cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1489 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1489 година се протега во 1147 и 1148, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1207 и 1208 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 946 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2175 и 2174 исламска година пред хиџра.
Бошинос
Бошинос (Καλαμώνας, Каламонас) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 16 километри источно од градот Драма и на 11 километри јужно од Доксат, на надморска височина од 39 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 150 цигани.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година селото е евидентирано како напуштена населба.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција.
Во 1927 година, селото било преименувано во Каламонас.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 68 грчки семејства со 257 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 257 лица, додека во 1940 година селото броело 756 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 906 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1039 жители, во 1971 година имало 818 жители, во 1981 година имало 874 жители, додека во 1991 година имало 831 жител. Денеска, населението на селото е 597 жители според пописот од 2001 година.
Хелмштет
Хелмштет (Helmstedt) — град во источниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, во Германија. Претставува административно седиште на истоимениот округ. Историскиот универзитет и ханзиното влијание чуваат значајно наследство на романескни и ренесансни градби, како и бројни фахверк куќи.
Во текот на поделбата на Германија, блискиот автопат 2 бил средиште на граничниот премин Хелмштет-Мариенборн, најважен на поранешната внатрегерманска граница како почетна точка на најкратката копнена рута помеѓу Западна Германија и Западен Берлин.
Местоположба
Окружниот град Хелмштет се наоѓа помеѓу северното подножје на планинскиот масив Харц и Северногерманската Низина.
Градското подрачје зафаќа површина од 46,97 км² и се протега во насока север-југ девет километри, а во насока запад-исток осум километри. Во потесното градско подрачје, најниска точка претставува 123 метри надморска височина, додека највисоката точка е 144 метри. Во целото градско подрачје, највисока точка претставува Беченберг со 171,6 метри.
Почнувајќи од североисток надесно, градот се граничи со следниве општини: Ебисфелде-Веферлинген, Бендорф, Ингерслебен, Зомерсдорф, Харбке (сите во округот Берде во Саксонија-Анхалт), Шенинген, Волсдорф, Зиплинген, Зиплингенбург и Мариентал (сите во округот Хелмштет).
Големи градови во близина се Брауншвајг (околу 36 километри западно), Волфсбург (околу 30 километри северозападно) и Магдебург (околу 45 километри источно). Долносаксонскиот главен град Хановер се наоѓа на околу 90 километри западно.
Градски единици
Хелмштет се состои од осум градски единици:
Кернштат го опфаќа подрачјето на стариот дел на градот, како и блиските девет населби, кои се развиле главно по Втората светска војна. Во оваа градска единица живеат околу 21.100 жители. Обете градски единици Бармке (околу 820 жители) и Емерштет (околу 2.270 жители) се наоѓаат 4,5 километри северозападно од градот и биле припоени кон градот во 1974 година со административната реформа. Бад Хелмштет (околу 150 жители) се наоѓа околу 3,5 километри источно од градот. Југоисточно од градот се наоѓаат Биденштет, Хонслебен, Офлебен и Рајнсдорф, кои биле припоени кон градот со спојување на општината Биденштет на 1 јули 2017 година кон градот.
Историја
Населбата во време на Војводството Саксонија била првпат спомената како Хелмонстеде (Helmonstede) во декрет од 952 година од германскиот крал Отон I. Порано бил пишуван поинаку Helmstädt, бидејќи градот се развил во близина на бенедиктанскиот манастир „Св. Лудгер“, кој бил основан околу 800 година од Лудгер како мисионерска станица. Градските права ги добил во 1247 година. Припаѓал на Опатијата Верден до 1490 година, кога бил купен од Војводството Брауншвајг-Линебург. Од 1576 до 1810 година во градот бил сместен Хелмштетскиот универзитет.
Од доцните 1940-ти до 1990 година, градот бил место на голем граничен премин помеѓу Западна Германија и Источна Германија. Главната железничка и патна рута помеѓу Западна Германија и Берлин низ Источна Германија започнувале на граничниот премин Хелмштет-Мариенборн, познат и како Чекпоинт Алфа.
Сообраќај
Градот се наоѓа на железничката линија Брауншвајг-Магдебург.
1625
1625 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1625 година од новата ера, 625. од вториот милениум, 25. од XVII век и шеста од 1620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7133 и 7134 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6375 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5385 и 5386 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2378.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1625 година се протега во 4261 и 4262, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4321 и 4322 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2168. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1034 и 1035 исламска година.
