cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гуски-лебеди
Заплет
Мажот и сопругата отишле на работа (опција: на пазар ) и го оставиле својот мал син дома. Постарата сестра, на која и било кажано да внимава на својот брат („не излегувај од дворот, биди паметна - ќе ти купиме марамче“), излегла и си играла и го оставила само. Бебето било однесено од гуски - лебеди.
Девојчето тргнало да ги бара и на крајот го наоѓа својот брат во колибата на Баба Јага.
Разлики во заплетот во различни верзии
Во популарната верзија, Јага едноставно го киднапира братот без никаква посебна цел (никаде не е кажано зошто, и после тоа тој е заробен). Опцијата на А.Н. Толстој, таа е злобна вештерка, голтач на деца.
Timatic
Timatic — база на податоци која содржи информации за патниците кои патуваат од една до друга држава. Базата ја користат авиокомпаниите за да одлучат дали патникот може да биде пренесен од точка А до точка Б, а исто така и од туристичките агенции. Ова е важен процес за авиокомпаниите бидејќи поради казните што ги плаќаат авиокомпаниите поради транспортирање на патник кој ги нема потребните документи за влез во бараната држава.
Информациите кои ги содржи базата со податоци покрива:
1. Патнички препораки и потреби
2. Потребни документи за добивање на виза
3. Потребни здравствени услови
4. Аеродромски такси кои треба да ги плати патникот
6. Регулации за определување на дозволениот број на девизи пренесени до бараното одредиште
Timatic беше воведена во 1963 година и е управувана од IATA. Преку 60 милиони патници се проверуваат во базата со податоци секоја година.
Базата е достапна во неколку формати:
1. Timatic - достапна преку SITA мрежата
2. TIM - Книга
4. Timatic XML
ОУ „Кочо Рацин“ - Брвеница
„Кочо Рацин“ — основно училиште во центарот на селото Брвеница .. Наставата се одвива од прво до деветто одделение со по две паралелки во секое одделение. Покрај ученици од село Брвеница, настава од петто до осмо одделение посетуваат и учениците од соседнотo село - Долно Седларце.
Грбач оро
Грбач е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Во почетокот орото се игра слободно, со изразито балансирање на телото. Потоа следат: клекнување на колена, потскоци и доскоци и длабоко потклекнување. Играчите се во полукруг, со спуштени раце, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16.
Фунда Еруиѓит
Почетокот на животот
По завршувањето на Анатолијанската гимназија Кадир Ха, дипломирала на театарскиот оддел на Државниот конзерваториум во Истанбул по завршувањето на одделот за меѓународни односи на Факултетот за политички науки во Истанбулскиот универзитет.
Кариера
Таа ја освои наградата за најдобра глумица во категоријата музичка / комедија на 18-тиот Садри Алишик театар и награди за кино играч со претставата на тишината на Истанбулскиот државен театар во сезоната 2012-2013. Таа е номинирана за најдобра глумица на 17-тиот Афифејски награди. Во 2016 година, Појраз се појави во серијалот Карајел
Немам Гафури
Немам Гафури (25 декември 1968 - 1 април 2021 година) била лекарка и лекарка од шведски Курди, родена во Ирак. Таа била позната по помагањето на жртвите на Јазидите на Исламската држава Ирак и Левант (ИСИЛ).
Кариера
Гафури учествувала во мисиите за помош во Етиопија и Индија. Во ирачкиот регион Курдистан, Гафури спровела епидемиолошко истражување за факторите на ризик со кои се соочуваат преживеаните од конфликтните зони. Таа била дел од опсежните напори за помош, како што се мисиите во Иран за помош на преживеаните од земјотресот. Кога ИСИЛ ја започнал експлоатацијата и геноцидот на Јазидите за време на војната во Ирак, Гафури им помогнала на бегалците кои пристигнувале ранети и трауматизирани на границата и го направила нејзиниот примарен фокус да им помогне. Таа ја основала здружената помош за Курдистан, хуманитарна организација и формирала клиника во еден од бегалските кампови; од април 2021 година, илјадници раселени семејства Јазиди сè уште живееле во овој камп.
Во март 2021 година, Гафури водела мисија за повторно обединување на дванаесет деца, чувани во курдско-сириски сиропиталиште на сириско-ирачката граница, со нивните мајки. Жените ги родиле овие деца додека биле сексуално робувани од борците на ИСИЛ. Кога се вратиле во Ирак, старешините на Јазидите ги принудиле да ги напуштат овие деца.
Смртта
Гафури се заразила со СОВИД-19 во март 2021 година, додека повторно обединила дванаесет мајки Јазиди со нивните деца. Таа потоа била префрлена во Стокхолм, Шведска, за итна медицинска помош. Таа починала на 1 април 2021 година.
Грб на Буркина Фасо
Грбот на Буркина Фасо усвоен е во 1997 година.
Изглед
Грбот се состои од ѓтит заснован на знамето на Буркина Фасо. Над штитот има бела трака со името на државата, а под исто така трака со мотото на Буркина Фасо (Unité,Progrès,Justice) што значи Единство, Напредок, Правда. Држачи на овие натписи се две црни копја, а држачите на копјата се два бели коњи.Држачи ових натписа су два црна копља,а држачи штита су два бела коња.
