cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симеон Дени Поасон
Придонеси
Денес е именувана Поасонова равенка по него или равенка на потенцијална теорија, и првпат била издадена во Билтен де ла сосиете филоматик (Bulletin de la société philomatique) (1813). Ако функција во одредена точка ρ = 0, се добива Лапласовата равенка:
Во 1812 година Поасон открил дека Лапласовата равенка важи само надвор од цврсто тело. Доказ за маси со променливи густини првпат дал Карл Фридрих Гаус во 1839 година. Двете равенки имаат еквиваленти во векторската алгебра. Поасоновата равенка за дивергенција на градиентот на скаларно поле, φ во 3-димензионален простор е:
Ако Поасоновата равенка за површински електричен потенцијал, Ψ, се земе како функција од густината на електричниот полнеж, ρe во одредена точка:
во која повеќето од случаите не можат да се решат аналитички. Во поларните координати, Поасон-Болцмановата равенка е:
Која исто така не може да се реши аналитички. Ако полето φ не е скалар, Поасоновата равенка важи и може да биде пример во 4-димензионален Минковски простор:
ако ρ(x, y, z) е постојана функција и ако r→ ∞ (или ако точка се стреми кон бесконечност), функцијата φ се движи кон 0 доволно брзо, па решение на Поасоновата равенка е Њутнов потенцијал од функцијата ρ(x, y, z):
каде r е растојание меѓу зафатнински елемент dv и точка M.
Друг Поасонов интеграл е решение на Гриновата функција за Лапласовата равенка со Дирихлеовиот услов над кружен диск:
На ист начин ја дефинираме Гриновата функција за Лапласовата равенка со Дирихлеов услов, ∇² φ = 0 над сфера со полупречник R. Овој пат Гриновата функција е:
каде
r е растојанието меѓу точките (x, y, z) и (ξ, η, ζ), и
r1 е растојанието меѓу точките (x, y, z) и точката (Rξ/ρ, Rη/ρ, Rζ/ρ), симетрична на точката (ξ, η, ζ).
Поасоновиот интеграл ја има следната форма:
Двете Поасонови најважни статии на таа тема се Sur l'attraction des sphéroides (Connaiss. ft. temps, 1829), и Sur l'attraction d'un ellipsoide homogène (Mim. ft. l'acad., 1835). Во чистата математика, неговите најважни дела се неговата серија од статии за конечни интеграли, и дискусијата за низите на Фурје, која ги поставила темелите на класичните истражувања на Петер Густав Лежен Дирихле и Бернард Риман на иста тема. Исто така ги проучувал интегралите на Фурје. Поасоновата дистрибуција во теоријата на веројатност е именувана според него. Во неговиот Трактат за механиката (Traité de mécanique) кој бил напишан во стилот на Лаплас и Лагранж, покажал многу новини како експлицитното користење на моментум;
кое влијаело на работата на Хамилтон и Јакоби. Освен неговите бројни статии, Поасон издал бројни расправи, повеќето од кои биле наменети да формираат дел од поголемо дело за математичка физика, кое не доживеал да го доврши. Меѓу нив се: Превод на Поасоновата Treatise on Mechanics била издадена во Лондон во 1842.
Во 1815, Поасон проучувал интеграции по патеки во комплексна рамнина. Во 1831 ги извел равенките Навје-Стоукс независно од Навје.
Грешни погледи кон брановата теорија за светлина
Поасон покажал изненадувачка надменост кон брановата теорија за светлината. Бил член на „старата гарда“ на Кралската академија, кои одлучно верувале во корпускуларната теорија за светлината и тоа што сè повеќе се прифаќала брановата теорија за светлината ги вознемирило. Во 1818 година, академијата распишала награда за дифракција, сигурна дека честичен теоретичар ќе ја освои. Но кога градежниот инженер Огистен-Жан Френел предал теза која ја објаснува дифракцијата со анализа на Хајгенс-Френеловиот принцип и Јунговиот експеримент, Поасон го исмеал, потпирајќи се на својата интуиција, а не на математиката или научен експеримент.
Поасон ја проучувал теоријата на Френел детално и барал начин да докаже дека е погрешна. Тој мислел дека нашол грешка кога открил дека според Френеловата теорија можно е да постои светло петно на оска во сенка на кружна пречка која блокира извор на светлина од една точка, каде според корпускуларната теорија за светлината треба да има целосна темнина. Поради ова Поасон заклучил дека Френеловата теорија не може да е точна и дека е апсурдна.
