cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Министерство за надворешни работи на Отоманското Царство
Министерство за надворешни работи (отомански турски: Hariciye Nezâreti; Ministère des Affaires Étrangères ) — оддел на Царската влада одговорен за надворешните односи на Отоманското Царство, од основањето во 1836 година до нејзиното укинување во 1922 година. Пред 1836 година, со надворешните односи управувал Рејс ул-ќутаб, кој бил заменет со министерство во западен стил, како дел од реформите за модернизација на Танзиматот. Наследник на османлиското Министерство за надворешни работи е Министерството за надворешни работи на Турција.
Колонијализам
Колонијализмот е воспоставување, експлоатација, одржување, стекнување, како и проширување на колониите во една територија од страна на луѓе од друга територија. Тоа е збир на нееднакви односи меѓу колонијалната сила и колонијата и често меѓу колонистите и домородното население.
Министерство за надворешни работи на Отоманското Царство
Францускиот јазик бил официјално работен јазик на министерството во периодот по Кримската војна.
Колонијализам
Европскиот колонијален период била ерата од 16 век до средината на 20 век, кога неколку европски сили (особено, но не исклучиво, Португалија, Шпанија, Велика Британија, Холандија, Русија, Италија и Франција), основале колонии во Азија, Африка, и Америка. Најпрвин земјите следиле меркантилистички политики со цел да се зајакне домашната економија на сметка на соперниците, па на колониите обично им било дозволено да тргуваат само со матичната земја. До средината на 19 век, сепак, моќната Британска Империја се откажа од меркантилизмот и трговските рестрикции и го воведе принципот на слободна трговија, со неколку ограничувања или тарифи.
Колонијализмот секогаш бил претставен во земјата која врши колонизација (јавно) како носител на придобивки за колонијата. Тоа вклучува: зголемен стандард на живеење, придобивките на христијанството, подобрување на здравјето и образованието, воспоставување на законот и редот итн.. Искреноста со која и степенот до кој овие бенефиции се предвидени често се во најмала рака сомнителни. Исто така, многу од сега независните колонии сè уште закрепнуваат од психолошка траума предизвикана од колонијализмот.
Дефиниција
Collins English Dictionary го дефинира колонијализмот како "политиката и практиката на моќта во проширувањето на контролата над послабите луѓе или области". Merriam-Webster Dictionary нуди четири дефиниции, вклучувајќи ги и "нешто карактеристично за колонија" и "контрола од страна на една сила врз зависни области или луѓе“.
Stanford Encyclopedia of Philosophy "го користи терминот колонијализам за да се опише процесот на Европското населување и политичката контрола врз остатокот од светот, вклучувајќи ги Америка, Австралија и делови од Африка и Азија." Ги дискутира разликите меѓу колонијализмот и империјализмот и наведува дека "со оглед на тешкотијата на постојано правење разлика меѓу овие два термина, овој запис ќе го дефинира колонијализмот како широк концепт кој се однесува на проектот за Европска политичка доминација од 16 до 19 век, кој заврши со националните ослободителни движења на 1960-тите години".
NGC 2249
NGC 2249 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2249 се споменува и како ESO 57-SC82, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Колонијализам
Научната мисла во колонијализмот за расата и полот
Во прилог на она што сега би се гледало како псевдо-научни студии на раса кои ја поддржувале новата расна хиерархиска и еволуционистичка идеологија на времето, нова идеологија заснована на наука за половите исто така се појавува како реакција на колонијалната ера на европската историја. Женската инфериорност низ сите култури се појавува како идеја со седиште во краниологијата што доведе мажите да тврдат дека големината на мозокот на жените, врз основа на мерењата на черепот, е мала и затоа се помалку развиени и помалку еволуциски напредни во споредба со мажите - сега дебанкирана теорија. Влијанието што доведе до такви студии беше воспоставувањето на компаративна анатомија на човекот која се разви како одговор на мислењата на европските научници за биолошките расни разлики.
NGC 2249
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 25 м 49,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 55' 11".
