cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мароко
Праисторија и антички период
Пред околу 8.000 години, на просторот на денешен Мароко опстојувала т.н. Капсиска култура. Тогаш Магреб не бил толку сув како што е денеска, климата била поблага и дополнително помагала за развој на човечката култура. Во текот на 12 век п.н.е. во Мароко живееле Феникијците, кои создавале голем број на пристаништа кои главно биле наменети за снабдување на феникиските градови со сол и руда. Во тоа време, берберите веќе живееле во поголемиот дел од Северна Африка. Картагина воспоставила добри трговски односи и соработка со Фенекија. До 2 век п.н.е. на територијата на Северна Африка, а со тоа и во Мароко, постоеле неколку берберски царства кои биле зазимани од страна на Картагина и Римското Царство. Во 40 година, Римјаните успеале да ја анексираат денешната територија на Мароко, формирајќи ја провинцијата Тингитанска Мавританија. Во следните години започнало да се шири христијанството по овие земји. Во текот на 5 век, Римксата империја ја изгубила провинцијата, и таа била под чести напади од страна на Визиготите, Византијци, Вандали и др.
Рана исламска ера
Кон крајот на 7 век, од истокот престигнале арапските освојувачи и го донеле исламот.
Поглавје I од Повелбата на Обединетите нации
Член 2: Принципи на Обединетите нации
Членот 2, подточките 3-4 во суштина забранува закана или употреба на сила, како и војна (освен во самоодбрана; правото на самоодбрана е потврдено во член 51, кој вели: „Ништо во оваа Повелба не го нарушува својственото право на поединечна или колективна самоодбрана ако се случи вооружен напад против членка на Обединетите нации. . " )
Мароко
Берберски династии
Во 11 век подрачјето станало дел од територијата на Алмохадската династија.
Поглавје I од Повелбата на Обединетите нации
Член 2: Принципи на Обединетите нации
Член 2, подточка 4-5, во суштина забранува активности против територијалниот интегритет или политичката независност на друга држава (вклучително и тајни операции).
Членот 2, подточка 7 од ова поглавје го потенцира фактот дека само Советот за безбедност на ООН има моќ да принуди која било земја да направи што било со изјава дека „Ништо содржано во оваа Повелба не ги овластува Обединетите нации да интервенираат во прашања што се во суштина во рамките на домашна јурисдикција на која било држава или ќе бара од членките да доставуваат такви работи на решавање според оваа Повелба; но овој принцип не ја нарушува примената на мерките за извршување според Поглавје VII . (Само Советот за безбедност може да воведе мерки за спроведување на Поглавје VII. )
Мароко
Француски и шпански протекторати
Во 1912 година Мароко станал француски протекторат под формална управа на султанот. Северниот дел од земјата бил под управа на Шпанија, а градот Тангер станал т.н. меѓународен град. Градот Казабланка станал најголемиот град во земјата, индустриски и економски развиен, а Рабат станал престолнина.
Независност
По крајот на Втората светска војна, обидите за независност на Мароко продолжиле, но Франција секогаш ги преземала сите мерки за да ги скроти. Сепак, во втората половина на 1950-тите Франција морала да попушти и Мароко во 1956 година станал независна монархија, а следната година султанот Мохамед бил прогласен за крал. Во периодот од 1961-1999 година, во Мароко владеел Хасан II од Мароко. Земјата, за разлика од многу други арапски земји, останала на страната на капиталистите во времето на Студената војна. Во 1976 година, Хасан заедно со Мавританија ја зазел соседна Западна Сахара, поранешната шпанска колонија. Во 1990-тите започнува процесот на демократизација на земјата, при што во 1997 година е воспоставен дводомен парламент. Во 2004 година Мароко стекнува статус на главен не-НАТО сојузник на САД.
Административна поделба
Мароко се дели на 16 региони прогласени во 2012 г. со законот за децентрализација (регионализација) и претставуваат највисока административна единица во земјата. Регионите потоа се делат на вкупно 61 префектури и покраини. На чело на секој регион стои валија (управник), што го предлага кралот. Валијата воедно е управник и на покраината/префектурата во којашто живее.
Регионите Гелимим-Ес-Семара (3) и Лајун-Буждур-Сакија ел-Хамра (2) делумно навлегуваат на територијата на Западна Сахара. Уед Ед-Дахаб-Лагуира (1) е наполно во нејзините граници. Суверенитетот врз Западна Сахара е предмет на спор Мароко и фронтот Полисарио, кој ја смета територијата за независна Сахарска Арапска Демократска Република (САДР). Најголемиот дел од регионот е под управа на Мароко како негови јужни покраини. Фронтот Полисарио, кој има седиште во Тиндуф во југозападен Алжир, владее само со подрачјата источно од Мароканскиот Ѕид.
Население, јазик и религија
Религијата во Мароко има значајна улога во секојдневниот животот на земјата. Најголема религија е исламот со 98.7%, додека втора по големина е христијанството со 1.1% и јудаизмот. Денеска, само мал дел од еврејското население живее во земјата бидејќи поголемиот дел од нив се преселиле во Израел. Исламот во Мароко претставува државна религија. Според The World Factbook, 99% од Мароканците се муслимани.
Исламот пристигнал до Мароко во 680 година преку арапската династија Омејади од Дамаск. Првата исламска династија која владеела во Мароко биле Идрисидите, кои биле од школата на зејдизмот. Членот 6 од мароканскиот устав вели дека исламот е официјална религија на државата. Кралот на Мароко тврди дека е потомок на исламскиот пророк Мухамед. Освен мнозинските сунитски муслимани, во земјата има приврзаници и на шиитскиот ислам. Односите помеѓу сунитите и шиитите се затегнати во последниве години. Партијата за правда и развој е исламистичка партија.