Но, Франсоа Араго, главен член на комитетот, кој понатаму станал премиер на Франција, ја немал истата надменост на Поасон и одлучил да направи експеримент. Залепил метален диск од 2mm на стаклен сад со восок. На изненадување на сите, успеал да го види предвиденото светло петно, и тоа ги убедило повеќето научници за брановата теорија за светлината. Френел победил на натпреварот на разочарување на Поасон.
Патмос
Патмос (Πάτμος; Patmo) е најмалиот од групата на острови во Егејското Море, попозната како Јужни Споради. Површината на островот е 28 км2. За овој остров, како и за останатите е карактеристична средоземната клима. Според Новиот завет, на овој остров Св. Јован во околу 95 година го напишал своето Евангелие.
Сакис Рувас
Анастасиос „Сакис“ Рувас (грчки: Αναστάσιος "Σάκης" Ρουβάς) е грчки пејач, глумец, телевизиски водител, композитор и гимнастичар. Тој е роден на година на Крф, Грција. Тој бил еден од првите грчки пејачи кој успеал да се афирмира како пејач во Западна Европа.
Точка на топовска батерија
Точка на топовска батерија (француски: Batterie de la Pointe aux Canons) ― тврдина на островот Свети Петар во Свети Петар и Микелон, изградена од Французите со цел да ги одбранат островите од британските напади во 1690–1713. Таа била уништена од Англичаните во 1702 година.
Старата топовска батерија била заменета во 19 век со цел за одбрана на островите за време на Кримската војна.
Светилникот „Точка на топовска батерија“ се наоѓа во близина на местото на старата тврдина. Денес постојат четири топови во паркот во близина на местото на старата тврдина, но трагите на тврдината се исчезнати со развојот на градот.
Трстеник (Ениџевардарско)
Трстеник (Θηριόπετρα, Тирјопетра; до 1929 година: Τρέστενικ, Трестеник ) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на планината Пиново, дел од Кожуф, северозападно од селото Фуштани, на надморска височина од 285 метри.
Селото се наоѓа на 12 километри северно од селото Капињани, во северниот дел на котлината Меглен.
Историја
До 1924 година селото било населено исклучително со македонско население, но неговите жители во немирните години, заради поголема семејна и имотна сигурност, ја сменило својата вера и се исламизирало.
Стопанство
Иако е полупланинско, половината од обработливите површини на селото лежат во полето и се наводнуваат, поради што се добиваат високи приноси. Населението произведува овошје, тутун, жито и други земјоделски производи, а делумно е развиено и сточарството, бидејќи постојат погодни услови (непрегледни терени погодни за сточарење).
ФК Ница
ОЖК Ница, или ФК Ница е француски фудбалски клуб од Ница кој моментално се натпреварува во највисокото ниво на францускиот фудбал, Лига 1. Клубот е основан во 1904 година.
Трстеник (Ениџевардарско)
Население
Според Стефан Верковиќ кон крајот на век, Трстеник било македонско-муслиманско село со машко население од 659 души и 160 домаќинства.
Во 1920 година, Трстеник било посочено како македонско-муслиманско село со 230 муслимански куќи.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 1.218, а во 1920 година со 1.138 жители. Во 1924 година била извршена размената на население, односно муслиманите биле принудно иселени во Турција, а на нивно место биле доселени грчки бегалски семејства од Мала Азија (нивен говорен јазик бил турскиот), како и помал број бегалци од Понд и Источна Тракија. Во 1928 година селото имало 473, а во 1940 година 717 жители. Иако настрадало во Граѓанската војна, Трстеник во 1951 година имало 478 жители, во 1961 година 555, во 1971 година 446, во 1981 година 397, а во 1991 година 361 жител.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 401 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 334 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Страишта, во кој е единственото село.
Миана Буринг
Миана Буринг (Myanna Buring; р. ) — глумица родена во Шведска, позната по улогите во The Descent, Kill List, The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1 and Part 2, Ripper Street, The Witcher и The Witcher 3: Wild Hunt - Крв и вино.
Ран живот
Буринг е родена на 22 септември 1979 година, во Сундсвал, Шведска, како Ана Маргарета Мај Рантапа, но пораснала на Блискиот Исток.
Таа го посетувала средното училиште на Американската британска академија во Маскат, Оман, со нејзината пријателка од детството Стегат Дор, која е карактерен глумец и плоден режисер на хорор филмови.
Кога наполнила 16 години, се преселила во Обединетото Кралство и дипломирала на Лондонската академија за музика и драмска уметност во 2004 година. Таа беше вонреден директор на театарската дружина MahWaff.
Телевизија
Во 2006 година, Буринг се појавила во „Невозможната планета“, првата епизода од приказната за Доктор Ху. Нејзиниот лик, Скути, загинала во вселенскиот вакуум.
