cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атито
Антички период
Во реонот на Афитос има населба што датира од 3000 година п.н.е. Во 8 век п.н.е. колонисти од Еретрија го основале Афитос, кој во антиката бил важна населба во Касандра. Светилиштето на Дионис и нимфите и Храмот на Зевс Амон играат важна улога во архаичниот и класичниот период. Градот учествувал во персиските војни со своите бродови. Бил принудел од Персијците да им плаќа данок. По повлекувањето на Персијците се присоединил кон Атинскиот поморски сојуз. Градот издавал сопствени пари со ликот на Зевс Амон. Градот исто така имал просперитет и во римско време.
Србија до Токија
Србија до Токија (македонски: Србија до Токио), ― слоган и фраза која датира од почетокот на 1990-тите. Во 1991 година, српскиот (тогашен југословенски) фудбалски клуб Црвена ѕвезда го освоила Купот на шампионите и светската титула во Токио, Јапонија, освојувајќи го Интерконтиненталниот куп. Ова било најголемиот успех од било кој фудбалски клуб досега во Југославија. Фразата ја користеле српските фудбалски навивачи за да ги исмеваат навивачите од ривалските етнички групи во почетокот на Војните во Југославија во 1990-тите.
Атито
Отоманско Царство
Афитос се поменува во светогорски документи од 14 век како село и во грчки извори од почетокот на XVII век. Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Селото како и сите други населби на полуостровот припаѓало на вакуфот Газанфер ага во нахијата Каламарија. Многу жители на селото учествувале во Грчката војна за независност во 1821 година како Тријандафилос Гаруфалу, Јоргос Панајоту, Анастасиос Кирјазис и Гарифалос Антониу. Во војната селото било уништено и било повторно преземено дури по 1827 година. Куќите од варовник се одличен пример за каменоделството на XIX век.
Србија до Токија
Фразата е кажувана и од српските националисти, и Србите на шега подеднакво се потсмеваат на српскиот исклучителност.
Потекло на фразата
На 29 мај 1991 година, додека меѓуетничките односи во Југославија се заострувале, Црвена звезда ја победила француската екипа Олимпик Марсеј, освојувајќи го Купот на шампионите - првиот југословенски тим што го сторил тоа, а вториот источноевропски тим. Како победник на Купот на шампионите, Црвена звезда изборила пласман во Интерконтиненталниот куп, кој бил одржан на Националниот стадион Токио. Воодушевените навивачи ја измислиле фразата за да ја прослават претстојната авантура на нивниот тим.
Атито
Отоманско Царство
Во 1859 година била изградена црквата „Св.Димитриј“. Набргу потоа, во 1867 година била изградена црквата „Свети Ѓорѓи“ во Лавриотико, во 1885 година црквата „Успение Богородично“, а подоцна „Свети Атанасиј“ и „Свети Николај“ (врз урнатините на ранохристијанса црква).
Србија до Токија
Потекло на фразата
На 8 декември 1991 година, Црвена звезда го освоила Интерконтиненталниот куп, победувајќи го чилеанскиот тим Коло Коло. Дотогаш, тензијата што била во основата на натпреварот од Купот на шампионите се разгорела во Војните во Југославија, со краткотрајната војна во Словенија и војната од целосен обем во Хрватска. Во овој контекст, поврзувањето на фразата со српската победа ја направија особено привлечна за националистите и милитаристите.
Атито
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Србија до Токија
Појави
Графитите кои ја содржат пораката се присутни во Србија, како и во Република Српска и други делови на Босна и Херцеговина. Вакви графити имало и на Косово и Метохија за време на Косовската војна. Во косовското село Лозица кај Малишево, месното албанско население тврдело дека графитот „Србија до Токија“ било напишано од српските воени сили за време на уништувањето на селото.
Атито
Грција
На пописот од 1913 година биле евидентирани 480 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 689 жители
Србија до Токија
Појави
За време на бомбардирањето на Југославија од НАТО, фразата била проширена. „Србија до Токија, ал преко Милвокија“, што значи „Србија до Токио, но преку Милвоки“, со цел да се покаже несогласување со улогата на САД за време на бомбардирањето. По завршувањето на бомбардирањето, било престанато користењето на фразата.
Атито
Демографија
Во 1928 година селото броело 636 жители, додека во 1940 година селото броело 805 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 944 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 870 жители, во 1971 година имало 724 жители, во 1981 година имало 740 жители, додека во 1991 година имало 838 жители. Денеска, населението на селото е 1273 жители според пописот од 2011 година.
Култура
Селото е одличен пример за традиционална архитектура. На селскиот плоштад со неправилен облик се наоѓа црквата „Св. Димитрија“, која претставува трикорабна куполна базилика (единствената на Халкидик), во која иконостасот и прозорците се украсени со камени релјефи. На плоштадот се наоѓа и голема традиционална куќа, во која се сместени управата и етнографскиот музеј, кој бил основан во 1980 година.
Печенешки јазик
Печенешкиот е исчезнат туркиски јазик зборуван од Печенезите во Источна Европа. Јазикот припаѓа на огуската подгрупа на туркиските јазици, но бидејќи има мала документација за јазикот тешко е да се направи класификација на јазикот. Јазикот исчезнал во 12 век.
NGC 7781
NGC 7781 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7781 се споменува и како MCG 1-60-47, CGCG 407-72.
Откривање
Објектот е откриен на 16 август 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7781 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 7781 има привидни димензии од 0,8' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 53 м 45,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 51' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Деметриј I од Бактрија
Деметриј I Аникетос ( грчки :, „Непобедливите“), исто така познати како Дармамитра во санскритските извори, како македонско-бактериски крал кој владеел околу 2000 година-в. 180 п.н.е. и се обиде да изврши инвазија на северна Индија. Тој бил најстариот син и совладетел на Ефтидем I што се искачи на престолот во Бактриј околу 200 п.н.е., само што издржа тригодишна опсада од Антиох III. Во 190 п.н.е., Деметриј маршираше преку Хиндукуш и во Инд (денешен Пакистан ), водејќи неколку експедиции низ Северна Индија. Резултатот беше формирање на краткотрајна империја што се протегаше од Бактрија до Источен Пенџаб, подоцна формирајќи го разделеното индо-грчко кралство.
