cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Субрата Рој
Субрата Рој (роден на ) е индиски стопанственик и сопственик на групацијата Сахара Индија. Освен оваа компанија, тој има сопственички удел и во крикет клубот Pune Warriors India, хотелите „Grosvenor House“ (Лондон) и „Plaza“ (Њујорк), туристичкото одморалиште „Aamby Valley City“, како и пакет акции од 42.5% во Формула 1 тимот Форс Индија.
Весникот India Today го рангирал за еден од 10-те најмоќни Индијци во светот. Субрата ја основал „Сахара Индија“ во 1978 година, а во 2004 бил прогласен за вториот најголем вработувач во Индија (позади „Индиски железници“) од страна на списанието Тајм.
Рој е голем спортски обожавател, па така ги спонзорира националните индиски екипи во хокеј и крикет. Тој е исто така медиумски магнат, сопственик на ТВ каналот Samay (посветен исклучиво на вести), на еден неделен весник, како и на повеќе индиски регионални ТВ станици кои емитуваат програма со забавна содржина.
Неговата бизнис дејност ја опфаќа туристичката агенција Сахара Травел, приватна болница во Лакнау (со капацитет од 350 легла), хотелот со 5 ѕвездички Сахара Стар во Бомбај (210 соби и 9 ресторани), како и елитниот њујоршки хотел „Плаза“.
Инвестициските планови во Македонија
Според известувањата од Сител, Сахара Груп во следните три години ќе инвестира во агрокомбинатот Џумајлија околу 211 милиони евра, ќе вработи над 2000 лица и ќе изгради фабрика за добиточна храна и млекарница со фарма од 20 илјади грла говеда. Субрата Рој изјави дека млечните производи ќе ги пласира во регионот, но сепак поголемиот дел ќе продава и на пазарите од Истокот и Северна Африка. Освен тоа, Рој планира да гради и туристички комплекс на охридското крајбрежје, за чии потреби веќе го откупил хотелот „Славија“. Тој најавил и дека е заинтересиран да гради споменик на мајка Тереза на плоштадот „Македонија“ во Скопје.
Овие инвестициски планови наишле на негодување во одредени деловни, црковни, политички, медиумски и научни кругови.
Утрински Весник неодамна објави афера поврзана со овој стопанственик. Врховниот суд од Индија уште во 2012 година донел одлука со која побарал од двете фирми, „Сахара Индија недвижнини“ и „Сахара инвестиции за вдомување“ да вратат повеќе од 5 милијарди американски долари со камата. СЕБИ уште тогаш објави дека „Сахара груп“ должи 4,38 милијарди долари, а групацијата во меѓувреме уплатила само 934 милиони долари. „Сахара“ пак, тврди дека останатиот износ од 3,65 милијарди долари им го има вратено директно на две компании што купиле нејзини обврзници.
Христо Караманџуков
Христо Иванов Караманџуков со прекар Горчо Смитков бил тракиски револуционер од Родопите, деец на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација, бугарски општественик и книжовник.
Животопис
Христо Караманџуков е роден на 14 декември 1876 година во ах'челебиското село Чокманово, тогаш во Отоманското Царство. Тој бил најстариот син на Иван Караманджуков, револуционер, четник на капетан Петко војвода. Во 1895 година Христо дипломирал на Бугарската машка гимназија во Одрин. Бил учител во Славејно, а во 1898 - 1899 година завршил Серско бугарско педагошко училиште. Како ученик во Сер станал член на Бугарското тајно револуционерно братство, а во текот на летото на 1899 година се приклучува кон ВМОРО.
Во 1900 година бил секретар на околиски водич на Револуционерната организација во Ах'челебиско со прекар Горчо Смитков. Во 1901 година за време на Пашмаклиска афера, во која бил уапсен неговиот татко, заедно со Христо Лакудов избегал во Бугарија и почнал да дејствува нелегално во Отоманското Царство. Организирал комитети во Ах'челебиско, Ксантиско и Дедеагачко. Караманджуков бил еден од иницијаторите за свикување на Пловдивскиот конгрес (13 - 15 април 1902 година), на кој бил определен за агитатор и организатор во Малотрновскиот револуционерен реон и за кратко време бил секретар во подрачната чета на Георги Кондолов.
Во почетокот на 1903 година повторно бил префрлен во Родопите. Претставник бил на Ах'челебискиот околиски револуционерен комитет на конгресот на Одринскиот округот на Петрова Нива (28 - 30 Мај). Организирал Родопскиот конгрес на ВМОРО. Учествувал во Илинденското востание во Родопите.
По задушувањето на востанието Караманджуков учил филозофија и педагогија во Софискиот универзитет, но бил исклучен заради и завршил во 1908 година во Белград. По Младотурската револуција во 1908 година се вратил во Отоманското Царство како учител. Предавал во Серското педагошко училиште и во Цариградската духовна богословија. Се занимавал и со новинарство. Предавал и во педагошко училиште во Дупница, каде го затекнала Првата светска војна.
Во 1917 година како војник во Единаесетта пешадиска македонска дивизија е прераспределен во Ниш, каде што учествувал во издавањето на весникот "Моравски глас". По војната бил директор на гимназијата во Ксанти. По 1920 година, кога Ксанти бил предаден на Грција, се населил во Софија, кадешто пишувал статии во разни списанија и весници. Во 1921 година заедно со Васил Дечев го издавал весникот "Родопски глас". Од истата 1921 до 1947 година бил издавач на списанието "Родопи". Во 1934 година Караманджуков ја издал книгата "Западнотракиските Бугари во нивното култорно-историско минато со особен поглед кон нивното политичко-револуционерно движење". Од 1937 до 1939 година бил главен инспектор во Министерството на народната просвета. Како таков ја искористил шансата за откривање на нови училишта во Родопите, и за назначување на наставници и за развојот на образованието меѓу Бугарите муслимани. Христо Караманджуков учествувал во активностите на дружбата Родина. Земал активно учество во работата на Сојуз на тракиските друштва во Бугарија уште во 1922 година и во Рило-Родопската унија. Член бил на уредувачкиот одбор на "Тракиски зборник", а од 1934 до 1945 година бил претседател на Тракискиот научен институт.
