.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Живан Живановиќ
Живан Живановиќ (Живковци, 26 октомври 1852 - Белград, 17 мај 1931) бил српски политичар и публицист.
Биографија
По завршувањето на гимназијата во Белград и учителската школа во Крагуевац (1873), студирал како државен питомец по природни науки во Јена. Студиите ги прекинал поради учеството во Првата српско-турска војна во 1876 година за што се пријавил како доброволец. Се борел и во Втората светска војна како доброволец.
Образованието го завршил во Берлин (1879), а потоа работел како просветар во Велико Градиште, Ниш, Пирот и Белград.
Својата публицистика во Јавното ја започнал во 1873 година, со цел се поинтензивно да соработува во весниците на Либералната партија: Исток, Српска независност, Уставност, Нова независност и Српско знаме, чиј главен уредник бил во 1895-98.
Со својата работа го привлекол вниманието на Јован Ристиќ, за кого останал приврзан до крајот на животот. Првпат влегол во Народното собрание како член на Либералната партија во 1887 година, а во нејзината работа учествувал во 1890-93 година и кратко време бил нејзин претседател. Бил секретар на Основачкиот одбор, во кој учествувал во изготвувањето на познатиот Устав од 1888 година. Бил член на Државниот совет (1892, 1903, 1907-24), министер за економија во владата на Владан Ѓорѓевиќ (1899-1903) и министер за образование во владата на Димитриј Цинчар-Марковиќ во 1903. 1903 година се повлекол од политичкиот живот.
Живан Живановиќ починал на 17 мај 1931 година, по кратко боледување на 79-годишна возраст.
Балкански војни
Бил еден од организаторите и водачите на организацијата Комити (четничка) во јужна Србија и Македонија. Бил премногу стар за да учествува во Балканските војни, но неговата куќа дала два животи за ослободувањето на Рашка, Косово, Метохија и Македонија од Турците: најстариот син Александар Сања Живановиќ, студент по архитектура на Техничкиот факултет и зетот на седмиот пешадиски полк Александар М. Глишиќ, кој загинал на Млади Нагоричан и со својата голема жртва придонесол за победата во решавачката Кумановска битка.
Првата светска војна
Во Првата светска војна, Државниот совет бил преместен во Крушевац. Иако германските трупи влегле во градот на 25 октомври 1915 година, а подоцна биле заменети со Австроунгарци, носејќи цели семејства со деца во логори, Живановиќ бил поштеден до 9 јули 1916 година. Потоа ненадејно бил уапсен и одведен во Белград. Со своите 64 години поминал ноќ на клупа во ходникот на австроунгарската Гувернмана (поранешна зграда надеж фондови, сега Националниот музеј), а следниот ден, во најголемата жештина, стражарно се изведувал пеш до Земун, а од таму со воз до логорот во Нежидер во Унгарија (1916-1918). Таму останал до 26 октомври 1918 година.
Литературна дејност
Напишал голем број политички и педагошки трактати, како и многу трудови од природните науки. Објавени се неговите книги: Ниш и Нишки знаменитости, 1882 година; Визер волшебник од 1882 и 1887 година; Образование во средните училишта, 1891 година; Задача на Србија, 1894 година; Просветителски писма, 1897; Политичка историја на Србија 1-4, 1923-1924; Мемоари на Стеван-Стевче Михаиловиќ, 1928; биографија на Јован Ристиќ, 1931; Спомени од времето на војната 1914-1918 година. и Трговијата и нејзиниот развој во Србија во првата половина на 19 век, на која и недостасуваат завршни редови.
Социјална активност
Тој дал голем придонес во развојот на српската земјоделска задруга. Како министер за народно стопанство го спроведувал првиот „Закон за ослободување на земјоделските задруги од сите даноци“, а подоцна бил непрекинат, до 1927 година, избран за член на управниот или надзорниот одбор на Главната асоцијација на српските земјоделски задруги.
Тој бил еден од основачите на Српското литературно друштво и член на неговиот Управен одбор од првиот ден на неговото основање на 30 април 1892 година, до последната седница на која присуствувал на 30 април 1931 година, непосредно пред неговата смрт. Така, цели 39 години работел на зголемување на бројот на нарачатели и претплатници и на растурање на публикациите на СКЗ во сите делови на земјата. По Првата светска војна присуствувал на првата седница на Управниот одбор на 31 декември 1919 година која зборувала за обновување на нејзината работа. Две години подоцна, тој работел на печатење на првиот повоен круг.