.Наводно Деметриј никогаш не бил поразен во битка и постхумно го добил епитетот „Непобедлив“ ( Аникетос ) на „педигре монети“ на неговите наследници. Димитриј ја започнал ерата на Јавана, започнувајќи во 186 година п.н.е., која била користена неколку векови потоа, воспоставувајќи хеленско владеење во Индија.
Раниот живот и опсадата на Бактрија
Историскиот доказ за владеењето на Деметриј е мал и отворен за различни толкувања. Повеќето научници се согласуваат дека Димитриј е роден околу 225-204 година п.н.е., кај Ефтидем I и дека идентитетот на неговата мајка не е познат. Вилијам Вудторп Тарн предложи дека таа е ќерка на Диодот I, првиот Бактриски крал. Сепак, нема експлицитни докази за оваа врска или дури и за постоењето на ќерката на Диодотос. Генеалошките хипотези на Тарн повеќе не се општо прифатени.
Ефтидем, бил нападнат од Селеукидскиот владетел Антиох III околу 210 година П.н.е. Иако командувал со 10.000 коњаници, Ефтидем на почетокот ја губи битката кај Ариус и морал да се повлече. Потоа успешно се спротивставил на тригодишната опсада во утврдениот град Бактра, пред Антиох конечно да одлучи да го признае новиот владетел.
Терминот што се користи за „млад принц“ е неанискос (νεανίσκος), што укажува на возраст околу 16 години, што пак дава датум на раѓање на Димитриј околу 224 година п.н.е.
Натпис Кулијаб
Во натписот пронајден во областа Кулијаб во Таџикистан, во западна Бактија, и датиран од 200-195 година п.н.е., Грк по име Хелиодотос, посветувајќи огнен олтар на Хестија, го споменува Ефтидем како најголем од сите кралеви, и неговиот син како τε παῖδα καλλίνικον ἐκπρεπῆ Δημήτριον "неговиот син, славниот, победнички и извонреден Деметријј":
Инвазија на Индија
Димитриј ја започнал инвазијата на северозападна Индија во 180 п.н.е., по уништувањето на династијата Мауријан од генералот Пушијамитра Шунга, кој потоа ја основал новата индиска династија Шунга (185-78 п.н.е.). Мауријците имаа дипломатски сојузи со Македонците и хелените, и тие може да се сметаат за сојузници од Бактријците. Бактријците исто така може да ја нападнале Индија со цел да го заштитат грчкото население во потконтинентот.
Генерално се смета дека Димитриј владеел во Таксила (каде што многу негови монети беа пронајдени на археолошкиот локалитет Сиркап ). Индискиот евиденција, исто така го опишува грчките напади врз Saketa, Panchala, Матура и Pataliputra (Gargi-самхита, југа Пурана поглавје). Можеби и други кралеви ја прошириле територијата. Од в. 175 п.н.е., Индо-хелените владееле со делови од северозападна Индија, додека Шунгаите останале во Гангетската, Централна и Источна Индија.
Натписот Хатигумфа на кралот Калинга Харавела споменува дека од него стравувајќи, јаванскиот (грчки) крал или генерал се повлекол во Матура со својата деморализирана војска. Името на кралот Јавана не е јасно, но содржи три букви, а средната буква може да се чита како ма или ми. Некои историчари, како што се РД Банерџи и КП Јајасвал, го реконструираа името на кралот Јавана како „Димита“ и го поистоветуваа со Деметриус. Сепак, неколку други историчари, како што се Рамапрасад Чанда, Саилендра Нат Сен и ПЛ Гупта не се согласуваат со ова толкување.
Индиска монета во Гандара (по 185 година п.н.е.)
185 година п.н.е., со инвазијата на Хелено-Бактријците во Индија, означува еволуција во дизајнот на монети од еднократно леење во монетата на Гандара, бидејќи се воведени божества и реални животни. Во исто време, еволуираше и монетарната технологија, кога почнаа да се појавуваат монети со двојно втиснување (врежани од двете страни, аверс и обратна страна). Археолошките ископувања на монети покажаа дека овие монети, како и новите двојни монети, биле современи со оние на Индо-Грците. Според Осмунд Бопараччи, овие монети, а особено оние што ја прикажуваат божицата Лакшми, веројатно биле исковани од Деметриус I по неговата инвазија на Гандара.
Наследство
Деметриј I починал од непознати причини, а датумот 180 п.н.е. е само предлог со цел да се дозволат соодветни кралски периоди за следните кралеви, од кои имало неколку. Дури и ако некои од нив биле сорегенти, најверојатно се граѓански војни и привремени поделби на империјата.
Кралевите Панталеон, Антимах, Агатокле и најверојатно Ефтидем II владееја по Димитриј I, а теориите за нивното потекло вклучуваат сите тие да се роднини на Деметриј I. На крајот, разните под -кралства на хеленската Бактриска империја на Деметриј паднале во рацете на способните узурпатори Еукратиди, сите потекнуваат од македонски благороднички семејства. Според легендата, синовите на Деметриј, се одмаздиле за узурпаторот, обвинети за смртта на нивните татковци, и по заробувањето на Еукратид, го мачеле и убиле, а неговото осакатено тело било влечено зад кочија низ Бактрија, при што екстремитетите му биле расфрлани, изгорени. и негираше соодветно погребување. Точната природа на смртта на Еукратид е непозната, а друг извор тврди дека тој починал додека бил во кампања против Партите.