Христијанството во земјата било донесено во времето на Римското Царство. Многу од претхристијанските религии биле сведени минимум за разлика од христијанството кое започнало да се шири. Меѓутоа, по доаѓањето на исламот, христијанството престанало да има значително население во земјата. Поради шпанската и француската колонизација од почетокот на 19 век, римокатолицизмот се зголемил во Мароко, иако главно биле европски колонисти.
Закрочим (општина)
Закрочим (Zakroczym) — градско-селска општина во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска. Седиштето е во градот Закрочим, на околу 5 км југозападно од градот Нови Двур Мазовјецки и 36 км северозападно од Варшава.
Зафаќа површина од, а во 2011 г. населението броело 6.167 жители.
Населени места
Освен градот Закрочим, општината ги опфаќа следниве села:
Соседни општини
Леонќин се граничи со шест други општини: Залуски, Јоњец, Леонќин, Нашелск, Нови Двур Мазовјецки, Помјехувек, Червјењск над Висла и Чоснув.
Пролог
Пролог (грч.: πρόλογος (прологос) од зборовите про што значи пред и логос што значи збор) е отворање на некоја приказна или текст. Во прологот најчесто се воспоставуваат околностите и се поставува рамка со позадинските детали. Тоа често е некоја друга приказна која што претходела на главната, или пак тоа се само дополнителни информации коишто авторот сметал дека е важно да ги напомене пред да започне главниот дел.
Обратно од пролог или антоним на пролог е епилог.
Моголски јазик
Моголски јазик — монголски јазик зборуван во Авганистан од народот Моголци во близина на градот Херат. Во градот најмногу се зборува дариски јазик. Во 1970 година според едно истражување на еден германски јазичар, јазикот е зборуван од сосем мал број од населението постаро од 40 години и постои можност да е денес јазикот исчезнат.
Ѓорѓе Ѓорѓевиќ
Ѓорѓе Ѓорѓевиќ (роден на 7 март 1988 година) е српски фудбалски играч од средниот ред кој последен пат настапувал во Албанија за екипата на Аполонија Фиер во лигата на Категорија Супериоре.
Почетна кариера
На почетокот Ѓорѓевиќ играл за клубот на Турбина Вреоци, подоцна за тимот на Шумадија Јагњило, пред да премине во словенечкиот клуб Крка од Ново Место. Таму поминал 2 сезони играјќи во пониско рангирана лига. Тој одиграл 1 настап во купот на Словенија во сезоната 2008-09. По играњето во Словенија, се вратил во српскиот фудбал настапувајќи за екипата на Жарково.
2011-12
Подоцна се приклучил на екипата на Слога од Краљево откако клубот се вратил во Првата лига на Србија. Малиот играч од средниот ред со број 13 на дресот многу брзо се вклопил во тимот и веќе на почетокот заземал место во стартните 11 играчи. Тој на почетокот на сезоната играл како дефанзивен играч за врска. Продолжил со добрите игри, но по повредата на Вељко Антонијевиќ бил префрлен да игра на страничната позиција како десен играч за врска. Тој покажал дека играњето на таа позиција не му е далечна, и поради играњето во близина на противничкиот гол често постигнувал и голови. Ѓорѓевиќ бил еден од најдобрите и најважните играчи во клубот, заедно со Бобан Дмитровиќ, Дејан Радосављевиќ, Дарко Дриниќ, Милош Јаниќијевиќ, Немања Милетиќ и Марко Гобељиќ. Сезоната ја завршил со 29 првенствени натпревари и постигнати 5 голови. 2 гола постигнал на гостувањето кај екипата на Срем од Сремска Митровица, а 3 постигнати гола му биле на домашен терен против тимовите на Раднички од Сомбор, Колубара и Нови Сад.
2012-13
По успешната сезона играјќи за Слога, тој бил на проба во странство, но по неуспешниот ангажман, се вратил во составот на Слога. Бидејќи ги пропуштил подготовките со тимот, тој ја започнал сезоната малку подоцна. До крајот на првата полусезона главно се менувал со Емир Ровчанин на дефанзивната позиција од средниот ред. Подоцна настапувал поофанзивно, играјќи како централен играч за врска. Во сезоната 2012–13, одиграл 21 лигашки натпревар, постигнувајќи 2 гола, против Раднички од Нова Пазова на гостински терен и против тимот на Вождовац на домашен терен. Тој настапил и на натпреварот од Лав купот во поразот на Слога со резултат 5:0 од тимот на ОФК Белград. Влегол на местото на Дејан Радосављевиќ во второто полувреме.
Синѓелиќ Белград
Откако играл за тимот на Слога, тој се преселил во екипата на Синѓелиќ од Белград, каде бил еден од најважните играчи, обично носејќи го бројот 4 на дресот. Започнал 21 натпревар, а некои натпревари ги седел и на клупата за резервни играчи, притоа постигнал 1 гол. Добил вкупно 6 жолти и 2 црвени картони.
Аполонија Фиер
По сезоната со клубот на Синѓелиќ од Белград, тој заминал во Албанија, во екипата на Аполонија Фиер. Ѓорѓевиќ дебитирал во Албанската Суперлига во гостинскиот пораз од 3:0 против екипата на КФ Тирана. За Аполонија одиграл 20 лигашки и 2 натпревари во купот. По инцидентот со голманот Вилсон Цаковиќ, тој го раскинал договорот со клубот на 30 март 2015 година.
