cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Син сомот
Теми и интерпретација
Син сомот многу му должи на ноар филмовите од 1950-тите, бидејќи ги содржи и анализира истите конвенционални ликови на femme fatale (Дороти Валенс), навидум незаприлив злосторник (Френк Бут), како и херој со сомнителен морал (Џефри Бомонт); неизбежно е секако спомнувањето на сенишната, понекогаш и сосема мрачна кинематографија. Син сомот ја инаугурира и воспоставува познатата Линчова искривена визија на светот (askew vision), но и воведува неколку универзални елементи што стануваат заштитни знаци во неговите филмови, како на пример извештачените ликови, поларизираниот универзум, ужасувачка повреда на черепот или мозокот, како и мрачното подземје на големите, или како што е во овој случај - малите градови. Исто така, во клучните сцени се појавуваат црвени завеси, и тоа особено во станот на Дороти - нешто што денес се гледа како една од клучните одлики на неговите филмови. Син сомот се споредува со Хичкоковиот Психо (1960) пред сѐ поради неговиот третман на психотичното зло, како и со уште еден класик на истиот режисер - Прозорец на задната страна (1954), кој и самиот Линч го смета за еден од неговите омилени филмови. Премисата во двата филма е љубопитноста, која води кон истрага што ги вовлекува протагонистите во еден скриен, војаеристички потсвет на злоба. Тематски филмот се навраќа и на делата на Едгар Алан По, Џејмс и раната готска книжевност, но исто така и на филмови од типот на Сенката на сомнежот (1943) и Ноќта на Ловецот (1954), а во помала мера и на целокупната линија на ноар филмовите. За Линч, Син сомот е "филм за скриени нешта — во мал град, во самите луѓе".
Феминистичкиот психоналитичар и филмски теоретичар Лора Малви ја разработува Ојдиповата димензија на Син сомот — "детето" е Џефри Бомонт, а неговите "родители" се Френк Бут и Дороти Валенс — и тоа преку директни и јасни наводи кон дела од ноар жанрот и самиот мит за Ојдип. Насилството, за неа, може да се гледа како симболична слика на домашното, семејно насилство. На пример, Френковото насилие може да се гледа како рефлексија на семејното насилство во повеќе верзии, а контролата што тој ја има над Дороти може да биде метафорична претстава за контролата што ја има мажот над својата жена што ја злоупотребува. Мајкл Еткинсон во Џефри го гледа невиниот младич кој е истовремено и престрашен од насилната природа на Френк, но и искушуван и самиот да ја поседува Дороти. Мајкл Еткинсон зазема еден фројдовски пристап велејќи дека "Дороти ја претставува сексуалната моќ на мајчинската [фигура] бидејќи е забранета, но и бидејќи се претвора во објект на нездрава, инфалтилна зависност во потсвеста на Џефри".
Најприсутен симбол во Синиот сомот е мотивот на инсектот што се појавува на крајот на првата сцена, кога камерата зумира во внатрешноста на еден добро-сочуван тревник од преградието до миг кога самат земја се раздвојува покажувајќи под земјата гнездо на раздвижени, одвратни бубачки. Општо прифатено е мислењето дека токму тука се согледува метафората за страшното подземје со кое ќе се соочи Џефри под површината на неговиот град - навидум прекрасен, реганескнен рај. Мотивот за бубачката констатно се провлекува низ филмот - во ужасната инсектолика маска за кислород на Френк но и во самото оправдување што Џефри го користи за да влезе во станот на Дороти: вели дека е истерувач на бубачки. Еден од помошниците на Френк постојано се идентификува низ жолтото палто што го носи. Жолто-палто, всушност, е и име на еден вид на северноамериканска оса што пак може да отвори еден сосема нов пристап кон анализа. Имено, на англиски оса се нарекува wasp, а економски доминантна група во САД се Белите Англо-Саксонски Протестанти (White Anglo-Saxon Protestants, или скратено токму WASP). На крајот на филмот, една црвеногушка јаде бубачка на оградата од куќата на Џефри. Оваа сцена е особено интересна за анализаторите. За некои од нив, ова е "само една бубачка" што значи остануваат уште многу во подземјето. Оштенето уво што Џефри го открива е исто така клучен симбол; токму тоа е она што го води Џефри во опасност. И навистина, кога запичнуваат неволјите на Џефри, на публикатаим е покажана кошмарна секвенца во која камерата зумира во ушниот канал на самото уво што се распаѓа. Камерата не излегува од ушниот канал сè до крајот на филмот. Имено, кога конечно Џефри излегува неповреден од своето пеколно патешествие, повторно камерата покажува во кадарот ушен канал. Овој пат, патеката на камерата зазема спротивен тек - од внатрешноста на увото на Џефри кон надворешниот свет кој е овој пат дворот на Џефриевата куќа во кој самиот тој се одмора на еден прекрасен летен ден.
Музика
Саундтракот на Син сомот е надгледуван од Анџело Бадаламенти. Бадаламенти се појавува во една кратка камео-улога како пијанист во Slow Club каде што пее Дороти. Саундтракот е исполнет со низа класични поп-песни, како Син сомот на Боби Винтон или Во сништа на Рој Орбисон, контапозиционирани со инструментална музика инспирирана од Шостакович. Во текот на снимањето, Линч поставил неколку мегафони на сетот на снимањето и на улиците и на секој од нив била пуштена музика од Шостакович; целта била да се долови атмосферата воспоставена со самото дејство на филмот. Музиката на места и јасно асоцира на 15тата симфонија на Шостакович, композиција што Линч редовно ја слушал додека го пишувал сценариото.
