cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Долно Дивјаци
Стопанство
Дел од населението се занимава со производство на вар.
Екосистем
Временска организација
Стабилноста на екосистемот се огледува во сочувување на неговата структурно-функционална организација во неизменета или малку изменета состојба во текот на подолг временски период (десетици или стотици години). Стабилноста е резултат на долг еволутивен процес на живите и неживите делови (компоненти) на екосистемот, во кој тие се усовршувале и адаптирале во правец на минимизирање на врските и односите на неуспешните компоненти за функционирање на екосистемот во целина. Стабилноста се должи на можноста што екосистемот ја има, а тоа е можност за пуферизирање (ублажување) на дејството на факторите што се отклонуваат од нормалните состојби. Меѓутоа, стабилноста на екосистемот не е апсолутна, што значи дека потполно ист и неменлив екосистем не постои. Можат само да се разликуваат постабилни и понестабилни екосистеми; од првите се издвојуваат природните екосистеми кои се развиваат на биотопи на кои тие природно настанале - климаксни екосистеми. Најнестабилни, пак, се екосистемите создадени од страна на човекот - агроекосистеми и урбани системи.
Долно Дивјаци
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Долно Дивјаци имало 230 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Дивјаци имало 264 жители.
Екосистем
Временска организација
Динамичноста на екосистемот ги опфаќа промените во составот на неговите компоненти, структурата и метаболизмот. Причини за ваквите промени се најчесто надворешните абиотички фактори (светлина, топлина, влажност), но во поретки случаи и биотичките - при наезда на одреден вид (на пример, скакулци).
Долно Дивјаци
Население
Ова село не е многу големо и тоа, во 1961 година броело 302 жители, а во 1994 година бројот се намалил само на 57 жители македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 59 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 27 жители, од кои 25 Македонци, 1 останат и 1 лице без податоци.
Родови
Долно Дивјаци е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Иселеништво
До 1951 година иселеници од селото имало во Србија (Белград, Јабука и Качарево), во Бугарија, Прилеп, селото Славеј кај Прилеп, Кочишта кај Демир Хисар, но и по околните села како домазети.
Посилен бран на иселување имало после 1960 година.
Самоуправа и политика
Во XIX век, Долно Дивјаци било христијанско село во рамките на Битолската каза (нахија Демир Хисар), на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Долно Дивјаци, во која покрај селото Долно Дивјаци, се наоѓале и селата Арилево, Горно Дивјаци, Зашле, Кочишта и Пуста Река. Општината Долно Дивјаци постоела и во периодот 1950-1952, кога влегувале селата Арилево, Горно Дивјаци, Долно Дивјаци и Пуста Река.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1206 според Државната изборна комисија, сместенo во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место влегува и селото Арилево.
NGC 5619B
NGC 5619B — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5619B се споменува и како IC 1016, IC 4424, MCG 1-37-14, CGCG 47-48.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5619B е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5619B има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 27 м 32,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 49' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 5619B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51624. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Нелсон Оливеира
Нелсон Филипе Сантос Симоеш Оливеира (Nelson Filipe Santos Simões Oliveira; р. во Анадија) — португалски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Во септември 2009 го освоил сребрениот медал на трката за поединечен хронометар под 23 години на Светските друмски првенства. Во ноември 2009, Оливеира потпишал со.
Во септември 2010, повторно дошол на Светските првенства под 23 години и бил четврти, не влегувајќи на подиумот за само 4 секунди.
Оливеира го напуштил на крајот на сезоната 2013 и му се приклучил на  за сезоната 2014.
Во 2014 година повторно го освоил националното хронометарско првенство. Исто така, неколку дена подоцна го освоил и националното друмско првенство. Во септември 2015 година било објавено дека Оливеира ќе го напушти и ќе му се приклучи на  за 2016 година.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Ѓоре Печијарески
Ѓоре Печијарески ( во —  ? ) — Научен советник, раководител на Одделението за технологија, ферментација и фабрикација при Институтот за тутун - Прилеп, македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Основно и средно образование завршил во родниот град. Дипломирал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Земун, 1950 година. Од дипломирањето па сè до 1954 година работел во Институтот за тутун - Прилеп. Потоа по барање на Општина Прилеп, минува на работа во Земјоделското стопанство, специјализирана за производство на тутун, н.х. „Орде Чопела“ на должност директор. По неколку години повторно се враќа во Институтот, како шеф на Работната единица за технологија, хемија, ферментација и фабрикација на тутунот.
Во 1977 година е избран за директор на Институтот, а потоа и шеф на одделението за технологија, ферментација, фабрикација на тутунот. Докторирал на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје, во 1978 година. Во звање научен советник е избран во 1972 година.
Учесник во НОВ и негови признанија
Учесник е во НОВ од 1941 година. Одликуван е со:
Носител на Третоноемвриска награда на Собранието на Општина Прилеп, има добиено златна плакета од сложената организација „Југотутун" - Скопје и златна плакета од Тутунскиот комбинат - Прилеп како и многу други писмени признанија и пофалници.
Функции кои ги извршувал
Поради својата општествена активност, повеќе пати бил биран на општествено-политички функции. Бил пратеник во Соборот на производителите на Собранието на СРМ, делегат во Сојузниот собор на Собранието на СФРЈ, член на комисијата за избор и именување на Сојузното собрание, двапати биран за член на комисијата за Статутарни прашања на Сојузот на комунистите, исто така двапати биран за претседател на ОК на СКМ на општина - Прилеп. Бил делегат на трите последни Конгреси на СКМ и СКЈ.
