cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ал Алтаев
Биографија
Нејзината писателска кариера започнала добро, но се омажила за работник во шумарството по име Јамшчиков, кој и ги запалил приказните наменети за списанија. Рокотова го оставила сопругот и таа ја земала нивната ќерка. Таа се издржувала шест години со копирање документи, додека одела во полициските станици за да го објасни својот недостаток на документација. Во 1899 година таа објавила биографија што ја напишала за поетот Семјон Надсон, кој починал во 1877 година.
Револуцијата започнувала, а станот на Рокотова во Санкт Петербург бил издавачка куќа на левичарскиот студентски весник Млада Русија. Таа била примена за да помогне во два болшевички весници по октомвриската револуција во Институтот Смолни. Како резултат, таа се сретнала со многу водечки револуционери како Ленин.
Таа била избрана да работи издавачка работа во Москва каде со години престојувала во хотелот Метропол. Со текот на времето, нејзината ќерка започнала да и помага. Таа го усвоила името на уметноста. Феличе.
Смрт и наследство
Алтаев починала во 1959 година во Москва, завршувајќи ја 70-годишната книжевна кариера. Напишала околу 200 книги, но многу биле заборавени. Многу од нејзините книги биле биографии на познати луѓе од историјата или историски романи за деца. Напишала и голем број приказни што ги составила во книги.
Постои Ал. Алтаев Литературна и меморијална куќа и музеј Алтаев во регионот Псков.
Список на државни водачи во 553 година
Ова е список на државни водачи во 53 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6863
NGC 6863 — астеризам во соѕвездието Орел, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6863 се споменува и како Ѕвезден Ланец (анг. star chain).
Откривање
Објектот е откриен на 25 јули 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6863 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 5 м 7,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -3° 33' 13".
Други поделби
Проучување на NGC 6863 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 253; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5164. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 268.
Српски филм
Српски филм — српски филм на ужасите од 2010 година и прв филм на режисерот Срѓан Спасојевиќ. Во филмот се зборува за „пензиониран“ порноглумец што се согласува да учествува во „уметнички филм“, за на крај да открие дека го вовлекле во снаф-филм со сексуална злоупотреба на деца и некрофилски теми. Во филмот главни улоги се Срѓан Тодоровиќ и Сергеј Трифуновиќ.
На почетокот филмот добил огромно внимание поради деталните отсликувања на силување, некрофилија и сексуална злоупотреба на деца. Надлежните органи во Србија побарале стручно мислење за тоа дали филмот содржи елементи на кривично дело поврзано со заштита на малолетници. Филмот е забранет во неколку земји поради неговата брутална содржина. Забранет е во Шпанија, одбиен е во Норвешка и е привремено забранет за прикажување во Бразил. И цензурираната и нецензурираната верзија на филмот се забранети во Австралија и во Нов Зеланд, а во скоро време филмот добил забрана за прикажување во Малезија и во Сингапур, и тоа во истиот ден.
Содржина
Mилош е пензиониран порно глумец кој живее со својата жена Марија и нивниот шестгодишен син Петар. Неговиот брат е корумпиран полицаец кого го привлекува жената на Милош, која пак е љубопитна за минатото на Милош и е загрижена за иднината на нејзиното семејство. Лејла, поранешна порно ѕвезда му нуди на Милош да се појави во „уметнички филм“ во режија на Вукомир, независен порнограф кој го бара Милош за неговите филмови поради неговата силна ерекција. Откако ќе го фати својот син како гледа еден од неговите филмови и неинформиран за деталите околу филмовите на Вукомир, Милош се двоуми околу понудата за филмот, но прифаќа само за да обезбеди подобра иднина на неговото семејство. Откако ќе се види со Вукомир, Милош поминува покрај еден сериозен човек кој го придружуваат повеќе луѓе кои му упатуваат чудни погледи. Снимањето започнува во сиропиталиште, Вукомир му дава инструкции на Милош преку слушалка која му ја дала возачот на Вукомир, Раша, а снимателите го следат секој потег на Милош. Тој гледа едно девојче кое се вика Јеца и која била злоставувана од нејзината мајка која го посрамотила споменот на нејзиниот татко-херој со тоа што станала проститутка. Во една темна соба Јеца заводливо јаде сладолед додека една медицинска сестра орално го задоволува Милош. Потоа Милош добива наредба да има секс со мајката на Јеца додека таа гледа. Тој одбива, но го принудуваат да продолжи. Марко подоцна му кажува на Милош дека Вукомир е поранешен психолог кој работел во програми за деца. Откако ќе му го објасни неговиот уметнички стил и ќе му покаже филм од жена која раѓа дете кое веднаш по раѓањето ќе биде силувано (уметност која режисерот ја нарекува „ново порно“), Вукомир забележува дека Милош се двоуми,. Милош бега од просторијата, но на автопатот ќе го пресретне и ќе го заведе лекарката на Вукомир.
Крвавиот Милош подоцна ќе се разбуди во кревет и без никаква претстава што му се случило. Се враќа на напуштениот сет и наоѓа неколку снимки. Кога ќе почне да ги гледа, ќе сфати дека бил издрогиран со дрога која предизвикува агресија и силна сексуална желба. По инструкциите на Вукомир, Милош ја тепал и силувал мајката на Јеца а потоа ѝ ја отсекол главата сè додека не се вкочанила а потоа самиот тој бил содомизиран од обезбедувањето на Вукомир. Потоа гледа како Лејла, загрижена за Милош им вели да престанат а некој човек ѝ ги вади забите. Снимките продолжуваат со тоа што го водат Милош во куќата на Јеца каде што една постара жена го фали бидејќи ја убил нејзината мајка и му ја нуди Јеца за возврат. Милош бега преку прозорецот и потоа го напаѓаат група разбојници, но Раша ги убива и го носи Милош во магацинот на Вукомир.
