cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фантомот на слободата
Синопсис
Филмот се состои од повеќе сцени кои не се воопшто поврзани меѓу себе или пак меѓу нив има слаба врска: Така филмот започнува со сцената на стрелањето на група луѓе во еден шпански град, окупиран од француската војска за време на Наполеоновите војни. Потоа, дејствието се префрла во сегашноста - група деца си играат, а непознат човек им дава фотографии; дома, родителите ги откриваат „срамните“ фотографии и поради тоа ја отпуштаат негувателката, но кога тие ги разгледуваат фотографиите, се покажува дека на нив се прикажани дела од стари, историски згради. Ноќта, таткото на децата е сведок на необични сцени и утредента оди на лекар, но лекарот не му верува. Медицинската сестра (ја игра Вукотиќ) го замолува лекарот за отсуство за да го посети болниот татко. Поради невреме, таа преспива во еден мотел, каде гостуваат необични гости - група калуѓери, мало момче кое има љубовна врска со стара жена и садомазохистички брачен пар. Утредента, медицинската сестра го превезува еден професор во градот, каде тој безуспешно се обидуав да им држи предавања на полицајците, но тие постојано го прекинуваат. Двајца полицајци запираат возач (го игра Рошефор) поради брзо возење. Тој го посетува својот доктор, кој му соопштува дека е болен од карцином. Потоа, тој и сопругата добиваат телефонски повик дека исчезнала нивната ќерка, но кога одат во училиштето, таа е присутна, иако никој не ѝ обрнува внимание. Родителите го пријавуваат исчезнувањето на девојчето во полицијата, иако и таа е присутна. Во меѓувреме, од врвот од една висока града, снајперист (го игра Лари) пука по минувачите, по што е уапсен и осуден, но веднаш е ослободен. Подоцна, шефот на полицијата (го игра Берто) ги известува дека девојчето е пронајдено. Кога, полицискиот шеф оди во еден бар, тој здогледува жена која го потсетува на неговата мртва сестра. Тогаш, тој добива телефонски повик од мртвата сестра (ја игра Асти) и оди да ја посети во семејната гробница, но е уапсен. Него го носат во канцеларијата каде веќе има друг шеф на полицијата (го игра Пиколи). Тие разговараат како да се справат со граѓанските немири, а потоа одат во зоолошката градина. Филмот завршува со звуци на бунтовни граѓани и пукање.
Стојан Игнатов
Стојан Игнатов (роден на 22 декември, 1979 е македонски фудбалер, кој игра во среден ред.
Моментално настапува во екипата на ФК Металург.
Сара Аронсон (друштво)
Сара Аронсон било еврејско женско друштво. Дејствувало во Битола меѓу двете светски војни. Било основано со цел да ги воспитува девојките во еврејскиот национален дух. Се одржувале предавања што ги третирале актуелните проблеми на младите Еврејки, меѓу кои и прашањето на описменувањето. Во 1924 година имало околу 80 членови.
Фонсека (залив)
Залив Фонсека (шпански: Голфо де Фонсека) дел од Тихиот Океан е залив во Средна Америка, кој граничи со Ел Салвадор, Хондурас и Никарагва.
Историја
Заливот Фонсека бил откриен за Европејците во 1522 година од страна на Гил Гонзалес де Авила и именуван од него по неговиот покровител, архиепископот Хуан Фонсека, непомирливиот непријател на Колумбо.
Во 1849 година, Е. Г. Сквајр преговарал договор за САД, за да се изгради канал низ Хондурас од Карипското Море до Заливот. Фредерик Четфилд, британски командант во Средна Америка, се плашел дека американското присуство во Хондурас ќе го дестабилизира Британскиот Брег на Комарецот и испратил флота за да го окупира островот Ел Тигре на влезот во Заливот. Кратко потоа, Сквајр побарал британците да заминат, бидејќи тој ја предвидел окупацијата и преговарал за привремена цесија на островот на Соединетите Американски Држави. Четфилд можел само да се усогласи.
Сите три држави - Хондурас, Ел Салвадор и Никарагва - со крајбрежје по должина на Заливот биле вклучени во долгиот спор околу правата на Заливот и островите што се наоѓаат во рамките на заливот.
Во 1917, Судот на Средна Америка на правдата донел пресуда во судскиот процес, која станала позната како случајот Фонсека. Таа довела до контроверзи помеѓу Ел Салвадор и Никарагва. Никарагва влегла во Договорот Брајан-Чаморро, кој им доделил дел од заливот на Соединетите Држави за да основааат поморска база. Ел Салвадор тврдел дека со ова било прекршено правото на заедничка сопственост во заливот. Судот застанал на страната на Ел Салвадор, но САД одлучиле да ја игнорираат одлуката.
Во 1992 година, комората на Меѓународниот суд на правдата (МСП) одлучил за спорот околу земјата, островот и поморската граница, од кои спорот во Заливот беше дел. МСП утврдил дека Ел Салвадор, Хондурас и Никарагва треба да ја делат контролата врз Заливот Фонсека. Ел Салвадор беше награден со островите Меангвера и Меангверита, додека Хондурас беше награден со Остров Ел Тигре.
Физичка географија
Заливот Фонсека покрива површина од околу 3.200 км2 (1.200 квадратни милји), со крајбрежје што се протега на 261 км (162 милји), од кои 185 км (115 милји) се во Хондурас, 40 км (25 милји) во Никарагва, и 29 км (18 милји) во Ел Салвадор. Климата во Заливот е типична за тропските и суптропските региони, со две различни сезони, дождлива сезона и сува сезона. Заливот добива речиси 80% од вкупните годишни врнежи од 1.400-1.600 мм (55-63 инчи) за време на дождовната сезона од Мај до Ноември. Сувата сезона се јавува помеѓу Декември и Мај и придонесува во годишна стапка на испарување од 2.800 mm (110 инчи). Како резултат на помалото количество на вода што влегува во Заливот, струјата има тенденција да тече навнатре од Тихиот Океан, а нивото на соленоста во устието се зголемува и се појавува сезонска суша.
