cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
УС Сасуоло Калчо
Серија Б
По промоцијата во второто ниво на италијанскиот фудбал, Алегри го оставил Сасуоло за да ја преземе тренерската функција во Серија А тимот Каљари. Во јули 2008 година, клубот објавил дека поранешниот тренер на Аталанта и Сиена Андреја Мандорлини ќе го води Сасуоло во сезоната 2008-09.
Сасуоло имаше фантастичен и изненадувачки почеток во својата прва кампања во Серија Б во сезоната 2008-09 држеле позиција во зоната на плејофот многу долго време, но тие успеале да освојат само два бода во последните 5 натпревари и на крајот завршиле на 7. место, што е исто така многу импресивно остварување за ново-промовираниот тим. И покрај успешната сезона, Мандорлини го оставил Сасуоло по заемна согласност, во јуни 2009 година, а тие за нов тренер го именувале Стефано Пиоли на 11 јуни 2009 година.
Сасуоло успешно се квалификувал за баражите за промоција во Серија А во сезоните 2009-10 во кои влегле како четврти, и 2011-12 како трети, но биле елиминиранани во полуфиналето во двете сезони.
Конечно за време на сезоната 2012-13, под водството на новиот тренер Еузебио Ди Франческо, Сасуоло ја освојува титулата во Серија Б и обезбедува промоција во Серија А за првпат во историјата на клубот. Тие биле во суеверено водство од самиот почеток на првенството, но една серија на лоши резултати во месец март им дала можност на конкурентите Хелас Верона и Ливорно да се доближат до нив. Во пресрет на последното коло, Сасуоло влегол како водач со 82 бода, еден повеќе од Верона, а два повеќе од третиот Ливорно. Во последниот натпревар од сезоната Сасуоло го победил Ливорно на домашен терен со 1-0, со ги избегнале плеј-оф натпреварите и ја освоиле титулата во Серија Б што им донела историска прва промоција во Серија А.
Серија А
На 25 август во првиот натпревар од првата сезона на клубот во Серија А, Сасуоло загубил од Торино во гости со 2-0. Во првиот натпревар на домашен терен следната недела Сасуоло одново доживеал пораз со 1-4 од Ливорно, а Симоне Ѕаѕа станал првиот стрелец на неровердите во највисокото ниво на италијанскиот фудбал. По лошата серија на резултати во почетокот на сезоната кога Сасуоло запишал четири порази во првите четири натпревари, во петтото коло тие го освоиле првиот бод, играјќи 1-1 со Наполи на гостински терен на 25 септември, а изедначувачкиот гол го постигнал повторно Ѕаѕа. Една недела подоцна, тимот го освојува својот прв бод на домашен терен играјќи 2-2 со Лацио на 29 септември. На 20 октомври 2013 година, Сасуоло ја остварил својата прва победа во Серија А, победувајќи ја Болоња со 2-1 на домашен терен со головите на Доменико Берарди и Антонио Флоро Флорес, со што клубот за првпат успеал да го напушти последното место на табелата. На 3 ноември Сасуоло ја забележал првата победа во гости откако ја совладале Сампдорија со 4-3, а хет-трик во тој натпревар постигнал Берарди.
Химна
Сегашната химна на Сасуоло е нероверди, направена во 2013 од страна на Нек, пејач и текстописец роден во Сасуоло.
Стадион
Од 1972 до 2008 година домашен стадион на Сасуоло бил Енцо Ричи, но поради скромниот капацитет (4000 гледачи), клубот ги одиграл сезоните во Серија Б на стадионот на Модена, Алберто Браља Додека клубот настапувал во Серија Б, тие го користеле Енцо Ричи стадионот за тренинг.
Рекордери
Статистиката е ажурирана на 12 јули 2015
Хоџавенд (округ)
Хоџавенд е административен округ во Азербејџан.
Шарлоте Ленмане
Шарлоте Ленмане (латвиски: Šarlote Lēnmane; родена на 8 февруари 1998 година) - латвиска пејачка. Таа ја претставувала Латвија на Детската Евровизија 2010 во Минск, Белорусија, по пет години неучествување на Латвија на ова натпреварување.
Ленмане е родена во Рига. На 14 март 2010 година, таа победила на фестивалот во Латвија, наречен „Balss pavēlnieks“ (Господар на гласот) со песната „Dziesma pustumsā“, препев на песната на пејачката Ајша. Ова влијаело на националниот латвиски ТВ канал да ја избере за нивна претставничка на Детската Евровизија.
Таа завршила на 10-тото место на Детската Евровизија 2010 со песната „Viva la Dance“.
Список на репрезентации кои не се квалификувале на Европско првенство во фудбал
Репрезентации кои никогаш не се квалификувале на Европско првенство
За секој турнир, бројот на екипи на секој турнир се прикажани во загради.
Ќурдемир (округ)
Ќурдемир (Kürdəmir) — административен округ во Азербејџан.
Фунафути
Фунафути (Funafuti) — атол во Тувалу кој служи како главен град на државата. Фунафути е исто така еден од деветте окрузи во Тувалу. Фунафути, според пописот од 2002 година, имал население од 4,492 жители, што е најнаселен атол во земјата. Атолот е широк од 20 до 400 метри и во средината се наоѓа лагуна која има 188 километри должина, 14 километри широчина и има површина од 275 км2, што ја прави најголема лагуна во Тувалу. Вкупната површина на копното на Фунафути изнесува 2.4 км2, што е помалку од еден процент од вкупната површина на земјата. На Фунафути има писта, хотел и административни згради, како и станбени објекти изградени на традицинален начин од палма или од цимент. Најистакнат објект на островот е Црквата во Тувалу.
