cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7741
Други поделби
Проучување на NGC 7741 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72237. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
NGC 731
NGC 731 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 731 се споменува и како NGC 757, MCG -2-5-73.
Откривање
Телото е откриено на 10 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 731 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 731 има привидни димензии од 1,7' х 1,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 54 м 55,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 0' 41".
Други поделби
Проучување на NGC 731 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7118. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5278. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1207.
1056
1056 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1056 година од новата ера, 56. од вториот милениум, 56. од XI век и седма од 1050-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6564 и 6565 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5806 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4816 и 4817 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1809.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1056 година се протега во 3692 и 3693, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3752 и 3753 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1599. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 447 и 448 исламска година.
Ерменците во Османлиското Царство
Ерменците во Отоманското Царство припаѓале на Ерменската апостолска црква, Ерменската католичка црква и Ерменската протестантска црква. Во составот на Отоманското Царство тие претежно живееле во ерменскиот милет.
(1453-1829)
Ерменците како народ успеале да ја сочуваат својата култура, историја и јазик во текот на османлиското владеење, главно поради различниот верски идентитет на Османлиите и Курдите кои ги опкружувале. Христијаните заедно со евреите биле сметани за религиозни малцинства од втор ред и биле подложени на поголеми даноци во за возврат им била доделена автономија во рамките на своите верски заедници и биле ослободени од воената служба. Ерменците во империјата припаѓале на Ерменската апостолска црква, Ерменската католичка црква и Ерменската протестантска црква. Во составот на Османлиското Царство, тие претежно живееле во Ерменскиот милет. Ерменците живееле во шест вилаети и тоа Ерзурум, Ван, Битлиш, Дијарбакир, Карпут и Сивас. Пред освојувањето на овие територии, Ерменците го сочинувале мнозинството од населението во овие градови, но по ова следувало населување на турски племиња и на Курдите. По распаѓањето на земјата на Селџуците на оваа територија биле создадени неколку бејлеци, по кое владееле Мамелуците и Османлиите и самиот етнички состав се променил во корист на муслиманите. По османлиското освојување голем број на Ерменци се населиле во Западна Анадолија претежно во Истанбул и Измир.
16-17 век
Единствениот фактор што ги обединувал на ерменскиот народ била Ерманската Апостолска црква а самите духовници се занимавале со прашањето за ослободување на Ерменија. Тие биле убедени дека тоа може да се случи единствено преку поддршка на некоја европска држава. Првите иницијатори за ослободеување на земјата биле Степанос Салмастеци и Михаел Себастаци кои испратиле делегација во Европа за поддршка на некои идно востание, но не добиле поддршка. Во текот на 17 век двете големи империи ја загубиле својата моќ, па ерменскиот народ сметал дека е дојдено времето за ослободување. Во времето на Критската војна (1645-1669), западните сили се стремиле да ги потикнат христијаните во Османлиското Царство да се вклучат во борбите. Но по поразот на западните сили на Крит, и овие надежи згаснале. Во следниот период во Европа како главен непријател на Османлиите останала Хабсбуршката монархија. Во времето на турскиот поход кон Виена, ерменскиот католик Јакоб Џухајеци побарал западна помош истакнувајќи дека Ерменците се мнозинство во својот вилает и лесно би се справиле со османлиските власти. Кога Руската Империја станала доволни силна Ерменците помош започнале да бараат и кај рускиот цар. Освен тоа била направена и директна врска со полскиот крал Јан Собиески. Но овие планови не се оствариле бидејќи самата Европа била разделена на многу мали држави а римскиот папа немал сили за организирање на нов крстоносен поход.
19 век
Источното прашање било отворено по Кучуккајнарџискиот договор од јули 1774 година и поразот на Османлиите во Руско-турската војна. Во следниот период позицијата на христијаните во образовен и привилигиран план се подобрила. Османлиите признале дека земјата далеку заостанува зад европските сили. Источното прашање добило своја димензија по крајот на Грчката војна за независност и подемот на национализмот на разните христијански народи во империјата. Руската Империја сакала што поскоро да ја уништи империјата на Османлиите, но во тоа најмногу се противела Велика Британија и Австроунгарија кои се плашеле од руско проширување на Балканот и излез на Русија на Белото Море.
Ерменско национално будење
Ерменското национално будење претставува период од историјата на Отоманска Ерменија кога во империјата започнал подемот на национализмот меѓу неосманлиските етнички групи. Во рамките на Османлиското Царство социјалната структура на Ерменците се засновала на милетскиот систем. Милетот претставувал општествена форма на социјална поделба по религиозен (и етнорелигиозен) карактер на земјата функционирајќи како автономна територија. Ерменскиот милет како и останатите имале право на посебен правен систем преку донесување на лични закони како и собирање на даноци за сопствени потреби. Секој милет бил под надзор на Етнарх или национален водач најчесто религиозен архиреј. Ерменскиот милет бил под Ерменската Апостолска црква, ерменските жители имале право да ги задржат своите верски објекти, да добијат верска литература и да вработат свештени лица.
Ренесанса
Ренесансата на ерменскиот народ се случила главно поради социо-политичките случувања во XIX век преку Француската револуција и воспоставување на контакти со Руската Империја. Во текот на XVIII век биле отворени повеќе универзитети и библиотеки во империјата, но се дала и можност за учење во западните универзитети. Во овој период започнала и мисионерската дејност на протестантските реформатори кои населувајќи се во османлиската престолнина од 1831 година постигнале значителен придонес во образованието на Ерменците преку основање на нови колеџи. На овие академски установи ерменските студенти се сретнале со радикалните идеи на Просветителството и Француската револуција. Дополнително дијаспората се обидувала западните идеи да ги наметне кај својот народ во Османлиското Царство за да го зацврсти националниот идентитет на Ерменците.
Во времето на танзиматските реформи, во 1863 година бил одобрен ерменски устав во рамките на ерменскиот вилает според кој биле дефинирани надлежностите на патријархот и новоформираното Ерменско национално собрание кое имало 140 членови од кои 120 биле ерменски големци а 20 биле црковни членови. Седиштето на собранието било во Истанбул. Во текот на овој период на Ерменците им било дозволено да основаат свои судови, да носат одлуки во врска со бракот, разводот, имотот, наследството а биле основани и ерменски затвори. Собранието имало сила и да го избере ерменскиот управител на вилаетот. Сепак, кон 1880 година богатите и влијателни Ерменци немале единство во идејата за национална независност или автономија. Тие дури потпишале и лојалност и посветеност на султанот осудувајќи ги националистичките агитации.
По Берлинскиот конгрес
По крајот на Руско-турската војна (1877-1878) било отворено итн. Ерменско прашање кое станало вообичаено меѓу дипломатските кругови меѓу Големите сили. Ерменското прашање го опфаќа периодот до почетокот на Првата светска војна. Во времето кога бил потпишан договорот од Едрене, кон руска територија биле вклучени два ерменски града по кое следувала имиграција на населението кон Руската Империја во која Ерменците гледале како гаранција за нивната безбедност.
Ерменското национално ослободително движење
Кон крајот на 1880-тите години започнале вооружени конфикти на ерменското население изразено преку герилска војна против османлиската власт во источните делови на Анадолија. Овие конфликти биле поддржани од страна на трите ерменски политички партии. Појавата на ерменското партизанско движење во раните 1880-тите и вооружените борби се совпаѓаат во владеењето на султанот Абдул Хамид II.
Поврзано
Armenien
ОУ „Наум Наумовски Борче“ - Маџари
Наум Наумовски Борче — основно училиште наоѓа во населбата Маџари, Општина Гази Баба, Скопје. Го носи името на Наум Наумовски (1920-1960), народен херој и градоначалник на Скопје.
Список на држави и територии во Океанија
Ова е список на држави и територии во Океанија.
Штрукљева Вас
Штрукљева Вас (словенечки: Štrukljeva vas) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
IC 1904
IC 1904 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1904 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,1 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 35,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 34' 26"".
Други поделби
Проучување на IC 1904 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Пачарешко
Пачарешко или Пачарешќој (Προάστιο, Проастио; до 1926 г. Πατσαρέσκιοϊ, Пацаресќој ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 43 жители (2011) и сè до 1924 г. било исклучиво македонско.
Сонцестој
Сонцестој или солстициј — астрономска појава која се случува двапати годишно, и тоа во зима како краткодневица, кога денот е најкраток, и во лето како долгодневица, кога денот е најдолг. Сонцестојот заедно со рамнодневицата се поврзани со годишните времиња.
Пачарешко
Географија и местоположба
Селото се наоѓа околу 3 км јужно од градот Воден, во североисточните падини на планината Каракамен. Оддалечено е околу 500 м од главниот пат и се наоѓа на надморска височина од 140 м.
Историја
Со Букурешкиот договор во 1913 г. Пачарешко е припоено кон грчката држава. Во 1924 г. се доведели Грци-бегалци Во 1926 година селото е прекръстено на Проастио. Во 1928 г. Пачарешко имало веќе претставувало мешано мештанско-доселеничко со 13 доселенички семејства со вкупно 56 члена.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Воден, каде покрај Пачарешко, спаѓаат градот Воден и селата Котугери и Црковјани.
Борово Шајче
Борово Шајче лат.Chroogomphus rutilus, е вид на габа од фамилијата Gomphidiaceae. Првпат научно опишан како Agaricus rutilus од Јакоб Кристијан Шафер во 1774 година, таа била пренесена во родот Chroogomphus во 1964 од страна на Орсон К. Милер, Џуниор. Плодните тела се јадат, но не се многу ценети.
Gomphidius viscidus е стар синоним за оваа печурка.
Леандро Паредес
Леандро Даниел Паредес (роден на 29 јуни 1994, во Сан Хусто) — аргентински фудбалер, играч од средниот ред на Јувентус, на заем од, и на аргентинската репрезентација.
Технички одлики
Природен деснак, вешт во игра на мал простор, знае како да се справи со финти и двојни додавања (инспириран е од Хуан Роман Рикелме и Зинедин Зидан); тој е добар и во одземање на топки, понатаму поседува одлична контрола над топката и е умешен во давањето асистенции за своите соиграчи или во завршувањето на акциите. Паредес израснал играјќи како офанзивен играч за врска, улога на која што го имал своето деби во Бока Хуниорс, а потоа, по пристигнувањето во Европа, се повлекол поназад од својата дотогашна позиција, играјќи најпрво како играч од средниот ред во линија од три играчи, а подоцна, со доаѓањето во Емполи, под водството на тренерот Марко Џампаоло тој започнува да игра постојано како плејмејкер. Добар е во додавањата во длабочина и никогаш да не ја губи топката, но се издвојува по квалитетите во фазата на одбрана и по способноста да игра на тесни простори.
Бока Хуниорс
Тој се приклучил на младинскиот сектор на Бока Хуниорс на само 8 години, а своето деби за првиот тим го направил на 7 ноември 2011 година, во првенствениот натпревар на домашен терен против Аргентинос Хуниорс. Во сезоната 2012-2013, младиот играч за врска се наметнал во составот на Бока: на крајот од сезоната собрал 20 настапи и 4 гола.
Кјево, Рома и Емполи
На 19 јули 2014 година, тој отишол на позајмица во Рома, со опција римскиот клуб да го откупи играчот на крајот од сезоната. На 27 септември, тој го направи своето деби за Рома против Хелас Верона, во натпревар добиен со 2-0 од „џалоросите“, појавувајќи се како резерва во второто полувреме на местото на Раџа Наинголан. На 8 февруари 2015, тој го постигнал својот прв гол во Серија А во натпреварот Каљари-Рома 1-2. На 26 февруари, тој го направил своето деби во Лига Европа во Ротердам против Фејенорд, заменувајќи го Франческо Тоти во 83-тата минута од натпреварот што завршил 2-1 за Рома. Првата сезона ја завршил со 13 настапи и 1 гол.
Откупен за 4,5 милиони евра, на 31 август 2015 година, Паредес бил пратен на позајмица во Емполи, со цел да добие повеќе простор за игра во италијанската Серија А. Своето деби во дресот на „аѕурите“ го имал на 13 септември на домашен терен против Наполи, кој завршил 2-2. На 19 септември, еден од неговите голови придонел за победа на гостувањето кај Удинезе, во натпревар кој завршил со победа на тосканците со 2-1. Тој повторно бил стрелец кон крајот на јануари 2016 година, во поразот од 5-1 против Наполи. Позајмицата во Емполи ја завршил со 33 одиграни натпревари и 2 постигнати гола, во кои, почнувајќи од осмото коло, тој бил постојан стартер на позицијата плејмејкер обезбедувајќи добри перформанси.
Во следната сезона (2016-2017) тој се вратил во Рома и го имал своето деби во Лигата на шампионите 2016-2017 против Порто во првиот натпревар од плејоф квалификациската рунда на 17 август 2016. На 23 октомври 2016 година, тој постигнал гол од слободен удар против, со помошта на противничкиот голман Јосип Посавец, во домашната победа со 4-1. Вториот гол во првенството го реализирал на 19 февруари 2017 година, во победата со 4-1 над Торино на Олимпико. Третиот и последен гол во кариерата во Рома го постигнал во победата со 3-1 против на 19 март 2017 година. Вкупно во дресот на Рома одиграл 54 натпревари и постигнал 4 гола.
Зенит и Париз Сен Жермен
На 1 јули 2017 година, Паредес потпишал четиригодишен договор со Зенит Санкт Петербург, откако рускиот клуб и исплатил на Рома 23 милиони евра плус уште 4 милиони во бонуси. Дебитирал за Зенит на 16 јули 2017, во победата со 2-0 на гостувањето кај СКА Хабровск. Првиот гол за Зенит го постигнал на 13 август 2017, во победата со 4-0 над Ахмат Грозни на Крестовски. На 7 декември 2017, го постигнал својот прв гол во кариерата во европските натпреварувања, во победата со 3-1 во Шпанија над Реал Сосиедад. Икуството во Русија го завршил со вкупно 61 настап и 10 голови.
Во сезоната 2020-2021, Паредес одново го губи местото во стартната постава како резултат на доаѓањето на новото засилување Данило Переира. Од тој момент неговите настапи за клубот постојано се намалуваат, меѓу другото и како резултат на разни повреди со кои се соочувал. Сепак, на 10 април 2021 година, го постигнал својот прв гол во Лига 1 за ПСЖ, од слободен удар, во победата со 4-1 над. Во сезоната 2021-2022, тој настапил вкупно на само 22 натпревари поради проблеми со бутниот мускул и потоа со адукторот. На 7 декември го одиграл својот 100-ти натпревар за Париз Сен Жермен во победата со 4-1 над Клуб Бриж во Лигата на шампионите.
Јувентус
На 31 август 2022 година, тој оди на позајмица со право на откуп во, враќајќи се во Италија по пет сезони. Своето деби со „бјанконерите“ го имал на 3 септември во ремито 1-1 против, во кое направил пенал, но за негова среќа противниците го промашиле.
Репрезентативна кариера
Во 2011 година, Паредес учествувал со аргентинската репрезентација под 17 години на Јужноамериканското првенство за играчи на таа возраст, каде собрал 6 настапи и 2 гола.
Во 2017 година, тој го добил својот прв повик за сениорската репрезентација од страна на селекторот Хорхе Сампаоли во пресрет на пријателскиот натпревар против Сингапур на 13 јуни, добиен од Албисилесте со 6-0 во кој Паредес го постигна својот прв гол за државната репрезентација.
Не бил повикан за Светското првенство 2018, но по завршувањето на тој турнир, станал стартер во средниот ред на репрезентацијата. Бил повикан на Копа Америка 2019, на која аргентинците завршиле како трети, и на Копа Америка 2021 две години подоцна, кога Аргентина ја освоила својата 15-та титула првак на континентот Јужна Америка.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 6 септември 2022.
ОУ „Наум Охридски“ - Булачани
Наум Охридски — основно училиште во Булачани, Општина Гази Баба. .
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Кочан (Правишко)
Успение на Пресвета Богородица (Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου - Ακροβουνίου) — црква во селото Долно Кочан, Правишко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Правишката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е поранешната џамија на селото, кое до 1920-тите било населено со Македонци-муслимани. Во 1923 г. по сила на Лозанскиот договор, домородното население е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од источнотракиското село Димокранија (Ѓузелџе). Дојденците ја претвориле џамијата во црква, минарето го претвориле во камбанарија, а во храмаот ја поставиле чудотворната икона „Пресвета Богородица Димокраниска“.
Милутин Бутковиќ
Милутин Бутковиќ (Белград, 1 декември 1930 - Белград, 11 јануари 1997) бил српски филмски и театарски актер.
Биографија
Бутковиќ е роден во Белград во тогашното Кралство Југославија. Студирал глума на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. Бил член на Ателје 212 и на театарот „Бошко Буха“. Неговата филмографија опфаќа над 150 филмски и телевизиски улоги: „Балкан експрес 2“, „Лажливо лето 68“, „Кралски воз“, „Вагон ли“ итн. Дебитирал во ТВ продукцијата „ Карташи“ (1959) со Славко Симиќ и Виктор Старчиќ. Неговата последна улога била во „Татковци и татковци“ ( 1997 ). Починал н а 11 јануари 1997 година во Белград.
Стара џамија (Балин Дол)
Стара џамија (Балин Дол) — една од двете џамии во селото Балин Дол, во Општина Гостивар, Македонија.
Босанска криза
Босанската криза или анексијата на отоманските територии на Босна претставува присоединување на територијата на денешна Босна и Херцеговина кон Австроунгарија.
Областа била анектирана без консултации со останатите големи сили. Франц Јосиф I во царска прокламација од 7 октомври 1908 истакнал:
Модро-црна нимфа
Модро-црна нимфа (Limenitis reducta) е пеперуга од семејството на шаренците. Пеперугата ја има и во Македонија.
Босанска криза
Позадина
Според Берлинскиот договор од 1878 година во Босна и Херцеговина бил воведен окупаторски режим на Австроунгарија под изговор да се воспостави мир и ред по немирите во двете области во 1875-1878 година. Османлискиот султан го задржил на хартија суверенитетот на земјата кое било потврдено со билатерална конвенција во април 1879 година. Уште кон крајот на истата година и во почетокот на 1880 година, сепак Австроунгарија ја вклучила Босна и Херцеговина во своите граници и во даночниот систем. Управувањето било ставено под директна контрола од Министерството за финансии во Виена. Во 1881 година била воведена воена служба за месното население, што довело до вооружен востание во Херцеговина во почетокот на 1882 година.
Модро-црна нимфа
Живеалиште
Овој вид може да се најде во централна и јужна Европа (вклучително и Македонија и Балканот), Западна Азија, Сирија, Кавказ и  Иран. Пеперугата живее во влажни места, треви и крај шуми на надморска височина од 0 до 1650 метри.
Чохово
Чохово (словенечки: Čohovo) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Модро-црна нимфа
Опис
This species is rather similar to Limenitis camilla, Neptis rivularis and Araschnia levana f. prorsa.
Биологија
Овој вид може да има една или повеќе генерации, во зависност од местото. Пеперугата лета од мај до август, повторно во зависност од подрачјето. Ларвите се хранат со Lonicera periclymenum, Lonicera etrusca, Lonicera implexa, Lonicera xylosteum, Lonicera alpigena, Lonicera nummulariifolia и Lonicera caprifolium). Возрасните се хранат со нектар, но и распаднати плодови.
