cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
І македонски конгрес
Заседание и дневен ред
Бил прифатен првиот предлог со мнозински гласови на делегатите, за вториот предлог гласале само тројца делегати предводени од Димитар Македонски.
На овој конгрес дошло до обединување на македонската емиграција во рамките Македонскиот комитет, подоцна познат како Врховен македонско-одрински комитет.
Решенија
Конгресот донел одлуки кои добиле формата на Устав, а потоа следеле конкретните решенија:
а тоа можело да се постигне преку:
Некои од позначајните членови:
Член 4. Македонските друштва во бугарија да се именуваат како македонски,а во Романија како Македонско Благотворително друштво.
Член 36. Комитетот бил оплномошен од Конгресот да влегува во односи и договори за заеднички дејства со асоцијации од други народности,кои проследуваат слична цел македонските друштва.
На крај од конгресот било решено да се испратат телеграми до рускиот цар Николај II, грофот Игнатиев, кнезот Фердинанд I и Вилјам Гладстон за да се заблагодарат за дотогашната поддршка за населението во Македонија.
Обична смрчка
Обична смрчка (латински: Morchella vulgaris) е вид на смрчка, која расте во рана пролет близу тополи и јасен во трева, на глина, на песочна почва, покрај патишта со лабав чакал, покрај бреговите на потоци, во каменоломи, на градилишта, со отпад од целулоза, со овоштарници, во насади со артичока, во лозови насади итн.
Опис
Плодното тело на смрчакот е големо, месесто, шупливо внатре, поради што печурката е со многу мала тежина. Шапката е висока 10 -15 см, овално продолжена или неправилно тркалезна; ребрата неправилно се испреплетуваат и на тој начин создаваат неправилно продолжени и кривулкави дупчиња (алвеоли) без некој геометриски облик.
Дршката е висока 3 - 5 см,кон дното подебела, неправилна, при дното браздеста, шуплива и белузлава. месото е белузлаво или окер, мирисот и вкусот се мошне пријатни. Спорите се елиптични и мазни.
Користена литература
Габи / Романо Божац: морфологија систематика токсикологија ISBN 953-0-61500-0 (Загреб) стр.392
Михаил I Цариградски
Михаил I Цариградски ( 1000 – ) — Вселенски патријарх од 1043 до 1059 година.
Животопис
Роден во Цариград, Михаил I Цариградски е познат по спорот со папата Лав IX околу разликите во црковните практики меѓу католичката и православната црква, собено со употребата на неквасен леб за време на евхаристијата. Значајни спорови произлегле и околу папското првенство црквата, главна причина за Големиот раскол.
Папата Лав IX испратил писмо до патријархот во 1054 година, во кое имало наведено голем дел од Константиноваta даровница за која се верувало дека е вистинита.
Некои изучувачи велат дека ова писмо од септември 1053 година, и текстот кој е достапен во [https://archive.org/stream/patrologiaecurs86unkngoog#page/n375/mode/2up Migne, Patrologia Latina, vol. 143, coll. 744-769], никогаш не било испратено, туку оставено настрана,и дека папата одговорил со писмо со помеки но сепак остри зборови Scripta tuae од јануари 1054 година.
Лав IX го убедувал патријархот дека дароовницата е вистинита, односно дека не санува збор за новоизмислен документ, тврдејќи дека само апостолскиот наследник на Петар имал првенство во црквата.
Ова писмо на папата Лав IX било адресирано до Михаил I Цариградски, патријарх Цариградски, и Лав Охридски, од Охрисдската архиепископија, како одговор на писмо пратено од страна на Лав, до Јован, епископ Траниски (во Апулија), во кое категорично се нападнати обичаите на латинската црква кои значајно се разликувале од оние на православната црква. Особено биле критикувани римските обичао за постење во сабота и осветувањето на неквасен леб. Лав IX во своето писмо го обвинил Цариград дека историски е извор на ерес и тврдел со симпатии дека надмоќта ја има епископот на Рим и над Вселенскиот патријарх, кој пак немал никаква моќ.
Може да се спори дека во 1054 година, писмото на патријархот до папата Лав IX ги започнало настаните кои следат, бидејќи во истото стоела титулата „вселенски патријарх“ и на папата Лав му се обратил со зборовите „брат“ наместо „father.“ Папата Лав IX го испратил кардиналот Хумберт Силво-Кандидски на мисија да преговара со патријархот. Михаил одбил да се сретне со кардибналот и го оставил да чека со месеци.
Па кардиналот Хумберт Силво-Кандидски оставил известување за екскомуникација за Михаил на 16 јули 1054 година, и поради смртта на папата Лав IX три месеци пред настанот ја прави оваа екскомуникација невалидна. Михаил за возврат го екскомуницирал кардиналот и папата и последователно ги отстранил нивните имиња од диптисите, со што започнала Големиот раскол.
Овој раскол довел до крај на сојузот меѓу царот и папската држава, и предизвикало наредните папи да стапат во сојуз со норманите против Византија. Патријархот михаил ги затворил сите католички цркви во неговиот домен со што го продлабочил расколот. Во 1965 година, овие екскомуникации беа повлечени одс страна на папата Павле VI и Атинагора, коа имале средба на вториот цариградски собор. Иако екскомуникацијата испорачана од страна на кардиналот Хумберт била неважечка, овој гест покажувал значаен чекор ко воспоставување на евхаристија меѓу Рим и Цариград.
Во краткото владеење Теодора II го согледала обидот на Михаил против престолот. Михаил Псел забележал дека иако на почетокот односот им бил срдечен, во моментот кога Теодора седнала на престолот, тие влегле во конфликт, бидејќи Михаил бил бесен бидејќи со Византија владеела жена, и на оваа тема тој немал срам да зборува отворено. Историчарот навестува дека теосора би го сменила Михаил I Цариградски за неговото отворено негодување и седиција, доколко владеела подолг период.
