cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Членконоги
Класа Insecta
Класата Insecta е најголемата артроподна класа која се состои од илјадници видови. Освен неколку примитивни или високо изменети форми, инсектите се одликуваат со еден или два пара на крила прикрепени за тораксот. Главата има пар антени, пар мандибули и два пара на изменети магзили кои ги формираат усните делови. Абдоменот е добро издиференциран од тораксот и нема додатоци освен редуцирани кои се изменети во репродуктивни органи. Типичната глава на инсектите има сложени очи и едно или повеќе прости очи и е прекриена со егзоскелетен штит. Тораксот се состои од три сегменти, од кои секој носи пар на нозе. Последните два сегмента обично имаат пар на крила. Инсектите се главно копнени суштества и поседуваат трахеи за гасна размена. Се одликуваат со единствени екскреторни органи, познати како Малпигиеви цевчиња, кои се корисни при зачувувањето (конзервирањето) на водата.
Водици
Водици или Богојавление — денот на кој според христијанското предание Св. Јован Крстител го крстил Исус Христос во реката Јордан. Се прославува на 19 јануари кај црквите што го користат јулијанскиот календар (вклучувајќи ја и македонската), а на 6 јануари кај црквите што го користат грегоријанскиот календар. Со тоа му се дава значење на крштевањето како една од повеќето свети тајни на христијанството. Крштевањето значи и духовно раѓање, односно почеток на човековото живеење во верата. Затоа кумот се смета за духовен родител на крстениот и најблизок роднина. Со овој празник завршуваат не само дванаесетте т.н. Некрстени денови туку и циклусот зимски празнувања во кој спаѓаат уште и свеченостите поврзани со Бадник, Божик, Нова Година (Василица) и сл.
Претхристијанско празнување и традиција
Богојавление бил празник на претхристијанскиот бог-давател Дајбог кој ги исполнувал желбите на луѓето кои му се обраќале при отворањето на небото. Имено, според верувањето, ноќта спроти празникот точно на полноќ, на глуво доба, се отворало небото и на сите што будни ќе го дочекале тој час Бог им ги исполнувал желбите. Според едно предание од Охрид што го забележал Кузман Шапкарев некој човек што овој миг го гледал низ прозорецот сакајќи да има еден осмак пари по погрешка рекол: „''Дај ми Господи, еден осмак глава“. И за чудо на часот главата му пораснала колку еден осмак, та не можел да си ја тргнит назат од пенџерата и му останала надвор од пенџерата, а тој како закоан на неа''”. Тој час како што се верува и водите престанувале да течат за миг и биле многу лековити. Од таа вода да се налеело можело да се лекуваат разни болести. Ако пак не се налеела во тој миг водата можела таква да се напрви откако ќе се освети (покрсти) по специјален обред што го изведува свештеникот.
Христијанскo празнување и традиција
Водици се празнува два дена. Првиот ден 19 јануари, освен Богојавление и Водици уште се вика и Војордање и Машки Водици, а вториот ден 20 јануари, Собир на Свети Јован Крстител уште се вика и Женски Водици. Како што забележал Кузман Шапкарев во минатото во Скопје бил познат обичајот капење на младоженците. Првиот ден од празникот ги бањале зетовците и машките деца првенци, а вториот ден невестите и женските деца, исто така, првенци. Овој обичај се изведувал на тој начин што ги носеле на реката Вардар, а таму попот по специјален обред ги попрскувал со пејана (светена) вода. Познато е дека на првиот ден од празникот по коледица одат само мажите, а вториот ден само жените.
Денес традиционално, во Македонија во речиси сите населени места, свештениците го фрлаат ритуалниот крст во некоја поголема вода - река, езеро или базен, а луѓето скокаат во водата и се обидуваат да го фатат крстот. Се смета дека на тој ден сите води се крстени и исто така оној што ќе го најде крстот ќе биде среќен во следната година.
Овој ритуал го симболизира влегуањето на Христос во реката Јордан.
Со тоа Христос го потопи прародителскиот грев и гревовите на сите луѓе од постоењето на светот. Штом се крстил, излегол од реката, му се отвориле Небесата и Духот Божји во телесен вид како гулаб се спуштил над Него. Глас од Небесата говорел: "Овој е Мојот возљубен Син, Кој е по Мојата волја! "Гласот на Отецот е упатен кон Неговиот Син, но поради Него ги повикува сите луѓе од светот да станат синови и ќерки Божји.
Народна традиција
Карактеристично за празникот Водици е што тој се празнува во поголеми или помали групи што се викаат кумпании, кумства или братства. Некаде тие групи се формираат по маала, а некаде по фамилии. Сите членови од компанијата се сметаат за роднини и меѓусебно се обраќаат со „светијоване“, „побратиме“ и сл. Според дамнешните сфаќања што ги прифатила и црквата кумството е сродство па за кумовите како и инаку за крвните роднини важи законот за егзогамијата. Ако се земе предвид дека во христијанската религија Свети Јован го крстил Исус Христос значи тој го има кумството. Во песната од западна Македонија „Или тотнет, ил се земја тресет“ објавена во зборниците на Јастребов и Икономов во силна борба Свети Јован го добил кумството и побратимството:
Свет’ Илија — силни секавици,
Свети Јован — кумство, побратимство,
Неделица — празник да празнуват.
Секоја компанија има свој кум кого уште го викаат и Свети Јован. Тој го чува крстот една година, од едни до други Водици, што значи за тоа време го има кумството. Менувањето на кумството се врши по строго востановен ред, најчесто по старост. К. Шапкарев забележал дека во некои села во Охридско крстот, а со тоа и кумството се откупувале со наддавање.
