cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вилкинсов Проток
Историја
Северниот дел на протокот е првпат забележан и грубо картиран во 1910 г. од Француската антарктичка експедиција под водство на Жан-Батист Шарко и набљудуван од воздух во 1929 г. од австралискиот истражувач Хјуберт Вилкинс. Поставеноста и обликот на протокот се утврдени во 1940 г. на истражувачките летови на Антарктичката служба на САД. Службата го нарекла по Хјуберт Вилкинс, кој во 1929 г. прв докажал дека дотогашната „Шаркоова Земја“ е остров, и така посредно го открил протокот. Постоењето на островот Латади од јужната страна на протокот е утврдено во 1960 г. од британскиот земјомер Д.Џ.Х. Серл со внимателно разгледување на воздушните снимки направени од Ронеовата антарктичка истражувачка експедиција во 1947-48 г.
На 5 април 2009 г. дошло до раскршување на тенкиот леден мост од антарктичкиот брег до Вилкинсовиот Леден Гребен, и научниците сметаат дека ова може да доведе до уривање на целиот гребен. Според некои известувања, гребенот се раскршил на стотици мали санти. Британскиот научник Дејвид Вон смета дека ова се должи на глобалното затоплување.
Германска заедница во Белгија
Заедницата се граничи со Холандија, Германија и Луксембург и поседува свое собрание и влада во Ојпен. Германската заедница во Белгија е составено од германските говорни подрачја на територијата која била припоена од Германија во 1920 година. Дополнително, во денешна Белгија има и други области каде германскиот се говори (разликата помеѓу германскиот, холандскиот, луксембуршкиот и лимбуршкиот е многу мала) кои припаѓале на Белгија и пред 1920 година, но моментално службено не се дел од германската заедница во Белгија: Блајберг-Велкенрат-Бален во североисточниот дел на покраината Лиеж и Арелерланд (градот Арлон и некои од неговите околни села во југоисточната покраина Луксембург). Меѓутоа, во овие области, германскиот јазик е во опаѓање поради растот на францускиот.
Дуќанот на Теље
„Дуќанот на Теље“ или „Тељеовата куќа“ (француски: La Maison Tellier) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан. Расказот бил првпат објавен во 1881 година, како дел од истоимената збирка раскази. Авторот му го посветил расказот на рускиот писател Иван Тургенев „во знак на длабока верност и искрена восхит“. Во 1952 година, расказот бил екранизиран во францускиот филм „Уживање“, во режија на Макс Офилс (Max Ophüls).
Содржина
Вдовицата Теље, која ја нарекуваат Госпоѓата, е сопственичка на бордел во едно мало место. Еден ден, редовните посетители на борделот откриваат дека тој е затворен и во местото настанува паника. Причината лежи во тоа што Госпоѓата и нејзините пет девојки отпатувале во блиското село каде нејзиниот брат прави прослава по повод првата причест на ќерката. На патот до селото, во возот влегува трговски патник кој на проститутките им нуди модни додатоци, под услов да ги пробаат во вагонот. На почетокот, тие се воздржани, но потоа ја прифаќаат понудата на запрепастување на еден брачен пар. Во селото, Госпоѓата и девојките побудуваат интерес кај сите жители. Утредента, во црквата, за време на обредот, проститутките почнуваат да плачат, а нивниот пример го следат сите присутни, а на големо воодушевување на свештеникот, кој тоа го сфаќа како знак на божјото присуство. По завршувањето на службата, прославата продолжува во куќата на братот на Госпоѓата кој, целосно пијан, флертува со девојките. Истиот ден, гостинките се враќаат дома, а низ градот се проширува веста за повторното отворање на борделот. Постојаните гости веднаш одат таму и во борделот се одржува голема забава при што проститутките се поуслужливи од вообичаеното.
Кен Илсо
Кен Илсо Ларсен (роден на 2 декември, 1986) — дански фудбалер кој игра на позицијата  крило или втор напаѓач за Фортуна Диселдорф во 1. Бундеслига.
Рана кариера и враќање во Данска
Роден во Копенхаген, Илсо ја започнал својата кариера во локалниот аматерски клуб Пионерен. Неговата кариера напредувала од година во година, и тој играл за различни младински тимови во Копенхаген. Во 2004 година, тој беше привлечен како млад играч од холандскиот тим Херенвен, како еден од најдобрите таленти во Данска.
Сепак, тој никогаш не успеал да се пробие во првиот тим на Херенвен, па одлучил да се врати во Данска за да игра за Сондеријске.
Во летото 2009 година, Илсо потпишал за Мидтјиланд по само една сезона во тимот на Сондерјиске. Тој веднаш се претворил во важна фигура за својот нов тим, постигнувајќи 6 гола во 24 натпревари во Данската Суперлига. Илсо бил стандарден во првиот тим и во наредната сезона, почнувајќи 11 од 14 одиграни натпревари како стартер. Тој постигнал 4 гола за својот тим до зимската пауза во првенството. Но сепак, на општо изненадување на навивачите на Мидтјиланд, тој решил одново да ја напушти Данска и да му се приклучи на германскиот второлигаш Фортуна Диселдорф.
Фортуна Диселдорф
Илсо пристигнал во Диселдорф во јануари 2010 година со договор на заем од една година. Своето деби за Фортуна Диселдорф тој го направил на 23 јануари 2010 во поразот на гостувањето кај Херта со 4-2. Илсо влегол во игра во 83-тата минута на местото на Оливер Финк. Веќе следната недела тој се нашол во почетните единаесет на својот тим, и се оддолжил за укажаната шанса на најдобар можен начин постигнувајќи го својот прв хет-трик во кариерата, во победата над ФСВ Франкфурт со 6-0. Тој реализирал вкупно 7 гола во 2. Бундеслига во оваа полусезона и ги убедил сопствениците на Фортуна да го ангажираат со постојан договор.
