cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уставен референдум во Турција (2017)
Парламентарно гласање
Парламентарното гласање започнало на 9 јануари, со завршувањето на првиот круг од гласањето на 15 јануари. Опозициските политичари го критикувале брзиот начин на кој било спроведено гласањето. Гласањето било погодено од бројни нерегуларности, при што пратениците на ЦХП ги сакале пратениците на АКП отворено да го дадат својот глас. Министерот за здравство, Реџеп Акдаг отворено признал дека тој сторил кривично дело. Пратениците на АКП одговориле на обидите да се снимат отворено со непријателство, при што повремено се воделе тепачки меѓу пратениците од владата и опозицијата. Пратеничката од партијата ЦХП, Фатма Каплан Хуријет, наводно, била давена од водачот на парламентарната група на АКП, Мустафа Елиташ, откако ги снимила Елиташ и премиерот Бинали Јилдирем како јавно гласаат. Неколкумина пратеници биле хоспитализирани, додека подиумот каде што пратениците се појавувале да одржуваат говори бил дислоциран со тоа што еден од 15.000 микрофони бил пријавен како исчезнат. Вториот круг на гласање бил комплетиран на 20 јануари, при што биле одобрени сите предложени измени. Конечниот предлог за усвојување на одобрените амандмани бил одобрен со 339 гласови, надминувајќи го прагот од 330 гласа за одржување референдум, но не го надминал прагот од 367 гласови, потребни за директно донесување на амандманите.
Прием
Амандманите биле примени со сериозни критики од опозициските партии и невладините организации, при што критиките се фокусирале особено на ерозијата на раздвојувањето на власта и укинувањето на парламентарната одговорност. Уставните правни експерти како што се Кемал Ѓозлер и Ибрахим Кабоглу тврделе дека промените ќе резултираат да Собранието стане делотворно немоќно, додека извршниот претседател ќе има контроли врз извршната, законодавната и судската власт. На 4 декември Ататургистичката асоцијација за мисли ( АПТ ), Здружението за поддршка на современото живеење (ÇYDD) и Конфедерацијата на синдикатите одржале митинг во Анкара и покрај тоа што ги повлекле нивните дозволи од гувернерот на Анкара, повикувајќи на отфрлање на претседателски систем со образложение дека се заканува независност на судството и секуларни демократски вредности.
Амандманите првично биле примени со мешани одговори од опозициската ЦХП, кои долго време била критички настроена кон уставните планови на АКП. Набргу откако предлозите биле објавени и доставени до парламентот на 10 декември, премиерот Бинали Јилдрим објавил дека ЦХП е во согласност со 5 од предложените измени. Сепак, приемот од ЦХП бил негативен, при што заменик-претседателот на партијата Селин Сајек Боке тврдел дека предлозите во суштина создале „ султанат “. Водачот на парламентарната група Левент Ѓок, еден од првите што ги коментирал објавените предлози, изјавил дека промените ќе вратат 140 години од турската парламентарна демократија, повикувајќи ги сите партии да ги отфрлат предлозите. Друг од водачите на парламентарната група на ЦХП, Озѓур Озел, ги нарекол предлозите како „промена на режимот“, при што парламентот во суштина ќе биде немоќен да ги контролира министрите и да ги држи пред одговорност. Озел изјавил дека АКП најверојатно нема да ги добие потребните 330 гласови за да се спроведат измените преку референдум, наведувајќи дека тој ќе биде изненаден доколку бројот на пратениците што ќе гласат достигне 275. Пратеникот на ЦХП, Селина Доган, изјавил дека авторитарната природа на предлозите ефикасно ќе стави крај на преговорите за пристапување на Турција во ЕУ, наведувајќи го недостатокот на каква било релевантност за европските вредности. Пратеникот на ЦХП, Џемал Октан Јуксел, изјавил дека предлозите наликуваат на уставот на Сирија на Асад, наведувајќи дека тоа нема да биде национален устав, туку „пренесен устав од Сирија“.
И покрај тоа што имале официјална поддршка на националистичката МХП, било објавено дека турските националисти исто така биле претерано критични и за предлозите и за вклученоста на нивната партија во нивниот нацрт. Бахчели, кој историски и дал поддршка на АКП во контроверзни ситуации, бил предмет на критики од сите најголеми партии за неговата одлука да ги поддржи уставните измени, опишани како „задната градина“, „животната линија“ или „резервната гума „од критичарите. На 24 октомври 2016 година, 5 од 40-те пратеници на парламентот на МХП изјавиле дека ќе ги отфрлат уставните предлози, наспроти нивната партиска позиција. Имит Оздаг, кој бил кандидат за водач против Бахчели и еден од петте пратеници кои биле критични за промените, го повикал членството на неговата партија во ноември. Анкетата објавена од Гезичи во декември покажале дека скоро две третини од приврзаниците на МХП се против предложените измени, иако приврзаниците на МХП исто така биле најмногу неодлучни меѓу другите партии. На 27 декември, пратеникот на МХП, Кадир Коџдемир, станал петтиот пратеник од неговата партија што јавно изјавил дека се спротивставува на предлозите.
Измените добиле и сериозни критики надвор од Турција. Еден коментатор отишол дотаму што изјавил дека „доколку мнозинството гласа Да, ова ќе биде крај на парламентарната демократија во Турција“. Невладината организација „ Хјуман рајтс воч“ изјавила дека измените се „огромна закана за човековите права, владеењето на правото и демократската иднина на земјата“. „Економист“ заклучил дека „гласањето „Да“, ќе ја омаловажи земјата со избран диктатор“. Венецијанската комисија на Советот на Европа во своето мислење во март 2017 година за уставните измени ги дефинирала како „закана за демократијата“ и предупредила за „опасностите од дегенерација на предложениот систем кон авторитарен и личен режим“. Исто така, пред да се одржи гласањето, веб- страницата openDemocracy објавила дека некои европски весници објавиле загриженост дека референдумот за 2017 година претставува нешто како „ активен акт “ за Ердоган.