Со пари и на други начини помогнал да се изгради училиште во родниот град. Добил повеќе одликувања и други признанија, меѓу кои и Орденот на Караѓорѓeва ѕвезда.
Список на астероиди/901–1000
Lista över asteroider (901-1000)
Кеплер-80
Кеплер-80 или KOI-500 — црвено џуџе од спектрален тип M0V. Оваа ѕвездена класификација ја сместува Кеплер-80 меѓу честите, ладни, ѕвезди од класата М кои сè уште се во главната развојна фаза, позната како главна низа. Кеплер-80, како и останатите црвени ѕвезди, е помала од Сонцето, и има полупречник, маса, температура и сјајност помали од сончевата. Кеплер-80 се наоѓа приближно на растојание од 1.218 светлосни години од Сончевиот Систем, во соѕвездието Лебед.
Планетарен систем
Вонсончевите планети околу Кеплер-80 биле забележани со помош на вселенското летало Кеплер. Овој телескоп го користи т.н. метод на премин, каде планетите се движат помеѓу ѕвездата и Земјата и со тоа ја затемнуваат сјајноста на ѕвездата гледано од Земјата. Со употреба на фотометрија преминот на планета пред ѕвездата може да се види како пад на светлинската крива на ѕвездта. По откривањето на петте највнатрешни планети, истите се потврдени со употреба на дополнителни методи. Кеплер-80b и Кеплер-80c биле потврдени во 2013 врз основа на методот на временски променливи премини. Кеплер-80d и Кеплер-80e биле потврдени во 2014 година врз основа на статистичките анализи на податоците добиени од Кеплер. Конечно највнатрешната планета, Кеплер-80f била потврдена во 2016 година.
Орбитална резонанција
Кеплер-80 d, e, b, c и g имаат орбити во резонанција. Нивните периоди се во однос ~ 1.000 : 1.512 : 2.296 : 3.100 : 4.767, ззаедно во појдовен систем кој се врти однсосот се сведува на 4:6:9:12:18.Резонанциите на d и e, e и b, b и c, и c и g се случуваат на релативни интервали од 2:3:6:6 шаблон што се повторува на секои 191 ден. Либрациите на можните резонанции на три тела имаат замави од околу 3 степени, и моделирањето укажува на тоа дека резонантниот систем е стабилен на растројувања. Не постојат тројни резонанси.
420 Бертолда
420 Бертолда — многу голем астероид од главниот појас. Класифициран е по спектар како P астероид.
Откриен од стран на германскиот астроном Макс Волф на 7 септември 1896 година во Хајделберг.
Паб
Пабовите култоролошки се разликуваат од баровите, кафулињата и пивниците. Секој паб има стални гости, кој се нарекуваат локалнии, и обично се во близина на нивните домови и работни места.
Хокан Брокан и Јосеф
Производство
Снимањата започнале во Стокхолм до крајот на август 2003 година, а подоцна продолжиле во Тролхетан.
Музика за филмот
Оригиналната филмска музика била издадена на ЦД во 2004 година.
Домашно видео
Во 2005 година, филмот бил објавен на ДВД.
Список на државни водачи во 161 година
Ова е список на државни водачи во 61 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Данска секира
Данската секира е борбена секира, најмногу користена помеѓу времето на викиншката ера и раниот среден век. Други имиња за оружјето вклучуваат англиска долга секира и обелена секира.
Историја
Во текот на 10-11 век, данската секира стекнала популарност во областите надвор од Скандинавија кај што имало силно влијание на Викинзите, како што се Англија, Ирска и Нормандија. Историските извештаи ја опишуваат данската секира како оружје на воената елита во овој период, како што се Хаскарлите од англосаксонска Англија. Во таписеријата од Бајеа, визуелен запис за искачување на Вилијам I на престолот во Англија, секирата е скоро исклучиво управувана од добро оружените хаскарли. Овие хаскарли биле основните телохранители на кралот Харолд во Битката кај Хестингс. Данска секира, можда и на кралот Едвард, е понудена на Харолд пред да биде крунисан. Таписеријата кај Бајеа исто така прикажува хаскарл кој со еден удар ја расцепува главата на еден нормански коњ. Познато е дека секирата исто била користена од Варјашката гарда. Една преживеана плоча од слонова коска од Цариград од 10 век прикажува телохранител од Варјашката гарда како држи секира која е висока колку него.
