cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Живко Грозданоски
Застапеност во антологии
- Летаат приказни, мала антологија на македонски автори, Темплум, Скопје, 2019;
- Избор од македонска кратка-кратка проза, списание Полја, Нови Сад, 2019;
- Очудувања #2, Бегемот, Скопје, 2018;
- Креативни точки, зборник на млади книжевни автори), Ми-Ан, Скопје, 2018;
- Тивка анестезија (за болката на другите), раскази, Антолог, Скопје, 2016;
- Premio Lupo, racconti brevi e inediti, Il Castello Edizioni, Фоџа, Пуља, Италија, 2015;
- Ветерот носи убаво време, Друштво на писатели на Македонија, Скопје, 2012
- Избор македонска микро-фикција, ΚUD Otocje, Грахово об Бачи, Словенија, 2011.
Преведувачка дејност
Од италијански, покрај други автори, ги има преведено следните дела:
Покрај одреден број македонски поетеси, од македонски на италијански јазик, заедно со преведувачките Роска Стојменова-Вебер и Марианџела Бјанкофиоре ја има преведено и книгата “Dietro quell’angolo vi attende la sorpresa” („Зад оној агол ве очекува изненадувањето“ – избор песни и раскази од Влада Урошевиќ), Беса Саленто, Нардо, 2020.
Тагалошки јазик
Тагалошки јазик, или само тагалог — австронезиски јазик, кој воглавно се зборува на Филипините. Тагалошкиот е мајчин јазик на една четвртина од населението на државата, а како втор јазик го зборува мнозинството население на Филипините. Стандардната форма на тагалошкиот се нарекува филипински јазик, и тој е службен јазик на Филипините, покрај англискиот.
Тагалошкиот е сроден со останатите филипински јазици, како што се на пример биколски, илоканоански, висајски, капампангански и пангасинански, но и со поодалечените формозански, индонезиски, малајски, хавајски, малагашки и маорски.
Бајбајин
До 16 век, тагалошкиот се пишувал со абугида писмо наречено бајбајин. Ова писмо било составено од симболи за 3 самогласки и 14 согласки. Како и останатите брахмански писма, и ова писмо споделувало сличности со сестринските писма, особено старокавиското писмо. Иако писмото имало висок степен на писменост меѓу народот, сепак тоа почнало постепено да биде заменувано од латиницата, особено по доаѓањето на Шпанците.
Современи писма
До првата половина на 20 век, јазикот користел латиница, односно верзија на латиницаата која се засновала на шпанската азбука. Азбуката имала 32 букви:
Кога се одлучило дека националниот јазик ќе биде тагалошки, граматичарот Лопе Сантос вовел нова азбука која била составена од 20 букви:
Во 1987 Министерството за образование, култура и спорт издало известување со кое се довеле нови промени во однос на азбуката, односно се проширила за да може да се примат соодветно нови позајмени англиски или шпански зборови:
NGC 6017
NGC 6017 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6017 се споменува и како UGC 10098, MCG 1-41-3, CGCG 51-8.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6017 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 6017 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 57 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 59' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 6017 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56475. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 365. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1067.
Пода
Пода — село во општината Колоња, Албанија.
1490 во музиката
1490 година во музиката содржи некои значајни настани.
Структура на белковините
Структура на белковините  е тридимензионалниот распоред на атомите на полипептидната молекула. Полипептидот е полимер составен од низа на мономери, т.е. аминокиселини. Аминокиселинскиот мономер исто така се нарекува и остаток (односно аминокиселински остаток). Белковините настануваат при реакција на кондензација, во текот на која аминокиселините губат една молекула на вода и меѓусебно градат пептидни врски. По договор, низа со помалку од 30 аминокиселини се означува како пептид, наместо белковина. За да можат да ја вршат својата биолошка функција, белковините се склопуваат во една или повеќе специфични просторни конформации, кој процес е поттикнат од големиот број на не-ковалентни интеракции, како што се водородните врски, јонските интеракции, Ван дер Валсовите сили и хидрофобните интеракции. За да се разберат функциите на белковините на молекуларно ниво, често е неопходно да се утврди нивната тридимензионална структура. Ова е тема на истражување на структурната биологија, во која се употребуваат разни техники, како што се рендгенската кристалографија, NMR спектроскопијата и интерферометријата со двојна поларизацијата, за да се утврди структурата на белковините.
Опсегот на големини на белковинските структури варира од десетици до неколку илјади аминокиселини. Според физичката големина, која може да биде помеѓу 1-100 nm, белковините се класифицираат како наночестички. Во биолошките системи многу големи агрегати можат да бидат составени од белковински подединици. На пример, илјадници актински молекули се групираат за да формираат микрофиламент.
Белковините обично подлежат на повратни структурни промени во текот на вршењето на нивната биолошка функција. Алтернативните структури на истата белковина се означуваат како различни конформациони изомери, или, едноставно, конформации, а транзициите помеѓу нив се нарекуваат конформациони промени.
Нивоа на белковинска структура
Постојат четири различни нивоа на белковинска (белковинска) структура.
Првична структура
Првичната структура на белковините се однесува на низата на аминокиселини во полипептидниот синџир. Првичната структура се одржува од пептидните врски кои се создаваат во процесот на биосинтеза на белковините. Двата краја од полипептидниот синџир се нарекуваат карбоксилен терминал (C-терминал или C-крај) и амино терминал (N-терминал или N-крај) врз основа на природата на слободната група на секој од краевите на полипептидниот синџир. Броењето на аминокиселинските остатоци секогаш започнува од N-терминалниот крај (NH2-групата), што претставува крајот каде аминогрупата не е вклучена во градење на пептидна врска. Првичната структура на белковината ја одредува генот кој кодира за таа белковина. Специфична низа на нуклеотиди во ДНК се транскрибира во иРНК, која ја чита рибозомот во процесот наречен транслација. Редоследот на аминокиселините во инсулинот бил откриен од Фредерик Сангер, кој утврдил дека белковините имаат точно определени аминокиселински низи. Низата на еден белковина е единствена за таа белковина и ја дефинира структурата и функцијата на таа белковина. Низата на белковината може да се определи со методи како што се Едманова деградација или тандемската масена спектрометрија. Сепак, честопати, таа се чита директно од генската низа со употреба на генетскиот код. Строго се препорачува да се користат зборовите „аминокиселински остатоци“ кога се дискутира за белковини, бидејќи при формирање на пептидна врска се губи молекула на вода, па затоа се вели дека белковините се составени од аминокиселински остатоци. Пост-транслационите модификации, како што се формирањето на дисулфидни врски, фосфорилациите и гликозилациите, исто така се сметаат за дел од првичната структура, иако не можат да се читаат од генот. На пример, инсулинот е составен од 51 аминокиселини во две полипептидни вериги. Едната верига има 31 аминокиселина, а другата има 20 аминокиселини.
Вторична структура
Вторичната структура се однесува на доста чести, локални потструктури кои се јавуваат на ’рбетот од полипептидниот синџир. Двата главни типа на вторична структура, α-завојница и β-нишка или β-плочи, биле предложени во 1951 година од страна на Лајнус Полинг и соработниците. Овие вторични структури се одредени од обрасци на водородни врски помеѓу пептидните групи на полипептидниот синџир. Тие имаат правилна геометрија, со ограничувања на специфични вредности на диедарските агли ψ и φ на Рамачандровиот дијаграм. И α-завојницата и β-плочата претставуваат начин на заситеност на сите дарители и акцептори на водородни врски во склоп на ’рбетот на полипептидниот синџир. Постојат и делови од белковините кои се подредени, но не во некоја од овие чести структури. Тие не треба да се мешаат со случајните навои (англ. random coil), кои се несклопени полипептидини синџири без фиксна тридимензионална структура. Неколку последователни вторични структури можат да формираат „супервторична единица“.
Третична структура
Третичната структура се однесува на тридимензионална структура на мономерни и мултимерни белковински молекули. α-завојниците и β-набраните-плочи се склопуваат во компактна глобуларна структура. Склопувањето е поттикнато од не-специфични хидрофобни интеракции, т.е. ориентацијата на хидрофобните остатоци кон внатрешноста на молекулата за да избегнат контакт со вода, но структурата е стабилна само кога деловите на белковинските домени се „замрзнуваат“ во одредени структури со помош на специфични третични интеракции, како што се солените мостови, водородните врски, јакото пакување на страничните ланци и дисулфидните врски. Дисулфидните врски се исклучително ретки кај цитоплазматските белковини, бидејќи цитоплазмата обично е редуцирачка средина.
Четвртична структура
Четвртичната структура е тридимензионална структура која ја чини агрегација на две или повеќе поединечни полипептиди синџири (подединици) кои се однесуваат како единствена функционална единица (мултимер). Резултирачкиот мултимер се стабилизира со истите не-ковалентни интеракции и дисулфидни врски кои се присутни во третичната структура. Постојат повеќе можни организации на четвртичната структура. Комплексите на две или повеќе полипептиди (т.е. повеќе подединици) се нарекуваат мултимери. Доколку комплексот содржи две подединици се нарекува димер, ако содржи три подединици се нарекува тример, тетрамер ако содржи четири подединици, пентамер ако содржи пет единици итн. Подединиците често се сродни една со друга преку операции на симетричност, како двојна оска во димер. Мултмерите кои се изградени од идентични подединици имаат имиња кои почнуваат со претставката „хомо-“ (на пр. хомотетрамер), а оние кои се изградени од различни подединици имаат имиња кои почнуваат со претставката „хетеро-“, на пример, хетеротетрамер, како што се двата алфа и двата бета ланци на хемоглобинот.
Домени, мотиви и склопови во белковинската структура
Белковините често се состојат од неколку структурни единици. Овие единици ги вклучуваат домените, мотивите и склоповите (англ. folds). И покрај фактот што постојат околу 100.000 различни белковини кај еукариотските организми, бројот на различните домени, структурни мотиви и склопови е многу помал.
Структурни домен
Структурниот домен е елемент на целокупната белковинска структура кој е самостојно стабилен и често се склопува независно од остатокот на белковинскиот синџир. Повеќето домени не се уникатни за белковинските производи на еден ген или едно генско семејство, но се појавуваат во многу различни белковини. Домените често се именуваат и издвојуваат врз основа на нивната биолошка функција во белковината на која тие припаѓаат; на пример „калциум-врзувачки домен на калмодулин“. Бидејќи тие се независно стабилни, можат да бидат „разменети“ со генетско инженерство помеѓу две белковини за да се добие химерна белковина.
Структурен и низен мотив
Структурните и низните мотиви се кратки сегменти од тридимензионалната структура на белковините или аминокиселинските низи кои се наоѓаат во голем број на различни белковини.
Супервторична структура
Супервторична структура се однесува на одредена комбинација на елементи на вторичната структура, како што се β-α-β единиците или завојница-свиок-завојница мотивот. Некои од нив се нарекуваат и структурни мотиви.
Белковински склоп
Белковински склоп се однесува на општа белковинска архитектура, како завоен сноп, β-цилиндар, Розманов склоп или различни „склопови“, наведени во Базата на податоци за структурна класификација на белковините (англ. SCOP - Structural Classification of Proteins database). Сличен концепт е белковинска топологија кој се однесува на распоредот на врските во рамките на белковината.
