cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прогресивен енцефаломиелитис со ригидитет и миоклонус
Симптоми
Автономна дисфункција, болни грчеви, хиперрефлексија, проблеми со дишењето, амнезија, дискинезија (неволна мускулна активност која може да се изрази во вид на тикови или стереотипни движења). Симптомите се јавуваат поради нарушување во преносот на глицинот (Глицинот е инхибиторен невротрансмитер во централниот нервен систем) во синапсите, особено во ’рбетниот мозок и мозочното стебло.
Епидемиологија
Класичниот ПЕРМ ги зафаќа жените два до трипати почесто од мажите. Предложени се неколку класификации за СПС според сериозноста или распределбата на вкочанетоста и сродните невролошки наоди.
Патогенеза
Голем чекор напред во разбирањето на патогенезата на ПЕРМ се случи во 1988 година, кога асоцијацијата помеѓу анти-GAD антитела и ПЕРМ за првпат е проучена. Антителата против GAD (глутамат декарбоскилаза)  се 80% позитивни кај пациенти со ПЕРМ. Други антитела, како што се Н-метил-Д-аспартат (NMDA) антитела, се поврзани со различните подединици од рецепторот NMDA. Пријавени се абнормалности и во други мозочни области, како што е корпус калозум или мозочното стебло. Нешто повеќе од половина од пациентите имаат асоциран тумор, најчесто тератом на јајниците што може да се помеша со доброќудна циста. Откривање на тумор пак е ретко кај машки пациенти со ПЕРМ. Други видови на тумори во изолирани случаи вклучуваат тератом на медијастинумот, карцином на белите дробови, Хоџкин лимфом, невробластом, карцином на дојка и тумор на тестисите. Многу интересно, анти-LGI1 антитела при оваа болест се причина за влошување на меморијата, епилептични напади, ментални нарушувања и хипонатремија. Хипонатремијата е карактеристична одлика на анти-LGI1 AE, а 60 до 88% од таквите пациенти имаат отпорна хипонатремија. Патогениот механизам, најверојатно, е поврзан со синдромот на несоодветно лачење на антидиуретичен хормон. Комбинацијата на антитела кои се присутни при ова заболување се претпоставува дека може да биде одговорна за прогресивниот карактер на истата.
Дијагноза
Тешко е да се постави дијагнозата на ПЕРМ. ЕМГ, антитела во серумот и ’рбетномозочната течност може да помогнат да се потврди дијагнозата. Почетната клиничка презентација може да биде многу неспецифична и невообичаена. Се забележува и високо ниво на Д. Ова го објаснува постојниот ризик од тромбоемболизам. Во меѓувреме, вообичаени диференцијални дијагнози на ПЕРМ синдром се паранеопластичен синдром и останати невромускулни заболувања.
Терапија
Имунотерапијата, плазмаферезата, интравенските имуноглобулин (IVIG), кортикостероиди и ритуксимабот се пријавени како успешни во поединечни случаи, иако ефикасноста на овие агенси не е утврдена. Покрај тоа, некои извештаи ја демонстрираат ефикасноста на долгорочниот третман со азатиоприн. Сепак, ПЕРМ останува клинички ентитет кој постојано се збогатува со нови симптоми и антитела. Циклусите на плазмафереза и IVIG не покажуваат значителен терапевтски напредок.
Пелике
Пелике биле извонредно погодни за сликање, поради својата форма и големина на слободниот простор за цртање. Особено се користеле во епохата на црвенофигурален стил.
Теофилакт Вотанијат
Во летото на 1014 година Теофилакт бил гувернер на Солун со ранг на дук како наследник на Давид Аријанит. Областа со која управувал била на границата со Самоиловото царство и истата претставувала предмет на чести напади во претходните децении. Поголеми борби кај Солун се одвиле во 996 и во 1004 година, каде и во двете битки византиските сили биле поразени.
Во 1014 година на Теофилакт Вотанијат му било наредено од царот Василиј II да започне напад. Овој пат силите на Самоил биле предводени од еден од неговите војводи - Несторица. Битката се одвила западно од Солун, каде управителот на Солун, заедно со својот син Михаил Вотанијат ги поразиле силите на Несторица. Потоа Теофилакт се приклучил на армијата на Василиј II и учествул во Битката кај Беласица. . Вотанијат, всушност, гонејќи ги Самоиловите војници, стигнал до клисурата Клидион, ја преминал планината Беласица и ги изненадил утврдените војници на Самоил од зад грб.
По оваа нова победа Византија, царот го испратил солунскиот дук со одред на војници, за да го расчисти патот меѓу Струмица и Солун. Во теснина на југ од Струмица Теофилакт Вотаниат паднал во заседа, каде неговата војска била поразена, а самиот тој убиен од синот на Самоил, Гаврил Радомир.
Ненадејната заседа и ликвидацијата на Теофилакт Вотанијат при осигурувањето на безбедниот продор на Василиј II до Солун, толку го разгневиле царот што наредил ослепување на сите заробени војници кај Беласица, оставајќи на секој стоти по еден едноок, за да ги одведат ослепените кај Самуил.
NGC 4776
NGC 4776 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4776 се споменува и како NGC 4759A, MCG -1-33-36, HCG 62B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4776 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4776 има привидни димензии од 1,9' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 4,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 11' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 4776 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43754. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Изар
Изар (Isar) — река во покраините Тирол (Австрија) и Баварија (Германија). Извира во венецот Карвендел на Алпите во Тирол. Навлегува во Германија кај Митенвалд и тече низ Бад Телц, Минхен и Ландсхут, па се влева во Дунав кај Дегендорф. Долга е 295 км и со тоа четврта по големина во Баварија, по Дунав, Ин и Мајна. Важи за втора најзначајна притока на Дунав во Германија, по Ин.
