cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јонас Бјоркман
Тренирање
Енди Мареј го приклучил Бјоркман во неговиот тренерски штаб во март 2015 година за почеток на петнеделна проба за да помогне во периодот кога тренерката Амели Мауресмо била отсутна, бидејќи се согласила да работи со него за период од 25 недели. Сепак, на крајот на Австралија опен, Мауресмо го известила Мареј дека е бремена и тој објавил на крајот на април дека Бјоркман ќе биде негов главен тренер за целата сезона на трева и на целиот настап на американските тврди терени. Мауресмо би била присутна во тимот на Мареј само за турнирот во Вимблдон. Јонас Бјоркман му се приклучил на тимот на Мареј во април 2015 година, помагајќи му на Енди да победи на БМВ Опен во Минхен, неговата прва титула на земјени терени. Потоа, Мареј ја освоил својата прва титула на Мастерс 1000 на земјена подлога во Мадрид. Во јуни 2015 година, Бјоркман го тренирал Енди Мареј на Квинс каде што на крајот ја освоил својата четврта титула во Квинс Клубот на првенството во Аегон. Во средината на декември 2015 година, Мареј одлучил да не го продолжува договорот со Бјоркман. Швеѓанецот, кој се приклучил во тимот на светскиот рекет број 2 во 2015 година, ја презел тренерската функција во последните четири месеци од сезоната во отсуство на првиот тренер Амели Мауресмо, но потоа немало да биде дел од тимот.
Објективен корелатив
Објективен корелатив
Објективен корелатив е книжевен термин и се однесува на симболичка статија која се користи за да придонесе за точното објаснување на таквите традиционални необјасниви концепти, како што се чувство и боја.
Потекло на терминот
Овој термин станал популарен со Т.С. Елиот во неговиот есеј „Хамлет и неговите проблеми“. Овој поим првпат е употребен од Вашингтон Алистон околу 1840 година во ,,Вовед во дискурсот“, на неговите предавања по уметност. Дали некој тврди дека околните неоргански елементи на воздухот, земјата, топлината и водата ја создаваат нивната необична форма? Иако некои или сите од нив може да бидат многу важни за нивниот развој, тие се само како нивните предодредени корелативи кои без нивното постоење немало да бидат видливи. На сличен начин мора необичната форма на зеленчукот да претходи во животот – идеја – со цел да се создаде сопствен организам. Ниту една можна промена во соодносот на степените или пропорциите на овие елементи не може да ја смени одредената форма на едно растение, на пример, зелка во карфиол; мора засекогаш да остане зелка, голема или мала, добра или лоша. Значи, исто така е и во надворешниот свет со умот, на кој му треба, исто како условот за изразување, неговиот објективен корелатив. Значи, присуството на некој надворешен објект, предодреден да одговара на претходната идеја во неговата жива моќ е суштинска за развојот на самиот крај - пријатните емоции.
Елиот го употребил овој термин исклучиво за да се обрати на неговите потврдени уметнички механизми кои предизвикале емоции во публиката: ,,Единствениот начин на изразување на емоции во форма на уметност е наоѓање на ,,објективен корелатив“, со други зборови, група на предмети, ситуација, тек на настани кои ќе бидат формулата на таа одредена емоција; така што кога надворешните факти се дадени, емоцијата е предизвикана.
Теорија на објективниот корелатив
Теоријата на објективниот корелатив, како што се поврзува со литературата била многу развиена преку делата на книжевниот критичар и автор Т.С. Елиот, кој се поврзува со формалистичката интерпретација на литературата. Помагајќи да се дефинира објективниот корелатив, есејот на Т.С. Елиот „Хамлет и неговите проблеми“ во неговата книга „Свето дрво: есеи за поезијта и критиката“, го дискутира неговото гледиште за Шекспировиот некомплетен развој на емоциите на Хамлет. Во овој есеј Елиот тврди: „Уметничката неизбежност лежи во потполната адекватност, од надворешноста до емоцијата. Според Елиот, чувствата на Хамлет и другите ликови околу него не се доволно поддржани од приказната. Целта на објективниот корелатив е да се изразуват емоциите на ликовите преку демонстрација, а не опишување, како претходно на сликите на Платон и Петар Бери во неговата книга „Почеток на теоријата: вовед во книжевната и културната теорија“ како ,,..можеби малку повеќе од античката разлика (која прв ја направил Платон) помеѓу мимесис и диегесис...'' Според формалистичките критичари, оваа постапка за создавање на емоции преку надворешни фактори и докази поврзани заедно во објективен корелатив треба да произведе одделување од описниот начин и обединување на емоциите на книжевните дела на авторот.
Критики на објективниот корелатив
Една од многуте критики на објективниот корелатив е на Мајкл Витовски во неговата статија „Шишето кое не е таму и патката која не може да се чуе: субјективниот корелатив во комерцијалните пораки“ во кој вели дека „објективниот корелатив исто така овозможува повеќе апстрактни, а помалку директни врски...“. Уште еден можен недостаток на теориите на Елиот ја вклучува неговата претпоставка дека намерите на авторот во врска со изразувањето ќе бидат сфатени. Ова гледна точка е наведена од Балахандра Рајан како цитат во „Нови референтни дела во книжевната теорија“ од Дејвид А. Голдфарб со овие зборови: „Елиот тврди дека постои вербална формула за која било состојба на емоција кој,а пак, откако ќе се пронајде и употреби, ќе ја предизвика истата состојба, а не друга“.
Скијалиште
Скијалиште, наречено и скијачки центар, скијачко средиште, ― одморалиште развиено за скијање, скијање на даска и други зимски спортови. Во Европа, повеќето скијалишта се гратчиња или села во или во непосредна близина на скијачка област - планинска област со скијачки патеки и жичници. Во Северна Америка, почесто е скијачките области да постојат далеку од градовите, така што скијачките одморалишта обично се одредишта, често наменски изградени и самостојни, каде што скијањето е главната активност.
