cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пајо Авировиќ
Биографија
Авировиќ е роден во Скопје во 1966 година. Дипломирал ориентална филологија во Сараево и работел на универзитетите во Сараево и во Белград. Бил постојан соработник на неделникот „Пулс“. Од 1997 година е во македонската дипломатска служба, каде што извршува повеќе одговорни функции, во МНР и во дипломатско-конзуларните претставништва во странство. Службувал во Париз, Њујорк и Тел Авив. Автор е на романот „Џахиз и истребувачите на кучиња“ за кој ја добива наградата „Роман на годината“ на „Утрински весник“ во 2005 година. „На погрешната страна“ е негова втора книга и прва збирка поезија. на https://cudnasuma.com
Космос-410
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 6 мај 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5900 килограми. Космос-410 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 277 км, а најмалото на 202.
Список на државни водачи во 1443 година
Ова е список на државни водачи во 443 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кочиње (Габрово)
Кочиње  — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
На околу 3 км јужно од селото, на висок рид со доминантна местоположба се среќаваат фрагменти од керамички садови, а наместа се гледаат темели од ѕидови на повеќе објекти.
Самурај Џек
Самурај Џек (Samurai Jack) — американска анимирана серија во продукција на „Картун нетворк“, и во режија на Генди Тартаковски, која се емитувала на овој канал од 2001 до 2004 година, а потоа — 13 години подоцна — серијата се продолжила, додавајќи како продолжение петта сезона, составена од десет епизоди. Серијата првично била прикажана на 10 август 2001 година, а последно прикажана на 20 мај 2017 година. Се издвојува од низа слични проекти што се со високодетална анимација и со кинематографски стил. Цртаниот филм е нацртан со помош на флеш-анимација.
„Самурај Џек“ им бил ставен на располагање на жителите на САД преку мрежното место „Toonami Jetstream“. Серијата била прекината во 2004 година, но серијата не била официјално откажана. Тартаковски наумил да режира игран филм, но последователно на 2 декември 2015 година, тој го објавил продолжението на анимираната серија во облик на петта сезона со „Adult Swim“.
Насловниот лик „Џек“ е неименуван јапонски самурајски принц што поседува мистична катана способна да пресече буквално сè. Тој тргнува да ја ослободи својата империја откако неа ќе ја заземе злобниот демон познат како Аку. Во битката што ја следи Џек со Аку, токму кога Џек е пред справување со последниот удар, Аку го испраќа самурајот напред со времето во дистописката иднина управувана од злобниот демон. Џек бара да се врати во своето време и да го победи Аку пред да може да го заземе светот. Потрагата на Џек за начин на враќање во сопствениот временски период го надминува владеењето на Аку, но напорите на Џек се во голема мерка залудни, поради тоа што патот назад кон неговиот дом завршува надвор од неговиот дофат.
Опкружување
Ретроидниот свет е населен со разни жители како што се роботи, вонземјани, животни што зборуваат, чудовишта, волшебни суштества, богови, па дури и Шкотланѓанец што поседува маѓепсан меч. Областите може да имаат напредна технологија како летачки автомобили, додека други личат на древно време или место на индустриски услови. Уште повеќе, Аку донел вонземјани од други планети за да ја населуваат Земјата, истовремено уништувајќи им ја можноста за живеење на другите планети. Злосторниците и бегалците од сите видови и/или облици се многу чести на земјата на Аку. Митолошките и натприродните суштества редовно се појавуваат и коопстојуваат меѓу технолошки-напредните жители.
Планетата е тешко развиена, но сепак има голем број епизоди што се случуваат во ненаселени области во светот, како што се шумите, џунглите и планините, кои останале во голема мерка недопрени дури и кога Аку го започнал своето освојување и владеење над секое чувствително суштество. Постојат дури и неколку заедници што не биле погодени од надмоќта на Аку, како што се шаолинските монаси, кои успеале да го сокријат и задржат својот број на тајно место надвор од опсегот на навидум сезнајниот поглед на Аку.
Монологот на Аку
"Одамна, во некоја далечна земја, јас, Аку, моќниот Господар на темнината, испуштив неискажливо зло. Но еден глуп самурај, кој поседува волшебен меч, проба да ми се спротивстави! Пред да успее да го зададе последниот удар, успеав да отворам временски портал и да го испратам во иднината, каде што моето зло е закон! Сега будалата бара начин да се врати во минатото, и да ја поправи иднината што е Аку!"
