cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шредингерова равенка
Реални природни вредности на енергијата
се решенија. Ако нема дегенерација, тие може да се разликуваат само по некој фактор.
Во временски зависната равенка, конјугирани комплексни бранови се движат во спротивни насоки. Ако
Ψ(x, t)
е едно решение, тогаш е и
Ψ(x, –t)
. Симетријата на комплексна конјугираност се нарекува симетрија со спротивно време.
Просторни и временски изводи
[[Податотека:Wavefunction continuity space.svg|250px|"250px"|thumb| Постојаноста на брановата функција и нејзиниот прв просторен извод (во
x
правецот,
y
и
z
координатите не се прикажани), во време
.]]
Шредингеровата равенка е од прв ред во времето и втор ред во просторот, со што се опишува временскиот развој на квантна состојба.
Експлицитно за една честичка во тридимензионален простор со картезијански координати, равенката е
Првиот парцијален извод ја дава основната вредност на
на брановата функција
Е произволна константа. Слично, изводите од втор ред, со земање предвид просторот, ја даваат брановата функција и нејзините изводи од прв ред
Се сите произволни константи на одредена група на точки, каде
xb
,
yb
zb
се група на точки кои ја опишуваат границата
b
(изводите се мерат на границите). Типично има една или две граници, како потенцијал на чекор и честичка во кутија
Бидејќи изводите од прв ред се произволни, брановата функција може да е континуирано диференцијална функција од просторот, бидејќи на која било граница градиентот на брановата функција може да се достигне.
Спротивно, бранови равенки во физиката се најчесто од втор ред по времето, како групата на класични бранови равенки и квантната Клајн-Гордонова равенка.
Локално зачувување на веројатност
Шредингеровата равенка е доследна со зачувувањето на веројатноста. Со множење на Шредингеровата равенка од десно со конјугирана комплексна бранова функција, и множење на брановата функција од лево со конјугираната комплексна Шредингерова равенка, и со одземање се добива равенката за постојаност на веројатноста:
каде е густината на веројатноста и
е струјата на веројатност.
Оттука предикции од Шредингеровата равенка не го нарушуваат зачувувањето на веројатноста.
Позитивна енергија
Ако потенцијалот е ограничен од долу, што значи дека има минимална вредност на потенцијална енергија, функциите со основни вредности од Шредингеровата равенка имаат енергија која е исто така ограничена од долу. Ова може најлесно да се забележи користејќи го принципот на варијации.
За кој било линеарен оператор
Â
ограничен од долу, векторот со основна вредност со најмала природна вредност е векторот
ψ
кој ја минимизира количината
Преку сите
кои се нормализирани. На овој начин, најмалата природна вредност се прикажува преку принципот на варијации. За Шредингер-Хамилтоновиот оператор
Ĥ
ограничен од долу, најмалата природна вредност на енергија се нарекува основна енергетска состојба. Таа енергија е најмалата вредност од
(користејќи парцијална интеграција). Поради комплексниот модул на
ψ2
, десната страна е секогаш поголема од најниската вредност на
V(x)
е позитивен секаде.
E
, не пропорционални една на друга,би постоела линеарно комбинација од двете што би била основна состојба со нула енергија.
Аналитичко продолжување на дифузијата
Горенаведените својства дозволуваат за аналитичко продолжување на Шредингеровата равенка за да може да се идентификува како случаен процес. Ова може да се толкува како Хајгенс-Френелов принцип применет на Де Бројови бранови; брановите предници кои се шират се дифузни амплитуди на веројатност.
За слободна честичка во случајно движење, со замена на
во Шредингеровата равенка се добива:
Која има иста форма како равенката на дифузија, со дифузиски коефициент
ħ⁄2m
. Во тој случај, дифузијата произведува Де Бројова врска по примерот на Марков процес.
Релативистичка квантна механика
Релативистичка квантна механика се добива кога истовремено важат и квантната механика и специјалната релативност. Во општ случај, треба да се поставата релативистички бранови равенки од релативистичката врска енергија-момент.
Наместо класичните равенки за енергија, Клајн-Гордоновата и Дираковата равенка се две такви равенки. Клајн-Гордоновата равенка
била првата таква равенка добиена пред нерелативистичката и важи за масивни честички без спин. Дираковата равенка се јавила со земање на квадратен корен од Клајн-Гордоновата равенка со факторизирање на целиот релативистички бранов оператор во производ од два оператори – еден од кои е операторот за целата Диракова равенка.
Општата форма на Шредингеровата равенка е доследна со релативноста, но за Хамилтоновиот оператор не е толку едноставно. На пример, Дирак-Хамилтоновиот оператор за честичка со маса
m
и електричен полнеж
q
во електромагнетно поле (опишано со електромагнетни потенцијали
φ
и
A
) е:
каде
γ0
се Дираковите гама матрици поврзани со вртењето на честичка. Дираковата равенка важи за сите честички со половично вртење и решенијата за равенката се вртечки плиња со четири составни делови, од кои два дела одговараат на честичката, а останатите два на античестичката.
За Клајн-Гордоновата равенка, општата форма на Шредингеровата равенка е несоодветна, и во практиката Хамилтоновиот оператор не се изразува на начин аналоген на Дираковиот Хамилтонов оператор. Равенките за релативистички квантни полиња може да се добијат на други начини, како почнување од Лагранжова густина и користејќи ја Ојлер-Лагранжовата равенка за полиња или користење на репрезентациската теорија на Лоренцовата група во која одредени репрезентации може да се искористат за да ја поправат равенката за слободна честичка со вртење и маса.
