cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бешиште
Историја
Кон крајот на XIX и почетокот на XX век во времето на револуционерните и народно-ослободителни борби во Мариово била многу засилена грчката црковно-просветна и вооружена пропаганда при што Бешиште било до линијата на нејзината граница, а од овој крај бил Трајко Бешот кој бил началник на првиот обласен комитет на ТМОРО формиран во соседното село Полчиште. Како и цело Мариово така и Бешиште поради близината на линијата на познатиот Солунски фронт настрадало многу за време на Првата светска војна. По Втората светска војна сѐ до шеесеттите години на XX век, раснел бројот на населението на Бешиште при што тоа достигнало најголем број во 1953 кога имало 1228 жители од кога поради неповолните развојни економски политики започнал големиот бран на иселување кој довел до тоа денес селото да биде пред целосно раселување.
Потекло и значење на името
За потеклото и значењето на името на Бешиште постојат повеќе претпоставки од научните истражувачи како и верување на самото население, но скоро сите тие немаат издржана основа со реалните факти од географијата, околината и историското минато на селото. Според една легенда која ја кажуваат мештаните името потекнува од турскиот збор за бројот пет - беш, а него го дале арачлиите кои доаѓале да собираат данок од селото со пет куќи. Сепак низ историјата Бешиште отсекогаш било едно од најголемите мариовски села, во кои сѐ до последниот период на отоманското владеење, воопшто не доаѓале Турци по никаква основа. Научните претпоставки сметаат дека името потекнува од зборот Бесиште или Бесвиште односно од ојконимот Бесвица и наставката -ште со значење 'место каде што се наоѓала бесвица', меѓутоа ниту еден историски запишан податок ниту предание кај населението не споменува ваква форма на името ниту пак постоење на село Бесвица во околината, ниту пак врски со тиквешкото село со вакво име. Другите научни претпоставки сметаат дека тоа потекува од личното име Бешо (Белшо), Беш или Бех со значење 'село кое му припаѓало на Бех', но вакво име воопшто не е познато во историските записи за овој крај и за Македонија. Иако во селото никогаш не живеело турско население, можно е неговото име да потекнува од турскиот збор бешик што значи колевка што пак одговара на изгледот на селото со изразита издолженост во распореденоста на куќите во долот во кој е сместено, поради што тоа има изглед како да е во колевка. Друга претпоставка што соодветствува на условите од теренот е дека името може да потенува од македонскиот глагол беси поради обесени бунтовници од Мариовската буна чиј водач бил од блиското соседно село Сатока (денес во бешишкиот атар) или пак од изгледот на малкуте дрвја кои изгледаат како обесени на рабовите на падините над селото.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Бешиште живееле 360 жители. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Бешиште имало 1280 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Бешиште брои 22 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 14 жители, сите Македонци.
Родови
Селото Бешиште отсекогаш па сѐ до денес во целост е населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Поради оддалеченоста и непристапноста на целиот мариовски крај, речиси сите родови во селото се староседелски или пак потекнуваат од предци кои повремено се преселувале во разните околни мариовски села како Полчиште, Витолиште, блиското и одамна раселено село Сатока, Чаниште и др. Македонски родови и семејства кои живеат и се од Бешиште се: Врглевци, Гајтановци, Аспровски, Митревски, Ѓорговци, Муневци, Шамоски, Куневски, Милошески, Чакрески, Мирчевски, Поповски.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Прилеп, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Витолиште, во која влегувале сите села од прилепскиот дел на Мариово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Селото припаѓало на некогашната општина Мориово во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Витолиште, во која покрај селото Бешиште, се наоѓале и селата Витолиште, Врпско, Живово, Манастир и Полчиште. Општината Витолиште постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1528 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на дом на месна заедница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Манастир.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 33 гласачи.
Култура и спорт
Во однос на спортот во рамки на фестивалот Mariovo Off-Road Experience селото Бешиште се посетува од велосипедистите на двете тури, при што тоа претставува и точка каде што нивните патеки се разделуваат. Пред селото Бешиште стои пунктот за освежување со вода, пијалаци и останати намирници, од каде што големата тура свртува кон десно и продолжува кон Градешница, додека малата тура се враќа назад и продолжува кон Витолиште.
Иселеништво
Најголем дел од населението на Бешиште е иселено во Прилеп, Битола и Скопје, а има иселеници и во прекуокеанските земји, односно во Австралија.
NGC 6067
NGC 6067 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Рамнило, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6067 се споменува и како OCL 953, ESO 178-SC12.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6067 е од видот I2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,6 m. NGC 6067 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 13 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 13' 8"".
Други поделби
Проучување на NGC 6067 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 432; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8710. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ќуфу
Ќуфу (曲阜, ) — град во покраината Шандунг, Источна Кина. Се наоѓа на околу 130 км јужно од главниот град на покраината Ѓинан. Ќуфу зафаќа површина од 815 квадратни километри и има вкупно население од 653.000 жители, од кои 188.000 живеат во урбана средина.
Ќуфу е родниот град на Конфуциј, за кој се верува дека се родил на планината Ни во непосредна близина на градот. Во градот има многу стари дворци, храмови и гробишта. Три најпознати културни места во градот, задно познати како Сан Кунг (三孔; „Трите конфучијански [места]“, се Храмот на Конфуциј (кинески: 孔庙; пинјин: Kǒngmiào), Гробот на Конфуциј (孔林; Kǒnglín) и Вилата на семејството Конг (孔府; Kǒngfǔ). Заедно, овие три локалитети се ставени на листата на светско наследство на УНЕСКО од 1994 година.
