cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Љубовен роман
Феминистички критики на љубовните романи
Критичките студии посветени на љубовните романи се појавија во англосаксонскиот свет во 1980-тите години, на 20 век, во исто време кога академската критика на нашите простори почна да се занимава со тривијалната литература. За разлика од нашите претежно теоретски и генерализирани приоди, англосаксонските теоретичари (и денес главно се жени) од жанрот наречен романса на англиски од почетокот се труделе да го најдат најдобриот методолошки пристап. Сепак, нивните првични напори беа обележани со остар критички однос кон самите текстови и тенденција кон покровителски тон кон нивните читатели, но тие сепак започнаа фундаментална трансформација на општото разбирање на овој жанр. Тања Модлески (англ Tania Modleski), во неговата позната статија од 1980 г. за љубовните романи објавени од издавачката куќа Арлекин Harlequin), инсистира читателите на таквата литература да имаат исклучително активен однос кон она што е во неа и ја поставува тезата дека љубовниот роман се занимава со вистински женски прашања, додека Џенис Редвеј смета дека љубовниот роман не може да се проучува од перспектива на традиционалните. наука.книжевност, но дека треба да се разбере од позицијата на жените кои навистина го читаат и чии ставови треба да се земат предвид. Сепак, и двата завршуваат со заклучокот дека романтичните романи функционираат на два начина во исто време, и дека крајниот резултат од нивниот ефект е всушност контрапродуктивен:
За разлика од Модлески и Редвеј, Глинда Хол ( Glinda Hall) својата теорија ја заснова на поновите феминистички интереси, но и на помодерни љубовни романи, различни од оние што ги проучувале нејзините претходници. Ги остава настрана барањата за промени во патријархалните односи и го префрла полето на истражување на нивната сексуална содржина, без разлика колку е таа експлицитна. Според нејзиното мислење, љубовниот роман е директно, речиси телесно истражување на природата на женската сексуалност, на начин што е недостапен никаде на друго место во современата култура.
Понови теории
Следниве тези се видливи во најновите теории:
Во таа смисла, љубовните романи нудат бегство од реалноста, но ништо повеќе од другите форми на фикција. Дури и ако се претпостави дека овој жанр е повеќе или помалку успешен излез за своите читатели, тој сепак го има најдобриот потенцијал барем да ја ослободи имагинацијата да замисли решение за проблемот наметнат од патријархатот, и во најлош случај да се помири со овие проблеми, нудејќи утешна фикција која ќе го олесни секојдневието.
Фабула на љубовни романи
Заплетот на љубовниот роман обично започнува лесно и опуштено. Преку описите на секојдневниот живот, читателот ги запознава главните ликови на првите страници. Многу брзо, главните ликови се заљубуваат еден во друг, но нивната љубовна приказна често е преполна со проблеми и е недостижна. Самиот заплет обично носи разделба на главните ликови, проблеми, тага и очај, но многу брзо доаѓа до расплет на настани во кои се решава сето она што ја спречило среќната љубов.
Љубовниот роман обично има среќен крај, што ги поттикнува читателите да уживаат и да го сакаат ваквото читање. Сепак, често има љубовни романи со трагичен крај, чии приказни опишуваат несреќни и невозможни љубови. Несреќните приказни на главните ликови ги предизвикуваат читателите да коментираат и анализираат. Честопати има длабоки анализи од критичарите кои се обидуваат да го споредат заплетот на романот со актуелна приказна од реалниот живот.
Социјално влијание
Читателите сакаат да читаат љубовни романи. Читањето е лесно и најдобро за забава и бегство од разни животни проблеми. Голем број љубовни романи постигнаа голема популарност, а беа прикажани и многу бестселери, па постигнуваат голем успех и на филмското платно.
Универзално прифатените предрасуди се дека љубовните романи читаат жени кои живеат сами со мачки и копнеат по маж, фини луѓе со лош вкус за читање, често необразовани, досадни и глупави или средовечни жени на кои им е здодевно во бракот и слично. Всушност, индустријата за љубовни романи е огромна, втора по големина категорија на жанр-фантастика, повеќе продадена од научна фантастика и епска фантастика или класика, што значи дека има многу читатели кои се вклопуваат или не се вклопуваат во овие стереотипи. Затоа, во Америка се спроведени социолошки истражувања за тоа кој всушност чита љубовни романи, а некои од резултатите се следниве:
Најпознати љубовни романи
Меѓу љубовните романи има и такви кои станаа книжевни класици. Повеќето од овие дела не се дефинирани само од еден жанр, но заплетот е далеку покомплексен. Меѓу најпознатите се:
Освен класици, вредни дела од овој жанр напишале и многу современи писатели. Меѓу најубавите современи љубовни романи се:
Според повеќето од овие романи, се снимале филмови кои исто така постигнале голема популарност и добиле бројни награди.
