cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кокосова вода
Кокосовата вода за пиење внимателно се флашира и се продава низ бројни места. Овие се обично азијски зелени кокосови ореви чија надворешна зелена кора е отстранета а остатокот обвиткан во пластика. Во Средна Америка, особено во Костарика и Панама се продаваат на прометни автопатишта или на плажите; таму кокосовата вода се нарекува "agua de pipa", при што кокосот се отвора пред самите муштерии за да се уверат дека е свеж. Во Бразил кокосовата вода се нарекува "água de coco", и е најпродаваниот сок по сокот од портокали. Кокосовата вода може исто така што биде достапен и во конзерви или во тетра-пак (честопати со додаден кокосов гел) а се продава и како спортски пијалак поради високите количества на калиум и минерали. Всушност една полна шолја кокосова вода содржи повеќе електролити отколку повеќето спортски пијалации и повеќе калиум отколку бананата
Иако луѓето сакаат различни вкусови на кокосовата вода, претежно најпопуларен е зелениот кокосов орев кој има неколку старосни пеги. Кокосовите ореви од различни места во светот имаат и различен вкус. На пр. индискиот кокосов орев оди накај посладок, додека бразилскиот има поумерен вкус, а бангладешкиот (поради составот на почвата) е со изразито слатка вода и месо со мала нијанса на соленкост слично на индискиот.
Кокосовата вода се употребува исто така како интравенозна хидративна течност во некои земји во развој каде што медицинскиот солен раствор не е достапен. .
Берба
Свежите кокосови ореви за пиење вообичаено се берат од дрвјата додека се зелени. Може да се избуши дупка во оревот за да се дојде до течноста и месото. Кај младите кокосови ореви постои можност течноста и воздухот да бидат под притисок и можат благо да прснат кога првин внатрешната лушпа е пенетрирана. Кокосовите ореви кои веќе паднале на земја се подложни на гнилеж и оштетувања од страна на инсекти и животни.
Црква „Св. Богородица“ - Велгошти
Во минатото црквата го носела името Света Петка.
Местоположба
Пристапот кон овој храм е многу тежок, скоро невозможен.
Историја
Црквата била изградена во 1983 година и истата година била осветена од страна на митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј.
Легенда
Првобитно оваа црква била посветена на Света Петка. Во оваа пештерна црква има отвор и истиот се наоѓа во северниот дел на пештерата, канал што излегува кај манастирот Света Петка. Кога го граделе манастирот Света Петка, иконата што била посветена на неа секое утро од манастирот „бегала“ и тие ја наоѓале во пештерната црква. За да се уверат мештаните пуштиле една коза внатре и таа навистина излегла кај манастирот.
Фрескоживопис
Од некогашниот фрескоживопис сочувани се остатоци во олтарниот простор и тоа претставата на „Св. Богородица со малиот Христос“ и по еден ангел од страната. Овој сочуван фрескоживопис се смета дека е од кон крајот на 14 век, но сепак поради тоа што овие фрески во подоцнежниот период се премачкувани и пресликувани е тешко да се тврди, а посебно кога овој пештерен храм во 1991 година целосно настрадал од пожар. Единствено точни резултати можат да се добијат само преку фризичко-хемиски анализи на подлогата на боениот слој.
Жоао Силва
Жоао Педро Переира Силва (роден на 21 мај 1990 во Вила даз Авеш), попознат како Жоао Силва, е португалски фудбалер, напаѓач на Палермо.
Авеш
Роден во Вила даз Авеш, Силва му се приклучил на младинскиот систем на локалниот клуб Деспортиво Авеш на возраст од 10 години. Тој бил промовиран во првиот тим во јули 2009 година и го направил своето професионално деби за клубот во текот на сезоната 2009-10, на гостувањето против Фреамунде на 16 август 2009 во натпревар што завршил без голови. Веќе во својата прва сезона Силва бил од голема важност за клубот, завршувајќи како втор најдобар стрелец во лигата со 14 гола (во 30 настапи) кој му помогнале на Авеш да заврши на удобно место во средината на табелата.
Евертон и позајмиците во Леирија и Сетубал
За кампањата 2011-12, Силва продолжува да игра во првата лига на неговата земја, приклучувајќи му се на Виторија Сетубал на едногодишна позајмица. Тој постигнал погодок во неговиот прв официјален натпревар, победата со 2-1 над Пасош Фереира стрелајќи во 91 минута од натпреварот; на 31 јануари 2012 година, тој бил отповикан од Евертон да се врати во својот матичен клуб.
Левски Софија
На 9 јули 2012 година, Силва потпишал тригодишен договор со Левски Софија. Тој го направил своето официјално деби десет дена подоцна, појавувајќи се како замена во натпревар од Лигата на Европа против ФК Сараево. Портуалецот ја започнал сезоната како резерва на Базил де Карваљо. На 27 октомври започнал како стартер во натпреварот против Локомотив Пловдив и го постигнал својот прв гол за новиот тим. Во декември истата година Силва постигнал два гола против екипата на Славија во 15-тото коло и бил избран за играч на колото. Најважниот гол за Левски по доаѓањето во клубот го постигнал во 90-тата минута од вечното дерби против ЦСКА Софија за да му донесе победа на својот тим од 2-1. Тој влегол во игра и постигнал гол во финалето на Купот на Бугарија, каде Левски бил поразен по изведување на пенали со 6-4 од Берое.
