cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жаклин Кенеди Оназис
Социјален успех
Како прва дама на САД, Кенеди посветила голем дел од своето време за планирање социјални настани во Белата куќа и на другите државни имоти. Таа често поканувала уметници, писатели, научници, поети и музичари да се мешаат со политичари, дипломати и државници. Можеби се должи на нејзината вештина во забави, Кенеди се покажа како доста популарна помеѓу меѓународните достоинственици. Кога од Советскиот Премиер Хрушчов беше побарано да се ракуваат со претседателот Кенеди за слика, Хрушчов рече, "Би сакал да се ракувам со неа прво." Жаклина беше добро примена во Париз, Франција, кога таа со нејзиниот сопруг го посетиле, и кога отпатувала со Ли во Индија во 1962 година.
Странски патувања
Пред Кенедиеви да ја посетат Франција, телевизиски специјал беше сниман во Франција со првата дама на тревникот во Белата куќа. По пристигнувањето во земјата, таа ја импресионирала јавноста со нејзината способност да зборува течно француски, како и нејзиното широко познавање на својата историја. Жаклин била потпомогната во нејзиното учење на францускиот јазик од познатиот Порторико едукатор Марија Тереза Бабин Кортес. На крајот од посетата, магазинот Тајм изгледаше задоволен од првата дама и истакна: "Имаше, исто така, и колеги кои дојдоа со неа." Дури и претседателот Кенеди се пошегува, "Јас сум човекот кој беше во придружба на Жаклин Кенеди во Париз - и уживав во тоа". По барање на Џон Кенет Галбрајт, амбасадор на претседателот Кенеди во Индија, таа презема турнеја во Индија и Пакистан, земајќи ја нејзината сестра Lee Radziwill заедно со неа, кое беше целосно документирано во фоторепортерството на сите времиња, како и во списанијата Галбрајт и мемоарите. Во тоа време, амбасадорот Галбрајт забележа значителна дисјункција кај Кенедиевата широко истакната загриженост со алишта и други лекомислиа и лично познанство, нејзиниот значаен интелект. Додека во Карачи, таа најде време да се повози на камила со нејзината сестра. Во Лахор, пакистанскиот претседател Ајуб Кан]] ја презентираше првата дама со нај фотографираниот коњ, Sardar (урду поим со значење на „водач“). Потоа овој дар беше препишан на кралот на Саудиска Арабија, вклучително и во разните спомени на Кенеди во Белата куќа години од страна на пријател на претседателот Кенеди, новинарот и уредник Benjamin Bradlee. Додека на приемот во нејзина чест во Shalimar Gardens, Кенеди им изјави на гостите "целиот мој живот сум сонувала да дојдам во градините Shalimar. Тоа е дури и поубаво отколку во мојот сон. Јас само имав желба маж ми да може да биде со мене.
Смртта на најмладиот син
Во почетокот на 1963 година, Кенеди стана повторно бремена и ги ограничи нејзините службени должности. Таа поголемиот дел од летото го помина во изнајмениот дом на Squaw Ајленд, во близина на семејното Cape Cod кое се спојува во Hyannis Port, каде што замина во предвремено породување на 7 август 1963 година. Таа родила едно момче, Патрик Бувие Кенеди, преку итен царски рез пет и пол недели порано, во Отис воздухопловната база. Неговите бели дробови не биле целосно развиени, и тој почина на 9 август 1963 година во детската болница во Бостон од хиалин (мембранска болест), денес најчесто се нарекува детски респираторен дистрес синдром. Парот бил разрушен од губитокот на малиот син, но таа трагедија ги зближи заедно отколку кога и да било досега.
Животот по атентатот на Кенеди
Една недела по атентатот, Жаклин беше интервјуирана во Hyannisport, Масачусетс, 29 ноември од Теодор Х. Вајт од списанието Life. Во таа сесија, таа ги спореди годините на Кенеди во Белата куќа со митскиот Камелот на кралот Артур, коментирајќи дека претседателот често ја играше насловната нумера на Лернер и Loewe пред да оди на спиење. Таа, исто така, ја цитираше кралицата Guinevere од мјузикалот, обидувајќи се да изрази каков губиток чувствувала. Нејзината смиреност и храброст, по атентатот и погребот на својот маж го освои восхитот од целиот свет. По неговата смрт, Кенеди и нејзините деца, останаа во своите конаци во Белата куќа две недели, потоа се подготвува да ја напуштат. Тие во 1964 година ја поминале зимата во домот Averell Harriman во делот "Џорџтаун" во Вашингтон, Д.Ц., пред купување на нејзиниот сопствен дом во друг блок на истата улица. Подоцна во 1964 година, во надеж дека ќе има поголема приватност за нејзините деца, Кенеди одлучи да се здобијат со стан на Петтата авенија во Њујорк, и го продала својот нов дом во "Џорџтаун", таа исто така ја продала викендичката во Atoka, Вирџинија, каде што таа и претседателот Кенеди имале намера да се одмараат. Таа потроши една година во жалост, правејќи неколку јавни настапи;.во текот на овој период, Каролина, изјавила на еден од нејзините наставници дека нејзината мајка често плачела. Кенеди ја овековечила меморијата на нејзиниот сопруг со избрани спомен посвети. Тука спаѓаат во 1967 година покрстувањето на U.S._Navy_aircraft_carrier_USS_John_F._Kennedy_(CV-67) (Ctrl+клик)">U.S. Navy aircraft carrier USS John F. Kennedy (CV-67) (деактивираните во 2007), во Њупорт Њуз, Вирџинија, и споменот во Hyannisport. Тие, исто така, ги вклучија посветеноста на службениот спомен на Обединетото Кралство на претседателот Кенеди во Runnymede, Англија, како и посветеноста на еден парк во близина на Нова Рос, Ирска. Таа ги надгледуваше плановите за формирање на библиотеката  Џон Ф. Кенеди, која е складиштето за службени документи на управата на Кенеди. Оригиналните планови кои биле библиотеката  да се наоѓа во Кембриџ, Масачусетс, во близина на универзитетот Харвард, покажале проблематичност поради различни причини, па се наоѓа во Бостон. Готовата библиотека, дизајнирана од страна на IM ПЕИ, вклучува и музеј и е посветен во Бостон во 1979 година од страна на претседателот Џими Картер. Во ноември 1967 година, за време на средината од војната во Виетнам, списанието Life ја признава Жаклин како " Американски неофицијален скитнически амбасадор" за време на нејзината посета на Камбоџа, кога таа се состана со шефот на државата Norodom Сиханук. За време на посетата, Кенеди се приклучи на Сиханук во посета на Анкор Ват. Во тој момент, дипломатските односи меѓу САД и Камбоџа беа влошени од мај 1965 година.
