cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хирагана
Хирагана е дел од јапонскиот систем на пишување. Азбуката се користи заедно со катакана и канџи. Хирагана се користи за пишување на јапонски зборови со туѓо потекло и за објаснување на канџите. Како и катаканата, така и хираганата е слоговно писмо.
Поврзано
Kana (skriftsystem)
Лагос (сојузна држава)
Лагос, понекогаш именувана како држава Лагос за да се разликува од метрополитенската област Лагос, е држава сместена во југозападната геополитичка зона на Нигерија. Најмала во областа на 36 држави во Нигерија, со над 15 милиони жители, државата Лагос е несомнено економски најважната држава во земјата, која го содржи Лагос, најголемата урбана област на нацијата. Тоа е голем финансиски центар и би била петта по големина економија во Африка, кога би била земја.
Има најголема густина на население од државите во Нигерија. Вистинскиот број на население е спорен помеѓу официјалниот попис на Нигерија од 2006 година и многу повисоката бројка што ја тврди владата на државата Лагос. Годишен БДП на државата Лагос е 1 трилион наири.
Државата Лагос граничи на север и исток со државата Огун. На запад дели граници со Бенин. Неговите јужни граници се со Атлантскиот Океан. 22% од неговите 3.577 км2 се лагуни и потоци.
Космос-264
Космос-264 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 69,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 297 км, а најмалото на 206.
NGC 4400
NGC 4400 — дел од галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4400 се споменува и како MCG 6-27-53, CGCG 187-42, HII in N 4395.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4400 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4400 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2528. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 105.
IC 463
IC 463 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 463 се споменува и како ESO 106-10, AM 2038-654.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 463 е од видот IB. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. IC 463 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 43 м 22,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -65° 38' 49".
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Шампион (филм од 1949)
Шампион (англиски: Champion) - американски филм од 1949 година, во режија на Марк Робсон, според сценариото на Карл Формен и Ринг Ларднер (според неговиот истоимен расказ). Главните улоги ги граат: Кирк Даглас, Мерилин Максвел, Артур Кенеди, Пол Стјуарт, Рут Роман, Лола Олбрајт и Луис Ван Рутен. Во 1950 година, филмот ја освоил наградата „Оскар“ за монтажа, а имал уште пет номинации. Покрај тоа, филмот освоил „Златен глобус“ за најдобра црно-бела кинематографија.
Синопсис
Миџ (го игра Даглас) и Кони (го игра Кенеди) се сиромашни момчиња кои патуваат за Лос Анџелес во потрага по работа. Патем, тие застануваат во Канзас Сити, каде Миџ боксува за пари. По пристигнувањето во Лос Анџелес, тие откриваат дека се измамени и се принудени да работат во една кафетерија. Таму, Миџ започнува љубовна врска со ќерката на сопственикот, Ема (ја игра Роман) при што под притисок на нејзиниот татко, тој е присилен да се ожени со неа. Меѓутоа, тој веднаш ја напушта Ема и, воден од амбицијата да заработи многу пари, почнува да тренира бокс под водство на менаџерот Хејли (го игра Стјуарт). Набргу, тој станува успешен и добива можност да се бори во Њујорк против познатиот боксер Џон Дан. Притоа, од него се бара да загуби, но тој го победува противникот поради што е претепан од гангстерите и не може да добие нова прилика за борба. Меѓутоа, медиумите застануваат на неговата страна, а тој го отпушта менаџерот Хејли и почнува да соработува со богатиот Харис (го игра Ван Рутен) при што стапува во љубовна врска со убавата Грејс (ја игра Максвел). Тогаш, Кони го напушта Миџ и оди во Лос Анџелес, каде ја наоѓа Ема и со неа оди во Чикаго за да се грижи за мајка му. Во меѓувреме, Миџ станува светски шампион, стапува во љубовна врска со сопругата на Харис, Палмер (ја игра Олбрајт) поради која ја напушта Грејс, но набргу ја остава и Палмер. Кога добива вест дека починала мајка му, Миџ оди во Чикаго и нему повторно му се придружуваат Кони, Ема и менаџерот Хејли. Во борбата против предизвикувачот Џон Дан, кога се чини дека ќе загуби, Мич прави пресврт и го нокаутира противникот. Меѓутоа, под влијание на примените удари, тој претрпува мозочен удар и умира по мечот, а Кони и Ема почнуваат заеднички живот.
ОУ „Сандо Масев“ - Водоча
„Сандо Масев“  — основно училиште во Водоча, Општина Струмица.
Јаспер Стејвен
Јаспер Стејвен (Jasper Stuyven; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Јуниорска
Стејвен имал успешна кариера како јуниор. Во 2009 година, на 17 години, го освоил Светското јуниорско друмско првенство. 2010 донеле поголем успех за Стејвен, кога го освоил еднодневните трки Париз-Рубе за јуниори и Ремушамп-Фериер-Ремушамп.
Рани години
Ја започнал својата професионална кариера на 20 години со. Додека возел за екипата, забележал четири победи, вклучувајќи ја Волта ао Алентежо.
2014
Стејвен се приклучил на екипата во 2014 година на 22 години. Во текот на сезоната возел на неговата прва голема трка, Вуелта а Еспања 2014. На трката трипати завршил на четвртото место и завршил деветти во бодовниот пласман.
