cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изабела Роселини
Раниот живот
На 19 години, таа заминала во Њујорк, каде што го посетувала колеџот Финч, додека работела како преведувач и телевизиски известувач на RAI. Таа, исто така, наизменично се појавуваше на L'altra Domenica (Другата недела), ТВ-шоу во кое учествуваше Роберто Бенини. Сепак, таа одлучи да не остане со полно работно време во Њујорк до бракот со Мартин Скорсезе (1979–1982), кого го запозна кога го интервјуираше за RAI.
Моделирање
На 28-годишна возраст започна нејзината манекенска кариера, кога била фотографирана од Брус Вебер за британскиот Вог и од Бил Кинг за американскиот Вог. Во текот на нејзината кариера, таа работела и со многу други реномирани фотографи, меѓу кои Ричард Аведон, Стивен Мајзел, Хелмут Њутн, Питер Линдберг, Норман Паркинсон, Ив Арнолд, Франческо Скавуло, Ени Лејбовиц, Денис Пил и Роберт Мејплторп. Нејзиниот имиџ се појави на такви списанија како Marie Claire, Harper's Bazaar, Vanity Fair и Elle. Во март 1988 година, во Музејот на модерната уметност во Париз се одржала изложба посветена на нејзините фотографии, наречена Портрет на жена.
Манекенската кариера на Роселини ја одведе во светот на козметиката, кога станала ексклузивен портпарол на францускиот козметички бренд Ланком во 1982 година, заменувајќи ја Ненси Дутиел во САД и Керол Алт во Европа. Во Ланком, во 1990 година, таа била вклучена во развојот на производи за мирисот Trésor. Во 1996 година, кога имала 43 години, била отстранета како заштитно лице на Ланком затоа што е „премногу стара“. Во 2016 година, на 63-годишна возраст, таа била повторно ангажирана од новата жена извршен директор на Ланком, Франсоа Леман, како глобален бренд амбасадор на компанијата.
Во октомври 1992 година, Роселини била модел за контроверзната книга на Мадона. Роселини, исто така, се појавила во музичкото видео на Мадона за нејзината успешна Топ 5 хит песна „Еротика “, објавена во есента 1992 година
Роселини била инаугуративна амбасадорка на брендот за италијанската компанија Силверсеа во 2004 година, а таа се појавила во печатените реклами и на нивната веб-страница. Барбара Мукерман, постар потпретседател за светски маркетинг и комуникации во 2004 година, рекла во времето на објавувањето: „Изабела е идеална персонификација на ексклузивниот стандард на елеганција, гламур и софистицираност на Силверсеа“.
Филмот и телевизијата
Роселини го имала своето филмско деби со кратко појавување како калуѓерка покрај нејзината мајка во филмот „Прашање на времето“ од 1976 година. Нејзината прва улога била филмот Il Prato од 1979 година, а потоа во 1980 година се појавила во филмот на Ренцо Арборе Il pap'occhio со Мартин Скорсезе.
По смртта на нејзината мајка во 1982 година, Роселини добила улога во нејзиниот прв американски филм, Бели ноќи (1985). Потоа следела нејзината значајна улога како измачената пејачка во ноќниот клуб Дороти Валенс во филмот на Дејвид Линч - Син сомот , во кој таа исто така придонела за сопственото пеење. Други значајни филмски улоги во овој период ја вклучуваат нејзината работа во Роднини (1989), Смртта и прилега (1992), Бестрашен (1993) и Бесмртна сакана(1994). Во 1996 година, таа се појавила како себе во една епизода од ТВ серијата Пријатели наречена „The One With Frank Jr.“.
Во 2003 година, Роселини била повторлив лик во телевизиската серија Алијас. Истата година, таа се појавила и во канадскиот филм „Најтажната музика на светот“, во режија на Гај Мадин. Во 2004 година, таа ја играла високата свештеничка Тар во минисеријата на научно-фантастичниот канал Легендата за Земјиното Море, а режисерот Роберт Либерман изјавил дека Роселини „носи многу голема личност на екранот. Таа носела голема доза на убавина. Им требало некој кој има чувство на авторитет да биде ваков тип на мајка супериорен тип и во исто време да не биде тотално дрска и непривлечна.“
Во 2006 година, Роселини се појавила во неколку телевизиски документарни филмови. Прво, таа раскажувала двочасовен телевизиски специјал за Италија за серијата Дискавери Атлас на Дискавери Чанел. Потоа, заедно со пронаоѓачот на Сегвеј ПТ, Дин Камен, таа зборувала за нејзините минати и сегашни активности во една епизода од Иконоборци, серија што се прикажувала на каналот Санденс (познат како SundanceTV од 2014 година наваму), независна филмска мрежа основана од ветеранот на филмската индустрија Роберт Редфорд. Потоа, каналот Санденс го купил краткиот филм од 2006 година во режија на Гај Мадин Мојот татко има 100 години, почит што Роселини го создала за нејзиниот татко. Во филмот, таа ја играше речиси секоја улога, вклучувајќи ги Федерико Фелини, Алфред Хичкок и нејзината мајка Ингрид Бергман. Сестрата близначка на Роселини, Исота Ингрид, го критикувала краткиот филм, нарекувајќи го „несоодветна“ почит.
Пишување
Роселини има напишано три книги, нејзините самоопишани измислени мемоари, Некои од мене (1997), Гледајќи во мене (2002) и Во името на таткото, ќерката и светите духови: Сеќавање на Роберто Роселини (2006). Последново беше објавено како писмена почит заедно со краткиот филм „Татко ми е 100 години “ и го користела сценариото од краткиот филм како основа.