Позиции во кампањата
Владејачката партија АКП и опозицијата МХП се потписнички на амандманите. МХП ја обезбедила нивната условна поддршка сè додека не се исполнат нивните услови. Првичната позиција на опозицијата ЦХП била да се почека до измените. Водачот на ЦХП, Каличдароглу, еднаш споменал за вметнување на измените во Големото собрание. Подоцна, ЦХП одлучила да го изгласа „Не“ на гласањето и ги започнала на митинзите со слоганот „Türkiye'yi Böldürmeyeceğiz“ ( турски : Нема да ја поделиме Турција ). Четвртата партија на парламентот ХДД била против измените.
Кампања „Да“
Кампањата „Да“ ја предводле претежно политичари од Партијата за правда и развој (АКП), како и политичари од партијата Националистичко движење (МХП) лојални на водачот Девлет Бахчели. Првично очекувајќи почеток на кампањата од 7 февруари, АКП ја започнал својата официјална кампања на 25 февруари со презентација на премиерот Бинали Јилдирим на спортскиот стадион во Анкара. Во услови на слаби резултати во анкетите на јавното мислење во февруари, Ердоган, наводно, побарал од провладините анкетари да ги прекинат акнетите до крајот на март, додека исто така биле предложени предлози за заеднички изборни митинзи од водечките политичари на АКП и МХП.
Кампањата „Да“ била критикувана за нејзината кампања против поединци кои гласале „Не“, асоцирајќи ги со бројни терористички организации. Премиерот Бинали Јилдирим тврдејќи дека тие би гласале „Да“ затоа што Курдистанската работничка партија (ПКК) и таканаречената терористичка организација „Фетулах Ѓулен“ (ФЕТИ) би гласале „Не“, иако и двете организации историски се залагале за извршно претседателство. Претседателот Реџеп Таип Ердоган исто така, предизвикал контроверзии кога тврдел дека тие што гласаат „Не“ се поддржувачи на заговорниците за обидот за пуч во 2016 година.
Кампањата „Да“ била спроведена преку изборни митинзи што ги одржувал премиерот Бинали Јилдирим, водечки политичари на АКП заедно со претседателот Ердоган, одржувајќи митинзи на „јавно отворање на кампањата“, слични на неговите тактики на општите избори во јуни 2015 година. Водачот на МХП Девлет Бахчели спровел конференции во корист на кампањата „Да“, при што првата се случила во Конија на 12 февруари 2017 година.
На 10 март, Партијата на Големата унија (ББП) предводена од Мустафа Дестиџи објавила дека тие ќе ја поддржат кампањата „Да“, со што вкупниот број партии што го поддржувале предлогот во тој момент се зголемил на шест. И ББП и МХП претрпеле сериозно спротивставување на нивната поддршка при што членовите на ББП повикале на оставка на Дестиџи по неговата објава. МХП претрпела бран оставки, внатрепартиски суспензии и соперничка кампања за неприфаќање на предлогот предводен од високи националистички политичари, со анкети за мислења кои укажувале дека значителното мнозинство гласачи на МХП имаат намера да гласаат против предлозите. Повеќето анкети процениле дека процентот на прифаќање на кампањата „Не“ во МХП е помеѓу 50% до 80%, при што преостанатите гласачи кои би го прифатиле предлогот се движел помеѓу 20-25%. Политичарите кои го поддржувле предлогот „Не“ и од МХП и од ББП тврделе дека над 95% од нивните приврзаници на партијата сакаат да гласаат против, разминувајќи се со извршната одлука на нивната партија.
Кампања „Не“
ЦХП го обелоденила своето лого и слоган на кампањата, на 28 февруари, користејќи го слоганот „Geleceğim için Hayır'“ (преведувајќи го слоганот како Не за мојата иднина). Партијата го испланирала својот прв изборен митинг во Амасија, иако прелиминарните митинзи започнале да се одржуваат од водачот на партијата Кемал Киличдароглу од 21 декември 2016 година во Адана и од пратеникот од дисидент Мухарем Инџе на 8 март 2017 година во Зонгулдак. Пратениците на ЦХП, исто така, оствариле серија посети во странство за поддршка, при што поранешниот водач Дениз Бајкал одржал митинг во Франција.
Политичарите-дисиденти на МХП од висок профил, како Мерал Акшенер, Синан Оган, Умит Оздаг и Јусуф Халачоглу, ја започнале кампањата „Не“ заснована врз турскиот национализам, совладувајќи ја официјалната кампања „Да“ на МХП. Кампањата на дисидентите привлекла значително поголема популарност од официјалните водачи на МХП кои биле за предлогот, со анкети кои покажале дека огромното мнозинство гласачи на МХП имаат намера да ја пробијат партиската линија и да гласаат „Не“. Покрај дисидентите на МХП, Турското здружение на адвокати и нејзиниот претседател Метин Фејзиоглу и водачот на партијата „Не“, Туна Беклевич    тргнале на национална турнеја, со намера да се сретнат со месното население во бројни градови и села со цел да се даде поддршка за гласањето „Не“.