Заплет
XVI век, Јапонија. Злобниот демон по име Аку го напаѓа главниот град на Јапонија, уништувајќи сè што му се наоѓа на патот. Императорот моли три бога (Ра, Один и Рама) со мистичен дар да направат волшебна катана, обдарена со моќ на доброто. Императорот се бори со Аку, кој може да се преобрази во различни животни, и како резултат на тоа, силите на доброто го победуваат злото. Аку оди на планина и таму се претвора во камен, а младиот император станува водач на сите самураи.
По осум години, за време на затемнувањето на Сонцето, Аку повторно се издига од каменот. Во тоа време, императорот е стар, тој има мал син, исто така ветувачки самурај, кој ќе стане познат како Самурај Џек. Аку повторно ја напаѓа нивната татковина, заробувајќи го императорот на самураите. Сепак, неговата сопруга и синот се спасени. Момчето плови далеку на брод од неговата мајка, која го држи волшебниот мистичен меч.
Наследникот патува низ целиот свет, запознавајќи вешти занаетчии и староседелци. Со нив, тој ја учи уметноста на коњаницата, употребата на оружје, џудо, грчко-римско борење, кунг-фу и други воени вештини. И така, новиот самурај се враќа во својата татковина, која е во моќта на Аку. Таму се сретнува со неговата мајка, која е сега стара, и таа му го дава волшебниот меч. Тој ги ослободува својот татко и другите поробени луѓе. Потоа храбро се бори против Аку. Самиот демон се обидува да се претвори во разни суштества, но не може да му одолее на силен воин. И така, кога младиот самурај ќе го крене мечот за смртоносен удар, Аку отвора временски портал и го испраќа својот непријател во иднината — 25.000 години напред. Сега самурајот, кој мештаните го нарекуваат Џек, треба да најде начин наназад за да ја поправи иднината, и да го уништи Аку. "Поминаа педесет години. Но... не стареам. Времето повеќе нема дејство врз мене. Сепак, страдањата продолжуваат. Зафатот на Аку го задушува минатото, сегашноста и иднината. Повеќе нема надеж. Морам да се вратам назад. Назад во минатото. Самурај Џек!"Поминуваат педесет години од настаните во изворната серија, за време на кој патува Џек во иднината. Изгубена надеж и мачен од привиденијата на неговите родители, неговата империја и таинствената личност на самурај на коњ — тој е на работ на лудило. Во меѓувреме, седум девојчиња се воспитани и обучени од раѓање да станат ќерки на Аку и екипа елитни убијци со единствена цел да го убијат Самурај Џек. Во текот на петтата сезона, Самурај Џек ќе мора да се бори со ќерките на Аку, да стекне нов сојузник, да ја врати изгубената волшебна катана, да се сретне со самиот Аку и да се врати во минатото, за да може да ги надмине своите сомнежи и стравови и да се бори за својот живот.
Самурај Џек
Самурај Џек — главниот лик на цртаниот филм, принцот и престолонаследникот. Учел со наставници од целиот свет. Тој поседува волшебен меч наследен од неговиот татко. Во петтата сезона, тој го изгубил, а подоцна го вратил волшебниот меч назад. И покрај неговиот изглед, создаден од „аголна“ анимација, самиот Џек е привлечен, праведен, паметен, љубезен, како и неговите родители, а тивките епизоди со него се беспрекорни. Понекогаш не му требаат зборови. Џек секогаш постапува како што му вели срцето и секогаш им помага на сите. Во финалето на серијата, тој се враќа на денот кога Аку го испратил во иднината и целосно го искоренува демонот. Понатамошната судбина на Самурај Џек е непозната. Во глас на Фил Ламар.
Аку
Аку (јапонски: 悪 „Зло“) — главниот антагонист во цртаниот филм, но не лишен од шарм. Искористувајќи го фактот дека Џек исчезнал, тој го поробил светот, станувајќи божество на некои што живеат во Вселената, со цел потоа да ги пороби сите светови и галаксии. Злобен демон што претходно бил поразен од таткото на Самурај Џек. Аку е силен во вештерството: тој знае како да се претвори во различни животни, антропоморфни суштества, па дури и луѓе (сепак, ова е само една од многуте суперсили на ликот). Аку е интересен и за гледачот затоа што тој, за разлика од некои злобници, станува помудар со текот на годините. Ако последен пат бил поразен со волшебен меч, вториот пат нема да го дозволи тоа. По педесет години, Аку ги уништува сите постојни портали, така што самурајот никогаш нема да се врати во минатото, чекајќи го мигот кога Џек ќе умре од старост. Но сфаќајќи дека неговиот непријател Џек повеќе не старее и нивните судири ќе станат вечни, Аку општи со неговиот колега — психотерапевт. Иако пораснал помек за педесет години, тој не е одбивен во справувањето со бунтовниците со цел да излезе од својата депресија, во епизодата пет од петтата сезона. Во епизода девет, тој потврдил дека е биолошки татко на Аши и нејзините сестри. Во финалето на серијата, тој ја дочекува својата судбина во рацете на Џек, кој се враќа од иднината и го уништува демонот еднаш засекогаш. Во глас на Мако (сезони 1–4) и Грег Болдвин (5-та сезона).
