cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Таупо
Местоположба и особености
Таупо има население од 20.310 (попис од 2001). Градот се наоѓа на североисточниот агол на езерото Таупо и е туристички центар, особено летно време, бидејќи нуди добра панорама на езерото и планините северно. Како други туристички атракции, Таупо нуди и падобранство, глисирање, надводно параглајдерство и други активности од сличен тип.
Се протега долж автопатот State Highway 1, како и на места долж State Highway 5.
Аргумент на ублажување
Според Владимир Буковски, средината меѓу Големата лага на советската пропаганда и вистината е лага, па затоа не би требало да се бара средина меѓу дезинформација и информација. Според него, луѓето од западната плуралистичка цивилизација се посклони на оваа грешка, бидејќи тие ги решаваат проблемите со правење компромиси и со прифаќање на алтернативните толкувања, за разлика од Русите кои ја бараат апсолутната вистина.
Дадена единка која ја покажува оваа грешка на лажен компромис имплицира дека позициите кои се разгледуваат се екстреми на еден континуум од мислења и ваквите екстреми се секогаш грешни, а средината е секогаш точна. Ова не е секогаш така. Понекогаш само X или Y е прифатливо, без притоа да е можна средина. Дополнително, грешката на средина дозволува било која позиција да може да се укаже како невалидна, дури и оние позиции до кои претходно се дошло со помош на овој метод; сè што треба да се направи е да се претстави уште една, радикално спротивна позиција, при што средината (компромисот) ќе биде присилен кон таа позиција. Во политиката, ова е дел од основата на теоријата на Овертонскиот прозорец.
Важно е да се забележи дека ова не значи дека позицијата на средината е лоша стратегија, или, пак, неточна; ова укажува само на тоа дека средината (ублажената позиција) не може да се користи како доказ за вистинитост.
Блаце (Чучер-Сандево)
Блаце — село во Општина Чучер-Сандево, во областа Црногорија, во околината на градот Скопје.
Потекло на името
Селото најпрвин запишано како Блатце се сретнува во 1299 година. Се верува дека името потекнува од Блатце, што доаѓа од блато (застоена вода, поголемо место со кал) и додавката -це, или пак од Блаца, што означува мочуриште.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на Скопската Котлина, во западниот дел на територијата на Општина Чучер-Сандево, чиј атар нашироко се допира со државната гранична линија со Косово. Селото е ридско, на надморска височина од 420 метри. Од градот Скопје, селото е оддалечено 31 километар, додека од регионалниот пат Скопје-Приштина е оддалечено само 3,6 километри.
Селото е планинско и се наоѓа во Скопска Црна Гора. Селото е во близина на македонско-косовската граница и има граничен пункт.
Во суштина, селото е поделено на два различни делови, кои долго време во материјалите биле споменувани како две различни села. Тоа се Долно Блаце, сместено во непосредна близина на денешниот регионален пат Скопје-Приштина и граничниот премин „Блаце, и Горно Блаце (или само Блаце), сместено околу 3 километри повисоко на падините на планината Скопска Црна Гора.
Долно Блаце
Селото има разбиен тип, чии маала се многу раздвоени. Главни се две маала: Бард, на северозапад, и Точ, на југоисток. Имињата ги добиле по родовите кои живеат во нив и оддалеченоста меѓу нив е над 1 километар.
Горно Блаце
Селото се наоѓа на висока тераса од левата страна на Лепенец, сместено на падина на планината Скопска Црна Гора. Мештаните со вода за пиење се снабдувале од бунари, чешми и неколку извори. Како месности во неговиот атар се сретнуваат: Појата, Селиште, Роѓа, Плениште, Кодра Виеш и Бањица.
Селото има разбиен тип. Поделено е на маала, како Блаце, Дочај, Тушевска и Преслав. Исто така, постојат и повеќе групирања на куќи, кои се нарекуваат по родовите кои живеат во нив. Оддалеченоста меѓу маалата и групите куќи е од 300 до 500 метри.
Историја
Блаце се смета за старо село во делот на Скопска Црна Гора. Се смета дека порано се наоѓало над денешната положба, во месноста Селиште. Нема податоци кога била извршена преселбата во денешното село. Во историските извори под името Блаце првпат е споменато во 1300 година. Потоа, во 1308 година било споменато повторно во една од грамотите на кралот Милутин, кога било дадено во сопственост на средновековниот манастир „Св. Никита“.
Во средниот век во Горно Блаце несомнено е дека постоеле две цркви: „Св. Богородица“ и „Св. Ѓорѓи“. Остатоци од првата црква се наоѓаат во месноста Селиште, додека втората црква се наоѓала под селото, во денешната месност Киша (Црква). Повеќе нема никакви остатоци од храмот, но во атарот на селото порано се наоѓале плочи со натписи.
Во народната традиција се зачувани спомените за некогашното православно население на Горно Блаце, кое подоцна со доселувањето на муслиманското население од Албанија, постепено се иселувало. Од тоа време останати се топонимите и црквиштата, како и самото име на селото. Дел од православните родови од Горно Блаце кои се иселиле се Ѓорѓиовци, Томшеви, Мрчкови и Љотови.
И Долно Блаце се смета за постара населба, бидејќи околу селото се наоѓале старини. И тоа село било порано населено со православно население, кое подоцна целосно се иселило. Дел од родовите биле Живковци и Китановци.