Места
Скијалиштата се наоѓаат и на северната и на јужната полутопка на сите континенти освен Антарктикот. Тие обично се наоѓаат на планини, бидејќи бараат голема падина. Тие исто така треба да имаат најмалку 50 см снег (освен ако одморалиштето користи суви скијачки патеки).
Високи концентрации на скијалишта се наоѓаат на Алпите, Скандинавија, западна и источна Северна Америка и Јапонија. Има и скијалишта на Андите, расфрлани низ Средна Азија и во Австралија и Нов Зеланд.
Крајни места на незатворени (најмалку една жичница надвор) скијалишта:
Видови
Скијачката индустрија ги има идентификувано напредните генерации на скијалишта:
Поимот скијачка станица исто така се користи, особено во Европа, за скијачка градба кој не се наоѓа во или во близина на град или село. Скијалиште кое исто така е отворено за летни активности често се нарекува планинско одморалиште.
Facilities and amenities
Скијачките центри имаат означени патеки за скијање, скијачки патеки. Скијчките центри најчесто имаат една или повеќе жичници за брзо придвижување на скијачи кон врвот на падините, и за да се поврзат различни патеки. Скилифтови со јаже може да се користат на кратки падини (најчесто за почетници). Поголемите скијалишта користат жичници/гондоли или гондола/телеферик за превоз преку подолги растојанија во скијалиштето. Скијаштата имаат и своја карта на патеки која ги покажува местоположбите на кои се наоѓаат лифтовите, патеките, службитеи границата на скијалиштето, и за време на сезоната за скијање издава дневен извештај за снежните услови, патеките кои се отворени и временската состојба.
Скијалиштата имаат барем една основна установа за прва помош, и одреден вид на скијачка патрола која опслужува и нуди спасување на повредените скијачи. Ски-патролата најчесто е задолжена да вспоставување правила, означување опасности, затворање на одредени патеки или делови доколку тоа условите го налагаат, и исклучување на опасните учесници од скијалиштето.
Вообичаеното скијалиште во своето подножје има билетарница, објект за купување и/или конзумирање храна и пијлоци, одмор, тоалети како и привремено оставање на опремата; школа за скијање, сервис за изнајмување и поправка на опрема, ресторан/кафуле, продавници, автобуска потојка и паркиралиште equipment rental/repair shop, restaurant/bar, shopping, shuttle bus stop and parking. Некои скијалишта нудат и можности за краткотрајно сместување и покрај самите патеки, обозможувајќи им на гостите пристап со скии веднаш во влезот на сместувањето. Скијалиштата често имаат и други активности, како возење моторна санка, санкање, санкање со санки влечени од коњ, санкање на санки влечени од кучиња, ice skating, отворен или затворен базен за пливање и кади со топла вода, некои облици на забава, како клубови, кино, театри и кабаре. Aпре-ски (фр. Après-ski, после скијање) е вид на забава, ноќен живот или јавни настани кои се случуваат токму во скијалиштата. На овој начин се зголемува ужувањето на поетителите на скијалиштето и нуди да прават нешто друго покрај скијањето и скијањето на штица. Оваа култура го има својот зачеток во Алпите, каде е најраспространета и каде скијачите често запираат во баровите по последното спуштање во денот додека сеуште ја носат целокупната своја облека и опрема за скијање.
Покрај тоа што зборот „ски“ е дериват од старо нордискиот ‘skíð’ од Норвешки, изборот на Француски е најверојатно поврзан со застапеноста на ваквите активности во Француски Алпи, а потоа е и поврзан со овој термин.
Влијанија врз животната средина
Постапките за развој на скијалиштата имаат напредувано уште со зачетокот на скијачката индустрија. Како што расте економската улога на скијачката индустрија, така и влијанието врз животната средина на развојот на скијалиштата исто така врши големи влијанија врз природниот eкoсистeм вклучувајќи го водостојот на планинските езера, реки, потоци како и живиот свет. Удобностите и инфраструктурата како бетонски градби, ски-лифтови, жичници, гондоли, пристапни патишта, паркиралишта и железници придонесуваат за урбанизација на планинските предели.
Примарни (непосредни) влијанија од развојот на скијалишта
Во последниве години, користењето на снежни топови е зголемено поради намалената количина на природен снег. Со цел да се обезбеди добар квалитет на снег, прашина или бактерии се мешаат во процесот на правење вештачки снег за да се обликуваат пободри снегулки. Да се произведе вештачки снег не само што е скапо и користи големо количество вода, туку некогаш потребна е и изградба на вештачкo езерo за постапката на создавање вештачки снег. Снежните топови префрлаат колема количина на вода неприродно по земјата и вегетацијата на тлото доцнаво пролетта, спречувајќи го растот на вегетацијата и оставајќи ги патеките голи, без вегетација.. Со доволен вишок вода, веројатноста на лизгање на земјиштето и лавини може да биде значително поголема.
Секундарно (посредно) влијание на развојот на скијалиштата
Потребниот простор за хотели, станови и секундарни живеалишта го има зголемено просторот веќе зафатен од патиштата и зградите. Додека големиот број на луѓе налага посебни системи за водовод, канализација и електрична енергија, потребен е и голем обем на градежни работи. Пристапните патишта и посипувањето со сол се причина за голема ерозија на скијалиштата. Во некои случаи, водата од природните езера мора да се користи или пак, да се градат резервоари за да се опслужат барањата од населението. Урбанизацијата на планинските подрачја и зголемената површина на непропустливи површини(асфалт, бетон) го спречува природниот тек на водата низ тлото, предизвикувајќи поместен водостој и можна причина за ерозија на непосакувани места. Исто така, кога се градатски-лифтови, просторот за градба треба да биде обликуван и дрениран, и да се постават големи бетонски блокови за столбови.
