cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Диселдорф
Историја
По смртта на Јан Велем (кој немал деца), успешниот кралски главен град повторно западнал во тешки времиња, особено откако изборниот кнез Карл IV Теодор ја наследил Баварија и го преселил изборниот суд во Минхен. Со него тој ја земал и уметничката збирка, која станала дел од она што е сега Стара пинакотека во Минхен. Уништување и сиромаштија го погодила Диселдорф по Наполеоновите војни. Наполеон го направил Берг големо војводство, а Диселдорф негов главен град. Ј. Х. К. Деваран, водач на отпорот во Золинген на наполеоновите регрутации, бил погубен тука во 1813 година. По поразот на Наполеон, целата Рајнска област, вклучувајќи го и Берг била дадена на Кралството Прусија во 1815. Парламентот на Рајнската покраина бил основан подоцна во Диселдорф.
До средината на 19-от век, Диселдорф дожижува преродба благодарение на Индустриската револуција, поради што градот имаше 100.000 жители во 1882, а во 1892 година тоа двојно се зголемило.
Во 1920, Диселдорф станал центар на на Генералниот штрајк. На 15 април 1920 година, 45 делегати на Германскиот рударски синдикат биле убиени од страна на Слободниот корпус (Фрајкорите).
Тој бил цел на стратешкото бомбардирање во текот на Втората светска војна, особено во текот на РАФ воздушен поход против индустријата во Рур во 1943 година, кога преку 700 бомбардери биле користени во текот на една ноќ. Нападите продолжиле до доцна во војната. Како дел од походот против германските нафтени објекти, РАФ нападот на 20/21 февруари 1945 на рафинеријата Ренанија Осаг во округот Рајсхолц во Диселдорф го прекинало производството на нафта таму.
Во 1946, Диселдорф станал главен град на новата сојузна држава Северна Рајна-Вестфалија. Реконструкцијата на градот продолжила во жешко темпо и Диселдорф доживеал економска трансформација, растејќи во богат град на трговијата, администрацијата и услугите, по кои е познат и денес.
Демографија
17% од населението на Диселдорф се странци: вкупно 101,481 луѓе. Најголемите етнички малцински групи се Турците, Грците и Италијанците.
Диселдорф ја има третата по големина еврејска заедница во Германија, со околу 7.600 членови: повеќе од 1% од градското население.
Диселдорф и неговата околина ја имаат и третата најголема јапонска заедница во Европа и најголемата во Германија (околу 11,000 луѓе).
Окрузи
Диселдорф во моментов (2007) — поделен во десет административни окрузи. Секој округ (Bezirk) има свој избран окружен совет (Bezirksvertretung) и своја окружен градоначалник (Bezirksvorsteher). Окружниот совет има само советодавно власт. Секој округ понатаму е поделен во реони. Има вкупно 49 реони во Диселдорф.
Стопанство
Диселдорф не е познат само како центар на германското рекламирање и модната индустрија: Во последните неколку години градот на Рајна станува еден од најдобрите телекомуникациски центри во Германија. Има 18 семрежни услужници сместени во главниот град на Северна Рајна-Вестфалија. Со два од четирите големи германски даватели на мобилни честоти, Д2 Водафон и Е-Плус, Диселдорф води на германскиот пазар за мобилни телефони. Исто така, постојат и многу странски трговски центри во Диселдорф како што се НТТ, Ериксон, Сандвик, Нокиа и ГТС. Јуровингс и порано независната ЛТУ Интернешнал, се две авиокомпании, со седишта во градот.
Во Диселдорф има околу 170 домашни и меѓународни финансиски институции и околу 130 осигурителни агенции и една од најголемите германски берзи. Неколку други поголеми компании имаат свои седишта во градот: Пик & Клопенбург (мода), Л'Ореал Германија (козметика и убавина); Хенкел АГ (марка за широка потрошувачка и индустриски технологии); Е.ОН (енергија); Тисен Круп (металургија); Метро (продажба на големо и мало); Ерго (осигурување); ЛТУ (воздушен сообраќај), Есприт Холдингс (мода, седиште во Ратинген, близу Диселдорф), Когнис (хемикалии, седиште во Монхајм, близу Диселдорф, но главно производството е во Диселдорф).
Дајмлер АГ ги правеше Мерцедес-Бенц Спринтер и Фолксваген Крафтер, лесни комерцијални возила во Диселдорф. Од 1960-тите, има силна врска помеѓу градот и Јапонија. Многу јапонски банки и корпорации ги имаат нивните европски седиште во Диселдорф - толку многу што Диселдорф ја има третата по големина јапонска заедница во Европа, по Лондон и Париз.
"Ке", што стои за кралска авенија ("Кенигсалее"), е популарно одредиште за пазарување. Некои од најпознатите продавници за накит, дизајнерски продавници и галерии имаат продавници таму. Ќе има највисоки закупнини за продавници и канцеларии во Германија. Диселдорфскиот саме организира неколку меѓународни конгреси и саеми во текот на годината, особено боот Диселдорф Боат Шоу, друпа Печатење & Медиуми и цдп Фешн Шоу.
Медиуми
Важни весници и списанија како што се Ханделсблат, Рајнише Пост, Виртшафтсвохе, Дојшес Виртшафтсблат и ВДИ-Нахрихтен се издаваат во Диселдорф. Скоро сите од овие изданија се достапни он-лајн на интернет. Познатите филмски компании, како што е најголемото германско кино-претпријатие, Рих-Груп и ТВ-каналите како што се ВДР, ЗДФ и КВЦ се исто така сместени во Диселдорф.