Во магацинот лекарката на Вукомир се обидува уште повеќе да го издрогира Милош, но тој ја убива со тоа што ѝ го набива шприцот во грлото. Потоа го носат во соба и го тераат да има секс со две тела чиишто лица не се гледаат. Додека Милош му се приближува на едното тело, доаѓа човекот со маската од филмот со Лејла и го силува другото тело. На крајот Вукомир ги открива телата, човекот со маска е Марко кој ја силува Марија, а Милош си го силува сопствениот син. Бесниот Милош го убива Вукомир а Марија го убива Марко. Милош наоѓа пиштол и ги убива сите освен Раша, кому му го вади окото. Додека умирал Вукимир го пофалил Милош дека овие дела се навистина вредни за на филм.
Милош се враќа дома откако се сетил на сè, и на тоа дека ги заклучил Марија и Петар во нивниот дом. Заедно со Марија одлучуваат дека треба да умрат заедно, легнуваат на креветот во спалната и се прегрнуваат, а по неколку истрели тројцата ќе бидат мртви. Подоцна во спалната влегува нов филмски екипаж, меѓу кои и сериозниот човек кој Милош го видел претходно. Тој го откопчува својот патент а режисерот му вели: „Почни од најмалиот“.
Продукција
Во пишувањето на сценариото за филмот, Срѓан Спасојевиќ имал помош од Александар Радивојевиќ, познат српски критичар за хорор-филмови кој работел на сценариото на српскиот филм Солзи на продажба. Српски филм е домашен филм направен за прикажување во странство, една од многуте работи на Драгољуб Војнов.
Филмот го финансирал Контра филм, српска компанија регистрирана само за таа намена. За време на одбирањето на глумци, режисерот мислел дека главните ликови- познатите Срѓан Тодоровиќ и Сергеј Трифуновиќ ќе се откажат од филмот поради екстремната содржина, но тие веднаш ги прифатиле улогите.
Поради проблеми со буџетот, филмот се снимал со дигитална камера од типот Red One.
Процесот на префрлање на материјалот во 35 мм филм се претворил во борба против цензурата. Откако го бојкотирале договорот со компанијата Ари во Минхен и откако компанијата ги завршила 35мм примероци, управата на компанијата се појавила заедно со адвокати и германски полицајци и им рекле на продуцентите дека тие примероци нема да им ги дадат. Продуцентите тогаш си го повлекле материјалот и го однеле во Унгарија каде што компанијата Magyar Filmlab требало да им го префрли материјалот во 35мм. За да избегнат проблеми какви што имале во Германија, продуцентите предвреме го прикажале филмот пред управата на компанијата која не направила никакви проблеми. Сепак, кога требало да се избираат филмските снимки, продуцентите добиле писмо од компанијата дека не можат да им го префрлат филмот бидејќи се коси со унгарското граѓанско и семејно право. Поради оваа ситуација продуцентите го поделиле филмот на повеќе делови и тие делови им ги дале на неколку компании низ Европа. Процесот на префрлање бил завршен само десет дена од закажаната премиера на фестивалот Саутвест во Остин, Тексас.
Првото прикажување на Српски филм беше на 15 март 2010 година на полноќ во Остин. Кога сопственикот на Alamo Drafthouse cinema, Тим Лиг, одржал говор за филмот ја предупредил публиката за екстремноста на сцените кои ќе ги видат и им дал последна шанса да го напуштат театарот. Исто така повикал неколкумина гледачи да му се придружат на сцената каде што ги натерал да шмркаат сол и да ги мијат очите со сок од лимон за „да разберат низ што поминале Србите додека го направат Српски филм“. Наредниот ден филмот бил повторно пуштен. Потоа бил прикажан на Меѓународниот фестивал во Брисел во април. Потоа следел Нови Сад, а потоа во Монтреал.
Филмскиот фестивал Реинденс кој го избрал филмот за Канскиот филмски фестивал ја одржал премиерата на филмот, но премиерата ја сметале за „приватен настан“. Таблоидот Сан го опишал филмот како болен, а Советот во Вестминистер побарал филмот да не се прикажува на кој било фестивал. На 21 октомври филмот се прикажувал во Торонто и публиката била задоволна.
На 26 ноември во Австралија биле забранети продажбата и прикажувањето на филмот, но на 5 април 2011 година била одобрена цензурираната верзија за веднаш потоа да ја забранат. Во Бразил филмот бил прикажан во Порто Алегре и на уште некој филмски фестивал, но потоа бил забранет токму пред прикажувањето во Рио де Жанеиро. Најпрво филмот бил забранет само во Рио, а потоа и во другите градови во државата. Во март 2011 година Српски филм ја добил специјалната награда од жирито во Фантаспорто, најголемиот португалски филмски фестивал кој се одржува во Порто.
Прикажување во кино-сали
На 24 септември 2010 година, „Српски филм“ почнал да се прикажува во српските кино-сали, и тоа доцна во ноќта. Филмот се прикажувал и во кино-салите во Велика Британија, но бил скратен од Британскиот совет за класификација на филмови бидејќи, како што сметале тие, филмот имал елементи на сексуално насилство. „Српски филм“ станал најцензурирано филмско дело во Велика Британија по индискиот филм „Намавар“ од 1994 година, од кој биле скратени пет минути од насилните сцени. Исто така, некои сцени од филмот биле избришани и во САД.