Мизогинија
Мизогинија или женомразие — омраза или предрасуда кон жени или девојки. Мизогинијата може да се манифестира на повеќе начини, вклучувајќи ја и половата дискриминација, оцрнувањето на жените, насилството врз жените и сексуалната објектификација на жените.
Дефиниции
Според социологот Алан Г. Џонсон, "мизогинија е културен став на омраза кон жените бидејќи се жени." Џонсон вели:
Социологот Мајкл Флуд, од Волонгонгскиот Универзитет, мизогинијата ја дефинира како омраза кон жените, и бележи:
Феминистичка теорија
Според некои, мизогинијата е резултат на Мадона-курва комплексот, кој е неможноста да се видат жените како ништо друго освен "мајки" или "курви"; луѓето со овој комплекс секоја жена ја ставаат во една од овие категории.
Феминистичкиот теоретичар Мерилин Фрај тврди дека мизогинијата на мажите е, во својата основа, фалогоцентрична и хомоеротична, бидејќи ги претпочитаат и сметат за подобри мажите.
Во доцниот 20 век, според теоретичарите од вториот феминистички бран мизогинијата е и причина и резултат на патријархалните општествени структури.
Според социологот Мајкл Флуд: "омразата кон мажите нема системска, трансисторична, институционализирана и законска антипатија како мизогинијата".
Роберт Зиодмак
Роберт Зиодмак (роден на 8 август 1900 година во Дрезден, починал на 10 март 1973 година во Локарно) бил германски филмски режисер, сценарист и филмски продуцент. Во 1929 година го снимил филмот Луѓе во недела. Тој избегал од национал-социјалистичката диктатура во Германија и во 1940-ти години се истакнал, работел како режисер во Холивуд односно како режисер на трилер и ноар, како што се Спиралните скали и Одмаздници на подземниот свет, кои се сметаат за класици на нивните жанрови.
Белоруска култура
Културата на Белорусија — производ на милениумски развој на земјата која била под влијание на голем број различни фактори. Тие фактори ги вклучуваат физичка средина, етнографското потекло на Белорусите (спојување на словенските новодојденци со балтичките домородци); паганството на раните доселеници и нивните домаќини; Источното православно христијанство како врска со византиските литературни и културни традиции; недостаток на природни граници во земјата; протокот на реките и кон Црното и кон Балтичкото Море; и разновидноста на религиите во регионот (католицизам, православие, јудаизам и ислам).
Раното влијание на Западот врз белоруската култура се одвивало преку применувањето на Магдебуршкото право, кое претставува повелби со кои се давало општинска самоуправа и тие повелби се засновале на законите на германските градови. Овие повелби биле доделени во 14 век и 15 век од големите војводи и кралеви на голем број градови, вклучувајќи ги Брест, Гродно, Слуцк и Минск. Традицијата на самоуправување не само што ги олеснило контактите со Западна Европа, туку и ја негувало самодовербата, претприемништвото и чувството за граѓанска одговорност.
Во 1517-1919 година, Франциск Скарина (околу 1490-1552) ја превел Библијата на народен јазик (стар белоруски). Под комунистичкиот режим, работата на Скарина била многу потценета, но во независна Белорусија тој станал инспирација за новонастанатата национална свест, исто толку за неговото застапување на белорускиот јазик, како и за неговите хуманистички идеи.
Од 14 до 17 век, кога идеите на хуманизмот, ренесансата и реформацијата биле живи во Западна Европа, овие идеи биле воведени и во Белорусија поради трговските односи со западните земји и поради запишувањето на синовите на благородниците во западните универзитети. Реформацијата и контрареформацијата, исто така, придонеле многу за подемот на полемичките списи, како и за ширењето на печатниците и училиштата.
Во текот на 17 и 18 век, кога Полска и Русија вршиле длабоки политички и културни упади во Белорусија со асимилирање на благородништвото во нивните соодветни култури, владетелите успеале да ја поврзат „белоруската“ култура првенствено со селските начини, фолклорот, етничкото облекување и етничката обичаи, со преклопување на христијанството. Ова претставувало појдовната точка за некои национални активисти кои се обидиле да постигнат државност за својата нација кон крајот на 19 и почетокот на 20 век.
Развојот на белоруската литература, ширејќи ја идејата за националност за Белорусите, била олицетворение на литературните дела на Јанка Купала (1882–1942) и Јакуб Колас (1882–1956). Делата на овие поети, заедно со неколку други извонредни писатели, станале класици на современата белоруска литература со тоа што нашироко пишувале на рурални теми (селото било местото каде писателите го слушале белорускиот јазик) и со модернизирање на белорускиот литературен јазик, кој малку се користел од 16 век. Авторите на пост-независноста во 1990-тите продолжиле нашироко да ги користат руралните теми.
За разлика од фокусот на литературата на руралниот живот, другите полиња на културата - сликарството, скулптурата, музиката, филмот и театарот - се фокусирани на урбаната реалност, универзалните грижи и универзалните вредности.
Музика
По Втората светска војна, музиката се фокусирала на тешкотиите на белорускиот народ или на оние кои зеле оружје во одбрана на татковината. Ова претставува временски период во кој Анатолиј Богатирев, креаторот на операта „Во шумите на Полесија“, служел како „тутор“ на белоруските композитори. Националниот академски театар за балет, во Минск, бил награден со наградата Benois de la Danse во 1996 година како најдобра балетска компанија во светот.
Популарната советска белоруска музика била составена од неколку истакнати бендови, од кои многу изведувале белоруска народна музика. Фолк рок чинот Песнијари, формиран во 1969 година од гитаристот Владимир Мулјавин, станал најпопуларниот фолк бенд на Советскиот Сојуз и често патувал низ Европа. Примерот на Песнијари ги инспирирал Сјабри и Вераси да го следат нивниот пат. Традицијата на Белорусија како центар на фолк и рок музиката денес ја продолжуваат Stary Olsa, Vicious Crusade и Gods Tower, меѓу другите. Рок музиката на Белорусија се појавила во времето на Перестројка. Бендовите како Bi-2 (во моментов живеат во Русија), Лапис Трубецкој, Крама и УЛИС биле основани во доцните 1980-ти или раните 1990-ти. Иако рок музиката стекнала популарност во последниве години, белоруската влада го потиснал развојот на популарната музика преку различни правни и економски механизми. Поради овие ограничувања, многу белоруски бендови претпочитаат своите музички кариери да ги продолжат во Русија или Украина.
