cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Словенец (весник)
Весникот бил редактиран од важни претставници на словенечкиот политички католицизам и истакнати поединци од политички и културен живот, меѓу нив биле: Јакоб Алешовец, Игнациј Житник, Андреј Калан, Евген Лампе, Иван Штефе, Изидор Цанкар, Франц Смодеј, Миха Крек и Алојзиј Кухар.
Во периодот меѓу  1929-1941 година главен уредник бил Иван Ахчин. Со неговата уредувачка политика, колумни и коментари за меѓународните и домашните случувања, станал еден од водечките весници во Кралството Југославија.
Во 1945 година новите власти го забраниле весникот. Во периодот меѓу 1991-1996 година во Република Словенија излегувал весник со исто име и слична политичка ориентација.
3552 Дон Кихот
3552 Дон Кихот , привремено означен, е исклучително занесен астероид, класифициран како објект во близина на Земјата од Амор групата , Марсов крст и Јупитер-прекрстувач, како и кентаур која е и изумрена комета.
Откривање и именување
Астероидот бил откриен на 26 септември 1983 година, од швајцарскиот астроном Пол Вајлд во Опсерваторијата Цимервалд во близина на Берн, Швајцарија.
Орбита и одлики
Дон Кихот се одликува како темен Д-тип астероид во таксономијата Толен и СМАСС таксономија.
Има многу наклонета орбита налик на комета од 31 степен што води до чести пертурбации од Јупитер. Дон Кихот има пречник од 18,4 километри и вртежен период од 7,7 часа.
Поради својата орбита слична на комета и албедо, Дон Кихот, постојат сомнежи дека е изумрена комета. Сепак, инфрацрвените набљудувања со Вселенскиот телескоп Спицер на 4,5 μm открија слаба комае со опашка околу објектот. Активноста на кометата е заклучена со јаглерод диоксид емисија на молекуларна лента.
Во март 2018 година за прв пат била забележана опашка на видливи бранови должини.
Сè уште не е познато дали набљудуваната активност е постојана или е излив, како резултат на ископување на подповршински мраз поради неодамнешното влијание на помало тело.
Дреница
Дреница (албански: Drenica или Drenicë), исто така познатa како долината Дреницa, е планински регион во централно Косово, што опфаќа 1.200 квадратни километри. Се наоѓа западно од главниот град Приштина, нејзиното население изнесува 120.000 од кои мнозинството се Албанци.
Регионот се состои од општините Глоговац и Србица и неколку села во Зубин Поток, Клина, Косовска Митровица и Вучитрн. Овие градови се во исто време главни градови на соодветните општини и поголемиот дел од населението во општините живее тука. А популарна атракција се планините Чичавице, кои се наоѓаат североисточно од Глоговац.
Историја
Дреница првпат се споменува во 1413 година, кога Ѓураѓ Бранковиќ, неговата мајка Мара, и браќата Ѓорѓе и Лазар го подарија селото Доброшевце на манастирот Свети Павле од Света Гора. Деспот Ѓураѓ Бранковиќ (1427 - 1456) го основал манастирот Девич во регионот.
Селата околу градовите Глоговац и Србица се родното место на Ослободителната војска на Косово и упориште на албанскиот национализам, кој започна со вооружени операции во Дреница во 1996 година. Како упориште на ОВК за време на војната во Косово 1998-1999, регионот преживеа многу вооружени конфликти со безбедносните сили на СР Југославија, тогаш земјата под чија контрола беше регионот. Ридското село Ликовац служи како регионален штаб на ОВК, сè додека Србите не го заземат повторно во офанзива во септември 1998 година. Областа околу планините Чичавице, исто така, претрпе воени активности меѓу српските сили и 114-та бригада на ОВК.
Југословенската армија и парамилитарните единици ја користат фабриката "Feronikel" во близина на Глоговац како база за операции од 1998 до 1999 година. Пред војната, фабриката произведуваше никел и руда. Албанските работници биле отпуштени и протерани, а исто така се користи како касарна и база, од каде се испукувале топови и ракети против позициите на ОВК. Фабриката била бомбардирана од страна на силите на НАТО на 29 април 1999 година, предизвикувајќи непознат број жртви и значителна штета.
Буштрање (Прешево)
Буштрање е село во Србија во општина Прешево во Пчињскиот округ. Се наоѓа во Прешевската долина веднаш до границата меѓу Србија и Македонија, каде гравитира длабоко кон кумановско-липковскиот регион. Месната заедница на селото се наоѓа во општина Прешево, на левата страна од главниот автопат на 5 км од градот. Во селото постои и селска амбуланта. Канцеларија на месна заедница не постои, додека терени за спорт и рекреација постојат.
Потребно е асфалтирање на патната мрежа во селото. Електрификацијата е на многу ниско ниво, додека уличното осветлување е многу слабо. Водоснабдувањето е на многу лошо ниво, се користат поединечни бунари. Направена е три километарска атмосферска канализација.
Постојат 50 телефонски приклучоци. Исто така во селото има и вештачко езеро чијшто потенцијал не е искористен на прав начин (постои иницијатива за мини централа и користување на езерото за наводнување на земјиштето во месната заедница). Во селото нема никакви полјоделски активности.
Според пописот од 2002. селото имало 872 жители (според пописот од 1991 селото имало 905 жители).
Демографија
Во Буштрање живеат 535 полнолетни жители, а просечната старост изнесува 31,3 години (29,6 кај мажите и 32,9 кај жените). Во селото има 201 домаќинство, а просечниот број на членови по домаќинство е 4,34.
