cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Нотингем Форест
Спонзори и производители на опрема
<div style="float:left; font-size:100%; width:350px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px; margin-bottom:0px; text-align:left">
<div style="float:left; font-size:100%; width:350px; valign:top; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-bottom:0px; text-align:left">
Менаџери
<div style="float:right; font-size:90%; width:450px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Вкупно 37 менаџери (или тренери) до денес го имаат водено од клупата Нотингем Форест; 7 од нив биле на функцијата како „привремени“ или „вршители на должноста“.
Првиот тренер во историјата на Форест бил Хари Редфорд, иако тој не фигурирал како менаџер, тој ги извршувал сите задачи што треба да ги направи еден нормален тренер. Редфорд го тренирал тимот до 1897 година на вкупно 176 натпревари, од кои 69 победи, 34 нерешени и 73 порази. Брајан Клоф сè уште има најдолг тренерски мандат, тој бил на чело на тимот осумнаесет последователни сезони, поточно од 3 јануари 1975 до 8 мај 1993 година. Под водство на Клоф, Нотингем Форест ја освоил својата единствена титула во англиското првенство, а покрај тоа и два Европски купа на шампиони, Суперкуп на УЕФА, ФА Черити Шилд и четири англиски Лига купа.
Сегашниот менаџер, Стив Купер, го вратил Нотингем Форест во Премиер лигата после 23 години чекање.
Црква „Св. Софија“ - Солун
Света Софија (грчки: Ἁγία Σοφία) е црква која се наоѓа во Солун, Егејска Македонија. Црквата е една од најстарите во градот кои опстојуваат до ден денес.
Историја
Според некои извори, уште во 3 век на местото на денешната црква постоела друга градба, која би требало да била црква. Во 8 век црквата била изградена, врз основа на црквата Света Софија во денешен Истанбул. Во 1205 година, во времето на Четвртата крстоносна војна и заземањето на градот, црквата била претворена во катедрала и како таква се задржала до 1246 година кога повторно била воспоставена византиска власт. По зазимањето на Солун од страна на османлискиот султан Мурат II на 29 март 1430 година, црквата била претворена во џамија.
Оваа црква, заедно со денешните џамии Ѓул и Календерхане во Истанбул (тогаш цркви), претставуваат еден од најголемите архитектонски примери од тој тип, како типични претставници на византиската архитектра од средниот век. .
Голем дел од внатрешноста на црквата бил реконструиран по големиот пожар во Солун од 1917 година. Куполата била обновена во 1980 година.
Црквата Света Софија е вклучена во списокот на светско и културно наследство на УНЕСКО.
Рустем-паша
Рустем-паша или Дамат Рустем-паша (رستم پاشا; Rustem-Paša Opuković — османлиски генерал и политичар од хрватско или српско потекло.
Рустем е роден во Скрадин во католичко семејство од кое бил одземен и однесен во Цариград каде се школувал и изградил голема воена и политичка кариера. Тој бил гувернер на Дијарбакир. Во 1539 година се оженил за ќерката на султанот Сулејман I, Михримах султан.
По пет години тој бил поставен за главен везир. За неговиот политички напредок голема улога имала Рокселана која била мајка на неговата сопруга. Како главна задача на Рустем при назначувањето за Голем везир била намалување на инфлацијата и полнење на државната каса. Според историските извори неговиот однос кон семејството бил доста ладен бидејќи не ги примил по нивното доаѓање во престолнината.
Како Голем везир, тој стекнал огромно богатство. Еден дел од од своето богатство го искористил за изградба на на јавни згради, џамии и добротворни фондации. Во времето на неговата смрт во Цариград на 10 јули 1561 година, неговиот личен имот вклучувал 815 земји во Румелија и Анадолија, 476 мелници, 1.700 робови, 2.900 воени коњи, 1.106 камили итн.
Рустем-пашина џамија се наоѓа во Еминону, и била изградена во периодот од 1561-1563 година од страна на Мимар Синан.
Зграда на Музејот на македонската борба
Зграда на Музејот на македонската борба — музејска зграда во Скопје, прогласена за културно наследство на Македонија
Опис
Во зградата е вдомен Музејот на македонската борба и се наоѓа на улица „11-ти Март“ бр. 1, на левиот брег на реката Вардар, меѓу Македонскиот народен театар и Камениот мост. Изградена е во периодот од 2008 до 2011 година како дел од поширокиот проект „Скопје 2014“. Архитект е Зоран Јордановски. Се состои од сутерен, приземје и два ката, со вкупна површина од околу 6.500 м2. Во подрумот има складишта; на приземјето е влезната сала и големата окнференциска сала, на првиот кат е библиотеката, а на вториот се канцелариски простории.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Суровичево
Свети Константин и Елена (Ιερός ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης) — црква во гратчето Суровичево во Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Сегашната црква е новоградба. Изворната црква е изградена од црковната општина за време на Бугарската егзарихија. Во 1972 г. во походот против македонштината, леринскиот митрополит Августин Кандиотис решил да ја срамни со земја оваа црква, за што се упторебени тенкови.
Список на државни водачи во 1873 година
Ова е список на државни водачи во 873 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Теора
Теора — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 октомври 2018 година било 1,476 жители.
Црква „Св. Ѓорѓи и Св. Рафаил“ - Долно Крушево
Свети Ѓорѓи и Свети Рафаил (Αγίων Γεωργίου και Ραφαήλ Παλαιών Κάτω Κερδυλλίων) — црква во поранешното село Долно Крушево, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1837 г. Во 1941 г. по уништувањето на Горно и Долно Крушево од германските сили, оваа црква заедно со „Св. Бессребреници“ и училиштето биле единствените три преживеани градби. Подоцна е обновена.
