cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аеродром Зилт
Аеродром Зилт (Flughafen Sylt; — аеродром на германскиот остров Зилт сместен во истоимената општина. Главно се користи за летни сезонски летови до поголемите германски градови, како и општа авијација и едриличарство.
Понекогаш аеродром се нарекува „Вестерланд/Зилт“ по градот Вестерланд, добро познат дел од општината Зилт, меѓутоа не е најблиска населба до аеродромот.
Историја
Во 1990 година, Аеродромот Зилт добил нова техничка опрема, како и нов патнички терминал. Денес, може да опслужи средни воздухоплови, како Боинг 737.
Авиопревозници и одредишта
Следниве авиопревозници летаат редовно, како и изведуваат чартер летови до аеродромт:
Битка кај Карс
Битката кај Карс се одвила на 17 ноември 1877 година помеѓу силите на Руската Империја и Отоманското Царство. Битката е дел од Руско-турската војна од 1877-1878 година. Во оваа битка, Русите издвојувале одлучувачка и многу значајна победа над Османлиите. Претходно, во јуни 1877 година руските сили се обидиле да го опседнат Карс, но тие биле поразени. Во ноември, рускиот командант на Кавказ, Михаил Лорис-Меликов побарал од османлиските власти да го предадат градот, но истиот бил одбиен. Така, нападот се случил на 17 ноември 1877 година. на чело на османлиските сили се наоѓал Хусеин Паша. По само неколку часови од битката, Османлиите биле поразени.
По потпишувањето на Санстефанскиот мировен договор, градот станал дел од Руската Империја. По потпишувањето на Брест-Литовскиот мировен договор, градот повторно бил вратен на Турција.
Vogue (песна на Мадона)
"Vogue" е песна од Американската пејачка Мадона од нејзиниот втор саундтрак албум I'm Breathless, (1990). Песната беше издадена како прв сингл од албумот на 27 Март, 1990 година, со Sire Records. Мадона беше инспирирана од vogue танчери и кореографи Jose Gutierez Xtravaganza и Луис Xtravaganza од Harlem "House Ball" во заедницата, потеклото на танцот, и тие ѝ претсавиле  "Vogueing" на неа на Sound Factory Club во Њујорк. "Vogue" е оптимистичка хаус песна која поставила трендови во денс музика во 1990-тите. Сепак, исто така има силни влијанија на 1970-тите диско во неговиот состав. "Vogue", исто така, содржи зборуван дел, во која пејачот име ги проверува различните имиња на Хоуливудски личности во златна ера. Лирично, песната е за уживање себеси на подиумот, без разлика кој и да е и содржи темата на ескапизам.
Критички, "Vogue" уште од почетокот бил позитивно ценет; рецензенти ја пофалиле 'химнестата' природата и песната е наведена како едена од најзначајните во кариерата на пејачката. Комерцијално, песната останува еден од најголемите меѓународни хитови на Мадона, песната бил на врвот на топ листите во преку 30 земји, вклучувајќи ги Австралија, Канада, Јапонија, Обединетото Кралство, и Соединетите Држави. Песната е светски најдобро продаван сингл на 1990 година, со продажба од повеќе од шест милиони копии.
Музичкото видео за "Vogue", во режија на  David Fincher, е снимено во црно-бела естетика и со стилска инспирација од 1920-тите и 1930-тите. Мадона и нејзините танчери може да се видат како вогираат (vouging) на различни кореографирани потези. Видеото е рангиран како еден од најголемите на сите времиња во различни критичар листи и анкети и освои три награди во 1990 година на MTV Видео Музички Награди од вкупно девет номинации.
Мадона ја има песната преформирано на шест од нејзините турнеи, во 1990 година на MTV Видео Музички Награди, и на нејзините перформанси за време на полувреме шоуто на Супер Боул XLVI. Песната, исто така, беше избрана за саундтракот на The Devil Wears Prada, како и во "The Power Of Madonna" епизода на Фокс на шоуто Glee. Писатели и критичари напоменале дека влијанието на видеото и песната во донесувањето на подземни субкултура во редовното популарната култура преку постмодерната природа на нејзината моќ и влијание, како и начинот на кој тоа го следеше нов тренд во која танц, музика ужива голема популарност.
Синопсис
Во црно-белото видео, поставено во Арт Деко-тематските 1920-тите и 1930-тите околина, започнува покажувајќи различните скулптури, уметнички дела, како и танчерите на Мадона позирајќи. Заедно со ова има слугинка и батлер чистејќи на внатрешноста она што се чини дека е голема куќа. Кога танцувачкиот дел на песната започнува, Мадона се врти околу себе, и слично на текстот, позира. Видео напредува, и има мажи со Fedora шапки, Мадона носи контроверзна чиста чипка фустан и други облеки, следат. Како рефренот започнува, Мадона и нејзините танчери почнуваат да го преформираат вог танцот, каде што таа го пее рефренот, а нејзините танчери прават мимики како помошни вокали. По ова, други сцени на Мадона во различни облеки и имитации на златна ера Холивудски ѕвезди напредуваат, по која има една сцена со нејзините танчери како вогираат. Конечно, по оваа сцена, Мадона може да се види како го носи нејзиниот иконичен "конус градник", по што таа, исто така, врши рутински танц со пријател танчар. Како рап делот започнува, различни клипови на Мадона, претставувајќи се во стилот на познати фотографии или портрети на Холивудски ѕвезди, почнува, во крајна линија е проследено со кореограгска сцена со танчери и помпошни пејачи.
