cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Натриум нитрат
Појава
Најголемите акумулации на природен натриум нитрат се пронајдени во Чиле и Перу, каде нитратните соли се врзани во минералните наоѓалишта наречени калишеска руда. Нитратите се акумулираат на копно преку врнежи од морска магла и оксидација/сушење со морско прскање проследено со гравитациско таложење на NaNO3, KNO3, NaCl, Na2SO4, и I во воздухот, во топло-сува пустинска атмосфера Ел Нињо/Ла Ниња екстремните ридност/циклуси на пороен дожд фаворизираат акумулација на нитрати и преку сувост и во воден раствор/ремобилизација/транспорт на падините и во сливовите; движењето на капиларниот раствор формира слоеви на нитрати; чистиот нитрат формира ретки вени. Повеќе од еден век, светската понуда на соединението се ископуваше речиси исклучиво од пустината Атакама во северниот дел на Чиле, додека, на крајот на 20 век, германските хемичари Фриц Хабер и Карл Бош развија процес за производство на амонијак од атмосферата на индустриска скала (види Хабер процес). Со почетокот на Првата светска војна, Германија почна да го конвертира амонијакот од овој процес во синтетичка чилеанска шалитра, што беше практично како природното соединение во производството на барут и друга муниција. До 1940-тите, овој процес на конверзија резултираше со драматичен пад на побарувачката за натриум нитрат набавен од природни извори.
Чиле сè уште има најголеми резерви на калиша, со активни рудници на локации како што се Валдивија, Марија Елена и Пампа Бланка, и таму порано се нарекувало бело злато. Натриум нитрат, калиум нитрат, натриум сулфат и јод се добиваат со преработка на калиша. Поранешните чилеански заедници за рударство на шалитра Хамберстон и Санта Лаура беа прогласени за светско наследство на УНЕСКО во 2005 година.
Синтеза
Натриум нитрат исто така се синтетизира индустриски со неутрализирање на азотна киселина со натриум карбонат или натриум бикарбонат:
или, исто така, со неутрализирање со натриум хидроксид (сепак, оваа реакција е многу егзотермна):
или со мешање на стехиометриски количини на амониум нитрат и натриум хидроксид, натриум бикарбонат или натриум карбонат:
Храна
Натриум нитрат е исто така додаток на храна кој се користи како конзерванс и фиксатор на боја во суво месо и живина; тој е наведен под неговиот INS број 251 или Е број E251. Тој е одобрен за употреба во ЕУ, САД и Австралија и Нов Зеланд. Натриум нитрат не треба да се меша со натриум нитрит, кој исто така е вообичаен додаток на храната и конзерванс кој се користи, на пример, во сувомеснати производи.
Термичко складирање
Натриум нитратот исто така е испитуван како материјал за промена на фазата за обновување на топлинската енергија, поради неговата релативно висока енталпија на топење од 178 J/g. Примери за примена на натриум нитрат што се користи за складирање на топлинска енергија вклучуваат технологии за соларна топлинска енергија и директно параболични корита за генерирање на пареа.
Здравствени грижи
Студиите покажаа врска помеѓу зголемените нивоа на нитрати и зголемената смртност од одредени болести, вклучувајќи Алцхајмерова болест, дијабетес мелитус, рак на желудникот и Паркинсонова болест: можеби преку штетното дејство на нитрозамините врз ДНК; сепак, малку е направено за контрола на други можни причини во епидемиолошките резултати. Нитрозамините, формирани во сувомесната храна што содржи натриум нитрат и нитрит, се поврзани со рак на желудникот и рак на хранопроводникот. Натриум нитрат и нитрит се поврзани со поголем ризик од колоректален карцином.
Суштински докази во последните децении, олеснети со зголеменото разбирање на патолошките процеси и науката, постојат во поддршка на теоријата дека преработеното месо го зголемува ризикот од рак на дебелото црево и дека тоа се должи на содржината на нитрати. Мала количина од нитратот додаден во месото како конзерванс се распаѓа на нитрити, како дополнение на кој било нитрит што исто така може да се додаде. Нитритот потоа реагира со храна богата со протеини (како месото) за да произведе канцерогени NOCs (нитрозо соединенија). NOCs може да се формираат или кога месото се лечи или во телото додека месото се вари.
Сепак, неколку работи го комплицираат инаку едноставното разбирање дека „нитратите во храната го зголемуваат ризикот од рак“: Познато е дека растенијата кои најчесто се консумираат се богати извори на нитрати, отколку месото за повеќето луѓе. Нитратите се клучни посредници и ефектори во примарната васкулатурна сигнализација која е неопходна за да преживеат сите цицачи.
Ненадеен порој над мостот Шин-Охаши и Атаке
Ненадеен порој над мостот Шин-Охаши и Атаке (大はしあたけの夕立, Охаши атаке но јудачи) -― печатено дело на дрво во жанрот укијо-е од страна на јапонскиот уметник Хирошиге. Било објавено во 1857 година како дел од серијалот „Сто познати погледи на Едо“ и е едно од најпознатите негови печатени дела.
Сто познати погледи на Едо
Сликата е дел од серијалот „Сто познати погледи на Едо“ кој всушност содржи 119 погледи на „именувани места“ или „прославени места“ во областа што денес е Токио. Серијалот бил единствен по тоа што е првиот што прикажал толку многу засебни пејсажни погледи. Серијалот бил создаден помеѓу 1856 и 1859 година со тоа што Хирошиге II го завршил серијалот по смртта на Хирошиге во 1858 година. Овој отпечаток бил објавен во деветтиот месец 1857 година. Серијалот бил нарачан кратко по земјотресот во Едо во 1855 година и последователните пожари и во неа биле прикажани многу од новоизградените или поправени згради. Отпечатоците можеби ги спомнале или помогнале да се сврти вниманието на граѓаните на Едо кон напредокот на обновата.