Залфелд
Залфелд (службено: Залфелд/Зале; Saalfeld, Saalfeld/Saale) — град во Германија и административно седиште на округот Залфелд-Рудолштат, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Градот се наоѓа во триаголникот Зале, заедно со градовите Рудолштат и Бад Бланкенбург.
Градот е сместен на реката Зале, а југозападно од него започнуваат Тириншките Шкрилни Планини. Најпозната знаменитост се Залфелдските самовилски пештери. Исто така, градот е значајна железничка раскрсница.
Географија
Залфелд се наоѓа во долината на Зале, по која градот го добил своето име, сместен на височина од 235 метри. Југозападно од градот започнуваат Тириншките Шкрилни Планини, а на градското подрачје се наоѓаат врвови над 500 метри. На југ се наоѓа долината на Зале, односно на нејзините притоки Локвиц и Зормиц. Долините се длабоки и тесни, на кои се изградени бројни вештачки брани наречени „Каскади на Зале“.
Залфелд има 28.000 жители. Заедно со соседните Рудолштат и Бад Бланкенбург, Залфелд ја создава областа на три-града со население од околу 70.000 жители.
Клима
Просечните годишни врнежи изнесуваат 528 мм, најсув месец е јануари, додека најмногу врнежи паѓале во август.
Соседни општини
Градот се граничи со следниве општини: Рудолштат, Унтервеленборн, Каулсдорф, Пробсцела, Грефентал, Нојхаус на Ренвег, Рорбах, Дешниц, Шварцбург и Бад Бланкенбург.
Градски единици
Кон Залфелд припаѓаат следниве единици, подредени според нивните броеви во статутот:
Историја
Залфелд е еден од историските градови на Тирингија, веројатно основан во седмиот век околу тириншката тврдина, денес наречена Хоер Шварм или лужички замок (Sorbenburg). Областа била првпат спомената во декрет од 899 година. Замокот Кицерштајн се издига на возвишение над реката Зале, се вели дека првично бил изграден од германскиот крал Хајнрих Птичарот, иако денешната градба не била изградена пред век. Во 1012 година последниот отонски цар Хајнрих II го отстапил поранешниот каролиншки Kaiserpfalz на грофот Ецо од Лотарингија, чија ќерка била ветена на Келнскиот архиепископ.
Според локалниот хроничар Ламберт од Херсфелд, Келнскиот архиепископ Ано II во 1071 година ја основал бенедиктанската опатија тука, која брзо прераснала во црковен центар во источна Тирингија, но била уништена во текот на германската војна на селаните во 1526 година. Францисканскиот манастир бил основан околу 1250 година, кој исто така бил распуштен во текот на Реформарцијата. Царот Фридрих Барбароса од династијата Хоенштауфен го прогласил градот за царски град, делови на неговите средновековни ѕидини и кули се зачувани и денес. Сепак, граѓаните во 1208 година ги добиле градските права од рацете на грофовијата Шварцбург како нивни феудални владетели.
Династија Ветин
Во 1389 година градот конечно бил освоен од грофот Балтазар од Тирингија, член на династијата Ветин. Економијата на Залфелд се зголемувала преку околните рудници, сообраќајот на реката Зале, како и од рибарството (оттаму и грбот на градот). Владетелите на династијата Ветин ја изградиле градската црква „Св. Јован“ во готски стил на местото на претходната романескна градба до 1514 година. Готското градско собрание било завршено во 1537 година. Владејачката династија ја достигнала нејзината важност, кога во 1423 година сите ветински земји биле споени во Изборното Кнежевство Саксонија (Горна Саксонија).
Меѓутоа, веќе во 1485 година, изборниот кнез на Саксонија Ернст се согласил со поделбата од Лајпциг со неговиот помлад брат војводата Алберт Трети. Ернст ги задржил јужните тириншки имоти со Залфелд; неговиот внук Јохан Фридрих I ја изгубил кнежевската титула во 1547 година со капитулацијата на Витенберг, со што завршила Шмалкалдиската војна, заедно со сите негови имоти надвор од Тирингија. Потврдено од царот Максимилијан II на Собранието во Шпајер во 1570 година, наследниците на Јохан Фридрих ги задржале само војводствата Саксо-Вајмар и (од 1572) Саксо-Кобург-Ајзенах. По смртта на војводата Фридрих Вилхелм во 1602 година, Залфелд припаднал на новосоздаденото војводство Саксо-Алтенбург, од 1673 година познато како Саксо-Гота-Алтенбург.
Саксо-Кобург-Залфелд
По неколку пожари во раниот век, Залфелд бил обновен во раскошниот ренесансен стил. Во 1675 година, војводата Алберт Петти по неговото назначување го одбрал градот за негова резиденција и од 1677 година па натаму замокот Залфелд бил изграден на уништената бенедиктанска опатија, која во 1680 година припаднала на помладиот брат Јохан Ернст Четврти. По смртта на Алберт во 1699 година, Јохан Ернст исто така го зазел Саксо-Кобург и се нарекол војвода на Саксо-Кобург-Залфелд.
Замокот, кој бил обновен и денес е административна градба на градот, бил дом на четири генерации на линијата Саксо-Кобург-Залфелд. До 1825 година, Залфелд останал еден од двата главни града на војводството, заедно со Кобург, неговиот франкониски збратимен град на југот. Четвртиот војвода Ернст Фридрих (1724–1800) бил последен роден во Залфелд; во 1764 година, го преместил главниот град од Залфелд во Кобург, каде во 1805 година неговиот син и наследникот Франсис (1750–1806) го купил замокот Розенау за негова резиденција.
