cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Милано
Милано (Milano; милански: Milan) — вториот најголем град во Италија и главен град на регионот Ломбардија. Самиот град има население од околу 1,35 милиони, додека неговата урбана област е петта најголема во рамките на ЕУ и најголема во Италија со проценето население од околу 5,2 милиони. Големото ширење на градот кое следеле по повоениот економски бум во 1950-тите и 1960-тите и растот на пространата урбана област, наведуваат дека градот има влијание и надвор од неговите административни граници, создавајќи метрополитенска област од седум до девет милиони луѓе. Според Евростат, метрополитенската област има население од 8.071.271 луѓе во 2011. Таа се вбројува во т.н. Сина банана, област во Европа со најмногу население и индустриска густина.
Милано бил основан од Келтите. Подоцна, градот бил освоен од Римјаните, станувајќи главен град на Западното Римско Царство. Во текот на средниот век, Милано се развил како трговски и банкарски центар. Низ вековите бил освојуван и владеен од Франција, Хабсбуршка Шпанија и Австрија, до 1859 кога градот конечно бил припоен од новото Кралство Италија. Во текот на раните 1900-тите, Милано ја предводел индустријализацијата на младата нација, станувајќи економски, социјален и политички центар. Лошо погоден од уништувањата во Втората светска војна и по суровата нацистичка окупација, градот станал главен центар на италијанскиот отпор. По војната, градот доживеал силен економски бум, привлекувајќи голем број на имигранти од руралната Јужна Италија. Во текот на последните декади, Милано привлекува голем број на странски имигранти и денес повеќе од една шестина на неговото население е со странско потекло.
Милано е главен индустриски, трговски и финансиски центар на Италија и водечки глобален град. Во неговиот финансиски центар се наоѓа италијанската берза (Borsa Italiana) и седиштата на најголемиот дел на националните банки и компании. Градот е познат како еден од главните градови во светот на модата и дизајнот. Благодарение на неговите важни музеи, театри и знаменитости (вклучувајќи ја Миланската катедрала, петта најголема катедрала во светот и Санта Марија деле Грацие, украсена со слики на Леонардо да Винчи, дел од светското културно наследство) Милано привлекува повеќе од два милиони посетители секоја година. Во него се наоѓаат бројни институции и универзитети, со повеќе од 185.000 студенти во 2011, т.е. 11 проценти во целата земја. Градот е исто така познат по неколку меѓународни настани и саеми, како што се Миланската модна недела и Саемот за мебел, најголем од таков вид во светот, и ќе биде домаќин на светскиот саем Експо 2015. Милано е дом на два големи фудбалски клубови, Милан и Интер.
Милано како тема во уметноста
Во својот расказ „Стаклениот лиценцијат“, Сервантес го нарекува Милано работилница на богот Вулкан и зеница на француското кралство, велејќи дека тој е град кој може да зборува и да работи.
Лав IV Хазар
Лав IV (грчки: Λέων Δ΄), ( во -  во ) бил византиски цар кој владеел во периодот од 741 до 775 година.
Рани години
Лав IV е познат како Лав IV Хазар. Тој бил син на византискиот царот Константин V Копроним од првата сопруга Чичак - Ирина Хазарска, потомка на хазарски владетел. Во 751 година малолетниот Лав бил крунисан од татка си за соцар и наследник. Тој бил свршен за ќерката на францускиот крал Пипин Малиот, но веридбата пропаднала. На 25 март 775 година Лав IV го наследил престолот откако неговиот татко починал.
Управување
Во управувањето на Лав IV војниците на Византија биле ангажирани во судирите со Арапите во Сирија и Мала Азија, додека походите против Бугарите биле прекинати.
Лав бил оженет за Ирина, од која имал син, идниот Константин VI Слепиот, кој како свој наследник односно соцар го прогласил во 776 година. Ова довело до неуспешен бунт меѓу цезарите, полубраќа на царот, кои биле замонашени и заточени во Херсон.
Причина за болеста, според Теофан, била неговата желба да ја поседува круната на Маврикиј, која била погребана заедно со телото на царот Ираклиј I. Круната била извадена од гробот и Лав, положувајќи ја на главата, добил труење. Според други верзии царот бил отровен, или веќе бил болен кога се качил на престолот или, според легендата, починал поради треска предизвикана од проклетство, откако зел скапоцен камен од икона во црквата Света Софија.
NGC 178
NGC 178 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 178 се споменува и како IC 39, MCG -2-2-78, 8ZW 34, IRAS 00366-1426.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 178 е од видот Sb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 178 има привидни димензии од 2,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 39 м 8,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 14° 10' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 178°.
Други поделби
Проучување на NGC 178 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2349. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5271. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1203.
Златкова кула
Според стилските особености, кулата е изградена најверојатно во 1365 година. Сместена е во градскиот центар и е една од 12-те одбранбени кули на Кратово. Се наоѓа меѓу Симиќевата кула и Саат-кулата. Има две приземја (горно и долно) и уште два ката. Поставена е на квадратна основа со димензии 6,30 × 6,50 м. Се издига на височина од 14,15 метри. Влезот првично бил од источната страна, но преместен е на денешното место по многубројни реконструкции. Денес влезот е од северната страна.
Гусковидна патка
Гусковидна патка (Tadorna tadorna) е широко распространета во Евроазија, главно одгледувана во регионите со суптропска клима, а во зима таа исто така може да се најде во северозападна Африка. Нејзиното научно име има келтски корени и значи "шарена птица". Овој вид се среќава и во Македонија.
Опис
Гусковидната патка има мал краток гусковиден врат. Таа е впечатлива птица поради нејзиниот црвено-розов клун, розови стапала, бело тело со црн стомак и темнозелена глава и врат. Горните делови на крилјата се бели а средишниот дел е црн. Половите се слични, но женката е помала со некои бели ознаки на лицето, додека мажјакот има поостри бои на него во сезоната на парење, а неговиот клун е светлоцрвен.
Патчињата се бели со црна капа. Тие се слично обоени и имаат сивкаста боја на горниот дел и претежно бела боја надолу, но веќе крилјата им имаат изглед како на возрасни.
Распространетост и живеалиште
Ова е птица која се населува во умерените делови на Евроазија. Поголемиот дел од популацијата се сели во суптропските области во зима, но највеќе ги има во западниот дел во Европа. Гусковидната паткa ја има околу брегот на Велика Британија каде што ја има кај мочуриштата и утоките. Оваа птица е реткост во Северна Америка и е пријавена како редок посетител на САД и Канада.
Поведение
Јатата на гусковидните патки можат да бидат огромни (100.000) бидејќи голем број на парови ги напуштаат нивните делумно одгледани младенчиња. Овој вид е главно поврзан со езера и реки на отворена земја. Тие се гнездат во дивината во зајачки јами, дупки во дрва и слично.
Оваа птица е еден од видовите на која што се однесува Спогодбата за заштита на африканско-евроазиските миграторни водени птици. Младенчињата нуркаат за да избегнат разни грабливци.
Ханштет (Нордхајде)
Ханштет (Hanstedt) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 35 километри јужно од Хамбург и 25 километри западно од Линебург.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Општината Ханштет се наоѓа во северниот дел на Линебуршкото Поле.
Општински единици
Општината Ханштет е составена од следниве места:
Црква „Св. Димитриј“ - Пожари
Свети Димитриј (Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Пожари, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм сместен во месноста Палиохора (Старо Село) источно од селото. Изграден е од крајот на XVIII до почетокот на XIX век. Градбата претставува трикорабна базилика со дрвен покрив и трем од јужната страна. Апсидата на исток е полукружна со псевдопиластри, над кои има релјефи со геометриски фигури, тркала и мазги — симболи на занаетчиските еснафи кои служат како украси и заштита од зло. Според сознание на мештаните, во храмот имало и женска црква и живопис. Денес во североисточниот столб, под современиот слој се забележуваат растителни украси насликани со сино.
Иконостасот на црквата е обичен и направен од дрво. Некои од иконите на него се од XIX век. Во храмот има евангелие опковано со сребро, дело на извесен Теодор.
Кинеска (филм од 1967)
„Кинеска, или подобро, на кинески начин: филм во создавање“ (француски: La Chinoise, ou plutôt à la Chinoise: un film en train de se faire) — француски филм од 1967 година, во режија на Жан-Лик Годар (Jean-Luc Godard) кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Ан Вјаземски (Anne Wiazemsky), Жан-Пјер Лео (Jean-Pierre Léaud) и Жилиет Берто (Juliet Berto). На Филмскиот фестивал во Венеција, Годар ја освоил Посебната награда на жирито, а филмот бил номиниран и за наградата „Златен лав“.
Содржина
Во филмот се раскажува за група студенти кои се задоени со маоистички идеи и кои сакаат да направат револуција служејќи се со тероризам. Членовите на групата, Гијом и Вероник се наоѓаат во љубовна врска, но таа страда заради нивната приврзаност кон револуционерните цели. Групата одлучува да изврши атентат на висок службеник на руската влада кој е во посета на Париз, но работите тргнуваат во лоша насока...
Пјер Латур
Пјер Латур (Pierre Latour; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Тој е етапен победник на Вуелта а Еспања и двократен победник на националното хронометарско првенство.
Кариера
Поради административна грешка кога бил аматер, Латур обично е познат како „Роже“, односно како Пјер Роже Латур.
2016
На Тур де Романди, Латур го освоил пласманот за млад возач, што бил прв таков пласман на трка од Светската турнеја. По петтата етапа на Тур де Свис бил во водечката маичка, но на крајот ја напуштил трката. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016. На трката ја постигнал својата прва етапна победа на некоја голема трка на претпоследната етапа, победувајќи го Дарвин Атапума.
2017
Во сезоната 2017, Латур уште еднаш го освоил пласманот за млад возач на Тур де Романди. Кон крајот на јуни исто така го освоил националното хронометарско првенство. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Водел во пласманот за млад возач 2 дена пред да ја предаде маичката на Сајмон Јејтс, кој победил на крајот. Латур завршил шести во пласманот за млад возач на Тур. Ја завршил годината со деветто место на Милано-Торино и шесто место на Хроно де Насионс.
2018
На Волта а Каталуња, Латур стигнал до подиум со третото место и го освоил пласманот за млад возач. Исто така, завршил осми на Тур де Романди и седми на Критериум ди Дофине, каде го освоил пласманот за млад возач. Кон крајот на јуни по вторпат го освоил националното хронометарско првенство. Во јуни настапил по вторпат на Тур де Франс. Изгубил време веќе на првата етапа, но повратил дел од него кога завршил втор на шестата етапа зад Даниел Мартин. Успеал да влезе во водство на пласманот за млад возач по десеттата етапа и го освоил пласманот на крајот на трката.
Распоред на резултатите на првенствата
СО = се откажал; — = не учествувал
Институт за регулирање на времето (роман)
Институт за регулирање на времето (Saatleri Ayarlama Enstitüsü) е роман од Ахмед Хамди Танпинар.
Содржина
Главниот лик во романот е Хајри Ардал, кој е всушност раскажувачот раскажувајќи го во вид на мемоари.
Романот зборува за формирање на Институтот за регулирање на времето, кој го менува времето на часовниците на Турција според времето што се користи во Европа. Хајри, се среќава со психологот Д-р Рамиз, кој го запознава Ардал со Халит регулаторот. Ардал и Халит одлучуваат да го основаат институтот откако ќе разговараат за времето.
Дејствието е реминисценција на 1926 година и Грегоријанскиот акт на измена на календарот од Кемал Ататурк.
Концепт
Романот „дискутира за модерноста и модерните општества на забавно имагинативен начин“ кафкијански сведувајќи го „Институтот за регулирање на времето“  за измислените часови за модерноста...како концепт овој роман ги нарушува традиционалните нивоа на раскажувања откривајќи некои универзални длабочини кои се алегорија за цивилизациските апсурди. Романот, иако неговото вистинско откритие и признавање се случило многу подоцна отколку кога бил за првпат објавен, претставува сериозна пресвртница во развојот на современата турска литература, значително влијаејќи на неколку помлади генерации турски автори кои ја издигаат турската литература паралелно со светските литературни вредности. Еден од најизразитите претставници кои биле инспирирани и под суштинско влијание на овој автор и овој роман бил и нобеловецот Орхан Памук, кој на повеќе места го истакнува исклучителното значење на овој автор.
Список на државни водачи во 142 година
Ова е список на државни водачи во 42 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Кеплер-43
Кеплер-43 или KOI-135 — ѕвезда во северното соѕвездие Лебед. Сместена е на небесните координати: ректасцензија 19:00:57.8034 и деклинација +46°40′05.665″. Со привидна величина од 13,996, оваа ѕвезда е премногу темна за да се забележи со човековото око.
Планетарен систем
Мисијата Кеплер забележала планета во премин околу оваа ѕвезда и истатае потврдена со мерења на радијалната брзина направени од страна на SOPHIE наставен на 1,93 m телескоп при опсерваторијата Горна Прованса.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Лерин
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во градот Лерин, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува најстарата меѓу денешните цркви во градот и сè до 1912 г. била катедрален храм на Мегленската епархија.
Местоположба
Црквата е сместена јужно од градот, во североисточното подножје на ридот Свети Пантелејмон, каде се наоѓал античкиот град. Наодите од старите гробишта над храмот укажуваат на нивна употреба уште во древномакедонско време. Месноста се нарекува Девеџи Бунак (Камилски Кладенец), а можеби по изградбата на црквата — Хаџи Тепе.
Историја
Храмот е изграден во 1835 г. за време на митрополитот Неофит Мегленски, кој го преместил епархиското седиште од Емборе во Лерин. Сè до изградбата на „Свети Ѓорѓи“, леринските христијани оделе на црква во соседното село Горно Неволјани. Според Георгиос Модис црквата е изградена без султански ферман, но со одобрение од албанскиот паша, под строг услов да биде подигната вон градот. Според месното предание, црквата е изградена за само 35 дена во март 1835 г. за да се избегнат евентуални пречки од властодршците. Но покрај тоа, градбата била попречувана од муслимански топли, во кои е ранет главниот мајстор. Христијаните се пожалиле пред албанскиот паша, кој ги запрел муслиманските фанатици. Ќерамидите биле собрани од помошните објекти на христијанските домови.
При основањето на Бугарската егзархија во 1870 г. многу семејства од градот се приклониле кон неа, претпочитајќи богослужбата во „Св. Ѓорѓи“ да се одвива на словенски. Прогрчките граѓани изреагирале бурно, и во 1883 г. дошло до судир помеѓу двете групи во црквата. Оние под Егзархијата добиле дозвола за изградба на свој храм, и во 1890-тите ја подигнале црквата „Св. Пантелејмон“ во маалото Варош. Поради вонградската местоположба на „Св. Ѓорѓи“, во 1911 г. Одборот на грчките училишта донел одлука за изградба на централна црква и набавка на место за општински гробишта. На крајот купиле плац спроти „Св. Ѓорѓи“ и таму со помош од иселеници во Америка направиле гробишта.
На 8 ноември 1912 г. за време на Првата балканска војна, во присуство на грчкиот престолонаследник Константин, митрополитот Поликарп Мегленски во „Св. Ѓорѓи“ отслужил благодарствена служба за влегувањето на грчката војска во градот, и оваа традиција продолжува секоја година до ден денес. По окупацијата на Лерин од Грција, седиштето на Мегленската епархија е префрлено во црквата „Св. Пантелејмон“ која им била одземена на егзархистите.
Архитектура
Црквата е трикорабна базилика типична за своето време. Има дрвен покрив, со припрата и впечатлив резбан иконостас. Обновена е во периодот од 1948 до 1950 г. кога е отстранет стариот трем на југ. Во 1921 г. непосредно до храмот е изградена камбанарија со неокласични обележја. Ктиторскиот натпис натпис го наведува датумот 23 април 1921 г. и имињата на ктиторите: митрополит Поликарп Мегленски и Лерински и одборниците П. Наум, С. Локманис, Г. Гривас, А. Хаѕитасис, П. Лукидос, Т. Христидос, Ј. Теодосиу и Г. Цапанос (кои секако се погрчени македонски имиња).