Еден ден пред празникот на 18-ти е Водокрштение, некои го викаат Водокрст или Водопост. Водокрст доаѓа од крштевањето односно осветувањето на водата, а Водопост поради тоа што се работи за строг пост. Рано наутро на знакот од камбаната сите кумови одат во црквата. Секој со себе носи котле со вода и во него крстот што и припаѓа на таа компанија. Откако попот ќе ги провери сите крстови дали се правилно врзани со босилекот, (треба да има толку гранчиња колку што има куќи компанијата) ги пее сите крстови заедно, и со тоа ја осветува (крштева) водата. Со овој чин, оваа вода добива профилактичка моќ, со неа во текот на денот се прска низ куќата, шталата, и другите простории и има цел да ги избрка сите лошотии. Прскајќи од оваа вода кумот благословувал: “Кај што помина чесен крст, да е чесно бериќетно, кај што капнало капка вода, сребро и злато да капит, да се родит бериќетот.„
VII востанички округ - Одринско
VII востанички округ - Одринско бил формиран со Општиот план за Илинденското востание. Востаничките дејствија започнале на 19 август 1903 година (нов стил) и траеле некаде до 8 септември (нов стил).
Подготовки
Конгресот на Петрова Нива, одржан на 28 и 29 јуни 1903 година решил Одринскиот револуционерен округ да се подели на 5 востанички околии:
Капетанот Икономов врз основа на Општиот план и цел на востанието составен од Главниот штаб на Битолскиот востанички округ, изработил Специјален план за востаничките дејствија во VII револуционерен округ.
Првиот реон кој се состоел од околу 50 села, бил поделен на 12 области, а секоја се состоела од по 2-6 села. Не чело на секоја област бил назначен војвода кој раководел со тамошните сили. Овој реон бил најдобро подготвен за востанието.
Во Одринско била и четата на Михаил Герџиков од околу 130 души, таа со себе донела манлихери и други воени материјали. Овие материјали биле растурени по месните чети. Од четата на Герџиков се одвоила група од 30 души кои формирале специјална техничка дружина и биле задолжени за експлозивниите направи и материјали. На чело на групата стоеле Михаил Герџиков, Христо Силјанов и Иван Варналиев. Востаниците располагале со поголеми количини на бомби, фитили, Бертолова сол и друго.
Конгресот го избрал учителот Павел Ковачев за посебен претставник на Одринско при Задграничното претставништво во Софија, Васил Пасков бил назначен за интендант на округот со седиште во Бургас, а Михаил Герџиков и Михаил Даев заминале во Бугарија за да набават експлозивни материјали за изведување на неколку атентати во Одринско. Била создадено санитетско одделение на чело со фелдшерот Христакев со постојано седиште во селото Мегалево.
На 29 јули едно одделение на турската војска на пат кон Мало Трново дошло во судир со една чета, при борбата паднале 2 војници.
Кон крајот на јули (стар стил) Околискиот штаб се собрал во селото Мегалево. Востанието во Битолско веќе било започнато. Централниот комитет и Задграничното претставништво побарале востанието да се забрза и во Странџа. Штабот одлучил востанието да се крене на 5 кон 6 август на празникот Преображение Христово.
Посебен проблем за востаничките акции во Одринско претставувал градот Мало Трново. Се поставило прашањето што да се прави со градот? Првиот реон располагал со околу 1.100 пушки од кои неповеќе од нив биле 200 манлихери, а останатите биле кримки (пушки од Кримската војна 1854-1856). Во самиот град имало неколку гарнизони, а во околината на Мало Трново имало голем број на турски и грчки села, Лозенградската тврдина била во близината, а и силите од Одрин би можеле бргу да дојдат како засилување. И покрај сето тоа капетанот Икономов настојувал да се нападне Мало Трново со околу 650 души, а на самиот четнички напад требало да му претходат бомбашки напади во самиот град. Но, соработниците на Икономов тој план го оцениле за опасен и ризичен и било одлучено да се изостави градот и да се нападнат сите турски гарнизони и села.
При изработката на планот за кревање на востанието во Одринско се поставило прашањата за турските села како и што да се прави со неборечкото население. Од весниците, Околискиот штаб разбрал дека во Македонија уште на самиот почеток на востанието, Османлиите започнале со палење на егзархиските села. Под влијание на таквото однесување на османлиската војска, било решено во Одринско да бидат нападнати сите турски села, но да се поштеди мирното население и воопшто сите Турци кој нема да се спротивстават.
Според Христо Силјанов, таа одлука со сигурност ја решила судбината на бугарските села во Одринско.
На 5 наспроти 6 август, на Странџа избувнале голем број на пожари, а набргу по избувнувањето почнале да се слушаат грмежи на бомби и пукоти од кримките. Христо Силјанов истакнува дека:
Востанички дејствија
На полноќ една чета од околу 130 востаници предводени од Герџиков ја напуштиле височината Китка и тргнале кон гратчето Василико. Четата се состоела од 25 редовни четници вооружени со манлихери и берданки и од 100 селани вооружени со кримки кои биле повикани од војводата Халадачев, во четата имало и неколку Македонци од Битолско. Од чета се одвоила една група на чело со четникот Георги Костандиев и се упатиле кон мухаџирското село Путурнаково. Одредот пред Василево се поделил на неколку чети, тие се упатиле во разни правци, една мала група зазела позиција меѓу Старо и Ново Василево, друга група се упатила кон турските мала, а секирџиите останале да го чекаат сигналот за да почнаат да ги сечаат телеграфските столбови.
Герџиков со околу 50 души и Христо Силјанов со околу 15 души незабележливо се провлекле во градот. Герџиков кон касарната, а вториот кон управителскиот дом. Набргу биле фрлени по две бомби по што се слушнало востаничкото Ура! и трубата на Халачев.
