cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фленсбург
Собиралишта
Најголема повеќенаменска сала е Фленс-Арена, до 2012 година наречена Кампусхале, на кампусот на Европскиот универзитет во Фленсбург на Зандберг. На натпреварите на РК Фленсбург-Хандевит доаѓаат до 6500 ракометни обожаватели од Германија и Данска. До преселувањето, од 1991 до 2001 година натпреварите се одигрувале во Фердехале на Фризишен Бег, каде била прославена победата на ЕХФ купот во 1997 година.
Данскиот ракометен клуб РК Фленсборг игра во Идретсхален од 1967 година на Вестлихен Хее, која има 648 седишта. Во истиот градски округ постои ДГФ Фленсбург од 1948 година. Во Идретспарк се наоѓаат три фудбалски игралишта, тениско игралиште, како и други објекти.
Фудбал
Почетокот на фудбалот во Фленсбург го прателе проблеми со просторот. ДО 1914 година, фленсбуршкиот фудбалски клуб ФФК, основан во 1908 година, претходник на Фленсбург 08, играл на единствениот терен. Фудбалскиот терен на машкиот гимнастички клуб се наоѓал во рамките на големата цементна патека на Шиценхоф и главно била користена од гимнастичарите за нивните игри. За извршување на лизгачките спортови, теренот во зима бил под вода. Посебно од гимнастичарите, фудбалерите играле на Ексе и на ливадите на Мариенхелцунг или во дворот на касарната. По крајот на Првата светска војна, бројот на членови во клубот ФФК пораснал од 14 на 640. За овозможување на напредокот на фудбалот, во 1925 година се споиле повеќе клубови. Во 1935 година следело уште едно спојување, кога и се создал денешниот Фленсбург 08. Неколку натпревари се одржале на Фленсбуршкиот стадион во 1927 година, пред да влезе во мирување самиот фудбал во нацистичко време и во времето на војната.
По војната, Фленсбург 08 бил основач на покраинската лига на Шлезвиг-Холштајн во сезоната 1947/48 и го освоил второто место. Во сезоната 2015/2016, ФК Вајхе играл во регионалната фудбалска лига Север. ТСБ Фленсбург заедно со Фленсбург 08 учествувале во покраинската лига.
Печатени медиуми
Печатарството нагло започнало да се развива со основањето на весникот „Фленсбургер Нордојчен Цајтунг“ во 1864 година. Една година подоцна се појавил „Фленсбургер Нахрихтен“, претходник на „Фленсбургер Тагеблат“. Овие два весници, кои се обраќале на германските граѓани, ги следел „Фленсборг Авис“ во 1869 година, весник на данското малцинство. Како регионален весник од 1872 година постои „Фленсбургер Анонсенблат“.
Од 1980-тите години во Фленсбург работи Шлезвишко-холштајнската издавачка куќа, од која излегува „Фленсбургер Тагеблат“ (со тираж од 30.000 примероци). На дијалектот пету од 1865 година излегува весникот „Танте Мас“. Втор дневен весник е данскиот „Фленсборг Авис“ (тираж 5.200 примероци), кој објавува една третина на германски јазик, а две третини на дански јазик. Потоа, постои месечникот „Фленсбург Журнал“ (тираж 42.000) како и огласникот „Вохеншау и неделникот MoinMoin'', кој постои од 1977 година, кои заедно со други неделници достигнуваат вкупен тираж од 225.000 примероци.
Телевизија и електронски медиуми
Во Фленсбург, јавна телевизија е „Отворениот канал Фленсбург“. Северногерманската телевизија употребува поранешен музички дел од Германската куќа за аудио студио (од 1950 г.) и телевизија (од 2000 г.) со околу дузина соработници. На Студио Фленсбург постојат дневни вести и репортажи, кои се прават за NDR 1 Welle Nord или Schleswig-Holstein Magazin. Ова студио било првото северно од Хамбург кое емитувало програма и било седиште на телевизијата до отворањето на студиото во Кил во 1965 година.
Од 1990 до 1996 година, „Ферде Фец Радио“ емитувало секој петок програма со рок-музика и извештаи од Фленсбург. Постоело и локално радио на дански јазик. Од 1 октомври 2006 година, Радио Фленсбург емитува програма на интернет и од март 2011 година емитува 24-часа програма.
Од електронските портали со вести од областа се Fördeschnack, Flensburger Stadtanzeiger и Flensburg-online. Од 2004 година постои и регионалното електронско списание Flensburg Szene.
Стопанство
Како административен и универзитетски град, стопанството на Фленсбург е предводено од јавниот и приватниот услужен сектор, на кои отпаѓа половина од работоспособното население. Индустрискиот сектор го сочинуваат претпријатија, кои се занимаваат со техника, електроника, телекомуникации, издаваштво, машинство, механика и производство на хартија. Околу 40.000 вработени се наоѓаат во околу 5000 претпријатија.
Во 1990-тите години се случило заминувањето на морнарицата од градот. За ден од поранешните најзначајни воени градови во Западна Германија, ова значело губење на работни места, поради што во годините потоа следувала висока стапка на невработеност. Со тек на време се смирил пазарот на труд. Така, во јуни 2015 година, стапката се спуштила под историските 10%. Вкупно 4822 лица биле невработени, односно стапка од 9,8%. Таква, ниска стапка, не била забележана од 1989 година.
