cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тевтонски витези
Надворешни врски
튜튼 기사단 Ordo Teutonicus อัศวินทิวทัน Töton şövalyeleri Тевтонський Орден
Луојанг
Луојанг (洛陽, ) — град во покраината Хенан, западна Кина. Се наоѓа на север од реката Луо, по која го добива своето име, на 110 км од покраинскиот главниот град, Џенгџоу.
Подрачјето на градот опфаќа површина од 15.492 км2 и брои 6.383.900 жители.
Луојанг е еден од најстарите кинески градови, и еден од четирите традиционални престолнини.
Во книгата „Џоу ли“ (III век п.н.е.) се дознаваме дека Луојанг уште во XI век п.н.е. (кога бил престолнина на Кина) имал јасно определени урбанистички стандарди. Градот бил планиран во квадратен облик, со девет надолжни и девет напречни улици кои го делеле градот на четврти, а во самиот центар се наоѓал дворецот на владетелот.
Дракула
Грофот Дракула (Count Dracula) — вампир, насловен лик и главен антагонист во романот „Дракула“ на Брам Стокер (1897). Како архетипски вампир, Дракула се појавил во многу дела од масовната култура што не се поврзани со романот. За некои гледишта на ликот се верува дека биле вдахнати од влашкиот војвода Влад III Цепеш од XV век, кој бил познат и како Дракула, но и од сер Хенри Ирвинг — глумец за кого Стокер бил личен помошник.
Потекло
Вдахновението за Дракула била вистинска историска личност — Влад III Цепеш, познат и како Дракула, од романски Dracul — „ѓавол“, господар на средновековното кнежевство Влашка. Некои истражувачи на делото на Стокер сметаат дека измислениот Дракула не треба да се поистоветува со влашкиот владетел, иако самиот роман содржи одвишок за можна самоличност, а во некои филмови оваа тенкост е целосно занемарена.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__ __СОСОДРЖИНА__
Марио Ѓуровски
Марио Ѓуровски (роден ) — македонски фудбалер кој игра за екипата на Муангтонг Јунајтед.
Шампо
Според податоците од 1991 година во општината живееле 420 жители, а густината на населението била 42 ж/км2. Оштината се простира на површина од 9,83 км2. Се наоѓа на средна надморска височина од 86 метри, при што максималната изнесува 116, а минималната 49 метри.
Лелејски јазик (Папуа Нова Гвинеја)
Лелејскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја. Зборовниот редослед во јазикот е подмет-прирок-предмет.
Бангкок
Бангкок (กรุงเทพมหานคร) — главен и најголем град на Тајланд. Позициран е при вливањето на реката Чао Праја кај Тајландскиот Залив. Според населението Бангкок е двадесет и втор по ред најголем град во светот.
Бангкок е еден од најекономско динамичните градови во југоисточна Азија. Туризмот е главен фактор во економијата на Бангкок и се смета дека Бангкок дури ќе ги надмине центрите на Сингапур и Хонгконг, но градот страда од тешки инфраструктурни и социални проблеми како резултат на неговиот брз раст. Светската метеоролошка организација објавила дека Бангкок е најжешкиот град во светот.
30 (број)
30 (триесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 29 а претходник на бројот 31.
Крстот на Саватија Савинц
Крстот на Саватија Савинц — христијански крст изработен со копаничарска техника. Изработен е во 1744 година, од дрво, со димензии 11 х 7 см. Според ситните и прецизно изработени детали, како и присуство на барокните елементот, крстот е изработен во Србија, во Белград. Според начинот на изработката - крстот претставува ремек-дело на сакрална применета уметност. Претставени се сцените: Распетие, а како посебна одлика е тоа што покрај малиот формат, крстот изoбилува со бројни фигури, мајсторски и прецизно изработени. Крстот има сложена композиција и е своевидна иконостасна разработка на фрескоелементите. Иако мал по димензии, крстот поседува уметнички вредности кои се аналогни на фрескоживописот и иконописот карактеристични за поистакнатите фрескоансамбли во Балканскиот Полуостров. Денес овој крст се наоѓа во Музејот на применетата уметност во Белград.
Групен секс
Групен секс е сексуално однесување кое инволвира повеќе од двајца партнери. Групниот секс може да се одвива меѓу луѓе со сите сексуални ориентации и полови. Исто така, групниот секс може да се одвива и меѓу животните, како што се американските муфлони.
Хромофор
Хромофор е дел од молекулата одговорна за нејзината боја. Молекулата апсорбира одредени бранови должини на видливата светлина, а останатите бранови должини ги пропушта или рефлектира што се забележуваат како нејзина боја.
Халохромизам
Халохромизам се случува кога една супстанца ја менува бојата во зависнност од pH на средината.
Џамија Кампунг Лаут
Џамијата Кампунг Лаут е муслимански храм кој се наоѓа во Келантан, Малезија. Била изградена во текот на XVIII век.
Салвадор Собрал
Салвадор Вилар Брамкамп Собрал (португалски изговор: [saɫvɐˈðoɾ viˈlaɾ bɾɐ̃ˈkɐ̃p suˈβɾaɫ], роден на 28 декември 1989 година) - португалски пејач, кој победил на натпреварот за песна на Евровизија 2017 година за Португалија со песната „Amar pelos dois“, напишана и составена од неговата сестра Луиса Собрал. Притоа, тој и ја дал на Португалија својата прва победа на натпреварот од своето деби во 1964 година, завршувајќи ја најдолгата победа на земјата во историјата на Евровизија (53 години). Собрал исто така го држи рекордот на Евровизија како победник со највисок скок, кој заработил вкупно 758 бода според сегашниот систем за гласање, откако победил на гласањето на жирито и на телевизијата.
31 (број)
31 (триесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 30 а претходник на бројот 32.
