cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Градење на заедницата
Технолошки центри на заедницата
ТЦЗ, исто така, поттикнале врски помеѓу глокализираните екосоцијални прашања како што се уништувањето на животната средина и јавното здравје и благосостојба преку повторна употреба на технологијата и управување со етичкиот електронски отпад (е-отпад).
Активизам
Активизмот (различен од организирањето на заедницата) е преземање дејство за производство на општествени промени. Обединувањето на заедниците со активистичка перспектива може да произведе социјално движење.
Организирање на заедницата
Организирањето е главен начин на обединување на заедниците. Кога се користи поимот „организирање“, тоа обично значи дека група од помалку моќни луѓе се здружуваат за да решат проблем. Постојат неколку средства со кои заедниците се организираат. Најновото е преку друштвените мрежи. Организирањето на заедницата се разликува од активизмот ако активистите се вклучат во социјален протест без стратегија за градење моќ или за правење конкретни општествени промени. Според Фил Браун, организирањето на заедницата е средството што ја носи социјалната кохезија и широката кохерентност во населбите и општините, што пак произведува успешни акции за еколошка правда.
В за вендета (филм)
В за вендета (V for Vendetta) — акциски трилер-филм од 2006 година режиран од Џејмс Мектиг. Филмот е адаптација на графичкиот роман В за вендета од Алан Мур и Дејвид Лојд. Филмот во главно се снима во Лондон, Англија, во блиско идно дистописко општество, филмот го следи мистериознот В, борец за слобода кој сака во исто време да ја смени социополитичката ситуација и да ја исполни својата лична одмазда. Главни улоги се Натали Портман како Иви Хемонд, Хуго Вивинг како В, Стивен Ри како инспектор Финч и Џон Херт како Советник Сатлер.
Синопсис
Во блиска иднина, со Британија владее тоталитарен режим предводен од партијата Норсфајр. Иви Хемонд, млада жена, е спасена од малтретирањата на полицијата од страна на маскиран набљудувач кој ѝ се претставува како „В“. Потоа, тој ја носи на кровот од една блиска зграда за двајцата да го гледаат уништувањето на зградата „Старата Бејли“, пропратено со овертурата од 1812 на Чајковски. На јавноста, режимот го објаснува инцидентот како планирано уништување, но ова се покажува како лага кога В ја презема Британската радио телевизија истиот ден. Тој емитува порака повикувајќи го народот од Британија да се крене против таа влада на 5 ноември (Ноќ на Гај Фокс – англиски празник) следната година, ден на кој В вели дека ќе го уништи парламентот.
Иви работи во телевизијата и му помага на В да побегне, но со тоа самата себе се става во опасност. В ја спасува Иви и ја носи во неговото скривалиште, каде ѝ кажува дека ќе мора да се крие со него една година. Таа несвесно останува извесно време, но откако ќе разбере дека В убива владини офицери, бега кај нејзиниот пријател и претпоставен Гордон Дитрих, хомосексуалец кој тоа го крие од страв да не биде уапсен. Меѓутоа, полиција доаѓа во домот на Гордон откако е прикажано неговото исмевање на Високиот канцелар во своето ток шоу.
Во меѓувреме, главниот инспектор Финч, истражувајќи ги активностите на В, дознава како Норсфајр дошла на власт, и дознава за потеклото на В. Пред дваесет години, Британија страдала од војни и тероризам поради тоа што се вклучила во Војната против тероризмот. Социјално-конзервативната и отворено фашистичка партија Норсфајр водела политика на враќање на мирот; таканаречените непријатели на државата исчезнуваат преку ноќ. Земјата е поделена поради овие настани, сè додека се случува еден биотерористички напад, убивајќи 80,000 луѓе. Фармацевтска компанија под сопственост на Норсфајр наскоро открива лек против вирусот, а од неговата дистрибуција заработува милионско богатство. Ова богатство, заедно со стравот од уште еден напад, ѝ овозможува на партијата да биде изгласана на наредните избори. Со покорноста на народот, Норсфајр ја претвора Британија во тоталитарна полициска земја на чело со водачот Адам Сатлер како Висок канцелар. Меѓутоа, тој напад бил испланиран од страна на Норсфајр со цел да добие моќ. Вирусот, како и неговиот лек, биле создадени експериментирајќи врз луѓе - социјални девијанти и политички предавници во центарот Ларкхил. Меѓу нив бил и В. Иако останатите тест субјетки умреле како резултат на експериментите, В се здобил со наднормална ментална и физичка способност - по цена на значајна ментална и физичка деформација. Овие способности му овозможиле на В да го уништи центарот и да избега, колнејќи се дека ќе се одмазди на режимот на Норсфајр.