При нападот на Управата се предале еден поморски офицер, началникот на пристаништето, еден жандарски потпоручник, началникот на карантината Халид и началникот на телеграфско-поштенската станица Халил. Востаниците го зазеле уќуматот, ја уништиле архивата и поставиле динамит под една карпа на зданието.
Борбата кај касарната продолжила. Додека турските војници продолжувале да даваат отпор, турските маала почнале да горат, а пожар избувнал и во селото Потурнаково. Под притисок на востаниците, војниците и останатите Турци почнале да бегаат, а до ноќта не останел ни еден Турчин во Василико и Потурнаково. Едни по копно, а други по море заминале за Цариград.
На 5 кон 6 август во Одринско имало борби и кај Граматиково, Мрзово и др. Малотрновскиот околиски војводата Пено Шиваров со стотина селани ја нападнал касарната во која имало 300 војници. Војводата Дико Џелепов немал трпение и затоа порано ја нападнал касраната во селото Столилово. Следниот ден востаниците се повлекле, а аскерот избегал за Мало Трново. Востаниците тогаш ја запалиле касарната и селото Бакџик. Во Паспаловската оклија имало три акции. Биле уништени телеграфските линии на потегот Мало Трново-Деркој и Деркој-Лозенград. 74 селани од три страни го нападнале турското село Сазара. Војводата Георги Кондолов со 95 востаници го нападнал гарнизонот во Паспалово. При нападот војводата бил тешко ранет, ноќта тој ги повикал востаниците и го посочил Јосиф за свој заменик и побарал од своите борци да го стрелаат, никој немал храброст да го стори тоа, но се слушнал еден истрел по што сите почнале да плачаат. Опсадата на гарнизонот во Паспалово продолжила, но набргу дошол аскер од Мало Трново и опсадените турски војници успеале да се провлечаат оставајќи ги зад себе воените и други материјали.
Во Василикоската околија востаничките акции започнале на 3 август. Тука со акциите раководеле Цено Куртев и Петар Ангелов. На 3 август Цено Куртев во селото Рзово убил еден собирач на данок и двајца стражари. Следниот ден аскер од Василко пристигнал во селото Маџура и почнале да ги притискат селаните да кажат каде е четата. Двајцата војводи решиле да не дозволаат селото да биде разрушено и војската била нападната со бомби, дошло до борба која траела 5 часа, дел од турските војници изгореле живо во куќите каде се криеле додоека пак другите избегале.
По 5 кон 6 август востаниците се упатиле кон турското село Корфоколиби. Востаниците побарале од турските селани да го предадат оружјето, селаните прифатиле но во селото неочекувано пристигнала војска со еден башибозлук. Востаниците го опсадиле Корфоколиби. Ноќта Турците добиле засилуавње од морето, а востаниците морале да отстапат. На 7 август војската избегала. На 8 август Цено Куртев се симнал на брегот и фрлил во воздух 14 килограми динамит. На 11 август четата на Цено Куртев го напаѓа село Лиман, а на 13 август влегува во град Ахтопол, којшто веќе е напуштен од турскиот гарнизон. Војводата ги разбива државните солници и ја раздава солта на населението од Ахтопол и соседните села – Бродилово, Кости, Каланџа и Стефаново.
Околу стотина востаници под команда на капетанот Икономов се групирале на врвот Махјада, а од таму се спуштиле во грчкото село Инџекоја и го нападнале гарнизонот од 100 души, но аскерот добил засилување и востаниците морале да отстапат. Во Куру дере иако акерот не бил нападнат тој се повлекол во Лозенград.
Лазар Маџаров со стотина души го нападнал аскерот во Дере која. На 6 август аскерот го напуштил селото и се засолнил во Лозенград.
На 9 август Крсто Б'лгаријата со 40 востаници го нападнал селото Хаџи Талашман, не далеку од Одрин. Селото било нападнато од сите страни, биле фрлен бомби и била предизвикана паника меѓу војската и селаните. Дел од востаниците се пробиле во селото и ја нападнале касраната со бомби, управата и поштата. Една бомба била фрлена и во џамијата каде се криеле дел турските селани. По 4 часа целото село горело, а Турците се разбегале на сите страни.
На 13 август, по линијата Одрин - Цариград, на станицата Кулели Бургас бил извршен динамитски атентат. Два вагони излетале, загинале 6 души, а 14 биле ранети, меѓу загинатите имало и Европејци.
Во првите денови на востанието, Одринско било исчистено од аскерот, а било протерано и турското население од периферијата. Во владение на Турците останало само Мало Трново, при што таквата состојба траела 20 дена.
Првите востанички акции во Одринско се чувствувале во Лозенград, во Одрин и дури и во Цариград. По нападот на Крсто Б'лгаријата на Хаџи Талашман турските бегалци се нашле во старата престолнина на Отоманското Царство, а европскиот печат почнал да пишува дека е можен и востанички напад на Одрин. Турското население од Потурнаково, Василико, Ахтопол и други крајбрежни села со своите кајчиња спасот го побарале во Цариград.
При избувнувањето на востанието во почетокот на август, во Родопите четата на Пејо Шишманов ја нападнала царината во Каракулас. Во тоа време од страна на властите бил откриен динамитот, поставен од групата на Стефан Добрев на железничката линија помеѓу Гумурџина и Дедеагач. На 18 август избувнал друг динамит на истата железничка линија, но експлозијата се случила откако возот поминал. Линијата била уништена и движењето спрено за долго време. Нападот бил извршен од групата на Неделко Килев. Сите други обиди како овие на Тане Николов и на Коста Нунков да биде организирана детонација на други железнички пруги не биле сполучливи. По нападот на 18 август 1903 година турските воени власти преземале интензивни пребарување во наредните бугарски села, а од уапсените лица 33 биле испратени во Едрене за судене. Ова создало тензии и во сите поголеми населби се концентрирани дополнителни войсковите делови. Вкупниот број на турскиот аскер во Ахчелебиско и Гумурџинско достигнал околу 10,000 лица.
