cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Земјата на снегот
Содржина
„По сето она што се имаше случено меѓу нив порано, тој не ѝ напиша ниедно писмо; не дојде ни да ја види и не ѝ ја прати ни книгата за танчарската техника што ѝ ја имаше ветено. Таа имаше полно право да поверува дека тој само се забавувал со неа и дека ја заборавил. Значи, Шимамура и должеше извинување и затоа сега тој требаше да го почне разговорот. Но, кога се упатија заедно накај собата, без да прозборат, без поглед да разменат, Шимамура почувствува дека таа воопшто не му се лути и дека во дното на душата е радосна и среќна што повторно го гледа. Да се зборува во овој момент, тоа значеше да се откријат сопствените грешки. Омајан веќе, Шимамура навлегуваше во еден свет што за него претставуваше блаженство. Пред да се искачат по скалите, тој ја подаде левата рака и и ја стави под очите.
–   Оваа рака го чуваше најубавиот спомен за тебе. “
Ретроспективно, авторот се навраќа на минатото и првата средба меѓу нив, раскажува за животот на Комако, дека таа не била гејша, туку обична девојка која живеела во куќата на учителката по музика и понекогаш учествувала во забавите. Уште при првата средба тој е воодушевен од нејзината свежина, од нејзиното познавање за театарот и ентузијазмот со кој раскажувала за тоа и веднаш се родило пријателство кое тој не сакал да го засени со телесна љубов. Но, таа се навредува кога Шимамура бара гејша за задоволување на страстите и навредена ја повикува за него. Меѓутоа, тој не може да ги оттргне мислите од Комако и набрзо ја отпушта гејшата без речиси и да ја погледне. Така, пријателската врска меѓу нив се продлабочува.
При последното доаѓање, Шимамура заинтересиран за убавата Јоко која го придружувала болниот, ги слушнал озборувањата дека Комако станала гејша за да може да го плати неговото лекување зашто тој бил нејзин свршеник. Кога Шимамура и го кажува тоа, Комако се разбеснува, негира, и вели дека немала свршеник и дека не станала гејша заради никого. Дружењето меѓу нив веќе не е како порано, таа е постојано ангажирана на забавите и ги краде моментите да дојде и да го посети во неговата соба. Претпазлива е да не ја забележат другите во негово друштво, се плаши од озборувања, но од друга страна не може без него. Таа го склучила договорот за гејша, но како едвај да чека да поминат четирите години за да се ослободи од обврската.
Деновите во Земјата на Снегот поминуваат еднолично, во прошетки, забави, одмор. Но, сепак на крајот се случуваат две работи кои се кршат врз грбот на Комако. Првин умира болниот, кого таа не сака да оди да го посети на умирање, не сака да се соочи со смртта, со умирачката; а во моментот кога Шимамура треба да си замине со возот, во пожарот умира и Јоко.
„Долгото кимоно на гејша и се вееше одзади додека трчаше, тетеравејќи се меѓу локвите вода и полуизгорените натрупани греди што и го препречуваа патот.
Најпосле таа се сврти, носејќи ја на раце Јоко. Напорот и ги истакнуваше цртите, и го растегаше очајнички лицето, под кое, безизразно, речиси спокојно, се лелееше лицето на Јоко, толку бело и безживотно како кога е душата веќе излезена.
Комако, за која не се знаеше дали носи жртва или ја носи тежината на сопствената казна, чекореше без да сфати дека си пробива пат низ урнатините.
– Назад! Тргнете се!
– Таа ќе полуди! Таа ќе полуди! – слушна Шимамура по извикот на Комако.
Но, кога сакаше да се приближи кон обезумениот глас, луѓето што брзаа да ја земат од нејзините раце неподвижната Јоко, луѓето што се стискаа околу неа, го турнаа толку силно што тој ја загуби рамнотежата и се затетерави. Направи еден чекор да се задржи и, во мигот кога се наведе наназад, Млечниот Пат се истури во него со страшен трескот.“
Така завршува романот. Комако – целосно скршена, без двајцата кои нешто и значеле во животот, на раб од спобудалување; а Шимамура мртов за тој свет на Земјата на Снегот. Тој можеби вистински не умира, меѓутоа веќе нема што да бара во ова место каде го наоѓал својот спокој, мир и љубов. Таму веќе ништо не останало од она што го сакал, ниту Комако, ниту Јоко.
Освен што е прикажан дел од животот на Шимамура, Комако и Јоко, во „Земјата на Снегот“ се прикажани и јапонскиот живот и традиција – животот на гејшите, традиционалните  инструменти како што е самизенот (на кој свиреле гејшите), нивната облека, фризура, шминка; животот во високите планини и туристичките центри – празнувањето на паѓањето на жолтите лисје; ткаењето и перењето (белењето на снег) на платното чиџими (ленено платно), итн.
Сиера
Сиера — американска поп пејачка.
80. северен напоредник
80. северен напоредник (80° СГШ) — напоредник кој се протега на 80 степени северно од Земјината екваторска рамнина. Лежи 10 степени (1.100 км) јужно од Северниот Пол во Арктикот. Минува низ Атлантскиот Океан, Европа, Азија, Северноледениот Океан и Северна Америка.
На оваа географска ширина сонцето е видливо 24 часа и 0 минути за време на летната долгодневица и астрономскиот самрак за време на зимската краткодневница.
Напоредникот е границата помеѓу арктичкиот и високоарктичкиот појас во Националниот топографски систем на Канада. Посеверно од ова, распонот меѓу напоредиците на картата се удвојува.
Места
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Земја, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇳🇴 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇳🇴 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Баренцово Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Баренцово Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Баренцово Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Карско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Лаптевско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Свердрупов Проток ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Теснец Еурека ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Фјорд Кањон ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Нерсов Проток ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан
Павилјон бр. 6
'Павилјон бр. 6' (руски: Палата № 6) — новела од 1892 година на Антон Чехов.
Содржина
Во подолгиот расказ (новела) на Чехов „Павилјон бр.6“ го следиме животот на еден обичен човек, лекар, Андреј Ефимич и уште неколкуте лика во неговото опкружување.
