cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жолти елеци
Движењето на жолтите елеци (на Mouvement des gilets jaunes) или само Жолти Елеци е протестно движење кое се појавило во Франција како резултат на зголемениот данок на гориво за возила. Брзо се проширило и во Белгија и други земји како и во прекуморскиот француски регион Реинион. Движењето се појавува при крајот на октомври 2018 година со интернет петиција, а во ноември се организира на протести, достигнувајќи бројка до околу 300.000 демонстранти. Се користи со методи на граѓанска непослушност, демонстрации, блокирање на патишта.
Шердани
Шердани ( египетски : šrdn, šꜣrdꜣnꜣ или ꜣrdynꜣ, угаритски : šrdnn (m) и trtn (m), евентуално акадски : –e – er – ta – an – nu ; исто така, сјајни „Shardana“ или „Sherdanu“) се вели дека биле составени од неколку етнички групи од поморските народи, кои се појавувале во фрагментарни историски и иконографски записи ( античко египетски и угаритски ) од источниот Медитеран кон крајот на 2 милениум п.н.е.
Во 12 и 13- от век п.н.е го нападнале Египетското крајбрежје, победувајќи на делтата на Нил, а подоцна Рамзес II, ги вовел како дел од египетската војска и египетските гарнизони во Сирија, со што станале првите странски наемници. Се истакнале во Битката кај Кадеш, додека подоцна под водство на фараонот Манептах, учествувале во битката против своите сонародници каде повторно допловиле на делтата на Нил.
Двојна ѕвезда
Двојна ѕвезда (или бинарна ѕвезда) — ѕвезден систем кој содржи две ѕвезди кои орбитираат околу нивниот заеднички центар на маса. Посјајната ѕвезда се нарекува примарна, а другата е ѕвезда придружник или секундарна. Истражувањата од почетокот на 1800-те години до денес укажуваат на тоа дека многу од ѕвездите се дел од двојни системи или системи со повеќе од две ѕвезди, наречени повеќеѕвезден систем. Поимот „двојна ѕвезда“ може да се користи како синоним на поимот двојна ѕвезда, но најчесто двојна ѕвезда може да биде и оптички двојна ѕвезда која е состаена од две ѕвезди без физички контакт меѓу нив, односно две ѕвезди кои изгледаат како да се блиску една до друга гледано од Земјата. Двојната ѕвезда може да биде оптичка доколку нејзините составници имаат доволно различно сопствено движење или радијална брзина, или пак доколку мерењата на паралаксата откриваат дека двете составници имаат доволно различна далечина од Земјата. За најголемиот број од двојните ѕвезди сè уште не е утврдено дали се двојни ѕвездени системи или се оптички двојни.
Двојните ѕвездени системи се многу важни во астрофизиката, бидејќи пресметувањето на нивните орбити дозволува масата на нивните придружни ѕвезди да биде директно одредена, што пак за возврат ги покажува и другите ѕвездени параметри, како што се полупречникот и густината.
Двојните ѕвезди често се откриваат најпрвин визуелно, па се наречени визуелни двојки. Повеќето од визуелните двојни ѕвезди имаат долги периоди на орбитирање од неколку века или милениуми, и според тоа имаат орбити кои се речиси непознати. Можат да бидат откриени и со индиректни методи, како што е спектроскопијата (спектроскопски двојки) или астрометријата (астрометрички двојки). Ако се случи двојната ѕвезда да орбитира во рамнина со нашата, нејзините составници меѓусебно ќе се затемнуваат (ќе влегуваат во затемнување) и ќе транзитираат една околу друга; ваквиот пар ѕвезди се нарекува еклиптичка двојка, или доколку се откриени според нивната промена на сјајноста за време на екслипсата или транзитирањето, фотометричка двојка.
Доколку орбитите на составниците во двојнниот ѕвезден систем се доволно блиску, тие можат гравитациски да ги искриват нивните взаемни ѕвездени атмосфери. Во некои случаи овие блиски двојни системи можат да извршат размена на масата, со што својот развој ќе ја доведат во фаза која поединечните ѕвезди не можат да ја псотигнат. Примери за двојни ѕвезди се Алгол (еклиптичка двојка), Сириус и Лебед X-1 (чиј еден член е најверојатно црна дупка). Двојните ѕвезди се најчесто јадра на планетарни маглини, како и предци на нова и супернова од типот Ia.
Откривање на двојните ѕвезди
Поимот „двојна“ (т.е. „бинарна“) во овој контекст за првпат е употребен од Вилијам Хершел во 1802 година. Според современата дефиниција, поимот двојна ѕвезда се однесува на пар од ѕвезди кои се вртат околу заеднички центар на маса. Двојните ѕвезди кои можат да бидат видени со телескоп или со интерферометрички методи, познати се како визуелни двојки. Повеќето од визуелните двојки сè уште не постигнале целосен развој, но се забележува дека патуваат долж искривена патека или лак.
Поопштиот поим двојна ѕвезда се користи за пар ѕвезди кои изгледаат како да се блиску една до друга на небото. Оваа разлика во термините не се појавува во сите јазици. Двојните ѕвезди може да бидат двојни системи или само две ѕвезди кои изгледаат како да се блиску на небото, но има оромна разлика во нивното растојание од Сонцето. Ваквите парови од ѕвезди подоцна се наречени оптички двојни или оптички парови.