Еден е од основачите на Друштвото за наука и уметност - Прилеп и негов повеќегодишен претседател. Бил биран за претседател на Централниот работнички совет на сложената организација „Југотутун" - Скопје, како и на многу други изборни функции во Републиката и Општината.
NGC 3221
NGC 3221 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3221 се споменува и како UGC 5601, MCG 4-25-13, CGCG 124-17, IRAS 10195+2149.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3221 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3221 има привидни димензии од 3,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 22 м 20,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 34' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на NGC 3221 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30358. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
1960 во музиката
1960 година во музиката содржи некои значајни настани.
Македонија на Летните олимписки игри 2016
Македонија на Летните олимписки игри 2016 учествувала по шести пат како самостојна земја, ко се одржале во Рио де Жанеиро, Бразил во периодот од 5 до 21 август.
The Police
The Police (се чита „д полис“ — МФА:) е рок бенд составен од тројца членови: Стинг (вокал, бас гитара), Енди Самерс (гитара, вокал) и Стјуард Коупленд (тапани, вокал). Бендот стана светски познат во раните 1980-ти, свирејќи стил на рок кој беше под влијание на џез, панк рок и реге музиката.
1959 во музиката
1959 година во музиката содржи некои значајни настани.
Рибитев
Рибитев (Rybitew) — село во општината Леонќин во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Мехмет Али Шахин
Мехмет Али Шахин (роден на во Карабук) е турски политичар и актуелен Претседател на Собранието на Турција.
Тој бил член на парламентот во три мандати, избран од страна на владејачката Партија на правдата и развојот. Претходно ја извршувал функцијата заменик-премиер, министер за правда и министер на спортот. Претходно тој бил градоначалник на Фатих.
По професија, Шахин е адвокат, дипломиран правник на Истанбулскиот универзитет.
Оженет е и има четири деца.
Српска заедница во Македонија
Српска заедница во Македонија — здружение на граѓани во Македонија, регистрирано во 1991 година во Скопје. Целта на ова здружение е зачувување на идентитетот, културата и јазикот на Србите во Македонија и одбележување на значајни датуми од историјата на Србите.
Историјат
Српската заедница во Македонија е формирана на основачкото собрание на 18 јуни 1991 година во Куманово, а е регистрирана на 26 јуни 1991 година во Скопје. Српската заедница во Македонија ја сочинуваат пет региони: Скопскиот, Кумановскиот, Тетовскиот, Пробиштипскиот и Валандовско-Гевгелискиот.
Слатинско Езеро
Слатинско Езеро — поранешно вештачко езеро во близина на селото Слатино, на околу 35 км северно од Охрид.
Се напојувало со вода од Мраморечка Река и било со вкупна зафатнина од 1.400.000 м3 и висинa на браната од 15,5 м. Водите од ова езеро се користеле за наводнување на земјоделските површини во Слатинско, Издеглавско и Оздоленско Поле, со вкупно 420 ха, но и за спортски риболов и туризам.
Денес, езерото повеќе не постои, откако било целосно испразнето во 2013 година поради пукање на неговата брана во февруари 2013 година.
Потекло на поимот
Езерото името го добило по селото Слатино, во чијашто непосредна близина се наоѓало.
Историја
Езерото настанало со изградба на земјено-насипната брана во 1963 година. Браната била направена од глина, камења и земја.
Во 1993 година, езерото било целосно испразнето, поради поправка на браната и повторно било порибено во 1994 година.
На 23 февруари 2013 година, браната на Слатинското Езеро пукнала поради што надлежните установи наредиле целосно празнење на езерото. Најзагрозени од ваквата состојба се нашле малкуте преостанати жители на малото село Слатински Чифлик, како и нивите во околното поле, поради што биле и евакуирани од своите домови во најопасните моменти.
Во 2015 година, по речиси две години без вода, повторно било наполнето од обилните врнежи, како и постојаниот доток на вода од реката, иако браната сè уште не била санирана, за што Општина Дебрца најавила проект за нејзина обнова во текот на 2017 година.
Еколошка катастрофа
Поради испразнувањето на езерото, кое било направено поради пукањето на браната во февруари 2013 година, езерото останало целосно без вода, со што била уништена целокупната флора и фауна на самото езеро, кое денес е целосно обраснато со трска.
Пред целосното истекување на водата од езерото, во јуни 2013 година било одлучено целокупниот рибен фонд во езерото да биде изловен, со што крупните примероци на автохтон крап да се пренесат во езерцето во дворот на Хидробиолошкиот институт во Охрид, додека останатите ситни риби од сите видови да бидат префрлени во Требенишко Езеро и во останатите водни текови во сливното подрачје на Охридското Езеро.
Космос-2299
Космос-2299 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1401.
Карадере (Драмско)
Карадере или Кара Дере (Ελατιάς, Елатијас; до 1927 г. Καρά Ντερέ, Кара Дере ) — напуштено село во Драмско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Драма во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија
Карадере се наоѓа на југозападните падини на Родопите, на истоимената река Карадере. влегува во историско-географската област Рупча (Рупчос), а управно се граничи со општината Бук. Соседни села се Каинчен, Дереќој, Пулово, Черњагово (Чернак) и Горно и Долно Алиќој, кои исто така се запустени. Селото било сместено на планината Карадере во која се одвива. Местото на кое се наоѓало селото денес се нарекува Кутра и претставуа центар за шумарска дејност. Оддалечено е на 72 км од градот Драма и 22 км до Љубан.
