cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Светски ден на бегалците
Светскиот ден на бегалците се слави и преку Светската недела на бегалците и е дизајниран да обезбеди важна шанса за барателите на азил и бегалците да бидат видени, чуени и ценети од заедницата во која живеат.
Позадина
Бегалец е поединец кој ја напушта својата земја поради последиците од војната, конфликтните прогони и насилството со кои се соочиле во нивната матична земја. Со преминување на меѓународните граници, некои бегалци често оставаат сè зад себе носејќи само минимална облека и имот, со план да најдат сигурност и засолниште во друга земја.
Конвенцијата за бегалци од 1951 година го признава бегалецот како поединец кој не може да се врати во својата земја на потекло поради основаниот страв дека ќе биде погоден од нивната раса, религија, учество на општествена група или различни политички мислења.
Влијание врз Земјината топка
Бегалците играат улога во светот, бидејќи кога имаат пристап до законските можности за вработување во земјата домаќин, тие можат да го искористат своето знаење за да помогнат во пополнувањето на празнината на пазарот на трудот во земјата. Овие вклучувања во општеството создаваат поразновидна култура и мултикултурализација што ѝ дава можност на заедницата да учи една од друга.
Мнозинството од бегалците биле формално вработени во својата земја, и можат да ѝ помогнат на својата нова земја да придонесе за безбедноста на земјата, како и за нивните приходи. Кога во една земја има бегалци, домаќините треба да се подготват и за зголемување на цената на услугите како што е пристапот до здравствената заштита на образованието што го обезбедува владата. Тие исто така се способни да придонесат за општеството преку дејствување како посредник во различни меѓукултурни размени, што значи дека земјата ќе може да доживее поефективна социо-културна разновидност во заедницата.
Историја
На 4 декември 2000 година, Генералното собрание на Обединетите нации во резолуцијата 55/76 објавило дека од 2001 година па наваму, 20 јуни ќе се слави како Светски ден на бегалците. Резолуцијата покажала дека 2001 година ја одбележа 50-годишнината од Конвенцијата од 1951 година за статусот на бегалците.
Денот на африканските бегалци бил формално прославен во неколку земји пред 2000 година. ОН забележале дека Организацијата за африканско единство (ОАУ) се согласила Меѓународниот ден на бегалците да се совпаѓа со Денот на бегалците во Африка на 20 јуни.
Високиот комесаријат за бегалци на Обединетите нации ја започнал петицијата #WithRefugees за да испрати порака до луѓето за акција, солидарност и одговорност во име на бегалците до владите ширум светот. Имало проекти и ресурси кои имаат за цел да ги едуцираат луѓето за начинот на кој живеат бегалците. Обединетите нации работат заедно со заедницата за да се обидат да стават крај на бегалската криза и да најдат домови за раселените луѓе ширум светот.
Во 1967 година, Обединетите нации го проширија бројот на луѓе кои ќе поднесат барање за статус на бегалец поради актите на Конвенцијата од 1951 година, кои го дефинираа бегалецот како поединец или лице кое било принудено да го напушти својот дом поради Втората светска војна. Ова стана познато како Протокол од 1967 година. Тогашниот протокол ги отстранил временските ограничувања и географските дефиниции за тоа што значи да се биде бегалец.
Акција на Обединетите нации – Генерално собрание
Како едно од шесте главни јадра на Обединетите нации, Генералното собрание е одговорно за главното создавање политики и претставник е на прашањата ширум светот. На педесетгодишнината од Канцеларијата на Обединетите нации, имало резолуција на генералното собрание посебно за бегалците и Светскиот ден на бегалците. Осумте клучни цели се како што следува:
Конвенција и протокол во врска со статусот на бегалците
Универзалната декларација за човекови права од 1948 година го признава правото на едно лице да бара азил од прогон во други земји, протоколот на Обединетите нации истакнува дека тие рамнодушно и подеднакво ќе бидат зајакнати кон принципите дека нема да се соочат со никаква дискриминација во однос на нивниот пол, возраст, попреченост, сексуалност или други забранети основи на дискриминација.
Статусот на бегалец, исто така, нагласува дека конвенцијата ќе вклучи различни заштитни мерки за протерување на бегалците. Се наведува дека преку принципите и правата на овие бегалци каде што не може да се направат отстапки. Ја опишува оваа идеја дека бегалецот ќе биде протеран или вратен против неговата или нејзината волја во земја каде што се чувствуваат загрозени по нивниот живот.
Конвенцијата на крајот го утврдува законот каде што мора да се исполнат основните минимални стандарди за третман на бегалците, без да се наруши нешто во државите кои даваат поповолен третман. Тоа значи дека бегалците имаат право да имаат пристап до судовите, основно образование, работа и обезбедување документација, вклучувајќи патна исправа за бегалци во форма на пасош.
Дополнително, Конвенцијата не се однесува на оние лица за кои постојат сериозни причини да се смета дека извршиле воени злосторства или злосторства против човештвото. Тука спаѓаат и сериозните неполитички злосторства или оние кои се виновни за дела спротивни на целите и принципите на Обединетите нации.
Комеморации
Секоја година на 20 јуни, Обединетите нации, Агенцијата за бегалци на Обединетите нации (УНХЦР) и граѓанските групи ширум светот се домаќини на настани на Светскиот ден на бегалците со цел да го привлечат вниманието на јавноста кон милионите бегалци и внатрешно раселени лица ширум светот кои биле принудени да избегаат од нивните домови поради војна, конфликт и прогон.
Херман Алмерс
Тој бил единственото дете во семејството, и бил образован така што имал приватни часови. Ја започнал својата кариера во образованието, но ја презел семејната фарма по смртта на неговиот татко во 1849 година.