Хенри Евери
Хенри Евери или Ејвери (роден околу 1653 во Плимут - исчезнал најдоцна до 1696) бил познат пират, а негови познати прекари се Џон Ејвари, Лонг Бен и Бенџамин Бриџмен. Тој е еден од ретките коишто пиратската кариера ја завршиле со својот плен, а без да бидат убиени во битките или затворени.
Побуната и станувањето капетан
Во почетокот на 1694, Евери бил главен помошник на капетанот Гибсон на редовниот брод „Чарлс II“. Но, бродот имал судар кај Ла Коруња, Шпанија, па Евери со блиски соработници се побуниле и го оставиле капетан Гибсон на брегот. Хенри Евери станал капетан на бродот Фенси и отпловил кон ’ртот Добра надеж.
Кај Зелено’ртските Острови, Евери го извршил своето прво пиратство, ограбувајќи тројца англиски трговци. Потоа со пиратство продолжил и на островот Анхуан на Коморските Острови. Таму, тој се закотвил и на бродот Фенси му и звршил некои промени со којшто бродот станал еден од најбрзите бродови на светот. Евери ја искористил брзината на бродот за да освои еден француски брод. Тој го земал пленот,а кон својот екипаж приклучил уште 40 луѓе од освоениот брод, по што располагал со 150 луѓе.
По напуштањето на островот Анхуан, Хенри Евери напишал писмо до сите англиски морепловци коишто пловеле во Индискиот Океан. Во писмото, тој наведил дека никогаш нема нападнато англиски брод и дека бара тие да му го испратат англискиот сигнал којшто би му послужил за нивна идентификација и нивна поддршка доколку им е потребна што не би ја добиле доколку не го испратат сигналот.
За време на краткиот живот, Хенри Евери оставил многу жени со деца.
Заземањето на Фатех Мухамед и Гањ-и-Саваи
Во август 1694, Евери со бродот Фенси го поминале Баб ел-Мандеб, каде што налетал на 4 пиратски бродови, меѓу кои бил и оној на Томас Тју, Амити. Иако 25 бродови на Могулското царство испратени од Индија се појавиле преку ноќ, тие успеале да се судрт со бродот Гањ-и-Саваи и неговиот пратеник, бродот Фатех Мухамед коишто биле упатени кон Сурат.
Евери го нападнал бродот Фатех Мухамед и да го заземе, меѓутоа претходно бил убиен капетанот на бродот Амити, Томас Тју. Можеби бродот на Хенри Евери бил ослабен од претходната борба со бродот Амити, па бродот Фатех Мухамед пружил малку поголем отпор. Бродот бил заземен и било освоено богатство од £50,000.
По ова Евери запловил во круг кон Гањ-и-Саваи. Бродот Гањ-и-Саваи бил поголем, помоќен и подобро отпремен, но еден од индискиот бродови експлодирал, нанесувајќи му штета на големиот противнички брод, па луѓето на Евери повторно победиле.
Во оваа битка Евери изгубил 20 луѓе. Супериорниот индиски брод останал без капетан, откако капетанот Ибрахим Кан избегал и се скрил. По 2 часа отпор без капетан Индијците се предале.
Победничките пирати своите победени противници ги претвориле во заробеници и во првите неколку денови ужасно ги мачеле, барајќи го одговорот на прашањето за скриеното богатство. Една муслиманка се самоубила само да го избегне насилството. Останатите жени коишто не се самоубиле биле убиени од пиратите коишто тоа го правеле на брутален начин.
Пленот од Гањ-и-Саваи изнесувал од £325,000 до £600,000, вклучувајќи околу 500.000 златни и сребрени предмети. По ова Евери допловил до Реинион каде што на своите пирати им поделил по £1,000 и дел од богатството.
Враќањето и исчезнувањето
Откако заминале од Реинион, Евери со своите пирати се упатил кон Насау на Бахамите. На ова патување тој понел 90 робови. Кај Сао Томе и Принципе, Евери застанла за да тргува со португалските трговци. Следната станица на Фенси бил островот Сент Томас на Девствените Острови каде што пиратите продале дел од пленот. Кога пристигнале во Насау, тие го подмитиле гувернерот Николас Трот за да им даде азил.
Откако Евери видел дека не може да го подмити гувернерот Трот, ниту пак гувернерот на Јамајка, екипажот се упатил кон Северна Америка, а Евери со своите помошноци се вратиле во Британија по бродот Ајзак којшто се наоѓал во Ирска. Жените затворенички не биле на бродот, а не се знае што се случило со нив, но најверојатно избегале, биле пуштени или биле убиени. Биле фатени 24 мажи од кои многу скоро по поаѓањето. Хенри Евери исчезнал и не бил виден никогаш подоцна.Неговите последни зборови до неговите луѓе биле приказните со плановите каде што сакал да оди.
Работа
Могулскиот цар затворил 4 фабрики во Индија што влијаело да се уапсат офицерите, да се спречат кражбите и убиствата. Парламентот го поштедил Евери, а со тоа и не била исполнета на неколку англиски политичари, Евери да биде фатен за што бил ангажиран дури и капетанот Вилијам Кид.
Животот на Хенри Евери бил инспирација за многу писатели коишто го искористиле како инспирација за своите дела. Најпознати такви дела се Успешниот пират од Чарлс Џонсон, како и Кралот на пиратите од Даниел Дефо (1724).