Во Отоманското Царство
Според Стојо Шишков, кон крајот на XIX век селото Карадере било село во Рупчанската каза и населението се состоело од Македонци-муслимани (помаци).
Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од бугарска војска. По Втората балканска војна во 1913 г. истото е припоено кон Грција. Според грчката статистика, во 1913 г. во Карадере (Καρά Ντερέ) живееле 274 лица.
Во 1922 г. селото имало 153 жители, но во 1923 г. е напуштено. Грчките власти вршеле репресии врз населението во регионот со убивање и прогонување. Жителите на Карадере се преселиле во Турција или во селата од пиринската страна на областа Чеч (тогаш во Бугарија). Во 1927 г. селото е преименувано во Елатија (Ελατιά). Во селото не се доведени грчки доселеници од Турција поради малиот број куќи, оддалеченоста и тешкиот терен. Во 1928 г. на ова место се попишани 32 мажи, поради тоа што тука бил сместен пограничен вод.
Сепак, денес местото е центар на шумарското подрачје Карадере кое се простира крај границата со Бугарија. Во селото има стопански објекти и колиби кои ги користат туристи. Летно време толку многу посетители што нема доволно легла, па затоа се поставува шаторски логор.
Општина Радече
Општина Радече (словенечки: Občina Radeče) — општина во средна Словенија. Седиште на општината е градот Радече. Областа е дел од традиционалниот регион Долењска. Денес е дел од Посавскиот статистички регион. Радече стана општина во 1994 година.
1958 во музиката
1958 година во музиката содржи некои значајни настани.
Општина Радече
Населени места
Покрај општинското седиште Радече, општината ги опфаќа и следните населени места:
Вјазники
Вјазники (Вязники) — град во Владмирската област, Русија. Има население од, и.
1957 во музиката
1957 година во музиката содржи некои значајни настани.
Џиро д’Италија 2012 - етапа 1 до етапа 11
Џиро д’Италија 2012 започнала на 5 мај, а етапата 11 се случила на 16 мај. Изданието во 2012 започнало со поединечен хронометар - каде секој член на главната група од 198 возачи се натпреварувале против часовникот – во Хернинг, Данска со додатни две етапи одржани во оваа земја пред денот за одмор на трката. Возачите потоа патувале до Италија, каде трката ќе продолжи со екипен хронометар во Верона, настан каде секоја екипа со нивните членови ќе настапат заедно за борба против часовникот.
Тејлор Фини бил во водство на трката во текот на првите воведни етапи во Данска; поради освоениот поединечен хронометар, Фини ја бранел водечката маичка на следните две етапи, и покрај падот во последните метри на третата етапа, откако бил вклучен во масовниот пад. Фини ја поминал линијата во амбулантно возило, добивајќи медицинска помош пред да ја заврши самата етапа. Самиот инцидент бил започнат од Роберто Ферари, кој преминувајќи од една на друга страна го удрил Марк Кевендиш – победникот на втората етапа - предизвикувајќи Кевендиш да падне, како и остатокот од групата позади. Организаторите на трката го казниле Ферари во етапните резултати, со 30 секунди казна во генералниот пласман и одземање на 25 бода во бодовниот пласман. Ферари не бил свесен за грешката, која ја направил, па затоа подоцна се извинил на Кевендиш и на другите возачи во падот.
Кога трката се вратила во Италија, ја освоил четвртата етапа на екипниот хронометар во Верона. Алекс Расмусен бил на третото место по данските етапи, но тој отпаднал во текот на етапата и затоа Рамунас Навардаускас, станал новиот носител на розовата маичка од Фини, станувајќи првиот возач од Литванија, кој ја носел водечката маичка на Џиро. Навардаускас ја носел маичката наредниот ден, пред Адријано Малори да го преземе водството во трката на крајот на етапата број шест. Малори бил дел од бегството на таа етапа, на која Мигел Анхел Рубијано ја остварил својата соло-победа. Маичката го променила сопственикот повторно следниот ден, откако Малори отпаднал во текот на седмата етапа, па така Рајдер Хесједал бил првиот Канаѓанец, кој успеал да ја облече розовата маичка. Ја носел маичката наредните три дена, пред да ја преземе Хоаким Родригес со победата на етапата 10, на стрмното искачување во Асизи. Родригес ја носел маичката следниот ден, одружувајќи се во генералниот пласман на трката во втората половина на Џиро, каде повеќе биле присутни планинските етапи.
Етапа 1
Па така, водството на Родригес било краткотрајно, кога Марко Бандиера, возачот на Јонас Аен Јоргенсен и возачот на  Бернхард Ајзел, сите го презеле водството со нивното доаѓање на целта и Роберт Хантер од , кој го постигнал првото време под 11 минути, со резултат 10' 54". Времето на Хантер останало во текот на следната група возачи и неговиот колега Рамунас Навардаускас бил оној кој го презел водството; Навардаускас постигнал шест секунди подобро време, и бил доволно добар да се одржи пред остатокот од групата следните два часа. Времето на Навардаускас било ставено во опасност во неколку наврати; возачот на  Џеси Сарџент бил побрз на почетокот на етапата - четири секунди пред Навардаускас на средната мерна точка – но на крајот бил побавен за две секунди од литванскиот возач. Малку подоцна, Брет Ланкастер отишол уште поблиску до времето на Навардаускас за новосоздадената екипа ; тој бил побрз на средната мерна точка како Сарџент, но на крај заостанал една секунда зад времето на Навардаускас, откако се сретнал со неговиот колега Андреј Зејц  во последниот дел на етапата.