Како придружба на третата серија на Зелено порно, Роселини направила мултимедијална збирка која содржи книга и ДВД, кои даваат дополнителни информации за третата сезона на серијата. Овие беа објавени во 2008 година. Објавен е дополнителен материјал од зад сцената, снимен од нејзиниот внук, Томазо.
Сценски и настап во живо
Во 2004 година, Роселини глумела во Оф-Бродвејската продукција на Теренс Мекнали, Стендаловиот синдром, заедно со Ричард Томас.
Во емисијата во живо, Роселини ги истражувала темите за хомосексуалноста („Мислела дека општеството направила грешка што чинот на водење љубов или парење го гледа како чин на репродукција, кога всушност се користи и за други работи. Животните го користат за општествени настани, поврзување, решавање конфликти и слично.“) и мајчинските инстинкти, и објаснила дека нејзиното истражување влијаело на нејзината перспектива за општествените поими за убавина: „Ако ја погледнете природата, нема совршенство. Сè секогаш се развива и се прилагодува во зависност од притисокот на околината. Колку повеќе има разновидност, толку повеќе нешта ќе преживеат.“
Роселини дебитирала со верзијата во живо на зеленото порно на Фестивалот на уметности во Аделаида на 15 март 2014 година и било топло примен од публиката. Шоуто било првото од програмата за 2014 година кое било распродадено. Голем дел од продукцијата и документарната снимка од зад сцената беа снимени и режирани од нејзиниот внук, Томазо Роселини.
„Најмалиот циркус на светот“ на Роселини, сценска претстава која ја истражувала способноста на животните да размислуваат, беше премиерно изведена во мај 2018 година, во театарот Џером Робинс на Уметничкиот центар „Баришников“. Претставата „се осврнувала на научните откритија за животинските умови, интелигенцијата и емоциите. Придружена на сцената со различни животни портретирани од Пан, нејзиното тренирано куче, Роселини се трансформира во Аристотел, Декарт, Б.Ф. Скинер, Чарлс Дарвин и многу повеќе, за да испорачала жив монолог за сјајот на животинското царство.
Роселини била чест гостин наратор на Disney's Candlelight Processional во Walt Disney World, кој неодамна се појави во сезоните 2019 и 2022 година.
Активизам
Роселини е вклучена во напорите за зачувување. Таа е претседател и директор на Фондацијата Хауард Гилман - водечка институција фокусирана на зачувување на дивиот свет, уметноста, фотографијата и танцот - и таа беше член на одборот на Мрежата за заштита на дивиот свет. Таа доби 100.000 американски долари од Дизни за да помогне во нејзините напори за зачувување во тие две организации. Таа, исто така, помагала во Конзервансијата на Централ Парк, и е голем добротвор на Историското друштво Белпорт-Брукхевен во Белпорт, Лонг Ајленд, каде што е хонорарен жител.
Личен живот
Роселини имала двојно италијанско и американско државјанство.
Таа била во брак со режисерот Мартин Скорсезе од 1979 до 1982 година По завршувањето на нејзиниот брак со Скорсезе, таа била во брак со Џон Видеман од 1983 до 1986 година.
Таа имала ќерка, Елетра Роселини Видеман (родена 1983 година) и посвоен син, Роберто Роселини (роден 1993 година).
Таа отсекогаш живеела во близина на нејзината братска сестра близначка Исота Ингрид, додека растела во Рим, Италија или живеела во Њујорк.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Биоинформатика
Биоинформатиката е интердисциплинарна научна област која се занимава со развивање на методи и софтверски алатки за обработка на биолошките податоци. Како интердисциплинарна научна област, таа ги обединува биологијата, информатиката, информатичкото инженерство, математиката и статистиката за анализа и толкување на биолошките податоци. Биоинформатиката се користи за in silico анализи на биолошки проблеми со употреба на математички и статистички техники.
Биоинформатиката е сеопфатен термин за сите биолошки истражувања кои користат компјутерско програмирање како дел од нивната методологија, а, исто така, претставува и синоним за одредени анализи кои постојано се користат, особено во областа на геномиката. Типични примери за примена на биоинформатиката се идентификацијата на гени и еднонуклеотидни полиморфизми (анг. single nucleotide polymorphisms, SNPs). Често, оваа идентификација се користи со цел подобро да се разбере генетската основа на одредена болест, уникатни адаптации, посакувани особини (посебно кај земјоделските видови) или разлики меѓу популациите. На помалку формален начин, биоинформатиката, исто така, се обидува да ги разбере организациските принципи во низите на нуклеинските киселини и белковините.
Вовед
Биоинформатиката стана важен дел во многу области од биологијата. Во експерименталната молекуларна биологија, биоинформатичките техники, како што се обработката на слики и сигнали, овозможуваат екстракција на корисни резултати од големи количества на необработени податоци. Во областа на генетиката и геномиката, таа помага во секвенционирањето и анотацијата на геномите и нивните мутации. Таа игра улога во аналитиката на текстот на биолошката литература и развојот на биолошки и генетски онтологии за организација и пребарување на биолошки податоци. Таа, исто така, игра улога во анализата на генската експресија и регулација. Биоинформатичките алатки помагаат во споредбата на генетските и геномските податоци и во разбирањето на еволутивните аспекти на молекуларната биологија. На поинтегративно ниво, таа помага во анализата и категоризацијата на биолошки патишта и мрежи кои се важен дел од системската биологија. Во структурната биологија, таа помага во симулацијата и моделирањето на ДНК, РНК, белковините, како и на биомолекуларните интеракции.
Историја
Историски гледано, терминот биоинформатика не го имал истото значење кое го има денес. Полина Хогевег и Бен Хеспер го измислиле овој термин во 1970 година за да го именуваат проучувањето на информациските процеси во биолошките системи. Оваа дефиниција ја сместила биоинформатиката како научно поле паралелно со биохемијата (проучувањето на хемиските процеси во биолошките системи).
Низи
По одредувањето на аминокиселинската низа на инсулинот во раните 1950-ти години, од страна на Фредерик Сангер, употребата на компјутерите во молекуларната биологија станала од суштинско значење. Мануелното споредување на повеќе низи се покажало многу непрактично. Пионер во областа на биоинформатиката била американскиот физички хемичар Маргарет Оукли Дејхоф. Таа ја изградила една од првите бази на податоци за белковински низи, првично објавена во форма на книги. Маргарет Оукли Дејхоф ги вовела и методите за порамнување на низите, кои се од клучно значење во молекуларната еволуција. Друг кој дал голем придонес во полето на биоинформатиката бил Елвин А. Кебат, кој во 1970 година бил пионер во анализата на биолошките низи.
Цели
Полето на биоинформатиката еволуирало како резултат на потребата од анализа и интерпретација на растечкиот број на биолошки податоци. Биолошките податоци ги вклучуваат нуклеотидните и аминокиселинските низи, белковинските домени, белковинските структури и структурите на нуклеинските киселини. Самиот процес на анализа и интерпретација на податоците се нарекува сметачка биологија. Важни поддисциплини во рамките на биоинформатиката и сметачката биологија се:
Првичната цел на биоинформатиката е зголемување на нашето разбирање за биолошките процеси. Она што ја одделува од другите биолошки дисциплини е фокусот кон развивањето и примената на компјутерските техники за постигнување на оваа цел. Примери вклучуваат: препознавање на обрасци, податочно рударење, алгоритми за машинско учење и визуелизација. Главни истражувачки напори во биоинформатиката се: порамнување на низи, предвидување на гени, асемблирање на низи, дизајнирање на лекови, откривање на лекови, порамнување на белковински структури,предвидување на структурата на белковините, предвидување на генската експресија, белковина-белковина интеракции, проучување на геномските асоцијации, моделирање на еволуцијата и клеточната делба.
Биоинформатиката го вклучува создавањето и усовршувањето на базите на податоци, алгоритмите, сметачките и статистичките техники за решавање на формалните и практичните проблеми кои произлегуваат од управувањето и анализата на биолошките податоци.
Во текот на изминатите неколку децении, брзиот развој во полето на геномиката и другите молекуларни технологии и паралелниот развој на информатичките технологии доведе до експлозија на нови податоци од полето на молекуларната биологија. Биоинформатиката всушност ги опфаќа сите математички и компјутерски пристапи кои служат за систематизација, анализа и интерпретација на сите овие нови биолошки податоци.
Чести активности во биоинформатиката се мапирањето и анализата на нуклеинските и белковинските низи, порамнувањето на ДНК и белковинските низи да се изврши споредба, како и создавањето и прикажувањето на тридимензионални модели на белковински структури.
Однос со другите научни полиња
Биоинформатиката е научна област која е слична, но одделна од биолошкото сметање, додека често се смета синонимна со сметачката биологија. Биолошкото сметање користи биоинженерството и биологијата за изградба на биолошки компјутери, додека биоинформатиката користи пресметки за подобро разбирање на биолошките процеси. Биоинформатиката и сметачката биологија вклучуваат анализа на биолошки податоци, посебно на ДНК, РНК и белковински низи. Областа на биоинформатиката доживеала експлозивен раст од средината на 1990-тите години, во голема мера поради Проектот за човечкиот геном и поради брзиот напредок во технологијата за ДНК-низирање.
Анализата на биолошките податоци за добивање на разбирливи информации вклучува пишување и работа со софтверски програми кои користат алгоритми од теоријата на графови, вештачка интелигенција, софт компјутинг, податочно рударење, обработка на слики и компјутерска симулација. Овие алгоритми зависат од теоретски основи како што се дискретна математика, теорија на контрола, теорија на систем, теорија на информации и статистика.
Анализа на низи
По секвенцнирањето на геномот на бактериофагот Phi X 174 во 1977 година, биле низирани геномите на илјадници други организми. Информацијата добиена од низите се анализира за да се откријат гените кои кодираат за белковини, РНК-гени, регулаторни низи, структурни мотиви и репетитивни низи. Споредбата на гените во рамките на еден вид или помеѓу различни видови може да укаже на сличности помеѓу функциите на белковините, или сродствените односи помеѓу видовите (употреба на молекуларна систематика за изградба на филогенетски дрва). Со зголемувањето на количеството на новодобиените податоци, стана сè повеќе непрактично мануелно да се анализираат ДНК-низите. Во денешно време, сметачките програми, како BLAST, секојдневно се користат за да се пребаруваат низите на повеќе од 260 000 организми, кои содржат над 190 милијарди нуклеотиди. Овие програми можат да компензираат за мутации (сменети, избришани или вметнати бази) во ДНК-низата, а можат и да идентификуваат сродни низи. Една варијанта на порамнувањето на низите се користи и во самиот процес на секвенционирање.
Секвенционирање на ДНК
Пред да може низите да се анализираат, тие треба да се добијат. Секвенционирањето на ДНК сѐ уште не е тривијален проблем бидејќи необработените податоци може да бидат бучни или да даваат слаби сигнали. Развиени се алгоритми за „повикување на бази“ за различните експериментални пристапи кон секвенционирањето на ДНК.
Асемблирање на низи
Повеќето техники за секвенционирање на ДНК продуцираат кратки фрагменти од низата кои треба да бидат асемблирани (собрани) за да се добие комплетен ген или геном. Таканаречената техника на шотган секвенционирање (анг. Shotgun sequencing) генерира низи на илјадници мали ДНК фрагменти (чија должина се движи од 35 до 900 нуклеотиди, зависно од технологијата за секвенционирање). Краевите на овие фрагменти се преклопуваат и, кога се правилно подредени од страна на програма за асемблирање на геноми, можат да се користат за реконструкција на целиот геном. Шотган секвенционирањето е релативно брзо, но за големите геноми асемблирањето на фрагментите може да биде доста комплицирано. За големи геноми, како човечкиот, потребни се мултипроцесорни компјутери, а процесот може да потрае и денови на CPU време на голема меморија, а резултат сепак содржи бројни празнини кои потоа мора да бидат пополнети. Денес, шотган секвенционирањето е методот од избор за речиси сите геноми, а алгоритмите за асемблирање на геномот се критична област на истражување во биоинформатиката.
Анотација на геноми
Во геномиката, анотацијата е процес на одбележување на гените и другите биолошки одлики во ДНК-низата. Овој процес треба да биде автоматизиран, бидејќи повеќето геноми се премногу големи за да бидат рачно анотирани. Анотацијата е возможна бидејќи гените имаат препознатливи старт и стоп региони, иако точната низа на овие региони може да варира помеѓу гените.
Првиот опис на систем за анотација на геноми бил објавен во 1995 година од страна на тим при Институтот за истражување на геноми во САД, кои први извршиле комплетно секвенционирање и анализа на геномот на бактеријата Haemophilus influenzae. Овен Вајт дизајнирал и изградил софтверски систем за идентификација на гените кои кодираат белковини, транспортни РНК-молекули, рибозомни РНК молекули и за првични функционални назначувања. Повеќето денешни системи за анотација на геноми функционираат на сличен начин, но програмите за анализа на геномската ДНК постојано се менуваат и подобруваат.
Сметачка еволутивна биологија
Еволутивна биологија е наука за потеклото на видовите, како и нивната промена со текот на времето. Информатиката се покажала како корисно средство за биолозите кои ја изучуваат еволуцијата, бидејќи им овозможила да:
Компаративна геномика
Сржта на компаративна анализа на геноми е воспоставување на врска помеѓу гени (анализа на ортологија) или други геномски одлики кај различни организми. Токму овие интергеномски мапи овозможуваат да се откријат еволутивните процеси одговорни за дивергенција на два генома. Комплексноста на еволуцијата на геномот претставува голем предизвик за развивачите на математички модели и алгоритми, кои имаат на располагање цел спектар на алгоритамски, статистички и математички техники, кои варираат од егзактни, евристички, алгоритми со фиксни параметри и апроксимациони алгоритми за проблеми кои се засноваат на модели на парсимонија, до MCMC (анг. Markov chain Monte Carlo) алгоритми за Бајесова анализа на проблеми засновани на пробабилистички модели.
Многу од овие студии се засновани на детекцијата на низна хомологност за класификација на низите во белковински фамилии.
Пан геномика
Пан геномика е концепт кој бил воведен во 2005 година од страна на Тетелин и Медини и оттогаш се изучува во биоинформатиката. Пан геном е целосниот генски репертоар на одредена таксономска група: иако првично се применувал за блиску сродни видови, може да се примени и за родови, колена итн. Поделен е на - јадрен геном: збир на гени кои се заеднички за сите проучувани геноми (најчесто гени од витално значење за опстанокот) и флексибилен геном: збир на гени кои не се присутни во сите проучувани геноми. Биоинформатичката алатка BPGA може да се користи за да се одликува пан геномот на бактериски видови.
Анализа на генска експресија
Експресијата на многу гени може да се утврди со мерења на нивоата на иРНК со повеќе техники, вклучувајќи ДНК микрочипови, EST (од анг. expressed sequence tag) секвенционирање, SAGE (од анг. Serial analysis of gene expression) секвенционирање, MPSS (од анг. Massively parallel signature sequencing), RNA-Seq, позната и како WTSS (од анг. whole transcriptome shotgun sequencing), или со различни апликации на in situ хибридизација. Сите овие техники се многу склони на бучава и/или подлежат на пристрасност во биолошкото мерење, па затоа голема истражувачка област во сметачката биологија вклучува развој на статистички алатки за одделување на сигналите од бучавата во студиите за експресија на гени.
Анализа на белковинска експресија
Белковинските микрочипови и HT (анг. high throughput) масената спектрометрија (MS) може да дадат информации за белковините присутни во даден биолошки примерок. Во биоинформатиката се проучуваат податоците кои се добиваат со овие методи. Локализацијата на белковини во ткиво може да се изведе со помош на афинитетна протеомика прикажана како просторни податоци врз основа на имунохистохемија и ткивни микрочипови.
Анализа на регулација
Регулацијата е комплексна оркестрација на настани со кои даден сигнал, обично вонклеточен хормон, на крајот води кон зголемување или намалување на активноста на еден или повеќе белковини. За изучување на различни чекори од овој процес се користат голем број на биоинформатички методи.
Анализа на клеточна организација
Неколку пристапи се развиени за да се анализира локацијата на органелите, гените, белковините и други компоненти на клетките. Ова е битно бидејќи локацијата на овие компоненти влијае на процесите во клетката и на тој начин помага во предвидувањето на однесувањето на биолошките системи.
Структурна биоинформатика
Многу значајна област во биоинформатиката е предвидувањето на структурата на белковините. Аминокиселинската низа на дадена белковина, т.н. првична структура, лесно може да се утврди од низата на генот кој ја кодира таа белковина. Во поголемиот број на случаи, првичната структура на белковината ја одредува нејзината нативна тридимензионална структура. Познавањето на оваа структура е од суштинско значење за разбирањето на функцијата на белковината. Структурните информации за една белковина обично се класифицираат како информации за неговата вторична, третична и четвртична структура.
Една од клучните идеи во биоинформатиката е идејата за хомологија. Во геномската гранка на биоинформатиката, хомологијата се користи за да се предвиди функцијата на даден ген: ако низата на генот А, чија функција е позната, е хомологна на низата на генот Б, чија функција е непозната, може да се заклучи дека Б има иста функција со А. Во структурната гранка на биоинформатиката, хомологијата се користи за да се утврди кои делови од белковината се важни за формирање на структурата и интеракцијата со други белковини. Во техниката која се нарекува хомологно моделирање, овие информации се користат за да се предвиди структурата на одредена белковина доколку е позната структурата на неговата хомологна белковина. Во моментов оваа техника останува единствениот начин за точно предвидување на белковинските структури.
Други техники за предвидување на структурата на белковините вклучуваат protein threading и de novo (од нула) физичко моделирање.
Мрежна и системска биологија
Мрежната анализа се обидува да ги разбере односите во рамките на биолошките мрежи. Иако биолошките мрежи може да се конструираат од една молекула или ентитет (како што се гени), мрежната биологија честопати се обидува да интегрира многу различни типови на податоци, како што се белковини, мали молекули, податоци за експресија на гени, итн., кои се поврзани физички, функционално, или и двете.
Системската биологија подразбира употреба на компјутерски симулации на клеточните подсистеми (како што се мрежите на метаболити и ензими кои го чинат метаболизмот, патеки за пренос на сигнали и генетски регулаторни мрежи) за да ги анализираат и визуелизираат сложените врски на овие клеточни процеси.
Други полиња на истражување
Други полиња на истражување на биоинформатиката вклучуваат: анализа на литература, анализа на слики, анализа на податоци за поединечни клетки, информатика на биоразновидност и интеграција на онтологии и податоци.
Бази на податоци
Базите на податоци се од суштинско значење за истражувањата и апликациите на биоинформатиката. Постојат повеќе бази на податоци, кои покриваат различни типови на информации: на пример, ДНК и белковински низи, молекуларни структури, фенотипови и биоразновидност. Базите на податоци можат да содржат емпириски податоци (добиени директно од експерименти), предвидени податоци (добиени од анализи) или, најчесто, и двете. Тие можат да бидат специфични за одреден организам, метаболички пат или молекула од интерес. Алтернативно, тие можат да инкорпорираат податоци собрани од повеќе други бази на податоци. Овие бази на податоци се разликуваат во нивниот формат, механизмот за пристап и дали се јавни или не.
Софтвер и алатки
Софтверските алатки за биоинформатиката се движат од едноставни алатки на командната линија, до посложени графички програми и самостојни веб-услуги достапни од различни биоинформатички компании или јавни институции.
Софтвер за биоинформатика со отворен код
Многу бесплатни и со отворен код софтверски алатки за биоинформатика постоеле уште од 1980-тите години и нивниот број постојано расте. Комбинацијата на континуирана потреба за нови алгоритми за анализа на новите видови биолошки отчитувања, потенцијалот за иновативни in silico експерименти и слободно достапните бази со отворен код помогнаа да се создадат можности за сите истражувачки групи да придонесат и за биоинформатиката и за опсегот на достапен софтвер со отворен код, без оглед на начинот на финансирање. Алатките со отворен код честопати делуваат како инкубатори на идеи, или приклучоци (plug-in) поддржувани од заедницата во комерцијални апликации. Тие, исто така, можат да обезбедат de facto стандарди и заеднички предметни модели за да помогнат во предизвикот на интеграцијата на биоинформациите.
Софтверски пакети со отворен код вклучуваат наслови како што се: Bioconductor, BioPerl, Biopython, BioJava, BioJS, BioRuby, Bioclipse, EMBOSS, .NET Bio, Orange (софтвер) со биоинформатичките add-on, Apache Taverna, UGENE и GenoCAD. За одржување на оваа традиција и да се создадат понатамошни можности, непрофитната Open Bioinformatics Foundation ги имаат поддржано годишните BOSC (Bioinformatics Open Source Conference) од 2000 година.
Импресија, изгрејсонце
Импресија, изгрејсонце (француски: Impression, soleil levant) е слика од уметникот Клод Моне, по која е наречено и самото движење „импресионизам“.
Сликата е потпишана со година 1872, но веројатно е насликана во 1873. На неа е прикажано пристаништето во Хавр, Франција, по пат на мошне лабави потези кои го наведуваат наместо да го отцртуваат делото. Моне подоцна го објаснил насловот: „Ми беше побарано да ставам наслов за во каталогот; Не можев баш да го наречам ова погед на Хавр. Затоа реков: 'Стави Импресија.'“
Се изложувала до 1874 за време на првата независна изложба на импресионистите (кои тогаш не се нарекувале така). Критичарот Луј Лерој, под впечаток на името на сликата, напишал статија во весникот Ле Шаривари со наслов „Изложбата на импресионистите“, и така ненамерно мѕ дал име на ова уметничко движење. Лерој таму напишал:
Сликата била украдена од музејот Мармотен-Моне во 1985 и повратена назад во 1990. Од 1991, па наваму таа е пак изложена.
Моне го насликал соннцето со речиси идентична доза на блесок како и небото, околност која укажува на висока влажност како и атмосферско бледнеење на светлината. Овој детал се заснова на употребата на комплементарни бои и разна температура на боја, а не на промената на интензитетот на боите или контраст на вредности, за истакнување и разликување на сонцето од неговото окружување.
Родни Клифтон
Родни Џејмс Клифтон (Rodney James Clifton, р. 10. јули 1937 година во Орчард, Небраска, САД) е американски градежен инженер. Тој се занимава со истражување на како бранови патуваат низ еластично-пластични материјали и нивните брзини на изобличување. Во текот на својата кариера, Клифтон предаваше на бројни универзитети. Тој повеќепати ја извршуваше улогата на декан на Школата за инженерство на Брауновиот универзитет.
Клифтон дипломираше на Небраскискиот универзитет во Линколн во 1959 година. Тој магистрираше и докторираше на Карнегиевиот техонолошки институт. По докторатот се приклучува кон префесоријатот на Брауновиот универзитет каде сè уште предава. Во текот на својата кариера, во склоп на научни размени предавал и на Стенфордовиот универзитет и Калифорнискиот технолошки институт, а советувал и бројни национални лаборатории и приватни компании. Клифтон е член на Националната академија за инженерство на САД и на Американската академија на уметностите и науките. Тој има добиено бројни награди и признанија за неговата научна дејност.
Од декември 1958 година, венчан е со Меркади Бонд со која има три сина и една ќерка.
Зоран Бубевски
Зоран Бубевски (,  – Караула Билјак,, ) бил македонски бранител, капетан на АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал на 29 мај 2001 кај Караулата Биљак на Скопска Црна Гора од подметна мина на терористите на ОНА.
Живот и војните на поранешна СФРЈ
Зоран Бубевски е роден на 10 јуни 1968 година во Берово. По основното образование, завршил воена гимназија во Белград, а потоа и воена академија во Сараево и Задар. Последната служба во ЈНА го затече во Бања Лука. Како Македонец, меѓу првите го сфати апсурдот на војувањето во туѓа војна и гинењето за туѓи интереси. Немајќи друг начин да се врати во Македонија, го искористи конвојот што од Сисак заминувал за Скопје. Доаѓајќи тука се пријавил во скопскиот гарнизон барајќи да биде оставен тука, да служи во ЈНА, но во Македонија. Неговата решеност да не војува се гледа и од решеноста: „Доколку не ме оставите тука, заминувам од Армијата.“ Бил свесен дека поради „дезертерството“ од Бања Лука ќе уследи казна, но таа не му значела многу во споредба со учество на војна при распаѓањето на Југославија.
Во рамките на ЈНА постоеја два казнени центри за непослушните старешини. Едниот беше во Кичево, другиот во Билеќа. Во рамките на таа казнена политика, по пристигнувањето во Македонија, на Петровден 1991 година, Зоран е распореден на работа во Кичево. Со осамостојувањето на АРМ, меѓу првите останува во старешинскиот кадар, но пак во Кичево. Таму е на служба до 2000 година, по што е прекомандуван во Куманово.
Казнет затоа што наредил да пука во терористи!?
Со упадот на терористите од Косово во Македонија постојано е на најистурените караули „Танушевци“ и „Кодра Фура“, локации што и пред тоа, посебно во војната меѓу таканаречената ОВПМБ и српските одбранбени сили во Прешевската Долина, претставува главен канал за уфрлување на оружје и терористи во Македонија и Јужна Србија. Во таква позиција, Бубевски има два најдиректни контакти со терористичките банди. Во првиот, на „Кодра Фура“, фаќа коњ натоварен со оружје при што група терористи побегнале во Танушевци и оттаму на Косово. За ова е награден од армискиот врв. Подоцна на истата локација, патролата што ја предводи налетува на комбе со оружје и терористи. При сопирањето, комбето не сопрело, а терористите отвориле оган врз патролата. Тогаш Бубевски пукал во гумата по што комбето е запленето, а терористите успеале да побегнат. За оваа постапка е казнет. Којзнае од кои причини, веројатно било оценето дека не постапил правилно што пукал во комбето.
На 26 мај 2001 година, во саботата, Зоран имаше веридба. Во понеделникот замина во касарната во Куманово. Во средата дојде со мајка му на аеродромот во Скопје да ја пречека сестра му која живее во странство. Во четвртокот, на 31 мај 2001 година загина од нагазна мина на патот кон времената караула „Биљак“ кај Блаце. Бил во конвојот што на војниците им носел цистерна вода, придружуван од два хермелина. Хермелините минале, а цистерната имала потешки тркала и нагазнала на мината. Зоран имал две бомби на себе и среќа во несреќата е што тие не експлодирале. Останал само пригмечен во цистерната. Бубевски одел со конвојот бидејќи требало да прими смена на караулата. За десет дена не го прослави својот 33 роденден.
Секоја година во негова чест во баталјонот за врски се одбележува поменот на трагично загинатиот капетан Зоран Бубевски. Бубевски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија. На 2 август 2016 година на влезот на спортската сала во Берово која го носи името „Македонски бранители“ поставена е спомен - плоча на која се испишани имињата на четворицата бранители од Берово кои во конфликтот во 2001 година го изгубија својот живот, Љупчо Мирчовски, Димитар Двојаковски, Зоран Бубевски и Никола Пехчевски.
Под Селото (Петршино)
Под Селото — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Петршино. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. На источната околина на селото, покрај патот што води кон реката Киселица, се гледаат повеќе гробни конструкции. Во 1963 година била откриена надгробна стела која се чува во Музејот на Македонија во Скопје.
Браничевски Округ
Седиште на округот е градот Пожаревац, позната раскрсница, низ која и денес водат бројни сообраќајници. Има вкупно население од 183.625 (попис од 2011 година).
Во средината на 19 век, во времето на независноста на српската држава, Пожаревац станал, покрај Крагуевац, вториот главен град на кнезот Милош Обреновиќ. За време на неговиот живот, кнезот Милош Обреновиќ си подигнал споменици во Пожаревац:
Културни знаменитости на Браничевскиот Округ се:
Природните знаменитости на Браничевскиот Округ се:
Црква „Св. Никола Летен“ - Маврово
Била изградена во 1850 година. Во 1953 година со изградбата на хидросистемот „Маврово“ и Мавровското Езеро, црквата се нашла под вода. Сепак, во поново време, со периодите на суши, црквата се наоѓа на суво и може да се посети.
Иако главно е потопена во водите не езерото, црквата сè уште го има зачувано својот изглед. Самата градба и камбанаријата уште постојат, иако внатрешноста е главно уништена, а покривот е целосно паднат.
Црквата се нашла на врвот на списокот на напуштени цркви во светот од страна на списанието „Хафингтон пост“.
Градба
Црквата била изградена од реканските мајстори во 1850 година. Во 1857 година била завршена, а се градела со мермер и гранит, имала мермерен олтар, вреден иконостас и икони од големиот мајстор Дичо Зограф. Самите жители на селото Маврово имаат изјавено дека во изградбата се користел најквалитетниот камен и била изведена посебна техника т.н. „заб на заб“.
Фрескоживопис
Престолните икони биле насликани во 1855 година од видниот мајстор Дичо Зограф. Подоцна на црквата работел и дебарскиот мајстор Мелетиј Божинов.
Потопување
Кон крајот на 1952 година, кога започнало да се создава Мавровското Езеро, иконите и другите црковни предмети биле пренесени во малата црква што се наоѓа наспроти потопената. При потопувањето бил заборавен дрвениот иконостас и иконите што ги изработил познатиот мијачки зограф, Дичо Зограф, како и книги и други црковни предмети. Сепак, подоцна биле извадени и конзервирани.
Црквата била потопена од езерото во 1953 година, но денес кога езерото е со намален капацитет (во летниот период), црквата е на суво и може дури и да се посети.
Нова црква
Пред да се изгради новата црква, имало идеја од страна на митрополитот Кирил, црквата целосно да се демонтира и да се постави над нивото на водата, но сепак се откажал од идејата и наместо тоа била изградена новата црква.
IC 229
IC 229 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 229 се споменува и како ESO 443-32, MCG -5-31-16, AM 1258-320.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 229 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 229 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 1 м 32,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 17' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на IC 229 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44905.
Парадајс (Калифорнија)
Парадајс (на Paradise) — град во округот Бјут во сојузната држава Калифорнија во САД, сместен во подножјето на планинскиот венец Сиера Невада, над североисточната долина Сакраменто. Според пописот од 2010 година, градот е населен од 26.218 жители.
Список на државни водачи во 1624 година
Ова е список на државни водачи во 624 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Хималиина група
Хималиина група — група напредни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Хималија и се смета дека имаат заедничко потекло.
Групата има неколку члена (подредени по близина до Јупитер):
Американскиот астроном Скот Шепард во 2017 г. открил уште две можни месечини од групата, но тие биле пребледи (>24 св) за да се проследат и потврдат како такви.
Меѓународниот астрономски сојуз ги задршува имињата кои завршуваат на -а (во меѓународен облик) за месечините од оваа група, што го означува напредното движење на тие тела во однос на Јупитер, кој е нивниот гравитациски стожер.
Особености и потекло
Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 11,15 и 11,75 Гм, орбиталните наклони им изнесуваат од 26,6° до 28,3°, а орбиталната занесеност им е од 0,11 до 0,25. Сите кружат напредно. Групата е мошне еднообразна по физички изглед и сите месечини имаат неутрални бои (бојни показатели B−V = 0,66 и V−R = 0,36), слични на астероидите од типот C. Имајќи ја предвид ограничената расеаност на орбиталните параметри и спектралната еднородност, предложено е дека групата може да биде остаток од распарчување на астероидод главниот астероиден појас. Првобитниот астероид веројатно имал пречник од 89 км, само малку поголем од Хималија, коај задржува околу 87 % од неговата маса. Ова би значело дека астероидот не бил многу пореметен.
Бројчените интеграции упатуваат на голема веројатност за суриди меѓу членовите на групата долж животниот век на Сончевиот Систем (просечно 1,5 судири меѓу Хималија и Елара). Покрај тоа, истите симулации покажуваат прилично голема веројатност за судири на напредните и повратните месечини (на пр. Пасифаја и Хималија имаат судирна веројатност од 27 % во рок од 4,5 милијарди години). Затоа, постои претпоставка дека денешната група може да е последица од понова и побогата историја на судири меѓу овие месечини наспроти едно распарчување како кај Кармината и Ананкината група.
Вотергејтска афера
Скандалот започнал со апсењето на пет луѓе за упад во штабот на Демоктратсиот Национален Комитет во хотелскиот комплекс на 17 јуни 1972. Првичните истражувања спроведени од ФБИ и подоцна од Комитет за Вотергејт на Сенатот и на новинарите откриле дека овој упад или кражба се само една од многуте нелегално авторизирани и извршени активности од страна на персоналот на Никсон и оние лојални на него. Тие исто така откриле и огромен број на криминални дела и злоставувања, меѓу кои: измама во кампањата, политичка шпионажа и саботажа, нелегални провалувања, неправилни даночни пријави и посебен фонд за перење на пари за исплата на оние кои ги вршеле тајните операции. Овој таен фонд исто така бил искористен и за „купување на тишината“ на седуммината кои беа обвинети за упадот на 17 јуни.
Одежда
Одежда (руски и старословенски: облека) — церемонијална облека на православните свештеници во богослужбата. Исто така, во иста смисла, овој збор го користат и унијатите. Во историски и регионален контекст, овој збор се користел за церемонијална облека на владетели, витези, кралеви, благородници;
Во раното христијанство, свештениците носеле облека слична на секојдневната облека, но од скапоцени материјали и ја носеле само за време на богослужбите. Постоеле и одежди налик на старозаветните. Христијанската црква, чувајќи го преданието, во подоцнежните векови не го променила значително обликот на старите одежди.
Црковните одежди се со одредени бои, од кои секоја има посебно значење. Белата е симбол на радост, чистота и просветлување. Црвената боја има значење на крв што ја пролеале Христос и неговите ученици, апостоли, светци и маченици. Зелената боја е симбол на надеж за вечно блаженство, стекнато преку заслугите на Исус Христос и дарот на Светиот Дух. Црната и темноцрвената боја претставуваат каење и тага.
Самите одежди го предупредуваат свештеникот побожно да ја врши богослужбата и го потсетуваат на доблестите со кои треба да се одликува.
Секоја свештена одежда мора да биде осветена од епископ или свештеник. Кога се облекуваат одеждите, се изговараат молитвите пропишани со типик. Одеждите може да се користат само за богослужбени цели. Што се однесува до бојата на црковната облека, на почетокот белата била доминантна боја. Подоцна, во време на пости биле воведени пурпурни или црни одежди, а во текот на годината и црвени, зелени, златна и други во текот на годината. Најчесто се извезени и украсени.
Секој од трите степени на православното свештенство има своја облека.
Марија Гролмус
Марија Каролина Елизабет Гролмус (сорбиски: Marja Grólmusec) (24 април 1896 во Лајпциг – 6 август 1944 во Равенсбрик) била католички лужички публицист и член на социјалистичкиот отпор против нацистичката влада.
Животопис
Марија Гролмус била родена на 24 април 1896 година во Лајпциг, а нејзиниот татко бил директорот и лингвист д-р Јоханес Гролмус (лурбиски: Jan Grólmus). Откако го завршила своето формирање на Gaudigsches Lehrerinnenseminar во Лајпциг во 1917 година, кратко време работела како наставничка во основно училиште во Бургершул Лајпциг-Родниц пред да ги започне своите студии по лингвистика и историја во Берлин и Лајпциг. Дипломирала во 1928 година, докторирајќи со тезата  („Жозеф Герес и демократијата“). Додека студирала, најпрво била членка на младинската организација Виндхорстбунд, а подоцна станала член и на Социјалистичката студентска унија.
Марија Гролмус била особено заинтересирана за политичкото новинарство. Па така, таа напишала повеќе написи за Rhein-Mainische Volkszeitung, весник близок до левото крило на Zentrumspartei и за списанието на католичкото младинско движење „Quickborn“ наречено Die Schildgenossen, иницирано од Романо Гвардини.
Иако била член на повеќе разни партии низ годините, нејзиниот политички фокус секогаш бил кон социјалната и левичарската политика. Таа почнала како член на Социјалдемократска партија на Германија (SPD) во 1927 година и ја напуштила партијата за да се приклучи на Комунистичката партија на Германија (KPD) во 1929 година. Таа била исклучена од КПД поради нејзиното противење на формирањето на одделни комунистички синдикати, па се приклучила на Комунистичката партија-опозиција, на чие малцинско крило и припаѓала заедно со Пол Фролих и Џејкоб Вaлчер. Тие ја напуштиле партијата во 1932 година за да се приклучат на Социјалистичката работничка партија на Германија (SAPD).
Откако нацистите дошле на власт, таа противзаконски ја продолжила својата политичка активност. Во тесна соработка со Arbeitskreis Revolutionärer Sozialisten, таа ги поддржувала политичките затвореници, транспортирала илегална литература и им помагала на загрозените другари да избегаат во Чехословачка. Оперирала од селото Радибор во Горна Лужица, родното место на нејзиниот татко. Таа била во контакт со групите на отпорот на СПД, КПД, САПД и австрискиот социјалист Ото Бауер. Таа била осудена од германските власти и на 7 ноември 1934 година била уапсена заедно со Херман Рајнмут. Првично била затворена во Дрезден. Таа била осудена на шест години затвор од Volksgerichtshof на 23 ноември 1935 година и била испратена во затворот Валдхајм. За време на нејзиниот притвор, таа се свртела кон католичката духовност. Нацистичката влада ѝ понудила слобода и терапија за рак, доколку таа се согласи да шпионира за нив во движењето на отпорот на Лужичките Срби, откако го отслужи својот мандат. Таа одбила, па како резултат била испратена во концентрациониот логор Равенсбрик. Во Равенсбрик, таа се обидела да им помогне на полските и чехословачките затвореници користејќи ги нејзините јазични вештини. Таа починала на 6 август 1944 година поради операција на тумор спроведена под несоодветни околности. Нејзината урна била погребана на гробиштата во Радибор.
Почести
Таа била почестена од ГДР поради нејзината улога како антифашистички борец и борец на отпорот. Повеќе лужички градови имаат улици именувани по неа, вклучувајќи ги Бауцен, Хојерсверда, Лајпциг. Во Шлајфе и Радибор, училиштата се именувани по неа. Во Радибор има и нејзина статуа.
Владимир Цвијан
Владимир Цвијан (Белград, 24 ноември 1976 - Белград, 5 јануари 2018) — српски адвокат и политичар, член на Националното собрание на Република Србија од 2012 до 2013 година и член на претседателството на Српската прогресивна партија (СНС). Пред тоа, тој ја извршуваше функцијата правен советник и генерален секретар на претседателот на Република Србија, Борис Тадиќ.