Деметриј II бил подоцнежен крал, веројатно син или внук на неговиот имењак, и тој владеел само во Индија. Јустин го споменува дека бил поразен од Бактрискиот крал Еукратид, настан што се случил на крајот на владеењето на последниот, веројатно околу 150 п.н.е. Подоцнежните кралеви Аполдот и Менандар, исто така, можеби биле од линијата на Деметриј, кој пак станал крал на Индија и владетели на индо-хеленското кралство по неговата смрт.
Според Птоломеј, многу градови биле основани и именувани по него, вклучувајќи го и оригиналот: Деметриаполис од Бактрија и разни индо-грчки градови како што се Деметриј во Паталена и Деметрија Лудјана.
Димитриј и будизмот
Будизмот цветаше под индо-македонските кралеви, а WW Tarn сугерираше дека нивната инвазија на Индија има за цел да ја покаже нивната поддршка за империјата Мауријан како реакција на прогонот од Сунга против будизмот. Меѓутоа, тој прогон пак е дискутабилен, современите историчари како Ромила Тапар сугерираат дека некои од извештаите може да бидат производ на претерување од будистичките мисионери. Тапар припишува чисто економски мотиви за индо-грчката инвазија на Јужна Азија.
Ковање и поврзаност со будизмот
Монетите на Димитриј се од пет типа. Постои еден двојазичен тип со хеленски и харошти легенди; природно е поврзано со индискиот Деметриус II. Серијата со кралот во дијадема најверојатно ќе биде рано издание на Димитриј I.
Исто така, постои една серија што претставува Горгонски штит на аверсот и тридеца на задната страна.
Поинтересни се монетите „слон“: Првиот тип го покажува Деметриј (I) со слон-круна, добро познат симбол на Индија, што едноставно ги означува неговите освојувања во Индија, како што тоа го правеше и Александар Велики Македонски на својата кованица претходно.
Слон со кадуцеј
На задната страна од монетата е прикажан кадуцејот, симбол на помирување помеѓу две змии што се борат, што веројатно е претстава за мир меѓу Македонците и Шунгаите, а исто така и помеѓу будизмот и хиндуизмот ( кадуцеусот исто така се појавува како симбол на обележаниот удар монети од империјата Маурија во Индија, во 3-2 век п.н.е.)
Недвосмислени будистички симболи се наоѓаат на подоцнежните хеленски монети на Менандар I или Менандар II, но освојувањата на Деметриј I навистина влијаеле врз будистичката религија во Индија.
Македонско-будистичка уметност
Постојат неколку паралели помеѓу Димитриј и првите претстави на хеленскиот Буда во човечка форма.
Исто така, во друга паралела, карактеристичното заштитничко божество на Димитриј ( Хераклес стоеше со палката над раката, како што се гледа на задната страна од неговите монети), беше претставено во грчко-будистичката уметност на Гандара како заштитничко божество на Буда.
Хирокитија
Хирокитија (Χοιροκοιτία [çiɾociˈti.a] предложено значење Свињска-лулка • χοίρος: свиња • κοιτίς: место на потекло, лулка, Hirokitya) ― археолошко наоѓалиште на островот Кипар кое датира од младото камено време. Тој е наведен како светско наследство од страна на УНЕСКО од 1998 година. Наоѓалиштето е познато како еден од најважните и најдобро зачуваните праисториски наоѓалишта на источното Средоземје. Голем дел од неговото значење лежи во доказите за организирано функционално општество во облик на збирна населба, со околни утврдувања за заедничка заштита. Младокамениот некерамички период е претставен со оваа населба и околу 20 други слични населби распространети низ островот.
Откритие
Наоѓалиштето било откриено во 1934 година од Порфириос Дикеос, директор на Одделот за антиквитети, кој извршил шест ископувања помеѓу 1934 и 1946 година. Неговите првични наоди биле објавени во „Весникот за хеленски студии“ (The Journal of Hellenic Studies) во 1934 година. Понатамошни ископувања потоа биле одржани во раните 70-ти, но биле прекинати со турската инвазија на островот. Француската мисија под раководство на Ален Ле Брун го продолжила ископувањето на наоѓалиштето во 1977 година. Била населена од VII до IV милениум п.н.е.
Археологија
Населбата Хирокитија се наоѓа на падината на еден рид во долината на реката Марони, кон јужниот брег на островот околу 6 км од морето. Методите за преживување што ги практикувале неговите младокамени жители вклучувале земјоделски култури, овци и кози и одгледување свињи. Тоа било затворено село, отсечено од надворешниот свет, освен со река, со силен ѕид од камења дебел 2,5 м и 3 м на највисоко зачувано ниво. Пристапот во селото веројатно бил преку неколку влезни точки низ ѕидот. Зградите во рамките на овој ѕид се состојат од кружни структури склопени блиску една до друга. Долните делови на овие згради често се од камен и добиваат огромни размери со постојано додавање на понатамошни кожи од камења. Нивниот надворешен пречник варира помеѓу 2,3 м и 9,20 м додека внатрешниот пречник е само помеѓу 1,4 м и 4,80 м. Срушениот рамен покрив на една зграда пронајдена неодамна покажува дека не сите покриви биле во облик на купола како што првично се верувало.
