cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Премиер лига на Англија 2020-2021
Програма
Предвидени биле пет вонредни кола кој требале да се одиграат во средината на седмицата (16 декември и 30 декември 2020 година, 20 јануари, 3 февруари и 12 мај 2021), две повеќе во однос на претходните сезони заради закаснетиот почеток на првенството и Европското првенство 2020 кое наместо мината година било одложено да се игра во јуни 2021. Исто така, имало 3 паузи поради обврските на англиската фудбалска репрезентација во УЕФА Лигата на нации и квалификациите за Светското првенство 2022 закажани за 11 октомври и 15 ноември 2020 година и 28 март 2021 година. Натпреварите за божиќните празници популарно наречени Boxing Day, традиционално биле застапени и во оваа сезона, а се одиграле на 26 и 27 декември 2020 година, во склоп на 15-тото коло од сезоната. И во оваа сезона како и во претходните, се играло според асиметричен календар, односно натпреварите од вториот круг не биле по идентичен распоред со оние во првиот круг.
Во однос на времето на игра, новина била воведувањето на вечерни натпревари во сабота од 21:00 часот и недела од 20:15 часот. Исто така, многу често имало по два натпревари во понеделник (еден од 19:00 и вториот со почеток во 21:00 часот), додека преостанатите натпревари се играле во досега познатите термини од претходните сезони. Според тоа, распоредот на одигрување на натпреварите што го обезбедила лигата изгледал вака:
Настани
Сезоната започнала кон средината на септември, со Ливерпул како актуелен шампион и главен фаворит за одбрана на титулата според прогнозерите, додека Манчестер Сити би требало да биде најголем конкурент, а Челси како фаворит по големите инвестиции во трансфер кампања. По 4 одиграни кола, Евертон на Карло Анчелоти останал сам на врвот од табелата, искористувајќи го поволниот распоред и сензационалните порази на фаворитите: Манчестер Сити бил поразен на домашен терен со 2-5 од Лестер Сити, додека Ливерпул загубил уште поубедливо со 7-2 од Астон Вила на Вила Парк. Како што Евертон почнува да губи бодови, Лестер и Тотенхем исто така се појавуваат и остануваат на врвот неколку кола пред да му го отстапат водството на Ливерпул, кои избиле на првото место во тринаесеттото коло иако со многу непостојани изведби поради повредите на неколку клучни играчи (пред се во одбраната како Вирџил ван Дајк и Џо Гомез). На крајот на 2020 година, Ливерпул останува прв и го командува пласманот следен од Манчестер Јунајтед, кој првенството го започнал лошо и бил елиминиран од Лигата на шампионите, но се текот на времето успева да најде одреден континуитет на резултатите во лигата. Лестер Сити, Евертон и Астон Вила се одржуваат високо борејќи се за позиции кој водат во континенталните натпреварувања заедно со екипите со големи осцилации како Манчестер Сити, Тотенхем и Челси. На дното, Шефилд Јунајтед изненадиле негативно бидејќи не успеале да победат во ниту еден натпревар до 18-тото коло (првиот тим во историјата на Премиер лигата, кој ја завршил календарската година без победа, и втор тим во историјата на најсилната англиска фудбалска лига по Болтон во сезоната 1902-1903); зоната за испаѓање ја комплетираат новопромовираните екипи Фулам и Вест Бромвич Албион. Брајтон е во безбедната зона, додека Арсенал пристигнал во Божиќниот период со големи тешкотии и поблиску до осумнаесеттата позиција отколку до првата половина на табелата. Промена на врвот на табелата дошло во 17-тото коло: тогаш Јунајтед ја победил Астон Вила, додека Ливерпул загубиле од Саутхемптон.