Во 1991 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
Моштица
Моштица — село во Општина Македонска Каменица, во областа Осоговија, во околината на градот Македонска Каменица.
Географија и местоположба
Моштица се наоѓа во областа Осоговија, во северниот дел на Општина Македонска Каменица. Селото е планинско и од разбиен тип, а неговите маала се издигаат на надморска височина од 750-1.050 м. Селскиот атар зафаќа површина од 24,6 км2.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Моштица живееле 420 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Моштица имало 360 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Моштица живеат 543 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 497 жители, од кои 457 Македонци и 40 лица без податоци.
Општествени установи
Во селото работи подрачното основно училиште „Кирил и Методиј“, каде што се изведува настава до петто одделение. Освен тоа, во селото има и услужни објекти.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонска Каменица од 1996 година.
Во периодот 1955-1996, селото било дел од Општина Делчево.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Косевица.
Во XIX век, селото било дел од Малешевската каза на Отоманското Царство.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 614 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 470 гласачи.
Розово фламинго
Розово фламинго или големо фламинго — најраспространет вид од семејството на фламингата. Се среќава во делови од Африка, Индискиот Потконтинент, Блискиот Исток и јужна Европа, вклучувајќи ја и Македонија. Некои населенија се преселници на кратко растојание и се среќаваат посеверно од вообичаениот опсег. Познати се и за чување во заробеништво, и можат да се видат во Скопската зоолошка градина.
Опис
Овој вид фламинго е најголем од целото семејство, висок 110–150 см и тежок 2–4 кг. Најголема женка розово фламинго е забележана со 187 см висина и тежина од 4,5 кг. Како и сите фламинга, овој вид несе само едно варовито-бело јајце на тумба од кал. Повеќето од пердувите му се розовобели, но крилата му се покриени со црвени пердуви, а основните и средните пердуви за летање му се црни. Клунот му е розов со црн врв, а нозете му се целосно розови. Се огласува слично на гуска, како трубење. Младенчињата се белосиви, и им треба неколку години за да ја постигнат розовата боја. Таа боја, всушност ја добиваат од исхраната, од каротенските пигменти на организмите што ги јадат. Овие птици живеат во мочурливи предели и плитки крајбрежни лагуни со солена вода. Со своите нозе ја копаат калта и тињата и оттаму со клунот филтрираат мали ракчиња, семиња, алги, микроскопски организми и мекотели. Се храни со главата надолу, а горната вилица не ѝ е фиксирана за чарепот, туку е подвижна.
Рапределеност
Го има во делови на Африка, јужна Азија (Бангладеш и крајбрежните региони на Пакистан, Индија и Шри Ланка), на Блискиот Исток (Бахреин, Кипар, Ирак, Иран, Израел, Кувајт, Либан, Палестина, Катар, Турција и на Обединетите Арапски Емирати) и јужна Европа (вклучувајќи ги Албанија, Грција, Италија, Црна Гора, Македонија, Португалија, Шпанија и јужна Франција). Најсеверно место за размножување е градот Фреден во западна Германија, близу до границата со Холандија. Забележано е дека тие се размножуваат во Обединетите Арапски Емирати на три различни места во Емиратот Абу Даби. Во Гуџарат која е сојузна држава во Индија, фламингото може да се забележи во засолништето за птици Нал Саровар, засолништето за птици Киџадија, градот Фламинго и засолништето за птици Тол. Тие остануваат таму во текот на целата зимска сезона.
Животен век
Животниот век на фламингото, според зоолошката во Базел е над 60 години. Најстарото познато розово фламинго е жител на зоолошката градина Аделаида во Австралија, и има барем 77 години. Точната возраст на птицата не се знае, бидејќи веќе бил возрасен кога го донеле во зоолошката во 1933 година, и сè уште бил жив во 2011 г.
Во минатото
Римските цареви го сметале јазикот од фламингото за специјалитет.
Заробеништво
Прва позната зоолошка каде се одгледуваат фламинга е од 1959 г. во Базел. Таму се израснати 400 птици, просечно од 20 до 27 годишно до 2000 година.
Поради успешноста на размножувањето во Базел и недостаток на простор, многу фламинга од таму се праќани во зоолошки ширум светот. Со оглед на времето од 1959 година и бројноста на птиците кои се излегнати таму, може да се заклучи дека голем број колонии фламинга во другите зоолошки се роднински поврзани со фламингата од Базел.
Опасности
Во солените блата на Индија и Пакистан, повремено фламингата се усмртени од каблите со 1000 вати струја, на кои тие стојат. До сега се регистрирани 139 такви случаи.
Соба
Соба е дел од зграда кој е заграден со неколку ѕида и во која се влегува само низ врата или некоја друга преграда.
NGC 162
NGC 162 — ѕвезда во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Соба
Историја
Во најстарите градби може да се идентификуваат различни видови соби, како: соби за спиење, кујни, бањи, соби за прием итн. На пример, во Акротири се откриени соби изградени над други соби, поврзани со скали, како и бањи со делови за капење и тоалети, поврзани со систем од керамички цевки, посебно за топла и студена вода. Во Стариот Рим се среќаваат сложени градби со различни видови соби, вклучувајќи и внатрешни бањи. Исто така, и Маите граделе згради со напреден систем на соби. Меѓутоа, сложени градби на повеќе нивоа со удобни соби се појавиле дури за време на владеењето на династијата Хан во Кина (200 п.н.е.) при што овие градби содржеле и меѓусебно поврзани соби.