Колонијализам
Марксистичкото гледиште за колонијализмот
Марксизмот го гледа колонијализмот како форма на капитализмот, спроведувајќи експлоатација и социјални промени. Маркс мислеше дека работејќи во рамките на глобалниот капиталистички систем, колонијализмот е тесно поврзан со нерамномерен развој. Дека тој е "инструмент на големо уништување, зависност и систематско искористување што произведува изопачени економии, социо-психолошка дезориентација, масивна сиромаштија и неоколонијална зависност". Колонии се изградени во начини за производство. Пребарувањето за суровини и тековната потрага по нови можности за инвестирање е резултат на интер-капиталистичкото соперништво за акумулација на капитал. Ленин го сметал колонијализмот за коренот на империјализмот, така што империјализмот се одликуваше од монополистичкиот капитализам преку колонијализмот и како што Лајал С. Сунга објаснува: "Владимир Ленин се залагаше енергично за принципот на самоопределување на народите во неговата теза “Социјалистичката револуција и правото на народите на самоопределување" како составен дел во програмата за социјалистичкиот интернационализам" и го цитира Ленин кој тврдел дека "правото на нациите за самоопределување подразбира исклучиво право на независност во политичка смисла, правото на слободно политичко одвојување од нацијата-угнетувач.". Не-руските марксисти, во рамките на СССР, како Султан Галиев и Васил Шакраи, во меѓувреме, помеѓу 1918 и 1923, а потоа и после 1929 година, го сметале Советскиот Режим за обновена верзија на рускиот империјализам и колонијализам.
914 п.н.е.
914 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 914. година пред новата ера, 914. од првиот милениум п.н.е., 14. од 10 век п.н.е. и петта од 910-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4594 и 4595 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3836 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2846 и 2847 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 161 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 914 година се протега во 1722 и 1723, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1782 и 1783 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 371 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1582 и 1581 исламска година пред хиџра.
Магаро
Магаро — врв во Македонија. Врвот се наоѓа на планината Галичица во јужна Македонија и е висок 2.255 метри.
VCC 1910
VCC 1910 (IC 809) е галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како VCC 1910 се споменува и како CGCG 248-6, 1 Zw 91, NPM1G +48.0274.
Откривање
Објектот е откриен на 6 мај 1888 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, VCC 1910 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. VCC 1910 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 34 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 58' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на VCC 1910 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52097.
Водице (Ајдовшчина)
Водице (словенечки: Vodice) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Горно Село (Белица)
Горно Село — археолошко наоѓалиште во кичевското село Белица. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 800 м југоисточно од селото, во приватни ниви, распослани на мала височинка што потсетува на могила, каде има грамади од камења насобрани при расчистувањето на нивите. Југоисточно од оваа месност се наоѓа слична могила на која се гледаат вкопани камења. На повеќе места на наоѓалиштето има дупки копани од диви копачи.
Тринидад
Тринидад е поголемиот и понаселениот остров од двата најголеми острови на Тринидад и Тобаго. Островот се наоѓа на 11 км од североисточниот брег на Венецуела и се наоѓа на континенталниот гребен на Јужна Америка. Често се нарекува најјужниот остров во Западните Инди. Со површина од 4768 км2, тој е петти по големина остров во Западни Инди.
Историја
Карибите и Араваците живееле на Тринидад долго пред Кристофер Колумбо да пристигне на островот на неговото трето патување на 31 јули 1498 година. Островот бил шпански до 1797 година, но бил претежно населен од француски колонисти од француските Кариби, најчесто од Мартиник. Во 1889 година Тринидад заедно со Тобаго станале единствена колонија на британската круна. На Тринидад и Тобаго му била доделена самоуправа во 1958 година и независност од Обединетото Кралство во август 1962 година.
Географија
На островот се наоѓаат три ридски венци: северниот, централниот и јужниот венец, три мочуришта и низините Карони и Напарима. Поголеми реки се Карони, Северен и Јужен Оропуче и Ортоар. Има и многу плажи и водопади. Тринидад има две годишни времиња во една календарската година: сезона на дождови и сушна сезона. Ел Серо дел Арипо со 940 метри е највисок врв на Тринидад. Тој е дел од планината Арипо и се наоѓа во северниот планински венец на островот, североисточно од градот Арима.
Демографија
Според пописот на Тринидад и Тобаго во 2011 година, таму живееле 35,43% Индијци, 34,22% Африканци, 7,66% мешани Африканци и Источни Индијци и 15,16% други мешани. Венецуела има големо влијание врз културата на Тринидад, како прифаќањето на музичкиот стил паранг на островот.
Животински свет
Островот Тринидад има богат биодиверзитет. Фауната е најчесто од јужноамериканско потекло. Има околу 100 видови цицачи, меѓу кои се и гвајскиот црвен завивач (лат. Alouatta macconnelli), огрличестиот пекар (лат. Dicotyles tajacu), црвена мазама (лат. Mazama americana), оцелот и околу 70 видови лилјаци. Има преку 400 видови птици, меѓу кои се и ендемичниот тринидадскиот гуан (лат. Pipile pipile). Влекачите се многу чести, со околу 92 регистрирани видови, меѓу кои се и најголемата змија во светот, зелената анаконда, очилениот кајман и еден од најголемите гуштери во Америка, зелената игуана. Тринидад е најголемо место во западната хемисфера каде се гнездат кожестите желки (лат. Dermochelys coriacea); се гнездат на источните и северните плажи на Тринидад. Регистрирани се 37 видови жаби и околу 43 видови слатководни риби. Се проценува дека има најмалку 80.000 членконоги и најмалку 600 видови пеперутки.