Со доаѓањето на 2021 година, се појавуваат големи потешкотии за Ливерпул: „црвените“ веќе не се во можност да го пронајдат патот до мрежата и по три и пол години неочекувано го бележат својот прв пораз на домашен терен, изненадувачки губејќи од Барнли, а потоа и од Брајтон, натпревари по кои ќе следат уште 4 последователни порази, со што негативната серија стигнала до 6 (негативен рекорд во историјата на клубот). Јунајтед на тој начин се нашол осамен на врвот, за првпат од крајот на ерата на Фергусон. Сепак, нивниот период на слава кратко траел затоа што градските соперници Сити уфрлиле во поголема брзина: тие нанижале серија на победи, заклучувајќи го во исто време својот гол за противниците. Сити ги добиле сите 6 нивни натпревари одиграни во јануари и веќе на почетокот на февруари се чини дека го ставаат првенството под своја контрола со победата на Анфилд над Ливерпул со 4-1, која ги води до 5 поени предност во однос на Јунајтед, и дури 10 во однос на Ливерпул. Во меѓувреме, Челси го отпуштиле тренерот Френк Лампард и се потпреле на германецот Томас Тухел, штотуку отпуштен од Париз-Сен Жермен, кој го започнал своето искуство во Лондон со реми и три последователни победи, примајќи само еден гол. Предноста на Манчестер Сити од тука натаму постојано се зголемува и покрај поразот на домашен терен од Јунајтед, на уште три кола до крајот небесно-синиот дел на Манчестер можел да ја прослави седмата титула шампион на Англија. Манчестер Јунајтед ја затвориле сезоната на второто место, додека и зоната за испаѓање исто така била решена многу однапред; Фулам, Вест Бромвич Албион и Шефилд Јунајтед биле трите екипи кои испаднале откако речиси целата сезона ја минале на последните три места.
Завршна табела
Ажурирано на 27 мај 2021.
Легенда:
Нотес:
Табеларен приказ
Последно ажуриање: 30 мај 2021.
Листа на стрелци
Ажурирано на 28 мај 2021
NGC 6158
NGC 6158 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6158 се споменува и како MCG 7-34-41, CGCG 224-31.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6158 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6158 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 27 м 40,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 23' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 6158 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58198. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3063. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 743.
NGC 1723
NGC 1723 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1723 се споменува и како MCG -2-13-29, IRAS 04571-1103.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јануари 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1723 е од видот SBa/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1723 има привидни димензии од 2,6' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 59 м 25,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 58' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 144°.
Други поделби
Проучување на NGC 1723 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16493. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 269; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5326. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 898.
Зидерхолц
Зидерхолц (Süderholz) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Била создадена со спојување на повеќе општини на 1 јануари 1999 (означени со накосени букви) и се состои од следниве села:
Мала Гоба
Мала Гоба (словенечки: Mala Goba) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Каваја
Каваја (Kavajë) — град во западна Албанија во истоимениот округ. Се наоѓа на неколку километри од бреговите на Јонското Море. Според пописот од 2001 година, во градот живееле 24,817 жители.
Бауманова капсула
Бауманова капсула е почетниот, проширен дел на нефронот. Во капсулата се наоѓа збир од капилари наречен гломерул. Баумановата капсула заедно со гломерулот ја сочинуваат бубрежната корпускула.
Историја
Баумановата капсула е наречена според Сер Вилијам Бауман (1816–1892), британски хирург и анатом. Сепак, темелната микроскопска анатомија на бубрегот вклучувајќи ја и нефронаската капсула прв ја опишал Александар Михајлович Шумљански (1748–1795), во неговата докторска теза од 1782 „De structura renum“ („За структурата на бубрегот“, на латински); многу порано од Бауман.
Пемелте
Пемелте (Pömmelte) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Барби.
Квараејски јазик
Квараејски јазик — австронезиски јазик, порано познат и како фиуски јазик. Јазикот се зборува на островот Малаита, Соломони. Според податоците од 1999 година, јазикот го зборувале 32,400 луѓе, што го прави најголем староседелски природен автохтонен јазик во државата.
396 п.н.е.
396 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 396. година пред новата ера, 396. од првиот милениум п.н.е., 96. од 4 век п.н.е. и седма од 390-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5112 и 5113 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4354 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3364 и 3365 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 357.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 396 година се протега во 2240 и 2241, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2300 и 2301 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 147. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1048 и 1047 исламска година пред хиџра.
Балиски календар
Балиски календар (поточно: балиски сачки календар; kalénder Bali saka) — еден од двата календара кои се користат на островот Бали, Индонезија. За разлика од 210-дневниот календар павукон, овој се води според месечевите мени, и трае приближно исто колку сончевата година (грегоријанската).