Ова село е главно населено со Албанци (според пописот од 2002), а во последните три пописи е забележан пад во бројот на жители. Токму и затоа голем дел од населението (203) оди на привремена работа во странство.
Српското население во селото го слават Св Ѓорѓи, Митровден, Св. Архангел, Св. Никола и Св. Андрија. Населението е староседелско и доселено во првата половина на 18. век од Црна Гора, кон средината на 19. век од околината на Бујановац и подоцна од Горна Пчиња.
Алеф (дело на Борхес)
„Алеф“ (шпански: El Aleph) — збирка раскази на аргентинскиот писател Хорхе Луис Борхес од 1949 година, а дополнета во 1952 година.
Содржина
Збирката содржи 18 раскази и епилог:
Осврт кон книгата
Во епилогот на збирката, напишан во Буенос Аирес, на 3 мај 1949 година, Борхес дал куси забелешки во однос на расказите: темата за „Ема Сунс“ му ја дала Сесилија Инхениерос; дека „Бесмртниот“ претставува нацрт на етика за бесмртни; дека главниот лик во „Умрениот“ претставува дива верзија на Sunday од Честертон; дека расказот „Теолозите“ е меланхоличен сон за личниот идентитет; дека „Другата смрт“ е фантазија за времето; дека „Deutsches requiem“ е посветен на трагичноста на германската судбина; а во „Захир“ и „Алеф“ се забележува влијание од расказот „Кристалното јајце“ на Велс. Подоцна, во 1952 година, Борхес ја дополнил збирката со четири нови раскази: „Абенхакан Бохари, умрен во својот лавиринт“, „Двајцата кралеви и двата лавиринта“, „Чекање“ и „Човекот на прагот“. Инаку, некои од расказите во збирката Борхес им ги посветил на своите пријатели: расказот „Бесмртниот“ е посветен на Сесилија Инхениерос, „Приказна за воинот и за заробената“ на Урлике фон Килман, „Куќата на Астерион“ на Марта Москера Истман, „Потрагата на Авероес“ на Вали Зенер, „Ракописот на богот“ на Ема Рисо Платеро, а „Алеф“ на Естела Канто.
Изданија на македонски јазик
Во 2015 година, збирката била објавена на македонски јазик, во издание на „Бегемот“, во рамки на едицијата „Ars magna“, а во тираж од 300 примероци. Преводот од шпански јазик го направил Ненад Велковски; ликовното уредување на книгата е дело на Бојан Димитриевиќ; а јазичната редакција ја направил Филип Димевски. Книгата била преведена со финансиска помош на програмата за преводи „Сур“, на Министерството за надворешни работи и култура на Република Аргентина, а била испечатена во „Печатницата Наумовски“ од Скопје. Книгата, со димензии од 18 сантиметри и со обем од 161 страница, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4718-23-9.
Битка кај Ходов
Битката кај Ходов — битка помеѓу Кралството Полска и силите на Кримското ханство, која се одвила во јуни 1694 година во Рутенското Војводство на Круната на Кралството Полска, во близина на селото Ходов (денес Тернопилска област, Украина).
Преглед
Во јуни 1694 година, татарските муслимански сили извршиле напад на полска територија со намера да ги ограбат селата за плен и да заробат затвореници за откуп. Полските сили испратени да ги спречат се состоеле од приближно 400 војници; Историчарот Мирослав Нагиелски проценува 100 хусари и 300 панцерни. Татарскиот број бил проценет на 25.000 до 70.000, а 40.000 е најчесто цитираната бројка. Јован III Собиески, тогашниот полски крал, исто така ја спомнал бројката од 40.000.
Битка
Првата средба се случила на полињата во близина на Ходов. 400-члената полска коњаница ја нападнала 700-члената татарска авангарда и ги натерала да се повлечат. Набргу потоа полските сили се повлекле во Ходов поради огромниот број на непријатели и продолжиле да се зацврстуваат користејќи тешки дрвени огради оставени таму од претходните татарски инвазии. Во следните 6 часа полските трупи се спротивставиле на немилосрдните напади на Татарите. Дури и откако на Полјаците им снемало куршуми, тие продолжиле да пукаат кон непријателот, користејќи татарски стрели како импровизирана муниција за нивните пиштоли.
Не можејќи да ги поразат Полјаците, Татарите ги испратиле Липките кои зборувале полски да ги убедат полските трупи да се предадат. Кога полскиот командант одговорил „Дојди и земи нè ако можеш“, Татарите се повлекле кај Камиенец Подолски и се откажале од целиот напад, бидејќи не добиле речиси ништо и покрај големите загуби на војници и огромната бројна предност.
Последици
Кралот Јован III Собиески ја искористил извонредната победа за да го подигне армискиот морал и им платил дарежлива компензација на оние што ги загубилесвоите коњи, финансирал лекување на ранетите и ги наградил оние што ги заробиле непријателските војници. Во 1695 година, тој нарачал и статуа во чест на битката. Споменикот преживеал во модерното време, бил обновен во летото 2014 година и официјално бил откриен за време на прославата на 320-годишнината од битката на 25 октомври 2014 година
Ерменски гробишта во Џулфа
Ерменските гробишта во Џулфа (Ջուղայի գերեզմանատուն, Jughayi gerezmanatun) биле антички гробишта во близина на градот Џулфа во Автономната Република Азербејџан, со приближно 10,000 камени гробници, од кои околу 5.000 останале зачувани во одлична состојба, до средината на дваесеттиот век. Надгробните споменици биле уникатни Ерменски христијански споменици од среден век изработени од црвеникави или портокалови камења слични на стечците. Кон крајот на 1990-тите, по завршувањето на војната во Нагорно-Карабах, гробиштата сè уште биле зачувани и негибнати, но тогаш азербејџанските власти започнале да ги уништувааат.