Атолот е составен од неколку помали островчиња. Најголемо островче е Фонгафале, каде се наоѓаат четири села вклучувајќи го и Ваијаку кој е седиште на владата. На Фунафути има две основни училишта и едно средно училиште. Бидејќи Тувалу нема градови, целиот атол официјално се смета за главен град, но некогаш како главен град се смета Фонгафале или Ваијаку.
Села
Остатокот од Фонгафале со полуостровот Тенгако на север имаат:
Лагуна
Лагуната или на тувалски позната како TeNamo е најголемата лагуна во Тувалу. Таа има 24.5 километгри должина, 17 километри ширина и површина од 275 км2. Најдлабоката измерена точка е 52 метри, но има карпи кои можат да се достигнат на 6 метри длабочина.
Ецлебен
Ецлебен (Etzleben) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Фунафути
Островчиња
Фунафути е составен од најмалку 33 островчиња. Најголем од сите е Фонгафале, кој е проследен од Фунафала. Најмалку три острови се населени, односно Фонгафале, Фунафала и Аматуку.
Ецлебен
Местоположба
Ецлебен се наоѓа во Тириншката Котлина. Местото се наоѓа северозападно од Зондерсхаузен.
Куќа – сопственик Павле Цинцаровски (Галичник)
Куќата на Павле Цинцаровски ― историска куќа во сопственост на галичкото семејство Цинцаровски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1940 во архитектурата
1940 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Оливер Алке
Оливер Алке — поранешен машки меѓународен пинг-понг играч од Германија.
Успеси
Тој освоил бронзен медал на Светското првенство 1993 година на Купот на првенството (машки тимски настан) со Штефен Фецнер, Питер Франц, Ричард Прауз и Јорг Роскопф за Германија.
1939 во архитектурата
1939 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
103 Хера
103 Хера — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 7 септември 1868 година од страна  на Џејмс Крејг Вотсон.
Врбјани (Прилепско)
Врбјани — село во Општина Кривогаштани, во областа Пелагонија, во околината на градот Прилеп.
Потекло на името
Името Врбјани го добило по тоа дека во селото имало многу врби и по тоа селаните почнале да го викаат Врбјани.
Историја
Се споменува дека Врбјани постоело пред 1465 година.
На крајот на XIX век, селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 364 жители христијани Македонци. Според податоците на бугарскиот публицист Димитар Мишев, селото имало 288 христијани Македонци.
Стопанство
Населението во Врбјани најмногу се занимава со земјоделство и со сточарство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Врбјани живееле 364 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Врбјани имало 288 Македонци, од кои 184 под врховенството на Бугарската егзархија и 104 патријаршисти.
Селото броело 503 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле само 316 жители.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, во селото Врбјани живеат 294 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 249 жители, од кои 246 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Во селото нема староседелски родови. Денешното село е обновено средината на век. Први кои дошле биле родовите Коруновци и Поповци, по нив се населиле и други родови.
Родови во селото се следните:
Самоуправа и политика
Локалната самоуправа Кривогаштани ги дели селата на месни заедници. Месната заедница во село Врбјани се состои од: -Претседател -Секреатар -Благајник и други членови.
Претседател на месната заедница Врбјани е Крстески Кирил - Мангата. Во Врбјани има поддржувачи за сите политички партии, а најмногу за СДСМ и за ВМРО-ДПМНЕ.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1518 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 223 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Културни и природни знаменитости во село Врбјани се црквата Св.Никола која потекнува од XVIII век. Старата кула која била од Јордан Бомбол сè уште е во автентична состојба.
Редовни настани
Настани кои редовно се одржуваат во село врбјани е „Велигденскиот панаѓур“ и селската слава Св.Никола која се слави на 2 јуни и е празник на целото село кое го слави како свој заштитник.
Култура и спорт
Во спортскиот живот во Врбјани доминира фудбалот кој се игра од 1950 година. Фудбалскиот клуб „Македонија Врбјани“ успешно се натпреварува во Општинската лига на Градот Прилеп. По заначајни успеси на фудбалскиот клуб „Македонија Врбјани“ се девет први места и настап во регионалната лига.
Иселеништво
Од далечни времиња населението во село Врбјани постепено почнало да се иселува на другите континенти во барањето на подобар живот и подобра живееачка. Најмногу иселеници има во Австралија, САД и западните ввропски држави.
Светско првенство во ракомет за мажи 1997
Локации
Организацискиот комитет користел четири локации за натпреварите од Светското првенство во ракомет за мажи 1997:
Група A
<HR>
Група Б
<HR>
Група Ц
<HR>
Група Д
<HR>
Осминафиналиња
<HR>
Четвртфиналиња
<HR>
Натпревари за пласман
<HR>
Натпревар за 5-то место
<HR>
Полуфиналиња
<HR>
NGC 1223
NGC 1223 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1223 се споменува и како MCG -1-9-3.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1223 е од видот cD. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1223 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 1223 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11742. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4710. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
1938 во архитектурата
1938 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Горслебен
Горслебен (Gorsleben) — село и поранешна општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Ан дер Шмике.