Исто така, во 2006 година, Буринг ја играла Оливија во продукцијата на Шекспировата Дванаесетта ноќ од Театар компанијата Норткот на Ексетер, и се појавила во новата претстава, Заведена, во лондонскиот театар Финборо. Во 2008 година, Буринг глуми како Алис во независниот филм Credo, познат и како Проклетството на ѓаволот.
Буринг, исто така, глумела како Деби во „ Многу врева за ништо“ ( BBC One ), „ Midsomer Murders“ ( ITV ), „Cusualty“ (BBC One) и „ Murder Prevention“ ( Канал 5 ). За MahWaff Theatre Company, таа глуми во Чувари, Монолог за еден ансамбл и Инспектор повикува.
Буринг ја играла улогата на мировната активистка и студентка на CND Адријана Дојл во серијата трета, епизода втора, на инспекторот Џорџ Џентли, која била прикажана во ОК на BBC One во октомври 2010 година.
Во 2012 година, Буринг имала значајни споредни улоги во драмските серии на БиБиСи Blackout и Ripper Street. Таа, исто така, се приклучила на екипата на Downton Abbey, играјќи ја улогата на слугинката Една Брејтвејт во божиќната специјална епизода од 2012 година и четвртата сезона.
Во 2013 година, Буринг се појави во една епизода на Преминување линии на NBC, глумејќи ја негативката Аника Хаутен.
Во јули 2017 година, таа ја играше главната улога на полицискиот детектив инспектор од Манчестер Хелен Викс во драмата од 4 дела на БиБиСи „Во темнината“.
Од 2019 година, таа ја игра улогата на Тисаја де Вриј во фантастичната серија на Нетфликс, The Witcher.
Филм
Во нејзината прва филмска улога, Буринг глуми во главна улога во хорор-филмот „Слегување“ од 2005 година, како една од главните ликови меѓу жените кои се впуштиле во неоткриен пештерски систем. Буринг се појави и во продолжението на филмот, The Descent Part 2, во форма на флешбекови.
Буринг се појави како главна жена во филмот Лезбејски убијци на вампири, објавен во кината во ОК на 20 март 2009 година.
Во мај 2010 година, таа се појави како Џозефа во Witchville за каналот SyFy.
Буринг ја играше улогата на Тања од Денали Ковен во Сагата на самракот: дел 1 и дел 2 за разденување.
Во 2011 година, Буринг се појави во хорор филмот Kill List, во кој ја глумеше сопругата на главниот лик.
Театар
Буринг ќе ја игра главната улога како Вера во „Млеко и жолчка“ на Матилда Дратва во театарот во јужен Лондон503. Претставата ќе трае од 2 до 27 ноември 2021 година.
Личен живот
Во мај 2017 година, таа роди син. Забележано е дека Буринг е многу приватна во врска со нејзиниот личен живот.
Крушица (Кичевско)
Крушица — мало село во областа Рабетинкол, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Рабетинкол, во јужниот дел на Кичевската Котлина, во источниот дел на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 890 метри. Од градот Кичево е оддалечено 17 километри.
Куќите на ова мало село се наоѓаат на пространа тераса на надморска височина од 880 метри. Околу селото се наоѓа дабова шума. Околни села се: Светораче, Орланци и Рабетино. Селото се наоѓа на источните падини на планината Челоица.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Селиште, Црквица, Петров Камен, Волкоа Ледина, Вртешка, Пресека, Раскрсница, Чифлик, Нивиште, Краста, Барки, Требенички, Калуѓеро, Лалеј Трла, Ливади, Голема Нива, Зад Јасики, Длага Ледина, Вирои, Урвиште, Мечко Трло и Купеница.
Селото е од збиен тип и не се дели на маала, бидејќи е мало. Сепак, роднинските куќи се наоѓаат поблизу една до друга.
Историја
Крушица е старо село во Кичевската Котлина. Под истото име се споменува во турските пописни дефтери во втората половина на век, кога имало 32 словенско-христијански семејства, со 28 семејства, 3 неженети и 1 вдовица, сите христијани.
Во век, Крушица било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 3,7 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 258 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 69 хектари, а на пасиштата 33 хектари.