Иако името го задржува скандинавското наследство, данската секира станала широко користена низ цела Европа од 12 век, бидејќи секирите добиле прифаќање како оружје за витези, иако не го достигнаа статус како на меч. Тие, исто така, започнаа да се користат широко како оружје за пешадија, со издолжена дршка од околу 1.8 метри. Во 13 и 14 век, исто така, се забележани промени во обликот, при што сечилото исто било издолжено. Оваа издолжена варијанта во Англија била нарекувана спарт. Се смета дека ова оружје е предок на хелебардата.
Цариградски протести (1890)
Цариградските протести се случиле на 27 јули 1890 година во населбата Кумкапи во Истанбул. Во овие протести биле убиени повеќе лица вклучувајќи и еден полицаец а голем број биле повредени.
Протестите биле организирани од страна на Ерменската Цариградска патријаршија и Социјалистичката партија за будење на ерменското угнетувано население во Османлиското Царство. Во почетокот демонстрантите упатиле барање до патријархот и Националното собрание по кое патријархот бил принуден да се приклучи кон поворката која се упатила кон палатата Јилдиз. . Демонстрантите главно од Високата порта барале да се исполни членот 61 од Берлинскиот договор кој гласел дека Високата Порта се задолжува да воведе реформи за локалното ерменско население и да осигури нивна безбедност од Курдите и Черкезите.
Август Фердинанд Мебиус
Најпознат е по октривањето на Мебиусовата лента - неориентабилна дводимензионална површина која има само една страна кога е вметната во тридимензионален Евклидов простор. Оваа лента независно ја открил и Јохан Бенедикт Листинг, и тоа во истиот период. Го открил и Мебиусовиот распоред (конфигурација), составен од два заемно впишани тетраедри. Мебиус бил првиот математичар што вовел хомогени координати во проективната геометрија.
Заслужен е за многу математички идеи, вклучувајќи ги Мебиусовите трансформации кои играат важна улога во проективната геометрија, и Мебиусовата трансформација на теоријата на броевите. Работејќи со теоријата на броевите, ги осмислил важните математички идеи Мебиусова функција μ(n) и Мебиусовата инверзија. Во областа на Евклидовата геометрија, Мебиус систематски изработил начин на означување на аглите и отсечките како метод на упростување на резултатите и нивно сведување на еден облик.
Мебиус е роден во Шулпфорта кај Наумбург Саксонија-Анхалт. По мајчина линија е потомок на прочуениот црковен реформатор Мартин Лутер. Математиката ја изучувал кај истакнатиот математичар Карл Фридрих Гаус и Јохан Пфаф. Починал во Лајпциг во 1868, на возраст од 77 години.
421 Церингија
421 Церингија — мал астероид од главниот појас.
Откриен од германскиот астроном Макс Волф на 7 септември 1896 година во Хајделберг.
Апел (Германија)
Апел (Appel) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Апел се наоѓа помеѓу Есте, лева притока на Елба и Харбуршките ридови.
Општински единици
Кон општината Апел припаѓаат местата:
Будистичка уметност
Будистичката уметност потекнува од Индија следејќи го историскиот живот на Сидарта Гаутама, од 6-5 век п.н.е., и се развивала во контакт со другите култури ширејќи се низ Азија и светот.
Се развивала на север кон Средна Азија и во Источна Азија, создавајќи ја северната гранка на будистичката уметност и источно сè до Југоисточна Азија, создавајќи ја јужната гранка на будистичката уметност. Во Индија, будистичката уметност цветала и влијаела врз развојот на Хиндуистичката уметност, сè дури будизмот речиси не исчезнал во Индија околу 10. век, делумно поради силната експанзија на исламот, како и на хиндуизмот.
Предиконска фаза (5 – 1 век п.н.е.)
Во текот на 2-1 век п.н.е., вајарите станале поексплицитни претставувајќи епизоди од животот и учењата на Буда. Иако Индија имала долга традиција во изработка на скулптури и мајсторство во богатата иконографија, Буда никогаш не бил прикажан во човечки облик, туку единствено преку будистички симболизам. Овој период се нарекува предиконски.
Ваквата тенденција останала до 2 век п.н.е во јужните делови на Индија, во уметноста на школата Амаравати. Се дискутира дека можеби постоеле рани антропоморфни претстави на Буда изработени во дрво кои со време исчезнале. Сепак, не постојат археолошки наоди да ги поткрепат овие расправи. Најраното дело на Будистичката уметност во Индија датира од 1 век п.н.е. Храмот махабоди во Бот Гааја станал модел за слични структури во Бурма и Индонезија. За фреските во Сигирија се вели дека се постари дури и од сликарството во пештерите Аџанта.