Месеци
Бидејќи се заснова на месечевиот календар, сачката година има дванаесет месеци (сасих), секој со по 30 дена. Меѓутоа, земајќи предвид дека месечевиот циклус е малку покус од 30 дена, а месечевата година трае 354 или 355 дена, календарот се прилагодува за да остане усогласен со месечевите или сончевите циклуси. Месеците се прилагодуваат со додавање на два месечеви дена за еден сончев ден секои 9 недели. Овој ден се нарекува нгуналатри, што на санскрит значи „без една ноќ“. За да се спречи несакано отстапување од сончевата година — како што е случај со исламскиот календар — се вметнува еден престапен месец, по 11-тиот (тогаш наречен мала џјешта), или по 12-тиот месец (наречен мала сада). Должината на овие месеци се пресметува според вообичаениот 63-дневен циклус. Дополнителниот месец се вметнува онаму кајшто е потребно да се спречи последниот ден од 7-миот месец (наречен тилем капиту) да се падне во грегоријанскиот месец декември.
Дванаесетте месеци се наречени со мешавина од старобалиски и санскритски зборови за броевите од 1 до 12:
Секој месец почнува на денот по појавувањето на младата месечина и брои 15 зголемување сè додека месечината не стане полна (пурнама), а потоа брои 15 дена намалување, заршувајќи на следната млада месечина (тилем). Секоја половина има број од 1 до 15. Првиот ден од годината почнува со првата млада месечина во март. Сепак, треба да се напомене дека празникот Њепи (првиот ден од новата година) паѓа на првиот ден од кадаса, и дека годините на сачката ера се бројат почнувајќи од тој датум.
Примена
Балискиот сачки календар е 78 години зад грегоријанскиот бидејќи се пресметува од почетокот на сачката ера во Индија. Се користи заедно со 210-дневниот календар павукон, па така балиските празници можат да се пресметуваат според било која од годините. Индискиот сачки календар се користел во кралските укази уште од IX век. Истиот календар се кроистел на Јава сè додека султанот Агунг не го заменил со јаванскиот во 1633 г.
Значајни денови
Балискиот хиндуистички празник Њепи (Ден на молкот) го означува почетокот на годината. Последниот ден од 7-миот месец (тилем капиту) се нарекува Шива ратри и вечерта е посветена богот Шива. Верниците ја поминуваат новогодишната ноќ во медитација. Сачката година има уште 24 празнични денови, и обично се одбележуваат како пурнама.
Маголник
Маголник (словенечки: Magolnik) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Чопау
Чопау (Zschopau) — град во германската сојузна покраина Саксонија, се наоѓа на двата брега на реката Чопау, 9 километри југоисточно од Кемниц. Тој е дел од округот Рудни Планини.
Градот е познат по производството на мотоцикли, особено марките DKW и MZ Motorrad- und Zweiradwerk GmbH и играчки VEB Plasticart.
Четирок
Четирок (Μεσοποταμία, Месопотамија, до 1926 Τσετιράκι, Цетираки) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 10 километри западно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Пополе во Костурската котлина помеѓу реките Белица, бистрица, Рулска река и Четирошка река. Селото се наоѓа на надморска височина од 653 метри.
Историја
Во XVI век во Четирок биле евидентирани 95 глави на домаќинства.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Четирок се состоело од 280 семејства со 180 жители муслимани и 520 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Четирок имало 380 жители Македонци и 520 македонски муслимани Според Тодор Симовски, овој податок на Васил К’нчов е погрешен бидејќи муслиманите биле Турци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија и Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 456 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија а работело и бугарско училиште. Учителот Иван Стефанов бил уапсен од турските власти на 25 април 1903 година заедно со Михаил Кимов, учител во Дреничево ..
Според грчката статистика од 1905 година селото било мешано со 850 Грци и 200 Турци. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 70 македонски и 80 турски семејства, додека според Георги Христов имало и едно влашко семејство.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 888 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1021 жител. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Месопотамија. . Според едни извори, бројот на бегалците изнесувал 545 во 1928 година, додека според други извори 141 семејства и 594 лица. .
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. Во текот на војната биле убиени 42 лица, додека 191 се иселиле. Две деца од селото биле протерани како деца бегалци. По крајот на војната започнала масовна емиграција од селото кон Австралија, САД и Канада. Поради ова, бројот на населението започнал да се намалува.