Во минатото дека живееле торбешките семејства, најдоброто обработливо земјиште било во нивен посед.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Крушица имало 148 жители, од кои 128 Македонци и 20 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Крушица имало 128 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Крушица:
Селото е мало, во фаза на наполно раселување. Тоа, во 1961 година броело 109 жители, од кои 100 биле Македонци, а тројца жители Албанци, а во 1994 година само 10 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Крушица живееле 5 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Селото Крушица е населено со православни Македонци. Сите родови во селото се доселенички.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Бурџиовци (7 к.), најстар род во селото и основачи на денешната Крушица. Доселени се од некое село во Тетовско во 1820 година; Здравевци (4 к.), доселени се одма после родот Бурџиовци, доселени се од раселениот град Закамен, Малесија; Крстевци (11 к.), доселени се после родот Здравевци, т.е. околу 1830 година, доселени се од некое село во Гостиварско, го знаат следното родословие: Софе (жив на 74 г. во 1961 година) Никодим-Петре-Крсте, основачот на родот кој се доселил.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Буржијовци (10 к.), доселени се однекаде; Шути-Петковци (19 к.), доселени се од околината на Призрен во Косово. По некоја преселба. Некои се вратиле назад и царот ги помилувал. Но, тие не се населиле на старото место, туку избегале во ново место. Некој Крсто му бил нешто должен на некој Турчин шест гроша. Но бидејќи Крсто немал да му врати дошол Турчинот и му ја запалил куќата, и потоа пребегнале најпрво во Гостиварско. Од овој род потекнувал Кочо Куршумот.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Орланци, во која покрај селото Крушица, се наоѓале и селата Дупјани, Козичино, Миокази, Орланци, Патец, Рабетино, Речани, Светораче и Челопеци. Крушица во периодот 1950-1952 се наоѓало во некогашната Општина Светораче, во која тогаш влегувале селата: Дупјани, Козичино, Крушица, Речани, Рабетино, Светораче и Патец.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0811 според Државната изборна комисија, сместено во месната заедница во селото Светораче. Во ова избирачко место е опфатено и селото Светораче.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
Иселеништво
До 1912 година во селото живееле и Торбеши, но тие се иселиле во Кичево (од каде и биле населени од Османлиите во 1870 година). Во турско време македонски иселеници од селото имало во гостиварско. Потоа за време на Југославија македонското население од селото се иселувало во Скопје, Кичево и Суботица, каде работеле како пекари.
Најголемите иселувања од селото се случиле по Втората светска војна.
Прва македонска кошаркарска лига 2006/07
Унапредување и отпаѓање
2 Маврово повторно добил прволигашки статус заради пополнување на Првата лига за следната сезона.
Тренерски смени
Забелешка: Оваа тебела е нецелосна
Табела
Извор:
Местоположба според коло
Табелата ги покажува позициите на екипите по секое завршено коло.
Табела
1 На Астибо му бил одземен еден бод поради неиграње натпревар против Маврово.
Извор: Кошаркарска федерација на Македонија преку web.archive.org
Победнички состав
Главен тренер
Петорки
Прва Петорка
Најдобра домашна петорка Извор:basketball.eurobasket.com
Втора петорка
Најдобра странска петорка
Одбранбена петорка
IC 1530
IC 1530 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1530 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 30 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 10' 57"".
Други поделби
Проучување на IC 1530 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Надворешни врски
IC 1530
Јосиф Карајовански
Јосиф Карајовански (роден во — ? ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил предан јатак, помагал во криењето на четата, ја помагал материјално надвор од своите можности и се што било во негова сопственост (вклучувајќи го и својот дом), го ставил на располагање на четата. Осуден е на петнаесет години строг и темничен затвор. Во затворите и лагерите на островот Персин, одлежал околу осум и пол години. Јосиф важел за стар македонски борец.
Поврзано
Георги Карајовански
Хеликон
Хеликон (грчки: Ελικών или Ελικώνας) е планина во областа Беотија, Централна Грција, позната по седиштето на богот Аполон и музите во старогрчката митологија.
Хеликон е прогласен за светско наследство на УНЕСКО.
Хесус Ескера
Хесус Ескера Муела (Jesús Ezquerra Muela; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Во август 2018 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2018.
Аеродром Акено
Хеликоптерските видови JGSDF со седиште во Акено вклучуваат Бел АХ-1С Кобра, Бел УХ-1Ј Ирокуој, Кавасаки ОХ-1, Кавасаки ОХ-6Д, Кавасаки ЦХ-47Ј / ЈА Чинук, Мицубиши УХ-60Ј и Емстрон ТХ-480.
Ајме
Ајме (Eime) — слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Местоположба
Ајме се наоѓа во Лајнското Средногорје, источно од Природниот парк Ридски крај Везер Шаумбург-Хамелн. Се наоѓа југозападно од Елце и западно од Гронау.
Општински единици
Општина е составена од следниве населени места:
Драган Шопкин
Драган Перов Шопкин ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Сладок корен
Сладок корен или сладунец  — цветно растение од семејството на грав бобовите (Fabaceae), од чиј корен се добива сладок, ароматичен вкус.