Јозеф Улма
Јозеф Улма
Датум и место на раѓање 2 март 1900 година Маркова Датум и место на смртта 24 март 1944 година Маркова
Погребно место - Гробиштата во Маркова
Занимање - земјоделец, фотограф, социјален работник Националност - пољак
Брак - Викторија Ниемчак
Деца - Станислав, Барбара, Владислав, Францишек, Антони, Марија Улма Јозеф Улма (роден на 2 март 1900 година во Маркова, починал на 24 март 1944 година ) - полски фармер, сопственик на фарма од неколку хектари, Божји слуга на Католичката црква, праведен меѓу народите. Заедно со сопругата и шесте деца, тој беше убиен од Германците како одмазда за криењето на две еврејски семејства.
Предвоениот период
Јозеф Улма е роден во 1900 година во сиромашно селско семејство. Завршил четирикласно народно училиште. Во 1921 година бил повикан на воена служба. На 29-годишна возраст започнал да се школува во земјоделското училиште во Пилжно, специјализиран за овоштарство и градинарство, кое го завршил со одличен успех.
Јозеф Улма бил активист и добро позната личност во локалната заедница. Тој го промовирал градинарството и одгледувањето зеленчук. Тој бил првиот градинар што го направил расадникот за овошни дрвја во Маркова. Се занимавал и со пчеларство и одгледување свилена буба. Покрај тоа, тој бил библиотекар во Католичкиот младински круг и активен член на ZMW „Wici“. Неговата најголема страст била фотографијата.
На 35-годишна возраст се оженил со Викторија Ниемчак, која била 12 години помлада од него. Сопружниците имаале шест деца. Во моментот на нивната смрт, тие очекувале седми потомок.
Помош на Евреите
За време на германската окупација, Јозеф Улма се вклучил во помагање на истребените Евреи. Веројатно во втората половина на 1942 година примил осум еврејски семејствата избегани од Голдман / „Сзал“, Грунфелд и Диднер. Згора на тоа, тој им помогал на други еврејски семејства да изградат колиба во блиската шума, а потоа им обезбедувал храна и други производи.
По некое време, шумскиот колиба била откриен од Германците, а четворица Евреи кои се криеле таму (три жени и едно дете) биле убиени. Фактот дека Улма им помагал на бегалците не бил откриен тогаш. Останатите осум Евреи се криеле на фармата кај Улма до пролетта 1944 година.
Смртта
Во пролетта 1944 година, семејството Улма биле осудени од синиот полицаец, Влоџимиерз Леш, кој претходно го запленил имотот на семејството Сал и имал намера да се ослободи од неговите вистински сопственици. На 24 март 1944 година, германските воени полицајци од полициската станица во Ланцут го застрелале Јозеф Улма, неговата сопруга, која била во напредната бременост и шест деца (8-годишната Станислава, 6-годишната Барбара, 5-годишниот Владислав, 4-годишниот Францишек, 3-годишниот Антони и бебето од година и пол Марија). Сите криумчарени Евреи загинале заедно со нив.
Комеморација
На 13 септември 1995 година, Јозеф Улма и неговата сопруга постхумно беа наградени со медалот „Праведни меѓу народите“. На 24 март 2004 година, беше откриен споменикот посветен на нив во Маркова. Дополнително, со одлука на претседателот на Република Полска, Лех Качински од 25 јануари 2010 година, Улмите постхумно беа одликувани со Командантскиот крст од Орденот на Polonia Restituta.
Судбината на Јозеф Улма и неговото семејство станала симбол на мачеништвото на Полјаците убиени од Германците за помагање на Евреите. Музејот на Полјаците што ги спасуваат Евреите за време на Втората светска војна го носи името на семејството Улма, кој беше отворен во Маркова на 17 март 2016 година во присуство на претседателот на Република Полска, Анджеј Дуда.
Дупер
Дупер (стилизирано како ДУПЕР) е македонски поп дуо бенд основан во Скопје. Моментални членови на бендот се Борис Какуринов кој свири на гитара и клавијатурa и Илчо Нечовски кој е главен вокал и свири на бас гитара. Мартина Баракоска која била дел од бендот до 2019 година, свирела на тапани.
Бендот стекнува популарност со нивниот деби сингл „Не сум твој тип“ (2018) за кој добиваат позитивни критики поради оригиналниот и свеж звук кој го внесуваат во македонската музика.
Позадина
Борис Какуринов и Илчо Нечовски се запознаваат уште во средно училиште. Поради тоа што имаат заеднички проби во оркестарот во нивното училиште Орце Николов каде Илчо свири виолина, а Борис гитара, одлучуваат да свират заедно.
