cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4942
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 4 м 19 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 38' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 4942 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45177. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5536. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Космос-853
Космос-853 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 септември 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-853 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 426 км, а најмалото на 244.
Елов свиркач
Еловиот свиркач е мала врапчевидна птица што се размножува низ отворените шумски предели на северна и умерена Европа и Азија. Taa e птица преселница што зимува во јужните и западните делови на Европа и Азија. Зеленокафеавкава одозгора и светла одоздола, оваа птица има многу подвидови кои сега веќе се сметаат за посебни видови. Еловиот свиркач го има во Македонија.
Потекло на поимот
Во англискиот јазик, оваа птица се вика Common Chiffchaff (обично џивџи) и името ѝ е ономатопејско, имитирање на звукот џив-џив кој птицата го испушта. Слични имиња за оваа птица има и во другите европски јазици, како на пример, во данскиот Tjiftjaf, германскиот Zilpzalp и велшкиот siff-saff. Биномниот назив Phylloscopus потекнува од грчкиот јазик phyllon/φυλλον, „лист“, и skopeo/σκοπεω, „личи на“ или „да се види“.
Опис
Еловиот свиркач е мал, кус и набиен, долг 10–12 сантиметри. Мажјакот тежи 7–8 грама, а женката 6–7. Возрасните единки од подвидот P. c. collybita напролет имаат прости кафенозеленкави горни делови, и белкави долни делови кои стануваат жолтеникави на краевите. Има темни нозе, темен, елегантен клун и кратки пердуви за летање. Со текот на времето, кога перјето се троши, станува безживотно и покафеаво, но по сезоната на размножување, се случува целосно митарење и обновување на перјето пред преселбата. Младенчињата се покафеави одозгора од возрасните, со жолтобели долни делови, но се митарат околу 10 недели по добивањето на првото перје. По митарењето, и младенчињата и возрасните добиваат посјајни и зеленкави горни пердуви со појасна и светла линија над окото. Еловиот свиркач се огласува со едноставна препознатлива песна хвит-хвит која е една од првите што ќе ја слишнеме кога ќе дојде пролетта.
Распространетост и живеалиште
Еловиот свиркач е распространет во Европа и Азија, на исток до источен Сибир и на север до околу 70° N, со изолирани популации во северозападна Африка, северна и западна Турција и северозападниот дел на Иран. Taa e птица преселница, но е една од првите врапчевидни птици што се враќаат напролет и заминуваат најдоцна наесен. За размножување користи отворени шумски предели со поголеми дрвја и покриена земја со разни растенија. Гнездото го прави на барем 5 метри високо дрво. Во зима, живеалиштето е различно и не е толку зависно од високи дрвја, често може да биде и крај вода. Има тенденција да зимува во западна Европа и северниот дел на традиционалните области, особено во јужните крајбрежни делови на Англија и благите урбани делови на Лондон.
Поведение
Мажјакот е многу територијален за време на сезоната на парење, со точно определена територија од 20 метри во пречник, која жестоко ја брани од другите мажјаци. И други, помали птици, исто така, може да бидат нападнати. Мажјакот е бестрашен, па напаѓа дури и грабливци како хермелинот ако се приближи до гнездото, или крадците на јајца, како сојката, на пример. Своето пеење мажјакот повеќе го користи за означување на територијата, за размножување и привлекување на женката, отколку за заштита на гнездото. Освен основната заштитена територија, овие птици користат поширока територија за исхрана, десетпати поголема. Се верува дека женките имаат поширока ваква територија. По размножувањето, птиците ја напуштаат територијата и може да се придружат во мало јато, па и со други слични видови, кога се подготвуваат за преселба.
Размножување
Мажјаците од овој вид птици се враќаат на територијата за размножување 2-3 недели пред женките и веднаш почнуваат со пеењето да ја означуваат својата територија и да ги привлекуваат женките. Кога ќе ја забележи женката, мажјакот изведува бавен лет, сличен на пеперуга, како дел од ритуалот за додворување. Но откако ќе се спари, другите женки ќе ги брка од својата територија. Мажјакот има мала улога во гнездењето, освен одбраната на територијата. Женката го гради гнездото на или во близина на земјата, прикриено во трње, коприви или друга густа, ниска вегетација. Гнездото во вид на могила е изградено од груб растителен материјал и има влез од страна, а внатре е послано со помеки материјали и пердувчиња. Типичното гнездо е 12,5 сантиметри високо и 11 сантиметри во пречник.