Во други полиња
Триесет и еден исто така е:
Ичиџи Отани
Ичиџи Отани — поранешен (роден - починал на ) — јапонски фудбалер.
Холандско колонијално царство
Со неколку исклучоци, најголемиот дел од прекуокеанските поседи на Холандско колонијално царство биле крајбрежни тврдини, фабрики и пристанишни населби кон кои подоцна биле придодавани и нивните околни региони. Холандските овластени компании честопати се труделе да ги изолираат своите имоти за да се избегнат непотребни трошоци, и додека некои како Холандската колонија Кејп и Холандската Источна Индија и се прошириле (поради притисокот на независните холандски колонисти), други останале неразвиени, изолирани трговски центри зависни од околината во која се наоѓале. Ова било основната цел на Холандско колонијално царство: трговска размена наспроти суверенитет врз хомогени копна.
Империјалистичките амбиции на Холанѓаните растеле заедно со силата на нивната бродска индустрија, и нејзината улога во проширувањето на поморската трговија меѓу Европа и Ориентот. Бидејќи малите европски трговски компании честопати немале доволно капитал или работна сила за обемни активности, Генералните Држави на почетокот на седумнаесеттиот век ги овластиле поголемите организации - Холандската западноиндиска компанија и Холандската источноиндиска компанија. Овие биле своевремено најголемите поморски трговски компании, и едно време имале монопол врз стратешките европски бродски рути кон запад преку Јужната полутопка околу Јужна Америка преку Магелановиот Проток и кон исток околу Африка, покрај 'Ртот Добра Надеж. Нивната доминацијата во глобалната трговија во голема мера ја поттикнала трговската револуција и културниот процут во Холандија во 17-тиот век, познат како Холандско златно доба. Во потрага по нови трговски премини меѓу Азија и Европа, холандските морепловци ги истражувале и ги оцртувале бреговите на далечните региони како Австралија, Нов Зеланд, Тасманија и делови од источниот брег на Северна Америка. За време на периодот на протоиндустријализација, 50% од текстилот и 80% од свилата се увезувале од индиското Могулско царство, најчесто од нејзиниот најразвиен регион - Бенгалски Субах.
Во 18 век, по Четвртата англо-холандска војна (1780-1784), во која Холандската Република загубила голем број од своите колонијални поседи и трговски монополи за сметка на Британската империја, кога им бил одземен и Могулскиот Бенгал во битката кај Пласеј од страна на Источноиндиската компанија. Сепак, во царството останале многу територии до појавата на глобалната деколонизација по Втората светска војна, имено Источна Индија и Холандска Гвајана. Три поранешни колонијални територии на островите на Западните Инди околу Карипското Море - Аруба, Курасао и Свети Мартин - и понатаму се конститутивни земји на Кралството Холандија.
Налиски јазик
Налискиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја.
Свети Винсент и Гренадините на Олимписките игри
Свети Винсент и Гренадините првпат настапил на Олимписките игри во 1988 година и оттогаш настапил на сите натпреварувања.
Свети Винсент и Гренадините на Зимските олимписките игри досега нема учествувано. Спортистите на земјата на Олимписките игри досега немаат освоено ниту еден медал.
Националниот олимписки комитет на Свети Винсент и Гренадините бил основан во 1982 година и бил признаен во 1987 година.
Црква „Св. Илија“ - Злетово
Свети Илија — гробишна селска црква во селото Злетово, во Општина Пробиштип.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, издигнато на рид над Злетово. Околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Историја
Изградена е во последните години од турското владеение на Македонија, најверојатно во 1911 година. Изградбата на оваа црква е резултат на поделеноста на злетовчани на „егзархисти“ и „патријашисти“ и на нивните меѓусебни недоразбирања, кавги па и физички пресметки околу тоа прв да служи во единствената црква во Злетово. На локалните турски власти, преку глава им дошле постојаните братски, честопати, и крвави недоразбирања и расправи, жалбите до повисоките инстанци и затоа допуштиле градба на оваа црква. Таа им припаднала на патријашистите, а главната „Св. Богородица“ на егзархистите.
Архитектура
Денешниот објект претставува еднокорабна црква, која се наоѓа на јужниот дел од гробиштата во Злетово.
Празнување
Инаку, на 2 август, односно на Илинден се слави празникот, на кој се коле курбан и се готви јадење за гостите.
Аман
Аман (арап. عمان Ammān) е главен град на Кралството Јордан. Градот брои околу 1 200 000 жители. Аман е трговски, производствен и административен центар на Јордан.
Историја
Градот бил под власта на Асирците, персијците и Македонците. Тоа означува дека бил под големо влијание на различни цивилизации. Градот е древна амонска престолнина, а своевремено позната и како Рабат-Амон. Во време на Римското Царство, градот бил регионален центар познат по името Филаделфија по Птоломеј I Филаделфиј. Бил познат по тоа што се простирал на седум рида, како седумте рида на Рим.
Денес Аман е современ град, во кој живеат Муслимани и Христијани. Во градот има модерни згради, но и згради со стара архитектура. Градот се наоѓа на неколку километри од реката Јордан каде Исус Христос бил крстен од Јован Крстител. Во денешно време, градот е преполн со контрасти помеѓу модерното и древното.
Географија
Аман се наоѓа во северозападниот дел на Јордан. Градот е изграден на седум ридови.
Хугенотски крст
Хугенотски крст — протестантски симбол со потекло од југот на Франција, има облик на малтешки крст со врвови украсени со бисери. Лилјани или срца се вметнати меѓу краците на крстот на кои виси гулаб на Светиот Дух или ампула во форма на крушка или солза наречена „трису“. Хугенотскиот крст се носи околу вратот, обесен на ланче.
Бил создаден околу 1688 година, по укинувањето на Едиктот од Нант, од златар од Ним, Местр.
