cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Народна федеративна партија
Предуслови за формирање на партијата
По расцепот (поларизацијата) на ВМОРО што се случил на Рилскиот конгрес 1905 год. на лево (македонско национално) и десно (врховистичко) крило дејствувањето на Организацијата продолжило во две насоки, десното крило под името ВМРО, именувано на Ќустендилскиот конгрес одржан во почетокот на март 1908 год., а левото крило под името МОРО, именувано на Мајскиот конгрес во Банско одржан во втората половина на мај 1908 година. Во согласност со одлуките на конгресот, левото крило се ориентирало кон соработка со сите прогресивни сили во Турција, а врз основа на борба против султанскиот апсолутизам и за запазување на национално-територијалната целост на Македонија. Јане Сандански и Христо Чернопеев стапиле во контакт со Младотурскиот комитет и Грчкиот комитет во Неврокоп и заедно ја донеле таканаречената Неврокопска програма за соработка и заедничко делување во условите по Младотурската револуција. По Мајскиот конгрес и Младотурската револуција од јули 1908 г. МОРО преминала во легално делување.
На 31 јули 1908 година бил издаден „Манифест до сите народности во Османлиското Царство“ напишан од Павел Делирадев, кој работел и на изготвување устав и програма за Народната федеративна партија, а е потпишан од Јане Сандански. Во повикот, упатен до сотатковинците, сите што ја населувале Македонија, се вели:
„Денешниот момент е голем. Во него ќе се реши големото прашање: ќе биде или не слободен нашиот народ? Кој ќе биде победник - тоа зависи исклучиво од вас, од вашата волја и готовност да умирате за слободата. И зарем вие, граѓани, што веќе вкусивте од слатките плодови на слободата, ќе се поколебате да ја исполните својата пресуда и да не го закопате злосторничкиот апсолутизам?“ Обраќајќи се кон сонародниците, во Манифестот се вели: „Вие, кои сте дале толку скапи жртви пред олтарот на слободата, можете радосно да здивнете. Сега вие не сте сами - ете зошто и вашата борба станува полесна и понадежна. Со заедничките усилби на сите народи ние ќе ја извојуваме нашата слобода. Не подавајте им се на престапната агитација која можеби ќе ја поведат официјалните власти во Бугарија против вашата заедничка борба со турскиот народ и неговата интелигенција којашто се стреми кон слобода.“
До крајот на септември 1908 год. трите окружни организации од левицата дејствувале на организирање нов општ конгрес на организацијата. На 8 август 1908 год. групата серчани почнала да го издава весникот „Конституциона зарја“ со уредници: Димо Хаџи Димов и Димитар Мирасчиев, што:
Споменик на мирот во Хирошима
Спомен-обележјето на мирот Хирошима (広島平和記念碑, Хирошима хеуа киненхи), првично Хирошимска префектурна индустриска промотивна сала, а сега најчесто наречена Купола Генбаку (原爆ドーム, Генбаку дому), Купола на атомската бомба или Купола на А-бомбата, ― дел од Спомен паркот на мирот во Хирошима, Јапонија и бил назначен за светско наследство на УНЕСКО УНЕСКО во 1996 година. Урнатината на салата служи како спомен на над 140.000 луѓе кои биле убиени во атомскиот бомбардирање на Хирошима на 6 август 1945 година.
Народна федеративна партија
Предуслови за формирање на партијата
Атентатот над Сандански, на 24 септември 1908 год. извршен во Солун од група врховисти испратени од Софија влијаел да се одложат подготовките за формално формирање на НФП и подготовките за конгрес при што се јавила и колебливост во Организацијата и некои дејци се откажале од МОРО и нејзината изготвена проект програма, како Христо Чернопеев и Струмичкиот револуционерен округ и од 27 септември 1908 год. излегле со одделно свое гласило „Единство“ под редакција на Делирадев и со активна соработка со Димитар Влахов и Ангел Томов. Подоцна се издвоил и Солунскиот револуционерен округ. Сепак, засилената активност на Конституционите клубови во Отоманското Царство повлијаела кон зближување на револуционерните окрузи во потесна соработка.
Споменик на мирот во Хирошима
Историја
Зградата на изложбената сала на производи првично била дизајнирана од чешкиот архитект Јан Лецел. Дизајнот вклучувал карактеристична купола на највисокиот дел од зградата. Завршена била во април 1915 година и била именувано како Хирошимска префектурна комерцијална изложба. Службено бил отворен за јавноста во август истата година. Во 1921 година, името било сменето во Хирошимска префектурна изложбена сала за производи, и повторно, во 1933 година, во Хирошимска префектурна индустриска промотивна сала (広島県産業奨励館 Хирошима-кен Сангјо Шоуреј-кан). Зградата се наоѓала во големата деловна област веднаш до мостот Ајои и првенствено била користена за уметнички и образовни изложби.
Народна федеративна партија
Формирање на партијата
На 15 јануари 1909 година се постигнало организациско обединување на трите револуционерни групи кое се манифестирало како решеност за изградба на нова политичка организација под името Народна федеративна партија на местото на дотогашната МОРО. Една од пречките за прибирање на граѓанството била отстранета, но се изгубило многу драгоцено време. Наместо претходните два било одлучено како партиски весник да се издава еден, под името „Народна волја“ кого го редактирал Ангел Томов. Во следните месеци до одржувањето на основачкиот конгрес, партијата била во фаза на организационо-политичка изградба, дејствувајќи исклучиво со легални политички средства. Во периодот до оснивачкиот конгрес се случила контрареволуцијата на опозицијата во Царството, во чие задушување значајна улога одиграла помошта на доброволните вооружени одреди предводени од Јане Сандански, Тодор Паница и други.
