cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 567
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 567 се споменува и како UGC 516, MCG 2-3-5, CGCG 435-11, NPM1G +10.0036.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1890 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 567 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 567 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 50 м 40,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 36' 3".
Други поделби
Проучување на IC 567 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2951.
IC 568
IC 568 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 ноември 1889 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 568 е од видот NF.
Други поделби
Проучување на IC 568 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Космос-444
Космос-444 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 октомври 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-444 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1508 км, а најмалото на 1322.
Куќа на Коле Котуше
Куќа на Коле Котуше — стара куќа во градот Охрид прогласена за значајно културно наследство на Македонија како претставник на македонската староградска архитектура. Градбата е заведена како Споменик на културата под називот '''Куќа на ул. „Цар Самоил“ бр. 55'''.
Историја
Куќата е сместена во маалото Варош, на улица „Цар Самоил“ бр. 59 (стар број: 55). Изградена е во XIX век и се вбројува во неколкуте наполно зачувани староградски куќи во Охрид. Му припаѓала на Коле Котуше. Куќата била надворешно обновена во периодот 2016-2017 година.
Архитектура
Во прво време куќата имала приземје и два ката, од кои во вториот имало училиште. Подоцна тој кат е урнат, веројатно заради нарушената стабилност на градбата. Приземјето и катот се целосно зачувани со исклучок на функционалните промени во внатрешноста. Главниот влез е од улицата „Цар Самоил“, а помошниот е од сокакот на запад, преку затворениот двор од јужната страна. Фасадата има карактеристични полукружни прозорци со дрвени капаци, што е посебен случај во градот. Градбата е типична за своето време во Охрид — визбата и приземјето се камени, а катот е бондручен. Меѓукатната и покривната конструкција се дрвени, а покривот е од турски ќерамиди. Подовите и таваните се од штици, со исклучок на подрумскиот под, кој е од калдрма. Преградните ѕидови се дрвени. На приземјето има ходник, кујна и една одаја, а на катот има три одаи, од кои едната е чардак, подоцна пренаменет во просторија за живеење. Фасадата ги има оригиналните дрвени опшиви околу прозорците. Пред реставрацијата, фасадата на катот имала специфична сина боја.
Чад (езеро)
Чад (француски: Lac Tchad; арапски: بحيرة تشــــاد الكبرى) е големо, плитко езеро во централниот дел на Африка. Езерото е неистечно, иако некогаш дел од водите истекува во блиските депресии. Во него се влева реката Шари (обезбедувајќи му 90% од потребната вода), како и некои други помали реки. Името на локалниот јазик означува голема експанзија на вода, односно упростено „езеро“.
Од економска гледна точка езерото е исклучително важно за државите на чија територија се наоѓа, а најмногу на Чад и Нигер, кои имаат многу сува клима и страдаат од недостиг на пивка вода. Езерото обезбедува пивка вода за повеќе од 30 милиони луѓе. Дополително, бреговите на езерото се калливи и влажни, што е погодно за одгледување на различни земјоделски култури.
Спомен-костурница (Велес)
Спомен-костурниците претставуваат монументални објекти со симболична содржина како посебен вид на капели (гробници). Во нив се приложени мошти на борците кои биле жртви на одредени воени дејства. По својата структура ги обединуваат формалните и обликовните искуства на црковното градителство збогатено со естетски и просторни квалитети. Овие грандиозни силуети се во корелација со современата, ликовна и монументална архитектура и уметност. Во Македонија започнуваат со изградба во периодот меѓу двете светски војни, но особено својата афирмација ќе ја доживеат по завршување на Втората светска војна.
Општи податоци
Импозантниот и монументален споменик – Спомен костурницата во Велес, датира како вечно почивалиште на стотина велешки борци кои загинале во НОВ. Идејата за формата претставува афионов цвет кој расцветува и означува раѓање на нешто ново (од друга страна е присутна и асоцијацијата на распукан шлем – симбол на победениот фашизам) Автори на ова грандиозно, архитектонско дело биле Саво Суготин (инженер архитект) и Љубомир Денковиќ (академски вајар) од Нови Сад. Објектот бил пуштен во употреба на 11ти Октомври 1979 од Генерал Коста Ники кој во тоа време бил претседател на “Здружение на борци на Југославија”.
Централно во ентериерот е поставена скулптура на расцветано дрво – симбол на слободата, а под неа се наоѓа криптата на борците. Скулптурата претставува дрво на животот и со самото будење и цутење на дрвото се симболизира раѓање на нов живот.
По должината на ѕидовите лежи најголемиот мозаичен комплекс во Македонија од околу 220м2.
Внатрешното ликовно обликување е дело на академскиот сликар од Скопје, Петар Мазев, кој преку композиција од пет делови на мозаици ја претставил историјата на македонскиот народ, започнувајки од перидот на Османлиите, па сè до 90-тите години на XX век. Мозаикот е изведен од природен и вештачки камен од венецијанска паста, а симболите и формите се визуелизираат преку употребата на мноштво од бои.
Извор
Статија на МАРХ-Македонска архитектура Wikipedia Comons
Наводи
Статија на МАРХ-Македонска архитектура - Велешката костурница / фотогалерија 2 (ентериер) Статија на МАРХ-Македонска архитектура - Велешката костурница / фотогалерија 1 (екстериер)
Апо
Апо — голема фумарола, потенцијално активен стратовулкан на островот Минданао, Филипини. Со надморска височина од 2954 метри надморска височина, таа е највисока планина во Филипинскиот архипелаг и се наоѓа помеѓу Давао и провинцијата Јужен Давао во Регионот XI и провинцијата Котабато во Регионот XII. Од Давао се наоѓа на 45 километри на североисток, Дигос на 25 километри на југоисток, а Кидапаван на 20 километри (12 милји) на запад.