NGC 162
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1867 година од страна на Пер Магнус Херман Шулц, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 162 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 36 м 9,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 57' 44".
Други поделби
Проучување на NGC 162 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 126; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1738. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1188.
Бела Земја (Долно Трогерци)
Бела Земја — археолошко наоѓалиште во штипското село Долно Трогерци, Општина Карбинци. Претставува населба од доцноантичко време.
Џејсон Стејтам
Џејсон Стејтам(Jason Statham) — британски глумец, роден на 26 јули 1967 година во Лондон, Англија. Најпознат е по своите улоги во: Духовите од Марс, Транспортер, Транспортер 2, Транспортер 3, Адреналин, Адреналин 2, Хаос, Смртоносна трка, Војна, Платеници, Платеници 2, Безбедни.
Животопис
Џејсон Стејтам е роден во Лондон, како син на барски пејач и денсерка. Во детството играл фудбал и бил уличен забавувач, но од се најмногу го интересирале скокови во вода. 12 години бил член на британската репрезентација, па така светското првенство во 1992 година освоил 12-то место. Стејтам бил запазен од режисерот Гај Ричи додека работел како модел. Во 1998 година, му доделил улога во својот филм, Lock, Stock and Two Smoking Barrels практично без никакво глумечко образование. Му следи улога во уште еден Ричиев филм, Снеч од 2000 година. Откако филмот заработи над 80 милиони долари, на Стејтам му се отворија сите врати на Холивуд и такатој во 2001 година се појавува во два филма: Единствениот со Џет Ли и Духовите од Марс со Ајс Кјуб. Негова најпозната улога е во филмот Транспортер од 2002 година, каде игра како професионален возач Френк Мартин, кој доаѓа во конфликт со мафијата. Снимени се и два продолжетоци на филмот: Транспортер 2 (2005) и Транспортер 3 (2008).
Филозофски факултет - Скопје
Филозофскиот факултет во Скопје — факултет во рамките на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје и прва високошколска установа во Македонија.
Предвоен Филозофски факултет
Филозофскиот факултет во Скопје почнал со работа во 1920 г. како автономен огранок на Белградскиот универзитет. Факултетот се задржувал на општествени науки, со неуспешен обид да добие природно-математички отсек. Насоките на студирање биле поделени во групи: антропогеографска, народен јазик, народен јазик и книжевност, народна книжевност, словенска група, класична група, романска група, германска група, народна историја, општа историја, компаративна книжевност, етнолошка група, филозофска група, психолошка група и педагошка група.
Поради политиката на србизација на македонскиот народ во рамките на Кралството СХС, наставата се одвивала на српски јазик. Прв негов декан бил Тихомир Остојиќ. Факултетот работел сè до 1941 г., кога ректоратот во Белград издал наредба за престанок на дејноста поради немирите во земјата против потпишаниот пакт на Југославија со Третиот Рајх и Втората светска војна.
Преосновање во повоена НР Македонија
Прашањето за отворање на македонски универзитет било иницирано уште пред конечното ослободување на Македонија, на третата седница на Президиумот на АСНОМ (2-5 септември 1944 година). На 16 април 1945 година Народното собрание на Македонија усвоило два законски текста од кои со првиот се дало овластување на Президиумот на Народното собрание на Македонија да изработи Закон за Универзитетот во Скопје кој би содржел прописи со кои ќе би се осигурала работата на Универзитетот на науките и високото стручно образование во согласност со тековините на Народноослободителната борба и со потребите на новата државна заедница, а со вториот се дало овластување од страна на Народната влада на Македонија да пропишува уредби за високите школи и академии.
Со Заповед бр. 375 од 7 ноември 1945 година на министерот за просвета на Демократска Федерална Македонија Никола Минчев била формирана комисија во состав: Михаил Петрушевски, Харалампие Поленаковиќ, Ѓорѓи Шоптрајанов и Блаже Конески. Комисијата донела заклучок да предложи на Министерството за просвета да се отвори Универзитет во Скопје, а како прва факултетска установа да биде отворен Филозофскиот факултет со два отсека: Историско-филолошки и Природно-математички. Со Заповед бр. 338 на 18 јуни 1946 година Министерот за просвета назначил нова комисија, во која освен горенаведените бил вклучен и Љубен Лапе (нешто подоцна во неа влегол и Јован Трифуновски), која би се занимавала со организацијата на новиот универзитет. Во текот на годината остварени биле огромен број на врски со останатите југословенски универзитети, кои во најголема мера, ги обезбедиле техничките и дел од кадровските потреби на новиот универзитет. Исто така, бил формиран Одбор, составен со претставници на останатите три универзитети во Југославија, кој ја надгледувал организациската работа.
Отворањето на Филозофскиот факултет било извршено на 29 ноември 1946 година, а првите предавања биле одржани на 16 декември 1946 година. На почетокот предавале 20 наставници и еден асистент, додека настава слушале 548 студенти, од кои 427 редовни и 121 вонреден студент. На факултетот функционирале шест студиски групи на Историско-филолошкиот оддел и пет студиски групи на Природно-математичкиот оддел. Во рамките на Историско-филолошкиот оддел својата работа ја започнале студиските групи македонски јазик, југословенска книжевност, историја со историја на уметноста, романска филологија, класична филологија и филозофија со педагогија, а на Природно-математичкиот оддел постоеле студиските групи математика, физика, хемија, биологија и географија со етнологија.