Императорот
Императорот — татко на Самурај Џек. Тој е оригиналниот сопственик на волшебната катана што ја благословиле трите бога — Один, Ра и Рама. Императорот е шармантна, интелигентна, љубезна, милостива и весела личност. Неговиот живот е поделен на три периоди: прво — кога бил млад и го поразил Аку; вториот — кога го добил синот Џек и кога Аку повторно ги нападнал; и третиот — кога Аку владее со светот, и тој понизно се покорува за да го чека Џек. На финалето, тој е горд на својот син и е присутен на неговата венчавка. Во глас на Саб Шимоно.
Императорката
Императорката — сопруга на Императорот и мајка на Самурај Џек. Таа го одвела Џек од нивниот роден град кога Аку го уништил откако избегал од планината. Кога Џек се вратил после патувањето низ светот, таа му го дала мечот, знаејќи дека сега е подготвен да го уништи демонот. Императорката е кревка и љубезна, но и храбра и мудра на свој начин. Токму таа го спасила својот син од Аку. На финалето со нејзиниот сопруг, таа е горда на својот син и присуствува на неговата венчавка. Во глас на Лорен Том.
Ќерките на Аку
Ќерките на Аку — група од седум женски хибриди што се родени и израснати од страна на Првата Свештеничка (нивната мајка) со единствена цел да го убијат Самурај Џек. Тие биле дел од Акуевата секта и се појавиле целосно во првите три епизоди од сезона пет. Во епизода шест се покажало дека тие не биле во одела, туку всушност биле голи. Од детството, нивната кожа станала темна поради, веројатно, јаглен или катран. Во епизода пет, било потврдено дека тие навистина се ќерки на Аку; нивната мајка ја испила суштината на Аку што ја оставил тој во чашата, и родила седум ќерки:
Аши
Аши (†) — една од главните хероини на петтата сезона, поранешниот водач на Акуевите ќерки, најстарата ќерка на Првата Свештеничка и самиот Аку. Таа паднала во бездна кога Џек го ослободил ланецот што го држела на крајот од епизода три. Била спасена од Џек. Одбила да го убие на крајот од епизода четири поради нејзините спротивставени чувства за Џек и неговата цел да го направи светот подобро место. Во понатамошните епизоди од 5-та сезона, таа ќе стане добар сојузник и помагател на Џек. Во епизода шест, таа го мие црнилото на кожата, ја менува својата фризура и создава костум од зеленило, станувајќи убава девојка. На крајот од епизода осум, таа ги покажува своите чувства кон Џек и се вљубува во него. Во епизода девет, таа била управувана од внатрешниот глас на Аку, со што повторно станала непријател на Џек. Во финалето на серијата, му помага на Џек да патува низ времето, така што конечно ќе го уништи Аку. Но поради привремен парадокс за време на нејзината венчавка, таа паѓа, се збогува со Џек и исчезнува засекогаш (во видеоиграта „Самурај Џек: Битка низ времето“, откако Џек ја пушта бубамарата, Аши се враќа, но не и во серијата). Во глас на Тара Стронг.
Ами
Ами (†) — една од ќерките на Аку, која била вооружена со катана. Таа била убиена од Џек, сечејќи ѝ го грлото со нејзината сопствена катана во епизода два од сезона пет. Во глас на Кери Валгрен.
Аки
Аки (†) — една од ќерките на Аку, која била вооружена со ланец. Таа била убиена за време на изненадувачкиот напад на Џек со копје во епизода три. Во глас на Кери Валгрен.
Ари
Ари (†) — една од ќерките на Аку, која била вооружена со две саиси. Таа била убиена кога Џек ја заковал со копје што првично било фрлено кон Аши во епизода три.
Ани
Ани (†) — една од ќерките на Аку, која била вооружена со канабo (самурајско копје). Таа е убиена за време на борба со Џек, кој ја фрлил и ја забодел со кама во епизода три.