Нептун
Нептун — осма и најоддалечена планета во Сончевиот Систем. Неа ја открил германскиот астроном Јохан Готфрид Гале во 1846 година. Освен овие податоци за Нептун не се знаело многу сè додека вселенската сонда „Војаџер 2“ не го посетила во 1989 година. Оваа светла сина топка речиси нема никакви површинси обележја. Во време кога ја фотографирал „Војаџер 2“, серија бури познати под името Големата темна дамка (која подоцна исчезнала) можела да се види како брзо се движи во насока спротивна на вртењето на планетата. Нептун има свои прстени како и другите гасовити џинови. Постојат четири скоро невидливи прстени составени од темни парчиња мраз. Таа е четвртата најголема планета по пречник и трета по маса; Нептун има 17 пати поголема маса од Земјата и е нешто помасивен од блискиот Уран, кој има маса од 14 Земјини маси, но е нешто помал поради поголемата густина. Планетата е именувана по Нептун, римскиот бог на морето. Неговиот астрономски симбол (♆, Уникод U+2646) е стилизирана верзија од Посејдоновиот Трозабец. Најмногу се разликува по тоа што има елиптична орбита.
Херман Алмерс
Преку патување, се сретнал со бројни влијателни луѓе кои го инспирирале да започне сериозно да пишува, што довело до неговото објавување на Маршенбух во 1858 година.
Нептун
Сината боја на Нептун доаѓа од гасот метан. Метанот исто така влијае врз бојата на Уран. Нептун е најветровита планета во нашиот Сончев Систем. Ветриштата кои дуваат со брзина од 2.200 км на час дуваат од исток кон запад на планетата.
Херман Алмерс
Алмерс е роден во Рехтенфлет, каде што, исто така, умрел.
Нептун
Нептун околу својата оска се завртува за 16,1 часа а околу Сонцето за 164,8 години. Нептун има 8 месечини од кои најпозната и најголема е Тритон.
Откривање
Некои од најраните снимени набљудувања што некогаш биле направени преку телескоп, цртежите на Галилео на 28 декември 1612 и 27 јануари 1613 содржат зацртани точки кои се совпаѓаат со она што е сега познато дека е позицијата на Нептун. Во двете прилики, Галилео се чини дека го погрешил Нептун за фиксна ѕвезда кога се појавила во близина - кон Јупитер на ноќното небо Во јули 2009 година, физичарот од Универзитетот во Мелбурн, Дејвид Џејмисон, најавил нови докази дека Галилео бил барем свесен дека ѕвездата што ја видел се движела во однос на неподвижните ѕвезди. Во 1821 година, Алексис Бувард објавил астрономски маси на орбитата на соседот на Нептун, Уран. Последователните набљудувања откриле значителни отстапувања од табелите, водејќи ја Bouward да претпостави дека непознатото тело ја вознемирувало орбитата преку гравитационата интеракција. Во 1843 година, Џон Куч Адамс почнал да работи на орбитата на Уран користејќи ги податоците што ги имал. Директорот на опсерваторијата на Кембриџ, Џејмс Чаилис, побарал дополнителни податоци од Сер Џорџ Ејри, астроном Ројал, кој го доставил во февруари 1844. Адамс продолжил да работи во 1845-46 и произвел неколку различни проценки за новата планета..
Во 1845-46, Ирбен Леверие, независно од Адамс, развил свои пресметки, но не предизвикал ентузијазам кај своите сонародници. Во јуни 1846 година, откако ја видел првата објавена проценка на должината на планетата и неговата сличност со проценката на Адамс, Ери го убедил Челис да ја бара планетата. Challis залудно исчисти небото во текот на август и септември.
Во меѓувреме, Леверие со писмо побара од астрономот на опсерваторијата Берлин, Јохан Готфрид Гале, да пребарува со рефракторот на опсерваторијата. Хајнрих, студент на опсерваторијата, му предложил на Гали дека можат да ја споредат неодамна изготвената карта на небото во регионот на предвидената локација на Левериер со сегашното небо да ја бара одликата за поместување на една планета, наспроти фиксна ѕвезда. Вечерта на 23 септември 1846 година, денот кога Гале го примил писмото, тој го открил Нептун во 1 °, каде што Ле Верие предвиде дека е околу 12 ° од предвидувањата на Адамс. Подоцна, Часис сфатил дека двапати ја набљудувал планетата, на 4 и 12 август, но не го препознал како планета, бидејќи немал ажурирана карта за ѕвезди и бил оддалечен од неговата истовремена работа за набљудување на кометата.
Во пресрет на откритието, имаше многу националистичко соперништво меѓу Французите и Британците околу тоа кој заслужуваше кредит за откривањето. На крајот, се појави меѓународен консензус дека и Леверие и Адамс заеднички заслужуваат кредит. Од 1966 година, Денис Роулинс го доведува во прашање кредибилитетот на тврдењето на Адамс за заедничко откривање, а прашањето беше повторно оценето од страна на историчарите со враќањето на "Нептунските документи" (историски документи) во 1998 година во Кралската опсерваторија, Гринич. По разгледувањето на документите, тие сугерираат дека "Адамс не заслужува еднаков кредит со Леверие за откривањето на Нептун. Овој кредит му припаѓа само на лицето кое успеало двете да го предвидат местото на планетата и во убедувањето на астрономите да го бараат тоа".
Именување
Кратко по неговото откривање, Нептун едноставно се нарекувал како "планета на надворешната страна на Уран" или како "планета на Ле Верие". Првиот предлог за името дошол од Гале, кој го предложи името Јанус. Во Англија, Халис го предложи името Океан.