Германска одбојкарска Бундеслига
Има лиги за мажи и за жени: Volleyball Bundesliga der Männer, Volleyball-Bundesliga der Frauen
РК Фрајдрихшафен со 14 пати освена лига е најуспешниот тим.
Африканско првенство во кошарка 1989
Африканско првенство во кошарка 1989 — 15-то африканско кошаркарско првенство на Африканското првенство во кошарка кое се одржало во Ангола од 16 декември - 27 декември година. На ова првенство учество зеле 10 репрезентации.
Победник на турнирот била Кошаркарската репрезентација на Ангола.
Матура (филм од 2016)
„Матура“ (романски: Bacalaureat) — романски филм од 2016 година, во режија на Кристијан Мунгиу (Cristian Mungiu), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Адријан Тициени, Марија Драгуш, Влад Иванов, Лија Бугнар, Малина Мановичи и Рареш Андричи. За овој филм, Мунгиу ја освоил наградата за најдобар режисер на Канскиот филмски фестивал, а исто така бил номиниран и за најдобар сценарист и нјдобар режисер на Европските филмски награди.
Синопсис
Ромео Алдеа (го игра Тициени) е лекар кој живее и работи во Трансилванија. Иако живее заедно со сопругата, тие не се во добри односи, зашто тој има љубовница. Неговата ќерка Елиза (ја угра Драгуш) е примена на универзитет во Англија, но претходно мора да ја положи матурата со висока оцена. Меѓутоа, на патот кон училиштето, неа ја напаѓа непознат маж, кој се обидува да ја силува. Таа е во шок од нападот, а освен тоа, повредена ѝ е раката. Татко ѝ ја принудува да се појави на матурскиот испит, но за да биде сигурен дека ќе положи, тој го замолува претседателот на испитната комисија да ѝ напише подобра оцена. Во тоа му помага еден државен службеник, кој пак чека на трансплантација на црниот дроб. Меѓутоа, службеникот се наоѓа под истрага на обвинителството, кое ги прислушува неговите телефонски разговори и така дознава и за незаконската постапка на Ромео. Истовремено, ќерка му дознава за неговата љубовница и Ромео е принуден да се исели од станот. По операцијата, државниот службеник умира, а во последен миг, Ромео дознава дека Елиза не го послушала неговиот совет и регуларно го полагала државниот испит.
Васил Чакаларов
Васил Чакаларов (Смрдеш, 1874 — Бел Камен, 9 јули 1913) — македонски револуционер, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Први години
Чекаларов е роден во с. Смрдеш, Костурско. Учел во грчко основно училиште, а на негово инсистирање татко му го префрлил да учи во бугарско егзархиско училиште. Завршил четврто одделение и паралелно работел со својот татко на градби низ Егејска Македонија и Грција. Во 1894 година запаѓа во костурскиот затвор, но успеал да избега и да се засолни во Бугарија. Таму работел како кондураџија, каменоделец и sидар, а при престој во Шумен завршил вечерна гимназија.
Револуционерна дејност пред Илинденското востание
Во 1901 година Чакаларов се преселил во Софија, каде што станал претседател на Костурското добротворно друштво, кое било дел од Македонскиот комитет. Таму учествувал во активностите на Комитетот и станал близок пријател со тогашниот претседател на МК, Борис Сарафов. Бил врховист, но кога увидел дека врховистите се борат за Бугарската егзархија, се префрлил во ТМОРО.
Во Бугарија ја помага и револуционерната активност и на Македонската револуционерна организација. Имено, заедно со Лазар Киселинчев создавал канали за купување и пренесување на оружје од Грција за потребите на самата Организација.
По избувнувањето на Иванчовата афера од 1901 година Чакаларов бил испратен од Битолскиот окружен револуционерен комитет да им помогне во работата на Пандо Кљашев и Лазар Москов во Костурската револуционерна околија. Тогаш тој егзекурирал еден гркомански шпион од селото Д’мбени.
Во почетокот на 1902 година, Гоце Делчев бил во инспекција низ Костурско и одлучил во околискиот комитет да влезат Кузман Стефов, Лазар Поп Трајков, Лазар Москов, Пандо Кљашев и Михаил Николов, додека Чакаларов и понатаму бил задолжен за набавка на оружје од Грција.
Организацискиот собир го осудил Коте Христов на смрт поради арамиство, а Чакаларов побарал веднаш да се исполни пресудата, но Коте бил помилуван од страна на Гоце Делчев. Потоа Чакларов доставил оружје за Леринско и Костурско од Грција. Во август здружените костурски чети, на чело со Чакаларов, имале борба со Коте Христов во селото Оштава. Во почетокот на септември Чакаларов и раководното тело го спречиле полковникот Атанас Јанков и Коте Христов да предизвикаат востание во костурскиот регион по идеја на ВМОК.
Во зимата Чакаларов разоткрива и гони врховистичките четници по селата и организирал бомболеарница во селото Смрдеш. На 13-14 март 1903 година, тој ги убедил жителите на селата Врбник и В’мбел да се откажат од Патријаршијата и да се потчинат на Егзархијата. На 20 март во Черешница се сретнал со четата на Борис Сарафов, а селото исто така преминало кон Егзархијата.