Ави
Ави (†) — една од ќерките на Аку, која била вооружена со две ками. Таа била онеспособена со еден удар на Џек и паднала во бездна, за време на нападот врз трупецот. Во глас на Тара Стронг.
Али
Али (†) — една од ќерките на Аку, која била вооружена со нагината. Таа била убиена кога Џек го избегнал нејзиниот напад, ја фатил за рамената и ја исфрлил од трупецот во бездната.
Награди
Серијата освоила 4 Еми-награди:
Подбрег (Випава)
Подбрег (словенечки: Podbreg) — населба во Општина Випава во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Данило Киш
Данило Киш (Суботица, - Париз, ) — југословенски и српски писател. Данило Киш е еден од најинтересните писатели на балканските простори од втората половина на XX век, кој со своите несекојдневни прозни остварувања доживеал успех и на светската книжевна сцена. Неговите смели раскажувачки постапки колку што биле прифаќани и одобрувани, толку биле и причина за полемички однос кај дел од тогашните критичари.
Животопис
Данило Киш е роден во Суботица во 1935 година, од татко Едвард Киш, унгарски Евреин и мајка Милица Драгичевиќ, која била Црногорка. Татковото презиме отпрвин било Кон, но таткото го променил во унгарското Киш. До 1942 година, Киш живеел со родителите во Нови Сад, каде го започнал основното образование, но потоа, семејството се преселило во Унгарија, во родниот крај на татко му, каде Киш го завршил основното училиште и два класа гимназија. По одведувањето на татко му во логорот Аушвиц во 1944 година, Данило Киш, заедно со остатокот на семејството бил однесен во Цетиње со посредство на Црвен крст. Таму, Данило Киш живеел до крајот на своето образование.
Во 1954 се запишал на Филозофскиот факултет во Белград а во септември 1958 година, како прв студент, дипломирал на Катедрата за општа книжевност. Од 1962 до 1964 година, Киш престојувал во Стразбур, каде работел како лектор за српскохрватски јазик. Подоцна, во 1974 година, тој работел како лектор за српскохрватски јазик на Универзитетот во Бордо.
Од 1962 до 1981 година бил во брак со Мирјана Миочиновиќ, а по разводот живеел со Паскал Делпеш, сè до својата смрт. Од 1979 година, Киш живеел во Париз и четири години работел како лектор на Универзитетот во Лил. Данило Киш починал на 15 октомври 1989 година, во Париз, каде одредено време се лекувал од рак на белите дробови.
Творештво
Уште како студент, Киш објавувал поеми, есеи, раскази и преводи од унгарски, руски и француски јазик, најчесто во списанието Видици чиј уредник бил од 1957 до 1960 година. Неговиот прв роман, „Псалм 44“, го напишал во 1955 година, а потоа следело делото „Мансарда“, 1960. Првата негова објавена книга, во еден том ги содржи и двата романа. Романот „Градина, пепел“ е првото позначајно прозно дело на Киш, објавено во 1965 година, во Белград. Романот бил напишан во тек на неговиот престој во Стразбур, а во тоа време работел и на преводите на Лотреамон, Пол Верлен, „Стилски вежби“ од Ремон Кено и поезијата на Ендре Ади. Во 1970 година, во Белград, Киш ја објавил книгата раскази „Рани јадови“.
Потоа, во 1972 година се појавил романот „Песочен часовник“ и за него Киш ја добил НИН-овата награда која неколку години подоцна ја вратил. Истата година, тој ја објавил збирката есеи „По-етика“. Во 1974 година ја објавил и втората збирка „По-етика (интервјуа)“, а две години подоцна се појавила и збирката раскази „Гробница за Борис Давидович“. Истата година започнале нападите врз книгата, поради наводен плагијат, кои траеле со месеци. По кратките полемички одговори, во 1977 година, Киш го напишал делото „Час по анатомија“. Истата година, за „Гробницата на Борис Давидович“ ја добил наградата „Иван Горан Ковачиќ“. За својот севкупен книжевен труд, во 1980 година, Киш ја добил француската книжевна награда Grand aigle d`or de la ville de Nice. Собраните дела на Данило Киш биле објавени во 1983 година, во десет тома, во Белград и во Загреб. За збирката раскази „Енциклопедија на мртвите“, Киш ја добил наградата Иво Андриќ во 1984 година, а во 1986 и наградата Скендер Куленовиќ. Неговите изабрани дела, проза во седум книги, биле објавени во 1987 година, во Белград и во Сараево. Таа година, Киш ја добил наградата „7 јули“ а во 1988 година бил избран за дописен член на САНУ и добил две важни меѓународни награди: во Италија Premio letterario Tevere и во Германија Preis des Literaturmagazins. Истата година ја добил наградата „АВНОЈ“. Американскиот ПЕН во 1989 година му ја доделил наградата Bruno Schulz Prize.