Alosa macedonica
Биологија
Alosa macedonica е припадник на родот Alosa, чии други видови често анадромно се преселуваат помеѓу морските и слатките води. Истражувањата покажуваат дека предците на Alosa macedonica живееле во морските региони на Егејското Море.
Alosa macedonica имаат заби во непчената коска и ралникот. Тие имаат приближно 50 пршлени и 106-128 жабрени греблачи. Тие се во должина од околу 181-230 мм и се мрести околу месеците јули и август.
Освен во Белшичкото Езеро, овој вид претходно бил присутен и во Лагадинското Езеро, но во 1995 година езерото пресушило и ги убило сите риби.
Џамија Кампунг Мелау Маџид Џамек
Џамијата Кампунг Мелау Маџид Џамек е муслимански храм кој се наоѓа во Џохор, Малезија.
Дидимиум
Фотографските филтри на дидимиум често се користат за подобрување на есенската сценографија со тоа што лисјата изгледаат поживописни. Ова го прави со отстранување на дел од портокаловиот регион на спектарот на бои, дејствувајќи како оптички филтер за запирање на опсегот. Нефилтрирана, оваа група на бои има тенденција да направи одредени елементи на сликата да изгледаат „матни“. Овие фотографски филтри ги користат и фотографите на ноќната слика бидејќи апсорбираат дел од загадувањето на светлината предизвикано од натриумските улични светла. Дидимиум бил користен и во процесот на натриумска пареа за мат работа поради неговата способност да ја апсорбира жолтата боја произведена од истоименото осветлување на натриумот.
Дидимиум се користи и во материјали за баждарење за спектроскопи.
Пронаоѓање
Дидимиум бил откриен од Карл Мосандер во 1841 година. Името го добила според грчкото дело δίδυμο (близнак) затоа што е многу слично на лантан и цериум, со кои е пронајден. Мосандер погрешно верувал дека дидимиумот е елемент, под впечаток дека „церијата“ (понекогаш наречена церит) изолирана од Јенс Јакоб Берцелиус во 1803 година навистина претставува мешавина од цериум, лантан и дидимиум. Тој бил во право дека лантан е елемент, но не и за дидимиум. Бидејќи спектроскопијата сè уште не била измислена, Мосандер направил како што можело да се очекува во тоа време. Неговите три „елементи“ сочинуваа најмалку 95% од реткоземни во оригиналниот церит од Бастен, Шведска.
Дидимиумот не бил тежок за пронаѓње, бидејќи во тривалентна форма ги обојува солите на розова церија. За време на периодот кога се веруваше дека дидимиумот е елемент, за него се користеше симболот Di. На илустрацијата на првиот обид на Менделеев за периоден систем, прикажана десно, атомските тежини доделени на различните лантаноиди, вклучително и дидимиум, го рефлектираат првичното верување дека се двовалентни. Нивните вистински оксидација број од 3 имплицира дека Менделеев потценува атомските тежини за нив од 1/3.
Во 1874 година, Пер Теодор Клив заклучи дека дидимиумот бил составен од најмалку два елементи. Во 1879 година, Лекок де Боисбаудран успеал да изолира самариум, од дидимиум содржан во самарскиот северен Каролин Потоа, во 1885 година, Карл Оер фон Велсбах успеал да ги раздели солите на последните две компоненти, празеодиум и неодиум. Користениот метод беше фракционо кристализирање на двојните амониум нитрати од раствор на азотна киселина.
Велсбах решил да ги именува своите два нови елементи „ прасеодидимиум “ („зелен дидимиум“) и „ неодидимиум “ („нов дидимиум“), но наскоро еден слог бил отфрлен од секое име. И покрај тоа што слогот бил скратено во имињата на новите елементи, неотсеченото име „дидимиум“ опстојувало, делумно поради неговата употреба како состојка во очила за разнобојни стакла и обоено стакло. Името „дидимиум“ исто така било задржано во минералошки текстови.
Производство на стакло
За време на Првата светска војна, дидимиумски ретровизори, наводно, биле користени за пренесување на Морзевиот код преку боиштата. Дидимиум не апсорбира доволно светлина за да стане очигледна варијацијата во излезот на светлината на ламбата, но некој со двоглед прицврстен на призма на правилен начин може да види како блесовите на апсорпција трепкаат и исклучуваат.
Кон крајот на 1920-тите, Лео Мозер (Генерален директор на стаклени работи Мозер, од 1916 до 1932 година) рекомбинирал празеодиум и неодиум во сооднос 1: 1 за да го создаде своето стакло „хелиолит“ („Хелиолит“ на чешки ), кое има својства за промена на бојата помеѓу килибар, црвеникава и зелена во зависност од изворот на светлина. Ова биле едни од бројните украсни очила кои користеле бои за ретка земја, со тоа што „Хелиолит“ и „Александрит“ беа првите две, воведени од Мозер во 1929 година. Документите на Лео Мосер во музејот Корнинг стакло појаснуваат дека првото експериментално топење на стаклото направено од Мозер со вклучување на која било од ретките земји се случило во ноември 1927 година.
По една година натамошен развој, ретките очила биле воведени со големо признание на Пролетта Трговска претстава во Лајпциг од 1929 година. Имињата Александрит и Хелиолит биле регистрирани како трговски марки во јуни 1929 година Поранешниот датум 1925 година понекогаш даден за стакло од ретка земја се однесува на награда за дизајн на стакло, а не за состав на стакло.
Индустриска употреба
Името „дидимиум“ продолжи да се користи во индустријата за ретки метали. Во САД, комерцијалните „дидимиумски“ соли се оние што останаа, откако цериумот беше отстранет од природните производи добиени од монацит, а со тоа содржат лантан, како и „дидимиум“ на Мосандер. Типичениот состав најчесто е : 46% лантан, 34% неодиум и 11% празеодиум, а остатокот претежно се самариум и гадолиниум, за материјал извлечен од јужноафриканскиот „рок монацит“ од рудникот Стенкампскраал.