Географија
Сливот на Изар опфаќа значаен дел од Алпите и делови од Карвендел на североисток кон Дунав, и потоа кон Црното Море. Зафаќа површина од преку 9.000 км2. Поради зимските снегови на Алпите, реката е мошне полноводна на пролет, откако ќе се стопат. Просчениот истек изнесува 175 км2/с и по тоа е слична на останатите средноголеми реки во Германија како Мозел, Лех и Мајна.
Најголеми притоки се Ампер и Лојзах, а има и повеќе помали, како Лојташ, Јахен, Дирах, Дорфен, Земпт и Пфетрах.
Слободан Качар
Слободан Качар (Перуќица, 15 септември 1957) е поранешен боксер. Го освоил златниот медал во полутешка категорија до 81 килограм за Југославија на Олимписките игри во 1980 година во Москва и истата година е прогласен за најдобар спортист во Југославија.
Тој е единствениот од нашите боксери кој освоил златен олимписки медал и титулата светски професионален шампион во четирите најважни светски верзии: VBC, VBA, IBF и VBO. Тој бил непоразен 8 години и 4 месеци, за кое време имал 99 последователни победи во аматерски и 21 во професионална конкуренција, што го прави единствен во историјата на светскиот бокс. Тој е и повеќекратен шампион на Југославија, Балканот и средоземен првак. Тој е помлад брат на боксерката Тадија Качар, која освоила сребрен медал на Олимписките игри во 1976 година.
Бил претседател на Боксерската асоцијација на Србија и член на Извршниот комитет на Европската боксерска федерација.
Биографија
Семејството му потекнува од село кај Требиње. Поради судирот со Турците и крвната одмазда, тие биле принудени да се преселат прво во Босанско Грахово, а потоа во Перучица кај Јајце, како и да го сменат презимето од Милиќевиќ во Качар. Презимето го избрале затоа што биле мајстори за правење кади. Како и неговите двајца постари браќа (Сретен и Тадија), тој е роден во Перуќица, од татко Гојко и мајка Стана. Од четиригодишна возраст, браќата практично живееле без своите родители, кои заминале да работат во Швајцарија, потоа во Австрија и Германија, така што за тоа време пораснале кај баба и дедо. На крајот на 1971 година, тие се преселиле на фармата во близина на Ветерник, во близина на Нови Сад, додека бабите и дедовците останале да живеат во Босна.
Заедно со Тадија почнал да тренира бокс на 14 години. Отпрвин, за разлика од неговиот постар брат, кој бил посилен, тој немал поддршка од родителите. Играл за спортскиот клуб „Војводина“ во Нови Сад, од 1972 година. Постариот брат Сретен решил да стане адвокат, додека Тадија и Слободан дипломирале на Факултетот за спорт и физичка култура во Нови Сад.
Во текот на 1970-тите четири пати ја освојувал титулата шампион на Југославија.
Летни олимписки игри 1980 година
Како увертира за квалификациите за Олимпијадата во Москва во 1980 година, се очекувало да се организира натпревар меѓу двајцата браќа Качар: Тадија и Слободан, но Тадија, кој на претходната Олимпијада во Монтреал во 1976 година освоил сребрен медал, се повлекол од подготовките во Жабљак од можност за пласман, бидејќи не сакал да се бори против својот помал брат. Така Слободан се изборил за Олимписките игри по доминантната победа над Драган Вујковиќ. На Олимписките игри за противник го имал Танзаниецот Мајкл Носор, а потоа и двократниот европски првак во полутешка категорија Советецот Давид Квачадзе. Тој во полуфиналето го победил Херберт Бауч од Источна Германија, кога во втората рунда бил поразен со нокаут. И на 2 август, во финалето, тој се борел против Полјакот Павел Скжец, кој двапати бил соборен во текот на натпреварот. Со одлука на судиите, тој станал олимписки победник на поени (4: 1). По враќањето во Ветерник, од аеродромот бил однесен во Нови Сад, каде што го пречекале 15.000 луѓе.
Професионална кариера
Професионалната боксерска кариера ја продолжил во Италија и САД. Тој станал светски професионален шампион на ИБФ на 21 декември 1985 година во Пезаро, Италија, со американскиот тренер Анџело Данди, со италијанско потекло. Тој ден, во 15. рунда, на поени го победил Американецот Еди Мустафа Мухамед.
По завршувањето на спортската кариера работел како професор и тренер. Тој се вратил во Нови Сад во 2003 година, кога бил ангажиран во БК „Војводина“, клубот во кој ја започнал кариерата.
Во март 2004 година е избран за претседател на Боксерската федерација на Србија и Црна Гора. Тој бил сменет од функцијата претседател на Боксерскиот сојуз на Србија во 2009 година, за што се жалел до Врховниот суд на Србија, кој го поништил решението, но не бил вратен на функцијата.
Семејство
Тој земал американско државјанство во доцните 1980 -ти. Поседува куќа и мотел во Мајами Бич, а во Ветерник, на фармата, произведува картони за секакви пакувања. Со сопругата Славенка, родум од Сплит, ги има ќерките Милена и Марина.
Слободан и Тадија Качар се чичковци на фудбалерот Гојко Качар.
Древер
Древер е раса на кучиња, миризливи кучиња со кратки нозе од Шведска кои се користат за лов на елени и друго. Древер потекнува од Вестфалскиот Дахсбраке, еден вид германски пес наречен Браке. Името на расата Древер било избрано на конкурс во 1947 година.
Изглед
Најзабележливите одлики на Древер се неговите кратки нозе и долгото тело, наследени од Вестфалскиот Дахсбрак, но како работно куче овие одлики не се претерани. Има кратко крзно и е во која било боја со бели шари. Расата има типични висечки уши на пес и долга опашка. Максималната висина на Древер е 38 см (15 инчи), што е околу 15 см (околу 6 инчи) пократок од ловечки пес со долги нозе и тело со иста големина. Вестфалскиот Дахсбрак е околу 2 см(помалку од еден инч) пократок од Древер.