Главно, замената на Хамилтоновиот оператор во општата Шредингерова равенка не е само функција од позицискиот и моментниот оператор, туку од матрици на вртење. Исто така, решенијата на релативистичка бранова функција за масивна честичка со вртење
s
се сложени вртечки полиња со составни делови.
Квантна теорија за полето
повеќе не се толкува како бран, туку треба да се толкува како оператор кој дејствува на состојбите кои постојат во Фоков простор.
Облик од прв ред
Шредингеровата равенка исто така може да се изведе од облик во прв ред,  на сличен начин како што Клајн-Гордоновата равенка може да се изведе од Дираковата равенка. Во еднодимензионален облик, равенката од прв ред може да се прикаже како
Оваа равенка овозможува вклучување на спин во нерелативистичката квантна механика. Со квадрирање на равенката погоре се добива Шредингеровата равенка во еднодимензионален облик. Притоа, матриците \eta ги поседуваат следниве особености:
Тридимензионалниот облик на равенката може да се прикаже како
Тука, е нилпотентна матрица со димензии 4 \times 4 и \gamma_i се Дираковите гама-матрици (i=1,2,3). Шредингеровата равенка во тридимензионален облик може да се добие со квадрирање на равенката погоре. Во нерелативистичките граници и, горната равенка може да се изведе и од Дираковата равенка.
Ла Коруња (покраина)
Ла Коруња (La Coruña) или офиц. А Коруња (A Coruña) — најсеверозападна покраина на Шпанија и една од четирите кои ја сочинуваат автономната заедница Галиција. Опкружена е од Атлантскиот Океан на запад и север, покраината Понтеведра на југ и покраината Луго на исток.
Историја
Оттогаш Ла Коруња е покраина со најголемо население и најголд брег во Галиција. Сè до втората половина на XX век, покраината била духовно и културно средиште на сиот регион. Универзитетот на Сантјаго де Компостела бил единствениот во северозападна Шпанија сè до смртта на Франциско Франко.
Главни знаменитости
Од исклучително значење е катедралата „Сантјаго де Компостела“ како крајно одредиште на познатиот Пат за Сантјаго — важен историски пат за поклонение на Апостол Јаков уште од средновековието. Тука и денес доаѓаат голем број поклоници од најразлични делови од светот.
The Fame Monster
The Fame Monster е трети EP албум на американската пејачка, Лејди Гага. Издаден е на 18 ноември 2009 преку издавачката куќа Interscope Records.
Планетарна маглина
Планетарна маглина — вид на оддавна маглина која се состои од сјајна обвивка од јонизиран гас кој е исфрлен од црвениот џин, последната развојна етапа на ѕвездите. Зборот 'маглина' е со латинско потекло и означува магла или облак а ппоимот 'планетарна маглина' е кованица кој настанала во 1780-тите години кога Вилијам Хершел гледајќи низ својот телескоп, овие објекти му наликувале на кружните форми кои ги имале планетите. Името кое го дал Хершел останало и не е сменето до ден денес. Маглините се релативно краткорочни појави, кој траат неколку десетина или пак илијадници години, во споредба со типичниот животен век на една ѕвезда кој може да изнесува и неколку милијарди години.
Начинот на кој се создаваат планетарните маглини е опишан на следниот начин: при крајот на животот на ѕвездата за време на состојбата наречена црвен џин, надворешните слоеви на ѕвездата се исфрлени нанадвор под дејство на ѕвездениот ветер. На крајот кога поголемиот дел од атмосферата на црвениот џин е расеана, оголеното топло, и сјајно јадро оддава ултравиолетово зрачење и ги јонизира отфрлените обвивки на ѕвездата. Впиената ултравиолетова светлина ги енергизира обвивките од маглиновиот гас околу средишната ѕвезда, и добива изглед на светло обоена планетарна маглина во неколку дискретни видливи бранови должини.
Денес, сликите од Хабл покажуваат дека планетарните маглини имаат мошне сложена и променлива морфологија. Околу една петтина од нив се сферични, но повеќето се сферно симетрични. Механизмите кои ги создаваат овие променливи облици не се доволно јасни, но средишните двојни ѕвезди, ѕвездените ветришта и магнетните полиња се од некоја важност.
Набљудувања
Планетарните маглини општо гледано се слабо видливи објекти, не можат да бидат видени со голо око. Првата планетарна маглина која била откриена е Тег во соѕвездието Лисица. Била набљудувана од Шарл Месје во 1764 г. и означена како M27 во неговиот каталог на небесни објекти. За првите набљудувачи со слаби раздвојни телескопи, M27 и подоцнежно откриените планетарни маглини на некој начин им наликувале на џиновските планети како на пример Уран. Вилијам Хершел, откривачот на Уран ја создал кованицата 'планетарна маглина' за овие ојекти. На почетокот Хершел мислел дека овие објекти биле ѕвезди опколени со материјал кој создавал планети, но денес се знае дека станува збор за остатоци од згаснатите ѕвезди кои ги изгореле најблиските планети.
Природата на планетарните маглини била непозната сè до првите спектроскопски набљудувања во средината на век. Користејќи призма за да се расее светлината, Вилијам Хагинс биле еден од првите астрономи кој го проучувал оптичкиот спектар на астрономските објекти. На 29 август 1864 г., Хагинс бил првиот кој го разгледувал спектарот на планетарната маглина NGC 6543 којашто и истовремено ја набљудувал. Неговите набљудувања покажале дека спектарот се состои од континуум на зрачење со многу темни линии кои се препокриваат. Подоцна тој отктива дека многу од маглинестите објекти како што била маглината Андромеда (која била тогаш позната под тоа име) имала спектар кој бил многу сличен. Овие маглини подоцна се покажало дека се галаксии.