Опис
Отпечатокот покажува мал дел од дрвениот мост Шин-Охаши (Нов Велик) преку реката Сумида. Чамџија го бутка својот сплав кон дворовите за дрво во Фукагава, и во позадина, на крајниот брег на реката, е дел од Едо познат како Атаке по владиниот брод, Атакемару што бил закотвен таму. Две жени и четири или пет мажи се прикажани како го минуваат мостот заштитено под капи, чадори или сламени ртови од ненадеен дожд. Ненадејните порои се повторувана тема во делата на укијо-е и овде, во она што Хирошиге го нарекува „бел дожд“, поројниот дожд е прикажан со користење на голем број тенки темни паралелни линии во две насоки - тешка вештина во резба во дрво. Темните облаци се произведуваат со користење на степенувана техника бокаши и значително се разликуваат помеѓу отпечатоците. Дождот, засолништето на луѓето и сплавот во средината на сликата и даваат чувство на движење на сликата.
Варијации на печатење
Изворното печатење значително се разликува од втората верзија и подоцна се препечатува. Најраната верзија има два брода од далечната страна на реката кои повеќе не се присутни во подоцнежните изданија, веројатно затоа што бил отсечен блок од сива позадина и бродовите биле заборавени во таа постапка. Грешката направена при сечењето на дрвениот блок, каде што парче од купиштата мостови било случајно отсечено оставајќи празно место, била исправена во следните отпечатоци. Дрвјата во позадина подоцна добиваат поголема дефиниција, додека трите куќи речиси исчезнуваат. Насловниот картуш (горе десно) бил препечатена во три наместо во две бои во подоцнежните отпечатоци, кои исто така имаат длабок син бокаши (градација) нанесен лево од мостот и под куповите надесно, и сенка на патеката.
Вљубениот Шекспир
Вљубениот Шекспир (англиски: Shakespeare in Love), познат и како Заљубениот Шекспир — американско-британски драма-филм од 1998 година, режиран од Џон Маден, а продуциран од Марк Норман. Во филмот е опишана љубовната афера на Вилијам Шекспир (го игра Џозеф Фајнс) во периодот кога ја пишувал трагедијата „Ромео и Јулија“. Приказната во филмот е фиктивна, иако некои од улогите се засновани на вистински ликови.
„Вљубениот Шекспир“ освоил седум „Оскари“, меѓу кои „оскар“ за најдобар филм, „оскар“ за најдобра глумица (Гвинет Палтроу) и „оскар“ за најдобра глумица во споредна улога (Џуди Денч).
Историска точност
Филмот не претендира на историска точност и вклучува многу комични анахронизми (како психотерапевт, Шекспир како скока на ферибот и вели: „Следи го тој чамец!“, и Хенслоу како ја предвидува фразата „Шоуто мора да продолжи!“ (анг. „The show must go on!“). Сепак, костимите и прикажувањето на некои познати ликови, посебно кралицата Елизабета Прва, всушност се многу добро направени, и прецизно го прикажуваат расположението и модата на тоа време.
Музеј-галерија - Кавадарци
Музеј-галерија - Кавадарци — музеј и галерија во градот Кавадарци. Музејот бил отворен со работа во 1976 година и денес претставува месна установа чијашто надлежност е да овозможи заштита, чување и претставување на културно-историското наследство на подрачјето на градот Кавадарци и неговата поширока околина.
Историја
Музејот-галерија од Кавадарци како установа од областа на културата е основана со одлука на Собранието на Општина Кавадарци на 7 септември 1973 година. На 6 септември 1976 година, со отворањето на ликовната изложба на словенечкиот сликар Марио Вилхар, официјално почнал со работа.
Одделенија
Во склоп на музејот делуваат археолошко, етнолошко, историско одделение, одделение за заштина на споменици на културата, оддел за историја на уметност и галерија каде годишно се случуваат десетина изложби, спомен соба на Васил Хаџиманов, спомен соба на Никола Бадев.
Новиот музеј се наоѓа стотина метри западно од стариот објект, во кој се наоѓаат археолошката и етно поставка, музејот на вкусови и спомен собите на Васил Хаџиманов и Никола Бадев.
Археолошко одделение
Археолошкото одделение во Музеј-галерија Кавадарци било создадено во 1976 година заедно со создавањето на Музејот. Основна дејност на археолошкото одделение е истражување, прибирање, документација, презентација и публикација на археолошкиот материјал, кој континуирано е прибиран по пат на теренски истражувања (рекогносцирање и ископувања), подарок или откуп.
Во склоп на Музеј-галеријата има две постојани археолошки поставки и тоа: Лапидариумот во дворот на Музејот и постојана поставка од предмети за лов, обработка и користење на храна и пијалоци.
Во Археолошкиот дел во музејот се изложени предмети од нашето подалечно минато, кои служеле за лов, за обработка и консумирање на храна и тоа: камени секирки, стрели, паници, чаши, грниња, стомни, амфори, питоси и др. Изработени се од различен материјал (камен, керамика, дрво, метал и стакло). Овие артефактите потекнуваат од 10-тина различни археолошки наоѓалишта во општина Кавадарци како што се: „Белград“ - Кавадарци, „Чаковец“ - Ресава, „Градот“ - Тиквешко Езеро, „Градиште“ - Глишиќ и други.