Демографија
Во 1928 година селото броело 1083 жители. , додека во 1940 година селото броело 1552 жители.
Култура
Старите цркви во селото се посветени на Света Троица, Свети Ѓорѓи. Во XX век била изградена црквата посветена на Свети Петар и Свети Павле. Во селото има отворено Понтиски културен центар, чија цел е зачувување на понтиската култура во селото.
Калаузлија (Штипско)
Калаузлија — мало село во областа Јуруклак, во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во областа Јуруклак, во средишниот дел на територијата на Општина Карбинци, на северозападните ограноци на планината Плачковица. Селото е планинско, на надморска височина од 820 метри. Од градот Штип е оддалечено околу 19 километри.
Етнојазична група
Етнојазична група (или народнојазична група или етнолингвистичка група) ― група која е обединета и со заедничка етничка (народносна) припадност и со јазик. Повеќето етнички групи имаат заеднички јазик. Сепак, поимот често се користи за да се нагласи дека јазикот е главна основа за етничката група, особено во однос на нејзините соседи.
Калаузлија (Штипско)
Географија и местоположба
Во 2020 година, пристапниот пат до селото, кој се двоел од регионалниот пат Р2431 бил целосно асфалтиран.
Етнојазична група
Средиштен концепт во јазичната студија за етнојазичните групи е етнојазичната виталност, способноста на јазикот и етничката припадност на групата да се одржат. Етнојазичната група која нема таква виталност, најверојатно нема да преживее како посебен ентитет. Фактори кои влијаат на етнојазичната виталност се демографијата, институционалната контрола и статусот (вклучително и факторите за планирање јазик).
Калаузлија (Штипско)
Географија и местоположба
Во атарот на селото се наоѓа историското село Џумалија.
Историја
Во век, Калаузлија било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 4,7 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 120 хектари, на шумите отпаѓаат 110 хектари, а на обработливото земјиште 62 хектари.
Селото, во основа, нема некоја значајна земјоделска функција..
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 90 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото живееле 83 жители, сите Турци.
Селото е мало, коешто во 1961 година броело 56 жители, од кои 44 биле Македонци, а 12 жители Турци, а во 1994 година бројот се зголемил на 72 жители, од кои 57 Турци и 15 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Калаузлија живеел 61 жител, од кои 13 Македонци и 48 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 51 жител, од кои 7 Македонци, 41 Турчин, 1 Србин и 2 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Калаузлија:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Радање.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Радање, во која покрај селото Калаузлија, се наоѓале и селата Вртешка, Голем Габер, Ебеплија, Јунузлија, Калапетровци, Кепекчелија, Кошево, Курфалија, Кучилат, Кучица, Мал Габер, Мичак, Муратлија, Никоман, Оџалија, Почивало, Прналија, Радање и Шашаварлија. Селото припаѓало на Општина Радање во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Голем Габер, Јунузлија, Калаузлија, Кепекчелија, Кучилат, Курфалија, Мал Габер, Оџалија, Радање и Таринци.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2329 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во избирачкото место се опфатени селата Јунузлија, Кепекчелија и Калаузлија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 87 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 86 гласачи.
Водена кула во Панчево
Водената кула во Панчево е изградена пред Првата светска војна, таа претставува недвижно културно богатство како споменик на културата.
Намерно подигнат како резервоар за вода за полевање на улиците, веќе не го користат, водената кула е претворена во угостителски објект. Пумпата со која се вадела вода од бунарот, кој се наоѓал под водената кула, како и механизмот за полнење на цистерните, биле сместени во приземјето на водената кула и биле демонтирани во 1980-тите. Околу водната кула имало објекти за складирање цистерни и штали за коњи кои влечеле цистерни за миење на улиците. Овие згради биле урнати во 1960-тите. век кога во непосредна близина на водената кула е изграден станбен блок и детско игралиште.
Опис на водената кула
Основата на објектот е многуаголна со четири пошироки и четири потесни страни. Фасадата е хоризонтално поделена на цокле завршена со венец, приземје и кат меѓу кои е кордонски венец. Покривот е многу стрмен со четири тавански прозорци, по еден на секоја поширока страна. Под покривот е многу истакнат венец. Објектот е малтерисан освен цоколот кој е обложен со фасадни тули. На зградата има една влезна врата и прозорци, заоблени на приземје и правоаголни на кат. Помеѓу вистинските прозорци има лажни - ниши.
