cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Беленден Кер (планина)
Историја
Во 1873 година, Валтер Хил, првиот колонијален ботаничар во Квинсленд, направил експедиција во северен Квинсленд за да собере автохтони растенија и вклучил патување до планината Беленден Кер. Во истата година Роберт Артур Џонстон се искачил на врвот додека ги истражувал крајбрежните земји јужно од Куктаун со Џорџ Елфинстон Далримпл. Друга експедиција на самитот, предводена од Арчибалд Местон (1851-1924), била спроведена на почетокот на февруари до почетокот на март 1889 година.
ПУ „Јоаким Крчовски“ - Жидилово
Основно училиште „Јоаким Крчовски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Јоаким Крчовски“ - Жидилово; скратено: ПООУ „Јоаким Крчовски“) — подрачно основно училиште во селото Жидилово, составен дел на истоименото училиште од градот Крива Паланка.
Училиштето е именувано по првиот македонски просветител Јоаким Крчовски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Жидилово.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
К-15
К-15 — популарно македонско хумористично телевизиско шоу кое започнало во средината на 1990-тите години и претежно е во формат на епизоди составени од кратки хумористично-сатирични скечови на македонски јазик. К-15 како термин се користи и за други проекти, не само во контекст на хумористичните тв серии туку и било кој друг настап на познатата група, како на пример песните од Дуо трио, рекламите кои тие ги снимаат или гостувањето во други емисии и филмови како Балкан Кан.
К-15 е основано и оригинално го сочинуваат Васко Тодоров, Љупчо „Бубо“ Каров и Бранко Огњановски, но често се појавуваат и други глумци. Тројцата основачи се исто така и дел од сценаристите и режисерите.
Историја
Тројцата ликови решиле да создадат единствена работна можност за себе — неделно хумористично шоу кое не само што ќе им обезбеди месечна плата туку и ќе ги забавува сите оние кои живеат, знаат, или имале искуство со социјалната и културната ситуација во Македонија. Првата епизода била емитувана на 23 ноември 1994 година на А1 телевизија. Шоуто К-15 оттогаш обезбедува силна социјална, политичка и економска критика особено на нелогичностите во македонското општество, етничката толеранција, стереотипите, табу-темите и животната средина. К-15 шоу било емитувано на повеќе телевизиски канали, имено на МТВ 1, Сител, А1, Алфа ТВ, К-15 ТВ, Канал 5 Телевизија. Во 2008 година, уредниците на К-15 се одлучиле да формираат свој независен телевизиски канал познат како К-15 Телевизија. Каналот претежно емитувал македонска музика со повремено емитување на скечови и реклами од К-15. Каналот бил достапен и преку сателитската телевизиска мрежа.По низа финансиски проблеми на самата продукција,последниот серијал (циклус) завршува на 30.03.2013.Воедно тоа е и датумот на последната емитувана епизода.Одлуката за престанокот на емисијата следува неколку месеци подоцна соопштена од Бубо Каров,на големо разочарување на сите гледачи.
Жан Гаспар Дебиро
Жан Гаспар Дебиро (Jean-Gaspard Deburau; роден како Јан Кашпар Дворжак; — ) — познат бохемиско-француски пантомимичар. Настапувал од околу 1819 година до неговата смрт во „Театар де Финанбил“, која била претставена во поетско-реалистичниот филм „Децата на рајот“ на Марсел Карне (1945); Дебиро се појавува во филмот (под неговата име на сцената, „Баптист“) како главен лик. Неговиот најпознат пантомимичарски лик бил Пјеро, лик кој служел како кум на сите Пјероа во романтичниот, декадентниот, симболистичкиот и раниот модернистчки театар и уметност.
Живот и дело
Роден во Колин, Бохемија (денес Чешка), Дебиро бил син на чешки слуга, Катержина Кралова (или Катрин Граф) и поранешниот француски војник, Филип Жермен Дебиро од Амјен. Некое време пред 1814 година, кога се појавил во Париз, Филип станал шоумен и започнал да настапува во номадски групи. Во 1816 година, младиот Дебиро бил вклучен во настапите.
Жан Гаспар Дебиро е погребан на гробиштата Пер Лашез во Париз.
1696 во музиката
1696 година во музиката содржи некои значајни настани.
Мусејски јазик
Мусејскиот е чадски јазик, дел од погрупата на масански јазици од афроазиското јазично семејство. Јазикот се зборува во Чад и Камерун. Овој јазик има одреден степен на разбирливост со масанскиот јазик.
Велестово
Велестово — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид. Сместено е во пазувите на планината Галичица.
Потекло на името
Името на селото се поврзува со древниот пагански словенски бог Велес.
Географија и местоположба
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Елен Врв, Стара Рача, Глогон, Селиште, Горни Студенец, Корита, Калишта, Вар, Долни Вар, Кабре, Сливана, Високи Врв, Красје, Баљјак, Синадоец и Црско.
Селото има два дела, поделено на Горно или Старо Велестово на височина од околу 1.000 метри и Долно или Ново Велестово, во долината Рача. Ново Велестово е основано по Втората светска војна од доселеници од Старо Велестово. Порано, во месноста Рача се наоѓале селските лозја. Растојанието помеѓу двата дела изнесува 2 километри.
Велестово се граничи со селото Коњско на југ, со Рамне на север, со ресенските села Петрино и Евла на исток и со градот Охрид и Охридското Езеро на запад.
Денес, Рача (Ново Велестово) претставува охридска населба, целосно одвоена од селото.
Од Охрид, селото Велестово е поврзано со асфалтиран пат.
Историја
Велестово спаѓа во старите охридски села. Најверојатно потекнува уште од средниот век. Името на селото е словенско и истоимено село се наоѓа во Црна Гора.