Бари и Палермо
Откако бил ослободен од неговиот претходен клуб, Жоао Силва му се пприклучил на Бари откако го формализирал трансферот на 31 август 2013. Тој дебитирал во Серија Б истиот ден, влегувајчи на местото на Марко Ецио Фосати во натпреварот против Бреша. На 13 октомври 2013 година го постигна својот прв гол во црвено-белиот дрес на домашен терен против Кротоне. Сезоната ја завршил со 8 гола.
На 1 септември 2014, Бари се согласил за продажба на Жоао Силва во Палермо. Тој потпишал тригодишен договор со новопромовираниот тим во Серија А.
Горански (појаснување)
Горански може да се однесува на:
Марија Казакова
ИКФ Светски Кану Спринт Првенства
Марија Казакова — руска кануистка-спринтер која што се натпреварува од доцните 2000-ти. Таа освои бронза на 2010 ИКФ Светски Кану Спринт Првенства во Познањ во дисциплината Ц-1 200 метри.
Олденбуршки Минстерски крај
Олденбуршки Минстерски крај (Oldenburger Münsterland) — област во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, распространета во област која ги сочинува окрузите Клопенбург и Фехта.
Неслужбено се нарекува и Јужен Олденбург (Südoldenburg).
Битка кај Џерба
Поморската битка кај Џерба се одржила во мај 1560 година во близина на истоимениот остров во денешен Тунис. Битката се водела помеѓу Османлиите кои биле под команда на Пигал Паша успеале да ги поразат сојузничките сили од Европа, предводени од Шпанија.
Сили
Околу бројот на бродови, војници и слично на двете страни, денеска има повеќе мислења помеѓу историчарите. Се смета дека христијанските сили броеле околу 50-60 галии и 40-60 помали бродови. Според Џакомо Босио, точниот број на галии изнесувал 54. Фернан Брудел смета дека исто така имало 54 галии плус 36 помали бродови. Христијанските сили биле предводени од страна на Андреа Дорија. Од друга стрна пак, најдобар податок е дека бројот на галии на муслиманската страна бил 86.
Резултат
Европските сојузници во поморската битка биле поразени. Околу 30 галии биле уништени или заробени, околу 9.000 војници биле убиени и други 5.000 заробени. Од друга страна, Османлиите имале околу 1.000 жртви. Победата на Османлиите претставува врв на османлиската поморска доминација во Средоземно Море. Во следните години Османлиите ја нападнале и Малта, но не постигнале голем успех.
Список на државни водачи во 781 година
Ова е список на државни водачи во 81 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Црква „Св. Спиридон“ - Триандрија
Свети Спиридон (Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа во центарот на населбата Триандрија. На ова место имало помала црква „Крштение Господово“, подигната од грчките доселеници од Мала Азија во 1922 г., кои со себе ги донеле инвентарот, иконите и моштите од своите цркви. Црквата била трикорабна базилика, осветена на 14 ноември 1948 г. од епископот Спиридон Апамејски. Меѓу донесените реликвии се икони на Свети Јован Крстител. Подоцна храмот е преименуван во „Св. Спиридон“ поради неговата чудотворна икона. Градбата настрадала во Солунскиот земјотрес од 1978 г.
Во 1991 г. почнала изградба на денешниот храм во облик на петкорабна базилика со купола и површина од 1.080 м2. Камен-темелникот е поставен на 7 август 1991 г. за време на митрополитот Пантелејмон II Солунски. Внатре има четири параклиси — „Св. Јован Крстител“, „Св. Герасим Кефалониски“, „Св. Дионисиј Закинтски“ и „Св. Хрисостом Смирненски“. Надвор од храмот е големиот параклис „Св. Рафаил, Никола и Ирина“.
Во храмот се чува икона на Богородица Тринодуса од Теодосиј Анагност, изработена во XIX век.
Патрај
Патрај (340/335-315 г. п. н.е.) — пајонски крал.
Животопис
Тој бил син на кралот Ликеј, кој бил познат единствено по неговата монетарна продукција и еден натпис на кој се спомува тетрадрахми, како и тетраболи на пајонскиот крал Патрај. Се верува дека бил брат на Аристон, а се споменува дека бил татко на пајонскиот крал Авдолеон. Ковал пари во истиот тежински стандард како и Ликеј. Позната е неговата тетрадрахма на чијшто реверс е претставен коњаник како прободува паднат непријател, за која се претпоставува дека ја претставува победата на Аристон, братот на Патрај, над персискиот сатрап Сатропат во времето на походот на Александар Ⅲ Македонски.
Миљан Мрдаковиќ
Миљан Мрдаковиќ (Ниш, 6 мај 1982 - Белград, 22 мај 2020) бил поранешен српски фудбалер. Настапувал на позицијата како напаѓач.
Клупска кариера
Фудбал започнал да игра во екипата на Раднички од Ниш, а веднаш потоа преминал во помладите категории во клубот на Партизан. Како 16-годишник во 1998 година Мрдаковиќ преминал во белгиски Андерлехт заедно со Горан Ловре. Немал можност за прв пат да настапи за првиот тим на Андерлехт, но играл за резервните и за младинскиот тим, а во текот на 2002 година бил позајмен на тогашниот белгиски прволигаш екипата на Алст.
Есента 2002 година Мрдаковиќ се вратил во Србија и потпишал за екипата на ОФК Белград. Во сезоната 2002/03 тој постигнал 20 првенствени голови, а клубот го заземал третото место на табелата во Првата лига на СР Југославија. По една сезона во тимот на ОФК Белград, тој се вратил во Белгија и потпишал за составот на Гент. Веќе во месец април 2004 година, тој го раскинал договорот со екипата на Гент и се вратил во составот на ОФК Белград. За време на неговиот втор престој во тимот на ОФК Белград, Мрдаковиќ заедно со клубот стигнал во 2004 година до полуфиналето на Интертото купот. Во полуфиналето од тоа натпреварување екипата на ОФК Белград била елиминирана од клубот на Атлетико од Мадрид.
На почетокот на 2005 година Мрдаковиќ заминал во екипата на Салцбург, во Австрија. Во летото истата година се преселил во екипата на Металист од Харков во Украина. Поминал нешто повеќе од една година во украинскиот клуб, пред да се пресели во август 2006 година во клубот на Макаби од Тел Авив. За израелскиот клуб, одиграл вкупно вкупно 36 натпревари во сите рангови на натпреварувања и постигнал осум гола. Наредната сезона 2007/08 ја минал во португалскиот прволигаш Виторија од Гимараис. За клубот на Виторија постигнал шест гола во 27 лигашки натпревари. Клубот го освоил третото место на табелата, со што се квалификувал за Лигата на шампионите.
Во текот на 2008 година. Мрдаковиќ заминал во екипата на Шандонг, Кина, каде тренер бил српскиот стратег Љубиша Тумбаковиќ. Со екипата на Шандонг Мрдаковиќ ја освоил шампионската титула, притоа постигнувајќи осум голови.
Во месец јули 2009 година, тој се вратил во европскиот фудбал и потпишал договор за составот на Аполон од Лимасол. По пристигнувањето во клубот, тој не успеал да се избори за првотимски статус, па по само еден одигран натпревар, за времето на зимскиот преоден рок, бил испратен како позајмен играч во екипата на Етникос од Ахна. Мрдаковиќ одиграл една полусезона за екипата на Етникос, постигнувајќи осум гола на 14 натпревари, по што се вратил повторно во екипата на Аполон. Вториот престој во клубот на Аполон ми бил далеку поуспешен. Со 21 постигнат гол во сезоната 2011/12 тој бил најдобар стрелец во кипарската прва лига.
Во јуни 2011 година потпишал тригодишен договор со екипата на АЕК од Ларнака. За овој клуб постигнал седум гола на 18 лигашки натпревари, по што во месец февруари 2012 година си заминал.
Во почетокот на 2012 година, тој по втор пат заминал во кинеското првенство и потпишал за суперлигашот составот на Џангсу. За екипата на Џангсу одиграл само пет натпревари и постигнат еден гол. На почетокот на 2013 година, Мрдаковиќ се вратил на Кипар и потпишал за екипата на Енозис Неон од Паралимни. Летото истата година преминал во грчката суперлига во составот на Верија, каде што во првиот дел од сезоната 2013/14 постигнал пет гола на 13 првенствени натпревари. На почетокот на 2014 година, тој заминал да настапува во Сингапур и потпишал за екипата на Тампинс Роверс, каде што постигнал 25 гола во текот на календарската 2014 година. Во месец февруари 2015 година се вратил во Грција и потпишал за составот на Левадијакос, каде што имал одиграно само три натпревари до крајот на сезоната.
Во месец јуни 2015 година се вратил во српскиот фудбал и потпишал договор со екипата на Војводина. Својот прв натпревар за клубот од Нови Сад го имал во 1 коло од квалификациите за Лигата на Европа, на гостински терен кај екипата на МТК од Будимпешта (0:0). На возвратниот натпревар, кој се одиграл по осум дена на стадионот Караѓорѓе, екипата на Војводина победила со резултат од 3:1, а Мрдаковиќ го постигнал својот прв гол за клубот. Тој постигнал уште еден гол на домашен терен во Нови Сад за екипата на Војводина во наредното коло од квалификациите, кога бил совладан клубот на Спартак од Јурмала (3:0). Набргу потоа, го загубил првотимскиот статус. Во текот на есенскиот дел од сезоната 2015/16 во српската Суперлига, Мрдаковиќ одиграл шест првенствени натпревари, најчесто влегувајќи во игра од клупата за резервни играчи. Во месец декември 2015 година, тој ја напуштил екипата на Војводина и се преселил во грчкиот второлигаш Агротикос од Астерас, каде во текот на пролетта 2016 година постигнал еден гол на вкупно пет натпревари.
Во месец јули 2016 година, Мрдаковиќ потпишал за белградски тим Рад, каде што не успеал да одигра ниту еден натпревар. Во месец јануари 2017 година по трет пат станал играч на екипата на ОФК Белград, само што овој пат клубот се натпреварувал во вториот ранг на натпреварувањето, односно во Првата лига на Србија. Тој настапил на пет натпревари и постигнал два гола, но екипата на ОФК Белград во сезоната 2016/17 испаднал во третиот ранг на натпреварувањето односно во Српската лига на Белград. По завршувањето на оваа сезона, Мрдаковиќ ставил крај на својата играчка кариера.