Организаторите на кампањата „Не“ се соочиле со наводна принуда и сузбивање поддржана од владата. На 1 март, најголемата опозициска Републиканска народна партија (ЦХП) открила извештај од 78 точки во врска со нерегуларностите и задушувањето на кампањите „Не“, при што заменик-водачот Озтурк Јилмаз тврдел дека оние кои воделе кампања за гласање „Не“ се соочувале со страв и состојба на принуда. Водачот на парламентарната група на ЦХП, Енгин Алтај, исто така, ја критикувал владата дека користела државни средства за финансирање на кампањата „Да“, додека ги потиснала гласачите „Не“, тврдејќи дека нивното однесување не им дозволувало да зборуваат за „демократија“.
Контроверзии и недолично однесување
Наводите за изборно однесување, неправилности во текот на кампањата и принуда на државните приврзаници на „Не“ биле широко распространети пред, за време и по референдумот. Европските набудувачи на изборите изјавиле дека референдумот не ги исполнува меѓународните стандарди.
Државно потиснување на гласачите на „Не“
Владата на АКП и Генералниот директорат за безбедност (полиција) биле критикувани за користење тактики со цел да се ограничат кампањските способности на приврзаниците на „Не“, преку апсења, контрола на медиумите и политичко потиснување. На 23 јануари 2017 година, универзитетските студенти што воделе кампања подоцна гласање „Не“ на патнички траект во Истанбул биле уапсени од безбедносните службеници за „навреда на претседателот“, при што нивните апсења биле запрени. На 31 јануари, членот на Советот на Републиканската партија, Сера Кадигил, била уапсена и подоцна била ослободен под обвинение за „навреда на верските вредности и поттикнување омраза“ за кампањата за гласање „Не“ на друштвените медиуми. Во Бурса, гласач кој открил дека гласа „Не“, бил пријавен во полиција, а подоцна бил уапсен. Националните телевизиски канали биле во голема мера во прилог на кампањата „Да“. Една студија покажала дека поддржувачите на „Да“ добиле 90% од емитувањето. Турскиот суд ја забранил песната на прокурдската Демократска партија (ХДП) Bejin Na (Кажи Не) што ја поддржувала кампањата за „Не“ со образложение дека тоа е спротивно на уставот и поттикнува омраза.
Општините каде мнозинството од советниците биле од владејачката партија исто така, се обиделе да ги ограничат настаните во предизборната кампања на гласачите „Не“ со тоа што им се негирале правата да одржат митинзи на јавни места во салите на заедниците. Мерал Акшенер, водечка националистичка политичарка и една од најистакнатите поддржувачина кампањата „Не“, била спречена да одржува говори кога нејзините места за кампањи во Јалова и Одрин нагло биле затворени непосредно пред почетокот на митингот, а постерите често биле искинувани. На 11 февруари додека зборувала во хотелската сала во Чанаккале, местото на настанот претрпело прекин на електрична енергија и проопозиционите медиуми овој чин го прогласиле за симбол на угнетувачката тактика против кампањата „Не“. Откако првично биле спречени од полицијата за немири, присутните на конференцијата ги користеле своите телефонски светла за да овозможат да продолжи настанот.
Забрани на кампањата „Да“ во странство
Изборната кампања во странство, дури и во дипломатските претставништва, е нелегална според турскиот закон. Сепак, повеќето политички партии во Турција, вклучително и ЦХП и владејачката АКП, го прекршиле законот. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">] На почетокот на март, предизборните кампањи за поддршка на предлогот „Да“ биле забранети во Германија, Австрија, Швајцарија, Данска и Холандија.
Дипломатска криза со Холандија
Дипломатска криза се случила меѓу Турција и Холандија на 11 март, откако на официјалниот авион на Чавушоглу му било забрането да слета во земјата. Подоцна истиот ден, конвојот на министерката за семејства и социјална политика, Фатма Бетул Сајан Каја, бил запрен од холандската полиција, блокирајќи го нејзиниот пристап до турскиот конзулат во Ротердам. Подоцна Каја била прогласена за непожелна личност, со прогласена регионална вонредна состојба и од нејзиниот конвој било побарано да ја напушти земјата. Затоа, Каја била принудена да се врати во Германија, додека Чавушоглу заминал за Франција за да присуствува на друг настан за кампањата. Насилни протести на турските иселеници избувнале во Ротердам по протерувањето на двајцата министри, при што полицијата уапсила 12 луѓе.
Холандската влада претходно ги замолила турските министри да се воздржат од кампањи во земјата, плашејќи се дека реториката за поделба на кампањата ќе донесе поделби во турската заедница. Премиерот Марк Руте изјавил дека преговорите со турската влада за да се овозможи мал говор на министерот сè уште се водат, кога Чавушоглу јавно се заканил со санкции доколку министрите бидат спречени од кампања. Токму овие закани ја направиле ситуацијата нерешлива за холандската влада.
Неотпечатени ливчиња
На денот на референдумот, додека гласањето било во тек, Врховниот изборен совет на Турција укинал правило според кое се бара секое гласачко ливче да има службен печат. Наместо тоа, донело одлука дека гласачките ливчиња без печат ќе се сметаат за валидни, освен ако не се докаже дека се измамнички. Затоа што гласачките ливчиња имале не само марки, туку и други мерки на безбедност, според советот нив ги правело нелегитимни. Врховниот изборен совет поднел кривична пријава до службените лица што го предизвикале проблемот со тоа што не ги печатиле ливчињата. Опозициските партии тврделе дека биле прифатени дури 1,5 милиони гласачки ливчиња без печат. Опозициските партии ЦХП и ХДП изјавиле дека ќе ги оспорат резултатите. Водачот на ЦХП, Кемал Киличдароглу изјавил дека со укинувањето на правилото е прекршен турскиот закон. Според Мерал Акшенер, „Не“ победил со 52 проценти. Демократската партија на народите ги оспорила резултатите од изборите што ги објавила провладината агенција Анадолу и инсистирала на тоа дека 1,5 милиони гласови без валидни марки треба да бидат поништени.