Внатрешните делови на секоја колиба биле според намената на нејзината употреба. Ниски ѕидови, платформи назначени за работа, одмор или места за складирање. Имале огништа кои се претпоставува дека се користеле за готвење и греење, клупи и прозорци и во многу случаи има докази за столбови за поддршка на горниот кат. Се верува дека колибите биле како соби од кои неколку биле групирани околу отворен двор и заедно го обликувале домот. Населението на селото во ниту еден момент се смета дека не надминувало 300 до 600 жители. Луѓето биле прилично ниски - мажите околу 160 сантиметри во просек, а жените околу 150. Смртноста на доенчињата била многу висока. Во просек, возрасните мажи достигнувале 35 години, а жените 33 години. Мртвите биле закопувани во стуткани позиции веднаш под подовите на куќите. Во некои случаи биле правени дарувања, што веројатно укажува на облик на култ на предците во домаќинствата. Оваа, најраната позната култура на Кипар, се состоела од добро организирано, развиено општество главно ангажирано во земјоделство, лов и сточарство. Земјоделството било главно на житни култури. Тие, исто така, ги береле плодовите на дрвјата кои диво растат во околината, како што се ф'стаци, смокви, маслинки и сливи. Четирите главни видови на животни чии останки биле пронајдени на наоѓалиштето се елени, овци, кози и свињи.
Селото Хирокитија ненадејно било напуштено од непознати причини околу 6000 година п.н.е. и се чини дека островот останал ненаселен околу 1,500 години до следниот забележан ентитет, групата Сотира. Меѓутоа, поновите откритија, вклучително и неколку наоѓалишта во близина на античката акропола Аматус на источниот раб на современиот Лимасол, значително ја пополниле оваа хронолошка празнина, откривајќи дека островот веројатно бил постојано населен барем од деветтиот милениум п.н.е. Раните заедници биле мали и широко распространети, така што не секој регион би бил толку силно експлоатиран како подоцна во праисторијата.
Име на селото
Според доминантното мислење името на селото е композит од зборот „хирос“ (свиња/вепар) и зборот „кити“, со што се предложува област каде што биле одгледувани свињи. Други извори тврдат дека првичното име било „Сидирокитида“, односно област каде што било пронајдено железо. Исто така, се вели дека можеби потекнува од зборот „хирогетија“, што подразбира практикување отпечатоци на дланки. Според друго мислење, можеби потекнува од некое почетно име како „Иерокитида“ (Свето место). Сепак, повеќе имагинативни мислења тврдат дека името потекнува од зборовите „гирос“ и „ојкија“ поради фактот што праисториските колиби се тркалезни. Понатаму, традицијата вели дека името е изведено од фразата „хере китија“, фраза што ја користи кралицата „Ригена“ за да се обрати на одредена нејзина пријателка од Китион. Исто така, било тврдено дека можеби името потекнува од растението Annona cherimola, кое се наоѓа одгледувано на Кипар под поедноставното име „херомолија“, иако тоа се смета за многу малку веројатно. Во секој случај, на старите карти селото е означено или како Херохетика или како Хиерохитија.
Дрелсдорф
Дрелсдорф (Drelsdorf; Trelstorp; севернофризиски: Trölstrup) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Фирстенберг-Хајлигенберг
Фирстенберг-Хајлигенберг (Fürstenberg-Heiligenberg) — грофовија во јужниот дел на Баден-Виртемберг, Германија, сместена во историската територија Хајлигенберг. Била создадена со поделба на Фирстенберг-Бар во 1559 година, а подоцна доживеала уште една поделба: помеѓу себе и Фирстенберг-Донауешинген во 1617 година. Фирстенберг-Хајлигенберг била издигната во кнежевство во 1664 година, а во 1698 година го наследила Фирстенберг-Донауешинген. Во 1716 година била наследена од грофовите на Фирстенберг-Фирстенберг по исчезнувањето на династијата.
Кнезови на Фирстенберг-Хајлигенберг (1664-1716)
Браќата на Херман Егон, Франц Егон, Вилхелм Егон и Фердинанд Фридрих Егон исто така ја носеле титулата кнез на Фирстенберг-Хајлигенберг, меѓутоа, никогаш не владееле со кнежевството.
Екстракт од ванила
Екстракт од ванила е раствор направен со мацерирање и персколирање на мешунки од ванила во раствор од етанол и вода. Се смета за неопходна состојка во многу западни десерти, особено печива како колачи, колачиња, брауни и кекси, како и креми, сладоледи и пудинзи. Иако неговото примарно соединение за арома е ванила, чистиот екстракт од ванила содржи неколку стотици дополнителни соединенија за вкус, кои неговиот вкус го прават сложен и длабок. Спротивно на тоа, вкусот на вештачката ванила е составен единствено од вештачки добиен ванилин вкус, кој често се прави од нуспроизвод на индустријата за дрвена пулпа. Заради начинот на кој се прави екстрактот од ванила (т.е. макерирање на природно кафеав прав од ванила во алкохол), не постои можен начин да биде безбоен или јасен. Затоа, секоја чиста арома на ванила е вештачка.
Прописи на САД
Природната арома на ванила се добива од зрна ванила со малку или без алкохол. Максималното количество на алкохол што обично е присутно е само 2-3%. Затоа, според прописите на ФДА не може да се нарече екстракт.
Прописи во Канада
Според регулативата за храна и лекови (C.R.C., околу 870), производите од екстракт од ванила треба да се преработат од зрна ванила: Ванила планифолија или ванила тахитензис. За секои 100 мл екстракт, тој мора да содржи голем број на растворливи материи пропорционални на нивната природна состојба достапна за екстракт. Ако правот содржи помалку од 25% содржина на вода, екстрактот од ванила мора да се состои од најмалку 7,5 гр зрна ванила. Екстрактот од ванила не треба да содржи додадена боја.
NGC 5355
NGC 5355 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 14 јануари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5355 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5355 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 53 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 20' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 5355 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49380. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3030. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1386.
Мерел (Холштајн)
Мерел (Mörel) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Католицизмот во Австрија
Сепак, веќе повеќе од 50 години процентот на Католици се намалува, главно поради секуларизација и миграција (од 89 % во 1961 година до 57.9 % во 2017 година). Бројот на луѓе кои неделно одат на црква беше околу 6.8 проценти (што претставува 594,524 луѓе од вкупното население кое било 8,772,865 во 2016 година).