Климент Џеров
Климент Иванов Џеров (Климент Иванов Джеров) (8 август 1867 - 3 декември 1916) бил бугарски офицер, генерал мајор (посмртно). Учествува во Првата светска војна (1915-1918) како командант на 21. пешадиски средногорски полк.
Животопис
Климент Џеров е роден во Охрид во 1867 година. Внук е на Спиридон Џеров, брат на Спиро Џеров и братучед на Лука Џеров.
Во 1915 година е назначен за командант на 21-и пешадиски средногорски полк и со полкот, полковник Џеров учествува во Првата светска војна на Македонскиот фронт и се бори во Страцин, Куманово, Криволак.
Полковник Климент Џеров загинува на 3 декември 1916 година во Битката во свиокот на Црна. Произведен е во чин генерал-мајор посмртно.
Генерал мајор Џеров е татко на четири деца.
Космос-1078
Космос-1078 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 февруари 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1078 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 259 км, а најмалото на 164.
Знаме на Тонга
Знамето на Тонга е официјалното знаме на оваа океанска држава усвоено на 4 ноември 1875 година. Знамето е составено од црвена позадина со бел кантон и црвен крст. Првично ова знаме било исто со знамето на Црвениот крст, односно бела поздина со црвен крст во средината. За да не се мешаат знамињата, Тонга го променила дизајнот во сегашниот. Ова знаме било во употеба уште од 1864 година, но официјално било усвоено во 1875 година.
Скочивирска Клисура
Скочивирска Клисура — клисура во средниот до јужниот дел на Македонија која, со преку 80 км, претставува најдолгата клисура во земјата. Почнува од селото Скочивир во југоисточниот дел на котлината Пелагонија и завршува во селото Возарци во Тиквешката Котлина.
Низ клисурата тече реката Црна, каде течението е всечено во кристалести шкрилци (гнајс) и наместа во гранити.
Мал Карабурун
Мал Карабурун — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Скочивирска Клисура
Морфологија
Морфолошки, клисурата може да се подели на три дела:
За највпечатлив предел на клисурата важи оној помеѓу утоките на реките Бела и Коњарка, каде се среќаваат мошне интересни образби како огромни лонци, брзаци и слапови високи до 3 м.
910-ти п.н.е.
Откритија
Años 910 a. C.
1353
1353 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1353 година од новата ера, 353. од вториот милениум, 53. од XIV век и четвртта од 1350-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6861 и 6862 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6103 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5113 и 5114 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2106.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1353 година се протега во 3989 и 3990, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4049 и 4050 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1896. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 753 и 754 исламска година.
Црква „Св. Атанасиј“ - Крушеани
Свети Атанасиј (или Свети Атанас) — главна селска црква во прилепското село Крушеани, Македонија.
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото Крушеани.
Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело во Крушеани.
Историја
Црквата била подигната и осветена во 1860 година. Според истражувањето на Јован Трифуноски, пак, црквата е подигната во 1877 година. Претходно на тоа место имало чаириште.
NGC 7515
NGC 7515 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7515 се споменува и како UGC 12418, MCG 2-59-8, CGCG 431-15, NPM1G +12.0583, IRAS 23103+1224.
Откривање
Објектот е откриен на 19 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7515 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7515 има привидни димензии од 1,7' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 12 м 48,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 40' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 7515 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70699. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Чамчето оро
Чамчето или Женско чамче е женско македонско оро, кое кореографски потекнува од Велешко.
Ова оро во почеток се игра слободно, без ритам, а потоа постепено забрзува во одреден ритам. Движењата на нозете се одмерени. Играчите се во полукруг, се држат за раце, со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16.
Банка на Словенија
Банка на Словенија (Banka Slovenije) — централна банка на Република Словенија.
Историја
Банката на Словеније е основана со Законот за Народната банка на Словенија, донесен на 25 јуни 1991 година. Нејзин прв гувернер бил Франција Архар (1991-2001), кого го наследиле Митја Гаспари (2001-2007) и Марко Крањац (2007-2013). Банката на Словенија е јавно правно лице која самостојно располага со свои сопствени средства. Банката и членовите на нејзиното тело за одлучување се потполно независни во извршувањето на своите функции и не се обврзани со одлуки, ставови и насоки од Владата или било која власт, ниту пак може да побара какви било инструкции или насоки. Сепак, таа е должна да поднесува периодичен извештај за своето работење на Националното собрание на Република Словенија. Банката на Словенија е во државна сопственост, со автономија во финансиите и управувањето. Сметки во Банката на Словенија имаат само државата, државните институции, општините, банките, штедилниците и брокерските друштва. Република Словенија, преку нејзината сметка во централната банка (банка на Словенија), врши трансакции, го прима приливот на средства од даноци и други јавни давачки и ги подмирува своите обврски.