Како споменик на културата има документарно-историска и амбиентална вредност бидејќи неговата положба, изглед и оригинална намена (цистерна за вода за полевање на улиците) се вклопува во амбиентот на Старата индустриска зона Панчево, која се протега покрај брегот на Темза.
Хојдебер
Хојдебер (Heudeber) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Нордхарц.
Горно Папратско
Горно Папратско (Πτεριά, Птерија, до 1926 Άνω Παπράτσκον, Ано Папрацкон) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 22 километри западно од градот Костур и Костурското Езеро и на 5 килиметри од грчко-албанската граница. Селото се наоѓа на надморска височина од 825 метри.
Историја
Горно Папратско е традиционално македонско село, но во времето на Али-паша Јанински неговите жители го примиле исламот. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Горно Папратско имало 330 жители муслимани. Според грчката статистика од 1905 година селото било чисто турско со 350 жители. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 45 муслимански семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 442 жители, заедно со Долно Папратско, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 351 жител. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Птерија. Според едни извори, бројот на бегалците бил 181 лица, додека според други 49 семејства со 194 лица. .
Демографија
Во 1928 година селото броело 181 жител. , додека во 1940 година селото броело 312 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 275 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 333 жители, во 1971 година имало 247 жители, во 1981 година имало 269 жители, додека во 1991 година имало 207 жители. Денеска, населението на селото е 133 жители според пописот од 2011 година.
Туниски арапски јазик
Тунизискиот арапски јазик — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на арапски јазици. Овој јазик се зборува во Тунис од  страна на околу 11 000 000 луѓе. Овој јазик во Тунис се зборува насекаде. Многу е сличен со алжирскиот арапски и либискиот арапски јазик. Но, неговата морфологија, синтакса и речник многу се разликува од стандардниот арапски јазик.
Кошрај
Кошрај (кошрајски: Kosrae) или Кусае (Kusaie) е остров и сојузна држава во СД Микронезија. Кошрај има вкупна површина од 110 км2, население од 6.616 жители според 2010 и службен јазик е кошрајскиот јазик. Главен град на Кошрај е Тофол.
Географија
Кошрај е најисточниот остров на Каролинските Острови и во 2010 година имал население од 6,616 жители. Кошрај се наоѓа на 600 километри северно од екваторот, односно помеѓу Гуам и Хаваи. Кошрај има вкупна површина од 110 км2.
Кошрај е висок вулкански остров и нема редовни посетители. Сепак, во скоро време островот станува популарен за нуркање и скијање на вода. Островот е во поголем дел рурален поради стрмните планини и густата вегетација.
Образование
Одделот за образование на Кошрај оперира со шест јавни основни училишта и едно средно училиште. Покрај нив има и едно приватно училиште.
Општини
Кошрај е поделен на четири општини. До 1980 година Кошрај имал пет општини, но општината Валунг била припоена кон Тафунсак.
До 1980 година Кошрај имало пет општини, односно постоела и општината Валунг, која денес е споена со Тафунсак. Општината имала 19.5 км2 и население од 151 жител.
Ослободување на Македонија во Втората светска војна
Ослободувањето на Македонија во Втората светска војна, започнало скоро паралелно со окупацијата на Македонија, од страна на фашистичкиот окупатор. Борбите за слобода на Македонија својотата последна етапа ја заокружуваат со борбата на македонскиот народ од средината на 1944 година до конечното ослободување во ноември истата година. Ширум Македонија биле формирани околу 500 народно-ослободителни одбори и биле избрани 116 делегати за Првото заседание на АСНОМ како највисоко законодавно и извршно претставничко тело на македонската држава, на кое македонскиот јазик бил прогласен за службен во македонската држава и започна државниот развиток на Демократска Федерална Македонија како федеративна држава во рамките на ДФ Југославија. Тие решенија биле поддржани и од првата легална конференција на БКП за Горноџумајската област (Разлошка, Неврокопска, Светиврачка, Петричка и Горноџумајска околија), а во Егејскиот дел на Македонија биле формирани Костурско-леринскиот баталјон, Воденскиот македонски баталјон и потоа Првата егејска бригада, која зела учество во борбите за ослободување на Тетовско и Гостиварско.