На почетокот од расказот е опишан Павилјонот бр. 6 во кој се затворени лудите, каде едвај има услови за живот, со кревети зацврсени на подот, решетки на прозорците, нерамен под, исчаден кров, сиви валкани ѕидови, каде смрди на рассолница и амонијак што оддава впечаток како таму да се затворени животни.
Таму се сместени петмина: едниот е слаб висок малограѓанин кој постојано гледа во една точка, тажи, ја клати главата, јаде и пие кога ќе му дадат, не зборува и не одговара на прашањата; втроиот е евреинот Мојсејко кој е со весела нарав и е единствен кому му е дозволено да излегува, па често оди во градот да просјачи и на тој начин се храни и облекува; третиот е еден дебел селанец со тапо лице, неподвижен, вечно гладен, човек што престанал да чувствува и мисли, човек од кој избива неподнослива смрдеа и кого прислужникот Никита постојано го тепа, но на ударите тој не одговара ни со поглед ни со движење; четвртиот е ситен и итар човек кој некогаш сортирал пошта и кој постојано нешто крие под перницата; и петтиот е најважниот, благородникот Иван Дмитрич.
Иван Дмитрич бил судски пристав и губерниски секретар, а страдал од манија на гонење. Тој бил убаво воспитан, образован, начитан, иако нервозен по природа и остар во своите судови, во градот го сакале и го сметале за подвижна енциклопедија. Во Павилјонот тој понекогаш брзо чекорел од агол до агол зборувајќи за човековата подлост, за насилството што ја задушува правдата, за прекрасниот живот што некогаш ќе се случи на земјата, за прозорските решетки кои го потсетуваат на глупоста и жестокоста на насилниците.
Лекарот Андреј Ефимич речиси никогаш не одел во Павилјонот бр. 6 да ги посети лудите. Тој во младоста бил многу набожен и сакал да стане духовно лице, но под влијание на татка си завршил медицински факултет.
Надворешно, воопшто не личел на лекар. Имал тешка, проста, селска надворешност, несмасна снага со која повеќе потсетувал на друмски меанџија, широки плеќи, огромни раце и нозе. Но, неговото движење било тивко и претпазливо а гласот тенок.
Тој не ги лекувал и сметал дека се тоа само 12 000 излажани луѓе. Тој си велел: „Па и зошто да им се пречи на луѓето да умираат, ако смртта е нормален и озаконет крај на секого? Што од тоа ако некој трговец или чиновник поживее уште пет или десет години? Ако целта на медицината се гледа во тоа лекарствата да ги ублажуваат страдањата, тогаш несакајќи се поставува прашањето: зошто пак да ги ублажуваат? Пред сѐ, велат дека страдањата го водат човека кон совршенство…“
Со вакви расудувања Андреј престанал да оди во болницата секој ден. Со згрозување ќе прегледал по пет-шест пациенти на ден, а потоа работата ја преземал неговиот помошник Сергеј Сергеич. Рано си заминувал дома, читал многу, половина плата ја давал за книги, а најмногу историски и филозофски и речиси секое попладне го чекал да му дојде пријателот  Михаил Аверјанич, единствениот човек од градот кој Андреј можел да го поднесува.
Лекарот секогаш го започнувал разговорот, а Сергеј со својата веселост речиси само се согласувал со него или раскажувал некои весели случки од минатото.
Андреј постојано кажувал дека во градот нема интелигентни луѓе кои знаат и сакаат да водат умен и интересен муабет. А откако ќе си го испрател пријателот тој повторно се задлобочувал во книгите црпејќи и воодушевувајќи им се на длабоките мисли. Па така, се задлабочувал и во својот живот од чие минато се згрозувал, а и сегашноста не му била многу различна.
Додека им го посветувал времето на книгите тој знаел дека 12 000 луѓе биле излажани годишно, знаел дека има болни на кои може да им помогне, дека Никита ги тепа лудите, дека некои пијат вотка и играат карти со болничарките и дека е така веќе 20 години уште откога е изградена болницата.
Самата болница била изградена врз грабежи, озборувања, сплетки, кумства, лажење, била гнездо на неморал и штетна за здравјето на луѓето. Андреј Ефимич знаел дека медицината многу напреднала последните години и дека ваква гадост од болница може да има само во безначајно и зафрлено гратче како што е неговото.
Последните две години власта малку попуштила и дала пари за подобрување на условите и го испратила младиот лекар Евгениј Хоботов како помош. Тој дошол со својата грда жена која ја претставувал како готвачка и двапати неделно ги прегледувал болните. Не воспоставил нов ред во болницата за да не го навреди Андреј, за кого сметал дека е стар лажго и дека има спечалено многу пари.
Еден ден, Андреј сосема случајно влегува во павилјонот со лудите и таму го започнува разговорот со Иван Дмитрич. Разговор кој ќе го примами повторно да дојде и да доаѓа секој ден:
„— За што ме сметате вие овде?
— Вие сте болен.
— Да, болен. Но, ене десетици, стотици луди шетаат на слобода, затоа што вашето незнаење не е способно да ги различи од здравите. Зошто тогаш јас и овие несреќници сме должни да седиме тука за сите, како јарци на курбан? Вие, вашиот помошник, управникот и сета ваша болничка тајфа во морален поглед сте неизмерно пониско од секој меѓу нас, па зошто тогаш ние да сме тука, а вие не? Каде е тука логиката?
— Моралните односи и логиката тука немаат место. Се зависи од случајот. Кого го седнале тој ќе седи, а кого не го седнале тој ќе шета на слобода. Тоа е се. Во тоа, што јас сум лекар, а вие душевно болен, нема ни морал ни логика, туку само една гола случајност.“
Колку вистина има во овој разговор ќе се види на крајот од расказот, кога „случајноста“ ќе го „седне“ и Андреј зад решетките на павилјонот.
Разговорите секојдневно се одвиваат, Андреј повеќе не оди дома и не го пречекува својот пријател, туку задоволувањето на својата потреба од умен човек и разменување филозофски мисли ја наоѓа во лудницата.