Во 1980 година бил издаден зборник спомени и документи на Караманджуков под насловот "Родопите во Илинденското востание", а во 1996 година - "Подготовка на Илинденското востание во Странџа - Малотрновски револуционерен реон 1902-1903". По повод 135-годишнината од раѓањето на Караманджуков била издадена книгата "Христо Караманджуков. Радател за бугарштината во Родопите - спомени, писма и документи".
Ана Јарфамар
Ана Улрика Јарфамар (родена на 13 јануари 1968 година ) е шведска манекенка, глумица и ТВ-водителка. Првично се прославила кога во средината на 90-тите години како модел за гигантот за мебел и домашни производи ИКЕА (со откриен задник).
Откако презентирала квизови и други забавни емисии на ТВ3, таа глумела како водечки лик, Микаела Малм, во сапуницата „Бели лаги“. Во 2005 година, таа стана водител на ТВ3 и нејзината кратка програма за вести „Ажурирај“ (до 2007 година).
Космос-1732
Космос-1732 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 февруари 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1500 килограми. Космос-1732 бил геодетски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1526 км, а најмалото на 1479.
Список на реки во Романија
Најдолги реки во Романија
Наведената должина го претставува само делот од реката што се наоѓа во Романија.
Хеслинген
Хеслинген (Heeslingen; Heeßel) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Хеслинген се наоѓа околу 5 километри источно од градот Цефен. Низ местото тече реката Осте.
Општински единици
Општината Хеслинген се состои од следниве места:
Јован II (појаснување)
Јован II може да се однесува на:
Грамада (Македонски Брод)
Грамада — археолошко наоѓалиште во Македонски Брод. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на северниот раб на градот, каде што се проширува населбата, кога при изградбата на новите куќи се откриени темели од стари објекти. Се среќава голем број фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. На северниот крај од теренот се најдени гробови градени од камени плочи.
Чугуд
Чугуд е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.664 жители. Се состои од шест села.
Косовски заштитен корпус
Косовски заштитен корпус или скратено КЗК (албански: Trupat e Mbrojtjës së Kosovës - TMK) — наследничка организација на терористичката ОВК во Косово. Единицата била формирана од КФОР во 1999 година. КЗК имаше околу 5.000 припадници. Според замислата на западот, КЗК требало да помогне во деминирање и обновување на инфраструктурата на Косово, но исто така да го заштити населението. Целта на западот беше компромис за разформиранњето на терористичката ОВК, да се одстранат радикалните елементи и да служи како почесна верзија на ОВК. Брзо доаѓаа сомнежи за угледот на КЗК. Според некои извори, голем дел од припадниците на КЗК имаат учествувано во разни ликвидации, киднапирања и криминал. .
Во текот на војната во Македонија во 2001 година, од Косово, околу 600 до 700 припадници на КЗК упаднаа на македонската територија во Битката за Радуша, која важи за најжестоката битка во целата војна 2001 година. Тогаш за првпат АРМ го употреби Сухои Су-25 за да ги извлечат македонските бранители кои броеаа околу 30-тина полицајци. Бројот на загинатите терористи на КЗК бил наводно огромен, според руски извори имало најмалце 100-тина загинати терористи во борбите. Постојат и претпоставки дека загубите се уште поголеми.
Во 2009 година КЗК е разформирана, а голем дел од припадниците се денес дел од безбедносните сили на Република Косово.
Црквиште (Кален)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кален.
Претставува црква од старохристијснако време.
На 600 м северно од селото се наоѓаат остатоци од помала градба, ѕидана од кршен камен и варов малтер, од која источниот ѕид е зачуван во должина од 4,60 м, а јужниот од 5,5 м. Во непосредната близина има грамада од кршен камен и приделкани камења и дел од обработена мермерна плоча,.
Гробишта (Железна Река)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Железна Река. Претставува утврдена некропола од доцноантичко време. Се наоѓа во непосредната близина на селските гробишта, каде е откриена надгробна стела со што е иницирано постоење на некропола.
Иван Лебанов
Иван Лебанов (роден на 10 декември 1957 година) ― бугарски скијач кој се натпреварувал од 1970-тите до 1985 година.
Тој освоил бронзен медал во скијачко трчање на 30 километри на Зимските олимписки игри 1980 во Лејк Пласид, Њујорк, со што станал првиот Бугарин што освоил медал на Зимските олимписки игри.
Најдобриот пласман на Лебанов во Светскиот куп бил 10-то место во трката на 15 километри во Швајцарија во 1982 година.
Корапски Езера
Корапски езера — неформално име за ледничките езера на планината Кораб во Западна Македонија. Од нив, на територијата на Република Македонија има 8 постојани и 10-тина повремени, додека нешто помал број има на албанската страна. Попознати од нив се:
Најпознато е секако Големо Корапско Езеро, кое се наоѓа на 2500 м надморска височина веднаш под самиот врв Голем Кораб, поради фактот што претставува највисоко ледничко езеро, како и највисока водена површина во Македонија воопшто.
По површина убедливо најголемо е Грамското Езеро на албанската страна. На таа страна езерата се многу поголеми отколку на македонската, но тие езера лежат и на помала надморска височина во однос на оние на македонската страна.