Иако Австрија нема примаси, архиепископот на Салцбург има титула Primus Germaniae (Примасот на Германија).
Организацијата Повик кон непослушност
Организацијата Повик кон непослушност (Aufruf zum Ungehorsam на германски) е австриско движење, главно составено од дисидентски католички свештеници, кое започна во 2006 година. Движењето тврди дека ја има поддршката на поголемиот дел од австриските католички свештеници и тоа поддржува ординација на жени, целибатно и нецелибатно свештенство, дозволувајќи им учество во Евхаристијата на разведени лица кои повторно стапиле во брак и на некатолици, што не е во согласност со учењето на католичкиот Магистериум. Групата исто така верува дека треба да се реформира начинот на кој црквата е регулирана.
Мерел
Мерел се однесува на следниве места:
Фирстенберг-Донауешинген
Фирстенберг-Донауешинген (Fürstenberg-Donaueschingen) — грофовија на Фирстенберг, создадена со поделба на Фирстенберг-Хајлигенберг. Била наследена во 1698 година од Фирстенберг-Хајлигенберг поради исчезнување на својата гранка од династијата.
Свети Никола (Св. Ѓорѓи, Струга)
Свети Никола е икона која се наоѓа во црквата „Св. Ѓорѓи“ во Струга. Светецот Свети Никола на иконата е прикажан во фронтално допојасје, помеѓу Исус Христос и Богородица кои му ги принесуваат знаците на епископскиот чин. Веројатно престолна според димензиите, иконата има плиток ковчежец со цинобер бордура и заднина со окер.
Опис
Полиставрионот на мирликискиот чудотворец е во бело-црвено-црна комбинација, нараквиците се црвени со везена, црна мрежа ромбоиди со крукчиња, а во црните крстови од белиот омофор се испишани крсни букви и акроними. Архијерејот благословува и држи затворена, црвена и богато украсена книга во левта рака. Инкарнатот е светол окер со благи костенливи и маслинести сенки, затемнувани кон надворешноста на лицето и околу очите. Руменилото е нанесено на образите, усните, носниците и над очниот капак. Исцртани со тенка црна линија, бадемастите очи имаат крупен светлокостенлив ирис со црна зеница и заоблено триаглести подочници. Мускулатурата на челото е потенцирана со аглести, симетрични, костенливи и бели потези. Во моделирањето на косата и брадата со згуснати бело-костенливи тенки линии, додадена е и малку црна. Ореолот е изработен во гипсен релјеф со мотив на спирално извиена лозичка, премачкан со темен окер и цинобер кружница. Словенската легенда е напишана со цинобер: стьі Нікола/е. Допојасните претстави на Исус Христос (іс хс) и Богородица (мир ) имаат окер ореоли со цинобер кружница. Со распуштена коса по плеќите, во пурпурен хитон и црвен химатион, Христос со десната рака го подава евангелието, а со левата држи затворен свиток. Богородица во пурпурен мафорион, со обете раце подава омофор (бела ткаенина со црвени рабови и црни линии, без крстови). Општиот впечаток за ликовните влијанија од локалното наследство од втората половина на 14 век, овде се добива поради моделацијата на лицето и штуковиот ореол што асоцира на двете познати икони на Св. Никола и царските двери од Св. Константин и Елена во охридската Галерија на икони. Иако за струшката икона не би можеле да се упати на директни аналогии, нејзе ѝ се најблиски претставите на скоропомошникот од западната фасада на Св. Никола Болнички (1480/81 г.), во наосот на Св. Илија во село Грнчари од крајот на 15 век, како и некои од архијереите во Св. Богородица - Матка (1496/7 г.). Иконата е најверојатно изработена од мајстор што му припаѓал на охридскиот ликовен круг и таа настанала кон крајот на 15 век.
Папа Бонифациј VI
Бонифациј VI (лат. Bonifatius PP. VI; ? - април 896) — римски папа во април 896. Кога бил избран, за папан немал статус ниту на ѓакон. По 15 дена, на 19 април било соопштено дека умрел од кожобол. Се смета дека додека умирал, како наследник по посочил Стефан. Во 898, на соборот во Рим, папата Јован VIII соопштил дека неговиот избор е невистинит.
Пребарувач
Пребарувач — програм што служи за пребарување на информации на семрежјето (пред сè со впишување на клучни зборови или изрази). Резултатите од пребарувањето најчесто се прикажани како список на адреси/страници кои ги содржат бараните информации.
Голдебек
Голдебек (Goldebek; Goldbæk, севернофризиски: Golbäk) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Пребарувач
Пребарувачите бараат информации од севкупните информации достапни на семрежјето а потоа ги ставаат на располагање на нивните корисници. Некои од нив користат т.н. пајаци (spiders), односно автоматизирани разгледувачи, кои ги крстосуваат страниците „скокајќи“ од врска до врска. Други пак, меѓу кои и Најди! ги примаат податоците од други извори, на пример директно од мрежните места кои изработуваат нови содржини.
Игор Иванов (музичар)
Игор Иванов (1984, Велес) — македонски кларинетист.
Биографија
Игор Иванов го започнал своето музичко образование на осумгодишна возраст, во основното музичко училиште „Киро Димов“ во Велес, во класата на проф. Златко Андреев. Потоа се запишал во средното музичко училиште во Штип, во класата на проф. Раде Стојчев. Во 2003 година се запишал на Универзитетот за музичка и драмска уметност во Грац, во класата на проф. Штефан Шилинг. Студиите ги завршил во 2009 година, а потоа продолжил на магистерските студии повторно под менторство на проф. Шилинг. Исто така, посетувал и бројни курсеви кај повеќе светски кларинетисти: Карл Лајстер, Венцел Фухс, Стенли Дракер, Џонатан Колер, Роберт Спринг и Мартин Шпанберг.