Знамето на Хенри Евери
По неговото исчезнување како негво знаме се поврзува уште една верзија: бела глава на костур свртена со лицето кон десно и со марама на главата; под главата имало 2 скрстени коски, а сето тоа било на црна позадина (прикажано на сликата десно). Ниту причината за постоењето на ова знаме е нејасна, а уште е почудно тоа што е претставена глава на костур за којашто се знае дека на пиратско знаме прв ја употребил пиратот Емануел Вин во 1700.
Грофот од Монте Кристо
Грофот од Монте Кристо (Le Comte de Monte-Cristo) — авантуристички роман од францускиот писател Александар Дима (таткото) објавен во 1844. Се смета за најпознато дело на авторот, покрај Тројцата мускетари. Како и повеќето негови романи, бил инспириран од сижејни линии по сугестија на неговиот соработник Огист Маке.
Приказната се одвива во Франција, Италија, и острови во Средоземјето, за време на историските настани во периодот 1815–1839: од времето на Бурбонската револуција до владеењето на кралот Луј-Филип. Дејството започнува непосредно пред 100. дена од враќањето на Наполеон Бонапарт од прогон на власт. Историскиот контекст е важен елемент за приказната, бидејќи низ авантурите се преплетуваат теми како надеж, правда, одмазда, и прошка. Главен лик е Едмонд Данте (грофот од Монте Кристо), човек кој е неправедно осуден на затворска казна, бега од затвор, брзо се збогатува и планира одмазда кон луѓето кои се одговорни за неговото притворање. Сепак, жртви на одмаздата станале и невини луѓе.
Грофот од Монте Кристо денес се смета за едно од најважните дела на светската литература, и според литературниот критичар Лук Сант, „меѓу најголемите цивилизациски дострели на западната литература, препознатлив исто колку Мики Маус и Црвенкапа“.
Мустафа Кемал Ататурк
Мустафа Кемал Ататурк (турски: Mustafa Kemal Atatürk; 1881 — 10 ноември 1938) — турски офицер, револуционер и државник, основач на Турската Република, како и нејзин прв претседател.
Кемал Ататурк станал познат како мошне способен воен офицер за време на Првата светска војна. По поразот на Отоманското Царство, тој го предводел турското национално движење во турската војна за независност. Со основањето на привремената влада во Анкара, тој ги поразил силите на Сојузот. Неговото успешно и мудро предводење на војската и воените битки довело до ослободување на државата и основање на Турција. За време на неговиот претседателски мандат Кемал Ататурк остварил економски, политички, културни и социјални реформи во државата. Тој успеал старата Отоманско Царство да ја трансформира во современа демократска и секуларна држава. Сите промени што ги извршил Ататурк и неговите идеали се наречени со еден заеднички поим — кемализам.
Личен живот
На 29 јануари 1923 година Мустафа Кемал се оженил со Латифе Ушаклгил, но се развеле на 5 август 1925 година. По разводот тој не се оженил повторно, но тој присвоил околу седум ќерки и синови. За време на неговото слободно време тој уживал читајќи книги, пишувајќи дела и дневници, јавање коњи, играње шах и пливање. Исто така, Мустафа уживал играјќи валцер и традиционални турски танци.
Болест и смрт
Во 1937 година гласините за влошеноста на здравјето на Ататурк почнале да се потврдуваат. Во почетокот на 1938 година, додека бил на патување во Јалова, се разболел од тешка болест. Тој отишол во Истанбул на лекување каде му било дијагнозирано цироза на црниот дроб како последица на конзумирање алкохол. За време на неговиот престој во Истанбул тој се обидел да ги врши секојдневните државнички обврски. Мустафа Кемал Ататурк починал на 10 ноември 1938 година на 57-годишна возраст. На неговиот погреб присуствувале претставници на над седумнаесет држави. Останките на Ататурк биле погребани во саркофаг тежок 42 тони во мавзолејот во Анкара. На негова волја, сета сопственост што ја имал била предадена во рацете на Републиканската народна партија.
Воена кариера
По дипломирањето, тој бил назначен во Дамаск како поручник. Тој се приклучил во едно мало тајно револуционерно друштво на реформистички офицери наречен Vatan ve Hürriyet ( "татковината и слободата"). Во 1907 година, тој бил унапреден во чин капетан и се праќа во Битола. Тој се приклучил на Комитетот за единство и напредок („Младотурци“). Меѓутоа, во подоцнежните години тој станал познат по својата опозиционост спрема политиката која се изведува од страна на раководството на Комитетот. Во 1908, тој одиграл улога во Младотурската револуција, која дојде на власт Абдулхамид II. Во 1910 година, тој учествувал во маневри во Франција. Во 1911 година, тој работел во Министерството за војна за кратко време. Подоцна во 1911 година, тој бил испратен во отоманската провинција Траблусгарп (денешна Либија) да се бори со восјката во Итало-турската војна. Тој се вратил во главниот град во октомври 1912 година по избувнувањето на Балканските војни. За време на Првата балканска војна, се борел против бугарската армија на Галиполе и Болајр на брегот на Тракија. Во 1913, тој бил назначен за воен аташе во Софија и бил унапреден во чин потполковник во 1914 година.
Во 1914 година, Отоманското Царство започнала со Првата светска војна приклучувајќи се во страната на Централните сили. Мустафа Кемал имал дадено задача да ја организира и да биде командант на 19 дивизија на Петтата армија за време на Битката кај Галиполе. Мустафа Кемал станал извонреден командант со точно предвидување кога сојузниците ќе нападнат и држел своја позиција, додека тие се повлекувале. По битката на Галиполе, Мустафа Кемал служел во Едрене до 14 јануари 1916. Тој тогаш се стекнал со командата на XVI корпус на Втората армија и биле испратени во Кавказ.