Првите два обиди да се стигне до врвот од планината завршиле со неуспех: оној на Хозе Ојангурен (1852) и Сенор Реал (1870). Првата евидентирана успешна експедиција ја предводел Дон Хоакин Раџал во 10 октомври 1880 година. Пред искачувањето, Раџал морал да ја обезбеди дозвола од водачот на народот Багобо, Дату Маниг. Се вели дека Дату побарал човечка жртва да се направи за да му угоди на богот Мандаранган. За среќа, Дату се согласил да се откаже од ова барање, а искачувањето започнало на 6 октомври 1880 година, пристигнувајќи пет дена подоцна. Оттогаш следеле бројни експедиции.
На 9 мај 1936 година, планината Апо била прогласена за Национален парк од страна на претседателот Мануел Л. Кезон.
Планината Апо е именувана по благородник по име Апонг, кој бил убиен додека посредувал во битката помеѓу двајца додворувачи на неговата ќерка Сарибу. Друго предложено потекло на името е од зборот Апо, кој на филипински јазик значи „господар“.
Кон крајот на март-април 2016 година, поради екстремните ефекти на Ел Нињо, на падините на планината се појавиле масовни шумски пожари предизвикувајќи туристите на планината да го запрат нивното искачување. Туризмот во регионот бил загрозен поради големата магла која ги зафатиле падините на планината.
Владимир Говоров
Владимир Леонидович Говоров (руски: Владимир Леонидович Говоров; 18 октомври 1924 - 13 август 2006) бил советски генерал и воен лидер. Тој бил син на советскиот воен командант маршалот Леонид Говоров.
Ран живот
Владимир Говоров е роден во Украинската Советска Социјалистичка Република во 1924 година од татко Леонид Говоров и мајка Лидија Ивановна. Во 1938 година, Говоров и еден школски пријател решиле да заминат во Шпанија да се борат за шпанската републиканска армија во Шпанската граѓанска војна.
Служба во Втората светска војна
Во јуни 1942 година бил регрутиран во Црвената армија. Во 1942 година дипломирал на 2-то Московско специјално артилериско училиште и една година подоцна, и на артилериското училиште во Рјазањ. Во октомври 1943 година Говоров бил испратен во борбите на фронтовите на Големата патриотска војна. Тој бил командант на пиштолскиот вод, а потоа и артилериска бригада на фронтот на Ленинград и на Вториот балтички фронт. Учествувал во опсадата на Ленинград, во офанзивните операции на советските трупи во балтичките држави, како и на Курландскиот џеб.
Повоена служба
Во 1946 година, тој го завршил средното училиште за артилериски офицер, веднаш станува командант на артилериски баталјон. До крајот на 1949 година, Говоров дипломирал на Воената академија Фрунзе. Истата таа година, тој се приклучил на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз. Во 1963 година, тој дипломирал на Воената академија на Генералштабот и служел во Групата на советски сили во Германија, како началник на генералштабот и прв заменик командант.
Команда на главните формации
Од 1967–1969 година, Говоров ја извршувал функцијата командант на втората гардиска тенковска армија, а во 1971 година Говоров командувал и со Балтичкиот воен округ. Од 1972-1980 година, тој служел како командант на Московскиот воен округ. Тој станал кандидат-член на КПСС во 1976 година. На 28 октомври 1977 година, Говоров добил ранг генерал на армијата на 60-годишнината од Октомвриската револуција. Бидејќи бил командант на гарнизонот во Москва, тој имал можност да командува со девет воени паради во чест на Денот на Октомвриската револуција на Црвениот плоштад. Во декември 1980 година, тој бил назначен за командант на Далечниот источен воен округ. Во гарнизонот во Москва го наследил генерал Петр Лушев. Додека бил во Хабаровск, тој организирал советска соработка со војската на Виетнам, Камбоџа, Лаос и Монголија. Како резултат на неговата работа, тој бил назначен на функцијата заменик министер за одбрана и главен инспектор на Министерството за одбрана во јуни 1984 година. За неговиот 60-ти роденден, Говоров бил прогласен за херој на Советскиот Сојуз на 17 октомври 1984 година, официјално како признание за неговиот „голем придонес во зголемувањето на борбената готовност, квалификуваното водство и личната храброст покажана во Големата патриотска војна“.
Граѓанска одбрана
На 11 јуни 1986 година, тој бил назначен за шеф на цивилната одбрана. На оваа позиција, тој го надгледувал отстранувањето и справувањето со последиците од катастрофата во Чернобил, како и на сите природни непогоди што се случиле во СССР, како што се ерменскиот земјотрес во 1988 година и земјотресот во Гисар во 1989 година. Под него, започнало големото преструктуирање на службите за цивилна одбрана, пренасочувајќи ги своите активности кон воспоставување на мир. Цивилната одбрана станала основа на руското Министерство за вонредни состојби, кое подоцна било создадено. На 15 август 1991 година, Говоров доставил писмо со кое поднел оставка, и бил ослободен од функцијата од страна на претседателот Михаил Горбачов два дена подоцна (нешто повеќе од 24 часа пред да се случи пучот во август), и бил разрешен од Советските вооружени сили во 1992 година.
IC 569
IC 569 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 ноември 1889 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 569 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 0 м 21,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 56' 39"".
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Дејвид Полицер
Дејвид полицер — американски теоретски физичар. Ја поделил Нобеловата награда за физика со Дејвид Грос и Франк Вилчек за ниното откритие на асимптотска слобода во квантната хромодинамика.
Живот и кариера
полицер се родил во Њујорк. Неговите родители, Алан И Валери Полицер, се преселиле во САД по Втората светска војна и двајцата биле доктори. Тој матурирал во средното училиште за наука во Бронкс во 1966 година, дипломирал на Мичигенскиот универзитет во 1969 година, а докторатот го стекнал на Харвард во 1974 година, каде надгедувач му бил Сидни Колман.
