cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Настанок и развој на Сончевиот Систем
Доцно бомбардирање
Се смета дека влијанијата се редовен дел од развојот на Сончевиот Систем. Дека тие продолжуваат да се случуваат сведочи судирот на кометата Шумејкер-Леви 9 со Јупитер во 1994 година, настанот на удар на Јупитер во 2009 година, настанот Тунгуска, метеорот Чељабинск и ударот што го создал кратерот во Аризона. Процесот на насобирање, според тоа, не е завршен и сè уште може да претставува закана за животот на Земјата.
Во текот на развојот на Сончевиот Систем, кометите биле исфрлени од внатрешниот Сончев Систем од гравитацијата на џиновските планети и испратиле илјадници АЕ нанадвор за да го образуваат Ортовиот Облак, сферичен надворешен рој од јадра на кометите на најоддалечениот дел од гравитациското влечење на Сонцето. На крајот, по околу 800 милиони години, гравитациското нарушување предизвикано од галактичките плими, ѕвездите што минуваат и џиновските молекуларни облаци почнале да го осиромашуваат облакот, испраќајќи комети во внатрешниот Сончев Систем. Се смета дека развојот на надворешниот Сончев Систем, исто така, била под влијание на вселенските атмосферски влијанија од сончевиот ветер, микрометеоритите и неутралните компоненти на меѓуѕвездената средина.
Развојот на астероидниот појас по доцното тешко бомбардирање главно била управувана од судири. Предметите со голема маса имаат доволно гравитација за да го задржат секој материјал исфрлен од насилен судир. Во астероидниот појас тоа обично не е случај. Како резултат на тоа, многу поголеми предмети се разбиени, а понекогаш и понови предмети се ковале од остатоците во помалку насилни судири. Месечините околу некои астероиди моментално може да се објаснат само како консолидација на материјал исфрлен од матичниот објект без доволно енергија за целосно да избега од неговата гравитација.
Месечини
Месечините постојат околу повеќето планети и многу други тела на Сончевиот Систем. Овие природни сателити потекнуваат од еден од трите можни механизми:
Јупитер и Сатурн имаат неколку големи месечини, како што се Ија, Европа, Ганимед и Титан, кои можеби потекнуваат од дисковите околу секоја џиновска планета на ист начин како што планетите настанале од дискот околу Сонцето. На ова потекло укажуваат големите димензии на месечините и нивната близина до планетата. Овие атрибути е невозможно да се постигнат преку заробување, додека гасната природа на примарните, исто така, го прави неверојатно образување од остатоци од судир. Надворешните месечини на џиновските планети имаат тенденција да бидат мали и имаат ексцентрични орбити со произволни склоности. Ова се одликите што се очекуваат од заробените тела. Повеќето такви месечини орбитираат во насока спротивна од ротацијата на нивната примарна. Најголемата неправилна месечина е нептуновата месечина Тритон, за која се смета дека е заробен објект од Кајперовиот Појас.
Месечините од цврсти тела на Сончевиот Систем се создадени и од судири и од заробување. Се смета дека двете мали месечини на Марс, Дејмос и Фобос, се заробени астероиди. Се смета дека Земјината Месечина настанала како резултат на единечен, голем директен судир. Објектот што удира веројатно имал маса споредлива со онаа на Марс, а ударот веројатно се случил при крајот на периодот на џиновски удари. Судирот започнал во орбитата дел од обвивката на ударникот, кој потоа се споил во Месечината. Ударот веројатно бил последен во серијата спојувања што ја образувало Земјата. Понатаму се претпоставува дека објектот со големина на Марс можеби се образувал на една од стабилните Лагранжови точки Земја-Сонце (или или  ) и се оддалечил од својата позиција. Месечините на заднептунските објекти на Плутон (Харон) и Орк (Вант) можеби се образувале со помош на голем судир: системите Плутон-Харон, Орк-Вант и Земја-Месечина се невообичаени во Сончевиот Систем по тоа што сателитот масата е најмалку 1% од онаа на поголемото тело.
Иднина
Астрономите проценуваат дека моменталната состојба на Сончевиот Систем нема драстично да се промени додека Сонцето не го спои речиси целото водородно гориво во неговото јадро во хелиум, започнувајќи го својот развој од главната низа на дијаграмот Херцспрунг-Расел и во фазата на црвениот џин. Сончевиот Систем ќе продолжи да се развива дотогаш. На крајот, Сонцето веројатно ќе се прошири доволно за да ги совлада внатрешните планети (Меркур, Венера, можеби и Земјата), но не и надворешните планети, вклучувајќи ги Јупитер и Сатурн. Потоа, Сонцето би се намалило на големина на бело џуџе, а надворешните планети и нивните месечини би продолжиле да кружат околу овој минијатурен сончев остаток. Овој иден развој може да биде сличен на забележаното детектирање на MOA-2010-BLG-477L b, егзопланета со големина на Јупитер која кружи околу својата бела џуџеста ѕвезда MOA-2010-BLG-477L.
Долгорочна стабилност
Орбитите на надворешните планети се хаотични во подолги временски размери, со лјапуновско време во опсег од 2-230 милиони години. Во сите случаи тоа значи дека позицијата на планетата долж нејзината орбита на крајот станува невозможно да се предвиди со секаква сигурност (така, на пример, времето на зимата и летото стануваат неизвесни), но во некои случаи самите орбити може драматично да се променат. Таквиот хаос најсилно се манифестира како промени во ексцентричноста, при што орбитите на некои планети стануваат значително повеќе или помалку елипсовидни.
Сончевиот Систем е стабилен по тоа што ниту една од планетите најверојатно нема да се судри една со друга или да биде исфрлена од системот во следните неколку милијарди години. Надвор од ова, во рок од пет милијарди години или повеќе, ексцентричноста на Марс може да порасне на околу 0,2, така што тој лежи на орбитата што ја преминува Земјата, што ќе доведе до потенцијален судир. Во истиот временски период, ексцентричноста на Меркур може да порасне уште повеќе, а блиската средба со Венера теоретски би можела целосно да ја исфрли од Сончевиот Систем или да ја испрати на патека на судир со Венера или Земјата. Ова може да се случи во рок од милијарда години, според нумеричките симулации во кои орбитата на Меркур е нарушена.
Системи Месечина-прстен
Развојот на месечевите системи е водена од плимните сили. Месечината ќе подигне плимна испакнатост во објектот што орбитира (примарниот) поради диференцијалната гравитациска сила низ пречникот на примарната. Ако месечината се врти во иста насока како и ротацијата на планетата и планетата ротира побрзо од орбиталниот период на Месечината, испакнатоста постојано ќе се влече пред Месечината.
Земјата и нејзината Месечина се еден пример за оваа конфигурација. Денес, Месечината е плимно заклучена за Земјата; една од нејзините вртежи околу Земјата (во моментов околу 29 дена) е еднаква на една нејзина ротација околу нејзината оска, така што секогаш покажува едно лице кон Земјата. Месечината ќе продолжи да се повлекува од Земјата, а вртењето на Земјата ќе продолжи постепено да се забавува. Други примери се галилеевите месечини на Јупитер (како и многу помали месечини на Јупитер) и повеќето од поголемите месечини на Сатурн.
Сонцето и планетарните средини
На долг рок, најголемите промени во Сончевиот Систем ќе дојдат од промените на самото Сонце како што старее. Како што Сонцето гори преку снабдувањето со водородно гориво, станува пожешко и го согорува преостанатото гориво уште побрзо. Како резултат на тоа, Сонцето станува посветло со брзина од десет проценти на секои 1,1 милијарди години. За околу 600 милиони години, светлината на Сонцето ќе го наруши јаглеродниот циклус на Земјата до точка каде што дрвјата и шумите (C3 фотосинтетичкиот растителен свет) повеќе нема да можат да преживеат; и за околу 800 милиони години, Сонцето ќе го убие целиот комплексен живот на површината на Земјата и во океаните. За 1,1 милијарда години, зголеменото зрачење на Сонцето ќе предизвика нејзината околуѕвездена зона погодна за живот да се движи кон надвор, што ќе ја направи површината на Земјата премногу жешка за природно да постои течна вода. Во овој момент, целиот живот ќе се сведе на едноклеточни организми. Испарувањето на водата, моќен стакленички гас, од површината на океаните може да го забрза зголемувањето на температурата, што потенцијално ќе стави крај на целиот живот на Земјата уште порано. За тоа време, можно е со постепено зголемување на температурата на површината на Марс, јаглерод диоксид и вода моментално замрзнати под површинскиот реголит да се испуштат во атмосферата, создавајќи ефект на стаклена градина што ќе ја загрева планетата додека не постигне услови паралелни со Земјата денес, обезбедувајќи потенцијално идно живеалиште за живот. За 3,5 милијарди години од сега, условите на површината на Земјата ќе бидат слични на оние на Венера денес. За околу 5,4 милијарди години од денес, јадрото на Сонцето ќе стане доволно жешко за да предизвика јадрено соединување на водород во неговата околна обвивка. Ова ќе предизвика надворешните слоеви на ѕвездата значително да се прошират, а ѕвездата ќе влезе во фаза од својот живот во која се нарекува црвен џин. Во рок од 7,5 милијарди години, Сонцето ќе се прошири до полупречник од 1,2 AU-256 пати поголема од нејзината сегашна големина. На врвот на гранката на црвениот џин, како резултат на значително зголемената површина, површината на Сонцето ќе биде многу поладна (околу 2600 К) од сега и неговата осветленост многу поголема - до 2.700 од сегашните сончеви осветлености. За дел од својот живот на црвениот џин, Сонцето ќе има силен ѕвезден ветер кој ќе однесе околу 33% од неговата маса. За време на овие времиња, можно е Сатурновата месечина Титан да постигне температури на површината неопходна за одржување на животот.
Како што Сонцето се шири, тоа ќе ги проголта планетите Меркур и Венера. Судбината на Земјата е помалку јасна; иако Сонцето ќе ја обвие тековната Земјина орбита, губењето на масата на ѕвездата (а со тоа и послабата гравитација) ќе предизвика орбитите на планетите да се движат подалеку. Да било само ова, Венера и Земјата веројатно ќе го избегнат согорувањето, но една студија од 2008 година сугерира дека Земјата најверојатно ќе биде проголтана како резултат на плимните интеракции со слабо врзаната надворешна обвивка на Сонцето.
По фазата на проширување, зоната погодна за живеење ќе се префрли подлабоко во надворешниот Сончев Систем и Кајперовиот Појас. Ова значи дека температурите на површината на Плутон и Харон ќе бидат доволно високи за мразот на водата да се сублимира во пареа. Површинските температури на Плутон и Харон би биле 0 °C. (Водениот мраз се сублимира при пониски атмосферски притисоци). Дотогаш Плутон веќе би ја изгубил својата обвивка на метан како резултат на сублимација. Но, Плутон ќе биде премногу мал и нема магнетно поле за да спречи јони со висока енергија да удрат во неговата атмосфера за да може да одржува густа атмосфера со оглед на тоа што сончевата активност драстично ќе се зголеми кога сонцето ќе умре. Плутон и Харон ќе ја изгубат својата дифузна водена атмосфера во вселената, оставајќи изложено карпесто јадро. И двете ќе изгубат 30%-40% од својата маса.
Постепено, водородот што гори во обвивката околу сончевото јадро ќе ја зголеми масата на јадрото додека не достигне околу 45% од сегашната сончева маса. Во овој момент густината и температурата ќе станат толку високи што ќе започне соединувањето на хелиумот во јаглерод, што ќе доведе до блесок на хелиум; Сонцето ќе се намали од околу 250 на 11 пати повеќе од неговиот сегашен полупречник (главна низа). Следствено, неговата сјајност ќе се намали од околу 3.000 на 54 пати повеќе од сегашното ниво, а температурата на површината ќе се зголеми на околу 4770 К. Сонцето ќе стане хоризонтален џин, кој согорува хелиум во неговото јадро на стабилен начин слично како што согорува водород денес. Фазата на спојување на хелиум ќе трае само 100 милиони години. На крајот, ќе мора повторно да прибегне кон резервите на водород и хелиум во неговите надворешни слоеви и ќе се прошири по втор пат, претворајќи се во она што е познато како асимптотски џин. Овде сјајноста на Сонцето повторно ќе се зголеми, достигнувајќи околу 2.090 сегашни сјајности, и ќе се олади на околу 3500 K. Оваа фаза би траела околу 30 милиони години, по што во текот на уште 100.000 години, преостанатите надворешни слоеви на Сонцето ќе паднат, исфрлајќи огромен прилив на материја во вселената и образувајќи ореол познат како планетарна маглина. Исфрлениот материјал ќе содржи хелиум и јаглерод произведени од јадрените реакции на Сонцето, продолжувајќи го збогатувањето на меѓуѕвездената средина со тешки елементи за идните генерации ѕвезди. Ова е релативно мирен настан, ништо слично на супернова, на која Сонцето е премногу мало за да се подложи како дел од неговиот развој. Секој набљудувач присутен за да биде сведок на оваа појава би видел огромно зголемување на брзината на сончевиот ветер, но не доволно за целосно уништување на планетата. Сепак, губењето на масата на ѕвездата би можело да ги испрати орбитите на преживеаните планети во хаос, предизвикувајќи некои да се судираат, други да бидат исфрлени од Сончевиот Систем, а трети да бидат растргнати од плимните интеракции. Потоа, сè што ќе остане од Сонцето ќе биде бело џуџе, необично густ објект, 54% од неговата првобитна маса, но само колку Земјата. Првично, ова бело џуџе може да биде 100 пати толку светло колку што е сега Сонцето. Целосно ќе се состои од дегенериран јаглерод и кислород, но никогаш нема да достигне температура доволно висока за да ги спои овие елементи. Така, белото џуџе Сонце постепено ќе се лади, станувајќи сè потемнето и потемнето.
Како што умира Сонцето, неговата гравитациска сила на телата кои орбитираат како што се планетите, кометите и астероидите ќе ослабне поради губењето на неговата маса. Орбитите на сите преостанати планети ќе се прошират; ако Венера, Земјата и Марс сè уште постојат, нивните орбити ќе лежат приближно на 1,4 ае, 1.9 ае и 2.8 ае. Тие и другите преостанати планети ќе станат темни, ладени лушпи, целосно лишени од каква било форма на живот. Тие ќе продолжат да кружат околу својата ѕвезда, нивната брзина е намалена поради зголеменото растојание од Сонцето и намалената гравитација на Сонцето. Две милијарди години подоцна, кога Сонцето ќе се олади до опсегот 6000–8000K, јаглеродот и кислородот во јадрото на Сонцето ќе замрзнат, при што над 90% од неговата преостаната маса ќе претпостави кристална структура. На крајот, по околу 1 квадрилион години, Сонцето конечно ќе престане да свети целосно, станувајќи црно џуџе.
Галактичка интеракција
Сончевиот Систем патува сам низ Млечниот Пат во кружна орбита приближно 30.000 светлосни години од Галактичкото Средиште. Неговата брзина е околу 220 км/с. Периодот потребен за Сончевиот Систем да заврши една обиколка околу галактичкиот центар, галактичката година, е во опсег од 220-250 милиони години. Од неговиот настанок, Сончевиот Систем има завршено најмалку 20 такви револуции.
Различни научници шпекулираат дека патеката на Сончевиот Систем низ галаксијата е фактор во периодичноста на масовните изумирања забележани во фосилните записи на Земјата. Една хипотеза претпоставува дека вертикалните осцилации направени од Сонцето додека кружи околу галактичкиот центар предизвикуваат редовно поминување низ галактичката рамнина. Кога орбитата на Сонцето го носи надвор од галактичкиот диск, влијанието на галактичката плима е послабо; како што повторно влегува во галактичкиот диск, како и на секои 20–25 милиони години, тој е под влијание на далеку посилната „плима на дискот“, кои, според математичките модели, го зголемуваат флуксот на комети од Ортовиот Облак во Сончевиот Систем за фактор 4, што доведува до масовно зголемување на веројатноста за разорно влијание.
Сепак, други тврдат дека Сонцето моментално е блиску до галактичката рамнина, а сепак последниот голем настан на изумирање бил пред 15 милиони години. Затоа, вертикалната положба на Сонцето не може сама да ги објасни таквите периодични изумирања, и дека изумирањето наместо тоа се случува кога Сонцето минува низ спиралните краци на галаксијата. Спиралните краци се дом не само на поголем број молекуларни облаци, чија гравитација може да го искриви Ортовиот Облак, туку и на повисоки концентрации на светло сини џинови, кои живеат релативно кратки периоди, а потоа силно експлодираат како супернови.
Галактички судир и планетарно нарушување
Иако огромното мнозинство галаксии во Универзумот се оддалечуваат од Млечниот Пат, галаксијата Андромеда, најголемиот член на локалната група галаксии, се движи кон него на околу 120 км/ч. По 4 милијарди години, Андромеда и Млечниот Пат ќе се судрат, предизвикувајќи и двете да се изобличуваат додека плимните сили ги искривуваат нивните надворешни краци во огромни плимни опашки. Ако се случи ова почетно нарушување, астрономите пресметуваат 12% шанса Сончевиот Систем да биде повлечен нанадвор во плимната опашка на Млечниот Пат и 3% шанса да стане гравитациски врзан за Андромеда, а со тоа и дел од таа галаксија. По натамошната серија на удари со поглед, за време на кои веројатноста за исфрлање на Сончевиот Систем се зголемува до 30%, супермасивните црни дупки на галаксиите ќе се спојат. На крајот, за околу 6 милијарди години, Млечниот Пат и Андромеда ќе го завршат нивното спојување во џиновска елипсовидна галаксија. За време на спојувањето, ако има доволно гас, зголемената гравитација ќе го присили гасот до центарот на елиптичната галаксија што се образува. Ова може да доведе до краток период на интензивна образба на ѕвезди. Покрај тоа, гасот што паѓа ќе ја нахрани новообразуваната црна дупка, преобразувајќи ја во активно галактичко јадро. Силата на овие интеракции најверојатно ќе го турка Сончевиот Систем во надворешниот ореол на новата галаксија, оставајќи ја релативно неповредена од зрачењето од овие судири.
Меѓутоа, со текот на времето, кумулативната веројатност за случајна средба со ѕвезда се зголемува, а нарушувањето на планетите станува неизбежно. Претпоставувајќи дека не се случуваат сценарија за Голема Криза или Голем Раскин за крајот на Универзумот, пресметките сугерираат дека гравитацијата на ѕвездите што поминуваат целосно ќе го одземе мртвото Сонце од неговите преостанати планети во рок од 1 квадрилиони години. Оваа точка го означува крајот на Сончевиот Систем. Иако Сонцето и планетите може да преживеат, Сончевиот Систем, во која било значајна смисла, ќе престане да постои.
Хронологија
Временската рамка на образбата на Сончевиот Систем е одредена со помош на радиометриско датирање. Научниците проценуваат дека Сончевиот Систем е стар 4,6 милијарди години. Најстарите познати минерални зрна на Земјата се приближно стари 4,4 милијарди години. Вака старите карпи се ретки, бидејќи површината на Земјата постојано се преобликува поради ерозија, вулканизам и тектоника на плочи. За да ја проценат староста на Сончевиот Систем, научниците користат метеорити, кои се образувале за време на раната кондензација на сончевата маглина. Скоро сите метеорити се најдени на возраст од 4,6 години милијарди години, што сугерира дека Сончевиот Систем мора да биде барем толку стар.
Студиите на дисковите околу други ѕвезди, исто така, направиле многу за да се утврди временската рамка за образба на Сончевиот Систем. Ѕвездите стари меѓу еден и три милиони години имаат дискови богати со гас, додека дисковите околу ѕвездите повеќе од 10 милиони години немаат гас, што сугерира дека џиновските планети во нив престанале да се образуваат.
Долуиси
Долуиси — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Селиште (Вруток)
Селиште — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Вруток. Претставува средновековна населба. Се наоѓа во непосредна близина на селото, од источната страна, на десниот брег на реката Вардар, на пространа флувијална тераса, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и кршен камен.
Unapologetic
Unapologetic е името на седмиот по ред студиски албум од барбадоската поп пејачка Ријана. Премиерата на водечкиот сингл од овој албум, насловен „Diamonds“ била на 26 септември во просториите на iHeartRadio.
Синглови
Песната „Diamonds“ била издадена како водечки сингл од албумот на 27 септември 2012. Песната претставува одделување од претходните песни на Ријана во кои преовладувале помрачни теми.
Гранон
Гранон (Col du Granon) — планински премин на Алпите во департманот Горни Алпи во Франција, на надморска височина од 2.413 м. Тесниот асфален пат се извива стрмно со јужниот приод. По преминот, продолжува чакален пат, во воената тренинг-зона. Тој беше домаќин на досега највисокиот планински врв, кој воедно бил е завршница на етапа возена на Тур де Франс - само еднаш - во 1986. Но, овој рекорд беше надминат на овогодишниот Тур де Франс, каде што на етапата 18 трката ќе заврши на 2.645 метри, со што го надминува Гранон. Едуардо Чозас од Шпанија ја освои етапата по долго осамено возење.
Зибесе
Зибесе (Sibbesse) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 10 километри јужно од Хилдесхајм.
Од 1 ноември 2016 година, поранешните општини Аденштет, Алмштет, Еберхолцен и Вестфелд се дел од општината Зибесе. Сите тие биле дел од поранешната истоимена општинска заедница.
Местоположба
Зибесе се наоѓа североисточно од Зибен Берге (395 м.) и јужно од Хилдесхајмската Шума (359 м.). Се наоѓа помеѓу Алфелд на запад и Хилдесхајм на североисток.
Драчево (Зихненско)
Драчево е село во Егејска Македонија, Република Грција.
Космос-1664
Космос-1664 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 јуни 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1664 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 378 км, а најмалото на 224.
Ернст Гринфелд
Особено внимание посветувал и на проучувањето на шаховските отворања, а напишал и објавил бројни статии посветени на нив во весници и списанија низ цела Европа. Меѓудругото, автор е и на неколку книги посветени на шаховските отворања.
Животопис
Гринфелд се родил во осмиот виенски округ Јозефштат, како седмо дете во семејство на католички верници. Обајцата родители биле доселеници во Виена. Таткото потекнувал од Австриска Шлеска, а мајката била судетска Германка. На петгодишна возраст доживеал тешка несреќа, кога неговата лева нога морала да биде ампутирана.
Мечот за светски првак, одигран меѓу светскиот првак Емануел Ласкер и неговиот предизвикувач Карл Шлехтер во 1910 година, го поттикнало Ернст една година подоцна да се запознае со шаховската игра. Тој забрзано ја проучувал играта, а веќе на 19-годишна возраст за првпат привлекол внимание во локалниот Виенски шаховски клуб. За време на Првата светска војна бил оневозможен да учествува на меѓународните турнири, што се должи на фактот дека само мал број на турнири биле организирани во овој период. Поради тоа, во тоа време претежно се посветил на играњето дописен шах, а одвојувал време и за проучување и анализа на варијантите во отворањата. Отворил и сопствена библиотека за прибирање на шаховски материјали, којашто ја одржувал во својот мал стан сè до својата смрт во 1962 година. Работел како трговец до 1919 година, но како последица на штетите предизвикани со Првата светска војна, бил принуден да ја промени професијата и да стане професионален шахист.
Во текот на 1920-тите, Гринфелд се стекнал со углед на одличен познавач на шаховската теорија во отворањата, а во тој период започнал да постигнува и забележителни резултати на меѓународните шаховски турнири. Првиот позначаен успех го постигнал со делбата на првото место, заедно со Тартаковер, на турнирот во Виена во 1920 година. Следните неколку години остварил и други значајни успеси, меѓу кои: второто место на турнирот во Будимпешта во 1921 (завршувајќи веднаш зад Алехин), победите на 23. конгрес на Германскиот шаховски сојуз во Франкфурт во 1923, на турнирите во Маргејт (пред Алехин) во 1923 и Мерано (пред Шпилман и Рубинштајн) во 1924, на турирот во Будимпешта во 1926 (заедно со Монтичели), на двете изданија на меморијалниот турнир во чест на Леополд Требич во 1928 (заедно со Такач) и во 1933 (заедно со Милер), како и на турнирот во Острава во 1933 година.
Најтрофејниот период од својата кариера го надополнил и со учествата на шаховските олимпијади во 1927, 1931, 1933 и 1935 година, на коишто играл на прва табла за Австрија. Најдобар учинок остварил на Шаховската олимпијада 1927 во Лондон, каде што освоил 9½ од 13 бода, со што го зазел петтото место во поединечна конкуренција.
Периодот за време и по Втората светска војна го поминал со послаби остварувања на меѓународните турнири. Во мај 1943, го зазел второто место на турнирот во П’лзењ (веднаш зад Керес), а победил на турнирот во Виена одржан во декември истата година. Во 1950 година, Ернст Гринфелд бил дел од групата на првите 27 шахисти, кои се стекнале со титулата „велемајстор“ од страна на ФИДЕ. На меморијалниот турнир во чест на Карл Шлехтер следната година, завршил на делба на третото и четвртото место. Кон крајот на 1950-тите години, многу поретко играл на шаховските турнири и целосно се псоветил на одржување и збогатување на шаховската библиотека, којашто веќе ја зафаќала целата дневна соба од станот во којшто живеел со својата сопруга и ќерка. Последниот турнир на којшто настапил бил турнирот Хоговенс во Бевервијк, на којшто во конкуренција на уште пет силни велемајстори остварил резултат 3/9, со само една победа против Јан Хајн Донер. Починал во родната Виена, како последица на прекумерна телесна маса, на 3 април 1962 година.
Шаховско творештво
Стилот на игра којшто го негувал Гринфелд бил налик оној на Акиба Рубинштајн. Тој најчессто се отворал со 1. d4, тврдејќи дека не правел грешки во ова отворање. Сепак, неговиот стил на игра со избегнување на сложени варијанти и главно ремизирачката природа на позициите не била доволна да ги загрози најдобрите светски шахисти во тоа време. Највисокиот историски рејтинг на Гринфелд изнесувал 2715 бода и бил достигнат во декември 1924 година, со што во тоа време би се наоѓал на 4. место ан светската шаховска ранг-листа.
Гринфелд дал свој придонес и со пишувањето на статии поврзани со шаховските отворања за многу весници низ Европа. Познато е дека уште пред својата 20. година пишувал статии за Шпанска партија во весникот „Wiener Schachzeitung“, а во остатокот од живот пишувал и за весници во Германија, Белгија и Советскиот Сојуз. Соработувал и во составувањето на извештајот од турнирот во Теплице Шенау во 1922 година. Тој, исто така, е и автр на неколку шаховски книги, коишто биле релативно добро прифатени од страна на критичарите. Неговото прво дело „Отворање со дамски пешак и Одбиен дамски гамбит“ било издадено во 1924 година, а издаавњето било финансиски помогнато од страна на Ѓула Патај фон Бај. Вредно за споменување е и неговото дело „Џебна книга на отворањата во шахот“, коешто било издадено во 1953 година.
Спор за авторски права
Во 1930 година, Ернст Гринфелд упатил приговор кон виенскиот мајстор Ханс Кмох, којшто подготвил дополнение и учествувал во распределбата на хонорарот на Билгеровото дело „Handbuch des Schachspiels“, за коешто во голем обем употребил партии и анализи на Гринфелд, без притоа соодветно да го цитира. Гринфелд побарал правен совет, а дури писмено му се обратил и на тогашниот светски првак Александар Алехин. Прашањето било повторно отворено на конгресот на ФИДЕ одржан во Прага во 1931 година, на којшто единствено била утврдена моралната обврска за наведување на изворите, додека важноста на понатамошните барања врз основа на правните сомненија била оценета за скептична.
Бојкоска Браненица (Вевчани)
Бојкоска Браненица — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Вевчани. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 2 км западно од селото, на височинка со зарамнето плато. На местото, мештаните откриле водоводни цевки и бунар.
Ербас А330
Ербас А330 (англиски: Airbus A330) е патнички широкотрупен авион со голем капацитет, двомоторен, со среден до голем долет. Бил развиен едновремено со четворомоторниот Ербас А340, како одговор на Боинг 767 и како замена за Мекдонел-Даглас ДЦ-10. Може да понесе до 335 патници.
Портрети на Винсент ван Гог
Автопортрети од Винсент ван Гог (1853–1890). Бројните автопортрети на Ван Гог се важен дел од неговиот опус.
Тие се своевиден психолошки дневник на неговата внатрешна интроспекција. Исклучително се важни, затоа што содржат длабока психолошка и емотивна анализа и се надоврзуваат на генијалните автопортрети на Рембрант.
Сен Реми
Сите автопортрети направени во Сен Реми ја покажуваат главата на уметникот од лево, односно од страната со неосакатено уво.
Овер сир Оаз
Ниту една автопортрета не бил насликан од Ван Гог во Овер-сур-Оаз, во последните недели од неговиот живот.
Чорапли
Чорапли — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Портрети на Винсент ван Гог
Скандали
Во Нацистичка Германија, сликите на Винсент ван Гог биле меѓу оние означени како „дегенерирана уметност“. Делата биле крадени и/или уништувани од германските власти, вклучително и автопортретот посветен на Пол Гоген, септември 1888 година, прикажан на црно-белата слика.
Петра Цетковска
Петра Цетковска (чешки: Petra Cetkovská) — чешка тенисерка со македонско потекло (по татко). Родена е на година. Во моментов е рангирана преку 100-тото место иако на 18 јуни 2012 била на 25. место што е нејзиниот најдобар ренкинг во кариерата. Таа во моментов е една од најдобрите активни тенисерки кои сè уште немаат ниту една титула.
Прва македонска кошаркарска лига 2005/06 - Разигрување
Првата македонска кошаркарска лига 2005/06 - Разигрување била конечната фаза на Првата македонска кошаркарска лига 2005/06. Разигрувањата започнале на 21 април, а завршиле на 20 мај 2006 година. Четири екипи играле во разигрувањето преку пласманот од Супер лигата. Разигрувањето го освоил Фершпед Работнички и така станал првак на сезоната.
(1) Фершпед Работнички против (4) Пелистер
Ова било прва серија во разигрувањата помеѓу овие две екипи.
(2) МЗТ Аеродром 2000 против (3) Вардар Осигурување
Поради подобар меѓусебен биланс во лигашкиот дел, серијата започнала со 1-0 за МЗТ Аеродром 2000.
(1) Фершпед Работнички против (3) Вардар Осигурување
Поради подобар меѓусебен биланс во лигашкиот дел, серијата започнала со 1-0 за Фершпед Работнички.
Елин Ек (глумица)
Гринет
Алтер его слично на нордиската личност Силвија Најт, Елин Ек велела дека ликот на Гринет само и се појавил како идеја еден ден да направи пародија за типична шведска тинејџерка.
Гринет ги читаше гласовите на жирито во Векхо на Melodifestivalen 2003 година, и беше еден од домаќините на Втора шанса круг Melodifestivalen 2004.
На „Шоуто на Гринетс“ на Шведска Телевизија, таа се среќава со шведски ѕвезди како Златан Ибрахимовиќ и членовите на А*Тинејџер и споделува занаетчиски проекти што гледачите можат да ги направат сами како примена на нов дизајн на чанти со сјај.
Шоуто на Гринетс е највисоко рангирано шоу на СВТ за деца досега.
Радио
Елин Ек беше и продуцент и домаќин на програми на Шведското Радио. Таа беше домаќин на P1 програмата Сомар на 5 јули 2004 година. На P3, таа беше вклучена со Кечап, Сомартопен и P3 и Lantz i P3. Во јануари 2007 година таа започна вклучување во новата програма P3 Bubbel.
806
806 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 806 година од новата ера, 806. од првиот милениум, 6. од IX век и седма од 800-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6314 и 6315 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5556 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4566 и 4567 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1559.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 806 година се протега во 3442 и 3443, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3502 и 3503 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1349. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 190 и 191 исламска година.
Чугунци
Чугунци (Μεγάλη Στέρνα, Мегали Стерна, до 1927 Τσιγούντσα, Цигунца) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри северозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 84 метри.
Чугунци опфаќа површина од 46 квадратни километри.
Историја
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 400 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села како и во Бугарија.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1926 година, селото било преименувано во Мегали Стерна.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 445 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 684 жители. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови.
Селото во пописот од 1951 година броело 389 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 549 жители, во 1971 година имало 454 жители, во 1981 година имало 429 жители, додека во 1991 година имало 491 жител. Денеска, населението на селото е 518 жители според пописот од 2001 година.
NGC 5478
NGC 5478 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5478 се споменува и како UGC 9034, MCG 0-36-19, CGCG 18-55, UM 636, IRAS 14055-0127.
Откривање
Телото е откриено на 23 март 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5478 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5478 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 8 м 8,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 42' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Други поделби
Проучување на NGC 5478 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50430. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4975. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1424.
Морско ниво
Морско ниво или морско рамниште (најчесто подразбира средно морско ниво) — просечното ниво на површината на дадено море или сите океани: Оваа вредност се зема како појдовна при изразувањето на надморска височина во картографијата and морепловството и воздухопловството. Во последниот случај, ова е стандардна надморска височина на која се мери атмосферскиот притисок за баждарење на висината на која ќе лета воздухопловот.
Во поедноставни ситуации, како стандард се зема средниот водостој помеѓу плимата и осеката на некое место.
Морското ниво го засегаат повеќе чинители и истото се разликувало во различни геолошките периоди. Така, внимателното мерење на морското ниво претставува важен показател за климатските промени и неговото накачување се наведува како доказ за глобално затоплување.
Поимот надморска висина најчесто се однесува на средна/просечна надморска висина (С.Н.В или П.Н.В) и се изразува во метри (М.Н.В)
Мачковидни
Мачкоовидните (лат. Feliformia или Feloidea) се ѕверови (месојадци) образуваат подред во рамките на редот на ѕверови и тука припаѓаат мачките (големи и мали), хиените, мунгосите, цибетките и сродните таксони. Другиот подред на ѕверови е Caniformia (кучевидни ѕверови). Една заедничка особина на ѕверовите која ги разделува од сите останати цицачи е присуството на четири ѕверски заби (карназијали) на предниот дел од вилицата.
Морско ниво
Средно морско ниво
Средното морско ниво (СМН) обично се дефинира како просечно релативно морско ниво во некој временски период, како што е месец или година, доволно долг за да може да се изведе просек од непостојаните вредности какви што се брановите.
Мачковидни
Поделбата на ѕверовите на две големи групи (мачко- и кучевидни) е нашироко прифатена, исто како што е и дефиницијата за мачко- и кучевидни ѕверови како подредови (понекогаш натсемејства). Класификацијата на мачковидните ѕверови како дел од подредот Feliformia или како дел од одделни групи и денес се развива.
Заеднички особини
Сите современи мачковидни ѕверови споделуваат една заедничка особина: нивните слушни були или bullae (коскени капсули кои го затвораат средното и внатрешното уво). Ова е клучна дијагностичка особина при класификацијата на видовите како мачковидни наспроти кучевидните ѕверови. Кај мачковидните, слушните були се двокоморни, составени од две коски споени со септа. Кучевидните имаат еднокоморни или само делумно поделени слушни були кои се состојат од единечна коска.
Специфичните особини на современите мачковидни були укажуваат на заеднички предок, иако тој не е пронајден како фосил. Постојат и други особини кои ги разликуваат мачковидни од кучевидните ѕверови и тие веројатно постоеле кај изумрените, првобитни ѕверови. Но, како резултат на видообразбата, овие особини не се наоѓаат кај сите современи видови.
Мачковидните ѕверови обично имаат пократки роструми за разлика од кучевидните, помалку заби и поспецијализирани ѕверски заби. Мачковидните се помесојадни и како целина се ловци од заседа. Кучевидните најчесто се сештојади или се исхрануваат со храна која случајно ја пронашле (опортунисти во исхранта).
Многу мачкообразни ѕверови поседуваат повлечни (ретрактибилни) или полуповлечни канџи и повеќето се арбореални или полуарбореални видови. Исто така, тие обично се дигитиградни (се движат на нивните прсти). За споредба, повеќето кучевидните ѕверови се земски животни, имаат неповлечни канџи и најчесто се плантиградни (се движат со целото стапало).
Максимилијан Сфорца
Максимилијан Сфорца (роден на - починал на ) бил војвода од Милано како член на династија Сфорца. Тој бил син на Лудовико Сфорца. Максимилијан владеел во периодот од 1513 до 1515 година.
Оскар Марија Граф
Оскар Марија Граф (Oskar Maria Graf - Њујорк, ), бил германски писател. Како радикален социјалис учествувал во германското револуционерно движење. Бил противник на националсоцијализмот од самиот почеток. Во 1933 година емигрирал во Виена, а потоа во Прага. Нацистите се обиделе да го присвојат неговото дело, додека па тој им одговорил со чуениот протест "Запалете ме", по кое потоа му било одземено германското државјанство. Од 1938 година живеел во САД. Пишувал песни, но најпознат е како романописец, сликар на својата татковина Баварија. Неговиот израз се одликува со т.н. разбирање, мал човек со смисла за хумор.
Космос-1665
Космос-1665 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 3 јули 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1665 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 290 км, а најмалото на 222.
Кара Ташо
Атанас Караташов, нарекуван и Брадата, Ташо Островски, Кара Ташо, Караташо, (, Острово, -, Зборско, ) — македонски револуционер, воденски војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Животопис
По востанието, Кара Ташо дејствувал како подвојвода на воденскиот војвода Лука Иванов. Одговорен бил за заседата на грчкиот андартски капитен Епаминондас Гарнетас два дена по неговиот напад над воденското село Теово на 26 ноември 1904 година. Кај Саракиново и Долно Родиво двете чети се сретнале, андартите биле разбиени и пребегале во селото Полјани.
Во мај 1905 година четата на Кара Ташо се префрлила во соседната област Мариово и во селото Ивени за казна ги убива мајката и сестрата на андартот Петар Сугарев. Кара Ташо загинал заедно со Лука Иванов на 25 август 1906 година кај селото Зборско во битка со грчкатата андартска чета на Константинос Гарефис, кој подоцна исто така умрел.
Бер (општина)
Бер (Δήμος Βέροιας, Димос Вериjaс) — општина во централниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е истоимениот град Бер. Општината е дел од округот Иматија.
Населени места
Општината Бер е создадена на 1 јануари 2011 г. согласно законот „Каликратис“. со спојување на пет стари општини: Апостол Павле, Бер, Кутлеш, Добра и Македонида.
''Напомена: Називите на општините „Апостол Павле“ и „Македонида“ се произволно дадени грчки називи што не се однесуваат на ниедно постоечко место.
Општинска единица Апостол Павле
Општинската единица Апостол Павле со седиште во Микрогуш (Макрохори) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Сланица и областа Урумлак:
Општинска единица Бер
Општинската единица Бер ги опфаќа градот Бер и следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Добра
Општинската единица Добра со седиште во Јанчишта (Агиос Георгиос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Сланица и планината Каракамен (Вермио):
Општинска единица Кутлеш
Општинската единица Кутлеш со седиште во Кутлеш ги опфаќа следниве општински оддели и населени места и 1 манастир во областа Урумлак:
Општинска единица Македонида
Општинската единица Македонида со седиште во Боштани ги опфаќа следниве општински оддели и населени места и 1 манастир:
Поранешни села
На територијата на општината се наоѓаат и поранешните села Карачали (Мавродендрион) и Садина (Карави), кои денес се составен дел од градот Бер.
Димко Димески
Како директор на Секторот за истражување и развој во „Еурокомпозит“ работи на развој на лесни ракетни фрлачи од армирана пластика; аблативни материјали за ракетни мотори; развој и замена на метален шлем со пластичен за ЈНА; развој и воведување во производство на балистички елеци; развој и производство на балистичка заштита на купола на тенк Т-72; развој на технологија на намотување мошне силни армирани пластични цевки, итн.
Папа Стефан VIII
Стефан VIII (лат. Stephanus PP. VIII; ? - октомври 942) — римски папа од 14 јули 939 до октомври 942. Тој бил папа во периодот на порнократијата. Тој бил Германец, кој живеел во Рим. Бил доведен на папската столица, благодарение на Алберих II Сполетски.
NGC 882
NGC 882 — леќеста галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 882 се споменува и како UGC 1789, MCG 3-6-52, CGCG 462-1, CGCG 461-73, NPM1G +15.0088.
Откривање
Телото е откриено на 11 јануари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 882 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 882 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 882 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8874. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1215. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1202.
Црква „Вознесение Христово“ - Чемерско
Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска и манастирска црква на Чемерскиот манастир во планинското село Чемерско.
Сместена е на крајниот дел од селото во Горното маало. Околу црквата се наоѓаат и самите селски гробишта.
805
805 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 805 година од новата ера, 805. од првиот милениум, 5. од IX век и шеста од 800-тите.
Црква „Вознесение Христово“ - Чемерско
Архитектура
По својата архитектонска форма е трикорабна. Во црквата има неколку икони од век.