cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Или кафе
Историја
Контролата на компанијата била предадена на Ернесто Или (1925–2008) по Втората светска војна. Ернесто бил син на основачот, кој направил истражувачка лабораторија која на крајот придонела бројни пронајдоци и патенти. Тој покрај тоа што бил научник и истражувач, успеал да воспостави договори за соработка со многу универзитети и истражувачки центри и го промовирал кафето на глобално ниво.
Андреа Или (синот на Ернесто) моментално е претседател на компанијата, а сестрата на Андреа, Ана Или и браќата Франческо Или и Рикардо Или се во одборот на директори. Кафето Или е достапно низ целиот свет, а разликите во цените ги одразуваат глобалните тарифи.
Во Неапол, компанијата Или го основала Универзитетот за кафе, во 1999 година, за поддршка на образованието, истражувањето и иновациите, кои се поврзани со кафето. Универзитетот подоцна бил преместен во канцелариите на компанијата во Трст, а мрежата моментално има 27 филијали ширум светот.
За компанијата
Компанијата Или кафе продава производи поврзани со кафе на глобално ниво, приближно во 140 земји во светот. Групацијата Или е составена од неколку компании низ светот, во Северна Америка, Франција, Германија, Шпанија и Бенелукс. Компанијата вработува приближно 800 луѓе низ овие земји.
Или ги купува своите уникатни зелени (суровини) зрна кафе директно од земјите извор, наместо од меѓународните пазари на стоки од крајот на 1980-тите. Особено од Бразил, компанијата исклучиво купува кафе од видот арабика. Бразил е најголемиот производител во светот на кафе, но компанијата исто така купува и од други држави како Колумбија, Индија и земјите во Африка и Централна Америка.
Научната награда Ернесто Или Трст била финансирана од страна на Или кафе, за време траење од 2004 до 2012 година, за да им оддаде признание на научните истражувачи од светот во развој, во соработка со Светската академија на науките. Во документарниот филм „Црно злато“ била вклучена компанијата Или од 2006 година. Во филмот се раскажува за маркетингот на кафе од Етиопија.
Во интервју во јуни 2021 година за „Вол стрит журнал“, претседателот Андреа Или изразил голем интерес за проширување на компанијата во САД.
Кафе и енергетски пијалаци
Познато кафе Или се меша со арабика зрна од повеќе извори. Основата е спакувана во челични канистри наместо со воздух, е под притисок со инертен гас.
Во партнерство со Кока-Кола компанијата, Или создале линија на енергетски пијалаци со вкус на кафе на 22 мај 2009 година. Во 2009 година, АирТран Арвејс почнале да ги служат патниците со пијалакот, кој оттогаш е достапен во пет вкусови: кафе, кафе без шеќер, капучино, лате макијато и кафе мока.
Уметничка соработка
Братот на Андреа Или, Франческо Или, во 1992 година ја пуштил во продажба „колекцијата уметност на Или“. Оваа колекција била создадена за поголема соработка со познати уметници и дизајнери надвор од индустријата за кафе, произведувајќи уметнички дела за чашите на компанијата. Тие развиваат машини за кафе брендирани од компанијата и создаваат специјализирани рекламни фотографии. Роберт Раушенберг, Френсис Форд Копола, Дејвид Бирн, Џеф Кунс, Јоко Оно и Џејмс Розенквист (дизајнер на оригиналното лого на Или), како и архитектите Матео Тун и Лука Траци придонеле со уметнички дела за шолја за кафе. Проектот успеал да се прошири и на лименките за кафе на Или во 2006. Во моментов, најновите чаши и други промотивни парчиња и производи на Или, се продаваат на веб-страницата на компанијата, а колекцијата е претставена во галерија на компанијата.
Атерско Езеро
Атерско Езеро (Attersee; или Камерско Езеро, гер. Kammersee) е најголемо езеро во областа Залцкамергут во Германија. Се протега околу 20 км од север на југ и 4 км од исток до запад. Водата во ова езеро доаѓа од реката Зеахе (река), која истекува од Мондеското Езеро на планината Хеленбирге (Höllengebirge, што во буквалност значи Ѓаволска планина), со висина од 1,800 метри, се наоѓа југоисточно од езерото. Шафберг, уште една планина, која се наоѓа веднаш југозападно од Атерското Езеро.
Во Лицлберг, постои мал островски дворец, кој во текот на летото често бил посетуван од Густав Климт.
NGC 4853
NGC 4853 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4853 се споменува и како UGC 8092, MCG 5-31-48, CGCG 160-68, DRCG 27-43, IRAS 12561+2752, 2ZW 67, KUG 1256+278B.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4853 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4853 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 58 м 35,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 35' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 4853 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44481. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
.sy
.sy — највисок државен домен за Сирија.
Посотојат неколку второстепени домени. Тие се:
Искра (списание)
Искра било политичко-општествено и литературно списание. Се печатело во Солун од 1 декември 1911 до 15 септември 1912 година. Излегувало двапати месечно (освен јули и август). Го уредувале: Георги Баждаров (одговорен уредник и сопственик), Борис Мончев, Кирил Прличев, Атанас Разбојников и Симеонов. Било печатено во печатницата на Коне Самарџиев. Има богата содржина од написи за внатрешнополитички прашања, актуелна хроника, литературни прилози, рецензии, библиографија и др. Објавени се вкупно 15 броја. Се залагало за зголемување на самоуправните права на општините, казите и вилаетите.
Италијанско-португалски односи
Односите Италија-Португалија се актуелни и историски односи меѓу Италијанската Република и Португалската Република. Двете нации се членки на Советот на Европа, Европската унија, НАТО, Организацијата за економска соработка и развој, Унијата за Медитеранот и Обединетите нации.