Во текот на времето на војводата Ернст Трети во 1826 година, соседната војводска линија на Саксо-Гота и Алтенбург исчезнала. Ернст го добил поранешното Саксо-Гота, но со размената морал да се откаже од Залфелд во корист на војводата Бернхард Втор.
Понови времиња
На 10 октомври 1806 година, обедината пруска и саксонска војска се сретнала со силите на француската армија под водство на генералот Жан Лане во Битката кај Залфелд, каде принцот на Прусија бил убиен. Отворањето на железницата Лајпциг-Пробсцела го зголемила развојот на градот. По Првата светска војна и Ноемвриската револуција од 1918-1919 г., Залфелд станал дел од новосоздадената држава Тирингија. Како железничка раскрсница и град на војската од 1936 година, бил важна цел во стратешкото бомбардирање во Втората светска војна.
По повоената поделба на Германија, Залфелд бил граничен премин на внатрегерманската граница на железницата Зал, една од рутите, која може да биде употребена од возовите помеѓу Лајпциг/Хале и Нирнберг. Како граничен премин, Залфелд станал важен јужен терминал на возовите на ГДР. Поради постојаната употреба на парните локомотиви во Источна Германија, откако биле укинати во Западна Германија, областа станала мека за железничките ентузијасти следните години. Меѓутоа, и покрај тоа што бил многу близу со границата со Западна Германија на југ, сепак не бил многу достапен.
Градски совет
Градскиот совет на градот Залфелд се состои од 32 членови. Според последните општински избори на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник е Штефен Канија (CDU), кој бил избран на последните избори на 15 април 2018 година.
Збратимени градови
Залфелд е збратимен со следниве градови:
Стопанство
Туризмот и сличните активности создаваат значаен дел од локалната економија. Поради неговата сликовита поставеност помеѓу планините и езерата на долината Зале, во областа постојат бројни можности како планинарење, скијање, рибарење, ловење, искачување на карпи, едрење и бројни други активности.
237 п.н.е.
237 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 237. година пред новата ера, 237. од првиот милениум п.н.е., 37. од 3 век п.н.е. и осма од 230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 237 година се протега во 2399 и 2400, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2459 и 2460 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 306. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 884 и 883 исламска година пред хиџра.
Дејвид Бенер
Дејвид Крамп Бенер (11 април, 1974) попознат под својот алиас Дејвид Бенер — американски рапер, продуцент, глумец, и активист.
Роден во Дурхем, Северна Каролина, неговата фамилија се преселила во Џексон, Мисисипи, каде што тој пораснал. Тој ја започна својата рап кариера во дуото Crooked Lettaz, кој го напуштил во 2000 за да биде соло артист. Како соло артист тој го издал својот албум наречен Them Firewater Boyz, Vol. 1.
Во 2003, Бенер потпишува за Universal Records, издавајќи четири албуми: Mississippi: The Album(2003), MTA2: Baptized in Dirty Water(2003), Certified (2005), и The Greatest Story Ever Told (2008).
Ран живот
Лавел Вилијам Крамп, е роден во Брукхевен, Мисисипи, и пораснат во Џексон, Мисисипи, син на Зено и Каролин Крамп. Тој завршил средно во 1992, на истото средно училиште и универзитет како неговата мајка. Неговиот татко Зено починал на 17 Јуни, 2007.
1994-2000 Прв албум и почетоци
Тој своето име го преименувал во Дејвид Бенер, којшто бил познат карактер во ТВ серијата "The Incredible Hulk".Во 1999, со неколку негови другари, тој испраќал демо снимки во локалната радио станица во Џексон, Мисисипи. Неговиот прв албум има продадено околу 7,000 копии. Во албумот имало хит сингл, "Like A Pimp", којшто станал голем хит на радио, и привлекол внимание на неколку издавачки куќи.
2003-2006 Следни три албуми
Откако привлекол внимание на неколку издавачки куќи, тој одлучил да потпиште за Universal Records. Во 2003, тој го продуцирал хитот на T.I. наречен "Rubberband Man". Неговиот официјален деби албум е пуштен во продажба во 2003, во кој се наоѓал хит синглот "Like A Pimp" на којшто му гостувал Lil' Flip. Истата година, тој издава уште еден албум, во кој се пронашол хит синглот "Crank It Up" на кој му гостувал Static Major. Во 2005, тој го издава својот трет официјален албум, во кој има три хит синглови, вклучувајќи гостувања од Lil Boosie, Magic, и други. Настрана од неговите проекти, тој има помогнато околу текстот за главната песна на играта Saints Row, но и помагање за музиката на уште една игра наречена Marvel vs Capcom 3: Fate of Two Worlds.
2007-денес Следни два албуми
Бенер има глумено во неколку филмови. Тој има помогнато околу шоуто That Crook'd Sipp. Неговиот сингл "Play" е користен за првата реклама за ова шоу. Во Јули, 2008 Бенер го издава својот четврти официјален албум, во кој гостувале Аkon, Снуп Дог, и други. Во 2010, тој го издава својот петти албум со помош и гостување на 9th Wonder. Во 2017, тој го издаде својот засега последен албум наречен The God Box.
Активизам
Во 2006, Бенер има добиено награда за помош за време на ураганот Катрина во Њу Орлеанс. Бенер исто така е против расизмот, иако тој има израснато во Мисисипи, каде што жителите на градот се познати по своите расистички навреди.
