cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Реал Бетис
Основање
Реал Бетис (Real Betis) носи дрес со зелена и бела боја како чест кон нивниот најпознат менаџер Педи О,Конел (Paddy O'Connell), кој бил од Ирска. Тој го предводел Бетис кон титула во 1934 година со еден единствен бод предност пред Реал Мадрид.
1930-тите: промоција, титула и испаѓање
За време на Втората Шпанска Република (1931–1939), покровителствата на сите организации биле поништени, и затоа клубот бил познат како Betis Balompié сè до крајот на Шпанската граѓанска војна кога тој можел да се врати кон старото име. Клубот стигнал до финалето на Кралскиот Куп (Copa del Presidente de la República) за првпат на 21 јуни 1931 година, кога загубил со 3–1 од Атлетик Билбао (Athletic Bilbao) во Мадрид. Бетис ја прославил својата 25-та годишнина со освојување на својата прва титула во Втора лига во 1932, со два бода предност пред Овиедо, со што станале прв клуб од Андалузија кој играл во Ла Лига.
Под водство на Ирскиот тренер Патрик О,Конел (Patrick O'Connell) на 28 април 1935 година Бетис ја освоил La Liga, до денес нивна прва титула во највисоката лига. Тие завршиле како први на табелата со само еден единствен бод пред ФК Мадрид. Следната година Бетис паднал на седмо место. Ова се случило заради разградувањето на шампионскиот тим заради лошата економска состојба на клубот и пристигнувањето на Граѓанската војна, што значело дека само 15 месеци по освојувањето на титулата во лигата само двајца играчи од таа екипа која победила во 1935 година останале во клубот: Перал (Peral) и Саро (Saro). За време на Граѓанската војна во периодот меѓу 1936 и 1939 година, не била одржувана официјална лига, сè до нејзиното продолжување во сезоната 1939–40 година и прва година на опаѓањето на Бетис така што точно пет години по освојувањето на титулата клубот испаднал.
Најмрачниот период
И покрај краткото враќање во првата лига кое траело само една сезона, клубот продолжил да опаѓа и во 1947 година најлошите стравови биле остварени кога клубот испаднал во Третата лига. Голем број обожаватели го следеле во периодот од десет години во кој тие поминале во категоријата како клуч за "идентитетот" и "душата" на клубот. Во овој период, Бетис стекнал репутација дека го полни својот стадион и има огромна поддршка на натпреварите на гости, познато како "Зелениот Марш".
Кога клубот се вратил во Втората лига во 1954 година, тој ја стекнал одликата како единствен клуб во Шпанија кој ги освоил сите три највисоки лиги. Најголема заслуга за водењето на Бетис низ овој темен период и назад во Втора Лига лежи во претседателот Мануел Руиз Родригес (Manuel Ruiz Rodríguez).
Бенито Виљамарин (Benito Villamarín)
Во 1955 година, Мануел Руиз Родригес (Manuel Ruiz Rodríguez) се повлекол од водењето на клубот верувајќи дека не може да понуди натамошен економски раст. Тој бил заменет од најпознатиот поранешен претседател на Бетис, Бенито Виљамарин (Benito Villamarín). За време на неговото раководење Бетис се вратил во Првата лига во 1958–59 година и завршил на трето место во 1964 година. Нарачката на Стадионот Хелиополис (Estadio Heliópolis) во 1961 година се смета за клучна точка во историјата на клубот – терените биле нарекувани Стадион Бенито Виљамарин (Estadio Benito Villamarín) сè до 1997 година. Во 1965 година, Виљамарин (Villamarín) се повлекол од својата позиција по десет години на чело на клубот.
Само една година по заминувањето на Виљамарин (Villamarín) од клубот, клубот повторно испаднал во Втората лига, потоа влегувал и испаѓал речиси секоја следна сезона сè до консолидирањето на своето место во највисоката дивизија во 1974–75 година.
Првата титула во Кралскиот Куп (Copa del Rey) и квалификување во Европските купови
На 25 јуни 1977 година, Бетис играл против Атлетик Билбао (Athletic Bilbao) на стадионот Висенте Калдерон во  финалето на Кралскиот Куп (Copa del Rey). Натпреварот завршил 2–2, со победа на Бетис од 8–7 по дури 21 изведен пенал. Тоа ја затворило одличната сезона во која клубот завршил на петто место во лигата.
По тој триумф, Бетис се натпреварувал во Европскиот Куп на Победници на Купови: по елиминацијата на Милан со вкупен резултат од 3–2 во првото коло, клубот стигнал во четвртина финале, каде што загубил од Динамо Москва. И покрај добрите игри во Европа, клубот испаднал од првата лига.
Следната година, Бетис се вратил во елитното друштво и навестил период на "добри времиња" за клубот, со следните три сезони во кои завршил меѓу првите шест клуба, како и квалификации за УЕФА Куп во 1982 година и 1984 година.
За време на летото 1982 година, на стадионот Бенито Виљамарин (Benito Villamarín) се играле два натпревари од ФИФА Светскиот Куп 1982, и исто така бил сведок на победата на Шпанската репрезентација од 12–1 против Малта во рамките на квалификациите за УЕФА Еуро 1984.
