cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тамерланова војна со Туктамиша
Поход во степите
Тамерлан сметал дека Туктамиша ќе ја избегнува битка и ќе чека погоден момент за напад, откако неговата војска ќе биде изнемоштена. Тој дошол до заклучок, дека негов главен приоритет е да ја нахрани својата војска за да биде подготвена за борба. Тамерлан наредил да биде преземен масовен лов кој траел два дена и во текот на кој било обезбедено доволно храна за целата војска.
Конечно, Тамерлан пристигнал до границите на Сибир и испратил извидница длабоко во степата. По пет месеци и поминати околу 3 000 километри била откриена трага на Туктамиша. Тамерлановите сили, заробиле неколку војници на Туктамиша кои откриле дека тој се наоѓа во Урал. Тамерлан со својата рмија се упатил на запад.
На 18 јуни 1391 година, дошло до Битката кај реката Кондурче. Во текот на битката изгледало дека Туктамиша ќе преовлада, но меѓу неговите војници се појавила гласина дека Туктамиша е мртов и настанала паника која придонела Туктамишовата војска да се распадне. Тамерлан го искористл моментот и ја масакрирал војска. Околу 100 000 мажи и жени биле убиени. Тамерлан својата победа ја славел речиси еден месец на бреговите на Волга.
Уништување на Златната орда
Три години по Битката кај реката Кондурче, Тамерлан бил зафатен со низа на востанија во Персија. Додека се занимавал со ова прашање, добил вест дека Грузија е повторно нападната од Туктамиша и дека бил склучен сојуз помеѓу Туктамиша и мамелучкиот султа Баркук, владетел на Египет. Тамерлан испратил свои сили во Грузија, меѓутоа до поголема борба не дошло. На запад, Тамерлан имал два големи противника, Османлиите во Анадолија и Мамелуците од Египет. Тамерлан решил дека војната против нив може да почека и дека во тој момент целото свое внимание треба да го насочи кон Туктамиша.
Тамерлан започнал нов воен поход кон север и опсадил неколку тврдини во Дијарбекир. Во текот на овој поход, кон крајот на 1393 или почетокот на 1394 година, починал уште еден син на Тамерлан, Омар Шеик. Тамерлан со својата војска во близината на Каспиското Море презимил и во пролета 1395 година ја продолжил кампањата. Уште од времето на Џингис Хан, во оваа област, не била собрана толку голема војска. Туктамиша со својата војска кампувал во близината на денешниот град Грозни (Чеченија). Во април 1395 година, Тамерлан ја дознал позицијата на Туктамиша и решил да се упати кон неговиот камп.
На 22 април 1395 година дошло до Битката кај Тереке. Во текот на битката, левото крило на Тамерлановата војска се нашло во тешка позиција, Тамерлан веднаш ги испратил своите резервни сили, меѓутоа тој го потценил својот непријател и самиот центар на неговата војска бил ослабен и се нашол под силен притисок. Самиот живот на Тамерлан се нашол во опасност. Околу него бил создаден круг од околу 50 мажи кои се грижеле за неговата безбедност. Додека Тамерлан одвај го чувал центарот, неговиот внук Султан Мухамад го принудил десното крило на Туктамиша на повлекување. Војската на Туктамиша била обесхрабрена и почнала да бега, најпрво левото крило, а потоа центарот. Настаната ситуација го принудила Туктамиша да го напушти бојното поле за да го сочува својот живот. По оваа битка, ништо не можело да му застане на патот на Тамерлан кон кончено уништување на Златната Орда.
По битката, Тамерлан се нафрлил врз богатите градови. Најпрво бил ограбен Астрахањ, а потоа престолнината на Златната Орда - Сарај Бату. Отаму, Тамерлан се упатил кон Азов на Дон, економски центар во кој многу европски трговци имале свои претставништва, особено од Џенова и Венеција. Во овој град, Тамерлан наредил да бидат убиени сите христијани. Со овој чекор, Тамерлан сакал да ја попречи трговијата на патот на свилата, и во иднина сета трговија помеѓу истокот и западот да се одвива преку неговата држава. Тамерлан и нанел тежок удар на Златната Орда, од кој таа никогаш не се опоравила. Туктамиша бил принуден да се повлече во степите каде што го минал остатокот од својот живот, неговите освојувања завршиле.
Сталкер
Сталкер — советски филм од 1979 година во режија на Андреј Тарковски. Автори на сценариото се Борис и Аркадиј Стругацки и Андреј Тарковски, според новелата „Крајпатниот пикник“ на Борис и Аркадиј Стругатски. Главните улоги ги толкуваат: Анатолиј Солоницин, Александар Кајдановски, Николај Гринко и Алиса Фреиндлих. Филот трае 163 минути, а премиерата се одржала во август 1979 година, во Москва. Во 1980 година, филмот ја освоил наградата на Екуменското жири на Канскиот филмски фестивал. Исто така, во анкетата на Британскиот филмски институт, „Сталкер“ бил поставен на 29. место на списокот на 50 најдобри филмови на сите времиња. Во кино-салите во Советскиот Сојуз биле продадени 4,3 милиони билети на претставите на „Сталкер“.