Дискографија
2000: Them Firewater Boyz, Vol. 1
2003: Mississippi: The Album
2003: MTA2: Baptized in Dirty Water
2005: Certified
2008: The Greatest Story Ever Told
2010: Death of a Pop Star (со 9th Wonder)
2017: The God Box
Востание на Абаза Мехмед-паша
Востанието на Абаза Мехмед-паша се случило во текот на владеењето на османлискиот султан Мустафа I (1622-1623) и Мурат IV (1623-1640). Понекогаш оваа востание се смета како дел од т.н. востанија на Џелали.
Позадина
Отоманскиот султан Осман II (1618-1622), имал неуспешна опсада na градот Хотин во денешна Украина, тогаш Полско-литванска Државна Заедница. Како одговорен за неуспешната опсада го посочил јаничарскиот корпус, кои во времето на стагнацијата на империјата доживеале голем пад на својата моќ. Осман од друга страна планирал за создавање на нова армија заснована на туркменските племиња во Анадолија. Младиот и неискусен султан директно ги открил своите намери, а ова најмногу ги предизвикало на јаничарите да се дигнат против султаноѕ во главниот град Истанбул. Револтот резултирал со затворање на Осман II и негово убивање на 20 мај 1622 година. Овој атентат предизвикал шок низ целата империја.
Прво востание
Абаза Мехмед бил управител на Ерзурум во Источна Анадолија и според некои историчари тој бил еден од консултантите на Осман II за укинување на јаничарскиот корпус. Кога дознал за атентатот врз султанот тој започнал со протерување и убиства врз јаничарите кои биле на должност во неговата покраина. Иако на 17 ноемави 1622 година бил разрешен од својата функција, тој продолжил со управување на Ерзурум тврдејќи дека бил лојален на османлиската династија одидувајќи се да ги казни оние кои биле одговорни за атентатот. Туркменските сили во Анадолија кои исто така ги обвиниле на јаничарите лесно ја прифатиле неговата кауза и наскоро започнале да контролираат поголем дел од Источна и Централна Анадолија.
Во 1624 година Портата конечно одлучила да се бори против силите на Абаза. На чело на армијата бил назначен Хафиз Ахмед-паша. Судирот се случил во близина на Кајсери на 16 август 1624 година. За време на битката дел од силите на Абаза преминале на страната на Хафиз-паша па Абаза доживеал пораз. . Водачот успеал да побегне во Ерзурум.
Второ востание
Во времето на Османлиско-персиската војна (1623-1639), персиската армија се заканила со преземање на османлискиот град Ахишка, денеска во Грузија. На Абаза, кој претходно успеал да ги наговори властите да го задржат како управител на Ерзурум, сега од османлискиот двор му било наредено да се придружи кон османлиската армија на чие барање тој се спротивставил. Така наместо да им помогне на јаничарските сили, тој во погоден момент успеал да изврши напад врз неподготвените за таква битка јаничари, па голем дел од османлиските паши биле убиени.
NGC 3702
NGC 3702 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3702 се споменува и како MCG -1-29-26, NPM1G -08.0349.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 156°.
Други поделби
Проучување на NGC 3702 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35448. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5509. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1018.
Дијабетична нефропатија
Дијабетична нефропатија (ДН) - хронична бубрежна болест која се појавува како компликација на дијабетесот.
Знаци и симптоми
Симптомите се јавуваат 5 до 10 години по појавата на болеста. Вообичаен прв симптом е често мокрење во текот на ноќта: ноктурија. Други симптоми се замор, главоболка, малаксаност, гадење, повраќање, често мокрење во текот на денот, губиток на апетит, чешање на кожата и оток на нозете.
ДН била препознаена како компликација на дијабетесот во 1950-тите. Притоа, околу 30% од болните од дијабетес тип 2 ја добиваат оваа компликација во период од 20 години. Средната возраст на пациентите со дијабетес тип 2 кои достигаат краен стадиум на бубрежна болест изнесува 60 години. Истовремено, овие пациенти имаат зголемен ризик од појава на коронарна и периферна васкуларна болест и зголемен ризик од смрт предизвикана од кардиоваскуларна болест. Исто така, ДН е најзначајната компликација во поглед на морбидитетот и морталитетот на пациентите со дијабетес. ДН подеднакво се јавува и кај жените и кај мажите.
Причини за појава на болеста
Точната причина за појава на ДН е непозната, бидејќи сите дијабетичари не заболуваат од оваа болест, а тоа сугерира дека се во игра бројни различни фактори. Последните истражувања ја нагласуваат улогата на вродениoт имунитет, а семејните и генетските фактори, исто така, играат улога. Имено, членовите на семејствата во кои веќе има заболени од ДН имаат поголема веројатност да заболат од оваа болест во споредба со дијабетичарите од семејствата во кои нема заболени од ДН. Исто така, хипертензијата, заедно со метаболистичките абнормалности (дислипидемија, хипергликемија) го забрзува бубрежното оштетување, т.е. степенот и тежината на ДН се поврзани со крвниот притисок.
Симптоми и дијагностика
Симптоми за ДН кај лицата кои имаат дијабетес мелитус се една од следниве одлики:
Кога се дијагностицира ДН, пациентите често веќе имаат микроалбуминурија поради задоцнетата дијагноза. Ако тогаш не се изврши итна интервенција, околу 30% од нив напредуваат во јасна нефропатија, а во рок од 20 години стигнуваат до крајниот стадиум на бубрежна болест.
За пациентите со дијабетес тип 2 се препорачува рано тестирање за ДН, особено ако имаат зголемени масти или страдаат од дебелина. Кога ќе се постави дијагнозата, треба рутински да се провери присуството на белковини во урината. За да се види големината на бубрезите вообичаено се прави ултрасонографија на бубрезите, бидејќи во раните фази на ДН може да дојде до зголемување на бубрезите. Потоа, како што напредува болеста, бубрезите се намалуваат.
Персиски леопард
Персискиот леопард (Panthera pardus saxicolor) познат и како Ирански леопард, е еден од подвидoвите на леопард, кој живее во западна Азија. Овој подвид е критично загрозен на целата негова распространетост низ Блискиот Исток.
Особености
Персискиот леопард се смета за најголем од сите подвидови на леопарди во светот. Расте во висина од 45 до 82 сантиметри (висина до рамениците) и тежи до 70 килограми. Пред 1990 година, кога Ерменија, Азербејџан, Грузија, Русија и Туркменистан беа советски републики, научните имиња на леопардите кои живееле на овие простори биле P.p. tulliana и P.p. ciscaucasica. P.p. saxicolor било употребувано за леопардите кои живееле на териториите на Иран и Авганистан. Во моментот се проценува дека има неколку стотини единки во светот.
Распространетост и живеалиште
Овој подвид го среќаваме во Иран, Азербејџан, Грузија, Туркменистан, Узбекистан, Пакистан, Таџикистан и северозападен Авганистан. Живеалиштето варира од планински степи до пасишта, но и било каде каде што има услови за криење и доволно плен. Постојат и непроверени пријави за големи мачки во југоисточна Турција кои е можно да се однесуваат на овој леопард; за повеќе информации видете Касписки тигар.
Во Ерменија
Во Ерменија, персискиот леопард живее во боровите шуми, а помалку и во суровите субпланински и планински ливади. Нивните живалишта се карпести предели каде има доста гребени. Овој грабливец ги користи истите патеки при секојдневните движење, па доколу ги знаеме овие патеки, лесно може да забележиме траги од овие големи мачки. Леопардот во Ерменија е загрозен најмногу поради ловот. Персискиот леопард живее и во резерватот Шикахог. Во Ерменија, луѓето и леопардите коегзистираат од времето на холоценот, и до средината на 20 век овие мачки биле доста чести во планините. Во 1950-1970-тите, локалната популација на леопарди се зголемувала и почнала да се проширува на север, како што се гледа од зголемувањетоа на бројот на кожи од леопард кои пристигнуваат од северните делови на Ерменија.
Во Азербејџан
Овој леопард живее во јужните региони на Азербејџан, најмногу на планините Талиш, Нагорно-Карабак и Накичеван. И покрај тоа што повремено бил забележуван, до 1990-тите не било сигурно дали овој подвид е изумрен во Азербејџан или не, сè до март 2007 година кога единка била сниена на камера во Националниот парк Хиркан.
Во Грузија
Во Грузија останати се само неколку леопарди во дивината. Денес, тие главно живеат во густите шуми, иако неколку од нив биле забележани и во рамнините во југоисточниот регион Какети во 2004 година. За време на последните 60-тина години, неколкупати биле забележани леопарди во околината на Тбилиси и провинцијата Шида Картли која се наоѓа северозападно од главниот град.
Во Иран
Во Иран, овој подвид живее на планинските венци Алборз и Загрос. Овие планиние покриваат голем регион, почнувајќи од границите со Турција, Азербејџан и Ерменија, преку каспијскиот регион до Туркменистан и западните делови на Авганистан. Регионот Загрос ја проширува распространетоста на леопардот до јужниот дел на Иран, близу до Голфскиот Залив. Популациите во овој регион се мали и фрагментирани. Најголема закана за видот претставуваат човечките активности и населби. Персискиот леопард од Иран најмногу лови кози Безоар (Capra aegagrus) и диви овци (Ovis orientalis). Повремено, негов плен се и дива свиња (Sus scrofa), обичен елен (Cervus elaphus maral) и домашни животни или кучиња. Најголемата закана за леопардите во Иран претставува фрагментацијата на популациите, уништувањето на неговото природно живеалиште поради зголеменото ширење на човекот, труењето и ловот. Преживувањето на леопардот надвор од заштитените региони се смета дека е минимално. Ова животно е значаен вид и неговото присуство покажува дека екосистемот е стабилен. Персискиот леопард е суперграбливец во повеќето региони во Иран.
Градови во Грција
Она според што е позната Грција е големата концентрираност на населението во двете најголеми градски подрачја во земјата, т.н. Голема Атина и Голем Солун каде, според проценките, живее 1/2 од населението во земјата.
Националното биро за статистика на Грција (Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος) видот на населените места го дефинира според бројот на жителите. Сите населби со население над 10 илјади жители се третираат како град (Πόλη), меѓу 9.999 и 2.000 жители како мал град (Κωμόπολη) и под 2.000 жители како село (Χωριό).
Во грчкиот јазик градот се нарекува полис или поли (грч. Πόλη). Со поимот метрополис или митрополи (грч. μητρόπολη) се означуваат големите градови, како Атина или Солун.
Список на градови со повеќе од 15.000 жители
→ со задебелени букви се означени градовите - средишта на покраините (грчките периферии) и префектурите
→ со закосени букви се означени предградијата со одлика на градска населба
→ * - предградие на Атина, ** - предградие на Солун
Наводи
Liste der Gemeinden Griechenlands
Берген на Риген
Берген на Риген (Bergen auf Rügen) — град и административно седиште на поранешниот округ Риген во средишниот дел на истоимениот остров, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2005, Берген претставува и административно седиште на општинската заедница Берген на Риген, која е најнаселената општинска заедница во целата покраина. По административната реформа во 2011, градот припаѓа на новосоздадениот округ Западна Померанија-Риген.