Масивната руска офанзива стигнале до клучните анадолиски градови. На 7 август, Мустафа Кемал ги собрал своите војници и организирале контраофанзива. Две од неговите дивизии ги опколиле, не само Битлис но и подеднакво важниот град Муш. На 7 март 1917 година, Мустафа Кемал бил назначен за командант на XVI корпус на целокупната команда на Втората армија. Набрзо, руската револуција избила и кавкаскиот фронт се распаднал. Мустафа Кемал веќе го напуштил регионот и бил командант на 7 армија на Синај и Палестина. Тој се вратил во Алеп на 28 август 1918 година. Мустафа Кемал се повлекол кон Јордан да воспостави поцврста дефанзивна линија против британските сили кои победиле против германскиот командант Фон Лиман Сандерс во Битката кај Магедон. Мустафа Кемал бил назначен како командант на Громестата група на команданти (турски: Yıldırım Orduları Gurubu).
Последната активна служба во армијата на Отоманското Царство била организирана за време на враќањето на војниците кои биле оставени на југот на неговата воена линија. Мустафа Кемал се вратил во Истанбул, отоманскиот главен град, на 13 ноември 1918 година. Британците, Италијанците, Французите и Грците почнале да ја заземаат Анадолија. Окупацијата на Истанбил заедно со окупацијата на Измир довело до Турското национално движење и турската војна за независност.
Турската војна за независност
Конференцијата во Лозана започнала на 21 ноември 1922 година. Турски претставник Исмет Инону одбил секаков предлог што би бил компромис за турскиот суверенитет, главните прашања во врска со контролата на турски финансии, Босфорот, правдата, и слично. На 24 јули 1923 година, Договорот од Лозана бил потпишан. Крајниот исход на војната за независност било прогласувањето на Република Турција на 29 октомври 1923 година.
Мустафа Кемал Ататурк - претседател и државник
Со воспоставувањето на Република Турција, напорите за модернизација на земјата започнале. Институциите и уставите на западните држави како Франција, Шведска, Италија, Швајцарија требале да се анализираат и да се прилагодуваат според потребите и одликите на турската нација. Недостатокот на информираност на поголемиот дел од турската јавност побудила негативни неосновани реакции од типот на: „Ние се враќаме во деновите на првиот калифат“. Со цел да се воспостават реформите, Мустафа Кемал ги поставил Февзи Чакмак, Казим Озалп и Исмет Инону на значајни политички позиции. Мустафа Кемал профитирал на сметка на неговата репутација и важел како ефикасен воен водач и ги поминал следните години, сè до неговата смрт во 1938 година, воспоставувајќи широки и прогресивни политички, економски и социјални реформи. Притоа, тој го трансформирал турското општество во модерна, демократска и секуларна нација.
Кемал Ататурк и домашната политика
Тој водел широки реформи од социјален, културен и економски аспект. Како резултат на новата Република, ’рбетот на овие реформи била законодавната, судската, и економската структура на државата. Мустафа Кемал создал банер за да ги одбележи промени меѓу старото и новото владеење на Турција- отоманскиот период и републиканскиот период. Секоја промена била симболизирана со стрела во овој банер. Новите граѓани на републиката, го носеле овој банер за да ги потсети на главните концепти на оваа нова ера. Оваа нова идеологија за дефинирање на Република Турција е именувана како „Шест стрели“ или кемализам. Кемалистичката идеологија се засновала на идејата на Мустафа Кемал за реализам и прагматизам. Во основите на национализмот, популизмот и етатизмот сите биле дефинирани со шест стрели. Овие основи не биле нови во светската политика или меѓу елитата на Турција. Тоа што ги прави уникатни е меѓусебно поврзаните основи за формулирање на конкретните потребите на Турција. Еден добар пример за тоа е дефинирањето и спроведувањето на секуларизмот. Секуларната држава значително се разликувала од претежно христијански држави.
Така, основната задача на Кемал Ататурк била целосна независност на модерна Турција. За тоа тој изјавил:
Граѓанската независност и калифатот
Укинувањето на калифатот било значајна за остварување на реформите на Мустафа Кемал поврзани со политичкиот систем и националните реформи. Калифатот бил јадрото на политичкиот концепт на сунитскиот ислам. Укинувањето на султанството било полесно бидејќи опстанокот на калифат ги здоволувал партизаните. Ова произвело двостран систем во републиката, од една страна калифатот од друга страна републиката. Кемал и Инону загрижени дека „сувереноста ќе се врати под маската на калифот“, калифот Абдул Меџит II, бил избран после укинувањето на султанството во 1922. Калифот имал свое богатство и свој личен и државен персонал. Мустафа Кемал рекол дека нема „верско“ или „политичко“ оправдување за ова. Тој верувал дека калифот Абдул Меџит II ги следел чекорите на султанот во домашните и надворешните работи, како: прифаќање на странски претставници и резервни офицери, воглавно за време на свечености. Ататурк сепак сакал да се интегрираат овластувањата на калифатот со овластувањата на Собранието. Неговите почетни активности започнале на 1 јануари 1924 година. Тој се здоби со согласност од Инону, Чакмак и Озалп пред укинувањето на калифат и калифот изјавил  дека нема да се меша во политички прашања.