Зимска светлина (филм од 1963)
Зимска светлина (шведски: Nattvardsgästerna) е шведски филм од 1963 година, во режија на Ингмар Бергман, кој е автор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги играат: Гунар Бјернстранд, Ингрид Тулин, Макс фон Сидов итн.
Содржина
Томас (го игра Бјернстранд) е свештеник во едно мало место. Во него е вљубена учителката Марта (ја игра Тулин), која упорно му ја изјавува својата љубов и го наговара да се ожени со неа, но тој никако не може да ја преболи својата умрена жена. Уште повеќе, по нејзината смрт, тој чувствува дека во него слабее верата во бога. Поради тоа, тој не може да му даде никаков совет на Јонас Персон (го игра фон Сидов) кој е западнат во депресија и кој подоцна извршува самоубиство.
Лаце
Лаце — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Фуша Чидан.
Милан Ракиќ
Животопис
Роден е на 30 септември 1876 година во Белград. Неговиот татко бил Димитрије Мита Ракиќ, министер за финансии во 1888 година, а мајка му Ана ќерка на академикoт Милан Ѓ. Милиќевиќ.
Основно училиште и гимназија завршил во Белград, а правен факултет во Париз. По враќањето во Србија се оженил, а потоа се вработил како писар во Министерството за надворешни работи во 1904 година. Како дипломат работел во српските конзулати во Приштина, Скопје, Солун и Скадар.
За време на Првата светска војна бил советник во конзулатот во Букурешт, во 1915 година и во Стокхолм, во 1917 година, а кон крајот на војната во Копенхаген. Од 1921 бил пратеник во Софија, а од 1927 година во Рим. Во дипломатска служба бил скоро до смртта како пратеник на Кралството Југославија во странство. Починал во Загреб на 30 јуни 1938 година.
Во негова чест установена е поетската награда Милан Ракиќ која ја доделува Здружението на писатели на Србија (Удружење књижевника Србије).
Книжевна работа
Ракиќ со свои први песни се јавил во „Српски книжевен гласник“ („Српски књижевни гласник“) во 1902 година. Потоа објавил три збирки песни (1903, 1912, 1924), кои и публиката и книжевната критика ги поздравила со одушевување. Напишал малку, околу педесетина песни, и многу рано престанал да пишува.
Критички осврт
Неговите малобројни песни се одликуваат со највисоки уметнички особини и претставуваат врвен дострел во изразувањето на онаа поетска школа која ја основал Војислав Илиќ. Покрај Шантиќ и Дучиќ, Ракиќ е третиот голем српски поет на тоа време. И тој поетската вештина ја учел на француски примери, но не ги копирал, туку останал национален и поединечен. Тој не опејувал ренесансни мотиви и бледи принцези, туку православни и народни светости: Јефимија, Симонида, напуштената црква крај Пеќ, Газиместан (На Газиместан), итн. Тој особено се истакнува како версификатор. Го усовршил единаесетерецот со употреба на богати, звучни и ненасетени слики, давајќи му широк беседнички тон, свечен и отмен, бурен понекогаш, а најчесто мирен и близок. Неговиот јазик е беспрекорно чист, реченицата е кристално јасна, стилот е без емфаза и блеска, умерен и лапидарен. „Во поглед на техниката, рекол Јован Скерлиќ, тоа е последен збор на уметничкото совршенство во српската поезија“.
Со Шантиќ, Ракиќ најуспешно ја обновил српската родољубива поезија, на сосема оригинален начин, без шовинизам. Неговото родољубие е отмено и благородно, проткаено со дискретност и правци на модерен мислител.
Ракиќ не пее поради убавината како Дучиќ, туку поради мислите; тој не е поклоник на ренесансата и Западот, туку на болката и „насладата во страдањето“. Влијанието на францускиот симболизам и декадентското движење, се чувствува во неговата лирика само во изразувањето. И тој се служи со симболи за изразување на своите длабоки мисли, како што се служи со симболите и во своите родољубиви песни. Неговите мисловни песни се јасни иако се длабоки, едноставни и покрај речовитоста, блиски, топли и утешни иако се проткаени со најсилен песимизам. Тоа се најдобри, најубави песни во српската мисловна лирика.
Жељко Пахек
Жељко Пахек (Жупања, 1954) е српски и хрватски автор на стрипови‎, сценарист, ликовен уметник и карикатурист.
Стрипови објавувал во земјите на Југославија, Германија, САД, Холандија, Италија, Франција итн. Живее во Белград.
Томас Шаф
Томас Шаф (роден на 30 април 1961 во Манхајм) — германски фудбалски тренер и поранешен фудбалер, играч од одбраната.
Шаф целата своја играчка кариера ја поминал во еден клуб,, за кој одиграл преку 350 натпревари во периодот 1978-1995.
По завршувањето на играчката кариера, Шаф останал во Вердер и работел како тренер најпрво во младинските категории на клубот. Во периодот 1995-1999 тој го водел вториот тим на Вердер, а во 1999 бил назначен за тренер на првиот тим. Шаф го водел Вердер Бремен од 1999 до 2013 години, носејќи му на клубот бројни успеси во тој период. Тој исто така е еден од тренерите со најдолг стаж во еден клуб во историјата на Бундеслигата. После Вердер, тој ги водел и екипите на Ајнтрахт Франкфурт и Хановер.