Творештво
Иванов ја започнал музичката кариера уште во текот на студирањето во Грац, кога одреден период работел со камерниот ансамбл „Стравински октет“ со кој во октомври 2005 година снимил компакт диск, спонзориран од Австриската радио телевизија. Исто така, во текот на студиите учествувал во повеќе проекти за камерна музика, а имал и повеќе настапи како солист. Подоцна работел со повеќе оркестри, настапувајќи во Австрија, Швајцарија, Белгија, Кина, Хрватска, Луксембург итн. Покрај стандардниот, класичен репертоар, Иванов свири и т.н. „нова музика“, соработувајќи со камерниот ансамбл „Klang Forum Wien“ од Виена. Најпосле, тој е член на „Македонскиот кларинет квинтет“.
Македонија во 2011 година
Репрезентација
* Квалификации за европското првенство во фудбал 2012 - група Б
<div id="Република Ирска - Македонија">
<div id="Македонија - Република Ирска">
<div id="Русија - Македонија">
<div id="Македонија - Андора">
<div id="Ерменија - Македонија">
<div id="Македонија - Словачка">
* Пријателски натпревари
Кошарка
* Европско првенство во кошарка 2011, Македонија го освои четвртото место.
Шушенски Бор
Шушенски Бор (Шушенский бор) — национален парк што се состои од две претставителни шуми на крајниот југозапад на Сибир, во северниот дел на Западните Сајански планини. Северниот дел е лесостепа, а јужниот дел е планинската четинарска шума. На јужниот дел од паркот се граничи со вештачко езеро на реката Јенисеј зад Сајано-Шушенската хидроелектрана, најголемата хидроелектрана во Русија. Шумата има важна биоразновидност и рекреативно значење за планинарење и туристите. Сместен е во Шушенскиот дистрикт во Краснојарски крај.
Топографија
Шумата се состои од две секции: помала („Перовски“), што е релативно рамна лесостепа, 60 км северно од планинскиот венец Западен Сајан и многу поголема „Планинска секција“ на северните падини на Западен Сајан. Шумата ја покажува транзицијата помеѓу две климатски зони - лесостепи и тајга, како и различни видови дрвја и шуми на различна надморска височина. Перовскиот дел ( зона на лесостепа, 4,410 ха) и Планинскиот дел (Западен Сајан, 34,760 ха) заедно имаат површина од 39,170 ха. Западните и јужните граници на паркот се формирани од Сајано-Шушенското езеро, јужно од Сајано-Шушенската хидроелектана.
Во планинската секција доминира масивот Борус, висок гребен со пет врвови. Највисокиот врв е Мт Поилово висок 2,309 м.
Клима и екорегион
Климата во националниот парк Шушенски Бор е „ умереноконтинентална клима “ ( Кепенова класификација на климата Dfb), со големи сезонски температурни промени, со топли и суви лета и ладни зими. Планинскиот дел на Шушенски Бор припаѓа на екорегионот „Четинарска шума на планината Сајан“ (WWF ID # 509). Овој екорегион го опфаќа централниот дел на сибирските планини, во транзиционата зона помеѓу сибирската тајга и монголската степа. Флората и фауната во паркот се различни во зависност од релјефот и надморската височина на паркот.
Фауна
Во паркот живеат бројни цицачи како што се: зајак, црвена верверица, кафеава мечка, лисица, елен, срна, мошусен елен, лос и дива свиња. Податоците за птиците укажуваат на присуство на 272 видови, вклучително и сури орел (Aquila chrysaetos), орелот рибар (Pandion haliaetus) и црниот штрк (Cinonia nigra).
Туризам
Планинарењето и екотуризмот се популарни поради оддалеченоста и разновидноста на теренот, растенијата и животните. . Постојат добро развиени образовни патеки, а паркот нуди водичи и услуги. Посетителите мора да се регистрираат и да купат билет за планинската секција од паркот. Паркот исто така организира крстарење по езерото (понекогаш наречено „Сајанско Море“).
Сува Река (Обедник)
Сува Река — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Обедник. Претставува сакрален објект и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа во подножјето на тврдината на наоѓалиштето Кале, каде при изградбата на патот за селото Боиште биле откриени остатоци од црква и некропола. Зафатен е југозападниот дел на објектот, односно јужниот дел од нартексот. Заводот и музеј од Битола извршил заштитно ископување. По површината на теренот се среќаваат фрагменти од тегули, бигор и друг градежен материјал. Североисточно од црквата се откриени гробови од камени плочи - тип циста, а најдена е и надгробна стела од бел мермер со старогрчки натпис која се чува во селската продавница.
Вромероскала
Вромероскала или Вромоскала (Παραλία, Паралија; до 1950 г. Βρωμερόσκαλα, Вромероскала ) — туристичко село на брегот на Егејското Море во Егејска Македонија, денес во Грција. Се наоѓа на 4 километри од градот Катерина во подножјето на планината Олимп. Има песочна плажа долга 3 километри која се протега сè до соседното место Олимпски Брег (Олимпијаки Акти). Населението брои 1.849 жители (2011).
Ова место, денес наречено Паралија, едно од најпопуларните места за летување на македонските посетители и има неколку дискотеки.
Историја
Во 1928 г. во селото се доведени доселеници од Анадолија, наполно заменувајќи го дотогашното месно население. Ова биле 32 семејства со вкупно 115 жители.
Космос-1537
Космос-1537 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 февруари 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1537 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 271 км, а најмалото на 259.
Багна кауда
Багна кауда (што значи „жежок сос“) е топло јадење направено од лук и аншоа, кое потекнува од Пиемонт, Италија, во текот на 16 век. Јадењето се служи и се конзумира на начин сличен на Фромажот, понекогаш како предјадење, со суров или варен зеленчук кој обично се користи за да се натопи во него.