Неговиот прв објавен член, во 1973 година, во кој Полицер го опишал феноменот на асимптотска слобода: во кој се велело дека колку што се поблизу кварковите, толку послабо е силното заемодејство меѓу ним. кога кварковите се во непосредна близина, јадрената сила меѓу ним е толку мала, што тие се однесуваат како слободни честички. Овој резултат бил откриен независно околу истиот период од страна на Грос и Вилчек од Принстонскиот универзитет кој бил екстремно важен за развојот на Квантната хромодинамика. Заено со Томас Апелквист, Полицер имал централна улога во предвидувањето за постоењето на „хармониум“, субатомска честичка создадена од волшебен кварк и волшебен антикварк.
Полицер бил помлад член на Харвардското друштво од 1974 до 1977 пред да се префрли на Калифорнискиот институт за технологија, каде тој е моментално професор за теориска физика. Во 1989 година, тој имал мала улога во филмот  Дебелиот човек и малото момче, како физичарот Роберт Сербер од проектот Менхетен.
Занимливоти
Тој исто така бил водечки вокалист во групата „Професор Полицер и ро мезоните“ во 1980-ите, која ја објавила песната, „Прост хармонски осцилатор“.
Полицер е познат по тоа дека секојдневно носи хавајски кошули.
Заха Хадид
Заха Мохамад Хадид, позната и само како Заха Хадид (арапски: زها حديد ; 31 октомври 1950, Багдад, Ирак - 31 март 2016, Мајами, САД) — британска архитектка родена во Ирак.
Животопис
Хадид починала на 31 март 2016 од срцев удар во болница во Мајами, каде се лекувала од бронхит.
Кариера
Во 1983 година, Хадид победила на натпреварот за изградба за рекреативниот центар The Peak Leisure Club во Хонгконг, но проектот не бил реализиран бидејќи инвеститорите банкротирале. Со парите од наградата, таа ја основала својата фирма „Заха Хадид архитекти“, а својата прва градба ја остварила дури десет години подоцна - пожарникарната станица во Витра, Германија која подоцна била пренаменета во простор за културни настани. Во 1995 година, Хадид победила на меѓународниот конкурс за оперската куќа во Кардиф, Велс, но конкурсот бил поништен, таа победила и на вториот конкурс, но проектот не бил остварен. Долго време по тој скандал, Хадид била позната како „архитектка на хартија“ зашто ниту еден нејзин проект не бил изграден, така што едвај ја издржувала својата фирма, во прв ред благодарение на хонорарите од нејзините предавања. Нејзината кариера тргнала во вистинска насока откако нејзиниот соработник Патрик Шумахер ја запознал со новите технологии.
Хадид е позната по тоа што целосно се вложувала во секој поединечен проект при што инсистирала да ја оствари својата замисла без да прави компромис со инвеститорите од кои барала целосна доверба. Во своите дела, таа повеќе ја ценела естетиката отколку практичноста, поради што често била критикувана. На пример, во Поречниот музеј (Riverside Museum) во Глазгов, уметничките дела виселе на таванот и биле премногу оддалечени од очите на посетителите; за потребите на Лондонскиот акватички центар (London Aquatics Centre) било потребно да се додадат многу столбови; за изградбата на културниот центар во Баку биле иселени бројни семејства; за изградбата на комплексот „Галакси Сохо“ во Пекинг (Galaxy Soho) биле уништени улички со историска важност; нејзиниот проект за новиот олимписки стадион во Токио бил откажан како премногу скап; нејзиниот проект за еден од фудбалските стадиони во Катар бил критикуван дека личи на женски полов орган итн.
Нејзиното архитектонско студио, со седиште во зградата на поранешно училиште во Викторијански стил во Клеркенвел, Лондон, го сочинуваат 400 луѓе. Заха Хадид била пронаоѓач на параметрицизмот и икона на неофутуризмот, со цврст карактер и творештво признато во светот преку делата меѓу кои и Центарот за водени спортови во Лондон наменет за Летните олимписки игри 2012, Пространиот музеј во Лос Анџелес и зградата на операта во Гуангџоу, Кина. Хадид ја ослободила архитектонската геометрија, создавајќи високо експресивни, извиени елегантни кубистички форми преку фрагментирана геометрија кои потсетуваат на хаосот и флуксот на современиот живот.
Најзначајни дела
За време на својот живот, Хадид успеала да реализира 13 дела, а најзначајни нејзини дела:
Награди и признанија
Заха Хадид била првата жена и прв муслиман кој ја добил Прицкеровата награда за архитектура во 2004 година, а во 2010 и 2011 година била добитник и на Стерлинговата награда. Во 2012 година, кралицата Елизабета II ја назначила Хадид за Дама-заповедник на Британската Империја, а таа била и првата жена наградена со Кралскиот златен медал во 2015 година.
Олга Кучеренко
Олга Сергеевна Кучеренко ( О́льга Серге́евна Кучере́нко; Волгоград, 5 ноември 1985 година ) е руски спортист, специјалист за скок во далечина. Таа е член на СК Динамо Волгоград, а нејзин тренер е Галина Шкурлатова.
Животопис
Првите значајни успеси Олга Кучеренко ги постигнала во 2009 година, кога станала руски шампион во сала, освоила бронзен медал на Европското првенство во сала што се одржало во Торино во 2009 година, со скок од 6,82 метри и второ место на Европско екипно атлетско првенство 2009 година зад Наида Гомес од Португалија и петто место на Светскиот куп во Берлин. Во 2010 година во Сочи, Олга Кучеренко за прв пат во кариерата ја минала границата од 7 метри, поставувајќи личен рекорд од 7,13 м, што воедно бил и најдобар светски резултат за 2010 година. На првото натпреварување во Дијамантската лига на 4 јуни 2010 година во Осло, таа победила со 6,91 м. Истата година, таа се пласирала на третото место на Европското првенство во Барселона (6,84 м) зад Инета Радевича и Наида Гомес.