Економска криза и Мануел Руиз де Лопера (Manuel Ruiz de Lopera)
Во 1992 година, Бетис станал цел на новите правила и регулативи на лигата заради неговото реструктуирање како автономна спортска група (SAD), што бара од клубот да поседува 1,200 милиони пезети, речиси двојно од сите клубови од првата и втората лига, и покрај тоа што цело време се натпреварувал во втората лига.
За само три месеци, обожавателите собрале 400 милиони пезети со тогашниот вице-претседател Мануел Руиз де Лопера со цел овозможување на економска гаранција додека тој самиот станал мнозински акционер така што клубот за малку избегнал префрлање во понизок ранг.
Успехот на Сера Ферер (Serra Ferrer)
По уште три сезони поминати во втората лига, под раководство на Лоренцо Сера Ферер, Бетис се вратил во прва лига за сезоната 1994–95 година, и освоил трето место на крајот, со што се квалификувал за УЕФА Купот.Во Европските натпреварувања, Бетис ги елиминирал Фенербахче (со вкупни 4–1) и 1. ФК Кајзерслаутерн (4–1) пред да загуби од поразениот финалист Бордо (3–2). Во 1997 година, 20 години по освојувањето на трофејот за првпат, клубот стигнал до финалето на Кралскиот Куп – повторно во Мадрид, иако овој пат на Стадионот Сантјаго Бернабе – и загубил со 2–3 од Барселона по продолжение.
Случајно, Барса била клубот во кој заминал Сера Ферер (Serra Ferrer) тоа лето, и бил заменет од поранешниот играч Луис Арагонес .Арагонес го предводел клубот само една сезона, освојувајќи осмо место во лигата и четвртфинале во Купот на Победници на Купови, каде што загубиле со вкупни 2–5 од победниците Челзи.
Арагонес бил наследен од контроверзното раководење на Хавиер Клементе, кој плукнал навивач и изјавил дека Андалузија е "друга држава!". Клубот паднал на табелата, и завршил на 11-то место и бил елиминиран во УЕФА Купот од Болоња во третото коло. Следните неколку сезони, Бетис сменил бројни тренери, испаѓање и повторно враќање, по што клубот завршил шести во лигата со Хуанде Рамос на чело.
Рамос заминал по само една сезона и бил заменет од поранешниот тренер-победник на Купот на Победници на Купови Виктор Фернандес. Тој го водел клубот до осмо и деветто место во лигата и трето коло од УЕФА Купот во 2002–03 година, кога бил елиминиран од Оксер (со вкупни 1–2), за време на двете години како предводник на клубот.
За 2004 година, Фернандес бил заменет од Сера Ферер кој се вратил во клубот, кој го водел до четврто место во елитата. Клубот исто така се вратил на Висенте Калдерон на 11 јуни 2005 година за финалето на Кралскиот Куп, победувајќи вторпат во историјата по погодокот во продолжението од младиот Дани во победата од 2–1 против Осасуна.
Овој резултат водел до тоа Бетис да биде прв клуб од Андалузија кој се натпреварувал во УЕФА Лигата на Шампиони, и стигнал до групната фаза по победата врз Монако во последното квалификациско коло (со вкупни 3–2). Извлечен во група Г, и без разлика на победата дома од 1–0 против Челзи, клубот на крај завршил како трет, со што бил "префрлен" во УЕФА Купот, каде што бил елиминиран во осмина финалето од Стеауа Букурешт (0–0 на гости, 0–3 дома).
Прослави на Стогодишнината
Бетис ја прославил својата стогодишнина во 2007 година. Прославата вклучувала специјален натпревар против Милан, актуелните Европски Шампиони, на 9 август, со победа на домаќините од 1–0 со голот на Марк Гонсалес (Mark González) од пенал на почетокот од вториот дел. Седум дена подоцна, клубот го освоил Трофејот Рамон де Каранца (Ramón de Carranza) одржан во соседниот Кадис (Cádiz), со победа против Реал Сарагоса (Real Zaragoza) на пенали во финалето, и Реал Мадрид во полуфиналето.
Во овој период, настапиле големи промени во играчкиот и техничкиот состав, со осум нови играчи кои ги замениле 14-те кои заминале. За време на двете сезони (2006–07 и 2007–08) година кои ја затвориле стогодишнината, Бетис имал четири различни тренери. За време на оваа прослава, клубот бил 37-ми најгледан клуб во Европа според просечна посета.
Втора Лига
По многу години без испаѓање од Првата Лига, Бетис во сезоната 2008–09 во последниот натпревар играл 1–1 против Реал Ваљадолид (Real Valladolid) на домашен терен. Со овој резултат, клубот завршил како 18-ти на табелата и испаднал во Втората Лига.
На 15 јуни 2009 година, преку 65,000 Бетикоси, вклучувајќи икони како Рафаел Гордиљо (Rafael Gordillo), Дел Сол (Del Sol), Иполито Ринкон (Hipólito Rincón), Хулио Кардењоза (Julio Cardeñosa) и други, се приклучиле на протестот во Севиља со слоганот "15-J Yo Voy Betis" за да му стават на знаење на мнозинскиот сопственик на клубот Руиз де Лопера (Ruiz de Lopera) дека е време да ги стави своите 54% од акциите на клубот на продажба за да ги купи некој човек, некоја фирма или поддржувач на Бетис и Лопера да биде сменет од ден за ден операциите во клубот.
И покрај протестите, не биле направени промени во раководните структури за време на сезоната, што предизвикало Бетис да не успоее да се врати во Првата Лига.