Женката несе 2-7 (обично 5-6) кремави јајца со ситни виолетови или црни точки со големина 1.5 х 1.2 сантиметри. Ги инкубира 13–14 дена, а потоа се испилуваат голи, слепи и немоќни пиленца. Женката ги чува и храни уште 14–15 дена додека не добијат пердуви. Мажјакот ретко учествува во хранењето, иако тоа се случува ако се лоши временските услови за пронаоѓање инсекти, или, пак, ако женката исчезне. Откако ќе се здобијат со перје, младенчињата остануваат во близина на гнездото уште 3-4 недели сè уште чувани и хранети од мајката, но овие активности се намалуваат по првите 14 дена. Во северните делови на распространетоста на овој вид, се одгледува по едно легло заради краткотрајноста на летото, но во појужните краеви најчесто имаат по две легла годишно.
Иако паровите остануваат заедно за време на сезоната на парење и полигамијата не им е својствена, сепак, и кога мажјакот и женката заедно ќе се вратат на територијата за размножување следната година, тие не се верни еден на друг и секој повторно си бара нов партнер.
Исхрана
Еловиот свиркач се храни со инсекти неуморно летајќи и само кратко лебдејќи. Главно се храни со разни видови муви, други мали и средни безрбетници, ларви, пеперуги и молци. Се проценува дека свиркачот дневно јаде инсекти во тежина од 1/3 од неговата, а наесен особено, кога треба да складира масти за долгата преселба.
Опасности
Како и кај повеќето мали птици, смртноста во првата година од животот е висока, а рекордот на старост е повеќе од седум години. Јајцата, пилињата и младенчињата на овој вид што гнезди на земја ги напаѓаат ласиците и сојките, а возрасните се ловени од страна на птиците грабливки. Малите птици, исто така, се на милост и немилост на времето, особено при преселбата, но, и во другиот период.
Статус
Еловиот свиркач има огромна распространетост на 10 милиони квадратни километри и популација од 60 до 120 милиони само во Европа. Нема намалување на популацијата од 30% во последните 10 години или три генерации, поради што не спаѓа во птиците чиј статус е загрозен. Затоа во Црвениот список на МСЗП се третира како вид со најмала загриженост.
1318 п.н.е.
1318 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1318. година пред новата ера, 318. од вториот милениум п.н.е., 18. од 14 век п.н.е. и деветта од 1310-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4190 и 4191 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3432 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2442 и 2443 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 565 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1318 година се протега во 1318 и 1319, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1378 и 1379 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 775 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1999 и 1998 исламска година пред хиџра.
Маку
Маку, (исто така познат како маку ди фаве, а понекогаш се нарекува и мако), е сицилијанска супа, а исто така и храна која се подготвува со сушен и мелен фава (исто така познат како боранија) и анасон како основни состојки. Таа најчесто се служи на Денот на Свети Јосиф во Сицилија.
Историја
Маку е селска храна и основна храна која датира од античката историја. Римскиот народ можеби ја измислил или вовел храната, која била создадена од мелени зрна фава. Иако достапноста на маку во современото време на Сицилија е генерално ретка, сè уште повремено се служи во рестораните таму.
Состојки и подготовка
Примарните состојки вклучуваат фава, семки и гранчиња од анасон, маслиново масло, сол и бибер. Други состојки можат да бидат домат, кромид и тестенини. Супата понекогаш се остава да се олади додека не се зацврсти, па се сече на ленти, се валка во брашно и се пржи на маслиново масло. Некои јадења од маку можат да се направат од зрна фава што се пасирани.
Јадења кои користат маку
Маку е едноставно јадење подготвено со брускети и маку што може да се служи како предјадење или јадење за ручек.
Маку ди Сан Џузепе (англиски: maccu of St. Joseph) е традиционално сицилијанско јадење кое се состои од различни состојки и маку. Јадењето може да се подготви на Денот на Свети Јосиф во Сицилија, за да се исчистат шпајзовите и да се остави простор за новите пролетни култури зеленчук. Во Сицилија, Свети Јосиф многумина го сметаат за нивен светец-заштитник, а во многу италијанско-американски заедници му се дава благодарност на Свети Јосиф („Сан Џузепе“ на италијански) за спречување на глад во Сицилија во средниот век. Според легендата, во тоа време имало голема суша, а луѓето му се молеле на нивниот светец-заштитник да им донесе дожд. Тие ветиле дека ако одговори на нивните молитви, ќе подготват голема гозба за да го почестат. Дождот навистина дошол, а жителите на Сицилија подготвиле голем банкет за својот светец-заштитник. Фавата била културата која го спасила населението од глад и е традиционален дел од олтарите и традициите на Денот на Свети Јосиф. Давањето храна на сиромашните е обичај на денот на Свети Јосиф.
