cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Банат
Рана историја
Со почеткот на вториот век од новата ера, за време на владеењето на царот Трајан (98—117), поголем дел од Дакија ја покориле Римјаните. Во освоените области ја основале провинцијата Дакија Феликс (Dacia Felix) која го опфаќала и подрачјето на денешниот Банат. За време на владеењето на цар Хадријан (117—138) спроведена е реоганизација на провинциската управа. Подрачјето на денешен Банат тогаш припаѓало на провинцијата Гора Дакија (Dacia Superior) која по својот главен град Апулуму е нарекувана и Dacia Apulensis. Поради сè поголеми притисоци од страна на различни варварски народи, Римјаните биле приморани да ги напуштат своите дачки провинции за време на владеењето на царот Аурелијан (270—275). Тогаш е напуштено и подрачјето на денешниот Банат во кое Римјаните се задржале само неколку истурени претстражи на самиот лев брег на Дунав.
После заминувањето на Римјаните, на подрачјето на денешниот Банат се сменувале различни народи, од кои најпознати се иранските Сармати и германските Готи. Од сарматските племиња ко живееле на оваа подрачје, познати се Јазиги, Роксолани и Лимиганти. Околу 370 година, Готите ги покориле Јазигите, на који подоцна, во времето на хунското освојување, им се губи секаков траг. Бидејќи во 375 година упаднале во Европа, Хуните ја освојуваат готската држава и го заземаат Банат, ставајќи ги под својата власт племињата Готи и Сармати. Спасувајќи се пред Хуните, еден дел од Готите, до тогаш населени по северниот Банат, се пробиле преку Дунав и се населиле во Тракија.
По смртта на хунскиот водач Атила (453), антихунската коалиција на германските народи предводена од Гепидите и нивниот крал Ардорих, ја срушиле моќта на хунската држава во одлучувачката борба на реката Недао (454) за која се претпоставува дека се одиграла на подрачјето на Банат. Преживеаните хунски војници тогаш нашле спас во бекство кон бреговите на Црно Море. По победата над Хуните, Гепидите на оваа подрачје воспоставуваат своја држава која во почетокот го опфаќала Банат и Трансилванија, а подоцна исто така и Бачка и Срем.
Гепидите владееле со Банат сè до 567 година, кога од исток се појавуваат Аварите, кои во сојуз со Лангобардите ги победиле Гепидите и го освоиле Банат, а потоа и цела Панонија. Франците во 796 година нанеле голем пораз на Аварите, кога италијанскиот крал Пипин, син на франачкиот крал Карло Велики, навлегол до аварската престолнина на Тиса и успеал да го совлада отпорот на Аварите и запленил непроценливо аварско богатство, кое тие го довлекувале од своите походи за ограбување. Во 8 или 9 век се споменуваат жупаните Бујла и Бута-ул, за ко се претпоставува дека како аварски или прабугарски големци владееле во областите Банат и Бачка.
Доселување на Словените
Словенските племиња се населиле на територијата на денешен Банат во текот на 6 и 7 век, пред преминувањето на Дунав и Сава и населувањето на Балканскиот Полуостров (Словените на територијата на Банат првпат се појавуваат во 4 век, додека првите масовни населувања се случуваат во почетокот на 6 век). Предците на овие Словени првобитно живееле некаде помеѓу Хуните и Гепидите, а по падот на гепидската држава, тргнале со Аварите кон запад и југ. Меѓу оваа словенска маса се наоѓале во најголем број предците на денешните Срби, кои, користејќи ја слабоста на Византија, до 8 век постепено го населиле Балканскиот Полуостров. На подрачје на денешниотБанат живееле Словенски племиња Бодриќи (Бодричи), Северани, Браничевци и Тимочани.
Во 9 век, по пропаста на Аварите, се јавуваат и првите форми на словенската државност на оваа подраче. Први словенски држави кои управувале со територијата на денешниот Банат биле Бугарското Царство и Велика Моравска, ( македонски јазик Голема Моравија). По записот на Унгарската историска хроника Геста Хунгарорум (Gesta Hungarorum), за време на бугарската управа (9 век), со територијата на Банат владеел бугарскиот војвода Глад, кој бил вазал на бугарскиот цар Симеон. Потомок на Глад бил банатскиот војвода Ахтум, последниот владетел кој се спротивставил на воспоставувањето на непосредната власт на Унгарското кралство во 11 век. Ахтум бил православен христијанин.
Унгарска управа
Со основање на Кралството Унгарија, Банат околу 1028 година, потпаѓа под унгарска власт. Населението на средновековната Унгарија било етнички мешовито и вклучувало: Кезуни, Унгари, Словени, Кумани, Саси, Секељи, Јаси, Власи, итн. Унгарците во почетокот го сочинувале владејачкиот слој на унгарското општество, додека кметовите биле воглавно Словени. Во тринаестиот век, на подрачјето на денешниот Банат се наоѓале следениве унгарски жупании: ковинска, крашовска, тамишка и чанадска.
Иако Србите на територијата на Банат биле дел од староседелските словенско население, поголем број на Срби почнале да се населуваат на оваа подрачје почнувајќи од четиринаесеттиот век. Непосредно пред отоманлиското освојување на овие простори, Србите сочинувале значаен дел од населението на денешниот Банат. Во првата половина на петнаесеттиот век, некои градови и места на територија на денешниот Банат биле во сопственост на српските деспоти Стефан Лазаревиќ и Ѓураѓ Бранковиќ. Во сопственост на Стефан Лазареви биле местата Бечеј (денес Нов Бечеј) и Велики Бечкерек –(македонски јазик Голем Бечкерек)- (денес Зрењанин). Овие места исто така биле во сопственост на Ѓураѓ Бранковиќ, кој, покрај наведените градови, во сопственост ги имал и местата Перлек, Арач, Вршац, итн.