Ел Баул
Ел Баул бил мајански град кој датира од периодот од пред шпанската колонизација. Археолошкото наоѓалиште се наоѓа во Гватемала и е дел од јадрената зона Коцумалхуапа.
Веселин Чаушев
Веселин Чаушев (Роден во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил посветен јатак од доверба на нелегалната чета. Пред започнувањето на блокадата и тој преминал во илегала. Бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта поминал повеќе од четиринаесет тешки години.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Чаушев, Веселин}}
Бела Гутман
Бела Гутман (27 јануари 1899 година - 28 август 1981) бил унгарски фудбалер и тренер. Роден е во Будимпешта, Австроунгарија, и бил евреин. Бидејќи бил Евреин, тој бил депортиран од нацистите на работничкиот логор на нацистички роб; тој го преживеал Холокаустот. Пред војната, тој играл како играч од средниот ред за МТК Унгарија ФК, СЦ Хакоах Виена, Унгарија и неколку клубови во САД. Сепак, тој можеби е најдобро запомнет како тренер и менаџер по војната на Милан, Сао Паоло, Порто, Бенфика и П.А. Пенарол. Неговиот најголем успех дошол со Бенфика, кога ги водела во две последователни победи на Европскиот куп во 1961 и во 1962 година.
Заедно со Маргон Букови и Гуштат Себес, Гутман формирал триумвират на радикални унгарски тренери, кој бик пионер во формацијата 4-2-4, а исто така му се припишува и менторство на Еузебио. Меѓутоа, во текот на неговата кариера тој никогаш не бил далеку од контроверзии. Широко патувал, како играч и тренер, ретко останубал во клуб подолг од две сезони, и бил цитиран како "третата сезона е фатална". Тој бил отпуштен од Милан додека биле на врвот на Серија А и тој излегол на Бенфика откако одбил барање за зголемување на платата, наводно, го напуштаат клубот со проклетство.
Клупска кариера
Гутман бил истакнат член на тимот на МТК Унгарија од почетокот на 1920-тите. Играјќи заедно со Ѓула Манди, тој му помогнал на МТК да ги освои титулите на Унгарската лига во 1920 и 1921 година. Во 1922 година тој се преселил во Виена за да избега од антисемитизмот на режимот на адмирал Хорти и се приклучил на сите еврејски клубови SC Hakoah Wien. Во 1925 година тој освои уште една титула во лигата кога Хакоа ја освоил Австриската лига. Во април 1926 година екипата на Хакоа Виен отпловила во Њујорк за да започне со турнеја низ десет натпревари од САД, а на 1 мај 46.000 гледале како играа Американска фудбалска лига XI на Поло основа. Тимот на АСЛ освои 3-0. По турнејата, Гутман и неколку негови соиграчи одлучиле да останат во САД. Откако прво играле за Бруклин Вондерерс, тој потпишал за Њујорк Џианс од Американската фудбалска лига, играјќи 83 натпревари и постигнувајќи два гола во текот на две сезони. Во 1928 година, гигантите биле суспендирани од АСЛ како дел од "Фудбалската војна", спорот што го спротивстави ASL и Фудбалската федерација на САД. Гутман и Џианс се приклучиле на Источната фудбалска лига, но наскоро тој се преселил во Њујорк Хакоа, тим составен од поранешни фудбалери на Хака Вин, вклучувајќи го и Рудолф Николсбургер. Во 1929 година тој им помогнал да го освојат Купот на САД (тогаш наречен Национален предизвик). По спојувањето со Бруклин Хакоа, тие станале Hakoah All-Stars во 1930 година. Во есента 1930 година, Гутман се придружил на Гигантите, сега познат како фудбалски клуб во Њујорк, но се вратил на сите ѕвезди во пролетта 1931 година, каде што ја завршил кариерата како играч. Како и играње фудбал, додека во Њујорк, Гутманн исто така купил раскош и речиси изгубил сè по падот на Волстрит од 1929 година.
Унгарски интернационал
Помеѓу 1921 и 1924 година, Готтман, исто така, одиграл шест пати за Унгарија, постигнувајќи го своето деби на 5 јуни 1921 година со победа од 3-0 против Германија. Подоцна истиот месец играл и против Јужна Германија XI. Неговите преостанати четири настапи биле во мај 1924 година во натпревари против Швајцарија, Сар, Полска и Египет. Последните два беа на Олимписките игри во Париз. За време на подготовките за натпреварот, Гутманн се спротивставил на фактот дека имало повеќе службеници отколку играчи во тимот на Унгарија. Тој, исто така, се пожали дека хотелот бил посоодветен за дружење од подготовката за натпревар, и да демонстрира негово неодобрување што ги обесил мртвите стаорци на вратите на патниците.
Играч
МТК Унгарија ФК
SC Hakoah Wien
Њујорк Хакоа
Менаџер
Újpest FC / Újpesti TE
Сао Паоло
Порто
Вардино (Кукушко)
Вардино (Λιμνότοπος, Лимнотопос, до 1927 г. Βάρδενο, Вардено) — село во областа Бојмија, Гевгелиско, а денес во општината Пајонија на Кукушкиот округ во Егејска Македонија, Грција.
Бела Гутман
Менаџер
Бенфика
Надворешни врски
Бремен
Вардино (Кукушко)
Историја
Во минатото, селото Вардино било населено исклучително со македонско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 60, Бранков го запишал со 64 жители - Македонци, додека Милоевиќ го води со 5 македонски куќи и 7 домови на Роми муслимани. Во 1923 - 1924 година, тука биле сместени поголем број на бегалски семејства од Понд и Источна Тракија.
