cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Наташа Ковачевиќ
Друго
Таа е избрана за младински амбасадор на Европската филијала на Меѓународната кошаркарска федерација (ФИБА) во 2014 година.
Францускиот претседател Емануел Макрон и доделил „Орден на витези на националниот ред“ во 2021 година за признатиот спортски ангажман од највисоко ниво и покрај сите лични проблеми и изразената поддршка на младите спортисти кои имаат потешкотии.
Мајката на Наташа е Наталија Бачановиќ, поранешна кошаркарка која со Црвена звезда го освоила Купот на европските шампиони во 1979 година нејзиниот татко е Вукашин Ковачевиќ, поранешен ракометар.
Селиште (Тркање)
Селиште — археолошко наоѓалиште крај селото Тркање. Претставува населба од доцноантичко време. Северно од селото, во подножјето на ридот Сламонец, на простор од околу 200 × 200 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Основи на математиката
Основи на математиката е израз кој понекогаш се употребува во некои полиња на самата математика, имено за математичката логика, аксиоматската теорија на множествата, доказната теорија, теоријата на моделите и теоријата на рекурзијата. Меѓутоа потрагата по основите на математиката е централно прашање на филозофијата на математиката: На која фундаментална основа можат математичките искази да се сметаат за точни?
Основачката филозофија на Платонистичкиот математички реализам, (чиј пример е математичарот Курт Гедел), вели дека постои свет на математички предмети независен од човекот; човекот ги открива вистините за овие предмети. Според ова гледиште, законите на природата и законите на математиката се со сличен статус, и делотворноста на случаите е неразумна. Тукa основата не ја сочинуваат нашите аксиоми, туку вистинскиот свет на математичките предмети. Така, очигледното прашање е: како да пристапиме кон овој свет? (вид. Anglin 1991, стр. 218)
Основачката филозофија на формализмот, (чиј пример е Давид Хилберт), се заснова на аксиоматската теорија на множествата и формалната логика. Практично сите математички теореми денес можат да се формулираат како теореми на теоријата на множествата. Според ова, вистинитоста на некој математички исказ, не е ништо повеќе од тврдење дека исказот може да се изведе од аксиомите за теоријата на множествата користејќи ги правилата на формалната логика (вид. Anglin 1991 стр. 218).
Основачката филозофија интуиционизам или конструктивизам, (чиј пример, во екстрем, е Брауер и покохерентно од С. К. Клини) бара доказите да бидат „конструктивни“ по природа – постоењето на еден предмет мора да се покаже, наместо да се изведе од покажување на непостоење. На пример, како последица од ова, обликот на доказот познат како редукција до апсурд е осомничен (вид. Anglin 1991 стр. 218).
Космос-1781
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 септември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1781 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 413 км, а најмалото на 348.
Пресек (геометрија)
Пресекот е и ортографска проекција на 3-димензионален премет од местото на рамнината низ тој предмет. План на основа е пресек гледан од горе. Кај ваквите перспетиви, делот од предметот пред рамнината се испушта за да се покаже што има по него. Во случај на план на основа може да се открие покривот и горниот дел од ѕидовите.
Елевациите или покривни планови се ортографски проекции, но не се пресеци бидејќи нивната рамнина на гледање е вон предметот.
Компјутерите конструираат пресеци со помош на компјутерска томографија според податоците добиени од рендгенски зраци.
Пресек е честа метода за прикажување на внатрешниот распоред на 3-димензионален предмет во две димензии. Често се користи кај техничкото цртање и по правило се шрафира. Стилот на шрафирање го означува видот на материјал низ кој минува пресекот.
Градешница (река)
Градешница — река во Петричко, Пиринска Македонија, лева притока на Струмица. Долга е околу 13,5 км. Ги одводнува јужните делови на планината Огражден.
Реката извира од источното подножје на врвот Билска Чука на Огражден, близу границата со Р. Македонија, на надморска височина од 1.550 м. Почнува под името Билски Дол, а завршува влевајќи се во Струмица кај петричкото село Струмешница, каде образува наносен конус.
Најголемата (лева) притока на Градешница е Баскалска (Ливадска) Река, која извира од месноста Хаџиица западно од Муратов Врв. Други притоки се Доленска Река (лева) и Чуриловска Река (десна). Сливот зафаќа површина од, а средната надморска височина му изнесува 670 м. Реката претежно се напојува од дождови; најполноводна е во зима и напролет, а најслабоводна во лето и наесен. Средниот годишен истек во устието изнесува. Речната долина е длабоко врежана во метаморфни карпи — претежно со гнајсеви и амфиболити. Падините се стрмни, наместа обраснати со бука и даб, а на други места делумно покриени со бор. Обесшумените падини над реката се подложени на силна ерозија.
Во сливот на Градешница се наоѓаат селата Робово (Волно), Баскалци, Кукурахцево, Чурилово, Зојчене, Гега, Горчево, Долени, Масли Чифлик (Кладенци) и Струмешница.
Пресек (појаснување)
Пресек може да се однесува на:
Лунка Мурешулуј
Лунка Мурешулуј (Lunca Mureşului, Székelykocsárd, Holten) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.510 жители (податок од 2009). Освен центарот на комуната, кој го носи истоименото име, во комуната се наоѓа и селото Гура Арјешулуј.
Географија
Лунка Мурешулуј зафаќа површина од 31,35 км2 и се наоѓа на брегот на реката Муреш во североисточниот дел од округот Алба, на околу 10 km од градот Окна Муреш, околу 20 km од градовите Кемпија Турциј и Лудуш и 60 km од окружниот главенн град, Алба Јулија.