До крајот на турската власт во 1912 година, селото Долно Блаце било чифлиг.
Во век, Блаце било село во Скопската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 7 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 334,1 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 171,9 хектари, а на шумите 152,1 хектар.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Селаните од Долно Блаце одгледувале жито, пченка и тутун долж реката Лепенец, но чувале и стока, која ја напасувале над Горно Блаце. Исто така, дел од мештаните работеле и во цементарницата во Генерал Јанковиќ.
Сточарството и земјоделството биле главни стопански гранки на мештаните до крајот на Втората светска војна во Горно Блаце.
Население
Блаце е големо село, кое што во 1961 година броело 1.137 жители, од кои 1.072 биле Албанци и 60 жители Турци, додека во 1994 година имало 1.090 жители, албанско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Блаце живееле 972 жители, од кои 968 Албанци, 1 Македонец и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 862 жители, од кои 760 Албанци и 102 лица без податоци.
Родови
Блаце е албанско муслиманско село. Сите родови се доселени, освен еден кој бил исламизиран.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чучер-Сандево и која не била променета при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Кале.
Во периодот од 1955 до 1962 година, селото било дел од тогашната општина Бутељ. Потоа, оваа општината била распуштена и била префрлена во општината Кале.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Бразда, во која покрај селото Блаце, се наоѓале и селата Бањане, Бразда, Визбегово, Глуво, Горно Оризари, Горњане, Мирковци и Чучер. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Блаце, во која влегувало селото Блаце.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2467 и 2468 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на подрачното основно училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.019 гласачи.
Иселеништво
Од Горно Блаце се имаат иселено 14 муслимански семејства, најчесто во Скопје и во Турција.
Мал Росник
Мал Рошник — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Рошник.
Дворци
Дворци — село во областа Долно Кичево, во Општина Пласница, сместено на патот помеѓу градовите Кичево и Македонски Брод.
Етимологија
Некои мештани веруваат дека селото во минатото се нарекувало Изворце. Така било наречено поради врелото, кое се наоѓа под селото. Албанците го изговарале „Зворци“, па велат дека оттаму настанало Дворци.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Долно Кичево, во средишниот дел на територијата на Општина Пласница, од десната страна на реката Треска, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кичево. Селото е рамничарско, на надморска височина од 610 метри. Од регионалниот патен правец Кичево-Македонски Брод селото се наоѓа на раздалеченост од еден километар од овој патен правец. Оддалечено е 17 километри југоисточно од градот Кичево и 14 километри југозападно од градот Македонски Брод. Дворци се наоѓа под падините на планината Баба Сач.
Куќите на ова мало македонско село се наоѓаат во долината на малата Дворска Река, која е десна притока на реката Треска. Во негова близина се наоѓаат торбешките села: Преглово, Пласница и Лисичани.
Селото е збиен тип и нема маала поради мошне скромната големина. Единствено куќите се групирани по роднинските врски, кои се една покрај друга.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) и имало 30 семејства и 2 неженети, сите христијани.
И Дворци се смета за старо село во Кичевската Котлина. Под истото име се сретнува во втората половина на век. Во тоа време живееле 34 словенско-христијански семејства. Се верува дека некогаш селото се наоѓало во месноста Колари, каде се наоѓа руини и „манастириште“. Месноста се наоѓа три километри јужно од денешното село, долж долината на малата Дворска Река. Се верува дека таму имало болест, поради што народот избегал, а дел од жителите преминале во Дворци. Атарот на тоа село денес претставува дел од сегашниот атар на Дворци.
Во денешното село Дворци, најстар род биле Бојдевци, кои денес не постојат. По нив се населил предокот на денешниот род Момировци и на крај сите останати селски родови.
Жителите на Дворци биле во незавидна позиција до крајот на турското владеење, бидејќи се наоѓале помеѓу торбешки села. Во 1902 година, пољак од Пласница зел некоја Ѓенка од родот Трпчевци за жена. Поради страв родот на кратко се преселил во Прилеп, од каде се вратиле во 1910 година. Пред крајот на турското владеење, во Дворци живеело и едно торбешко семејство (Селимовци) од Преглово. Таму се вратиле во 1912 година.
Во век, Дворци било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Традиционална куќа во селото
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 13 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 993,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 198,6 хектари, а на пасиштата 34,2 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Во 1873 година било забележано дека селото имало 14 домаќинства со 68 Македонци (христијани).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 175 жители, сите Македонци (христијани). Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Дворци имало 136 жители.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Дворци:
Дворци е мало село, коешто во 1961 година броело 138 жители, а во 1994 година бројот на населението се намалил на 27 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Дворци живееле 25 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 24 жители, од кои 9 Македонци, 13 Турци и 2 лица без податоци.
Родови
Селото Дворци е населено во целост со македонско население.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пласница, која била една од ретките општини во Македонија, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Брод во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Челопеци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ижиште, во која покрај селото Дворци, се наоѓале и селата Ижиште, Лисичани, Ореовец, Пласница, Преглово и Русјаци. Општината Ижиште постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе биле вклучени селата: Дворци, Ижиште, Пласница и Преглово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 275 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на селскиот дом.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
Иселеништво
Од ова село се имаат иселено следниве родови: Бајадевци се иселиле во Романија, едни од најстарите родови во селото; Кузмановци, не се знае каде се отселиле и Дворчани (1 к.), живеат во кичевското село Староец.
