cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ана (британска кралица)
Владеењето
Актот на населувањето од 1701 г., кој го донел Англискиот Парламент, се спроведил во Англија и Ирска, но не и во Шкотска, каде што поголемо мнозинство сакале да ја заштитат Стјуардската династија и нејзиното право на наследство на престолот. Во 1703 г., Шкотска одговорила на населувањето со донесување на Актот за безбедност, со што Шкотска доби сила, ако Кралицата нема други деца, да го избере следниот шкотски монарх од многуте потомци на кралството Шкотска. Поединецот избран од Шкотска не можел да биде истата личност што може да стигне до кралството Англија, освен ако Англија не им даде целосна слобода на шкотските трговци. Најпрво, Ана го затаила кралското прифаќање на актот, но дозволила да се применува следната година кога Шкотска се закани дека ќе ја повлече поддршката за англиските војни. На ова, Англискиот Парламент одговорил со Акт за странците од 1705 г., во кој се заканувал дека ќе воведат економски казни и дека Шкотланѓаните во Англија ќе ги прогласат за туѓинци, освен ако Шкотска не го укине Актот на безбедноста или не се соедини со Англија. Шкотска ја одбрала последната опција и Кралицата Ана им наредила на специјалните ополномошци да преговараат за обединување. На 22 јули 1706 г., биле предложени членовите на унијата, а на 16 јануари и 6 март 1707 г., биле ратификувани од страна на шкотскиот и англискиот парламент. Според Актот на Унијата, Англија и Шкотска биле под едно кралство, а обединетото кралство на 1 мај 1707 г., се преименува во Велика Британија.
Дво-партиска политика
Владеењето на Ана било обележано со дво-партиски систем. Во главно, конзервативците ја поддржувале англиската црква и биле на страната на интересите на благородништвото, додека виговците се приклучувале кон интересите на трговците и протестантските опозиционери. Како посветена Англичанка, Ана се стремела кон конзервативците. Нејзиниот прв министер бил конзервативец и назначувал главно конзервативци како Даниел Финч, втор Гроф на Нотингам и нејзниниот чичко Лоренс Хајд, прв Гроф на Рочестер. Ана ја поддржала Повелбата за привремена согласност од 1702 г., претставена од конзервативците, а спротивна на виговците. Постоечкиот закон им давал канцеларии на дисидентите доколку еднаш годишно посетуваат англиско причестување. Сопругот на Ана бил ставен во не толку добра позиција,кога Ана го натерала да гласа за Повелбата, иако бил лутеран, тој привремено бил конформист. Виговците успешно ја блокирале Повелбата за време на парламентарна седница. Ана повторно ја воведила традиционалната црковна пракса со што го допрела злото на кралот одбегнато од Вилијам како суеверен римокатолик. По Големата бура од 1703 г., Ана најавила општ пост за да се моли на Бога ,,да им ги прости сите гревови на оваа нација кои доведоа до ова осудување“. Повелбата за привремена согласност била вратена преку трагањето на бурата, но Ана не сакала да ја поддржи, плашејќи се дека нејзиното повторно воведување ќе предизвика политичка расправија. Уште еднаш не успеала.
Виговците ја поддржале Војната за шпанското наследство и станале уште повлијателни откако Војводата од Марлборо доби голема победа на Битката на Бленхем во 1704 г. Многу од главните конзервативци кои се спротивставувале на британското вмешување во војната против Франција, биле отстранети од функциите. Годолфин, Марлоборо и Харли, кои го замениле Нотингам со Министерство во Нотингам, основале владејачки триумвират. Тие биле присилени да се ослонат на сè повеќе виговци, а особено лордовите Сомерс, Халифакс, Орфорд, Вартон и Сандерленд, кои Ана не ги сакала. Сара постојано ја советувала Кралицата да назначи повеќе виговци и да ги намали конзервативците, за кои таа ги сметала за подобри од Јакубите, па со ова Кралицата станала незадоволна од советите на Сара. Во 1706 г., Годолфин и Марлборо ја присилувале Ана да го прифати Лорд Сандерленд, виговец и зет на Марлборо, како колега на Харли во Министерството во јужниот оддел. Иако ова ја зајакнало позицијата на министерството во Парламентот, ја ослабела позицијата на министерството кај Кралицата, бидејќи Ана почнала да ја нервира Годолфин и нејзината поранешна миленичка, Војвотката од Марлборо, која што го поддржувала Сандерленд. Поради тоа Кралицата почнала да се советува со Харли, кој бил против Марлборо и Годолфин. Таа исто така се спријателиа со Абигаил Хил, една од жените на кои им било дозволен пристап во нејзината спална соба, која станала покорлива на Ана откако нејзината врска со Сара се разниша. Абигаил се поврзала и со Харли и до Војвотката, но политички гледано, повеќе била на страната на Харли.
На 8 февруари 1708 г., дошло до поделба во министерството, кога Годолфин и Марлборо инсистирале Кралицата или да го отпушти Харли или тие нема да работат повеќе за неа. Поради тоа што Кралицата се двоумела, Годолфин и Марлборо одбиле да присуствуваат на состанокот. Харли се обидувал да го води бизнисот без неговите бивши колеги, но неколку од оние кои уште биле присутни, вклучувајќи го Војводата од Сомерсет, одбиле да работат сè додека тие не се вратат. Таа била присилена, па затоа го отпуштила Харли. Следниот месец, полубратот на Ана, Џејмс Франсис Едвард Стјуард, слетал во Шкотска, со француска придружба, обидувајќи се самиот да се постави за крал. Ана ја затаила согласноста за Повелбата за шкотската полиција од 1708 г.,во случај полицијата да се крене во Шкотска и да ги поддржува Јакубитите, а не кралството. Таа била последниот владетел кој ги забранил парламентарните нацрт-закони, иако нејзината акција едвај била исполнета. Флотата никогаш не нападнала и била избркана од британските бродови командувани од Сер Џорџ Бјунг.