Домашно прикажување
Премиерата на ДВД изданието на филмот била на 25 октомври 2011 година. Многу компании одбиле да го издаваат филмот на ДВД. Договорено било да се појави целата верзија на филмот на 22 мај 2012 година, но тоа издание да биде ограничено. Генералниот директор на компанијата Инвизабл изјавил дека тие ја претпочитале нецензурираната верзија на филмот но имале потешкотии додека да ја издадат. Рекол и дека ги надминале тие потешкотии и дека обожавателите на Српски филм ќе можат да го гледаат онака како што неговиот режисер го замислил.
Цензура
Во септември 2011 година, Нетфликс без никакво објаснување го повлекол филмот од нивната список на филмови кои се дозволени за гледање. Филмот е достапен во нецензурирана форма на други поголеми страници за преземање филмови.
Шпанија
„Српски филм“ бил забранет од судот во Сан Себастијан, Шпанија, поради загрозување на сексуалната слобода, па затоа не било дозволено да се прикажува на 21. Фестивал на хорор филмови. Во октомври 2010 година, филмот бил прикажан на Филмскиот фестивал во Сиџе, на публика над осумнаесет години. Поради ова, во мај 2010 година, откако добил поплака од Римокатоличката организација, шпанскиот обвинител поднел тужба за прикажување детска порнографија против директорот на фестивалот, Анхел Сара. Организацијата се пожалила дека во филмот има сцени во кои има силување на дете и на новороденче. Подоцна, тужбите биле повлечени.
Германија
Кога филмот излегол за првпат Германската организација за оценување на филмови одбила да го оцени филмот бидејќи сметала дека содржината ги повредува германските закони. Сепак, на 30 јуни 2011 година Организацијата објавила скратена верзија на филмот во која биле отстранети сите екстремни сцени. Оваа верзија била пократка за 13 минути од оригиналната и била наменета за лица постари од 18 години.
Норвешка
Филмот беше забранет во Норвешка два месеци по неговото излегување бидејќи заклучиле дека ги крши деловите 204а и 382 од кривичното право во кои се зборува за нагласување на сексуалноста кај децата и екстремното насилство.
Бразил
Филмот бил забранет за прикажување во Бразил. Бил забранет поради неговата содржина која „ја навредува бразилската влада“. Ова е првиот филм кој бил забранет во Бразил по донесувањето на Уставот од 1988 година. Во 2012 година оваа одлука била укината, а филмот бил оценет како „непрепорачлив за лица под 18 години поради сцените со секс, педофилија, насилство и бруталност“.
Австралија
Филмот моментално е забранет во Австралија. Пред неговото излегување, најголемата австралиска компанија за ДВД филмови изјавила дека нема да го дистрибуираат филмот, ниту на интернет, ниту во продавниците за филмови. Оваа одлука била донесена поради „Вознемирувачката содржина на филмот“. Сепак, филмот по некое време станал достапен. Во Јужна Австралија филмот бил забранет и бил одбиен за класификација на само неколку дена пред неговата закажана премиера.
Нов Зеланд
На 25 мај 2012 година филмот бил забранет од Одделот за класификација на филмови и литература во Нов Зеланд.
Малезија
На 24 август 2012 година филмот бил одбиен и забранет без никакво објаснување од Одборот за цензура а филмови во Малезија.
Сингапур
На 24 август 2012 година, истиот ден, Српски фил бил забранет и во Сингапур со објаснување дека неговата содржина би предизвикала бурни реакции во Сингапур.
Прием од критиката
Филмот е контроверзен поради поврзаноста со сексуално насилство. Спасојевиќ одговорил: „Филмот е дневник во кој е опишано колку нашата влада не вознемирува. Се работи за моќта на водачите кои те тераат да правиш работи кои не ги сакаш. Треба да го почувствуваш насилството за да знаеш како е.“
Во едно интервју, српскиот глумец и режисер Драган Бјелогрлиќ го критикувал филмот: „ Плиток и прост - тоа јас го мислам за филмот. Имам проблем со Српски филм. Не со филмот туку со режисерот. Имам сериозен проблем со момчето чијшто татко се збогати во деведесеттите. Немам ништо против стекнувањето богатство, но знам како се стекнуваше во Србија во деведесеттите. Потоа таткото му плати на синот да студира во странство за на крај детето да се врати во Србија за да го сними тоа како ја доживува земјата со помош на парите од татко му, па дури сето тоа го нарекува Српски филм. За мене тоа е метафора за нешто неприфатливо. Втората генерација се враќа во државата и ги користи парите кои биле украдени од Србите и на крај ги опишува тие луѓе како најдолното нешто на Земјата. Знаете, кога првата генерација Рокфелери заврши со крадењето во Америка, втората генерација градеше музеи, галерии, добротворни организации и ја финансираше Америка. Но, во Србија гледаме дека секој дел од општеството се уништува, а овој филм е типичен пример за тоа. Сè уште не сум го запознал тоа дете, но и не сакам, бидејќи мислам дека средбата нема да биде воопшто пријатна.“
Србија
Милан Влајчиќ, новинар во весникот Блиц напишал краотк преглед на филмот во кој ги пофалува режијата, техничката поддршка и добрата иконографија и вели дека филмот е всушност пародија. Ѓорѓе Бајиќ и Зоран Јанковиќ од магазинот Попбокс го одобриле филмот во нивниот приказ и го опишале како „Мрачниот Гранд Гињол кој ги раскинува неговите жртви со интензитет кој не го крие и кој се покажува во вистинско светло, колапс на последниот бастион на чесност, морал и разумност“ и заклучуваат дека филмот има многу да им каже на тие кои никогаш не биле искористени на ништожен и неконтролиран начин“.