Додека хелиумот бил откриен на Земјата по неговото откривање на Сонцето,небулиумот не бил најден. Во почетокот на век Хенри Норис Расел предложил дека не се работи за нов елемент, туку линијата 500,7 нм е линја на познат елемент во напознати услови.
Физичарите покажале во 1920-тите дека гасот има крајно мали густини, електроните можат да ги населат возбудените матастабилни енергетски нивоа во атомите и јоните кои при поголеми густини набрзина се одвозбудуваат. Премините на електроните од овие нивоа во азотните и кислородните јони (O+, O2+ на OIII, и N+) ја оддават 500,7 нм линија. Овие спектрални линии, кои можат да се видат само во многу ретки средини се наречени забранети линии. Спектроскопските набљудувања покажале дека маглините се сотавени од крајно разедени гасови.
Средишните ѕвезди во планетарните маглини се могу топли. Само кога ѕвездата ќе го истроши своето јадрено гориво може да се собере до таа големина. Планетарната маглина е всушност последниот чекор од развојот на ѕвездата. Спектроскопските набљудувања дека сите планетарни маглини се шират. Ова довело до идејата дека планетарните маглини се создадени кога надворешните слоеви на атмосферата на ѕвездата се исфрлени во околниот простор при крајот на животот на ѕвездата.
Кон крајот на век, развојот на технологијата помогнал за подетално да се разгледаат и проучат планетарните маглини. вселенските телескопи им овозможиле на астрономите да ги проучуваат светлинските бранови должини надвор од Земјината атмосфера. Инфрацрвеното и ултравиолетовото проучување на планетарните маглини овозможиле уште попрецизни определувања на температурите, гутините и присуството на другите елементи во маглините. ССD технологијата овозможила да се измерат и помалку светлите спектрални линии. Вселенскиот телескоп Хабл исто така покажал дека голем број од маглините имаат едноставни и обични состави кога се набљудувани од површината, високата разделна моќ на телескопите кои се поставени во Земјина орбита покажале дека маглините имаат неопбични и сложени состави.
Источна покраина (Руанда)
Источна покраина (Intara y'Iburasirazuba; Province de l'Est) — најголема и најнаселена покраина во Руанда. Покраината била создадена во јануари 2006 година како дел од реформите на владата за децентрализација на Републиката.
Планетарна маглина
Набљудувања
Според Морган-Кинановата спектрална класификациона шема, планетарните маглини се класифицирани како Вид-P, иако овој запис ретко се користи во практиката.
Потекло
Ѕвездите со маси поголеми од 8 сончеви маси (M⊙) најверојатно својот живот ќе го завршат како експлозии на супернови, додека пак планетарните маглини се случуваат само при крајот на животот на ѕвездите чии маси се движат меѓу 0.8 M⊙ и 8.0 M⊙. Ѕвездите кои создаваат планетарни маглини, ќе го потрошат поголемиот дел од своите животи претворајќи го водородот во хелиум во јадрото на ѕвездата преку процесот на јадрено спојување на температура од 15 милиони К. Оваа енергија создава притисок кон надворешноста на ѕвездата, и оваа сила е врамнотежена од силата на гравитацијата на самата ѕвезда. Поради ова, сите единечни средни и мали ѕвезди на главната низа имаат животни периоди од десетина милиони до неколку милијарди години.
Источна покраина (Руанда)
Покраината е поделена на седум окрузи: Бугесера, Гацибо, Кајонза, Нгома, Кирехе, Њагатаре и Румагана. Главен град на покраината е Румагана.
Покраината е создадена од поранешните покраини Кибунго и Уматара, поголемиот дел од Рурално Кигали и делови од Бјумба.
Планетарна маглина
Потекло
Кога изворот на водород во јадрото на ѕвездата е истрошено, гравитацијата почнува да го собира јадрото, предизвикувајќи пораст на температурата од околу 100 милиони К. Ваквите високи температури во јадрото предизвикуваат поладните надворешни обвивки да се рашират и да создадат многу поголем црвен џин. Овој последен чекор во животот на ѕвездата предизвикува драматичен раст во сјајноста на ѕвездата, при што ослободената енергија е распределена на многу поголема површина, иако просечната површинска температура е многу помала. Гледанo преку помите за ѕвездениот развој, ѕвездите кои имаат вакви зголемувања во сјајноста се познати како асимптотска гранка на ѕвезди џинови.
Во целото ова сценарио, испуштањето на атмосферата продолжува непречено во меѓуѕвездениот простор, но во моментот кога надворешната обвивка на изложеното јадро ќе постигне темепература од 30.000 К, се оддават доволно моќни ултравиолетови фотони, кои ја јонизираат исфрлената атмосфера, со што предизвикуваат гасот да засвети како планетарна маглина.