Иконска фаза (од 1 век до денес)
Антропоморфните претстави на Буда почнале да се појавуваат од 1 век во Северна Индија. Двата главни центри на творештво се Гандара во денешна Северозападна погранична провинција, во Пакистан, и подрачјето на Матура, во централниот дел на северна Индија. Уметноста на Гандара искористила од тоа што со векови била во интеракција со античката култура откако Александар Македонски во 332 п.н.е. ја освоил Индија. Будистичката скулптура од Гандара била под влијание на старогрчката скулптура и се сугерира дека концептот на "човек-бог" бил главно инспириран од грчката митолошка култура. Елементи на скулптурата на гандарската школа се кадрава коса, наметка која ги покрива двете рамења, чевли и сандали, декорации со листови од акант и сл.
Уметноста на Матура се стреми повеќе кон индиската традиција. Во оваа школа облеката е претставена на начин да го покрива левото рамо со тенок муслин, а декорациите се палма, лотус и сл. Двете школи влијаеле една на друга. Оваа иконска уметност уште на почетокот се одликувала со реалистичен идеализам, комбинирајќи го реалното во однос на човечкото во однос на пропорции, ставови и атрибути и желбата да се прикаже совршенството и спокојот на божественото. Овој приказ на Буда воедно како човек и бог станува иконографски стожер за понатамошната Будистичка уметност. Интересно е и да се забележи дека Буда е предмет во уметностите како скулптура, сликарство и литература, но не и во музиката и танцот. Будистичката уметност продолжила да се развива во Индија некоку века. Розовите скулптури на Матура од песочник се развиле во тек на Гупта периодот (4-6 век). Уметноста на Гупта школата извршила големо влијание насекаде низ Азија. Накај 10 век, како што почнале да преовладуваат Хиндуизмот и Исламот, Будистичката уметност почнала да опаѓа во Индија. На крајот од 12 век, Будизмот во Индија се одржал само во регионот на Хималаите. Со ширењето на будизмот надвор од Индија, изворното уметничко творештво се мешало со други уметнички влијанија и се диференцирале:
Северна будистичка уметност
Ширењето на будизмот по патот на свилата кон Средна Азија, Кина и најпосле Кина и Јапонија почнало во 1 век преку Таримската Котлина амбасадорите испртени кон запад на кинескиот цар Минг (58-75). Сепак, поинтензивни контакти имало од 2 век натаму веројатно како последица на ширењето на империјата на Кушаните на кинеска територија кај Таримската Котлина, преку мисионерството на голем број будистички монаси во Кина дојдени од Средна Азија. Првите мисионери и преведувачи на будистичките скулптури на кинески, како Локаксема, биле или Парти, Кушани, Согдијанци или Тохари.
Централно-азиското мисионерство долж патот на свилата било придружено со наплив уметнички влијанија видливи во развојот на Сериндиската уметност од 2 до 11 век во Таримската Котлина, денешен Синѓанг. Сериндиската уметност честопати произлегува од хеленско-будистичката уметност на областа Гандара – денешен Пакистан, која е комбинација на индиски, грчки и римски влијанија. Хеленско-будистичките уметнички влијанија од патот на свилата може да се најдат дури до Јапонија, во архитектонските мотиви, приказите на Буда и некои претстави на јапонските богови.
Уметноста на северниот пат исто била под големо влијание и на развојот на Махајана Будизмот, посебна гранка на будизмот што се одликува со прифаќање на нови текстови додадени на традиционалните агами. Махајана оди подалеку од традиционалниот ранобудистички идеал на ослободување преку страдањето - (духкха) -и ја истакнува патеката на бодисатва. Махајана го издигнува Буда во трансцендентално и бесконечно битие. Оттука Северната будистичка уметност се стреми кон богати и синкретични претстави на Буда, со мноштво слики на разни Будини прикази, бодисатви и небесни суштества - (деви).
Авганистан
Будистичката уметност во Авганистан (поранешна Бактрија) траела неколку века сè до ширењето на Исламот во 7 век. Претставена е со Будите од Бамијан. Други скулптури, во штукатура, шкрилец или глина, прикажуваат силно индиско пост-гуптиско влијание како и класично влијание (хеленско, па дури и грчко-римско). Иако Исламот донекаде бил толерантен кон другите религии, покажал нетолеранција кон Будизмот на кој се гледало како религија што зависи од „идолопоклонство“. Човечките фигуративни уметнички форми исто така биле забранети со Исламот па така, Будистичката уметност претрпела бројни напади што кулминирало со нејзино систематско уништување за време на Талибанскиот режим. Будите од Бамијан, скулптурите од Хада, и многу други артефакти во Авганистанскиот музеј биле уништени. Бројните конфликти после 1980 исто така довеле до систематски грабежи на археолошките наоѓалишта со цел нивна понатамошна распродажба на меѓународниот пазар.