Србите како мнознско население во Банат биле активен фактор во внатрешните случувања во Унгарското кралство. Нивното примање на христианството започнува во 10 век со крштевањето на војводата Ахтум по грчко-византиски обред, а веќе во следниот век се јавуваат првите отпори и побуни против обидите за латинизација. Помасовни населувања на Србите од југ во овие краеви започнале уште во времето на кралотЛудовик I во (1356 година), а продолжиле по Битката на Косово и во времето на владеењето на деспот Стефан Лазаревиќ и Ѓураѓ Бранковиќ, како и по падот на Смедерево во (1459 година). Како последица на турските освојувања, унгарскиот етнички елемент бргу исчезнал од подрачјето на Банат, а на нивното место се населиле Срби. Присуството на мнозинското српско население на оваа подрачје, е причина што во многу историски извори и мапи создадени помеѓу петнаесеттиот и осумнаесеттиот век на територија на денешниот Банат се споменува под името Расција (Рашка, Србија) и Мала Рашка (Мала Србија).
Цар Јован Ненад
На врвот на моќта, Јован Ненад во Суботица се крунисал за српски цар. Оваа српска држава била со краток век. Унгарското племство се здружиле против Јован Ненад и ја победиле неговата војска во летото во 1527 година, а царот Јован Ненад бил убиен. Со текот на времето, цар Јован Ненад станал легендарна фигура за Србите. Многу историчари го сметаат за зачетникот на денешна Војводина, а во Суботица му е подигнат споменик со натпис: „Твоја мисао је победила“ -македонски јазик „Твојата мисла победила“- (ова се толкува како мисла за српска самостојност во денешна Војводина во однос на Унгарија). По пропаста на царевата држава, Бачка и делови од Банат со кои управуваа доаѓаат за кратко време повторно под унгарска управа, за да набргу дојдат под директна отоманска управа.
Османлиска управа
Околу половината на 16 век западниот (рамен) Банат бил етнички доминантно српски, а источниот (планински) Банат доминантно романски. Србите претежно живееле во селата, додека градовите ги населувало етнички и верски мешано население, кое вклучувало Срби, муслимани (Турци, исламизирани Срби, Арапи),Роми, Грци, Цинцари, Евреи и други. Бечкерек (денешен Зрењанин) тогаш била едно од најзначајните населби во Банат, а поради заслугата која локалните бечкеречки Срби му ја направиле при освојувањето на Банат, Мехмед паша Соколовиќ го претворил овој град во своја задужбина (вакуф), а неговите жители ги ослободил од сите воени давачки.
По обновувањето на Српската патријаршија во 1557 година, која била издејствувана со заслуга на српскиот патријарх Макарије I, православните Срби од подрачјето на денешниот Банат потпаднале под нејзина јурисдикција. Српските патријарси тогаш носеле наслов: "патријарх на Србите, Бугарите, поморските и северните страни", а спомнувањето на северните страни се однесувал на сите области северно од Сава и Дунав, вкључувајќи го и Банат. За време на турска власт, на поширок простор на Банат делувале различни српски епархии, кои повремено се спојувани или разделувани, а меѓу нив се споменуваат: Вршачка, Темишварска, Липовска, Чанадска, Бечкеречка, Панчевачка и други.
Во втората половина на 16 век, источниот дел од денешниот Банат се наоѓал под врховната власт на Кнежевството Трансилванија, која на оваа подрачје организирала посебна погранична област позната како Лугошка и карансебешка бановина.
На почетокот на Втората војна (1593—1606) на подрачјето на Банат дошло до движења на православните Срби против турската власт. Истакната улогу во големото народно востание одиграл вршачкиот владика Теодор, кој во 1594 година учествувал во преговорите помеѓу српските востаници и власта во суседната Трансилванија. Турците се осветиле на Србите со спалување на моштите на Свети Сава. Иако се завршило со неуспех, востанието било едно од најголемите народни движења во српската историја.
Хабсбуршка управа
Откако Хабсбуршка монархија ги исфрлила Турците од Банат, победувајќи ги воено, воспоставен е Пожаревачкиот мир во(1718 година), според кој Банат станува имот на Хабсбуршката монархија. Банат тогаш е уреден како посебна воена провинција под името Тамишки Банат, и е поделен на 11 окрузи. Во 1751 година, Марија Терезија зема 8 (северни) окрузи од надлежност на воените власти, и воведува цивилна администрација, додека од останатите 3 (јужни) окрузи, подоцна (1768—1773 година) воспоставила банатска воена граница. Покраината Тамишки Банат е укината во 1778 година, а нејзината територија е приклучена кон Кралството Унгарска (во тоа време хабсбуршка провинција). Јужните делови на Банат останале во состав на воените граници сè до нејзиното укинување во 1873 година.
По развојачување на поморишките и потиските граници, многу Срби од тие простори се преселиле во Банат и се населиле во местата покрај Тиса. При создавањето на банатската воена граница, во нејзиниот состав не влегле северните делови на денешниот Банат, а Србите поради тоа биле незадоволни. За да го придуши незадоволството на Србите, кои не влегле во состав на границите Марија Терезија во 1774 година формирала Великокикиндски привилегиран диштрикт со седиште во Голема Кикинда, а диштриктот се состоел од 10 општини: Голема Кикинда, Башаид, Карлово, Кумане, Караш, Обилиќево (Јосефово), Српски Крстур, Врањево, Меленци и Мокрин. Овој диштрикт постоел сè до 1876 година. Во тоа време во Банат веќе се спроведувала силна колонизација на Германци. Покрај Германци, на подрачјето на Банат, потоа, се доселуваат и Унгарци, Словаци, Хрвати и други. Поради меѓусебните мешања на Срба и Романи, просторите на средниот Банат, кои до тогаш биле од мешан српско-романски карактер, добиваат претежно романски карактер.
Српски Банат
Според пописот од 2002 година, населението од српскиот дел на Банат (со исклучок на неговио дел кој припаѓа на Београд) броело 616.202 жители, од кои:
Во повеќето градови и општини на српскиот Банат мнозинско население се Срби. Унгарци сочинуваат мнозинско население во општината Чока (51,56%), а Словаци сочинуваат релативно етничко мнозинство во етнички мешовитата општина Ковачица (41,07%). Романци сочинуваат етничко мнозинство во некои населби, а Чеси во населбата Чешко Село.