Синопсис
Една област, позната како „Зона“ е целосно заградена и под строга контрола на полицијата, така што во неа е забранет пристапот. Меѓу луѓето се шират гласови дека на тоа место паднал метеор и дека луѓето што влегле во неа никогаш не се вратиле. Еден човек (го игра Кајдановски), кој штотуку излегол од затвор, живее во сиромашен стан со својата жена и ќерката. Тој е Сталкер, т.е. човек кој веќе бил во зоната и кој знае како сигурно да се дојде во нејзиното централно место. Сталкерот се нафаќа да однесе двајца луѓе, Професорот (го игра Гринко) и Писателот (го игра Солоницин) во Зоната. Во продолжение на филмот се прикажува нивното патување низ пустата, напуштена област во која тие среќаваат уништена воена опрема и неколку стари трупови на луѓето кои во минатото влегле во Зоната. За време на патувањето, Сталкерот постојано ги предупредува сопатниците на скриените опасности во Зоната, иако тие не го сфаќаат секогаш сериозно. Патем, ним им се придружува и едно црно куче. Најпосле, тројцата пристигаат во една напуштена и разурната зграда во која се наоѓа „Собата“, централното место во Зоната во која се исполнуваат сите желби на човекот. Таму наоѓаат телефон и Професорот се јавува кај своите колеги во лабораторијата, а потоа од својот ранец вади бомба со моќност од 10 килотони, со намера да ја уништи Зоната и така да спречи во неа да дојдат злонамерни луѓе. Сталкерот се обидува да му се спротивстави, но Писателот му помага на Професорот да го совладаат. Сепак, кога Сталкерот ќе каже дека Зоната е последната надеж за очајните луѓе и дека таа е смислата на неговиот живот, Професорот се откажува од својата намера и ја демонтира бомбата. На крајот од филмот, тројцата се враќаат во кафеаната од која го започнале патувањето, а во нивната придружба се наоѓа и црното куче. Таму, доаѓа сопругата на Сталкерот (ја игра Фреиндлих), заедно со ќерката, и тројцата одат во својот дом, каде Сталкерот се жали на однесувањето на неговите двајца сопатници.
Куќен притвор
Куќен притвор — македонска телевизиска серија, снимена во 2022 година во режија на Вардан Тозија, продуцент Пеце Талески, во продукција на ОХО за МРТ1.
Празни мисли на еден мрзливец
Во 1898 г. било објавено продолжение на книгата, насловено како „Уште празни мисли“ (The Second Thoughts of An Idle Fellow).
Содржина
Книгата се состои од 14 независни глави подредени по тематика:
Извадоци
Постојат разни начини да станете озлогласен и осрамотен. Ако ладнокрвно убиете едно големо и уважено семејство, а потоа ги фрлите телата во резервоарот за водоснабдување, тогаш ќе станете мошне неомилен во соседството. Ако ограбите црква исто така ќе станете омразени, особено од попот. Но ако сакате до дно да ја исцедите омразата и презирот што може човек на човека да му ја истури, нека ве чуе некоја млада мајка како за нејзиното бебе ја употребувате заменката од среден род „it“.
Така е и со памтењето, никако не го добиваме во целина. Тоа е како своеглаво дете на кое сите играчки му се скршени. Се сеќавам еднаш како многу мал како се стркалав во една дупка, но воопшто не можам да си приспоменам како излегов од неа. Да морав да му верувам само на памтењето, ќе мислев дека до ден денес сум таму.
Невозможно е човек докрај да ужива во мрзеливоста освен ако не го чека многу работа. Не е забавно да не правите ништо кога навистина немате што да правите. Така губењето време ви станува занимање, и тоа најзаморното од сите занимања. Мрзеливоста е како бакнежот — за да биде слатка мора да се украде.
Пцуењето нè олеснува од непријатните чувства — тоа е неговата задача. Во една прилика тоа ѝ го објаснив на тетка ми, но ова не запали кај неа. Таа ми рече дека нема што да имам такви чувства.
Маркишавци
Маркишавци (словенечки: Markišavci) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
826 Хенрика
826 Хенрика — астероид во орбита околу Сонцето.
Украина
Украина (Україна) — држава во Источна Европа. Се граничи со Русија на североисток, со Белорусија на север, со Полска, Словачка и Унгарија на запад и со Романија и Молдавија на југозапад. На југ излегува на Црно и на Азовско Море. Главен град е Киев.
Потекло на поимот
Се верува (најповеќе под влијание на руската и полската историографија) дека името Украина доаѓа од старословенскиот поим украина што значи „гранична област“ или „крајина“. Поимот може често да се сретне во Источнословенските хроники од 1187 година. Поимот украини (множина) се користел и за Големото московско кнежевство како и за Големото литванско кнежевство. Во XVI и XVII век, овој поим се користел за земјите кои граничеле со номадскиот свет (Кримско ханство).
Многу современи украински историчари поимот „у-краина" го преведуваат како "во-земја", "татковина" или "наша-земја". Овој превод е во согласност со оригиналното значење на на предлогот „у-“ во украинскиот јазик и именката „країна“ - „краина“. При што треба да се разликува значењето на „гранична земја“ (украина vs. окраина) кое неконзистентно се презема од бројни научни извори, често од неукраинско потекло, додека преводот како "гранична земја" добро се усогласува со традиционалното значење во рускиот јазик на „у-“ и „краина“.
Географија и клима
Со 603.700 км2 Украина е 44. земја по големина во светот и прва на европскиот континент, сметајќи ги само земјите кои се протегаат целосно во Европа.
Пејзажот на Украина е составен од плодни низини и платоа. Во Украина има големи реки како на пример Днепар, Северски Донец, Днестар и јужен Бух. На југот на земјата делтата на Дунав ја образува границата помеѓу Украина и Романија. Единствените планини во земјата се Карпатите кои се наоѓаат на запад и највисок врв е Говерла со 2.061 м.
Климата во Украина е континентална, додека на југот се забележува и умерена средоземна клима.
Политички систем
Украина е република со мешан полупретседателски и полупарламентарен систем со посебна законодавна, извршна и судска власт. Претседателот се избира за мандат од пет години на претседателски избори и е на чело на државата.
Законодавната власт на Украина е во рацете на еднодомното собрание кој има 450 пратенички места и се нарекува Врховна рада. Собранието е одговорно за создавање на закони и како дел од тоа е и кабинетот на министри со премиерот на чело на истиот.
Највисока институција од судската власт во Украина е Уставниот суд, кој има моќ да поништи одредени закони ако не се во согласност со украинскиот Устав.
Административна поделба
Украина е унитарна држава со унифициран правен и административен режим.
Украина е поделена на 24 области. Киев има специјален статус. Областите и републиката се поделени на преку 400 региони со просечна големина на регионите од 1.200 км2 и со просечно население од 52.000 жители.
Украина има преку 400 градови од кои над 150 се поголеми, а преку 200 се паланки.
Стопанство
За време на советската ера, економијата на Украина била втора најголема економија во СССР. Таа била важен индустриски и земјоделски центар. Со падот на СССР земјата почнала да се трансформира во пазарна економија. Владата на Украина започнала со имплементирање на нови закони и нова монетарна политика.
Во 2007 година, БНП на Украина бил рангиран на 29 место со 359.9 милијарди долари. БНП по глава на жител во 2008 бил 7.800, додека номиналниот БНП бил 198 милијарди долари.
Демографија
Украинците сочинуваат 77,8% од вкупно население во Украина. Најбројни национални малцинства се Русите (17,3%) по кои следат Русините (0,9%). Важно е да се напомене дека украинската власт не ги признава Русините како посебен народ, туку како украински етнос, а нивниот русински јазик го смета за украински дијалект. Од останатите малцинства најбројни се Романците и Молдавците (0,8%), Белорусите (0,6%) и Бугарите (0,4%).
Сè до отцепувањето на Крим од Украина, Кримските Татари сочинувале 0,5% од населението. Тој број е значително намален поради тоа што највеќето од нив живеат на тој полуостров.
Службен јазик во Украина е украинскиот јазик, но од голема важност на економски и културен план е познавањето на рускиот јазик. Украински јазик зборува околу 55% од населението, додека руски јазик 45%.
Религија
Околу 50,44% од населението на Украина се приврзаници на Украинската православна црква, околу 8% се католици, 7% приврзаници на Автокефалната украинска црква, 2% на Римокатоличката црква, околу 2% протестанти, 0,63% Евреи, 0,5% муслимани и
Во текот на својата рана историја, Украина била населена со пагански племиња кои ја практикувале својата религија. Кон крајот на првиот милениум во земјата бил воведен византискиот ритуал. Се претпоставува дека апостол Андреј бил оној кој прв дошол на овие простории да ја проповеда новата религија. Јудаизмот на просторите на денешна Украина бил присутен пред повеќе од 2000 години, кога еврејските трговци патувале заедно до грчките колонии. Од XIII век еврејското присуство во Украина значително се зголемило. Подоцна во Украина бил основан и Хасидизмот. Муслиманската религија во Украина се појавила во времето на Златната орда и Отоманското Царство. Кримските Татари го прифатиле исламот во времето на Златната Орда, а подоцна станале вазали на Отоманското Царство. Во времето кога била била создадена Украинска ССР и земјата била во составот на СССР, атеистичкиот режим придонел за прогонување на голем број на христијански свештеници. Голем број на цркви биле или рушени или затварени.
Девојчинска кула
Девојчинска кула  е првиот балет на Азербејџан и и првиот балет на муслиманскиот исток. Се состои од три дела со пролог и епилог. Афрасијаб Бадалбејли е автор на музиката и либретото. Премиерата била одржана на 18 април 1940 година во Азербејџанскиот државен академски театар за опера и балет. Новата верзија на балетот била претставена на 24 октомври 1999 година. Јулана Аликишиде била автор на новата верзија. Мадина Алиева и Гулагаши Мирзојев биле главните балетски изведувачи.
Композиторот го компонирал балетот под влијание на фолклорните дела. Тој вовел оригинална азербејџанска мелодија во балетот – како на пример лирскатата песна „Ај, бери бах“ („Танц на девојчињата“ од првиот чин), мелодиите „Терекаме“, „Кикиџан“ (танцот на селаните од првиот чин). Тој користел и ерменски, узбекистански, ирански мелодии.
Втора Мисија за верификација на Ангола на Обединетите нации
Втората Мисија за верификација на Ангола на Обединетите нации (UNAVEM-II), е основана во мај 1991 година и траела до февруари 1995 година, а била втората мировна мисија на Обединетите нации, од вкупно четири, распоредена во Ангола време на Граѓанската војна во Ангола, најдолгата војна во модерната африканска историја. Поточно, мисијата била основана за надгледување и одржување на мултилатералниот прекин на огнот од 1990 година и последователните „Bicesse“ спогодби во 1991 година, со кои е воведен изборен процес за прв пат, вклучително и за двете сопернички фракции на граѓанската војна, Народното движење за ослободување на Ангола (МПЛА), де факто владата на Ангола, со контрола над Луанда и поголемиот дел од земјата уште од независноста во 1975 година, и Националната унија за целосна независност на Ангола (УНИТА).
