Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Србите во Австриско-турската војна (1716-1718)
По неповолниот карловачки мир, во Турција преовладувал духот на реваншизмот и се правеле планови за враќање на изгубените територии. Во декември 1714 година Турција објавила војна на Венецијанската република со цел да ја врати Мореја (Пелопонез), а причината биле одбивањето на Венецијанците да го предадат бискупот Данило I од Цетиње и другите бегалци кои биле во Котор. Венецијанците изгубиле Мореја и некои острови во 1715 година, но тие ги одбраниле Сињ и Книн и ги освоиле Попово поле и Требиње. Во април 1716 година, Австрија склучила сојуз со Венецијанците за да ги брани достигнувањата на Карловачкиот мир. И двете земји се подготвувале за војна, па започнала дипломатска борба, која се свела на префрлање на вината за војната на спротивната страна. Турција прва презела акција и објавила војна на Австрија на 1 јуни. Во првата битка, кај Петроварадин, австрискиот војсководец Јуџин Савојски ја поразил турската војска. При повлекувањето низ Срем, Турците го уништиле Крушедол и тоа резултирало со преселување на метрополата во Карловац. Истата година Јуџин ги освоил Темишвар, Панчево и Нова Паланка, па цел Банат потпаднал под австриска власт. Граничните чети ја освоиле Рача и неуспешно ги нападнале Босанска Градишка, Нови и Бихаќка. Поголем успех имале кај Шабац, каде бил освоен Лешничкиот ров, а капетанот Јован Монастирлија ја зазел куќата во Бјелина. Освоени се и Добор и Брчко. Овие освојувања го принудиле Мустафа-паша, командантот на Белград, да испрати 1.000 војници во тврдината Шабац. Капетаните Трегер и Монастирлија ги обединиле своите чети и на 30 август навлегле во градот, но брзо се повлекле. Зимата ги прекинала понатамошните операции на фронтот и царската војска била повлечена за зима во јужна Бачка, Банат и Срем. Во пролетта 1717 година, австриската војска од 150.000 луѓе и 10.000 српски доброволци тргнала во офанзива во правец на Белград. Во средината на јуни, Јуџин Савоски ја започнал опсадата на градот, која завршила два месеци подоцна со големата турска смрт и австриското освојување. Договорот за капитулација на турската војска предвидувал нејзино заминување од Белград, со обврска да ја остави тврдината во првобитната состојба, со артилерија и муниција. На Турците им било дозволено да се пензионираат со своите семејства и малку багаж. Освен турската војска, целото муслиманско население го напуштило Белград, а во градот почнале да се доселуваат Германци, како и некои Срби кои емигрирале во 1690 година. Набргу по падот на Белград, Турците го напуштиле Шабац, а за нов командант бил назначен граничен капетан Никола Рашковиќ. Турците ги оставиле сите утврдувања на Дунав на Орша, а Србија сè до Ниш. Капетанот фон Бате Змејски бил назначен за командант на австриската војска во Србија, кому во протерувањето на Турците од западна Србија му помагале капетанот Станиша Марковиќ Младисума, капетанот Тодор Продановиќ и капетанот Михат. Освојувањето на Белград имал голем одек во Европа и се очекувало Австрија да ја продолжи војната. Но, поради слетувањето на шпанската војска на Сардинија, која им припаднака на Хабсбурзите малку порано, започнале мировните преговори на кои учествувала и Венеција. Императорот Чарлс VI се плашел од потешки компликации и со посредство на Англија и Холандија на 21 јули 1718 година го склучил Пожаревачкиот мир. Во почетната фаза од преговорите Австријците истакнале големи територијални барања: ја барале цела Србија до Ниш и Видин, Влашка до реката Алута и Босна со тврдините Зворник и Бихаќ. Тие исто така побарале Мореа да биде вратена во Венеција или да и се даде соодветна отштета. Турците ги одбиле таквите барања, а кога ситуацијата во Сардинија и Сицилија станала опасна за Австрија, таа се нашла во дефанзива во преговорите. Конечните одредби на договорот биле следни: Австрија да ги добие Банат, остатокот од Срем, Мала Влашка, северна Србија и северна Босна по реката Сава. Границата одела по реката Алута до нејзиното вливување во Дунав, оттаму по Дунав до вливот на Тимок, а потоа по планинскиот венец Дели Јован, Столови и Гавран до Чиќевац. Оттаму го следел текот на Јужна Морава до Сталац (исто така потпаднал под австриска власт), каде што свртел кон запад и го следел текот на Западна Морава до над Чачак. Понатаму избувнал на Дрина кај Лешница преку Рудничка и Ужичка нахија. Преминувајќи го Дрина, опфатил тесен појас земја на десниот брег на Сава, сè до устието на Уна.