На 28 март Чакаларов бил опколен од турскиот аскер во Смрдеш, но со поддршка на селските чети успеал да се извлече. Во средината на април пристигнал во Смилево, Битолско, за претстојниот конгрес. Таму, Чакаларов и Пандо Кљашев ја претставувале Костурската револуционерна околија. На 24 април во Златари, Ресенско, тој заедно со Пандо Кљашев, Иван Попов и Митре Влаот имале борба со турскиот аскер.
Започнале подготовките за востанието. Се собирале пушки и куршуми од селата Смрдеш, Косинец, Кономлади и биле испратени во Статица. На 7 мај Чакаларов го вардел опожареното родното село Смрдеш, кое било изгорено од турската армија. На 31 мај 1.000 турски војници го опколиле селото Д’мбени, а четата на Лазар Поп Трајков го зазела врвот Вињари, по што дошло до Битката кај Локвата и Вињари во која учествувале и четите на Чакаларов, Пандо Кљашев и Митре Влаот.
Илинденско востание
На 20 јули (стар стил) Илинденското востание се кренало и во Костурско со околу 2.000 востаници. На 23 јули е заземена Клисура. На 28 јули четите на Лазар Поп Трајков и Васил Чакаларов имале борба со турскиот аскер, а на 29 јули кај селото Д'мбени имале борба со турската војска која траела 6 часа, по што Турците се повлекле во Костур.
На 12 август, по голема борба, предводена од Чакаларов, била заземена Невеска, но востаниците веднаш потоа морале да се повлечат. После многу борби на 27 август е донесено решение за повлекување на четите од Костурско, за да се заштити населението од 15.000 аскер.
Во екот на востанието Чакаларов бил иницијатор за испраќање на мемоар во име на костурски претставници за турските sверства во Костурско. Мемоарот на 30 август бил испратен до странските дипломатите во Битола. Васил Чакаларов предводел здружена чета од 450 души.
На 29 август во Апоскеп дошло до борба. Во селото Нестрам на 1 септември ги казниле предавниците и растуриле една мала турска воена единица. Потоа, неочекувано за турските власти, преминуваат во албанската област Колоња, надвор од зоната на делување на Организацијата. Таму од 2 до 8 септември запалиле неколку муслимански села и влегле во неколку судири со локалните албански вооружени одреди.
На крајот се враќаат во разореното Костурско, каде што четите се распуштиле. Чакаларов, заедно со сестра си Зоја, Пандо Кљашев и Лазар Киселинчев, тајно ја преминале границата со Грција и од таму со пароброд заминале за Бугарија.
Мирен живот
Во почетокот на 1904 година Васил Чакаларов заминал на лекување во Женева, Швајцарија. На 14 март тој, Борис Сарафов и други формирале привремен комитет со цел да се замени Задграничното претставништво, но во 1905 година разликите биле надминати и Комитетот се самораспушта. Во Софија, Чакаларов изградил куќа, со помош на архитект Георги Киселинчев, на улица Шипка наспроти Воената академија. Живеел сиромашно, но се оженил за Олга, со која имале ќерка Екатерина.
Балкански војни
При избувнувањето на Балканските војни во 1912 година Чакаларов е поставен за командант на партизанска чета № 4, дел од Костурската здружена чета, заедно со чета № 5 на Иван Попов и чета № 6 на Христо Силјанов, кои се дел од Македонско-одринското ополчение.
По почетокот на воените судири четата се насочува во Леринско и Костурско. Васил Чакаларов и Иван Попов се сретнале во Лерин со поранешниот андартски капетан, офицер од артилерија, Георгиос Цондос.
Чакаларов, како и многу други македонски дејци, сметал дека Македонско-одринското ополчение треба да биде испратено на фронтот во Македонија, а не во Тракија, за да не им дозволи на сојузниците Грци и Срби да ги окупираат териториите населени со егзархисти.
Во Втората балканска војна тој и Иван Попов повторно организирале голема чета, која требало да ја вознемирува грчката армија од заднина. Во средината на јуни 1913 година од Дојран за Костурско заминале со војводите и четниците, а меѓу нив биле Христо Цветков, Илија Димушев, Никола Иванов, Дончо Лазаров, Карамфилович, Панде Сидов и други. На 17 јуни во Фурка 160 четници и војници ги растуриле српско-грчки делови, а кај селата Стојаково и Богданци разбиле 80 евзони и 1 антиполахос (потпоручник). Потоа ги зазеле Гевгелија, а кај Тушин повторно се судриле со грчки сили. На 19 јуни Гевгелија повторно била во грчки раце и поголемиот дел од четите се повлекол.
Васил Чакаларов, Иван Попов, Козинчев, Христо Цветков и Панде Сидов и понатаму биле во Костурско. На 2-3 јули западнале во заседа кај кланецот Дармани, Воденско, а Чакаларов со својата чета со итрина успеал да се повлече.