Обично, во рудите, неодиумот е поголем во релативно изобилство во монацит, во споредба со композициите на бастната страница, а разликата се забележува кога неразделните мешавини добиени од секоја се испитуваат рамо до рамо: производите добиени од монацит се повеќе розови и производите добиени од бастни се повеќе кафеави во нијанса, како резултат на зголемената релативна содржина на празеодиум во последниот.
Европската употреба била поблиску до концептот на Мосандер. Таквите светлосни лантаноидни мешавини исцрпени од цериум биле широко користени за производство на катализатори што пукаат во нафта. Вистинскиот сооднос на празеодиум со неодиум варира донекаде во зависност од изворот на минералот, но тој е често околу 1: 3. Неодиумот секогаш доминира, поради што ја доби „нео“ ознаката, одговорен за поголемиот дел од бојата на стариот дидимиум во неговите соли.
Баја Дол (Мал Папрадник)
Баја Дол — археолошко наоѓалиште во дебарското село Мал Папрадник. Претставува гроб од римското време. Се наоѓа во приватна нива,каде бил откриен гроб - тип „на две води“, граден од тегули, без прилози. По површината на нивата се среќаваат фрагменти од тегули.
Широ Мисаки
Широ Мисаки — поранешен јапонски фудбалер.
Бошко Обрадовиќ
Бошко Обрадовиќ (роден на 23 август 1976 година) е српски политичар кој е основач и водач на десничарската политичка партија Двери. Тој беше кандидат на партијата за претседателските избори во 2017 година.
Обрадовиќ е роден на 23 август 1976 година во Враниќи, Чачак, СФР Југославија. Студирал филологија на Универзитетот во Белград, каде што дипломирал во 2002 година откако ја напишал својата теза со наслов „ Милош Црњански и новиот национализам“. Во 1999 година, тој и некои од неговите соученици започнаа сопствена публикација, Двери Српске („Српски порти “ на српски). Издавачката група се претвори во Српски сабор Двери („ Српското собрание на портите “ на српски) во 2003 година, по што на крајот стана политичка партија Двери во 2011 година.
Политичка кариера
Првите избори на кои Обрадовиќ се кандидираше за повисока функција беа српските парламентарни избори во 2012 година, каде што неговата партија освои 4,34% од вкупните гласови на национално ниво. Обрадовиќ стана лидер на Двери на 25 јуни 2015 година. На српските парламентарни избори во 2016 година, Обрадовиќ се согласи Двери да се кандидира во коалиција со Демократската партија на Србија, која исто така се кандидираше на евроскептична платформа. Коалицијата Двери-ДСС доби 5% од националните гласови и така Двери за првпат влезе во српскиот парламент.
Претседателска кампања 2017 година
Во септември 2016 година, Двери објави дека Обрадовиќ ќе биде нивниот кандидат за претседателските избори во Србија во 2017 година. Обрадовиќ официјално ја започна својата копнена кампања во Чачак на 13 јануари 2017 година.
На 3 март 2017 година, Федерика Могерини го посети српскиот парламент како претставник на Европската унија за да разговара за пристапувањето на Србија во Европската унија. За време на нејзиниот говор, Обрадовиќ и неговите сопартијци тивко држаа табли на кои пишуваше „Србија не му верува на Брисел “, напишани и на англиски и на српски. Ова беше во целосна спротивност со Воислав Шешељ и пратениците од Српската радикална партија, кои скандираа во знак на протест во текот на целиот говор на Могерини. По говорот, Обрадовиќ посочи дека мисли дека скандирањето било тајно договорено однапред како политички трик меѓу Шешељ и премиерот Вучиќ.
На 28 март 2017 година, Обрадовиќ присуствуваше на протестот за пензиите, откако беше поканет од пензионерите поради нивните државно мандатно намалувања на пензиите. На протестот присуствуваше и еден од противниците на Обрадовиќ во претседателската трка, Вук Јеремиќ. Следниот ден, тој отпатува за Германија, каде што беше поканет да го посети парламентот на Баден-Виртемберг од Јерг Меутен од политичката партија Алтернатива за Германија. За возврат, Обрадовиќ го покани Меутен да ја посети Србија како гостин на Двери.
Обрадовиќ се пласираше на шестото место од единаесетте кандидати на претседателските избори, со 2,29 отсто од националните гласови. По изборите изјави дека е незадоволен од резултатите, а поради нерегуларности треба да се одржат повторно избори.
Приватен живот
Обрадовиќ е во брак со Јулија Обреновиќ од август 2016 година и има три деца од првиот брак со Весна Обрадовиќ.
Понамски јазик
Понамскиоте австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на островот Понам во близина на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја.
Битолски крст од XIX век
Битолски крст од XIX век е христијански крст изработен со копаничарска техника. Изработен бил во 19 век, од дрво, со димензии 4,8 х 3,3 см. Крстот е изработен со исклучителни стилизирани линии и елементи. На едната страна е Распетие, а на другата, во една слободна и смело изведена композиција се прикажани неколку фигури на ангели. Крстот поседува уметнички вредности кои најмногу се забележуваат во ликовната постапка која е професионална, без никаква наивност, па дури и целосно поддржување на каноните. Мајсторот бил растоварен од низата ограничувања, при што создал уметничко дело од сакрален вид кое може слободно да се најде во витрините на истакнати музеи како извонреден примерок на копаничарската уметност на Балканот. Денес овој крст се наоѓа во Музејот на применетата уметност во Белград.
Пегаз (соѕвездие)
Пегаз (народен назив: Котар ) — соѕвездие на северното небо, наречено според крилатиот коњ од митологијата Пегаз. Едно е од соѕвездијата забележани од Птоломеј.
Список на вулкани во Исланд
Ова е список на активни и неактивни вулкани во Исланд. Во Исланд се наоѓаат 130 вулкански планини, од кои 18 избувнале од почетокот на населувањето на Исланд околу 900 година.