Жули Екерман
Катарина Јулијана „Џули“ Екерман (1765–1800), била шведска куртизана и шпион. Таа е најпозната како чуваниот љубовник на риксрад грофот Карл Спар, врска која привлекла внимание и била користена од опозицијата на Спар за време на неговата политичка кариера.
Животот
Родена е кај писателката Катарина Алгрен и Бенгт Едвард Екерман, коњанички мајстор на кралските сканиски Хусари и сестрата на Шарлот Екерман. Нејзините родители се разделиле во 1768 година поради прељубата на нејзиниот татко и откако тој одбил да го признае нејзиниот најмлад брат. Барем таа и нејзината сестра биле воспитани со нивната мајка. Тие добиле одлично образование и биле подучени на француски јазик. Сепак, домот бил сиромашен, а Екерман подоцна опишува дека нејзиното детство, иако култивирано, било мизерно што се однесува до економијата. И Џули и нејзината сестра Шарлот биле активни како куртизани или проститутки од висока класа уште од рана возраст. Меѓу нејзините клиенти бил извесен Милер, секретар во германската легација во Стокхолм, кого наводно го користела како шпион кај рускиот амбасадор Андреј Разумовски.
Во 1780 година, таа станала љубовница на риксрад грофот Карл Спар, кој бил познат како слободар, особено откако бил вдовица од Улрика Стремфелт ; од 1785 година, таа отворено живеела со него во неговиот Lustschloss Bellevue, официјално со чуварот на титулата. Политичките совети на Спар го обвиниле дека ги потрошил средствата што ги собрал преку неговата канцеларија за Џули Екерман, за која се вели дека ги контролирала неговите постапки и прифаќала провизии од молителите кои сакале да влијаат врз него. Ова било илустрирано со познат политички памфлет.
Во 1789 година, Спар ја прекинал врската затоа што планирал повторно да се ожени и договорил брак за Екерман со Нилс Бјоркегрен, кој бил опишан како убава младост и кого го направил за градоначалник на Линшепинг.
Роберт Вагнер
Роберт Вагнер може да се однесува на следниве личности:
NGC 2820A
NGC 2820A — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2820A се споменува и како IC 2458, MK 108, MCG 11-12-5, UGCA 159, CGCG 312-4, 7ZW 276.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2820A е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 2820A има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 21 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 64° 14' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 2820A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26485. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 23; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4138. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 708.
NGC 941
NGC 941 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 941 се споменува и како UGC 1954, MCG 0-7-22, CGCG 388-23, KUG 0225-013, IRAS 02259-0122.
Откривање
Телото е откриено на 6 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 941 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 941 има привидни димензии од 2,7' х 1,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 28 м 27,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 9' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 941 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9414. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4691. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1283.
Драгомир Бојаниќ Гидра
Животопис
Гидра е роден во Крагуевац на 13 јуни 1933 година. Во рана возраст, по Втората светска војна, ги загубил родителите и останал сирак. Мајката му Новка починала од туберкулоза, а кога глумецот имал девет години, го застрелале неговиот татко Јоца, кој бил офицер на ЈНА. Загубата на семејството не успеала да му го скрши духот, па Гидра завршил средно училиште за преработка на месо, овошје и зеленчук во родниот град. Тој, исто така, се стекнал со квалификација во средното училиште „Крагуевац“ за одделот за хемиска технологија. По дипломирањето, една година работел во фабриката за конзервирање „Црвена ѕвезда“, по што се запишал во Академијата за театар, филм, радио и телевизија „Раса Плаовиќ“ во Белград.
Сопругата на Гидра, Лилјана Контиќ, исто така била глумица. Тие се венчале во 1966 година и ја имале ќерката Јелена, родена во 1970 година. Гидра починал на 11 ноември 1993 година во Белград, од рак на црниот дроб. За време на третманот, тој бил хоспитализиран на Воената медицинска академија во Белград. Погребан е во Алејата на заслужни граѓани на Новите гробишта во Белград.
Театар
Гидра бил член на аматерскиот театар „Света Младеновиќ“ од каде се преселил во Народниот театар Крагуевац, каде бил долгогодишен член. Кога бил студент во прва година на Академијата за театар, филм, радио и телевизија, почнал да го игра Митке во Националниот театар. Од 1964 година до 1966 година бил член на Југословенскиот драмски театар во Белград.
Филм
Гидра ја започнал својата филмска кариера во 1955 година, со епизодна улога во филмот на Жика Митровиќ „Ехелон на доктор М“. Тој глумел во повеќе од триесет југословенски филмови, а исто така снимал и во Италија. Под псевдонимот Ентони Гидра во 1960-тите играл во десетина вестрн и акциони филмови во Италија. Прекарот Гидра е преведен како змија. За неговата улога во Баладата на револверот на режисерот А. Калтабијана (1967), Гидра освоил една награда.
На фестивалот Пула, во 1974 година ја освоил Златната арена за улогата на партизанот Тадија Чемеркиќ во филмот „Свадба“ на Радомир Сарановиќ, заснована врз истоимениот роман на Михаило Лалиќ. Најголема популарност низ СФРЈ се здобил со улогата на Жика Павловиќ, која ја има играно во десет делови од филмот Луди години во периодот од 1977 до 1992 година. Тој, исто така, станал познат по улогата во филмот на Жика Митровиќ, Марш на Дрина од 1964 година.
Телевизија
На телевизијата, најголема популарност Гидра остварил во 1972 година со улогата на мајстор Лале во серијалот „Мајстори“. Исто така, тој бил познат по улогата на агентот Микула во серијата „Враќањето на отпишаните“ во 1978 година, како и по улогата на Крстивој Крстиќ во популарната серија „Топол ветар“.
