cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Византија под Сириската династија
Позадина
Византија под Ираклиевата династија (610-695 и 705-711) се соочила со едни од најголемите предизвици во историјата на земјата, По успешната војна со Персија, двете империи останале исцрпени и ранливи во лицето на ненадејната појава и ширење на исламот преку муслиманската експанзија од Арабија во Левант.
По муслиманското освојување на Сирија, империјата го изгубила и Египет, како главен извор на жито по кое даночните приходи на империјата биле намалени. Муслиманските освојувања продолжиле кон Африканскиот егзархат, Мала Азија и Ерменија како главен извор на работна сила во империјата. Во следниот период, муслиманите успеале да направат своја сопствена морнарица по кое започнала нивната инвазија за превласт во Средоземно Море. Избивањето на граѓанската војна во муслиманските земји во 656 година довело до засиување на позициите на Византија на Балканот и Италија. Во периодот од 674 до 678 година, престолнината Цариград била ставена под опсада од муслиманите, но по муслиманското повлекување Византија започнала контраофанзива кон Мала Азија.
Големите немири во империјата започнале кога на престолот застанал Јустинијан II Ринотмет, период исполнет со големата суровост и деспотизам кои наскоро го направиле објект на омраза од страна на населението. Непопуларноста на Јустинијан II била искористена од војсководецот Леонтиј. Во 695 година, тој успеал да побегне од затвор, каде бил чуван по наредба на Јустинијан, по кое успеал да го зароби на Јустинијан и наредил да му го преселат носот и јазикот, поради кое Јустинијан подоцна бил наречен Ринотмет. Соборениот цар бил испратен на заточение во Крим. . Така започнал периодот на нестабилност и анархија, кој траел 22 години и за кој период биле сменети седум цари. Откако Јустинијан II Ринотмет повторно станал цар, тој се одмаздил на суров начин на своите противници, и тоа поранешните цареви Тибериј и Леонтиј, кои биле обезглавени јавно на хиподромот. Второто владеење на Јустинијан (од 705 до 711 година) се покажало како уште поголем неуспех за разлика од првото управување. Во 711 година Јустинијан II бил соборен од престолот, на чие чело застанал Филипик Вардан, кој исто така бил соборен по две години и наследен од Анастасиј II. Иако се обидел да ја стабилизира империјата, Анастасиј II наметнал строга дисциплина, тој управувал по волјата на армиските делови на империјата и по двегодишна власт бил соборен од нив во корист на Теодосиј III. Еден од највисоките негови стратези бил Лав, командант на војниците во Анадолија, кој по победата над арапите кренал бунт во Анадолија и без тешкотии го принудил на Теодосиј да се повлече од престолот.
Со доаѓањето на Лав III Исавријанин бил ставен крај на периодот на немири и нестабилност во земјата, а самиот Лав го дал почетокот на Сириската династија.
Лав III Исавријанин
Лав III бил основач на на Исавријанската или позната уште како Сириска династија. Лав III е еден од најважните византиски владетели, кој успеал да ја извади империјата од периодот на анархија и кој успеал да се справи со арапската закана, кога во август 718 година Арапите биле поразени од бугарскиот хан Тервел по кое била повлечена Опсадата на престолнината по четири години. Тој исто така ја наметнал новата црковна доктрина на иконоборството.
На 25 март 717 година Лав III бил крунисан во Света Софија по абдикацијата на Теодосиј III. Во тоа време империјата се наоѓала во многу тешка положба, губејќи ја војната со Арапите, кои ја опседнале престолнината Цариград во текот на една година. Опкружен од сите страни, градот бил на работ на пропаст. Арапските сили во даден момент имале над 100,000 војници, но во арапскиот камп, како и во опсадата на византиската престолнина, се појавил глад. Голем број на муслимански војници починале од различни болести и глад, а оние кои останале биле принудени според некои современи извори, да ги јадат мртвите коњи, тела и слично. Со бугарска помош од страна на Тервел како и со силното византиско оружје т.н. грчки оган, царот успеал да ги натера на Арапите да ја повлечат опсадата. Како резултат на битката Византиското Царство била спасена од распаѓање, а југоисточна Европа била спасена од арапската инвазија во наредните векови. Оваа е една од најважните и решавачки борби во историјата на Византија.
Лав III го означил почетокот на византиското иконоборство. Така, наместо икони, на јавните места започнале да се поставуваат крстови. Оформено под влијание на исламската идеја дека сликите на луѓе и животни не можат да бидат свети, иконоборството во Византија претставувало реакција против прекумерниот раст на монаштвото и манастирите, кои биле голем товар на државата и конкурент на нејзината власт.
Во 726 година бил издаден едикт според кој иконите биле забранети. Но, едиктот бил пречекан со силно противење од цариградски патријарх Герман и од страна на клирот и народот. Папа Григориј II и Јован Дамаскин, исто така, го кренале своjот глас во заштита на православието, како и повеќето теолози и монасите, поради што тој започнал гонење и страшно мачење и убивање на истите. Како незадоволство од таа одлука, во Грција се дигнала буна, која во 727 година била задушена. Патријарх Герман I не сакал да го потпише царскиот декрет и дал оставка, а на негово место Лав III го поставил неговиот истомисленик – патријархот Анастасиј.