Бракот со Оназис
Во јуни 1968 година, кога нејзиниот шура Роберт Ф. Кенеди бил убиен во атентат, таа дојде со страв за својот живот и животот на нејзините деца, велејќи: "Ако тие ги убиваат Кенедиеви, тогаш и моите деца им се цел ... сакам да излез од оваа земја. "На 20 октомври 1968 година се омажила за Аристотел Оназис, богат, грчки трговски магнат, кој беше во можност да обезбеди приватност и безбедност која и требаше за себе и своите деца. Свадбата се одржа на Skorpios, приватен остров на Оназис во Јонското Море, Грција. По нејзиниот брак со Оназис, Жаклин ја изгубила заштитата од тајната служба и нејзината френклин привилегија, двете од нив се правата на вдовицата на претседателот на САД. Како резултат на бракот, медиумите и го доделиле прекарот "Џеки О" кој остана популарна стенографска референца кон неа. Таа стана мета на папараците кои ја следеле. Потоа трагедија ја погоди повторно, како единствен син на Аристотел Оназис, Александар починал во авионска несреќа во јануари 1973 година. Здравјето на Оназис почна рапидно да се влошува и тој почина во Париз, на 15 март 1975 година. Финансиската оставина на Жаклин беше строго ограничена под грчки закон, кој диктира колку не-грчки преживеаниот брачен другар може да го наследи. По две години правна битка, таа конечно прифаќа од Кристина Оназис, ќерка на Оназис и единствен наследник, надоместок од 26.000.000 $, откажување од сите други побарувања од имотот на Оназис. За време на нивниот брак, парот живеел во домот кој тие го изнајмиле во Bernardsville, Њу Џерси.
Смртта
Во 1993 година, кај Оназис беше дијагностициран не-Хочкин лимфом, еден вид на рак. Нејзината дијагноза беше објавена во јавноста во февруари. Семејството и лекарите на почетокот биле оптимисти, и таа престана да пуши, на инсистирање на нејзината ќерка. Оназис ја продолжи работата со Doubleday, но ограничена со нејзиниот распоред. До април, ракот почнал да се шири, и таа ја прави последната посета дома од болницата во Њујорк, Корнел Медицинскиот центар на 18 мај 1994 година. Голема толпа на добронамерници се собраа, туристи и новинари на улицата надвор пред нејзиниот стан. Оназис умрела во сон во 10:15 часот во четврток 19 мај, два и пол месеци пред нејзиниот 65 роденден. Во распишувањето на нејзината смрт, синот на Жаклин, Џон Кенеди Џуниор, изјави: "Мојата мајка почина опкружена со нејзините пријатели и нејзиното семејство и нејзините книги и луѓето и работите кои ги сака. Таа го направи тоа на свој начин, и во нејзините сопствени услови и сите ние се чувствуваме среќни за тоа. " Погребот на Оназис "се одржа на 23 мај во Свети Игнатиј Лојола Црквата во Менхетен -. црквата каде што беше крстена во 1929 година, и каде се потврди како тинејџер. На нејзиниот погреб, нејзиниот син Јован опишува три од нејзините атрибути како и љубовта кон зборовите, обврзниците кон домот и семејството, и авантуристичкиот дух. Таа беше погребана заедно со претседателот Кенеди, нивниот син Патрик, и нивната мртвородена ќерка Арабела во Арлингтон Националните гробишта во Арлингтон, Вирџинија. Во нејзината волја, Оназис го оставила имотот во вредност од 43.700.000 $ на децата Каролина и Џон.
Модна икона
. За време на претседателствувањето на нејзиниот сопруг, Жаклина Кенеди стана симбол на мода за жените во целиот свет. Таа го задржа французинот во америка моден творец и пријател на семејството Кенеди Олег Касини во есента 1960 година да создаде оригинална гардероба за неа како прва дама. Од 1961 до крајот на 1963 година, Касини ја облекува во многу од нејзините најпознатите иконски ансамбли, вклучувајќи ги и нејзините паунот палто за Денот на Инаугурација и Инаугурациската гала наметка, како и многу  гардероби за нејзините посети во Европа, Индија и Пакистан. Во својата прва година во Белата куќа, Кенеди потроши 45.446 $ повеќе на модата од 100.000 $ годишна плата на сопругот заработени како претседател. Нејзините чисти костуми со здолниште со раб до средината на коленото, три-четврт ракави со рецка на јаката јакни, А-линија фустани без ракави, погоре до над лактот ракавици,платнени чевли со ниска петица, како и познатата кутијата за шешири беа на мода за вечерно излегување низ целиот свет кои исто така брзо станаа познати како "Џеки" изгледот. Иако Касини е нејзиниот прв дизајнер, таа исто така носела ансамбли од страна на француските модни легенди како што се Шанел, Живанши и Диор. Повеќе отколку која било друга првата дама нејзиниот стил е копиран од комерцијални производители како и голем дел од младите жени.