„ — Сега би било добро да се провози човек негде надвор од градот, — рече Иван Дмитрич, триејќи си ги вцрвените очи, како да се будеше — потоа да се врати дома во стоплен, пријатен кабинет и... да се полекува кај некој чесен лекар од болки во главата… Веќе одамна не сум поживеал како човек. А овде е гадно! Неподносливо гадно!
— Меѓу топлиот, пријатен кабинет и овој павилјон нема никаква разлика, — рече Андреј Ефимич. — Мирот и задоволството не се надвор од човекот, туку во самиот него.
— Како тоа?
Честите посети на Андреј Ефимич на Павилјонот бр. 6 почнало да предизвикува чудење кај вработените во болницата, а долгите разговори биле доказ за младиот лекар Хоботов и помошникот Сергеј дека тој се померил од умот. Затоа, Андреј го повикуваат во управата на градот каде го распрашуваат за работата, а всушност го дијагностицираат и заклучуваат дека е болен. Како прв чекор тие му предлагаат да се одмори и да оди на патување со својот пријател Михаил Аверјанич. Иако не сакал да патува и да се одвои од домот, од навиките, од книгите и пивото, тој сепак морал да ја прифати понудата зашто се плашел од поинакви мерки на управата.
На патувањето му било здодевно, постојаното зборување и запознавањето со нови луѓе на Михаил го презирал и во почетокот од учтивост го придружувал:
„Еве човекот си го зел одморот и тргнал со мене од пријателство, од великодушност — мислеше лекарот со јад. — Нема ништо полошо од тоа пријателско туторство. Тој, е, еве како да се каже, и добар, и великодушен, и весел, а сепак здодевен. Исто така има луѓе кои секогаш зборуваат само умни и убави зборови, а ти сепак чувствуваш дека се тапи.
Во наредните денови Андреј Ефимич се преправаше болен и не излегуваше од собата. Лежеше на канабето со лицето в ѕид и се мачеше кога пријателот го забавуваше со разговори, или пак здивнуваше кога го немаше него. Се јадеше што тргнал на пат и се лутеше на пријателот, кој со секој ден стануваше се подрдорлив и пораспашан; а никако не му поаѓаше од рака да си ги насочи мислите кон нешто сериозно и возвишено.“
Така, Андреј сосема се повлекува во себе и едвај чека да се врати дома, но со својот попустлив карактер се сложува да одат и во Варшава, каде Михаил освен што постојано шета и се весели, загубува на коцка петстотини рубљи кои Андреј му ги дава како на пријател, без размислување.
Кога се враќаат во својот град, местото на Андреј било зафатено од младиот лекар Хоботов и веднаш го чекале да си најде нов стан за тие да се вселат. Останат без пари по патувањето на кое потрошил 1000 рубљи, без работа, без пензија, почнуваат страдањата на стариот лекар. Па дури и лудиот Иван Дмитрич не сакал да го прими на разговор — бидејќи тој повеќе со никого не сакал да зборува и барал да го затворат во самица.
Андреј веќе се срамел што насекаде должел пари за да се прехрани, дома, само лежел свртен кон ѕидот, понекогаш го посетувал Михаил кој не му ги враќал парите, а тој со стиснати заби едвај го издржувал неговото дрдорење. По некое време, младиот Хоботов го прелажува дека му треба стручна помош и го сместува Андреј во Павилјонот бр. 6. Дури тогаш тој навистина ја сфаќа суровата реалност на затворените пациенти. Никава филозофија не му се врти во глава, а кога му недостасува свежиот воздух, седењето со пиво и цигара — ги добива ударите од прислужникот Никита.
Марија Трифонова
Марија Викторивна Трифонова (родена на 23 август 1987 година во Черкаси, Украина) е украински дерматолог специјализиран во областа на естетската медицина во Украина и балтичките земји. Основач и главен лекар на клиниките МД ТРИФОНОВА.
Ран живот и образование
Марија Трифонова е родена на 23 август 1987 година во Черкаси, Украина. Во 2005 година дипломирала на медицинскиот колеџ Черкаси и добила диплома за медицинска сестра. Потоа, во 2011 година, дипломирала на Медицинскиот институт во Киев именуван по О.О. Богомолец, каде што се стекнала со диплома доктор-дерматолог. Во 2022 година добила ЕУ диплома за дерматолог во Литванија.
Кариера
Во 2011 година, Трифонова завршила стажирање во Швајцарија во клиниката La prairie, каде што ги совладала современите технологии на козметичката медицина. После тоа, таа работеше во Киевскиот регионален диспанзер за кожа и венерологија.
Во 2017 година, таа ја основа дерматолошката клиника TRYFONOVA MD во градот Киев, која обезбедува медицински услуги од областа на естетската козметологија и дерматологија. Истата година се одржа првиот дерматолошки и естетски конгрес „Од убавина до здравје“. Една година подоцна, во Киев беше отворена втора клиника. Во 2020 година Трифонова отвори трета клиника, а првата беше затворена.
Во 2019 година, Трифонова беше награден со украинско-француски „Орден на кралицата Ана „Честа на татковината“ со сребрена ѕвезда“ за совесна служба за Украина. Во истата година, нејзината клиника стана лауреат на рејтингот на најдобрите претпријатија во Украина во областа на медицината и ласерската козметологија.
Цетињска печатница
Печатницата на Црноевиќи (Штампарија Црнојевића) или Цетињска печатница (Цетињска штампарија), била првата печатница во Југоисточна Европа; која функционирала помеѓу 1493 и 1496 во Цетиње, Зета (денешна Црна Гора).
Марија Трифонова
Кариера
Во 2022 година го добила медалот „Надеж на нацијата“.
Цетињска печатница
Била основана од Ѓураѓ Црноевиќ, владетелот на Зета помеѓу 1490 и 1496. Печатарската преса била управувана од јеромонахот Макарије. Во оваа печатница биле испечатени пет литургиски книги: Октоих првогласник, Октоих петогласник, Псалтир, Требник (Молитвеник) и Цветен триод, кои се и први книги печатени со кирилично писмо.
70. северен напоредник
70. северен напоредник (70° СГШ) — напоредник кој се протега на 70 степени северно од Земјината екваторска рамнина. Минува низ Атлантскиот Океан, Европа, Азија и Северна Америка, како и некои јужни краишта од Северноледениот Океан.