Првичниот мандат на мисијата бил утврден со Резолуцијата 696 на Советот за безбедност на Обединетите нации (1991), донесен на 30 мај 1991 година. Наведениот мандат морал:"да ги потврди подготовките договорени од страна на анголските страни за набудување на примирјето и да ја набљудува анголската полиција за време на прекинот на огнот."Последователната Резолуција 747, донесена на 24 март 1992 година, го изменила мандатот за вклучување на изборните надзорни задачи. За време на ново договорените избори во земјата, биле ангажирани 400 изборни набудувачи на ООН, заедно со остатокот од мисијата, со дополнителен мандат „набудување и верификација на претседателските и законодавните избори во Ангола“. По серијата резолуции на Советот за безбедност во 1993 година, мандатот повторно бил променет за да се охрабри построго придржување кон примирјето и од страна на владата на Ангола и УНИТА, по продолжувањето на насилствата. Конечно, кон крајот на 1994 година, со Резолуциите на Советот за безбедност 952 (1994) и 966 (1994), UNAVEM-II започнала со набљудување и верификација на Протоколот од Лусака од 20 ноември 1994 година. Започнале подготовките за да се направи место за следната], Трета Мисија за верификација на Ангола на Обединетите нации (UNAVEM-III), формирана во пресрет на Протоколот од Лусака.
Мисијата се состоела од воени набудувачи, цивилна полиција, набудувачи на избори, болничари и локален и меѓународен персонал. Персоналот доаѓал од 25 земји на пет континенти. За време на раните избори имало максимално распоредување од над 1,100 луѓе, како и минимално од под 200 луѓе по јуни 1993 година. Мисијата претрпела вкупно 5 смртни случаи, 3 воени и 2 цивили.
Позадина
Скоро по независноста на Ангола од Португалија во 1975 година, лажната коалициска влада се вовлекла во граѓанска војна. МПЛП, со поддршка на кубанските трупи, како и поддршка од Советскиот Сојуз и другите комунистички партии, брзо ја добила контролата врз Луанда и владата, а УНИТА, сојузничка на племенскиот Национален ослободителен фронт на Ангола (ФНЛА) била ограничена во внатрешноста на земјата. Првата Мисија за верификација на Ангола на Обединетите нации (UNAVEM-I) го надгледувала договореното повлекување на Куба во 1988 година. Истата година, јужноафриканските трупи кои ја поддржувале УНИТА се повлекле до 1990 година, а воените сили, придружувани од уште осумнаесет други африкански нации, се согласиле на прекин на огнот. Во средината на 1991 година, Советот за безбедност на ООН одобрил распоредување на УНАВЕМ-II за наследник на УНАВЕМ-I и следење на новиот договор за прекин на огнот. Спогодбата Bicesse во 1991 година воспоставила демократски изборен систем за Ангола, под надзор на УНАВЕМ-II. По повикот за вооружување од незадоволниот претседателски кандидат на УНИТА од 1992 година, Јонас Савимби, насилството продолжило сè до Протоколот од Лусака во 1994 година.
Википедија на валонски јазик
Википедија на валонски јазик е издание на Википедија на валонски јазик.
Македонски ПЕН центар
Македонски ПЕН центар — невладина организација, огранок на Меѓународниот ПЕН центар за Македонија. Основан е во 1962 година како дел од југословенскиот ПЕН центар, но во 1967 година на Конгресот во Осло станал независен ПЕН центар, со што се стекнал со право на глас во Меѓународниот ПЕН центар. Македонскиот ПЕН центар организира настани, а првиот настан од големи размери е конференцијата на Меѓународниот ПЕН центар одржана во Охрид во 1974 година.
Џарод Џонс
Џарод Џонс (роден на 24 мај 1990) е натурализиран професионален кошаркар од Унгарија, роден во САД, игра за АС Монако  од француската ЛНБ Про А.
Историја на кариера
Во текот на четирите години играл за Бол Стејт Јуниверзити, Џарод Џонс  бил земен одтимот Сите Mac  време на сезоната 2010-11. Тој имал просек од 13 бода и 8 скока по натпревар.
Тој играл во Летната лига на НБА со Сакраменто Кингс за сезоната 2012-13.
Џонс потпишал договор во Европа со КК Будивељник а подоцна и со два клуба во Унгарија ( Алба Фехервар и Атомерому СЕ), каде што играл две сезони.
Ја започнал сезоната 2015-16 со Ј.А. Виши во францускиот ЛНБ Про Б, а потоа се вратил во Унгарија со Солноки Олај КК, каде што го освоил првенството.
На 3 јули 2016 година, Џонс потпишал договор со италијанската Викторија Либертас Пезаро и играл во сезоната 2016-17. На 8 мај 2017 година, тој потпишал со Гуинзоу на Кина во 2017.
На 2 август 2017 година, Џонс потпишал со турскиот клуб Пинар Каршијака за сезоната 2017-18. Џонс во просек имал 17 бода и 6,1 скока во натпреварите во турската лига. Тој потпишал договор со францускиот тим Ас Монако на 20 август 2018 година.
NGC 1961
NGC 1961 — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1961 се споменува и како IC 2133, UGC 3334, MCG 12-6-7, IRAS 05365+6921, CGCG 329-8, Arp 184.