Стопанство
Земјиштето кое се наоѓа во алувијалната рамнина на Вардар е многу плодно. Главни производи на населението се жито и памук.
Население
Во пописот од 1913 година селото е евидентирано само со 54 жители, додека во 1920 година Вардино имало 79 жители, кои всушност биле преселеници. Со населувањето на бегалски семејства во Кавказ и Понд, бројот на жителите во 1928 нараснува на 248, во 1940 имало 224, во 1951 на 172, во 1961 на 205, за да опадне во 1971 на 161, во 1981 на 146+, а во 1991 на 121 жител.
Иселеништво
По уништувањето на селото во Балканските војни од страна на грчката војска, најголемиот број од македонското население се иселило во Бугарија, а извесен број семејства се сместиле во Гевгелија.
Силисили
Силисили (Mauga Silisili - „највисока планина“) — највисок врв во Самоа и архипелагот на Самоанските Острови. Сместен е во средината на планински венец кој се протега по должината на островот Саваи. Се издига на височина од 1.858 м. и претставува најголем штитест вулкански остров во цела Океанија.
Искачување
Искачувањето на планината е популарно меѓу посетителите на Саваи. До врвот се стасува во дводневна екскурзија со водич.
Македонство
Македонство (или македонизам) — национална идеологија и политичка доктрина заснована на чувството на македонска припадност и македонската национална самобитност, што се обосновува со античко македонското наследство, во поткрепа на националната посебност и самобитност на македонскиот народ во однос на соседните народи. Односно, македонизмот (или македонството) е национална концепција во борбата за етнокултурна и државно-политичка еманципација на македонскиот народ како посебен ентитет во словенскиот свет. Самиот поим македонство може да означува: севкупност на особините на Македонците; чувство на припадност кон македонскиот народ; целокупност на македонскиот народ, cите Македонци, а во тој однос најтесно се поврзува и со изразот македонштина.
Основи и идејни претпоставки
Основата и целта на македонството е преку истакнување и афирмација на македонската национална посебност да се истакне правото за основање и создавање на македонска национална држава. Македонството како идеја и идеологија својата појава ја темели во процесот на македонската национална преродба во втората половина на XIX век, кога одредени преродбеници и национални дејци повикувајќи се на македонското античко наследство ја поткрепуваат својата борба и залагање најпрвин за национално и духовно ослободување во однос на грчкиот, а потоа и на бугарскиот и српскиот национализам, национална пропаганда и големодржавни идеи. Идејата на македонството и македонизмот, како доктрина опстојува и подоцна во периодот по поделбата на Македонија, периодот балканските и двете светски војни во екот на национално-ослободителните борби, како и после периодот на осамостојувањето на Македонија, сѐ до денес. Македонизмот како идеја и национална македонска доктрија е отворено негативно прифатен и осудуван од официјалните политики на Бугарија и Грција, а има идеолошки и политички противници и во самото македонско општество и политички живот како од политичките партии и поединци на етничките заедници, но и на етнички Македонци.
Иако е јасно препознаен и идентификуван како национална идологија и доктрина во Македонија и во странство, особено во соседните држави, македонизмот или македонството, не е јасно теоретски образложен и конципиран во современа политичка и идеолошка смисла и објавен во посебно дело, ниту пак е конкретно промовиран од државните установи или политичките партии. За првична концептуализација на македонстовото како конкретна политичка доктрина, може да се земе книга За македонцките работи од Крсте Петков Мисирков, објавена во 1903 година. Во неа се истакнати и објаснети сите основни постановки на македонската национална самобитност, преточени во засебните поглавја, како што се: аргументи за етнографската целовитост и засебност на Македонија и Македонците, размисли за македонскиот литературен јазик како орудие и алатка за национална емаципација и делување (преку просветата и науката),  согледби и идеи за политичкото делување на Македонците во тогашните политички услови (воведување македонска народност во отоманските нуфузи итн).
Појава
Појавата на македонството како политичка идеологија ги наоѓа своите почетоци во времето на македонската национална преродба во XIX век, кога меѓу македонското население во Македонија во период на националното будење биле присутни три национални тренда: македонизмот на масата или нашизам и двата спротивставени трендови на интелигенцијата македонобугаризмот и македонизмот од кој понатаму ќе се развива македонството.
Национален сепаратизам
Како плод на идејните и идејалните конструкции од борбата на македонскиот народ за своја национална слобода, својот највисок идеолошки и теоретски израз и облик македонството го добива во идеологијата за националниот сепаратизам, која е нашироко и детално најдобро објаснета од Крсте Петков Мисирков на почетокот на XX век во неговата книга За македонцките работи и статиите посветени за Македонскиот национализам и сепаратизам објавувани во печатот.
Основните претпоставки за појавата и развивањето на идеологијата за навионалниот сепаратизам (кај Македонците) односно отцепувањето, одделувањето на македонските интереси од интересите на другите балкански држави се наоѓаат во следните чинители: постоење на посебна македонска нација со изразито присуство и постоење на национална свест и чувство за национална самобитност, постоење на македонски национални идејали, постоење на одделни македонски интереси за разлика од интересите на другите балкански држави, постоење на одделна македонска национална програма заради остварување на националните идејали и националните интереси н македонскиот народ, постоење на самостојна македонска наука која ќе тргнува од свои самостојни македонски гледишта, самостојна книжевност (литература) и јазик, самостојни македонски собири (другарства), самостојна православна македонска црква (Охридска архиепископија) и најпосле постоење на силен македонски национален дух, како израз на самостојниот духовен живот на македонскиот народ.