Остружница
Остружница е приградска населба на Белград, Србија, во општина Чукарица. Има население од 4.218 луѓе (2011).
Географија
Остружница се наоѓа на десниот брег на реката Сава, на устието на Остружничка река, 14км југозападно од Белград, јужно од островот Ада Циганлија.
Историја
Областа на Остружница била локација на Долгиот мост, првиот постојан мост во историјата на Белград. Како спротивна, сирмската страна преку Сава беше огромно мочуриште во тоа време (модерен Нов Белград), мостот не застануваше на брегот, туку продолжи извесно време над мочуриштето. Поради тоа народот го нарекувал и Мост над мочуриштето (Мост преко мочваре). Мостот го изградиле Австријците за да им помогнат да го освојат Белград од Османлиите за време на опсадата на Белград во 1688 година. Според записите, искусниот белградски мајстор Ѓорѓевиќ „за само еден месец, со помош на своите 400 работници, го изградил Долгиот мост, користејќи 2.000 стебла дрвја, 1.100 дрвени купови, 15.500 снопови палинзи и 12.000 палишта“. Веднаш до него, малку поблиску до островот Ада Циганлија, Австријците изградија друг, класичен понтонски мост, кој „се потпираше на Долгиот мост“.
NGC 6047
NGC 6047 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Остружница
Историја
Долјани е поранешна населба која се наоѓала во горниот дел на потокот Долјански поток, помеѓу селата Велика Моштаница, Мељак и Сремчица, јужно од денешна Остружница. Нашироко се смета дека Долјани бил населен за време на Првото српско востание, од Караѓорѓе поради чумата. Аќим Долјанац, блискиот соработник на Караѓорѓе и родоначалник на семејството Долјанчевиќ, во тоа време се преселил во Остружница.
NGC 6047
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6047 се споменува и како MCG 3-41-87, CGCG 108-111, DRCG 34-62.
Остружница
Историја
За време на Првото српско востание, Караѓорѓе, водачот на востанието, го свикал првото народно собрание на Србија во Остружница, 24–28 април 1804 година.
NGC 6047
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6047 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6047 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Остружница
Економија и инфраструктура
Новиот патен мост Остружница, во завршна фаза на изградба, бил бомбардиран за време на воздушните напади на НАТО врз Југославија во 1999 година и не бил завршен дури во 2005 година. Претставува еден од главните делници на обиколницата на Белград.
NGC 6047
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 5 м 9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 43' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 6047 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57033. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Остружница
Економија и инфраструктура
Мала населба Таролит, именувана по поранешната фабрика, се наоѓа на излезот од Остружница во правец Умка. Сместено на работ на коритото на реката Сава, помеѓу водата и Стариот пат Обреновац, редовно е поплавен за време на високите водостои на Сава. Во февруари 2022 година било објавено дека жителите ќе бидат преселени во другите делови на Остружница.
Демографија
Остружница е класифицирана како урбана населба, со флуктуирачки број на население:
Авангарда
Авангарда ; од француски, "advance guard" или "vanguard" ) — личности или дела кои се иновативни и експериментални, особено во уметноста, културата и политиката.
Авангардата претставува рушење на границите на тоа што е прифатено како норма или како статус кво, пред сè во културните рамки. Поимот за постоење на авангардата се смета за означување на модернизам, за разлика од постмодернизмот. Многу уметници се идентификуваат со авангардата, почнувајќи од почетоците на дадаизмот преку ситуационистите па сè до постмодерните уметници како поетите од 1981.
Терминот исто така се однесува на промоција на радикалните социјални реформи. Неговото значење се јавува во есејот Уметникот, научникот и индустријалецот (ориг. L'artiste, le savant et l'industriel) на сенсимонистот Олинд Родригес од 1825 година, кој го користи за првпат терминот "авангарда". Во есејот, Родригес се повикува на уметниците инсистирајќи на фактот дека "моќта на уметностите е токму оној најдиректен и најбрз начин" за социјални, политички и економски реформи. Со текот на времето, авангардата се поврзува за движењето ларпурлартизам, кое се фокусира пред сè на проширување на границите на естетското искуство, отколку на социјалните теми.
Теорија на авангардатата
Повеќе автори се обиделе да ги означат параметрите на авангардата со ограничен успех. Една од најпознатите анализи на авангардата како културен феномен е книгата „Теорија на уметноста на авангардата“ (Teoria dell'arte d'avanguardia) на италијанскиот есеист Ренато Поџиоли во 1962 година. Испитувајќи ги историските, социјалните, психолошките и филозофските аспекти на авангардата, Поџиоли оди вон поединечните примери од уметноста, поезијата и музиката да покаже дека авангардата може да се види како еден заеднички идеал или вредност кој се манифестира во неконфомистичкиот начин на живот, како на пример случајот на боемството.
Други автори се обидуваат да ја разјаснат и прошират студијата на Поџиоли. Германскиот книжевен критичар Питер Биргер во делото Теоријата за Авангардата (1974) гледа во воздигнувањето од страна на установите на социјално критичните уметнички дела и тоа го асоцира со капитализмот, „уметноста како институција го неутрализира политичкото задоволство на поединечното дело.“
Одлики на авангардата
На почетокот на Првата светска војна се јавуваат нови теми кои кај уметниците предизвикуваат чувство на страв, разочарување и изгубености тоа се огледува во делата на авангардата. Одлика е негирањето на традицијата, стремеж кон експериментирање, се истражуваат нови принципи на пишување, се замислуваат нови техники на израз, надвор од постоечките, деперсонализација, дефабуларизација или уништување на романот (нема класична фабула ниту роман) - се отфрлаат сите правила. Една од целите на авангардната уметност е да ја шокира публиката.
Концепт
Концептот за авангарда се однесува претежно на уметниците, писателите, композиторите и мислителите чии дела се спротивставуваат на културните вредности на мејнстримот и често имаат остри социјални или политички значења. Еден од првите дефинитивни извештаи за авангардата е есејот Авангардата и кичот од историчарот на уметност Клемент Гринберг, издаден за Partisan Review во 1939 година. Како што вели и самиот наслов, Гринберг расправа за тоа дека авангардната култура е историски спротивставено на "високата" или "мејнстрим" култура, и дека ја отфрла идејата за вештачко создадена масовна култура (мас култура) произлезена од индустријализацијата. Секој од овие медиуми е директно произлезен од капитализмот и како такви се водени од истите профитабилни мотиви од останатите сектори во производството, а не од идеалите на вистинската уметност. Поради тоа, според Гринберг овие форми се кич: лажни, фалсификати или механички култури, кои често претендираат да бидат повеќе од она што се преку користењето на формални инструменти украдени од авангардната култура. На пример, за време на триесеттите години од 20 век, рекламната индустрија се користи со визуелните маниеризми на надреализмот, но тоа не значи дека рекламните фотографии од тие години се надреалистични. Се работи за стил без суштина. На тој начин Гринберг се обидува да ја разграничи вистинската авангардна уметност од пазарната мода и површните стилски иновации кои се пример за потрошуваштво.
Теорија
Слично гледиште имат и членовите на Франкфуртската школа, вклучувајќи ги и Теодор Адорно и Макс Хоркхајмер во нивните есеи Културната Индустрија: Просветување на измамата (1944), како и Валтер Бенјамин во неговите високо влијателни "Делото на уметноста во доба на механичка репродукција" (1936). Таму каде што Гринберг го користи германскиот збор кич да ја опише антитезата на авангардната култура, членовите на Франкфуртската Школа се користат со терминот масовна култура (мас култура) за да укажат дека оваа лажна култура е постојано произведена од нова произлезена културна индустрија (која вклучува комерцијално издавачки куќи, филмска индустрија, музички индустрија и електронски медиуми). Тие исто така укажуваат на тоа дека порастот на оваа индустрија значи дека уметничката изврсност е заменета со мерката "продажба" како мерка за вредност. Еден роман, на пример, се оценува врз основа на тоа дали е бестселер, музиката подлегнува на процената на топ-листите и површната комерцијална логика на Златната плоча. На овој начин, автономната уметничка заслуга толку посакувана на авангардата е напуштена и продажбата станува мерка, како и оправдување, за сè. Потрошувачот е тој што ги диктира правилата.
Глобалниот капиталистички пазар, од неолибералните економии, и од она што Гај Деборд го нарекува општество на спектаклот, ги доведе современите критичари да шпекулираат за денешното постоење на авангарда. Пол Ман, во неговиот текст Смртната теорија на авангардата покажува како авангардата целосно се вметнува во денешните институционализирани структури, идеја која зподелува и Рихард Шекнер во неговата анализа за авангардните перформанси.
Критика
Наспротиј централните аргументи на Гринберг, Адорно и останатите, терминот „авангарда“ е погрешно толкуван и во различни сектори на мејнстрим културната индустрија од 1960-тите години на XX век, најчесто како маркетинг алатка да се рекламира популарната музика и комерцијалниот филм. Денес е речиси нормално да се опишат рок музичарите или познатите филмски работници како авангарда. Забележувајќи ја оваа концептуална промена, многу современи теоретичари како Матеј Калинеску во Петте лица на Модерното: Модернизаз, Авангарда, Декаденција, Кич, Постмодернизам (1987) и Ханс Бертенс во Идејата за Постмодерното (1995) предлагаат дека ова знак дека нашата култура е влезена во ново постмодернистичко доба, каде бившите модернистички начини на размислување и однесување се веќе излишни.
Во секој случај, најострата критика за авангардата против мејнстрим гледиштата на општеството е напишана во доцните шеесетти години од критичарот од Њујорк Харолд Розенберг. Обидувајќи се да најдат заедничка точка помеѓу идеите на Ренато Поџиоли и изјавите на Клемент Гринберг, Розенберг предлага дека од средината на 1960-тите години па наваму, прогресивната култура, престанува да ги задоволува поранешните антагонистички улоги. Оттогаш се сплотени од „авангардните духови“ од една страна и од масовната култура на друга страна. На тој начин, културата станува „професија, чии аспекти се изговор за нејзиното рушење“. Во есејот „Машина на славата“ од 1951 година, италијанскиот писател Еуџенио Монтале вели дека новата авангарда од периодот по Втората светска војна вреди помалку од старата авангарда, но за жал, ќе трае подолго зашто ги усогласува суетата на уметниците со нивните интереси. Новата авангарда, која тој ја нарекува „буржоаска авангарда“, претставува уметност за која веднаш се гледа како е направена, уметност која на сите им кажува „колку сум интелигентна“, а која се состои во тоа што веќе потрошените нешта ги зачинува со нов сос. Слично на тоа, во есејот „Уметност за сите“ од 1957 година, процесот што Теодор Адорно го нарекол „стареење на авангардата“, Монтале го опишува како општо побуржуавување на сите авангардни движења, кои се толку повеќе буржоаски, колку што се поавангардни.