Columbia Records
Columbia Records е американска дискографска куќа, основана во 1888 година, поседувана од Sony Music Entertainment а исто така е и најстарата дискографска куќа во светот.
Соработувачи
Некои од соработувачите на Columbia Records се: {|width="20"|
Софија Монфератска
Софија Монфератска била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VIII Палеолог.
Софија била ќерка на маркиз Теодор II де Монферат и Жана де Бар.
На 26 јануари 1404 година Софија била свршена за Филипо Марија Висконти, син на миланскиот војвода Џан Галеацо Висконти. Но бракот така и не се одржал.
Според гласините. , Јован VIII не бил задоволен од бракот и стоел подалеку од својата сопруга.
На 21 јули 1425 година починал Мануел VIII Палеолог, а престолот бил наследен од Јован VIII. Тогаш Софија ја подместила својата свекрва како постара царица. Сепак бракот меѓу Софија и Јован VIII бил раскинат во август 1426. Софија не се преженила и починала осум години подоцна.
NGC 2519
NGC 2519 — ѕвезда во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ј. Герхард Лохсе, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2519 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,3 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 7 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 51° 7' 44".
Родова еднаквост
Заради избегнување понатамошни усложнувања, другите родови (покрај жени и мажи) не се земени предвид во оваа статија. Родовата еднаквост, позната и како родова рамноправност или еднаквост на половите — состојба на еднаква леснотија на пристап до ресурси и можности без оглед на полот, кое ги вклучува и економското учество и учество во одлучувањето; и состојбата на вреднување на различните однесувања, стремежи и потреби подеднакво, без оглед на полот.
Дефиниција
УНИЦЕФ вели дека родовата еднаквост „значи дека жените и мажите, а и девојчињата и момчињата, уживаат исти права, ресурси, можности и заштита. Не бара девојчињата и момчињата, или жените и мажите, да бидат исти, или да бидат третирани идентично“. На сличен начин Меѓународната организација на трудот ја дефинира родовата еднаквост, односно како „уживањето на еднакви права, шанси и третман на мажите и жените, на момчињата и девојчињата во сите сфери на животот“.
Поимот „родова еднаквост“ е целта, додека „родовата неутралност“ и „родовата праведност“ се практики и начини на размислување кои помагаат за постигнување на целта. Родовиот паритет, кој се користи за мерење на родовата рамнотежа во дадена ситуација, може да помогне во постигнување на родова еднаквост, но не е целта сама по себе. Родовата еднаквост е повеќе од еднаква застапеност, таа е силно врзана за правата на жените и честопати бара промени во политиката. Од 2017 година, глобалното движење за родова еднаквост не го вклучило предлогот на родови покрај жени и мажи, или родови идентитети надвор од родовите бинарни. Тесно поврзан поим е „еднаков третман“ којшто означува отсуство на директна и индиректна дискриминација врз основа на полот.
Постигнување
На глобално ниво, постигнувањето на родова еднаквост бара да се отстранат штетните практики против жените и девојчињата, вклучувајќи ги и сексуална трговија, фемицид, сексуално насилство во војна и други тактики на угнетување. УНФПА изјави дека, „и покрај многуте меѓународни договори кои ги потврдуваат нивните човекови права, има поголема веројатност жените да бидат сиромашни и неписмени. Тие имаат поограничен пристап до сопственост на имот, кредити, обуки и вработувања. Помала е веројатноста жените да бидат политички активни и многу поголема да бидат жртви на семејно насилство“.
Цел за одржлив развој
Од 2017 година, родовата еднаквост е петта од седумнаесетте цели за одржлив развој на Обединетите нации. Родовата нееднаквост се мери на годишно ниво со Извештаите за човечки развој на Програмата на Обединетите нации.
Еба Хултквист (суфражетка)
Еба Каролина Регина Хултквист (1876–1955) била шведска учителка, суфражетка и рана женска политичарка. Од 1908 година, таа служела како учителка во Солвесборг повеќе од 30 години. Активна во движењето за право на глас, таа го предводела локалното здружение на жени на Либералната партија и била првата жена која била избрана во Градскиот совет на Солвесборг. Хултквист донирала пари за поддршка на музиката, образованието и грижата за децата во градот.
