Кармин
САД
Во 19 век, карминот беше обоен со темноцрвена боја. Темноцрвената боја беше вадена од Cochineal - вид инсект, со потекло од Мексико и ценрална Америка кој живее на кактуси. Ваквиот вид на инсекти произведуваат карминични киселини за да одбегнат настрвување од други инсекти. Обоените киселини кои прават од 17% до 24% од тежината на исушените инсекти, може да бидат земени од телата на инсектите и нивните јајца. Измешани со соли на алуминиум или калциум ја прават црвената боја (позната како cochineal). Карминот не беше пакуван во форма на цевка, туку се нанесуваше со четкичка. Црвената боја беше скапа и изгледот од карминот со темноцрвена боја се сметаше за неприроден, театрален, така да карминот не беше одобрен за секојдневна употреба. Само глумци и глумици можеа да излезат на нив со кармин. Во 1880, неколку глумици носеа кармин и во јавноста. Познатата глумица Сара Бернар (Sarah Bernhardt) започна да носењето кармин и руменило во јавноста. Пред крајот на 19 век, жените нанесуваа шминка само за низ домот. Бернхардт често нанесуваше темноцрвена боја на нејзините усни и за во јавност. На почетокот на 1890-тите,темноцрвената боја се мешаше со масло и восок. Оваа мешавина даваше природен изглед и беше поприфатлива за жените. Во тоа време, карминот не се продаваше во форма на стик,туку се продаваше во хартиени тубички, обоени хатии или во мал сад. Каталогот на Сијрс Ројбук (Sears Roebuck) прв понуди руменило за усни и образи при крајт на 1890 г. Во 1912, преку статија во New York Times во кој беа советувани да го употрбуваат според потребата, модерните жени од Америка го сметаа карминот за прифатлив. 1915, карминот се продаваше во цилиндрични метални амбалажи кои беа измислени од Маурис Леви (Maurice Levy). Жените требаа со аголот на ноктот да поместат една мала рачка за да го поместат карминот на врвот од амбалажата. Во 1923, беше патентирана првата амбалажа на вртење од Џејмс Брус Масон Јуниор (James Bruce Mason Jr.) во Нешвил ,Тенеси (Nashville,Tennesee). За време на 1920-тите и 1930-тите, карминот беше пакуван во цилиндрични тубички. Само глумци и глумици во црно-белите филмови носеа кармин. Карминот требаше да биде темен за да се истакнува во црно-белите филмови. Оттаму филмската индустрија нарави побарувачка за кармини. Жените кои не беа дел од филмската индустрија сакаа да изгледаат како филмските ѕвезди. Откако жените почнаа да ставаат кармин за фотографите, фотографијата го направи карминот прифатлив меѓу жените. Елизабет Арден (Elizabeth Arden) и Естии Лодер (Estee Lauder) почнаа да продаваат кармини во нивните салони. За време на Втората светска војна, металните амбалажи на карминот беа заменети со пластична и хартиена амбалажа. Во тоа време карминот беше недостаточен затоа што некои од основните состојки како на пример вазелинот и рицинусовото масло беа недостапни. Втората светска војна дозволуваше жените да работат во инженерско и на научно поле, а во доцните 1940-ти, Хазеч Бишоп (Hasel Bishop) органски хемичар во Њујорк (New York) и Њу Џерси (New Jersey), го направи првиот долготраен кармин,т.н “No-Smear” – “Без размачкување”. Со помош на рекламниот агент Рејмонд Спектар (Raymond Specter) бизнисот со карминот на Бишоп напредуваше. Во 1990-тите компанијата Лип-Инк Интернационал (Lip-Ink International) измисли една друга форма на руменило за усни: без восочна, полутрајна течна формула. Некои други компании ја имитираа идејата, издавајќи ги нивните верзии на долготрајни кармини “lip stain” (усна дамка) “liquid lip colour” (течен кармин).