Неговиот договор бил откупен на 23 јануари 2011 кога Фортуна му исплатила на Мидтјиланд € 300.000. Во сезоната 2011-12 Илсо постигнал 4 гола и му помогнал на својот клуб да избори промоција во Бундеслигата.
Илсо дебитирал во Бундеслигата во второто коло од сезона 2012-13, против Менхенгладбах во натпревар што завршил без голови 0-0 на 1 септември. На 25 септември тој го постигнал својот прв погодок во Бундеслигата во победата на својот тим нагостувањето кај Гројтер Фирт со 2-0.
Каламарија
Каламарија (Καλαμαριά) — предградие на Солун, Егејска Македонија, 5 км југоисточно од центарот на градот. Претставува самостојна општина во Солунскиот округ и во 2011 г. броела 91.279 жители.
Географија
Местото е сместено на брегот на Солунскиот Залив и на него има брег од 6,5 км.
Историја
Подрачјето околу Каламарија е населено уште од праисторијата. Во близината е откриена древна наелба и голем број наоди.
Современа Каламарија
Современото населено место е основано во 20-те години на XX век од грчки доселеници од Грузија и Мала Азија, изгонети во Грчко-турската војна од 1922 г. Во околината на Солун се населени околу 100.000 доселеници.
Жељко Васиќ
Жељко Васиќ (роден на година во ) — српски поп пејач, композитор и текстописец.
Животопис
Својот музичкиот талент го наследлил од својот татко кој исто така е музичар кој свири на гитара. Неговиот музички пат започнал кога имал само девет години и се запишал на музичко училиште кое успешно го завршил. Потоа се преселил во Белград каде запишал на средно музичко училиште кое исто така успешно го завршил.
Васиќ започнал да настапува по Белградските клубови и сплавови, во 2001 година го имал својот прв јавен медиски настап на фестивалот „Сунчане скале” со песната од Владо Георгиев, Жена као ти. Песната станала популарна помеѓу публиката. Во 2004 година Жељко повторно настапил на фестивалот „Сунчане скале” со песната Пратиш ме у стопу, која исто така ја напишал Владо Георгиев. Истата година Васиќ издал микс сингл во албум под името Intro, Bez milosti, Nisam od juče. Жељко се нашол во сенката на Владо Георгиев, поради тоа што тој бил автор на неговите први песни, но и поради сличните бои на нивните гласови.
По долга издавачка пауза, во 2008 година ја издал песната Само моја која ја напишал Ранко Слијепчевиќ, како најава за втор студиски албум кој иѕлегол истата година. Албумот постигнал голем успех и тој станал автор на неколку песни. По две години го направил својот прв солистички концерт во Сава Центар, а потоа во народниот театар во Нови Сад, каде го претставил новиот сингл Заувек. Годината 2012 дефинитвно ја означила неговата кариера, песнта Воли ме и не воли ме станала мега хит, а потоа летен хит станала и песната Зањиши куковима, потоа следна нова песна му била Жељо једина, која станала една од најслушаните песни на крајот на годината. На радискиот фестивал настапил со песната Тражи песму, а потоа издал нова песна Погледај. Сите овие песни биле издадени на албумот Летњи интермецо.
Приватен живот
Оженет е има две деца и живее во Белград.
Ноксов Брег
Ноксов Брег (Knox Coast) — дел од Вилксовата Земја на Антарктикот, сместен меѓу ’ртот Хордерн (100°31′ ИГД) и Хечовите Острови (109°16′ ИГД).
Историја
Брегот е откриен во февруари 1840 г. од Американската истражувачка експедиција (1838–42) под водство на полковникот Чарлс Вилкс. Билкс го нарекол брегот по поручникот Семјуел Нокс, капетан на бродот „Флаинг фиш“, кој ја вршел должноста на заповедник на бродот „Венсен“ за време на антарктичката пловидба.
Депозит (архив)
Депозит претставува предавање на архивскиот материјал од имателот на надлежниот архив на времено чување, при што во Договорот за депонирање точно се наведува времето на чување, по што имателот може архивскиот материјал да го земе назад или да му го предаде на архивот во една од предвидените форми, потоа условите на чување, ориентациона или точна содржина на материјалот и др. Депзитниот архивски материјал се заведува во засебна книга и нема статус на фонд/збирка и во принцип не се обработува и не се издава за користење.
NGC 3430
NGC 3430 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3430 се споменува и како UGC 5982, MCG 6-24-26, CGCG 184-29, KUG 1049+332, IRAS 10494+3312.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3430 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3430 има привидни димензии од 4,1' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 3430 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32614. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2519. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 731.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Сан Паскал
Сан Паскал — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Вреж (Немањици)
Вреж — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Немањици. Наоѓалиштето претставува населба од младото камено време.
Местоположба и наоди
На 4,5 км североисточно од Немањици, од двете страни на асфалтниот пат што ги поврзува Немањици и Свети Николе, во нивата на Д. Јосев и лозјето на Б. Танчев се среќава голем број фрагменти од керамички садови, типолошки слични на керамиката од Алин Дол, односно Барутница во Амзабегово.