Во 1958 година, од Филозофскиот факултет се издвоил Природно-математичкиот оддел во посебен Природно-математички факултет. Од учебната 1974/1975, пак, од филолошките студиски групи се оформил Филолошкиот факултет. Во учебните 1973/1974 и 1974/1975, биле отворени четири нови студиски групи, и тоа за историја на уметноста со археологија, психологија, социологија и за општонародна одбрана. Во рамките на Филозофскиот факултет се припоила и тогашната Виша школа за социјални работници и продолжила да работи како посебна студиска група на ниво на вишо (двегодишно) образование, а од учебната 1987/1988 била подигната на факултетско (четиригодишно) образование. Од учебната 1993/1994 година во рамките на Институтот за педагогија се отворени студии по дефектологија во траење од четири години. Подоцна, во учебната 1996/1997 со посебна одлука на Наставно-научниот совет студиите по дефектологија продолжиле да работат како посебен Институт за дефектологија.
Од Филозофскиот факултет или со негова помош се создадени и Институтот за национална историја, во 1948, и институтот за македонски јазик “Крсте Мисирков” во 1953. Филозофскиот факултет има значајна улога во формирањето на Македонската академија на науките и уметностите (формирана во 1967), бидејќи тој го дал основниот кадровски елемент.
Од основањето па заклучно со 30 септември 1995 дипломирале вкупно 8.202 студенти, а заклучно со учебната 2002/2003 магистирирале 211 и докторирале 218 лица.
Први професори
Првите осуммина професори на Филозофскиот факултет на универзитетот во Скопје биле:
Рој Кин
Рој Морис Кин (роден на 10 август 1971) — ирски поранешен фудбалер и менаџер. Во својата 18-годишна играчка кариера, тој играше за Коб Рамблерс, Нотингем Форест, и Манчестер Јунајтед, пред да ја прекине својата кариера во тимот на Селтик. Кин беше доминантен централен играч во халфовата линија, познат по својот агресивен и високо конкурентен стил на игра, однос, кој му помогна да стане капитен на Манчестер Јунајтед од 1997 година па сè до неговото заминување во 2005 година, откако се приклучи на клубот во 1993-тата година. Кин помогна во Јунајтед да се постигне период на постојан успех во повеќе од 12 години во клубот.
Филозофски факултет - Скопје
Први професори
Конституирањето на првиот Наставнички совет било извршено на 27 ноември 1946 година, кога била избрана и првата факултетска управа. За декан бил избран Михаил Петрушевски, а за продекан бил избран Фран Петре.
Институти
Филозофскиот факултет денес е составен од десет институти:
Рој Кин
Тој играше на меѓународно ниво во поголемиот дел од својата кариера, претставувајќи ја Фудбалската репрезентација на Република Ирска во текот на еден период од 14 години, од кои повеќето ги поминал како капитен. Тој играше во секој натпревар на Република Ирска на Светското првенство 1994-тата во САД, но тој исто така беше испратен дома пред почетокот на мундијалот во 2002 година по инцидентот со селекторот на репрезентацијата Мик Мекарти.
За време на неговата прва сезона како менаџер на Сандерленд, тој го преземал клубот од 23-то место во првенството за да ја освои лигата и да избори промоција во Премиер лигата. Пристигнувањето на Кин беше цитирано како катализатор за обновување на Сандерленд. Тој успеа да го спаси Сандерленд од испаѓање во сезоната 2007-08, но во неговата втора сезона како менаџер тој ја напушта својата функција во Сандерленд кога тимот се наоѓаше во зоната за испаѓање. Во април 2009 година, тој беше назначен како менаџер на Ипсвич Таун, но беше отпуштен од страна на клубот во јануари 2011 година поради слабите резултати со нив, поради кои тимот беше 19-ти во првенството.
Филозофски факултет - Скопје
Институти
На факултетот дејствуваат и две катедри кои изведуваат настава и на други факултети, и тоа катедрата за дефендологија и катедрата за хуманистички студии. На Факултетот постои и Катедра за УНЕСКО за унапредување и развој на науката и создавање услови за вклучување во меѓународни програми, како и четири центри, меѓу кои балканскиот центар за проучување на мирот, центарот за образование и истражување, анкетниот истражувачки центар и националниот центар за континуирано образование, како и социјалниот центар.
Значење
Филозофскиот факултет не е значаен само по тоа што е прв модерен факултет во слободна Македонија. Имено, тој ги воспоставил темелите на македонската научна дејност, давајќи ги првите високообразовани кадри на територијата на земјата, а е посебно важен во доменот на општествените истражувања како зародиш на повеќе особено битни институции за македонската државност како МАНУ, институтот за национална историја, институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков” и други. Факултетот е добитник на престижната републичка награда „11 Октомври” во 1976 година.
Црква „Св. Симеон Столпник“ - Мородвис
Свети Симеон Столпник е селска црква - манастир во кочанското село Мородвис. Изградена и осветена е во 1968 година од тогашниот Митрополит Злетовско-струмички Наум. Иконите и фрескоживописот се изработени од Валентин Ѓуровиќ и Ангел од Кочани. Манастирот, кој е посветен во чест и спомен на преподобниот Симеон Столпник, е сместен во подножјето на планината Плачковица, во атарот на Мородвис.