Се граничи со округот Клуж на север, округот Муреш на северозапад, градот Окна Муреш на запад и комуната Ношлак на југ.
Лунка Мурешуј има големо географско значење, бидејќи на нејзина територија реката Арјеш се влева во реката Муреш.
Демографија
Во табелата се дадени промени во бројот и етничкиот состав на населението во комуната.
Шакал
Шакал или чакал — грабливец со среден раст, еден од трите (во некои извори четирите) цицачи од семејството кучиња (Canidae), пронајдени во Африка, Азија и југоисточна Европа. Во Македонија живее обичниот шакал (Canis aureus).
Особини
Шакалите и којотот (американски шакал) заземаат мала еколошка ниша, заедно со останатите мршојадни и сештојадни животни. Нивните долги нозе и криви кучешки заби се приспособени за лов на мали цицачи, птици и влекачи. Големите шепи, опремени со перници, овозможувајќи им да се задржи до 16 км/ч подолго време. Тие ловат главно при слаба светлина, најчесто при мугрите и самракот. Шакалите се моногамни, како една двојка брани својата територија од останатите како гневен прогонува натрапниците и обележува границата со урина и измет. Населена област може да биде доволно голема за да се сместат и младите чекаше додека си основаат семејство и да најдат свој територија. Понекогаш шакалите формираат мали групи, ако најде труп на животно, но обично ловат сами или во парови.
Современи истражувања разјаснуваат врските меѓу шакаловите видови. Иако нивните надворешни карактеристични црти, не сите шакалови видови се толку блиски едни со други. Пругавиот и црногрбиот шакал се слични, но биолошки, нивниот изглед е поделен од оној на дивите кучиња и волците пред 6-7 милиони години. Обичниот шакал и етиопскиот волк се дел од групата, која вклучува и сиви волци, домашно куче и којот. Опити во Германија дошле до заклучок дека при вкрстување помеѓу пудлица и шакал, се добива хибрид, кој за разлика од вкрстување помеѓу волк и куче е со намалена способност за размножување, намалени комуникациски способности, како и зголемување на генетските болести, само по три генерации размножување.
Во антиката
Староегипетскиот бог на подземниот свет, Анубис е претставен во човечко тело со глава на шакал. Денес шакалот е едно од најчестите животни во Африка - надвор од резерватите, во обработливо земјиште, дури и во близина на човековите населби.
Преносно значење
Популарната, но донекаде неточна, идеја за шакалите како мршојадни животни, придонесува за негативна асоцијација кога ќе се спомене тоа. Заедничко е оттаму и поврзувањето на зборот шакал со човек, дури и со група луѓе кои се однесуваат со одредени сличности - тепање, зборување агресивно, подло однесување и сл.ситуации во кои се напаѓа паднатиот.
Чакалите како тема во уметноста и во популарната култура
Чакалите се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Дебарски Санџак
Дебарскиот санџак (турски: Debre Sancağı) бил еден од пониските административни единици во состав на Отоманското Царство, со седиште во Дебар.
Територијална поделба
Покрај Дебар и околината, овој санџак ги вклучувал Дебрца и Долна Река кои денес се дел од Република Македонија, но и областите Мат и Кроја што денес влегуваат во рамките на Албанија. Во XIX и XX век, Дебарскиот санџак бил поделен на кази:
Во 1864 година започнала административна реформа во Отоманското Царство, со формирање на поголеми административно-управни единици вилаети по пример на француските департмани. Реформата го вклучила и дебарскиот санџак кој таа година заедно со Призренскиот и Скадарскиот санџак влеговл во рамките на Скадарскиот вилает. Во 1871 година кога е формиран Призренскиот вилает во неговиот состав покрај Призренскиот и Скопскиот санџак влеговл и Дебарскиот.
Призренскиот вилает бил расформиран во 1875 година, кога санџаците во Призрен, Скопје и Дебар биле додадени кон Битолскиот вилает. Во јануари 1877 година Отоманското Царство повторно спровела реорганизација на вилаетите во Европа. На границите со Кнежевство Србија и Кнежевство Црна Гора со кои Отоманското Царство било во војна, формиран бил Косовски вилает со центар во Приштина, во чиј состав влегол и Дебарскиот санџак.
Повторно е вратен кон Битолскиот вилает во 1879 година, каде останал сè до 1913 година, кога по Првата балканска војна и по Лондонската конференција, бил поделен меѓу Кралство Србија и Кнежевство Албанија.
Жозеф Нисефор Ниепс
Жозеф Нисефор Ниепс (фр. Joseph Nicéphore Niépce; 7 март 1765 – 5 јули 1833) — француски пронаоѓач, најпознат по пионерството во фотографијата.
Ниепс ја направил првата успешна трајна фотографија. Почнал со експерименти уште од 1793 г. Некои од неговите рани експерименти резултирале со слики, но тие набргу избледнувале. Се смета дека Ниепс почнал да прави долготрајни слики во 1824 г. Најстарата трајна фотографија зачувана денес била направена во јуни или јули 1827 г (или 1826 г, според некои извори). Ниепс овој процес го нарекол „хелиографија“, што значи „сонцепис“. Ова бил бавен процес кој барал некои 8 часа силно сонце за да може да се отслика тоа што се слика; затоа бил користен за фотографирање на згради и неподвижни предмети, но не за луѓе.
Почнувајќи од 1829 г. Ниепс почнал да соработува и да го подобрува фотографскиот процес заедно со Луј Дагер. Умрел ненадејно од срцев удар во 1833 г.
Кратерот „Ниепс“ на Месечината и именуван по него за неговите заслуги.
