cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
А2-телевизија
На 13 јуни 2012 и А2 згасна беше затворена од Советот на радио дифузија(СРД)поради непочитување на програмски формат. Од А2 велат дека оствариле стабилен рејтинг со емитувањето на 19 Вести,Овде и Сега заедно со останатата програма која се емитуваше на А2. И по затворањето на А2 вестите од проектот 19 се емитуваат на порталот Либертас секој ден во 19.00 часот.
Серии
А2 (телевизия)
Џамија Балат Јусуф Шуџаедин Амбари
Џамија Балат Јусуф Шуџадин Амбари (Balat Yusuf Şücaeddin Ambari Camii) — џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во реонот на Фатих, во населбата Ајвансарај во Истанбул.
Историја
Џамијата била изградена во времето на отоманскиот султан Мехмед II од страна на Јусуф Шуџадин Амбари. Во моментот се состои од едно минаре.
Муслиманскиот храм бил изграден од камен, со дрвени тавани. Михработ исто така е направен од дрво. Својата автентичност џамијата ја изгубила кога била реновирена на неколкупати, а најголема реконструкција доживеала во 1766 и 1892 година.
Вкупниот капацитет на џамијата која може да ги прими верниците е 150 луѓе.
Креативна деструкција
Креативна уништување (германски: schöpferische Zerstörung), позната и како бурата Шумпетер, е концепт во економија која од 1950 година е лесно  идентификуван од страна на  австрискиот  економист Џозеф Шумпетер, а е концепт кој произлегува од работата на Карл Маркс и го популаризирал како теорија за економски иновации и деловниот циклус.
Според Шумпетер, „burata на креативно уништување“ го опишува „процесот на индустриска мутација која континуирано ја револуционира економската структура одвнатре, непрестајно уништувајќи ја старата, непрестајно создавајќи нова“. Во марксиската економска теорија, концептот пошироко се однесува на поврзаните процеси на акумулација и уништување на богатството во капитализмот.
За германскиот социолог Вернер Сомбарт е заслужен за првата употреба на овие термини во неговото дело Krieg und Kapitalismus ( Војна и капитализам, 1913). Меѓутоа, во претходната работа на Маркс, идејата за креативно уништување или уништување (германски: Vernichtung ) не подразбира само дека капитализмот ги уништува и реконфигурира претходните економски поредоци, туку и дека тој мора постојано да го девалвира постојното богатство (дали преку војна или редовни и периодични економски кризи) со цел да се расчисти теренот за создавање на ново богатство.
Во „ Капитализам, социјализам и демократија“ (1942), Jозеф Шумпетер го разви овој концептот при внимателно читање на мислата на Маркс (на која е посветен целиот Дел I од книгата), тврдејќи притоа (во Дел II) дека креативно-деструктивните сили ослободени од капитализмот на крајот ќе доведе до негово пропаѓање како систем (види подолу).
Историја
Иако модерниот израз „креативно уништување“ не го користи експлицитно Маркс, тој во голема мера произлегува од неговите анализи, особено во делото на Вернер Сомбарт (кого Енгелс го опиша како единствениот германски професор кој го разбираше Марксовиот капитал ), и Jозеф Шумпетер, кој долго разговараше за потеклото на идејата во работата на Маркс (види подолу).
Во Комунистичкиот манифест од 1848 година, Карл Маркс и Фридрих Енгелс ги опишаа кризните тенденции на капитализмот во смисла на „присилното уништување на масата на производствени сили“:
Неколку години подоцна, во Grundrisse, Маркс пишуваше за „насилното уништување на капиталот не од надворешни односи, туку како услов за негово самоодржување“. Со други зборови, тој воспоставува неопходна врска помеѓу генеративните или креативните сили на производство во капитализмот и уништувањето на капиталната вредност како еден од клучните начини на кои капитализмот се обидува да ги надмине своите внатрешни противречности.
Во heories of Surplus Value („Том IV“ од Капиталот, 1863), Маркс ја рафинира оваа теорија за да направи разлика помеѓу сценаријата каде уништувањето на (стоковните) вредности влијае или на употребните вредности или на размените или на обете заедно. Уништувањето на девизната вредност во комбинација со зачувувањето на употребната вредност претставува јасни можности за нови капитални инвестиции, а со тоа и за повторување на циклусот производство-девалвација.
Социјалниот географ Дејвид Харви ги сумира разликите помеѓу употребите на Маркс на овие концепти и Шумпетер: „И Карл Маркс и Joзеф Шумпетер долго пишуваа за„ креативно-деструктивните “склоности на капитализмот. Додека Маркс јасно се воодушевуваше на креативноста на капитализмот, тој ... силно ја нагласи неговата самоуништувачка. Поддржувачите на Шумпетер цело време ја славеа бескрајната креативност на капитализмот додека ја третираа деструктивноста како главно прашање на нормалните трошоци за водење бизнис “
Друга рана употреба
Во „ Потекло на видовите“, објавено во 1859 година, Чарлс Дарвин напишал дека „истребувањето на старите форми е скоро неизбежна последица од производството на нови форми“. Еден значаен исклучок од ова правило е како истребувањето на диносаурусите го олеснува адаптивното живеење на цицачите. Во овој случај, создавањето беше последица, наместо причина, на уништување.
Во филозофска смисла, концептот на „креативно уништување“ е близок до концептот на Хегел за sublation.
Хуго Рајнерт тврди дека формулацијата на концептот на Сомбарт била под влијание на источната мистика, поточно сликата на хиндуистичкиот бог Шива, кој е претставен во парадоксалниот аспект на истовремен уништувач и творец. Замисливо, ова влијание помина од Јохан Готфрид Хердер, кој ја донесе хиндуистичката мисла во германската филозофија во неговата Филозофија на човечката историја (Ideen zur Philosophie der Geschichte der Menschheit) (Хердер 1790–92), конкретно, том III, стр. 41–64. преку Артур Шопенхауер и ориенталистот Фридрих Маер преку списите на Фридрих Ниче. Ниче го претстави креативното уништување на модерноста преку митската фигура на Дионис, фигура за која тој истовремено гледаше како „деструктивно креативна“ и „креативно деструктивна“. Во следниот пасус од „ On the Genealogy of Morality“ (1887), Ниче тврди за постоење на универзален принцип на циклус на создавање и уништување.
Другите формулации на оваа идеја во XIX век вклучуваат руски анархист Михаил Бакунин, кој напиша во 1842 година: „Страста за уништување е и креативна страст!“ Сепак, може да се забележи дека оваа претходна формулација може попрецизно да се нарече „деструктивно создавање“,  и остро се разликува од формулациите на Маркс и Шумпетер во фокусот на активното уништување на постојниот општествен и политички поредок од страна на човечки агенти (за разлика од системските сили или противречностите во случајот и на Маркс и на Шумпетер).
Изразот „креативно уништување“ беше популаризиран од и најмногу се поврзува со Jозеф Шумпетер, особено во неговата книга Капитализам, социјализам и демократија, за првпат објавена во 1942 година. Веќе во својата книга „ Деловни циклуси“ од 1939 година, тој се обидел да ги насочи иновативните идеи на Николај Кондратиеф и неговиот долг бран циклус за кој Шумпетер веруваше дека е воден од технолошка иновација. Три години подоцна, во „ Капитализам, социјализам и демократија“, Шумпетер го вовел терминот „креативно уништување“, за да го опише нарушувачкиот процес на трансформација што го придружува таквиот иновации:
Во визијата на Шумпетер за капитализам, иновативниот влез на претприемачите беше нарушувачка сила што го одржувала економскиот раст, дури и кога ја уништила вредноста на основаните компании и работници кои уживале одреден степен на монопол моќ, добиена од претходните технолошки, организациски, регулаторни и економски парадигми. Сепак, Шумпетер бил песимист во врска со одржливоста на овој процес, гледајќи дека тоа на крајот води кон поткопување на сопствените институционални рамки на капитализмот:
Во филмот „Other People's Money“ (1991 г.) се даваат спротивставени гледишта за креативно уништување, претставени во двата говори во врска со преземањето на јавно тргувана компанија за жици и кабли во мал град во Нова Англија. Едниот говор го изведува корпоративен напаѓач, а другиот го одржува извршниот директор на компанијата, кој е главно заинтересиран за заштита на своите вработени и градот.
Примера Дивисион (Шпанија) 2013-2014
Сезоната 2013-14 во Примера Дивисион била 83-та сезона од основањето. Сезоната започнала на 17 август 2013, а завршила на 18 мај 2014.
Лазо Дренков
Лазо Дренков ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Примера Дивисион (Шпанија) 2013-2014
Титулата ја освоила екипата на Атлетико Мадрид. Најдобар стрелец бил Кристијано Роналдо (Реал Мадрид) со 31 постигнат гол.
Лазо Дренков
Животопис
Една улица во градот Скопје, е именувана е по него.
Црква „Св. Троица“ - Росоман
Свети Троица — македонска православна црква, единствена селка црква на неготинското село Росоман и главна парохиска црква во Росоманската парохија.. Црквата е изградена е во 1990 година, додека осветувањето на камен-темелникот го извршил тогашниот архиепископ г.г. Михаил, како надлежен митрополит во Повардарската епархија. Со помош на митрополитот повардарски г. Агатангел и неговото доаѓање се смениле престолните икони, апостолите, дверите, чиј иконописец е Златко Александарски. Со благослов и помош на митрополитот се направил владички стол во средината на црквата и мал владички стол во олтарот, се направил престол за служење, се направиле ѓаконикот и жртвеникот. Олтарниот дел е фрескоживописан од страна на уметникот Светозар. '''„Св. Троица“''' — осветена на 28 октомври 2007 год. од Неговото Високопреосвештенство Митрополит Повардарски г. Агатангел.
Хелда (род)
Хелда —  цветни растенија од то на троскотите (Polygonaceae).
Опис
Родот хелда опфаќа 15-16 ови растенија, меѓу кои два претставуваат важни земјоделски култури: обичната хелда (Fagopyrum esculentum) и татарската хелда (Fagopyrum tataricum). Имаат слична употреба и се категоризирани како псевдожитарки бидејќи се користат за иста намена како житарките, но не му припаѓаат на семејството треви (Poaceae).
Во рамките на родот се наоѓаат и следниве питоми видови: повеќегодишната хелда Fagopyrum dibotrys (порано Fagopyrum cymosum), Fagopyrum giganteum и Fagopyrum homotropicum.
Растенијата имаат петливчени цветови распоредени во сложен грозд што даваат снопчиња со странични цветови на врвот од гранчето.
Дејвид Ромер
Дејвид Ромер (англиски: David Romer) – американски економист.
Образование и кариера
Ромер дипломирал на Универзитетот Принстон (Princeton University) во 1980 година, а докторирал на МИТ во 1985 година. Својата академска кариера ја започнал на Универзитетот Принстон, каде работел како доцент во периодот 1985-1988, а во 1988 година се преселил на Универзитетот на Калифорнија во Беркли (University of California at Berkeley), каде работел како вонреден и редовен професор. Притоа, во периодот 2009-2010 бил главен истражувач при Меѓународниот монетарен фонд.
Поважни публикации
Romer објавил повеќе трудови во престижните економски списанија, како:
Исто така, тој е автор на следнава книга:
Еволуционизам
Еволуционизам (познат и како еволуционистика или теорија на еволуција) — систем од идеи и концепти во биологијата кои го разјаснуваат историскиот прогресивен развиток на Земјината биосфера, на нејзините составни делови - екосистеми, како и на поедините таксони и видови, што може да се смета како дел од глобалниот процес на еволуција на вселената. Првите еволутивни идеи се појавиле во антиката, но делата на Чарлс Дарвин се тие кои го направиле еволуционизмот да биде фундаментален концепт во биологијата. Иако досега не постои единствена и општоприфатена теорија на биолошката еволуција, самиот факт на еволуцијата не претставува сомнеж кај научниците, бидејќи за неа постојат огромен број на поддржувачки научни докази.
Еволуционите идеи во антиката
Според некои истражувачи, изворот на еволуционите идеи може да се бара во космогонските древни религии. Идеите за создавање и развиток на вселената и животот во овие религии одат паралелно една до друга, а некогаш се тесно поврзани. Но митскиот начин на размислување не дозволува од нив да се искристализираат добри концепции. Првата таква концепција доаѓа од ученикот на Талес, Анаксимандар. За шемата на Анаксимандар, ние знаеме од историчарот од I век п.н.е. Диодор Сицилиски. Во неа, кога младата Земја е осветлена од Сонцето, нејзината површина најпрво се стврднала, а потоа почнала да врие, што довело до гниење прекриено со тенки облоги. Во тие облоги се зародиле сите раси на животни. Човекот подоцна произлегол од риба или рибовидно животно. Без разлика на оригиналноста, расудувањето на Анаксимандар е чисто шпекулативно и не е поткрепено со набљудувања. Еден друг антички мислител, Ксенофан, обрнал повеќе внимание на набљудувањата. Така, тој ги идентификувал фосилите кои ги пронаоѓал во планините, со отпечатоци на древни растенија и животни: ловор, черупки од мекотели, риби, фоки. Од ова тој заклучил дека земјата некогаш била спуштена во морето, со што изумреле надземните животни и луѓето, па се претвориле во кал, а кога повторно се појавувале, нивните отисоци засушувале. Хераклит, без разлика на неговите метафизички идеи на постојан развиток и вечно станиште, не создал никакви еволуциони концепции. Меѓутоа, некои автори сè уште го сметаат за првиот еволуционист.
На проблемот на наследноста прв му се посветил Алкмеон, лекар од раните питагорејци. Тој бил првиот од Грците кој дошол до заклучокот дека како мислечки орган на човекот се јавува черепниот мозок. Оттука тој заклучил дека спермата би морала да настанува токму во него, а во половите органи таа доспева преку посебни садови. При зачнувањето, „од кој родител е добиено повеќе семе, тој пол ќе се развие“. Од оваа фраза потекнува идејата за комбинирање на наследните својства која ја развил сицилијанскиот лекар, поет и натурфилозоф Емпедокле. Во неговиот трактат „За природата“ постојат реченици кои дозволуваат да го сметаме за предвесник на атомистите. Тука Емпедокле ја изнел идејата која потсетува на принципот на природната селекција.
Единствениот автор кај кого може да се пронајде идејата на постепена измена на организмите е Платон. Во својот дијалог „Држава“, тој го дал познатиот предлог: подобрување на човечката раса по пат на селекција на најдобрите претставници. Без сомнение, овој предлог тој го основал на познатиот факт на селекција од страна на производителите во сточарството. Во современата епоха, еден неразумен додаток кон овие идеи се развил во учењето за евгениката, која лежи во основата на расната политика на Третиот Рајх.
Средновековието и ренесансата
Со подемот на науката по „вековите на мракот“, во раното средновековие еволуционите идеи одново почнуваат да се огледаат во делата на научниците, теолозите и филозофите. Алберт Велики прв ја забележал спонтаната варијабилност кај растенијата која доведувала до појава на нови видови. Ова Теофраст го опишувал како трансмутација на еден во друг вид. Терминот, очигледно, бил земен од алхемијата. Во XVI век биле повторно откриени фосилни организми, но дури на крајот на XVII век за нив почнало да се мисли не како на „игра на природата“, камења во форма на коски или черупки, туку на остатоци од древни животни и растенија. Во еден документ од 1559 година - „Ноевиот кораб, неговата форма и капацитет“, Јохан Бутео пресметал дека коработ не може да ги носи сите видови на познати животни. Во 1575 година Бернар Палиси изложил во Париз неколку фосили каде за првпат ги споредил со денешните организми. Во 1580 година тој ја објавил во печатот идејата дека ако сè се наоѓа во „вечна трансмутација“, тогаш многуте фосили на риби и мекотели претставуваат изумрени видови.
Еволуционите идеи во новото време
Натамошното изложување на различни идеи за менливоста на видовите се засилило. Истата тенденција продолжила и со настапувањето на новата ера. Така, Френсис Бекон, политичар и филозоф, претпоставил дека видовите можат да се менуваат со акумулирање на „природни грешки“. Во овој аргумент, како и во случајот со Емпедокле, може да се насети принципот на природна селекција. Колку и да изгледа чудно, како прва книга за еволуција може да се смета трактатот на Метју Хејл - „The Primitive Origination of Mankind Considered and Examined According to the Light of Nature“. Чудното е во тоа што самиот Хејл не бил природонаучник, па дури ни филозоф - тој бил адвокат, теолог и финансиер, а својот трактат го напишал во време кога бил принуден да го напушти својот имот. Во него тој напишал дека не држи тврдењето според кое сите видови се создадени во нивната современа форма, напротив, тие биле создадени како архетипови, а целото разнообразие на животот се развило од нив под влијание на многубројни услови. За Хејл се поврзани и многу спорови околу случајноста кои се јавиле по утврдувањето на дарвинизмот. Во истиот трактат тој го спомнува за првпат поимот „еволуција“ во биолошка смисла.
Идеите за ограничен еволуционизам, во духот на онаа на Хејл, се создавале постојано, нив можеме да ги најдеме во делата на Џон Реј, Роберт Хук, Готфрид Лајбниц, па дури и во подоцнежните работи на Карл Лине. Нив многу појасно ги искажал Жорж Луј Бифон. Набљудувајќи ги седиментните карпи од водите, тој заклучил дека 6 илјади години, кои и се припишувале на историјата на Земјата од страна на природната теологија, не се доволни за да се образуваат седиментни карпи. Бифон пресметал дека Земјата е стара 75 илјади години. Опишувајќи ги растителните и животинските видови, Бифон сметал дека заедно со полезните својства кај нив имало и такви за кои не е можно да се каже дека имаат каква било корисна вредност. Ова и противречело на природната теологија, која сметала дека секое влакно на телото на животното е создадено во негова полза или во полза на човекот. Бифон заклучил дека оваа противречност може да се отстрани со прифаќање на создавањето на еден општ план кој варира кај различни отелотворенија. Лајбницовиот „закон за постојаност“ бил создаден 1749 година и бил против постоењето на дискретни видови, сметајќи ги видовите за плод на фантазијата на систематичарите (во ова може да се согледа изворот на неговата долга полемика со Лине и антипатијата на овие учени кои ја имале еден кон друг).
Теоријата на Ламарк
Чекор кон обединувањето на трансформистичкиот и систематскиот пристап бил направен од страна на природонаучникот и филозоф Жан Батист Ламарк. Како поддржувач на промената кај видовите и деист, тој го признавал Творецот и сметал дека Врховниот Творец ја создал само материјата и природата; сите останати неживи и живи објекти настанале од материјата под дејство на природата. Ламарк нагласувал дека „сите живи тела произлегуваат едни од други, притоа не по пат на последователен развиток од претходните ембриони“. На овој начин тој настапил против концепцијата на преформизмот како автогенетски процес, а неговиот следбеник Етиен Жофру Сент-Илер (1772-1844) ја бранел идејата за единство во градбениот план на животните од различни типови. Најпотполните еволуциони идеи на Ламарк се изложени во „Филозофија на зоологијата“ (1809), иако многу ставови од својата еволуциона теорија Ламарк ги формулирал во воведните лекции од еден курс по зоологија во 1800-1802 година. Ламарк сметал дека степените на еволуцијата не се една права линија, како „скалата на суштествата“ на швајцарскиот натурфилозоф Шарл Боне, туку имаат многу гранки и отклонувања на ниво на родови и видови. Оваа претстава дала основа за идното „семејно дрво“. Ламарк го употребил и поимот „биологија“ во современа смисла. Во зоолошките трудови на Ламарк - создавачот на првото учење за еволуцијата - немало фактички неточности, шпекулации како во работата на неговиот современик, соперник и критичар, создавачот на споредбената анатомија и палеонтологијата - Жорж Кивје (1769-1832). Ламарк сметал дека движечки фактор на еволуцијата може да биде „увежбаноста“ или „неувежбаноста“ на органите. што зависи од адекватното директно влијание на средината. Донекаде наивната аргументација на Ламарк и Сент-Илер во многу придонела за антиеволуционата реакција на трансформизам од почетокот на XIX век.
Трансформизам и катастрофизам
Идеал за Кивје бил Лине. Кивје ги разделил животните на четири „гранки“ од кои секоја се одликувала со единствен план на градба. За овие „гранки“ неговиот наследник Александар Бленвил го предложил поимот тип кој сосема соодветствува со „гранките“ на Кивје. Типот не е само повиш таксон во царството на животните. Меѓу четирите избрани типови на животни не може и не би можело да има преодни форми. Сите животни кои припаѓаат на еден тип се одликуваат со општ план на градба. Оваа важна поставка на Кивје е крајно суштествена и денес. Кивје во потполност го прифатил линеовскиот хиерархиски систем и создал свој систем во вид на разгранувачко дрво. Но тоа не било семејно дрво, туку дрво на сличностите меѓу организмите. А.А. Борисјак правилно рекол: „ со градењето на систем... целосно основан на сличностите и разликите меѓу организмите, тој самиот ја отворил вратата на еволуционата теорија против која се борел“. Системот на Кивје бил првиот систем на органската природа, во кој современите форми се сметале за блиски со фосилните. Кивје се смета за крупна фигура во оформувањето на палеонтологијата, биостратиграфијата и историската геологија како наука. Теоретската основа за постоење на граници меѓу слоевите од карпите го поттикнала Кивје Кивје да размислува за катастрофални изумирања на фауната и флората кои се случиле токму на границите меѓу периодите и епохите. Тој исто така го разработил учењето за корелациите, благодарејќи на кои го конструирал обликот на черепот како целина, скелетот како целина и на крајот давал реконструкција на надворешниот облик на фосилното животно. Својот придонес на стратиграфијата заедно со Кивје го дал и неговиот француски колега, палеонтолог и геолог, Адолф Теодор Броњар (1770-1847), и независно од нив англискиот геодет и рударски инженер Вилијам Смит (1769-1839).
Поимот за изучувањето и формата на организмите - морфологија - бил воведен Јохан Фридрих фон Гете, а самата наука се појавила кон крајот на XVIII век. За креационистите од тоа време, единството во планот на градба значело барање на сличности, но не и сродство меѓу организмите. На задачата на споредбената анатомија се гледало како на обид за да се разбере на каков начин го создавало Врховното Суштество целото тоа разнообразие на животни кои ние го набљудуваме на Земјата. Еволуционата класика го нарекува тој период од развитокот на биологијата „идеалистичка морфологија“.
Еволуционисти — современици на Дарвин
Англискиот шумар Патрик Метју (1790-1874) во 1831 година ја објавил монографијата „Дрвените бродови и садењето дрвја“. Појавата на нерамномерен раст кај истогодишните дрвја, уништувањето на едни и преживувањето на други, биле одамна познати на шумарите. Метју претпоставил дека селекцијата не само што го осигурува преживувањето на најподобните, туку може да доведе и до промени на видовите во процесот на историски развиток. Според ова, борбата за опстанок и природната селекција му биле нему познати. Меѓутоа, тој сметал дека забрзувањето на еволуциониот процес зависи од волјата на организмот (ламаркизам). Принципот на борба за опстанок кај Метју бил тесно поврзан со постоењето на катастрофи: по превратот преживуваат немногубројните примитивни форми; во отсуство на конкуренција по превратот, еволуциониот процес оди со побрзо темпо. Еволуционите идеи на Метју останале незабележани во текот на три декади. Но во 1868 година, по излегувањето на „Потеклото на видовите“, тој ги преобјавил своите еволуциони страници. Потоа Дарвин ги прочитал делата на својот предок и го спомнал Метју во историското резиме на третото издание од својот труд.
Чарлс Лајел (1797-1875) бил крупна фигура во своето време. Тој го вратил поимот актуализам во живиот свет, кој потекнувал дури од античките автори, а исто така и од такви големци во човековата историја, како Леонардо да Винчи (1452-1519), Ломоносов (1711-1765), Џејмс Хатон (1726-1797) и Ламарк. Прифаќањето од страна на Лајел на концепцијата на запознавање на минатото преку изучување на совремието значело создавање на првата целосна теорија за еволуцијата на планетата Земја. Англискиот филозоф и историчар Вилијам Уевел (1794-1866) во 1832 година го приложил поимот униформизам кон евалуацијата на теоријата на Лајел. Лајел зборувал за неменливоста на геолошките фактори низ времето. Униформизмот бил целосна антитеза на катастрофизмот на Кивје. „Учењето на Лајел денес преовладува, - пишувал антропологот и еволуционист И. Ранке, - како некогаш што господарело учењето на Кивје. Притоа често се заборава дека учењето за катастрофите е тешко подолготрајно да даде задоволувачко шематско објаснување на геолошките факти во очите на најдобрите истражувачи и мислители доколку тоа не се потпира на извесен збир од полезни набљудувања. Вистината и овде лежи меѓу крајностите на теоријата“. Како што признаваат и современите биолози „катастрофизмот на Кивје бил неопходна етапа во развитокот на историската геологија и палеонтологија. Без катастрофизмот, развитокот на биостратиграфијата тешко би можел да се одвива толку брзо“.
Шкотланѓанецот Роберт Чемберс (1802-1871), кој бил книгоиздавач и популаризатор на науката, ја издал во Лондон книгата „Траги од  на создавањето“ (1844), каде анонимно ги пропагандирал идеите на Ламарк и зборувал за траењето на еволутивниот процес и еволуцискиот развиток од едноставно организирани предци во посложени форми. Книгата била наменета за пошироката публика, па за 10 години доживеала 10 изданија со тираж од не помалку од 15 илјади копии (што само по себе е импресивно за тоа време). Околу анонимниот автор на книгата произлегле спорови. Секогаш многу воздржан и претпазлив, Дарвин стоел настрана од пламената дискусија во Англија, но внимателно набљудувал како критиката на делумните неточности се претворила во критика на самата идеја за менливоста на видовите, за да не ја повтори истата грешка. Чемберс, веднаш по издавањето на книгата на Дарвин, влегол во редовите на поддржувачи на новото учење.
Во XX век се појавува Едвард Блит (1810-1873), англиски зоолог, истражувач на фауната на Австралија. Во 1835 и 1837 година тој објавил две статии во англискиот „Журнал на природната историја“ во кои зборувал за тоа дека во услови на жестока конкуренција и недостаток од ресурси, шансите за оставање потомство се достапни само на посилните.
Според ова, дури пред издавањето на познатото дело на Дарвин, науката за природата веќе го подготвила тлото за восприемање на учењето за менливоста на видовите и селекцијата.
Работата на Дарвин
Нова етапа во развитокот на еволутивна теорија настапила во 1859 година како резултат на публикацијата на Чарлс Дарвин „За потеклото на видовите по пат на природна селекција или зачувување на фаворизираните раси во борбата за живот“. Според Дарвин, основна движечка сила на еволуцијата е природната селекција. Селекцијата (која дејствува на единките) дозволува преживување и оставање на потомство од страна на тие организми кои се подобро адаптирани (прилагодени) за живот во дадена средина. Дејствувањето на селекцијата доведува до распаѓање на видовите на делови - ќеркини видови, кои од своја страна, со текот на времето ќе дивергираат до родови, семејства и сите поголеми таксони.
Со карактеристичната за него чесност, Дарвин укажал на тие кои непосредно го поттикнале да го напише и издаде своето еволутивно учење (веројатно Дарвин не бил премногу заинтересиран за историјата на науката, бидејќи во првото издание на „Потеклото на видовите“ тој не ги спомнал своите непосредни претходници: Волес, Метју, Блит). Директно влијание на Дарвин во процесот на создавање на делото имале Лајел и во помал степен Томас Малтус (1766-1834), со неговата геометриска прогресија на популацијата од демографскиот труд „Есеј за законите на популацијата“ (1798). И може да се каже дека Дарвин бил охрабрен да го објави својот труд од страна на младиот англиски зоолог и биогеограф Алфред Волес (1823-1913), кој му го испратил својот ракопис, во кој независно од Дарвин ги изложил идеите на теоријата за природна селекција.
Притоа, Волес знаел дека Дарвин работи на своето еволутивно учење, бидејќи тој му пишал за него во писмо од 1 мај, 1857 година:
Тука го согледуваме здраворазумното мислење на Дарвин како и џентлменскиот однос меѓу двата учени, кое е јасно при анализирањето на преписките меѓу нив. Дарвин, добивајќи ја статијата на 18 јуни, 1858 година, сакал да ја претстави во печатот, останувајќи тивок за својата работа и по настојувањето на пријателите напишал „кратко резиме“ на својот труд и овие два труда им ги преттсавил на членовите од Линеовото друштво.
Дарвин целосно ја прифатил од Лајел идејата за постепениот развиток и може да се каже дека бил униформист. Се поставува прашањето: доколку сè му било познато на Дарвин, тогаш која е неговата заслуга, зошто неговата работа предивикала таква реакција? Но Дарвин го направил она што не можеле неговите претходници. Како прво, тој и дал на својата работа многу актиелно име. Јавноста покажала голем интерес кон „За потеклото на видовите по пат на природна селекција или зачувување на фаворизираните раси во борбата за живот“. Тешко е да се замисли друга книга во историјата на светската наука чие име многу добро ја изразува нејзината суштина. Дарвин не изразил желба за изедначување со неговите претходници. Ние можеме само да погодуваме како би изреагирала јавноста доколку Метју би ги издал своите еволутивни погледи со насловот „Можност за менување на растителните видови со текот на времето благодарение на преживувањето (селекцијата) на најдобро приспособените“. Но, како што е спомнато претходно, неговата книга „Дрвените бродови и садењето дрвја“ не привлекла внимание.
Како второ, и најважно, Дарвин можел да ги објасни причините за менување на видовите на своите современици врз основа на спроведените набљудувања. Тој ја одбил како неоснована претставата за „извежбаност“ или „неизвежбаност“ на органите и се свртел кон фактите на одгледување нови раси животни и сорти растенија од страна на луѓето - кон вештачката селекција. Тој покажал дека неопределената менливост на организмите (мутации) се предава на наследството и може да стави почеток на нова раса или сорта, доколку е полезна на човекот. Применувајќи ги овие податоци за дивиот свет, Дарвин укажал дека во природата можат да се зачуваат само оние промени кои се полезни за видот за успешна конкуренција со другите видови, и зборувал за борбата за опстанок и природната селекција, но и ја покажал еволуцијата на фактички материјал, при географската изолација и од позиција на строгата логика ги објаснил механизмите на дивергентната еволуција.
Тој исто така ја информирал јавноста за фосилните форми на џиновски мрзливци и оклопници, кои би можеле да се сметаат за еволуција во времето. Дарвин ја допуштил и можноста продолжено зачувување на некои просечни норми на видот во процесот на еволуција по пат на отстранување на сите отклонувачки варијанти, што подоцна било именувано како стазигенеза. Дарвин бил во можност да ја докаже реалноста на менливоста на видовите во природата, па затоа благодарејќи на неговата работа му дошле идеите за строгата постојаност на видовите. По ова, бесмислено било упорствувањето на статиката и фиксизмот.
Рабел
Рабел (Rabel; Rabøl) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Хосе Хоакин Рохас
Хосе Хоакин Рохас Гил (José Joaquín Rojas Gil; р. во Сеза, Мурсија) — шпански професионален друмски велосипедист, моментално вози за UCI World Tour.
Кариера
Станал професионалец во 2006 со тимот. Неговиот постар брат Маријано исто така бил професионален велосипедист и возел за до 1996. Загинал истата година во сообраќајна несреќа.
Рохас бил избран да вози на Тур де Франс 2012, но доживеал несреќа на етапата 3, кога се здобил со фрактура на левата клучна коска, второ повлекување на Тур 2012, по возачот од Тим Скај Канстанцин Сивцов.
Рохас бил повторно избран да вози на Тур де Франс 2013 и завршил на 79. место, еден од највисоките пласмани помеѓу спринтерите, пред Саган, Грајпел, Кевендиш, Кител и Кристоф. Завршил на седмото место во бодовниот пласман со 156 бода. Негови најдобри резултати биле на третата етапа, на која се натпреварувал во масовен спринт и четврти на четинаесеттата етапа, каде бил дел од долго бегство, кога победил Матео Трентин. Бил дисквалификуван од Тур де Франс 2014 поради прекумерно засолнување зад автомобилот на екипата при спусот на Турмале.
Распоред на резултатите на големи трки
СО = се откажал; — = не учествувал; ДСК = дисквалификуван
Вејн (округ во Мичиген)
Вејн (Wayne) е округ во американската држава Мичиген. Овој округ според статистиките во 2000 година, има 1 985 101 жител, што го прави најголем округ во Мичиген, и 13-ти округ по број на жители во САД. Окружен центар е Детроит, Мичиген, најголемиот град во Мичиген по број на жители.
NGC 3414
NGC 3414 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3414 се споменува и како UGC 5959, MCG 5-26-21, CGCG 155-29, Arp 162, PRC C-35.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3414 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3414 има привидни димензии од 3,5' х 2,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 3414 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32533. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1979. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Буламација
Буламација (Μπουλαμάτσια) — село во Општина Касандра во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Буламација се наоѓа на 110 километри јужно од градот Солун и на 15 километри јужно од центарот на општината Касандра, на источниот дел од полуостровот Халкидик.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство. Селото како и сите други населби на полуостровот припаѓало на вакуфот Газанфер ага во нахијата Каламарија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Демографија
За првпат се споменува на пописот од 1981 година кога имало 12 жители, додека на пописот од 1991 имало 18 жители. Денеска, населението на селото е само 1 жител според пописот од 2011 година.
Мидгард
Мидгард (Miðgarðr = „средна земја“) е еден од деветте светови во нордиската митологија. Се работи всушност, за нашиот свет, животот на Земјата, светот на просечното човеково искуство. Мидгард е дом на луѓето (madr).
Мидгард се наоѓа на средината на дрвото Игдрасил и е опкружен со непроодни океани. Во океанот живее големата морска змија Јормунгандр, толку голема што го обиколува целиот Мидгард и на крај си ја гризе опашката. Концептот Уроборос (змија или змеј да си ја гриза опашката), го има и во египетската, хеленската, индиската и мексиканската митологија.
Според преданијата во Еда, Мидгард ќе биде уништен на Рагнарек, големата битка и судниот ден. Тој ден, големата змија Јормунгандр ќе се крене од океаните и ќе го камшикува копното. Целиот жив свет ќе биде уништен, а копното ќе потоне во морињата, по што ќе се издигне повторно, раззеленето и плодно.
На каменот Фирби (од добата на Викинзите) со рунско писмо, запишано е:
Освен во Еда, за Мидгард постојат записи и во староанглискиот еп „Беовулф“ (Beowulf), каде се нарекува middangeard (стр.анг). Всушност, овој збор е еквивалент на хеленскиот екумена -светот кој го знаеме и кој е населен од луѓе. Називот middangeard беше употребуван и во Господарот на прстените, чиј автор бил инспириран од митологијата за Мидгард и староанглиската поема Крајст.
ЖС „Лажени“
ЖС „Лажени“ (Σιδηροδρομικός σταθμός Μεσονησίου) — железничка станица меѓу селата Арменово и Лажени во Општина Лерин, Егејска Македонија. Се наоѓа на линијата Солун-Битола, и отворена е во 1894 г.
Историја
Станицата е отворена во 1894 г. заедно со самата линија. Во 1896 г. е изградена линијата Лажени-Лерин за да можат возовите од Битола да одат за Солун без да свртуваат во обратен правец кон север.
Услуги
ЖС „Лажени“ е без персонал и во трошна состојба.
Сообраќај
На станицата застануваат шест месни возови кои одат за Солун и Лерин.
Ранис
Ранис (Ranis) — мал град во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 15 километри источно од окружниот град Залфелд и 30 километри јужно од безокружниот град Јена.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Ранис-Цигенрик.
Местоположба
Ранис се наоѓа помеѓу Тириншки Холцланд на север и вештачкото езеро Хоенварте на југ на 380 метри. Низ него поминува потокот Шретерсбах.
Соседни општини
Соседни општини се Песнек, Вернбург, Шморда, Зајзла и Крелпа.
Градски единици
Градот се состои од местата Ранис, Бранденштајн, Лудвигсхоф и Херолдсхоф.
Градски совет
Градскиот совет на градот Ранис се состои од 12 членови. Според последните општински избори на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Збратимени градови
Ранис е збратимен со следниве градови:
Марија Маркова Попгеоргиева
Марија Маркова Попгеоргиева, со ајдучко име Рошко, била ајдутка, сестра на дедо Иљо Малешевски.
Родена е во Берово. Таа учествувала како „бајрактарка“ на Дедо Иљовата дружина во периодот од 1827 до 1828 година по реката Бистрица, потоа по околината на градот Бер за врема на грчките ослободителни борби.
Луол Денг
Луол Денг — суданско-британски професионален кошаркар, крило на Лос Анџелес Лејкерс во НБА и на кошаркарската репрезентација на Велика Британија.
Тој е роден во денешен Јужен Судан, но во раното детство со своето семејство се преселил најпрво во Египет, а потоа во Велика Британија, каде добил пасош и станал британски државјанин во 2006. Денг претходно го носел дресот на екипите на Чикаго Булс (2004–2014) и Мајами Хит (2014–2016) исто така во НБА.
Луол Денг двапати настапил на Ол-Стар натпреварот (2012–2013), бил избран во втората петорка на идеалната одбранбена постава во НБА (2012) и во првата петорка на дебитантите во НБА (2005). Со британската репрезентација настапил на Летните олимписки игри 2012, каде Велика Британија забележала биланс од 1–4. Денг во летото 2016 потпишал четиригодишен договор со Лос Анџелес Лејкерс вреден 72 милиони долари.
Мрежно премостување
Премостување е техника за проследување што се користи во компјутерски мрежи со пакетен пренос. За разлика од насочување, премостување не прави претпоставки за кај се сместени специвични адреси. Наместо тоа се потпира на преплавување и испитување на изворни адреси во добиените заглавја на пакетите, за да ги лоцира непознатите уреди. Кога уредот е сместен неговата локација се снима од табела каде што се зачувуваат MAC адреси, за да се занемари потребата за натамошно емитување. Корисноста на премостување е лимитирана поради неговата зависност од преплавување и поради тоа се користи само во локални мрежи.
Премостување генерално се однесува на транспарентно премостување или “Learning bridge” операции што доминираат во Етернет. Друга форма на премостување, премостување со изворен пат, е развиена за мрежите со кружен прстен (token ring).
Мрежниот мост поврзува поваќе сегменти од мрежата на податочниот слој (слој 2) на OSI моделот. Во Етернет мрежите терминот мост формално значи уред што се однесува според IEEE 802.1D стандардот. Мост и преклопник се многу слични со тоа дека преклопник е мост со повеќе порти. Преклопник или слој 2 преклопник често се користи наизменично со мост.
Мостовите се слични со повторувачи или мрежни разводни кутии, уреди што поврзуваат сегменти од мрежа на физички слој (слој 1) на OSI моделот. Како и да е со премостување собраќајот од една мрежа се менаџира се преемитува на слледните сегменти од мрежата. Мостови се покомплекси од разводните кутии или повторувачите. Мостови може да анализираат пакети на податоци за да одлучат дали мостот може да ги прати тие пакети на друг сегмент од мражата.
Транспарентно премостување
Мост користи табела за проследување или база на податоци за проследување за да праќа рамки низ сегментите на мрежата. Базата на податоци за проследување првично е празна и влезовите во базата на податоци се градат коко што мостот добива рамки. Ако влез со адреса не е најден во базата на податоци за проследување, таа рамка е преплавена на сите порти на мостот, што ја пренесува рамката на сите сегменти освен на изворната адреса. Со овие начини на емитување рамки, крајната мрежа ќе одговори и ќе се создаде влез во базата на податоци за проследување. На пример, да земеме 3 домаќини, А, Б и Ц и мост. Мостот има 3 порти. А е поврзана со мостот во порт 1, Б е поврзана со мостот во порт 2, Ц е поврзана во портот 3. А праќа рамка адресирана до Б на мостот. Мостот ја испитува изворната адреса на рамката и создаде влез со адреса и број на порта за А во табелата за проследување. Мостот ја испитува крајната адреса и ако не ја најде во табелата за проследување, ја преплавува до сите други портови:2 и 3. Рамката е примена од домаќините Б и Ц. Хостот Ц ја испитува крајната адреса и ја игнорира рамката. Хостот Б ја препознава крајната адреса која се совпаѓа и генерира одговор кон А. На патот назад, во табелата за проследување мостот додава влез за адресата и бројот на портата за Б. Мостот веќе ја има адресата на А во табелата за во табелата за проследување така да го праќа одговорот само на порта 1. Хостот Ц или било кој друг хост на порта 3 не се оптоварува со одговорот. Сега е возможна двосмерна комуникација меѓу А и Б без понатамошно преплавување.
Забележливо е дека и изворната и крајната адреса се користат во овој алгоритам. Изворните адреси се запишуваат во влезови во табелата за проследување додека крајни адреси се бараат во табелата и се совпаѓаат со соодветен сегмент за праќање на рамката.
Оваа технологија оригинално беше развиена од Digital Equipment Corporation во 1980-тите.
Филтрирање на основа на податоци
За пренесување меѓу два сегменти мостот ја чита MAC адреаста на одредиштето и одлучува дали да препрати или да филтрира. Ако мостот одлучи дека дестинациониот јазол е на друг сегмент од мрежата го препраќа пакетот на тој сегмент. Ако дестинационата адреса припаѓа на истиот сегмент како изворната адреса мостот ја филтрира рамката. Како што јазлите пренесуваат податоци преку мостот, мостот прави филтрирачка база на податоци (позната како база на податоци за проследување) на познати MAC адреси и нивните локации на мрежата. Мостот ја користи филтрирачката база на податоци за да одлучи дали пакет треба да се препрати или филтрира.
Премостување наспроти насочување
Премостување и насочување се два начини на контролирање податоци, но работат на различни методи. Премиостувањето работи со вториот слој од OSI моделот (податочниот слој) додека насочувањето работи со третиот слој OSI моделот (мрежниот слој). Оваа разлика значи дека мостот насочува рамки преку MAC адресите назначени од хардверот додека насочувачот ги прави одлуките според назначените IP-адреси. Како резултат на ова мостови не се оптоварени со, и не се способни да разликуваат мрежи, за ралика од насочувачи.
При дизајнирање меажа, може да се одбере користење на поваќе сегменти во една мрежа со мост или да се подели на повеќе мрежи интерконектирани со насочувач. Ако еден хост е физички поместен од една област на мрежата во друга, во мрежа која користи насочувач, мора да добие нова IP-адреса, додека ако овој систем е поместен во мрежа која користи мост не е потребна никаква реконфигурација.
Рабенхолц
Рабенхолц (Rabenholz; Ravnholt) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Општина Крива Паланка
Општина Крива Паланка — општина во североисточна Македонија, Република Македонија. Центар на општината е градот Крива Паланка.
Географија
Општината го зафаќа североисточното подрачје од Република Македонија, простираќи се на средна надморска височина од 400 метри (Славишко Поле) до 2252 метри (врвот Руен) на Осоговските Планини. Крива Паланка е град кој лежи на устието на две реки: Крива и Дурачка, кои извираат високо во Осоговските Планини во југоисточнниот дел од општината.
Општина Крива Паланка се протега на површина од на која се наоѓаат повеќе населени места - градот Крива Паланка и селата Б’с, Баштево, Борово, Варовиште, Габар, Голема Црцорија, Градец, Длабочица, Добровница, Дренак, Дрење, Дурачка Река, Жидилово, Киселица, Конопница, Костур, Кошари, Кркља, Крстов Дол, Лозаново, Луке, Мала Црцорија, Мартиница, Метежево, Мождивњак, Нерав, Огут, Осиче, Подржи Коњ, Станци, Т’лминци, Трново и Узем.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Крива Паланка е Борјанчо Мицевски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Крива Паланка е составен од 19 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Култура и спорт
ФК Осогово (Крива Паланка), оформен 1934 година, а во својата историја носел разни имиња, како Бентос и слично. Тука својата кариера ја има почнато Срѓан Захариевски.
Убиство во хотел Босфор
Убиство во хотел Босфор (турски: Kitapçi Dükkâni) - роман на турската писателка Есмахан Ајкол од 2001 година. Првобитно, романот бил објавен од страна на турската издавачка куќа „Everest Yayinlari“ од Истанбул, а во 2003 година бил објавен и во Цирих од страна на издавачката куќа „Diogenes Verlag AG“.
Содржина
Романот се состои од следниве глави:
Македонски изданија
Во март 2014 година, романот бил објавен на македонски јазик, како издание на „Антолог“ (44. книга од библиотеката „Бранови“), а во превод на Тулај Сејфула. Преводот на книгата бил поддржан од Министерството за култура и туризам на Турција, во рамките на програмата ТЕДА. Книгата има 208 страници, со обем од 20 сантиметри, каталогизирана е во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-608-243-006-5. Насловната корица била дело на Ана Андроска, лектурата ја направила Кристина Велевска, а ликовно-графичкото уредување било извршено во „Антолог“. Книгата била испечатена во печатницата „Графоден“, во тираж од 500 примероци. На задната страница се наоѓа фотографија на авторката, заедно со куси биографски податоци.