Оснивачки конгрес
Оснивачкиот конгрес на Народната федеративна партија е одржан од 3 до 10 август 1909 год, во кафулето „Сплендид палас“ во предградието на Солун. На конгресот присуствувале 33 делегати од цела Македонија: Христо Јанков и Димитар Влахов од Солун, Христо Мадникаров и Т. Клифов од Горни Порој, Стоју Хаџиев и Илија Бижев од Демирхисарско, Јане Сандански и Георги Казепов од Мелник, Стојко Пашкулов и Алексо Божиков од Неврокоп, Димитар Коштанов и Г. Захариев од Горна Џумаја, Г. Огњанов од Малешевијата, Коне Самарџиев и Христо Чернопеев од Струмица, Панде Попманушев од Петрич, Методи поп Гошев и Димитар Мирасчиев од Велес, Добри Даскалов и Дончо Лазаров од Тиквеш, Иван Икиљулев и Никола Петров од Кукуш, Иван Манолев од Битола, Јордан Шурков и Ф. Бајрактаров од Скопје, Георги Скрижовски и Иван Елезов од Разлог, Таската Спасов Серски и Христо Стамболиев од Сер, Тодор Паница од Драма, Ангел Попкиров од Одринско, Б. Христов од Долни Порој и Анастас Митрев од Охрид.
Конгресот го отворил секретарот на Солунскиот револуционерен округ Христо Јанков кој истовремено поднесол и извештај за активностите во подготвителниот период на конгресот. На првите заседанија на конгресот се избрани шест комисии за изработка на основните програмски документи и резолуции на Партијата. Најважната комисија онаа за изработка на програмата ја сочинувале; Димитар Влахов, Јане Сандански, Христо Чернопеев, Димитар Коштанов и Иван Манолев. Со учество во дискусиите се истакнале особено: Јане Сандански, Димитар Влаахов, Ангел Томов, Добри Даскалов, Јордан Шурков и Димитар Коштанов.
На конгресот биле усвоени основните програмски документи (програма, статут, декларација и неколку резолуции). Во Централното биро биле избрани: Димитар Влахов - претседател, Христо Јанков – секретар и Анастас Матлиев - касиер, како и шест членови на партискиот совет: Александар Бујнов, Христо Чернопеев, Добри Даскалов, Димитар Коштанов, Јане Сандански и Јордан Шурков. Со тоа организационо-политичката изградба на партијата била завршена. Димитар Влахов, кој бил претходно избран на изборите во 1908 г. станал претставник на партијата во Отоманскиот парламент, а по основачкиот конгрес го презел редактирањето на „Народна волја“.
На конгресот Партијата застанала зад оној дел од населението што го сочинувал и најглавниот елемент на таа партија - лишените од државни грижи, безимотните и малоимотните чифлигари, ситните стопанственици, занаетчии и трговци. Партијата се заложила да се реформира Османлиското Царство во Источна федерација при што да се создадат и автономни вилаети во Македонија, Албанија и Ерменија.
Во програмата се бараат мерки за заштита на трудот, бесплатно основно образование, училиштата да се под управа на локалните општини и надвор од религиозни организации, да се воведе прогресивен данок, аграрни реформи и земја за безимотното земјоделско население, реформи во индустријата, трговијата, во работните односи - права на работниците итн.
Споменик на мирот во Хирошима
Зачувување
Од 1950 до 1964 година, Мировниот спомен парк Хирошима бил основан околу Куполата. Градскиот совет на Хирошима во 1966 година усвоил резолуција за трајно зачувување на куполата Генбаку, службено наречена Споменик на мирот во Хирошима (Купола Генбаку). Куполата продолжува да биде главно обележје на паркот. Времето и влошувањето на куполата Генбаку продолжила и во повоениот период. Градскиот совет на Хирошима во 1966 година објавил дека има намера бесконечно да ја зачува структурата, сега наречена „Купола Генбаку“. Првиот народно избран градоначалник на Хирошима, Шинзо Хамај (1905–1968) побарал средства за зачувување, домашни и меѓународни. За време на едно патување во Токио, Хамај прибегнал кон собирање средства директно на улиците во главниот град. Работата за зачувување на куполата Генбаку била завршена во 1967 година. Куполата Генбаку претрпела два мали проекти за зачувување за да се стабилизира рушењето, особено помеѓу октомври 1989 и март 1990 година.
Народна федеративна партија
Оснивачки конгрес
За аграрното прашање конгресот донел резолуција со низа барања. Во резолуцијата за училишните прашања се барало и Македонците да учествуваат во уредувањето на просветните прашања, да се отстрани централизмот и бирократизмот во просветата. Данокот што се плаќал за просвета да се распределува праведно на сите, да престане секакво влијание и дејствување на бугарската влада и бугарскиот двор врз просветата на Македонците-отомански граѓани итн.
Споменик на мирот во Хирошима
Зачувување
Куполата Генбаку стои речиси точно како што била по бомбардирањето на 6 август 1945 година. Промените на урнатините, со цел да се обезбеди стабилност на структурата, биле минимални.
Народна федеративна партија
Оснивачки конгрес
„На крајот основачкиот Конгрес на НФП изјави дека Партијата ќе се бори за отстранување на секакво влијание и воздејство на бугарските влади и на бугарскиот двор врз просветното дело на Македонците – отомански граѓани и против претварањето на училишниот оддел од еден национален институт во партизански институт којшто ги прогони сите оние учители што не сакаат во својата општествена дејност, да се пројавуваат како орудија на бугарскиот монархизам и ги фаворизира оние што работат за победата на одделни интереси, а не за слободата и народниот суверенитет.
Состојби и цели на партијата
Во наредните неколку месеци до почетокот на 1910 година, НФП покажувала тенденции на постепено опаѓање, кое уследило не само како резултат од рекционерната политика на младотурците, туку и од значителните опортунистички тенденции на нејзиното централно биро.