Вилденшпринг
Географија
Вилденшпринг се наоѓа помеѓу Лангер Берг на запад и долината на Шварца на исток. Северно од местото лежи долината на Јункерсбах, а јужно тече Курау. Обете се притоки на Шварца. Хаусберг е највисока точка со 667 метри.
Соседни места
Општината се граничи со местата Фридерсдорф, Хершдорф, Меленбах-Гласбах и Белен.
Белобрада рибарка
Белобрадата рибарка  е морска птица од семејството на рибарките која се среќава и во Македонија. Овој вид има многу географски раси кои се разликуваат по големината и незначително во деталите на перјето. C. h. hybrida се размножува во потоплите делови на Европа и Азија. Со помалиот клун и потемната C. h. delalandii ја има во источна и јужна Африка, а посветлата C. h. javanicus од Јава до Австралија.
Опис
Големината, црната капа, силниот клун (29-34 мм кај мажјаците и 25-27 мм и понабиен кај женките), кратката чаталеста опашка и темносивото перје и одозгора и одоздола во сезоната на парење се одликите на оваа рибарка. Возрасните, летно време имаат бели образи и црвени нозе и клун. Кај младенчињата круната е прошарана со бело, како и кај возрасните преку зима. Црното над ушите се спојува со задниот дел од капата, а просторот одозгора е прошаран со бело, па се добива впечаток дека црното има форма на С. Страните на вратот се бели, а понекогаш се протегаат до тилот. Под опашката се светлосиви. Кај младенчињата нијансите на мантијата варираат. Грбот и слабините се темнокафеави, со кремави завршетоци. Наесен често се појавуваат нови сиви пердуви, особено на мантијата и тогаш перјето на возрасните станува сребреносиво. Зимно време, челото им станува бело. Повикот на оваа птица е карактеристично крикк. Белобрадата рибарка се храни со мали риби, инсекти, водоземци и ракчиња.
NGC 2845
NGC 2845 — леќеста галаксија во соѕвездието Едро, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2845 се споменува и како ESO 314-10, MCG -6-21-2, IRAS 09166-3747.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2845 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 2845 има привидни димензии од 2,3' х 1,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 2845 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26306. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 364; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7678.
Брно
Брно (Brno, Brünn) — втор по големина град во Чешката Република. Основан е во 1243 година, иако тој реон бил населен уште во 5 век. Денес Брно има 403.304 жители и е седиште на Уставниот суд на Чешката Република, Врховниот суд, Врховниот административен суд, Државниот јавен обвинител и омбудсманот.
Can't Take Me Home
Can't Take Me Home е првиот албум од американската пејачка Пинк, издаден во САД на 4 април 2000 година од издавачката куќа LaFace. Во албумот се наоѓаат три синглови („There You Go“, „Most Girls“, и „You Make Me Sick“) и се искачил на 26-то место на Билборд 200 во САД. Продуценти на албумот се Кевин „She'kspere“ Бригс, Babyface, Стив „Rhythm“ Кларк, Кенди Бурус, Теренс „Tramp Baby“ Абни, Дарил Симонс, Трики Стјуард, Дерон Џоунс. Пинк помогнала во пишувањето на седум од песните во албумот. Овој албум имал R&B звук, но понатамошните албуми на Пинк имале поп-рок звук. Албумот има продадено 2 милиони копии во САД и 5 милиони копии ширум светот.
Добри Даскалов
Добри Даскалов (13 октомври 1882 - 16 јуни 1912) — македонски револуционер, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Добри Даскалов е роден во Кавадарци во свештеничко протестантско семејство. Основното образование и нижа трикласна гимназија завршил во Кавадарци, а потоа продолжил да учи во егзархиската гимназија во Солун. Од Солун своето образование го продолжил во Самоков, Бугарија, каде, во учебната 1896/1897 година, се запишал на протестантското Железарско училиште, заедно со Петар (Пешо) Самарџиев и Петар Јуруков. Tаму ја започнува својата револуционерна дејност и станува член на револуционерниот кружок „Трајко Китинчев“.
Даскалов станал член на ТМОРО во 1901 година и бил борец во четите на Јане Сандански и на Христо Чернопеев. Учествувал во грабнувањето на мис Стон, со која фамилијата Даскалови, како протестантска фамилија од порано имала добри пријателски и деловни врски. Бил избран за делегат на Солунскиот конгрес, но не учествувал на него. Во Илинденското востание се бори во Тиквешијата. Во 1904 година учествува на Прилепскиот конгрес на ТМОРО, а во 1905 година — на Рилскиот конгрес. На 13 јуни 1905 година учествува во Битката со турскиот аскер во кавадаречкото село Ресава. Во 1908 година учествува на Ќустендилскиот конгрес на десницата на ВМОРО. По Младотурската револуција, во 1909 година бил еден од основачите на Народната федеративна партија и член на нејзиното централно раководство.
Во негова чест, а по предлог на Димката Ангелов Габерот во НОБ, Тиквешкиот партизански одред го носел неговото име, со цел да се стави јасно до знаење дека тие ја продолжуваат борбата на илинденците. Денес гимназијата во Кавадарци исто така го носи неговото име.
Чифлик (Албанија)
Чифлик — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Ура Вајгуроре и во општината Пошње.
Зуков (Кривиц)
Зуков (Sukow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Алтенфелд
Алтенфелд (Altenfeld) — село и поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Гросбрајтенбах.
Местото е признаено покраинско одморалиште.
Географија
Алтенфелд е најјужно место во округот Илм. Селото се протега во насока запад-исток, на надморска височина од 550 до 650 метри.