Црква „Св. Лазар“ - Бегниште
Свети Лазар или Сопишка црква — македонска пештерна црква која се наоѓа на околу 5 км, југозападно од село Бегниште, кавадаречко, над самиот брег од сегашната акомулација на Црна Река. Сместена е во карпест и во сув предел на околу 30 метри височина од нивото на Тиквешкото Езеро, на самиот влез во пештерата со пречник околу десетина метри, која веројатно служела за упориште на анахоретите. Пештерата ја формират две каверни и тоа: источна, пред која е подигната црквата, со должина околу 16м. и длабока околу 8 м., и југозападно, која на влезот е широка околу 1,5 м. и длабока околу 20 м. Висината на пештератаварира околу 6-8 м. Пред создавањето на Тивешкото Езеро, по долината на Црна, нејзината положба била високо над кањонот на реката Каменица во близина на селото Сопиште по кое го добила и името Сопишка црква. За разлика од минатото, денес до пештерата се пристигнува по земјен пат кој води од селото Бегниште и по водите на Тиквешкото Езеро, до устието на реката Каменица, а потоа по прилично стрмен и карпест предел. Остатоците од пештерната црква Св. Лазар се видливи доколку сте во непосредна близина и подзастанете со чамец во водите на езерото.
Тумба в Село (Поешево)
Тумба в Село — археолошко наоѓалиште во битолското село Поешево. Претставува населба од бронзено време. Се наоѓа во самото село, во непосредната близина на раскрсницата, каде се издига тумба оштетена од сите страни, висока околу 3 метри. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Мишко Михајловски
Мишко Ангелев Михајловски - Миле (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Со семејството се доселил во Скопје. Завршил основно училиште. Изучил занает и работел како столар. Во 1943 година се поврзал со напредни младинци и се вклучил во скоевската група на столарските работници. Учествувал во собирањето на народна помош за партизаните. Кон крајот на 1943 година се случила провала на столарската група. Затоа, преку Куманово заминал во Козјачкиот партизански одред. Бил учесник во борбите и маршевите на Третата македонска ударна бригада. Храбро загинал во една борба против бугарските фашистички единици, на З април 1944 година, кога бригадата ги ослободувала Злетовските рудници (Добрево и Пробиштип).
Во населбата Кисела Вода во Скопје, една улица е именувана со неговото име.
913 п.н.е.
913 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 913. година пред новата ера, 913. од првиот милениум п.н.е., 13. од 10 век п.н.е. и четвртта од 910-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4595 и 4596 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3837 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2847 и 2848 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 160 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 913 година се протега во 1723 и 1724, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1783 и 1784 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 370 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1581 и 1580 исламска година пред хиџра.
Фински синдикат на глумци
Фински синдикат на глумци (Suomen Näyttelijäliitto, Finlands Skådespelarförbundet) ― синдикат кој ги претставува театарските глумци во Финска. Основан во 1913 година, синдикатот тврди дека е најстариот синдикат во Финска во театарскиот сектор и синдикат на кој припаѓаат 96% од финските глумци. Синдикатот се обидува да ги застапува интересите на глумците, да ги подобри условите за работа и да обезбеди секторот да не биде подреден на пазарните сили или на преовладувачките политички ставови.
Во 2013 година, финската поштенска служба, наречена Пости груп, издала комплет од шест поштенски марки за прославување на стогодишнината на синдикатот, со ликот на Ритва Валкама, Еско Салминен, Оути Моеенпоо, Мартии Лемало, Криста Косонен и Аку Хирвиниеми. Од 2020 година и доаѓањето на КОВИД-19, синдикатот станал загрижен за намалувањето на работните услови во театарскиот сектор и губењето на работата за хонорарците.
Список на државни водачи во 1257 година
Ова е список на државни водачи во 257 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Белица (Кичевско)
Белица — село во областа Копачка, во Општина Кичево, на патот помеѓу градовите Кичево и Демир Хисар. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.
Потекло на името
Името на селото првпат е споменато како „Белица“ во век.
За значењето на името има неколку мислења:
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, на јужната страна на Кичевската Котлина, чиј атар се издига на источната падина на Илинска Планина и се допира со подрачјето на Општина Дебрца. Селото е ридско, на надморска височина од 760 метри. Од градот Кичево е оддалечено 21 километар.
Белица е сместена во крајниот јужен дел на Кичевската Котлина. Се наоѓа во горниот тек на Беличка Река, десна притока на Треска. Беличка настанува со спојување на две помали реки, Горна и Темна. Горна Река тече од југоисточна страна, а Темен Дол од југозападна страна.