На 3 март 1924 година, калифатот официјално бил укинат и неговите овластувања во рамките на Турција биле предадени во рацете на Собранието. Дебата од другите муслимански држави била одржана за веродостојноста на едностраното укинување на калифатот. Конференцијата се одржала во Каиро во мај 1926 година и била донесена резолуција за прогласување на калифат како „неопходност во исламот“, но не успеала да се спроведе оваа одлука. Две други исламски конференции биле одржани во Мека (1926) и Ерусалим (1931), но повторно не успеале да постигнат консензус. Турција во никој случај не ги прифаќала одлуките на конференциите.
Кемал Ататурк и надворешната политика
Во однос на надворешната политика, Ататурк се водел со мотото „мир во земјата и мирот во светот“, поврзани со неговата перцепција на мирот и со неговиот проект на цивилизацијата и модернизација. Очекуваните резултати на Кемал за политиката зависела со моќта на парламентарниот суверенитет кој бил основан од страна на републиката. За време на турската војна за независност за последен пат Ататурк ја користи својата воена моќ во справувањето со другите земји. Надворешни прашања се решени со мирни методи за време на неговото претседателствување.
Кемал Ататурк и економските реформи
Мустафа Кемал поттикнал економски политики, не само за развој на мали и големи бизниси, но исто така, да се создадат социјални слоеви, кои практично не постоеле за време на Отоманското Царство. Визијата на Мустафа Кемал во врска со почетокот на турската економска политика е очигледна во текот на Економски конгрес во Измир во 1923 година, која била основана пред потпишувањето на Договорот во Лозана. Првичните избори на Мустафа Кемал за економските политики биле одраз на реалноста на неговиот период. По Првата светска војна, поради недостиг на какви било вистински потенцијалните инвеститори за да се отворат фабриките за приватниот сектор и развивање на индустриското производство, Кемал активностите во однос на економијата биле вклучени во создавање на многу државни фабрики за земјоделство, машини, и текстилната индустрија.
1443 п.н.е.
1443 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1443. година пред новата ера, 443. од вториот милениум п.н.е., 43. од 15 век п.н.е. и четвртта од 1440-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4065 и 4066 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3307 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2317 и 2318 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 690 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1443 година се протега во 1193 и 1194, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1253 и 1254 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 900 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2127 и 2126 исламска година пред хиџра.
1668
1668 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1668 година од новата ера, 668. од вториот милениум, 68. од XVII век и деветта од 1660-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1668 година се протега во 4304 и 4305, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4364 и 4365 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2211. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1078 и 1079 исламска година.
Станислав Лем
Станислав Херман Лем (Stanisław Herman Lem;, — , ) — полски писател, сатиричар, филозоф и футуролог. Тој е еден од најпознатите писатели и теоретичари на научна фантастика и најпреведуваниот полски писател. Делата му се преведени на 41 јазик и продадени во над 27 милиони примероци и со тоа е најпреведуваниот автор на научна фантастика од едно неанглиско говорно подрачје. Во нив средишно место имаат филозофските теми, односно рефлексиите за технологијата, за природата на интелигенцијата, за неможноста од меѓусебна комуникација и разбирање, како и длабокиот песимизам поради ограничувањата што произлегуваат од природата на човекот и од неговото место во вселената.
Животопис
Станислав Лем е роден на 12 септември 1921 во (тогаш полскиот) град Лавов, Украина, каде што го минал и детството. И покрај еврејското потекло на неговото семејство, Лем бил воспитуван во либерален дух, а тој лично се сметал за атеист.
Во текот на советската окупација од 1940 до 1941 година, студирал медицина на Медицинскиот универзитет во Лавов. За време на германската окупација ги прекинал своите студии и, користејќи лажни документи, работел како автомеханичар и заварувач. Тогаш соработувал со полското движење на отпорот. Своите студии ги продолжил во 1944 година, кога советските сили повторно влегле во Лавов. Во 1946 година со семејството заминува од Лавов, кој бил присоединет кон СССР, и се преселува во Краков, каде во 1948 година ги завршува студиите по медицина на Јагелонскиот универзитет. Во тоа време започнува да се занимава со литература. Своето прво дело „Човекот од Марс“ (Człowiek z Marsa) го објавувал во продолженија во списанието „Нов Свет на можности“ (Nowy Świat Przygód).
Кон крајот на 1950-тите и почетокот на 1960-тите настануваат неговите најпознати романи „Еден“ (Eden), „Враќање од ѕвездите“ (Powrót z gwiazd), „Соларис“ (Solaris), „Непобедливиот“ (Niezwyciężony), „Гласот на господарот“ (Głos pana) и „Киберијада“ (Cyberiada).
Од 1989 година престанал да пишува научна фантастика за да им се посвети на публицистиката, футурологијата и есеистиката. Во овој период настануваат делата Sex Wars, „Тајните на кинеската соба“ (Tajemnica chińskiego pokoju) и „Раса на грабливци. Останати текстови“ (Rasa drapieżców. Teksty ostatnie) каде што Лем го изразувал своето мнение како книжевен критичар и коментатор на современоста.
Починал во 2006 година во Краков во својата 85 година.
Во спомен на писателот, според неговото име е наречен планетоидот 3836 Lem, како и една улица во Краков.
Теми
Една од основните теми на Лем е неспособноста за комуникација меѓу човековата и длабоко туѓинските цивилизации. Неговите туѓински цивилизации најчесто се неразбирливи за човековиот ум, вклучувајќи го тука ројот од механички муви (во Непобедливиот) или огромниот плазматски океан (во Соларис). Многу негови книги како Фијаско или Еден го опишуваат неуспехот на првиот контакт. Романот Враќање од ѕвездите говори за приспособувањето на еден астронаут на длабоко променетото општество откако минал 100 години во вселената. Во романот Гласот на господарот Лем е критичен во однос на човековата интелигенција и неговите намери при дешифрирањето и одгатнувањето на порака од вселената.