Истражувачите Маја Медич и Лемез Ловас во 2006 година известиле дека „независното создавање музика во Белорусија денес е сè потешко и ризично“ и дека белоруската влада „врши притисок врз „неофицијалните“ музичари - вклучително и „забрана“ од официјалните медиуми и наметнување сериозни ограничувања за изведбата во живо“. Во видео интервју на freemuse.org, двајцата автори ги објаснуваат механизмите на цензура во Белорусија.
Од 2004 година, Белорусија испраќа уметници на Изборот за песна на Евровизија.
Облека
Традиционалниот дводелен белоруски фустан потекнува од времето на Киевска Русија, а продолжува да се носи и денес на специјални настани. Поради студената клима во Белорусија, облеката е изработена од ткаенини кои обезбедуваат затворена покривка и топлина. Тие биле дизајнирани или со многу нишки од различни бои исткаени заедно или украсени со симболични орнаменти. Белоруските благородници обично ги увезувале своите ткаенини и ги избирале боите на црвена, сина или зелена. Мажите носеле кошула и панталони украсени со ремен, додека женките подолга кошула, здолниште наоколу наречено „паниова“ и шамија. Облеките исто така биле под влијание на фустанот што го носеле Полјаците, Литванците, Летонците и другите европски нации и се менувале со текот на времето поради подобрувањата во техниките што се користат за правење облека. Везењето игра важна улога во белоруските традиции.
Светско наследство
Белорусија има четири места на светско наследство, при што две од нив се делат меѓу Белорусија и нејзините соседни земји. Четирите се комплексот Мирски замок, Несвишкиот замок, Национален парк Беловешка шума и Струвеов геодетски лак (заеднички со Естонија, Финска, Латвија, Литванија, Норвешка, Молдавија, Русија, Шведска и Украина).
Литература
Белоруската литература започнала со религиозно пишување од 11 до 13 век; претставително е делото на поетот од 12 век Кирил Туровски. Римувањето било вообичаено во овие дела, кои главно биле напишани на старобелоруски, латински, полски или црковно-словенски. До 16 век, жителот на Полоцк, Франсиск Скарина, ја превел Библијата на белоруски. Била објавена во Прага и Вилнус помеѓу 1517 и 1525 година, што ја прави првата книга отпечатена во Белорусија или каде било во Источна Европа. Современиот период на белоруската литература започнал кон крајот на 19 век; еден важен писател бил Јанка Купала. Многу од писателите во тоа време, како што се Улаѕимир Жилка, Казимир Свајак, Јакуб Колас, Змитрок Бјадула и Максим Харецки, пишувале за весник на белоруски јазик наречен Наша Нива, објавен во Вилнус. Откако (источна) Белорусија била инкорпорирана во Советскиот Сојуз, владата ја презела контролата врз белоруската култура, и до 1939 година слободниот развој на литературата се случувала само на териториите инкорпорирани во Полска (Западна Белорусија). Неколку поети и автори заминале во егзил по нацистичката окупација на Белорусија, за да се вратат дури во 1960-тите. Во повоената литература, централна тема била Втората светска војна (во Белорусија позната како Голема патриотска војна), која оставила особено длабоки рани во Белорусија (Васил Бикав, Алес Адамович итн.); често била прикажувана и предвоената ера (Иван Мележ). Големо заживување на белоруската литература се случило во 1960-тите со романите објавени од Васил Бикав и Улаѕимир Караткевич.
Театар
Белорускиот театар, исто така, почнал да се здобива со популарност во раните 1900-ти, а Ихнат Бујнички се сметал за негов основач. Како и да е, некои истакнати драми како Пинскаја шлјахта на Викентиј Дунин-Марцинкевич биле напишани во 19 век. Една од најпознатите драми во Белорусија, Паулинка (напишана од Јанка Купала), била изведена во Сибир за Белорусите кои биле испраќани во регионот. Документацијата на белоруската народна музика се протега барем до 15 век. Пред тоа, скомороките биле главната професија за музичарите. Невматичното пеење, наречено „знамени“ (руски: знамёна - знаци), се користело до 16 век во православната црковна музика, проследено со двесте стилски иновации кои се потпирале на ренесансната и протестантската реформација. Во 17 век, Partesnoe penie, делумно пеење, станало вообичаено за рефрените, а потоа и приватни театри основани во градовите како Минск и Витебск. Популарни музички групи од Белорусија ги вклучуваат Песнијари, Дремалин и НРМ. Во моментов, има 27 професионални театарски групи на турнеја во Белорусија, 70 оркестри и 15 агенции кои се фокусираат на промовирање концерти.
Во 2005 година, драматурзите Николај Калезин и Наталија Колјада го основале Белорускиот слободен театар, андерграунд театарски проект посветен на отпорот на притисокот и цензурата од владата на Белорусија. Групата настапува во приватни станови и барем една таква претстава била разбиена од специјалните сили на белоруската полиција Белорускиот слободен театар ја привлекол поддршката од значајни западни писатели како Том Стопард, Едвард Бонд, Вацлав Хавел, Артур Копит и Харолд Пинтер.