Од ова откритие, инспекторот го предвидува можниот ланец на претстоечки настани. Тој како раскажувач, ја објаснува брилијантноста на планот на В. Неговата манипулација, таен план, и праќањето маски низ цела Британија. Поради многубројноста на маските, на сите им е овозможено слободно и анонимно да се движат и покрај видео надгледувањето, првпат откако Норсфајр застанува на власт. Некои ја носат маската при грабежи, некои при извржувања злосторства; едно девојче ја носи цртајќи го знакот на В над постер од Норсфајр, но тајната полиција ја убива. Потоа, убиецот е линчуван од страна на лути граѓани – знак за претстоечка бунтовност.
Како што се наближува петти ноември, неколку шеми на В создаваат сè поголема и поголема нетолеранција и хаос во Британија против владеачкиот авторитет. На вечерта од петти ноември, Иви доаѓа кај В, кој ѝ покажува воз полн со експлозиви наменет да го уништи парламентот експлодирајќи во напуштената лондонска подземна станица. Тој ѝ го раскажува уништувањето на парламентот, верувајќи дека последната одлука не е негова, туку е нејзина. Потоа, тој ја напушта за да оди на средбата со водачот Криди кој, како дел од претходен договор, се согласил да му го донесе Високиот канцелар на В во замена за неговото предавање. Криди го убива канцеларот пред очите на В, но тој не се предава. Прима полно куршуми од многумина, но останува на нозе со скриено железо и со својата супер-моќ. Се упатува да го убие Криди пред останатите да можат повторно да го наполнат оружјето, и тоа и го прави задавувајќи го. В, смртно ранет при борбата, се враќа кај Иви. Тој ѝ признава дека ја сака, ѝ се заблагодарува и умира. Иви го става неговото тело во возот со екслозиви.
Иви се спрема да го пушти возот кога Финч ја открива. Меѓутоа, знаејќи какви всушност се Норсфајр, тој ѝ дозволува да го заврши тоа. Во меѓувреме, илјадници граѓани на Лондон, со маски на лицето одат кон парламентот да го проследат настанот. Бидејќи Криди и канцеларот се мртви, војската стои мирна пред бунтовништвото на народот. Парламентот е уништен од експлозијата. На кров во близина, Иви и Финч заедно ја гледаат сцената, и Финч прашува кој бил В. Иви му одговара дека тој е народот на Британија.
Запознавањето на В и Иви
„В“ се запознава со Иви кога ја спасува од вознемирувања од страна на полицијата. Тој и се претставува како „В“, и во својот вовед ја раскажува својата животна судбина и планови. Интересно е тоа што во говорот тој користи околу педесет зборови што почнуваат на буквата В (во оригиналниот говор ).
Наизглед сум само скромен, естраден ветеран, индиректно етикиран како жртва и негативец поради променливоста на судбината. Овој изглед не е само маска на мојата суета, туку е мал остаток од гласот на народот кој сега е нем, исчезнат. Сепак, со оваа храбра посета на старата лутина, таа е преродена, и се заколна дека ќе ја уништи оваа штетна, гадна, предводечка, порочна, лакома и насилна забрана на човечката волја! Единствената пресуда е одмазда, „вендета“, земена како завет за вредноста и веродостојноста која еден ден ќе ги одмазди чесните и доблесните. Секако, овој ненадеен излив на зборови изгледа пренатрупано, па затоа сакам само да додадам дека ми е многу драго што те запознав и можеш да ме викаш В.
Троен Царски Сојуз
Троен Царски Сојуз или Сојуз на Три Цара (Dreikaiserabkommen, Союз трёх императоров) — сојуз помеѓу германската Империја, руската Империја и Австроунгарија, од 1873 до 1887 година. Канцеларот Ото фон Бизмарк ја презел  германската надворешна политика од 1870 до неговото разрешување во 1890 година. Неговата цел била мирна Европа, основана врз рамнотежа на моќ. Бизмарк стравувал дека сојузништвото на Австрија, Франција и Русија ќе ја уништи Германија. Ако две од нив станале сојузници, тогаш третиот ќе станел сојузник со Германија само ако Германија се согласи со нивните барања. Решението било да стане сојузник со две од трите. Во 1873 тој ја формирал лигата на трите императори, сојуз на Кајзерот на Германија, Царот на Русија, и Кајзерот на Австроунгарија. Заедно тие управувале со Источна Европа, со тоа што ги држеле етничките групи како Полјаците под контрола. Тоа придонело до неутрализирање на соперништвото помеѓу двете Германски соседи со договорот за влијание на Балканот и во изолирање на Германискиот непријател, Франција. Балканот бил сериозен проблем, затоа Бизмарк решил да и се даде на Австрија доминантноста во западните области, а на Русија во источните области.
Првата Лига на Три Цара се одвивала од 1873 до 1875 година. Втората лига пак, формално и во тајност, била основана 18 јуни, 1881, и траела три години. Била обновена во 1884 но паднала во 1887 година. Двата сојузи завршиле поради континуираниот судир на интереси меѓу Австроунгарија и Русија на Балканот. Вториот договор гласел да нема територијални промени на Балканот, и дека Австрија може да потпише анекс со Босна и Херцеговина; во случај на војна помеѓу едната страна и друга држава надвор од договорот, другите две држави мора да одржуваат пријателска неутралност.
