cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изабел Гулден
ЧСМ Букурешт
На 7 март 2017, Гулден го продолжила договорот со ЧСМ Букурешт до 2019. Пред почетокот на сезоната 2017-2018, романскиот клуб се засилил и со неколку квалитетни ракометарки кој освоиле многу титули во клупскиот и репрезентативниот ракомет, како Кристина Њагу (избрана за Најдобар играч на светот во 2016 година и шампионка во ЕХФ Лигата на шампионите во 2015 година со Будуќност) и норвежанките Аманда Куртовиќ и Марит Малм Фрафјорд (многукратни европски, светски и олимписки шампионки), за да го подигнат квалитетот на екипата и да и помогнат на Гулден во остварувањето на целта - достигнување до ново финале во Лигата на шампионите. Гулден одлично ја започнала сезоната постигнувајќи три гола во победата над во победата над СЧМ Крајова со 33-19 во Суперкупот на Романија, а потоа во првото коло од романското првенство таа постигнала 13 гола во победата над Униреа Слобозија во гости со 37-29 со што била најефикасна ракометарка на натпреварот како и најефикасна ракометарка воопшто во првото коло во првенството. На крајот од сезоната Гулден освоила уште по една титула во романското првенство и Купот на Романија, но клубот повторно бил елиминиран во полуфиналето на фајналфорот од Лигата на шампионите (како и претходната сезона), овојпат од подоцнежниот шампион Ѓер. Следниот ден, ЧСМ Букурешт го совладал Ростов-Дон со 6 гола на Гулден и го освоил третото место. Бидејќи од претходно било познато дека Гулден ја игра својата последна сезона во романскиот клуб и дека по завршувањето на сезоната заминала во францускиот Брест, по освојувањето на третото место таа изјавила: ''„Уште сум разочарана сум од вчерашниот ден, но денес ја покажавме нашата светла страна. Разочарана сум што ќе си одам од ЧСМ Букурешт, но среќна сум што си одам барем со третото место. Следниот мој чекор ќе биде заминувањето во Брест и се надевам дека и со нив ќе бидам дел од Ф4“''. Својот последен натпревар за ЧСМ Букурешт, Гулден го одиграла на 15 мај 2018 во победата на домашен терен над Дунареа Браила со 34-22, постигнувајќи 3 гола. И за трета година по ред таа била избрана за најдобра странска ракометарка во романското првенство, како и во идеалниот тим на првенството.
Брест
На 15 март 2018, било објавено дека по три сезони во дресот на ЧСМ Букурешт, Гулден ќе го напушти клубот и ќе се пресели во Брест во летото 2018. Неколку дена подоцна таа и официјално потпишала договор со францускиот клуб, избирајќи го дресот со број 9, при што на конференцијата на нејзината презентација признала дека имала голема дилема дали да се пресели во Брест или да остане во Букурешт, но сепак на крајот се одлучила за ново искуство во својата кариера.
Гулден дебитирала за Брест во француското првенство на 30 август 2018, во победата над Бурж де Пеаж во гости со 32-19, постигнувајќи 3 гола за својот тим.
Репрезентативна кариера
Изабел Гулден дебитирала за сениорската репрезентација на Шведска на 23 ноември 2007, во натпреварот против Германија. Своето деби со репрезентацијата на некои од големите турнири го имала на Олимписките игри во Пекинг 2008.
Од 2008 година, Гулден учествувала на сите првенства на кои Шведска се квалификувала. Тоа ги вклучува Олимписките игри 2008 (Шведска: 8-мо место), ЕП 2008 (9), СП 2009 (13), ЕП 2010 (2), СП 2011 (9), ЛОИ 2012 (11), ЕП 2012 (9), ЕП 2014 (3), СП 2015 (9) ЛОИ 2016 (7), ЕП 2016 (8) и СП 2017 (4). Таа била избрана за МВП на Европското првенство 2014, на кое исто така завршила како најдобар стрелец со 58 постигнати гола.
Борстендорф
Борстендорф (Borstendorf) — село и поранешна општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2015 година е дел од општината Гринхајнихен.
Реде (појаснување)
Реде може да се однесува на следниве места во Германија:
Нонвајлер
Нонвајлер (Nonnweiler) — општина во округот Занкт Вендел, во Сар, Германија.
Географија
Се наоѓа околу 20 километри северозападно од Занкт Вендел и 30 километри југоисточно од Трир.
Кара Мустафа-паша
Кара Мустафа-паша (1634/1635 - 25 декември 1683 година) — отомански воен водач и везир како главен лик во последните обиди на Отоманското Царство за експанзија кон Централна и Источна Европа. Тој е роден од турски родители и се оженил за една од ќерките за Ќопруловци служејќи како гласник на Дамаск во времето на Ќопрулу Фазил Ахмед-паша.
Во текот на својата кариера служел како командант на копнените сили во војната против Полска во 1672 година кога била заземена Подолија. Во 1676 година кога починал неговиот полубрат Ќопрулу Фазил Ахмед-паша, тој го наследил на функцијата големи везир.
