cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дива свиња
Дивата свиња или вепар (Sus scrofa) — вид на свиња, што живее во двете Америки, Евроазија, Северна Африка, и на Големите Сундски Острови.
Кај нас е мошне ценет ловен дивеч. Покрај тоа што дава голема количина на месо, таа е ценета и поради трофејната вредност на кожата и забите очници (секачи и брусачи). Се смета за инвазивен вид, и најверојатно потекнува од југоисточна Азија од времето на раниот плеистоцен, и се проширила низ Стариот Свет.
Дивата свиња е близок роднина на домашната свиња, живее во чопори главно околу влажните шуми. Тоа е крупна дивеч која поради нејзината голема бројност кај нас многу се лови. За таа бројност е заслужен како големиот број на млади во леглото така и малиот број на природни непријатели. Трча исклучително брзо, а исто така е и добар пливач.
Изглед
Возрасните примероци можат да бидат високи од 90-100 см, а долги од 120-160 см. Тежината им варира во зависност од годишното време и климата во која живеат. Додека во некои подрачја тежината им се движи помеѓу 75 и 115 кг кај мажјаците (нерезите), а кај женките (маториците) околу 75 кг, во повлажните и поладни подрачја мажјаците (нерезите) се тешки и 175 кг па и преку 200 кг, а женките (маториците) и до 150 кг.
Дивата свиња има издолжено сплескана конусовидна глава која завршува со чурило (рило). Предниот дел од телото и е повисок од задниот, грбот и е остар, а телото и градите и се тесни. Ваквата конструкција на телото и овозможува да се провлече и низ најгустиот честак, што заедно со големата брзина ја прави тешко уловлив дивеч. Има малечки очи кои ѝ се длабоко всадени и покриени со густи и долги трепки.
Кај мажјаците, забите - очници се силно развиени и им служат за самоодбрана, а воедно се и најценет трофеј за ловците. Очниците во горната вилица се нарекуваат - брусачи, а во долната - секачи. Овие заби можат да израснат во должина над 25 см. Забите очници се така поставени во вилицата така што долните секачи секогаш се преклопуваат со горните брусачи и на тој начин се оштрат. Правата трофејна вредност очниците кај вепровите ја достигнуваат дури во петтата година.
Дивата свиња има кафејава боја на крзното, така што лесно се вклопува со околината. Кога ќе се опрасат дивите свињи, младите имаат карактеристични надолжни пруги (линии) кои им остануваат до крајот на месецот.
Однесување
Дивата свиња живее во крда составени од женки (маторици) и младенчиња (прасиња). Вака здружени дивите свињи солидарно и жестоко се бранат, поради што волците сосема ретко можат да им нанесат штета. За разлика од нив нерезите живеат осамено и се приклучуваат кон крдата само во периодот на парењето.
Исхрана
Во потрага по храна, дивата свиња мошне често поминува големи растојанија, па така за една вечер може да помине растојание и од околу 40 км. Дивите свињи трчаат исклучително брзо, а исто така се и добри пливачи. Главно се задржуваат по рабовите на шумите каде постојат водотеци. Сакаат да се валкаат во калта и на тој начин се освежуваат и се ослободуваат од кожните паразити. За одмор користат брлог, но пред да легнат во него првин извесно време седат. Стануваат на тој начин што прво седнуваат, ја посматраат околината, па дури потоа стануваат.
Според начинот на исхрана спаѓа во сештојади, што значи дека покрај храна од растително потекло ги јадат и животните кои ќе успает да ги фатат, па дури и лешеви.
Распространетост
Средна Европа, Средоземниот регион и Азија.
IP-насочување
IP пакетите од даден извор (домаќин, насочувач) треба да пристигнат до дадено одредиште (домаќин, насочувач). Адресите на изворот и одредиштето се поставени во заглавието на секој IP пакет т.е. датаграм. Поставувањето и анализата на IP-адресите го врши Интернет протоколот. Датаграмот на својот пат од изворот до одредиштето може да помине повеќе мрежни јазли т.н насочувачи кои имаат во себе имплементирано IP протокол доколку изворниот и дестинациониот јазел се наоѓаат во различни IP мрежи, што по досега кажаното за IP-адресирањето, значи дека двата домаќина имаат различни мрежни делови на IP-адресите. Доколку мрежниот дел на IP-адресата придружена на посредникот преку кој се испраќа пакетот (т.е. на изворната IP-адреса) и мрежниот дел на IP-адресата придружена на посредникот кон кој се испраќа пакетот (т.е. на дестинационата IP-адреса) се исти, во тој случај IP пакетот (датаграмот) директно се упатува кон одредиштето без притоа да помине ниту еден насочувач (бидејќи двата домаќина се во иста мрежа).
Генерално, насочувањето може да се подели во две форми (т.е. на две нивоа): Во овој случај не се користи насочувач, туку IP пакетот (датаграмот) се сместува т.е. енкапсулира во рамка на физичката мрежа (пример: Етернет рамка), при што се мапира IP-адресата во соодветната физичка адреса на мрежниот хардвер на машината.
Зоран Љутков
Зоран Љутков (р. во ) — македонски театарски и филмски и телевизиски глумец, кој моментно работи во Драмскиот театар во Скопје.