Италија и Португалија имаат долга историја на односи со оглед на близината меѓу двете нации. Под Пиринејскиот сојуз од 1580 до 1640 година, Португалија и Кралството Неапол, Кралството Сицилија и Војводството Милано биле управувани од Мадрид, Шпанија. Помеѓу 1680 и 1682 година, постоела директна трговија помеѓу Португалија и Војводството Савој.
До 1860 година, Португалија имала дипломатски претставништва во Кралството Сардинија и во Кралството на двете Сицилии. Во април 1850 година, португалскиот амбасадор кој престојувал во Рим, акредитиран во Светата столица, бил акредитиран и во Големото Војводство Тоскана. Во 1860 година, Италија и Португалија воспоставиле официјални дипломатски односи. Во септември 1861 година, Португалија го признала кралот Виктор Емануел III од Обединетото Кралство Италија.
Во септември 1911 година, Италија ја признала Првата Португалска Република, а во мај 1918 година, Италија ја признала владата на португалскиот претседател Сидонио Паис. Во 1946 година, последниот италијански крал, Умберто II од Италија, побегнал во Португалија каде останал 37 години.
За време на Првата светска војна, Португалија останала неутрална, но во 1916 година станала придружна членка на сојузничките сили (кои ја вклучиле Италија). За време на Втората светска војна, Португалија останала неутрална во текот на целата војна.
Политичките односи меѓу Италија и Португалија остануваат блиски. Двете нации се членки на Европската унија и тесно соработуваат за многу прашања.
Билатерални договори
Двете нации имаат потпишано неколку билатерални договори како што е Договорот за трговија и навигација (1872); Договор за културна и научна соработка (1977); Договор за избегнување двојно оданочување и спречување даночно затајување во областа на даноците на доход (1980); Договор за безбедност (2007); и Договор за взаемна заштита на класифицирани информации (2007).
Why Don't You Love Me (песна на Бијонсе Ноулс)
„Why Don't You Love Me“ е песна од американската Р&Б пејачка Бијонсе Ноулс од нејзиниот трет студиски албум, I Am… Sasha Fierce. Оригинално издадена како бонус песна при порана нарачка на делукс изданието на албумот, песната подоцна била издадена како бонус песна на дигиталниот EP албум наречен I Am... Sasha Fierce - The Bonus Tracks. Компонирана од Ноулсм Ангела Бејинсе, Соланж Ноулс и The Bama Boyz, песната користи ретро стил и има денс ритам. Во песната, Ноулс му поставува прашање на нејзиниот љубовник зошто не ја цени нејзината прекрасност. Се искачила на првото место на табелата во САД, Билборд Хот Денс Клуб Песни и останала таму една недела во февруари 2010, една година по оригиналното издавање на албумот.
На 27 август 2010, песната била издадена како промоционален сингл во Обединетото Кралство каде биле овозможени и два ремикса на песната. Се искачила на 51 место на табелата за синглови во Британија, како и на табелата за Р&Б синлови во истата држава. Иако не била издадена како интернационален сингл, песната добила вниманија во Австралија на 73 место, а се искачила на табелите „bubbling under“ во Белгија како и на 44 место во Совачка. Во САД, се искачила на деветнаесеттото место на списокот на најпуштани песни во клубовите во 2010.
Позадина и издавање
Џонатан Велс од The Bama Boyz рекол дека тие одлучила да пробаат нешто поразлично од вообичаеното со мешање на различни жанрови. Инспирацијата за песната дошла од времето кое тие го поминале во Лондон за време на B'Day Турнејата. Пишувањето и продукцијата започнало во Лондон и завршило на други место во 2008 година. Тие признале дека структурата на песната е необична, сепак биле задоволни што завршила во рацете на Ноулс. The Bama Boyz продуцираке две песни на вториот студиски албум на Соланж Ноулс, Sol-Angel and the Hadley St. Dreams и таа ги прашала дали може да направат и нешто за нејзината сестра, Бијонсе. The Bama Boyz речиси намерно ја оставиле инструментацијата за „Why Don’t You Love Me“, бидејќи помислиле дека песната не звучи како другите песни кои Бијонсе ги снимала за нејзиниот албум во тоа време. Сепак, Џес Ранкинс објаснил дека тие ја запишале инструментацијата за „Why Don’t You Love Me“ во електронска пошта бидејќи знаеле дека Соланж сакала чудни снимки, но се договориле да ѝ ја пратат дури на крајот.
Надвор од сите мејнстрим-инспирирани обиди, The Bama Boyz ѝ испратиле песни на Соланж и таа ја одбрала најнеочекуваната песна, „Why Don’t You Love Me“. Џонатан Велс коментирал: „Кога го слушнавме демото на Соланж, бевме возбудени бидејќи таа песна имаше повеќе од нашиот вистински звук отколку другите [испратени песни], но сè уште не верувавме дека Бијонсе ќе ја пее...но сепак се надевавме!“ Бијонсе одишла во Music World Studios во Хјустон за снимачки сесии неколку месеци откако Соланж го исекла демото. Ноулс ги повикала The Bama Boyz за време на сесиите во Music World Studios, Хјустон за албумот I Am... Sasha Fierce. Неочекувано, откако Бијонсе ја пуштила „Halo“, „Why Don’t You Love Me“ почнала да се слуша преку звучниците со гласот на Ноулс кој ја пее песната. The Bama Boyz биле почестени што таа ја снимила песната. Според „Anti-Music“, песната била речиси отврлена двапати: првиот пат бил кога EMI Music припремиле демо на песната за да го испратат на други артисти без сознанието дека Ноулс веќе ја снимила песната и вториот пат за време на изборот на песни во I Am... Sasha Fierce, во кој извршните продуценти почувствувале дека песната не се совпаѓа со другите песни.