Во селото се наоѓаат многу старини. Во месноста Долна Рача, пониско од денешното село, се наоѓаат 2-3 извори и има предание дека таму се наоѓало старото село. Таму се наоѓаат само гробови. Преданието тврди дека селото се поместило повисоко поради Турците. Тоа е месноста Селиште, над денешното село. И на оваа месност, селото не останало многу, бидејќи „имало ламја, која ги јадела луѓето“. На оваа месноста постоела црквата „Св. Богородица“.
Во век, Велестово било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мошне голем атар, којшто зафаќа простор од 29,7 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.603,5 хектари, на шумите отпаѓаат 739,6 хектари, а на обработливото земјиште 425,4 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
До Втората светска војна, мештаните се занимавале главно со сточарство и најмногу се одгледувале кози и овци. Стоката била напасувана на планината Галичица, во месностите Џафа и Асан Џура. Исто така, многумина оделе и да работат за други во Охридско и Битолско. Меѓутоа, сточарството денес е целосно напуштено. Многумина работат во самиот град или заминале на привремена работа во странство.
Оние жители кои остануваат во селото преку целата година во најголем број се пензионери, а неколку жители се занимаваат и со овчарство.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 80 домаќинства и 245 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Велестово живееле 560 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Велестово имало 560 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е големо и во 1961 година броело 1.020 жители, а во 1994 година 1.103 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Велестово живееле 53 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 889 жители, од кои 855 Македонци, 1 Албанец, 2 Власи, 2 останати и 29 лица без податоци.
Родови
Родови во селото се: Пазарковци, Климовци, Шаровци или Гаврановци, Анѓеловци, Шаптевци, Пупунцовци, Тупановци, Шиниковци, Богдановци, Џајковци, Маљуковци, Башевци, Јолевци, Мулазимовци, Балевци, Трифуновци, Цоцевци, Белевци, Милевци, Таневци, Думевци, Мишевци и Упарчевци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Охрид.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Охрид.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1296 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 145 гласачи.
Култура и спорт
Секоја година тука се одржува поетски уметнички собир под отворено небо. Поетската ноќ во Велестово има и изложба на скулптури. До сега се одржани преку 20 средби.
Иселеништво
Постари иселеници од Велестово има во градот Охрид, како Масниовци, Талевци и Богдановци, како и во пониските охридски села: Велгошти (Белевци, 5 к.), Горно Лакочереј (Ангеловци, 3 к. и Јосмовци, 70 к.), Вапила (Климовци, 25 к.), Подмоље (Велестовци, 6 к.) и Горенци (Охридско) (Бургаз).
По Втората светска војна, од селото се иселил голем број од населението.
Xfce
Xfce е десктоп околина наменета за Unix и за Unix-like оперативни системи.
Бидејќи е занован на алатката GTK+2 тој е соодветен на Gnome и го користи раководителот на прозорци Ffwm. Тој се мести едноставно, преку алатката Settings Manager.
Xfce е работна околина која користи многу малку ресурси и затоа се користи кај послаби машини како и кај машини кои треба да извлечат максимум од дадената машинска опрема.
Помошни алатки се:
Оди, Куче. Оди! (цртан филм)
'''Оди, Куче. Оди!''' (Go, Dog. Go!) — американска-канадска анимирана телевизиска серија развиена од Адам Пелцман и продуцирана од Netflix. Гласовите ги позајмуваат: Микела Луци, Калум Шоникер, Кејти Грифин, Мартин Роуч и Тајја Исен. Била објавена на 26 јануари 2021 година ширум светот од дистрибутерите на Netflix.
Свен Тафт
Свен Тафт (Svein Tuft; р. ) — канадски професионален друмски велосипедист и првак во Американската турнеја на UCI 2006-2007. Тафт моментално настапува за професионалната континентална екипа.
Тафт е двократен национален друмски првак и единаесеткратен национален хронометарски првак.
Личен живот
Бил роден во Ленгли, Британска Колумбија, Канада. Неговиот дедо, Арне Тафт, бил олимписки крос-кантри скијач од Норвешка.
Додека возел со Симетрикс Сајклинг тим, Тафт живеел во приколка зад куќата на сопственикот на екипата Кевин Канингем близу Ленгли. Во соседната приколка бил колегата на Тафт Кристијан Мајер. Екипата нив двајцата ги нарекувала момци од приколките.
Кариера
Тафт започнал со тркање во 1999 година, на покраинското првенство во Британска Колумбија. Добрите резултати му донеле место во екипата Броудмарк Капитал, пред тоа поминувајќи кратко време во екипите Меркури и Прајм Алијанс. Кариерата на Тафт процветала, кога возел за канадската екипа Симетрикс Сајклинг тим – позната екипа на северноамериканскиот континент од 2005–2008. Тафт е седумкратен канадски национален хронометарски првак, обезбедувајќи ја титулата три години по ред од 2004 до 2006 година и потоа четири години по ред од 2008 до 2012 година. Најпрвин ја освоил титулата во 2004 година од неговиот поранешен колега и трикратен канадски олимпиец Ерик Волберг. Волберг ја држел титулата осум последователни години пред Тафт. Во 2007 година, Тафт ја загубил титулата канадски хронометарски првак од Рајдер Хесједал.
Тој бил избран да настапи за Канада на Олимпијадата 2008 во Пекинг (Кина) на друмската трка и хронометарот. Свен Тафт имал најдобро време на самиот хронометар долго време, пред на крајот да заврши како седми.
Негов најдобар резултат досега е второто место на Светското хронометарско првенство 2008 во Варезе (Италија), кога се здобил со дупната гума во последните 5 километри.
Во стрипот напишан и осмислен од екипата во која настапувал, Тафт е прикажан како многу мускулест, при што тој прокоментирал дека „всушност ние сите сме едни големи лигуши“.