Животен век
Откако ѕвездата ќе помине низ асимптотската гранка на џинови, започнува кусиот период на постоењето како планетарна маглина, како што гасовите се одувуваат од средишната ѕвезда со брзини од неколку километри во секунда. Средишната ѕвезда е остатокот од џинот, т.е. електронски изродено јаглеродно-кислолородно јадро, кое останало без својата обвивка од водород поради загубата на маса. Како што гасот се шири, средишната ѕвезда поминува низ двостепен развој, прво станува потопла како што продолжува да се собира и јадрените реакции продолжуваат во обвивките околу јадрото за подоцна да почне да се лади како што е истрошено водородното гориво. При втората фаза, ѕвездата ја оддава својата енергија и јадрените реакции запираат, бидејќи ѕвездата нема доволна маса, а со тоа и температура за да започне процесот на спојување на кислородот и јаглеродот во јадрото. За време на првата фаза, средишната ѕвезда ја одржува постојаната сјајност, додека истовремено станува се потопла и потопла, за на крај да постигне и температури од околу 100,000 К. Во втората фаза, толку многу се изладува што се оневозможува јонизацијата на околниот гас поради непостоењето на ултравиолетовото зрачење. Со тоа ѕвездата станува бело џуџе, и гасот кој се шири во непосредна близина станува невидлив за нас, со што завршува делот од развојот на ѕвездата познат како планетарна маглина. За вообичаена планетарна маглина, периодот на постоење изнесува, околу 10,000 години т.е станува збор за фазата по создавањто на ѕвездата и пред преструктурирањето на истата.
Галактички рециклатори
Планетарните маглини имаат важна улога во галактичкиот развој. Првичниот универзум се состоел само од водород и хелиум, но ѕвездите ги создаваат потешките елементи по пат на јадрено. Гасовите во планетарната маглина содржат голем дел од елементите како што се јаглерод, азот и кислород, и како што истите се шират и спојуваат во меѓуѕвездената средина, ја збогатуваат со потешки елементи, збирно наречени метали од страна на астрономите.
Подоцнежните генерации на ѕвезди се создаваат од овие јадрени остатоци и притоа истите во својот хемиски состав ќе имаат поголемо присуство на тешки елементи. Иако тешките елементи сè уште се само мал дел од целокупната маса на ѕвездата, тие имаат означувачки ефект во развојот на ѕвездата. Ѕвездите кои се создале мошне рано во универзумот и содржат мали количества на тешки елементи се познати како ѕвезди од I генерација (Погледајте ѕвездени генерации).
Физички особености
Вообичаената планетарна маглина има пречник од околу една светлосна година, и се состои од крајно раззреден гас, со густина која се движи од 100 до 10.000 честички на cm3. (Земјината атмосфера пак содржи, 2,5 честички per cm3.) Младите планетарни маглини ги имаат најголемите густини, понекогаш и над 106 честички на cm3. Како што маглините стареат,нивното ширење предизвикува густината да се намалува. Масите на планетарните маглини се движат од 0,1 до 1 сончева маса.
Зрачењето од средишната ѕвезда ги загрева гасовите до температури од околу 10.000 К. Температурата на гасот во средишните области е најчесто многу повисока отколку на надворешноста 16.000–25.000 К. Зафатнината во близината на средишната ѕвезда е често исполнет со многу топол коронален гас со температура од 1.000.000 К. Овој гас потекнува од површината на средишната ѕвезда во облик на ѕвезден ветер.
Маглините можат да се опишат како материски ограничени или Зрачно ограничени. Во првиот случај, нема доволно материја во маглината која би го впила ултравиолетовото зрачење од ѕвездата, за маглината да биде целосно јонизирана. Во вториот случај, не постојат ултравиолетови фотони кои се оддадени од ѕвездата за да го јонизираат гасот, и јонизирачкиот фронт се движи нанадвор во непосредната обвивка на неутралните атоми.
Бројност и распределба
Познати се околу 3000 планетарни маглини во нашата галаксија, која има околу 200 милијарди. Нивните куси животи споредени целиот животен век на ѕвездите е причината за нивната реткост. Најмногу ги има во близина на рамнината на Млечниот Пат, со најголема честота во близина на Галактичкото Средиште.
Морфологија
Само околу 20% од планетарните маглини се сферично симетрични (на пример, Ејбел 39). Планетарните маглини имаат најразлични облици а се забележани и многу сложени облици на маглини. Планетарните маглини се класифицирани различно од различни автори и тоа како: ѕвездени, дисковити, прстенести, неправилни, хеликоидни, биполарни, квадриполарни, и други видови, иако повеќето од нив припаѓаат на само три видови: сферични, елиптични и биполарни. Би поларните маглини се сосредоточени во галактичката рамнина, често произведени од млади масивни ѕвезди, додека биполарните се сместени во галактичката испакнатост и оските имсе напоредни со галактичката рамнина. Од друга сстрана, сферичните маглини се добиени од стари ѕвезди како што е Сонцето.
Големата разноликост на облици делумно се должи на пресликувачкиот ефект кога истатата маглина се гледа под различни агли истата би изгледала различно. Сепак, причината за големата разниколикост на физичките облици не е целосно разбрана. Гравитационите заемодејства со придружните ѕвезди, доколку станува збор за двојна ѕвезда се една од причините. Друга можност е дека планетите го нарушуваат токот на материјалот подалеку од ѕвездата како што маглината се шири. Одредено е дека колку што е помасивна ѕвездата толку е понеправилен обликот на маглината. Во јануари 2005 година,астрономите објавија дека ги забележале магнетните полиња околу средишните ѕвезди на две планетарни маглини, и претпоставиле дека и магнетните полиња можно е да се делумно или пак целосно одговорни за интересните облици на маглините.
Присуство во ѕвездени јата
Планетарните маглини се забележани и како членови на четири збиени јата: NGC 7078, NGC 6656, NGC 6441 и Паломар 6. Но, досега постои само еден потврден случај на планетарна маглина откриена во расеаните јата. Случаите на NGC 2348 и NGC 2818, најчесто се наведени како вистинити случаи, но, тие се случајни маглини во полето на гледањето.