Супердомен
Супердоменот се состои од два или повеќе сочувани домени со номинално независно потекло, но потоа наследени како една структурна/функционална единица. Пример за супердомен е белковинска тирозинска фосфатаза-C2 домен (PTP-C2) парот кај PTEN (анг. phosphatase and tensin homolog), тензинот, ауксилинот и мембранската белковина TPTE2. Овој супердомен се среќава во белковините на животните, растенијата и габите.
Склопување на белковините
Во текот на транслацијата, полипептидот излегува од рибозомот како случаен навој и се склопува во својата нативна состојба. Бидејќи склопот е одреден од мрежата на интеракции помеѓу аминокиселините во полипептидот, конечната структура на белковинскиот ланец е детерминирана од неговата аминокиселинска низа (догма на Анфинсен).
Стабилност на белковините
Стабилноста на белковините зависи од неколку фактори како што се: 1) Нековалентни електростатички интеракции 2) Хидрофобни интеракции. Енергиите на овие интеракции се од редот на 20-40 kJ/mol. Белковините се многу чувствителни на промена на температурата што може да резултира со отклопување или денатурација. Белковинската денатурација може да резултира со губење на функцијата и губење на нативната состојба.
Рендгенската кристалографија и калориметријата покажуваат дека не постои општ механизам кој го опишува дејството на температурната промена на функциите и структурата на белковините. Ова се должи на фактот што белковините не претставуваат униформна класа на хемиски супстанци од енергетски аспект. Структурата и стабилноста на поединечна белковина зависи од односот на нејзините поларни и неполарни аминокиселински остатоци. Тие придонесуваат за конформационите и нето енталпиите на локалните и не-локалните интеракции.
Ако се земат предвид слабите меѓумолекулски интеракции одговорни за структурниот интегритет, тогаш е тешко да се предвиди ефектот на температурата, бидејќи постојат премногу непознати фактори кои придонесуваат за хипотетичката рамнотежа на слободните енергии и нејзината температурна зависност. Внатрешните солени мостови се одговорни за топлинска стабилност, а дали студените температури влијаат на дестабилизација на овие врски сè уште е непознато.
Одредување на структурата на белковините
Околу 90% од белковинските структури на располагање во Банката на податоци за белковини (англ. Protein Data Bank) се утврдени со рендгенска кристалографија. Овој метод овозможува да се измери тридимензионалната (3-D) густина на дистрибуцијата на електроните во белковинската молекула, во кристализирана состојба, и на тој начин се утврдуваат 3-D координатите на сите атоми до одредена резолуција. Околу 9% од познатите белковински структури се добиени со техники на јадрена магнетна резонанца (NMR). За поголемите белковински комплекси, се употребува крио-електронска микроскопија за откривање на структурата. Резолуцијата обично е помала од таа кај рендгенската кристалографија, или NMR, но максималната резолуција постојано се зголемува. Оваа техника сè уште е особено значајна за многу големи белковински комплекси, како што се белковините на вирусната обвивка и амилоидни влакна.
Општата вторична структура може да се определи со циркуларен дихроизам (CD). Вибрационата спектроскопија, исто така, може да се користи за да се одликува конформацијата на пептидите, полипептидите и белковините. Дводимензионалната инфрацрвена спектроскопија е метод за испитување на структурите на флексибилните пептиди и белковини кои не можат да се изучуваат со други методи. Поквалитативна слика за структурата на белковините често може да се добие со протеолиза. Новите имплементации на овој пристап, вклучувајќи ја брзата паралелна протеолиза (FASTpp), можат да ја истражат структурираната фракција и нејзината стабилност без потреба од прочистување. Откако структурата на белковината е експериментално утврдена, понатамошните детални студии можат да се изведат компјутерски, користејќи молекуларни динамички симулации на структурата.
Анализа на белковинска низа: Ансамбли
Белковините имаат варијабилни степени на стабилност, а оние кои имаат доста ниска стабилност се нарекуваат интринзично неструктурирани белковини. Овие белковини постојат и функционираат во релативно „хаотична“ состојба, а кај нив недостасува стабилна третична структура. Како резултат на тоа, тие тешко можат да се опишат со стандарден модел за белковинска структура, кој е дизајниран за белковини со фиксни третични структури. За таа цел создадени се конформациони ансамбли, за да се обезбеди поточна и подинамична репрезентација на конформациската состојба на интринзично неструктурираните белковини. Конформационите ансамбли функционираат така што ги претставуваат различните конформации на интринзично неструктурираните белковини во рамките на ансамбл податотека (типот кој може да се најде на База на податоци за белковински ансамбл ).
Бази на податоци за белковински структури
Базата на структури на белковини е база на податоци која ја чинат различните експериментално утврдени структури на белковини. Целта на повеќето бази на податоци за белковински структури е да ги организираат и да ги обележат структурите на белковините, обезбедувајќи пристап на биолошката заедница до експерименталните податоци на корисен начин. Податоците вклучени во базите на структури на белковини често содржат 3D координати, како и експериментални информации, како што се димензии на ќелиите и аглите за структурите утврдени со рендгенска кристалографија. Главната улога на базите на структури на белковини е обезбедување на структурни информации, додека базите на податоци за низи се фокусираат на информации за аминокиселинските низи. Базите на податоци за структурата на белковините се особено значајни во компјутерската биологија, како што е дизајнот на лекови на основа на структурата на белковина за која тој лек треба да се врзе.