Бизмарк можел привремено да ја зачува на рамнотежата со Русија со договорот од 1887; но, по неговото разрешување, овој договор не бил обновен, затоа се создала франко-рускиот сојуз.
Формирање 1873
На 22 октомври 1873, Бизмарк стапил во договор со монарсите на Австро–Унгарија, Русија и Германија. Сојузот бил сличне на Светиот Сојуз од 1815 година и да дејствува како бедем против радикалните ставови на конзервативните владетели. Тоа бил проследен и со Шенбрунската конвенција, потпишана од страна на Русија и Австро–Унгарија на 6 јуни 1873.
Позадина и политика
Бизмарк често ја водел Лигата бидејќи претставувала предизвик за одржување на рамнотежа на моќ меѓу државите вклучени и во Европа во целина. Во овој темел на својата политичка филозофија била вклучена посветеност за избегнување на војната. И покрај германската победа во Франко-Пруската Војна од 1870-71, што довело до омраза на Германија кон Франција и ја мотивирало да ја намали нивната моќ. Според коалицијата, радикални социјалистички тела претставувале една од многуте клучни закани за регионалната стабилност и доминација. Заради оваа причина, Лигата се спротивставувала за проширување на нивното влијание. Лигата исто така, стапила во криза на Исток, каде што бугарските немири предизвикале насилна реакција од Отоманската сила, која, пак, била нападната од соседните држави.
Првиот пад 1878
Колективата првично стапила во недоразбирање во 1878 година околу територијалните спорови во Балканот додека Австроунгарија се плашела дека руската поддршка на Србија може да се запали иредентистички страсти во Словенските популации. Руските власти, исто така, стравувале востание, ако Панславизамското движење добие премногу влијание. Првото нивно решение во 1879 му овозможил на Двојниот Сојуз помеѓу Австроунгарија и Германија да спречат потенција руска агресија. Во 1882 година Италија се приклучи на овој договор за формирање на Тројниот Сојуз.
Преродба 1881-1887
Во 1878 година Договорот од Берлин ја измамил Русија териториите добиени во Руско-турската Војна. Нејзината клучна улога во Европската дипломатија не била заборавена од Бизмарк. Официјално лигата на трите Императори била склучена на 18 јуни 1881. Траела три години; Била обновена во 1884 но паднала во 1887 година. Двата сојузи завршиле поради судир на интереси меѓу Австроунгарија и Русија на Балканот. За да се зачува заедничкото разбирање со Русија, Германија го потпишала взаемно Договорот за Реосигурување во 1887 година.
Бебензе
Бебензе (Bebensee) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Вампирџија (филм)
Вампирџија — ТВ-филм во режија на Горан Тренчовски, а сценариото на филмот е напишано од Владимир Плавевски. Главните улоги ги толкуваат Петар Темелковски (Вампирџијата) и Роберт Вељановски (Чиракот). Останати улоги: Петре Арсовски (Горазд), Мустафа Јашар (Џузбашијата), Сенко Велинов (Џемсит), Бранко Ѓорчев (Ангеле), Крсте Јовановски (Василие), Зорица Панчиќ (Василија), Томе Витанов (Ефрем), Димитар Зози (Џузбешија 2), Искра Ветерова (Сенисте), Самоил Стојановски (Толе Кртот) и Александра Пешевска (Ангелина).
Кратка содржина
Серафим е вампирџија — ловец на вампири, кој талка низ македонските села и за пари ги уништува свампирените мртовци. Чирак му е младиот Фидан, кого Серафим го подучува на опасниот вампирџиски занает, азбуката и уште понесигурниот живот во Македонија. Вампирџијата и неговиот ученик запаѓаат во борба со македонските вампири, со турската власт и со комитите кои ги опкружуваат, како и со авџи-табурите, платените ловци на комити. Прокобата на вампирџискиот занает ја искусува младиот Фидан, кој не знае дали вампирџијата Серафим е божји ангел или слуга на ѓаволот.
Сценариото ја развива семантичката теза за талкањето на душата по умирањето како казна за грешните души. Вампирџијата Серафим, метафора на животниот промискуитет, е наемен искупувач на грешните душа, а младиот Фидан е метафора на животна доблест која верува во оправданоста на животот.
Со хорор елементи и ироничен хумор се осознава суеверието на македонскиот човек здробен од турското ропство, но се утврдува и неговиот бунт кон духовниот и физичкиот терор, изразен преку традицијата на вампирџиството и комитаџиството.
Чудни Осаменици
Чудни осаменици е американска хумористична телевизиска серија создадена од Мајкл Џ. Вејторн. Првата сезона од 6 епизоди била нарачана директно во серија од мрежата на Фокс во 2014 година. Серијата е во извршна продукција на Вајторн и Џејк Касан. Премиерата на серијата била на 31 март 2015 година.