Репрезентација
Во 2001 година, Мрдаковиќ настапувал за репрезентацијата на СР Југославија на Европското првенство за играчи до 18 години во Финска. Тој бил и младински репрезентативец на селекцијата на Србија и Црна Гора, но поради конфликтот со тогашниот селектор Владимир Петровиќ Пижон, не успеал да одигра повеќе натпревари.
Во месец јули 2008 година, селекторот на српскиот олимписки тим, Мирослав Ѓукиќ, го вклучил Мрдаковиќ на списокот на играчи за Олимписките игри 2008 година во Пекинг. Покрај Владимир Стојковиќ и Александар Живковиќ, Мрдаковиќ бил еден од тројцата играчи на возраст од над 23 години, што била дозволената граница за еден олимписки тим. Тој настапил на сите три натпревари на Олимпискиот турнир (Австралија, Брегот на Слоновата Коска и Аргентина), а постигнал и гол на натпреварот против африканската селекција, но српската државна репрезентација го загубилa тој натпревар (4:2).
Во месец мај 2011 година, селекторот на сениорската репрезентација на Србија, Владимир Петровиќ Пижон, го вклучил Мрдаковиќ на списокот на играчи за пријателските натпревари против репрезентациите на Јужна Кореја и Австралија. Мрдаковиќ се појавил на поканата, но се повредил на последниот тренинг пред патувањето во Јужна Кореја и Австралија, па така ја пропуштил можноста за прв пат да настапи за сениорската репрезентација.
NGC 4512
NGC 4512 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4512 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4512 има привидни димензии од 2,5' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 4512 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41621. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4158. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 717.
Надворешни врски
NGC 4512
Владо Маленко
Владо Маленко (Охрид, –, ) — македонски археолог и конзерватор.
Животопис
Маленко е роден на 1 септември 1938 година во Охрид. Гимназија завршил во Кичево, во 1958 г. Дипломирал на Катедрата за археологија на Филозофскиот факултет во Белград во 1965 година. Од 1965 до 2004 година работел како археолог-конзерватор во Заводот за заштита на спомениците на културата - Охрид, а потоа и Народен музеј - Охрид, каде и се пензионирал. Вршел ископувања на повеќе наоѓалишта во охридскиот регион: црквата „Св. Пантелејмон“ на Плаошник, на античкиот театар во Охрид, на некрополата на Дебој, на ранохристијанските базилики во Радолишта, во Св. Еразмо, во наоѓалиштето Стоби и др. Во својот работен век објавил голем број трудови во периодични и посебни изданија од областа на археологијата и учествувал на повеќе домашни и меѓународни конгреси и симпозиуми. Исто така, во матичната институција во два мандати бил претседател на Управниот одбор, а смртта го затекла како актелен член на Управниот одбор при НУ Завод и Музеј – Охрид. Починал во Охрид на 20 октомври 2013 година.
Историја на Романија
Османлиско Царство
Стратешката положба на кнежевствата Молдавија и Влашка во долниот тек на реката Дунав и на планинскиот превез на Карпатите овозможувале големи предности при паѓањето им во склопот на Османлиското Царство. Бидејќи се наоѓале на север од Балканот, Влашка дури на почетокот од 15 век а Молдавија на крајот од 15 век станале обврзници да плаќаат даноци на Османлиското Царство, а веќе на почетокот на 16 век биле анектирани. До средината на 19 век, службен јазик во Влашка бил кириличното писмо. Во 1861 година била воведена латиницата.
Независност
Со одредувањето на висината на даночната обврска кон султанот и со обединувањето во 1859 година под името Романија кое всушност било овозможено со раскинувањето на мировниот договор од Париз, Романија се ослободила од турското вазалство. Меѓународното признавање на Романија се случило во 1861 година, со референдум кој се одржал пет години подоцна. За прв кнез на Романија бил избран Карл I фон Хоенцолерн-Зигмаринген. За време на Руско-турската војна од 1877 година, Романија била принудена од Русија да ѝ обезбеди слободен премин на нејзините војски преку нејзината територија. Така, Османлиското Царство ѝ објавила војна на Романија. Истата година, на 21 мај Романија објавила независност. По војната и потпишувањето на Санстефанскиот договор, Османлиското Царство ја признала независноста на Романија.
Во текот на Балканските војни, Романија ја принудила на Бугарија да ја предаде Силистра. По ова, Романците навлегле длабоко кон внатрешнноста на Бугарија. Романија излегла како победник и Бугарија била принудена да ѝ ја отстапи Добруџа.
Прва светска војна
Романија во текот на Првата светска војна до 1918 година учествувала на страна на Антантата. И покрај помошта која ѝ била дадена од Русија, Романија доживеала пораз од германските, бугарските и турските сили. Поголемиот дел од нејзината територија била заземена од страна на Централните сили. По војната, Романија присоединила области од Руската Империја, пред сè Бесарабија, и од Австроунгарија пред сè Трансилванија.
Втора светска војна
Романија во текот на Втората светска војна била на страната на Силите на Оската. Во 1941 година, нејзините војски се приклучиле кон оние на Нацистичка Германија за походот кон СССР односно во Битката кај Сталинград. Бесарабија повторно била вратена на Романија. На 20 август 1944 година започнала големата офанзива на Црвената армија. Капитулацијата на Романија дошла многу бргу по навлегувањето на советските сили.