Интересно, Агата Кристи, под псевдонимот Мери Вестмакот, напиша и шест љубовни романи:
Српски љубовни романи
Тешко е да се најде роман во врвната српска литература кој жанровски е чисто љубовен. Според Михајло Пантиќ, српски писател, литературен критичар и универзитетски професор, трите најубави српски љубовни романи се:
Ово ипак не значи да у српској књижевности нема књижевница које пишу управо у овом жанру. Најпознатија је свакако Милица Јаковљевић, познатија под псеудонимом Мир-Јам. Широј јавности Милица Јаковљевић остала је позната по својој питкој прози која је обележила домаћу књижевност између два светска рата. Објавила је више љубавних прича и романа чији су лаки, љубавни садржаји, као и једноставан, често сладуњав и изнад свега сликовит стил, обезбедили сталну популарност. Иако је била најпопуларнија и најчитанија списатељица у Краљевини Југославији, књижевна критика ју је отписивала и пре Другог светског рата ("књижевни плићаци... без имало духа"), а после рата нова власт ју је одбацила без званичног објашњења. . Из заборава ју је вратио ТВ филм Брод плови за Шангај из 1991. године, снимљен према њеном роману Самац у браку. У првим деценијама 21. века снимљено је још неколико филмова и ТВ серија према њеним делима. Стварну вредност њених романа представља детаљно и аутентично дочаравање живота и вредности грађанске класе у међуратној Југославији, које јој је донело надимак „Џејн Остин српске књижевности”.
Љубовни романи Мир Јам
Меѓу најпопуларните современи српски писатели на љубовни романи денес се Мирјана Бобиќ Мојсиловиќ, Јелена Бачиќ Алимпиќ и Весна Дедиќ.
Регионален пат 29278
Регионален пат 29278 (ознака: Р29278) — регионален пат во Македонија, со насока на движење исток-запад. Има вкупна должина од 4,0 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во месноста Ременица на автопатот Тетово-Гостивар и завршува во селото Неготино (Полошко).
Делници
Регионалниот пат 29278 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Името на розата (филм од 1986)
Името на розата (англиски: The name of the rose) - француско-италијанско-германски филм од 1986 година, во режија на Жан-Жак Ано (Jean-Jacques Annaud). Главните улоги ги играат: Шон Конери (Sean Connery), Ф. Мареј Абрахам (F. Murray Abraham), Кристијан Слејтер (Christian Slater), Мајкл Лонсдејл (Michel Lonsdale), Рон Перман (Ron Perman) и Валентина Варгас (Valentina Vargas). Филмот е снимен според истоимениот роман на Умберто Еко, кој бил незадоволен од филмот и изјавил дека тој нема никакви допирни точки со книгата.
Нови Цасник
Мрежно место
www.nowycasnik.de
Драгуш
Драгуш — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 32 километри северозападно од градот Петрич, во планински регион. Атарот на селото зафаќа простор од 1.649 км 2. Селото се наоѓа на надморска висина од 1017 метри.
Османлиско Царство
Се верува дека селото било основано во XVIII век. Според легендата, селото го добило своето име според првиот доселеник - Драгуш (Драгош) од Берово, кој избегал од Турците и се населил во областа. Според други извори, селото било основано пред четири века од три семејства - од Берово, со Јуруците (денес во Грција) и Бараково.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 246 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 264 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Брезница (река)
Брезница (или позната како Балтанска Река) — река во Македонија, лева притока на Брајчинска Река, која исто така тече низ селото Брајчино.
Течение
Реката извира во западниот дел на планината Баба, поточно на северните падини на огранката Балтан, на надморска височина од околу 1.740 м. Нејзиното течение продолжува на север кон селото Брајчино, каде што од левата страна се влева во Брајчинска Река.
Леведи
Леведи, или Леведаис, Лебедиац и Лебеди бил прв познат војвода на Унгарците. Сопругата на Леведи била принцеза Хазари и бил близу до владејачката династија Хазар. Тој самиот можел да биде дел од Хазар. Според Константин VII Порфирогенитус, Хазарите се обидувале да го направат Леведи највисок владетел на сите унгарски племиња, но тој одбил, можеби затоа што немал деца или поради тоа што неговите блиски врски со владата на Хазари биле огорчени од страна на другите унгарски водачи. Наместо тоа, Леведи го предложил Алмош и неговиот син Арпад како водачи на Унгарците.
Име и назив
Единствениот извор од животот на Леведи е на Де administrando Imperio, една книга, напишана од страна на византискиот цар Константин Профирогенит околу 950. Според историчарот Omeljan Pritsak, име Леведи, кое, всушност, било насловот, добиен од турски израз "алп еди" , или "храбар господар". Унгарскиот историчар Ѓула Кристо, кој ја одбивил теоријата на Прицак, вели дека името на Леведи е поврзано со унгарскиот глагол "лез" ("да биде"). Сличното име (Lewedi) било запишано во унгарска повелба, издадена во 1138.