Дејство
Четири лица кои имат фобија од лични врски неочекувано се спријателуваат,тие сите имаат една заедничка одлика,ниту едеен од нив не е способен да одржи подолга врска во животот,тие заедно формираат неверојатни врски додека живеат во градска куќа во Квинс, Њујорк.
Критички прием
Чудни осаменици добил мешани критики, а Расипани домати  дадоа резултат на 42% на сериите врз основа на критики од 24 критичари и просечна оценка од 5,5 од 10. Нил Генцлингер од „ Њујорк Тајмс“ дал позитивна рецензија на серијата, изјавувајќи: „[ Чудни осаменици ] не е гласен и луд. Не е нешто особено врвно. Едноставно е смешно, на опуштен начин што е добредојдено некако во телевизискиот спектар полн со притисок и наметливост. “
Гвен Ихнат од Клубот А.В. напишала позитивна рецензија, давајќи и на серијата оценка „Б +“. Таа забележала дека „Она што го имаат Чудни осаменици во својот агол е привлечна екипа и некои тешки ТВ-ветеринари“ и рекла дека „Бидејќи [Џејк] Касдан и [Мајкл].] Вејторн го знаат својот пат околу сет-сетком, не е изненадување што Чудни осаменици наскоро додаваат поголема гравитација отколку што повеќето нови емисии можат да се пофалат десно од портата “.
Лејла Слимани
Лејла Слимани ( Leïla Slimani, Рабат, 3 октомври 1981 г одина ), француско-марокански писател, новинар и застапник за правата на жените и човековите права, кој моментално живее и работи во Париз.
Личен живот
Лејла Слимани е родена во 1981 година. во Рабат, од татко Мароканец и мајка со француско-алжирско потекло. Таа дошла во Париз по завршувањето на средното училиште во 1999 година. Дипломирала на Парискиот институт за политички студии. Во 2008 година, по глумата, се одлучила за новинарство и пишувала за списанието „Млада Африка“ (Jeune Afrique).
Награди и признанија
Романот „ Во градината на канибалите“ влегол во потесниот избор за наградата Флор за 2014 година
Романот„Успиј ме“ја освоил Гонкуровата награда.
Претседателот на Франција, Емануел Макрон, ја прогласи и за амбасадор на Франкофонијата.
Италијанци
Италијанците (на италијански: Italiani) се етничка група кој во глобала најмногу е населена во Италија (родната земја), но и во останатиот дел од Западна Европа како и Јужна и Северна Америка. Во Италија денеска не рачунајќи ги останатите народи има повеќе од 22 милиони Италијанци. Според ОН во Италија живеат околу 65 нации, а Италијанците се присутни дури во 61 држава.
Име
Коренот на името потекнува од зборот Italus (од старогрчки: Italós). Во грчките митови Италос е син на Телегома и Пенелопе. По други митови тој бил водач на сицилијанските племиња Сикула или пак Лигура. Од Италус народот кој го населил Апенинскиот Полуостров денеска нарекуваат Италијанци (на англиски Italians).
Потекло
Италијанците водат потелко од старите племиња кои во 1 век п.н.е. се населиле на врвовите на алпите како и низ целиот Апенински Полуостров и Сицилија. Овие народи имаа различно потекло. Најстари од сите се Лигурите и Илирите. Некаде во VIII век п.н.е. помеѓу реките Арно и Тибар настанале и Етрурците, кои до VII век се прошириле до реката По и островот Корзика. Освен овие племиња имало и други.
Италијанците како тема во уметноста и во популарната култура
Во делото „Богатството на царот Радован“, српскиот поет Јован Дучиќ ги опишува Италијанците како најсвирепите луѓе во љубовта, а Италијанките ги опишува како „сопруги и мајки“, но и дека „бараат сентименталност и пари“. Според него, Италијанецот е несигурен и како пријател и како непријател, а од сите народи, италијанскиот народ најлесно ја поднесува тиранијата.
Во 1965 година, режисерот Џузепе де Сантис го снимил филмот „Италијанците добри луѓе“ (италијански: Italiani Brava Gente).
NGC 2508
NGC 2508 — елиптична галаксија во соѕвездието Мало Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2508 се споменува и како UGC 4174, MCG 2-21-4, CGCG 59-18.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2508 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2508 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 1 м 57,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 33' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 2508 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22528. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 185; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 780. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 27.
Ферибот Косвиг
Фериботот Косвиг, исто така познат како Ферибот Косвиг Верлиц, е жичен фериботи низ реката Елба помеѓу Косвиг и Верлиц во Саксонија-Анхалт, Германија. Фериботот е поседуван од општината Косвиг.