Entertainment Weekly ја рангира музиката од Син сомот на 100та позиција на својот список на 100 најдобри филмски саундтраци. Критичарот Џон Александер има напишано дека "саундтракот сосема соодетствува на воведните титлови, потоа се провлекува низ наративот, акцентирајќи ја ноар димензијата на филмот." Линч работи со композиторот Анџело Бадаламенти за првпат во овој филм и бара од него да напише музика која ќе биде “како Шостакович, особено руска, но и прекрасна, мрачна, но и малку страшна.” Успехот на Бадаламенти со музиката од Син сомот ќе овозможи негова соработка со Линч на сите натамошни филмови. Алан Сплет, долготраен соработник на Линч, е исто така вклучен како монтажер на звук; Сплет претходно има добиено и оскар за својата работа на Црниот пастув (1979), а номиниран е за истата награда за саундтракот на Кога волците плачат (1983).
Успех
Премиерата на Син сомот се случува на Светскиот филмски фестивал во Монтреал во август 1986 година, како и на Торонто филмски фестивал на 12 септември 1986 година, а неколку дена подоцна и во САД. Во обете земји, на 26 февруари 1986 година дебитира и во широк оптек, иако се работи за само 98 кина во САД. Во текот на својот прв викенд на прикажување, Син сомот заработува $789,409. Поради ова, почнува да се емитува уште во петнаесет кина за на крајот да собере дури $8,551,228 во својата изворна земја. На меѓународен план, филмот набрзо е пуштен и во Австралија, најголем дел од Западна Германија, Кина, Канада, Хонгконг, Западна Европа и Јапонија, по што следи и неговата видео верзија. Филмот успева да собере $900,000 во Австралија и $450,139 во Хонгконг. За филмот, Линч добива номинација за оскар за најдобар режисер. Изабела Роселини добива Independent Spirit Award за најдобра женска улога во 1987 година. Дејвид Линч и Денис Хопер добиваат награди од Здружението на критичари на Лос Анџелес во 1987 година во категориите за најдобар режисер (Линч) и најдобра изведба во споредна машка улога (Хопер). Во 1987 година Американското национално здружение на филмски критичари го прогласува Син сомот за најдобар филм и Линч за најдобар режисер, а со награда се здобиваат и Фредерик Елмс (за најдобра кинематографија) и Денис Хопер (за најдобра споредна улога).
Реакција на критичарите
Филмот наидува на особено позитивна критика од најголем дел од американските критичари. Пол Атанасио од The Washington Post ќе рече дека "филмот укажува на визуелен стилист кој има потполна контрола над својот талент" и дека Анџело Бадаламенти "создва вонреден склоп на музички дела, кои незабележливо се прелеваат од провокативен џез до звуци на виолина, па сè до романтичарски низ на класични холивудски ноти"; исто така Атанасио вели дека Линч "не е заинтересиран да комуницира, туку само да парадира со сопствената персона. Филмот не напредува, ниту пак се продлабочува, само станува се почуден и почуден со не сосема убав крај." Критичарот на The New York Times Џенет Меслин го покажува својот восхит од филмот и особено ги пофалува изведбите на Хопер и Роселини: "Г. Хопер и г-ѓа Роселини се поставени толку далеку од границите на нормалното што нивната глума може да се сфати само доколку се гледа од другата страна; и двајцата се предаваат на материјалот, кој токму тоа и го бара од нив." На крајот заклучува дека филмот "е исто толку фасцинантен колку и чуден. Уште еднаш го докажува статусот на иноватор што го има г-н Линч, а го потврдува и како совршен техничар, како најдобриот што не сакате да го сретнете во темна уличка."
Потсетувајќи се на своето резиме издадено во Guardian/Observer, критичарот Филип Френч пишува дека "филмот сѐ уште се држи добро и без притоа да стане комерцијален или да го изгуби својот статус на култен филм." Син сомот држи 90% "свеж" рејтинг на Rotten Tomatoes и постојано висок на Семрежната филмска база на податоци. Питер Траверс, филмски критичар за списанието Rolling Stone го поставува Син сомот на врвот на својата листа Најдобри филмови од 1980те и го нарекува истиот "американско ремек-дело". Филмскиот критичар Џин Сискел на својот список на Најдобри филмови од 1986 го поставува Син сомот на шесто место.
Од друга страна, Син сомот наидува и на низа негативни критики. Општо, истите се насочени кон вулгарниот начин на кој филмот ги третира сексуалноста и насилството што за некои го одвлекува вниманието од неговата сериозна страна. Еден од најголемите критизери на филмот е можеби најпознатиот филмски критичар, Роџер Еберт, кој во својата рецензија во Chicago Sun-Times единствено ја пофалува изведбата на Роселини, која ја смета за особено "убедлива и храбра". Сепак, Еберт го критикува начинот на кој таа е прикажана во филмот, па дури и го обвинува Дејвид Линч за мизогонизам: "деградирана, силувана, понижена и разголена и сето тоа пред камера. И кога ќе ѝ побарате на една глумица да ги издржи сите тие нешта, барем треба да го исполните својот дел од договорот - да ја ставите во важен филм".
Статус
Иако на почетокот Син сомот е емитуван во сосема мал број на кина во САД поради контраверзност околу неговата содржина и уметнички мерила, за кратко време филмот станува центар на "национална бура" во 1986 година. Станува општо-познат и признат култен класик, се појавува во неколку верзии на ВХС, ласерски диск и ДВД, сосема иронично - го означува влезот на Дејвид Линч во холивудскиот мејнстрим и ја оживува кариерата на Денис Хопер после една долга и забележителна пауза. Токму успехот на Син сомот ќе го отвори Холивуд кон филмови со графички експлицитна содржина, нешто слично како и во случајот со Хичкоковиот Психо (1960), филм со кој Син сомот често се споредува. Денес се смета за еден од најзначајните и најдобро познати филмови од ова епоха, причина поради која истиот инспирира низа имитации и пародии. Мрачната, стилистична и еротска продукција служи како инспирација за низа филмови, вклучувајќи ги и повеќето наредни во опусот на Линч, меѓу нив - особено Твин Пикс (1990-91) и Булевар на ѕвездите (2001). Филмови од типот на Американска убавина (1999) и Дони Дарко (2001) во голема мера наликуваат на стилистички план на Син сомот и го докажуваат неговото значење и влијание. Питер Траверс од списанието Rolling Stone ќе го нарече Син сомот "еден од највлијателните американски филмови," нешто слично како и Мајкл Еткинсон, кој посветува една цела книга на мотивите и темите опфатени во филмот.
Син сомот често се појавува на листите на најдобри филмови на сите времиња, а речиси секогаш на врвот на листите на најдобри филмови од 1980-тите. Двајца американски критичари го вклучуваат филмот во своите списоци на "најдобри филмови на деценијата", и тоа на третото и четвртото место, зад Разјарен бик (1980), И-ти (1982) и германскиот филм Небото над Берлин (1987). Во обид да се направи список на најдобрите филмови во изминатите дваесет години, на анкета во 2002 година, по разгледвањето на оценките на педесет британски критичари, Син сомот излегува на петтото место. Во 1999 година, Entertainment Weekly го прогласува Син сомот за триесет и седми најдобар филм на сите времиња. The Guardian исто така го вклучува филмот на својот список на 100 најдобри филмови. Film Four го прави истото. Филмот го освојува петтото место на списокот на Sight and Sound' за најдобри филмови од изминатите 25 години. На една анкета спроведена во семрежната филмска заедница во 2007 година, Син сомот е избран за деведесет и петти најдобар филм на сите времиња. Total Film го вклучува Син сомот на своите списоци на најдобри филмови направени и од критичарите и од неговите читатели во анкети спроведени во 2006 и 2007, соодветно.
Американскиот филмски институт го има почестено филмот со три награди: едната на листата 100 години.. 100 возбуди во 2001, која се обидува да ги рангира највозбудливите филмови; втората, во 2003 година, на списокот на 50 најголеми негативци која е дел од серијата 100 години...100 херои и негативци на која Френк Бут го освојува 36 место; и третата, во јуни 2008, кога АФИ спроведува анкета меѓу 1,500 интелектуалци во обид ги избере најдобрите десет филмови во најкласичните десет американски филмски жанрови - Син сомот е прогласен за осми најдобар филм во жанрот мистерија. Списанието Premiere го става Френк Бут, кој го глуми Денис Хопер на #54 на својот список на 100 најдобри филмски ликови на сите времиња, нарекувајќи го "најчудовишната чудна творба во филмската индустрија". Филмот е рангиран на #84 на четиричасовната програма на Bravo Television со наслов 100 најстрашни филмски моменти (2004). Често се користи и неговиот саундтрак.
NGC 5824
NGC 5824 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Волк, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1886 година од страна на Едвард Емерсон Барнард, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5824 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,1 m. NGC 5824 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 3 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 4' 2"".
Други поделби
Проучување на NGC 5824 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 373; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 66.
Алморавидска династија
Алморавиди или Мурабити (арапски: المرابطون — al-Murabitun) — берберска и маварско-шпанска династија чие потекло води од Сахара. Во текот на XI век оваа династија владеела со поголемиот дел од Северна Африка и Пиринејскиот Полуостров, односно териториите на денешните држави: Мароко, Западна Сахара, Мавританија, Гибралтар, Тлемсен во Алжир, голем дел од Сенегал, Мали, Шпанија и Португалија. Нивната империја се распаднала по доаѓањето односно инвазијата на Алмохадите.
Почеток
Племето Ламтуна било едно од најсилните племиња во Сахара, чија територија се простирала околу реките Дра и реката Сенегал. Тие потекнуиваат од јужен Мароко. Во текот на своето проширување, тие најпрвин ги зазеле териториите до реката Нигер, каде го основале градот Аудагост. Во VII век го примиле Исламот, но во почетокот не биле големи верници, па голем дел од населението не ги следело традициите на шеријадот.
Примање на ортодокслниот ислам
Во околу 1040 година, еден од нивните поглавари Јаја ибн Ибрахим бил во Мека. На враќање престојувал во една џамија во Тунис. Таму, верските службеници успеале да го убедат дека неговото племе доста слабо го цени и познава исламот како религија. Теолозите од Тунис го советувале дека треба нешто да преземе во тој поглед. Така, заедно решиле дека најдобро решение би било да му го испратат верскиот мисионер Абдула ибн Јасин, кој во тој регион бил застапник на сунитската школа на исламот.
Проширување
Од 1053 годинаа Алморавидите започнале да ги прошируваат своите територии на берберските подрачја во Сахара и јужно од Сахара. По победата на берберското племе Санхаџа, тие многу брзо успеале да воспостават контрола над сите трговски патишта во пустината. Сиџилмас бил заземен во 1054 година, а во следната 1055 година и Аудагост. Во 1056 година Јаја ибн Ибрахим бил убиен во една од своите битки. Абдулах ибн Јасин сѐ уште имал голема моќ и популарност како верски учител, па тој како наследник го именувал братот на Јаја ибн Ибрахим, Абу Бакра ибн Умар. Во негово време, Алморавидите своите територии ги прошириле и надвор од пустината, покорувајќи ги племињата околу планината Атлас. Во Мароко водиле борби со племето Баргуди. Во борбите загинал Абдулах ибн Јасин. Абу Бакр ибн Умар сепак на крајот успеал да издвои победа и да ги покори Баргудите, притоа вдовицата на убиениот водач ја запленил и ја зел за негова сопруга. Абу Бакр ибн Умар во 1061 година власта ја поделил со својот роднина Јусуф ибн Ташфин. Но по само некое време неговиот роднина станал многу повлијателен од него и тој разбрал дека не може да ја контролира својата власт. Така, бил принуден да се врати во Сахара каде во 1087 година бил убиен со отровна стрела. Јусуф ибн Ташфин во негово време ги зазел Мароко, Западна Сахара и Мавританија. Во 1062 година го основал градот Маракеш.
Пиринејски Полуостров
Муслиманските владетели на ел-Андалуз ги повикале Алморавидите да им помогнат по нападот на Алфонсо VI од Кастиља и Леон. Алморавидите на христијанските војски им нанеле тежок пораз. По ова, поради проблемите кои постојано ги имале во Африка, тие биле повеќе пасивни околу полуостровот.
Во 1090 година повторно навлегле на полуостровот, но овој пат целта им била да ја заземат власта. Населението на ел-Андалуз бло против оваа инвазија, но од друга страна пак муслиманските владетели од Персија и Египет биле големи противници на ел-Андалуз, главно поради негрижата за исламската вера. Во 1094 година ел-Андалуз бил заземен од страна на Алморавидите.
Пропаѓање
Конечно, во 1147 година градот Маракеш бил заземен кое го означило крајот на династијата.
Отпорник
Отпорник (resistor) – пасивна електрична компонента со два изводи (еден пристап) која ѝ дава отпор на струјата, притоа создавајќи пад на напонот меѓу приклучоците. Давањето отпор на струјата како основна особина на отпорникот се опишува со се електричниот отпор. Спрема Омовиот закон електричниот отпор е еднаков на падот на напонот на отпорникот поделен со јачината на струјата која протекува низ отпорникот. Со други зборови, отпорот е константа на односот меѓу напонот и струјата на отпорникот. Отпорникот се користи како елемент на електричните мрежи и електронските уреди.
Фиксните отпорници имаат отпорност која незначително се менува со температурата, времето или работниот напон. Променливите отпорници може да се користат за дотерување на елементите на колата (како што е контрола на јачината на звукот или намалување на светлината на светилка), или како сетилни (сетилни) уреди за топлина, светлина, влажност, сила или хемиска активност.
Отпорниците се вообичаени елементи на електрични и електронски кола и се сеприсутни во електронската опрема. Во пракса отпорниците како дискретни компоненти може да бидат направени од различни материјали и да имаат различни облици. Отпорниците исто така се составен дел на интегрираните кола.
Електричната функција на отпорниците е специфицирана со неговиот отпор – вообичаено отпорниците во продажба се произведуваат во опсег од повеќе од девет редови на големина. Номиналната вредност на отпорниците е во рамките на производната толеранција означена на компонентата.
Идеален отпорник
СИ единица за електричен отпор е 1 \Omega (ом). Компонента има отпор од 1 \Omega (ом) ако напонот од 1V (волт) на краевите на елементот дава струја од 1A (ампера), која е еквивалент на тек од 1 C/s (кулон електричен набој во секунда). Често се користат и претставки k\Omega (килоом - 1000 ома) и M\Omega (мегаом - милион ома).
Отпор на спроводник За пресметување на отпор на спроводник може да се користи следниот израз:
каде, R_{20} е отпор на 20 °C, \rho специфична електрична отпорност на материјалот од кој е направен спроводникот, l должина на спроводникот и S површина на напречниот пресек на спроводникот.
Реалeн отпорник
Отпорникот има дефиниран најголем работен напон и струја над кои вредности отпорноста на елементот може да се промени (во некои случаи и драстично) или отпорникот може да биде физички оштетен (на пример, може да биде прегреан или може да прегори). Иако некои отпорници имаат одредена напонска и струјна класа, поголемиот број се делат според максималната моќност која се одредува според физичката големина на отпорникот. Најчести класи на моќност за јаглените и метал-филм отпорниците се 1/8 W (ват), 1/4 W и 1/2 W. Отпорниците изработени од метал-филмови и јаглени филмови се многу постабилни од јаглените отпорници како температурно така и од аспект на стареење.
Реалните отпорници внесуваат и нешто индуктивитет и мала количина капацитет, кои ги менуваат динамичките одлики на реалниот отпорник во однос на идеалниот отпорник.
Отпорниците се елементи чии својства се менуваат со промена на температурата. Иако промената на отпорноста во однос на промената на температурата е многу нелинеарна, може да се апроксимира со следниот израз:
Електричната отпорност е еднаква на падот на напонот низ отпорникот поделена со струјата низ него при константна температура. Отпорниците се употребуваат во електрични и електронски кола. Електричната отпорност се мери во омови (Ω). Бидејќи отпорниците се произведени со голем опсег на отпор, се користат и милиоми (1 mΩ = 10−3 Ω), килооми (1 kΩ = 103 Ω) како и мегаоми (1 MΩ = 106 Ω)
Променливи отпорници
Променлив отпорник е отпорник чија вредност може да се дотера со вртење на оската или со поместување на лизгач. Се нарекуваат потенциометри или реостати и овозможуваат отпорноста во колото рачно да се менува. Реостатите се користат за сите отпорници со моќност над 1/2 W.
Променливите отпорници може да бидат едновртни или повеќевртни. Најчести примери:
Технологија
Отпорниците обично се произведуваат со намотување на метална жица околу керамика, пластика или околу стаклено влакно. Краевите на жиците се лемат на два извода кои се наоѓаат на краевите на јадрото. Склопот се заштитува со слој боја, со пластика или со слој емајл, печен на висока температура. Жичните изводи обично имаат пречник меѓу 0,6 и 0,8 mm и се заштитени со слој кој овозможува полесно лемење.
Претпочитани вредности
Отпорниците се произведуваат во вредности од милиоми до гигаоми, обично во серии од вредности определени од Меѓународната електротехничка комисија. Сериите се наречени E6, E12, E24, E96 и E192, зависно од тоа колку вредности има од 10 до 100 (на пр. серијата Е6 има 6 вредности: 1; 2,2; 3,3; 4,7; 5,6 и 6,8.
Означување со 4 прстени
Иако на некои отпорници е напишана вредноста на нивната електрична отпорност, најчесто означување е со четири обоени прстени околу телото на отпорникот. Кодирањето е едноставно: првите две бои ја означуваат вредноста, третиот е мултипликатор (бројот на нули - 10n), а четвртиот прстен ја означува прецизноста односно толеранцијата.
Означување со 5 прстени
Означувањето со 5 прстени се користи за поголема прецизност и за отпорници со пониска толеранција (1%, 0,5%, 0,25%, 0,1%). Принципот е ист како кај означувањето со 4 бои, разликата е во тоа што првите 3 прстени го означуваат вредноста, четвртиот е мултипликаторот (бројот на нули - 10n), а петтиот е толеранцијата.
Означување на отпорници за површинско нанесување
Технологијата за површинско нанесување особено се користи во производството на високоинтегрирани уреди, на пр. компјутерите. Во тој случај, отпорниците се означуваат со 3 бројки, од кои првите две се однесуваат на значајниот број, а третиот е мултипликатор (бројот на нули - 10n). Тука не е означена толеранцијата. На пример:
Наводи
Видете и: Отпорници
Диоклецијанова палата
Диоклецијанова палата (Dioklecijanova palača) — римска палата во Сплит, Далмација, Хрватска. Објектот е вклучен во списокот на УНЕСКО во 1979 година. Палатата била изградена од страна на Диоклецијан во III век. Во времето кога била градена, градот Сплит не ни постоел, туку подоцна градот бил создан со ширење на градбите надвор од палатата. Диоклецијан во оваа палата ги поминал своите последни години на власт, кога абдицирал на 1 мај 305 година.
Историја
Откако Римјаните го напуштуиле местото, палатата останал празна неколклу векови. Во VII век, околните жители се насалиле покрај ѕидините на палатата, бегајќи од инвазијата на Словените. Оттогаш, палатата била заземена, а луѓето кои се населиле во неа, своите домови ги создале во подрумот од палатата и покрај ѕидините околу неа. Денес, во ѕидините може да се најдат ресторани, продавници, но и куи во приватна сопственост.
По средниот век, палатата била непозната на запад, сè додека шкотскиот неокласичен архитект Роберт Адам со помош на францускиот уметник Шарл Луј Клерисо и уште некоку сликари, не ги истражувал рушевините и не ја издал книгата Рушевините од палатата на иператорот Диоклецијан кај Спалатро во Далмација, издадена во Лондон во 1764 година. Диоклецијановата палата го инспирирала Адам во неговиот нов стил, типичен за неокласичната архитектура и издавањето на цртежи со изгледот на градбата во европската архитектура за првпат. Неколку декади подоцна, во 1782 година, францускиот сликар Луј Франсоа Каса нацртакл цртежи со палатата, кои биле издадени од страна на Жозеф Лавал во 1802 година во хрониките од неговите патувања.
Денес палатата, придружена со сите останатизначќајни историски градби се наоѓа во центарот од градот Сплит. Таа е далеку ненадмината со својата локална важност, поради степенот на нејзина заштита. Палатата е една од најпознатите архитектонски и културни дела на хрватскиот брегот на Јадранското Море. Како целосно сочувана римска палата, нејзиното значење е големо како светско културно наследство.
Архитектура
Основата на палатате неправилен четириаголник, со кули на западната, северната и источната фасада. Градбата претставува комбинација од луксузни куќи, воен камп и други објекти, кои се наоѓаат во палатата, окружени со големите порти и саат-кули. Палатата е оградена со ѕидини и во времето кога била користена, во неа живееле околу 9000 луѓе. Подземните делови од палатата се изградени со камени сводови на форма на буре.
Само јужната фасада, којашто е свртена директно кон морето, не била утврдена. Деталната архитектонска структура на засводената галерија на горниот кат се разликува од обликот на трите останати фасади. Големата порта во средината на секој од овие ѕидови води до затворен двор. Јужната „приморска“ порта (позната како Porta Aenea) има поедноставен облик во однос на останатите три и се смета дека оригинално била смсилена или за царот да има полесен пристап кон морето или да служи како влез за слугите и добавувачите. Обликот на палатата потекнува од два стила: стил карактеристичен за вила и стил карактеристичен за каструм. Појавата на овие два стила, исто така е очигледна и во внатрешноста од палатата. Попречниот пат (Декуманис Максимус), источната порта (т.н. „Сребрена порта“ или Porta argentea) и западната порта (т.н. „Железна порта“ или Porta ferrea) го дели комплексот на две половини. Во јужната половина се наоѓаат полуксузните делови, како што се просториите за царот, јавните, приватните и религиозните градби. Царските простории образуваат ред, свртени кон морето и се изградени под темелот, бидејќи поради наклонетиот терен очигледни се разликите во надморската височина. Иако, долги векови не се обрнувало внимание на темелот, односно основата на градбата денес тој е добро заштитен и наведува на оригиналниот облик и распоред на просториите под него. Големиот двор претставува перистил и е дел од северниот пат кон царските простории. Од него, има пат и кон Диоклецијанскиот мавзолеј на источната страна, каде што денес се наоѓа катедралата Свети Доминиј и до трите храмови на западната страна, од кои два се изгубени, а третиот бил посветен на богот Јупитер, а низ историјата служел и како крстилница. Западно од дворот се наоѓа храмот на Ескулапиј, кој има полуцилиндричен кров направен од рачно гравирани камења, кои не пукнале, сè до 1940-тите, кога биле заменети со олово. Во скоро време, овој храм беше целосно обновен.
Палатата е изградена од бел варовник од околината и висококвалитетен мермер. Најголем дел од мермерот бил донесен од каменоломот за мермер на островот Брач, бил добиен од туфот покрај крајбрежјата на околните реки и од тулите испечени во фабриките во близина на Салона. Некои материјали, кои најмногу послужиле како декорација бил увезени, како што биле египет гранитни столбови и сфинги, посебен мермер за изградба на потпорните ѕидови и некои материјали од островот Проконезос.
Културно наследство
Во ноември 1979 година, според меѓународната конвенција за културно и природно наследство било предложено вклучување на историскиот дел од градот Сплит како дел од светското културно наследство на УНЕСКО.
Во ноември 2006 година, градскиот совет одлучи да дозволи изградба на дваесетина нови градби во рамките на палатата дваесет градби во палатата, иако местото веќе беше дел од светското културно наследство на УНЕСКО. Се вели дека одлуката била политички мотивирана и со големо влијание на локалните сопственици. Во 2007, јавноста била загрижена и се побунила околу ваквиот проект и победила, спречувајќи го исполнувањето на проектот. Со тоа не биле изградени новите објекти, како продавници и гаражи во палатата.
Светскиот монетарен фонд раководи со проект за заштита на палатата, со кој се предвидени и надгледување на структурната целина и отстранување и обновување на каменот и малтерот. Беше соопштено дека е потребно обновување и средување, вклучувајќи го и расчистувањето на подрумот, кој бил затрупан со бомбардирањата за време на Втората светска војна.
Палатата е претставена на грбот на банкнотата од 500 куни, издадена во 1993 година.
Internet Message Access Protocol
E-mail протоколи
Internet Message Access Protocol-от ( кој е познат како IMAP) е Интернет протокол на апликациско ниво кој му дозволува на e-mail клиент да пристапи во електронската пошта преку друг опслужувач кој се нарекува mail опслужувач. Моменталната верзија, IMAP верзија 4 преработка 1 (IMAP4rev1), е дефиниран од страна на RFC 3501. IMAP опслужувачот прислушкува на листа од TCP и UDP порти со одредени броеви (добро познатата порта 143).
IMAP поддржува и on-line и off-line начини на операција. E-mail клиентите кои користат IMAP обично оставаат пораки на опслужувачот сè додека корисникот не ги избрише. Овие како и многу други одлики на IMAP операциите дозволуваат повеќе клиенти да управуваат со истото сандаче. Повеќето од e-mail клиентите поддржуваат IMAP користејќи воедно и POP за преземање на пораки; Сепак, мал број на сервиси поддржуваат IMAP. IMAP нуди пристап кон магацинот за пораки на електронската пошта. Клиентите можат да прават локални копии, но истите се сметаат како привремен кеш.
Новите пораки се праќаат кон e-mail опслужувач кој истите ги складира во сандачето на корисникот којшто треба да ја прими пораката. Примачот ја презема пораката со помош на e-mail клиент кој користи еден од многуте протоколи за преземање на електронска пошта. Некои од клиентите и сервисите користат само протоколи одредени од добавувачи (лиценциран протокол), но повеќето ги поддржуваат и стандардните интернет протоколи, (SMTP) за праќање на електронска пошта и користат POP и IMAP за преземање на истата, овозможувајќи интероперабилност со други сервиси и клиенти. На пример, Outlook клиентот користи лиценциран протокол за да комуницира со таканаречениот Microsoft Exchange Server, опслужувач кој го прави истото како и Notes клиентот на IBM кога комунуцура со Domino опслужувач, но сите овие производи поддржуваат POP, IMAP и SMTP. Поддршката за стандардните интернет протоколи му дозволува на многу e-mail клиенти како Pegasus Mail или Mozilla Thunderbird (споредба на e-mail клиенти) да пристапат до овие опслужувачи и дозволува клиентите да бидат користени од страна на други сервиси.(список на mail опслужувачи).
Историја
IMAP бил дизајниран од страна на Mark Crispin во 1986 како протокол за управување со сандачиња од далечина (remote mailbox protocol), за разлика од широко користениот POP, протокол за преземање на содржини од сандаче.
IMAP порано бил познат како Internet Mail Access Protocol, Interactive Mail Access Protocol (RFC 1064), и Interim Mail Access Protocol
Оригинален IMAP
Првичниот Interim Mail Access Protocol бил имплементиран во Xerox Lisp машински клиент и TOPS-20 опслужувач.
IMAP2
Interim protocol-от веднаш бил заменет од таканаречениот Interactive Mail Access Protocol (IMAP2), дефиниран во RFC 1064 (во 1988) и подоцна ажуриран од страна на RFC 1176 (во 1990). IMAP2 првпат претстави тагови за command/response и беше првата јавно дистрибуирана верзија.
IMAP3
IMAP3 веќе не постои но е многу ретка верзија IMAP. Издадена е како RFC 1203 во 1991. Оваа верзија била напишана специјално како против предлог на RFC 1176, кој и подоцна самиот објави модификации на IMAP2. IMAP3 никогаш не бил прифатен од пазарот. IESG го прекласифицира RFC1203 "Interactive Mail Access Protocol -  Version 3"  како историски протокол во 1993.IMAP групата искористила RFC1176 (IMAP2) наместо RFC1203 (IMAP3) како почетна точка.
IMAP2bis
Со пристигањето на MIME, IMAP2 беше изменет така што можеше да поддржува MIME структури и беше додадена функционалност која овозможуваше управување со сандачиња (создавање, бришење, преименување, качување пораки на опслужувач)што дотогаш го немаше во IMAP2. Оваа експериментална преработка се нарече IMAP2bis; нејзината крајна спецификација никогаш не била објавена. Почетна верзија била објавена на интернет, а IMAP2bis бил објавен од страна на IETF IMAP групата во окромври 1993. Оваа верзија се засновала на претходните спецификации: необјавениот IMAP2bis.TXT документ, RFC1176, и RFC1064 (IMAP2). IMAP2bis.TXT верзијата го документирала проширувањето IMAP2 уште во декември 1992. Првични верзии на Pine биле широко дистрибуирани со IMAP2bis поддршка (Pine 4.00 and later supports IMAP4rev1).
IMAP4
IMAP групата го формирала таканаречениот (Internet Engineering Task Force|IETF) во раните 1990-ти години и ја презела одговорноста за IMAP2bis дизајнот.IMAP WG одлучиле да го преименуваат IMAP2bis во IMAP4 за да избегнат забуни со конкурентниот IMAP3 предлог од друга група која никогаш не успеала да се пробие на пазарот. Проширувањето на IMAP акронимот било исто така сменето во Internet Message Access Protocol.