Во црковниот двор имало мала гостинска куќа, во која според Димитрис Мекасис живееле јеромонасите, а имало и работилница за свеќи и голема чешма, изградена околу 1890 г. Куќата и чешмата се урнати во 1968 г.
NGC 6569
NGC 6569 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 јули 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6569 е од видот VIII. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,4 m. NGC 6569 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 13 м 38,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 49' 33"".
Други поделби
Проучување на NGC 6569 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 377; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7392. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 91.
Хафел (појаснување)
Хафел може да се однесува на:
Аруп Чатерџи
Аруп Чатерџи (Aroup Chatterjee) е роден во Калкута, Индија. Чатерџи по професија е лекар, работи во Англија. Автор е на книгата Мајка Тереза: Конечна пресуда (Mother Teresa: The Final Verdict) која го поставува под прашалник правото на слава за Мајка Тереза како симбол на несебчиното служење.
Тој ја обвини Мајка Тереза за неправедно оштетување на репутацијата на градот Калкута. Во неговата книга, Чатерџи тврди дека Мајка Тереза ја преувеличи службата која таа ја правеше меѓу сиромашните, дека не ги искористи правилно мошне огромните суми на пари кои ѝ беа донирани за помагање на сиромашните и дека медицинската нега давана во објектите раководени од страна на Сестрите на Милосрдието беше крајно неадекватна.
Чатерџиевите критички забелешки го инспирираа документарецот насловен како „Ангел на пеколот„ кој беше прикажан на Channel 4, на британскиот телевизиски канал. Документарецот беше напишан од добро познатиот критичар на Мајка Тереза Кристофер Хиченс, во ко-продукција со Тарик Али. Чатерџи и Хиченс беа единствените двајца официјални негодувачки сведоци на процедурата за беатификација на Мајка Тереза одржана од страна на римо-католичката црква во 2003.
Приватен живот
Женет е со Зелфа Китлер, специјалист по психијатрија. Татко е на две деца.
Илија Бижев
Илија Бижев — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Илија Бижев е ​​роден на 22 јули 1882 година селото Крушово, тогаш во Отоманското Царство. Неговиот брат е Никола Бижев, еден од главните водачи на ВМОРО во Крушево, а Димитар Гуштанов му е близок пријател. Учи во Серското педагошко училиште, кое завршува во 1903 година. На 18 годишна возраст Илија Бижев се приклучува на ВМОРО. Помага во зајакнувањето на просветното дело во Демирхисарско и Серско, а особено го помагал револуционерниот кружок во педагошка школа. Во 1903 година е избран за раководител на Демирхисарскиот околиски револуционерен комитет. Бил уапсен и лежи во солунскиот затвор Еди куле во 1905-1906 година.
По Младотурската револуција заедно со Стојо Хаџиев е делегат на Демирхисарско во создавањето на Народната федеративна партија во 1909 година. Учествува во походот кон Цариград, заедно со Јане Сандански, Христо Чернопеев, Тодор Паница, Чудомир Кантарџиев, Таската Серски, при детронирането на Абдул Хамид II.
По Втората балканска војна, заедно со своето семејство и помалиот брат Иван, се населил во Мелник во 1914 година. Учествува во Првата светска војна и потоа трајно се населил во Петрич. По 1920 година е член на Окружната постојана комисија во Петрич.
Илија Бижев се занимава со учителството и трговија, а исто така е помошник-адвокат и општественик. Во 1924 година е соосновач на тутунската корпорација "Самуилова тврдина" во Петрич, заедно со Иван Ангов и други. Следната година отвора тутунска фабрика со истото име во Софија и е нејзин прв директор.
Умира во Софија во 1966 година.
Тур де Франс 2013 - етапа 1 до етапа 11
Тур де Франс 2013 било 100. издание на Тур де Франс. Започнала на 29 јуни 2013 и траела до 21 јули 2013, започнувајќи во градот Порто-Векио во Корзика, каде се одржале првите три етапи. Корзика бил единствениот континентален регион, а Јужна Корзика и Горна Корзика биле единствените континентални департмани низ кои никогаш претходно не поминала трката и организаторите сакале да го поврзат 100. издание на Тур со првата посета на Корзика.
Воведната етапа била стардардна друмска етапа за разлика од минатите години кога трката започнувала со поединечен хронометар или пролог.
За да се смести придружбата на трката во текот на нивниот престој во Корзика, организаторите го најмиле крстосувачот Мега Смералда, каде се сместиле членовите на организацијата, медиумите и останатите кои работеле на Тур и исто така тука се одржувале конференциите за печат, иако возачите останале во хотели во и околу Порто-Векио.
Иван Волкановски
Иван Волкановски (роден на 7 јули 1999 година) — македонски професионален кошаркарски центар кој настапува за КК Струмица.
Регионален пат 2132
Регионален пат 2132 (ознака: Р2132) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 21,5 километри и само 1 делница. Патот се движи помеѓу поречките села Растеш и Калуѓерец, поминувајќи преку поранешното општинско седиште Самоков.