Растението Тасев биле тревни повеќегодишни мешунки родени во Западна Азија, Северна Африка и Јужна Европа. Ботанички, не е тесно поврзан со анасон или анасон, кои се извори на слични ароматични соединенија. (Друг таков извор, ѕвездениот анасон, е уште подалеку поврзан со анасон и анасон отколку сладунец, и покрај сличното заедничко име.) Слаткиот корен се користи како арома во бонбони и тутун, особено во некои европски и западноазиски земји.
Екстрактите од сладок корен се користат во билкарството и традиционалната медицина. Прекумерната консумација на сладунец (повеќе од 2 мг/кг/ден чиста глициризинска киселина, состацница на сладунецот) може да резултира со негативни ефекти, а прекумерната консумација треба да се посомнева клинички кај пациенти со инаку необјаснета хипокалемија и мускулна слабост. Во најмалку еден случај, смртта е припишана на прекумерна потрошувачка на сладок корен.
Етимологија
Зборот „ ликорис “ или „ сладунец “ е изведен преку англо-француската, од доцнолатинскиот , самиот на крајот потекнува од грчкиот  glykyrrhiza ( современиот грчки правопис на родот е  glykoriza ) буквално значи „сладок корен“ и се однесува на Glycyrrhiza glabra.
Доцната латинска форма е расипување на постарата форма , како што е потврдено во латинизацијата на грчкиот јазик од Плиниј. Вториот го дава биномното име на растението со глабра што значи мазна и се однесува на мазните лушпи на растението; првиот настанал преку влијанието на  „да стане течност“, што го одразува начинот на извлекување на слатките работи од корените.
Опис
Тасев биле тревни повеќегодишни, расте до 1 m во висина, со шилести листови околу 7 – долги, со 9–17 летоци. Цветовите се8-12 mm   долга, виолетова до бледо-белузлаво сина, произведена во лабаво соцветие. Плодот е долгнавеста мешунка, 20-30 mm   долга, која содржи неколку семиња. Корените се столониферни.
Хемија
Мирисот на слаткиот корен потекнува од сложена и променлива комбинација на соединенија, од кои анатилот е до 3% од вкупните испарливи материи. Поголемиот дел од сладоста во сладурот доаѓа од глициризин, кој има сладок вкус, 30-50 пати повеќе од слаткоста на шеќерот. Слаткоста е многу различна од шеќерот, бидејќи е помалку инстант, курва и трае подолго.
Изофлавен глабрен и изофлаван глабридин, кои се наоѓаат во корените на сладунецот, се фитоестрогени.
Одгледување и употреба
Слаткиот корен, кој најдобро расте во добро исцедени почви во длабоки долини со полно сонце, се бере на есен, две до три години по садењето. Земјите кои произведуваат сладок корен се Индија, Иран, Италија, Авганистан, Кина, Пакистан, Ирак, Азербејџан, Узбекистан, Туркменистан и Турција.
Во 2019 година, светскиот пазар за екстракт од сладок корен беше 191 милион US$ долари, при што најголемите извозници предводени од Франција, Узбекистан, Кина и Иран, секој обезбедува 10-14% од вкупниот број.
Тутун
Тасев биле употребувани како ароматизирачки агенс за тутун за средства за подобрување на вкусот и за навлажнување во производството на американски мешани цигари, влажен бурмут, тутун за џвакање и тутун за луле. Тасев биле производите од тутун со природна сладост и специфичен вкус кој лесно се спојува со природните и имитирани ароматични компоненти употребени во тутунската индустрија. Тасев биле, исто така, да се додаде во хартија за цигари. Од 2009 година, Управата за храна и лекови на САД ја забрани употребата на какви било „карактеристични вкусови“ освен ментол од цигарите, но не и други произведени тутунски производи.
Храна и кондиторски производи
Вкусот на сладок корен се наоѓа во широк спектар на бонбони или слатки. Во повеќето од овие бонбони, вкусот е зајакнат со масло од анасон, така што вистинската содржина на сладок корен е многу мала. Бомбоните со сладок корен првенствено ги купуваат потрошувачите во Европа, но се популарни и во други земји како Австралија и Нов Зеланд.
Во Холандија, слаткарството со сладок корен (капка) е една од најпопуларните форми на слатки. Се продава во многу форми. Мешањето со нане, ментол, анасон или ловор е доста популарно. Мешањето со амониум хлорид ( salmiak ) е исто така популарно како што е во Финска. Популарен пример на сладунец од салмиак во Холандија е познат како зоут капка (солен сладунец), но содржи многу малку или воопшто обична сол (т.е. натриум хлорид). Јаките, солени слатки се исто така популарни во нордиските земји каде алкохолите со вкус на сладок сладок се исто така популарни, особено во Данска и Финска.