Развивањето на македонската политичка мисла и наука, на македонската култура и литература, на македонскиот јазик и народно творештво (фолклор), обичаи и традиција, односно развивање на сѐ што е посебно, оригинално и македонско е основиниот услов и претпоставка во развивањето на националниот сепаратизам како единствен начин да се одделат интересите на македонскиот народ од интересите на балканските народи, коишто им ги наметнуваат на македонскиот народ преку присутвото на туѓите пропаганди во Македонија.
Фондација Карнеги за меѓународен мир
Фондација Карнеги за меѓународен мир (CEIP) е меѓународен аналитички центар со центри во Вашингтон, Москва, Бејрут, Пекинг, Брисел, и Њу Делхи. Организацијата себе се промовира како посветена на подобрување на соработката меѓу нациите преку активно меѓународно учество на САД. Основана е во 1910 година од страна на Ендрју Карнеги. Дејствувањето на оваа организација не се поврзува со ниедна политичка партија.
Балканските војни според Карнегиевата фондација
Нестабилноста на Балканскиот Полуостров кулминирало со Првата балканска војна во 1912 година. Мировните движења, кои со години ги симпатизирале борбите на балканските Словени за ослободување од османлиското владеење, сметале дека треба да се прекинат непријателстата и споровите да се решат по мирен пат во согласност со меѓународното право. Меѓутоа, во Втората балканска војна, кога веќе Османлиска Турција не била главна страна во непријателствата, доаѓале извештаи за крајно дивјаштво во борбите што ја обележувале и Првата и за многубројните злосторства над цивилното население кои биле главна одлика во Втората балканска војна, односно на територијата на Македонија. Тоа била причина за решението на Карнегиевата фондација, донесена веднаш по избувнувањето на Втората балканска војна, да состави престижно маѓународна комисија и да ја задолжи со задача да ги востанови фактите и да му даде на западното мислењен јасна и сигурна слика за она што се случува во погодениот регион. Карнегиевата комисија се состоелаод 8 членови, по еден од САД, Германија, Австроунгарија и Русија и по двајца од Франција и Велика Британија, и тоа:
IC 56
IC 56 — галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Битка кај Фалерон
Англискиот лорд Томас Кохрејн и Ричард биле команданти на Грците. Грчките револуционери броеле околу 3.000 војници. Планот на Грците бил да ја пробијат опсадата и по можност да се побара помош од Пиреја. Мехмед Решид Паша сепак бил запознаен со планот на револуционерите. Грчките револуционери биле нападнати од страна на османлиската коњаница. Грците изгубиле околу 2.000 војници. Неколку војници биле пренесени кон брегот под придружба на француската војска. По овој пораз, единствено Мани останал во рацете на револуционерите, како место кое излегува на брегот. Подоцна, истата година, Руската Империја, Франција и Велика Британија ја уништиле турската флота во Битката кај Наварино.
IC 56
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 56 се споменува и како ESO 195-34, AM 0110-503, IRAS 01101-5039.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 56 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 56 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 12 м 18,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 24' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 62°.
Други поделби
Проучување на IC 56 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4334.
Филозофија на правото
Филозофија на правото е дел од филозофијата и јуриспруденцијата кој ги проучува основните прашања поврзани со правото и правните системи, како „што е правото?“, „кои се критериумите за правна валидност?“, „која е врската помеѓу правото и моралот?“ итн. Се разликуваат два вида на јуриспруденција или правна наука кои соодвествуваат со главните филозофски гледишта за правото: аналитичката и нормативната јуриспруденција.
„Главната цел на аналитичката јуриспруденција отсекогаш била да ја изнајде разликата помеѓу правото како систем од норми и другите нормативни системи, како што се етичките“. Прашањето на кое најголем дел од филозофите на правото го насочуваат своето внимание е ''Што е правото? ''Неколку различни мисловни школи имаат дадено разновидни одговори: теоријата за природно право, правниот позитивизам и правниот реализам. Покрај аналитичката јуриспруденција, правната филозофија се занимава и со нормативни теории на правото. „Нормативната јуриспруденција подразбира нормативни, вредносни и обврзувачки прашања за правото.“ На пример, ''Која е целта на правото? Врз кои етички и политички теории е заснован поимот на правото?'' Три приоди се актуелни во современата етичка и политичка филозофија: утилитаризмот (според кој законите треба да бидат така составени што ќе создаваат најдобри последици), деонтологијата (законите требаат да ја штитат поединечната автономија, слободата и правата) и доблесните етики (законите требат да ги одразуваат доблестите на најдобрите граѓани).
NGC 6650
NGC 6650 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 септември 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6650 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 6650 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Соб
Според податоците од 2008 година, градот имал 2.971 жител.
NGC 6650
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 25 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +68° 0' 23"".
Многучетинести црви
Класата на многучетинести црви или полихети (или Polychaeta, грчки poly = многу, chaeta = четинки, хети) е најраспространетата и најспецијализирана група на прстенести црви која брои околу 5,500 видови. Тие главно се морски животни и во еколошки поглед се поделени на Errantia (подвижни) и Sedentaria (неподвижни) многучетинести црви. Оваа класификација денес не е валидна во таксономски поглед, но е корисна. Подвижните многучетинести црви имаат добро развиени глави и сложени параподии кои ги користат за пливање. Честопати многучетинести црви се грбно-стомачно сплескани.
NGC 6650
Други поделби
Проучување на NGC 6650 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61857. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4430. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1090.
Соб
Локацијата на градот
Градот Соб е сместен во северниот дел на Унгарија, на државната граница со Словачка, од која се разграничува граничниот премин Ипељ. Соб е оддалечен околу 75 километри северно од главниот град Будимпешта.