Со долината на реката, селото е отворено кон север. Од другите страни е обиколени од шумски делови.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Стара лоза, Карма, Острец, Темни дол, Крушје, Градиште, Шеоец, Старцине, Црвејнца, Рамни, Кармиче, Чуркоец, Требејнци, Попов дол, Горна река, Присој и Цветков извор.
Селото има збиен тип, а куќите на поединечните родови се заедно. Поголемите групи куќи на родовите ги носат следниве називи: Куслевци, Мурговци, Костевци, Галдевци и други.
Белица е доста богата со вода и покрај бројните извори се наоѓаат и врелата на две реки кои се слеваат во една и ја образуваат Беличка Река која во близината на село Другово се влева во Велика Река (Треска). Атарот на селото Белица граничи со атарите на следните села: од запад и југозапад со селата Мраморец и Слатино, од југ со Прострање, од север и североисток со Козица и Кладник, и од исток со селата Мало и Големо Црско.
Историја
Возвишението Градиште се наоѓа на планинскиот масив југозападно од селото, каде се наоѓа изворот на Темен Дол. Меѓу народот се верува дека потекнува од римско време.
Белица било старо село во Кичевско, кога е споменато и во првите турски дефтери од 1467/68 година, меѓутоа тоа село подоцна пропаднало. На атарот на селото постоело и помала населба на месноста Горно село, источно од денешното. Три македонски домаќинства од тоа село се преместиле во денешното село. Од нив потекнуваат родовите Куслевци, Дуковци и Миовци.
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) и имало 68 семејства, 4 неженети и 1 вдовица, сите христијани.
Населението од ова село активно има учествувано во Брсјачката Буна, како и во Илинденското Востание.
Во век, Белица било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мошне голем и зафаќа простор од 31 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.112,9 хектари, на пасиштата отпаѓаат 698,1 хектар, а на обработливото земјиште 243,7 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Во минатото селото имало работилница за изработка на килими, во која работеле 30 работници.
Во регионот каде се наоѓа Белица владее пријатна умерено континентална клима поволна за одгледување на бројни земјоделски култури од кои најзастапени се пченката и компирот. Оваа клима пријатно годи на овошките како јаболка, црешни, сливи и друго. Регионот на Белица е богат со шуми од кои најзастапен е дабот и борот. Порано селото било доста богато со овци и кози кои броеле неколку илјади од кои денес има останато многу малку.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 60 домаќинства и 240 жители мажи.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Белица имало 750 жители. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Белица имало 824 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Белица:
Во минатото Белица било голема населба, која подоцна преминала во средна, а со текот на намалувањето на населението, денес е мало село, како и останатите во околината на областа Копачка.
Белица е зафатена со значителна отселување, бидејќи бројот на населението се намалил од 702 жители во 1961 година, на 115 жители во 1994 година, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Белица живееле 103 жители, од кои 102 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 54 жители, од кои 52 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Белица е македонско православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите на XX век родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Општина Брждани, во која покрај селото Белица, се наоѓале и селата Брждани, Видрани, Јудово, Козица и Свињишта.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0758 според Државната изборна комисија, сместено во селскиот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 44 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 43 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи.
Култура и спорт
Во селото се одржува мал фудбалски турнир на 26 мај.
Иселеништво
Според мештаните, од Белица се имаат отселено околу 100 македонски домаќинства. Најголем дел од нив по Втората светска војна. Иселеници може да се најдат во Кичево, Битола, Битолско, Тетово, Белград, Бугарија, Романија и Северна Америка.
Кралство Ирак
Хашимитско Кралство Ирак ― кралство на Блискиот Исток управувано од династијата Хашимити, кое постоело од 1932 до 1958 година.
Државата е основана на 23 август 1921 година, по поразот на Отоманската империја во Месопотамската кампања во Првата светска војна. Иако во 1920 година Друштвото на народите мандатот за управување со Месопотамија му го доделил на Обединетото Кралство, по Ирачкиот бунт истата година планот бил сменет и било основано суверено Кралство Ирак, но под британска административна управа. Планот бил формализиран со Англо-ирачкиот договор.
Официјалната улога на Обединетото Кралство во администрирањето на Кралството Ирак завршила во 1932 година, откако претходно бил склучен Англо-ирачкиот договор (1930). Новоформираното целосно независно кралство, официјално наречено Хашимитско Кралство Ирак, поминало низ турбулентен период во текот на целото свое постоење. Воспоставувањето на сунитската верска доминација во Ирак било проследено со асирски, јазиди и шиитски бунтови, и сите биле брутално задушувани. Во 1936 година, во Хашимитското Кралство Ирак имало воен удар, а Бакр Сидки го заменил премиерот со свој соработник. Во следниот период на политичка нестабилност имало уште неколку државни удари, а нестабилноста кулминирала во 1941 година.
Во 1941 г. офицерите од Златниот плоштад, предводени од Рашид Али ја собориле владата на принцот-регент Абд ал-Илах. Сојузничките сили во мај 1941 година во Англо-ирачката војна ја поразиле краткотрајната пронацистичка влада во Ирак. Подоцна Ирак бил искористен како база за сојузнички напади во Мандатот за Сирија под кпнтрола на Вишиева Франција и како поддршка за англо-советската инвазија на Иран. Во исто време, курдскиот лидер Мустафа Барзани кренал бунт против централната власт во Багдад. По неуспехот на востанието, Барзани и неговите поддржувачи побегнале во Советскиот Сојуз.
Во 1945 година, за време на последните фази од Втората светска војна, Ирак се приклучил на Обединетите нации и бил основач на Арапската лига. Во 1948 година, низ Багдад имало масовни и насилни протести со кои народот со поддршка од комунистите го изразил негодувањето за владиниот договор со Британците. Протестите завршиле во мај, откако била воведена воена состојба затоа што Ирак, заедно со другите членови на Арапската лига влегол во Арапско-израелската војна.
Во февруари 1958 година, кралот Хусеин од Јордан и принцот Абд ал-Илах предложиле унија на Хашимитските монархии за да се спротивстават на претходно формираната Египетско-сириска унија. На 14 февруари 1958 година била формирана Арапска федерација, но траела кратко и истата година Абд ал-Карим Касим со воен удар ја соборил монархијата.
Историја на Евреите во Грција
Настрана од Романиотите, посебно еврејско население кое историски живеело во заедници низ цела Грција и во соседните области со големо грчко население, Грција имала голема популација на еврејски Сефарди и земјата била историски центар на сефардскиот живот, главно во градот Солун, Македонија, кој бил познат како „Мајка на Израел“. Грчките Евреи одиграле важна улога во раниот развој на христијанството и биле извор на образование и трговија за Византија и во текот на периодот на Отоманска Грција, додека не пострадале од катастрофата во Холокаустот откако Грција била освоена и окупирана од Силите на Оската, и покрај напорите на Грците да ги заштитат. По завршувањето на холокаустот, голем процент од преживеаните заедници емигрирале во Израел или во САД.
Еврејската заедница во Грција изнесува околу 8.000 луѓе, концентрирани главно во Атина, Солун, Лариса, Волос, Халкис, Јанина, Кавала и Родос. Грчките Евреи денес во голема мера „живеат рамо до рамо во хармонија“ со христијанските Грци, продолжувајќи да соработуваат со другите Грци и Еврее ширум светот борејќи се против секаков пораст на антисемитизмот во Грција. Еврејската заедница на Грција вложува големи напори за основање на музеј за Холокауст во земјата. Делегација и претседателот на еврејската заедница на Грција се состанале во ноември 2016 година со грчки политичари и побарале поддршка за нивното барање да се вратат архивите на заедницата на Еврејската заедница во Солун од Москва.
Еврејски култури во Грција
Повеќето Евреи во Грција се Сефарди, но Грција е исто така дом на уникатната култура на Романиотите.Покрај овие, постојат и некои северно-италијански, сицилијански, апулиски заедници во Солун и на други места. Сите овие заедници немале само сопствени обичаи (minhag), туку исто така имаат и свои сидури печатени за собранијата во Грција. Големиот избор на еврејски обичаи во Грција бил уникатен.
Романиоти
Романиотските Евреи живееле на територијата на денешна Грција повеќе од 2000 години.Нивниот историски јазик бил еврејскиот, дијалект на грчки јазик, но на еванички јазик денес нема зачувано каков било документ.Денешните грчки Романиоти зборуваат грчки јазик.Големи заедници на Романиотите се наоѓале во Јанина, Теба, Халкис, Крф, Арта, Коринт и на островите Лезбос, Хиос, Самос, Родос и Кипар.Романиотите историски се разликуваат од Сефардите, од кои некои се населиле во Грција по протерувањето на Евреите од Шпанија во 1492 година. Сите освен мал број на Романиоти од Јанина биле убиени во Холокаустот. Јанина денес има 35 жители Романиоти.
Сефарди
Мнозинството Евреи во Грција се Сефарди чии предци ја напуштиле Шпанија, Португалија и Италија.Тие во голема мера се населиле во градовите како Солун. Традиционалниот јазик на грчките Сефарди бил ладино, и до Холокаустот, заедницата „била единствена мешавина на влијанија од отомански, балкански и шпански влијанија “ познати по нивното ниво на образование. Фондацијата за унапредување на сефардските студии и култура ја нарекува сефардската заедница во Солун „неоспорно едно од најважните во светот“.