Погранична трговија
Стопанството има корист од пограничната трговија и од извозот на добра и услуги во соседната земја Данска. За тоа, градот во 2006 година ја добил титулата „Извозен првак во Шлезвиг и Холштајн“. Технолошкиот центар во Фленсбург-Руде го има својот удел, каде што се наоѓаат нови претпријатија, кои добиваат простор за работа.
Бројни продавници им се обраќаат на своите муштерии на дански; скандинавските претпријатија отвораат подружници на Фјордот. Омилени кај Данците се блиските гранични продавници, во кои може да се најдат дански производи по поповолни германски цени. 60 гранични продавници јужно од германско-данската граница со своите 3000 вработени прават околу 800 милиони евра промет годишно.
Од блиските погранични области (до 25 километри оддалеченост) според истражување од 2002 година се проценува дека околу 70% од Данците, своите купувања ги извршуваат во Германија. Најчесто, во поголеми количини се купува тутунот и слатките, но и пиво и вино. Пограничната трговија е ослободена од „такса за шишињата“ до 2018 година, што доведува милиони нерециклирани шишиња да завршат во природата. Исто така, соседите купуваат и домашни апарати, фотографска опрема и бродска опрема.
Трговски центри
На задоволство како на данските така и на германските муштерии, во Фленсбург се наоѓаат два големи трговски центри: Фленсбург Галери (Flensburg Galerie) со 70 продавници на 20.000 м² и Холмпасаж (Holmpassage) со 15 продавници. Трговијата во центарот има конкуренти на работ на градот, како што се Фердепарк (Fördepark) со 50 продавници на 36.290 м², на запад е Сити-Парк (Citti-Park) со 55 продавници на 25.000 м², и западно во Хандевит е Скандинавијан Парк со 15 продавници. Повеќето нови градски центри со супермаркети, дисконти и соодветен паркинг ги надминуваат старите трговски улици во градот.
Туризам
Градот Фленсбург од јануари 2015 година соработува со локалните туристички организации на соседните општини Гликсбург, Харисле и Лангбалиг.
Секоја година градот е посетен од околу седум милиони луѓе и трошат околу 230 милиони евра, од кои половината отпаѓаат на шопингто и гастрономијата. Во 2013 година, Фленсбург имал 20 сместувачки капацитети - хотели, гостилници, пансиони и хостели - со вкупно 1.450 кревети, кои биле искористени за 230.000 ноќевања, при што просечното времетраење на посетата било 1,8 дена.
Најголеми хотели во градот помеѓу другите се „Аркадија Хотел Фленсбург“ (94 соби), „Ајун Хотел Фленсбург“ (73 соби), „Алте Пост“ (71 соба) и Ибис Баџет Фленсбург Сити (68 соби), „Централ Хотел“ (45 соби) и „Дитмерс“ (33 соби), „Ратхаус“ (35 соби), „Фленсбургер Хоф“ (27 соби) и „Нордиг“ (27 соби). Хостелот во Фолкспарк (178 кревети во 39 соби), хостелот „Фленсбург“ и „Фленсбед“ се грижат за посетителите со мал буџет.
Јавни установи
Од 1958 година постои Сојузната служба за возила, која го води целосниот регистар за возила во Германија. Со околу 900 вработени, Сојузната служба е еден од најголемите работодавци во градот. Други установи со седиште во Фленсбург се Европскиот центар за малцински прашања, кој бил основан во 1996 година од владите на Германија, Данска и Шлезвиг-Холштајн, Индустриската и трговската комора на Фленсбург, која вклучува 44.000 членки од северниот и западниот дел на Шлезвиг-Холштајн и подружници во Хајде, Хузум и Шлезвиг, како и Занаетчиската комора на Фленсбург, која има околу 10.000 членови.
Еден од четирите покраински судови во округот Шлезвиг-Холштајн и наследник на Окружниот суд Фленсбург (1867–1879) — Покраинскиот суд Фленсбург. Најсеверниот суд во Германија е во истата зграда како Основен суд Фленсбург.
Железнички и омнибуски
Јужно од Стариот град се наоѓа железничката станица од која има брзи врски до Орхус и Хамбург, а за време на петоците и саботите кон Келн и Берлин. Освен тоа, дневно на секои два часа сообраќаат возови на Данските железници кон Копенхаген. Дополнително има ноќен воз кон градовите Прага, Базел (на 1 ноември 2014 г. укината) и Амстердам преку Фленсбург со Копенхаген.
Регионални возови сообраќаат кон Кил и Нојминстер, а вториот и со застанување во Фленсбург-Вајхе. Еден регионален воз со ознака „Шлезвиг-Холштајн експрес“ вози кон Хамбург. Како дополнување на поранешните железнички пруги кон Нибил и Хузум и поранешната железница околу Фленсбург кон Капелн и Затруп возат брзи автобуси.
Бродски
Бродскиот сообраќај во Фјордот го има загубено своето значење, кој порано бил многу користен поради поволните цени. Редовни бродски врски постојат во летните месеци кон Гликсбург и околу Оксенските Острови.
Значењето на Фленсбуршкото пристаниште полека се враќа: во 2011 година со 319 брода и околу 510.000 тони добра, во 2012 година со 287 брода и околу 466.501 тон. Кога била затворена фабриката за добиточна храна во летото 2013 година, се случил голем чекор назад, бидејќи една четвртина од сите бродови отпаѓале на нејзе. Така, во 2013 година биле превезени само 398.229 тони; 227 брода влегле во Фленсбуршкото пристаниште. Во 2014 година биле превезени 367.883 тони.
