cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Диметил сулфоксид
Лиганд и Луисова база
Во растворите на јаглерод тетрахлорид, DMSO функционира како Луисова база со разновидни Луисови киселини како што се I2, феноли, триметилкалај хлорид, металопорфирини и димерот Rh2Cl2(CO)4. Својствата на донорот се дискутирани во моделот ECW. Релативната јачина на донорот на DMSO кон серија киселини, наспроти другите Луисови бази, може да се илустрира со C-B графици.
Растворувач
DMSO е поларен апротичен растворувач и е помалку токсичен од другите членови од оваа класа, како што се диметилформамид, диметилацетамид, N-метил-2-пиролидон и хексаметилфосфорамид (HMPA). DMSO често се користи како растворувач за хемиски реакции кои вклучуваат соли, особено Финкелштајн реакции и други нуклеофилни замени. Исто така, широко се користи како екстракт во биохемијата и клеточната биологија. Бидејќи DMSO е само слабо кисел, тој толерира релативно силни бази и како таков е широко користен во проучувањето на карбаниони. Збир на неводени вредности на pKa (C-H, O-H, S-H и N-H киселост) за илјадници органски соединенија се утврдени во растворот на DMSO.
Поради високата точка на вриење, 189 °C (372 °F), DMSO полека испарува при нормален атмосферски притисок. Примероците растворени во DMSO не можат лесно да се обноват во споредба со другите растворувачи, бидејќи е многу тешко да се отстранат сите траги од DMSO со конвенционално ротирачко испарување. Една техника за целосно враќање на примероците е отстранување на органскиот растворувач со испарување проследено со додавање вода (за растворање на DMSO) и криодесикација за отстранување и на DMSO и на водата. Реакциите спроведени во DMSO често се разредуваат со вода за да се таложат или да се одделат фази производи. Релативно високата точка на замрзнување на DMSO, 18,5 °C (65,3 °F), значи дека на собна температура или веднаш под, тој е цврста супстанца, што може да ја ограничи неговата корист во некои хемиски процеси (на пр., кристализација со ладење).
Во својата деутерирана форма (DMSO-d6), тој е корисен растворувач за NMR спектроскопија, повторно поради неговата способност да раствори широк опсег на аналити, едноставноста на сопствениот спектар и неговата соодветност за високотемпературни NMR спектроскопски студии. Недостатоци на употребата на DMSO-d6 се неговиот висок вискозитет, кој ги проширува сигналите и неговата хигроскопност, што доведува до огромна резонанца H2O во спектарот 1H-NMR. Често се меша со CDCl3 или CD2Cl2 за помал вискозитет и точки на топење.
DMSO исто така се користи за растворање на тест соединенија во ин витро програмите за скрининг за откривање лекови и дизајн на лекови вклучувајќи програми за скрининг со висок пропус. Тоа е затоа што може да ги раствори и поларните и неполарни соединенија, може да се користи за одржување на залихите раствори на тест соединенија (важно кога се работи со голема хемиска библиотека), лесно се меша со вода и медиум за клеточна култура и има висока точка на вриење (ова ја подобрува точноста на концентрациите на тест соединението со намалување на испарувањето на собна температура). Едно ограничување со DMSO е тоа што може да влијае на растот и одржливоста на клеточната линија, при што ниските концентрации на DMSO понекогаш го стимулираат растот на клетките, а високите концентрации на DMSO понекогаш ги инхибираат или убиваат клетките.
DMSO се користи и како средство за in vivo студии на тест соединенија. На пример, тој е употребен како ко-растворувач за да помогне во апсорпцијата на флавонол гликозидот Икариин во нематодниот црв Caenorhabditis elegans. Како и со неговата употреба во ин витро студии, DMSO има некои ограничувања во животинските модели. Може да се појават плеиотропни ефекти и доколку контролните групи на DMSO не се внимателно планирани, тогаш ефектите на растворувачите лажно може да се припишат на потенцијалниот лек. На пример, дури и многу мала доза на DMSO има моќен заштитен ефект против повреда на црниот дроб предизвикана од парацетамол (ацетаминофен) кај глувци.
Покрај горенаведеното, DMSO наоѓа зголемена употреба во производствените процеси за производство на микроелектронски уреди. Широко се користи за соголување на фотоотпорност во TFT-LCD „рамни панели“ дисплеи и напредни апликации за пакување (како што се пакување на ниво на обланда / шаблони на испакнатини за лемење). DMSO е исто така ефикасен симнувач на бои, кој е побезбеден од многу други, како што се нитрометан и дихлорометан.
Биологија
DMSO се користи во полимеразна верижна реакција (PCR) за да ги инхибира секундарните структури во шаблонот на ДНК или во ДНК прајмерите. Се додава во мешавината на PCR пред да се реагира, каде што се меша со самокомплементарноста на ДНК, минимизирајќи ги интерферентните реакции.
Тој е добро познат како реверзибилен одводник на клеточниот циклус во фазата G1 на човечките лимфоидни клетки.
Во клеточната култура, DMSO се користи за да предизвика диференцијација на клетките на ембрионскиот карцином P19 во кардиомиоцити и клетки на скелетните мускули.
Лек
Употребата на DMSO во медицината датира од околу 1963 година, кога тим на Медицинскиот факултет на Универзитетот за здравје и наука во Орегон, предводен од Стенли Џејкоб, откри дека може да навлезе во кожата и другите мембрани без да ги оштети и може да носи други соединенија во биолошкиот систем. Во медицината, DMSO претежно се користи како локален аналгетик, средство за локална примена на фармацевтски препарати, како антиинфламатор и антиоксиданс. Бидејќи DMSO ја зголемува стапката на апсорпција на некои соединенија преку биолошките ткива, вклучително и кожата, тој се користи во некои системи за трансдермална испорака на лекови. Неговиот ефект може да се засили со додавање на EDTA. Често се комбинира со антифунгални лекови, овозможувајќи им да навлезат не само во кожата, туку и во ноктите на нозете и рацете.