Историја
Заради неевидентирани пишани документи, презентираното во врска со изградбата и осветувањето на манастирот е од искази на некои од постарите жители на с. Мородвис. Според нивни искази на тоа место постоел манастир посветен на св. Јован (не е познато дали е Крстител или Богослов), каде што месното население за време на втората светска војна наоѓало прибежиште, а подоцна месното население се собирало на 2 август на празникот посветен на Св. Илија. Во 1957 по иницијатива на селаните и со нивни средства почнала изградбата на манастирот. Многу подоцна во 1983 манастирот бил осветен од тогашниот надлежен епархиски Архијереј. Градбата на манастирот се состоела од камења ѕидани со кал и печена тула, кровната конструкција била од греди, а кровот од плет од гранки. Од 2001 до 2002 е извршена реконструкција на манастирот со благослов на Митрополитот г. Агатангел.
Неџмие Хоџа
Нејмие Хоџа (Nexhmije Hoxha); (Битола, 7 февруари 1921 — Тирана, 26 февруари 2020) — политичар и вдовица на поранешниот албански лидер Енвер Хоџа.
Животопис
Родена е во 1921 година како Неџмие Џуглини во Битола, тогаш Кралство СХС. Пред Втората светска војна студирала на Вишата школа во Тирана.
Во ноември 1941 година станала член на новоформираната Комунистичка партија на Албанија и веќе следната година била избрана за член на Генералниот совет на Народноослободителното движење на Албанија. За време на Народноослободителната борба, се борела како дел од Првата дивизија на Народноослободителната војска на Албанија. Во 1943 година била избрана за член на Секретаријатот на Унијата на жените на Албанија, а од 1946 до 1952 година била претседател на Здружението.
По завршувањето на војната продолжила и ги завршила студиите во Тирана. Потоа се омажила за Енвер Хоџа, кој во тоа време бил премиер на Албанија и секретар на Комунистичката партија на Албанија.
По смртта на Хоџа во 1985 година Неџмие била избрана за претседател на Демократскиот фронт на Албанија. За време на економските и политичките промени 1990-1991 година, го бранела ликот и делото на Енвер Хоџа. Била принудена да поднесе оставка како претседател на Демократскиот фронт во декември 1990 година, а била заменета од премиерот Адил Чарчани. Во 1994 година, новите власти ја уапсиле и осудиле на шест години затвор за случаи на нетранспарентно трошење државни пари за време на владеењето на Хоџа.
Откако излегла од затвор, живеела во еднособен стан заедно со нејзината сестра.
Валенс
Флавиј Јулиј Валенс (латински FLAVIUS IVLIVS VALENS AVGVSTVS ; 328 – 9 август 378) бил цар на Источното Римско Царство во периодот од 364 до 378 година, додека Западното Римско Царство била управувана од неговиот брат Валентинијан I. Валенс бил убиен во катастрофалната Битка кај Одрин во 378 година од страна на Готите.
Управување
Во 375 година избувнал бунт во Исаврија, биле обновени војните со Персија (375-378) и Сарацените (375). Во овие војни, империјата не постигнала поголем успех.
Готска војна
Во периодот на 4-5 век се забрзал процесот на т.н. Голема преселба на народите. Бегајќи од неповолните услови за живот номадски племиња од Средна Азија тргнале на запад. Притиснати од инвазијата на Хуните од исток, Готите побарале спас во римските територии на Балканот.
Во 367-369 година Римјаните воделе напната одбрана против готските племиња кои влегле во Мизија (Прва Готска војна). Царот Валентс лично ја водел кампањата и според договорот кој бил постигнат, Готите се населиле на римска територија во земјите околу Дунав и добиле статус на федерати со ограничена автономија. Во замена тие требало да учествуваат во империјалната војска во случај на војна. Но, државните службеници со Готите се однесувале многу лошо, понижувајќи ги и ограбувајќи ги. Ова довело до незадоволство кое се проширило во бунт.
Настаните од 376-378 година имале многу фатални последици за судбината на империјата. Обединетите племиња-федерати започнале да ја пустошат Тракија. Наскоро тие биле поддржани од незадоволни римски поданици: посиромашни селани или робови, со кое бунтот стекнал и социјален карактер. Империјата морала да ја прекине војната со Персија. Валенс не го чекал својот колега од западот, Грацијан, туку одлучил сам да се справи со востанието. Така со своите сили, Валенс тргнал кон север.
Битка кај Одрин
Во топлото летно попладне на 8 август 378 година се одвила Битката кај Одрин (Адријанопол). Валенс избрзано им наредил на своите изморени војници да започнат со битка. Римската армија доживеала голем пораз во битката, а самиот цар бил ранет од стрела и заробен. По заробувањето бил внесен во една куќа, по кое куќата била опожарена а самиот Валенс жив изгорен.
Камион за сеча
Камионот за сеча или камион за дрва ― голем камион што е користен за носење трупци. Некои имаат интегрирани рамни кревети, некои се дискретни влекачи, а некои се конфигурирани да шират товар помеѓу влекачот и влечната приколка зад неа. Честопати се прикачуваат повеќе од една приколка.
Историја
Најпогодни дрвја за сечење биле оние во близина на водните патишта за лесен превоз. Бидејќи залихите се намалувале и дрвосечачите морале да одат подалеку од водата, тие користеле групи волови или коњи за влечење. Тие биле заменети со магариња и локомотиви на пареа. Конечниот развој бил камионот за сеча.
Камион бил користен за сеча во Ковингтон, Вашингтон, во 1913 година. Доаѓањето на Првата светска војна и како резултат на тоа побарувачката на тихоокенаската северозападна ситска смрека за авиони „воспоставила превозување на дрва во Вашингтон“. Војската на Соединетите Држави назначила илјадници мажи во Одделот за производство на смрека да изградат патишта до западен Вашингтон за да ги соберат распространетите насади од најдобрите дрвја. По завршувањето на војната, изобилството од вишок воени камиони го направиле нивното преземање привлечно за друштвата за сеча, особено за помалите друштва кои не можеле да си дозволат скапи локомотиви.