2018-2021: Музичко пробивање и прв студиски албум
За првпат се појавуваат на македонската сцена со песната „Не сум твој тип“ издадена на 20 јуни 2018 година со музичко видео во режија на Томи Акимовски. Песната стекнува инстантна популарност, а бендот добива пофалби за оригиналниот звук кој го воведуваат на македонската сцена. Во 2021 година, спотот за песната е прегледан повеќе од 3 милиони пати на Јутјуб.
Бендот потпишува договор со издавачката куќа Авалон продукција во 2018, а истиот го раскинува во 2019 година. Истата година, поради ненадминливи разлики, Мартина Баракоска ја напушта групата. На 20 мај 2020 година, бендот ја објавува „Сменета“ во соработка со Матеј Фолц која добива добри критики од публиката. Музичкото видео за песната е во режија на Ангела и на Софи од „Фроузен тајм дропс“.
Награди и номинации
Во 2019 година, бендот ја добива наградата за музичко отркитие на годината на шоуто Златна бубамара на популарноста. Истата година, добиваат номинација за најдобра алтернативна група и најдобар спот за 2019 година на манифестацијата MAC одржана во Белград, Србија. Бендот исто така ја добива наградата за најдобар бенд доделена на наградите организирани од страна на магазинот Стори.
Јавни настапи
На Златната бубамара на популарноста од 2019, бендот настапува со песните „Не сум твој тип“ и „Ние сме 2“.
Сидерово
Сидерово е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Хрватски динар
Динарот - поранешна валута на Хрватска помеѓу 23 декември 1991 година и 30 мај 1994 година. ИСО 4217 кодот бил HRD.
Историја
Хрватскиот динар ја заменил верзијата на југословенскиот динар од 1990 година на исто ниво. Тоа било преодна валута воведена по прогласувањето на независност на Хрватска. За време на своето постоење, динарот опаднал во вредност од фактор околу 70. Динарот бил заменет со куна со стапка од 1 куна = 1000 динари. Валутата не се користела во заземените територии кои ја сочинувале таканаречената Српска Краина.
Банкноти
Аверсот на сите банкноти бил ист, со слика на хрватскиот научник од Дубровник, Руѓер Бошковиќ. Банкнотите до 1000 динари ја имале на реверсот Загрепската катедрала На повисоките апоени била претставена скулптурата „Историја на Хрватите“ на Иван Мештровиќ на задната страна.
Западна конференција (НБА)
Западната конференција на Националната Кошаркарска Асоцијација има петнаесет тимови, распоредени во три дивизии: Југозападната, Северозападната и Тихоокеанска. Победникот на Западната Конференција игра во Финалето на НБА против победникот на Источната Конференција. Тимовите се организирани на наредниот начин:
Југозападна Дивизија
Тихоокеанска Дивизија
Северозападна Дивизија
1490 п.н.е.
1490 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1490. година пред новата ера, 490. од вториот милениум п.н.е., 90. од 15 век п.н.е. и прва од 1490-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4018 и 4019 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3260 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2270 и 2271 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 737 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1490 година се протега во 1146 и 1147, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1206 и 1207 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 947 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2176 и 2175 исламска година пред хиџра.
Откритија
1490 av. J.-C.
Знаме на Република Кипар
Знамето на Република Кипар е официјалното знаме на државата, поточно на јужниот дел од островот Кипар. Знамето било усвоено на 16 август 1960 година кога се осамостоил Кипар.
Пред да се усвои ова знаме, се користеле грчкото и турското знаме. Кога се правело знамето се избегнувала: црвена боја, сина боја, крст, полумесечина и ѕвезда за да се добие неутрално знаме. Знамето го направил Исмет Гунеј.
Покрај ова знаме, има и предлог знаме кое би се користело кога Кипар би се обединил. Тоа е составено од пет ленти во сина, бела, жолта, бела, црвена боја што симболизираат: Грци, мир, Кипар и Турци.
Географија на Азербејџан
Азербејџан е земја во Кавказот. Оваа држава се наоѓа на крстопатот меѓу Западна Азија и Источна Европа.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 86,600 км2, и според тоа се наоѓа на 142 место по големина во светот. Азејбејџан е опколена со Каспиското Езеро на исток, со Русија на север, со Грузија на северозапад, Ерменија на запад и Иран на југ. Ексклавата Нахичеван се граничи со Ерменија на север и исток, со Иран на југ и запад, а на северозапад има кратка границата со Турција. Регионот Нагорно Карабах прогласил независност од Азербејџан во 1991 година, но не е меѓународно признат и се смета за дел од Азербејџан.