Фериботот поминува должина од околу 125 метри, на секои 5 минути. Технички, фериботот е реакционен ферибот, кој е придвижуван од млазовите на водата. Фериботот е прикачен на пловечки кабел, кој е ставен во речното корото, со кој се движи фериботот.
Фериботот постоел на местото уште од 1566. Реакциониот принцип бил првпат воведен во 1863 и продолжил до денес. Моменталниот ферибот потекнува од 1934, иако е обновуван неколкупати оттогаш.
1302 п.н.е.
1302 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1302. година пред новата ера, 302. од вториот милениум п.н.е., 2. од 14 век п.н.е. и трета од 1300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4206 и 4207 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3448 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2458 и 2459 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 549 пред основањето на Рим.
23П/Брорсен–Меткалф
23П/Брорсен–Меткалф е периодични комети со орбитален период од 70 години. Таа одговара на класичната дефиниција за комета од типот Халеј со  период  200 години. За прв пат била откриена од Теодор Брорсен во Опсерваторијата Алтона на 20 јули 1847 година, и повторно од Каспар Швајцер (Москва) на 11 август 1847 година. Било предвидено дека повторно ќе се појави помеѓу 1919 и 1922 година.
На 21 август 1919 година, кометата била забележена од Џоел Хестингс Меткалф (Камп Идлевилд, Вермонт, Соединетите Американски Држави) како 8-ма магнитуда. Дополнителни откритија биле направени од Едвард Барнард (опсерваторија Јеркс, Висконсин, САД) на 22 август, Мишел Џакобини (Париз, Франција ), Островлев (Теодосија, Крим) и Селаванов (Санкт Петербург). До крајот на септември 1919 година била потврдена како кометата на Брорсен.
Заложувалница (филм од 1916)
Заложувалница (англиски: The Pawnshop) - американски филм од 1916 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (Edna Purviance), Ерик Кембел (Eric Cambell), Алберт Остин (Albert Austin), Џон Ранд (John Rand) и Хенри Бергман (Henry Bergman).
Содржина
Во филмот, Чарли Чаплин го игра човекот кој штотуку се вработува во заложувалница. Уште од првиот ден, тој задоцнува, а потоа, додека ја чисти продавницата, прави голем неред и се тепа со другиот продавач (го игра Ранд). Поради тоа, сопственикот (го игра Бергман) веднаш го отпушта новиот работник, но веднаш потоа му дава втора шанса. Истовремено, новиот работник го привлекува вниманието на сопственикот на продавницата (ја игра Пурвианс). Во продавницата доаѓа еден измамник (го игра Кембел), кој сака да го украде накитот, а за тоа време, новиот работник оди да работи на касата, но тој нема никаква смисла за работа: најпрвин, наседнува на тажната приказна на еден човек и му исплатува пари без да му го земе прстенот; потоа, со доаѓа друг човек (го игра Остин) кој сака да продаде часовник, а работникот целосно го уништува; најпосле, доаѓа жена со сад со риби, а тој сака да стави киселина во водата. Меѓутоа, на крајот, благодарение на својата неспретност, тој успева да го онесвести измамникот, а потоа ја освојува ќерката на сопственикот.
NGC 7254
NGC 7254 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 4933C
NGC 4933C — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
NGC 7254
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7254 се споменува и како NGC 7256, ESO 602-13, KAZ 537, IRAS 22198-2159.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
NGC 4933C
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4933C се споменува и како MCG -2-33-103.
NGC 7254
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7254 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7254 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 22 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 44' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на NGC 7254 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68686. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 347; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6384. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1172.
Фредесдорф
Фредесдорф (Fredesdorf) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 4933C
Откривање
Објектот е откриен на 9 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4933C е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4933C има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 4 м 1,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 29' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 4933C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45143. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5539. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
1120 п.н.е.
1120 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1120. година пред новата ера, 120. од вториот милениум п.н.е., 20. од 12 век п.н.е. и прва од 1120-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4388 и 4389 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3630 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2640 и 2641 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 367 пред основањето на Рим.
Откритија
1120 av. J.-C.
IC 1313
IC 1313 — галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1313 се споменува и како MCG 7-20-7, NPM1G +38.0169.
Откривање
Објектот е откриен на 1 март 1900 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1313 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1313 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
467
467 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 467 година од новата ера, 467. од првиот милениум, 67. од V век и осма од 460-тите.
IC 1313
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 24 м 52,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 21' 8"".
467
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5975 и 5976 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5217 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4227 и 4228 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1220.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 467 година се протега во 3103 и 3104, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3163 и 3164 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1010. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 160 и 159 година пред хиџра.
1303 п.н.е.
1303 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1303. година пред новата ера, 303. од вториот милениум п.н.е., 3. од 14 век п.н.е. и четвртта од 1300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4205 и 4206 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3447 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2457 и 2458 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 550 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1303 година се протега во 1333 и 1334, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1393 и 1394 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 760 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1983 и 1982 исламска година пред хиџра.