Со измислувањето на телескопот, најдени се многу од придружниците на двојните ѕвезди. Првите откриени двојни ѕвезди се Мизар и Алфа Јужен Крст. Ѕвездата Мизар, во Голема Мечка, е видена како двојна од Џовани Батиста Ричоли во 1650 година (и најверојатно претходно од Бенедето Кастели и Галилео Галилеј). Сјајната јужна ѕвезда Алфа Јужен Крст, во соѕвездието Јужен Крст, е видена како двојна од Фонтенеј во 1685 година.
Џон Мичел бил првиот кој забележал дека двојните ѕвезди може да бидат физички во контакт една со друга, во 1767 година. Вилијам Хершел започнал да ги набљудува двојните ѕвезди во 1779 година и скоро потоа издал каталог со околу 700 двојни ѕвезди. До 1803 година, ги набљудувал промените на релативните позиции на бројни двојни ѕвезди во текот на 25 години, и заклучил дека мора да се двојни системи; но првата орбита на двојна ѕвезда е пресметана дури во 1827 година, кога Феликс Савари ја пресметал орбитата на Кси Голема Мечка. Од тогаш, многу повеќе двојни ѕвезди е каталогизирани и измерени. Каталогот за двојни ѕвезди Вашингтон (Washington Double Star Catalog), кој претставува база на податоци на визуелните двојни ѕвезди, изработен од Поморската опсерваторија на САД (United States Naval Observatory), содржи преку 100.000 парови на двојни ѕвезди, вклучувајќи ги и оптичките и двојните ѕвезди. Орбитите се знаат само за неколку илјади од овие двојни ѕвезди, а за повеќето не се знае ни тоа дали се вистински двојни или се оптички двојни ѕвезди. Ова може да се одреди со набљудување на движењето на паровите. Ако движењето е дел од орбита, или ако ѕвездите имаат слични радијални брзини, а разликата во нивните движења е мала во споредба со нивното заедничко движење, парот најверојатно е физички. Сè уште нема доволно податоци за да се докаже или да се побие гравитациската поврзаност на повеќето од двојните ѕвезди.
Според методот на набљудување
Двојните ѕвезди се класифицираат во четири типа според начинот на кој се пронајдени: визуелни, со набљудување; спектроскопски, со периодични промени во спектралните линии; фотометрички, со промена на сјајноста предизвикана од затемнување; или астрометрички, со мерење на отстапувањето во позицијата на ѕвездата предизвикано од незабележан придружник. Било која двојна ѕвезда може да припаѓа на неколку од овие класификации. На пример, неколку спектроскопски двојни ѕвезди се исто така и еклиптички двојки.
Визуелни двојни ѕвезди
Визуелна двојна ѕвезда е двојна ѕвезда кај која аголното раздвојување меѓу двете составници е доволно големо за да дозволи претпоставка дека се работи за двојна ѕвезда гледано преку телескоп. Моѓноста на самиот телескоп е важен фактор при откривањето на визуелните двојни ѕвезди, па според тоа колку е телескопот поголем и помоќен, ќе се забележат поголем број на визуелни двојни ѕвезди. Сјајноста на двете ѕвезди е исто така важен фактор, бидејќи кај посјајна ѕвезда е потешко да се види нејзин придружник поради отсјајот.
Спектроскопски двојни ѕвезди
Понекогаш, единствениот доказ за двојна ѕвезда е таканаречениот Доплеров ефект на нивната емитирана светлина.
Лески (Светиврачко)
Лески — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Лески се наоѓа на 20 километри северозападно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 843 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 8063 км2.
Османлиско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Сески (Seski) е село со 25 семејства и 90 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Плетерница
Плетерница (хрватски: Pleternica) — град во Хрватска. Плетерница се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Пожешко-славонската жупанија. Општина Плетерница, според пописот од 2011 година, имала население од 11.323 жители, а само во градот имало 3.418 жители.
Лески (Светиврачко)
Османлиско Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 жители, сите Македонци.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, девет лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Плетерница
Местоположба
Плетерница се наоѓа на 12 км југоисточно од Пожега, во Пожешката долина. Самото гратче се наоѓа на сливот на реката Лонџа во Орљава, во подножјето на планината Пожешка Гора. Градот се наоѓа на надморска височина од околу 153 метри.
Население
Според пописот од 2011 година, општината имала население од 11.323 жители во 38 населени места:
Лески (Светиврачко)
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Регионален пат 2343
Регионален пат 2343 (ознака: Р2343) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 10,7 километри и 1 делница. Патот започнува во градот Делчево и се движи до одморалиштето Голак.
Петар Миљковиќ - Пепек
Петар Миљковиќ - Пепек  (,  —, ) — македонски историчар на уметноста,  ликовен критичар,  професор.
Животопис
Го посвети својот живот на истражувањето на македонското средновековно културно наследство и неговиот придонес во изградбата на византиската културна ризница. Истражувањата и анализите на архитектонското творештво, фрескодекорацијата на сакралните споменици и иконописната продукција, и грижата за националниот уметнички трезор, ce влог на неговата професионална кариера во Археолошкиот музеј (1953-1963), Републичкиот заводза заштита на спомениците на културата (1963-1975) и Филозофскиот факултет (1975-1990).