Преглед
Багна кауда е топло јадење и сос за потопување во италијанската кујна што се користи за потопување зеленчук. Се подготвува со маслиново масло, сечкана аншоа и лук. Дополнителни состојки кои понекогаш се користат вклучуваат тартуфи и сол. Суровиот или варен зеленчук се потопува во сосот, кој обично се чува топол на маса за сервирање со помош на извор на топлина како свеќа или горилник кои се наоѓаат под него.
Багна кауда е опишана како „уникатна за“ Пиемонт, регион во северозападна Италија, и бил дел од пиемонтската кујна уште од 16 век. Во Пиемонт, кардунот (јадлив трн) често се потопува во сосот. Дополнителна храна што се користи за да се натопи во него вклучуваат зелка, целер, моркови, артишок од Ерусалим, пиперки, анасон и леб. Понекогаш се служи како предјадење.
Тоа е исто така популарно зимско јадење во централна Аргентина и распространето во Клинтон, Индијана, Рок Спрингс, Вајоминг и Бенлд, Илиноис, Соединетите Американски Држави, бидејќи имало многу северни италијански имигранти во тие места. Багна кауда била подготвена и во заедницата за ископување јаглен во округот Медисон, Илиноис (вклучувајќи ги Колинсвил, Едвардсвил и Меривил, Илиноис), поради бројните италијански имигранти кои дошле таму да работат во рудниците.
Историја
Во минатото се користело масло од орев или лешник. Понекогаш, тартуфите се користат во верзии околу областиа Алба, Пиемонт, Италија. Традиционално се јаде за време на есенските и зимските месеци, особено за Божиќ и Нова Година, и мора да се служи топло, како што сугерира самото име.
Слични јадења
Пинзимонио е сличен сос за потопување приготвен со маслиново масло, вински оцет, сол и бибер кој се служи со суров зеленчук. Обично се служи ладен.
Џоди Вилијамс
Образование
Вилијамс магистрирала со титулата магистер по меѓународни односи од Школата за напредни меѓународни студии „Пол Х. Нице“ (оддел на Универзитетот Џонс Хопкинс) во Вашингтон (1984), магистер по настава на шпански и англиски како втор јазик од Школата за меѓународни Обука (сега СИТ Додипломски Институт ) во Братлборо, Вермонт (1976) и диплома од Универзитетот во Вермонт (1972).
Признанија
Професорот Вилијамс продолжила да биде признавана за нејзините придонеси за човековите права и глобалната безбедност. Таа била добитник на петнаесет почесни степени, меѓу другите признанија. Во 2004 година, на нејзиниот прв ваков список, таа била именувана од магазинот „Форбс“ како една од 100 најмоќни жени во светот. Таа двапати била признаена како „Жена на годината“ од списанието Гламур - заедно со други луминари како сенаторот Хилари Клинтон, Кејти Курик, Барбара Волтерс и други женски лауреати за Нобелова награда.
Стара Корија (Обедник)
Стара Корија или Манастириште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Обедник. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа На 2,5 км северозападно од селото, каде се откриени ѕидови од објект граден од кршен камен со варов малтер. Судејќи според топонимот, се претпоставува дека се работи за остатоци од сакрален објект.
Пивара Битола
Пивара Битола — македонско акционерско друштво изградена во седумдесеттите години на XX век, поточно во 1972 година во рамките на големиот земјоделско-индустриски комбинат ЗИК „Пелагонија“, при што во овој период во Битола и Прилеп се отворени и постоеле индустриски погони за сладирање на јачменот за производство пиво, т.н. сладари. Пред четириесетина години започнало и индустриското производство на пиво во овој град, со изградбата на Битолската пивара. Во текот на тридецениското постоење во овој наш индустриски капацитет се изградила основата на она што денеска се нарекува ПИВАРА БИТОЛА.Од 2010 година Пиварата се наоѓа во приватна сопственост на Марди Доо.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 – штафета 4х200м краул во машка конкуренција
Квалификациите и Финалето за 4x200m Мажи штафета краул се одржаа на 31 јули 2009.
Папа Стефан VI
Стефан VI (лат. Stephanus PP. VI; ? - август 897) — римски папа од 22 мај 896 до август 897.
Бојан Талевски
Бојан Талевски (1985, Скопје) — македонски виолист.
Творештво
Талевски настапувал како солист со симфонискиот оркестар на Македонската филхармонија, со оркестарот на Македонската опера и балет, со Камерниот гудачки оркестар на Факултетот за музичка уметност и со оркестарот на ДМБУЦ „Илија Николовски-Луј“. Тој е член на „Македонскиот кларинет квинтет“ и на повеќе музички ансамбли, како и водач на групата виоли во симфонискиот оркестар на Македонското радио (Macedonian Radio Symphony Orchestra-Fames). За своите настапи (како солист и како член на камерни состави), Талевски е добитник на низа македонски и меѓународни награди.
Нинборстел
Нинборстел (Nienborstel) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Игор Милановиќ
Игор Милановиќ (18 декември 1965) е српски професионален тренер во ватерполо и поранешен играч. Се смета за еден од најдобрите ватерполисти на сите времиња. Милановиќ имал славна професионална кариера која се протегала дваесет години.
Биографија
Милановиќ е роден во Белград, Србија, СФР Југославија. За репрезентацијата на Југославија одиграл вкупно 349 натпревари и постигна 540 голови. Како играч освоил бројни трофеи: бил двократен олимписки златен медал, двапати победник на Светското првенство, победник на Европското првенство, двократен победник на Купот на ФИНА и трикратен победник на Евролигата. Тој ја добил честа да го носи државното знаме на СР Југославија на церемонијата на отворање на Летните олимписки игри 1996 година во Атланта, со што станал 18-ти ватерполист што е знаменосец на церемонијата на отворање и затворање на Олимпијадата. На 13 мај 2006 година, тој беше примен во Меѓународната пливачка куќа на славните во Форт Лодердејл.