Смрт
Чакаларов и неговата чета биле гонети од страна на грчките сили, а на 4 јули во Чеган четата била предадена. Тогаш дошло до судир во кој Чакаларов бил полесно повреден, а четата се поделила на два дела. Иван Попов и Панде Сидов заминале за Баница, каде на 5 јули биле поразени. Истиот ден и четата на Чакаларов е растурена, тој повторно бил ранет, но успеал да стигне до планината Вич на 8 јули. Чакаларов бил ранет во градите при борбата со грчки војници на 9 јули 1913 година во близина на Бел Камен. Тука Чакаларов загинал и грчките војници му ја отсекле главата и ја однеле во Лерин каде на сиот глас викале:
Потоа грчки капетан го удрил со главата Илија Димушев и го присилил да ја носи на чело на процесот. Српски офицер не им дозволил да продолжат и протестирал пред Грците. Тие главата му ја дале на епитропот од црквата „Св. Панталејмон“, а тој ја погребал на гробиштата. Дваесет и шест души од четата на Чакаларов биле судени во Солун од воен трибунал и добиле разни казни.
Дневникот на Васил Чакаларов
Дневникот на Васил Чакаларов ја опишува неговата револуционерна дејност во периодот 1901 — 1903 г. Оригиналите на Дневникот ги чувал Лазар Киселинчев, роднина на Чакаларов. Тој заедно со Спиро Василев Мореов-Загоричанинот ги подготвиле за печат во 1946 г. Во 1948 г. Васил Ивановски како претседател на Македонското братство во Софија, заедно со Спиро Василев прави обиди да го издаде Дневникот, но не успева во тоа, бидејќи при апсењето на Ивановски во процесот против Трајчо Костов Дневникот на Чакаларов е запленет од полицијата. Дневникот бил издаден 52 години подоцна, во Софија, Бугарија.
Хашмаш
Хашмаш (Hăşmaş) — општина во округот Арад во западна Романија, во која живеат 1.460 жители. Се состои од седум села: Хашмаш, Агришу Мик, Ботфеј, Клит, Команешти и Урвишу де Бељу. Административниот центар Хашмаш е оддалечен 87 км од градот Арад.
Демографија
Според пописот во 2002 година, во општината живеат 1.460 жители, од кои 96,2% се Романци, 3,6% Роми и 0,2 се припадници на некоја друга етничка заедница.
Историја
Во 1968 година, на територија на општината биле пронајдени керамички и железни предмети кои датираат од 1. век и кои потврдуваат дека местото било населено уште од тоа време.
Стопанство
Примарна стопанска дејност во местото е земјоделството, а најзастапени се овоштарството, одгледувањето на другите култури, како и живинарството и одгелдувањето на добиток. Во месноста до некој степен развиена е и дрвната индустрија.
Хаутерода
Хаутерода (Hauteroda) — село и поранешна општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Ан дер Шмике.
Местоположба
Хаутерода се наоѓа на најисточниот крај од ридскиот масив Голдене Ауе.
Гликемија
Црниот дроб во кој се чуваат резерви на глукоген, непосредно ја регулира гликемијата. Така, по ресорпцијата и зголеменото ниво на глукоза во крвта таа оди во црниот дроб каде се синтетизира глукоген. Обратно, при зголемено трошење глукоген и глукоза во клетките глукогенот од црн дроб се мобилизира и се добива глукоза која поминува низ крвта. Резервите во црниот дроб не се исцрпуваат ни по долго гладување.
Бубрезите учествуваат во регулирањето на гликемијата преку можноста за целосна реапсорпција на глукозата од бубрежните тубули. При зголемување на содржината над 150–170 mg%(15-18 mmol/l) еден дел од глукозата не се реапсорбира и се излачува со мочта, појава наречена глукозурија.
Хипергликемија е појава на зголемено ниво на гликемијата. Таа може да е предизвикана од зголемено внесување растворливи јаглехидрати со исхраната, под дејство на нервни фактори, на пример, надразнет симпатикус. И хормоните имаат свое влијание врз појава на хипергликемијата, а со најизразено такво дејство се адреналинот и глукагонот, кои го мобилизираат глукогенот од црн дроб, потоа соматотропниот хормон и гликокортикостероиди кои спречуваат глукозата да влезе во клетките.
Хипогликемијата е намалено ниво на гликемија, се јавува поретко од хипергликемијата, главно при намалено ниво на инсулин во крвта.
Орљак
Орљак — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Минато определено свршено време во македонскиот јазик
Минатото определно свршено време (МОСВ), поретко: аорист — граматичко време со кое македонскиот јазик се служи да искаже минато, завршено и заокружено дејство. Со цел да се образува ова време, македонскиот јазик има развиено само четири различни наставки за соодветни лица и две нулти наставки.
Образување
За образување на минатото определено свршено време, македонскиот јазик има развиено систем на наставки кои се додаваат на основниот глагол. Наставките кои се додаваат според лица се :
Со дадените наставки, сите глаголи од сите глаголски групи и подгрупи можат да се сменат по лица, па така имаме:
Од промената на глаголите во ова време се забележува дека :
Употреба
Основното значење на минатото определено свршено време е да се искаже заокружено и засведочено дејство, во присуство или со учество на оној што зборува во еден определен момент во минатото. Временскиот период што го опфаќа ова време може да биде сосема кус (пр: Погледнав накај него.), како и долг (пр: Куќата ја изградија за шест месеци).
За образување на ова време се употребуваат глаголи од свршен вид. Во поретки случаи, обично во народниот јазик, има и образување со несвршени глаголи, како на пример: ''Три дни лежев болен. Една вечер спав надвор.''