Оригинално издадена како бонус песна за оние кои ќе го нарачаат албумот пред време на делукс изданието на I Am... Sasha Fierce, песната била подоцна издадена како нова песна од платинското издание на албумот, и како бонус песна заедно со „Poison“ и ремикс верзија на „Video Phone“ со поп пејачката Лејди Гага на дигитален EP наречен I Am... Sasha Fierce - The Bonus Tracks. На 2 јули 2010, „Why Don’t You Love Me“ била издадена како дигитален сингл во Германија додека музичкото видео било овозможено на дигитален EP. Два ремикса на песната биле подоцна овозможени во Обединетото Кралство на 29 август 2009.
Композиција
„Why Don’t You Love Me“ е поразлична од претходните денс-поп песни на Ноулс бидејќи користи ретро стил. Во песната, Ноулс го прашува нејзиниот љубовник за причините поради кои тој не ја цени нејзината прекрасност, покажана во текстот:„Зошто не ме сакаш..кога правам да бидам толку лесна за сакање..Убава сум..Класична сум..Имам стил и имам задник...“ Напишана од Бијонсе Ноулс, нејзината сестра Соланж Ноулс, нејзината братучетка Енџи Бејинсе и ко-напишана од The Bama Boyz, „Why Don’t You Love Me“ е забрзана песна која користи и Р&Б. Содржи енергетски удари, тапани, фанки гитари и бас, физајниран за да ја направи песната ритмична како и танцувачка.
Критички прием
All Noise ѝ дал позитивен преглед на песната, фалејќи го текстот и феминизамот на песната. Исто така било изјавено дека песната е поволна за „зачувување на танцувачкиот под активен“ и дека е „инвентивно и храбро“ што песни како „Why Don't You Love Me“ ќе ја задржат Ноулс на врвот на поп-музиката. Друг преглед од мрежната страница „Unreality Shout“ го пофалил ритамот и фанк влијанието во „Why Don't You Love Me“, а исто така ја нарекол интересна песна поради тоа што го напаѓа концептот да се биде игнориран од љубовник од „различен агол, а не се жали мизерно и пее во балада предводена од пијано.“
Настапи во живо
Ноулс ја извела песната во живо на Гластонбери Фестивалот од 2011 на 26 јуни 2011. За време на настапот таа танцувала со позадински танчери, а официјалното музичко видео на песната било прикажано зад неа.
Личности
Извор:
588
588 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 588 година од новата ера, 588. од првиот милениум, 88. од VI век и деветта од 580-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6096 и 6097 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5338 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4348 и 4349 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1341.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 588 година се протега во 3224 и 3225, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3284 и 3285 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1131. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 35 и 34 година пред хиџра.
Џон Клиз
Џон Марвуд Клиз ) е британски комичар и глумец најпознат како еден од основачите на славната и влијателна група Монти Пајтон.
Добитник е на БАФТА и Еми награди и има една номинација за оскар за сценариото на неговиот филм Рибата наречена Ванда.
Сунчица Уневска
Сунчица Уневска е новинарка и филмска критичарка.
Пак Чон Хи
Пак Чон Хи (박정희; - ) — генерал и претседател на Јужна Кореја. Пак Чон Хи организирал и предводел државен удар со кој ја освоил власта во Јужна Кореја. Најпрво владеел преку воената хунта наречена Врховен совет за национална обнова, а во 1963 година победил на претседателските избори (со што била создадена Третата република). Бил реизбран за претседател во 1967, 1971, 1972 (кога била основана Четвртата република преку уставот Јушин, создаден за да му овозможи Чон Хи да остане на власт), и 1978 година.
Пак е заслужен за брзиот економски раст на Јужна Кореја преку извозно ориентираната индустријализација. Меѓутоа, тој е контроверзна политичка личност во историјата на Јужна Кореја, поради својот авторитарен начин на владеење со земјата, особено по 1971 година. Во 1999 година, од страна на магазинот Time Пак Чон Хи бил рангиран меѓу стоте највлијателни „Азијци на векот“.
На 26 октомври 1979 година, врз него бил извршен успешен атентат. Чон Хи бил убиен од страна на Ким Jae Кју (1926-1980), стар пријател на Чон Хи и директот на Корејска централна разузнавачка агенција. Постои поделеност околу неговото наследство, од една страна се истакнува неговата улога во обновата на Јужна Кореја по катастрофалната Корејска војна, а од друга страна се осудува неговиот авторитаризам, особено силен по 1971 година.
Ран живот
Пристапил во учителската школа Тегу, која била омилено училиште за потенцијалните идни учители. Се запишал на 8 април 1932 година, а по пет години учење дипломирал, на 25 март 1937 година. Неговите училишни денови се совпаднале со јапонската инвазија врз Кина, која започнала со Манџуријскиот инцидент од 1931 година, а кулминирала со Втората јапонско - кинеска војна од 1937 година. Пак Чон Хи неколку годин работел како учител во Мунгјеонг, а училиштето што го посетувал денес е музеј.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 200 м грбно во женска конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 200 м грбно во женска конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 19 и 20 август. На натпреварот учествувале вкупно 35 натпреварувачи од 27 земји.
Пак Чон Хи
Воена кариера
Во април 1940 година, Пак Чон Хи се запишал при Академијата на империјална армија на Манџоу-Го и успешно ги завршил студиите во 1942 година со врвни оценки. Поради својата способност бил избран за офицерско дошколување при Токиската воена академија во Јапонија. Дипломирал како трет во својата класа и како поручник бил назначен во 8 - та пешадиска дивизија при армијата на Манџоу-Го.