Вердер Бремен
Играч
Тренер
Орел
Орел - птица-грабливка.
Сур орел
Орелите се речиси најголеми грабливци. Клунот им е силно развиен, а на врвот свиткан во облик на кука. Темето на главата не им е заоблено, туку рамно. Нозете, сè до прстите, им се гаќести, односно им се обраснати со пердуви, освен кај орелот рибар. Крилјата им се големи и кај најголем број орли достигнуваат до врвот на опашката. Суриот орел е најголем меѓу орлите што живеат во Македонија. Долг е околу 90 см., а раскрилен достигнува и преку 220 см. Врвовите од крилјата не му ја покриваат опашката, односно се покуси од неа. Пердувите на главата и на вратот му се рѓесто жолти. Опашката му е бела, а на крајот црно обрабена. Другите пердуви му се темно-кафени до речиси црни. За ловството е мошне штетен, но бидејќи неговата бројност е многу ниска, постои опасност наполно да исчезне. Според Законот за ловството, забрането е негово убивање. Женката неси 2-3 јајца и врз нив лежи 45 дена.
Орел крстач (Орел зајачар)
Орелот крстач е нешто помал од суриот орел. Ципите на крајот од клунот достигнуваат сè до очите.Врвовите од крилјата не достигнуваат до крајот на опашката. Пердувите му се кафено обоени. За разлика од другите орли, пердувите на рамената од крилјата му се бели. Гнездата ги прави исклучиво на дрвја. Во април-мај женката носи 1-3 јајца, врз кои лежи околу 45 дена. Како и сите други орли, бројноста на овој орел во Македонија е мошне мала, па затоа е забранет за отсрел.
Орел клошташ
Бојата на перјето кај овој орел е црно-кафена. На покривните пердуви на опашката се забележуваат бели делови. Очите и канџите му се жолти. Младите примероци се испскани по телото со белузлави пердуви и во основа бојата им е посветла отколку на возрасните примероци. Може да се распознава и по неговото огласубање. Всушност,тоа прилега на остар лаеж на некое мало куче(кјак-кјак-кјак).
Џуџест орел
Овој вид, според својата големина, се вбројува меѓу најмалите орли што се среќаваат во Македонија. Во должина може да изнесе до 50 см, а раскрилен изнесува околу 130 см. Горниот дел од телото му е костенлив со потемни петна, додека долниот белузлав. Во зглобот на крилјата е видлива една бела дамка во големина на цреша. Опашката му е костенливо обоена, а од долната страна има четити попречни пруги. Се храни со глувци и други помали цицачи.
Орел рибар
Орелот рибар е долг околу 60 см.,а раскрилен достигнува до 175 см. Писките на нозете не му се обраснати со пердуви и се со сино-пепеласта боја. Зад темето, врвот и грбот му се жолтеникава-пепеласти, додека долниот дел од телото му е со бела боја. На опашката има шест црни попречни пруги. Се храни исклучиво со риба. Гнездата ги прави по дрвја.
Лешница (Шар Планина)
Лешница — долина на Шар Планина. Се наоѓа во средишниот дел на Шар Планина во пределот на највисоките шарски врвови, помеѓу врвовите Среден Камен и Плат. На југозапад е оградена со највисокиот Титов Врв, додека на југоисток со вториот највисок врв Бакардан, на запад со Среден Камен и на исток со Плат, додека кон север е отворена и се спојува со долината на реката Пена, во нејзиното горно сливно и изворишно подрачје. Се дели на Долна Лешница на надморска височина од 1450 метри и Горна Лешница од 2221 метар надморска височина.
Вилија (село)
Вилија или Вилја (Οροπέδιο) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои 110 жители
Лешница (Шар Планина)
Се одликува со изразит алпски крајолик и карактер, со високи карпи, тревнати предели и густа зимзелена и букова шума, односно изобилува со иглолисна, букова и друга мешана шума, како и со богата ендемска флора и фауна која може да се најде само на ова место, особено до шумски плодови како боровинки, малини и разни видови билки и растенија. На карпестиот предел помеѓу Долна и Горна Лешница постои голем и повремен водопад, кој е особено силен во пролетниот и летниот период. До долината Лешница може да се стигне од Попова Шапка и тоа преку 2 правци: преку Јелак и врвот Плат или преку Церипашина, а исто така може да се пристапи по патеки кои водат од селото Бозовце.
Вилија (село)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 14 километри северозападно од градот Гребен. Атарот на селото зафаќа површина од 17 км2.
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Вилија е христијанско грчко село во северниот дел на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година Вилија има 130 Грци христијани
Лешница (Шар Планина)
Лешница е многу посетена од планинарите особено од алпинистите и од планинските трчачи кои на Лешница имаат организирано вертикална трка на 1 километар, односно 1000 метри висинска разлика. Над шумскиот предел на Лешница постојат неколку бачила, а низ самата долина протекува малата Лешничка Река, која е десна притока на Пена.
Вилија (село)
За време на Османлиското Царство
Главната селска црква „Свети Архангели“ датира од 1864 година.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Вилија станува дел на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето во Оропедио.
Пописи
Движењето на населениото по години е следното :
NGC 3689
NGC 3689 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3689 се споменува и како UGC 6467, MCG 4-27-37, CGCG 126-57.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3689 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3689 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 3689 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35294. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1982. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1353.
Белотино
Белотино — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Селото се граничи со Вељуса, Водоча, Попчево, Рич, Башали, Плавуш.