Сообраќај
По Франкфурт и Минхен, аеродромот во Диселдорф е третиот по големина германски комерцијален аеродром, со 18,6 милиони патници годишно. Аеродромот нуди 180 одредишта на 4 континенти и опслужува 70 авиокомпании. Аеродромската зграда беше делумно уништена од катастрофалниот пожар предизвикан од заварувачки работи во 1996 година, при што загинаа 17 луѓе. Тој беше целосно обновен и изграден воздушниот воз.
Градот е еден од главните центри на железничката мрежа на Дојче Бан (ДБ). Повеќе од 1.000 возови дневно застануваат во Диселдорф. Главната железничка станица во Диселдорф на Конрад-Аденауер-Плац се наоѓа во Диселдорф-Штатмите. Неколку С-железнички линии на Рајна-Рур го поврзуваат Диселдорф со другите градови во Рајна-Рур. Локалниот сообраќај на лесен шински систем на Градската железница, како и автобускиот сообраќај се врши од страна на Рајнбан, во сопственост на градот, кој работи во рамките на ФРР јавниот транспортен систем. Лесниот шински систем исто така ги опслужува и соседните градови и делумно се движе и подземно.
Главната железничка и железнилката станица на аеродромот (Flughafen-Bahnhof) се поврзани со домашните и европските железнички системи со големи брзини (Интерсити/Јуросити, ИЦ/ЕЦ и Интерсити експрес).
Култура и рекреација
Вљубениот во уметноста изборен кнез Јан Велем и неговата жена Ана Марија Луиза де' Медичи од Тоскана, биле патроните на првите значајни културни активности во Диселдорф во 17-от и 18-от век. Хајнрих Хајне, чиј 200-ти роденден беше прославен во 1997 година, Клара и Роберт Шуман, како и Феликс Менделсон се најпознатите уметници, кои се поврзуваат со градот. Уметнички нагони често биле раѓани во Академијата на фина уметност и имињата на Паул Кле, Јозеф Бојс, Герхард Рихтер, како и Алберт Бирштат се поврзувани со оваа институција (Диселдорфска школа). Културната сцена во Диселдорф се сости од традиционална и авангардна, класична и гламурозна. Светски познатата државна уметничка збирка на Северна Рајна-Вестфалија, мошне успешната Германска опера на Рајна (опера) и Диселдорфскиот театар, уметничкиот дом на Густаф Гриндгенс, се главните елементи на репутацијата на Диселдорф, како центар на фината уметност.
Пиво
Диселдорф е добро познат по своето Алтбир, пиво кое се преведува како старо, се повикува на поранешната лагер пивска метода на користење на топла ферментиран квасец, како британското бледо Алеш. Со текот на времето Алт-квасецот е прилагоден на пониски температури и Алт-пиварите го чувале пивото по ферментацијата, што доведува до почисто, појасно пиво.
Името "алтбир" првпат се појавило во 19-от век за да се разликува од пивата во Диселдорф од новите светли пива, кои започнала да се појавуваат во Германија. Пиварите во Диселдорф користеле светол слад, кој бил користен за модерните светли пива, но го задржале стариот ("alt") метод на користење топол ферментиран квасец.
Првата пиварница, која го користела името Алт била Шумахер, која била отворена во 1838 година. Основачот, Матијас Шумахер, го оставал пивото да созрее во ладни услови во дрвени буриња на подолго време од нормалното и ги удрил темелите на модерниот Алт - со килибарна боја и светол. Резултатот е светло пиво, кое има некоја посна сувост на лагер, но со овошни вкусови исто така.
Во моментов, постојат четири пивотеки во Диселдорф, кои точат Алтбир во просториите: Фиксхен, Шумахер, Шлисер и Ириге. Три од четирите се наоѓаат во Стариот град (Altstadt); другата (Шумахер) — сместена помеѓу Стариот град и главната железничка станица (Hauptbahnhof), но исто така одржува своја пивотека во Стариот град, Голденер Кесел (Goldener Kessel), директно од другата страна на улицата од Шлисел.
Секоја произведува посебна, тајна, сезонска "штих" (Sticke)верзија во мали количини, иако имињата се разликуваат: Шлисел го нарекува "Stike", без "c", додека Шумахер го нарекува неговото посебно пиво "Latzenbier", што озналува "капак пиво", можеби поради бурињата во кои се чува на покренати полици. Сезонското пиво на Фиксен е Weihnachtsbier (Божиќно пиво), достапна во шишиња од средината на ноември и се служи во пивотеката на Бадник.
Музика и ноќен живот
Од 1950-тите "Комедхен" е едно од најпознатите кабареа во Германија. Најпознатиот придонес на Диселдорф на културата на модерната забавна музика е несомнено авангардниот бенд за елетронска музика Kraftwerk. Формиран од неколку музичари од Диселдорф, Kraftwerk се меѓународно познати, како најзначајниот бенд во историјата на повоената германска музика и како пионери во електронската музика. Меѓународно познатиот пауер метал бенд Warlock беше формиран во Диселдорф во 1982. Нивниот фронтмен Доро Пеш, има успешна соло-кариера во Европа и Азија откако групата Warlock пропадна. Панк бендот Ди Тотен Хозен, кој е познат во целиот свет, исто така најпознатите пејачи во Германија Мариус Милер-Вестернхаген и Хајно доаѓаат од Диселдорф. Електронскиот перформанс Д.А.Ф. беше формиран во градот во 1978, како и електронските пионери Ди Крупс во 1980. Експерименталната пост-панк група Ла Диселдорф била именувана по градот, за што имало и судски спор во раните 1980-ти. Во Стариот град (Altstadt) германските и меѓународните туристи излегуваат на главната улица Болкерштрасе, додека локалната сцена (студенти и креативци) ги претпочитаат баровите на Ратингер Штрасе и Курце Штрасе.