Етнолошко одделение
Етнолошкото одделение како оддел на Музеј-галеријата исто така дава голем придонес во зачувувањето на движното културно наследство во овој крај, а има организирано и неколку истражувачки проекти со цел да се афирмира етнолошкото богатство на тиквешкиот крај.
Преку истражувачката дејност, покрај прибирање податоци за материјалната и духовната култура од теренот за населбите и населението, големо значење се придава на прибирањето на секаков вид етнолошки материјал, што се употребувал во секојдневниот живот на луѓето од овие простори.
Како состевен дел од етнолошкото одделение е и постојанта етнолошка поставка која ја отсликува традиционалната селска куќа со предмети за производство и обработка на храна, предмети за секојдневни активности, занаетчиски алати но и народни носии. Тиквешките народни носии ги имаат каракеристиките кои спаѓаат во Мариовскиот етнички предел, поточно Горно Мариово како етнички подпредел.
Овие предмети биле значаен дел од инвентарот на покуќнината во секојдневното живеење на населението во Тиквешијата, а потекнуваат од почетокот на 18 век, па сè до првата половина на 20 век.
Историско одделение
Една од основните задачи на историското одделение е прибирање, заштита и презентирање на предмети, документи, фотографии и материјали од областа на историјата на општина Кавадарци. Историското одделение организира и презентира постојани и повремени изложби на личности и настани од нашата подалечна и поблиска историја.
Една од значајните активности на историското одделение е богатата издавачка дејност на книги, монографии и публикации за личности и настани од историското минато на народот од овој крај.
Во склоп на историското одделение функционираат пет спомен соби меѓу кои: Спомен соба народниот херој „Страшо Пинџур“ во Ваташа, Спомен соба на Првата македонска дивизија во Шешково, Спомен соба на тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов“ во селото Бојанчиште, Спомен соба на „Васил Хаџи Манов“ и како најново отворена е Спомен собата на „Никола Бадев“.
Одделение за заштина на споменици на културата
Во Кавадаречко, има средновековни споменици од кои позначајни се: Полошкиот манастир – црква Св. Ѓорѓи од 14 век, Црквата во село Дреново од 15 век, црквата Св. Спас во село Праведник од 1625 година, пештерните цркви Св. Лазар во село Бегниште и Св. Никола во село Драдња позната како Маркова пештерна црква кои датираат од 14 век и многу други.
Со создавањето на Музеј-галеријата во функција е и одделението за заштита на споменици од културата (движно и недвижно) кое се грижи за заштита, чувањe, презентација и проучување на ова наше национално богатство и е во директна комуникација со Националниот конзерваторски центар (НКЦ) – Скопје, бидејќи Музејот не располага со лабораторија и простор за соодветни конзерваторски-реставраторски работи.
Спомен соба на Васил Хаџиманов
Васил Хаџиманов (14.01.1906-16.12.1969) е роден во Кавадарци, и е еден од најголемите македонски етномузиколози, мелографи и промотори на македонската народна музика и фолклор. Потекнува од угледно кавадаречко семејство. Завршил нижа гимназија во Кавадарци, а гимназија во Велес и Скопје. Во 1935 година станал магистер по фармација, а во 1956 година дипломирал на Музичката академија во Скопје.
Со нотно запишување на народни песни започнал во 1927 година. За време на својот живот собрал околу 8000 македонски народни песни, 800 албански, 500 тажалки и сите нив успеал да ги сочува од времето на заборавот.
Во спомен собата на Васил Хаџиманов се наоѓаат неговите лични предмети, но и инструменти: пијано, лејта (жичен музички инструмент), двоглав кавал (дувачки инструмент), дајре, тамбура, зурла, магнетофон (теренски со кој ги запишувал песните). Васил Хаџиманов умрел на 63 годишна возраст во Скопје.
Спомен собата на Васил Хаџиманов била отворена е на 13 септември во 2013 година.
Спомен соба на Никола Бадев
Никола Бадев (1918-25.09.1976) е роден во село Глишиќ и уште како млад скришум свирел на виолина. Неговиот вујко Васил Неделков е заслужен за неговото почетно музичко образование, кој свирел неколку инструменти и бил самоук. Во 1948 година веднаш по аудицијата за млади таленти, Бадев дебитирал на програмата на Радио Скопје со што започнала неговата кариера. Неговото вклучување во ансамблот на Радио Скопје му помагнало да го дооформи неговиот исклучителен глас, а во има помош и од музикологите Васил Хаџиманов и Живко Фирфов.
“Тешка беше нашата разделба” биле неговиот прв сингл, издаден за Југотон. Во текот на својата долгогодишна кариера има снимено повеќе од 200 песни и 100 грамофонски плочи. Починал во Скопје на 58 годишна возраст.
Кудеверде
Кудеверде (Kuddewörde) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Папучи
Папучи, влечки  или пантофли  — вид на лесни обувки што се носат дома. Најраните извори за постоење и употреба на влечки датираат околу 1478 година.
Мензен
Мензен (Möhnsen) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Боденвердер-Поле
Боденвердер-Поле (Bodenwerder-Polle) — општинска заедница во округот Холцминден, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Боденвердер. Била создадена на 1 јануари 2010 година со спојување на поранешните општински заедници Боденвердер и Поле.