Лов
Повеќето раси со слични физички особини се одгледуваат за една цел, но Древер е одгледан за лов на сите големини на дивеч, и зајаци и срна, а се користи и за лов на лисици и црвен елен. Древерот е многу издржлив и стана популарен ловечки пес за ловците на елени во северна Норвешка, Шведска и Финска, бидејќи со промената на законодавството е дозволено користење на древери во лов на елени. Срните се нервозни, а песовите кои се користат за нивно ловење мора да се движат бавно, особено во областите каде што може да се очекува обилен снег во доцна есен. Ова е наведено како причина за одгледување на куче со средно тело, но кратки нозе.
Древер во Шведска обично се чува како ловечки пес и обично не се наоѓа како домашно милениче.
Историја и препознавање
Древер е шведска раса со потекло од Вестфалскиот Дахсбрак (мал пес за следење на елени), донесен од Германија во Шведска во околу 1910 година и вкрстен со други песови за да се прилагоди „на шведскиот терен и дивеч“. До 1940-тите имал две карактеристични големини на Дахсбрак, а во 1947 година беше одржан натпревар за весници за да се избере новото име за малку поголемата сорта; Бил избран Древер, од шведскиот збор древ, што се однесува на еден вид лов каде што кучињата го возат дивечот кон ловецот. Древер потоа бил препознаен од Шведскиот Кинолошки клуб како посебна раса во 1947 година. Расата е меѓународно признаена од Меѓународната Кинолошка Федерација, во Групата 6 Сентондс и сродните раси, Дел 1.3, мали Загари.
Древер бил признат од страна на Канадскиот Кенел Клуб во 1956 година во групата Загари, и во 1996 година од Обединетиот Кенел Клуб во неговата Сентондс Група. Расата е исто така препознаена по долга листа на мали регистри, групи на ретки раси, ловечки клубови и бизниси со интернет-регистри, а во Северна Америка е промовирана како милениче од ретка раса. Во моментов не е признаен од Кинолошкиот Клуб (Велика Британија), Австралискиот Национален Кинолошки Совет или Кинолошкиот Клуб на Нов Зеланд или Американскиот кинолошки клуб.
Здравје
Специфични здравствени проблеми или тврдења за вонредно здравје не се документирани за оваа раса. Според стандардот за раса, Древер треба да биде внимателен и самопоседен, со приврзан, изедначен темперамент и не треба да биде агресивен или срамежлив.
Арсениј III Црноевиќ
Арсениј III Црноевиќ бил архиепископ пеќски и патријарх српски.
Ран живот
Арсениј, со презиме Црноевиќ (Црнојевић) или Чрноевиќ (Чрнојевић), на црковнословенски "Арсенїй Чарноевичь" (sr. Чарнојевић/Čarnojević), е роден во Бајице, во близина на Цетиње во Стара Црна Гора, планински регион кој никогаш не бил под целосна контрола на Османлиите.
Како млад пристигнал во Пеќскиот патријаршиски манастир, за време на патријархот Максим I Скопјанец. Во 1665 станал архимандрит на манастирот. Во 1674, кога патријархот Максим се разболел, Арсениј бил избран за патријарх, најверојатно помеѓу Велигден и Вознесение.
Големата турска војна
Кога царот Леополд во 1687 се обратил за помош на цариградскиот патријарх Калиник, патријархот Арсениј III се нашол во тешка ситуација. Требало да застане на страната на Австрија и Венецијанците, а од друга страна се заканувала опасност на православието. Патријархот Арсениј бил принуден да пребегне од Пеќ во Никшиќ во ноември 1689 година. Во тоа време генералот Силвио Пиколомини стигнал со царската војска до Приштина и го повикал населението да му се придружи. Патријархот добил порака од монашкото братство од Пеќ да са врати назад, затоа што во спротивно царот ќе пристапи кон избор на друг патријарх, за да го задоволи народот кој ја примил неговата заштита. Враќајќи се назад, Арсениј се сретнал со Пиколомини во Призрен, каде што постигнале договор за помошта. Меѓутоа со смртта на генералот Пиколомини, состојбата се сменила во полза на Османлиите. Кога патријархот Арсениј видел дека царската војска се повлекува, во јануари 1690 со голем број на луѓе тргнал кон Белград, каде што пристигнал во пролетта.
Бидејќи, турската војска напредувала кон Белград, помеѓу народот завладеала општа паника. Патријархот во Белград свикал црковно-народен собор во кој учество зеле епископи, свештеници, свештеномонаси и народни главари. Соборот го упатил во Виена епископот енополски Исаија да утврди под кои услови ќе живеат православните во Австрија. Се барало признавање на црковната автономија и патријаршиска јурисдикција во ист обем како под Турско. Одговор на овие барања е повелбата на царот Леополд од 21 август 1690.
После добивањето на привилегии, Србите во големи групи започнале да преминуваат преку Сава и Дунав. Последната група преминала со бродови од Белград за Сланкамен и Петроварадин, два дена пред Турците повторно да го заземат Белград на 8 октомври 1690.
Риолит
. Риолит (англиски: Rhyolite, француски: Rhyolite, германски: Rhyolit) — кисели магматски карпи со порфирска структура и масивна до флуидална текстура. Основната маса им е најчесто делумно стаклеста, но понекогаш може да биде и целосно амофна. Бојата на риолитите е главно светлосива. Кога риолитската лава многу брзо оцврснува, може да се оформи карпа наречена обсидијан. Оваа карпа има стаклест изглед со темна до црна боја, со школкаст прелом и многу остри рабови. При нагло ладење на риолитската лава богата со гасови и пареи, се создава многу порозна карпа која се нарекува лебденик. Оваа карпа е со меѓусебно неповрзани пори, така што има зафатнинска тежина, која е помала од водата (околу=γ 9.5 kN/m3), поради што лебди во неа. Во Македонија го има на Кожуф.