Олга Кучеренко на Светското првенство во Тегу со 6,77 м, 5 cm зад победничката Бритни Рис. На почетокот на сезоната 2012 година во Краснодар, таа поставила нов личен рекорд во салата 6,9м и на 20 јануари 2013 година на истото место го подобри личниот рекорд и скокна 7 метри за прв пат во салата.
Допинг
Резултатите од Светското првенство 2011 беа последователно поништени поради неуспешен тест на дрога. Повторното тестирање во 2016 година на примерокот што го даде на натпреварот се врати позитивно како резултат на подобрените процеси на откривање. Таа доби двегодишна забрана за учество во натпреварот и нејзините резултати од периодот од 28 август 2011 година до 28 август 2013 година беа поништени, а освоениот сребрен медал беше одземен и доделен на третопласираната Инета Радевича од Летонија.
Лични рекорди
Ова е список на лични рекорди според профилот на Олга Кучеренко на мрежната страница на ИААФ.
Грда млечка
Неуредниот, валкан изглед, што се гледа на фотографијата, е карактеристичен за видот и му го дава неговото англиско име и латинскиот епитет за вид, turpis. Се чини дека собира остатоци одозгора и жабрите добиваат валкана кафена дамка поради обезбојуваното млеко.
Таксономија и именување
Оваа многу променлива печурка покажува вообичаен феномен во микологијата бидејќи има многу несогласувања околу именувањето. Трите главни научни ознаки:
обично, но не секогаш, се сметаат за синоними за ист вид. Епитетите necator и plumbeus биле измислени од страна на Пјер Булијар како Agaricus necator (1791) и Agaricus plumbeus (1793), но има и имало конфузија за тоа кои печурки се наменети. Името turpis, изведено од латинскиот термин turpis „грдо“, потекнува од Јохан Антон Вајнман и го презел Елиас Магнус Фрис во 1838 година Плумбеус исто така се осврнал на изгледот на млечната шапка, изведен од латинскиот за plumbeus „обоена во олово“.
Опис
Шапката е нормална 8 -20 см во пречник. Отпрвин, има инволутна маргина и малку вдлабнат центар. Горната површина е маслинесто-кафеава или жолто-зелена и често е леплива или лигава во средината. Кога е млада, има кадифени зони и може да биде бушава на работ. Подоцна станува во форма на инка и бојата потемнува до црна. Жабрите се преполни, валкани бели, обоени со маслинесто-кафеава боја од старото млеко, кое првично е бело при контакт со воздухот. Тие се донекаде декурентни. Со калиум хидроксид или амонијак има виолетова реакција. Дршката е до околу 7 см висока од 3 см  во пречник и по боја е слична на шапката, но многу полесна. Може да има плитки јами (scrobiculae). Месото е валкано бело и има тенденција да стане кафеаво. Вкусот (особено обилното млеко) е остар. Има малку мирис. Спори те се околу 7x6 микрометар и се украсени со шема на гребени. Сличен вид во четинарските шуми на северозападниот дел на Тихиот Океан, како и во шумите со смрека Ситка, е Lactarius olivaceo-umbrinus. Вообичаено расте поединечно, има посилна маслинесто-кафеава боја на шапката и дршката, се со темни дамки на второто.
Јадливост
Веројатно поради остриот вкус, повеќето западноевропски власти ја класифицираат оваа печурка како нејадлива. Сепак, популарно се користела (по вриење) како зачин во јадења со печурки во северна и источна Европа и Сибир (види берење печурки во словенската култура ). Комерцијално е достапен конзервиран во сол. Се смета за изборна печурка во Русија, една од најдобрите за маринирање (само сол, без оцет).
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Антон Павлович Чехов
Антон Павлович Чехов (Таганрог, Русија, 29 јануари (17 јануари по стар календар) 1860 - Баденвајлер, Германија, 15 јули 1904) — руски раскажувач, романописец и драмски писател, припадник на правецот натурализам.
Најпознати негови дела се драмите „Галеб“, „Три сестри“, „Вујко Вања“ и „Вишновата градина“, како и збирките раскази „Човекот во футрола“, „Куќа на кат“ и „Селани“.
Животопис
Антон Павлович Чехов роден е во градот Таганрог на 29 јануари 1860 година, а умрел 15 јули 1904 година, во Баденвејлер (Јужна Германија). Погребан е во Москва. Татко му e Павел Егорович Чехов (1825-1898), а мајка му била Евгенија Јаковлевна (родена Морозова) (1835 – 1919).
Браќа и сестри: Александар – писател, јазичар (1855 – 1913); Николај – сликар (1858 – 1889); Михаил – писател и правник (1868 – 1936); Иван – учител (познат московски педагог) (1861 – 1922); Марија – сликарка, пејзажистка (1863 – 1957). Сите деца на Чехови биле исклучително надарени, високообразовани луѓе.
Таткото Павел Егорович бил интересна личност. Со трговија се занимавал без особен интерес, а поголем дел од своето внимание го посветувал на црковните служби, пеењето и на општествените работи. Семејството било традиционално – патријархално: децата ги воспитувал во строгост, често применувајќи и телесни казни, безделничењето никому не му било дозволено. Покрај учењето во гимназијата, синовите на Павел Егорович понекогаш му помагале на татка си во работата, а навечер пееле во хорот. Таткото прекрасно свирел на виолина и пеел, Маша го придружувала на фортепијано, а заедно образувале целосна музичка семејна претстава.
Мајката – Евгенија Јаковлевна, прекрасна домаќинка, целосно го посветила животот на децата и на сопругот. Но, при тоа страсно го сакала театарот. Во раната младост таа го посетувала таганрогскиот приватен пансион на благородни девици, каде што ги изучувала танците и убавите манири. Евгенија Јаковлевна извршила огромно влијание врз формирањето на карактерот на своите деца, воспитувајќи ги на одговорност, почитување, сочувство и милосрдие кон послабите и угнетените, љубов кон природата и светот. Антон Павлович постојано нагласувал: „Талентот го наследивме од татко ми, а душата од мајка ми.“
Во 1876 година, следува преселба на семејството на Чехови во Москва. Трговијата во Таганрог станала убиствено лоша, Павел Егорович пропаднал и бил принуден да бега од кредиторите.