Процесот на Лопера на суд и продажбата
Судијата од Севиља Мерцедес Алаја (Mercedes Alaya) ги истражувал врските меѓу Бетис и другите бизниси на Руиз де Лопера (Ruiz de Lopera), при што формално бил обвинет за измама. На 7 јули 2010 година, една седмица пред почетокот на прелиминарните акти од процесот, Лопера продал 94% од акциите кои ги поседувал (51% од вкупниот број акции на Бетис) на Битон Спорт, раководен од Луис Оливер, за изненадувачки ниска сума од €16 милиони, оставајќи го Лопера со само мал број акции; Оливер веќе преземал два фудбалски клуба, Картагена (Cartagena) и Херез (Xerez), to the brink of bankruptcy.
Враќањето во Ла Лига
Повторно под водство на Pepe Mel, Бетис ја почнал 2011–12 година со четири победи во исто толку натпревари, со што Рубен Кастро (Rubén Castro) ја задржал својата форма на постигнување голови од претходната сезона, каде што тој постигнал 27 голови. Бетис завршил на 13-то место во својата прва сезона од враќањето во La Liga.
Дербито на Севиља
Бетис има долгогодишно соперништво со градскиот сосед Севиља (Sevilla FC). Двата клуба се сретнале 114 пати во официјални натпревари, при што Севиља е поуспешна со 45% на победи во однос на 31% на Бетис.
Првиот натпревар меѓу двата клуба бил одржан на 8 февруари 1915 година, при што Севиља победила со 4–3. Натпреварот не бил завршен, бидејќи големите тензии довеле до тоа агресивната толпа да влезе во теренот, присилувајќи го фудбалскиот судија да го прекине натпреварот.
Првиот натпревар во лигата, бил во Втората лига Segunda, и тоа во сезоната 1928–29 година, кога двата клуба победиле на домашен терен (3–0 и 2–1). Во Првата лига, за првпат играле во сезоната 1934–35 година, со пораз на Севиља од 0–3 на домашен терен и нерешен резултат од 2–2 на теренот на Бетис, при што Бетис го освоил државното првенство.
На 17 јануари 1943 година, Бетис изгубил со 5–0 на терен на Севиља, со што на крај биле префрлени во Втората лига. На првиот натпрвар одржан на стадионот Рамон Санчез Писхуан (Ramón Sánchez Pizjuán Stadium), на 21 септември 1958 година, Бетис победил со 4–2.
Последните години, неколку натпревари исто така биле зачинети со насилство, вклучувајќи: напад над член на обезбедувањето од навивач на Севиља со патерица (која не му била потребна за да се движи), напас над голманот на Бетис Тони Прац (Toni Prats) и над тренерот на Севиља Хуанде Рамос (Juande Ramos) со шише вода; последниот инцидент водел до тоа натпреварот од Кралскиот куп од 2007 година да биде прекинат, и одржан три седмици подоцна во Гетафе (Getafe) без присуство на гледачи.
На 7 февруари 2009 година, Бетис победил со 2–1 на Писхуан (Pizjuán), но бил исфрлен од највисоката лига, а Севиља завршила како трета.
Стадион
Со капацитет од 60,720 седишта, Estadio Benito Villamarín е домашен терен на Реал Бетис. Го носел името Estadio Manuel Ruiz de Lopera за време на првата деценија од 21-век според името на сопственикот на клубот, кој одлучил да изгради нов стадиот на местото од стариот.
И покрај опсежното планирање, плановите за реновирање на стадионот постојано биле одложувани, и половина од стадионот останал непроменет. На 27 октомври 2010 година, стадионот повторно го добил старото име по одлуката на одговорните лица на клубот.
Еволуција
Кога клубот станал Реал Бетис Баломпи (Real Betis Balompié) во 1914 година, различни комплети на дресови биле користени, вклучувајќи: жолти и црни линии; зелени маички и сини маички и бели шорцеви. Од крајот на 1920-тите, Бетис уште еднаш ги користел зелените и бели линии, во време кога Сојузот на Ронда (the Assembly of Ronda) (1918 година) официјално ги прифатил овие бои како бои на Андалузија, без разлика на тоа што биле премногу слични едни со други.
Од тогаш, тие останале официјални бои на Бетис, и покрај некојку различни варијанти (вклучувајќи пошироки линии).
Цај (префектура)
Префектурата Цај или Цајчоу ― чоу (префектура) во императорска Кина во современ Хенан, НР Кина, со седиште во современиот округ Рунан. Постоел (наизменично) од 606 до 1293 година.
Ајранли
Ајранли — село во Општина Валандово, југоисточна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото лежи на јужните падини на планината Плавуш, на надморска височина од 300 м. Се наоѓа северозападно од градот Валандово, меѓу селата Вејсели на југ и Терзели на северозапад.
Историја
На крајот од XIX век Ајранли било наполно турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ де вели дека во 1873 г. Ахранли (Ahranli) имало 32 домаќинства сочинети од 73 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Ахранли имало 175 жители, сите Турци.
Население
Во периодот пред Втората светска војна населението на Ајранли значајно опаднало. Селото е наполно напуштено во 1950-тите со иселувањето на Турците од Македонија. Според пописот од 2002 година, Ајранли немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот во 2021 година.