Циклусот на плимата и осеката е 2,3 метри (7,5 стапки) во просек дневно во Заливот. За време на ниските плими, почвите се населени со ракови, школки и други видови. За време на високата плима, мангровите шуми служат како место за прехрана и живеалиште на рибите, ракчињата и другите видови, бидејќи коренот на мангровите обезбедува засолниште од поголемите грабливци.
Голем број на вулкани лежат во и околу заливот.
Украинска Народна Република
Украинска Народна Република (УНР)  — краткотрајна држава во Источна Европа. Пред нејзиното прогласување, Централниот совет на Украина бил избран во март 1917 година како резултат на Февруарската револуција, а во јуни прогласила украинска автономија во рамките на Русија. Нејзината автономија подоцна била признаена од Руската привремена влада. По Октомвриската револуција, Централниот совет на Украина го осудила болшевичкото преземање на власта и ја прогласила Украинската народна република со територија вклучувајќи ја областа од околу осум руски царски гувернери (Киев, Волинија, Харков, Керсон, Екатеринослав, Полтава, Чернигов и Подолија). Земјата формално ја прогласила својата независност од Русија на 22 јануари 1918 година.
За време на своето кратко постоење, републиката поминала низ неколку политички трансформации - од социјалистичка република предводена од Централниот совет на Украина со нејзиниот генерален секретаријат, до социјалистичка република предводена од Дирекцијата и од Симон Петљура. Помеѓу април и декември 1918 година, социјалистичката власт на Украинската Народна Република била суспендирана, откако била соборена од прогерманската Украинска Држава на Павло Скоропадскиј, кој бил избран за Хетман на Украина од конгресот на селаните. По распадот на украинската држава, Украинската Народна Република го прогласила своето обединување со Западноукраинската Народна Република во јануари 1919 година. По Полско-украинската војна, таа потпишала сојуз со Втората Полска Република. На 10 ноември 1920 година, државата го изгубила остатокот од својата територија од болшевиците. Мирот во Рига на 18 март 1921 година помеѓу Полска, Советска Русија (дејствувајќи исто така во име на Советска Белорусија ) и Советска Украина ја запечатило судбината на Украинската Народна Република.
По Октомвриската револуција, на територијата на Украина се формирале многу влади, особено Украинската Народна Република на Советите со седиште во Харков и нејзините советски наследници. Оваа сила, заедно со Украинската Народна Република, Белото движење, Полска, Зелените војски и анархистите, постојано се бореле меѓу себе, што резултирало со многу жртви меѓу Украинците кои се бореле во Украинската војна за независност како дел од пошироката руска граѓанска војна од 1917-1923 година. Советска Русија ја проширила својата контрола врз она што на крајот ќе стане Украинска Советска Социјалистичка Република, која станала и основачка членка на Советскиот Сојуз во 1922 година
Времеплов
Следниве информации се засноваат на изложбата на Музејот на советската окупација во Киев во Киев.
Есен 1917 година
(Секој заменик претставува 100.000 жители, право на глас имаат граѓани од 20 години и постари; формирана Централна изборна комисија при Украинското конститутивно собрание)
Пролет 1918 година
Во април 1918 година, трупите лојални на Украинската Народна Република ја преземале контролата врз неколку градови во регионот на Донбас.
Независност
Поради агресијата од Советска Русија, на 22 јануари 1918 година, Централната Рада го издал својат 4-ти универзал на Сеукраинскиот воен конгрес (од 22 јануари 1918 година), прекинувајќи ги врските со болшевичка Русија и прогласувајќи суверена украинска држава. Помалку од еден месец подоцна, на 9 февруари 1918 година, Црвената армија го зазела Киев.
Опколена од болшевиците и губејќи многу територии, Големата Рада била принудена да бара странска помош и го потпишала Договорот од Брест-Литовск на 9 февруари 1918 година за да добие воена помош од Германското и Австроунгарското царство. Германија и помогнала на украинската армија да ги принуди болшевиците од Украина. На 20 февруари 1918 година, советот на Кубањската Народна Република ја прифатил резолуцијата за федерален сојуз на Кубан со Украина додека болшевичките сили се туркале кон Екатеринодар. Било договорено резолуцијата да се проследи на ратификација до украинската влада.
По договорот од Брест-Литовск, Украина станала виртуелен протекторат на Германското Царство кое во тоа време изгледало поповолно отколку да биде совладано од советските сили кои ширеле пустош во земјата. Германија била загрижена за губење на војната и се обидувала да го забрза процесот на екстракција на храна од Украина, па решила да воспостави своја администрација во лицето на генералфелдмаршал фон Ајхорн, кој го заменил генерал-полковникот Александар фон Линзинген. На 6 април командантот на армиската група Кијев издал наредба во која ги објаснил своите намери да ги исполни условите од договорот. Тоа, се разбира, било во спротивност со законите на украинската влада, која ја поништила неговата наредба. До април 1918 година, офанзивата на германско - австриската операција Фаустшлаг целосно ги отстранила болшевиците од Украина. Германските/австроунгарските победи во Украина се должат на апатијата на локалното население и на инфериорните борбени вештини на болшевичките трупи во споредба со нивните австроунгарски и германски колеги.
