cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пакошево
Историја
Пакошевската Карпа или Градиште на која денес стои крст е тесно карпесто возвишение кое е е подесено за одбрана, ана неговиот врв се наоѓаат камења, песок и вар од некогашните ѕидови, меѓу народот постои верување дека на просторот помеѓу таа месност и месноста Заградиште постоел манастирот Свети Ѓорѓија, чии ѕидини се познавале до пред еден век. Во првата половина на XIX век кај месноста Велкова Чешма постоела војничка кула изградена од Хамзи Паша од Скопје. Пакошево било чифчиско село на повеќе бегови, а на почетокот на XX век тоа било и раселено од неговите бегови.
Стопанство
Основата на економијата во селото Пакошево е земјоделството и сточарството. Од земјоделието најмногу се одгледува пченица како и домат, зелен и црвен пипер од раноградинарските култури и помал дел на индустриско-фуражни култури. Како и во соседните села Зелениково и Таор, така и во Пакошево се одгледуваат кози, а отворена и млекарница и кланица за производство на козјо млеко, сирење и месо.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Пакошево живееле 90 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Пакошево имало 32 Македонци, патријаршисти.
Според пописот од 2002 години селото Пакошево има 247 жители од кои 210 Македонци, 27 Роми и 10 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 243 жители, од кои 210 Македонци, 14 Роми, 3 Срби, 2 останати и 14 лица без податоци.
Родови
Пакошево е македонско село. како и со српско и ромско население
Според истражувањата од 1951 година, родови во Пакошево се:
NGC 1040/2
NGC 1040/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1040/2 се споменува и како NGC 1053-2, NPM1G +41.0081.
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1040/2 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 1040/2 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 1040/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 213068. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2853. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Мариус Лакатус
Мариус Лакатус (роден на 5 април 1964 година) е романски фудбалски тренер и поранешен професионален фудбалер. Тој е убедливо најуспешниот фудбалер кој некогаш играл за Стеауа Букурешти и беше дел од нивната победа во Европскиот куп во 1986 година. Лакатуш е најдобар стрелец на сите времиња за Стеауа со 16 гола во европските натпреварувања. На 7 јули 2021 година, Стеауа го повлече дресот со број 7 на инаугурацискиот натпревар на новиот стадион на Стеауа.
Тој играл како длабоко лажечки напаѓач или внатрешен напаѓач за Стеауа Букурешти поголемиот дел од неговата кариера, како капитен на тимот помеѓу 1994 и 1999 година. Играл и за италијанската Фиорентина и Реал Овиедо во Шпанија.
Клупска кариера
Лакатуш бил иконски играч за приврзаниците на Стеауа Букурешти. И сега, многу години откако си заминал од клубот како играч, симпатизерите го извикувале неговото име на домашните натпревари. Приврзаниците го сакале поради неговиот спектакуларен начин на играње фудбал, како и поради неговата посветеност на натпреварите. Го добил прекарот Фиара (Ѕверот).
Тој бил првиот играч кој постигнал гол во пенал серијата на финалето на Европскиот куп во 1986 година против ФК Барселона, освоено од Стеауа. По Светското првенство во 1990 година во Италија, каде што постигнал два гола против СССР, Лакатуш бил потпишан од италијанскиот тим АЦФ Фиорентина, а потоа се преселил во Реал Овиедо во Шпанија. Во 1994 година, тој се вратил во Стеауа и играл за тимот до 1999 година, кога конечно потпишал за FC Național Bucureşti, каде што играл само половина сезона пред да се пензионира. Меѓутоа, во октомври 2006 година тој одлучил да се запише како дел од тимот на УТ Арад каде што бил и тренер до 2007 година пред да се приклучи на ФЦСБ.
На 25 март 2008 година тој бил одликуван од страна на претседателот на Романија, Трајан Басеску со Ординул „Меритул спортив“ — (Орден за спортски заслуги) класа II за неговиот удел во освојувањето на финалето на Европскиот куп во 1986 година.
Лакатуш одиграл вкупно 414 натпревари во романската Дивизија А (сега Лига I), постигнувајќи 103 гола; 21 натпревар во италијанската Серија А каде постигнал трипати и исто така 51 натпревари во шпанската Ла Лига, постигнувајќи 7 гола. Тој исто така настапил на 72 натпревари во Европскиот куп, Купот на победниците на куповите и Купот на УЕФА, постигнувајќи 16 гола.
Како играч, тој десет пати го освоил романскиот фудбалско првенство и седум пати романскиот куп, како и Европскиот куп во 1986 година и европскиот суперкуп во 1987 година, сите со Стеауа Букурешти.
Меѓународна кариера
Лакатуш одиграл 83 натпревари, постигнувајќи 13 гола за романската репрезентација и играл за својата земја на Светското првенство 1990 година, Евро 1996 и Светското првенство 1998 година.Тој го постигнал 700. гол за репрезентацијата на Романија.
Играч
Стеауа Букурешт
Наваридас
Наваридас — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Наваридас има 209 жители.
Мик Џегер
Сер Мајкл Филип „Мик“ Џегер (Sir Michael Philip "Mick" Jagger) (роден година) бил британски музичар, основач и пејачач рок-групата „Ролинг Стоунс“.
Лидагос
Лидагос — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Окондо
Окондо — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Грифштет
Грифштет (Griefstedt) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Јадвига Анжујска
Јадвига (Jadwiga Andegaweńska; 1373/4 - 17 јули 1399) била кралица на Полска од 1384 година до нејзината смрт. Била од Анжу-Сицилианската династија, ќерка на кралот Луј I од Унгарија и Елизабета од Босна. Бидејќи титулата на кралица регент била релативно ретка во Европа во тоа време, Јадвига официјално беше крунисана за "крал" (rex), наместо "кралица" (regina).
Шарл Дадан
Шарл Дадан (Charles Dadant; роден - починал ) бил француско-американски пчелар. За Дадан мнгоумина велат дека е еден од татковците на денешното пчеларство.
Ојон
Ојон — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Ојон има 3,368 жители.