240
240 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 240 година од новата ера, 240. од првиот милениум, 40. од III век и прва од 240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5748 и 5749 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4990 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4000 и 4001 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 993.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 240 година се протега во 2876 и 2877, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2936 и 2937 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 783. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 394 и 393 година пред хиџра.
Османлиски војни во Европа
Османлиските војни во Европа биле војните помеѓу Отоманците и Европејците на европска територија. Исто така се нарекуваат Отомански и Турски војни во старите текстови.
Подем на Отоманското Царство
Подемот на Отоманското Царство (1299-1453) се однесува на периодот кој започнал со слабеење на Селџучкиот Султанат кон почетокот на 14 век, а завршил со пропаѓањето на Византиското Царство по падот на Цариград во 1453 година. Војни во Европа се:
Територијално проширување
Територијално проширување на Отоманското Царство (1453-1683) претставува период од историјата на Отоманското Царство кој следел по создавањето и подемот на империјата (1299-1453).
Сулејман Величествениот
Сулејман I е еден од најуспешните султани на Отоманското Царство. Во западните земји е познат како Величествениот а во источните како Законодавецот. На султанскиот престол се качил во 1520 година и владеел до 1566 година. Ги освоил најсветите муслимански градови Мека, Медина, Ерусалим, Дамаск и Багдад. Во август 1521 година била освоена речиси цела Србија. Во 1522 година бил заземен Родос. На 29 август 1526 година започнала Мохачката битка. Отоманците ги поразиле сојузничките христијански сили предводени од Лајош II. Победата сепак не им дала голема сигурност на Османлиите. Битката го означил крајот на Кралство Унгарија. Од 1541 година Сулејман го контролирал поголемиот дел до денешна Унгарија, како и Трансилванија, Влашка и Молдавија кои станале вазалства на султанот.
Стагнација
Стагнацијата на Отоманското Царство (1683-1827) претставува период од историјата на Отоманското Царство кој следел по периодот на територијално проширување (1453-1683). По завршувањето на овој период следувал периодот на распаѓање на империјата.
Пад
Падот на Отоманското Царство (1828– 1908) претставува период од историјата на Отоманското Царство кој следел по периодот на стагнација (1683–1827). По завршувањето на овој период следувал периодот на распаѓање на империјата.
Распаѓање
Распаѓањето на Отоманското Царство го опфаќа периодот од започнувањето на Младотурската револуција во 1908 година, до конечната поделба на империјата во 1922 година.
Балкански војни
Терминот Балкански војни се однесува на две војни, што се случиле во Југоисточна Европа во 1912 и 1913 година. Првата балканска војна започнала на 8 октомври 1912 година кога Бугарија, Грција, Црна Гора и Србија (Види: Балкански сојуз), ја нападнале Османлиското Царство. Војната завршила со потпишување на мировен договор во Лондон.
Втората балканска војна избила на 16 јуни 1913 година кога Бугарија, незадоволна од своите придобивки, ги нападнала своите поранешни сојузници, Србија и Грција. Војната завршила со потпишување на мировен договор во Букурешт.
Крива (суводолица)
Крива — плитка река во југозападниот дел на Керчкиот Полуостров, долга 16,0 км, со слив од 52,1 км². Припаѓа на групата реки на полуостровот Керч. Почетокот на гредата се наоѓа на јужните бранови на масивот Парпач, 1,5 километар источно од поранешното село Широкоје (поранешно Узун-Ајак), се протега, често закривувајќи се, во општа насока кон југозапад., се влева во заливот Феодосија на Црното Море во близина на селото Саут.
Крива има 7 неименувани притоки, во каналот има неколку езерца изградени во 19 век. На 7 километри од устата, зракот минува низ ливадата Ташли-кол, претходно означена како солено езеро со истото име , а на картата од 1842 година - ливадата Ташли-кол 3]. На почетокот на 19 век во долот имало 5 села.
Булдан зрак
Исто така Булдак. Се влева од север во ливадата Ташли-кол, веројатно една од притоките на Крива.
Марина Мијаковска
Марина Мијаковска — македонска поетеса, есеист, прозаист и книжевен критичар.
Животопис
Во 2007 година Мијаковска дипломирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“, на Катедрата за општа и компаративна книжевност. Истата година, таа ги посетувала предавањата од областа на родовите студии во истражувачкиот центар за родови студии „Евро-балкан“ од Скопје. Во 2008 година ја завршила обуката за административно работење и се стекнала со психолошка, педагошка и методиска доквалификација на Филозофскиот факултет. Во јуни 2010 година била интервјуер на фокус групи на проектот „Индекс на социјална инклузија на локално ниво“, организиран од институтот „Евро-балкан“. Во 2011 година, Мијаковска ја одбранила својата магистарска теза на тема: феминизам и женската сексуалност. Во 2017 година ја одбранила докторската дисертација со наслов „Écriture féminine и романот: Прилог кон феминистичката теорија на жанрот“.
Творештво
Мијаковска пишува поезија, есеи, проза и книжевни критики, а текстовите ги објавувала во „Наше писмо“, „Мираж“, „Репер“ и други списанија. Мијаковска учествувала на „Струшките вечери на поезијата“ во 2010 година, во „Ноќ без интерпункција“ - поетски вечери на млади поети. Истата година ја објавила својата прва поетската збирка „Номадска душа“, во издание на „Антолог“. Истата година, за нејзината поезија, Мијаковска добила награда на поетските средби во Корча, Албанија. Во 2013 година била добитник на наградата „Караманов“ за стихозбирката „Психоаналитичка алхемија од страсти“ (2013). .