Моис Голем Комнин Арианит
Мојси (или Моис) Големиот, познат и како Мојси од Дебар ), бил македонски благородник и командант на Лигата на Леж . Во 1443–44 година ги зазел сите османлиски имоти во областа на Дебарскиот регион . За краток период во 1450 -тите, тој им се придружи на Османлиите, но наскоро ги напушти и се врати во Лигата. Починал во 1464 година, кога бил погубен јавно во Цариград откако бил заробен од османлиската војска. Во албанската народна традиција, Големи стана популарен херој најчесто преку Песната за Мојс Големи.
Семејство
Роден во околината на Дебар, тој е единствениот син на Музака Аријанити, син на Комен Аријанити и брат на Ѓjорги Аријанити. Во 1445 година се оженил со Занфина Музака по нејзиниот развод со Музака Топија, која била во брак со сестрата на Скендербег, Марија. Имале два сина и четири ќерки, од кои две починале во рана возраст. Неговиот првороден син Чезар Арианит (Чезаре Комнино Аријанити) имаше една ќерка по име Јована Комина, која живеела во Неапол и беше во брак со патрицијата Пауло Бранкачио. Неговиот втор син Аранит Аријанити - оженет со сестрата на Јон Музака и имаше само една ќерка Елена, која беше во брак со венецијански командант. Една од овие ќерки, Деспина беше мажена за Станиша II Кастриот, исто така македонски благородник, син на Станиша I Кастриот и внук на Скендербег, додека неговата друга ќерка Елена прво се омажи за Никола IV Дукаѓини, син на Лек Дукаѓини. По неговата смрт, таа беше мажена за Синан бег Музака.
Лига на Леж
Кога Скендербег дојде во денешна Албанија, а тогаш, традиционално, територија која се сметала за македонска, Мојси брзо се сојузи со него и стана командант на граничната стража. Големи првпат се одликува во битката кај Торвиол во 1444 година. Подоцна го надгледувал заземањето на клучниот замок Светиград во денешна Македонија.
По дебаклот на опсадата на Белград, и завидувајќи се по славата што Скендербег ја собра со текот на годините, тој го предаде својот врховен командант и отиде кај Османлиите. Меѓутоа, неговите погранични трупи не го следеа. Наместо тоа, командата на граничните трупи беше предадена на Никола и Димтри Бериша.
Една година подоцна, тој се врати на чело на петнаесет илјади војници, но веднаш беше поразен од Скендербег. Се повлекол прво во Македонија, а потоа во Цариград, каде што бил оставен игнориран од османлиските власти. Набргу потоа, тој се вратил кај Скендербег, кој го простил и го вратил назад. Тој ја врати позицијата командант на албанските погранични трупи.
Мојси го посвети остатокот од својот живот на албанската борба, но во 1464 година тој стана заробеник на Балабан Бадера, османлиски санџакбеј од санџак на Охрид, во битката кај Вајкал. Испратен набрзина во Цариград, заедно со другите албански кнезови и капетани, тој беше живо одлежан јавно, во Цариград.
Домен
Земјите на Музака Аријанити се прошириле во областите Мокер и Черменика. Јон Музака ги споменува Либражд, Кукс, Дорез и Гур меѓу другите како делови од неговиот личен демен. Освен областите што ги наследи неговиот татко Големи, Скендербег го призна за господар на Дебар, додека ја предводеше експедицијата против Османлиите во тој регион. Синот на Големи, Аранит, во современите извори се споменува како господар на баронија во Черменика.
Во народната традиција, Големи стана популарен херој најчесто преку Песната за Мојси Големи (денес погрешно се третира како албанска народна песна затоа што ја имаат превземено како), еп на Арберешите во јужна Италија.
Европско првенство во фудбал за играчи под 21 година
Европското првенство во фудбал за играчи под 21 година е меѓународно фудбалско натпреварување за играчи под 21 година кое е под покровителство на УЕФА.
На Европското првенство се натпреваруваат 12 репрезентации поделени во 3 групи по 4 екипи, а можат да играат сите земји членки на УЕФА кој ќе се квалификуваат. Квалификациите се играат во девет групи во кои победниците директно се квалификуваат на завршниот турнир, а четирите најдобро второпласирани репрезентации играат баражи помеѓу себе (два пара во два натпревари дома и гости) така што победниците во баражите исто така се пласираат на првенството. Само домаќинот (или домаќините) не игра квалификации и се квалификува директно на првенството. Натпреварувањето исто така служи како квалификациско за Олимписките игри.
Ово натпреварување постои уште од 1978 година, кога првенството бил променет од натпреварување за играчи под 23 години во натпреварување за играчи под 21 година. Првото Европско првенство за играчи под 21 година, било одржано во 1978. Актуелен првак е Германија која го освоила првенството во 2017 година одржано во Полска, а најуспешна репрезентација моментално е Италија со 5 титули.
Првенство под 23 години
Тоа било одиграно само трипати пред УЕФА да ја смени категоријата.
Првенство под 21 година
Од 1994 година, завршниот турнир се одржува во земја домаќин.
NGC 3576
NGC 3576 — оддавна маглина во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3576 се споменува и како ESO 129-EN5, with N 3579.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3576 е од видот EN. NGC 3576 има привидни димензии од 3' х 3'.