Карневал
Еден од најголемите културни настани во Диселдорф е карневалот (исто така познат како "петта сезона"), кој започнува секоја година на 11 ноември во 11.11 претпладне и го достигнува својот врв на Розенмонтаг (розовиот понеделник), кога огромна парада поминува низ улиците на Диселдорф. Карневалот завршува на Ашермитвох (Чиста среда). Диселдорфскиот карневал е дел од традиционалните карневалски прослави во Рајнската област.
Храна
Традиционалните оброци во регионот се Рајнишер Зауербратен (печено говедско, маринирано неколку дена во оцет и зачини) и Небо и земја (Крвавица со преварени јаболки мешано со пире од компири). Во зима луѓето сакаат да јадат Мушелн Рајнишер Арт (школки на рајнски начин). Исто така, посебен оброк: Диселдорфер Зенфростбратен (стекови печени со сенф).
Заедно со францускиот град Дижон, Диселдорф е познат по својот сенф служен во традиционален сад наречен "Мостерпетхе", кој бил прикажан во мртвата природа од страна на Винсент ван Гог во 1884.
Спорт
Фудбалскиот тим Фортуна Диселдорф, германскиот шампион од 1933, германски победник на Купот на победниците од 1979, 1980 и финалист во Европскиот куп на победниците на куповите во 1979, се натпреварува во втората германска лига (2. германска фудбалска Бундеслига). Нивниот нов стадион, Есприт арената, отворена во јануари 2005 и има капацитет од 54.500. Диселдорф е еден од деветте градови на Светското првенство во 1974, а Рохусклуб Диселдорф е домаќин на светскиот тениски куп од 1978 година.
Други спортови во Диселдорф се хокеј на мраз (ДЕГ Метро Старс, порано ДЕФ - Диселдорфер Ајслауф Гемајншафт, кој игра во новиот ИСС-Доме) и американски фудбал. Диселдорф Пантер се најуспешиот тим во Германија со шест домашни шампионски трофеи и Јуробол 1995. Во прилог на јуниор-програмата, тој е најуспешниот млада фудбалска програма во Германија со тринаесет домашни шампионски титули. Рајн Фајр Диселдорф беше воспоставен тим во НФЛ Европа и победи на Ворлд бол двапати во 1998 и во 2000. Диселдорф има успешна рагби унија (Диселдорф Драгонс), кои играат во регионалнаталига и постојано завршува на првите три места. Пинг-понгот е исто така игран (Борусија Диселдорф - најуспешниот тим во Германија со Тимо Бол), како и ракомет (ХСГ Диселдорф), кошарка (Диселдорф Џајантс), бејзбол (Диселдорф Сенаторс) и танцот (Рот-Вајс Диселдорф).
Образование
Универзитет Хајнрих Хајне-Диселдорф се наоѓа во јужниот дел на градот. Има околу 20.000 студенти и широк спектар на насоки во природните науки, математиката, информатиката, филозофијата, општествените науки, уметностите, јазиците, медицината, фармацијата, економијата и правото.
Други академски институции се:
48 п.н.е.
48 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 48. година пред новата ера, 48. од првиот милениум п.н.е., 48. од 1 век п.н.е. и деветта од 40-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5460 и 5461 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4702 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3712 и 3713 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 705.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 48 година се протега во 2588 и 2589, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2648 и 2649 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 495. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 690 и 689 исламска година пред хиџра.
Питер Крауч
Питер Џејмс Крауч (роден на 30 јануари 1981) — англиски фудбалер кој моментално игра за фудбалскиот клуб Стоук Сити и е член на англиската фудбалска репрезентација.
Грб на Либерија
Грбот на Либерија се состои од штит на кој може да се вики брод од 19 век кој пристигнува во Либерија и ги враќа ослободените робови од САД. Над штитот има трака со натписот "The love of liberty brought us here" (Љубовта кон слободата не донесе нас до овде), а во долниот дел има трака со натписот "Republic of Liberia" (Република Либерија).
Црква „Св. Димитриј“ - Дуње
'''Св. Великомаченик Димитриј''' — главна црква во прилепското село Дуње, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Биолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на западниот крај на селото. Според ктиторскиот натпис, храмот е подигнат и осветен од митрополитот Венедикт Византиски на 30 октомври 1864 г. Внатре е зачуван оригиналниот преродбенички иконостас. При градбата на црквата се користени антички архитектонски елементи.
Центар-Долина на Лоара
Центар-Долина на Лоара (Centre-Val de Loire), порано само Центар (Centre) — еден од 26-те региони во Франција, сместен северозападно од вистинскиот центар на земјата, околу Долината на Лоара. Главен град е Орлеан, а најголем е Тур.
Знаменитости
Најголема знаменитост во регионот е Долината на Лоара. Карактеристични за ова подрачје се плодните долини долж реката Лоара и нејзините притоки: Шер, Енр, Лоаре. Тука се наоѓаат прочуените замоци на Лоара, кои привлекуваат голем број туристи во регионот.
Назив и промена
До промената во 3015 г., името на регионот било чисто географско и нема друго значење. Ова се должи на фактот што регионот е составен од преголем број на историски покраини за да има едно име. Меѓутоа, регионот не е географски центар на Франција. Оттука, многумина сметале дека ова име е неточно, но и премногу безлично.
На 17 јануари 2015 г. регионот е преименуван во Центар-Долина на Лоара, за да се одрази фактот што во него се наоѓа ова познато културно-историско поречие.
Ирвин Шо
Ирвин Шо (1913 — Давос, Швајцарија,) — американски раскажувач и драмски писател, автор на романот „Млади лавови“, еден од најпознатите бестселери за време на Втората светска војна. Други негови дела се драмата „Да се погребат мртвите“, „Опсада“, „Синови и војници“, „Богат и сиромав“ , .