NGC 970
NGC 970 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 970 се споменува и како MCG 5-7-9, CGCG 505-11.
Откривање
Објектот е откриен на 14 септември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 970 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 970 има привидни димензии од 0,7' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 34 м 11,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 58' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Беровски манастир
Поимот Беровски манастир може да се однесува на:
Страгата (Тркање)
Страгата — археолошко наоѓалиште крај селото Тркање. Претставува некропола од доцноантичко време. На 5 км северно од селото, на границата со атарот на селото Бели, на пространата тераса што лежи лево од долот Дамјаница се гледаат контури на дваесетина гроба градени од камени плочи.
Црква „Св. Богородица“ - Железнец
Свети Богородица — главна селска црква во селото Железнец. Црквата се наоѓа отспроти самото село, на десната страна од патот кој води кон Демир Хисар.
Историја
Во текот на 2009 година, од црквата се украдени 17 икони, пари и текстилна стока.
Балкански гласник
Балкански гласник (на Балкански Гласник; на Revue Balkanique, Ревју Балканик) — бил неделен весник кој излегувал во Белград во периодот од 7 јули до 25 август 1902 година. Бил издаван од Стефан Дедов на српски јазик, но воведните страни биле преведувани и на француски јазик. Главен уредник на весникот бил Дијамандија Мишајков.
Во првиот број, весникот си ја поставува следната цел: „Да ги воспитува своите сонародници умно, морално, национално и политички и да го изнесува јавно своето мислење за положбата на своите поробени браќа“. Овој весник прв јавно ја афирмирал програмата на македонскиот национален сепаратизам, изјаснувајќи се за: македонска нација, македонски јазик, македонска црква и македонска автономија и станал претходник на Македонското научно - литературно друштво во Санкт Петербург. Вкупно излегле 8 броја. На 25 август 1902 година работата на весникот е забранета и неговите уредници се изгонети од Србија.
Зуков
Зуков може да се однесува на следниве места во Германија:
Васил Апостолов Икономов
Васил Апостолов Икономов (Лазарополе, - Лазарополе, ), народен учител, собирач и издавач на македонски народни песни и обичаи од Дебарско, печатар, публицист и културно-национален деец. Бил соработник на списанието „Лоза“ и на весникот „Македонија“. Песните кои ги собирал се објавени во зборникот на рускиот конзул Јастребов во Призрен и во првите два броја на софискиот „Зборник на народни умотворби“ (1889-1890).
Василко Икономов бил попознат во својата средина како Василко Попоски Димкоски. Бил истакнат македонски етнолог, фолклорист, вреден препишувач, калиограф во духот на манастирската традиција во Македонија, потоа црковен певец, автор на црковно нотно пеење, преведувач, издавач, културно национален деец, активен поддржувач и координатор на црковното антипатријаршиско и антигрчко движење во дебарскиот крај, полиглот кој зборувал турски, грчки, албански, српски, бугарски, руски, романски и најверојатно француски јазик.За него и за неговата дејност српскиот академик д-р Владан Недиќ пишува: "Ниедна јужнословенска збирка на лирски народни песни, па ниту првата на Вук Караџиќ не содржи на толку страници толкава бројка на антологиски текстови каква што е книгата на Васил Икономов, што ја објавил во Солун во 1895 година".
Животопис
На 4 јуни 1934 година, во своето Лазорополе, на над 86 годишна возраст починал Василко Икономов Попоски.
Културно - национална дејност
Василко Икономов Попоски беше голем противник на Цариградската патријаршија, а особено на грчкиот владика Антим, кој со сите сили се бореше против словенската писменост и култура во Македонија. Тој активно се вклучува во црковното антипатријаршиско движење, кое што постоело не само во селото, туку и на целата територија на западна Македонија, многу блиску соработувал со аџи Теофил Аврамов Жунгулоски (подоцна првиот македонски митрополит на Дебарската епархија). Со тоа го навлекол гневот на грчкиот патријаршиски владика Антим од Дебар, кој го наклеветил кај турските власти дека работи за нивно уривање, по што бил приморан во есента 1874 година, да замине за Плоешт, Романија, кај македонските печалбари коишто се наоѓале таму.
Во периодот на заедничкото учителствување во родното Лазорополе, заедно со својот пријател Теофил Жунгулоски, успеале да извршат коренита реформа на училишниот систем во селото. Дотогашните стари методи на образование како и разните псалтири, месецослови и апостоли биле заменети со современи педагошки средства и методи, со нови буквари, читанки, сметанки, земјописи и истории. Во црковната училница за првпат биле внесени клупите и надгледните средства. На крајот на секоја учебна година, учениците пред своите родители биле јавно испитувани. Тие двајцата се грижеле за отворање на ваков тип на училишта и во другите села на Мијачијата. За време на заедничкото дејствување со аџи Теофил против грчкото-патријаршиско влијание, заради своето образование и веќе изградениот авторитет како учител заземал раководни функции во народното црковно-просветно движење. Така на собирот што се одржал во селото Гари на 28 август 1878 година, на празникот Успение на Св. Богородица, бил избран нов Епархиски одбор на Дебарско-Кичевската епархија, каде што тој заедно со аџи Теофил и Аврам Голибегоски од Лазорополе биле именувани за членови. Во периодот 1882/83 година, Василко Икономов, во Лазорополе отворил т.н Неделно училиште за младинци и возрасни. Него го посетувале младинци од селата Гари, Осој, Росоки, Селце и Тресонче, а целта била зајакнување на образовното ниво на младинците и правилно насочување кон остварување на целите на тогаш силното црковно-просветно движење. Откако се случило убиството на архимандритот Теофил на 20 јули 1884 година (од страна на потплатени Албанци од грчкиот владика Антим) како негов најблизок соборец и другар на закопот на Теофил во селската црква, проштален говор одржал Василко Икономов, јавно ветувајќи продолжување на борбата против Антима и грцизмот. На 27 октомври 1884 година Василко од името на населението на дебарската каза, составил молба - жалба (напишана на арапски јазик) и адресирана до претседателот на турската влада, со која што се барало отстранување на грчкиот владика Антим и назначување на егзархиски владика. Тој заедно со дебарскиот првенец Велко Топалоски отишле во Цариград, лично да ја однесат претставката, но резултат на тоа било масовно апсење на преку 30-тина првенци од дебарско-реканската област. Меѓу нив, се разбира, бил и Василко Икономов. Постојано клеветен Василко бил повеќепати апсен и носен во Дебар, под изговор дека е руски шпион, кој ширел руска пропаганда. За да се спаси од постојаните тортури, тој извесно време (во текот на 1885 година) минал во редовите на братството на кичевскиот манастир Света Пречиста, кај Крнино, најверојатно како учител во развиеното манастирско училиште. Но, веќе во 1886 година тој повторно се наоѓа во Лазорополе на своето место како учител во селото.