Во јуни 2009 година, Милановиќ бил именуван за главен тренер на Партизан Рајфајзен откако Дејан Удовиќ се повлекол од функцијата. Во 2011 година како главен тренер на Партизан Рајфајзен ја освои шампионската титула во Евролигата.
Фудбалот во Македонија
Фудбалот е еден од најпопуларните спортови во Република Македонија. Македонија станала член на ФИФА во 1994 година. Фудбалската репрезентација на Македонија има направено неколку забележителни резултати во Квалификациите за Европско првенство по фудбал, како и во Квалификациите за Светско првенство по фудбал.
Најголеми успеси на македонската репрезентација се 2-2 против Англија во октомври 2002 година, 2-2 против Холандија во 2004 година. Во 2006 година со Англија на гостински терен повторно одиграла нерешено 0-0. Во ноември 2007 година Македонија ја победила Хрватска на домашен терен со 2-0.
1940-ти
Првиот ноќен натпревар на територијата на Република Македонија бил одигран во Скопје на 20 јуни 1946 година меѓу скопска Македонија и Работнички.
На 12 јули 1949 година, во Кочани за прв пат бил одигран натпревар во ноќен термин. Екипи-учесници на тој настан биле кочанска ФД Македонија, ФД 11 Октомври од Куманово и виничка Слога. Иако фудбалскиот натпревар требал да биде помеѓу Македонија и 11 Октомври, поради доцнењето на кумановската екипа, како замена дошла Слога. Затоа прво заиграле Македонија и Слога, но по десет минути игра, бидејќи дошле кумановските играчи, бил одржан планираниот натревар Македонија-11 Октомври. Натпреварот завршил 4:3 за кочанските играчи. Поради рефлекторите и слабата електрична мрежа, речиси цело Кочани останало без струја. Составот на Македонија од тој меч биле: Максимов, Стојанов, Веселинов, Јорданов, Пикалски (Коцев), Абазов, Христов (учителот), Љ. Алексисев, Димитров (Ефката), Божинов, Ибраимов, Кузмановски, Симеонов.
1950-ти
Во 1958 година ноќен натпревар бил одигран во Битола меѓу Пелистер и кумановски КСК.
Шаренокрилест свиркач
Шаренокрилест свиркач ( Phylloscopus inornatus )( фамилија Phylloscopidae) се размножува во источниот Палеарктик. Оваа птица е силно миграторна и презимува главно во тропската Јужна Азија и Југоисточна Азија, но и во мал број во западна Европа. Како и остатокот од Phylloscopidae, порано бил вклучен во збирот на чорбаџи од Стариот свет.
Порано се сметаше дека содржи три подвидови, но P. i. humei и P. i. mandellii сега се поделени како посебен вид, Хјумовиот чорбаџи P. humei, оставајќи го P. inornatus монотипичен. Двата сестрински вида се разликуваат малку, но постојано во морфологијата, биоакустиката и молекуларните карактери. Пред да се раздели видот, неколку автори ги користеле имињата жолто-веѓа врба и вродена врба.
Таксономија
Шаренокрилест свиркач првпат го опишал англискиот зоолог Едвард Блит во 1842 година и го добил биномното име Regulus inornatus. Сегашното име на родот Phylloscopus е од старогрчкиот phullon, „лист“ и skopos, „трагач“ (од skopeo, „да се види“). Специфичниот inornatus е латински за „обичен“.
Опис
Ова е еден од помалите чорбаџии од Стариот свет, со 9,5-11 години cm долга и тежина од 4–9 g изразито помала од шифчаф, но малку поголема од паласовата лисна шипка. Како и многу други чорбаџии, има целокупно зеленикаво горен дел и бел долен дел. Исто така, има истакнати шипки со двојни крила формирани од жолтеникаво-бели врвови на тајните пердуви на крилата (долга лента на поголемите прекривки и кратка лента на средните покривки), жолто-маргинални терцијални пердуви и долг жолт суперцилиум. Некои поединци, исто така, имаат слабо побледо зелена лента на централната круна, иако многумина не го покажуваат тоа.
Не е срамежлив, но неговиот арбореален животен стил го отежнува набљудувањето. Речиси постојано е во движење. Нејзината песна е висок тон мешавина од свирежи; повикот е прободен, често неслободен „tseeweest“, неверојатно гласен поради малата големина на птицата. Единствената реална можност за забуна е со сличен изглед на Хјумовиот лисна шипка (P. humei), кој во ограничената област на преклопување има потапи бои, слабо второ крило и темни нозе и долна вилица. Нивните песни и повици се јасно различни, со тоа што Хјум има повеќе чврчоречки „чви“ повик. Лесно може да се разликува од паласовиот чорбаџи, бидејќи ја нема видливата жолта централна лента на круната и задниот дел што ги покажува тој вид.
Екологија и дистрибуција
Како и повеќето чорбаџи, тој е инсектијад. Гнездото е изградено во густа вегетација често во основата на дрво или стар трупец; се снесуваат две до четири (повремено и повеќе) јајца, кои се изведуваат по 11-14 дена, а пилињата бегаат на возраст од 12-13 дена.
Ова е изобилна птица од низински и планински шуми и шуми; особено во зима може да се најде и во поотворени шуми. Неговиот опсег на размножување се протега од западно од планините Урал кон исток до источен Сибир, Монголија и североисточна Кина. Неговото зимско живеалиште е низинска широколисна или иглолисна шума, од Западен Бенгал и Асам во североисточна Индија на исток преку јужна Кина до Тајван и преку Бангладеш на југ до Малајскиот Полуостров. Во лето се јавува на надморска височина до 2.440 м, а во зима до 1.525 м.
Европската популација за размножување западно од Урал се зголеми на запад во последните децении; во 1950 година беше опишан како „прилично редок“, но „локално изобилен“ со 45.000–46.000 пара во 1990 година.