Муасанит
Муасанит е редок минерал од класата на природни карбиди со состав SiC (силициум карбид). Формира мали безбојни кристали со дијамантски сјај. Синтетичката варијанта и техничкиот производ се слични по структура и состав — карборунд.
Природниот муасанит може да се најде само во занемарливо мали количини во некои типови метеори и во наоѓалиштата на корунд и во кимберлитите; природните монокристали не надминуваат димензии од неколку милиметри. Природниот муасанит за прв пат бил откриен во 1893 година во Аризона од страна на Фердинанд Анри Муасан, во чија чест и бил наречен минералот во 1905 година.
Во последните децении се појави технологија на создавање на големи провидни синтетички монокристали на муасанит кои често се користат за имитација на брилијанти.
Плиниј Постариот
Плиниј Постариот (Gaius Plinius Secundus) — римски природонаучник роден околу 23 г. во Комо, Италија. Загинал на 24 август 79 година во Стабиј при ерупцијата на вулканот Везув. Напишал повеќе книги со историска содржина, а тоа - биографија на неговиот пријател Помпониј Секунд во две книги, девет книги за војните на римјаните во Германија и продолжение на историјата на Афудиј Бас во 31 книги. Покрај тоа, тој е автор на големото општонаучно енциклопедиско дело „Природознание“ (Naturalis Historia).
Џамија Јилдиз
Џамијата Јилдиз (турски: Yıldız Hamidiye Camii, Yıldız Camii) е османлиска империјална џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција. Била изградена во времето на султанот Абдул Хамид II, помеѓу 1884 и 1886 година. Архитектурата на џамијата е комбинација од нео-готски стил и класичени отомански мотиви.
Патпатарско-толајски јазици
Патпатарско-толајските или светиџорџиски јазици се подгрупа на новоирските јазици од групата на океански јазици. Јазиците се зборуваат на островот Нова Ирска во Папуа Нова Гвинеја.
Јазици
Според Базата на основни австронезиски зборови од 2008 година, јазиците се: f
Според Базата, минигирскиот (од групата на моноанско-уруавански јазици) е поблизок со куануанскиот одошто куануанскиот со останатите патпатарско-толајски јазици. Поради тоа, јазикот е во оваа класификација, а другите јазици не биле проценети. Некои јазици кои традиционално се сметаат за патпатарско-толајски не се дел од класификацијата на базата.
Според Етнолог, јазиците од оваа група се :
Муса Челебија
Муса Челебија (Musa Çelebi; починал 1413) бил син на османлискиот султан Бајазит I и владетел на дел од Османлиското Царство во периодот од 1410 до 1413 година во текот на Отоманската граѓанска војна (1402-1414). Во почетокот Муса имал поддршка од страна на српскиот деспот Стефан Лазаревиќ за да подоцна дојде до конфликт меѓу нив. По негова наредба во 1410 година биле погубени Вук Лазаревиќ и Лазар Бранковиќ а подоцна сакал да го ликвидира и Ѓураг Бранковиќ.
Византиските извори на Муса го опишуваат како антихристијански настроен и озогласен, додека Дука запишал дека неговите напади на Цариград се должелеза да се освети на Палеолозите обвинувајќи ги за поразот од Тимур и убиството на неговиот татко Бајазит.
Биографија
Денеска не е познато кога е роден и која му била мајка. Тој учествувал во Анагорската битка од 1402 година и заедно со неговиот татко бил заробен но подоцна бил ослободен и се придружил на неговиот брат Мехмед во војната во Анадолија. Во борбата за власт се приклучил во 1410 година кога неговиот брат Мехмед кој го контролирал поголемиот дел од Анадолија го испратил во Румелија да го порази третиот брат Сулејман Челебија. Неговите сојузници Стефан Лазаревиќ и Мирчо Стариот го зазеле Галиполе, а на 13 февруари го поразиле сулејмановиот беглербег Синан кај Јамбол. Ова го приморало на Сулејман кој тогаш се наоѓал во Анадолија да се врати во Румелија. Заедно со деспотот Стефан Лазаревиќ пробал да ги сопре силите на Сулејман кои го поминувале Босфорот, напаѓајќи ги со флота. Сепак во ова не успеале.
Двете страни започнале битка кај Космидион, во преградието на Цариград. Во битката силите на Муса биле поразени, а тој побегнал од бојното поле. Кај Пловдив веднаш по поразот биле заробени Вук Лазаревиќ и Лазар Бранковиќ, кои се бореле на страната на Сулејман. Вук по само неколку дена бил погубен. Со Лазар било договорено неговите сили да учествуваат во понатамошните битки против Сулејман. Во битката која била водена на 11 јули кај Едрене, Ѓураг останал верен кон Сулејман чии сили повторно победиле во битката а Лазар поради отказ да даде помош бил погубен.
Во следните месеци, Османлиите кои го поддржувале Сулејман започнале да преминуваат на страната на Муса, најмногу поради неговата бескомпромисна политика кон Византија со која Сулејман тесно соработувал. Во 1411 година Муса кај Сердика (Софија) го поразил на Сулејман и го означил крајот на војната. Сулејман по поразот побегнал од едрене и заминал кон Константинопоил. По патот на 17 февруари загинал. Денеска не се знае точно дали бил заробен и обезглавен или пак загинал во битка.
