cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алуминиум антимонид
AlSb може да реагира со други III-V материјали за да се добијат терциерни материјали вклучувајќи ги AlInSb, AlGaSb и AlAsSb.
Алуминиумскиот антимонид е прилично запалив поради намалувањето на тенденцијата на антимонидот (Sb3-) јонот. Согорува и произведува алуминиум оксид и антимон триоксид.
Брегалничка епархија
Брегалничката епархија ја возглавува Неговото Вископреосвештенство митрополитот г. Иларион. Оваа епархија се протега на територијата на градовите: Штип, Радовиш, Кочани, Пробиштип, Свети Николе, Македонска Каменица, Делчево и Виница. Издавачката дејност во Епархијата е прилично развиена. Се јавуваат бројни црковно-канонски публикации. Брегалничката епархија го издава списанието „Троичник“, кој излегува од печат трипати годишно.
Административна поделба
Брегалничката епархија е поделена на четири архијерејски намесништва, кои и тие се состојат од повеќе парохии:
Најпознати манастири и цркви:
Густина на населеност
Густина на населението — мерка за населеност на единица површина, или волумен. Таа често се поврзува со живите организми.
Во биологијата таа се користи да се означи густината на био-масата на определена географска зона, и најчесто се користи кога станува збор за исчезнувањето на видовите од лицето на Земјата.
Кога станува збор за луѓето, густина на населеност како мерка е користена за да објасни колку приближно луѓе живеат на определена географска површина. На пример, светската популација изнесува 8 милијарди луѓе, а површината на земјата е 510 милиони квадратни километри. Одтука светската густина на населението е 8.000.000.000 поделено со 510 милиони = 16 луѓе на километар квадратен или 53 луѓе на километар квадратен, доколку се земе дека луѓето живеат исклучиво на копното кое изнесува 150 милиони квадратни километри.
Густината на населението се зголемува со зголемувањето на бројот на луѓе. Дел од светските научници сметаат дека постои граница колку луѓе земјата може да издржи.
Неколку од најгусто населените територии во светот се градови-држави, микродржави и урбани зависности. Всушност, 95% од светското население е концентрирано на само 10% од светското копно. Овие територии имаат релативно мала површина и високо ниво на урбанизација, со економско посебно градско население кое се потпира и на руралните ресурси надвор од областа, што ја илустрира разликата помеѓу високата густина на населението и пренаселеноста.
Градовите со висока густина на население, според некои, се сметани за пренаселени, иако тоа ќе зависи од фактори како што се квалитетот на домувањето и инфраструктурата и пристапот до ресурси. Многу густо населените градови се претежно во Азија (особено Југоисточна Азија); африканските градови Лагос, Киншаса и Каиро; јужноамериканските градови Богота, Лима и Саун Пауло; во оваа категорија спаѓаат и градовите Мексико и Санкт Петербург.
Други методи на мерење
Иако аритметичката густина е најчестиот начин за мерење на густината на населението, развиени се неколку други методи за да се обезбедат алтернативни мерки за густината на населението на одредена област.
VDSL2
VDSL2 (од англ. Very-high-speed digital subscriber line 2 = „Дигитална претплатничка линија со многу голема брзина 2“, ДПЛМГБ2) е пристапна технологија што ја искористува постоечката инфраструктура од бакарни жици, првично предвидени за обична телефонија (POTS). Може да се применува од дирекции, шкафови со оптички довод сместени близу просториите на потрошувачите, или пак во рамките на поединечни згради.
VDSL2 е најновиот и најнапредниот стандард за комуникација преку жичени широкопојасни дигитални претплатнички линии (DSL). Предвиден е да пружа повеќенаменска тројна услуга (triple play): глас, видео, податоци, високоразделна телевизија (HDTV) и игри. Се изјавува дека VDSL2 им овозможува на операторите и снабдувачите да ја надградат постоечката дигитална претплатничка инфраструктура постепено, прилагодливо и поволно.
Протоколот е стандардизиран како ITU G.993.2 на 17 февруари 2006.
ITU-T G.993.2 (VDSL2) претставува подобрување на G.993.1 (VDSL) што овозможува пренос на асиметрични и симетрични збирни податочни стапки до 200 Мбит/с дојдовно и појдовно преку усучени парици при појасна широчина од 30 Мхц.
VDSL2 набргу ослабува од теоретскиот максимум од 250 Мбит/с кај изворот, до 100 Мбит/с на оддалеченост од 0,5 км и 50 Мбит/с на растојание од 1 км, но понатаму ослабнува со многу помала стапка, и сепак ја надминува делотворноста на VDSL. Почнувајќи од оддалеченост на 1,6 км, делотворноста му е рамна на онаа на ADSL2+.
Меѓу главните предности на VDSL2 се вбројува далекусежноста и делотворноста на асиметричните дигитални претплатнички линии (ADSL). Системите приспособени за LR-VDSL2 поддржуваат брзина од околу 1–4 Мбит/с (дојдовно) долж растојание од 4–5 км, постепено накачувајќи ја проточноста на симетрични 100 Мбит/с како што се скусува должината на јазолот. Ова значи дека системите засновани на VDSL2 (за разлика од оние на VDSL1), не се ограничени само на кратки локални јазли или MTU/MDU, туку можат да се употребуваат и средносежно.