Космос-2225
Космос-2225 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 22 декември 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 294 км, а најмалото на 209.
Уралски Океан
Уралски Океан  (исто така наречен „„Уралскик океан“) бил мал, древен океан кој се наоѓал помеѓу Сибир и Балтика. Океанот се формирал во епохата Доцен Ордовик, кога големи острови од Сибир се судриле со Балтика, која тогаш била дел од копното Еврамерика.
Островите, исто така, предизвикаа затворање на претходникот на Уралскиот Океан, Канти Океан. Меѓутоа, до Девонскиот период, Уралскиот океан почнува да се намалува бидејќи сибирскиот континент и микроконтинентот Казахстанија се приближувале кон Балтика.
Во последните периоди од Девон до Мисисипија, Уралскиот Океан станал поморски пат. Сè додека трите не се судрија во Јаглерод, таа ги создаде Планините Урал, целосно затворајќи го океанот и формирајќи го Пангеа суперконтинентот.
Уралско-монголскиот појас (UMB), помеѓу Сибир, Балтика и Тарим, беше местото на растот на Азија за време на палеозоикот, но неговата еволуција останува многу контроверзна како што е потврдено од различните палиспастични модели. Мобилниот појас на Урал е западниот дел на UMB. Се граничи со Балтика на запад и со сибирскиот басен и со Казахстан на исток. Сите истражувачи се согласуваат дека океанот постоел на Урал во поголемиот дел од палеозојското време, но остро не се согласуваат за првичните позиции и последователната кинематика на граничните тектонски единици. Во западните и јужните делови на Казахстан се препознаваат неколку блокови со прекамбриски подрум. Во доцниот Ордовичанец, овие блокови се соединија за да формираат соседен, иако не нужно крут домен, доменот Кочетау-Север Тиен Шан (KNTD). Палеомагнетното истражување на густиот куп базалт-андезит на горниот девон (француски) во Северен Тиен Шан открила карактеристична компонента со двоен поларитет (D = 280 °, I = 55 °, k = 20, a95 = 9 °, N = 14 сајтови). Неговото примарно потекло е потврдено со позитивен конгломерат тест на интраформациски конгломерат. Го комбинираме овој резултат со други палеозојски податоци од KNTD и го зацртуваме палеолатитудиналното движење на оваа единица од доцниот ордовициан до крајот на палеозојкот. Утврдено е дека набљудуваните палеолатини на KTND добро се согласуваат со референтните вредности за Балтика за целиот интервал; оттука заедничкото движење на KNTD и Baltica како дел од една плоча е силно индицирано за поголемиот дел од палеозоикот. Ова откритие е во спротивност со повеќето објавени модели, кои ги поставуваат KNTD и Baltica на спротивните страни на Уралскиот Океан. Исклучок е моделот на Sengor и Natal'in [1996] во кој се очекува кохерентно палеолатитудинално движење на овие две единици. Предлагаме друг модел на Уралскиот океан кој се потпира на помал број на претпоставки и е подобро поддржан од геолошки и палеомагнетни податоци; за време на средниот палеозоик, овој океан постоел главно помеѓу комбинираната тектонска единица KTND-Балтика и Сибир.
NGC 3160
NGC 3160 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3160 се споменува и како UGC 5513, MCG 7-21-23, CGCG 211-24.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3160 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3160 има привидни димензии од 1,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 13 м 55,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 38° 50' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 3160 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29830. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3001. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 711.
Френсис Дрејк
Неговите достигнувања биле легендарни, правејќи го херој меѓу Англичаните, но пират меѓу Шпанците, меѓу кои бил познат како El Draque, „Змејот“. Неговото име на латински било Franciscus Draco. . Кралот Филип II понудил награда од 20.000 дукати (околу 4,5 милиони денешни евра) за неговиот живот.
Познат е исто така по тоа што го обиколил светот по морски пат (1577 - 1580).
Рани години
Френсис Дрејк е роден во парохијата Краундејл, една милја јужно од Тависток, Девон, во февруари или март 1540. Тој бил најстариот од дванаесетте синови на Едмонд Дрејк (1518–1585), Протестантски земјоделец кој подоцна станал проповедник, и неговата жена Мери Милвеј. Најстариот Дрејк е честопати поистоветуван со неговиот внук Џон Дрејк (1573–1634), кој бил син на постариот брат на Едмонд, Ричард Дрејк. Дедо на Френсис по мајчина страна бил Ричард Милвеј. Френсис Дрејк се венчал со 1: Мери Њуман; со 2: Елизабет Сиденхам.
Френсис бил именуван по неговиот кум Френсис Расел, втор Ерл од Бедфорт, и по неговата блиска крвна врска со круната по братучедите, како Сер Ричард Гренвил, Ајвор Калеи, Ејми Гренвил и Џеври Часер.
Како и со повеќето Дрејкови современици, неговиот датум на раѓање не е познат, но се претпоставува дека е роден во 1534 или 1540.
За време на Востанието на молитвената книга во 1549, неговото семејство било принудено да пребегне во Кент. Пред да наполне 13 години, Дрејк ја започнал својата морска кариера станувајќи чирак на екипажот на трговска барка која што сообраќала на Темза и преку-каналните пристаништа. Станал сопственик-капетан на бродот на 20 години по смртта на претходниот капетан, кој му го подарил бродот. На 23-годишна возраст, Дрејк го направил своето прво патување до Новиот Свет, пловејќи во друштво на неговиот втор братучед, Сер Џон Хокинс.