Примитивните камиони биле подобрени во 1920-тите и 1930-тите, со помоќни мотори и подобри системи за сопирање. Старите „тесни, полни гумени — понекогаш челични — гуми без гази“ биле заменети со пошироки пневматски со гази. Патиштата од штици им отстапиле место на квасираните земјени. До средината на 1930-тите, камионите носеле исто толку дрва од Тихоокенскиот Северозападн, колку и железничките пруги.
Втората светска војна забележала подобрени дизајни на камиони, и повторно тие биле пренесени на компаниите за сеча преку продажба на вишок воени возила по завршувањето на војната.
Конфигурација
Постојат два главни вида на современи камиони за сеча — оние што се користат на груба почва и патеки во шумата каде што се сечат и оние што се користат за превоз на нормални автопати и патишта. Бидејќи патиштата во шумите се груби и често привремени, суспензијата и гумите на теренски камион се особено значајни. Користени се цврсти гуми со низок притисок и висок притисок. Може да се користат дури девет оски за да се обезбеди низок притисок на земјата и добра влечна сила.
Дрвото најчесто е одгледувано во ридско место кое е несоодветно за земјоделство и затоа способноста на камионот со дрвени трупци да се искачи на наклон е значајна. Стрмноста зависи од квалитетот на површината - калта и снегот потешко се искачуваат од чакалот и почвата. За податлив градиент, брзината потоа ќе зависи од моќноста на камионот. Законските ограничувања на тежината ќе варираат во зависност од јурисдикцијата, но, на пример, во јужните држави на САД, тие се движат од 36,300 до 39,900 кг — околу 36.3 тони.
За натоварување на трупците, камионот може да биде опремен со еден или повеќе макари или дигалки. Трупците вообичаено се растовараат така што им се остава да се тркалаат настрана.
Кукуш
Кукуш (Κιλκίς, Килкис, Kılkış, Килкиш) — град во Егејска Македонија, седиште на Општина Кукуш и Кукушкиот округ, денес во областа Централна Македонија во Грција. Според податоците од пописот, во 2011 година во градот живееле 22.914 луѓе, во општинската единица биле евидентирани 28.745 луѓе и 51.926 во општината.
Етимологија
Кукуш се наоѓа во регион кој во минатото бил мултиетнички и бил познат по неколку различни имиња. Името на градот во времето на Византија било Каликон додека кај Грците бил познат како Калкис или Килкис. Во еден црковен кодекс од 1732 година името на градот се споменува како Килкиси (Κηλκήση). На јазиците на Јужните Словени, името на градот е познато како Кукуш. , додека од страна на Турците, градот е познат како Килкиш.
Географија
Кукуш се наоѓа 35 километри северно од Солун. Тој е расположен на една ридеста месност, која на североисток се слева со Круша Планина (Карадаг) и е сред една од најбогатите рамнини во Македонија. Го опфаќа пространството во југозападниот правец на Долновардарската Низина, во подножјето на ридот Свети Ѓорѓи, наречена по светецот-заштитник на Кукуш.
Антички период
Археолошките податоци кои биле пронајдени во близина на градот датираат уште од бронзеното и железното време, вклучувајќи антички гробници од 2 милениум пред нашата ера. Во класичната антика, поширокиот регион на Кукуш бил управуван од страна на Кралство Македонија. Во тоа време, Кукуш се наоѓал во центарот на регионот наречен Крестонија. Кога Филип II Македонски ја посетил Крестонија, месните жители му понудиле маслинки од Крестонската долина, нешто што тој никогаш не го имал вкусено претходно. Во тоа време многу градови започнале да се развиваат во регионот, како во регионот, како што биле Идомени, Аталанти (Бојмица во денешно време), Гортинија (Горгопик во денешно време), Планиница, Терпилос итн.
Римско-византиски период
Во 148 п.н.е., Римјаните ја освоиле областа каде денеска се наоѓа Кукуш. Во доцната антика регионот бил цел на напади и инвазии на различни племиња како што биле Готите, Хуните, Аварите и Словените, а некои од нив постепено се населиле на Балканскиот Полуостров.
Отомански период
Градот бил основан како вакафско село, меѓутоа постепено ја менувал својата народносна структура и станал типична македонска средина, во која се создале услови за развој на македонската просвета и култура. Кон крајот на 19 и почетокот на XX век, Кукуш бил дел од Солунскиот вилает во рамките на Отоманското Царство.
Во првата половина на XVIII век Кукуш било евидентирано како село. Населбата која тогаш била чифлик, настрадала за време на Грчкото востание од 1821 година, според податоците од ферманот од август 1828 година.
Кон крајот на 19 почетокот на XX век Кукуш бил голем речиси чист македонски град. Градот одиграл голема улога во текот на македонското преродбеничко движење во средината на XIX век. Поради својата пробуденост Кукуш бил наречен политичко гнездо, а градот бил овековенчен во песната Т'га за југ од Константин Миладинов. Културно-политичката атмосферата која била создадена во родното место на Гоце Делчев, благотворно повлијаела врз изградувањето на идниот организатор на македонското национално-ослободително движење.
Во 1840 година во градот започнал да предава Димитар Миладинов на грчки јазик, но наскоро бил протеран од црковните власти, се закана да биде заточен. На негово место дошол Андроник Јосифчев. Во 1857 година Миладинов се вратил да предава во Кукуш заедно со Рајко Жинзифов, во бугарското училиште. Владиката Мелетиј Византиски на ова се побунил, но без успех. Во следниот период жителите на градот побарале и свој владика, на кое се спротивставила Цариграската патријаршија. Поради постојаните конфликти во грчките верски водачи, излезот за македонската национална самобитност бил побаран преку обид за унија со Римокатоличката црква.
