cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Услужно ориентирана архитектура
Web сервиси во SOA
Web сервисите може да се применат во услужно-ориентираните архитектури. Web сервисите се главно фокусирани на подготвување на функционални градбени блокови достапни преку стандардните Интернет протоколи кои се независни од платформите и програмските јазици. Овие сервиси можат да бидат нови апликации или само придодадени на веќе постоечки системи за да станат достапни преку Интернет мрежата.
Секој градбен блок на SOA може да игра една или повеќе од следните улоги:
Subversion
Subversion — систем со отворен код за контрола на верзии. Со него може да се управуваат податотеки и именици, како и промените што се прават над нив. На него може да се гледа како на „временска машина“ со која може да се гледаат верзиите на документите во одредено време и да се следи текот на нивните промени. Тој претставува општ систем за контрола на верзии со кој може да се управуваат различни видови на податотеки.
Овој систем може да работи низ локални мрежи и Internet, користејќи различни безбедносни и мрежни протоколи, што го прави лесен и практичен за употреба од страна на различни луѓе кои работат на различни компјутери. Можноста различни луѓе да користат, менуваат и управуваат исто множество на податоци од различни локации наметнува колаборација. Тоа практично значи дека процесите може да се одвиваат побрзо, бидејќи не постои единствен канал преку кој мора да поминат сите промени. Бидејќи работата на сите корисници е зачувана во соодветни верзии, не постои опасност за губење на податоците во случај на грешка.
Пету
Пету (изворно: Petuh или Petu) — мешан јазик кој се говори во градот Фленсбург во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, северна Германија, на границата со Данска. Претставува мешавина од германски, долногермански, дански и јужнојитски. Има горногерманска лексика (со извесни дански поими и преведени заемкиемки) но граматиката и синтаксата му се дански и долногермански (долносаксонски). Се смета дека настанал во XIX век и бил во широка употреба и во 1950-тите, но денес е на работ на изумирање.
Потекло на името
Дијалектот е наречен по постарите госпоѓи наречени „петутантки“ (иматели на годишен билет) кои со тракети оделе на излети и прошетки низ Фленсбуршкиот Фјорд и седеле во кафетериите на неговиот брег.
SMTP
Simple Mail Transfer Protocol
Simple Mail Transfer Protocol(SMTP) е Internet standard за пренос на електронска пошта (e-mail) низ Internet Protocol (IP) мрежата. SMTP најпрво бил дефиниран од RFC 821 (Семрежен стандард 10) (1982), и последен пат ажуриран од RFC 5.321 (2008) што вклучува еxtended SMTP (ESMTP), тоа е широко распространет протокол денес. SMTP е назначен за транспорт на испрќање е-писма и користи TCP порти 25. Протоколот за нови поднесоци е онолку ефикасен колку и SMTP, но тој користи 587 порти. Додека опслужувачите за електронска пошта и други средства за размена на пошта користат SMTP за испраќање и примање на пораки, апликациите на ниво корисник-клиент единствено користат SMTP само за испраќање пораки на опслужувачи за пренос. За примање порака, корисничките апликации најчесто користат или Post Office Protocol (POP) или Internet Message Access Protocol (MAP), или пак сопствен систем (како Microsoft Exchange или Lotus Notes/Domino) за пристап на поштенските сандачиња на нивните кориснички сметки.
Историјат на SMTP
Различни облици на еден-на-еден електронски пораки се користеа во 60-тите години на минатиот век. Луѓето комуницираа едни со други користејќи системи развиени за специфични mainframe компјутери. Колку повеќе компјутери се меѓусебно поврзани, особено во Владата на САД ARPANET, стандардите се развиваа да им овозможат на корисниците да користат различни средства за да си праќаат e-mail едни на други. SMTP порасна над овие стандарди кои се развиваа во 1970-тите.
SMTP води корени од две имплементации опишани во 1971, Mail Box Protocol, за кој се оспорува дека бил имплементиран, но се разговара во RFC 196 и други RFCs, и програмата SNDMSG, која според RFC 2235, Реј Томлинсон од BBN “измислува” испраќање преку ARPANET за TENEX компјутери. Во ова време, во ARPANET беа поврзани помалку од 50 домаќини.
Стандардот SMTP е развиен во истото време како Usenet, еден-на-многу комуникациска мрежа со некои сличности.
SMTP се распространи широко во употреба во раните 1980-ти. Во тоа време, тоа беше надополнување на Unix to Unix Copy Program (UUCP), кој беше подобро прилагоден за да се справи со размена на е-пошта помеѓу машини кои биле поврзани со прекини. SMTP, од друга страна, работи најдобро кога и двтете машини, онаа која испраќа и онаа која прима, се приклучени на мрежата постојано. И двете користат, store and forward механизам и се примери на push technology. Иако Usenet’s newsgroup сè уште се шири со UUCP меѓу опслужувачи, UUCP поштата практично исчезна, заедно со “bang paths” го користат како заглавје со насочувачка порака
Написот за пренапишување на испраќачот содржи технички информации во позадина за историјата на почетниот SMTP и изворното насочување пред RFC 1123.
Наводи:
Натамошно читање:
Надворешни врски:
Робидишче
Робидишче (словенечки: Robidišče) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Список на тековни монарси
Ова е список на моментални монарси кои се шефови на држава.
Океаниски монарси
Во 1980, Шведска станала првата монархија која прогласила еднакво првородство, што значи дека најстарото дете на монархот, било женско или машко, е наследник на престолот. По ова истото го направиле шест други кралства (како Холандија во 1983, Норвешка во 1990 и Белгија во 1991).
Китка (Подржи Коњ)
Китка — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Подржи Коњ. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. Високо во планинскиот предел, во непосредната близина на Жикова рупа и Миленове Падине, на простор од 80 × 30 м се откриени гробови градени од камени плочи.
