cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вандсбек
Историја
Во текот на Втората светска војна од 2 мај 1944 до 3 мај 1945 се наоѓал подкамп на нацистичкиот концентрационен логор Нојенгаме во Вандсбек, запишан како бр. 565 Хамбург-Вандсбек во службениот германски список.
На 1 јануари 2007, Ortsämter (месни заедници) биле распуштени и организацијата на сите окрузи во Хамбург била реорганизирана. Во округот Вандсбек, во поранешната месна заедница припаѓале квартовите Ајлбек, Јенфелд, Маринтал, Тондорф, Вандсбек и Ралштет. Квартовите Хумелсбител, Попенбител, Зезел и Велингсбител припаѓале на Алстертал. Месната заедница Брамфелд се состоела од Брамфелд и Штајлсхоп. Во Ралштет бил квартот Ралштет. И месната заедница Валдерфер биле Бергштет, Дуфенштет, Фармзен-Берне, Лемзал-Мелингштет, Фолксдорф и Волдорф-Олштет.
Географија
Во 2006, според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, округот Вандсбек имал вкупна површина од 147,5 км2. На север и на на исток се граничи со покраината Шлезвиг-Холштајн, на југ е округот Хамбург-Мите и на запад главно е Хамбург-Норд. Само три квартови од квартовите: Ајлбек, Вандсбек и Маринтал во срцето на округот се урбани. Најсеверните делови на Волдорф-Олштет, Фолксдорф, Дуфенштет се сè уште прилично рурални, каде што може да се најдат понови објекти и фарми.
Административни единици
Како сите окрузи во Хамбург, Вандсбек е поделен на неколку квартови. Тие се:
Демографија
Во 2006, во округот Вандсбек живееле 409.771 жител. Густината на населеност била 2.777 жители на км2. 16,5% биле деца под 18 години и 22% имале 65 или повеќе години. 10,1% биле странци. 18.452 лица биле регистрирани како невработени. Во 1999, имало 200.560 домаќинства од кои 21,2% имале деца под 18 години, кои живееле со нив, а 41,6% од сите домаќинства биле составени од поединци. Просечната големина на домаќинството била 2,02.
Во 2006 се случиле 37.957 кривични дела во округот (93 дела на 1.000 жители).
Политика
Вандсбек е еден од окрузите на Хамбург.
Окружно собрание
Симултано со изборите за покраинскиот парламент (Hamburgische Bürgerschaft), Bezirksversammlung е избран како претставник на граѓаните. Се состои од 57 претставници.
Избори
Изборите биле одржани во Хамбург на 24 февруари 2008. Петте партии, кои имале повеќе од 5 проценти во неодамнешните избори (минимум за квалификување) се конзервативната CDU, социјалдемократската SPD, еколошката Зелена партија (GAL), левата Die Linke и либералната FDP. Излезноста на гласачите била 63,6%.
Инфраструктура
Постојат 61 основно училишта и 46 средни училишта во округот Вандсбек и 695 доктори во приватни ординации и 91 аптека.
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во округот Вандсбек биле регистрирани 171.334 приватни возила (421 возило на 1000 луѓе).
Ѕвездино Кале (Србиново)
Ѕвездино Кале — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Србиново. Претставува утврдена населба од доцноантичко и римско време.
Бретонвудски систем
Бретонвудски систем (англиски: Bretton-Woods System) е систем на монетарни правила воспоставен во јули 1944 година година од претставниците на 44 држави кои се сретнале во Бретон Вудс, Њу Хемпшир, САД, кога ги подготвиле и потпишале членовите на Договорот за Меѓународниот монетарен фонд (ММФ). Целта на овој систем била да се воспостави меѓународен монетарен систем кој ќе одржува полна вработеност и стабилни цени и во исто време ќе им овозможува на државите да постигнат надворешна рамнотежа, без да применуваат рестрикции на меѓународната трговија.
Системот воспоставен со договорот од Бретон Вудс се зановал на фиксни девизни курсеви во однос на американскиот долар и непроменлива цена на златото од 35 долари за една унца. Земјите членки ги чувале официјалните меѓународни резерви главно во злато или во долари и имале право да продаваат долари на Системот на федерални резерви за злато по официјална цена. Системот според тоа бил златен девизен стандард, со доларот како главна резервна валута.
Во исто време со Бретонвудскиот систем биле создадени и некои други институции: Светска Банка и Меѓународна спогодба за царини и трговија (како претходник на Светската трговска организација).
Конференцијата во Бретон Вудс
Во јули 1944 година, во местото Бретон Вудс, во сојузната држава Њу Хемпшир, се собрале претставниците на 44 земји со цел да разговараат за меѓународниот монетарен систем по завршувањето на Втората светска војна. По долги дискусии и преговарања, конференцијата завршила со потпишувањето на Спогодбата за создавање на Меѓународниот монетарен фонд (ММФ), кој ја претставува основата на повоениот меѓународен монетарен систем. Подоцна, Спогодбата била постепено ратификувана од повеќе земји-учеснички на конференцијата така што ММФ започнал со работа во 1945 година. Исто така, на конференцијата била донесена одлука за основање на уште една меѓународна финансиска институција — Меѓународната банка за обнова и развој, позната како Светска банка. Инаку, основната тема на конференцијата било избегнувањето на повторното враќање на економскиот национализам, изразен низ политиката позната како „осиромаши го соседот“ која била спроведувана меѓу двете светски војни. Британските делегати, предводени од Џон Мејнард Кејнс, предложиле да со формира меѓународна клириншка унија која би создавала меѓународна резервна валута наречена „банкор“. Според овој предлог, секоја земја би прифаќала плаќања во валутата „банкор“ без никакви ограничувања при што секоја земја би имала право на дозволено пречекорување на својата сметка во клириншката унија. Од друга страна, американските делегати, предводени од Хари Декстер Вајт, предложиле да се формира валутен фонд во кој ќе придонесува секоај земја и од каде ќе може да позајмува за решавање на краткорочните дефицити во платниот биланс. Најпосле бил прифатен американскиот предлог, кој станал составен дел од Спогодбата за ММФ.
Системот на фиксни девизни курсеви
Бретонвудскиот систем, всушност, бил мултилатерален систем на фиксни девизни курсеви во кој секоја земја имала обврска да воспостави паритет на својата валута во однос на американскиот долар, кој пак бил врза за златото во однос 35 долари за една унца злато. Притоа, секоја земја имала обврска да го одржува фиксниот курс во однос на доларот, и тоа во тесни граници од 1 % околу паритетот. Меѓутоа, доколку некоја земја била соочена со „фундаментална нерамнотежа“, таа добивала дозвола да изврши промена на паритетот на нејзината валута во однос на доларот. Во Бретновудскиот систем, доларот бил единствената валута што била конвертибилна (заменлива) за злато по официјалниот курс од 35 долари за една унца, додека другите валути не биле непосредно заменливи за злато. Секоја земја чувала резерви во долари и во злато со чија помош го одржувала паритетот во однос на доларот. Поради овие одлики, Бретонвудскиот систем е познат и како златно-доларски стандард. Приврзаниците на овој систем сметале дека тој ја штеди употребата на залто во меѓународните плаќања, зашто покрај златото, земјите можеле да ги употребат и своите девизни (доларски) резерви за плаќање кон странство. Друга предност на златно-доларскиот систем е тоа што земјите можеле да заработат камата на доларските резерви, што не е случај со резервите во злато. Најпосле, земјите заштедувале и на трансакциските трошоци поврзани со превозот на златото од една во друга земја.
Одржување на внатрешната рамнотежа
Според Бретонвудскиот систем, за внатрешна рамнотежа се сметала полната вработеност, односно, состојбата кога агрегатната побарувачка е еднаква на нивото на полна вработеност во производството Yf. Агрегатната побарувачка за домашно производство е збир од потрошувачката (C), инвестициите (I) и тековната сметка (CA). Производството е растечка функција од расположливиот доход, Y-T, каде T ги означува нето-даноците. Суфицитот на тековната сметка е опаѓачка функција од расположливиот доход и растечка функција од реалниот девизен курс EP*/P. На крајот, се претпоставува дека инвестициите се константни. Според тоа, условот за надворешна рамнотежа е:
Равенката ги покажува средствата на политиката кои влијаат на агрегатната побарувачка и со тоа влијаат на производството на краткорочен план. Фискалната експанзија (покачување на G или пад на T) ја стимулира агрегатната побарувачка и предизвикува зголемување на производството. Слично на тоа, девалвацијата на валутата ( покачување на Е )ги прави домашните добра и услуги поевтини од оние кои се продаваат во странство и со тоа ги зголемува побарувачката и производството.
творците на политиката може да го одржуваат производството на нивото на полна вработеност,Yf преку фискалната политика или промените на девизниот курс. Монетарната политика не е делотворно средство при фиксни девизни курсеви. Ова е затоа што обидот на централната банка да ја измени понудата на пари преку купување или преку продавање домашна актива ќе предизвика промени во странските резерви, оставајќи ја непроменета понудата на пари. Трансакциите со домашна актива од страна на централната банка може да се користат за да го изменат нивото на странските резерви, но не влијаат врз состојбата на вработеноста и врз производството.
Бретонвудскиот систем: 1944-1973
Во тој систем на фиксни курсеви, сите земји, освен САД, имале неефективни монетарни политики за одржување на внатрешната рамнотежа. Главни инструменти за внатрешна рамнотежа била фискалната политика (државните расходи и даноците) додека главни инструменти за надворешна рамнотежа биле позајмувањата од ММФ, огранучувањата на капиталните текови и ретките девалвации.
Надворешната и внатрешната рамнотежа во САД
Колапсот на Бретонвудскиот систем бил предизвикан од нерамнотежата во САД во 1960-те и 197-0те години. Проблемот со надворешната рамнотежа во САД бил различен од оној со кој се соочиле другите држави во системот Бретон Будс. Тоа била така затоа што државата која имала N-та валута (САД) не била одговорна за врзување на девизните курсеви на доларот. Нејзината главна одговорност била да ја одржува цената во долари на златото на 35 долари за унца, особено за да гарантира дека странските централни банки може да ги претворат своите долари во злато по таа цена. За таа цел требало да имаат доволно резерви на злато.
Проблемите на фиксниот девизен курс
Друг проблем бил, како што странските економии растеле, нивните потреби за девизни резерви исто така растеле, но овој раст бил побрз од растот на златните резерви што ги држеле централните банки. Истовремено понудата на новооткриено злато растела бавно. Единствениот начин на кој централните банки можеле да одржат соодветни нивоа на меѓународни резерви (освен ако нема дефлација) бил преку акумулирање долари. Повремено имало официјални претворања на доларите, и тие ги испразниле американските резерви злато и предизвикале загриженост. Но, сè додека повеќето централни банки сакале да додаваат долари во своите резерви и да се лишат од правото да ги разменат тие долари за американско злато, надворешното ограничување на САД изгледало поголемо од она со кое се соочувале другите држави во системот.
Во една влијателна книга која се појавила во 1960 година, економистот Роберт Трифин од Универзитетот Јеил го свртeл вниманието кон суштинскиот долготраен проблем на Бретонвудскиот систем, проблемот со довербата. Од една страна, за да ги задоволат сè поголемите потреби на останатите земји за девизни резерви, САД би биле принудени д аодржуваат постојани дефицити во билансот на плаќањата. Меѓутоа, ако САД имаат постојани платнобилансни дефицити, тоа неизбежно би довело до намалување на довербата во доларот и до спекулативен напад во кој другите земји ќе настојуваат да ги заменат доларите за злато. На тој начин, намалената доверба во доларот најпосле ќе доведе до пропаст на системот на златно-доларски стандард. Оваа дилема е позната како Трифиновиот парадокс.
Едно можно решение во тоа време било покачувањето на официјалната цена на златото во однос на доларот и на сите други валути. Но таквото покачување би предизвикало инфлација и ќе има политички непривлечна последица на збогатување на државите ко се главни производители на злато. Покрај тоа, покачувањето на цената на златото ќе предизвика централните банки да очекуваат понатамошно намалување на вредноста во злато на своите резерви во долари во иднината, и со тоа само ќе се влоши проблемот на довербата а нема да се реши.
Пропаста на Бретонвудскиот систем
Во 1965 година, владините воени набавки почнале да растат како што претседателот Линдон Б. Џонсон ја зголемил вмешаноста на САД во конфликтот во Виетнам. Во исто време, другите категории на владино трошење, исто така, се зголемиле драстично, како што се прошириле програмите за т.н „Големо општество“ (кои вклучувале средства за јавно образование и повторен урбан развој). Овие зголемувања на трошоците на владата не биле усогласени со брзо зголемување на даноците: 1966 не била година за избор на претседател, претседателот Џонсон не сакал да покрене испитување од страна на Конгрсот за своите трошења преку тоа што ќе бара покачување на даноците. Како резултат на тоа, настанала значјна фискална експанзија која помогнала во зголемувањето на цените и предизвикала ненадејно намалување на суфицитот на американската тековна сметка. Иако монетарната политика (мерена преку стапката на раст на понудата на пари) на почетокот станала контракциона како што се проширувало производството, негативниот ефект и високите каматни стапки кои резултирале во градежната индустрија довеле до тоа Системот на федерални резерви да избере многу поекспанзивен монетарен тек во 1967 и 1968 година. Раните знаци за идните проблеми дошле од лондонскиот пазар на злато. Кон крајот на 1967 и почетокот на 1968 година, приватните шпекуланти почнале да купуваат злато во очекување на покачување на неговата цена во долари. По масовните продажби на злато од страна на Системот на федерални резерви и европските централни банки, централните банки го бјавиле создавањето на двостепен пазар на злато, со еден приватен и еден официјален степен. Приватните трговци со злато ќе продолжеле да тргуваат на лондонскиот пазар на злато, но цената на златото која е таму определена ќе може да флуктуира. Од друга страна централните банки ќе продолжат да работат заедно во официјалниот степен по официјалната цена на златото од 35 долари за унца.
Економијата на САД влегла во рецесија во 1970 година и како што се зголемувала невработеноста се зголемувала убеденоста на пазарот дека треба да девалвира доларот во однос на сите европски валути. Суфицитот во тековната сметка станал дефицит во 1971 година. За да се врати полната вработеност и урамнотежаната тековна сметка, САД некако требало да направат реална депресијација на доларот. Тоа можело да се направи на два начини. Првата опција била пад на нивото на американските цени како реакција на домашната невработеност придружена со покачување на нивоата на странските цени, како реакција на постијаното купување долари од страна на странските централни банки. Втората опција била пад на номиналната вредност на доларот во однос на странските валути. Првата насока- невработеност во САД и инфлацијата надвор - на творците на политика им изгледала како тешка. Финансиските пазари имале перцепција дека економијата на САД поминува низ фаза на „фундаментална нерамнотежа“ и дека девалвацијата е неизбежна. Тоа предизвикало пазарите да купуваат големи количества злато. Сепак, девалвацијата не била лесна во САД. Како N-та валута, доларот можел да девалвира само ако се согласеле странските влади да ги врзат своите валути во однос на доларот при новите курсеви. Сите држави, всушност, требало да се согласат истовремено да ги ревалвираат своите валути во однос на доларот. Девалвацијата на доларот, според тоа, можело да биде постигната само преку обемни мултилатерални преговори, а некои држави не ја прифатиле идејата за ревалвација, затоа што тоа ќе ги направело нивните производи поскапи во однос на американските и со тоа ќе настрадале нивните извозно и увозно конкурентни индустрии.
Претседателот Ричард М. Никсон на 15 август 1971 година ги објавил следниве мерки: прво, го запрел губењето на злато на САД со тоа што објавил дека САД нема повеќе автоматски да им продава злато на странските централни банки за долари. Ваквата постапка делотворно ја пресекла врската која останала меѓу доларот и златото; второ, тој најавил данок од 10 проценти за целиот увоз во САД, кој требало да остане во сила додека сите трговски партнери на САД не се согласат да ги ревалвираат своите валути во однос на доларот. Меѓународен договор за престројување на девизниот курс бил постигнат во декември 1971 година во Смитсонијанскиот институт, во Вашингтон, склучен меѓу десетте најразвиени земји, познати како Групата на десеттемина (Group of Ten). Во просек, доларот девалвирал во однос на странските валути за околу 8 проценти и доплатата за увоз од 10 проценти која ја наметнале САД била тргната. Исто така, со овој договор биле проширен распонот на дозволеното слободно флуктуирање на девинзите курсеви околу централните паритети од дотогашните 1 % на 2,25 %. Најпосле, оОфицијалната цена на златото се качила на 38 долари за унца, но ваквото движење немало економско значење, затоа што САД не се согласиле да продолжат со продавањето на златото на странските централни банки. Смитсонијанскиот договор бил потврда дека последниот остаток од златниот стандард бил напуштен.
Смитсонијанското престројување, иако претседателот Никсон го претставувал како „најзначајниот монетарен договор во историјата на светот“, било доведено пред уривање за помалку од 15 месеци подоцна. На почетокот на февруари 1973 година започнал уште еден голем шпекулативен напад на доларот и девизниот пазар бил затворен додека САД со своите главни трговски партнери преговарале за мерките за поткрепа на доларот. На 12 февруари била објавена уште една девалвација од 10 проценти на доларот, т.е. официјалната цена на златото била зголемена од 28 на 42 доалри за една унца, но шпекулациите за девалвација на доларот продолжиле штом владите дозволиле повторно отворање на девизниот пазар. Откако европските централни банки купиле 3,6 милјарди долари на 1 март за да ја спречат апрецијацијата на нивните валути, девизниот пазар бил повторно затворен. Кога се отворил девизниот пазар повторно на 19 март, валутите на Јапонија и повеќето европски држави флуктуирале во однос на доларот. Флуктуирањето на девизните курсеви во однос на доларот на индустријализираните држави во тоа време се гледало како привремен одговор на нерешливите шпекулативни движења на капитал. Но, привремените уредувања усвоени во март 1973 година се покажало дека се трајни и го означиле крајот на фиксните девизни курсеви, а со тоа и на Бретонвудскиот систем.
Филгија Задиг
Филгија Естер Задиг (3 ноември 1921 - 3 септември 1994) била шведска глумица. Родена во Малме, Задиг била вработена во градскиот театар во Упсала) и театарот Нија во Стокхолм.
Имала улоги во бројни шведски филмови. Таа била мажена за глумецот Бенгт Еклунд и е мајка на економистот Клас Еклунд, а баба на романописецот Сиге Еклунд и брокерот за недвижнини Фредрик Еклунд.
C Sharp
C# — програмски јазик создаден од Microsoft под иницијатива на Microsoft. NET, а потоа одобрен како стандарден од Ecma (ECMA-344) и ISO (ISO/IEC 23270). C# е еден од програмските јазици дизајнирани за Common Language Infrastucture. C# е едноставен, модерен, повеќенаменски програмски јазик. Тимот кој го создаде овој програмски јазик е предводен од Andreas Hejlsberg, дизајнер на Борландовиот Turbo Pascal. C# има објектно-ориентирана синтакса која се заснова на C++. Во почетокот е именуван како Cool, што e всушност кратенка од “C-like Object Oriented Language”. Во јули 2000 година, кога Microsoft го објави проектот, на овој програмски јазик му беше дадено името C#.NET Framework 3.5 во 2007 година. Последна верзија е C# 7.0 која беше претставена во 2017 заедно со Visual Studio 2017.
Дизајнерски цели:
•	Јазикот е наменет за употреба во развојот на софтверските компоненти погоден за употреба во дистрибутираните средини.
•	Поддршката за интернационализација е многу важна.
•	C# е изработен така што ќе биди погоден за пишување апликации и за домашниот и за вградениот систем
•	C# апликациите се штедливи на меморија и потрошувачката на енергијата при нивната обработка, јазикот не е изработен за да се натпреварува во способноста при извршување и големината со програмскиот јазик C или со асемблерски јазик.
Историја
За време на создавањето на јазикот од страна на .NET Framework, библиотеките беа оригинално напишани на јазик/компајлер наречен Simple Managed C (SMC). Во јануари 1999, Andres Hejlsberg формира тим за да изгради нов јазик кој со текот на времето бил наречен Cool, кој се потпирал на “C like Object Language”. Microsoft имал намера да го задржи името “Cool” како крајно име на јазикој. Со текот на времето проектот на .Net бил јавно објавен на Professional Developers Conference (професионалната развивачка конференција) во јули 2000. Јазикот бил преименуван во C#, а класичните библиотеки и ASP.NET биле влез во јазикот. Дизајнерски управител и архитектски воодач на C# во Мicrosoft е Anders Hejlsberg, кој претходно беше замешан и со дизајнот на Turbo Pascal, CodeGear Delphi (порано Borland Delphi) и Visual J++.
CTS ги дели податоците во две категории: 1. Вредносни типови 2. Референтни типови
Вредносните типови се просто множество на податоци.Вредносните типови се извлечени од System.ValueType, секогас имаат стандардна вредност и секогаш можат да се создаваат и копираат. Недостатоци на вредносните типови се тоа што не можат да црпат податоци еден од друг (но можат да се поврзат) и не можат да имаат стандарден конструктор (не можат да бидат градени според некои принципи или критериуми). Примери за вредносни типови се некои од примитивните типови како што е int, float, char и System.DateTime.
За разлика од вредносните, референтните типови имаат претстава за референтен идентитет – секој пример на референтен тип по природа е различен од секој друг пример, дури и ако податоците на двата примери се исти. Тоа е резултирано од еднаквоста и нееднаквоста на референтните типови, Со тоа се тестира референтноста пред структурната еднаквост, пред операторите кои одговараат на тоа да бидат преоптоварени (како случајот со System.String). Во глобала, не е секогаш возможно да се создава пример на референтен тип, ниту да се копира постоечки пример или да се изврши вредносна споредба на два постоечки примери, иако посебни референтни типови можат да обезбедат такви сервиси со изложување на заеднички конструктор или со кореспондирачко поврзување (како ICloneable или IComparable). Примери за референтни типови се object (основна класа за сите други C# класи), System.String и System.Array.
Двата типа се растегливи со типови избрани од корисникот.
Името на јазикот
Името "C sharp" беше инспирирано од музичка нотација каде sharp означува дека напишаната нота треба да биде пола степен повисоко. Ова е слично на јазичното име на C++ каде "++" означуваат дека променливата треба да биде зголемена за 1. Sharp симболот исто така се однесува на сврзување од 4 + симболи (групирани две по две загради) понатаму покажувајќи дека јазикот е пораст од C++.
Заради техничките ограничености на дисплејот (фонтовите,пребарувачите итн.) и фактот што sharp симболите (♯, U+266F, MUSIC SHARP SIGN) не се претставени на стандардната тастатура,бројниот знак (#, U+0023, NUMBER SIGN) беше одбран да го претставува остриот симбол во пишаното име од програмскиот јазик. Оваа конвенција е одразена во ECMA-334 C# Language Specification. Како и да е, кога е практично да се направи така (на пример во рекламирањето или во бокс артот), Микрософт (анг. Microsoft) го користи одредениот музички симбол. Шарп наставката е користен од голем број на други .NET јазици кои се варијанти од постоечките јазици вклучувајќи J# (.NET јазик исто направен од Микрософт кој е добиен од Јава 1.1) А# (од Ада) и функционалнот Ф#. Оригиналното применување од Еиффел за .NET беше наречено Еиффел#. Име коешто е сменето сега кога целиот еиффел јазик е поддржан. Наставката е исто така користен за библиотеки како што е Гтк# (.NET корица за ГТК+ и други ГНОМ библиотеки), Кокоа# (корица за Кокоа) и Qt# (.NET јазик поврзан за Qt китот со алатки).
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Асамати
Свети Архангел Михаил (од мештаните нарекувана Свети Арангел) — главна селска црква во селото Асамати, Општина Ресен, Македонија.
Се наоѓа јужно од селото, покрај брегот на Големото Преспанско Езеро. Во дворот на црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Била изградена во 1636 година. Црквата од асамаштани уште е нарекувана и „Св. Њум“ (Свети Наум), но не се знае од која причина.
Градба
Црквата е еднокорабна со полукружна апсида. Била изградена од кршен и приделкан камен, покриена со двоводен кров од ќерамиди.
Живопис
Внатрешноста на црквата е живописана.
Иконостас
На високата олтарна преграда, која за жал ја затскрива највредната содржина од овој храм, поставени се неколку икони од 1931 година.
Поскура
Поскура, просфора или панагија  — обредно лепче од квасено пресно тесто, симбол на Телото Христово, што служи за причестување во православната црква.
Подготовка на поскура
Има повеќе начини за подготовка на поскура, ерусалимски, светогорски, а може да се разликува и од манастир до манастир.
Подготовка според Македонската православна црква
За време на правењето на просфората тој што ја прави треба да се моли со Исусовата молитва.
Подготовка
Квасецот се раствора во половина шолја млака вода, исто како при месење на обичен леб. Во длабок сад се става брашното и во него се прави мала дупка за солта. Убаво се меша со брашното и се додава растворениот квасец. Полека се додава преостанатата вода, а потоа се меси подолго време така што да биде доволно цврсто.
Начин на обликување
За обликување на поскурата неопходен е печат.
Тестото се дели на 5 еднакви дела и од секој дел се прави по една поскура. Се размесува топката тесто, се посолува брашно на местото каде што се меси и потоа со сучење низ дланките се извлекува нагоре. Потоа тестото се истенчува на половината со сучење со малите прсти и се добиваат две споени, но посебни половини. Со внатрешниот дел од дланката овие половини се сплескуваат во форма на диск со што поправилна кружна форма. Потоа се превртува поскурата и се измазнува долниот дел, повторно се посолува брашно, се превртува поскурата, се мазни горната површина со дланката и внимателно се удира печатот.
Печење
Во посебен плех посипан со малку брашно се редат поскурите и се печат во претходно загреана рерна, на 150оС околу еден час.
Жан Митрев
Д-р Жан Митрев (роден на во ) - еден од најпознатите македонски кардиохирурзи. Основач, сопственик и менаџер е на Специјалната болница „Филип Втори“.
Професионална биографија
Основно и средно училиште завршува во Штип, а од 1979 студира на универзитетот "Кирил и Методиј" во Скопје. Дипломира во 1985 година.
Во 1983 бил на пракса на медицинскиот универзитет "Реина Софија" во Кордоба, Шпанија. Од 1985 до 1988 се вработил како лекар во одделот за итна служба и на одделението за општа хирургија во регионалната болница во Штип. Од 1988 до 1990 специјализирал (лекар асистент) на клиниката за кардиохирургија „РЕБРО“ на Медицинскиот универзитет во Загреб, каде во периодот 11.89 - 11.90: е на Магистратура на Медицински универзитет во Загреб. Тема: „Влијание на оперативната техника во хирушкото лекување на акутниот микарден инфаркт".
Стипендијант на:
Член во:
Општествена и книжевна активност
Жан Митрев е познат по својата фасцинација за Античка Македонија. Како резултат на таа своја фасцинација, во 2012 година објавува збирка од 8 раскази за деца и возрасни насловена „Македонски приказни за Филип и Александар“.
Во август 2011 избран е за еден од двајцата почесни претседатели на Светскиот македонски конгрес.
Семејство
Негов брат е ректорот на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип, Саша Митрев.
Национален музеј на литературата на Украина
Националниот музеј на литературата на Украина (украински: Національний музей літератури України) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот се наоѓа во една зграда од 19 век, изградена во 1870 година од архитектот А. Шиле. Од 1871 година во оваа зграда се наоѓал приватен колеџ, а во 1885 година била сместена и библиотека чиј ентериер бил дизајниран од страна на италијански архитекти.
Денешниот музеј бил основан во 1986 година. Тој е еден од најголемите од таков тип на музеи во земјата и ги опфаќа сите периоди од развојот нас украинската литература, од почетокот на Киевска Рус до денес. Бројот на експонати е околу 85,000.
Вандзе
Вандзе е река во Хамбург, Германија. Вандзе извира западно од селото Зик во округот Штормарн во Шлезвиг-Холштајн и завршува во центарот на Хамбург во Алстер. Долж бреговите на Вандзе постојат бројни воденици. Реката поминува низ населбите Зик, Брак, Штапелфелд и низ самиот Хамбург. Во Хамбург, поминува низ округот Вандсбек, кој го добил името од реката, каде што го продолжува својот пат западно преку паркот Ајхтал до базенот Холцмул, низ каналот Ајлбек и срцето на Хамбург до Алстер.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Петгас
Свети Петар и Павле (Αγίων Πέτρου και Παύλου) — црква во селото Петгас, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, изграден во средината на XIX век. Претставува трикорабна базилика со димензии од 14 × 9 м. На исток има една полукружна апсида. На северниот крај на тремот има четириаголна кула изградена во 1955 г.
Внатрешноста на црквата е нова. Храмот е уништен во пожар во 2000 г. и подоцна обновен. Уништени се галеријата на западниот ѕид, дрвените тавани, фреските, иконостасот со икони на кулакиски мајстори, владичкиот престол, амвонот и проскинитарите. Над јужниот влез, обликуван со камен околувратник, има траги од фреска на покровителите, апостолите Петар и Павле. Околу вратата има и траги од фрески кој покажува дека западниот и јужниот ѕид биле живописани до висина на галеријата.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Список на меѓуѕвездени и околуѕвездени молекули
Ова е список на молекули кои се откриени во меѓуѕвездената средина и околуѕвездeните обвивки, групирани според бројот на составните атоми. Хемиската формула е наведена за секое забележано соединение, заедно за секој забележан јонизиран облик.
Лота Тејле
Лота Тејле (родена на 17 март 1960 година) е шведска глумица.
Список на меѓуѕвездени и околуѕвездени молекули
Позадина
Спектарот на одредена молекула е регулиран од правилата на квантната хемија и молекуларната симетрија. Некои молекули имаат едноставни спектри кои лесно се препознатливи, додека други (дури и некои мали молекули) имаат крајно сложени спектри со ток кој е распространет меѓу многу различни линии, што прави нивното забележување да биде посложено. Заемнодејството помеѓу атомските јадра и електроните понекогаш предизвикува дополнителна хиперфина структура на спектралните линии. Ако молекулата постои во повеќе изотополози (типови молекули кои содржат различни атомски изотопи), спектарот дополнително се усложнува со изотопското поместување.
Откривањето на нова меѓуѕвездена или околуѕвездена молекула побарува препознавање на соодветно астрономско тело каде постои веројатност за присуство на таа молекула, а потоа и негово набљудување со телескоп опремен со спектрограф кој работи на потребната бранова должина, со соодветна спектрална разделна моќ и чувствителност. Првата молекула откриена во меѓуѕвездената средина беше радикалот метилидин (CH•) во 1937 година, преку силниот електронски премин на 4300 ангстреми (во оптичката светлина). Напредокот во астрономските инструменти доведе до зголемен број на нови откритија. Од 1950-тите па наваму, радиоастрономијата почнува да доминира при забележувањата на нови молекули, а и подмилиметарската астрономија, исто така, станува важна од 1990-тите.
Списокот на откриени молекули е крајно пристрасен кон одредени типови молекули чие забележување е полесно па така на пр. радиоастрономијата е најчувствителна на мали линиски молекули со висок молекуларен дипол. Најчеста молекула во универзумот е H2 ( молекуларен водород) која пак е целосно невидлива за радиотелескопите поради фактот што нема дипол; неговите електронски премини се премногу енергични за оптичките телескопи, ова значи дека за забележувањето на молекулата H2 потребно е  да се користи ултравиолетово набљудување со метеоролошка ракета. Вибрационите линии често не се специфични за поединечна молекула, што овозможува да се препознае само општата класа. На пример, вибрационите линии на полицикличните ароматични јаглеводороди (ПАЈ) биле препознаени во 1984 година, со што се утврдило дека оваа класа на молекули е многу честа појава во вселената, но било потребно до 2021 година да се препознаат сите специфични ПАЈ преку нивните вртежни линии.
Еден од најбогатите извори за откривање на меѓуѕвездени молекули е Стрелец B2 (Sgr B2), џиновски молекуларен облак во близина на центарот на Млечниот Пат. Околу половина од молекулите наведени во табелите за прв пат се пронајдени во Sgr B2, а повеќето и од другите молекули подоцна се откриени во истиот облак. Богат извор на околуѕвездени молекули е CW Лав (позната и како IRC+10216), блиска јаглеродна ѕвезда, каде што се препознаени околу 50 молекули. Не постои јасна граница помеѓу меѓуѕвездената и околуѕвездената средина, и од таа причина и двете се вклучени во табелите подолу.
Астрохемијата го вклучува и разбирањето за тоа како се образуваат овие молекули и го објаснува нивното изобилство. Крајно малата густина на меѓуѕвездената средина не е погодна за образување на молекули, што ги прави неефикасни вообичаените реакции во гасната фаза помеѓу неутралните единки (атоми или молекули). Многу области, исто така, имаат многу ниски температури (обично 10 келвини во молекуларен облак), што дополнително ги намалува стапките на реакција или пак постоење на високо ултравиолетово зрачни полиња, кои ги уништуваат молекулите преку фотохемијата. Објаснувањето на забележаното изобилство на меѓуѕвездени молекули побарува пресметување на рамнотежата помеѓу стапките на формирање и уништување на молекулите со помош гасно-фазната јонска хемија (честопати предизвикана од космичките зраци), површинската хемија на космичката прашина, зрачниот пренос вклучувајќи го и меѓуѕвездено згаснување и сложени реакциони мрежи.
Молекули
Во следниве табели се наведени молекулите ки биле забележани во меѓуѕвездената средина или околуѕвездениот материјал, групирани според бројот на делови атоми. Неутралните молекули и нивните молекуларни јони се подредени во одделни колони; доколку не постои запис во молекуларната колона, забележана е само јонскиот облик на молекулата. Ознаките (имињата на молекулите) се оние кои се користат во научната литература за нивниот опис и забележување; доколку не постои запис полето е оставено празно. Масата е изразена во атомски единици за маса. Девтериумските молекули, кои содржат најмалку еден атом на девтериум (2H), имаат малку поинакви маси и се наведени во посебна табела. Вкупниот број на посебни видови, вклучувајќи ги тука и јонизираните состојби, се назначени во секој од насловите.
Повеќето од молекулите кои се забележани се органски молекули. Единствената забележана неорганска молекула со пет или повеќе атоми е SiH4. Молекулите со поголем број на атоми во својот состав го вклучуваат еден атом на јаглерод, без присуство на N−N или O−O врски.
Девтериумски молекули (22)
Овие молекули содржат еден или повеќе атоми на деутриум, потежок изотоп на водородот.
Непотврдени (13)
Доказите за постоењето на следниве молекули е запишана во научната литература, но нивното забележување е колебливо опишано од страна на авторите, или пак нивото забележување е оспорено од други истражувачи. Потребна е потврда од независни извори.
Врхбосна
Врбосна ― средновековното име на мал регион во денешна средишна Босна и Херцеговина, со средиште на истоимената населба која подоцна ќе стане дел од градот Сараево.
Значењето на името на оваа жупа е „врв на Босна“. Единственото познато утврдување во областа во тоа време било Ходидџед. Постоењето на значајната засебна населба Врхбосна било забележано во 14 и 15 век. Врхвосна за првпат била нападната од Отоманската Империја во 1416 година, и конечно била заземена во 1451 година.
Врхосна опстојува кратко по османлиското освојување на Босна во името на месниот вилает, но наскоро името излегло од употреба. Во 1550 година, венецијанскиот патник Катерино Зено бил првиот западен човек кој го користел поимот Сараљо (Saraglio, италијанизиран облик на Сараево) наместо Врхобосна за да го опише местото.
Денес е позната како Римокатоличка архиепископија Врхосна, која е архиепископија која во моментов им служи на католиците во Сараево.
Ѓорѓе Мартиновиќ
Ѓорѓе Мартиновиќ (срп. Ђорђе Мартиновић; 1928 г. — ) бил Србин од Косово, кој во 1985 година бил измачуван од Албанците, набивајќи го со стаклено шише. Раководството на комунистичка Југославија беше обединето во варосување на случајот кој, спротивно на бројни лекарски наоди, е обележен како самоповредување во обид да се прикриваат етничките тензии во тогашната Социјалистичка Автономна Покраина Косово. Званичната верзија е отфрлена со судска пресуда од 1990 година, која никогаш не е спроведена.
Случајот на Ѓорѓе Мартиновиќ, еден од најшироко расправените кривични случаи во некогашната Југославија, станал метафора на страдање, криење на вистината и медиумски манипулации, а и ги галванизирал идните настани на Косово и во Југославија.
Ралау
Ралау е река во Хамбург, Германија.
NGC 2969
NGC 2969 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2969 се споменува и како MCG -1-25-21, MK 1235, IRAS 09394-0822.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2969 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 2969 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 41 м 54,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 36' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 2969 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27714. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5461. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 649.
70. источен меридијан
70. источен меридијан образува голема кружница со 110. западен меридијан.
За време на Втората светска војна, 70. источен меридијан е предложен како линија за поделба на Азија помеѓу сферите на интерес на нацистичка Германија, царството Јапонија и фашистичка Италија (види преговори на силите на оската за поделба на Азија за време на Втората светска војна ).
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се кон југ до Јужниот Пол, 70. источен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="115" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Карско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Малигински Проток ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" | 🇺🇿 ! scope="row" | 🇹🇯 ! scope="row" | 🇰🇬 ! scope="row" | 🇹🇯 ! scope="row" | 🇦🇫 ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇦🇫 ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇹🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Бузалково
Бузалково — село во северозападниот дел на Општина Велес под јужната падина на ридот Гроот, во сливното подрачје на реката Тополка.
Географија и местоположба
Селото спаѓа во категоријата на ридски села со надморска височина од 500 метри. Од градот Велес селото е оддалечено 12 км.
Стопанство
Во селото има повеќе продавници - колонијали.