Кога пишуваше за Леведи, Порфирогенитус ја истакна "славата на неговата раса". Нарацијата на Порфирогенитус сугерира дека Леведи е роден помеѓу околу 800 и 815 година, бидејќи изгледа дека бил постар од Алмос, кој е роден во 820-тите години. Леведи ја носел титулата " војвода ", која е од словенско потекло. Кога го користел тој наслов, Порфирогенит секогаш се осврнал на главите на седумте маѓарско племиња. Историчарот Дезо Паис вели дека Леведи бил глава на племето Мегер, но неговата теорија не била широко прифатена.
Реја Силвија
Реја Силвија — митолошката мајка на близнаците Ромул и Рем, кои го основале градот Рим. Нејзината приказна е раскажана во првата книга на Ливи и во фрагменти од Ениус, Аналес'' и Квинт Фабиус Пиктор.
Легендата
Според извештајот на Леви за легендата, таа била ќерка на Нумитор, крал на Алба Лонга и потекнувала од Енеас. Помладиот брат на Нумитор, Амулиј го зазел престолот и го убил синот на Нумитор, а потоа ја принудил Реја Силвија да стане Вестал Богородица, свештеничка на божицата Веста. Бидејќи Вестал Девиците се заколнале во целибат за период од триесет години, ова ќе обезбеди линијата на Номитор да нема наследници.
Сепак, Реја Силвија зачнала и ги родила близнаци Ромул и Рем. Таа тврдела дека богот Марс е татко на децата. Ливи велел дека била силувана од непознат човек, но "прогласила дека Марс е татко на нејзиното нелегитимно потомство, или затоа што таа навистина замислила да биде така, или поради тоа што било помалку дискредитирано за сторено кривично дело со бог . "
Кога Амулиј дознал за раѓањето, ја затворил Реја Силвија и наредил слуга да ги убие близнаците. Но, слугата покажал милост и ги поставил на брегот на реката Тибер, кој бил преплавен, ги оставил бебињата во базенот од страна на работ. Таму, волчицата, која штотуку ги изгубила своите младенчиња, ги доела. Потоа Фаустулус ги спасил момчињата, а ги пораснала неговата жена Ларентија. Богот на Тибар, Тиберин, ја спасил Реја Силвија и ја земал да биде негова жена.
Ромул ќе продолжи да го најде Рим ,за да го собори Амулиј и да го врати Номитор како крал на Алба Лонга.
Во Римската уметност и литература
И покрај еухемеризмот на Ливи и реалната дефлација на овој мит, јасно е дека приказната за нејзиното заведување од Марс продолжила да биде широко прифатена. Ова е докажано од повторната тема на Марс, откривајќи ја Реја Силвија во римските уметности: во барелеф на Казалискиот олтар ( Ватикански музеи ), во гравирано стакло на Портланд Васе ( Британскиот музеј ) или на саркофаг во Палацо Матеи. Откривањето на Марс на Реја Силвија е прототип на "пронајдената сцена", или "откритие сцена" познато во римската уметност; Грчките примери ги даваат Дионис и Ариад или Селен и Ендимион.
Портландската вазна има сцена која е толкувана како опис на "пронајдокот", или доаѓањето на Реја Силвија од Марс.
Во верзија претставена од Овиди ј, реката Анио се жали на неа и ја повикува да владее во неговото царство.
Потекло на поимот
Името Реја Силвија сугерира мало божество ,полубожица на шуми. Силва значи шума, а Реја може да биде поврзана со res и regnum ; Реја, исто така, може да биде поврзана со грчкиот рео, "проток", и на тој начин се поврзува со нејзината поврзаност со духот на реката Тибер или грчката божица Реја. Карстен Нибур предложил дека името Реја Силвија доаѓа од Реја, што значи виновен , и Силвија како шума и така претпоставува дека Реја Силвија била генеричко име за вината на шумата , односно жената која била заведена таму.
IC 407
IC 407 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 407 се споменува и како ESO 185-43, AM 1956-553.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 407 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. IC 407 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 0 м 9,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 22' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 31°.
Други поделби
Проучување на IC 407 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63956.
Суреја Агаоглу
Суреја Агаоглу (1903, Шуша, Азербејџан – 29 декември 1989 година, Истанбул ) била турско - азербејџански писателка, правник и првата жена адвокат во турската историја.
Ран живот и образование
Агаоглу била ќерка на Ахмет Агаоглу, истакнат азербејџански, а подоцна и турски политичар од почетокот на 20 век. По падот на Демократската Република Азербејџан во 1920 година, Агаоглус се преселил во Турција каде Сурејја се запишала на Правниот факултет на Универзитетот во Истанбул.