Патен
Автопатот А7 од насока на Хамбург поминува западно од Фленсбург, кој во Данска се води како Е45. Подалеку се наоѓаат и сојузните автопатишта Б199 и Б200.
Воздушен
На запад од градот се наоѓа аеродром Фленсбург-Шеферхаус, од каде се обавуваат летови за бизнис, приватни и рекреативни цели. За време на почетокот на цепелините во век не биле невообичаен призор, со што започнала историјата на аеродромот Шеферхаус на 8/9 јули 1910 година. Во 1923 година било основано Германското воздушно друштво Фленсбург, кое постоело до 1937 година и во 1950 година било обновено како Воздушно-спортско друштво Фленсбург.
Почесни граѓани
Меѓу дузината почесни граѓани, најпознати се Ото фон Бизмарк (1815–1898), кој во над 400 градови бил прогласен за почесен граѓанин и Хуго Екенер (1868–1954), пионер во возењето цепелин, кој во 1932 година бил и претседателски кандидат. Единствен градоначалник на градот, кој ја добил почеста на почесен граѓанин бил Херман Бендикс Тодсен. Во негово време се зголемила градската површина на целиот источен брег, како и во Мирвик.
Родени во Фленсбург
Од познати личности кои се родени во Фленсбург меѓу другите се вбројуваат Кристијан V (1646–1699), крал на Данска и Норвешка, историчарот Георг Вајц (1813–1886), занаетчијата и основач на југендстил Ханс Кристијансен (1866–1945), сликарката Берта Катарина Ласен (1880–1956) и писателката Еми Хенингс (1885–1948). Тука се родени и претседателот и почесниот претседател на Германскиот спортски сојуз Ханс Хансен (1926–2007), правникот и директор на Европол, Јирген Шторбек (р. 1946), политичарката Бербел Хен и ракометарот Хан Холперт (р. 1968).
Жители на градот
Други личности, кои во Фленсбург живееле, меѓу другите се Вилхелм Менсинга (1836–1910), лекар, и Адалберт Келм (1856–1939), архитект на Поморската школа Мирвик. Сликарот и вајар Емил Нолде (1867–1956) учел во Фленсбург од 1884 до 1888 година.
Клара Пасафари
Професорката Клара Пасафари де Гутиерез (20 март 1930 – 1994) била аргентински етнолог, антрополог, писател и поет.
Биографија
Пасафари е родена во Буенос Аирес во 1930 година. Со нејзините родители, Елизабет Бадолато и Итало Пасафари, таа се преселила во Санта Фе, Аргентина на многу млада возраст.
Пасафари го добила своето средно образование во Институтот „Голгота Богородица“. Во 1947 година се здобила со диплома „Maestra Normal Nacional“. Подоцна се преселила во Росарио, Санта Фе, студирајќи на Националниот универзитет во Росарио (UNR) и стекнувајќи ја титулата професор по филозофија и писмо.
Таа се омажила за Едуардо Гутиерез и имала четири деца од заедницата: Клара Моника, Лаура Инес, Серхио и Клаудија.
Дипломирала социологија и аргентинска книжевност, а докторирала по филозофија и писмо. Во 1975 година, таа станала културен менаџер на Организацијата на американските држави. Седум години била директорка на Универзитетската екстензија на УНР. Од 1971 до 1992 година, таа била редовен истражувач на раните култури додека работела како професор по антропологија, проучувајќи ја усната традиција и фолклор.
Во Росарио, таа поминала 19 години со Фондо национал де лас Артес, каде со Аугусто Раул Кортасар се специјализирала за фолклор. Таа била ко-директор на Revista Argentina de Política Culture (Аргентински весник за културна политика). Пасафари предавала во Аргентина, САД и Европа за фолклор и образование, културна забава, како и активности на политиката за културно и традиционално наследство за заживување на културното богатство на традиционалните заедници.
Таа починала во Росарио во 1994 година.
Почести
Во 1984 година, Фондацијата Конекс ја одликувале Пасафари како еден од петте најдобри аргентински експерти во фолклорот. Во 1989 година ја добила наградата „Признание Алиша Моро де Хусто“.
468 Лина
468 Лина — астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 18 јануари 1901 година во Хајделберг. Привременото име на астероидот било 1901 FZ. Овој астероид бил наречен по служителката Лина која го опслужувала Волфовото семејство. Станува збор за член од јадрото на темидските астероиди.
Список на државни водачи во 308 година
Ова е список на државни водачи во 08 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
IC 142
IC 142 — галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Список на државни водачи во 308 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 142
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 142 се споменува и како ESO 303-17, MCG -7-10-4, FAIR 408, AM 0425-421.
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1895 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 142 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 142 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 26 м 36,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -42° 5' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на IC 142 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15106.
NGC 320
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 320 се споменува и како ESO 541-3, MCG -4-3-37, IRAS 00563-2106.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 320 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 320 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 58 м 46,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 50' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.
Други поделби
Проучување на NGC 320 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3510. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 307; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5850. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1199.
Бурушаски јазик
Денес бурушаскиот јазик содржи многу зборови од урду (вклучувајќи и англиски зборови добиени преку урду) и од соседни дардикски како и коварски и шина јазик, како и нови форми на турски и форми од соседните сино-тибетски, балти, но оригиналниот лексикон останува во голема мера непроменет. Дардикскиот јазик исто така содржи голем број на позајмени зборови од бурушаскиот.