Неговите посмртни изданија се:
Силвер Сити (Божиќен Остров)
Силвер Сити е населба на Божиќниот Остров. Во однос на етничката припадност нејзините жители се кинези и Европејци и мал број на малезијци. Населбата била изградена во 1970-тите со алуминиумски/метални куќи кои требало да бидат отпорни на циклони.
Илјушин Ил-2
Илјушин Ил-2 Штурмовик  бил советски јуришен авион во време на Втората светска војна, конструиран од познатиот советски конструктор Сергеј Владимирович Илјушин. Улогата на Ил-2 на Источниот фронт била исклучително голема. Вклучувајќи го неговиот наследник - Ил-10, Ил-2 претставува најпроизведуваниот воен авион на сите времиња со произведени 42.330 примероци.
Список на државни водачи во 557 година
Ова е список на државни водачи во 57 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-411
Космос-411 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 мај 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-411 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1490 км, а најмалото на 1317.
IC 535
IC 535 — галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 535 се споменува и како ESO 76-32, IRAS 22548-6919.
Откривање
Објектот е откриен на 21 август 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 535 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 535 има привидни димензии од 1,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 58 м 13,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -69° 3' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 146°.
Риза Идризи
Риза Идризи (алб.: Riza Idrizi; с. Мерово, Тетовско, ) бил учесник во НОАВМ во 1944 и член на КПМ  од 1946 година.
Животопис
Идризи е роден во тетовското село Мерово на 11 август 1928 година. Завршил виша управна школа. Бил секретар на Околискиот комитет на Народната младина во Тетово, управник на ХЕЦ „Маврово“, шеф на одделение во Фабриката „Тетекс“ во Тетово, шеф на месна канцеларија и правник во филијалата на „Жито Македонија“ во Тетово. Подоцна бил пратеник во Републичкиот собор на Собранието на СРМ во 1970 година, член на Одборот за општественополитички систем и член на Одборот за народна одбрана.
853 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4655 и 4656 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3897 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2907 и 2908 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 100 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 853 година се протега во 1783 и 1784, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1843 и 1844 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 310 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1519 и 1518 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Јован Златоуст“ - Солун
Свети Јован Златоуст (Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Сместена е на улица „Пердикас“ бр. 55 во населбата Пирги (Депо).
Егзархиска црква
Со засилувањето на бугарската пропаганда во Македонија, Солунската бугарска општина уште во 1896 г. издејствувала ферман за изградба на претставителна црква. Во 1906 г. започнала кампања за прибирање на средства за нејзина изградба. Градежните работи започнале во 1907 г. за храм под името '''„Св. Ѓорѓи“''' со цел задоволување на духовните потреби на македонското население во Пирги, тогаш под врховенството на Бугарската егзархија. Завршувањето и осветувањето на црквата било предвидено за 1913 г. Црквата е дело на голобрдските браќа-мајстори Атанас и Георги Митровски.
Грчка црква
Во 1912 г. за време на Првата балканска војна во Солун влегла грчка војска. Следната 1913 г. сиот имот на Егзархијата е одземен и „Св. Ѓорѓи“ минал во рацете на Солунската патријаршиска епархија. Митрополитот Генадиј Солунски ја преименувал уште недовршената црква во чест на Свети Јован Златоуст. Првично таа била параклис на соседната грчка црква „Св. Троица“ и изградбата е довршена со пари од таа парохија. Во 1922 г. во црквата се сместени грчки дојденци од Турција по склучениот договор за размена на население.
За време на окупацијата на Солун во Втората светска војна, на 15 јануари 1942 г., Солунскиот бугарски клуб вршел постојан притисок врз германските власти во Солун, и издејствувал црквата да се врати под бугарска контрола.
По повлекувањето на германската војска од Солун, црквата повторно станала сопственост на Солунската митрополија. На 20 септември 1953 г. е осветена од митрополитот Пантелејмон Солунски и станала парохиски храм.
Архитектура
Градбата претставува крстокуполен храм. Има три параклиса — „Св. Дионисиј Олимписки“ во самиот храм и „Св. Олимпијада“ и „Св. Рафаил“ во подрумот, каде има и културен център.