Споменик на мирот во Хирошима
Светско наследство на УНЕСКО
Во декември 1996 година, куполата Генбаку била регистрирана на списокот на светско наследство на УНЕСКО врз основа на Конвенцијата за заштита на светското културно и природно наследство. Вклучувањето во листата на УНЕСКО се засновало на преживување од разорна сила (атомска бомба), прва употреба на јадрено оружје врз човечко население и негово претставување како симбол на мирот.
Народна федеративна партија
Состојби и цели на партијата
По појавата на секташки делувања во партијата, во јануари 1910 г. Христо Чернопеев со неколку свои најблиски приврзаници од Струмичкиот округ, отишол во илегалство, придружувајќи и се на обновената ВМРО. Централното биро на чело со Димитар Влахов го исклучило од партијата Јане Сандански, со цел сосема да се ослободи од револуционерните елементи во Партијата, иако тој бил општопризнат раководител. По ова Серескиот револуционерен округ, во април 1910 г. организирал и одржал вонреден конгрес на кој е отстрането Централното биро на чело со Влахов. Делегатите, вкупно 29, ја осудиле политиката на Бугарската егзархија, на Грчката патријаршија и на младотурците кон црковно-училишните прашања во Македонија.
Споменик на мирот во Хирошима
Светско наследство на УНЕСКО
Делегатите на Комитетот за светско наследство од НР Кина и САД имале резерви во врска со потврдувањето на спомен обележјето како светско наследство. Кина ја навела можноста споменикот да се искористи за да се минимизира фактот дека земјите-жртви на агресијата на Јапонија претрпеле најголеми животи за време на војната, а Соединетите Држави изјавиле дека со спомен на воено место ќе се изостави потребниот историски контекст. Соединетите Држави се оградиле од одлуката.
Народна федеративна партија
Состојби и цели на партијата
Во врска со работата на Централното биро, конгресот констатирал дека тоа му „останало туѓо на политичкиот развиток на земјата, не презеде ништо за победа на утврдената партиска линија и со тоа го доведе во прашање и самиот опстанок на Партијата“. Новоизбраното Централно биро е во состав: д-р Христо Тенчев - претседател и Димитар Мирасчиев, Чудомир Кантарџиев, Александар Бујнов и Таската Спасов - Серски - членови. Весникот „Работническа искра", орган на Македоно-одринската социалдемократска група на Васил Главинов во уводната статија „Партиите и работниците“ дава своја одлика на Народната федеративна партија:
Бугарската федеративна партија се јавува како представителка на дребните трговци, занаетчии и селани-сопстевници, на бакалите и крчмарите - со еден збор, на тое коешто се нарекува воопшто дребна буржоазија. Така што, таа е дребнобуржоазна. Од друга страна, и Бугарската народна федеративна партија исто така е националистичка, како и Сојузот на бугарските конституционии клубови. Разликата е само во тоа што, првата сака содинување на Бугарите кон Бугарија при сите услови, додека втората тоа го сака само под услов во Бугарија да нема монархизам и др. Барем тоа се разбира од нивните зборови.
Распаѓање
Иако положбата на НФП со конгресот била делумно санирана, Партијата не можела да се одржи за подолго време како организирана политичка сила. Поради неединството на силите што ја сочинувале НФП, односно поради разединетоста на левицата во македонското национално движење, таа не можела да изгради релативно цврсто внатрешно единство. Сето тоа придонело за безболна ликвидација на партијата од страна на младотурскиот режим со законот за забрана на граѓанските партии во август 1910 година.
Историски погледи
Врз основата на написот на насловната страница на „Решенија на конгресот“ Народна федеративна партија (бугарска секција) и текстот од членот еден на Правилникот во кој се вели ; „член може да биде секој Бугарин, отомански граѓанин кој наполнил 20 г...“ итн. Бугарската историографија НФП ја смета за бугарска национална партија „која се залагала за правата и напредокот на бугарскиот народ во Македонија и Отоманското Царство.“.
Партијата била планирана да претставува федерација од повеќе нејзини секции, формирани и од други незадоволни народности во Отоманското Царство но, пошто е формирана прва и единствена секција од страна на МОРО,а други секции потоа не се формирани, на основачките документ на партијата „решенија“ и во член 1 од „Правилникот“, а заради задоволување на рестриктивните законски прописи кои во Отоманското Царство не признавале македонска народност, стои како Народна федеративна партија (бугарска секција).
Освен во тие два наводи и во написи во некои весници од тоа време додавката – бугарска секција не се сретнува на други места. За тоа во „Историјата на македонскиот народ“ том три на страна 438 издание 2003 г. Скопје, се напомнува дека „Народната федеративна партија останала само со една своја секција што се регрутирала од средината на македонскиот народ“.,поради што останокот на додавката по името на партијата станало ирелевантно, неважно за идентификување и било изоставено, ја изгубило смислата да постои затоа што немало во релациите од кого да се диференцира.
Во број 6 на весникот од 21 февруари 1909 година под наслов "Национално обединување", членовите на партијата истакнуваат:
Сколтсколапонски јазик
Сколтсколапонски јазик — дел од групата на лапонски јазици од угрофинското семејство.. Јазикот го зборуваат околу 400 луѓе во Севетијарви во Финска и во Русија. Јазикот исто така се зборувал и во Норвешка но сепак таму изумрел. Јазикот користи сколтсколапонска азбука заснована на стандардната латиница и е официјализирана во 1973 година.
Тувански јазик
Тувански (тыва дыл) е туркиски јазик. Јазикот го зборуваат околу 200.000 Туванци во републиката Тува, јужен Сибир, Русија. Јазикот има голем број на зборови со корени од монголските јазици и во поново време од рускиот. Има мала дијаспора во НР Кина и во Монголија и зборуваат на дијалекти што се малку поразлични од стандардниот тувански јазик.