САД
Филмот доби мешани и негативни критики. Според 23 критики 39% му дале на филмот позитивни критики, со просечна оцена 4.9 од 10. А.О. Скот од Њујорк Тајмс напиша : „На прв поглед (а малкумина би се осмелиле да продолжат понатаму), филмот припаѓа на традицијата на хорор филмови од типот на озлогласениот Човечка Стоногалка. Исто како и во овој филм, Српски филм ужива во неговата чиста одвратност и го предизвикува гледачот да пронајде подлабоко значење на филмот“.
Карина Лонгворт од Вилиџ Воис напиша многу негативна критика и го нарече филмот „силен аргумент против истражувањето на екстремната човечка сексуалност и насилство“ и покрај објаснувањата на режијата дека  филмот е коментар на тажната состојба на српското општество по Милошевиќ. Напишала и дека тоа што ваков филмот постои е уште поубедлив доказ за колективната траума на една нација.
Скот Вајнберг напиша: Мислам дека филмот е трагичен, болен, вознемирувачки, изопачен, апсурден, разбеснет, но и многу добар. Има луѓе кои никогаш нема да ги дешифрираат ниту основните пораки скриени во Српски филм, но ова е еден од највоодушевувачките филмови кои сум ги гледал. Го мразам и го сакам во исто време. И сигурно дека нема пак да го гледам.Никогаш! “
Алисон Вилмор напиша уште една критика за филмот: „Филмовите користат чудни наслови и ликови. Но има и такви кои користат ликови и наслови само за да шокираат. Во оваа категорија би го сместила и Српски филм. Тоа што е направен во земја каде што со децении имало воени конфликти, граѓански немири, корупција и етнички тензии прави да се заинтересираме за филмот повеќе отколку што јас мислам дека заслужува. Тој многу малку кажува за земјата од каде потекнува, а неговиот наслов не значи ништо.“
Џошуа Роткоф од Нујорк тајмаут многу го искритикува филмот. Тој обвинува дека Српски филм ги убедува „крволочните кучиња да мислат дека филмот Хостел е премногу мек“ и вели дека „Филмот говори за Европа онолку колку што Самрак говори за северозападниот Пацифик.
Велика Британија
Марк Кермонд од Радио 5 на Би-би-си, во неговата негативна критика за Српски филм го нарекол :„ валкано ѓубре направено според калапот на Џорџ Батгерајт и Руџеро Геодато ,кое ако на некој начин е алегорија на српското семејство и српската политика , тогаш алегоријата нема слисла.“ Потоа вели дека Српски филм е едно од искуствата кои му се најмалку драги од таа година.
Калум Вадел од Total Sci-Fi, во нејзината критика за филмот пишува за изјавите на продукцентите дека филмот кажува многу за политиката во Србија: „ Ако сакате да дознаете нешто за Србија сигурно дека нема да гледате филм кој се прославил со тоа што возрасен човек силува новороденче. Срѓан Спасојевиќ цел живот ќе биде познат како човекот кој снимаше возрасен маж како има секс со бебе. А тоа е нешто што не би сакала да ми биде на совест и покрај сите пари, внимание и забави со шампањско во Кан. Му пожелувам понатаму да почне да покажува човечност.“
Филмот доби интересна критика весникот Тотал филм кој му доделил две од пет ѕвездички и сметал дека филмот не заслужил гледачите да бидат толку шокирани од него. Рекле дека филмот убаво ги отсликува денешните порно филмови чијашто опсесија е мазохизмот и понижувањето.
Толкување од режисерот на филмот
Режисерот и сценографот на филмот Срѓан Спасојевиќ и Александар Радивојевиќ изјавиле дека нивното дело е пародија на модерните политички исправни филмови направени во Србија и кои ги финансираат странски фондации.
На прашањето зошто токму името „Српски филм “ за насловот, Радивојевиќ одговорил : „Српски филм е исто така метафора за нашата национална кинематографија-здодевна, предвидлива и понекогаш ненамоерно смешна, која преку нашиот филм, на некој начин ја исмејавме.“ Радивојевиќ ја опишува српската кинематографија како „патетични филмови кои ги финансира државата и кои ги прават луѓе кои немаат ниту чувство, ниту врска со филмот, но кои ги поддржуваат странски фондации. Ги интересира само бирократското држење до правилникот за политичка исправност а не квалитетот на филмот.
Според Спасојевиќ, карактерот на Вукомир е „претерана претстава на новата наредба за европски филм. Западните филмови ја изгубиле вредноста, па затоа бараат лажни вредности, сакаат да купат вредност“.
Во едно друго интервју, Спасојевиќ рекол дека : „Српски филм се одрекува од фашизмот кој го наметнува политичката исправност“. Откако хрватските медиуми го прашале дали насилството го опишува она кое српските војници го правеле за време на војните во Југославија, Спасојевиќ рекол дека Српски филм не обработува воени теми, но на некој начин се справува со последиците од пост-военото општество и човек кој оди до екстреми за да го обезбеди опстанокот на неговото семејство.