Во исполнување на условот за запирање на унијатското движење во Кукуш, на 29 октомври 1859 година Партенија Зографски бил ракоположен за епископ во Дојран, по кое пеењето во црквата било црковнословенски јазик. Ова назначување било дочекано со восхит од страна на македонското црковно движење, како и од Кукушките Македонци. Партениј застанал на чело на македонската црковна борба. Тој започнал со обиколување на епархијата, ја проширил употребата на црковнословенскиот јазик во богослужбата во црквите и помагнал за отворање на училишта. Постепено владиката ја изгубил поддршката од населението и тој бил принуден да ја напушти епархијата и да се врати во Цариград во 1867 година. Во 1867 година постот повторно бил заземен од Мелетиј, кој бил познат противник на македонското движење.
Во почетокот на 1874 година шест општини (Солунска, Дојранска, Воденска, Кукушка, Струмичка и Малашевска) застанале против Егзархијата. Три од нив (Солунска, Воденска и Кукушка) побарале од Егзархијата да биде формирана нова самостојна епархија со центар Кукуш, а епископот Нил Изворов да стане нејзин митрополит. По добиениот отказ од страна на Егзархијата, општините се обратиле кон англискиот конзул за да бидат примени во Англиканската црква на чело со својот епископ. По одбивањето на Англичаните тие се обратиле кон епископот Рафаел Попов, глава на Бугарската унијатска црква, кој одговорил позитивно на нивното прашање за можно пристапување кон Рим.
Унијатите во градот, на чело со владиката Епифаниј Шанов, ги држеле двете големи цркви „Свети Ѓорѓи“ и „Света Богородица“, а за православните останала малата „Свети Атанасиј“. Во рацете на унијата поминало и училишното здание кое ги принудило на православните да го окупираат епископскиот дом на избрканиот во 1879 година владика Мелетиј и таму било префрлено егзархиското училиште до изградба на новата училишна зграда. Во бугарското основно училиште учеле Гоце Вангелов, Гоце Делииванов и Гоне Ковачев. Во класното училиште Христо Бучков предавал турски и француски, поп Атанас од Охрид историја и географија, Туше Делииванов македонски народен јазик, Христо Тенчев аритметика, Петар Мавродиев природна историја.
Во времето на т.н. борба за Македонија во Кукушк бил формиран Кукушки револуционерен реон, кој спаѓал под Солунскиот револуционерен округ на МРО. Од друга страна во реонот делувале и грчките андартски чети на чело со Георгиос Самарас, Јоанис Доиранлис и Петрос Кукидис. Голема поддршка за грчките сили дало семејството Чацијапостулу кое имало голема фарма во Јанешево, и која служела за нивно засолниште.
Балкански војни
Кон 1912 година во Кукуш имало мешано трикласно училиште, три главни мешани училишта и две забавишта. Главен учител бил Никола Хрлев, а освен него во градот предавале А. Георгиев, М. Стаматов, Ст. Хаџиев, М. Зенгилеков, Н. Попова, В. Тенчева, С. Гркова, Б. Чичеклиев, А. Чокаранова, Елена Кавракирова, Марија Измирлиева и Е. Тодорова. Во селата околу градот учеле уште Велика Чопова, Вера Сакова, Елена Атанасова и Марија Зографова. Во градот во 1912 година по иницијатива на државјанството и со помош на општината е отворена бугарска болница со главен лекар Константин Станишев. Во февруари 1913 година во Кукушко околијата, под негово раководство започнала вакцинација против вариола. Во Кукуш во тоа време имало и католичка болница под водство на отец Иван, под раководство на игуменот на локалниот манастир Густав Миштел. .
Градот Кукуш бил заземен на 23 октомври 1912 година од Македонско-одринските доброволни чети, предводени од Гоце Междуречки и Тодор Александров. Во градот била организирана локална власт која го разоружила турското население и собирало 1400 пушки. Во градот била воспоставена бугарска воено-административна управа на чело со Тодор Александров.
Грција
По крајот на Балканските војни, Кукуш бил вклучен во составот на Грција. По протерување на македонското население, новиот Кукуш бил изграден во близина железничката пруга која води кон Солун, околу црквата „Св. Ѓорѓи“. На ова место се доселиле погрчени Македонци, во најголем дел од Струмица. Овде тие ја изградиле црквата посветена на Петнаесетте тивериополски маченици, именувана по истоимената црква која се наоѓа во Струмица.
Во средината на 1920-тите години, по крајот на Грчко-турската војна и поразот на Грција, во градот се населиле грчки бегалци од Мала Азија според договорот од Лозана, додека муслиманското население заминало од регионот кон Турција. Ова населување довело до зголемување на бројот на населението.
За време на окупацијата на Грција од страна на Оската во Втората светска војна, Кукуш бил вклучен во Бугарската окупациона зона, која се проширила и на префектурите на Кукуш и Халкидик, откако нацистите го дозволиле тоа. Во текот на војната во регионот постојано доаѓало до судири помеѓу Грчката народно-слободителна армија и Тагмата асфалиас.