Тој се занимава со човекот и проблемот на човековото постоење во свет во кој технолошкиот напредок ги обезвреднува неговите биолошки пориви, правејќи ги дури опасни (слично на Олдос Хаксли во неговото прочуено дело, Храбриот Нов Свет). Лем бил критичен во однос на научната фантастика, како во Гласот на господарот, така и во филозофските есеи Fantastyka i futurologia (Фантастика и Футурологија) и интервјуата Во деведесеттите Лем се откажува од научната фантастика и се враќа кон футуролошката прогностика, што е најочигледно во „Мигновеност“ (Okamgnienie). Во својот подоцнежен живот тој станува изразито скептичен кон современата технологија, критикувајќи ги изумите каков што е Интернет.
Во многу негови романи, луѓето стануваат неразумни или емоционално зависни од нивните автомати, кои и самите се несовршени. Темите на технолошката утопија се јавуваат во „Мир на земјата“ (Pokój na Ziemi), во „Оглед на лице место“ (Wizja lokalna), и, во помала мера, во „Киберијада“.
Лем честопати ги сместува своите ликови - како вселенскиот патник Ијон Тихи од „Ѕвездените дневници“, Пиркс пилотот од „Сказни за пилотот Пиркс“, или астронаутот Хал Брег од „Враќање од ѕвездите“ во чудни, нови средини. Отфрлени во непознатото, тој нив ги употребува за да ги персонифицира различните аспекти на можните иднини, честопати ставајќи ги на тенката линија која ги разделува вербата во вродената добрина на човештвото од неговиот длабок песимизам поради човековите ограничености.
Делата на Лем изобилуваат со интелектуален хумор, неологизми, каламбури, и, воопшто, со семожни алузии. Неговата необична смисла за хумор провејува во описите дури и на најмрачните човечки ситуации - што е најизразено во „Конгрес на футуролозите“ и во „Мемоари пронајдени в када“. Во таа смисла е понекогаш споредуван со Курт Вонегат или Франц Кафка. Од неговите поведри раскази се оние за Ијон Тихи, вселенскиот патник во неговиот едночлен вселенски брод, чии авантури на еден сатиричен и ироничен, а сепак несомнено логичен начин, претставуваат предизвик на општо усвоените идеи какви што се временското патување, природата на душата и потеклото на вселената. На пример, во „Конгрес на футуролозите“ дава сатирична претстава за институциите на државата и академиците. На конференцијата која се одржува во еден хотел во Костарика се предлагаат решенија за проблемот на пренаселеноста и тоа во услови кога во светот преовладуваат насилството и тероризмот. Низ еден кафкијански пресврт и самата конференцијата набргу се претвора во анархија, откако хотелските водоводни инсталации се затруени со халуциноген.
Од неговиот опус најпознати и најславни се три романи. Дејствието на „Соларис“ - кој двапати е екранизиран - е сместено на една оддалечена вселенска станица која се наоѓа во орбитата на планетата Соларис. Овој роман претставува длабоко филозофско дело кое говори за контактот со целосно туѓински облик на живот, океан кој ја преплавува сета планета. „Гласот на господарот“ е уште еден класик од традиционалните научнофантастични теми. Исто така многу филозофски - уште повеќе од „Соларис“ - тој говори за напорите на научниците да ја дешифрираат, преведат и разберат пораката од вселената, критички гледајќи на човековата интелигенција и нејзините мотиви во дешифрирањето и вистинското разбирање на пораката на вонземјаните. Трето од големите дела на Лем е „Киберијада“ со поднаслов „Сказни од кибернетската ера“ и претставува збирка на вселенски приказни за два интелигентни роботи кои патуваат низ галаксијата, решавајќи инженерски проблеми; но нивното подлабоко читање ни открива цело богатство од длабоки согледби за состојбата на човештвото.
Влијанија
Според самиот Лем, врз неговото творештво најголемо влијание извршиле следните автори:
Во 1981. филозофите Даглас Хофштатер и Даниел Денет вклучија три извадоци од Лемовите книжевни дела во нивната значајна и влијателна антологија The Mind's I. Во неа Хофштатер тврди дека „Лемовиот книжевен и интуитивен приод... делува поубедливо во усвојувањето на неговите стојалишта кај читателите отколку што тоа би можела да го стори каква и да било опстојна научна статија“.
Влијанието на идеите на Лем не е ограничено само на литературата, тоа се протега и во доменот на науката и технологијата. Во романот „Враќање од ѕвездите'' се споменува изумот „оптон“, кој обично се наведува како прво објавено споменување на идејата за електронска хартија.
Лемовите дела се дури употребувани како нагледни содржини во студиите по филозофија.
Надворешни врски
Посмртници:
Роза Топузова Каревска
Роза Топузова Каревска (родена на во ) — поранешен пратеник во Собранието на Република Македонија. Член е на Либерално-демократската партија од 1994 година. Дипломирала на археологија и историја на уметност и е магистер на археологија. Работела во Институтот за старословенска култура во Прилеп.
Во периодот 2002-2006 е пратеник во Собранието, а од 2003-2007 и прв Генерален Секретар на ЛДП. На парламентарните избори во 2006 го добива вториот пратенички мандат (во првата изборна единица). Прогласена е за најревносен и најактивен пратеник во овој состав на Собранието.