NGC 3397
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3397 се споменува и како NGC 3329, UGC 5837, MCG 13-8-33, CGCG 351-34, IRAS 10405+7704.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1801 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3397 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3397 има привидни димензии од 1,9' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 3397 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32059. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4549. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1326.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Серовица
Серовица, Баничка или Фратска Река (Άγιοι Ανάργυροι, Агии Анаргири) — река во североисточна Егејска Македонија, денес во Грција. Минува низ градот Сер, по кого е наречена.
Реката извира од планината Шарлија (Врондос) и тече на југ. Минува крај с. Фраштани (Орини) и напуштеното село Баница (Кариес). Потоа тече низ градот Сер, поминува кај Тумбишта (Неос Скопос), и заедно со Бродска Река се влева во Струма. Другите имиња на реката произлегуваат од селата Баница и Фраштани.
Мадона на канцеларот Ролен
Опис
Сцената ја прикажува Богородица Марија крунисана од Ангел додека таа му го дарува малиот Исус на Ролен.
Поставена е во пространа просторијасо богата декорација на колони и барелјефи. Во позадина има пејзаж со град покрај река, веројатно Автун во Бургундија, родниот град на Ролен.
Насликан со бројни раскошни детали - палати, цркви, мост, ридови и полиња, третирани и претставени со еднообразна светлина.. перспективно, во далечините се насликани планински венци во сфумато атмосфера.. Како и во многу дела од рано холандско сликарство, стрмноста на ридовите и планините е прикажана многу поголема од вистинската, за драматичен ефект.
Внатрешноста има сложени извори на светлина, типични за ван Ајк, со светлина што доаѓа од централниот дел и од страничните прозорци. Кардиналот, чијшто силен карактер е одлично претставен од уметникот, носи елегантна облека облечена во крзно; Богородица, со иста големина како Ролен (прилично новост во споредба со готската сликарска традиција), е покриена со црвена мантија. Детето Исус држи крст во левата рака. Перфекционистичкото изведување на детали и текстури,сето тоа е карактеристично за делото на Јан ван Ајк, од кои ова е еден од најдобрите примери ..
Измени
Инфрацрвените рефлектограми открија голем број промени од првичната скица и слика. покрај Ролен имало голема чанта бидејќи тој станал многу богат, со бројни јавни функции, веројатно сметал дека тоа ќе биде поавторитативно во неговото портретирање. Христос, детето, првично бил загледан на подот. Старите описи од Аутун ни кажуваат дека сликата првично имала дрвена рамка насликана илузионистички со натписи навидум врежани, како во двата портрета на ван Ајк во Лондон (' Леал Сувенир   и  Портрет на маж (автопортрет?)  .).
Иконографија
Богородица седи со новороденчето Христос „на коленото“ (т.е. на бутовите), кои прават седиште за доенчето. Овој многу традиционален мотив е познат како  Престол на мудроста , и често го користел Јан ван Ајк, кој го образложил значењето во сложените алузии.
Телото на Богородица честопати се споредувало со олтар, на кој бил присутен Христос, зашто се верувало дека бил за време на Миса. Ролен заедно, Богородица е насликана во положбата на олтарот во капелата.
Архитектурата на амбиентот, како и во многу слики на ван Ајк, е во богат и нежен поманичен стил далеку од готски стилови од неговото време. Поставката веројатно претставува истовремено замислена зграда во Аутун и „Небесниот град Ерусалим“; прикажани се две лица од два света и нивната околина го комбинира светот на секој од нив.
Се чини дека има низа илустрации за Седум смртоносни гревови распределени меѓу деталите на сликата. Релјефот кој е малку над главата на Ролен (од лево) „протерувањето на Адам и Ева од рајот“ (Гордост)], „Убиство на Абел од Каин“ (завист ) и „Пијанството на Ное“ (лакомоста). Сите овие детали се наоѓаат на страната на Ролен на сликата; не се гледаат еквиваленти од другата, божествена страна. Како и да е, ова ги остава предвид Аварис и Мрзлив], освен ако можеби не се претставени човечките фигури на самиот Ролин (со неговата неизвлечена чанта) и безделците на терасата (можеби вклучувајќи ги, како наведен погоре, самиот ван Ејк) ги претставува последните два порока ..
Влијание
Сликата ќе изврши големо влијание како во иконографска така и во сликарска постапка. Нејзината убедлива перспектива, чувството за деталите и чудната поетска атмосфера ќе биде постојана инспирација на низа сликари низ сите епохи. Сликата во дваесеттиот век дури на некој начин ќе биде и цитирана особено кај надреалистите и хиперреалистите: Салвадор Дали а во балканските простори таа ќе одигра значајна улога кај светски познатиот и признат сликар Љуба Поповиќ а кај нас во творештвото на Рубенс Корубин.
Црква „Св. Никола“ - Куманово
Свети Никола спаѓа во еден од најстарите објекти и претставува соборна црква на градот Куманово. Деншната црква е изградена во 1851 година, на местото на мала црква, вкопана во земја со девет скалила, којашто исто така го носела името "Свети Никола". Не е познато од кога датира изградбата на оваа црквичка, меѓутоа се претпоставува дека е многу стара и дека го следи присуството на христијанското население на овој простор. Инаку црквата "Свети Никола" била изградена од познатиот мајстор-градител Андреа Дамјанов од село Папрадиште, Велешко. Црквата е заштитена како споменик на културата.