Други поделби
Проучување на NGC 3576 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 449; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Second Index Catalogue (1908). London: Royal Astronomical Society, 1953. (28,2157)
Среднобосански кантон
Среднобосанскиот кантон е еден од десетте кантони на Босна и Херцеговина. Кантонот е дел од Федерација Босна и Херцеговина и се наоѓа во средишниот дел на земјата. Центар на кантонот е Травник.
Опшини
Кантонот е составен од следните општини: Бугојно, Бусовача, Добретиќи, Долни Вакуф, Фојница, Горни Вакуф, Јајце, Кисељак, Крешево, Нови Травник, Травник и Витез.
Население
Најголема етничка заедница во кантонот се Бошњаците, додека втора најголема етничка заедница се Хрватите.
Катерина Хауард
Кетрин Ховард (1521 – ) била петтата сопруга на Хенри VIII од Англија. Позната е и по називот кој тој ѝ го доделил: роза без трња.
Нејзината дата и место на раѓање се непознати (се претпоставува или 1521 или 1524 можеби во Вингејт, Дарем) Таа била ќерка на Лорд Едмунд Ховард, помладиот син на вториот војвода на Норфолк. Значи, таа била прва братучетка на втората сопруга на кралот, Ана Болејн. Веднаш по поништувањето на бракот со Ана Клевска, на 28 јули 1540 во палатата Отландс во Сури, Хенри и Кетрин се венчале. Меѓутоа, две години подоцна, таа била погубена поради предавство т.е прељуба за време на нејзиниот брак со кралот.
Детство
Кетрин Ховард била четвртото дете на Лорд Едмунд Ховард и Џојси Кулпепер. Точната дата на нејзиното раѓање е непозната, но се претпоставува дека е меѓу 1521 и 1525 Таа била внуката на Елизабет Ховард, мајката на Ана Болејн, Џорџ Болејн и Мери Болејн.
Кетрин, како внука на војводата од Норфолк, имала аристократско потекло. Но нејзиниот татко, не бил добро ситуиран бидејќи неговиот постар брат го наследил поголемиот дел од имотот и бидејќи имал голема фамилија. Поради тоа, често барал заеми од неговите роднини. Во 1531 годинанеговата внука, Ана Болејн, братучетката на Кетрин, му нашла државна работа. Тој му помагал на кралот во Кале. Во тој период, Кетрин била испратена да живее со својата прабаба, Агнес Тилнеј, војвотката Довагер од Норфолк.
Во Ламбет, војвотката Довагер водела голем имот во кој беа сместени млади девојчинња и момчиња, најчесто децата на нејзните аристократски, но сиромашни роднини кои не можеле да ги издржуваат своите фамилии. Војвотката Довагер почесто била сместена во кралската палата отколку во сопствениот дом, па затоа не се интересирала многу за младите деца кои живееа кај неа. Кетрин немала толку добро обрзование како останатите сопруги на Хенри, но сепак, нејзината способност за читање се сметала за многу добра во тоа време. Луѓето ја опишувале како весела личност, но недоволно образована и не многу побожна. Развратениот живот кој го имала во куќата на војвотката, во 1536 ја довел до љубовна врска со нејзиниот учител по музика, Хенри Манокс. Кога станала кралица, Манокс бил назначен за музичар на нејзиниот имот. Подоцна, во текот на судскиот процес, донел докази против неа. За време на судењето, и Кетрин и Манокс ја признале својата љубовна врска.
Врската се прекинала во 1538 кога секретарот на војвотката, Френсис Дерем, ја убедил да го стори тоа. Потоа, тие станале љубовници и си се обраќале со ,,сопруг” и ,,сопруга”. Исто така, Дерхем ѝ доверил некои должности, карактеристични за сопругите во тоа време, како на пример, чување пари додека тој бил на службен пат. Цимерките и пријателите во куќата на војвотката знаеле за нивната врска, но кога во 1539 војвотката дознала, врската морала да заврши. И покрај забраната, постои можност тие да продолжиле да се гледаат и наводно имале план да се венчаат. Доколку си разменале заклетви пред да имаат полов однос, тогаш во очите на црквата тие би биле венчани.
Пристигнување во кралскиот двор
Чичкото на Кетрин ѝ нашол место во кралскиот двор на Хенри. Како млада и привлечна придружничка на новата сопруга на Хенри, Ана Клевска, Кетрин веднаш го привлекла виманието на Хенри, кој уште од самиот почеток не бил заитересиран за Ана. Роднините на Кетрин се сомневале дека таа може да се сноси со улогата на љубовница на кралот бидејќи пристигнала во дворецот само неколку месеци претходно и не била многу образована или пак интелегнтна. Со погубувањето на Ана Болејн поради наводно предавство и прељуба, положбата на фамилијата Ховард во дворецот на Хенри значително опаднала. Како католици, фамилијата се надевала дека преку Кетрин повторно ќе се врати вистинската вера во Англија (Ана Болејн била единствениот протестант во фамилијата Ховард). Со зголемувањето на интересот на Хенри за Кетрин, влијанието на нејзината фамилија се зголемило. Само по неколку месеци од нејзиното пристигнување во дворецот, Хенри ѝ доделил земја и ѝ поклонил скапи подароци.
Брак (1540)
Кога на 9 јули 1540 година Хенри го поништил бракот со Ана од Клевес, се рашириле гласини дека Кетрин е бремена со негово бебе. Венчавката која се случила по само неколку недели од поништувањето на претходниот брак, ја прикажала потребата на Хенри да го обезбеди престолот за фамилијата Тјудор со здрав и законски син, бидејќи имал само еден, Едвард (подоцна Едвард VI). Хенри, кој имал скоро 50 години и станувал сè постар и подебел, за да ја освои својата нова и млада сопруга, ја осипувал со подароци, накит и скапи фустани. Хенри бил многу среќен со убавата сопруга. Нејзиното мото: ,,Non autre volonté que la sienne", или ,,Неговата желба, моја заповед”, требало да ја изрази нејзината желба да му угоди на Хенри, маж постар од неа за 30 години.