Местоположба
Берген се наоѓа во средишниот дел на најголемиот германски остров, Риген, во Балтичкото Море. Градот се наоѓа во ридеста област и шумата Ругард достигнува височина од 91 метар надморска височина. Областа околу Берген е главно земјоделска. Самиот град е изграден на ледничка морена, која потекнува од последното ледено доба. Недалеку од Берген на североисток, е Малиот Јазмундски Залив, плиток залив, а на југоисток се наоѓа друг залив, Грајфсвалдски Залив, и градот Путбус.
Јужно од градот е Кибицмор, а на северозапад е Ноненското Езеро, кое било повторно наполнето пред неколку години.
Берген Зид
Берген Зид е најнаселен округ на Берген. Се состои главно од станбени блокови (plattenbau) и била изградена во средината на 1960-тите. Зградите биле обновени во текот на 1990-тите. Во округот се наоѓаат едни од двете гробишта во градот и индустриска зона.
Ротензе
Ротензе е вториот најнаселен округ во Берген и се наоѓа западно од градот. Исто како Берген Зид, Ротензе настанал со изградба на станбени блокови, изградени во 1980-тите. Дури од 2000 година започнале да се обновуваат куќите. Поради опаѓањето на населението на градот, голем број куќи биле срушени или напуштени.
Тетел
Тетел е најмалиот округ во Берген. Се наоѓа југоисточно од Берген, близу Цитвиц. Само три семејства се постојани жители во Тете. Најстарата куќа има околу 120 години.
Име
Потеклото на името е од 1232, кога постоело место на Риген наречено Гора, словенски збор за „планина“ (Berg на германски) кое било изведено од полапскиот јазик говорен од Рујаните, Словени кои некогаш живееле во областа. Регистарот Роскилде (Roeskilder Matrikel) од 1294 спомнал место како Вила Берге (Villa Berghe). Во 1278 бил наречен Берге (Berghe), во 1302 Берге во Руја (Bergh in Ruya) и во 1306 Берген (Berghen). Во 1314 бил спомнат во документите како villa montis.
На 6 ноември 1996 бил преименуван од Берген/Риген во Берген на Риген.
Среден век
Историјата на Берген започнува пред илјада години. Меѓутоа, првите населби на денешната територија на Берген се значително постари. Во текот на раниот среден век, Риген бил населен од словенското племе, Рујани кои основале пагански храм на ’ртот Аркона, бранен од тврдина, Јаромарсбург. Во областа на денешниот Берген бил основан замок на ридот Ругард.
Кога племето било потчинето од Данците, кои го основале Кнежевството Риген владеено од локална династија, бургот Ругард станал административен центар. При данското владеење, кнежевството станало христијанско и одредиште на германското населување при источното доселување. Самиот град Берген бил основан на соседниот рид и бил дел од бедемите на Ругард, кои денес се зачувани и претворени во парк, северно од центарот на градот.
Нешто по падот на Јаромарсбург во 1168 започнала изградбата на Св. Богородица како црква на принцот на Риген, Јаромар I. Во 1193, црквата сега осветена и целосна, била претворена во цистерцијански манастир. Постои необичен куриозитет на северната страна на црквата: часовникот поставен на црковната кула покажува 61 минута. Основањето на манастирот поттикнало да се изгради првото преноќувалиште во 1232.
Во 1325, Берген, заедно со Кнежевството Риген, станало дел од Војводството Померанија. До век, Берген бил под манастирска администрација. Пожарите, како тој во 1445, скоро целосно го уништиле градот, манастирот и делови на црквата.
Ново време
Во 1534, со декрет на померанскиот Ландтаг била воведена реформацијата во Померанија. Сопственоста на манастирот била префрлена на померанските војводи.
Во 1613, Берген добил градски права. Ова е необично, споредено со останатите померански градови, кои веќе добиле градски права во век. По Триесетгодишната војна, градот станал шведски како дел од Шведска Померанија во 1648. Во 1815, станал дел од пруската Покраина Померанија.
век
Првите индустриски претпријатија биле основани во 1823 и 1953, кога биле изградени фабриките за кожа. Во 1883 пристигнал првиот воз на станицата Берген од Алтефер. Во 1890 започнала со работа млекарница, а следната година била изградена поштата.
Четири дена пред крајот на Втората светска војна, небранетиот Берген бил окупиран од Црвената армија на 4 мај 1945. Откако била основана Источна Германија, новата влада продолжила со понатамошна индустријализација. Во 1952, започнала изградба на индустриска зона во западниот дел на градот. Од 1953 до 1958 биле основани неколку млекарници, кои обработувале 300 тони млеко дневно. Во 1955/56 се изградила пекарница. Во 1957/1958 започнале со работа кланица и фабрика за месо. Прехранбената индустрија го снабдувала со храна целиот Риген и делови на копното. По повторното обединување, градот доживеале бројни промени. Населението се намалила од скоро 20.000 на 16.500. Многу станбени блокови биле обновени или срушени. Покрај тоа, неколку училишта биле затворени, додека биле изградени нови хотели. Историскиот стар дел на градот бил целосно обновен.
Сообраќај
Берген има добри сообраќајни врски. Ова се однесува на патувањето на самиот остров и националниот железнички систем. Патната врска со копното, од друга страна, може да биде проблематична. Во изминатите години, во летниот период, Ригенскиот насип, мост кој го спојува Риген со копното кај Штралзунд, често предизвикувал застои. Ова неодамна било решено со пуштање на новиот Ригенски мост, втор мост преку Штрелазунд.
Сојузниот автопат Б96 води до Берген од Штралзунд, каде се поврзува со Б105, кој води до Росток. До Берген може да се стигне со кола и преку ферибот од Глевиц. Во Берген започнува сојузниот автопат Б196, кој води до источниот дел на островот. Самиот Б96 води понатаму до Засниц.
Железничкиот систем функционира одлично уште од неговите почетоци на Риген во 1883. Главниот град на островот, Берген, секогаш бил во повластена улога, поради тоа што се наоѓа во средишниот дел на главните сообраќајни артерии до бањските одморалиште и пристаништето кај Мукран (Засниц).
Сите делови на Риген се достапни од Берген со автобус.
До 1960-тите, Берген исто така бил опслужуван од железница на тесен колосек, Ригенска бањска линија, но била прекината. Меѓутоа, дел од овој систем сè уште функционира.
Музеи
Музејот на градот Берген е сместен во една стара градба од поранешниот манастир. Во музејот се прикажани праисторијата и раната историја на Риген и градската историја на Берген од основањето на манастирот до средината на век.
Збратимени градови
Берген на Риген е збратимен со следниве градови:
Тарис (филм)
„Тарис, кралот на водата“ (француски: La Natation par Jean Taris; Taris, roi de l'eau) — француски документарен филм од 1931 година, во режија на Жан Виго.
Синопсис
Филмот прикажува сцени од тренингот на познатиот француски пливач Жан Тарис (Jean Taris).
Ремштет (Тирингија)
Ремштет (Remstädt) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Градиште (Гнеотино)
Градиште — археолошко наоѓалиште во битолското село Гнеотино. Претставува и населба од железно време. Се наоѓа источно од селото, на висок рид со зарамнето плато, каде на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Кашишти
Кашишти — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Теплене.
Нигерија
Нигерија (англиски: Nigeria)— држава во Западна Африка. Таа на север се граничи со Нигер, на исток со Камерун, на запад со Бенин, а на југ широко излегува на Гвинејскиот Залив. Во овие граници Нигерија зафаќа површина од 923 км2. На тој простор денес живеат околу 124 милиони луѓе. Според бројот на населението таа е најголема држава во Африка.Главен град на државата е Абуџа. Тој е културен, трговски, политички и пристаништен град. Други поголеми градови се Лагос Лбадан, Лфе, итн. Домашна валута е „нигериски наиру“.
Историја
Најраните извори за живот на територијата на денешна Нигерија датираат од 9000 п.н.е. Во 4000 п.н.е. на овие простори било развиено земјоделството и грнчаријата. Во Таруга биле отворени првите работилници за обработка на метали. Во околу 1000 п.н.е. на овие простори се развила цивилизацијата Нок, која мистериозно до денеска исчезнала. Според некои истражувачи и историчари, се смета дека цивилизацијата исчезнала главно поради болести или глад. Некои сметаат пак дека оваа цивилизација е директен наследник на египетската цивилизација. Се смета дека оваа цивилизација го дала почетокот на железната епоха во потсахарска Африка. Големиот број на скулптури се сметаат за главен доказ за постоењето на предколонијална цивилизација на овие простори.
Британска Нигерија (1800–1960)
Кон крајот на 19 век, Англичаните успеале да ја заземат контролата врз Западна Африка, а Нигерија станала протекторат на Британската Империја од 1 јануари 1901 година. Во 1914 година била создадена т.н. Колонија и протекторат Нигерија, која била формално разделена на јужна и северна, како и колонијата Лагос.
Независност
По крајот на Втората светска војна започнало да се создава национално движење за добивање на независност на земјата. Така ова се остварило во октомври 1960 година, по кое Нигерија била конструирана како федеративна република. На чело на државата застанал монарх, а законодавната власт припаѓала на парламентот. Во 1963 година земјата била официјално признаена за федерална република, а генералот Намди Азикиве станал првиот претседател на земјата. Таа држава во историјата на Нигерија е позната како Прва Нигериска Република. Овој период бил одбележан со голем број на етнички конфликти, главно поради голем број на вероисповеди и народи од една страна, и економската состојба на земјата од друга страна.
На 15 јануари 1966 година во земјата се случил државен удар во кој бил убиен претседателот Абубакар Тафава. Следувал период на милитаристичко управување на земјата, но сепак земјата не успеала да излезе од економските си проблеми. Во 1967 година полковникот Емека Оџувку успеал да се одвои и да прогласи независност на источниот регион на земјата под името Република Бијафра. По ова следувала граѓанската војна која довела до смрт на повеќе од еден милион луѓе и победа над Бијафра. Во 1975 година милитаристите биле симнати од власт од страна на Муртала Мохамед, кој на власт пак се задржал само една година кога повторно бил извршен државен удар, овој пат од страна на генералот Олусегун. По ова, овој период од историјата на Нигерија е познат како Втора нигерска република. Во тој период бил донесен нов устав. Но во 1983 година републиканците биле симнати од власт и повторно била наложена воена управа од страна на Врховниот воен совет, кој траел две години. Во 1985 година генералот Ибрахим Бабангида успеал да ја зазеде власта и ги обвинил поранешните водачи на земјата дека ги нарушиле основните човечки права. Тој ги ослободил политичките затвореници и дал голем улог во економското развивање на земјата. Овој период е познат како период на Трета нигерска република. Во 1992 година се спровеле избори во кој како победник излегол Мошуд Абиола. Бабангида не ги прифатил резултатите. По ова следувале протести и конфликти. Власта била предадена на Ернест Шонекан кој управувал привремено и закажал избори за 1994 година. Но на 17 октомври 1993 година министерот на одбраната Сани Абача успеал да му одаде притисок на Шонекан, кој си поднел оставка, по кое тој ја презел власта. Тој владеел до 1998 година, кога починал од инфаркт. Власта била заземена од Абдулсалами Абубакар со кое е даден почетокот на Четвртата нигерска република.
Конфликтот од 2010
Во почетокот на 2010 година, во Нигерија избувнале немири помеѓу христијанското и муслиманското население во Централна Нигерија, во близина на градот Џос. Конфликтот главно и во елина имал религиозен карактер, како и етничките и економските разлики. Првиот облик на насилство започнал на 17 јануари 2010 и траел најмалку четири дена. голем број на куќи, цркви, џамии, возила биле уништени за време на конфликтот. Најмалку 200 луѓе биле убиени. Конфликтите продолжиле и во наредните месеци (март). Според New York Times, голем број на христијански жители биле заклани.
На 7 март 2010 година, повеќе од 100 христијани биле убиени од страна на Хауса-Фулани, во селото Дого-Нахава, во близина на градот Џос. Нападите продолжиле четири часа,, вклучувајќи и и соседните села. Поради ова се јавил голем страв од страна на селаните, кои во целина биле христијани. Голем број на згради пострадале во нападите. . Поолемиот дел од жртвите биле жени и деца. Помеѓу жртвите се нашло и едно тримесечно бебе. Труповите биле расфрлени по улиците. Вицепретседателот Гудлук Џонатан изјавил дека убијците ќе бидат фатени. Бројот на жртвите подоцна се искачил на 300, а подоцна и на 500. Стотици луѓе ги напуштиле своите домови од страв дека напаѓачите повторно ќе се вратат.
Географска положба и клима
Нигерија има поволна географска положба, бидејќи излегува на Атлантскиот Океан преку кој се поврзува по воден пат со многу земји во светот. Покрај тоа, низ нејзината територија тече реката Нигер која е пловна и ја поврзува со другите африкански земји во внатрешноста на континентот. Во поглед на релјефот, Нигерија е претежно висорамнина со средна надморска височина од 400 метри. Низините се наоѓаат во долината на Нигер и нејзините притоки покрај Гвинејскиот Залив. Од планините најпозната е Баучи чиј врв е највисок во Нигерија (Џен, 2010 м). Климата во Нигерија е главно тропска. Нигерија има развиена речна мрежа. Од реките најзначајна е реката Нигер. Водите од оваа река се користат за добивање електрична енергија и за наводнување. На Нигерија и припаѓа и дел од езерото Чад.
Население
Населението во Нигерија го сочинуваат Банту Црнците. Природниот прираст во оваа земја е доста висок и изнесува 30 промили. Најголемата густина на населението е концентрирана во јужниот дел од државата.
Стопанство
Во Нигерија населението претежно се занимава со земјоделство. Таму најмногу се одгледува: просо, ориз, маслодајна репка, пченка, памук, кикирики, тутун и др. Покрај тоа се одгледуваат и банани и каучук, на големи плантажи. Нигериското сточарство е добро развиено и најмногу се одгледуваат: овци, говеда, кози, коњи, свињи и др. Од рудните богатства Нигерија располага со големи резерви на: златна руда, калај, боксит, олово, цинк, железо и др. Таа е богата со нафта и земен гас. Индустријата во Нигерија е во развој. Најразвиени индустриски гранки се: текстилната, прехранбената, тутунската, дрвната, индустријата за кожи и гуми, и др.
Јужноамерикански мачки
Leopardus е род од семејството Felidae. Се состои од седум мали мачки кои се наоѓаат во Јужна и Средна Америка.
Шуафат
Шуафат (хебрејски:שועפאת арапски:شعفاط‎) е населба која се наоѓа во Ерусалим, Израел. Во оваа населба живеат околу 35 000 луѓе, од кои повеќето се муслимани. Се наоѓа северно од стариот град.
Венло
Венло е општина и град во југоисточниот дел на Холандија, во близина на границата со Германија. Се наоѓа во покраината Лимбург.
Рана историја
Римски и Келтски монети биле пронајдени во Венло; тоа може да е населбата позната како Sablones на римскиот пат за поврзување Мастрихт со Хантен. Блерик, на западниот брег, познат како Блариакум.
Војислављевиќ
Војислављевиќ е српска средновековна династија, која ја наследила власта над Дукља преку Јован Владимир и српската династија Властимировиќ. Оваа лоза владеела со Дукља и околните области, вклучувајќи ги Захумље, Рашка и Босна. Нивното владеење траело од 1018 година до 1186 година, кога доминацијата ја презела династијата Немањиќ.
Венло
Рана историја
Во документи од 9-от век Венло се спомнува  како трговско место; тој се развил во еден од позначајните  во областа на  Рајна, остварувањето на градските   права  му биле дадени  во 1343 година, а  член на Ханзата  станал во 1375 година.
Војислављевиќ
Потеклото на името
Војислављевиќ го добиле името по благородникот Травун по име Стефан Војислав, кој бил внук на владетелот на Дукла, свети Јован Владимир. Тој бил внук и на Лутимир, последниот кнез од Рашка.
Венло
Рана историја
Поради неговата стратешка важност, градот Венло бил под опсада неколкупати. Најзначајнита опсада била 1702 година спроведена од страна на Мено ван Киуехрон.Како резултат на тоа, Венло беше ставен на Generaliteitslanden на Обединетите провинции, а подоцна станал дел од Кралството на Холандија.
Војислављевиќ
Потеклото на името
Кога Византија повторно ја окупирала Рашка, кнезот Воислав и неговиот син Михаило, родени по 1042 г. кој станал градоначалник на Големата Зета 1050 / 1055 година, го вратил кнежевството и ја задржал независноста од Византија. По Михаил, неговиот син Петрислав бил поставен за велики војвода од Дукља.