Сушените стапчиња од слаткиот корен се исто така традиционално слаткарство сами по себе во Холандија, како што беа некогаш во Британија, иако нивната популарност е намалена во последните децении. Тие се продаваа едноставно како стапчиња zoethout („слатко дрво“) за џвакање како бонбони. Преку џвакање и цицање се ослободува интензивно сладок вкус. Слаткоста е 30 до 50 пати посилна од сахарозата, без да предизвика оштетување на забите. Од околу 1970-тите, zoethout стана поретко и беше заменет со полесни за консумирање бонбони (вклучувајќи „капка“). Понтефракт во Јоркшир, Англија, е местото каде што слаткиот корен измешан со шеќер почна да се користи како слатко на современ начин. Таму првично се правеле колачи Понтефракт. Во Камбрија, округот Дурам, Јоркшир и Ланкашир, колоквијално е познат како „шпански“, наводно затоа што шпанските монаси одгледувале корен од сладок корен во опатија Риеваулкс во близина на Тирск.
Во Италија, Шпанија и Франција, слаткиот корен е популарен во својата природна форма. Коренот на растението едноставно се откопува, се мие, суши и се џвака како освежувач на устата. Низ цела Италија, незасладениот сладок корен се консумира во форма на мали црни парчиња направени само од 100% чист екстракт од сладок корен. Во Калабрија популарен ликер се прави од чист екстракт од сладок корен. Растението се користи во Сирија и Египет, а само во Дијарбакир во Турција, каде што се продава како пијалок, во продавниците и во улични продавачи.
Истражување
Својствата на глициризин се под прелиминарно истражување, како на пример за хепатитис Ц или локален третман на псоријаза, но нискиот квалитет на студиите од 2017 година ги спречува заклучоците за ефикасноста и безбедноста.
Традиционална медицина
Во традиционалната кинеска медицина, сродниот вид <i id="mw9A">G. uralensis</i> е познат како „ганкао“, и се верува дека ги „хармонизира“ состојките во формулата. Тасев биле користени во Ајурведата во верувањето дека може да лекува разни болести, иако не постои висококвалитетно клиничко истражување кое укажува на тоа дека е безбеден или ефикасен за какви било медицински цели. Европската медицинска агенција го додаде слаткиот корен во својот список на билни лекови.
Токсичност
Нејзините главни токсичности за ограничување на дозата се кортикостероидни по природа, поради инхибиторниот ефект што неговите главни активни состојки, глициризин и еноксолон, го имаат врз деградацијата на кортизолот и вклучуваат едем, хипокалемија, зголемување или губење на тежината и хипертензија.
Администрацијата за храна и лекови на Соединетите држави верува дека храната што содржи сладок сладок и неговите деривати (вклучувајќи го и глициризин) е безбедна ако не се консумира прекумерно. Други јурисдикции предложија не повеќе од 100 mg до 200 mg глициризин дневно, што е еквивалент на околу70 to 150 g   кондиторски производи од сладок корен. Тасев биле не треба да се користат за време на бременоста.
Фунгицид
Етеричните масла го инхибираат растот на Aspergillus flavus.
Труење со сладок корен
Тасев биле екстракт од растението Сладок корен кое содржи глициризинска киселина или GZA. GZA е направен од една молекула на глициретинска киселина и две молекули на глукуронска киселина. Екстрактите од коренот на растението може да се наречат како сладок корен, сладок корен и екстракт од глицириза. С''. корен'' расте во Европа и Западна Азија. Кога се администрира орално, производот на глициретична киселина се наоѓа во човечката урина, додека GZA не е. Ова покажува дека глициретичната киселина се апсорбира и метаболизира во цревата кај луѓето. ГЗА се хидролизира до глициретична киселина во цревата од бактерии.
Со илјадници години С. корен се користи за медицински цели, вклучително и варење и воспаление на желудникот. Некои други медицински цели се супресија на кашлица, третман на чир и употреба како лаксатив. Исто така, солите на GZA може да се користат во многу производи како засладувачи и ароматизатори. Главната употреба на сладунец оди во тутунската индустрија, со приближно 90% од употребата. Остатокот е рамномерно поделен помеѓу храната и фармацевтиката, со 5% од употребата секоја ( Федерален регистар, 1983). Екстрактот од сладок корен често се наоѓа во многу слатки и бонбони, некои лекови и пијалоци како пивото од корен. Може да се користи и во гуми за џвакање, тутунски производи како бурмут и паста за заби.