Во јули 1708 г., Војвотката од Марлборо се појавила во дворецот со непристојна поема, напишана од пропагандстот Виг, наменета за лезбејската врска помеѓу Ана и Абигаил. Војвотката и напишала на Ана дека таа ја уништила нејзината репутација со согледувањето на ,,голема страст кон таква жена...чудна и необјаснива”. На денот на благодарноста, кога битката на Оденарде издвои победа, Ана не го носела накитот кој Сара го одбра за неа. На вратата на катедралата, тие се карале и Сара ја навредила Кралицата со што и кажа да замолчи. Ана била ужасната. Кога Сара ѝ го пратила неповрзаното писмо од сопругот на Ана, со порака во која ја продолжува расправијата, на што Ана одговорила:,,По наредбите што ми ги даде на денот на благодарноста, не треба да те вовлекувам во овие теми, освен да го вратам пистото од Војводата на Марлборо безбедно во твои раце, и поради истата причина да не ти спомнувам ништо за него, ниту пак за твојата порака.”
Смртаа на нејзиниот сопруг
Ана беше трогната од смртта на нејзиниот сопруг во октомври 1708 г., па овој настан предизвика пресврт во нејзината врска со Војвотката од Марлборо. Војвотката пристигна во палатата Кенсингтон набрзо откако почина Џорџ, а по неговата смрт инсистираше Ана да го напушти Кенсингтон против нејзина желба. Ана беше навредена од овие инструкции на Војвотката, кои вклучуваа и вадење на портретот на Џорџ од спалната соба на Кралицата и потоа одби да го врати со оправдување дека било природно да ,,се избегнуваат документи или било што прупаѓало на оние кои ги сакаме, кога тие само што починале”.
Виговците ја искористиле смртта на Џорџ во нивна корист. Министерот на воената морнарица не бил познат помеѓу водачите на виговата партија, кои го обвинувале Принц Џорџ и неговиот заменик Џорџ Черчил (брат на Марлборо) за лошо управување на воената морнарица. Со доминантноста на виговците во Парламентот, и со зашеметеноста на Ана поради загубата, ја натерале да ги прифати Лорд Сомер и Лорд Вартон во нејзиниот кабинет. Сепак, Ана инсистирала таа самата да ги извршува тие должности, без да назначува други личности кои би го замениле местото на Џорџ во воената морнарица. На 29 ноември 1708 г., Ана го назначила Томас Херберт за осми Гроф на Пемброук. Притисокот растел во Пемброук, Годолфин и кај Кралицата поради незадоволството изразено од страна на виговците, па Пемброук се откажал по помалку од една година. Следувало уште еден месец на недоразбирања сè додека Кралицата не се помирила да го постави Грофот од Орфорд за главен во ноември 1709 г.
Сара продолжила да се кара со Ана за нејзиното пријателство со Абигаил и во октомври 1709 г. Ана му напишала на Војводата од Марлбороу, неговата жена ,,да престане со подбуцнувања и тормозења и да се однесува пристојно кон неа и кон нејзината пријателка”. На 6 април 1710 г., Ана и Сара се виделе за последен пат. Според Сара, Кралицата се однесувала воздржано и формално, постојано повторувајќи ги истите фрази - ,,Сè што сакате да кажете, можете да го напишете и вие самите кажавте дека не сакате да Ви одговорам, па затоа не ви давам ниеден одговор.”
Војна за шпанското наследство
Како што непопуларно се развивала војната за шпанското наследство, такво било и управувањето од страна на виговците. Обвинувањето на Хенри Сачеверел, англиски свештеник од конзервативците кој проповедал против виговците, предизвика уште поголемо незадоволство кај јавноста. Ана мислела дека Сачеверел треба да се казни затоа што се распрашувал за ,,Славната револуција”, но неговата казна требало да биде лесна за да не предизвика јавна вознемиреност. Сачевереч бил осуден, но неговата казна, суспендирање од пробоведништвото три години, била сфатена како потсмев. Во Лондон, се појавиле немири со цел да го поддржат Сачеверел, но единствени чети кои имале можност да го совладат безредието биле четите на Кралицата, па министерството ги земал во нивна одбрана и со тоа ја оставил Кралицата без заштита. Ана изјавила дека Бог ќе ја чува и нареди да се премести четата во Сандерленд.
Кралицата, конечно го отпуштила Сандерленд во јуни 1710 г. После него, во август следувал Годолфин. Виговците биле отстранети од кабинетот, иако Малрборо останал малку подолго командир на војската. На нивно место, таа назначила ново министерство, на чело со Харли, кој почнал да преговара за помирување со Франција. За разлика од виговците, Харли и неговото министерство биле спремни да преговараат за да ја дадат Шпанија на бурбонскиот побарувач, Филип од Анжу, а за возврат да бидат ослободени од трговските права. На парламентарните избори Харли го обезбедил место на конзервативците. Во јануари 1711 г., Ана ја присилила Сара да се повлече од функцијата чувар на државните средства за лична потрошувачка на Кралицата и на нејзино место ја поставила Абигаил. Во месец март, Харли бил прободен со нож од францускиот судија Маркис де Гискард, па Ана мислела дека тој може да подлегне на повредата. Тој полека заздравувал. Природната смрт на Годолфин во септември 1712 г., ја растажила Ана па таа ги обвинувала Марлбореанците.
Војната се решила со надворешни настани. Постариот брат на надвојводата Чарлс, Император Џозеф I, починал во 1711 г., и Чарлс го наследил во Австрија, Унгарија и Светото Римско Царство. Шпанскиот престол не бил повеќе во интерес на Британија, но сега се залагал за мирот од Утерихт предложен од парламентот за ратификација, кој не поминал толку добро колку што би сакале виговците. Во Долниот Дом, мнозинството на конзервативците било несоборливо, но истата ситуација не можела да се види и во Горниот Дом. Виговците се осигурале со поддршката од Грофот од Нотингам кој бил против договорот за повелбата за привремена согласност. Ана назначила дванаесет нови благородници. Сопругот на Абигаил, Самуел Машам, го назначила за барон. Таков состав на благородници до тогаш се немало видено. На истиот ден, Марлборо бил отпуштен од армијата. Мировниот договор бил ратификуван и вмешаноста на британската војска во Војната за шпанското наследство завршила.