Куклен театар
Батлејка, аматерски куклен театар, станал популарен во Белорусија во 16 век, а врвот на неговата популарност било во 18-19 век. Првиот професионален куклен театар, [https://en.belarus.travel/landmarks/theatres-belarus#:~:text=The%20Belarusian%20State%20Puppet%20Theater%20is%20one%20of,Gomel.%20In%201950%20the%20theater%20moved%20to%20Minsk. Белорускиот државен куклен театар] ( Беларускі Дзяржаўны Тэатар Лялек) бил основан во Гомељ во 1938 година
Руско влијание
По поделбата на Полска, Царска Русија вовела политика на деполонизација на Рутенците. Сепак, дури и по многу случаи кога белоруските народи биле подложени на она што некои го нарекуваат русификација, било јасно дека тоа создало посебна етничка припадност и посебна култура која не била ниту полска ниту руска. Во пописот од 1897 година, повеќето од населението го нарекувале својот јазик како белоруски, а не како рутенски (и толкуван како руски од царските власти), како што тоа го правеле за време на полското владеење.
20 век целосно и овозможило на Белорусија да ја покаже својата култура на светот. Значајни белоруски поети и писатели се Јанка Купала, Максим Бахдановиќ, Васил Бикав и Улаѕимир Караткиевич. Помогнало и политиката на коренизација на Советскиот Сојуз која го поттикнувал национализмот на локално ниво. Белорускиот јазик бил многупати реформиран за целосно да ја претстави фонетиката на современиот говорител. Во моментов рускиот јазик се користи во официјалната работа и во другите делови на белоруското општество.
Фестивали
Белоруската влада спонзорира многу годишни културни фестивали: Славјански базар во Витебск; „Минска пролет“; „Словенски театарски средби“; Меѓународен џез фестивал; Национален фестивал на бербата; „Уметност за деца и млади“; Конкурс на младински естрадни шоу уметности; „Музите на Несвиж“; „Замокот Мир“; и Националниот фестивал на белоруската песна и поезија. Овие настани прикажуваат талентирани белоруски изведувачи, без разлика дали се работи за музика, уметност, поезија, танц или театар. На овие фестивали се доделуваат различни награди именувани по советски и белоруски херои за извонредност во музиката или уметноста. Современите националисти тврдат дека повеќето од овие спонзорирани настани немаат никаква врска со белоруската култура, а камоли со културата како таква, но сите настани се предмет на експертиза на белоруското Министерство за култура. Неколку државни празници, како Денот на независноста или Денот на победата, привлекуваат големи толпи и вклучуваат различни прикази, како што се огномет и воени паради. Повеќето фестивали се одржуваат во Витебск или Минск.
Спорт
Од Летните олимписки игри во 1952 година до крајот на советската ера, Белорусија се натпреварувала на Олимписките игри како дел од советскиот олимписки тим. За време на Олимпијадата 1992 година во Барселона, Белорусија се натпреварувала како дел од Обединетиот тим. Спортистите на нацијата се натпреварувале на Олимписки игри како Белоруси за прв пат за време на Зимските олимписки игри во 1994 во Лилехамер. Белорусија има освоено вкупно 52 олимписки медали; 6 златни, 17 сребрени и 29 бронзени. Националниот олимписки комитет на Белорусија е предводен од претседателот Лукашенко од 1997 година; тој е единствениот шеф на држава во светот на оваа функција.
Фудбалската репрезентација никогаш не се квалификувала на голем турнир; сепак, БАТЕ Борисов играл во Лигата на шампионите. Добивајќи големо спонзорство од владата, хокејот на мраз е најпопуларниот спорт во државата. Националната хокеарска репрезентација завршила на четвртото место на Олимписките игри во Солт Лејк Сити во 2002 година по незаборавната победа над Шведска во четвртфиналето и редовно се натпреварува на Светските првенства, честопати влегувајќи во четвртфиналето. Бројни белоруски играчи се присутни во Континенталната хокеарска лига во Евроазија, особено за белорускиот клуб Динамо Минск, а неколкумина исто така играле и во Националната хокеарска лига во Северна Америка. Дарја Домрачева е водечка биатлонка чии почести вклучуваат три златни медали на Зимските олимписки игри 2014 година.
Тенисерката Викторија Азаренка станала првата Белорусинка која освоила Грен слем титула на Австралија Опен во 2012 година. Таа, исто така, го освоила златниот медал во мешани двојки на Летните олимписки игри 2012 година со Макс Мирњи, кој има десет Грен слем титули во двојки. Арина Сабаленка победила на турнирот во поединечна категорија во Вухан Опен во 2018 година.
Други значајни белоруски спортисти го вклучуваат велосипедистот Васил Кириенка, кој го освоил Светското првенство во друмски хронометар во 2015 година и тркачката на средни патеки Марина Арзамасава, која го освоила златниот медал на 800 метри на Светското првенство во атлетика во 2015 година.
Мери Роуз Туит
Мери Роуз Туит (25 декември 1930 – 2005) била едукатор и политичар во Монсерат. Таа била првата жена што била министерка во таа земја.
Белоруска култура
Спорт
Андреј Арловски, кој е роден во Бабрујс, Белоруска ССР, е актуелен борец на УФЦ и поранешен светски шампион во тешка категорија на УФЦ.
Мери Роуз Туит
Ќерка на Едгар Питерс и Сара Рајан (роденото Дорсет), таа е родена како Мери Роуз Питерс во Кинсејл. Студирала на колеџот за обука на наставници Ердистон во Барбадос од 1953 до 1955 година. Се вратила во Монсерат и била именувана како главен учител во училиштето Сент Патрик. Студирала дополнителна година на Институтот за образование на Универзитетот во Оксфорд. Во 1958 година се омажила за Адолфус Туит. Таа поднела оставка во 1968 година, откако била препуштена на функцијата инспектор на училиштата. Туит била префрлена во Министерството за социјални услуги, но поднела оставка на таа позиција откако сфатила дека станува збор за ќорсокак. За кратко време таа управувала со историски хотел на островот.
Белоруска култура
Спорт
Белорусија имала машка репрезентација во одбојка на плажа која се натпреварувала на Континенталниот куп во одбојка на плажа 2018–2020.