Во овој период, како и повеќето други Корејците од тоа времето, Чон Хи имал јапонски име Такаги Масао), но за разлика од многу други Корејците кои биле принудени да имаат јапонски имиња, усвојување на јапонското име од страна на Чон Хи било на доброволна основа. По дипломирањето во Токиската воена академија, Чон Хи го усвоил јапонското име Окамото Минору, кое било користено од неговите јапонски претпоставени за време на неговата служба во Манџурија.
Како припадник на Империјална армија на Манџоу-Го учествувал во последниот период на Втората светска војна. Чон Хи како поручник служел во Квантунгшката армија, дел од Јапонската империјална армија, и учествувал во борбите против кинеските комунистички сили на Мао Це Тунг. Квантунгшката армија се борела и против корејските герилци, но не е јасно дали Чон Хи се борел против нив. По поразот на Јапонија во Втората светска војна, по препорака на својот постар брат, Чон Хи се приклучил во влијателната комунистички група, Работничка партија на Јужна Кореја, која дејствувала на територијата на американската окупација зона, која подоцна станала Јужна Кореја. По војната, пристапил во војската на Јужна Кореја и учествувал во бунт кој избувнал во провинцијата Јеола, предводен од новата армија формирана со поддршка на САД.
Во 1948 година, кога било откриено дека учествувал во дејноста на комунистичка ќелија, организирана во рамките на Јужнокорејската армија, бил осуден смрт. Меѓутоа поради соработка со властите бил помилуван, Чон Хи ги понудил имињата на неговите комунистички соработници и бил исклучен од армија, без почести.
За време на Корејската војна се вратил на воена служба и станал експерт за логистика. Меѓутоа бил обвинет дека е комунист. Генералот Паек Сунјеоп, корејски воен херој, го искористил својот ранг и статус во ослободувањето на Чон Хи од овие обвиненија и бришење на дамката од неговото име. Го продолжил военото образование и се стекнал со специјална обука во Fort Sill, Оклахома, Соединетите Американски Држави. Со своите способности во текот на годините постојано напредувал во воената кариера и на крајот го стекнал чинот генерал.
Политички тензии
Под притисок на 19-то априлско студенско движење, на 26 април 1960 година Јее Сунг Ман, првиот претседател на Јужна Кореја, поднел оставка. На 13 април 1960 година, власта била преземена од нова влада. Меѓутоа, ова било краткотраен период на парламентарно владеење во Јужна Кореја, со симболичниот претседател Јун Бо Сен. Вистинската власт била во рацете на премиерот, Чанг Мијон.
Јун и Чанг немале голем кредибилитет во Корејската демократската партија. Тие не можеле да се согласат за составот на кабинетот, а Чанг се обидел да ја одржи на бледа коалиција, извршувајќи реконструкција кабинет на кабинетот, трипати во рок од пет месеци.
Под притисок на левицата, владата на Чанг започнала со серија на чисти меѓу воените и полициски функционери кои биле обвинети за анти-демократски активности или корупција. За оваа цел бил донесен посебен закон на 31 октомври 1960 година. Околу 40 000 луѓе биле ставени под истрага, а од нив, повеќе од 2 200 владини функционери и 4 000 полицајци биле исчистени. Покрај тоа, Владата сакала да го намали персоналот на на рмијата за 100 000 души. Иако владата била формирана со поддршка на јавноста, таа не успеала да имплементираа ефективни реформи и отука дошло до социјални немири и политички превирања.
Од една страна владата била притисната од економијата која се наоѓала во тешка положба поради владеењето на Јун Бо Сен, а од друга страна биле студентите кои го собориле Бо Сен. Студентите постојано демонстрирале по улиците и повикувале на политички и економски реформи. Законот и редот не можеле да бидат спроведувани, бидејќи полицијата, долгогодишен инструмент на Јун Бо Сен, била деморализирана и целосно дискредитирана во очите на јавноста. Внатрешно партиските фракциски расправии го нарушиле угледот на Демократската партија меѓу народот.
Фракционерство во војската
Директен фактор во поплочувањето на патот за државен удар било самото фракционерство на Јужнокорејската армија, тогаш една од најголемите во светот со околу 600 000 војници. Армијата добила засебен идентитет, изграден последотвателно од двојната јапонско-американска обука, комбинирајќи го јапонскиот милитаристички етос со американскиот дух на техничка ефикасност, проширувајќи ја својата мисија од одбрана на земјата од комунистичката агресија до изградба на современа нација.
Армијата била поделена, од една страна биле регионалните команданти, а од друга страна бил фракциите кои постоеле меѓу офицерите. Највлијателни биле офицерските фракции, а меѓу нив постоел јаз и натпреварувачки дух. Едната фракција била составена од офицери кои дипломирале во Јапонската воена академија и Манџуриското службеничко училиште, а во другата фракција се наоѓале пониските офицери кои завршиле во Корејската воена академија по Втората светска војна.
Пак Чон Хи ги посетувал сите три институции и се нашол во уникатна позиција за раководење на воената коалција која го извршила државниот удар. Тој имал екстензивни врски со високите команданти на армијата и помладите офицери. Пак Чон Хи, како висок офицер - генерал-мајор, се нашол во политичките турбуленции и ја искажал својата поддршка за реформисти, а на 2 мај побарал оставака од началникот на Генералштабот Сонг Јо Чан. На 24 септември, шеснаесет полковници, предводена од страна на Ким Јонг Пил, побарале оставка од началникот на Здружениот генерал штаб - Чои Јонг-Хуи, во инцидентот познат како "револт против постарите" (하극상 사건). До овој момент, првичниот план за државен удар веќе бил во напредна фаза, а револтот отстранил важен потенцијален непријател.