Во Москва семејството Чехови долго, речиси три години живее во тешка сиромаштија. Но и покрај тоа, сите деца го продолжиле образованието, а Антон заработувајќи за живот со репетиторство, останува до завршувањето на гимназијата во Таганрог. Во Москва пристига дури во 1879 година за да се запише на медицинскиот факултет на Московскиот универзитет, каде што ги слуша предавањата на прочуените професори Н. Склифовски, Г. Захарин и др.
Првите дела
Во 1880 година, во број 10 од списанието „Стрекоза“ се појавуваат неговите први печатени текстови. Во тоа време започнува литературната дејност на Антон Павлович Чехов. Тој соработува со списанијата „Гледач“, „Будилник“ и други. Најчесто објавува кратки раскази, хуморески, сценки, потпишувајќи ги со псевдонимот – Антоша Чехонте. Во 1884 година од печат излегува првата книга со раскази од Чехов „Сказните на Мелпомена“.
По завршувањето на универзитетот, Чехов започнува да работи како општ лекар во Воскресенска (сега градот Истра), во болницата на познатиот лекар П. А. Архангелск. Се појавуваат расказите „Беглец“ и „ Хирургија “. Потоа Чехов работи во Звениград. Се појавуваат теми за расказите „Мртво тело“ и „Сирена“.
Со доаѓањето на пролетта 1885 година, семејството на Чехови пристига на селскиот имот Бабкино, недалеку од Воскресенска (Чеховска Истра), кај своите добри пријатели, и подолго остануваат таму. Тоа на најдобар начин се одразило врз творештвото на Антон Павлович. Прекрасна природа, разговори за музика, уметност, литература, дружење со сликарот Левитан. Чехов многу и плодотворно работи. По враќањето во Москва, во 1886 година, Чехов добива охрабрувачко писмо од писателот Д. В. Григорович, патува во Петербург, за да му изрази почит и признание. Во Петербург тој неочекувано добива понуда за работа од познатиот издавач А. С. Суворин во весникот „Ново време“. Од тој период потекнуваат збирките „Одбрани раскази“ (1886) и „Невини зборови“ (1887). Во почетокот на регуларната соработка со весникот Чехов се откажува од псевдонимот и почнува да се потпишува со полното име и презиме.
Во 1887 година, на сцена се поставува првата пиеса на Чехов „Иванов“. Најпрво таа била поставена во Москва, во театарот на Корш, многу популарен кај московската публика. Ф. А. Корш – страстен љубител на театарот, автор и преведувач на пиеси, добар претприемач, во 1882 година изградил театар за многу кратко време. За десетгодишната дејност на театарот, во којшто настапувале познатите В.Н. Давидов, Глама – Мештерскаја, Рипчинскаја, Мартинова, Кошева, Красовскаја, спектаклите ги виделе повеќе од 1.500.000 гледачи, а на репертоарот биле поставени повеќе од 500 пиеси. Главната заслуга на Корш се состоела во тоа што тој вовел утрински бесплатни претстави од класичниот репертоар, коишто масовно ги посетувала младината.
Првата пиеса
Во 1888 година семејството на Чехови се преселува во Лука, во близина на Сум, Харковска губернија, во вилата на земјопоседниците Линтвареви, за да ја поминат таму пролетта и летото. Чехов имал потреба од нови места и нови сижеа за своите дела, а кашлицата се почесто почнала да го мачи писателот.
Пресвртница
Антон Павлович во вилата ги прима своите другари, писателите: Плешчеев, Баранцевич и книгоиздавачот Суворин. Меѓу Суворин и Чехов ќе започне дружење, кое ќе трае многу години. Чехови во Лука поминуваат уште едно лето, 1889 година, но тоа е помрачено од смртта на братот на писателот – Николај. Тој настан силно ќе го потресе Чехова, па тој наскоро по погребот, ќе отпатува од Лука, почнува да се подготвува за патување во странство, но ќе се задржи во Одеса. Овде Чехов се запознава со младата артистка Панова, заради којашто во наредниот период, веќе во Москва, него безуспешно се обидуваат да го сфатат.
Пиесата „Леши“ била лошо изведена, па самиот Чехов ја симнал од репертоарот и по неколку години, откако ја преработил, ѝ дал нов наслов „Вујко Вања“.
Во домот на Садово – Кудринска се напишани исто така: повеста „Степа“, водвилјите „Мечка“ и „Лебедева песна“, и повеќе од сто раскази.
Во домот на Чехови постојано имало гости. Додека на вториот кат вриело од млади, звучело фортепијаното, течеле разговори, за тоа време на првиот кат, Чехов седел покрај масата и пишувал. Во тој дом Чехов се запознал со Л.С. Мизинова, „прекрасната Лика“, како што подоцна ја нарекол. Многу убава, весела, умна, Лика станала миленичка во семејството на Чехови. Во домот на Чехови доаѓале Петар Илич Чајковски, Григорович, познатите во тоа време артисти А.П. Ленски и В.Н. Давидов, издавачот Лејкин, писателот Н.С. Лесков.
Четвртата збирка раскази „Тмурни луѓе“ Чехов му ја посветил на Чајковски. Во 1888 година со решение на Академијата на науките, писателот добива половина од Пушкиновата награда за својата трета збирка раскази „Во самракот“. Не осврнувајќи се на сѐ поголемата популарност и огромните литературни успеси, Чехов незадоволен од себе, се стреми не кон слава, туку кон креативност.
Сибир и Сахалин
Во 1890 година Чехов се упатува кон Сибир, за потоа да го посети островот Сахалин – место каде издржувале казна осуденици на тешка робија. Патувањата по сибирските реки и патишта писателот во сета полнота ги опишал во есеите „По Сибир“.
Патувачката работа завршила со пристигањето на Чехов на Сахалин. Тој направил попис на населението на островот, направил околу десет илјади статистички податоци. Било собрано огромно количество документарен материјал за работата, за животот на сахалинските робијаши и месните жители, за затворските началници и чиновничкиот апарат. Чехов го посетил затворот, потполно ја проучил техничката и санитарната состојба, се среќавал и разговарал со многу луѓе.
По враќањето од Сахалин, Чехов ги систематизирал своите записи и ја напишал книгата „Островот Сахалин“. Тоа дело предизвикало огромно бранување во Русија. На Сахалин му посветиле внимание официјалните лица. Министерството за правда и Главната затворска управа испратиле на Сахалин свои претставници. Сахалинскиот лекар Н.С.Лобас рекол: „Со лесната рака на Чехов Сахалин почнаа да го посетуваат како руски, така и странски иследници.“
Маршрутата на Сахалинското патешествие била следната: од Јарослављ по Волга до Казањ, потоа по Кама до Перма, оттаму по железничка линија до Тјумен, а потоа низ целиот Сибир на тарантас (вид руска запрежна кола) и по реките. На Сахалин Чехов поминал повеќе од три месеца, потоа низ Индискиот Океан, Суецки Канал, Средоземно и Црно Море. Ги посетил Јапонија, Хонгконг, Сингапур, Цејлон, Цариград, пристигајќи во пристаништето на Одеса, тој со воз се враќа во Москва.
По некое време се појавуваат есеистичките записи „Од Сибир“ и „Островот Сахалин“, а исто така и такви дела како што се „Гусев“, „Во прогонство“, „Расказ за непознатиот човек“, „Убиство“.
Животот во Москва после таквото патување на Чехов му изгледа досаден, па тој се упатува во Петербург, за да се сретне со Суворин. Тие решаваат заедно да патуваат во Западна Европа и ги посетуваат Виена, Болоња, Венеција, од којашто Чехов е восхитен, а исто така и од Фиренца, Рим, Неапол, кадешто писателот се искачил на Везув. Од Ница Антон Павлович се упатил кон Монте Карло, каде на рулет губи 900 франци, потоа во Париз.
Мелихово
Во 1891-1892 година дел од средна Русија и Поволожјето после сушата преживуваат голем глад. Чехов организира донации во прилог на гладните од Нижеградската и Воронешката губернија, а самиот двапати оди таму. Чехов е разочаран бидејќи за состојбата во селата нема објективни статии во весниците, дека дописниците ги знаат селата „само по Хлеб Успенски“. Во тоа време Чехов го пишува расказот „Жена“.
Во 1892 година Чехови купуваат имот во Мелихово. Дамнешната мечта да живее во село, да биде земјопоседник му се остварила. Имотот (фармата) се наоѓал во селото Мелихово во Московската губернија, бил во запуштена состојба. Во месец март семејството, кое се состоело од таткото, мајката, сестрата Марија и самиот Антон Павлович, пристигнало во Мелихово. Во прво време со нив живее и помладиот брат Михаил. Започнале работите околу реконструкцијата на куќата и околината. Чехов со огромен ентузијазам се зафатил со работа. Во домот на Чехови секој имал своја домаќинска улога: Павел Егорович, благообразен старец, некогаш строг и во некој степен деспотски воспитувач, сега во потполност му го признавал приматот на Антона. Во неговите задачи влегувала грижата за градината. Мајката, Евгенија Јаковлевна, го водела домаќинството, станувала порано а легнувала последна. Сестра му Марија се грижела за цветната градина, при тоа таа редовно патувала во Москва, бидејќи била учителка во гимназија. Михаил водел грижа за полското стопанство, тој дури се преместил на служба во Серпухов, за да биде поблизу до Мелихово. Павел Егорович започнува да води свој дневник- лаконски летопис за животот во Мелихово, одразувајќи ја состојбата на природата, домаќинството, посетите на многубројните гости, доаѓањето и заминувањето на роднините.
Во Мелихово, на Чехов му доаѓа идеја да создаде народна библиотека во родното место Таганрог. Писателот за таа цел жртвува повеќе од две илјади томови сопствени книги, меѓу кои голем број уникатни изданија со автографи и музејска вредност, а исто така во библиотеката отворил и галерија со портрети на дејци од науката и уметноста. Во наредниот период Чехов постојано испраќа книги во библиотеката и тоа во големи количини.
И покрај тоа што патот бил тежок, (понекогаш од станицата морало да се пешачи по 12 врсти), кај Чехови постојано доаѓале гости. Често доаѓал сликарот Левитан, којшто црпел инспирации од скромните мелиховски пејзажи. На гости доаѓале многу писатели, артисти, музичари, луѓе од науката, постарите браќа со семејствата, роднини од Таганрог. Доаѓале глумиците: О.Л. Книппер, Т.Л. Шчепкина - Куперник, Д.М. Мусина – Пушкина. Често навраќале другарките на Марија Павловна, сликарките Хотјаинцева и Дроздова и секако Лика Мизинова.
Чехов не води живот на селски заточеник. Тој често патува за Москва и Петербург, каде што се среќава со писатели, сликари, артисти, посетува театри, концерти, оди во редакциите на списнијата и весниците, учествува на литературни читања, јубилеи, официјални ручеци итн. Појавата на Чехов предизвикува голем интерес во творечките кругови. Во 1895 година Чехов ја посетува Јасна Полјана, за да се запознае со Л.Н. Толстој, којшто одамна го очекувал тоа. Подоцна Чехов и Толстој често се среќавале на Крим.
Во 1896 година, на сцената на петербургскиот Александриски театар се одржала премиерата на пиесата, но спектаклот немал успех. Чехов многу тешко го преживеал неуспехот на претставата. Во 1898 година „Чајка“ била поставена на сцената на московскиот Уметнички театар и одела со непрекинат успех.
Во мелиховскиот период (1892 – 1898) се создадени: „Павилјон бр. 6“, „Човек во лушпа“, „Бабјо царство“, „Случај од праксата“, „Јонич“, „Гускино грозје“, напишан е големиот „селски циклус“ со текстови како што се „Селани“, „На лицитација“, „Нова дача (вила)“, „По службена должност“, повеста „Три години“, пиесите „Чајка“ и „Вујко Вања“. Имено во тие години од страна на Чехов се напишани повеќе од 1500 писма до различни адресати.
Јалта
Во 1897 година кај Чехов нагло се засилил туберкулозниот процес, па тој е принуден да се лечи во болница. Здравјето, и без тоа слабо, му е нарушено од патувањето на Сахалин, а толку многу му се влошило, што докторите настојувале да го испратат на југ. Есента и зимата 1897/98 година писателот живее во Ница, потоа во Париз, каде се запознава со познатиот вајар М.М. Антокољски. Чехов го убедува Антокољски да направи споменик за Таганрог, на основачот на градот – Петар Први. Преговорите течат добро, Чехов организира бронзениот одлив на статуата од пристаништето во Марсеј да стигне во Таганрог.
Во мај 1898 година Чехов се враќа во татковината и оди во Мелихово. Овде тој живее до септември, додека не почнала есенската влажност, а потоа оди на Јалта. Таму тој се стекнува со земјиштен простор два километри од кејот во селото Аутка. Во октомври Чехов дознава за смртта на татка си. На сестра си ѝ пишува: Жалната вест, совршено неочекувана, ме растажи и длабоко ме потресе. Жал ми е за татко, жал ми е за сите вас... Ми се чини, дека после смртта на татко ни Мелихово веќе нема да биде живеалиште, токму со неговиот дневник прекина и течењето на мелиховскиот живот.
На Јалта Чехов започнува да гради куќа. Пари за градба се појавиле од продажбата на делата на познатиот издавач на книги – Маркс. Набрзо според проектот на архитектот Шаповалов била изградена прекрасна вила (Чеховска градина). Чехов со мерак се зафатил да го облагородува местото, засадил дрвја. Зимата 1899 година на Крим била екстремно сурова, со снег и морски бури. Писателот жалел за Москва, каде во тоа време со успех се прикаживале неговите драми и вриел творечкиот живот. Пролетта тој оди во Москва, а потоа во Мелихово. Но, на крајот на август повторно се враќа на Крим. Имотот во Мелихово е продаден, па Чехов со мајка си и сестра си се прибираат да живеат во Јалта.
Овде тој започнува активна општествена дејност: како месен жител го избираат за член на туторскиот совет на женската гимназија, подарува 500 рубљи за изградба на училиште во Мухолатка, лобира за изградбата на првата биолошка станица. На Јалта, иако и самиот е тешко болен од туберкулоза, работи во Туторството за пристигнатите болни. Во тоа време на Јалта пристигаат многу болни, речиси без пари, само затоа што наслушнале за Антон Павлович Чехов, којшто помага да се гради и значи може да лобира за жителство на луѓето од еврејска националност.
Кон крајот на 1890 и почетокот на 1891 година Чехов станува признат уметник, неговите дела предизвикуваат чести литературни полемики и како по правило општественополитички бранувања. Чехов ги поставува пред себеси и читателите прашањата на совеста и одговорноста за својот живот. Тој пишува: „Писателот не е пекар, не е козметичар, не е развеселувач; тој човек е ограничен пред сознанието на својот долг на честа и совеста“. Тоа е – животното и писателското кредо на Чехов. Во 1900 година Чехов го избираат за пристапен член на Петербургската Академија на Науките. Но, во 1902 Чехов ги напушта нејзините редови во знак на протест и несогласување со решението на Академијата за исклучување на Горки од политички причини и неподобност. По тој повод кај Чехов на Јалта пристига В.Г. Короленко, со кого го врзуваат стари другарски односи.
Последните години
Пролетта 1900 година во Крим пристига на турнеја Московскиот Уметнички Театар. Чехов се упатува во Севастопол, каде специјално за него ја прикажуваат „Вујко Вања“. Подоцна театарот пристига на Јалта и во домот на Аутка почнуваат да се собираат интересни луѓе: Бунин, Горки и сета театарска дружина. Наскоро театарот се враќа во Москва. Но веќе во јули Олга Леонардовна Книппер, водечка глумица на МУТ, најдобрата толкувачка на улогите во чеховите драми, со која Чехов се запознал на пробите во 1898 година и во наредниот период активно се допишувале, повторно патува за Јалта на гости кај писателот. Тие заедно го поминуваат целиот јули и за тоа време се определува нивниот понатамошен заеднички живот.
Зимата 1900-1901 година Чехов се наоѓа во Ница на лечење, потоа оди за Италија, а во февруари се враќа на Јалта. На 25 мај 1901 година А.П. Чехов и О.Л. Книппер се венчале. Веднаш после свадбата Олга Леонардовна го води мажот во Уфимската губернија. Чехов веќе е многу слаб, но не осврнувајќи се на мачната болест, тој продолжува да пишува, да се среќава со луѓето, да им помага на сите, доколку било возможно. „Јас ја презирам мрзливоста, како што ги презирам слабоста и немоќта на духовните движења“ - рекол тој за самиот себе. Во овој период, напишана и поставена e драмата „Три сестри“ (1901 г.). Чехов главно живее на Јалта, есента и ветровитата сурова зима, коишто ги минува во лошо затоплениот дом, не му го враќаат здравјето на Антон Павлович.