Делници
Регионалниот пат 2132 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Coda (албум)
Coda е деветтиот и последен студиски албум на англиската рок група Лед Зепелин издаден во 1982 година. Coda е компилација од разни песни од сесиите низ нивната 12-годишна кариера и е издаден 2 години по распаѓањето на групата, т.е. по смртта на тапанарот Џон Бонам. Coda значи краен дел кој следи по главниот дел во музичко дело и затоа групата го одбрала овој наслов за нивниот последен албум.
Позадина
Гитаристот и продуцент Џими Пејџ објаснил дека дел од причините за издавање на овој албум била популарноста на неофицијалните песни на Лед Зепелин кои продолжуваат да се вртат: Го издадовме Coda поради сите тие пиратски изданија кои се врткаа наоколу, си помисливме чим има толку интерес дај ќе ги издадеме и овие песни.
Џон Пол Џонс пак се присеќава: Тоа беа добри песни снимени во периодот на популарноста на панкот... имаше многу песни од Лед Зепелин кои не беа издадени и ние ги искористивме.
Според биографијата на бендот Чекан на Боговите, групата им должела уште еден албум на издавачката куќа Атлантик Рекордс според договорот, па ова се смета и за исполнување на условите на истиот.
We’re Gonna Groove е првата песна на албумот снимена во Морган Студиос во јуни 1969 година. Подоцна е признаено дека песната доаѓа од концерт од 9 јануари 1970 година. Poor Tom е од сесиите за Лед Зепелин 3 во Олимпик Студиос јуни 1970 година. I Can’t Quit You Baby е од иститот концерт од 9 јануари 1970 година, но се отстранети ефектите на концерт во живо и звуците на публиката како и на We’re Gonna Groove.
Положба на топ листите
Не се издадени синглови но 3 песни се појавуваат на радио станиците Darlene, Ozone Baby и Poor Tom.
Раја (тепих)
Раја или  'раје е традиционален скандинавски волнен килим со долг куп од околу 1 до 3 инчи. Тие се направени со помош на форма на јазолот Ghiordes за да се направи двострана ткаенина на куп. Иако раја значи „килим“ на англиски, првобитното значење во Шведска на раја беше покривка за кревет со плетен куп. Првите рјаи настанале во почетокот на XV век како груби, долги натрупани, тешки покривки што ги користеле морнарите наместо крзна. Како што одминуваше времето, килимите еволуираа за да бидат полесни и пошарени. Изолацијата што ја обезбедуваат раја штити од студената скандинавска клима. Раја се тепих со јазли на куп, со секој јазол составен од три прамени волна, што му овозможува на килимот да покаже богата текстура од сите различни нијанси на бои. Името потекнува од село во југозападна Шведска. Терминот раја исто така може да се однесува на раса овци чија волна се користи за правење теписи од раја (види Раја (овци)).
Историја
Во почетокот на 9-ти до 10-ти век, исламскиот свилен текстил бил воведен во Скандинавија од страна на викиншките трговци кои тргувале во Русија и Византиската империја. Последователно, скандинавскиот регион набавил теписи со плетени купови од Османлиите во Анадолија. Всушност, Marby килим, еден од најстарите преживеани Турски теписи е пронајден во Црквата на Марби близина Јемтланд, Шведска. На крајот, самите Скандинавци произведоа килими под влијание на ориенталниот дизајн на килимот.
Раја во Норвешка датирале од почетокот на 15 век. Во тоа време, тие ги носеле морнарите, ловците на фоки и рибарите за да ги заштитат од студените мориња.
Пред килимот рја во Шведска, селаните спиеле меѓу кожи од крзно, но кожите можеле да станат вкочанети и крзното не можело да се измие. Потоа, селаните користеле волна искубена директно од овците без предење за да симулираат крзно што е можно поблиску. Тие ги користеле природните бои на волната, кои биле црни, бели и сиви, за да направат едноставни шари во високиот куп. За време на ткаењето волната се заврзувала со јазли Страната на купот на рајата имаше мек сјај што личеше на крзно и беше поставен свртен кон телото исто како што се користеа кожите од крзното. На шаблонот на рамната површина на другата страна му се посветувало помалку внимание, а бил делот на кој сопственикот работел во нивните иницијали во пругастиот геометриски дизајн. Подоцна, волната се ставала во топла вода пред да се употреби, која се собирала, се вкочанувала и ја стегала волната. Следствено, килимите беа поиздржливи, но не беа толку меки и сјајни како претходните килими.
Околу 1690 година, се појавил нов вид рја кој имитирал странски барокни цветни обрасци, исткаени од ќерките и сопругите на бургерите во Стокхолм, а подоцна и во земјата. Оваа нова раја имаше пократки купови и поблиски редови на јазли, што го направи тепихот полесен. Дополнително, страната на купот сега е свртена нагоре за да се прикаже дизајнот. Мотивите од семплерите со вкрстени шевови беа вградени во рја, доколку странската барокна ткаенина не беше достапна за копирање. Новиот концепт rya се прошири од јужна Шведска до северна Шведска. Така, рајата повеќе не ја задржала својата првобитна практична улога и наместо тоа станала дневна намаз, формирајќи ја на тој начин основата на модерните килими со рија.
Во Шведска, раја се користи од страна на благородништвото како постелнина, како и приказ на социјалниот статус. Сепак, до 17 век, тие ја изгубија својата популарност кај благородништвото и станаа постелнина за пониските класи. Во осумнаесеттиот век во Финска, ријаите станале украсни, со животински, цветни и симболични дизајни. Тие се користеле на свадби како молитвени килими. Раја килимите биле дел од миразот на невестата, и невестите се мажеле стоејќи на нив. Овие рјаи би биле изложени во домот како таписерии како спомени од свадбата и честопати би се пренесувале со генерации како семејни наследства. Во 1970-тите, килимите од раја станале популарни во Соединетите Држави, иако тепихот со рунтав не бил опширно рекламиран или промовиран од трендсетерите. Финските рачни килими со рачни јазли биле скапи и се сметале за тренди. Некои велат дека килимите им помогнале на луѓето да се загреат за време на студено време за време на нафтената криза во 1973 година, кога енергијата била скапа, но популарноста на килимите започнала пред овој период.
391 Ингеборг
391 Ингеборг — релативно голем астероид кој минува низ орбитата на Марс кој бил откриен од Макс Волф на 1 ноември 1894 година во Хајделберг. Кога бил откриен истиот е набљудуван неколку недели, и последователни набљудувања биле направени во 1901 и 1904 година.
Со апсолутна величина од 10,8, астероидот има пречник од 18–40 км. Други поголеми астероиди кои ја пресекуваат орбитата ан Марс се 132 Ефра (43 км.), 323 Брусија (36 км.), и 2204 Лили (25км.).
Преподобен Макариј Јовањски
Наводи
<references group="" responsive="1">
Де Ситерови опити со двојни ѕвезди
Де Ситеров ефект — опишан од Вилем де Ситер во 1913 година  (како и Даниел Фрост Комсток во 1910 година ) и се користи за поддршка на специјалната теорија на релативноста  против соперничката емисиона теорија од 1908 на Валтер Риц која претпоставува променлива брзина на светлина. Де Ситер покажал дека теоријата на Риц предвидува дека орбитите на двојните ѕвезди ќе бидат повеќе ексцентрични отколку константни со експериментот и со законите на механиката, сепак, резултатот од експериментот бил негативен. Ова било потврдено од Брехер во 1977 година, набљудувајќи го спектарот на рендгенските зраци. За други експерименти поврзани со специјалната релативност, видете тестови за специјалната релативност.
Ефект
Според едноставната емисиона теорија, светлината исфрлана од некој објект треба да се движи со брзина на светлината c во однос на оддавачкото тело. Ако не постојат сложени влечни ефекти, тогаш се очекува светлината да се движи со истата брзина додека не дојде до набљудувачот. За тело што се движи директно кон (или од) набљудувачот во vm/s, тогаш оваа светлина ќе се очекува да продолжи да патува (c+v) (или (c-v)) m/s во времето потребно да стигне до нас. Во 1913 година, Вилем де Ситер тврдел дека ако ова е вистина, ѕвездата во системот со двојни ѕвезди обично би имала орбита што би предизвикала да има наизменични брзини на пристап и рецесија и светлината што била емитирана од различни делови од орбиталната патека би патувала кон нас со различни брзини. За блиската ѕвезда со мала орбитална брзина (или чија орбитална рамнина е речиси нормална на нашата линија на поглед), ова само може да ја направи ѕвездената орбита да изгледа непредвидлива, но ако ѕвездата е доволно далечна и се движи со доволно голема брзина (во одреден наклон спрема нас), „брзата“ светлина емитирана за време на пристапот ќе може да ја достигне, па дури и да ја надмине „бавната“ светлина која е емитирана порано за време на рецесивен дел од орбитата на ѕвездата, при што ѕвездата ќе изгледа измешана и без нормална патека. Тоа значи дека Кеплеровите закони за движењето очигледно ќе бидат прекршени за далечен набљудувач.
Де Ситер направил проучување на двојни ѕвезди и не нашол никакви случаи каде што пресметаните орбити на ѕвездите изгледаат не-Кеплерови. Бидејќи вкупната летна разлика помеѓу „брзите“ и „бавните“ светлосни сигнали би требало да се скалира линеарно со растојание во едноставната емисиона теорија, а студијата (статистички) би вклучила ѕвезди со разумен размер на растојанија, орбитални брзини и ориентации, Де Ситер заклучил дека ефектот би требало да се види доколку моделот е точен, а неговото отсуство би значело дека теоријата на емисија речиси сигурно не е точна.
Аркадни игри
Аркадна видеоигра е вид на видеоигра која работи на принципот да се вметне паричка или жетон за да се добие одредено време за игра или одреден број на животи. Овие игри обично се наоѓаат во забавните паркови или центрите, гостилниците, кафулињата итн. Аркадните игри се меѓу најстарите во историјата на видео-игрите. Денес можат да се најдат на интернет.
Златната доба на овие игри започнала крајот на 1970-тите години, па сè до средината на 1980-тите. За падот на заинтересираноста за овој вид на игри е заслужна појавата на играчки конзоли како NES, PlayStation и Xbox.
NGC 179
NGC 179 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 179 се споменува и како ESO 540-7, MCG -3-2-26.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Мики Рурк
Филип Андре Рурк Помладиот (Philip Andre Rourke Jr.) е американски актер, роден на 16 септември 1953 година во Скенектади, Њујорк.
NGC 179
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 179 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 179 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 37 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 51' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 113°.
