cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ел Греко
Крит
Доменикос Теотокопулос е роден во 1541 година во Кандија (денешен Ираклион) на Крит, кој во тоа време припаѓал на Венецијанската Република. Има многу малку податоци за неговото детство и првите чекори во сликарството, но се верува дека учел да слика во местото каде што е роден. Исто така се верува дека првите дела му биле насликани во византиски стил, кој бил вообичаен за Крит во тоа време, иако нема докази за тоа. Во неговите подоцнежни дела се среќаваат траги на тој стил.
Венеција и Рим
Ел Греко никогаш не го заборавил своето грчко потекло и обично се потпишувал на своите дела со грчката алфабета и целосното име, Δομίνικος Θεοτοκόπουλος. Сепак, попознат е како Ел Греко (што значи „Грк“), прекар кој го добил додека живеел во Италија, каде постоел обичај да му се дава прекари на странците по земјата каде што живееле или пак по градот. За членот „Ел“ во неговиот прекар некои истражувачи тврдат дека потекнува од еден венецијански дијалект, а постои и можност дека му е додаден подоцна во Шпанија.
Бидејќи Крит, неговата родна земја била под Венецијанска власт и Ел Греко бил венецијански граѓанин, одлучил да се пресели во Венеција за да се доусоврши. Точниот датум на неговото заминување не е познат но историчарите претпоставуваат дека е измеѓу 1560, кога имал 19 години и 1566 година. Во Венеција, Ел Греко работел во Тицијановата работилница, кој бил најголемиот сликар на таа ера. Информациите за неговиот престој во Италија се многу скудни. Во писмо со датум 16 ноември 1570 година, напишано од Џулијо Кловијо, минијатурист и декоратер кој служел кај кардиналот Алесандро Фарнезе, бара престој во палатата Фарнезе за како што вели „младич од Кандија, Тицијанов ученик“. На 8 јули 1572 година се спомнува „грчки сликар“ во писмото на Фарнезе од Рим кое го пратил на некој кардинал. Набрзо после тоа на 18 септември 1572 година, „Доминико Греко“ платил во здружението св. Лука во Рим. Колку време престојувал во Рим не е познато, бидејќи се вратил во Венеција при крајот на 1577 година или во почетокот на 1576 година пред неговото заминување во Шпанија.
Некои од делата кои ги насликал Ел Греко во Италија се потполно во венецијанскиот ренесансен стил на 16 век. На нив не се видливи влијанијата на неговиот впечатлив византиски стил, освен на лицата на старите луѓе во неговите слики како на пример сликата „Христос лечи еден слепец“. Положбата на фигурите во просторот и акцентот на елементите на архитектурата на високоренесансниот стил особено се значајни во неговите рани дела. Првите знаци на неговиот исклучителен талент како портретист се забележуваат во Италија во портретите на Џулио Кловио и Винченцо Анастаџи.
Во Венеција бил под влијание на големите италијански ренесансни сликари, Тицијан и Тинторето. Неговите дела од тој период како што е „Исцелување на слепи“. (1566-1567, Gemäldegalerie, Дрезден), покажуваат дека многу брзо го асимилирал Тицијановиот колорит, како и композицијата на фигурите и користењето на некои специфични работи кои ги карактеризираат делата на Тинторето.
За време на својот престој во Рим, од 1570 до 1576 година, Ел Греко продолжил да се надоградува и да бара инспирација во делата на италијанските уметници. Влијанијата на Микеланџело се очигледни во неговата скулптура „Петел“ (1567-1577 година). Благовештение од италијанската ера“ (1567-1577 во музејот Прадо, Мадрид), најверојатно ја насликал во Рим, но се забележуваат и траги од венецијанското сликарство, во колоритот и во изгледот на просторот. Студиите на римската архитектура го зајакнуваат билансот на неговите композиции, кои често се во стилот на ренесансните згради.
Средна етапа
Ел Греко првпат се појавува во Шпанија во пролетта 1577 година, прво во Мадрид, а потоа и во Толедо. Една од главните причини за неговата преселба во Шпанија најверојатно е сознанието за изградбата на манстирот Сан Лоренцо дел Ескоријал, голем проект на шпанскиот крал Филип II, оддалечен околу 42 км северозападно од Мадрид. Освен тоа, најверојатно е дека во Рим запознал некои шпански свештеници, преку Флувиј Орсиниј, хуманист од Толедо кој во Рим работел на реформите на грегоријанскиот календар и бил библиотекар во палатата Фарнезе. Познато е дека најмалку еден шпански свештеник кој бил некое време во Рим во тој период, Луис од Кастиља, станал многу близок пријател со Ел Греко и се претпоставува дека бил и еден од извршителите на неговиот тестамент. Братот на Луис, Диего од Кастиља бил прв во Шпанија кој на Ел Греко му порачал слика, најверојатно ветена пред да ја напушти Италија. Двајцата биле во тесна врска со катедралата во Толедо и можно е тие да го убедиле да отпатува во Шпанија. Крајот на 1576 година Ел Греко ја напушта Италија и после една кратка пауза во Малта, пристигнува во Толедо,пролетта 1577 година.
Негови најпознати дела се „Ставовите на Толедо“ и „Погребот на грофот Оргаз“.
Ел Грекова библиотека
Инвентарот на книги и дела кои се ставени после неговата смрт потврдува дека тој бил човек со висока култура и вистински ренесансен хуманист. Неговата библиотека ни дава некоја идеја за широчината и опсегот на неговите интереси. Ја сочинувале дела од сите големи грчки автори на грчки јазик,голем број книги на латински и други на италијански и шпански: биографии на Плутарх, поезија на Петрарка, Ариосто, Библијата на грчки, Советот на Трент и архитектонски трактати на Витрувиј, Вињола, Албертија, Паладио и Серлио. Ел Греко сам има подготвено едно издание на Витрувиј,придружувано од цртежи, но ракописот е изгубен.
Јас, Даниел Блејк
Јас, Даниел Блејк (англиски: I, Daniel Blake) - француско-британски филм од 2016 година, во режија на Кен Лоуч (Ken Loach), додека автор на сценариото е Пол Лаверти (Paul Laverty). Главните улоги ги играат: Дејв Џонс (Dave Johns), Хејли Скваерс (Hayley Squiers), Шерон Перси (Sharon Percy) итн. Во 2016 година, филмот ги добил наградата на Екуменското жири, како и главната награда „Златна палма“ на Канскиот филмски фестивал. Вкупно, филмот освоил 16 награди и имал 24 номинации.
Содржина
Даниел Блејк (го глуми Џонс) е средовечен човек од Њукасл, кој долго време работел како дрводелец, но привремено останува без работа, поради срцев удар. Тогаш започнуваат неговите проблеми, бидејќи тој останува заплеткан во бирократската мрежа на социјалните служби. Еден ден, Даниел ја запознава самохраната мајка на две деца, Кејти (ја глуми Скваерс) и започнува да им помага. И Кејти користи социјална помош, но и покрај тоа, таа едвај успева да преживее. Не можејќи да најде работа, Кејти прифаќа да работи како проститутка. Кога Даниел ќе го открие тоа, станува многу потиштен, а засрамената Кејти ги раскинува односите со него. Даниел се наоѓа во безизлезна положба зашто социјалната служба му се заканува дека ќе му ја укине паричната помош. Очаен, тој ја запишува својата мака на ѕидот на центарот за социјална работа и поради тоа е приведен од полицијата. Најпосле, во придружба на Кејти, тој оди на состанок со социјалните работници, на којшто треба да се разгледа неговата молба за инвалидска пензија, но поради преголемата возбуда, тој умира од срцев удар.
Фелнак
Фелнак или Фенлак — општина во округот Арад во Романија. Се наоѓа на висорамнината Вингај.
Емили Рисберг
Емили Шарлот Рисберг (10 јуни 1815 година, во Скара - 11 ноември 1890, во Еребру ) била шведска писателка и реформаторски педагог. Таа го основала <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Risbergska_skolan" rel="mw:ExtLink" title="Risbergska skolan" class="mw-redirect cx-link" data-linkid="9">Risbergska skolan</a> (Рисберг училиште) во Еребру и служела како негов директор во 1863-1878 година. Емили Рисберг се смета за важен член на пионерите во образованието на девојчињата во средината на 19 век во Шведска, која го реформирала образованието на девојчињата со воспоставување на училишта за жени кои нуделе соодветно академско образование за жени, за разлика од плиткото образование на претходните училишта за девојчиња.
Влада на Турција од 2007 година
Владата на Република Турција се состои од раководителите на главните министерства на земјата, формирајќи го Министерскиот совет. Министрите се назначуваат од страна на претседателот на Турција. Владата носител на извршната власт и е носител за раководењето на државата.
Хилда Сакс
Хилда Густафва Сакс (13 март 1857, Норкепинг - 26 февруари 1935), била шведска новинарка, преведувачка, писателка и феминистка.
Мерилин Монро
Мерилин Монро, родена како Норма Џин Мортенсон (на 1 јуни 1926 - 5 август 1962 ) но крстена и одрасната како Норма Џин Бејкер е американска глумица, пејачка и модел. Откако поминала голем дел од своето детство во згрижувачки семејства, Монро ја започала својата кариера како модел, по што, во 1946 година, го склучила својот прв филмски договор. Нејзините рани улоги биле мали, но нејзините изведби во Џунгла на асфалтот и Сѐ за Ева (двата во 1950) биле добро примени. До 1953 година, напредокот во кариерата на Монро ѝ обезбедил главни улоги. Нејзиниот лик на „глупава русокоса“ бил искористен за комичен ефект во филмовите Мажите повеќе сакаат русокоси (1953), Како да се омажиш за милионер (1953) и Седум години верност (1955). Ограничена од изборот на улогите, Монро студирала во Глумечкото студио со цел да го прошири својот глумечки опсег, па нејзината драматична изведба во Автобуска станица (1956) била поздравена од критичарите и таа добила номинација за „Златен глобус“. Нејзината продуцентска куќа, Мерилин Монро Продукција, го снимила филмот Принцот и танчерката (1957), за кој таа добила номинација за наградата на БАФТА и ја освоила наградата „Давид ди Донатело“. Со „Златен глобус“, Монро се закитила за својата изведба во Некои го сакаат тоа жешко (1959).
Последните години од животот на Монро биле обележани со болести, лични проблеми и репутација на несигурна личност, тешка за соработка. Околностите за нејзината смрт, од предозираност од барбитурати, се предмет на истрага. Иако официјално се смета за „веројатно самоубиство“, не се исклучени ниту можностите дека се работи за случајно предозирање или за убиство. Во 1999 година, Американскиот филмски институт ја прогласил Мерилин Монро за шеста најголема филмска ѕвезда во историјата на филмот. По нејзината смрт, Монро често е наведувана како поп-културна икона, а исто така и како американски секс симбол. Во 2013 година, Монро била посмртно избрана за новото заштитно лице на познатиот парфем „Шанел 5“.
Семејство и рани години
Монро е родена во Болницата на округот на Лос Анџелес, на 1 јуни 1926 година, како Норма Џин Мортенсон (набрзо променето во Бејкер), како трето дете родено на Гледис Перл Бејкер (со моминско презиме Монро) (27 мај 1902 - 11 март 1984). Според изводот на родените, таткото на Монро е Мартин Едвард Мортенсон чие место на живеење е заведено како „непознато". Името Мортенсон е наведено како нејзино презиме на изводот на родени, иако Гледис многу набрзо го менува во Бејкер, презимето на нејзиниот прв маж, кое таа сè уште го користи. Презимето на Мартин е погрешно напишано на изводот за родени, доведувајќи до поголема забуна за тоа кој е нејзиниот вистински татко. Гледис Бејкер се венча со Мартин Е. Мортенсон во 1924 година, но се разделува од него непосредно пред бременоста на Гледис. Неколку од биографиите на Монро укажуваат и на тоа дека Гледис Бејкер го искористила неговото име за да ја избегне стигмата на незаконитоста. Мортенсон умира на 85 години, па тогаш и се откриени изводот на родените на Монро, заедно со документите за брак и развод на нејзините родители. Документите покажуваат дека Мортенсон поднел барање за развод од Гледис на 5 март 1927 година и дека истиот е финализиран на 15 октомври 1928 година.
Во текот на нејзиниот живот, Мерилин Монро негираше дека Мортенсон е нејзиниот татко. Има речено дека, кога била дете, ѝ била покажана фотографија на човек кој Гледис го идентификувала како нејзин татко – Чарлс Стенли Гифорд. Се сеќава дека тој имал тенки мустаќи и дека донекаде личел на Кларк Гејбл, и дека таа самата се забавувала себеси, преправајќи се дека Гејбл бил нејзиниот татко. Гледис била ментално нестабилна и финансиски неспособна да се грижи за младата Норма Џин, па затоа ја сместува во хранителното семејство на Алберт и Ида Болендер од Хоторн, Калифорнија, каде што живее до нејзината седма година. Додека живее со Болендерови, се случува и еден необичен настан. Еден ден, Гледис доаѓа кај Болендерови и бара Норма Џин да ѝ биде вратена назад, под нејзина грижа. Ида знаеше дека Гледис е нестабилна во тоа време и инсистира дека Норма Џин не би имала полза од еден такво акт. Откако одбива да соработува, Гледис успева да ја извлече Ида во дворот и да се стрча во куќата, заклучувајќи ја вратата зад себе. По неколку минути, Гледис излегува од предната врата со еден од воените ранци на Алберт Болендер. На запрепастеност на Ида, Гледис ја имала веќе втурнато и запетлано разврисканата Норма Џин во ранецот, продолжувајќи да се движи далеку од куќата. Ида се залетува кон Гледис и караницата завршува со кинење на ранецот. Норма Џин испаѓа надвор и почнува гласно да плаче, а Ида, грабнувајќи ја, ја повлекува назад во куќата, далеку од Гледис. Ова е само една од многуте бизарни пресметки меѓу младата Норма Џин и нејзината ментално пореметена мајка.
Во 1933 година, Гледис купува куќа и ја доведува Норма Џин да живее со неа. Сепак, неколку месеци по преселувањето, Гледис доживува ментален слом, започнувајќи еден цел низ на ментални епизоди кои ќе ја мачат до крајот на нејзиниот живот. Во Мојата приказна, Монро се сеќава како мајка ѝ „врескала и се смеела" додека присилно е преместена во Државната болница во Норвок. Норма Џин е прогласена за грижа на државата, па најдобрата пријателка на Гледис, Грејс Мек Ки, станува нејзин старател. Грејс е таа која што ѝ кажува на Монро дека еден ден таа ќе стане филмска звезда. Грејс била восхитена од Џин Харлоу, па ќе затоа ја пуштала Норма Џин да носи шминка и ја водела да ѝ ја виткаат косата. Ја водела со себе и на кино, на тој начин овозможувајќи да се вообличи основата за фасцинацијата на Норма Џин со филмот и ѕвездите на екранот.
Кај Годардови Норма уште еднаш ќе остане само накратко. Кон крајот на 1942, Грејс и Док одлучуваат да се преселат во Вирџинија, каде Док добива богата понуда за работа. Годардови одлучуваат да не ја земат Норма Џин со нив (причините никогаш не се објаснети), така што Грејс требаше да најде дом за неа пред да се преселат. Едно семејство од соседството се понудува да ја посвои Норма Џин, но Гледис не се согласува. Немајќи голем избор, Грејс ѝ се обраќа на мајката на Доерти и ѝ предложува Џим да се ожени со Норма за таа да не мора да се врати во сиропиталиште или згрижувачко семејство. Џим првично се колеба, бидејќи Норма Џин има само шестнаесет години, но потоа попушта и се венча со неа на церемонија организирана од Ана Лоуер, по пораното завршување на средното училиште уште во јуни 1942. Монро накратко ѝ помага на својата фамилија околу домаќинството, пред да најде работа во една мала фабрика. Во нејзината автобиографија таа ќе појасни дека не се чувствувала како жена: уживала да си игра со маалските деца сè додека нејзиниот сопруг не ја повикал дома. Во 1943-та, во жарот на Втората светска војна, Џим се пријавува во Тргувачката морнарица и е транспортиран на Тихиот Океан. Исплашена дека тој можеби нема да се врати жив, Норма Џин го моли да се обиде да ја забремени пред да замине. Доерти не се согласува, чувствувајќи дека таа е премногу млада за да има бебе, но вети дека ќе се навратат на темата кога ќе се врати дома. Потоа, Норма Џин се сели кај мајката на Доерти.
Манекенство и рана филмска кариера
Додека Доерти е дел од Тргувачката морнарица, Норма Џин се вработува во фабриката за муниција Рејдиоплејн. Таа прска авионски делови со огнен ретардант и прегледува падобрани. Во овој период, фотограферот на армијата Дејвид Коновер сликна фотографија од неа за една статија во списанието Јенк [Yank]. Тој ја охрабрува да аплицира за Модната Агенција Блу Бук [Сина книга/The Blue Book Modeling Agency]. Таа потпишува договор со агенцијата и започнува да ги истражува кариерите на Џин Харлоу и Лана Тарнер. Кажано ѝ е дека се бараат модели со посветла коса, па Норма Џин ја обелува својата темна коса за да стане блондинка.
Норма Џин Доерти ќе стане една од најуспешните модели на Блу Бук, појавувајќи се на десетици насловни страници од разни списанија. Џим Доерти не е ниту запознаен со новата професија на неговата жена сè додека не открива дека еден од неговите соморнари се восхитува на една слика на подразголената Норма Џин во списание. Доерти ѝ пишува во неколку писма дека откако ќе се врати од служба, таа ќе мора да се откаже од манекенство. Незадоволна, Норма Џин – која сега ги гледа можностите што манекенството и глумечката кариера ѝ ги отвораат – одлучува да се разведе од Доерти. Бракот завршува кога тој се враќа од странство во 1946 година.
Договори со студија и почетоци
Нејзината успешна кариера како модел му го привлекува вниманието на Бен Лион, извршител на 20th Century Fox, кој организира пробно снимање за неа. Лион беше воодушевен и забележува: „Тоа е Џин Харлоу одново“. Понуден ѝ е стандарден шест-месечен договор со почетна плата од 125 долари неделно. На Лион не му се допаѓа името Норма Џин и ѝ го избира „Керол Линд“ како сценско име – по Карол Ломбард и Џени Линд – но наскоро самиот заклучува дека ова не е соодветен избор. Норма Џин е поканета да го мине викендот со Лион и неговата сопруга Биби Даниелс во нивниот дом. Таму тие одлучија да ѝ најдат ново име. По стапките на нејзиниот идол Џин Харлоу, Норма Џин одлучува да го избере моминското презиме на мајка ѝ – Монро. Неколку варијации како што се Норма Џин Монро и Норма Монро се пробани и конечно е избрано „Џин Монро“. Сепак, најпосле, Лион одлучува дека сака таа да има ново име, бидејќи имало многу глумици со името Џин, или варијација на истото како Џин Питерс, Џин Тирни, Жан Крејн и Жан Артур. Барајќи некои поалитерациско име, Лион го предложува „Мерилин“, коментирајќи дека таа го потсетува на Мерилин Милер, секси глумица на Бродвеј во 1920-тите години. Норма Џин отпрвин е колеблива бидејќи Мерилин е само скусување на името Мери Лин (Маry Lynn), име што не ѝ се допаѓа. На Лион, сепак, му се чини дека името „Мерилин Монро" е секси, „убаво тече“ и може да биде „среќно“ поради двојното „М"; така Норма Џин Бејкер го зеде името Мерилин Монро.
Првата филмска улога на Мерилин Монро е незаведената улога како телефонски оператор во Скандалозната госпоѓица Пилгрим во 1947 година. Добива кратка улога истата година во Опасните години и дополнителен настап во Зелената трева на Вајоминг и Беше суден за мене, а исто така и улога со појава во три сцени како Бети во Скуда Ху! Скуда Хеј!. Всушност, делот на Монро во Скуда Ху! Скуда Хеј! требаше да биде долг три сцени, но пред појавувањето на филмот нејзиниот дел е пресечен на само една кратка сцена од една реплика. Зелената трева на Вајоминг, Беше суден за мене и Скуда Ху! Скуда Хеј! нема да бидат проектирани до 1948 година, месеци по завршувањето на договорот на Монро кон крајот на 1947. Таа се обидува да најде работа на филм, но додека невработена – позира за голи фотографии. Ѝ плаќаат 50 долари, а на отписницата таа се потпишува како „Мона Монро". Тоа е единствениот пат таа да биде платена за голите фотографии. Истата година, исто така, е крунисана и како Кралица на артичоките Мис Калифорнија (Miss California Artichoke Queen) на годишниот фестивал на артичоките во Кастровил.
Во 1948 година, Монро потпишува шестмесечен договор со Columbia Pictures и е претставена пред главниот учител по драма на студиото Наташа Литес, која ќе биде нејзин глумечки учител во неколку години. Глуми во нискобуџетниот мјузикл Дамите од хорот. Монро е напишана со големи букви како една од најсветлите точки на филмот, но филмот не носи никаков успех ниту за Колумбија, ниту пак за Мерилин. За време на нејзиниот краток престој во Колумбија, главниот на студиото Хери Кон на некој начин го омекнува нејзиното појавување, коригирајќи го благиот прегриз што Мерилин го има.
Таа има мала улога во филмот на Браќата Маркс, Среќни во Љубовта(1949). Ги импресионира продуцентите, кои ја праќаат во Њујорк за да учествува во филмската промотивна кампања. Улогата на Монро во Среќни во Љубовта го привлекува вниманието на агентот за таленти, Џони Хајд, кој се согласува да ја застапува. Тој ѝ договара аудиција кај Џон Хјустон, кој ја најмува за во Џунгла на асфалтот да игра улога на млада љубовница на еден стар криминалец. Нејзината изведба е пофалена и е забележана од страна на писателот и режисер Џозеф Манкјевич. Тој го прифаќа предлогот на Хајд, Монро да одигра мала комична улога во Сè за Ева како госпоѓица Кесвел, амбициозна глумица, опишана од друг лик во филмот како студент на „Факултетот Копакабана за драмски уметности". Манкјевич подоцна коментира дека тој во неа забележал невиност која му се допаднала и дека токму ова ја потврдила неговата убеденост дека Монро е соодветна за улогата. По успехот на Монро во овие улоги, Хајд преговара за седумгодишен договор за неа со 20th Century Fox, кратко пред неговата смрт во декември 1950 година. Некаде во текот на овој период на 1949-1950, Хајд договара на Монро да ѝ се отстрани еден мал дел од 'р'скавицата од нејзиниот малку луковичест нос, што подоцна, уште повеќе ќе го омекне нејзниниот изглед и ќе придонесе за онаа мала варијација во изгледот што таа го има во филмовите после 1950-тата.
Монро се запишува на УКЛА во 1951 година каде што студира литература и почит кон уметностите, и се јавува во неколку помали филмови играјќи наспроти многу поискусните ѕвезди како Мики Руни, Констанца Бенет, Џун Алисон, Дик Пауел и Клодет Колберт. Во март 1951 година, таа се појави како водителка на церемонијата на Дваесет и третото доделување на Оскарите. Во 1952 година, Монро се јавува на насловната страница на списанието Look, облечена во џемпер на Институтот за технологија во Џорџија како дел од една статија која го прославува прифаќањето на девојките на главниот кампус на факултетот. На почетокот на 1950-тите години, двајцата, Монро и Грег Палмер, неуспешно аудицираат за улогите на Дејзи Меј и Абнер во предложената Лил Абнер телевизиска серија заснована на комичниот стрип на Ал Кеп, но идејата никогаш и не се материјализира.
Развој на кариерата
Во март 1952, Монро се соочува со можен скандал кога една од нејзините разголени слики од сесијата во 1949 година со фотографот Том Кели станува дел од еден календар. Печатот шпекулира за идентитетот на анонимната манекенка и забележува дека таа е доста слична со Монро. Додека студиото расправа околу можното справување со проблемот, Монро предложува дека би требало едноставно да се признае дека таа позирала за фотографијата, но и да се нагласи дека таа го направила тоа само затоа што немала пари да си ја плати киријата. Монро дава интервју во кое ги дискутира околностите кои довеле до тоа таа да позира за фотографиите и публицитетет што следи побудува сочувство за нејзината мака како една глумица во постојана борба со околностите.
Првпат се појавува на насловната страница на списанието Лајф во април 1952 година, каде е опишана како Она за што се зборува во Холивуд („The Talk of Hollywood“). Приказните од нејзиното детство и рана младост ја прикажуваа во едно симпатично светло: насловната приказна за изданието на списанието True Experiences од мај 1952 ја покажува насмеаната и самодоволна Монро покрај насловот на кој пишува: „Дали изгледам среќно? Би требало – зошто бев дете што никој не го сакаше. Осамена девојка со сон – која се разбуди да го оствари тој сон. Јас сум Мерилин Монро. Прочитај ја мојата Пепелашка приказна." Ова е и периодот кога таа почнува да се забавува со бејзбол играчот Џо Димаџо. Фотографија од Димаџо како ја посетува Монро во студиото на 20th Century Fox е испечатена низ весниците во САД а гласините за можна романса меѓу нив двајца генерираат понатамошен интерес за Монро.
Филмски успех
Четири филма во кои глуми Монро се појавуваат во 1952 година. Таа е позајмена до студијата на РКО за да одигра мала споредна улога во Судир навечер, драма на Барбара Стенвик, во режија на Фриц Ланг. Издаден во јуни 1952 година, филмот е популарен кај публиката, а голем дел од неговиот успех е припишан на интересот за Монро, која што доби - општо земено – пофални коментари од критичарите.
Ова е проследено со два филма што се јавуваат во јуни – комедијата Не сме земени! и драмата Нема потреба да тропаш. Не сме земени! ја прикажува Монро како дел од натпревар за убавина. Variety го опишува филмот како ,лесен'. Рецензентот на ова списание пишува и дека Монро е искористена до максимум, прикажана во капачки костим и дека некои од нејзините сцени сугеририраат дури и некаква злоупотреба. Во Нема потреба да тропаш, таа ја игра главната улога на бејбиситерка која се заканува дека ќе го нападне детето кое ѝ е доделена за да се грижи за него. Песимистичната мелодрама е лошо примена од критичарите, иако Монро самата смета дека истата вклучува дел од нејзините најдраматични изведби. Мајмунска работа, успешна комедија режирана од Хауард Хокс со Кери Грант и Џинџер Роџерс во главните улоги, се јавува во септември и е првиот филм во кој Монро се појавува со својата платинска руса коса. Во Преполната куќа на О’Хенри на 20th Century Fox, кој излегува во август 1952 година, Монро одигрува само една едноминутна сцена покрај Чарлс Лафтон, а сепак, на плакатот за фимот е запишана со големи букви покрај него и останатите ѕвезди на филмот, како Ен Бекстер, Фарли Грејнџер, Џин Питерс и Ричард Видмарк.
Нијагара
Дерил Ф. Зенак смета дека филмскиот потенцијал на Монро вреди да се развива и ја ѝ доделува улога во Нијагара, како femme fatale што планира да го убие својот сопруг, кој го игра Џозеф Котен. За време на снимањето, шминкерот на Монро, Вајти Снајдер, ја забележува нејзината сценска трема (која крајно ќе го обележи нејзиното однесување на филмските сетови низ нејзината кариера); режисерот го назначува токму него како оној кој треба да поминува часови нежно убедувајќи ја и тешејќи ја Монро додека таа се спрема да ги сними сцените.
Голем дел од коментарите на критичарите по појавувањето на филмот се фокусира на изразено сексуалната глума на Монро, а сцената која ја покажува Монро (одназад) како ужива во една долга прошетка кон Нијагарините водопади, е често прибележана во рецензиите. По гледањето на филмот, Констанс Бенет наводно саркастично забележал: „Ете една женска чија иднина е зад неа“. Вајти Снајдер вели дека, за врмее на подготовката на филмот, Монро го постигнува, по многу експериментирање, „изгледот, и ние го искористивме тој изглед за неколку филма што следеа... изгледот беше востановен".
Иако филмот е успешен и изведбата на Монро е пречекана со позитивни коментари, нејзиното однесување на промотивни настани понекогаш привлекуваше негативни прибелешки. Нејзиното појавување на вечерата за доделување на награди од Photoplay во до кожа тесниот златен lamé фустан е критикувано. Лоуела Парсонс, во својата колумна ја цитира Џоан Крафорд која, пак зборувала за „вулгарноста" на Монро и за тоа дека нејзиното однесување е „недостојно за една глумица и дама". Монро претходно е критикувана и за носењето на фустан со деколте спуштено речиси до нејзиниот папок кога се појавува како Големиот Маршал на парадата на Мис Америка во септември 1952 година. Една фотографија од овој настан е искористена за насловната страница на првото издание на Плејбој од декември 1953 година, со фотографија од гола Монро, сликана во 1949-тата година, внатре во списанието.
Мажите повеќе сакаат русокоси
Нејзиниот следен филм е Мажите повеќе сакаат русокоси (1953) во кој игра покрај Џејн Расел, во режија на Хауард Хокс. Нејзината улога како Лорелај Ли, танчарка што оди по пари, бара од неа да глуми, пее и танцува. Двете ѕвезди стануваат пријателки, а Расел ја опишува Монро како „многу срамежлива и многу слатка и далеку поинтелигентна од тоа што луѓето велат дека е“. Подоцна таа се сеќава дека Монро ја покажувала својата посветеност со вежбање на своите танцови точки секоја вечер дури и откако кога поголем дел од екипата ќе си заминела; како по навика, сепак, вообичаено пристигнувала доцна на сетот за снимање. Откако открива дека Монро останува во нејзината соблекувална до подоцна поради трема и дека Хокс е сè понестрплив со нејзиното доцнење, Расел почнува да ја придружува до сетот.
На премиерата на филмот во Лос Анџелес, Монро и Расел ги врежуваат своите раце и стапалки во цементот на дворот од Граумановиот Кинески театар. Монро е оценета позитивно од критиката, а филмот заработува повеќе од двојно од тоа колку чини неговата продукција. Нејзиниот препев на „Дијамантите се најдобриот пријател на девојката“ оттогаш е речиси поистоветен со неа. Мажите повеќе сакаат русокоси е, исто така, еден од најраните филмови во кои Вилијам Травила ја облекува Монро. Травила ќе ја облекува Монро во осум од нејзините филмови, вклучуваќи ги Автобуска станица, Нема потреба да тропаш, Како да се омажиш за милионер, Реката на неповратот, Не постои бизнис како шоу бизнисот, Мајмунска работа и Седум години верност.
Како да се омажиш за милионер
Како да се омажиш за милионер е комедија за три модели со план да привлечат богати мажи. Филмот ја здружува Монро со Бети Грејнл и Лорен Бекол и е режиран од Жан Негулеско. Продуцентот и сценарист Нанели Џонсон изјави дека ова е прв филм во кој публиката „ја сакаше Монро каква што е за самата неа и дека и самата таа ја дијагностицираше причината многу точно. Таа рече дека ова е единствениот филм во којшто била, а во кој имала мерка на скромност... за сопствената привлечност“.
Филмовите на Монро од овој период ја утврдуваат нејзината персона на „глупава русокоса“, а ова, пак, придонесува кон нејзината популарност. Во 1953-та и 1954-та, таа е ставена на списокот на годишниот Quigley Poll of the Top Ten Money Making Stars, составен од гласовите на филмските прикажувачи низ Соединетите Американски Држави според тоа која ѕвезда создала најмногу приходи во нивните театри во текот на претходната година.
Глумечки амбиции
Во овој период, Монро зборува за своите натамошни глумечки амбиции, велејќи за New York Times: „Сакам да пораснам и да се развијам за да играм и сериозни драматични улоги. Мојот учител по драма Наташа Литис им раскажува на сите дека имам голема душа, но засега никој не е заинтересиран за тоа". Tаа гледа можност во претстојниот филм на 20th Century Fox, Египќанецот, но е одбиена од страна на Дерил Ф. Занук кој одбива дури и да ја тестира.
Наместо тоа, таа е добива улогата во вестернот Реката на неповратот, наспроти Роберт Мичам. Режисерот Ото Премингер ја презира зависноста на Монро на Наташа Литис, која не само што ја подучува Монро, туку и го дава своето мислење по завршетокот на секоја сцена. По некое време, Монро одбива да зборува со Преминџер, така што Мичам мора да посредува. По однос на завршениот филм, таа коментира: „Мислам дека заслужувам подобар договор од Ш–ниво на каубојски филм во кој глумата е помалку важна од сценографијата и CinemaScope процесот на снимање". При крајот на 1953-тата година, Монро беше требаше да почне со снимање на Девојката во розови хулахопки со Френк Синатра. Кога таа не се појавува за работа, 20th Century Fox ја суспенираат.
Таа и Џо Димаџо се венчаат во Сан Франциско на 14 јануари 1954 година. Наскоро потоа заминуваат во Јапонија, комбинирајќи го својот меден месец со службено патување претходно организирано од Димаџо. Две недели таа игра споредна улога покрај Димаџо додека овој го спроведува својот бизнис, самата кажувајќи му на еден новинар: „Бракот е мојата главна кариера од сега па натаму". Монро потоа патува сама до Кореја, каде настапува за 13.000 американски маринци во период од три дена. Подоцна изјавува дека искуството ѝ помогнало да го надмине стравот за настапување пред големи толпи. Едвард Х. Коминс (1932-2011) од Лас Вегас, Невада – добитник на бронзен медал во Корејската војна, ќе изјави дека готвел за Монро за време на еден од нејзините ангажмани во странство.
Копа Америка 1993
Јужноамериканско првенство во фудбал 1993, попознато како Копа Америка 1993 — 36-то издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Еквадор од 15 јуни до 4 јули 1993 година. На турнирот учествувале 12 репрезентации, од кои две не биле членки на КОНМЕБОЛ. Мексико и САД зеле учество како членки на КОНКАКАФ.
Мерилин Монро
Глумечки амбиции
По враќањето во Холивуд во март 1954-тата година, Монро ги разрешува несогласувањата со 20th Century Fox и се појавува во мјузиклот Не постои бизнис како шоу бизнис. Филмот не успеа да ги поврати своите продукциски трошоци и е лошо примен од критичарите. Ед Саливан ја опишува изведбата на Монро на песната „Toплински бран“ како „еден од најскандалозните навреди на добриот вкус" кој тој можел да ги посведочи. Списанието Тајм неблагопријатно ја споредува со коsвездата Етел Мерман, додека Босли Кроутер за Њујорк Тајмс вели дека Мици Гејнор ја надминала дури и "срамната за гледање" изведба на Монро. Рецензиите, всушност, ги повторуваат размислите и на самата Монро за филмот. Го снимила без волја, само поради тоа што истиот би ѝ ја овозможил главната улога во филмската адаптација на Бродвеј хитот Седум години верност.
Копа Америка 1993
Турнирот бил освоен од страна на Аргентина, уједно и своју последњу сениорску титулу до 2021 , кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Мексико. Колумбија го освоил третото место победувајќи ја репрезентацијата на Еквадор во натпреварот за третото место.
Мерилин Монро
Седум години верност
Во септември 1954 година, Монро снима една од клучните сцени за Седум години верност во Њујорк Сити. Во истата, таа стои покрај Том Евел, а воздухот од решетката на подземната железница ѝ го дува здолништето нагоре. Огромна толпа следи како режисерот Били Вајлдер наредува многупати да се пресними сцената. Во толпата е и Џо Димаџо, за кого се забележува дека бил разбеснет од спектаклот. По кавгата, посведочена од страна на новинарот Волтер Винчел, двојката се враќа во Калифорнија, каде ги избегнуваат новинарите околу две недели, додека Монро не објави дека се разделиле. Нивниот развод е одобрен во ноември 1954 година. Филмот е завршен во почетокот на 1955-та и откако ги одбива оние улоги кои таа ги смета за инфериорни во Девојката во црвен сомотен фустан и Како да се биде многу, многу популарен, по совет на Милтон Грин, Монро одлучува да го напушти Холивуд. Улогата на Карл Флег во Како да се биде многу, многу популарен ја добива Шири Норт, and онаа во Девојката во црвен сомотен фустан – Џоан Колинс.
Копа Америка 1993
Долхета, репрезентативец од Венецуела, станал најдобар голгетер со четири постигнати голови. Ова првенство било прво во кое ниту Бразил ниту Уругвај не завршиле помеѓу четирите најдобри екипи.
Мерилин Монро
Натамошна еволуција на глумечката кариера
Милтон Грин првпат ја сретнува Монро во 1953-тата година кога е назначен да ја фотографира за списанието Look. Додека многу фотографи се обидуваат да го истакнат нејзиниот секси-имиџ, Грин ја претставува во многу поскромни пози и Монро е задоволна со неговата работа. Бидејќи со време се развива пријателство меѓу нив, таа му ја доверува својата фрустрација по однос на договорот и улогите што ѝ се понудени од 20th Century Fox. Нејзината плата за Мажите повеќе сакаат русокоси изнесува 18.000 долари, додека на слободната агентка Џејн Расел ѝ се платени повеќе од 100.000 долари. Грин се согласува дека таа би можела да заработи повеќе доколку го напушти 20th Century Fox. Тој се откажува од својата работа во 1954 година, го даде својот дом под хипотека за да ја финансира Монро и ѝ дозволи да живее со неговата фамилија додека да го определат идниот тек на нејзината кариера.
Копа Америка 1993
Учесници
На првенствотото учествувале вкупно 12 репрезентации, и тоа 10 од КОНМЕБОЛ: Боливија, Перу, Бразил, Колумбија, Еквадор, Парагвај, Аргентина, Уругвај, Чиле и Венецуела, и две од КОНКАКАФ, Мексико и САД.
Репрезентациите биле поделени во три групи од по четири екипи. Првопласираните и второпласираните директно се пласирале во четвртфиналето, како и двете најдобри третопласирани.
Мерилин Монро
Глумечкото студио
Во мај 1955-тата година, Монро почна да излегува со драматургот Артур Милер; тие се запознаваат во Холивуд во 1950, па кога Милер дознава дека таа е во Њујорк, договара еден нивни заеднички пријател повторно да ги запознае. На 1 јуни 1955-тата, на нејзиниот роденден, Џо Димаџо ја придружува Монро на премиерата на Седум години верност во Њујорк. Тој подоцна ѝ приредува и роденденска забава, но вечерта завршува со јавна расправија, па Монро ја напушта забавата без него. Следи подолг период на оттуѓување.
Копа Америка 1993
Учесници
1.
Мерилин Монро
Глумечкото студио
Во текот на 1955 година, Монро учи на Глумечкото студио и открива дека една од нејзините најголеми пречки е нејзината огромна трема на сцената. Се спријателува со глумците Кевин Меккарти и Ели Валак, кои се сеќаваат на неа како посветена и искрена во нејзиниот пристап кон учењето и истакнуваат дека таа се обидувала да не привлече внимание со тоа што седела најназад во училницата. Кога Стразберг ќе почувствува дека Монро е спремна да настапи пред нејзините соученици, Монро и Морин Стејплтон ја избираат почетната сцена од Ана Кристи на Јуџин О’Нил, и иако таа греши за време на секоја проба, сепак е способна да ја заврши изведбата без да ги заборави своите реплики. Ким Стенли подоцна ќе се присети дека иако студентите биле советувани да не ракоплескаат, по изведбата на Монро ќе следи спонтан аплауз од публиката. Додека Монро е студент, Ли Стразберг ќе рече: „Имам работено со стотици глумци и глумици, но само двајца кои се издвојуваат повеќе од сите други. Број еден е Марлон Брандо, а број два – Мерилин Монро".
Копа Америка 1993
Учесници
2.
3.
Мерилин Монро
Враќањето во 20th Century Fox
По проекцијата, Седум години верност станува успех, заработувајќи околу 8 милиони долари. Монро добива позитивни критики за нејзината глума и е во добра позиција да преговара со 20th Century Fox. На новогодишната вечер во 1955 година, тие потпишуваат нов договор кој бара од Монро да сними четири филма во период од седум години. На новоформираната Продукција на Мерилин Монро би ѝ биле платени 100.000 долари и плус дел од профитот за секој филм. Покрај тоа што е во мозжност да работи за други студија, Монро има право и да отфрли какво и да се сценарија, режисери или кинематографери кои таа не ги одобрува.
Копа Америка 1993
Учесници
4.
Мерилин Монро
Автобуска станица
Првиот филм што требаше да се сними врз основа на новиот договорот и под капа на новата продукциска компанија е Автобуска станица во режија на Џошуа Логан. Логан е ученик на Константин Станиславски, ја одобрува методската глума и ја поддржува Монро. Монро го прекинува контактот со нејзиниот учител по драма, Наташа Литис, заменувајќи ја со Пола Стразберг која постојано присуствуваше за време на снимањето на следните филмови на Монро.
Копа Америка 1993
Учесници
5.
6.
Мерилин Монро
Автобуска станица
Во Автобуска станица, Монро ја игра Шери, салон-пејачка со малку талент која се заљубува во каубој, Борегард „Бо“ Декер, кого го игра Дон Мареј. Нејзините костими, шминка и фризура отсликуваа еден лик со недостаток на софистицираност, па Мерилин Монро намерно придонесе со своето медиокритетско пеење и танцување. Босли Краутер од Њујорк Тајмс објавува: „Фатете ги столчињата, другари, и спремете се за прекрасно изненадување. Мерилин Монро конечно се докажа себеси како глумица“. Во својата автобиографија, Филмски ѕвезди, реални луѓе и јас (Movie Stars, Real People and Me), режисерот Логан напиша: „Открив дека Мерилин е еден од најголемите таленти на сите времиња... ме изненади со тоа што беше многу попаметна личност отколку што си мислев некогаш, и мислам дека тогаш првпат научив дка интелигенцијата и, да, дури и брилијатноста немаат никаква врска со образованието“. Логан пропагираше за номинација на Монро за оскар и даваше комплименти за нејзиниот професионализам до крајот на својот живот. Иако не беше номинирана за Оскар, Монро добива номинација за Златен глобус.
Копа Америка 1993
Учесници
7.
Мерилин Монро
Автобуска станица
Во овој период, се развива натамошно односот помеѓу Монро и Милер и иако двојката успеа да ја задржи својата приватност скоро една година, печатот почна да пишува за нив како за двојка, често ословувајќи ги со „Јајцеглавиот и Песочниот часовник“ (The Egghead and the Hourglass). Извештаите за нивната афера набрзо паѓаат во сенка откако се открива дека Милер бил повикан да сведочи пред Комисијата за истражување на антимарикански активности (House Un-American Activities Committee) за да ги објасни неговите наводни комунистички склоности. Повикан да идентификува неколку комунисти со кои се познавал, Милер одбива и е обвинет за непочитување на Конгресот. По жалбата – ослободен е. Во текот на истрагата, од страна на филмските режисери, Монро е наговарана да го напушти Милер наместо да ја ризикува својата кариера, но таа одбива, нарекувајќи ги подоцна „родени кукавици“. Печатот почнува да зборува за можен брак, но Монро и Милер одбиваат да ја потврдат гласината. Во јуни 1956 година, еден новинар ги следи со автомобил и, додека тие се обидуваат да го избегнат, тој излетува од патот, убивајќи еден женски патник. Монро станува хистерична откако ја дознава веста, па нивната свршувачка е објавена, делумно со надеж дека тоа ќе го намали прекумерниот интерес на медиумите на кој се подложени. Се венчаат на 29 јуни 1956 година.
Принцот и танчерката
Автобуска станица е проследен со Принцот и танчерката во режија на Лоренс Оливие, кој исто така глуми во филмот. Пред снимањето, Оливие ја пофалива Монро како „генијална комичарка, што за мене исто така значи дека е и исклучително вешта глумица... За време на снимањето во Англија, тој се згрозува од зависноста на Монро од нејзиниот учител по драма, Пола Стразберг, сметајќи ја Стразберг за измамничка чиј единствен талент е способноста да „ѝ се потпикува на Мерилин". Тој се потсетува на своите обиди да ѝ објасни сцена на Монро, по што Стразберг се вмешува со следниве зборови: „Душо – само мисли на Кока-Кола и Френк Синатра."
Копа Америка 1993
Учесници
9.
Мерилин Монро
Принцот и танчерката
И покрај несогласувањата меѓу Монро и Оливие, Оливие подоцна ќе изјави дека во филмот „Мерилин е навистина одлична, најдобра од сите“. Изведбата на Монро е поздравена и од критичарите, особено во Европа каде таа освојува и Дејвид Ди Донатело, италијански еквивалент на Оскарите, како и Француска кристална ѕвезда. Номинирана е и за БАФТА.
Копа Америка 1993
Учесници
10.
Мерилин Монро
Подоцнежни филмови
Ќе помине повеќе од година пред Монро да го започне својот нареден филм. За време на овој хијатус, летува со Милер во Амагансет, Њујорк. На 1 август 1957 година, претрпува спонтан абортус.
Копа Америка 1993
Учесници
11.
Мерилин Монро
Некои го сакаат тоа жешко
По совет на Милер, Монро се враќа во Холивуд во август 1958-та за да глуми во Некои го сакаат тоа жешко. Филмот е режиран од Били Вајлдер, а покрај Монро, во него играат и Џек Лемон и Тони Кертис. Вајлдер веќе ги имаше искусено и доцнењето на Монро и тремата и неспособноста да го запамти текстот за за време на снимањето на Седум години верност. Сепак, нејзиното однесување сега беше уште понеучтиво, а е обележано со одбивања да се учествува во снимањето и повремени испади на вулгарност. Монро постојано одбива да прими упатства од Вајлдер, или пак инсистира на многубројни преснимувања на едноставни сцени сè додека самата таа не е задоволна. Развива близок однос со Лемон, но не ѝ се допаѓа Кертис откако дознава дека тој нивните љубовни сцени ги опишал „како да го бакнуваш Хитлер“. Кертис подоцна ќе изјави дека коментарот требало да биде сфатен како шега. Монро доживува уште еден спонтан абортус во декември 1958 година, откако снимањето е завршено.
Копа Америка 1993
Учесници
12.
Мерилин Монро
Некои го сакаат тоа жешко
Некои го сакаат тоа жешко наидува на огромен успех и е номиниран за шест „Оскари“. Монро е пофалена за нејзината изведба и ја освојува наградата Златен глобус за најдобра глумица во мјузикл или комедија. Вајлдер ќе рече дека филмот е најуспешниот со кој тој некогаш бил на каков и да е начин поврзан. Зборува и за проблемите што се наметнуваа во текот на снимањето, велејќи: „Мерилин беше толку тешка за соработка, бидејќи беше тотално непредвидлива. Никогаш не знаев каков ден ќе имаме... дали ќе соработува или ќе пречи?“ Вајлдер ќе има малку трпение со нејзината методска глума и ќе рече дека наместо да оди во Глумечкото студио „требала да оди во Железничко... да научи нешто за пристигнувањето на време“. Вајлдер се разболува за време на снимањето и појаснува: „Бевме на сред-лет – а имаше лудачка во авионот“. Во ретроспектива, тој ќе ја зборува и за „некаква необјаснива магија" што ја поседувала Монро и за нејзиниот „апсолутен гениј како комична глумица“.
Копа Америка 1993
Трето место
и 🇲🇽 mexico се пласирале во четвртфиналето.
Мерилин Монро
Ајде да водиме љубов и Неприлагодени
До овој период, Монро има завршено само еден од четирите филма кои ѝ се дел од договорот со 20th Century Fox – Автобуска станица. Таа се согласува да се појави во Ајде да водиме љубов, кој треба да биде во режија на Џорџ Кукор, но не беше задоволна со сценариото, па Артур Милер го препишува. Грегори Пек првично ќе ја добие главната машка улога, но ја одбива истата по преписот на Милер; Кери Грант, Чарлтон Хестон, Јул Бринер и Рок Хадсон исто така ќе ја одбијат улогата пред истата да биде понудена на Ив Монтан. Монро и Милер се спријателуваат со Монтан и неговата сопруга, глумицата Симон Сињоре, а снимањето напредува добро, сè додека Милер не тргнува на пат по работа во Европа. Монро почнува да ги напушта сетовите порано и во неколку наврати не се ни појавува, но нејзиното однесување се подобрува откако Монтан се соочува со неа. Сињоре се враќа во Европа за да снима филм, а Монро и Монтан почнуваат една кратка љубовна врска која завршува откако Монтан одбива да ја напушти Сињоре. Филмот не е ниту критички, ниту комерцијален успех.
Копа Америка 1993
Голгетери
4 гола
Мерилин Монро
Ајде да водиме љубов и Неприлагодени
Во овој период, здравјето на Монро се влошува и таа почнува да посетува психијатар во Лос Анџелес, д-р Ралф Гринсон. Тој подоцна се потсетува дека за време на посетите таа често се жалела од несоница и му кажала дека посетила неколку доктори за да го добие она што Гринсон го смета за прекумерна различност на лекови. Тој заклучува дека таа се движи до точка на зависност, но исто така истакнува и дека би можела да се откаже од лековите на подолги периоди без да пострада од какви и да се регресивни симптоми. Според Гринсон, бракот меѓу Милер и Монро е напрегнат; тој ќе рече и дека Милер се појавил со намера искрено да се грижи за Монро и бил подготвен да ѝ помогне, но дека Монро одбивала, едновремено изразувајќи и незадоволство кон него бидејќи не се трудел повеќе од тоа што требало за да ѝ помогне. Гринсон изјавува дека тогашната негова цел е да изврши драстично намалување на лековите што ги примала Монро.
Копа Америка 1993
Голгетери
3 гола