Во 1569 повторно бил во флотата на Хокинс, кога била заробена од Шпанците во мексиканското пристаниште Сан Хуан де Улуа. Успеал да побегне заедно со Хокинс, но се вели дека тоа што го доживеал таму го натерало доживотно да се одмаздува на Шпанците.
Тихиот Океан
Во 1577 Елизабета I го испратила Дрејк да започне експедиција против Шпанците на тихоокеанскиот брег на Америките. Тргнал од Плимут на 15 ноември 1577, но набргу ги зафатило лошо време и биле приморани да се засолнат во Фалмаут, Корнвол, откаде што се вратиле во Плимут за поправки. Повторно запловиле на 13 декември, на бродот Пеликан, со други пет бродови и екипаж од 164 луѓе. Наскоро флотата пораснала со шести брод, Мери (старо име Санта Марија) која што била одземена од Шпанците.
Флотата на Дрејк претрпела доста штети; ги загубил Кристофер и Свон поради загуба на екипаж во прекуатлантското патување. Во Сан Хулијан, Аргентина, било увидено дека Мери е изгниена, и била изгорена. По судењето и погубувањето на Томас Даути, Дрејк одлучил да ја помине зимата во Сан Хулијан пред да се впушти низ Магелановиот Проток.
Трите негови бродови запловиле кон Магелановиот Проток. Неколку недели подоцна (септември 1578) Дрејк излегол на Тихиот Океан, но силните бури уништиле еден од бродовите и тоа го приморало повторно да се врати во Англија, оставајќи го неповреден само Пеликан. По преминот Пеликан пловел на југ и Дрејк, како и морепловците пред него, најверојатно достигнал латитуда од 55° (според астрономските податоци наведени во хеклутовата "Основни навигатори" од 1589) околу Чилеанскиот брег. И покрај општоприфатеното мислење, се смета дека не го достигнал ’ртот Хорн или по него наречениот Дрејков Премин, поради тоа што неговите описи не соодветствуваат со првоспоменатиот и неговите сопатници одрекле дека виделе отворено море.
Пред пристигнувањето на брегот на Перу, Дрејк го посетил островот Моча каде што бил сериозно ранет од домородците Мапуче. Подоцна го ограбил пристаништето Валпараисо уште по на север во Чиле.
Дејство со последици
Близу Лима, Дрејк заробил шпански брод кој носел 25.000 пезоси од перуанско злато, со вкупна вредност од 37.000 дукати шпански пари (околу £7 милиони по денешни стандарди). Дрејк исто така дошол до информации за бродот Nuestra Señora de la Concepción, којшто пловел на запад кон Манила. Подоцна бродот бил наречен Какафуего. Дрејк се впуштил во лов и го заробил бродот, дејство кое се покажало како нивно најпрофитабилно заробеништво. На Nuestra Señora de la Concepción, Дрејк нашол 36 килограми злато, златно едно распетие, накит, 13 ковчези полни со кралски плочки и 26 тони сребро. Овој улов имал далекусежни последици затоа што шпанскиот брод, кој бил пресретнат како плови на запад во Тихиот Океан, му разоткрил на целиот свет дека во 1580-тите дека Шпанците биле присутни во Далечниот Исток, концесија дадена на Португалците од Папата. Тоа го приморало Филип II да ја нападне Португалија во 1580-та за да ја преземе португалската круна.
Нов Албион
На 17 јуни 1579, Дрејк се истоварил некаде северно од најсеверната шпанска територија Поинт Лома. Нашол добро пристаниште, се истоварил, ги обновил залихите, се репарирал, и останал извесно време одржувајќи пријателски односи со месното население. Ја побарал земјата во името на Св. Троица за англиската круна и ја нарекол Нов Албион.
Самуел Болф тврди дека „Нов Албион“ бил основан во Комокс на островот Ванкувер, за време на едно недокументирано „тајно патување“ кон север. Познато е дека Дрејк и неговиот екипаж отпловиле северно од Нов Албион во потрага на западен излез кон северниот пролаз. За време на патувањето морнарите направиле доста точни карти на северозападниот агол на Северна Америка, денешни Британска Колумбија и Алјаска. Тие имале тешко патување помеѓу островите на полустровот Алјаска, и студеното време ги приморало да отстапат и да се вратат назад.
Болф тврди дека бродот на Дрејк стигнал до 56° латитуда на север, многу подалеку на север отколку што било запишано. Причината за овој лажен запис, пишува Балф, имала политичка позадина: натпреварувањето со Шпанците во Америките. Кралицата Елизабета сакала да сокрие секаква информација за тајната на северозападниот прелаз, што резултира денес локацијата на Нов Албион и на највисоката латитуда која ја достигнала експедицијата да е сè уште контроверзна.
Братот на Дрејк поминал долго и тешко време во заробеништво во Јужна Америка во раце на Шпанците кои сакале да изнудат информации од него за патувањата и местоположбата неговиот брат.
Неговото патување во Северна Америка е важно поради бројни причини. Кога се истоварил, неговиот црковн слуга одржал света миса; ова е една од првите протестанстки црковни дејствија во Новиот Свет. Се сметало дека Дрејк добива престиж на сметка на Папството.
Продолжување на патувањето
Дрејк заполовил западно преку Тихиот Океан, и неколку месеци подоцна пристигнал до Молучките Острови, група острови во северозападниот дел на Тихиот Океан, во денешна источна Индонезија. Додека биле таму, „Златна лаѓа“ заринкала во гребен и била скоро загубена. По три дена чекање на поволна плима и исфрлање на товар, барката била ослободена. Дрејк и неговите луѓе станале пријатели со еден султан-крал и се вмешале во интриги со португалските власти таму.