DMSO е испитуван за третман на бројни состојби и заболувања, но Управата за храна и лекови на САД (FDA) ја одобрила неговата употреба само за симптоматско олеснување на пациентите со интерстицијален циститис. Студија од 1978 година заклучи дека DMSO донесе значително олеснување кај повеќето од 213 пациенти со воспалителни генитоуринарни нарушувања кои беа проучувани. Авторите препорачаа DMSO за генитоуринарно воспалителни состојби кои не се предизвикани од инфекција или тумор во кои симптомите беа тешки или пациентите не реагираа на конвенционалната терапија.
Во интервентната радиологија, DMSO се користи како растворувач за етилен винил алкохол во течниот емболичен агенс Onyx, кој се користи за емболизација, терапевтска оклузија на крвните садови.
Во криобиологијата DMSO се користи како криопротектор и сè уште е важна состојка на криопротекторните смеси за витрификација што се користат за зачувување на органи, ткива и клеточни суспензии. Без него, до 90m% од замрзнатите клетки ќе станат неактивни. Тоа е особено важно за замрзнување и долгорочно складирање на ембрионски матични клетки и хематопоетски матични клетки, кои често се замрзнуваат во мешавина од 10 % DMSO, медиум за замрзнување и 30% фетален говедски серум. При криогенско замрзнување на хетероплоидни клеточни линии (MDCK, VERO, итн.) се користи мешавина од 10 % DMSO со 90 % EMEM (70% EMEM + 30% фетален говедски серум + мешавина на антибиотици). Како дел од автологна трансплантација на коскена срцевина, DMSO повторно се инфузира заедно со сопствените хематопоетски матични клетки на пациентот.
DMSO се метаболизира со диспропорција на диметил сулфид и диметил сулфон. Тоа е предмет на ренална и белодробна екскреција. Затоа, можен несакан ефект на DMSO е покачен диметил сулфид во крвта, што може да предизвика симптом на халитоза што се пренесува преку крв.
Алтернативна Медицина
DMSO се продава како алтернативен лек. Неговата популарност како алтернативен лек е наведено дека произлегува од документарниот филм „60 минути“ во 1980 година во кој се прикажува еден ран поборник. Сепак, DMSO е состојка во некои производи наведени од FDA на САД како лажни лекови за рак и FDA имаше тековна битка со дистрибутерите. Еден таков дистрибутер е Милдред Милер, кој го промовираше DMSO за различни нарушувања и последователно беше осуден за измама на Medicare.
Ветеринарна медицина
DMSO најчесто се користи во ветеринарната медицина како облога за коњи, самостојно или во комбинација со други состојки. Во вториот случај, често, намената функција на DMSO е како растворувач, да ги пренесе другите состојки низ кожата. Исто така кај коњите, DMSO се користи интравенски, повторно сам или во комбинација со други лекови. Се користи сам за третман на зголемен интракранијален притисок и/или церебрален едем кај коњите.
Токсичност
DMSO е нетоксичен растворувач со средна смртоносна доза повисока од етанол (DMSO: LD50, орално, стаорец,14,500 mg/kg; етанол: LD50, орално, стаорец, 7,060 mg/kg ).
Раните клинички испитувања со DMSO беа прекинати поради прашањата за неговата безбедност, особено неговата способност да му наштети на окото. Најчесто пријавени несакани ефекти вклучуваат главоболки и горење и чешање при контакт со кожата. Пријавени се силни алергиски реакции. DMSO може да предизвика загадувачи, токсини и лекови да се апсорбираат преку кожата, што може да предизвика неочекувани ефекти. Се смета дека DMSO ги зголемува ефектите на разредувачите на крвта, стероидите, лековите за срце, седативи и други лекови. Во некои случаи тоа може да биде штетно или опасно.
Во Австралија, беше наведен како Лек од Распоред 4 (S4) и една компанија беше кривично гонета затоа што го додаде на производите како конзерванс. Сепак, од 2018 година сега е Распоред 6 (S6) во одредени околности, вклучувајќи ги и козметичките препарати.
Бидејќи DMSO лесно продира во кожата, супстанциите растворени во DMSO може брзо да се апсорбираат. Изборот на ракавици е важен кога работите со DMSO. Се препорачуваат бутил гума, флуороеластомер, неопренови или дебели (15 mil / 0,4 mm) латекс ракавици. Нитрилните ракавици, кои многу често се користат во хемиските лаборатории, може да штитат од краток контакт, но е откриено дека брзо се разградуваат со изложување на DMSO.
На 9 септември 1965 година, The Wall Street Journal објави дека производителот на хемикалија предупредил дека смртта на една Иркиња по третман со DMSO за истегнување на зглобот можеби била поради третманот, иако не била направена обдукција, ниту пак воспоставена причинско-последична врска. Клиничкото истражување со користење на DMSO беше запрено и не започна повторно се додека Националната академија на науките (NAS) не објави наоди во корист на DMSO во 1972 година. Во 1978 година, американската FDA го одобри DMSO за лекување на интерстицијален циститис. Во 1980 година, Конгресот на САД одржа сослушувања за тврдењата дека FDA бавно го одобрува DMSO за други медицински намени. Во 2007 година, американската FDA додели ознака „брза патека“ на клиничките студии за употребата на DMSO во намалувањето на отокот на мозочното ткиво по трауматска повреда на мозокот. Изложеноста на DMSO на мозоци на глувци во развој може да предизвика дегенерација на мозокот. Оваа невротоксичност може да се открие во дози од 0,3 mL/kg, надминато ниво кај деца изложени на DMSO за време на трансплантација на коскена срцевина.