Планирање и организација
Во почетокот на 1960 година, Чон Хи и реформистичките офицери подготвувале план за државен удар кој требало да биде изведен на 8 мај со цел да се собори претседателот Јее Сунг Ман, меѓутоа тој поднел оставка под притисок студенското движење. Помеѓу мај и октомври 1960 година, Чон Хи собрал голем број офицери за да организира нов план за државен удар, во голема мера врз основа на неговите врски со другите дипломирани студенти од Манџуријската воената академија. Чон Хи успеал да ја обезбеди лојалноста на уредник на дневниот весник Пусан, за да обезбеди пропагандна основа за државниот удар. До октомври, Чон Хи собрал девет основни членови за ударот, а од својот близок соработник Ким Јонг Пил побарал да биде генерален секретар. Заговорниците одлучиле да го искористат анти-корупцијата движење во рамките на војската за оставраување на својата цел. Чон Хи требало да агитира меѓу другите генерали, а другите меѓу младите офицери, на тој начин требало да се изгради заговорничка мрежа во и околу Сеул.
Во текот на следната половина на година, плановите за државен удар станале јавна тајна во рамките на војската. Чон Хи не успеал да ја придобие командата на военото контраразузнавање и Деветта оклопна дивизија, но планирањето продолжило непречено. Како што се доближувал крајот на годината, Чон Хи започнал паралелни разговори надвор од основното заговорничко јадро и структурирал лабава мрежа на поддржувачи за неговиот план, а меѓу другото тој разговарал со генерал-мајорот Ли Чу-Ил и се согласиле, по државниот удар, новиот началник на Генералштабот - Чанг До Јонг да застане на чело на Воениот револуционерен комитет, за да се добие поддршкат од целата армија. Чон Хи успеал да обезбеди финансиска поддршка од истакнати стопанственици, во висина од вкупно 7,5 милиони хвани.
Тек на настаните
Заговорот бил обелоденет во раните утрински часови на 16 мај, и била преземена брза акција. Контраразузнавачката команда покренала аларм дека бунт е во тек, а одред на воената полиција бил испратен за апсење на осомничените сторители. Чон Хи се префрлил во Шестиот окружнен армиски штаб за да ја преземе контрола на државен удар и одржал говор пред насобраните војници. Говорот бил успешен, а воената полиција која била испратена да ги уапси бунтовниците преминале на нивната страна. Чон Хи, имајќи под контрола Шестата окружна армија, го избрал Ким Jae Чун да организира претходница за окупација на Сеул и испратил порака до Чанг До Јонг, да одлучи дали ќе се приклучи на државниот удар или да се соочи со последиците поради поддршката на владата. Потоа, Чон Хи заминал во командата на специјалните сили и издал наредба за преминување на реката Хан и заземање на Сината куќа, претседателската резиденција.
Во меѓувреме, артилериската бригада го окупирала централниот армиски штаб и го обезбедила центарот на Сеул и областите северно од Хан. До 04:15 часот, по кратката размена на оган со лојалистите од воената полиција кои биле чувари на мостот преку Хан, силите на Чон Хи ги окупирале административни згради на сите три гранки на власта. Тие ја продолжиле својата акција и ја зазеле зградата на Корејската радиодифузна компанија од каде издале проглас дека власта била заземена од Воениот револуционерен комитет. Во прогласот биле претставени политичките цели државниот удар: антикомунизам, зајакнување на односите со Соединетите Американски Држави, елиминирање на политичката корупција, изградбата на автономна националната економија, обединување на Кореја и отстранување на тогашните политичари. Прогласот бил издаден во име на Чанг До Јонг, како претседател на воениот комитет и без негова согласност.
Утрото, Маринскиот корпус под команда на Ким Јунг Геун, ја освил Сината куќа. Владата се распаднала, премиерот Чанг Мијон избегал од сеул, а претседателот Јун Бо Сен го прифатил државниот удар како свршен чин. Јун продолжил да служи како номинален шеф на државата до 1963 година. Командантот на Првата армија, Ји Хан-Лим, започнал со мобилизирање на резервните сили за да го сузбие државниот удар, но се повлекол плашеќи се од можност удар од страна на Северна Кореја. Два дена подоцна тој бил уапсен. Дваесет тешко вооружени дивизии го поддржале државниот удар во Сеул и ги уништиле сите шанси за задушување на ударот. По три дена криење, премиерот Чанг Мијон објавил оставка на целата влада и отстапување на власта во рацете на новата воена хунта. Армиските кадети промарширале низ улиците и ја објавиле својата поддршка за државниот удар. Чанг До Јанг го прифатил назначувањето за претседавач на Воениот револуционерен комитетот, а државниот удар завршил.
Врховен совет за национална обнова
Новата власт бил формирана веднаш по државниот удар. Веднаш бил прогласен воен закон. На 20 мај, Воениот револуционерен комитет бил преименуван во Врховен совет за национална обнова, а следниот ден бил формиран советот. Генералот Чанк, претседателот на комитетот останал началник на генералшатбот и ги презел функциите на премиерот и министерот за одбрана со што станал формален шеф на новата власт.
Врховниот совет за национална обнова бил формализиран како воена хунта од триесет високо рангирани воени офицери, поделени во поткомитетите, преземајќи широки овластувања: прогласување на законите, надгледување на целата власт и слично. При формирањето на новата влада, дошло до интензивна внатрешна борба за власт, меѓутоа Чон Хи, во следните два месеци успеал да приграби што поголем дел од власта во своите раце. На 6 јуни, Врховен совет донел закон за вонредни мерки за национална обнова, со кој му биле оземени овластувањата на Чанг До Јонг, како министер за одбрана и началникот на Генералштабот. Најголемиот дел од овој закон бил изработен од страна на Ји Сеок Че, кој работел под инструкции Чон Хи, за да го елиминира Чанг.