Местоположба
Со исклучок на источните делови на земјата и некои области на границите со Грузија и Иран, Азербејџан е опколена со планини. На североисток, покрај границата со руската автономна република Дагестан се наоѓа планинскиот масив Голем Кавказ. На запад, покрај границата со Ерменија, се наоѓа планината Мал Кавказ. Во крајните југоисточни области, талински планини формираат дел од границата со Иран. Највисоката точка на Азербејџан е врвот Базардузи во Голем Кавказ, на 4 740 метри надморска височина. Осум големи реки течат од Кавказ до Куроараската низина - алувиална низина се наоѓа во централниот дел на земјата, со ниски делтови области покрај брегот. Кура е најдолгата река во регионот на Кавказ. Се влева во Каспиското Море.
Население
Според пописот од 2011, вкупното население во Азејбејџан е околу 9.614.600 жители. Густината на населеноста е 106/km2.
Главниот град Баку е најголемиот во државата со околу 2.045.815 жители (2011).
Клима
Климата во Азербејџан е суптропска, со максимум на врнежи во периодот септември-декември. Летата се суви и сончеви и продолжуваат од јуни до средината на септември. Зими се студени.
Надворешни врски
আজারবাইজান Atropatene (res publica)
Слива (род)
Слива —  дрва и грмушки од потсемејството на сливите (Amygdaloideae) кој ги опфаќа сливите, црешите, вишните, праските, сливопраските (нектарини), кајсиите и бадемите. Постојат околу 430 ови распространети ширум северните умерени подрачја во светот. Многу се одгледуваат како овошје или за украс. Плодовите се нарекуваат и коскено овошје заради тврдата семмка во нив.
Ботаника
Растенијата од родот можат да бидат листопадни или зимзелени. Листовите се прости, наизменични, обично со копјест облик. Цветовите се бели до розови, а поретко црвени, со пет венчиња и пет чашкини ливчиња и имаат многу прашници. Можат да бидат самостојни или во штитови од по две до шест, или понекогаш повеќе грозени китки. Плодовите се месести со по една голема јатка (наречена „коска“ или „семка“).
Класификација
Денешната класификација на членовите на родот сливи е на Алфред Редер, разработена во 1940 г. со пет подрода и подоцна дополнета од К. Инграм со Lithocerasus. Тие се следниве:
Одгледување
Во родот спаѓаат повеќе застапени плодови како бадемот, кајсијата, црешата, вишната, праската, сливата и други, и секој од ниов има разни сорти кои се одгледуваат како пазарно овошје. Во случај на бадемот, се јаде само семката, која е јатка.
Видови
Ова е нецелосен список на позастапените видови од родот слива.
Јудејска Пустина
Јудејска Пустина (מִדְבַּר יְהוּדָה Мидбар Јехуда, صحراء يهودا Сахара Јахудан) — пустина во Израел и Западниот Брег која го зафаќа просторот источно од Ерусалим и се спушта до Мртвото Море. Се протега од североисточниот дел на пустината Негев до подрачјето источно од Бејт Ел, и се одликува со бројни тераси со косини. Завршува со стрмна косина која запира во Мртвото Море и Јорданската Долина. Пустината ја сечат разни вади (долови со повремени водотеци) од североисток и југоисток и многу кланци, со длабочина од 36 м на запад до 18 м на исток. Пустината е подрачје со посебен морфолошки состав долж источната страна на Јудејските Планини.
Пустината понекогаш се нарекува Јешимон, што значи пустина или дивина, Дивина на Јуда или Дивина на Јудеја.
Местоположба и клима
Јудејската Пустина е сместена источно од градот Ерусалим и се спушта кон Мртвото Море. Поважни градски центри на ова подрачје се Ерусалим, Витлеем, Гуш Ецион, Ерихон и Хеврон.
Врнежите на подрачјето на Јудеја се движат од 400 до на западните ридови,  околу западен Ерусалим (во централна Јудеја) и  во источен Ерусалим. Источните делови добиваат само поради ефектот на дождовна сенка. Климата се движи од средоземна на запад и пустинска на исток, со појас на степска клима во средината.
Издан
Во своето истражување, Еврејскиот универзитет во Ерусалим утврдил присуство на подземно наоѓалиште на слатка вода (издан) под Јудеската Пустина, наречен Издан на Јудејската група, кој почнува од Јудејските Планини и оди во североисточен правец кон Мртвото Море, а излегува на површина од изворите во Цуким, Каме, Самар и Ејн Геди. Изаднот се полни од дождовница и има просечна годишна зафатнина од 100 милиони кубици вода.
Драгослав Михаиловиќ
Драголсав Михаиловиќ (Михајловиќ) (српски: Драгослав Михаиловић, 17 ноември 1930, Ќуприја, Кралство Југославија — 12 март 2023, Белград, Србија) — српски писател и академик.
Животопис
Михаиловиќ завршил гимназија во родниот град, а во 1949 година се запишал на Филолошкиот факултет во Белград, каде студирал на групата за југословенска книжевност и српско-хрватски јазик. Дипломирал во 1957 година. Во 1981 година, Михаиловиќ бил избран за дописен член на Српската академија на науките и уметностите.
Творештво
Во 1967 година, Михаиловиќ ја објавил својата прва книга, збирката раскази „Фред, добра ноќ“, во издание на Матица српска. За неа, тој ја добил Октомвриската награда што ја доделува градот Белград. Следната година, повторно во издание на Матица српска, се појавил романот „Кога цветаа тиквите“, кој постигнал голем успех и до 1980 година доживеал пет изданија во Србија, а бил преведен и на неколку други јазици. По мотивите на овој роман, подоцна Михаиловиќ ја напишал и истоимената драма. Во 1975 година го објавил својот втор роман „Венецот на Петрија“ за кој следната година ја добил Андриќевата награда, а подоцна биле снимени и истоимениот филм и телевизиска серија. Исто така, Михаиловиќ напишал и поголем број раскази кои биле објавени во разни списанија и дневни весници, а многу од нив се преведени и на други јазици. Притоа, неговите раскази биле дел од девет избори и антологии, објавени во Југославија, Полска, Бугарија, Чехословачка, Советскиот Сојуз и Велика Британија. Во продолжение, Миахиловиќ пишувал и радио-драми, изведувани на повеќе радио-станици во Србија и во странство. Во 1981 година била изведена телевизиската драма „Аквизитери“, а потоа била прикажана и монодрамата „Патник“. Најпосле, тој е автор и на драмата „Скитниците пијат чај“, која се прикажувала на сцените на „Ателје 212“ во Белград и на Народниот театар во Прилеп.
NGC 7374B
NGC 7374B — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7374B се споменува и како IC 1452, MCG 2-58-6, CGCG 430-5, IRAS 22435+1035, ARAK 565, KCPG 572A.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7374B е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 7374B има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 7374B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69675. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1155. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 800.
Голем Сивендрик
Голем Сивендрик — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
1624
1624 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1624 година од новата ера, 624. од вториот милениум, 24. од XVII век и петта од 1620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7132 и 7133 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6374 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5384 и 5385 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2377.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1624 година се протега во 4260 и 4261, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4320 и 4321 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2167. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1033 и 1034 исламска година.
Кралица Елизабета (архипелаг)
Кралица Елизабета — најсеверната островска група од Канадскиот Арктички Архипелаг, ги опфаќа сите острови со северна географска должина 74 степени 30 минути, вклучувајќи ги помалите архипелази Пари и Свердруповите Острови. Островите, од кои најголеми се Елсмир, Мелвил, Девон и Аксел Хајберг и вкупно зафаќаат површина од.
Историја
Најверојатно за првпат биле посетени од Викинзите пред околу 1000 години. Биле само делумно истражени(1615-16) од англиските морепловци Вилијам Бафин и Роберт Бајлот. Островите, кои административно поделени меѓу Северозападните Територии и Нунавут, го добиле името во 1953 г. во чест на кралицата Елизабета II.
1491 п.н.е.
1491 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1491. година пред новата ера, 491. од вториот милениум п.н.е., 91. од 15 век п.н.е. и втора од 1490-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4017 и 4018 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3259 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2269 и 2270 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 738 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1491 година се протега во 1145 и 1146, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1205 и 1206 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 948 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2177 и 2176 исламска година пред хиџра.
Откритија
1491 av. J.-C.
Мулдентал (округ)
Мулдентал (Muldentalkreis) — поранешен округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се граничел со (од север надесно) окрузите Делич, Торгау-Ошац, Дебелн, Митвајда и Лајпциг.
Историја
Корените на округот се од Амт Грима (Amt Grimma), кој бил создаден во 1832 година и подоцна бил преименуван во округ (Kreis). Градот Вурцен станал слободен град во периодот 1926-1945. Во 1952 година областа околу Вурцен била поделена од округот Грима. Овој дел бил повратен во 1994 година, кога двата претходни окрузи Грима и Вурцен биле повторно споени. Неколку општини од други окрузи околу Бад Лаузик биле исто така додадени кон округот. Во август 2008 година, станал дел од новиот округ Лајпциг.