Биографија
Родена во Стокхолм на 10 ноември 1876 година, била ќерка на Густав Вилхелм Хултквист и Каролина Тересија родена Енгвал. Бидејќи и двајцата родители ѝ умреле пред да наполни пет години, таа била воспитана од згрижувачки родители кои биле одгледувачи во Торамн, Блекинге: Андерс Свенсон и Јозефина родена Јонасдотер. Откако ја воспитале во добар дом, и помогнале да се обучи како учителка. Таа ја добила својата диплома за образование во 1896 година и нејзината квалификација како наставничка во државно училиште десет години подоцна.
Во 1908 година, таа била назначена на полно работно време настава во Möllebacksskolan (школа Mölleback) во Солвесборг каде што служела во следните 30 години. Таа станала претставничка на наставниците во училишниот совет, членка на одборот на локалното друштво за предавања и го предводела здружението за помош за боледување во градот. Претставувајќи ја Либералната партија, во 1913 година таа станала првата жена која била избрана во градскиот совет и ја продолжила својата поддршка за либералите до крајот на животот.
Еба Хултквист починала на 17 декември 1955 година.
1105 п.н.е.
1105 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1105. година пред новата ера, 105. од вториот милениум п.н.е., 5. од 12 век п.н.е. и шеста од 1100-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4403 и 4404 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3645 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2655 и 2656 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 352 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1105 година се протега во 1531 и 1532, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1591 и 1592 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 562 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1779 и 1778 исламска година пред хиџра.
1766
1766 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1766 година од новата ера, 766. од вториот милениум, 66. од XVIII век и седма од 1760-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7274 и 7275 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6516 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5526 и 5527 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2519.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1766 година се протега во 4402 и 4403, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4462 и 4463 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2309. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1179 и 1180 исламска година.
Целулит
Под целулит се подразбираат промените на сврзното и поткожното масно ткиво. Видлив е со голо око или со стискање на дел од кожата. Целулитот е составен од масти, токсини и вода. Целулитните промени на кожата се манифестираат како дифузни перничиња или ограничени јазли кои настанале поради вишок на масти, ослабено сврзно ткиво, пореметување во циркулацијата и размената на материите, пред сè од задржување на вода во ткивата.
Појава
Појавата на целулит може да биде генетски условена, но на настанувањето на целулит влијаат и многу фактори : Во почетната фаза целулитот не се приметува на прв поглед, туку само ако кожата се притисне меѓу прстите. Во следната фаза масните клетки формираат јасно видливи перничиња, а кожата станува помлитава. Во третата фаза кожата е потенка и понееластична и добива изглед на кората од портокал. Во поткожното ткиво има сè повеќе јазли, кои во завршната фаза стануваат потврди и болни на допир. Кожата потполно ги губи еластичноста и здравата боја.
Зошто настанува целулитот кај жените
За појава на целулит одговорно е поткожното масно ткиво кое жените го имаат 30% повеќе од мажите. На местата типични за појава на целулитот (стомакот, бутовите, долниот дел на грбот и др. ) се наоѓаат посебни видови на масни клетки, кои имаат улога да ги таложат мастите кои со никаква диета не се отстрануваат. Сврзното ткиво кај жените е послабо отколку кај мажите и жените го имаат 20-30% помалку отколку мажите. Откриено е дека жените кај кои се јавува целулит имаат послабо развиено сврзно ткиво отколку жените кај кои не се јавува. Кај мажите не се јавува целулит, што се препишува на заштитната улога на машкиот полов хормон тестостерон. Естрогенот (женскиот полов хормон) е одговорен за насобирањето на масно ткиво на типичните места за целулит и за задржувањето на течноста. Зголеменото и почесто внесување на естрогени при контрацепција или преку храна е причина што целулитот се јавува во помлада возраст.
Лекување
Лекувањето на целулитот подразбира отстранување на факторите кои се причина за негово настанување и разни видови на козметички третмани.
Антицелулитни третмани во козметичкиот салон
Во борбата против целулитот, посебно оној во критичен стадиум, голем придонес имаат козметичките третмани со помош на современите апарати. Во понудата на козметичките салони постојат низа на третмани како специфични масажи, лимфни дренажи (помагаат организмот да се ослободи од штетните материи), терапии со морски алги, ароматерапии, терапии со инфрацрвени зраци, електротерапии и терапии со ласер. Овие третмани го поттикнуваат метаболизмот, ја подобруваат циркулацијата, го помагаат излачувањето на штетните материи, ги разградуваат мастите, помагаат во регенерација на оштетеното ткиво и сл.