Во 2015 година ја добила наградата „Бели мугри“ на ЈУ Дом на културата „Кочо Рацин“ од Скопје.
Во 2019 година ја добила наградата „Даница Ручигај (награда)“ при ДПМ за стихозбирката „Коскена“.
Дела
Марина Мијаковска е авторка на неколку стихозбирки, прозни книги, научни монографии и книги со есеи, а вклучувајќи ги следниве дела:
IC 1471
IC 1471 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 25 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 31' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 1471 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1394989.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
1499 п.н.е.
1499 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1499. година пред новата ера, 499. од вториот милениум п.н.е., 99. од 15 век п.н.е. и последна од 1490-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4009 и 4010 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3251 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2261 и 2262 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 746 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1499 година се протега во 1137 и 1138, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1197 и 1198 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 956 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2185 и 2184 исламска година пред хиџра.
Ангелина Крстева
Ангелина Крстева (, -, ) ― виден македонски етнолог и автор на првата книга целосно посветена на македонскиот вез. Ангелина Крстева ќе остане запаметена како упорен и исклучителен истражувач на овој домен од народното творештво. Нејзиниот голем влог ѝ ја донела наградата за животно дело доделена од Македонското етнолошко друштво (МЕД) во 2012 година. Во 1976 година ја добила и наградата за научно дело „13 Ноември“ за албумот книга „Македонски народни везови“.
Животопис
Крстева била родена во Скопје во 1929 година. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје на групата етнологија. Има објавено над 40 стручно-научни прилози на етнолошки и фолклористички теми, а и неколку посебни публикации од доменот на потесната специјалност. Во пензија ги објавила книгите: „Техники на везење во украсувањето на македонските народни носии“, „Народната носија од Скопска Блатија“, „Ликовно-естетските одлики на Мариовската носија и везот во македонската носија]“, а во издание на „Матица Македонска“ на повеќе од 400 страници, ја објавила и книгата „Македонски народни везови“. Во неа, на мошне аналитичен начин, ги претставула материјалите што ги собирала на терен во изминатите 50-60 години, своите богати сознанија за создавањето, вредноста, значењето, местото на македонскиот вез. Крстева е и една од авторите на стручните текстови поместени во монографијата „Млади невести, стари ризи - македонски везени носии“, која во 2011 година била објавена во рамки на истоимената изложба отворена во Соединетите Држави, во Музејот за меѓународна фолклорна уметност - (МОИФА) во Санта Фе. Во 2012 година ја добила наградата за животно дело од областа на етнологијата што ја доделува Македонското етнолошко друштво. Починала во Скопје на 21 ноември 2013 година.
Трудови и наследство
Нејзиното име како почитуван етнолог станало познато благодарејќи на нејзиото изучување и посветеност на етнологијата, посебно на текстилното народно творештво. Основа на нејзината истражувачка работа била и до крајот на животот останала теренската собирачка активност како основа за истражување на текстилното народно творештво. Највисоките уметнички дострели во македонската носија, Крстева ги гледала во нејзината везбено украсување, особено онаа кај женските кошули. Во таа смисла како најистакнат познавач на народниот вез во Македонија, Крстева мошне изучувачки и убедливо се задржала на разните видови орнаменти, нивното потекло, нивниот украсен облик и симболично значење. . Мариовската носија создавана и образувана во услови на поголема изолираност на специфични стопански дејности и развиени патријархални односи на мариовското население, се издвоила од соседните носии со јасно одредени и вообичаено регионални особини. Месното сфаќање за убавината во облекувањето е преточено во употребата на поголем број облеки одеднаш, притоа и со соодветно украсување, кое е нагласено во женската носија, а пред сѐ во нејзината празнична варијанта. Но се чини дека она што највпечатливо го одредува регионалниот естетски вкус од кој се разликуваат и мариовските соседи е богатството од шарени волнени реси во целосниот состав на носијата. Ваквото обилно шаренило од долги реси претставува карактеристичен ликовен белег на мариовската женска носија и се наметнува дури како доминантен елемент во целокупниот нејзин визуелен впечаток. До нејзиното пензионирање објавила повеќе изворни авторски текстови во врска со текстилното народно творештво. Но, нејзиниот најплоден период во оваа смисла е периодот после пензионирањето па сѐ до крајот на животот кога објавила околу 20 дела во земјава и во странство меѓу кои спаѓаат и нејзините највредни монографии.
Општа книжевност
Величковски, Боне. Библиографија на фолклорот и етнологијата во Македонија. Посебни изданија, книга 78. Институт за фолклор „Марко Цепенков“, Скопје 2010.
Затемнување на Месечината во јули 2018 година
Целосното затемнување на Месечината на 27 јули 2018 г. се случило кога Месечината минала низ средиштето на Земјината сенка. Ова е прво средишно затемнување на Месечината од 15 јуни 2011 г. Претставува второто целосно затемнување на Месечината во 2018 г. по она во 31 јануари.