Михаил имал улога и во абдикацијата на Михаил VI, убедувајќи го да се повлече на 31 август 1057 година, во корист на бунтовничкиот генерал Исак, зад кого на 8 јуни застанала и војската. Импереторот го проследил советот на патријархот и се замонашил. Имајќи ја главната заслуга за поставувањето на престолот, Михаил започнал да расправија со Исак I поради запленувањето на црковниот имот. Михаил отишол толку далеку што направил симоличен чекор што ги облекол виолетовите чевли церемонијално наменети за царот. Михаил очигледно планирал бунт, да го отфрли царот и самиот да седне на истиот или пак да го постави неговиот роднина Константин Дука. Исак го протерал Михаил на Мраморскиот остров во 1058 година и како што Михаил одбивал да се повлече, Псел го обвинил за ерес и предавство. Михаил починал пред да започне судењето.
Јован Цвииќ
Јован Цвииќ (Јован Цвијић; Лозница, –, ) – српски научник, основач на Српското географско друштво, претседател на Српската академија на науките и уметностите, професор и ректор на Белградскиот универзитет, почесен доктор на Универзитетот Сорбона и на Карловиот универзитет во Прага. Подеднакво се занимавал со општествана и физичка географија, геоморфологија, етнографија, геологија, антропологија и историја. Се смета за основоположник на српската географија.
Животопис
Јован Цвииќ е роден на 11 октомври (29 септември по јулијанскиот календар во 1865 година во Лозница во семејството Цвииќ, гранката Спасојевиќ. Татко му се викал Тодор Цвииќ. По потекло бил Херцеговец, односно Црногорец од областа Стара Херцеговина, од племето Пива и се занимавал со трговија. Неговиот татко, односно дедо му на Јован, бил Живко Цвииќ, претседател на лозничкото собрание и познат мачвански обреновиќевец. Пошто бил на страната на т.н. „катани“ во време на Катанската буна противници на уставобранителите во 1844 година, казнет е со камшикување после успешната акција на Тома Вучиќ Перишиќ, после што умрел уште млад. Неговиот татко, прадедо му на Јован, Цвијо Спасојевиќ, бил родоначалник на Цвииќеви. Цвијо бил познат ајдучки арамбаша во тој дел на Стара Херцеговина. Цвијо се борел против Османлиите за време на Првото српско востание, а после неговото задушување, во 1813 година, се преселил во Лозница, каде крај црквата изградил куќа од херцеговски тип на два ката и отворил дуќан, почнувајќи трговска кариера на новооснованото семејство.
Татко му на Јован, Тодор (умрел во 1900 година), во почетокот и самиот се занимавал со трговија, но бидејќи тоа не му одело од рака, се вработил во општината како писар. Мајка му на Јован Марија (родена Аврамовиќ), била од угледно семејство од Коренита, село во областа Јадар, кое се наоѓало недалеку од манастирот Троноша и Тршиќ, родното село на Вук Караџиќ. Освен Јован, Тодор и Марија го имале синот Живко и три ќерки, Милева, омажена за Владимир, сарач, Нада, омажена за Драгутин Бабиќ окружен благајник, подоцна началник на министерството за финансии, и Сока.
Цвииќ често говорел дека во детството на неговото духовно образование најмногу влијаела мајка му и воопшто мајчиното семејство, мирно, сталожено и домаќинско, додека за татко му и татковото семејство пишувал со доста помалку емоции. Сепак, Цвииќ во својот научно-истражувачки труд за народната психологија има пофални зборови за динарскиот етнички тип и карактер, на кој му припаѓал и неговиот татко.
Образование
По основното училиште кое го завршил во Лозница, завршил нижа гимназија во Лозница (првите две години) и Шабац (трета и четврта година), а потоа се запишал во Првата белградска гимназија, во генерацијата со Милорад Митровиќ, Михаило Петровиќ-Алас и други великани, за што е напишан роман и снимен ТВ-филмот „Шеширот на професорот Коста Вујиќ“.
Во 1884 година, по завршувањето на гимназија, сакал да студира медицина, меѓутоа лозничката општина не била во можност да го стипендира неговото школување во странство. Тогаш Владимир Кариќ, неговиот професор од шабачката гимназија, му предложил да се запише на студии по географија на Големата школа во Белград. Цвииќ го послушал и истата година се запишал на Природно-математичкиот отсек на Големата школа во Белград. Овие студии ги завршил во 1888 година.
Цвииќ докторирал во 1893 година на Универзитетот во Виена. Неговата докторска теза „Das Karstphänomen“, го претставила на широката јавност и го направила познат во светските научни кругови. Овој труд подоцна е преведен на повеќе јазици (во Србија како „Карст“ во 1895 година), а благодарение нему, Цвииќ се смета за основоположник на карстологијата. Британскиот научник Арчибалд Гики напишал дека ова претставува „знаменосно дело“ на науката.
Истражувачка работа
Јован Цвииќ своите први и најзначајни теренски истражување ги спровел на почетокот на кариерата, работејќи на терен на карстните предели на источна Србија. Посматрајќи го карстот на Кучај и Преконошката пештера, дошол до идеја за својата докторска дисертација која ја одбранил во Виена во 1892 година, а свечено бил промовиран на 22 јануари 1893 година.