2015
2015 му ја донела најголемата победа на Стејвен досега, кога ја освоил осмата етапа на Вуелта а Еспања 2015 во масовен спринт. Стејвен бил вклучен во пад претходно на етапата и бил принуден да се откаже од трката по етапата со скршена коска на дланката.
2016
Во 2016 година ја освоил белгиската еднодневна трка Курне-Брисел-Курне, одвојувајќи се сам во последните километри. Стејвен исто така го освоил петтото место на Е3 Харелбеке. Бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс каде ја носел точкастата маичка два дена.
2017
Стејвен бил дел од петчлената водечка група на Париз-Рубе 2017 и завршил четврти во спринтот зад Грег ван Авермат од. Возел на Џиро д’Италија 2017. Стејвен завршил втор зад Силвен Дилје од откако двоецот бил дел од петчлено бегство, кое се одвоило од групата на почетокот и возеле сами 217 километри. Ја завршил трката на 98. место и бил втор во бодовниот пласман зад Фернандо Гавирија од.
2018
Во 2018 година, Стејвен завршил во првите десет на многу пролетни класици, вклучувајќи го четвртото место на Омлоп Хет Ниусблад, и петти на Париз-Рубе, каде бил дел од групата со Сеп Ванмарке и бранителот на титулата Грег ван Авермат. На Тур де Франс бил близу победа на етапата 14, но бил претекнат на последното искачување од крајниот етапен победник Омар Фраиле, на помалку од 3 километри до целта. Во септември ја освоил ГП Валони, пред да ја освои трката во својот роден град, Левен, ГП Џеф Схеренс.
2020
Пред пандемијата на КОВИД-19 да ја наруши друмската сезона 2020, Стејвен имал силен почеток. На воведниот викенд на белгиската друмска сезона ја освоил Омлоп Хет Ниусблад, поразувајќи го сонародникот Ив Ламперт во меѓусебен спринт, пред да заврши петти на Курне-Брисел-Курне по еден ден. Откако се вратиле трките, во август имал две петти места на Сиркуито де Гечо на 2 август и потоа на европското друмско првенство на 26 август.
2021
На 20 март, Стејвен го освоил Милано-Санремо како негова прва победа на некој монумент. На три километри до целта нападнал на подножјето на искачувањето Поџо, последното искачување на трката. Многу од главните фаворити пред трката биле колебливи да го следат, иако Серен Краг Андерсен успеал да го стигне Стејвен во последниот километар. Кога групата се доближувала до двоецот, Стејвен нападнал позади Краг Андерсен во завршните 200 метри. Иако бил на неговата граница, се одржал за победа на целта пред групата, предводена од Кејлеб Јуан пред бранителот на титулата Ваут ван Ерт.
Личен живот
Стејвен учел на Синт-Питерсколеџ во Левен. Надвор од велосипедизмот, тој и неговиот вујко Иван, искусен чоколадер, поседуваат продавница за чоколади во Бетеком наречена „Чоколадно ателје Стејвен“ отворена во 2016 година и често нуди чоколадни парчиња поврзани со велосипедизам.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Распоред на резултатите на првенства
СО = се откажал; — = не учествувал
Џорџ Таун (Пенанг)
Џорџ таун е главен град на Пенанг во Малезија. Именуван е по британскиот крал Џорџ III. Градот се наоѓа во североисточниот агол на Пенаншкиот остров и има 220.000 жители, или околу 400.000 вклучувајќи ги и градските периферии.
Вакдејски јазик
Вакдејскиот, или познат како моански, е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја, поточно на островот Вакде. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
Таџ Махал
Таџ Махал(Хинди ताज महल, Фарси: تاج محل), е музеј кој е сместен во Агра, Индија. Овој објект е еден од седумте чуда на Новиот Свет.
Историја
Таџ Махал е градена помеѓу 1631 и 1654 година со помош на 22 000 работници, по чие изградување, државата паднала во голема криза. Царот Шах Џахан го наредил неговото градење за својата жена Арџуманд Бано Бегум која е попозната како Мумтаз Махал која умира во време на војната во 1631 година при пораѓањето на 39-годишна возраст. Така царот решил својата жена да ја преболи со изградба на гробница која би била најголема на светот. За место на изградба на својот проект, царот ја избира градината на брегот на реката, чија сопственост е на раџата (титула) Џај Сингх.
“Она што го мислам, не можам да го искажам“ – коментирала угледна англиска дама, гледајќи во Таџ Махал, “но, знам дека би посакала утре да умрам кога ваков споменик би се изградил во моја чест“. Изградбата на овој споменик била нарачана од страна на Шах Џахан, петтиот владател од династијата на Могулското Царство, која владеел во периодот од 1628 до 1658 година. Сепак, имал голем број на препреки при преземањето на престолот.
За да го преземе престолот, морал да ги отстрани сите негови роднини кои му се нашле на патот, а мајка му да ја прогони. Инаку, голема љубов чувствувал кон својата сопруга Арџуманд Бану Бегум, која што имала почесно име Мумтаз Махал – во превод значи “драгоценет камен во палатата“. На својата сопруга Шах Џахан, на брегот Џамна и изградил вистинска рајска градина.