Кале (Македонски Брод)
Кале — археолошко наоѓалиште во Македонски Брод. Претставува градиште од доцноантичко време. Се наоѓа јужно од зградата на Собранието на општината, каде се издига низок рид со мала зарамнета површина која била оградена со бедем. На површината на ридот и во подножјето спорадично се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Космос-1733
Космос-1733 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 февруари 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 662 км, а најмалото на 631.
Географија на Саудиска Арабија
Кралството Саудиска Арабија е земја која се наоѓа во Југозападна Азија, најголемата земја на Арабија. Покрај Арапскиот Полуостров, граничи со Персискиот Залив и Црвеното Море, северно од Јемен. Нејзините широки крајбрежја на Персискиот Залив и Црвеното Море обезбедуваат голема моќ за испорака (особено сурова нафта) преку Персискиот Залив и Суецкиот Канал. Кралството зафаќа 80% од Арапскиот Полуостров. Повеќето граници на земјата со Обединетите Арапски Емирати (ОАЕ), Оман и Република Јемен (поранешни две одделни земји: Јеменска Арапска Република или Северен Јемен; и Народна Демократска Република Јемен или Јужен Јемен) не се дефинирани, точната големина на земјата останува непозната. Проценката на саудиската влада е на 2.217.949 квадратни километри, додека другите реномирани проценки варираат од 2.149.690 до 2.240.000 квадратни километри. Помалку од 1% од вкупната површина е погодна за одгледување, а во раните 60-ти години на минатиот век, дистрибуцијата на населението варирало многу во градовите на источните и западните крајбрежни области, густо населените внатрешни оази и огромните, речиси празни пустини.
Надворешни граници
Саудиска Арабија е ограничена со седум земји и три водни тела. На запад, Акабаскиот Залив и Црвеното Море формираат крајбрежна граница од скоро 1,800 километри што се протега на јужниот дел на Јемен и следи планински гребен приближно 320 километри до околината на Најран. Овој дел од границата со Јемен бил обележан во 1934 година и е еден од ретките јасно дефинирани граници со соседната земја. Саудиската граница што се протега југоисточно од Најран, сè уште е неутврдена. Неодбележаната граница станала проблем во раните 90-ти, кога била откриена нафта во областа и Саудиска Арабија се спротивставила на комерцијалното истражување од странски компании во името на Јемен. Летото 1992 година, претставниците на Саудиска Арабија и Јемен се состанале во Женева за да разговараат за решавање на граничното прашање.
На север од Саудиска Арабија се наоѓаат Јордан, Ирак и Кувајт. Северната граница се протега на скоро 1,400 километри од Акапскиот Залив на запад до Рас ел-Хафџи на Персискиот Залив. Во 1965 година, Саудиска Арабија и Јордан се согласиле на гранични демаркации кои вклучуваат размена на области на територија. Јордан добил 19 километри земја на Акапскиот Залив и 6.000 квадратни километри територија во внатрешноста, а 7.000 квадратни километри територија под управа на Јордан, без море, му се отстапиле на Јордан.
Во 1922 година, Ибн Сауд и британски претставници кои ги застапувале ирачките интереси го потпишале Договорот од Мохамара, со кој се воспоставил границата меѓу Ирак и идната Саудиска Арабија. Подоцна истата година, Протоколот на Укаир потпишан од двете страни се согласиле на создавање на неутрална зона од околу 7.000 квадратни километри, во непосредна близина на западниот врв на Кувајт, во рамките на која ниту Ирак ниту Саудиска Арабија нема да градат постојани живеалишта или инсталации. Договорот бил дизајниран да ги заштити правата на водата во зоната за бедуинте од двете земји. Во мај 1938 година, Ирак и Саудиска Арабија потпишале дополнителен договор во врска со администрацијата на зоната. Четириесет и три години подоцна, Саудиска Арабија и Ирак потпишале договор што ја дефинирал границата меѓу двете земји и предвидувал поделба на неутралната зона меѓу нив. Договорот делотворно ја распуштил оваа неутрална зона.
Границата меѓу териториите на Ибн Сауд во Наџд и Источната Провинција и британскиот протекторат на Кувајт за првпат била регулирана со Конвенцијата во ел-Укаир во 1922 година. Во обид да се избегнат територијалните спорови, била основана друга неутрална зона од 5.790 квадратни километри директно јужно од Кувајт. Во 1938 година била откриена нафта во јужните полиња на Кувајт во Буркан, и двете земји се договориле со странски нафтени компании за да направат истражни работи во Поделената зона. По повеќегодишни дискусии, Саудиска Арабија и Кувајт постигнале договор во 1965 година што ја поделила зоната географски, со секоја земја да управува со својата половина од зоната. Договорот гарантирал дека правата на двете страни за природните ресурси во целата зона ќе продолжат да се почитуваат откако секоја земја ја анексирала својата половина од зоната во 1966 година.
Источната граница на Саудиска Арабија го следила Персискиот Залив од Рас ел-Кафџи до полуостровот Катар, чија граница со Саудиска Арабија била утврдена во 1965 година. Саудиската граница со државата Оман, на југоисточниот брег на Арапскиот Полуостров, минува низ празниот кварт (Руб ел-Хали). Ограничувањето на границата било дефинирано со договор меѓу Саудиска Арабија и Оман од 1990 година, кој вклучувал одредби за заедничко искористување на земјата. Границата преку Оаза ел-Бураими, сместена во близина на спојот на границите на Оман, Абу Даби (еден од емиратите на ОАЕ) и Саудиска Арабија, предизвикала широк спор меѓу трите држави по Договорот од Џеда во 1927 година. Во договорот со Саудиска Арабија од 1975 година, Абу Даби прифатил суверенитет над шест села во оазата „ел-Бураими“ и споделување на богатото нафтено поле Зарара. За возврат, Саудиска Арабија преку Абу Даби добила излез до Персискиот Залив.
Поморските побарувања на Саудиска Арабија вклучуваат дванаесет наутички милји (22 км) територијална граница долж нејзините крајбрежја. Земјата, исто така, тврди многу мали острови, како и некои морско дно и подземи над дванаесет наутички милји (22 км) граница.
Земјини граници:* вкупно: 4.415 км*погранични земји: Ирак 814 км, Јордан 728 км, Кувајт 222 км, Оман 676 км, Катар 60 км, ОАЕ 457 км, Јемен 1.458 км
Поморски граници:*соседна зона: 18 морски милји* континентална полица: не е наведено* територијално море: 12 морски милји* ексклузивна економска зона : 228,633 км2
Водни ресурси
До 80-тите години на минатиот век, Саудиска Арабија имала езера кај Лејла Афлаџ и длабоки водостои во „ел-Карџ“, напојувани од огромни подземни водоносни слоеви формирани во праисторијата и не се обновувале. „Ел-Карџ пртставувал вреден извор на вода за пиење во неплоден терен. Во последниве години, овие водоносни слоеви поради користењето во земјоделски и домашни цели, биле скоро пресушени.
Во отсуство на постојани реки или водни тела, потоци и подземни води, морската вода и многу оскудни површински води мораат да ги снабдат потребите на земјата. Во источна Арабија и во Џабал Тувејк, артески бунари и извори се во поголем број. Во ел-Ахса голем број големи, длабоки базени постојано се надополнуваат со артески извори како резултат на подземна вода од источниот слив на Џабал Тувејк. Таквите извори и бунари овозможуваат големо наводнување во локалните оази. Во Хиџаз, постојат многу извори, а тие се чести и во планинските области. Во Наџд и големите пустини, местата за наводнување се релативно помалку и се расфрлани на широката област. Водата мора да се подигне, па дури и таму каде што има вода во изобилство, нејзиниот квалитет може да биде слаб.
Современата технологија ја лоцирало и зголемило достапноста на голем дел од подземните води. Техничарите на нафтената компанија од Саудиска Арабија (Сауди Арамко) утврдиле дека многу длабоки водоносни слоеви лежат во многу области на северна и источна Арабија и дека Васија, најголемиот водоносен слој во Саудиска Арабија, содржи повеќе вода отколку Персискиот Залив. Саудиската влада, Сауди Сарамко и Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации (ООН) (ФАО) направиле одделни и заеднички напори за искористување на подземните водни ресурси. Во минатото, неправилно дупчените бунари го намалииле или уништиле секое добро што можело да го послужи. Сукцесивните земјоделски проекти, од кои многу биле дизајнирани првенствено за да се поттикне бедуинската населба, ја зголемиле експлоатацијата на водните ресурси. Во раните 90-ти, големите земјоделски проекти се потпирале првенствено на вакви подземни водоносни слоеви, кои обезбедувале повеќе од 80% од водата за земјоделските побарувања. Во фискалната година (ФГ) 1987 година, околу 90% од вкупната побарувачка на вода во кралството била потрошена од земјоделството.
Топографија и природни региони
мини| Картата за [[Кепенова класификација на климата|класификација на климата во Саудиска Арабија во Копен е заснована врз природната растителност, температурата, врнежите и нивната сезонска сезона.{|
Арапскиот Полуостров е антички масив составен од стабилна кристална карпа чија геолошка структура се развива истовремено со Алпите. Геолошките движења предизвикале целата маса да се навалува кон исток, а западните и јужните рабови да се навалуваат нагоре. Во долината создадена од раседот, наречена Голема Раседна Долина, се формирало Црвеното Море. Големиот расед поминува од Средоземното Море по должината на обете страни на Црвеното Море јужно преку Етиопија и Источна Африка, постепено исчезнувајќи во областа на Мозамбик, Замбија и Зимбабве. Научниците анализирајќи фотографии направени од астронаутите на САД на заедничката вселенска мисија САД - Советски Сојуз во јули 1975 година, откриле огромен комплекс од пукнатини и раседи во облик на вентилатор, кој се протегал на север и исток од Голанската висорамнина. За овие линиски раседи се верува дека се северниот и последниот дел од Големиот расед и се претпоставува дека се резултат на бавното ротирање на Арапскиот полуостров спротивно од стрелките на часовникот на начин што, за приближно десет милиони години, ќе се затвори во близина на Персискиот Залив и направете го езеро.
На полуостровот, источната линија на Голема Раседна Долина е видлива во стрмниот, а на места и високиот ескарпал што е паралелен на Црвеното Море помеѓу Акабаскиот Залив и Аденскиот Залив Источната падина на овој ескарпмент е релативно нежна, спуштајќи се на изложениот штит на античката копнена маса што постоела пред да се случи дефектот.
На југ, крајбрежна рамнина, Тихама, постепено се издига од морето кон планините. Хиџаз се протега на југ до границите на планинскиот Јемен. Централното плато, Наџд, се протега на исток до Џабал Тувејк и малку подалеку. Долга, тесна лента на пустина позната како Ад Дана го одделува Наџд од источна Арабија, која се спушта кон исток кон песочното крајбрежје долж Персискиот Залив. Северно од Наџд, поголемата пустина, Ан Нафуд, го изолира срцето на полуостровот од степите на северна Арабија. Јужно од Наџд лежи една од најголемите песочни пустини во светот, Руб ал Кали.