Германците ја уапсиле и ја распуштиле Централната Рада на 29 април 1918 година за да ги запрат социјалните реформи што се случувале и го рестартирале процесот на трансфер на снабдување со храна во Германија и Австро-Унгарија. Германските власти го уапсиле и украинскиот премиер Всеволод Холубович под обвинение за тероризам и на тој начин го распуштиле Советот на народни министри. Пред ова, Радата го одобрил Уставот на Украинската Народна Република. Паралелно со сите овие настани и неколку дена пред промената на власта во земјата на 24 април 1918 година, владата на Белорусија ја потврдила белоруската стопанска комора во Киев на чело со Митрофан Довнар-Заполски на иницијатива на белорускиот секретар за финансии Пјотр Кречевски.
Хетманат
Владата на Хетманатот, исто така, ја поддржала конфискацијата на претходно национализираните селски земји од страна на богатите сопственици на имот, често со помош на германските трупи. Ова довело до немири, подем на селско партизанско ( герила) движење и серија големи народни вооружени бунтови. Се воделе преговори за да се добие поддршка од претходните членови на Радата, Петљура и Виниченко, но овие активисти работеле на соборување на Скоропадски. На 30 јули, рускиот левичарски социјалист-револуционер, Борис Михајлович Донској, со помош на локалната УСРП успеал да го убие фон Ајхорн, разнесувајќи го во центарот на Киев на сред светло.
Поради претстојната загуба на Првата светска војна од Германија и Австро-Унгарија, спонзорите на Скоропадски, Хетманатот формирал нов кабинет на руски монархисти и се обврза на федерација со можна идна не-болшевичка Русија. Како одговор, украинските социјалисти објавиле нова револуционерна влада, Директорат, на 14 ноември 1918 година.
Дирекција
Дирекцијата добила огромна популарност и поддршка од некои од воените единици на Скоропадски, вклучувајќи ја и дивизијата Сердиук. Нивната бунтовничка војска го опколила Киев на 21 ноември. По тринеделниот ќор-сокак, Скоропадски абдицирал во корист на Советот на министри, кој им се предал на револуционерните сили. На 19 декември 1918 година, Дирекцијата ја презела контролата врз Киев.
Болшевиците ја нападнале Украина од Курск кон крајот на декември 1918 година, каде што била повторно воспоставена новата украинска советска влада претходно во ноември истата година. На 16 јануари 1919 година Украина официјално и објавила војна на Русија, додека руската советска влада продолжила да ги негира сите тврдења за инвазија. На 22 јануари 1919 година, Дирекцијата била официјално обединета со Западноукраинската Народна Република, иако овој ентитет де факто одржувал своја војска и влада. На 5 февруари, болшевиците го зазеле Киев.
Во текот на 1919 година, Украина доживеала хаос додека армиите на Украинската Република, болшевиците, белата армија, странските сили на Антантата и Полска, како и анархистичките сили како онаа на Нестор Махно се обиделе да надвладеат. Понатамошната офанзива во Киев, организирана од полската армија и сојузничките украински сили, не била во можност да ја промени ситуацијата. На 10 ноември 1920 година, Дирекцијата го изгубила остатокот од својата територија од болшевиците во Волинија кога преминала во Полска за да прифати интернација. Во март 1921 година, Риганскиот мир ја запечатил заедничката контрола на територијата од страна на Полска, Руска СФСР и Украинска ССР.
Како резултат на тоа, земјите на Галиција, како и голем дел од територијата на Волин биле инкорпорирани во Полска, додека областите на исток и југ станале дел од советска Украина.
По својот воен и политички пораз, Дирекцијата продолжила да одржува контрола над некои од своите воени сили. Спречејќи ја планираната инвазија на нејзиниот ривал надвојводата Вилхелм од Австрија, во октомври 1921 година, владата во егзил на Украинската национална република започнала серија герилски рации во централна Украина кои достигнале до исток до Киевската област. На 4 ноември, герилците на Дирекцијата го зазеле Коростен и заплениле многу воени резерви. Но, на 17 ноември 1921 година, оваа сила била опкружена од болшевичката коњаница и уништена.
Антиболшевички и други востанија
Следува списокот на бројни востанија кои се случиле за време на формирањето на Украинската Народна Република. Некои од нив биле во опозиција на владата на Петљура (како што е Аферата Оскилко), некои против воспоставувањето на советскиот режим, некои се одржале за да се елиминираат силите на Антантата. Според документацијата на Чека, во Украина се случиле 268 востанија од 1917 до 1932 година, каде во повеќе од 100 раони побунетите селани убивале чекисти, комунисти и продотријади кои барале храна со сила, што повеќе наликувало на експропријација.
Егзил
Владата на Украинската Народна Република дејствувала во Варшава, Париз, Вајмар, Кисинген, Минхен и Филаделфија.
По почетокот на Втората светска војна, Тарас Булба-Боровец, со поддршка на претседателот на Украинската Народна Република во егзил, Андриј Ливицки, ја преминал германско-советската граница и започнал да организира воени единици на УПА подредени на Владата на УПР.
Десеттата итна седница на Украинскиот национален совет ја признал државата Украина како наследник на Украинската Народна Република во егзил и се согласил да ги пренесе овластувањата и атрибутите на државната власт на новоизбраниот претседател на Украина во 1991 година
Меѓународно признание
Подоцна во 1918 година Русија избрала да го повлече признавањето на независна Украина, претставувајќи ги протоколите од Версајскиот договор како оправдување за својата акција. Во 1920 година Симон Петљура и Јозеф Пилсудски го потпишале Варшавскиот договор во кој двете земји ги воспоставиле своите граници долж реката Збруч. Државите кои претходно ја признале Украинската Народна Република ги прекинале сите односи со нејзината влада во егзил откако ја признале советската влада во Киев.