Моника Херцег
Животопис
Моника Херцег е родена и израснала во Сисак, средно училиште завршила во Петриња, студирала физика на Универзитетот во Риека, а живее во Загреб. Сосоздавачка е на натпреварот „Квант книжевност“ на природно-математичкото здружение на студенти ПРИМУС со цел пишување трудови на популарно-научни теми. Херцег е членка на Хрватското друштво на писатели и уредничка на часописот „Поезија“.
Добитничка е на книжевната награда „Горан за млади поети“ во 2017 година и на наградата „Квирин за млади поети“ во 2018 година. Нејзината збирка поезија „Почетни координати“ е наградена со признанијата „Гран Галовиќ“, „Славиќ“ и „Мостови на Сруга“. За својата втора објавена збирка „Ловостој“ ја добила наградата „На врв на јазик“, а за своите кратки раскази и песни ги освоила и наградите „Бибер“, „Lapis Historiae“ и втората награда на фестивалот „Девински замок“, како и прва награда на регионалниот натпревар на хумористично-сатирична творба „Бал во Елемир“ во 2017 година. Во 2020 година, го напишала својот прв драмски текст со наслов „Каде се купуваат нежности“, кој го тематизира насилството над жените, меѓугенерациските трауми и односите во патријархатот, а за ова свое дело била наградена од Хрватскиот народен театар. Драмата е преведена на француски и е објавена во Франција од страна на издавачката куќа „Прозор“ на Николас Раљевиќ во март 2021 година.
Третата збирка поезија насловена „Времето пред јазикот“ ја објавила во издаваштво на издавачката куќа Фрактура и таа исто така наишла на позитивна критика и ја добила наградата „Звонко Милковиќ“. За кратката драма „Мртвите не треба да се поместуваат“ ја освоила регионалната награда „Приказни од балконот, приказни од Балканот“, а за драмата „Закопани чуда“ ја добила третата награда на Хрватскиот народен театар во Мостар. Во 2021 година, за драмата „Убиј се, тато“ ја добила наградата за драмско дело „Марин Држиќ“. Истата година била прогласена за една од добитничките на наградата „Страшна жена“. Заедно со Барнара Матејчиќ и Дадо Ќосиќ ја води акцијата за сузбивање на насилството над бегалците. Со својата поезија учествувала на комеморацијата за Александра Зец. Таа го покренала и циклусот поетски трибини „Поетеса во петок“ каде што нагласок се става на творештвото на поетесите.
Поезијата на Херцег е преведена на повеќе од десет јазика, вклучувајќи ги англиски, германски и литвански преку европската платформа за млади поети „Версополис“. Така, во Литванија и Австрија биле издадени збирки на песни во тројазично издание. Збирка на песни била објавена и на француски јазик. Стихозбирката „Почетни координати“ е објавена и на македонски во рамки на доделувањето на наградата „Мостови на Струга“. Делата „Почетни координати“ (2020) и „Ловостој“ (2021) се објавени на македонски во издаваштво на ПНВ Публикации.
Личен живот
Херцег е мажена и е мајка на две деца.
Чешино (Кривени)
Чешино — археолошко наоѓалиште во преспанското село Кривени. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа источно од селото, каде во подножјето на високиот Гричи Рид, при обработувањето на земјата мештаните наидувале на темели од објекти ѕидани од кршен камен и кал, камења за рачно мелење, а по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Гори, моја госпоѓице! (филм)
„Гори, моја госпоѓице!“ (чешки: Hoří, má panenko) — чешки филм од 1967 година, во режија на Милош Форман (Miloš Forman), кој е автор и на сценариото, заедно со Иван Пасер (Ivan Passer) и Јарослав Папоушек (Jaroslav Papoušek). Главните улоги ги играат: Јозеф Шебанек (Josef Šebánek), Јан Вострчил (Jan Vostrčil), Јозеф Валноха (Josef Valnoha), Франтишек Дебелка (František Debelka), Јозеф Колб (Josef Kolb), Милада Јежкова (Milada Ježková), Јозеф Куталек (Josef Kutálek), Станислав Холубец (Stanislav Holubec), Франтишек Паска (František Paska) итн. Ова е последниот филм на Форман снимен пред неговото заминување во Холивуд.
Синопсис
Во едно провинциско место се подготвува прослава на пожарникарите на која треба да му се додели награда на почесниот претседател на друштвото. Прославата започнува, а членовите на друштвото имаат големи проблеми за да пронајдат девојки кои би учествувале на изборот на кралица на убавината. Кога најпосле успеваат да соберат неколку девојки, непосредно пред да започне изборот, девојките од срам се кријат во женскиот тоалет. Тогаш, во непосредна близина на ресторанот избива пожар и пожарникарите веднаш заминуваат да го гасат пожарот, а сите гости на забавата ја набљудуваат акцијата. Потоа, во знак на солидарност со сопственикот на изгорената куќа, присутните на забавата решаваат да му ги дадат своите ливчиња за томболата, со цел наградите да му припаднат нему. Меѓутоа, сите предвидени награди на томболата се украдени. Членовите на пожарникарското друштво ги замолуваат гостите да ги вратат украдените награди, а тогаш се открива дека меѓу крадците е еден член на друштвото. Тој се онесвестува, а додека неговите коелги се договараат како да го решат проблемот, сите гости си заминуваат. Така, во салата остануваат само пожарникарите и почесниот претседател. Сепак, тие му ја доделуваат наградата, но кога ја отвора кутијата, тој гледа дека некој ја украл наградата.
NGC 3563B
NGC 3563B — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3563B се споменува и како MCG 5-27-13, NPM1G +27.0305, KCPG 277A, KCPG 277B, CGCG 156-14.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1869 година од страна на Ото Вилхелм фон Струве, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3563B е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3563B има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 3563B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34012. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
NGC 1630/1
NGC 1630/1 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1630/1 се споменува и како ESO 551-19, NPM1G -19.0190.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1630/1 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1630/1 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 37 м 15,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 18° 54' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Ѕвездена класификација
Во астрономијата, ѕвездената класификација е класификација на ѕвездите врз основа на температурата на фотосферата и нејзиното поврзување со спектралните одлики.
Класа O
Ѕвездите од класата O се многу врели и многу светли, со сина боја. Всушност, повеќето од нив зрачат ултравиолетово. Ова се најретки ѕвезди, и се смета дека на секои три милиони ѕвезди доаѓа една ѕвезда од класата O.
Класа B
Ѕвездите од класата B се изразено светли и сини. Нивниот спектар содржи неутрален хелиум. Ова се моќни ѕвезди кои постојат кратко време, па според тоа не се оддалечуваат многу од местото каде што настанале. Овие ѕвезди имаат тенденција да се соберат во заедничко јато, и да се спојат со џиновски молекуларен облак. Се смета дека една од 800 ѕвезди припаѓа на класата B stars. .
Класа A
Ѕвездите од класата A се меѓу најобичните ѕвезди што може да ги види човечкото око, а по боја се бели или сино-бели. Содржат силни водородни линии, а исто така и линии на јонизиран метал (Fe II, Mg II, Si II). Присуството на линии од Ca II е забележливо. Се смета дека една на секои 160 ѕвезди е од класата A.
Класа F
Ѕвездите од класа F имаат силни линии од Ca II. Неутралните метали (Fe I, Cr I) започнуваат да се претвораат во линии на јонизиран метал. Нивната боја е бела. Се смета дека на секои 33 ѕвезди, една е од класата F.
Харвардска спектрална класификација
The Harvard classification system is a one-dimensional classification scheme using single letters of the alphabet, optionally with numeric subdivisions, to group stars according to their spectral characteristics. Main-sequence stars vary in surface temperature from approximately 2.000 to 50.000 K, whereas more-evolved stars can have temperatures above 100.000 K. Physically, the classes indicate the temperature of the star's atmosphere and are normally listed from hottest to coldest, as is done in the following table.
Надворешни врски
Clasificarea stelelor
Мекмердо (поларна станица)
Станица Мекмердо — истражувачка станица на Антарктикот на Соединетите Американски Држави, која се наоѓа на јужниот врв на Росовиот Остров, во Росова Зависност за која Нов Зеланд има свои претензии. Со него управуваат Соединетите Американски Држави преку Антарктичката програма, огранок на Националната научна фондација. Станицата е најголемата заедница на Антарктикот, способна да поддржува до 1.258 жители, и служи како една од трите годишни научни капацитети на Соединетите Американски Држави на Антарктикот. Целиот персонал и товарот што оди или доаѓа од станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол прво поминува низ Мекмердо. По пат, Мекмердо е 3 километри (1,9 ми) од помалата Скотова база во Нов Зеланд.
Историја
Станицата го зема своето име од нејзината географска местоположба на Мекмердовиот Залив, именуван по поручникот Арчибалд Мекмердо од бродот Терор. Бродот, командуван од ирскиот истражувач Френсис Крозиер, заедно со предводникот на експедицијата Еребус под команда на Џејмс Кларк Рос, за прв пат ја нацртал областа во 1841 година. Британскиот истражувач Роберт Фалкон Скот основал камп блиску до ова место во 1902 година и изградил кабина која го добила името Дискавери. Сè уште стои како историски споменик во близина на работ на водата на Хат Поинт на станицата Мекмердо. Вулканската карпа на локалитетот е најјужната гола земја до која може да се стигне со брод во светот. Соединетите Американски Држави официјално ја отвориле својата прва станица во Мекмердо на 16 февруари 1956 година како дел од операцијата „Длабоко замрзнување“. Базата, изградена од американската морнарица Сибис, првично била означена како Поморски воздушен објект Мекмердо. На 28 ноември 1957 година, адмиралот Џорџ Џ Дуфек го посетил Мекмердо со делегација на американскиот конгрес на церемонијата на промена на командата.
Станицата Мекмердо била центар на логистичките операции на Соединетите Американски Држави за време на Меѓународната геофизичка година (МГГ), меѓународен научен напор кој траел од 1 јули 1957 година до 31 декември 1958 година. По МГГ, станицата станала стана центар за американски научни, како и логистички активности на Антарктикот. Антарктичкиот договор, последователен потпишан од повеќе од четириесет и пет влади, ги регулира меѓувладините односи во однос на Антарктикот и го регулира однесувањето на секојдневниот живот во Мекмердо за учесниците во Американската Антарктичка програма (ААП). Антарктичкиот договор и сродните договори, колективно наречени Антарктички договорен систем (АКС), биле отворени за потпишување на 1 декември 1959 година и официјално стапиле во сила на 23 јуни 1961 година.
Првите научни протоколи за нуркање биле воспоставени пред 1960 година, а првите нуркачки операции биле документирани во ноември 1961 година.
Јадрена енергија (1962-1972)
На 3 март 1962 година, американската морнарица ја активирала атомската централа ПМ-3А на станицата. Единицата била префабрикувана во модули за да се олесни транспортот и склопувањето. Инженерите ги дизајнирале компонентите да тежат не повеќе од 14,000 килограми секој и да се измери не повеќе од 2,64 метри. Едно јадро не поголемо од барабан за нафта служел како јадро на јадрениот реактор. Овие ограничувања на големината и тежината имале за цел да овозможат испорака на реакторот преку авионот LC-130 Херкулес. Сепак, компонентите всушност биле испорачани со брод. Реакторот генерирал 1,8 MW електрична енергија и наводно ја заменил потребата од 1,500 галони масло дневно. Инженерите ја примениле моќта на реакторот, на пример, во производството на пареа за постројката за дестилација на солена вода. Како резултат на континуираните безбедносни проблеми (пукнатини во реакторот и истекување на вода), Програмата за јадрена енергија на американската армија ја деактивирала централата во 1972 година Конвенционалните дизел генератори ја замениле атомската централа, со бројка од 500 киловати дизел генератори во централна централа што обезбедува електрична енергија. Погон за бигор вода со конвенционално гориво обезбедува свежа вода.
Современи функции
Од 2007 година, станицата Мекмердо, станицата станала најголемата заедница на Антарктикот и функционална, современа научна станица, вклучувајќи пристаниште, три аеродроми (две сезонски), хелиодром и повеќе од 100 згради, вклучувајќи го и научниот и инженерски центар Алберт П. Крари. Станицата е исто така дом на двата банкомати на континентот, и двата обезбедени од банката Велс Фарго. Работата направена во станицата Мекмердо првенствено се фокусира на науката, но повеќето од жителите (приближно 1.000 во лето и околу 250 во зима) не се научници, туку персонал на станицата кој обезбедува поддршка за операции, логистика, информатичка технологија, градежништво и одржување.
Научниците и другиот персонал во Мекмердо се учесници во ААП, кој го координира истражувањето и оперативната поддршка во регионот. Документарниот филм на Вернер Херцог од 2007 година „Средби на крајот на светот“ известува за животот и културата на станицата Мекмердо од гледна точка на жителите. Документарецот на Ентони Пауел од 2013 година „Антарктика: Година на мраз“ обезбедува тајм-лапс фотографија на Антарктикот испреплетена со лични сметки од жителите на станицата Мекмердо и од соседната Скотова база во текот на една година.
Годишното транспортирање од товарни бродови како дел од операцијата „Длабоко замрзнување“ испорачува 8 милиони американски галони (6,6 милиони царски галони/42 милиони литри) гориво и 11 милиони (5 милиони килограми) залихи и опрема за жителите на Мекмердо. Бродовите, управувани од американската воена команда, се екипаж од цивилни морнари. Товарот може да се движи од пошта, градежни материјали, камиони, трактори, сува и замрзната храна, до научни инструменти. Мразокршачите на американската крајбрежна стража го пробиваат бродскиот канал преку Мекмердовиот Залив со цел бродовите за снабдување да стигнат до заливот на Зимските Населби во Мекмердо. Дополнителни резерви и персонал се пренесени во блиското Вилијамсово Поле од Крајстчерч во Нов Зеланд.
Помеѓу 1962 и 1963 година, од станицата Мекмердо биле лансирани 28 ракети од типот Аркас.
Станицата Мекмердо се обидела да го подобри управувањето со животната средина и отстранувањето на отпадот со цел да се придржува до Протоколот за заштита на животната средина кон Антарктичкиот договор, потпишан на 4 октомври 1991 година, кој стапил на сила на 14 јануари 1998 година. Овој договор го спречува развојот и обезбедува заштита на животната средина на Антарктикот преку пет специфични анекси за морското загадување, фауната и флората, проценките на влијанието врз животната средина, управувањето со отпадот и заштитените подрачја. Ги забранува сите активности кои се однесуваат на минерални суровини освен научни. Нов објект за третман на отпад бил изграден во Мекмердо во 2003 година. Три Енеркон Е-33 (330 kW) ветерни турбини биле распоредени во 2009 година за напојување на Мекмердо и Скотовата база на Нов Зеланд, намалувајќи ја потрошувачката на дизел за 11% или 463.000 литри годишно. Станицата Мекмердо (наречена „Мектаун“ од нејзините жители) продолжува да работи како центар за американските активности на антарктичкиот континент.
Станицата Мекмердо накратко добила глобално внимание кога се одржал антивоен протест на 15 февруари 2003 година. За време на митингот, околу 50 научници и персонал на станицата се собрале да протестираат против претстојната инвазија на Ирак од страна на САД. Станицата Мекмердо била единствената локација на Антарктикот што одржала ваков митинг.
Научните нуркачки операции продолжуваат со 10.859 нуркања спроведени под мразот од 1989 до 2006 година. Достапна е хипербарична комора за поддршка на операции за поларно нуркање.
Клима
Бидејќи сите месеци имаат просечна температура под нулата, Мекмердо се одликува со клима со поларна ледена капа. Меѓутоа, во најтоплите месеци (декември и јануари) месечната просечна висока температура повремено може да се искачи над нулата. Местото е заштитено од студените бранови од внатрешноста на Антарктикот со Трансантарктичките Планини, така што температурите под -40° се ретки, во споредба со поизложените места како станицата Нојмаер, која обично ги добива тие температури неколку пати годишно, честопати уште во мај, а понекогаш дури и во април, а многу ретко над 0 °C. Највисоката температура некогаш забележана во Мекмердо била 10,8 °C на 21 декември 1987 година. Во лето има доволно топење на снегот што може да расте ограничена количина на вегетација, поточно неколку видови мов и лишаи.
Комуникации
Извесно време, Мекмердо ја поседувал единствената телевизиска станица на Антарктикот, АФАН-ТВ, која водела програми обезбедени од војската. Опремата на станицата била подложна на „електронско подригнување“ од дизел генераторите кои обезбедуваат електрична енергија. Станицата била профилирана во напис од 1974 година во списанието TV Guide. Денес, Мекмердо добива три канали на мрежата на американските воени сили на САД, австралиската мрежа и вестите од Нов Зеланд. Телевизиските преноси се примаат преку сателит на Црниот Остров и се пренесуваат 40 километри. Исто така, некое време Мекмердо бил домаќин на една од единствените две станици за емитување со кратки бранови на Антарктикот. Станицата - АФАН Мекмердо - емитувана со моќност од 1 киловат на кратки бранови честоти од 6.012 kHz и станала мета на хобистите за слушање радио со кратки бранови ширум светот поради неговата реткост. Станицата продолжила да се емитува на кратки бранови во 1980-тите кога ги намалила кратките бранови додека продолжикла со FM преносот.
Станицата Мекмердо прима и интернет и гласовна комуникација преку сателитски комуникации преку сателитот Optus D1 и пренесува во Сиднеј, Австралија. Сателитска антена на Црниот Остров обезбедува интернет конекција и гласовна комуникација од 20 Mbit/s. Гласовните комуникации се поврзани со седиштето на Антарктичката програма на Соединетите Американски Држави во Сентениал, Колорадо, обезбедувајќи влезни и излезни повици до Мекмердо од САД. Гласовните комуникации во станицата се спроведуваат преку VHF радио.
Копнен сообраќај
Мекмердо го има најјужното пристаниште во светот. Мноштво возила на терен превезуваат луѓе и товар низ областа на станицата, вклучувајќи го и автобусот Иван Тера (според Иван Грозни). Има пат од Мекмердо до Скотовата база на Нов Зеланд и Јужниот Пол.
Воздушен сообраќај
Мекмердо сезонски се опслужува од три аеродроми:
Историски локалитети
Историскиот споменик на Ричард Е. Берд бил подигнат во Мекмердо во 1965 година. Се состои од бронзена биста на црн мермер, 150х60 сантиметри на квадрат, на дрвена платформа, со натписи кои ги опишуваат достигнувањата на поларното истражување на Ричард Е. Бирд. Назначен е за историско место или споменик (HSM 54), по предлогот на Соединетите Американски Држави на Консултативниот состанок на Договорот за Антарктикот.
Бронзената плоча на атомската централа е околу 45х60 см по големина, и е прицврстена на голема вертикална карпа на половина пат до западната страна на Опсервациониот Рид, на поранешната местоположба на јадрениот реактор за енергија ПМ-3А во станицата Мекмердо. Натписот ги прикажува достигнувањата на првата атомска централа на Антарктикот. Тој е означен како историско место или споменик (HSM 85), по предлогот на САД на Консултативниот состанок на Антарктичкиот договор.
Точки на интерес
Капацитетите на станицата вклучуваат:
Голум
Голум (англиски: Gollum) ― измислен монструозен лик од легендата на Џ. Р. Р. Толкин за Средната Земја. Тој бил претставен во фантастичниот роман „Хобит“ од 1937 година и станал важен во неговото продолжение „Господарот на прстените“. Голум бил сторски хобит од Речаните кои живееле во близина на Гледенските Полиња. Во „Господарот на прстените “ се наведува дека тој првично бил познат како Смигол, тој станал расипан од „Единствениот прстен“, а подоцна го добил името Голум по неговата навика да прави „ужасен шум на голтање во грлото“.
Смигол го добил прстенот со убиство на својот роднина Дигол, кој го нашол во реката Андуин. Голум го нарекол прстенот како „мој скапоцен“ или „скапоцен“, и тоа му го продолжило животот далеку над природните граници. Вековите од влијанието на Прстенот му го разобличило телото и умот на Голум, и до времето на романите, тој „го сакаше и мразеше [Прстенот], како што се сакаше и мразеше себеси. Во текот на приказната, Голум бил растргнат помеѓу неговата страст за прстенот и неговата желба да се ослободи од него. Билбо Багинс го пронашол прстенот и го зел за себе, а Голум потоа го следел до крајот на својот живот. Голум конечно му го земал прстенот на Фродо Багинс на пукнатините на пропаста во планината Дум во Мордор, но тој паднал во лавата на вулканот, каде и тој и Прстенот биле уништени.
Коментаторите го опишале Голум како психолошка фигура во сенка за Фродо и како зол водич за разлика од волшебникот Гандалф, добриот водич. Тие забележале, исто така, дека Голум не е целосно злобен и дека тој има улога во волјата на семоќниот бог на Средната Земја, неопходна за уништување на Прстенот. За книжевното потекло на Голум, научниците го споредиле Голум со збрчканиот вештер Гагул во романот „Рудници на кралот Соломон“ на Рајдер Хагард од 1885 година и со подземниот Морлокс во романот „Времеплов “ од Х. Џ. Велс од 1895 година.
Музичка енциклопедија (1958-77)
Музичката енциклопедија е професионално енциклопедиско издание на поранешниот „Југословенски лексикографски завод“ (денес Лексикографски завод „Мирослав Крлежа“). Во оваа енциклопедија, по азбучен ред, се анализирани и објаснети многу стручни (музички) концепти и појави, одредени историски периоди и нивните стилски одредници, различната светска музичка култура и традиција, но и музичката историја на народите од повеќето земји во светот.
За изданијата
До денес, Музичката енциклопедија има две изданија: првото е објавено во два тома во 1958/1963 година. , а второто во три тома во периодот од 1971 до 1977 година. Двете изданија на професионалната енциклопедија се наменети и за професионални музичари и за многу љубители на музиката.
Главниот уредник на второто издание на Музичката енциклопедија, хрватскиот музиколог проф. д-р Крешимир Ковачевиќ, собрал тим на истакнати соработници и музички експерти од поранешна Југославија, кои - секој во согласност со своите музички интереси и полето на активност - опфаќале одредени стручни теми и концепти. Така, Јосип Андреис, Јосип Андриќ, Ева Ауер Седак, Јерко Безиќ, Мило Ципра, Драготин Цветко, Драгутин Чолиќ, Оскар Данон, Натко Девчиќ, Стана Ѓуриќ-Клајн, Златко Гргошевиќ, Емил Хајек, Никола Херцигоња, Иван Иванчан, Ѓура Јакшиќ, Анѓелко Клобучар, Ерика Крпан, Акил Коци, Кораљка Кос, Змага Кумер, Фрањо Лучиќ, Иво Малец, Никша Њириќ, Драгослав Ортаков, Роксанда Пејовиќ, Властимир Перичиќ, Хјуберт Петан, Душан Плавша, Младен Позајиќ, Мирко Рамовш, Труда Рајх, Цвјетко Рихтман, Андреј Ријавец, Бранимир Сакач, Тодор Скаловски, Душан Сковран, Иво Супичиќ, Ладислав Шабан, Божидар Широла, Павел Шивиц, Луцијан Марија Шкерјанц, Вилко Укмар, Миодраг Васиљевиќ, Албе Видаковиќ, Лав Врбаниќ, Винко Жганец, Ивона Ајановиќ-Малинар и многу други го дале нивниот придонес за квалитетот и точноста на енциклопедијата.
Во второто издание на Музичката енциклопедија, за прв пат биле објавени текстови за современата, авангардната и експерименталната музика и музичарите и насоките како алеаторика и додекафонија до електронска и сериска музика. Ова издание вклучува и статии за многу познати поп-уметници од светот на поп-музиката и танцот.
Во предговорот на второто издание на Музичката енциклопедија пишува:
Белешки
↑1  Ковачевиќ, Крешимир (гл. уредник): Muzička enciklopedija, том 1, JLZ, 1971 година, Загреб.
Азорски Острови
Азорските Острови или скратено Азори (службено: Автономен регион Азори, португалски: Região Autónoma dos Açores) се португалски острови во северниот дел на Атлантски Океан, околу 1.500 км западно од брегот на Европа, односно, од копнениот дел на Португалија. Азорските Острови се истовремено и автономна покраина на Португалија, а нејзин најголем град и центар, Понта Делгада, е и управно седиште на покраината. Како што Азорските Острови имаат статус на автономна покраина, така директно се составен дел на Европската Унија како нејзин краен дел. Во оваа територија се издвојуваат девет значајни острови. На запад се Флориш и Корву, во средината се Грасиоза, Терсејра, Сао Жоржи, Пику и Фајал, додека Сао Мигел и Санта Марија се на исток. Азорските острови се создадени од вулканска активност што се случила пред илјадници години и се наоѓаат во средината на Атлантскиот Океан. На повеќето од плажите на островите песокот има потемна боја, токму поради вулканското потекло.
1708 во книжевноста
1708 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Азорски Острови
Историја
Мал број на наводни хипогеи, земјени структури врежани во карпите, биле идентификувани на островите Корву, Санта Марија и Терсејра од страна на португалскиот археолог Нуно Рибејро, кој шпекулира дека тие би можеле да датираат од пред 2000 години, алудирајќи на човечко присуство на островот уште пред Португалците. Ваквите структури се користеле на Азорските Острови за складирање на житни култури, но тврдењата на Рибејро дека истите би можеле да бидат гробници,остануваат непотврдени. Недостасува детален преглед и датирање за да се потврди валидноста на овие шпекулации. Не е јасно дали овие структури се природни или вештачки и дали претстоеле при португалската колонизација на Азорските Острови од 15 век. Цврстата потврда за човечко присуство во архипелагот пред Португалците сè уште не е објавена.
Населување
Населувањето на островите почнало во 1439 година. Тамошното население оттогаш до денес развило свој оригинален идентитет и културни каректеристики како комбинација на португалските културни каректеристики и примеси од имиграцијата на разни народи со нивните култури кои се населиле на островите во минатите векови.
Архипелагот во голема мера се населил од копното на Португалија. Португалските доселеници дошле од провинциите Алгарве, Мињу, Алентежо и Рибатежу, како и од Мадеира. Сао Мигел првпат бил населил во 1449 година со доселеници главно од Естремадура, Алто Алентежо и Алгарве, на копното Португалија, под команда на Гонсало Велбо Кабрал. Првите доселеници биле португалски сефардски Евреи кои избегале од притисоците за инквизиција во Португалија. Во 1522, Вила Франка до Кампо, тогаш главен град на островот, бил уништен од земјотрес и лизгање на земјиштето при што загинале околу 5.000 луѓе, а главниот град бил преместен во Понта Делгада. Градот Вила Франка ду Кампу повторно бил изграден на првичното место и денес е просперитетно пристаниште за јахти. Понта Делгада го добила својот градски статус во 1546 година. Првите доселеници се занимавале со земјоделство и до 15 век островот Грасиоза извезувал пченица, јачмен, вино и ракија. Стоката била праќана во Терсејра во голема мера поради близината на островот.
Робич
Робич (словенечки: Robič) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Азорски Острови
Населување
Во XVIII и XIX век, на Грасиоза престојувале многу истакнати личности, меѓу кои и Шатобријан, францускиот писател кој поминал оттука додека бегал во Америка за време на Француската револуција, Алмејда Гарет, португалски поет и принцот Алберт од Монако, океанограф од 19 век, кој водел неколку експедиции во водите на Азорските Острови. Тој пристигнал на својата јахта Хирондел, и ја посетил фурна да калдеира, познатата пештера на топли извори. Во 1869 година, авторот Марк Твен ја објавил книгата "Невини во странство" (англиски: The Innocents Abroad), во која го опишал времето поминато на Азорските Острови.
Островот Сао Жоржи за првпат се спомнува во 1439 година, но вистинскиот датум на неговото откривање е непознат. Во 1443 островот веќе бил населен, но активното населување започнало само со доаѓањето на фламанскиот благородник Вилхелм ван дер Хеген. До 1490 година, на островите Терсејра, Пику, Фајал, Сао Жоржи и Флориш живееле 2.000 Фламанци. Бидејќи имало толку голема фламанска населба, Азорските Острови станале познати и како Фламански Острови или Острови на Фландрија.
Во 1583 година, Филип II од Шпанија, ја испратил својата флота на Азорските Острови. По успехот на неговата флота во Битката кај Понта Делгада, Шпанија ги држела Азорските Острови под "заробеништво" од 1580-1642 година. После војната со Шпанија за повраток на независноста, Португалија си го вратила архипелагот. Во доцниот 16 век, Азорските Острови и Мадеира почнале да се соочуваат со пренаселеност. Заради економски причини, некои луѓе почнале да емигрираат во Бразил.
Во 1836, архипелагот бил поделен на три административни окрузи:
Во 1944 година, САД изградила мала и краткотрајна воздухопловна база на островот Санта Марија. Во 1945 година, на островот Терсејра била изградена нова база, Лажис Филд. Оваа воздушна база е во областа наречена Лажис и е заеднички американско-португалски потфат. Лажис Филд продолжува да ги поддржува американските и португалските вооружени сили. За време на Студената војна, американските морнарички борбени единици П-3 Орион патролирале во Северниот Атлантски Океан заради подморниците на советската морнарица и површинските воени бродови.
Во 1976 година Азорските острови станале автономен регион а поранешните три окрузи (Ангра, Хорта, Понта Делгада) биле укинати во 1978 година.
На 16 март 2003 година, на „Азорскиот Самит“ се сретнале на американскиот претседател Џорџ Буш, британскиот премиер Тони Блер, шпанскиот премиер Хозе Марија Азнар и португалскиот премиер Жозе Мануел Баросо, на разговори за иднината интервенција во Ирак.
Географија
Архипелагот се наоѓа на приближно истата ширина како Лисабон (од 39 ° 43 'до 39 ° 55' северна географска ширина). Има многу влажна океанска клима со релативно мали годишни варијации. Вулканското потекло на сите острови, кое се должи на жешката точка на Азорите, се докажува преку постоењето на многубројни конуси на исфрлената згура и неколку стратовулкани со калдеири. На повеќето острови се јавува интензивна сеизмичка активност. Вулканот Понта ду Пику на островот Пику се издига на надморска височина од 2,351 метри со што претставува највисока точка Азорските Острови и на Португалија.
Површината на сите острови изнесува 2.355 км2. Нивната поединечна површина варира помеѓу 747 км2 на најголемиот (Сао Мигел) и 17 км2 на најмалиот (Корву). Азорските Острови произлегле од она што се нарекува Азорско плато, регион од 5,8 милиони км2 кој е морфолошки нагласен со длабочина од 2.000 метри.
Од геоструктурна перспектива, Азорските Острови се наоѓаат над активната тројна спојка помеѓу трите големи тектонски плочи во светот (Северноамериканска Плоча, Евроазиска Плоча и Африканска Плоча), што придонесува за постоење на многу фрактури во регионот на Атлантикот. Најзападните острови на архипелагот (Корву и Флориш) се наоѓаат на Северноамериканската Плоча, додека останатите острови се наоѓаат во рамките на границата помеѓу Евроазиската и Африканската Плоча.
Средноатлантскиот Гребен е главната граница меѓу американската тектонска плоча и африканско-евроазиските плочи што поминува кај Азорите помеѓу островите Флориш и Фајал од север кон југ, потоа кон југозапад. Истата е сеизмички активна и подложна на вулканска активност.
Демографија
Во 2016, населението на Азорите броело 245283 жители а густината изнесувала 106 жители на м2.
Стапката на наталитетот била 12.5% а на морталитетот 10.2% (2004).
Населението е нееднакво распоредено на островите : Поголеми градови на островите се :
Население
Според Пописот од 2011 година, населението на Азорите изнесувало 246.746, со густина од 106 жители по квадратен километар (270 / sq mi).
Природата на економијата диктирала африканското ропство никогаш да не стане вообичаено на Азорските Острови, бидејќи биле испраќани во Бразил и на Карибите. Само неколкумина останале на Азорските ОСтрови за да помогнат во домашните задолженија, макар што островите понекогаш служеле како патна точка за бродовите што носеле африкански робови.
Клима
Во зима, просечната дневна температура изнесува од 12 до 16 степени и никогаш нема снег, освен на највисокиот врв Пику. Во летните месеци, од јуни до септември температурата се движи од 17 до 25 степени, а од октомври до март, претежно е дождливо, а понекогаш се случува летните сончеви денови да бидат прекинати со поројни дождови. Архипелагот се шири во областа помеѓу 37 ° С и паралелите на географската ширина што минуваат низ лисабонската област (38 ° 43 '/ 38 ° 55' N), што ја дава главно млаката, океанска, суптропска клима, со лесни годишни осцилации. Дневните максимални температури обично се движат помеѓу 15 и 25 °C (59 и 77 °F). Просечните годишни врнежи се зголемуваат од исток кон запад, од 700 до 1600 милиметри (27,6-63 инчи) на исток, и достигнуваат 6.300 милиметри (250 инчи) на планината Пику, највисока португалска планина на 2.351 м (7.713 ст.). Високата област Азорис, со висок атмосферски притисок, е именувана по островите. Според Кепеновата климатска класификација, постојат различни локални клими, една од нив е "суволетна суптропска", честопати нарекувана "средоземна". Податоците на Ривас Мартинез, презентираат неколку различни биоклиматски зони за Азорските Острови Азорите имаат најтопла зима во Европа (се уште во рамките на европската континентална плоча). Август е најтопол месец. Никогаш немало мраз, снежни врнежи или замрзнување што било забележано на кој било од островите. Најстудено време во зима обично доаѓа од северозападните воздушни маси кои потекнуваат од Лабрадор во Канада. Но, бидејќи овие воздушни маси се менуваат додека минуваат низ потоплиот Атлантскиот Океан, дневните температури дури и тогаш надминуваат 10 °C (50 °F). Покрај тоа, Институтот за метеорологија ги идентификувал следниве екстремни временски услови:
Азорите се познати по мали урагани. Вкупно 14 тропски или суптропски циклони го погодиле регионот во историјата. Повеќето од нив биле или екстратропични или тропски бури кога тие влијаеле на регионот, иако неколку урагани од Категорија 1 стигнале до Азорските Острови. Само еден голем ураган некогаш влијаел на Азорските Острови: Ураганот Офелија во 2017 година, според интензитетот, од категоријата 3.
Следниве бури влијаеле на регионот, со сила од категоријата 1: ураганот Фран во 1973 година, ураганот Еми во 1976 година, ураганот Гордон во 2006 година, ураганот Гордон во 2012 година и ураганот Алекс во 2016 година.
Неколку тропски бури го погодиле регионот, вклучувајќи ја тропската бура Ирма во 1978 година, ураганот Бони во 1992 година, ураганот Чарли во 1992 година, ураганот Ерика во 1997 година и ураганот Гастон во 2016 година. Бурите што биле екстратропични кога го погодиле регионот се ураганот Тања во 1995 година, тропската бура Ана во 2003 година и тропската бура Грејс во 2009 година. Покрај тоа, суптропската бура Азорес во 2005 година го погодила регионот во октомври 2005 година.
Култура
Азорејците развиле свој посебен регионален идентитет и културни особини, комбинација на континентални португалски обичаи донесени од различни бранови на имиграција и локални политички и еколошки фактори.
Религиозните фестивали и традиционалните празници го означуваат календарот. Најважните религиозни настани се врзани со фестивалите поврзани со култот на Светиот Дух, вообичаено нарекувани Фестивали на Светиот Дух (или Еспирито Санто), кои се одржуваат на сите острови од мај до септември. Овие фестивали се многу важни за луѓето од Азорите кои се главно римокатолици. Настаните се фокусираат на членовите на локалните парохии, а не на туристите, но сите се добредојдени, бидејќи споделувањето е еден од главните принципи. Друг настан е Фестивалот на Господ Свети Христос на Чудата (или Сањор Санто Кристо дос Милагрес) во Понта Делгада на островот Сао Мигел кој е најголемиот поединечен верски настан на Азорските Острови. Аџии од португалската дијаспора вообичаено патуваат во Понта Делгада за да учествуваат во попладневната поворка зад сликата на Христос по улиците на градот украсени со цвеќе. Иако свечената поворка се одржува само на еден ден, настаните на Фестивалот Сањор Санто Кристо траат цела недела и вклучуваат ритуал за поместување на сликата помеѓу главната црква и манастирот, што на крајот кулминира во процесијата, која се емитува низ Азорските Острови и португалската дијаспора. Свеченостите на Санџанина во Ангра ду Хероизмо на Терсејра се одржуваат во јуни во чест на Свети Антониј, Свети Петар и Свети Јован Крстител, на голема верска прослава.
Фестивалот на Пресвета Богородица од Лурд (или Носа Сењора де Лурдес), света заштитничка на китовите, започнува во Лајес на островот Пику во последната недела од август. Се обележани со социјални и културни настани поврзани со традицијата на лов на кит. Фестивалот за вино (Феста дас Виндимас) се одржува во текот на првата седмица од септември и е вековен обичај на луѓето од Пику.
На Корву луѓето на 15 август секоја година ја слават својата света заштитничка Пресвета Богородица, покрај фестивалите на Божествениот Свети Дух.
Фестивалот Маре де Агосто се одржува секоја година, почнувајќи од 15 август на островот Санта Марија. Исто така, во август во градот Хорта, на Фајал, се одржува Семана ду Мар (Морската недела) посветена речиси исклучиво на спортовите на вода.
Карневал се слави и на Азорските Острови со жива музика, шарени костуми, рачни маски. Традиционално се одржуваат настани како трчањето на бикови на улиците.
Туризам
Од описот на островите за нивната место положба, уникатност, климатските каректеристики и друго, Азорите привлекуваат голем број на туристи од целиот свет со најразлични вкусови, побарувачки и разнобаразен вид и тип на одмор: луѓе кои сакаат уникатен и далечен магичен одмор, мир и медитација, посета на геотермални појави, стари вулкански остатоци (т.е. лава и кратери), љубители на фолклорот и традицијата (стари автентични села непроменети од нивното настанување со улици од калдрми, фармерскиот живот и сл.), дегустација на вина и сирења на местата каде се произведуваат, морска храна, пешачење или јавање на коњ по бујните зелени пејзажи, едрење, пливање со делфините и китовите, морски риболов, нуркање во прекрасните кристално чисти води, тури со џип и влегување во многубројните пештери, слушање на мистичните приказни од трансатлантските авантури на морнарите од минатото и сето тоа и многу повеќе може да го доживеат токму на овие острови.
Се организираат тури по островите кои нудат запознавање на тамошната историја, изучување и прочување на флората и фауната каде што туристите со огромно задоволство ги користат овие тури. Сместувачките капацитети се разновидни од желбата и вкусовите. Сместувачките опции вклучуваат:
Авиотранспорт
Секој од деветте острови има аеродром.
Аеродромите се: