cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бог на војната (видеоигра од 2005 година)
Роман
Романот ги раскажува настаните од играта и нуди подлабок увид во нејзината приказна, објаснувајќи дека Атина сакала Кратос да го убие Арес и објаснувајќи како таа манипулирала со другите богови, со исклучок на Зевс, за да му помогне на Кратос. Откако дознал за плановите на Атина, Зевс решава да му помогне на Кратос (со магија и како гробар) со намера Кратос да стане новиот Бог на војната откако ќе го убие Арес. Посејдон е убеден од Атина кога таа го убедува дека Арес ја донел Хидра во својот домен. Артемида е убедена затоа што Арес и неговите потчинети ја уништуваат нејзината дивина и нејзиниот див свет, а помагајќи му на Кратос таа ќе го спречи идното уништување. Атина манипулира со Афродита да верува дека Медуза прави заговор против неа. Адот, сепак, е изоставен од книгата, бидејќи Кратос не се среќава со него и не ја стекнува неговата магија. Друг пропуст од книгата е дека Кратос добива нов сет на сечила од Атина, и се открива дека сечилата на хаосот биле фалсификувани од Хефест во Тартарус.
Богот Хермес не е во играта, но во романот, тој е одговорен да ја извести Атина дека Кратос се самоубива. Новите ликови вклучуваат Коеус, првиот офицер на бродот на Кратос, и двајцата слуги на Медуза: Јур и слеп човек. Откриено е дека близначките кои се сретнале во секс мини-играта се ќерките на Афродита по име Зора и Лора. Книгата исто така објаснува како одредени суштества од митологијата кои биле убиени од херои, очигледно, сè уште се живи. На пример, Зевс се сеќава дека Херакле ја убил Хидра, а Атина го потврдува тоа, но го информира Зевс дека новата Хидра е новороденче на титаните Тифон и Ехидна, а ја ослободил Арес.
Откажан филм во живо
Филмска адаптација во живо беше најавена во 2005 година. Јафе потврди дека сценариото било завршено од Дејвид Селф и дека бараат режисер. Universal Studios беше посветена на снимањето на филмот, но Jaffe, несвесен за неговиот статус, на крајот изрази сомневање дека филмот ќе биде објавен. Во септември 2008 година, Брет Ратнер изјави за UGO дека тој ќе го режира филмот, но во февруари 2009 година, беше откриено дека тој го напуштил проектот за да го режира филмот Tower Heist од 2011 година. Во март 2010 година, Санта Моника потврди дека немаат креативна контрола врз филмот. За време на Богот на војната – Документарниот филм „Game Directors Live “, снимен на 1 септември 2010 година, Џафе рече дека „сценариото му излезе пред една и пол година на Даниел Крег, кој го игра [Џејмс] Бонд, но тој го одби“. Тој посочи дека еден актер оттогаш се потпишал за улогата на Кратос и рече: „Оваа нова личност е прилично добра, ако тоа заврши вистина“.
Во јули 2012 година, „Холивуд репортер“ потврди дека двајца од сценаристите на „ Пацифик Рим “ (2013) и на неколку филмови „ Соу “, Патрик Мелтон и Маркус Данстан, биле ангажирани да го адаптираат Бог на војната во филм. Мелтон и Данстан изјавија за IGN дека биле ангажирани да го преработат сценариото на Self бидејќи се сметало дека е застарено, напишано пред неодамнешните филмови во истиот жанр, како што се Судир на титаните (2010) и неговото продолжение, Wrath of the Titans (2012). Тие рекоа дека сакаат да го хуманизираат Кратос, кој ќе започне како смртник и ќе го има своето семејство, а клучната промена е варварскиот напад. Мелтон додаде: „Ќе научиме за [Кратос] и ќе разбереме како работи. Значи потенцијално е 30 минути ... да го изградиме овој лик така што, кога тој ... ќе стане Духот на Спарта, да го разбереме како човек и ... патувањето што ќе го направи“. Според Данстан, „со поголем филм како God of War, мора да навлезете малку подлабоко во ликот, за разлика од хорор филм“. Мелтон и Данстан, исто така, рекоа дека имаат „големи планови“ за Арес, кој „[би] станал попроактивен негативец“ надвор од неговата рација на Атина. Во ноември 2012 година, писателите изјавија за GameSpot дека God of War „ќе се подобри во филмовите како Clash of the Titans и Immortals со тоа што ќе направи чекор во похрабра насока“. Мелтон рече дека Сони ги „охрабрил“ да го направат поинаков од другите филмови во истиот жанр. Исто така, беше потврдено дека Чарлс Ровен и Алекс Гартнер, продуцентите на филмот Uncharted, ќе го продуцираат филмот за Бог на војната преку Atlas Entertainment. Било „превртено“ сценарио и филмот имал буџет од 150 милиони американски долари.
На почетокот на 2013 година, директорот на играта God of War: Ascension ' Тод Папи, беше испрашуван за статусот на филмот, но тој не беше свесен. Главната писателка зад игрите God of War (2005–2013) со седиште во Грција (2005–2013), Маријана Кравчик, рече дека нејзината главна грижа за филмската адаптација е да го избере Кратос поради поврзаноста на играчите со верзијата на видео играта, бидејќи ќе има поинаков актер. со различен глас што го прикажува ликот, кој веројатно ќе има повеќе изговорени линии од Кратос во игрите. По објавувањето на God of War од 2018 година, без дополнителни ажурирања во врска со оригиналниот филм на играта, почнаа да кружат гласини за потенцијална адаптација на поновата игра базирана на нордиска митологија, но во мај 2021 година, портпаролот на Sony потврди дека има нема филмска адаптација за кој било God of War во развој. Меѓутоа, за време на брифингот со инвеститорите следната година, претседателот на Sony Interactive Entertainment, Џим Рајан, потврди дека се развива адаптација на телевизиска серија за Amazon Prime Video, но ќе ја прилагоди приказната на Кратос од игрите базирани на Нордистан.
NGC 7448
NGC 7448 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7448 се споменува и како UGC 12294, MCG 3-58-18, CGCG 453-42, IRAS 22575+1542, Arp 13, KUG 2257+157.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7448 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7448 има привидни димензии од 2,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 3,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 58' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 7448 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70213. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1161.
Гертруд Спринхорн
Гертруд Линеа Спринхорн (29 април 1871 – 21 март 1951 година) била шведска вајарка и керамичарка. Најпозната е по нејзините скулптури Клеопатра и Хелиг данс, од кои првата и го донесе Кралскиот медал од Кралската шведска академија за ликовни уметности.
Животот
Герда Спринхорн е родена на 29 април 1871 година во Лиселберга, Шведска. Таа била едно од четирите деца на Карл Лудвиг Спринхорн, сметководител, и неговата сопруга Хилдегард Јулијана Литмарк. Првично како студент на Техничкото училиште во Упсала, студирала на високото уметничко индустриско училиште во Стокхолм од 1890 до 1893 година. Спринхорн последователно била студентка на Кралската шведска академија за ликовни уметности во Стокхолм, каде што ја подучува вајарот Џон Берјесон. Во 1899 година, таа го освоила Медалот Хертиглига од Академијата за нејзината скулптура Peri vid paradisets port. Во 1900 година, Клеопатра и го освоила Кралскиот медал на Академијата. Најпрепознатливата одлика на скулптурата е нејзиниот реалистичен дизајн кој ја прикажува смртта на Клеопатра со змија која чека да ја удри. Прво била изложена во Föreningen Svenska Konstnärinnor, каде била дочекана со признание. Клеопатра често се смета за најпознатото дело на Спринхорн.
По завршувањето на обуката, Спринхорн отпатувала за Париз на една година. За време на нејзините патувања во Даларна помеѓу 1904 и 1907 година, таа создала неколку етнографски статуетки, вклучувајќи ги Israelsfaster и Gubbe och gumma. Првата прикажува седечка фигура на жена која е облечена за оплакување и читање на нејзината химнистичка книга, додека втората покажува постара двојка облечена во традиционална облека. Во 1906 година, Спринхорн отпатува за Италија. За време на нејзината посета на Капри, таа ги изработила фигурите Flickan med korg på huvudet и Nanina. Додека била во Финска, таа ги дизајнирала скулптурите Finngubbe и Storebror. Критичарите ја идентификуваа традиционалната народна тема да преовладува на нејзините рани фигурини, како и украсни парчиња како што се светилки, столпчиња за мастило и садови.
Ориел-прозорец
Ориел-прозорец е облик на еркер (аголен прозорец) кој често се наоѓа кај архитектурата од готската возобнова. Ваквиот прозорец се кои се издава од главниот ѕид на зградата и виси, т.е. не ја достигнува земјата. За изработка и поткрепа на ваквите прозорци се користат дрвени колена и рамки.
Коледџот „Ориел“ на Оксфорскиот универзитет е наречен по еден таков прозор кој чинел дел од имотот кој некогаш стоел на тоа место.
Македонска алијанса
Македонска алијанса — македонска десничарска партија. Претседател на партијата е Ѓорѓија-Џорџ Атанасоски. Партијата е основана во 1996.
Ортуни
Ортуни (Ορθούνι, Ορθούνιον, Ортунион) е село во Република Грција, на островот Крит. Селото е дел од демата Платанијас и има население од 131 души.
Личности
Георгиос Стратинакис (1882 - 1972), грчки револуционер и деец на грчката вооружена пропаганда.
Пепе Онето
Хозе Мануел Онето Ревуелта (14 март 1942 - 7 октомври 2019), попознат како Пепе Онето, бил шпански новинар и писател; тој е опишан како еден од најголемите новинари за време на шпанската транзиција кон демократија.
Биографија
Онето е роден во андалузискиот град Сан Фернандо, Кадиз на 14 март 1942 година. Тој се стекнал со диплома за економија и диплома за новинарство. Неговата професионална кариера започнала во Диарио Мадрид во 1961 година, анти-франкоистички весник до неговото затворање во 1971 година од страна на режимот.
За време на транзицијата, тој се приклучил на агенциите Франс прес и Колписа. Преку писма, тој ги напишал своите политички летописи, кои биле објавени од петнаесет весници, вклучувајќи ја и Ла Вангардија. Во тоа време, работел со францускиот писател и новинар Жак Кауфман, кој тогаш бил странски дописник во Мадрид, и го направил првото интервју на новопоставениот крал Хуан Карлос I.
Во 1974 година се приклучил на списанието Камбио 16, станал директор во 1976 година. Политичкото списание во тоа време станало еден од бастионите на информативното отворање што се случило за време на транзицијата, достигнувајќи половина милион примероци. Подоцна, бил назначен за генерален директор на публикациите на Група 16.
Смрт
Тој починал на 7 октомври 2019 година во болница во Сан Себастијан, во Баскија, на 77-годишна возраст. По неговата смрт премиерот Педро Санчез го опишал како „водечки новинар“.
NGC 2593
NGC 2593 — леќеста галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2593 се споменува и како UGC 4408, MCG 3-22-12, CGCG 89-29.
Откривање
Објектот е откриен на 26 јануари 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2593 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2593 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 26 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 22' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на NGC 2593 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23692. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1383. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1311.
Георгиос Стратинакис
Животопис
Георгиос Стратинакис е роден 1882 година во Ортуни, островот Крит. На 13 јули 1903 година ја минал грчко-турската граница и навлегол во Македонија со чета организирана од Георгиос Цондос, а во неа биле и критјаните Георгиос Перос, Евтимиос Каудис, Ламбринос Вранас, Георгиос Сејменис, Георгиос Зуридис, Георгиос Диконимос, Евстратиос Бонатос, Манусос Катунатос и Николаос Лукакис.
Заедно со Германос Каравангелис се пионири на вооружената грчка пропаганда во Костурско и Леринско. По избувнувањето на Илинденското востание, оваа чета составена од критјаните имала судир со чета на Македонската револуционерна организација кај Влахоклисура, а подоцна учествуваат во палењето на Косинец.
Потоа сите критјани, со исклучок на убиениот Георгиос Сејменис, се повлекуваат од Македонија, меѓутоа веќе идната 1904 година се враќаат назад. Георгиос Стратинакис учествувал во борбата во селото Статица кога е убиен Павлос Мелас. По неговата смрт Стратинакис се откажал од вооружената борба и продолжил да се занимава со земјоделство.
Во 1948 година се населил во Ортуни каде што починал во јануари 1972 година. Неговиот најстар син загинал како владин војник во Битката кај Вич, во борба со партизаните во 1949 година.
Телтов
Географија
Телтов е дел од метрополитенската област Берлин/Бранденбург. Оддалечен е од Берлин 17 километри, додека растојанието до Потсдам е 15 километри.
Каналот Телтов ја поврзува реката Хафел близу градот Потсдам со реката Даме близу Кепеник во источните предградија на Берлин. Оди кон север на Телтов, создавајќи граница помеѓу Бранденбург и Берлин.
Главната железничка станица Телтов-Штат е дел од линија С25 на берлинската С-Железница. Железничката станица Телтов е околу 2 километри на југоисток и е опслужуван од регионалните линии 3, 4 и 5.
Историја
Населбата била првпат спомената во декрет од 1265 издаден од маркгрофот Отон Трети. Го добил своето име од истоимената висорамнина. Телтов бил порано познат по својата репка (Teltower Rübchen, која била особено популарна во XVIII и XIX век. Главната знаменитост во градот е протестантската црква Св. Андреј од 12 век, повторно изградена во 1812 според плановите од Карл Фридрих Шинкел. Била насликана од Лионел Фајнингер во неговата слика Телтов II од 1918.
Телтов се граничел со поранешниот Западен Берлин и поради тоа во периодот 1961-1990 била одделена од Берлинскиот ѕид.
Денешниов град била основана во 1994 со спојување на Телтов и поранешното село Рулсдорф. Забележал силен пораст на населението од падот на Берлинскиот ѕид и повторното обединување на Германија.
Меѓународни односи
Телтов е збратимен со:
Рон-Роберт Зилер
Рон-Роберт Зилер (роден на 12 февруари 1989) — германски фудбалер кој игра како  голман за Хановер 96 и  германска репрезентација.
Почетокот на кариерата
Зилер е роден во Келн, а својата фудбалска кариера ја започна во неговиот роден град во клубот СЦБ Викторија Келн, пред да дојде во попoзнатиот и пославен тим од градот, 1.ФК Келн во 2001 година. Во јули 2005 година, тој се пресели во Англија во академијата на Манчестер Јунајтед.
Манчестер Јунајтед
Во својата прва сезона со Манчестер Јунајтед, Зилер одигра 22 меча за Тимот Под-18 години, вклучувајќи и четири во Младинскиот ФА Куп. Тој исто така беше именуван за неискористена замена во 11 натпревари на резервистите, вклучувајќи го и финалето на Манчестер Сениор купот, во кое тие го заработуваат победничкиот медал. Во следната сезона, која ја одигра за Под-18 тимот, тој беше една од двете опции за голманската позиција заедно со Бен Ејмос, но, исто така, Зилер го направи своето деби за резервите на 15 март 2007 година, во пораз од 3-0 дома од Шефилд Јунајтед. И покрај тој несреќен почеток, тој ја исправи грешката четири дена подоцна со одржување на чиста мрежа во победата од 2-0 над Олдам Атлетик во Манчестер Сениор купот.
На почетокот на сезоната 2008-09, Зилер доби место во првиот тим на Јунајтед и го зеде бројот - 38 - за првпат. Тој го доби својот прв повик за акција во првиот тим од Сер Алекс Фергусон на 23 септември 2008 година, кога тој беше на клупата (како неискористена резерва) во 3-1 победата на Јунајтед во Лига купот над Мидлзборо.
По една сезона помината на заем во нисколигашот Нортемптон Таун, Зилер се врати во Манчестер Јунајтед, на своите должности како голман на резервниот тим, и прими само еден гол во неговите први четири натпревари по враќањето. Сепак, во натпреварот против резервите на Њукасл на 30 март 2009 година, тој доживеа скршеница на раката откако се судри со напаѓач на Њукасл во воздухот. Тој се врати во акција пред стартот на сезоната 2009-10, но се мачеше да ја поврати својата позиција во тимот на резервистите; и неговите појавувања во текот на сезоната беа спорадични поради што беше најчесто неискористена резерва.
Хановер
На 22 април 2010 година, по пробниот период, Зилер потпиша две-годишен договор со германскиот тим Хановер 96. Договорот почна на 1 јули 2010 година и, исто така, вклучува опција за една година продолжување. На Зилер му беше даден дресот со број 20. Тој дебитираше во Бундеслигата на 16 јануари 2011 на гостувањето кај Ајнтрахт Франкфурт, и ја сочува својата мрежа чиста, а неговиот тим победи со 3:0. Од своето деби, тој се претвори во прв избор на голман во остатокот од сезоната, изместувајќи го од голот Флоријан Фромловиц.
На 24 јуни 2011 година, Зилер потпиша продолжување на својот договор до Јуни 2015. Пред стартот на сезоната 2011-2012 тој, исто така го зеде дресот со број 1 претходно носен од Фромловиц, кој заминал во Дујсбург.
Репрезентативна кариера
Зилер го направи своето деби за сениорската селекција на Германија против Украина во пријателски меч на 11 ноември 2011 во Киев. Мечот заврши 3-3, а Зилер беше на голот сите 90 минути.
Вопли Видопљасова
Вопли Видопљасова е украинска рок група од Киев. Формиране е во 1986 во киевски универзитет со Олег Скрипка, Сергеј Сахно, Јуриј Здоренко и Александар Пипа.
Космос-937
Космос-937 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 август 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4500 килограми. Космос-937 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 444 км, а најмалото на 427.
Буха (Зале-Холцланд)
Буха (Bucha) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Општински единици
Кон општината припаѓаат местата Шорба, Пезен, Осмариц, Копанц и Ненсдорф.
Ружица Сокиќ
Ружица Сокиќ (Ружица Сокић — ), позната како Ружа Сода, била српска глумица и писателка.
Родена во Белград, тогашна Југославија, Сокиќ започнала со својата глумечка кариера во 1957 и играла во над 40 филмски и телевизиски емисии. Нејзиниот последен настап бил во 2011. Во октомври 2011, таа ја објавила книгата „Страста за летање“
Ружица Сокиќ била дијагностицирана со Алцхајмерова болест и умрела од болест на 19 декември 2013, на седумдесет и девет годишна возраст, во нејзиниот роден град Белград, Србија.
Хуахине
Островот Хуахине или "Автентичен" е остров во Француска Полинезија, дел од Заветрените острови кои пак се дел Друштвените острови во Тихиот Океан. Тој се наоѓа 34 км на исток-североисток од Рајатеа, на 43 км исток-југоисток од Тахаа и на 167 км западно-северозападно од Тахити, од 151° западна должина и 16°30 јужна географска ширина. Тој е исто така во близина на Бора-Бора.
Топонимија
Хуахине исто така е познат и како "Остров на жената", бидејќи отсекогаш со него владееле кралици. Островот порано бил наречен Темататоерау а потоа Матаиреа.
Географија
На островот има околу 6,000 жители на површина од 74 км2.
Составен е од два планински венци, Хуахине Нуи ("Голем Хуахине") и Хуахине Ити ("Мал Хуахине"), одделени со заливите Марое и Боурајне. Хуахине Ити има само еден вулкан, чиј врв Похуе Рахи, достигнува 460 метри. Повисокиот, Хуахине Нуи се издига на 669 метри на планината Тури.
Коралниот гребен е видлив на северниот и источниот брег што го прави издигнат атол.
Се одгледува ванила, како и дињи и лубениците на островчињата. Се експлоатира и риболов.
Современа историја
До крајот на 19 век, Хуахине било независно кралство, исто така, се нарекувало Кралство на Хуахине и Мајао. Според традицијата, имало три главни династии:
Додека Приветрените Острови, станале француска колонија во 1880, Заветрените Острови останале независни до 1890-тите години. Кралството Хуахине и Мајао било припоено во 1895 г и станало дел на Францускиот естаблишмент во Океанија во 1897 година. Неговата историја оттогаш е испреплетена со онаа на Тахити.
Администрација
Административно Хуахине е комуна (општина) дел од административната субдивизија на Заветрените Острови. Тој ги содржи следниве општини:
Административен центар на општината е населбата Фаре, на Хуанине Нуи.
Тони Хиберт
Ентони Џејмс „Тони“ Хиберт (роден на 20 февруари 1981 г.) — поранешен англиски фудбалер, играч од одбраната.
Во почетокот на кариерата играл како фудбалер од средниот ред, но се преориентирал како десен бек. Тој целата своја кариера ја поминал во екипата на Евертон, откако се приклучил во клубот во 1991 година. Првиот натпревар во дресот на Евертон, Хиберт го одиграл во 2001 година и во текот на својата кариера одиграл преку 300 натпревари за клубот во сите натпреварувања.
Клупска кариера
Хиберт е роден во Ливерпул во 1981 година, а израснал во Хајтон, Мерсисајд.
Тој стигнал во Евертон како момче на рана возраст. Бил дел од тимот кој го освоил младинскиот ФА куп во 1998 година, победувајќи го Блекбурн Роверс во финалето, а три години подоцна дебитирал за првиот тим на карамелите, во победата над Вест Хем Јунајтед со 2-0.
Тој никогаш неуспеал да постигне гол за Евертон во официјален натпревар, а кога во 2009 година Лојд Дојли постигнал гол за својот Вотфорд, Хиберт станал играчот со најдолга низа на одиграни натпревари без постигнат гол во Англија.
Вкупно во кариерата одиграл преку 300 натпревари за Евертон во сите натпреварувања без постигнат гол.
Кребсов циклус
Кребсови циклус (познат и како циклус на лимонската киселина или циклус на трикарбоксилни киселини, наречен по Ханс Адолф Кребс) — збир на ензимски катализирани хемиски реакции со централна важност во сите клетки кои го користат кислородот како дел од клеточното дишење. Кај аеробните организми, Кребсовиот циклус е дел од метаболички пат кој се состои од хемиска претворба на јаглехидратите, липидите и белковините во јаглерод диоксид и вода, при што се добива корисна енергија. Тој е третиот од четирите метаболички патишта кои се вклучени во јаглехидратниот катаболизам и производството на АТР, а другите се гликолиза и пируватна оксидација кои се одвиваат пред него и респираторната низа која следи по него.
Кребсовиот циклус исто така дава претходници за многу соединенија, како одредени аминокиселини, а некои од неговите реакции се важни и во клетките во кои се врши ферментација.
Преглед
Два јаглеродни атоми се оксидираат до CO2 и енергијата од овие реакции се складира во ГТФ, НАДВ и ФАДВ2. НАДВ и ФАДВ2 се коензими кои ја складираат енергијата и се користат во оксидациската фосфорилација.
Ензимите и меѓупроизводите од Кребсовиот циклус се наоѓаат во митохондриската матрица, каде редуктивната моќ на НАДВ и ФАДВ2 може директно да се искористи (во форма на електрони) за електрон-транспортниот ланец од процесот на оксидативна фосфорилација кој се одвива во внатрешната мембрана на оваа органела. Протокот на електрони е спарен со протокот на протоните, кој е привремено зачуван како електрохемиски градиент (протонска движечка сила, proton motif force или PMF) кој подоцна го користи АТФ синтазата за да произведе хемиска енергија.
Супстратот за циклусот е активирана C2 единица - ацетат во форма на Ацетил-Коензим А. Тој се добива од гликолизата со помош на декарбоксилирачката активност на пируват дехидрогеназата. Овој митохондриски ензим е изграден од три главни белковински комплекси кои образуваат честица поголема од рибозом.
Вкупната реакција во која учествува пируват дехидрогеназата е:
Енергијата која е содржана во соединенијата се екстрахира од страна на цикличен сет од реакции кој дава редуцирачки еквиваленти и една молекула на ГТФ преку целосна оксидација на две молекули на јаглерод диоксид. C2 единицата која е во форма на активирана ацетилна молекула, Ацетил-КоА, реагира во првиот чекор со C4 единицата оксалацетат, при што се добива C6 единица — цитрат. Цитратот потоа се оксидира и декарбоксилира преку C5 меѓупроизвод — алфа-кето-глутарат — до оксалацетат (C4). Почнувајќи од оксалацетат, во целосниот циклус се додаваат две јаглеродни единици од ацетатот (CH3COOH) и се добиваат две јаглеродни единици, како 2 Co2, 3 НАДВ, 1 ГТФ и 1 ФАДВ2 во форма на хемиска енергија и 1 оксалацетат. Циклусот е неповратен, што значи дека CO2 не може да се користи за образување на ацетат.
Биосинтетска функција и метаболичка контрола
Како и глуколизата и глуконеогенезата, Кребсовиот циклус е регулиран од енергетските потреби на клетката, и тоа главно од оксидативната фосфорилација која го обновува клеточниот АТФ. Така, АТФ и НАДВ даваат негативна контрола на повратната спрега на цитрат синтазата (првиот чекор од циклусот, каде се внесува Ацетил-КоА) и изоцитрат дехидрогеназата, првиот чекор во кој се создава редуктивна моќ. Овие две алостерични регулации целосно го прекинуваат циклусот кога синтезата на АТФ не е повеќе потребна, при што почнува да се акумулира НАДВ. Бидејќи и Кребсовиот циклус и оксидативната фосфорилација се одвиваат во митохондриската матрица, постои брз механизам на повратна спрега контролиран со дифузија за клучните ензими во двете патишта. Исто така, оваа алостерична контрола го прекинува циклусот при анаеробни услови при кои НАДВ и ФАДВ2 не можат повеќе да се оксидираат од составните делови на ланецот за транспорт на електрони (комплексите I и II).
Втор регулаторен механизам е контролата на повратна спрега на цитратот врз глуколизата и синтезата на масните киселини. Високите концентрации на цитрат укажуваат на високи нивоа на Ацетил-КоА, со што се забавува глуколизата, додека забрзувањето на синтезата на масни киселини ги намалува нивоата на Ацетил-КоА. Вишокот на оксалоацетат кој не е потребен во Кребсовиот циклус (на пример, во анаеробни услови) ќе се пренасочи кон глуконеогенезата. Апсолутната концентрација на оксалоацетат е главната точка во метаболичката координација меѓу енергијата која и е достапна на клетката и биосинтетските побарувачки по пат на поврзување на метаболизмот на јаглехидратите, липидите и аминокиселините.
Кребсов циклус кај E. coli и растенијата
Кребсовиот циклус се среќава кај сите организми. Меѓутоа, постојат некои метаболички разлики кои настануваат при различни услови. Кај E. coli, овој циклус преоѓа во разгранет, нецикличен пат при анаеробни услови. Циклусот е прекинат кај алфа-кетоглутаратниот дехидрогеназен чекор и оди по повратен пат до Сукцинил-КоА, почнувајќи од оксалоацетат преку малат/аспартат, фумарат и сукцинат. Разгранетата модификација на Кребсовиот циклус ги дава биосинтетските претходници сукцинил-КоА и алфа-кетоглутарат. Оксалоацетатот се користи во оваа реакција и мора да се обнови со реакција на две ацетатни единици произведени со целосната оксидација на пируватот. Ова е можно со глиоксилатниот циклус кај бактериите (и растенијата, во органелите наречени глиоксизоми), При овој циклус, изоцитратот се дели со изоцитрат лијаза на сукцинат и глиоксилат. Последниот може да се поврзе со Ацетил-КоА и да даде малат и КоА во реакција катализирана од малат синтаза. Ацетил-КоА се образува од АТФ и ацетат преку пренос на фосфорилна група, при што се добива ацетил фосфат и ADP. Активираниот ацетат-P може да се пренесе до КоА, со што ќе се добие Ацетил-КоА и неоргански фосфат.
1525
1525 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1525 година од новата ера, 525. од вториот милениум, 25. од XVI век и шеста од 1520-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7033 и 7034 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6275 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5285 и 5286 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2278.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1525 година се протега во 4161 и 4162, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4221 и 4222 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2068. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 931 и 932 исламска година.
Фридрих III (Свето Римско Царство)
Фридрих III (Friedrich III, роден на во  - починал на  во ) — надвојвода на Австрија (под името Фридрих V) од 1424 година, германски крал (под името Фридрих IV) од 1440 година и цар на Светото Римско Царство од 1452 година до неговата смрт. Негов претходник бил Сигизмунд, а наследник бил неговиот син Максимилијан I.
Животопис
Роден во Инсбрук, Австрија, Фридрих бил син на војводата Ернест Железниот од линијата на Леополдите од Хабсбуршката династија, кој управувал со Внатрешна Австрија или поточно Штаерска, Корушка и Крањска. Негова мајка била Кимбурга Масовиска. Тој станал надвојводата на Австрија (под името Фридрих V) во 1424 година, кога имал само 9 години. Во 1440 година бил избран за германски крал под името Фридрих IV, а дванаесет години потоа ја добил титулата цар на Светото Римско Царство како Фридрих III. Фридрих склучил брак во 1452 кога имал 37 години со осумнаесетгодишната принцеза Елеонора-Елена Португалска (1436-1467), ќерка на португалскиот крал Дуарте I, чиј имот му помагнал да ги исплати долговите и да ја зацврсти својата власт.
Во 1442 година Фридрих направил сојуз со Рудолф Штуси, владетел на градот Цирих, против Стариот Швајцарски Сојуз, започнувајќи ја Старата цириска војна (Alter Zürichkrieg), која завршила во корист на швајцарската унија.
Во 1448 година Фридрих склучил договор со папата, наречен Vienna Concordat, кој останал во сила до 1806 година и кој договор го одредувал односот помеѓу династијата и папството.
Фридрих бил последниот цар, крунисан во Рим. Ова се случило во 1452 година од папа Николај V. Во тоа време тој бил против реформата на Светото Римско Царство и едвај успеал да го убеди својот сенат да не избира друг крал.
Цар
Фридрих III се смета за последниот цар на средниот век. Големата криза на органите на управување на царството, неефикасноста на царската власт и практично целосната независност на германските кнезови, постепено се зголемиле во текот на последниот век како со најголема полнота се појавиле во управувањето на Фридрих III. Политиката која Фридрих ја водел како цар во целина била успешна. Најголемиот негов противник бил неговиот брат Албрехт, кој ја оспорувал неговата власт. Фридрих не успеал да освои ниту еден конфликт на бојното поле и поради оваа причина користел поинакви методи. Тој го држел како затвореник својот внук Ладислав V, владетел на Австрија, Унгарија и Бохемија (роден 1440 година) и се обидел да го зголеми своето влијание над него, за да ја заземе Долна Австрија под своја власт. Ладислав би ослободен во 1452 година. Фридрих на сличен начин се однесувал и со друг свој внук - Сигизмунд. И покрај овие свои напори, тој не успеал да ги присвои Унгарија и Бохемија. Фридрих бил победен од кралот на Унгарија Матијаш Корвин во 1485 година, кој успеал да ја освои Виена, каде и останал до својата смрт по пет години. На крајот Фридрих на еден начин ги поразил на своите непријатели, главно поради тоа што ги надживеал и дел од нивните земји ги наследил. Таков е случајот со неговиот внук Ладислав од кого ја добил Долна Австрија во 1457 година. Истото се случило и со неговиот брат Албрехт VI, кога по неговата смрт, Фридрих го наследнил престолот во Горна Австрија. Овие конфликти го присилиле да живее анахроното и постојано да патува. Својот царски двор или својата резиденција на повеќепати во текот на годините од своето управување биле преместувани во Грац, Линц и потоа во Винер Нојштат, каде изградил и манастир.
И покрај овие работи, неговата политика била изненадувачки успешна. Во Опсадата на Нојс (1474-75) тој успеал да го убеди војводата од Бургундија Карло Храбриот да ја даде својата ќерка Марија Бургундска за сопруга на неговиот син Максимилијан I. Со наследувањето на Бургундија, Хабсбуршката династија започнала да добива поголема моќ во Европа. Ова води до појава на поговорката:
"Нека другите водат војни, а ти, среќна Австрија, ќе се жениш."
Во 1469 Фридрих III успеал да создаде епископии во Виена и Винер Нојштат што не било постигнато пред него од никој војвода од Австрија.
Последни години
На 77-годишна возраст Фридрих III починал во Линц по неуспешен обид за ампутација на левата нога. Неговиот гроб бил изграден од Николаус Герхарт во катедралата Свети Стефан во Виена. Ампутираната нога била погребана заедно со него.
Во последните десет години од својот живот Фридрих управувал заедно со својот син Максимилијан.
Уметност
Уметност — човечка активност, производ на таа активност или идеја за истата, поврзана со сетилата, со емоциите и со интелектот. Може да се рече дека уметноста му е својствена на човекот, со што тој се разликува во рамки на природата, и се издвојува од останатите живи битија.