Општинската заедница Боденвердер-Поле се состои од следниве општини:
Боденвердер (општинска заедница)
Боденвердер (̣Bodenwerder) — поранешна општинска заедница во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во градот Боденвердер. На 1 јануари 2010 година била споена со поранешната заедница Поле, создавајќи ја новата општинска заедница Боденвердер-Поле. Општинската заедница Боденвердер се состоела од следниве општини:
Господар на прстените: Враќањето на кралот (филм)
Господар на прстените: Враќањето на кралот е епски/драма филм од 2003, режиран од Питер Џексон. Филмот е заснован на вториот и третиот дел од книгата „Господар на прстените“ на Џ. Р. Р. Толкен. Овој филм е последниот од серијалот, по „Господарот на прстените: Дружината на Прстенот“ (2001) и „Господарот на прстените: Двете кули“ (2002). Филмот освоил 11 награди „Оскар“, со што им се приклучил на „Бен Хур“ и „Титаник“ како филмови со најмногу освоени „Оскари“.
Поле (општинска заедница)
Поле (̣Polle) — поранешна општинска заедница во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во општината Поле. На 1 јануари 2010 година била споена со поранешната заедница Боденвердер, создавајќи ја новата општинска заедница Боденвердер-Поле. Општинската заедница Полесе состоела од следниве општини:
Фатална несреќа (филм)
Фатална несреќа — американски драма филм од 2004, режиран, продуциран и ко-напишан од Пол Хеџис. Во филмот се обработува начинот на одразување на расистичките и социјалните тензии во Лос Анџелес, Калифорнија. Според едно интервју со Пол Хеџис, филмот му бил вдахновен од вистински настан, односно бил поврзан со демолирањето на неговото порше во 1991. „Фатална несреќа“ освоил три оскари: оскар за најдобар филм, за најдобро сценарио и за најдобра монтажа.
Тополница (Пиринско)
Тополница — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија. До 1966 година, името на селото било Нова Тополница.
Географија и местоположба
Селото Тополница се наоѓа на 11 километри источно од Петрич, во Петричко-санданската котилина, на десниот брег од реката Струма и во североиаточните делови на планината Беласица. Селото се наоѓа на надморска висина од 84 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 9.342 км2. Климата е преодна средоземна со максимален зимски и летен минимум врнежи од дожд. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 500 милиметри.
Историја
Откриена е доцна неолитска населба на околу 2 километри јужно од селото во месноста Кременица во близина на бугарско-грчката граница.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година со името Тополница. Во истата година, во селото живееле 21 христијански семејства.
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тополница (Topolnitza) е село со 25 семејства и 80 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
.
Георги Стрезов селото го споменал и по вторпат, и за него запишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 220 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 224 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 36 ученици.
Според митрополитот Емилијан Мелнички, на 7 февруари 1908 година, чета на ВМОРО составена од 7 луѓе, предводена од Кочо Хаџиманов, водела битка во Тополница со османлиските трупи, губејќи неколку војници и документи.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Бутирофенон
Бутирофенон е хемиско соединение; некои од неговите деривати (кои често се нарекуваат бутирофенони) се користат во третманот на разни психијатриски нарушувања како шизофренија, а имаат и антиеметично дејство.
Миленраде
Миленраде (Mühlenrade) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Бутирофенон
Примери за бутирофенонски деривати се:
Враќање во пеколот
Содржина
Расказот се состои од шест дела во кои се опишани промените во психичката состојба на главниот јунак Галиен Марк. Во текот на десет години, тој се мачел во нервната напнатост предизвикана од сложеноста на модерниот живот и поради тоа решил да отпатува со брод на островот Херам, заедно со девојката Визи. На бродот, тој го среќава Гуктас, водачот на партијата која Галиен ја нападнал во неговата последна статија. Гуктас физички го напаѓа Галиен, а потоа му закажува двобој. Утредента, кога бродот пристигнува на Херам, се одржува двобојот во кој Галиен го убива Гуктас, но истовремено е тешко ранет во главата. По еден месец, тој се освестува како сосема нов човек: чувствува животен елан и радост, а светот го прима едноставно, само со помош на сетилата. Меѓутоа, одвреме-навреме, него го совладуваат напливи на непозната тага, која се обидува да ја потисне така што почнува да се пијани. Во текот на неколку месеци, Галиен живее борејќи се со тагата и со алкохолот, ретко се враќа дома и станува рамнодушен кон Визи. Така, нивните односи стануваат студени и една пролетна ноќ, додека пие во кафеаната, Галиен добива писмо од Визи, која го известува дека не може повеќе да живее со него и дека засекогаш го напушта. Вознемирен, Галиен се враќа дома и случајно наоѓа една недовршена статија што ја напишала Визи. Тогаш, тој сфаќа дека во времето на неговата неактивност, Визи пишувала статии во негово име кои ги испраќала до списанието со кое соработувал. Потресен од нејзината љубов и грижа, Галиен доживува психички пресврт и пак му се враќа старата духовна состојба од периодот пред двобојот. Рано изутрината, тој се качува на првиот брод, решен по секоја цена да ја најде Визи. Ноќта, за време на патувањето, на палубата ја среќава Визи и ѝ ја раскажува приказната за своите духовни промени.