Средна Азија
Средна Азија долго играла улога на раскрсница меѓу Кина, Индија и Персија. Во тек на 2 век п.н.е., експанзијата на поранешен Хан кон Запад довело до зголемен контакт со хеленистичките цивилизации на Азија, посебно со Грчко-бактриското кралство.
Оттогаш, ширењето на Будизмот кон север довело до формирање на будистички градови па дури и кралства во оазите на Средна Азија. На некои од градовите на патот на свилата во кои имало развиени будистички манастири една од главните цели им била да пречекуваат и да даваат услуги на патници меѓу Истокот и Западот. Источниот дел на Средна Азија (Кинески Туркестан (Таримската Котлина, Синѓанг) особено развил мошне богата Сериндиска уметност (ѕидно сликарство и релјефи во бројни пештери, сликарство на платно, скулптура, ритуални предмети), под влијание на индиската и хеленистичките култури. Најдени биле скулптури во Гандара стил како и гандарското писмо - Харошти. Овие влијанија набрзо биле потиснати од страна на напливот на кинеската култура.
Поврзано: Дунхуанг, Пештери Могао, Кралство Котан, Пат на свилата
Кина
Будизмот дошол во Кина околу 1 век и вовел нов трип на уметност во Кина, особено во областа на статуата. Примајќи ја оваа религија, силни кинески црти биле инкорпорирани во будистичка уметност.
Династија Танг
Поради отвореноста на династијата на странски влијанија, и обновената размена со индиската култура поради многубројните патувања на кинеските будистички свештеници во Индија, будистичката скулптурата на династијата Танг попримила класична форма, инспирирана од индиската уметноста од Гупта периодот. За тоа време, главниот град на Танг Шанган (денешен Сијан) станал важен центар за будизмот. Од таму будизмот се проширил во Кореја и Јапонија.
Раното сликарство на Чен монасите имало тенденција да го одбегне прецизниот реализам на Гомби сликарството во полза на енергични, монохроматски слики, обидувајќи се преку творештвото да го искажат влијанието на просветленоста.
Подемот на неоконфуцијанството во времето на Сји Чу во 21 век резултирал со огромна критика кон монашките сликари. Поврзани со тогаш непопуларната школа на Чен будизмот, нивните слики биле негирани. Некои слики преживеале откако биле однесени во Јапонија, но школата на Чен сликарство во Кина целосно била уништена.
Династија Кинг
На почетокот на Кинг династијата, таканаречените сликари Четири Монаси (Жу Да, Ши Тао, Кун Кан и Хонг Рен) ги користеле своите слики да го искажат своето неодобрување на тогашната политичка клима. Иако ги користеле традиционалните форми, тие отишле чекор подалеку од високотехничките дела популарни во тоа време (претставени преку Четворицата Ванг) и концентрирани на експресивните потези со четка и смели бои.
Наследството
Популаризацијата на будизмот во Кина оваа земја ја направи дом на една од најбогатите збирки на будистички уметности во светот. Могао Пештерите во близина на Дунхуанг и пештерите на храмот Бинглинг во близина на Јонгжинг во провинцијата Гансу, пештерите Лонгмен во близина на Луојанг во провинцијата Хенан, пештерите Јунганг во близина на Датонг во провинцијата Шанси и Дазу Рок резбите во близина на општината Чонгкинг се едни од најзначајните и најпознати будистички наоѓалишта на скулптурата. Џиновската статуа на Буда во Лешан, исклесана во рид во 8 век за време на династијата Танг е најголемата камена статуа на Буда во светот.
Кореја
Корејската будистичка уметност главно одразува интеракција меѓу другите будистички влијанија и силната изворна корејска култура. Освен тоа, уметноста на степите, особено сибирски и скитски влијанија се гледаат во раната будистичка уметност заснована на ископувањето на артефакти и погребни богатства како кралските круни на Сила појаси, ножеви, и гогоци во облик на запирка. Стилот на оваа домородна уметност бил геометриски, апстрактен и богато украсен со одлики на "варварскиот " луксуз. Иако многу други влијанија биле силни, Корејската будистичка уметност, се одликува со "вкус за вистинскиот тон, смисла за апстракција но исто така и за бои што доста интересно е во линија со  современиот вкус".