Учествувал на единаесет византолошки конгреси во периодот од 1955 до 2001 година, придонел во работата на безбројни научни собири во земјата и во странство и објавил над 220 труда во најреномираните меѓународни списанија за средновековна уметност, преку кои ги претставувил основните контури на неговиот професионален портрет, како експерт за културно наследство и научник од висок меѓународен ранг. Петар Миљковиќ - Пепек, постојано ce наоѓал во фокусот на научните интересирања и израснал со своите научни дела во антологиски примери на историјата на византиската цивилизација. Конзерваторскиот третман, [[реставраторските зафати и грижата за зачувувањето и заштитата на македонската уметничка ризница, биле  негова благородна и драгоцена обврска во текот на целиот негов живот.
1014
1014 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1014.година од новата ера, 14. од вториот милениум, 14. од XI век и петта од 1010-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6522 и 6523 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во градот Асур, станува збор за 5764 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4774 и 4775 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1767.
Пожега (Хрватска)
Име
Од 1921 до 1991 година градот бил познат како Славонска Пожега, за да се разликува од градот Пожега во Србија.
Историја
Првото споменување на градот Пожега е во Gesta Hungarorum, од страна на анонимен запишувач на Бела III (1172–1196), при што споменува освојување на три тврдини во Славонија, односно во просторот меѓу Дунав и Сутла: Загреб, Влко (Вуковар) и Пожега. Тврдината во Пожега веројатно била изградена во 11 век, и се наоѓала на ридот, каде денес е центарот на градот. Тврдината денес не постои, а останати се само мали делови од ѕидините. Како град Пожега е споменат во документ на Андрија II Арпадовиќ од 11 јануари 1227 година.
Во Римскиот период градот се нарекувал Vallis aurea (Златна долина). Во 13 век бил центар на жупанијата, а меѓу 1536-1688 година градот бил дел од Отоманското Царство и центар на санџак.
Смртта на Хасан Предојевиќ бегот на санџакот во Битката кај Сисак во 1593 година, го означила првиот османлиски пораз во Европа. Пожега била ослободена од турското владеење на 12 март 1688 година. Денес овој датум се слави како ден на градот.
Во 1699 година била основана гимназија, која од 1754 до 1773 година прераснала во академија, односно виша гимназија. За време на турското владеење, повеќето стари цркви биле претворени во џамии.
Пожега станала „Кралски град“ во 1767 година, со документ потпишан од страна на Марија Терезија, кога имала 2.250 жители. Во 1847 година, Пожега била првиот град која го користела хрватскиот јазик како официјален.
За време на Втората светска војна, во текот на август 1942 година биле уапсени повеќе од 1000 лица, жени и деца од Славонска Пожега, кои биле испратени во логорите во Јасеновац и Стара Градишка. Меѓу жртвите од Втората светска војна имало и најмалку 301 хрватски Германци.
Географија
Пожега се наоѓа на надморска височина од околу 152 метри. Градот лежи во Пожешката котлина, која пак е дел од Славонија. Пожега е административен центар на жупанијата. Долината ја оформуваат славонските планини: Пожешка Гора, Псуњ, Папук, Крндија и Диљ.
Население
Според пописот од 2011 година, општина Пожега имала население од 26,248, вклучително:
Поделено по етничка структура: 93.24% Хрвати, 4.66% Срби, 0.56% неизјаснети, 0.38% Албанци, 0.15% Чеси и други.
Збратимени градови
Пожега е збратимен со:
Регионален пат 2344
Регионален пат 2344 (ознака: Р2344) — регионален пат во Македонија, со насока на движење исток-северозапад. Има вкупна должина од 23,7 километри и 1 делница. Патот започнува над селото Чашка и се движи преку него и низ селото Лисиче, завршувајќи во селото Дреново.
Делници
Регионалниот пат 2344 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Мустаклест ноќник
Мустаклест ноќник (Myotis mystacinus) е дел од европски лилјак со долго крзно. Иако невообичаено, M. mystacinus често се наоѓа околу човечкото живеење и околу водата ; тој е сличен на лилјакот на Брант ( Myotis brandtii ), од кој се издвоил како посебен вид дури во 1970 година.
Преглед
Анализата на морфолошки, бихејвиорални и особено генетски карактери оттогаш дополнителни криптични видови лилјаци со мустаќи од родот Myotis, вклучувајќи го и Myotis alcathoe (опишан во 2001 година од Европа). Myotis aurascens и Myotis ikonnikovi се други слични видови. Myotis hajastanicus исто така бил вклучен во M. mystacinus до неодамна, но тој бил диференциран врз основа на морфолошка споредба.
Ехолокација
Честотите кои што ги користи мустаклестиот ноќник за ехолокација се 34–102 kHz, имаат најмногу енергија на 53 kHz и имаат просечно времетраење од 3,0 ms.
Големи и мали (роман)
„Големи и мали“ — роман за деца од македонскиот писател Бошко Смаќоски. За првпат, романот бил објавен во 1966 година, во издание на Новинско-издавачко претпријатие „Нова Македонија“, Редакција „Детска радост“, како осма книга во рамките на библиотеката „Развигор“.