Османлиски период
За името на селото се споменува една легенда. Според неа, во селото Градец (денеска напуштено) живееле тројцата браќа Андон, Митко и Трајко заедно со својата сестра Тина која била млада и убава. Убавата Тина еден ден сакал да ја грабне тамошниот бег. Браќата за да ја заштитат морале да побегнат од селото и преку планина се населиле на местото каде денеска се наоѓа Белотино. Во чест на нивната сестра Тина и ден денеска ова село се нарекува Белотино - по бела Тина како на галено ја нарекувале.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Белотино се состоело од 12 семејства и 45 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Белотино имало 78 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 72 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во селото имало комитет на ВМРО, основен кон крајот на 1909 година од Христо Чернопеев, Михаил Думбалаков, Константин Самарџиев и Кочо Хаџиманов. Во текот на Балканските војни селото било ослободено од страна на четите на Михаил Думбалаков и Кочо Хаџиманов.
Југословенски период
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Кралство СХС и подоцна Кралство Југославија. На 22 март 1922 година од страна на ВМРО биле организирани атентати врз српската полиција, од кој напади загинале десетина полицајци.
Во почетокот на септември 1944 година, во селото бил формиран народноослободителен одбор, додека во селото претходно бил формиран и Главен штаб на НОВ.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство и сточарство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 40 ха.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото живеат 29 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 13 жители, од кои 12 Македонци и 1 лице без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1769 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 14 гласачи.
Живко Брајковски
Живко Брајковски ( во —  во )  — македонски првоборец, учесник во НОВ, политичар и општественик.
Животопис
Како припадник на НОД од 1941 година, бил член на КПЈ (од 1942 година), борец на Мавровскиот НОПО од 1943 година и член на реонскиот комитет на КПЈ во Маврово, а од септември секретар на околискиот комитет на КПМ за Мавровско (1943-1945).  Исто така бил ѝ делегат на АСНОМ. По ослободувањето бил секретар на комитетот на КПМ за установите при владата на НРМ, инструктор на ЦК на КПМ, секретар на обласниот комитет на КПМ за Скопје и член на ЦК на КПМ (1948),  пратеник во Собранието на НР Македонија и во Сојузното собрание на ФНРЈ.
Неговиот живот ненадејно згаснал на 20 август 1963 година непосредно по големиот земјотрес во Скопје. По земјотресот бил целосно ангажиран за обновување и изградба на ранетото Скопје.
Одликувања и заслуги
Неговиот живот бил исполнет со низа активности со крупни и примерни залагања на општественик и раководител. За неговата неуморна работа е одликуван со повеќе вредни одликувања, меѓу кои:
Во негова чест во скопската населба Бутел е именувано основно училиште,  додека во градот Гостивар една улица го носи неговото име.
215 п.н.е.
215 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 215. година пред новата ера, 215. од првиот милениум п.н.е., 15. од 3 век п.н.е. и шеста од 210-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5293 и 5294 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4535 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3545 и 3546 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 538.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 215 година се протега во 2421 и 2422, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2481 и 2482 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 328. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 862 и 861 исламска година пред хиџра.
Селничка Река
Селничка Река, се наоѓа во пределот на Пијанец, североисточно од Делчево до границата со Бугарија. Поминува низ селото Селник и се влева во десната страна на реката Брегалница. Во долниот тек се вика Очипалска Река.
Bacillales
Bacillales е ред на Грам-позитивни бактерии во склоп на коленото Firmicutes. Родови претставници на овој ред се Bacillus, Listeria и Staphylococcus.
Едонија
Едонија била античка област меѓу устието на реките Стримон и Места, населена од Едонци и од Пиеријци, кои, во времето кога се шири македонската држава, се преселуваат од Пиерија кај Термајскиот Залив во подножјето на планината Пангај. Оваа област е богата со рудно богатство, дрвена граѓа, стока, жито и риба. Пред освојувањето на Филип II Македонски во 357 п.н.е., во голем број градови живееле хеленски колонисти. Градовите Амфипол и Филипи претставувале големи економски и културни центри во антиката.
Ким Бо-кјунг
Ким Бо-кјунг (роден на 6 октомври 1989 во Гујре) — фудбалер од Јужна Кореја, играч од средниот ред на Матсумото Јамага и на репрезентацијата на Јужна Кореја.
Лапарда (Белград, Албанија)
Лапарда — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Отлак.
Области во Јемен
Јемен е поделен на 20 области („мухафази“) и еден престолнински округ. Областите потоа се делат на вкупно 333 окрузи („мудерии“). Тие се составени од 2.210 подокрузи, кои опфаќаат вкупно 38.284 села.
Пред 1990 г., Јемен постоел како две посебни целини. Погл. Историја на Јемен.
Селци (река)
Селци, река меѓу планините Стогово и Караорман. Во горниот тек се вика Чатал и се влева во Црн Дрим.