Демографија
Според отоманскиот попис од 1530 година, во Кукуш имало 195 христијански домаќинства.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Кукуш е наведен како град со 1170 семејства, 155 муслимани, 40 цигани и 5325 Македонци. Според Ванчо Ѓорѓиев, во последната деценија на XIX век, градот имал 12.000 жители, односно 2.000 македонски куќи и 200 турски. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 7750 жители, од кои 750 Турци и 7000 Македонци. Целиот град во практика бил под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кукуш живееле 9712 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, 40 србомански патријаршисти, 592 македонски унијати и 16 протестанти. Во градот имало две основни и едно средно училиште.
Голем дел од македонското население по крајот на Балканските војни заминало од селото кон Струмица и околните села а дел побегнале кон Бугарија. Поради тоа, на пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 1590 жители. Голем дел од нив биле населени од Струмица, поради кое градот меѓу населението бил познат како Нова Струмица. Во 1920 година биле евидентирани 2236 жители, додека во 1928 година имало 1679 бегалски семејства со 6433 лица.
Во 1940 година селото броело 8356 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 9702 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 10947 жители, во 1971 година имало 10538 жители, во 1981 година имало 11148 жители, додека во 1991 година имало 12139 жители а во 2001 имало 198 жители. Денеска, населението на селото е 22914 жители според пописот од 2011 година.
Администрација
Општината Кукуш била формирана по реформата на локалната власт во 2011 година со спојување на следните 7 поранешните општини, кои станале општински единици :
Општината располага со површина од 1,599.604 км2, општинската единица 319,834 км2.
Спорт
Кукуш е домаќин на фудбалскиот клуб ФК Килкиаијакос кој учествува во втората грчка фудбалска лига и ракометниот клуб на ГАС Кукуш која го има освоено грчки куп.
Мускулен тонус
Во физиологијата, медицината и анатомијата, мускулниот тонус (останата напнатост во мускулите или тонус) е континуирана и пасивна парцијална контракција на мускулите или отпорот на мускулите пасивно да се истегнат за време на одмор. Тоа помага во држење на телото и се намалува за време на РЕМ спиењето.
Цел
Ако одеднаш се случи повлекување или истегнување, телото реагира со автоматско зголемување на напнатоста на мускулите, односно тоа е рефлекс кој им помага да се заштитат од опасност, како и помагање во одржување на рамнотежа. Може да се смета како "стандардно" или "стабилна состојба" за мускулите. Екстензорните и флексорните мускули се вклучени во одржувањето на постојан тонус. Во скелетните мускули, ова помага во одржување на нормално држење на телото.
Мускулниот тонус во мирување варира како кривата во облик на ѕвонче. Низок тонус се доживува како "мекост" и висок тонус се доживува како "цврст и силен". Мускулите со висок тонус секако не се силни и мускулите со низок тонус не значи дека се слаба. Во принцип, нискиот тонус ја зголемуваат еластичноста и ја намалува силата, а висок тонус ја намалува флексибилноста и ја зголемува силата, но има исклучоци. Личност со низок тонус најверојатно нема да биде во можност да се вклучат во "експлозивни" движења кои се потребни кај еден спринтер или скокач во висина. Овие спортисти обично имаат висок тонус, што е во нормални граници. Човек со висок тонус, вообичаено, не е флексибилен во активности како што се танц и јога.
Иако срцевиот мускул и мазните мускули не се директно поврзани со скелетот, тие исто така имаат тонус, односно иако нивните контракции не се исти со оние на антагонистичките мускули, неконтрактилната состојба се одликува со (понекогаш случаен избор) опуштеност.
Патолошки тонус
Физичките нарушувања можат да дадат исклучително низок (хипотонија) или висок (хипертонија) тонус на мускулите. Друга форма на хипертонија е паратонија, која е поврзана со деменција. Хипотонија се забележува во болести на долниот моторен неврон како детска парализа. Хипотонија може клинички да се презентира како слабост на мускулите, каде екстремитетите се меки, со намален миотатичен рефлекс, и намален отпор на ногата во пасивно движење. Хипертонија се гледа во болести на горниот моторен неврон како лезии во пирамидалниот и екстрапирамидалниот пат. Хипертонија може клинички да се презентира со спазмите или ригидност. Додека спазмите е зависно од брзината на пасивно движење (пр. брзо пасивно движење на лактот ќе поттикне зголемен тонус на мускулите, но бавно пасивно движење лактот може да не предизвика зголемен тонус на мускулите), ригидноста е независна од брзината на пасивното движење (пр. постои зголемен тонус без разлика дали лактот е пасивно се движи брзо или бавно).
Тонус во хирургија
Во офталмологија, тонусот може да биде во централен предвид кај операции а око, како и во манипулација на екстраокуларни мускули за поправање на страбизам. Промените на тонусот се поврзани со многу болести на окото (на пр. Adie синдромот).
Грчеви
Нормално, луѓето не се свесни за нивниот тонус на мускулите во скојдневни активности. Телото го одржува својот баланс со тонусот на флексорните и екстензорните мускулни групи. Понекогаш, во нормални, здрави луѓе, тонусот е излоирано изгубен или во флексорните или во екстензорните мускулни групи и привремено и резултира со "грчеви во мускулите". Лекување на овие групи на мускули, во изолација, да се опуштат може да биде тешко. Генерално, мускулни релаксанти или кинин може да помогне кај грчеви и е оправдано кога тие ќе станат проблематични. Но, овие лекови предизвикуваат релаксирачки ефект и во двете групи на мускули и со модерирање на тонусот. Причината за несразмерни наизменична контракции во флексорите или екстензорите, како и причината за грчеви е непозната. Стимулусот за овие "грчеви" може да потекнува од церебралниот кортекс, ’рбетниот мозок, или во самите мускули. Ова може да укаже развивање на патологија или други проблеми во иднината.