На оваа географска ширина сонцето е видливо 24 часа и 0 минути за време на летната долгодневица и граѓанскиот самрак за време на зимската краткодневница.
На 21 јуни најголемата висина на сонцето е 43,44 степени, а на 21 декември тоа достигнува 3,44 степени.
Места
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 70° СГШ минува низ следниве места:
Изреки (библиска книга)
Соломонови изреки (Паримии) — книга од Стариот завет.
Содржина
Книгата содржи бројни изреки на мудриот цар Соломон на повеќе теми, како: барањето и препознавањето на мудроста, изворот и значењето на мудроста, одбегнување разврат, судбината на праведниците, беззакониците и грешниците, итн..
Драмски Санџак
Драмски Санџак (отомански турски : Sancak-i/Liva-i Drama) ― отомански санџак или лива односно покраина од второ ниво, што го опфаќала регионот околу градот Драма (сега во Егејскиот дел на Македонија) во источна Македонија.
Санџакот бил создаден како дел од реформите на Танзимат околу 1846 година, од територија земена од различни покраини; Самата драма му припаѓала на Серскиот Санџакот. Санџакот му припаѓал на Солунскиот Ејалет, по 1867 година на Солунскиот Вилает. Во 1867–69 година, Драмскиот Санџак бил повторно споен во Серскиот Санџак, повторно воспоставен и потоа привремено укинат во 1872–73 година. Во 1891 година, нејзините територии источно од реката Места станале дел од Одринскиот Санџак.
Во 1912 година, Санџакот содржел шест кази (помали единици): Драмска, Кавалска, Саришабанска, Тасоска и Правишка. Санџакот бил распуштен кога бил окупиран од бугарските трупи во Првата балканска војна, а во 1913 година, по Втората балканска војна, таа територија станала дел од Грција.
Зима на слободата
Зима на слободата — збирка раскази на македонскиот писател Димитар Солев од 1968 година. Секој од расказите е посебен во својата содржина, но сепак поврзани во една целина со истите ликови – младата повоена генерација, истото време – воено и повоено и истото место – Скопје. Во расказите се опишува детството и младоста на другарите што живеат на тогашната периферија на Скопје – Буњаковец, со сите убави и лоши страни на времето на војната и по неа.
Содржина
Збирката раскази „Зима на слободата“ претставува целина која преку животот на главните ликови: Игор, Нико, Вети, Ацо Пац, реалистично ни го претставува детството и младоста за време и по војната. Нивните детски игри (сега веќе заборавени) нивното созревање, првата љубов и новото време. Но, можеби, во збирката најубава е сликата на Скопје, Скопје во минатото – со своите калливи улички, ледини, плажи и планини и Скопје во сегашноста, урбаното Скопје кое се шири молскавично брзо, во кое високите згради го зафаќаат секое парче и каде гробиштата за кратко време трипати се дислоцирани. Убавината на невините детски игри е сврзана со убавината на чистото Скопје, а сегашноста со бесчувствителната цивилизација кога веќе никој со никого не се гледа, не си помага, не се дружи. Во новото време, дури и живите синови на еден татко му се подалечни отколку неговиот мртов син.
Слово за Игора
Воведниот расказ „Слово за Игора“ се навраќа на минатото, на детството, кога првата играчка е правењето меури од сапуница кои се пуштаат да летаат низ прозорецот од дома. Но, уште веднаш, иако се многу мали, тие деца се свесни дека светот не е меур од сапуница, дека светот е суров, со калливи улици кои треба да се освојат, да се поминат со првите несигурни чекори, првото претрчување до тревнатата ливада каде се наоѓа вистинската слобода. Таму децата го играле своето детство сè додека не започнала градбата на ново училиште и приватни куќи кои им ја скратуваат ширината, но сепак им оставаат доволно простор да продолжат да ги летаат своите летала и да ги јадат украдените лубеници на крајот од летото. Времето на леталата завршува со почетокот на војната кога на небото се појавуваат вистински сташни летала кои блујат оган како змеј и кои го разрушуваат новото училиште во кое штотуку почнале да учат овие деца. Тогаш започнува непланираниот распуст, среќа во несреќа за децата, кога забораваат каде ги фрлиле ранците и кога сè е бесмислено, па и учењето. Со војната започнало времето на топката, зашто во разрушеното училиште немало што друго да се прави освен да се кошка топка. Немаштијата ги принудува да направат топка од партали која е многу несовршена, а да мечатаат по вистински кожен фудбал. Училиштето започнува да работи со бугарски учители, а на ѕидот од млекарницата се појавил плакат со големо уво – како знак дека и ѕидовите имаат уши. Но, децата, како токму од тоа уво да наслушнале како можат да дојдат до вистински фудбал. Требале да соберат 10 килограми изгоени чкорчиња и така ќе си го оствареле сонот. Неуморни, сите се стремат кон целта и по неколку недели, откажувајќи се од сите игри ги собрале на куп собраните чкорчиња. Но, за нив никој не сакал да даде ни гумена топка, а камоли фудбал. Бугарските учители тогаш им кажале дека тоа било доброволна акција за помош на бугарската дрвна индустрија. Децата, со изневерен сон, го запалиле купот дрвца и уживале во големиот оган. Така завршува времето на топката кое го заменуваат со време на џамлиите од земја, од метал, од стакло – кои не се толку совршени како топката, но сепак се округли.
Во меѓувреме градот повремено е бомбардиран, биле ископани скривници, дошле Германците, ископале ровови и таму веќе потпораснатите деца се собирале скришно и пушеле цигари во времето на своето созревање. Но, тоа траело кратко, сè до самоубиството на Игоровата сестра.
Преку детските игри, соништа и желби, но и суровата реалност на војната, Солев нè запознава со генерацијата која ќе треба да го прифати новото општество и да биде нејзин носител.