Тврдејќи го правото да го именува неговото откритие, Ле Верие брзо го предложил името Нептун за оваа нова планета, иако лажно тврдел дека ова било официјално одобрено од француското биро за надолжување. .Во октомври, тој се обидел да ја именува планетата Ле Верие, по него, и тој има лојална поддршка во ова од директорот на опсерваторијата, Франсоа Араго. Овој предлог се сретнал со цврста отпорност пред Франција. Францускит алманах брзо го вовел името Хершел за Уран, по откривачот на оваа планета, Сер Вилијам Хершел, и Леверие за новата планета.
Струве излезе во корист на името Нептун на 29 декември 1846 година, на Академијата на науките во Санкт Петербург .Наскоро, Нептун стана меѓународно прифатено име. Во римската митологија, Нептун бил богот на морето, идентификуван со грчкиот Посејдон. Барањето за митолошко име се чинело дека е во согласност со номенклатурата на другите планети, од кои сите, освен Земјата, биле именувани за божества во грчката и римската митологија.
Гејмспот
Гејмспот — мрежно место за компјутерски игри што обезбедува вести, рецензии, можности за испробување и симнување на игри. Основан во 1996 година од Пит Димер, Винс Броди и Џон Епстеин. По извесно време го има купено ЗДНЕТ, кој нешто подоцна го купи ЦНЕТ. Според Алекса, Гејмспот е еден од двестоте најпосетувани мрежни места на семрежјето.
Нептун
Физички одлики
Масата на Нептун од 1.0243 × 1026 кг е средна помеѓу Земјата и поголемите гасовити џинови: тоа е 17 пати повеќе од Земјата, но само 1/19-та од онаа на Јупитер. Неговата гравитација на 1 бари е 11,15 м / с2, 1,14 пати поголема од површината на Земјата, а ја надминува само Јупитер.Екваторскиот полупречник на Нептун од 24.764 км е речиси четири пати поголем од оној на Земјата. Нептун, како Уран, е мраз-гигант, подкласа на џиновска планета, бидејќи тие се помали и имаат повисоки концентрации на испарувања од Јупитер и Сатурн. Во потрага по вонсончеви планети, Нептун се користи како метод: откриени тела со слична маса често се нарекуваат "Нептуни", исто како што научниците се однесуваат на различни вонсончеви тела како "Јупитерс".
Гејмспот
Покрај "официјалните" содржини создадени од персоналот, Гејмспот овозможува и голема доза учество на корисниците, кои може да пишуваат преку рецензии, блогови и форумски дискусии. Форумите делумно се препокриваат со уште едно мрежно место на ЦНЕТ, ГејмЕфајкјус (Најчесто поставувани прашања за игри).
Нептун
Внатрешна структура
Внатрешната структура на Нептун е слична на онаа на Уран. Нејзината атмосфера се состои од околу 5% до 10% од нејзината маса и се протега можеби од 10% до 20% од патот кон јадрото, каде што достигнува притисоци од околу 10 GPa, или околу 100.000 пати повеќе од онаа на атмосферата на Земјата. Зголемените концентрации на метан, амонијак и вода се наоѓаат во пониските делови на атмосферата.
Плаштот е еквивалент на 10 до 15 Земјински маси и богат е со вода, амонијак и метан.
Како што е вообичаено во планетарната наука, оваа мешавина се нарекува ледена, иако е топла, густа течност. Оваа флуида, која има висока електрична спроводливост, понекогаш се нарекува и океан за вода-амонијак. Плаштот може да се состои од слој од јонска вода во која молекулите на водата се распаѓаат во супа од водородни и кислородни јони, и подлабока долунасочна вода во која кислородот кристализира, но водородните јони лебдат слободно во рамките на кислородната решетка. На длабочина од 7000 км, условите може да бидат такви што метанот се распаѓа во дијамантски кристали кои дождуваат надолу како градски јами. Експериментите со многу висок притисок во Националната лабораторија Лоренс Ливермор сугерираат дека врвот на The mantle може да биде океан од течен јаглерод со пловечки цврсти "дијаманти".
Јадрото на Нептун е веројатно составено од железо, никел и силикати, со внатрешен модел кој дава маса околу 1,2 пати поголема од онаа на Земјата. Притисокот во центарот е 7 Mbar (700 GPa), двојно повисок од оној во центарот на Земјата, а температурата може да биде 5.400 K
Атмосфера
На големи височини, атмосферата на Нептун е 80% водород и 19% хелиум. . Исто така, присутен е и количество на метан. Истакнатите апсорпциони ленти на метанот постојат на бранови должини над 600 nm, во црвениот и инфрацрвениот дел од спектарот. Како и со Уран, оваа апсорпција на црвената светлина од страна на атмосферскиот метан е дел од она што му дава на Нептун својата сина боја, иако живописот на Нептун е живописен од ублажен цијан на Уран. Бидејќи содржината на атмосферскиот метан на Нептун е слична на онаа на Уран, се смета дека некоја непозната атмосферска состојка придонесува за бојата на Нептун.
Атмосферата на Нептун е поделена на два главни региони: долниот тропосфера, каде што температурата се намалува со надморска височина, и стратосферата, каде што температурата се зголемува со надморска височина. Границата меѓу двата, тропопауза, лежи под притисок од 0,1 бари (10 kPa). Стратосферата потоа се предава на термосферата под притисок помал од 10-5 до 10-4 бари (1 до 10 Pa). Термосферата постепено преминува во егзосферата.