Фелм
Фелм (Felm) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Мино Рајола
Кармине „Мино“ Раиола ( - ) — поранешен холандски фудбалски агент роден во Италија.
Кариера
Раиола е роден во Ночера Инферионе, во областа Салерно. Благодарение на неговото италијанско потекло тој има добри контакти со најважните италијански клубови. Раиола се преселил во Харлем (Холандија) со неговите родители во 1968 година, кога тој имал само една година. Тој работел во италијанскиот ресторан Наполи кој бил сопственост на неговите родители и учел во правно училиште. Во 1987 година, Раиола ја основал својата сопствена компанија. Во прилог на неговиот бизнис, Раиола, исто така, се фокусирал и на фудбалската кариера. На возраст од 22 години, тој му се приклучил на ХФЦ Харлем. Наскоро тој го напуштил клубот и во неговите зборови објаснил дека доброволно поднесол оставка, бидејќи другите членови на одборот се премногу конзервативни. По кратка авантура како играч и администратор, сепак, тој останал вклучен во фудбалскиот свет, овој пат како фудбалски агент. Раиола работел во Спортски промоции. Тој помагал во трансферите на играчите на Ајакс Брајан Рој (во екипата на Фоџа во 1992 година), Марсиано Винк (во Џенова во 1993), Вим Јонк и Денис Бергкамп (во Интер во 1993 година) и Мишел Крек (во Падова во 1994 година). По некое време тој одлучил да ја напушти компанијата и да почне со свој клиенти. Неговиот прв голем трансфер беше оној на Павел Недвед, кој по добрите игри на Евро 1996 потпишал договор со Лацио.
На 31 август 2004 година, на последниот ден од летниот трансферен прозорец, Раиола го доведе шведскиот напаѓач Златан Ибрахимовиќ за сума од 16 милиони евра во Јувентус од Ајакс.
Клиенти
Ова се некои од фудбалерите кои биле клиенти на Раиола некогаш.
Милано-Санремо 2022
Милано-Санремо 2022 — 113. издание на велосипедската еднодневна трка Милано-Санремо, која се одржала на 19 март во северниот дел на Италија. Првично требало да биде осми настан во Светската турнеја, но сепак бил шести настан по откажување на Тур Даун Андер и Големата океанска друмска трка „Кедел Еванс“.
Во сличен потег на оној што му ја донел победата на Јаспер Стејвен во претходното издание, Матеј Мохорич нападнал на спустот на Поџо ди Санремо на само 5 километри до целта и сам стигнал до победата. Антони Тиржис, кој нападнал во последниот километар да се обиде да стигне до Мохорич, останал напред во групата и завршил втор, додека Матје ван дер Пул го освоил спринтот во групата за трето место.
Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Двете најдобри професионални екипи од сезоната 2021, и, биле автоматски поканети. Следната најдобра професионална екипа од сезоната 2021, исто така добила автоматска покана, додека четири други професионални екипи биле специјално поканети. Помеѓу овие екипи била, но на 1 март 2022 година, UCI ги повлекла лиценците за руските и белоруските екипи поради руската инвазија на Украина.
На трката настапиле дваесет и четири екипи. Од нив, и, со шест возачи секоја, биле единствените екипи кои не настапиле со дозволениот состав од седум возачи. на крајот имала исто шест возачи поради еден возач што не ја започнал трката. Од вкупно 165 возачи на почетокот, 159 ја завршиле трката.
Eucryphia lucida
Eucryphia lucida, коженото дрво, е вид на дрво или голема грмушка ендемична на шумите во западна Тасманија, Австралија. Привлечно растение кое се користи и во хортикултурата и во пчеларството, беше промовирано од тасманиската филијала на тогашниот SGAP како алтернатива на тасманската сина гума (Eucalyptus globulus) за цветниот амблем на Тасманија. Во една фаза беше опишан како E. billiarderi, што сега е синоним.
Опис
Во висина од 2-10 м, понекогаш може да порасне и до 25 м (82 стапки) во поволни услови. Малите темнозелени сјајни листови имаат елипсовиден облик и долги 2–4 см. Појавувајќи се во пролет и лето, белите цветови со пречник од 2,5–4 см имаат четири ливчиња и личат на мали единечни рози и имаат силен мирис, особено во потоплите денови. Цветните делови често се покриени со леплив сок. Цветањето е проследено со кожести капсули кои созреваат наесен.
Видот првпат бил опишан од Жак Лабилардиер.
Дистрибуција и живеалиште
Тоа е широко распространето и вообичаено во влажните шуми во Тасманија, се јавува главно низ западните делови на државата, од северозапад во места како Таркине и низ Југозападната дивина. Расте како растение на подот и претпочита повлажна клима од 1.500–2.500 мм годишни врнежи.
Фосилните лисја од седиментите од раниот плеистоцен во Регата Поинт во Западна Тасманија покажуваат сличности со Eucryphia lucida и укажуваат на блиска врска.
Одгледување
Коженото дрво лесно се размножува со семе или сечење и прави привлечно, брзорастечко градинарско растение. Успева во добро исцедена почва во позиција со одредено засолниште и дополнителна влага. Потребно е редовно кастрење за да се одржи уреден облик. Исто така, го користат пчеларите од Тасманија во правењето мед од кожено дрво, познат моноцветен мед кој е препознаен од меѓународното движење Слоу Фуд во неговата Ковчегот на вкус. Долги години, Здружението на пчелари на Тасманија мораше да лобира кај владата на Тасманија за да обезбеди континуиран пристап до овој ресурс и да го заштити од сеча.
Голем дел од коженото дрво е тешко достапно, расте длабоко во шумите на дивиот западен брег на Тасманија. Пчеларите од компанијата Тасманија за мед кампуваат во шумата за време на бербата на коженото дрво, што се случува помеѓу јануари и март.
Гордост и предрасуди
Гордост и предрасуди е роман од Џејн Остин. Овој роман ѝ е втор издаден роман, а напишан помеѓу 1796 и 1797 во Хемпшир, каде што Остин живеела. Првичниот наслов бил Прв впечаток, но бил преименуван во Гордост и предрасуди пред да биде издаден.
Кратка содржина
Г. и г-ѓа Бенет се родители на пет немажени ќерки: Џејн, Елизабет, Мери, Кити и Лидија. Г-ѓа Бенет е опседната со тоа да ги омажи ќерките за богат човек, зашто по смртта на г. Бенет нивната куќа ќе му припадне на г. Колинс, нивен далечен роднина. На соседниот имот се доселуваат богатиот г. Бингли со неговата сестра, пријателот Фицвилијам Дарси, другата мажена сестра, г-ѓа Хрст и нејзиниот сопруг. На јавен бал, Г. Бингли е маѓепсан од Џејн и сериозно се вљубува во неа, додека, пак, Дарси одбива да танцува со Елизабет зашто мисли дека не е доволно убава. Елизабет случајно го слуша ова и ѝ се чини дека г. Дарси е многу горд човек.
По балот, Џејн добива писмо од г-цата Бингли во кое ја поканува на нивниот имот Недерфилд. Притоа, Џејн се разболува и мора да остане неколку дена таму. Елизабет ѝ доаѓа во посета. Во исто време, кај Бенетови доаѓа на посета г. Колинс, наследникот, којшто планира да се ожени за една од сестрите. Тој ја запросува Елизабет, но таа го одбива; малку подоцна, тој се свршува со пријателката на Елизабет, Шарлот Лукас. Во селото доаѓа војската и Елизабет му се додворува на г. Викам, од кој подоцна ќе дознае дека тој се знае со Дарси и дека Дарси го лишил од богатството коешто нему му припаѓало по смртта на таткото на Дарси. На големо изненадување на Џејн, Бингли оди во Лондон и таа добива писмо од г-цата Бингли дека најверојатно нема да се вратат.
Елизабет оди на посета кај Шарлот, а Колинс ги носи кај Кетрин де Бург, нивната заштитница. Таму го среќава Дарси, на кој малку време му треба да ѝ признае дека ја сака. Но Елизабет го одбива; го обвинува за несреќата на сестра ѝ Џејн, велејќи дека тој го набедил Бингли да ја остави Џејн, и за г. Викам, што го лишил од богатството. Малку подоцна, тој ѝ дава писмо во кое ѝ објаснува дека не е виновен ни за едното ни за другото.
NGC 5238/1
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5238/1 се споменува и како UGC 8565, MCG 9-22-82, CGCG 271-52, KCPG 384A, MK 1479, VV 828, 1ZW 64.
Гордост и предрасуди
Кратка содржина
Подоцна, Елизабет оди кај нејзините тетин и тетка, Гардинерови и заедно со нив оди во Пемберли, имотот на Дарси, мислејќи дека тој не е таму и дека наредниот ден ќе дојде со сестра му Џорџијана, но тој изненадно се појавува таму. Кога Дарси и Елизабет почнуваат да се зближуваат, Елизабет добива писмо од Џејн во кое ѝ кажува дека сестра им Лидија побегнала со Викам. Лизи се враќа дома, а набрзо доаѓаат Викам и Лидија венчани. Лидија случајно издава пред сестра ѝ дека Дарси ги нашол и бил присутен на нивното венчање. Откако Лидија и Викам си заминуваат, кај Бенетови доаѓа Кетрин, барајќи од Елизабет да се откаже од љубовта што ја чувствува кон Дарси, но Елизабет одбива. Леди де Бург оди кај Дарси и му открива дека Елизабет го сака. Потоа и Бингли се враќа во Недерфилд и запросува Џејн, а Дарси ја запросува Елизабет. На крајот се венчаваат.
NGC 5238/1
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5238/1 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 5238/1 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 34 м 42,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +51° 36' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 5238/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47853. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3469. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 675.
1166
1166 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1166 година од новата ера, 166. од вториот милениум, 66. од XII век и седма од 1160-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1166 година се протега во 3802 и 3803, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3862 и 3863 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1709. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 561 и 562 исламска година.
Марсел Зиберг
Станал професионалец во 2005 година. Настапил вкупно девет пати на Тур де Франс. Поголемиот дел од кариерата бил еден од водечките помошници при спринт за Андре Грајпел, со кого бил колега во (2008–2010) и потоа во  (2011–2018). Во таа улога му помогнал на Грајпел да дојде до над 100 победи. Меѓутоа, во август 2018 година се појавило дека двоецот ќе се раздвои во сезоната 2019, кога Зиберг потпишал едногодишен договор со, преземајќи ја улогата за помошник за друг германски спринтер, Фил Баухаус. Му помогнал на Баухаус при етапните победи на Трката околу Саудиска Арабија 2020 и на Трката околу Унгарија 2021. Во јуни 2021 година, неговата екипа објавила дека ќе се повлече на крајот на сезоната.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Tekken 3 (видеоигра)
е борбена игра и трет наслов од Tekken серијалот. Издадена е за аркадите во март 1997 година, и за PlayStation во 1998 година. Оригиналната аркадна верзија била објавена во 2005 година за PlayStation 2 како дел од Arcade History режимот на Tekken 5. Играта е повторно издадена во 2018 г. како дел од конзолата на Sony, PlayStation Classic.