Четири дена подоцна, на 10 јуни, Врховниот совет донел закон со кој било прецизирано дека заменикот на претседателот на Врховен совет, односно Чон Хи, ќе биде претседател на Постојаниот комитет, со што Чон Хи добил дополнителни овластувања. На 3 јули, Чанг бил уапсен под обвинение за заговор за извршување на контраудар, а Чон Хи ги презел Врховениот совет и Постојаниот комитет.
Диктатура
Веднаш по државниот удар се започнало со подготовки за формирање на една разузнавачка агенција. На 10 јуни стапил во сила на Законот под ''бр. 619'', со кој била формирана Корејската централна разузнавачка агенција, а за директор на агенцијата бил поставен Ким Јонг Пил, близок соработник на Чон Хи. КЦРА била основа за зацврстување на власта во рацете на Чон Хи и Ким Јонг Пил, преку неа бил отстранет Чанг и биле спроведени широки чистки во цивилните институции. На 20 јули бил објавена политичка програма која имала за цел пензионирање на околу 41 000 на бирократи и намалување на бројот на државните службеници за 200 000 души. Основањето на КЦРА и почетокот на чистките претставувале консолидација и развојот на Хиовиот режим
Под притисокот на американската администрацијата на Џон Кенеди, Чон Хи се согласи да се возобнови цивилната власт. Во декември 1962 година се одржал референдум за враќање во претседателскиот систем во државата, референдумот бил наводно донесен со 78% од вкупните гласови. Чон Хи и останатите вени водачи ветиле дека нема да се кандидират на следните избори. Меѓутоа, Чон Хи се кандидирал за претседател како кандидат на новоформираната Демократско републиканака партија, составена главно од членови на Корејската централна разузнавачка агенција. Во 1963 година, се одржале претседателски избори на кој Чон Хи, со тесно мнозинство, победил.
Со изборот на Чон Хи за претседател започнала Третата република, а неговата влада најавила петгодишниот план за економски развој кој бил пазарно индустриски ориентиран. Врвен приоритет бил ставен врз развојот и модернизацијата на јужнокорејската економија, а главен слоган станал: Најпрво развој, обединување подоцна. Во 1967 година, Чон Хи повторно се кандидирал на претседателските избори и освоил 51,4% од гласовите. Уставот од 1963 година го ограничувал претседателствувањето на два мандата, а Чон Хи откако бил инаугуриран за вториот мандат, ветил дека ќе ја напушти функцијата во 1971 година. Меѓутоа, со помош на Корејската централна разузнавачка агенција и неговите сојузници во законодавниот дом, успеал да протурка уставните амандмани во националното собрание во 1969 година, му овозможиле да бара трет мандат. Против уставните промени избувнале протести и демонстрации, но Чон Хи бил повторно избран за претседател во 1971 година.
Веднаш по својата трета инаугурација за претседател, Чон Хи прогласил вонредна состојба "врз основа на опасните од меѓународната ситуација." Во октомври 1972 година, го распуштил парламентот и го суспендирал Уставот. Во декември, бил донесен нов устав, позната како Уставот Јушин (대한민국) со кој била основана Четвртата република. Новиот устав бил потврден со плебисцит во кој имало голем број на нерегуларности и цензура на печатот. Зборот Јушин (维新), Чон Хи го позајмил од периодот Мејџи. Новиот устав драстично ја зголемил моќта на Чон Хи. Изборот на претседател бил пренесен на изборниот колеџ, на Националната конференција за обединување. Претседателскиот мандат бил зголемен за шест години, без ограничување на повторен избор. Уставот го претворил претседателство на Чон Хи во правна диктатура. На изборите во 1972 и 1978 година, повторно бил реизбран без опозиција. Две години по претседателските избори од 1972 година, Чон Хи и наредил на Корејската централна разузнавачка агенција да го киднапира водачот на опозицијата, Ким Де-џунг. Тој бил киднапиран од јужнокорејските агенти во хотел во Токио и однесен во брод, каде што, според повеќето верзии на настанот, агентите планирале да го убијат и да го фрлат неговото телото во морето. На Ким му биле врзани очите и бил однесен во Осака, меѓутоа, агентите биле невнимателни и откриени од властите. Бидејќи киднаперите биле фатени на дело, на Ким му бил поштеден животот. Тој подоцна бил пренесен во Јужна Кореја и ставен во домашен притвор од страна на Чон Хи. Ким одлежал шест години затвор, три години во егзил и десет години домашен притвор и набљудување, бидејќи одбил да соработува со владата на Чон Хи.
Кон крајот на 70 - те години на XX век, во Јужна Кореја избувнале демонстрации против системот Јушин кои покажале дека непопуларност на Чон Хи се зголемила во државата. Демонстраците против Чон Хи биле познати "Пу-Ма борба." На 16 октомври 1979 година, студентските демонстрации, кои започнале пред Националниот универзитет во Пусан и се прошириле на улиците, повикале за крај на диктатурата и системот Јушин. Целиот ден на улиците се воделе борби помеѓу студентите и полицијата, а пред градското собрание се собрале околу 50 000 протестанти. Откако бил нападнати неколку јавни функционери и 400 демонстранти биле уапсени, во Пусан била прогласен вонредна состојба на 18 октомври. На 18 октомври, протестите кон Масан. Во демонтрациите во овој град учествувале околу 10 000 души, главно студентите од Универзитетот Кујуннам и работниците кои побарале распушање на сиситемот Јушин. Во Масан биле нападнати полициската станица и канелариите на владејачката партија, по што бил воведен полициски час.