Историја
Црквата е изградена 1851/52 година на местото каде се наоѓала помала истоимена црква. Нејзиниот градител бил протомајсторот Андреја Дамјанов по потекло од мијачкиот род Рензовци, роден во Велешкото село Папрадиште. Црквата е трикорадна монументална градба од т.н. "базиликален" тип, карактеристичен за сакралните објекти на балканот од 19 век. Градена е од камен и тули. Од северната страна има трем со колонади. Централниот кораб е надвишен со четири слепи куполи. Над северниот, западниот и јужниот дел на црквата се простира галерија каде е сместена Галеријата на икони. Над западниот крак на галеријата се простира уште една галерија, но со помали димензии. Најстариот фрескоживопис е изведен само во слепите куполи на централниот кораб и потекнува, веројатно од шестата деценија на 19 век. Авторот е, веројатно, зографот Дичо од селото Тресонче со некои соработници. Денешните слики на северниот и јужниот ѕид се од понов период (1969-1972 г.) Иконостасот е претставителен и има три реда икони, царски двери во резба и Чесен крст со распетие. На него се наредени икони изработени во различно верме и од различни зографи. Најраните се од 1855 г. од зографот Хаџи-Костадин од Велес, од Дичо Зограф (1856/57 г.), од зографите Вено и Зфир (од 1868/69 г. и 1873 г.) и од Д.А.Папрадишки (1908 г.). Од црковниот мебел (изработен во 19 век) останал валдичкиот престол во резба од 1892 г. и амвонот поставен на еден од столбовите на северната колонада (веројатно од истите години). Најстарите икони во галеријата на икони потекнуваат од стариот иконостас на црквата во Карпинскиот манастир. Најбројни се иконите на познатиот мијачки зограф Димитар Крстевич - Дичо од село Тресонче.
Архитектура
По својата просторна концепција оваа црква спаѓа во групата на карактеристични трикорабни базилики кои Дамјанов ги гради секогаш кога не е во можност да реализира куполна градба. Така, освен црквата во Осоговскиот манастир, сите дотогашни градби се со иста или слична просторно - зафатнинска дефиниција. Дури после овој објект, а почнувајќи со осоговската црква (инаку двете се завршени во иста година), Дамјанов ќе гради главно куполни цркви.
Основата на црквата Св. Никола е оформена од еден нагласено издолжен правоаголен простор поделен на три кораби со помош на два реда од по седум столба. Употребата на волкав број столбови во еден ред (исто како и во велешката и новоселската црква) ја потенцира нејзината базиликалност. Централниот кораб е речиси двојно поширок од страничните и забележливо повисок што се манифестира и на петтата фасада со базиликално надвишен покрив. Во внатрешноста, централниот кораб е нагласен и со начинот на покривање со четири слепи калоти, за разлика од страничните кораби каде што покривањето е само со полуцилиндричен свод. Меѓутоа, и во двата случаја, овие сводни конструкции завршуваат под косите покриви, без надворешна манифестација.
Трите брода на објектот во хоризонталниот план се надополнети со по уште еден страничен кораб од надворешната страна. Тоа се тремовите кои од три страни (југ, север и запад) го обиколуваат главното тело на црквата. Над отворените тремови од приземјето, на катот се формирани галерии - трибини кои отворено гледаат во наосот на црквата создавајќи ефект на петобродност. И тука овие галерии се користеле како “женска црква“. На источниот крај галериите завршуваат со мали затворени капели кои, сепак, визуелно комуницираат со наосот преку решеткави отвори.
Над првата галерија во кумановската црква, слично како кај велешката, е формирана втора галерија. Таа се протега само на западната страна, на висинска кота од 7,70 метри. Гледајќи во наосот од оваа висина, доаѓа до полн израз монументалноста на црквата на Дамјанов. Наоѓајќи се речиси во поткуполниот простор, се добива можност за доживување на внатрешноста на храмот од божествена перспектива. Чувството на возвишеност тука е неодминливо.
Влегувањето во наосот на црквата е низ трите главни влеза - по еден на западната, јужната и северната страна. Нивното значење како главни влезови е потенцирано и со раскошно обработените портали. Основната композиција на порталите е иста како кај повеќето негови реализации - отворот, најчесто лачен, е врамен со неколку профилации и колонетки кои на горната страна ја носат лунетата која странично е закрилена со богата пластична декорација во вид на геометриски, вегетативни и зооморфни мотиви. Кај кумановските портали оваа пластична декорација е дополнително збогатена со човечки фигури, но и со чудовишни суштества. Според употребените мотиви и тематиката која ги поврзува, се чувствуваат изразени влијанија од европската романика.
Покрај овие главни влезови, има уште два многу поедноставни - едниот на јужната страна кој води директно во олтарскиот простор, а другиот на западната наменет за директен пристап до галериите.
Фасадно обликување
Фасадните површини на црквата се дефинирани едноставно и чисто, без декоративни елементи. Единствено аглите од објектот се третирани нагласено со убаво делкан камен во две бои, а како завршница на еден од погорните камења се појавува пластично моделирана фигура на животно (овен, мајмун, птица и сл.)
И источната фасада е третирана со повеќе внимание. Трите апсиди на олтарот, жртвеникот и ѓаконикот се изведени од истиот убаво делкан камен со минимални фуги, но при нивното обликување Дамјанов е најстрог - тие се само многуаголно склопени без никаква друга профилација. Внатрешната обработка на црквата е непретенциозна. Тука главно доминираат чистите линии на конструктивните елементи - столбови, лакови, сводови, куполи, кои со своите заоблени форми внесуваат доволна динамика во просторот. Употребата на профилирани венци, лакови, конзоли и сл. е сведена наминимум. Дури и капителите на столбовите се обликувани наједноставно, без пластична декорација, освен еден пред иконостасот, што можеби укажува дека првичната замисла за капителите не била така едноставна, и очигледно, докрај реализирана. Внатрешноста на црквата е особено светла заради, од една страна, добрата осветленост преку прозорските отвори, а од друга, заради чистите бели ѕидови кои не се живописани.