Постојат три дијалекти, наречени според долините: хунза, нагар, и јасин (исто така наречен и „верчиквар“). Дијалектот од Јасин се мисли дека е со најмалку влијание од јазиците од соседството и е генерално помалку сличен на другите два отколку тие што се меѓу себе.
Блискост со други јазици
Направени се обиди да се воспостави врска помеѓу бурушаскиот и сумерскиот, и кавкаскиот, дравидискиот, и индоевропските јазични семејства; бурушаскиот е исто така дел од дене-кавкаската хипотеза, заедно со енисејски, кавкаски и сино-тибетски. Сепак, ниеден од овие трудови не задоволила генерално прифаќање. Самиот народ тврди дека се потомци на Александар Македонски и дека јазикот е дел од старомакедонскиот јазик.
Во Република Македонија бурушаскиот јазик се проучува преку напорите на Илија Чашуле.
Марсовец: Спасувачка мисија
Марсовец: Спасувачка мисија – американски филм, во режија на Ридли Скот. Главните улоги ги толкуваат Мет Дејмон, Џесика Честејн, Кристен Виг и Џеф Даниелс.
Содржина
За време на една мисија на Марс, сите мислат дека астронаутот Марк Вотни е мртов по една силна бура, кога екипажот морал да го остави. Но, Марк успева да преживее и, оставен сам на себе, мора да го користи умот да остане жив и да им се јави на колегите на Земјата.
Емил Диркем
Давид Емил Диркем (фр. Émile Durkheim, 15 април 1858 – 15 ноември 1917) — француски социолог позитивист. Основач е на академската дисциплина, а заедно со Карл Маркс и Макс Вебер најчесто се смета за главен творец на модерните општествени науки. Диркем, со основање строга методологија преку комбинирање на социолошката теорија со емпириското општествено истражување, подетално го разви позитивизмот на Огист Конт. Влијателен и во антропологијата, Диркем бил структурален функционалист и ран поборник на солидаризмот. Во текот на својот живот, Диркем држел многу предавања и објавил бројни социолошки студии на теми како, на пример, образование, криминал, религија, самоубиство, и многу други аспекти на општеството.
Детство и образование
Диркем е роден во Епинал во Лорена, потекнува од долга низа побожни француски евреи; татко му, дедо му и прадедо му биле рабини. На рана возраст, одлучил да не ги следи рабинските стапки на своето семејство. Самиот Диркем водел потполно секуларен живот. Всушност, голем дел од неговите дела се посветени на прикажување дека религиозните појави потекнуваат од социолошки, а не од божествени фактори. Иако Диркем одлучил да не ја следи семејната традиција, не ги откинал врските со своето семејство или со еврејската заедница. Повеќето негови најистакнати соработници и студенти биле евреи, а некои и негови роднини. Точното влијание на еврејското размислување врз делата на Диркем останува непознато; некои научници тврдеа дека размислувањето на Диркем всушност е облик на секуларизирано еврејско размислување, додека пак, други тврдат дека е тешко или невозможно да се докаже постоењето на директно влијание на еврејското размислување врз достигнувањата на Диркем.
Како надарен ученик, Диркем во 1879 година пристапил во École Normale Supérieure (ЕНС). Класот ученици, коишто се запишале таа година, бил еден од најсјајните на XIX век, а многу од неговите соученици, како на пример Жан Жорес и Анри Бергсон, станаа главни фигури во француската интелектуална историја. На ЕНС, Диркем учел под водство на Нума Денис Фустел де Куланж, класицист со општествено научно гледиште, и ја напишал својата дисертација за Монтескје на латински јазик. Истовремено, ги читал Огист Конт и Херберт Спенсер. На овој начин, Диркем во својата кариера многу рано се заинтересирал за научен пристап кон општеството. Ова бил првиот од многуте конфликти со францускиот академски систем, којшто во тоа време немаше наставна програма за општествените науки. За Диркем хуманистичките науки не биле интересни и во последната година на школувањето бил претпоследен, кога во 1882 година се соединил со филозофијата.
Академска кариера
Во 1887 година, Диркем отпатувал во Бордо, кадешто само што се отворил првиот француски центар за обука на наставници. Таму предавал педагогија и социологија (којашто никогаш претходно не се предавала во Франција). Од оваа позиција Диркем помогнал за подобрување на образованието во Франција и во неговата програма ги вовел општествените науки. Меѓутоа, бил многу критикуван за своите контроверзни верувања дека религијата и моралот може да се објаснат како општествени односи.
1890-тите години за Диркем биле период на извонредно креативно работење. Во 1892 година, ги објавил Поделбата на трудот во општеството, неговата докторска дисертација и темелното тврдење за природата на човековото општество и неговиот развој. Интересот на Диркем за општествените феномени бил форсиран од политиката. Поразот на Франција во Француско-пруската војна довел до пад на режимот на Наполеон III, којшто се заменил со Третата република. Ова наизменично довело до јака реакција против новото секуларно и републичко владеење, бидејќи повеќето сметале дека за да закрепне пригушената моќ на Франција потребен е енергичен националистички пристап. Диркем, евреин и цврст поддржувач на Третата република со симпатии спрема социјализмот, бил во политичкото малцинство, ситуација којашто го поттикнала политички. Аферата Дрејфус од 1894 година само го зајакна неговиот активистички став.