Осврт кон расказот
„Враќање во пеколот“ спаѓа во групата фантастични раскази на Грин во кои невозможното се остварува во можни околности, т.е. каде дејството е раскажано потполно реалистично, а потоа со еден неочекуван пресврт реалистичното се превртува во фантастично. Така, расказот почнува типично во стилот на Грин - со опис на нервната растроеност на главниот јунак Галиен Марк, кој одлучува да избега од „неиздржливо вознемирувачката сложеност на животот“ така што ќе отпатува со брод заедно со девојката Визи. Вистинското дејство во расказот почнува кога Галиен се освестува од повредите во главата, добиени во двобојот со еден човек. Тогаш, неговиот психички живот се менува и тој го прима животот едноставно, само со помош на сетилата. Но, неговиот нов живот е нарушен од вмешувањето на лекарите и на Визи, која е незадоволна од тоа што Галиен постепено се оддалечува од неа. Како последица на тоа, Галиен запаѓа во тага и во пијанство. Најпосле, откако Визи го напушта, Галиен неочекувано ги открива статиите кои таа ги пишувала во негово име и тоа откритие му овозможува да се врати во нормалната состојба. На тој начин, „Враќање во пеколот“ ја опишува состојбата на духот, кој не ја прима реалноста во нејзината објективност, а фантастичните елементи во расказот се дадени низ изразените резови и пресврти, т.е. расказот е составен како збир на состојби што се дискретно надвор од стварноста, иако самата раскажувачка постапка останува реалистична. Поради тоа, „Враќање во пеколот“ може да се опише како условна фантастика, т.е. како поджанр на фантастичниот расказ.
Црква „Св. Илија“ - Селце (Прилеп)
'''Св. Илија''' — параклис кој се наоѓа во Селечкиот манастир над селото Селце.
Бреферде
Бреферде (Brevörde) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Регионален пат 2338
Регионален пат 2338 (ознака: Р2338) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 50,6 километри и 4 делници. Патот започнува во битолското село Меџитлија и се движи низ Пелагонија, влегувајќи во Мариово, завршувајќи во селото Мелница.
Патот помеѓу Градешница и Мелница, иако е предвиден, не е проектиран со соодветни делници и таа должина на патот не е прикажана во вкупната негова должина.
Делници
Регионалниот пат 2338 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 5 различни делници.
Чурилово
Чурилово — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Чурилово се наоѓа на 25 километри северозападно од Петрич во планински регион. Селото се наоѓа на надморска висина од 663 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 5.928 км2.
Османлиско Царство
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 544 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
==Население ==
Хале (Холцминден)
Хале (Halle) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Хафекост
Хафекост (Havekost) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Суринам
Суринам (Suriname), или официјално Република Суринам (Republiek Suriname) е независна држава во Јужна Америка. Суринам на север излегува на Атлантски Океан, на југ граничи со Бразил, на запад со Гвајана и на исток со Француска Гвајана. Суринам има вкупна површина од 163.821 км2, каде живеат околу 487,024 според пописот од 2004. Главен град на државата е Парамарибо, а службен јазик е холандскиот јазик.
Потекло на поимот
Името Суринам можеби потекнува од група на народ сроден со народот Тајно, кој зборувале сличен јазик со аравачкиот јазик и таа група на народ се нарекувала „Суринени“. Суринените за првпат ја населиле областа пред доаѓањето на Европејците.
Историја
Индијанското племе Суринени, биле едно од најстарото население во регионот каде денеска се наоѓа државата Суринам. Во текот на 16 век ова племе било потиснето од страна на други јужноамерикански племиња, како што биле Араваците и Карибјаните. На 12 октомври 1492 година Кристофер Колумбо го открил Новиот Свет. Во текот на 1499 година Америго Веспучи го открил северниот брег на Јужна Америка. Во текот на 17 век имало неколку обида Холанѓаните и Англичаните да го колонизираат регионот на денешната држава Суринам. На крајот од тој период, Холандија успеала да наметне своја контрола. Холандија целосно го искористувала трудот на робовите кои по потекло биле од Африка. Поради лошиот однос на претпоставените, голем број на робови успевале да побегнат низ џунглите. Тие робови, кои често се нарекувале како џуки, честопати се враќале и ги напаѓале позициите на Холанѓаните. Во текот на 1863 година било укинато ропството, со кое Холандија станала меѓу последните земји кои го сториле тоа. Но сепак робовите биле ослободени дуги во 1873 година. Во текот на 1954 година Суринам добил можност сам да управува со својата земја, но Холандија си ја зачувала својата контрола над нејзината одбрана и надворешни работи. Во 1973 година локалните власти предводени од NPK започнале преговори со холандские власти за давање и признавање на независноста на Суринам, која била овозможена на 25 ноември 1975 година.
Прв претседател на земјата бил Јохан Фериер заедно со Хенк Арон, водач на Сунирамската национална партија. Сепак околу една третина од вкупното население на земјата емигрирало во Холандија, плашејќи се главно дека новата држава нема да може самостојно да опстане. Денеска, една третина од фудбалската репрезентација на Холандија по потекло е токму од Суринам. Во текот на 1980-тите се случиле редица од воени преврати и удари кое довело до прекинување на односните со Холандија. Во текот на 1987 година биле спроведени првите избори и изгласен првиот устав. Во 1990 година повторно бил направен државен удар кој пак траел само една година зада во 1991 година повторно се спроведат избори. Денеска Холандија повторно одржува добри односи со Суринам. Главни проблеми на земјата се слабата економија.
Географија и клима
Суринам е најмала независна држава во Јужна Америка. Суринам се наоѓа на Гвајанскиот штит и државата е составена од два географски региона. Северниот регион е низинскиот крајбрежен регион и во овој регион се наоѓа најголем број од населението. Јужниот дел од државата се состои од тропски прашуми и слабо населени савани покрај границата со Бразил и овој регион зазема 80% од вкупната површина на земјата.