Затемнувањето се случило кога Месечината била на најголема далечина од Земјата, поради што таа изгледала помала од вообичаено (појава наречена микромесечина), и има најмала брзина во орбитата околу Земјата. Ова е најдолготрајното целосно затемнување на Месечината во целиот XXI век. Целосната затемнетост траела 1 час и 43 минути, што е само малку покусо од теоретската граница од 1 час и 47 минути. Месечината останала барем делумно во Земјината сенка четири часа.
За затемнувањето
Затемнување на Месечината се јавува кога таа ќе пристапи во Земјината сенка. Како што почнува затемнувањето, Земјината сенка отпрвин само малку ја затемнува Месечината. Потоа сенката постапно покрива повеќе, и Месечината добива темна црвенокафеава боја (или нешто поинаква, зависно од атмосферските услови). Црвеникавоста се должи на Рејлиевото расејување (истото што му дава црвена боја на залезот и сина боја на дневното небо) и прекршувањето на таа светлина од Земјината атмосфера во нејзината сенка.
Сјајноста на Месечината е преувеличена од сенката. Нејзиниот јужен дел бил најблиску до средиштето на сенката, што го прави најтемен и нацрвен на изглед.
Видливост
Затемнувањето било целосно видливо од Источна Африка, Јужна Африка, Јужна Азија и Средна Азија, изгревајќи над Јужна Америка, Западна Африка и Европа и заоѓајќи во Источна Азија и Австралија. {|.]]
1615
1615 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1615 година од новата ера, 615. од вториот милениум, 15. од XVII век и шеста од 1610-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7123 и 7124 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6365 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5375 и 5376 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2368.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1615 година се протега во 4251 и 4252, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4311 и 4312 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2158. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1023 и 1024 исламска година.
Куршумлија
Куршумлија — градска населба во општина Куршумлија, во Топличкиот округ, во јужна Србија. Се наоѓа на реките Топлица, Косаница и Бањска, југоисточно од Копаоник, и северозападно од планината Радан. Според пописот од 2011 година, населеното место Куршумлија има 13200 жители.
Мауна Лоа
Мауна Лоа (хавајски: Mauna Loa; Long Mountain) — еден од петте вулкани кои се наоѓаат на Големиот Остров Хаваи во американската држава Хаваи во Тихиот Океан. Најголемиот вулкан според маса и волумен, Мауна Лоа историски се смета за најголем вулкан на Земјата. Тој претставува активен штитест вулкан со релативно нежни падини, со волумен проценет на приближно 18.000 кубни милји (75,000 км3), иако неговиот врв е на околу 37 метри понизок од оној на својот сосед, Мауна Кеја. Лавините ерупции од Мауна Лоа се со Силициум диоксид, и тие имаат тенденција да не бидат експлозивни. Речиси 90% од неговата површина е составена од базалтна лава стара помалку од 4,000 години, што избила од пукнатините на вулканските страни и ги исполнила езерата со лава на вулканскиот врв. Доаѓало и до големи подводни одрони, а еднаш се случило една подводна лавина да помине 100 километри.
Мауна Лоа најверојатно еруптирал пред најмалку 700.000 години и можеби се појавил над нивото на морето пред околу 400.000 години. Најстарите познати датирани карпи не се постари од 200.000 години. . Магмата на вулканот доаѓа од жариштето на Хаваи, која е одговорна за создавање на Хавајскиот островски синџир пред десетици милиони години. Бавното поместување на Тихоокеанската Плоча на крајот ќе го премеси Мауна Лоа од жариштето во рок од 500.000 до еден милион години, по кој момент ќе исчезне.
Последната ерупција на Мауна Лоа се случила од 24 март до 15 април 1984 година. Неодамнешните ерупции на вулканот предизвикале смртни случаи, но ерупциите во 1926 и 1950 година уништиле населени места, а градот Хило делумно бил изграден врз лавините текови од крајот на 19 век. Поради потенцијалните опасности што ги претставуваат граанските центри, Мауна Лоа е прогласен како Декаден вулкан, која ги поттикнува студиите за најопасните вулкани во светот. Мауна Лоа интензивно се следи од страна на Хавајската опсерваторија за вулкани од 1912 година. Набљудувањата на атмосферата се вршат на Опсерваторијата Мауна Лоа и на Сонцето, од Сончевата опсерваторија Мауна Лоа, кои се наоѓаат во близина на врвот на планината. Националниот парк на вулкани од Хаваи го покрива врвот и југоисточниот дел на вулканот, а исто така го вклучува и Килауеја, посебен вулкан.
Создавање
Како и сите хавајски вулкани, Мауна Лоа бил создаден кога Тихоокеанската Плоча се подместила над хавајското жариште во основниот плашт на Земјата . Вулканите на островот Хаваи се најновиот доказ за овој процес, кој, повеќе од 70 милиони години го создавал синџирот по должина од Хавајскиот гребен од 6.000 километри . Преовладувачкото гледиште наведува дека жариштето во голема мера било стационарно во рамките на плаштот на планетата за многу долг период од време, и тоа во времето на кенозоичка епоха според многумина . Меѓутоа, додека хавајскиот плашт е добро и опширно проучен, природата на жариштата останува прилично енигматична.