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.614 жители, од кои 1 Македонец, 1.566 Албанци, 2 Бошњаци и 45 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата во 1929 година, родови во селото се:
Православни (Македонци)
Општествени установи
Во Бузалково се наоѓа амбуланта, осумгодишно основно училиште, пошта.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2201 и 2201/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие изборни место биле запишани вкупно 1.219 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Споменик во чест на НОБ бил изграден во селото.
Личности
Кошаркарскиот репрезентативец Владимир Брчков, моментално играч на КК Кожув, е роден во ова село. Тој основното училиште го завршил во своето родно село, а гимназија во градот Велес.
Тисовица
Тисовица — село во Општина Зелениково, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје, сместено во јужното подножје на планината Китка.
Географија и местоположба
Селото Тисовица се наоѓа во јужниот дел на Скопската Котлина, на територијата на Општина Зелениково, непосредно до Кадина Река, а под северната падина на Голешница. Сместено во областа Торбешија, во јужното подножје на планината Китка. Тисовица е ридско село, расположенио на надморска височина од 600 метри.
Селото се наоѓа лево и десно од Кадина Река, распослано на височина од 700 до 900 метри. Во самото село нема вода за пиење, туку населението се снабдува со вода од самата Кадина Река и од потоци. Воедно, над селото се наоѓа извор викан „Старо Село“. .
Во Тисовица се сретнуваат следниве маала: Џине (15 куќи), Цене (10 к.), Браиме (6 к.), Осојница (8 к.), од безимена група куќи (4 к.) и од поединечни куќи на местата наречени Старо Село (1 к.) и Кадина Река (1 к.). Во 1951 година во селото имало вкупно 45 куќи, но со последниот попис на населението и домаќинствата во 2002 година се останати 11 куќи.
Атарот на Тисовица е значително голем и зафаќа простор од 28,5 км2, при што на него доминираат шумите на површина од 2630 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 147 ха, а на пасиштата само 50 ха.
Историја
Тисовица во минатото било збиено село и се наоѓало во месноста „Старо Село“, каде што се наоѓа изворот на вода. Кога населението се зголемило (имало над шест куќи), селаните започнале да обработуваат ниви североисточно и подолу од куќите. Пред стотина години, селаните од Старо Село преминале на местата кај што им биле нивите и таму основале три родовски маала (Џине, Цене и Браиме). На тој начин, селото станало од разбиен тип. Подоцна, населбата продолжила да се зголемува, па затоа во поново време дел од населението основало други маала (Осојница), како и групи на куќи, со што населбата станала уште поразбиена.
Во минатото, селото прво било православно-македонска населба, што може да се заклучи и од името на селото, но и по некои топоними (Попов Дол, Липовица, Кадина Река, Уши, итн.) и по иселените родови. На почетокот на век, во Тисовица се доселиле три муслиманско-албански куќи (од кои потекнуваат сегашните родови) по потекло од северниот дел на Албанија. Овие Албанци најпрвин дошле во рамничарското село Зелениково, крај Вардар, а во Тисовица имале само летни сточарски колиби. Но, набрзо овие колиби станале куќи.
По иселувањето на македонските жители, муслиманското население ги уништиле и видните знаци и од самите христијански гробишта, како и од самата црква, која се верува дека била посветена на Свети Никола, за која сепак не се знае точната местоположба. .
Македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот во својата патописна статија за селата јужно од Скопје насловена „Јужна страна скопска“, објавена во „Цариградски весник“ на 1 мај 1855 година, го споменува селото Тисојци со многу урнисани цркви кое денеска е турско
Во 1932 година, селото добило џамија, која најпрвин била сместена во обновена куќа без минаре. Дотогаш, жителите на Тисовица оделе во џамијата во селото Гумалево или во Палиград. Денес, постојат три муслимански гробишта, две лево од Кадина Река, а едно е десно.
Потекло и значење на името
Името на селото Тисовица е од македонско потекло и доаѓа од тисовото дрво, тисата (лат. Taxus baccata). Денес, ова нискостеблесто дрво кое расте помеѓу дрвјата во буковите шуми, го нема во самото село, но сè уште е застапено во неговата околина.
Стопанство
Во минатото, жителите на Тисовица се занимавала со одгледување жито, но сепак дел од нивите се користат како ливади за пасење на добитокот, иако пасишта за нив се сретнуваат во месностите Дрмос, Попово Гумно и Осојница, каде што стоката престојува до зимата. Од добиток, најмногу биле застапени овци, а после тоа говеда и животни за товар. До 1948 година биле одгледувани и кози во голем број.
Според составот на атарот селото има шумарско-поледелска функција. Извонредно големото пространство застапено под шуми (2630 хектари) од бука, даб, бор, тиса, брест и секаков вид листопадни и зимзелени дрвја, уште од дамнина го правела овој крај изразито шумарски и прочуен по шумарството, сечата на дрво за огрев и градежништво како и производството на ќумур. Македонскиот револуционер Ѓорче Петров опишувајќи ги „скопските“ планини од масивот Мокра, во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 планинскиот предел на Китка го именува според името на селото наведувајќи дека таа е омилената на јагленарите - Тисовица Планина. Шумските делови западно и јужно од селото имаат особено стопанско значење и тие биле особено искористувани во минатото, кога населението продавале буки за огрев, граѓа и за ќумур, кои ги продавале во градот Скопје и во областа Блатија. . Поради големото производство на ќумур, селата во овој предел на планината Голешница, а особено на нејзината јужна падина во Велешко, порано биле познати како посебна област под името Ќумурџи-кол.