Крамеров парадокс
Крамеров парадокс или Крамер-Ојлеров парадокс — тврдење дека бројот на пресечни точки на две криви од повисок ред во дадена рамнина може да биде поголем од бројот на произволно зададени точки што обично се потребни за одредување на една таква крива. Парадоксот бил именван по шшвајцарскиот математичар Габриел Крамер.
Парадоксот е резултат на наивното сфаќање или погрешната примена на следните две теореми:
This paradox is the result of a naive understanding or a misapplication of two theorems:
Ако се набљудува дека за секое n ≥ 3, n2 ≥ n(n+3)/2, тогаш произлегува дека за секој степен еднаков или поголем од три постојат доволно точки кои се заеднички за секоја од двете криви, така што овие точки може да ја одредат било која од кривите посебно.
Решениетп на парадоксот е тоа дека во некои изопаечни случаи n(n + 3)/2 точки се недоволни за одредување на крива посебно.
Томе Бабамовски
Томе Бабамовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. По завршувањето на основното училиште поради лошите материјални услови, не можел да го продолжи своето образование. Работел како општ работник. Окупацијата на Македонија го затекнала мошне млад. Тоа не му попречило да се вклучи во народно-ослободителното движење и да учествува во акциите за собирање и испраќање материјална помош на партизанските единици. Подоцна стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада и како борец на Вториот баталјон учествувал во сите борби. Особено се истакнал во ликвидирањето на балистичките банди, што дејствувале во близината на Скопје. На 13 ноември 1944 година, учествувал во борбите за ослободување на Скопје. Директно учествувал во ликвидирањето на германското упориште кај францускиот конзулат. При заземањето на тоа непријателско упориште, храбро загинал и овој млад партизан.
Ритген
Ритген (Riethgen) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Ритген се наоѓа југоисточно од Кинделбрик во Тириншката Котлина.
Карола Хансон
Карола Хансон-Боетиус (родена на 7 септември 1942 година) — шведски романописец, драматург и преведувач.
Животопис
Првиот роман на Хансон, „Det drömda barnet“ е објавен во 1983 година, во кој се презентирани чувствата на страв и копнеж што ги доживеала во детството и кои ги типизираат нејзините подоцнежни дела, особено Pojken från Jerusalem (1986), De två trädgårdarna (1989) и Resan till det blå huset (1991). Таа станала широко позната во 1994 година со Андреј, роман за семејството Толстој, кој бил одлично прифатен од критичарите. Нејзиното најново дело, Med ett namn som mitt (Со име како моето, 2009), продолжува од Андреј во една епизода заснована на средба помеѓу авторот и некој што тврди дека го познавал синот на Толстој, Иљја Толстој.
Знаме на Маврициус
Знамето на Маврициус е донесено по независноста, 12 март 1968 година. Знамето се состои од четири хоризонтални ленти со еднаква широчина, во црвена, сина, жолта, и зелена боја. Знамето било направено на 9 јануари 1968 година.
Цивилното знаме (за приватни возила) и владиното знаме (за државни возила) се црвено и сино знаме, односно, каде секое го има грбот на Маврициус.
Поморското знаме (кое се користи од страна на крајбрежната патрола) е со необичен дизајн кој се состои од црвени, бели и сини вертикални ленти од нееднаква широчина, и во центарот има сидро.
Значење на боите
Знамето на Маврициус ги содржи црвената, сината, жолтата и зелената боја што претставуваат:
Наетал-Валдау
Местоположба
Општината се наоѓала во Природниот парк Тириншка Шума. Местата Валдау и Оберод се наоѓале во долина на Шлојзе, додека местата Шлојзингернојндорф и Хинтерна се наоѓале во долина на Нае.
Местото Оберод се наоѓало непосредна до вештачкото езеро Рачер.
Општински единици
Во составе на општината влегувале местата:
Џ. Р. Р. Толкин
Џон Роналд Руел Толкин (John Ronald Reuel Tolkien; — ) — англиски писател, филолог, поет, универзитетски професор и книжевен критичар. Толкин е познат во светската книжевна јавност по неговите епски дела „Хобитот“, „Господарот на прстените“ и „Силмарилион“.
Толкин предавал староанглиски јазик на колеџот Сент Џон во Оксфорд и на колеџот Пембрук во Оксфорд од 1925 до 1945 година. Тој исто така предавал англиски јазик и книжевност на колеџот Мертон во Оксфорд од 1945 до 1959 година. Толкин своевремено бил близок пријател со К. С. Луис, со кој заедно членувале во книжевното друштво познато како Инклингс. На 28 март 1972 година Толкин бил одликуван со Редот на Британската Империја од страна на кралицата Елизабета II.
По смртта на Толкин, неговиот син Кристофер Толкин објавил серијал дела кои се всушност необјавени ракописи на самиот Толкин, меѓу кои и познатото дело „Силмарилион“. Овие, заедно со „Хобитот“ и „Господарот на прстените“, создаваат поврзано тело на раскази, поеми, измислени историски настани, измислени јазици и книжевни критики и есеи за измислениот свет наречен „Арда“ и „Средна земја“. Помеѓу 1951 и 1955, Толкин го вовел поимот „Толкинов легендариум“, сеопфатен  поим за најголемиот дел од овие дела.
Иако голем број писатели објавиле дека од сферата на фантастиката пред времето на Толкин, големиот успех на „Хобитот“ и „Господарот на прстените“ довеле до широко распространување и популарност на епската фантастика како жанр. Така, ова довело до општото јавно мислење и поистоветување на Толкин како „татко на современата книжевна фантастика“ — или поточно епската фантастика. Во 2008 година, весникот „The Times“ го рангирал Толкин на шестото место на списокот на „50 најголеми британски автори од 1945 година“. Од друга страна пак, „Форбс“ го рангирал на 5. место од најпрофитабилни „починати познати личности“ во 2009.
Потекло
Предците на таткото на Толкин се по потекло од средната англиска класа, занаетчии, кои произведувале и продавале часовници, рачни часовници и пијана во Лондон и Бирмингем. Семејството емигрирало од Германија во 18 век. Според семејната традиција, Толкинови пристигнале во Англија во 1756 година, како бегалци по инвазијата на Изборното Кнежевство Саксонија за време на Седумгодишната војна. Неколку семејства со презиме „Толкин“ живеат во северозападна Германија, воглавно во Долна Саксонија и Хамбург.
Толкин верувал дека неговото презиме потекнува од германскиот збор tollkühn, што значи „избезумен“. Како и да е, потеклото на името не е потврдено. Германски писател претпоставил дека ова презиме потекнува од германското село Толкинен во близина на Растенбург, а денес тоа село се наоѓа во Полска и се вика Толкини. Името на селото потекнува од старопрускиот јазик.
Детство
Џон Роналд Руел Толкин е роден на 3 јануари 1892 година во Блумфонтејн во Слободната држава Орање, денес покраина Фри Стејт во Јужноафриканската Република. Таткото на Толкин бил Артур Руел Толкин (1857–1896), англиски банкарски управител, а неговата мајка била Мабел Сафилд Толкин (1870–1904). Тие ја напуштиле Англија кога Артур бил унапреден како управител на канцеларијата на Британската банка во Блумфонтејн. Толкин имал еден помлад брат, Хилари Артур Руел Толкин, кој е роден на 17 февруари 1894 година.
Како дете, Толкин бил каснат од голем пајак, една врста тарантула, во неговата градина, настан за кој многумина веруваат дека влијаел врз неговите раскази, иако тој признал дека не се сеќава на таквиот настан и немал некоја омраза кон пајаците. За време на еден друг настан, млад семеен слуга, за кој Толкин сметал дека е убаво дете, го зел бебето и го однел да посетат африкански трла, наречени крал, и го вратил детето следното утро.
Кога имал три години, тој заминал за Англија со неговата мајка и брат. Ова патување биле планирано како подолг престој меѓу поширокото семејство. Неговиот татко починал од ревматска треска пред да одат на патувањето. Овој немил настан го оставило семејството без приходи, па така мајката на Толкин со децата се преселила кај нејзините родители во Кингс Хит, Бирмингем. Многу набрзо, во 1896, тие се преселиле во Сархол (денес Хол Грин), тогашно село во Вустершир, а денес предградие на Бирмингем. Тој обожувал да ја истражува околината, особено воденицата во Сархол и мочуриштето во Морсли, како и ридовите Клент, Лики и Малверн. Овие места подоцна инспирирале сцени од неговите романи, заедно со околните населени места, како што се Бромсгроув, Алкестер и Алвчрч.
Мабел Толкин ги учела своите деца дома. Роналд, како што бил познат во семејството, бил добар ученик. Таа го учела ботаника и така кај него се родила желбата да биде опколен со растенија. Младиот Толкин сакал да црта пејзажи и дрвја, но неговите омилени часови биле јазиците. Неговата мајка го учела основен латински уште од мали нозе.
Толкин можел да чита на четиригодишна возраст, а течно да пишува многу набрзо. Неговата мајка му дозволила да чита голем број книги. Тој не ги сакал „Островот на богатството“ и „Пен Пајпер“ и сметал дека „Алиса во земјата на чудата“ била „забавна но вознемирувачка“. Тој сакал приказни за американските староседелци и делата на Џорџ Мекдоланд. Дополнително на тоа, „Книгите со сказни“ на Ендру Ланг биле особено важни за него и нивното влијание врз неговите подоцнежни дела е очигледно.
Мабел Толкин била примена во Римокатоличката црква во 1900 година, иако имало силни негодувања од нејзиното баптистичо семејство, и со тоа престанале да ја финансираат. Во 1904 година, кога Толкин имал 12 години, неговата мајка починала поради акутен дијабетес во Реднал. Таа имала околу 34 години кога починала. Девет години по нејзината смрт, Толкин напишал „мојата мила мајка беше навистина маченик, и не на секој Бог му дарува полесен пат до неговите дарови, како што е со Хилари и со мене, давајќи ни мајка која се уби од работа и проблеми за да нѐ обезбеди да ја зачуваме вербата“.
Пред нејзината смрт, Мабел го потпишала старателството врз нејзините синови на еден близок пријател, кој прифатил да ги израсне децата како добри католици. Во писмо до неговиот син Мајкл од 1965 година, Толкин се потсетил на влијанието на овој човек кој пак Толкин секогаш го именувал како „татко Франсис“, и објаснил за добрината и вербата која Франсис ја влеал кај Толкин.
По смртта на неговата мајка, Толкин пораснал во околината на Еџбастон во Бирмингем и учел во училиштето Кинг Едвард, а подоцна во Сент Филип. Во 1903 година, тој се стекнал со стипендија и се вратил во училиштето Кинг Едвард. Додека бил ученик таму, тој бил еден од кадетите на училиштето кои помогнале да се означи рутата за парадата за коронацијата на кралот Џорџ V.
Младост
Првиот контакт или обид за вештачки јазик бил за време на неговите тинејџерски години кога заедно со неговите братучеди Мери и Марџори создале „животински јазик“. Во тоа време Толкин изучувал латински и старосаксонски. Нивниот интерес кон „животинскиот“ набрзо исчезнал, но Толкин и Мери создале нов посложен вештачки јазик т.н. невбош. Следниот вештачки јазик кој бил започнат од Толкин бил „нефаријански“ и овој е лично негова творба.
Во периодот околу 1909 година Толкин научил есперанто. На 10 јуни 1909 година тој ја напишал „Книгата на Фоксрук“, тетратка од шеснаесет страници, каде се појавуваат „најраните примери за измислена азбука“. Мали пасуси во книгата се напишани на есперанто.
Во 1911 година Толкин заминал на летен одмор во Швајцарија. Ова патување убаво го опишува во едно писмо од 1968 година, забележувајќи дека патувањата на Билбо Бегинс преку Маглените Планини е директно засновано на патувањето на Толкин со група пријатели од Интерлакен до Лаутербрунен.
Истата таа година Толкин започнал школување на колеџот Ексетер во Оксфорд. Првично студирал класика, но го сменил неговиот предмет во 1913 година во англиски јазик и книжевност. Тој завршил во 1915 година со одлични резултати.
Брак
Толкин ја запознал неговата идна сопруга на негова 16-годишна возраст. Едит Мери Брет била постара три години. Тие се запознале кога Толкин и неговиот брат Хилари се преселиле во соседството на Едит. Кога Толкин наполнил 21 година, тој и напишал на Едит дека отсекогаш ја сакал и ја побарал за сопруга. Сепак, во тој момент Едит му изјавила на Толкин дека веќе таа прифатила да се омажи за одреден Џорџ Филд, брат не еден нејзин соученик. Едит, истовремено, изјавила дека таа прифатила бидејќи мислела дека е шанса „која е понудена на маса“ бидејќи претходно се двоумела дали Толкин воопшто ја сака.
На 8 јануари 1913 година, Толкин патувал со воз до Челтенхем и на платформата ја сретнал Едит. Двајцата се шетале низ околината и на крај на денот Едит ја донела својата последна одлука и се одлучила да се мажи за Толкин. Многу набрзо ја одбила понудата на Филд. По прифаќањето за брак со Толкин, Едит објавила дека го напушта Баптизмот и се посветува на католицизмот, најмногу поради инсистирањето на Толкин. Ова го растревожило целото нејзино семејство.
Едит и Џон официјално се свршиле во јануари 1913 година во Бирмингем и се венчале во римокатоличката црква Сент Мери во Варвик на 22 март 1916 година.
Прва светска војна
Во август 1914 година, Обединетото Кралство влегло во Првата светска војна. Првично тој не сакал и не избрал да волонтира во Британската армија, што било шок за неговото семејство. За ова во едно свое писмо испратено до Мајкл, Толкин напишал дека „во тоа време момци се приклучуваа, или беа примани јавно. Тоа е лошо место за младо момче кое има преголема фантазија и мала физичка храброст“.
Сепак Толкин „не го издржал јавниот притисок“ и се приклучил на програмата, кога бил на списокот на волонтери но не се приклучил додека  не го стекнал степенот. По завршувањето на студиите во 1915 година, тој бил назначен како привремен втор поручник во Ланкаширското мускетарство на 15 јули 1915 година. [https://www.thegazette.co.uk/London/issue/29232/page/6968 The London Gazette. 16 July 1915. p. 6968.] Тој се обучувал со 13 баталјон цели 11 месеци. По нивната свадба, Толкин и сопругата се преселиле во куќа во близина на кампот. На 2 јуни 1916 година, Толкин примил телеграма со која тој се повикува да дојде во Фолкстоун и да се префрли на должност во Франција. Тој со тешко срце ја прифатил оваа покана.
На 5 јуни 1916 година, Толкин заедно со останатите волонтери и борци се качиле на брод и се упатиле кон Кале, Франција. Како и останатите војници кои доаѓале за првпат, Толкин бил испратен до базата во Етапл на Британските истражувачки сили. На 7 јуни му било известено дека бил назначен како сигнален службеник на 11 баталјон на Ланкаширското мускетарство. Баталјонот бил дел од 74. бригада на 25. дивизија на Британската армија.
Додека чекал да биде одведен до единицата, Толкин, од досада, ја напишал поемата „Осамениот остров“. Поемата била вдахновена од неговите чувства додека патувал до Кале. Покрај тоа, тој создал мал систем на точки, кои означувале негови местоположби и така Едит можела да увиди каде тој се наоѓал. Писмата биле проверувани од армиските челници и поради тоа овие детали биле тајни. На 27 јуни 1916 година го напуштил Етапл и се приклучил на баталјонот во Рибемпре во близина на Амјен
Толкин учествувал во Битката кај Сом во јули 1916 година. Овие дејства во кои учествувал Толкин биле многу стресни за неговата жена. На 27 октомври 1916 година, Толкин заедно со неговиот баталјон учествувале во Битката за заземање на ровот Реџина. Тогаш тој се разболел од треска и на 8 ноември 1916 година бил испратен во Англија. Голем број од неговите школски другари починале во војната, меѓу кои Роб Гилсон - школски другар. Неговиот баталјон скоро и да бил сосема уништен за време на битките.
Додека Толкин се закрепнувал во Литл Хејвуд, Стафордшир, тој започнал да работи врз неговите дела „Книга на изгубените приказни“, започнувајќи со „Падот на Гондолин“. „Изгубените приказни“ е обид на Толкин да создаде митологија за Англија, проект кој го напуштил без да го заврши. Во 1917 и 1918 година полека почнал да закрепнува и имал доволно сила да отслужи во домашните кампови. Токму во овој период Едит го родила нивниот прв син, Џон Франсис Руел Толкин.
На 6 јануари 1918 година Толкин бил унапреден како привремен поручник.
Меѓувоен период
Толкин бил демобилизиран и ја напуштил армијата на 3 ноември 1920 година и го зачувал чинот поручник.
Неговата прва граѓанска работа по војната бил Оксфордкиот англиски речник, каде работел воглавно врз историјата и етимологијата на германските зборови кои започнуваат на буквата „w“. Во 1920 година тој почнал да работи во Универзитетот во Лидс и тогаш станал најмладиот универзитетски професор во таа институција. Додека работел во Лидс, тој го создал „Зборовниот фонд на средноанглискиот“. Во меѓувреме додека бил во Лидс тој го превел „Сер Гавејн и зелениот витез“ заедно со Е. В. Гордон. Тој исто така ги превел „Сер Гавејн“, „Бисер“ и Сер Орфео“. Во 1925 година, тој се вратил во Оксфорд како професор по англосаксонски.
Интересно е да се наведе дека во 1919 година работел и како приватен тутор (наставник) на поголем број дипломци, најмногу поради фактот што женските колеџи во тоа време имале голема потреба од добри наставници.
Додека работел во Оксфорд, во Колеџот Пемброук, тој го напишал делото „Хобитот“, и првите два дела на „Господарот на прстените“. Во 1932 издал и филолошки есеј именуван како „Ноденс“.
Втора светска војна
За време на Втората светска војна, Толкин бил назначен како криптоаналитичар или „откривач на кодови“. Во јануари 1939 година тој бил запрашан дали би бил подготвен да работи во криптографското одделение на Министерството за надворешни работи на Обединетото Кралство во случај на национална итна состојба. Тој се согласил со ова официјално барање и започнал со работа на 27 март и зел учество во припремен курс (обука) организиран од страна на британската влада.
Во 1945 година Толкин се преселил во Колеџот Мертон во Оксфорд и предавал англиски јазик и книжевност. Тој работел на ова работно место сè до неговото пензионирање во 1959 година. Долги години бил и надворешен испитувач на Универзитетскиот колеџ во Даблин. Во 1954 година се стекнал со почесен степен од Националниот универзитет на Ирска.
Пензионирање
За време на неговиот пензионерски живот, од 1959 година па сѐ до неговата смрт, Толкин се стекнал со зголемена јавна заинтересираност кон неговите дела и се стекнал со книжевна слава. Во 1961 година, К. С. Луис го номинирал него за Нобелова награда за книжевност. Продажбата на книгите биле доста профитабилни па така зажалил што не се пензионирал порано. Првично, тој пипувал ентузијастични одговори кон неговите читатели и нивните прашања, но подоцна бил незадоволен од забрзаната слава на неговите дела со контракултурното движење кое настанало во 1960-тите години. Во едно писмо од 1972 година, тој напоменал дека станал култна фигура, но исто така изјавил дека „''дури и носот на најскромниот идол... не може да остане нескокоткан од милиот мирис на темјанот!''“
Вниманието на неговите обожаватели станало толку големо што Толкин морал да го отстрани неговиот личен телефонски број од јавните именици, па дури тој и Едит морале да се преселат во Борнмаут, место кое тогаш било крајбрежен ресорт ценет од британската средна класа. Неговиот статус како најпродаван автор му дал лесен пристап до елитната класа во Британија, но сепак му недостигало друштвото од старото Инглингс. Сепак Едит била презадоволна од новиот статус.
Длабока старост
Едит Толкин умрела на 29 ноември 1971 година, на 82 години. Според Сајмон Толкин,
Толкин бил одликуван од страна на кралицата Елизабета II со орден на Редот на Британската Империја во 1972 година и се стекнал со инсигнијата на Редот на Бакингемската палата на 28 март 1972 година. Истата година Универзитетот во Оксфорд го назначил Толкин како почесен „доктор по науки“.
На надгробната плоча на својата жена напишал Лутиен (Lúthien). Кога Толкин умрел 21 месец подоцна, односно на 2 септември 1973 година, на 81 година, тој бил закопан во истиот гроб како и неговата жена, а до неговото име сакал да стои и името Берен (Beren):
Имињата на надгробните плочи се од неговиот легендариум, па така значењата се следниве: Лутиен била најубавата девојка од Децата на Илуватар. Таа сакала да се откаже од својата бесмртност за да биде со својата љубов, смртникот Берен. Откако Берен бил заробен од Моргот, Лутиен одјавала да го спаси него. Откако Берен бил убиен од демонскиот волк Карбарот, Лутиен, отишла до советот на Валарите и побарала да се оживее Берен.
Семејство
Едит и Џон Толкин имале четири деца:
Толкин бил многу посветен на неговите деца. Така на пример, од деталите од семејниот живот забележано е дека секогаш им праќал илустрирани писма од Дедо Мраз кога биле мали. Секоја година додавал ликови на писмата.
Религија
Толкин бил голем верник и посветен католик. Тој влијаел, покрај неговата сопруга, врз К. С. Луис, при што Луис се приклучила кон Римокатоличката црква, а претходно бил атеист.
Според неговиот внук Сајмон Толкин, Толкин во последните години од неговиот живот изразил разочарување поради литургиските реформи и промени кои настанале по Вториот ватикански совет.
Политика
Толкин бил голем антикомунист и се залагал за национализмот. Тој првично го поддржувал националистичкиот водач Франциско Франко за време Шпанската граѓанска војна, особено откако слушнал дека комунистичките организации во Шпанија палеле цркви и убивале свештеници и калуѓерки. Толкин исто така бил современик на Јосиф Сталин. За време на Втората светска војна Толкин го опишал Сталин како „крвожеден стар убиец“.
Толкин бил шокиран од употребата на атомска бомба за нападите на Хирошима и Нагасаки.
Толкин како филолог
Академската кариера и неговото книжевно делување се неделиви од неговата љубов кон јазиците и филологијата. Тој специјализиран англиска филологија додека студирал и во 1915 година дипломирал со старонордиски јазик како специјален предмет. Тој работел за Оксфордскиот речник на англискиот јазик од 1918 година и нему му се препишуваат работите кои се изведени врз зборовите кои започнуваат на буквата „w.“. Во 1920 година тој станал професор по англиски јазик на Универзитетот во Лидс, каде поради него се зголемил бројот на студенти кои ја изучуваат лингвистиката. Тој предавал исто така и староанглиски (јазик, историја и дела), како и текстови од средноанглискиот период. Дополнително на тоа, предавал и текстови и творештво од готски, германски, староисландски и средновелшки јазик. Тој имал и основно познавање на фински.
Создадени јазици
Паралелно со неговата професионална јазична кариера, Толкин бил фасциниран и бил привлечен кон создавањето вештачки јазици и писма. Ова создавање на вештачки јазици дури и го засенил неговиот професионален живот и бил нашироко познат по создавањето вештачки свои оригинални јазици. Најразвиен вештачки јазик кој го создал се квења (или елвски) и синдарински јазик. Овие јазици се во основата на неговиот легендариум. Јазикот и граматиката според Толкин се прашање на естетика и еуфонија, па така квења првично бил создаден имајќи предвид фоноестетски елементи. Фонолошки бил заснован на латинскиот, со голем број елементи од фински, велшки, англиски и грчки. Покрај овие два, во книгите има и повеќе јазици, меѓу кои јазикот на Џуџињата и Темниот говор.
Толкин сметал дека јазиците се неделив дел од митологијата. Покрај тоа, тој учествувал и во меѓународните вештачки јазици, па така, во 1930 зел учество во конгресот за есперанто.
Творештво
Од големиот број дела и раскази напишани од Толкин, Силмарилион, Хобитот и Господарот на прстените се издвојуваат. Овие дела му донеле светска слава и голем број приврзаници.
„Господарот на прстените“ е најважното дело во Толкиновиот Легендариум, но и едно од најпознатите дела на светската литература од XX век. Своевидно продолжение на неговото претходно дело Хобитот, Господарот на прстените претставува раскажана сага во која се забележани настаните и пресвртите во еден свет, во еден, за него, мрачен период. Пишувана долга низа години (1937-1949), а конципирана веројатно и многу порано, оваа книга е издадена во три тома во периодот 1954-1955.
„Силмарилион“ е збирка дела што по смртта ја приредил и објавил неговиот син Кристофер Толкин во 1977 година, со помош на Гај Гавриел Кеј, кој е познат како писател на фантастична проза. „Силмарилион“, преку појаснувања и доближувања на дејствијата и ликовите од другите дела на Толкин, ја појаснува идејата за обемна, но поради смртта на авторот недовршена приказна за дејствијата на универзумот кој се погрижил за постанокот на Средната Земја. Таа посебна, фантастична земја е всушност дом на приказните за чудесните битија: хобити, џуџиња (каради), виленици, волшебници, за првите луѓе, но и за зли битија кои посакуваат да ја преземат власта и да ја уништат секоја убавина во тој свет, во настани опишани во романите „Хобит“ и „Господарот на прстените“.
Посмртни изданија
Голем број од делата на Толкин биле издадени посмртно, најмногу од неговиот син Кристофер Толкин:
Ракописи
Пред неговата смрт, Толкин преговарал за продажба на ракописите, скиците и другите материјали кои биле поврзано со тогаш неговите објавени дела, меѓу кои „Хобитот“, „Господарот на прстените“ и „Фармерот Џајлс од Хем“. Тој преговарал со Одделот за специјална збирка и универзитетска архива на Универзитетот Маркет во Милвоки, Висконсин, САД. По неговата смрт сите документи поврзани со Силмиларион биле дадени на Бодлијановата библиотека при Универзитетот во Оксфорд.
Автограми
Интересен момент од меморабилијата на Толкин се неговите автограми. За разлика од останатите автори, писатели и поети, Толкин многу ретко ги потпишувал своите дела. Имајќи ја предвид неговата голема популарност, своерачно потпишаните писма или први изданија на негови трудови и дела достигнале голема вредност меѓу аукционерите. Поради ова неговиот автограм е многу ценет, а како резултат на тоа се појавуваат и фалсификувани копии. Така, се верува дека првото укоричено издание на „Хобитот“ со своерачен потпис на Толкин наводно било проценето на 85.000 американски долари.
Спомен-плочи
Во Англија денес постојат седум сини спомен-плочи во чест на Толкин и местата каде престојувал или творел: една е во Оксфорд, една во Борнмаут, четири во Бирмингем и една во Лидс. Една од плочите во Бирмингем е посветена на Воденицата Сархол и нејзината инспирација и влијание врз Толкин и неговите дела. Плочата во Лидс е посветена на Толкин и неговата кариера како професор. Плочата во Оксфорд е посветена на местото каде Толкин ги напишал „Хобитот“ и двата дела од „Господарот на прстените“.
Покрај горе напоменатите плочи, постојат уште две:
Кито
Сан Франциско де Кито, често именуван и како Кито е главен град на Еквадор во северозападниот дел на Јужна Америка. Тој се наоѓа во северниот и централниот дел од Еквадор во речениот слив Гуајлабамба, на падините на вулканот Пичинча. Со население од 1.978.376, според последниот попис (2019), и, како што е пресметан од страна на општината со околу 1.504.991 во 2005, Кито е вториот најнаселен град во Еквадор, по Гвајакил. Исто така тој е главен град на провинцијата Пичинча и седиште на митрополитскиот округ Кито. Кантонот имал население од 1.842.201 жител во 2001 според националниот попис. Во 2008 градот е прогласена како седиште на Унијата на јужноамериканските нации.
Преткокумбовска историја
Кито датира од првиот век, кога племето Киту ја населила таа област и формирало еден трговски центар. Според Жан де Веласко и неговата книга од 1767 „Historia del Reino de Quito“ (Историја на Кралството Кито), Киту било освоено од племето Карас и со тоа било основано Кралството Кито во 980.
Географија
Кито е сместен во северниот дел на планините во Еквадор на речниот слив Гуајлабамба. Градот на висорамнина на источните делови на вулканот Пичинча. Долината на реката Гвајлабамба каде лежи Кито е со вулкани, некои од нив се покриени со снег, што може да се видат од градот на јасен ден. Некои од вулканите во Централна Кардилера се Котопаши, Синчолагва, Антисана и Кајамбе. Некои од вулканите во Западна Кардилера се Илиниза, Атаказо, Пичинча и Пулулахуа.
Демографија
Ова се податоци за населението во градот на соодветен начин утврдени со последниот попис спроведен во 2001 година. Бројот не се одразува на населението на целата регија, која, исто така, вклучува и околните рурални парохиите (парохија места и нивната околина), кои се одвоени од градот. Население: 1.397.698 Број на домаќинства: 419.845 Неписменост стапка: 3,6% Стапка на невработеност: 8,9% Стапка на невработеност: 43,8%
Модијано (пазар)
Модијано  (Αγορά Μοδιάνο) — затворен пазар кој се наоѓа во Солун, Грција. Објектот бил изграден е меѓу 1922 и 1930 година во центарот ва градот и го опфаќа централното место на градскиот пазар кој опфаќа неколку блока. . Неговото име е изведено од архитектот Ели Модијано, член на познатата солунска фамилија Модијано, кој е од италијанско-еврејско потекло.
Серж Гнабри
Серж Давид Гнабри (роден на 14 јули 1995) — германски фудбалер, крило на Бајерн Минхен и на германската репрезентација.
Животопис
Серж е роден во Штутгарт, Германија, од татко од Брегот на Слоновата Коска и мајка германка. Како дете тој бил талентиран спринтер, но сепак го избрал фудбалот, пред атлетиката.
Технички одлики
Најчесто игра како лево крило, но исто така, може да дејствува и како втор напаѓач. Се работи за физички цврст и силен фудбалер кој има добра основна техника. Меѓу најголемите квалитети во играта му се дриблингот и брзината што му овозможува често да пробива по страничните позиции и да асистира за својте соиграчи но и сам да ги завршува акциите.
Арсенал
Откако во младоста Гнабри сменил повеќе екипи во кој тренирал и растел, во 2010 година екипата на Штутгарт се согласила да го продаде тогаш 15-годишниот Гнабри на Арсенал за 100.000 фунти. Сепак, тој морал да почека сè до летото 2011 за да се пресели во лондонскиот клуб затоа што сè уште немал 16 години. Тој официјално му се приклучил на Арсенал за сезоната 2011-2012 и најпрво бил регистриран со право за настап за екипата под 18 години, но подоцна бил промовиран во резервниот тим на топџиите после серијата на импресивни перформанси.
Следната сезона Гнабри бил вклучен во составот на Арсенал за првиот сезонски натпревар против Астон Вила, започнувајќи го натпреварот на клупата за резерви. На 22 септември 2013 тој го направил својот прв старт за Арсенал во натпреварот од Премиер лигата против Стоук Сити, откако Тио Волкот се повредил непосредно пред почетокот на натпреварот. Тој одиграл 73 минути пред да биде заменет од Рио Мијаичи во победата на Арсенал со 3-1. Тој го постигнал својот прв професионален гол во следниот лигашки натпревар против Свонзи Сити со кој го предводи Арсенал до победа од 2-1 и ги оставил на врвот на табелата во Премиер лигата. На 26 октомври тој изборил пенал за Арсенал во победата со 2-0 над Кристал Палас. Добрите перформанси на почетокот од сезоната му донеле на Гнабри номинација за наградата Golden Boy, но и нов петгодишен договор со Арсенал.
Поради тешка повреда Гнабри го пропуштил поголемиот дел од сезоната 2014-2015 и не одиграл ниту еден натпревар за првиот тим на Арсенал во ниту едно натпреварување. На 7 август 2015, Гнабри бил позајмен на Вест Бромвич Албион до крајот на сезоната. Своето деби за Вест Бром го направил на 23 август 2015 во поразот со 3-2 од Челси. Во јануари тој се вратил во Арсенал поради тоа што немал многу шанси за настап во првиот тим во клубот од Бирмингем.
Вердер Бремен
На 31 август 2016 година, Гнабри потпишал за екипата од Бундеслига, Вердер Бремен, за пријавена трансфер сума од 5 милиони фунти. Менаџерот на Арсенал Арсен Венгер сакал да го продолжи договорот со Гнабри во Арсенал пред неговото заминување, но недостатокот на можности за играње во првиот тим било пресудно играчот од средниот ред да побара трансфер во друг клуб.
Својот прв гол за Вердер го постигнал на 17 септември 2016 во поразот на гости со 4–1 од Борусија Менхенгладбах. На 8 јуни 2017 година, од Вердер Бремен објавиле дека Гнабри ја активирал клаузулата за ослободување од неговиот договор и дека ќе замине на крајот од месецот. Во својата единствена сезона во клубот, тој направил 27 настапи во лигата, постигнувајќи 8 гола, додека Вердер Бремен го освоил 8-мото место во Бундеслигата.
Репрезентативна кариера
Гнабри ја претставувал Германија во разни младински нивоа, вклучувајќи ги и оние под 16 години, под 17 години и под 18 години. Во летото 2017 година тој бил дел од германскате репрезентација под 21 година кој го освоила Европското првенство за играчи под 21 година во Полска, постигнувајќи еден гол на турнирот во 5 натпревари.
Каролина Гочева
Каролина Гочева (родена на 28 април 1980) — македонска поп-пејачка, родена во Битола, која 2 пати ја претставувала Македонија на Изборот за песна на Евровизија. Во 2002 година во Талин, Естонија, настапила со песната „Од нас зависи“ и се пласирала на 19-то место. Во 2007 година во Хелсинки, Финска, настапила со песната „Мојот свет“, пласирајќи се како 9-та во полуфиналето, а како 14-та во финалето.
Животопис
Каролина Гочева го имаше својот прв забележителен настап на десет годишна возраст на детскиот фестивал "Си-До" во Битола и на фестивалот Макфест во 1991 во Штип со песната "Мамо, пушти ме". На почетокот на нејзината кариера, таа настапуваше на голем број домашни фестивали за промовирање на нејзиниот талент и нејзината кариера. Стана редовен учесник на фестивалот Скопје фест, дебитирајќи во 1994 со песната "Кој да ти каже". Во наредните години успешно настапуваше на Скопје фест каде што се избираше песна за Евровизија. Во 1996 учествуваше со песната "Ма, ајде кажи ми" и се пласира на деветто место. Во 1998 учествуваше со "Украдени ноќи" и имаше поголем успех стигнувајќи до четвртото место со 10,454 гласови. Во 2000 година Каролина стана дел од Авалон продукција и го издаде својот деби-албум "Јас имам песна". Од овој албум излегоа хитовите "Сакај ме", "Без оглед на се" и "Немир" која ја испеа во дует со Тоше Проески. Меѓу песните на нејзиниот прв албум беше и "За нас" која ја напиша Дарко Димитров, со која настапи на Скопје фест. На овој фестивал Каролина за малку не победи, заврши на второто место со 916 бода. Во 2000 година таа потпишува договор со Авалон Продукција и го издава нејзиниот прв албум „Јас имам песна“ и од тој албум произлегуваат хитовите : „Без оглед на се“, „Сакај ме“, „Срцево не ќе издржи“, „Милениум со тебе“ и други.