Географија
Округот бил именуван по неговата главна река, Мулде — името Мулдентал (Muldental) означува „долина на Мулде“. Мулде извира јужно од округот со спојување на два водотека Фрајбергер Мулде и Цвикауер Мулде и тече низ округот во насока кон север.
Борис Стојменов
Борис Стојменов (роден на година во Вељуса, ) — македонски економист, стопанственик и политичар.
Животопис
Борис Стојменов завршил на Економскиот факултет во Скопје. Стојменов бил еден од основачите на ВМРО-ДПМНЕ и нејзин потпретседател. Во периодот од 28 ноември 1998 до 27 декември 1999 година бил Министер за финансии на Република Македонија. Во 2002 година ја основал партијата ВМРО-Македонска. Во 2008 година, на Парламентарните избори, Стојменов бил избран за пратеник во Собранието на Република Македонија. Во тоа време бил член е на Комисијата за финансии и буџет, а исто така и на Комисијата за транспорт, врски и безбедност на животната средина. Во 2012 година неговата партија се пропоила кон ВМРО-ДПМНЕ.
Стојменов и неговото семејство се сопственици на Штедилница МАК-БС, Консалтинг БС, Печатница БС и телевизијата Канал 5.
IC 1465
IC 1465 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1465 се споменува и како FGC 1242.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1465 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 1465 има привидни димензии од 0,8' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 24 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 24' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на IC 1465 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 91114.
Викенд на мртовци (филм)
Викенд на мртовци е македонски филм-комедија од 1988 година, режиран од Коле Ангеловски, со Владимир Ангеловски - Дади, Ѓорѓи Јолевски, Димче Мешковски, Гоце Тодоровски, Благоја Чоревски, Тодорка Кондова-Зафировска и Младен Крстевски во главните улоги. Филмот е екранизација на театарска пиеса од Миле Попоски и е последниот снимен во Вардар филм во рамките на СФР Југославија. Добитник е на две награди на Фестивалот на филмска комедија во Голубац - „Златна Рипка“ за режија на Коле Ангеловски и трета награда од публиката за најдобар филм.
Содржина
Во соседството, пак, наспроти куќата на Тасе, се прави свадба. Со звукот на зурлите и тапаните пристигнува ковчегот со умрената, но кога истиот ќе го отворат, му нема крај на изненадувањето зашто внатре не е Кате, сопругата на Тасе, туку некоја непозната жена. Веднаш бараат објаснување од Државната болница во Скопје од каде се известени дека во сплет на околности, направена е размена на покојничките и дека нивната Кате се наоѓа кај некој Климе од Охрид, а неговата жена е во ковчегот што пристигнал кај Тасе. Тасе и Климе воспоставуваат врски и се договараат да си ги разменат покојничките при што постигнуваат договор да се сретнат на полпат, односно на планинскиот превој Ѓавато.
Според договорот, тука пристигнуваат и едните и другите, но пред да бидат разменети покојничките, доаѓа до меѓусебна расправа во врска со вредноста на мртвечките сандаци. Уште таа расправија тече, а на повидок е ново разочарување: во сандакот што го добил Тасе не се наоѓа телото на покојната жена на Климе по име Зора, туку некоја трета жена. Затоа, Климе и неговата ќерка ќе го земат само скапиот мртовечки сандак и ќе се вратат назад, а Тасе останува со две мртви жени и со еден евтин мртовечки сандак.
Улоги
Останати улоги ▼
Реакции
Викенд на мртовци е првата македонска филмска комедија по пауза од речиси триесетина година (по Мирно лето од 1961 година) и е еден најпопуларните македонски филмови од овој жанр, имајќи култен статус децении по својата премиера. Уште веднаш е добро прифатен од публиката, благодарејќи ѝ, во одредена мера, и на истоимената успешна претстава, на која работи безмалку истиот тим и која, заедно со Солунски патрдии и Бегалка е и една од најдолговечните претстави на Драмскиот театар. Сепак, комплицирањето на дејството во втората половина на филмот, кога покрај почетната постава се појавуваат и двајца молери што се враќаат од Претор и две германски автостоперки, од некои критичари е оценето како непотребно обременување на одличниот првичен заплет, чие „почетно темпо, ниту режисерот Коле Ангеловски ниту самите интерпретатори, не го задржаа во текот на целиот филм“.
Чадрас
Чадрас (Zschadraß) — село и поранешна општина во округот Лајпциг, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2011 година е дел од градот Колдиц.