На крајот, престојот на Навардаускас на чело на водството бил завршено од страна на возачот на Мануеле Боаро, кој завршил во првите десет на поединечните хронометри на обете трки Тирено-Адријатико и Тур де Романди, поставувајќи го најбрзото време на средината од трката и на крајот завршил со време од 10' 41". Герајнт Томас бил следниот во редот за  и бил шест секунди зад времето на Боаро, но на крајот обајцата биле послаби од возачот на  Тејлор Фини, светскиот првак во хронометар под 23 години во 2010. Томас ја имал предноста на средната мерна точка од една секунда, но импресивната втора половина на патеката му донела предност на Фини од девет секунди. Така Фини, кој подоцна изјавил дека било сон да ја освои маичката, станувајќи само третиот Американец, кој ја облекол водечката maglia rosa по Ендру Хемпстен во 1988 и Кристијан Ванде Велде во 2008. Фини и Томас биле безбедни од понатамошни предизвици, а подоцна Алекс Расмусен и возачот на  Густав Ларсон влегле во првите пет, постигнувајќи времиња од 10' 39" и 10' 48" соодветно. Понатаму, возачот на Роман Кројцигер го постигнал најдоброто време од кандидатите за генерален пласман, со време од 11' 02" доволно за 28. место во етапните резултати. Иван Басо  и Хоаким Родригес  поставиле времиња во рамките на десет секунди зад Кројцигер во нивната неомилена дисциплина; иако и двајцата добиле 20-секундна предност пред двоецот од  Дамијано Кунего и Микеле Скарпони.
Етапа 2
Три возачи – возачот на Алфредо Балони, Оливје Кесен од  и возачот на  Мигел Анхел Рубијано – се одвоиле од главната група уште на почетокот на етапата; квартетот успеал да ја зголеми предноста на максимални тринаесет минути, по измината една четвртина од етапата. Сите возачи имале отприлика исти времиња од првата етапа, па и  останале на врвот на главната група, обидувајќи се да извлечат предност од бегството низ данските патишта долж брегот. биле исто така на чело на групата, бидејќи сакале да го заштитат нивниот главен спринтер Метју Гос. Во бегството, Балони се закитил себеси со првата maglia azzurra на трката, бидејќи успеал да стигне прв на единственото категоризирано искачување во Остербјерг, пред Рубијано и Кесен.
Предноста во еден момент – со преостанати 90 километри - било намалена за половина од претходното; темпото на на чело на групата дозволило да падне предноста на само 5 минути. Како другите екипи доаѓале напред во главната група, особено и, предноста на триото напред, продолжила да опаѓа. Било неизбежно триото напред да биде достигнато и се разбира, на само 40 километри од целта, главната група ги помина членовите на бегството. Сепак, целината на групата била краткотрајна со напаѓањето на колегата на Кесен, Ларс Бак, данскиот возач давајќи им причина на домашните навивачи да навиваат; му било допуштено простор од главна група и успеал да направи разлика од околу 45 секунди на 30 километри пред целта. Останал надвор од групата уште некое време, пред да биде фатен на околу 17 километри до крајот; и  го направиле поголемиот дел од работата за да се достигне, откако другите екипи тоа не ги интересирало.
Возачите останале заедно до влегувањето во Хернинг на последниот циклус од 12,5 километри во и околу градот, додека воопшто немало напади од страна на некои велосипедисти и така ограничувајќи ги шансите некој да победи на етапата без масовен спринт. Кругот не поминал без драма, па така водачот во трката Тејлор Фини доживеал несреќа на третина од кругот. Откако се вратил на нозе, Фини увидел дека му паднал неговиот ланец и изгубил над 30 секунди обидувајќи се да го отстрани проблемот, но со помош од неговите колеги, вклучувајќи ги Данило Вис и Алесандро Балан, успеал да се врати до главната група до крајот. Напред во групата, започнале да го создаваат нивниот воз за Тајлер Фарар, додека  се надевале да го доведат Андреја Гвардини, победник на шестата етапа на Тур де Лангкави порано во сезоната, на место за спринт. На последното свртување во етапата, возачот на Тео Бос ја изгубил контролата – поткачувајќи го тркалото на неговиот колега Марк Реншо – и удрил во Александер Кристоф, и предизвикал верижен пад, што довело голем број од кандидатите за етапна победа да отпаднат; возот на  сè уште бил на чело на групата, но Герајнт Томас го довел Марк Кевендиш до линијата на целта за актуелниот светски првак да ја постигне 31. етапна Гранд Тур победа, пред Гос и возачот на Жофре Суп. Фини ја задржал розовата маичка по завршувањето на етапата со главната група, додека Кевендиш го преземал водството во бодовниот пласман од Фини.
Етапа 3
Третата етапа на трката била посветена на белгискиот велосипедист Ваутер Вејлант – победник на третата етапа во 2010 во Миделбург, Холандија – кој загинал откако доживеал пад при спустот од Пасо дел Боко во текот на третата етапа на трката во 2011 и подоцна им подлегнал на повредите добиени во падот. Кратката церемонија, вклучувајќи и една минута тишина била одржана од членовите на екипата – поранешната екипа на Вејлант  – и била одржана пред етапата во Хорсенс. Покрај Вејлант, градоначалникот на Хорсенс, Јан Тројборг, исто така бил споменат на церемонијата. Тројборг, кој бил клучната фигура да се донесе Џиро во Данска, умрел на 6 мај по добиениот срцев удар во текот на аматерската велосипедска трка во Јитланд.