Осврт кон делото
„Големи и мали“ е роман во кој тешко може да се определи главниот лик, зашто тој е роман за една скопска улица, така што ако мора да се посочи главниот јунак, тоа е целата улица. Всушност, романот претставува фотографија на маалскиот живот во старото Скопје. Во книгата, возрасните се однесуваат несериозно: времето го минуваат во банални караници и озборувања, а само еден од нив отскокнува со своето однесување — Судијата кој има почит кон децата, а тие пак, под влијание на него, се обидуваат да го поправат светот на возрасните и ја разубавуваат улицата, а возрасните ги казнуваат за нивните лоши постапки. Романот изобилува со комични сцени, а духовитоста е основниот стил на авторот. Притоа, една од најчестите постапки со кои се постигнува хумористичниот ефект е карикирањето. На тој начин, романот е остра критика на светот на возрасните и неговото лицемерие, но и пофалба на детската невиност, нерасипаност и пријателство.
Розманов склоп
Розмановиот склоп е структурен мотив кој влегува во состав на белковините кои врзуваат нуклеотиди (ензимските кофактори FAD, NAD+ и NADP+). Склопот е изграден од наизменични бета нишки и алфа-завојницаи, каде бета нишките се врзуваат меѓусебе со водородни врски за да формираат бета-плоча, а алфа-завојниците ги опкружуваат двете страни (лица) на плочата. Класичниот Розманов склоп содржи шест бета нишки, додека Розман-сличните склопови, понекогаш наречени Розманоидни склопови, содржат само пет нишки. Почетниот бета-алфа-бета (bab) склоп е најсочуваниот сегмент од целиот Розманов склоп. Мотивот е именуван по германско-американскиот научник Мајкл Розман, кој за првпат го забележал во состав на ензимот лактат дехидрогеназа, во 1970 година. Тој подоцна забележал дека овој мотив често се јавува во составот на белковините кои врзуваат нуклеотиди.
Историја
Розмановиот склоп за првпат бил опишан од д-р. Мајкл Розман и соработниците во 1974 година. Тој прв ја одгонетнал структурата на лактат дехидрогеназата и го карактеризирал структурниот мотив во составот на овој ензим. Подоцна било откриено дека повеќето дехидрохенази кои користат NAD или NADP како кофактори, го содржат истиот структурен мотив.
Во 1989 година, Израел Ханукоглу од научниот институт Вајцман открил дека консензус низата за врзувачкото место на NADP+ кај некои ензими кои користат NADP+, се разликува од NAD+-врзувачкиот мотив. Ова откритие било искористено за ре-инженерство на коензимските специфичности на ензими.
Структура
Розмановиот склоп е составен од шест паралелни бета нишки кои градат издолжена бета-плоча. Првите три нишки се поврзани преку α-завојници што резултира со бета-алфа-бета-алфа-бета структура. Оваа шема се дуплицира еднаш за да се добие превртено тандемско повторување кое содржи вкупно шест бета нишки. Генерално, нишките го имаат редоследот 321456 (1 = N-терминалот, 6 = C-терминалот). Розман-сличните склопови со пет бета нишки имаат редослед 32145. Целокупната третична структура на склопот личи на трослоен сендвич, каде внатрешноста ја чини издолжената бета-плоча, а двете „парчиња леб“ ги чинат поврзаните и паралелни алфа-завојници.
Една од одликите на Розмановиот склоп е неговата специфичност за врзување на кофактор. Преку анализа на четири NADH-врзувачки ензими, било откриено дека во сите четири ензими нуклеотидниот кофактор ја заземал истата конформација и ориентација во однос на полипептидниот синџир.
Розмановиот склоп може да содржи дополнителни бета нишки поврзани преку кратки алфа-завојници или навои. Најсочуваниот сегмент од целиот Розманов склоп е првиот бета-алфа-бета сегмент. Бидејќи овој сегмент е во контакт со ADP делот од динуклеотидите, како што се FAD, NAD и NADP, тој исто така се нарекува и „ADP-врзувачки бета-бета склоп“.
Функција
Функцијата на Розмановиот склоп во ензимите е врзување на нуклеотидни кофактори. Тој, исто така, често придонесува за врзување на супстратот.
Ензимот UDP-глукоза 6-дехидрогеназа ја катализира NAD(+)-зависната оксидација на UDP-глукоза во UDP-глукуронска киселина. Барбас и соработниците откриле дека бактериската UDP-глукоза дехидрогеназа (UgdG) од Sphingomonas elodea ATCC 31461, која создава UDP-глукуронска киселина за синтеза на егзополисахаридот гелан, има способност да врзува РНК и да делува како рибонуклеаза. Исто така N- и C-терминалните домени на UgdG споделуваат структурни одлики со древни митохондријални рибонуклеази наречени MAR. MAR рибонуклеазите се присутни во нижи еукариотски микроорганизми, имаат Розманоиден склоп и припаѓаат на натсемејството на изохоризматаза. Оваа опсервација укажува на тоа дека Розмановите структурни мотиви во состав на NAD(+)-зависните дехидрогенази можат да имаат двојна функција на врзувачи на нуклеотидни кофактори и рибонуклеази.
Еволуција
Еволуциониот однос помеѓу Розмановиот склоп и Розманоидните склопови е нејасен. Постои хипотеза дека сите овие склопови потекнуваат од еден заеднички склоп-предок, кој имал способност да врзува нуклеотиди, а исто така поседувал и неспецифични каталитички активности.
Филогенетските анализи на NADP-врзувачкиот ензим адренодоксин редуктаза откриле дека од прокариотите па сѐ до човекот разликата во низниот мотив од повеќето FAD и NAD-врзувачки места е строго сочувана.
Во многу статии и учебници, Розмановиот склоп е дефиниран како строго повторувачка серија на βαβ структура. Сепак, испитувањата на Розмановите склопови во многу NAD(P) и FAD врзувачки места покажале дека само првата βα структура е строго сочувана. Во некои ензими, можат да постојат многу петелки и неколку завојници (или ниту една завојница) помеѓу бета нишките кои ја градат бета-плочата. И покрај оваа дивергенција, сочуваната низа и сочуваните структурни одлики имплицираат заедничко еволутивно потекло на Розмановите склопови.
Кралство Југославија
Кралството Југославија било кралство на Балканот коешто постоело од крајот на Првата светска војна до почетокот на Втората светска војна. Се простирало на териториите на денешните држави: Македонија, Босна и Херцеговина, Србија, Црна Гора и најголемиот дел од денешна Словенија и Хрватска.
Историја
Државата на Србите, Хрватите и Словенците била создадена на 1 декември 1918 година, како наследна уставна унитарна монархија. Држава со доминантен аграр, и слабо развиена индустрија, банкарство, трговија и сообраќај. Во 1921 година бил донесен Устав на Кралството СХС и дејствувале национални политички партии на трите конститутивни народи и југословенски интегристички партии.
Шестојануарската диктатура
На 6 јануари 1929 година кралот Александар го суспендирал Уставот и воспоставил диктатура. Во 1931 г. било вратено уставното уредување со донесување на нов Устав.
На 9 октомври 1934, кралот бил убиен во Марсеј, Франција, од страна на Величко Керин (познат под псевдонимот Владо Черноземски), член на ВМРО, во заговор со прогонети југословени и радикални членови на забранетите политички партии и во соработка со хрватската екстремна националистичка усташка организација.
Пропаст
Владата на Цветковиќ–Мачек на 25 март 1941 г. потпишала акт за пристапување на Кралството кон Тројниот пакт, што предизвикало големи мартовски демонстрации. На 27 март 1941 г. бил извршен државен удар, а власта ја презел генералот Душан Симовиќ. На 6 април 1941 е извршен нападот на Германија на Кралството Југославија, а на 17 април бил потпишан актот за капитулација на Кралството Југославија. Меѓународно правно Кралството Југославија постоело за сето време на Втората светска војна, претставувано од Кралската влада во егзил во Лондон. Државниот континуитет со ФНРЈ бил потврден со двата договора Тито-Шубашиќ потпишани во 1944 г., првиот на 16 јуни на Вис, а вториот на 1 ноември во Белград.
Демографија
Србите, Хрватите и Словенците биле уставните нации сѐ до 1929, кога од нив била создадена новата националност Југословени. Следните податоци, групирани по мајчин јазик, се од пописот на населението во 1921:
Образование
Иако Југославија водела политика на задолжително јавно образовение, тоа било недостапно за многу жители особено во руралните средини. Според официјалната статистика писменоста изнесувала околу 50%, но таа широко варирала низ земјата. Помалку од 10% од Словенците биле неписмени, додека над 80% од Македонците и Босанците не знаеле да читаат или пишуваат. Околу 10% од учениците продолжувале со повисоки форми на образование на еден од трите универзитети во државата во Белград, Љубљана, и Загреб.
Спорт
Најпопуларен спорт во Кралството бил фудбалот. Југословенскиот фудбалски сојуз бил основан во Загреб во 1919. Седиштето му било во Загреб до прогласувањето на диктатурата од 6 јануари, кога било преместено во Белград. Од 1923 започнало да се одржува фудбалско првенство секоја година. Фудбалската репрезентација својот прв натпревар го одиграла на Олимписките игри во 1920. Исто така учествувал на првото Светско првенство во фудбал, каде го освоил четвртото место.
Кралството учествувало на Олимписките игри од 1920 до 1936. За тоа време, биле освоени осум медали, сите во гимнастика, а шест од нив ги добил Леон Штукељ.
Кантен Жорги
Кантен Жорги (Quentin Jauregui; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
На 3 мај 2015 година ја освоил еднодневната трка Тур де ла Сом, победувајќи ги Антони Делаплас и Ало Јакин во меѓусебен спринт. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016 и за Џиро д’Италија 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Секој со своето езеро
Секој со своето езеро е збирка раскази од македонскиот писател Ненад Јолдески. Збирката е објавена во 2012 година во издание на „Темплум“, како 104 книга во рамките на едицијата „Магма“.
Технички одлики
Збирката е печатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 93 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-13-9. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Кома“. На предната корица е наоѓа слика на Рене Магрит, додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата, куса биографија на авторот и попис на дел од објавените книги во едицијата „Магма“. Објавувањето на книгата било финансиски поддржано од Министерството за култура.
Содржина
Збирката „Секој со своето езеро“ содржи 14 раскази, а покрај нив, на крајот од книгата е даден попис на објавените книги од едицијата „Магма“. Во збирката се застапени следниве раскази:
Награди и признанија
Во април 2016 година, книгата „Секој со своето езеро“ ја добила наградата на Европската Унија за литература.