Театар
Авангардата во театарот има значителна историја во 20 век. Таа започнала на крајот од 19 век со Алфред Жари и неговата Ubu plays која била реакција на дотогашното пишување претстави. Авангардниот театар постојано е во потрага по експерименти и новитети во изразувањето. како и за тоа да создаде нови и креативни односи со гледачите. Како другите форми на авангарда, и театарот е одговор на вообичаените форми и претставува реакција на општата културна криза. Постојат движења во театарот кои дале придонес на традицијата на авангардата како во САД такаи во Европа. Меѓу нив, Флуксус, Хепенингс и Нео-Дада.
Тибериј Клавдиј Балбил
Тибериј Клавдиј Балбил (Tiberius Claudius Balbillus, Τιβερίος Κλαύδιος Βαλβίλλος) познат и како „Мудриот Балбил“ , (20-79) бил египетски и грчки астролог и научник. Роден и израснат во Александрија, Египет. За време на владеењето на римскиот цар Калигула се преселил од Рим во Александрија, но се вратил во Римското Царство за време на владеењето на императорот Клавдиј, со кого бил во пријателски односи уште од деца. Го придружувал Клавдиј на неговата експедиција на Британија како офицер во XX легија, а откако се вратиле, бил награден со круна на честа. Балбил бил еден од највисоките судии кои му служеле на Рим.
Бил висок свештеник во храмот во Хермес и управник на Александриската библиотека, па времето го минувал на пат меѓу Александрија и Рим. Ја предвидел еклипсата која се случила на роденден на императорот, а останал како советник на Клавдиј, дури и откако императорот издал едикт со кој ги прогонува сите астролози од Рим. Го избегнал и лошиот крај за време на владеењето на Нерон, кој во 56 година го назначил Балбил за префект на Египет, каде останал до 59 година. Балбил се вратил во Рим за време на владеењето на императорот Веспазијан. После неговата смрт, Веспазијан, кој имал многу исоко мислење за него, му посветил спортски фестивал наречен Балбилски игри.
Балбил бил женет за Гркинка чие име не се знае, а имале само едно дете - ќерка по име Клаудија Капитолина.
Горно Видиште
Горно Видиште (Άνω Εκκλησία) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 25 жители
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 19 километри северозападно од градот Гребен. На 1 километар северозападно се наоѓа старото село Видиште.
Историја
Селото е основано во 1970-те години од жителите на старото село Видиште заради подобри комуникации и блискост со градот Гребен. Новото село Горно Видиште е сместено покрај регионалниот пат Агиос Космас – Гребен.
Пјерик Федриго
Пјерик Федриго (Pierrick Fédrigo; р. ) — поранешен француски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2002-2016 година. Бил француски национален друмски првак во 2005 година и има освоено четири етапи на Тур де Франс.
Кариера
Федриго ја освоил етапата 14 во Гап во 2006, етапата 9 во Тарб во 2009 и две етапи во По: етапата 16 во 2010 и етапата 15 на изданието во 2012. На изданието во 2010 бил дел од избрана група, која се искачила на две искачувања од екстра категорија и едно искачување од втора категорија. Тој се борел со останатите седум членови на бегството, вклучувајќи го Ленс Армстронг и победил. Федриго освоил исто така и неколку трки, вклучувајќи ги Четири дена Динкерк во 2005 и Критериум Интернационал во 2010. Неговиот прекар е „le nez de Marmande“ (Носот на Марманд) поради неговиот препознатлив нос. Во септември 2014 година, Бретањ-Сеше Енвиронемент објавиле дека потпишале со Федриго за 2015 година. Во август 2016 година, Федриго објавил дека ќе се повлече од тркитр по ГП Западна Франција.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
3 век п.н.е.
Во Средоземното Море, првите неколку децении од овој век се одликуваат со баланс на силите меѓу хеленистичките кралства на исток и големата трговска сила на Картагина на запад. Балансот бил нарушен со појавата на конфликт меѓу Картагина и Римската република. Во следните децении, Картагина била прво понижена, а потоа уништена од Римјаните во Првата и Втората пунска војна. По Втората пунска војна, Рим станал најмоќната сила во западното Средоземје.
Во Индија, Ашока управувал со Мауријската империја. Во Тамилакам (јужна Индија), династиите Пандиа, Чола и Чера од класичниот период го доживеале својот подем.
Во Кина, завршувал Периодот на завојуваните држави, откако Џин Ши Хуанг ги освоил другите држави и ја воспоставил краткотрајната Џин династија, која била првата кинеска империја по која во истиот век следела долготрајната Хан династија. На Корејскиот полуостров, започнал протоисторискиот период. Во Монголија, Хунну биле на врвот од својата моќ.
Кралица Корделија
Кралицата Корделија била легендарната кралица на Бритите. Таа била најмладата ќерка на Леир и втората кралица на предримска Британија. Не постои независен историски доказ за нејзиното постоење.