Мери Роуз Туит
Во 1970 година, Туит се кандидирала како кандидат за Прогресивната демократска партија во јужниот округ и била избрана во Законодавниот совет на Монсерат. Во 1970 година, таа била именувана за министер одговорна за образование и здравство и благосостојба. Туит била поразена кога се кандидирала за реизбор во 1978 година, губејќи од Џозеф Тајлор.
По напуштањето на политиката, таа работела на административна позиција на Американскиот универзитет на Карибите.
Туит исто така била успешен нетбол играч. Репрезентативка била во 1950 година. Таа била капитен на тимот на Монсерат во 1959 година. Во 1963 година, таа била тренер и менаџер за тимот на Монсерат. Таа исто така служела како претседател на Нетбол асоцијацијата Монтсерат и Нетбол одборот на Западна Индија.
Портрет
Портрет (француски слика на нечиј лик, од латинскиот збор protrahere што значи да се изнесе на виделина) означува во ликовната уметност приказ на некој одреден човек односно на неговиот лик или и фигура. Покрај чисто надворешната сличност треба да се истакнат и психолошките карактерстики на оној кој е портретизиран. Функцијата на портретот е да репрезентира одредена личност и да сочува спомен на неа. Многу учења и религии (на пример исламот) го одтфрлува портретот токму затоа што за него врзува некои окултни особини.
Историски развој на портретот
Во стариот Египет се развил пластичниот портрет со фини психолошки црти постепено од идеализирани форми на древни ориентални портрети на владетелите (амарнски стил). Во доцниот старогрчки период и хеленизмот се развил извесен натурализам во прикажувањето на физиономијата. Во Рим најпрвин бил застапен изразито реалистичен стил со многу поединечни одлики- што било условено со култот на предците и со етрурското влијание - додека потоа не се повеќе идеализирани под влијание на владетелските култови на царевите. Оваа на крај довело до потполно осиромашување на уметничкиот приказ. Под римското владеење во Египет се создале портрети на мумии што биле први самостојни портретски слики на дрво.
Во ранохристијанската и средновековната уметност се изгубила античката традиција на портретирање затоа што овоземската човекова форма не била сметана за важна и за достоинствено прикажување. Кај средновековните портрети (на пример на надгробните плочи или во сликањето на минијатурите) биле доволни атрибути (инсигнии, грбови) за идентификација на оној кој е претставен. Инаку, ликот е прикажуван млад, сведен, схематизиран и идеализиран.
Првата промена на овој став се покажала во 14 век на пример на портретските бисти на работилницата Парлер во Прага или на фигурите на ктитори на олтарските композиции. Тогаш настанале и првите автопортрети во пластика. Првиот автономен двоен портрет во полна фигура го насликал Јан ван Ајк околу 1425 година (венчална слика на брачниот пар Арнолфини). Во сликарството и уметноста изработката на медали на италијанската Рана ренесанса преовладал најпрвин класичниот, строг портрет на профил (на пр. кај Пизанела).
На почетокот на 16 век стигнала нововековната уметност на портретот под влијание на новото хуманистичко гледање на човекот својот први процут и развила цела лепеза на форми. Значајни портретисти од времето на ренесансата се Леонардо да Винчи, Рафаел, Тицијан во Италија а северно од Алпите тоа се Албрехт Дирер, Лука Кранах Старији, Антонис Мор, Жан и Франсоа Клуе. Сликарството на портрети на мал формат кое се развило во Франција во 15 век стекнало интернационално значење благодарејќи на сликарите како што се Ханс Холбајн Млаѓи а во епохата на рококо ќе напредува до омилената форма на сликање портрети.
Во барокот најпрвин водечка била уметноста на портрети кои доаѓале од Холандија а во XVIII век тоа била портретската уметност на Англија (Томас Гејнсборо, Џошуа Рејндолс, Хенри Рејберн). Сликарството на портрети се искачило на скалата на вредности до најзначајна уметничка задача-за што пример е ситуацијата во апсолутистичка Франција каде на дворовите на кралевите работеле специјалисти за портрети. При тоа поважно од психолошкиот израз била возвишената претставителност која се создавала со помош на патетичната поза и помпезното драпирање со раскошни ткаенини кои биле чести во рамки на некоја митолошка сцена.
Кон крајот на XIX век портретското сликарство го губи своето најистакнувано значење поради појавата на фотографијата и покрај тоа што повремено се користат нови техники (Франц фон Ленбах). Во XX век првенствено германските сликари на експресионизмот овозможиле делумно оживување на овој уметнички вид (Ловис Коринт, Оскар Кокошка, Макс Бекман). Повеќе не се барале реалистични или идеализирани прикази туку само психолошко претставување. Во делата на некои уметници како што е Пабло Пикасо овој пристап водел до апстракција.
Структурализам
Структурализмот е метод на хуманистичките науки кој се обидува да анализира одредена област (на пример, митологија) како сложен систем на меѓусебно поврзани делови. Започнал во лингвистиката со работата на Фердинанд де Сосир (1857-1913), но многу француски интелектуалци сметаат да треба да има поширока примена, па моделот е брзо променет и применет во други области, како што се социологија, антропологија, психологија, психоанализа, теорија на литературата и архитектурата. Ова водело до почетоците на структурализмот не само како метод, туку и како интелектуално движење кое го преземало егзистенцијалистичкиот пиедестал во Франција во 1960-тите.
Во 1970-тите, дошло до внатрешен напад од страна на критичарите, кои обвиниле дека бил премногу строг и неисториски. Сепак многу теоретичари на структурализмот, како што е Жак Лакан, продолжиле да го истакнуваат влијанието на континенталната филозофија, и многу од темелните претпоставки на неговите критичари, поддржувачи на постструктурализмот, т.е предводници на постструктурализмот се само продолжение на структурализмот.