„Колку и да се обидуваме да се справиме со проблемите во нашиот живот и со корумпираната политичка власт која го управува, исто толку се справуваме со денешните уметност и филм и корумпираната уметничка власт која управува со нив на сличен начин. Денес во Источна Европа никој не ти го финансира филмот ако немаш патетична „вистинска приказна“ во која се зборува за изгубени бегалки кои завршиле како воени жртви или кои се соочуваат со глад. Во нив најчесто жртвата е херој и ги користат жртвите за публиката да ги сожалува. Прават лажна, романтичарска приказна за жртвата и ја прикажуваат како да се случува тоа во реалниот свет. Тоа е вистинска порнографија и манипулација, но и духовно насилство- кинематографскиот фашизам на политичката исправност.“
Спасојевиќ и Радивојевиќ изјавуваат и дека во филмот не се зборува само за српските проблеми, туку општо за проблемите на „Новиот Свет“. „Не сакаме да дадеме затворена слика на нашите локални трагедии, туку сакаме да дадеме слика на глобално ниво, бидејќи Србија е одраз на денешниот „Нов Свет“ бидејќи се труди да го имитира, иако тоа изгледа мизерно. Спротивно од точната политичка фасада на „Новиот Свет“, Србија сè уште е бездушна гладна машина која ја убива секоја мала слобода (на уметност и слободен говор ) која ни останала и која уништила сè што е поинакво од неа а кое ѝ се појавило пред патот.“
IC 530A
IC 530A — галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 530A се споменува и како ESO 109-22, FAIR 197.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп.
Замок Барсебек
Замокот Барсебек (Barsebäcks slott) е замок во селото Барсебек, општина Кавлинге, близу до брегот на Ересунд во Сканија, јужна Шведска. Постоел на сегашната локација уште од 12 век, но сегашната форма ја добил само за време на големите реновирања и обновувања во 1889 и 1940 година. Сегашната главна структура е трикатна, реконструкцијата од 19 век во холандски ренесансен стил, направена да личи на многуте оригинални ренесансни замоци кои уште опстануваат во сканискиот пејзаж.
Историја
По Сканската војна, замокот Барсебек, заедно со сите други замоци во сопственост на сканското благородничко семејство Тот, бил конфискуван од шведската круна и станал сопственост на круната. Во 1743 година, замокот го купил шведскиот полковник и командант на полкот Густаф Дејвид Хамилтон, кој бил стациониран во Малме. Сегашниот сопственик е еден од далечните роднини на Хамилтон.
IC 530A
Други поделби
Проучување на IC 530A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69713.
Космос-405
Космос-405 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 април 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3800 килограми. Космос-405 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Вискан
Вискан е река на југозападна Шведска. Долга е околу 140 километри. Таа започнува кај езерото Толкен надвор Улрисхам и се влева во Категат. Поминува низ Борос.
NGC 4496A
NGC 4496A — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4496A се споменува и како NGC 4496, NGC 4505, UGC 7668, MCG 1-32-90, CGCG 42-144, VCC 1375, KCPG 343A, IRAS 12291+0412, VV 76.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4496A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4496A има привидни димензии од 3,9' х 3,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 4496A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41471. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 292. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Конзола (архитектура)
Конзола (console) — носечки елемен кој се издвојува од рамна површина на ѕид и носи лак, еркер, балкон, скулптура или слично, по некогаш е само испуст од ѕидната рамнина. Прицврстен е во ѕидот само на едната страна.
Историја
Во старата архитектура конзолите се од камен и често се богато украсени со геометриски, флорални или фигуративни мотиви. Од 17 век може да бидат од тули а исто така и од штуко или гипс, кои понекогаш имаат само декоративно значење,
Се појавуваат и во архитектурата на средновековните замоци, како мали конзоли и како поголеми кои носат еркери, мостчиња па и средновековни клозети кои се видливи на ѕидовите на замокот (вакви клозети се појавуваат и во народната архитектура на балканот) и им даваат посебен карактер.
Напомена
Архитектонската конзола не би требало да се заменува со статичката конзола.
Кармила
Кармила е 1872 готска новела од ирскиот автор Шеридан Ле Фану и еден од раните дела на вампирска фантастика, кое претходи и на Брам Стокеровата Дракула (1897) за 26 години. Прво објавено како серијал во Темната сина (1871–72), приказната е раскажана од млада жена ограбена од жена вампир по име Кармила, подоцна откриена дека е Миркала, грофицата Карнштајн (Кармила е анаграм на Миркала). Ликот е прототипски пример на лезбејската вампирка, изразувајќи романтични желби кон главниот лик. Новелата особено никогаш не ја признава хомосексуалноста како антагонистичка особина, оставајќи ја суптилна и морално двосмислена. Приказната често се антологизира и е адаптирана многу пати во филм и други медиуми.
Објавување
Кармила, серијалирана во книжевното списание Темната сина кон крајот на 1871 и почетокот на 1872 година, беше препечатена во збирката раскази на Ле Фану „Во темна чаша“ (1872). Споредувајќи ја работата на двајцата илустратори со приказната, Дејвид Хенри Фристон, со онаа на Мајкл Фицџералд, чие дело се појавува во написот од списанието, но не и во модерните отпечатоци на книгата, открива недоследности во приказите на ликовите. Следствено, се појавила конфузија во врска со сликите во заплетот. Изабела Мазанти го илустрирала јубилејното издание на книгата од 2014 година, објавено од Editions Soleil и преведено од Гаид Жирар.
Резиме на заплетот
Ле Фану ја прикажува приказната како дел од книгата на случаи на д-р Хеселиус, чие заминување од медицинското православие го рангира како првиот окултен детектив во литературата.
Лора, тинејџерката протагонистка, раскажува, почнувајќи од своето детство во „живописен и осамен“ замок среде голема шума во Штаерска, каде што живее со нејзиниот татко, богат англиски вдовец кој се повлекол од службата во Австриската империја. Кога имала шест години, Лора имала визија за многу убава посетителка во нејзината спална соба. Подоцна таа тврди дека била боцната во градата, иако не била пронајдена рана.
Аузо (Габрово)
На 2,5 км југоисточно од селото, во нивите на двајца жители се гледаат траги од темели на повеќе градби, а по површината има фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и друг градежен материјал.
Кармила
Резиме на заплетот
Лора, растажена поради загубата на потенцијалната пријателка, копнее по придружник. Несреќа со кочија пред домот на Лора неочекувано носи девојка на иста возраст со Лора под грижата на семејството. Нејзиното име е Кармила. И двете девојки веднаш ја препознаваат другата од „сонот“ што го имале и двете додека биле млади.
Кармила изгледа повредена по несреќата со кочијата, но нејзината мистериозна мајка го информира таткото на Лора дека нејзиното патување е итно и не може да се одложи. Таа се договорила да ја остави својата ќерка со Лора и нејзиниот татко додека не може да се врати за три месеци. Пред да замине, таа строго забележува дека нејзината ќерка нема да открива никакви информации за нејзиното семејство, минатото или самата себе, и дека Кармила е здрава умствено. Лора коментира дека оваа информација изгледа непотребно да се каже, а нејзиниот татко се смее.
Кармила и Лора стануваат многу блиски пријателки, но повремено расположението на Кармила нагло се менува. Таа понекогаш прави романтични додворувања кон Лора. Кармила одбива да каже нешто за себе, и покрај испрашувањето од Лора. Нејзината тајност не е единствената мистериозна работа за Кармила; таа никогаш не му се придружува на домаќинството во нивните молитви, спие голем дел од денот и се чини дека месечари надвор ноќе.
Во меѓувреме, млади жени и девојки во блиските градови почнале да умираат од непозната болест. Кога погребната поворка на една таква жртва поминува покрај двете девојчиња, Лора се придружува во погребната химна. Кармила избувнува од бес и ја кара Лора, жалејќи се дека химната ѝ ги повредува ушите.
Кога пристигнува пратка со обновени слики од наследство, Лора наоѓа портрет на нејзиниот предок Миркала, грофицата Карнштајн, датиран од 1698 година. Портретот точно наликува на Кармила, до бенката на нејзиниот врат. Кармила сугерира дека можеби потекнува од Карнштајн, иако семејството изумрело со векови пред тоа.
За време на престојот на Кармила, Лора има кошмари од голем ѕвер кој личи на мачка и влегува во нејзината соба. Ѕверот скока на креветот и Лора чувствува нешто како две игли, оддалечени еден или два сантиметар, како се зариваат длабоко во нејзините гради. Тогаш ѕверот добива форма на женска фигура и исчезнува низ вратата без да ја отвори. Во друг кошмар, Лора слуша глас како вели: „Мајка ти те предупредува да се чуваш од убиецот“, а ненадејна светлина ја открива Кармила како стои во подножјето на нејзиниот кревет, со нејзината ноќница облеана во крв. Здравјето на Лора се влошува, а нејзиниот татко побарал лекар да ја прегледа. Тој наоѓа мала, сина дамка, еден или два сантиметар под нејзината јака, каде што суштеството во нејзиниот сон ја гризнало, и зборува приватно со нејзиниот татко, само барајќи Лора никогаш да не биде без надзор.
Нејзиниот татко потоа тргнува со Лора, во кочија, кон разурнатото село Карнштајн, оддалечено три милји. Тие оставаат порака зад себе, барајќи од Кармила и една од гувернантите да ги следат откако ќе се разбуди постојано до доцна заспаната Кармила. На пат кон Карнштајн, Лаура и нејзиниот татко се среќаваат со генералот Шпилсдорф. Тој им ја раскажува својата страшна приказна:
На еден бал во костими, Спилсдорф и неговата внука Берта запознале многу убава млада жена по име Миларка и нејзината загадочна мајка. Берта веднаш била шармирана од Миларка. Мајката го убедила генералот дека е негова стара пријателка и побарала на Миларка да и биде дозволено да остане со нив три недели додека таа се занимава со тајна работа од голема важност. Берта мистериозно се разболела, страдајќи од истите симптоми како и Лора. По консултација со специјално нареден свештенички лекар, генералот сфатил дека Берта ја посетува вампир. Се сокрил со меч и чекал додека големо, црно суштество со недефиниран облик не се вовлекло на креветот на неговата внука и се распослало на нејзиното грло. Тој скокнал од своето скривалиште и го нападнал суштеството, кое тогаш добило форма на Миларка. Таа побегнала низ заклучената врата неповредена. Берта починала пред да се раздени утрото.
По пристигнувањето во Карнштајн, генералот прашувал еден шумар каде може да го најде гробот на Миркала Карнштајн. Шумарот рекол дека гробницата била преместена одамна од херојот, моравски благородник, кој ги победил вампирите што го прогонувале регионот.
Додека генералот и Лора се сами во уништената капела, се појавила Кармила. Генералот и Кармила збеснале кога се виделе, а генералот ја нападнал со секира. Кармила го разоружала генералот и исчезнала. Генералот објаснува дека Кармила е и Миларка, и двата анаграми за оригиналното име на вампирката Миркала, грофицата Карнштајн.
На забавата и се придружува баронот Ворденбург, потомокот на херојот кој одамна ја ослободил областа од вампири. Ворденбург, авторитет за вампири, открил дека неговиот предок бил романтично поврзан со грофицата Карнштајн пред таа да умре и да стане еден од немртовците. Користејќи ги белешките на неговиот татко, тој ја лоцира скриената гробница на Миркала. Империјална комисија го ексхумира телото на Миркала/Миларка/Кармила. Потопено во крв, се чини дека слабо дише, срцето му чука, очите му се отворени. Колот се пробива низ неговото срце и тој дава соодветен крик; потоа, главата е отстранета. Телото и главата се изгорени до пепел, кои се фрлаат во река.
Потоа, таткото на Лора ја носи својата ќерка на едногодишна турнеја низ Италија за да си го врати здравјето и да се опорави од траумата, што таа никогаш не го прави целосно.
Мотиви
Кармила ги прикажува примарните одлики на готската фикција. Вклучува натприродна фигура, мрачен амбиент на стар замок, мистериозна атмосфера и застрашувачки или суеверни елементи.
Во новелата, Ле Фану го укинува викторијанскиот поглед на жените како само корисни своини на мажите, потпирајќи се на нив и со потреба од нивно постојано старателство. Машките ликови од приказната, како таткото на Лора и генералот Шпилсдорф, се изложени како спротивност на наводните викторијански мажи - беспомошни и непродуктивни. Безимениот татко постигнува договор со мајката на Кармила, додека Шпилсдорф не може да ја контролира верата на неговата ќерка Берта. И двете од овие сцени ги прикажуваат жените како еднакви, ако не и супериорни во однос на мажите. Ова женско зајакнување е уште позаканувачко за мажите ако ги земеме предвид вампирските претходници на Кармила и нивниот однос со нивниот плен. Кармила е спротивна од машките вампири - таа всушност е поврзана со своите жртви и емотивно и (теоретски) сексуално. Освен тоа, таа може да надмине уште повеќе ограничувања со тоа што доминира со смртта. На крајот, се предлага дека нејзината бесмртност ја одржува реката во која што била расфрлана нејзината пепел.
Ле Фану, исто така, отстапува од негативната идеја за женскиот паразитизам и лезбејство со прикажување на взаемна и неодолива врска помеѓу Кармила и Лора. Вториот, заедно со другите женски ликови, станува симбол на сите викторијански жени - воздржани и судени за нивните емоционални рефлекси. Двосмисленоста на говорот и однесувањето на Лора ги открива нејзините борби да биде целосно изразита за нејзините грижи и желби.
Друг важен елемент на Кармила е концептот на дуализам претставен преку спојување на вампир и човек, како и лезбејско и хетеросексуално. Тоа е очевидно и во нерешителноста на Лора, бидејќи таа „чувствува и привлечност и одбивност“ кон Кармила. Двојноста на ликот на Кармила е сугерирана од нејзините човечки атрибути, недостатокот на предаторско однесување и нејзиното заедничко искуство со Лора. Според Јонсон, Кармила може да се гледа како претстава на темната страна на целото човештво.
Извори
Како и кај Дракула, критичарите ги барале изворите користени во пишувањето на Кармила. Еден користен извор бил од дисертација за магија, вампири и привиденија на духови напишана од Дом Аугустин Калмет со наслов Traité sur les apparitions des esprits et sur les vampires ou les revenants de Hongrie, de Moravie &c (1751). Ова го докажува извештајот анализиран од Калмет, од свештеник кој дознал информации за еден град кој бил измачуван од вампирски ентитет три години претходно. Откако отпатувал во градот за да истражи и собира информации за различните жители таму, свештеникот дознал дека вампир мачел многу жители ноќе доаѓајќи од блиските гробишта и дека прогонувал многу од жителите во нивните кревети. Непознат унгарски патник дошол во градот во тој период и му помогнал на градот со тоа што поставил стапица на гробиштата и го обезглавил вампирот што живеел таму, излекувајќи го градот од нивните маки. Оваа приказна била прераскажана од Ле Фану и адаптирана во тринаесеттото поглавје од Кармила
Според Метју Гибсон, Книгата на волците (1863) на пречесниот Сабине Баринг-Гулд и неговиот извештај за Елизабет Батори, Кристабел на Колриџ (1 дел, 1797 и дел 2, 1800 година) и капетан Васили Хол. Шлос Хајнфелд; или Зима во Долна Штаерска (Лондон и Единбург, 1836) се други извори за Кармила на Ле Фану. Извештајот на Хол дава голем дел од позадината на Штаерска и, особено, модел за Кармила и Лора во ликот на Џејн Ен Кранстоун, грофицата Пургстал.
Влијание
Кармила, насловниот лик, е оригиналниот прототип за легија женски и лезбејки вампири. Иако Ле Фану ја прикажува сексуалноста на својата вампирка со внимателност што некој би го очекувал за неговото време, лезбејската привлечност очигледно е главната динамика помеѓу Кармила и нараторот на приказната.
Во споредба со другите вампири од книжевноста од 19 век, Кармила е сличен производ на култура со строги сексуални обичаи и опиплив религиозен страв. Додека Кармила избирала исклучиво женски жртви, таа емотивно се вклучувала само со неколку. Кармила имала ноќни навики, но не била ограничена на темнината. Имала неземна убавина и можела да ја промени својата форма и да помине низ цврсти ѕидови. Нејзиното животинско алтер его била монструозна црна мачка, а не големо куче како во Дракула. Меѓутоа, таа спиела во ковчег. Кармила е готска хорор приказна затоа што нејзините жртви се прикажани како подлегнати на перверзно и несвето искушение кое има тешки метафизички последици за нив.
Некои критичари, меѓу кои и Вилијам Ведер, сугерираат дека Кармила, особено во нејзината чудна употреба на наративни рамки, имала важно влијание врз „Вртење на завртката“ на Хенри Џејмс (1898).