Туна
Туна (Thunnus) — род риби од семејството на скуши (Scombridae), кои живеат во солена вода. Живее во Атлантски Океан, Пацифик, Индиски Океан и Средоземно Море. Туната е многу брза риба, некои видови на туна постигнуваат брзина и до 70 км на час. За разлика од поголем број бели риби, бојата на мускулното ткиво на туната се движи од розова кон темноцрвена. Црвената боја се појавува заради присуство на миоглобин, молекула која се врзува за кислородот; што туната го содржи во многу поголемо количество за разлика од останатите риби. Некои поголеми видови на туна, како што е Синоопашеста туна,имаат способност со молекуларна активност да си ја поткренат телесната температура над температурата на водата. Ова им овозможува да преживеат во постудени води и да живеат во најразлични делови на океаните.
Подгрич
Подгрич (словенечки: Podgrič) — населба во Општина Випава во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Лалово Трло (Габрово)
Лалово Трло  — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Борис Марков
Борис Марков (Отуње,, ) — македонски славист, универзитетски професор на Филозофскиот и Филолошкиот факултет во Скопје по граматика и историја на рускиот јазик.
Животопис
Марков е роден во тетовското село Отуње во 1923 година. Тој бил долгогодишен шеф на Катедрата за славистика и декан на Филолошкиот факултет (1983–1985). Во 1960 година ја одбранил докторската дисертација „Продуктивни именски наставки во македонскиот јазик“.
Библиографија
Автор е на околу 200 научни трудови за зборообразувањето и лексиката на македонскиот и рускиот јазик во споредба со други словенски и балкански јазици, како и на книгата „Образување на придавките во македонскиот јазик“ (1988).
NGC 4498
NGC 4498 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4498 се споменува и како UGC 7669, MCG 3-32-56, CGCG 99-75, IRAS 12291+1707, VCC 1379, KUG 1229+171.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4498 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4498 има привидни димензии од 2,9' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 4498 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41472. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Амла Руја
Амла Ашок Руја — индиска социјална активистка позната по нејзината работа поврзана со наводнувањето.
Кариера
Руја била инспирирана од тешките суши во 1999/2000 и 2003 година за да го подобри собирањето вода во селата во Раџастан. Таа го основала добротворниот фонд Акар (ACT) за партнерство со селата за изградба на брани кои обезбедуваат безбедност на водата.
Нејзиниот прв проект за проверка на браната бил во селото Мандавар, што бил успешен. Земјоделците успеале да заработат до 120 милиони рупии за една година преку двете брани изградени од добротворниот фонд Аакар. До крајот на 2017 година, добротворната фондација Аакар изградила повеќе од 200 брани во повеќе од 115 села во Раџастан, со ефекти на проток на речиси 200 други села. Фондот обезбедувал 60-70% од ресурсите потребни за изградба на секоја проверена брана, додека селото каде што се наоѓа браната обезбедувало 30-40% од ресурсите, учествувало во нејзината изградба и било одговорно за нејзиното одржување. Проверените брани овозможуваат надополнување на водоносните слоеви за време на монсуните, така што бунарите и рачните пумпи се полнат. Селаните можеле да одгледуваат до три жетви годишно и да чуваат добиток. Руја проценила дека резултирачкиот зголемен приход дава 750% поврат на инвестицијата во браните за проверка. Девојчињата можеле да одат на училиште, бидејќи повеќе не треба да им помагаат на нивните мајки да носат вода од долги растојанија, и учениците можат да започнат високо образование. Руја е популарно позната како Паани Мата („Водена мајка“).
Руја и нејзиниот тим ги прошириле своите напори во други држави како Мадја Прадеш, Махараштра,  Одиша, и областа Дантевада во Чатисгар,  и имаат планира да се прошири во Бихар, Харајана, Утараканд и Утар Прадеш.
Во 2011 година, Руја била наградена со Лакшмипат Сингханија - Национална награда за лидерство на ИИМ Лакнау во категоријата служба во заедницата и социјално издигнување. Во 2016 година, таа била номинирана за категоријата „Women of Worth Social Award“. Во 2018 година, таа ја добила наградата за достигнување на Меѓународниот набљудувач на човекови права на Индија око за 2018 година.
Личен живот
Амла Руја е родена во Утар Прадеш. Таа моментално живее во Малабар Хил, Мумбај, Махараштра.
Езекил (игумен)
Езекил (Глоѓи, Тетовско, 1836 – 1898) — македонски игумен и голем борец против странските пропаганди во Македонија.