Планинарски дом „Караџица“
Планинарскиот дом „Караџица“ се наоѓа на падините на планината Мумџица која е составен дел на планинскиот масив Јакупица која пак го зазема централниот дел на Република Македонија. Изградбата на домот е започната во 1952 година, а во свечена употреба за посетителите е пуштен во 1954 година (според кажувања на планинари кои учествувале на отворањето). Домот Караџица, се наоѓа на 1450 м.н.в. и до него може да се пристигне на неколку начини и од неколку правци. Со возило патот води од Драчево кон селата Д.Количани-Горно Количани-Црвена Вода-Преслап- потоа кон викенд населбата Мала Река, па кон селото Алдинци каде по неколку километри се пристигнува во домот. Од Драчево до п.дом Караџица има 38 км. колски пат. Следна опција за пристигнување со теренско возило е од велешка страна, односно преку селата во општина Чашка- Лисиче- Дреново-Долно Јаболчиште- Горно Јаболчиште-Дом Караџица. Опциите за пристигнување пеш во п.дом Караџица се следни: (скопско)-Преслап-Кадина Река-с.Алдинци-Караџица (од прилика 2.30 часа пешачење), с.Цветово-п.дом Караџица (од прилика 3.30 минути), с.Патишка Река-Салакови Езера-п.дом Караџица (8 часа пешачење), с.Црн Врв-Салакови Езера-п.дом Караџица (6 часа пешачење) (велешко) од п.дом Чеплес-Солунска Глава-П.дом Караџица од прилика 6 часа пешачење.
Планинарење и можности за прошетки
Со пристигнувањето во домот се отвораат нови опции за планинарење, mountain biking, off roud driving, лов и риболов, и други спортови. Опции за прошетки со почетна точка п.дом Караџица има многу благодарејки на живописната природа, ние ќе наведеме неколку кој се најпосетувани, а со тоа и најатрактивни: Каменот Жаба и Кадина Река (30-тина минути пешачење), врвот на планината Мумџица 1569 м.н.в. ( 30-тина минути пешачење), вливот на Салаковска во Кадина Река (1 час пешачење), Споменикот во чест на паднатиот руски авион (1.30 час) врвот Сипичан 1790 м.н.в. ( 2.30 часа пешачење), Бегово Поле 2000 м.н.в.(3.00 часа пешачење), Солунска Глава-2540м.н.в. (5.00 часа), Салакови Езера 2180 м.н.в.(4.00 часа). Во непосредна близина на домот има повеќе поголеми планински реки и потоци кој се погодни за риболов. Поголеми и позначајни реки се Кадина Река, Салаковска Река, Алијагица, Јуручка Река и Мала Река. Погодни релации за off roud и mount biking се п.дом Караџица-Солунска Глава, п.дом Караџица- с.Горно Јаболчиште, п.дом Караџица-Салаковски Езера и др.
Во близина на планинарскиот дом Караџица се наоѓаат и неколку археолошки наоѓалишта и тоа, “Кале” на вливот на Јуручка во Кадина Река, потоа археолошкото наоѓалиште Алдинци, како и влашки колиби на Салакова Планина, Драчевски рид, над селото Црн Врв и други.
Сместување
Денес со домот управува спортското планинарско друштво Драчево од Скопје. Од почетокот на нашето управување во домот се извршени доста промени кои одземаат доста финансии, труд и време, почнувајќи од самите соби, главниот салон, прозорци и врати, ставање во функција на две туш кабини, кујна како и хортикултурно уредување на дворот со што п.дом Караџица полека но сигурно го добива ликот кој го заслужуваат сите оние кој уживаат во неговата природа и местоположба.
Св. Харалампија (Варош)
''' Св. Харалампија ''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува осамен наод, црква некропола од римско време и среден век.
Планинарски дом „Караџица“
Сместување
Домот има капацитет од 15 соби, со 65 кревети. На гостите на располагање им се пондудени кујна опремена со пристојни елементи-прибори, фрижидери и ормани за храна, туш кабини, чиста постелнина, тв со сателитски канали, салон со капацитет од 40 столчиња. Нашето друштво организира превоз до п.дом Караџица и тоа со поаѓање и враќање од пред шумското стопанство Караџица над бензинската во Драчево. Планинарскиот дом Караџица е еден ако не и единствен планинарски дом кој е отворен за посетителите во текот на целата година. Со нашето започнување со управувањето на домот се забележува постепено но сигурно зголемување на бројот на гости пред сè благодарејќи на превозот, и планинарските акции кој ги организира нашето и другите планинарски друштва.
Редови настани
Планинарски настани кој ја одбележуваат годината се неколкуте традиционални маршеви како што е маршот Богомила- п.дом Чеплес-Солунска Глава-п.дом Караџица-М.Манастир-Водно-Скопје, во организација на планинарското друштво Бистра од Скопје, маршот во чест на чичко Јосиф Илковски(домарот на планинарскиот дом на Китка) со релација-Богомила-Чеплес-Солунска Глава-Караџица-Китка-Драчево во организација на планинарското друштво Трансверзалец од Скопје, потоа традиционалното качување на врвот Убава (2344 м.н.в.) и Салакови Езера (2180 м.н.в)организиран од спд.Драчево, потоа планинарската забавата на Бегово Поле(2000мнв.) организирана од спд-Македон од Скопје и други.
Св. Харалампија (Варош)
Во 1960 година, со археолошките ископувања во источниот раб од населбата се откриени остатоци од темели на црква во кои е вградена поголема ара од мермер. Според откриените фрагменти од фрески, црквата е датирана во третата четвртина на XIV век.
Долен Шпревалд (амт)
Долен Шпревалд (Unterspreewald) — општинска заедница во округот Даме-Шпревалд, во Бранденбург, Германија. Седиштето се наоѓа во градот Голсен.