Покрај основното значење, со ова време може да се означи и :
NGC 5576
NGC 5576 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5576 се споменува и како UGC 9183, MCG 1-37-7, CGCG 47-20.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5576 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5576 има привидни димензии од 3,8' х 2,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 21 м 3,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 16' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 5576 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51275. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Кајмак (филм)
Кајмак — македонски филм снимен во 2021 година во режија и сценарио на Милчо Манчевски. Главните улоги ги играат: Ратка Радмановиќ, Камка Тоциновски, Благоја Чоревски, Сара Климоска, Петар Мирчевски, Александар Микиќ, Борис Чоревски, Симона Спировска. Филмот ја имал својата премиера за време на Токискиот кинофестивал одржан на 26 октомври 2022 година во Јапонија.
Заднина и издавање
Работата на филмот „Кајмак“ траела неколку години, а издавањето на филмот било најавено во 2021 година. „Кајмак“ ја доживеал својата светска премиера на Токискиот фестивал, каде што бил добро примен од страна на јапонската публика. По прикажувањето на филмот, Манчевски одржал предавање кое исто така било добро прифатено. Наредната премиера филмот ја доживеал во Тајван, каде што бил прикажан на кинофестивaлот „Златен коњ“ во Тајпеј. И во таа држава, Манчевски заедно со глумечката екипа имале контакт со публиката во кои раскажувале за работата зад филмот. Третата премиера на филмот се одржала на 16 ноември во Македонската филхармонија. Освен тоа, филмот бил прикажан и низ речиси 30 града низ Македонија, односно на сите оние места каде што има техничка можност за прикажување.
Содржина
Жанровски, филмот „Кајмак“ припаѓа на категоријата црна комедија, иако според некои критичари е тешко да се смести во кој било жанр. Според самиот Манчевски, филмот може да се стави во категоријата „љубовен филм за возрасни“. Филмот го прикажува животот на две современи македонски семејства.
Продукција
Како директор на фотографија служел Улрик Боел Бенцен од Данска, а за монтажата бил задолжен Емил Нунинга од Холандија. Музиката во филмот е на „Дејниш стринг квартет“ и на Игор Василев-Новоградска.
Критички прием
Приемот на филмот „Кајмак“ при неговото издавање бил главно добар. Во рецензија за весникот Слободен печат, новинарката Миланка Рашиќ вели дека филмот е „сценаристички силен и издржан филм, со вдахновена режија на Манчевски и многу посветено внимание на детали“. Таа исто така го пофалила талентот на глумечката екипа и за крај го обопштила филмот на следниот начин: „Оваа урбана приказна, провокативна и полна со изненадувања, ни дава да размислуваме за слободата да избереме живот по свои правила, за храброста да се направи првиот чекор и да се тргне кон среќата“.
NGC 3168
NGC 3168 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 16 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 60° 14' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 3168 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30001. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 45; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4137. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1331.
Олденбург
Олденбург (службено: Олденбург (Олдб); Oldenburg или Oldenburg (Oldb); Ollnborg; Ooldenbuurich) — слободен град во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Денешниот универзитетски град порано бил резиденција и главен град на грофовијата, војводството, големото војводство, слободната држава и државата Олденбург. По градовите Хановер и Брауншвајг е трет најголем град во Долна Саксонија, а зад него следи Оснабрик. Олденбург бил седиште на поранешниот административен округ Везер-Емс.
Олденбург ја надминал границата од 100.000 жители во 1945 година, кога станал голем град. Од 2005 година припаѓа на европската метрополитенска област Северозапад, една од вкупно единаесетте во Германија.
Местоположба
Олденбург се наоѓа на надморска височина од 2 до 19 метри. Поради поставеноста на олденбуршкото пристаниште, бродовите на патот кон Северното Море не мораат да минуваат низ брани.
Градското јадро се наоѓа на устието на реката Харен во Хунте. Градот е оддалечен 23,5 километри од устието на Хунте во Везер кај Елсфлет и околу 90 километри од отвореното море во Северното Море.
Градот Олденбург се наоѓа во средишниот дел на Олденбургер Ланд во западниот дел на Долна Саксонија. Други поголеми градови се Бремен, околу 45 километри на исток, Вилхелмсхафен, околу 50 километри на север и Оснабрик околу 100 километри на југ.
Соседни општини
Градот се граничи (од исток надесно)) со следниве општини: градот Елсфлет (округ Везермарш), Худе, Хатен и Варденбург (сите во округот Олденбург), како и Едевехт, Бад Цвишенан, Вифелштеде и Раштеде (сите во округот Амерланд).
Градски единици и припојувања
Градот е поделен во девет градски окрузи, кои понатаму се поделени на градски единици. Градски окрузи во Олденбург се:
Во 1920 година, градското подрачје изнесувало вкупно 1.152 хектари. Потоа различни општини и делови од општини биле припоени кон Олденбург, поради што денешното градско подрачје изнесува 10.296 хектари.
Од поранешната касарна Флигерхорст започнала да се создава нова населба.
Историја
Археолошките наоди наведуваат на населба од век. Прв документиран запис, во 1108 година, го наведува градот „Алденбург“ во врска со Елимар I (познат и како Егилмар I), кој се смета за прв гроф на Олденбург. Градот стекнал важност поради својата местоположба на речен премин на пловната река Хунте. Олденбург станал главен град на Грофовија Олденбург (подоцна војводство (1774-1810), големо војводство (1815–1918) и слободна држава (1918–1946)), мала држава во сенка на помоќниот ханзин град Бремен.