Кулата - камбанарија, која денес се извишува над централниот дел од првата галерија, најверојатно е доградена подоцна. До нејзе се приоѓа од нивото на втората галерија. Таа е осумаголна во основата, а пет од нејзините осум страни се перфорирани со двојни лачни отвори. Покривањето на камбанаријата е со висока, барокно извиена, покривна конструкција која ја надвишува покривната силуета на главниот базиликален корпус на црквата. Според фасадното обликување, таа се разликува од останатиот дел. Кај нејзе најмногу се чувствуваат влијанија од европската еклектика, што не е општа одлика за црквата.
Библиотека „Тане Георгиевски“
Јавна општинска установа библиотека библиотека „Кочо Рацин“ ― општа библиотека во Куманово создадена во 1945 година.
Историја
29 ноември 1944 година е денот на првото собрание на Народното читалиште „Тане Георгиевски“. Тогаш била прифатена желбата и потребите на граѓаните за читање на книги, во градот во кој постоело читалиште, речиси две децении претходно. Службено, почетната работа Библиотеката ја имала на 20 октомври 1945 година со фонд од околу 1300 книги што биле дарувани од страна на граѓаните на Куманово.
Ꙟ
Ин или ’н — архаична буква од кирилицата, налик на Ѱ|кирилично пси  наопачки.
Буквата некогаш се користела во романската кирилица, каде ги претставувала гласовите, и  на почетокот од зборовите. Во современата латинична романска азбука истата улога ја имаат în, îm и î.
Стевица Ристиќ
Стевица Ристиќ (Вршац, ) — српско-македонски поранешен професионален фудбалер на позицијата напаѓач. Тој бил член на македонската фудбалска репрезентација со 16 натпревари и еден постигнат гол. Тој го зел македонското државјанство за да може да игра за Македонија.
Клупска кариера
Играл за Јединство Вршац во 2001/02 во третиот фудбалски ранг во СР Југославија, а потоа и со Младост Лукиќево во Втората лига на СР Југославија. Потоа, тој се преселил во 2003 година во Македонија за да игра во Силекс од Кратово. Тој бил најдобриот напаѓач во Првата македонска фудбалска лига во првите три сезони со нив и неговата одлична форма му донела трансфер од 250.000 евра во Џеонбук Хјундаи Моторс во јужнокорејската К-лига. Неговата форма во неговата почетна сезона во К-Лигата му донела награди за играч на годината и наводно бил цел на азискиот првак од 2008 година, јапонскиот клуб Урава Ред Дајмондс, за шпекулирана сума од 1,725 милиони евра. Поханг Стилерс се согласиле за размена со нивниот играч Шин Кванг-Хун за две и пол години во 2008 година.
Во август 2010 година, Ристиќ потпишал тригодишен договор со рускиот премиерлигаш Амкар Перм.
Репрезентативна кариера
Тој одбрал да игра и го направи своето сениорско деби за Македонија во февруари 2007 година во пријателски натпревар против Албанија во кој веднаш постигнал гол и стекнал вкупно 17 натпревари, постигнувајќи 1 гол.
Личен живот
Тој е оженет и има две деца. Неговата сопруга е Македонка.
Хидео Сакаи
Хидео Сакаи (роден ) — поранешен јапонски фудбалер.
Бутина (Мал Папрадник)
Бутина или Гроб — археолошко наоѓалиште во дебарското село Мал Папрадник. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на североисточниот крај на селото, лево од асфалтниот пат што води од Центар Жупа за Мал Папрадник, каде има грамада од кршен камен, а делумно се насетуваат контури на темели од мала црква. Во непосредната близина се наоѓаат гробови градеи од камени плочи - тип циста, со насоченост исток-запад.
Тангерминде
Тангерминде (Tangermünde) — град во округот Штендал, во североисточниот дел од Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Елба во регионот Алтмарк.
Историја
Тангерминде може да се најде во 1000-годишната историја. Бил првпат спомнат во 1009.
Името Тангерминде означува на устието на реката Тангер - каде се влева во Елба.
Во 13 век бил наследен од Рутгер фон Блументал (1275). Грофот Јохан II го скрил неговото богатство под парохиската црква и ја пренел тајната на неговиот син Ото Загитариус. Кога подоцна бил заробен, тој го искористил богатството за да го плати неговото пуштање.
Тангерминде ги изгубил монархиската линија во 1488 по бунтот и резиденцијата била преместена во Берлин-Келн.
Тулените згради, скоро целосно зачуваниот градски ѕид со добро утврдените порти, комплексот на заокот и различните Фахверк-куќи му даваат уникатен шарм на градот. Тангерминде е исто така место на случување на историскиот роман на Теодор Фонтане Грете Минде.
Црква Свети Стефан
Оваа црква била изградена во неколку етапи. Ништо не е оставено од првичната градба, бидејќи била уништена од градскиот пожар во 1617. Црквата е позната по нејзините оргули изградени во 1624, едни од врвните 10 оргули во Европа. Биле целосно обновени и може повторно да се слушнат во црквата од септември 1994.
Сообраќај
Северно од градот се наоѓа сојузниот автопат 188 (B 188), кој го поврзува со Штендал и Ратенов, како и преку A2, до Берлин и Хановер. Реката Елба се поминува преку новиот мост изграден во 2001.
Првиот патен мост за сообраќај бил отворен во 1933 и уништен во април 1945. Кратко потоа бил изграден привремен мост, кој опслужувал до 2001.
Нема железничка линија која го поврзува градот со Штендал. Првата линија била отворена во 1886.
Џамија Капитан Келинг
Џамијата Капитан Келинг е муслимански храм кој се наоѓа во Пенанг, Малезија. Била изградена во 19 век.
Ижиште
Ижиште — село во Општина Македонски Брод, во областа Долно Кичево, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долно Кичево, во јужниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, во горното сливно подрачје на реката Треска. Селото е ридско, на надморска височина од 670 метри. Сместено е во подножјето на планината Песјак.