Профили
VDSL2 е мошне сложен протокол. Стандардот определува широк дијапазон на профили за разни наменски архитектури на VDSL: на пр. во дирекцијата, во шкафот или во зградата.
Зенерова диода
Зенерова диода или Зенер-диода – силициумова полуспроводничка диода чиј пробоен напон во инверзен режим на работа е значително помал отколку кај вообичаените диоди благодарение на Зенеровиот ефект. Пробојниот напон на диодата при инверзна поларизација често се нарекува „Зенеров напон“. Зенеровите диоди се користат за стабилизација и ограничување на напонот.
Потекло на поимот
Оваа диода името го добила по американскиот научник Кларенс Зенер.
Начин на работа
При Зенеровиот ефект температурниот коефициент е негативен, а кај лавинскиот ефект е позитивен, па вкупниот температурен коефициент е најмал за диодите со Зенеров напон од околу 5 волти, бидејќи тогаш двата ефекта се уедначени.
Симбол
Симболот на Зенеровата диода е даден на сликата.
NGC 1865
NGC 1865 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1865 се споменува и како ESO 56-SC78, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1865 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m. NGC 1865 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 12 м 25,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 46' 16".
Други поделби
Проучување на NGC 1865 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
1762 во архитектурата
1762 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
1761 во архитектурата
1761 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Лаката (Конче)
Лаката — археолошко наоѓалиште кај радовишкото село Конче, Општина Конче. Претставува населба од доцноантичкото време.
Северозападно од могилите на локалитетот Корешевец, на простор од 150 x 100 м се забележуваат остатоци од темели и фрагменти од градежен материјал.
Марко Полетановиќ
Марко Полетановиќ (20 јули 1993) е српски фудбалски дефанзивен играч за врска за полскиот клуб Екстракласа Раков Честохова.
Војводина
Роден во Нови Сад, играл во младинските екипи на Војводина низ неколку возрасни категории. Тој го имал своето деби за сениорскиот тим во првата половина од сезоната 2011-12 кога бил позајмен на српскиот прволигаш Војводина, тимот на Цемент Беочин. За време на зимската пауза се вратил во Војводина. И покрај фактот дека во исто време Војводина донесе многу постари играчи како Стивен Апија и Алмами Мореира во тимот во улогата на средниот ред, Полетановиќ успеал да заработи 12 настапи од 15 натпревари во текот на неговата прва полусезона во српскиот врв.
Црвена звезда Белград
На 22 јуни 2016 година, тој потпишал едногодишна позајмица со српскиот гигант, шампионот Црвена звезда, со опција за постојан договор. Полетановиќ дебитирал на официјален натпревар за Црвена звезда на 22 јули, во првото коло од новата сезона на Суперлигата, во ремито против Напредак. Менаџерот на Црвена звезда, Миодраг Божовиќ ја пофали неговата дебитантска игра. Во својот втор натпревар постигнал деби гол за Црвена звезда против Металац, во победата во второто првенствено коло, со уште еден добар настап. По крајот на сезоната истече рокот на позајмица и Полетановиќ го напуштил клубот.
Тосно
На 19 август 2017 година, тој потпишал двегодишен договор со рускиот прволигаш Тосно.
Тој играл кога Тосно го освои финалето на Купот на Русија 2017-18 против Авангард Курск на 9 мај 2018 година во Волгоград арената.
Репрезентативна кариера
Полетановиќ играл за младинската репрезентација на Србија до 17 и до 19 години. Тој го имал своето репрезентативно деби за Србија со пријателскиот пораз од Катар со 3-0.
Клуб
Војводина
Гент
Тосно
Раков Честохова
Гордана Јосифова-Неделковска
Гордана Јосифова-Неделковска ( во ) — македонска обоистка и универзитетска професорка на Факултетот за музичка уметност во Скопје.
Животопис
Факултетот за музичка уметност и постдипломските студии ги завршува во Скопје, а специјализацијата за обоа и камерна музика на Академијата Моцарт во Варшава и Банф, уметнички центар во Канада.
Член е на Македонскиот дувачки квинтет и е редовен професор на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Јосифова-Неделковска, заедно со значајни светски ансамбли, одржала бројни концерти во земјата и во странство.
Света Нина
Света Нина (грузиски: წმინდა ნინო, грчки: Άγιη Νίνω; (296-335) е христијански светец. Света Нина е роднина на Ѓорѓи и на Јувенал, патријарх на Ерусалим. Откако се замонашиле нејзините родители, истото го сторила и таа која била воспитувана под раководство на патријархот Јувенал. Кога слушнала за грузискиот народ, девицата Нина уште од мала сакала да појде во Грузија и да ги покрсти Грузијците. На сон и се јавила Пресвета Богородица и ветила дека ќе ја одведе во таа земја. Според историчарот Руфин, кралот паганин, довел многу христијански робови во Грузија. Меѓу нив била и една девојка која се викала Нина. Кога ја прашале како се вика, таа одговорила: "Кристијана", а тоа значи "христијанка", и така го добила своето име. Света Нина по пристигнувањето во Грузија спеала да го покрсти грузискиот цар Миријан, неговата сопруга Нана и нивниот син Бекар кои, со ревност ја помагале мисионерската работа на Нина. Нина успеала за време на својот живот да ја помине цела Грузија и главно да го преведе целиот народ во Христовата вера и тоа токму во времето на страшните гонења на христијаните од страна на царот Диоклецијан. Починала во 335 година.
Православната црква нејзиниот ден го чествува на 14 јануари.
553 п.н.е.
553 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 553. година пред новата ера, 553. од првиот милениум п.н.е., 53. од 6 век п.н.е. и четвртта од 550-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4955 и 4956 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4197 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3207 и 3208 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 200.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 553 година се протега во 2083 и 2084, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2143 и 2144 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 10 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1210 и 1209 исламска година пред хиџра.
Папа Пиј IV
Павле IV (лат. Pius PP. IV; 31 март 1499 - 9 декември 1565) — римски папа од 25 декември 1559 до 9 декември 1565. Тој е познат по тоа што преземал клучна улога на Трентскиот собор.
1760 во архитектурата
1760 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Адам Блајт
Адам Мајкл Блајт (Adam Michael Blythe; р. ) — поранешен англиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2010-2019 за екипите, , , , и.
Блајт започнал со велосипедизам уште од најрана возраст и станал член на олимписката развојна екипа на британската велосипедска федерација.
Аматерска кариера
Роден во Шефилд, Блајт започнал со велосипедизам на рана возраст во клубот Шефилд Феникс. Велосипедизмот бил семејна активност, неговата сестра Кимберли Блајт била исто така доста успешна како млад возач.
Блајт ја напуштил академијата во февруари 2008 и заминал да се трка во Белгија. Останал со поранешниот професионален велосипедист, Тим Харис, во Вестмербек, близу Антверпен. Блајт ја добил стипендијата од Cycling Time Trials со цел настап на континентот и понатамошен развој. Настапувал за Вилерблуб Дес Спринтерс Малдерен, што е помошен клуб за некоја професионална екипа.
Професионална кариера
Блајт се вратил во Белгија да вози за екипата ДАВО во 2009, под надзорот на Курт ван дер Вувер, поранешен професионален велосипедист. Се приклучил на професионалната екипа како стажант во јули 2009, додека на 7 септември 2009 потпишал двегодишен договор со Сајленс-Лото поради добрите резултати за екипата.
Во 2012 година, Блајт го следел неговиот колега и близок пријател Филип Жилбер во приклучувањето во. Во октомври 2012, Блајт спринтал до победа на полукласикот Бинше-Турне-Бинше.
Во 2014 година Блајт ќе вози за новата британска екипа НФТО. Во 2015 година ќе ја промени екипата и ќе настапува за. По една сезона, во август 2015 година било објавено дека Блајт ќе премине во за сезоната 2016, каде повторно ќе се спои со спортскиот директор Шон Јејтс, кој работел со Блајт во текот на неговиот период во НФТО.
Откако се распаднал на крајот на 2016 година, Блајт се приклучил на екипата  во нивната прва сезона.
По соопштението дека се распаѓа, во септември 2018 година Блајт објавил дека ќе се врати во за сезоната 2019, поврзувајќи се со поранешниот колега од , Кејлеб Јуан, како дел од неговиот спринтерски воз, со дополнителна улога како помошник за класиците.
Во октомври 2019 година, Блајт објавил дека ќе се повлече на крајот на сезоната.
Барите (Долни Дисан)
Барите – Кочеви Грамади — археолошко наоѓалиште во околината на село Долни Дисан. Наоѓалиштето претставува храм и некропола од римското време. На 2 км источно од селото, во нивите што некогаш им припаѓале на И. и В. Јанчеви, биле откриени монети на Каракала. Во 1994 година, при подготвувањето на теренот за лозов насад се откриени десетина надгробни споменици и делови од монументален објект.
Адам Блајт
Кариера по трките
Во ноември 2019 година, Блајт објавил дека ќе биде дел од велосипедскиот бренд за облека CHPT3 со Дејвид Милар како дел од тимот за маркетинг.
Личен живот
Моментално живее во Монако.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1759 во архитектурата
1759 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Алуминиум арсенат
Алуминиум арсенат е неорганско соединение со формулата. Најчесто се наоѓа како октахидрат. Тоа е безбојна цврста материја која се добива со реакција помеѓу натриум арсенат и растворлива алуминиумска сол. Алуминиумскиот арсенат природно се јавува како минерал мансфилдит. Безводниот облик е познат како исклучително редок, фумароличен минерал аларзит Синтетички хидрат на алуминиум арсенат се произведува со хидротермална метода. со формулацијата
Модификацијата на алуминиум ортоарсенат беше извршена со загревање на различни примероци на различни температури. Добиени се и аморфни и кристални форми. Производот на растворливост беше одреден да биде 10 -18,06 за алуминиум арсенат хидрат со формулата. Како и галиум арсенат и бор арсенат, тој ја прифаќа структурата од типот α- кварц. Формата со висок притисок има структура од типот на рутил во која алуминиумот и арсенот се шесткоординатни.
Пршово (Конче)
Пршово — археолошко наоѓалиште кај радовишкото село Конче, Општина Конче. Претставува могила од римското време.
На 4 км северно од селото, околу 200 м над левата страна на асфалтниот пат Конче-Радовиш се издига могила со пречник во основата од 20 м и височина од 5 м.
Мате Вас
Мате Вас (роден на 17 октомври 1990) — унгарски фудбалер кој во моментов игра за Мундо Будафоки.
1758 во архитектурата
1758 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Крстевите (Корешница)
Истражувања
Некрополата била случајно пронајдена во 1980-тите години, кога мештаните пронашле мал фрагмент од сликана, стаклена белегзија. Во текот на 1990 и 1991 година биле извршени подетални рекогносцирања, со ова се дознале масивни плочи од делкан камен, а исто дека постарите селани и сопствениците на имот во селото наоѓале плочи (гробови), човечки коски, прстени и друго поголем број години. Во 1992 година, во организација на Музејот на град Неготино со финансиска поддршка од Министерството за култура на Република Македонија, се извршени ископувања на наоѓалиштето.
Приметено е дека во некрополата нема ниту едно преклопување ниту непочитување на просторот на гробовите, ова би значело дека има некакви надгробни обележија, и ако такво нешто не е откриено, целосно е можно да биле направени тие надгробни бележија од дрво. Сите од гробовите се ориентирани според христијанската традиција, односно запад-исток, забележана е и семејствено групирање на гробовите кое довело до мали отстапки од на насочеността запад-исток, односно СЗ-ЈИ или ЈЗ-СИ. Од пронајдените скелети било заклучено дека мажите имале поробусни градби додека жените претежно грацилни, голем број на пронајдените заби имале разни болести (кариес, цисти, забен каменец и др.), забележано е исто и дека традицијата на погребни гозби била присутна и во оваа некропола, поради пронајдоците на печка и остатоци на храна и искршени садови.
Освен самата облека, накитот е единствен друг тип на артефакт пронајден во гробовите. Пронајдени се разни видови на накит како: ѓердани, наушници, приврзоци, белегзии и друго.
Дабаш
Дабаш ( Dabas) — град во округот Пешта, Унгарија и центар на микрорегион. Има население од 16.000 жители.
Историја
Градот се состои од четири различни делови: Горен Дабаш, Долен Дабаш , Гион и Шари. Селото Дабаш веќе било населена населба во 1270 година, но во отоманската ера целиот регион станал целосно напуштен. Во 18 век, сопствениците на територијата создале четири нови села. Жителите на Горен Дабаш биле католички унгарски кметови, Долен Дабаш бил центарот на посиромашното благородништо (особено познатото семејство Халас), Шари бил населен со католички словачки колонисти и Гион од реформираните Унгарци и Евангелски словаци. Словаците од Шари го задржале својот национален идентитет до ден денес. Во 19 век, благородништвото во Долен Дабаш изградило неколку неокласични куќи - тие се главните атракции на градот денес. Двата Дабаши биле обединети во 1947 година, а во 1966 се приклучиле и другите две села. Во 1970те, Дабаш бил урбанизиран и бил изграден модерен градски центар со судска куќа, јавна школа, канцелариски блокови и голема стоковна куќа. Дабаш станал град во 1989 година.
Збратимени градови
Дабаш, Унгарија е збратимен со:
Шлаубетал (амт)
Шлаубетал (Schlaubetal) — општинска заедница во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Милрозе.
Општинската заедница Шлаубетал се состои од следниве општини:
Таринци
Таринци — најголемо село во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
Потекло на името
Името на селото доаѓа од Тараинци што доаѓа од личното име Тарах или Тараха преку грчкиот збор „тарахас“ со значење оној што се кара, што предизвикува караница или од грчкиот збор „тарахос“ со значење оној што се плаши, плашливец. Втора можност е да доаѓа од топонимот Тара(х)ин што исто се поврзува со грчко потекло со значење шум, бркотија. Трета можност е да доаѓа од личното име Тараха при што коренот Тар- и суфиксот -аха се сретнуваат низ словенските јазици. На крај, се споменува можност името да доаѓа од личното име Таридин, кој бил кмет на Брегалничката област во век.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во југозападниот дел на територијата на Општина Карбинци, од левата страна на реката Брегалница. Селото е рамничарско, на надморска височина од 310 метри. Од градот Штип е оддалечено 11 километри.
Историја
Археолошките истражувања потврдуваат дека селото Таринци се одликува со долга историја. Така, во наоѓалиштето Вршник, во атарот на селото Таринци е откриена населба од неолитот, додека во наоѓалиштето Кнежевска Могила се пронајдени археолошки експонати од античкиот период (од 2 век до 4 век п.н.е.).
Во век, Таринци било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 11,6 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 739 хектари, на пасиштата отпаѓаат 291 хектар, а на шумите само 31 хектар.
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото има услужни објекти и фабрички погон.
Во селото работи свињарската фарма Макмесо.
Население
Таринци во 1961 година имало 605 жители, од кои 595 биле Македонци, а 10 жители Турци. Во 1994 година бројот се зголемил дури на 909 жители, само македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Таринци живееле 905 жители, од кои 902 Македонци и 3 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 742 жители, од кои 701 Македонец, 7 Роми, 6 Срби и 28 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото претставува дел од Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Радање.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Карбинци, во која покрај селото Таринци, се наоѓале и селата Аргулица, Бурилчево, Караорман, Карбинци, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак и Црвулево. Селото било дел од некогашната Општина Радање во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Голем Габер, Јунузлија, Калаузлија, Кепекчелија, Кучилат, Курфалија, Мал Габер, Оџалија, Радање и Таринци.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2320 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 705 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 712 гласачи.
552 п.н.е.
552 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 552. година пред новата ера, 552. од првиот милениум п.н.е., 52. од 6 век п.н.е. и трета од 550-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4956 и 4957 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4198 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3208 и 3209 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 201.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 552 година се протега во 2084 и 2085, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2144 и 2145 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 9 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1209 и 1208 исламска година пред хиџра.
Голема Страна (Долни Дисан)
Голема Страна — археолошко наоѓалиште во околината на село Долни Дисан. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 2,5 км јужно и југоисточно од селото помеѓу Влашки и Прждевски Дол, во должина од речиси 1 км се простираат низи од издолжени ритчиња. На благите падини се среќаваат помали групи од градежен камен, како и фрагменти од керамички садови, тегули и имбрекси. На неколку места постојат индиции за присуство на темели од профани објекти.
Милан Ѓорѓевиќ (писател)
Милан Ѓорѓевиќ е поет, раскажувач, есеист и преведувач, роден 25 октомври 1954 година во Белград.
Награди
Победникот е:
NGC 1866
NGC 1866 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1866 се споменува и како ESO 85-SC52, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 13 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 65° 27' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 1866 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8886.
NGC 3946
NGC 3946 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3946 се споменува и како MCG 4-28-89, CGCG 127-96.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3946 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3946 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Чуј Петел (Конче)
Чуј Петел — археолошко наоѓалиште кај радовишкото село Конче, Општина Конче. Претставува случаен наод од римското време.
На 3 км северно од селото, на зарамнето плато од левата страна на патот Конче-Радовиш е откриен фрагмент од релјефна претстава на Тракиски коњаник.
NGC 6288
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6288 се споменува и како MCG 11-21-6, CGCG 320-55, CGCG 321-8, NPM1G +68.0154.
Откривање
Објектот е откриен на 19 август 1884 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6288 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6288 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 57 м 24,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +68° 27' 27"". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 6288 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59312. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 745.
1755 во архитектурата
1755 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Тодорка Кондова-Зафировска
Тодорка Кондова-Зафировска ( во —  во ) — македонска глумица и режисерка.
Животопис
Тодорка завршила Театарска академија во Белград, на Отсекот за режија (1952). Член на драмата во МНТ (1945-1964) и во Драмскиот театар од 1964 година до пензионирањето. Нејзиниот творечки опус е обемен, раскошен според карактерот и димензиите и се вбројува во редот на остварувањата на избраните великани на македонското глумиште. Таа се искажува како драмска, филмска, радио и телевизиска глумица, режисерка и професорка по глумечко мајсторство на Факултетот за драмски уметности во Скопје, коешто и го потврди со објавениот учебник „Глумечко мајсторство“.
1754 во архитектурата
1754 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Бегалци од Либија
Бегалци од либиската граѓанска војна се луѓето, претежно Либијци, кои побегнале или биле протерани од своите домови за време на Првата либиска граѓанска војна (2011), од границите на Либија до соседните држави Тунис, Египет и Чад, како и како и за европските земји преку Средоземјето. Поголемиот дел од либиските бегалци се арапско-бербери, иако многу од другите етникуми кои привремено живеат во Либија потекнуваат од потсахарска Африка. Овие групи биле и меѓу првите бегалски бранови кои ја напуштиле земјата. Вкупниот број на либиски бегалци се проценува на околу еден милион од јуни 2011 година, а повеќето биле вратени по завршувањето на Првата граѓанска војна. Заклучно со јануари 2013 година, имало 5.252 бегалци со потекло од Либија заедно со 59.425 внатрешно раселени лица регистрирани од УНХЦР.
Според статијата на Le Monde од 13 мај 2014 година, имало помеѓу 600.000 и 1.000.000 либиски бегалци во Тунис, од кои многу биле политички противници на сегашните сили на власт во Либија, а многу од нив биле поддржувачи на Џамахирија на Моамер Гадафи. Ова претставувало помеѓу 10 и 15% од населението на Либија пред интервенцијата на НАТО.
Според новинарката Барбара Славин, известувајќи за Ал Монитор на 5 август 2014 година, тунискиот претседател Монсеф Марзуки изјавил дека два милиони Либијци, или една третина од населението во Либија пред интервенцијата на НАТО, се засолниле во Тунис.
Егзодус
Бегајќи од насилството во Триполи по пат, околу 4.000 бегалци дневно ја минувале границата меѓу Либија – Тунис во првите денови од граѓанската војна во 2011 година. Меѓу оние што избегале од насилството имало и домородните Либијци, како и странски државјани, вклучувајќи Египќани, Тунижани и Турци.
До 1 март 2011 година, официјални лица од Високиот комесаријат на ОН за бегалци ги потврдиле наводите за дискриминација на потсахарските Африканци кои беа држени во опасни услови во ничија земја меѓу Тунис и Либија. На 10 мај 2011 година, The Week објавил статија во која се тврди дека околу 746.000 луѓе ја напуштиле Либија од почетокот на војната.
Привремениот бегалски камп бил формиран во Рас Ајдир на либиско-туниската граница и имал капацитет за 10.000, но бил преполн со околу 20.000 до 30.000 бегалци. До 3 март 2011 година, ситуацијата таму била опишана како логистички кошмар, при што Светската здравствена организација предупредувала на ризик од епидемии. За да продолжи да одговара на потребите на луѓето кои престојуваат на преминот Рас Ајдир во Тунис, WFP и Secours Islamique-France ја надградиле кујната што ќе обезбеди појадок за семејствата. Одделно, МКЦК советувал дека ги предава своите операции во кампот Чуча на туниската Црвена полумесечина. Од 24 март 2011 година, WFP обезбедил преку 42.500 готвени оброци за ТЦ на границата Салум. За дополнување на овие оброци биле обезбедени и вкупно 1.650 кутии збогатени шипки со урми (еквивалент на 13,2 метрички тони).
Над 500 претежно Берберски Либијци ги напуштиле своите домови во либиските планини Нафуса и се засолниле во областа Дехиба во југоисточен Тунис помеѓу 5 и 12 април 2011 година.
Сандеј Телеграф на 11 септември објавил дека речиси целото население на Таверга, град со околу 10.000 жители, било принудено да ги напушти своите домови поради борците против Гадафи по нивното преземање на населбата. Извештајот сугерира дека Таверга, во која доминираа црните Либијци, можеби била предмет на етничко чистење предизвикано од комбинација на расизам и огорченост од страна на борците од Мисратан поради поддршката на Таверга за Гадафи за време на опсадата на Мисрата.
На 1 октомври 2011 година, службеникот на Црвениот крст Абделхамид ал-Менди рече дека повеќе од 50.000 Либијци ги напуштиле своите домови во Бенгази од почетокот на војната во февруари.
По војната во 2011 година
Заклучно со јануари 2013 година, имало 5.252 бегалци со потекло од Либија заедно со 59.425 внатрешно раселени лица. Сепак, во написот на Ле Монд од 14 мај 2014 година се наведувало дека „Проценките за нивниот број варираат помеѓу 600.000 и еден милион од страна на туниското Министерство за внатрешни работи. Ако ги додадеме оние, многумина се населиле и во Египет, тие би биле речиси два милиони Либијци денес надвор од границите на вкупното население кое се проценувало на нешто повеќе од шест милиони жители.“
Според новинарката Барбара Славин, известувајќи за Ал Монитор на 5 август 2014 година, тунискиот претседател Монсеф Марзуки изјавил дека два милиони Либијци, или една третина од населението во Либија пред интервенцијата на НАТО, се засолниле во Тунис.
Бенгази е областа која е домаќин на најголем дел од идентификуваните ВРЛ, со 115.000 ВРЛ кои живеат таму, кои како група сочинуваат (27,6%) од сите ВРЛ во Либија. Следува Аџдабија со 31.750 ВРЛ (7,6%), Бајда со 21.500 ВРЛ (5.2%), Абу Салим со 21.475 ВРЛ (5,1%), Бани Валед со 20.000 ВРЛ (4,8%), Алзинтан со 19 ВРЛ (27%4). ), Тобрук со 16.375 (3,9%), Ал Аџајлат со 13.500 ВРЛ (3,2%), Јанзур со 10.105 ВРЛ (2,4%), Сабха со 7.215 (1,7%) и Тархуна со 7.150 ВРЛ (1,7%). Заеднички, овие 10 локации сочинуваат 67,9% од вкупно идентификуваното население на ВРЛ. 31 област прикажана во табелата подолу заеднички се домаќини на 87.1% од вкупно идентификуваната популација на ВРЛ.
Имиграција во Европа
По револуцијата во Тунис во 2011 година и граѓанската војна во Либија, во февруари, италијанскиот министер за надворешни работи Фратини ја изразил својата загриженост дека бројот на либиски бегалци кои се обидувале да стигнат до Италија може да достигне меѓу 200.000 и 300.000 луѓе. Повеќе од 45.000 бегалци пристигнале на Лампедуза во првите пет месеци од 2011 година.
Црногорски Македонци
Македонците во Црна Гора, или познати како Црногорски Македонци, формираат мало малцинство во оваа држава. Последниот официјален попис покажа дека има 819 Македонци во Црна Гора. Според Македонските друштва во Црна Гора, има околу 2000 Македонци кои живеат таму.
Историја на Македонците во Црна Гора
Мало Македонско население постоеше во Црна Гора од почетокот на 20 век. Во 1948 само 133 Македонци беа регистрирани во Црна Гора, овој број пораса до 875 во 1981 година. 1,072 Македонци беа регистрирани во Југословенскиот попис од 1991, овој број падна на 819 во 2003 година. Македонскиот јазик беше зборуван од 507 луѓе. Македонците живееја во Подгорица, Херцег Нови и Тиват. Се смета дека во Црна Гора денеска живеат вкупно 2500 Македонци.
Организации
Двете главни друштва на Македонците во Црна Гора се 'Здружението на Црногорско-Македонско пријателство и Националното друштво на Македонците во Црна Гора'', кое беше формирано во 2006.
Националното друштво на Македонците во Црна Гора има за цел да го направи Македонскиот јазик попопуларен во Црна Гора и да му помогне на Македонците да се интегрираат подобро во Црогорскиот систем и маркет.
Алберт Мајкелсон
Животопис
Мајклсон е роден во Стшелно, Познањ во Полска, претходно територија на Полско-Литванскиот Комонвелт во Еврејска фамилија. Се преселил во САД со своите родители во 1855, на возраст од 2 години. Пораснал во рударските градови Марфиевиот камп, Калифорнија и Виргинија Сити, Невада, каде неговиот татко бил трговец. Неговата фамилија била секуларна, а и самиот Мајклсон бил доживотен агностик. Ги поминал своите училишни години во Сан Франциско во домот на неговата тетка ,Хенриета Леви која била мајката на авторката Хариет Лејн Леви.
Претседателот Јулисиз Симпсон Грант го наградил Мајклсон со специјална награда во Поморската академија во 1869 година. За време на неговите четири години како морнарички питомец во академијата, Мајклсонсе истакнал во полето на оптиката, топлината, климатологијата и цртање. По матурирањето во 1873 и две години на море, тој се вратил во Поморската Академија во 1875 да стане наставник по физика и хемија во 1879 година. Во 1879 година, тој бил испратен во Поморскиот алманах оддел, во Вашингтон (дел од поморската опсерваторија  ),за да работи со Симон Њукомб. Во наредната година тој добил отсуство од работа за да ги продолжи своите студии во Европа. Тој ги посетил универзитетите во Берлин и Хајделберг, и Францускиот колеџ и Политехничката школа во Париз.
Во 1877, се венчал со Маргарет Хемингвеј, ќерка на богат Њујоршки адвокат и брокер. Тие имале два сина и една ќерка.
Мајклсон бил фасциниран со науките, посебно со проблемот со мерењето на брзината на светлината. Додека бил во Анаполис, го спровел својот прв обид за брзината на светлината, како дел од демонстрацијата за време на часот во 1877 година. Неговиот Анаполски обид бил редефиниран, во 1879 година, при што ја измерил брзината на светлината и таа била 299.864±51 км/с, и ја проценил брзината на светлината во вакуум дека изнесува 299.940 км/с. По 2 години студии во Европа, дал отставка од Морнарицата во 1881 година. Во 1883 се вработил како професор по физика на Факултетот за применети науки при универзитетот „Кејс Вестерн Резерв“ во Кливленд, Охајо и се концентрирал на развивање на подобар интерферометар. Во 1887 тој и Едвард Морли го извеле познатиот Мајклсон-Морлиевиот обид кој го отфрлил постоењето на етер. Тој подоцна го искористил астрономскиот интерферометар во мерките на ѕвездените пречници и во мерење на разделеноста на двојните ѕвезди.
Во 1889 Мајклсон станал професор во универзитетот „Кларк“ во Ворчестер, Масачусетс и во 1892 бил назначен професор и прв шеф на одделот за физика на новоорганизираниот Чикашкиот универзитет.
Во 1899, се венчал со Една Стантон. Тие имале еден син и три ќерки.
Во 1907, Мајклсон ја имал честа да биде првиот Американец да ја добие Нобеловата награда по Физика „за неговата оптички прецизни инструменти и спектроскопски и метролошки испитувања спроведени со тие инструменти“. Тој исто така го освоил Коплиевиот Медалот во 1907, Хенри Драперовиот медал во 1916 и Златниот медал на Кралското Астрономско Друштво во 1923 година. Исто така, еден кратер на Месечината е именуван по него. Мајклсон починал во Пасадена, Калифорнија на возраст од 78 години. Во сеќавање на Мајклсон и неговите достигнувања Чикашкиот универзитет ја посветил студенското живеалиште „Мајклсонова куќа“ во негова чест. И Кејс Вестерн Резерв има посветено живеалиште во неова чест, и Мајклсон Хол (академска зграда со училници за науки,лаборатории и канцеларии) во Поморската академија на САД исто така го носи негово име. Универзитетот „Кларк“ го именувал театерот во негова чест. Мајклсоновата лабораторијата во морнаричката база „Чајна Лејк“ во Риџкрест,Калифорнија е именувана во негова чест. Постои екран во делот кој е отворен во лабораторијата во кој се прикажани факсимили од неговата Нобелова награда (медалот), документот за наградата и примери од неговите дифракциони мрежички.
Струмичка епархија
Рана историја
Христијанството на територијата на Струмица се ширело уште во првите векови на раното христијанство. Градот Струмица, како центар на Струмичката Епархија извесно време го носел и името Тивериопол, коешто повеќе се употребувало во византиската администрација и во црковната традиција. Со градот е поврзанa традицијата на почитувањето на Светите Петнаесет Тивериополски Свештеномаченици, коишто маченички пострадале во времето на царот Јулијан Отпадник кон крајот на 4 век. Нивното житие го напишал архиепископот Теофилакт Охридски. За големото чествување на овие светители зборува и фактот дека и струмичките владици извесно време се нарекувале "Епископи тивериополски", како и откриените темели на ранохристијанската базилика на Свети Петнаесет во Струмица.
Среден век
Во 9 век Цариградската патријаршија ја обновила својата мисија во Македонија преку светите браќа Методиј и Кирил. Со таа цел била и мисијата на Свети Методиј Солунски, кој како цариградски царски намесник, од 845 до 855 година, бил управител во овие краишта. Во Методиевото житие се вели дека заедно со својот брат Свети Кирил, кој го посетил, го проповедале христијанството и по долината на реката Брегалница. Свети Кирил, тогаш покрстил илјадници Македонци, за што зборуваат и народните преданија. Во едно од нив се вели дека Свети Методиј цели десет години им го проповедал на Македонците Словото Божјо по Бела Река, што тече источно од с. Вељуса, минува низ с. Водоча и по долниот тек се вика Водочница, а за Водочкиот Манастир се тврди дека бил расадник на просветата и монаштвото. Со голема веројатност се претпоставува дека во овој манастир, се вршело препишување на црковни книги од грчки на црковнословенски јазик. И дека во овој крај како ученик на Светите Кирил и Методиј Солунски дејствувал и Свети Климент Охридски, кој според преданието и потекнувал од Струмичко. Во еден список на епископи, којшто се однесува на ова време, името Климент е означено како епископ Тивериополски.
За време на владеењето на Цариград (во текот на 11 и 12 век), Струмичката епархија, во рамките на Охридската архиепископија - како и самата архиепископија - била ставена во служба на Цариградската патријаршија. Во тоа време, многу имоти од Струмичко, меѓу кои и манастирската црква во Вељуса, му биле подарени на Светогорскиот манастир Ивирон. Струмичката митрополија била во составот на Охридската архиепископија, сè до нејзиното укинување во 1767 година, за што придонел и митрополитот Ананиј II Струмички, кој во судирот меѓу двете цркви - Охридската и Цариградската, застанал на страната на Цариградската патријаршија.
Понова историја
Во почетокот на XX век, Струмица била зафатена од Балканските војни, како и од Првата светска војна. Се судираат македонските, грчките, српските и бугарските интереси. Градот Струмица и некои од селата биле запалени. Бил запален и манастирот во с. Велјуса, чиишто конаци изгореле, а внатрешноста на црквата била делумно оштетена.
Од 1920. до времето на Втората светска војна Струмичката епархија била во составот на Злетовско-струмичка епархија на Српската православна црква. Со возобновувањето на Охридската Архиепископија во лицето на Македонската православна црква во 1958 година, Злетовско-Струмичката епархија повторно влегува во нејзин состав. А со одлуката на САС на МПЦ од 1988 година повторно оформена Струмичката епархија, во чијшто состав подоцна влегоа градовите Радовиш и Валандово.
Најнова историја
Со враќањето на монахот Наум од Григоријатскиот манастир на Света Гора, во август 1995 година, и со неговото востоличување за Струмички Митрополит дошло до возобновување на севкупниот црковен и духовен живот во епархијата. Во последните години од XX век Струмичката епархија станала матичник на возобновеното монаштво во МПЦ.
Освен манастирите Пресвета Богородица Елеуса во село Вељуса како женски и Св. Леонтиј во село Водоча како машки манастир, монашкиот живот е возобновен во многу други манастири во епархијата. Во Берово, манастирот посветен на св. Архангел Михаил бил возобновен како женски, а манастирот на Успението на Пресвета Богородица како машки манастир. Дел од манастирскиот комплекс на Св. Партениј Зографски во Стар Дојран бил возобновен како женски манастир и манастирот на Св. четириесет Севастиски маченици во Банско како машки манастир. На почетокот на 2003 година бил изграден манастирот на Св. Климент и Наум Охридски во Хамзали, како машки манастир. Во 2004 година бил возобновен манастирскиот комплекс посветен на Свети Антониј и Ѓорѓи во Ново Село, којшто со вселувањето на двајца свештеномонаси и неколкумина искушеници на денот на светото Успение на Пресвета Богородица е заживеан како машки манастир.