Во век, Олденбург бил богат град за време на Триесетгодишната војна, чие население и моќ значајно растеле. Во 1667 година, градот бил погоден од катастрафолна епидемија на чума и кратко потоа од пожар. Данските кралеви, кои биле исто така грофови на Олденбург во тоа време, имале мал интерес за условите на градот и тој ја изгубил својата некогашна важност. Во 1773 година, данската власт завршила. Дури тогаш, уништените градби во градот биле обновени во неокласичен стил.
На градските избори во 1928 година, нацистичката партија освоила 9,8% од гласовите, доволно за место во градскиот совет. Во септември 1930 година, на општите избори во Олденбург, уделот на нацистичката партија пораснал на 27,3% од гласовите, а во на 29 мај 1932 година, нацистичката партија добила 48,4% од гласовите на општите избори, доволно да можат да создадат влада и со тоа Олденбург да стане прва држава во која нацистите дошле на власт. До есента започнала кампања на аријанизација, принудувајќи ги Евреите да ги продаваат своите имоти по мали цени.
Во 1945 година, по Втората светска војна, Државата Олденбург станала дел од британската окупациска зона. Британската воена влада задолжена за Олденбург се наоѓала во градот. Неколку кампови за раселени лица биле подигнати во градот, кој претрпел само 1,4% уништување во текот на сојузничкото бомбардирање во Втората светска војна. Околу 42.000 бегалци се доселиле во Олденбург, со што населението пораснало на над 100.000 жители. Во 1946 година, Слободната Држава Олденбург станала административен округ Олденбург во рамки на новосоздадената сојузна покраина Долна Саксонија. Градот станал административно седиште на округот. Во 1978 година, округот бил распуштен и го наследил новосоздадениот округ Везер-Емс, додека административното седиште останало во градот. Покраината Долна Саксонија ги распуштиле административните окрузи на крајот на 2004 година.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 50 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 150.001 и 175.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
На последните избори за градоначалник никој од кандидатите не освоил апсолутно мнозинство. На повторените избори на 12 октомври 2014 година победил Јирген Крогман (SPD) со 69,21% од гласовите.
Именување
По статутот на градот името гласи Олденбург (Олдб). Статистичката служба го води под името Олденбург (Олденбург). Логото на градот ја носи ознаката '''Олденбург и. О.'''
Збратимени градови
Олденбург е збратимен со следниве градови:
Сообраќај
Центарот на градот е опкружен од прстен на автопати, вклучувајќи ги А28, А29 и А293. Поради ова, Олденбург е поврзан со националната мрежа на сојузни автопати, како и со меѓународните патни правци.
Главната железничка станица Олденбург е раскрсница на железничките линии Нордајх Моле-Лер-Олденбург-Бремен и Вилхелмсхафен-Олденбург-Оснабрик, нудејќи брзи линии до Берлин, Лајпциг и Дрезден, како и експресни линии до Франкфурт и Минхен.
Олденбург е само на половина час возење оддалечен од аеродромот во Бремен (околу 50 километри).
Малиот аеродром Хатен се наоѓа 17 километри југозападно од Олденбург. Опслужува мали воздухоплови (приватни авиони, едрилици и хеликоптери).
Олденбург е поврзан со каналот Кистен со реките Емс и Везер. Со 1,6 милиони тони стока годишни, олденбуршкото пристаниште е најважното речно пристаниште во Долна Саксонија.
Лутеранска заедница
Олденбург е седиште на управата и бискупот на Евангелистичко-лутеранската црква во Олденбург, чија парохиска црква е „Св. Ламберт“.
Еврејска заедница
Историјата на еврејската заедница во Олденбург потекнува од век. Кон крајот и во текот на век, Евреите во Олденбург секогаш биле околу 1% од вкупното население и дотогаш имале своја синагога, гробишта и училиште. Поголемиот дел од нив биле трговци и стопанственици. На кристалната ноќ во 1938 година, дел од нив биле одведени во концентрацискиот камп Заксенхаузен. Меѓу нив се нашол и рабинот Лео Треп, кој преживеал и на крајот станал почесен граѓанин на Олденбург и добил улица со своето име. Од 1981 година се одржува годишна почесна прошетка (Erinnerungsgang) во чест на депортацијата на олденбуршките Евреи на 10 ноември 1938 година.
По Втората светска војна, група преживеани се вратиле во градот и ја задржале малата заедница додека не била распуштена во 1970-тите години. Сепак, поради еврејската емиграција од поранешниот СССР кон Германија во 1990-тите години, заедницата од околу 340 луѓе денес повторно поседува своја синагога, гробишта и други градби. Старите еврејски гробишта, кои не се повеќе активни, биле осквернавени двапати во 2011 и во 2013 година.
Правосудство
Поради неговата улога на резиденција и главен град на поранешната држава Олденбург, во градот се наоѓаат бројни судови. Во судскиот четврт се наоѓаат основниот суд, покраинскиот суд и вишиот покраински суд, непосредно еден до друг. Вишиот покраински суд е еден од трите виши покраински судови во Долна Саксонија и е надлежен за поранешниот административен округ Везер-Емс. Социјалниот суд Олденбург е одделен од трите суда од паркот Шлосгартен; административниот суд се наоѓа на плоштадот Шлосплац, додека Трудовиот суд се наоѓа на улицата Банхофштрасе.