Во годините после Белата куќа, нејзиниот стил драматично е променет. Поминати беа скромните "кампања жена" гардероби. Широки костуми, големи ревер јакни, цигански сукњи, свилени марами Хермес и големи, тркалезни, темни очила за сонце беа нејзиниот нов изглед. Таа често избира да носи посветли бои и дезени, па дури почна да носи и фармерки во јавноста. Beltless, бели фармерки со џемпер со околувратник, никогаш не напикан во фармерките, но срушен во текот на колковите,кој исто така, е моден тренд што таа го носеше. Во текот на нејзиниот живот, Кенеди се стекна со голема збирка на таписерии и бесценети накити. Нејзината трипл-жичка бисерен ѓердан дизајниран од страна на американскиот златар Кенет Џеј Лејн стана нејзино препознатливо парче накит за времена дејствувањето како прва дама во Белата куќа. Често се нарекува "Бери брош", двете овошја кои се кластер брош на јагоди направени од рубини со стебла и листови од дијаманти, дизајнирани од страна на француски златар Жан Шлумбергер за Тифани & Co, беше лично избирано и дадено на неа од страна на претседателот Кенеди неколку дена пред својата инаугурација во јануари 1961 година. Шлумбергеровото злато и сјајните белегзии беа носени од Кенеди, па често во почетокот и средината на 1960-тите пресот ги нарече " нараквиците на Џеки." Неговата бела глазура и златните "банана" обетки беа исто така фаворизирани од нејзина страна. Кенеди носеше накит дизајниран од Ван Cleef & Arpels во текот на 1950 година, 1960, и 1970. Нејзината сентиментален и омилен беше венчалниот прстен кој и е даден од страна на претседателот Кенеди, исто така од Ван Cleef & Arpels.
Наследство
] Во декември 1999 година, Оназис беше меѓу 18. содржани во Списокот на Галуповите широко восхитувачки луѓе на 20 век, од една анкета спроведена на американскиот народ.
Почести и споменици
Наследство на Оназис е запамтено во различни аспекти на американската култура. Тие вклучуваат:
Џеки како тема во популарната култура
Џеки Оназис е честа тема во различни облици на популарната култура, вклучувајќи филмови, телевизиски серии, цртани серии, видеоигри и музика.
Електрокардиографија
Како се поставува?
На определени точки на површината на телото се ставаат електроди. Разликите во потенцијалите меѓу соодветните електроди го регистрираат ЕКГ одводи. Овие одводи се поделени во две групи и тоа:
Што содржи секој ЕKГ запис?
Секој ЕКГ запис содржи: Бранот на реполаризација на преткоморите се совпаѓа со QRS-комплексот. Промени на P-бранот, QRS-комплексот, ST-сегментот, Т-бранот, како и промени во должината на нивното траење и настанување ги одразуваат пореметување на електричната активност на срцето и со клиничка слика укажуваат постоење на болест.
Џон Костерлиц
Џон Мајкл Костерлиц (John Michael Kosterlitz; Абердин, ) – британски физичар, професор на Универзитетот Браун. Во 2016 година ја добил Нобеловата награда за физика заедно со Дејвид Таулес и Данкан Холдејн за неговите откритија во физика на кондензираната материја. Со Холдејн добиле по четвртина од наградата, а Таулес добил половина од наградата.
Животопис
Роден е во Абердин, Шкотска во доселеничко семјество на германски Евреи.
Образование
Дипломирал и магистрирал на колеџот Гонвил и Кајус на Кембричкиот универзитет. Во 1969 година се здобил со докторат на колеџот Брејзноуз на Оксфордскиот универзитет.
Кариера
После неколку постдокторски позиции, меѓу кои и на Универзитетот Бирминген каде што соработувал со Дејвид Таулес, и на универзитетот „Корнел“, тој во 1974 година бил назначен за предавач на Универзитетот Бирмингем, а подоцна и за доцент. Од 1982 година бил професор по физика на универзитетот „Браун“. Моментално Костерлиц е поканет истражувач на универзитетот „Алто“ во Финска.
Неговите истражувања се на полето на теорија на кондензирана материја, еднодимензионална и дводимензионална физика; во фазни транзиции: случајни системи, електронска локализација и спинови стакла; и во критична динамика: топење и мрзнење.
Од 1993 година тој е соработник на Американското физичко друштво.
Миравци (езеро)
Миравци — вештачко езеро во близина на гевгелиското село Миравци, Македонија. Езерото влегува во групата на изградени акумулации.
Местоположба
Акумулацијата се наоѓа надвор од селото Миравци, на патот кон селото Петрово и Габрово.
Св. Илија (Живојно)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во битолското село Живојно. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа во дворот на манастирската црква „Св. Илија“, каде од јужната страна пред црквата се наоѓа мермерен споменик во вид на касета, орнаментиран со акантова розета, сместена во рамка со форма на ромб.
Црква „Св. Илија“ - Долно Црнилиште
Свети Илија — главна селска црква во изградба во светиниколското село Долно Црнилиште, Македонија.
Црквата се наоѓа над сретселото.
