Модернизам
Отфрлање и опфаќање на традицијата
Многу модернисти веруваат дека со одбивање традиција тие би можеле да откријат радикално нови начини на правење уметност. Веројатно повеќето парадигматичен мотив на модернизмот е одбивањето на застарувањето на традицијата и нејзинaтa реприза, основање, препишување, рекапитулација, ревизија и пародија во нови форми. Истакнувањето на Т.С. Елиот во односот на уметникот кон традицијата. Елиот го напиша следново: "Ние често ќе најдеме дека не само најдобриот, но повеќето поединечните делови на работа [ на поет ], може да се оние во кои мртвите поети, неговите предци, го тврдат нивното бесмртност повеќето енергично.’’ Книжевен научник Петар Чилдс ја сумира комплексноста: "Имаше парадоксално ако не се противат трендови кон револуционерни и реакционерни позиции, страв од новото и радоста во исчезнувањето на стари, нихилизам и фанатички ентузијазам, креативност и очај." Овие опозиции се својствени на модернизмот: тоа е во својата најширока културна смисла на оценка на минатото, како различен од модерната ера, признавањето дека светот станува се посложен, и дека стариот "конечните органи" (Бог, влада, наука, и причина) беа предмет на интензивна критична контрола. Предизвик за лажна хармонија и кохерентност Парадигматичен модернистички проповед беше нагласено од страна на филозоф и композитор Теодор Адорно, кој во 1940-тите, се покани да ја предизвика конвенционалната површина на кохерентноста и изгледот на хармонија: "Модернитетот, е квалитативен, а не хронолошкa, категорија. Исто како што не може да се сведе на апстрактна форма, со еднаква потреба тоа мора да му се сврти грбот на конвенционалната површина на кохерентност, појавата на хармонија, редот е потврдена само со репликација." Адорно би ни го разбрал модернизмот како отфрлање на лажна рационалност, хармонија, и кохерентноста на просветителството размислување, уметноста и музиката. Арнолд Шенберг ја отфрли традиционалната тонска хармонија, хиерархиски систем на организирање работи на музиката што ја води музика за правење за најмалку еден век и половина. Тој веруваше дека тој открил целосно нов начин на организирање на звук, со седиште во употребата на дванаесет белешки на редови. Апстрактни уметници, земајќи ги како нивните примери на импресионистите, како и Пол Сезан и Едвард Мунк, почна со претпоставката дека бојата и формата, а не опис на природниот свет, која е формирана на основните одлики на уметноста. Василиј Кандински, Пит Мондријан, и Казимир Малевич сите веруваа во редефинирањето на уметноста како аранжманот на чиста боја. Употребата на фотографија, која донел голем дел од претставувачка функција на визуелната застарена уметност, силно го погоди овој аспект на модернизмот. Сепак, овие уметници, исто така, верува дека со отфрлањето на опис на материјалните предмети тие им помогнаа на потегот на уметноста од фаза на развој на материјалист до спиритуалист. Прагматичната модернистичка архитектура Други модернисти, особено оние кои се вклучени во дизајнот, имаa повеќе прагматични ставови. Модернистички архитекти и дизајнери верува дека новата технологија ги изрече старите стилови на градење на застарени. Ле Корбизје помисли дека зградите треба да функционираат како "машини за живеење во", аналогно на автомобили, кои тој ги виде како машини за патување внатре. Само што автомобилот го замени коњот, па модернистичкиот дизајн треба да го одбие старите стилови и структури наследени од Стара Грција или од средниот век. Во некои случаи формата ја замени функцијата. По оваа естетска машина, модернистички дизајнери обично отфрлија декоративни мотиви во дизајнот, претпочитајќи да се нагласат употребените материјали и чисти геометриски форми. На облакодер, како што се Лудвиг Миес ван дер Рохе на зградата на Сиграм во Њујорк (1956-1958), стана архетипски модернистичка зграда. Модернистички дизајн на куќи и мебел, исто така, обично ја нагласи едноставноста и јасноста на формата, отворен план на ентериери, и отсуството на нередот.