Критички осврт кон делото
Роберт Алаѓозовски ја оценува книгата како нагласено артистична, со метафорична и немиметична реторика. Повеќето од расказите би можеле да се оценат како лирска проза отколку раскази. Тие повеќе зборуваат за состојби и за чувства отколку што конструираат свет во кој нешто се случува. Според него, деловите што ја прават збирката вредна и привлечна се: лиричноста, натрупаната симболика, редуцираниот исказ и дискретниот револт кон денешните состојби. Во тој поглед, прозата на Јолдески делува малку анахроно, но тоа е симпатично.
Cruciata
Опис
Оваа фамилија e една од најбројните фамилиии на цветни растенија во која припаѓаат околу 13000 видови, а меѓу најпознатите тука спаѓа кафето/ кафе. Родот Cruciata е широко распространет во Европа, Азија, Северна Африка, па сè до Сибир. Претставуваат повеќегодишни растенија најчесто со жолти цветови кои мирисаат на мед.
Распространетост
Цветаат од Април до Септември, а се среќаваат на ливади, отворени терени, покрај патишта генерално на варовникова подлога. Овој род во Национален парк Галичица е претставен со видовите: Cruciatalaevipes, Cruciatapedemontana, Cruciatataurica subsp. Euboea.
997
997 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 997 година од новата ера, 997. од првиот милениум, 97. од X век и осма од 990-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6505 и 6506 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5747 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4757 и 4758 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1750.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 997 година се протега во 3633 и 3634, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3693 и 3694 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1540. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 386 и 387 исламска година.
Оле Кристенсен Ремер
Оле Кристенсен Ремер (Ole Rømer; Орхус, 25 септември 1644 година, а починал во Копенхаген, на 19 октомври 1710 година. Тој  бил Дански  астроном познат по тоа што прв ја  измерил брзината на светлината
Биографија
Ремер е роден на 25 септември 1644 година во Орхус од татко трговецот и морнар Кристен Педерсен (умрел 1663) и мајка Ана Олуфсдатер Сторм (околу. 1610 - 1690) ќерка на богат поглавар. Од 1642 година, Кристен Педерсен почнал да го користи името Ремер, што значело дека е од данскиот остров Реме за да го разликуваат  од другите луѓе по име Кристен Педерсен. Постојат неколку записи за Оле Ремер пред 1662 година, а тоа била годината кога дипломирал на старата  Катедрална школа у Орхус (Катедралното училиште во Орхус), се преселил во Копенхаген и дипломирал  на Универзитетот во Копенхаген. Неговиот ментор на универзитетот бил Расмус Бартолин кој го објавил неговото откритие на двојна  рефракција на зрак на светлина, во Исландски шпар (калцит)  во 1668 год. додека Бернард живеел во неговата куќа. Ремер ја добил можноста да изучува математика и астрономија користејќи астрономски набљудувања од Тихо Брахе бидејќи Бартолин бил овластен да ги подготви за објавување.
Ремер работел за француската влада на Луј XIV кој лично го поставил за наставник на Дофен и, исто така, учествувал во изградбата на величествената фонтана во Версај.
Во 1681 година Ремер се вратил во Данска и бил назначен за професор по астрономија на Универзитетот во Копенхаген, а во истата година се оженил со Ана Марија Бартолин, ќерка на Расмус Бартолин. Тој, исто така, бил активен набљудувач, и на Универзитетот Опсерваторија во Рундетарн како и во својот дом, со користење на подобрени алатки и инструменти за свој сопствен дизајн. За жал, неговите забелешки не се зачувани: тие биле изгубени во големиот пожар во Копенхаген, 1728 година. Сепак, поранешниот помошник (а подоцна и самиот астроном), Педер Еребов верно ги опишал и пишувал за забелешките на Ремер.
На неговата позиција како кралски математичар, Ремер го вовел првиот национален систем на тежини и мерки во Данска на 1 Мај 1683 година. Првично бил заснован на Рајнската стапка, а попрецизно националниот стандард бил усвоен во 1698 година. Подоцнежните мерења на стандардите произведени за должина и волумен покажуваат одличен степен на точност. Неговата цел била да се постигне дефиниција базирана на астрономски константи користејќи а нишало. Ова се случило по неговата смрт поради фактот дека за време на неговото мерење тие не биле доволно точни. Неговата дефиниција за нов систем исто така има значење за Данска мајлс од 24.000 дански стапки (околу 7.532).
Во 1700 Година, Ремер го убедил кралот да го претстави Грегоријански календар во Данска-Норвешка, нешто за што Тихо Брахе  залудно се залагал  уште пред сто години. Ремер ја развил една од првите температурни скали кога тој се опоравувал од скршената нога. Даниел Габриел Фаренхајт го посетил во 1708 година и  ја изменил  Ремеровата скала, а  резултатот бил  познат како Фаренхајтова  температурна скала, која и денес се уште се користи во неколку земји.
Ремер исто така основал навигациски училишта во неколку дански градови.
Во 1705 Година, Ремер бил назначен за втор шеф на полицијата во Копенхаген, позиција  на која останал сè до својата  смрт во 1710 година. Како една од неговите први работи кои ги направил, било: отпуштањето на целата армија, убеден дека моралот им е алармантно низок. Тој бил пронаоѓачот на првите улични светилки во Копенхаген и работел напорно за да ги подобри уловите на просјаците, сиромашните луѓе, невработените и проститутките во Копенхаген.
