cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пештера Драгачево
Туристичко користење на пештерите Рчански
Пештерата Драгачево е оддалечена 6,4 километри од Гуча. Од патот Гуча-Ивањица има пристапен пат до пештерата, односно до паркингот кај Мотелот, од десната страна на Рчанска река. На паркингот може да се сместат 5-6 автобуси и повеќе коли. Пристапниот пат е долг 300 м. Откако ќе го поминете мостот на Рчанска река, се наоѓате пред Мотелот, кој има повеќе намени: Инфоцентар, со билетарница, продавница за сувенири, ресторански услуги. Од Мотелот, води туристичка патека широка 1-1,5 м која двапати ја минува Пештерска Река. Мостовите се со греди и бетонски. Вкупната должина на туристичката патека, од Мотелот до делницата на влезот во главниот канал е 250 м. На крајот од туристичкиот дел на пештерата, концентрацијата на накит е најголема. Песочната патека е поплочена од ѕид до ѕид за да им се олесни на посетителите полесно да се вратат. Вкупната должина на песочната патека во Главниот канал е 100 м, односно 200 м, бидејќи патеката е двонасочна. Ако на тоа се додаде и делот од површинската патека што и припаѓа на пештерата, тогаш вкупната должина на патеката, во еден правец, е 350 м, односно 700 м, што одговара на должината на некои уредени пештери во Србија. Во Драгачевската пештера нема услови за туристичка патека во еден правец. Затоа, следната група посетители може да влезе кога претходната ќе се врати од Главниот канал. Направено е бетонско плато за минување, од десната страна на патеката. Со цел да се заштити пештерата, како и да се намалат трошоците за користење, во пештерата е поставено осветлување од трета генерација: метал-халидни рефлектори и флуоресцентни светилки. Разгледот на Големата пештера би траел 30-40 минути, со информации од водичот. Постојат три соодветни локации за информирање на посетителите: во хотелот, на платото пред металните скали и на крајот од туристичката патека. На прво место се зборува за комплексот Рчански пештери, на второ за пештерата Драгачево, а на трето за спелеолошките вредности на пештерата.
Рчански Пештери
Комплексот Рчански пештери е заштитен со Одлука на општина Лучани, во 1975 година, а во 1977 година  дополнително планинарење било воведено во 2000 година, со што се проширила заштитната зона околу Рчански пештери.
Во првата фаза бил уреден дел од Пештерата Драгачево во должина од 350 м. Спецификите на пештерата по што се разликува од другите пештери се:
Во втората фаза треба да се пробие бариерата на т 14 и да се прошири патеката до средбата на Сувиот и Влажниот канал, кој само делотворно би бил осветлен. Тогаш би се исполниле условите за копање на карстот на Сувиот канал, што може да го надополни или промени концептот за уредување на Пештерата Драгачево.
На крајот да не се отфрли туристичката патека која од Понорската пештера во село Рти, преку Светиње, би водела до пештерата Драгачево и Мотелот. Тоа би била исклучително рекреативна патека, за многу посетители и љубители на изворната природа. Должината на таа патека би била 1.000-1.200 м, но би била само делумно уредена. Посетителите ќе се возат со автобус до пештерата Понорска, а потоа ќе продолжат пеш кон пештерата Драгачево, каде што по посетата на пештерата ќе ги чека нивниот автобус и ручек во Мотелот. Оваа патека би ја користеле само посетители со подобра состојба, додека останатите би дошле со автобус до паркингот, во близина на Мотелот.
Космос-451
Космос-451 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 13 октомври 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-451 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1573 км, а најмалото на 1489.
Ѓулчилер амам
Ѓулчилер амам (познат и како Шенѓул амам или Кури амам) — некогашен амам во Старата скопска чаршија кој се наоѓал во непсоредна близина на Куршумли ан. Го изградил Мула Муследин Оџа во втората половина на XV век. Објектот претставувал амам сè до пожарот од 1689 година. Подоцна е разрушен во земјотреост од 1963, а денес се останати само остатоци од неговите ѕидини. Познато е дека објектот спаѓал во групата на единечни амами, при што неговите димензии биле со складна големина. Имал живописна фасада, што се должи на градежните материјали од кои бил изграден, камен и тула. Во амамот се влегувало од јужната страна, а влезната порта била богато украсена. Внатрешниот дел бил сталактитно украсен, што може да се забележи и од остатоците. Кај народот, амамот бил познат и како „Кури амам“, што во превод од турски значи „сува бања“.
Во минатото, Ѓулчилер амам, заедно уште со џамијата Казанџилер и Куршумли ан, образувале една целина, од која денес е преостанат само Куршумли ан, кој бил обновен по делумното разрушување во земјотресот.
Модата вo Нигерија
Модата во Нигерија отсекогаш била разновидна и уникатна, како одраз на нејзините многу етнички групи, религии и култури. Неодамна Нигериската модна индустрија разви повеќе учесници, изложеност, структура, присуство, заработка и обука. Многумина сега работат во индустријата како дизајнери на облека, модни модели, стилисти за облека, модни фотографи, уметници за шминка, стилисти за коса, козметолози и модни новинари. Списанијата посветени на модата во Нигерија сега се вообичаени. Новата модна недела на Нигерија се зголеми со посетеност, со долги улици посветени на модната малопродажба во поголемите градови во Нигерија.
Традиционална облека наспроти Западна облека
Признавањето за нигериската мода е бавно во глобалната модна индустрија, која претежно е со седиште во Северна Америка и Европа. Многумина претпоставуваат дека Африканците носат традиционално ѓубре или користат облека исклучиво функционално (да го покријат телото и да го заштитат од фактори на животната средина). Сепак, во многу африкански земји, облеката во историјата била декоративна, како и лузни, сликање, тетовирање или накит.