Демографија
Според последниот попис направен во 1897 година, републиката броела над 20 милиони жители во седум поранешни руски губернии, плус три ујези од гувернерот Таурида кои се наоѓале на копното.
Административна поделба
На 4 март 1918 година, украинската влада го прифатила законот за административно-територијална поделба на Украина. Законот навел дека Украина е поделена на 32 земји кои се управувани од нивното соодветно земство. Овој закон не бил целосно спроведен бидејќи на 29 април 1918 година имало антисоцијалистички пуч во Киев, по што Хетман Павло Скоропадски ја вратил реформата назад на администрацијата од типот на губернија.
Вооружени сили
Седиштето на вооружените сили на републиката се нарекувало генерал Булава и се сметало дека се наоѓа во Киев. Поради постојаната интервенција на Петроградскиот совет и Германија, неговата физичка локација се менувала (Камјанец-Подилски, Била Церква, други).
Пари и банкарство
Во декември 1918 година бил донесен привремен закон за издавање државни банкноти од страна на УПР. Според овој закон: „Банкарските банкноти мора да се издаваат во карбованец“ ( украински : Карбованець). Секој карбованец содржи 17.424 делови од чисто злато и е поделен на две хривни ( украински: Гривня) или 200 шахови (украински : Шаг).
Карти
Областа за која претензии Украинската Народна Република во 1919 година (црвена и розова), во споредба со Украина откако ја повратила независноста во 1991 година (црвена и зелена за териториите за кои нема право во 1919 година).
HD 191243
HD 191243 (BD + 34 3881, SAO 69457, HR 7699) — ѕвезда со привидна величина од 6.11, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:07:41,4 и деклинација +34°25′23″
NGC 398
NGC 398 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 398 се споменува и како MCG 5-3-65, CGCG 501-100, ARAK 31, NPM1G +32.0049.
Откривање
Објектот е откриен на 28 октомври 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 398 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 398 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 8 м 53,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 30' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 144°.
Други поделби
Проучување на NGC 398 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4090. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Македонија во Првата балканска војна
Поврзано Прва балканска војна
Писмо на македонскиот сепаратистички кружок
Непосредно пред објавувањето на Балканската војна по дознавањето за Српско-бугарската спогодба, македонското национално јадро од Битола, односно македонскиот сепаратистички кружок, на 15 август 1912 година испратил Програмско писмо до Другарството и до високи раководни органи во Русија, во кое се наведува дека ''Балканскиот сојуз е создаден заради поделба на Македонија од страна на Србија, на Бугарија и на Грција, а не за нејзино ослободување. Тие не ја признаваат македонската националност, па сакаат да ја србизираат, бугаризираат и грцизираат.''
На Македонија, на потомците на Кирил и Методиј може да ѝ помогне само Русија, и тоа на следниов начин: ''#енергично застапување на братска Русија во полза на Македонците;
Македонците во бугарската војска
На 17 септември 1912 година, бугарската влада објавила сеопшта мобилизација. На сите мобилизациски места пристигнувале Македонци од разни места.
Партизански чети и одреди
Петар Дрвингов во Седмичниот билтен за изучување на Турција и нејзината армија бр. 3 од 10 февруари 1911 година, меѓу другото, напишал: ''Денес македонската емиграција, повеќе од кога и да е порано, завладеана е со мислата дека слободата на Македонија може да се постигне само преку силата на бугарското оружје. Поради тоа, таа емиграција не е за потценување, зашто во време на војна може да одигра решавачка улога. Може да се тврди смело дека не може да се пронајде Македонец, млад или стар, кој не би посакал да влезе во македонските доброволни дружини, кои во војна сигурно ќе се формираат.''
Со оглед на тоа дека се работи внатре во Македонија, т.е. во тилот на турската војска, бугарската Влада од македонската емиграција формирала доброволни формации што ќе мора сами да се снабдуваат и за чии дела одговорност не сноси Владата. Доколку тие формации бидат примени во редовната армија, Владата ќе мора да се грижи за нив, а тоа би било осудено и од Турција и од другите големи сили и особено од соседните земји што се подготвувале за поделба на Македонија.
На 19 септември 1912 година, односно вториот ден по објавувањето на мобилизацијата, генералот Фичев испратил наредба до Протогеров и до Дрвингов да формираат мали партизански одреди. Дрвингов изготвил Правилник за доброволните чети кои ќе дејствуваат во Македонија и Одринско во ослободителната војна. Во Правилникот, покрај другото, се предвидувало четите да дадат заклетва за верност пред бугарското отечество и пред бугарскиот цар. Клетвата имала двојно значење за македонските четници. Од една страна му се колнат на царот, а не се регуларна војска. Од друга страна, биле обврзани како полноправни војници на бугарската армија, за евентуални престапи да одговараат пред бугарските воени судови.
Според Правилникот на Дрвингов, основна задача на партизанските чети и одреди била да уриваат мостови, железнички пруги, телеграфски и телефонски линии и други објекти од витално значење во тилот на турската војска. Се предвидувало создавање на 52 партизански чети, секоја од по 20 до 30 души, односно вкупно со околу 1.250 души. Војводите имале обврска да го организираат снабдувањето од месни извори и да формираат месни чети. На тој начин, да создаваат мрежи на селски чети по примерот на илинденската ВМРО. Од објавувањето на мобилизацијата на 17 септември, па до 26 септември 1912 година, биле создадени 59 партизански чети. Секоја од нив имала свој редовен број. Паралелно со нив, бил формиран и еден партизански баталјон (составен од две чети) и четири специјални партизански чети.
Македонци во српската војска
Во почетокот на Првата балканска војна во Македонија биле формирани два четнички одреди, кои биле под српската Врховна команда -
Четнички одреди
Во летото 1912 година, во Македонија бил формиран Горски штаб на српските чети. Овој штаб извршил реорганизација на српските чети. За командант на Горскиот штаб во Македонија е поставен капетанот Воин Поповиќ-Вук, членови на штабот биле поручник Светозар Ранковиќ, поручник Никола Брзаковиќ, поручник Миливое Чолак Антиќ и потпоручник Милан Ковиниќ. Во Горскиот штаб влегле и поранешните членови на српската четничка организација Народна одбрана. Во почетокот на Балканските војни овој штаб бил засилен со седум подофицери од српската армија и со 15 нови војводи.
Со Горскиот штаб непосредно раководела Врховната команда, а бил стациониран на територијата на која дејствувала Првата армија и бил потчинет на штабот на Првата армија. Во штабовите на Втората и на Третата армија имало оддели за комитски работи. Со оглед на тоа дека Горскиот штаб бил стациониран на Козјак и се движел на релацијата Скопска Црна Гора-Крива Паланка, единиците (11 чети) што му припаѓале го нарекувале Козјачки одред. По Кумановската битка, станал Кумановски одред, а најпознат е како четнички одред на Воин Поповиќ-Вук. Штабот на одредот го сочинувале Срби, односно српски офицери, а четниците и локалните војводи главно биле Македонци.
Покрај Козјачкиот горски штаб кој станал главен за цела Македонија, биле создадени горски штабови за Порече и за Азот. Командант на Поречкиот штаб бил потпоручникот Милан Ковиниќ, а во Азот, Милан Ѓокиќ. Со оглед на тоа дека Поречкиот и Азотскиот штаб формирале чети и во околиите на Кичево и на Дебар, таа формација (16 чети) е наречена Прекувардарски одред. Составот на четите бил од 10 до 15 луѓе. Вкупната бројна состојба на четниците според формацискиот состав на двата одреда изнесувала околу 400 луѓе.
Ослободување на Скопје
При повлекувањето, командантот на 7. корпус Фети-паша се задржал пред Скопје, со намера да ја организира неговата одбрана. Во градот веќе дошло до пресметки меѓу Македонците и муслиманското население, во кои имало и жртви. Особено во тешка положба биле Македонците затвореници во Скопскиот затвор. Месните власти ги заплашувале христијаните. Согледувајќи ја положбата во Скопје, а со цел да го спасат градот од разурнувања, странските конзули заедно со месните првенци извршиле дипломатски притисок и заканување врз Фети-паша и успеале да го наговорат наместо да се стационира во Скопје, да се повлече кон Битола.
Меѓу конзулите најактивен бил рускиот конзул Калмиков, кој неколку дена пред повлекувањето на Фети-паша во соработка со градските македонски првенци успеал да организира месна власт и стражи и да ги спречи безредијата во градот. На негова интервенција биле ослободени сите Македонци од затворот. Откако корпусот на Фети-паша се повлекол кон Велес, странските конзули, на чело со Калмиков, отишле во штабот на Првата српска армија во Бучар Хан и му го предале градот, во кој српските единици влегле без борба, а потоа воспоставиле српска власт.
Во турската армија, во духот на прокламираната рамноправност уште во времето на Младотурската револуција, биле мобилизирани младинци без оглед на верата и националноста. Така, во Кумановската битка се појавиле бројни дезертерства. Не бегале само Македонците кои во согласност со пропагандите не сакале да се борат против христијанските браќа, туку дезертирале и Турци, Албанци, Јуруци и други од месното население. Тие дезертерства особено биле големи по повлекувањето од Куманово кон Велес и кон Битола.
Повлекувајќи се по Кумановската битка, Вардарската армија имала цел да ја брани Битола. Со таква цел Зеки-паша со 5. корпус го затворил правецот Велес-Прилеп кај Присад и правецот Градско-Прилеп кај Плетвар, а со 7. корпус, кој отстапувал од Скопје, го затворил правецот Кичево-Битола. На 30 октомври 1912 година српската армија тргнала во напад во следните правци: Коњаничката, Моравската и Дринската дивизија настапувале од Велес кон Прилеп, а Дунавската од Штип кон Криволак. Тимочката дивизија од вториот повик останала во Велес како армиска резерва. Во пробивот кон Прилеп, на Присад, на 3 и на 4 ноември се развиле остри борби, во кои македонските чети и овозможиле на српската војска да ги заземе сртовите на Бабуна. Исто така, македонските месни чети и четите на ВМРО дале силен придонес на 5 ноември 1912 година српските сили да ги заземат позициите кај село Алинци и да се префрлат на десниот брег на Црна Река. На тој начин, македонскиот народ кој бил мобилизиран во разни воени формации, а често и самиот се организирал, дал голем придонес во прогонувањето на турската војска кон Битола.
Турски сили
Турските сили по поразот во Кумановската битка се повлекувале кон Битола. Штабот на Вардарската армија изработил план за решителна одбрана во реонот на Битола, а на Плетвар и Присад одбраната да ја организира само еден корпус со цел да го забави пробивот на српската војска. Планината Бабуна пружала поволни услови за да се организира одбраната на Прилеп. Турските позиции биле поставени на линијата Плетвар-Козјак (кота 1745)-село Крстец-караула Присад-Планина Мукос (кота 1445), а оттаму се протегале преку сртот на планината Бабуна.
Преку овие позиции минувале само два патни правци кои воделе од средното Повардарие кон Пелагонија. Едниот минувал преку Присад кон Велес и Прилеп, а вториот преку Плетвар кон Криволак и Прилеп.