Откривање
Објектот е откриен на 3 декември 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1961 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1961 има привидни димензии од 4,5' х 3,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 42 м 3,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 69° 22' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Вилхелм I (Германија)
Потекло
Вилхелм се родил како втор син на прускиот крал Фридрих Вилхелм III и неговата жена Луиза од Мекленбург-Штрелиц. Како втор син во семејството на него се сметало дека треба да го наследи престолот иако имал помало образование од неговиот постар брат.
Од 1814 година служел во пруската армија каде што се покажал како доста добар војник. Под водство на маршалот Гебхарт Леберехт фон Блихер војувал во битките кај Лињ и Ватерло против Наполеон Бонапарт. По службата работел како дипломат во преговорите во 1815 година.
Во 1840 година кога починал неговиот татко, крал станал неговиот постар брат Вилхелм IV а Вилхелм се здобил со титулата крунски принц поради тоа што Вилхелм Фридрих IV немал потомци. За време на револуцијата во 1848 година Вилхелм успешно го задушил востанието кое било против владеењето на неговиот брат. Поради тоа тој бил често нарекуван „Картетшенпринц“, што во превод значи „принц-четка“.
Олишта
Олишта (дијалектно: Олишча; Μελισσότοπος, Мелисотопос; до 1927 г. Χόλιστα, Холиста ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри источно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Пополе во јужните делови на Нередска Планина и на 10 километри североисточно од Горенци. Селото се наоѓа на надморска височина од 732 метри. Над селото се наоѓа манастирот „Свети Врач“.
Историја
Во XV век во Кономлади биле евидентирани 160 глави на домаќинства
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Олишта се состоело од 40 семејства со 150 жители муслимани и 400 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Олишта имало 390 жители Македонци. Во 1902 година наставникот Илијас Папанастасиу пишува дека 30 од 70-те семејства во селото поминале под влијание на Бугарската егзархија. Кон крајот на март 1903 година во селото бил ракоположен егзархиски свештеник.
Поради активното учество на месното население во Илинденското востание, селото настрадало од страна на османлиските војски. Според писмото на водачите на востанието во Костурско, Васил Чекаларов, Лазар Поптрајков, Пандо Кљашев, Манол Розов и Михаил Розов, кое било испратено до сите странски конзулати во Битола на 30 август 1903 година, биле изгорени 3 од 90 куќи. Според друг извор селото не настрадало, а во него засолниште нашле побегнатите семејства од Загоричани и Б’мбоки.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 546 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и работело бугарско училиште, како и 496 македонски патријаршисти. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 90 македонски семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 412 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 286 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Мелисотопос.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 45 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 336 жители. , додека во 1940 година селото броело 362 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 233 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 243 жители, во 1971 година имало 210 жители, во 1981 година имало 203 жители, додека во 1991 година имало 212 жители. Денеска, населението на селото е 199 жители според пописот од 2001 година.
Стефан Урош V
Стефан Урош V Немањиќ, познат како Урош Несилниот, син е и наследник на царот Душан (Стефан Урош IV Душан). Владеел од 1355 до 1371, а задужбина му е манастирот Матејче. Тој е последен владетел на лозата Немањиќи. Во негово време слабее централната власт и обласните господари се осамостојуваат. По неговата смрт српската држава, односно српското царство престанува да постои.
Владеење
Владеењето на синот на царот Душан, било во секој поглед спротивно на владеењето и моќта на неговиот татко. Поради тоа наследникот на царот Душан добил прекар Урош Несилниот. Новиот српски цар, кој титулата ја наследил од татка си, не успеал да ја заштити својата држава ниту од надворешните, ниту од внатрешните потреси. Наjсериозен противник му бил Симеон Немањиќ, Душановиот полубрат. Иако целокупната српска властела и црква застанала на страната на Урош на државниот собир во Скопје одржан во 1357, Симеон војно далеку посилен самостојно себеси си доделил царски ознаки и завладеал со Епир и Тесалија во 1359. Младиот Урош со помош на неговата мајка Елена (Јелена) и дубровчаните, на државниот собор одржан во Скопје, успеал да го спаси своето владеачкото наследство. Но сепак, набргу српската држава се поделила на две царства, Урошево и Симеоново. Во поголемиот дел кој ги опфаќал сите стари српски земји владеел Урош. Се претпоставува дека умрел на 2 или 4 декември 1371 година, веројатно после Маричката битка, као последен српски цар.
За време на неговото владеење, во 1365 година, за совладетел е крунисан крал Волкашин Мрњавчевиќ со надеж дека неговиот син наследник Марко Мрњавчевиќ (Крале Марко) ќе го наследи царскиот престол бидејќи Урош немал наследници. Таа година Вукашиновиот брат Углеша ја презема од царица Елена (Урошевата мајка) власта во градот Сер.
После големите Душанови освојувања, царот Урош станува жртва на властелата која нагло се обогатила после тие освојувања. Инфраструктурната неповрзаност на новите територии на царството се оневозможила, а воспоставувањето на ред и поредок на државните инструменти било отежнато.
Урош Несилниот е прогласен за светец 211 години после неговата смрт. Неговите мошти денес се наоѓаат во фрушкогорскиот манастир Нов Јазак.
Пингвински Остров
Пингвински Остров (Île des Pingouins) — ненаселен остров во Индискиот Океан, дел од групата на Крозеови Острови. Административно, островот е дел од Француските Јужни и Антарктички Земји. Островот има вкупна површина од 3 км2 и е еден од најмалите острови во архипелагот. Овој остров е значаен за размножување на птиците.