Локална управа на Ман
Локалната управа (gurneilys ynnydagh, local government) на островот Ман се заснова на древните парохии (parishes). Постојат три вида на локални административни единици: месни заедници (borough corporations), градски комисии (town commissions) и парохиски комисии (parish commissions).
Риолит
Состав
По минералошки состав се еквивалентни на гранитите, односно изградени се од санидин, плагиокласи, кварц, биотит, хорнбленда. Бојата на риолитите е главно светлосива, имаат најчесто делумно стаклеста основна маса и поситни фенокристали. Зависно од составот се јавуваат повеќе вариетети од кои најважни се: лебденик, обсидијан, перлит, пехштајн (вулкански стакла).
Распространетост
Во Македонија се слабо застапени. Застапени се главно во околината на Крива Паланка и Струмица.
Риолитот е пронајден на острови далеку од копно, но таквите океански појави се ретки
Локална управа на Ман
Шидинзи
Ман се дели на шест административни подрачја наречени „шидинзи“ (sheadings). Шесте шидинзи се Ајр, Гленфаба, Гарф, Мајкл, Рашен и Мидл. Шидинзите се основа за некои парохии и секоја има свој иследник (coroner). На островот Ман, иследниците ги имаат должностите кои во Обединетото Кралство им припаѓаат на шерифот или судскиот извршител. Меѓутоа оваа функција не е иста што и функцијата на судскиот иследник, улога која обично ја исполнува вишиот судски извршител. Едно лице може истовремено да биде иследник во повеќе од еден шидинг.
Парохии
Парохиите (parishes) влечат црковни корени, и се мисли дека се воведени на островот во [XI век] од Шкотска, по посновањето на епископијата во X век. Парохиските граници првично ги отсликувале физичките особини на подрајчето.
Парохиите на секој шидинг на Ман се:
Историја на исламот
Историја на исламот — историјата на исламот како религија и општествена установа. Според исламот, погрешно е да се каже дека историјата на Исламот во Арабија започнала со муслиманскиот пророк Мухамед во VII век. Според исламската вера и Светиот текст, исламската историја започнува со Адам и Ева. Тие се сметаат за први апостоли на Бог. Подоцна, многу пророци како Аврам, Мојсеј, Исус, се предавале на истата вера, макар и во различни региони или во различни точки на времето.
Како и повеќето светски религии, историската еволуцијата на исламот има значително влијание врз политичките, економските и воените географски области. Исламскиот историски развој има влијание и надвор од исламскиот свет. Еден век по смртта на Мухамед, исламска империја се простирала од Атлантскиот Океан на запад до Средна Азија на исток. Последователните империи како Омејадската империја, Абасидската, Фатимидската, Могулската, Сефидската, и Османлиската биле меѓу најголемите и најмоќните во светот. Исламската цивилизација создала безброј центри нс полето на културата и науката преку голем број на истакнати научници, астрономи, математичари, лекари, медицински сестри и филозофи во текот на Златниот век на исламот. Технологија цветела; имало многу инвестиции во економската инфраструктура, како што се системите за наводнување и каналите, и особено, за важноста на читањето на Куранот произлегло релативно високо ниво на писменост на општото население.
Подоцна, во XVIII век и XIX век, многу исламски региони паднале под раководство и влијание на Европските империјални сили. По Првата светска војна, на остатоците од Отоманското Царство биле создадени поголем број на европски протекторати или држави. Иако под влијание на различни идеологии, како што се комунизмот, во текот на поголемиот дел од XX век, исламскиот идентитет и доминацијаta на исламот врз политичките прашања бил дискутабилен за да истиот се зголеми во текот на XXI век. Брзорастечките западни интереси во исламските региони, преку меѓународните конфликти и глобализација довело до промена на влијанието исламот на светско ниво во XXI век.
Потекло и почеток
Според традиционалните погледи, стиховите од Коранот биле напишани во времето на Мухамед. Преданието кажува дека во 610 година, на Мухамед му се јавил Архангел Гаврил. Ова бил и почетокот на Куранот и Исламот Мека била освоена од страна на муслиманите во 630 година. Во прво време, Мухамед проповедал само пред своите најблиски роднини и пријатели, но по три години веќе тој јавно проповедал низ Мека, каде новата вера за првпат ја прифатиле сиромасите. Честопати неговиот настап на Каба доведувало до нередија помеѓу народот. Во 630 година во Мека бил убиен еден муслиманин, а тоа бил и походот Мухамед да започне пресудна војна за Мека.
До војна не ни дошло бидејќи Мухамед ја признал Мека за Свет град, и Каба за светилиште на еден Бог Алах. Голем број од населението ја прифатила новата вера. Од Мека, Мухамед започнал да го шири исламот, а со тоа и исламската држава, прогонувајќи многу немуслимански племиња и народи. Тој постојано сугерирал да неговите сојузници го прифатат исламот. За многу брзо време, цела Арабија била дел од исламската држава. По десет години откако преминал од Мека во Медина, Мухамед заминал на аџилак, учејќи ги своите следбеници за правилата и обичаите на аџилакот. Тој на тоа патување го одржал и својот последен говор (арапски: Khutbat al-Wadaa') советувајќи ги на муслиманите да не живеат со старите туку да ги прифатат новите обичаи. По само неколку месеци од овој говор, Мухамед се разболел и починал во својот дом во Медина на 8 јуни 632 година, без машки потомок. Неговиот гроб се наоѓа на местото на неговата куќа, денешната џамија Месџид ел-Небеви. Џамијата Ал Акса е местото кое се смета дека Мухамед воскреснал кон небото.