Направил неколку застанувања за време на неговото патување до врвот Африка, го обиколил ’ртот Добра надеж и стигнал до Сиера Леоне на 22 јули 1580. На 26 септември „Златна лаѓа“ впловила во Плимут со Дрејк и 59 преостанати морнари, со богат товар од зачини и заробени шпански богатсва. Делот кој ѝ припаднал на Кралицата ги надминал сите други приходи на круната за целата година. Дрејк бил прославен како првиот Англичанец кој ја заобиколил Земјата (и второ такво патување кое успеало да се врати со барем еден неоштетен брод, по Елкановото од 1520). Дрејк бил прогласен за витез, но не од страна на кралицата Елизабета на „Златна лаѓа“, како што е општо- но погрешно прифатено. Нему всушност му било доделено витештво од страна на еден француски благородник наречен Мосје де Маршамон. На 4 април 1581, и во септември 1581 , тој станал градоначалник на Плимут. Тој бил исто така член на парламентот во 1581 и во 1584.
Во 1580 Дрејк ја купил опатијата Букланд, голем благороднички имот близу Јелвертон во Девон. Таму живеел 15 години сè до неговото последното патување, и имотот останол во посед на неговото семејство во следните неколку генерации. Опатијата Бакленд е сега во раце на кралството, и во неа денес се изложени бројни артефакти од неговиот живот.
Кралицата наредила сите податоци за Дрејковото патување да се класифицираат како државна тајна, и учесниците во патувањето да се заколнат на тишина или да бидат погубени; нејзината цел била да ги сокрие активностите на Дрејк од очите на Шпанците. Исто така, имајќи ги предвид несогласувањата со Шпанија, на церемонијата на прогласувањето на витештвото, Елизабета I му го предала мечот на Маркизот на Маршамон, амбасадор од Франција, и го замолила да го прогласи Дрејк за витез. За време на Викторијанската ера, во духот на национализмот, приказната била раскажувана како Елизабета I да го прогласила за витез.
Шпанска армада
Избувнала војна меѓу Шпанија и Англија во 1585. Дрејк отпловил кон Новиот Свет и ги ограбил пристаништата Санто Доминго и Картагина. Во повратниот дел од патувањето, ја освоил шпанската тврдина Сан Аугустин во Шпанска Флорида. Овие подвизи го охрабриле Филип II да нареди план за инвазија на Англија.
Ненадејниот напад на Кадис
Во превентивен напад, Дрејк испратил флоти во Кадис и Ла Коруња, две од најважните шпански пристаништа и ги окупирал, уништувајки 37 воени и трговски бродови. Нападот ја одложил шпанската инвазија за цела година. Во текот на следниот месец Дрејк го патролирал пиринејското крајбрежје меѓу помеѓу Лисабон и ’ртот Сао Висенте пресретнувајќи и уништувајќи шпански доставни линии.
Победа над Шпанците
Дрејк бил вицеадмирал на англиската флота (под команда на Лорд Хауард од Ефингем) кога ја победиле шпанската армада која се обидувала да ја нападне Англија во 1588. Како што англиската флота ја гонела армадата низ Англискиот канал, Дрејк отскршнал и го заробил шпанскиот галеон Розарио, заедно со целиот екипаж и адмиралот Педро де Валдес. Бродот носел намирници и пари за шпанската армија во Ниските Земји. Ова било голем тактички плус за Англија. Бродот на Дрејк ја водел англиската потера на армадата со лантерна. Со гасењето на лантерната за да се изведе нападот на галеонот, тој ја ставил целата флота во неред.
Вечерта на 29 јули, заедно со Хауард, Дрејк подготвил огнени бродови, што довело до поголемиот дел од шпанските капетани да ја растурат формацијата и да отпловат од Кале кон отвореното море. Наредниот ден Дрејк, бил присутен на Битката кај Гравлин.
Според најпознатата (но веројатно неавтентична) анегдота за Дрејк, тој пред битката играл боулс во Плимут Хоу. Кога бил предупреден за приближувањето на шпанската флота, Дрејк одговорил дека има уште многу време за да се заврши играта и да се победат Шпанците. Сепак, не постојат сведоци кои би го потврдиле овој настан и најраното прераскажување на настаниот биле искажано 37 години подоцна. Спротивни ветрови и морски струи предизвикале мал застој во лансирањето на англиската флота како што се приближувале Шпанците, па лесно е да се увиди како настанал популарниот мит за кавалерскиот однос на Дрејк кон Шпанците.
Дрејк-Норисова експедиција
Во 1589, година по победата над армадата, на Дрејк и Сер Џон Норис им биле дадени три задачи. Им било наредено да ги најдат и уништат преостанатите бродови на армадата, да ги поддржат востаниците во Лисабон, Португалија против Филип II (тогаш крал на Шпанија и Португалија), и доколку било можно да ги заземат Азорите. Дрејк и Норис уништиле неколку бродови во пристаништето во Ла Коруња во Шпанија, но изгубиле повеќе од 12.000 животи и 20 бродови. Тоа претставувале успорување за Дрејк, и со тоа бил приморан да продолжи со извршување на мисијата за наоѓање на преостанатите бродови на армадата и да се насочи кон Лисабон.
Последни години
Дрејковите поморски години продолжиле и во неговите педесетти, проследени со бројни неуспеси против шпанската армада, кога неуспешно го нападнал Сан Хуан, Порторико. Починал од дизентерија во 1596, на 56-годишна возраст на брегот на Портобело во Панама. Погребан е близу градот.
Куќа – сопственик Митре Тортевски (Галичник)
Куќата на Митре Тортевски ― поранешна историска куќа во Галичник, која е заведена како културно наследство на Македонија. Таа била во сопственост на семејството Тортевски.