Кариера
По дипломирањето Агаоглу работела како адвокат од 1927 година до нејзината смрт во 1989 година. Во 1928 година, земајќи ја бесплатната адвокатска лиценца и стана првата жена адвокатка во Турција. За нејзина иницијатива Адвокатската комора на Истанбул е избрана за член на Меѓународната адвокатска комора. Од 1946 до 1960 година таа беше единствената жена член на управниот одбор на овој синдикат. По турскиот државен удар во 1960 година, таа станала адвокатка на неговиот брат. Во тоа време, тој влегол во политиката како член на новоформираната партија Нова Турција и стана лидер на партијата во
Во еден момент таа работела како асистент на професорот Шварц и Туркан Радо. Автор е на книгите „Што видов во Лондон“ ( Londra'da Gördüklerim ) и „Еден живот помина вака“ ( Бир Хајат Бојле Гечти ), каде што разговарала за многу правни прашања и напишала биографски информации за нејзиниот татко. Таа била една од соработниците на женското списание Kadın Gazetesi.
Освен овие, Сурејја Агаоглу формирала и приватен центар за згрижување деца наречен Здружение на пријатели на деца.
Личен живот
Таа се омажи за германскиот адвокат Вернер Ташенбрекер во 1950 година и се разведе во 1960-тите. Немаа деца.
Семејство
Нејзиниот татко Ахмет Агаоглу бил истакнат азербејџански и натурализиран турски политичар, публицист и новинар. Тој бил еден од основачите на пантуркизмот. Нејзината сестра Тезер Ташкиран била писателка, политичарка и учителка. Нејзиниот брат Самет Агаоглу бил поет и политичар.
Смртта
Таа паднала и претрпе церебрална хеморагија додека го напуштала панелот за „Правата на жените и модернизација“ на кој присуствуваше во Истанбул на 29 декември 1989 година и била погребана на гробиштата Ферикој.Суреја Агаоглу починала од церебрално крварење во 1989 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Павлина Апостолова
Павлина Апостолова - Богданова (, -, ) — македонска оперска певица, сопран, првенка на Операта на Македонскиот народен театар.
Животопис
Апостолова е родена на 16 мај 1927 година во Тетово. Пеење учела кај вокалните педагози: ''Н. Кунели, З. Шир и П. Богданов–Кочко'', а се усовршувала во Италија и во Виена. Во 1950 година дебитирала на оперската сцена на МНТ со улогата на Мими во операта Боеми. Постојан член на Операта и на МНТ (1950–1983). Реализирала 40 улоги од класичниот, современиот и домашниот оперски репертоар. Меѓу нив се издвојуваат: Констанца (Грабнување од сарајот), Розина (Севилскиот бербер), Виолета Валери (Травијата), Мими (Боеми), Абигаила (Набуко), Норма, Чо-Чо-Сан (Мадам Бетерфлај). Настапувала и на концертниот подиум, посебно негувајќи го македонското музичко творештво. Како лирско-колоратурен сопран, во толкувањето на улогите, успешно го соединува вокалниот момент со разиграноста и сценскиот шарм.
Автор е на монографијата Мојот пат во оперската уметност. Гостувала во сите поголеми оперски центри на поранешна Југославија.
NGC 4308
NGC 4308 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4308 се споменува и како UGC 7426, MCG 5-29-69, CGCG 158-88.
Откривање
Објектот е откриен на 17 февруари 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4308 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4308 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4308 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40011. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2528. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Список на државни водачи во 512 година
Ова е список на државни водачи во 12 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Клеман Адер
Клеман Адер, - , ) бил француски инженер и пронаоѓач.
Регионален пат 29279
Регионален пат 29279 (ознака: Р29279) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 4,4 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во селото Здуње и завршува во селото Вруток, движејќи се преку селото Равен.
Делници
Регионалниот пат 29279 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 1 делница.
Лизеберг
Лизеберг е забавен парк во Гетеборг, Шведска. Лизеберг е еден од најпосетуваните забавни паркови во Скандинавија, и привлекува околу 3 милиони посетители годишно.
Историја
Лизеберг бил отворен на 8 мај 1923 година. Во 2005 година, Лизеберг бил избран за еден од десетте најдобри забавни паркови во светот од страна на магазинот Форбс. Во 2010 година, Лизеберг бил најпопуларната точка на интерес во Шведска. Многу познати луѓе биле во Лизеберг, вклучувајќи го и Мајкл Џексон во 1988 година.
Сезона
Лизеберг привлекува околу 3 милиони посетители секоја година. Отворен е за летната сезона од април до средината на октомври. Во зима е отворен од ноември до крајот на декември.
Атракции
Атмосфеар е највисоката атракција за слободен пад во Европа. Кулата е висока 116 метри. Врвот е 146 метри надморска височина. Потребни се околу 90 секунди за да се достигне врвот. На почетокот тоа било лифт кој ви даваше поглед на Гетеборг. Во 2010 година беше повторно изграден за да биде атракција за слободен пад.
Балдер е најголемиот и најпознатиот тобоган. Балдер е изграден од дрво. Многу пати е избран за најдобар дрвен тобоган во светот. Балдер е висок 36 метри и долг 1070 метри.
Канонен е единствениот тобоган на Лизеберг со јамка. Изграден е во 2005 година. Максималната брзина од 75 km/h се постигнува по 1,84 секунди. Возењето трае 50 секунди и 440 метри.
"Хеликс" е тобоганот кој доаѓа во 2014 година. Долг е 130 секунди и 1.381 метар. Максималната брзина е околу 100 километри на час (62 mph).
Чекан
Чекан — алат, најчесто рачен, кој се состои од дршка, направена од метал или дрво, и железен дел (глава) кој служи за удирање врз други предмети.
Религија во Италија
Римокатолицизмот е најголемата верска организација во Италија. Според некои податоци, нивниот процент е 87,8% од вкупниот број на населението од кој 30.8% посетуваат верски објект секоја недела. Меѓутоа, постојат и некои важни религиозни малцинства.
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005,,
Список на државни водачи во 1487 година
Ова е список на државни водачи во 487 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Религија во Латвија
Религијата во Летонија во минатото била проследена со вековни конфликти. Христијанството како религија во Летонија било воведено релативно доцна, во 13 век. Евангелистичката Лутеранска црква на Летонија има 450.000 членови. , а Летонската Православна црква, која има статус на полуавтономна има 350.000 членови. Вкупниот број на Римокатолици се 430.000. Историски погледнато, западните и централните делови на земјата се претежно протестанти, а источнокатоличките.
Јужен потковичар
Физички одлики
Главата и телото обично му се помеѓу 43 и 58 мм со 22–30 мм опашка. Распонот на крилјата на Јужен потковичар е помеѓу 300 и 320 мм со стандардна тежина помеѓу 8 и 17,5 грама. Горниот процес на поврзување е зашилен и благо свиткан надолу и е јасно подолг од долниот процес на поврзување, кој е широко заоблен кога се гледа одоздола.
Крзното му е меко, со светло сива основа. Грбната страна му е сиво-кафеава, понекогаш со мала црвеникава нијанса, додека вентралната страна е сиво-бела или жолто-бела.
Живеалиште
Лилјакот Јужен потковичар има тенденција најчесто да живее во топли, пошумени области во подножјето и планините, претпочитајќи варовнички области со бројни пештери и блиска вода. Летните живеалишта и расадниците му се во пештери, иако понекогаш живее во топли тавани на север.
Репродукција
Малку се познати информации за репродуктивниот циклус на лилјакот Јужен потковичар. Во расадниците вообичаено се сместени помеѓу 50 и 400 женки, а понекогаш има и мажјаци. Колониите во лето и зима се многу големи и тие се опкружени со мали сателитски колонии. Главните колонии се во пештери и можат да вклучат над 5.000 животни, сателитски колонии вклучуваат десетици до стотици животни. Во лето, колониите се мешаат со други видови. Во Бугарија, Јужен потковичар живее со лилјакот Бласиев потковичар и лилјакот Мехелиев потковичар. Видот е многу чувствителен на вознемирување. Рамножувањето се случува од средината на јуни или јули. На возраст од четири недели, младите стануваат независни. Женките го раѓаат своето прво младенче на возраст од 2-3 години. Парењето најчесто се одвива на есен во пештерите, но може да продолжи и во зимските живеалишта.
Лов
Лилјаците од видот Јужен потковичар ги напуштаат своите живеалишта во доцниот самрак, ловејќи ниско над земјата на топлите ридови, но исто така и во релативно густа покривка од дрвја, ловејќи молци и други мали инсекти.
Зандеснебен
Зандеснебен (Sandesneben) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 18 километри западно од Рацебург и 25 километри југозападно од Либек. Општината претставува административно седиште на општинската заедница Зандеснебен-Нусе.
IC 408
IC 408 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 408 се споменува и како ESO 185-45, FAIR 880.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 408 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 408 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 0 м 57,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 37' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на IC 408 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63984.
Национален ден на Шведска
Националниот ден на Шведска е национален празник кој се одбележува секоја година во Шведска на 6 јуни. Пред 1983 година, денот се прославувал како Ден на шведското знаме. Во тоа време, денот бил прогласен за Шведски национален ден од парламентот на Шведска.
Историја
Традицијата на прославување на овој датум започнала во 1916 година на Олимпискиот стадион во Стокхолм, во чест на изборот на кралот Густав Васа во 1523 година, бидејќи тоа се сметало за основа на модерна Шведска. Некои ја доведуваат во прашање валидноста на овој како државен празник, бидејќи тој се празнуваше како празник дури децении подоцна. Како и да е, овој настан го означува крајот на Калмарската унија, управувана од Данска, така што во извесна смисла е одбележување на шведската независност, иако настанот се случил толку одамна што тој нема толку силно присуство во општествената свест како што има. на пример, Денот на норвешкиот устав, Седумнаесетти мај.