Шест возачи биле во бегство на етапата, вклучувајќи го и шестопласираниот Рамунас Навардаускас, но не можеле да постигнат повеќе од три и пол минути предност пред главната група, и сите достигнат на околу 25 километри пред целта. Како што направил и претходниот ден, возачот на Ларс Бак повторно нападнал, кога групата ги стигнале членовите на бегството, но бил фатен во последниот круг од 14,3 километри до должина и така сите се поставиле за масовен спринт на завршната линија. и биле на чело на групата, иако Герајнт Томас подоцна се поставил, Марк Кевендиш не бил директно зад него и со тоа Кевендиш останал без неговиот водач. ги донеле нивните луѓе напред во последниот километар; со Томас Ваиткус и Брет Ланкастер да го држат темпото за Метју Гос, тие го преместиле на чело на групата. Кевендиш го зазел кормилото на возачот на Тајлер Фарар и тие заедно нападнале и се одвоиле на околу 200 метри пред целта.
Возачот на Роберто Ферари се обидел да се премести од левата страна на патот на десната, но тој премногу агресивно свртел, го закачил Кевендиш, испраќајќи го светскиот првак на земја и предизвикувајќи верижна реакција позади во групаа. Меѓу другите паднати возачи биле и водачот во генералниот пласман Тејлор Фини и спринтерот од  Сака Модоло. На чело на хаосот, Гос го извел спринтот за да ја земе првата Гранд Тур етапна победа за, и со бонус секундите на крајот на етапата, се сместил на десеттото место во генералниот пласман, воедно преземајќи го водството во бодовниот пласман од Кевенди; возачот на Хуан Хосе Аедо завршил втор пред Фарар. Ферари, кој ја завршил етапата деветти, бил деградиран како последен во официјалните резултати на етапата, казнет и му биле додадени 30 секунди во генералниот пласман и му се одземени 25 бода во бодовниот пласман; одлука за која неговиот екипен менаџер Џани Савио изјавил дека немал сомневање дека ќе биде таква, која била одраз на постаките на Ферари. Подоцна, Кевендиш напишал на Twitter, дека Ферари треба да биде „засрамен за остранувањето на носителите на розовата, црвената и светската маичка“, и исто така запрашал за одлуката Ферари да продолжи со трката.
Етапа 4
По седми последователен пат, првата етапа на Џиро на италијанска почва била одржана како хронометар; овојпат бил одржан во и околу Верона, на патека од 33,2 км. Патеката започнувата кај Базилика ди Сан Зено, одејќи напред кон општината Сан Пјетро ин Каријано, околу 10 километри надвор од Верона пред да се враќа повторно кон Верона, завршувајќи на најголемиот плоштад во градот, Пјаца Бра. Како и етапите со поединечен хронометар, секоја од екипите е поставена во обратен редослед од тоа како се рангирани во генералниот пласман на крајот на претходната етапа, со исклучок на – втор во пласманот – кој започнал по водачите во генералниот пласман, бидејќи Тејлор Фини ја го имал водството на трката за. Така,, кои биле последни во пласманот, кои заостанале за за две минути и 18 секунди, биле првата екипа, која поставила време на етапата. поставила време од 38' 49" на патеката, единствено – кои стартувале три минути подоцна - забележале послабо време на крај.
имале подобро време од, со што на кратко го презеле водството во табелата, пред значително да го подобри нивното време, за над една минута, со помошта на италијанскиот национален првак Адријано Малори на чело на „возот“ на екипата, со нивните главни кандидати за генерален пласман Микеле Скарпони и Дамијано Кунего во средина. Нивното биле останало до настапот на деветтата екипа на етапата, екипата на Хоаким Родригес, кој го подобрил дополнително најдоброто време на за половина минути, забележувајќи време од 37' 09", за да му помогнат на Родригес во генералниот пласман - преместувајќи го во првите десет. Времето на екипата се задржало до втората екипа од крајот,  бил за пет секунди побрз, за нивна втора победа на екипен хронометар оваа година по победата на Трката околу Катар; резултатот и тимската работа го направиле задоволен спортскиот директор Алан Пајпер по завршувањето на етапата. Престојот на Фини во maglia rosa бил завршен, бидејќи  ја завршиле етапата со 31 секунда за времето на ; водството на трката било преземено од Рамунас Навардаускас, откако највисоко пласираниот возач во екипата пред етапата, Алекс Расмусен, задоцнил зад времето на екипата. Подоцна, Фини изјавил дека неговите падови на претходните денови биле клучен фактор во загубата на водачката маичка.
Етапа 5
Следејќи го стариот римски пат Вија Аемилија, Пјер Паоло де Негри од го поттикнал бегството на денот и кратко потоа му се придружиле неколку други возачи, како возачот на  Оливје Кесен – која бил дел од бегството на втората етапа - и Брајан Булгак и возачот на  Алесандро де Марки. Квартетот брзо го засилил темпото за да се издвои од главната група, предводена од екипата на водачот во трката Рамунас Навардаускас. Откако го поминале Форли, стигнувајќи до средината на етапата, водството на бегството било над шест минути. Потоа, постојано ја намалувал нивната предност, со хронометарските возачи Алекс Расмусен и Себастиен Роселер, кои го контролирале темпото на чело на главната група како што наближувале сè поблиску до крајот;  исто така имале возачи напред, во надеж да го постават нивниот спринтер Арно Демар за крајот во Фано. Потоа, го презела водството во главата група - намалувајќи ја нивната предност за 2' 30" – како што првата група го започнало искачувањето на првото категоризирано искачување на етапата, од четврта категорија Габиче Монте, каде Де Негри прв поминал низ целта, а Кесен отпаднал во текот на искачувањето. Главната група ја намалила нивната предност на половина, отколку што било кога биле на искачувањето.