Во Суринам има два планински венеци: Бахујски Планини и Ван Аш Ван Вијк. Највосока планина е Јулијанатоп, која е висока 1286 метри. Покрај неа, во државата се наоѓаат и Тафелберг со 1026 метри, Касикасима со 718 метри, Голијатберг со 358 метри и Волцберг со 240 метри.
На север Суринам излегува на Атлантскиот Океан, на запад се граничи со Гвајана, на југ со Бразил и на исток со Француска Гвајана. Вкупната површина на државата изнесува 163,821 км2 со вкупно население од 491,989 според проценките од 2011. Јужната граница со Француска Гвајана и со Гвајана е опспорена и таа граница се движи по реките Марони и Корантин. Покрај тоа, Суринам има граничен спор и во морето со Гвајана.
Црква „Св. Петка“ - Селце (Прилепско)
'''Св. Петка''' — параклис кој се наоѓа во Селечкиот манастир над с. Селце.
Суринам
Политички систем
Република Суринам е уставна, демократска република која се заснова на уставот од 1987 година. Законодавната власт во државата е составена од еднодомен парламент со 51 член. Пратениците во Суринам се избираат преку парламентарни избори за мандат од пет години.Секој округ во државата е управуван од комисионер, кој пак е назначен од самиот претседател.
Претседателот на Суринам се избира за мандат од пет години преку двотретинско мнозинство во Националното собрание на Суринам. Претседателот ги назначува 16-те министри. Во исто време се избира и заменик претседателот на Суринам за мандат од пет години, за кој е потребно просто мнозинство од гласовите во Собранието. Законодавната власт во државата е предводена од Врховниот суд. Членовите на овој суд се назначени од претседателот и имаат доживотен мандат.
Административна поделба
Државата е поделена на десет административни окрузи. Секој округ е под раководство на комисар, кој е назначен од претседателот. Секој округ е поделен на т.н. ресорти.
Стопанство
Економијата на Суринам е главно предводена од производството на боксит, кое зазема околу 15% од БДП на државата и 70% од нејзиниот извоз. Останати производи кои Суринам ги извезува се ориз, банани и морски ракчиња. Покрај тоа, во последно време Суринам почнал да извезува и нафта и злато. Околу четвртина од населението во државата работи во земјоделскиот сектор. Еконимијата на Суринам е доста зависна од трговијата и главни трговски партнери се Холандија, САД, Канада и Карипските Острови.
Економската слика на државата е:
Етнички групи и рази
Суринам во 2005 имал вкупно население од 438.144 жители, но со проценките од 2007 Суринам брои 494.347 жители. Постојат неколку етнички групи:
Најголемиот дел од населението (околу 90%) живее во Парамарибо. Исто така голем број на суринамци живее во Холандија, околу 330.00 (2005).
Расната застапеност е:
Јазик
Холандскиот јазик е службениот јазик во образованието, владата, бизнисот и медиумите. Суринам во 2004 година станал трет член на Холандскиот јазичен сојуз. Холандскиот е мајчин јазик на околу 60% од суринамците, бидејќи другите го зборуваат како втор или трет јазик. Како втор јазик се смета холандскиот креплски јазик, а додека трет е суринамскиот хинди јазик кој е дијалект на боџпурискиот јазик.
Култура
Суринам е мултиетничко општество и народот е од различно етничко потекло. Поради тоа, суринамската култура е доста богата и разновидна, како во поглед на традиционалните вредности, така и во религискиот сегмент.
1 јануари- Нова Година
3 февруари - Кинеска Нова Година
30 марти (варира) - Холи
24 април - прв ден Велигден
25 април- втор ден Велигден
5 јуни- Имиграција на Индијците
1 јули- Кети Коти, Ден на еманципацијата (крај на ропството)
8 август- Имиграција на Јаванците
9 август- Ден на староседелските народи
25 декември- Божиќ
26 декември - втор ден Божиќ
Покрај овие празници, во државата се слават и останати индуски и исламски празници и нивниот датум варира бидејќи се сметаат по исламскиот или хиндускиот календар.
Хелен
Хелен (Hehlen) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Шкафче на болката
Шкафче на болката е американски воен филм од 2008 за тим од тројца трагачи на бомби во војната во Ирак. Филмот бил режиран од Кетрин Бигелоу, а сценариото било напишано од Марк Бол. Главните улоги во филмот ги толкуваат Џереми Ренер, Ентони Меки и Брајан Џерагати.
Хамфелде
Хамфелде може да се однесува на следниве места во Шлезвиг-Холштајн, Германија:
Регионален пат 2339
Регионален пат 2339 (ознака: Р2339) — регионален пат во Македонија, со насока на движење исток-запад. Има вкупна должина од 26,4 километри и 2 делници. Патот започнува во прилепското село Ново Лагово и се движи низ Пелагонија, влегувајќи во Железник, завршувајќи во селото Граиште.
Делници
Регионалниот пат 2339 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 5 различни делници.
Црква „Вознесение Христово“ - Мало Рувци
Црквата „Вознесение Христово“ во Мало Рувци е еднокорабна, со полукружна апсида на источната страна. Изградена е во 1892 година од познатиот прилепски мајстор Ристе Тасламиче, кој ја градел и соборната црква во Прилеп, како и градскиот саат. Црквата е изградена благодарение на парохискиот свештеник Анастас Налетоски, а осветена е од Пелагонискиот митрополит Бенедикт.
Црква „Воскресение Христово“ - Беровци
Црквата „Воскресение Христово“ во Беровци е еднокорабна базилика, со полукружна апсида на источната страна. Изградена е во периодот од 1994-2001 година, кога е и осветена.
Шифдорф
Шифдорф (Schiffdorf; Schippdörp) — општина во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Сместена е на источната граница на бременскиот град Бремерхафен и на 35 километри јужно од Куксхафен.
Хајнзен
Хајнзен (Heinsen) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Хамфелде (Лауенбург)
Хамфелде (Hamfelde) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Електромеханика
Во инженерство, електромеханиката    ги комбинира процесите и процедурите извлечени од електротехниката и машинското инженерство. Електромеханиката се фокусира на интеракцијата на електричните и механичките системи како целина и како двата системи комуницираат едни со други. Овој процес е особено познат во системи како што се оние на ЕС (еднонасочна струја) машини кои можат да бидат проектирани и управувани за да генерираат енергија од механички процес (генератор) или да се користат механички ефект (мотор). Во овој контекст, електротехниката опфаќа и електроинженерство.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи 5000 метри
5000 метри за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на стадионот Тегу на 1 и 4 септември.
Прелиминации
Квалификации: Првите 5 од секоја група (Q) и следните 5 најбрзи (q) продолжуваат во финалето.
Хајен
Хајен (Heyen) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Кетел
Кетел (Köthel) — село во југоисточниот дел на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија, низ кое поминува реката Биле и го дели на два дела, кои припаѓаат на два различни окрузи:
Кирхбрак
Кирхбрак (Kirchbrak) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Гифу (префектура)
Гифу (岐阜県; Gifu-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Чибу на островот Хоншу. Главени град е Гифу.
Гунма (префектура)
Гунма (群馬; Gunma-ken) е префектура која се наоѓа на северозападниот крај на Канто во регионот Хоншу, Јапонија. Главен град на префектурата е Маебаши.
Регионален пат 2340
Регионален пат 2340 (ознака: Р2340) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 31,1 километри и 4 делници. Патот започнува во прилепското село Клепач и се движи низ Пелагонија, завршувајќи во селото Бач.
Отенштајн
Отенштајн (Ottenstein) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Гилцов (Лауенбург)
Гилцов (Gülzow) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Сив ушест лилјак
Сивиот лилјак со долги уши е прилично голем европски лилјак. Има карактеристични уши, долги и со карактеристичен набор. Лови над шумите, често дење, а најмногу молци. Во заробеништво, забележано е и јадење мали гуштери. Исклучително е сличен на почестиот кафеав долгошпан лилјак и се разликувал само во 1960-тите, но има поблед стомак.
Биологија и екологија
Неговите главни живеалишта за потрага по храна се низинските ливади и мочуриштата. Го лоцира својот плен од инсекти преку ехолокација. Честотите што ги користат овој вид лилјаци за ехолокација се помеѓу 18–45 kHz, имаат најмногу енергија на 28 kHz и имаат просечно времетраење од 5,8 ms.
Дистрибуција
Дистрибуиран низ цела Европа, освен на Скандинавскиот Полуостров.
Конзервација
Во моментов е наведен како речиси загрозен од IUCN. Има голем географски опсег и се смета за релативно честа појава. Во повеќето земји каде што е пронајден, тој е заштитен од намерно оштетување со законодавство. Иако дистрибуцијата на континентална Европа не е загрозен. Студија од 2013 година покажа дека овој вид е блиску до истребување во Обединетото Кралство.
Една од можните причини за нејзиниот пад во ОК е губењето на живеалиштата за потрага по храна. Моментално е фокус во рамките на проектот за зачувување на „ Назад од работ “, кој има за цел да го зголеми живеалиштето за потрага по храна околу познатите места за живеалишта. Овој вид може да биде загрозен и од климатските промени во Јужна Европа.
Пегешторф
Пегешторф (Pegestorf) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Хирошима (префектура)
Хирошима (јапонски:広島県; Hiroshima-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Чугоку на островот Хоншу. Главен град е Хирошима.
Кулакија
Кулакија или Кулаќа (Χαλάστρα, Халастра; по старо: Κουλακιά, Кулакија или Κωλακία, Колакија) — град во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 7.270 жители (2011). Иако погрчувањето почнало уште одамна, сите жители се во етничка смисла Македонци.
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во делтата на Вардар во областа Вардарија, 13 км западно од Солун и надморска височина од 8 м. . Атарот лежи крај брегот на Солунскиот Залив, на вливот на реката Вардар во Белото Море.
Три километри источно Кулакија, на местото на некогашното село Чаликово е зачувана трикорабната базилика „Св. Димитриј“ од 1858 г. заштитена како културно-историски споменик.
Во антиката
На местото на Кулакија се наоѓал древномакедонскиот град Халастра во областа Мигдонија, споменат од Херодот во неговата „Историја“. Подоцна градот го спомнува и Страбон, но во средновековието веќе му се губи трагата. Денешното име на градот е дадено во спомен на оваа античка населба, што е типично за големогрчкото присвојување на древната историја на Македонија.
Османлиско време
Кулакија се спомнува во XV век како христијанска населба, вакуф на војсководецот Евренос-бег. Населението работело во соланите и затоа уживало извесни привилегии.
Грчката пропаганда во местото се засилила кон почетокот на XIX век, откако Кулакија станала центар на Камбаниската епахија во рамките на Солунската митрополија,. Во XIX век било единственото во наполно македонска област Вардарија кое, поради силната пропаганда, почнало да добива грчки обележја. Ова во 1806 г. го потврдил англискиот старинар и дипломат Вилијам Лик, а истото во 1831 г. го констатирал и францускиот конзул во Солун Еспри-Мари Кузинери.
Мештаните се занимавале со рибарство, а за време на востанието против Турците во 1821 г. биле принудени да дадат пловила како помош за османлиската морнарица. Во средината на XIX ве Кулакия едно машко и едно женско училиште, со 4 учители и околу 200 ученици, што сведочи за посветеноста на грчката пропаганда. Во текот на истиот век паланката била центар на зографската школа.
Во 1863 г. во Кулакија е направено Кулакиското евангелие, што претставува македонски народен превод на Неделното евангелие на месниот солунски дијалект напишан со грчко писмо.
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Кулакија имала 1.720 жители, за кои вели дека мнозината се погрчени Македонци , а некои се членови на стара грчка колонија. Сепак, дел од населението ја задржало македонската свест, за што сведочи етнографското истражување на народни носии на Рафаел Жакмен во 1863–1869 г. кој во него ја објавил македонската носија од Кулакија.
На почетокот на XX век Јордан Иванов забележал во едно од маалата населението сè уште било двојазично, говорејќи и грчки и македонски Истото го потврдил Андре Мазон, кој вели дека пред Балканските војни (1912–1913) една четвртина од населението сè уште е двојазично и има македонска самосвест.
На почетокот на XX век целото село било чисто македонско, но под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. 1.850 жители кои, според Тодор Симовски биле сите до еден Македонци. Во неа работеле две грчки училишта.
Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. паланката е припоена кон грчката држава, кога населението броело 3.013 жители. Во својот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ во Кулакија завел 550 македонски куќи. Во 1920 г. селото останало релативно непроменето, со 3.004 жители.
Стопанство
Населението на Кулакија одгледува големи количества овошје, памук, жито и други земјоделски производи. Земјиштето целосно се наводнува. Развиена е и малопродажбата.
Говорот на кралот
Говорот на кралот е британски историски/драма филм од 2010, режиран од Том Хупер, а напишан од Дејвид Сидлер. Колин Фирт ја игра улогата на царот Џорџ VI кој, за да се ослободи од тремата при јавно говорење, го посетува говорниот австралиски терапевт Лајонел Лож (Џофри Раш).
Ибараки (префектура)
Ибараки (јапонски:茨城県; Ibaraki-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Канто на островот Хоншу. Главен град е Мито.
Грабау
Грабау може да се однесува на следниве места во Шлезвиг-Холштајн, Германија:
Грабау (Лауенбург)
Грабау (Grabau) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Поле (појаснување)
Поле може да се однесува на:
Ширококрилен северник
Ширококрилен лилјак ( Eptesicus serotinus ), исто така познат како обичен серотински лилјак, голем кафеав лилјак, или свилен лилјак, е прилично голем евроазиски лилјак со прилично големи уши. Има распон на крилјата од околу 37 сантиметри и често лови во шумски предели. Понекогаш се наоѓа во згради, виси наопаку, во мали групи или поединечно. Името серотин потекнува од латинскиот serotinus, што значи „вечер“, додека генеричкото име потекнува од грчкиот ἔπιεν и οίκος, што значи „куќен флаер“.
Таксономија
Следниве подвидови се препознаени.
Опис
Лилјакот има долго крзно кое на задната страна е со димно-кафеава боја, додека долните делови се побледо жолтеникаво-кафеави, носот и ушите во форма на триаголник се црни, а мембраните на крилјата се темно црни или кафени. Малолетниците се потемни од возрасните. Серотинските лилјаци лесно се препознаваат при лет, бидејќи карактеристични се неговите широки крилја во комбинација со бавниот, многу маневрирачки лет со мавтање, прошаран со кратки лизгања. Трагусот има релативно тенок и зашилен облик и не е бубрежен како кај Никталус.
Дистрибуција
Серотинскиот лилјак има палеарктичка дистрибуција која се наоѓа помеѓу околу 58 степени и 30 степени од јужна Велика Британија и Шпанија на запад, на исток до Хималаите до североисточна Индија и долж Тиан Шан до јужна Монголија и северна Кина, и на југ до Турција и Иран. Забележан е како скитник на Ланзароте на Канарските Острови.
Живеалиште
Серотинскиот лилјак се користи во широк спектар на живеалишта, вклучувајќи умерени и суптропски суви шуми, макии, земјоделско земјиште, полупустински и приградски области.
Биологија
Во Европа, серотинските лилјаци почнуваат да формираат породилни колонии кои се состојат речиси исклучиво од женки од крајот на мај. Колониите обично остануваат на едно место за одгледување за време на сезоната на размножување, иако повремено поголемите колонии ги менуваат местата на живеалиштето. Женските лилјаци обично раѓаат едно младенче на почетокот на јули, иако раѓањата се регистрирани дури во средината на август.
Женките вообичаено раѓаат самец на крајот на летото, а бебето повремено го носи мајката првите неколку дена. Младите лилјаци обично ги прават своите први летови на околу три недели, а на шест недели можат сами да бараат храна. Колониите за размножување обично се распрснуваат до почетокот на септември, иако неколку лилјаци може да ја користат локацијата на колонијата како живеалиште до почетокот на октомври. Машките лилјаци веројатно остануваат сами или во мали групи, но повремено се среќаваат со женките во пролет или есен. Се чини дека парењето се случува на есен, но многу малку се знае за однесувањето на парењето. И двата пола достигнуваат сексуална зрелост на една година.
Локсштет
Локсштет (Loxstedt; Lox) — општина во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа јужно од градот Бремерхафен.