Муса и Мехмед
Претенденти за османлискиот престол останале Муса, во Румелија, кој се потпирал на ситните феудалци и нискиот воен кадар и Мехмед, во Анадолија, кој се потпирал на крупните феудалци. Многу брзо помеѓу нив дошло до воен судир. Дел од покрупните феудалци кои биле на страната на Муса, заплашени од своите лични интереси и имоти, го напиштиле на Муса и преминале на страната на Мехмед. Пртив Муса се побуниле и српските феудалци кои биле турски вазали, определувајќи се речиси сите за Мехмед. Тогаш, везирот на Муса, Ќор Шах Мелек побегнал во престолнината, а византискиот цар Мануил II Палеолог (1391-1425), кој исто така го поддржувал на Мехмед, го вратил пак во Бурса кај Мехмед. Подоцна Муса испратил повик до Византија да му плаќа данок преку својот посланик Ибрахим Паша. Сепак планот на Муса не се остварил бидејќи и Ибрахим Паша слободно бил упатен во Бурса. Бидејќи Муса го држел Галиполе, византискиот цар му дал воена помош на Мехмед за преминување во Румелија.
Првиот воен судир помеѓу двете страни се случил кон крајот на 1441 година. Муса, заедно со своите сили на двапати интервенирал во Солунско и во Тесалија. Во 1412 година тој успеал да го зароби принцот Орхан, а неговите сили да ги разбие. По ова дошло и до други судири. Во јули 1412 година дошло до борба во Битката кај Инџегиз. главно поради предавство на крупнбегови, еден дек ид војската на Муса се разбегала. Меѓутоа, околу 7.000 јаничари останале со Муса и успеале да го опколат на Мехмед, кој ранет одвај успеал да побегне.
По овој пораз, Мехмед се вратил во Анадолија, за да се подготви за нова војна. По кратко време дошло до нова борба помеѓу браќата, и тоа во близина на Цариград. Во таа битка, Мехмед повторно бил поразен. Согледувајќи дека сам нема сили да победи, Мехмед создал унија со византискиот цар, со српските деспоти Стефан Лазаревиќ и Ѓураѓ Бранковиќ, унгарскиот феудалец Моровиќ, босанскиот феудалец Сандаљ Храниќ, а во исто време се поврзал и со беговите од Румелија и Македонија Паша Јѕргит, Бурак-бег, Синанбег и Евренос бег. Така, силите на Мехмед во пролетта 1413 година навлегле во Румелија. По ова следувало напаѓање на силите на Муса.
Можеби најголема улога во воениот конфликт помеѓу Мехмед и Муса одиграл Евренос-бег. Тој му дал совет на Мехмед да навлезе длабоко на територијата на Румелија, дури да престигне и до Србија каде од таму би добил помош од беговите. Кога Муса видел дека неговиот брат одбегнува да прифати борба и дека се упатил кон Овче Поле, тој ја сфатил намерата. Муса на Овче Поле расположил доста од својата војска. Крајна цел на Муса била неговиот брат да нема можност да престигне во Скопје, каде се наоѓал скопскиот намесник Јигит паша. Сепак, Мехмед го заобиколил Овче Поле и престигнал во Врање и Прешево, каде се сретнал со Лазаревиќ и успеал да дојде во контакт со останатите големци од овој регион. На овие простори биле собрани голем број на војници кои во состав биле освен приврзаници на Мехмед и српски деспоти, унгарски феудалци. Така оваа сојузничка војска заедно се упатила кон Овче Поле. Кога сојузничките сили престигнале на Овче Поле заклучиле дека силите на Муса се повлекле кон исток. По ова, Мехмед многу мудро, започнал да создава воени кампови по империјата. Тој се упатил најпрвин по долината на река Струма, а подоцна и кон денешна Софија и Самоков. Во меѓувреме силите на Муса го следеле движењето на Мехмед. Во еден момент во таборот на Муса се открило дека беговите тамаџи-оглу и Савџи-оглу работат за Мехмед, па поради тоа тие биле погубени. По овој настан, голем број од приврзаниците на Муса започнале да го напуштат и да преминуваат на страна на Мехмед.
Смртта на Муса
Така, одлучивачката битка помеѓу двете страни се случила на 5 јули 1413 година во близина на село Чаморлу (Чамурлија по турски "кал") кај планината Витоша. На левото крило на Мехмедовата војска биле единиците на Стефан Лазаревиќ и неговите босански и унгарски сојузници на чело со Ѓураѓ Бранковиќ. Десното крило било зазедено од страна на Евренос-бег со своите пет синови и другите румелиски бегови, а во средината на линијата се наоѓал Мехмед со своите анадолски трупи, на чие чело се наоѓале Бајазит паша и Зулкадир оглу. Во оваа битка загинал Муса Челеби.
Свети Францис (Франсиско де Зурбаран)
Најверојатно била бил наменета за манастир во Мадрид, пред Марија Тереза Шпанска да му го даде на францисканскиот манастир „Колинети“ во Лион. Манастирот бил основан од маркизот и маркизата де Колињи во 1665 година. Во време на Француската револуција била продадена на сликар и гравер од Лион, Жан-Жак де Боасиу и била искористена во 1797 година како модел за еден од неговите графики, „Пустиножители“. Неколку години подоцна, во 1807 година, Де Боасие ја продал на Музејот на ликовни уметности во Лион каде уште се наоѓа. Долго време погрешно му била припишувана на Хозе де Рибера, пред повторно да му се припише на Зурбаран во 1847 година.
Мечово
Мечово (Μέτσοβο; Aminciu) — град во областа Епир високо на планините Пинд во Северна Грција, помеѓу Јанина на север, и Метеора на југ. Најголемиот центар на Власите во Грција, Мечово е сместен близу до грчкиот национален пат GR-6 (Јанина-Трикала), исто така и до автопатот „Егнатија“ (А2).