Де Марки нападнал кратко по врвот на искачувањето, одржувајќи ја предноста од околу една минута пред главната група, се предводена од, кои сакале да го зачуваат двократниот победник на Џиро Иван Басо од проблеми, за разлика од возачот на Тејлор Фини, кој доживеал несреќа четврта етапа по ред. Де Негри и Булгак биле достигнати од главната група не долго по искачувањето, додека Де Марки успеал да се одржи пред групата до околу 20 километри пред крајот. Во рамките на тоа растојание, имало неколку мали напади, како што бил на поранешниот италијански национален првак Џовани Висконти и возачот на, Адам Хансен, но сите стигнале до последниот краен спринт на завршната линија. Самиот спринт бил воден од две екипи;, екипата на водачот во бодовниот пласман Метју Гос и , со светскиот првак - и поранешен колега на Гос – Марк Кевендиш, кој сакал да ја постигне втората победа на Џиро. Како што било направено и на втората етапа, Герајнт Томас го донел Кевендиш до позиција за спринт на околу 200 метри и покрај најдобрите напади на Гос, Кевендиш преовладал во однос на Гос, додека Даниеле Бенати го победил Роберт Хантер  за третото место. За само пет секунди разлика, Хантер ја пропуштил розовата маичка, и маичката останала на Навардаускас. Гос и Кевендиш - кој бил придружен од неговата тукушто родена ќерка Делаја Грејс – обајцата се сместиле во пласманот меѓу најдобрите пет со бонус секундите, кои ги добиле на крајот на етапата.
Етапа 6
По изминатите искачувања од четврта категорија на минатите етапи на трката, на шестата етапа имало и искачувања од повисоко категоризирани искачувања, со три од трета категорија и едно од втора категорија Пасо дела Капела на чакал, сите распоредени по 90. километар. Петнаесет возачи претставувале четиринаесет екипи - само имал повеќе од еден возач во бегството, со возачите Гатис Смукулис и Александар Кушински – придонеле за првиот потег на етапата, како забрзувале и полека се одвоиле од главната група во првите 20 километри на етапата. На петнаесеттиот, четири возачи брзо отпаднале, вклучувајќи го водачот во планинскиот пласман Алфредо Балони, а во останатите единаесет возачи, најдобар пласман имал возачот на Лук Робертс, кој бил 25. пред етапата. , кои немале возач напред, се обиделе да го намалат јазот помеѓу групите, иако единаесетте возачи ја одржувале предноста блиску до девет минути пред првото искачување на денот, Чинголи.
Возачот на Михал Голаш водел на ова искачување, додека Мигел Анхел Рубијано  нападнал на сите три преостанати искачувања, добивајќи доволни бодови да го замени Балони како водач во планинскиот пласман на крајот на етапата. Откако им дозволил на првите две искачувања да му се придружат другите членови на бегството – еден возач, велосипедистот од Пабло Ластрас, кој ја напуштил трката по несреќата со возачот на  Џек Бауер – Рубијано тоа не направил по врвот на Монтегранаро и забрзал сам до победа. Рубијано продолжил да ја зголемување неговата предност пред главната група во следните неколку километри, воедно зголемувајќи предноста и пред другите членови на бегството до максимални минута и половина, додека имал три минути пред самата главна група. Рубијано продолжил до етапна победа и имал околу 70 секунди предност пред групата составена од возачот на Адријано Малори, Голаш, Александар Дјаченко од екипата  и Чезаре Бенедети претставувајќи ја дебитантската екипа. Групата била предводена од возачот на Дарил Импи со 41 секунда за втората група, но Малори остварил значајно време за да стана нов водач во генералниот пласман на трката, 15 секунди пред Голаш. Рубијано се поместил на четвртото место во пласманот зад Рајдер Хесједал, половина минути зад Малори.
Етапа 7
Првото завршување на врв се случило на седмата етапа, со искачувањето од втора категорија во Рока ди Камбио, на надморска височина од 1.392 м. Иако на етапата имало само уште едно искачување – Коле Галучио – етапата била сметана умерено планинска, иако поголемиот дел од етапата се состоела од испрекинати ридови и спустови и се одржувала на надморска височина од над 500 метри, освен во првите 50 километри. Првичното бегство на етапата било создадено рано на етапата, кога бранот од четири возачи се одвоил од групата. Фумијуки Бепу бил придружен во бегството од возачот на  Мирко Селваџи, како и двајца возачи претставници на континенталните екипи; Рето Холенштајн за  и возачот на  Матео Работини; квартетот брзо стекнал предност пред главната група, па така по 27 километри предноста била над девет минути.