NGC 5568
NGC 5568 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5568 се споменува и како MCG 6-31-98, CGCG 191-77.
Откривање
Објектот е откриен на 27 мај 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5568 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 5568 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 19 м 21,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 5' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 5568 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51168. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2552. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
Жеравино
Жеравино — поделено село меѓу Бугарија и Србија. Се наоѓа на самиот југоисточен дел на Србија и крајниот југозападен дел на Бугарија. Српскиот дел од селото се наоѓа во Општина Босилеград во Пчињскиот округ. Бугарскиот дел од селото се наоѓа во Општина Ќустендил во Ќустендилската област. Според пописот од 2002. во српскиот дел живеел 21 жител (според пописот од 1991. селото имало 34 жители), додека во бугарскиот дел од селото имало само 4 жители. Според пописот во Бугарија од 2011, селото имало само 3 жители.
Географија
Жеравино се наоѓа на границата со Република Србија и Република Македонија во географската област Каменица. Поделено е меѓу Србија и Бугарија во 1920 година. Жеравино, посебно неговата Горчилска Мала е најзападното населено место во Бугарија и најјугоисточното во Србија. Има умерена континентална нископланинска клима. Недалеку над селото е врвот Китка на Осогово, на самата граница со Македонија. Овој врв долго се сметал за најзападна точка на Бугарија, пред да биде утврдено дека тоа е Вршка Чука на крајниот северозапад на земјата.
Селото е од разбиен тип и е сочинето од 5 маала:
Палата Улриксдал
Палатата Улриксдал (Ulriksdals slott) е кралска палата сместена на бреговите на Едсвикен во Кралскиот национален градски парк во општина Солна, 6 км северно од Стокхолм. Првично бил наречен Јакобсдал поради неговиот сопственик Џејкоб Де ла Гарди, кој го изградил архитектот Ханс Џејкоб Кристлер во 1643-1645 година како селско повлекување. Подоцна му го пренел синот Магнус Габриел Де ла Гарди, од кого бил купен во 1669 година од шведската кралица Хедвиг Елеонора. Сегашниот дизајн е воглавно дело на архитектот Никодим Тесин Постариот и датира од крајот на 17 век.
Жеравино
Географија
Порано, селото на територијата на Бугарија припаѓало кон следните административно-територијални единици: Општина Бобешино (1883-1934), Општина Долно село (1934-1958), Општина Жиленци (1958-1959), Општина Долно село (1959-1978), Општина Ѓуешево (1978-1983), Општина Грлјано (1987 - 1987) и Општина Ќустендил (од 1987 г.).
Палата Улриксдал
Историја
Хедвиг Елеонора имала големи планови за палатата и ја преименувала во 1684 година во Улриксдал во чест на нејзиниот иден сопственик, нејзиниот внук, принцот Улрик. Меѓутоа, принцот починал на една година, а Хедвиг Елеонора ја задржала палатата до нејзината смрт во 1715 година, кога имотот бил префрлен на круната за располагање на кралот Фредерик I.
Жеравино
Историја
За селото, нема некои официјални документи во текот на историјата. Остатоците од античкиот и средновековниот период покажуваат дека регионот е населен уште во времето на антиката.
Селото е старо и средновековно, регистрирано во османскиот даночен тефтер од 1579-1572 година под името Жеравино со 20 христијански домаќинства и 15 ергени. Тогаш имало статус на дервенџиско село.
Палата Улриксдал
Историја
Кога градежните работи на крајот продолжиле од кралот Фредерик I во 1720-тите, архитектот на палатата Карл Харлеман имал поразлични идеи од Тесин Постариот. Меѓу одликите вградени од Харлеман бил еден од првите мансардни покриви во Шведска. Во средината на 18 век, палатата била окупирана од кралот Адолф Фредерик и кралицата Луиза Улрика. Кралицата поставила театар овде, денес наречен Конфиденсен. За време на владеењето на Адолф Фредерик и неговиот син Густав III од Шведска (р. 1771–1792), таа била една од главните резиденции на кралскиот двор и место за величествен дворски живот. Од 1792 до 1813 година, служел како резиденција на кралицата на Густав III, Софија Магдалена од Данска. По нејзината смрт, палатата била ненаселена до 1821 година.
Жеравино
Село Жеравино во Србија
Во српскиот дел живеат 19 полнолетни жители, а просечната старост на населението изнесува 55,9 години (51,6 кај мажите и 59,1 кај жените). Во селото има 10 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,10.
Палата Улриксдал
Историја
Релативно малку е зачувано од ентериерите од 18 век, бидејќи Улриксдал служел како болница за ветерани од 1822 до 1849 година. Болницата била основана од кралот Чарлс XIV Џон за ветераните од Руско-шведската војна од 1808-1809 година. Затоа, палатата била речиси празна кога била купена во 1856 година од принцот Чарлс, подоцна крал Чарлс XV. За време на владеењето на Чарлс XV (р. 1859–1872), палатата била користена како негова претпочитана летна резиденција. Со помош на архитектот Фредрик Вилхелм Сколандер и преку големи набавки на антиквитети, принцот Чарлс можел да ја дизајнира и опреми палатата по свој вкус. Многу од овие покуќнини сè уште се изложени. За време на владеењето на кралот Оскар II (1872–1907), кралицата Софија често ја користела како нејзина лична летна резиденција: исто така служела како нејзина резиденција како вдовица до нејзината смрт во 1913 година.
Жеравино
Село Жеравино во Србија
Населението во ова село е многу нехомогено, а во последните три пописи е забележан пад во бројот на жители.