DMSO е поврзан со смртта на Глорија Рамирез, позната и како „Токсичната дама“. На 19-ти февруари 1994 година, Рамирез се појави на лекар со тешки срцеви палпитации и додека ја лекуваа, неколку членови на персоналот се разболе, некои тешко. Некои членови на персоналот бараа продолжен престој во болница, а самата Рамирез почина во болница. Познато е дека Рамирез користела крем DMSO за справување со нејзината болка од рак, која се насобрала во нејзината крв поради откажување на бубрезите. Една лабораторија која ја истражува смртта и болестите претпоставува дека високите нивоа на DMSO во крвта на Рамирез се распаднале кога биле изложени на воздух во диметил сулфат, високо токсичен гас, предизвикувајќи болести на персоналот, а можеби и нејзината сопствена смрт..
DMSO исфрлен во канализација, исто така, може да предизвика проблеми со мирисот во комуналните ефлуенти: бактериите на отпадната вода го трансформираат DMSO под хипоксични (аноксични) услови во диметил сулфид (DMS) кој има силен непријатен мирис, сличен на расипана зелка. Сепак, хемиски чистиот DMSO е без мирис поради недостаток на врски C-S-C (сулфид) и C-S-H (меркаптан). Дезодоризацијата на DMSO се постигнува со отстранување на миризливите нечистотии што ги содржи.
Опасност од експлозија
Диметил сулфоксид може да предизвика експлозивна реакција кога е изложен на ацил хлориди; на ниска температура, оваа реакција произведува оксиданс за Свернова оксидација.
DMSO може да се распадне на температура на вриење од 189 °C при нормален притисок, што веројатно ќе доведе до експлозија. Распаѓањето се катализира од киселини и бази и затоа може да биде релевантно на уште пониски температури. Силна до експлозивна реакција, исто така, се одвива во комбинација со халогени соединенија, метални нитриди, метални перхлорати, натриум хидрид, перјодна киселина и флуорирачки агенси.
IC 178
IC 178 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 178 се споменува и како IC 2513, MCG -5-23-19, ESO 374-50, PGC 28283, AM 0947-323.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 178 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 178 има привидни димензии од 3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 50 м 0,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 53' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 61°.
Други поделби
Проучување на IC 178 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28290.
Јанко Узунов
Јанко Узунов-Узун (, —, ) —  македонски естраден уметник и пејач на народни, поп и забавни мелодии.
Животопис
Узунов е роден на 15 февруари 1951 година во Валандово, во семејство по потекло од Богданци, а музичката кариера ја започнал на почетокот на седумдесеттите години на XX век со првата снимка, „Магдалена", песна на Димитар Масевски. Во 1969 година пристигнал на студии во Скопје — Земјоделско-шумарски факултет и по завршувањето на факултетот се запишал и на Музичката академија, наставно-теоретски одел. Како агроном, Узунов работел пет-шест години. Узунов починал ненадејно од срцев удар во Берово, на 24 август 2014 година, каде бил со својата сопруга Жаклина на одмор.
Музичка кариера
Узунов започнал да се занимава со музика уште како дете. На деветгодишна возраст почнал да свири на мандолина, во музичката секција на училиштето. Неколку години подоцна, сестра му од Скопје му донела ученичка гитара и, оттогаш, тој се насочил кон гитарата. Учел сам, и веќе во 1966 година, во Валандово ја оформил рок групата „Златни стени“, која молскавично брзо стекнала популарност, и тоа низ цела Македонија. Групата настапувала и на тогашните актуелни гитаријади, а во 1969 година, на гитаријадата во Гевгелија, Узунов бил прогласен за најдобар гитарист и списането „Млад борец“ му доделило електрична гитара.
Узунов во текот на сета своја богата музичка кариера во македонската јавност бил доживуван како „момчето со мандолината“, според хитот што во 1976 година го испеал со Цветанка Ласкова, на Фестивалот во Опатија. Подоцна, Узунов започнал да се занимава и со новокомпонирана фолк музика, останувајќи запаметен како автор на песните „Чаки панкерот“ и „Звучна фантазија“. Во последните години од животот, Узунов бил насочен на работата на своето приватно музичко училиште „Узун“.
Влада на Големото национално собрание
Влада на Големото национално собрание (Büyük Millet Meclisi Hükûmeti), попозната како Владата на Анкара (Ankara Hükûmeti)     — името на привремената и револуционерна турска влада со седиште во Анкара (тогаш позната како Ангора) за време на Турската војна за независност (1919-1923) и во последните години на Отоманското Царство. Владата била предводена од Турското национално движење, наспроти распарчената Цариградска влада, која ја предводел османлискиот султан.
За време на војната за независност, Владата на Големото национално собрание командувала со војската позната како Кува-и Милије („Национални сили“). По војната и победата над монархиската Цариградска влада, републиканската влада на Анкара го прогласил крајот на Отоманското Царство и создавање на Република Турција во 1923 година. Големото национално собрание денес е парламентарно тело на Турција.
Историја
Во времето кога била прогласена Владата на Анкара, постоела друга турска влада во окупираниот Цариград (денес Истанбул), односно Султанската отоманска влада, честопати позната како „Влада на Цариград“ (за разлика од националистичката влада на Анкара). Откако било основано Големото национално собрание на 23 април 1920 година, без претходно да се отфрли легитимноста на Османлискиот султанат, новиот парламент во Анкара формирала своја влада во рамките на Собранието. Министрите биле наречени „Векил“ наместо конвенционалниот „Назир“, за да се задржи со привремената природа на владата.
Владата на Анкара била основана да ја претставува Турција бидејќи де јуре главниот град, Цариград, бил под окупација. Претседател на ГНА (преименувано во Големото национално собрание на Турција по 8 февруари 1921 година), а подоцна и на Република Турција, бил Мустафа Кемал. Откако било потпишано примирјето од Муданија, заменувајќи го примирјето од Мудрос (потпишано од Отоманското Царство во 1918 година на крајот на Првата светска војна) и завршувањето на Турската војна за независност, ГНА го укинал царскиот султанат, кој бил обвинет за соработка со Сојузниците за време на окупацијата на Турција.