Босанска криза
Анексија
Младотурската револуција довела до зајакнување на англиското влијание во Цариград за сметка на австриското. Ова довело до стравување во Виена дека дека босанското население ќе бара автономија. Поради овие причини императорот Франц Јосиф одлучил да ја озакони еднотстрано власта во Босна и Херцеговина. Тоа станало на 24 септември 1908 година.
Босна и Херцеговина била доследна со прогласувањето на независноста на Бугарија два дена порано (22 септември). Речиси во исто време парламентот на автономниот Крит го отфрлил декларативно суверенитетот на султанот и објавил пристапување кон грчката држава. Овие нарушувања на Берлинскиот договор предизвикале дипломатска криза меѓу двата европски сојузи - Централните сили и Антантата. Српскиот министер за надворешни работи Милован Миловановиќ протестирал против активностите на Австроунгарија и побарал враќање на статус кво од пред анексијата или територијален надоместок во случај анексијата биде признаена. Како одговор Австроунгарија започнала да се подготвува за војна. Русија застанала на страната на Србија и за возврат барала ревизија на Берлинскиот договор, што ќе овозможи слободно преминување на нејзини воени бродови преку Босфорот и Дарданелите. Руските сојузници Франција и Велика Британија го отфрлиле ова барање.
На 13 февруари Отоманското Царство и Австроунгарија сепак склучуиле договор, што го потврдил приемот на Босна и Херцеговина кон двојната монархија. Во замена Австроунгарија ги повлекла своите војници од Новопазарскиот санџак и платила на отоманската влада 2,5 милиони фунти. Под притисок на Австроунгарија и нејзиниот сојузник Германија, на 9 март 1909 година Русија била принудена да ја признае анексијата. Под закана да ја води сама војната, Србија исто така ја признала анексијата неколку дена подоцна.
Последици
Во февруари 1910 година австроунгарските власти дале ограничена самоуправа на Босна и Херцеговина. Бил воведен устав со кое се формирал парламент, но не била обезбедена автономија на двете области. Со уставот и со делумното решавање на ова прашање во 1911 година австроунгарската влада заработила поддржувачи како меѓу хрватската и меѓу српската и муслиманската заедница. Радикалните приврзаници на единство со Србија, сепак одговорила на анексијата на Босна и Херцеговина основајќи ја револуционерната организација "Млада Босна". Од 1910 година натаму таа извршила редица напади врз високи претставници на австроунгарската власт. Кај еден од нив во јуни 1914 година во Сараево бил убиен австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд. Ова станало повод за избувнувањето на Првата светска војна.
Џоу Фанг
Џоу Фанг (~ 730-800) — влијателен кинески сликар од времето на династијата Танг. Живеел во VIII век во престолнината Чанган (подоцна Сиан). Бил благородник, претставувајќи го дворскиот живот на дела како „Дворски дами како се китат со цвеќе“, „Дворска дама со слуги“ и др. Во работата попримил влијанија од јасниот и подробен стил на Гу Кајџе и Лу Танвеј — ликовни творци од времето на Шесте династии.
Долен Картли
Долен Картли груз.: ქვემო ქართლი) е историска провинција и актуелен административен регион во југоисточна Грузија. Градот Рустави е регионален главен град. Населението е мешавина помеѓу грузијци и азери, кои го сочинуваат мнозинството.
Амундсеново Море
Амундсеново Море — ракав на Јужниот Океан во близина на Земјата на Мери Берд во западниот дел на Антарктикот, лежи помеѓу Кејп Флаинг Фиш (северозападниот врв на островот Тарстон) на исток и Кејп Дарт на островот Сипел на запад. Кејп Флаинг Фиш ја означува границата помеѓу Амундсеновото Море и Белингсхаузеновото Море. Западно од Кејп Дарт нема именувано рабно море на Јужниот Океан, помеѓу морињата Амундсен и Рос. Норвешката експедиција од 1928-1929 година, под водство на капетанот Нилс Ларсен, ја именувала водената маса според норвешкиот поларен истражувач Роалд Амундсен, додека ја истражувал оваа област во февруари 1929 година.
Морето е главно покриено со мраз, а Твеитис Ајс Тонг влегува во него. Ледениот гребен што се празни во Амундсеновото море во просек има дебелина околу 3 км (1,9 милји); приближно со големината на државата Тексас, оваа област е позната како Заливот во Амундсеновото Море (ЗАМ); таа го формира едното од трите главни одводнувања на мраз во Западниот Леден Гребен.
Заливот на Амундсеновото Море
Ледениот гребен кој се празни во Амундсеновото море во просек има дебелина околу 3 км (1,9 милји); приближно со големината на државата Тексас, оваа област е позната како Заливот во Амундсеновото Море; таа го формира едното од трите главни одводнувања на мраз во Западниот Леден Гребен, другите се Залив на Росово море и Залив на Веделово море. Во Март 2007 година, научниците кои го проучувале ЗАМ, преку сателитски и воздушни истражувања, објавиле значително истенчување на ЗАМ, поради промените во шемите на ветровите кои дозволуваат потоплите води да течат под ледените плочи.
Некои научници предложиле дека овој регион може да биде „слаба точка“ во Западниот Леден Гребен. Островот Пајн и Твеитис ледениците, кои течат во Амундсеновото море, се двата од најголемите пет во Антарктикот. Научниците откриле дека протокот на овие ледници се зголемил во последниве години, ако тие целосно се стопат глобално ниво на морето ќе се зголеми за околу 0,9-1,9 метри (1-2 јарда). Научниците укажале дека загубата на овие ледници ќе ја дестабилизира целиот Западен Леден Гребен и можеби дел од Источниот.
Една студија од Октомври 2004 година укажала, дека поради тоа што мразот во Амундсеновото море брзо се топи и се распарчува со пукнатини, крајбрежниот леден гребен би требало да пропадне „во рок од пет години“. Студијата проектирала дека, ако се стопи целиот морски мраз од Амундсеновото море, нивото на морето од Западниот Леден Гребен ќе се зголеми за 1,3 м (4,3 стапки).
Мерењата направени од Британското Антарктичко истражување во 2005 година покажале дека стапката на празнење на мраз во заливот на Амундсеновото море изнесувала околу 250 км3 годишно. Претпоставувајќи стабилна стапка на празнење, самото тоа е доволно за да глобалното ниво на морето се зголеми за 0,2 мм годишно.
Во оваа област е откриен вулкан под ледникот, на север од ледникот Пајн Ајленд во близина на планините Хадсон. Последен пат еруптирал пред околу 2.200 години, на што укажуваат широко распространетите парчиња пепел во мразот, со што тоа била најголемата позната ерупција на Антарктикот во изминатите 10 милениуми. Вулканската активност во областа може да придонесе кон забележано зголемување на ледничкиот проток, иако во моментов најпопуларната теорија помеѓу научниците што ја изучуваат оваа област е дека протокот е зголемен поради затоплувањето на океанската вода. Оваа вода се загреала поради кревањето на длабоката океанска вода, кое се должи на варијации во системите на притисок, кои би можеле да бидат погодени од глобалното затоплување.
Во Јануари 2010 година, студиите за моделирање, укажале дека "точката на промени" за ледникот Пајн Ајленд можеби била помината во 1996 година, со можно повлекување од 200 км до 2100 година, резултирајќи со соодветен пораст на морското ниво од 24 см (0,79 стапки), иако било укажано дека овие проценки за временскиот период биле конзервативни. Сепак, во студијата за моделирање, исто така, било наведено дека "Со оглед на комплексната, тридимензионална природа на вистинскиот ледник Пајн Ајленд ... треба да биде јасно дека [...] моделот е многу сурово претставување на реалноста".
Заливот Пајн Ајленд
Заливот Пајн Ајелнд (-74.83333°N, -102.66667°W) е залив долг 40 милји (64 километри) и широк 30 милји (48 километри), во кој тече мразот од ледникот Пајн Ајленд, на југоисточната граница од Амундсеновото море. Истиот бил обележан според фотографиите од воздух, снимени од страна на УСН Операцијата Хајџамп во декември 1946 година и именуван од страна на Советодавниот Комитет за Имиња на Антарктикот  (US-ACAN) како УСС Пајн Ајелнд, бродот за поддршка на хидроавионите и предводник на источната работна група на УСН Операцијата Хајџамп, која ја истражувала оваа област.
Заливот Расел
Заливот Расел (-73.45°N, -123.9°W) е прилично отворен залив во југозападното Амундсеново море, кој се протега по должината на северните страни на Сајпл, Гецовиот Леден Гребен и островот Керни, од островот Пренки до Кејп Гејтс. Бил обележан од страна на Геолошкото истражување на САД (USGS) од прегледите и фотографиите од воздух на УС морнарицата, 1959-66, а именуван од страна на Советодавната комисија за антарктички имиња (US-ACAN) според адмиралот Џејмс С. Расел, УСН, Заменик-шеф на Поморските операции за време на пост 1957-58 IGY периодот.
Споменик Гоце Делчев (Струмица)
Споменикот Гоце Делчев — споменик кој се наоѓа во градот Струмица, Македонија.
Конкурс
Во 1972 година бил распишан анонимен југословенски конкурс на кој учество зеле осум познати македонски вајари со 13 решенија. На конкурсот учествувале Бранко Конески, Илија Аџиески, Драган Поповски - Дада, Борко Митриќески, Александар Ивановски Карадаре, Томе Андреевски и Максим Димановски. Дури по повторената селекција, во која биле поставени и дополнителни барања (вклучително и обликување на плоштадот каде ќе биде поставен споменикот), било одобрено решението на академскиот ликовен уметник Бранко Конески а партерното решение било на архитектот Мирјана Волинец, и двајцата од Скопје.
Изградбата на споменикот била по повод стогодишнината од раѓањето на револуционерот Гоце Делчев. Реализацијата на споменикот започнала во 1973 година, а завршила на 11 октомври 1976 година.
Опис
Доминантна е скулптурата од лиена бронза на Гоце Делчев во натприродна висина од 5,20 м. со симболична претстава на повик на борба за слобода, поставена на постамент.
Тематско-иконографски, фигурата го претставува Делчев како симбол на повикот на борба за слобода и сугерира дека неговата сила на револуционер не е во оружјето туку во идејата за покренување на организацијата во извршувањето на својот идеал. Колосалната статуа го претставува го претставува Гоце Делчев зачекорен со десната нога што е свиткана во коленото како момент на опора и го повлекува динамизмот во акција. Двете раце му се широко раширени во едно закрилничко, благо движење. Делчев е облечен со гуна која е предадена со поедноставни атрибути на селско-комитска униформа. Доста е наметлива анатомско-пластичната изместеност и пренагласеност на слободата во решението на рацете, што наметнува изнасилување во некои детали и на горниот дел од облеката, Стилски тргнувајќи од реалистичка постапка, статуата е решавана со подвлекување на рамни линии и површини, геометризација, наместа непотребно нагласена масивост на одредени детали како на пример на десните долни дипли на гоцевата наметка-туна. Оваа обработка со остри, четвртести, коцкесто-кубистички поедноставувања е забележлива и врз главата на Гоце.
На споменикот стои натписот:
Лево и десно од скулптурата на Гоце Делчев се прилепени две мермерни платна со релјеф на кои се поставени 16 фигури на револуционери со висина од над 2 метри, исто така поставени во движење со различити изрази на лицата. Овие фигури го сугерираат одговорот на народот по повикот на Делчев. Разновидните енергични или опуштени ставови и движења, нагласено со различни изрази на лицето на овие 16 фигури, облечени слично како и Делчев, наметнуваат една натегната конструктивност. Ликовите и носиите не се поврзани за еден крај од Македонија и треба да ја сугерираат присутноста на Делчев во настаните од тоа време. Пред реконструкцијата на спомениците, зад мермерните платна се аоѓаа записи, заклетви и архивски материјал.
Денеска споменикот се наоѓа на истоимениот плоштад. За последен пат, споменикот бил реновиран во 2010 година.
NGC 732
NGC 732 — леќеста галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 732 се споменува и како UGC 1406, MCG 6-5-57, MK 1011, IRAS 01535+3633, ARAK 64, CGCG 522-76.
Откривање
Телото е откриено на 5 декември 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 56 м 27,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 36° 48' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 28°.
Други поделби
Проучување на NGC 732 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7270. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2319. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
Борачот
Борачот (англиски: The Wrestler) е американски филм од 2008 година, во режија на Дарен Аронофски (Darren Aronofsky), а по сценарио на Роберт Сигел (Robert D. Siegel). Главните улоги ги толкуваат: Мики Рурк (Mickey Rourke), Мариса Томеи (Marisa Tomei) и Еван Рејчел Вуд (Evan Rachel Wood). Филмот, кој трае 109 минути, во 2009 година освил две награди „Златен глобус“ (Мики Рурк за најдобар глумец и Брус Спрингстин за најдобра оригинална песна за филм) и една награда на БАФТА (Мики Рурк за најдобар глумец), а вкупно освоил 55 награди и имал 49 номинации за разни награди, вклучувајќи и две номинации за наградата „Оскар“ (Мики Рурк за најдобра главна машка улога и Мариса Томеи за најдобра споредна женска улога) и „Златен лав“ на Венецијанскиот филмски фестивал во 2008 година (за Дарен Аронофски).
Содржина
Филмот е приказна за професионалниот борач Ренди Робинсон (го игра Рурк), познат како „Овен“ (Ram). Неговите денови на славата се одамна поминати, а по завршувањето на една борба, Ренди претрпува инфаркт по кој едвај останува жив. Сепак, со тоа, неговата кариера е дефинитивно прекината и тој размислува како да го продолжи животот надвор од арената. Затоа, Ренди се обидува да се зближи со Касиди (ја игра Томеи), која работи како танчерка во локалниот стриптиз-бар. Исто така, тој повторно воспоставува контакт со својата ќерка Стефани (ја игра Вуд), која ја напуштил кога таа била мало девојче. Најпосле, Ренди се вработува во локалната продавница.
Иако се труди да продолжи да живее како обичен човек, Ренди има големи проблеми. Така, откако успева да се зближи со ќерка му, Ренди заборава да се појави на договорената средба со неа и таа не сака повеќе да се гледа со него. Од друга страна, тој ѝ ја нуди својата љубов на Пам, но таа се колеба. Најпосле, откако еден човек го препознава во продавницата, Ренди дава отказ од работата, а потоа, закажува борба со својот стар противник „Ајатолахот“. Во последен миг, Касиди пристигнува во салата каде што е закажана борбата, но не успева да го премисли во намерата да се бори. Во текот на борбата, Ренди повторно има големи проблеми со срцето, но упева да остане на нозе.
Sphenophyllales
Sphenophyllales е изумрен ред на артикулирани копнени растенија и сестринска група на денешните Equisetales ( конска опашка ). Тие се фосили кои датираат од Девон до Тријас. Тие биле вообичаени за време на доцниот пенсилвански до раниот перм, при што повеќето потекнуваат од периодот на карбон.
Опис
Тие се мали, тенки разгранети растенија, обично растат до висина помала од 1 метар. Долгите стебла се движат од 0.5цм до 1.2цм. Стеблата се споени и ребрести со слаби навики, што го прави веројатно дека овие растенија биле винова лоза или грмушки додека биле живи, и дека формирале дел од долниот дел на јаглеродните шуми. Анатомијата на стеблото е протостелна (како корен ), која содржи цврсто основно ксилемско јадро со секундарно ксилемско ткиво присутно кај некои видови. Листовите, кои можат да бидат долги неколку сантиметри, се креваат на секој јазол во кривини (наречени вертикали) и се во облик на клин, во облик на вентилатор. Репродуктивните делови се или долги терминални конуси (составени од два лобуси, стерилен долен лобус и плоден горен лобус што носи спорангија ) или лабави стробили.Сите сфенофили се хомоспорни, со монолетни или трилетни спори.
Таксономија
Sphenophyllales првпат бил опишан од британскиот ботаничар и геолог Алберт Севард во 1898 година. Името доаѓа од грчките зборови σφήν („клин“) и φύλλον („лист“).
Нивната таксономија често се изведува од изолирани фосилизирани делови од растенија и класификацијата може да се заснова на морфологијата и анатомијата на стерилните делови на растенијата (како лисјата) или фруктификацијата (главно фосилизираните конуси и стратиграфски важните спори пронајдени во нивна близина). Ова резултира со видови кои всушност може да бидат синоними. Sphenophyllales е типизиран од родот Sphenophyllum.
Космос-1483
Космос-1483 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 јули 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1483 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 272 км, а најмалото на 258.
Лет (филм)
Лет е американски филм, во режија на Роберт Земекис. Главните улоги ги толкуваат: Дензел Вашингтон, Дон Чидл и Кели Рајли.
Содржина
Вил Витекер (го игра Вашингтон) е искусен пилот чиј патнички авион претрпува несреќа во воздухот. Во тешки услови, тој успева да го приземји авионот, спасувајќи ги речиси сите патници.
Јохана Емеренција фон Биланг
Јохана Емеренција фон Биланг (4 февруари 1777, Стокхолм - 9 мај 1857 година, Стокхолм) била шведска минијатуристка.
Роден во Стокхолм од армискиот капетан и уметник офорт Јакоб Јохан фон Биланг и Емеренција Шединг, фон Биланг имашламногу долга кариера правејќи минијатури, често во боја на слонова коска, од клиенти од благородништвото и војската.
ОУ „Невена Георгиева - Дуња“ - Кисела Вода
Невена Георгиева Дуња — основно училиште во населбата Чешма, Општина Кисела Вода.
Спортска сала
Во јануари 2010 година, била пуштена во употреба новата спортска сала наречена „Независна Македонија“.
NGC 5316
NGC 5316 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кентаур, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5316 се споменува и како OCL 913, ESO 133-SC6.
Други поделби
Проучување на NGC 5316 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 452; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9008. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Споменик „11 Октомври“ - Струмица
Споменикот 11 Октомври — споменик кој се наоѓа во Струмица, Македонија. Споменикот е посвете на македонскиот национален празник 11 октомври.
Споменикот бил прво обележје подигнат по ослободувањето на територијата на Струмица. Тој бил официјално отворен на 11 октомври 1949 година. Споменикот се наоѓа во горниот дел од Малиот градски парк, во центарот на градот. Зазема централно место од паркот. Споменикот бил изграден од бетон во форма на пирамида на која има од двете страни мермерни плочи со ист текст.
Абаканија
Абаканија е истребен род на corynexochid trilobite во семејството Corynexochidae. Овие видови постоеле за време на сцената во Ботомија, која траела од  524 до 518,5 милиони години. Абаканија е од периодот на Камбријан.
1055
1055 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1055 година од новата ера, 55. од вториот милениум, 55. од XI век и шеста од 1050-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6563 и 6564 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5805 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4815 и 4816 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1808.
Босански пирамиди
Босански пирамиди — наводни пирамиди на Височица во близина на босанскиот град Високо, северозападно од Сараево. Местото станало интереснно за светската јавност во 2005 г. кога локалните власти објавиле дека се работи за пирамиди изработени од човечка рака.
Надворешни врски
Visočica
NGC 733
NGC 733 — ѕвезда во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 октомври 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Ана Австриска (кралица на Полска)
Ана Австриска (16 август 1573 – 10 февруари 1598) била кралица на Полска и Шведска како прва сопруга на кралот Сигизмунд III Васа.
NGC 733
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 733 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,3 m.
Ана Австриска (кралица на Полска)
Биографија
Ана била ќерка на Чарлс II од Австрија и Марија Ана од Баварија. Таа била внука на Фердинанд I, царот на Светото Римско царство и Ана од Бохемија и Унгарија (1503 – 1547).
NGC 733
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 56 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 3' 21".