Стадион Јувентус
Историја
Стадионот бил отворен на 8 септември 2011 кога Јувентус одиграл пријателски натпревар со најстариот клуб на светот, англискиот Нотс Каунти. Првиот официјален натпревар на овој стадион се одиграл на 11 септември во рамките на второто коло од сезоната 2011-2012 во Серија А, кога Јувентус со резултат 4-1 ја совладал екипата на Парма. Првиот погодок на стадионот го постигнал швајцарецот Стефан Лихтштајнер во 17. минута од натпреварот.
Ѓорѓи Спасов
Ѓорѓи Спасов — македонски политичар, дипломат и универзитетски професор.
Животопис
Спасов роден е на 11 август 1949 година во Неготино. Во 1972 година дипломирал на факултетот за политички науки на Универзитетот во Белград, Србија. Во 1983 година магистрирал, а докторирал во 1993 година на политички науки на Универзитетот „Свети Кирил и Методиј“ во Скопје. Од 1976 до 1993 работел како асистент, а потоа како научен соработник во Институтот за социолошки и политичко правни истражувања на Државниот универзитетот во Скопје. Од 1994 до 1997 бил амбасадор на Македонија во Бугарија, а од 1996 година и амбасадор во Молдавија. Од 1997 до 1998 бил министер за правда на Владата на Македонија. Од 1999 до 2002 година бил пратеник во Собранието на Македонија и професор на Правниот факултет на Универзитетот Свети Кирил и Методиј во Скопје. Од 2003 до 2007 година бил амбасадор на Македонија во Велика Британија, Ирска и Исланд. Спасов има добиено највисок Орден што им се доделува на странските дипломати во Република Бугарија за дипломатска дејност. Моментално е професор на Правниот факултет на Европскиот Универзитет во Скопје.
Библиографија
Спасов има учествувано во реализацијата на домашни и странски научно истражувачки проекти, учествувал на меѓународни конференции и симпозиуми и објавил научни трудови. Член е на Меѓународниот кралски институт за мегународни односи (Чатам Хаус) во Лондон.
Сабанкаја
Сабанкаја — активен стратовулкан кој се наоѓа на Андите од јужниот дел на Перу, околу 70 километри северозападно од Арекипа. Се смета за дел од Централната Вулканска Зона на Андите, еден од трите различни вулкански појаси на Андите. Вклучува голем број на вулкани, од кои некои како Хуанапутина имале големи ерупции, а други како Сабанкаја и Убинас биле активни во историско време. Сабанкаја формира вулкански комплекс заедно со Хуалка Хуалка на север и Ампато на југ и еруптирал андезит и дацит. Самиот вулкан е покриен со мала ледена капа, што доведува до опасност од лахари за време на ерупции.
Вулканот генерирал бројни долги лавини текови, особено за време на раниот Холоцен, додека активноста во подоцнежниот Холоцен била поексплозивна. Историски извештаи укажуваат на ерупции во текот на XVIII век. Вулканот се разбудил започнувајќи од 1986 година и кулминирал во голема ерупција во 1990 година. Оттогаш вулканот е постојано активн со емисија на пепел и гас. Името е потврдено од 1595 година, што укажува на тоа дека вулканската активност била забележана претходно.
Местоположба
Сабанкаја е дел од серија вулкани што се протегаат на југозападниот брег на Перу, на растојание од околу 100 километри од брегот. Од овие вулкани, Сабанкаја, Мисти, Убинас, Хуанапутина, Тикани и Тутупака биле активни во историско време. Други вулкани во плиоценот кои биле активни се Сара Сара, Солимана, Коропуна, Ампато, Чачани, Јукамен, Казири и Такора. Сите овие вулкани се сметаат за дел од Централната Вулканска Зона на Андите. Најпознати меѓу нив се Ампато и Коропуна кои надминуваат височина од 6.000 метри.
Геологија
Тектонските услови во регионот не биле константни во текот на времето. Во различни временски точки плочите се приближувале едни со други со поголема брзина, што довело до компресивен тектонски режим. Меѓутоа, во Западната Кордилера, овие појави довеле до појавување на обемниот вулканизам и земјотреси во областа.
Еруптивна историја
Повеќето активности во Сабанкаја се јавуваат во форма на лавини куполи и текови, од кои една е датирана во околу 5.440 ± 40 година. Ефузивната активност започнала непосредно по почетокот на холоценот. Пирокластичните ерупции се поретки и имаат низок волумен, со една таква појава во 8.500 години пред сегашноста. Постојат докази кои докажуваат дека раните ерупции редовно доведувале до избувнување на лава, додека вулканот во холоценот бил поексплозивен во својата активност. Можно е Инките да правеле човечки жртви како одговор на ерупциите на Сабанкаја за да ги смират планинските божества.