Пираци се обидел да го нападнал Ерада во неколку наврати во рамките на последните 5 километри на етапата, но не можел да обезбеди доволно големо растојание од него. Потоа, Пираци ја изгубил неговата шанса за етапна победа правејќи грешка на кривина во десна во последниот километар и пол; го згрешил аголот за влез во кривината и со тоа му дал предност на Ерада да го зголеми водството, но групата била блиску до нив. На крајот, Ерада бил достигнат во последните 700 метри, на најстрмиот дел од искачувањето, со наклон од 10% на некои места. се задржал на чело на главната група, каде Пшемислав Њемјец го штител Микеле Скарпони, пред Скарпони да нападне на ридот, а возачот на Паоло Тиралонго го следел; Скарпони го задржал водството до последната кривина, каде Тиралонго дошол позади него и ја освоил неговата втора етапна победа на Џиро. Бидејќи колегата на Скарпони Адријано Малори отпаднал назад во групата на почетокот на искачувањето, Рајдер Хесједал – петти на етапата, пет секунди зад Тиралонго – го преземал водството на трката, станувајќи првиот канадски возач, кој ја носел розовата маичка. Со петнаесет секунди заостанување, Тиралонго се поместил на второто место пред возачот на Хоаким Родригес.
Етапа 8
По трет последователен ден, возачите настапувале на етапа означена како умерено планинска етапа, истовремено достигнувајќи ја најјужната точка на трката со завршницата во Лачено. Повторно, имало само две категоризирани искачувања; искачувањето од четврта категорија Валико ди Мачероне било обележено на 65,5 километри, за потоа да има спуст и да се оди кон крајот, со второто искачување на денот – Коле Молела – на само 4,4 километри пред крајот. Првичното бегство на етапата било создадено рано на етапата, кога бранот од четворица возачи – возачот на Андреј Амадор, Жилиен Берар од, возачот на  Томаш Марчински и Мигел Мингез  – се одвоиле на 15 километри од почетокот на етапата. До средина на етапата, водечкиот квартет ја одржувал предноста од над 11 минути, откако групата се определила да не лови членовите во бегството.
Амадор и Марчински се одвоиле од другите членови, откако нивната предност била намалена на четири минути на околу 65 километри до Лаго Лачено. Со поставувањето на, и  на чело на групата, предноста на Амадор брзо се намалувала и тие биле достигнати на 17 километри пред крајот. Темпото на, главно наметнато од победникот на Амстел Голд Рејс Енрико Гаспарото довел бројни возачи во проблеми, вклучувајќи го и етапниот победник Мигел Анхел Рубијано , но откако Гаспарото сопрел, темпото било оставено на и , пред да дојде Коле Молела. На 6,8 километри пред крајот, победникот на Џиро дел Трентино Доменико Поцовиво нападнал и брзо добил 30 секунди предност пред некој да направи некаков потег, кога Бењат Инчаусти се обидел да го следи; не можел да го достигне, па Поцовиво победил на првата етапа на Џиро со 23 секунди предност. Инчаусти успеал да дојде до второто место, со мала група предводена од третопласираниот Хоаким Родригес од, четири секунди зад него. Рајдер Хесједал ја задржал розовата маичка, а Родригес се поместил пред Паоло Тиралонго на второто место – девет секунди зад Хесједал – додека Инчаусти и Поцовиво дошле до петтото и тринаесеттото место во генералниот пласман соодветно.
Етапа 9
Без категоризирани искачувања на патеката, етапата - иако со влажни коловози - била сметана како битка помеѓу спринтерите во Фрозиноне, со двајцата први возачи во бодовниот пласман, возачот на Марк Кевендиш и возачот на  Метју Гос, кои посакувале етапна победа и со Марк Реншо, кој исто така сакал да ја присвои првата победа во Светската турнеја од неговите поранешни колеги во екипата. Возачот на Брајан Булгак влегол во бегството по вторпат во пет етапи и подоцна му се приклучиле Мартајн Кизер од екипата  и возачот на  Пјер Казо. Триото во бегството постигнало максимално предност пред главната група по еден час од етапата, со предност од четири минути, но ниеден од трите возачи не бил во можност да се бори за преземање на розовата маичка од Рајдер Хесједал, па така екипите во генералниот пласман им дозволиле да се одржат напред. Со на чело на групата, предноста била намелена и со 35 преостанати километри од етапата, нивното водство било сведено под една минута. Кизер ги напуштил другите двајца возачи и започнал соло-бегство во надеж за подолг опстанок од групата до Фрозиноне.
Неговите надежи завршија на половина до крајот, кога бил достигнат на околу 17 километри пред крајот. На малите ридови околу Фрозиноне имало неколку мали напади; двоецот од Денис Ванендерт и Гаетан БИле, Матео Работини  и Сони Колбрели  биле во првиот квартет на напади, но исто така и Хоаким Родригес, втор во генералниот пласман за, нападнал сам за освојување неколку секунди пред Хесједал. Со помошта од колегата Анхел Висиосо, Родригес се обидел за подолг напад, но веднаш бил достигнат од главната група. Неколку други мали напади се случиле до крајот, но групата останала целосно до последната лева кривина на 400 метри до целта. Допирот помеѓу Гос и возачот на Филипи Поцато довело до нивен пад, при што доживеале пад и другите возачи, вклучувајќи го и Кевендиш. Поцато го обвинил Гос за падот, додека спортскиот директор на Мат Вајт ја насочил вината кон Поцато. Со намален број на спринтери на целта, возачот од Џакомо Ницоло бил најдобро пласираниот за спринт, но брзиот Франсиско Вентосо од  ја завршил етапата со победа, негова втора етапна победа во кариерата. Вентосо бил следен на линијата од возачот на Фабио Фелине, Ницоло и Дамијано Карузо од, водачот во пласманот за млад возач. Хесједал исто така бил во првите десет на етапата, и ја одржал неговата предност во генералниот пласман.