Барање на помош од рускиот цар Николај Втори
Во 1886 година Василко Икономов, заедно со уште еден охриѓанец и еден битолчанец, а по упатство на рускиот конзул во Битола, заминале за Русија, Петербург, каде што останале 15 дена. Покрај другото тие се јавиле и кај рускиот патријарх, од кого добиле три свештенички костима, разни црковни книги и две камбани за црквата Св. Ѓорѓија во Лазорополе. Сите тие материјали од Русија дошле преку рускиот конзул во Битола, а од таму до Лазорополе биле пренесени со кола од страна на Тоде Бешески. Камбаните биле свечено пречекани пред селото. Како лични подароци од аудиенцијата што ја оствариле кај рускиот император Николај II Николаевич, тие добиле по една сребрена табакера со златен монограм и ликот на императорот, кои пак при враќањето им биле земени на турската граница, а тие одлежале по два месеци затвор.
Односот кон Бугарската егзархија и српските институции
Василко Икономов во учебната 1892/93 година, од страна на егзархиската Бугарска црковна општина Дебар, бил известен дека е исклучен од учителската должност во селото заради, како што било наведено: неисполнување на својата должност, а имено, по инспекција што била направена во лазороското училиште, од страна на бугарски контролори, се открило дека предавањата се извршувале на мијачко наречје, а не на бугарски јазик како што барала Егзархијата и за што Василко Икономов, примал плата. Од тоа може да се види односот на Василко кон пропагандите кои во тоа време станувале сè пожестоки. Останувајќи без работа, тој отишол во Софија. Таму се зближил со Коста Шахов, организаторот на Младата македонска книжовна дружина во Софија и уредник на весникот Македонија, а каде што во тоа време се врткал и стариот Марко Цепенков.
По капитулацијата на Бугарија и завршувањето на Првата светска војна, Василко Икономов повторно се засолнил во манастирот Пречиста, но тој бил набргу откриен од српската власт. Заедно со сина му Методија биле осудени на бесилка, од која ги спасил галичанецот Васил Чоланчески. По ова тој се прибрал во родното село и водел мирен старечки живот. За тоа за каков човек станувало збор, можеби најдобро зборува настанот кога извесни српски претставници од Белград дошле да му нудат пензија, а тој категорички ја одбил со зборовите:
- Јас неќам српска пензија!
- А Бугарите да ти дадат?
'''- Ако ми давале Бугарите, јас ќе си останев во Софија, а не во Лазорополе! Јас работев само за Македонија и не сакам пензија ни од Бугарија, ни од Србија! И нашето петле ќе пропее!'''
Црква „Св. Богородица“ - Доленци
'''Црква „Св. Богородица“ - Доленци''' може да се однесува на една од двете истоимени цркви во селото Доленци:
Карим Лариби
Карим Лариби (роден на 20 април 1991) — туниски фудбалер роден во Италија, играч од средниот ред на Чезена и на туниската репрезентација.
Технички одлики
Игра по левата страна во средниот ред со многу офанзивни одлики.
Кариера
Тој бил дел од младинската школа на Интер (како и неговиот постар брат Омар) а, подоцна и на Фулам и Палермо, откако вториот клуб го купува на 19 август 2009 година. По една сезона во Примавера тимот на Палермо, во 2010 година бил преотстапен на позајмица со право на откуп во Фоџа во Лега Про Прима Дивизионе,, каде одиграл одлична сезона 28 натпревари и 4 гола под водство на Зденек Земан.
На 1 јули 2011 година отишол во Сасуоло на позајмица со право на откуп, и настапил на 7 натпревари, постигнувајќи еден гол во Серија Б. Во летото 2012 година е откупен од неровердите.
Тој се вратил во Сасуоло откако истекол заемот во Латина. На 23 јули 2014, отишол на позајмица во Болоња.
Својот прв гол во дресот на рособлу го постигнал против Читадела, на 27 септември 2014 година.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1925
Јужноамериканско првенство во фудбал 1925 — 9-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Аргентина од 29 ноември — 25 декември 1925 година. На турнирот учествувале 3 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Аргентина. , второто место припаднало на репрезентацијата на Бразил а третото на репрезентацијата на Парагвај.
Учесници
1.
2.
На турнирот учествувале 3 репрезентации, Фудбалска репрезентација на Аргентина, Фудбалска репрезентација на Бразил и Фудбалска репрезентација на Парагвај. Фудбалска репрезентација на Чиле и Фудбалска репрезентација на Уругвај не учествувале на турнирот. .