Покрај тоа, Цвииќ се занимавал со геологија (геоморфологија, геотектоника, палеогеографија и неотектоника). Неговата монографија за карстот предизвикала многу позитивни реакции во европските научни кругови, а пристапната академска беседа за структурата и поделбата на планините на Балканскиот Полуостров на основа на геолошко-тектонската градба го прославила како прв јужнословенски геотектоничар. Пред Цвииќ, со карстот на Србија се занимавале и други истражувачи, но во значително помал обем и по правило не со карстот како основна тема. Тоа биле: Ото фон Пирх – 1830, Ами Буе – 1840 и Феликс Филип Каниц, Милан Милиќевиќ, Јован Жујовиќ, Владимир Кариќ. Записите од нивните истражувања биле пред сè со дексриптивен карактер и со општи заклучоци.
Уште едно значајно поместување во науката Цвииќ направил додека ја посматрал околината на Миџор, врвот на Стара Планина и планината Рила (Бугарија), каде препознал траги на глацијација во вид на 102 горски очи, планински езера. Дотогаш се сметало дека овој регион не бил зафатен со глацијација, па ова откритие на Цвииќ направило пресвртница во изучувањето на глацијацијата во однос на распространетоста.
Благодарение на своите истражувања Цвииќ уште еднаш направил исчекор во светската наука и тоа со својот антропогеографски преглед во делото „Балканскиот Полуостров 1918“, 1922 - I, 1931 – II на основа на своите проучувања на „балканските психолошки типови“.
Двотомната „Геоморфологија“ на Јован Цвииќ која дава геоморфолошки приказ на теренот на Балканскиот Полуостров ни денес не изгубила на актуелност и претставува извонредна појдовна основа во современите истражувања.
Научни трудови
"Треба да се навикне и за проблемот, работата, професијата долго, понекогаш и непрекинато да се мисли, додека не се најдат решенија. Има светли часови, особено светли ноќи, кои се јавуваат ретко; во нив се наоѓа решение на прашањето или се смислуваат планови за научната работа. Тоа доба на духовната луцидност и креативност, треба да се употреби, а не по онаа обична, човечка, уште повеќе ориентална тромост, да се мисли на одмор. Ова најчесто не му штети на организмот, но и ако штети, организмот е затоа честито да се истроши. "
Цвииќ со наука почнал да се занимава уште како студент на Големата школа и тогаш е создаден неговиот труд Прилог на нашата географска терминологија, а продолжил како средношколски професор и виенски студент проучувајќи ги карстните појави во источна Србија, Истра и Јадранското Приморје. Врз основа на тие проучувања, напишал повеќе трудови како и својата докторска дисертација. Целиот живот му го посветил на проучувањето на Србија и Балканскиот Полуостров патувајќи скоро секоја година по Балканот.
Први негови објавени трудови се:
Сите овие дела како предмет ја имале проблематиката во Источна Србија. Како зрел и искусен научник ги напишал:
Во текот на својот живот, односно за преку триесет години интензивна научна работа, објавил неколку стотини научни трудови. Едно од најважните дела е „Балканскиот Полуостров“.
Умрел во својата 62 година, на 16 јануари 1927 година во Белград, а погребан е на Новите гробишта во Белград. Својот имот му го завештал на Српското географско друштво.
Редовен професор
По враќањето од Виена во март 1893 година, станал редовен професор на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград. Во почетокот предавал физичка географија и етнографија, а потоа само географија.
Патувајќи како студент, и подоцна како професор, по скоро сите краишта на Балканскиот Полуостров, рано го развил својот интерес за народниот начин на живот и култура. Заради тоа на отсекот за географија организира проучување на антропогеографија и етнографија како споредни предмети.
По укинувањето на Големата школа, а од основањето на Универзитетот во Белград на 12 октомври 1905 година, Јован Цвииќ станал еден од првите осум редовни професори на универзитетот. Рамноправно покрај Цвииќ се нашле: Јован Жујовиќ, Сима Лозаниќ, Михаило Петровиќ-Алас, Андра Стевановиќ, Драгољуб Павловиќ, Милиќ Радовановиќ и Љубомир Јовановиќ. Овие осум професори потоа бирале други колеги во звањето редовни професори.
Цвииќ одиграл важна и активна улога во реформите на школството помагајќи во основањето на посебни катедри за етнологија на која прв предавач бил неговиот најстар ученик и соработник Јован Ердељановиќ, а потоа и Тихомир Ѓорѓевиќ, додека Цвииќ останал носител на наставата на географија. Пресудно делувал на отворањето на пет нови факултети: медицинскиот, земјоделскиот и богословскиот во Белград, филозофскиот во Скопје и правниот во Суботица.
Освртот на Цвииќ на школството во Србија
Цвииќ сметал дека тогашното школство, т.е. гимназиското образование треба да трае седум, а не осум години. Сметал дека момчињата треба што порано да се вклучат во животот и самостојно да работат.
"Гимназија ја формира интелигенцијата и карактерот, можеби повеќе, поснажно, и во некои правци подлабоко, отколку универзитетот; таа има големо влијание на духот и моралната вредност на идните интелектуални генерации. Покрај универзитетот, од неа најмногу зависи како во државата ќе се развие моралната и духовната атмосфера, каков тим ќе добие нејзината цивилизација, и најпосле дали ќе го успорува или попречува развојот на големите личности, во кои до најголем степен се изразуваат особините на еден народ."
Објавил пет детални упатства за „теренски истражувања“ на населението и населбите за да ги поттикне и насочи соработниците во нивната научна работа.
Цвииќ објавил бројни информации за наставата и науката во статијата „За научната работа и нашиот универзитет“, објавена во 1907 година.