IMAP4 е објавен како RFC 1730 во декември 1994. Некои дизајнерски мани во оригиналниот IMAP4 кои произлегле кога протоколот се имплементирал довеле до преглед на истиот и набрзо замена со IMAP4rev1 две години подоцна (RFC 2060 е објавен во декември 1996. Имало многу малку IMAP4 клиентски или опслужувачки имплементации засновани на RFC 1730 поради неговата краткотрајност.
Користење на едно сандаче од страна на повеќе клиенти
POP протоколот дозволува само еден клиент да биде поврзан со сандачето и тоа клиентот кој е моментално поврзан. За разлика од POP, IMAP протоколот дозволува паралелно поврзување на повеќе клиенти со едно сандаче и обезбедува механизми за откривање на промени направени во сандачето од друг клиент кој е моментално поврзан.
Пристап кон MIME делови на порака и делумно преземање
Обично целата електронска пошта се праќа во MIME формат, дозволувајќи пораките да имаат дрво структура каде јазлите-листови се некој дел од типови на содржина, а останатите јазли имаат повеќе поделени типови. IMAP4 протоколот дозволува клиентите одделно да преземаат MIME делови и исто така да преземаат или поединечни делови од пораката или пак целата порака. Овие механизми дозволуваат клиентите да преземаат дел од содржината која се наоѓа во пораката без да преземаат закачени податотеки или да преземаат stream содржина додека се презема истата.
Повеќе сандачиња на опслужувачот
IMAP4 клиентите можат да создаваат, преименуваат и/или да избришат сандачиња (тие се обично прикажани како податотеки) на опслужувачот и да преместуваат пораки од едно во друго сандаче. Поддршката за повеќе сандачиња исто така дозволува опслужувачите да овозможат пристап и кон јавни податотеки.
Пребарувања на опслужувачка страна
IMAP4 обезбедува механизам за клиентот да може да му даде задача на опслужувачот да пребарува пораки според некој критериум. Овој механизам избегнува барања за преземање на пораки од страна на клиентите за да може да изврши дадено пребарување.
Вградени механизми за проширување
IMAP4 користи меганизам кој претставува проширување на самиот протокол за разлика од неговите претходници. Биле предложени многу (IMAP4 проширувања) на основниот протокол, но тие ретко се употребуваат. IMAP2bis немал механизам за проширување и POP има само едно дефинирано од страна на RFC 2449.
Недостатоци на IMAP
Иако IMAP има многу предности во однос на POP, тој има поголема комплексност. Многу од оваа сложеност (на пример повеќе клиенти пристапуваат кон истото сандаче во исто време) се компензира со позадини на опслужувачка страна како на пример Maildir или пак со бази на податоци.
Клиентот може да зазема големи опслужувачки ресурси кога пребарува големи сандачиња ако пораките не се складираат внимателно и не се направат алгоритми за пребарување.
IMAP4 клиентите треба да одржуваат TCP/IP врска до IMAP опслужувачот за да можат да бидат известени кога ќе има нова порака. Известувањара се прават преку таканаречено in-band сигнализирање, кое придонесува на сложеноста на клиентската страна на IMAP протоколот. Предлог за ова е Push-IMAP кој го проширува IMAP барајќи имплементација на push e-mail на тој начин што се праќа целата порака наместо известување. Но, push IMAP не е добро прифатен и тековната IETF работа го избегнува проблемот користејќи други начини (Lemonade Profile).
За разлика од некои лиценцирани протоколи кои комбинираат операции за праќање и преземање, праќањето на порака и правење на копија на истата во податотека на опслужувачка страна со основно ниво на IMAP, клиентот прави барање за пренос на пораката двапати едно кон SMTP за доставување и едно кон IMAP за складирање во податотеката за пратени пораки. Овој проблем е решен со помош на множество од проширувања дефинирани од страна на IETF LEMONADE групата за мобилни уреди: URLAUTH (RFC 4467) и CATENATE (RFC 4469) во IMAP и на BURL (RFC 4468) во SMTP-SUBMISSION. POP опслужувачите не поддржуваат податотеки на опслужувачка страна па клиентите немаат избор освен да складираат пратени пораки кај нив. Многу IMAP клиенти можат да бидат конфигурирани така што се овозможува складирање на пратени пораки во податотека на клиентска страна или на BCC и да се филтрираат новите пораки наместо да се прават копии во податотеката. Како додаток LEMONADE "триото", Courier Mail Server нуди нестандардни методи на праќање корисејќи IMAP копирајќи би пораките кои се праќаат во посебна податотека.
Како POP, и IMAP е протокол само за електронска пошта. Како резултат на тоа предмети како контакти, состаноци или задачи не можат да се управуваат или пристапуваат со негово користење.
Џамија Наби Хабел
Џамија Наби Хабел (арапски:?) е муслимански храм кој се наоѓа во Дамаск, Сирија.
Гросмилинген
Гросмилинген (Großmühlingen) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од јануари 2008 е дел од општината Берделанд.
Ѓореме
Ѓореме (турски: Göreme; грчки: Κόραμα) е национален парк во покраината Невшехир кај Кападокија, Анадолија, Турција. Комплексот е прогласен за светско наследство на УНЕСКО во 1985 година.
Националниот парк вклучува:
Касарна
Касарна – воена или полициска зграда или систем од згради, каде се сместени војници или војни полицајци. Во касарните се наоѓаат простории спиење, санитарни јазли, кујни, трпезарии, простории за офицерите како и помошни простории за возила, а порано за коњите и другата стока.
Првите касарни постоеле уште од времето на Римското Царство.
Изумрен вид
Изумрен вид — организам што не постои повеќе меѓу живите примероци на Земјата.
Extinct species Espèce disparue
Сејуде Рукаја (џамија)
Сејуде Рукаја (арапски:?) — муслимански храм кој се наоѓа во Дамаск, Сирија.
Клајнмилинген
Клајнмилинген (Kleinmühlingen) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од јануари 2008 е дел од општината Берделанд.