Словенечки толар
Словенечкиот толар бил официјална валута на Словенија од 1991 до 2007 година. Бил воведен во 1991 година наместо југословенскиот динар. Името настанало како комбинација од зборовите „талер“ и „долар“. На 8 октомври 1991 година, Банката на Словенија издала привремени банкноти, пуштајќи ги во промет како привремена валута. Во септември 1992 година, првите толарни банкноти биле пуштени во промет, проследено со монети во јануари 1993 година. Од 2004 година, курсот на толарот бил врзан за курсот на еврото. На 1 јануари 2007 година, толарот бил заменет со еврото, со што Словенија станала првата нова земја-членка на ЕУ која ја вовела заедничката валута. Од тој момент, толарот како платежно средство важел само уште две недели, а задолжителното двојно означување на цените на производите (во толари и евра) престанало на 30 јуни 2007 година. Толарите ги издавала Банката на Словенија, а еден толар се делел на 100 стотини. Банката на Словенија издала и повеќе комеморативни изданија за одбележување на разни комеморативни настани, како што се политички, историски, научни, културни, спортски, хуманитарни и други слични настани од национално значење за Словенија или со пошироко меѓународно значење.
Раководство
Управниот одбор ги врши следниве функции:
Гувернерот е претседател на Управниот одбор. Тој ја организира работата и делува како законски застапник на Банката на Словенија. Тој е одговорен за спроведување на одлуките донесени од Управниот одбор и донесува поединечни и општи акти кои не спаѓаат во надлежност на Управниот Одбор. Гувернерот, исто така, издава упатства за спроведување регулативите на Управниот одбор.
Функции на Банката на Словенија
Како членка на Евросистемот, Банката на Словенија ги извршува следниве функции:
Исто така, Банката на Словенија ги врши и следниве функции:
Распределбата на вишокот на приходот на Банката на Словенија над трошоците се врши врз основа на членовите 50 и 50а од Законот за Банката на Словенија. Во членот 50а е утврдено дека вишокот на приходите над трошоците треба да се подели помеѓу општите резерви и државниот буџет. Во членот 50 се предвидува односот на поделба: 25% од вишокот на приходите е наменет за државниот буџет, а остатокот е наменет за општите резерви на Банката на Словенија.
Монетарна политика
Главна задача на банка на Словенија е да се грижи за стабилноста на домашната валута и да обезбеди ликвидност за плаќањата во земјата и во странство. Таа е единствениот емисионен институт во Словенија и ја има клучната улога во водењето на словенската економија. Таа, исто така, делува како супервизор на банкарскиот систем, т.е. ја следи и регулира дејноста на другите банки за да ја одржи стабилноста на банкарскиот систем. Од воведувањето на еврото во 1 јануари 2007 година (кое настапи како замена за толарот, кој дотогаш бил официјална валута на Словенија), работењето на Банката т.е извршувањто на нејзините должности е целосно во согласност со одредбите од Статутот на ЕСЦБ и ЕЦБ. На денот на воведувањето на еврото, Банката на Словенија станала членка на Европскиот систем на централни банки, кој е составен од Европската централна банка и националните централни банки на земјите членки на ЕУ. Во согласност со Договорот за основање на Европската заедница и погореспоменатите статути, Банката на Словенија ги врши следниве задачи:
Финансиска стабилност
Банката на Словенија ја промовира финансиската стабилност земајќи ги предвид принципите на пазарна економија и слободна конкуренција. Во 2004 година, во рамките на Банката на Словенија бил формиран департманот за финансиска стабилност со следниве задачи:
Аналитичката работа на департманот за финансиска стабилност е фокусирана на работата на банките, небанкарските финансиски институции (осигурителни компании, пензиски фондови, инвестициони фондови, друштва за лизинг) и финансиската инфраструктура. Овој департман ја анализира и изложеноста на ризик од други слични групи на финансиски институции и можноста тој ризик да се пренесе кон други сектори во националната економија - домаќинства, претпријатија итн. Еднаш годишно, департманот спроведува посеопфатна внатрешна анализа за финансиската состојба на домашната економија. Во јуни, департманот поднесува извештај за финансиската стабилност за да се процени стабилноста на словенечкиот финансиски систем, а на есен ја оценува издржливоста на банкарскиот систем на можни шокови во форма на стрес-тестирање.
Меѓународна соработка
Зголемената важност што ја има финансиската стабилност и влезот на Банка на Словенија во Евросистемот - ЕСЦБ придонеле да се развие нејзината меѓународна соработка. Директорот на одделот за Финансиска стабилност на Банката на Словенија е член на комитетот за банкарска супервизија при ЕЦБ „Банкарски надзорен комитет“, и заедно со професионалци од таа област работи на макропрудентни економски анализи. Директна соработка, исто така, се одвива во форма на билатерални средби со експерти од други национални централни банки. Соработката на работно ниво е дополнета со професионални обуки, најчесто со ЕЦБ и националните централни банки на земјите членки на ЕУ.
Лујџи Ноно
Лујџи Ноно (Luigi Nono; се родил на во, починал на 8 мај 1990 во Венеција) бил италијански авангарден композитор на класична музика и еден од најважните композитори на XX век. Ноно е една од водечките фигури во пост-воената музичка авангарда, кој за разлика од неговите современици Карлхајнц Штокхаузен, Пјер Булез се издвојува поради неговата значајна политичка посветеност и нејзината очигледна примена во музиката.