Многучетинести црви
Повеќето многучетинести црви се гонохористи (постојат мажјаци и женки), меѓутоа некои се секвенцијални хермафродити (што значи дека една единка прво е еден пол, а потоа се менува во друг пол). Размножувањето е често проследено со продукција на специјални изменети репродуктивни сегменти кои можат или не можат да станат независни од мајчиниот организам пред парењето. Овие сегменти се уништуваат или умираат за време или одма откако ќе ги испуштат своите гамети.
Соб
Локацијата на градот
Соб всушност е формирана на устието, каде што Дунав се влева во помалата река Ипељ. Устието од 1918 година е најниска точка на Словачка на Дунав. Тој е спротивно од реката што се граничи со Унгарија и Словачка, а Дунав токму во Соб целосно влегува во територијата на Унгарија.
Многучетинести црви
Морфологија
Повеќето многучетинести црви се долги и тенки со тела изградени од серии на идентични сегменти. На предниот крај на телото се наоѓа сегментот наречен простомиум, а понекогаш по него следува перистомиумот, од кои се состои главата. На задниот крај е пигидиумот од каде се формираат нови сегменти. Но не сите видови се изградени по овој основен план. Постојат и кратки и клопчести видови кои се прекриени со влакна или лушпи и кои воопшто не личат на црви, како морскиот глушец (Aphrodite aculeata).
Соб
Локацијата на градот
Соб се наоѓа во северниот дел на Панонската Низина, на влезот на Вишеградската клусура на Дунав. Надморската височина на градот е околу 110 м. Северно од градот се издигнуваат најјужните планини Татри.
Многучетинести црви
Гасна размена
Гасната размена најчесто се случува преку целата телесна површина. Кај подвижните форми, параподиите се особено добро снабдени со крвни садови и се важни органи за гасна размена. Кај седентарните форми, доколку постојат пипалца, тие ја вршат истата функција. Други видови имаат специјални надворешни жабри (Arenicola marina).
Екскреција и осморегулација
Екскрецијата на метаболичките производи се остварува преку дејството на метанефридиите. Тие се долги извиткани цевчиња кои поседуваат многу цилии кои ја обложуваат нивната внатрешна површина. Крвта и целомската течност влегуваат во метанефридиите, каде хранливите материи, водата и солите се отстрануваат низ нефридиопората. Повеќето телесни сегменти, со исклучок на првите три и последниот, имаат сопствен пар на метанефридии. Нивниот број кај седентарните многучетинести црви може да е редуциран, а кај A. marina тие се наоѓаат само во сегментите од 4 до 9. Нефридиите служат и како органи за осморегулација. Кај видовите кои живеат во слатка вода или средини со различна соленост (како Nereis pelagica), нефридиите се подолги за да им помогнат при поголемиот осмотски потенцијал меѓу телесните течности и течноста од околината во која живеат.
Александар Андреевски
Александар Андреевски — македонски лекар - специјалист, оториноларинголог, универзитетски професор и член на МАНУ.
Животопис
Роден во 1922 година во село Кожле, Скопско. Основно образование учел во Скопје, а гимназија во Аранѓеловац. Во септември 1944 година, влегол во народноослободителната војска на Македонија, а во март 1945 година бил упатен за помошник-комесар во Армиската воена болница во Скопје. Дипломирал во Загреб на Медицинскиот факултет во 1948 година, каде што завршил специјализација по оториноларингологија во 1953 година. Една година подоцна е избран за асистент на Медицинскиот факултет во Скопје по предметот оториноларингологија. Веднаш потоа заминал во Париз  на едногодишен  студиски престој каде што ја усовршува:  функционалната реконструктивна хирургија на злоќудните заболувања на ларинксот и хипофаринксот, микрохирургијата на средното уво, пластичната хирургија во ОРЛ, аудиовестибулологијата и др.
Следните години Андреевски престојувал повеќепати во реномирани клиники од областа на оториноларингологијата во Париз, Лондон, Москва, Ленинград, Прага, Варшава, Берлин, Хамбург, Хановер, Фрајбург, Хајделберг, Бордо, Лион и во други центри, при што посебно внимание им посветувал на реконструктивната функционална хирургија на злоќудните заболувања на ларингофарингеалните подрачја како и на други области од струката: тимпанопластиките, стапедопластиките, хирургијата на лицевиот нерв, ринопластиките и др.
Кариера
По обемното искуство стекнато при овие посети напишал хабилитационен труд кој го одбранил во 1956 година, а во 1957 го дина е избран за доцент на Медицинскиот факултет во Скопје. Вонреден професор станува во 1961, а редовен во 1967 година. Андреевски успешно извршувал и многубројни функции на кои бил избиран: триесет години бил директор на Клиниката за ОРЛ на Медицинскиот факултет во Скопје, продекан и во два мандата декан на Медицинскиот факултет во Скопје, прв директор на Универзитетскиот клинички центар, сега Клинички центар во Скопје, ректор на Скопскиот универзитет, претседател на здруженијата по ОРЛ во бивша Југославија и во Република Македонија. Акад. Андреевски бил организатор на многубројни домашни и меѓу народни конгреси и симпозиуми.
На клиниката за ОРЛ под негово раководство се оформени повеќе од 140 специјалисти, многубројни докторанти и магистранти, при што на многу од нив им бил ментор. Тој е автор на учебникот по ОРЛ за студенти по медицина. Раководел над 13 научноистражувачки проекти. Објавил над 280 научно-стручни трудови. За неговите заслуги и долго трајна работа бил наградуван со многу награди и признанија меѓу кои е и наградата „11 Октомври“ за животно дело во 1978 година. За дописен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран во 1979, а за нејзин редовен член во 1986 годи на. Во Академијата акад. Андреевски во два мандата е секретар на Одделението за медицински и биолошки науки а од 1980 -1990 е потпретседател на Академијата. Последните години бил избран за избран член на Претседателството на МАНУ. Починал на 29 октомври 2005 година.