Шпанските хроники ги спомнуваат можните ерупции во 1752 и 1784, кои можеби оставиле слоеви на тефра. По XVIII век, вулканот не бил активен околу двесте години. Кон крајот на 1986 година зголемена фумаролска активност го најавил почетокот на нов период на ерупција, и сателитските снимки забележале појава на црни точки каде што мразот се стопил. Во ова време, смрт на животни била забележана во областа. Своја кулминација вулканот ја доживеал во мај 1990 година, кога се случила ерупција со индекс на вулканска експлозија од 2-3. Оваа ерупција исфрлила пепел на растојание од 12 километри од врвот и била проследена со силна земјотресна активност. Ерупцијата и понатамошната активност, во 1990 година, го зголемиле кратерот на врвот и предизвикале формирање на нови редови на фумароли. Хемиската анализа, на вулканските карпи, укажува на тоа дека оваа фаза на вулканска активност започнала со инјектирање на мафичната магма во магматската комора. Оваа ерупција раселила помеѓу 4.000 и 1.500 луѓе во регионот.
Понатамошно зголемување на фумаролошката активност било забележано во 2016 година, кога се појавиле нови фумароли и сулфурниот флукс се зголемил на 6.000 тони дневно. Ерупциите од пепел се појавиле од 6 ноември 2016 година, а висината на ерупција станала 3 км пет дена подоцна. Започнувајќи од јуни 2017 година, постојан гас се наоѓа над вулканот и се случуваат повторни емисии на пепел, што резултирало со неколку известувања за месното население.
Кварц
Кварц (SiO2) — еден од најзастапените минерали во Земјината кора. Има шестаголна кристална структура направена од триаголен кристализиран силициум (силициум диоксид, SiO2), со цврстина која има вредност 7 според Мосовата скала. Густината изнесува 2,65 г/см3.; Карактеристичен облик му е шестстрана призма која завршува во шестстрана пирамида, иако најчесто кварцот не се наоѓа токму во овој облик.
Зборот е добиен од германскиот поим Quartz, кој пак е заемка од полското kwardy, што значи „тврд“.
Еден од најпознатите вариетеи на кварцот е горски кристал, безбоен вариетет на нискотемпературен кварц, кој формира ромбоедарски призми со пирамидални рамнини на двата или само на едниот крај.
Алфреда Марковска
Алфреда Нонција Марковска (полски: Alfreda Noncia Markowska; 10 мај 1926 – 30 јануари 2021 година) ― полска Ромкиња која за време на Втората светска војна спасила околу педесет еврејски и ромски деца од смрт во Холокаустот и во Ромскиот геноцид.
Животопис
Марковска е родена во патувачки полски ромски „табор“ (подвижен логор) во областа околу Станиславов, во источниот регион во Втората Полска Република. Во 1939 година, германската инвазија на Полска ја стекнала во Лавов. Откако Советскиот Сојуз, исто така, ја нападнал Полска како дел од пактот Молотов-Рибентроп меѓу Сталин и Хитлер, нејзиниот табор се преселил во германскиот окупиран дел од Полска. Во 1941 година, Германците ги убиле сите членови на нејзиното семејство (од 65 до 85 луѓе), вклучувајќи ги и нејзините родители и браќата и сестрите, во масакр во близина на Бјала Подласка. Алфреда била единствената што преживеала. Таа поминала неколку дена барајќи ја масовната гробница на нејзиното семејство низ месните шуми. Таа се упатила кон Розвадов каде во 1942 година, на 16-годишна возраст, се омажила. Таа и нејзиниот сопруг биле фатени во улично собирање додека го посетиле Станиславов од страна на украинската полиција која ги предала на Германците, но двојката успеала да побегне. Последователно, тие биле принудени да се преселат во ромските гета во Лублин, Лоѓ и Бележец, но тие исто така побегнале и се населиле во Розвадов, каде што Германците организирале работен логор за Ромите.
Спасувачки мисии
Во Розвадов, Алфреда била ангажирана во железницата и успеала да добие работна дозвола (кенкарта) која и давала одредена заштита од понатамошни апсења. Таа се вклучила во спасувањето на Евреите и Ромите, особено децата, од смртта на нацистите. Таа патувала до местата на познати масакри на еврејско и ромско население и барала преживеани. Марковска ги враќала во својот дом, ги криела и добивала лажни документи кои ги штителе од Германците. Таа лично спасила околу 50 деца. Години подоцна, на прашањето зошто не се плаши да помогне, Марковска изјавила дека во тоа време и самата не очекувала да ја преживее војната, па затоа стравот не и претставувал проблем.
Во 1944 година Советите ја ослободиле областа. Поради политиката на Црвената армија за присилно регрутирање Роми во своите редови, Марковска заедно со нејзиниот сопруг и некои од децата што ги спасила (вклучувајќи и некои германски деца кои сакале да побегнат од советските војници) побегнале на запад, прво во централна Полска, а потоа во таканаречените „Обновени територии“, во сегашна западна Полска.
По војната, комунистичките власти на Народна Република Полска иницирале кампања за принудување на Ромите да се населат и да го напуштат својот традиционален начин на живот. Како резултат на тоа, таа и нејзиното семејство живееле прво во близина на Познањ - во Пжејмиерово - потоа, по смртта на нејзиниот сопруг, во Горзов Вјелкополски.
Во октомври 2006 година, Алфреда Марковска била одликувана со Ѕвездениот орден на Полската преродба (Polonia Restituta) за спасување на еврејските и ромските деца за време на Втората светска војна. Во тоа време, тогашниот претседател на Полска, Лех Качињски ја пофалил „за јунаштвото и невообичаената храброст, за исклучителната заслуга во спасувањето на човечки животи“.
Марковска починала на 30 јануари 2021 година, на 94-годишна возраст.
Диодно-транзисторска логика
Диодно-транзисторска логика, DTL (скратеница од Diode-Transistor Logic што значи „диодно-транзисторска логика“) – е технолошка генерација логички врати, створена во 50-тите години на 20 век. DTL била втората генерација транзисторски логички врати која се користела во дигиталната логика, подоцната генерација била TTL. Оваа технологија била користена во некои сметачи во 50-тите и 60-тите години на 20 век.
Функционирање
Во НИ колото на сликата, кога двата влеза (катодите на диодите) се во состојба на логичка единица, струјата не проаѓа низ нив, туку низ базата на транзисторот. Тоа тогаш предизвикува колекторска струја и излезниот напон паѓа на логичка нула.
Треба да се забележи дека во секој друг случај, струјата проаѓа низ диодата (или низ двете диоди) и нема струја на базата, значи имаме логичка единица на излезот.
Предности и недостатоци
Предност је зголемениот „фен-ин“ (бројот на влезови на логичкото коло) во однос на RTL.
Недостаток на оваа технологија е приличното трошење на струја во состојба на логичка нула (транзисторот во заситување).
Подобрувања
Користени се разни методи за да се забрза работата на DTL колата. Некои од нив еволуирале во TTL.
Употреба
Сметачот IBM 1401 користел DTL логика ).
Клод Бато
Клод Луиз Бато (родено Бодие; 1 јуни 1935 - септември 1981 година) е француски фотограф. Таа е запаметена по деталните слики од нејзиниот дом и по нејзината серија во градината на Клод Моне во Живерни.
Биографија
Родена е во Шамалиер во Пуј-де-Дом. Бато дипломирала фотографија на Апликациите на École des arts во 1956 година. Таа продолжила да работи во архивите во Националната библиотека на Франција каде го запознала нејзиниот сопруг Џон Бато, исто така фотограф. Нејзините црно-бели фотографии, објавени во Le Moment des Choses, документираат детали од внатрешноста на нејзиниот дом: метла потпрена на ѕид, згаснат куп цвеќиња, нејзината мала ќерка спие на каучот, сето тоа претставено со изненадувачки интензитет., предизвикувајќи чувство на носталгија и тага. Нејзините слики од градината на Клод Моне во Живерни, направени во октомври 1980 година, непосредно пред да умре, исто така вклучуваат погледи на нејзиното семејство, речиси како случајно да се вклучени нивните минливи фигури. Отпечатоците во форма на квадрат остро се контрастни со форматите на самите дела на Моне.
Изложби
Примери од фотографиите на Клод Бато може да се видат на интернет во Центарот Помпиду.
Рејер Венеција Местре
Рејер Венеција Местре е италијански кошаркарски клуб од градот Венеција, провинцијата Венето.
Основан во 1872 година како гимнастички клуб Социета Спортива Костантино Рејер, започнува со спонзорирање кошарка во 1907 година, со формирање на клубот познат како Палаканестро Венеција. Клубот досега има освоено две скудета (шампионски титули на Италија) : во сезоните 1941-1942 и 1942-1943.
Географија на Сан Марино
Сан Марино е држава на Апенинскиот Полуостров.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 61,2 км2, и според тоа се наоѓа на 220 место по големина во светот. Таа е земја што не излегува на море и е енклава во Италија, односно заобиколена е од Италија.
Најголемиот град во Сан Марино е Догана (во состав на општината.
Население
Вкупното население на Сан Марино брои околу 29.973 жители. Густината на населеноста изнесува 489 жит/км2.
Клима
Сан Марино има површина од 60,57 квадратни километри. Оддалеченоста помеѓу најсеверната и најјужната граница на Сан Марино изнесува 12 километри. Највисок врв е Монте Титано, чија височина изнесува 739 метри. Климата е влажна суптропска, но е поблага од онаа во приморјето поради надморската височина. Во лето температурата варира од 20°С до 30°С, а во зима од -2°С до 10°С. . Просечните врнежи изнесуваат 550 мм годишно.
Наводи
San Marino
1778
1778 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1778 година од новата ера, 778. од вториот милениум, 78. од XVIII век и деветта од 1770-тите.