Tekken 3 содржи многу нови ликови, вклучително и деби на неколку главни ликови како што се Џин Казама, Линг Жаоју, Брајан Фјури, Еди Гордо и Хуоаранг, со вкупни дваесет и три карактери. Домашната верзија вклучува нов „тепачки“ режим наречен Tekken Force и бонус режим Tekken Ball.
Tekken 3 се наведува како една од најдобрите видео игри на сите времиња. Со продадени повеќе од 8 милиони примероци ширум светот, Tekken 3 е четврта најпродавана игра за PlayStation. По неа следи Tekken Tag Tournament, неканонска игра издадена во 1999 година за аркадите и во 2000 година за PlayStation 2. Директното продолжение, Tekken 4 било објавено за аркадите и за PlayStation 2 во 2001 и 2002 година.
Гејмплеј
Tekken 3 го користи истиот основен борбен систем и концепт како и неговите претходници. Три-димензионалното движење е незначително во претходните Tekken игри (настрана што некои карактери имаат уникатни странични потези и маневри за ескивирање), додека Tekken 3 додава акцент на третата оска дозволувајќи им на ликовите да ја заобиколат или излезат од позадината. Борците тука можат да скокнат повисоко отколку во претходните игри, што ги прави полесно поразителни и дава повеќе корист на страничните ескивирања, бидејќи скокањето повеќе не може да го избегне секој напад близу до земјата. Новите подобрувања вклучуваат побрзи закрепнувања од нокдауните, полесни бегства од зафатите и зашеметувањата, повеќе потези со овозможено „жонглирање“, и новосоздадени комбо фрлања.
Tekken 3 воведува „тепачка“ мини-игра наречена Tekken Force, што му дава задача на играчот да го „истрча“ нивото, притоа борејќи се против војниците на Мишима корпорацијата, и на крајот со еден „boss“ лик. Концептот бил продолжен и во Tekken 4 , а го наследил и кампањскиот Devil Within режим во Tekken 5. Друга достапна мини-игра е Tekken Ball, која е слична на одбојка на плажа, каде што играчот мора да ја погоди топката со силен напад за да го удри противникот или да му одземе од енергијата, ако топката падне на територијата на противникот.
Ликови
Поради тоа што дејствието на играта се одвива 20 години подоцна, само шест карактери од претходниот наслов се достапни од Tekken 2:
Не се вклучени:
Стари ликови
Лик за отклучување
Непријател кој е недостапен за играње во режимот Tekken Force
Алтернативен костим
Бонус карактер
Достапен само во домашната верзија
„Шеф“ кој може да се отклучи
Алтернативен костим од аркадната верзија
Приказна
Петнаесет години по вториот турнир „Крал на железната тупаница“, Хеихачи Мишима ја основа Tekken Force: паравоена организација посветена на заштитата на Мишима Заибатсу. Користејќи го влијанието на компанијата, Хеихачи е одговорен за многу настани што на крајот доведуваат до мир во светот. Еден ден, ескадрила војници на Tekken Force претресуваат антички храм сместен во Мексико за проект за ископување. Наскоро по пристигнувањето таму, Хеихачи дознава дека биле уништени од мистериозно и злонамерно суштество познато како Огар. Хеихачи, добивајќи краток поглед на суштеството, пред неговото непосредно исчезнување, се обидува да го фати во надеж дека ќе ја искористи неговата огромна борбена моќ за своја лична корист. Наскоро, разни познати боречки мајстори завршуваат мртви, нападнати или исчезнати од целиот свет, а зад сето тоа стои Огар.
Џун Казама живее мирен живот во Јакушима со нејзиниот млад син Џин Казама, син на Казуја Мишима, реоден по настаните од претходниот турнир. Сепак, нивниот мирен живот е нарушен кога Џун го претчувствува присуството на Огар и знае дека сега е негова мета. Џун му наложува на Џин да го побара Хеихачи ако нешто се случи. По петнаесеттиот роденден на Џин, Огар напаѓа. Наспроти желбите на Џун, Џин храбро се обидува да се бори против Огар, но тој го удира во бесознание. Кога Џин се буди, открива дека тлото околу неговата куќа е изгорено, а неговата мајка е исчезната и најверојатно мртва. Поттикнат од одмаздата, Џин е соочен со Девил (Ѓаволот), кој ја маркира левата рака на Џин и го поседува. Џин оди кај неговиот дедо, Хеихачи, објаснувајќи ја неговата ситуација и го моли да го тренира за да стане доволно силен за да се соочи со Огре. Хеихачи го прифаќа тоа и го зема Џин под свое закрило, испраќајки го во гимназијата Мишима каде што Џин се среќава со соученичката по име Линг Жаоју и нејзиното милениче Панда.
Четири години подоцна, Џин го совладува Мишима карате стилот. На деветнаесеттиот роденден на Џин, Хеихачи го објавува Третиот турнир „Крал на железната тупаница“, а самиот Џин се подготвува за претстојната битка, без идеја дека неговиот дедо тајно ги користи него, Жаоју и останатите натпреварувачи како мамка со цел да го привлече Огар да дојде кај нив.
Во последната рунда од турнирот, Пол Феникс влегува во голем храм, го победува Огар и си оди од турнирот, мислејќи дека е победник. Сепак, Огар се траснформира во својата втора форма, Вистински Огар, и турнирот продолжува по заминувањето на Пол. Џин конечно се соочува со Вистинскиот Огар и го победува, кој пак целосно се распарчува. Но, Џин е одеднаш застрелан од ескадрила на Tekken Force предводена од Хеихачи, кој, веќе нема потреба од него, и лично испукува последен куршум во главата на неговиот внук. Меѓутоа, Џин, оживеан од Ѓаволот во него, повторно се буди и ги убива војниците, прекршувајќи го Хеихачи низ ѕидот на храмот. Џин го фаќа Хеихачи непосредно пред да ја падне од височината (поштедувајќи го), а тој погледнува во Џин, на кој му никнуваат темни пердувести крилја и одлетува во ноќта.
Развој и издавање
Tekken 3 е првата игра објавена на хардверот Namco System 12, по оригиналните две Tekken игри од System 11. Анимацијата на борците е создадена со снимање на човечкото движење.
Оригиналната верзија на Tekken 3 за PlayStation се одликува со два нови скриени ликови: Гон и д-р Босконович. Ана, исто така, добива свои потези, место за бирање, глас, уникатни напади и кинематски крај. Верзијата на PlayStation се одликува со новите режими Tekken Force и Tekken Ball, како и сите режими присутни од Tekken 2. Поради хардверските ограничувања на PlayStation кој има помала видео RAM меморија и помала процесорска брзина, визуелниот квалитет бил намален. Позадините се вратени во 2D панорамски слики, а бројот на многуаголници што се користат за секој карактер се занемарливо намалени, а звучните ефекти се попуштени и во повисока интонација, и екранот е спуштен во пониска вкупна резолуција. Претставниците на Намко првично изјавиле дека не сметаат дека е можно да се создаде Tekken 3 за оригиналната PlayStation конзола. До април 1997 година, Tekken 3 била популарна на аркадите, а процесот за нејзино претворање во домашно издание се сметал за сигурно за PlayStation, но скоро никако за Nintendo 64. Музиката за Tekken 3 е напишана од Нобујоши Сано и Кеичи Окабе за аркадната верзија, а верзијата за PlayStation содржи дополнителни композиции од истите композитори, заедно со Хирујуки Кауада, Минамо Такахаши, Јуу Мијаке, Јоши Аракауа и Хидеки Тобета.
PlayStation емулаторот Bleem! бил објавен за Sega Dreamcast што им овозможило на сопствениците на Dreamcast да играат графички подобрена верзија на Tekken 3 користејќи ја копијата на играта од PlayStation. Tekken 5 домашното издание за PlayStation 2 ја содржи аркадната верзија на Tekken 3. PlayStation верзијата за Tekken 3 е меѓу 20-те игри кои ја дефинирале генерацијата на PlayStation Classic, објавена на 3 декември 2018 година.
Прием
Во Јапонија, изданието на Game Machine од 15 април 1997 година, го навело Tekken 3 како најуспешна аркадна игра на годината. Според „Metacritic“, играта има оцена 96 од вкупно 100, што укажува на универзалното признание, и е рангирана на #2 на списокот на најдобри игри за Плејстејшн. Од април 2011 година, играта е наведена како дванаесетта највисоко рангирана игра на сите времиња од GameRankings со просечна оценка од 96%.
Tekken 3 станала првата игра во последните три години што добила 10-ка од рецензент на Electronic Gaming Monthly, а тројца од четворицата рецензенти и дале најголема можна оценка. Tekken 3 е првата игра што има постигнато 10 под ревидираната скала на EGM со тоа што игрите повеќе не треба да се сметаат за совршени за да добијат 10 оцена. Единствено помала оцена од 10 и дале енигматскиот гуру за ревизија на борбени игри на списанието, Sushi-X, кој напишал дека „ниту една игра што ги наградува почетниците ако чкрапаат на копчињата нема да биде врвна по моите стандарди“, давајќи и на играта 9 од 10. GameSpot рецензентот, Џеф Герстман, и дал оцена 9,9/10, пишувајќи: „Нема многу нешта што ја двојат Tekken 3 од совршена 10-ка. Ако ексклузивните карактери на PlayStation беа подобри, а Force режимот малку повоодушевувачки, би била најблиску до совршен резултат.“ Тој исто така ги пофалил звучните ефекти, музиката и графиката.
Next Generation ја рецензирале аркадната верзија и изјавиле дека „Tekken 3 не е толку вешто ремек-дело како што е Virtua Fighter 3, но сепак е одлична сама по себе, и ја премести серијата уште повеќе од своите слични корени. Борбениот систем е убаво еволуиран, што резултира со некои диви и ефективни потези и нови ликови, побрза реакција и импресивно 3D борбено искуство“. GamePro и дале 4,5/5 за графика и звук и 5/5 за контрола и чиста забава. Истакнувајќи дека визуелно не е дорасната со нејзиниот конкурент Virtua Fighter 3, рецензентот пишал дека е зачудувачка сама по себе и има феноменално брзи и лесни контроли.
Next Generation ја рецензирале верзијата за PlayStation и изјавиле дека „Нема подобра борбена игра, на овој систем или на кој било друг. Јасно е супериорна во однос на претходните игри во серијата и од зачудувачка вредност за љубителите на Tekken.“
Во 2011 година, Complex ја рангирале како четврта најдобра борбена игра на сите времиња. Тие исто така ја рангирале Tekken 3 како деветта најдобра аркадна видео игра од 90-тите години, коментирајќи дека „оваа сега класична боречка игра служи како 'чистач за очи' на дихотомијата Mortal Combat/ Street Fighter која доминираше во аркадите во 90-тите“. Тие исто така го рангирале Tekken 3 како осма најдобра видео игра за PlayStation 1, коментирајќи: „Кога Tekken 3 конечно се пресели од нашата локална аркада и влезе во нашата дневна соба, знаевме дека ништо нема да биде исто. Со асортиман на напади и комбинации за учење, заедно со добри контроли, графика и звук, Tekken 3 беше многу поисполирана и помазна од нејзините претходници.“
Tekken 3 исто така е наведена меѓу најдобрите видео игри на сите времиња од страна на Electronic Gaming Monthly во 1997 година, Game Informer во 1999 година, Computer and Video Games во 2000 година, GameFAQ во 2005 година, и Edge во 2007 година. ArcadeSushi ја рангирале Tekken 3 како „20-та најдобра Плејстејшн игра“, со коментарот „Tekken 3 промени сè. Пријателите станаа лути соперници. Горчливите соперници станаа уште погорчливи соперници. Tekken 3 беше играта што ја игравте со пријателите, а не сакавте повеќе да бидат ваши пријатели.“ Истата страница ја рангирала како „17-та најдобра борбена игра“, коментирајќи: „Tekken 3 лесно беше една од најдобрите игри на Tekken досега создадени. Пред серијата да биде опседната со распрскување ѕидови и заградени арени, таа едноставно имаше огромни отворени 3D-простори со масивни потези во кои можеби беа вклучени и вистински боксерски ракавици.“ Во 2015 година, GamesRadar ја рангирале Tekken 3 како #59 „Најдобра игра досега“, затоа што „поседува еден од најдобрите борбени системи досега, добро позната формула за „жонглирање“ на противникот, и се претопува во совршена бура од зафати, удари и суплекси“.
Продажба
Во мај 1998 година, Сони и додели на Tekken 3 „Платинска“ награда за продажба од над 1 милион копии во Јапонија. Според Weekly Famitsu, Јапонија купила 1,13 милиони копии на Tekken 3 само во текот на првата половина на 1998 година, што ја направила третата најпродавана игра за периодот. PC Data, кои ја следеле продажбата во САД, објавиле дека Tekken 3 продала 1,11 милиони примероци и заработиле 48,5 милиони долари приход само во текот на 1998 година. Ова ја направило третото најпродавано издание на фирмата за годината. Ја добила „Златната“ награда од Verband der Unterhaltungssoftware Deutschland (VUD) во ноември 1998 година, за продажба на најмалку 100,000 единици низ Германија, Австрија и Швајцарија. На фестивалот Милија во Кан во 1999 година, играта добила „Златна“ награда за приходите од над 36 милиони евра во Европската унија во текот на претходната година. VUD го зголемила овој статус на „Платински“, што укажува на 200,000 продажби, до крајот на август 1999 година. Според продуцентот на серијалот Tekken, Катсухиро Харада, Tekken 3 продала 8,36 милиони копии за време на првичното објавување на оригиналниот PlayStation.
NGC 661
NGC 661 — елиптична галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 661 се споменува и како UGC 1215, MCG 5-5-5, CGCG 503-14.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 661 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 661 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 44 м 14,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 28° 42' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 661 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6376. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1762. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Страхил Андреев
Страхил Андреев (Скопје, 1911 - Скопје, 1989) — македонски боксер кој е основоположник на боксот во Македонија. Тој е и првиот меѓународен сојузен судија, претседател на тренерската организација при Боксерскиот сојуз на Македонија, како и на комисијата за развој на боксот во Македонија.
Животопис
Страхил Андреев е роден во скопското Пајко Маало. Татко му Коста бил бакалџија, но во 1924 година фатила криза, па заминал на печалба во Египет. Во 1927 година се зачленил во боксерскиот клуб „Олимпик“, којшто бил најпознат клуб во Александрија. Како аматер одбоксувал околу 80 мечеви до 1933 година и во тој период трипати бил првак на Египет во категоријата велтер (1930-1933). Поради завидните успеси продолжил да боксува професионално. Како претставник на Египет боксувал против Алжир, Тунис, Либија, Сирија и Грција. Во 1933 година добил повластица за професионален боксер под името „Стратис Андреевиќ“ со 23 победи и 4 нерешени резултати зад своето име. Во Македонија се вратил во 1947 година и на негова иницијатива биле основани првите боксерски клубови „Победа“ и „Вардар“.
Кариера
Андреев имал добро изграден стил со беспрекорна техника и пет години бил првак на Египет во категоријата велтер. Боксувал против Сем Хаџис, Тери Але, Мохамед Фехми и други. Како тренер создал плејада врвни македонски боксери. Под неговото стручно раководство изникнале скоро сите истакнати македонски боксери и репрезентативци, од кои добар дел станале подоцна и истакнати судии и тренери. Негови ученици биле: Круме Николовски, Миле Андреевски Штука, Панче Леов, Томе Неделковски и други.
Самиот за својата кариера изјавил: Мојот живот е боксот. Сум се сродил со него, па го чувствувам како дел од себе. И кога нема мечеви па сум со боксот. Дома направив вистински магацин од боксерска литература, документација и реквизити. Само уште ринг немам. Поврзаноста со овој спорт ниту во еден момент не сум имал намера да ја материјализам. Најголема награда за мене е трудот и работата со младите боксери.
Признанија
Андреев е носител на многубројни признанија, вклучително „Орден на трудот од трет ред“ (1959) и „Орден за заслуги за народ со сребрена ѕвезда“ (1961). На конференцијата на Боксерскиот сојуз на Југославија во 1979 година бил одликуван со признание за животно дело за особен придонес во развојот на боксот во Југославија. Добитник е и на наградата за животно дело на Боксерскиот сојуз на Југославија и е носител на златната значка на СОФК на Југославија од боксерските работници во Македонија.
Сириски јазик
Сириски јазик ( Leššānā Suryāyā), или познат како сириско-арамејски или класичен сириски,  — стандардизиран дијалект на средноарамејскиот јазик. Јазикот се појавил/ развил во раните почетоци на 1 век во Едеса, Месопотамија, и класичниот сириски јазик станал главен книжевен јазик во Блискиот Исток од 4 до 8 век, така што денес има богат книжевен сириски фонд. Всушност, сириската литература е околу 90% од арамејската книжевност. Сирискиот бил некогаш зборуван во голем дел од Блискиот Исток, како и во Анадолија и Источна Арабија.