Животопис
Игуменот Езекил е роден во тетовското село Глоѓи во 1836 година. Бил ученик на лешочкото богословско ќелијно училиште, а во манастирот Хиландар го добил чинот јеромонах. Бил игумен на Лешочкиот манастир од 1878 па до 1898 година, кој во тоа време станал економски моќен. Се истакнал во борбата против бугарската и против српската пропаганда. Бил убиен од „врховистите“. Игуменот Езекил ( аџи Зек Илија имал големи организаторски способности. Купувал за манастирот ниви, забли, згради во Скопје и во Солун. Се борел за обновување на Охридската архиепископија и соработувал со митрополитот Теодосиј Гологанов. Ваквата определба многу им пречела на српските и бугарските пропагатори, па го поткупиле пашата од Ратае да го оттргне способниот игумен од манастирот. За таа цел, пашата му испратил абер на аџи Езекил ( аџи Зек Илија ), да му го продаде манастирот и целиот манастирски имот за еден шиник злато. Аџи Зек Илија на овој абер веднаш му одговорил дека тој дава два шиника злато за целиот имот на пашата во полошката нахија со сите кули и зелени ливади. Пашата многу се налутил на ваквиот навредлив одговор на игуменот и сакал по секоја цена да го ликвидира. Го повикал Столета од Жилче (Жилечки ) кој служел како измеќарветен во лешочкиот манастир и му рекол да му каже на игуменот дека аргатите кои вршеле во чивлик се закарале, дури и се степале, па од голем бес го запалиле пожнеаното жито. Кога го слушнал тоа, Аџи Езекил веднаш ја облекол мантијата, го зел крстот направен од чесно дрво и скршнал низ Сливовото сокаче, за да стигне што побрзо до чифлигот и да ги смири аргатите. Но, само што стигнал до Долни Ливади под Лешок, бил сардисан од сите страни од луѓето испратени од пашата, го фатиле и легнале на земја под еден лешник да го заколат. Но, никако не можеле да го заколат, бидејќи на вратот го носел крстот направен од чесно дрво. Откако му го извадиле крстот, убијците го заклале, но не заминале сè додека аџи Езекил не ја испуштил душата. Никој од селаните не смеел да се приближи и да го земе мртвото телото на игуменот, бидејќи се плашеле од пашата. Кога за убиството слушнал Симче Петроски - Кубур од Варвара, кој косел во месноста викано Лазое на падините на Шар Планина, ја фрлил косата и дотрчал во Долни Ливаде. Го зел мртвото тело на игуменот во раце и го однел во манастирот, го погребале пред Долните сараи. Кога разбрал пашата од Ратае дека Симче Кубур го зел телото од игуменот и го однел во Лешочкиот манастир, наредил Симчета да го донесат во Ратае. Когај го донеле Симчета у Ратае го затвориле во кулата и така го држеле цела недела, без да го судат.
АЏИ ЗЕК ИЛИЈА
Абер праќа паша од Ратае,
До аџи зек Илија во манастир,
Манастирот да му го продаде,
За шиник злато, суво ле злато!
Абер прими аџи зек Илија,
На пашата одговор му прати: „Слушај, вамо, пашо од Ратае: Ја ти давам два шиника злато За све имот у Полошка наија,
Со све куле и зелени ливаде!"
Се наљути паша од Ратае, Го поткупи Столета Жилечки Да го викне аџи зек Илија Боштум му се скарале аргати, Се скарале, па се затепале,
Запалиле жито пожнеато!
Се излажа аџи зек Илија
За да стигне, аман, до аргати.
Когај дојде до Долни Ливаде
Катедрала Александар Невски (Лоѓ)
Катедралата Александар Невски (полски: Sobór św. Aleksandra Newskiego) црква која се наоѓа во Лоѓ, Полска. Црквата била изградена во 1884 година, во времето кога овие простори биле под контрола на Руската Империја.
Езекил (игумен)
Животопис
Од свите стране аџи сардисан!
Никој не смее глава да му земе
Богу се моли аџи зек Илија –
Клети анџари ми го пробија –
Тогај испушти душа страдална
Под лешникот у Долни Ливаде
Се расчуло по цела наија
Заклан е аџи зек Илија!
Когај чу кубур Симо Варварски
Фрли коса горе Јеленчица
Па дотрча у Долни Ливаде,
Го подигна аџи зек Илија
Ми го покри со црна мантија
Па го дигна на плеќи јуначки
Ми го однесе Лешечки манастир:
Соградија железна ограда
Го погребаја Долни Сараи
Со Кирила заедно Пејчинович.