Животопис
Љутков е роден во 1977 г. во Велес. Дипломирал на Факултетот за драмски Уметности во Скопје во 2001 г. во класата на прод. Владимир Милчин, а во 2002 г. запишал постдипломски студии за сценографија на Универзитетот за уметности во Белград. Во 2006 г. се вработил како глумец во Драмскиот театар (ДТС) во Скопје.
Уште во текот на студиите глумел во претстави во Народениот театар „Јордан Хаџи Константинов – Џинот“ во родниот Велес, но и во други театри во Македонија. До денес има остварено бројни главни и споредни улоги во матичниот театар, но и како гостин во сите поважни театарски установи во државата.
Црн Врв
Црн Врв — село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот југозападен дел на Скопската Котлина, во областа Торбешија. Атарот е мошне голем, со површина од. Сместен е во изворишното подрачје на Маркова Река и се протега кон северните падини и сртот на Јакупица.
Историја
Подрачјето околу Црн Врв е населено уште во доцната антика за што сведочат остатоците од градиште и збег во наоѓалиштето Кале на 2 км југоисточно од селото.
Во XIX век Црн Врв било село во Скопската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов од 1900 г. селото (Църни върх) се состоело од 210 Арнаути муслимани.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го покажува селото (Crnivrh) како албанско село.
На етничката карта на Северозападна Македонија во 1929 г. Афанасиј Селишчев го обележал селото (Църни връх) како албанско.
Население
Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Црн Врв живееле 210 жители, сите Албанци.
Населението на Црн Врв четирикратно пораснало во првите децении на XX век. Во 1960-тите доживеало извесен пад, но потоа почнало повторно да се накачува. Во пописите големи делови од населението наизменично се изјаснувале како „Турци“ или „Албанци“, со што се постаува прашањето дали не се работи за Македонци-муслимани. Почнувајќи од 2002 г. речиси сето население почнало да се изјаснува како албанско.
Според пописот од 2002 година, во селото Црн Врв живееле околу 700 жители, од кои 686 Албанци, 1 Македонец и 13 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 311 жители, од кои 65 Албанци, 1 Турчин, 2 останат и 244 лица без податоци.
Родови
Црн Врв е албанско село.
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото:
Стопанство
Црн Врв има мешовито стопанство. Според податок од 1998 г. селото располага со 3.088 ха пасишта, 2.317 ха шуми и 347 ха обработливо земјиште.
Иселеништво
Според истражувањето од 1950 г. во с. Цветово живеел родот Јашаровци (3 куќи) кој бил дојден од Црн Врв, а водел подалечно потекло од Горна Река. Потоа и во Скопје (15 семејства) и во Турција (10 семејства). Иселеништвото продолжило во годините и потоа.
Црн руски териер
Црн руски териер (или едноставно BRT/ЦРТ) е раса на куче највеќе користено како куче чувар и полициско куче. Многу е ретко ова куче надвор од неговата татковина и сè уште има народи за кои немаат слушнато за него.
Историја на потекло
Црниот руски териер е специјално направена раса на куче по наредба на Сталин. Во тоа време СССР барала начин да направи идеална раса на куче кое ќе служи на целата армија. Професионални генетичари направиле план како да направат куче кое ќе ги содржи сите потребни одлики на едно куче што всушност ни дава идеално куче. Затоа генетичарите ги собрале едни од најдобрите кучешки раси и го направиле овој териер. Генетичарите ги користеле следниве раси на кучиња: ерделски териер, ротвајлер, њуфаундлендер, циновски шнауцер, стандарден шнауцер и др. Кога сите овие кучиња биле генетски споени добиле црн руски териер. Овој териер благодарение на 5 раси кој се „во него“ добил можност: да биде многу брз, доста агресивен кога треба, да плива одлично благодарение на специјалните додатоци помеѓу прстите на нозете кои ги имаат и жабите, да има многу влакна што всушност било корисно во Русија каде е цело време ладно, доста развиениот мозок итн.
Глава, сетила и заби
Црниот руски териер во главно е цврсто, високо и силно куче. Тоа има долга глава, релативно тесна на темето и заоблена во деловите на јаболкницата. Челото му е рамно, стопот му е изразен, муцката му е силна, а задниот дел на носот му е прав. Брадата на муцката и дава неполн изглед на главата, усните пак се меснати и се затвораат добро. Црниот руски териер има прекрасни очи но поради влакната на главата неговите очи се добро скриени и невидливи на голо око. Како и да е тоа има мали очи, овални, кои се поставени косо и се темнообоени. Што се однесува до ушите има високо вкоренети уши, превиткани, сразмерно мали и триаголни, надворешните рабови лежат на образите. Има цврсти бели заби и вилици во вид на ножици.
Тело и екстремитети
Има долг, цврст и слаб врат. Телото му е доста широко и малку заоблено, слабините му се широки и полека опаѓаат. Предните нозе му се прави и паралелни, исто како и задните, кои се малку поодалечени една од друга и имаат силни горни делови на бутовите, долги се и се поставени косо наназад. Има големи и тркалезни шепи со истакнати перничиња. Перничињата на шепите не се многу чувствителни. Има високо вкоренета, силна и кратко пресечена опашка, во должина од третиот до четвртиот пршлен.
Естетски изглед
Има густи рапави влакна кои лежат добро, долги до 10см, на муцката и на брадата формираат брада, а на вратот и на гребенот еден вид грива. Предните нозе под лактите, а задните под колената се прекриени со подолги и со погруби влакна. Што се однесува до бојата овие териери се исклучиво црни. По тоа и го добиваат името, некои кучиња пак на грбот имаат бели или сиви влакна кои почести се кај мажјаците а поретки кај женките. Оваа појава е и повеќе од нормална и тоа незначи дека се болни или како што некои луѓе заклучуваат стари. Почести се кучињата со бели или сиви влакна на грбот. Висината на гребенот на мажјакот е 66-72 см, а на женката е 64-70 см. Индексот на формата на телото е 100:105. Црниот руски териер тежи околу 36-65 килограми.
Карактер
Црните руски териери се самоуверени, смирени, високо интелигентни, храбри и лојални. Како и да е, без правилен тренинг и социјализација, тие можат да станат агресивни. Никогаш не треба да бидат срамежливи и уплашени и нема да се двоуми да ги одбрани луѓето што ги сака и почитува ако почувствува дека се во опасност. Овие кучиња можеби изгледаат повлечени, но потребно им е човечко внимание и длабоки врски кон нивното семејство. Претпазливи се кон странци и им треба подолго време да се опуштат пред непознати луѓе, што значи дека овие кучиња можат да бидат одлични чувари. Црните руски териери се доминатни по природа и им е потребен самоуверен тренер со искуство на одгледување слични кучиња.
Грижа
Црниот руски териер, поради својата раса како куче работник, има многу цврста „работничка етика“ и му е потребан некоја работа да работи за да биде среќно. Раниот тренинг е нешто што мора да се направи, а ако тој тренинг не се изведува тогаш нема да може да се постави таа врска да одгледувачот биде тој што доминира и уште една причина да се тренира ова куче е бидејќи е огромно и е голема штета ако не се дресира. Тие покажуваат инзворедни резултати ако видат упорност кај тренерот, издржливост, решителност, цврстина, стабилност и солидност. Тие се многу добри во константен тренинг и одлични во натпревари за послушност. Тие исто така се покажуваат добри и во други кучешки спортови, како натпреварот за бистрост и за заштита. Потребно е почесто да се капат за разлика од други кучиња. Треба да се чешлаат и да им се одржува фризурата барем еднаш неделно. Многу им е потребно вежбањето и можат да станат многу хиперактивни и лути ако немаат каде да ја потрошат енергијата.
Прва македонска кошаркарска лига - Најкорисен играч на сезоната
Најкорисен играч на сезоната на Првата македонска кошаркарска лига претставува признание на кошаркарот во одредената сезона во која ги покажал своите квалитети низ целата сезона.
Изабел Гарсија (облека)
Историја
Колекцијата Златна етикета дебитираше на модната недела во Лондон во Септември 2014 година, што се одржа во салата на масоновите. Колекција во 2017-2018 презентираше фустани направени од меки кадифени светки, ткаенини со еластична текстура, графички орнаменти и блокови во боја се претставени во оваа колекција.
Бои
Смарагдно зелени и синкаво-иглолисни нијанси, арктичко-сина, теракота, виолетова, сребрена, нијанси на праска и розова се главните бои на колекцијата.
Опис
Изабел Гарсија развива две модни линии во облека и додатоци:
Заклучно во ноември 2014 година, компанијата имала приближно 200 вработени.
Перихан Ејупи-Туна
Перихан Ејупи - Туна (родена на во  – починала на  во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица од турска националност.
Животопис
Перихан Ејупи - Туна била член на Турската драма во Театарот на народностите во Скопје од 1972 година. Добитник е на наградата за високо глумечко достигнување на фестивалот Ристо Шишков.
Исландска азбука
Исландската азбука е писмо што се користи за пишување на исландскиот јазик. Азбуката е заснована врз стандардната латинична азбука со некои мали модифицирања на некои букви за приспособување на исландскиот фонетски и правописен систем. Азбуката има 32 букви и карактеристично за неа е тоа што ги користи сѐ уште старата руничка буква Þþ. Азбуката е слична со останатите скандинавски азбуки и е официјална на територијата на Република Исланд.
Петер Јопих
Петер Јопих (герм. Peter Joppich, р. 21 декември 1982, Кобленц ) е германски мечувалец во дисциплината флорет и повеќекратен светски шампион.
Јопих има освоено три златни медали на светските првенства: во 2003, во 2006 (против Андреа Балдини со 15-14) и во 2007 (повторно против Балдини, со 15-9).
Забрежник
Забрежник (словенечки: Zabrežnik) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
IC 1070
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1070 се споменува и како ESO 155-4.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1070 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1070 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 7 м 52,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 12' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 16°.
Други поделби
Проучување на IC 1070 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11722.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Гиглио (компанија)
Гиглио е моден бренд кој продава преку интернет и во продавници лоцирани во Палермо, Италија. Компанијата го има своето потекло во 1960-тите, работи со 80 мулти-бренд продавници и води е-трговија. Гиглио продава луксузни и модни производи и додатоци при што поголемиот дел од продажбата се случува преку неговата интернет страница.
Гиглио била основана од Микеле Џиљо во 1960-тите. Микеле го започнал бизнисот како мала продавница за ткаенини со знаење научено од семејната продавница за текстил и галантерија. Тој ја претворил продавницата за ткаенини во модна продавница. Тој почнал да ги преместува дизајните во изложбени простори.
157P/Тритон
157P/Тритон  е периодични кометаи во Сончевиот Систем. Кит Тритон (У. К. Шмит телескопска единица, Кунабарабран) ја откри оваа комета на длабока изложеност IIIa-J направена со телескопот Шмит од 122 см на 1978 година, 11.66 февруари.
Нумеријан
Нумеријан бил римски цар. Познат и како Марко Аврелиј Нумеријан . Со Римското Царство управувал од 283 до 284 година. Бил наследен од страна на брат му Карин. Како цезар бил прогласен во 282 година, веднаш по доаѓањето на власт на татко му Кар. Нумеријан се одликувал го големи ораторски и поетски способности. По смртта на татко си добил заболување на очите си. По враќањето од Персија бил убиен од страна на Апер. Но тој не откривал за неговото убијство. Но војсководецот Диоклецијан открил за тајната на Апер и веднаш го погубил. По ова, Диоклецијан станал наследник на Нумеријан.
Мисија на Атанас Јанков
Мисијата на Атанас Јанков била изведена во летото 1902 година во Македонија. Оваа мисија била дел од поголемата врховистистичка акција која имала за цел кревање на едно востание, а полковникот Атанас Јанков ја претставувал претходницата на врховистичките востанички чети.
Планот на ВМОК за востание
Во мај 1902 година Македонскиот врховен комитет подготвил план за востание во Македонија, а тој се состоел од три точки:
Цел
Мисијата на полковникот Јанков била добро обмислена и имала неколку цели. Со продорот во Македонија требало да се сврти вниманието на ТМОРО и да се истоштат нејзините сили, да се олесни предвиденото востание во Горноџумајско, да се привлечат османлиските сили, а на надворешен план да се остави впечаток дека движењето е започнато во Македонија и е резултата на лошата османска управа со што се намалувала инволвираноста на Бугарија.
Навлегување
Полковникот Јанков во Македонија навлегол со чета од 110 души составена претежно од офицери и подофицери од бугарската армија. Со неговото навлегување всушност врховистичката агитација за востание станала реалност. Атанас Јанков минал низ Џумајско, Малешевско, Гевгелиско, Воденско стигнувајќи до Костурско. Полковникот секаде каде што минувал оставал свој приврзаници и повикувал на востание.
Струмички и Серски револуционерен округ
Во јуни 1902 година Јанков се нашол од десната страна на реката Струма. Таму врховистите веќе ја започнале борбата со силите на ТМОРО, а со минувањето на Јанков состојбата уште повеќе се усложнила. Додека полковникот Атанас Јанков се наоѓал таму, Тодор Саев и Иван Пашалијата му поставиле заседа на Христо Чернопеев, а во судирот имало неколку ранети.
Атанас Јанков својата свита ја поделил на три дела и тие агитирале во Струмичко, Радовишко и Петричко дека востанието ќе биде објавено во август.
Со оваа агитација врховистите успеале да привлечат голем број на села и да си ги зацврстат позициите во Горноџумајско, Малешевско и Петричко.
Јанков својот поход го продолжил кон Струмичко, а по неговото поминување таму се заилил врховистичкиот војвода Алекса Поројлијата, а тој својата дејност ја насочил на запад кон Дојранско и Струмичко.
Солунски револуционерен округ
Во средината на август Јанков со својата свита ја минал реката Вардар и се упатил кон Гевгелиско, Ениџевардарско и Воденско. При преминот на Вардар кај железничкиот мост на еден час растојание од Солун врховистите имале судир со аскерот, во судирот имало ранети и убиени од двете страни. Османлиите во текот на борбата успеале да запленат неколку документи според кој четниците имале наредба да облекуваат турски воени униформи, да вршат екцеси и тоа да им се препише на Османлиите.
Според веснникот Право по преминувањето на реката Вардар, Атанас Јанков :
Влијанието на Јанков најмногу се почувствувало во Воденско. Таму јанков оставил 54 души кој се поделиле на 4 дела, еден дел раководел Атанас Николов од 12-13 души, тие се упатиле кон селото Тушим, во Пожарско како инструктор бил оставен Тома Пожарлие, во Саракиново бил Ботушаров, а за Островско заминале Карабиберов и Шаламанов.
Планот за врховистичкото востание, полковникот Јанков го претставил пред воденското раководство на ТМОРО. Според него востанието требало да започне на денот на прославата на Шипка. Јанков за Воденско ветил засилување со доаѓањето на офицерите Иван Пожарлиев и Христо Саракинов.
Битолски револуционерен округ
Полковникот Јанков со својата свита кон крајот на август пристигнал во селото Загоричани. Од таму Јанков испратил две писма едно за Христо Силјанов, а другото за Митре Влаот. Во овие писма Јанков известил за своето пристигање и побарал средба со нив, меѓутоа Јанков испратил писмо и до ренегатот Коте Христов кој се ставил во служба на грчката пропаганда, а тоа ја загрижило Организацијата.
Во близината на селото Блаца, Јанков ја имал средба со Васил Чакаларов, Пандо Кљашев и Христо Силјанов. Меѓутоа средбата била прекината од аскер кој се состоел од 300 души, четите за да не бидат откриени се повлекле. На 1 септември над селото Шестеово, Јанков на Васил Чакаларов, Пандо Кљашев, Христо Силјанов и на други војводи од ТМОРО им го кажал планот за кревање на востание. Според овој план востанието требало да се крене за 6 дена односно на 7 септември.
На оваа средба Јанков ветил помош од Иван Цончев и руските генерали кои дошле за прославата на Шипка, притоа истакнал дека тие како Македонци имаат долг да востанат. Меѓутоа таквиот план за востание бил одбиен под изговор дека е потребно објаснување од Окружниот комитет.
Меѓутоа и покрај тоа, Јанков своја свита ја поделил на две-три групи со цел да се крене востание на 7 септември. Петар Рајков со 12 души за Загоричани, аѓутантот Москов за Д’мбени, а Нако за Шестеово. По овие наредби Јанков заминал на средба со Коте Христов, а во меѓувреме раководителите на ТМОРО од Битола добиле наредба да не им дозволат на врховистите да кренат шум.
Меѓутоа врховистите Петар Погончев и Лазар Бицанов на 4 или 5 септември со цел да го кренат населението, пуштиле гласови дека:
Ваквата агитациија внела забуна меѓу населението, а фалело само една искра, за да пламне пожар. На 7 септември Москов бил нападнат од жандармеријата во Смрдешката планина, а четата се распаднала. Подоцна Москов со дел од своите момчиња се засолнил кај луѓето на ТМОРО и му пишал на полковнмикот Јанков да се откаже од својата намера за кревање на востание, но Јанков испратил изобличен одговор. Поради судирот во Смрдешка планина жандармеријата уапсила неклоку првенци кој подоцна биле ослободено со поткуп. На денот на предвиденото востание, односно на 7 септември половникот Јанков со 70 души и со луѓето на Коте се наоѓале над Лерин. Јанков планирал да го запали овој град и тоа требало да претставува сигнал за започнување на востанието.
Меѓутоа Турците биле известени за Јанков и против него испратиле коњаница од Битола. Истиот тој ден Битолскиот окружен округ писмено го предупредиле Јанков дека ќе го сметаат за одговорен доколку предизвика несреќи за населението и Организацијата. По интревенцијата на Турците и писмото од Битола, Јанков се повлекол. Подоцна тој се правдал дека палењето на Лерин било осуетено од некои багабонти од градот.
Јанков се повлекол во селото Смрдеш, но таму не бил примен од селаните, тие му предложиле да се разбере со ТМОРО ако сака да го прифатат во селото. На 13 септември кај месноста Арамиско падини, Јанков и Коте имале средба со луѓето на Организацијата.
На оваа средба Јанков предложил своите момчиња да ги остави во Костурско, а тој и Христо Силјанов да заминат за Битола и полковникот Јанков да се разбере со тамошниот комитет, односно да му дозволат тој и Коте да заминат во Грција и од таму да донесаат пушки. Ваквото барање на Јанков било прифатено.
На 14 септември требало да се поделат момчињата на Јанков, дел од нив требало да заминат со него, а дел да останат во реонот но Јанков тогаш предложил нов план, односно тој, Христо Силјанов и Васил Чакаларов да заминат за Бугарија. Во Бугарија според овој план требало Јанков, Иван Цончев и Христо Силјанов да влијат врз Борис Сарафов и Гоце Делчев за да дојде до помирување на двете организации, меѓутоа таквиот план бил отфрлен.
Истиот тој ден, Погончев и Петар Гајков во Загоричани успеале да ги востанат селаните. На тргнување востаниците убиле двајцаа спахии и двајца други Турци по што заминале во планината. По овие случувања Јанков подготвилк нов план сега за напад на градот Костур и тоа за 20 септември, но ни овој план не бил реализиран. На 5 октомври кај месноста Бабички стени, Јанов имал судир со Турците, во борбата загинале неколку Турци додека пак од четата загинал само еден.
По судирот Јанков ја продолжил агитацијата, но ни ТМОРО не седела со скрстени раце. Имено на 24 октомври во Смрдеш било извршено советување на 20 членови од раководните тела и тие побарале од Јанков да го докаже обвинението против Чакаларов дека злоупотребил пари од Сарафовиот комитет.
Меѓутоа Јанков таквите обвиненија не можел да ги докаже и дошло до расправија во која имало и размени на закани. На оваа советување врховистичката чета на Јанков и четата на ТМОРО ја имале последната средба. Од Смрдеш Јанов заминал за Грција, а до таму го придружувал Коте. На самата граница дел од момчињата на Јанков преминале во четата на Коте, а дел од нив се присоединиле кон Петар Гајков.
По преминот на Јанков и неговата свита низ Костурско дошло до раздвижување на турскиот аскер. Во Бапчор неколку души биле уапсени, а биле откриени и 14 пушки. Претсреси и апсења имало и во селата Черновица и Поздивишча.
Во текот на зимата состојбата уште повеќе се влошила, но според Христо Силјанов во Костурско не дошло до врховистичко востание, а силите на Организацијата биле зачувани. Најголема заслуга за тоа имале Чакаларов и Пандо Кљашев кој го попречиле Јанков да покрене едно врховистичко востание.
Епилог
Полковникот Атанас Јанков со својата мисија успеал да го олесни кревањето на Горноџумајското востание, а во Солунскиот револуционерен округ, односно во Воденско дошло до т.н Тушимско востание, меѓутоа полковникот Јанков не успеал да испровоцира едно востание и во Костурско т.е во Битолскиот револуционерен округ.
Оваа мисија силно ги погодила редовите на ТМОРО и уште повеќе ја усложнила состојбата во Македонија и револуционерните редови бидејќи Јанков насекаде каде што минал посеал раздор и поделби.
Национален парк Агѓол
Национален парк Агѓол (Ağ göl Milli Parkı) — национален парк на Азербејџан. Бил создаден со декрет на претседателот на Азербејџан, Илхам Алијев, во окрузите Агџабеди и Бејлеган, на 5 јули 2003 година на основа на поранешните државни резервати Агѓол, на површина од 179,24 км².
Голем дел од езерото Агѓол, меѓународна признава област со глобално значење, која била прогласена за птичја област и била прогласена за рамсарско место во 2001 година.
Опис
Агѓол, сместен во низината Мил на Кур-Араз има полупустински пејзаж и е важно престојувалиште за птиците преку зимата. Над 140 видови на птици се наоѓаат во паркот, вклучувајќи 89 вида на птици кои тука се гнездат.
Паркот сака да го заштити мочуришниот еколошки систем, како главно зимно место на птиците-преселници и водните птици. Агѓол бил сместен на списокот „на меѓународно важмни мочуришни места за птици“ на УНЕСКО.
Црква „Св. Никола“ - Поздивишта
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — црква во селото Поздивишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Црквата е главниот храм на Поздивишта, сместен на сретселото. Внатре име вреден петстепен иконостас од времето на преродбата, со сложена позлатена резба, како и вредни преносливи икони. Владичкиот престол исто така е резбан и позлатен.
Боетиј
Аникиј Манлиј Северин Боетиј, познат како Боетиј, (латински: Anicius Manlius Severinus Boethius, 480 - 524) - римски поет и филсооф.
Животопис
Боетиј служел во дворецот на кралот Теодорик (кому му бил добар пријател) во Равена, но подоцна бил обвинет за предавство, затворен и погубен. Познато е дека имал богата библиотека, обложена со кристал и со слонова коска.
Творештво
Боетиј бил плоден писател, а се занимавал и со преведување на старогрчките философи и математичари. Додека го чекал извешувањето на смртната казна, во затворот, го напишал своето најважно дело, „Утехата на философијата“ во пет книги. Во него, персонифицираната философија го посетува во затворската ќелија за да го утеши и му зборува за променливата човекова среќа и за доблеста која не може да му се одземе на човекот. Боетиј се смета за последниот писател од античкото време.
Шерпски јазик
Шерпски јазик (, Вајли: sher-pA, деванагари: शेर्पा) е тибетски јазик кој се зборува во Непал и Сиким, Индија. Јазикот воглавно се зборува од Шерпите. Во Непал јазикот го зборуваат околу 130.000 луѓе (според пописот од 2001), во Индија 20.000 и во Тибет 800 лица.
Микола Маркевич
Микола Андријович Маркевич или Николај Андреевич Маркевич (Микола Андрійович Маркевич; Николай Андреевич Маркевич; – ) — украински историчар, етнограф, фолклорист, поет и композитор од козачко потекло. Неговото главно дело е петтомното „Историја на Малорусија“, објавено во 1842 и 1843 година. Маркевич е роден во селото Дунаец, тогаш во Черниговската губернија во Руската империја, денес во Сумската област во североисточна Украина. Од 1817 до 1820 година учел во Педагошкиот институт во Санкт Петербург, а потоа учел пијано и композиција во Москва. Од 1820 до 1824 година служел како офицер во Руската империјална армија. Маркевич обемно собирал историски материјал за Козаците и украински народни песни. Тој напишал многу дела за народните обичаи и верувања и за кујната во тогашната Малорусија (Украина). Неговите дела повлијаеле и на неговите пријатели Александар Пушкин и Виљгељм Кјухелбекер, како и на Николај Гогољ. Маркевич починал во селото Туровка, тогаш во Полтавската губернија во Руската империја, денес во Киевската област во северна Украина.
1033 п.н.е.
1033 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1033. година пред новата ера, 33. од вториот милениум п.н.е., 33. од 11 век п.н.е. и четвртта од 1030-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4475 и 4476 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3717 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2727 и 2728 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 280 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1033 година се протега во 1603 и 1604, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1663 и 1664 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 490 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1705 и 1704 исламска година пред хиџра.
Норд-Елм
Норд-Елм (Nord-Elm) — општинска заедница во округот Хелмштет, во Долна Саксонија, Германија. Бил именуван по ридскиот масив Елм, сместена на северниот дел. Нејзиното седиште е во општината Зиплинген.
Општинската заедница Норд-Елм се состои од следниве општини:
Вишово
Географија
Вишово било сместено северозападно од Охрид, во планината на патот за Струга, во атарот на на селото Оровник кон оној на Долно Лакочереј, над месноста Кулиште. Денес мештаните местото го нарекуваат Вишо (од Вишево > Вишово > Вишоо > Вишо).
Историја
Селото се води во турски документи од крајот на XVI век. Во опширниот дефтер за Охридска нахија од 1582-1583 г. е запишано под името Вишешево (а во второто издание, како Вишово) со 31 христијански семејства и 11 неженети лица.
Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. селото имало 6 домаќинства со вкупно 22 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Вишово (Вишоо) имало 18 жители, сите Македонци.
На почетокот на XX век населението потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Вишево (Vichevo) имало 16 жители, Македонци.
Латродектизам
Најпознати членови на родот Latrodectus се пајакот "црна вдовица" (L. mactans), австралискиот "црвеногрбен пајак" (L. hasselti), "кафеавата вдовица" (L. geometricus), "европската црна вдовица" (L. tredecimguttatus) и "катипо пајакот" (L. katipo).
Труење
Отровот се шири брзо низ целото тело и дејствува така што предизвикува ослободување на невротрансмитери на  ацетилхолин, норадреналин, и гама-аминомаслена киселина. Ослободувањето на овие невротрансмитери доведува до клинички манифестации на труење.
Симптоми
Симптомите се појавуваат во три главни фази: фаза на егзацербација, фаза на дисипација и резидуална фаза.
Фаза на егзацербација (влошување)
Во текот на првите 24 часа по каснувањето се појавува:
Во некои ретки и екстремни случаи, можат да настанат тешки компликации:
Симптоми што можат да се појават на раната или во близина на раната:
Фаза на дисипација
Во текот на првите 1-3 дена по каснувањето:
Смртност
Иако е познато дека имало тешки симптоми, како што се шок и кома, случаите на смрт поради латродектизам се ретки. Малите деца се чини дека се изложени на најголем ризик од смртоносното каснување, што веројатно се должи на нивната помала телесна маса.
Љубомир Весов
Љубомир Весов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1892 година во градот Велес. Татко му Илија Весов, кој е активен деец на егзархиската општина во градот, умира рано. Љубомир Весов завршува средно образование во Софија. Уште како ученик се вклучува во редовите на ВМОРО и неколку години е четник во Македонија. Во Првата балканска војна е доброволец во Македонско-одринското ополчение во четата на Иван Попов, Христо Силјанов и зборната партизанска чета на МОО. Награден е со сребрен медал. Се однесувал благородно кон локалното турско население.
На 20 март 1915 година Љубомир Весов учествува во Валандовската акција. Заедно со војводите Ване Стојанов, Петар Овчаров, Петар Чаулев и Панајот Карамфилович и со вкупно 1000 четници ги напаѓаат српските сили кај Валандово, Пирава и Удово. Убиени се 470 српски војници и 7 офицери, а Валандово е заземено, по што четите се повлекуваат кон Бугарија.
По вклучувањето на Бугарија во Првата светска војна е бил командант на чета во бугарската армија, а по истерувањето на српските сили од Македонија е командант на градот Крушево.
По завршувањето на војната завршува високото образование - право на Софискиот универзитет "Свети Климент Охридски" и се одава на револуционерна дејност. Во март 1920 година Весов е еден од основачите и водачите на Македонското студентско друштво "Вардар".
На 5 ноември 1922 година, опкружен од српска полиција во село Острилци, Крушовско, се самоубива. Погребан е во Крушево. Смртта на Љубомир Весов одекнува сред ВМРО и македонските бегалци во Бугарија како голем удар врз национално-ослободителното движење.
Во 1928 година во Петрич постои фудбалски тим нсо името на Љубомир Весов.
Творештво
Од 1913 година Љубомир Весов почнува да објавува свои песни — љубовни, пејзажи и патриотски. Во меѓувреме, прави и преводи на бројни руски поети. Во 1923 година творбите му се собрани и посмртно е издадена стихозбирката "Песни".
Џон Роберт Шрифер
Џон Роберт Шрифер (John Robert Schrieffer ) — американски физичар и добитник на Нобелова награда за физика во 1972 заедно со Џон Бардин и Леон Купер „за заеднички развиената теорија, обично наречена БКШ-теорија, првата успешна микроскопска теорија за суперспроводливоста“.
Животопис
Шрифер се родил во Оук Парк, Илиноис, САД и неговото семејство не преселило во 1940 во Њујорк, а потоа во 1947 во Јустис, Флорида, каде неговиот татко, поранешен фармацевт, започнал кариера во цитрус индустријата. За време на неговите денови во Флорида, Шрифер уживал да си игра со домашно изработени ракети и аматерско радио, хоби кое вродило интерес за електротехниката.
По дипломирање во средното училиште "Eustis" во 1949, Шрифер бил примен во Масачусетскиот институт за технологија, каде за време од две години ја совладал електротехниката пред да се префрли во полето на физиката во неговите младешки години.Тој завршил професорска теза за мултиплети во тешки атоми под дирекција на Џон Слејтер во 1953. Насочувајќи го интересот кон физиката на цврста агрегатна состојба, Шрифер ги започнал своите постдипломски студии во Илинојскиот универзитет, каде тој истовремено бил вработен како истражувачки асистент на Џон Бардин. По решавањето на теоретски проблем окулу електричната спроводливост на полупроводнички површини, Шрифер поминал една година во лабораторија, применувајќи ја теоријата на неколку површни проблеми. Во неговата трета година од постдипломските студии, им се придружил на Бардин и Леон Купер во развивањето на теоријата за суперспроводливост.
Шрифер тврди дека во јануари 1957 бил во метро во Њујорк кога му дошла идеја како математички да ја опише основната состојба на суперспроводливите атоми. Соработникот на Шрифер и Бардин, Купер, открил дека електроните во суперспроводник се групирани во парови, сега нарачени куперови парови и дека движењето на сите куперови парови во единечен суперспроводник се во корелација и функционираат како единечен субјект. Математичкиот пробив на Шрифер го објаснил однесувањето на сите куперови парови истовремено наместо на секој поединечен пар. Денот по враќањето во Илиноис, Шрифер му ги покажал своите равенки на Бардин кој истовремено сфатил дека тие биле решение за проблемот. БКШ-теоријата (Бардин-Купер-Шрифер) за суперспроводливост, изнесува повеќе од 30 години на експериментални резултати кои ги попречувала некои од најголемите теоретичари во физиката.
По завршување на неговиот докторски есеј за теоријата на суперспроводливост, Шрифер ги поминал академските години 1957-58 како соработник со националната фондација за науки во Бирмингемскиот универзитет во Англија и во нилс боровиот институт во Копенхаген, каде продолжил со проучувањето на суперспроводливоста. По една година како доцент во Чикашкиот универзитет, се вратил во Илинојскиот универзитет во 1959 како член на факултетот. Во 1960, тој заминал назад во боровиот институт на летна посета, период во кој се свршил со Ан Грете Томсен, а истата година за Божик се венчале. Две години подоцна, Шрифер станал член на факултетот во Пенсилванискиот универзитет во Филаделфија, а во 1964 Шрифер ја објавил својата книга за БКШ-теоријата, „Теорија за суперспроводливост“. Поседува почесни дипломи од Минхенскиот технички универзитет и Женевскиот универзитет. Во 1993 Шрифер заедно со Леон Купер биле наградени со Комстокова награда за физика од Националната академија на науки на САД.
Во 1972, Шрифер заедно со Џон Бардин и Леон Купер ја добиле Нобеловата награда за физика во 1972 за создавање на БКШ-теоријата. Во 1980, Шрифер станал професор во Калифорнискиот универзитет „Санта Барбара“ и дошол на позицијата на канцеларски професор во 1984, работејќи како директор на кавлиевиот институт за теоретска физика во универзитетот. Во 1992, од Флоридскиот национален универзитет бил назначен за универзитетски почитуван научник професор и главен научник на националната лабораторија за високомагнетно поле, каде продолжил да се занимава со една од најголемите цели во физиката: суперспроводливост на собна температура.
Шрифер бил осуден на две години затвор, 6 ноември 2005, за убиство на еден и повреда на седум луѓе при патно убиство. За време на инцидентот неговата возачка дозвола била под суспензија и тој изјавил дека заспал во возилото. Инцидентот се случил во Оркут, Калифорнија на 24 септември 2004 и Шрифер бил затворен во државниот затвор на планината Рок близу Сан Диего, Калифорнија.
NGC 7044
NGC 7044 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Лебед, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7044 се споменува и како OCL 198.
Откривање
Телото е откриено на 17 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7044 е од видот II2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m. NGC 7044 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 13 м 9,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 29' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 7044 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 86; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3177. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1133.
Жировски Врх (Жири)
Жировски Врх (словенечки: Žirovski Vrh) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
NGC 4732
NGC 4732 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4732 се споменува и како UGC 7988, MCG 9-21-53, CGCG 270-26.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4732 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4732 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +52° 51' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 4732 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43430. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3842. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Едвард (филм)
Едвард (Eduart) е грчки филм од 2006 година во режија и сценарио на Анџелики Антониу. Во главните улоги настапуваат Адријан Азири, Ешреф Дурмиши, Андре Хеника и Еди Механа. Филмот е добитник на наградата за најдобар грчки филм на меѓународниот фестивал во Солун.
Синопсис
Филмот е вистинска приказна за албански имигрант кој во Грција е затворен за убиство.
Јурген ван ден Брук
Јурген ван ден Брук (Jurgen Van Den Broeck; р. во Херенталс) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2004-2017.
Бил насочен кон хронометри, станувајќи светски јуниорски првак во хронометар во 2001. Формата најпрвин прикажана на помалите етапни трка, како што се Тур де Романди и Енеко Тур, подоцна била потврдена и со завршувањето во првите десет возачи на сите три Гранд Тур трки: Џиро д’Италија, Тур де Франс и Вуелта а Еспања.
Рана кариера
Ван ден Брук го освоил светското јуниорско првенство во хронометар во 2001 и го направил неговото прво деби како професионалец во 2003 како практикант за екипата Квик Степ-Давитамон-Латексо.
УС Постал/Дискавери: 2004-2006
Меѓутоа, наместо да остане во Белгија, тој потпишал со американската екипа Американска пошта п/б Бери Флор на Ленс Армстронг за неговата прва целосна сезона како професионалец во 2004. Неговиот единствен забележан резултат таа година било шестото место во крајниот пласман на Трката околу Белгија.