Според Алисон Еситер, постојат четири идеи се заеднички на различните форми на структурализмот, како „интелектуален тренд“. Прво, структурата е она што ја одредува позицијата на секој елемент во една целина. Второ, структуралистите веруваат дека секој систем има структура. Трето, структуралистите се заинтересирани за „структуралистичките“ закони, кои се занимаваат со соживотот, а не со промените. И, на крајот, структурите се „вистинските работи“ кои лежат под површината или појавата на значењето.
Историја
Структурализмот се појавил во науката во втората половина на XX век и прераснал во еден од најпопуларните движења во академските области кои се занимаваат со анализа на јазикот, културата и општеството. Работата на Фердинанд де Сосир за лингвистика генерално се смета за почетна точка на структурализмот. Терминот „структурализам“ се појавил во делата на францускиот антрополог Клод Леви-Строс и се проширил во Франција како „структуралистичко движење“ кое е поттикнато од работата на мислителите како Луј Алтисер, психоаналитичарот Жак Лакан, како и структуралниот марксизам на Никос Пулантес. Повеќето членови не се опишувале како дел од таквиот метод. Структурализмот е тесно поврзан со семиотиката. Постструктурализмот се обидел да се разликува од едноставната употреба на структуралистичкиот метод. Деконструкцијата е обид да се избега од структуралистичката мисла. Некои интелектуалци како Јулија Крстева, на пример, го земаат структурализмот (и рускиот формализам) за почетна точка за подоцнежното појавување на истакнати пост-структуралисти. Структурализмот имал различни степени на влијание во општествените науки, најмногу во областа на социологијата.
Структурализмот во лингвистиката
Структурализмот тврди дека човечката култура треба да се сфати како систем од знаци. Роберт Сколс го дефинира структурализмот како резултат на модернистичките оттуѓувања и безнадежност. Структуралистите се обидувале да ја развијат семиологијата (систем на знаци). Фердинанд де Сосир бил основач на структурализмот во XX век, а доказ за тоа може да се најде во „Курс по општа лингвистика“, книга напишана од колегите на Сосир по неговата смрт, а заснована на белешките на неговите ученици, кадешто тој се концентрирал на употребата на јазикот (јазик или говор), а не на основниот систем на јазикот, и ја нарекол неговата теорија семиологија. Меѓутоа, откритието на основниот систем морало да се направи преку испитување на говорот. Според тоа, структуралистичките јазичари се всушност рана форма на корпус јазичарите. Ова движење се задржало на истражувањето за тоа како елементите на јазикот се меѓусебно поврзани во сегашноста, т.е, „синхрониски“ а не „дијахрониски''. На крај, тој тврдел дека јазичаричките знаци се составени од два дела, означувач (звучниот редослед на  зборовите, во замислата во умот - како кога ние во себеси рецитираме стихови од песна, или - во реалната, физичка реализација, како дел од говорен акт) и означено (концепт или значење на зборовите). Ова е сосема различно од претходните методи кои се фокусираат на односите помеѓу зборовите и предметите во светот кои ги определуваат (Рој Харис и Талбот Тејлор, знаци во јазичната мисла, 1. издание 1989, стр. 178-179).
Клучни поими во структуралната лингвистика се поимите на моделот, синтагмата и вредноста, иако овие поими не биле сè уште целосно развиени во Сосировата мисла. Структуралната парадигма е всушност класа на јазичарички единици (лексеми, морфеми, дури и објекти) кои се возможни во една одредена позиција во дадена јазична околност (како дадена реченица), која е синтагмата. Различните функционални улоги на овие членови од моделот се наречени вредност. Структуралната книжевна критика го поврзува книжевниот текст кон поголема сеопфатна структура, опсег на интертекстуални врски, модел на универзалната раскажувачка структура или поим на наративност, што е систем на повторливи шеми и мотиви.
Најјасен и најважен пример на Прашката школа за структурализмот лежи во фонемиката. Наместо едноставно составување на список на звуци во јазикот, во Прашката школа се бара да се испита колку се тие поврзани. Тие утврдиле дека звуците во јазикот можат да бидат анализирани како серија на спротивности. Па англиски звуците /p/ и /b/ ги претставуваат различни фонеми, бидејќи постојат случаи (минимални парови), кадешто контрастот помеѓу две е единствената разлика помеѓу два различни зборови (на пример, "pat" и "bat"). Анализирајќи звуци во смисла на контрасти, исто така, отвора спореден ефект – разјаснува. На пример, Јапонците тешко разликуваат /r/ и /l/ во англиски јазик поради тоа што овие звуци не се различни во јапонскиот. Иако овој метод е сега стандарден во лингвистиката, во тоа време бил бунтовен. Фонологија ќе стане парадигматичка основа на структурализмот во различни области.
Структурализмот во антропологијата и социологијата
Главни статии: целокупната антропологија и структурален функционализам
Според структуралната теорија во антропологијата и социјалната антропологија, значењето е произведено во рамките на културата преку различни вежби, феномени и активности, кои служат како систем на значењето. Структуралистчките истражувачки активности, како разликата во подготовка на храна и ритуалите за служење, верските обреди, игри и книжевни и некнижевни текстови, како и други форми на забава, се користат за да се откријат структурите од кои е произведено значењето и спроведено во културата. На пример, еден истакнат експерт за структурализмот и антрополог, Клод Леви-Строс, во 1950-тите ги анализирал културните феномени, вклучувајќи митологија, сродство (сојузната теорија и инцест табуто), и подготовка на храна (види структурална антропологија). Освен овие истражувања, произвел и повеќе јазично-фокусирани записи, кадешто ја применил разликата помеѓу говор и јазик во неговата потрага за основните структури во човечкиот ум, тврдејќи дека структурите кои ја формираат "длабоката граматика" на општеството потекнуваат од умот и дејствуваат во нас несвесно. Леви-Строс е инспириран од теоријата за информации и математиката.