Антропогеографска школа
Јован Цвииќ се смета за основач и иницијатор на антропогеографско-етнолошката школа во Србија, која претставува појдовна основа на најголем дел на истражувачки работи во јужнословенските општествени науки во XX век.
Во своите антропогеографски истражување Цвииќ ги изучувал миграциите, селските и градските населби, типовите куќи, материјалната култура на населението во зоните под различни влијанија на цивилизациите, психолошките типови, народната носија и покуќнината.
Преку триесет години вршел истражувања, особено на просторот на Балканскиот Полуостров, кои резултирале со бројни трудови и основање на „антропогеографската школа“. Патувал под многу неповолни општествени и политички прилики, изложувајќи се на многу непријатни, па и опасни по живот ситуации, особено во земјите кои сè уште, до Првата светска војна биле под власта на тогашна Турција и Австроунгарија. На овие патување на кои непосредно се запознавал со условите на живот на населениот на Балканскиот Полуостров, се развила неговата желба да се занимава со етнографски и политичко-етнографски, а подоцна и психо-социјални прашања. Самиот Цвииќ говорел дека малку го познавал животот во Бугарија, Босна и Херцеговина и Македонија, сè до периодот 1896-1898, кога на своите патувања по тие земји видел колку таму тешко се живеело. До тој момент, како што самиот вели, не се интересирал многу за фолклорот, етнологијата и националната политика. Меѓутоа оттогаш, почнал активно да се занимава со овие прашања. Во Цвииќ, како сјаен организатор на бројни и студиозна патувања на кои завлегувал и во најнепристапни и најопасни предели, се појавиле склоности кон емпириски истражувања. Овие истражувања подоцна тој умеел да ги поддржи на широки научни основи.
На основа овие упатства во Србија се развило силно движење за истражување на народниот живот што овозможило создавање на први методолошки и систематски собрани етнолошки податоци. Истражувањата ги спроведувале, освен студентите и соработниците на Цвииќ, и многу интелектуалци аматери, најчесто селските учители и свештеници. Овој заеднички и обемен научен напор претставува единствена и значајна појава во меѓународниот научен живот.
Тезата на Цвииќ за влијанието на климата и релјефот на градбата (морфологијата) на човекот е основа во неговиот научен пристап во изучувањето на антропогеографијата, каде тој практично меѓу првите нагласува дека човекот е „екосензибилно битие“. Кога се работи за формирање на антрополошките типови, Цвииќ во примарни фактори ги вбројува социјалната структура, односно струката, ендогамијата и егзогамијата и миграциите. Особено го нагласувал делувањето на географската средина на етнопсихолошките одлики на населението. Основната концепција на ваквиот став го дал во трудот „Антропогеографски проблеми на Балканскиот Полуостров“ од 1902 година. Подоцна, под влијание на трудовите на Цвииќ, прим. д-р Милорад Драгиќ, некогашниот негов ученик, ја разработил темата на етнопсихолошки истражувања во трудот „Упатства за испитување на населбите и психичките особини“ од 1911 година после што Цвииќ ја проширил својата теза во „Балканскиот Полуостров и јужнословенските земји“. Овој труд најпрво е објавен на француски јазик, а потоа во 1922 година, значително проширен, печатен е и на српски јазик.
Ненадејниот интерес на Цвииќ за антропогеографски и етнографски истражувања е еден од најголемите потези во неговата научна кариера. Залагањето и научно-истражувачките способности на Цвииќ придонеле за собирање на релевантни податоци кои ги користел во текот на преговорите околу формирањето на политичките граници на новата држава после Првата светска војна.
Придонес за одредување на политичките граници на Кралството СХС
После Првата светска војна Цвииќ придонел за одредување на политичките граници на новата југословенска држава користејќи ги своите научни истражување како аргумент во преговорите. Ги користел истражувањата од подрачјата на демографија и антропогеографија. Собраните знаења ги користел за точно да ги омеѓи просторите на етничко простирање на јужнословенските народи.
Прочуениот француски географ Пол Видал де ла Блаш го повикал Цвииќ во Париз, каде во 1917 и на почетокот на 1919 година на Сорбона држел предавање за балканските земји и народи. Кон крајот на 1918 година, тогашната српска влада го наименувала за прв стручњак за етнографски граници, а на почетокот на 1919 година поставен е за претседател на Историско-етнографската секција на делегацијата на Кралството СХС на Мировната конференција во Париз, каде, благодарение на неговото залагање како етногеограф (изработил етногеографски карти на југословенските земји 1918-1919) и на залагањето на Михајло Пупин, тогаш признат, угледен научник и политички влијателен човек, се одредени границите на новата држава Кралство на Србите, Хрватите и Словенците. Тогаш е договорено на новата држава да ѝ припаднат Банат, Барања, Далмација, Блед, Бохињ и Триглав.
Академик
Цвииќ станал научник од светски глас и добил бројни признанија. Бил член на осум академии на науки, шеснаесет географски и природонаучни друштва и добитник на 10 одликувања. Бил:
Двапати бил ректор на Белградскиот универзитет (1906/07 и 1919/20).
Исто така бил:
Критика
Советскиот етнолог Сергеј Токарев во освртот на етнографските истражувања во Македонија на Цвииќ му ја признал „точната објективност и научна добронамерна совест“. Имено, Цвииќ бил еден од првите научници во Србија кој во своите трудови изнел теза за посебноста на македонскиот народ. Во склад со тоа на географската и етнографската карта од 1913 година ја означил со посебна боја. Тоа го поттикнало Токарев позитивно да го оцени придонесот на Цвииќ во решавањето на прашањето на народноста на македонските Словени:„Тој е еден од првите кој на таков начин му го признал на македонскиот народ правото на национална самостојност и тоа неоспорно е голема заслуга на српскиот научник“. Меѓутоа Цвииќ не ја застапувал оваа теза кога ги бранел воените цели на Србија во војните од 1912 до 1918 година.