Цариградската влада, претставувајќи го османлискиот султанат и стариот империјален и монархиски поредок, првично одбила да го признае Турското национално движење и Владата на Големото национално собрание во Анкара, сметајќи дека само таа е легитимна влада во царството. Се обидела воено да ја порази Владата на Анкара користејќи ја својата Кува-и Инзибатије, попозната како „Армија на калифатот“ (наспроти силите на ГНА, Кува-и Милије, „Армија на нацијата“), но не успеала да направи така. Во 1921 година, на Конференцијата во Лондон се појавиле дипломатски тимови и од монархиската на Цариградска влада и од републиканската влада на Анкара. Сепак, во изненадувачки потег, османлискиот дипломатски тим предводен од Ахмет Тевфик-паша се предал и дозволил турскиот дипломатски тим предводен од Бекир Сами Кундух да биде единствениот претставник на земјата на конференцијата. Договорот од Лозана бил потпишан на 24 јули 1923 година, меѓу претставниците на сојузниците и на Анкара, со што официјално ја признава владата на Анкара како легитимна турска влада.
На 29 октомври била прогласена Република Турција од Големото национално собрание на Турција.
Брусебо
Брусебо е имот на уметниците во Сјалси, Васкинде на Готланд, Шведска, создаден од Вилијам Блер Брус и неговата сопруга Каролина Бенедикс-Брус. Имотот подоцна станал природен резерват и уметнички музеј управуван од Фондацијата Брусебо. Наследството на Брус и Бенедикс, исто така, вклучува стипендија за ликовна уметност Брусебо за млади канадски уметници.
Имот
Имотот е 35 хектари. Во прилог на главната куќа има неколку згради, од кои повеќето се изградени во периодот од 1900 до 2013. Има павилјон, шумско студио, студио за плажа, Домот на чуварот, штала со дополнителна барака и ледена визба од варовник. Зградите се дизајнирани во ист стил како и главната куќа, освен Куќата на чуварот, која е инспирирана од една од куќите во Стендгатан во Висби, Бурмајстер 4.
Историја
Во нивниот тестамент, сопружниците го оставиле Брусебо на фонд за стипендии што ќе им овозможи на младите канадски и шведски уметници да дојдат и да останат во Брусебо. Меѓутоа, оваа програма започнала дури по големото реновирање на куќата неколку години по нејзината смрт. Имотот служел како пансион за уметници некое време до 1970 година, кога бил назначен за природен резерват. Општината Готланд го поседувала Брусебо помеѓу 1971 и 1973 година.
Музеј
Во 2009 година, започнала работата за претворање на главната куќа во Брусебо во музеј. Проектот бил управуван од Фондацијата Брусебо. Куќата била исчистена, оригиналниот мебел бил реновиран и уметноста, со илјадници дела, била донесена во музејот Готланд за да се каталогизира и обнови. Подоцна бил вратен во куќата, а приземјето било уредено на ист начин како и кога живееле Брус и Бенедикс-Брус. Музејот бил отворен во 2012 година и е отворен за претходно резервирани групи посетители.
Природен резерват
Во 1970 година, имотот Брусебо бил основан како природен резерват. Природниот резерват Брусебо се наоѓа главно во Висби, мал дел од тоа ѝ припаѓа на парохијата Васкинде. Опишан е како „минијатурен Готланд“, бидејќи сите различни видови пејзажи на островот се претставени таму. Во 2005 година, таа била назначена како област Натура 2000.
Резерватот е директно јужно од музејот и го вклучува резерватот за птици Скансуд и карпата на исток, ридска тврдина на сртот. Северната и западната страна на тврдината се заштитени со стрмни падини, додека јужната и западната страна имаат насип 92 метри долг, 3 метри широк и 0,5 метри висок.
Грбот на карпата, каде што варовникот е гол, е живеалиште за Cerastium pumilum, Cerastium semidecandrum, Potentilla neumanniana, Veronica spicata, Scabiosa columbaria и Pilosella peleteriana. Во близина, може да се најдат Artemisia rupestris, Sorbus rupicola, Cotoneaster niger, бозел, Rosa mollis и сладок бриар. Растат винова лоза и цреши, веројатно од семињата што ги носат птиците, растат ели во близина на тврдината на ридот. Областа под карпата е пошумена со елки и листопадни дрвја испреплетени со бршлен. Во резерватот се регистрирани и бројни ретки и загрозени видови габи.
Во дел на карпата се наоѓа мала пештера наречена Пештера Брусебо, каде се пронајдени мошти од населба од железното време.
Фондацијата Брусебо
Во 1972 година, имотот на Каролина Бенедикс-Брус ја создал Фондацијата за стипендии за ликовна уметност Брусебо. Стипендијата им се доделува на помладите канадски уметници, да дојдат и да останат, да работат и студираат на Брусебо на Готланд.
Добитници на стипендија
Стипендија за летен престој и патување.
Пукање во Брусебо
Во 2008 година, започнала работата на Фондацијата Брусебо со претворање на Брусебо во музеј. Целата куќа требало да се реновира, а претходниот сопственик, сега станар, Торбјорн Акселман бил истеран од својот стан во главната куќа во октомври истата година. Акселман одбил да го прифати ова, и го сметал претседателот на фондацијата, Јоаким Хансон, лично одговорен за одлуката.
Во декември 2008 година, Хансон и неговите помошници пристигнале со камион во Брусебо за да го соберат стариот мебел и уметничките предмети, и да го пренесат во музејот Готланд за реставрација и каталогизација. Акселман се навредил на ова и приближно во 02:00 часот вечерта извадил пиштол и го застрелал Хансон трипати, двапати во грбот и еднаш во едната рака. Хансон и уште две лица успеале да побегнат од куќата во градината, а три други лица, кои биле во куќата, се скриле на балконот на горниот кат.
На 5 Февруари 2009 година, Акселман бил прогласен за виновен од окружниот суд во Готланд, за три обвиненија за обид за убиство. Според шведскиот национален одбор за судска медицина, Акселман страдал од тешко ментално растројство и имал потреба од психијатриско лекување. Казната на окружниот суд ја утврдил Апелациониот суд Свеа на 10 јуни 2010 година. Тој бил осуден на психијатриска нега во затворена институција. Во октомври 2011 година, Акселман бил преместен од затворена на отворена нега, со ограничување дека му е забрането да го посетува Готланд. Во март 2012 година, тој бил ослободен од постојан надзор и нега и ограничувањето било укинато.
Леќеста галаксија
Леќеста галаксија — вид на галаксија која претставува средина меѓу елиптичната галаскија и спиралната галаксија во шемите за Морфолошката класификација на галаксиите. Леќестите галаксии се дискови галаксии кои ја искористиле или изгубиле сопствената меѓуѕвездена материја и поради тоа имаат слабо создавање на ѕвезди. Но затоа пак, можат да задржат значајно количество на прав во своите дискови. Како резултат на ова, тие се содржат главно од од стари ѕвезди (како и елиптичните галаксии). Поради неправилните спирални краци, ако истите се наклонети челно, настануваат тешкотии за нивно разликување од елиптичните галаксии. И покрај постоечките морфолошки разлики, леќестите и елиптичните галаксии споделуваат заеднички особености како и спектрални особености, и двата вида на глаксии може да се сметаат за првични типови на галаксии кои дополнително се развиваат, на пример како во месниот универзум.
Класификација
Леќестите галаксии се единствени поради тоа што поседуваат видлива дискова компонента како и изразита испакнатост. Тие имаат многу повисоки односи на испакнатост во споредба со дискот отколку вообичаените спирални галаксии и не поседуваат канонична спирална структура на краците од подоцнежниот развој на галаксиите, како сѐ уште да поседуваат централна пречка. Преовладувањето на оваа испакнатост се забележува во осниот однос (т.е. односот меѓу набљудуваните мали и големи оскина дисковата галаксија) и неговата распределба на примеокот од леќеста галаксија. Распределбата за леќестите галаксии расте постојано во интервалот од 0.25 до 0.85 каде распределбата за спиралите е всушност рамна во овој интервал. Поголемите осни односи можат да се објаснат со набљудување од челно на дисковите галаксии или пак со примерок од сфероидни (испакнато) преовладувачки. Со замислување дека гледаме во рабовите на две дискови галаксии, една од нив со испакнатост, додека пак другата нема испакнатост. Галаксијата со изразена испакнатост ќе поседува поголем рабен однос во споредба со галаксијата без испакнатост засновано на дефиницијата за осен однос. Но одреден дел од дискови галаксии со изразени сфероидни делови ќе важи за галаксии со поголем осен однос. Фактот дека распределбата на леќестите галаксии нараснува со зголемувањето на осниот однос наведува дека леќестите галаксии кај кои преовладува компонентата на централната испакнатост.
Леќестите галаксии често се сметаат за недоволно разбран премин меѓу спиралните и елиптичните галаксии, и затоа се сместени непосредно во нивна близина на Хабловата низа. Ова потекнува од природата на леќестите галаксии кои поседуваат изразен диск и испакнатост. Дискот е без особености, кој наликува на класификационен систем сличен на спиралните галаксии. Како и испакнатоста е вообичаено сферична, употребата на класификации за елиптични галаксии е несоодветна. Леќестите галаксии се поделени во подкласи засновани на количеството на гас присутно во близина на централната пречка. Класите на леќестите галаксии се S01, S02 и S03 кога станува збор за класификација на впиеното количество на прав во дискот и SB01, SB02 и SB03 кога се заснова на централната пречка.
Серсиков распад
Додека елеиптичните и спиралните галаксии кои имаат изразен Серсикови профили, површинските светлински профили на леќестите галаксии се често потешки за добивање. Дисковата компонента на леќестите галаксии често имаат многу изедначена светлинска распределба (Серсиков показател со вредност n ≈ 1), особено во најодалечените области на дискот. Исто така, постои и вообичаено набљудувано скусување во површинската светлина на леќестите галаксии ~ 4 радијални големини од дискот. Овие особености се во согласност со општата структура на спиралните галаксии. Но, испакнароста на леќовидните галаксии е близу поврзана со елиптичните галаксии во однос на морфолошката класификација. Оваа сфероидна област, која преовладува над целокупната структура на леќестите галаксии има поголем површински осветлен профил (Серсиков показател со вредност n ≈ 4) во споредба со дискот. Бидејќи испакнатоста преовладува во галаксијата, примерите за леќестите галаксии се често неразлични од елиптичните галаксии во однос на нивниот целовкупен површински светлосен профил. Но, галаксиите често се ставаат во морфолошката класа S0 кога се потребни повеќе Серсикови показатели кои га опишуваат нивниот површински светлосен профил, еден кој ја опишува испакнатоста и друг кој го опишува дискот. Ова укажува дека леќестите галаксии се поинаква подкласа на галаксии.
Пречки
Како и спиралните галаксии, леќестите галаксии поседуваар централна пречка. Додека системот за класификација за нормалните лечести галаксии зависи од содржината на прав, пречкестите леќести галаксии се класифицирани според изразеноста ан централната пречка. SB01 глаксиите имаат најмалку изразита пречкеста структура и се класифицираат како да поседуваат малку зајакната површинска осветленост по должината на спротивните страна на централната испакнатост. Изразеноста на пречкестиот делс се зголемува со показателниот број, па така SB03 галаксиите имаат доволно јасно обликувана пречка која се протега низ преодната област меѓу испакнатоста и дискот. За несреќа, особеностите на пречките во леќестите галаксии не се истражени со во поголема деталност. Разбирањето наовие особености, како и разбирањето на создавачкиот механизам на пречките, кои ќе го разјаснат создавањето или развојната историја на леќестите галаксии.
Содржина
Во многу погледи составот на леќестите галаксии е сличен на оние на елипсоидите. На пример, тие се состојат од претежно стари а со тоа и црвени, ѕвезди. Сите овие ѕвезди се сметаат за постари од милијарда години, во согласност со нивното отстапување од Тали-Фишеров однос. Кака додаток на овие општи ѕвездени особености, збиените јата се честа појава во леќеситите галаксии отколку кај спиралните галаксии со слична маса и сјајност. Тие имаат мало количество на молекуларен гас или пак истиот е целосно отсутен (па поради тоа имаат и слабо создавање на нови ѕвезди) и отсуство на значајно оддавање на Водород α или 21-см спектрални линии. Конечно за разлика од елипсоидите, поседуваат значајни количества на прав.
Питер Шурдс Хербранди
Питер Шурдс Хербранди (роден како Питер Хербрандиј ; 13 април 1885 - 7 септември 1961 година) бил холандски државник кој како премиер на Холандија (3 септември 1940 година - 25 јуни 1945 година) вршел надзор на владата во егзил за време на германската окупација на Холандија.
Историја на Грција
Природни услови и население
Грција се наоѓала на јужниот дел на Балканскиот Полуостров. Таа излегувала на три мориња: Јонско, Егејско и Средоземно. Нејзиниот брег бил разгранет со многу полуострови, заливи и острови, од кои најголем е островот Крит. Територијата на Грција географски е поделена на северна - Епир и Тесалија; средна - Атика и Беотија и јужна - Пелопонез. Грција била планинска земја, највисокиот врв се наоѓал на планината Олимп (3.000 м). Според тоа, таа била без услови за развој на земјоделство. Во Грција било развиено сточарството, морепловството и трговијата. Според старогрчкиот историчар Тукидид (460-369 п.н.е.), најстари жители на елада биле Каријците и Лелегитите, кои ја развивале цивилизацијата на островот Крит. Најзначаен центар на островот Крит бил градот Кносос, а според легендата тука живеел кралот Минос. Според Минос, и културата развивана на овие простори била наречена Минојска или Критска, а била развивана од 2600-14 век п.н.е.. Во почетокот на XX век п.н.е., од север во Грција се населиле Ахајци, кои продреле во најјужните предели на Грција, го освоиле островот Крит и ја уништиле критската култура. На Пелопонез бил изграден градот Микена кој станал центарна новата Микенска цивилизација (1600-13 век п.н.е.). Околу 12 век п.н.е. во северот на Грција се населиле Јонци, Дорци и Еолци, кои го покориле и асимилирале домородното население кое имало поразвиена култура, ја прифатиле и ја развиле уште повеќе. Тие се нарекле Хелени, а земјата Хелада, а подоцна го добиле името Грци од Римјаните.
Хомеровото време (1200-800 г.п.н.е.)
За Хомеровото време најмногу информации се исцрпени од еповите „Илијада“ и „Одисеја“, напишани од слепиот поет Хомер. Во Хомеровото време, Хелените сè уште живееле во родовско уредување, на чело на родот стоел старешина - Базилеј. Постоело народно собрание - Агора, во кое влегувале сите мажи способни за војување. Постоел и Совет на старешини - Буле. Но, со развој на производствените сили, родовите почнале да се распаѓаат на семејства, кои се обединувале во селски општини - Деми. По своето богатство се истакнувале родовските и воените старешини прераснувајќи во аристократи, а постоел и народ - Демос, составен од слободни луѓе и робови.
Грчка колонизација
Причините за колонизација биле од економско и социјално потекло. Во Грција немало доволно обработлива земја, што предизвикало голема пренаселеност во градовите и појава на глад. Во периодот од VII-VI век п.н.е. била извршена колонизација во три правци: на запад кон јужна Италија и Сицилија, на север кон Тракија и Јадранско Море и на исток кон Мраморно и Црно Море. Поради големиот број грчки колонии во Јужна Италија, Римјаните оваа област ја нарекле „Голема Грција“. Грчките колонии се развиле во независни држави - полиси, но не ги прекинале врските со својот роден крај. Тие станале посредници за снабдување на својот роден крај со суровини и храна. Развојот на трговијата овозможил многу полиси да израснат во трговски и политички центри. Во тој поглед, особено се истакнал градот Милет, кој се наоѓал на Малоазискиот брег, и кој и самиот имал свои колонии на Црното и Средоземното Море. Така Хелените со колонизацијата станале господари на Црното, Средоземното, Јадранското и Јонското Море.
Поделба на Римското Царство
Во текот на третиот век од нашата ера на Римското Царство и се заканувале три видови на кризи: инвазии, граѓански војни, како и проблеми во економијата на земјата. Во таква ситуација градот Рим изгубил многу од своето значење како административен центар.
Царот Диоклецијан создал нов тип на административен систем (кој бил наречен тетрархија). Системот се состоел од двајца ко-императори или, како што уште се нарекувале, августи кои владееле со источниот и со западниот дел од империјата, и од двајца цезари. Цезарите ја делеле власта со августите и во даден момент (при смрт на августите) требало да ја заземат нивната позиција. По абдикацијата на Диоклецијан и Максимијан системот на тетрархија не се задржува уште долго. Константин Велики го заменува овој систем со системот на династичко наследување на престолот на империјата.
За да може подобро да се брани Римското Царство од напади, кои вообичаено доаѓале од исток, Константин Велики во 330 г. го преместува главниот град на империјата од Рим во градот Византиум кој бил стратешки позициониран на бреговите на Босфор каде се вкрстувале патиштата кој воделе од исток на запад. Константин, исто така, извршил голем број реформи кои довеле до стабилизација на империјата во периодот кој следел. Тој го стабилизирал ковањето на пари (зладниот солидус кој бил воведен во оптек станал стабилна и ценета валута ), но исто така иницирал и промени во структурата на армијата. Во текот на владеењето на Константин Велики империјата ја зацврснала својата воена моќ. Освен тоа периодот на владеење на овој император претставува период на просперитет на Римското Царство.
Во текот на периодот на владеење на Константин христијанството не станало единствена религија во империјата, туку претставувал религија која била во милост на царот, со оглед на тоа што царот ја поддржувал, а христијанските заедници добивале извесни привилегии поради тоа. Константин го востановил принципот дека царот не треба да ги решава прашањата од религиски интерес, туку дека треба да помага во нивното решавање со свикување на собори за таа цел (како што бил Првиот собор во Никеја) и на таков начин се поставил себеси на врвот на црковната хиерархија.
Состојбата во која се наоѓала Римското Царство во 396 г. може да се опише како резултат на работата на Константин Велики. Принципот на династичко наследство на престолот на империјата поминал толку лесно што по смртта на царот Теодосиј I, многу лесно империјата била препуштена на владеење на неговите синови Аркадиј (на Исток) и Хонориј (на Запад). Теодосиј е последниот император кој владее со целата Римско Царство.
Источното Римско Царство било поштедено од тешкотиите со кои се соочувало Западното царство во текот на третиот и четврток век, што било резултат на подобро зацврснатата урбана култура, подобрите финансиски ресурси кои овозможувале зачувување на мирот и просперитетот на државата, но исто така и ангажирање на странски платеници во војската. Понатаму, Теодосиј II ги изградил ѕидините на Цариград кои успешно го бранеле градот од различните напаѓачи сè до 1204 година кога за првпат одбраната на градот била совладана од крстоносците. За да ги смири амбициите на Хуните на Атила тој им исплатил околу 300 кг злато. Тој исто така го поттикнувал развојот на трговијата на Цариград со Хуните и со другите соседни земји.
Неговиот наследник Марцијан одбил да ги продолжи да им исплаќа злато на Хуните, но тоа не ја погодила империјата затоа што вниманието на Атила било насочено кон Западното Римско Царство. По смрт на Атила, во Источното царство настанал период на просперитет, додека пак, Западното царство пропаѓа. За година кога Западното Римско Царство престанува да постои се смета 476 година кога Одоакар го принудува Ромул Августус, последниот император на Западното Римско Царство, да се откаже од круната.
За да се повратат изгубените позиции во Италија, царот Зенон преговара со Источните Готи (од Мизија) на Теодорик кого го испраќа во Италија да владее таму како ’’magister militum per Italiam’’ (главен командант за Италија). По падот на Одоакар, Теодорик, кој младоста своја ја поминал во Цариград, управува со Италија, односно со Кралството на Источните Готи, независно од Цариград. Сепак, царот во Зенон во Цариград смета дека тој има некаква номинална надмоќ над западните земји.
Под Османлиско Царство
Поголемиот дел од територијата на денешна Грција, под власта на Отоманското Царство била во периодот од 15 век па сè до прогласувањето на независност во 1821. Овој период од историјата на Грција е познат како Tourkokratia (грчки: Τουρκοκρατία ", турско владеење"). Византиското Царство, која владеела со поголемиот дел од грчкиот свет, постоела во период од околу 1100 години. Нејзината престолнина Цариград на неколкупати била опседнувана како од крстоносците, така и од Османлиите.
Питер Шурдс Хербранди
Живот
Питер Шурдс Хербранди е роден на 13 април 1885 година во селото Гоенга во близина на Снек, во покраината Фризија, Холандија. Хербранди докторирал право во јануари 1911 година, и од 1911 до 1920 година да работел како адвокат и обвинител.
Историја на Грција
Под Османлиско Царство
По покорувањето на Србија, Османлиите во 1453 година го зазеле градот Цариград, и веднаш по тој голем успех се упатиле во внатрешноста на Грција. Така во 1458 година ја зазеле и Атина. Грците власта на Пелопонез ја задржиле уште само две години. Во 1460 година, полуостровот бил во рацете на Венецијанската република и Џеновската република, но веќе во 1500 година поголемиот дел од полуостровот и разните помали острови припаѓале на Османлиите. Високите планини во Грција биле скоро недопрени, па тоа им претставувало единствено засолниште на Грците. Во 1571 година бил заземен Кипар. Венецијанската република Крит го држал до 1670 година. Јонските острови биле само на кратко во владеење на Османлиите (Кефалонија 1479-1481 и 1485-1500), и практично останале под власта на Венеција.
Османлиска Грција била поделена во шест санџаци, и секој бил управуван од страна на санџакбеј, близок соработник на султанот кој престолнината на Османлиското Царство ја преместил во Цариград. Пред оваа поделба, Османлиите во империјата поделбата ја вршиле врз основа на религијата. На Цариградската патријаршија и било признаено првото да биде духовен водич на сите христијани во земјата, без разлика од каде потекнуваат. Патријархот бил одговорен пред султанот за однесувањето на православното население. Во првите векови од владеењето, Цариградската патријаршија го помагала црковното дело и училиштата и во голем степен се спротивставувала за напорите на Османлиите да го потурчат христијанското население на Балканскиот Полуостров.
Питер Шурдс Хербранди
Политика
Од 1920 до 1930 година, бил член на Покраинскиот совет на Фризија од Антиреволуционерната партија (АРП), а од 1930 до 1939 година бил професор по право на Слободниот универзитет во Амстердам. Во 1939 бил назначен за министер за правда и покрај противењето на неговата партија.
Историја на Грција
Под Османлиско Царство
Тајната грчка националистичка организација наречена "Пријателско општество" била основана во Одеса во 1814 година. Членовите на организацијата планирале дигање на востание со поддршка на богатите грчки егзилски заедници во Велика Британија и САД. Тие, исто така, добиле поддршка во Западна Европа, како и од Русија. Организацијата ја поддржувал и Јоанис Каподистријас, кој бил руски министер за надворешни работи. Тој станал водач на востанието. На 25 март (сега грчки Ден на Независноста) 1821 година, православниот епископ Германос од Патра го означил почетокот на востанието.
Питер Шурдс Хербранди
Втора светска војна
По германската победа во битката за Холандија во 1940 година, холандското кралско семејство и многу водечки политичари побегнале во Лондон и формирале влада во егзил. Истата година, по оставката на Дирк Јан де Хир, кралицата Вилхелмина го назначила Хербранди за премиер на холандската влада во егзил. Тој исто така ја вршел должноста министер за правда и министер за колонијални прашања.
Историја на Грција
Под Османлиско Царство
Востанието било застапено во цела Грција, вклучително и делови во Македонија, Крит и Кипар. Некои од првите грчки активности биле преземени против невооружените отомански населени места. Околу 40% од турските и албанските муслимански жители на Пелопонез непосредно биле убиени, а останатите биле депортирани.
На 11 мај 1832 година, Грција конечно била признаена како суверена држава. Јоанис Каподистријас, кој бил шеф на непризнаена Грција од 1828 година, бил убиен во октомври 1831 година. За да се спречи натамошното експерименти во републиканската влада, западните сили инсистирале земјата да стане монархија. Така, Отон I бил избран за првиот монарх на земјата.
Кралство Грција
Владеењето на Отон I траело 30 години пред тој и неговата сопруга, кралицата Амалија, да заминат на ист начин како што и дошле во земјата, преку британскиот воен брод. Во раните години на неговото владеење, група на баварски регенти владеела во негово име, и тие станале доста непопуларни, бидејќи тие се обиделе да ги наметнат германските идеи и да ги држат најзначајните државни канцеларии за Германците. Сепак, тие ги поставиле темелите на грчкиот административен, армиски, правосуден и образовен систем. Регентството го вовел германскиот јазик како службен јазик на администрацијата и скоро сите административни и државни служби ги пополнило со Баварци. Ова управување во историјата на Грција е познато како „ксенократија“ (управување на странците). Отон бил искрен во својата желба да ѝ даде на Грција добра влада, но тој имал два големи недостатоци во очите на Грците: неговата римокатоличка вера и бракот со кралицата Амалија која не можела да му роди деца. Ова значело дека не можел да биде крунисан како крал на Грција со православен обред, ниту да воспостави династија.
Баварските регенти владееле до 1837 година, кога биле отповикани на инсистирање на Велика Британија и Франција. Отон потоа назначил грчки министри, иако официјалните претставници на Баварија сè уште управувале со поголемиот дел од администрацијата и армијата. Во тоа време, Грција сè уште немала законодавство и устав. Незадоволството се зголемило до избувнувањето на револуцијата од 3 септември 1843 година во Атина. Отон се согласил да додели устав и да свика национално собрание кое се состанало во ноември истата година. Грчкиот Устав од 1844 година тогаш основал дводомен парламент кој се состоел од Собрание и Сенат. Моќта тогаш преминала во рацете на група грчки политичари, од кои повеќето биле команданти во Војната за независност против Османлиите.
Грчката политика во 19 век била насочена кон решавање на националното прашање. Мнозинството Грци продолжиле да живеат под османлиска власт, а Грците сонувале да ги ослободат сите и да ја реконструираат државата што ги опфаќа сите грчки земји, со Цариград како главен град. Овој проект бил познат како Голема Идеја и бил поддржан од речиси сите континуирани бунтови против отоманската власт на териториите каде се зборувало на грчки, особено на Крит, Тесалија и Македонија.
Питер Шурдс Хербранди
По Втората светска војна
По ослободувањето на јужниот дел на Холандија во 1945 година, Хербранди формирал нов кабинет, но поднел оставка по целосното ослободување на Холандија (јуни 1945). Во 1948 година, Хербранди повторно станал член на холандскиот парламент; од каде што поднел оставка во 1958.
Питер Шурдс Хербранди починал на 7 септември 1961 година во Хаг, на 76-годишна возраст.
Историја на Грција
Кралство Грција
Кога започнала Кримската војна во 1854 година, Грција забележала можност да добие територија под контрола на отоманската власт, која имала големо грчко население. Грција, како православна нација, имала значителна поддршка од Русија, но руската влада одлучила дека е премногу опасно да й се помогне на Грција да ги прошири своите граници. Владата на Отон наредила преместување на грчките чети во Тесалија и Епир и Македонија, области над кои грчката влада имала претензии. Во реонот на Арта избувнало и востание. По отворениот ултиматум од страна на Цариград, Виена, Париз и Лондон, заедно со воведување на втора блокада на атинското пристаниште, Отон се откажал од понатамошна интервенција. По завршувањето на Кримската војна, авторитетот на Отон I започнал прогресивно да се намалува. Многу политичари го обвиниле во неактивност за време на војната, што ја лишило Грција од евентуални бенефиции на сметка на Турција. Во 1861 година еден млад студент се обидел да изврши атентат над кралицата. Во февруари 1862 година избувнало востание во Навплион, а во октомври истата година и во Артскиот Залив, Патрас и Месолонгион на кое се приклучиле граѓаните на Атина, вклучувајќи ја и атинската војска. Движењето завршило со победа, кралот и кралицата биле принудени да ја напуштат земјата и да се упатат кон Баварија, а во Грција се формирало регентство и нова влада.