Легенда
Корделија била омилена ќерка на Леир, и помладата сестра на Гонерил и Реган. Кога Леир одлучил да го подели своето царство помеѓу неговите ќерки и нивните сопрузи, Корделија одбила да му се додворува. Затоа Леир одбил да и подари земја во Британија или благослов за нејзиниот сопруг. Без разлика, Аганипус, кралот на Франките, ја побарал за жена и Леир го одобрил бракот, но не му подарил никаков мираз. Таа се преселила во Галија и живеела таму многу години.
Леир на крајот бил прогонет од Велика Британија и побегнал кај Корделија во Галија, барајќи да се врати на престолот кој бил запленет од страна на мажите на другите негови ќерки. Таа ја нападнала Британија, победувајќи и враќајќи му го престолот на Леир. По смртта на Леир три години подоцна, нејзиниот сопруг Аганипус загинал, а Корделија се вратила во Велика Британија и била крунисана за кралица.
Корделија мирно владеела пет години додека синовите на нејзините сестри, Кунедагиус и Марганус не пораснале. Војводите од Корнвол и Албани, го презрале владеењето на жена кога тие имале соодветно потекло за владеење. Тие се бореле против Корделија, која се борела лично во повеќе битки. Таа на крајот била фатена и затворена од страна на нејзините внуци. Поради тага, таа извршила самоубиство. Кунедагиус владеел над земјите југозападно од Хамбер. Марганус владеел над Североисточниот Регион на Хамбер. Граѓанска војна избувнала меѓу нив наскоро после ова.
Референдум во Македонија (1991)
Македонски референдумот за независност — референдум одржан на 8 септември 1991 година, кој резултира со прогласување на независност на Македонија од Социјалистичка Федеративна Република Југославија.
Предвечерие на Референдумот за независност
Референдумот во Македонија се одржа во предвечерјето на распадот на СФРЈ. Врз основа на плебисцитот од декември 1990 година на кој словенечкиот народ со уверливо мнозинство се определи за градење суверена држава и Декларацијата за независност, на 24 јуни следната година Словенија прогласи независност. Веднаш по тој чин дојде до вооружен конфликт меѓу ЈНА и словенечката територијална одбрана. Воениот судир заврши за триесетина дена со Брионската декларација и повлекување на единиците на ЈНА од Словенија во Србија и во БиХ.
Истиот ден заедно со Словенија, врз основа на одлука на Саборот независност прогласи и Хрватска. На 6 мај избија нереди, а потоа дојде и до престрелки во и околу поморската база "Лора" во Сплит. Прва жртва на немирите беше војникот Сашо Гешковски од Кавадарци, кој извршувал стражарска служба.
Сплитските настани беа почеток на зачестените инциденти и оружени пресметки меѓу силите на Југословенската народна армија и Хрватската национална гарда кои потоа добиваа сè повеќе на интензитет, се проширија и пераснаа во отворен оружен конфликт.
Се создаваше хаотична состојба и во БиХ со прогласувањето на Источна Херцеговина, областа Романија и Босанската Краина за Српски автономни области кои се ставија под директна јурисдикција на сојузната власт, односно на раководството во Србија.
Со цел мирно решавање на кризата, на 27 август Европската Заедница донесе Декларацијата за Југославија. Беа потпишани и два документа - Спогодба за прекин на огнот, една од многуте безуспешни што потоа ќе следат и Меморандум за проширување на набљудувачките активности на ЕЗ во Југославија со кои се операционализираше Декларацијата.
Потпис на Декларацијата ставија тогашниот претседател на претседателството на СФРЈ Стипе Месиќ, од име на Сојузниот извршен совет Анте Марковиќ, како и претседателите на сите шест републики. Од името на ЕЗ Декларацијата ја потпиша Ханс Ван ден Брук, претседател на Министерскиот совет и шеф на дипломатијата на Холандија, која тогаш претседаваше со Заедницата. Со Декларацијата се гарантираше неповредивост на надворешните и внатрешните граници, право на изјаснување на народите за сопствениот суверенитет, негирање на употребата насила како политика на свршен чин, а во спротивно се предвидуваа ригорозни санкции.
ЕЗ како последен обид да ја спречи граѓанската војна која се наѕираше од развојот на југословенската криза, на 7 септември во Хаг организира Мировна конференција за Југославија.
Согледувајќи ја состојбата во Југославија првото повеќепартиско македонско собрание ја усвои Декларацијата за независност на 25 јануари 1991 година. По што следуваше и одлуката за распишување на референдум на 8 септември 1991. По долги и мачни преговори во Македонскиот парламент, парламентарците донесоа одлука на референдумот да се постави прашањето:
Формално волјата на народот за самостојна држава беше потврдена со Декларација за прифаќање на референдумските резултати на 18 септември 1991 во Собранието на Република Македонија.
Референдумски резултати
Резултатите само по себе говорат за успешноста на Референдумот. Во официјалниот извештај на Комисијата за спроведување на Референдумот се вели дека за начинот на кој беше спроведен не беа поднесени приговори или жалби поради неправилности или повреди на одредбите на Законот за републички Референдум. Комисијата ја констатираше масовноста на граѓаните со право на глас во Република Македонија кои се изјасниле "за" самостојна и суверена Македонија.