Значењето на Чон Хи
Терминот Чудото од реката Хан се однесува на економскиот развој на Јужна Кореја во периодот помеѓу 1953 и 1996 година. Во текот на овој период, Јужна Кореја од сиромашна земја со неразвиена инфраструктура и екомонија се трансформирала во 13 - та најголема економија во светот и станала пример за многу земји во развој.
По Втората светска војна и Корејската војна, милиони живееле во сиромаштија, илијадници невработени луѓе се бореле за основната егзистенција. Кога Пак Чон Хи ја презеде власта во 1961 година, Јужна Кореја имаа приходот по жител, на помалку од 100 долари годишно. Во тој момент, Јужна Кореја најмногу зависела од странска помош, која во најголем дел доаѓа од Соединетите Американски Држави, во замена за вклучување на Јужна Кореја во Виетнамската војна.
Многумина го истакнуваат неговиот придонес за развојот и обновата на јужнокорејската економијата Кореја. Некои дури и го именуваат како најголемиот јужнокорејскиот претседател, но многумина го критикуваат за неговите грубо и сурово диктаторство. Меѓутоа, Јужна Кореја немала да има економска револуција ако не постоел Пак Чон Хи. И покрај неговата груба и сурова политики, тој има клучна улога во економскиот успех на Јужна Кореја.
Економски реформи
Пак Чон Хи е генерално ја имал клучна улога во развојот на економијата на Јужна Кореја, форсирајќи извозно ориентирана индустријализација. Кога тој дошол на власт во 1961 година, приходите по глава на жител во Јужна Кореја биле само 72,00 $. Северна Кореја имала поголема економска и воена моќ на полуостровот поради наследените јапонски економски објекти како и големите количини на економска, техничка и финансиска помош од другите комунистички земји, како што се Советскиот Сојуз, Источна Германија и Полска.
Пак Чон Хи како офицер во Империјалната армија на Манџоу-Го, го видел економскиот развој на Манџоу-Го преку јапонските инвестиции во инфраструктурата и тешката индустрија. Пак Чон Хи имал намера да добие пари и технологија за Јужна Кореја преку јапонските грантови и поволни кредити, отука тој ги нормализира дипломатските односи со Јапонија во 1965 година, преку Договорот за основните односи помеѓу Јапонија и Република Кореја. Многумина се сомневале во оваа политика на Чон Хи и дошло до немири. Меѓутоа, оваа стратегија успеала да го привлече јапонски капитал и технологијата, како и американска помош, за развој на тешка индустрија и инфраструктура во Јужна Кореја.
Еден од првите проекти на режимот на Пак Чон Хи беше изградбата на автопатот Сеул - Пусан. Овој автопат ги поврзува двата најголеми града во Јужна Кореја, но во времето на неговата изградба тој имал најмногу симболична намена. За да се постигне индустријализација на Јужна Кореја, Пак Чон Хи главно се потпирал врз приватните бизниси т.н Чаебол. Но, во некои случаи, особено на Pohang Iron и Steel Company (POSCO), Чон Хи избрал да ги користат јавните претпријатија. Во однос на челикот, тој се одлучи за јавно претпријатие, поради неуспехот на приватниот бизнис во развивањето на успешна челичната индустрија. Режимот на Чон Хи иницирал успешна програма за индустријализацијата на Јужна Кореја врз основа на извозно ориентирани индустрии кои биле водени и потпомогнати од страна на владата.
Надворешна политика
Пак Чон Хи испратил над 300.000 јужнокорејски војници во Виетнамската војна, најбројни по силите на Соединети Американски Држави. Главни причини на оваа политика биле: одржување на добри односи со САД, спречување на домино-ефектот за ширење на комунизмот во Источна Азија и за подобрување на меѓународната положба на Јужна Кореја. Во јануари 1965 година, Чон Хи објавил дека е "време за Јужна Кореја да се одвикне од пасивната позиција на добивањето помош или очекување на интервенција и дека е време да се преземе проактивна улога во преземањето на одговорност за главните меѓународни прашања.
На барање на САД, Пак Чон Хи испратенил околу 320.000 јужнокорејски војници за да се борат заедно со силите на САД и Јужен Виетнам за време на Виетнамската војна, за да го зајакне воен сојуз со САД. Меѓутоа имало и финансиски стимулации за учество на Јужна Кореја во војната. Јужнокорејскиот воен персонал бил финансиран од страна на САД, а нивните плати се биле директно уплатени до Јужнокорејската влада. Во замена за воената обврска, Јужна Кореја добила десетици милијарди долари во форма на грантови, кредити, субвенции и технологија од страна на американските влади на Џонсон и Никсон.
Напад врз Сината куќа
На 21 јануари 1968 година, триесет и еден припадник на Единицата 124 од корејските народна специјални сили на Северна Кореја, се обиделе да извршат атентат врз Чон Хи и речиси успеале во тоа. Тие биле запрени на само 800 метри од претстедателската резиденција Сината куќа, од страна на полициска патрола, а во судирот биле убиени двајца атентатори, а останатите биле заробени. Како одговор на обидот за атентат, Јужнокорејската влада ја формирала Единицата 684, која имала задача да го убие севернокоресјкиот водач Ким Ил-Сунг, но таа била распуштена во 1971 година.
Втор обид
На 15 август 1974 година, Чон Хи држел говорот во Националниот театар во текот на церемонијата со која се прославувало ослободувањето Кореја од 29 годишната јапонска колонијална доминација. Во текот на говорот, севернокорејскиот таен агент Мун Се Гванг истрелал со пиштолот кон Чон Хи. Куршумите го промашиле претседател, но од заскитаните куршуми биле погодени неговата жена Јук Јан, која починала во текот на денот, и една девојка. Инцидентот бил снимен на видео. Чон Хи го продолжил својот говор иако негова сопруга била ранета и спроведена од сцената.