Компјутерско предвидување на белковинската структура
Добивањето на белковинска низа е многу полесно отколку одредувањето на тридимензионалната структура на таа белковина. Сепак, структурата на една белковина дава многу повеќе увид во нејзината функција отколку нејзината низа. Поради тоа развиени се голем број на методи за компјутерско предвидување на белковинската структура од аминокиселинската низа. Ab initio методите на предвидување ја користат само низата на белковината. Методот на компјутерско предвидување користи веќе постоечки белковински структури кои ги споредува со новите предложени структури.
Павле Наранџоски
Павле Фокијанов Наранџоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Павле е роден во Крушево, но живеел и работел во Кичево. По завршувањето на малата матура, работел како поштенски работник. Како симпатизер на народно ослободителното движење, активно се вклучил во редовите на НОВ во септември 1944 година во Петнаесеттата македонска бригада. Со Бригадата учествувал во борбите за ослободувањето на Кичево. По кусо време тешко се разболел ѝ во јануари 1945 година починал во Кичево.
Блек-метал
Блек-метал — екстремен поджанр на хеви-метал музиката. Вообичаено се одликува со брзи темпа, врескави вокали, доста дисторзирани гитари, свирено со тремоло трзање, брзо тропање на тапани, суров звук и невообичаена структура на песните. Во текот на 80-тите години на XX век, повеќе треш метал групи создадоа прототип за блек-метал. Овој таканаречен „прв бран“ вклучува групи како Веном, Батори, Хелхамер и Селтик Фрост. „Вториот бран“ се појави во раните 1990-ти, предводени од норвешките групи како Мејхем, Бурзум, Дарктрон, Имортал и Емперор. Музиката од раната норвешка блек-метал сцена е прерасната во одделен жанр. Првично сметан за синоним за “сатанистички метал”, блек-металот често бил дочекуван со одбивност од преовладувачката култура, во главно заради мизантропските и антихристијанските гледишта на многу од изведувачите. Уште повеќе со тоа што некои од пионерите на жанрот биле поврзани со палежи на цркви и убиства. Поради овие и други причини, блек-металот обично се смета за форма на музика надвор од преовладувачките текови. Освен тоа, некои биле поврзувани со нео-нацизам, но сепак повеќето љубители на блек-металот и најистакнатите блек-метал музичари ја отфрлаат нацистичката идеологија и се противат на нејзиното влијание врз блек-метал субкултура.
Инструментација
Гитаристите од жанрот блек-метал обично се благонаклонети кон остри гитарски тонови и тешка дисторзија. На гитарата обично се свири со многу брзо и непригушено тремоло трзање. Гитаристите често дисонанца – заедно со специфични скали, интервали и акордски прогресии – за да се доловат вознемирувачки и застрашувачки звуци. На пример, интервалот од цели три тона (тритон) е често употребуван. Гитарските сола и ниските гитарски штимови се ретки во блек-металот. Бас гитарата ретко се употребува за самостојни мелодии. Не е реткост присуството на бас гитарата да биде минимално или тешко да се чуе, или хомофонски да се следи бас линијата, одделно од онаа на гитарата. Вообичаено, тропањето на тапаните е брзо и со удари на два бас тапани и со т.н. “blast” удари. Песните од овој жанр во својата структура обично отстапуваат од стандардното структурирање на една песна и во нив често се изоставени рефрените. Наместо тоа, многу блек-метал песни содржат долги и повторувачки инструментални делници.
Продукција
Нискобуџетниот квалитет на звукот беше типичен за раните блек-метал изведувачи со ниски буџети, чиишто записи често се снимале во домовите или подрумите на изведувачите. Сепак, дури и кога биле во можност да го подобрат квалитетот на продукцијата, многу од изведувачите избираа да го задржат нискиот квалитет на записите. Причината за тоа беше да се остане верен на жанрот и неговите “подземни” корени и музиката на биде „посурова“ и „постудена“. Еден од попознатите вакви примери е албумот „Трансилваниски глад“ (Transilvanian Hunger) од Дарктрон – група која е сметана како претставителна на тој аспект од блек-металот, како што е речено од Џонатан Селзер од списанието “Терорајзер”. Многу тврделе дека првично блек-металот не бил замислен да привлече многубројна публика. Вокалистот Гаал во раните години има речено „блек-металот никогаш не бил замислен да стигне до некаква публика, беше само за наше сопствено задоволство“.
Изглед и изведба
За разлика од изведувачите од другите жанрови, многу блек-метал изведувачи не одржуваат концерти. Групите кои избираат да настапуваат често употребуваат сценски и театарски реквизити. Мејхем и Горгорот, меѓу разни други групи, се запаметени по нивните контроверзни изведби коишто вклучуваат прободени животински глави, исмевачки распнувања, средовековни оружја, како и членовите на овие групи облиени со животинска крв. Блек-метал изведувачите често настапуваат облечени во црно, со борбени чизми, појаси со муниција, шилести стегачи на рацете, обратно свртени крстови, пентаграми, за да се стави нагласок на нивниот антихристијански или антирелигиски став. Меѓутоа, нивната највоочлива особина е нивната црно-бела шминка, наречена “корпс пејнт” (corpse paint, во буквален превод - мртовечка боја или боја за мртовци), често придружена со вистина или лажна крв, за да се долови мртовечкиот изглед. Во раните 1990-ти, најраните блек-метал изведувачи употребуваа едноставни слики во црно-бела техника за обвивките на нивните плочи. Ова можеби било замислено како реакција против групите од дет метал жанрот, кои во тоа време имаа почнато да употребуваат обоени слики и цртежи со светли бои на своите албуми. „Најтврдокорните“ изведувачи од жанрот блек-метал продолжија со тој обичај. Главните обвивки на блек-метал албумите обично се атмосферични или провокативни, некои содржат природни или фантастички пејзажи (на пример албумот “Filosofem” на Бурзум и “In The Nightside Eclipse” на Емперор, додека други се насилни, изопачени, светогрдни и иконокластични (на пример “Fuck Me Jesus” од групата Мардук и “In Sorte Diaboli” од Диму Боргир).
Првиот бран
Првиот бран блек-метал се однесува на оние групи од 1980-тите години од кои потекна идејата и кои го создадоа прототипот на овој жанр. Често тоа беа т.н. спид (speed) или треш (thrash) метал групи. Изразот „блек-метал“ (black metal) е скован од англиската група Веном (отров) со нивниот втор албум од 1982 година со истиот тој наслов. Иако повеќе сметан за треш, отколку за блек-метал според денешните мерила, текстовите и целокупната визуелна слика околу албумот се фокусирани на антихристијански и сатанистички теми повеќе од било кои пред тоа. Нивната музика беше брза, продукциски неиспеглана, со груби или дречливи вокали. Членовите на Веном исто така имаа прифатено псевдоними, пракса која станува широкоприфатена меѓу музичарите од жанрот. Мрсифул Фејт (Mercyful Fate – милостива судбина) од Данска беше мошне влијателна со своето прифаќање на сатанистичкиот изглед со своите епски композиции и напредно музицирање на нивното истоимено издание и класичните албуми “Melissa” и “Don’t Break The Oath”. Вокалистот Кинг Дајмонд (вистинското име му е Ким Бендикс Петерсен) на сцена настапуваше нашминкан, што е едно од нештата од кои е инспирирано носењето шминка кај групите од вториот бран. Друго поголемо влијание на блек-металот изврши шведската група Батори, водена од Томас Форсберг (под псевдонимот Квортон). Музиката на Батори не само што беше мрачна, брза, изобличена, со низок звучен квалитет и текстуално и визуелно антихристијанска, Квортон исто така беше прв со своите врескави вокали кои го оформија овој музички стил. Оваа група го свири овој стил на своите први четири албуми: Bathory (1984), The Return of Darkness and Evil (1985), Under the Sign of the Black Mark (1987) and Blood Fire Death (1988). Со последниот, како и со албумите што следуваа потоа (Hammerheart и Twilight of the Gods), Батори започна со жанрот кој подоцна станува познат под името “викинг метал”. Други групи кои се исто така сметани за дел од ова движење се Хелхамер и Селтик Фрост (од Швајцарија), творец, Содом и Дистракшн (од Германија), Булдоузер и Дет СС (од Италија), чијшто вокалист Стив Силвестер бил член на Ордо Темпли Ориентис.
Крај на првиот бран
Во времето на издавањето на албумот “Under the Sign of the Black Mark” на Батори, албумот бил сметан за дет метал плоча. Во петтото издание на своето љубителско списание Слејер (Slayer), Металион ќе напише дека „последната мода на блек/сатанистички групи како да завршила“, традицијата била продолжена од неколку групи како Инкубус и Морби Ејнџел (од САД), Сабат (од Велика Британија), Торментор (од Унгарија) и Саркофаго (од Бразил). Во годините пред издигнувањето на норвешката блек-метал сцена, важни плочи се издадени од Рут и Мастерс Хамер (Master’s Hammer од Чехословачка), Вон (од САД), Бласфеми (од Канада), Ротинг Крајст (од Грција) и Самаел (од Швајцарија). Во северноевропските земји, групите почнаа да ги нарекуваат тие групи како групи од првиот бран. Во Шведска тоа беа Мардук, Дисекшн, Нифелхајм и Абруптум. Во Финска се појавија групи кои го мешаа блек-метал стилот со елементи на дет метал и грајндкор (grindcore), тоа беа Бехерит, Аркгоут и Импејлд Назарен. Во тоа време во САД се појавија групи како Демонси и Профанатика. Во тој период американскиот и шведскиот дет метал беа попопуларни меѓу љубителите на екстремниот метал.
Вториот бран
Вториот бран на блек метал започна во раните 90-ти и беше предводен од норвешката блек-метал сцена. Во периодот меѓу 1990 и 1994 извесен број на изведувачи започнаа со нов вид на блек-метал музика; тука се вклучени Мејхем, Торнс, Бурзум, Дарктрон, Имортал, Сатирикон, Енслејвд, Емперор, Диму Боргир, Горгорот, Улвер и Карпариан Форест. Тие го развија стилот на нивните претходници од 80-тите како посебен жанр различен од треш металот; ова е делумно благодарение на новиот начин на свирење гитара, развиено од Сноре "Блекторн" Рух од Стигма Диаболикум/Торнс и Ејстајн "Еуронимус" Арсет од Мејхем. Фенриз од Дарктрон им ја припиша оваа иновација неколкупати во интервјуа. Ја опишува како потекло од Батори и потенцира дека "тие рифови станаа нов поредок за многу бендови во 90-те". Како што се гледа подолу, многу членови од Норвешките групи ќе станат одговорни за бранот од криминал и контроверзии, вклучувајќи палење на цркви и убиства. Во рамките на ова, ваква антихристијанска идеологија стана задолжителна за сите оние изведувачи кои сакаа да бидат класифицирани како блек-метал. Исан од Емперор тврди дека овој тренд веројатно преоизлегол просто од "отпорот кон опшеството, спротивставување кон сѐ нормално". Визуелно, мрачните теми од нивната музика беа проследени со специфична шминка со налик на трупови, којашто стана начин на препознавање и разликување на едни "блекметалци" од други во тоа време. За време на 90-тите, блек-метал сцени произлегоа и на Европскиот континент, инспирирани од Норвешката сцена со постари бендови. Во Полска, таа сцена беше предводена од Грејвленд и Бехемот. Во Франција се појави група музичари Ле Легионс Ноар, овде се вклучуваат и изведувачи како Мјутилејшн, Влад Тепеш, Белкетр и Торгајст. Блек Фјунерал, Гранд Билајал'с Киј и Џудас Искариот беа групи кои се појавија во САД. Во почетокот на вториот бран, различните сцени развија свои сопствени стилови; Алан "А.А. Немтенга" Аверил вели "постоеја грчки звук, и фински, и норвешки звук, германски и швајцарски групи и слично". До средината на 90-тите стилот на норвешката сцена беше прифатен од бендови сирум светот. Поновите блек-метал групи исто така започнаа со подобрување на продукцискиот квалитет и воведуваа додатни инструменти како синтисајзери и дури цели симфониски оркестри. До доцните 90-ти, “подземната” сцена ја обележаа многу норвешки групи, како Емперор, Имортал, Диму Боргир, Еншент, Ковенант и Сатирикон, како искомерцијализирани и дел од популарната сцена.
Хелвете и Детхлајк Сајленс
Во периодот мај-јуни 1991, Еуронимус од Мејхем отвори независна продавница за плочи, Хелвете (пекол на норвешки), во Осло. Музичари од Мејхем, Бурзум, Емперор и Торнс често се среќаваа таму и тоа стана главната продавница за блек-метал изданија. Во својот подрум, Еуронимус формира и своја независна издавачка куќа, Детлајк Сајленс Продакшанс. Заради зголемената популарност на неговата група и други како неа, овој “андерграунд” успех често се смета како заслужен за охрабрувањето на други издавачки куќи кои пред тоа го отфрлале блек-металот, да се согласат да издаваат таков материјал.
Самоубиството на Дед
На 8 април 1991, вокалистот на Мејхем Пер Ингве "Дед" Охлин изврши самоубиство додека беше сам во куќата што ја делеше со останатите од групата. За разлика од тоа што го опишуваа другите членови како чуден и затворен тип зад сцената, на сцена тој бил сосема поинаков. Се трудел максимално да личи на труп и дури си ги сечел рацете додека пеел.
Најден е со пресечени зглобови и прострелна рана од пушка во главата. Го пронашол гитаристот на Мејхем,  Ејстајн 'Еуронимус' Аарсет. Во пораката што ја оставил Дед пред да се самоубие, тој се извинува што употребил огнено оружје внатре во куќата и завршува со "Извинете за крвта". Пред да повика полиција, Еуронимус наводно отишол до блиската продавница и купил фото-апарат за да го фотографира телото откако преместил некои предмети. Една од овие фотографии подоцна беше употребена за насловната обвивка на концертното издание Доун оф д’ блек-хартс (Dawn Of The Black Hearts).
Со текот на времето, се рашириле гласини дека Еуронимус направил чорба со делови од мозокот на Дед и дека направил ѓердан со парчиња од неговиот череп. Групата ја демантираше првата гласина, но ја потврди втората. Освен тоа, Еуронимус дури тврдеше дека ѓерданите ги дал на музичари кои ги сметал за достојни за тоа. Бас гитаристот на Мејхем, Јерн 'Некробучер' Стубберуд, изјавува дека "луѓето станаа посвесни за блек-метал сцената откако Дед се самоуби... Мислам дека самоубиството на Дед навистина ја смени сцената…"
Подоцна, двајца други членови од раната норвешка сцена се самоубија: Ерик 'Грим' Бредрескифт (од Имортал, Боркнагар и Горгорот) во 1999, и Еспен 'Сторм' Андерсен (од Стрид) во 2001.
Палења на цркви
Музичари и љубители на норвешката блек-метал сцена учествуваа во повеќе од 50 палежи на христијански цркви во Норвешка во периодот меѓу 1992 и 1996. Некои од градбите беа повеќе од стотици години стари и се сметаа за важни историски споменици. Една од поважните и попознати беше норвешката Фантофт дрвена црква. Полицијата сметала дека е запалена од Варг Викернес од едночлената група Бурзум. Насловната обвивка на албумот на Бурзум, Аске (норвешки за пепел), е фотографија од оваа црква после палењето. Во мај 1994 тој беше прогласен за виновен за палење на капелата Холменколен, црквите Скјолд и Асане. За да се совпадне со издавањето на албумот на Мејхем, Де Мустерис Дом Сатанас, Викернес и Еуронимус исто така наводно направиле заговор да ја вивнат во воздух катедралата Нидарос; таа се наоѓа на омотот на албумот. Убиството на Еуронимус што се случи во август 1993 стави крај на овој план и го одложи издавањето на албумот. Музичарите Самот, Фауст (од Емперор) и Јерн Инге Тунсберг (од Хадес Алмигтy) исто така беа осудени за палења на цркви.
Идеологија
Првиот бран носел сатанистичка слика за себе, повеќето од бендовите биле идеолошки поврзани со сатанизмот; со вториот бран, сатанизмот како идеологија го дефинирал блек-металот. Бендовите што се поврзувале себеси со блек-метал се генерално против христијанството. Артисти кои се противат на христијанството имаат тенденција да промовираат атеизам, антитеизам, паганство или сатанизам.
Што се однесува до звукот на блек-металот, постојат две конфликтни групи во жанрот: „тие што се верни на корењата на жанрот и тие што воведуваат прогресивни елементи“. Првите веруваат дека музиката секогаш треба да биде минималистичка – изведувана само со стандардна гитара, бас и тапани, и да е помалку квалитетно снимена. Еден поддржувач на ова е Блејк Џад од Nachtmystium, кој одбива да му го нарекуваат бендот блек-метал поради отстапувањето од типичниот звук на овој жанр. Сноре Рух од Thorns, пак, вели дека модерниот блек-метал е „премногу ограничен“ и верува дека тоа „не била идејата на почетокот“. Ерик Хорнер од бендот Throne of Malediction од Монтана, САД, вели „Јас лично сметам дека блек или екстремниот метал има нешто што може да се нарече „мода“ што го прави вистинска „уметност“. Иако голем број бендови го засноваат врз сатанистичко верување, јас не се согласувам дека е тоа единствениот начин да се прави „блек-метал“. Блек-металот за мене е чиста емоција и индивидуалност. Тоа е жанр каде убави пијано компоцизии може да се спојат со пискави ѕверски вокали и чисти гитари. Што се однесува до мене, нема граница“.
Некои проминентни музичари во таа сцена тврдат дека на блек-металот не му треба никаква идеологија. На пример, Јан Аксел Бломберг во едно интервју за Metal Library: „Според мене, блек-металот денес е само музика“. Слично, Сигурд Вонгравен рекол во документарецот Murder Music дека блек-металот „не мора да биде сатанистички, сè додека е мрачен“. Еден напис во списанието Slayer ги нападнал музичарите дека „повеќе се грижат за своите гитари отколку за суштината врз која целиот концепт е заснован“, и тврдел дека „самата музика не им е првиот приоритет“.
Сатанизам
Блек-металот првично бил употребен како термин за екстремни метал бендови со сатанистички текстови, иако повеќето бендови од „првиот бран“ употребували сатанизам само за да шокираат; еден од неколку те исклучоци е пејачот Кинг Дајмонд од Mercyful Fate, член на Сатанистичката црква, кого Мајкл Мојнихан го нарекол „еден од ретките изведувачи на сатанистички метал од 80-ти, кој е повеќе од само позер со ѓаволски изглед за да шокира“.
Гитаристот Еронимус на Mayhem бил централната фигура во утврдувањето на идеологијата за норвешката блек-метал сцена. Тој и неговите следбеници го одбиле Антон Лавеј и Сатанистичката црква, и наместо тоа промовирале мизантропско обожување на ѓаволот. Бенџамин Хедге Олсон напишал дека ја трансформирале квазисатанистичката театралност на Веном во форма на културно изразување уникатно за разлика од другите форми на метал или сатанизам“ и „го напуштиле обичните идентитети и амбиции на другите форми на метал во корист на религиозен и идеолошки фанатизам“. Бендовите кои не биле теистички сатанисти, не се сметале за „блек-метал“ според Еронимус и други битни членови на норвешката сцена. Во тоа време, бендовите со норвешки стил, но без сатанистички текстови, имале тенденција да употребуваат други термини за нивната музика. Дене сите се проминенти музичари, како Инфернус, Ариок и Ерик Даниелсон, кој инсистира дека сатанизмот треба да биде пред се. Некои бендови се префрлиле од сатанизам кон паганство; бидејќи блек-металот традиционално се дефинира со сатанизам, „за многу пуристи во блек-металот ова подоцнежно придвижување го дисквалификува еден бенд како „блек“, и наместо тоа го сместуваат под други варијанти, како паган, викинг, трол, форест и сл“.
Неблек-метал
Неблек-метал, или христијански блек-метал, се употребува како термин за опишување на музика која звучи музички слично на блек-металот но каде артистите, текстовите и изгледот промовираат христијанство. Првиот албум на австралискиот бенд Horde, наречен Hellig Usvart, издаден преку Nuclear Blast Records, честопати е нарекуван првиот христијански блек-метал албум, иако неговиот единствен член, познат како Анонимус, вели дека „имало и слични бендови како неговиот пред времето на Horde, дури и во Норвешка“, упатувајќи на бендови како што е Antestor, формиран ов 1990, иако пред 1993 биле дет/дум бенд со различно име, Crush Evil. Hellig Usvart предизвикал голема контроверза на блек-метал сцената, и водачите на Nucelar Blast Records почнале да добиваат смртни закани со барање да ги посочат имињата на членовите на бендовите. Името Анонимус подоцна се поврзало со Џејсон Шерлок, тапанар за бендовите Mortification и Paramaecium.
Многумина од блек метал сцената гледаат кон „христијанскиот блек-метал“ како оксиморон. Во британскиот документарец Murder Music: A History of Black Metal од 2007, сите интервјуирани музичари рекле дека блек-металот не може да биде христијански. Терминот „христијански блек-метал“ влече исмевања од блек метал музичарите, на пример, Мартин Валкиер од англискиот метал бенд Sabbat искоментирал: „Христијански блек-метал? И што прават тие? Градат цркви? Ги поправаат? (смеење)“. Сепак, голем број сегашни неблек-метал бендови како што е Crimson Moonlight сметаат дека блек-металот сега е променет од идеолошко движење во чисто музички жанр, и дека затоа својата музика ја нарекуваат блек-метал.
Национал-социјалистички блек-метал
Национал-социјалистичкиот блек-метал (НСБМ) е термин што се употребува за артисти кои промовираат наци верувања преку својата музика. НСБМ не се смета како посебен под-жанр, бидејќи не може да се свири блек-метал на национал-социјалистички начин. Некои блек-метал бендови упатуваат на Нацистичка Германија само за да шокираат, со што погрешно ги идентификуваат како НСБМ. Поради овие пишувања и десничарските погледи, Варг Викернес се смета како главната инспирација за таквите движења во сцената, НСБМ движења. Викернес, сепак, се обидел да се дистанцира од нацизмот и НСБМ сцената, претпочитајќи да се смета како „одалист“ наместо „социјалистички“, „материјалистички“ наци.
НСБМ артистите се малцинство во блек-металот, според Матијас Гардел и Бенџамин Хедге Олсон. Критикувани се од некои проминентни влијателни блек-метал музичари, вклучувајќи ги Јон Недтвеидт, Торментор, Кинг оф Хел, Инфернус, Лорд Ариман, Емперор Магус Калигула, Ричард Ледерер, Мајл В. Форд и членовите на Arkhon Infaustus. Нацизмот го карактеризираат како христијанството, како авторитарен, колективистички менталитет за „овци“.
NGC 3644
NGC 3644 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3644 се споменува и како IC 684, UGC 6373, MCG 1-29-37, CGCG 39-139.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3644 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3644 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на NGC 3644 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34814. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 236; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 267. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1392.
Ламада
Ламадата е концентриран сок за првпат се појавил на пазарот во 1867, како Материјал LM нас. во 2004 година. е на производи и компании AG Бар. Ламадата  често се прави со мешање сок од „Севн ап“ со лимонов сок. Компанијата „Минит“ ја производила ламадата со додавање на вишни.
1489 во музиката
1489 година во музиката содржи некои значајни настани.
Методија Тошевски
Методија Тошевски (Ранци,, Егејска Македонија, - , ) — македонски економист, поет и публицист,  поранешен директор на банката АЛМАКО, главен државен ревизор и министер за финансии во првата експертска Влада на Никола Кљусев.
Животопис
Тошевски е роден во егејското село Ранци во близина на Кајлар на 18 март 1941 година. За време на Граѓанската војна во Грција 1946-1949 година заедно со неговите родители бил прогонет од родното огниште. Во Скопје завршил економски факултет. Во првата експертска Влада на Никола Кљусев, од 20 март 1991 година до 17 август 1992 година бил министер за финансии. Претходно од 1985 до 1986 година бил директор на Комерцијална банка, а од средината на 1990тите години и прв човек на Алмако банка. Од 2000 година до 2005 година Тошевски бил главен државен ревизор на Државниот завод за ревизија на Македонија. Во неговиот мандат Државниот завод за ревизија станал полноправен член на меѓународната ревизорска организација ИНТОСАИ и европската ревизорска организација ЕУРОСАИ и извршил длабоки реформи во работата. Во негово време ДЗР ги започнал првите меѓународни проекти за зајакнување на капацитетите на ДЗР, како што биле проектите со Светската банка и Холандскиот суд за ревизија. Бил ментор на создавање на првите методолошки акти, прирачници и упатства за вршење државна ревизија – Финансиска ревизија и Ревизија на успешност. Бил член на Друштвото на писателите на Македонија и имал издадено неколку збирки поезија и книги за Македонците од Егејскиот дел на Македонија, а бил и долгогодишен активист и член на Здружението на децата бегалци од Егејскиот дел на Македонија и потпретседател на Сојуз на здруженијата на пензионерите на Македонија. Методија Тошевски бил повеќегодишен пратеник во Генералното Собрание на Светскиот Македонски Конгрес. На 16 Генерално Собрание на Светскиот Македонски Конгрес одржано на 12 август 2006 година, бил именуван за пертседател на Првата Национална Конференција на Македонците од Егејскиот дел на Македонија. Починал во Скопје на 5 ноември 2015 година.
Валентина Илијевска
Валентина Илијевска — македонски графичар, конзерватор и реставратор на мозаик, ѕидно сликарство и на икони.
Животопис
Илијевска е родена во Скопје на 25 јули 1987 година. Од 2002 до 2006 учи средно образование во ДСУПУ ,,Лазар Личеноски” во Скопје, додека од 2006 до 2010 студирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, оддел графика и графички техники во класата на проф. Мирко Вујисиќ со насока на конзервација и реставрација со проф. Невенка Величковска и Момчило Трајковски. Живее и твори во Куманово. Илијевска е добитник и на повеќе награди, како, дипломи и пофалници од општински карактер во градот Куманово (1997-2002), како и сертификати и дипломи од 2002-2004 година, од интернационален карактер во градот Скопје.
Изложби
Почетоци кои датираат од 2001 година со интернационални конкурси и групни изложби, започнувајќи со Мал Битолски Монтмартр, како и во останатите градови во државава како што се Куманово, Скопје, Тетово, Велес, Кавадарци итн. Потоа во градовите од Србија, во Ниш, Књажевац, Белград, Земун каде што била остварена и самостојна мини изложба на графики во мал формат. Учество и на изложбите во Истанбул, Турција. Меѓу другото од истоимните изложби некои дури се и во тек. ликовни колонии, како од 1998 со регионални ликовен карактер, па сè до интернационални колонии, почнувајќи со Рацинови средби-Велес, потоа во Берово, Куманово, Кавадарци, како и во Србија и во Полска.
Бранко Ивановски
Бранко Коцев Ивановски ( во ―  во ) ― македонски партизан и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно и средно образование. Живеел и работел како техничар во Скопје.
Активно се вклучил во разните акции преземани против окупаторот. Во јуни 1944 година заминал на кумановско-врањскиот терен, каде стапил во 8 прешевска бригада.
На спомнатото подрачје учествувал во повеќе борби против бугарски фашистички воени и полициски единици. Учествул во борбите за ослободувањето на Бујановац и Прешево. Неговата Бригада добила задача да се пробие кон скопскит терен. Но, на пат кон Скопје, во борбите против балистичките банди во Прешевско, тој загинал.
Забава (Загорје на Сава)
Забава (словенечки: Zabava) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
1488 во музиката
1488 година во музиката содржи некои значајни настани.
Драган Ќириќ
Драган Ќириќ (роден на 15 септември 1974 година) е поранешен српски професионален фудбалер кој играл како офанзивен играч за врска за клубовите на Партизан, Барселона, АЕК од Атина и Реал Ваљадолид. На меѓународен план играл за репрезентацијата на Југославија на вкупно 4 натпревари.