Рани калифати
Откако Мухамед починал, во исламската држава се појавиле серија од калифати: Абу Бакр Сидик, Умар, Утман и Али. Овие четири калифати се познати како Праведни калифати на сунитскиот ислам. По Праведниот Калифат биле создадени пголем број на калифати. Секоја калифат развивал свој посебен шариат. Имало моменти на натпревар на тврдењата помеѓу сунитските калифати.
Абасиди
Абасидите се суниитска арапска династија чиишто калифи владееле во периодот од 750 до 1258 година. Името на оваа династија доаѓа од чичкото на Мухамед, Абаси (566-652), кој е всушност основачот на династијата. Искористувајќи го незадоволството во Месопотамија, Абасидите во 748 година дигнале востание против Омејадите убивајќи го владетелот Марван II. По ова била освоена цела Сирија, земја каде престолнина до тогаш бил градот Дамаск. За нов калиф бил прогласен Абул Абас (750 - 754). Неговиот брат и наследник Ал-Менсур (754 - 775) го преместил седиштето на калифатот во новооснованиот град Багдат (762). За време на владеењето на Харун Ал Рашид (786 - 809) и Мамун (813 - 833), калифатот достигнал највисок степен на економски и културен развој. Во времето на Харун Ал Рашид, Багдад бил најбогатиот град во светот, започнал т.н. златен век за науката и уметноста, која брзо се развивала.
Империја имала огромна површина, во својот состав ги вклучувала Персија, Египет, Арабија и Блискиот Исток. Со развојот на феудализмот зајакнале партикуларните тенденции. Некои намесници постепено започнале да се одвојуваат. Економските услови станале многу лоши, бидејќи обврските се зголемувале, населението сè повеќе било сиромашно, индустријата замрела. Во 1055 година, селџучкиот хан Тогрул се наметнал за нов калиф и цела моќ била ставена во негови раце. калифатот постоел до 1258 година, односно до инвазијата на Монголците и нивното освојување на Багдад, при кое некои членови на династијата побегнале во Каиро, каде што султанот Баибарс осовал нов абасидски калифат кој се задржал до 1517 година.
Фатимиди
Фатимидскиот калифат произлегува од Тунис, но по освојувањето на Египет во 969 година, нивната престолнина бил преместена во Каиро. Под Фатимидите, Египет станал центар на калифатот, во кој биле вклучени Северна Африка, Сицилија, Палестина, Сирија, Јемен и Хејаз. Во времето на Фатимидите, Египет имал развиено силна трговска мрежа во Средоземното Море и Индискиот Океан.
Династијата била основана од страна на Абдула Ал Махди Билах во 909 година, кој имал директно потомство на Мухамед преку неговата ќерка Фатима и нејзиниот сопруг Имамот Алија (или калиф Али), првиот шиитски имам. Од таму доаѓа ѝ името на Фатимидскиот калифат. Абдула Ал Махди својата власт ја проширил во целата централна област на Магреб, која се состои од Алжир, Мароко, Тунис и Либија. Фатимидскиот калифат во 969 година освоил дел од Египет и Каиро, а во 972 година бил заземен цел Египет. Тие ја покориле Икшидидската династија и го основале денешниот модерен град Каиро. Тие продолжиле со освојувањето на територии, сè додека не ги завладееле териториите од Тунис кон Сирија, преку Средоземното Море до Сицилија. За разлика од другите владетели околу овие области, Фатимидите најголем прилог давале на цивилната служба, а не на културното наследство. Сунитски муслимани се исти како и шиитите да заземаат високи владини позиции. Тие покажувале одредена толеранција кон христијаните и евреите.
Гувернери на Северна Африка во времето на оваа династија биле Зиридите кои во 1040 година успеале да се оделат од Фатимидите и да прогласат независност. По 1070 година, во составот на овој калифат сѐ уште биле Левант и Сирија, но во исто време тие биле нападнати од страна на селџуците. Веднаш по ова се дошло до објавување на Првата крстоносна војна, па територијата на Фатимидите го опфаќала само во Египет. По распаѓањето на Фатимидската династија, во 1169 година Саладин го зазел Египет, создавајќи ја новата Ајубидска династија.
Освојување на Пиринејскиот Полуостров
Владетелите на ел-Андалуз биле доделени на ранг на емирство од Омајадскиот халиф Ал-Валид I во Дамаск. Во текот на нивното постоење, нивната империја станала десетта најголема империја на сите времиња по моќ и територија. Нивната династија била уништена од страна на Абасидската династија кои се преселиле кон Ал Анадулз и каде го основале Кордопскиот калифат. Во времето на Ал Хакам II, халифатот успеал да обезбеди мир со христијански царства на северна Иберија, и и истот го искористил за стабилизирање и развој на земјоделството преку изградба на канали за наводнување. Економијата на земјата била во подем, биле градени нови улици и пазари. Кордоба имала 450.000 жители и претставувала еден од најзначајните центри во светот. Халифот во Кордоба основал библиотека која имала 400.000 книги. Калифатот најмногу се ангажирал во преведувањето на старогрчките записи од филозофијата. Ибн Рушд бил оној кој ги “вратил“ делата на Аристотел во Европа. Во Кордоба имало значајни достигнувања во областа на математиката, медицината и астрономијата. Овој период од владеењето на калифатот е познат како разцвет на муслиманското присуство на полуостров.
Кордопскиот халифат се распаднал во 1031 година поради политичките поделби и граѓанските немири во текот на владеењето на Хишам II. Граѓанската војна довела до слабеење на Кордопскиот халифат. Во периодот од 929 до 1008 година владееле само три халифи, а веќе од 1008 до 1031 дури седум халифи. Последен халиф на Кордоба бил Хишам III. По неговата смрт, калифот бил разделен на повеќе мали таифи. Во времето на Реконквистата, овие мали кралства не биле во можност да се спротивстават на христијанските кралства.