Монери
Монери претставуваат едноклеточни организми без јадро во клетката какви што се бактериите.Таа ги содржи гените(наследен материјал кој се пренесува од организам на организам).Тие се прокариотни организми. Во царство на монери најбројни и најзначајни се бактериите.Тие се распространети во сите животни средини вода воздух и почва.Бактетиската клетка  е помала и од животниската и од растителната клетка.Имаат големина од 0,3 до 8 микрометри и можат да образуваат колонии. Таа има многу мала големина и затоа може да се погледни само со микроскоп,тие организми се наречени микроорганизми. Сите бактерии се исхрануваат различно.Некои од нив вршат фотосинтеза и спаѓаат во произведувачи .Други пак,се исхрануваат со готова храна,што ја примаат низ клеточната обвивка и имаат важна улога во природата како разградувачи  на труповите на сите други организми(со габите се наречени и чистачи). Меѓутоа бактериите ја расипуваат храната затоа што во неа брзо се размножуваат.
Трнци (Градиште)
Трнци  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Градиште.
Претставува населба од римско време.
На околу 1,5 км јужно од селото, на зарамнетото плато до манастирот Св. Ѓорѓи се наоѓаат фрагменти од имбрекси, тегули и населбинска керамика.
Ќерамидница (Градиште)
Ќерамидница  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Градиште.
Претставува населба од среден век.
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 800 м краул за жени
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Ќерамидница (Градиште)
На левата страна од патот Куманово-Св. Николе, на околу 3 км северозападно од селото, по нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови и грамади од градежен материјал. .
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 800 м краул за жени
Рекорди
Следниве рекорди беа поставени за време на натпреварувањето:
Општина Врапчиште
Географија
Општина Врапчиште се наоѓа во западниот дел на Република Македонија, т.е. во Полошка Котлина.
Демографија
Според новата територијална организација од 2005 година (припојување на Општина Неготино-Полошко), во Општина Врапчиште имало 25.399 жители. На табелата е прикажана етничката структура на населението:
Плевел
Плевел, (или коров — дијалектен збор) — растение што расте на место што не му одговара на градинарот или на земјоделецот.
Кападокија
Кападокија (Kapadokya); е област која се наоѓа во покраината Невшехир Анадолија, Турција. Комплексот е вклучен во списокот на УНЕСКО.
Во географска смисла, Кападокија на југ се граничи со венецот Таур, на исток со реката Еуфрат, а на север со Црно Море. Во I век п.н.е. Кападокија станала римска провинција. Подоцна била вклучена во составот на Византија и Османлиското Царство.
Блог-записи
Блог-записи претставува книжевно издание од 14 книги на независни автори - блогери на издавачката куќа „Аквариус пет“. Авторите се некои од најпопуларните блогери кои ја користат македонската блог платформа „Блогерај“. Во книгите именувани според некои интересни фрази на авторите, се поместени најатрактивните текстови кои ги објавиле блогерите на интернет.
Издадени книги
Сите 14 книги се во Б6 формат, а нивната содржина се простира на 60-120 страници.
Промоција
Посетеноста на настанот била голема; биле изложени повеќе копии од книгите на блогерите, кои оттука можеле да се купат по цена од 100 денари.
Критика
Издавањето на печатените изданија на македонските блогери ја отворила кај медиумските проследувачи дамнешната дилема за доволноста на блогот сам по себе како начин на комуникација наспроти потребата од традиционално книшко издание како валоризација, сметајќи дека последното е апсурдно.
„Не е новина да се објавува паралелно и на Интернет и на хартија, веројатно поради пого­лемата достапност. Потребата да се објават блог-записите во печатена форма е, мислам, само резултат на желбата за поголема до­стапност на тоа што го пишуваат блогерите. Интернетот, во принцип, нуди поголема достапност, но во Македонија, сепак, 70 отсто од населението не користи интернет од различни причини“ – вели Филип Стојановски од „Метаморфозис“, фондацијата за унапредување на информатичкото општество. Според него, дури и блиски пријатели и роднини на блогерите не можат да видат што пишуваат тие, бидејќи корисниците во основа претпочитаат хартија наместо компјутерски екран.
Според Сашо Мацановски – Трендо, главен уредник на блог-платформата „Блогерај“, „Ова не е пораз ниту на блогот, ниту на хартијата. Мене ми се допадна идејата бидејќи сакам вакви богохулни мешања на работите. Убаво ќе биде да се види како функционираат овие текстови на хартија“. Тој исто така додава: „Природата на блоговите е поинаква од онаа на книгите, тука постои можност за вмрежување на коментари, а силата на блоговите е токму во непосредноста на интеракцијата со публиката, со читателите. Вака, во печатена форма, тие се закостени, еднаш за секогаш дадени.“
Дневниот весник Нова Македонија во случајот согледува и предности и недостатоци. Предноста на е-издаваштвото е што текстот може да биде пребаруван, зазема малку простор, може да се чита на слабо светло, па и во тотален марк, брзо се копира, ниска е цената на дистрибуција, економски и еколошки е прифатливо бидејќи се смалува потрошувачката на хартија и мастило, а и не се троши со текот на времето. Главен недостаток е што многу корисници претпочитаат хартија наместо компјутерски екран. Предноста на печатената книга, пак, е што може да се чита на различни места, робусна е и издржлива, не бара извор на струја, има поголема колекционерска вредност (на пример први изданија, потпишани книги).
Сејиде Зејнеб (џамија)
Сејиде Зејнеб (مسجد السيدة زينب‎) е муслимански храм кој се наоѓа во Дамаск, Сирија.
Изабел Едвардшон
Изабел Емилија Едвардсон (р. ) — шведска танчерка.
Кариера
Во 2007 година, таа танцувала со фудбалерот Џоване Елбер. Учествувала во Let's Dance на ТВ4 во 2011 година.
Во Германија учествувала во Ајде да танцуваме на телевизијата РТЛ. Во 2010 година учествувала како судија во истото шоу.