Поради малата вкупна маса, расеаните јата имаат мала гравитациона поврзаност. Последователно, расеаните јата се расејуваат во релативно куси временски периоди, од прилика од 100 до 600 милиони години.
Теориските модели предвидуваат дека планетарните маглини можат да се создадат од ѕвездите во главната низа со маса која изнесува меѓу една и осум сончеви маси, со што ѕвездите кои ги создаваат се постари од 40 милиони години. Иако се познати неколку стотина расеани јата со оваа старост, бројни причини ги ограничуваат шансите за пронаоѓање на планетарни маглини. Една од причините е поради фазата на планетарна маглина кај помасивните ѕвезди е од редот на неколку илијадници години - трепет во периодноста на космичките поимања.
Моментални проблеми во проучувањето на планетарните маглини
Растојанијата до планетарните маглини се непрецизно или неточно определени. Можно е да се одредат растојанијата до поблиските планетарни маглини со мерење на нивните стапки на ширење. Набљудувањата со висока разделна моќ направени во периоди разделени на неколку години ќе го покажат ширењето нормално на линијата на набљудувањето, додека пак спектроскопските набљудувања на Доплеровото поместување ќе ја покаже брзината на ширење во во линијата на погледот. Споредувањето на аголното ширење со добиената брзина од ширењето ќе го покаже растојанието на маглината.
Проблемот пак со толку големата различност на облиците на планетарните маглини е доста дебатирана тема. Се претпоставува дека заемодејствата меѓу различните брзини дава раст на повеќето набљудувани облици. Но, неки од астрономите претпоставуваат дека блиските двојни ѕвезди се оние кои се одговорни за посложените облици на планетарните маглини. Некои од нив се покажало дека поседуваат силни магнетни полиња, и нивните заемодејства со јонизираниот гас можат да ги објаснат некои од облиците на планетарните маглини.
Постојат два главни методи за одредување на присуството на метали во маглините. Ова се должи на преспојувањето на линиите и судирните возбудени линии. Големите разлики понекогаш можат да се видат со употреба на еден од споменатите методи. Ова може да се објасни со присуството на малите температурни промени во планетарните маглини. Разликите можат да бидат толку големи за да бидат предизвикани од температурата, и некои претпоставуваат дека постојат јазли на студенило каде присуството на водород е минимално со што можат да се објаснат набљудуваните резултати. Но, ваквите јазли треба допрва да се набљудуваат за да се потврдат овие предвидувања.
Фушими Инари-таиша
Фушими Инари-тајша (伏見稲荷大社) ― главното светилиште на камито Инари, сместено во Фушими-ку, Кјото, префектура Кјото, Јапонија. Светилиштето се наоѓа на дното на планината исто така именувана Инари, која е над 233 метри надморска височина, и вклучува патеки по планината до многу помали светилишта кои се протегаат на 4 километри потребани се приближно 2 часа за да се искачи.
Инари првично било и останува првенствено ками на оризот и земјоделството, но трговците и производителите исто така го обожуваат Инари како покровител на бизнисот. Секоја од илјадите тории (порти) на Фушими Инари-тајша биле донирани од јапонски бизнис.
Заради популарноста на поделбата и повторното зацврстување на Инари, се вели дека ова светилиште има дури 32,000 пот-светилишта (分社, бунша) низ цела Јапонија.
Историја
Светилиштето станало предмет на империјално покровителство за време на раниот период на Хејан. Во 965г., царот Мураками издал решение дека гласниците ќе носеле писмени документи за важните настани, за чуварите ками на Јапонија. Овие хеихаку првично биле презентирани на 16 светилишта, вклучувајќи го и храмот Инари.
Од 1871 до 1946 година, Фушими Инари-таиша бил официјално назначен за еден од Канпеј-тајша (官幣大社), што значи дека стоел во првиот ранг на светилишта поддржани од владата.
Структури
Најраните структури биле изградени во 711 година, на ридот Инаријама во југозападен Кјото, но светилиштето било релоцирано во 816 година по барање на монахот Куокаи. Главната конструкција на светилиштата изградена во 1499 година. На дното на ридот се наоѓа главната порта (楼門, ромон, кулова порта) и главното светилиште (御本殿, го-хонден). Зад нив, во средината на планината, внатрешното светилиште (奥宮, окумија) кое е достапно по патеката наредена со илјадници тории. До врвот на планината има десетици илјади насипи (塚, цука) за лична богослужба.
Сенбон Тори
Една од најубавите работи околу храмот се редовите на портите тории, познати како Сенбон Тории. Обичајот да се донираат тории започнал да се шири од Едо периодот (1603 - 1868) за да се остварат замислените желби или како благодарност за желбата што се остварила. По должината на главната патека има околу 1,000 торииски порти.
Лисица
Лисиците (кицуне), сметани за гласници, често се наоѓаат во светилиштата Инари. Еден атрибут е клуч (за житницата за ориз) во нивните усти.
За разлика од повеќето светилишта во Шинто, Фушими Инари-таиша, во согласност со типичните светилишта Инари, има отворен поглед на главниот предмет на обожување (огледало).
Цртеж во Кицуне на Кијоши Нозаки: Јапонската лисица на мистеријата, романтиката и хуморот од 1786 година, што го прикажува светилиштето, вели дека нејзината двоспратна влезна порта била изградена од Тојотоми Хидејоши.
Светилиштето привлекува милиони верници во текот на јапонската Нова година, 2,69 милиони за три дена во 2006 година пријавени од полицијата, најмногу во западна Јапонија.
Пристап
Светилиштето е непосредно пред станицата Инари на линијаta Нара на железничката компанија Западна Јапонија (ЈР), на 5 минути возење од станицата во Кјото. Тоа е кратка прошетка од станицата Фушими-Инари на главната линија на електричната железница Кеихан.
Светилиштето е отворено 24 часа и со пристапот до светилиштето и со самиот хонден (本殿, главна сала) осветлена цела ноќ. Не се наплаќа влез.
Околината
Околу светилиштето се наоѓаат голем број продавници за слатки, кои продаваат цуџиура сенбеј (辻占煎餅), облик на колаче за среќа што датира барем од XIX век, а за некои се верува дека потекнуваат од американското колаче за среќа.
Во популарната култура
Дел од претставата Кокаџи на Но театарот се одвива во Фушими Инари-таиша.
Лута млечка
Лута млечка (латински: Lactifluus piperatus синоним Lactarius piperatus ),  е полујадлива базидиомицетна габа од родот Lactifluus. И покрај тоа што може да се јаде, некои не ја препорачуваат поради нејзиниот лош вкус, иако може да се користи како зачин кога е исушена. Плодното тело е кремасто-бела печурка која е во форма на инка кога е зрела, со исклучително преполни жабри. Кога се сече, крвари млеко со белузлав пиперкав вкус. Широко распространета низ Европа и источна Северна Америка, Лутата млечка случајно била воведена во Австралија. Микориза, формира симбиотска врска со различни видови листопадни дрвја, вклучувајќи бука и леска, а плодните тела се наоѓаат на шумското дно во листопадни шуми.
Систематика и таксономија
Видот бил еден од многуте видови именувани од Линеј кој официјално го опишал во том два од неговиот вид Plantarum во 1753 година како Agaricus piperatus, специфичниот епитет што произлегува од латинската придавка piperatus што значи „пиперкаст“. Долги години, тиролскиот натуралист Џовани Антонио Скополи се сметал за автор на првиот опис; сепак, неодамнешната ревизија на Меѓународниот кодекс за ботаничка номенклатура во 1987 година ги променил правилата во врска со датумот на започнување и примарната работа за имињата на габите. Претходно, датумот на започнување бил одреден како 1 јануари 1821 година, датум на делата на „таткото на микологијата“, шведскиот натуралист Елиас Магнус Фрис, но сега имињата може да се сметаат за валидни уште на 1 мај 1753 година. датум на објавување на основното дело на Линеј.
Лута млечка бил оригиналниот тип на видот од родот Млечки (печурки). Меѓутоа, по откритието дека Lactarius всушност претставува повеќе од еден род, видот Брезова млечка бил зачуван како тип за тој род. Така, Лутата млечка сега е тип на вид на Lactifluus, кој бил одвоен од Млечки (печурки) и содржи главно тропски млечни шапки, но и некои видови од северната умерена зона. Филогенетските истражувања покажаа дека L. glaucescens, понекогаш се смета само за разновидност на Лутата млечка, е посебен вид во Европа. Понатаму, постоењето на најмалку десет лози ширум светот, без преклопување меѓу континентите, било прикажано за групата околу Лутата млечка, што сугерира дека популациите во Северна Америка всушност може да бидат различни видови.
Општо позната е како шапка со луто млеко, млечна шапка од пиперка, пиперка Лактариус, пиперка млечна печурка,  шапка од млеко со бела пиперка или други слични имиња. Слично на ова, на германски е позната како Pfeffermilchling („капа од бибер млеко“).
Опис
Лутата млечка има шапка што варира од 6-16 см попречно и е конвексна со широка инка во облик на центар. Шапката е кремасто-бела во боја, гола и не е сјајна; нејзината површина може да испука на суви места. Дршката е бела по боја, мазна, 3-7 см долга до 2-3см  дебела и е цилиндрична, понекогаш заострена кон основата. Има дебел слој од цврсто бело месо, а тесните жабри се особено преполни и тесни, ја споделуваат белата боја на стеблото, но стануваат кремасти со возраста. Како и кај другите видови Lactarius, има изобилство млеко ( латекс ), кое е бело,  и суши маслинесто-зелено. Има бел отпечаток од спори со издолжени, елиптични или амилоидни спори кои се украсени, како кај Кравјото виме. Спорите се со големина од 6,5 – 9,5 на 5 – 8 μm и имаат ситни брадавици.
Распространетост и живеалиште
Лутата млечка во широка смисла, т.е. веројатно вклучувајќи неколку видови, се среќава во Европа,  регионот на Црното Море во североисточна Турција,  и источна и централна Северна Америка источно од Минесота. Ја има и во Македонија. Случајно е внесена во Австралија, каде што се наоѓа под родни дрвја. Се наоѓа на подот во листопадни шуми, особено под бука ( Fagus ), и може да се најде во текот на летото и есента и до почетокот на зимата. Релативно е вообичаена, иако не толку вообичаен како сличниот вид L. vellereus. Лутата млечка се среќава сама или во расеани групи. Понекогаш се среќава како расте заедно со Виолетовозелена гулапка.
Јадливост
Видот содржи токсини, но и покрај тоа што некои миколози го опишуваат како нејадлив или дури и отровен, Лутата млечка често се смета за јадлива. Некои не ја препорачуваат поради непријатниот вкус. Тешко се вари кога се јаде сирова, но се користи како зачин кога се суши; понекогаш се јаде и свежа по преварувањето, иако вкусот сè уште не е пријатен. Некои препорачуваат пржење на путер со сланина и кромид, кисела,  или печење во пита или пециво. Млекото има многу лут и зачинет вкус, кој се отстранува ако се вари. Печурката порано била многу ценета во Русија, каде што би се берела во сушните сезони кога другите видови за јадење биле помалку достапни. Печурката е популарна и во Финска, каде што готвачите постојано ја варат (секогаш ја фрлаат водата), а потоа ја чуваат во солена вода и ја чуваат во фрижидер, па кисела или ја сервираат во салати. Кога се јаде свежа и сирова, познато е дека печурката предизвикува иритирачка реакција на усните и јазикот, која се смирува по еден час. Блискиот L. glaucescens е пријавен дека е отровен, но се шпекулира дека „труењата“ биле предизвикани од екстремно силниот, пиперкаст вкус, наместо од присуството на вистински отрови.
Лутата млечка е дел од необичното и високо ценето јадење во Северна Америк а, кое е еден од неколкуте видови паразитирани од јастогот Hypomyces lactifluorum. Откако ќе се колонизира од паразитот, на површината на печурката се формира портокалово-црвена кора, а вкусот станува вкусен додека паразитот се инфилтрира во ткивата на својот домаќин. Таа е исто така чест извор на храна кај црвените верверички.
Други употреби
Поради присуството на ауксини во метаболитите на Лутата млечка, може да се примени како хормон за искоренување за да го помогне растот на садници од различни видови растенија, вклучително и леска, бука и даб. Во 19 век се користела како народен лек за туберкулоза, иако немала ефект. Во поново време, откриено е дека Лутата млечка може да се користи како антивирусно средство, а латексот се користи против вирусни брадавици.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Занзибар Центар/Југ
Занзибар Центар/Југ (свахили: Mkoa wa Unguja Kusini, англиски: Zanzibar Central/South) е регион во Танзанија. Сместен е на островот Занзибар. Административен центар на Коани.
Нора Лилијан Алкок
Нора Лилијан Алкок (Nora Lilian Alcock; позната и како Нора Лилијан Лепарт и Нора Лилијан Леопард, - ) беше пионер во полето на растителна патологија и првиот овластен растителен патолог во Шкотска.
Живот
Нора Лилијан Скот е родена во 1874, ќерка на Еџворт Леонора Хил и сер Џон Скот, правниот советник на Кедиве од Египет. Веројатно нема високо формално образование. Се мажи во 1905 со Натаниел Хнери Алкок, радиолог и се преселува во Канада. Кога нејзиниот сопруг умира од рак во 1913, таа и четирите деца се враќаат во Велика Британија.
Занзибар Север
Занзибар Север (свахили: Mkoa wa Unguja Kaskazini, англиски: Zanzibar North) е регион во Танзанија. Се наоѓа на островот Занзибар. Административен центар е Мкокотони.
Нора Лилијан Алкок
Одликувања и признанија
Како резултат на нејзиното истражување за габични инфекции, поточно заболувањето црвено јадро кај јагодите, Алкок се здобива со MBE во 1935. Нејзината работа развива сорти отпорни на болести и каталогизирани болести кои се пренесуваат преку семе.
Во 1924 Алкок станува првиот човек што ја држи новата позција на растителен патолог при Министерството за земјоделство и рибарство.
Нејзината биографија е напишана од Чарлс Едвард Фоистер.
Други достигнувања
За време на Втората светска војна, таа им предава ботаника на воените заробеници. Член е на Националната федерација за бизнис и професионални женски клубови, како и на Единбургските сороптимисти.
Лори
Лори може да означува:
Храбриот Пак (цртан филм)
„Храбриот Пак“ - советски цртан филм, кој бил објавен во 1953 година, режиран е од Евгениј Рајковскиј и Владимир Дегтјарјов, а заснован е на корејски народни приказни.
Заплет
Змејот секоја година ја уништувал жетвата, а селаните сакале да ги напуштат своите домови. Но, Пак решил да го предизвика змејот.
ДВД-изданија
Цртаниот филм е постојано објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови, на пример:
Чагатај Хан
Чагатај Хан (Цагадай) бил вториот син на Џингис Хан и првиот хан на Чагатајскиот ханат. Според него е дадено името на ханатот и на чагатајски јазик.
Тој владеел со Монголското Царство сѐ до смртта на Џингис Хан кога империјата е населедена од новиот Чагатајски ханат. Вистинскиот основач на империјата бил внукот на Чагатај, Алгу. Ханатот бил со многу мало влијание на исламот одошто Ил ханат што се наоѓал на југоисток од Чагатај ханатот.
Личен живот
Чагатај Хан се сметал за тврдоглав владетел и доста темпераментна личност, бидејќи тој одбил да го прифати Џочи како Голем Хан.
Самуил Бернштејн
Самуил Борисович Бернштејн (,  –, ) — руски лингвист, славист, македонист.
Животопис
Тој произлегол од школата на познатиот руски славист А.М.Селишчев и бил долгогодишен раководител на Катедрата за словенска филологија на Московскиот универзитет „Ломоносов” и на Одделот за славистика и балканистика на АН СССР.
Творештво
Бил автор на околу 400 научни трудови, вклучително и 18 книги. Член на МАНУ надвор од работниот состав (избран на 25 декември 1969 година). Еден од првите слависти што (во првото издание на Големата советска енциклопедија, 1938) го одбележа постоењето на македонскиот јазик како посебен член на словенското јазично семејство. Во Одескиот архив (1934) имал најдено единствениот примерок на дел од коректурите од необјавеното списание „Вардар” на Крсте Петков Мисирков. Објавил две статии за тоа списание. Во 1938 година, во една своја статија објавена во Големата светска енциклопедија, првпат се осврнал на македонскиот јазик, како посебен словенски јазик. Тоа било првиот случај да се зборува за во една значајна публикација за посебноста на македонскиот јазик. Непосредно по завршувањето на Втората светска војна, неговиот интерес за македонскиот јазик се зголемил, а особено со неговото проучување на Крсте Петков Мисирков. Во 1946 почнал да ја пишува граматиката на македонскиот јазик. Неговиот придонес за изучувањето на македонскиот јазик се зголемил и со тоа што под негово менторство биле изработени првите докторски дисертации од таа област. Бил еден од најголемите слависти на 20 век и многу се занимавал со македонскиот јазик.