Друг концепт е позајмен од прашката јазичаричка школа, каде што Роман Јакобсон и други ги анализираат звуците, врз основа на присуството или отсуството на извесни одлики (како на пример безвучност наспроти звучност). Леви-Строс го вклучил во неговата концептуализација на универзални структури на умот, врз основа на парови на бинарни структури, како што се топло-ладно, машко-женско, култура-природа. Трето влијание дошло од Марсел Мос, кој пишувал за подарена размена на системи. Врз основа на Мос, на пример, Леви-Строс тврдел дека сродните системи се засноваат на размена на жени меѓу групите (позиција позната како „теорија на заедница“), спротивставена на „потеклото“ на теоријата опишана од Едвард Еванс-Причард и Мајер Фортез.
Некои антрополошки теоретичари, придавајќи значителна вина на грешките на Леви-Строс за структурализмот, не скршнуваат од фундаменталните структурни основи на човечката култура. Биогенетичката структуралистичка група, на пример, тврдела дека некои видови структурни наоди за култура мора да постојат, затоа што сите луѓе наследуват ист систем на структурата на мозокот. Група на невроантрополози биле предложена. Тие ги формирале наодите за покомплетни научни искази на културните сличности и разлики барајќи интеграција на културната антропологија и невронауката - програма, исто така прифатена од теоретичарите, како што е Виктор Тарнер.
Структурализмот во книжевни теории и книжевна критика
Во книжевната теорија, структурализмот е пристап на анализирање на наративните материјали со акцентирање на непроменливата структура, врз која се заснова јазичниот систем од знаци на Фердинанд де Сосир. Структуралистите тврдат дека секој текст мора да има структура, која објаснува зошто е полесно за искусните читатели отколку за неискусните читатели да го протолкуваат текстот. Затоа, тие велат дека сè што е напишано се чини дека е под одредени правила, „правила на граматиката“, кои се изучуваат во образовните институции, а кои чекаат да бидат разоткриени. Потенцијален проблем на структуралистичкото толкување е дека тоа може да биде многу отпорен, што Кетрин Белсеи нарекува, „структуралистичката опасност од рушење на сите разлики“. Пример за такво читање може да биде ако ученикот заклучува дека авторот на ,,Приказна за Западната Страна“ не напишал ништо „навистина“ ново, затоа што нејзиното дело ја има истата структура како „Ромео и Јулија“ од Шекспир. Во двата текста момчето и девојката се заљубуваат (симболична „формула“ би била момче + девојка), и покрај фактот дека тие им припаѓаат на две групи кои се мразат (групата на момчиња - групата на девојки "или" непријателските сили), а конфликтот е решен со нивната смрт. Ако структуралистичкото читање се фокусира на повеќе текстови, мора да има некој начин на кој овие текстови ќе се обединат меѓу себе во еден систем. Разновидноста на структурализмот е таква што еден книжевен критичар би можел да направи исто тврдење за приказната за две пријателски семејства (фамилијата на момчето + фамилијата на девојчето), кои посредуваат брак меѓу нивните деца, и покрај фактот што децата се мразат меѓу себе (момче-девојка), и затоа децата извршуват самоубиство да го избегнат договорениот брак. Оправдување е дека структурата на втората приказна е "инверзија" на првата: односот помеѓу вредностите на љубовта и вмешување на две различни страни е укината.
Структуралистичката книжевна критика тврди дека „нова вредност на книжевниот текст“ може да лежи само во нова структура, а не во специфичноста на развојот на ликовите во кој структурата е изразена. Една гранка на книжевниот структурализам, како фројдијанизам, марксизам, граматичката трансформација се претпоставува дека е длабока и површинска структура. Во фројдијанизмот и марксизмот длабоката структура е приказна, во случајот на Фројд битка на крајот меѓу животот и смртниот инстинкт, и кај Маркс конфликтот помеѓу класите засновано на економијата.
Литературниот структурализам често го следи водството од Владимир Проп, Алжирдас Жулиен Греимас и Клод Леви-Строс, стремејќи се кон основните елементи во приказната и митовите, а од неодамна и на анегдотите, кои се комбинирани на различни начини за да се произведуваат многу варијанти на приказната или митот. Исто како кај Фројд и Маркс, но спротивно од трансформационата граматика, овие основни елементи го носат значењето.
Постои значителна сличност помеѓу структуралните теории на литературата и архетипската критика на Нортроп Фрај, која исто така е заслужна за антрополошкото изучување на митови. Некои критичари се обиделе да ја применат теоријата на поединечни дела, но напорите да се најде единствена структура во поединечни книжевни дела е спротивно на структуралистичката програма и има афинитети кон новата критика.
Друга гранка на книжевниот структурализам е семиотиката врз основа на работата на Фердинанд де Сосир.
Структурализмот по Втората светска војна
Во текот на 1940-тите и 1950-тите години, егзистенцијализмот претставен од Жан-Пол Сартр бил доминантното расположение. Структурализмот станал познат во Франција по Втората светска војна, особено во 1960 година. Почетната популарност на структурализмот во Франција го предводела ширењето низ целиот свет. Општествените науки биле под големо влијание.
Тој го познавал Јакобсон и биле заедно во Њујорк за време на Втората светска војна. Тој бил под влијание и на структурализмот, Јакобсон, како и на американската антрополошката традиција.
Во „Основната структура“ тој ги проучувал сродните системи од структуралистичка  гледна точка, и покажал како очигледно различни општествени организации се всушност различни пермутации на некои основни структури на сродство. Во доцните 1950-тите години тој ја објавил „Структурална антропологија“ колекција на есеи кои ја опишуваат неговата програма за структурализмот.
До почетокот на 1960-тите структурализмот како движење станал самостоен, а некои верувале дека нуди уникатен пристап кон човековиот живот кој ќе ги покрие сите дисциплини. Ролан Барт и Жак Дерида се фокусирале на тоа како структурализмот може да се примени во литература.