Во 2011 година Свен Тафт требало да биде дел од Тим Пегасус Сајклинг. За жал, поради проблеми со спонзорот, екипата морала да се повлече во последен момент. Тафт бил земен како член на канадската професионална континентална екипа, СпајдерТек-С10, менаџирана од Стив Бауер. Тафт ги освоил обете титули на канадските национални првенства, друмската трка и хронометарот во Барлингтон, Онтарот со СпајдерТек во 2011. Во август 2011, Тафт објавил дека ќе го напушти СпајдерТек за австралиската екипа во 2012.
Тој се впуштил во самотно возење од 200 километри пред главната група на етапата 2 на Тирено-Адријатико 2012. Во текот на трката согорил неверојатни 6.500 калории. Марк Кевендиш објавил на Твитер „Возење на денот... Не, ова го прави возење на милениумот, постигнато од возачот на ГринЕЏ Свен Тафт. 200 км САМ да ја контролиш групата! Почит“.
Во август 2012 година, Тафт преовладал на етапата 6 на Енеко Тур, поединечен хронометар од 17,4 километри. Победата го довела до водечката маичка во генералниот пласман. Го загубил водството следниот ден на седмата и последна етапа на трката, кога морал да се соочи со стрмните искачувања на белгиските „планини“. Тафт завршил како трет во генералниот пласман, но откако заработил казна од 20 секунди за земање шише со вода од неговиот тимски автомобил на помалку од 20 километри пред целта, што е спротивно на правилата на велосипедските трки. Оваа казна го преместила на седмото место, една минута зад победникот Ларс Бом од.
Во 2013 година, Тафт ја освоил првата победа во сезоната за преку поединечниот хронометар на Тур де Сан Луис. Во јули завршил последен на 100. издание на Тур де Франс во 2013.
Во 2014 година, Тафт ја носел розовата маичка како предводник на Џиро д’Италија откако го освоиле воведниот екипен хронометар и прв ја поминал целта. Потоа изјавил: „За дечко како мене, да ја носи розовата маичка е искуство еднаш во животот, и сум навистина благодарен на мојата екипа за овој подарок. Навистина е специјална работа“.
Во 2015 година, Тафт паднал на Тур де Франс носејќи бидони полни со вода за колегите. Не ја започнал третата етапа на трката. Подоцна било објавено дека по медицинскиот преглед се утврдило дека има помала фрактура на рачниот зглоб и повреда на градите и затоа бил повлечен од составот на екипата за Џиро д’Италија.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Трно Нива
Трно Нива — археолошко наоѓалиште во преспанското село Сопотско. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 2 км југоисточно од селото, лево од патот за селото Козјак, каде се наоѓаат ниви на месни жители со површина од неколку хектари, во кои се наоѓаат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Волендам
Волендам (Volendam, ) — град во Холандија во провинцијата Северна Холандија, ѝ припаѓа на општината Едам-Волендам. Во градот живеат околу 22 000 жители (ноември 2007).
Историја
Првобитно, локацијата на Волендам била на пристаништето во близина на општината Едам, која се наоѓала на влезот од Амстердам. Во 1357, жителите на Едам ископале краток канал до Зојдерзе со сопственото одвоено пристаниште. Тоа ја отстранило потребата за оригиналното пристаниште, кое било оштетено и се користело за одземање површина од морето. Фармерите и локалните рибари се населиле таму и формирале нова заедница Волендам што значело нешто како насипна брана. Поголемиот дел од населението припаѓа на Римокатоличката црква, кој е длабоко поврзан со културата на селото. Историски гледано, многу мисионерки, мисионери и епископи израснале во Волендам. Денес постои параклисот на Пресвета Богородица на вода, кој се наоѓа во селото во паркот.
Пожар во кафуле
На прославата на пречекот на Новата 2001 година, прскалките во кафулето Де Хемел предизвикале краток, но интензивен оган. Имено со палењето на прскалките, се запалиле сувите божиќни украси на таванот, при што таванот целосно паднал и одзел 14 животи, а сериозно биле повредени 200 лица.
Tуризам
Волендам е популарна туристичка атракција во Холандија, добро познат по своите стари рибарски бродови и традиционална облека сè уште носи од страна на некои жители. Женската носија на Волендам, со својата висока капа, е една од најпрепознатливите на холандската традиционална носија, и често се вклучени во туристички разгледници и постери (иако се верува дека помалку од 50 жени се облечени во оваа носија како дел од нивниот секојдневен живот, повеќето од нив се постари)
Фудбал
ФK Волендам е фудбалски клуб формиран во Волендам, којшто регуларно игра во Холандската прва лига (Dutch Eredivisie) (во моментот клубот се натрпреварува во втората дизизија).
Музика
Волендам исто така е познат по карактеристичниот стил на музика, која се вика „палингсоунд“ (буквално; звукот на јагулите) кој се однесува на Волендам како статус на рибарско село. Во текот на 1960 година, локална група „Мачките“ беше многу популарна група во Холандија и во странство. Уште еден бенд од Волендам беше БЗН (BZN), која стана популарна во доцните 1960-ти и раните 1970-ти. Во 1995 година БЗН извел дует со десетгодишниот Јан Смит, кој и самиот брзо станал славна личност. Популарните музички групи 3JS и Ник&Симон се славните од Волендам, чии сите членови учествувале на локалните музички изведби во текот на годините.
1695 во музиката
1695 година во музиката содржи некои значајни настани.
Роберт Енгл
'''Роберт Ф. Енгл III''' (Robert F. Engle; роден на ) — американски економист и добитник на Нобелова награда за економски науки, споделувајќи ја наградата заедно со Клајв Грејнџер за методите за анализа на економските временски низи, а со текот на времето и различната нестабилност на временските низи. Негов научно-истражувачки интерес се следните области: финансиската економетрија, анализата на временските низи, менаџментот на променливоста и ризикот и микроструктурата на емпирискиот пазар.