Витијаски јазици
Витијаските јазици сочинуваат јазична група која е дел од западноокеанските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Роинџиско-ненајански јазици
Роинџиско-ненајански јазици сочинуваат јазична група која е дел од западноокеанските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Класификација
Оваа група е составена од следниве јазици:
Конрад Менх
Конрад Менх (Konrad Mönch; – ) — германски ботаничар и проофесор на Марбуршкиот универзитет од 1786 г. сè до неговата смрт.
Во 1794 г. го напишал делото Methodus Plantas horti botanici et agri Marburgensis посветено на растенијата во полињата и градините на Марбург.
Во негова чест е наречен ботаничкиот род Moenchia (исправена ѕвезденка) од семејството на каранфилите.
Растенијата што ги опишал се наведуваат со стандардната ботаничарска кратенка Moench.
Занзибар Град/Запад
Занзибар Град/Запад (свахили: Mkoa wa Unguja Mjini Magharibi, англиски: Zanzibar Urban/West) е регион во Танзанија. Сместен е на островот Унгуџа. Административен центар е градот Занзибар. Во 2002 регионот броел 391.002 жители.
Ширак (појаснување)
Ширак може да се однесува на:
Корапски јазици
Корапските јазици сочинуваат јазична група која е дел од западноокеанските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Класификација
Оваа група е составена од следниве јазици:
Ѕивгелија
Географија и местоположба
Селото Ѕивгелија се наоѓа на 20 километри јужно од Свети Врач и 5 километри југозападно од Мелник. Околните села се Капатово, Кромидово, Лозеница, Хотово. Селото се наоѓа на надморска висина од 255 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 1506 км2.
Османлиско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Ѕивгелија била село со 23 семејства со 30 Турци и 32 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 190 жители, од кои 100 Турци и 90 Македонци.
Во 1913 година селото било напуштено.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Селото повторно било населено во 1925 година. Во 1987 година го добило името Зорница.
==Население ==
Курт Лубински
Курт Лубински (19 октомври 1899 - 1969) бил германско-холандски фоторепортер. Тој работел во „Улштајн Верлаг“ кон крајот на 1920-тите, емигрирал во Холандија во 1933 година и во Соединетите Држави во 1943 година. Работел за холандски илустрирани неделници како „Хет Левен“ каде бил ран фоторепортер кој патувал низ оддалечените области на поранешниот Советски Сојуз и Етиопија. Неговата необична тема - луѓе од ретки фотографираните култури, лавови кои се возат во мали автомобили, луѓе што се однесуваат чудно на јавни места - му го дале угледот на „меѓу првите што ја запознале јавноста со слики од чудни култури и егзотични народи“.
Личен живот
Тој бил оженет со фотографот Маргот Левин-Рихтер во 1927 година и подоцна се развел. Тие имале еден син, Петер, во 1931 година. Маргот и Петер го смениле презимето во Лукас кога емигрирале во САД.
Бесниот Орландо
Бесниот Орландо (италијански: Orlando furioso) - еп на италијанскиот поет Лодовико Ариосто од 1532 година.
Содржина
Во епот се опишуваат јуначките дела на Орландо. Маварите, предводени од Аграмант војуваат против војската на Карло Велики. Додека Париз е под опсада, архангелот Михаил предизвикува неслога меѓу Маварите, но Аграмант повторно воспоставува ред. Подоцна, Орландо полудува од љубомора попради тоа што неговата сакана принцеза Анџелика го сакала младиот Мавар, Медор.
Осврт кон делото
Во 1555 година се појавило продолжението на „Бесниот Орландо“, дело на шпанскиот писател Николас де Еспиноса, Во 1555 година, со наслов „Втор дел на Орландо, со Вистинскиот настан на познатата битка кај Ронсесвали“, во кое шпанскиот јунак Бернандо дел Карпио го победил Орландо во Битката кај Ронсесвали. Љубовта меѓу Анџелика и Медор била обработена во книгата на Луис Бараона де Сето, „Солзите на Анџелика“ од 1586 година.
Ноблекс
Ноблекс (Noblex) — германски панорамски фотоапарат со моторизирани леќи, направен од Kamera-Werkstätten. Постојат повеќе модели на оваа камера во повеќе формати.
Камерите со слични функции се Виделукс и Хоризон.
Имигрант (филм од 1917)
Содржина
Во филмот Чаплин глуми имигрант кој со брод патува кон САД, во потрага по подобар живот. Додека плови бродот, сите патници лежат на палубата или повраќаат поради морска болест. За време на ручекот, тој запознава убава девојка (ја игра Пурвианс). Подоцна, тој игра комар со група патници при што заработува многу пари. Во меѓувреме, мајка ѝ на девојката е ограбена, но кога ја здогледува расплакана, имигрантот скришум става во нејзиниот џеб одреден износ пари, а капетанот помислува дека тој е крадец. Сепак, девојката го одбранува. Кога бродот пристигнува во САД, тој и девојката се разделуваат.