Добитник е на награди и признанија, меѓу кои: наградата „11 Октомври“, Орден за храброст и заслуги за народ од III ред, Орден на заслуги за народот со сребрени зраци и Медал за храброст.
Список на државни водачи во 226 година
Ова е список на државни водачи во 26 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Менора
Изработка
Во хебрејската Библија, Бог му го открил нацртот за менора на Мојсеј и ја опишал изработката на менора на следниов начин:
31Потоа направи свеќник од чисто злато; со ковање ќе го направат свеќникот, неговата нога и стеблото; како него нека му бидат сите чашки, пупки и цветови! 32Од неговите страни треба да излезат шест гранки: три гранки на свеќникот од едната и три гранки од другата страна. 33На секоја гранка треба да има три чаши во облик на бадем со пупка и цвет; така ќе биде и на шесте гранки што излегуваат од свеќникот. 34На самиот свеќник треба да има четири чаши во облик на бадем со пупки и цветови. 35Папокот нека биде под двете гранки каде што излегуваат од него, и папокот под другите две гранки каде што излегуваат од него, и папокот под последните две гранки каде што излегуваат од него; така ќе биде и со шесте гранки што излегуваат од свеќникот. 36Овие пупки и овие гранки нека бидат со нив целина; сите ќе бидат една единствена кована работа од чисто злато. 37Направете му седум светилки и поставете му ги неговите светилки за да го осветлат просторот пред него! 38Неговите ленови и чинии нека бидат од чисто злато. 39Ќе го направат свеќникот и сите овие уреди од еден талент од чисто злато. 40Гледајте да ги правите според нивниот образец што ви го покажаа на планината!
Во Усната Тора, менората била висока 18 дланки (три обични лакти) или околу 1,62 м. Иако менората била поставена во предворјето на светилиштето на храмот, долж неговиот најјужен ѕид, Талмудот забележува спор меѓу двајца научници за тоа дали менората била поставена од север кон југ или од исток кон запад. Историчарот Јосиф Флавиј, кој бил сведок на уништувањето на храмот, вели дека менората всушност била поставена дијагонално, од исток кон југ.
Гранките на канделаброт честопати се уметнички прикажани како полукружни, но средновековниот рабин Раши (според некои современи читања) и Мајмонид (во скица забележана од неговиот син Аврам) ги сметале за прави ; сите други еврејски авторитети, како класични (на пр. Филон и Јосиф) и средновековни (на пр. Ибн Езра), кои изразуваат мислење на оваа тема, наведуваат дека гранките биле заоблени.
Најпознатиот преживеан приказ на храмската менора бил прикажан во фриз на Титовиот славолак, во спомен на неговиот триумф во Рим по уништувањето на Ерусалим во 70 година од нашата ера. На овој фриз, менората е прикажана на шестаголна столбна плоча, која е на малку поголема, но концентрична и идентично обликувана основа. Секој аспект на шестаголната основа е направен со два вертикални столба и две хоризонтални шини, горната и долната шина, што личат на испакната рамка поставена на потопена плоча. Овие плочи имаат одреден релјефен облик или се врежани во нив. Панелите ги прикажуваат џиновската птица Зиз и Левијатан од еврејската митологија.
Во 2009 година, кога се планирала градба на центар за женски студии, на земја во сопственост на легионерите на Христос, во Магдала биле откриени урнатини на синагога со керамика од пред уништувањето на Вториот храм во Ерусалим. Во урнатините на оваа синагога е откриен правоаголен камен кој на својата површина, меѓу другите украсни резби, имал приказ на менора со седум светилки, изразито различна од приказот на Титовиот славолак, кој можеби бил исклесан од очевидец на вистинската менора која потоа била подигната во храмот во Ерусалим. Оваа менора има краци кои се многуаголни, не заоблени, а основата е триаголна. Сепак, вреди да се напомене дека овој артефакт е пронајден доста далеку од Ерусалим, а Титовиот славолак често се толкува како очевидец за ограбувањето на оригиналната менора од Ерусалимскиот храм.
На гробниците и спомениците од 1 век се пронајдени прикази на артефактот на седумте светилки како најчесто користен симбол на јудаизмот и на еврејскиот народ.
Спротивно на некои современи дизајни, древната менора горела масло и не содржела ништо слично на свеќи, кои биле непознати на Блискиот Исток до околу 400 година од нашата ера.
Употреба
Светилките на менората секојдневно се надополнувале со свежо, осветено маслиново масло и гореле од вечер до утро, според Егзодус 27:21.
Римско-еврејскиот историчар Јосиф Флавиј наведува дека на три од седумте светилки им било дозволено да горат и во текот на денот; но според едно мислење во Талмудот цел ден горела само централната светилка, во која се наливало масло колку и во другите. Иако сите други светилки гаснеле, оваа светилка продолжувала да гори со масло, иако прва била запалена. Според Талмудот, ова чудо било земено како знак дека Бог бил присутен во Израел. Поради насоката на фитилот, таа била наречена ner hama'aravi (западна светилка). Оваа светилка исто така се нарекува нер Елохим (Божја светилка) спомната во Сам 3,3. Според Талмудот, чудото на нер хамаарави завршило по високиот првосвештеник Симон Праведниот во 3 или 4 век пр.н.е.