Живот и дело
Од 1943 до 1945 учи композиција со Малипјеро на Конзерваториумот во Венеција, во време кога музиката на Втората Виенска Школа, Игор Стравински и Бела Барток се изучува во полн ек. Тоа врз Ноно ќе остави траги во музичката мисла, особено во првите години. Два фактори се многу важни во развојот на музичкиот јазик на Ноно: искуствата од Втората светска војна и познанството со Бруно Мадерна. Во 1948 тој и Ноно посетуваат курс по диригирање кај Херман Шеркен во Венеција, кај кој подоцна ќе продолжат да ги изучуваат композиторските техники на Бах, Бетовен, Арнолд Шенберг и Антон Веберн. Токму Шеркен ќе биде оној кој ќе претстави едно од првите дела на Ноно Канонски Варијации на Серијата од оп. 41 на Шенберг (Variazioni canoniche sulla serie dell’op.41 di Schönberg) во Дармштад. Подоцна посетува предавања по композиција кај Едгар Варез. Дармштад го посетува сè до крајот на 1950-тите години каде многу негови дела биле за првпат изведени, се жени за ќерката на Арнолд Шенберг, Нурија Шенберг, а станува и професор. Ноно го шири својот опус на пријателства со луѓе од различни области, меѓу кои најпродуктивни се оние со сликарот Емилио Ведова и архитектот Ренцо Пијано. Филозофското влијание од Сартр, поезијата на Федерико Гарсија Лорка, Елуард, Чезаре Павезе придонесуваат за неговиот сензибилитет кој е уникатен меѓу неговите современици. Текстот на прогонетите затвореници во делото Прекинатото Пеење (Il Canto Sospeso) од 1955-1956 година е фрагментиран и варира од јасно рецитирање до напластување на текстури во зависност од структурата. Ноно овој начин го искористува и во понатамошните композиции. Интолеранција 1960 (Intolleranza 1960) е дело каде Ноно за првпат целосно ја остварува идејата на музички театар, во кој токму политичките идеологии и нивната звучна контекстуализација доаѓаат до конкретен резултат. Нереализираноста од ова дело го втурнува Ноно во поголемо користење на електронските звуци. La Fabbrica Illuminata од 1964, A floresta è jovem e cheja de vida од 1966 и Y entonces comprendió 1969-1970 се резултати од ова истражување на гласот и неговото "алтер его" - електронската музика. Во 1979 Ноно ја менува музичката мисла со гудачкиот квартет Fragmente–Stille, an Diotima, творејќи на едно поапстрактно ниво.
Музиката на Лујџи Ноно може хронолошки да се подели на два дела: 1. период од 1950 до касните 1970-ти каде што музичката мисла е длабоко поврзана со неговите социо-политички идеологии со најчеста примена на додекафонијата и сериализмот и 2. период од касните 1970-ти до неговата смрт во 1990, кога се концентрира на музичкиот материјал и вниманието на звукот, начините на слушање и изведување, каде Ноно истите етички идеологии ги пренесува на еден поинтимен начин. Во овој втор период Ноно воведува новини и на планот на формата користејќи неконтинуирани фрагментации и електроника во живо. Тие години носат огромни идеолошки размени со филозофот Масимо Качари, како и тесни пријателства со извонредни музичари како флејтистот Роберто Фабричани, пијанистот Маурицио Полини, звучниот техничар Алвизе Видолин и резиденцијата во Experimentalstudio der Heinrich-Strobel-Stiftung во Фрајбург, кои ќе му донесат неисцрпна техничка помош во реализација на делата за електроника во живо (live electronics). Фрајбург е местото каде Ноно за првпат ќе си овозможи со помош на електрониката да го трансформира звукот во живо и негова дифузија во просторот. Најголемиот проект што резултира во овој втор период е Прометео (Prometeo) реализирано во 1984, каде архитектот Ренцо Пијано конструира гигантска резонантна дрвена структура каде овој вид на "сценска акција" е изведена. Пред својата смрт, Лујџи Ноно реализира неколку дела со еден или повеќе инструменти во придружба на електроника во живо како: Quando stanno morendo (Diario polacco no.2) во 1982, Das atmende Klarsein од 1981 по текст на Рајнер Марија Рилке, Post-prae-ludium no.1 ‘per Donau (eschingen) за туба и електроника во живо од 1987.
920-ти п.н.е.
Откритија
Años 920 a. C.
Раптор од Оклахома
Опис на криптидот
Се опишува како помал Тероподски диносаурус од семејството Дромеосауруси со кафеава боја со остри закривени канџи на нозете.
Метафора
Метафора — фигура на говор кој директно се однесува на едно нешто со споменување на друго заради реторички ефект. Може да обезбеди јасност или да ги идентификува скриените сличности помеѓу две идеи. Антитезата, хиперболата, метонимијата и слични се сите видови на метафори. Еден од најчесто цитираните примери на метафора во англиската книжевност е монологот. „Сè на светот е сцена“ „Целиот свет е сцена, и сите мажи и жени се само играчи; тие излегуваат и влегуваат.“ - Вилијам Шекспир
Бродец (Гостиварско)
Бродец — раселено село во Општина Гостивар, во областа Горна Река. Атарот на селото зафаќа површина од 138,2 км2, што го прави село со најголем атар во Македонија.
Метафора
Овој цитат изразува метафора бидејќи светот не е буквална фаза. Со тврдењето дека светот е сцена, Шекспир користи поента на споредба меѓу светот и сцената за да пренесе разбирање за механиката на светот и однесувањето на луѓето во него.