476
476 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 476 година од новата ера, 476. од првиот милениум, 76. од V век и седма од 470-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5984 и 5985 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5226 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4236 и 4237 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1229.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 476 година се протега во 3112 и 3113, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3172 и 3173 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1019. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 151 и 150 година пред хиџра.
Јармила Вешовиќ
Јармила Вешовиќ ( Цетиње, 1954) е наградувана српска сликарка која живее и работи во Франција.
Биографија
Јармила Вешовиќ е родена во Цетиње, дипломирала сликарство на Факултетот за ликовни уметности во Белград во 1980 година, каде што и магистрирала во 1982 година. Од 1986 до 1990 година. Поминала една година на специјализација во Националната школа за ликовни уметности во Париз како стипендист на француската влада. За својата творечка работа има добиено бројни награди, меѓу кои и Октомвриската награда за салон, Првата награда за сликарство на Француската академија на науките и уметностите и други. Живее и работи во Париз.
Од 1986-1990 г. специјализирала во експерименталното студио за таписерија кај професорот Гино Силвестри во Париз (стипендија од француската влада). Ја објавила збирката поезија „Le Nombre d'Heures Secretes“ (Број на тајни часови).
Важни награди
Нејзините слики може да се најдат во бројни музеи и збирки, вклучувајќи ги: Музејот на модерна уметност во Каиро, музејот Матис во КатоКамбрезис, родниот град на Матис во Франција, музејот Цептер во Белград, Музејот на современа уметност во Белград, Националниот Музеј во Белград, Музеј на Универзитетот Росарио Кордоба - Шпанија, Музеј на модерна уметност - Оддел за графичка уметност во Токио, Јапонија, приватна колекција на Ана Блан - Париз, приватна колекција на Жак Давид, колекција Сузан де Конак.
Микеле Парамати
Микеле Парамати (роден во Салара, 10 март 1968.) — поранешен италијански фудбалер, играч од одбраната.
Викторија (Сејшели)
Викторија е главниот град на островската африканска држава Сејшели. Викторија е најмал главен град во Африка и се наоѓа на островот Мае кој е главен остров на овој архипелаг. Градот бил за првпат основан од страна на Обединетото Кралство. Во 2009 година, Викторија имала население од околу 25.000 жители. Во Викторија се наоѓа и меѓународниот аеродром на Сејшели.
NGC 7264
NGC 7264 — спирална галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7264 се споменува и како UGC 12001, MCG 6-49-5, CGCG 514-14, IRAS 22200+3608.
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7264 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7264 има привидни димензии од 2,2' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 22 м 13,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 23' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 7264 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68658. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2746. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 778.
Лопатица (Битолско)
Лопатица — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Географија, местоположба и историја
Името на населбата води потекло од нејзината местоположба, односно сместеноста покрај пат. Според тоа прво ја завикале Попатица, а подоцна се трансформирало во денешното име Лопатица.
Населбата се наоѓа во западниот дел на Битолското поле, на територијата на Општина Битола, на 16 км оддалеченост од Битола. Атарот на селото се граничи од север со некогашното село Чагор, а од северозапад со Општина Демир Хисар, од запад со с. Црнеец и од југоисток со с. Лисолај. Селото е ридско на 655 м. надморска висина. Има релативно голем атар од 24,4 км2 и има рамнинско-ридски карактер. На него преовладуваат пасиштата кои заземаат површина од 1.338,4 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 694,7 ха, а на шумите 329,1ха.
Се споменува во турските опширни пописни дефтери за Битолската нахија од 1468 год. на трипати со вкупно 23 семејства, 4 неженети и 9 вдовици, сите христијани (со процена од 155 жители). Во прегледот на жители се споменува поп Петре.
Во век, Лопатица било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лопатица живееле 260 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Лопатица имало 200 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 212 жители, од кои 211 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Лопатица е македонско село.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 201 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Древеник. Од 2004 година до денес, селото повторно припаѓало во рамките на Општина Битола.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 250 гласачи.
Во периодот 1996-2004 година, селото припаѓало во рамките на битолската селска општина Кукуречани.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Битола.