Азендорф
Азендорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Брахинка
Брахинка (Брагінка, белоруски изговор: [braˈɣʲinka]; Брагинка) ― кратка кривулеста река во Брахинскиот Реон во Белорусија. Нејзината должина е 179 км. Се влива во Припјат веднаш после нејзиниот влив во Днепар. Дел од реката тече низ радиоактивната зона на отуѓување, а самата река е под редовна контрола поради нуклеарно загадување. Малата населба Брахин стои на брегот на реката.
Тука е сместен расказот „Крчма на Брахинка“ (Корчма на Брагинке) на Константин Паустовски од 1946 година.
Ѓорѓи Георгиевски
Ѓорѓи Георгиевски (роден на 12 август 1998 година) е македонски професионален кошаркар кој настапува за КК Куманово.
Азендорф (Харбург)
Азендорф (Asendorf) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Азендорф се наоѓа во североисточниот дел на Линебуршкото Поле и околу 30 километри јужно од градот Хамбург.
Општински единици
Кон општината Азендорф припаѓаат местата Азендорф и Дирксхаузен, како и единицата Друмберген и Хајдевинкел.
Камерун (планина)
Камерун (Mont Cameroun, Mount Cameroon) — активен вулкан во Камерун, недалеку од Гвинејскиот Залив. Позната е и како Фако (по повисокиот од двата врва) или по нејзиното домородно име Монго ма Ндеми (Mongo ma Ndemi - „Божја Планина“). Планината е највисокото место во потсахарска Западна и Средна Африка, и четврта по истакнатост во Африка.
Планината лежи на вулканското подрачје наречено Камерунска Линија, каде е сместено и езерото Њос. Последниот избув се случил на 3 февруари 2012 г.
Опис
Камерун е еден од најголемите вулкани во Африка и се издига 4.040 м над бреговите во западниот дел од земјата. Земјиштето почнува да се издига од тропска дождовна шума до голиот врв кој е студен, ветровит и повремено засеан со снег. Големиот вулкан е стрмен и има претежно од базалтен до трахибазалтен состав, образувајќи хорст кој лежи на подземје од перткамбриумски метаморфни карпи прекриени со наноси од кредата до квартерот. Бочните делови имаат 100 мали згурни конуси и околните низини напоредно на долгата оска на масивниот вулкан. На јужното крило кај брегот се издига голем спореден врв наречен Етинде (наречен и Мал Камерун). Камерун е најактивниот вулкан во Западна Африка. Првото писмено сведоштво за неговата активност го добиваме од картагинскиот истражувач Ханон Морепловецот во V век п.н.е.. Низ историјата се случиле бројни умерени избуви и текови од лава, како од врвот, така и од крилата. Во 1922 г. од југозападното крило избила лава која стасала сè до атлантскиот брег, а во 1999 г. лавата од јужното крило запрела на само 200 м од морето, пресекувајќи го крајбрежниот автопат.
Пристап
Врвот е мошне посетен од планинарите. Секоја година се приредува „Трка на надежта“ во која учесниците ја искачуваат планината за 4 часа.
Прв европски освојувач на планината е англискиот истражувач Мери Кингсли, која ги забележала спомените од искачувањето во нејзиниот мемоар Патувања по Западна Африка (1897).
Список на државни водачи во 1857 година
Ова е список на државни водачи во 857 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ангел на пеколот
''Оваа статија се однесува на телевизиски документарец. За моторџиската група, види Hells Angels.''
Ангел на пеколот е 30-минутен телевизиски документарец на Би-Би-Си (BBC) од 1994 година за Мајка Тереза од Кристофер Хиченс, претходник на неговата книга, Мисионерска поза (The Missionary Position). Филмот тврди дека Мајка Тереза ги бодреше сиромашните да ја прифатат својата судбина, додека богатите ги претставуваше како повластени од Бога. Хиченс и Тарик Али го напишаа сценариото за документарецот.
Инвестициски фонд
Инвестиционен фонд (англиски: investment fund) е финансиска институција или институционална организација, која врши прибирање на парични средства од повеќе вложувачи и истите ги вложува во краткорочни и долгорочни инвестиции, односно во различни финансиски облици. Суштината на функционирањето на инвестиционите фондови се состои во прибирање на капитал по пат на продажба на неговите акции или документи за удел на населението. Така формираниот финансиски потенцијал потоа фондовите го пласираат во акции и обврзници на трговските друштва и на државата.
Поим на инвестициски фонд
Инвестициски фонд претставува институција за колективно инвестирање т.е професионално управувана форми на инвестирање, кој се основа поради здружување на парични средства од физички и/или правни лица, кои потоа се вложуваат на пазарот на капитал во најразлични хартии од вредност: акции, обврзници, записи и сл. Со собраните средства во фондот управува друштво за управување со инвестициски фондови. Имотот на инвестицискиот фонд е во сопственост на неговите членови пропорционално на нивното учество во фондот и тој одвоен од друштвото за управување со инвестициски фондови.
Инвестиционите фондови во пазарните економии играат клучна улога во динамизирањето на пазарите на капитал и на економскиот развој во целина. Тие ја збогатуваат институционалната структура на финансискиот сектор, го потикнуваат штедењето и ефикасноста на инвестициите, по пат на вложувања во најпрофитабилни хартии од вредност. Економиите во транзиција, иако соочени со субоптимални почетни услови, ги прифатија инвестиционите фондови во прилагоден облик, ппри што не изостанаа позитивните ефекти врз нивните финансиски системи, приватизацијата, зголемување на конкурентноста и атрактивноста за странските инвестиции. Така, во 1995, само шест години по основањето на првиот инвестиционен фонд во Унгарија, бројот на фондовите во регионот на Источна Европа нарасна на 80, со портфолио вредност 4,4 милијарди долари.
Првиот национален инвестиционен фонд во земјите во развој бил основан во Јужна Кореја во 1984 година, по што следела експлозија од ваков вид финансиски институции за колективно вложување. Така, според податоците на Меѓународната финансиска корпорација, инвестиционите фондови во земјите во развој денес управуваат со портфолија кои надминуваат 100 милијарди долари.
За правилно разбирање на суштината на овие финансиски институции, потребно е накусо да се изложат нивните предности. Така, концептот на инвестициониот фонд како репрезент на т.н. колективни инвестициони шеми, почива на следниве аргументи:
Значи, суштината на функционирањето на инвестиционите фондови се состои во прибирање на капитал по пат на продажба на неговите акции или документи за удел, на населението. Така формираниот финансиски потенцијал потоа фондовите го пласираат во акции и обврзници на трговските друштва и на државата. Всушност, тие вршат посредување меѓу секторот на населението, како инвеститор, и трговските друштва и државата, како издавачи на хартии од вредност, со цел да го олеснат процесот на купување на хартии од вредност од страна на населението.
Инвестициониот фонд има можност за диверзификација на своето портфолио, преку вложување во хартии од вредност на компании со различна ризичност, во различни стопански гранки, географски региони и слично, во зависност од целите на секој одделен фонд. Фактот што управувањето со средствата на фондот е во рацете на професионални менаџери на фондови, значително го ублажува ризикот од носење погрешни инвестициони одлуки, и ја зголемува атрактивноста за купување хартии од вредност од страна на обичните луѓе.
Друштвата за управување со инвестициони фондови и нивните менаџери секојдневно работат со огромни суми на парични средства, што создава можност за злоупотреби од различен вид и карактер. Оттаму, законската регулатива со едновремено воспоставување ефикасни механизми на контрола и супервизија на нивната работа, е од првостепено значење за стекнување и одржување доверба на широките слоеви, потенцијални учесници/штедачи во нивната стабилност и бонитет, како и во компетентноста и чесноста на членовите на менаџерските тимови.
Предности на инвестирањето преку инвестициски фондови
Инвестирањето со посредство на инвестициските фондови има низа предности во однос на директното инвестирање во хартии од врендост, како што се:
Инвестиционите фондови во Република Македонија
Тргнувајќи од повеќекратните позитивни ефекти од дејствувањето на институционалните наспроти поединечните инвеститори, и Република Македонија се определи за прифаќање на овој вид финансиски институции во својот систем. Тоа е сторено со Законот за инвестиционите фондови, на чие донесување му претходeла неколкугодишна работа од страна на експертска група, формирана во рамките на Комисијата за хартии од вредност на Република Македонија.
Во Република Македонија работењето на Инвестициските фондови и Друштвата за управување со инвестициски фондови е регулирано со Законот за инвестициски фондови (Службен весник на РМ бр. 9/2000 и 29/2007). Во овој закон, инвестициониот фонд се дефинира како здружување на парични средства наменети за вложувања во хартии од вредност, парични депозити и други средства, кои средства се прибираат од вложувачите преку јавен повик за продажба на документи за удел кај отворените, односно акции кај затворените фондови, со кои за сметка на вложувачите управува друштвото за управување со фондови. Значи, се работи за модел на индиректно вложување, кога заинтересираните вложувачи не вложуваат директно во хартии издадени од трговски друштва или други субјекти, туку тоа го прават посредно, преку вложување во инвестиционен фонд кој понатаму вложува во нивно име и за нивна сметка кај затворениот фонд или во свое име, а за нивна сметка кај отворениот фонд.
Видови инвестициони фондови
Во пазарните економии можат да се сретнат различни видови инвестициони фондови. Според начинот на мобилизирање на средствата, основната поделба на инвестиционите фондови е на отворени и затворени инвестициони фондови.
Затворени фондови
Затворените фондови се основаат како правни лица, односно како акционерски друштва, издаваат акции и слично како останатите акционерски друштва, со закон им е забрането да вршат откуп на сопствените акции и нивните акции котираат на берзи или на други регулирани пазари на капитал, а на акционерите им се даваат одредени гласачки права. Бидејќи се формираат како правни лица, тие се среќаваат како корпоративни фондови, инвестициски компании и сл. Овие фондови се одликуваат со непроменлив износ на средства, кој е однапред дефиниран, т.е. не е можно дополнително зголемување или намалување на уделите.
Договорната форма на инвестиционите фондови е карактеристична за Германија и Велика Британија, корпоративната форма се среќава во САД, додека во практиката на Франција познати се обете форми.
Покрај споменатите, се среќаваат и фондови со фиксно портфолио и фондови со флексибилно портфолио. Се работи за тоа дали со статутот и проспектот за оснавање на фондот ќе се дозволи инвестирање само во точно определени хартии (акции, обврзници или други) или пак на друштвото за управување ќе му се остави поголема слобода во изборот на хартиите во кои таа може да вложува. Во развиените пазарни економии се сретнуваат и специјализирани фондови кои вложуваат само во точно определени стопански гранки (авиокомпании, фармацевтска индустрија, компјутерска индустрија и други).