Во 1895 година ја објавил книгата Правила на социолошкиот метод, манифест во којшто се изнесува што е социологијата и како треба да се постапи и ја отворил првата европска катедра за социологија на Универзитетот Бордо. Во 1898 година го основал весникот L'Année Sociologique со цел да ја објави и рекламира работата на растечкиот број студенти и соработници (ова исто така е името употребено за именување на групата студенти, коишто ја развија неговата социолошка програма). И на крај, во 1897 година, ја објавил книгата Самоубиство, студија на случај, којашто дава пример како би изгледала социолошката монографија. Диркем бил еден од основачите кој за време на својата студија на случај за самоубиство употребувал квантитативни методи во криминологија.
До 1902 година, Диркем најпосле ја постигнал својата цел за добивање истакната позиција во Париз кога станал професор за образование на Сорбона. Поради тоа што француските универзитети се институции за обука на наставници за средно училиште, оваа позиција на Диркем му дала големо влијание – единствено неговите предавања биле задолжителни за целото студентско тело. И покрај тоа што некои, како последица на аферата Дрејфус, го сметале за политичко назначување, до 1912 годнина Диркем ја зацврстил својата институционална моќ кога бил назначен на катедрата и ја преименувал во катедра за образование и социологија. Таа година го објавил и своето последно поголемо дело, Основните форми на религиозниот живот.
Избувнувањето на Првата светска војна имаше трагичен ефект врз животот на Диркем. Неговото левичарство секогаш било повеќе патриотско отколку интернационалистичко – барал секуларен, рационален облик на живот во Франција. Но, доаѓањето на војната и неизбежната националистичка пропаганда, којашто следеше, го отежна одржувањето на оваа веќе претопена позиција. Додека Диркем активно работел да ја поддржи својата држава во војната, неговиот отпор да се предаде на лажната националистичка жештина (заедно со својата еврејска позадина) го претворил во природна мета на сега доминантната француска десница. Уште посериозно, генерацијата студенти, коишто ги обучил Диркем ги регрутирале во армијата и многу од нив загинале во рововите. На крај, синот на Диркем, Андре, загинал на фронт во декември 1915 година – психички удар од кој Диркем никогаш не се опорави. Емотивно уништен и преработен, Диркем во 1917 година во Париз почина од мозочен удар и е закопан на гробиштата Монпарнас во Париз.
Достигнувања
Диркем познавал неколку странски јазици и за L'Année Sociologique објавувал академски трудови на германски, англиски и италијански јазик. Меѓутоа, странски научници понекогаш со негодување и чудење забележувале дека Диркем ретко патувал и дека, како многу француски научници и истакнатиот британски антропологист Сер Џејмс Фрејзер, тој никогаш не презел каква било работа на терен. Најголем дел информации Диркем ги проучувал на абориџинските племиња од Австралија и Нова Гвинеја, а за Ескимите информациите ги собрале други антрополози, патници или мисионери.
Општествени факти
Првично, Диркем се интересирал како општествата можат да го одржат својот интегритет и врска во модерната ера, кога нештата како заедничката религиозна и етничка позадина веќе не можат да се прифатат. Со цел да го проучи општествениот живот во модерните општества, создал еден од првите научни пристапи кон општествените феномени. Заедно со Херберт Спенсер, бил еден од првите кој го објаснил постоењето и квалитетот на различните делови на општеството со податоци за улогата, којашто тие ја имаат во управувањето со секојдневието (како тие причинуваат општеството да „функционира“), а понекогаш се смета за претходник на функционализмот. Диркем, исто така, тврдел дека општеството е повеќе од множество од неговите делови. Со тоа за разлика од неговите современици Фердинанд Тенис и Макс Вебер, не се фокусирал на тоа што ги поттикнува постапките на поединците (пристап поврзан со методолошкиот индивидуализам) туку на студијата за општествени факти, поим, којшто го измислил за да ги опише феномените кои постојат во и надвор од нив и не се поврзани со постапките на поединците.
Диркем тврдел дека општествените факти имаат, sui generis, независно постоење поголемо и пообјективно од постапките на поединците, коишто го сочинуваат општеството. Со тоа што се надвор од поединецот, општествените факти, исто така, имаат принудна моќ врз различните луѓе кои го сочинуваат општеството и понекогаш може да се забележи во случајот на формалните закони и регулативи, но исто така и во феномените како црковните служби или семејни норми. За разлика од фактите проучени во природните науки, „општествен“ факт се однесува на одредени категории феномени: се состои од начини на однесување, мислење, чувствување, надвор од поединецот и обдарени со моќта на принуда, со причина со која го контролираат. Според Диркем, овие феномени не можат на се ограничат на биолошки или психолошки основи.
Оттука Диркем дури и „најиндивидуалистичките“ или „најсубјективните“ феномени, како самоубиството, ги означил како објективни општествени факти. Поединците коишто го сочинуваат општеството не причинуваат директно самоубиство: самоубиството во општеството постои независно, дали поединецот го сака тоа или не. Дали поединецот го „напушта“ општеството не менува ништо во фактот дека во ова општество сè уште ќе се случуваат самоубиства. Според тоа, задачата на социологијата се состои од откривање на квалитетите и одликите на таквите општествени факти, коишто може да се откријат со квантитативен или експериментален пристап (Диркем се потпирал на статистиката). Може да се утврди дека Диркем бранел форма на социолошки позитивизам, често одел до таа мера што општествените факти ги обработувал од медицинска гледна точка со барање на нормални наспроти патолошки одлики.