Палата Улриксдал
Историја
Во 1923 година, принцот Густав Адолф, идниот крал Густаф VI Адолф се оженил со Луиз Маунтбатен. Улриксдал станала тесно поврзана со кралската двојка. Во нивно време, поранешната витешка сала била претворена во дневна соба со мебел дизајниран од дизајнерот Карл Малмстен.
Палатата е отворена за јавноста од 1986 година. Оригиналниот мебел е преместен во зачуваните простории, а делови од поранешните станбени простории се користат за изложување на предмети од уметничката и занаетчиска колекција на Густаф VI Адолф, како и од сребрената колекција на Густаф V.
Доизградба
Театарот на палатата, Конфиденсен, се наоѓа во зграда од 1670-тите, која првично се користела како куќа за јавање коњи, а подоцна и како гостинска куќа. Во 1753 година, кралицата Луиза Улрика му наредила на архитектот Карл Фредрик Аделкранц да ја претвори зградата во театар. Изграден е во рококо стил, има место за 200 гледачи и има маса за самодоверба, маса која може да се спушти низ подот до подрумот што треба да се постави. Денес Конфиденсен е најстариот рококо театар во Шведска, повторно отворен во 1981 година и оттогаш управуван од Кјерстин Делерт.
Палатата Улриксдал во северното крило првично имала капела, изградена во 1662 година од архитектот Жан де ла Вале. Капелата била урната за време на реновирањето на палатата од страна на Густав III во 1774 година. Сегашната капела е дизајнирана од архитектот Фредрик Вилхелм Сколандер и била изградена во 1864–1865 година во градината на Палас, во холандски нов ренесансен стил со одредени влијанија од Венеција.
До палатата има стаклена градина, денес Музеј на Оранжерија. Оранжеријата била изградена на крајот на 17 век од архитектот Никодим Тесин Помладиот. И покрај голем број подоцнежни промени, архитектурата на Тесин сè уште доминира во Оранжеријата, во која се сместени делови од скулптурната збирка на Националниот музеј, вклучително и дела на вајарите Јохан Тобијас Сергел, Карл Милс и Јохан Никлас Бистром. Во 2005 година оранжеријата го инспирирала дизајнот на музичкиот павилјон во Столбога.
Подмладување во филмови
Во филмот и телевизијата, подмладувањето е техника на визуелни ефекти што се користи за да се направи глумецот да изгледа помлад, особено за сцените кои се ретроспективни. Ова често се постигнува преку дигитално уредување на сликата или користење на компјутерско-генерирани сликовни (CGI) преклопувања или допири. Некои филмови ќе создадат дури и дигитални подмладени глумци без вистинската личност или со мешавина на заменици-глумци и компјутерски слики.
Список на филмови
Следното е список на филмови, по хронолошки редослед на објавување, кои користат техники на подмладување:
Виртуелни глумци
Во некои случаи, млада верзија на еден лик не е одглумена од првичниот глумец туку од виртуелен глумец, иако глумецот кој е претставен обично е жив. Ова вообичаено е постигнато со делумна комбинација на „CGI“, телесен двојник, и гласовен двојник или архивски звучни записи. Примери од глумци кои биле заменети од виртуелни глумци за да ги прикажат нивните помлади личности се:
Кенгерли (округ)
Кенгерли (Kəngərli) — административен округ во Азербејџан.
Куќа – сопственик Иљо Филиповски (Галичник)
Куќата на Иљо Филиповски ― историска куќа во сопственост на галичкото семејство Филиповски која е заведена како културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата била изградена во околу 1910 година од страна на семејството Филиповски, односно била градена во времето кога двајца од четворицата браќа, Арсе и Илија, решиле да прават куќи на тоа место.
1971 во архитектурата
1971 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Црвишта
Црвишта — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Куќа – сопственик Косто Шаклевски (Галичник)
Куќата на Косто Шаклевски ― поранешна историска куќа во Галичник, која е заведена како културно наследство на Македонија. Таа била во сопственост на семејството Шаклевски.
Матијас Фишер
Матијас Фишер (роден на 30 јули 1971) е германски професионален кошаркарски тренер и поранешен играч. Во моментов, тој е главен тренер на Валтер Тибинген од Кошаркарската Бундеслига (ББЛ).
Луксембуршка репрезентација
Фишер го тренирал репрезентацијата на Луксембург во 2007 година.
Ќафа Прушит
Ќафа Прушит (Ќафа е Прушит; на Qafa e Prushit) е граничен премин меѓу Косово во делот кај Ѓаковица, и Тропоја, поточно Хас во северозападна Албанија. Ги поврзува градовите Ѓаковица и Кукуш (Кукс). Се наоѓа на 10 километри од Ѓаковица. има новоизграден пат како и новоизграден граничен пункт. Преминот започнал со работа на 1 август 2003 година со непотполно работно време. Историски, пред поделбата на Косово во денешните граници, овој регион претставувал поголем дел кој, заедно со Тропоја, припаѓал во иста нахија (турска административна единица).
Возач
Возач или шофер е лице вработено да вози автомобил. Терминот може да се употреби за било којшто вози професионално или за возач на луксузен седан, особено лимузина. Иако во поголемиот број случаи овие луѓе се вработени од страна на богати луѓе без време или волја да возат сами, во некои земји во развој дури и луѓето од средна класа можат да си ги дозволат овие услуги.
Во друг случај, возачите можат да возат и во служба за најмување на лимузини која е слична на такси - службата, но користи полуксузни возила.
Условите за вработување се различни зависно од земјата или регионот во кој лицето се вработува. Најголемиот број на услови се одредуваат од страна на државата. Покрај нормална возачка дозвола во некои земји потребна е специјална дозвола или постојат како и старосни или искуствени ограничувања.