Женски младински хор „Менада“
Менада е женски младински хор од Тетово кој е формиран во 1981 година. На репертоарот хорот има околу 300 композиции од ренесансата преку класика, современи композиции, македонски музички фолклор и евергрин композиции. Македонските композитори посветиле голем број на свои дела за хорот "Менада".
Учество и награди
Хорот е редовен учесник на Хорскиот фестивал "Техо", "Скопско лето" и "Охридско Лето". Хорот "Менада" учествувал на фестивали и конкурси во Холандија, Данска, Бугарија, Чешка, Германија, Србија, Грција, Словенија, Полска, Турција, Шпанија, Шведска, Италија, Албанија, Австрија, Романија, Португалија и др. Хорот освоил на меѓународни натпревари: прва награда во Добрич, Бугарија (1996); прва и втора награда во Гисен, Германија (1997); две втори награди во Литомишол, Чешка (1995); една втора и една трета награда во Превеза, Грција (1996, 1998); втора награда во Цеље, Словенија (1987); две први награди како и Гранд При на Фестивалот во Бад Ишл, Австрија (2001); и Меѓународна награда на Берлинскиот Хорски Фестивал 2001 година
Хорот има повеќе настапи со Македонската Филхармонија и има издадено повеќе аудио и ЦД записи, хорот е добитник на "19 Ноемвриска", награда на град Тетово, како и наградата "Кирил Пејчиновиќ".
Основач на хорот е д-р Ивица Зориќ и за својата работа добитник е на награди за диригент во Полска, Србија, Бугарија, Грција, на фестивалите во Македонија, како и највисоката државна награда "11 Октомври" во 2005 година.
Браунау на Ин
Браунау на Ин (Braunau am Inn) — град во покраината Горна Австрија, на реката Ин. Се наоѓа на околу 90 км западно од Линц и околу 60 км северно од Салцбург, на границата со германската покраина Баварија. Населението во 2001 година било 16 372. Браунау на Ин е родното место на Адолф Хитлер.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Ресава
Свети Архангел Михаил — главна селска црква во кавадаречкото село Ресава.
Таа се наоѓа во самото село, сместена на главниот пат, кој води кон селото Бегниште.
Историја
Црквата започнала да се гради во 1837 година.
Црквата била подигната во 1840 година, што се дознава од записот испишан на амвонот:
Архитектура
Според својата архитектурна форма, црквата е трикорабна со големи димензии и припрата на западната страна. Сводовите на трите кораби се покриени со дрвена таваница. Црквата има два влеза и тоа од северната и западната страна.
Внатрешноста на црквата е осветлена со по три прозорци на јужната и северната страна.
Фрескоживопис
Црквата имала и ран живопис со нејзината изградба, пред да биде насликана повторно.
Целата површина на црквата е покриена со фрески. За зографисувањето на црквата се дознава дека е извршено на 6 јуни 1881 година, од натписот над северниот влез во црквата од внатрешната страна, каде што се вели дека зографи се браќата од Крушево: Вангел, Никола и Коста.
На северниот ѕид во првата зона се насликани стоечки фигури во цел раст. Во втората зона се зографисани следните композиции: Каменувањето на Св. Стефан, Исцеление на слепиот, Преображение Христово и други. На јужниот ѕид нема фрески, бидејќи сѐ е варосано. Во втората зона се насликани композициите: Рождество на Св. Јован Претеча и Гозбата на царот Ирод.
Верхојанск
Верхојанск (руски: Верхоянск, јакутски: Үөһээ Дьааҥы) — гратче во Република Јакутија, Русија. Се простира на реката Јана, близу поларникот, 675 километри од Јакутск. Населението брои 1.311.
Клима
Верхојанск — познат по екстремно ниските температури во зима, ги има најголемите температурни разлики на Земјата. Средната температура во јануари изнесува −45.8 °C, а во јули изнесува +16.0 °C. Најниската температура измерена некогаш овде изнесува −69.8 °C во февруари 1892 година. Заедно со Ојмјакон претставуваат најстудени населени места на планетата.
Лазарев Леден Гребен
Лазарев Леден Гребен (Шельфовый ледник Лазарева, Lazarev Ice Shelf) — дел од ледениот гребен на границата на Брегот на Принцезата Астрид во Земја на Кралицата Мод на Антарктикот. Сместен е меѓу островите Ленинградски и Вербљуд. Лежи на западниот дел на Рисер-Ларсеновото Море и долг е околу 90 км, при што на неговиот западен раб е ’ртот Разлом.
Гребенот за првпат е снимен од воздух и картиран на Третата германска антарктичка експедиција од 1938–39 г. Понатаму е истражен и картиран од Советската антарктичка експедиција во 1959 г. и наречен по поларниот истражувач Михаил Лазарев (1788 – 1851).
’Ртот Опорни е леден ’рт долж западната страна на Лазаревиот Леден Гребен, околу 28 км северно од островот Ленинградски. Наречен е Опорни („потпорен“) бидејќи тука ледениот гребен лежи на морското дно.
Тритикале
Тритикале — вид на житарка која е настаната како хибриден спој помеѓу пченица и ’рж.