Бродец (Гостиварско)
Географија и местоположба
Бродец е сместено на јужните огранки на планината Враца, во изворишното подрачје на реката Радика. Селото е планинско и се наоѓа на надморска височина од 1.440 метри. Оддалечено е околу 35 км од Гостивар. Селскиот атар зафаќа површина од 138,2 км2, што го прави село со најголем атар на територијата на Македонија.
Метафора
Филозофијата на реториката 1937 од страна на реторичарот И.А. Ричардс ја опишува метафората како два дела: тенорот и возилото. Тенор е предмет на кој атрибутите се припишуваат. Возилото е предмет чии атрибути се позајмени. Во претходниот пример, „светот" се споредува со сцена, опишувајќи ја со атрибутите на „сцената"; „светот" е тенор, а „сцената" е возилото; „мажите и жените" се секундарниот тенор, а „играчите" се секундарно возило.
Бродец (Гостиварско)
Географија и местоположба
Селото е поврзано со макадамски пат од Кракорница, кој понатаму се спушта и ја премостува Аџина Река, по што се приклучува кон патот кој води до караулата Стрезимир.
Метафора
Други писатели ги користат општите термини и фигурата за означување на тенорот и возилото. Когнитивната лингвистика ги користи термините цели и извор, соодветно.
Бродец (Гостиварско)
Историја
Селото се споменува во османлиските пописни дефтери од 1467 година, како христијанско село во нахијата Река, со 4 семејства. Потоа се споменува и во 1536/39 година со 27 семејства и 3 неженети и во 1583 година со 20 семејства и 13 неженети.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Метафорите најчесто се споредуваат со споредби. Една споредба е специфичен тип на метафора која го користи зборот „како“ во споредувањето. Метафората тврди дека предметите во споредба се идентични на точката на споредба, додека сликата само ја потврдува сличноста. Поради оваа причина, метафората од заедничкиот тип генерално се смета за посилна од споредба.
Бродец (Гостиварско)
Историја
Во век, Бродец било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Категоријата на метафори ги содржи овие специјализирани типови:
Бродец (Гостиварско)
Историја
Во текот на Првата балканска војна, од селото имало двајца доброволци кои биле дел од Македонско-одринските доброволни чети. Во периодот по Балканските војни, селото потпаѓа под српска власт.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Алегорија: Проширена метафора каде приказна илустрира важен атрибут на субјектот.
Бродец (Гостиварско)
Стопанство
Селото во основа има сточарско-шумарска стопанство. Неговиот атар во најголема мера го сочинуваат пасишта на површина (10.509 ха), шуми (3.106,9 ха), додека обработливото земјиште зафаќа само 185,2 ха.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Антитеза: Реторички контраст на идеи со помош на паралелни аранжмани на зборови, клаузули или реченици.
Бродец (Гостиварско)
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена во Цариград во 1878 година, Бродец е посочено како село со 100 домаќинства, при што населението го сочинувале 210 жители Албанци со христијанска и 65 жители Албанци со муслиманска вероисповед.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Хипербола: Прекумерно претерување за илустрирање на точка.
Бродец (Гостиварско)
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Бродец имало 360 жители Албанци со христијанска и 150 жители Албанци со муслиманска вероисповед.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Метонимија: Фигура на говор со користење на името на едно нешто во однос на различна работа на која е поврзан првиот. Во фразата „земји што припаѓаат на круната", зборот „круна" е метонимија за владетел или монарх.
Бродец (Гостиварско)
Население
Според податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), христијанското население на селото во 1905 година го сочинувале 450 Албанци.
Метафора
Споредба со други видови аналогија
Парабола: Проширена метафора е прикажана како анегдота за да илустрира или поучува морална или духовна лекција, како на пример во бајките на Езоп или методот на Исусовата наредба како што е кажано во Библијата.
Метафората, како и другите видови на аналогија, може да се разликува од метонимијата како еден од двата основни мода на мисла. Метафората и аналогијата работат со спојување на концепти од различни концепциски домени, додека метонимијата користи еден елемент од даден домен за да се повика на друг тесно поврзан елемент. Метафората создава нови врски помеѓу поинаку различни концептуални домени, додека метонимијата се потпира на постоечките врски во нив.
Бродец (Гостиварско)
Население
На етничката карта на Северозападна Македонија од 1929 година, Атанасиј Селишчев го забележал Бродец како албанско село.
Бројот на населението започнал значително да се намалува во периодот од 1960-тите години, па така од 182 жители според пописот во 1961 година се намалил на 8 жители во 1994 година.
Според последниот попис од 2002 година, во Бродец имало 7 жители, сите Македонци. Во селото имало само едно домаќинства и 25 живеалишта.
Самоуправа и политика
Со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година селото било вклучено во Општина Гостивар откако во периодот од 1996-2004 година било во рамките на некогашната Општина Маврови Анови.
NGC 5106/2
NGC 5106/2 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Бродец (Гостиварско)
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната истоимена општина, во која влегувале и селата Богдево, Кракорница и Ничпур.
NGC 5106/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5106/2 се споменува и како NGC 5100-1, UGC 8389, MCG 2-34-9, IRAS 13184+0914, NPM1G +09.0311, CGCG 72-50.
Бродец (Гостиварско)
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Трница, во која влегувале и селата Беличица, Бибање, Богдево, Волковија, Врбен, Грекеј, Жужње, Кичиница, Кракорница, Нивиште, Нистрово, Ничпур, Рибница, Сенце и Тануше.
NGC 5106/2
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Бродец (Гостиварско)
Самоуправа и политика
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната Општина Маврово.
NGC 5106/2
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5106/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5106/2 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Бродец (Гостиварско)
Самоуправа и политика
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гостивар.
NGC 5106/2
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 20 м 59,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 58' 39".
Бродец (Гостиварско)
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 480 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на ХЦ "Маврово".
NGC 5106/2
Други поделби
Проучување на NGC 5106/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46599. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 891. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Бродец (Гостиварско)
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Рудолф II (војвода од Австрија)
Рани години
Рудолф II бил син на Рудолф I, основач на Хабсбуршката династија. Во 1282 година Рудолф ги поставил своите синови на чело на Војводство Австрија и Војводство Штаерска. Така Рудолф станал прв владетел на Австрија од Хабсбуршката династија заедно со неговиот брат Албрехт I.
На 1 јуни 1283 година, според Договорот од Рајнфилд Рудолф II се откажал од овие територии во корист на Албрехт I и бил поставен за војвода на Предна Австрија. Рудолф починал на само 19 години во 1290 година без да ги добие договорените надоместоци од својот брат. Како одмазда за недобивањето на наследство, неговиот син Јохан Парицида, роден по неговата смрт, го убил во 1308 година Албрехт, поради кое се нарекува „Родоубиец“.
Семејство
Рудолф се оженил во 1289 година во Прага за Агнес, ќерка на Отокар II и имале еден син:
Абрам Петрович Ганибал
Ганибал на крајот станал истакнат член на царскиот двор во времето на ќерката на Петар, Елизабета. Тој имал 11 деца, од кои повеќето станале членови на руското благородништво; тој бил прадедо на авторот и поет Александар Пушкин.
Ран живот
Главните веродостојни извештаи за животот на Ганибал потекнуваат од Мурот на Петар Велики , недовршената биографија на Пушкин за неговиот прадедо, објавена по смртта на Пушкин во 1837 година. Научниците тврдат дека извештајот на Пушкин може да биде неточен поради желбата на авторот да го подигне статусот на неговите предци и семејство. Постојат голем број на противречности помеѓу биографиите на Пушкин и германскиот роман „Црна глава" на Петар Велики, заснован на неговиот прадедо. Историската биографија на зетот на Ганибал, Ротикирх, главно беше одговорна за митот, пропагиран од некои историчари, дека Ганибал е роден во Етиопија. Сепак, поновите истражувања на научниците Диедоне Ганаманку и Хју Барнс утврдија дека генералот наместо тоа најверојатно е роден во Централна Африка, во област што се граничи со езерото Чад во денешен Камерун.
Киднапирање
Ричард Панкхурст, поранешен професор на Институтот за етиопски студии на Универзитетот во Адис Абеба во Етиопија, верувал дека младиот Абрам, Ибрахим или Абрахам, како што го нарекол, е роден околу 1698 година. Тој бил син на малолетен „принц“ или началник чиј главен град бил Логон (сега дел од денешен Камерун). Неговиот татко бил релативно богат, поседувал многу робови и наследени и одведени во битка. Тој имал неколку жени и 19 деца. Меѓутоа, откако неговиот татко починал во битка обидувајќи се да ја одбрани својата територија од Отоманското Царство, Абрам бил фатен и однесен со брод во Цариград. За неговата сестра, Лаган, се вели дека се удавил во морето во очајнички обид да го спаси својот брат.
Абрам останал во Отоманската империја околу една година во служба на домаќинството на султанот Ахмед III. Во тоа време, рускиот амбасадор Сава Владиславич-Рагузински, кој го претставувал Петар Велики, барал „неколку паметни мали африкански робови“ за царската палата во Москва, како што било обичај во тие денови на големите дворови во Европа. По наредба на претпоставените на Владиславич (од кои едниот беше Петар Андреевич Толстој, прадедо на прославениот писател Лав Толстој), Абрам беше избран за оваа намена и наскоро откупен од везирите на Султанот со мито. Во 1704 година, амбасадорот веднаш го испратил по копно во Москва со цел да му биде претставен на царот Петар Велики.
За Царот се забележува дека му се допаднала интелигенцијата и потенцијалот на момчето за воена служба и го донел детето во неговото домаќинство. Абрам беше крстен во 1705 година, во црквата Света Петка во Вилнус, со Петар како негов кум. Датумот на крштевањето на Ганибал имал лично значење; тој го користел тој датум како роденден затоа што не го знаел неговиот датум на раѓање.
Абрам ја ценел својата врска со неговиот кум, како и односот со ќерката на Петар (Елизабета) и им бил верен како да му се семејство. Започнувајќи од млада возраст, момчето Абрам патувал заедно со императорот за време на неговите воени походи и на овие воени патувања служел како камериер на неговиот кум.
Образование
Во 1717 година, Абрам бил испратен во Мец да добие образование за уметност, наука и војна од највисоките достапни институти. Дотогаш тој зборувал одлично неколку јазици и се истакнувал во математика и геометрија. Во 1718 година Абрам се приклучил на француската армија со надеж дека ќе му угоди на својот кум со тоа што го проширил учењето за воено инженерство. Тој се запишал на академијата за кралска артилерија во Ла Фере во 1720 година.
За време на студиите на Абрам, избувнал конфликт помеѓу Франција и Шпанија, и тој се борел за Шпанија во Војната на четворката алијанса, искачувајќи се на ранг капетан. Додека се борел во француската војна против Шпанија, Абрам добил повреда на главата и бил заробен од шпанската армија. Бил ослободен во 1722 година и ги продолжил студиите во Мец.
За време на неговото престојување во Франција, Абрам го прифати презимето „Ганибал“ во чест на картагинскиот генерал Ханибал (Ганибал е традиционална транслитерација на името на руски јазик). Во Париз се сретнал и се спријателил со такви просветителски фигури како Баронот де Монтескје и Волтер (ова тврдење на неговиот биограф Хју Барнс го оспорува рецензентот Ендру Кан). Волтер го нарекол Ганибал „темна ѕвезда на просветителството“.
Ганибал се вратил во Русија следната година, а неговата напредна обука му овозможила да аплицира и успешно да се здобие со позиции прво како инженер, а потоа и како учител по математика за една од приватните единици на царот.
Кариера
Образованието на Ганибал завршило до 1723 година и требало да се врати во Русија. По смртта на Петар во 1725 година, принцот Меншиков се здоби со власт во Русија поради неговиот добар став со Петар. Сепак, Меншиков не бил љубител на Ганибал и имал сомнение за неговото странско потекло и супериорното образование. Ганибал бил прогонет во Сибир во 1727 година, на околу 4.000 милји источно од Санкт Петербург. Прво отпатувал за Казан, потоа за Тоболск и Иркутск, а потоа за Селенгинск во близина на границата со Монголија. Тој бил помилуван во 1730 година поради неговите технички вештини, а службата ја завршил во Сибир во 1733 година. Во тоа време тој изгради тврдина и водел неколку градежни проекти, каде што станал главен инженер.
Елисавета Петровна станала новиот монарх во 1741 година. Ганибал станал истакнат член на нејзиниот двор, се искачи на генерал-мајор и станал надзорник на Ревал (сега Талин, Естонија), позиција што ја извршувал од 1742 до 1752 година. Писмо потпишано на 22 март 1744 година од страна на „А. Ганибал“ се чува во архивите на градот Талин. Во 1742 година, царицата Елизабета му го дала имотот Михаиловскоје во Псковската област со стотици слуги. Тој се повлекол на овој имот во 1762 година.
Во официјалниот документ што Ганибал и го доставил на царицата Елизабета во 1742 година, додека се залагал за ранг на благородништво и грб, тој побарал право да се користи семеен грб, украсен со слон и мистериозниот збор „ФВММО“, што може значи „татковина“ на јазикот Котоко. Во својата книга, Ганибал: Маварот на Петербург, Хју Барнс пишува за средба со султанот Логоне-Бирни, кој му го дал истиот превод на зборот. Сепак, Франсис Сомерс-Кокс, автор на „Маинот од Санкт Петербург: По стапките на црниот Русин“, се сретна со истиот султан и доби поинаков превод за ФВММО. Таа исто така сугерираше дека FVMMO се залага за латинскиот израз Fortuna Vitam Meam Mutavit Omnino што значи „Богатството го смени мојот живот во целост“.
Семејство
Ганибал се оженил двапати. Неговата прва сопруга била Евдокија Диопер, грчка жена. Двојката се венчала во 1731 година. Диопер го презирал нејзиниот сопруг, со кого била принудена да се омажи. Бракот помеѓу Диопер и Ганибал бил многу непостојан, и тој се посомнева во неа за неверство на почетокот на нивниот брак. Сомнежите на Ганибал биле потврдени кога Диопер родила бела ќерка. Кога Ганибал дознал дека му е неверна, тој ја уапсил и ја фрлил во затвор, каде поминала единаесет години.
Ганибал почнала да живее со друга жена, Кристина Регина Сиоберг (1705-1781), ќерка на Матиас Јохан Сиоберг и неговата сопруга Кристина Елизабет Де'Албедил, и се оженил со нејзината бигамија во Ревал, во 1736 година, една година по раѓањето на своето прво дете и додека тој сè уште бил законски оженет со неговата прва сопруга. Неговиот развод со Диопер не станал конечен сè до 1753 година, по што на Ганибал му биле изречени парична казна, а Диопер била испратена во манастир до крајот на животот. Вториот брак на Ганибал сепак се сметал за законски по разводот. Вториот брак на Ганибал со Кристина бил многу посреќен и тој ја ценел нејзината верност и приврзаност кон него.
Од нејзината татковска страна, втората сопруга на Ганибал потекнувала од благородни семејства во Скандинавија и Германија: Сигберг (Шведска), Галтунг (Норвешка) и Грабоу (Данска) / фон Грабоу (Бранденбург). Нејзиниот дедо по татко бил Густаф Сигберг, Ритместер до Еструп, кој починал во 1694 година, чија сопруга Клара Марија Лаурицдатер Галтунг (околу 1651-1698) била ќерка на Лауриц Лаурицсон Галтунг (околу 1615-1661) и на Барбара Грабоу до Педерструп (1631–1696).
Абрам Ганибал и Кристина Регина Сигберг имаа десет деца, вклучувајќи го и синот Осип. Осип за возврат би имал ќерка Надежда, мајка на Александар Пушкин. Најстариот син на Ганибал, Иван, стана успешен поморски офицер кој помогнал во основањето на градот Керсон во јужна Украина во 1779 година и го достигна чинот генерал, втор највисок воен чин во Руската Империја.