NGC 7496A
NGC 7496A — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Сладок корен
Труење со сладок корен
Зголемувањето на внесот на сладунец може да предизвика многу токсични ефекти. Синдромот на хипер-минералокортикостероид може да се појави кога телото задржува натриум, губи калиум што ги менува биохемиските и хормоналните активности. Некои од овие активности вклучуваат пониско ниво на алдостерон, пад на системот ренин-ангиотензин и зголемени нивоа на атријалниот натриуретичен хормон со цел да се компензираат варијациите во хомеостазата.
Lactarius paradoxus
Јадливост
Видот е јадлив и благ, но горчлив ако е премногу стар.
Илија Христов
Илија Петков Христов ( роден во — ? ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Сладок корен
Труење со сладок корен
Некои други симптоми на токсичност вклучуваат електролитен дисбаланс, едем, зголемен крвен притисок, зголемување на телесната тежина, проблеми со срцето и слабост. Поединци ќе искусат одредени симптоми врз основа на сериозноста на токсичноста. Некои други поплаки вклучуваат замор, отежнато дишење, откажување на бубрезите и парализа. Во 2020 година, лекарите пријавиле случај на маж кој починал од срцев удар како резултат на драстично ниско ниво на калиум. Тој јадеше вреќичка црн сладунец на ден три недели претходно.
NGC 7496A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7496A се споменува и како ESO 291-7, AM 2309-440, KDWG 274.
Мистра
Мистра (грчки: Μυστράς) бил византиски град кој се наоѓал до истоименото село на полуостровот Пелопонез во јужна Грција. Самиот град се наоѓал блиску до Спарта, и тоа на околу 6 километри. Подоцна, таа била изградена од страна на рицарите во 1249 година кога станала и престолнина на Морејското Деспотство. По преземањето на Цариград од страна на Османлиите во 1453 година, престолнината на Византија станала Мистра, која всушност претставува и нејзина последна престолнина.
NGC 7496A
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Мистра
Во денешно време, во селото Мистра се наоѓаат остатоци од древните времиња како на Стара Грција така и од средновековието. Овде се наоѓаат и црквите Св. Димитрија, Св. Теодор, Богородица, Св. Софија,.
NGC 7496A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7496A е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7496A има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Мистра
Мистра од 1989 година е вклучена во списокот на светското културно наследство на УНЕСКО.
Сладок корен
Труење со сладок корен
Може да се забележат многу негативни ефекти од труење со сладок корен и повеќето се припишуваат на минералокортикоидните ефекти на GZA. Во зависност од дозата и внесувањето на сладунец, може да настанат сериозни проблеми, па дури и хоспитализација. Луѓето со претходно постоечки проблеми со срцето или бубрезите може да бидат поподложни на труење со GZA и сладок корен. Важно е да се следи количината на потрошен сладок корен за да се спречи токсичност. Тешко е да се одреди безбедно ниво, поради многу различни фактори од личност до личност. Кај најчувствителните индивидуи, дневен внес од околу 100 mg GZA може да предизвика проблеми. Ова е еквивалентно на 50 g слатки од сладок корен. Сепак, повеќето луѓе можат да консумираат до 400 mg пред да се појават симптоми, што би било околу 200 g слатки од сладок корен. Правило е дека нормална здрава личност може да консумира 10 mg GZA на ден.
NGC 7496A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 12 м 23,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 46' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 82°.
Други поделби
Проучување на NGC 7496A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70687. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 415; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8012. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Lactarius paradoxus
Видови со сличен изглед
Lactarius indigo изгледа слично, но со син латекс. Lactarius rubrilakteus има црвеникав латекс и не изгледа сино.
Илија Христов
Животопис
Бил предан јатак и помагал на нелегалната чета. Бил осуден на осум години строг и темничен затвор. Ги одлежал сите години од неговата пресуда во затвор. Според Крум Монев, тој важел за силен поддржувач на македонската кауза.
Манастириште (Псача)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Псача. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време.
На 150 м јужно од Крива Река, на блага височинка што е пресечена со суводолица, селаните откриле повеќе темели од објекти, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и градежен материјал.
NGC 2642
NGC 2642 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2642 се споменува и како MCG -1-22-33, IRAS 08382-0356.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2642 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 2642 има привидни димензии од 2' х 1,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 2642 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24395. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 231; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4871. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1015.
Емре Мор
Емре Мор (турски: Emre Mor; 24 јули 1997) — турско-дански професионален фудбалер кој игра како крило за шпанскиот клуб Селта Виго и Турската репрезентацијата.
