Глауком
Третман
Лекувањето на примарен глауком на отворен агол е иницирано кога заклучокот е донесен дека прогресивното оштетување на очниот нерв може да биде спречено, сопрено или успорено со намалување на интраокуларниот притисок. Несомнено постојат многу фактори кои придонесуваат за глаукоматично оштетување на оптичкиот нерв и иако третманите на овие фактори можат да бидат достапни во иднина, сега единственото лекување на ПГОА е преку намалување на интраокуларниот притисок. Не постои генерализирано правило кое кажува колку треба да се намали интраокуларниот притисок за успешно лекување на примарен глауком на отворен агол. Ова е вака поради чувствителноста на оптичкиот нерв на ефектите од интраокуларниот притисок и големината на оштетувањето пред појавата на глаукомот, кое варира од поединец до поединец. Поматаму, присуството или отсуството на други ризични фактори за развој и прогресија на оштетувањето од глауком, како што се раса, возраст и генетски предиспозиции може да влијаат на изборот на интаокуларниот притисок како терапевстка цел. Примарен глаукон на отворен агол, генерално е хронична и бавно прогресивна болест, така што ретка е потребата за итно започнување на некој третман. Во повреќето случаи лекарот има време во повеќе прилики да го измери интраокуларниот притисок за да добие вистинска слика за интраокуларниот притисок на пациентот за да може да се направи најдобрата можна одлука. Кај пациентите со ПГОА, интраокуларниот притисок може да се намали со лекарства, ласер или хируршки зафат. Во 1994 г. најшироко прифатените стратегии за лекување користеле најпрвин лекарства, на кои им следело лекување со ласер, кога лекот е или недоволен или неприфатен. Операцијата на глаукомот генерално се презема кај пациентите кај кои лекарствата или ласерот, или двете опции, не се во можност доволно да го намалат интраокуларниот притисок. Вообичаени видови на капки за очи кои се користат за намалување на интраокуларниот притисок се B адренергични блокирачки агенси, епинефрин парасимпатомиметиците. Најпрво користени агенси обично се B- блокерите. Тие главно се даваат двапати на ден и го намалуваат интраокуларниот притисок со намалување на создавањето на очната водица. За разлика од другите наведени лекарства, кај овие се појавуваат и некои контраиндикации. се цилиарниот грч на мускулот што предизвикува главоболки и болки во очите, стеснување на зеницата кое предизвикува намалување на видот особено ноќе. Неколку нови видови капки за очи за хронично лечење на примарен глауком на отворен агол се на повидок. Тие вклучуваат α– адренергетици, простагландини и tropical carbonic anhidrase inhibitors и се ефективни средства за намалување на интраокуларниот притисок. Поради честотата и потенцијалните контраиндикации, овие агенси обично се користат само по неуспешните надворешни или ласерски третмани. Кај постари или болни пациенти овие агенси не се користат. Овие агенси обично предизвикуваат парестезија, губење на апетитот и малаксаност. Кога се употрбуваат заедно со диуретици може да предизвикаат хипокалемија и електролитна нерамнотежа. Уште од раните 80-ти, LTP бил важен во контролирањето на ПГОА. Во оваа главно безболна процедура која трае околу пет минути трабекуларната мрежа се коагулира со ласерска енергија во сино-зелениот спектар. Иако прецизниот механизам на дејствување на LTP не е сè уште детерминиран. Процедурата има почетна стапка на успешност од 80%, но нејзиното делување во текот на времето, па така петгодишната стапка на успешност се движи помеѓу 33-50%. Најчесто изведуваната операција на примарен глауком на отворен агол е трабекулектомија. Со оваа операција се прави малечка дупка во лимбусот (спојување на чистата корнеа и белата склера ) што овозможува движење на очната водица од претходната комора до субкоњуктивниот простор (потенцијален простор помеѓу склерата и коњуктивната мукозна мембрана што ја покрива склерата). Ова оперативно создадено скршнување околу сиромашно функционираниот дрениран канал може да резултира со одржано покачување на интраокуларниот притисок. Со причина потребно е уште време до толкување дека оперативно создадената фистула нормално не лечи целосно. Ризикот од трабекулектомијата вклучува ендофтолмус во раниот посоперативен период и подоцна, интраокуларна хеморагија, хипотонија.