Географија
Островот се наоѓа во западниот дел на архипелагот, каде е најјужен. Островот се наоѓа на 30 километри југоисточно од Кошон и 95 километри југозападно од Посесион. Островот е мал и доста еродиран од морската вода. Бреговите се стрмни. Пингвинскиот Остров е долг околу 48 км и широк 1 км.
Сртовите на островот се високи од 50 до 300 метри. Поради ова, скоро и да не е возможно да се пристапи на островот од морето. Островот ретко е посетен.
Список на мајански археолошки наоѓалишта
Списокот на археолошки наоѓалишта на Маите овозможува преглед на познатите археолошки рушевини на стари мајански градови. Вклучени се населби, градови и светилишта. Царството на Маите се протегало на територијата на следните денешни држави:
Најзначајни наоѓалишта
Покрај огромниот број на мајански градови и археолошки наоѓалишта пронајдени во горенапоменатите држави, меѓу најголемите и најзначајните поранешни мајански градови се:
Градови-рушевини
Оваа листа ги вклучува скоро сите познати рушевини на мајански градови, но сепак како што археолошките ископувања течат во државите, се очекува да се пронајдат и други населени места па со тоа и статијата би се надополнила.
Гази Хусрев-паша
Гази Хусрев-паша (починал во во ) — османлиски државник и Голем везир во периодот од 6 април 1628 до 25 октомври 1631 година.
Тој имал босанско потекло и како мал бил одведен во Одрин каде и се образувал. Во 1625 година станал везир. Во времето на второто востание на Абаз, Дамат Халил-паша кој бил голем везир се обидел да го заземе Ерзурум но по 70 дена следувало повлекување на неговите сили и негово разрешување од функцијата. Така Гази Хусрев-паша станал Голем везир. Во септември 1628 година новиот везир започнал со опсада на Ерзурум, кој имал донесено и топови за разбивање на ѕидините. На 18 септември 1628 година Абаз одлучил да се предаде но под услов да не биде убиен. Ова негово барање било исполнето и востанието завршило неуспешно.
Гази Хусрев-паша со заземањето на Ерзурум стекнал голема слава станувајќи де факто владетел на царството бидејќи според историчарот Јозеф фон Хамер, неговите наредби биле подобри од наредбите на петнаесетгодишниот султан Мурат. Во следните месеци, Хусрев успеал да го намали бројот на везирите а биле разрешени и голем дел од неговите политички противици.
NGC 6383
NGC 6383 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6383 се споменува и како NGC 6374, OCL 1026, ESO 393-SC7.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6383 е од видот IV3p. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 5,6 m. NGC 6383 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 34 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 34' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 6383 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 376; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7380. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Википедија на велшки јазик
Википедија на велшки јазик е издание на Википедија на велшки јазик.
Пелсо (тектонска плоча)
Пелсо Плочатa претставува мала тектонска единица. Сместена е во Панонскиот басен во Европа. Карпатите и басенот кој е опкружен со нив биле формирани од варовник до миоценот при судирот на континентална Европа со помалите континентални фрагменти од микроплочи АЛКАПА, Тиса, Пелсо и Дачија. Линијата Загреб - Хернад е поранешна плоча помеѓу Пелсо од африканско потекло и Тиса плоча со евроазиско потекло.
Блокот Пелсо понекогаш се смета за јужен дел на АЛКАПА и се споредува со внатрешната зона на планините Западни Карпати, кој се нарекува Внатрешни западни Капати. Типична одлика на оваа зона е Динарската - Apulian фациес на Тријас карпите, додека целиот Alcapa во некои документи се смета како дел од Apulian плоча. Оттука, Pelso sensu stricto се состои од торнаични, букички и силицични суперединици, кои еволуирале јужно од океанот Мелиата-Халштат и надредената седиментна покривка на кенозојскиот период.
Купшинци
Купшинци (словенечки: Kupšinci) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Муслиманско освојување на Сирија
Муслиманското освојување на Сирија (арапски: الفتح الإسلامي لبلاد الشام) се случило во првата половина на 7 век, а се однесува на освојувањето на регионот познат како Левант. Арапските муслимански сили се појавиле на јужните граници пред смртта на исламскиот пророк Мухамед во 632 година, што резултирало преку Битката кај Мутах во 629 година, но вистинската инвазија започнала во 634 година во времето на неговите наследници Абу Бекр и Омер, со Халид ибн ал-Валид како свој најважен водач.
Позадина
Сирија под римска власт била седум векови пред да започне арапско-муслиманското освојување. Претходно територијата на неколкупати била нападната од Персија и тоа во 3,6,и 7 век. Таа исто така била предмет на напади од страна на арапските сојузници, Лахмиди. Во римскиот период, почнувајќи од периодот од падот на Ерусалим во 70 година, целиот регион (Јудеја, Самарија и Галилеја) биле преименувани во Палестина, поделени во две диоцези. Римјаните исто така териториите на Негев, Синај и на западниот брег од Арапски Полуостров ги нарекле Палестина Салуторис, или понекогаш нарекувана како Палестина III. . Дел од оваа област била уравувана од страна на арапските вазални кнежевства, Гасанидите. Во текот на последните Римско-персиски војни, во 603, Персијците успеале да ги окупираат Сирија, Палестина и Египет за повеќе од една деценија пред да бидат повторно вратени под византиска власт во времето на Ираклиј I во 628 година. Така, во пресрет на муслиманските освојувања, Византијците сè уште се наоѓале во фаза на наметнување на својот авторитет во овие области. Политички сирискиот регион се состоел од две провинции: Сирија која го опфаќала градот Антиохија и Алеп на северниот дел од Мртво Море. На запад и на југ од Мртвото Море се наоѓала покраината Палестина. Сирија била претежно сириско хеленизирано земјиште со некое еврејско присуство и со делумно арапско население, особено во источните и јужните делови. Сириските христијани, Евреите и Арапите биле таму од пред римско време, а некои го прифатиле христијанството од Константин I кога било легализирано во 4 век.
Арапите од Сирија биле Гасанидите, племе кое мигрирало од Јемен во Сирија, и кои подоцна добиле автономија со своја држава и крал.
Подемот на муслиманите
Во 610 година, во текот на византиско-персиската војна, Ираклиј станал цар на Византија по соборувањето на Фока. Додека Ираклиј своето внимание го насочувал кон внатрешните работи на империјата, Персија ја освоила Месопотамија и Сирија, по кое започнала напади и во Анадолија. Во 612 година Ираклиј ги протерал Персијците од Анадолија, додека следната 613 година започнал офанзива против Сирија но бил поразен во истата.
Во Арабија, муслиманскиот пророк Мухамед успеал да го обедини поголемиот дел од полуостровот под единствена религија и армија. По неговата смрт во 632 година, Абу Бакр станал станал првиот владетел на Праведниот Калифат. По задушувањето на неколку локални востанија, муслиманите започнале напади надвор од Арапскиот полуостров, но веќе во 633 година, Арабија станала цврсто обединета под централна власт на калифатот во Медина. Во 633 година, Абу Бакр започнал воен поход за освојување на територии во Персија и Византија. . Во 634 година Абу Бакр испратил повик за џихад (света војна), со кое започнал процесот на проширување и арапските освојувања. По успешното освојување на персиска Месопотамија, започнале нападите во Левант од четири различни правци. На чело на армијата се наоѓал Халид ибн ал-Валид, кој храбро со својата армија влегол во Сирија. Неговите успеси започнале по заземање на градот Босра, кој претставувал главен град на арапското христијанско плене Гасаниди.
Конфликти
Првите конфликти меѓу муслиманските освојувачи и Византија се случиле уште во времето на пророкот Мухамед. По договорот меѓу муслиманските сили во Медина и силите на Курејшите во Мека, Бадан, кој бил сасанидски гувернер на Јемен, го прифатил исламот заедно со уште неколку арапски племиња со кое силата на Медина дополнително се зголемила. Мухамед го испратил својот емисар кај византискиот гувернер на Арабија, за да му го пренесе писмото наменето на својот император Ираклиј I. Но кај селото Мутах, емисарот бил погубен од страна на Гасанидите. Ова било повод Мухамед да организира експедиција, која се состоела најголемата муслиманска армија која била соберена до тој период, за одмазда против Гасанидите и Византија. Така во Битката кај Мутах бил еден од најраните конфликти меѓу двете страни, во кои муслиманите издвојувале победа.
Една од првите позначајни и поголеми битки била Битката кај Аџнадајн, каде според муслиманските историчари и извори, Визнтија имала загуба од околу 50,000 војници. По оваа битка, муслиманскиот генерал се упатил кон големиот град Дамаск, ставувајќи го под опсада.
Дамаск
Муслиманските војски во 7 век сè уште немале опрема за опсада на некој град, и обично во такви случаи практикувале тактички план за заземање на градовите или тврдините. Поради овој проблем, војските на раните муслимански освојувачи започнувале со опкружување на градот и стопирајќи го снабдувањето на бранителите и населението до нивно предавање. Така, за да биде Дамаск изолиран, Халид ги пресекол линиите за транспорт во северна Сирија. На запад застанала коњаницата на Фахал која го окупирала вниманието на визнтискиот гарнизон, друг одред бил испратен на патот кон Емеса. Изолирајќи ја околината, Халид наредил да се опкружи градот на 21 август 634 година.
Дамаск под опсада останал во периодот од 21 август до 19 септември 634 кога градот бил предаден по мирен пат. По предавањето на градот, Халид не го одржал ветувањето дадено во Дамаск и започнал поход кон конвојот бегалци кој се движел кон Антиохија. Во следната битка наводно Халид го убил на Тома, кој бил управител на Дамаск и кој го потпишал договорот за предавање на градот. По битката, позната како битка кај Мараџ ал-Дебаџ, муслиманите ги заробиле на бегалците, во кој се наоѓала и сопругата и ќерка на Ираклиј I.
Багаватам пурана
Багаватам пурана или Шримад багаватам е ведски спис кој спаѓа во Пураните, запишан на санскрит пред неколку илјади години а содржи 18000 стихови. Во него се наоѓа суштината на целото Ведско учење кое е воглавно опишано преку разни алегории и приказни со моќна духовна порака. Секој што ќе го простудира докрај добива искуствено знаење со кое станува потполно свесен за Бога.