Дебата за местото на раѓање на Ганибал
Вистинското место на раѓање на Ганибал продолжува да биде неизвесно и е предмет на шпекулации од страна на современите историчари. До неодамнешната научна работа на терен, генерално се претпоставуваше дека потекнува од Етиопија. Главно руските научници многу години верувале дека тој е од околината на Медри Бахри, античко кралство во денешна Еритреја. Во писмото што и го напишал на царицата Елизабета, ќерка на Петар Велики, Ганибал изјавил дека е од градот „Логон“ или „Лагоне“. Антропологот Дмитриј Анучин напиша есеј за Александар Пушкин во кој теоретизира дека „Лагоне“ се однесува на Лого-чева во Еритреја. Во 1999 година, рускиот Институт во Адис Абеба, главниот град на Етиопија, исто така, водеше кампања за комеморативна марка во чест на годишнината на Пушкин.
Владите на Етиопија и Еритреја тврдат дека Ганибал е роден на нивните територии. Според ова верување, етиопската влада именувала улица во Адис Абеба по Александар Пушкин, правнук на Ганибал. Исто така, беше поставена негова биста во близина на седиштето на Африканската унија во 2002 година и беше договорено статуата на Пушкин да се пренесе од Москва во Адис Абеба во 2014 година. Сепак, идејата дека Ганибал можеби е роден во Етиопија има малку валути со општото етиопско население. Еритрејската влада тврди дека Ганибал е роден во Лого Сарда, област во модерна Еритреја. Исто така, подигна сопствена статуа на Пушкин и именуваше улица за него во 2009 година.
Бенинскиот историчар Диедоне Ганманку, експерт за Русија, проучувал руски, француски и африкански извори и тврди дека Ганибал бил навистина од Логоне-Бирни и, најверојатно, бил син на еден од шефовите во античкиот султанат. Во 1995 година, Гнамманку тврдеше дека „Логонот“ за кој пишувал Ганибал е всушност Логоне, главен град на старото кралство Котоко, Логоне-Бирни, сега сместен во северен Камерун. Тој веруваше дека моделот на трговија со робови околу езерото Чад го прави тој регион поверојатен за родното место на Ганибал отколку Гондар, Етиопија. Биографијата на Ганманку за Ганибал беше преведена на руски јазик и беше избрана за најдобра книга за Пушкин на Саемот на книгата во Москва во 1999 година.
Наодите на Ганманку беа за возврат поддржани од теренската работа на Хју Барнс. По консултација со султанот од Логоне-Бирни, Барнс открил дека натписот на гребенот на Ганибал, кој досега бил неразбирлив, одговара на поимот „татковина“ на локалниот јазик Котоко во централна Африка.
Литература
Александар Пушкин го искористил својот прадедо Абрам Ганибал како модел за Ибрахим, главниот лик во неговиот недовршен роман „Маварот на Петар Велики“. По напуштањето на училиштето во 1817 година, Пушкин се сретнал со последниот преживеан син на Абрам, Питер. Тој повторно се сретна со Питер во 1825 година, откако напиша во неговиот дневник за желбата „да добие од него неколку мемоари за мојот прадедо“. Се чини дека ги искористил своите сопствени искуства, заедно со Ганибал, за да го создаде заплетот за Маварот на Петар Велики. Сценската верзија на делото е напишана од Карлил Браун и премиерно прикажана на 13-тиот проект на јужните писатели на фестивалот Алабама Шекспир во март 2001.
930-ти п.н.е.
Откритија
Años 930 a. C.
Гајдарско оро
Гајдарско е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Скопско.
Ова е темпераментно и брзо оро кое се игра со изразити гестови на нозете и со потскоци. Играчите се во полукруг, се држат за рамо со лицето свртени кон центарот на кругот. Ритамот е 7/16. Постојат четири варијанти на ова оро.
Нова Градишка
Нова Градишка (Nova Gradiška) — живописен град во Бродско-посавската жупанија во Хрватска, со население од 14.229 (2011). Се наоѓа во историскиот регион Славонија, близу границата со БиХ.
Сообраќај
Градот лежи крај најважната хрватска железница, често опслужувана од патнички возови. Близу минува и магистрала. Градскиот и приградски автобуски превоз е доста развиен.
Туризам
Тука има неколку хотели и други одморалишта. Туризмот е добро развиен.
Локални електронски медиуми
Локалната радиостаница е Радио Нова Градишка (RNG).
Стопанство
Некогаш овој регион бил доста развиен инсутриски регион, главно во металургијата. Заради граѓанската војна индустријата пропаднала. Денес во мали делови работат фабрики за мебел и пиво. Големата иницијатива за создавање на индустриски парк е веќе успешно започната.
Личности
Близу местото, рано изутрината на 16 октомври 2007 г. во сообраќајна несреќа загинал Тоше Проески, македонска и балканска мегаѕвезда на популарната музика.
Ќучук Фурнус
Ќучук Фурнус — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
IC 1617
IC 1617 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1617 се споменува и како MCG 2-31-81, CGCG 69-131, VCC 251.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1617 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1617 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 17 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 10' 16"".