cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хемиска реакција
Катализа
Во случај на катализа, реакцијата не протекува директно, туку со помош на трета супстанца позната како катализатор. За разлика од останатите реактанти што учествуваат во хемиската реакција, катализаторот не се троши во самата реакција; меѓутоа, тој може да се инхибира, деактивира или уништи со секундарни процеси. Катализаторите може да се во различна агрегатна состојба (хетерогени) или во иста агрегатна состојба (хомогени) како и реактантите. При хетерогена катализа, типични секундарни процеси се коксирање, при што катализаторот се прекрива со полимерни споредни производи. Дополнително, хетерогените катализатори може да се растворат кога имаме цврсто-течен систем или да испарат кај цврсто-гасовит систем. Катализаторите можат само да ја забрзаат реакцијата - материите кои ја забавуваат се наречени инхибитори. Супстанците кои ја зголемуваат активноста на катализаторите се наречени промотори, а оние кои ги деактивираат катализаторите се викаат каталитички отрови. Со катализатор, дадена реакција која е кинетички инхибирана со висока активациона енергија може да протече независно од оваа активациона енергија - со нејзино заобиколување.
Хетерогените катализатори се обично цврсти материи, прашкасти со цел да ја максимизираат нивната површина. Од големо значење за хетерогената катализа се металите од групата на платина и други преодни метали, кои се користат во хидрогенација, каталитичко преобликување и во синтезата на хемикалии важни во домаќинствата (азотна киселина и амонијак). Киселините се пример за хомогени катализатори, тие ја зголемуваат нуклеофилноста на карбонилните соединенија, дозволувајќи реакција која не би можела да протече со електрофилни честички. Предноста на хомогените катализатори е леснотијата на мешањето со реактантите, но тие може да бидат тешки за отстранување од производите. Затоа за многу индустриски процеси се претпочитаат хетерогени катализатори.
Реакции во органската хемија
Во органската хемија, покрај реакциите на оксидација, редукција или киселинско-базните реакции, може да се сретнат и неколку други реакции во кои учествуваат ковалентните врски меѓу самите јаглеродни атоми или меѓу јаглеродните атоми и хетероатомите (како кислород, азот, халогени итн.). Многу поодделни реакции во органската хемија се именувани по нивните откривачи.
Супституција
При реакција на супституција, една функционална група во дадено хемиско соединение се заменува со друга група. Овие реакции може да се поделат според типот на супституирачките единки на нуклеофилна, електрофилна или радикална супституција.
Во првиот тип, еден нуклеофил, кој е атом или молекула со вишок на електрони и поради тоа со негативен полнеж или делумен полнеж, заменува друг атом или дел од „супстратната“ молекула. Електронскиот пар од нуклеофилот го напаѓа супстратот, формирајќи нова врска, додека заминувачката група се оттргнува со електронски пар. Нуклеофилната честичка може да биде електронеутрална или со негативен полнеж, а супстратот е обично неутрален или со позитивен полнеж. Примери за нуклеофили се хидроксиден јон, алкоксиди, амини и халиди. Овој тип реакција се среќава главно кај алифатичните јаглеводороди, а поретко кај ароматичните јаглеводороди. Последните имаат голема електронска густина и подлежат на нуклеофилна ароматична супституција само со многу јаки електрон-повлекувачки групи. Нуклеофилната супституција може да се одвива преку два различни механизми - SN1 и SN2. S во овие називи означува супституција, N значи нуклеофилна, а бројот го претставува кинетичкиот ред на реакцијата - едномолекуларна или двомолекуларна.
Реакцијата SN1 протекува во два чекора. Прво, заминувачката група се елиминира, со што се добива карбокатјон. По ова следува брза реакција со нуклеофилот.
При SN2 механизмот, нуклеофилот образува преодна состојба со нападнатата молекула, и само тогаш се одделува заминувачката група. Овие два механизми се разликуваат во стереохемијата на производите. SN1 води до нестереоспецифична адиција и не резултира во хирален центар, туку во група на геометриски изомери (cis/trans). За споредба, обратна (Валденова инверзија) на претходно постоечката стереохемија може да се сретне во SN2 механизмот.
Електрофилната супституција е спротивна на нуклеофилната по тоа што напаѓачкиот атом или молекула, електрофил, има мала електронска густина, а со тоа и позитивен полнеж. Типични електрофилни честички се јаглеродниот атом од карбонилните групи, карбокатјоните или сулфурните или нитрониум катјони. Оваа реакција се среќава речиси исклучително кај ароматичните јаглеводороди, каде се нарекува електрофилна ароматична супституција. Електрофилниот напад резултира во т.н. σ-комплекс, преодна состојба кај која ароматичниот систем исчезнува. Потоа, заминувачката група, обично протон, се одделува и ароматичноста повторно се воспоставува. Алтернативна на ароматичната супституција е електрофилната алифатична супституција. Таа е слична на нуклеофилната алифатична супституција и исто така има два типа - SE1 и SE2.
При третиот тип на реакција на супституција - радикална супституција - напаѓачката честичка е радикал. Овој процес најчесто се одвива како верижна реакција, на пример, при реакција на алкани со халогени. Во првиот чекор, светлината или топлината ги разложуваат молекулите што содржат халогени, со што се добиваат радикалите. Потоа реакцијата продолжува како лавина сè додека двата радикала се сретнат и се рекомбинираат.
Адиција и елиминација
Адицијата и спротивната на неа - елиминацијата - се реакции при кои се менува бројот на супституенти на јаглеродниот атом и се формираат или раскинуваат повеќекратни врски. Двојните и тројните врски може да се добијат со елиминација на погодна заминувачка група. Слично на нуклеофилната супституција, постојат неколку можни реакциони механизми кои се именувани според соодветниот ред на реакцијата. Во Е1 механизмот, заминувачката група прва се отстранува, со што се формира карбокатјон. Следниот чекор - формирање на двојна врска - се одвива со елиминација на протон (депротонација).
Редот на заминување е обратен кај E1cb механизмот, односно прво се одделува протонот. За овој механизам е потребно учеството на база. Поради сличните услови, двете реакции на E1 и E1cb елиминација секогаш се натпреваруваат со SN1 супституцијата.
За Е2 механизмот исто така е потребна база, но тука нападот на базата и елиминацијата на заминувачката група протекуваат истовремено и не даваат јонски меѓупроизвод. Спротивно на Е1 елиминацијата, во Е2 механизмот можни се различни стереохемиски конфигурации за реакциониот производ, бидејќи базата обично напаѓа во антипозиција во однос на заминувачката група. Поради сличните услови и реактанти, Е2 елиминацијата е секогаш во натпревар со SN2-супституцијата.
Спротивна на елиминацијата е адицијата при која двојните или тројните врски се претвораат во единични врски. Слично како кај супституциските реакции, постојат неколку типови на адиции кои се разликуваат по типот на напаѓачката честичка. На пример, при електрофилната адиција на бромоводород, еден електрофил (протон) ја напаѓа двојната врска и се формира карбокатјон кој потоа реагира со нуклеофилот (бром).
Карбокатјонот може да се формира на секоја страна од двојната врска, во зависност од групите прикачени за нејзините краеви, а претпочитаната конфигурација може да се предвиди со Марковниковото правило. Ова правило гласи: „При хетеролитичка адиција на поларна молекула на алкен или алкин, поелектронегативниот (нуклеофилен) атом (или дел) кој влегува во составот на поларната молекула се прикачува за јаглеродниот атом кој носи помал број на водородни атоми“.
Ако адицијата на функционална група се одвива на помалку супституираниот јаглероден атом од двојната врска, тогаш електрофилна супституција со киселини не е можна. Во овој случај, треба да се користи реакцијата на хидроборација-оксидација, каде во нејзиниот прв чекор, атомот на бор делува како електрофил и се надодава на помалку супституираниот јаглероден атом. Во вториот чекор, хуклеофилниот хидропероксид или халогенски анјон го напаѓа боровиот атом.
Додека адицијата на богатите со електрони алкени и алкини е главно електрофилна, нуклеофилната адиција игра важна улога кај јаглерод-хетероатомските повеќекратни врски, а особено кај најважниот претставник со ваква структура - карбонилната група. Овој процес често е поврзан со елиминација, така што по реакцијата карбонилната група повторно е присутна. Затоа се нарекува адиционо-елиминациона реакција и може да протекува кај дериватите на карбоксилната киселина, како на пример, хлориди, естери и анхидриди. Оваа реакција најчесто е катализирана од киселини или бази, при што киселините ја зголемуваат електрофилноста на карбонилната група со врзување за атомот на кислород, додека базите ја зголемуваат нуклеофилноста на напаѓачкиот нуклеофил.
Нуклеофилна адиција на карбанјон или друга нуклеофилна честичка на двојната врска од алфа- или бета-незаситено карбонилно соединение се среќава при реакцијата на Мајкл, која припаѓа на поголемата класа на конјугатни адиции. Ова е еден од најкорисните методи за блага формација на С-С врски.
Некои адиции кои не можат да бидат сопрени со нуклеофилни или електрофилни честички, можат да се продолжат со слободни радикали. Како и со супституцијата со слободни радикали, така и радикалната адиција протекува како верижна реакција, а ваквите реакции се основа за полимеризацијата со слободни радикали.
Други механизми на органските реакции
При реакција на прегрупирање, јаглеродниот ‘рбет на молекулата се прегрупира и се добива структурен изомер на оригиналната молекула. Вакви реакции се реакциите на хидридна смена, какво што е Вагнер-Мирвајновото прегрупирање при кое водороден атом, алкил- или арил-група мигрира од еден јаглероден атом до друг соседен јаглероден атом. Повеќето прегрупирања се поврзани со раскинувањето и образувањето на нови јаглерод-јаглерод врски. Други примери се сигматропната реакција каква што е прегрупирањето на Коуп.
Цикличните прегрупирања вклучуваат циклоадиции и, повоопштено, перициклични реакции, при кои две или повеќе молекули што содржат двојна врска образуваат циклична молекула. Важен пример за циклоадиција е Дилс-Алдеровата реакција (т.н. [4+2] циклоадиција) меѓу конјугиран диен и супституиран алкен, при што се добива супституиран циклохексански систем.
Дали ќе или нема одредена циклоадиција да продолжи да тече зависи од електронските орбитали на учесниците во реакцијата, бидејќи само орбиталите со ист знак на брановата функција ќе се преклопат и конструктивно ќе заемодејствуваат за да се добијат нови врски. Циклоадицијата обично е потпомогната од светлината или топлината.
Биохемиски реакции
Биохемиските реакции се главно контролирани од ензими. Овие белковини можат специфично да катализираат една реакција, така што вкупниот број реакции можат да бидат многу прецизно контролирани. Реакцијата се одвива на активното место, кое претставува мал дел од ензимот што обично се наоѓа во шуплина или вдлабнување обиколено со остатоци од аминокиселини, а остатокот од ензимот служи главно за стабилизација. Каталитичката активност на ензимите се потпира на неколку механизми, меѓу кои се формата на молекулата, напрегнатоста на врските, близината и ориентацијата на молекулите во однос на ензимот, донацијата на протони или нивно повлекување (киселинско/базна катализа), електростатичките интеракции и многу други.
Биохемиските реакции кои протекуваат во живите организми заеднички се познати како метаболизам. Меѓу најпознатите метаболички механизми е анаболизмот, при кој различни процеси контролирани од ДНК и ензими резултираат во производство на големи молекули (како белковини и јаглехидрати) добиени од помали единици. Биоенергетиката ги проучува изворите на енергија за ваквите реакции. Важен енергетски извор е глукозата, која се произведува од растенијата по пат на фотосинтеза или се асимилира од храната. Сите организми ја користат оваа енергија за производство на аденозин трифосфат (АТФ) кој може да се искористи како енергенс за протекување на други реакции.
Примена
Хемиските реакции заземаат централно место во хемиското инженерство, каде се користат за синтеза на нови соединенија од природни суровини, како на пример нафта и минерални руди. Од голема важност е реакцијата да биде што поефикасна, со што се максимизира добивката, а се минимизира количината на потребни реактанти, внесот на енергија и отпадокот. Катализаторите се особено корисни за редуцирање на енергијата потребна за реакцијата и зголемување на редот на хемиската реакција.
Некои специфични реакции имаат свои посебни примени. На пример, термитската реакција се користи за добивање светлина и топлина во пиротехниката и заварувањето.
NGC 1133
NGC 1133 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1133 се споменува и како MCG -2-8-15, IRAS 02502-0900.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1133 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1133 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 52 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 48' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
Други поделби
Проучување на NGC 1133 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10885. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5286. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Фрајберг (округ)
Фрајберг (Freiberg) — поранешен округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се граничел со (од запад надесно) округот Средни Рудни Планини, слободниот град Кемниц, окрузите Митвајда, Мајсен и Вајсериц и со Чешка.
Историја
Округот бил основан во 1994 година со спојување на поранешните окрузи Фрајберг, Бранд-Ербисдорф и Флеа. Во август 2008 година, како дел од реформата на окрузите во Саксонија, окрузите Дебелн, Фрајберг и Митвајда биле споени во новиот округ Средна Саксонија.
Географија
Округот се наоѓал на северните падини на Рудните Планини. Најголема река во регионот е Фрајбергер Мулде, која извира на чешка територија и оттаму тече кон север.
Дипијака
Дипијака — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, округот Пешкопеја и општина Слово.
Лесковица
Лесковица — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Селото е оддалечено 27 километри од градот Штип и се наоѓа по средината на падините на планината Серта која исто е позната под името Конечка Планина. Оддалечено е околу половина километар од патот кој го поврзува Штип со Неготино.
Асфалтираниот пат кој води од главниот пат, завршува на почетокот на селото, и до неодамна остатокот од селото имал само земјени патишта. Во 2014 година биле асфалтирани двете главни улици во селото.
Селото е поврзано со Штип со градски транспорт, локален автобус кој оди во двете насоки двапати на ден.
Историја
Селото во век било дел од Штипската каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 759 жители, од кои 544 Македонци и 215 Турци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лесковица имало 760 Македонци.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 113 жители, од кои 111 Македонец и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, населението броело 45 жители, од кои 37 Македонци, 1 Србин и 7 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Штип, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Штип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 припаѓало на тогашната општина Лакавица.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2301 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на продавница "лида пром".
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 56 гласачи.
Култура и спорт
Порано во селото имало и фудбалски клуб по име Серта.
Иселеништво
Повеќе од населението се иселени во градовите Штип, Неготино и Радовиш.
Париз-Рубе 2022
Париз-Рубе 2022 — 119. издание на велосипедската еднодневна трка Париз-Рубе, која се одржала на 17 април како 15. настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од холандскиот возач Дилан ван Барле.
Африкански куп на нации 1994
Африкански куп на нации во 1992 година — 19-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Тунис од 26 март - 10 април 1994 година. На ова првенство учество зеле 12 репрезентации. Вкупно биле одиграни 20 натпревари.
Дорел Симион
Дорел Симион (роден на 13 февруари 1977 година во Букурешти) е романски боксер. Симион го освоил бронзениот медал во полутешка категорија на Летните олимписки игри 2000 година. Тој исто така го освои златото на Светското првенство во 1997 година и на Европското првенство во 1998 година.
Африкански куп на нации 1994
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Нигерија.
Дорел Симион
Лично
Тој е помлад брат на олимпиецот Маријан Симион.
Аматерска кариера
Неговите олимписки резултати беа:
NGC 3051
NGC 3051 — елиптична галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Бенисалон
Демографија
Source: INE (Spain)
NGC 3051
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3051 се споменува и како ESO 499-16, MCG -4-24-4.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3051 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3051 има привидни димензии од 2,1' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 53 м 58,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 27° 17' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 3051 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28536. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6611. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1391.
Космос-2036
Космос-2036 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 август 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-2036 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 297 км, а најмалото на 230.
Евгени Хачериди
Евгени Григорович Хачериди (роден на 28 јули 1987) — украински фудбалер, дефанзивец на  Динамо Киев и Украинската репрезентација.
Клупска кариера
Тој започнал да игра фудбал во Мелитопољскиот клуб Олком. Во сезоната 2006-2007 бил на заем во екипата на Волин во Втората лига на Украина. Клубот од Лутск бил заинтересиран за талентираниот играч и во летото 2007 година, го откупил неговиот договор.
Во јануари 2008, Евгени се преселил во Динамо Киев, за кој дебитирал на 1 март 2008 во натпреварот против Днипро (1:3 за Динамо). Сумата на трансферот изнесувала 700.000 евра.
Своето деби за сениорскиот тим го имал на 13 септември 2008 во натпревар од Купот на Украина својот прв клуб Олком (победа со 5-0), влегувајќи како замена по 56 минути, на местото на Флорин Чернат.
Дебито во Премиер лигата Хачериди го имал на 18 јули 2009, во натпревар против Чорноморец. Натпреварот завршил 5-0 за Динамо, а Евгени ги одиграл сите 90 минути.
Првиот гол за Динамо Евгени го постигнал на 16 август 2009, во рамките од 1/16 на Украинскиот куп против Арсенал Киев. Голот дошол по корнерот кој го извел Олег Гусев, за Хачериди со глава да ја погоди мрежата на противникот и да му помогне на својот тим да дојде до победа од 2-1 која ги води во следната рунда од натпреварувањето.
Репрезентативна кариера
Тој го направил своето репрезентативно деби за селекцијата на Украина против Англија во победата со 1-0, на Днипро Арената на 10 октомври 2009 година, играјќи го целиот натпревар во одбраната заедно со Олександр Кучер и Јарослав Ракитски Тој, исто така играл во последниот натпревар од групната фаза против Андора во Андора Ла Велја, што завршил со победа од 6-0 на Украина. Бидејќи Украина завршила како втора во групата, зад Англија, тие требало да играат плеј-оф натпревар за пласман на Светското првенство 2010 против земјата од која потекнуваат родителите на Хачериди - Грција. Првиот натпревар во Атина завршил без голови 0-0. Сепак, Украина не успеала да избори место на првенството, бидејќи во реваншот, кој се одиграл на Донбас Арената, тие загубиле со 1-0 а стрелец на единствениот погодок бил Димитрис Салпингидис. Тој исто така бил во составот на својата репрезентација и за Европското првенство 2012 на кое украинците бил ко-организатори заедно со Полска. Украина испаднала од турнирот веќе после првата фаза, откако завршиле со една победа и два порази во групата D.
Ливадица (Кадрево)
Ливадица (Λιβαδίτσα) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало на северните падини на планината Каракамен, југоисточно од Кадрево, под врвот Голема Чука.
Историја
Ливадица било македонско село, уништено во немирните години од втората половина на XVIII век. Неговите жители се преселиле во Кадрево.
Фалкенау
Фалкенау (Falkenau) — село и поранешна општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија. Од 1 октомври 2011 година е дел од градот Флеа.
Рокасаурус
Рокасаурус (што значи „Рока гуштер“) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешна Аргентина во Јужна Америка. Фосилите од овој вид на диносаурус биле пронајдени во 2000 година во во рамките на формацијата Ален, со датум од средниот кампан до раниот мастрихт по возраст, кои датираат пред околу 75 до 70 милиони години. Овој род пораснал до 8 метри должина, што го прави еден од помалите сауроподи. Се смета дека е тесно поврзан со Салтасаурус и Неукенсаурус.
Типскиот вид, Rocasaurus muniozi, бил официјално опишан од Леонардо Салгадо и Аспиликуета во 2000 година.
Добра Вода (Албанија)
Добра Вода — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, округот Прешкопеја и општина Кала Додас.
Космос-2037
Космос-2037 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 август 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 900 килограми. Космос-2037 бил геодетски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1525 км, а најмалото на 1484.
Шкопау
Шкопау (Schkopau) — општина во округот Зале, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Зале, околу 4 километри северно од Мерзебург и 10 километри јужно од Хале. Во текот на Втората светска војна, фабриката Schkopau била најголемиот производител синтетичка гума (>17%) во земјите од Оската.
Паул фон Хинденбург
Паул Лудвиг Ханс Антон фон Бенекендорф унд фон Хинденбург (германски:, познат како Паул фон Хинденбург) (2 октомври 1847 година – 2 август 1934 госина) бил германски фелдмаршал и државник.
Воена биографија
Хинденбург имал незначајна, но долга кариера во Пруската армија, по што се повлекол, во 1913 година. Повторно бил повикан по избувнувањето на Првата светска војна и првпат бил широко претставен на народната јавност на шеесет и шест години. Бил назначен за командант на Источен фронт, како победникот од Таненберг и од Мазурски езера од 1914 година. Како врховен заповедник на германски воени сили од октомври во 1916, тој и шефот на вооружените сили, Ерих Лудендорф, се кренале во очите на германската јавност. Останал на должност сè до потпишување на Версајскиот договот. Хинденбург повторно се повлекол од јавниот живот во 1919, но се вратил во јавниот живот уште еднаш во 1925, избран за втор претседател на Германија.
Претседател на Вајмарска Република
На претседателски избори за Вајмарска Република во19125 година, поранешниот маршал Хинденберг победил како кандидат на здружена десница.
Иако на 84 години и со нарушено здравје, Хинденбург морал повторно да се кандидира во 1932 како единствениот кандидат кој можел да го победи Адолф Хитлер, што и се случило. За време на вториот мандат како претседател, направил сѐ што можел за да ги спречи нацистите да стасаат до моќта, но на крај бил приморан да го назначи Хитлер за канцелар во јануари 1933 година. Во март го потпишал „Овластувачкиот акт“ од 1933 година, што им дал пособени моќи на Хитлер и неговата влада. Хинденбург умрел следната година, по што Хитлер ја прогласил неговата позиција за празна и себеси се прогласил за претседател.
Познатиот цепелин Хинденбург што бил соборен во 1937 година бил наречен така во негова чест, како и надвозникот од островот Силт до копното Шлезвиг-Холштајн, именуван Хинденбургдам, изграден за време на неговото претседателство.
Принцеза Амалија од Шведска
Принцезата Амалија од Шведска (Амалија Марија Шарлота; 22 февруари 1805 г.31 август 1853) била шведска принцеза, ќерка на шведскиот крал Густав IV Адолф и Фредерика од Баден.
Живот
Амалија е родена во Стокхолм и израсната под надзор на кралската гувернанта Шарлот Стиернелд. Амалија ја напуштила Шведска со своето семејство по депонирањето на татко и по државниот удар во 1809 година и израснала во родната земја на нејзината мајка Баден.
Таа била заинтересирана за музика и била пријателка на Џени Линд. Таа била заболена од рахитис и умрела невенчана и без деца во Олденбург.
Џамија Фенари Иса
Џамијата Фенари Иса (турски: Molla Fenâri Îsâ Câmîsi, грчки: Eκκλησία του Λίβος) е џамија во Истанбул, Турција, изградена на местото на две православни цркви.
Византиско време
Липскиот манастир или денешната џамија Фенари Иса е верски објект од 10 век. Во 908 година византискиот адмирал Константин Липс во присуство на императорот Лав VI ја отворил новата црква во Цариград. Храмот бил посветен на Пресвета Богородица, но бил познат како манастирот на Липс.
Оваа црква била изградена врз темелите на црква од 6 век, каде биле чувани моштите на Света Ирина. Во овој период црквата била позната како Северна црква. По 1261 година и повторното воспоставување на Византија, во периодот од 1286 до 1304 година од страна на Теодора Дукина, вдовица на Михаил VIII Палеолог, била изградена уште една црква посветена на Свети Јован Крстител. Во манастирот биле погребани неколку членови од династијата Палеолози, како синот на Михаил VIII Константин, Ирина Монфератска и Андроник II. Во овој период, најверојатно манастирот бил дом за околу 50-тина монахини. Во текот на 14 век бил направен нартексот на црквата, додека обичаите за погребување на царските членови на империјата продолжила и во 15 век, каде била погребани Ана, првата сопруга на императорот Јован VIII Палеолог The church was possibly used as a cemetery also after 1453. .
Османлиско време
Во 1497-1498 година, набргу по падот на градот и за време на владеењето на султанот Бајазид II (1481-1512), јужната црква била претворена во џамија, каде било изградено и едно минаре и михраб од страна на великодостојникот Фенаризаде Алаедин Али бен Јусуф Ефенди. Бидејќи еден од главните проповедници на медресата се викал Иса, неговото име било додадено во името на џамијата. Џамијата изгорела во 1633 година и повторно била обновена во 1636 година. Во овој период Северната црква била претворена во теке, мозаиците биле отстранети и двете куполи реновирени. По пожарот во 1782 година комплексот бил повторно обновен во 1847-1848. По поредниот пожар од 1920 година храмот бил напуштен. За време на ископувањата извршени во 1929 година, дваесет и два саркофази биле пронајдени. Комплексот бил темелно обновен меѓу 1970-тите и 1980-тите и оттогаш повторно служи како џамија.
Банел Николица
Банел Николица (роден на 7 јануари 1985 година) е романски професионален фудбалер и менаџер во ЦС Фауреи.
Дачија Униреа Браила и Политехника Темишвар
Тој го имаше своето деби во романската Лига II, играјќи за Дачија Униреа Браила. Потоа, тој се приклучил на Политехника Темишвар, правејќи го своето деби во Дивизија А на 19-годишна возраст. Сепак, тој забележа само 15 лигашки настапи за клубот пред да се пресели во Стеауа Букурешти, на почетокот на 2005 година, тој потпиша 5-годишен договор со Стеауа.
Стеауа Букурешт
Набргу по приклучувањето на Стеауа, Николица ја освоил својата прва титула во Лига I уште во првата сезона со тимот. Тој е познат како скромен и вреден човек, иако не е многу технички, брзината и брзината се неговите силни страни.
Во пролетта 2006 година, тој постигна два гола на натпреварот против Реал Бетис, неговите голови ја отворија вратата на Стеауа до четвртфиналето на Купот на УЕФА, а потоа повторно постигна гол во четвртфиналето, овој пат против Рапид Букурешти за да му помогне на својот тим. стигне до полуфинале.
На 1 ноември 2006 година, тој постигна автогол против Реал Мадрид во натпреварот од Лигата на шампионите. За жал за него и романската страна, ова се покажа како решавачко за исходот на натпреварот. Тој тврдеше дека не можел да спие 48 часа откако го постигнал. По натпреварот со ФК Аргеш, романскиот весник Газета Спортурилор го нарече Банелињо.
На 27 август 2008 година, тој постигнал еден гол на натпреварот против Галатасарај, во третото квалификациско коло на Лигата на шампионите на УЕФА, со што Стеауа Букурешти ја испратил во групната фаза трета година по ред.
Почнувајќи од сезоната 2010–11, Банел бил новиот капитен на Стеауа, но со доаѓањето на новиот тренер Илие Думитреску, тој набрзо му ја дал својата лента на Кристијан Танасе.
Сен-Етјен
На 6 ноември тој го постигнал својот прв гол помагајќи му на Сент-Етјен да ремизира против второпласираниот Монпелје. Во натпреварот против Сошо, Николита му понуди асистенција на тинејџерот Зума за да му донесе победа на Сент Етјен. По само шест месеци со францускиот тим, тој стана лидер постигнувајќи 3 гола и нудејќи 3 асистенции по неговите први 11 настапи. Во февруари 2012 година, Николица постигна груба лепенка, имајќи неколку не толку убедливи игри, кои беа опишани како монотони. Во март тој паузираше неколку недели поради проблеми со лигаментите. Тој се опорави кон крајот на март 2012 година и играше на натпреварите против Монпеље и Олимпик Лион, двата порази со 1–0.
Заем на Нант
На 2 септември 2013 година, клубот од Лига 1 ФК Нант потврди дека Николица бил потпишан на долгогодишна позајмица од Сент Етјен. Тој направи асистенција за својот прв натпревар против ФК Сошо.
Меѓународна кариера
Николица досега освои 34 натпревари за Романија и постигна еден гол. Тој исто така беше романски интернационалец до 21 година.
На 25 март 2008 година, тој беше одликуван од претседателот на Романија, Трајан Басеску за резултатите од квалификациите за ЕВРО 2008 и квалификациите за УЕФА Евро 2008 Група Ц со Медалија „Меритул спортив“ — (Медал „Спортска заслуга“) класа II. со две буриња.
Тој беше капитен за прв пат на пријателскиот натпревар против Сан Марино на 11 август 2011 година.
Личен живот
Николица е етнички Ром/Циган, еден од шесте браќа израснати од неговата мајка во малиот, сиромашниот град Фауреи, Николица пораснал решен да успее, а неговата брзина и трудољубивост на теренот се доказ за неговата нелегирана страст за игра.
Николица го добил прекарот Жардел по познатиот Марио Жардел од Бразил.
Клуб
Статистиката е точна на натпреварот одигран на 2 септември 2014 година
Биосферен резерват Техуакан-Куикатлан
Биосферен резерват Техуакан-Куикатлан — заштитено природно подрачје кое се наоѓа во југоисточниот дел на Мексико. Неговото име произлегува од неговите две главни локации: Куикатлан и Техуакан, во вториот се нивните административни канцеларии. Резерватот зафаќа 490.186 хектари распределени меѓу 21 општина во државата Пуебла и Оахака.
На 2 јули 2018 година, локалитетот бил наведен како светско наследство на УНЕСКО.
Локација
Климата во регионот е топла полусушна и топла полутропска во регионот на Глен Куикатек со умерени врнежи од дожд во лето. Во високите делови на планините вообичаено е да се види дека на планините се наоѓа густа магла што ретко доаѓа до кондензација во форма на скромен дожд.
Важноста на Техуакан-Куикатлан лежи во големата флористичка разновидност на областа. Спротивно на популарното верување, сувите тропски региони што изобилува со југоистокот на Мексико не се сиромашни со биоразновидност. Некои студии, како што се оние на Резовски во 1973 и 1978 година, довеле до конципирање на областа како флористичка провинција, која припаѓа на фитогеографскиот регион на мексиканската ксерофитика. Во 1965 година, Смит сугерирал дека една третина од растителните видови кои ја населуваат површината на Техуакан-Куикатлан се ендемизам. Преовладувачката флора во овој биосферен резерват е ксерофит, кој опфаќа повеќе од една третина од видовите откриени на тоа место. Следи листопадна шума што одговара на четвртата и умерена шума. Има значење во присуство на една од ретките области на облачна шума што се наоѓаат во Мексико.
Црква „Св. Троица“ - Подвис
Света Троица — главна селска црква во прилепското село Подвис, Македонија.
Биосферен резерват Техуакан-Куикатлан
Еколошки одлики
Биосферниот реерват е опкружен на запад со Сиера Микстека и на исток со три планински масиви: Сиера Зонголика на север, Мазатек Сиера на средина и Сиера де Хуарез на југ. Најистакнат планински масив е Сиера Зонголица и Сиера Мазатек, кој се одликува со карстна топографија, исечена од длабоки кањони
Црква „Св. Троица“ - Подвис
Црквата се наоѓа на врвот на малото возвишение Глајца. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Биосферен резерват Техуакан-Куикатлан
Еколошки одлики
Една од најисклучителните еколошки одлики од долината Техуакан-Куикатлан е нејзината колонообразна шума кактуси, една од највисоките концентрации на колонообразни кактуси во светот. Четириесет и пет од седумдесетте видови пријавени во Мексико се наоѓаат во овој централен дел на земјата. Овие видови се доминантна компонента во вкупно девет растителни заедници кои се главно ендемски во Техуакан-Куикатлан. Областа исто така содржи грмушки, тропска листопадна шума, борова шума, бор-даб и облачна шума.
Црква „Св. Троица“ - Подвис
Местоположба
Црквата е сместена над селото Подвис.
Биосферен резерват Техуакан-Куикатлан
Еколошки одлики
Меѓу 'рбетниците, во биосферниот резерват има 18 видови риби и 27 видови водоземци, што е голема разновидност во споредба со пустините во Северна Америка и Австралија. Исто така, има 85 видови влекачи, од кои 20 се ендемски и 338 видови птици, од кои 16 се ендемски.
Поради своите ендемски видови, загрозени видови и ретки флористички видови, ова место е светско жариште за биоразновидност на МСЗП.
Црква „Св. Троица“ - Подвис
Архитектура
Црквата претставува еднокорабна градба, со полукружна апсида на источната страна.
Мерзебург
Мерзебург (Merseburg) — град во јужниот дел на германската покраина Саксонија-Анхалт на реката Зале, околу 14 километри јужно од Хале (Зале). Главен град е на округот Зале. Била бискупија основана од надбискупот Адалберт од Магдебург. Универзитетот Мерзебург се наоѓа во градот.
Историја
Мерзебург бил првпат споменат во 850. Кралот Хенри I Птичар изградил кралска палата во Мерзебург; во 933 Битка кај Риаде, тој однел голема победа над Унгарците во близина.
Титмар од Мерзебург станал првиот бискуп на новосоздадената бискупија Прага во Бохемија, назначен во 973. Прага бил дел од надбискупија Мајнц 100 години претходно. Од 968 до протестантската реформација, Мерзебург бил седиште на бискупот од Мерзебург и покрај тоа што за време на резиденцијата на грофовите од Мајсен, била омилено место за престој на германските кралеви во текот на 10., 11. и 12. век. Петнаесет парламенти биле одржани тука во текот на средниот век, кога нејзините саеми уживале важност, која подоцна се префрлила на оние од Лајпциг. Градот неколкупати настрадал во текот на Германската селанска војна и во Триесетгодишната војна.
Од 1657 до 1738 Мерзебург бил резиденција на војводите од Саксо-Мерзебург, потоа паднал под Електорат Саксонија. Во 1815 по Наполеоновите војни, градот станал дел од пруската Провинција Саксонија.
Мерзебург е местото каде се откриени мерзебуршките баења во 1841. Пишувани на старогорногермански јазик, тие се дотогаш единствениот зачуван германски документ со паганска тема. Еден од нив е за ослободување на војници фатени во битка, а другиот е за лекување на коњска нога.
На почетокот на 20. век, Мерзебург бил претворен во индустриски град, што во голема мерка се должи на пионерската работа од луѓето како што се Карл Бош и Фридрих Бергиус, кои утврдиле научни основи за катализирање синтеза од амонијак од 1909 до 1913. Претпријатијата, исто така се придвижиле кон процесот на трансформација. На крајот на краиштата, се појави хемиски парк во блиската Лојна, кој е еден од најмодерните места од овој вид во Европа со високи еколошки стандарди.
Мерзебург бил тешко оштетен во Втората светска војна. Во 23 воздушни напади, 6.200 станови биле целосно или делумно уништени. Историскиот центар бил скоро целосно уништен.
Кратко по војната дел од Саксонија-Анхалт, била администрирана во рамките на Bezirk Хале во Источна Германија. Станал дел од Саксонија-Анхалт повторно во текот на реобединувањето на Германија.
Главни знаменитости
Меѓу најпознатите градби во Мерзебург се мерзебуршката катедрала Свети Јован Крстител (изградена во 1015, обновена во 13 и 16 век) и епископски дворец (15 век).
Целосното здание на катедралата и дворецот со извонредната дворска градина (Schlossgarten), Куќата на трговија во Мерзебург со културната сцена и германскиот хемиски музеј во Мерзебург ги зачувале спомените на историјата од Мерзебург. Дворскиот фестивал Мерзебург со историскиот дел, меѓународниот ден за концерти, оргулски денови Мерзебург и куклената фестивалска недела се прославуваат секоја година.
Меѓународни односи
Мерзебург е збратимен со:
Некој те гледа
Некој те гледа (шпански: Alguien te Mira) е Американска теленовела од 2010 година од Телемундо.
Синопсис
Чикаго, 2005. Родриго Кинтана, Пиедад Естевез, Хулијан Гарсија и Бенхамин Моранде се неразделливи пријатели. Полни со идеализам и испланирани проекти за иднината, студираат медицина и сонуваат да работат заедно и да им помагаат на оние на кои помошта им е најпотребна. Родриго е најхаризматичен, најинтелегентниот и водачот на групата. Неговите одлики ја освоиле Пиедад со која живее бурна љубов, додека Хулијан ја сака во тишина. Зависноста на Родриго од дрогата и алкохолот, штети во односот со Пиедад. После еден инцидент, во кој убива еден човек а неа ја рани, Родриго Кинтанта, се оддалечува од своите пријатели и студии, и заминува во рехабилитациона клиника која се наоѓа надвор од земјата. После тој инцидент, Пиедад не e веќе истата.
Чикаго, 2010. Сегашност, 5 години откако Бенхамин, Хулијан и Пиедад заборавиле на тогашните проблеми, Родриго се враќа во нивните животи. За здружување као партнери на очната клиника “Гарсија и пријателите”, враќањето на Родриго, после неговото повеќегодишно престојување во Европа, е вознемирувачко. Пријателите се промениле. Додека Кинтана го избрал строгиот начин на живот во руралната клиника, неговите пријатели основале мало богатство од очните операции на припадниците на високата класа. Неговото враќање исто така предизвикува немири кај Пиедад, која открива дека и покрај сѐ, уште чувствува љубов покрај него. Хулијан, веќе година дена разделен од Матилде, почнува да чувствува екстремна грижа за Пиедад. Го мачи фактот дека минатото се повторува и дека Родриго повторно ќе успее да го оддалечи од жената која отсекогаш ја сакал, и никогаш не престанал да ја освојува. Но, љубовта нема да биде единствена работа која ќе ги промени животите на оваа група пријатели. За време на одржувањето на еден собир, тие ќе бидат сведоци на еден опасен настан. Овој пат, жртвата е познатата стопанственичка, Марија Гарсија Карпентер, а со фактот дека тоа е трета смрт, жителите во градот сѐ повеќе се вознемирени. Пред неа, мистериозното исчезување на Анхела Аргенто, исто така значајна градска личност, ќе биде проследен од страна на полицијата и медиуимте. Истрагата за неа ги довела до заклучок за постоење на психопати и сериозен убиец чии жртви секогаш се убави, независни и богати жени, и сите убиени на истиот начин: со ножот кој прави длабок убод, директно во срцето. Комесарката Ева Занети, ќе биде задолжена за собирање на траги кои ќе го откријат идентитетот на психопатот. Сите осомничени, но кругот полека почнува да се намалува, и сите виновници ќе бидат фатени во сопствената замка. Само еден е убиец, и како деновите поминуваат се доближува и времето за откривање на неговиот вистински идентитет.
Ампелосаурус
Ампелосаурус (што значи „гуштер од лозјето“) — род на титаносауруски сауроподски диносаурус чии фосили биле пронајдени на територијата на денешна Франција и фосилите потекнуваат од периодот на Доцна Креда. Негов типски вид е A. atacis, именуван од Ле Лоф во 1995 година. Овој вид живеел пред околу 70 до 66 милиони години.
Титаносаурусите биле група сауропод ски диносауруси за време на мезозоикот. Шпанскиот локалитет од најновата креда на „Ло Хуеко“ дал релативно добро зачувана титаносауриска черепна кутија, која има голем број на уникатни одлики со A. atacis од Франција. Сепак, се чини дека се разликува од A. atacis и по некои црти. Примерокот е привремено идентификуван како Ampelosaurus sp .; најверојатно станува збор за зрел титаносаурус, бидејќи коските на черепната кутија во голема мера се споиле заедно.
Ампелосаурусот живеел заедно со многу други животни. Покрај него се пронајдени над 8500 примероци, вклучувајќи гастроподи, крокодили, други сауроподи, растенија и безрбетници во формациите Вилалба де ла Сиера, Грес де Сен-Кинијан, Марнес Руж Инфериерес и Грес де Лабар. Неодамнешното внимание го направил Ампелосаурусот еден од најпознатите диносауруси од Франција.
Скелет
Ампелосаурусот е еден од најпознатите титаносауриски сауроподи од Европа. Од 1989 година, над 500 коски откриени на месноста Белви, јужна Франција, се доделени на A. atacis. Обемна количина добро сочувани елементи се откриени на Белви. Во оригиналниот опис, биле испитани само заб и некои пршлени. Во 2005 година, од страна на Ле Луеф бил направен целосен опис на целиот познат материјал, дозволувајќи му на Ампелосаурусот да биде многу подобро разбран. Целиот материјал е доделен на видот, и покрај тоа што има некои разлики во пропорциите на екстремитетите, сето тоа е поврзано со поединечна варијација. A. atacis е познат од неколку, добро сочувани заби и некои кранијални материјали, чиј заб бил опишан во неговиот оригинален опис. Забите го разликуваат Ампелосаурусот од Маџаросаурусот и Лираиносаурусот, и двата диносауруси се исто така од Европа. Забите се различни од двата подоцнежни родови бидејќи Ампелосаурусот има заби кои се приближно цилиндрични на врвот со тенки проширувања на дното. Тие се високи околу 21 милиметри и околу 6 милиметри широки. Тие проширувања им даваат на забите мало стегање помеѓу коренот и круната. Забите се исто така доста различни од забите слични на штипки од титаносауриди. Забите имаат општа морфологија слична на титаносаурците Антарктосаурусот и черепната кутија од Донгаргаон. Друг череп бил опишан од јужна Франција, но покажал некои разлики, што значи дека во Франција можело да има најмалку два различни титаносауруси за време на доцната креда.