Крстоносни војни
Во текот на VIII век, на територијата на Пиринејскиот Полуостров започнала Реконквистата, односно период на протерување на арапските Маври од полуостровот. Периодот на Реконквистата траел вкупно 774 години, до 1492 година. На 27 ноември 1095 година, една недела по Црковниот собор во катедралата, папа Урбан II повикал на Света војна кон неверниците со кое дал почеток на првата крстоносна војна. Така, крстоносците ја зазеле Никеја, по што им се отворил патот кон Антиохија, која исто така многу брзо паднала. Така било создадено и Ерусалимското Кралство и други крстоносни држави. На овие темелнички усвојувања била создадена првата крстоносна држава, а во самиот Ерусалим биле отворени првите витешки школи.
Во 1187 година, Саладин, султан на Египет, по неколкудневната борба со крстоносците пред портите на Ерусалим успеал по преговорите со Балиан да го заземе градот. Ова бил уште еден повод за нов крстоносен поход. Падот на Ерусалим во рацете на муслиманите кај европските народи предизвикал многу негативни реакции. Папата Григориј VIII издал наредба за нов крстоносен поход. Владетелите на Германија, Фридрих Барбароса, на Франција- Филип Август и на Англија, Хенри II на соборот во Мајнц се договориле за идните воени дејства. Сепак, на крајот, крстоносците не успеале да го заземат повторно Ерусалим.
Крстоносните војни се воделе до создавањето на Османлиското Царство. Овие војни имаат голема улога во историјата на муслиманската религија бидејќи ѝ покрај намерата, исламскиот свет не дозволил понатамошно ширење на христијанството.
Ислам во Магреб
Идрисидската династија била првата арапска земја во западен Магреб (денешен Мароко), и опстојувала од 788-985 година. Династијата своето име ја добила по нејзиниот прв султан Идрис I.
Алморавидската династија била берберска и маварско-шпанска династија чие потекло води од Сахара. Во текот на XI век оваа династија владеела со поголемиот дел од Северна Африка и Пиринејскиот Полуостров, односно териториите на денешните држави: Мароко, Западна Сахара, Мавританија, Гибралтар, Тлемсен во Алжир, голем дел од Сенегал, Мали, Шпанија и Португалија.Владетелот Али ибн Јусуф во 1109 година ги освоил Синтра и Сантарем. Во следните години, 1119 и 1121 година извршил повторна инвазија на северната страна од полуостровот. Христијаните, Кралство Арагон со помош на Франките успеале да го заземат повторно градот Сарагоса. Во текот на Реконквистата, Алфонсо VII од Кастиља и Леон во 1138 година го победил на Али ибн Јусуф. Алфонсо I од Португалија го победил во 1139 година, а во 1147 по Битката за Лисабон, градот бил ослободен од страна на христијаните.
Од друга страна, Алморавидите имале и други непријатели, односно Алмохадите. Али ибн Јусуф починал во 1142 година, а неговиот наследник продолжил со поразите од христијаните и Алмохадите. Алмохадската династија пак била основана во XII век. Во текот на нивното постоење, тие ја имале заземено цела Северна Африка до Египет и ел-Андалуз односно Маварска Шпанија. Династијата била основана од страна на Ибн Тумарт. Последен емир на Алмохадите бил Ирдис Ил, кој го поседувал само Маркеш а во 1269 година бил убиен од страна на негов роб.
Ислам во источна Африка
Исламот во Источна Африка би можел да датира уште од основањето на религијата и на почетокот со Хиџра, во 615 година, кога група муслимани советувани од Мухамед мигрирале во Абисинија (чин, познат како Прва миграцијата кон Абисинија). Покрај тоа, исламската традиција вели дека првиот муезин Билал ал-Хабеши, еден од најблиските другари на Мухамед, потекнувал токму од Абисинија.
Ислам во Азија
Исламската улога во регионот се зголемила во VIII век, кога Мухамед бин Газим го освоил Синд, (Пакистан). Муслиманските освојувања продолжиле во времето на Махмуд и Газнавидите во текот на XII век на територијата на Северна Индија. Кутб-уд-Дин Ајбак, го зазел Делхи во 1206 година и го основал Делхискиот султанат.
Во текот на XIV век, Аладин Килџи ја воспоставил муслиманската власт на југ кон Гуџарат, Раџастан и Декан. Исто така, на овие простори биле формирани редица други муслимански династии во периодот од XIII век до XVIII век. Едни од најпознатите династии од топа време се династијата Кутб Шахи и Бахманскиот султанат, но сепак ниту една династија не успеела да создаде една силна империја како што била Могулската.
Југоисточна Азија
Исламот бил проширен на островите во југоисточна Азија, главно преку индиските муслимански трговци од Гуџарат кон крајот на XIII век. . Набргу, многу Суфизам|суфиски мисионери започнале да создаваат нова суфиска литература преведувајќи од класичен арапски и персиски во малезиски јазик. Заедно со создавањето на оригинална исламска литература на малезиски јазик, самиот малезиски јазик бил трансформиран во исламски. Од 1292 година, кога Марко Поло ја посетил Суматра, поголемиот дел од населението веќе го имало примено исламот. До крајот на XV век, исламот се вовел и на Филипините.
Монголска инвазија
Монголското Царство многу бргу успеалo да се прошири низ Средна Азија и Персија: персискиот град Исфахан бил заземен во 1237. Со изборот на Хан Монгке во 1251 година, Багдад станал главен град на империјата. Монголската армија броела преку 200 000 војници. Империјата била разделена по смртта на Монг Хан на два дела: династија Јуан или Илканат и Чагатаи Ханат или Златна орда.
Трите муслимански империи
Во XV век и XVI век биле создадени три големи муслимански империи: Отоманско Царство која се простирила во поголемиот дел од Блискиот Исток, Балканот и Северна Африка; Сефевидската која се простирила во Иран; и Могулската империја во Јужна Азија. До крајот на XIX век, моќта на сите три империи опаднала за да на почетокот на XX век последната империја (Осламлиската) се распадне, преку кое била основана денешната модерна Република Турција.