Време на дождалците
Во овој расказ главен лик е Нико, другар на Игор, преку кој приказната продолжува. Тој го опишува военото време, бегањето на Србите кои продавале сè што имаат, па доаѓањето на Германците, а зад нив Бугарите. Сите униформи се измешале, сиви, зелени, кафени, а македонски биле само модрите – на железничарите. Германската војска се сместила во Соколскиот дом, убава гимнастичкарска сала, во која сега тие ги сместувале своите коњи. Децата ѕиркале со копнеж да ги испробаат справите што за нив секогаш биле забранети, недостапни. Еден ден, поточно преку ноќ, Германците ги снемало и децата го искористиле моментот скришно и тивко да влезат во салата и да вежбаат на справите додека можат, додека некоја друга власт не ги избрка од таму. И којзнае колку би останале да не се случила несреќа, односно Нико, фаќајќи ги алките, се лизнал, паднал и си ја скршил раката. Сите избегале во паника и тоа било последно играње во салата, зашто Грманците се вратиле во неа и наместиле дрвени кревети на спрат што значело дека нема брзо да си одат.
Со војната дошла и безработицата, особено за таквите како татко му на Нико, кои претходно работеле за Срби, па затоа целото семејство било принудено да работи во магацинот за кајсии. Ги ваделе семките од кајсиите и цело тело и душа им замирисала на кајсии. Тоа траело додека магацинот не се запалил и никој не се потрудил да го гаси. Тогаш завршило летото и започнала есента, времето на дождовите, на дождалците… Тогаш се самоубила сестра му на Игор. Таа била многу постара од нив, од друг татко, била убава и постојано се карала со мајка си. Излегувала секоја приквечерина, а се враќала доцна кога сите веќе спиеле, „со собрани коленици, зелени од тревата, црни од земјата, црвени од крвта.“ Но, таа есен, ја нашле со телото од едната, а главата од другата страна на пругата, пресечена како со нож. По многуте такви ноќи, се самоубила.
Морнарска отпуска
Во овој расказ е опишан Ацо Пац, четвртото машко дете во семејството на железничарот. Тој живее во куќа – лепенка со Игор, но тие секогаш биле водачи на различни групи деца кои излегувале на „мегдан“ на полјаната. Ацо Пац немал страв од никого, но кога ќе го видел татка си да си прибира дома, тој веднаш тргнувал да стигне пред него. Четворицата браќа гладни, невечерани мижеле под заедничката покривка, без да побараат нешто за себе. Железничарот не бил лош човек, но кога пиел знае да биде незгоден со својата жена, да се жали на храната, на парите што не и стигаат, да бара нозете да му ги мие во леген итн. Но, иако платата не стасувала ни за прехранување на семејството тој четворицата браќа ги пратил во училиште. Тие биле со просечен успех зашто дома не можеле да учат, па се што знаеле го научувале в училиште. Секогаш биле заедно, и дома, и на полјаната и кога се собирале овошките за што биле најдобри. Кога најголемиот од нив, Митруш, дошол до голема матура, татко му за првпат разговарал со него, и од тој ден Митруш сосема се повлекол и повеќе не играл со браќата и другарите. Преку ден одел некаде да работи, а навечер со намокрена и зачешлана коса излегувал. И со браќата повеќе не зборувал, освен во куси реченици. Набрзо потоа го снемало. По две години, летото, на плажата на Вардар каде сите деца се капеле, како што го снемало, така ненадеж се појавил Митруш, сосема сменет, развиен, исончан, со здебелен глас. Митруш им станал сензација на децата, во својата бела морнарска униформа без која никаде одел, па дури ни на најжешкото сонце.
На градската плажа, на другиот брег на Вардар, од страната на Злокуќани имало карпа, висока и стрмна од која скокале само најсмелите. Игор, Нико, Ацо Пац, се уште биле несозреани за да се истакнуваат со таква храброст, но бидејќи во нивната дружина сега бил и Митруш, тој не можел да избегне и да не скока од карпата. Тој скокал на секое поттикнување од дружината. Мирно го препливувал Вардар и ја извршувал задачата, зашто најверојатно самиот и немал некоја желба за скокање. Но, по многуте скокови, се случило, токму напладне, Митруш да се подлизне на глината и наместо во длабокото да скокне право на подводната карпа. Го прекршил ’рбетот. Се собрале капачите во реката и од неа го извадиле неподвижното тело.
Во убавата бела униформа утредента го закопале Митруша.
Смртта на Марко
Кога дошла есента бомбардирањата на Скопје зачестиле, во градот не останал ниту еден прозорец, луѓето се криеле по скривниците, но се почесто почнале да го напуштаат градот. Чичко Марко бил татко на Вети, другарка на Игор, Нико и Ацо Пац, а Марко бил неговиот стар камион. Во расказот е претставено бегањето на граѓаните в село, а камионот Марко го прави тоа по четирипати на ден додека сосема не се распаднал. Нико, Игор и Вети се нашле заедно евакуирани во партизанската база кај Катлановскиот рудник.
Првата зима на слободата
Уште првите денови на слободата, скопјани почнале да се прибираат во градот, иако немале веќе речиси ништо. Прозорците биле без стакла, дрва за огрев немало, а и од покуќнината ништо не останало. Но, сепак, сите се прибирале дома. Нико во текот на зимата започнал да ја корне оградата на тетка Фаника за огрев и така се зближил со неа. Таа имала многу книги и на Нико му одбирала што да чита, а и му дала чевли, за да може да се движи по студот и да оди на училиште. Фаника немала деца, но низ дома имала многу детски работи.
Утредента, пред куќата на мануфактуристот застанала една арабаџиска кола во која кноевците ги натовариле прво топовите штоф, а потоа и самиот мануфактурист.