Грб на Маврициус
Грбот на Мадагаскар се состои од штит поделен на четвртини околу кој се наоѓа птицата додо и елен. Под штитот има трака со натписот "Stella Clavisque Maris Indici" (Ѕвезда и клучот на Индискиот Океан).
Гистав Флобер
Гистав Флобер ( - ), француски писател, еден од основачите на реализмот во француската литература. Како противник на граѓанското лицемерие, верно ги сликал секојдневниот живот и личностите од провинцијата. Напишал две театарски дела, неколку романи и остави многу значајни и обемни дела. Негови најзначајни дела се романите „Сентиментално воспитување“, „Госпоѓа Бовари“, „Саламбо“ и „Искушението на св. Антон“.
Животопис
Гистав Флобер е роден во Руан, на 12 декември 1821 година. Татко му бил главен хирург во Главната болница во Руан и помошник на славниот француски лекар Дипитрен, додека мајка му била ќерка на лекар. Детството го поминал во болницата во која живеело неговото семејство, а омилена забава му била, заедно со сестра му, да се качува на оградата од болницата и низ прозорецот да ѕирка што работи татко му. Флобер бил деликатно дете и многу страдал во училиштето, а единствената утеха му биле неколку верни пријатели. Гистав Флобер имал брат, кој бил лекар, и сестра која умрела на возраст од 21 година. Средното образование го завршил во родниот град, а матурирал со мало задоцнување во 1840 година, а веднаш потоа заминал на своето прво патување (Пиринеите и Корзика). Според возраста, следната година требало да служи во војската, но на лотаријата извлекол добар број (тогаш не постоела задолжителна воена обрвска) и така останал дома. Во тој период, Флобер често го посетувал морското летувалиште Трувеј (Trouville). Родителите го испратиле во Париз за да студира право, меѓутоа не го интересирале студиите, а истовремено тешко се снаоѓал во големиот град, т.е. се чувствувал осамен и несреќен. По две години, тој ги напуштил студиите бидејќи му се појавиле првите знаци на нервната болест. Кога Флобер имал 23 години, умрел татко му, кој бил сакан и славен човек, па пристанишните работници во Руан, во знак на голема почит, барале да го носат неговиот ковчег. Истата година, во Париз, Флобер ја запознал привлечната поетеса Луиз Коле (Louise Colet) со која бил во врска во текот на десет години, меѓутоа не живееле заедно, туку само повремено се среќавале. Сепак, тие често се допишувале и таа кореспонденција претставува важен извор на информации за животот на Флобер. Во 1848 година, заедно со неговиот пријател Максим Ди Кам (Maxim Du Camp) кој, исто така, бил син на славен лекар, Флобер пешачел низ Нормандија и Бретања, а своите доживувања ги запишал во патописите, кои не го објавил.
Во 1850 година, заедно со пријателот Ди Кам, преку Марсеј и Малта, пристигнал во Александрија, а оттука во Каиро и по долината на Нил. Оттаму, Флобер и Ди Кам заминале во Бејрут, а потоа се упатиле кон Родос, Истанбул и Грција, каде што ги посетиле Атина, Спарта и Пелопонез, по што отпатувале во Италија, каде што ги посетил: Бриндизи, Неапол, Рим и Фиренца, а оттаму се вратиле дома. По дваесетмесечното патување, кон средината на 1851 година, Флобер се вратил во Руан и се населил во Кроасе. Истовремено, тој ја обновил врската со Коле (со која претходно се скарал) и започнал интензивно да пишува. Кога наполнил 50 години, Флобер се повлекол од јавниот живот. Во 1872 година умрела мајка му, која цело време го третирала како дете, а Флобер целата своја љубов ја пренесол на внуката Каролина чија мајка (која умрела при породувањето на Каролина) ја сакал најмногу од сите браќа. Последните години од животот Флобер ги поминал во немаштија, бидејќи целиот имот ѝ го поклонил на внуката Каролина за да спаси нејзиниот сопруг од стечај, како и во осаменост и сè поголеми телесни болки. Умрел на 8 мај 1880 година, на семејниот имот во Кроасе (Croisset), во близината на Руан.
Болеста и смртта на Флобер
Флобер бил опседнат од стравот од староста и од смртта. Според неговото сопствено признание, секој ден морал да напише неколку страници за да го ублажи таквиот страв. Веројатно, тоа се должи на фактот дека уште во младоста тој се разболел и долго време се борел со болеста за која се напишани многу студии, а првите непотполни и неверодостојни записи се појавиле непосредно по неговата смрт, и тоа од страна на неговиот пријател Ди Кам, внуката Каролина и Мопасан. На почетокот на 20 век на ова прашање се навратиле неколку лекари, кои своите записи ги објавиле во списанието Chronique médicale, додека пред и по Првата светска војна се појавиле и психоаналитички и психопатолошки студии. Во монографијата за Флобер од 1905 година, Р. Димеснил ги проучува наследството и околината во која работел Флобер; во својата докторска дисертација од 1909 година, Дешарм го анализира карактерот на Флобер; а во 1912 година Т. Рајк ја објавува психоаналитичката студија за Флобер. Во 1921 година, Луј Бетран го објавува делото „Флобер во Париз или живиот мртовец“, а една година подоцна се појавува првата медицинска теза за Флобер, дело на А. Г. А. Нил, кој пишува за Флоберовата „нервна болест“. Подоцна, во 1920-тите и во 1930-тите се појавуваат и други дела кои се занимаваат со болеста на Флобер. Подоцна, во 1941 година, А. Колинг ја разгледува медицинско-книжевната страна на творештвото на Флобер, а во 1956 година е објавен и зборник со документи за Флобер. Сепак, во бројните дела посветени на болеста на Флобер се искажани различни ставови, така што расправата не е заклучена. Врз основа на тврдењето на Ди Кам, во 19 век и во првата половина на 20 век се верувало дека Флобер страдал од епилепсија, но некои Флоберови патографи ја отфрлиле оваа теза, додека други застапувале мешани ставови, како Грасе кој ја поставил дилемата дали Флобер страдал од епилепсија или хистероепилепсија. Исто така, некои автори тврделе дека Флобер страдал од афективна епилепсија, од хистерија, од хистеро-неурастенија, од крварење на желудникот и од рана артериосклероза и од леус. Во својата психоаналитичка студија, Рајк тврди дека Флобер страдал од силно изразен инцестен комплекс, повикувајќи се на неговиот однос кон мајка му и кон мажените жени со деца. Американскиот окултист Гоулд тврди дека Флобер бил жртва на непозната очна болест, Т. Лике го прогласил Флобер за мизантроп и нихилист.
Ниту околностите поврзани со смртта на Флобер не се расчистени, така што и за ова прашање постојат повеќе верзии. Познато е дека Флобер умрел на масата за пишување од мозочен удар (arteritis cerebralis specifica), предизвикан од тумор како последица на луетичка зараза. Тој ден, Флобер станал во вообичаеното време, околу 10-11 часот, а по излегувањето од кадата почувствувал тешкотии. Претчувствувајќи ја појавата на криза, тој ја повикал слугинката, барајќи да донесе лекар. Потоа, се облекол, седнал на масата за пишување и го запалил лулето, а тогаш веројатно повторно му се слошило, па се испружил на креветот во собата со личната библиотека. Легнувајќи на креветот, Флобер ја изгубил свеста и така го пронашол д-р Турно, кој стигнал само површно да го прегледа и набргу Флобер починал без воопшто да се освести. Приказната за смртта на Флобер дополнително ја украсила неговата внука Каролина, која не била присутна во мигот на смртта и според неа, слугинката го нашла Флобер во несвест при што во десната рака тој држел шишенце со миризлива сол; потоа, тој накратко ја повратил свеста и нешто промрморил, а според толкувањето на Каролина, тој го викал на помош Виктор Иго за кого таа му раскажувала претходната ноќ. Меѓутоа, Максим Ди Кам го негира сето тоа, тврдејќи дека Флобер го повикувал својот близок пријател, лекарот Ело. Сепак, Ди Кам не е во право кога тврди дека Флобер умрел од епилептичен напад.
Творештво
Флобер почнал да пишува уште на десетгодишна возраст. Покрај дневникот, во младоста напишал и неколку новели и драмски дела, а потоа неколку години работел на поетско-философската рапсодија „Искушението на св. Антон“ (La tentation de saint Antoine). Кога го завршил, Флобер им го прочитал делото на двајца пријатели — Ди Кам и Луј Бује (Louis Bouihet), кои му препорачале да го изгори ракописот и да се зафати со друга, посовремена тема. Притоа, тие му го посочиле случајот на госпоѓата Деламар, која го изневерувала сопругот и потоа, разочарана од своите љубовници, доброволно умрела. Флобер го прифатил советот и ги започнал подготовките. За време на крсторувањето по Нил во 1850 година, го избрал името на главниот лик во романот — Ема Бовари. Кон средината на 1851 година, по враќањето дома, Флобер започнал интензивно да работи на романот „Госпоѓа Бовари“, на кој потрошил пет години, и на 1 септември 1856 година, романот почнал да излегува во списанието „Париска ревија“ (Revue de Paris) во кое важна улога имал неговиот пријател Ди Кам. Меѓутоа, Флобер морал да попушти кога Пеша (Pichat), еден од уредниците на списанието побарал од авторот некои места да ги ублажи, а други да ги исфрли од романот. Истовремено, и месниот весник „Руански новости“ (Nouvelliste de Rouen) започнал да го објавува романот со позитивна критика, но и тој морал да го запре објавувањето. На почетокот од 1857 година, романот се појавил како посебна книга, во издание на Мишел Леви (Michel Lévy), по што државното обвинителство поднело обвинение против Флобер за навреда на моралот и на религијата. Сепак, судскиот процес завршил со ослободителна пресуда, благодарение на одличната одбрана на адвокатот Сенар, кој бил пријател на семејството Флобер. Романот постигнал голем успех, така што, Леви, кој за делото платил 500 франци, од продажбата на книгата остварил значителна добивка. Наспроти тоа, книжевната критика го нападнала романот, меѓутоа, познатиот критичар Сент-Бев (Sainte-Beuve) објавил пофална рецензија во службеното списание „Монитор“ (Moniteur), пишувајќи дека „господинот Гистав Флобер ракува со перото како што лекарите ракуваат со скалперот...“, заклучувајќи со зборовите: „О анатоми и философи, насекаде наидувам на вашата трага!“
По успехот на „Госпоѓа Бовари“, во 1862 година Флобер го објавил историско-археолошкиот роман „Саламбо“ за чија подготовка во 1858 година отпатувал во Тунис, откако претходно проучил бројни стручни дела посветени на Картагина. И тоа дело постигнало голем успех кај публиката, но книжевната критика (овојпат, вклучувајќи го и Сент-Бев) повторно не покажала никакво разбирање за него. Но, и покрај тоа, Флобер веќе уживал углед на ценет писател, а младите го сметале за свој водач. Книжевниот успех му овозможил да стекне врски во високото општество, па така бил посетител на принцезата Матилда и на принцот Жером Наполеон, кои зборувале пофално за неговите дела. Исто така, Флобер се дружел со угледни странски писатели, како што е Иван Тургенев, а бил чест учесник на книжевно-монденски приредби. Во меѓувреме, тој ја почнал работата на следниот роман, кој многумина го сметаат за неговото најдобро остварување, „Сентиментално воспитување“ (L'éducation sentimentale). Станува збор за автобиографски роман во кој е прикажан сентиментално-физиолошкото и општествено-политичкото воспитување на француската младина во периодот пред револуционерната 1848 година. За ова дело, Флобер се двоумел меѓу неколку наслови од кои еден бил „Осушени плодови“ (Fruits secs). Истовремено, во него ја овековечил својата голема љубов, Елиза Фуко (во романот — Арно), која ја запознал уште кога бил младо момче, но никогаш не ја заборавил. Критиката ниту ова дело не го прифатила, а целосно признание романот добил многу подоцна, па дури пред Првата светска војна во Париз било основано Друштвото на пријателите на „Сентименталното воспитување“. Откако не постигнал успех во драмската уметност, Флобер повторно се навратил на „Искушениот на св. Антон“ чија конечна верзија се појавила во 1874 година. И ова дело не било прифатено од книжевната критика, но овојпат Флобер немал успех ниту кај публиката. Последното дело кое го објавил Флобер било „Три приказни“ (Trois contes) од 1877 година кое содржи три новели од различни историски периоди: „Иродијада“ (Hérodias) од антиката, „Легенда за св. Јулијан Гостопримачот“ (La légende de saint Julien l'Hospitalier) од средниот век и „Просто срце“ (Un couer simple) од модерната епоха. Делото постигнало голем успех и доживеало бројни изданија, преводи и илустрации. Последните години од животот Флобер ги поминал работејќи на едно големо дело, кое може да се нарече енциклопедија на човечката глупост, но и бревијар на 19 век, сатира на граѓанската цивилизација, позитивизмот и сциентизмот. Делото останало недовршено, а напишаните листови Флобер ги покривал со свилена марама. Сепак, една година по смртта на Флобер бил објавен неговиот недовршен роман „Бувар и Пекуше“ (Bouvard et Pécuchet), како и мемоарите на неговиот пријател Максим Ди Кам, а во 1884 година започнало објавувањето на Флоберовата богата преписка.
Значење и влијание
Во романот „Наспроти“, францускиот писател Жорис-Карл Уисманс на нарекува прозата на Флобер „восхитувачка“.
NGC 7646
NGC 7646 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7646 се споменува и како IC 5318, MCG -2-59-15, IRAS 23215-1208.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7646 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7646 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 24 м 6,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 51' 37"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 7646 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71338. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 304; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5825. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1152.
Космос-1308
Космос-1308 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 18 септември 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-1308 бил военoнавигациски сателит.
NGC 5213
NGC 5213 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5213 се споменува и како UGC 8552, MCG 1-35-8, CGCG 45-28, VV 18, IRAS 13321+0423.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Други поделби
Проучување на NGC 5213 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47842. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 310. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Белорусите во либискиот конфликт
Белоруси во граѓанската војна во Либија (белоруски: Беларусы ў лівійскім канфлікце) — приватни војници и воени советници од Белорусија, кои учествувале во војната во Либија на страната на Муамер Гадафи. Владата на Белорусија официјално ги демантирала таквите информации. Мислењата на воените и политичките аналитичари за прашањето за учеството на Белорусија во конфликтот се разликуваат. Некои навеле слаба база на докази и можна информативна војна. Други ги оправдале обвинувањата поради присуството на силни предвоени врски меѓу двете земји и ширењето на платенички практики меѓу поранешните војници на вооружените сили на Белорусија.
Пораки
Учеството на белоруските граѓани во војната го изјавија американски (телевизиски канал CNN и разузнавачка и аналитичка агенција Stratfor ), руски (весникот Комсомолскаја Правда ), белоруски (воениот експерт Александар Алесин ), шведски (институтот SIPRI ) и меѓународни (раководител на работната група на ОН за употреба на платеници Хозе Луис Гомез дел Прадо ) извори. Бунтовниците исто така ги пријавиле.
Општи информации
Белоруски воени специјалисти и наемници, наводно, управувале и поправале воена опрема, ја обучувале либиската војска. Тие воведоа елементи на герилска војна во тактиката на трупите на режимот на Гадафи. Белоруските воени консултанти ги убедија либијците да ги заменат оклопните возила со пикапи. Благодарение на сето ова, мобилноста на владината армија е зголемена, а ефективноста на воздушните напади на НАТО е намалена. Кон крајот на април и почетокот на март, поддржувачите на Гадафи, со белоруска помош, започнаа офанзива во источна Либија.
Меѓу белоруската војска и наемници во Либија беа снајперисти, танкери, пилоти, техничари, специјалисти за специјални операции. Нивниот број беше проценет од неколку десетици до неколку стотици луѓе. Во предвоениот период, според белоруската амбасада во Либија, во земјата имало 500 воени советници.
Белоруските власти негираа вмешаност на војската и платениците во конфликтот. Мислењата на експертите и аналитичарите за ова прашање се разликуваат. Некои веруваа дека сето тоа е информативна војна против Белорусија. Забележани се и слаби докази за вмешаност на Белорусија. Други сметаа дека таквите информации се реални. Сѐ се расправаше со присуството на блиски контакти меѓу двете држави во предвоениот период и платеничката активност во белоруската армија по намалувањето на 1990-тите.
Затвореници
Откако бунтовниците го зазедоа Триполи (главниот град на Либија), четворица белоруси беа заробени. Тие беа обвинети за соработка со режимот на Гадафи и осудени на 10 години затвор. Сепак, со напорите на дипломатите и специјалните служби, белорусите беа ослободени.
Кронсхаген
Кронсхаген (Kronshagen) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на околу 23 километри југоисточно од Екернферде и 3 километри западно од Кил.
Берлински Лидертафел
Берлинер Лидертафел или Берлински Лидертафел (Liedertafel; хорско друштво во Берлин) — германска ознака за аматерски пејачки друштва - пред сè машки хорови - кои во голем број се создале во XIX век и биле еден од носителите, не само во општествениот културен живот, туку и во националните стремежи во Германија и пошироко. Тоа условило настанување на богата хорска литература, претежно романтично-национално обоена, а по техничките барања приспособена на можностите на аматерските хорови. Како име за машки гласен хор, првпат беше употребен во декември 1808 година од Карл Фридрих Зелтер, кој го воспостави првиот северногермански прототип за такви хорови со машки глас. Во 1819 година е основано друго општество од Лудвиг Бергер, Бернхард Клајн, Густав Рајхард и Лудвиг Релстаб и во 1884 година, Адолф Зандер го основа сè уште активниот машки пејачки клуб Берлинер Лидертафел е. В.
(Помладиот) берлинец Лидертафел од 1819 година
„Помладиот Берлин Лидертафел“ од 1819 година (или дури и помладиот Лиедертафел од Берлин) основан од Лудвиг Бергер, Бернхард Клајн, Густав Рајхард и Лудвиг Релстаб, ја продолжи традицијата на популарна хорска музика во градот. Радикално се разликуваше од елитистичката, романтична Тркалезна маса на Зелтер, откако се засноваше и на демократски статут. Тука се собра генерацијата на млади ветерани од Првата светска војна, носејќи ги своите либерални и патриотски идеи.
(Новиот) берлински Лидертафел од 1884 година
Во 1884 година, ново берлинско хорско друштво, основано од Адолф Зандер, настанало преку спојување на неколку помали хорови. Хорот броеше веќе со 117 пејачи до крајот на основачката година. Во ерата на Вилхелмијан Лидертафел, Берлинскиот Лидертафел броеше со повеќе од 250 пејачи, што беше најголемиот машки глас во Германија. Хорот направи долги патувања во странство (Австрија, Романија, Шведска, Франција, балтичките држави, Италија, Русија, Египет, САД, Јапонија), а заедно со Берлинската филхармонија одржа одлични концерти. Ова општество родило друго, Лехергесангвереин од 1886 година.
Сесилија Викстрем
Сесилија Карин Марија Викстрем, родена Сундстрем, првично Нодбјорк (родена на 17 октомври 1965 година во Сванштајн, општина Оверторнеа, округот Норботен ) е шведска политичарка која служела како пратеник во Европскиот парламент од 2009 до 2019 година. Таа е член на Либералната партија на Шведска, дел од Алијансата на либералите и демократите за Европа.
Таа е и свештеник во шведската црква и автор на неколку книги. Таа била во брак со поранешниот шведски министер за образование Јан-Ерик Викстрем од 1995 до 2010 година, а претходно со шведскиот свештеник Бјорн Болин.
Сесилија Викстрем добила диплома по теологија на Катедрата за теологија на Универзитетот во Упсала во 1993 година. Таа имала различни позиции во шведската црква, како што се парохиски министер, универзитетски капелан, затворски капелан и канон на катедралата во Упсала.
Пратеник во шведскиот парламент, 2002–2009 година
Помеѓу 2002 и 2009 година, Викстрем била член на шведскиот парламент на Либералната народна партија (денес едноставно Либералите). Била заменик претседател на Комисијата за култура и заменски член на Комисијата за надворешни работи. Викстрем била многу ангажирана во прашањата поврзани со слободата на изразување, во Шведска, како и во други земји.
Во 2009 година Викстрем се кандидирала за изборите за Европскиот парламент на 7 јуни. Таа била третото име на листата на шведската Либерална народна партија и била избрана да ја претставува партијата во Европскиот парламент. Оттука, таа ја напуштила функцијата во шведскиот парламент во јули 2009 година.
Пратеник во Европскиот парламент, 2009–2019 година
Викстрем е член на Европскиот парламент од 2009 година. Таа е член на групата на Европскиот парламент Алијансата на либералите и демократите за Европа (АЛДЕ).
Во Европскиот парламент, Викстрем од 2009 до 2014 година била полноправна членка на Комитетот за граѓански слободи, правда и внатрешни работи (ЛИБЕ) и Комитетот за правни прашања (ЈУРИ), каде што е и координаторка на групата АЛДЕ. Покрај нејзините комисиски задачи, таа била член на Советодавниот комитет на Европскиот парламент за однесување на членовите од 2012 до 2014 година
Во пролетта 2013 година, Викстрем била назначена да ја претставува групата АЛДЕ во делегацијата која преговарала за нов договор меѓу Европскиот парламент и другите институции за тоа како Европскиот парламент треба да има пристап до доверливи документи поврзани со заедничката политика за безбедност и надворешни работи.
Таа била заменик член на Делегацијата во Комитетот за парламентарна соработка ЕУ-Молдавија, Делегацијата во Заедничкото парламентарно собрание АКП-ЕУ и Делегацијата во Парламентарното собрание на Евронест.
Во законодавниот дом 2014-2019 година, Викстрем била полноправен член на Комитетот за граѓански слободи, правда и внатрешни работи (ЛИБЕ) и претходно била заменски член на Комитетот за правни работи (ЈУРИ). На 7 јули 2014 година, таа била избрана за претседател на Комисијата за претставки. Од 2017 година, Викстрем претседавала со Конференцијата на претседатели на комитети. Таа исто така била член на Интергрупата на Европскиот парламент за Западна Сахара и на Интергрупата на Европскиот парламент за ЛГБТ правата. и потпретседател на Интергрупата за лица со посебни потреби.
На 29 март 2019 година, Либералната партија одлучила за својата листа на кандидати за изборите за ЕУ во 2019 година, на која Викстрем нема да се појави.
Кандидатура за европски омбудсман
Во 2019 година, Викстрем била една од петте кандидати за функцијата Европски омбудсман. На последното гласање во Европскиот парламент на 18 декември 2019 година, таа се нашла на четвртото место, со само 38 гласа.
Личен живот
Викстрем има торнедалско потекло. Tiina Laitila Kälvemark
Ингрид Гарде Видемар
Ингрид Гарде Видемар (1912–2009) била шведска адвокатка и политичарка ( Либерална народна партија (Шведска) ). Таа била првата жена судија на Врховниот суд во Шведска.
Таа била адвокат со сопствена ординација од 1945 година. Била пратеник за Стокхолм во Долната комора 1949–52, Горна комора 1954–60 и Долна комора 1961–68. Таа била првиот судија на Врховниот суд од нејзиниот пол во Шведска 1968-1977 година.
Извори
Tvåkammarriksdagen 1867–1970, бенд 1 (Almqvist & Wiksell International 1988)
Clausula rebus sic stantibus
Во јавното меѓународно право, clausula rebus sic stantibus (латински за "работите вака стојат") е правна доктрина која дозволува меѓународни договори да станат неважечки поради фундаментална промена на околностите. Тоа во основа е „излезна клаузула“ што создава исклучок од општото правило pacta sunt servanda (ветувањата мора да се исполнуваат).
Доктрината е дел од обичајното меѓународно право, но исто така се споменува во Член 62 од Виенската конвенција за законот за договори од 1969 година („Фундаментална промена на околностите“), иако самата доктрина не се споменува по име. Членот 62 нуди само две оправдувања за примена на rebus sic stantibus: прво, дека околностите кои постоеле во времето на склучувањето на договорот биле навистина од суштинска важност за обврските од договорот (потпасус А) и во случај кога промената на околностите има радикално влијание врз обврските од договорот (потпасус Б).
Ако договорните страни ја имал предвидено промената на околностите, тогаш доктрината не се применува и договорот останува на сила. Clausula rebus sic stantibus единствено се однесува на променети околности кои никогаш порано не биле земени предвид од страните. Принципот е појаснет во случајот на спор околу јурисдикција врз правата за рибарење помеѓу Велика Британија и Исланд (United Kingdom v. Iceland, 1973).
Иако е јасно дека фундаменталната промена на околностите може да оправда раскинување или промена на меѓународен договор, унилатералните раскинувања на договори се забранети; една страна нема право еднострано да раскине договор.
Биргит Спанберг
Биргит Спанберг (1900-1937) била шведска адвокатка. Таа била првата жена судија во Шведска (1926).
Lacerta schreiberi
Загрозеност
Овој вид е на низок степен наопасност од исчезнување и се смета за речиси загрозен таксон.
Живеалиште
Живеалишта на видот се шумите, планините, грмушестата вегетација и речните екосистеми. Видот е по висина на распространет од нивото на морето до 2100 метри надморска височина.
Шишли
Шишли — една од 39 окрузи во Истанбул, Турција. Се наоѓа на европската страна на градот, се граничи со Бешикташ на исток, Саријер на север, Ејуп и Кагитхане на запад, и Бејоглу на југ. Во 2009 година, Шишли имал население од 316.058.
Историја
До 1800-тите години, Шишли бил користен за лов, земјоделство и одмор. Населбата била развиена како станбена населба од средната класа во последните години од Отоманското Царство и раните години на Турската Република (кон крајот на 19 и почетокот на 20 век). Француската култура имала значајно влијание во овој период, а широките патишта на Шишли биле наредени со големи камени згради со високи тавани и балкони од ковано железо, кои често имале мали лифтови на средината на скалите. Оваа средна класа за тргување ја сочинувале Евреи, Грци и Ерменци, како и некои Турци, од кои многумина изградиле домови во Шишли, откако голем пожар го уништил соседниот округ Бејоглу во 1870 година. До денешен ден, неколку семејства од истанбулската ерменски заедницата живее во соседството Куртулуш во Шишли. Областа исто така била популарна кај семејствата на трговците на Левантин од овој период кои се населиле во Истанбул за трговија или биле ангажирани од Отоманското Царство. Шишли привлекол мигранти од поранешните територии во Грција и на Балканот. Во доцниот 19 век, Шишли била една од првите области кои се снабдиле со трамваи, електрична енергија и природен гас. Во овој период овде биле изградени сиропиталиште и големата болница Шишли Етфал, како и француските училишта на Свети Мишел и Нотр Дам де Сион.
По основањето на Турската Република во 1920-тите, поголеми и поголеми згради биле изградени по широките патишта како Халаскаргази Кадеси, главниот пат што минува низ средината на Шишли, со своите мали арки на продавници под високи згради на станови и канцеларии. Во републиканската ера, областа била сѐ уште резиденцијата на средната класа, како и трговците, писателите и поетите, а Шишли се здобил со театри, кафулиња и други културни добра. Хилтон Истанбул Босфор бил изграден во 50-тите години.
Од 1950-тите години, луѓето од Анадолија започнале да мигрираат во Истанбул во потрага по работа. Во повеќето случаи тие незаконски градиле домови на неподигнати или во државна сопственост земјиште. Некои од овие луѓе се населиле во делови на Шишли во 1950-тите и 1960-тите, особено во северните делови на областа.