И покрај новостекнатото богатство и моќ, Кетрин била незадоволна од брачниот живот. Неа ѝ се гадело од дебелината на Хенри (во тоа време имал околу 136 килограми и лошо мирисал поради гнојната рана на неговиот бут, која морала да се чисти секој ден). Во почетокот на 1541 Кетрин започнала кратка љубовна авантура со Томас Кулпепер, омилениот дворјанин на Хенри, кој ѝ се допаднал уште при нејзиното пристигнување во дворецот, пред две години. Тие се среќавале со помош на една од нејзините постари придружнички, Леди Рошфорд, вдовицата на братучедот на Кетрин, Џорџ Болејн (братот на Ана и Мери Болејн).
Луѓето почнале да ги забележуваат нејзините вонбрачни активности, па затоа ѝ барале одредени услуги. За да ги замолчи, таа почнала да им дава работа на нејзиниот имот. Најлошо било што за нејзин музичар го поставила Хенри Манокс, а за личен секретар Франсис Дерем. Овие грешки довеле до обвинувањата за предавство и прељуба, две години по нејзината свадба со кралот.
Пад (1541)
Кон крајот на 1541 година, северното напредување” на Англија завршило, а благодарение на Џон Ласцелес, брат на Мери Хал, слугинка кај војвотката Довагер, се дознале изневерувањата на Кетрин. Таа била сведок на нејзините сексуалните врски кога била помлада. Ласцелес за ова му кажал на Томас Кранмер, архиепископ од Кантербури и личен советник на Хенри.
На 2 ноември 1541 година Кранмер му дал писмо на Хенри со обвинувања против неговата сопруга. На почетокот, Хенри не сакал да верува и мислел дека писмото е измама, па побарал од Кранмер подетално да го испита случајот. По неколку дена, бил пронајден непоборлив доказ кој ги вклучувал изјавите на Дерем и Кулпепер, откако биле измачувани во Кулата, како и љубовно писмо од Кетрин до Кулпепер. Тоа е единственото нејзино писмо кое постои и ден денес.
Кетрин била обвинета за предавство, но никогаш, дури ни во последните минути од нејзиниот живот, не го признала неверството. Сепак, признала дека нејзиното однесување пред бракот, не ѝ доликувало на една дама, а особено не на кралицата на Англија. Според легендата, откако Кетрин била заклучена во нејзините соби, успеала на кратко да избега од стражата и да отиде во капелата каде што Хенри слушал миса. Таа чукнала на портите и го извикала неговото име (од тогаш, се вели дека нејзиниот дух се појавува на истото место и го повикува Хенри). Сепак, на крај, била уапсена од стражарите кои ја одвеле во нејзините соби во дворецот Хемптон каде нејзина единствена придружничка била Леди Рошфорд. Меѓутоа, овие тврдења се покажале како лажни, бидејќи Кетрин не ги знаела обвинувањата против неа сè додека на 7 ноември Кранмер и некои советници не дошле во дворецот Хемптон да ја испрашаат. Нејзините молби да го виде Хенри не биле послушани. Дури и строгиот Кранмер видел дека Кетрин е во излудена состојба, и рекол: ,,''Беше исполнета со таква тага и тешкотија каква што досега не сум видел. Секој кој би ја погледнал би умрел од жал''”. Тој им наредил на стражарите да ги тргнат сите предмети кои би можела да ги искористи за да се самоубие.
Доколку Кетрин и Дерем имале договор за свадба, тогаш кралскиот брак на Кетрин ќе се поништел и Хенри ќе ја протерал од кралството. Така таа ќе се посрамотела и ќе останела сиромашна, но сепак ќе била поштедена од грдата судбина што ја имала Ана Болејн. Меѓутоа таа, наместо тоа, цврсто тврдела дека Дерем ја присилил да биде со него.
Затвор и смрт
На 23 ноември, на Кетрин ѝ била одземена титулата ,,кралица” и во зимата 1541 била затворена во куќата Сион, Миделесекс. На 10 декември 1541 во Тибурн, Кулпепер бил обезглавен, а Дерем обесен и влечен поради предавство. Според обичајот, нивните глави биле оставени на Лондонскиот мост. Исто така, роднините на Кетрин биле однесени во Кулата, со исклучок на нејзниот чичко Томас, војводата на Норфолк, кој успеал да се тргне од скандалот. Сите тие роднини биле судени и осудени за предавство, а казната била доживотен затвор и кофискација на нивното богатство и имот. Меѓутоа, по некое време биле ослободени и нивните имоти и пари им се вратиле.
Се вели дека ноќта пред погубувањето, Кетрин вежбала како да ја постави својата глава врз кладата. Умрела со сталоженост, но изгледала бледо и уплашено и барала помош да се искачи до губилиштето. Таа кажала дека нејзината казна е ,,праведна и заслужена”, и барала милостина за нејзините роднини како и молитви за нејзината душа. Според преданието, нејзините последни зборови биле: ,,Умирам како кралица, но сакав да умрам како сопруга на Кулпепер”. Меѓутоа, оваа последна изјава не се случила. Се измислила за да ѝ даде некаква уникатност на приказната на Кетрин. Била погубена со еден удар, а нејзиниот неозначен гроб бил до гробот на нејзината братучетка, Ана Болејн. Хенри не присуствувал.