Постојат дефинитивни разлики помеѓу традиционалната нигериска облека и западната облека во Нигерија. Традиционалната облека означува која етничка група припаѓа и може да укаже на полот, класата, религијата, племето и регионот. На пример, градските и руралните жители во Нигерија можат лесно да ги разликуваат начините на облекување во Источна Нигерија од начини на Северна Нигерија или Западен Нигерија. Ова е затоа што различните стилови на живот бараат различни стилови на облека.
Урхобо / Исоко нација
Урхобонците и Исоко се големи етнички групи во државата Делта во Нигерија, мигранти од Едо нацијата, според усната историја. Во комбинација, тие ја сочинуваат петтата по големина етничка група во Нигерија. Тие имаат многу слични јазици, култури и традиционална облека. Многумина носат грузиски омоти и кошули од чипка, придружни се со каубојски капи, стапчиња за одење и мониста на рацете и вратот. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Јорутска нација
Јорбанскиот народ ја окупира Југозападна и Северно-Централна Нигерија кои живеат во држави како Лагос, Ојо, Екити, Квара, Коги, Ондо, Огун и Осун. Тие се една од трите најголеми етнички групи на Нигерија. Човечките јорупци традиционално носат „ Буба “ и „ Сокото “, понекогаш со „ Агбада “, преголема ткаенина која се носи како јакна, и „ Фила “, традиционална капа. Едните од друга страна носат „Буба“ и „ Иро “ и врз главите врзуваат „ Геле “ и „ Ипел “ над рамениците. Геле и Ипел мора да се совпаднат. „Буба“ е како маица за мажи и низок округлиот врв на вратот за жени. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Игбо нација
Игбо народите се групи како што се Мабаиз, Ика, Аниоха, Икверре (спорно) и Орлу — ги окупираат Југоисточна и делови од Југо-јужна Нигерија, кои живеат во држави како Анамбра, Енгу, Имо, Абија, Ебони, Делта и Риверс. Игбо се една од трите најголеми етнички групи на Нигерија. Стереотипот за Игбоси е дека тие добро напредуваат во бизнисот. Игбо се облекуваат со мониста. Некои Игбо групи на рамениците врзуваат бела ткаенина. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Хауса / Канури / Фулани нација
Луѓето Хауса, Канури и Фулани ја окупираат Северна Нигерија. Тие имаат слични култури, облека и јазици. Тие се најголемото групирање во Нигерија и ја сочинуваат најголемата етничка група. Мажите се облекуваат со Кафтан или алалабија. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Ефик / Ибибио / Ананг / Орон / Екет нација
Ефрик и ибибио народот ги окупираат државите Аква-Ибом и крос-реки те во Југо-јужна Нигерија, мигранти од Камерун во предколонијални времиња, според усната традиција. Нивниот фустан потсетува на оној на игбо луѓето, со некои големи разлики. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Ијав нација
Иџавците ги окупираат Бајела, Риверс, Делта, Аква-Ибом и Ондо. Тие ја сочинуваат четвртата најголема етничка група во Нигерија. Тие имаат културни сличности со соседните луѓе Истекири и Урхобо / Исоко и се облекуваат како нив. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Итсекири нација
Итсекериците се малцинска етничка група чии луѓе ја окупираат Делта Југ. Тие живеат во Вори Север, Вори Југ, Вори Југо Запад и Сапел. Итсекеринците првично биле Јорубани, но мигрирале и се мешале со луѓето Едо, Урхобо и Ијав, како и со Португалците. Нивното семејство се облекува во бело со обоен појас во зависност од приликата. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (September 2019)">потребно е цитат  ]
Колонијална и пост-колонијална мода
За време на колонијализмот и во модерниот период, Нигеријците полека почнаа да прифаќаат западни стилови на облекување, вклучувајќи блузи, здолништа, панталони и перики. Оваа транзиција беше особено распространета во училиштата и владата, но модата во руралните области не се промени значително во овој период.
Во својата песна „leентлмен“ во 1971 година, Фела Кути ги исмеваше Нигеријците кои ги отфрлија своите домашни облеки за англиски костуми кога постигнаа успех. Неговите сигурни стихови, „Јас воопшто не сум господин, јас сум човек од Африка, оригинал“, даде коментар за оние кои имаа комплекси на инфериорност за нивните незападни култури и ги изгубија своите корени.
Со текот на времето, нигериската мода започна да го отсликува статусот на земјата како независна нација. Нигеријците прифатија традиционална облека во урбаните области, професионални работни околини и црква.
Текстил и ткаење
Ткаењето во Нигерија е проследено со Источна Нигерија. Откриени се археолошки докази за раните текстили наводно ткаени од месинг и лиснато влакно и датираат над илјада години. Но, дали лентите биле ткаени истовремено или поединечно е тешко да се каже, бидејќи не биле достапни дополнителни докази за да се потврди ова.
Кано ткаенините во 1590-тите, се вели дека се користеле како валута. Истражувачи како што е Барт (1851) забележале дека обоениот и ткаен памук се главните производи на Кано. Тој опишал над 20 различни видови ткаенина направена во Кано и сите нејзини околини.
За време на подоцнежниот дел од 1800-тите, локално ткаени ткаенини биле извезени во други делови на Нигерија и во други земји. Ова за жал беше намалено со големиот увоз на печатена ткаенина од Англија, што може да се купи поевтино од рачно ткаени ткаенини. Сепак, ткаената ткаенина останува скапоцена за важни церемонии и настани. Ова беше засилено со национализмот генериран од независноста во 1960 година. Постојат два основни вида на ткаење направени на два различни типа на разбои, во Нигерија, особено во западниот регион. Додека мажите и младите користат тесен, хоризонтален разбој со мешавини и нежни да ткаат ленти од ткаенина бесконечен двор, жените главно се одговорни за одгледување и обработка на влакна за ткаење. Во градовите како Ојо и Илорин, народот засадува, одгледува и бере памучни влакна. Тие, исто така се вртат и бојат.