Етапа 10
Иако организаторите на трката ја обележале етапата како „умерено планинска“, само едно искачување било категоризирано на патеката, со тоа што завршницата било предвидено на крајот на искачувањето во Асизи. Искачувањето било во два дела, достигнувајќи 15% на одредени места во првиот дел и потоа мал спуст, со просечен наклон од 8,5% во последните 1,2 километри со елементи на искачувањето на калдрма. Возачот на Хоаким Родригес – одеднаш на второто место, девет секунди зад водачот Рајдер Хесједал  – бил фаворит за етапата,  има освоено бројни рки на слични стрмни завршници во претходните дванаесет месеци, вклучувајќи две етапни победи на Вуелта а Еспања 2011 и победа на априлската Флеш Валон.
По неколку, дотогаш неуспешни, мали напади во првите неколку километри на етапата, конечно се создало бегство на возачи; составено од возачот на Мартајн Кајзер – втор ден по ред – како и возачот на  Мигел Мингез, кој исто така бил втор ден по ред во бегство на трката. Биле придружени од возачот на Гијом Бонафон, Матијас Брендле од  и возачот на  Франческо Фаили и овој квинтет се одвоил од групата во првите 10 километри. Групата успеала да ја зголеми нивната предност на максимални пет минути по изминати 50 километри; Бонафон бил најдобро пласиран од петте возачи во генералниот пласман, заостанувајќи зад Хесједал скоро 24 минути, и  ги штителе нивните највисоко пласирани возачи, со што биле на чело на групата. Фаили се обидел да се одвои од другите членови на бегството на околу 30 километри пред крајот, со што Кајзер и Брендле отпаднале од групата; возачот на Стеф Клемент подоцна ги достигнал овие два возача откако се одвоил од главната група.
Со помошта од Клемент, триото подоцна му се придружило на Бонафон, Мингез и Фаили на групата напред и одржувале предност пред, предводена од екипата на Хесједал, на околу една минута; нивното силно темпо на чело на групата довело разликата да се намали на околу дваесет секунди со околу 10 преостанати километри. Бегството било достигнато 2,5 километри подоцна, а неколку екипи се поместиле напред за подобра позиција за искачувањето кон Асизи. Томас Ваиткус и Том-Јелте Слагтер  се обиделе да се одвојат од групата на искачувањето, но тоа траело додека возачот на  Џон Гадре и возачот на  Ригоберто Уран не забрзале во главна група. Даниел Морено ја водел групата, штитејќи го Родригес, но кога се повлекол, Паоло Тиралонго го повлекол потегот за. Потоа Слагтер се обидел уше еднаш, но само Родригес и возачот на Бартош Хузарски го следеле; Родригес се одвоил со спринт на околу 150 метри пред крајот, но тоа било доволно за етапна победа - негова прва победа на Џиро, со што тој успеал да освои етапи на сите три Гранд Тур – и со бонус секундите на целта, ја преземал розовата маичка по првпат во неговата кариера. Хузарски бил втор, Слагтер завршил дури седми зад Хесједал.
Етапа 11
Средината на трката била обележена со најдолгата етапа во целиот тек; 255 километри долгата етапа била идеална за спринтерите, и покрај искачувањето Вико при крајот на етапата, на околу 11 километри пред целта во Монтекатини Терме. Во првите 10 километри на етапата, шест возачи – возачот од Адријан Саез, возачот на  Микаел Делаж, Оливје Кесен, Мануеле Боаро од , возачот на  Стефан Денифл и Симоне Понци од  – стекнале предност пред главната група, и тие успеале да ја зголемат на максимални пет минути. Меѓутоа, групата ја одржувала разликата, и покрај Денифл - најдобро пласиран во групата - заостанувал зад новиот водач Хоаким Родригес скоро 42 минути.
Со, и  на чело на групата, разлика на бегството се движела од две до четири минути; на врвот на првото од двете искачувања на етапата, Поџо ала Кроче по 100 километри, разлика на бегството - сега без Понци, кој отпаднал и се вратил во групата по првиот час од етапата – изнесувала само две минути. Временската разлика брзо се намалила на околу 30 километри пред крајот, па така таа била само неколку десетици секунди. Во ова време, Боаро - добар специјалист за хронометри, национален јуниорски првак и завршил втор зад Адријано Малори на италијанското првенство 2011 - ги нападнал другите членови на бегството. Боаро успеал да се одржи пред групата до последниот круг, 14,4 километри во должина, кога го презел водството.
Мали напади се случиле на искачувањето Вико, но брзо биле неутрализирани потоа; со очекуваниот масовен спринт на крајот. се обидел да се подготви за крајот со Марк Кевендиш, но погрешното читање на последната кривина од првите возачи Питер Кенох и Герајнт Томас го попречило светскиот првак, дозволувајќи им на Томас Ваиткус и возачот на  Роберто Ферари да се пробијат напред и да се борат за победа. Зад нив, спринтерот од Сака Модоло се најде на патеката по вторпат на трката, претходно вмешан во падот на етапата 3. Ферари завршил прв и ги победил другите соперници за неговата прва етапна победа на Џиро, со возачот на Франческо Кики, кој го отспринтал Ваиткус за второто место. Кевендиш несреќно завршил четвртти, но успеал да го презеде водството во бодовниот пласман од колегата на Ваиткус, Метју Гос. Немало никакви други промени во носителите на маичките, додека Родригес го задржал водството на трката и во втората половина на трката.