Метод и објективност
Во својата книга Правила на социолошкиот метод (1895 година), Диркем ја изразил својата желба да основа метод кој на социологијата ќе и обезбеди вистински научен карактер. Едно од прашањата, коишто ги постави авторот се однесува на објективноста на социологот: како може да се проучува предмет, којшто од самиот почеток се условува и врзува на набљудувачот? Според Диркем, набљудувањето мора да биде колку што е можно поправедно и порамнодушно, иако можеби никогаш нема да се достигне „совршено објективно набљудување“. Според тоа, социологијата треба да даде предност на споредувањето, а не на студијата на поединечни независни факти. Оттука, општествен факт секогаш мора да се проучува во согласност со неговата врска со други општествени факти, а никогаш според поединецот кој го истражува.
Образование
Диркем, исто така се интересирал и за образованието. Делумно ова беше поради тоа што професионално бил вработен да обучува наставници, а својата способност ја употребувал да ја обликува наставната програма и да ги постигне своите цели што е можно повеќе да предава за социологијата. Сепак, Диркем поопширно се интересирал за начинот на кој образованието може да се искористи за на француските граѓани да им обезбеди вид споделена, секуларна позадина, којашто би била потребна за спречување на растројството во модерното општество. Исто така предложил обликување професионални групи, коишто ќе служат како извор на солидарност за возрасните.
Диркем тврдел дека образованието има повеќе функции:
1.	Зајакнувањен на општествената солидарност -	Историја: Учењето за поединците кои направиле добри нешта за многумина причинува да се чувствуваат незначајни. -	Заклетва на верност: Причинува поединците да се чувствуваат како дел од група и со тоа помалку ги кршат правилата. 2.	Одржување на улогата во општеството -	Училиштето е минијатурно општество. Има слична хиерархија, правила, очекувања за „надворешниот свет“. Ги обучува младите да извршуваат улоги. 3.	Одржување на поделбата на трудот. -	Училиштето ги распоредува учениците во групи вештини, ги поттикнува учениците да се вработат во полиња кои најмногу одговараат на нивните способности.
Право
Освен специфичното учење за криминалот, кривичното право и казнувањето, Диркем длабоко се интересирал и за учењето на правото и општо за неговите општествени ефекти. Меѓу класичните општествени теоретичари тој е еден од основачите на социологијата на правото. Во почетокот на своето работење забележал типови право, кое го разликувал на казнено наспрема обесштетувачко право (окарактеризирани според нивните казни), како директно отсликување на типовите општествена солидарност. Според тоа, студијата на правото беше од интерес на социологијата во врска со тоа што може да открие за природата на солидарноста. Меѓутоа, подоцна го нагласил значењето на правото како социолошко поле на учење со свое сопствено право. Во подоцнежните гледишта на Диркем, правото (и цивилното и кривичното) е израз и гаранција на темелните вредности на општеството. Диркем го нагласи начинот на кој модерното право сè повеќе изразува форма на морален индивидуализам – вредносен систем, којшто, според него, е можеби единствениот општо соодветен на модерните услови на општествената солидарност. Според ова, индивидуализмот е основа на човековите права и на вредностите на човечкото достоинство на поединецот и самостојноста на поединецот. Треба остро да се разликува од себичноста и егоизмот, кои за Диркем воопшто не претставуваат морални ставови. Повеќето најблиски следбеници на Диркем, како Марсел Маус, Пол Факон и Пол Хувелин исто така специјализираа или придонесоа во социолошкото учење на правото.
Самоубиство
Во својата книга Самоубиство (1897 година), Диркем ја проучува разликата во бројот на самоубиства кај протестантите и католиците и објаснува дека како последица на построгата општествена контрола кај католиците бројот на самоубиства е помал. Според Диркем, во католичкото општество има нормални нивоа на соединување, додека пак во протестантското општество има пониски нивоа. Во ова толкување постојат најмалку два проблема. Прво, Диркем најголемиот број од податоците го земал од претходни истражувачи, пред сè од Адолф Вагнеи и Хенри Морсели, кои беа попретпазливи во обопштувањето на сопствените податоци. Второ, подоцнежните истражувачи откриле дека разликите во самоубиства меѓу протестантите и католиците биле ограничени на делот на Европа каде се зборува германски јазик и можеби според тоа секогаш постоел одразот на сомнеж на други фактори. Освен своите ограничувања, делото на Диркем за самоубиствата имало влијание врз поборниците на теоријата на контрола и често се спомнува како класична социолошка студија.
Студијата на Диркем за убиството е критикувана како пример на логичка грешка означена како еколошка заблуда. Навистина, заклучоците на Диркем за однесувањето на поединецот (на пр. самоубиство) се засноваат на собрани статистички податоци (бројот на самоубиства меѓу протестантите и католиците). Овој вид заклучок, којшто микро настаните ги објаснува во смисла на макро особини, често е лажен, како што е прикажано со примери на парадоксот на Симпсон.