По војната
По крајот на Втората светска војна, Бесарабија била повторно вратена на СССР, од чија територија се создала Молдавска ССР. На 10 декември 1947 година Романската комунистичка партија ја зазела власта во Букурешт. Во 1965 година на чело на државата дошол Николае Чаушеску. Неефективната стопанска политика довела до банкрот на државните резерви. Во 1981 година Романија била определена како некредитоспособна држава.
Падот на комунизмот
По паѓањето на Берлинскиот ѕид во 1989 година, во Букурешт избувнале големи демострации за поголеми права и слободи на романскиот народ. Диктаторот Чаушеску, заедно со неговата сопруга Елена биле фатени во бегство и заробени на 25 декември 1989 година. Набргу биле стрелани. По ова, во Романија била воведена демократијата. Во 2004 година се приклучила кон НАТО пактот. На 25 април 2005, во Луксембург, Романија потпиша договорот за членство во Европската Унија, а во 2007 година пристапила кон унијата.
Rumania
ОУ „Атанас Нивичански“ - Висока Маала
„Атанас Нивичански“ — училиште во Висока Маала, Општина Василево.
IC 856
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 856 се споменува и како MCG 8-30-33, CGCG 251-32, NPM1G +49.0333.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 856 е од видот SB. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 856 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 35 м 42,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +49° 13' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на IC 856 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58567.
Хоуп Мванаке
Хоуп Вакио Мванаке (роденa 1988/1989) — кениски претприемач и научник. Таа се смета за една од новите млади претприемачи од Африка. Во декември 2019 година, таа се нашла на насловните страни за нејзините напори во изградбата на куќи со фрлени пластични шишиња за да се искорени пластичното загадување во Кенија.
Кариера
Таа првично ја продолжила својата кариера како социјален претприемач пред да стане научник. Таа е соосновач на Trace Kenya, организација базирана на заедницата која работи заедно со младите во решавање на прашања поврзани со управувањето со цврст отпад. Trace Kenya е основана во централниот град на Кенија во Гилгил за управување и одржување на депонирање на отпадот.
Таа, исто така, одржала визионерски говор на Светската недела на водата во 2015 година во Стокхолм, Шведска. Во 2016 година, таа ја основала производствената компанија Eco Blocks and Tiles заедно со колегата научник Кевин Муреити. Таа, исто така, станала првата компанија во Кенија која произведува покривни ќерамиди и други градежни материјали од пластика и отпад од стакло.
Историја на Сан Марино
Според традиционалното верување, Свети Марин го напуштил островот Раб во Хрватска и со неговиот пријател Лео тргнале за Римини како масони. По неговите прогоните поради неговите христијански верувања, тој побегнал во близина на планината Титано, каде изградил мала црква и го основал денешниот град и држава Сан Марино. Официјалното основање на градот и државата е на 3 септември 301 година.
До средината на 5 век се создала мала заедница и поради недостапноста на местото и сиромаштијата, независноста успеала со мал број обиди за поништивање на истата. Во 1631 година независноста на Сан Марино била призната од Папството.
За време на раната фаза на италинаското обединување во 19 век, Сан Марино служел како место за бегалци кои биле протерувани поради нивните залагања за обединување на Италија. Така, Џузепе Гарибалди ја прифатил желбата на Сан Марино да не биде дел од обединета Италија. Исто така, Наполеон Бонапарт одбил да го преземе Сан Марино, и кога го прашувале за тоа тој одговарал: „Зошто? Затоа што тоа е модел на република.“
Владата на Сан Марино го прогласил американскиот претседател Абрахам Линколн за почесен граѓанин на Сан Марино.
За време на Првата светска војна, кога Италија ѝ објавила војна на Австроунгарија, и Сан Марино го направил тоа на 3 јуни 1915 година.
За време на Втората светска војна, почетнички Сан Марино објавил војна на Британија. Подоцна кога Италија го опколила Сан Марино, Сан Марно прогласил неутралност, но на 21 септември 1944 Сан Марино објавил војна на Германија.
Сè до 1968 кога Науру прогласи независност Сан Марино беше најмалата држава во светот. Сан Марино е член на Советот на Европа но не е член на Европската Унија.
Сан Марино е најстарата независна држава и уставна република. Уставот на Сан Марино е од 1600 година и сè уште е функционален. Воедно тој е и најстар устав во светот[1].
Грб на Хамбург
Поголем грб
Поголемиот грб го прикажува грбот, ѕвездите и црквата во сребро на црвена основа со двата лава, кои стојат отстрана. Врвот е сличен на средниот грб со шлем со крст, вклучувајќи ги и три паунови пердуви и шесте знамиња на оружја и престилка. Овој грб е заштитени и единствено е дозволен да се користи од Сенатот и Парламентот на Хамбург.
Пловен грб на Хамбург
Пловниот грб на Хамбург е користен за официјалните бродови на Хамбург.
Историја
Најстариот грб на Хамбург е задржан на градските печати од 12-от и 13-от век. Во текот на вековите, кули, ѕидовите, врвовите и симболите на грбот на Хамбург се менувале неколкупати, без да смени карактерот. Средишниот замок бил понекогаш бил прикажан со затворени врати и со порткулис.
Боите на варијантата на помалиот грб од 2008 се прогласено со закон од Сенатот на Хамбург на 14 мај 1752. Пред тинкурата бил црвен замок на бела позадина. Од 1952, грбот и знамето се регулирани со Уставот на Хамбург. Боите на Хамбург се црвена и бела. Во општа употреба на градските печати со грбот била привилегија на градскиот совет. Градските советници морале да го видат неговото одржување. Дури и сега грбот е заштитени и може да биде користен само под специфични околности.