Телото на Кетрин било пронајдено меѓу оние кои беа откриени при реставрацијата на капелата, за време на владеењето на Викторија. Таа била комеморирана на спомен плоча, посветена на сите оние кои умреле во Кулата. По смртта на Кетрин, Франсис I од Франција му пишал писмо на Хенри, во кое кажува дека жали за ,,непристојното и палавото однесување на кралицата” и го советувал дека ,,леснотијата на жената не смее да ја уништи честа на мажот”.
Историја
Неколку од овие писатели го критикувале однесувањето на Кетрин. Лејси Балдуин го опишал нејзиниот живот како хедонистички, а нејзиниот карактер како на ,,малолетнички деликвент”. Во книгата Шесте сопруги на Хенри VIII на Алисон Веир од 1991 е опишана како ,,празноглава блудница”. Меѓутоа, современото мислење е посолидарно, особено во делата на: Леди Антонија Фрејзер, Карен Линдзи, Дејвид Лоадс и Џоана Дени.
Портрети од Кетрин Ховард
Години по смртта на Џејн Симор, уметниците продолжиле да ја цртаат на портретите со кралот Хенри VIII, бидејќи тој продолжил да ја почитува како единствената сопруга која успеа да му роди син. Многумина од нив, го копирале портретот насликан од Ханс Холбајн Помладиот, бидејќи тоа бил единствениот голем и достапен портрет. Откако Кетрин Ховард била погубена, дури и фамилијата Ховард ја отстранила нејзината слика од галеријата со портрети на фамилијата, бидејќи Хенри никогаш не ѝ простил за предавството. Откако умрела, никој не се осмелил да направи нов портрет од неа.
Со векови се верувало дека една слика од Ханс Холбајн е портрет од Кетрин (сликата NPG 1119, во сопственост на Националната галерија на портрети во Лондон, именувана како ,,Непозната жена, претходно позната како Кетрин Ховард"). Денес, некои историчарии се сомневаат дека портретот е на Кетрин. Антонија Фрејзер, тврди дека портретот е на Елизабет Симор, сестрата на Џејн Симор. Жената од портретот личи на Џејн (особено во брадата) и носи алишта на вдовица, кои Кетрин никогаш немала прилика да ги носи. Понатаму, жената на сликата има дваесет и една година, но постои можност Кетрин никогаш да не стигнала до таа возраст (дури и да ја прифатиме најраната можна година на нејзиното раѓање, 1520/21год. Кетрин би наполнала дваесет и една година во 1541 или 1542, период кога таа или била во затвор или била веќе мртва). Друга можност е портретот да е на Леди Маргарет Даглас, внуката на Хенри, свекрвата на шкотската кралица, Мери.
NGC 1644
NGC 1644 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1644 се споменува и како MCG -1-13-2, NPM1G -05.0213.
Откривање
Објектот е откриен на 31 октомври 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1644 е од видот S0-a/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1644 има привидни димензии од 2,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 44 м 6,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 27' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 1644 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15903. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8888.
Добровени
Добровени — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат било запишано како Добровјани во 1468 година во турските пописни дефтери.
Според легендата, селото го добило тоа име според некој Добре, кој бил првиот жител кој се населил во месноста.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот југоисточен дел на Битолското Поле, во јужниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е рамничарско, на надморска височина од 580 метри. Низ селото поминува регионалниот пат 2338, кој води за битолско Мариово. Од градот Битола е оддалечено 33 километри, додека од општинското средиште Новаци е оддалечено 20 километри.
Добровени е мало село во долината на Црна Река. Соседни села се: Сливица, Брод, Бач и Живојно. Во минатото водата за пиење се добивала од чешми и од извори.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Дабица, Ридина, Злата-Вода, Шумјак, Крст, Митеа Ливада, Космата Глава, Тумбарешки, Костов Кладенец, Клисура, Оброк и Гладно Поле.
Селото има збиен тип и не е поделено на маала. Помали делови од селото се наречени по родовските имиња.
Населбата била електрифицирана во 1957 година, додека водовод не е изграден, а населението со вода за пиење се снабдува од две јавни чешми. Патот е асфалтиран во 1988 година.
Историја
Добровени најпрвин се наоѓало на два километри источно од денешната местоположба, на патот кон селото Скочивир. Месноста каде се наоѓало ова село се нарекува Старо Село и таму се наоѓале до поново време остатоци од црквата, а претходно и гробови околу црквата. Денес, земјиштето на Старо Село е во голем дел изорана и остатоци од старини повеќе нема. Ова село замрело поради напади од арамии, од каде мештаните се преселиле на денешната местоположба. Не се знае точниот период на раселувањето на претходното село и основањето на денешното село. Подоцна, во денешното село се населувале и други родови.
Во пишаните извори, селото првпат е запишано во турските пописни дефтери од 1468 година, кога било забележано како село Добровјани со 41 христијанско семејство и 205 жители.
За време на отоманскиот период, селото имало чифлици. Пред самиот крај на отоманската власт, свои чифлици имале Љатиф-ага, Афуз-ага, Шаип-ага, Шериф-ага, Муртезан-ага и други. Само три македонски рода (Јанаќиевци, Новачевци и Петревци) поседувале своја земја. Земјата на Љатиф-ага и Афуз-ага мештаните ја добиле бесплатно, додека другата земја ја откупиле.
До 1912 година, селото припаѓало на Леринската каза на Отоманското Царство поради што се смета дека е на самата граница помеѓу Мариово и Битолско Поле. Затоа мештаните по својата носија претставуваат премин помеѓу двата краја. Добровенци кажуваат дека Мариово почнува од Петалино натаму, иако мештаните од полските села ги сметаат за Мариовци.