“Ништо не смее да и ги повреди нежните нозе на принцезата, додека шета низ градината“, така било запишано во еден стар зачуван документ. Шах Џахан имал чувство за убавина. Не градел само во Агри раскошни градби туку во својата резиденција изградил убави џамии и палати. Во еден од дворците постои запис: “Доколку на светот постои рај, тогаш е тоа овој, овој, овој!“ Така, шах Џахан за себеси изградил голем број на споменици. Во сеќавањата на потомците шах Џахан најмногу се памети по изградбата на Таџ Махал. Во оваа градба се наоѓаат посмртните останки на владетелот, кој покорил голем дел од Индија. Времето на неговото владеење заврши со несреќни случувања исто како што и започна. Шах Џахан бил убиен од страна на неговиот син Aurangzeb, кој до крајот на својот живот живеел развратнички во палатата. После смртта на Aurangzeb, царството започнало да пропаѓа.
Сопругата на шах Џахан според преданијата “имала огромно позитивно влијание врз царот“. За време на породувањето во 1629 година починала, а шах Џахан наредил мрвото тело да се однесе во куќата во Агру и ја погребал во градината на реката Џамна. Над нејзиниот гроб била изградена гробница каква што светот дотогаш немал видено. “Во блескавата водена површина се наоѓаат лотосови цветови – од влезната врата, низ градината па сè до Таџ Махал, гордата градба од снежно бел мермер, цветни градини, а над тоа темносино индиско небо. Сето тоа се вклопува во една слика, а во душата на посетителите исчезнуваат сите грижи и проблеми коишто ги имаат. Така што, нешто слично тешко дека може да се најде на овој свет“.
Димензии
Неговата височина изнесува 75 метри. Скоро целиот состав на градбата се состои од бел мермер. На неговата северозападна страна се наоѓа џамија, а на југоисточната дом за одмор. Димензиите на целиот комплекс изнесува 300 м x 560 м.
Таџ Махал во уметноста и во популарната култура
Поради извонредната убавина, Таџ Махал претставува инспирација за голем број автори од областа на уметноста и популарната култура:
Икирјоо
Икирјоо, или шоорјоо, сеиреи, икисудама (生霊, бук. „жив дух“, „еидолон“), во јапонските фолклорни верувања и приказни, се отценпените души кои ги напуштаат телата на живите луѓе, за потоа да опседнуваат други луѓе или места, понекогаш и на огромна далечина. Терминот/ите посебно се користат во контраст на „ширјоо“, што значат духови или души на оние кои што веќе починале.
Општо
Народното верување дека човечкиот дух (или душа) може да излезе од телото постои уште од раните времиња, со извештаи од искуства на очевидци (прогонувања, опседнувања, вонтелесни искуства) пронајдени во анегдотски и измислени записи. Одмаздољубивите духови (怨霊, онрјоо) на живите луѓе се вели дека им нанесуваат клетви (祟り, татари) на целта или целите на нивната одмазда со трансформација во нивната икирјоо форма. Се верува дека ако некој е доволно огорчен, целата или дел од душата на огорчениот го напушта телото и се појавува пред жртвата за да ги повреди или проколне, што не е толку различно од концептот „Зло око“. Терминот за икирјоо се наоѓа и во будистичките списи, каде што е опишан како „жив дух“ кој, ако се налути, може да фрли клетва, дури и непосредно пред неговата смрт. Опседнувањето е друго средство со кое најчесто се верува дека икирјоо е во состојба да нанесе штета, а за опседната личност се смета дека не е свесна за нивното делување. Сепак, според митологијата, икирјоо не мораат да дејствуват од инает или одмазда, и постојат приказни за икирјоо кои немаат никаква горчина или не претставуваат вистинска закана. Во запишаните примери, духот понекогаш опседнува тело на друга личност од други мотиви, освен одмазда, како што се љубовта и заљубеноста (на пример, духот на Мацутооја). Икирјоо на една личност исто така може да го напушти телото (обично многу кратко пред смртта) за да го манифестира своето присуство околу најблиските, пријателите и/или познаниците.
Класична книжевност
Во Хеианскиот период, терминот кога човечката душа го науштала телото и талкала е опишана со стариот глагол „акугару“ што значи „заминување“. Во „Приказната за Генџи“, ментално вознемирениот Кашиуаги стравува дека неговата душа може да залута (акугару) и бара на неговото тело да се извршат последни обреди за да ја запрат неговата душа во случај да сака да избега,  а слични стравови има и Мураками.
Конџаку Моногатаришуу ја содржи приказната за „Како икирјоо духот од Оми провинцијата дојде и уби еден човек од главниот град“. Во приказната, еден обичен човек наидува на благородна жена и ја води во куќата на некој Постар асистент Министер за јавни работи (民部大夫, Минбу-но-тајуу) во главниот град. Водичот не знаел дека тој всушност го водел икирјоо духот на сопругата која нејзиниот сопруг ја запоставил. По пристигнувањето до куќата, дамата исчезнува, иако портите остануваат затворени. Внатре во куќата се слуша врева и плач. Следното утро, водичот дознава дека домаќинот на куќата се пожалил дека го почувствувал присуството на икирјоо духот на неговата поранешна сопруга, со што му предизвикала болест, кратко по што починал. Водичот подоцна ја побарал куќата на дамата во Ооми провинцијата. Таму една жена разговара со него преку ролетни, признавајќи ги неговите услуги, и опсипувајќи го со подароци од свила.
Икирјоо можат и да ја опседнат нивната цел, која не им е ниту соперник, ниту душман. „Мацутооја јууреи“, е приказна која е наводно заснована врз настани што се случиле за време на 14 или 15 Кјоохоо период (1729–30 г.), за трговец од Кјото по име Мацутооја Токубеи (松任屋徳兵衛) кој имал син тинејџер по име Мацуносуке, кој бил опседнат од духовите на две жени кои го сакале и кои ја мачеле совеста на момчето. Повремено, тој можел да левитира, водејќи разговор како да се присутни девојчињата пред неговите очи, а зборовите на икирјоо духовите биле изговорени низ усните на момчето. Конечно, семејството побарало помош од реномиран свештеник по име Зоокај. Свештеникот успешно го ослободил момчето и ја излечил неговата состојба, но гласините веќе се прошириле во врска со инцидентот.
Колекцијата на хорор приказни (каидан) „Сорори Моногатари“ (曾呂利物語, објавена во третата Канбун ера, или 1663 г.) ја вклучува приказната за жена чија икирјоо форма била нејзината отсечена глава. Една ноќ, еден човек кој патувал кон Кјото пристигнал на местото наречено Сауаја во Кита-но-Шоо, Ечизен провинцијата (денес градот Фукуи), каде погрешно помислил дека видел кокошка како одлетува од темето на некоја блиска камена кула, и слетувајќи на патот. Замислената кокошка всушност е (или се претворила во) игрива исечена глава од жена. Кога ликот на главата ќе му се насмее, тој ја напаѓа со меч и ја брка до еден дом во главниот град на провинцијата. Во куќата, домаќинката се буди од кошмар во кој ја бркал човек кој мавтал со меч. Лутачката глава била, според насловот, моонен на жената т.е., нејзините своеволни мисли и опсесии. Жената подоцна станала будистичката калуѓерка за да се покае за своите гревови.
Регионални приказни за духовите на луѓето што се близу до смртта
Забележувања на икирјоо кои им припаѓаат на оние чија смрт е непосредна, се забележани од цела Јапонија. Приказните изобилуваат со духови кои се материјализираат (или на друг начин го манифестираат своето присуство) на некој драг за нив, како што е потесното семејство. Примателот на посетата доживува метафизичко претскажување за смртта на оваа личност, пред да пристигне каква било вест за смртта на починатиот.
Многу од локалните термини за икирјоо духови биле собрани од Кунио Јанагита и неговата фолклорна школа.
Во традицијата на областа Нишицугару, Аомори префектура, душите на лицето/ата на работ на смртта се нарекуваат амабито и се верува дека заминуваат од телото и шетаат наоколу, понекогаш правејќи звуци како оној на лизгачка врата што се отвора.
Според Јанагита, тоби-дамаши (飛びだまし) е еквивалентен израз од Сенбоку округот, од регионот Акита. Јанагита го дефинира ова како можноста на одредени лица да патуваат низ светот во нивната икирјоо форма. Се претпоставува дека таквите лица доброволно ја контролираат оваа способност, за разлика од оние кои се само привремено способни да влезат во таква состојба бидејќи им претстои нивната смрт.
Во округот Казуно во префектурата Акита, душата што ги посетува познаниците се нарекува „омокаге“ (面影 [オモカゲ], присетување или бдеачка сенка) и добива форма на жив човек, т.е. има нозе и испушта звуци со необичен звук, за разлика од стереотипниот јапонски дух што нема нозе или стапала.
Јанагита во Тооно моногатари шууи запишал дека во регионот Тооно, Иуате префектурата, „мислите на мртвите или живите кои се манифестираат во движечки облик и се појавуваат пред човечките очи како привид, во овој регион се нарекуваат омаку“. Пример за тоа е убавата девојка на возраст од 16 или 17 години, критично болна од случај на „ладна штета“ (傷寒, шоокан), тифусна треска или слична болест. Таа била видена како талка околу градилиштето на проектот за обнова на храмот Цуџибучи, Иуатe (土淵村) неколку денови пред нејзината смрт.
Во Кашима округот, Ишикауа на полуостровот Ното, фолклорист го забележал верувањето во шининбоо (死人坊) духовите, за кои се смета дека се појавуваат 2 до 3 дена пред ничијата смрт, видени како минуваат при посетите на данна-дера (семејни храмови, исто така наречени бодаиџи). Се верува дека храмот е последното почивалиште на душата, каде што починатите наоѓаат место помеѓу нивните предци.
Душевни пламни
Постојат случаи кога лутачки икирјоо се појавуваат како лебдечки „душевни пламни“, познати во Јапонија како „хитодама“ или „хидама“. Сепак, „душевен пламен“ од личност која е близу до смртта не се смета за невообичаеност, со традиционалното сфаќање меѓу Јапонците дека душата бега од телото во краток период (неколку дена) или пред или по смртта. Затоа, душевните пламни пред смртта не треба да се третираат како случаи на икирјоо во дела со тематика за духови, туку како феноменот хитодама.
Еден случај на хитодама сметан за „погоден за дискусија“ во рамките на темата за икирјоо од еден фолклорист, тесно потсетува на гореспоменатите приказна за главата на жената во „Сорори Моногатари“, имено, дека човекот кој бил сведок на појавата на душата ја бркал безмилосно, сè додека не ја открил сопственичката на неа, која тврдела дека го видела целото искуство додека сонувала. Еден човек работел во градската канцеларија во Тооно, Иуате, и една вечер, тој пријавил дека видел хидама како излегува од шталата и влегува низ влезот на неговата куќа каде што „летала наоколу“. Тој тврдел дека ја бркал со метла и ја заробил под мијалникот. После некое време, тој бил повикан да го види својот болен чичко на работ на смртта, и притоа се присетил да ја ослободи огнената топка под мијалникот. Наскоро дознал дека неговиот вујко само што умрел, но повторно оживеал, на крајот обвинувајќи го внукот дека го бркал со метла и го фатил. Слично на тоа, фолклорните архиви на Умедои, Мие префектурата (денес дел од Инабе) раскажуваат приказна за група мажи кои, доцна во ноќта, забележале и бркале огнена топка во магацин за саке, будејќи една слугинка што спиела внатре. Слугинката подоцна се исповедала дека ја „бркале многу луѓе и избегала“ засолнувајќи се во магацинот.
Икирјоо како болест
За време на Едо периодот, постоело верувањето дека постои состојба наречена „риконбјоо“ (離魂病), при што душата не само што се одделувала од телото, туку ја добивала формата и изгледот на болниот. Состојбата била исто така позната како „каге но јамаи“ (影の病, „болест на сенката“), исто така позната и како „каге-но-уазураи“ (カゲノワズライ).
Фолклористот Енсуке Коно во своето поглавје за оваа тема ја третира оваа состојба како икирјоо. Студијата за случајот е за оној на Јууџи Кита, опседнат од каге но јамаи за дури три генерации едноподруго, запишани во „Оошу банаши“ (奥州波奈志, „Приказни од далечниот север“) од Тадано Макузу (поч. 1825 г.).
Слични случаи или појави
„Уши но коку маири“ (丑の刻参り) е термин кога некој, во „часот на волот“ (1 часот до 3 часот по полноќ), ќе удри клинец во свето дрво, со тоа станувајќи „они“ додека е жив, и користејќи ги новите они моќи, ќе фрли клетви и несреќи врз душманите. Иако многу икирјоо генерално се духови на луѓе кои го оставаат телото без свест и се движат, делата како извршување на магиски ритуали и намерно измачување на некоја цел, исто така можат да се толкуваат како икирјоо. На ист начин, во Окинауа, извршувањето на магичен ритуал со намера маѓесникот да се претвори во икирјоо се нарекува „ичиџама“ (いちじゃま).
Белешки
<references group="lower-alpha"/>
Ратко Левајковски
Ратко Крстов Левајковски ( во ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 октомври 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистите на падините на Скопска Црна Гора, како и во акциите против Германците во Качаничка Клисура. Во тој период се разболел од тифус. Бил префрлен на лечење во болницата на Корпусот. Меѓутоа, тешката болест го совладала. Починал на 16 декември 1944 година. Неговите посмртни останки биле погребани на селските гробишта во Мирковци.
Филотеј I Цариградски
Филотeј I Цариградски (Солун 1300 – Цариград 1379) — Вселенски патријарх во три периоди од ноември 1353 до 1354 година, 1354, и 1364 до 1376 година. Тој бил назначен за патријарх во 1353 година од страна на царот Јован VI, соборен од Јован V во 1354 година за подоцна да биде востоличен повторно од страна на Калист I Цариградси. Тој бил против унионизмот и му се спротивставувал на царот Јован V во неговата намера да договори обединување на црквите со папите Урбан V и Грегориј XI. Се слави како светец на 8 октомври.
Кариера
Тој од рана младост станал монах на планината Синај и подоцна станал опат во Големата лавра на Света Гора. На Света Гора тој станал близок пријател со Св. Григориј Палам и станал следбеник и предводник на обликот на созрецателна молитва, исихизам.
Филотеј бил автор, пишувал дела поврзани со теологијата за неискористените енергии Божји и ја напаѓале схоластичката филозофија која била во употреба на запад. Негово најпознато дело е Hagiorite Tome, махифестот на Светогорските монаси за тоа како светците учествувале во божествената и несоздадена светлина која апостолите го забележале Tпреображението на Исус.
Во 1347, Филотеј бил избран за митрополит Хераклиски, во Тракија. Тој станал миленик на совладетел на Јован VI, и епископот Филотеј поминувал поголем период од времето во Цариград.
Патријархат
Во 1354 година, Филотеј бил назначенза патријарх од страна на Јован VI. Во 1355 година, кога Јован V го соборил Јован VI со што тој морал да се повлече во манастир под името Јосиф Христодолус, па потоа го расчинил Филотеј.
Во 1364 година, Калист се повлекол и помогнал во повторното востоличување на Филотеј. Во 1376 година, Филотеј бил расчинет од страна на импоераторот Андроник IV, кога тој стапил на царскиот престол. Филотеј заминал во прогон во 1379 година.
Во 1354 година, Отоманското Царство навлегла во Европа, во Галиполе, претставувајќи нова закана за Цариград. Под оваа закана Јован V се обратил до западот за одбрана на Цариград против Турците, предлагајќи за возврат а се стави крај на Големиот раскол меѓу Цариград и Рим. Противник на обединувањето под политичките услови, Филотеј бил против напорите на Јован V да преговара со папите Урбан V and Григориј XI.
Филотеј се обидувал да спроведе верско обединување под јурисдикција на Цариград на православните цркви на србите, русите, и бугарите со шт би владеел со целото православие. Активно се вмешал во работите на Русија, на тој начин што сите верски административни работи биле ставени под контрола на митрополитот Киевски, Кипријан, кој бил сместен во Москва.
Противење на унијата со Рим
За време на третото начелствување во 1364 година, Филотеј му се спротивставил на царот Јован V во неговата намера да преговара со Урбан V and Григориј XI.
Поход против антипаламистите
Филотеј бил предводник на исихизмот, и ја помагал каузата на исихистите во 1368 година поддржувајќи го канонизирањето на Григориј Палам на месниот синод. Еден забележителен пример за кампањата за зацврстување на православието на паламизмот било дејството преземено од страна на Филотеј да ги разубеди Деметриј и Прохор. Со поддршката на својот помлад брат Прохор, Деметриј кидонис му се спротивставил на политеистичкото или пантеизмот на паламитите и нивниот систем на исихизам. употребувајќи Аристотелова логика за Новоплатонскиот карактер на исихизмот, браќата Кидонис го обвиниле Палам за пантеизам или политеизам, за на крајот да бидат тие осудени од три последователни oпаламитски синоди, кои го канонизирале Палам и исихимот. Двајцата продолжиле да се борат против паламитизмот дури и кога биле донесени пред патријархот и одбиле да се поклонат на православната доктрина. Конечно, во очекување, Филотеј свикал синод против браќата во април 1368 година. Сепак, и оваа крајна мерка не успеала да предизвика покорување па на крајот, Прохор бил екскомунициран и суспензиониран од свештенството. Долгиот томос кој бил припремен за синодот завршува со декрет за канонизација на Палам кој починал во 1359 година.
Космос-265
Космос-265 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 февруари 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-265 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 413 км, а најмалото на 261.
Макариј Цариградски
Макариј Цариградски — Вселенски патријарх двапати од 1376 до 1379 година и 1390 до 1391 година.
Пред да стана патријарх служел како епископ Себастиски. Првиот пат кога бил патријарх, било во период на плитички превирања што довеле до неговото расчинување. За време на патријархувњето на Антониј IV бил строго ограничуван. Повторно бил востоличен во 1390 година и донел значајни одлуки поврзани со управувањето на патријархатот.
Тунџели (покраина)
Тунџели  (турски: Tunceli) — покраина во источна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Тунџели. Покраината има 76 401 жители (2006) и површина од 7774 км2. Разделена е на 8 окрузи.
Црква „Успение Богородично“ (Копривштица)
Црквата „Успение Богородично“ е црква во градот Копривштица, Бугарија.
Изградена е во 1817 година на местото каде претходно постоел храм, но бил изгорен од крџалиите. Се смета дека градбата била издигната за само 11 дена. Претставува ниска зграда, слабо осветлена, вкопана во земја, екстериорно обоена, налик на обична куќа.
Космос-266
Космос-266 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 февруари 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-266 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 335 км, а најмалото на 201.
Голем везир
Голем везир (отомански турски: صدر اعظم или وزیر اعظم) или садразам — главниот министер на султанот на Отоманското Царство (како премиер), користејќи се со апсолутната лична доверба кај шефот на државата. Тој бил назначуван од страна на османлискиот султан. Големиот везир бил чувар на државниот печат. Го свикувал Диванот чии седници се одржувале во посебна соба наречена под куполата во Топкапи-сарај. Канцеларијата на великиот везир била сместена во Високата порта.
Во периодот на зајакнување на Отоманското Царство до 1364 година се користел само терминот везир. Прв од везирите кој ја добил титулата голем везир бил Чандарли Кара Халил Хајредин-паша во времето на Мурат I. Во 1364 година првиот голем везир бил иницијатор за воведување на данок во крв за создавање на јаничарски корпус кој бил во основата на османлиската воена и политичка моќ до 1826 година
Во времето на ќопрулскиот период во втората половина на 17 век улогата на великиот везир го достигнала својот врв. Сепак овој период завршил катастрофално за империјата бидејќи Османлиите ги изгубиле Унгарија, Трансилванија, Мореја и Подолија.
Харлинсон Пантано
Харлинсон Пантано Гомез (Jarlinson Pantano Gómez; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Настапил на Џиро д’Италија 2014. Во декември 2014 година бил најавен како дел од екипата за 2015 година. Возел на Тур де Франс 2015, завршувајќи на 19. место. Пантано ја освоил петнаесеттата етапа на Тур де Франс 2016, која била планинска етапа.
Во јули 2016 година го заменил Наиро Кинтана во репрезентацијата на Колумбија на друмската трка на Летните олимписки игри.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 6794
NGC 6794 — спирална галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6794 се споменува и како ESO 338-5, MCG -7-40-1.
Откривање
Објектот е откриен на 24 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Црква „Св. Димитриј“ - Костурино
'''„Св. Димитриј“''' — христијански храм кој се наоѓа во Костурино, Општина Струмица.
NGC 6794
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6794 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6794 има привидни димензии од 1,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 28 м 3,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 55' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 6794 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63241. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 379; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7931. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Командантска кула (Москва)
Кулата се наоѓа на северозападната страна од ѕидините, по должината на Александровата градина. Кулата била изградена во текот на 1495 година, од страна на италијанскиот архитект Алевиз Фријазино.
Наводи
List of Moscow Kremlin towers
2287 Калмикија
2287 Калмикија (2287 Kalmykia, 1977 QK3) е астероид од главниот појас откриен на 22 август 1977 од советскиот астроном Николај Черних во Кримската астрофизичка опсерваторија. Го носи името на републиката Калмикија во Русија.
Географија на Австрија
Мстоположба
Австрија е држава која се наоѓа во Средна Европа.
Граници
Австрија се граничи со Германија и Чешка на север, Словачка и Унгарија на исток, Италија и Словенија на југ, и Швајцарија и Лихтенштајн на запад.
Население
Австрија има 8,356,707 жители (2009), а густината на населението изнесува 99/km2 жител на км2. Главниот град Виена со 1,631,082 жители е најголемиот град во земјата.
Клима
Во Австрија климата е умерено-континентална, континентална и планинска. Најголемо сообраќајно значење за Австрија има реката Дунав. Преку неа Австрија се поврзува со сите подунавски земји. Други поголеми реки се Драва и Мура.
Австрија од рудното богатство има железна, олово-цинкова руда, камен јаглен, нафта и друго. Австрија е високоразвиена индустриска и земјоделска земја.
Наводи
অস্ট্রিয়া
Јамнаски јазик
Јамнаскиот, или познат како сунумски, е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
NGC 4401
NGC 4401 — дел од галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4401 се споменува и како MCG 6-27-53, CGCG 187-42, HII in N 4395.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4401 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Калачев мост
Калачевиот мост е мост во центарот на градот Копривштица, Бугарија над реката Тополница.
Мазовија
Мазовија или Мазовше е историска и географска област по центарлното течение на Висла и опфаќа делови од централна и североисточна Полска.
Калачев мост
Калачевиот мост е изграден во 1813 година со средства на чорбаџијата Хаџи Најден Калачев. Тој е познат и како „Мост Прва пушка“ за тоа што на 20 април 1876 година овде Георги Тиханек го убил турскиот мудир Кара Хусеин, со чија кров револуционерот Тодор Каблешков го напишал прочуеното Крваво писмо до револуциониот комитет во Панаѓуриште. Овој акт се смета за почетокот на Априлското востание.
Мазовија
Името на територијата доаѓа од името на полското време на Мазофшаните. Раносредовечната мазовска населба се наоѓаше на левиот брег на Висла, во околината на Рава, од каде беше колнизиран десниот брег на реката: северниот - регион меѓу Скрва и Нарвија и источниот - регион меѓу Буг и Нарвија. Во тој период на Мазовше никнуваат само отворени населби. Дури во X-XI век започнато е градењето на првите ѕидови, но тоа беше поврзано со владеењето на Поланите.
Калачев мост
Денес во близина се наоѓа „Споменикот Прва пушка“, посветен на овој подвиг.
Мазовија
Надворешни врски
Официјално мрежно место на Мазовското војводство
Оклопна кула (Москва)
Оклопната кула (руски:Оружейная башня) е кула која се наоѓа во Кремљ, на Црвениот плоштад во Москва, Русија.
Оваа кула се наоѓа помеѓу Боровитската кула и Управителната кула, по должината на Александровата градина. Кулата була изградена во периодот од 1493-1495 година.
Антониј IV Цариградски
Антониј IV Цариградски (починал мај 1397) — Вселенски патријарх во два периоди, од јануари 1389 до јули 1390 година, и повторно од 1391 сè до својата смрт.
Тој е забележителен по неговите дописи со Владислав II, Велевојвода на Литванија, барајќи од него да се вклучи во крстоносната војна против Турците заедно со унгарците, и со Василиј I, кој не само што го бранел сеопфатниот духовен авторитет на Цариградската патријаршија, туку исто така и сеопфатниот авторитет на византиските цари, и покрај тешката состојба во која била Византија.
Александар Дјаченко
ИКФ Светско кану првенство
Александар Дјаченко (роден на ) — руски кану-спринтер кој се натпреварува од доцните 2000-ти. Тој освоил два бронзени медали на ИКФ Светското кану првенство:
Џеновска карта
Џеновското знаме во горниот северозападен агол на картата го утврдува потеклото на оваа карта, заедно со грбот на Спинола, истакнато џеновско трговско семејство. Николо де Конти бил од благородничко трговско семејство; на рана возраст решил да ја следи семејната традиција со воспоставување заработувачка трговска операција во Истокот.
Морските чудовишта на џеновската мапа го одразуваат интересот на картографот за егзотични чуда, што е насекаде во доказот на мапата и типично за научниот поглед на раниот современ период, кој бил поттикнат од љубопитноста и голем интерес за чудата. Чудовиштето слично на демонот особено е доказ за истражувањето на картографот во неодамнешната литература за патување за да најде морски чудовишта за неговата мапа.
Овалните облици не е непозната меѓу средновековните карти. Иго од Свети Виктор го опиша светот како облик на Ноевата арка, а картите на светот на Ранулф Хигден биле овални. Стандарден начин за опишување на земјата бил да се спореди со јајце. Се чини дека главната цел на аналогијата била да ги опише различните сфери што ја опкружуваат земјата (белка од јајце, лушпа), но идејата за обликот на јајцето можела да биде изведена од овие дела. Друга можност е овалната форма да ја претставува мандорлата, или нимбусот, кој го опкружувал Христос во многу средновековни уметнички дела.
Јарсунски јазик
Јарсунскиот е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
Петар Прерадовиќ
Петар Прерадовиќ (Грабровница кај Питомача, 19 март 1818 - Фахрефелд во близина на Виена, 18 август 1872) бил генерал, хрватски поет и преведувач. Тој се сметал за Хрват. Тој е еден од најплодните и најпочитуваните писатели на хрватската книжевност од своето време. Тој им припаѓа на најважните поети на хрватската романса.
IC 464
IC 464 — галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Петар Прерадовиќ
Животопис
Петар Прерадовиќ е роден во Грабровница кај Питомача во 1818 година во српско семеjство на татко Иван Прерадовиќ и мајка Пелагија Прерадовиќ, родена Ивчиќ. Во семејството на Иван и Пелагија Прерадовиќ, покрај нивниот син Петар, имало и две ќерки, Марија (20 декември 1812 - 25 февруари 1867) и Ана (11 февруари 1820 - 5 април 1822). Детските и училишните денови ги поминал Прерадовиќ во Грубишко Поле, од каде што бил татко му, воениот офицер и Ѓурѓец. По смртта на неговиот татко, во 1828 година Петар го презеде военото образование и присуствуваше на воената академија во Беловар, потоа во новото место во Виена, каде што ги напиша германските стихови со посебни одлики на романтиката и доби стимулации за работа на националната свест. За време на своето школување во Виена премина од православието во католицизмот што беше условено од неговиот статут, бидејќи напредокот во армијата не беше можен ако идниот службени не е римокатолик. Военото образование заврши во 1838 година, а потоа како поручник беше испратено во Милано. Средбата со Иван Кукуљевиќ Сакцински во 1840 година имаше значајно влијание врз "враќањето" на мајчиниот јазик и го поттикна интересот за хрватската култура и политичката и економската ситуација. Речиси целиот свој живот го помина надвор од татковината, а со книжевноста се занимавал онолку колку што му допуштила службата (генерален чин). Неговиот ентузијазам посветен на илиризмот, во кој "втората фаза", со Станко Враза и Иван Мажураниќ, стана највлијателен поет. Со песните ја искажува грижата за хрватскиот јазик, посветеноста на словенската концепција и вистинскиот патриотизам. . Во 1843 година тој беше префрлен во Задар, каде што ја напиша првата песна на хрватски јазик истата година под наслов "Писмо на Шпири Димитровиќ". На барање на Анте Кузманиќ, кој тогаш бил уредник на Зора далматин, пишува за првото издание на листа (1 јануари 1844) песната "Зора пука, ќе бидат денови". Оттогаш составно продолжува со поезијата на хрватски јазик и тој, исто така, вети дека ќе го прифати Гаевиот правопис во јужна Хрватска. Во 1848 година се пресели повторно во Италија, а во септември истата година отпатува за Дубровник и во Дубровник се оженил со Задранката Павиќ де Понте во октомври. Во 1849 година, тој бил префрлен во Загреб, каде што бил назначен во Одделот за воени завој, а во 1851 година бил назначен за забрана на Јосип Јелачиќ од страна на заменик на боиштето и заменикот на забраната. Кон крајот на 1852 година се преселил во Кремона во Верона во 1853 година, а во септември истата година во Панчево, а по понатамошниот трансфер во Ковин, Арад и Ердел е назначен во Врховна команда на армијата во Виена во 1854 година. Во 1855 година починала неговата сопруга Павица. Во 1865 година се оженил со Ема Регнер и во средината на истата година бил испратен во Верона, каде што нашол војна со Италија.
IC 464
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 464 се споменува и како ESO 187-10.
Откривање
Објектот е откриен на 17 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 464 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 464 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Петар Прерадовиќ
Животопис
Светла круно, добар господару! Ти доликува подарок со сѐ! Додека е тука мојата седа глава Колку се радувам на тој подарок, Но, од моите заслуги е поголем,   И во срцето песни убави, Колку ме усреќуваш со него,  Се поклонувам во благодарна мака  Тие ќе дојдат од овие гулаби. Мојата уста не може да каже. И јас сакам да ви дадам рака. Ваша слава и на подарокот благодарам
Чинот на генералот бил промовиран во 1866 година. Во средината на 1871 година тој бил на воените вежби на Брук, а истата година тој бил предложен за кандидатура за хрватската забрана, но бил многу болен и напишал во писмото дека не бил заинтересиран за оваа чест. Неговото здравје се влошило кон крајот на 1871 година и бил испратен на лекување. Откако се разболел безусмешно се лечел во Маријабрун покрај Минхен, а потоа и во Фахрафелд, град во Австралија.
IC 464
Други поделби
Проучување на IC 464 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65261.
Петар Прерадовиќ
Литературна креативност
Додека ја посетувал воената академија во Виена, започнува да ги пишува своите први песни (Der Brand von Neustadt, 1834) на германски јазик. Во 1840 година, тој се сретнал со Иван Кукулевич Сакински, кој ќе го разбуди неговиот интерес за хрватската култура и ќе го поттикне да ги напише своите дела на мајчин хрватски јазик. Во 1841 година, во германскиот магазин во Загреб, Хрватска ја објави песната Das Uskoken-Mädchen. На инспирација на Шпири Димитровиќ, во 1843 година, Прерадовиќ ја напишал првата песна на мајчиниот јазик, Шпири Димитровиќ. И неговата прва печатена песна Зора пука, ќе биде објавена во 1844 година во првиот број на Зора далматин. Прерадовиќ останува еден од константите на хрватскиот романтизам со неговото дело.
IC 464
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)