Општинската заедница Долен Шпревалд се состои од следниве општини:
Поглавје II од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје II од Повелбата на Обединетите нации се однесува на членството во организацијата на Обединетите нации (ООН). Членството е отворено за првичните потписници и „сите други мирољубиви држави“ кои ги прифаќаат условите и обврските утврдени во Повелбата на ООН и „според проценката на Организацијата, се способни и подготвени да ги извршуваат овие обврски“. Според Поглавје II од Повелбата на ООН, за да биде примена во ООН, една земја мора прво да биде препорачана од Советот за безбедност на ООН, а потоа да биде одобрена со гласање на Генералното собрание на ООН. Покрај тоа, на приемот не смее да се спротивстави ниту една од петте постојани членки на Советот за безбедност на ООН ( Кина, Франција, Русија, Велика Британија и САД), понекогаш именувани како постојана петорка или P5.
Приемот во членство во ООН се смета за важен показател за суверенитетот и легитимната државност, особено за микродржавите. Некои држави имаат влади кои неофицијално се признаваат како независни, како што е Тајван, но не биле примени во ООН поради вето од член на P5. За време на Студената војна, Соединетите Американски Држави и Советскиот Сојуз не дозволувале прием на соперничките блокови во ООН. Кога почнале да ги пуштаат тие земји да се приклучат, тоа довело до период на големо проширување на членството во ООН, особено што бројот на колонии што се здобиле со независност се зголемил.
Поглавје II, исто така, предвидува суспендирање и протерување на земјите-членки и враќање на правата од страна на Генералното собрание на ООН по препорака на Советот за безбедност на ООН. Тајван ја довел во прашање законитоста на Резолуцијата 2758 на Генералното собрание на ООН, со која Кина се прогласила за легитимен носител на кинеското седиште, бидејќи резолуцијата ја протерала тајванската делегација без препорака иницирана од Советот за безбедност на ООН (чиј член бил и Тајван). Во 2005 година, Израел повикал Иран да биде протеран од ООН врз основа на позицијата дека Иран „упорно ги кршел“ принципите на Повелбата на ООН повикувајќи на уништување на Израел, исполнувајќи ги на тој начин критериумите за протерување дефинирани во Поглавје II, член 6.
Хинолонски антибиотик
Хинолонските антибиотици претставуваат голема група на бактерициди со широк спектар на дејство кои имаат бициклична структура, 4-хинолон. Се користат во хуманата и ветеринарната медицина за третман на бактериски инфекции.
Скоро сите хинолонски антибиотици кои се користат се флуорохинолони, кои содрат атом на флуор во нивната структура и се ефикасни против Грам-негативни и Грам-позитивни бактерии. Еден пример за ваков лек е ципрофлоксацин, кој претставува еден од најкористените антибиотици во светот.
Лакатунд
Лакатунд — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Валона и општината Валона.
Национален театар „Клаудио Санторо“
Национален театар „Клаудио Санторо“ (португалски: Teatro Nacional Cláudio Santoro) — театарска зграда во Бразилија, Бразил, проектирана е од бразилскиот архитект Оскар Нимаер изградена е  од1976 до 1981 година.
Опис
Зградата има трапезоидна форма изградена е од армиран бетон, затворена од сите страни.Надворешната фасада е препокривана со одредени релјефни скулптурални коцки кои придонесуваат во специфичниот геометризам со апстрактни асоцијации.
Внатрешниот, просторот е целосно проектиран според потребите на современ ентериер за театарски претстави - гледачиште и сцена со одредени интервенции кои асоцираат на апстрактна релјефност на плафонот.Во предворјето или поголемата површина од влезните пасажи на кровната конструкција има употреба на стакло што придонесува за отвореност, светло и прозрачност пред затворениот театарски внатрешен дел. .
Стилски одлики
Оскар Нимаер е еден од најзначајните аритекти на дваесеттиот век. Театарот во Бразилија иако денес доста запоставен и во нефункционална состојба е меѓу неговите врви дела. Во својот уметнички израз Нимаер реализира дела во бетон, односно во употребата на пренапрегната - натур бетон. Тоа е израз кој ќе биде суштинска визура во модернистичката архитектура со планетрана распространетост. Како еден од главните творци на овој архитектонски израз со смелоста, фантазијата, концизноста, органичноста и синтезата на разновидните материјали, Нимаер го развива до совршенство меѓународниот архитектонски модернистички стил, внесувајќи и одредени асоцијации кои се потпираат на традицијата во градителството не само на Бразил туку воопшто во развојот и традицијата на архитектурата од целиот свет. Неговиот архитектонски израз не само што ќе изврши големо влијание на генерации светски архитекти туку и во голема мера ќе придонесе за новата архитектонска визура во светски рамки.
Самата зграда на театарот, подоцна ќе биде основа за низа на објекти од ваков вид, според нејзино влијание и одредени интернационални стилски влијанија е и зградата на Македонската опера и балет во Скопје. .
Области во Оман
Оман е поделен на 11 области („мухафази“) со последната реформа од 2011 г. Секоја област потоа се дели на вилаети.
Рич
Рич — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Рич се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 21 километри.
Надморската височина во селото е 509 метри а површината на селото изнесува 2450 ха.
Стопанство
Претежно занимање на населението е сточарство и производство на вар. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 453 ха
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Рич живееле 225 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Рич имало 280 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото имало 103 домаќинства и 382 жители, од кои 381 Македонец и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 315 жители, од кои 291 Македонец и 24 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1767 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 316 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 322 гласачи.