Дракула на Брам Стокер
Иако Кармила е помалку позната и далеку пократка готска вампирска приказна од општо сметаното мајсторско дело на тој жанр, Дракула, второто е под влијание на делата на Ле Фану:
Книги
(азбучно според презимето на авторот)
Стрип
(азбучно по наслов на серијата)
Филм
(хронолошки)
Рок музика
„Кармила на љубовта“ од бендот од Монтреал се повикува на романот во неговиот наслов и текстови.
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection57" data-mw-cx-source="Google">
Периодични изданија
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection58" data-mw-cx-source="Google">
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection59" data-mw-cx-source="Google">
Радио
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection60" data-mw-cx-source="Google"> (хронолошки) <section rel="cx:Section" id="cxTargetSection61" data-mw-cx-source="Google">
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection62" data-mw-cx-source="Google">
Сцена
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection63" data-mw-cx-source="Google"> (хронолошки) <section rel="cx:Section" id="cxTargetSection64" data-mw-cx-source="Google">
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection65" data-mw-cx-source="Google">
Телевизија
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection66" data-mw-cx-source="Google"> (азбучно по наслов на серијата) <section rel="cx:Section" id="cxTargetSection67" data-mw-cx-source="Google">
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection68" data-mw-cx-source="Google">
Веб серии
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection69" data-mw-cx-source="Google">
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection70" data-mw-cx-source="Google">
Видео игри
<section rel="cx:Section" id="cxTargetSection71" data-mw-cx-source="Google">
<section rel="cx:Placeholder" id="cxTargetSection72"> <section rel="cx:Placeholder" id="cxTargetSection73"> <section rel="cx:Placeholder" id="cxTargetSection74"> <section rel="cx:Section" id="cxTargetSection75" data-mw-cx-source="Google"> <section rel="cx:Placeholder" id="cxTargetSection76"> <section rel="cx:Placeholder" id="cxTargetSection77">
D-димер
D-димер е фибринодеградационен производ, мал белковински фрагмент присутен во крвта кој настанува при разградување на претходно формиран крвен тромб при процесот на фибринолиза. Името го добил бидејќи содржи два D-фрагменти од фибрин поврзани со вкрстена врска.
Референтен опсег
Следат референтни опсези за D-димер:
Историја
D-димерите првпат биле опишани во 1970-тите, и пронашле дијагностичка примена во 1990-тите.
Список на државни водачи во 1446 година
Ова е список на државни водачи во 446 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Џудо на Летните олимписки игри 2012 – мажи до 66 кг
Турнирот во џудо до 60 килограми во машка конкуренција на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржа на 29 јули во Ексел Центарот.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Михајло Беркос
Михаило Андријович Беркос ( Михайло Андрійович Беркос, 1861 во Одеса – 1919 во Харков ) бил руски и украински уметник со грчко потекло. Работел главно во жанрот пејзажна уметност и доживеал значително влијание на европскиот импресионизам. Сликал со масла и акварели. Во своите дела тој често се свртувал кон темата на украинската природа. Работел главно во жанрот пејзажна уметност и доживеал значително влијание на европскиот импресионизам. Сликал со масла и акварели.
Биографија
Беркос е роден на 3 септември 1861 година во Одеса. Неговиот татко Андреј Игнатиевич Беркос, поданик на Грција, служел во фирмата Белино Фендер, неговата мајка Марта Ивановна потекнувала од руско благородничко семејство. Семејството живеело во нивната куќа на Пушкинскаја.
Михаило Беркос првпат студирал сликарство во школата за цртање Одеса, дипломирајќи во 1877 година Потоа го продолжил своето образование на Царската академија за уметностите во Санкт Петербург, каде студирал од 1878 до 1889 година во студиото на Михаил Клод и Володимир Орловски. Добил мали и големи сребрени медали (1884–1886), мал златен медал за сликарството Поглед на еден од најстарите паркови во Санкт Петербург (1887), златен медал за сликата Пејсаж. Шума во мочуриштето (1888). За време на празниците тој дошол во Харков со колеги уметници и насликал пејзажи, особено скици Целосни булки (1885). Во 1889 година дипломирал на академијата со чин уметник од прв степен и право да патува во странство на јавен трошок (пензија).
Од 1890 до 1893 година Беркос како пензионер на Академијата патувал низ Европа, студирајќи уметност на музеи во Франција, Германија, Шпанија, Италија, Швајцарија. Сликал многу, ја усовршувал својата техника, бил под влијание на импресионизмот и сликарството во воздух. По истекот на пензијата Беркос извесно време живеел во Санкт Петербург каде ги претставувал своите слики на изложби на здруженија на уметници. Меѓу неговите слики, од кои многу се под влијание на импресионизмот, се Лен во цветање (1893), Улица во Уман (1895), Трн (1898), Среќно село (1901), јуни (1913), Пејзаж со врби (1915), и јаболкото во цветање (1919). Во втората половина на 1890-тите се преселил во Харков. Тој живеел во предградие на Мала Даниливка со вдовицата на генералот Марија Рајник. Таму напишал скици, меѓу кои се зачувани Оранжерии (1895) и Пејзаж со црква (1897). Од 1904 година предавал во училиштето за цртање во Харков.
Во 1900 година бил изложен на Експозицијата Универзела во Париз. Самостојни изложби на Беркос се одржале во 1906 и 1908 година во Харков, имал и изложба на дела на уметниците од Харков Серхи Василкивски и Михајло Беркос во 1911 година во Киев. Тој починал од тифус на 20 декември 1919 година во Харков.
Изложби
Беркос имал интравитални самостојни изложби кои биле организирани во 1906 и 1908 година (музеј за уметност и индустрија во Харков), исто така имал изложба на слики од Серхи Василкивски и Михајло Беркос во 1911 година во Киев.