Од 2001 година во поранешната касарна Хиндербург се наоѓа новиот затвор во Олденбург.
Павел Кочетков
Павел Сергеевич Кочетков (Павел Сергеевич Кочетков; р. ) — руски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
На 5 март 2014 година ја скршил својата клучна коска откако нисколетечки хеликоптер го отфрлил од неговиот велосипед во текот на седмата етапа на Тур де Лангкави 2014. Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
106 Диона
106 Диона — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 10 октомври 1868 година од страна  на Џејмс Крејг Вотсон.
Равна
Равна  или Рамна  (Ίσωμα, Исома, до 1927 Ράβνα, Равна) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 30 километри источно од градот Кукуш. Според својата географска положба, селото припаѓа на Серскиот округ. Селото се наоѓа на надморска височина од 639 метри.
Равна опфаќа површина од 53 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Равна се состоело од 120 семејства со 140 муслимани и 200 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Равна броела 320 Турци и 840 Македонци.
Населението во селото било разделено во поглед на влијанието на бугарската и грчката пропаганда. Во 1903-1904 година, меѓу Бугарската егзархија и Гркоманската црква имало спор околу користењето на локалната црква и училиште. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 640 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и работело егзархиско училиште, како и 384 македонски гркомани и работело грчко училиште.
Во текот на Втората балканска војна, во селото влегле бугарски војски, но селото било посетувано од грчки андарти кои им наложувале на месното население да не се потчинуваат на бугарската власт. Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Бугарија и Македонија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1081 жител, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 359 жители. Големата разлика меѓу населението од двата пописа било поради тоа што селото настрадало во текот на Првата светска војна. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Исома.
Демографија
Во 1928 година селото имало 115 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 748 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 389 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 501 жител, во 1971 година имало 405 жители, во 1981 година имало 323 жители, додека во 1991 година имало 317 жители. Денеска, населението на селото е 333 жители според пописот од 2001 година.
Хор (бог)
Египетски: Херу (со значење: Далечниот) – со алузија на неговиот симбол соколот.
Негови симболи: сокол, Двојна круна, Крилат Диск, Уџат (скептар на моќта) Сокологлав бог со кој се поистоветувале кралевите на Египет. Хор бил сопруг на Хатор и е еден од најважните богови на Египет, бидејќи се сметало дека фараонот е негово земско отелотворување. Фараоните, исто така, биле следбеници и на Ра, па на тој начин Хор станал поврзан со сонцето. Обидите за да се разреши овој конфликт во различните делови од Египет резултирале со петнаесеттина различни форми на Хор. Тие можат лесно да се поделат на две групи, сончеви и Озиријански, во зависност од потеклото на посебната форма на Хор. Ако се каже дека Хор е син на Изида, тогаш се работи за Озиријанска концепција; во друг случај е сончево божество. Сончевиот Хор бил нарекуван син на Атум, или Ра, или Геб и Нут.
Мекенти-иру (Оној кој има Две Очи на веѓите) – сонцето и месечината ги претставуваат неговите очи, во ноќите кога нема месечина. Во оваа форма е познат како бог на слепите.
Како Харсиес, тој е „Хор, синот на Изида“. Хор бил зачнат на магичен начин од Изида по убиството на неговиот татко Озирис. Тој бил одгледан на островот Хемо во близина на Буто и бил во опасност од неговиот злобен вујко Сет, кој постојано испраќал змии и чудовишта за да го нападнат. Како дете Хор е познат под името Харпократ „детето Хор“, и бил прикажуван како бебе доенче на градите од Изида. Исто така, е прикажуван како дете кое го цица палецот и кое носи кралска круна и уреус (кралска кобра на челото). На други места е прикажуван како дете кое стои на крокодили и кое држи во едната рака скорпии, а во другата змии.
Харендот (Хор Одмаздникот – на неговиот татко)
Хар-па-Неб-Тауи (Хор Господарот на Двете Земји)
Ра-Характе/ Ра-Хор-Куит (Хор на двата хоризонта) – бил идентификуван со Ра и дневното патување на сонцето од изгревот до залезот. Двете божества комбинирани ја даваат обликот Ра-Характе, претставен како сокол, сокологлав човек, кој носи сончев диск и двојна круна или уреус и атеф круна.
Како Хармакис/Хрумакис, „Хор на Хоризонтот“, тој го персонифицира изгревачкото сонце и бил поврзан со Кефра како симбол на воскреснување и вечен живот. Големата Сфинга на платото кај Гиза е пример на овој Хоров облик.
Харерис “Хор Постариот“, - Бог на светлината - неговите очи го претставуваат сонцето и месечината. Ова е една од најраните форми на Хор и патрон-бог на Горниот (јужен) Египет. За него се говори дека бил син, или понекогаш сопруг на Хатор. Тој, исто така, бил брат на Озирис и Сет. Тој станал освојувач на Сет (покровителот на Долниот Египет) 3000 г. п.н.е. кога Горниот Египет го освоил Долниот и се формирало обединетото кралство на Египет. Тогаш бил прикажуван како сокологлав човек, кој повремено ги носи круните на Горниот и Долниот Египет.