Моделите сугерираат дека тропосферата на Нептун е поврзана со облаци со различни композиции во зависност од висината. Горните облаци лежат под притисоци под еден бар, каде што температурата е погодна за кондензација на метан. За притисоци помеѓу еден и пет барови (100 и 500 kPa), се формираат облаци од амонијак и водороден сулфид. Над притисок од пет решетки, облаците може да се состојат од амонијак, амониум сулфид, сулфурводород и вода. Подлабоките облаци на воден мраз треба да се најдат на притисок од околу 50 бари (5,0 MPa), каде што температурата достигнува 273 K (0 °C). Под него може да се најдат облаци од амонијак и водороден сулфид.
Високо надморските облаци на Нептун биле забележани како фрлаат сенки на непроѕирната облачна палуба подолу. Исто така, постојат и високи облаци бендови кои се навиваат околу планетата на постојана ширина. Овие периферни бендови имаат ширина од 50-150 км и лежат околу 50-110 км над облакот палубата. Овие височини се наоѓаат во слојот каде што се појавува времето, тропосферата. Времето не се јавува во повисоката стратосфера или термосфера. За разлика од Уран, композицијата на Нептун има поголем волумен на океанот, додека Уран има помал плашт.
Спектрите на Нептун сугерираат дека нејзината долна стратосфера е магла поради кондензација на производи од ултравиолетова фотолиза на метанот, како што се етан и етина. Стратосферата е исто така дом за следење на количините на јаглерод моноксид и водороден цијанид. Стратосферата на Нептун е потопла од онаа на Уран поради зголемената концентрација на јаглеводороди.
Од причини кои остануваат нејасни, термосферата на планетата е на аномално висока температура од околу 750 К. Планетата е предалеку од Сонцето за оваа топлина да се генерира со ултравиолетово зрачење. Еден кандидат за механизам за греење е атмосферска интеракција со јони во магнетното поле на планетата. Другите кандидати се гравитациони бранови од внатрешноста кои се распаѓаат во атмосферата. Термосферата содржи траги од јаглерод диоксид и вода, кои може да се депонираат од надворешни извори како што се метеорити и прашина.
Магнетосфера
Нептун личи на Уран во својата магнетосфера, со магнетно поле силно навалено во однос на неговата вртежна оска на 47 ° и надминува најмалку 0,55 полупречници, или околу 13.500 километри од физичкиот центар на планетата. Пред доаѓањето на Војаџер 2 во Нептун, се претпоставува дека навалената магнетосфера на Уран е резултат на неговото вртење настрана. Споредувајќи ги магнетните полиња на двете планети, научниците сега мислат дека екстремната ориентација може да биде одлика на тековите во ентериерите на планетите. Ова поле може да се генерира со конвективни движења на течности во тенка сферична обвивка од електрично спроводливи течности (веројатно комбинација на амонијак, метан и вода), што резултира со динамичко дејство. се јавува во динамична акција.
Диполната компонента на магнетното поле на магнетниот екватор на Нептун е околу 14 микротесла (0.14 G). Диполниот магнетен момент на Нептун изнесува околу 2,2 × 1017 Т · м3 (14 μT · RN3, каде што RN е полупречникот на Нептун). Магнетното поле на Нептун има комплексна геометрија која вклучува релативно големи придонеси од недиполарни компоненти, вклучувајќи силен квадруполен момент што може да го надмине диполниот момент во сила. Спротивно на тоа, Земјата, Јупитер и Сатурн имаат само релативно мали квадруполни моменти, а нивните полиња се помалку навалени од поларната оска. Големиот квадруполен момент на Нептун може да биде резултат на поместување од центарот на планетата и геометриските ограничувања на динамо генераторот на полето.
Некленскиот лак шок, каде што магнетосферата почнува да го забавува сончевиот ветер, се случува на растојание од 34,9 пати од полупречникот на планетата. Магнетопаузата, каде што притисокот на магнетосферата е спротивен на сончевиот ветер, лежи на растојание од 23-26,5 пати од полупречникот на Нептун. Опашката на магнетосферата се протега на најмалку 72 пати од полупречникот на Нептун, и најверојатно многу подалеку.
Клима
Нептун се разликува од Уран во неговото типично ниво на метеоролошка активност. Војаџер 2 ги набљудувал временските феномени на Нептун за време на летувањето во 1989 година, но немаше слични феномени на Уран за време на неговото летање од 1986 година.
Изобилството на метан, етан и ацетилен на екваторот на Нептун е 10-100 пати поголемо од половите. Ова се толкува како доказ за upwelling на екваторот и слегнување во близина на столбови, бидејќи фотохемијата не може да ја објасни распределбата без меридијална циркулација.
Во 2007 година беше откриено дека горната тропосфера на Јужниот Пол на Нептун е околу 10 K потопла од остатокот од неговата атмосфера, која во просек изнесува околу 73 K (-200 °C). Диференцијалната температура е доволна за да дозволи метан, кој на друго место е замрзнат во тропосферата, да избега во стратосферата во близина на столбот. Релативната "жешка точка" се должи на осниот наклон на Нептун, кој го откри Јужниот Пол на Сонцето за последниот квартал од годината на Нептун, или приближно 40 Земја години. Додека Нептун полека се движи кон спротивната страна на Сонцето, Јужниот Пол ќе биде затемнет и Северниот Пол ќе светне, предизвикувајќи ослободување на метан да се префрли на Северниот Пол.
Бури
Во 1989 година, Големата Темна точка, анти-циклонски систем со бура од 13.000 × 6.600 км, беше откриена од вселенското летало NASA "Војаџер 2". Бурата личи на Големата Црвена точка на Јупитер. Околу пет години подоцна, на 2 ноември 1994 година, вселенскиот телескоп Хабл не ја видел Големата темна точка на планетата. Наместо тоа, нова бура слична на Големата темна точка беше пронајдена во северната полутопка на Нептун.
Се смета дека темните дамки на Нептун се појавуваат во тропосферата на пониски надморски височини отколку на посветли облак одлики, па тие се појавуваат како дупки во горните облак палуби. Бидејќи тие се стабилни одлики кои можат да траат неколку месеци, тие се сметаат за витли. Често поврзани со темни дамки се посветли, упорни метански облаци кои се формираат околу слојот тропопауза. Упорноста на придружни облаци покажува дека некои поранешни темни дамки може да продолжат да постојат како циклони, иако тие повеќе не се видливи како темна одлика. Темните дамки можат да се распаднат кога мигрираат премногу блиску до екваторот или можеби преку некој друг непознат механизам.
Внатрешно топлење
Повеќе различно време на Нептун во споредба со Уран, делумно се должи на неговото повисоко внатрешно греење. Иако Нептун лежи над 50% подалеку од Сонцето од Уран, и добива само 40% количина на сончева светлина, површинските температури на двете планети се приближно еднакви. Горните региони на тропосферата на Нептун достигнуваат ниска температура од 51,8 K (-221,3 °C). На длабочина каде атмосферскиот притисок е 1 бар (100 kPa), температурата е 72,00 K (-201,15 °C). Подлабоко во слоеви на гас, температурата постојано се зголемува. Како и со Уран, изворот на ова загревање е непознат, но разликата е поголема: Уран само зрачи 1,1 пати повеќе енергија како што ја прима од Сонцето; додека Нептун зрачи околу 2,66 пати повеќе енергија што ја добива од Сонцето. Нептун е најоддалечената планета од Сонцето, но нејзината внатрешна енергија е доволна за да ги вози најбрзите планетарни ветрови видени во Сончевиот Систем. Во зависност од топлинските својства на внатрешноста, топлината што останала од формирањето на Нептун може да биде доволна за да се објасни нејзиниот тековен проток на топлина, иако е потешко истовремено да се објасни недостатокот на внатрешна топлина на Уран, истовремено зачувувајќи ја сличната сличност помеѓу двете планети.
Орбита и вртење
На 11 јули 2011 година, Нептун ја заврши својата прва целосна барицентрична орбита од неговото откритие во 1846 година,  иако таа не се појавила на точното место на откривање на небото, бидејќи Земјата била на поинаква локација во својата орбита 365,26 ден. Поради движењето на Сонцето во однос на барицентарот на Сончевиот Систем, на 11 јули Нептун, исто така, не беше на точно откриен став во однос на Сонцето; ако се користи заедничкиот хелиоцентричен координатен систем, должината на откривањето е постигната на 12 јули 2011 година.
Елиптичната орбита на Нептун е наклонета на 1,77 ° во споредба со онаа на Земјата.
Осниот наклон на Нептун е 28,32 °, што е слично со наведните точки на Земјата (23 °) и Марс (25 °). Како резултат на тоа, Нептун доживува слични сезонски промени на Земјата. Долгиот орбитален период на Нептун значи дека годишните времиња траат четириесет години на Земјата. Нејзиниот циклус на вртење (ден) е приближно 16,11 часа. Поради тоа што осниот наклон е споредлив со Земјата, варијацијата во должината на денот во текот на неговата долга година не е повеќе екстремен.
Бидејќи Нептун не е цврсто тело, неговата атмосфера се подложува на диференцијално вртење. Широката екваторска зона ротира со период од околу 18 часа, што е побавно од 16,1-часовното вртење на магнетното поле на планетата. Спротивно на тоа, обратното е точно за поларните региони каде вртежниот период е 12 часа. Ова диференцијално вртење е најизразено од било која планета во Сончевиот Систем и резултира со силно ширинско ветерно смолкнување.
Орбитални резонанции
Орбитата на Нептун има големо влијание врз регионот директно зад него, познат како Кајперов Појас. Куперовиот појас е прстен од мали ледени светови, сличен на астероидниот појас, но многу поголем, кој се протега од орбитата на Нептун на 30 ае до околу 55 ае од Сонцето. Многу на истиот начин како што гравитацијата на Јупитер доминира на астероидниот појас, обликувајќи ја својата структура, така што гравитацијата на Нептун доминира на Кајперовиот Појас. Со текот на времето на Сончевиот Систем, одредени региони од Кајперовиот Појас станаа дестабилизирани од гравитацијата на Нептун, создавајќи празнини во структурата на Кајперовиот Појас. Регионот помеѓу 40 и 42 ае е пример.
Постојат орбити во овие празните региони каде што објектите можат да преживеат за возраста на Сончевиот Систем. Овие резонанции се јавуваат кога орбиталниот период на Нептун е прецизен дел од оној на објектот, како што е 1: 2 или 3: 4. Ако, да речеме, некој објект кружи околу Сонцето еднаш за секои две орбити на Нептун, тогаш само половина од орбитата ќе заврши до времето кога Нептун ќе се врати во првобитната положба. Најсилно населената резонанција во Кајперовиот Појас, со повеќе од 200 познати објекти, е 2: 3 резонанција. Објектите во оваа резонанција завршуваат 2 орбити за секои 3 од Нептун и се познати како плутино, бидејќи меѓу нив е и најголемиот познат објект од Кајперовиот Појас, Плутон. Иако Плутон редовно ја преминува орбитата на Нептун, резонанцијата од 2: 3 гарантира дека тие никогаш не можат да се судрат. Резонансите од 3: 4, 3: 5, 4: 7 и 2: 5 се помалку населени.
Нептун има голем број на познати тројански објекти кои ги окупираат двете лагранџиски бодови-гравитабилно стабилни региони на Сонцето-Нептун L4 и L5, кои го водат и заостанува Нептун во својата орбита, соодветно. Нептунските тројанци може да се гледаат како резонирање со 1: 1 со Нептун. Некои Нептунски тројанци се извонредно стабилни во нивните орбити и најверојатно ќе се формираат заедно со Нептун, наместо да бидат заробени. Првиот објект, идентификуван како поврзан со лапрџијанската точка на Нептун за L5, беше 2008 LC18. Непун, исто така, има привремена квазимесечина, (309239) 2007 RW10. Објектот е квазимесечина на Нептун околу 12.500 години и ќе остане во таа динамична држава уште 12.500 години.
Месечини
Од јули до септември 1989 година, Војаџер 2 открил шест месечини од Нептун. Од нив, Протеј со неправилни облици е забележлив за тоа да биде толку голем колку што телото на неговата густина може да биде без да биде влечено во сферична форма од сопствената гравитација. Иако втората најголема нептунска месечина, таа е само 0,25% од масата на Тритон. Најоддалечените четири Нептунови месечини - Најада, Таласа, Деспина и Галатеја - по орбита доволно блиски за да бидат во прстените на Нептун. Следната точка, Лариса, првично беше откриена во 1981 година, кога ја окупираше ѕвездата. Оваа оклузија била припишана на прстенести лакови, но кога Војаџер 2 го забележал Нептун во 1989 година, Лариса била пронајдена дека ја предизвикала. Пет нови неправилни месечини откриени помеѓу 2002 и 2003 беа објавени во 2004 година. Нова месечина, а сепак најмалата, Нептун XIV, беше пронајдена во 2013 година. Бидејќи Нептун бил римскиот бог на морето, месечините на Нептун биле именувани по помали морски богови.
Планетарни прстени
Нептун има планетен прстен систем, иако еден многу помалку значителен од оној на Сатурн. Прстените може да се состојат од мраз честички обложени со силикати или материјал заснован на јаглерод, кој најверојатно им дава црвеникава боја. Трите главни прстени се тесниот Адамс прстен, 63.000 километри од центарот на Нептун, прстенот Ле Вериер, на 53.000 км, и поширокиот, послаб Галеонски прстен, на 42.000 км. Слабото надворешно проширување на прстенот "Ле-вериер" се вика Ласел; тоа е ограничено на неговата надворешна раб од Arago Ring на 57.000 км
Првиот од овие планетарни прстени беше откриен во 1968 година од страна на тим предводен од Едвард Гвинан. Во раните 1980-ти, анализата на овие податоци, заедно со поновите набљудувања, доведе до хипотеза дека овој прстен може да биде нецелосен. Доказите дека прстените можеле да имаат јазови прво се појавија за време на ѕвезденото прикривање во 1984 година, кога прстените ја затегнале ѕвездата на потопување, но не и на излив. Сликите од Војаџер 2 во 1989 година го решија проблемот со прикажување на неколку слаби прстени.
Најоддалечениот прстен, Адамс, содржи пет истакнати лакови сега именувани Храброст, Либерте, Егалите 1, Егалите 2 и Фратернита (Храброст, слобода, еднаквост и братство). Постоењето на лакови е тешко да се објасни, бидејќи законите на движење ќе предвидат дека лаковите би се прошириле во униформиран прстен во кратки временски рокови. Астрономите сега проценуваат дека лаковите се кораблираат во нивната сегашна форма со гравитационите ефекти на Галатеја, месечина само внатре од прстенот.
Набљудување
Нептун значително осветли помеѓу 1980 и 2000 година. Привидна големина во моментов се движи од 7,67 до 7,89 со средно 7,78 и стандардно отстапување од 0,06. Пред 1980 година планетата беше слаба како величина 8,0. Нептун е премногу слаб за да биде видлив со голо око и може да ги надмине Галилејските Јупитерови месечини, џуџестата планета Церер и астероидите 4 Веста, 2 Палас, 7 Ирида, 3 Јунона и 6 Хеба. Телескоп или силен двоглед ќе го решат Нептун како мал син диск, сличен по изглед на Уран.
Поради растојанието од Нептун од Земјата, нејзиниот аголен пречник се движи од 2,2 до 2,4 лачни секунди, најмалиот од планетите на Сончевиот Систем. Нејзината мала очигледна големина го прави предизвик да се проучува визуелно. Повеќето телескопски податоци беа прилично ограничени до доаѓањето на вселенскиот телескоп Хабл и големите телескопи со земјата со адаптивна оптика (АО). Првото научно корисно набљудување на Нептун од земните телескопи користејќи адаптивна оптика, започна во 1997 година од Хаваи. Нептун моментално влегува во својата пролетна и летна сезона и се покажа дека се вжештува, со зголемена атмосферска активност и осветленост како последица. Во комбинација со технолошки достигнувања, земните телескопи со адаптивна оптика снимаат повеќе подетални слики од него. И Хабл и адаптивните оптички телескопи на Земјата направија многу нови откритија во Сончевиот Систем од средината на 1990-тите, со големо зголемување на бројот на познати месечини и месечини околу надворешната планета, меѓу другите. Во 2004 и 2005 година, беа откриени пет нови мали месечини на Нептун со пречници меѓу 38 и 61 километри.
NGC 6260
NGC 6260 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6260 се споменува и како MCG 11-20-29, CGCG 320-46, KAZ 434.
Откривање
Објектот е откриен на 5 август 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6260 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6260 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 51 м 50,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +63° 42' 53"".
Други поделби
Проучување на NGC 6260 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59142. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4194. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 745.
Паоло Веронезе
Како младич, Веронезе учел кај локалните венецијански уметници како Џовани Франческо Карото. Потоа за кратко се преселил во Мантова во 1548 (каде насликал фрески во главната катедрала, Дуомо) пред да се врати во Венеција и да ја започне својата плодна кариера.
Веронезе, Тицијан и Тинторето сочинуваат триумвират од најважните венецијански сликари од доцната ренесанса (1500-ти). Веронезе е познат како врвен колорист, како и по своите илузии во фреска и во масло. Највеќето негови дела се комплексни наративни виклуси, изведени во драматичен и разнобоен маниристички стил, полн грандиозни архитектонски окружувања и блескави свечени призори. Особено исклучителни се неговите големи слики на библиски гозби насликани за трпезарии во манастири во Венеција и Верона. Неговото кратко искуство со Инквизицијата често се споменува како увид во сликарските методи и тематики во тоа време.
Сликал и олтари, слики на митолошки теми и портрети. Во цикулација се и голем број на композициони скици во молив, мастило и туш, студии на тела во креда, како и кјароскуро модели и рикорди. Тој стоел на чело на неговата семејна ликовна работилница сѐ до неговата смрт во 1588 год.
577 п.н.е.
577 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 577. година пред новата ера, 577. од првиот милениум п.н.е., 77. од 6 век п.н.е. и осма од 570-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4931 и 4932 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4173 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3183 и 3184 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 176.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 577 година се протега во 2059 и 2060, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2119 и 2120 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 34 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1235 и 1234 исламска година пред хиџра.
NGC 1834
NGC 1834 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1834 се споменува и како ESO 56-SC60, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 11 ноември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1834 е од видот OCL. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 11,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 5 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 12' 27".
Други поделби
Проучување на NGC 1834 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Рудник „Суводол“
Суводол — рудник за јаглен којшто се наоѓа во јужниот дел на Пелагонија, во близина на истоименото село.
Историја
Рудникот бил отворен врз основа на истражувачките работи спроведени во периодот 1972-1974 година и изработениот „Елаборат за руди резерви“ од 1975 година со кој биле утврдени и заверени геолошки резерви од околу 175.000.000 т. Со работа започнал во 1977 година кога била откопана јаловината, а во средината на 1982 година започнало откопувањето на јаглен.
Големина и резерви
Површината на рудникот изнесува околу 9 км2. Продуктивната јагленосна образба е поделена на подински јагленосен комплекс и продуктивен јагленов слој. Според квалитативните параметри, јагленовата материја во наоѓалиштето ги поседува својствата на меките кафеави јаглени — лигнити. Вкупните геолошки резерви на јаглен во наоѓалиштето Суводол изнесуваат 224.000.000 т јаглен, од кои 144.000.000 т му припаѓаат на главниот јагленов слој којшто постојано се исцрпува, а 80.000.000 тони отпаѓаат на подинскиот јагленосен комплекс.
Заштита од подземни води
Во насока на безбедно исцрпување на главиот јагленов слој, рудникот главно е заштитен од површински и подземни води преку акумулацијата Суводолско Езеро, но и преку изградба на ободни и катни канали за зафаќање на дел од атмосферските води кои директно паѓаат врз копот и подземни води кои се повлекуваат по катовите. Одводнувањето на рудникот од подземни води се врши преку бунари. Водите во рамки на рудникот и неговата непосредна околина се складираат во водособирници, од каде со помош на пумпи се исфрлаат во каналот X и најпосле во Црна Река. Преку дупнатините од меѓуслојните и подинските водоносници во рудникот се складираат подземни води со брзина од 25 л/сек.
Отпадни води
Во рудникот „Суводол“ се испуштаат два типа на води, и тоа: механички и хемиски загадена вода. Механички загадената вода се прочистува со седиментација на честичките во таложното езеро, така што по нејзината обработка може повторно да се користи. Овие води делумно со пумпи и цевковод се исфрлаат во Црна Река. Хемиски загадената вода од технолошкиот процес, односно перењето на возилата и подвижната механизација, подлежи на пречистување. Таа се собира во резервоар и се обработува со киселина или база во зависност од pH-вредноста на водата. Околу 99% од обработената вода се користи во РЕК „Битола“, а само дел од неа по обработката се испушта во Црна Река.
Но, и покрај тоа што врската помеѓу водениот екосистем зависи од концентрацијата на опасните материи предизвикани од рудничката активност, отпадните води од рудникот не се очекува да доведат до загадување на водата во Црна Река. Притоа, квалитетот на отпадните води во рудникот пред нивното испуштање во Црна Река е под надзор, што значи дека тој секогаш одговара на квалитетот на категоријата на водата во реката во којашто водите испуштаат.
Флора и фауна
Одредувањето и проценката на влијанието на активноста во рудникот врз биолошката разновидност на површинскиот простор е извршена преку испитување на збирните влијанија врз живеалиштата и видовите поврзани со нив. Најчувствителни живеалишта коишто се загрозени со работата на рудникот се локвите и барите, а исто така загрозени се и појасите со трска и рогози. На подрачјето на рудникот не се утврдени популации на ретки и загрозени растителни видови или видови со ограничено распространување. Во поглед на фауната, со сушење на водените екосистеми најзагрозени се водоземците и некои видови водни инсекти, а влијанието врз птиците и цицачите се очекува да се одрази преку нивно вознемириање поради зголемената бучава и вибрации. Веројатно е дека подвижните организми — влечуги, птици и цицачи — ќе го напуштат просторот на рудникот.