Евровизија 2002
Во 2002 година на Македонскиот национален избор Каролина настапува со песната Од нас зависи и победува. Меѓутоа набргу се јавува контроверзија меѓу МТВ и Каролина. Имено Каролина има желба да ја пее песната на англиски јазик, бидејќи според нејзиното мислење на претходните учества на Евровизија Македонија се претставувала на македонски и немала некој добар пласман. За разлика од неа, во МТВ биле убедени дека треба да се пее на македонски, и биле подготвени ако Каролина не сака да ја изведе песната на македонски, на Евровизија 2002 да настапи второпласираната Андријана Јаневска. На крајот, Каролина сепак прифаќа да пее на македонски. Во Талин Каролина се пласира на 19 место, недоволно за Македонија да оди во учество наредната година. Таа година Каролина е избрана за мис Евровизија.
2003 – 2007
Во 2003 година, Каролина го издала албумот „Зошто сонот има крај“, на кој се јавуваат повеќе композиции, од кои најпознати се „Ти можеш“, „Јамајка“ како и „Кажи ми“, со која настапила на „Будва фест 2003“. Притоа, на албумот, овие три песни се испеани и на англиски јазик.
2008–
Во 2010 година, Каролина го издала својот деветти албум „Капка под небото“, што донел нов хит „Не се вракаш“, на кого учествувал Влатко Стефановски.
На 13 декември 2014 година, во салата „Борис Трајковски“, Каролина одржала концерт во рамките на проектот „Македонско девојче“, организиран од „Авалон продукција“.
Мари Гел-Ман
Мари Гел-Ман  (Murray Gell-Mann; – ) — американски физичар кој добил  Нобелова награда за физика во 1969 година за својата работа на теоријата за елементарни честички. Тој е професор Роберт Ендрјус Миликан по теоретска Физика во пензија на Калифорнискиот институт за технологија, истакнат соработник и соосновач на институтот Санта фе, професор по физика и астрономија на Универзитетот Ново Мексико, и претседателски професор по физика и медицина во Јужнокалифорнискиот универзитет. Гел-Ман има поминато неколку периоди на ЦЕРН, меѓу другите како и Џон Симон Гугенхајм соработник во 1972 година.
Тој ги воведе, независно Џорџ Цвејг, на  кварк—constituents of all hadrons— прв идентификуван СУ (3) вкус симетрија на хадроните. Оваа симетрија сега подразбира to underlie свели кваркови, проширување isospin да вклучи непознаности, квантен број кој исто така го открил.
Гел-Ман заедно со Морис Леви, разви модел сигма од pions, кој опишува нискоенергетски пионски заемодејства. Modifying the integer-charged quark model of Moo-Young Han и Yoichiro Nambu, Harald Fritzsch и Гел-Ман биле првите кои ја запишале и прифатиле модерната теорија на квантната хромодинамика, иако тие не очекувале асимптотска слобода.Во 1969 година тој добил Нобелова награда за физика и неговиот придонес и откритија во врска со класификацијата на елементарните честички и нивните заемодејства.
Гел-Ман е одговорен, заедно со Пјер Рамон и Ричард Слански, и независно од Петар Минковски, Рабиндра Мохапатра, Горан Сењановиќ, Шелдон Ли Глешоу и Цутому Јанагида, за клацкалната теорија за неутринските меси, што произведува маси во голема скала во било која теорија на неутрино деснораките. Тој исто така е познат по тоа што знае да одигра голема улога во одржување на string theory низ 1970-тите и раните 1980-ти, поддржувајќи ја таа линија на истражување, во време кога не била актуелна.
Гел-Ман е приврзаник на доследни истории приоѓајќи со разбирање кон квантната механика.
Живот и образование
Гел-Ман е роден во Долен Менхетен во семејство на еврејски доселеници од Австроунгарија. Неговите родители биле Полин и Артур Исадор Гел-Ман, кој предавал на англиски како втор јазик (ESL).
Поттикнат од интензивно љубопитно детство и љубов кон природата и математиката, тој дипломирал valedictorian на Columbia Grammar & Preparatory School а потоа се запишал на Јејл на 15 годишна возраст како член на Џонатан Едвардс колеџ. Во Јеил учествувал во Вилијам Ловел Математичка конкуренција и бил во тимот претставувајќи го Универзитетот Јеил (заедно со Мареј Г. и Хенри О.) каде ја освоил втората награда во 1947. Гел Ман заработил диплома по физика од Јеил во 1948, и станал доктор по физика во  MIT во1951. Негов советник на МИТ билВиктор Вајскопф.
Кариера и истражување
Во 1958, Гел-Ман и Ричард Фајнман, паралелно со независниата екипа на Џорџ Сударшан и Роберт М., откриле хирални структури на слабото заемодејство во физиката. На ова дело му проследело експериментално откривање нарушувањето на паритетот од Ву Ѓенсјунг, како предлог од Џенинг Јанг и Ли Џенгдао, теоретски.
Работата на Гел-Ман во 50-тите вклучила неодамна космички зраци честички кои биле наречени каони и хиперонии. Класифицирањето на овие честички го навеле да предложи квантен број наречен непознатост кој ќе биде conserved од силни и електромагнетни заемодејства, но не и од слабите заемодејства. Уште една идеја на Гел-Ман Gell-Mann-Okubo, која првично била формула врз основа на емпириски резултати, но подоцна се објаснува со неговиот кварк модел. Гел-Ман и Абрахам Паис биле вклучени во објаснувањето на неколку нејасни аспекти на физиката на вие честички.
Во 1961, ова го довело (и Казухико Нишиџима) до воведување на шема за класификација хадроните, елементарни честички кои учествуваат во силно заемодејство. (Оваа шема била предложена од страна на Yuval Ne'eman.) Сега е објаснета со кварк модел. Гел-Ман од планот како осумкратен начин), because of the octets of particles in the classification. (Повикувајќи се на поимот „осумкратен начин“ во будизмот.)