Потекло
Тритикалето настаноло со вкрстување на пченица и ’рж, и претставува хибрид на пченицата. Настанал на крајот на 19-от век во Шкотска и Германија. Тритикале е синтетичка билна сорта, алополиплоид, и денес постојат две форми: хексаплоидна со 42 хромозоми и октоплоидна со 56 хромозоми. Овој хибрид ги содржи сите хромозоми на вулгара пченица (-{2n-42}-), и сите хромозоми од ’рж (-{2n-14}-). Хексаплоидната форма има два генома на дурум пченицата, ама и покрај тоа што дурум пченицата има квалитетно зрно од вулгара пченица, хибридот од оваа комбинација има зрно од полош квалитет и низок принос од октоплоидното тритикале. Билките на октоплоидот се интерметиарни во градба и висина на билката, формата и класата, квалитетот и структура на зрното, додека по боја на класата и стебленцата се послични на ’ржот.
NGC 5878
NGC 5878 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5878 се споменува и како MCG -2-39-6, UGCA 403, IRAS 15109-1405.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5878 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5878 има привидни димензии од 3,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 13 м 45,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 16' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 5878 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54364. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 289; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5593. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1437.
Борислав Поповски
Борислав Поповски – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
Животопис
Држи предавања по повеќе предмети од областа телекомуникации на додипломски и магистерски студии на Факултетот. Автор е на повеќе од 60 научни трудови публикувани во меѓународни списанија и конференции. Бил раководител на повеќе проекти финансирани од Република Македонија (МОН, јавни претпријатија), Европската Унија (FP5, FP6 и FP7), Австриската влада, САД (НАТО Sfp програма). Области на научен интерес му се: оптички мрежи, менаџмент на мултимедиски мрежи и сервиси, напредни безжични комуникации.
Санторио Санторио
Санторио Сантори  (29 март 1561 – 25 февруари 1636 година ) исто така наречен Санторио Санторио, Санторио де Санкторис или Санкториус од Падова и разни комбинации од овие имиња, бил италијански физиолог, лекар и професор, кој го вовел квантитативниот пристап во животните науки и се сметал за татко на современото квантитативно експериментирање во медицината. Тој е познат и како изумител на неколку медицински помагала. Неговото дело De Statica Medicina, напишано во 1614 година, видело многу публикации и влијаело на генерации лекари.
Живот
Санторио е роден на 29 март 1561 година во Каподистрија, во венецијанскиот дел на Истра (денес во Словенија ). Мајката на Санторио, Елизабета Кордонија, била благородничка од истарско семејство. Таткото на Санторио, Антонио, бил благородник од Фриули, кој работел за Венецијанската Република како началник на уредбата на градот.
Се школувал во својот роден град и ги продолжил студиите во Венеција пред да влезе на Универзитетот во Падова во 1575 година, каде што се стекнал својата медицинска диплома во 1582 година. Тој станал личен лекар на еден хрватски благородник од 1587 до 1599 година, а основал медицинска ординација во Венеција, каде што го запознал Галилео.
Санторио умрел во Венеција на 25 февруари 1636 година од компликации на болест на уринарниот тракт од која страдал многу години, и бил погребан во црквата Слуги на Пресвета Богородица (Santa Maria dei Servi  ).
Работа
Од 1611 до 1624 година, Санторио бил претседател на теоретска медицина на Универзитетот во Падова, каде што изведувал експерименти за температура, дишење и тежина. Тој поднел оставка од универзитетот во 1624 година, поради политичкото противење од сенатот. Неговото звање професор и пензијата му биле задржани една година откако се пензионирал, бидејќи се вратил да се занимава со медицина во Венеција во1625 година. Во 1630 година, тој бил еден од членовите на Венецијанскиот колеџ на лекари назначен да ја лекува венецијанската чума.
Неговите практики и размислувања ги следеле Хипократските и Галенските принципи, но неговиот остар експериментализам го означувал како претставник на јатрофизичкото училиште за медицина од 17 век. Ова училиште на мислата се фокусирало на примената на математиката и физиката во изучувањето на физиологијата.
Пронајдоци
Санторио бил првиот што користел мерач на ветер, мерач на струја, пулсилогиум (уред што се користи за мерење на брзината на пулсот ) и термоскоп. Неговиот пулсилогиум и топломер претходел на слични пронајдоци од Галилео Галилеј, Паоло Сарпи и Џовани Франческо Сагредо, кои биле неговиот учен круг на пријатели во Венеција. Санторио го вовел пулсилогиумот во 1602 година и термоскопот во 1611 година. Пулсилогиумот веројатно бил првата машина за прецизност во медицинската историја. Обемното експериментирање со неговата нова алатка му овозможило на Санторио да го стандардизира галенското образложение на пулсот и да опише квантитативно различни правилни и неправилни честоти. Еден век подоцна, друг лекар, Франсоа Буасие де Соваж де Лакроа го користел пулсилогиумот за да ја тестира срцевата функција.
Проучување на метаболизмот
Санкториус го проучувал таканареченото perspiratio insensibilis или нечувствително потење на телото, веќе познато на Гален и другите антички лекари, и го започнал проучувањето на метаболизмот. Во период од триесет години, Санторио користел уред со стол за да се мери себеси и сè што јадел и пиел, како и урината и изметот. Тој ја споредил тежината на она што го изел со онаа на неговите отпадни производи, кои се значително помали затоа што на секои 8 килограми храна што ја изел, тој излачувал само 3 килограми отпад. Санторио го применил и својот уред за мерење за да ги проучува своите пациенти, но записите од овие експерименти се изгубени.