Голгетери
6 голови
4 гола
2 гола
1 гол
Битолски Вилает
Битолскиот Вилает (ولايت مناستر, Vilâyet-i Manastır) бил административно-управна единица во рамките на Османлиското Царство со седиште во Битола, формиран во 1864 година, со повремени територијални промени.
Кога бил формиран вилаетот го опфаќал речиси целиот Вардарски дел и западната територија од Егејскиот дел на Македонија, навлегувал длабоко на територијата на Албанија, а со помал дел и на грчка територија. Се простирал на територија од околу 32.000 км2. На север граничел со Косовскиот Вилает, на исток и југоисток со Солунскиот Вилает, на југ со Кралството Грција, на југоисток со Јанинскиот Вилает и на запад и северозапад со Скадарскиот Вилает.
Кон крајот на 19 век вилаетот имал помеѓу 800.000 и 900.000 жители, а во 1908 година тој број пораснал на 1.000.576 жители. Во 1912 година престана да функционира Битолскиот вилает.
Територијално-административна поделба
Со формирањето на Скадарскиот Вилает во 1876 година, од Битолскиот Вилает бил одвоен Скадарскиот Санџак, а со формирањето на Косовскиот Вилает (во 1877 година), од Битолскиот Вилает биле одземени казите од Источна Македонија и од Косово, кои влегле во состав на новоформираниот Косовски Вилает.
Во 1878 година Призренската лига излегува со предлог Скадарскиот, Јанинскиот, Косовскиот и Битолскиот Вилает да се обединат во еден Албански Вилает.
Во 1912 година во состав на Битолскиот Вилает влегуваат: Битолскиот, Дебарскиот, Елбасанскиот, Корчанскиот и Сервискиот санџак.
Расформирање
Битолскиoт Вилает за време на Првата балканска војна, 1912 година е окупиран и поделен помеѓу Кралството Грција, Кралството Србија и Кнежевството Албанија, со што и престанал да постои.
Битолски револуционерен округ
Битолскиот револуционерен округ како дел од структурата на Македонската револуционерна организација делувал на територијата на Битолскиот Вилает. Тој бил најдобро организиран, опремен и вооружен револуционерен округ, масовно востанал во екот на Илинденското востание. По востанието округот е заплиснат од четите на Елиномакедонскиот комитет и Српското четничко движење, борбите траеле сè до Младотурската револуција. Револуционерниот округ постоел од 1894 до 1908 година.
Во текот на Првата балканска војна, револуционерите од битолскиот округ ги помагале српските и грчките војски против Отоманското Царство. Во текот на Втората балканска војна и Првата светска војна дел од поранешните револуционери на округот ја помагаат бугарската војска. Во 1919 година Тодор Александров ја формирал ВМРО (Автономистичка) и во духот на старата организациска поделба го возобновил Битолскиот револуционерен округ иако неговата територијата веќе била поделена помеѓу Кралството Југославија и Кралството Грција.
Македонија на Евровизија 2005
Република Македонија (официјално под привремената апелација „поранешна југословенска Република Македонија“, со кратенка „ПЈР Македонија“) беше претставена на натпреварот за песна на Евровизија 2005 од Мартин Вучиќ со песната „Make My Day“.
Избор на изведувачи
Во првата фаза, пред македонската телевизија беа претставени 128 уметници која одбра 6 изведувачи. Сепак, Калиопи, еден од првично избраните уметници, одби да учествува. Петтемина уметници беа претставени на 7 ноември 2004 година, а двајцата финалисти беа избрани со телефонско гласање (50%) и осумчлено стручно жири (50%).
Национално финале
Втората фаза на селекцијата се одржа на 19 февруари 2005 година во Скопје и учествуваа двајца уметници: Александра Пилева и Мартин Вучиќ. Двајцата изведоа по четири песни, една песна по свој избор, а другите три беа од отворен конкурс за да достават песни за финалето. Александра Пилева беше конечен победник на телефонското гласање со шест пати повеќе гласови што ги доби Мартин Вучиќ. Сепак, жирито и студиската публика му доделија целосни бодови на Мартин со што го круниса за победникот со песната „Ти си сон“. На Евровизија ја изведе песната на англиски јазик. Песната е напишана од Бранка Костиќ, а компонирана од Драган Вучиќ.
На Евровизија
Бидејќи Македонија се најде на 14-то место на натпреварот во 2004 година, Мартин беше принуден да се натпреварува во полуфиналето на Евровизија, што се одржа два дена пред финалето, тој настапуваше 17-ти, по Финска и претходејќи на Андора, неговата песна се најде на 9-то место во полуфиналето, со 97 бода и се пласираше во финалето. Во финалето тој настапи 15-ти, по Шведска и претходејќи на Украина се најде на 17-то место со 52 бода. Бидејќи Македонија не успеа да стигне до првите 11 во финалето, земјата беше принудена да се натпреварува во полуфиналето на натпреварот во 2006 година. Каролина Гочева која беше учесник на натпреварот во 2002 и 2007 година ги откри гласовите на Македонија за другите земји.
Полуфинале
Бодови доделени во полуфиналето:
Финале
Бодови доделени во финалето:
Петар Наневски
Петар Наневски — македонски поет, есеист и сликар.
Животопис
Наневски е роден на 31 август 1935 година во село Ваташа, Кавадарци. Завршил Педагошка академија, а работел во Музејот-галерија во Кавадарци.
Петар Наневски ги има објавено книгите:
Бобоштица
Бобоштица (месно: Бобошчица) — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Горица.
Ему
Ему — најголемата птица на Австралија е единствениот останат вид од родот ему (Dromaius). Ова е втора птица по висина во денешниот свет, еднаш зад нејзиниот роднина — нојот. Има три подвида, застапени во најголемиот дел од Австралија, иако одбегнуваат густо населени подрачја, густи шуми и многу суви предели. Животното може да се види во Зоолошката градина во Скопје.
Етимологија
Етимологијата на општото име „ему“ е несигурна, но се смета дека потекнува од арапскиот збор за голема птица, што подоцна го користеле португалските истражувачи за да го опишат сродниот казуар во Австралија и Нова Гвинеја. Друга теорија е дека потекнува од зборот „ема“, кој се користи на португалски јазик за да означи голема птица слична на ној или жерав. Во Викторија, некои поими за ему биле баримал на џаџавурингскиот јазик, мјоуре во гунајски јазик и коурн во џардваџалски јазик. Птиците биле познати како муравунг или бирабајин за месните жители на Еора и Даруг од Сиднејскиот Слив.
Опис и поведение
Ова е безлетна птица со меко кафеаво перје, висока до 1,9 м. Има долг тенок врат и тенки нозе. Може да помине големи растојаниа во брз, но умерен кас, а по потреба може да развие брзина до 50 км/ч. Бидејќи имаат долги нозе, можат да прават големи чекори, до 275 см Имаат пригодно номадски живот и знаат да пропатуваат големи далечини за да најдат храна. Се хранат со разновидни растенија и инсекти, но издржуваат и со недели без јадење. Покрај ова, голтаат камења, стаклени откршоци и метални делчиња за да ја сомелат храната во стомакот. Не пијат вода често, но ја внесуваат во големи количини кога ќе им се укаже прилика. При високи температури седат во вода и можат да пливаат. По природа се љубопитни и знаат да следат животни и луѓе за да ги набљудуваат. Спијат седејќи, но не ја преспиваат цела вечер, туку на неколку кратки наврати.
Емуата имаат меѓу најсилните нозе во животинското царство, и на нив имаат канџи, кои ги користат за одбрана, и се способни да искинат метална мрежа. Имаат добар вид и слух, со чија помош навремено ги забележуваат грабливците во околината. Перјето се разликува од регион до регион, и одговара на околината со цел да бидат помалку забележливи. Пердувите имаат структура која ги штити од топлина, што им овозможува да бидат активни на пладневната жега. Трпат многу различни температури и имаат добра терморегулација. Мажјаците и женките тешко се распознаваат на лик, туку се разликуваат главно по нивниот гласен вик кои го оддаваат со надувување на мешина на вратот.
Размножување
Сезоната на парење е во мај и јуни, и единките не се ограничуваат на еден доживотен партнер. Женките често се борат за мажјаци. Во една сезона се парат по неколкупати и несат по неколку легла јајца во секоја сезона. Квачењето го вршат претежно мажјаците. Пред парењето, ја зголемуваат телесната маса, бидејќи не внесуваат храна додека квачат, губејќи доста од тежината. Јајцата се испилуваат по приближно осум недели, и за младите се грижи таткото. Ја достигнуваат полната големина некаде на возраст од шест месеци, но знаат да останат со родителите сè до следната сезона на парење, која доаѓа по половина година.
Животниот век во дивина им трае од 10 до 20 години. Придони непријатели им се дингото, орлите и јастребите, кои се хранат со емуа. Дингото го избегнуваат со скокање и клоцање, но орлите и јастребите можат да ги избегнат само со трчање и нагли скршнувања.
Екологија
Подвидовите тасманско и црно ему живееле на островите Тасманија и Кинг, но доживеале истребување со доселувањето на Европејците во 1788 г. Колонизацијата и човековите активности ги измениле и живеалиштата на подвидовите на главното австралиско копно. Емуто некогаш било мошне застапено на источниот брег, но сега таму ретко се среќава. За разлика од тоа, развојот на земјоделството и наводнувањето во внатрешноста на континентот го зголемиле ареалот во посувите предели, така што денес оваа птица има статус на најмала загриженост од изумирање (LC). Староседелците и првите доселеници ги ловеле како храна и извор гориво (маслото) и поради кожата.
Културно значење
Емуто е важен културен симбол на Австралија и фигурира на државниот грб и разни монети на австралискиот долар. Има значајно место и во митологијата на австралиските староседелци и по него се наречени стотици топоними.
Трлиште (Тркање)
Трлиште — археолошко наоѓалиште крај селото Тркање. Претставува населба од доцноантичко време. На 3 км северно од селото, на левиот брег на Тркањски Дол, на простор од околу 100 × 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
==Поврзано==
Космос-1782
Космос-1782 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 30 септември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-1782 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 665 км, а најмалото на 634.
Метеш
Метеш (Meteş, Mettischdorf, Metesd) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.934 жители (податок од 2009).
Трам (Мекленбург)
Трам (Tramm) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Стара зграда ОУ „Бошко Палковлевиќ Пинки” Батајница
Старата зграда на основното училиште „Бошко Палковлевиќ“ Пинк (исто така бил познат како српско училиште во Батајница ) се наоѓало во општината Земун, во градот Белград. Сместено било во Батајница, на адреса на полковник Миленко Павловица 7а. Училишната зграда била прогласена за културен споменик на Србија во јули 2018 година.
Историја
Зградата била подигната од принцот Никола Вулко во периодот 1875 - 1880 година. Со својата архитектура, зградата се издвојува од другите станбени-рурални куќи, а во споредба била со стилската архитектура од тој период, во развиените градови на некои посебни одлики и поскромно изработени, но вредноста на зградата се гледа во контекст на приградските населби и историската позиција на српското население во Австрија, тогаш Австроунгарија. до монархијата. една од ретките зачувани згради во Белград од втората половина на 19-ти. век и сведочи за континуитетот на образованието и образованието во областа на Југоисточен Срем и се истакнува како вреден пример за типична училишна зграда.
Зградата била направена од тула и малтер, покривот бил покриен со плочки, а се состои од подрум, приземје и првиот кат. На приземјето имало две училници и становите на наставниците, а горе имало три училници. Фасадите, главниот и дворот, оставаат впечаток за хармонија со нивната униформност. Објектот бил реконструиран и денес било сместено основното училиште „Бошко Палковлевиќ Пинки“, а наставата се одвива во една понова зграда до неа, кој била подигната во 1960-тите. век.
Missundaztood
Missundaztood (стилизирано и како M!ssundaztood) е името на вториот студиски албум од американската пејачка-текстописец Пинк. Албумот е издаден кон крајот на 2001 година ширум светот и има добиено голем успех. За разлика од претходниот албум на Пинк, овој албум бил ориентиран кон поп рок музиката.
Сингловите на албумот добиле голем број на позитивни критики од обожавателите и критичарите. Синглови од албумот се:"Get the Party Started", "Don't Let Me Get Me", "Just Like a Pill,", а исто така и синглот, "Family Portrait", кој е напишан за разделбата на нејзините родители.
Речна рибарка
Таксономија
Рибарките се мали до средни птици кои по надворешност личат на галебите, но обично со поделикатна, полесна градба и пократки и послаби нозе. Имаат долги, зашилени крилја кои им овозможуваат брз лет, и обично имаат убаво изразена чаталеста опашка. Повеќето видови се сиви одозгора и бели одоздола, со црна капа, која се редуцира или покрива со бело зиме.
Речната рибарка првпат ја опишал Карл Лине во неговата Systema Naturae во 1758 со нејзиното сегашно научно име, Sterna hirundo. Генерално, се препознаваат четири подвида, иако S.h.minussensis понекогаш се смета за хибрид на S.h.hirundo и S.h.longipennis.
Опис
Номинираниот подвид речна рибарка е долг 31-35 см, вклучувајќи го и чаталот од опашката (6-9 см), со распон на крилјата од 77 до 98 см. Тежи 110-141 г. Возрасните во сезона на парење имаат светлосиви горни делови, многу светлосиви долни делови, црна капа, портокаловоцрвени нозе, и прав, остар клун кој може да биде црвен со црн врв или целиот црн (зависно од подвидот). Одозгора крилјата им се светлосиви, но како одминува летото, темните ленти на надворешните пердуви за летање стануваат поинтензивни и крилјата изгледаат посиви. Задникот и опашката се бели, и кога птицата стои долгата опашка не се протега повеќе од пердувите на крилјата. Нема значителни разлики меѓу половите. Вон сезона на парење, челото и долните делови на возрасните птици стануваат бели, клунот е целиот црн, или црн со црвена основа, а нозете се темноцрвени или црни.
Речната рибарка е брз летач, способен за нагли превртувања, спуштања, лебдења и вертикални полетувања. Кога лета со рибите, лета близу до површината и тоа со силен челен ветер, но на 10-30 метри над водата го следи правецот на ветрот. Различно од миграциите, таа останува под 100 метри во летовите, со просечна брзина од 30 км/ч кога нема ветер. Неговата просечна брзина за време на ноќните миграции е 43-54 км/ч. на висина од 1.000 до 3.000 метри.
Митарење
Младенчињата започнуваат да се митарат и да се здобиваат со перје на возрасни, првиот октомври. Прво се менуваат пердувите на главата, опашката и телото кои се готови до февруари, а потоа пердувите на крилјата. Пердувите за летање се обновуваат во фази, прво внатрешните, а потоа замената е стопирана на југ, во зимувалиштето (младите птици на оваа возраст остануваат во зимувалиштата) и продолжува наесен. Од мај до јуни, следната година, започнува слична секвенца на митарење, со пауза кај птиците кои одат на север, но не и кај оние што остануваат. Најголемото митарење настанува следниот февруари до јуни, кога од 40 до 90% од перјето се заменети.
Рибарките се необични по тоа што ги менуваат своите примарни пердуви често, двапати до трипати годишно.
Огласување
Речната рибарка има широк спектар повици, од кои највпечатлив е тревожниот звук кии-јее кој го употребува со повторување како предупредување за натрапниците, додека сериозна закана се обележува со куар и со полетување, што ја замолчува обично бучната колонија додека не ја проценат опасноста. Надолното киур го употребуваат кога возрасниот се приближува до гнездото носејќи риба, и веројатно се користи за поединечно препознавање (пилињата излегуваат од скривалиштето кога ќе го слушнат овој звук од родителите). Друг вообичаен повик е кип употребуван за комуникација. Останатите вокализации го вклучуваат какакакака кога се напаѓаат натрапниците и раздвоено кек-кек-кек кога се борат мажјаците.
Распространетост и живеалиште
Поголемиот дел од популацијата на речните рибарки се птици преселници, зимувајќи на југ од својот опсег на размножување во умерената и субарктичка северна полутопка. Најчесто, едногодишните птици остануваат во зимувалиштата. Во Северна Америка, речната рибарка се размножува долж атлантскиот брег, од Лабрадор до Северна Каролина, и во копното во речиси цела Канада. Тие зимуваат на двата брега на Централна и Јужна Америка, во Аргентина на источниот брег до Северен Чиле на западниот брег.