Со потпишувањето на Договорот од Утерихт, Кралот Луи XIV од Франција го признал хановерското наследство во Британија. Како и да е, озборувањата дека Ана и нејзината пријателка дадоа предност на наследството од нејзиниот полубрат повеќе отколу на хановерското наследство продолжиле и покрај порекувањата од страна на Ана. Гласините биле поттикнати од нејзините постојани одбивања при посети или преселувања во Англија на кој било хановерианец и од недоразбирањата помеѓу Харли и министерството предводено од конзервативците, кои биле одделени и тајните разговори со нејзиниот полубрат за можното стјуардско реставрирање во 1714 г.
Смртта на Кралицата
Помеѓу јануари и јули 1713 г., Ана била неспособна да се движи. На Божиќ, таа била трескавична и со часови лежела несвесно, што предизвикало гласини за нејзината престојна смрт. Таа се опоравила, но во март месец била тешко болна. На 27 јули 1714 г., за време на летната пауза на Парламентот, таа го отпуштила Харли. На 30 јули 1714 г., на годишнината од смртта на Глостер, таа не била способна да зборува и советувана од кралскиот совет,водењето на кралското богатство го предаде на првиот Војвода од Шревсбури, Чарлиз Талбот. Таа починала од потиснат зглоб, околу 7:30 на 1 август 1714 г. Кралицата била погребана до нејзиниот сопруг и син во капелата Хенри VII на Јужна патека на Вестминстерската опатија на 24 август.
Софија починала два месеци пред Ана на 8 јуни, па нејзиниот син Џорџ I, избраник од Хановер ја наследил британската круна согласно со Актот за населување од 1701 г. Можните католички побарувачи и полубратот на Кралицата биле игнорирани. Местото на избраникот на престолот било стабилно, виговците конечно паднале во 1715 г. Марлборо повторно се вратил, а конзервативците биле заменети со виговците.
Спомени за Кралицата
Војвотката од Марлборо претерано ја омаловажувала Ана во нејзините мемоари и нејзините тенденциозни сеќавања ги наведувале биографите дека Ана била слаба, колеблива жена опседната со расправиите во спалната соба и одлуките за политиката основана на личните особини. Војвотката напишала: Со сигурност таа имала добри мисли и не била будала, но никој не може да каже дека таа била итра или пак забавна во разговорите. Таа не беше упатена во сè, освен во она што ја учеле нејзините свештеници уште кога била дете...Да бидеш неук, да се плашиш, со ептен мало осудување, лесно е да се каже дека имала добри мисли, со тоа што била опколена со толку многу лукави луѓе, кои на крајот имаа само непочит кон неа.
Од мислите на историчарот Морин Валер за традиционалните испитувања за дебелината на Ана, нејзините постојани бремености, под влијание на нејзините фаворити и недостатокот на политичка снаодливост или интерес, можело да произлезат предрасуди против жените. Авторот Дејвид Грин забележал: ,,Нејзината влада не и била под здолниште, како што се претпоставувало. Таа имала видна моќ, иако од време на време се предавала. ” Професорот Едвард Грег заклучил дека Ана често се потпирала на нејзината волја, иако, владеењето на една жена во години, со машка доминантност и преокупирана со нејзиното здравје, било обележано со зголемување на влијанието на министерите и намалување на влијанието на Кралицата. Таа најмногу присуствувала на состаноците на кабинетот од кои било претходници или наследници, и претседавала во време на уметнички, литературен, економски и политички напредок кој само со нејзиното владеење беше можно да се постигне. Во архитектурата, Џон Ванбру ја изградил Бленхеин Палатата и замокот Ховарт. Писателите како што се Даниел Дефо, Александар Поуп и Џонатан Свифт напредуваале. Унијата од Англија и Шкотска, создадена од Ана ја основале најголемата слободна европска трговска зона. Валер заклучил дека политичките и дипломатските постигнувања во владата на Ана, и отсуството на расправии помеѓу монархијата и парламентот за време на нејзиното владеење, покажувале дека таа многу мудро ги избрала своите министри и закони.
Титули, почести и мотиви на грб
Титули
6 февруари 1665 – 28 јули 1683: Нејзиното Височество Леди Ана 28 јули 1683 – 8 март 1702: Нејзиното Кралско Височество Принцезата Ана од Данска 8 март 1702 – 1 август 1714: Нејзиното Величество Кралица
Додека владеела Кралицата, грбот на знамето со кралското оружје траел пред обединувањето сè до 1603 г.: поделени на четири четврини, I и IV: три азурни цвета од лилјан (со што ја претставувале Франција), три лава како бранители на бледо-црвена позадина (за Англија); II: лав во профил, исправен со двете предни шепи (за Шкотска); III: азурна харфа или гудачки инструмент на сребрена позадина (за Ирска). Во 1702 г., Ана го присвоила мотото Semper eadem (Секогаш исти), истото мото кое го користела и Кралицата Елизабета I.
Во Актот за Унијата било напишано дека ,,Мотивите што му припаѓаат на грбот на Обединетото Кралство ќе бидат такви какви што мисли Нејзиното Величество Кралицата”. Во 1707 г., Унијата била изразена преку здружувањето, или сместувањето еден до друг во истата четвртина, на грбот на Англија и Шкотска, кои пред биле во различни четвртини од грбот. Новите мотиви биле: поделени на четири четвртини,I и IV: три лава бранители на бледо-црвена позадина (за Англија), лав кој е исправен на двете задни нозе со црвена круна (за Шкотска); II: три азурни цвета од лилјан (за Франција); III: азурна харфа или дувачки инструмент на сребрена позадина (за Ирска). Во Шкотска, бил користен одделен мотив на грб сè до Актот за Унијата.
Александар Поповски
Александар Поповски може да се однесува на:
Панчо Константинов
Панталеј (Панчо, Пано) Константинов (10 јули 1881, – 25 јуни 1906, Куртов Камен) — македонски револуционер, велешки војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Панчо Константинов е роден на 10 јули 1881 година во Велес, тогаш под Османлиското Царство. Го завршува петтиот клас на Првата машка софијска гимназија, а после тоа продолжува во Военото училиште, кое го завршува во 1903 година. После Военото училиште постапува во служба на Тринаесеттиот рилски полк во армијата на Царството Бугарија. Како подпоручник учествува во Илинденското востание и раководи чета во борби, меѓу кои битки на врвот Китка и на Султан Тепе.
Во Велес, Панчо Константинов го заменува на 20 мај 1905 година убиениот велешки војвода Стефан Димитров. Стефан Аврамов за Панчо Константинов пишува:
Во 1905 и 1906 година Панчо Константинов привлекува во четата редици паметни и по-образовани четници, за да даде отпор на српските чети, кои после Илинденското востание станаа многу активни во Велешко. Четниците на Панчо се Тодор Дочев и Темелко Наумов. Четата на Панчо Константинов ги зајакнуваше позициите во неколкуте велешки села каде што се појавуваше србоманството и нејзината пропаганда. Четата на Панчо казнува неколку шпиони Србомани, кои биле во услуга на српските чети.
На 19 јуни 1905 година во велешкото село Степанци четата на Панчо Константинов водеше битка со српската чета на Глигор Соколовиќ - Љаме, но се повлекува при пристигањето на турски аскер. На крајот на месецот јуни 1905 година се соединува со четите на охридскиот војвода Дејан Димитров, прилепскиот Георги Ацев и кичевскиот војвода Петар Радев - Пашата. На 27 јуни 1905 година велешата чета на Панчо води битка против четата на Глигор Соколовиќ на врвот Мукос на планината Бабуна, каде што Панчо Константинов и неколку комити се ранети, а еден убиен.
Ма 18 април 1906 година, четите на војводите Боби Стојчев и Панчо Константинов се опколени од 3000 души турски аскер во манастирот Свети Јован Ветерски кај селото Ветерско, Велешко. Битката се води цел ден и положението на опколените чети станува критично. Со доаѓањето на ноќта четите се пробиват од турскиот обрач и се спасуваат. На 25 јуни 1906 година четата на подпоручник Панчо Константинов паѓа во заседа во месноста Куртов Камен близу Јакупица, организирана од српските војводи Глигор Соколовиќ и Јован Бабунски. Во нерамната битка Панчо Константинов загинува, а неговото место за велешки војвода е назначен Тодор Дочев.
Чернец (Албанија)
Чернец или Черенци (Çerenic) може да е однесува на следниве соседни села во Голо Брдо, Албанија:
Лизинка Дирсен
Шарлот Марија Терезе Лизинка Дирсен, родена во Углас (28 јули 1866 - 9 септември 1952), била шведска активистка за женски права. Таа служела како претседател на Шведскиот Црвен крст 1902–1906 година, огранок во Стокхолм на Националното здружение за право на глас на жени, Здружението на Фредрика Бремер во 1921–1937 година и Умерените жени.
Албанска Брајова азбука
Албанската брајова азбука е верзија на брајовото писмо за запишување на албанскиот јазик. Ова писмо е еквивалентно со латинските букви, односно албанската азбука.
Список на острови во Германија
Ова е список на островите на Германија во Северното и Балтичкото Море, како и некои позначајни острови во езера и реки.
Најголеми острови
1) 72 км2 ѝ припаѓаат на Полска
Групата Хотели Дунав
Групата Хотели и Бањи Дунав — најголема хотелска група во Унгарија, со 56 хотели сместени во Унгарија, Велика Британија, Чешка, Словачка и Романија.
Историја
Групата Хотели Дунав е основана од поранешното Министерство за Надворешна Трговија со цел да се создаде и развие бањскиот туризам во Унгарија. Државната компанија за првпат започна да управува со хотелите во април 1972 година со аквизиција на веќе оперативните Гранд хотел Маргитџит и Хотел Хеликон во Кезвељ. Исто така, доби и одобрение за градба на Будимпешта Хилтон.
Компанијата беше приватизирана како Хотели Дунав ПЛЦ, на 31 јули 1991 година, а нејзините акции биле котирани на берзата во Будимпешта во 1992 година. Во 1996 година, таа успешно аплицираше за 85% од правото на сопственост на Унгарија Салода Rt. (HungarHotels) на писмениот конкурс на Државната Компанија за Приватизација и 100% право на сопственост се стекна во 2004 година.
Групите на хотели Дунав прво започнаа експанзии во странство во ноември 1999 година, со купувањето на хотелот Вила Пеперутка во Мариенбад, Чешка. Една година подоцна, купила 65% право на сопственост на Лежебне Лазне, (Мариенбад, Чешка), и како резултат на тоа, 31 сопствености, 4 спа центри и 40 термални извори влегоа во нејзина сопственост. Во 2001 година, Романската „Јавно ограничена компанија“, како интерес на „Дунав хотели“, на конкурсот за приватизација се здоби со 82,17% од 1000 хотелски соби и други имоти и лековити објекти сместени во Совата, Романија. Хотели Дунав ги придоби своите хотели во Словачка во 2002 година со купување на 67% од Словенечката Ликебне Купеле спа-комплекс.
Од 2004 година, Дунав стана ко-оператор на светски познатиот ресторан „ Гундел“ и ги поврзува бизнисите (Багољвар, Јавна Винска Куќа, Винарија во Мад и Егер) и во моментов е сопственик на две третини од Гундел.
Групата Хотели Дунав го зазема 124-то место на списокот на списанието HOTELS на 300 најголеми хотелски оператори во светот.
Групата Бањи Дунав
Хотелите „Дунав Бањи Резорт“ се наоѓаат во Унгарија, Чешка, Словачка и Романија. Во овој хотелски бренд припаѓаат претежно хотели со 4 ѕвезди. Услугите вклучуваат третмани за капење, спа и велнес третмани, нега за убавина, и фитнес. Материјалите што се користат за третманите се природни (кал, природна пролет).
Хотели Дунав
Особина на хотелите „Дунав“ е градски хотели со 4 ѕвезди, кој може да се најде во Будимпешта и во Лондон. Во Будимпешта, познати имоти на Дунав вклучуваат хотел Дунав Гелерт, хотел Дунав Гранд Маргитџит и Хотел Дунав Асторија.
Класична колекција
"Класична Колекција" се наоѓаат во историски згради, чии софистициран ентериер и елеганција потсетуваат на атмосферата од минатиот век.
Други членови на групата хотели на Дунав
Другите хотели од 3, 4 и 5 ѕвезди на Групите на хотели Дунав имаат различни понуди. Меѓу нив, во Будимпешта може да се најдат хотелите Хилтон Будимпешта, Радисон Блу и Бест Вестерн кои работат во франшиза систем.
Лора Лини
Лора Легет Лини (родена 5 февруари 1964 г.) — американска глумица.
Во својата кариера таа добила три номинации за Оскар, три номинации за наградата Тони и една номинација за БАФТА награда. Таа е добитник на четири Еми награди и два Златни глобуси. Првата Еми награда, Лини ја добила за изведбата во телевизискиот филм Дивата Ајрис (2001), а потоа за гостинската улога во Фрејзер (2003–04) и за улогата во минисеријата Џон Адамс (2008) добила уште две Еми награди. Во периодот 2010–13, таа играла главна улога во серијата Големиот Р, за која добила Златен глобус за најдобра глумица во ТВ серија и четврта Еми награда.
Првиот настап на Бродвеј, таа го имала во 1990 година, и за својата работа во театарот таа добила три номинации за наградата Тони, и тоа за обновената претстава Искушение (2002) и за оригиналните претстави Невидена глетка (2004) и Времето стои (2010). Прва филмска улога таа играла во филмот Лоренцовото масло, а во продолжението на својата кариера таа била номинирана за Оскар за изведбите во филмовите Можеш да сметаш на мене (2000), Кинси (2004) и Семејството Севиџ (2007). Лини играла забележителни улоги и во филмовите Исконски страв (1996), Шоуто на Труман (1998), Мистична река (2003), Всушност љубов (2003), Лигната и китот (2005) и Господин Холмс (2015). Во 2016 година, таа глумела во критички пофалените филмови „Чудото од Хадсон“ и „Ноќни животни“.
NGC 2899
NGC 2899 — планетарна маглина во соѕвездието Едро, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2899 се споменува и како PK 277-3.1, ESO 166-PN13.
Откривање
Објектот е откриен на 27 февруари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 27 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 56° 6' 20".
Други поделби
Проучување на NGC 2899 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 425; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8588.
Шаховска олимпијада 1962
15. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 15 септември до 10 октомври 1962 во Варна, Бугарија.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Едвин ван дер Сар
Едвин ван дер Сар — поранешен холандски фудбалер, кој играл на позицијата.
Тој играл за, , , и ВВ Нордвајк и се смета за еден од најдобрите голмани во модерниот фудбал. Во својата неверојатно богата кариера тој освоил 26 титули, вклучувајќи и двапати Лигата на шампионите во сезоната 1994-1995 со Ајакс и 13 години подоцна со Манчестер Јунајтед.
Пилиш (планини)
Пилиш се планински предел во Прекудунавски Планини. Највисок врв е Пилиштето со 756 метри. Тоа е популарно планинарско одредиште во Унгарија.
Едвин ван дер Сар
Со 130 настапи за холандската репрезентација, Ван дер Сар е втор по бројот на настапи за Орање; тој долго бил на чело на оваа листа сè до 2017 година кога Весли Снејдер го престигнал. Својата репрезентација тој ја претставувал на три Светски (Светското првенство 1994, Светското првенство 1998, Светското првенство 2006) и четири Европски првенства (1996, 2000, 2004 и 2008).
Пилиш (планини)
Тоа е директен јужен сосед на Вишеградските Планини, кои се засновале на вулкански карпи, додека Пилиш е прилично седиментен.
Едвин ван дер Сар
Животопис
Тој е оженет од 2006 година со Анемари ван Кестерен. Двојката има две деца: Џо, голман на РКЦ Валвајк роден во 1998 година, и Лин, родена во 2000 година.
Тој е амбасадор на фондацијата „Make-A-Wish“, добротворна организација која се грижи за болни деца
Пилиш (планини)
Она што се чини дека е сигурно е дека регионот бил користен како ловиште за средновековните кралеви. Бројни ловни куќарки преживеале до денес. Една од најфреквентните области била околу селото Пилишсенткерест.
Едвин ван дер Сар
Клупска кариера
На 1 август 2001 година, тој потпишал за новиот член на англиската Премиер лига, Фулам, за 7 милиони фунти. Тој го бранел голот на Фулам од 2001 до 2005 година, од каде што потоа се преселил на Олд Трафорд за да игра за англискиот великан Манчестер Јунајтед за само 2 милиони фунти. За црвените ѓаволи бранел до 2011 година, помагајќи им да освојат четири титули во Премиер лигата, Лига купот, три ФА Комјунити Шилд натпреварувања, Лигата на шампионите во сезоната 2007-2008 и Светското клупско првенство 2008. Неговиот тогашен менаџер од Манчестер Јунајтед, Сер Алекс Фергусон го нарекол Ван дер Сар најдобриот голман на Јунајтед од Петер Шмајхел.
Во неговата кариера ван дер Сар бил награден со многу поединечни признанија, вклучувајќи го признанието за најдобар голман во Европа во 1995 и 2009 година, како и најдобар голман на УЕФА во 2009 година. Во сезоната 2008-2009, како голман на Манчестер Јунајтед, тој ја сочувал својата мрежа 1,311 минути без примен гол, со што поставил рекорд по бројот на минути без примен гол во Премиер лигата и избил на четврто место на светскиот список на голмани без примен гол. Исто така, тој е најстариот фудбалер во историјата на Премиер лигата со освоена титула, правејќи го тоа на 40 годишна возраст.
Неговиот последен натпревар во кариерата било финалето на Лигата на шампионите, одиграно на 28 мај против, во кое неговиот Манчестер Јунајтед бил поразен со 3-1.
Својата кариера ја завршил во 2011 година. Сепак, на 12 март 2016 година, ван дер Сар направил кратко враќање во фудбалот за да одигра еден натпревар за неговиот некогашен младински клуб ВВ Ноордвајк. Тој одиграл еден натпревар во аматерското петто ниво на Холандија, во кој одбранил пенал и примил еден гол во ремито 1-1 против Jодан Бојс.
Репрезентативна кариера
Ван дер Сар бил дел од составот на на Светското првенство 1994 во САД, но не настапил на ниту еден натпревар.
Своето деби за холандската репрезентација го имал на 7 јуни 1995 година во квалификациски натпревар за Европското првенство 1996 против. Тој бил на голот на репрезентацијата во три последователни елиминации од големите натпреварувања по изведување на пенали: Европското првенство 1996, Светското првенство 1998 и Европското првенство 2000, од кои на последното Холандија била домаќин. Во квалификациите за Светското првенство 2002, Холандија не успеала да се квалификува откако завршиле како трети во квалификациската група, зад и.
Светско првенство 1998
Ван дер Сар бранел на сите натпревари на Холандија за време на Светското првенство 1998, каде што тие биле елиминирани од со 4-2 на пенали по ремито 1-1. Во натпреварот за третото место, Холандија загубила од (1-2) и останала без медал.
Во четвртфиналето против, Ван дер Сар имал жестока расправија со Ариел Ортега, откако Ортега се обидел да симулира пенал во шеснаесетникот на Холандија за што добил жолт картон; Аргентинецот потоа го удрил Ван дер Сар со глава за што добил уште еден жолт картон и бил исклучен. Набргу по црвениот картон на Ортега, Денис Бергкамп го постигнал победничкиот гол за Холандија во победата со 2-1.
Европско првенство 2000
Ван дер Сар ги започнал првите два натпревари на Холандија од групната фаза на Европското првенство 2000, но потоа претрпел повреда во завршната фаза од натпреварот против, кој Холандија го добила со 3-0. Поради таа причина тој бил заменет од Сандер Вестервелд за последниот натпревар од групата против Франција.
Ван дер Сар се вратил во натпреварот од четвртфиналето, против СР Југославија но повторно беше заменет од Вестервелд во 65-тата минута, кога Холандија имала предност од 4-0. Ван дер Сар забележал уште една сува мрежа во полуфиналето против, во ремито без голови, откако Франк де Бур и Патрик Клајверт двајцата не успеале да постигнат гол од пенал регуларното време од натпреварот. Така натпреварот отишол во изведување на пенали, каде иако Ван дер Сар го сопрел ударот на противничкиот капитен Паоло Малдини, Холандија постигнала само еден гол од нивните четири удари и загубила со 3-1.
Европско првенство 2004
Во натпреварот од четвртфиналето на Европското првенство 2004 против Шведска кое било решено по изведување на пенали, Ван дер Сар му го одбранил ударот на Олоф Мелберг, со што Холандија победила со 5-4 и се пласирала во полуфиналето, каде што биле поразени од Португалија.
Светско првенство 2006
Пред натпреварот од групната фаза на Светското првенство 2006 против Брегот на Слоновата Коска, Ван дер Сар немал примено гол во девет последователни репрезентативни натпревари. Како капитен на Холандија на овој турнир, тој го соборил рекордот по бројот на настапи за својата земја - кој бил во сопственост на Франк де Бур - во осминафиналето против Португалија каде уште еднаш португалците биле подобри од Орање затворајќи ја за холанѓаните вратата кон четвртфиналето.
Европско првенство 2008
За време на својот 37-ми роденден, Ван дер Сар бил интервјуиран од страна на холандското Радио 538 и изјавил дека има намера да се пензионира од репрезентативниот фудбал по Европското првенство 2008. Пред почетокот на турнирот, тој имал клучна улога во решавањето на долгогодишниот спор помеѓу напаѓачот Руд ван Нистелрој и селекторот Марко ван Бастен. Тој ја сочувал својата мрежа сува во првиот натпревар на Орање на турнирот, импресивната победа од 3-0 над Италија на 9 јуни 2008 година. На 13 јуни тој имал важен придонес и во победата со 4-1 над Франција со која бил обезбеден пласманот во нокаут-фазата. Сепак одличниот впечаток кој репрезентацијата го оставила во групата бил тотално расипан на 21 јуни, кога Холандија била елиминирана од Русија во четвртфиналето со резултат 3-1. Тоа бил 16-тиот настап за Ван дер Сар во натпреварите од Европските првенства, со кој го израмнил рекордот на Лилијан Тирам од само неколку дена претходно. Заедно со 22 други играчи Ван дер Сар бил избран во УЕФА „Тимот на турнирот“. По ова првенство, Ван дер Сар станал човекот со најмногу изиграни минути на Европските фудбалски првенства.
Квалификации за Светско првенство 2010
На 3 октомври 2008 година, на барање на новиот селектор Берт ван Марвајк, Ван дер Сар се согласил да се врати привремено на голот на Холандија, иако веќе го објавил своето повлекување од репрезентацијата. Сепак, поради повредите на првите двајца голмани Мартен Стекеленбурк и Хенк Тимер, тој бил повикан повторно во репрезентацијата за натпреварите против Исланд и Норвешка. Ван дер Сар ја сочувал својата мрежата сува и во двата натпревари, кои Орање ги доби со 2-0 и 1-0. Својот последен репрезентативен натпревар, го имал на 15 октомври 2008 во победата со 1-0 над Норвешка во Осло. Тоа бил неговиот 130 настап, рекорд за некој холандскиот фудбалер, а со тоа влегол и во првите четириесет фудбалери со најмногу настапи за својата репрезентација на сите времиња. Тој бил водач по бројот на настапи за Холандија до 2017 година, кога бил престигнат од Весли Снејдер.
Спортска улога
Ван дер Сар ја презел улогата на маркетинг директор во Ајакс на 19 ноември 2012 година. Во 2016 година во тој бил промовиран во улогата на извршен директор.
Каменица (Севница)
Каменица (словенечки: Kamenica) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Никола Стевановиќ (фудбалер)
Никола Стевановиќ (Ниш, 13 септември 1998) е српски фудбалер кој моментално игра за Инголштад.
Данка Фирфова
Данка Ристова Северова Фирфова (, -, ) — македонска оперска пејачка - сопран, првенка на Операта на МНТ. Фирфова била сопруга на музичкиот деец Живко Фирфов, додека нејзин син бил Милан Фирфов, виден македонски пијанист и оперски певец.
Животопис
Фирфова е родена на 2 јануари 1918 година во Велес во семејството на Ристо Северов. Пеење учела во Белград и Софија кај професорите Медведова-Шкерјанц, Љ. Киш и Х. Брмбаров. Се усовршувала во Италија на Миланската Скала. До 1947 година работела како наставник по музичко воспитување во Земун, Велес и Скопје. Била учесник во првите изведби на македонски јазик на операта Кавалерија рустикана во мај 1947 и со тоа станува еден од основачите на Македонската опера. Од 1948 до 1975 година станала постојан член на Операта на МНТ. Извесен период (1956–1958) била и член на Операта во Нови Сад. Во текот на оперската кариера остварила повеќе од 15 главни улоги меѓу кои: Аида, Дездемона (Отело), Леонора (Трубадур), Шарлота (Вертер), Марженка (Продадена невеста), Ѓула (Еро од оној свет), Тоска, Елизабета (Дон Карлос), Турандот. Гостувала во оперските центри на Југославија, како и во Полска, Бугарија, Грција. Музичката критика го истакнувала нејзиниот прекрасен драмски сопран, со голема носивост, заобленост и топлина. Починала во Скопје на 21 јуни 2003 година.
Никола Стевановиќ (фудбалер)
Кариера
Пред да им се приклучи на помладите категории на Раднички, Стевановиќ тренирал со екипите Наша крила од Белотинац и фудбалската школа Филип Филиповиќ од Ниш. Со првиот тим се вклучил со тренерот Милан Раставец, а за првиот тим дебитирал на 2 март 2016 година, на средбата со Партизан во четвртфиналето на Купот на Србија. Нешто подоцна, во истата сезона, дебитирал во српската Суперлига, против новосадска Војводина. Пред почетокот на следната сезона, тој потпишал професионален договор со клубот. За Раднички тоа е до крајот на натпреварувачката 2017/18 година и одиграл 10 официјални натпревари во сите натпреварувања, а потоа ја поминал следната сезона како позајмен во Динамо Врање. По враќањето во домашниот тим, се сместил во составот и во следните сезони настапувал во домашното првенство и во Купот на Србија. Тој го продолжил договорот во септември 2020 година.
Во јануари 2022 година, Стевановиќ потпишал две и пол годишен договор со Инголштад, член на Германија 2. Бундеслига.
Репрезентација
Стевановиќ добил покана за репрезентацијата до 18 години, за која настапувал во 2016 година. Во октомври истата година бил поканет на собирот на младинската селекција.
Во јануари 2021 г. добил покана од в.д. селектор Илија Столица да учествува на турнејата на српската репрезентација составена главно од фудбалери од домашната Суперлига. Тој го имал своето деби истиот месец во пријателскиот натпревар со Доминиканската Република во Санто Доминго, влегувајќи во игра наместо Немања Миќевиќ на полувремето.
Казашки јазик
Казашки (самонар. қазақ тілі, qazaq tili) — јазик од туркиското семејство кој се зборува воглавно во Казахстан, каде е и службен јазик. Казашкиот јазик е дел од подгрупата на кипчачки јазици. Сродни јазици на казашкиот јазик се ногајскиот јазик и каракалпачкиот јазик. Главно писмо за пишување на јазикот е кирилицата.
Распространетост
Казашкиот јазик се зборува воглавно од Казаци на територијата на Казахстан од Каспиското Езеро до планините Тјеншан. Казашкиот е службен државен јазик во Казахстан. Казашкиот исто така се зборува и во Кина, во автономниот регион Синкјанг. Според пописот во Русија од 2002 година, во државата имало 560.000 луѓе кои зборувале казашки. Останати држави каде се зборува казашкиот се Монголија, Узбекистан, Авганистан, Иран, Турција и останатата казашка дијаспора.
Писмо
Денес во Казахстан и Монголија казашкиот јазик се запишува со кирилица. Казаците кои живеат во Кина користат арапско писмо, кое е слично со арапското писмо кое го користи ујгурскиот јазик. Најстарите запишани документи на јазик сличен со казашкиот биле напишани со орхонско писмо. Сепак, денес не се верува дека тие се директни наследници на казашкиот. Модерниот казашки се запишувал на кирилица, латиница и арапско писмо.
Во октомври 2006 година, Нурсултан Назарбаев, претседателот на Казахстан, ја предложил идејата за користење на латиницата наместо кирилицата како официјално писмо на казашкиот во државата. Казашка владина студија во септември 2007 година образложила дека промената на писмото може да трае 10 до 12 години и истото би чинело 300 милиони долари. Сепак, на 13 декември 2007 година, казашкиот претседател изјавил да не се менува писмото, бидејќи „веќе 70 години Казахстанците читале и пишувале на кирилица. Повеќе од 100 националности живеат во нашата држава. Поради тоа ни треба стабилност и мир. Ние не треба да брзаме при промената на писмото.“
Согласки
Следните букви не се означуваат како одделни, туку се разликуваат по местото каде се формираат:
Следните се разликуваат според тоа дали им претходат и следат самогласки
Морфологија и синтакса
Казашкиот јазик е јазик каде глаголот е на крајната позиција во реченицата. Сепак, во јазикот може да се користи и реченичкиот ред подмер-глагол-предмет.
Падежи
Казашкиот има 7 падежи. Падежните наставки се ставаат на последниот елемент од фразата. Наставките може да се менуваат во зависност од природата на самогласката. Падежите во казашкиот се:
Лични заменки
Казашкиот јазик има осум лични заменки:
Личните заменки можат да се деклинираат. Множинските лични заменки немаат неправилни форми, додека еднинските имаат.
Морфеми кои се користат за означување на лицето се:
Време, аспект и начин
Казашкиот може да искаже различни комбинации на време, аспект и начин преку глаголските форми.
Мирослава Стевановиќ
Мирослава Стевановиќ (р., во ) — македонска специјалистка по болести на устата и забите, редовен професор на Стоматолошкиот факултет. Хабилитирала во 1979 година, а докторирала во 1991 година. Била раководител на Клиниката за болести на устата и забите, а во два мандата продекан на Стоматолошкиот факултет. Публикувала 90 статии.
Ан-Софи Мутер
Ан-Софи Мутер (родена на 29 јуни 1963) е германски виолинист. Таа била поддржана рано во нејзината кариера од Херберт фон Караџан, а има и неколку дела составени посебно за неа, од Себастијан Куриер, Анри Дутилју, Софија Губаидулина, Витолд Лутославски, Норберт Море, Кшиштоф Пендедеки, Андре Превин, Волфганг Рим Џон Вилијамс и други.
Ран живот
Мутер е родена во германскиот град Рајнфелден, кој лежи околу 15 километри источно од Базел на северниот брег на реката Висока Рајна, на кој се наоѓа истоимениот швајцарски град. Таа почнала да свири на пијано на возраст од пет години, и набргу потоа ја преземала виолината, учејќи се со Ерна Хонигбергер, ученик на Карл Флеш. По смртта на Хонигбергер, продолжила со студиите со Аида Штучки на Конзерваториумот Винтертур.
Кариера
По освојувањето на неколку награди, Мутер била ослободена од училиште да се посвети на музика со полно работно време. На 13-годишна возраст, таа била поканета од Херберт фон Караџан да свири со Берлинската филхармонија, а таа го имаше своето јавно деби на сцената во 1976 година на фестивалот во Луцерн, свирејќи го концертот на Моцарт концерт број 4 во D major. Во 1977 година дебитираше на фестивалот во Салцбург и со Камениот оркестар на англиски јазик под Даниел Баренбоим. На 15-годишна возраст, Мутер ја направи својата прва снимка од Моцарт Третиот и Петтиот виолински концерт со Карајан и Берлинската филхармонија.
Во 1980 година, Мутер го направи своето американско деби со Њујоршката филхармонија под Зубин Мехта. Во 1985 година, на 22-годишна возраст, таа стана почесен член на Кралската академија за музика (Лондон) и раководител на факултетот за меѓународни виолински студии, а во 1986 година е почесен член. Во 1988 година, таа направи голема турнеја низ Канада и САД, за првпат играше во Карнеги Хол. Во 1998 година таа свиреше и сними за ЦД и ДВД комплетен комплет од Бетховенски виолински сонати, придружуван од Ламберт Оркис ; овие беа емитувани на телевизија во многу земји.
Репертоар
Иако нејзиниот репертоар вклучува многу класични дела, Мутер е особено позната по нејзините изведби на современа музика. Неколку дела се специјално напишани или посветени на неа, вклучувајќи го и " Сур ле мема " на Анри Дутиле, Вториот концерт на виолините на Кшиштоф Пендерецки, " Синџир 2" на Витолд Лутославски и оркестарската верзија на " Партита " и " Гесунгене цајт " од Волфганг Рим,, Lichtes Spiel и Dyade. Во август 2007 година, таа го претстави Софија Губаидулина со концертот за виолина бр. 2 "Во темпус. Таа има добиено разни награди, вклучувајќи и неколку Греми.
Во октомври 2006 година, на француската телевизија, Мутер покажа дека ќе се пензионира кога ќе наполни 45 години во 2008 година. Сепак, следниот месец таа рече дека нејзините зборови се "погрешно протолкувани" и дека ќе продолжи да свири сè додека почувствува дека може "да донесе нешто ново, нешто важно, нешто различно од музиката".
Личен живот
Во 1989 година, Мутер се омажила со својот прв сопруг, Детел Вундерлих, со кого имала две деца, Арабела и Ричард. Вундерлих почина од рак во 1995 година. Таа ја посвети на својата 1999 година снимање, Вивалди: Четири годишни времиња, во неговото сеќавање. Таа се омажи со пијанистот и диригент Андре Превин во 2002 година. Парот се развел од 2006 година, но продолжила да соработува музички и го задржал своето пријателство.
Марија Џоџа Симон
Марија Џоџа Симон или Марика Крстеска-Шустер е македонска писателка.
Животопис
Марија Џоџа Симон или Марика Крстеска-Шустер род.Тапанџиева (германски: Marika Krsteski-Schuster) — родена во Битола на година. Основно и средно образование заврши во Битола, а потоа Педагошка Академија во Штип. До 1993 година работеше како воспитувач во Детските Градинки во Битола. Потоа замина за Германија каде и денес работи и живее со своето семејство. Во 2015 го издаде романот "Јазол до срцето".
Национален парк Маврово
Маврово — национален парк во западна Македонија кој зазема простор од 73.088 хектари и најголем е меѓу трите национални паркови во Македонија. Како национален парк е прогласен во 1949 година и неговата географска положба е 41°40’N и 20°46’E. Во границите на паркот се опфатени планините: Кораб, Дешат, југозападните ограноци на Шар Планина, поголем дел од Бистра и северните делови на Крчин. Средишниот дел на националниот парк го зафаќа долината и сливот на реката Радика. Во склопот на националниот парк е и Мавровското вештачко езеро.
Природни богатства
Во границите на паркот се среќаваат голем број на интересни морфолошки форми: речни долини, клисури, водопади, карстни полиња, ували, вртачи, пештери, циркови, леднички езера, разни видови на денудациони облици и сл. Од растителноста на паркот најголема застапеност има заедницата од горска букова шума. Во границите на националниот парк Маврово се наоѓаат преку 52 планински врвови со надморска висина над 2000м од кои попознати се врвот Меденица на планината Бистра, Веливар, Сандакташ и др. Посебно значење за националниот парк Маврово има врвот Голем Кораб (2764 мнв.) кој е воедно и највисок врв во Р.Македонија а со тоа и највисока точка на паркот. Најниската точка на националниот парк Маврово е на 600 мнв. и се наоѓа на самото место каде што Мала Река се влева во реката Радика.
Ерик Дефландр
Ерик Дефландр (роден на 2 август 1973 во Лиеж) — поранешен белгиски фудбалер, кој настапувал на позицијата десен бек.