Радио Нов Зеланд Концерт
Радио Нов Зеланд Концерт (англ. Radio New Zealand Concert) е државна некомерцијална новозеландска ФМ радиостаница во сопственост на Радио Нов Зеланд, која емитува класична и џез музика, како и редовни вести од вестите на Радио Нов Зеланд.
Пред 22 јануари 2007, Радио Нов Зеланд Концерт го носел името „Концерт ФМ“ (Concert FM) и емитувал класична музика 24 часа на ден, додека сега емитува класична музика делумно. Името се променило бидејќи некои слушатели не знаеле дека Концерт ФМ е дел од Радио Нов Зеланд.
Битка на Неретва
Битката на Неретва или Битката за ранетите е назив за четвртата непријателска офанзива на НОВЈ. Тоа е назив во поширока смисла за непријателските операции Вајс 1 и Вајс 2, операции на силите на Германците за уништување на НОВЈ во содејство со Италијанците, усташите, домобраните и четниците, како и офанзивата на НОВЈ во сливот на Неретва и потоа во источна Херцеговина во периодот од 20 јануари до 1 април 1943 година.
Пробив во Источна Херцеговина
По успешниот противнапад на Горњи Вакуф партизаните морале да започнат форсирање на Неретва. Наредбата била издадена на 05.03.1943 година а оперативните задачи биле разделени на следниот начин: 1. Втората пролетерска дивизија требало да ја премине Неретва преку импровизираниот мост кај Јабланица, Да ги уништи четниците и  Да напредува према Борци-Чичево-Калинивиќ 2. Третата пролетерска дивизија требало да ја нападне 718-та германска дивизија и да ја одбие према Коњиц,  Да ја форсира реката кај Острожац и  Да го осигура левото крило против германскиот гарнизон во Коњиц. 3. Седмата Бановинска и 9-тата далматинска дивизија требало да го осигураат левото (јужно) крило 4. Првата пролетерска дивизија требало да ја организира позадината и повлекувањето на патот Горњи Вакуф-Прозор-Јабланица. Втората далматинска бригада била прва која ја преминала Неретва во ноќта помеѓу 06 и 7 март 1943 година. Бомбашите доброволци неприметно се приближиле на четниците и во раните утрински часови и ги уништила. Втората далматинска бригада тргнала према Исток уништувајќи ги четниците на кои наидувала. На западниот брег партизанскиот фронт се одвивал по планот. Сите партизански сили ја преминувале реката и ги заземале своите места штитејќи го транспортот на Главната болница. Последна единица која ја преминале Неретва на 15.03.1943 година била третата краишка бригада. До тој датум втората пролетрска дивизија веќе стигнала до Чичево. Помеѓу Чичево и Калиниќ четниците ги држеле своите најелитни сили за конечно да се пресметаат со партизаните. На втората пролетерска дивизија и се приклучила и првата пролетерска бригада и тие единици го нападнале четничкиот ударен корпус, нанесувајќи му го најтешкиот пораз. После тој пораз четниците не претставувале никаква сила во војничка смисла. По доаѓањето на Неретва Германците заклучиле дека операцијата Вајс е неуспешно завршена. Иако со големи човечки загуби, Битката на Неретва е завршена со јасна победа на НОВЈ, која успеала да ја оствари суштината на својот оперативен план и притоа да ја зачува Централната болница. Германците постигнале делумен успех бидејќи успеале да ја запоседнат територијата и комуникациите северозападно од Неретва, а делумен неуспех бидејќи не успеале да ја разбијат НОВЈ. Во текот на двомесечните борби најголеми губитници биле четниците, чија најголема  дотогашна концентрација била поразена и разбиена од страна на НОВЈ, па Италијанците кои претрпеле тешки губитоци и биле принудени да ја препуштат одбраната на мостарската област на Германците.
Семрежно испробување
Семрежно испробување (веб-испробување) е дел од софтверско испробување кое се фокусира на семрежни прилози. Комплетното испробување на веб-заснован систем пред да започне во живо може да помогне во решавањето на проблемите пред системот да биде откриен во јавноста. Проблемите може да вклучуваат безбедност на веб-апликацијата, основната функционалност на страницата, нејзината пристапност до хендикепираните корисници и целосно способните корисници, можноста да се прилагодат на мноштвото работни површини, уреди и оперативни системи, како и подготвеност за очекуван сообраќај и бројот на корисници и можноста да преживеат огромен скок на сообраќај на корисници, и двете се поврзани со испробување на оптоварување.
Алатка за изведба на семрежни прилози
Алатка за изведба на семрежни прилози (WAPT) се користи за испробување семрежни прилози и интерфејси поврзани со веб. Овие алатки се користат за перформанси, оптоварување и стрес-испробување на семрежни прилози, мрежни места, веб-API, опслужувачи и други веб-интерфејси. WAPT има тенденција да симулира виртуелни корисници кои ќе повторуваат или снимени URL-адреси или одредена URL-адреса и им овозможува на корисниците да наведат број пати или повторувања дека виртуелните корисници ќе мораат да ги повторуваат снимените URL-адреси. Со тоа, алатката е корисна за да се провери дали има тесно грло и истекување на перформансите на мрежното место или веб-апликацијата што се испробува.
Мерила за испробување на веб ефикасноста:
Испробувањето на оптоварување идентификува:
Испробување на веб-безбедност
Испробувањето за безбедност на веб ни кажува дали барањата за апликации засновани на веб се исполнети кога се подложени на малициозни влезни податоци. За Mozilla Firefox постои колекција на додатоци за испробување на безбедност на семрежни прилози.