Романски Банат
Во романскиот дел на Банат мнозинско население се Романци, но во некои општини мнозинството го сочинуваат и други народи (по пописот од 2002 година): Срби сочинуваат апсолутно мнозинство во општините Пожежена (52,09%) и Свињица (87,27%), а релативно мнозинство во општината Соколовац (49,54%); Хрвати (Крашовани) сочинуваат мнозинство во општините Крашова (84,60%) и Лупак (93,38%); Бугари сочинуваат мнозинство во општината Старо Бешеново (50,95%); додека Украинци сочинуваат мнозинство во општините Штука (63,65%) и Цопацеле (65,21%).
Унгарски Банат
Во унгарскиот дел на Банат мнозинско население се Унгарци, но во некои села во регионот (Деска, Сириг, Сентиван) присутно е и српско малцинство.
Српски Банат
Најголеми градови во српскиот дел на Банат се (број на жители е искажан според податоците од пописот од 2002 година):
Зрењанин
Според пописот од 2011 година во Зрењанин имало 76.511 жители. Овој град е најголем во регионот, а и стопански е центар во овој дел на Војводина. Се развил во важно сообраќајно средиште. Подигнат е на каналисан Бегеј. Во Зрењанин се развила индустрија за шекер, затоа што во околината на градот добро успева шекерна репка. Во него се наоѓаат фабрики за прозводство на скроб, потоа фабрика за масло, фабрика за сувомеснати производи, фабрика за преработка на кожа, индустрија за млечни производи, индустрија за пиво, индрустрија за земјоделски машини, индустрија за речни бродови итн.
Панчево
Панчево е четврти град во Војводина по бројот на жители. Според конечните резултати од пописот на жители од 2011 година, во Панчево живеат 76.203 жители. Подигнат е на плодната лесна зарамнина, кај устието на пловниот Тамиш во Дунав. Во Панчево се налаоѓа фабрика за стакло, фабрика за светилки ("Никола Тесла"), предилница за памук, индустрија за свила итн. Фабриката за вештачко ѓубриво е најголем произведувач на азотно ѓубриво на Балканот. Исто така, таму се наоѓа и рафинерија за нафта. Во населби во околината на Панчево изградени се неколку индустриски објекти: голема скробара во Јабука (која после зрењанинската е втора во земјата), фабрика за гумарски машини во Качарево и др.
Вршац
Според пописот од 2011 година имало 36 040 жители. Вршац е стара населба и познат лозарски центар со фабрики: за земјоделски (лозарски) машини, лекови, хемиски и козметички производи итн. Вршачките планини, кои значајно се разликуваат од останатиот дел на Банат, даваат градежен камен. Во близина на градот се наоѓа земјоделско добро „Вршачки виногради“ (македонски јазик „Вршачки лозја“, кое дава познато вино. Вршац исто така претставува центар на романското национално малцинство.
Кикинда
Според пописот од 2011 година во Кикинда имало 38 065 жители. Во околината на градот се одгледуваат житарици и индустриски растенија, бидејќи земјиштето е многу плодно и богато со хумус. Поради обилност од лековити билки (особено камилица) во околината на градот, во Кикинда е отворена сушара. Исто така, во Кикинда постои земјоделски комбинат, леарница за железо и темпера, фабрика за шпорети и печки итн. Крај Кикинда се наоѓа една од најголемите циглани и ќерамидници. Ист така, во оваа место постојат бројни нафтени дупнатини.
Романски Банат
Најголеми градови во романскиот дел на Банат се (број на искажан е според проценката од 2009 година):
Унарски Банат
Единствена значајна урбана населба во унгарскиот дел на Банат е Ујсегед ("Нови Сегед"), кварт од градот Сегед.
Стопанство
Некогаш Банат бил многу мочуриштен, а кога е исушен, станал едно од најплодните земјишта во Европа. Како и соседна Бачка, Банат е, освен нешто на исток, рамен, но без шума и руда. Жителите се во огромна веќина се занимаваат со замјоделство, па се произведуваат сите видови на жита, особено пченица и пченка. Значајна е и културата тутун и шекерна репка. Лозарството е развиено кај Вршац и Бела Црква. Сточарството исто така е многу важно, но не во онаа мера како порано, кога било главно занимање на жителите. Трговијата е значајна, особено со жито и стока. Индустријата е добро развиена во градовите. Значајна е млинската, а и останатата индустрија, како циглана, шекерната, пиварската, камената, кожната, дрвната, текстилната, керамичката и др.
Најголем град во српскиот Банат е Зрењанин, кој е шести по големина град во Србија (по попис од 2002). Покрај Зрењанин административни и културни центри во Банат се и Панчево, Вршац и Кикинда. Моментално најразвиено стопанство е во Вршац. Во Банат се наоѓаат и најбогатите наоѓалишта на нафта и земјен гас во Србија.
По вредноста на својата земја и положбата помеѓу две пловни реки, среде богати региони, во близина на Белград, со многу културни жители, богат со индустрија и многу значајна трговија, Банат, како регион, зазема значајно место во Србија и Војводина.
Симболи
Традиционален симбол на Банат е лав, кој денес се наоѓа на грбот на Војводина и грбот на Романија.
Емерсон Фереира да Роса
Емерсон Фереира, попознат само како Емерсон (роден на 4 април 1976) — поранешен бразилски фудбалер, играч од средниот ред.
Надежда Ќофкарова
Надежда Ќофкарова (, во ) — македонска докторка - стоматолог и професор при Стоматолошкиот факултет во Скопје. Со звањето специјалист по стоматолошка протетика со ортодонција се здобила во 1970 година, а со звањето примариус во 1977 година.
Животопис
Проф. д-р Надежда Ќофкарова е родена на 29 март 1934 г. во Вилнус, Р. Литванија. Средно образование завршила во Гимназијата “Јосип Броз Тито” во Скопје, во 1952 г. На Стоматолошкиот факултет во Белград (поранешна СФР Југославија) дипломирала во 1960 г. Со звањето специјалист по стоматолошка протетика со ортодонција се здобила во 1970 г., а со звањето примариус во 1977 г. Со одбрана на докторската дисертација под наслов “Морфолошки особености и промени на скелетот на орофацијалниот систем кај заболени од јувенилна и адолесцентна идиопатска сколиоза на рбетниот столб” на Стоматолошкиот факултет во Сараево, во 1981 г., се здобила со научниот степен доктор на стоматолошки науки од областа ортодонција. Првото вработување на проф. д-р Надежда Ќофкарова било во Домот за народно здравје “Идадија” во Скопје, во 1960 г., а потоа работела неколку години во Школската поликлиника при Домот за народно здравје во Прилеп.Во 1966 година се вработила на Стоматолошката клиника при Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1975 г. била избрана за асистент на Катедрата за ортодонција при Стоматолошкиот факултет во Скопје, а во 1981 г. била избрана за доцент на истата Катедра. Во 1991 г. била избрана во звањето редовен професор. Во 1993 г. го напуштила Факултетот и отворила сопствена приватна специјалистичка ортодонтска ординација. Проф. д-р Надежда Ќофкарова неуморно трагала по нови сознанија низ најпознатите европски стоматолошки центри: во 1978 г. била на тримесечен стручен престој на Стоматолошкиот факултет “Салпетрие” во Париз, Франција, кај познатите професори Фроде и Буве; на Стоматолошкиот факултет во Белград, поранешна СФР Југославија, се запознала со работата на експертите на тогашната белградска ортодонтска школа – проф. Марковиќ и проф. Озеровиќ (1978, 1979, 1980); во 1989 г., престојувала пак во Франција, но сега во Тур, кај проф. Вердон и Нант и кај светски познатиот професор Делер; во 1990 г., во освојување нови ортодонтски техники, престојувала во Цирих, Швајцарија, во Детската хируршка болница, кај доц. Гноицки и проф. Перко. Особен професионален предизвик на проф. Ќофкарова бил ортодонтскиот дел во тимскиот пристап при згрижувањето на деца со вродени расцепи и проблемот на сколиозата од ортодонтски аспект. Публицистичкиот опус на професор Ќофкарова опфаќа 101 статија. Проф. д-р Надежда Ќофкарова била раководител на Одделението за претклиничка ортодонција при Клиниката за ортодонција на ООЗТ Стоматолошки клиники (1981-1993). Таа била учесник во изработката на научниот проект под наслов “Антропометриските параметри на краниумот како основа за стомато-протетичка реконструкција”, чии резултати се објавени во 1991 г. Професор Ќофкарова била член на првиот Совет на Стоматолошкиот факултет во Скопје, по неговото осамостојување (1979). Од 1989 г. е член на Клубот “Молин” од Франција. За нејзината дејност, освен повеќе благодарници, сертификати и признанија, во 1977 година, Македонското лекарско друштво и доделило плакета по повод Меѓународниот ден на здравјето 7 април.
Олд Роуд Таун
Олд Роуд Таун (англиски: Old Road Town) е мало гратче (село) на островот Свети Кристофер во карипската држава Свети Кристофер и Невис. Гратчето се наоѓа на западниот брег на островот, јужно од Мидл Ајланд. Градот е прв град основан од Британците на Карипските Острови. Гратчето има околу 1.600 жители. Во близина на гратчето има петроглифи.
Историја
Гратчето било населено на 28 јануари 1624 година од Сер Томас Варнер и неговата жена Ребека, неговиот син Едвард и уште 14 други лица. Доселениците имало краткотрајни добри односи со локалниот народ Кариби. Доселениците не се доселиле поради шеќерната трска, туку се доселиле поради производство на тутун. Новата британска колонија почнала да се развива и се создале нови населени места. До 1727 година Бастер станал главен град на колонијата по истерувањето на Французите во 1713 година.
Космос-1856
Космос-1856 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1856 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1477 км, а најмалото на 1432.
Дејан Јовановски
Дејан Јовановски (роден на во ) — поранешен македонски кошаркар и репрезентативец кој играл за повеќе македонски екипи како Работнички, Орка Спорт, Никол Ферт и многу други.
Клупска кариера
Јовановски својата кариера ја започнал во Годел Работнички каде играл пет сезони. Потоа се префрлил во кавадаречка Орка. За сезоната 1999/00 на почетокот играл во Никол Ферт, а потоа се префрлил во турски Ојак Рено каде настапувал до крајот на сезоната. За следната сезона играл во Швајцарија, во клубот Лугано, притоа освојувајќи го Првенството и Купот на таа земја. За следната сезона потпишал повторно за Никол Ферт, кога го освоил Купот на Македонија 2002. За сезоната 2002/03 играл во грчки Перистери. Во првата половина на сезоната 2003/04 играл во Фершпед Работнички, додека во втората половина се преселил во француски Шорал Роан Баскет. За следната сезона играл повторно во Франција но во друг клуб - Елан Шалон. За сезоната 2005/06, која била и негова последна како играч, играл повторно за Фершпед Работнички, освојувајќи ја двојната круна во Македонија.
Репрезентативна кариера
На 30 мај 1993 година, Јовановски го одиграл првиот натпревар за македонската репрезентација.
Останато
Јовановски извесен период од 2012 до 2013 година минал во улогата на спортски директор Работнички, а потоа бил и во Агенцијата за млади и спорт. Во мај 2016, Јовановски бил назначен за генерален секретар на Македонската Кошаркарска Федерација. По неполн месец тој се повлекол од позицијата генерален секретар.
Хатиб
Во исламот хатиб (арапски خطيب ) е лице кое ја врши хутбата за време на петочните и празничните молитви.
Вообичаено хатиб е имамот, но овие две улоги може да бидат извршувани од различни лица. Нема посебни барања за да се стане хатиб, освен дека лицето мора да биде машко кое влегло во пубертет. Исто така се бара хатибот да биде во состојба на физичка чистота.
Ѓорги Појразовски
Животопис
Појразовски е роден во 1954 година во Струмица. Средното образование го завршил во СУ „Јане Сандански“, а дипломирал на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Појразовски бил дописник на националното македонско радио и телевизија. Во 1993 година го основал првото локално радио во Струмица – Експрес радио. Починал по кратко боледување на 4 јануари 2019 гоидна во Струмица.
Алекса Фесер
Алекса Фезер (роден на година), понекогаш позната како Алекса Фазер е германски пејач и текстописец. Таа е позната по учество во Unser Song für Österreich.
Кариера
Фезер е родена во Висбаден и се заинтересирал за музика на четиригодишна возраст. Таа вели дека нејзиниот дедо, џез-пијанист е нејзината најголема музичка инспирација. Работи како пејачка за песната " No Angels", Џулиет Шоппман, Џоана Цимер, Томас Андерс, Рики Мартин и Мајк Леон Грош.
Решавање на триаголник
Решавање триаголник значи наоѓање на преостанатите агли и страни кога е даден минимум податоци. Основни елементи на триаголник се три агли и три страни, а минимум податоци се три од тие основни податоци, од кои најмалку еден е страна. Имено, кога се знаат два агли на триаголникот тогаш може да се смета дека се знае и третиот, бидејќи збирот на агли во триаголник е секогаш ист, 180°. Меѓутоа, триаголникот не е одреден само со своите основни елементи. Може да се конструира триаголник даден со тежишната линија и две страни, или страна, висина и агол, итн.
Остроаголен триаголник
Сите три агли кај остроаголен триаголник се помали од прав агол (90 степени). При решавање на остроаголен триаголени можни се четири случаи:
Оваа задача има единствено решение единствено ако збировите по две од дадените страни на триаголникот се поголеми од третата страна, т.е. Значи, ако важи т.н. нееднаквост на триаголникотот. Ако барем еден од овие услови не е исполнет, тогап воопшто нема решение.
Задачата има единствено решение ако C<180^o.
Рихајмер Берг
Рихајмер Берг (Riechheimer Berg) — општинска заедница во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во селото Кирххајм, кое не е дел од самата општинска заедница.
Општинската заедница Рихајмер Берг се состои од следниве општини:
Службен јазик
Половина од државите во светот имаат службен јазик. Некои имаат само еден службен јазик, како Франција, Литванија или Грција, без разлика на фактот што во овие држави се зборуваат и други јазици, додека други имаат повеќе од еден службен јазик, како Авганистан, Белгија или Финска.
Во некои земји, како Италија, Македонија, Палау, Филипини, Русија или Шпанија постои службен јазик на земјата, но малцинските јазици се користат во некои региони. Некои, пак, земји немаат службен јазик, како Шведска, Тувалу, Обединетото Кралство и САД, иако постои де факто најчесто употребуван јазик, како и низа на владини регулативи за тоа кој јазик да се користи во одредена ситуација.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Староец
Свети Јован Крстител — главна селска црква во кичевското село Староец, Македонија.
Црквата се наоѓа на крајниот источен дел во селото, веднаш после последните куќи во насока кон селото Вранештица.
Местоположба
Црквата се наоѓа над селото, во непосредна близина на основното училиште во селото.
Историја
Црквата била осветена на 12 септември 1999 година од страна на митрополитот Тимотеј Дебарско-кичевски.
Според натпис на самата црква, местото за изградба на овој храм бил подарен од браќата Борис и Бранко Илиевски и Трајко Симјаноски во 1994 година.
Цитадела
Цитадела — тврдина што се наоѓа на врвот на Гелерт брдото во Будимпешта, Унгарија. Цитадела е унгарски збор за еден вид тврдина. Зборот се користи исклучиво од други јазици за да се повика на тврдината Гелерт Хил која зафаќа место кое имало стратешко значење во воената историја на Будимпешта.
Тврдината била изградена во 1851 година од Јулиуш Jaцоб фон Хајнау, командант на Австриска Империја, а ја дизајнирале Емануел Зита и Ференц Кашелик, по унгарската револуција од 1848 година. Зафаќа скоро целата висорамнина височина од 235 метри. Тврдината е градба во форма на буквата У, изградена околу централниот двор, долга 220 метри, широка 60 метри и висока 4 метри. Тврдината содржела комплет од шеесет топови.
Всушност изградена од унгарски принудени работници, таа била завршена во 1854 година. Во јуни 1854 година австриските војници се населиле во тврдината. По австроунгарскиот компромис од 1867 година и основањето Австроунгарија, Унгарците барале уништување на Цитаделата, но гарнизонските војници заминале дури во 1897 година, кога главната порта била симболично оштетена. Не било касно до крајот на 1899 година, кога градот ја презеде Цитаделата. Неколку месеци подоцна, во 1900 година, ѕидовите биле срушени.
Во унгарската револуција од 1956 година, советските војници ја окупираа Цитадела и ја нападнаа во градот за време на нападот што ја собори унгарската влада во Наѓ. До ѕидот од страната на реката Дунав, Цитадела, има отворен приказ на мала колекција на оружје на Црвената армија, поголем дел од Втората светска војна. Парчињата се следниве:
Од врвот на Цитаделата, достапен е панорамски поглед на градот, Дунав и неговите осум моста.
NGC 2901
NGC 2901 — засега неутврден објект во соѕвездието Лав, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2901 се споменува и како UGC 5070, or UGC 5074 or 5087 ?.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2901 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 32 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 6' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 2901 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2494. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 466.
Паоло Малдини
Паоло Чезаре Малдини (роден на во Милано) — поранешен италијански фудбалер со богата историја позади себе. Има освоено седум титули во Серија А, пет пати Лигата на шампионите, пет пати Суперкупот на УЕФА и еднаш Светското клупско првенство.
Многу често е споменуван како еден од најдобрите дефанзивци на сите времиња. Малдини играше фудбал цели 25 години, до својата 40-годишна возраст и целата негова кариера ја помина само во еден клуб, Милан. Тој е добро познат по неговата брзина, по способноста да изврши прецизни стартови и по неговото огромно водачко влијание на и надвор од терените. Синот на Чезаре Малдини е најодбираниот играч во историјата на Милан, италијанската серија А и втор играч со најмногу настапи во италијанската репрезентација со 126 на број веднаш позади Фабио Канаваро.
Кариера
Малдини додека бил дете, и покрај врската на неговиот татко со Милан, како играч и како менаџер, бил голем навивач на Јувентус, пред сè поради неговиот херој Роберто Бетега. Како и да е, во 1978 10-годишниот Малдини станал член на Милан, и откако покажал дека е надежен како лев бек, обезбедил место во младинскиот тим.
На 20 јануари 1985, на натпреварот против Удинезе, тогашниот тренер на Милан Нилс Лидхолм решил да му даде место на клупата на 16-годишниот Малдини. Кога Серџо Батистини се повреди и излезе на полувремето Малдини влезе на негово место како десен бек и го направи своето деби за тимот во кој остана целата негова кариера. Иако тоа беше единствениот негов натпревар таа сезона, тој се разви многу брзо и стана прв избор на позицијата лев бек во сезоната 1985-86.
Во сезоната 1987/88 тој го освојува првото Скудето со Милан на последниот ден од сезоната поведувајќи ја својата екипа во победа против Наполи, а со тоа и освојувајќи три бода.
На 24 мај 1989 го освои и првиот негов Европски куп, откако Милан ја смачка Стеауа Букурешт со 4-0 и ја зема третата титула за тимот. Истата година тој беше Малдини беше прогласен за Европски фудбалер на годината под 21 година.
Следната сезона тимот на Малдини успеа да ја донесе втората последователна титула од Европскиот куп по победата над Бенфика од 1-0 во финалето на 23 мај 1990.
Сезоната 1991/92 беше специјална за црвено-црните.Тимот кој се состоеше од Марко Ван Бастен, Франко Барези, Роберто Донадони, Алесандро Костакурта, Франк Рајкард и Деметрио Албертини го освоија 12-тото Скудето во историјата на клубот и тоа без ниту еден претрпен пораз. Тие успеаа да го освојат Скудетото и следната година, овој пат завршувајќи пред второпласираниот Интер со 4 бода во најнезаборавната сезона со најмногу постигнати погодоци во историјата на Серија А.
Во сезоната 1993/94 Малдини го прослави неговото трето последователно Скудето со Милан и покрај тоа што неговата екипа успеа да постигне само 36 гола во 34 натпревари. На 18 мај 1994 Милан ја продолжи својата доминација во Европа со освојувањето на првата круна во Лигата на шампионите со победата во финалето против Барселона од 4-0. Оваа година Малдини ја доби и наградата од „World Soccer“ за најдобар фудбалер на светот за таа година, и стана првиот дефанзивец што ја добил оваа награда.
Во сезоната 1995/96 Малдини го прослави четвртото Скудето во пет сезони со својот тим, со неколку доминантни изведби меѓу кои разурнувањето на Кремонесе со 7-1.
Од сезоната 1997/98 тој ја наследува капитенската лента од Франко Барези, кој се пензионираше таа година, а во сезоната 1998/99 тој го освои и шестото домашно првенство во неговата кариера откако Росонерите ја осигураа титулата дури последниот ден кога им ја преземаа на Лацио.
На 28 мај 2003, на Олд Трафорд во Манчестер, Росонерите го подигнаа шестиот трофеј во Лигата на шампионите по победата на пенали над Јувентус по ремито од 0-0. Ова беше првиот трофеј подигнат од Паоло Малдини како капитен. На 31 мај Малдини ја освои првата титула во Копа Италија во неговата кариера по победата над Рома со вкупен резултат од 6-3, следејќи по ремито од 2-2 во вториот меч. Следната сезона Малдини со Милан ќе ја освои седмата и последна серија А титула оставајќи ја Рома на втората позиција со разлика од 11 бода.
На 25 мај 2005 година во Истанбул настапува најголемото разочарување за Малдини во неговата кариера. Иако тој го постигна најбрзиот гол во финалињата од Лигата на шампионите по само 51 секунда на натпреварот против Ливерпул, со тоа станувајќи и најстариот фудбалер што постигнал гол во финале, сведочеше губење на водството од 3-0 откако Стивен Џерард, со голема помош од несконцентрираниот голман на Милан Дида, се потруди Ливерпул да го изедначи резултатот на 3-3, а потоа и да го доби мечот по изведувањето на пенали со 3-2 (6-5). Подоцна дефанзивецот на Милан ќе изјави дека тоа било „најлошиот момент во неговата кариера“.
На 25 септември 2005 Малдини го крши рекордот на Дино Ѕоф за најмногу настапи во серија А, откако го изигра 571 меч против Тревизо, а на 13 мај 2007 станува првиот играч што направил 600 настапи во најелитното италијанско првенство во ремито од 1-1 против Катанија.
Конечно по две години на 23 мај 2007 во Атина во финалето од Лигата на шампионите дојде времето за одмазда и Милан го порази Ливерпул со 2-1 со двата гола на Пипо Инзаги. Тоа беше неговата петта титула во Лигата на шампионите, а седма за неговиот клуб.
Дида
Нелсон де Жесус Силва (Nélson de Jesus Silva) (роден на во Ирара, Баија) најдобро познат како Дида — бразилски фудбалер кој игра на позицијата голман. Во неговата кариера има играно за неколку тимови и има освоено многу титули, а помеѓу позначајните се по една титула во серија А, Копа Италија и Италијански супер куп и по две титули во Лигата на шампионите, УЕФА Супер купот и Светското клупско првенство (по една со Коринтијанс и Милан). Најголем дострел со репрезентацијата на Бразил му е освојувањето на Светското првенство во 2002, како и двапати Купот на конфедерациите (1997 и 2005). Дида исто така е прогласен и за најдобар голман на светот во 2005 година. Во моментот Дида е слободен играч.
Паоло Малдини
Кариера
На 16 декември 2007, веднаш по освојувањето на Светското клупско првенство по победата над Бока Јуниорс со 4-2, Малдини изјави дека донел одлука да се пензионира на крајот од сезоната. Но оваа одлука ќе се одложи. На 16 февруари 2008, заменувајќи го Марек Јанкуловски во мечот против Парма, Малдини го прави 1000-тиот сениорски настап, од кои 861 за Милан, 12 со Италијанската репрезентација под 21, еден во Олимписките игри и 126 со репрезентацијата.
Дида
Ран живот и кариера
Иако роден во Баиjа, Дида израснал во малата северна провинција Алагоајс. Неговите идоли и играчи на кои се угледувал биле голманите Валдир Перес и Ринат Дасаев, кои ги гледал на телевизија за време на Светското првенство во 1982 година. Како навивач на Фламенго клубот, тој помогнал во формирањето аматерски тим наречен Flamenguinho („Мало Фламенго“) на тринаесет годишна возраст, тим кој бил составен од момчиња од неговото соседство.
Неговата фудбалска кариера започнува во 1990, на 16 години, во алагоајскиот тим Крузеиро од Арапирака (да не биде помешано со Крузеиро Е.Ц.). Две години подоцна, влегува во клубот Виторија, клуб од својот роден град, со кој победува на првенството во 1992 година. Во 1993, Дида направи 24 првотимски настапи за Виторија по освојувањето на Светско младинско првенство под 21 како прв избор за Бразил.
Паоло Малдини
Кариера
На 24 мај тој го прави последниот настап за росонерите на Сан Сиро во поразот на Милан од Рома со 3-2. Простувачката церемонијата на навивачите им беа доделувани албуми со самолепливи сликички од Малдини и комеморијални шалови. Освен тоа играчите ги носеа новите дресови за сезоната 2009/10. За време на последниот круг речиси 80,000 навивачи на стадионот со бурен аплаус го поздравија капитенот на Милан. Но ултрасите на Милан организирано пееја песни и изложуваа пароли кои беа полемични кон Малдини и искажуваа дека има само еден вистиски капитен на Милан - Франко Барези.
Градиште (Крњево)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Крњево. Наоѓалиштето претставува населба доцноантичко време и сакрален објект.
Паоло Малдини
Кариера
На 31 мај 2009 Паоло Малдини ќе го изигра неговиот последен меч како професионален фудбалер на стадионот Артемио Франки во победата против Фјорентина со 2-0. Ова беше 902 официјален меч на Малдини за Милан.
Дида
Ран живот и кариера
Дида влегува во Крузеиро во 1994, каде, во рок од пет сезони, тој освои три Минаш Жераис државни титули, Фудбалски куп на Бразил во 1996 и Копа Либертадорес во 1997, заедно со пар „Placar Bola de Prata“ награди за најдобар голман во Бразилската серија А. Но со овој успех наскоро дојде желбата да замине во Европа и во јануари 1999 тој одлучи да го напушти Крузеиро и да потпише со Милан.
2000-2002
Барањето на Дида да се откаже од договорот со Крузеиро за да оди во Европа создала расправија со клубот која траела пет месеци, а во меѓувреме тој тренирал во Швајцарскиот клуб Лугано само за да се одржи во натпреварувачка форма. Но кога прашањето било конечно разрешено и Дида формално се приклучи кон составот на Милан, Кристиан Абиати веќе цврсто ја држел позицијата прв голман, а ветеранот Себастиано Роси исто така не бил исклучен од можноста да застане меѓу стативите, па Дида стана трет избор на тренерот Алберто Закерони.
Паоло Малдини
Кариера
По пензионирањето на Малдини клубот го пензионираше дресот број 3 и никој не може да го носи освен еден од неговите двајца синови Кристијан или Даниел.
Дида
2000-2002
Милан го даде Дида на позајмица во клубот од Сао Паоло, Коринтиjанс со цел да се здобие со првотимска акција. Во текот на позајмицата Дида успеа да ги покаже своите способности за одбрана на пенали. Неговите две одбрани од белата точка во победата на Коринтианс со 3-2 над локалниот соперник Сао Паоло ФК - со двата пенали изведени од Раи - во полуфиналето на Бразилското првенство серија А резултираа со насловот „Дида е Бог“ на спортското списание Lance!. На Светско клупско првенство во 2000 година, Дида спаси пенал од Николас Анелка во натптеварот со Реал Мадрид кој заврши 2-2 и во финалето против Васко де Гама, Коринтиjанс ја зема титулата во натпреварот кој заврши со изведување на пенали со резултат 4-3.
Милан го врати Дида во сезоната 2000-01. Тој го презема местото на Роси во почетната формација, додека Абиати беше со Италијанската репрезентација на Олимписките игри 2000 година. Своето деби во дресот на Милан го забележа со победата од 4-1 во групната фаза против Бешикташ на 13 септември 2000 година, но на 19 септември, во 89 минута против Лидс Јунајтед, после смирувањето на ударот од Ли Бојер случајно ја испушти топката во сопствената мрежа, предизвикувајќи Милан да го загуби натпреварот со 1-0. Тоа беше грешка од срамни пропорции и покрај победата од 2-0 против Барселона една недела подоцна, Дида беше седнат на клупата по враќањето на Абиати. Тој го направи својот прв и единствен настап во серија А во ноември во поразот од 2-0 од Парма каде што Патрик Мбома ги постигна двата гола.
Дида беше позајмен назад на Коринтианс во сезоната 2001-02 после аферата со пасошите, но се врати следната сезона во Милан, којашто ја почна на клупата сè до моментот кога Абиати заработи повреда на колкот на полувремето од Лигата на шампионите во натпреварот против Слован Либерец на 14 август 2002. Дида го зема неговото место во второто полувреме и следеше едно солидно издание кое резултираше со нов прв голман во таборот на Милан.
2003-2006
Тој наскоро го запиша своето име во историјата на Милан по финалето во Лигата на шампионите на Олд Трафорд против лигашкиот соперник Јувентус, во кое тој спаси пенал од Давид Трезеге, Марчело Залајета и Паоло Монтеро со што Милан победи со 3-2 откако мечот заврши без голови. Освен од италијанските медиуми, пофалбите стигнаа и од дома; тој беше наречен „Свети Дида“ од бразилскиот прес, додека Folha de São Paulo излезе со насловот „Дида го истурка Милан до врвот на Европа“.
На 12 април 2005, во реванш мечот од четвртфиналето на Лигата на шампионите, додека Милан водеше со 1-0 благодарејќи на голот на Андриј Шевченко, навивачите на Интер станаа нервозни поради контраверзното поништување на голот на Естабан Камбиасо од судијата Маркус Мерк - кој, момент подоцна, му покажа жолт картон на Камбиасо поради приговор - поради тоа што досуди прекршок од напаѓачот на Интер Хулио Круз поради фаул врз Дида во шесте метри од голот кога играчите се бореа да обезбедат позиција за изведувањето на корнер. Веднаш потоа шишиња и разни делови од скршени столици беа фрлани на игралиштето, но навивачите ја зголемија тензијата и со палење на бакли. Додека Дида се обидуваше да ги расчисти шишињата за да изведе удар од голот, една бакла го погоди во грбот, во десното рамо. Мерк го прекина мечот во 74 минута. По пауза од половина час во која беа повикани пожарникари да ги отстранат запалените бакли од теренот, мечот беше рестартиран. Дида не можеше да го продолжи мечот и на негово место влезе Абиати. По помалку од минута Мерк конечно го заврши мечот откако уште бакли и скршени столици беа фрлани во игралиштето. Мечот беше доделен како победа од 3-0, од двата натправари 5-0, на Милан.
Дида претрпе модринки и изгореници од прв степен на неговото рамо, но не пропушти ниту еден натпревар и беше назад помеѓу стативите на наредниот меч во серија А на 17 април против Сиена. Во меѓувреме, Интер беа казнети со парична казна од 200.000 € - најголема казна изречена од УЕФА - и им беше наредено да ги играат првите четири домашни натпревари од Лигата на шампионите во сезоната 2005-06 под затворени врати како казна.
Неговата форма почна да опаѓа, од натпреварот во полуфиналето со ПСВ Ајндховен, и во поразот во финалето во Лигата на шампионите во 2005 од Ливерпул, во кој Милан водеа во првото полувреме со 3-0, а на крај мечот заврши со 3-3. Дида успеа да го спаси само шутот од пенал на Џон Арне Рисе со што Ливерпул триумфираше со 3-2 после изведувањето на пенали. Тој постави рекорд во Лигата на шампионите за најголем број на чисти мрежи, седум на број, кој беше срушен од Јенс Леман следната сезона кој играше во Арсенал.
Тешкиот пат на Дида продолжи и во сезоната 2005-06, што доведе тогашниот тренер на Бразил Карлос Алберто Пареира јавно да изјави дека неговата почетната позиција за Светското првенство не му е загарантирана. Пробивањето на Милан до финалето од Лигата на шампионите 2006 запре во полуфиналето поради поразот од Барселона со 1-0, иако Дида направи неколку серии од солидни одбрани на Роналдињо, Самјуел Ето и Хенрик Ларсон кои го покажаа неговото враќање во форма.
2006-2008
Дида имаше силен старт во 2006-07; после голот од Стефен Макинва во победата на Милан од 2-1 во првиот меч во серија А на 10 септември, не дозволи да прими гол во следните 446 минути игра, и прими само два гола на пет од шесте натпревари на Милан во мечевите од групната фаза во Лигата на шампионите. Тој го забележа 200-тиот настап за Милан во поразот со 1-0 од Асколи на 20 септември, а на 28 јануари 2007, тој го изигра својот 150-ти меч во серија А во победата од 1-0 над Парма. Дида исто така го продолжи својот договор за уште три години со Милан на 10 март, и во интервјуто за каналот на Милан изјави "Беа потребни шест месеци за да се постигне договорот и сега е конечно готово. Пресреќен сум." Но во 2006-07 дојде до првата посериозна повреда во неговата кариера и тој пропушти единаесет мечеви од серија А поради повреди во коленото и рамото; тој пропушти вкупно десет лигашки мечеви во претходните три сезони.
Неговата форма почна повторно постепено да опаѓа на стартот на 2007; тој беше многу критикуван по поразот на Милан од Манчестер Јунајтед со 3-2 во првиот натпревар од полуфиналето во Лигата на шампионите на 23 април, но потоа имаше голема улога во решавашката победа од 3-0 во вториот натпревар на 3 мај, што ги прати Росонерите во финалето од Лигата на шампионите со вкупен резултат од 5-3. Неговата форма почна повторно да се подобрува и продолжи во мечот со Ливерпул на 23 мај, каде тој имаше три одбрани од Џермаин Пенант, Стивен Џерард и Питер Крауч со што Милан победи со 2-1 и го подигна седмиот трофеј во Лигата на шампионите.
На 3 октомври 2007, на мечот против Селтик во Глазгов од групната фаза во Лигата на шампионите, напаѓачот на Селтик Скот МекДоналд постигна победоносен гол во 90-тата минута за победа од 2-1. Додека МекДоналд и неговите соиграчи славеа за постигнатиот гол кај корнер знаменцето, 27 годишниот навивач на Селтик Роберт МекХендри влезе на игралиштето и го потчукна Дида по неговото рамо како што трчаше низ шеснаесетникот на Милан. Дида почна да го брка, но после неколку чекори се струполи на земја, држејќи се за лицето; тој беше изнесен од теренот и заменет. Иако МекХендри подоцна се пријави во полиција и му беше дадена доживотна забрана да се појави на Селтик Парк, Дида беше осуден од УЕФА поради кршење на правилата кои вклучуваат „лојалност, чесност и спортски дух“, откако се утврди дека неговата повреда е одглумена. Дида беше казнет со суспензија од два меча, на што Милан веднаш поднесе жалба.
Пред мечот на Милан во серија А против Емполи на Сан Сиро на 21 октомври, тој се понуди да се извини на навивачите со поклонување на сите делови од стадионот каде што беше сместена толпата навивачи за време на загревањето, и доби аплауз за возврат. Следниот ден, УЕФА ја смали неговата суспензија на еден меч и тој се врати во победата на Милан од 4-1 против Шахтар Донецк на 24 октомври.
Дида се придружи на соиграчите Кафу, Кака, Роналдо и Паоло Малдини на петтиот годишен Меч против сиромаштијата во Малага, Шпанија на 19 ноември, но го пропушти вториот меч против Селтик во групната фаза на 4 декември поради болест. Во декември, тој стана првиот двоен победник на Светското клупско првенство откако Милан ги порази Бока Јуниорс.
Тековните проблеми со повредите и севкупниот пад во формата го ограничи Дида да направи само тринаесет лигашки настапи, најмалку во Милан од сезоната 2000-01. Неговото учество во добротворниот меч Goal4Africa на 12 јули 2008 претставуваше неговата прва акција на терен по шест месеци.