Враќањето на Филип Латинович
„Враќањето на Филип Латинович“ (хрватски: Povratak Filipa Latinovicza) — роман на хрватскиот писател Мирослав Крлежа.
Содржина
По 23 години, сликарот Филип Латинович (чие вистинско име е Сигисмунд Казимир) се враќа во родното место. Најпрвин го посетува својот дом од каде во младоста го избркала мајка му откако тој украл пари, а потоа ја минал ноќта во бордел. Исто така, ја посетува трафиката која во минатото му припаѓала на мајка му Регина — жена со полско потекло (чие вистинско име било Казимјера), а потоа шета низ градот. Веќе цела година, Филип се наоѓа во мрачно расположение, уморен е од животот и нема инспирација за сликање. Додека шета низ градот нему му се враќаат спомените од животот: неговиот татко умрел кога тој бил на двегодишна возраст така што не се сеќава на него, но не е сигурен кој е неговиот вистински татко. Филип изнајмува кочија и заминува во селото Костањевец, каде живее мајка му. Додека минува крај некогашниот бордел, тој се сеќава на една случка од детството, кога првпат влегол во борделот, меѓутоа побегнал откако проститутката му раскажувала за мајка му. За време на престојот во Костањевец, еден ден избувнува пожар кај соседите, а Филип влегува во шталата и го спасува бикот, што го прославило неговото име во околината. По средбата со мајка му, тој е изненаден од неа, зашто таа била многу изменета: додека во минатото била строга, тивка и воздржана, сега таа уживала во храната, излетите и во животните удобности. Таа го измачува со барањето да го наслика нејзиниот портрет за подоцна да се откаже од идејата, незадоволна од начинот на кој е прикажана на сликата. Инаку, таа одржува врска со некогашниот жупан Силвие Липах, потомок на благородничко семејство, кој живее во спомените на Австроунгарската монархија. На Филип му се непријатни сите луѓе со кои се дружи мајка му, а единствено се дружи со Ксенија Радајева, двапати разведена жена, одговорна за стечајот на две банки. Таа живее со поранешниот адвокат Владимир Балочански, кому му го уништила животот и кој завршил в затвор, а кого подоцна го прифатила да живее со неа. Филип има необични односи со Ксенија со која се гледа секојдневно, но во неколку прилики е сведок на нејзиното развратно однесување. По некое време, во селото пристига Кирјалес, дамнешен познаник (веројатно и љубовник) на Ксенија. Тој предизвикува несигурност и страв кај Филип, кој чувствува голема одбивност кон него, но нема сила да му се спротивстави во текот на честите дебати. Еден ден, селаните го наоѓаат мртвото тело на Кирјалес, кој извршил самоубиство, фрлајќи се под возот. По тој настан, Ксенија бара пари од Филип, зашто има намера веднаш да отпатува во Хамбург, а Балочански го моли Филип да ја убеди Ксенија да остане во селото. Меѓу Филип и мајка му доаѓа до тешка кавга поради неговиот однос со Ксенија при што тој ја обвинува мајка си за неморалниот живот во минатото, а таа му кажува дека неговиот биолошки татко е Липах. За време на нивната расправа, во собата на Филип влегува Балочански, растроен и облеан во крв, кој му соопштува дека Ксенија нема да отпатува, а потоа бега од куќата. Филип трча по него, но Балочански исчезнува во ноќта, а Филип оди во куќата на Ксенија која лежи мртва на постелата.
232
232 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 232 година од новата ера, 232. од првиот милениум, 32. од III век и трета од 230-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5740 и 5741 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4982 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3992 и 3993 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 985.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 232 година се протега во 2868 и 2869, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2928 и 2929 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 775. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 402 и 401 година пред хиџра.
Викторија Улма
Викторија Улма
Име и моминско презиме Викторија Ниемчак
Датум и место на раѓање 10 Декември 1912 година во Маркова
Датум и место на смртта 24 Март 1944 година во Маркова
Националност - полјачка
Брак - Јозеф Улма
Деца - Станислав, Барбара, Владислав, Францишек, Антони, Марија Викторија Улма (родена на 10 Декември 1912 година во маркова, почината на 24 Март 1944 година во Маркова) - земјоделка од Маркова во близина на Ланцут, сопруга на Јозег Улма. Заедно со сопругот и шесте деца била убиена од Германците затоа што криела Евреи. Во моментот на нејзината смрт, таа беше бремена во деветтиот месец. Праведни меѓу народите.
Кратка биографија
Таа била седмо дете на Јан и Франциска Ниемчак. На шестгодишна возраст ја изгубила мајка си. Посетувала курсеви на Народниот универзитет во Гаќ. Во 1935 година се омажила за Јозеф Улма, кој бил 12 години постар од неа, со кого имала шест деца. Таа се грижела за домот и за потомството. Во моментот на нејзината смрт, таа очекувала седмо дете.
Веројатно во втората половина на 1942 година заедно со нејзиниот сопруг, таа криела осум еврејски семејства, бегалци од Голдман / "Szall", Grünfeld и Didner.
Во пролетта 1944 година, семејството Улма беа осудени од синиот полицаец, Влоџимиерз Лесија (со украинско потекло), кој претходно го заплени имотот на семејството „Сзал“ и имаше намера да се ослободи од неговите вистински сопственици. На 24 март 1944 година, германските воени полицајци од полициската станица Ланкат ги застрелаа Улма и нивните шест деца. Со нив загинаа и сите скриени Евреи. Веројатно за време на погубувањата Викторија почнала да се пораѓа, бидејќи сведокот на ексхумацијата подоцна сведочел дека откако го ископал телото, ги забележал главата и градите на новороденчето, како излегува од нејзиното тело .На 13 септември 1995 година, Јозеф и Викторија Улма постхумно беа наградени со медалот „Праведни меѓу народите“. На 24 март 2004 година, споменикот посветен на нив беше откриен во Маркова. Освен тоа, со одлука на претседателот на Република Полска, Лех Качињски од 25 јануари 2010 година, Улмите постхумно беа одликувани со Командантскиот крст од Орденот на Polonia Restituta.
На 17 септември 2003 година, бискупот од Пелплин, Јан Бернард Шлага, го отвори процесот на беатификација на 122 полски маченици од Втората светска војна, вклучувајќи ги Јозеф и Викторија Улма, нивните шест деца и седмото неродено. На 20 февруари 2017 година, Конгрегацијата за каузи на светите и дозволи на Пржемишлската архиепископија да го преземе процесот на семејството Улма.
Судбината на семејството Улма стана симбол на мачеништвото на Полјаците убиени од Германците за помагање на Евреите. Тие се именувани по Музејот на Полјаците што ги спасуваат Евреите за време на Втората светска војна, кој беше отворен во Маркова на 17 март 2016 година во присуство на претседателот на Република Полска, Анджеј Дуда.
Печатена плоча
Печатена плоча (англ. PCB, printed circuit board) – назив за средство со кое механички и електрични се поврзуваат електронски компоненти. Се состои од подлога од изолациски материјал на која со различни постапки се обликува електроспроводна структура.
Електроспроводната структура типично се изработува така што бакарната делумно се отстранува, со што од неа се обликуваат одвоени спроводници кои ги поврзуваат саканите места. Во постапката за отстранување делот од спроводниот слој се заштитува со маска отпорна на средството за отстранување. Таа маска вообичаено се нанесува со печатарска техника ситопечат, од каде што и доаѓа името печатена плочка. Во малосериско производство наместо со ситопечат, маската обично се формира со помош на материја осетлив на светлина, што е т.н. фотопостапка. Електроспроводната структура исто така може да се нанесува на подлогата со галванизација на дополнителен материјал на тенкиот спроводен слој нанесен со печатење или напарување.
Првите печатени плочки имале спроводен слој само од едната страна и имале низа дупчиња низ кои биле провлекувани краевите од електронските компоненти. Компонентите се поставувале на страната од плочката без спроводен слој, а нивните изводи потоа биле лемени на спротивната страна. Таквиот начин на поврзување на компонентите во склопови донел големо зголемување на квалитетот на изработка во однос на дотогашниот начин, кога компонентите биле непосредно поврзувани, бидејќи можноста за грешка била далеку помала, а склопот бил многу прегледен и лесно се проверувала точноста на спојување.
Следниот чекор биле двослојните плочки. Кај таквите плочки спроводниот слој бил од обете страни на плочката, со што се постигнало бројот на краткоспојници (спроводници залемени на плочката чија улога е само електрично спојување на одвоени делови на плочката) да биде значително намален, односно склоповите можеле да се изработуваат и целосно без краткоспојници. Но ваквите плочки барале попрецизна изработка, бидејќи облиците на спроводниците на двете страни морале на битните места точно да се преклопуваат. Следната новина била метализација на дупчињата, т.е. обложување на ѕидовите на дупчињата на плочката со спроводен материјал, со што се постигнува електрично спојување на спроводниците од двете страни, без потреба за двострано лемење на изводите на компонентата која поминува низ тоа дупче.