Во негово време започнал конфликтот со Русија кога Османлиите биле принудени да потпишат договор во 1681 година. Во 1683 година започнал воен поход кон север на територијата на Австрија достигнувајќи до Виена во 1683 година со повеќе од 100.000 војници, следејќи ги стапките на Сулејман Величествениот од 1529 година. Кога се гледала победата над градот, во септември пред ѕидините дошла полската армија на Јан Собиески по кое следувал катастрофален пораз на Османлиите и нивно повлекување кон Унгарија. По поразот Мустафа бил задавен на 25 декември 1683 година во Белград по наредба на Мехмед IV.
Неговите последни зборови биле: Бидете сигурни дека сте го врзиле јазолот силно. Неговиот надгробен споменик подоцна бил пренесен од Белград во Едрене.
Димитри Митан
Димитри Митан (1865-1935) е првиот охридски професионален фотограф. Земајќи го предвид периодот во кој работел, може да се каже дека е основоположник на македонското фотографирање. Роден е на 23 април 1865 година во Охрид, бил барем 20 години постар од браќата Манаки, па постои тврдење дека токму тој им бил ментор.
Фотографскиот занает го учел во Цариград (денешен Истанбул). На почетокот на 20 век дошол во Скопје каде работел како кино прикажувач. Во 1905 година, за време на проекција на филм пред високи османлиски функционери, се запалила филмската лента и настанал пожар. Турците го обвиниле Димитри дека намерно предизвикал пожар со цел да ги понижи турските великодостојници, па морал да побегне во Букурешт, каде живеел две години до повторното враќање во Охрид.
Главна тема на фотографирањето на Димитри Митан била револуцијата на македонскиот народ. Неговата фотографија „Херојството кај Кадино“ каде е прикажано самоубиството на Методи Патчев и неговите соборци е трага и сведоштво на крвавата борба на македонскиот народ за слобода и за сопствена држава. Денес поголем дел од фотографиите на Димитри може да се најдат во музеите во Охрид и Крушево, но повеќето од нив не се потпишани со неговото име. Во 1925 година Димитри Митан го фотографирал кралот Александар II Караџорџевиќ, кој бил во посета на Охрид. Кралот одбивал да се фотографира, но сепак застанал пред објективот кога пристигнал кај црквата Св. Богородица Перивлепта. Димитри за овој настан изработил збирка фотографии со панорамска содржина на градот од 360 степени во која била и фотографијата на Александар II Караџорџевиќ. Една од збирките му ја подарил на кралот, а за возврат добил сет од позлатени мали лажички за кафе кои на задната страна биле изгравирани со кралска круна. Денеска е зачувано само едно такво лажиче.
Фотографското ателје на Димитри Митан ce наоѓало кај познатиот Охридски чинар во центарот на градот Охрид. Тоа било опремено со стаклен покрив од една страна и прозорци од страната на чинарот за да има што повеќе дневна светлина при фотографирањето.
Димитри Митан починал во 1935 година. Занаетот го наследиле неговите синови Боро и Кирил Митан.
Дуивиндрехт
Дуивeндрехт (холандски изговор: [dœy̯və (n) ˌdrɛxt]) е село во холандската покраина Северна Холандија. Тоа е дел од општина Стар - Амстел, и се наоѓа на околу 6 километри југоисточно од Амстердам. Всушност, таа е опкружена со Амстердам.
Фактичката област "Дуивeндрехт", кој исто така може да ги  вклучува и околните села, има население од околу 4880 жители.
Локалната железничка станица Дуивeндрехт е голема точка на размена на холандската железничка мрежа.
Радио Станица (Локално)
Локалната радио станица на  Дуивeндрехт е Јам ФМ (Jamm fm 104), Нежните & Забавните.
Ладислав I (Унгарија)
Ладислав I, исто така Свети Ладислав или Свети Ладислас (I or Szent László; Ladislav I.; Svätý Ladislav I ; Władysław I Święty; околу 1040 - 29 јули 1095) бил крал на Унгарија од 1077 и крал на Хрватска од 1091 година. Тој бил втор син на кралот Бела I од Унгарија. По смртта на Бела во 1063 година, Ладислав и неговиот постар брат Геза го признале својот братучед Соломон како законски крал во замена за поранешниот војвода на нивниот татко, кој вклучувал една третина од царството. Тие соработувале со Соломон за следната деценија. Најпопуларната легенда на Ладислав, која ја раскажува својата борба со "Куман" ( турски номадски марадер), кој бил киднапиран од унгарска девојка, е поврзан со овој период. Односот на браќата со Соломон се влошил во раните 1070-ти, и тие се побуниле против него. Геза бил прогласен за цар во 1074 година, но Соломон ја одржувал контролата врз западните делови на неговото царство. За време на владеењето на Геза, Ладислав бил највлијателниот советник на неговиот брат.
Геза умрел во 1077 година, а неговите поддржувачи го направиле крал Ладислав. Соломон му се спротивставил на Ладислав со помош на кралот Хенри IV од Германија. Ладислав ги поддржал противниците на Хенри IV за време на контроверзноста на инвестициите. Во 1081 година, Соломон го отфрлил и признал владеењето на Ладислав, но тој се запрашал да ја поврати кралската круна, а Ладислав го затворил. Ладислав ги канионизирал првите унгарски светители (вклучувајќи ги и неговите далечни роднини, кралот Стефан I и војводата Емерик ) во 1085 година. Соломон го ослободил за време на церемонијата на канонизација.
По серијата граѓански војни, главен фокус на Ладислав било враќањето на јавната безбедност. Тој вовел строги закони, казнувајќи ги оние што ги прекршиле имотните права со смрт или осакатување. Тој ја окупирал речиси цела Хрватска во 1091 година, што го означува почетокот на периодот на проширување за средновековното Кралство Унгарија. Победите на Ладислаус врз Печенејците и Куманите ја осигуруваа безбедноста на источните граници на неговото кралство околу 150 години. Неговиот однос со Светата Столица се влоши во последните години од неговото владеење, бидејќи папите тврделе дека Хрватска е нивниот феуд, но Ладислав ги негирал нивните тврдења.
Ладислав бил канонизиран на 27 јуни 1192 од страна на папата Целестин III. Легендите го прикажуваат како побожен витез-крал, „инкарнација на доцно-средновековниот унгарски идеал за витештво“. Тој е популарен светец во Унгарија и соседните народи, каде што му се посветени многу цркви.
Раните години (пред 1064)
Ладислав бил вториот син на идниот крал Бела I од Унгарија и неговата сопруга Рихеза (или Аделаида), која била ќерка на кралот Мешко II од Полска. Ладислав и неговиот постар брат Геза, се родени во Полска , каде што Бела се населил во 1030-тите откако бил протеран од Унгарија. Ладислав е роден околу 1040 година. Ладислав" физичката и духовната шминка сведочеше за Божјата милостна волја дури и при неговото раѓање ", според неговата легенда од 12 век.
Галус Аноним, кој живеел во тоа време, пишувал дека Ладислав бил „воспитан од детството во Полска“ и речиси станал „Полјак според неговиот начин на живот“. Тој добил словенско име: „Ладислав“ кое е изведено од „Владислав“.
Бела и неговото семејство се вратиле во Унгарија околу 1048 година. Бела го добила таканареченото „Војводство“  кое опфаќа една третина од царството  од неговиот брат, кралот Андреј I од Унгарија.
Осветлената хроника споменува дека синот на Андреј, Соломон, „бил помазан крал со согласност на војводата Бела и неговите синови Гејса и Ладислав“ во 1057 или 1058 година.
Бела, кој бил наследник на Андреј пред коронацијата на Соломон, заминал за Полска во 1059 година; неговите синови го придружувале. Тие се вратиле со полски засилувања и започнале бунт против Андреј. По победата над Андреј, Бела бил крунисан на цар на 6 декември 1060 година. Соломон ја напуштил земјата, земајќи засолниште во Светото Римско Царство.
Бела умрел на 11 септември 1063, некое време пред да влезат германски војници во Унгарија со цел да се врати Соломон. Ладислав и неговите браќа, Геза и Ламперт, се вратиле во Полска, а Соломон повторно бил крунисан во Секешфехервар. Тројцата браќа се вратиле кога Германците ја напуштија Унгарија. За да избегнат нова граѓанска војна, браќата потпишале спогодба со Соломон на 20 јануари 1064, признавајќи го владеењето на Соломон во замена за војводството на нивниот татко.
Тројаци
Тројаци или Тројак — село во областа Раец, во Општина Прилеп, на патот помеѓу градовите Кавадарци и Прилеп.
Географија и местоположба
Тројаци се наоѓа во источниот дел на Општина Прилеп, во горното сливно подрачје на реката Раец, во близина на превојот Плетвар, од десната страна на регионалниот пат Прилеп-Кавадарци. Селото е ридско и се наоѓа на надморска височина од 600 м. Од градот Прилеп е оддалечено околу 20 км. Неговиот атар зафаќа површина од 19,7 км2.
Историја
Подрачјето на Тројаци е населено уште од неолитот, за што сведочи наоѓалиштето Ридот сместено на висорамнина од југоисточната страна на селото.
Во XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Пролетта 1907 настанала борба помеѓу еден дел од четата на Петар Ацев, предводена од Стефан Шиндилов и аскерот. Четата била опколена во една пештера кај Тројаци при што загинале сите нејзини членови — 6 четници и 1 селанец.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тројаци било село со 40 домаќинства и 173 жители.
Селото броело 224 жители во 1961 година, додека во 1994 година во селото живееле 30 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 11 жители, сите Македонци. Од нив 4 биле мажи, а 7 жени.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, сите Македонци.
Родови
Тројаци е македонско село.
Според истражувањата од 1920-тите, Родови во селото се:
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 1426 кое е сместено во приватна куќа.
Во вториот круг на претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6 гласачи.
352 п.н.е.
352 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 352. година пред новата ера, 352. од првиот милениум п.н.е., 52. од 4 век п.н.е. и трета од 350-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5156 и 5157 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4398 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3408 и 3409 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 401.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 352 година се протега во 2284 и 2285, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2344 и 2345 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 191. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1003 и 1002 исламска година пред хиџра.
Џанг Ѕедуан
Џанг Ѕедуан (1085-1145, роден во Донгву (денешен Џученг, Шандунг) — истакнат кинески сликар. Живеел во XII век, за време на преодниот период од Северната во Јужната династија Сунг. Постојат докази дека бил дворски сликар за Северната динстија Сунг и дека по падот на династијата, неговите слики биле критика на новата династија. Најголемиот материјал за неговиот живот доаѓа од колофон напишан во 1186 г. од извесен Чанг Чу.
Ќингминшкиот свиок
Најпознатата слика на Џанг Ѕедуан е „Крај реката за време на Ќингминг“ (清明上何圖, „Ќингминг шанге ту“), меѓутоа овој превод е спорен. Свиокот е прилично широк (околу 9 м) и го прикажува градот. Преводот на нејзиниот наслов е спорен; зборот „ќингминг“ може да се однесува на празникот Ќингминг или пак на ред и мир. Стручњаците предлагаат два можни превода: „Одење низводно на Ќингминг“ или „Владее мир над реката“.
Традиционално се сметаат три нешта за сликата:
Современите стручњаци ги оспоруваат сите три нешта:
Ќингминшкиот свиок е историски важен како една од ретките слики од некогашната царска збирка која сѐ уште се наоѓа во континентална Кина; оваа била особено омилена на царот Пуји, кој ја зел со себе во Манџурија и така таа не станала дел од збирката на Националниот дворски музеј кој подоцна бил преселен во Тајван. Денес свиокот се чува во Забранетиот град, под буден надзор на властите и се изложува само за кратко по еднаш на неколку години.
NGC 6130
NGC 6130 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јули 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6130 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6130 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 19 м 33,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 36' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 6130 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57828. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3884. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1101.
Македонски претставки
Можно е списокот да е нецелосен.
Специјален природен резерват Гоч
Специјалниот природен резерват Гоч ја опфаќа самата планина Гоч и областа околу неа. Врз основа на Уредбата на Владата на Република Србија бр. 2981, во 2014 година, шумскиот комплекс Гоч-Гвоздац бил прогласен во категоријата Специјален природен резерват.
Географска положба
Планинскиот масив Гоч се протега помеѓу реките Ибар и Западна Морава, 30 километри југоисточно од Краљево и 202 км од Белград. Неговата надморска височина се движи помеѓу 300 и 1.154 метри. Од источната страна е покриен со богати и убави шуми, а на запад целиот е гол и каменест. На север овој масив е поврзан со планината Столови, а на југ се потпира на масивот Копаоник. Политички припаѓа на две општини-Краљево и Врњачка Бања. Планинскиот масив Гоч на територијата на општина Краљево е застапен со делови од сливот на Гвоздачка река и реката Сокоља.
Печурки
Гоч печурките се посебна приказна. Ваква разновидност на видови е многу тешко да се најде на релативно мал простор. Поради оддалечените населби и патишта од резерватот Гоч има многу видови на печурки, но не само печурки туку и други растенија и животни.
Фауна и флора
Според некои податоци, Гоч има 40 проценти од вкупната балканска флора и фауна. На Гоч може да се најдат повеќе лековити и јадливи растенија отколку на Копаоник, Златибор и Тара заедно. Благодарение на природните одлики, пред се зачувувањето на биолошката разновидност и шумските заедници, како и убавината на пределот, поволната клима, богатството на реки и создадените вредности, планината Гоч целосно ги исполнува условите за заштита како Специјален природен резерват. На поширокото подрачје на Гоч се пронајдени 27 видови цицачи. Во Гроздачка и Брезанска река, како и на поширокиот простор на Гоч, живее видра која е заштитена со закон како природна реткост. Овој вид е показател на незагаденоста на водата и богатството на ихтиофауната. Таа е означена како ранлива на европската и светската Црвена листа.
Видра
Видра, вид од семејството на куни, исклучително прилагодена за живот во слатки вода. Тие се познати како многу вешти пливачи. Видрите имаат густо и многу подвижно тело. Нивната структура на телото е исклучително способна за нуркање. Тие можат да издржат исклучително долго во вода, а користат остри и силни заби за да го ловат пленот.
Црква „Св. Никола“ - Речани
Свети Никола — главна селска црква во кичевското село Речани, Македонија.
Црквата е сместена под селото и околу нејзе се сместени селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа западно од селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта. Од самото сретсело води земјен пат до самата црква.
Историја
Црквата била изградена во 1933 година, а осветена во 1936 година. Истата година кога започнала да се гради црквата бил пронајден голем земјен ќуп, кој сега се чува во самата црква.
Иконостас
Црквата поседува иконостас, кој бил изработен во 1934 година.
Велиди
Велиди (Παρασκευή, Параскеви) – село во Република Грција, во општината Дескати, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 108 жители.
Географија
Селото се наоѓа на околу 5 км југозападно од градот Дескати, 55 км југоисточно од Гребен на надморска височина од 780 м, на југозападното подножје на  планината Камбуница.
Историја
Во атарот на селото се наоѓа старото село Кастри, како и византиско село.
За време на Османлиското Царство
Се смета дека на денешното место селото е формирано на почетокот на XIX век.
При присоединувањето на Тесалија на Кралството Грција, Велиди останува под власта на Османлиското Царство во рамките на Еласонската Каза. Според грчката атинска статистика од 1910 година во Велиди живеат 97 Грци христијани
Пописи
Движењето на населението по години е следното :
Масбах
Масбах — град во германската сојузна држава Баварија. Една е од 26-те општински средишта на округот Бад Кисинген. Според проценките од 2010 година, во градот живееле 4.734 жители. Има регионална шифра (AGS) 9672131.
Географија
Масбах се наоѓа во сојузната држава Баварија во округот Бад Кисинген. Градот се наоѓа на надморска височина од 254 метри. Површината на општината изнесува 59,3км2. Во самиот град, според проценките од 2010 година, живееле 4.734 жители. Просената густина на населеност во овој град изнесува 80 ж/км2.
Ќерамидница (Долно Орехово)
Ќерамидница — археолошко наоѓалиште во битолското село Долно Орехово. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 1 км северозападно од селото, на самата граница со сегашното акумулационо езеро. Овде, во 1977 и 1979 година, Заводот и музеј од Битола вршел заштитно сондажно истражување, при што биле откриени остатоци од објекти градени од камен и кал и дворно место поплочено со камени плочи. Од откриениот подвижен материјал значајни се бронзените монети од III и IV век и фрагментите од керамички садови со претстава на Изида Фортуна.
Список на Влади на Македонија
Република Македонија од своето осамостојување во 1991 година досега има сменето десет влади на чие чело биле шест премиери. Првата влада беше техничка влада предводена од академик Никола Кљусев, а по неа следуваа владите предводени од Бранко Црвенковски, Љубчо Георгиевски, повторно Бранко Црвенковски, Хари Костов, Владо Бучковски, Никола Груевски, Емил Димитриев и моменталната влада предводена од Зоран Заев.
Бело какаду
Имиња
Белиот какаду е познат како ајаб (множина: ајот) на бурмескиот јазик во Папуа, Индонезија.
Распространетост
Оваа птица е ендемска во низинските тропски шуми на островите Халмахера, Бачан, Тернате, Тидоре, Касирута и Мандиоли (од групата Баџан) in Северно Малуку, Индонезија. Единките на островите Оби и Биса (од групата Оби) се сметаат за доведени. Живеат во првични, сечени ивторични шуми под 900 м надморска височина. Се среќава и во мангрови, плантажи (вкл. кокосови) земјоделско земјиште.
Живеат во парови, во помали или поголеми јата (до 50 единки). По природа се претпазливи и најголемиот дел од денот го поминуваат во крошните на дрвата. Бодат седечки живот, но почнуваат да се селат при недостаток на храна. Дење се собираат во групи до 50 единки, а ноќе на високи самостојни дрва. Грбовите си ги чешаат од гранките. По дрвата чукаат со гранчиња, известувајќи ги другите птици дека дадената територија е зафатена. Се хранат со плодови (папаја, дуријан), оревести плодови, со зрнести плодови (пченка), со семиња, бобинки, инсекти (штурци) и нивните ларви, мали влекачи (скинкови). Во периодот на размножување, голем дел од храната им се состои од инсекти. Овие птици нанесуваат значителна штета на пченкарните полиња.
Размножување
Единките од спротивен пол се спаруваат во двојки доживотно. Ако се оддели од брачниот другар, птицата може да падне во голема депресија. Се гнездат во шуплините на на си на врвовгнилите дрва и на нивните врвови, на висина од 5 до 30 м. Обично снесуваат по 2—3 јајца. Нив ги квачат обата родитела, и тоа во период од 28 до 30 дена. Младите добиваат перја на возраст од 2 месеца. Женката несе јајца еднаш годишно.
Чување како миленици
Велото какаду е многу доверлив папагал кој силно се приврзува за сопственикот. Се среќаваат единки што зборуваат, а останатите се помалку способни за говор, но сепак со значајна дарба за огласување. Во самица, тие бараат зголемено внимание. Живеат 50 до 70 години.
Зачувувачки статус
Белиот какаду се смета за загрозен од МСЗП. Неговиот број во дивината опаднал како резултат на трговијата со птици во кафез и загубата на живеалиштата. Тој е наведен во Додаток II од списокот на КМТЗВ кој му дава заштита со ограничување на извозот и увозот на диви уловени птици. BirdLife International укажува на тоа дека квотите за улов издадени од индонезиската влада биле „надминати до 18 пати на некои места“ во 1991 година, со најмалку 6.600 чадорести какадуси одземени од дивината од замкари - иако помалку птици биле однесени од дивината во последниве години, и во нумеричка смисла и кога се земаат како дел од целото население. Анкетите поддржани од КДССЖ од индонезиската невладина организација ProFauna предложуваат дека сè уште се случуваат значителни нивоа на трговија со диви уловени бели какаду, со 200+ земени од дивината во северна Халмахера во 2007 година. Околу 40% од папагалите (бел какаду, брборест лори, виолетовошиест лори и благороден папагал) фатени во Халмахера се шверцуваат на Филипините, додека приближно 60% одат на домашна трговија во Индонезија, особено преку пазарите на птици во Сурабаја и Џакарта.
Нелегалната трговија со заштитени папагали го крши индонезискиот член број 5, 1990 година (Закон за диви животни во врска со природните ресурси и зачувувањата на екосистемите).
Воден пат
Воден пат е пловна водна површина. Ова може да виде река, езеро, океан и канал. За овие води да бидат пловни, тие кмораат да исполнуваат неколку критериуми:
Некогаш каналите се граделе за употреба да мали дрвени баржи влечени од коњи и други влечни животни. Денес каналите се градат за преплов на прекуокеански бродови. Видете Бродски канал.
Јеронимитски манастир
Јеронимитски манастир (португалски: Mosteiro dos Jerónimos) — манастир којшто се наоѓа во Лисабон, Португалија. Црквата билас изградена во времето на Енрике Морепловец во 1450 година. Во оваа црква престојувал и самиот Васко де Гама пред да отплови на неговото патување кон Индија. Денешниот изглед на црквата започнал да се гради во времето на Мануел I, и била изградена во периодот од 1515 до 1520 година. Црквата била на повеќепати реновирана, посебно по земјотресот во Лисабон од 1775 година. Од 1983 година, манастирот е вклучен во списокот на културно наследство на УНЕСКО.
Џек Николсон
Џон Џозеф Николсон (англиски: John Joseph Nicholson,, , САД ) или попознат како Џек Николсон (Jack Nicholson) е американски филмски глумец, режисер, сценарист и продуцент.
Филмска кариера
Во почетокот, Николсон играл во нискобуџетни, главно хорор, филмови. Од анонимноста излегол во 1969 година, со улогата на адвокат во филмот Еаsy Rider. Набрзо се наметнал во низа значајни улоги на типичен антагонист и невротична, бунтовна, неприлагодена и анти-социјална личност.
Џуџеста галаксија
Џуџеста галаксија — мала галаксија составена од неколку милијарди ѕвезди, што е мал број во споредба со Млечниот Пат (нашата галаксија), која има 200-400 милијарди ѕвезди. Големиот Магеланов Облак, кој има над 30 милијарди ѕвезди, понекогаш се смета за џуџеста галаксија, но други пак, го сметаат за редовно голема галаксија што кружи околу Млечниот Пат.
Настанок на џуџестите галаксии
Според современата теорија, највеќето галаксии (а со тоа и џуџестите) настануваат во заемодејство со темна материја или од гасови што содржат метали. Меѓутоа вселенската сонда за испитување развојот на галаксиите GALEX на НАСА пронашла нови џуџести галаксии настанати од гасови без метали. Овие галаксии се наоѓаат во Прстенот во Лав — облак од водород и хелиум околу две масивни галаксии во соѕвездието Лав.
Џуџести галаксии
Џуџестите галаксии имаат најразлични морфологии:
Ултракомпактни џуџиња
Ултракомпактните џуџести галаксии (UCD) се неодамна откриена класа на мошне збиени галаксии со огромен број на ѕвезди. Се смета дека имаат пречник од околу 200 светлосни години и дека содржат сто милиони ѕвезди. Се претпоставува дека тие се јадра на соголени џуџести елиптични галаксии, што го изгубиле гасот и надворешните ѕвезди со приливни заемодејства, патувајќи низ средиштата на богати јата. Ултракомпактните џуџиња може да се најдат во галактичкото јато во Девица, галактичкото јато во Печка, Ејбел 1689, галактичкото јато во Береникина Коса и разни други јата.
Солза
Состав
Човечките солзи се составени од 99% вода, помешана со 1% сол и 0,2% - 0,5% белковини и други органски материи, како: глукоза, аминокиселини и ензими. Хемискиот состав на солзите има антибактериско дејство.
Кај луѓето, солзниот филм кој го премачкува окото, познат како прекорнеален филм, се состои од три слоја:
Светско првенство во фудбал 2018 - група Г
Светско првенство во фудбал 2018 - група Г била една од осумте групи во групната фаза на натпреварување на Светското првенство 2018 кое се одржало во Русија. Натпреварите во групата Г ќе се одиграат од 17 до 27 јуни 2018 година. Во оваа група се натпреварувале следните репрезентации: Белгија, Панама, Тунис и Англија.
Белгија - Панама
<section begin=СП 2018 - натпревар 13 /><section end=СП 2018 - натпревар 13 />
Белгија - Тунис
<section begin=СП 2018 - натпревар 29 /><section end=СП 2018 - натпревар 29 />
Англија - Панама
<section begin=СП 2018 - натпревар 30 /><section end=СП 2018 - натпревар 30 />
Англија - Белгија
<section begin=СП 2018 - натпревар 45 /><section end=СП 2018 - натпревар 45 />
Панама - Тунис
<section begin=СП 2018 - натпревар 46 /><section end=СП 2018 - натпревар 46 />
Лакас-христијанско муслимански демократи
Лакас-христијанско муслимански демократи (англиски: Lakas-Christian Muslim Democrats или популарно позната како Lakas или Lakas-CMD) — политичка партија во Филипините.
Фармакоекономија
Фармакоекономија е научна дисциплина која се занимава со споредба на вредноста на еден лек и терапија со друга. Претставува поддисциплина на здравствена економија. Една фармакоекономска студија врши евалуација на трошокот (изразен во монетарни единици) и ефектите (изразени во монетарна вредност, делотворност или подобрен квалитет на живот) на фармацевтски производ.
Иловица
Иловица — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Иловица се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во источниот дел на Струмичка Котлина, во подножјето на планината Огражден, околу 4 километри лево од патот Струмица-Ново Село. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 17 километри.
Надморската височина во селото е 286 метри додека селото зафаќа површина од 22,22 км2. Од нив, 1.289 хектари се шуми, 685 хектари се обработливо земјиште и 113 хектари се пасишта.
Ран период
Станува збор за постара селска населба, која се претпоставува дека постоела и пред доаѓањето на Османлиите на Балканскиот Полуостров. Подоцна многу од турското население се иселило од Иловица и заминало за Турција. На нивно место дошле нови жители во селото, претежно Македонци односно бежанци. За ова сведочат црквата и гробиштата во селото. Според едно предание, на местото на старата христијанска црква еден Турчин сакал да гради куќа. Но, кога дознал дека на тоа место некогаш имало христијанска црква, тој веднаш ја откажал градбата. Подоцна, на истото место во почетокот на XX век била изградена денешната христијанска црква.
За името на населбата постои една легенда. Се раскажува дека во падините на Огражден, живеел некој човек по име Иљо. Тој не можел да ги поднесува насилствата и злоделата на Османлиите, поради што станал ајдутин. Но при еден напад на непријателот, тој бил убиен. Неговата сопруга Иловица, заедно со своите деца, подоцна се преселила во денешната населба. Со тек на времето, тука се населиле и други жители од околните ридско планински села, па така била основана населбата, која според првиот жител била наречена Иловица. Според друго предание, името на селото потекнува од самата локација на селото, од земјиштето на кое е основано, односно по земјата иловица (вид смолеста глина).
Отоманско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 110 семејства од кои 238 жители Македонци и 108 Турци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 218 жители Македонци и 750 Турци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 224 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Во текот на 2000-те на подрачјето на планината Огражден кај Иловица започнале истражување за пронаоѓање на метали од страна на канадската компанија Еуромакс. Во 2012 година било утврдено дека на овој простор лежат речиси 790.000 тони бакар и 130 тони злато и се претпоставува дека овој рудник би можел да биде најголемиот од таков вид во Македонија. Според најавите рудникот треба да започне со работа најдоцна до 2017 година, а ќе бидат вложени над 500 милиони долари и ќе бидат вработени околу 500 лица.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.907 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 1.551 жител, од кои 1.041 Македонец, 2 Албанци, 297 Турци, 9 Роми, 5 останати и 197 лица без податоци.
Според бројот на жители, Иловица е голема населба со доста стабилна демографска положба. Имајќи ги предвид пописните резултати, може да се констатира дека во селото не се забележани миграциски движења во голема мера.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1820 и 1821 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.559 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.591 гласач.
Културни и природни знаменитости
Во селото се наоѓаат следните знаменитости:
Герамидница (Долно Оризари)
Герамидница — археолошко наоѓалиште во битолското село Долно Оризари. Претставува населба од бронзено и доцноантичко време. Се наоѓа на 800 м јужно од селото, каде по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, куќен лепеж и фрагменти од римски тули и покривни ќерамиди. Според исказите на жителите, биле пронајдени повеќе археолошки предмети.
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Светораче
Црквата е сместена во непосредна близина на самиот асфалтен пат, во близина на самото село Светораче. Околу нејзе се сместени селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа помеѓу Долно и Горно Маало на селото Светораче.
Историја
Храмот во својот сегашен изглед бил подигнат во 1858 година, како што е запишано и со натпис на самата фасада на црквата. Храмот бил подигнат на темели на некогашниот истоимен манастир.
Иконостас
Црквата поседува иконостас, кој бил изработен од мијачки мајстори кон крајот на век.
Македониј II Цариградски
Македониј II Цариградски (починал 517 година) — цариградски патријарх (495–511). За начинот на избор Погледајте Ефимиј Цариградски
Животопис
Во период од една или две години (датумот не е познат) тој свикал собор, на кој со запис биле потврдени одлуките од четвртиот вселенски собор. Во 507 година Илија, Ерусалимски Патријарх, кој не сакал да го подржи менувањето на Ефимиј, кој бил во сојуз со Македониј. Имераторот Анастасиј ги употребил сите средства за да го обврзе Македониј да се сврти против одлуките од четвртиот вселенски собор, но овие ласкања и закани не дале резултат. Убиец со име Евкол бил најмен да го убие. Патријархот го избегнал овој обид, и наредил одредена сума на добра да му се дава на овој криминалец. Жителите на Цариград застанале зад одлуките на четвртиот вселенски собор, и тоа повеќепати, до точка на кревање на бунт. За да ги спречи овие непосакувани последици, Анастасиј наредил префектот на градот да ги следи сите собранија и да присуствува на сите собирања на црквата.
Во 510 година Анастасиј започнал нов обид. Македониј немало да прави ништо без дозвола од вселенскиот собор со кој ќе раководи римскиот епископ. Анастасиј, налутен од неговиот одговор, и вознемирен од одлуката на Македониј да не го ослободи од неговиот завет кој го дал при неговото крунисување за зачувување на верата во црквата и почитување на авторитетот на четвртиот вселенски сабор, се обидел да го замени. Тој испратил евтихијски монаси и свештенство, и понекогаш управителите на градот изнесувале јавни навреди. Ова предизвикало бес меѓу граѓаните што царот бил приморан да се повлече во палатата и имал подготвено бродови за бегство доколку се пројавела таква потреба. Тој го повикал Македониј на разговор. Македониј отишол и ги изнел страданијата предизвикани врз црквата. Анастасиј покажал подготвеност да ги прифати барањата, но и истовремено се обидел и по третпат да ја разниша вербата на патријархот.
Еден од неговите послушници бил Ксениј, евтихијски епископ. Тој барал од Македониј да потпише написмено декларација за вероисповедта, Македониј испратил меморандум до царот во кој велел дека не знае за друга вера од онаа на отците на Никеја и Цариград, со што ги анатемизирал Несториј и Евтихиј и сите оние кои почитувале два сина или двајца Исуси, или кој ги делеле двете верувања. Ксениј, согледувајќи го неуспехот на својот прв обид, нашол две личности кои го обвиниле Македониј за гнасно злодело, како негови соучесници. Подоцна истите го обвиниле за несторијанство, и со лажиран пасус во писмо на Павле, во кое стоела поддршка на сектата. Најпосле царот заповедал да му се донесат оригиналните копии од одлуките на четвртиот вселенскиот собор потпишан од самите епископи. Македониј одбил, и го сокрил под олтарот на големата црква. По ова Анастасиј наредил да се однесе во ноќта во Халкидон, за подоцна да биде пренесен во Евкаита во Понт, местото за прогон на неговиот претходник. Во 515 година Папата Хормизд се залагал за повторно поставување на Македониј, за кого сметал дека е неправедно сменет, станува збор за ставка од мировниот договор меѓу бунотвничкиот генерал Виталијан, роднина на Македониј, и царот Анастасиј дека сите патријарси и сите заменети епископи да бидат поставени повторно на своите места. Но Анастасиј никогаш не ги почитувал своите ветувања, по што Македониј починал во прогон. Неговата смрт настапила во 517 година во Гангра, каде се повлекол поради стравот од хуните, кој ја пустошеле Кападокија, Галатија, и Понт.
Катедрала Св. Михаил (Рикитеа)
'''Катедрала Св. Михаил' (француски: Cathédrale Saint-Michel'') — Римокатоличка црква во Рикитеа на островот Мангарева, Гамбје, Француска Полинезија. Катедрала била изградена во источниот дел од Рикитеа во периодот од 1893 и 1848 од мисионери. Црквата е изградена во неоготски стил од варовник. Црквата е најголема црква во Јужниот Тихи Океан.
Особености
Темелите биле поставени на 17 јануари 1893 година од бискупот Етјен Жером Рушуз, а осветени на 4 април 1893. Црквата е долга 48 метри, широка 18 метри и има висина од 21 метар. Во црквата има места за седење за 1200 луѓе и трипати е поголема од Катедралата во Папете. Во дворот на црквата се наоѓаат гробовите на поголем број рани мисионери, како и тој на кралот на Мангарева.
353 п.н.е.
353 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 353. година пред новата ера, 353. од првиот милениум п.н.е., 53. од 4 век п.н.е. и четвртта од 350-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5155 и 5156 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4397 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3407 и 3408 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 400.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 353 година се протега во 2283 и 2284, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2343 и 2344 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 190. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1004 и 1003 исламска година пред хиџра.
Арапска куќа (Скопје)
Арапска куќа (Хотел „Јадран“) — зграда во неомавритански стил во центарот на Скопје.
Историја
Првобитно, „Арапската куќа“ била семејна куќа во сопственост на браќата Агоп и Агавни Дикиниџијан, богати трговци Ерменци. , а била изградена во периодот 1936-1938 година. Надворешноста на палатата била права сензација за граѓаните на Скопје, со шарени полуелиптични џамлаци, на два ката со балкони на столбовите, со кули наместо ќерамиди на покривот и со чудни шари на фасадата. На влезот имало масивна железна врата со изгравирани иницијали од благороден метал „А.Д.“, бавча со водоскок и масивна орнаментирана ограда. Внатрешноста на палатата била со унгарски паркет со орнаментика, со жолто-зелени и црвени стакла, со црвени мермерни скали, со мермерни декорации од сини птици на скалите и во ходниците, со кристални лустери и со детаљи од слонова коска. Ерменецот Агоп Дикинџијан бил сопственик и на фабриката за шамии „Тулбенд“. Нејзин архитект бил рускиот емигрант Иван Артемушкин, кој се доселил во Скопје непосредно по Октомвриската револуција. По смртта на Агоп и неговата сопруга Агавни, во Арапската куќа живееле Рустем бег со својата сопруга, Русинката Натали.
Во 1964 година, „Арапската куќа“ била преуредена во хотел, наречен „Јадран“. Последното преуредување на куќата е направено во 1989 година.
Архитектонски одлики
„Арапската куќа“ е градена во маварски стил. Поради својата архитектонска особеност, „Арапската куќа“ е прогласена за историски споменик на културата.
Средна задна незаоблена самогласка
Средната задна незаоблена самоглас е вид на самогласка што се јавува во некои јазици. Меѓународната фонетска азбука (МФА) нема посебен симбол што ја претставува „точниот“ среден заден незаоблен глас полузатвореното и полуотвореното  (бидејќи ниеден јазик не ги разликува сите три), па затоа се користи обичното ⟨⟩. Ако се јави потреба од прецизност, тогаш се користи дијакритички знак: ⟨⟩ или ⟨⟩.
Џиро д’Италија 2020
Џиро д’Италија 2020 (позната и како Трка околу Италија 2020) — 103. издание на велосипедската голема трка Џиро д’Италија, која се одржала помеѓу 3 и 25 октомври, откако првично била одложена поради пандемијата на КОВИД-19. Првично требало да се одржи од 9 до 31 мај 2020 година, како прва голема трка во сезоната. Почетокот на Џиро 2020 бил планиран да се одржи во Будимпешта, Унгарија, што ќе било 14. пат Џиро да започне надвор од Италија и првпат некоја голема трка да започне во Унгарија.