Животопис
Енгл е роден во Сиракјуз, Њуjорк и дипломирал физика на Вилијамс Колеџ. Тој се стекнал со магистер на наука по физика во 1966 и докторирал економија на универзитетот Корнел во 1969. После комплетирањето на докторските студии, Енгл станал професор по економија на Масачусетс институтот за технологија  од 1969 до 1977. Се придружил на факултетот на универзитетот на Калифорнија, Сан Диего во 1975, од каде се повлекол во 2003. Тој сега зема позиција како почесен и истражувачки професор на универзитетот во Калифорнија, Сан Диего. Во моментов е професор на Њујоршкиот универзитет, Стерн школата за бизнис по предметот Менаџмент на финансиски услуги. На универзитетот во Њуjорк, Енгл предава на магистерски студии од областа на управување со ризик, програма за раководење, за што има понуда за партнерство од Амстердамскиот институт за финансии.
Најголемиот придонес на Енгл е неговото откривање на методот за анализа на непредвидливи движења на цени и каматни стапки на финансиски пазар. Точна карактеризација и предвидување на овие испарливи движења се од суштинско значење за квантифицирање и ефикасно управување со ризик. На пример, мерењето на ризикот игра клучна улога во цените и финансиски деривати. Претходно, истражувачите претпоставувале постојана нестабилност или користеле едноставни уреди за приближување на неа. Енгл развил нови статистички модели на нестабилноста кои ја приближиле тенденцијата на цените на акциите и другите финансиски променливи да се движи помеѓу високо нестабилни и ниско нестабилни периоди (АвтоРегресивна Условна Хетероскедастичност "АРУХ" анг. "ARCH"). Овие статистички модели станаа суштинско значајни алатки на модерната арбитража на теоријата и практиката на цените.
Во поново време, Енгл заедно со Ерик Гиселс го основаа Друштвото за Финансиска Економетрија (SoFiE).
Надворешни врски
Биографија на Ideas.repec Биографија Њујоршки Универзитет, Стерн школа за бизнис
Обединетите Арапски Емирати на Олимписките игри
Спортистите на Обединетите Арапски Емирати на Олимписките игри досега имаат освоено 1 медал.
Националниот олимписки комитет на Обединетите Арапски Емирати бил основан во 1979 година и бил признаен во 1980 година.
Петолиние
Во музичка нотација, петолинието (множина: петолинијата) е збир од пет хоризонтални линии и четири празни места од кои секој претставува различна музичка висина или во случај на перкусионо петолиние, различни ударни инструменти. Соодветните музички симболи, во зависност од наменетиот ефект, се ставаат на петолинието во согласност со нивниот соодветен тон или функција. Музичките ноти се бележат по интонацијата, а паузите и другите симболи се пишуваат по норма.
Апсолутната интонација на секоја линија на нотните петолинија е наведена со поставувањето на нотните клучеви на соодветна вертикална положба, на петолинието за лева рака. На пример, виолинскиот клуч, исто така познат како Ге-клуч, се поставува од втората линија (сметајќи од долу нагоре), фиксирајќи ја таа линија како интонацијата првата Ге нота над "основна Це".
Линиите и празнините се нумерирани од долу нагоре; најдолната линија е прва линија, а најгорната линија е петта линија.
Позиции на петолинието
Вертикалната положба на главата на нотите на петолинието, покажува која нота треба да се свири: нотите со повисок тон се означени повисоко на петолинието. Нотата може да се постави централно така што ќе ја пресекува линијата (на линија) или помеѓу линиските празнини (во празно место). Нотите надвор од опсегот на петолинието се ставаат на или помеѓу помошните линии, додадени над или под петолинието.
Кое место на петолинието го заземаат нотите се определува со клучот поставен на почетокот на петолинието. Клучот идентификува одредена линија како специфична нота и сите други ноти се одредуваат во однос на таа линија. На пример, виолинскиот клуч ја става ге1 над це1, на втората линија. Интервалот помеѓу соседните позиции на петолинието, е едно стапало во дијатонската скала. Откако ќе бидат фиксирани од клучот, нотите претставени од позициите на петолинието може да бидат изменети со предзнаци или случајни на поединечните белешки. Петолиние без клуч може да се користи за да го претставува збирот на ударни звуци; секоја линија обично претставува различен инструмент.
Ансамблски петолинија
Вертикалната линија повлечена лево од повеќе петолинија создава систем, што означува дека музиката на сите петолинија треба да се репродуцира истовремено. Квадратната заграда е дополнителна вертикална линија што ги спојува петолинијата за да прикаже групирање на инструментите кои функционираат како единица, како што е на пример жичениот дел на оркестарот. Заокружувачката или кадрава зграда се користи за спојување на повеќе петолинија што претставуваат инструменти, како што се пијано, оргули, харфа или маримба. Понекогаш втора заграда се користи за прикажување инструменти групирани во парови, како што се први и втори обои или првата и втората виолина во оркестар. Во некои случаи, се користи кадрава заграда за оваа намена.
Кога на една страница се појавуваат повеќе од еден систем, честопати две паралелни дијагонални линии се поставуваат на левата страна од партитурата, за да се одделат.
Четириделни вокални постави (сопран, алт, тенор, бас), особено во колекции со химни, користат дивиси нотации на двојни петолинија, каде сопраните и алтите го делат горното петолиние, а тенорите и басите долното.
Збунувачки, германскиот систем (често во комбинирани форми Liniensystem или Notensystem) може да се однесува на едно петолиние или пак на Akkolade (од француски) или на систем во англиска смисла; италијанскиот термин е accollatura.
Големо (гранд) петолиние
Кога музиката на две петолинија се спојува со заграда, или е наменета да се свири одеднаш од еден изведувач (обично клавијатурен инструмент или харфа), се создава големо петолиние. Типично, горното петолиние користи виолински-клуч, а долното петолиние бас-клуч. Во оваа инстанца, це1 е центрирана помеѓу двете петолинија и може да се напише на првата долна помошна линија под горното петолиние или на првата горна помошна линија на долното петолиние. Многу ретко, се запишува централна линија со мал алт-клуч, која обично се користи за да се означи дека Бе, Це или Де на линијата може да се свири со која било рака. Кога свири на пијано или харфа, горното петолиние нормално се свири со десната, а долното со левата рака. Во музиката наменета за оргули со педали, големото петолиние вообичаено се состои од три петолинија, по едно за секоја рака за клавијатурата и едно петолиние за стапалата на педалите.