Во Европа, од крајот на XVIII век, овој поим главно се однесува на производите на таканаречените „убави уметности“, како, на пример: вајарството, сликарството, архитектурата, графиката, но исто така и музиката, танцот, поезијата и литературата. Подоцна на тоа, меѓу другото, се додават и кујната, кинематографијата, театарот, фотографијата, стрипот, телевизијата, односно дигиталната уметност. Класификацијата на уметностите не е универзална и да се бара единствена класификација се чини невозможно.
Оваа концепција на уметноста како автономна активност, како призвод на предмети од страна на уметници кои се во потрага по убавото, согласно судот на вкусот, датира од периодот меѓу 18 и XIX век. Но, честопати се смета дека модерната и современата уметност го напуштиле поимот на убавото и на безвременскиот стил за да ги прифатат принципите на трансгресијата.
Наједноставната дефиниција за поимот уметност е дека таа е творештво на човекот. Иако денес под поимот уметност најчесто обично се подразбира визуелна уметност, концептот за тоа што е уметност постојано ќе се менува низ вековите. Можеби најконцизна дефиниција е најопштата - дека поимот уметност се однесува на сите креативни и творечки дејствија на човекот, со исклучок на дејствата директно поврзани за опстанокот и репродукцијата. Од поширока перспектива, уметност е едноставно изведен поим за било кој производ на креативен импулс, од кој произлегле сите други човечки активност, како науката преку алхемијата, и религијата преку шаманизмот. Во есејот „Немаме од што да се плашиме, но...“ од 1961 година, италијанскиот писател Еуџенио Монтале вели дека под уметничко дело се подразбира секој израз што е конкретизиризан во некој предмет што предизвикува естетско задоволство и што е намерно изработен за таа цел.
Историја на поимот уметност : Што е тоа уметност?
Уште од Антиката, филозофијата се прашува за природата на уметноста. Платон во неговите дијалози или Аристотел во делото Поетика се прашуваат за уметноста како одраз на убавото, односно естетиката. Сепак, античката естетика понекогаш се разликува од подоцнежните естетики а грчкиот збор τέχνη (техне), кој е најблискиот еквивалент на зборот  вештина, односно умеење (уметност), во Стара Грција означувал збир на активности подложни на одредени правила. Тој воедно опфаќа знаења, вештини и занаети. Не се сите грчки музи поврзувани со уметностите како што тоа ќе бидат дефинирани подоцна а поезијата, на пример, не се сметала за « техне ». И римската цивилизација не правела јасна дистинкција меѓу доменот на уметноста и оној на знаењата и вештините. Така, кај Галиен, терминот « уметност » означува збир процеси кои служат да се добие некаков резултат:
Со ваквото прифаќање на поимот кое преовладувало сè до крајот на средниот век, уметноста се спротивставува истовремено на науката сфатена како чисто сознание и на природата која е производ без сознание. Сè до ренесансата, не постои прецизна разлика меѓу уметник и занаетчија : „уметник“ се нарекувал оној занаетчија кој создавал творби со исклучителен квалитет. Разликата почнала да станува попрецизна кога уметниците почнале да излегуваат од корпорациите за да влезат во академиите. Дури тогаш почнал да се насетува вистинското значење на денешниот поим уметност.
Сепак, поимот уметност онаков каков што денес го прифаќаме се појавил во периодот на просветителството. Почнувајќи како размисла за сетилата и вкусот, на крајот се утврдила концепција заснована на идејата за убавото. Со Емануел Кант, естетиката добила вистинско значење на една теорија на уметноста на која романтичното движење ќе и даде парадигматски примери. Тогаш во втор план се става значењето на придржувањето кон правилата и во прв план се истакнува намерата на уметникот кој со својата творба влијае врз сетилата и емоциите.
Но, XX век, со своите практики и своите идеологии, става под знак прашање сè она што важело претходно. Најпрвин се оспорува постоењето на суштината на уметноста која би се пронашла низ вековите и цивилизациите, а со тоа и сонот за универзална дефиниција. Исто така, се истакнува двосмислениот карактер на односот меѓу „убавината“ и „уметноста“, на пример кога уметничкото дело ја претставува природата на еден страшен, односно одбивен (неубав), начин. Во есејот „Алеаторична музика“ од 1962 година, италијанскиот писател Еуџенио Монтале тврди дека за современото потрошувачко општество е карактеристичен помиот на конзумирана уметност а не уметност што ја создал некој уметник. На тој начин, самата идеја за можноста за уметност се разводнува, а разликата меѓу оригиналното уметничко дело и сурогатот исчезнува. Слично на него, италијанскиот критичар Еуџенио Батисти вели: „Кога еднаш ќе се урне идејата на сликата или статуата, концертот или операта, и кога уметноста ќе се изедначи со создавањето какви и да било производи, исчезнува разликата меѓу уметникот и занаетчијата, меѓу ремек-делото и утилитарното производство.
Сепак, Класичниот список на уметности, онаков каков што бил предложен во XIX век од страна на Хегел во делото Естетика или филозофија на уметноста, за некои продолжува да биде показател што е уметност. Тука се говори само за пет главни уметности: архитектура, вајарство, сликарство, музика, поезија. Со проширување или со комбинација на вештините овој список може значајно да биде проширен додавајќи му ги на пример вештините како танцот, филмот (честопати нарекуван « седма уметност »), фотографијата, стрипот, итн.
Историја на уметноста
Кавгите во однос на класификацијата на уметностите се многубројни во историјата на уметноста и во естетиката. Писателот Клод Роа вака го резимира плурализмот во однос на поимот уметност:
Праисторија
Ако се земе предвид дека уметноста се состои во тоа да се гради, да се ваја и да се реализираат украсни мотиви, тогаш се чини недискутабилно дали постои или не постои праисториска уметност. Од друга страна, ако на уметноста се гледа како на некаков луксуз наменет за изложби во музеи и галерии, првите луѓе на тоа не ни помислувале. Најпосле, ако уметноста генерално се состои во тоа да им се обраќа на сетилата и на емоциите на оние што ја гледаат, тогаш тешко е авторите на одредени праисториски цртежи како оние во пештерата Ласко да не се категоризираат како уметници. Која била функција на скулптурите и сликите на овие уметници не се знае со точност иако се даваат претпоставки дека нивната функција била ритуална, магиска, симболична или поучна. Работата на уметникот тогаш веројатно би била чисто прагматична, сепак без да се исклучи и потрагата по одредена естетика.
Африка
Африка е дом на огромен број локални уметности кои се одраз на разноразни култури кои не престануваат да се развиваат со тек на времето. Овие творби биле сметани за вистински уметнички дела особено од почетокот на 20 век, особено под влијание на сликарите претставници на кубизмот. Откривањето на оваа уметност извршило огромно влијание врз западната модерна уметност. Денес, поголемиот дел африкански дела припаѓаат на приватни колекционери бидејќи во минатото музеите ја занемарувале оваа уметност. Оттогаш до денес интересот за автентичните стари објекти значително пораснал, а со заштитата на УНЕСКО, од почетокот на деведесеттите на 20 век забранет е извозот на маски и статуи надвор од африканскиот континент. Дрвената маска, која најчесто е приказ на некаков дух долго време се сметала за типичен предмет кој најдобро ја симболизира африканската уметност. Постепено се појавиле други форми и во 1966 се оддржал првиот светски фестивал на црните уметности во Дакар, претставувајќи му го на светот богатството на африканската уметност. . Од 1989, редовно во Дакар се одржува биенале на современата африканска уметност.
Азија
Примерот на азискиот континент е добар показател за тешкотијата да се воспостави класификации на историјата на уметноста заснована врз континенти и историски периоди. Толкав голем збир на уметности присутни во Азија место по историски периоди полесно можат да се класифицираат согласно:
Америка
Олмечката култура, помеѓу 1200 п.н.е. и 400 п.н.е., првата од големите цивилизации на Средна Америка, е особено позната поради богатството на иконографијата и техничкиот квалитет на нејзината уметност и била пример и наследство за сите последователни култури. Олмечката уметност е приказ на едно големо мајсторство во доменот на вајарството. Олмечките уметници своите дела ги изработувале во глина, камен и дрво. Уметноста на Маите се развива во тек на (2000 п.н.е. - 250 г),. Таа била под влијание на олмечката цивилизација. Била под влијание и на други средноамерикански култури како онаа на Теотивакан и на Толтеките. Маите се познати по користењето жад, опсидијан и штукатура. Уметноста на Астеките (1300-1519) е позната по камените маски, наследени од Толтеките, кои ги користеле за погребни или верски церемонии. Своите храмови и палати ги украсувале со боја. Американско-индијанската уметност е форма на уметност која потекнува од Северна Америка. Предметите изработени од вештите занаетчии денес без никаква дилема се сметаат за уметнички дела.
Океанија
Уметноста на Океанија подразбира древни или современи творби на народите од Меланезија, Микронезија, Полинезија, како и оние на старите народи од Австралија и Нов Зеланд и другите острови на Тихиот Океан. Од друга страна, во оваа категорија не се класираат творбите на австралиските и новозеландските народи од западно потекло. Нејзината историја започнува кога првиот бран доселеници, дојдени од Југоисточна Азија, се населил во Австралија и Нов Зеланд, пред околу 50,000 години. Најстарите уметнички дела кои се од нив најдени се фигури од камен, столбови украсени со зооморфни мотиви помешани со антропоморфни фигури.
Капошвар
Капошвар (унг: Kaposvár; Kopisch, Ruppertsberg, Ruppertsburg, Rupertgrad, Kapoşvar) е значаен град во Унгарија, сместен во југозападниот дел од државата. Капошвар е главен административен центар на округот Шомоѓ.
Уметност
Океанија
Околу 1500 п.н.е. се појавила цивилизацијата Лапита (според името на едно археолошко наоѓалиште во Нова Каледонија). Станува збор за една оригинална цивилизација чии творби главно се од домен на грнчарството. Повеќе стотици археолошки лапитски наоѓалишта биле откриени на подрачјето на архипелагот Бизмарковиот Архипелаг, Соломонските Острови, Вануату, Нова Каледонија, Фиџи, Тонга, Самоа, Валис и Футуна.
На секој архипелаг оваа култура се адаптирала на средината и имала свој сопствен развој, сепак не губејќи го единството, На тој начин островите во Тихиот Океан задржале одредена културна хомогеност.
Капошвар
Географија
Капошвар се наоѓа во западниот дел Панонската низина и низ него не тече река. Околу градот има ридест предел, кој на јужната страна се издига во планината Мечек. Климата во градот е умереноконтинентална.
Уметност
Австралија
Абориџините биле исклучителни сликари, на кора на север во Северните Територии, на ткаенина и платно во централниот дел на пустината. Призната за уметност, се смета дека уметноста на австралиското домородно население е најстарата традиција позната во светот. Најстарите примери на уметничко изразување се случиле пред повеќе од 30000 години.