Во периодот 1952-1955 година, селото било седиште на тогашната општина Лопатица.
Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од неговата општина Црноец.
Иселеништво
Најголем број од населението се иселило во Битола, потоа во Скопје, Австралија, САД, Канада, Шведска, Германија и други места во светот.
Општествени установи
Населбата има целосно оформена инфраструктура. Има продавници, спортски клуб и стопански објекти на ПП "Лозар". Населението се занимава со поледелство, градинарство, овоштарство, лозарство и сточарство. Во селото има 4 чешми, 1 извор и тече Чагорска река која е лева притока на реката Шемница. Во Лопатица работи основно училиште до 4 одделение (подрачно училиште на ОУ "Александар Турунџев" - с. Кукуречани), амбуланта, пошта, како и услужни објекти. Во селото има црква посветена на пресвета Богородица, изградена во 1827 год., а близу селото има манастир Св. Никола - изграден 1600 г. Манастирот се наоѓа во атарот на некогашното село Чагор и уште е познат како Св. Николај Чагорски. Селска слава им е Мала Богородица (21 септември).
Култура и спорт
Во селото функционира фудбалски клуб којшто неколкупати го менувал своето име. Најпрвин се викал ФК Чагор, а денешното име му е ФК Лопатица.
Исто така во селото имало и КУД Гоце Делчев.
IC 1322
IC 1322 — галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1900 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1322 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1322 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 43 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 9' 38".
Други поделби
Проучување на IC 1322 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27811.
Историја на Аргентина
Територијата на денешна Аргентина била ретко населена пред доаѓањето на европските колонисти. Индијанскиот народ Диагуита живеел на овие простори во денешна северозападна Аргентина, во соседство со Империјата на Инките, а недалеку, односно источно живеел и опстојувал народот Гварани.
По создавањето на Поткралството Рио де ла Плата во 1776 година, Аргентина заедно со денешните земји Парагвај, Уругвај и голем дел од Боливија биле вклучени во нејзиниот состав. Престолнина на поткралството бил градот Буенос Аирес, кој станал голем трговски и финансиски центар. Ова поткралство било формирано во 1776 година по неизиното одвојување од Поткралството Перу. Целта на формирањето била заштита на шпанските колонии од се почестите англиски и португалски амбиции за овој регион. Веќе во 1810 година започнало пропаѓањето на поткралството по објавувањето на независност на Аргентина и Уругвај во 1810 година под името Соединетите провинции на Рио де ла Плата а во 1816 година објавила и независност, потоа Парагвај во 1811 година, Боливија во 1825. Уругвај пак во периодот од 1816 до 1828 година се борел против Бразил и Португалија кои сакале оваа територија даја приклучат кон нивната држава.
Во втората половина на 19 век, Аргентина се развила главно поради својата добра географска положба и пред сè излегувањето на море. Во периодот од 1865-1870 година, Аргентина заедно со Бразил и Уругвај воделе војна против Парагвај.
Во текот на модерната историја на Аргентина, на чело на земјата застанале поголем број на избрани власти и воени диктатури. Социјалните и политичките прилики довеле до доаѓање на власт на Хуан Доминго Перон во 1946 година. Самиот Перон спровел агресивна политика во земјата, главно насочена кон зајакнување на земјата. Хуан Доминго Перон на власт се задржал до 1955 година, кога на негово место застанал со воен удар Едвардо Лонарди. Перон бил принуден во прогонство и покрај тоа што останал многу популарен во земјата.
Во текот на 1960-тите, власта се обидела да се соочи со проблемите околу економскиот раст на земјата и социјалните проблеми. Во следните години владееле голем број на немири помеѓу приврзаниците на Перон и неговите непријатели. Така, на крај Перон се вратил од прогонство и на изборите во 1973 година победил на изборите. Тој починал во 1974 година, а власта по ова била преземена од страна на милитаристите. Земјата и во следните години се соочила со неповолната економска состојба. Овој период од историјата на Аргентина е познат и како гнасен или валкан период, во кој биле убиени и затворени голем број на неистомисленици на воената диктатура, проследено преку кршење на основните човечки права. Се смета дека жртви на режимот биле околу 10.000 до 30.000 население. Сепак, милитаризмот на Аргентина дошол во криза главно поради нерешените економски проблеми на народот.