На 8 септември, на плоштадот Јосип Броз Тито, денес именуван како Македонија, Претседателот на Референдумската комисија ги соопшти првите резултати, според кои Македонија изгласа да стане независна и суверена држава. По овој повод тогашниот Претседател - Киро Глигоров ги поздрави насобраните со следниве зборови: „Граѓани и граѓанки на Македонија дозволете вечерва на вас и на сите граѓани и граѓанки на Македонија, да ви ја честитам слободна, суверена и самостојна Македонија.“
Во меѓувреме и информираше и Радио Скопје: „Македонија денеска за нашето утре гласаше вака: Берово до 19 часот 95,47 насто, Битола до 17 часот 70 насто, Валандово до 15 часот 70 насто, Виница до 19 часот 93,26 насто, Гевгелија до 19 часот 87 насто, Гостивар до 19 часот 30,3 насто, Дебар до 14 часот 30 насто, Делчево до 19 часот 93,30 насто, Демир Хисар до 19 часот, 90 насто, Кичево до 17 часот 28 насто.“
Политички импликации
Масовен беше одзивот и на Македонците во дијаспората, во САД, Канада и во Австралија каде што гласањето беше извршено предвреме, а на повеќе места е констатирано дека сите гласачи се изјасниле позитивно.
Во деновите пред Референдумот беа упатени повици до сите политички водачи и до граѓаните да одат да го дадат својот глас. Повикот беше прифатен од сите, освен од партиите на албанската националност кои повикаа на бојкот, тврдејќи дека Албанците се обесправен народ. Поради тоа, граѓаните од албанска националност го бојкотираа овој референдум.
Де јуре
Де јуре (латински: de iure) — лингвистичка и логична спротивност на де факто. Во буквално толкување значи: „Врз основа на законот, согласно правото". Означува состојба која се темели на правен кодекс. Во правната терминологија кога еден се повикува на законот и законската пишана материја се повикува всушност на де јуре.
Јулијан Дракслер
Јулијан Дракслер (роден на 20 септември 1993 година) — германски професионален фудбалер кој игра како крило за француски клуб Париз Сен-Жермен и германската репрезентација. Тој е познат по неговата способност да ги користи двете нозе, неговата брзина, и моќта на неговиот шут.
Дракслер го направил своето деби во Бундеслигата за Шалке 04, на возраст од 17 години во јануари 2011 година, а во мај истата година го постигнал првиот гол во финалето на германскиот Куп. Вкупно, тој одиграл 171 натпревар за Шалке, и постигнал 30 голови, пред да се прсели во тимот на  Волфсбург во 2015 година. Во јануари 2017, тој се приклучил на тимот на Париз Сен Жермен.
Катерина Шошко
Катерина Шошко македонски романописец, родена е на 3 септември 1986 година, во Скопје
Животопис
Катерина Шошко средното образование го добива во гимназијата „Јосип Броз Тито“ во Скопје. Во 2008 дипломирала на Правниот факултет Јустинијан Први во Скопје, на насоката Политички науки, а во 2013 магистрирала на истиот факултет, на насоката Применета политика.
Од 2011 пишува за домашни електронски медиуми. Покрај фриленс пишувањето на веб и блог содржини, електронски книги, преводи од англиски и српски јазик, работи и како СЕО контент писател.
Во 2016 година, издавачката куќа Слово љубве - Букви букс го издава нејзиниот прв роман, психолошко-криминалниот трилер „Крвава Месечина“. Во 2020 година, издавачката куќа Антолог го издава нејзиниот втор роман, натприродниот трилер „Случајот Чернобог“. Авторката живее и работи во Скопје.
Дела
Романот „Крвава Месечина“ во 2017 година ја доби наградата на Фондација Македоника за книга на месец февруари.
Стокхолмска крвава бања
Стокхолмска крвава бања или Стокхолмско крвопролевање (шведски: Stockholms blodbad, дански: Det Stockholmske Blodbad) – масовни убиства на шведското благородништво од страна на данскиот крал Кристијан II.
Данска, Норвешка и Шведска се обединиле во Калмарската Унија. Тоа било личен сојуз под еден монарх во периодот од 1397 до 1523 година. Секоја од овие земји се одрекнала од својата сувереност, но не и од независноста. Во Шведска дошло до судир меѓу оние кои ја поддржувале унијата и оние кои сакале нејзина сувереност.
Во 1520 година, данскиот крал Кристијан II, ја нападнал Шведска. Регентот на Шведска, Стен Стуре Помладиот, бил убиен во борбите. Кристијан II го држел под опсада Стокхолм четири месеци. Кога градот паднал, се прогласил за крал на Шведска и наредил да се обезглават 82 водечки шведски благородници, вклучувајќи и двајца бискупи, заради наводен ерес. Повод за ересот била смената на надбискупот Густав Троле. Телото на регентот на Шведска, кој претходно бил убиен, било откопано и запалено на клада. Швеѓаните биле толку огорчени од злосторствата на Кристијан II, што му го дале прекарот „Кристијан Тиранинот“. Во 1523 година бил протеран од Шведска и Шведска излегла од Калмарската Унија основајќи суверена монархија под Густав I.
Мал Севран
Мал Севран — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Чепан.
Маска на срамот
Маска на срамот — справа за мачење, јавно понижување и казнување претежно на жени. Справата била железен нарилник со прикачена железна рамка која ја обиколувала главата. Се користела узда, долга 6 см и широка 3 см 2, која го притискала јазикот одозгора. Во некои случаи уздата била со боцки па така доколку претстапничката го мрдала јазикот и нанесувала болка, сошто се оневозможувал говорот. Жените кои биле сметани за вештерки, биле приморани да носат маски на срамот прцврстени на нивните глави.