Драгоцени податоци за промакедонскиот игумен аџи Езекил, роден во с. Глоѓи на 28 (15) август 1836 година, и за неговата национална определба се најдени кај рускиот офицер Петар Ритих кој го посетил Манастирот на Петровден, 1901 година. Тие се објавени во книгата "По Балканите", Санкт Петербург 1909 година, преведена од Цветан Станоевски каде што е даден целосен опис. На чело на Манастирот мошне долго време се наоѓал отец Езекил, тукашен човек, со висок степен чесен и набожен, кој стоел настрана од агитацијата, како српска, така и бугарска. Тој се сметал за чистокрвен Македонец и не се признавал ниту како Бугарин ниту како Србин. Целото негово семејство (род) Гледало на своето национално потекло со неговите очи. Не помогнале никакви совети, ниту, пак, Големите парични понуди и засрашувања. Отец Езекил не се поколебал; се откажал од какви и било преговори и gласно gи отфрлил агитаторите. Откако gи потрошиле сите убави зборови, агитаторите заминале со клетви и му порачале на еден од своите членови да gо реши случајот со Езекил. Езекил бил убиен на свиреп начин, а Бугарите, за да ГО отстранат сомнението од себе, gо погребале со свечености и му поставиле достоен gроб со соодветен бугарски наптис.
Пред да го ликвидираат игуменот аџи Езекил, Бугарите издејствувале замена на промакедонскиот митрополит Теодосиј и на негово место го поставиле егзархот Синесеј за да можат да назначат свој човек за игумен. Така, по убиството на игуменот аџи Езекил, за игумен на Манастирот бил назначен јеремонах Еротеј кој бил пробугарски ориентиран. Србите тоа го увиделе, иако помогнале за назначувањето на јеремонахот Еротеј, па српскиот конзул од Скопје, на 21 јули 1899 година, го известил Министерството за надворешни работи на Србија дека со богатиот манастир во Лешок управуваат Бугарите.
Список на државни водачи во 1442 година
Ова е список на државни водачи во 442 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6868
NGC 6868 — елиптична галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6868 се споменува и како ESO 233-39, AM 2006-483.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6868 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6868 има привидни димензии од 3,6' х 2,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 9 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 22' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на NGC 6868 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 411; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8396. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Космос-412
Космос-412 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 мај 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-412 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1534 км, а најмалото на 1480.
HD 190429
HD 190429 — двојна ѕвезда или повеќеѕвездена ѕвезда во соѕвездието Лебед. Со привидна величина од 6,36.
Поднанос
Поднанос (словенечки: Podnanos) — населба во Општина Випава во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
IC 536
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 536 се споменува и како ESO 406-29, MCG -6-50-14, IRAS 22540-3649.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јуни 1896 година од страна на Луис Свифт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 56 м 52,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 33' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 82°.
Други поделби
Проучување на IC 536 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70081.
Список на државни водачи во 558 година
Ова е список на државни водачи во 58 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Марија Белахова
Марија Белахова (Мария Андреевна Белахова 1903–1969) — руска писателка и просветна работничка позната по својата работа во детската литература и образование во Советскиот Сојуз, исто така и за менторство на многу од истакнатите писатели за деца во земјата и нејзини сопствени дела. Била уредник на советскиот магазин Детска литература и шеф на националната комисија за литература за деца.
Биографија
Марија Белахова (родена како Марија Богословска) е родена во градот Олд Хопс во близина на Мичуринкс, Русија во 1903 година. Тринаесетто дете во семејството, го оставила семејството за да учи. Неколку години предавала во основно училиште, пред да ги продолжи студиите со магистер по детско образование и литература. Потоа работела во списанието Детска литература и на крајот станала свој уредник. Подоцна, таа била избрана за шеф на комисијата на националниот еснаф на писатели за литература за деца.
Напишала неколку свои книги, авторски, и уредила бројни дела од други писатели, вклучувајќи го и Самуил Маршак и била ментор на многу писатели.
Училиште и улица се именувани по Белахова во нејзиниот роден град и уште улица во градот Мичуринкс.
Белахова била мажена за Леонид Белахов, советски генерал и администратор.
852 п.н.е.
852 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 852. година пред новата ера, 852. од првиот милениум п.н.е., 52. од 9 век п.н.е. и трета од 850-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4656 и 4657 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3898 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2908 и 2909 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 99 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 852 година се протега во 1784 и 1785, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1844 и 1845 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 309 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1518 и 1517 исламска година пред хиџра.
Бранко Попов
Бранко Попов (во ) — македонски научник и редовен професор на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје.