cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Едо Муртиќ
Животопис
Роден бил во Велика Писаница покрај Бјеловар. Неговото семејство во 1925 година се преселило во Загреб, каде што завршил основно и средно образование. Студирал на Академијата за ликовни уметности во Загреб, а професори му биле Крсто Хегедушиќ и Љубо Бабиќ. . Во 1940 година се префрлил на белградската ликовна академија кај професорот Петар Добровиќ, истакнат предвоен сликар во тогашна Југославија. Со избувнувањето на Втората светска војната, повторно се вратил во Загреб во 1941 година и продолжил на Загрепската ликовна академија, а во 1943 година, заминал во партизани. По војната, кратко време, работел на местото началник за пропаганда на хрватската влада, потоа избира да дејствува како слободен уметник.
Покрај со сликарство, создавал и театарска сценографија, мурали на јавни простори, мозаици, графики и друго.
Еден од особено важните моменти за неговото творештво, бил запознавањето со познатиот уметник Џексон Полок и неговото акционо експресионистичко сликарство, кое оставило силен впечаток и влијание врз натамошните негови дела.
Бил редовен член на Хрватска академија на науките и уметностите од 1997 година.
Творештво
Првата самостојна изложба ја одржал во 1935 година во Загреб. Неговата излагачка дејност се состои од над 150 самостојни изложби и над 300 групни изложби. Создал голем ликовен опус, а бројни негови дела се наоѓаат и во збирките на галеријата Тејт, (Tate Gallery) - Лондон, галеријата Пеги Гугенхајм, (Peggy Guggenheim) - Њујорк и многу други.
Бил наречен хрватски Пикасо. Живеел во САД, Канада, Хрватска. Излагал и во други поважни ликовни центри во светот.
Библиографија
За него се публикувани каталози и монографски изданија, меѓудругото и во : Музејот за модерната уметност во Њујорк - Modern Art Museum, New York, Националната галерија во Берлин - National Gallery, Berlin, Музејот за современата уметност во Лос Анџелес - Modern Art Museum, Los Angeles, како и делата:
Награди
Добитник е на бројни меѓународни и домашни награди. За својот опус, Едо Муртиќ, ја добил Годишната награда1981 а во 2000 и наградата за животно дело „Владимир Назор“.
Хенри Младиот
Хенри Младиот ( - ) бил крал на Англија во време на владеењето на неговиот татко Хенри II. Бидејќи починал пред неговиот татко, во списокот на англиски монарси не се вбројал како Хенри III, туку како Хенри Младиот.
Хенри бил вториот по големина син на англискиот крал Хенри II и неговата сопруга Елеонора, но најстар кој го доживеал своето полнолетство. Татко му, по примерот од Франција, решил да го прогласи за свој ко-владар, со кое би ја намалил борбата за можно соперништво околу неговиот престол по неговата смрт. Сепак, за разлика од своите браќа, тој не покажувал никаква заинтересираност за политика или војската, и покрај тоа што бил многу повеќе популаеен од нив.
Во 1160 година неговиот татко и францускиот крал Луј VII се договориле за брак помеѓу Хенри Младиот и ќерката на францускиот крал, Маргарита. Така, нивниот брак бил склопен на 27 август 1172 година, помирувајќи ги Франција и Англија во нивните постојани војни. Маргарита родила син Вилијам, кое починало многу скоро по неговото раѓање.
Односите помеѓу кралот и Хенри се заладиле кога Хенри II не му дал доволно земја за самостојно да управува. Поради ова, тој дигнал бунт. На страната на неговиот татко застанал идниот Ричард I, а на страната на синот Хенри неговата мајка Елеонора. Во текот на една битка, тој се заразил и по неколку дена починал.
Џорџ Акерлоф
Џорџ Артур Акерлоф (George Arthur Akerlof; р. ) — американски економист и професор по економија на Беркли. Ја добил Нобеловата награда за економија во 2001 година, која ја поделил со Мајкл Спенс и Џозеф Стиглиц. Во ноември 2014 година се приклучил на Универзитетот Џорџтаун.
Празникот во Домот на Леви
Празникот во куќата на Леви или Христос во куќата на Леви е слика во масло од 1573 година на италијанскиот сликар Паоло Веронезе и едно од најголемите платна од 16 век, со димензии 560 со 1,309сантиметри (18.37ст х 42.95ст). Денес се наоѓа во Галеријата на Академијата во Венеција. Била насликана од Веронезе за ѕидот на доминиканскиот монах наречен трпезарија на базиликата ди Санти Џовани е Паоло. Оваа слика требала да биде Последна вечера, за да го замени претходното дело на Тицијан од оваа тема, уништено во пожарот во 1571 година Сликата е директно поврзана со Лука, поглавје 5, од Библијата што е јасно од натписот што го додал уметникот. Сликата покажува банкет кој се одржува во кој Христос е централната точка во центарот на сликата. Сепак, сликата довела до истрага од страна на Трибуналот на Светата инквизиција во Венеција. Веронезе бил повикан да одговара за непочитување и непристојност, а било споменато и сериозното дело на ерес.
Џорџ Акерлоф
Пазарот за лимони и асиметрични информации
Акерлоф е веројатно најпознат по неговата статија „Пазарот за лимон: Нејасниот квалитет и механизмот на пазарот“, објавена во Quarterly Journal of Economics во 1970 година, во која идентификува одредени сериозни проблеми, кои влијаат на пазарите со асиметрични информации, труд за кој ја добил Нобеловата награда за економија.{{#tag:Ref|Две списанија American Economic Review и The Review of Economic Studies го одбиле трудот за „тривијалноста“, додека уредниците на Journal of Political Economy го одбиле како неточен, искажувајќи дека ако трудот е точен, тогаш ниедно добро нема да биде продадено. Дури во четвртиот обид успеал да го објави во Quarterly Journal of Economics. Денес, трудот е еден од најнаведуваните трудови во современата економска теорија (повеќе од 5.800 наводи во академските трудови до јули 2009 година). Во трудот Модели за ефикасни плати на пазарот за труд, Акерлоф и соавторот Џенет Јелен (неговата жена) предложиле начела за хипотезата на ефикасни плати во која работодавците плаќаат над платата за чистење на пазарот, во спротивно со заклучоците на неокласичната економија.
Празникот во Домот на Леви
Предмет
Првично оваа слика требала да биде на Тајната вечера како замена за сликата на Тицијан од истата тема која загинала во пожар. Сепак, темата била сменета од Веронезе по неговото судење пред инквизицијата. Ревидираниот наслов се однесува на една епизода од Евангелието според Свети Лука, поглавје 5, во која Исус е поканет на банкет:"„И Леви му приреди голема гозба во својот дом; Но нивните книжници и фарисеи мрмореле против Неговите ученици, велејќи: „Зошто јадете и пиете со цариниците и грешниците? А Исус им одговори: „На здравите не им треба лекар; но оние кои се болни. Не дојдов да ги повикам праведниците, туку грешниците на покајание'“. (Лука 5:29-32)."Настанот што се случува на оваа слика е кога Христос објавил дека еден од неговите ученици ќе го предаде, што е сугерирано од околниот хаос. Сликата е преполна со фигури и украсена римска архитектура, вклучувајќи човек со крварење од носот, повеќе робови и пијани Германци. Овие бројки се сметале за несоодветни да се вклучат во религиозно уметничко дело. Според Црквата, религиозните настани требало да бидат прикажани колку што е можно поблиску до тоа како се случиле, без додатоци од уметникот.
Опис
Сликата прикажува банкет сцена во која во центарот е прикажана фигурата на Христос. Околните луѓе комуницираат во турбуленција од полихроматски раскош во различни позиции и пози. Празникот е врамен со големи столбови и сводови кои по организација потсетуваат на триптих. Сводовите ги потсетуваат и триумфалните капии, кои во овој контекст се метафора за Христовиот триумф во однос на смртта бидејќи тој ќе воскресне. Триумфалните капии биле вообичаени во Стариот Рим и биле поставени на видливи места, каде што се одржувале триумфални паради за да се привлече вниманието на настаните или луѓето на кои биле посветени. Центарот на сликата е зајакнат како фокусна точка со двете групи скали од двете страни на композицијата. Скалите го поттикнуваат окото на гледачот да патува кон ликот на Христос. Архитектонските структури на оваа слика се слични на северноиталијанските цркви инспирирани од Рим. Овие цркви биле познати по скалите што воделе до нив, што е пресликано на оваа слика. Отсуството на згради зад Христос прави просторот да изгледа небесен. Во оваа композиција, Веронезе не користел линеарна перспектива, туку избрал да има дијагонали кои се спојуваат во различни точки наместо во една точка на исчезнување. Веројатно е дека Веронезе отишол против линеарната перспектива поради загриженоста за големата површина што требало да ја зафати сликата, како и за многуте различни агли од кои гледачите ќе го гледаат ова уметничко дело. Се чини дека просторното уредување на уметничкото дело било од огромно значење за уметникот бидејќи, во неговото сведочење, тој спомнал дека фигурите кои го навредиле Светиот трибунал биле конкретно додадени на различно ниво од Христос и неговите апостоли.
Џорџ Акерлоф
Репродуктивен технолошки шок
Кон крајот на 1990-тите години, идеите на Акерлоф го привлекле вниманието на некои од обете страни на дебатата за законскиот абортус. Во статиите во Quarterly Journal of Economics, The Economic Journal, и други списаније, каде Акерлоф го опишал феноменот кој го насловил „репродуктивен технолошки шок“. Тврдел дека новите технологии кои помогнале да се рашири сексуалната револуција во текот на крајот на век, современите контрацептивни средства и законскиот абортус, не само што не успеале да ја поништат стапката на деца родени надвор од брак, туку таа и се зголемила. Според Акерлоф, за жените кои не ги користеле, овие технологии главно ја трансформирале старата парадигма на социосексуални претпоставки, очекувања и однесувања на начин кој има особени слабости. На пример, достапноста на законски абортус сега им дозволува на мажите да го гледаат нивното потомство како како внимателен производ на женскиот избор отколку на заеднички производ од полов однос. Така се охрабруваат биолошките татковци да одбиваат, не само обврската за женење со мајките, туку и идејата за таткова обврска.
Додека Акерлоф не предложил законски ограничувања за абортусот или достапноста на контрацептивните средства, неговата анализа изгледа нашле поддршка кај оние кои тоа го сакале. Така, научникот поврзуван со либералните и демократските позиции, бил многу често наведуван од конзервативците и републиканците.
Празникот во Домот на Леви
Историски контекст
Во ренесансата, невообичаено биле патроните да дадат какви било спецификации во однос на тоа како приказна или сцена била прикажана од уметникот. Постојат докази дека композициите честопати биле оставени само на уметникот, како што е наведено во една сликарска расправа создадена во 1435 година од Леон Батиста Алберти. Ова довело до ситуација кога само уметникот ќе биде осуден за нивниот избор. Со оглед на тоа што било вообичаена практика уметникот да создава своја композиција само со тема која ќе ги води од патронот, Светиот трибунал, не е изненадувачки, го извеле на суд уметникот Веронезе, а не покровителот. За време на испрашувањето, од Веронезе било побарано да објасни зошто сликата содржи „буфони, пијани Германци, џуџиња и други такви газења“, како и екстравагантни костими и поставки, во она што навистина е фантастична верзија на венецијанската патриција гозба. Веронезе ја бранел својата слика тврдејќи дека оваа слика има голема количина на простор за него да пополни; Така, на практично ниво, тој морал да го пополни секој излишен простор што му останал, поради што ги вклучил овие бројки. Уметникот исто така изјавил дека чувствувал дека поставувањето на овие фигури е добро оддалечено од Христа, спречувајќи ги да ја извалкаат сликата на Тајната вечера.
Џорџ Акерлоф
Грабеж
Во 1993 година, Акерлоф и Пол Ромер го објавиле четвртиот Грабеж: Економското подземје на банкротства за профит, опишувајќи како под одредени услови, сопствениците на корпорации ќе одлучат дека е попрофитабилно за самите себе да ја „ограбат“ компанијата и да ја „извадат“ вредноста од нејзе, наместо да се трудат да ја направат поголема и просперитетна“. На пример:
Празникот во Домот на Леви
Историски контекст
Сликајќи го празникот во куќата на Леви на овој начин, Веронезе се спротивставил на Советот на Трент, кој бил создаден како дел од контрареформацијата. Советот на Трент вклучил изум на многу строги правила до кои морало да се придржуваат религиозните уметнички дела. За да се спречи какво било мешање во праведната порака на уметничките дела, Советот на Трент наложи сите религиозни уметнички дела да се воздржуваат од секаков вид чисто декоративни или естетски додатоци во уметничките дела. Според транскриптот од судењето на Веронезе за празникот во куќата на Леви, уметникот јасно изјавил дека го пополнил дополнителниот простор со фигури за да создаде целосна и целосна композиција. Сепак, начинот на кој тоа било постигнато било директно кршење на правилата на Советот на Трент. Расудувањето на уметникот не го трогнал Светиот трибунал. Светиот трибунал јасно му ставил до знаење на Веронезе дека, според нивното мислење, тој го отворил католицизмот на осуда од протестантите и мора да ја поправи својата грешка. На крајот, на Веронезе му било кажано од Светиот трибунал дека мора да ја промени својата слика во рок од три месеци. Наместо тоа, тој едноставно го смени насловот во Празникот во куќата на Леви, сè уште епизода од евангелијата, но помалку доктринално централна, и една во која евангелијата ги наведуваат „грешниците“ како присутни. Веронезе решил да додаде натпис и на сликата, со што ја отстранил асоцијацијата на Симон и наместо тоа, уметничкото дело го поврза со Леви. После ова не се зборувало повеќе. Записниците од судењето сè уште постојат и се достапни.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Џорџ Акерлоф
Грабеж
"Банкротствата за профит ќе се случат, ако има слабо сметководство, недостиг на регулација или слаби казни за злоупотреба, што им дава мотив на сопствениците да се плаќаат себеси повеќе отколку што нивните фирми се вредни и потоа да ја ликвидираат врз основа на нивните должнички обврски. Банкротставата за профит најчесто се случуваат, кога владата гарантира за обврските на фирмата."
Порака до Американската економска асоцијација
Во неговата претседателска порака до Американската економска асоцијација во 2007 година, Акерлоф предложил „природни норми“ што донесувачите на одлука ги имаат за тоа како „треба“ да се однесуваат. Во ова предавање, Акерлоф предложил нова агенда за макроекономијата со вклучување на овие норми.
Тој е основач на Економисти за мир и безбедност и содиректор на програмата Социјални интеракции, идентитет и добросостојба“ на Канадскиот институт за напредно истражување (CIFAR). Тој е советник на Институтот за ново економиско мислење. Бил избран за член на Американската академија на науките и уметностите во 1985 година.
Личен живот
Акерлоф е роден во Њу Хевен, Конектикат, како син на Розали (родена Хиршфелдер) и Геста Окерлеф, кој бил хемичар и пронаоѓач. Неговата мајка била Еврејка, од семејство кое се доселило од Германија. Неговиот татко бил шбведски имигрант. Акерлоф дипломирал на Школата Лоренсвил во 1958 година. Во 1962 година ја добил неговата диплома од Универзитетот Јејл, во 1966 година неговиот докторат од Масачусетскиот технолошки институт и предавал на Лондонската економска школа во периодот 1978-1980. Неговата жена Џенет Јелен е претседател на Советот на гувернери на Федералниот резервен систем и пензиониран професор на Беркли, и поранешен претседател и директор на Федералната резервна банка Сан Франциско и поранешен претседател на Советот на економски советници на претседателот Бил Клинтон. Неговиот син Роберт Акерлоф предава економија на Универзитетот Ворик.
Бејкерова циста
Симптоми
Оток, флуктуација (при допир и потчукнување, цистата се поместува брановидно, трепери) и можеби болка во задниот дел на коленото. Притисокот на цистата врз нервите и садовите во задниот дел на коленото може да предизвика вкочанетост, парализа и нарушувања на циркулацијата во пределот на долниот дел на ногата и стапалото.
Постои зголемена веројатност за појава на цистата во случај на ревматско заболување.
Бејкеровата циста во некои случаи може да предизвика компликации. При силен притисок, цистата може да руптурира (пукне), изливајќи ја течноста во меките ткива на листот, предизвикувајќи синдром на компартман.
Дијагноза
Дијагнозата се потврдува, покрај клиничко-мануелниот преглед, со помош на ултразвук (сонографија) или евентуелно со магнетна резонација (МРТ). Со помош на овие методи можат да се исклучат или потврдат други состојби, т.е. диференцијални дијагнози, како што се аневризмите на поплитеалната артерија или вена.
Терапија
Хируршкото отстранување (ресекција) е ретко корисно, бидејќи Бејкеровата циста е предизвикана од зголемена течност во зглобот на коленото. Терапијата на Бејкеровите цисти започнува затоа во зглобот на коленото. Ако оштетувањето на зглобот се поправи, цистата може да се повлече. Во спротивно, постои релативно голема веројатност дека Бејкеровата циста повторно ќе се развие откако ќе биде отстранета (рецидив). Како и секоја операција, операцијата носи одреден ризик од инфекција.
Дополнително, цистата вообичаено може да се третира или отстрани од трауматолошки хирург или ортопед преку пункција.
Александар Баширов
Александар Николаевич Баширов (Александр Николаевич Баширов; 24 септември 1955) е руски филмски и театарски глумец, режисер и сценарист. Настапувал во повеќе од шеесет филмови од 1986 година.
Биографија
Александар Баширов е роден на 24 септември 1955 година во селото Согом. Роден е во мешано семејство на етнички руски татко, Николај Захарович Колигин и мајката била татарка од Сибир, Марија Катировна Баширова.
Во 1972 година пристигнал во Ленинград, поднел документи во првото стручно училиште. Потоа работел во фабриката за цемент во Виборг. Заминал во воена служба. По воената служба влегол во Институтот Герасимов за кинематографија, од кој дипломирал во 1989 година.
Се оженил со американски државјанин и во 1990-1991 студирал глума во студиото Херберт Бергхоф во Њујорк, периодично доаѓајќи во СССР за да учествува во снимањето. Учествувал во поп-механиката и театарските претстави на Сергеј Курјохин.
Личен живот
Во 1998 година тој станал еден од основачите на фестивалот на независно кино Чисти соништа што се одржал во Санкт Петербург. Баширов е оженет со пејачката Ина Волкова (родена 1964 година), која е дел од бендот Колибри. Тој има ќерка Александра Марија, и син од првиот брак - Кристофер.
Наска (појаснување)
Наска или Назка  може да означува:
Ерек
Ерек (к) е среден горногермански стих роман на Хартман од Ауе и се појавивил околу 1180-1190 година. Тој се смета за прв Артуријан на германски и е адаптација на стариот француски Ерек и Енид од Кретјан де Троа. Единствената речиси целосна верзија на Erec (k) е зачувана во амбразерот Heldenbuch, кој царинскиот службеник Ханс Рид направил помеѓу 1504 и 1516 година според постари ракописи обрасци за императорот Максимилијан I.
Радка Кушлева
Радка Кушлева била народна пејачка од Бугарија, изведувачка на родопски фолклор. Уште додека била жива големата пејачка била нарекувана "Родопскиот славеј".
Животопис
Големата пејачка на Бугарија и Родопите Радка Кушлева е родена во 1926 година во селото Широка Лака, Смољанска област. Била наследничка на исклучителен музички род. Нејзината баба по мајчина линија е била истакната пејачка со оригинален репертоар. Од неа Радка Кушлева дознала најубавите песни.
Првите настапи на младата родопчанка се во 1942 година. Тогаш гласот и се слушал за првпат во Радио Скопје. Ученичка во Скопското економско училиште е одобрена од комисијата и на радио често се слушале оригиналните и родопски песни. Од 1948 година Радка Кушлева веќе пее на Радио Софија. Во текот на 50-те години на XX век снима повеќе од 70 оригинални родопски песни, поголемиот дел од кои се во Златниот фонд на Бугарското национално радио. Меѓу нив се "Бела с'м, бела, јуначе", нарекувана химната на Родопите, "Заспало е челебијче", "Радо м'ри, бела Радо", "Доста ми се момне ле, навдигај" и уште многу други. Позната е ексклузивната ревност на Радка Кушлева да трага и запишува стари песни од Родопите. За да научи нови песни често им помагала на возрасни жени во домашната и земјоделската работа. Така рамо до рамо со нив и веднаш до нив успеала да открие, заштити и промовира песни-бисери од ризницата на родопскиот фолклор.
Долго време пејачката ја обиколила целa Бугарија заедно со групата "Наша песна". Заедно со Борис Машалов, Ѓурга Пинџурова и Мита Стојчева се утврдувала како една од најпопуларните и сакани бугарски народни пејачки. Во 60-те години на XX век заедно со своите сестри Анка, Стефка и Марија, Радка Кушлева создала вокалниот квартет "Кушлеви". Тоа бил првиот бугарски камерен фолклорен состав. По својот неповторлив начин на музицирање и изградба на песната квартетот "Кушлеви" се претворил во уникатен феномен за бугарската музичка култура. Подоцна кон квартетот се присоедниле двете ќерки на Радка - Соња и Диди, и така квартетот станувал како секстет. Секстетот "Кушлеви" настапил со супериорен успех во поранешниот Советски Сојуз и Франција. Заедно со Емил Димитров и Богдана Карадочева, сестри Кушлеви за првпат претставиле бугарските народни и популарни песни преку оригинално шоу. Пејачката умира во 1984 година по успешен концерт во Велико Трново.
Едуард Розовски
Едуард Розовски (14 декември 1926 година - 27 јули 2011 година) бил советски кинематограф и снимател, чии филмски заслуги вклучуваат Човек водоземци и Бело сонце на пустината.
Кариера
Розовски е кинематограф заслужен за повеќе од осумдесет филмови, снимени во период од неколку децении. Неговите најпознати филмови се Бело сонце на пустината, Човек водоземец, Седмиот придружник, Каин XVIII, Свадба и Сократ и Мајсторот на Чукотка. Подоцна станал претседател на одделот за филм на Државниот универзитет за кино и телевизија во Санкт Петербург.
Розовски загинал во сообраќајна несреќа откако изгубил контрола над својот „ опел астра“ додека возел по автопатот од градот Санкт Петербург до својата селска куќа во Приозерск. Не е познато дали тој починал од сообраќајна несреќа или пак срцето запрело. Тој имал 84 години.
Аваната
Аваната (гренландски: Avannaata) е општина во Гренланд. Општината е создадена на 1 јануари 2018 година кога старата општина Касуитсуп била поделена на две нови, од кои едната е Аваната а другата е Кекерталик. Вкупната површина на општината изнесува 522.700 км2 и има население од околу 10.600. Административен центар на општината е градот Илулисат.
Географија
Општина Аваната на југ граничи со општината Кекерталик, на југоисток со општината Сермерсок. На исток граничи со Североисточниот гренландски национален парк, а на запад и север излегува на Северноледениот Океан, поточно Бафинов Залив.
Населени места
Во општината се наоѓаат следните населени места
Јазик
Како и во целиот Гренланд, така и во Аваната најголем јазик е гренландскиот. Поточно, во Аваната се зборува западногренландскиот дијалект. Во најсеверните делови се зборува инуктунскиот дијалект, поточно околу Канак.
NGC 2434
NGC 2434 — елиптична галаксија во соѕвездието Летечка Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2434 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2434 има привидни димензии од 2,4' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 34 м 51,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 17' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 2434 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21325. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 446; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9179.
Наскански линии
Насканските линии се низа на стари геоглифи кои се наоѓаат во пустината Сечура во Перу. Тие се денес дел од светското културно наследство на УНЕСКО. Површината кои ја зафаќаат линиите е околу 80 километри помеѓу градовите Наска и Палпа. Иако некои од линиите и приказите наликуваат на елементи од културата на Паракас, сепак научниците тврдат дека тие се всушност дел од културата на Наските кои датираат од 200 п.н.е. до 700 година. Линиите се во форма на различни животни.
Линиите се создадени со помош на копање, односно со отстранување на црвеникавата површина и со појавување на посветла почва. Голем број од формите имаат геометриска структура, но има и во форма на живони како на пример птица, мајмун, риба и човекови форми. Најголемата фигура е долга 200 метри. Денес има голема дебата за причините за создавање на линиите, но голем дел од истражувачите веруваат дека тие имале религиозна цел.
Поради сувата клима која владее во тој дел од Перу, линиите денес се доста добро зачувани. Мали промени на климата во пустинскиот дел може да оштети голем дел од формите.
Извештај од Хернбург
Извештај од Хернбург ― драма изведена од младински хор која се состоела од десет песни, секоја со краток воведен коментар, напишана од германскиот драматург Бертолт Брехт, и два фрагменти од филм, дадени на концертна платформа во облик на репортажа. Музиката за продукцијата ја компонирал Паул Десау. Режирана била од Егон Монк во Германскиот театар во Берлин во август 1951 година. Слободниот германски младински хор го извел делото како дел од Светскиот фестивал на демократска младина; продукцијата била наградена со Национална награда, прва класа.
Рајко Аврамовски
Рајко Аврамовски (Радиовце,, - Радиовце, , ) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Аврамовски е роден на 9 февруари 1914 година во земјоделско земејство во тетовско Радиовце. Како млад родител заминува на печалба во Белград, каде го затекнува војната. Веднаш зема учество во истата и испратен е на сремскиот фронт во Третата Војводинска ударна бригада. Бил заменик-командант со кодно име Папандреу. Бил ранет 11 пати, а рамото му страдало најмногу, кога бил ранет во јануари1945 кај Питомача,  Подравина. Како преживеан партизан, се вработува во државна служба. Бил даночник во тогашната општина во Жеровјане сè до пензионирањето. Умира на старост од 73 години во родното Радиовце на 2 ноември 1987 година. Носител е на повеќе воени медали и ордени.
IC 989
IC 989 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 989 се споменува и како DRCG 5-52.
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 989 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 989 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 10 м 43,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 41' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 989 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4205.
Џорџо Кјелини
Џорџо Кјелини (итал. Giorgio Chiellini, р. 14 август 1984 во Пиза) — италијански фудбалер, играч од одбраната на и поранешен член на италијанската репрезентација. Кjелини се смета за еден од најдобрите одбранбени играчи на својата генерација. Тој е физички силен, агресивен и разноврсен дефанзивец, кој најчесто игра на позицијата централен одбранбен играч, иако исто така е способен да игра и како лев бек, во одбрана со три или четири играчи.
На клупско ниво, Кјелини ја започнал својата кариера во Ливорно во 2000 година, а подоцна играл една сезона за, пред да се пресели во Јувентус во 2005 година. Со Јувентус, тој освоил осум последователни титули од Серија А од 2012 до 2019 година, како и четири последователни титули во Купот на Италија и четири титули во Суперкупот на Италија. Кјелини бил избран во Серија А Тимот на годината четири пати: во 2012-2013, 2014-2015, 2015-2016 и 2017-18 и исто така му била доделена наградата за Серија А Одбранбен играч на годината, трипати: во 2008, 2009 и 2010 година.
Биографија
Џорџо е роден во Пиза, а израснал во Ливорно, каде што живеел со неговото семејство; тој има една сестра и два браќа, од кои едниот, неговиот брат близнак, Клаудио, исто така, е негов агент. Како дете тој сонувал да игра кошарка, и бил голем обожавател на Лос Анџелес Лејкерс и на Коби Брајант.
Кјелини е меѓу ретките успешни играчи способни да ја усогласат спортската кариера со текот на студиите, тој најпрво положил матура во научното средно училиште "Федриго Енрикес" во Ливорно, а потоа во 2010 година дипломирал на насоката за економија и трговија на Универзитетот во Торино. Во 2017 година се стекнал со магистарски степен по "бизнис и администрација" на истиот универзитет, бранејќи ја темата "Бизнис моделот на фудбалскиот клуб Јувентус во интернационален контекст".
Во 2014 година се оженил со Каролина, со која имаат две ќерки.
NGC 4651
NGC 4651 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Џорџо Кјелини
Технички карактеристики
Како играч кој континуирано созревал со текот на годините, во вториот дел од неговата кариера ги подобрил својте атлетски, тактички и технички квалитети, благодарение на анализирањето на фазите на играта; покрај тоа, цврстите бескомпромисни стартови што го карактеризирале во минатото, им отстапиле место на почистите и поточни интервенции. Оваа еволуција довела до тоа експертите да го сметаат меѓу најдобрите централни одбранбени играчи на неговата генерација. Во една изјава после поразот на неговиот Наполи од Јувентус, Валтер Мацари изјавил: "Кјелини е од друга планета, тој може сам да чува три противнички играчи".
NGC 4651
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4651 се споменува и како UGC 7901, MCG 3-33-1, CGCG 100-4, Arp 189, KARA 549, VV 56, IRAS 12412+1639.
Џорџо Кјелини
Технички карактеристики
Заедно со Андреја Барцаљи и Леонардо Бонучи, долгогодишните соиграчи во 2010-тите години во Јувентус и во репрезентацијата, Кјелини формирал фантастично уиграно дефанзивно трио наречено «БиБиСи» (BBC) од спортските новинари;
NGC 4651
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1783 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4651 е од видот Sc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4651 има привидни димензии од 4' х 2,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 43 м 42,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 23' 37"". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 4651 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42833. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1446. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1572.
Џорџо Кјелини
Ливорно
Кјелини ја започнал својата кариера во, приклучувајќи му се на клубот на возраст од само 6 години. Тој играл во младинските категории на клубот меѓу 1990 и 2000 година, пред да биде повикан да настапува за првиот тим во Серија Ц1 во сезоната 2000-2001. Своето професионално деби го направил на 14 јануари 2001, во победата со 2-0 над Алесандрија на домашен терен. Во првата сезона со првиот тим, Кјелини забележал три настапи и додал уште пет во следната сезона.
Во јуни 2002 година, тој потпишал за во договор за ко-сопственост, за 3,1 милиони евра, (според кој Марко Амелија, отишол во спротивна насока, за 2,8 милиони евра). Сепак, тој останал во Ливорно на заем за сезоната 2002–2003 во Серија Б, откако тие избориле промоција. Во неговата прва сезона во Серија Б, Кјелини направил шест настапи, и исто така дебитирал во Купот на Италија. Откако во летото клубовите се договориле тој да остане во Ливорно уште една сезона, Кјелини го направил својот пробив во почетната постава на клубот и забележал 42 настапи и 4 гола, главно играјќи на позицијата лев бек.
Во јуни 2004, Ливорно го откупил договорот на Кјелини за 3 милиони евра, пред да го продаде на за 6,5 милиони евра истото лето.
Вкупно за Ливорно, Кјелини одиграл 57 натпревари и постигнал 4 гола.
Фјорентина
По потпишувањето на договорот со, клубот од Торино и го позајмил Кјелини на Фјорентина за следната сезона. Со виолетовите тој дебитирал во Серија А, на 12 септември 2004 во натпреварот - Фјорентина 1-0. Во Фиренца тој веднаш се утврдил како почетен лев бек, и неговите настапи биле толку многу импресивни што го добил првиот повик во репрезентацијата од селекторот Марчело Липи, дебитирајќи на 17 ноември истата година. На 31 октомври 2004, Кјелини го постигнал својот прв гол во Серија А во кариерата во победата со 4-0 над на Артемио Франки. На 9 април 2005, Кјелини постигнал гол против својот матичен клуб Јувентус во ремито 3-3.
Кјелини одиграл одлична сезона во Фиренца, забележувајќи 42 настапи во двете натпреварувања (првенството и купот) на кој постигнал и 3 гола, а притоа му помогнал на клубот да обезбеди опстанок во лигата во последното коло од првенството.
2005-2011
После одличната дебитантска сезона во Серија А со Фјорентина, тој се вратил во Јувентус на Фабио Капело за сезоната 2005-2006. Дебитирал за бјанконерите на 15 октомври 2005 на Деле Алпи во победата со 1-0 над Месина во првенството, заменувајќи го Павел Недвед во 74-тата минута од натпреварот. Три дена подоцна го имал своето деби во европските натпреварувања, влегувајќи како замена на полувремето во натпреварот против во Лигата на шампионите што завршил со резултат 2-1 за баварците. Кјелини одиграл 23 натпревари во својата прва сезона во Јувентус, помагајќи му на клубот да го освои скудетото кое подоцна на клубот му е одземено по настаните од Калчополи, додека Јувентус бил казнет со исфрлување во Серија Б.
Toj останал во Торино и за сезоната 2006-2007 во Серија Б, и е промовиран и покрај младата возраст, меѓу неколкуте референтни точки околу кои може да се реконструира Старата дама, лишена од многу од нејзините "големи имиња" во летото 2006. Под водство на тренерот Дидје Дешам тој стекнал постојано место во почетната постава, а повремено започнал да игра на позицијата која подоцна ќе стане негова главна, онаа на централен одбранбен играч играјќи како партнер на Никола Легротаље, Жан-Алан Бумсонг и Роберт Ковач во различни периоди од сезоната. Тој го постигнал својот прв гол во дресот на Јувентус во Купот на Италија против. Во лигата тој постигнал 3 гола, вклучувајќи ги и двата на теренот на во 39-тото коло од сезоната во кое бјанконерите победиле со 5-1 и математички избориле промоција во Серија А.
По враќањето на Јувентус во Серија А во сезоната 2007-2008, Кјелини повторно се вратил на позицијата лев бек. На 2 септември 2007 година, го постигнал својот прв гол за бјанконерите во Серија А во натпреварот - Јувентус 2-3 во второто коло од првенството. Сепак, по повредата на Жорже Андраде тој повторно бил преместен во центарот на одбраната, како партнер на Никола Легротаље. Токму тие двајца биле клучот на успехот за Јувентус да ја заврши сезоната со втора најдобра одбрана во лигата. На 27 април 2008, Кјелини постигнал два гола за Јувентус во победата со 5-2 над, што на клубот му обезбедила пласман во топ 4 на крајот од првенството. По завршувањето на сезоната, на 26 јуни 2008, Кјелини го продолжил својот договор со Јувентус до 2013 година.
За време на сезоната 2008-2009, Кјелини останал прв избор во центрот на одбраната заедно со Легротаље. На 13 август 2008 го постигнал својот прв гол во европските натпреварувања кога Јуве ја совладал Артмедија Петржалка со 4-0 во првиот натпревар од трета квалификациска рунда на Лигата на шампионите. Четири дена подоцна, тој го повредил левото колено за време на Трофео Лујџи Берлускони против и го пропуштил почетокот на сезоната во Серија А, враќајќи се во септември за натпреварот на домашен терен против  (завршил 1-0 за Јувентус). На крајот на годината, тој бил прогласен за Серија А Одбранбен играч на годината за 2008 година на годишната церемонија на доделувањето на наградите Оскар дел Калчо. На 10 март 2009 година, Кјелини бил исклучен поради добивање на втор жолт картон за време на реванш натпреварот од осминафиналето на Лигата на шампионите против во Торино, по кој Јувентус бил елиминиран со вкупен резултат 2-3
Следните две сезони (2009-2010 и 2010-2011) биле многу разочарувачки за Јувентус, завршувајќи на седмото место во лигата двапати по ред; сепак, во овие две години Кјелини созрева и го консолидирал своето место меѓу водачите во клубот, зад иконите Дел Пјеро и Буфон. За време на првиот дел од сезоната 2010-2011, Кјелини играл во центарот на одбраната како партнер на новодојдениот Леонардо Бонучи; сепак со доаѓањето на Андреја Барцаљи во зимскиот преоден рок, Кјелини во некој натпревари бил вратен на позицијата лев бек овозможувајќи место во центарот на одбраната за двојката Бонучи-Барцаљи.
2011-2020; девет скудета по ред
Во следните две сезони под водството на Конте Јувентус ја продолжил својата доминација во Италија освојувајќи уште две скудета, потпирајќи се и понатаму на триото БиБиСи во одбраната кое им носи голема сигурност позади. На 11 август 2012, Кјелини го освоил својот прв трофеј во Суперкупот на Италија после победата на Јувентус над Наполи со 4-2 по продолженија во Пекинг, меѓутоа поради повредата со која се здобил на Европското првенство 2012 тој не бил во составот. Веќе следната година освоил уште еден Суперкуп, постигнувајќи го вториот гол за бјанконерите во победата со 4-0 над во Рим. На 20 октомври 2012, во отсуство на регуларниот капитен Џанлујџи Буфон, Кјелини за првпат во кариерата ја носел капитенската лента на Јувентус во победата со 2-0 над Наполи во лигата. На 5 јануари 2014, го забележал својот 300-ти настап за Јувентус во победата со 3–0 над во Серија А.
Јувентус ја продолжил својата победничка низа и покрај изненадувачкото заминување на Конте во летото 2014 година; предводени од Масимилијано Алегри, во сезоната 2014-2015 торинезите ја освоиле домашната двојна круна, трета во историјата на клубот. Покрај четвртото скудето, Кјелини го освоил и својот прв куп во кариерата, постигнувајќи го израмнувачкиот гол за Јуве во победата по продолженија над со 2-1 во финалето. Кјелини дал голем придонес за пласманот на клубот во финалето на Лигата на шампионите, загубено на 6 јуни 2015 година од, меѓутоа не играл во тој натпревар поради повреда на мускулот.
Во следните години, иако на личен план се соочил со многу повреди, Кјелини го освоил своето петто последователно скудето, постигнувајќи го единствениот гол за сезоната во последното коло од првенство против, и вториот Куп на Италија, победувајќи го во финалето по продолженија. За време на сезоната 2016-2017, во натпреварот на домашен терен против Сампдорија Кјелини постигнал два гола во победата на Јувентус со 4-1. Во оваа сезона тој го освоил својот трети по ред Куп на Италија, по победата со 2-0 над Лацио во финалето на 17 мај 2017 година; а само четири дена подоцна, со успехот на домашен терен од 3-0 над, дошла и шестата титула во италијанското првенство по ред, што им овозможува на Кјелини и Јувентус да ја забележат третата последователна двојна круна по ред, и пред сè, да го срушат рекордот на клубот стар 82 години (кога во 1930-тите години Јувентус освоил пет титули). На 3 јуни, откако Кјелини го пропуштил финалето во Лигата на шампионите во 2015 година, тој започнал во почетниот состав во финалето 2017, што бил втор финален настап за Јувентус во три години, но тие повторно биле поразени овојпат од бранителот на титулата со 4-1.
На 11 јануари 2018, Кјелини за првпат во кариерата бил избран во Тимот на годината на УЕФА за 2017. На 17 март 2018, во натпреварот на гостувањето кај што завршил 0-0, Кјелини го забележал својот 350-ти настап во Серија А. На крајот од сезоната 2017-2018 успесите се повторуваат за Кјелини и неговите соиграчи од Јувентус откако ја освоиле седмата последователна титула во првенството и на тоа го придодале и четвртиот домашен куп по ред - ова второто, претставува нов рекорд во италијанскиот фудбал.
На 29 јуни 2018, Кјелини го продолжил својот договор со клубот до летото 2020 година. По заминувањето на Буфон, за сезоната 2018-2019 - после 13 години во клубот - Кјелини бил назначен за нов капитен на Јувентус. На 16 јануари 2019, Кјелини ја "кренал" својата прва титула како нов официјален капитен на Јувентус – во Суперкупот на Италија – после победата со 1–0 над Милан. На 12 март, Кјелини го одбележал својот 500-ти настап во дресот на Јувентус во победата со 3-0 на домашен терен над Атлетико Мадрид во реванш осминафиналето од Лигата на шампионите што им овозможила на бјанконерите да го надминат дефицитот од 2-0 од првиот натпревар и да минат во четвртфиналето. Потоа на 20 април, благодарение на победата со 2-1 на домашен натпревар против, Јувентус го освоил скудетото по осми пат по ред - апсолутен рекорд во историјата на Серија А и во петте најсилни национални првенства во Европа -, прво за Кјелини со капитенската лента. Исто така заедно со неговиот клупски колега Барцаљи, тие биле единствените двајца играчи кој учествувале во освојувањето на сите осум шампионски титули во Серија А во победничкиот циклус на Јувентус од 2011 година.
Младински репрезентации
Кјелини играл речиси во сите младински репрезетнации, а со репрезентацијата под 19 години во 2003 година го освоил Европско првенство до 19 години во Лихтенштајн. Следната година, тој го освоил бронзениот медал на Летните олимписки игри во Атина носејќи го дресот на олимписката репрезентација на Италија, собирајќи 2 настапи во текот на турнирот.
2004-2012
На 17 ноември 2004 година, на 20-годишна возраст, го направил своето деби за сениорската репрезентација под водство на селекторот Марчело Липи, влегувајќи во игра во второто полувреме од пријателскиот натпревар Италија-Финска (1-0). На 21 ноември 2007 година, тој го постигнал својот прв гол во националниот дрес во натпреварот против Фарските Острови одигран на стадионот Алберто Браља во Модена.
Тој бил меѓу 23-те повикани играчи од селекторот Роберто Донадони за Европското првенство 2008. На првиот ден од подготовките во Австрија, Кјелини ненамерно во еден двобој го повредил Фабио Канаваро, која подоцна го спречила капитенот да настапи на турнирот. Почнувајќи од вториот натпревар во групната фаза, Италија - Романија (1-1) на 13 јуни, бил поставен како централен дефанзивец играјќи во пар со Кристијан Панучи; исто така на таа позиција играл и во следните натпревари против Франција во последниот натпревар од групата, и во четвртфиналето против Шпанија, репрезентацијата што ги елиминирала аѕурите по изведување на пенали.
Од самиот почеток на Квалификациите за Светското првенство 2010, селекторот Марчело Липи го поставува Кјелини како централен дефанзивец во пар со Фабио Канаваро. Учествувал и на Купот на конфедерациите 2009 каде што Италија била елиминирана уште во првата фаза. Потоа тој бил избран од Липи и за Светското првенство 2010 во Јужна Африка, каде ги одиграл сите три натпревари за Италија во групната фаза по која аѕурите биле елиминирани.
Потоа тој учествувал на Европското првенство 2012 под водство на селекторот Чезаре Прандели. На 18 јуни, за време на последниот натпревар од групата против Кјелини се повредил, но сепак успеал за кратко време да се опорави, и да биде подготвен да се врати на теренот на 28 јуни за полуфиналната класика против, во која Италија победила со 2-1. Во финалето, по неговата грешка Шпанија повела со 1-0 (на крајот завршило 4-0), а набргу потоа Кјелини морал да го напушти теренот и да биде заменет поради истиот мускулен проблем кој го имал и во претходните натпревари.
2012-2016
На 14 ноември 2012 година, во поразот на домашен терен од во пријателски натпревар со 1-2, тој за првпат ја носел  капитенската лента на аѕурите уште од првата минута.
На 3 јуни 2013 година, Прандели го повикал Кјелини во составот што учествувал на Купот на конфедерации 2013, каде ги одиграл сите пет натпревари на репрезентацијата, и постигнал еден гол против домаќинот во третиот натпревар од групата. На крајот од натпреварувањето тој го освоил бронзениот медал со Италија, по успех на пенали против.
На 10 септември 2013 година, на Стадион Јувентус, тој постигнал гол против во натпревар од Квалификации за Светското првенство 2014, за моментален резултат 1-1 (нартпреварот завршил 2-1 во корист на аѕурите). Со овој негов гол и оној победничкиот на Марио Балотели од пенал, Италија математички се квалификувала за Светското првенство 2014 во Бразил. Таму тој е меѓу референтините точки (заедно со клупските колеги Буфон, Барцаљи, Бонучи, Маркизио и Пирло) на таканаречената репрезентација Итал-Јуве. На 24 јуни 2014 година, за време на последниот натпревар од групата против Уругвај, Кјелини бил гризнат кај рамото од страна на уругвајскиот напаѓач Луис Суарес (што е негов трет случај да гризне противнички играч), но мексиканскиот судија Марко Антонио Родригес одлучил да не го казни Суарес и оставил играта да продолжи со корнер од кој јужноамериканците го постигнале победничкиот гол и со победа од 1-0 ја елимнирале Италија. Неколку дена подоцна дисциплинската комисија на ФИФА реагирала и му одредила на Суарес казна од четири месеци неиграње, за која дури и Кјелини изразил став дека е „прекумерна“.
На 10 октомври 2014 година, во натпреварот против во Квалификациите за Европското првенство 2016, тој постигнал два гола во победата со 2-1; во истиот натпревар тој постигнал и автогол за моментален резултат 1-1 што значи дека бил автор на сите три гола во натпреварот. Бил повикан од селекторот Антонио Конте за Европското првенство 2016, каде тој постигнал гол во осминафиналето, првиот за аѕурите во натпреварот во кој го победиле бранителот на титулата Шпанија со 2-0;; сепак патот на Италија на турнирот завршил во следното коло, каде репрезентацијата била елиминирана во четвртфиналето на пенали од тогашниот актуелен светски шампион Германија.