Во Копенхаген, Ремер вовел правила за изградба на нови куќи, го средил водоснабдувањето и канализацијата на градот, обезбедил противпожарна служба за да добие нова и подобра опрема и започнал со планирање и изградба на нов тротоар на улиците и на градските плоштади.
Ремер починал на возраст од 65 години во 1710 година. Бил закопан во Копенхаген Катедрала која била обновена по нејзиното уништување во Битката кај Копенхаген (1807). Има споменик на модерното време, поставен во спомен на таа битка.
Пронајдоци
Покрај изумот на првото улично осветлување во Копенхаген, Ремер исто така го измислил меридијанскиот круг,  алтазимут,  и премин инструментот за поминување  (исто така познат како транзитен инструмент,  вид на меридијански круг чија хоризонтална оска не била  фиксирана во правец исток-запад).
Врања
Врања — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Врања се наоѓа на 24 километри јужно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 230 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 11.939 км2.
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во склопот на Демирхисарската каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Врања (Vrania) е село со 80 семејства и 230 Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 600 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 2 учители и 31 ученици.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, седум лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Кокаински хроники
Кокаински хроники е збирка раскази од осум американски писатели. Збирката е објавена во 2010 година во издание на „Темплум“, како 82 книга во рамките на едицијата „Магма“. Преводот на македонски јазик е дело на Владимир Петревски.
Технички одлики
Збирката е печатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 191 страница. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-189-72-2. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Кома“. На предната корица е наоѓа слика на Пако Помет (Paco Pomet), додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата и попис на дел од објавените книги во едицијата „Магма“.
Содржина
Збирката „Кокаински хроники“ содржи осум раскази:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Доленци
Историја
Црквата била обновена во 1996 година.
Винарска визба „Далвина“
Винарница Далвина – винарница од село Хамзали, општина Босилово, во близина на Струмица. Капацитетот на производство на винарницата е 42.000 хектолитри вино.
Местоположба
Винските полиња и винарницата се сместени во близина на градот Струмица, југоисточна Македонија, во Струмичко-радовишкиот вински регион.
Вина
Далвина произведува вина од следните сорти:
Дуат
Дуат (коптски Аментес) – староегипетски поим кој го означува задгробниот свет во кој покојникот стапува по погребот и повторното раѓање. Според верувањето, задгробниот свет бил поделен на два дела. Мрачно Царство на Мртвите кое се наоѓа под Земјата од десната страна на Нил, додека светлиот дел „Таѓесер“ на источната страна на небото. Богот Озирис владее од делот Таѓесер под име Аару (староегипетски митолошки рај). На источниот и западниот хоризонт се допираат подземниот и небесниот Дуат.
Мртвите на патот низ Дуат поминувале низ низа капии и искушенија (на пример, би среќавале демон). Книгата на мртвите, други текстови и амајлии во саркофазите биле напатствија за покојниците како да поминат низ сите опасности и достигнат бежен живот меѓу боговите кој го симболизира анк. Оние кои успешни би ги поминале систе искушенија би стигнале до судот за мртвите души, каде Анубис им го вагала срцето. Ако душата на покојникот била оценета као праведна му се допуштало да тргне кон Аару.
Регионален пат 2345
Регионален пат 2345 (ознака: Р2345) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 18,5 километри и 2 делници. Патот започнува во селото Драмче и се движи низ селата Бигла и Трсино, завршувајќи со спој на Р1304.
Ким Ки-Дук
Студирал убави уметности во Париз 1990-1992. Во 1993 ја добива наградата на Просветниот Институт за Сценарио (Educational Institute of Screenwriting) со сценаријата "Сликар" и "Злосторник осуден на смрт".
Подоцна добива уште две високи награди за сценарио и следи неговото филмско деби со филмот "Крокодил" (1996). Следат уште неколку филмови, за подоцна, во 2000 година, неговиот филм "Островот" да биде избран во официјалната програма на фестивалот во Венеција. Во 2004 година има номинација за Златна Мечка на Берлински филмски фестивал, а добива сребрена статуетка за филмот "Самарјанка" на истото.
Важи за еден од носителите на современиот кино минимализам, а заштитен знак му е минималната присутност на дијалог во неговите филмови.
Делајл Стјуарт
Делајл Стјуарт (DeLisle Stewart; 16 март 1870 – 2 февруари 1941) — американски астроном.
Во 1896 година станува член на Хардвардската опсерваторија, и од 1898 до 1901 година тој работи во опсерваторијата сместена во Арекипа, Перу, каде ги снимил фотографските плочи кои ќе идат употребени од Вилијам Хенри Пикеринг при откривањето на Сатурновата месечина Феба. Исто така Стујарт има откриено и многу маглини.
Подоцна тој работи во Синсинатската опсерваторија сè до 1910 година, за подоцна да го создаде Синсинатското астрономско друштво.
976
976 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 976 година од новата ера, 976. од првиот милениум, 76. од X век и седма од 970-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6484 и 6485 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5726 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4736 и 4737 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1729.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 976 година се протега во 3612 и 3613, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3672 и 3673 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1519. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 365 и 366 исламска година.
Марко ван Гинкел
Марко Вулферт Корнелис ван Гинкел (роден на година) — холандски професионален фудбалер кој игра на позиција среден ред за клубот од Ередивиси, ПСВ Ајндховен.