Ткаенината во Анкара, која не се повикува на главниот град на Турција со исто име, е 100% памучна ткаенина исполнета со живописни обрасци и африкански мотиви. Обично се нарекува холандски восок или холандски восок, африкански принт или африкански восочни отпечатоци. Ткаенините за печатење во Анкара се изработени преку индонезиска техника за боење отпорна на восок наречена Батик. Во оваа техника, методите се користат за да се „одолеат“ на бојата да стигнат до целата крпа, а со тоа да се создаде шема. Недостатокот на дивергенција во интензитетот на бојата помага при одредувањето на (предната) десна и (задната) погрешна страна на ткаенината. Ткаенините за печатење во Анкара најчесто се продаваат во 12 јарди како „полно парче“ или на 6 јарди како „полу парче“. Компанија / производител на ткаенини, Видот на ткаенината / производот и регистарскиот број се отпечатени на спасување на ткаенината, за да ги известат луѓето за квалитетот и да ги заштитат дизајниите од имитатори.
Восочната ткаенина може да се сортира во категории на квалитет заради процесите на производство. Боите се во согласност со локалните преференции на потрошувачите. Некои восочни отпечатоци можат да бидат именувани по личности, градови, згради, изреки или прилики. Нигериската текстилна индустрија е многу силна, а скоро целата ткаенина произведена во Нигерија оди во облека на големото население од Нигерија.
Ткаенините од Анкара може да се носат и за редовни излегувања, а некои ја носат како „асо еби“ за специјални пригоди како што се роденденски прослави, свадби, топки и сл. Асо Ebi е јорупски збор и значи "облека на семејството". Членовите на семејството, роднините и блиските пријатели обично се облекуваат во ист печат за посебна пригода.
Исто така, дојде до повторување на веста на Нигеријците за модерно прифаќање на локални ткаенини како азо-уке, адире и и восок од Нигерија. Некои дизајнери, како Итуен Баси, одлучуваат да користат само нигериски восок во нивните дизајни; таа дури има дизајнирано и линија на обувки, накит, торби и додатоци. Оваа печатена лудост неодамна фатена со западниот свет на модата и овој пат, Африка, поточно Нигерија, стана голема муза.
Везење
Везењето е како печат на африканска естетика на облека. На модерните дизајни им се дадени егзотични модели на вез со цел да се омажат за западни и африкански отпечатоци. Историјата на везот во Нигерија датира од векови, и таа стана составен дел на нигериското облекување. Меѓу истражувањата на Нупе и Хауса докажале дека везот е долга традиција и се користи на многу видови облека, од ткаенини на земјоделците на Хауса, до облеки за возење и церемонијални облеки.
Везови направени на машка облека традиционално се изработуваат со темни шевови со асиметрични и нерепрезентативни дизајни. Прекрасно, обемни облеки, сложено украсени се симбол за престиж и ранг за мажите во заедниците Нупе и Хауса. Дизајните на везовите на Нупе се добро познати и ценети од луѓето Нупе и Хауса. Првенствено се користат три типа на шевови. Тие се синџир на брег, бод за клучеви и спојки. Обликувањето се врши со увезена или свилена нишка на увезена или рачно ткаена ткаенина. Честопати, свилената нишка во сопствена кремаста боја наречена Tsmia во Хауса се користи за најпрестижните облеки на Ригона на ткаени тесни ленти од ткаенина, кои се најчесто, кремасти во боја.
Постојат уште други видови на дизајни за вез во земјата. Овие везени крпи се користат како покривка за покривки, чаршави или завеси. Некои уметници велат дека шарените и весели крпи се примери на „народна уметност“. Но, Хауса го нарекуваат „невестински чаршафи на Хауса“. Она што е вредно за овие крпи е што дизајнот на везови и традиционалните украси на куќи имаат слични мотиви.
Везењето не било исто така природно за Игбо, но површинските дизајни за слики на телото биле лесно претворени во дизајни за везови за постелнина во постелнината во градот Игбо Арочукуву. Јоруба мажи, исто така, користи некои везови на облека, околу вратот на нивните традиционални agbada.
Шамија
Имаше време во Нигерија кога шамиите популарно наречени „геле“ (уште еден збор од јорупски ) беа речиси задолжителни за нигериските жени. Во 1950-тите и 60-тите години на минатиот век, геле беше за модната дива од тоа време, крајната шамика. Ените гордо носеа гел на восхитувањето на другите жени од другите клими.
Славата на гел, сепак, беше највисока во 1960 година, година на независност. Лагос беше агог таа година и за да го одрази празничкото расположение, нигериските жени не губеа време да ја надоградуваат модата за да ја фатат еуфоријата во моментот. Различни шамии влегоа и со еуфоријата, од кои едната беше Онилегоро. Ова беше една од главите на небото што отсекуваше на главата и обележа ново ниво на софистицираност и симбол за статусот на жените во општеството. Денес членовите на богатата елита се лесно препознатливи по нивната фенси облека и фризури. Онилегоро, по осамостојувањето, брзо беше заменет со Флора Азикиве, стил, во чест на покојната Прва дама и сопруга на претседателот на новата република. Оттогаш, стана мода да ги именуваме шамиите по јавни градби и личности, од Намди Азикиве до nsонсон Агуији-Иронси, Јакубу Гаун, Мостот Еко и Националното тело за електрична енергија (НЕПА). НЕПА, поттикната по статутот на Санго, бог на гром и молња, што е лого за НЕПА, започна во 70-тите години како знак на признавање на некогашната моќна корпорација. Во знак на благодарност за убавината и архитектонската извонредност на Народниот театар, репликата ја обликуваа списоците што станаа познати како глава на Народниот театар.
Но, откако се предупреди еуфоријата за независност, исто така исчезна и loveубовта за глава. До осумдесеттите години на минатиот век, по забраната за увоз, приливот на шамии драматично се намали и со тоа, имагинацијата и генијалните стилисти чија тврдина требаше да се појави ќе ги носи имињата и стиловите. Програмата за структурно прилагодување (САП) одигра значајна улога во уривањето на гел. Падот на националната валута, наирата, ги принуди цените на гел да не ги достигне просечната жена од Нигерија. Поривот тогаш беше да се задоволи стомакот. Ова ја мери желбата да помине некое време за мода, затоа што исто така бараше скап додаток. Геле, за многумина, стана повремена облека за во недела, забави, свадби и други специјални прилики.
Променливите околности во работите на геле, отстапија место за подлабока западност на просечната облека на тинејџерскиот тинејџер, што многу ретко младите жени во својата гардероба носат геј или традиционална облека. Значи, додека гел е за големи прилики како Божиќ и специјални настани, мода за неа е шапката, крајната слушалка. Гневот против ова не е благодарност од западното облекување, туку тоталното отфрлање за она што е Африка. Оваа опасност е можеби, натера некои дизајнери на модни шапки да создадат модерна верзија на гел.
Понатамошните истражувања и студии во уметноста на правење шапки доведоа до воведување релевантни и постојани покани. Иновациите направија капи да останат како дел од модерната нигериска мода, што доведува до воведување „групни капи“, униформни капи. Капките се направени од различни материјали како што се кина, мек материјал обоен во различни бои и нијанси. Може да се пресели, изопаче и се сече на различни форми. Лесен е и погоден за африканското време.
Исто така, има и капи од слама, плетен стил и кутии за кофи. Некои од нив се дизајнирани со пердуви и цвеќиња како што се рози и украси, како sequins. Околу 80% од материјалите се увезуваат. Но, најпосакуваните бои на капа, како што велат многу луѓе, се сребро, злато и платина. Но, капајте ги боите во мода се топла розова, лимон и портокалова боја.
Забележителни модни творци и куќи
Нигериската модна индустрија според дизајнерот Маки-О страда од, „медиокритет, електрична енергија [проблеми] и контрола на квалитетот“. Нема тела што ја регулираат модната индустрија и нема владини стимулации за поддршка на новодојденците. Постојат проблеми со завршувањето од кои страдаат скоро секој дизајнер бидејќи повеќето од нив се потпираат на самоук кројачи. Резултатот е скапа цена за помалку од совршени производи.
Здружението на модни творци на Нигерија (ФАДАН) е признато тело за професија на модни творци и беше соодветно инкорпорирано во 1989 година од тогашното Федерално Министерство за трговија и корпоративни работи. Застрашувачката асоцијација на модни творци сега има државни поглавја низ целата земја.
Деола Сагое
Сагое започнала со дизајнирање во 1989 година и се здобила со меѓународно славје за нејзините живи и разнобојни дизајни. Неодамна таа беше назначена да ја претставува Нигерија во новата меѓународна кампања организирана од Светската програма за храна на Обединетите нации. Кампањата, насловена како „Catwalk the World: Fashion for Food.“, Започна во Нигерија во април 2006 година и неодамна организираше настан во Гана на кој се појавија познати личности како Дејмон Даш, неговата сопруга, дизајнерот Рејчел Рој и Гана, роден во Гана, во Лондон дизајнер Озвалд Боатенг. Целта на кампањата е да се соберат пари за да се преполови бројот на гладни луѓе во светот, особено децата, до 2015 година. Саго честопати ја изложува својата модна колекција на Модната недела во Кејп Таун и во минатото беше поканета гостинка на модната недела во Њујорк. Сагое ги освои наградите „Африка Дизајнс“ и МНЕТ / Ангел злато африкански дизајн 2000 награди за кои беше номинирана од Андре Леон Тали, уредник на американскиот Вог.
Лиза Фолавијо
Таа ја започна својата етикета „Jewel by Lisa“ во 2005 година од нејзиниот дом, по што стана меѓународно признато име и бренд, имајќи изложби во Нигерија, како и во Њујорк. Нејзините колекции се прикажани и во САД, Велика Британија, Нигерија и Јужна Африка. Таа ја освои наградата Африка за мода во 2012 година и беше претставена во Vogue Italia, светиот грал на модата ширум светот. Во 2015 година беше претставена во престижниот BOF500, кој е список на модни брендови кои ја обликуваат меѓународната модна сцена. Таа беше една од ретките Нигеријци која го направи на списокот. Лиса Фолавијо има правна пракса, која студирала на Универзитетот во Нигерија, Нсука.
Маки О од Амака Осакве
Меѓународните ѕвезди како пејачките Бијонсе и Ријана или холивудската глумица Кери Вашингтон ги открија нигериските дизајнерски облеки за себе. Првата дама на САД, Мишел Обама, добро позната како икона за стил, носеше за време на летото во 2013 година во Јужна Африка блуза на нигерискиот дизајнер Маки О. Нејзините дизајни исто така ги носеле лајковите на Соланж Ноулс и Леле Собиески и од нигериската телевизиска презентерка Еку Едвор. Еден потпис на нејзината марка е дека е обоена со рака користејќи го традиционалниот процес на текстилна арте Адире. Друг е нејзиниот начин на комбинирање на западните силуети и природните материјали и мотиви - до духовитост, чиста здолниште од блуза и молив-здолниште, применета со примероци со немирни рафијачки очни капаци. Таа беше прогласена за Дизајнер на годината од африканскиот моден магазин АРИСЕ.
Торолој
Основана е во 2006 година од страна на Трпеливост Торлоуи.
Маи Атафо
нигериска кројачка и студентка на академијата „Савил Роу“ со седиште во Лидс.
The Smiths
Смитс ( англиски: The Smiths) e англиска алтернативена рок група формирана во Манчестер во 1982 година. Врз основа на партнерството за пишување на песни на вокалот Морисеј и гитаристот Џони Мар, групата ги вклучува и басистот Енди Рурк и тапанарот Мајк Џојс. Критичарите ги сметаат за најважна алтернативна рок група која се појавува на британската незвисна музичка сцена во 1980-тите години. Групата потпишува договор со независната издравачка куќа Rough Trade Records, каде што тие идаваат четири студиски албуми, неколку компилации и голем број на песни коишто се немаат најдено на нивните албуми. Сепак тие имаа ограничен комерцијален успех надвор од Велика Британија додека сè уште беа заедно и никогаш не издадија песна која е рангирана повисоко од 10-то место во нивната држава.The Smiths се здобива со голем број на обожаватели, останува култна група и миленик на публиката.Групата се распаѓа во 1987 година и оттогаш одбива неколку понуди за повторно обединување.
Формирање и први песни
The Smiths се формира во почетокот на 1982 година од страна на Стивен Патрик Морисеј ,текстописец којшто е голем обожавател на групата New York Dolls  и кој за кратко застанува на чело на панк рок групата the Nosebleeds, и Џони Маер , гитарист и текстописец. Маер го менува неговото име во Џони Мар (Johnny Marr) за да избегне забуна со името Џон Маер ,тапанарот на групата Buzzcocks, додека пак Морисеј настапува под неговото презиме. По снимање на неколку демо снимки со тапанарот Симон Волстенкрофт (подоцна член во The Fall), есента 1982 година, Морисеј и Мар го примаат тапанарот Мајк Џојс. Џојс претходно членувал во панк групите The Hoax и Victim. Тие го додаваат и бас гитаристот Дејл Хиберт, кој ја снабдува групата со опрема за снимање во студиото каде што тој работи како продуцент. Хиберт по една свирка е заменет со пријателот на Мар, Енди Рурк, бидејќи Мар сфатил дека ниту свирењето на Хиберт ниту неговата личност се вклопува во групата. Групата го избира нивното име во еден дел како реакција против оние избрани од страна на синтпоп групите од раните 1980-ти години ,како Orchestral Manoeuvres in the Dark и Spandau Baller, за коишто тие сметаат дека се вообразени. Во едно интервју на Морисеј во 1984 година тој изјавува дека го избрал името The Smiths ‘бидејќи е наједноставно име’ и бидејќи тој смета дека ‘ е време обичните луѓе во светот да ги покажат своите лица  ’.Потпишувајќи со издавачката куќа Rough Trade Records, тие     ја објавуваат нивната прва песна ‘Hand in Glove’ во мај 1983 година. Песната е претставена во емисијата на DJ John Peel, како и сите други песни подоцна, но не успева да се најде на топ листите. Следните песни ‘This Charming Man’и ‘What difference Does It Make?’ поминуваат подобро кога заслужено се искачуваат на 25 –то и 12-то место на UK Single Chart.
The Smiths
Во февруари 1984 година, групата го издава нивниот прв албум ‘The Smiths’ којшто го достигнува второто место на UK Album Chart. И двете песни ‘Reel Around the Fountain’ и ‘ The Hand That Rocks the Cradle’ се соочуваат со контраверзност во таблоидите каде што се тврди дека песните наведуваат на педофилија, изјава цврсто негирана од групата. Албумот следува истата година со песни кои не се вклучени во албумот ‘Heaven Knows I’m miserable Now’ и ‘ William ,It Was Really Nothing’, којшто ја вклучува ‘How Soon Is Now’ на неговата б-страна. Обезбедувајќи ѝ ги првите места на топ десет листите ,’Heaven Knows I’m Miserable Now’ исто така е значајна за обележување на почетоците на соработката на групата со  продуцентот Стефан Стрит. Повеќе контраверзност следува кога ‘Suffer Little Children’, б-песната од ‘Heaven Knows I’m Miserable Now’ ја допира и темата за убиствата во Мор. Ова предизвикува бурни реакции откако дедото на едно од убиените деца ја слушнал песната на џубокс во паб и помислил дека бендот се обидува за ги комерцијализира убиствата. По средбата со Морисеј, тој сфаќа дека песната е искрено истражување на влијанието на убијците. Морисеј подоцна се спријателува со Ен Вест, мајка на жртвата Лесли Ен Даунеј, која е спомената по име во песната. Годината завршува со албумот со компилации ‘Hatful of Hollow’. Во него се вклучени песни, бонуси и верзии на песни коишто се снимени низ претходната година за емисиите на Peel и Jensen.
Meat Is Murder
На почетокот од 1985 година, групата го објавува нивниот втор албум ‘Meat Is Murder’. Овој албум е по груб и политички од неговиот претходник, вклучувајќи го и про вегетаријанскиот наслов на песната (Морисеј забрнавува  остатокот од групата да бидат сликани како јадат место), површното републиканство на ‘Nowhere Fast’  и песните против физичка казна ‘The Headmaster Ritual’и ‘Barbarism Begins At Home’.Групата исто така внесува музичка разновидност, Мар со додавање на рокабили рифови  во ‘Rusholme Ruffians’, а Рурк со свирење на фанк бас соло во ‘Barbarism Begin At Home’.Албумот е проследен со повторно издание  на песната‘How Soon is Now’ иако таа песна не е на оригиналот е додадена во подоцнежните изданија.’ Meat Is Murder’ е  единствениот албум на групата (со исклучок на компилациите), кој достигнува прво место на топ листите во Велика Британија. Во 2003година, албумот е рангиран на 295-то место на списокот на 500 најдобри албуми на сите времиња на магазинот Rolling Stone. Морисеј во неговите интервјуа изнесува политички став што придава уште контраверзии. Меѓу неговите цели се владата на Тачер, монархијата, и проектот за спречување на гладот Band Aid. Морисеј славно се пошегува со последното, ‘човек може да биде загрижен за луѓето од Етиопија, но друга работа е се нанесува секојдневна тортура на луѓето од Англија’ (‘тортура’ како референца за музиката која е произлезена од проектот). Следната издадена песна ‘Shakespeare’s Sister’ се искачува на 26-то место на UK Singles Chart иако единствената песна земена од тој албум ‘That Joke Isn’t Funny Anymore’ е помалку успешна искачувајќи се едвај во топ 50.
The Queen Is Dead
Во текот на 1985 година групата ги завршува долгите турнеи во Велика Британија и САД и го снима следниот студиски албум The Queen Is Dead. Албумот е издаден во јуни 1986 година,набргу по песната ‘Bigmouth Strikes Again’. Во песната повторно се истакнува агресивниот ритам на гитара на Мар и водечките звуци на жици на гитара со широки скокови. The Queen Is Dead го достигува второто место на топ листите во Велика Британија и се состои од мешавина на остра беспрекорност (на пр. ‘Never Had No One Ever’ што се чини дека задава стереотипи за групата), зајадлив хумор (на пр. ‘Frankly Mr. Shankly ’ наводно порака до Џоф Травис  директор на Rough Trade  преправен како писмо за оставка од работник до неговиот претпоставен) и синтеза на двете, како во ‘There Is a Light That Never Goes Out’ и ‘Cementry Gates’ Меѓутоа,во групата почнуваат да се случуваат непријатности. Правен спор со Rough Trade го одложува албумот речиси седум месеци (завршен во ноември 1986 година), Мар почнува да го чувствува стресот од исцрпувачките турнеи и распоредот за снимање. Подоцна тој изјавува за NME: ‘тешко се издржува’,но тоа не е ни половина од тоа: Бев многу болен. Кога турнејата всушност заврши јас почнав да станувам малку..опасен.Пиев повеќе од тоа што можам да поднесам. ‘Во меѓувреме Рурк е отпуштен од групата во почетокот на 1986 година поради неговата зависност од херион. Тој,наводно, добил известување за неговото отпуштање преку белешка залепена на вертобранското стакло на неговиот автомобил. Тоа гласело: ‘Енди – ти ја напушташ The Smiths.Збогум и со среќа,Морисеј’’Самиот Морисеј го негира ова. Рурк е заменет со басистот Крег Ганон ,(поранешен член на шкотската група Aztec Camera), но повторно се враќа по две недели. Ганон останува во групата преминувајќи на гитара. Пет члената група ги снима песните ‘Panic’ и ’Ask’(последните со придружниот вокал Кирсти Мек Кол ), коишто ги достигнуваат 11-то и 14 на UK Singles Chart, и одат на турнеја низ Велика Британија. По завршувањето на турнејата во октомври 1986 година, Ганон ја напушта групата. Групата е незадоволна од Rough Trade и бара договор со поголема продуцентска куќа. На почетокот на 1987 година,Мар изјавува за NME, ‘Секоја можна продуцентска куќа дојде да не види. Тоа беа кратки разговори, мито,од се по нешто. Навистина уживав. ’ Групата конечно потпишува со продуцентската куќа EMI,што предизвика критики од нивните обожаватели и од дел на музичкиот печат.
Спор за приходот од авторските права
Морисеј и Мар земаат по 40 проценти од авторскиот хонорар за снимање и изведба на групата The Smiths, а само по 10 проценти Џојс и Рурк. Адвокатот на Џојс кој подоцна образложува во судот, тапанарот и басистот се третирани како ‘ само обични музичари коишто брзо и лесно можат да заменети како делови од косалка  ’
Препакувања
Откако групата се раздели, нејзините членови одобруваат издавање на албум во живо (Rank,1988 година), четири колекции со најголеми хитови (Best …I, 1992година; Best II,1992 година ;Singles,1995година; и The Sound of The smiths,2008година),една разнообрзна компилација (Stop Me,1988година) и два бокс-сетови (The Smiths Singles Box,2008година, и Complete,2011година).Исто така има и една недозволена колекција со најголеми хитови (The Very Best of The Smiths,2001година). Ова е во продолжение на компилациите издадени во времето на постоење на групата (Hatful of Hollow,1984година; The World Won’t Listen, 1987година;и Louder Than Bombs,1987година).Тоа претставува многу преработување за група чијашто основна дискографија се состои од четири,четириесет минутни албуми и единаесет песни коишто не се на албуми. Како што посочи критичарот Томас Ерливајн, ‘Неколку месеци по издавањето на нивниот прв албум ,The Smiths ја издадија колекцијата на песни Hatful of Hollow, создавајќи традиција на препакување на нивниот материјал повеќепати и колку што е можно побрзо.’ Ерливајн на друго место забележува дека ‘анти-издавачката компанија’’Paint a Vulgar Picture’’- на Strangeways Here We Come - ‘станува значително иронична во пресрет на наклонетоста на The Smiths и Морисеј за препакување на истиот материјал во нови компилации.’
Музички стил
Морисеј и Мар ja одредија музичката насока на The Smiths. Во 1990 година Мар изјави дека ‘тоа е 50/50 работа помеѓу мене и Морисеј. Бевме целосно во склад за тоа кој во кој правец треба да одиме за секоја песна.’’Не-ритам и блуз, помалку од бел спој на рок од 1960-тите и пост панк се спротивставување на современиот денс поп од страна на групата ’ – стил популарен во раните 1980-ти. Групата намерно отфрла синтисајзер и денс музика. Понекогаш ја користат и Montaques and Capulets на Сергеј Прокофиев како најавна музика на настапите во живо. Бурното Рикенбакерово свирење на гирата на Мар е под влијание на Роџер Мек Гуин од групата The Birds, од соработката на Нил Јанг  со групата  Crazy Horse, Џорџ Харисон и Џејмс Ханимен Скот од групата The Pretenders.Мар секогаш ја прилагодува неговата гитара до целосен Ф-тон за да се прилагоди со гласовните способности на Морисеј а исто така користи и слободни приспособувања.Цитирајќи го продуцентот Фил Спектор  како влијание, Мар вели, ‘Ми се допаѓа концептот на плочите, дури и на оние со многу простор,коишто звучат ‘симфониски’. Ми се допаѓа помислата како сите музичари се спојуваат во една атмосфера. ’ Други омилени гитаристи на Мар се Џејмс Вилијамсон од групата The Stooges, Пит Таунсенд од групата  The Who,Џими Хендрикс ,Марк Болан , Кит Ричардс  и Џон Мек Гиок од групата  Magazine и групата Siouxsie and the Banshees. Улогата на Морисеј е да создава вокални мелодии и текстови. Пишувањето на песните на Морисеј е под влијание од панк рок и пост-панк групи како што се The New York Dolls, The Cramps и The Cult, заедно со женските групи и изведувачи како што се Дасти Спрингфилд , Сенди Шо , Мериен Фејтфул и Тими Јуро. Текстовите на Морисеј, покрај тоа што се површно депресивни, исто така се и полни со саркастичен хумор;Џон Пил дава коментар дека The Smiths се една од неколкуте групите коишто успеваат да го насмеат на глас.Под влијание на неговиот интерес од детството за социјалниот реализам од телевизиските серии во коишто главните ликови се опишани како агресивни млади луѓе во Британија во 1960-тите години.Морисеј пишува за обичните луѓе и нивните искуства со очај , отфрлање и смрт.Додека ‘песните како што е ‘Still Ill’ ја обележуваат неговата улога како претставник на незадоволната младина’, манично депресивните бладања а и неговиот заземен став на  ‘јадот во мене’ поттикнаа неколку непријателски настроени критичари да ги опишат The Smiths како ‘мизерни’.
Сликовито изложување
Уметничките дела на кориците на групата имаат посебен визуелен стил и секогаш прикажува слики од филмови или поп ѕвезди, обично во две бои. Замислата е од Морисеј и координаторот на Rough Trade Ar, Џо Сли .Кориците на песните ретко содржат некаков текст освен името на групата, а и самите членови на групата се немаат појавено на кориците на ниту една насловна страна во Велика Британија.(Морисеј сепак се има појавено на корицата на алтернативната преработка на ‘ What Difference Does It Make?’, имитирајќи ја позата на британскиот глумец Теренс Стамп  којшто подоцна приговара за користењето на неговата слика.) Изборот за темите на кориците го одразува интересот на Морисеј кој култните филмски ѕвезди (Стамп , Алан Делон , Џин Мараис , Варол ,Џо Далесандро , Џејмс Дин );личности од британската поп култура од шеесеттите години (Вив Николсон ,Пет Финикс  ,Јута Џојс , Шила Деланеј ); и немознати слики од стари филмови и  списанија. The Smiths се облекуваат главно во обична облека – фармерки и едноставни кошули – во согласност со враќање на старото, и музичкиот стилот на гитара и тапани. Ова е во спротивно со егзотичната претстава на висока мода негувана од New Romantic поп групи како што се Spandau Ballet и Duran Duran, и нагласени во списанија како што се the Face и  i-D.Во 1986 година кога The Smiths настапуваат на британската музичка емисија The Old Grey Whistle Test, Морисеј носи лажен апарат за слушање за да го поддржи еден обожавател којшто бил засрамен од користење на таков апарат и исто така носи и очила со дебели рамки во стилот на Националната здравствена служба.
Музеј за историјата на Хамбург
Музејот на историјата на Хамбург (Museum für Hamburgische Geschichte) или Хамбуршки музеј () — историски музеј во градот Хамбург во северна Германија. Музејот бил основан на моменталната локација во 1922, иако првичната организација започнала уште во 1839. Музејот бил именуван како хамбургмузеј во 2006. Се наоѓа близу паркот Planten un Blomen во центарот на Хамбург.
Историја
Главната зграда била проектирана од Фриц Шумахер и била изградена помеѓу 1914 и 1922.
Дворот на музејот бил оштетен од големиот пожар во 1842 и потполно обновен во 1995. Стаклената купола над внатрешниот двор била целосно завршена во 1989.
Хамбуршката опсерваторија ја окупирала површината на музејот од 1825 до 1912, пред да биде преселена во Бергедорф. Површината била дел од стариот градски ѕид, дел од Bastion Henricus, барокно утврдување изградено помеѓу 1616 и 1625 г. Муејот, порано се наоѓа во училиштетот Johanneum.
Музејот станал во покраинска сопственост под водство на Ото Лауфе, иако ова беше сменето во 1999.
Музејот го прифатил името хамбурмузеј и иницијалите хм, во 2006. Во 2008, музејот водел програма наречена hm freunde (Друштво на пријатели на музејот за историја на Хамбург).
Внатрешноста и содржината
Музејот има многу артефакти одThe museum has many artifacts from preserved by the Society of Hamburg History founded in 1839. Влезот Петри од хамбуршката црква Свети Петар, изградел во 1604, бил изграден во дворот на музејот.
Посетители
Музејот е дел од ноќта на музеи на Хамбург.
Список на државни водачи во 702 година
Ова е список на државни водачи во 02 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ибрахим Сисоко
Ибрахим Сисоко (роден на ) — професионален фудбалер од Брегот на Слоновата Коска кој игра за Волфсбург во германската фудбалска Бундеслига.
Академика
Следната сезона тој е многу постандарден и почна во 10 натпревари од првата минута, од вкупно 13 колку што одигра. Добрите перформанси привелкоа интерес за него кај неколку големи европски клубови како што се Тотенхем и Олимпик Марсеј. Сепак во зимскиот преоден рок, на 9 јануари 2012 Сисоко премина во редовите на Волфсбург за сума од 1.5 милион €.
Волфсбург
Своето деби во Бундеслигата, Сисоко го имаше на 4 февруари 2012, против екипата на Борусија Менхенгладбах во меч што заврши без голови 0-0. Сисоко го започна мечот во почетните единаесет, но беше заменет уште на полувремето од страна на Марио Манџукиќ. До крајот на сезоната 2011-2012 тој се појави во игра само уште на еден натпревари и еднаш беше неискористена резерва.
IC 746
IC 746 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 746 се споменува и како MCG 2-33-53, CGCG 71-107.
Откривање
Објектот е откриен на 3 мај 1889 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 746 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. IC 746 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 4 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 4' 43"".
Други поделби
Проучување на IC 746 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45234.
Машинско преведување
Машинското преведување (скрат. МП) е дел од сметачката лингвистика која го истражува користењето на компјутерскиот софтвер за преведување на текст или говор од еден природен јазик на друг. На основно ниво, МП извршува едноставна замена на зборови од еден природен јазик со зборови од друг јазик. Со користење на корпус техниките, може да се постигне посложено преведување, овие техники допуштаат подобра манипулација со разликите во јазичаричката типологија, препознавање на фрази, превод на идиоми, како и изолација на аномалии.
Сегашниот софтвер за машинско преведување најчесто овозможува преведување во потесни домени или професии (како што се временски прогнози и извештаи) — на тој начин што е ограничен опсегот на можни замени на зборовите. Оваа техника посебно е делотворна во домени каде се користи формален јазик. Исто така машински преведени текстови на владини или други правни документи може да бидат од корист за разлика од помалку стандардизирани текстови.
Подобрен превод може да се постигне доколку во процесот на преведување се интервенира од страна на човекот: пример некои системи се способни да преведуваат многу подобро ако од страна на човекот се определи кои зборови во текстот се именки. Со помош на овие техники, МП се покажало како корисна алатка при преведување од страна на човекот, во многу мал број на случаи, може да се добие превод кој може да се користи таков каков што е даден (пример временска прогноза).
Историја
Идејата за машинско преведување потекнува уште од 17. век. Во 1629 г. Рене Декарт предложил т.н. универзален јазик, т.е. еквивалентни идеи во различни јазици да имаат заеднички симбол. Во 1950 г., во експериментот Џорџтаун се направил превод на преку шеесет реченици од руски на англиски јазик. Експериментот бил голем успех и претставувал сериозна основа за понатамошни истражувања во полето на машинското преведување. Тогаш, авторите на овој софтвер тврделе дека за 3-5 години, машинското преведување ќе биде решен проблем.
Практичниот напредок во ова поле бил многу побавен, така по ALPAC извештајот во 1966 г., се востановило дека десетгодишните истражувања не вродиле со плод и не ги оствариле очекувањата. Со тоа финансирањето на ваквии проекти било значително намалено. На почетокот од 1980 г., како резултат на зголемената моќ на сметачите и нивната се помала цена, се зголемува и интересот за статистичките модели на машинско преведување.
Идејата за користење на дигиталните сметачи за преведување на природните јазици била изложена на почетокот од 1946 г. од страна на Ендрју Доналд Бут (Andrew Donald Booth) и други. Џорџтаун експериментот секако дека е прва апликација од овој вид, а треба да се има предвид и демонстрацијата направена 1954 г. на APEXC машината на Биркбек колеџот за основно преведување од англиски на француски јазик. Објавени се неколку статии на оваа тема во некои популарни журнали (како на пример Wireless World, септември 1955, Cleave and Zacharov). Слична апликација, исто така направена за првпат на Биркбек колеџот во тоа време, била и апликацијата за читање и создавање на брајов текст со помош на сметач.
Процес на преведување
Процесот на преведување може да се дефинира како:
Тука лежи предизвикот во машинското преведување: како да се програмира сметачот за да може да го „разбере“ текстот како што тоа го разбира човекот, и ќе „создаде“ нов текст во целниот јазик кој ќе „звучи“ како да бил напишан од човек.
Кон решевање на овој проблем може да се пристапи на различни начини.
Пристапи
Честопати се расправало дека успехот на машинското преведување бара прво да се реши прболемот на разбирањето на природниот јазик.
Општо, методите кои се засниваат на правила, го парсираат текстот, вообичаено создавајќи посредна, симболичка претстава, од каде во наредната фаза се создава текстот во целниот јазик. Со оглед на природата на посредната претстава, пристапот е опишан како меѓујазично машинско преведување или transfer-based машинско преведување. Овие методи бараат богати лексикони со морфолошки, синтаксни и семантички информации, како и голем број на правила.