Пред отпочнувањето на Балканските војни и при самото повлекување на турската војска, селото било целосно запалено. Како одмазда за чинот, мештаните на селото заедно со други жители на околните села, убиле околу 130 турски селани во Живојно.
Исто така, за време на војната, во селото постоела воена пошта на српската војска. Скоро сите припадници на оваа пошта загинале при бомбардирањето од страна на германската авијација на 29 ноември 1916 година. По завршувањето на војната, од страна на нивните пријатели им бил подигнат споменик. Денес, овој споменик е преместен од првичната местоположба и се наоѓа во воените гробишта.
Во периодот од 1929 до 1938 година биле доселени вкупно пет српски семејства во рамки на колонизаторската политика на Кралството Југославија. Овие колонисти биле протерани за време на бугарската окупација во Втората светска војна.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 15,3 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 994,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 433,2 хектари, а на шумите отпаѓаат само 1,7 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Добровени живееле 225 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Добровени имало 288 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Добровени живееле 18 жители, сите Македонци.
Според неслужбени податоци, во 2008 година селото имало само осум жители, додека во 2018 година било целосно раселено.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, од кои 3 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Добровени е македонско православно село, во селото има староседелски и доселенички родови.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1953 година родови во селото се:
Иселеништво
Родот Козмевци се иселил во селото Средно Егри. Таму се доселиле од Добровени. Од родот Јотевци две семејства се иселиле во Битола. Помасовно иселување од селото има после 1961 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Бач.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Бистрица.
Во периодот 1952-1955, селото било дел на тогашната Општина Бач, во која покрај селото Добровени, се наоѓале и селата Бач, Брод, Велесело, Гермијан, Гнилеш, Живојно, Полог, Скочивир, Сливница и Совиќ. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Брод, во која влегувале селата Брод, Добровени, Полог, Скочивир и Сливица.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0173 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 17 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 15 гласачи.
Уништување на српското културно наследство во Косово
Српските културни и верски објекти на Косово беа систематски вандализирани и уништени во неколку историски периоди, за време на отоманското владеење, Првата светска војна, Втората светска војна, југословенското комунистичко владеење, војната во Косово и немирите во 2004 година.
Според Меѓународниот центар за транзициска правда, 155 српски православни цркви и манастири биле уништени од косовските Албанци меѓу јуни 1999 и март 2004 година. Средновековните споменици во Косово, основани од династијата Немањиќ, е комбинирано светско наследство кое се состои од четири српски православни христијански цркви и манастири. Во 2006 година, имотот бил впишан на листата на светско наследство во опасност.
Отоманската империја
Бањскиот манастир основан од српскиот крал Стефан Милутин бил опожарен по османлиската инвазија, а манастирот бил ограбен за време на османлиската окупација на средновековна Србија. Повторно бил оштетен во текот на 16 век, по што бил напуштен сè додека на урнатините не била изградена џамија во 17 век. Целиот комплекс доживеал најголеми разурнувања по повлекувањето на османлиската војска од Големата турска војна.
Кон крајот на 17 век, Турците Османлии го ограбиле манастирот Високи Дечани, но не направиле сериозна штета. Во првата половина на 18 век Богородица Љевиш во Призрен била претворена во џамија и прилагодена на потребите на услугите карактеристични за исламот. Два споменика посветени на битката за Косово биле уништени и отстранети од Турците, вклучително и еден подигнат од Стефан Лазаревиќ, српскиот деспот и син на Лазар од Србија.
Црквата Свети Никола од 16 век во општина Липљан била срушена во 19 век, а градежен материјал бил продаден на изградената косовска железница. Средновековната тврдина Ново Брдо и градот биле тешко оштетени со распаѓање во 1892 година кога камен-темелникот се однесувал на изградбата на касарните во Приштина.
Првата и Втората светска војна
Високите Дечани биле цел на уништување од страна на албанскиот националистички балисти и италијанските фашистички црни кошули во средината на 1941 година. Кралската италијанска армија одговорила со испраќање група војници да помогнат во заштитата на манастирот од напади. Третите споменици посветени на битката за Косово беа целосно уништени во 1941 година.
СФР Југославија
Православниот соборен храм Света Троица во Ѓаковица бил уништен од комунистите во 1949 година. За време на протестите во 1968 и 1981 година, српските православни верски објекти беа цел на вандализам, додека вандализмот продолжи во текот на 1980-тите. Имаlo обиди да се опустоши Девич, да се оштети Високи Дечани и да се сквернави Грачаница и скитот на Свети Петар од Кориша. Во март 1981 година, Патријаршискиот манастир во Пеќ бил запален, при што бил уништен станбен дел од 2.000 квадратни метри заедно со вреден мебел, ретки литургиски книги и дел од ризницата на манастирот.
Немири од 2004 година
Повоените, албанските косовски медиуми, поддржани и контролирани од албанските групи на отпорот, предизвикаа клима на страв кај локалните новинари за да се спречи избалансирано покривање на насилството извршено од двете страни. Таа генерира националистичка медиумска кампања која поттикна и координираше последователни напади врз локации што содржеа српско наследство.
Во итна жалба, издадена на 18 март од вонредната седница на Проширеното свикување на Светиот синод на Српската православна црква, било објавено дека голем број српски цркви и светилишта во Косово биле оштетени или уништени од страна на бунтовниците. Најмалку 30 локации беа целосно уништени, повеќе или помалку уништени или дополнително уништени (локалитети кои претходно беа уништени). Освен црквите и манастирите, уништени се и десетици потпорни згради (како парохиски згради, стопански згради и резиденции), со што бројот се приближува до 100 згради на СПЦ. Сите цркви и предмети на СПЦ во Призрен биле уништени. Списокот вклучува неколку места за светско наследство на УНЕСКО.
Реконструкција
Комисијата за имплементација на реконструкција (РИЦ) за српските православни верски објекти во Косово е проект финансиран од ЕУ за промовирање на реконструкцијата на културното наследство. Под негова одговорност има 35 локации. Проектот за ревитализација на тврдината Ново Брдо бил финансиран од Европската Унија, а спроведен од УНЕСКО и УНМИК.
Фосил
Етимологијата на терминот фосил е со латинско потекло: fossus – ископан. Тие окаменотини се всушност минерализирани, или поинаку сочувани остатоци на животните и билките, па и останатите форми на живот. Збирот на сите фосили и нивната распореденост во фосилиферни (коишто содржат фосили) формации карпи, и седиментни наслаги (страти) е познато како фосилен белег. Изучувањето на фосилите низ геолошкото време, како се формирале, и еволутивните врски, се само некои од најважните функции на науката која се нарекува палеонтологија.
Иако повеќето фосили се од неколку илјадници до неколку милијарди години стари, нема најниска временска граница за фосилите да бидат фосили. Фосилите варираат во големина, од микроскопски, како единечни клетки до оние на диносаурусите. Фосилите обично зачувуваат само дел од умрениот организам, и тоа оној дел кој бил делумно минерализиран во текот на животот, како коските и забите на вертебратите, или некои егзоскелети на инвертебратите. Зачувувањето на меките ткива е исклучително ретко. Фосилите можат да се состојат од белезите што ги оставил организмот додека бил жив, како отисоци или измет на влекач. Овие типови на фосили се нарекуваат ихнофосили кои стојат во опозиција со фосилите од тело. Конечно, животот кој поминал остава белези кои не можат да се видат, но можат да бидат детектирани во форма на биохемиски сигнали, овие се познати како хемиски фосили или биомаркери. Најстарите фосили на земјата се строматолити кои се состојат од карпи кои се изградени слој над слој на седименти. Врз основа на сега ретките но постоечките строматолити (поконкретно сино-зелените бактерии), растежот на фосилните строматолитски структури беше биогенетски посредувано од парчиња на микроорганизми преку нивното „заробување„ на седиментите Иако ретки, микроструктурите што потсетуваат на клетки понекогаш можат да се најдат помеѓу строматолитите; но овие се исто така извор на научни расправи.
Перминерализацијата се појавува после закопувањето, со тоа што празните места во еден организам (местата коишто се пополнети со гас или течност во текот на животот) се полнат со вода богата со минерали ги зафаќаат празните места. Овој процес може да се појави во многу мали места, како во внатрешноста на клеточен ѕид на клетка од растение. Перминерализација од овој тип може да продуцира многу детални фосили. За да се појави перминерализацијата, организмот мора да биде покриен со седимент брзо после смртта или брзо после првичниот процес на распаѓање. Степенот до кој остатоците се распаднати кога се покриени ги одредува подоцнежните детали на фосилот. Некои фосили се состојат само од скелетни остатоци или заби; други фосили содржат остатоци од кожа, перја, или дури и меки ткива. Ова е форма на дијагенеза. Во некои случаи, оригиналните остатоци од организмот биле во целост распаднати или на некој друг начин уништени. Кога сè што е останато е дупка, вдлабнатина која наликува на некој организам во карпата, се нарекува фосил –калап, или типолит. Ако оваа дупка е подоцна, пополнета со други минерали, се нарекува излиен фосил и се смета за замена на фосил, бидејќи оригиналните материјали се сосема заменети од нови, кои  не се поврзани со првичниот.
Во некои случаи замената се појавува толку постепено и во така деликатни размери што никаква „дупка„ во карпата не може да биде воочена и микроструктуралните одлики се зачувани и покрај комплетното губење на оригиналниот материјал.
Компресираните фосили, како оние на фосилите на папратите се резултат на хемиската редукција на комплексни молекули коишто ги градат ткивата на организмите. Во овој случај фосилите се состојат од оригиналниот материјал, но во геохемиски изменета состојба. Оваа хемиска промена е израз на дијагенеза.
Кога ќе сумираме: фосилизацијата се одвива различно за различни видови на ткива и под различни услови.
Фосили-траги се остатоци од јами, патеки, отисоци, јајца, лушпи од јајца, гнезда, и други видови на отпечатоци. Фосилизираниот фецес, кој се нарекува корполит може да ни даде можност да проникнеме во навиките за исхрана на животните и со самото тоа е од големо значење. „Микрофосил„ е дескриптивен термин кој се користи за фосилизираните растенија и животни чија големина е токму толкава, или под, нивото на кое фосилот може да се набљудува со голо око. Вообичаената гранична мерка помеѓу микро и макро фосили се 1мм иако ова не е најпрецизната мерка. Микрофосилите можат да бидат или комплетни(или речиси комплетни) организми сами по себе или составни делови на поголеми животни или растенија. Микрофосилите се со критично значење како резервоар на палеоклиматски информации, и се исто така обично користени од биостратиграферите за да можат да ја дознаат поврзаноста на единици од карпи. Псевдофосилите се визуелни примероци во карпите кои се создадени од природни геолошки процеси, а не од оние биолошките. Тие лесно можат да се помешаат со вистинските фосили. Некои псевдофосили како дендритите, се формирани од пукнатини во карпите кои се поплнети со минерали кои се пробиле внатре.