Џорџ Вајт во својата книга од 2000 година тврди дека во текот на борбите за Македонија, Цвииќ со низа публикации и етногеографски мапи влијаел на меѓународното јавно мнение дека Македонците се всушност „јужни Срби”. Прогласувањето на македонскиот јазик за дијалект на српскохрватскиот играло клучна улога во поддршката на српските претензии за оваа област. Тој вели дека меѓу 1906 и 1918 година Цвииќ изработил серија на мапи со кои територијалните претензии на Србија за Вардарска Македонија се правдани со прогласување на Македонците за етнолингвистичка група Срби. Етнографските мапи на Цвииќ објавени во 1906, 1909 и 1913 година меѓусебно се разликуваат и ги следеле надворешно-политичките потреби на српската држава. Се вели дека на мапата од 1909 година значително е намалено присуството на Албанците на Косово и во Западна Македонија во однос на претходната од 1906 година. На мапата од 1913 година присуството на т.н. „Србо-Хрвати“ е значително поместена на југ во однос на претходната од 1909 година. На истата мапа, присуството на Албанците е „драматично редуцирано“, дури и во Северна Албанија. На мапата од 1918 година, која требало да влијае на одлуките на мировната конференција во Париз, Србите и Македонците се групирани во една категорија, со што Цвииќ дал легитимитет на српската контрола над Македонија.
Географскиот завод и Српското географско друштво
Јован Цвииќ го основал Географскиот завод на Филозофскиот факултет во 1893 година, прва таква установа на Балканот и бил негов управник од основањето до својата смрт во 1927 година. Заедно со група географи и природонаучници го основал Српското географско друштво во 1910 година во Белград. Негов претседател бил од основањето до својата смрт. Во 1912 година го основал списанието „Гласник на Српското географско друштво“ кој сè уште постои. Еднаш неделно држел семинар за припадниците на сродните науки на кои доаѓале и наставниците од белградските гимназии.
Географскиот институт
Во Белград во 1947 година, Српската академија на науките и уметностите го основала географскиот институт кој од 1961 година го носи името „Јован Цвииќ“. Институтот е основан со цел унапредување на географската наука, зголемување на бројот на квалитетни научни кадри за работа во струката или на универзитетот.
Голем број на основни школи и улици во Србија исто така го носат името на Јован Цвииќ. Неговите ученици ја продолжиле неговата работа, а шестмина негови асистенти подоцна станале академици: Павле Вујевиќ, Боривоје Ж. Милојевиќ, Војислав С. Радовановиќ, Петар Јовановиќ, Атанасије Урошевиќ и Милисав Лутовац.
Меморијален музеј
Во Белград се наоѓа Меморијалниот музеј на Јован Цвииќ во неговата семејна куќа (улица Јелена Ќетковиќ бр. 5). Оваа куќа била изградена во 1905 година и од 1963 година е под заштита на државата како споменик на културата. Куќата е единствена по својата внатрешна декорација за што е заслужен Драгутин Инкиостри Медењак. кој се смета за едно од зачетниците националната декоративна уметност Цвииќ, според сопствено искажување, го делел ентузијазмот на тогашната интелигенција од потреба за создавање национален стил кој би се засновал на балканските фолклорни елементи.
Денес во куќата се наоѓа легатот на Јован Цвииќ кој има 1.476 предмети меѓу кои се наоѓаат ракописи, преписки, бележници, фотографии, географски карти, атласи, книги, уметнички слики, лични предмети и др. Во музејот повремено се организираат пригодни предавања.
Неговиот живот особено го проучувал географот Милорад Васовиќ кој во 1994 година ја објавил книгата „Јован Цвииќ — научник, јавен работник, државник“.
Признанија
Во организација на Српската академија на науките и уметностите на 21 и 22 ноември 2002 година одржана е научна конференција „Општествено-политичката дејност на Јован Цвииќ“.
По повод 150 години од неговото раѓање, во октомври 2015 година одржана е меѓународна научна конференција во Белград во организација на САНУ, Географскиот институт и Музејот на градот Белград.
Никола (Лаки) Дељо
Никола (Лаки) Дељо (на грчки: Νικόλαος (Λάκης) Νταηλάκης или Νταϊλάκης, Николаос (Лакис) Дајлакис) е револуционер од Костурско, деец на Внатрешната македонско-одрински револуционерна организација, подоцна станал ренегат и се придружил на Грчката вооружена пропаганда
Животопис
По Првата балканска војна во 1912 година, кога Костурско и Врбник влегле во рамките на Грција, Лаки се враќа во своето родно село. Во 1924 година, кога Врбник е предаден на Албанија, Лаки се населил во Костурско. Убиен е во 1941 година за време на окупацијата на Грција од земјите од Оската помеѓу селата Сливен и Жупанища.
Во 1960 година во Костур е подигнат негов споменик, а според неговото неговото е именуван еден кварт во градот.
Шпедитер
Шпедитерот е субјектот кој го организира транспортирањето на стоките, тој самиот не ги вози. Негова основна функција е благовремено и без штети да ги изврши сите работи(осигурување, царина, складирање) да ги транспортира стоките и за таа цел ангажира возач(превоз) и да се грижи за стоката за време на превозот до крајното место на истовар. Шпедитерот може да го изврши превозот и со сопствени возила, но најчесто тоа го прави со шпедитерски комитенти, кои најчесто се индустриски и трговски претпријатија (друштва), кои помагаат за да може стручно да се користат транспортните услуги.