Во 2005 година, тој станал официјален шведски државен празник, заменувајќи го понеделникот. Оваа промена довела до помалку слободни денови од работа (повеќе работни денови) бидејќи 6-ти јуни периодично ќе паѓа за време на викендот, за разлика од понеделникот, кој секогаш се славел во понеделник. Меѓу поновите традиции што се појавиле откако Националниот ден стана црвен ден е поканата од кралот до јавноста да посетува големи делови од Стокхолмската палата цел ден без вообичаените такси за влез.
Паул Мартенс
Паул Мартенс (Paul Martens; р. во ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Марширај напред, мила мајко Етиопијо
Историја
Текстот на химната бил напишан од Дереџе Малаку Менгеша, а музиката била компонирана од Соломон Лулу Митику. Химната била усвоена во 1992 година, како дел од реформите кои следеле по падот на Дерг режимот.
Список на државни водачи во 513 година
Ова е список на државни водачи во 13 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Андреас Шлитер
Андреас Шлитер (Andreas Schlüter; – ) — германски барокен вајар и архитект кој работел во Светото Римско Царство, Полско-литванската Државна Заедница и Царска Русија.
Животопис
Роден е во Гдањск (тогаш Данциг) или во Хамбург. Неговиот ран живот е недоволно јасен бидејќи во тефтерите постојат барем три различни лица со тоа име. Во записите на црквата „Св. Михаил“ во Хамбург стои дека извесен Андреас Шлитер, син вајарот Герхарт Шлитер, е покрстен во неа на 22 мај 1664 г. Во документи од Данциг/Гдањск се вели дека Андреас Шлитер (постариот) од 1640 до 1652 г. работел на улицата „Јопенгасе“ во Данџиг (денешната Пивна улица). Веројатно роден во 1640 г. извесен Андрес Шлитер (Andres Schliter) е заведен како чирак на 9 мај 1656 г. од ѕидарскиот еснаф. Други извори велат дека е роден во 1659 година.
Веројатно провел неколку години во странство како калфа. Веројатно неговото прво (но непотврдено) дело се епитафите на војводите Самбор и Мстивој во куполата на Пелплинскиот манастир, изработено во 1675 г.
Првото познато дело на Шлитер се украсите на фасадата на Кралската капела во Данциг, кои ги изработил во 1681 г. Подоцна направил статуи за Виланувскиот дворец на кралот Јан III Собјески во Варшава и гробни скулптури во Жовква. Во 1689 г. се преселил во Варшава и ги направил фронтонските релјефи и вајарските дела на Крашињскиевиот дворец.
Во 1694 г. бил поканет во Берлин од Еберхард фон Данкелман за да биде дворски вајар на Оружарницата (Zeughaus) за изборникот кнез Фридрих III. Овие извајани украси се сметаат за ремек-дело на барокниот израз и патос. Иако позабележливите релјефи однадвор ја чествувале борбеноста, статуите на борци на умирање во внатрешноста ја осудуваат војната и ги одразуваат неговите пацифистички верски убедувања (се верува дека бил менонит). Патвајќи низ Италија во 1696 г. ги изучувал делата на мајсторите како Микеланџело Буонароти and Џан Лоренцо Бернини.
Шлитер работел и како архитект и изградил доста државни зданија во Берлин во неговата улога на дворски архитект (Hofbaumeister), но бил сменет кога се покажало дека една од кулите имала лабави темели. Директорувал со Пруската академија на уметностите од 1702 до 1704 г. а потоа повторно му се предал на вајарството, овојпат како дворски вајар (Hofbildhauer). Неговата најважна коњичка статуа го величи „Големот Изборник“, Фридрих Вилхелм Бранденбуршки и излеана е во 1708 г. а потоа ставена на Долгиот мост кај Градскиот дворец во Берлин. Денес е преместена во почесниот двор пред дворецот Шарлотенбург.
Градскиот дворец во Берлин, како и многу од неговите дела, настрадале од бомбардирање во Втората светска војна и во рацете на комунистичкиот режим кој уследил. Слична судбина доживеала и Килибарната соба (изработена од 1701 до 1709 г.) — неговото најславно архитектонско дело.
Поради добриот глас, во 1713 г. Шлитер бил поканет од рускиот цар Петар Велики во Санкт Петербург и изработил разни проекти. Заедно со Јохан Фридрих Браунштајн, ги осмислил Големиот дворец и дворецот Монплезир во комплексот на Петерхоф. Му се припишува и најстарата трајна градба во градот, наречена „Кинини палати“, како и релјефите на Летниот дворец. Со ова, станал важна личност во развојот на петробарокот.
Починал во 1714 г. во Санкт Петербург по извесен период боледување. Неговиот живот е овековечен во филмот Андреас Шлитер од 1942 г. во режија на Херберт Мајш, каде улогата на Шлитер ја толкува Хајнрих Георге.
Јован Владислав
Јован Владислав или Иван Владислав — македонски цар на Самоиловото Царство од 1015 до 1018 година.