Месих-паша
Месих бил османлиски државник од грчко потекло, според некои внук на последниот византиски цар Константин XI Палеолог. Заедно со неговиот постар брат бил заробен по падот на Цариград во 1453 година и пораснат под покровителство на Мехмед II. . Во историските документи за првпат се јавува во 1470 година кога станал управител на Галиполе.
Како командант на османлиската флота (капудан-паша), учествувал во војната со Венеција (1463-1479). . Во 1476 бил поставен за четврти по ранг везир, а по неуспехот кај Родос во 1480 бил разрешен од функцијата. По смртта на Мехмед II, Бајазит го затворил Гедик Ахмед-паша под сомневање дека го поддржувал неговиот брат Џем. Тој станал преговарач меѓу султанот и јаничарите кога тие се побуниле за принцот Џем. Оваа негова поддршка му овозможила султанот Бајазид II да го постави за втор везир во 1482 година. Од непознати причини тој бил разрешен од сите негови функции и испратен во Кафа, место каде обично се испраќале казнетите османлиски функционери. Таму останал до 1489 година, додека се спомнува дека во 1497 бил управител на Акерман. Учествувал во војната со Венеција станувајќи повторно втор по важност везир во Диванот.
NGC 1708
NGC 1708 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Жирафа, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1708 е од видот OCL. NGC 1708 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 3 м 27 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 52° 50' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 1708 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 40; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3734. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1309.
NGC 3789
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3789 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3789 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 179°.
Други поделби
Проучување на NGC 3789 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36036. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5510. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1006.
Список на NGC-објекти
Ова е список на објекти наведени во Новиот општ каталог (NGC). Во овој астрономски каталог се претежно наведени ѕвездени јата, маглини и галаксии.
Зихна
Зихна или З’хна, Зихненско или З’хненско (Ζίχνη, Зихни) — историско-географска област во источна Егејска Македонија, денес во состав на општините Зелјахово (Неја Зихни) и Ениќој (Амфиполи) во Серскиот округ. Го опфаќа југоисточниот дел на Серското Поле, меѓу планините Кушница и Сминица (Серски Боздаг). Низ неа тече реката Драматица (Ангиста). Огромен дел од „грчкото“ население споменато во статистиките за областа се впрочем грцизирани Македонци.
Историја
Како регионално средиште се издига соседното Зелјахово, кое во XIX век е центар на каза во Серскиот санџак. До почетокот на XX век Зелјаховската каза се именува со Зихна. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Зихненската каза (Caza de Zihna) има вкупно 5.732 домаќинства со 2.551 жител муслимани, 7.241 Македонец, 6.118 Грци и 577 Власи, а истоименото селце Зихна има 38 домаќинства со 56 жители муслимани и 65 Грци. Во 1889 г. Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) во казата бележи 1.606 македонски, 2.041 грчки, 514 гагауски и 1.116 турски куќи, а во селото Зихна бележи 33 гагауски и 55 турски куќи.
Во 1891 г. Георги Стрезов пишува:
Жителите на малото село Зихна според Стрезов се Грци.
Според статистиката на Васил К’нчов, кон 1900 г. казата има вкупно 42.407 жители од кои 16.290 се Македонци-христијани, 6.260 Турци, 14.005 Грци, 37 Арнаути-христијани, 710 Власи, 1.205 Роми и 3.900 Гагаузи, а селцето Зихна има 150 жители Турци и 260 жители Турци христијани.
Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 г. во Зелјаховската каза живеат 21.232 Македонци, од кои 12.920 под Цариградската патријаршија и 8.312 Бугарската егзархија, 17.480 Грци, 432 Власи и 3.048 Гагаузи. Во казата работат 3 основни бугарски училишта со 4 учители и 223 ученици, како и 39 основни грчки улилишта со 49 учители и 1.850 ученици.
Согласно статистичките истражувања на Јордан Иванов во 1912 г. Зихненската каза има вкупно 36.090 жители од кои 9.000 Македонци, 6.500 Турци, 16.400 Грци, 375 Власи, 35 Албанци, 420 Роми и 3.360 Гагаузи.
Сè до 1912 г. од вкупно 48 села во Зихненската каза, 4 биле гагауски, 18 македонски, 6 грчки (по потекло македонски), 8 со мешано население (Македонци, Грци, Турци, Гагаузи) и 12 турски. Помалку Македонци имало во големите села отаде реката Драматица, како Витачишта, Ангиста, Радулево, Ќупќој, Кормишта и други. Во средниот век населението на овие села било исклучиво македонско, но подоцна почнало брзо да се погрчува.
Во 1927 г. Зелјахово е преименувано во Неја Зихни, што во превод значи Нова Зихна. Веќе непостоечкото село Зихна и рушевините на средновековната тврдина се познати како Стара Зихна (Παλαιά Ζίχνη, Палеја Зихни).
Потекло на поимот
Според Јордан Иванов, името Зихна можеби произлегува од ж’г-, жег- и дијалектното жег - жега, на старословенски жьг, жег и завршеток како оној на зихненското село Клепушна (Агрјани). Промената на почетното ж во з можеби се случила под грчко влијание.
Список на ѕвезди во соѕвездието Паун
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Паун, надолно подредени според сјајноста.
Морфолошка класификација на галаксиите
Морфолошка класификација на галаксиите — систем на поделба на галаксиите во групи зависно од нивниот изглед. Постојат неколку шеми на класификација на галаксиите во зависност од нивната морфологија, од кои најпозната е „Хабловата низа“, осмислена од американскиот астроном Едвин Хабл, а подоцна дополнета од францускиот астроном Жерар де Вокулер и американскиот астроном Алан Сендиџ.
Хаблова низа
Хабловата низа е шема на морфолошка класификација на галаксиите осмислена од Едвин Хабл во 1936. Разговорно честопати се нарекува „Хаблов камертон“ (англ. Hubble tuning-fork) поради обликот во кој се претставува. Оваа шема ги дели галаксиите на три пошироки класи, во зависност од нивниот изглед:
Овие пошироки класи имаат свои дополнувања, кои овозможуваат поподробно разликување на изгледот, но и утврдување на други понови класи како неправилните галаксии, кои немаат правилен состав (дисковиден или елипсоиден).
Хабловата низа честопати се претставува во облик на камертон (виљушка за штимање), каде елиптичните галаксии се сместени лево (нагорно подредени по степен на елиптичност од лево надесно), додека пак спиралните галаксии со и без пречка ги образуваат двата паралелни крака на камертонот. Леќестите галаксии се сместени помеѓу елиптичните и спиралните, во местото кајшто двата крака се спојуваат со „рачката“ на камертонот.
Хабловата низа и денес е најупотребуваниот систем на класификација на галаксиите, како кај професионалците, така и во аматерската астрономија.
Де Вокулеров систем
Де Вокулеровиот систем на класифиакција на галаксиите е мошне застапено дополнување на Хабловата низа, осмислен од францускиот астроном Жерар де Вокулер во 1959 г. Де Вокулер сметал дека Хабловата дводимензионална класификација на спирални галаксии, која ја зема предвид густината на спиралните краци и присуството/отсуството на пречка, не е погодна за сите утврдени видови на морфологии, истакнувајќи ги прстените и леќите како суштински составни делови на спиралните галаксии.
Де Вокулеровиот систем ја задржува основната Хаблова поделба на галаксиите на елиптични, леќести, спирални и неправилни, но системот е усложнет во однос на спиралните галаксии, врз основа на три морфолошки одлики:
<ul> <li>Пречки - поделба на галаксиите врз основа на присуството или отсуството на пречка во јадрото. Де Вокулер ја вовел ознаката SA за спирални галаксии без пречка, во прилог на Хабловата ознака SB за пречкести спирални галаксии. Ја додал и меѓукласата SAB, каде припаѓаат слабо пречкестите спирални галаксии. Леќестите галаксии можат да се поделат и на оние со пречка (SA0) и оние без пречка (SB0), додека пак ознаката S0 им принадлежи на галаксиите кајшто не може да се утврди присуството на пречка поради тоа што се свртени со работ кон нас.
<li>Прстени - поделба на галаксиите врз основа на тоа дали имаат прстенест дел. Оние со прстенест дел дел се означуваат со (r), а оние без прстен со (s). Таканаречените „преодни“ галаксии го носат симболот (rs).
<li>Спирални краци - како и во Хабловиот систем, спиралнитe галаксии се класификуваат по густината на нивните спирални краци. Де Вокулеровата шема има неколку дополнителни спирални класи: <ul> <li>Sd (SBd) - распрсната, испрекинати краци составени од поединечни ѕвездени јата и маглини; моше бледа средишна испакнатина <li>Sm (SBm) - неправилна по изглед; нема испакнатина <li>Im - многу неправилна галаксија </ul> Во изворниот Хаблов систем, највеќето галаксии од овие три класи имале една иста ознака Irr I. Порак ова, класата Sd опфаќа извесни галаксии од Хабловата класа Sc. Галаксиите од класата Sm се наречени „Магеланови“ спирални галаксии, а оние од класата Im се нарекуваат неправилни „Магеланови“ галаксии. Причината ова се својствата на Магелановите Облаци, кои се земени како пример. Големиот Магеланов Облак е од типот SBm, а Малиот Магеланов Облак е неправилна галаксија (Im). </ul>
Полната класификација на една галаксија се изразува со редење на елементите. На пример, една слабо пречкеста спиралнa галаксиja лабаво завиени краци и престен се запишува вака: SAB(r)c.
Де Вокулеровиот систем ликовно може да се претстави како тридимензионална верзија на Хабловиот камертон, со фаза (спиралност) на оската x, семејство (пречкестост) на оската y, и сорта (прстенестост) на оската z.
Бројчени Хаблови фази
Де Вокулер ѝ доделил бројчена вредност на секоја класа на галаксии во оваа шема. Вредностите на бројчената Хаблова фаза T се движат од -6 до +10, при што негативните броеви ги претставуваат типовите што означуваат рани фази (елиптични и леќести), а позитивните броеви се однесуваат на подоцнежните типови (спирални и неправилни). Елиптичните галаксии се делат во три „фази“: компактни елиптични (cE), нормални елиптични (E) и преодни типови (E+). Леќестите галаксии исто така се делат на рани (S-), преодни (S0) и доцни (S+) типови.
Бројчените фази се полезни за квантитативно изучување на морфологијата на галаксиите.
Јерксова (или Морганова) шема
Американскиот астроном Вилијам В. Морган во соработка со колегата Филип Ч. Кинан го изработил систем „MK“ за класификација на ѕвездите според нивните спектри. Јерксовата шема ги класификува галаксиите според спектрите на нивните ѕвезди, обликот (вистински и привиден) и степенот на средишна концентрација.
Затоа, на пример, галаксијата Андромеда се класификува како kS5.
Надворешни врски
Камертонна диаграма на Хъбъл Hubbleova klasifikace galaxií Hubble-Sequenz Klasifiko de galaksioj Secuencia de Hubble Hubblen luokittelu Séquence de Hubble Sequenza di Hubble Hubble-Typ Hubble morfologinė klasifikacija Classificação de Hubble Hubblova schéma Морфолошка класификација галаксија Hubbles serie Послідовність Хаббла
Свански јазик
Свански јазик (, лушну нин; სვანური ენა, сванури ена) — јужнокавкаски јазик кој се зборува во областа Сванетија во северозападна Грузија. Овој јазик сочинува една гранка од јужнокавкаските јазици, додека другата гранка ја сочинуваат картозанските јазици. За сванскиот јазик се верува дека прв се одделил од пракартвелскиот јазик во 2 милениум п.н.е.
Особености
Како и останатите јужнокавкаски јазици, така и сванскиот јазик има голем број согласки во својот фонолошки систем. Исто така, јазикот мора да има согласност меѓу подметот и предметот. Глаголите во сванскиот јазик имаат аспект, евидентност и намера.
Во сванскиот јазик опстојува безвучниот воздушен меконепчан плозивен глас, но и гласовите /w/ и /j/. Исто така, јазикот има поголем број самогласки одошто грузискиот, а додека горнобалскиот дијалект има вкупно 18 самогласки, различни по должина, и воедно тоа е говор со најмногу самогласки во Кавказот. За разлика од останатите јужнокавкаски јазици, граматиката не е сосема правилна во сванскиот јазик и има значителни разлики во инфлекцијата на глаголите.
Распространетост
Сванскиот јазик е мајчин јазик на околу 30.000 Сванци кои живеат во планините на Сванетија во Грузија. Покрај нив, има мала сванска заедница која живее во Абхазија, каде се проценува дека има околу 2.500 жители.
Дијалекти
Сванскиот јазик е составен од следните дијалекти:
374 п.н.е.
374 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 374. година пред новата ера, 374. од првиот милениум п.н.е., 74. од 4 век п.н.е. и петта од 370-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5134 и 5135 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4376 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3386 и 3387 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 379.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 374 година се протега во 2262 и 2263, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2322 и 2323 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 169. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1026 и 1025 исламска година пред хиџра.
Криви Камен
Криви Камен — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во североисточниот дел на Македонија.
Историја
Селото добило електрична енергија дури во 1998 година и е последно село што било електрифицирано во рамките на општината.
Стопанство
Врз основа на самиот атар на селото, населението главно се занимава со шумарство и полјоделство.
Во селото нема стопански или услужни објекти.
Население
Поради лошите услови во селото, бројот на население цело време забележувал пад, па така во 1961 година броело 237 жители, а според последниот одржан попис во 2002 година имало само 23 жители. Сите жители се Македонци и се изјасниле како православни христијани.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Македонци.
Родови
Криви Камен е македонско село.
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Петралица, во која покрај Криви Камен се наоѓале и селата Бараклија, Гиновци, Милутинце и Петралица. Самата Општина Петралица била дел од Кривопаланечката околија. Општината Петралица постоела и во периодот 1950-1952 година.
Мало Саранлија (Агино Село)
Мало Саранлија — археолошко наоѓалиште во кумановското Агино Село. Претставува населба од неолитот и викус од римското време.
Список на политички партии на Филипините
Ова е списокот на партиите на Филипините.
Мало Саранлија (Агино Село)
Помеѓу Агино Село и Романовце, на десната страна од Брзачка Река, во нивите на С. и Д. Михајловски и Ѓ. и А. Арсови има фрагменти од неолитски керамички садови работени рачно, остатоци од куќен лепеж, како и фрагменти од римска керамика.
26 Април (спортска сала)
Во внатрешноста
Во внатрешноста на салата се наоѓа супер маркетот Солун 53.
Музеј за филистејската култура
Музеј за филистејската култура (המוזיאון לתרבות הפלשתים ע"ש קורין ממן) — археолошки музеј во Ашдод, Израел. Музејот ја истражува културата на Филистејците, кои живееле во областа на градот.
Музејот е единствениот музеј во светот посветен на културата на Филистејците. Бил првиот музеј отворен во Ашдод во 1990 година.
Страшко Стојановски
Страшко Стојановски (роден 1981, Крива Паланка) е универзитетски професор на Катедра за правно - политички науки при Универзитет „Гоце Делчев“ – Штип.
Образование
Дипломирал на Филозофски факултет при Универзитет Св. Кирил и Методиј – Скопје, каде и магистрира на Институтот за социологија и историја.
Докторира на Институт за Социологија при Универзитет Св. Кирил и Методиј - Скопје, Филозофски факултет.
Кариера
Од јули 2007 е помлад асистент на Правен факултет на Универзитетот „Гоце Делчев„-Штип. Од Октомври 2011 е Доцент на Универзитетот „Гоце Делчев“ -Штип, Правен факултет.
Веќе во 2016 година станува вонреден професор на истот факултет.
Неговата наставна област се теоретско правни науки (Политичка Социологија, Социологија на Правото, Граѓанско општество).
Работи на низа публикации и проекти при самиот факултет.
Хортобаѓ
Хортобаѓ е национален парк и најголема пустелија во Унгарија, една од најпознатите во Европа. Се простира на повеќе од 800 км² и го зафаќа степското подрачје на источна Унгарија помеѓу Тиса и Дебрецин. Самиот парк е дел од Голема унгарска низина, која воедно е најголема тревна површина во Европа и најголемо заштитено подрачје во Унгарија. Хортобаѓ во 1999 година е заштитен како светско културно наследство. Најпозната знаменитост на оваа пустелија е „Мостот со девет дупки“, а исто така постои и мал музеј кој ги води посетителите во свакојдневниот живот на овчарите во оваа пустелија.