Галишта
Галишта (дијалектно: Галишча; Ομορφοκκλησιά, Оморфоклисија; до 1926 г. Γκάλιστα, Галиста) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри северно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Корешта на десниот брег од реката Бистрица. Селото се наоѓа на надморска височина од 888 метри.
Историја
Во XV век во Кономлади биле евидентирани 39 глави на домаќинства Селото се споменува во отомански дефтер од 1530 под името Галиште со 205 христијански и 5 муслимански семејства. . Името на селото исто така е споменато во XVI век во Слепченскиот поменик како Галишта.
Во 1684 година Галишта, заедно со црквата „Св. Ѓорѓи“ и селото Чука со манастирот Свети Архангел биле придадени на манастирот „Пресв. Богородица Мавровска“. .
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Галишта имало 160 муслимани и 600 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 720 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и работело егзархиско училиште. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади.
Според грчката статистика од 1905 година селото било мешано со 228 жители Грци, 180 Македонци и 350 Турци. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 100 македонски семејства и 50 муслимански семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади. .
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 763 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 596 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Оморфоклисија. . Според едни извори, во 1928 година биле населени 113 бегалци, додека според други 32 семејства со 118 жители.
Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори, но имало случаи и на репресија од страна на партизаните на ЕЛАС. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 21 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 406 жители. , додека во 1940 година селото броело 569 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 270 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 251 жител, во 1971 година имало 153 жители, во 1981 година имало 87 жители, додека во 1991 година имало 109 жители. Денеска, населението на селото е 47 жители според пописот од 2001 година.
NGC 6438A
NGC 6438A — прстенеста галаксија во соѕвездието Октант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6438A се споменува и како ESO 10-2, AM 1806-852, IRAS 18061-8525.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6438A е од видот Ring B. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6438A има привидни димензии од 2,7' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 22 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -85° 24' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 32°.
Други поделби
Проучување на NGC 6438A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61793. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 472; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9527. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Sporting News
Спортинг Њуз (Спортски Вести) е американски спортски магазин. Основан е во 1886 година и прерасна во доминантен весник покривајќи ги бејзбол настаните толку многу, по што го доби неговиот прекар “Библијата на бејзболот”. Во сопственост е на Шарлот, американски бизнис весник со седиште во Северна Каролина, подружница на Адванс Публикејшн. Спортинг Њуз моментално покрива седум главни спортови: Професионалната Лига за Бејзбол на САД, Националната Кошаркарска Асоцијација на САД, Националната Лига за Рагби на САД, Националната Лига за Хокеј на САД, Наскар, Универзитетска Лига за Бејзбол и Рагби, со повремен осврт и на други спортови. Прославувајќи 122 години од постоење како неделно издание, списанието се преориентира да излегува во продажба на секои две недели во 2008 година. Истата година, пушти во употреба дневен интернет весник, Спортинг Њуз Тудеј.
Лојд Мајнор
Лојд Брукс Мајнор (Lloyd Brooks Minor, р. 25. мај 1957 година во Литл Рок, Арканзас, САД) е американски хирург, истражувач, просветител и академски административец. Од декември 2012 година, тој е декан „Карл и Елизабет Науман“ на Школата за медицина при Стенфордовиот универзитет. Претходно беше проректор за академски прашања на универзитетот „Џонс Хопкинс“. Мајнор, кој е експерт за внатрешното уво, е познат за класифирањето на дехисценцијата на горниот полукружен канал на увото, што претставува пореметување при кое дупка во черепот го воспалува каналот за рамнотежа во внатрешното уво. Во 2010 година, Мајнор го доби златниот медал од здружението „Проспер Мениер“ за подобрување на терапијата за Мениеровата болест со користење на гентамицин. Тој е член на Американскиот колеџ на хирурзи и Американската академија за отоларингологија - хирургија на глава и врат. Мајнор исто така е член на Националната академија за медицина на САД.
ОУ „Кирил и Методиј“ - Секирник
Училиштето „Кирил и Методиј“ во с. Секирник е подрачно училиште на централното основно училиште од село Босилово, Општина Босилово.
Лапио
Лапио — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 декември 2017 година било 1,546 жители.
Јован VIII Цариградски
Јован VIII Цариградски — роден во Трабзон, Вселенски патријарх од 1064 до 1075 година. Бил вујко на Јован Ксифилин. Јован VIII исто така напишал и хагиографија за Св. Евгениј Требзондски.
Андре Ле Нотр
Андре Ле Нотр (André Le Nôtre) (12 март 1613 - 15 септември 1700) — пејзажен архитект и градинар на Луј XIV од 1645 до 1700 год. Негово најзначајно дело е паркот во Версај. Неговите урбанистички дела се исто така од значење, како оние кај Тујлерискиот дворец каде ја проширил глетката западно, место кое подоцна станува булеварот Елисејски Полиња и ја сочинува т.н. Историска оска.
Ле Нотр проектитал и многу други градини и паркови, како оние кај Шантији, Фонтенбло, Рокониџи, Сен-Клуд, Сан-Жермен-ан-Лај и Св. Џемјсовиот парк. Исто така соработувал и со Луј Ле Во и Шарл Ле Брен на паркот на Во-ле-Виконт. Татко му на Андре Ле Нотр, Жан Ле Нотр бил градинар на Луј XIII.
Станување градинар
Андре Ле Нотр се родил во семејство градинари. Татко му и дедо му биле одговорни за Тујлериските градии. Неговиот кум бил управник на градини, а сопругот на неговата кума, Клод Моле бил прославен градинар. Во овие окружувања Андре набргу се здобил со теоретски и практични познавања од градинарството.
