Белгиска_антарктичка_експедиција
Ноември - декември. Бунтот на Амундсен и лудилото на Толефсен
Божиќ на бродот Белгија поминал во мрачна атмосфера. Кук во својот дневник го запишал „исцрпувањето на општествениот ентузијазам“. Мрачноста била олеснета и од фактот што на хоризонтот активно се случувало уништување на ледени полиња, додека бродот бил замрзнат. На Бадник, Артстовски дупчел мраз долж гребенот, одредувајќи ја неговата дебелина на 8 метри. Ниту една од ледените санти што ја опколиле Белгија не биле дебели помалку од еден метар. Офицерите почнале да се плашат од второ презимување. Жерлаш го запишал во едно списание влошувањето на менталната состојба на Толефсен, кој јасно покажувал прогонителна заблуда. Откако исчезнал, а целиот тим морал да се подигне во потрага: тој бил пронајден зад ледениот рид. На 31 декември сите заминале рано, Раковица и Лекоинт легнале во единаесет навечер, Артстовски се затворил во лабораторијата, каде имал големи прозорци, додека Кук исчезнал во кабината за фотографии. Потоа Амундсен упаднал кај Артстовски со шише коњак, набрзо тие биле придружувани од Кук и Лекоинт. Понатаму, навигаторот се понудил да му честита на екипажот, Лекоинт однел освежување и неколку шишиња вино, а празникот поминал во атмосфера на духовно воздигнување. На 1 јануари 1899 година, Белгија се наоѓала на 70°03′ С. ш. и 85°10′. Од февруари претходната година, мразот го носел бродот на растојание од 1.300 наутички милји. Кук, откако дошол до заклучок дека екипажот нема да го преживее второто презимување, сметал дека Хипократовата заклетва го обврзува да го извлече бродот од леденото заробеништво. На состанокот на 4 јануари, Кук не ги задржал емоциите, шокирајќи ги офицерите. Сепак, тој инсистирал на санкцијата на Жерлаш. Планот на докторот бил следен: да се пробијат два метри долги ровови во форма на латинската буква V во леденото поле со стапови и шипки, кои би се затвориле на околу 400 метри од лакот на Белгија. Тој верувал дека топената вода поефикасно ќе ја апсорбира сончевата топлина, што ќе го забрза распаѓањето на леденото поле. Правото невреме ќе ја заврши работата. Иако Жерлаш и Лекоинт целосно ја отфрлиле физиката на Кук, тие се согласиле дека физичката активност, па дури и привидот на надеж ќе има моќен терапевтски ефект врз екипажот. Работата требало да започне на 7 јануари, но на овој ден тимот бил отруен од црниот дроб на фоката. Додека се опоравувал, Лекоинт се обидел да употреби експлозив. Успеал да пронајде неоштетени тонитни бомби и успешно ги активирал. Потоа, постариот асистент, Амундсен, Јохансен и Мелер ја започнале изградбата на „пеколната машина“: 535 биле ставени во празно буре со керозин, кое било натоварено во бунар од мраз на околу 200 метри од бродот. Поставени биле и 25 детонатори. Лекант се надевал дека експлозијата ќе создаде бран во дебелината на мразот што ќе го подели полето. Експлозијата успеала да го разнесе бурето, ударниот бран се почувствувал на Белгија. Меѓутоа, „пеколната машина“ создала десетметарски полиња. Ниту една пукнатина не се појавила. На 9 јануари, Фредерик Кук започнал со работа, но по три дена сфатил дека тоа е слично на подвигот на Сизиф: сончевата светлина била толку слаба што немало време да го стопи слојот млад мраз што пораснал во каналите. Сепак, тимот и лично Де Жерлаш се ослободиле од пасивното чекање.