Хиџаз
Западниот крајбрежен ескарпм може да се смета за два планински масиви одделени со јаз во околината на Мека во Тихама. Северниот опсег во Хиџаз ретко надминува 2.100 метри, а височината постепено се намалува кон југ на околу 600 метри. Суровиот планински ѕид нагло паѓа кон морето со само неколку периодични крајбрежни рамнини. Практично нема природни пристаништа долж Црвеното Море. Западните падини се одземени од ерозија на ретки, но бурни врнежи од дожд кои ги оплодиле рамнините на запад. Источните падини се помалку стрмни и се обележани со суви речни корита (вади) кои ги следат тековите на античките реки и продолжуваат да ги водат ретките врнежи до рамнините. Расфрлани оази, црпејќи вода од извори и бунари во близина на вадите, дозволуваат одредено населено земјоделство. Од овие оази, најголема и најважна е Медина. Јужно од Хиџаз, планините надминуваат 2.400 метри на неколку места со некои врвови близу 3.000 метри. Источната падина на планинскиот венец во Асир е нежна, се спојува во плато-регион кој постепено паѓа во Руб ел-Хали. Иако врнежите не се ретки во оваа област, голем број плодни вади, од кои најважни се Вади Бишах и Вади Тетлит, овозможуваат земјоделство во оаза од релативно голем обем. Голем број обемни полиња со лава (харат) ги лузнат површините на висорамнините источно од планинските масиви во Хиџаз и даваат доказ за прилично неодамнешна вулканска активност. Најголемиот од овие е Кајбар, северно од Медина; друг е ел-Хара, дел од големото вулканско поле Харат Еш Шама. Познати градови Хиџаз се светиот град Медина и градот Таиф.
Тихама
Грубото западно лице на ескарптот паѓа стрмно кон крајбрежната рамнина, низините Тихама, чија ширина е во просек само шеесет и пет километри. Покрај морскиот брег се наоѓа солена плимска рамница со ограничена земјоделска вредност, поткрепена со потенцијално богати алувијални рамнини. Релативно наводнуваните и плодни горните падини и планините позади се опсежно терасирани за да се овозможи максимално користење на земјиштето. Оваа крајбрежна рамнина е дел од екорегионот на крајбрежната пустина на Арапскиот Полуостров. И светиот град Мека и градот Џеда лежат во северниот дел на Тихама.
Наџд
Источно од Хиаз з и Асир лежи одличната област на платото Неџд. Овој регион е главно карпесто плато прошарано од мали, песочни пустини и изолирани планински купчиња. Најпознат од планинските групи е Џабал Шамар, северозападно од Ријад и веднаш јужно од Ан Нафуд. Оваа област е дом на пасторалните племиња Шамар, кои под водство на Ал Рашид биле најнепопустливите непријатели на Ал Сауд кон крајот на 19 и почетокот на 20 век. Нивниот главен град Хаил претставувал голема оаза, а денес е голем урбан центар.
Низ полуостровот како целина, платото се спушта кон исток од надморска височина од 1.360 метри на запад до 750 метри на најисточната граница. Голем број вади го преминуваат регионот во правец кон исток од езерото на Црвеното Море кон Персискиот Залив. На овие остатоци од античките корита има малку шари; најважни од нив се Вади Ханифа, Вади ар Румах, Вади како Сур и Вади ад-Давасир.
Срцето на Наџд е областа на Џабал Тувејк, срт во форма на лак со стрмно западно лице што се издига помеѓу 100 и 250 метри над платото. Многу оази постојат во оваа област, од кои најважни се Бурајдах, Унајзах, Ријад. Надвор од областите на оазата, Наџд е ретко населен. Големи солени мочуришта (сабка) се расфрлани низ целата област.
Северна Арабија
Областа северно од Ан Нафуд е географски дел од сириската пустина. Тоа е планинска висорамнина постигната од бројни вади, кои најмногу се стремат кон североисток кон Ирак. Оваа област, позната како Бадијат пепел Шам, и покриена со трева и растителна растителност, широко се користи за пасишта од номадски и семиномадски сточари. Најзначајната одлика на областа е Вади како Сирхан, голем слив на дури 300 метри под околното плато, што е остаток од античко внатрешно море. Со илјадници години, некои од многу патуваните патеки за приколки меѓу Медитеранот и централниот и јужниот полуостров поминаа низ Вади како Сирхан. Најважните оази во областа се Ал awауф и Сакака, веднаш северно од Ан Нафуд.
Источна Арабија
На исток, теренот нагло се менува во рамничарските низини на крајбрежната рамнина. Оваа област, со ширина околу 60 километри, генерално е без одлики и е покриена со чакал или песок. На север е рамнината Ад Дибидаба, а на југ пустината „ел-Џафурах“, која достигнува до заливот кај Дахран и се спојува со Руб ел-Кали на јужниот крај. Самиот брег е крајно неправилен, спојувајќи ги песочните рамнини, мочуриштата и солените рамнини речиси незабележливо со морето. Како резултат на тоа, површината на земјата е нестабилна; на места водата се крева скоро на површината, а морето е плитко, со крајбрежја и рифови кои се протегаат далеку. Само изградбата на долги молови кај Рас Танура го отворил саудискиот брег на заливот за морски танкери.
Источна Арабија понекогаш се нарекува „ел-Хаса“ или „ел-Ахса“ по големата оаза, една од поплодните области на земјата. Таа е најголемата оаза во земјата, всушност содржи две соседни оази, вклучувајќи го и градот Ал- Хофуф.
Големи пустини
Три големи пустини ја изолираат областа на висорамнината Наџд од Саудиска Арабија од север, исток и југ, како што тоа го прави ескарпацијата на Црвеното море од запад. На север, Ан Нафуд - некогаш се нарекува Голем Нафуд затоа што Ан Нафуд е термин за пустина - зафаќа околу 55.000 квадратни километри на надморска височина од околу 1.000 метри. Надолжните дини - многу километри во должина и дури деведесет метри високи, а одделени со долини ширина од дури шеснаесет километри - го карактеризираат Ан Нафуд. Железниот оксид му дава црвена нијанса на песокот, особено кога сонцето е слабо. Во оваа област има неколку места за наводнување, а зимските дождови доведуваат до краткотрајни, но сочни треви кои дозволуваат номадско сточарство во текот на зимата и пролетта.
Пустината Дехна претставува песочен терен кој формира лак-форма која ја поврзува пустината Нафуд на север со пустината Руб ел-Кали на југ. Нејзината должина е повеќе од 1.000 километри обвиткани Тваик Планини од исток и не надминува 80 километри ширина. Исто така се смета за географската маргина која ја одделува провинцијата Ал-Аша од Најд. Поради тоа, пустината Ал-Дана е низа што ги поврзува големите пустини на Саудиска Арабија.
Јужниот дел од Ад Дана се свртува кон запад следејќи го лакот на Џабал Тувејк. На јужниот крај, се спојува со Руб ал Кали, најголемата соседна песочна пустин а на светот. Топографијата на оваа огромна област, која опфаќа 650000 km2, е разновидна. На запад, висината е околу 600 метри, а песокот е фин и мек; на исток, височината се спушта на околу 180 метри. На места, особено на исток, преовладуваат надолжни дини; на друго место песочни планини со висина од дури 300 метри формираат сложени обрасци. Поголемиот дел од областа е целосно безводен и ненаселен, освен неколкуте залутани бедуински племиња.
Пештери
Под грубите пустини во Саудиска Арабија лежат темни комори и сложени лавиринти исполнети со кристални структури, сталактити и сталагмити. Варовничкиот под на платото Суман, карстна област на исток од Дехна, е преполн со такви пештери, локално познати како Далси. Некои имаат мали влезови кои се отвораат во пештери, други водат во лавиринт од премини долги неколку километри. Локалните бедуини одамна ги познаваат овие пештери, а некои се користеле како резервати на вода. Тие прво биле систематски проучувани во 1981 година, а подоцна и истражени и пријавени во Саудискиот геолошки институт.
Животна средина и Заливската војна
Војната во Персискиот Залив од 1991 година донела сериозни еколошки штети на регионот. Најголемото излевање на нафта во светот, проценето на дури 8,000,000 барели, се случило во заливот и крајбрежните области на Кувајт, Иран и голем дел од крајбрежјето на Персискиот Залив во Саудиска Арабија. Во некои делови од саудискиот брег кои претрпеле најголеми штети, се покажало дека седиментите содржат 7% нафта. Плитките подрачја погодени вообичаено обезбедуваат место за хранење на птиците. Бидејќи растенијата и животните на морското дно се основа на синџирот на исхрана, оштетувањето на крајбрежјето има последици врз целиот екосистем на плитката вода, вклучувајќи ја и мултимилионската индустрија за риболов во Саудиска Арабија.
Излевањето имало сериозно влијание врз крајбрежната област околу Мадинат ел-Џубајл како Синаија, најголемиот центар за индустрија и население, кој неодамна бил планиран и изграден од саудиската влада. Излевањето ги загрозило индустриските постројки во „ел-Џубајл“ поради системот за ладење на морската вода за примарните индустрии и го загрозил снабдувањето со вода за пиење произведена од постројки за одсолување на морска вода. Пристаништето во „ел-Џубајл“ и островот Абу Али, кој влегува во заливот веднаш северно од„ел-Џубајл“, доживеало најголемо загадување, а главниот ефект на излевањето бил концентриран во областите на ракчињата. Голем број морски птици биле убиени кога нивниот пердув бил премачкан со масло. Покрај тоа, плажите долж целото крајбрежје биле покриени со топчиња од масло и катран.
Експлодирањето и палењето на приближно 700 бунари на нафта во Кувајт, исто така, создало неверојатни нивоа на загадување во атмосферата, исфрлило масна саѓи во околните области и произвело нафтени езера во пустината Кувајт еднаква на волумен 150,000,000 барели. Саѓите од пожарите во Кувајт се пронајдени во снеговите на Хималаите и при врнежи од дожд над јужните делови на ЗНД, Иран, Оман и Турција. Жителитена Ријад објавиле дека автомобилите и мебелот на отворено се покриваат секојдневно со облога на мрсна саѓи. Конечните ефекти на загадувањето во воздухот од изгорениците на бунарите допрва треба да се утврдат, но примероците на почвата и растителноста во Рас ел-Кафџи во северна Саудиска Арабија откриле високи нивоа на честички на мрсна саѓи вметнати во пустината. Програмата за животна средина на ООН предупредила дека јадењето добиток што пасел на површина од 7.000 квадратни километри од пожарите, или 1.100 километри од центарот на пожарите, област што ја вклучувала северна Саудиска Арабија, претставува опасност по здравјето на луѓето. Вкупните ефекти од излевањето на нафтата и пожарите врз морскиот живот, здравјето на луѓето, квалитетот на водата и растителноста останува да се утврдат од 1992 година. Покрај тоа, на овие два главни извори на штета на животната средина мора да се додадат големи количини на отпад, токсични материјали и помеѓу 173 и 207 милиони литри канализација во јами со песок што ги оставиле коалициските сили.