Могулска империја
Оваа империја оставила големо културно наследство во поглед на индиската архитектура. Во текот на нивното владеење биле изградени: Таџ Махал, Делхиската тврдина, џамијата Бадшахи, тврдината Лахор итн. За време на владеењето на империјата, муслиманската заедница била во најголем подем низ цела Индија, особено во Гуџарат, Бенгал и Хајдерабад. Повеќе од една четвртина од населението го прифатил исламот како своја религија.
Сефевиско Царство
Сефевидите (персиски: صفویان) биле иранска династија од Ирански Азербејџан која опстојувала во периодот од 1501 до 1736, и со кој се воспоставил Дванаесетницата на Шиитскиот ислам како официјална религија на Иран и нејзините покраини обединети под ирански суверенитет.
Османлиско Царство
Империјата на Селџуците брзо се распаднала во втората половина на XIII век, особено по Монголската инвазија на Анадолија. Тоа придонело до создавање на неколку турски кнежевства. во 1299 година, Осман I прогласил независност на својата беговина проследена преку неколку победи над Византија. Со тоа бил удрен темелот на идната голема муслиманска империја. Откако во 1354 година, Османлиите ги преминале Дарданелите и за првпат стапнале на европска почва, тие започнале со еден брз освојувачки поход во кои биле освоени голем дел од југоисточна Европа. Србија доживеала пораз во 1389 година на Косово Поле, кое го означило дефинитивната инвазија на Османлиите на Балканот. Османлиското Царство, еден од своете најголеми подеми го доживеало во времето на Мехмед II. Негова најголема заслуга е освојувањето на Цариград во 1453 година. Една од првите работи кои ги спроведиле Османлиите било промена на називите на освоените градови. Многу византиски цркви и манастири биле претворени во џамии. Падот на Цариград во 1453 година довело докрај на долговековното постоење на Византија. Во меѓувреме, градот станал престолнина, познат како Цариград или Стамбол. Османлиското Царство била една од најмоќните светски сили. Во тоа време, државата зазимала територија од 11.955.000 км2. Од 1517 година па сè до својата пропаст, султанот истоивремено се нарекувал и калиф, а царството од 1517 до 1922 година била прогласена за исламска држава. Својот најголем подем царството го достигнал во времето на Сулејман Величествениот во XVI век, кога империјата се простирала од Персискиот Залив на исток до Унгарија на северозапад, од Египет на југ до Кавказ на север.
Веќе во текот на XVII век, дошле првите порази на империјата од страна на Прусија, Русија и Австроунгарија. Во втората половина на XVIII век иницијативата за истиснување на Османлиите од Европа преминало целосно во рацете на Русија. Така, Русија заедно со Австрија добиле големи територии од Османлиското царство, додека Египет добил независност. Во следните години (1829), грција добила независност.
Официјалната религија во Османлиското Царство бил исламот, а званично царството од 1517 до 1922 година била прогласена за исламска држава. Во текот на своето постоење, империјата оставила големо културно наследство. Архитектурата во империјата започнува во Бурса и Едрене во текот на XIV век и XV век. Оваа архитектура е во голем степен наследник на архитектурата на селџуците, има големо влијание од Иран и исламските традиции на мамелуците, како и византиската архитектура. Падот на Цариград и префрлањето на престолнината на Османлиското Царство од Едрене во Цариград предизвикала голема промена во архитектурниот стил на империјата. Градба која била изградени во периодот на преместувањето на престолнината е џамијата Бајазид II, која се смета исто така за раниот период од развојот на османлиската архитектура, потоа Фатих џамија, Топкапи-сарај и други. По Падот на Цариград и преземањето на градот од страна на Османлиите, многу цркви и манастири, изградени со византиски стил, биле претворени во џамии. Една од најпознатите такви е Света Софија во Истанбул.
XX век
До крајот на векот, Османлиското Царство ги загубила скоро сите области на Балканот, на на тие територии биле создадени новеите држави: Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Египет, Грција, Ирак, Либан, Црна Гора, Романија, Саудиска Арабија, Србија, Сирија, Јордан, Турција, Северна Африка и на северниот брег на Црното Море. . Империјата се распаднала по крајот на Првата светска војна.
Во текот на векот, некои муслимански земји, како Турција и Египет, се обиделе да го одвојат исламот од секуларната власт. Во други случаи, како Саудиска Арабија, новата влада донела нови религиозни изрази како што е на пример вехабизмот. Во август 1947 година дошло до поделба на Индија, од која биле создадени новите земји Индија и Пакистан. По поделбата на Индија, Пакистан станал најголемиот исламски центар во светот (по население) и десеттата најголема по Втората светска војна. Во 1971 година, по крвавата војна за независност на Бенгал, од Пакистан се создала уште една држава- Бангладеш.
Денес, Пакистан е втора најголема Исламска држава во светот по Индонезија. Пакистан е моментално единствената атомска централа на муслиманскиот свет.
Арапско-израелски конфликт
Поимот Арапско-израелски конфликт е назив за честите воени конфликти помеѓу евреите од Израел и арапската лига, вклучувајќи ја и Палестина. Конфликтот започнал со престанувањето на Британскиот мандат во Палестина во 1948 година и прогласување на независност на Израел. Многу земји, поединци и невладини организации од други места во светот се вклучени во овој конфликт од културни или религиозни причини, во зависност од тоа дали се приврзаници на исламот, арапската култура, христијанството, јудаизмот, Еврејската култура пак се борат за човековите права. Додека некои сметаат дека арапско-израелскиот конфликт е дел од (или претходник) глобалниот конфликт помеѓу западниот свет и арапскиот односно муслиманскиот свет, други пак се противат ова гледиште. .