Трудољубива младост
Андре го интересирале и другите уметности но подоцна му се вратил на градинарството како негова професија (градинар на кралот). Учел математика, сликарство и архитектура. Потоа станал дел од работилницата на Симон Вуае, сликар на кралот Луј XIII. Таму научил класична уметност и перспектива, и подоцна пријателот на Шарл Ле Брен, Франсоа Мансар, му дозволил да ја изучува архитектурата неколку години.
На 40-годишна возраст, тој решил да стане градинар, со сета сособност здобиена од претходните уметнички искуства.
Деби како градинар
Андре ле Нотр дебитирал во градинарството со проектот на градините на дворецот Во-ле-Виконт, по иницијатива на Никола Фуке. Потоа работел ортачки со Луј Ле Во и Шарл Ле Брен. Ова дело го прославило низ светот.
По пензионирањето на Фуке во 1661, Ле Нотр бил ангажиран од Луј XIV за рехабилитација на градините на Версајскиот дворец. По ова, тој проектирал и извел бројни градини ширум Франција.
Подоцнежни години
Ле Нотр бил дел од многу проекти во Франција и се користел со знаења од различни дисциплини. Во 1679, ја посетил Италија.
Починал на возраст од 87 години во септември 1700. Зад него оставил број формални градини, препознатливи по својата перспектива и геометриско совршенство, прочуени и ценети низ целиот свет.
Нојенхаген кај Берлин
Нојенхаген кај Берлин (Neuenhagen bei Berlin) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа на 19 километри источно од Берлин.
Драган Павловиќ Латас
Кариерата ја започнал во „Млад борец“ (1980–1984), а бил и соработник на белградскиот младински весник „Младост“. Работел во неделникот „Фокус“ извесен период по неговото основање во 1995. Завршил економски науки на универзитетот во Белград, а има дипломирано и политички науки на универзитетот ФОН во Скопје во 2005. Магистрирал и докторирал на Европскиот универзитет во Скопје, каде работи како професор од 2012 г.
Павловиќ бил осомничен за соработка со српските тајни служби за време на југословенските војни. Весникот „Време“ објавил документи од ДБК кои посочуваат дека Латас го организирал палењето на американската амбасада во Скопје во 1999 година по налог на УДБА. Весникот го посочува Павловиќ како доушник на Слободан Милошевиќ, кој наредбата ја добил на 13 март 1999, а палењето се случило десет дена подоцна. „Време“ го обвинува Павловиќ и дека го шпионирал раководството на ВМРО-ДПМНЕ, во време кога на чело на партијата бил Љубчо Георгиевски.
Павловиќ Латас бил тужен од 13 новинари и членови на граѓански здруженија во 2009 за непотпишаниот текст во „Вечер“ со наслов „Грција ги плаќа нивните, а во Македонија своите новинари за да помине грчкиот предлог“. Латас во телевизиска емисија се пофалил дека во неговиот дом од политичарите има влезено само премиерот Никола Груевски и дека тој е негов личен пријател.
Латас бил осудуван од новинарската фела во Македонија поради неговиот непристоен речник и кршење на етичкиот кодекс на новинарите. Во интервју на Сител во 2016, Латас на Зоран Заев, претседател на СДСМ, му рекол дека е „изрод“ и дека „лаже како Турчин“. На однесувањето на Латас реагирале турската амбасада во Македонија и Здружението на новинарите на Македонија (ЗНМ), велејќи дека ги навредил Турците во Македонија и дека создава искривена слика за новинарството.
Специјалното јавно обвинителство (СЈО) во 2017 отворило истрага „Тотал“ во која го сомничи Латас за даночно затајување како сопственик и управител на фирмите „Тотал маркетинг“ и „Тотал медиа центар“. СЈО го товари дека во периодот 2008–2015 тој давал лажни податоци во завршните сметки на фирмите за да одбегне плаќање данок со што го оштетил државниот буџет за 63 илјади евра како физичко и 121 илјади евра како правно лице. Латас исто така преку фактури на фирмите набавувал персиски теписи, рачен часовник, душеци и други предмети за лична употреба.
Персискоромски јазик
Персискоромски јазик — мешан јазик со којшто се служат Роми (или можеби Домци), а настанал преку јазичен допир на ромски (или домари) и персиски.
IV македонски конгрес
Четвртиот македонски конгрес на македонските друштва во Бугарија се одржал од 15 до 21 јуни 1897 година.
Решенија
Повторно биле разгледани односите помеѓу ВМК (Врховен македонско-одрински комитет) и ТМОРО, конгресот донел одлука, дека комитетот треба да се подготвува за востание во Македонија и дека треба да стапи во врска со ТМОРО.
Конгресот, покажал тенденција, за доближување до ставовите на ЦК на ТМОРО, посебно по прашањето за востанието. За претседател на комитетот бил избран кукушанецот Христо Станишев.
Сосема неочекувано за член ВМК бил избран Гоце Делчев. Подоцна писмено Делчев ќе го одбие изборот.
Фабио Канаваро
Фабио Канаваро, (роден на 13 септември 1973 година) — италијански поранешен професионален фудбалер и моментално тренер на кинескиот клуб Тијанџин Куанјиан. Канаваро се смета за еден од најголемите дефанзивци на сите времиња. Тој го поминал најголемиот дел од својата кариера во Италија. Ја започнал својата кариера во Наполи, пред да помине седум години во екипата на Парма, со која освои два трофеа во Купот на Италија, Супер куп на Италија и Купот на УЕФА. По добрите настапи во Интер и Јувентус, тој се сели заедно со менаџерот Фабио Капело од Јувентус во Реал Мадрид во 2006 година, со кои ја освои двапати по ред Ла лига та во 2007 и 2008 година. По враќањето во Јувентус во сезоната 2009-10, наредната година тој се приклучи на Ал-Ахли во Дубаи, каде што се повлече од фудбалот во 2011 година, по една сезона поради повреди. По неговото пензионирање, тој стана член на тренерите на Ал-Ахли, особено како глобален амбасадор и технички директор во 2011-2013 година, и како асистент тренер од 2013 до 2014 година. Во ноември 2014 година, тој беше назначен за тренер на кинескиот клуб Гуангжу Евергранде. На 9 јуни 2016 година, тој потпиша договор со кинескиот клуб Тијанџин Куанјиан како менаџер.