Убиство
На 26 октомври 1979 година, Чон Хи бил застрелан од страна на Ким Jae Кју, директорот на Корејската централна разузнавачка агенција. Ким тврдел дека Чон Хи е пречка за воведување на демократијата во Јужна Кореја, а својот чин го оценил како патриотизам. Потоа Ким го застрелал главниот раководител на телохранителите на Чон Хи, а неговите агенти убиле уште четири телохранители по што целата група била уапсена. Убиството на Пак Чон Хи се оценува како спонтан чин на страст од страна на поединец или како дел од претходно подготвен обидот за државен удар од страна на разузнавачката служба. Пак Чон Хи како будист бил закопан на Сеулските националните гробишта си сите државни почести.
Идеологија
Политичката идеологија Чон Хи била мешана. По завршувањето на Втората светска војна учествувал во дејноста на комунистичка ќелија која била организирана во рамките на Јужнокорејската армија. Имало силни сомневања дека Чон Хи е крипто-комунист, а понекогаш медиумите го именувале како Парков ("Parkov"), русизирана верзија на неговото лично име. Иако Чон Хи немал симпатии кон комунистичко движење, тој, според некои автори, имал сталинистички размислувања и погледи.
Иако режимот на Чон Хи не ги презел ситните бизниси, биле национализирани банките. Мотивацијата за оваа мерка се состоела во намерата за стекнување на контрола врз протокот на капиталот во земјата и насочување на финансиските средства во секторите кои владата сакала да ги развие. Чон Хи формирал три моќни агенции за надгледување на неговата програма за развој, а тие имале голема сличност со јапонските агенции за економски развој.
Наследство
Голем број на Јужнокорејци, особено оние од реонот Јеонгнам, го сметаат Пак Чон Хи за еден од најголемите водачи во историјата на Кореја, истакнувајќи го големиот индустриски и економски раст Јужна Кореја за време на неговиот режим. Тој се оценува како една од главните личности за доведување на економскиот просперитет во Јужна Кореја. Денес, Пак Чон Хи е признаен и почитуван од страна на некои Корејците како најефикасен водач на својата земја кој е заслужен за претварањето на Јужна Кореја во економска сила.
Неговата ќерка Пак Геун Хје била избран за претседател на конзервативната корејската партија Саенури во 2004 година. Таа подоцна поднела оставка со цел да се подготви за претседателска кандидатура на претстојните избори. Меѓутоа таа изгубила од внатрешнопартискиот соперник Ли Мјунг Бак. Кај дел од граѓаните на Јужна Кореја, постои загиженост за претседателствувањето на Ли Мјунг Бак, во однос на изразување на силна авторитарна боја, слична како кај Пак Чон Хи.
Семејство
Чон Хи бил во брак со Ким Хо Нам, но подоцна се развел од неа. Потоа, Потоа се оженил за Јук Јанг Соо. Парот имал две ќерки и еден син. Постарата ќерка, Пак Кун-хе подоцна станала познат политичар во Јужна Кореја и претседател на корејската конзервативна партија Саенури, таа е моментален претседател на Република Кореја.
Ново Село (Струмичко)
Ново Село — село во Општина Ново Село, во околината на градот Струмица, и административен центар на општината.
Географија и местоположба
Ново Село е седиште и најголема населба во рамките на Општина Ново Село и едно од најголемите струмички села. Се наоѓа во подножјето на планината Огражден во Струмичкото Поле, на надморска височина од 236 метри. Селото е оддалечено 21 километар источно од градот Струмица, а 8 километри западно од македонско-бугарскиот граничен премин.
Стара историја
Најпрвин населбата се наоѓала во месноста Селиште, потоа во Волчји Дол, па преместена на денешното место. Во селото и околината постојат неколку археолошки наоѓалишта, како: Бел Рид, Градиште, Коштуница, Новоселско Депо, Селиште, Чука и Шопов Рид.
Отоманско Царство
Селото се споменува во османлиските пописи од 1519 и 1570 година под името Јени Ќој (Ново Село). Се претпоставува дека со доаѓањето на Турците на Балканскиот Полуостров во втората половина на XIV век, плодната рамнина била на одземена на христијанското население и тоа било принудено да формира нова населба источно од месноста Волчја Могила. Новото занимање на населението станало сточарството. Фактот дека ова село долго време опстојувало се големиот број на гробови во областа Гробчето. Од ова село сè уште може да се видат остатоци од темелите на некои куќи.
Кон крајот на 17 и почетокот на XVIII век, населението на селото започнало да емигрира на сегашното место во селото. Конечната емиграција на жителите на денешната местоположба завршила во почетокот на XIX век. Постепено селото започнало да расте и се претворило во пазарен центар на околните села.
Карл Прибрам
Карл Прибрам (Karl H. Pribram; - ) — истакнат австриско-американски невронаучник, професор на универзитетот Џорџтаун и професор во пензија по психологија и психијатрија на Стенфорскиот универзитет и Редфордскиот универзитет. Во 1940-те години, Прибрам направил пионерска работа со лимбичниот систем како неврохирург, подрачје на мозокот што е поврзано со чувствата и однесувањето.
Greatest Hits... So Far!!!
Greatest Hits... So Far!!! е првиот компилационен албум на американската пејачка/текстописец, Пинк. Албумот бил издаден на 12 ноември 2010, преку издавачката куќа LaFace Records, во прослава на една деценија од започнувањето на музичката кариера на Пинк.