Мала Темна Дамка
Малата Темна Дамка, понекогаш викана и Темна Дамка 2 или Окото на Волшебникот, била вонземска бура на планетата Нептун. Таа била втора по големина јужна циклонска бура на Нептун во 1989 година, кога Војаџер 2 прелетал покрај планетата. Кога вселенскиот телескоп Хабл го набљудувал Нептун во 1994 година, бурата ја немало.
Историја на набљудување
Малата Темна Дамка била откриена во 1989 година од вселенското летало Војаџер 2 заедно со Големата Темна Дамка и Скутер (светол облак со голема брзина сместен помеѓу двете џиновски бури). Малата Темна Дамка била пронајдена на јужна географска ширина од 54° додека ротирала на исток околу Нептун за време од 16,1 часа. За разлика од Големата Темна Дамка (кај која е измерена една од најголемите брзини на ветар во Сончевиот Систем), не биле земени податоци за брзината на ветарот кај Малата Темна Дамка. Околу рабовите на дамката, исто така за разлика од Големата Темна Дамка, не биле забележани бели „придружни облаци“.Кога во 1994 година НАСА го насочила вселенскиот телескоп Хабл кон Нептун, двете џиновски дамки веќе ги немало.
Физички одлики
Прекарот „Окото на Волшебникот“ кое го добила оваа бура потекнува од нејзиниот карактеристичен изглед на „око“. Општо земено, Малата Темна Дамка е значително помала, но во ист ранг на магнитуда како и Големата Темна Дамка и ротира околу 30° појужно и за време од околу 2 часа пократко од поголемата бура.
Темниот овал во оваа бура што всушност ѝ го дава специфичниот облик на око, бил создаден од вител кој ротирал во насока на стрелките на часовникот и кој ја вшмукувал атмосферата навнатре кон центарот на планетата. Ова дејство на повлекување на атмосферата надолу создало дупка во горниот дел од метанскиот облак на Нептун а на бурата ѝ дал темно сина нијанса. Исто така, темниот регион на бурата имало остри линии кои веројатно укажуваат на исклучително силни ветрови, и покрај тоа што не биле направени мерења за брзината на ветрот.
Светлиот централен регион што ја претставува зеницата на бурата во форма на око била составена од бели облаци од замрзнат метан што се издигале од средиштето на бурата. Во метежот кај овие средишни облаци имало и некои покрупни структури, како воочливиот облик на римскиот број пет (V) кој се наоѓал на источната страна на бурата, што укажува дека бурата ротира во насока на стрелките на часовникот (како што и се верувало). Овие облаци се составени од истиот замрзнат метан кој е составен елемент на слични облаци наречени „придружни облаци“ присутни во близина на рабовите на другите големи бури на планетата; но, кај Малата Темна Дамка не биле забележани вакви придружни облаци при нејзиното набљудување во 1989 година. Исто така, во 1994 на местото на кое претходно се наоѓала Малата Темна Дамка не биле забележани придружни облаци.
Исчезнување
По набљудувањето на Нептун од страна на Војаџер 2 во 1989 година, тој не бил повторно набљудуван со висока резолуција сѐ додека вселенскиот телескоп Хабл не го свртел погледот кон него во 1994 година. Тогаш се забележало дека двете големи бури исчезнале. Бурата што го предизвикало создавањето на Големата Темна Дамка; сепак, можно е се спуштила на пониска висинска кота што се потврдува со присуството на придружни облаци на местото на кое се наоѓала бурата. Малата Темна Дамка немала придружни облаци со кои би можело да се процени бурата што ја предизвикала дамката сѐ уште постои. Се претпоставува дека бурите на Нептун слабеат и ги снемува откако ќе се приближат до екваторот каде што планетата има млазни потоци со брзина од 400 метри во секунда, оваа бура (како и другите) можело да престане да постои и поради други сѐ уште необјаснети фактори во атмосферата на Нептун.
Пуцк
Пуцк (Puck; Pùckò, Pùck, Pëck; Putzig; Puckas; Pucka) — град во Источното Поморје, северозападна Полска, на Пучкиот Залив на Балтичкото Море. Градот има 11.265 жители (2017) и е седиште на Пучкиот Округ во Поморското Војводство.
Историја
Местото добило на важност како пазариште и пристаниште уште во VII век. Во 1309 г. потпаднало под власта на Тевтонскиот ред како дел од областа Померелија, и во 1348 г. добил градски права. Како и остатокот од Кралството Прусија, во 1454 (1466) г. влегол во состав на Полска и станал регионално седиште. Полските владетели направиле обид да создадат трговска флота во Данциг (Гдањск), но не добиле дозвола од градот, кој во тоа време бил независен во состав на сојузот Ханза. Во 1567 г. е договорено дека полските бродови мора да пристигаат во Пауцке (Пуцк).
Како и другите делови до Полска, градот е заземен од Германците во 1939 г. Полската војска пружала жесток отпор, и градот бил умерено бомбардиран. Со завршетокот на војната, во 1945 г. Пуцк станал дел од новооснованата комунистичка држава НР Полска.
Збратимени градови
Пуцк е збратимен со следниве градови:
Златокртови
Златокртовите (Chrysochloridae) образуваат семејство на цицачи од редот тенрековидни каде припаѓаат мали ријачки животни кои се среќаваат во Јужна Африка.
Надворешен изглед
По својот изглед овие животинки потсетуваат не толку на кртовите колку на подземните глодачи (слепи кучиња и сл.). Притоа златокртовите се филогенетски поблиски до тенреките и ровчиците. Иако припаѓаат на различни систематски групи, златокртовите се исто така многу слични на австралиските торбарски кртови (Notoryctes).