Потекло и намена
Првпат забележани во 1567 г. маските на срамот се користеле и во Англија, каде и не биле легално одобрени како вид на казна. Црковното тело и баронските судови во Шкотска изрекувале вакви казни претежно на претапниците од понежниот пол и жени за кои се сметало дека се „груби“ или „досадни“ или пак „јавни кавгаџики“. Ставањето на маски на срамот (во Шкотска и Северна Англија) било осмислено како праведна казна за „зајадливки“ или „кавгаџики“, жени од пониските слоеви чиј говор бил осудуван како „бунтовен“ или „проблематичен“, често и жените осомничени за вештерство со што се спречувал говорот. Од овде и потекнува другото име 'Узда за озборувачки'
Но справата се користела и за извршување на телесни казни при други прекршоци, најмногу на жени кои живееле во работните домови. Личноста која се казнувала била изнесувана на јавно место за дополнително понижување и понекогаш тепана. Иако најчесто се користеле на жени има случаи во кои се користеле на мажи.
Кога маската на срамот се поставувала на главата на „оговорачите“, истите биле шетани низ градот за да се покаже нивниот прекршок или дека се караат постојано. На овој начин со понижување се очекувало истите да се „покајат“ за нивните „бунтовни“ дела. Шилец на уздата спречувал каков и да било говор бидејќи каво и да било говорење ќе предизвикало пробушување на јазикот. Кога се носела справата,било невозможно за жената да заспие, јаде или зборува.
Во Шкотска, маските на срамот се прикажувале во јавноста со прикачување на пример на пазарните крстови и градските куќи. Потоа, започнувал ритуалот на понижување, со престапникот во центарот на вниманието на пошироката јавност. Прикажувањето на маските во јавноста служело како потсетник на народот за последиците од секое несоодветно однесување. Без разлика дали личнпста била јавно шетана или само одведена до одредено место за казнување, процесот на понижување и очекуваното покајување биле подеднакво исти. Времето потребно да се маскаѕта го одредувале црковните тела во Шкотска или месниот управник.
Жените квејкери биле понекогаш казнувани со маски на срамотпоради проповедање на нивната доктрина на јавни места.
ѕидните оглавници биле со слична намена како и столбовите на срамот, но не го попречувале престапникот да говори. Најчесто се користеле во Англија и Шкотска во и  век.
Новиот Свет
Маската на срамот не се употребувала во Новиот Свет, сепак Олауда Еквијано забележал дека истата се користи за контрола на робовите во Вирџинија во средината на век. Мажите и жените биле ставани во греди како казна подеднакво.
Германија
За време на 1500-тите маската се проширила и во останатите европски земји, вклучувајќи ја и Германија. Некои од маските на срамот имале ѕвоно за да го привлекуваат вниманието на пошироката јавност, со што се зголемувало понижувањето. се користела сè до раните 1800-тини години како казна во германските работни домови.
Историски примери
Во 1567 г., Беси Телфер го исклеветила Бејл Томас Хантер во Единбург, велејќи дека користел погрешни мерки. Била осудена да носи маска на срамот и да биде ставена на крстот во период од еден час.
Две маски на срамот биле купени за употреба од властите на градот Волсол во  век, но не е јасно што се случило со истите или пак дали биле искористени.
Во Волтон на Темза, во Англија, стои во постановка во црквата маска на срамот од 1633 г., со натписот „Честер му дава на Волтон срамна маска за да ги затне жените што многу дрдорат“. Приказната е дека некојси Честер загубил богатство поради озборувањето на некоја жена, па на градот му подарил справа за мачење од чиста лутина и гнев.
Во Болтон ле Мурс Ланкашир се користеле сè до 1856 г.
Во литературата
Маската на срамот (The Scold's Bridle)е насловот на романот на Минет Волтерс, каде маската ан срамот е главниот заплет.
Страсна глина (Impassioned Clay) е роман на Стиви Дејвис. Во градината на главниот лик е пронајден скелет на жена од век, трупот бил закопан со маска на срамот на лицето.
Маската на срамот се споменува и во книгата Тројца мажи во чамец (Three Men in a Boat) од Џером К. Џером. Се однесува на маската која е на постановка во црквата во Волтон на Темза, шегувајќи се за недостигот на железо, или дека железото не е доволно цврсто за да го замолчи женскиот јазик, и поради тоа не е повеќе во употреба.
Моклиште (Витолиште)
На 1 км јужно од работ на селото, од двете страни на патот за селото Полчиште, во широкиот Моклишки Дол, во повеќе ниви се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, згура од топена руда и темели од повеќе објекти градени од камен и варов малтер.
Мавровска Река
Мавровска Река — река во Западна Македонија која тече низ Мавровското Поле.
Течение
Некогашна лева притока на реката Радика, денес се влева во Мавровското Езеро, низводно од акумулацијата зафаќа сливно подрачје од 54,5 км2.
Густов
Густов (Gustow) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Името на местото доаѓа од словенскиот збор гостов, кој означува „место на Гост“. До век, селото припаѓало на Фон ден Остенс од Плигентин.
NGC 3679
NGC 3679 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3679 се споменува и како MCG -1-29-12.