Широчината на фронтот во одбраната изнесувала 10 км, а најзначајни објекти во организацијата на одбраната биле кота 1445 и височините источно од таканаречената Присатска караула. Одбраната уште повеќе ја зацврстувале природните објекти пред главните позиции: Свинска Глава, реонот Авди-пашин ан и Виорила. Одбраната на страните на фронтот ги обезбедувале планинските масиви: лево планината Караџица, а десно Селечката Планина и Дрен-планина. На тој начин поставените позиции обезбедувале цврста и долготрајна одбрана.
На 28 октомври 1912 година, Али Риза-паша му наредил на командантот на Вардарската армија да ги испрати инженерските единици во Битола и во согласност со планот да ги уредуваат одбранбените позиции.
На 29 октомври 17. дивизија влегла во состав на 6. корпус и веднаш била испратена за одбрана на Плетвар. Позициите на Присад ги бранела 16. дивизија од 5. корпус. Двете дивизии биле засилени со по една батерија топови и со по една инженериска чета. Битолската редифска дивизија и Стрелачкиот полк од 6. корпус како и Штипската редифска дивизија од 5. корпус останале во Прилеп. Заштитницата останала во селото Извор, 15. дивизија во селото Бистрица, а 13. дивизија во реонот на Авди-пашиниот ан. Али Риза-паша за да го спречи продирањето на српската војска кон Прилеп наредил на 7. корпус, кој се наоѓал во Тетово да го продложи движењето кон Прилеп. На 30 октомври во Прилеп стигнал началникот на Штабот на Западната војска кој ја известил командата на Вардарската армија дека Битола преку која минува единствениот пат кон југ силно е загрозена од грчката војска и наредил под итно да се испрати целиот 6. корпус за одбрана на Битола.
По извршеното преместување, на први ноември командантот на Вардарската армија ја изнел својата замисла за одбрана: Задржувајќи го противникот на линијата Плетвар-Присад-Барбарас-Брод-Кичево, главнината на армијата да се повлече во Битола и да организира одбрана. Петтиот корпус добил задача со две дивизии да ги брани премините Плетвар и Присад, а со одредите да ги штити правците Теово-Папрадиште и реката Треска-Брод. Штипската редифска и 16. дивизија да се префрли во Битола. Со овие две дивизии е засилен 6. корпус, додека 5. корпус бил насочен против грчките сили во реонот на Суровичево, а 7. корпус добил задача да ги брани позициите на линијата Брод-Кичево.
Македонски сили
Прилепските чети, на пример, на 20 октомври го ослободиле селото Тополчани, а на 23 октомври 1912 година влегле во Прилеп како ослободители.
Српски сили
На 31 октомври 1912 година месните македонски чети му предале на војводата Василије Трбиќ, во чиј одред, исто така, имало 60 Македонци, точни податоци за распоредот на турската војска во триаголникот Присад-Прилеп-Плетвар. Тој веднаш за добиените податоци ги известил командата на Првата. армија и српската Врховна команда. Меѓутоа, од други месни извори српската Врховна команда веќе била известена дека турската војска се повлекува кон Битола.
Поради тоа, Врховната команда наредила со дел од Првата. армија српските сили да настапуваат кон Прилеп и кон Битола, а со другите сили да се обезбедат од евентуален напад. Дринската и Моравската дивизија да го заземат Прилеп и да ги отфрлат турските сили кон Битола, Дунавската дивизија да се префрли од Штип во Велес, а оттаму преку Криволак да испрати еден полк, за да ја заземе Демир Капија. Дунавскиот коњанички полк да се испрати во извидување кон Солун. Постапувајќи по дадената наредба, коњаничката дивизија го започнала движењето, при што користејќи ги македонските месни чети како извидувачи и водачи, успеале незабележани да стигнат во близината на Мал Мукос, Присад, планината Виорила и во реонот на селото Степанци. Откако ги согледал и проценил турските позиции, командантот на коњаничката дивизија, кнезот Арсен, побарал помош од Моравската дивизија од првиот повик за совладување на позициите на Присад.
Воени дејства
На 2 ноември Коњаничката и Моравската дивизија се сретнале на Бабуна, а командантите изработиле план за заеднички дејства. Според тој план, борбите започнале на 3 ноември на фронтот на Бабуна од Плетвар до селото Дреновец. Со цел да се избегне преминот Присад, командантот на Моравската дивизија ги испратил по заобиколен пат 3. и 16. пешадиски полк на правецот село Степанци- село Присад. Вечерта, 3. пешадиски полк стигнал до котата 1201, каде што формирал позиции за одбрана. Десно од нив на истата височина стигнал 16. Полк, па и тој зазел позиции за одбрана.
Првиот пешадиски полк ги зазел позициите на Мал Мукос, а резервата пристигнала во реонот на анот на Авди-паша. На овие позиции се развила жестока борба, во која учествувале и артилериите на двете страни. По првиот ден на борбите, иако имало загуби на двете страни, позициите не биле променети. Вториот ден турските сили извршиле противнапад на правецот кон селото Крстец. Српските сили се повлекле кон котата 1475. По ангажирањето на резервата, српските сили успеале да го одбијат турскиот напад, а потоа и да го пробијат фронтот на Присад и Плетвар.
Пробивањето на фронтот кај Присад и Плетвар ја принудиле командата на 5. корпус на 5 ноември да го започне отстапувањето кон Битола. Со таквата наредба не се согласувала командата на Вардарската армија, па на 15. дивизија ѝ било наредено да ги брани јужните делови на Пештерица, а во Прилеп се концентрирале 43. полк, 5. стрелачки полк и една батерија.