Папата Григориј II во својата преписка со царот му укажал на грешката, но тој не сакал да се покае, по кое западниот дел од црквата одбил повеќе да не плаќа данок на Цариград. Во времето на папа Григориј III бил свикан синод од 93 епископи на кој била донесена одлука дека секој кој ќе оди против иконите, ќе биде екскомунициран од црквата. Како одговор на тоа, Лав сакал да се одмазди, одземајќи ја областа Илирик, како и Калабрија и Сицилија од јурисдикцијата на римскиот папа и префрлајќи ја на цариградскиот патријарх. Ова дополнително ги влошило односите меѓу двете страни. Така папата решил да побара помош во западните земји. Во 727 година, во Равена, Италија, избувнало востание против византискиот цар. Испратената византиска флота потонела во бура кое довело до губење на останките од т.н. Равенски Равенски екзархат. Лав III Исавријанин починал во 741 година.
Константин V Копроним
Набргу по стапување на престолот, Константин V се соочил со граѓанска војна (741-743), која започнала поради незадоволството на иконоборската политика на царот. Додека Константин V започнал воен поход против Арапите во Мала Азија во 741/2 година на чело со Хишам ибн Абд ал-Малик, стратегот Артавазд Иконољубец, кој бил сопруг на неговата сестра Ана, се прогласил за цар во Тракија и на темата Опсикион, со поддршка на ерменските единици, при кое Константин бил принуден итно да се врати назад за да собере војници во Анадолија. Артавазд бил поздравен од народот во Цариград, каде официјално бил крунисан за цар. Во овој период започнала обнова на почитувањето на иконите, кое дополнително го подобрил неговиот имиџ пред населението. Сепак, поголемиот дел од азиските армии останале на страната на Константин и кон средината на 743 година тој успеал да го порази на узурпаторот и истата година Артавазд Иконољубец бил симнат од престолот и ослепен. Задушувањето на бунтот кон крајот на 743 година било проследено со голем терор и масовни погубувања. Константин V бил приврзаник на иконоборството и ги прогонувал приврзаниците кои ги почитувале иконите. Во текот на неговото владеење биле уништени голем број на реликви и манастири. Тој всушност се покажал и поголем фанатик во иконоборството од неговиот татко Лав. На соборот донесена одлука за строга забрана на култот на иконите. Наредено било нивно целосно уништување. Наместо да се цртаат светители, црквите почнале да се украсуваат со птици, цвеќиња и овошје. Во 766 година Константин V дошол во судир со неговиот патријарх, поради што го обезглавил и на негово место го поставил Никита I Цариградски. Оваа политика била спроведена исклучиво сурово и била проследена со големи злосторствата. Според Теофан Исповедник, голем дел од монасите биле погубени преку камшикување, обезглавување и ослепување. На некои од црковните лица им биле намажувани нивните бради со мелем од восок и масло, по кое истите биле запалувани за да може да им биде изгорено нивното лице и глава.
Константин V започнал неколку офанзивни кампањи против ослабениот Арапски калифат. Така во 746 година тој успеал да ја освои Северна Сирија, а следната година арапската флота била поразена од византиската кај островот Кипар, кој подоцна бил повторно присоединет кон империјата. Во 752 година царот започнал нов успешен поход против Арапите во Малатија, достигнувајќи до Горен Еуфрат. Константин V започнал да формира нова административната поделба на империјата и ја подобрил ефикасноста на теренската армија, создавајќи нови поделби - тагми.
Поради обврските главно со конфликтите на Балканот и Мала Азија, Константин V ја оставил во заден план заштитата на териториите во Италија, каде во 751 година Равена била заземена од Ломбардија. Кон крајот на неговото владеење Ломбардите го освоиле градот Рим, кој никогаш повеќе не се вратил под власта на Византија.
Во периодот помеѓу 756 и 775 година Константин V организирал вкупно девет походи против Дунавска Бугарија со цел нејзино уништување. Во 756 година ги поразил бугарските војски предводени од Кормисош, кај тврдината Бурдизон која во чест на победата била преименувана во Булгарофигон. Во истата година организирал втор поход со пешадија во Тракија и со флота по Дунав. Кај тврдината Маркели, успеал да ја порази бугарската војска на хан Винех. Во 759 година започнал третиот поход, но византиската војска била поразена во Битката кај Ришкиот превој. Во 763 година Константин V го организирал четвртиот поход во кој учество зела флота од 800 бродови. На 30 јуни 763 година, бугарската армија на чело со хан Телец била поразена во рамнината кај Анхиало. Во 765 година византискиот цар го започнал петтиот по ред поход. Пред битката ненадејно започнала голема бура која ја разбила византиската флота и војната завршила. Шестиот поход на Константин V започнал во 768 година, кога неговите војници стигнале длабоко во внатрешноста на државата, но биле пресретнати од голем и жесток отпор и византиските сили биле принудени да се повлечат. Во 774 година Константин V организирал седми поход во Варна, но истиот поход одлучил да го прекине. Истата година царот го организирал и осмиот поход, првично успешен, но прекинат откако кај Месемврија, флотата на Византијците била зафатена од морска бура. Последниот деветти поход Константин V Копроним го организирал во 775 година, но походот пропаднал поради неговата смрт.