Во 1982 година се водела Фолкландската војна помеѓу Аргентина и Обединетото Кралство за спорните Фолкландски острови, Јужна Џорџија и Јужните Сендвички острови. Во времето пред војната, Аргентина била зафатена од голема економска криза и граѓански немири против воената хунта која владеела од 1976. Аргентинската воена власт настојувала да ја задржи моќта преку пренасочување на вниманието на јавноста на вековниот спор со Британија околу суверенитетот на островите, но не очекувала дека Британија ќе одговори со воена сила. Суверенитетот на Фолкландските острови е предмет на тензии кој ескалирал кога на 19 март група најмени аргентински трговци го истакнале знамето на Аргентина на Јужна Џорџија, што подоцна било сметано за првиот офанзивен акт во војната. Аргентинската воена хунта, сметајќи дека Британија може да го засили военото присуство во јужниот Атлантик, ја наредила инвазијата на островите за 2 април. Веста за инвазијата најпрво стигнала во Британија преку аматерско радио. Британија најпрво била изненадена од нападот на Аргентина, и покрај повеќекратните предупредувања од своите морнарички офицери за можната инвазија. Само неколку недели подоцна, Британците започнале поморска и воздушна офанзива, и за кусо време ги зазеле островите и ги заробиле сите аргентински војници што биле стационирани на нив.
По крајот на војната, под голем притисок на јавноста, во Аргентина конечно биле вратени политичките слободи па од 1983 година биле распишани демократски избори.
Жените во Малезија
Жените во Малезија добиваат поддршка од малезиската влада во врска со нивните права за напредување, донесување одлуки, за здравство, образование и социјална помош и отстранување на законските пречки. Малезиската влада ги обезбеди овие фактори преку формирање на Министерство за национално единство и социјален развој во 1997 година (порано познат во 1993 година како Секретаријат за женски прашања или HAWA). Ова беше проследено со формирање на Министерстворо за жени во 2001 година за да ги признае улогите и придонесите на малезијките.
Правата на жените
Малезија ја ратификуваше Конвенцијата за елиминација на сите форми на дискриминација врз жените (CEDAW) во август 1995 година со резерви. . Одредени резервации беа отстранети во 2010 година, но некои беа задржани, имено членовите 9 (2), 16 (1) (а), 16 (1) (в), 16 (1) (ѓ) и 16 (1) (е) како се вели дека овие членови се во судир со малезискиот федерален устав и исламскиот закон (шеријатот). Статусот на жените во земјата е сложен и делумно зависи од нивната религија и од тоа каде тие живеат во државите и федералните територии на Малезија, фактори кои влијаат на одредени правни проблеми. Прашањето на правата на жените во земјата е предмет на идеолошки несогласувања помеѓу конзервативните и либералните толкувања на исламот.
Брак и семеен живот
Жените во Малезија имаат ограничувања во бракот, иако некои од нивните права се зажтитени. Според Исламскиот закон за семејство, одржувањето на сопругата од нејзиниот сопруг е условено од нејзината покорност. Уметност 59 (2) наведува дека: „2) Под услов на Хукум Сијарак и потврда од Судот, сопругата нема право на издршка кога е нузур или неразумно одбива да се покорува на законските желби или наредби на нејзиниот сопруг, т.е., меѓу другото - (а) кога го запира своето здружување со нејзиниот сопруг; (б) кога го напушта домот на нејзиниот сопруг против неговата волја; или (в) кога таа одбива да се пресели со него во друг дом или место, без никаква валидна причина според Хукум Сијарак. Сепак, некои права на сопругата (во врска со имотот, судските случаи и банкарските сметки) се заштитени со Законот за мажени жени, ''957 година (Закон. 450)'', во чл. 4 - Капацитет на жени во брак.
Образование
Стапката на писменост е помала кај жените (90,7%) во споредба со мажите (95,4%) - проценки заклучно со 2010 година, за население од 15 години и повеќе. Малезија, во последните години се инвестира во образованието на двата пола а како резултат на тоа повеќе девојчиња студираат на универзитетско ниво.
Поврзано
Општо:
Пливање на Летните олимписки игри 2020 – 400 м краул во машка конкуренција
Ова било 27-мо последователно појавување на оваа дисциплина на Летните олимписки игри, а истата се одржувала на секое издание на игрите од 1904 година.
Рекорди
Пред ова натпреварување, актуелните светски и олимписки рекорди биле следниве:
Квалификации
Потребното време за квалификување на Олимписките игри во оваа дисциплина било 3:46.78. По двајца пливачи од еден Национален олимписки комитет (НОК) можат автоматски да се квалификуваат доколку испливале време потребно за квалификување на настанот. Времето за избирање на натпреварувачи е до 3:53.58. До еден пливач на состанок на НОК тоа време е подобно за избор, доделено според светскиот пласман сè додека не се достигне максималната квота за сите настани во пливање. Секој НОК без машки пливач квалификуван во некоја дисциплина, исто така, може да го искористи своето место за универзалност.
Формат
Натпреварувањето во оваа дисциплина се состои од две рунди: серии и финале. Пливачите со најдобри 8 времиња во сериите се пласираат во финалето. Таканаречните допливувања (на англиски swim-offs) биле користени колку што е потребно пати за да се одреди кои пливач ќе обезбеди пласман во следната рунда во случаи на идентично остварено време.
Распоред
Сите времиња се според Јапонското време (UTC+9)
Резултати
Пливачите со 8 најдобри остварени времиња, без оглед од која серија доаѓаат, се квалификуваат за финалето.
Родопи
Родопитe (Родопи, Ροδόπη) — планински венец во јужниот дел на Бугарија и е дел од Рилско-родопскиот Масив. Планините се наоѓаат меѓу Горнотракиската низина на север и Беломорската низина на југ. Поголемиот дел од планината се наоѓа на територијата на Бугарија, а помал во Грција. Планината има површината од 14.737 км2 со просечна надморска височина од 785 м. Геоморфолошки планината се дели на два дела - Западни и Источни Родопи. Западниот дел е повисок, со типично планински релјеф, додека Источните Родопи се ридови и релативно ниски. Највисокиот врв во Родопите е Голем Перелик со 2.191 м надморска висина и тој се наоѓа во Западните Родопи на 19 км западно од градот Смољан.
Блерим Беџети
Блерим Беџети (роден на година во село Глумово, Скопско) — македонски правник, адвокат и политичар.
Животопис
Блерим Беџети е роден на година во село Глумово, Скопско. Дипломирал на Правниот факултет на Приштинскиот универзитет. Помеѓу 2002 и 2005 година работел во Министерството за правда на Република Македонија. Од 2006 до 2009 година бил пратеник. Во периодот 2006-2008 бил член на Законодавно-правната комисија и Комисијата за надзор на работата на Управата за безбедност и контраразузнавање. Од 2008 до 2009 година бил претседател на Комисијата за прашањата на локалната самоуправа. Во периодот 2009-2011 година бил градоначалник на Општина Сарај, поради која функција се откажал од функцијата пратеник. Во периодот од 28 јули 2011 до 19 јуни 2014 година бил Министер за правда на Македонија.
Ѓоре Велкоски
Ѓоре Велкоски – Стрелката (село Прилепец, Прилепско, 19 ноември 1919 - Ниш, март 1950) — македонски комунист, истакнат раководител на НОВ. Бил командант на партизанските одреди „Гоце Делчев“, „Даме Груев“ и „Јане Сандански“, а потоа политички комесар на Баталјонот „Стив Наумов“, прилепскиот баталјон на Втората македонска бригада и на Петтата бригада. По несогласувањето со југословенскиот став во однос на Резолуцијата на Информбирото, бил репресиран.
Помеѓу двете светски војни
Во 1922 година неговото семејство се преселува во Прилеп. Таму Ѓоре Велкоски учи кројачки занает. Во КПЈ е примен во 1939 година. Во 1940 година учествува во демонстрациите во Прилеп. Како активист на Месниот комитет на КПЈ за Прилеп, од февруари до април 1941 година, интензивно дејствувал во повеќе прилепски села. Во тој период во неговата куќа се одржуваат состаноци на Месниот комитет на КПЈ.
НОВ
На 8 септември 1941 година, по претходно поставена задача од Месниот комитет, заедно со Лазо Филипоски - Лавски, Гиго Менкароски и Борко Петрески, со велосипеди заминуваат до Гостиражни, а оттука тројцата без Борко тргнуваат пеш кон тунелот кај Богомила, со цел да ги извидат условите за негово понатамошно минирање. Пред тунелот биле запрени од бугарскиот стражар, при што Лазо Филипоски со пиштол го убил стражарот, а Ѓоре Велкоски пукајќи со пушката од убиениот војник им држел отстапница на своите другари. Под закрила на квечерината борците безбедно се вратиле во Прилеп. За ова дело, заедно со Лазо Филипоски и Гиго Менкароски, бил осуден во отсуство на смрт со бесење.