Неговиот значаен заклучок за наоѓање на ова беше дека:"Нечувствителното потење се прави преку порите на телото, кои се насекаде по телото, и покриени со кожа како мрежа; или се врши со дишење преку уста, кое обично, за време од еден ден, изнесува приближно количество од половина фунта, што може јасно да се види со дишење во чаша."Овој важен експеримент е потеклото на значењето на мерењето на тежината во медицината. Додека неговите експерименти биле реплицирани и надоградувани од неговите следбеници и конечно биле надминати од Антоан Лавоазие во 1790 година, тој сè уште се слави како татко на експерименталната физиологија. Познат е и „столот- вага“, кој тој го конструирал и употребил за време на овој експеримент.
Грантови именувани по Санторио
Во јануари 2018 година, италијанската институција Institutio Santoriana – Fondazione Comel го создаде Центарот за проучување на медицината и телото во ренесансата (CSMBR) како меѓународна институција за напредно истражување во чест на Санторио за проучување на медицинското човештво. Центарот нуди секоја година разни награди и грантови за меѓународни научници кои се именувани по Санторио, како што се наградата Санторио за извонредност во истражувањето и стипендијата Санторио за медицински хуманитарни науки.
NGC 3431
NGC 3431 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3431 се споменува и како MCG -3-28-14, IRAS 10487-1644.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3431 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3431 има привидни димензии од 1,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 3431 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32531. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6076. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
ФК Фенербахче
ФК Фенербахче е професионален турски фудбалски клуб со седиште во градот Истанбул. Во моментов клубот се натпреварува во Супер лигата на Турција.
Клубот е основан во 1907 година од група на локални луѓе, а тоа го прави еден од првите фудбалски клубови формирани во Турција. Тие се еден од најуспешните фудбалски клубови во Турција, со 19 титули во турското првенство, 6 Купа на Турција и 9 Суперкупа, а исто така тие никогаш во нивната историја не испаднале во пониските лиги. Клубот важи и за еден од клубовите со најмногу навивачи во Турција.
Клубот игра на Стадионот Шукру Сараџоглу кој е со капацитет од 53,715.
Историја
Фенербахче бил основан во Кадиќој областа во Истанбул од Зија Сонѓулен (1886-1936), Ајетулах бег (1888-1919) и Неџип Оканер (1892-1959). Оваа група на поединци го основале клубот тајно, со цел да се задржи на низок профил. Во тоа време, султанот Абдул Хамид II, му забранувал на турскиот народ да основа клубови, па дури и да игра фудбал. На првата средба, Сонѓулен бил избран за прв претседател на клубот. Сè до промените во законите, кои дошле со Младотурската револуција во 1907 година, активностите на Фенербахче биле обавувани под строга тајност.
Тимот се приклучи на Истанбулската фудбалска лига во 1909 година и во сезоната 1911-1912 го освоил своето прво првенство, минувајќи низ целата сезона без пораз.
Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се жолтата и сината.
Титули
1959, 1960-1961, 1963-1964, 1964-1965, 1967-1968, 1969-1970, 1973-1974, 1974-1975, 1977-1978, 1982-1983, 1984-1985, 1988-1989, 1995-1996, 2000-2001, 2003-2004, 2004-2005, 2006-2007, 2010-2011, 2013-2014 1967-1968, 1973-1974, 1978-1979, 1982-1983, 2011-2012, 2012-2013 1968, 1973, 1975, 1984, 1985, 1990, 2007, 2009, 2014 1966-67 1964, 1998 1945, 1946, 1950, 1973, 1980, 1988, 1992, 1998 1969, 1973, 1975, 1976, 1978, 1979, 1980, 1982, 1985, 1986, 1994, 1995 1911-12, 1913-14, 1914-15, 1920-21, 1922-23, 1929-30, 1932-33, 1934-35, 1935-36, 1936-37, 1943-44, 1946-47, 1947-48, 1952-53, 1956-57, 1958-59
Стадион
Фенербахче својте домашни натпревари ги игра на стадионот Шукру Сараџоглу, који се наоѓа во Кадиќој, азискиот дел на Истанбул. Стадионот е изграден во 1908 година, а реконструкцијата траела во периодот од 1999 до 2006 година. На овој стадион е одиграно финалето на Купот на УЕФА 2009.
Роберт Музил
Роберт Музил (Robɛrt ˈMuzɪl или ); (роден во, на – починат во , на ) — австриски писател со филозофска ориентација. Неговиот незавршен роман Човек без својства (Der Mann ohne Eigenschaften) се смета за еден од најважните романи на дваесеттиот век.
Животопис
Музил е роден во Клагенфурт, Карантанија, како син на инженерот Алфред Едлер фон Музил и на Хермине Бергавер. Бил крстен како Роберт Матијас Музил, а неговото официјално име било Роберт Матијас Едлер фон Музил. Од 1892 до 1894 година учел во воениот интернат во Ајзенштат, а потоа во Хранице (Прешевски Округ) (1894-1897). Доживувањата од школувањата во воените интернати се опишани во неговиот прв роман „Заблудите на питомецот Торлес“.
По дипломирањето, Музил студирал на воената академија во Виена во текот на есента 1897 година, но потоа се префрлил на Техничкиот универзитет во Брно. За време на техничките студии, пројавил голем интерес за книжевноста и филозофијата, а по дипломирањето работел како асистент-волонтер на Машинскиот факултет. Незадоволен од својата инженерска професија, се запишал на докторски студии по психологија и филозофија.
Од почетокот на 1920-тите, Музил претежно живеел во Берлин, но, исто така не ги прекинувал и односите со Виена. За време на нацизмот, неговите дела биле забранети. Од 1939 година, заедно со својата сопруга, Марта, Еврејка по потекло, заминал во Швајцарија, каде што починал во 1942 година на возраст од 61 година.