Со оглед на тоа дека српските сили го продолжиле пробивот и дека македонските месни чети им нанесувале големи загуби на турските сили во тил, Зеки-паша одлучил 5. корпус да се повлече јужно од Прилеп и да ги заземе позициите меѓу манастирот Трескавец (во реонот на Златоврв) и Марковиот Град поради прифаќањето на останатите единици од Присад и Плетвар. Во нападот на Прилеп на српските сили им се приклучила и Дринската дивизија од првиот повик, која извршила опфат на турските сили откај Борула и присадските позиции. По силните артилериски дејства и пешадиските напади на српските сили, турската војска се повлекла од Присадскиот правец кон Прилеп. На плетварскиот правец немало борбени дејства, бидејќи турските сили претходниот ден се повлекле кон селото Леништа. Поради тоа, Коњаничката дивизија го продолжила движењето кон Прилеп. Турските сили се повлекле источно од Прилеп, а во 13.30 часот, на 5 ноември, српските сили влегле во Прилеп. Српската војска била пречекана како ослободителна.
Ослободување на Кичево
Турската војска по поразите во Кумановската битка и кај Качаник се повлекувала во паника кон Битола и кон Тетово. Командантот на 7. корпус на Вардарската армија откако му било речено да се откаже од одбраната на Скопје, на 25 октомври го започнал повлекувањето кон Тетово и кон Кичево. Меѓутоа, по наредбата на турската Врховна команда да се организира одбрана на Солун, командантот на западната војска издал заповед и 7. корпус да се повлекува преку Тетово и Гостивар за одбрана на Битола. На 26 октомври, кога турската војска ја натоварила артилеријата на вагоните на железничката станица во Скопје, ненадејно месните чети отвориле оган од пушките, кај турската војска настанала паника, па војската и офицерите со коњски запреги избегале кон Тетово. Покрај натоварената артилерија оставиле уште 30 артилериски орудија од пет хаубички батерии. Мехмед-паша, командант на одредот во Приштина, го известил командантот на Западната војска дека од неговиот одред останале само уште околу 350 војници, другите војници дезертирале. Повлекувањето кон Тетово траело до 29 октомври 1912 година.
Командантот на 7. Корпус, Фета-паша, одлучил да го брани Кичево, па силите ги распоредил на позициите на линијата Осојска Река-северните делови на Кичево-Корија. На тој начин го затворале правецот од Гостивар и доминирале во однос на противникот. Така поставената одбрана на 7. корпус во Кичево имала за цел на Вардарската армија да ѝ се обезбеди време, за да се подготви за одбрана на Битола. Командантот на 7. корпус за одбраната на Кичево располагал со 15 пешадиски баталјони, 18 топови и 18 митралези. Од Битола добил засилување во пешадија, коњаница и артилерија.
Главните сили ги распоредил на левото крило, а како доминантна точка се истакнувала Јаворската височина на Цер (кота 1450). Одбраната била организирана скалесто, односно во повеќе позиции.
На 4 ноември 1912 година започнале борбите за Кичево. Нападот го започнал првиот. Коњанички полк, околу 11 часот, а во првите редови на овој полк напаѓала една чета на македонските доброволци. Непосредно зад нив се движел 3. пешадиски полк. Позициите на турските единици биле на височините и било мошне тешко да се стигне до нив. Нападот се вршел од правецот на селото Длапкин Дол. На тие северни позиции на Кичево биле распоредени турската артилерија и митралеската чета. Српската коњаница брзо се повлекла кон селото Раштани, а македонските доброволци биле фатени во вкрстен митралески оган. За неполн час македонската чета претрпела загуби од 30 мртви и 11 ранети.
Околу 12.00 часот пристигнале и другите српски сили, кои веднаш тргнале во напад од правецот северно од Раштани со три баталјони во првиот ешалон, од правецот на селото Сеанско и од реонот на селото Црвица. Во тие моменти, врз српските сили во тил извршиле напад албанските башибозучки формации од селото Зајас. Користејќи го овој напад, турските сили нападнале од правецот на селото Кнежино. На тие позиции се воделе жестоки борби до пристигнувањето на главнината на Моравската дивизија. По нејзиното пристигнување првиот. пешадиски полк навлегол во селото Зајас, а другите сили во реонот на Падалиште.
Ослободување на Тетово и Гостивар
Во Тетово требало да се собере дезорганизираната турска војска и да ја организира одбраната на градот. Меѓутоа, командантот на Западната војска наредил 7. корпус преку Гостивар и преку Кичево да се повлече во Прилеп. Седмиот корпус успеал да се собере дури на 29 октомври и некако да ја среди состојбата. Мехмед-паша, кој е роден од Тетово, настојувал да го брани градот, меѓутоа командантот на Западната војска повторно наредил 7. корпус да се повлече кон Прилеп.
Со навлегувањето на Моравската дивизија од вториот повик во Тетово биле пресечени врските со Качаник и Призрен и било спречено повлекувањето на турските сили од Метохија преку овој правец. Брзото продирање на Моравската дивизија се објаснува и со тоа што била засилена со таканаречениот. Прекуброен полк, кој главно бил составен од Македонци, кои имале силни мотиви да се борат против турската војска. На 31 октомври Моравската дивизија се разместила за одмор околу Тетово, а коњаничкиот полк добил задача да врши извидување на правецот кон Гостивар. Моравската дивизија се разместила во селата Јегуновце, Горна и Долна Лешница, Ратае, Палчиште, Речица, Радиовце, Камењане, Теново и други. Тука било извршено пополнување и речиси во секој полк влегла по една чета доброволци од месното население.