Мауна Лоа е еден од петте вулкани кои го сочинуваат Големиот Остров Хаваи, создаден од жариштето на Хаваи. Најстариот вулкан на островот, Кохала, е стар повеќе од еден милион години, а најмладиот Килауеја, се верува дека е помеѓу 300.000 и 600.000 години. Лоихи, кој се наоѓа на југоисточната страна на островот е уште помлад, но допрва треба да ја прекрши површината. Од 1 милион до 700.000 години, Мауна Лоа е вториот најмлад од петте вулкани на островот, што го прави трет по најмладиот вулкан во хавајскиот опсег, синџир на вулкани од кои се протегаат од Хаваи до Курил-Камчатка во Русија.
Романска вселенска агенција
Романската вселенска агенција (Agenţia Spaţială Română (ASR)) е национална романска вселенска агенција. Основана е во 1991 година.
Мауна Лоа
Структура
Мауна Лоа е најголемиот субаерален и втор најголем вулкан во светот (после масивот Таму ), кој покрива површина од 5.271 км2 и опфаќа максимална ширина од 120 километри. Тој содржи околу 65.000 до 80.000 км3 цврста карпа и сочинува повеќе од половина од површината на островот Хаваи. Комбинацијата на обемните подводни крила на вулканот (5.000 метри) и субаералена висина од 4.170 метри (13.680 стапки), Мауна Лоа вкупно се издига на 8.848 метри или 29.029 стапки надморска височина од нивото на морето до својот врв. Покрај тоа, поголемиот дел од планината е невидлив дури и под вода: неговата маса ја депресира кората под него за уште 8 километри во облик на обратна планина, што значи вкупната висина на Мауна Лоа од почетокот на нејзината еруптивна историја е околу 17.170 метри (56.000 стапки).
Мауна Лоа е типичен вулкан со штитеста форма, со облик на долга широка купола која се протега до дното на океанот чии падини се многу стрмни (околу 12° најстрмните), како последица на неговата исклучително течна лава. Лавините на штитната фаза, кои ја изградиле огромната главна маса на планината, се толеитски базалти, како оние на Мауна Кеја, создадени преку мешање на примарна магма и супериорна океанска кора. Во внатрешноста на Мауна Лоа се наоѓаат три прекриени јамски кратери, кои се распоредени североисточно-југозападно, со прв и последен пречник од околу 1 километар, а втората е долга 4,2 километри × 2,5 километри. Заедно, овие три кратери го сочинуваат врвот Мокуавеовео, кој е именуван според хавајската риба (Priacanthus meeki), наводно поради сличноста на нејзините еруптивни пожари и обоеноста на рибата. Дното на овој врв лежи помеѓу 170 и 50 метри (558 и 164 стапки) под нејзиниот раб и е само последниот од неколку купи кои се формирале и реформирале во текот на животот на вулканот. Таа била создадена во период помеѓу 1.000 и 1.500 години со голема ерупција од североисточната раседна зона на Мауна Лоа, која изненадила со плитката магматска комора под врвот и ја срушила во нејзината сегашна форма. Дополнително, два помали кратери лежат југозападно од купата, Луа Хоу (Нова јама) и Луа Хохону (Длабока јама).
Внатрешноста исто така е фокусна точка за неговите две раседни зони, обележани на површината со добро зачувани, релативно неодамнешни лавин и текови (лесно се гледаат преку сателитски снимки) и линеарно наредени фрактурни линии пресечени со циндерски конуси. Првата се простира од 60 километри (37 милји) и се движи југозападно од купата до морето и уште 40 километри (25 милји) под вода, со промена од 40° по должината. Оваа зона е историски активна во најголем дел од нејзината должина. Втората, североисточна зона се протега кон Хило и е историски активна низ првите 20 километри од нејзината должина. Североисточната зона е во форма на еднокорабни конуси, од кои најистакнатите се 60 метри високи (Црвен рид). Исто така постои и помалку дефинирана раседна зона на север која се протега кон основата на Хумула, означувајќи го пресекот на Мауна Лоа и Мауна Кеја.
Изработени се поедноставни геофизички модели на магматската комора на Мауна Лоа, користејќи интерферометриски синтетички апертурни радарски мерки за деформација на земјата поради бавното издигнување на лавата под површината на вулканот. Овие модели предвидуваат магматска комора на Мауна Лоа од 1,1 км, која се наоѓа на длабочина од околу 4,7 километри и 0,5 километри под нивото на морето, во близина на југоисточниот дел на Мокуавеовео. Оваа плитка магматска комора е значително повисоко поставена од раседната зона на Мауна Лоа, што укажува на упад на магмата во подлабоките и повремените делови на водата; сличен механизам е предложен за соседнниот вулкан Килауеја. Претходно моделите засновани на последните две ерупции на Мауна Лоа направиле слично предвидување, поставувајќи ја комората на длабочина од 3 км (1,9 милји) во приближно иста географска положба.