Атарот не е многу голем и зафаќа површина од 8 км2. Од него на обработливото земјиште отпаѓаат 176 хектари, на пасиштата отпаѓаат 229 хектари, а на шумите 313 хектари.
До селото води асфалтиран пат, кој се двои од регионалниот пат Кичево-Македонски Брод во должина од 1 километар. Од самиот град Македонски Брод е оддалечено 14 километри.
Во поново време, во јужниот атар на селото, покрај регионалниот пат се изградени стопански и станбени објекти.
Историја
Во век, Ижиште било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ижиште имало 210 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ижиште имало 240 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Ижиште имало 63 жители, од кои 10 Македонци и 53 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 178 жители, од кои 1 Македонец, 173 Турци, 1 Србин и 3 лица без податоци.
Родови
Во селото живеат само Македонци, повеќето родови во селото се стари. Во селото има 8 родови од кои поголемиот број стари родови.
Стари родови во селото: Ночевци (10 к.), Тарунџиовци (9 к.), Костевци (7 к.), Миленковци (3 к.), Чопелевци (3 к.), Таневци (2 к.) и Богатиновци (1 к.).
Доселен е само родот: Кочовци (6 к.) доселени од селото Пуста Река кај Крушево.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Тарунџиовци (5 к.), Чопеловци (4 к.), Трпевци (1 к.), Мијајлевци (1 к.), Војневци (3 к.), Пејчиновци (2 к.) и Богатиновци (1 к.) сите наведени родови се староседелски; Пољанковци (3 к.) доселени се од селото Цер; Новачевци (6 к.) доселени се од селото Дворци; Ковачевци (1 к.) доселени се од селото Пуста Река кај Крушево.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Ден (стадион)
Ден (англиски: поранешен The Den) или Новиот Ден (англиски: поранешен The New Den) како што претходно бил познат — фудбалски стадион во Бермондси, југоисточен Лондон, Англија. Стадионот претставува дом на фудбалскиот клуб Милвол, кој на него ги игра својте домашни натпревари. Стадионот се наоѓа во непосредна близина на железничката пруга во Јужен Лондон, и престставува наследник на стариот Ден, претходниот стадион на кој домаќин бил Милвол, кој го заменил во 1993 година.
Андреј Рубљов (филм)
Андреј Рубљов (руски: Андрей Рублев) е советски филм од 1966 година во режија на Андреј Тарковски. Автори на сценариото се Андреј Кончаловски и Андреј Тарковски, а главните улоги ги толкуваат: Анатолиј Солоницин, Иван Лапиков, Николај Гринко, Николај Сергеев, Ирина Тарковска (наведена како Ирма Рауш), Николај Бурљаев, Степан Крилов итн. Филмот трае 205 минути и бил снимен со буџет од еден милион рубли. Во 1969 година, филмот ја освоил наградата „FIPRESCI“ на Канскиот филмски фестивал.
Содржина
Потресен од настаните што се случуваат во тогашна Русија (наездата на Татарите, големата сиромаштија и неписменост на народот и самоволието на власта), Рубљов запаѓа во длабоки морални дилеми и не е способен да слика. Еден ден, со помош на братот на Големиот Кнез, Татарите го опустошуваат градот Владимир и ги убиваат жителите кои се скриени во црквата, притоа уништувајќи ги иконите што тој ги насликал. За време на пустошењето, Рубљов извршува убиство, во желба да заштити една глувонема девојка. Разочаран од предавството на кнезот, од уништувањето на црквата и убивањето на луѓето, тој се заветува на молчење и одлучува дека повеќе нема да слика.
Потоа, за време на студената зима, кога Русија е зафатена од глад, Рубљов се враќа во својот манастир, каде повторно се среќава со Кирил, кој исто така се вратил во манастирот, покајувајќи се. Тогаш, Кирил му кажува за својата љубомора и го поттикнува повторно да се врати на сликањето. Во исто време, Рубљов е сведок на леењето на големата камбана што ја порачал Големиот кнез. Во потрага по мајстор, гласниците на кнезот доаѓаат во едно село, каде што го наоѓаат само детето Бориска (го игра Бурљаев), кое ги лаже, велејќи дека ја знае тајната за леење на камбани. Притоа, цело време, Бориска е под голем притисок, зашто знае дека ќе биде убиен, ако не успее да ја заврши работата. Кога, најпосле, камбаната е успешно направена, Бориска плаче од радост и тогаш му пристапува Рубљов, канејќи го да му се придружи како соработник.
Ден (стадион)
Стадионот има вкупен капацитет од 20.146, иако тоа е ограничено на приближно 18.100 за да се овозможи раздвојување на навивачите и мерки за безбедност на толпата. Најголемата посетеност на стадионот регистрирана за време на сезоната 2018-2019 била 17.195 гледачи.
Новиот Ден е шестиот стадион што Милвол го окупирал од нивното основање во Милвол во областа позната како Островот на кучињата во 1885 година. Претходните терени биле Гленгал Роуд (1885-1886), Лор Нелсон Грунд (1886–1890), Атлетик Граунд (1890–1901), Норт Гринич (1901–1910) и стариот Ден (1910–1993).
Трибини
На 20 јануари 2011 година источната трибина на Ден била преименувана во „Докерс стенд“, оддавајќи почит на раната историја на Милвол и поддржувачите на пристаништата на Темза. Јужната трибина е позната под името Колд Блоу Лејн, што било името на патот кој водел до стариот Ден. Северната трибина е резервирана за гостинските приврзаници, а западната трибина била преименувана во Бари Киченер стенд, наречена по играчот со најдолг стаж во дресот на Милвол.
Ижиште
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Ижиште, во која влегувале селата Дворци, Ижиште, Преглово и Пласница.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Ижиште, во која покрај селото Ижиште се наоѓале селата Дворци, Лисичани, Ореовец, Пласница, Преглево и Русјаци.