Историја
Ранозападната средновековна нотација била напишана со невми, кој не ги наведувале точните интонации, туку само формата на мелодиите, односно означувајќи кога музичката линија одела нагоре или надолу; се претпоставува дека овие биле наменети како мнемоника за мелодии што биле учени механички.
Во текот на IX-от и XI век биле развиени голем број системи за попрецизно определување на висината, вклучително и дијастематски невми чија запишана висина на една страница, соодветствувала со нивното апсолутно ниво на интонација (ракописите од Лонгобард и Беневентан од Италија ја покажуваат оваа техника околу 1000 г. н.е.) Диграфската нотација, користејќи имиња на букви слични на имињата на модерните ноти, заедно со невмите, на кратко се појавиле во неколку ракописи, но голем број ракописи користеле една или повеќе хоризонтални линии за да означат одредени интонации.
Трактатот Musica enchiriadis (900 г. н.е.) користи Дасејанска нотација за означување на специфични интонации, но модерната употреба на линиите на петолинието му се припишува на Гвидо д'Арецо (990-1050 г.), чие четирилиние сè уште се користи (иако без црвено и жолто боење по негова препорака) во публикациите за грегоријански песни денес. Петолинието се појавило во Италија во XIII век и го промовирал Уголино да Форли; четирилинијата и шестолинијата веќе не биле користени во 1600 година.
Западна Германија
Западна Германија (Westdeutschland) — вообичаеното име за Сојузна Република Германија или СРГ (Bundesrepublik Deutschland или BRD) во периодот помеѓу нејзиното основање во мај 1949 до повторното обединување на Германија на 3 октомври 1990.
Во текот на овој период, Западна Германија сојузник на НАТО и социјалистичката Источна Германија биле поделени со внатрегерманската граница. По 1961, Западен Берлин бил физички поделен од Источен Берлин како и Источна Германија со Берлинскиот ѕид. Оваа состојба завршила кога Источна Германија била распуштена и нејзините пет покраини се приклучиле на десетте покраини на Сојузна Република Германија заедно со повторно обединетиот град-покраина Берлин. Проширената Сојузна Република Германија со шеснаесет покраини (позната и само како „Германија“) е продолжение на Сојузната Република Германија пред 1990-тите години.
Сојузната Република Германија била основана од единаесет покраини создадени во трите окупациски зони на САД, Велика Британија и Франција („Западни зони“). Градот Бон бил нејзин провизорен главен град. Четвртата окупациска зона (Источната зона или Ostzone) припаѓача на Советскиот Сојуз. Делови на оваа зона се наоѓале источно од линијата Одра-Ниса, но тие биле припоени кон Советскиот Сојуз и комунистичка Полска; преостанатиот средиштен дел околу Берлин станал дел од комунистичката Германска Демократска Република (скратено ГДР; на германски Deutsche Demokratische Republik или DDR) и нејзиниот де факто главен град во Источен Берлин. Како последица на оваа состојба, Западна Германија ја имала само половината од територијата на предвоената демократска Вајмарска Република.
На почетокот на Студената војна, Германија (но и Европа) била поделена помеѓу Западниот и Источниот блок. Германија била де факто поделена на две држави и две специјални територии, Сар и поделениот Берлин. Сојузната Република Германија тврдела дека има право на ексклузивно право на цела Германија, сметајќи се себеси за демократски избрано продолжение на Германското Царство. Сметале дека ГДР била нелегално создадена држава. ГДР одржувала регуларни избори, но тие биле неслободни и праведни; од гледна точка на Западна Германија, ГДР била марионетска држава на Советите и со тоа нелегитимна.
Три покраини во Западна Германија се споиле во 1952 и ја создале Баден-Виртемберг, а Сар се приклучила на Сојузната Република Германија во 1957. Покрај преостанатите десет покраини, Западен Берлин бил сметан како неофицијална де факто 11. покраина. Иако, правно не бил дел од Сојузната Република Германија, бидејќи Берлин бил под контрола на Контролниот совет на сојузниците, Западен Берлин бил политички поврзан со Западна Германија и бил директно или индиректно претставен во нејзините сојузни институции.
Врските со Источниот блок се подобриле во текот на ерата на ‘Neue Ostpolitik’ околу 1970 и Западна Германија започнала да зборува за „две германски држави во рамките на една германска нација“, но формално го одржувала еклузивното право. Ја признала ГДР како де факто влада во рамките на единствената германска нација, но која сепак била претставувана само од Западна Германија. Источна Германија, како и претходно, го признала постоењето на двете германски држави де јуре и Западна Германија како де факто и де јуре странска држава. Сојузната Република Германија и ГДР се согласиле дека ниедна од нив не може да зборува во името на другата.
Создавањето на денешната влијателна позиција на Германија била постигнато во текот на економското чудо (Wirtschaftswunder) од 1950-тите, кога Западна Германија се издигнала од огромното уништување по завршувањето на Втората светска војна и станала третата најголема економија во светот. Првиот канцелар Конрад Аденауер, кому мандатот му траел до 1963, работел на потполно сојузништво со Западот наместо неутралност. Не само што осигурил членство во НАТО, туку бил и еден од предводниците на договорите од кои се развила денешната Европска Унија. Кога Г6/Г8 била основана во 1975, не се поставувало никакво прашање дали Сојузна Република Германија треба да биде член.