Историја
Некогаш одамна, хортобаѓската пустелија била густа шума, која подоцна ја исекле градителите на градби. Пустелијата се формирала околу 10.000 години. Реката Тиса со своите чести поплави на оваа подрачје и со повлекувањето во коритото сосема ја однела хумусната земја, а оставила готово неплодна почва, помешана со песок. На таа почва расте само ниска трева, различни видови на коров и по некоја грмушка отпорно на долга суша и силен ветер кој ретко престанува и проаѓа низ девет лака на хортобаѓскиот вијадукт, туристичкиот симбол на овој крај. За време на владаеењето на комунизмот, Хортобаѓ станал место каде биле водени политичките противници на присилна работа. Овде имало 12 принудни работни логори. Во периодот од 1950 до 1953 година унгарската тајна полиција депортирала околу 10.000 луѓе од јужна Унгарија. Дел од пустелијата, површина од  115 км², прогласен е во 1973 година за прв национален парк во Унгарија. Шест години подоцна, Обединетите нации националниот парк Хортобаѓ го прогласиле за природен резерват, со биосферата по многу нешто е единствен во Европа. Во него можат да се пронајдат околу 330 вида релативно ретки птици, а на пасиштата и во мочуриштата има многу инсекти и богата флора.
Флора и фауна
Хортобаѓ е најпознат по сивите говеда со огромни рогови, кои успешно одолеваат на суровите услови за живот, особено на студот. Освен овој вид во оваа пустелија можат да се најдат биволи, полудиви коњи, бушави овци, мангалици, кучиња и 342 вида птици. Оваа подрачје е значајно бидејќи служи како место на кое навраќаат многу птици преселници. Сè на сè околу 50.000 овци, 9 000 говеда, 400 коњи и 250 водени бизони имаат свој дом на овие отворени рамнини, a ги надгледуваат повеќе од 200 сточари кои живеат во околните села.
Антофагаста (регион)
Регионот Антофагаста (Región de Antofagasta) е еден од шеснаесетте административни единици од прв ред во Чиле. Тој е втор најголем по површина регион во Чиле, и во негов состав влегуваат три провинции: Антофагаста, Ел Лоа и Токопила. На север се граничи со Тарапака, на југ со Атакама и на исток со Боливија и Аргентина. Главен град на регионот е пристанишниот град Антофагаста; друг важен град во регионот е Калама. Најважна економска дејност во регионот е ископувањето на бакар.
Климата во Антофагаста е екстремно сушна, но е малку поблага во близина на брегот. Низ целиот регион речиси нема вегетација, освен во близина на реката Лоа и во оазите како Сан Педро де Атакама. Поголемиот дел од внатрешноста на регионот е покриен со солени низини, текови на тефра и на лава, а покрај брегот има шилести карпи.
Овој регион бил ретко населен од домородните народи Чанго и Атакамењос сè до масовната чилеанска имиграција поврзан со бумот на шалитра во доцниот 19 век. Поголемиот дел од регионот бил организиран како единствена крајбрежна територија на Боливија додека Чиле не го презел во 1879 година на почетокот на Војната за Тихиот Океан.
Географија
Најголема река е Лоа.
Долж Крајбрежните Кордилери се наоѓа Раседот Атакама. Областа на Крајбрежните Кордилери околу раседот е богата со железна руда и го претставува северниот дел од таканаречениот Чилеански Железен Појас.
Клима
Просечните врнежи во Антофагаста изнесуваат само 1 мм годишно. Од брегот, источно од Чилеанскиот Крајбрежен Венец, се наоѓа јужно-централниот дел од пустината Атакама, најсувата пустина во светот. Источно од пустината, се наоѓа помалку сушниот пуна екорегион на Централните Анди. Околината на напуштениот град Јунгај е прогласена за најсуво место во светот.
Демографија
Поголемиот дел од населението живее на брегот во Антофагаста и Мехилонес, или во Калама во внатрешноста, центар на рударската индустрија.
Кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, пристигнале доселеници од Европа (претежно Хрвати, Италијанци, Шпанци, Грци, англиски, француски и португалски народи), од Левант и во помал број од Кина, Јапонија, Кореја, Перу и Боливија. Овие доселеници ја создале модерната култура на северот на Чиле, која содржи примеси на андски и мултиевропски одлики и е многу поразлична од традиционалната чилеанска култура.
Економија
Регионот Антофагаста е срцето на рударската индустрија, главниот извор на приходи од извоз на Чиле. Регионот придонесува со 53% од вкупното рудно ископување во Чиле, најмногу на бакар и по него следат: калиум нитрат, злато, јод и литиум. Рударската индустрија учествува со преку 90% од извозот на регионот.
Риболовот исто така придонесува кон приходот на регионот.
Владимир Милчинов
Животопис
Роден во Прилеп со татко револуционерот Христо Милчинов. Во 1900 година во Славјанска Беседа, Софија во праизведбата на Македонска крвава свадба ја играл улогата на Осман бег. Тогашните критичари најдобрите зборови ги напишале за Милчин. На гостувањата на претставата во некои помали места, низ Бугарија, као Пловдив, Милчинов толку бил убедлив, во улогата на на Осман бег што публиката фрлала по него со столови и му правеле разни инциденти затоа што тој ја грабнал Цвета.
Во Горноџумајското востание е четник во четата на ген. Иван Цончев, а во текот на 1903 година е притворен во затворот во Битола како агент на Македонскиот комитет во Албанија. Умира во Софија, 1939 година.
Негови потомци се Илија Милчин и Владимир Милчин.
Полско штурче
Полското штурче е мала врапчевидна птица од родот на треварчињата  (Locustella). Се размножува низ умерена Европа и западна Азија. Таа е птица преселница што зимува во северна и западна Африка. Ја има и во Македонија.
Опис
Полското штурче е долго околу 12.5 см. Тешко може да се види бидејќи е секогаш скриено во густата трева, но може да се слушне со својата карактеристичне песна. Горните делови му се светломаслинавокафеави, а секој пердув во средината има потемнoкафеава линија. Образите му се зеленкави, очите кафеави и има светла линија над окото. Горната мандибула од клунот му е темнокафеава, а долната жолтеникавокафеава. Долните делови од телото му се светли, кремави или жолтопортокалови со неколку потемнокафеави точки и линии на градите и слабините. Крилјата му се кафеави, со пердуви кои се обрабени со посветло. Пердувите на опашката се црвеникавокафеави, а одоздола се избраздени. Нозете му се жолтеникавокафеави.
Песната на полското штурче е немузикално долга и всушност претставува монотоно механичко чрчорење како на инсект, од каде и му дошло името. Тоа е високо тремоло изведено со отворен клун и вибрирање на целото тело. Трае од неколку секунди до 2-3 минути без пауза. Во јачината варира, од слабо потпевнување до звук што потсетува на оддалечена косилка за трева. Ја изведува преку целиот ден, од изгрејсонце до по заоѓање на сонцето, од пролет до крајот на јули. Повикот за тревога е поторлив звук, нешто како твкит-твкит-твкит.
Поведение
Живеалиштето на полското штурче се влажните или суви места со диви треви и грмушки, рабовите на шумите, чистинките, околу мочуриштата и сл. Оваа птица многу ретко лета. Почесто таа прескокнува од гранче на гранче во густата растителност или оди по земја. Кога бега, не лета туку се нурнува назад во прикриеност на растителноста. За заштита ја шири опашката покажувајќи ја внатрешната набразденост и понекогаш се преправа дека е повредена за да ги прелаже грабливците.
Размножување
Мажјаците ги привлекуваат женките со разни прикажувања и додворувања. Тие одат или трчаат низ гранчињата со раширена опашка, мавтајќи со крилјата кревајќи се и спуштајќи се пред нив, често носејќи гранче или ливче во клунот. Во воздух, силно ги шират крилјата и мавтаат со нив, ја шират опашката и ги накострешуваат пердувите на телото.
Двата пола земаат учество во градењето на гнездото. Тоа е добро скриена и во близина на земјата меѓу густата трева, во џбун, во грмушки, меѓу трски и сл. Варира во големина, но е изградено од трева, трски и мов, а често е послано со мека трева. Леглото има 4-6 јајца, кремавобели испрскани со црвени точки. Обата родитела ги инкубираат јајцата околу 14 дена. Пилињата ги хранат со инсекти. Се оперјуваат по 12-13 дена. Вообичаени се две легла годишно. Младенчињата созреваат на едногодишна возраст, а рекордна старост на овој вид е 5 години.
Исхрана
Полското штурче е инсектојадец, хранејќи се со широк спектар безрбетници. Исхраната вклучува муви, молци, бумбари, вилински коњчиња, еднодневки и нивните ларви. Исто така, јадат и пајаци, пеперуги, гасеници и др.
Статус
Спoред Црвениот список на МСЗП, полското штурче е вид со најмала загриженост. Ова е вака, зашто има голема глобална популација и широк опсег. Во Европа има 840.000 - 2.2 милиона пара, или од 2.52 до 6.6 милиони единки.
Бел Рај
Бел Рај — месност и излетничко место над селото Миравци, во југоисточниот дел на Македонија. Местото е сместено на Стара Река, на која се наоѓаат природни базени помеѓу карпите.
Местото е исто така познато и по забавите, како и место за кампување.
Местоположба
Месноста се наоѓа над гевгелиското село Миравци.
Пристап
До месноста може да се дојде преку асфалтен пат од селото Миравци во насока на селата Петрово и Габрово. Месноста катастарски е во атарот на селото Петрово.
Месноста е сместена во кањонскиот дел на Стара Река, сместена веднаш под мостот на реката на асфалтниот пат кој води од Миравци.
Топчилар
Топчилар (Άγιος Δημήτριος, Агиос Димитриос), до 1927 година (Τοπτσιλάρ, Топцилар) – село во Република Грција, во општината Кожани, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 830 жители.
Географија
Селото се наоѓа североисточно од Кожани, на југозападните падини на планината Каракамен (Вермио).
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Топчилар е турско село во Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година, во Топцилари живееле 750 Турци.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Топчилар станува дел на Кралството Грција.
Во 1913 година селото Топчилар има 846 жители. Во 1920-тите години според Лозанскиот договор населението се иселува во Турција, а на негово место се населиле бегалци, Грци Понди, од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 239 семејства и 884 жители бегалци.
Во 1927 година името на селото е променето во Агиос Димитриос.
Пописи
Движењето на населението по години е следното :
Стопанство
Населението во селото произведува компири, жито, тутун и други земјоделски производи, а внимание му се посветува и на сточарството.
Протопланетарен диск
Прототопланетарен диск — вртечки кружен диск со густ гас и прашина што опкружува млада новосоздадена ѕвезда, ѕвезда Т Бик или Хербигова Ae/Be-ѕвезда. Прототопланетарниот диск, исто така, може да се смета за акреционен диск за самата ѕвезда, бидејќи гасови или друг материјал може да паѓаат од внатрешниот раб на дискот на површината на ѕвездата. Овој процес не треба да се меша со насобирачкиот процес, за кој се смета дека ги гради самите планети. Надворешно осветлените светло-испарувачки протопланетарни дискови се нарекуваат проплиди.