Иранска револуција
Иранската уставна револуција траела во периодот помеѓу 1905 и 1911 година. Револуцијата го означил крајот на иранското феудално општество и довела до формирање на парламент во Персија, преку кое била ограничена моќта односно власта на Шахот односно кралот. Така во Иран бил донесен првиот устав. Но, по конечната победа над Шахот, револуционерните блокови на модернистичките и конзервативните блокови започнале да се борат едни со други. Во меѓувреме започнала Првата светска војна. Во такви услови, независноста на Иран била ставена под прашалник. Системот на уставната монархија повторно бил воспоставен и тоа преку декрет издаден од страна на Музафер ал-Дин Шах.
Во 1979 година избувнала иранската револуција (исто така наречена и "Исламската револуција" ) која довела до трансформирање на Иран од кралство во тотална популистичка исламско-теократска република под власта на ајатолахот Рухолах Хомеини. По револуцијата, бил спроведен референдум преку кој била основана исламската република, бил прогласен новиот устав, а Рухолах Хомеини станал претседател на Иран. Иако некои сметаат дека револуцијата сè уште е во тек, можеме да кажеме дека таа започнала во јануари 1978, со првиот голем протест,, а завршила со донесувањето на новиот устав. Во меѓувреме, Мухамед Реза Пахлеви ја напуштил земјата во јануари 1979.
Истовремено, САД, СССР и поголемиот дел од арапските влади на Блискиот Исток стравувале за нивната доминација во регионот. Соседот Ирак на чело со Садам Хусеин дал повод за отпочување на Иранско-ирачката војна на 22 септември 1980 година. Како главна причина за војната се смета спорните реони околу реката Шат ел-Араб, богати со нафта. Крајот на војната настапил со потпишувањето на мировен договор на 20 август 1988 година.
Ислам во Турција
Од основањето на Република Турција во 1923 година и реформите спроведени од страна на Ататурк, во земјата била постигната голема секуларност. Така, исламот постепено бил исфрлен од јавната сфера. Турција има секуларен устав, без официјална државна религија. Устав на Турција|Уставот ја признава слободата на религијата за поединечни религиозни групи, додека верските заедници се ставени под заштита на државата и истите немаат право да се вклучат во политичкиот процес на државата (на пример, формирање религиозна партија). Ниту една политичка партија нема право да се определува како религиозна, иако како такви се сметаат конзервативните партии. Во Турција е забрането носење шамии и слични религиски обележја на јавни места.
Користена литература
Books and journals Encyclopedias
IC 1121
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1121 се споменува и како ESO 200-?57.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1121 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 0' 18"".
Други поделби
Проучување на IC 1121 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Вљубени жени
Вљубени Жени (Mulheres Apaixonadas), е романтична бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил во текот на 2003 година, со 203 епизоди за национално ниво и 170 за меѓународниот пазар. Серијата имаше огромен успех во Бразил, а голема причина беше тоа што оваа серија се емитуваше во ударниот термин. Првата епизода ја гледале 45% од бразилското население, а последната епизода 59% од населението.
Синопсис
Оваа теленовела зборува за Хелена, сопруга и мајка која полнува да се сомнева на својот брак со музичарот Тео. Нивниот однос е обичен, без големи караници, но и без страсти. Тие имаат син Лукас, Хелена предава историја и е наставничка во училиште, чии газди се нејзиниот маж и неговата сестра Лорена. Тео свире саксофон во џез бендот во кој пее Перола, а со неа Тео има ќерка Лусијана, која студира медицина. Перола се венчала за музичарот Атаулфо, кој исто така свири во бендот на Тео. Тие двајца имаат син Јаир. Сите, и покрај своето минато, добро се сложуваат. Враќањето на Цезар во нејзиниот живот е најголем извор на сомневањето на Хелена. За Тео се венчала, оставајќи го Цезар, кој веќе никогаш не го видела. Во првиот дел од серијата, Хелена добива вест како тој останал вдовец и дека живее во Рио де Жанеиро. Исто така дознава едка е неврохирург во клиницата на Д-р Анхел Морети, каде работи Лусијана и неговата ќерка Марсиња, која е ученичка во училиштето на Хелена. Цезар е признат доктор, но сите се плашат заради неговата ладна природа. Кога неговата жена Изабел се разболила, нивниот однос со синот Родриго распаднал. Родриго го оптужува татко му дека тој е крив за смртта на неговата мајка бидејќи таа се разболила од недостаток на љубов во нивниот брак. Додека Изабел умира, Родриго се кара со татко му, велејќи му дека ја извенерувал својата мајка со својата асистентка Лаура. Цезар рачуна дека неговата мајка Матилде и ќерката Марсиња ќе му помогнат повторно да се зближи со синот. Хелена својата сомнеж ја поделува со своите сестри Хилда и Елоиса. Врската со сестрите ќе биде најважна за нејзината иднина. Хилда и Елоиса, исто така се женети, но живеат во потполно различен однос со своите сопрузи. Хилда е газдарица на слаткарница која ја заработува со помош на нејзината ќерка. Венчана е за адвокатот Леандро, а нивна ќерка е тинејџерката Елиса. За разлика од Хелена, Хилда е самоуверена и му верува на својот сопруг. Елоиса, е најмлада од сестрите, венчана е за архитектот Серхио, згоден љубеник на спортот, на кој е љубоморна. Иако Серхио го сака женското друштво, не сака да го наруши својот однос со Елоиса, која во нивниот брак секогаш се обидува да најде нешто што навистина го нема. Елоиса работи со уметници. Уште една добра пријателка на Хелена е Лорена, одлична и страствена жена.
Вљубени Жени на Балканот
Македонија: МТВ Телевизија Србија: Канал+ Босна и Херцеговина: ТВ Сараево
574
574 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 574 година од новата ера, 574. од првиот милениум, 74. од VI век и петта од 570-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.