Трите кралства на Кореја
Првото од Трите кралства на Кореја што официјално го примиле Будизмот било Когурио во 372. Сепак, кинеските записи и употребата на будистичките мотиви на когуриските ѕидови укажува на тоа дека будизмот бил воведен порано од официјалната дата. Кралството Пекче официјално го признало будизмот во 384. Кралството Сила изолирано со потежок пристап кон Кина, официјално го прифатило будизмот во 535 иако оваа туѓинска религија била позната во кралството уште во раниот 5 век благодарение на работата на монасите од Когурио. Воведувањето на будизмот кај уметниците ја стимулирало потребата од создавање слики за обожување, кај архитектите за изградба на храмови а книжевниците за Будини сутри со што тој полека придонел за трансформација на корејската цивилизација. Особено значајна при преносот на софистицираните уметнички стилови во корејското кралство била уметноста на "варварскиот" Туоба, кланот кој ја воспоставил северно-вејската династија во Кина во 386. Северно-вејскиот стил особено бил влијателен на уметноста во Когурио и Пекче. Подоцна уметниците од Пекче го пренеле овој стил во Јапонија заедно со елементите на Јужната династија и корејските обележја. Корејските уметници биле доста селективни во изборот на стилот и комбинирањето на различните регионални стилови со што создале една специфична Корејски будистички уметнички стил.
Апел (појаснување)
Апел може да се однесува на следново:
Будистичка уметност
Јапонија
Пред воведувањето на Будизмот, Јапонија веќе била седиште на разни култури и уметнички влијанија, од апстрактната линиска декоративна уметност на изворниот неолитски јомонски период од околу 10500 п.н.е. - 300 п.н.е., до уметноста во тек на периодите Јајои и Кофун со развој на уметноста Ханива. Јапонците го откриле будизмот во 6 век кога мисионерските монаси допатувале на нивните острови заедно со бројни скулптури и уметнички дела. Будистичката религија во следните векови била прифатена од страна на државата. Поставена на самиот крај на патот на свилата, Јапонија успеала да зачува многу аспекти на Будизмот токму во времето кога тој изчезнувал од Индија и кога бил потиснуван во Средна Азија и Кина. Од 711, бројни храмови и манастири биле изградени во главниот град Нара, вклучително и петкатна пагода, Златната сала на Хориуџи и храмот Кофукуџи. Биле изработени огромен број слики и скулптури, честопати по нарачка и со спонзорство на власта. Во оригиналниот стил карактеристичен по реализмот и грациозноста, се мешале индиски, хеленистички, кинески и корејски уметнички влијанија. Творештвото на Јапонската будистичка уметност било особено богато меѓу 8 и 13 век за време на периодите Нара, Хејан и Камакура. Јапонија развила крајно богата фигуративна уметност за пантеонот на будистичките божества, понекогаш во комбинација со Хинду и Шинто влијанија. Од 12 – 13 век, се развила Зен уметноста, и ги достигнала своите златни денови во Муромаши периодот, после воведување на верата од страна на Доген и Ејсаи после нивното враќање од Кина. Зен уметноста главно се одликува со оригиналното сликарство (како на пример сумие) и поезијата (главно хаику). Потрагата по просветленост "во моментот" исто довело и до развој на други значајни изведени уметности како чајната церемонија Чаноју и уметноста на цветно аранжирање наречено Икебана. Будизмот до денес останал мошне активен во Јапонија и зачувани се околу 80.000 будистички храмови. Многу од нив се од дрво и затоа редовно подлежат на реставрација.
Тибет и Бутан
Tантричкиот будизам почнал како движење во источна Индија околу 5-6 век. Многу од практиките на тантричкиот будизам потекнуваат од Браманството (користењето на мантрите, јогата, или палењето на жртвени подароци). Од 8 век, тантризмот станал доминантна форма на будизам во Тибет. Поради нејзината географска поставеност во центариот дел на Азија, Тибетската будистичка уметност примила влијанија од Индиската, непалската, хеленско-будистичката и Кинеската уметност. Една од најкаректеристичните творби на тибетската будистичка уметност се мандалите, дијаграми на "боженствениот храм". Од уметнички аспект, будистичката Гупта уметност и Хиндуистичката уметност се двете најсилни инспирации на тибетската уметност.