Ван Гинкел ја започнал својата кариера во младинските редови на Витесе, приклучувајќи се на клубот од Арнем како шестгодишен во 1999 година. Откако се пробил низ различните младински нивоа во клубот, Ван Гинкел дебитирал за сениорскиот тим во 2010 година пред да направи трансфер од околу 9 милиони фунти за Челси во 2013 година. Тој претрпел сериозна повреда на коленото на почетокот на неговата кариера во Челси, поради што бил отсутен седум месеци. Потоа отидел на позајмица за една сезона во Милан во 2014-15, Стоук Сити во 2015-16 и ПСВ од 2016 до 2018 година.
На меѓународно ниво, Ван Гинкел ја претставувал Холандија на нивоата до 19 и до 21 години пред да го направи своето деби за сениорскиот тим против Германија во ноември 2012 година
Витесе
Ван Гинкел го направил своето деби за Витесе на 9 април 2010 година, заменувајќи го Ники Хофс во 67. минута кога клубот бил поразен со резултат од 4-1 од РКЦ Валвијк во Ередивизија. Тој имал само седумнаесет години во времето на неговото деби во сениорскиот клуб. Неговиот прв сениорски гол за клубот дошол во неговиот прв настап во сезоната 2010-11, постигнувајќи гол во 43-тата минута за да го доведе натпреварот на 2-2 пред двата гола во второто полувреме да го испратат Ајакс до победа од 4-2. Ван Гинкел ги постигнал вториот и петтиот гол на Витесе во поразот со 5–2 од Рода на 29 јануари 2011 година
Во Купот на КНВБ на 19 декември 2012 година, Ван Гинкел го постигнал вториот гол на Витесе во незаборавната победа од 10–1 над третолигашот АДО '20. На 23 февруари 2013 година, Ван Гинкел забележал два гола, а Вилфрид Бони постигнал хет-трик додека Витесе го победил Хераклес во победата со 5–3. По ѕвездената кампања во која Ван Гинкел постигнал осум гола во Ередивизија, а Витесе завршил на четвртото место, највисоката позиција на клубот откако завршил на третото место во 1998 година, тој бил избран за холандски талент на годината доделувајќи ја својата игра како најдобар фудбалер во лигата под 21. По неговото преселување во Челси, тој се сметалза следниот Френк Лампард од страна на менаџерот на Витесе, Питер Бос.
Челси
На 3 јули 2013 година, англискиот премиерлигаш Челси објавил дека постигнале договор со Витесе за трансферот на Ван Гинкел. Со такса пријавена дека е од £ 8 милиони. На 5 јули, Челси потврдил дека го завршиле потпишувањето на Ван Гинкел, при што холандскиот интернационалец од средниот ред потпишал петгодишен договор со клубот. Зборувајќи за официјалната веб-страница на Челси по неговиот потпис со клубот, Ван Гинкел се опишал како „играч кој покрива многу метри и може да постигне гол“.
Сезона 2013-14
На првиот ден од сезоната 2013-14 во Премиер лигата, Ван Гинкел го направил своето натпреварувачко деби за Челси како замена против Хал Сити. На 18 септември 2013 година, тој го одиграл својот прв натпревар во Лигата на шампионите на УЕФА во поразот на домашен терен со 2–1 од Базел. На 24 септември, во натпревар од Лига купот против Свиндон Таун, Ван Гинкел доживеал повреда на предните вкрстени лигаменти (ACL) што го држел надвор од игра околу седум месеци.
Ван Гинкел го направил своето натпреварувачко враќање во фудбалот во натпреварот на Челси за играчи до 21 година на гостувањето кај Манчестер Јунајтед на 21 март 2014 година
Позајмица во Милан
На 1 септември 2014 година, Милан објавил дека Ван Гинкел му се приклучил на клубот од Серија А како позајмен од Челси за сезоната 2014-15. За време на неговата позајмица, Ван Гинкел го носел дресот со број 21, порано во сопственост на некои од големите имиња на клубот како Андреја Пирло и Мауро Тасоти.
По неговата повреда, Ван Гинкел се вратил на клупата на 19 октомври, кога Милан се соочил со Хелас Верона, но бил неискористена замена. Ван Гинкел продолжил да останува на клупата без ниту една минута минутажа, што го натерало неговиот агент, Карл Јансен, да проговори: „Не сме среќни поради тоа. ''Тоа [оставајќи го Ван Гинкел надвор] беше против секоја логика. Марко не мораше да оди во Италија, ако сепак немаше да биде искористен. Милан се согласи со тоа. Како готов и во форма Ван Гинкел треба да игра во стартната 11-ка на Милан''“. Откако Јасен зборувал за Ван Гинкел, почнале гласини за евентуално враќање на Ван Гинкел во Челси или заминување на позајмица во друг тим.
Позајмица во Стоук Сити
На 10 јули 2015 година, Ван Гинкел му се приклучил на Стоук Сити на позајмица за сезоната 2015-16 како дел од договорот со кој голманот Асмир Беговиќ се преселил во Челси за 8 милиони фунти. Ван Гинкел го направил своето деби за Стоук на 9 август во поразот со 1–0 против Ливерпул. По започнувањето на првите шест натпревари од сезоната неговото место во средниот ред го зазеде Ибрахим Афелај. По доаѓањето на Џанели Имбула на 1 февруари 2016 година, Стоук ја откажал позајмицата на Ван Гинкел.