Веб-страниците и веб-апликациите стануваат сè повеќе разновидни и нудат многу функционалности кои претходно беа ограничени само на десктоп апликации. Како што многу корисници ја менуваат својата употреба на Интернет, така се менуваат и податоците поврзани со тие активности како што се приватни содржини, шопинг, работење со пари, како што се банкарство и трансфери, односно прилично сè е префрлено на Интернет. Тоа носи безбедносна загриженост поради сите податоци собрани на веб-страници што можат да бидат склони кон напади од киберзлосторници.
Испробувањето за безбедносни проблеми во рамките на веб-апликациите е под-вид на испробување на програмска опрема и е потребно за да се утврдат различните слабости во рамките на веб-страницата што киберзлосторниците би можеле да ги користат за сајбер напади. Треба да ја испробуваат веб-страницата или веб-апликацијата на различни елементи на безбедност како што се интегритет, доверливост, ранливост, континуитет и автентичност. Испробувањето на различни слоеви како инфраструктура, пристапни точки (таблет, мобилен, компјутер) и мрежа ги идентификува потенцијалните ризици со кои се соочува веб-страницата. Кога ќе се откријат тие ризици, експертите за безбедност можат да ги поправат овие слабости за да ја направат веб-страницата или веб-апликацијата побезбедна за корисниците.
Урѓуп
Урѓуп (Προκόπιο Прокóпио, или кападокиски грчки: Прокóпи, Burgut Kalesi) — град во покраината Невшехир во Средна Анадолија во Турција. Се наоѓа во историскиот регион Кападокија, во близина на пештерните цркви во Ѓореме. Според пописот од 2010 година, во општината живееле 34,372 жители од кои 18,631 во градот.
Фудбалски куп на Италија 2015-2016
Фудбалскиот куп на Италија за сезоната 2015-2016, познат и како ТИМ куп поради спонзорството, било 69-тото издание на националниот фудбалски куп во Италија.
Со освојувањето на титулата, Јувентус станал првиот клуб кој успеал да ги освои првенството и купот на Италија и истите да титули да ги одбрани следната сезона.
Серија Д (9 клуба)
извор: legaseriea.it
Формат и носители
Клубовите влегуваат во натпреварувањето во различни фази, по следниов распоред:
Прво коло
Натпреварите од првото коло се одиграле на 2 август 2015.
Второ коло
Натпреварите од второто коло се одиграле на 8, 9 и 10 август 2015.
Трето коло
Натпреварите од третото коло се одиграле на 14, 15, 16, 17 и 20 август 2015.
Четврто коло
Натпреварите од четвртото коло се одиграле на 1, 2 и 3 декември 2015.
Осминафинале
Осминафиналните натпревари се одиграле на 15, 16, 17 декември 2015.
Детален преглед на натпреварите
Четвртфинале
Натпреварите се одиграле на 13 и 18, 19 и 20 јануари 2016.
Детален преглед на натпреварите
Полуфинале
Натпреварите се одиграле на 26 и 27 јануари (први натпревари), и 1 и 2 март 2016 (реваншите).
Детален преглед на натпреварите
Екипа победник
Јувентус '''11. титула'''
Жерминал
Жерминал — 13. роман од францускиот писател Емил Зола, негово најпознато дело и класик на француската литература. Романот, кој раскажува за штрајкот на копачите на јаглен од северна Франција во 1860-тите, е преведен на повеќе од 100 светски јазици, и пет пати бил поставен на филмското платно. Зола го пишувал Жерминал од април 1884 до јануари 1885, а романот излегувал во продолженија во француското списание Жил Блас помеѓу ноември 1884 и февруари 1885. Конечната верзија на романот била отпечатена во март 1885 г. Насловот на книгата означува пролетен месец според францускиот републички календар, а зборот жермен на латински значи семе, метафора за подобра иднина на рударите.
Историски контекст
Насловот Жерминал е пролет и седмиот месец од францускиот календар и потсетува на слики од ртење, нов раст и плодност. Соодветно на тоа, Зола го завршува романот со забелешка за надеж од оној што му дал инспирација:
"Под врелото Сонце, во тоа утро на нов раст, селата заѕвонија со песна, луѓето растат во подготвеноста за жетви да се дојде до еден ден наскоро нивното созревање и разбивање на самата земја. "
Зола секогаш бил многу горд на Жерминал и секогаш бил подготвен да се брани против обвинувањата за хиперболизирање и претерување (од конзервативците) или за клевета против работничката класа (од социјалистите). Неговото истражување било необично темелно, особено деловите кои вклучуваат долги набљудувања и посети во северниот дел на француските рударски градови во 1884 година, каде што бил сведок на обиди за штрајк и од прва рака ги видел рударите во Анзин и што всушност се случува долу во јамата за јаглен. Сцените на рудникот се особено живи и прогонувачки, како резултат на тоа.
Слободно скијање на Зимските олимписки игри 2010
Натпреварите во слободно скијање или скијање во слободен стил на Зимските олимписки игри 2010 беа одржани на планината Сајпрус. Натпреварите се одржале од 13 до 25 февруари 2010, и била вклучена нова дисциплина на овие игри, ски-кросот.
384
384 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 384 година од новата ера, 384. од првиот милениум, 84. од IV век и петта од 380-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5892 и 5893 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5134 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4144 и 4145 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1137.