Бидејќи Килауеја нема топографска истакнатост и се појавува на југоисточниот дел на Мауна Лоа, историски се толкува од страна на домашните Хавајци и раните геолози дека претставува активен сателит на Мауна Лоа. Сепак, анализата на хемискиот состав на лавите од двата вулкани покажува дека имаат одделни магматски комори и затоа се разликуваат. Сепак, нивната близина доведе до историски тренд во кој високата активност на еден вулкан грубо се совпаѓа со ниската активност на другиот. Кога Килауеја бил заспан во периодот помеѓу 1934 и 1952 година, Мауна Лоа станал активен, а кога тој пак останал мирен од 1952 до 1974 година, обратното, Килауеја се активирал. Ова бил секогаш случај. избувнувањето на Мауна Лоа во 1984 година започнало за време на ерупцијата во Килаеа, но немало забележлив ефект врз ерупцијата во Килауеја, а тековната инфлација на Мауна Лоа, што укажува на идната ерупција, започнала истиот ден кога новата лава течела во кратерот Пу О. Геолозите сугерираат дека „пулсирањето“ на магмата што влегува во подлабокиот магматски систем на Мауна Лоа, може да го зголеми притисокот во Килауеја и да предизвика истовремени ерупции. 400px|thumb|right|Мауна Лоа
Мауна Лоа се простира на исток по должината на југозападната раседна зона, искористувајќи ја својата маса во Килауеја. Интеракцијата помеѓу двата вулкани на ваков начин создал голем број големи земјотреси во минатото. Постои систем на постари раседи на југоисточната страна на Мауна Лоа, најверојатно формирани пред Килауеја да стане доволно голема за да ја попречи рецесијата на Мауна Лоа. Западната страна на Мауна Лоа, во меѓувреме, е во непречено движење и се верува дека претрпела голем колапс на рецесија помеѓу 100.000 и 200.000 години, остатокот од кој се состоел од расфрлање на остатоци до неколку километри во ширина и до далечина до 50 км. Штетата од ова била многу голема. Денес има многу малку движења, како последица на геометријата на вулканот.
Мауна Лоа е доволно висока за да доживее глацијација за време на последното ледено доба, пред 25.000 до 15.000 години. За разлика од Мауна Кеја, на кој голем број докази остануваат и денес, Мауна Лоа бил во тоа време и останал активен, и оттогаш се зголемил за уште 150 до 300 метри во височина, покривајќи леднички депозити под новите текови. Слоевите од таа возраст не се појавуваат на најмалку 2.000 метри (6,562 стапки) од врвот на вулканот. Се претпоставува дека во ова време се случила обемна фретомагматична активност, придонесувајќи вулканска пепел.
Праисториски ерупции
За да ја достигне својата огромна големина во релативно краткиот (геолошки) живот од 600.000 до 1.000.000 години, Мауна Лоа логично би морал да порасне многу брзо преку својата развојна историја, и екстензивното датирање на радиојаглеродното датирање на јаглен (можеби најизразен, кој праисториски датира на Земјата ) кој бил забележан од речиси двесте сигурно датирани постојни текови кои ја потврдуваат оваа хипотеза.
Најстарите изложени текови на Мауна Лоа се сметаат дека се наоѓаат на Нинол Хилс, на јужниот дел од крилото, субаералена базалтска карпа од околу 100 до 200 илјади години. Тие текови формираат тераса и се верува дека таа е резултат на периодот на ерозија поради промена во насоката на проток на лава предизвикана од праисториската рецесија на вулканот. Потоа следат две единици лавини текови одделени со слој од пепел што се нарекува Пахала-пепелен слој: постариот базалт од Кахука, ретко изложен на понискиот југозападен расед и помладиот и далеку пораспространет базалт Кау, кој се појавува пошироко во вулканот. Самиот Пахалски пепелен слој се произведувал во текот на долг временски период пред околу 13 до 30 илјади години, иако тешката витрификација и интеракција со тековните и пред-создавачките текови го попречувале точното стапување. Нивната возраст грубо кореспондира со глацијацијата на Мауна Лоа за време на последното Ледено доба, зголемувајќи ја посебната можност дека е производ на фретомагматична интеракција помеѓу ледниците и еруптивните активности на Мауна Лоа.
Истражувањата покажале дека се случува циклус во кој вулканската активност на врвот е доминантна неколку стотици години, по што активноста се префрла на раседни зони уште неколку векови, а потоа повторно се враќа на врвот. Два циклуси се јасно идентификувани, од кои секој трае 1.500-2.000 години. Ова циклично однесување е уникатно за Мауна Лоа меѓу хавајските вулкани. Помеѓу 7.000 и 6.000 години Мауна Лоа бил во голема мера неактивен. Причината за овој прекин на активноста не е позната и не е позната слична пауза на другите хавајски вулкани, освен оние кои моментално се наоѓаат во пост-штитеста фаза. Помеѓу 11.000 и 8.000 години, активноста била поинтензивна отколку што е денес However, Mauna Loa's overall rate of growth has probably begun to slow over the last 100,000 years,. Сепак, севкупната стапка на пораст на Мауна Лоа веројатно започнала да забавува во текот на последните 100.000 години, и вулканот всушност може да се приближи до крајот на својата Толеитска магматска серија на изградба на базалтен штит.
Неодамнешна историја
Античките Хавајци се присутни на островот Хаваи околу 1.500 години, но тие речиси не сочувале записи за вулканска активност на островот, надвор од неколку фрагментарни податоци кои датираат од доцниот 18 век и почетокот на 19 век. Можни ерупции се случиле околу 1730 и 1750 година, а некаде во текот на 1780 и 1803 година. Ерупцијата од јуни 1832 година била сведок на мисионер на Мауи, но 190 километри (118 милји) меѓу двата острови и недостатокот на очигледни геолошки докази го довеле ова сведочење во сомнеж. Така, првата целосно потврдена и историски евидентирана ерупција била настан од јануари 1843 година. Од тоа време Мауна Лоа избувнала 32 пати.