Канаваро исто така, постигна успех со националениот тим на Италија. Тој беше дел од тимот на Италија, кој го освои двапати по ред УЕФА Европското првенство во фудбал под-21 во 1994 и 1996 година.Првиот свој настап за сениорската репрезентација го забележува во 1997 година, и беше еден од најсзаслужните кој помогна на својот репрезентација да стигне до финалето на Евро 2000, и беше дел од најдобриот тим на турнирот. Подоцна тој стана капитен во 2002 година, по завршувањето на репрезентативната кариера на Паоло Малдини. Канаваро ја доведе Италија до освојување на ФИФА Светско Првенство во Германија, и му беше даден прекарот  "Ил Муро ди Берлино"  ( "Берлинскиот ѕид") од страна на италијанските поддржувачи поради неговите одбранбени настапи, што се виде по резултатите на Италија која не прими гол на пет натпревари, и на целото првенство прими само два гола, кои не беа во отворена игра. По освојувањето на Светското првенство тој ја освои Златната топка, откако беше именуван како втор најдобар играч на првенството. Во 2009 година, тој успеа да го стигне Малдини со најмногу настапи во историјата на репрезентацијата. Тој се повлече од репрезентацијата на 25 јуни 2010 година по неуспехот на Италија да се квалификува меѓу 16те најдобри на Светското првенство 2010. Канаваро вкупно одигра 136 пати за Италија и постигна два гола за сениорската репрезентација. Севкупно, тој ја претставувал Италија на четири ФИФА Светски првенства, два УЕФА Европски првенства, Летните олимписки игри во 1996 година, и ФИФА Купот на Конфедерации во 2009 година. Тој во моментов е втор на сите времиња според настапи за репрезентацијата на Италија, зад Џанлуиџи Буфон, и направи најмногу настапи за Италија, како капетан (79).
Тој беше именуван за најдобар играч на ФиФа, и ја освои наградата Ballon d'Or во 2006 година, кој го направи единствениот одбранбен играч кој ја има освоено таа награда во деценијата и единствен дефанзивец после Франц Бекенбауер и Матиас Замер, двајцата од Германија. Во 2007 година, тој беше на листата од 6 спортисти за наградата Светски спортист на годината. Неговиот помлад брат Паоло Канаваро е исто така професионален фудбалер кој настапува за калчолигашот Сасуоло.
Писма без адреса
Писма без адреса (Письма без адреса) е дело создадено во 1899-1900 година, на основачот на рускиот марксизам Георгиј Валентиновиќ Плеханов (1856-1918). Делото се состои од четири писма и едно продолжение. Плеханов се обраќа на замислена личност, и употребувајќи многу цитати и споредби, тој ја истражува уметноста. На некои места текстот е прекинат.
Прво писмо
Во првото писмо Плеханов го разгледува чувството на убавината, стремежот за имитирање, начелото на антитезата, чувството на ритамот, појавата на музичките инструменти, чувството на симетрија и развојот на културата.
Чувството за убавото до Дарвин било сметано за исклучиво човечка особина. Дарвин прв покажал дека и животните имаат чувство за убавото, кое игра важна улога во нивниот живот. Плеханов се согласува со него и додава дека убавото за нижите животни често е убаво и за човекот. Разликата во сфаќањето за убавото, според Дарвин, треба да се бара не во биологијата, туку во социологијата, затоа што токму со општествените причини се објаснува околноста што кај цивилизираниот човек чувствата за убавината се асоцираат со многу сложени идеи. Плеханов покажува дека таквата асоцијација не постои само кај цивилизираниот човек, преку следниов пример:
„Познато е дека кожите, канџите и забите од животните играат важна улога во украсувањето на примитивните луѓе. Со што се објаснува оваа улога? Сигурно не со убавината на овие предмети, туку со нив дивјакот ја покажува својата умешност и сила. Ваквото украсување е делумно и суеверие, затоа што овие предмети на дивјакот му служат како амајлии.“
Плеханов покажува дека изразот за богатството (кај жените) и изразот за силата (кај мажите) го асоцираат чувството за убавина. Исто како и сфаќањето за моралот кое не може никогаш и никаде да биде апсолутно исто, туку се менува, така и сфаќањето за убавото е условено од начинот на живеењето и развиеноста на производните сили и односи.
Стремежот за имитирање кај човекот игра мошне голема улога. Човекот (класата) или ги имитира естетските вкусови и моралните чувства на друг човек (класа), или пак им противречи, со што сака да го негира другиот човек (класа).
Начелото на антитезата игра голема улога при изразувањето на чувствата кај луѓето и животните. Плеханов, барајќи го дејството на начелото на антитезата во потеклото и развојот на обичаите, разгледува низа примери со кои се покажува дека во специфични услови, поинакви од секојдневните, нормалните услови, луѓето се однесуваат поинаку и го прават она што не го прават во нормални услови, и така ги манифестираат своите чувства. Психологијата игра важна улога заедно со Дарвиновото начело на антитезата.