Творештво
Првата книга на Роберт Музил е романот Заблудите на питомецот Торлес, објавен во 1906 година. Во 1911 година ја објавил книгата збирка на раскази Соединенија,  како и есејот Непристојното и болното во уметноста во 1918 година. Во 1924 година, ја објавил книгата Три жени, а во 1933 година го објавил зборникот на есеи Посмртни творби при живот.
Романот Човек без својства е едно од големите ремек-дела на европската литература од XX век. Човек без својства е мајсторски изградена мешавина од роман, есеј, политичка сатира, историска хроника и филозофска расправа и токму поради тоа претставува вистински интелектуален предизвик за секој читател, но исто така и неизбежна лектира за секој сериозен познавач на книжевноста. Врз него работел една деценија, од 1933 до неговата смрт 1942 година. Романот е монументален и по обемот на страниците, пишуван на над 1700 страници.
Роберт Музил, во своето севкупно творештво се движи убедливо, длабоко внесувајќи литературни постапки и стилови кои се во една паралелна линија, особено со творештвото на Џемс Џојс. Во неговата мисловна полифонија и невообичаена, оригинална и поединечна сложена метафорична структура, тој го продолжува наследството на Марсел Пруст, со што заедно со Џојс, се всушност основните, фундаментални темели и столбови врз кои ќе се потпри и ќе се изградува целата современа модерна европска и светска литература од почетокот на дваесеттиот век до денес.
Награди
Добитник бил на значајните литературни награди, наградата - Хајнрих фон Клајст во 1923 година, Уметничката награда на градот Виена во 1924 година и наградата Герхарт Хауптман  во 1929 година.
Ве негова чест градот Виена ја доделува угледната и афирмирана награда Роберт Музил ..
Значење и влијание
Француската писателка Маргерит Дирас го посочува Музил како еден од писателите кои ги „читала со страст“.
Самоков
До 2004 година, Самоков претставувал административно седиште на истоимената општина, која ги опфаќала селата во Горно Порече.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во западниот висок планински дел на територијата на Општина Македонски Брод, на просторот на левата страна на реката Треска. Селото е ридско, на надморска височина од 600 метри.
Атарот зафаќа простор од 14,2 км2. Најзастапени се шумите на површина од 869 хектари, на пасиштата отпаѓаат 256 хектари, а на обработливото земјиште 182 хектари. Во вкупната површина влегува и просторот околу селото Ковач, кое не е заведено во катастарската евиденција и го дели атарот со Самоков.
До селото води асфалтен пат, кој се двои од регионалната делница Македонски Брод-Скопје.
Историја
Во век, Самоков било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство. За време на отоманското владеење, Самоков било административниот центар на Порече. Во Самоков се наоѓал поречкиот мудур, а привремено престојувала и војска. Во тие времиња во Самоков се ковала железната руда, која се ископувала и измивала во поречките мелови.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Во минатото, најзначаен индустриски објект била фабриката за оружје „Сувенир“, која денес работи под името „Сумбро Трејд“.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Самоков имало 5 жители, сите Албанци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Самоков имало 400 жители.
Селото е мало, без поголеми промени на бројот на населението. Така, во 1961 година имало 270 жители, а во 1994 година 292 жители и е населено само со македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Самоков имало 388 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 356 жители, од кои 331 Македонец, 6 Албанци, 1 останат и 18 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било седиште на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Самоков.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Самоков, во која покрај селото Самоков се наоѓале селата Бенче, Брест, Звечан, Зркле, Инче, Ковач, Ковче, Лупште, Рамне, Старо Село и Сушица.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0259 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 290 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 286 гласачи.
Иселеништво
Многу жители на Самоков и околните села се иселени во поголемите градови во Македонија. Исто така, многу жители на Самоков и околните села за време на Втората светска војна се иселени во странство.
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016 – партер за жени
Гимнастичкото натпреварување во партер за жени на Летните олимписки игри 2016 било одржано во ХСБЦ арената на 16 август 2016 година.
Симоне Бајлс го освоила четвртиот златен медал на игрите и петти вкупно, израмнувајќи се со Лариса Латинина, Екатерина Сабо и Вера Чаславска, кои исто така имале освоено по четири златни медали на едни олимписки игри.
Квалификации
Гимнастичарките кои ќе се пласираат во најдобрите осум во квалификациите изборуваат место во финалето.
Во случаите кога во најдобрите осум има повеќе од два гимнастичарки од една земја, последно пласираните меѓу нив не се квалифкуваат во финалето. Наместо нив, се квалификуваат следните најдобри гимнастичарки.
Кина на Олимписките игри
Првпат на игрите учествувале како Република Кина од 1932 до 1948 година, Кина се натпреварувала на Олимписките игри под името Народна Република Кина за првпат во 1952 година, на игрите во Хелсинки, Финска, 1952 година, иако пристигнале подоцна успеале да учествуваат само на еден настан. Истата година, МОК им дозволи на НРК и на Република Кина (која се преместила на Тајван по Кинеската граѓанска војна) да се натпреваруваат, иако Република Кина се поввлекла од игрите во знак на протест. Поради спорот околу политичкиот статус на НРК, тие не учествувале на Олимписките игри сè до Зимските олимписки игри од 1980 година одржани во Лејк Пласид, САД. Нивното прво појавување на Летните олимписки игри по оние од 1952 година е она на Летните олимписки игри во 1984 година во Лос Анџелес, САД.