Историја на јудаизмот во Грција
Првото забележано споменување на јудаизмот во Грција датира од 300-250 пр.н.е.на островот Родос. Во 2 век пр.н.е., Хиркан, водач во еврејската заедница во Атина, бил почестен со подигнување на статуа во агора.
Според Едмунд, Ганимед бил семит, и неговите браќа Ил и Асарак не се сомневале во тоа. Според Јосиф Флавиј (Contra Apionem, 176-183), најраното спомнувањето на хеленизиран Евреин од еден грчки писател, требало да се најде во делото „Де Сомно“ од грчкиот историчар Клеарх од Соли. Овде Клеарх ја опишува средбата меѓу Аристотел (кој живеел во 4 век пр.н.е.) и еден евреин во Мала Азија, кој зборувал грчки јазик:
Грчките Евреи играле важна улога во грчката историја, од раната историја на христијанството, преку Византија и од Отоманска Грција, сè до трагичното уништување на заедницата откако Грција била окупирена од Нацистичка Германија во Втората светска војна.
Римска Грција
Хеленистичка Грција била ставена во составот на Римското Царство во 146 п.н.е. Евреите што живееле во Римска Грција имале поинакво искуство од оние во провинцијата Јудеја.Новиот завет ги опишува грчките Евреи како посебна заедница од Евреите од Јудеја, а Евреите од Грција не учествувале во Првата еврејско-римска војна. На евреите од Солун, зборувајќи дијалект на грчки јазик, и живеејќи во хеленизирано општество, им се придружиле нова еврејска колонија во 1 век од н.е. Евреите од Солун „уживале широка автономија“ во римско време.
Византија
По распаѓањето на Римското Царство, еврејската популација бргу се распространила на територијата на новото Источно Римско Царство познато како Византија.Нивната положба драстично се влошила во периодот кога христијанството било признаено за официјална религија во Византија од страна на Константин I Велики по укажениот Милански едикт.Голем дел од еврејското население било принудено да го прифати христијанството односно да се христијанизира.Во 351 година, евреите, револтирани од големите притисоци, организирале востание против гувернерот по име Гал во Галилеја.По задушувањето на револтот, голем број на градови во Галилеја биле уништени.Градовите Ципори и Лида никогаш не се обновиле повторно.
Во почетокот на 5 век, императорот Теодосиј I наложил збир на официјални декрети кои главно биле насочени против Евреите. На евреите не им било дозволено да имат приватни робови, изградба на нови синагоги, да работат во јавна администрација и слично.Брак помеѓу Евреин и верник на друга религија не бил дозволен.Теодосиј, освен тоа, го укинал и Синедрионот. Во времето на императорот Јустинијан I, граѓанските права на евреите, како и религиозните привилегии уште толку биле намалени. На евреите им било забрането да градат сингога|синагоги, да го употребуваат хебрејскиот јазик. За непочитувањето на овие работи следувало или прогонство или одземање на имотот. Евреите во Бориум, кои се противиле на Велизар во неговиот поход против Вандалите, биле принудени да го прифатат христијанството и нивната синагога била претворена во црква. Во целина, Евреите од Грција започнале да се посветуваат на зголемено внимание од раководството на Византија во Цариград.Некои византиски цареви сакале да го искористат богатството на Евреите од Грција и им наметнале посебни даноци, додека други се обиделе присилно да се преобратат во христијанство. Вториот притисок се соочил со мал успех, бидејќи бил отпорен од еврејската заедница и од грчките христијански синоди.
Сепак, Византија не била доволно силна да се справи со целосното христијаниззирање на евреите во Анадолија. Точната слика на статусот на евреите во Мала Азија за време на византиското владеење од страна на некои историчари се истражува до ден денес. Иако има некои докази за повремено непријателство од страна на византиското население и органи, сепак тие не се доволни. .
Првата населба на Ашкеназите во Грција била основана во 1376 година, најавувајќи ја ашкеназиската имиграција од Унгарија и Германија за да го избегне прогонот на Евреите во текот на 15 век.Еврејските имигранти од Франција и Венеција, исто така, пристигнале во Грција и создале нови еврејски заедници во Солун.
Отоманска Грција
Грција била управувана од Османлиите од средината на XV век, до завршувањето на првата грчка војна за независност која завршила во 1832 година.Во овој период, центарот на еврејскиот живот на Балканот бил Солун. Сефардите од Солун биле ексклузивни кројачи за османлиските јаничари и уживале економски просперитет преку комерцијално тргување на Балканот.
По нивното протерување од Шпанија, меѓу петнаесет и дваесет илјади Сефарди се населиле во Солун. Според Еврејската виртуелна библиотека: „''Грција станала рај на религиозна толеранција за Евреите кои бегаат од шпанската инквизиција и други прогони во Европа. Османлиите ги поздравија Евреите затоа што ја подобрија економијата. Евреите заземаа административни позиции и одиграа важна улога во интелектуалниот и комерцијален живот низ целата империја''“. Овие имигранти ја основале првата печатарска преса во градот, а градот станал познат како центар за трговија и учење.Прогонството на другите еврејски заедници го засилило еврејското население во градот, додека Евреите не биле мнозинско население во 1519 година.Отоманските Евреи биле обврзани да им платат посебни еврејски даноци на османлиските власти, како џизија, испенче, арач и рабински данок.
Во 1519, Евреите претставувале 56% од населението во Солун, а во 1613 година нивниот удел бил 68%.
Во 1523 година, во Венеција било објавено првото печатено издание на Махзор Романија од страна на константинополитски Евреи. Ова претставува веројатно најстар европски молитвен ритуал. Полиглотското издание на Библијата, објавено во Цариград во 1547 година, го содржи хебрејскиот текст на средината на страницата, со превод на ладино (јудео-шпански) на едната страна и превод на еврејски јазик од друга страна.
Меѓутоа, средината на 19 век донела промена во грчкиот еврејски живот. Јаничарите биле распуштени во 1826 година, а традиционалните трговски патишта биле загрозени од Големите сили на Европа. Сефарското население во Солун се искачило на дваесет и пет до триесет илјади членови, што довело до недостиг на ресурси, пожари и хигиенски проблеми. Според историчарот Миша Глени, Солун бил единствениот град во Отоманското Царсво, каде што некои Евреи „употребиле насилство против христијанското население како средство за консолидирање на својата политичка и економска моќ“, бидејќи трговците од еврејското население ги затвориле вратите за трговците од грчкото и словенското население и физички ги заплашувале своите соперници. Со настапувањето на модерниот антисемитизам со имигранти од запад подоцна во текот на векот, некои од солунските Евреи наскоро станале мета на грчките и ерменските погроми.Еврејската заедница во Солун опфаќала повеќе од половина од населението во градот до почетокот на 1900-тите.Како резултат на еврејското влијание врз градот, многу не-еврејски жители на Солун говореле ладино, јазикот на сефардските Евреи, а градот практично бил затворен во саботата, еврејската сабота, поради кое чессто се нарекувал „Мал Ерусалим“. Многу патници од морето кои допатувале до пристаништето во Солун хумористично се сеќавале дека Солун бил град каде што луѓето работеле само четири дена додека се одморале три последователни денови, поради тоа што се појавиле трите главни религии кои се придржувале кон населението и нивните денови на одмор: Петок за муслиманите, сабота за евреите и недела за христијаните.
Грција
Генерално лојални на Отоманското Царство, Евреите од јужна Грција немале позитивен став кон грчката војна за независност; поради кое тие често биле мета на револуционерите.
Отоманската власт во Солун завршила многу подоцна, во 1912 година, кога грчките војници влегле во градот во последните денови од Првата балканска војна. Статусот на Солун не бил донесен од страна на Балканскиот сојуз пред војната, а Глени пишува дека некои од еврејското мнозинство во градот најпрво се надевале дека градот би можел да биде контролиран од Бугарија. Меѓутоа, по ослободувањето, грчката влада ја добила поддршката на градската еврејска заедница, а Грција под Елефтериос Венизелос беше една од првите земји што ја прифатиле Балфоровата декларација.
Во 1934 година, голем број Евреи од Солун се преселиле кон Палестина, во Тел Авив и Хаифа.
Втора светска војна
Greek jewish soldier (at the right) World War 2.jpg Athens greece forged identity card world war 2.jpeg
За време на Втората светска војна, Грција била освоена од Нацистичка Германија и окупирана од Силите на Оската. 12.898 грчки Евреи се бореле во грчката армија, еден од најпознатите меѓу нив бил полковник Мордехаи Фризис, кој првично успешно ја одбивал италијанската армија, но подоцна бил поразен од германските сили. Германците собрале разузнавачки податоци за еврејската заедница на Солун од 1937 година. Околу 60.000-70.000 грчки Евреи, или најмалку 81% од еврејското население во земјата, биле убиени; особено во јурисдикциите окупирани од Нацистичка Германија и Бугарија. Иако Германците депортирале голем број грчки Евреи, некои биле успешно скриени од нивните грчки соседи. за разлика од Германците, и покрај некои локални команданти, италијанската војска ги заштитила Евреите во нивната зона. Германците биле наводно вознемирени бидејќи Италијанците не само што ги заштитиле Евреите на нивната територија, туку и во делови на окупирана Франција, Грција, Балканот и на други места, каде што, исто така, ги штителе локалните еврејски популации. На 13 декември 1942 година, Јозеф Гебелс, министер за пропаганда на Хитлер, во својот дневник напишал: „''Италијанците се крајно лабави во третманот на Евреите. Тие ги штитат италијанските Евреи во Тунис и во окупирана Франција и нема да дозволат да бидат подготвени за работа или да бидат принудени да ја носат Давидовата ѕвезда. Ова уште еднаш покажува дека фашизмот навистина не се осмелува да се фати во основите, но е многу површен во однос на проблемите од витално значење''„. Загубите биле значајни во места како што се Солун, Јанина, Крф или Родос, каде што повеќето од еврејското население биле депортирани и убиени.Спротивно на тоа, поголем процент од Евреите можеле да преживеат, каде што месното население било корисно и ги криеле прогонетите Евреи, како Атина, Лариса или Волос. Можеби најважните напори за спасување се случиле во Атина, каде што околу 1.200 Евреи добиле лажни лични карти по напорите на Архиепископот Дамаскин Папандреу и шефот на полицијата, Ангелос Еверт.
На 11 јули 1942 година, Евреите од Солун биле опкружени во подготовката за робна работа.Заедницата платила надомест од 2 милијарди драхми за нивната слобода. Сепак, во Аушвиц биле испратени 50.000 луѓе, а најголемиот дел од нивните 60 синагоги и училишта биле уништени, заедно со старите еврејски гробишта во центарот на градот. Само 1.950 преживеале. Многу преживеани подоцна емигрирале во Израел и во САД. Денес еврејското население во Солун брои околу 1.000 и одржува две синагоги.
Општо и еврејско население во Солун
На Крф, по падот на италијанскиот фашизам во 1943 година, нацистите ја презеле контролата врз островот. Градоначалникот на Крф во тоа време, Колас, бил познат соработник и нацистите усвоиле различни антисемитски закони кои ја формирале окупаторската влада на островот. На почетокот на јуни 1944 година, додека сојузниците го нападнале Крф, Гестапо ги обиколила Евреите од градот, привремено ги затвориле во старата тврдина и на 10 јуни ги испратиле во Аушвиц каде што многумина не преживеале. Сепак, околу двесте од вкупното население од 1.900 успеало да побегне. Многумина од месното население во тоа време обезбедило засолниште на оние 200 Евреи кои успеале да ги избегнат нацистите. Исто така, голем дел од стариот град е до ден денешен наречен Еврејски што значи еврејско предградие во знак на еврејскиот придонес и континуираното присуство во градот Крф.
На 4 март 1943 година, бугарските војници со помош на германските војници ги депортирале Евреите од Комотини и Кавала на еден патнички брод, каде ги масакрирале и го потонале подоцна бродот. Бугарите ги конфискувале сите еврејски имоти.
Во Солун, поединечните полицајци ги спасувале своите еврејски пријатели, додека во Атина шефот на полицијата, Ангелос Еверт, и неговите луѓе активно ги поддржувале и ги спасувале Евреите.
Сепак, 275 Евреи од островот Закинтос го преживеале Холокаустот. Кога на градоначалникот на островот му било наредено со германскиот налог да ја предаде списокот на Евреи, митрополитот од Закинтос се вратил каај Германците со список на две имиња; сопственото и онаа на градоначалникот.Населението на островот ги криело сите членови на еврејската заедница. Во 1947 година, голем број на Евреи од Закинтос заминале во Палестина (подоцна Израел), додека други се преселиле во Атина. Кога островот бил речиси целосно срушен од големиот земјотрес во 1953 година, првата помош дошла од Израел, со порака во која се вели: „Евреите од Закинтос никогаш не го заборавија својот градоначалник или својот сакан епископ и она што тие го направија за нас “.
Градот Волос, кој бил во италијанската зона на окупација, имал еврејско население од 882, а голем број солунски Евреи што бегале од нацистите барале во Волос засолниште. До март 1944 година таму живееле повеќе од 1.000 Евреи. Во септември 1943 година, кога градот бил преземен од нацистите, рабинот работел со архиепископот Јоаким и движењето за отпорот на ЕАМ, за да најдат засолниште за Евреите во Пелион. Поради нивните напори, 74% од градските Евреи биле спасени. Од повеќе од 1.000 Евреи, само 130 биле депортирани во Аушвиц. Еврејската заедница останала во Волос по војната, но серијата земјотреси во 1955-57 година ги принудиле на многумина од преостанатите Евреи да заминат, а повеќето од нив имигрирале во Израел или во САД. Денес во Волос живеат само 100 Евреи.
741
741 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 741 година од новата ера, 741. од првиот милениум, 41. од VIII век и втора од 740-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6249 и 6250 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5491 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4501 и 4502 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1494.