Потекло
Emre Мор е роден и израснат во Копенхаген во предградието Бренсхеј, во Данска од турски татко и мајка, која пак е по потекло од Македонија. Тој е поддржувач на Галатасарај. Мор говори дански и англиски. Тој не може да зборува турски.
Рана кариера
На возраст од 16 години, во декември 2013, Мор бил на пробем тренинг во Сент-Етјен, но не добил договор.
ФК Нордселанд
На 31 јануари 2015 година било потврдено дека Мор потпишал договор со ФК Нордселанд,
Мор на 28 ноември 2015 година го одиграл деби натпреварот.
Борусија Дортмунд
При крајот на 2015 година Мор е поврзана со ФК Борусија Дортмунд. Дортмунд го потврдил потпишувањето на договорот на 7 јуни 2016 година, Тој имал 12 настапи во  Лигата на Шампионите за Борусија Дортмунд во текот на 2016-17.
Селта Виго
На 29 август 2017, Мор потпишал за шпанскиот клуб Селта Виго.
13
13 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 13 година од новата ера, 13. од првиот милениум, 13. од I век и четвртта од 10-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5521 и 5522 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4763 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3773 и 3774 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 766.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 13 година се протега во 2649 и 2650, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2709 и 2710 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 556. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 628 и 627 година пред хиџра.
Надворешни врски
10er
NGC 5032B
NGC 5032B — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5032B се споменува и како MCG 5-31-159, CGCG 160-165, KCPG 366A.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5032B е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5032B има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 13 м 25,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 45' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на NGC 5032B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45940. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 150; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1996. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 131.
Алекс Аранбуру
Во август 2018 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2018.
1458
1458 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1458 година од новата ера, 458. од вториот милениум, 58. од XV век и деветта од 1450-тите.
IC 1531
IC 1531 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
1458
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
IC 1531
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1531 е од видот SB. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 1531 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
1458
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1458 година се протега во 4094 и 4095, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4154 и 4155 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2001. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 862 и 863 исламска година.
IC 1531
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 30 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 40' 39"".
Други поделби
Проучување на IC 1531 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1414074.
Торта
Торта — еден вид леб или храна слична на лебот. Во поново време, тоа најчесто претставува благ, печен десерт збогатен со најразлични состојки. Порано, тортата всушност претставувала печен леб или чизкејк и имала тркалезна форма. Тешко е да се одлучи дали една храна може да се класифицира како леб, торта или колач.
Модерните торти, особено тортите од неколку слоеви, најчесто се прават од брашно, шеќер, јајца и путер или зејтин, а некои видови во својот состав содржат и течности (млеко или вода) и издигнувачки агенси (како квасец или прашок за печење). Најчесто се додаваат состојки за вкус како овошно пире, ореви, зашеќерени цреши, рибизли или екстракти, а многу често, основните состојки може да се заменат со други. Тортите најчесто се прават со фил од кондензирано овошје или десертни сосови, премачкана со шлаг или друг вид на прелив, украсена со марципан по краевите или пак со зашеќерено овошје.
Видови торта
Тортите се поделени во неколку категории, кои се создаваат врз основа на состојките и техниките на правење. Покрај овој вид на групирање, тортите може да се поделат и според нивната соодветна придружба (кафе-торта) и според нивната содржина (на пример. овошна торта или чоколадна торта без брашно).
Торти наменети за свечени пригоди
Тортите може да се групираат според приликата за која се наменети. На пример, свадбена торта, роденденска торта и торта за Пасха (вид на пандишпан кој Евреите го прават за Пасха), го добиле името пред сè според нивната намена. Сечењето на свадбената торта во некои култури претставува посебен чин. Во Стар Рим, кога младоженците се венчавале морале да поделат торта.
Одредени видови на торти го добиле своето име и според некои празници, како што се штолен (за Божиќ), бабка и симнел (за Велигден) или месечинка (се служи на кинескиот фестивал во есен).
Форма на тортите
Најчесто, тортите добиваат име според својата форма. Тие може да бидат мали и наменети за јадење само за една личност (слатка). Поголемите торти пак, се прават со цел да се поделат на парчиња за да се послужат како десерт. Тортите најчесто се прават во следниве форми:
Брашно за торта
За да се направи една торта потребно е специјано брашно за торта кое се прави од мека пченица со низок процент на белковини. Со овој вид на брашно, кој мора да биде избелено, тортите имаат полесен и помек состав и вкус во споредба со сенаменското брашно. Поради тоа, во рецептите за торти често се наведува дека треба да се користи меко, лесно и бело брашно, сè со цел да се постигне подобар резултат. А понекогаш пак, потребно е да се употребува и сенаменско брашно бидејќи некои торти имаат потреба од поцврст и погуст состав.