Ум-Умара
Кратка биографија
Нусајба била сестра на Абдул инб Каба и мајка на Абдул и Хабиб ибн Зајд ал-Ансарија. Како вдовица и првоборка, била една од највлијаелните членови на Мухамедовиот умет за време на нивното престојување во Медина и битката со арапските племиња кои не го прифатиле исламот. Пред Битката кај Ухуд, Умара и Ум-Асма барале од мажот на Асма да го праша Мухамед за дозвола и тие да учествуваат во битката, но не како помошнички на видарка, туку како првоборки, на што пророкот Мухамед им дал дозвола. Освен во оваа, учествувала и во битките кај Хунајна и Јамама и кај Примирје на Худејбија. После војната, се вратила во Медина каде продолжила да проповеда ислам. Бидејќи нејзиниот маж Газија, и нивните синови Абдул и Хабиб не ја преживеле Битката кај Ухуд, таа се омажила за мажот на Ум-Асме ибн Амр и му родила две деца - син Тамима и ќерка Кавла.
Во расположение за љубов (филм)
„Во расположение за љубов“ (англиски: In the mood for love) или „Цветни години“ (кинески: 花樣年華, Fa yeung nin wah) е хонгконшки (кинески) филм од 2000 година, во режија на Кар-вај Вонг, кој е автор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги играат: Тони Лианг и Меги Чунг. Филмот освоил две награди на Канскиот филмски фестивал, една Европска филмска награда, а вкупно освоил 45 награди.
Kинo-панетоне
Кинепанетоне (или кино-панетоне) е италијански неологизам што се однесува на некои комични филмови од италијанска продукција кои обично се прикажуваат во кината за време на Божиќ.
Етимологија
Неологизмот, кој постојано се појавувал во медиумите на италијански јазик кон крајот на 1997 година, првично бил користен во погрдна смисла од филмските критичари за да ги означат тие божиќни филмови - оттука произлегува и името на едно од традиционалните италијански слатки за овој празник, панетоне - со голем публицитет и во тоа време се сметало дека има главно комерцијална вокација (наклонетост), со особено внимание на комедии интерпретирани од уметничката двојка креирана од Масимо Болди и Кристијан Де Сика, кои се одликуваат со извесна тенденција да се повторуваат во заплетот и во ситуациите, поради eвтиниот вид комедија – кoја особено се базирала врз основа на slapstick и тешка вулгарност – како и, сепак, за големите заработувачки во италијанските кина. Меѓутоа, набргу, неологизмот станал секојдневие и делумно ја изгубил својата негативна конотација, до тој степен што самите актери и автори почнале да ги посочуваат своите дела со ова име.
Потоа oвој поим имал широка распространетост во 2000-тите: период во кој поголемиот дел од кинепанетоните биле сведоци на создавањето на компанијата Филмауро, во сопственост на семејството Де Лаурентис, и во режија на Нери Паренти, со кино издание на серија „генерациски комедии кои имаат повеќе или помалку врска со божиќните празниците“, сместени на егзотични места, каде што зборот „Божиќ“ бил вметнат во насловот. Потоа критичарите од тој сектор го прошириле неговото значење, ретроактивно вклучувајќи ги во тоа движење и италијанските филмови направени во претходните две децении, сите обединети под елементите - режисери, актери, теми и дистрибуција/распределба - кои го откриваат изворот на Кинопанетоне; продукции како Пожарникари (1985), Yuppies - Успешни млади луѓе (1986) и слични продолженија, режирани од имиња како што се споменатите Паренти и браќата Енрико и Карло Ванзина, секогаш со двојката Болди-Де Сика како дел од актерската екипа, но не строго карактеризирани со божиќно-празничната тема.
Слично на тоа, поголемиот дел од критичарите имале тенденција да не ги сметаат некои филмови како кинопанетони, особено од 1970-тите, што во ретроспектива, поради опфатените теми, можеле да се видат во коренот на ова движење; некои наслови на италијанската комедија или комичните улоги што ги играл Адријано Челентано, како и современите дела од времето на кинопанетони како што е сагата Фантоци од Паоло Вилаџо, како и филмовите на Леонардо Пјерачони или, во странство, на браќата Фарели, што и тие понекогаш покажуваат слаби врски со овој наративен свет.
Врз основа на ова, потоа биле измислени слични термини, иако помалку распространети, како што е кинолубеница (исто така киносладолед или киночадор), за да се означат италијанските филмови направени за летниот период; киногулаб за оние реализирани само за Велигденскиот период; телепанетоне, за италијански продукции кои се однесуваат на универзумот на кинoпанетонe, но наменети за телевизија; книгапанетоне, за да ги означи книжевните бестселери предодредени да бидат објавени во книжарниците блиску до божиќниот период; и анти-кинопанетони, разновидни дела кои се сметале како алтернативни ако не и намерно против кинопанетони.
Почетоците
Потоа во 1983 година бил направен филмот Божиќни празници, снимен за помалку од два месеци исто така во Кортина. Истата година во декември конкуренција на овој филм била второто поглавје од Вкусот на морето, овој пат во режија на Бруно Кортини, но секогаш според темата на браќата Ванзините.
Успехот
Сепак, требало да се почека до 1990-тите за да се види дефинитивната афирмација на жанрот. Во 1990 година, филмот Божиќни празници 1990 бил прикажан во кината, овој пат во режија на Енрико Олдоини : филмот го означил пред сè почетокот на уметничкото партнерство помеѓу Масимо Болди и Кристијан Де Сика, кои подоцна станале постојани актери на сагата во следните три децении; во средината на 1980-тите, двајцата веќе учествувале во Пожарникари и во Јапис - Успешните млади, потпишани од Нери Паренти и од Ванзина; како што и самиот Болди потсетува, „токму во тој момент сфативме дека нашите два карактери заедно, беа совршени“ за интеракција на големите екрани.