Меѓутоа, гледиштата кои се разидуваат, расправаа дали делото на Диркем навистина содржи еколошка заблуда. Ван Попел и Деј (1996 година) изнесоа дека разликите во бројот на самоубиства меѓу католиците и протестантите може да се објасни со тоа како се категоризирани смртните случаи во двете општествени групи. На пример, додека „ненадејните смртни случаи“ или „смртни случаи поради болест – со одредена или неодредена причина“ кај протестантите често се категоризираат како самоубиства, што не е случај кај католиците. Според тоа, Диркем повеќе би направил емпириска грешка отколку логичка грешка. Некои, како на пример Инкелс (1959 година), Џонсон (1965 година) и Гибс (1968 година), тврдеа дека намерата на Диркем била самоубиството да го објасни само од социолошка гледна точка, и дека „имаше намера со својата теорија да ги објасни разликите меѓу општествените средини во случајот на самоубиство, а не самоубиствата кај одредени поединци“.
Понови автори, како на пример Берк (2006 година), исто така ги испитуваат микро-макро односите во делото на Диркем. На пример, Берк забележува дека
Диркем зборува за „збирно движење“ кое ја отсликува збирната склоноста, којашто потекува низ каналите на општественото уредување. Брзината на движењето го одредува волуменот на самоубиства (...) Со претставувањето на психолошките промени (односно промени кај поединецот) како на пример депресија, (којашто може да се сфати како) независна (неопштествена) причина за самоубиство, се пропушта сфаќањето на Диркем дека овие промени се тие, коишто се најзафатени од поголемите општествени сили и без овие сили кај таквите поединци не може да се случи самоубиство.
Диркем утврдил дека има четири типа самоубиства:
-	Егоистични самоубиства се последица на слабеење на врските, коишто обично ги врзуваат поединците во заедницата: со други зборови, пореметување или намалување на општественото соединување. Диркем укажува дека овој тип самоубиства се резултат на „прекумерната индивидуација“, што значи дека поединецот се одделува од другите членови од неговата заедница. Тие поединци, коишто не се доволно врзани за општествените групи (а со тоа добро дефинираните вредности, традиции, норми и цели) се оставени со мала општествена поддршка или советување и поради тоа се склони кон самоубиство. Пример кој го открил Диркем е тој на невенчаните луѓе, особено мажи, коишто помалку се поврзуваат со стабилни општествени норми и цели и во поголем број извршуваат самоубиство отколку венчаните луѓе.
-	Алтруистички самоубиства се појавуваат во општества со поголемо соединување, каде потребите на поединецот се сметаат за помалку важни отколку потребите на општеството како целина. Тие се појавуваат на спротивната скала за соединување од егоистичното самоубиство. Иако интересот на поединецот не се смета важен, Диркем утврдил дека во алтруистичко општество би имало помалку причини луѓето да извршат самоубиство. Утврдил еден исклучок, т.е. кога од поединецот се очекува да се самоубие за корист на општеството – главен пример е војник во војска.
-	Самоубиства од растројство се производ на моралното ослободување и недостаток на одредување на законити тежнења преку ограничување на општествената етика, којашто во совеста на поединецот може да пропише значење и ред. Ова укажува на недостатокот од економски развој и поделба на трудот за да се создаде органската солидарност на Диркем. Луѓето не знаат каде припаѓаат во своите општества. Диркем објаснува дека ова е состојба на морално нарушување каде желбите на човекот се ограничени и, според тоа, неговите разочарувања се бесконечни.
Овие четири типа самоубиства се засновани врз степенот на нерамнотежа на две општествени сили: општественото соединување и моралното уредување. Диркем ги забележа последиците од различни кризи во општествените групи: војната, на пример, води до зголемување на алтруизмот, економски бум или катастрофа, коишто придонесуваат за растројство.
Религија
Во класичната социологија, учењето за `религијата на почетокот се занимаваше со две опсежни прашања:
1.	На кој начин религијата придонесува во одржувањето на општествениот ред? 2.	Која беше врската меѓу религијата и капиталистичкото општество?
Овие две прашања се обединуваа во аргументот дека индустрискиот капитализам ќе ја наруши традиционалната религиска обврска и на тој начин го загрозува единството на општеството. Неодамна предметот попрецизно се дефинира како студија на религиозни институции. Во својата статија, „Потеклото на верувањата“, Емил Диркем ја постави традицијата на позитивизмот, што значи дека својата студија за општеството ја сметал за невозбудлива и научна. Длабоко се интересирал за прашањето што ги одржува сложените општества заедно. Религијата, тврдел, е израз на општествено единство. Негов основен интерес бил да го разбере постоењето на религијата во отсуство на верување во кои било принципи на религијата. Диркем за најосновна форма на религија го сметаше тотемизмот. Најјасно за овој систем верување е основната поделба на свето и световно. Сите други религии, според него, се производ на ова разликување, и додава митови, ликови и традиции. Диркем верувал дека тотемското животно е изразот на светата и првичната мисла на религиозната дејност затоа што тоа беше симбол за општествена група, клан. Оттука религијата е неизбежна, исто како што општеството е неизбежно кога поединци живеат заедно како група.
Диркем сметал дека моделот за односи меѓу луѓето и натприродното е односот меѓу поединецот и општеството. Тој е познат по изразот „Бог е општество, моќно општество.“ Диркем верувал дека луѓето владеат со физичкиот свет, натприродниот свет и општествениот свет според слични начела.
Првата цел на Диркем била да го открие општественото потекло на религијата бидејќи сметал дека религијата е извор на другарство и солидарност. Претставува начин на поединецот да стане препознатлив во основаното општество. Неговата втора цел била да ги открие врските меѓу одредени религии во различни култури и да најде заеднички именител. Верувањето во натприродните подрачја и случки можеби не се среќаваат во сите религии, но постои јасна поделба на различни начини на живеење, одредени однесувања и физички нешта.
Во минатото, тврдел, религијата била спој на општеството – средството со коешто луѓето од секојдневните грижи во коишто биле заплеткани се осврнувале на општа преданост спрема светите предмети. Неговата дефиниција за религијата, денес омилена меѓу антрополозите, беше, „Религија е општ систем на верувања и обичаи поврзани со свети предмети, т.е. различни нешта, и забранети предмети – верувања и обичаи, коишто се обединуваат во единствена морална заедница наречена црква, сите оние, коишто се придржуваат кон нив.“ („Основните форми на религиозното живеење, Книга 1, Поглавје 1)
Диркем верувал дека „општеството мора да биде присутно во поединецот.“ Религијата ја гледал како механизам којшто, зајакнувал или штител загрозено општествено уредување. Сметал дека религијата во минатото била спој на општеството, но дека пропаѓањето на религијата нема да доведе до морална имплозија. Диркем посебно се интересирал за религијата како искуство на заедницата, а не на поединецот. Исто така сметал дека религиозните феномени се појавуваат кога е направена поделба на световното (кралството на секојдневните дејствувања) и светото (кралството на извонредното и натприродното); овие се разликуваат во зависност од волјата на човекот. Пример за ова е виното на причесна, бидејќи не е само вино туку ја претставува крвта на Христос. Диркем верувал дека „религијата ја благословува општеството“, бидејќи тврдел дека религијата се појавува во општествен контекст. Исто така, наместо како предците, коишто се обидоа да ги заменат религиите кои изумираат, ги повика луѓето да се обединат во граѓански морал бидејќи ние сме резултат на општеството.
Диркем религијата ја подели на четири главни фунции:
1.	Дисциплинска, присилување или дисциплина за управување 2.	Обединувачка, ги обединува луѓето, силна врска 3.	Оживувачка, го прави духот пожив или енергичен, го оживува, зајакнува 4.	Еуфорична, добро чувство, среќа, самодоверба, благосостојба
Избрани дела
- Придонесот на Монтескје во обликувањето на општествените науки (1892 година)
- Поделбата на трудот во општеството (1893 година)
- Правила на социолошкиот метод (1895 година)
- За нормалноста на криминалот (1895 година)
- Самоубиство (1897 година)
- Забраната за инцест и неговите почетоци (1897 година), објавена во L'Année Sociologique, прво издание, страна 1-79
- Социологијата и нејзината научна област (1900 година), превод на италијански текст насловен "La sociologia e il suo domino scientifico"
- Основните форми на религиозното живеење (1912 година)
- Кој сакаше војна? (1914 година), во соработка со Ернест Денис
- Германија над сите (1915 година)
Посмртно објавени
- Образование и социологија (1922 година)
- Социологија и филозофија (1924 година)
- Морално образование (1925 година)
- Социјализам (1928 година)
Океанска клима
Морска клима или уште споменувана како океанска клима е клима карактеристична за океанските простори на умерените ширини, како и за западните рабови на континентите. Се создава благодарение на силните воздушни маси над големи водни пространства. Се одликува со мала температурна амплитуда, зголемена влажност на воздух (поголеми од океаните, но над копното) и се изразува со воздушни струења. Застапена е над Атлантскиот и Тихиот Океан и во западните крајбрежни предели на Евроазија (Португалија, Бенелукс, Велика Британија ) и Северна Америка (Канада, САД). Во овие предели често се манифестира појавата на дожд и појавата на магла.
Потенциометар
Потенциометар — променлив отпорник кој функционира како делител на напон. На неговата спроводна површина има лизгач со чија промена на положба на спроводната површина се менува отпорот на краевите на потенциометарот. Во електрично коло се врзува редно.
NGC 2104
NGC 2104 — спирална галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2104 се споменува и како ESO 205-2, AM 0545-513, IRAS 05459-5133.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2104 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2104 има привидни димензии од 2' х 0,9'.
Влажна клима
Влажна клима латински: humidus — влажен) — клима карактеристична за пределите каде севкупната годишна количина врнежи е поголема од испарувањето на тој простор. Ваквите услови се погодни за развој за површински текови, па поради тоа речните мрежи се многу густи и богати со вода. Ерозијата е поизразена за разлика од другите области. Најкарактеристична вегетација за пределите со влажна клима е шумата.
NGC 2104
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 47 м 4,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 51° 33' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 2104 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17822. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 422; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8099.
Црква „Пресвета Богородица Скоропослушница“ - Бер
Пресвета Богородица Скоропослушница (Παναγία Γοργοϋπήκοος, Γοργοεπήκοος) доцносредновековна — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. Сава“, позната и како „Пресв. Владичица Богородица“. Црквата е подигната во XV век како еднокорабен храм. На крајот од XVIII до почетокот на XIX век е претворена во трикорабна базилика со дрвен покрив. Првичниот храм сега е ѓаконикот на денешната црква, и таму е зачуван вреден живопис со Богородица од XV век.
Филовци
Филовци (словенечки: Filovci) — населба во Општина Моравске Топлице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Историја на Бугарија
Историјата на Бугарија може да биде разделена на четири периоди: антика, среден век, заземање на територијата од страна на Османлиите и создавањето на модерна Бугарија.