Скоевски состанок
Младите другари веќе се во таа возраст кога започнуваат да мислат на љубов. Игор и Нико се вљубени во Вети, но тоа го кријат еден од друг, а и од неа. На состаноците на СКОЈ кои ги држи другарката Верка тие се воспитувани во новиот дух. На еден од состаноците, при крајот од зимата, освен „важните прашања“, како: задачите на тилот денеска и прием на нови членови, на крајот од состанок имало и точка „евентуалии“. За време на состанокот Ацо Пац постојано е сериозен и пресретлив, тој најчесто зема збор и ги образложува аргументите зошто Вети и Дуле Бонсек не се се уште зрели за скоевци. Нив ги претставува како остатоци од буржуите зашто мајка и на Вети носела прстени и обетки, а Дуле Бонсек не бил толку сиромашен, па дома јаделе грав со колбаси. Поради тоа, нивниот прием во организацијата е одложен. На крајот, кога дошла точката „евентуалии“ Ацо Пац храбро и јавно ја изјавил својата љубов кон секретарката Верка. Таа сериозна и решителна одговара дека уште на почеток требала да каже, за да не настануваат вакви работи, дека веќе се гледа со некој другар од Комитетот. По состанокот Игор и Нико му помагаат да си замине Ацо Пац, придржувајќи ја неговата урната снага од преголема искреност. Тие му се воодушевуваат зашто тој успеал да го каже тоа што го чувствува, а тие се уште ја кријат својата љубов во себе.
Руска плажа
Тој ден, Игор бил чуден, различен, како нешто да го мачи. Не му се учело и го натерал Нико први дента да се искапат во Вардар. Всушност, Игор не знаел како да се збогува со својот другар, зашто неговото семејство било принудено да се сели во Албанија, бидејќи татко му бил Рус, а во тоа време (на Информбирото) Русите станале непожелни во поранешна Југославија. На крајот, капењето го претставува збогувањето, зашто зборовите се претешки да се кажат, а неизвесноста преголема за да има ветувања за повторно видување.
Мирисот на расечена лубеница
Збогувањето со Вети, ноќта пред заминувањето е претставено во полусон. Таа се прекачува преку прозорец и ноќта разговараат. Се присеќаат на детството, на убавите мириси на летото, на годината кога и двајцата, и Игор и Нико и предложиле. Тогаш Игор првпат дознава дека тоа двајцата го сториле, и дека всушност затоа таа и двајцата ги одбила. Да бил само еден – таа би се сложила, а вака не можела да застане меѓу нив. Тоа ја спречува да си ја најде љубовта на својот живот, зашто тие постојано биле со неа, а таа не можела да биде со еден од нив. Но, сега Игор заминува, а во сеќавање ќе му остане ланчето што му го подарила Вети и последното капење во Вардар, а пред него – неизвесна иднина.
Јаглика во паркот
Откако Игор се преселил, Вети престанала да се гледа со Нико, а тој, осамен го продолжил учењето во парк. Ги избегнувал местата со спомени, но спомените го прогонуваат. Постојано преселувајќи се од едно место на друго, во паркот ја сретнал – девојката со жолтиот фустан. Откако ја здогледал, почнал сите денови да оди на истото место и секој ден да учат заедно, одвоени. Постепено тие се запознаваат, тој почнува да ја испраќа до крајот на паркот, се до еден ден кога се искачуваат на стог сено и кога тој ја искористува можноста да легне врз нејзините нозе. Тогаш таа го бакнува и започнува нивната љубов. Опијанет од љубовта и мирисот на Јаглика, Нико се прибира дома пресреќен што повеќе не е сам.
Кружно патување на сенката
Во последниот расказ од збирката, преку стариот железничар, таткото на починатиот Митруш е претставено новото Скопје и ширењето на градот, заокружувајќи ја така приказната.
На почетокот, гробот на Митруш се наоѓал во Црниче, уште за време на војната. Тогаш железничарот посадил фиданка крај гробот за да му држи сенка, зашто летно време е починат. Кога градот почнал да се шири, гробиштата ги преселиле во Усје. Бидејќи не можел да го премести пораснатото дрвце, тој таму посадил ново. На крајот, гробиштата ги преселиле во Бутел. Во тоа време веќе сите негови синови се задомиле, се ожениле и веќе не го ни посетувале стариот татко.
Северна грешка
Северна грешка - македонски филм од 1990 година во режија и сценарио на Борис Дамовски, во продукција на Телевизија Скопје.
Унгарско хемиско друштво
Унгарско хемиско друштво (Magyar Kémikusok Egyesülete) ― друштво основано во 1907 година. Тоа е доброволно друштво од повеќе од 2.000 членови кое има за цел да обезбеди форум за оние кои се заинтересирани за хемијата и да ја промовира хемијата во Унгарија.
Весник на Унгерското хемиско друштво (изворно на Magyar Kémikusok Lapja) е службен весник на друштвото и е издаван месечно.
Зимска салама
Зимска салама (téliszalámi, телисалами) ― вид на унгарска салама произведена по вековна традиција. Направена од свинско месо од свињата мангалица и зачини (црн пипер, јамајкански пипер и друго), зимската салама е одлежувана на ладен воздух и полека е пушена. За време на постапката на суво зреење, на површината на обвивката се образува посебна благородна мувла.
Соблазна (филм)
„Саблазна“ (српскохрватски:  Саблазан) – филм на режисерот Драгован Јовановиќ од 1982 година. Главните улоги ги играат: Милан Ајваз, Милан Пузиќ, Љубомир Дидиќ и Дејан Дубајиќ.
Синопсис
Се ближи крајот на војната. Неискусно момче добива задача да ја чува уапсената секретарка и љубовница (ја игра Бошковиќ) на еден германски мајор. Еден ден, додека момчето и затвореничката водат љубов, во затворот влегува комесарот, а момчето го удира и бега заедно со девојката. Тогаш, неговите другари тргнуваат во потера по него, а двајцата бегаат кон реката, каде што ги чека спасот.
Нормафа
Нормафа ― општонародна туристичка глетка во Будимските Ридови. Главно е познат по панорамските предели и свежиот воздух. Се наоѓа во Шванхег, дел од 12-тиот округ на Будимпешта.
Географија
Висината на планината е 477 м. Ги поврзува Швабхег и Јаношовиот Рид со долга, но тесна висорамнина (Normafa fennsík). Целиот блок е заснован на Дахштајнската формација.
Надворешни врски
47.50277°N, 18.96623°W
Спас Величков
Спас Величков ( —  ) — подржувач на федералното револуционерно крило на ВМОРО.
Животопис
Во септември 1923 година четници на царските агенти (Тодор Александров и Александар Протогеров), го извадиле од својата канцеларија писарот Спас Величков и го обесиле на јавно место во градот Горна Џумаја. Причините биле неговите ставови блиски до комунистичките идеи и неговото спротиставено гледиште за слободата на Македонија и пројавите на Тодор Александров и Александар Протогеров.