Во ноември 1901 г. тој ѝ пишува на жена си:
Сопружниците не се гледале и по неколку месеци, бидејќи Олга Леонардовна била зафатена во театарот, а Чехов бил принуден да биде во Јалта по препорака на лекарите. Раздвоеноста била мачна за обајцата. Чехов ѝ пишувал на жена си:
Воопшто, преписката меѓу Чехов и Книппер е едно потресно сведоштво за нивните односи: во нив има само нежност, љубов, почитување, грижа еден за друг, а понекогаш лошо сокриена болка од невозможноста да се биде заедно. Во нивните писма е одразена историјата на развитокот на Московскиот Уметнички Театар, каде што Чехов е главен автор, а Книппер толкувачка на главните улоги; интересна размена на мислења за литературата, за писателите, за глумците, воопшто за уметничкиот живот од тоа време. Херои во писмата се – Горки, Бунин, Толстој, Станиславски, Немирович – Данченко, Шаљапин, Комисаржевскаја, Мејерхолд и други познати личности. Понекогаш Чехов заминувал за Москва.
Во 1904 година се поставува уште една драма на Чехов – „Вишновата градина“. Книппер ја игра Раневска. Како и улогата на Маша во „Три сестри“, улогата на Раневска се јавува како врв во творечкиот опус на глумицата. „Вишновата градина“ е последно дело на големиот писател и драматург. Процесот на болеста (туберкулозата) се засилува толку многу што во мај 1904 година Чехов ја напушта Јалта, и заедно со жена си оди во Баденвејлер, позната бања на југот на Германија. Но за оздравување не можело да стане ни збор, овде Чехов само привремено ги залечил своите страдања.
На 15 јули, во два часот по полноќ, Чехов се почувствувал посебно лошо. На докторот што дошол на повик, тој му рекол: „Јас умирам“. Потоа побарал да му донесат шампањско, не брзајќи го испил бокалот, легнал на левата страна и набргу умрел.
Византиска музика
Византиска музика (на грчки: Βυζαντινή Μουσική) е музика на Византиското Царство компонирана на грчки текстови како церемонијална (обредна), празнична или црковна музика. Историчарите се согласни дека црковните гласови и севкупно целиот систем на византиската музика се тесно поврзани со античкиот грчки систем. Таа останува најстариот жанр на денешната музика во европската традиција за кој се познати и начинот на изведба и имињата на композиторите (со зголемување на точноста на преводите од 5 век па натаму), а понекогаш подробностите за работните услови.
Степенот на византиската музичка култура наспроти севкупното литургиско пеење
Терминот византиска музика често се поврзува со средновековното религиозно пеење во христијанските цркви како следбеници на царевиградскиот обред. Идентификувањето на Византиската музика со источнохристијанското литургиско пеење е погрешна претстава и се должи на историско-културни причини. Нејзина главна цел е водечката улога во црквата како носител на учењето и официјалната култура во Источната Римското Царство, феномен кој не бил секогаш толку екстремен, но тоа било поттикнато кон крајот на постоењето на Империјата (14 век па натаму). Познати световни интелектуалци емигрирале по падот на Цариград во развиените западни градови, носејќи го со нив најголемиот дел од учењето што ќе го поттикне развојот на ренесансата во западна Европа. Зачувуањето на јазична култура на Византијците бил уште посилно поврзан со црковното јадро од страна на политичката елита, кога е променета и јазичната култура на регионот по освојувањето на Цариград од Отоманското Царство на 29 мај 1453 година.
Денес во целина постојат неколку извори и учења за Византиската музика. Персискиот географ од 9 век Ибн Хордадбех (Ibn Hordadbeh), во неговите лексикографски дискусии за музички инструменти спомнува дека Византијците вообичаено ги користеле оргулите (urghun), канунот (shilyani, најверојатно тип на харфа или лира), кемането (salandj) и лирата со гудало (bowed lyra) (на грчки: λύρα), инструмент сличен на арапскиот рабаб (Rabab).
Византиската музика вклучува богата традиција на инструментална дворска музика и танц, како што и би се очекувало со оглед на историските и археолошки документирани богатства на Источната Римското Царство. Таму преживеа само неколку јасни прикази на световната музика. Карактеристичен пример за тоа се приказите на пневматски оргули, чиешто создавање било најнапреднато во источната Империја пред нивниот развој на западот по ренесансата. До одреден степен, остатоци од Византија или периодот претходно (се мисли на Грците, православни христијани) можеме да најдеме во источната музика и во музиката на Отоманскиот Двор. Постојат примери како што се оние на истакнатиот композитор и теоретичар Принцот Кантемир (Prince Cantemir) од Романија кој учел музика од грчкиот музичар Ангелос (Angelos) кои го покажуваат континуираното учество на грчката јазична примена во дворската култура. Сепак, изворите се премногу оскудни за да овозможат какви било основни извори поврзани со прашањата: кои културни музички промени се случиле, кога и под чие влијание за време на долгата историја на Византиската и Отоманското Царство. Хипотезите дека Турската (Отоманската) музика била под влијание на Византиската музика, остануваат доста шпекулативни. Пологично е да се смета дека најверојатно овие влијанија биле поразновидни, земајќи ја предвид широчината и должината на времетраењето на овие империи како и големиот број на етнички групи, поголеми или помали култури кои тие ги опфаќале или со кои доаѓале во контакт во секоја фаза од нивниот развој. Останатиот дел од оваа статија се ограничува на дискусии за музичката традиција на Грчкото православно литургиско пеење, кое е репродуцирано од текст на д-р Кономос (Dr. Conomoѕ) цитиран на крајот на оваа статија.
Потекло и ранохристијански период
Традицијата на источното литургиско пеење, вклучувајќи ја и употребата на грчкиот јазик, се разви во периодот на Византиското Царство од создавањето на нејзиниот главен град Цариград во 330 година до неговиот пад во 1453 година. Неоспорно е сложеното потекло, кое се повикува на уметничките и стручни (технички) поставки на класичната грчка епоха кои биле инспирирани од монофонската вокална музика која еволуирала во првите христијански грчки градови Александрија, Антиохија и Ефес.