Лав IV Хазар
Во управувањето на Лав IV војниците на Византија биле ангажирани во судирите со Арапите во Сирија и Мала Азија, додека походите против Бугарите биле прекинати.
Лав бил оженет за Ирина, од која имал син, идниот Константин VI Слепиот, кој како свој наследник односно соцар го прогласил во 776 година. Ова довело до неуспешен бунт меѓу цезарите, полубраќа на царот, кои биле замонашени и заточени во Херсон. Во неговото кратко владеење било прекинато пргонот на иконопочитателите. Според зборовите на Теофан Исповедник "царот Лав за кратко време се покажал како побожен и љубител на Богородица и монасите. Не долго после до неговата смрт тој го изменил а тоа и го продолжи прогонството на иконопочитателите. Набргу потоа карбункули (антракс) ја покри неговата глаба по кое тгој се разболе и почина". (Теофан: 768; 772 ) Причина за болеста, според Теофан, била неговата желба да ја поседува круната на Маврикиј, која била погребана заедно со телото на царот Ираклиј I. Круната била извадена од гробот и Лав, положувајќи ја на главата, добил труење. Според други верзии царот бил отровен, или веќе бил болен кога се качил на престолот или, според легендата, починал поради треска предизвикана од проклетство, откако зел скапоцен камен од икона во црквата Света Софија.
Константин VI Слепиот
Константин се покажал неспособен за добро владеење. Неговата армија била поразена од Арапите и самиот Константин имал ужасен пораз од страна на Кардам во 792 година во Битката кај Маркели. Се појавило движење во корист на неговиот чичко, цезарот Никифор. Константин ги извадил очите на неговиот чичко, а јазиците на другите четворица полубраќа на татко му им ги отсекол. Неговите поранешни ерменски поддржувачи се спротивставиле откако го ослепел нивниот генерал Алексиор Мозел. Го запрел овој протест со неверојатна суровост во 793 година.
Потоа се развел од неговата жена Марија Амниска, која не му донела машки наследник и се оженил со неговата љубовница Теодота, непопуларен и неканонски чин, кој ја вжештил т.н. „Мехиска контроверза“. Иако патријархот Тарасиј не се изјаснил јавно против тоа, одбил да ја официјализира бракот. Популарно неодобрување било изразено од вујкото на Теодота, Платон Студит, кој го нападнал дури и Тарасиј поради неговата пасивност. Избувливоста на Платон довело до негово затворање, додека неговите поддржувачи биле гонети и избркани во Солун. „Мехиската контроверза“ довела до опаѓање на популарноста на Константин, особено во црковните кругови. На 19 април 797 година, Константин бил заробен, ослепен и затворен од поддржувачите на неговата мајка, која организирала заговор, оставајќи ја Ирена да биде крунисана како единствена царица на Цариград. Непознато е кога точно умрел Константин; сигурно било пред 805 година, но многу е веројатно да умрел кратко откако бил ослепен. Бил погребан во манастирот „Св. Ефросин“, која го основала Ирена.
Ирина
Најзначаен чин на Ирина било обновата на почитувањето на иконите. Избирајќи го Тарасиј, еден од нејзините членови и поранешен секретар, за патријарх во 784 година, таа свикала два црковни собори. Првиот од нив, одржан во 786 година во Цариград, бил осуетен од спротивставените војници верни на споменот на иконоборските цареви. Вториот, одржан во Никеја во 787 година, службено го обновил почитувањето на иконите и ја споил Источната црква со таа во Рим. (Видете: Седми вселенски собор.)
Додека ова силно ги подобрило врските со Папството, не ја спречило војната со Франките, кои ја презеле Истра и Беневенто во 788 година. Во духот на овие настани, воените напори на Ирина имала некој успех: во 782 година нејзиниот омилен член, Ставракиј ги потиснал Словените на Балканот и довело до поставување на византиското ширење и повторна хеленизација на областа.
Во 802 година, патрициите спремиле заговор против нејзе и на престолот го поставиле Никифор, министерот за финансии. Ирина била избркана на Лезбос и приморана да се прехранува со ткаење. Умрела следната година.
Подхале
Подхале (Podhale) (буквално под планинските ливади) – историско-географска област во најјужниот дел на Полска, расположена на границата со Словачка, на падините на Татрите, во басените на реките Бјал и Чарн Дунаец како и во горниот тек на реката Дунаец. Подхале е во рамките на Малополското Војводство. На неговата територија се наоѓаат градовите Нов Тарг (историски центар на Подхале кое месното население го нарекува едноставно „Град“) и Закопане како и повеќе села. Населението претставува подетнички дел од групата Гурали – Подгалјани.
Локален фолклор
Областа се одликува со богата фолклорна традиција која е многу романтизирана во полската патриотизампатриотска имагинација. Фолклорот е главно донесен од полските доселеници од Малополскамалополската област и делумно од трансилваниските доселенци во XVII век за време на нивните миграции. Подхале е дел од историската област Малополска чиј главен град е кралскиот град Краков.
Регионални атракции
Меѓу регионалните атракции се популарното планинско одморалиште Закопане и езерото познато како Морско Око, кое според локалната легенда е поврзано со Јадранското Море преку подземни пасажи. Нови Тарг, на реката Дунаец, е главен град на областа. Во Луџмјеш се наоѓа светилиштето на Пресвета Богородица. Областа е особено позната по својот „осципек“, сирење направено од мешавина од кравјо и овчо млеко, по музиката и по своите скијалишта. Во зима, таа е најпосетувана туристичка локација во Полска.
Бенгал
Бенгал (бенгалски: বঙ্গ Bôngo, বাংলা Bangla, বঙ্গদেশ Bôngodesh или বাংলাদেশ Бангладеш) е историски и географски регион во североистокот на Јужна Азија. Денес тој е поделен меѓу независната нација на Бангладеш (Источен Бенгал) и индиската составна држава Западен Бенгал, иако некои региони од претходното кралство Бенгал сега се дел од соседните индиски држави Бихар, Трипура и Ориса. Поголем дел од Бенгал е населен со Бенгалци кои го зборуваат бенгалскиот јазик.
Регионот Бенгал е еден од најгусто населените региони на Земјата, со густина на популацијата од 900/км2. Поголем дел од бенгалскиот регион лежи во делтата на Ганг и Брамапутра (Гангова делта), најголемата речна делта во светот. Во јужниот дел на делтата лежи Сундарбанс - најголемата мангрова шума во светот и дом на познатиот бенгалски тигар. Иако поголем дел од населението е рурално и се занимава со земјоделство, постојат два мегаградови - Калкута и Дака. Бенгал е познат по социокултурното подигнување на индиското општество, во форма на бенгалска ренесанса и Револуционерно движење за индиска независност за време на Движењето за индиска независност.
Месје 90
NGC 4569 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4569 се споменува и како M 90, UGC 7786, MCG 2-32-155, Arp 76, VCC 1690, CGCG 70-192, IRAS 12343+1326.
Откривање
Телото е откриено на 18 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4569 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4569 има привидни димензии од 9,5' х 4,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 36 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 9' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 23°.
Други поделби
Проучување на NGC 4569 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42089. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 881. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Казагјове
Казагјове — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Меране
Меране (Meerane) — град во округот Цвикау, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа помеѓу градовите Кемниц и Цвикау.
Список на државни водачи во 1157 година
Ова е список на државни водачи во 157 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Милош Павчев
Милош Димчев Павчев (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснат бил во сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Кога бил повикан во бугарската фашистичка војска на отслужување на воениот рок настојувал да избега, но не можел да добие врска со партизаните. Во почетокот на 1944 година избегал од војската и заминал во Врањскиот партизански одред. Подоцна преминал во Третата македоноска ударна бригада, со која учествувал во повеќе борби. На 19 јули 1944 година во борбите против бугарските окупаторски единици кај Глог, во близина на Врање, бил ранет во двете нозе и заробен, а потоа од еден бугарски војник, бил убиен со бајонет. Бил закопан на местото каде што бил убиен.
Катарство
Катарство (од καθαροί, Чисти) — христијанско движење кое се проширило и опстојувало во Европа во периодот од XI до XIV век. Според некои претпоставки, катарството имало словенски корени. Се смета дека тоа настанало под притисок на богомилското учење од Македонија. Римокатоличката црква ова движење го прогласила за ерес и нејзините претставници ги прогонувала поради нивните убедувања.
Папа Инокентиј III организирал крстоносна војна против катарството, кое прераснало во четириесетгодишна војна против населението на Лангдок, Франција. Така, околу 500.000 луѓе биле масакрирани, а нивните имоти биле припоени кон Франција.
Катарството своите корени ги имало од Богомилите. На запад ова движење се проширило преку Далмација до Италија и Франција. Голем дел од словенските апокрифи биле преведувани на латински јазик, и истите кружиле помеѓу катарите.
Убиството беше сметано за гнасно. Војната и смртната казна биле осудени - абнормалности во средновековна Европа. Во свет каде што малкумина можеа да читаат, нивното отфрлање на положувањето на свечената заклетва нив ги означи како социјални револуционери.
Улогата на жените во Катарството
Се смета дека Катарството им ги давало на жените најголемите можности за независност откако жените станале верници, како и Перфекти, кои беа во можност да ја администрираат светата тајна консоламентум. Катарите верувале дека ќе бидат постојано реинкарнирани сè додека не се откажат од материјалниот свет, што значи дека маж може да се реинкарнира како жена и обратно, рендерирајќи го родот потполно бесмислен. Духот е од исклучително значење за катарите и беше опишан како нематеријален и безполов. Поради ова верување, катарите ги сметале жените за подеднакво способни да бидат духовни водачи, со што го поткопуваат самиот концепт на родот одржан од страна на Католичката црква и ова не останало незабележано.
Жените кои беа обвинети за ерес од Христијанството од почетокот на средниот век биле оние етикетирани како Гностици, Катари, Бегвини како и неколку други групи кои понекогаш беа измачувани и погубени. Катарите, како и нивните претходници Гностиците, и доделиле повеќе важност на улогата на Марија Магдалена во ширењето на раното христијанство од Црквата. Нејзината витална улога како наставник придонесе за Катарското верување дека и жените можат да бидат духовни водачи. Со голема почит за Евангелието според Јован, катарите ја сметале Марија дури и за поважна од Свети Петар, основачот на црквата.
Катарското движење беше исклучително успешно во стекнување на женски следбеници, поради своите протофеминистички учења како и поради општото чувство на исклученост од Католичката црква. Катарството привлекло голем број жени со ветување на свештеничка улога која Католичката црква не ја дозволи. Катарството дозволи жените да станат Перфекти на верата, позиција со далеку повеќе престиж отколку било која понудена од Црквата. Овие женски Перфекти требале да се придржуваат на строг и аскетски начин на живот, но сепак биле во можност да имаат свои куќи. Во некои групи на катари дури имало повеќе жени отколку мажи.
Наводи
Наводи
Библиографија
NGC 2347
NGC 2347 — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2347 се споменува и како UGC 3759, MCG 11-9-39, CGCG 309-26, IRAS 07112+6447, KCPG 128B, near SAO 14129.
Откривање
Објектот е откриен на 1 ноември 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 16 м 4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 64° 42' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 4°.
Други поделби
Проучување на NGC 2347 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20539. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 21; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4119. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 686.
657
657 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 657 година од новата ера, 657. од првиот милениум, 57. од VII век и осма од 650-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6165 и 6166 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5407 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4417 и 4418 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1410.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 657 година се протега во 3293 и 3294, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3353 и 3354 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1200. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 36 и 37 исламска година.
Адам Рис
Адам Рис (Adam Riess ) — американски астрофизичар на Џонс Хопкинсовиот универзитет и Вселенско телескопскиот научен институт и е познат неговото истражување кое ги користи суперновите како космолошки проби. Рис ги поделил Шововата награда за астрономија и Нобеловата награда за физика со Сол Перлмутер и Брајан Шмит за обезбедувањето на докази дека универзумот забрзува.
Семејство
Рис е роден во Вашингтон, и е едно од трите деца. Тој пораснал во Њу Џерси, каде неговиот татко (Мајкл Рис поморски инженер) поседувал претпријатие за разнесување на замрзната храна, Bistro International, и неговата мајка (Дорис Рис) работела како клинички психолог. Мајкл Рис (1931–2007) се доселил во САД со неговите родители (новинар,воен дописник и автор Курт Рис и Илсе Познански) од Германија на бродот SS Европа (1928) во 1936 година. Адам Рис има две сестри — Гејл Салц, психијатар, и Холи Хагерман, уметник. Рис се оженил до Ненси Џој Шондорф во 1998 година.
Образование
Тој се образувал во месното средно училиште дипломирајќи во класата од 1988 година. Тој исто така се образувал и на престижното училиште за науки во Њу Џерси во 1987 година. Рис подоцна дипломирал на МИТ во 1992 година каде бил член на братството Фи Делта Тета. Тој својот докторат го стекнал на Харвард во 1996 година, каде измерил преку 20 нови супернови од типот Ia со метод кој обезбедувал прецизно пресметување на растојанијата со исправки за попречувачкиот гас и нечистотии. Рисовата докторска теза била под менторство на Роберт Киршнер, и ја добил Трумплеровата награда во 1999 година за неговта докторска теза која имала невообичаено значење во астрономијата.
Работа
Рис бил Милеров член во Калифорнискиот универзитет, пред да почне да работи во Вселенско телескопскиот научен иснтитут во 1999 година. Моменталната позиција на Џонс Хопкинсовиот универзитет ја стекнува во 2005 година. Тој е исто така дел од комисијата за доделување на астрономската награда, која е именувана како Шовова награда.
Рис заедно со Брајан Шмит и нивната екипа во 1998 година биле први кои забележале докази за ширењето на универзумот забрзува преку набљудувањето на суперновите од типот Ia. Набљудувањата на екипата биле спротивни на тогашната теорија дека ширењето на универзумот забавува, тие со набљудувањето, промената на бојата на поместувањето на суперновите од Земјата, забележале дека овие милијарди години стари супернови сѐ уште забрзуваат. Обвој резултат бил скоро истовремено забележан и од екипата под водство на Сол Перлмутер. Потврдувачкиот доказ меѓу двата спротивставни табори довело до широка прифатеност на теоријата за забрзувачкиот универзум, и започнала низа на нови истражувања за подобро разбирање на природата на универзумот, како што е постоењето на темната енергија. Откривањето на забрзувачкиот универзум било прогласено за најголемо откритие во претстојната година од страна на научното списание Science во 1998 година, и Рис бил награден со Нобелова награда за физика заедно со Шмит и Перлмутер.
Рис ја раководи Повисоката-Z SN програма за потрага при која се користи Хабл за да се откријат најдалечните супернови кои можат да се забечлежат од човештвото на Земјата. Неговата екипа го следела ширењето на универзумот наназад 10 милијарди години. Клучното откритие било дека при набљудувањата во раната фаза на успореното ширење, предизвикува далечните супернови да се налик посветли со што се отфрла значителното астрофизичко затемнување на суперновите. Овој резултат пак ја потврсдува темно енергетскиот-темно материски модел на начин кој би важел за суперновите.
Награди
Шмит и сите останати членови на екипата ја поделиле Груберовата награда, во вредност од $500.000, со противничката екипа за нивното откритие на забрзувачкото ширење на универзумот. Рис бил добитник на Мекартуровиот грант во 2008 година. Тој во 2009 година бил избран за член на Националната академија на науките.
Рис, заедно со Брајан Шмит,и екипата ја поделиле наградата за основни откритија во физиката во 2015 година.
Појавување на медиумите
Рис учествувал во радио квизот на програмата на NPR Чекај чекај... Не ми кажувај! во 2011 година.
Андреј Локтионов
Андреј Вјачеславич Локтеов ( Андре́й Вячесла́вович Локтио́нов ; 30 мај 1990 година, Воскресенск, Советски Сојуз ) бил професионален руски хокеј на мраз кој играл како централен напаѓач.
Во моментов игра за Каролина Хариекенски од најголемиот град на Северна Каролина Рали во Националната хокеј лига (НХЛ) (2014).
Кариера
Хокеарската кариера на Андреј Локтиов започнала во хокеарскиот клуб Хосккејск во Воскресенск, и продолжил во рамките на програмата за развој на Москва Спартак. Како 16-годишен тинејџер тој се приклучил на редовите на Локомотив Јарослав за чиј прв тим го направил своето деби во сезоната 2007/08 на Руското првенство. Пред тоа, тој играл две сезони во помладиот објект на истиот клуб. После само 5 одиграни натпревари таа сезона за тимот на Јарослав, Локтеов заминал во драфтот во НХЛ во 2008 година како 123-та точка во 5 рунди избрани од тимот на Кингс во Лос Анџелес.
Веднаш по нацртот тој заминал во Северна Америка, каде во сезоната 2008/09 година играл во Лигата за развој на Онтарио за Виндзор Спитфер (24 гола и 42 асистенции на 51 натпревар). Следната сезона, тој потпишал договор со клубот кој го подготви и го направи своето деби во НХЛ (тој играл само еден натпревар таа сезона за „Кралевите“. Во следните три сезони наизменично играл за клубот од Калифорнија, и за нивниот придружник на Манчестер монарси (Американска хокеј лига). Тој го постигнал својот прв гол во НХЛ во сезоната 2010/11, натпревар против Каролина Харикенс одигран на 19 октомври 2010 година. Тој одигра вкупно 17 натпревари за „кралевите“ во текот на таа сезона со 4 голови и 3 асистенции.
Во сезоната 2011/12. одиграл 39 натпревари за Кингсе во регуларниот дел од сезоната (3 гола и 4 асистенции) и уште два натпревари во серија на плеј-оф. Кралевите го освоиле трофејот на Стенли Купот таа сезона.
Во текот на февруари 2013 година локтеов премина во Њ, со кого потпиша двегодишен договор. За време на неговите две сезони во тимот на Devаволите, тој одигра вкупно 76 натпревари со прилично скромен учинок од 12 голови и асистенции.
Март 2014 година Локтеов се тргуваl со тимот на Каролина.
Репрезентативна кариера
Тој го направил своето деби за репрезентацијата на Русија на поголемите натпреварувања во 2007 година на светскиот куп за играчи под 18 години. Локтиов одигра истакната улога на натпреварот каде Русија го освои златниот медал, со 2 гола и 4 асистенции на 7 одиграни натпревари. Тој исто така играл за тимот под 18-годишна возраст од 2008 година за следното првенство на кој репрезентацијата освои сребрен медал.
Тој го направил своето деби за сениорскиот тим на СП 2013 година каде одиграл 7 натпревари со една асистенција и Русија ја освоила 6-та во екипата на Русија која е на Светското првенство 2014 година.Во Белорусијаосвоил златен медал.Локотинов одиграл само една утакмица
Куќа на ул. „Планинска“ бр. 17 (Кратово)
'''Куќа на ул. „Планинска“ бр. 17''' ― староградска куќа во Кратово, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Список на македонски книги од 2000 година
Следува список на книги од македонски автори издадени во 2000 година. Можно е списокот да е нецелосен.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2000
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2000 — официјален хокејарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија и тоа во машка и во женска конкуренција.
Ангел Динев
Ангел Динев (, -, ),  — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на ВМРО (Обединета), македонски општественик, новинар, публицист, историчар и политички работник.
Животопис
Во Солун работел како фурнаџиски работник (1909-1911), кога се јавил како организатор на Привремениот Околиски комитет на ВМРО за селата од десната страна на Гевгелиска околија. Во 1922 година се доселил во Софија.
Соработник на весникот „Илинден“, уредуван од Арсениј Јовков (1922), каде објавил повеќе уводни статии. Раководител на Гевгелиското братство (1927-1947). Како сопственик и уредник на „Македонски вести“ (1935-1936), значи блескотен период во конструирањето и афирмирањето на македонската национална мисла.
Втора светска војна
По капитулацијата на Бугарија во септември 1944 година, потписник е на Апелот до Македонците во Бугарија заедно со други видни револуционери и дејци како: Павел Шатев, Туше Делииванов, Петар Шанданов, Михаил Герџиков и др.
Уредник и на весникот „Доброволец“ (1944). Во своите дела „Македонските Словени“, „Илинденската епопеја“ и „Политичките убиства во Бугарија“, смело го истакнува постоењето на македонската нација. Учесник е во македонското националноослободително движење.
Творештво
Објавени се и неговите Одбрани дела во три книги со уредник д-р Владимир Картов, Скопје, 1983.
Никомед (Корнеј)
Никомед (француски): Nicomède) - драма трагедијана францускиот писател Пјер Корнеј од 1651 година.
Содржина
Иако е создадена во периодот кога Корнеј пишувал компликувани драми, „Никомед“ се одликува со многу едноставно дејство. Рамнодушно и спокојно, Никомед се бори против плашливоста на својот татко, против превртливоста на маќеата, против илузиите на својот брат и против перфидната политика на римскиот пратеник на дворот на неговиот татко Прусијас, кралот на Битунија. Притоа, Никомед е ослободен од внатрешните конфликти и отворено се бори против своите непријатели.
За делото
Во „Никомед“, Корнеј предложил нова концепција која ја изложил во предговорот на делото. Тој смета дека не е нужно херојот да предизвикува сожалување поради тоа што страда во праведната борба што ја води, туку тој треба да создаде восхит од неговиот цврст карактер и достоинствено држење. Освен тоа, на оваа пиеса Корнеј ѝ особен тон, кој ја одделува од чистата трагедија и ја доближува до големите Молиерови комедии. Оттука, оваа пиеса постигнала голем успех кај публиката, а токму со ова дело, на 24 октомври 1658 година, Молиер дебитирал во кралскиот дворец. Инаку, мислењата за оваа драма биле поделени: Самиот Корнеј изјавил дека таа му е најмила и најблиска; Волтер многу ја критикувал пиесата; а Ромен Ролан ја сметал за најнародната драма на Корнеј.
Валтернинбург
Валтернинбург — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Го
Го — мислена игра на табла за двајца играчи. Потеклото доаѓа од Кина, каде што оваа игра се нарекува поголема.Оваа игра најчесто ја среќаваме во Европа и во светот, кое потекнува од јапонското име „igo“. Корејското име „Бадук“ е исто така во употреба. Играта започнала да се игра пред 3 или 4 илјади години, што ја прави најстарата игра која сè уште се игра со непроменети правила. Бројките што се нарекуваат камења се поставени на делници на 19-хоризонтална и 19 вертикална линија, и постојат варијанти на различни помали плочки (13x13 и 9x9).
Валтернинбург
Фериботот Барби, кој поминува низ Елба, го поврзува Валтернинбург со Барби.
Го
Правила
Се игра со камења од бело и црно, што е една од паралелите кои ја поврзуваат оваа игра со шах. Сепак, за разлика од шахот, првиот потег е играч со црни камења, додека играч со бели фигури, хендикепиран бидејќи игра друг.
Постојат две исклучителни позиции, како и секти, кои се решаваат со посебни правила. Играта е завршена кога просторот помеѓу играчите е поделен. Во таква ситуација, ниту еден играч не може да го зголеми својот простор, да ги намали противниците или да фати некој сопернички камен. Играчите потоа поминуваат, напуштаат еден потег и играта е завршена. Едноставно кажано, целта на играчот е да собере што е можно повеќе заоблени делници и заробеници на противникот. Просечното парче трае два часа за еден играч.
По паѓањето на знамето, партијата не го губи играчот, но играчот има ограничено време за секој потег. Во Јапонија врвните партии играат двапати на ден десет часа и траат со денови. Половина од времето се користи за размислување за стратегијата, а другата половина за играта.
Топмастерите велат дека тоа не е проблем за нив да ја развијат играта во следните 20 потези, но нивниот проблем е да дознаат колку бодови добиваат со секоја стратегија. Оди е многу динамична игра, иако бројките не се движат, бидејќи еднаш се става на таблата, тие не можат да се движат.
Фабрика за мермер „Про Гранит“
Фабрика за мермер „Про Гранит“ (се сретнува и како: Фабрика за обработка на камен) — поранешна фабрика во селото Цер, Кичевско, која се користела за обработка на мермерот од блискиот рудник за мермер.
Фабриката била поседувана од градежното друштво „Гранит“ од Скопје.
Местоположба
Фабриката е сместена на влезот во селото.
Анастасија Головина
Анастасија Головина (Анастасия Головина, позната и како Анастасија Николау Берладски-Головина, и Атанасија Головина, 1850-1933) — првата бугарска докторка.
Биографија
Родена е во Кишинев. Дипломирала на Сорбона во 1878 година кадешто ја бранела својата докторска теза „Хистолошки преглед на ѕидовите на артериите“, што предизвикало воодушевување од научникот Џеан Шарко. Таа била првата Бугарка што завршила универзитет.
Работела во болници и училишта и била специјалист по внатрешни заболувања, како и психијатар. Имала контакти со прогресивните, револуционерни кругови во Бугарија и Русија во средината на 1870-тите.
Космос-664
Космос-664 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 29 јуни 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-664 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 338 км, а најмалото на 203.
Казал ди Принципе
Казал ди Принципе — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Казеков
Казеков (Casekow) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија.
Шардоне
Шардоне (Chardonnayе) е бела сорта на грозје, која е една од најпопуларните во светот. Подобро успева на посиромашна почва, но се прилагодува и на други видови почва. Дава мали гроздови со тенка кожа. Рано цути и зрее. Води потекло од Бургундија во Франција, а денес е застапено во целиот свет. Најдобро успева на красните подрачја. Вкусот на Шардонето потсетува на јаболко, диња и ананас. Од типот на грозјето Шардоне се прават исклучително вкусни вина меѓу кои: Каберне Совињон и Совињон блан.
Општина Накло
Општина Накло (словенечки: Občina Naklo) — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Накло. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
Населени места
Покрај општинското седиште Накло, општината ги опфаќа и следните населени места:
Лилјана Минова-Ѓуркова
Д-р Лилјана Минова - Ѓуркова (- ) била истакнат македонист и редовен професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ пру Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“.
Творештво
Таа е една од најпродуктивните македонски македонисти во областа на македонистиката. Нејзината четиридецениска творечка дејност ја вбројува во еден од најплодните македонисти во Македонија, чии трудови се познати и во светските славистички центри. Во својот творечки живот објавила над 270 библиографски единици во Македонија, Европа и САД во многу научни списанија, зборници, единици и слично. Како најсовремени и најквалитетни нејзини дела се прифатени универзитетските учебници „Синтакса на македонскиот стандарден јазик“ и „Стилистика на современиот македонски јазик“. Исто така таа е заслужна и за издавање на учебници за летната школа при Меѓународниот семинар за македонски јазик, литература и култура, учебници по македонски јазик за странци и слично. За афирмацијата на македонскиот јазик во странство, Минова - Ѓуркова издала уште две книги: „Граматика на македонскиот јазик за странци“ со превод на француски јазик во 2006 година и во 2007 истата книга со превод на англиски јазик. Покрај издаваштвото, таа била основач и прв претседател на Советот за македонски јазик.
Голем е придонесот на Лилјана Минова - Ѓуркова за реализирање на меѓународни и домашни проекти и еден од најзначајните проекти е монографијата на македонски јазик објавена во Ополе, Полска во рамките на општословенскиот проект „Најнова историја на словенските јазици - современи промени во словенските јазици“. Како дел од нејзиниот меѓународен ангажман се вбројува и активноста како претставник на македонистиката во меѓународни тела како на пример Меѓународната комисија за пручување на граматичката структура на словенските јазици.
Едмонд Халеј
Едмонд Халеј (Edmond Halley; 8 ноември 1656 – 14 јануари 1742) — англиски астроном, геофизичар, математичар и физичар. Меѓу другото, прв открил дека ѕвездите се движат. Најмногу набљудувана и најпозната е според него наречената Халеева Комета.
Список на државни водачи во 843 година
Ова е список на државни водачи во 43 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Историја на Холандија
Римска ера
Во времето на римската империја, териториите јужно од реката Рајна биле вклучени во провинцијата Галија Белгика, а подоцна во Долна Германија. Во тоа време, земјата била населена од страна на разни германски племиња. Јужно од територијата биле населени Галите, кои во времето на големата преселба се споиле со другите германски народи. Во 5 век, на овие простори била формирана империјата на Меговинзите.
Бургундска Нисдки Земји
Во историјата на регионот поимот Бургундски Ниски Земји се однесува на периодот кога Војводството Бургундија владеело со овие области вклучувајќи го и Луксембург и делови од северна Франција, во периодот од 1384 до 1530 година.
Добар дел (но не и најголем) од овие територии биле наследени од страна на Бургундските војводи, кои водат потекло од француската кралска династија Валоа во 1384 година, по смртта на фламанскиот владетел, грофот Луј II. Неговата наследничка, Маргарета II била омажена за Филип Храбриот (1342-1404), најмладиот син на Јован II Добриот и на тој начин започнало нивното владеење на овие простори. Териториите на Бургундија биле проширени, опфаќајќи го Намир во 1421 година, Брабант и Лимбург во 1430 година, грофовиите Ено, Холандија и Зеланд во 1432, Војводство Луксембург во 1441 и војводството Гелдерн во 1473. Ерата на династија Валоа траела до 1477 година, кога починал Шарл на бојното поле и не оставил никакви наследници. Бургундија била вратена на француската круна, а Ниските земји пак од Бургундија биле дадени на Хабсбуршката монархија.