Муслиманско освојување на Сирија
Јармук
Во 634 година починал Абу Бакр и на негово место застанал Омер, кој решил да ја заземе византиска Сирија. Избегнувајќи ги добро утврдените градови како Кесарија и Ерусалим, Арапите се упатиле кон север и го натерале на Ираклиј да ги повлече своите војски од Емеса кон Антиохија. Така, најпрвин во периодот од декември 635 до март 636 година под опсада бил ставен градот Емеса. По крајот на успешната битка, муслиманите се наоѓале недалеку од Алеп, како и до Антиохија, место каде престојувал Ираклиј I. Сериозно вознемирен од серијата неуспеси, тој подготвил противнапад за да си ги врати изгубените територии. Во 635 година, персискиот император Јаздегерд III направил сојуз со Византија, кога Ираклиј ја омжил својата ќерка, согласно традицијата, за персискиот принц. Додека Ираклиј подготвувал голема офанзива кон Левант, Персија се насочила кон денешен Ирак. Но кога Ираклија го започнал својот противнапад во мај 636 година, персискиот император се повлечел поради исцрпената состојба на неговата влада.
Византиските подготовки започнале кон крајот на 635 и почетокот на 636 година. Веќе во мај Ираклиј имал концентрирано голема сила во Антиохија, северна Сирија. Армијата се состоела од Византијци, Словени, Франки, Грузијци, Ерменци и христијански Арапи. Овие сили биле организирани во пет групи, а за еднички водач бил Теодор Триториј. Во исто време, армијата на Праведниот Калифат била поделена на четири групи: едната под команда на Амр, втората под Шурабил во Јордан, третата под Јазид во Дамаск и последната под Абу Убаид и Халид во Емеса.
Битка кај Картен
Битката кај Картен се одвила во јануари 634 година помеѓу силите на Гасанидите како сојузници наВизантија и Праведниот Калифат. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Муслиманско освојување на Сирија
Ерусалим
Иако деталите околу опсадата не биле регистрирани, се претпоставува дека византискиот гарнизон не може да очекува никаква помош од Ираклиј. По опсадата која траела четири месеци, Софрониј Ерусалимски понудил да се предаде на градот и да плати данок, под услов калифот дојде во Ерусалим за да го потпише договорот. Така, во почетокот на април 637, Омер пристигнал во Палестина. По предавањето на градот, муслиманскиот калиф дал гаранции за гражанска и верска толеранција кон христијаните во замена на џизија или данок. Истиот бил потпишан од калифот Омер во име на муслиманите, во присуство на Халид, Амр и Рахман. Кон крајот на април 637 година, Ерусалим официјално бил предаден на калифатот. За првпат, по речиси 500 години од римското владеење, на еврејското население му било дозволено да живее во внатрешноста на градот. Самиот ерусалимски патријарх го поканил Омер заедно да се молат во црквата на Светиот гроб. Омер ја одбил пканата, стравувајќи дека прифаќањето на поканата може да го загрози статусот на црквата како христијански храм, и дека муслиманите може да го прекршат договорот и да го претворат храмот во џамија. По престојот од десет дена во Ерусалим, калифот се вратил во Медина.
Северна Сирија
По освојувањето на Ерусалим, калифот Омер се вратил во Медина и следејќи ги неговите упатства, генералот Јазид се упатил кон Кесарија и уште еднаш започнал опсада. Додека Амр и Шарабил марширале кон Палестина и Јордан, Абу Убаид и Халид ибн ал-Валид со армија од околу 17,000 војници заминале од Ерусалим со задача да биде освоена северна Сирија. Абу Убаид заминал кон Дамаск кој бил под муслиманска власт, а од таму кон Емеса. По неколку дена тие пристигнале пред Хазир, место кое се наоѓа недалеку од Кинасрин. Византискиот командант на Кинасрин бил Менас кој решил да преземе офанзива пред муслиманските сили да пристигнат кон градот. Така со сила од околу 70,000 војници тој започнал напад. Во оваа битка според изворите биле убиени сите 70,000 византиски војници.
По победата кај Хазир, муслиманските сили се упатиле кон Алеп, кој бил раководен од страна на генералот Јоаким, кој сретнал со муслиманска армија под команда на Абу Убаид и Халид ибн ал-Валид надвор од тврдината. Тој бил поразен и набрзина се повлекол во тврдината. Јоаким не добие никакви знаци на каква било помош од страна на царот Ираклиј. Како резултат на тоа, околу октомври 637, Римјаните го предаде градот под услов војниците мирно да заминат од градот.
По падот на Алеп, следувало и заземање на Антиохија. Битката се одвила на дванаесет милји од градот, во близина на денешниот мост Маруба или Железниот мост. Главните детали околу битката не се познати. Халид повторно одиграл одлучувачка офанзива како во Битката кај Јармук. Византиските сили претрпеле тешки загуби и биле поразени. Градот се предал на 30 октомври 637 според кој договор на византиските сили заминале од градот по мирен пат.
Кискис
Кискис, што на кечуански јазик значи „мала птица“ бил еден од главните генерали или војсководци на Атахуалпа, покрај Чалкучимак и Румињахуи. Во април 1532 година, заедно со неговите соборци, Кискис ја предводел армијата на Атахуалпа за време на битката на Мулихамбато, битката на Чимборазо и битката на Кипаипан, каде ја победиле војската на Хуаскар. Покрај победата тие го убиле Хуаскар и неговото семејство и го зазеле главниот град на Тавантинсују - Куско. Понатака следеле битки и со Шпанците. При тие судири, Кискис пребегнал во Андите каде и загинал при битка во 1534.
NGC 3
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3 се споменува и како UGC 58, MCG 1-1-37, CGCG 408-35, ARAK 1, IRAS 00047+0801.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 7 м 16,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 18' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 3 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 565. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 594. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.