Поголем грб
Грбот постои од 16-от век.
Пловен грб на Хамбург
Во 1623, Admiralitätskollegium (Пловниот совет) бил основан со цел да го надгледува законот на морето и безбедноста на бродовите, како и пристанишните власти. Грбот постои од 1642. Во 1811 бил напуштен во текот на француската окупација, пловниот совет бил официјално распуштен во 1814 и наследен од судската власт како Handelsgericht (Трговски суд) и за административни цели од пристанишната и бродска делегација (германски: Schifffahrts- und Hafendeputation).
Бромна киселина
Бромна киселина, позната и како водород бромат, ― оксокиселина со молекуларна формула HBrO3. Постои само во воден раствор. Таа е безбоен раствор кој пожолтува на собна температура додека се разградува до бром. Бромната киселина и броматите се моќни оксидирачки агенси и се вообичаени состојки во Белоусов-Жаботинскиевите реакции. Белоусов-Жаботинскиевите реакции се класичен пример за нерамнотежна термодинамика.
Одвојување
Ниските концентрации целосно се одвојуваат на хидрониум и бромат додека високите концентрации се распаѓаат за да образуваат бром. Високата нестабилност на бромната киселина може да се објасни затоа што позитивно наелектризираниот хипервалентен бром е поврзан со електронегативната OH група.
Структура
Постојат неколку изомери на HBrO3. Пресметаните должини на врската се наведени подолу врз основа на три теории на високо ниво G2MP2, CCSD(T) и QCISD(T). Големите енергетски бариери помеѓу овие структури не ја овозможуваат изомеризацијата. HOBrO2 е најстабилниот изомер и е оној на сликата погоре.
Синтеза
Бариум сулфатот е нерастворлив во вода и прави талог. Водената бромна киселина може да се преточи со отстранување на бариум сулфатот.
Душица Ѓорѓиевска
Душица Ѓорѓиевска (р. ) — македонска ракометарка во турскиот клуб Загнос СК и македонската репрезентација.
Академска црква во Вислица
Академска црква во Вислица (полски: Bazylika kolegiacka Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Wiślicy) е црква која се наоѓа во Вислица, Полска. Христијанскиот храм е изграден во готска архитектура во 1350 година, во времето на кралот Касимир III од Полска. Таа била изградена врз темелите на две рани цркви, од кои останала само криптата. Од 8 септември 2005 година била редизајнирана како базилика.
Космос-561
Космос-561 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 мај 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-561 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 293 км, а најмалото на 204.
Акре
Акре (Acre ) е држава во Бразил, сместена во северозападниот дел од земјата. на север се граничи со Амазони, на исток со Рондонија, на југ со Боливија и на запад со Перу.
Географија
Акре претежно е покриена со Амазонска дождовна шума. Реката Акре тече по јужната граница на државата, формирајќи ја границата со Боливија.
Клима
Екваторска клима владее до државава, нема сува сезона – преку сите месеци има силна врнежливост, околу 60 милиметри. Тропска дождовна шума е основната вегетативност. Тропска дождовна шума е природната вегетација во екваторските региони.
Историја
Територијата била предадена на Боливија со Ајакучо Договорот. Во 1899-1900, шпанскиот новинар и поранешен дипломат Луиз Галвез Родригес де Ариа предводел експедиција за да ја стави територијата на денешен Акре под контрола. Експедицијата била тајно финансирана од страна на владата на Амазони со цел Акре да биде инкорпорирана во Бразил после прогласувањето на независност од Боливија. Галвез се прогласил себеси за прв претседател на Република Акре на 14 јули 1899та. Републиката опстоила до март 1900, кога Боливиската влада испратила трупи со цел да го уапсат Галвез и да ја вратат Акре. Галвез бил депортиран во Шпанија а населението на Акре се нашло помеѓу Боливија и Бразил. И покрај вториот обид за прогласување на Република (Ноември 1900 - Декември 24, 1900), Акре останала дел од Боливија сè до 1903-та.
По вториот неуспешен обид за отцепување од Боливија, ветеран од Јужна Рио Гранџе, кој се борел во федералистичката револуција 1893, Жозе Пласидо де Кастро, бил побаран од Акреанските револуционери со цел да биде водач на противболивиското движење. Тој ја реорганизирал револуционерната армија, која достигнала 30,000 души.
Демографија
Според БИГС 2007, населението брои 664,000. Со густина на населеност 4.5 ж./км2.
Структура: 441,000 Пардо (66.5%), 172,000 Бели (26.0%), 45,000 црнци (6.8%), 4,000 Азијати или Домородци (0.7%).
Стопанство
Секторот за услуги зазема најголем дел од БДП со 66%, следен од индустрискиот сектор со 28.1%. Аграрот претставува 15.9%, од БДП (2004). Акре извезува: дрво 85.6%, месо или пилиња и дива гуска 4.7%, дрвени производи 1.7% (2002). Удел во Бразилската економија: 0.2% (2005).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Меѓународен аеродром
Меѓународен аеродром Рио Бранко е сместен во руралниот дел на општината Рио Бранко.
Меѓународен аеродром Крусејро до Сул е сместен на 18 километри од истоимениот град.
784
784 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Таа била 784 година од новата ера, 784. од првиот милениум, 84. од VIII век и петта од 780-тите. Оваа година била определена како 784 уште од почетокот на средновековниот период, кога календарската ера Anno Domini стана најраспространетиот метод во Европа за определување на годините.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6292 и 6293 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5534 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4544 и 4545 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1537.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 784 година се протега во 3420 и 3421, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3480 и 3481 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1327. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 167 и 168 исламска година.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2004 (мажи)
Хокејот на трева на Летните олимписки игри 2004 година во машка категорија — официјален турнир на Олимписките игри во хокеј на трева. Турнирот се одржал во Атина, Грција. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Холандија, второто Холандија и третото Германија.
Мечеви за титулата светски првак во шах
Ова е список на мечеви од светското првенство во шах за титулата светски првак.
Победниците во секоја партија се наведени први. Записот (+x –y =z) означува дека првиот играч добил x партии, изгубил y партии, а z партии биле нерешени. на пример, во партијата Морфи-Андерсен (1858 г.), Морфи (+7 –2 =2) победил со седум добиени, две изгубени и две нерешени партии. Во случај на сосем нерешен резултат, првакот ја задржувал титулата.
Југословенска кинотека
Југословенска кинотека — филмска архива сместена во Белград, главниот град на Србија. Таа е основана во 1949 година. Основач е на Меѓународната федерација на филмски архиви и била национална филмска библиотека на Југославија и моментално на Србија. Главното кино управувано од Југословенската кинотека го носи името на Душан Макавејев.
Историја
Југословенската кинотека е основана од Комитетот за кино на Федерална Народна Република Југославија во 1949 година.
За време на бомбардирањето на НАТО врз Југославија во 1999 година, колекцијата на архивата била во опасност, но сепак била успешно зачувана. Италијанскиот режисер Бернардо Бертолучи упатил молба архивата да биде поштедена за време на бомбардирањето.
Колекција
Колекцијата на филмови содржи над 100.000 филмски отпечатоци од разни национални продукции, од сите жанрови, неми и звучни, црно-бели и во боја, со нитрат и ацетат. Околу 85% од целата филмска колекција се состои од странски филмски материјал, вклучувајќи и некои претходно сметани за изгубени, што ја прави архивата особено интересна за филмските архивисти и истражувачи од целиот свет.
Југословенскиот филмски фонд ги спасил најважните архивски материјали и документарни филмови поврзани со територијата на поранешна Југославија, почнувајќи од најстариот постојан филм во земјата Крунисување на кралот Петар Први од 1904 година до неговото обновување во 1992 година. Колекцијата југословенски филмови вклучува повеќе од 90% од производството од Втората светска војна. Повеќето филмови имаат заштита од копирање (две копии по наслов). Колекцијата на филмови постојано го зголемува депонирањето на филмови направени и поставени во земјата, споделување со други филмски архиви и преку купување и подароци од поединци и институции.
Архивската фотографска колекција содржи приближно 250.000 идентификувани (и исто толку необработени) слики од локални или странски филмски продукции, портрети на филмски работници и други учесници во филмската индустрија. Колекцијата документи и пишан филмски материјал ги содржи сите видови документи, писма, договори, оригинални сценарија и друг материјал релевантен за историјата и проучувањето на националното кино.
Архивската колекција содржи постери на филмови (домашни и странски продукции) и филмски фестивали. Архивата има обработено околу 15.000 постери и околу 200.000 неидентификувани и нетретирани материјали. Приоритетна задача е заштита на постери поврзани со домашни филмови.
NGC 2285
NGC 2285 — двојна ѕвезда во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2285 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 49 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 21' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 2285 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 99; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1268.
Таџички јазик
Распространетост
Најзначајните градови каде се збори таџички персиски јазик во Средна Азија се градовите Самарканд и Бухара, денес во Узбекистан. Во овие градови денес има значајно таџичко население, но има и на границата со Таџикистан. Според официјалните податоци на Узбекистан, во државата живеат околу 5% Таџици од вкупното население. Ова не вклучува етнички Таџици кои од различни причини не се изјасниле како такви. За време на СССР Таџиците во Узбекистан имале две можности: или да останат во Узбекистан и да се пишат како Узбеци или да се преселат во послабо развиениот Таџикистан. . Така, грубо гледано, околу 15 до 20 проценти од вкупното население на Узбекистан се Таџици.
Во Таџикистан, 80% од населението се Таџици и персискиот јазик доминира во државата. Во северен Авганистан, Таџиците се доминантно население, каде во државата има 25% до 30% Таџици. Најголема дијаспора Таџиците имаат во Русија и во средноазиските држави.
Дијалекти
Таџичките дијалекти се поделени на следните групи:
Писмо
Во Таџикистан како и во останатите држави од поранешниот СССР, таџичкиот се пишувал со кирилица, иако до 1930 година се пишувал на латиница и на персиско писмо. Од 1928 до 1930 година се користела латиницата, но била заменета со кирилица која се користи и денес. Во 2008 министерот за култура на Таџикистан изјавил дека кога ќе се запознае целото таџикистанско население со персиската азбука, тогаш кирилицата и латиницата ќе бидат заменети со персиското писмо.
Европски филмски награди
Европските филмски награди (ЕФА) (англиски: European Film Awards, EFA) се годишна манифестација на која се доделуваат филмски награди на европски автори, во повеќе категории: најдобар филм, најдобро сценарио, најдобра режија, најдобра улога итн. Наградите се доделуваат според изборот на Европската филмска академија, како и според гласовите на публиката.
Список на вулкани во Етиопија
Оваа статија ги утврдува вулканите во Етиопија.
Особености
Вулканите во Етиопија, се релативно малку познати и изучувани несомнено поради тоа дека се наоѓаат во тешко пристапни области. Постојат 67 вулкани во Етиопија, повеќе отколку во која било друга земја од Африка, дури и ако многу од нив се прилично мали. Најпознат е Ерта Але, кој е во континуирана ерупција од 1967 година и има лавино езеро во својот кратер.
Артур Луис
Животопис
Артур Луис е роден во Кастри, Света Луција, тогаш сè уште дел од Британските Заветрени Острови, како четврто од петте деца на Џорџ и Ида Луис. Неговите родители се преселиле од Антигва кратко по почетокот на новиот век. Џорџ Луис умрел кога Артур наполнил седум години и Ида сама ги пораснала петте деца. Артур бил надарен ученик и прескокнал две одделенија. По завршувањето на училиштето на 14 години, Луис работел како службеник, додека чекал да го полага приемниот испит на универзитетот. Во текот на ова време станал пријател со Ерик Вилијамс, идниот прв премиер на Тринидад и Тобаго, и двајцата останале доживотни пријатели.
Откако ја добил дипломата во 1937 година и докторатот во 1940 година на Лондонската економска школа, Луис работел како член на Лондонската економска школа до 1948 година. Во 1947 година се оженил со Глејдис Џејкобс и заедно имале две ќерки.
Кога Гана добила независност во 1957 година, владата го назначила Луис како нивен прв економски советник. Им помогнал да го направат првиот петгодишен развоен план (1959–1963).
Во 1959 година, Луис се вратил на Карибите, кога бил назначен за продекан на Универзитетот Западни Инди. Во 1963 година бил прогласен за витез за неговите придонеси во економијата.
Таа година исто така станал универзитетски професор на Универзитетот Принстон и се преселил во САД. Луис работел на Принстон следните две децении, предавајќи до неговото пензионирање во 1983 година. Во 1970 година, Луис бил избран за прв претседател на Карипската развојна банка.
Список на вулкани во Етиопија
Особености
Постоењето на овие мали вулкани, термални извори, к упи и бројни длабоки клисури покажува дека голем дел од етиопската територија сè уште е геолошки нестабилен. Поголемиот дел од етиопските вулкани се сместени во раседот кој ја одвојува сомалиската и африканската плоча, главно во Г олемата Раседна Долина. Иако сеизмичкиот појас кој се протега долж е ритрејската гранија и депресијата Данакил содржи бројни вулкани, ниеден посериозен з емјотрес  не бил регистриран во секторот од 20 век наваму.
Артур Луис
Животопис
Луис ја добил Нобеловата награда за економија во 1979 година, која ја поделил со Теодор Шулц.
Список на вулкани во Етиопија
Особености
На 12 јуни 2011 серија на земјотреси го погодиле североисточниот дел на Еритреја, при што двата најсилни потреси постигнале 5.7 по Рихтер а десетина други биле со магнитуда над 4. Ерупција се случила во областа, веројатно во близина на вулканот Н абро, но точната локација останува да се потврди поради бројните вулкани во овој регион.
Артур Луис
Животопис
Умрел на 15 јуни 1991 година. Бил погребан на посед на колеџот наречен во негова чест.
Луисов модел
Луис ја објавил во 1954 година можеби највлијателната статија за развојната економија, „Економскиот развој со неограничени ресурси на труд“. Во оваа публикација објаснил нешто што ќе биде наречен двоен секторски модел, или „Луисов модел“.
Луис комбиниран анализа на историското искуство на развиените земји со средишните идеи на класичните економисти за да добие широка слика на развојниот процес. Во неговата теорија, „капиталистичкиот“ сектор се развива преку земање труд од некапиталистичкиот назаден сектор. Во раната фаза на развојот, „неограничената“ понуда на труд од назадната економија означува дека капиталистичкиот сектор може да се шири некои време без да растат надниците. Ова доведува до повисоки поврати на капитал, кои повторно се инвестираат во капитална акумулација. Така, зголемувањето на капиталот доведува „капиталистите“ да го зголемуваат вработувањето преку повлекување дополнителен труд од назадувачкиот сектор. Од претпоставките на моделот (на пример, дека профитите се реинвестираат и дека капиталната акумулација не се заменува со обучен кадар во производството), процесот станува самоодржлив и доведува со осовременување и економски развој.
Точката на која вишокот на труд во назадувачкиот сектор е целосно апсобиран во современиот сектор и кога понатамошната капитална акумулација започнува да ги зголемува надниците, понекогаш е наречена Луисова пресвртна точка. Неодамна било многу дискутирано во контекст на економскиот развој на Кина.
Теорија на економски раст
Луис ја објавил „Теоријата на економски раст“ во 1955 година во која се обидел да „обезбеди соодветна рамка за изучување на економскиот развој“, поттикната од комбинација на „љубопитност и практична потреба“.
Европски филмски награди
25. издание на ЕФА
На 25. издание, одржано во Ла Валета, Малта, севкупен победник бил австрискиот режисер Михаел Ханеке, со освоени четири награди за филмот „Љубов“.