Со падот на комунизмот во Средна и Источна Европа во 1989, поврзувано со рушењето на Берлинскиот ѕид, се направил голем чекор кон повторното обединување на Германија. Источна Германија гласала за самораспуштање и приклучување кон Сојузната Република во 1990. Нејзините пет повоени покраини (Länder) биле обновени заедно со обединетиот Берлин, кој ставил крај на специјалниот статус и станал град-покраина. Тие формално се приклучиле на Сојузната Република на 3 октомври 1990 со што завршила поделбата на Германија. Проширената Сојузна Република ги задржала политичката култура на Западна Германија и продолжила со постоечките членства во меѓународните организации, како и нејзиното сојузништво со Западот и поврзаноста со Европската Унија и НАТО.
1694 во музиката
1694 година во музиката содржи некои значајни настани.
Месмејски јазик
Дијалекти
Јазикот е составен од два дијалекта, бероански и замрејски. Јазикот се пишува на латиница.
Мон Агел
Мон Агел е планина на границата меѓу Франција и Монако. Врвот на оваа планина, на 1.148 метри надморска височина, се наоѓа на француска страна, но највисоката точка што се наоѓа од страна на Монако, лежи на патеката по име Чевин де Ревоир, на надморска височина од 161 метри.
Историја
На 18 јуни 2011 година, лесен авион се урнал врз Мон Агел, при што загинале двајца Британци. Авионот бил на приватен лет, и патувал од Италија до Троа, Франција. Условите биле магливи.
Мон Агел е местото на голф-клубот Монте Карло, каде порано се одржувал турнирот Монте Карло Опен. Клубот ја прославил својата 100-годишнина во 2011 година.
Рок Агел, купен од Рение III, принцот од Монако како летна семејна резиденција, е високо на падините на Мон Агел.
Цигановац (езеро)
Цигановац, Цигиновац или Цигино Езеро – петто по површина од шеснаесетте Плитвички Езера. Се наоѓа во групата на Горни Езера и зафаќа површина од 0,075 км². Надморската висина му е 632 м, а најголемата длабочина 13 метра.
Опис
Езерото името го добило според легендата дека во него се удавил Ром кој наводно ловел риба на брегот. Се нарекува и Цигиновац или Цигино Езеро. На запад брегот е обраснат со четинарска шума, додека на север се издига благо варовничко возвишение Стубица. Водата ја добива од подземни извори, а најмногу од Прошќанското Езеро, преку ископан канал и преку слап. Продолжува во езерото Округљак.
Витихенау
Витихенау (Wittichenau, Kulow) — двојазичен град во округот Бауцен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Шварце Елстер, 6 километри јужно од Хојерсверда.
Овој мал град се наоѓа во срцето на двојазичниот регион Лужица, кој со векови бил дел од Кралството Бохемија. Витихенау има 6.300 жители, од кои Лужичките Срби сочинуваат околу 35-40% од населението.
Петер Естерхази
Петер Естерхази (унгарски: Esterházy Péter), (1950, Будимпешта, Унгарија) е современ унгарски писател.
Животопис
Петер Естерхази е роден во 1950 година во Будимпешта како потомок на познатото унгарско благородничко семејство. Матурирал во пијанистичката гимназија во Будимпешта, а на универзитетот ЕЛТЕ дипломирал математика. До 1978 година работел како математичар, а потоа станал професионален писател.
Творештво
Делата на Естерхази се преведени на повеќе европски јазици: шпански, португалски, шведски, норвешки, дански, италијански, германски, англиски, француски, бугарски, словенечки, српски, чешки, полски, естонски, летонски, фински, турски, еврејски и руски. Исто така, четири негови раскази се објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "Сецирање на живо", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:
Признанија
Петер Естерхази е добитник на повеќе награди, како што се:
Класик Лондон-Сари 2019
Класик Лондон-Сари 2019 (позната и како: Класик РајдЛондон-Сари 2019) — 8. издание на велосипедската еднодневна трка Класик Лондон-Сари, која се одржала на 4 август како триесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Бранителот на титулата Паскал Акерман не учествувал за да ја одбрани титулата. Во негово отсуство, Елија Вивијани ја освоил победата додека колегата на Акерман, Сем Бенет завршил втор. Колегата на Вивијани Михаел Меркев се одржал пред Јаспер Стејвен за последното место на подиумот.
Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Поради тоа, шеснаесет од осумнаесетте екипи настапиле на трката. Дополнително, три професионални континентални екипи се натпреварувале, како и националната екипа на Велика Британија, со што главната била составена од 20 екипи. Секоја екипа имала состав од 7 возачи.
Жилбер Лафајет
Мари Жозеф Пол Ив Рош Гилбер Димотје Маркиз Лафајет (на француски: Marie-Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Motier; 6 сеп 1757 - 20 Мај 1834), често познат Лафајет, бил француски аристократ и воен офицер роден во Шаванијак, во провинцијата Оверњ во јужниот дел на централна Франција. Лафајет бил генерал во Американската револуционерна војна и водач на националната гарда во Француската револуција.
Животопис
Во Американската револуционерна војна, Лафајет служел како генерал-мајор во Континентал армија под Џорџ Вашингтон. Бил повреден за време на Битката кај Брандивин, меѓутоа успеал да организира успешно повлекување. Во средината на војната тој се вратил во Франција за да преговара за зголемување на француски поддршка за револуционерите. По враќањето, тој ги блокирал британските сили предводена од Корнвалис во Јорктаун додека војските на Вашингтон и оние испратени од страна на францускиот кралот Луј XVI под команда на генералот Рошамбе, адмирал Де Грас, и адмирал де Латуш Тревиле се подготвувале за борба против Британците Се врати во Франција во 1788, Лафајет бил повикан на Собранието на аристократите, каде што била разгледана финансиската криза. Лафајет предложил состанок на кој требало да учествуваат каде претставници од трите традиционални сталежи на француското општество-свештенството, благородништвото и буржуазијата. Тој работел како заменик претседател на заедничкото собрание и презентирал нацрт-верзија на Декларацијата за правата на човекот и на граѓанинот. Лафајет бил назначен за командант на националната гарда. За време на Француската револуција, Лафајет се обидел да го одржува редот, меѓутоа и наредил на националната гарда да стрела врз демонстрантите на Марсовото поле, поради што пододцана ќе биде гонет од страна ан Јакобинците. Во август 1792 година, кога Јакобинците, Лафајет се обиделе да побегнат во САД преку Холандската Република, меѓутоа бил заробен од Австријците и поминал повеќе од пет години затвор.
Лафајет се врати во Франција, откако Наполеон Бонапарт обезбедил негово ослободување од затвор во 1797. Тој одби да учествува во владата на Наполеон, но бил избран за член на Домот на пратеници во согласност со Повелбата на 1815 година, во текот на сто дена. По враќањето на Бурбонците на власт, Лафајет бил либерален претставник Комората на пратеници во 1815 година, позиција на која остана до неговата смрт. Во 1824 година, претседателот Џејмс Монро го поканил Лафајет во САД како "гостин на нацијата", за време на патувањето, тој ги посетил сите дваесет и четири држави. За неговиот придонес за Американската револуција, многу градови и споменици низ Соединетите Американски Држави го носат неговото име. Во текот на Франција Јулската револуција од 1830, Лафајет ја одбил понудата да стане француски диктатор, наместо тоа, тој ја поддржал кандидатурата на Луј-Филип за уставен монарх на Франција. Лафајет починал на 20 мај 1834 година, и е погребан во Пицпус гробишта во Париз, под земјата од гробот на Вашингтон во Маунт Вернон. Тој станал граѓанин на САД во текот на неговиот живот, а посхумно 2002 година добил американско државјанство.
Скопје '63
Скопје '63 (на српско-хрватски: Skoplje '63) — југословенски црно-бел документарен филм од 1964 година режиран од Вељко Булајиќ за Скопскиот земјотрес од 1963 година. Филмот бил прикажан на Канскиот филмски фестивал во 1964 година, но не влегол во главната конкуренција. Филмот исто така бил избран за југословенски кандидат за Оскар за најдобар странски филм на 37. доделување на Оскарите, но не добил номинација.
Снимањето на филмот започнало три дена по катастрофалниот земјотрес и траело четири месеци. Потоа, Булајиќ потрошил дванаесет месеци на монтирање во студиата на Јадран филм. Во филмот се прикажуваат последиците од земјотресот кој го погодил Скопје, главниот град на тогашна СР Македонија, како и акциите на спасување и хуманитарната помош која во Скопје стигнала од другите краеви на Југославија и од бројни земји од светот.
Пржалка (Сирково)
Пржалка или Пржелка — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Сирково, Општина Росоман. Претставува населба од римско време која постоела од II до V век.
Во непосредната близина на автопатот Градско - Прилеп, на простор од 100 × 70 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси, како и градежен камен.
Во 2020 г. на наоѓалиштето се вршени заштитни зафати и сондирање со цел да се утврди можносто присуство на дополнителни објекти кои би се заштитиле од уништување со надоградбата на автопатот А1 (т.е. делницата Градско - Прилеп).
Бела Црква (Сопотско)
Бела Црква — археолошко наоѓалиште во преспанското село Сопотско. Претставува депо на монети од среден век. Депото било пронајдено во нива на месен жител, која е оддалечена 2 км северно од селото, каде со земјоделските работи во 1961 година биле откриени 427 бакарни скифати од XII — XIII век. Во оваа нива во 1955 година било најдено уште поголемо депо од 2.400 монети. Монетите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје и во Заводот и музеј во Охрид.
Франсоа II
{| align=right Франсоа II (роден на 19 јануари 1544 во Фонтенбло - починал на 5 декември 1560 во Орлеан) бил крал на Франција од династијата Валоа-Ангујем. Тој бил син на кралот Анри II и Катерина Медичи. На престолот дошол на 16 години, по смртта на неговиот татко, кој несреќно бил усмртен од копје на витешка забава.
Уште во 1548 година, бил договорен неговиот брак со шкотската кралица Мери Стјуарт, која била испратена во Франција и порасналча заедно со него. Се венчале во 1558, но немале деца. Се смета дека роднините на Мери, браќата Гиз имале најголемо влијание во краткото владеење на кралот Франсоа II. Тој бил католик и бил против пртестантството.
Франсоа бил болеслив и умрел на 16 години од воспаление на увото или до менингитис. На престолот го наследил неговиот брат Шарл IX.
Сообраќајот во Србија
Сообраќајот во Србија вклучува патен сообраќај, железнички, воден и воздушен. Патниот транспорт вклучува сеопфатна мрежа на главни (т.е. државни) и регионални (т.е. општински) патишта. Железничкиот транспорт е прилично развиен, иако двојната пруга и електрификацијата се ретки. Водениот транспорт се однесува на речниот транспорт, додека воздушниот транспорт се однесува на двата главни меѓународни аеродроми во земјата.
Патен транспорт
Патниот сообраќај во Србија претставува најголем дел од сообраќајот во земјата и само во 2018 изнесувал околу 55,8 милиони патници (со автобуси) и 13 милиони тони (со камиони). Патната мрежа е со релативно послаб квалитет во однос на западно европските стандарди поради недостаток на финансиски средства за нивно одржување во последните 20 години.
Во 2018, статистиката за регистрираните возила беше следна:
Транспортот со автобуси е многу обемен: речиси секое место во земјата е поврзано со автобус, од најголемите градови до селата. Покрај тоа, постојат и меѓународни рути до соседните земји (како што се Босна и Херцеговина, Хрватска, Црна Гора и Македонија) како и до Западна Европа (главно до земјите од Западна Европа каде има голема српска дијаспора како Германија, Австрија, Франција, Швајцарија итн. ). Насоките, домашни и меѓународни, ги опслужуваат повеќе од стотина меѓуградски автобуски услуги, од кои најголеми се Ласта и Ниш-Експрес.