Средната колона, главнината на дивизијата, се движела преку Полошкото Поле, долго 25, а широко околу 7 км, по патот Тетово-Гостивар. Средната колона била засилена со Прекубројниот полк, кој бил користен како претходница. Левата колона се движела по источната страна на Полог, во правецот преку селата Брвеница-Радиовце-Тумчевиште-Турчане. Пред овие сили биле испратени првиот. Коњанички полк на чело со една чета македонски доброволци, засилен со една коњаничка батерија и едно митралеско одделение со задача во зоната десно Ново Село- село Горјане-Долно Јеловце- село Тајмиште и лево, Сува Гора-Белезик врши извидување и да го спречи евентуалниот напад. Особено да внимава на премините кај Враце, кај селото Вруток и кон Маврови Анови.
Дивизијата го започнала маршот во 9.00 часот. Непосредно по тргнувањето од Врховната команда стигнала наредба Прекубројниот полк да се врати во Скопје во состав на Моравската бригада од првиот повик. Во составот на Моравската дивизија од вториот повик ја продолжиле борбата бројни македонски доброволечки чети. Со оглед на тоа дека во Гостивар немало турски сили српските сили го продолжиле движењето кон Кичево.
Машина за мелење месо
Машина за мелено месо (наречена и „мелница за месо“) е кујнски апарат за фино сечкање и/или мешање на сурово или варено месо, риба, зеленчук или слична храна. Ги заменува алатките како нож за мелење, на пример кој исто така се користи за производство на мелено месо, полнење итн. Производителот ја става мелената храна во инка, која се наоѓа на врвот на мелница. Од таму материјалот оди на хоризонтален шраф транспортер. Овој шраф транспортер, кој може да се напојува со рачно тркало или електричен мотор, делумно ја меша храната. На крајот на шрафниот транспортер има нож инсталиран директно пред плочата со фиксна дупка. На ова отворање, меленото месо излегува од машината. Финесата на месото зависи од големината на дупките на плочата.
Претседател на Народна Република Кина
Претседателот на Народна Република Кина (кин. 中华人民共和国主席, пинјин: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó Zhǔxí, мак. „Џунгхуа женмин гунгхегуо џуси“) е шеф на државата Народна Република Кина. Функцијата е создадена со Уставот од 1982 г. Формално Националното народно собрание го избира претседателот согласно Член 62 од уставот. Меѓутоа во практика овие избори спаѓаат во категоријата на 'еднокандидатни' избори, каде кандидатот е препорачан од политбирото на Комунистичката партија.
Поимот „џуси“ значи „претседател“ (како и „претседавач“). Меѓутоа поимот „претседател“ како шеф на друга држава е „Цунгтунг“ (总统, zǒngtǒng), што понекогаш предизвикува забуна.
Избор, наследување и услови
Според Уставот на Народна Република Кина, Националното народно собрание, кое е теоретски највисокото законодавно тело, има моќ да избира и разрешува претседатели. По закон, претседателот мора да биде кинески државјанин со минимална возраст од 45 години. Претседателот не може да биде на власт повеќе од два последователни мандата, при што еден мандат е еквивалентен на едно заседание на собранието - 5 години.
Претседателот прогласува статути Националното собрание и Државниот совет. Академски, претседателот го назначува премиерот по одлука на собранието, вицепремиерите, членовите на државнот совет и сите министри откако нив ќе ги именува премиерот, како и сите амбасадори, сите претседатели на законодавни одбори, сите благајници и секретари. Претседателот има право да донесува специјални претседателски решенија, и може да прогласува вонредна состојба, и да објавува војна. Прв помошник на претседателот е потпретседателот на државата.
Доколку претседателот почине или даде оставка, неговите права и надлежности автоматски преоѓаат на потпретседателот. Во случај ако двајцата не можат да ги извршуваат овие задачи, таа функција ја врши претседателот на собранието како вршител на должноста претседател, сè додека собранието не избере нов претседател.
Однос со државата
Бидејќи претседателот е шеф на државата, тој е одговорен и за надворешните работи на Кина. Од 1993, претседателот воедно е и Генерален секретар на Комунистичката партија на Кина, кој е надлежен за определување на општа политика и правец на движење на државата, додека за самата имплементација на таа политика е задолжен премиерот, кој е шеф на владата. Со време претседателството во Кина се развило во прилично моќна функција бидејќи претседателот е воедно и генерален секретар кој стои на чело на партијата.
Однос со партијата
Од 1990-тите години, претседателот по обичај е и Генерален секретар на Комунистичката партија на Кина.
Причина за ова е елиминираање на можните тензии за превласт помеѓу комунистичкиот водач и шефот на државата.
Однос со војската
Односот помеѓу претседателот и војската не е толку строго определен. Потенцијалот за конфликти се намалува кога, како во времето на Џиан, претседателот истовремено е и претседател на Централниот воен комитет. Меѓутоа когаова не е случај, постои можност за конфликти, како што можеше да се види во 2003 кога врховниот комунистички водач Ху Ѓинтао бил избран за претседател без да биде избран и за глава на воениот комитет. Покрај ова, највеќето функционери кои членуваат истовремено во партијата и во централниот воен комитет се виши генерали, што ѝ дава степен на автономија на армијата. Меѓутоа оваа автономија е ограничена со политички комесар.
Постојат предлози да се промени уставот за да се создаде национален совет за безбедност, како Советот за безбедност на САД, кој му дава на претседателот неприкосновена контрола врз војската. Овие предлози не се расправаат активно заради спротивставените мислења на воените старешини. Во септември 2004, Џиан ја напуштил функцијата претседател на комитетот, и така претседателот Ху Ѓинтао станал врховен командант на кинеската армија.
Од 14 март 2013 г., на функцијата претседател е Си Ѓинпинг.