Природни опасности: чести бури со песок и прашина
Животна средина - тековни проблеми: опустинување ; исцрпување на подземните водни ресурси; недостатокот на повеќегодишни реки или постојани водни тела го поттикнале развојот на обемни капацитети за одсолување на морска вода; загадување на крајбрежјето од излевање на нафта
Животна средина - меѓународни договори:  страна на: Климатски промени, опустинување, загрозени видови, опасни отпадоци, закон на море, заштита на озонската обвивка
Статистика
Област:
2.250.000 км (меѓународните граници на Саудиска Арабија не се финализирани. Саудиската влада, покрај другите, ги смета за свои големи делови на земјиштето во соседните земји Јемен, Оман и ОАЕ . Сегашната бројка за големината на тие држави ги вклучува сите оние територии што се надвор од саудиската контрола)* Земјиште: 2.250.000 км²* Вода: 0 км²
Користење на земјиштето:* Обработливо земјиште: 1,8%* Постојани култури: 0%* Постојани пасишта: 56%* Шуми : 0%* Друго: 42%
Легендата за Хиспанија
Легендата за Хиспанија е шпанска историска драма, сместена на Пиринејскиот Полуостров, во вториот век п.н.е. Серијата започна да се прикажува на 25 октомври 2010 година на Антена 3. Поради одличната гледаност, серијата беше обновена за втора и трета сезона. Хиспанија, вториот век пред новата ера. Во светот каде моќта на неколкумина ги одредува животите на многумина, една бунтовничка група Хиспанци, под водство на Вириато, ја избира сопствената судбина. Тие одлучуваат да се борат против Рим за да ја одбранат својата територија, Хиспанија. Вириато е скромен хиспански козар кој ужива во мирниот живот покрај својата ќерка Алтеа.
Но, доаѓањето на римските војници, предводени од Галба, ќе ја промени неговата судбина. Неговото село е нападнато и тој, исполнет со омраза и се колне дека ќе се одмазди, борејќи се со Римјаните до смрт.
Приказна за борба и одмазда, но истовремено и љубовна приказна. Главните ликови се страствени и подготвени се да ризикуваат се, за да ја спасат жената која ја сакаат и да ја ослободат земјата во која пораснале.
Емил Рајковиќ
Емил Рајковиќ (роден во ) — поранешен кошаркар и  репрезентативец на Македонија, и тренер без ангажман и поранешен изборник на казахстанската репрезентација.
Играчка кариера
Својата кариера ја започнал во Работнички во сезоната 1996/97. За сезоната 1997/98, Рајковиќ се преместил во Куманово. За следната сезона, Емил се вратил во Работнички со кој го освоил Првенството 1999 и 2001. Следната сезона играл сè уште во Работнички, станувајќи вицепрвак во Купот 2002 и првак во Првенството. Сезоната 2002/03, потпишал за Вардар. Но за време на таа полусезона, Емил Рајковиќ го напуштил Вардар. Во јануари 2003 година, Рајковиќ потпишал за грчки Нир Ист. За сезоната 2002/04, тој се вратил во Македонија, поточно во МЗТ Аеродром. Во сезоната 2004/05, Рајковиќ настапувал за струшки Фон.
Тренерска клупска кариера
Рајковиќ од 2003 до 2005 година бил тренер младинската школа на Торус. За сезоната 2005/06 станал помошник тренер на прволигашот Тоа Сум Јас. За сезоната 2006/07, Емил станал помошник тренер во Фени Индустри, каде останал на таа позиција сè до Супер лигата и станал главен тренер. Во сезоната 2007/08, Рајковиќ со Фени ја Купот 2008 и Првенството. Следната сезона бил вицепрвак во Лигата. Во сезоната 2009/10, Емил Рајковиќ повторно ја освоил двојната круна со Фени. Во следната сезона, Рајковиќ ја одбранил титулата во домашното Првенство, и исто така ја освоил Балканската лига во истата сезона. Во сезоната 2011/12, Рајковиќ со Фени бил вицепрвак во Лигата и Купот. Сезоната 2012/13 ја започнал во Фени Индустри, но во јануари 2013 година потпишал две и пол годишен договор со Работнички. Со Работнички бил вицепрвак во сезоната 2013/14. Во јули 2014 година, Рајковиќ потпишал за полски Сласк Вроцлав, Рајковиќ во Сласк бил тренер сè до елиминацијата во разигрувањето кога го напуштил кормилото. За следната сезона, Емил повторно станал тренер на Сласк. Во јуни 2016 година, Емил потпишал за МЗТ Аеродром. Со МЗТ, Рајковиќ со освоил Суперкупот на Македонија 2016. Поради лошите резултати во АБА лигата, Рајковиќ си дал оставка како тренер од клубот. Веднаш потоа Емил се вратил во Полска и потпишал за Стал Острув Вјелкополски. За сезоната 2017/18, Рајковиќ со Стал станал вицепрвак во полското првенство. Во јули 2018 година, Рајковиќ ја сменил средината и потпишал за Астана од Казахстан. За сезоната 2019/20, Рајковиќ продолжил како тренер на Астана. Таа сезона Рајковиќ не ја завршил до крај бидејќи домашното казахстанско првенство и ВТБ лигата, со одлука на нивните извршни органи во март, биле принудени да се прекинат поради ширењето на COVID-19. На крајот на мај, казахстанската федерација службено го прекинала првенството и ја прогласила Астана, а со тоа и Рајковиќ, како првак. Во март 2021 година, Рајковиќ и Астана со освоиле Купот на Казахстан. По освојувањето на третата првенствена титула, тој ја напуштил КК Астана и се вратил во Македонија.
Здравик
Здравик (грчки: Δραβήσκος, Дравискос, до 1926 г. Ζδράβικ, Здравик ) — село во Зихненско, Егејска Македонија, денес во општината Зелјахово на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.488 жители (2011).