Електрификација на патната мрежа
, се регистрирани 148 електрични возила. Србија има мрежа од над 30 станици (кои што се 5 на сончева енергија и  2 Тесла супер а има и планови за проширување.   Србија исто така има околу 10% oд глобалните резерви на литиум,чие ископување и обработката ќе се врши во партнерство со Рио Тинто кој  вложува  1,5 милијарда долари инвестиции во земјата. Владата во моментов бара да го искористи овој рецурс за производство на голема фабрика за батерии за електрични возила и Рио Тинто помага да се лоцира стратшки партнер за овој потфат.
Историски преглед
Автопатот Братство и единство бил еден од првите автопатишта во Централно-источна Европа. Отворен уште во далечната1950 година, стана столбот на југословенскиот патен систем и го поврзувал Белград преку Загреб и Љубљана со австриската граница, а преку Ниш и Скопје со грчката граница. Таа стана главна патна врска помеѓу Средна Европа и Југоисточна Европа и Блискиот Исток. Денес, делот што оди од Белград до хрватската граница е познат како А3 и ја поврзува Србија директно преку автопат со Словенија, Италија, Австрија и остатокот од Западна Европа. Додека делот што го поврзува Белград со Ниш и понатаму до границата со Северна Македонија е автопатот А1 и се протега сè до Атина, минувајќи низ Скопје и Солун. Со распадот на Југославија и геостратешката промена, А1 беше поврзан со автопатот што го поврзува Белград посеверно кон Нови Сад, Суботица и границата со Унгарија, одејќи сè до Будимпешта. Во Ниш, автопатот има продолжување што минува низ Пирот кон границата со Бугарија, поврзувајќи го понатаму со бугарскиот главен град Софија и води до Истанбул, па затоа е најпристапниот автопат што го поврзува Балканот со Турција, Блискиот Исток и остатокот од Азија.
Железнички транспорт
Железничкиот транспорт останува популарна форма на товарен превоз со 12,3 милиони тони превезени во 2018 година, но е прилично невообичаен за превоз на патници, превезувајќи нешто повеќе од 16 милиони патници во 2018 година (5 милиони ако се исклучи градскиот железнички систем во Белград).
Националните железнички транспортни компании се: Србија Воз (превоз на патници) и Србија Карго (товарен транспорт).
Воздушен транспорт
Воздушниот сообраќај во 2018 година достигна 6 милиони патници и 20 илјади тони годишна товарна тонажа.
Национален авиопревозник на Србија е Ер Србија, авиокомпанија со целосна услуга која превезуваше околу 2,5 милиони патници во 2018 година летајќи до 59 меѓународни дестинации во 32 земји (вклучувајќи ги и интерконтиненталните летови до Њујорк). Главните етаблирани компании кои летаат за Србија ги вклучуваат Луфтханза, Ер Франс, Туркиш Ерлајнс, Аерофлот, Катар Ервејс, Етихад Ервејс, Алиталија, Аустриан Ерлајнс, Свис интернешнал ерлајнс и ЛОТ Полиш ерлајнс. Во моментов, следните нискобуџетни авиокомпании летаат за Србија: Ryanair, EasyJet, Wizz Air, Flydubai, Vueling, Transavia, Norwegian Air Shuttle и Germania Flug.
Во Србија има 39 аеродроми и 2 хелиодроми. Единствените аеродроми со редовен патнички сообраќај го вклучуваат аеродромот Никола Тесла во Белград (кој опслужуваше над 5,6 милиони патници во 2018 година и е центар на водечкиот авиопревозник Ер Србија ), аеродромот во Ниш Константин Велики (кој главно се грижи за нискобуџетните авиокомпании) и аеродромот Морава моментално ги опслужува само Ер Србија.
Покрај Белград и Ниш, два други аеродроми во Србија беа модернизирани и надградени за да примаат меѓународен патнички и карго сообраќај, аеродромот Морава и аеродромот Поникве. И покрај тоа, белградскиот аеродром има апсолутна надмоќ во Србија по број на патници и товар.
Историски преглед
Србија била меѓу пионерите во воздушниот транспорт на пошта, товарен и патнички превоз. Првите аеродроми биле отворени во 1910 година. Во 1914 година, аеродромот во Бањица бил база за ескадрилата на српските воздухопловни сили и четата на балони. По завршувањето на Првата светска војна, аеродромот Бањица се користел за воздушен сообраќај и ги вклучувал линиите Нови Сад – Белград – Ниш – Скопје и Белград – Сараево – Мостар. Редовниот превоз на патници значително се проширил со создавањето на Аеропут во 1927 година, кој станал југословенски знаменосец, а бидејќи имал над 30 авиони и се наоѓал во центарот во Белград, станал 21-ва авиокомпанија во светот. Ги поврзал Белград и другите српски градови како Ниш и Подуево со дестинации низ цела Југославија, а исто така и со главните аеродроми во Австрија, Албанија, Чехословачка, Бугарија, Унгарија, Италија, Романија и Грција. Веќе во 1923 година странските компании започнале со редовни линии кои го опфаќале и Белград. Покрај Аеропут, аеродромот го користеле и Ер Франс, Дојче Луфт Ханза, КЛМ, Империјал Ервејс и авиокомпании од Италија, Австрија, Унгарија, Романија и Полска до избувнувањето на Втората светска војна. Тоа бил еден од аеродромите, кадешто на рутата Париз и Букурешт, во 1923 година, се извел првиот светски ноќен лет во историјата. Поради постојаното зголемување на бројот на патници неизбежна била и изградба на модерен аеродром во 1931 година, кој вклучувал модерна терминална зграда и врвна опрема за слетување за лоши услови за видливост, кои биле инсталирани во 1936 година.