Атанас Жингаров
Атанас Жингаров ( —  ) — македонски селанец подржувач на федералното револуционерно крило на ВМОРО.
Животопис
Во септември 1923 година четници на царските агенти (Тодор Александров и Александар Протогеров) го убиле селанецот Петар Аврамов, бидејќи не ги признавал за македонски револуционери пројавите на Тодор Александров и Александар Протогеров.
Рубен Лофтус Чик
Рубен Ира Лофтус-Чик (роден на 23 јануари 1996 година) е англиски професионален фудбалер кој настапува како играч од средниот ред за клубот од Серија А, Милан.
Петар Аврамов
Петар Аврамов ( —  ) — македонски селанец подржувач на федералното револуционерно крило на ВМОРО.
Список на земји на два или повеќе океани
Овој список на земји кои излегуваат на два или повеќе океани опфаќа и суверени држави и зависни територии, под услов истата продолжителна територија да излегува на повеќе од еден петте именувани океани — Тихиот, Атлантскиот, Индискиот, Јужниот и Северноледениот. Тука не се опфатени земјите кои излегуваат на повеќе океани бидејќи имаат далечни владенија. Не се вклучени земјите што излегуваат на само еден океан, без оглед на тоа колку рабни мориња допираат.
Петар Аврамов
Животопис
Во септември 1923 година четници на царските агенти (Тодор Александров и Александар Протогеров) го убиле селанецот Петар Аврамов, бидејќи не ги признавал за македонски револуционери пројавите на Тодор Александров и Александар Протогеров.
Список на земји на два или повеќе океани
__БЕЗСОДРЖИНА__
Кавалски Санџак
Историја
Градот веројатно паднал во рацете на Османлиите околу 1383 година, кратко по падот на Сер. Во 15 век, Кавалско било познато по своето производство на житарки и свила, но главно по рудниците за сребро.
Санџакот е споменат од Леунклавиј во 1588 година и повторно во седмиот том од патописите на Евлија Челеби како покраина на Островскиот Ејалет, но во петтиот том од истото дело едноставно како капетанија на Галиполскиот Санџак. Во времето на посетата на Евлија Челебија, Санџакот содржел 12 зеамети и 235 тимари и бил поделен на седум кази.
Во 18 век и првата половина на 19 век, Драмскиот Санџак бил дел од Румелискиот Ејалет; неговите приходи обично му биле доделени на пашата на Солун, кој управувал со Санџакот преку фискален агент (мутеселим). Со административните реформи од 1864 година, Санџакот бил укинат и вклучен во Драмскиот Санџак кој бил дел од Солунскиот Вилает. Градот Драма останал средиште на казата во новата покраина.
Прав аголник
Терминологија
Многу аголници се направени од два дела, од дршка и сечило или јазик. Дршката е обично подебела од сечилото, при што сечилото е фиксирано во или на дршката. Сечилото обично има паралелни рабови. Дробично се држи до работ на работното парче или таблата за цртање, а јазикот потоа се користи како прав раб за правење ознака или како референца за проверка на точноста на аголот.
Историја
Дрвени столарски аголници преживеале од Стар Египет и Стариот Рим и може да се видат во уметноста од тоа време. Од 18 век, аголниците почнале да се произведуваат во фабрики, а претходно тие обично биле изработувани од дрво и честопати ги правеле самите занаетчии. Некои дрводелци продолжуваат да изработуваат свои аголници.
Точност
Различни индустрии и примени имаат различни барања за точноста на аголниците. Некои аголници се произведени за да ги задоволат регулираните стандарди за точност, како што се Британските стандарди BS 939:2007 за инженерски аголници и BS 3322 за столарски аголници.
Аголникот може да стане неточен со текот на времето при вообичаена употреба и злоупотреба, како што е абење на рабовите на аголникот, при паѓање или при несоодветно користење. Материјалите, особено дрвото, исто така може да се менуваат со промените на температурата и влажноста. Аголниците може да се проверат за точност со позната референца, како што е аголеник или машина за која се знае дека е точна или во однос на цилиндричен квадрат.
Преку симетрични аголници, исто така, може да се проверат против себе. Еден метод за аголници во облик на L (илустрирани) е да се држи аголникот на доверлив познат прав раб, се обележува линија, аголникот потоа се превртува и од истата точка се удира друга линија. Ако аголникот е точен, треба да биде видлива само една линија.
Постојат голем број методи за рачно исправување на неточен аголник. На пример, дрвените сечила може да се коригираат со помош на турпија и шмиргла за дрво, додека металните сечила може да се коригираат со помош на турпија и шмиргла за метал.
Симболика
Аголникот е вклучен во најчестиот симбол на масоните, аголник и шестар. Историски, аголниците се користеле и од дрводелците, како што се столарите, како симболи во знаците и хералдиката за да го претстават нивниот занает. Аголникот како симбол се гледа и во уметничките претстави на христијанските светци апостол Тома и Јаков Помладиот.
Парсифал
Парсифал (Parsifal) — опера на германскиот композитор Рихард Вагнер. Вагнер ја дефинирал како „“ - претстава за осветување на сцената. Првично била наменета да се изведува исклучиво во неговата оперска куќа во Бајројт во близина на Минхен. Таа била неговата последна опера, премиерно изведена на 26 јули 1882 година. Диригирал Херман Леви, пријател на Вагнер со еврејско потекло.
„Парсифал“ е заснован на средновековната легенда за Парсифал, витез на тркалезната маса. За него пишувале големите средновековни поети Кретјен де Троа и Волфрам фон Ешенбах (Вагнер го користел делото на Ешенбах како извор, кое го прочитал во 1845 година). Парсифал бил татко на уште еден легендарен витез, Лоенгрин, кого Вагнер го избрал за протагонист на неговата претходна опера.
Операта е напишана под исклучително влијание на филозофот Артур Шопенхауер и преку него, под влијание на будизмот. На овој начин во „Парсифал“ се појавуваат мотиви на самооткажување, сочувство и реинкарнација. Вагнер доста порано ја напишал скицата за операта „Победници“ (Die Sieger), која за тема требало да го има животот на Буда. Опстанала и скица на опера со слична тематика, „Исус од Назарет“ (Jesus von Nazareth). „Парсифал“ е и најконтроверзната опера на Вагнер, бидејќи некои автори (по Втората светска војна) сугерираат дека содржи скриени пораки на расизам и антисемитизам.
Желбата на Вагнер била „Парсифал“ да не се изведува надвор од Бајројт, не неколку десетлетија по неговата смрт од срцев удар во Венеција, на 13 февруари 1883 година, изведбата на делото престанала да биде исклучиво поврзана со Бајројт. Исто така, Вагнер ја замоли публиката да не ракоплеска на крајот од првиот чин од почит кон Светиот грал, што во раните изведби доведувало до комични ситуации, кога збунетата публика не била сигурна дали им е дозволено да ракоплескаат на крајот. на операта, па дури и го замолкнувала Вагнер, кој се обидувал со своето „Браво! “ да даде знак за аплауз.
Конечно, „Парсифал“, како последно Вагнерово дело, е и негов музички и филозофски тестамент и завештание.
Синопсис
Првиот и третиот чин се случуваат во земјата на Светиот грал, Монсалват. Вториот чин се одвива во Клингсоровиот волшебен замок.
Прв чин
Витезите на носилки го носат ранетиот Амфортас. Амфортас прашува каде е витезот Гавејн. Кога тие одговараат дека Гавејн, штом слушнал дека лекот што му го донел на кралот не помага, отишол да бара други решенија без дозвола, Амфортас налутено вели дека таквата избрзаност е виновна за неговото ранување и пропаст во Клингсоровотот царство. Гурнеманц му дава мелем, а Амфортас ѝ се заблагодарува на Кундри, која го побрзува да оди на капење.
Штитносците се недоверливи кон Кундри и ја сметаат за вештерка и незнабожец. По заминувањето на кралот, Гурнеманц им објаснува како Кундри често им помагала на витезите, па потоа таа наеднаш заминувала. Кога ја прашува зошто не останува да помага, Кундри одговара дека никогаш не помага. Штитоносците дофрлаат дека, кога е толку корисна, зошто не го врати изгубеното Свето копје, со кое Исус бил прободен на крстот, а кое до неодамна го чувал Амфортас? Гурнеманц им објаснува дека оваа задача е наменета за некој друг. Тој им кажува како Амфортас отишол во земјата на волшебникот Клингсор со намера да го победи, но таму го завела жена со пеколна убавина. Тогаш се појавил Клинсор и земајќи го Светото копје, му задал на кралот рана која никогаш нема да зарасне.
Двајцата штитоносци се враќаат од езерото и го информираат Гурнеменц дека мелемот на Кундри за миг ги ублажила болките на кралот. Потоа бараат да им ја раскаже приказната за Клингсор. Тој им кажува како Светото копје и Светиот грал му биле дадени на Титурел, таткото на Амфортас, кој го изградил замокот Монсалват. Тогаш, самиот Клингсор се стремел да стане витез, но не успеал да ги достигне нивните стандарди. Имено, Клингсор не можел да ја победи својата страст, па се кастрирал - што другите витези го осудиле и го избркале од нивното друштво. Клинсор потоа се свртел против нив и им се препуштил на мрачните уметности, создавајќи замок полн со прекрасни искушувачи, „девојки-цвеќа“, кои би ги искушувале витезите и на тој начин ги уништувале. Сега Клинсор го има Светото копје и го сака Гралот. Амфортас, откако бил ранет, добил визија во кое небесен глас му рекол да чека „чиста будала, просветлена преку сочувство“ (Durch Mitleid wissend, der reine Tor, harre sein, den ich erkor), што ќе го избави.
Во тој миг се слушаат извиците на витезите кои биле со кралот покрај езерото. Лебед, кој летал преку езерото, бил погоден од стрела. Еден од витезите му кажува на Гурнеманц дека лебедот бил погоден токму кога кралот го поздравил како добар знак. Витезите го доведуваат млад човек со лак. Гурнеманц го прашал дали го застрелал лебедот, а младиот човек гордо одговорил дека го направил тоа и дека може да погоди сè во лет. Гурнеманц го кара, велејќи дека тие животни се свети, и дали лебедот некогаш му направил некаква штета, што го убил. Момчето е совладано од каење, па го крши лакот. Гурнеманц го прашал кој е неговиот татко, како дошол во земјата на Гралот и како се вика. Момчето на секое од прашањата одговара со „не знам“. Кога Гурнеманц го прашува што знае, тој одговара дека има мајка Херцелида (буквално преведено името значи „болка во срцето“) и дека самиот си направил лак за да ги избрка орлите од шумата каде што го одгледала неговата мајка.
Младиот човек раскажува како еден ден видел витези и сакал да биде како нив, но не можел да ги стигне бидејќи јавале. Тој победил многу бандити и џинови додека патувал, при што Кундри изјавува дека злите се плашат од него. Во тој миг момчето се праша: „Кој е добар? “, што покажува дека тој сè уште е во состојба на непознавање на доброто и злото како Адам пред протерувањето од Еден. Кога Гурнеманц одговара дека е добра мајка која тој ја напуштил, Кундри открива како, доаѓајќи во земјата на Светиот грал, ја видела Херцелида како умира од тага, на што младиот човек беснее и се обидува да ја задави, но потоа речиси се онесвестува од каење. Гурнеманц го запира и го прекорува за насилството. Се чини дека Кундри одеднаш ја обзема тежок замор и таа исчезнува зад грмушка во потрага по одмор.
Гурнеманц го поканува момчето да присуствува на ритуалот на откривање на Гралот во Монсалват. Момчето го прашало: „Кој е Гралот? “, на што Гурнеманц одговара дека ова знаење ќе му биде подарено доколку биде повикан да му служи на Гралот. Кога заминуваат за Монсалват, момчето забележува дека едвај направил неколку чекори, а веќе му се чини дека изминал долг пат. Гурнеманц му објаснува како во земјата на Гралот времето станува простор.