Тој е син е на Арон, братот на Самуил. Кога Самоил наредува да се убие целото семејство на Арон, по инсистирање на Гаврил Радомир, Јован Владислав е единствениот што е поштеден.
На чело на Самоиловото Царство доаѓа откако во август 1015 година при лов подмолно го убива тогашниот владетел Гаврил Радомир. Според Јован Скилица, при тоа ја земa за жена женатa на Гаврил Радомир, Ирина Лариска, и го ослепува нивниот најстар син. Покрај тоа, гледајќи претендент за престолот во Самоиловиот зет и владетел на Дукља, Јован Владимир, го намамува да дојде во Преспа и наредува подмолно да се убие на 22 мај 1016 година.
Иако Владислав номинално ја признал власта на Византија, набргу дошло до разидување меѓу двата владетели и војската на Василиј II во 1016 година ја пустоши Пелагонија, ги опседнува Струмица и Перник и освојува неколку тврдини. Во февруари 1018 Joван Владислав бил убиен при опсадата на Драч, а неговата вдовица Ирина Лариска, со децата и соработниците им се предале на Василиј II. Со тоа Државата на Самуил престанала да постои.
Во Бугарија Јован Владислав се смета за бугарски цар.
Натписот на Јован Владислав
Натпис врз плочата на цар Jован Владислав, според читањето на Заимов, кое не е општо прифатено, бидејќи тие реставрираат 13ти ред од текстот (кој воопшто не постои,а кој со последните истражувања на Костиќ и Веленис докажано е дека таков 13 најгорен ред на плочата воопшто не ни можел да постои), како и целиот оштетен дел. Мошин иако се согласува со датирањето (тој напоменува дека годината е излижана од натписот), тој не се согласува со презентираниот текст од Заимови и има објавено свое дешифрирање на овој текст. Хорас Лант дури ги критикува за нивниот наивен пристап, со кој тие сакаат да прикажат што сакаат да видат на плочата, а не што навистина е напишано. Роберт Матисен исто така, го критикува нивниот пристап кон овој натпис и ја поткрепува тезата на Хорас Лант дека, датирањето е сепак 13 век. .
Овој измислен текст од страна на Заимови би требало да гласи:
"„Во 6523 година од сотворението на светот се обнови таа крепост sидана и правена од Јован самодржец Болгарски и со помошта и со молитвите на пресветата владичица наша Богородица и застопувањето на врховните апостоли таа крепост беше направена за убежиште и за спасување и за животот на Болгарите. Започната беше крепостта Битола во месец октомври во 20 ден, а се заврши во месец ... во крај. Тој самодржец беше Болгарин по род внука на Никола и Рипсимија благоверните, син на Арон, кој е брат на Самуил цар самодржавен и кој двајцата ја разбија во Штипон грчката војска на Цар Василиј каде беше земено злато ... а този в ... цар бидува разбиен од Цар Василиј во 6522 година од сотворението на светот во Клуч и почина во крај на летото.'"
Според професорот Хораце Лунт од универзитетот Харвард, таа е од времето на бугарскиот цар Иван Асен II, околу 1230 година. Натписот се чува во Историскиот музеј во Битола.
NGC 4309A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4309A се споменува и како VCC 538.
Откривање
Објектот е откриен на 1883 година од страна на Кристијан Петерс, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 13,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4309A е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 4309A има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4309A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40059. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Златко Кесковски
Златко Кесковски е роден во Охрид во 1970 година. Во родниот град завршува основно и средно образование. Дипломирал на Техничкиот Факултет при Универзитетот Свети Климент Охридски во Битола. Откако се здобил со магистерска и докторска титула по кризен менаџмент, Кесковски бил на различни раководни позиции во областа на безбедноста, како во приватниот така и во јавниот сектор. Во 2007 година станува професор на Факултетот за детективи и безбедност на Универзитетот ФОН во Скопје. За време на академската кариера Кесковски бил ментор на десетици студенти на последипломски студии од областа на безбедноста.
Златко Кесковски е поранешен светски карате шампион во 2005 година на светски куп одржан во Италија. Тој е и поранешен повеќекратен македонски и југословенски шампион во Карате и Кендо со освоени повеќе од 200 медали во разични боречки вештини од кои 70 медали се освоени на меѓународно ниво. Златко Кесковски е основач на македонската кендо федерација во 2006 година и на македонската џиу-џицу федерација во 2005 година. Од 2003 година е единствениот македонски и регионален лиценциран карате инструктор за лица со попреченост. Во 2006 година Кесковски бил член на Македонскиот Олимписки Комитет.
Во 2013 година, Кесковски ја добил државната награда 8ми Септември, највисоко државно одличје од областа на спортот. Во периодот од 1993 до 1998 е прогласуван за најдобар спортист на општина Охрид, а во 2008 година од Сојузот на спортови на Град Скопје добил награда за животно дело. Добитник е на највисоката награда на Охрид: Свети Климент-Заштитник на Охрид. Од 2003 до 2010 година бил инструктор по боречки вештини за деца со попреченост и за деца без родители во Скопје.
Златко Кесковски е македонски стопанственик, основач и генерален директор на НЈСК Холдингс од Скопје. Кесковски учествува во развојот на компанијата уште од самото нејзино основање.
Ден на вафли
Ден на вафли е традиција што се слави во Шведска, Норвешка и Данска (Скандинавија), на 25 март, што е и празникот на Благовештението, на кој обично се јадат вафли. Преминот од верската прослава на Денот на вафлите се случи затоа што шведскиот Пролетниот ден, што значи „Денот на Богородица“ (Празникот на Благовештението), звучи слично на våffeldagen („ден на вафлите“) во побрз говор, и така со текот на времето Швеѓаните почнале да повикуваат Денот на вафли и прославување со јадење вафли.
Денот на вафлите неодамна почнал да се слави и во други земји, често воведен во ресторани и кафулиња специјализирани за вафли, како во Индија, каде што белгиската компанија за вафли во 2018 година изјавила дека ќе го прослават Националниот ден на вафлите во јули, или во Норвешка, каде Денот на вафли бил сосема непознат додека производителите на пегли за вафли, млеко и брашно не почнале да го промовираат денот на вафли во средината на 2010-тите. Во Соединетите Американски Држави, Националниот ден на вафли се слави во август за да го одбележи датумот на американски патент за пегла за вафли; сепак, прославата е опишана како „во најдобар случај „бизарен“ или „уникатен“ празник - флуктуалниот дел од коментарите на радио диџеите“, честа критика на деновите на прослава на храна. Некои луѓе ја сакаат оваа прилика и ја сметаат за вистински фестивал, додека на други навистина не им се допаѓа или не ја разбираат.
Светски ден на океаните
Светски ден на океаните — неофицијално се слави секој 8 јуни по предлог кој го дала Канада во 1992 за време на Самитот за планетата Земја кој се одржал во Рио де Жанеиро, Бразил, бил официјално признат од страна на Обединетите Нации во 2008. Оттогаш е координиран интернационално од Проектот Океан и Светската океанска мрежа.
Список на државни водачи во 1486 година
Ова е список на државни водачи во 486 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Покровник (Петричко)
Покровник (Дрангово од 1932, во периодот од 1951-1962 - Свобода ) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Историја
Селото било создадено по крајот на Балканските војни во 1913 година од бегалците од Егејска Македонија, кои Грците ги протерале од нивните родни места. Овде биле сместени бегалци од селата Спатово, Дервент и Ерниќој. Прват местоположба на селото е спротивна на нејзината сегашна.
IC 409
IC 409 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Покровник (Петричко)
Историја
Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото било окупирано од грчката армија.
IC 409
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 409 се споменува и како ESO 185-48.
Покровник (Петричко)
Историја
==Население ==
IC 409
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 409 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 409 има привидни димензии од 1,2' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 1 м 49,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -53° 55' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на IC 409 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64000.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Штајнхорст
Штајнхорст може да се однесува на следниве места во Германија:
Вода
Водата на Земјата постојано се движи во циклус на испарување или транспирација (евапотранспирација), кондензација и истечни води кои најчесто стигнуваат до морињата. Над површината, испарувањето и транспирацијата придонесуваат за кондензацијата врз земјата.
Чистата, свежа вода за пиење е неопходна за човекот и другите форми на живот. Пристапот до безбедна вода за пиење во последнава декада сигурно и значително се подобрува скоро во секој дел на светот. Постои јасна врска меѓу пристапот до безбедна вода за пиење и БДП по глава на жител. Но, некои набљудувачи предвидуваат дека до 2025 повеќе од половина од светското население ќе се соочи со ранливост поврзана со вода. Во извештај од ноември 2009 се предвидува дека до 2030, во некои региони на светот кои се во развој, побарувачката за вода ќе ги надмине резервите за 50%. Водата има важен дел во светската економија, бидејќи функционира како растворувач за голем број различни хемиски материи и го олеснува индустриското ладење и транспорт. Приближно 70% од свежата вода се користи во земјоделството.
Основни својства
Водата е хемиска супстанца со хемиска формула H2O: една молекула на вода содржи два атома на водород, ковалентно поврзани со еден атом на кислород.
Во природата, водата се јавува во трите агрегатни состојби и на Земјата може да заземе многу различни форми, како што се водните испарувања и облаците на небото, морската вода и сантите мраз во поларните океани, ледниците и реките во планините и течноста во Земјините водоносни слоеви.
Главните хемиски и физички својства на водата се следните:
Синтеза, електролиза и хемиска употреба
Како хемиско соединение, водата за првпат била синтетизирана од страна на Хенри Кевендиш во 18. век, кој експериментирал со мешавина од водород и воздух, која резултирала со експлозија.