Во времето на завршните операции за ослободувањето на Македонија, под командата на Главниот штаб на Народноослободителната војска на Македонија и Партизанските одреди на Македонија веќе имале околу 85.000 учесници во НОАВМ, со 7 дивизии и 3 корпуси, меѓу кои и околу 10.000 борци и заднински соработници од Егејскиот и Пиринскиот дел на Македонија.
По капитулацијата на Царството Бугарија, германските сили се повлекувале со големи загуби. А со ослободувањето на Гостивар и Тетово завршило целосното ослободување на Вардарска Македонија. Подоцна македонските дивизии учествувале и во ослободувањето на Косово и Јужна Србија, а Петнаесеттиот македонски корпус на НОВЈ, составен од 22.000 борци, зеде учество и во завршните операции за ослободувањето на Југославија. Македонскиот народ во Вардарска Македонија ја заврши војната со околу 25.000 загинати борци и жртви. Од нив по националност: 7.000 Евреи, 7.000 Македонци, 6.000 Срби, 4.000 Албанци и 1.000 Бугари (2.000 цивилни, 1.000 колаборационисти, 14.000 југославски воjници и партизани и 7.000 логорници).
Создавање на дивизии и корпуси
Пролетната офанзива која ја извршиле силите на НОВ и ПОЈ биле од огромно значење за понатамошниот развој до конечното ослободување на Македонија. Веќе ослободените територии во тој период бил проширени во ново ослободени краишта. Ова довело до масовно пријавување на макеоднскиот народ во единиците на НОВ и ПОЈ. Во овој период се формирани:
Со пролетната офанзива која траела 57 дена, откако бил разбиен непријателот, контрола над територијата на Македонија и јужна Србија имале единиците на НОВ и ПОЈ. Во оваа офанзива било запленето многу оружје од бугарските фашисти, кои биле поразени на многу позиции низ Македонија. Се смета дека Бугарите во текот на борбата во источна Македонија и Јужна Србија имале околу 1.200 мртви и околу 500 заробени војници и офицери. По ова генералот Бојдев е сменет, а за привремен командант е поставен генерал Маринов, командант на 15та дивизија.
Поставеност на германските сили во Источна Македонија
На линијата Дојран-Струмица-Штип била поставена 22та германска дивизија, додека на брегалничкиот правец 16от гренадирски полк и делови од 65от полк, чија главнина била распоредена во Кочани и Царево Село (Делчево). Еден германски баталјон бил поставен во Берово, кај Ѕвегор на врвот Чавка и една чета на планината Буковик. Борбената група „Zifgen“, го запоседнала Царево Село на 4 октомври, а делови од 11та воздухопловна-пешадиска дивизија тргнале кон правец на Куманово. Во правецот кон Струмица бил ангажиран 65-от гренадирски полк, 22-та пешадиска дивизија, чиј трет баталјон бил поставен крај Ново Село, да ја обезбедува македонско-бугарската граница. Подоцна овој полк бил заменет од групата „Katner“ чија задача била да го обезбеди повлекувањето на Групата Е од Грција, на комуникацијата Дојран-Струмица-Штип.
Поставеност на народно-ослободителната армија на Македонија
Брегалничко-струмичкиот корпус бил ангажиран од граничната линија со Бугарија до реката Вардар и од Брегалница до реката Струма, а ним требало да им помага 4та бугарска армија, чија задача била да да ги спречи германските сили на комуникацијата Струмица-Штип. За таа цел  штабот на бугарската армија се поделил во две групи: северна и јужна. Наместо енергично дејство на зададените позиции, тие сето внимание го свртеле кон Буковик, каде делувала само една германска чета, а на сите други позиции на кои требале да дејствуваат, бугарските војници останале пасивни без извршување на зададените задачи.
Главниот штаб на НОБ на Македонија одржал состанок во Горна Џумаја, со командантот на 4та бугарска армија - генерал Урумов, со кој биле договорени синхронизирани напади на територијата на Македонија. По барање на Урумов, првичните планови за дејство на 8 октомври биле поместени за 15 октомври. Бугарската армија не го испочитувала нити овој датум и нападите ги почнала дури следниот ден без да им соопшти било што на Главниот Штаб на НОВ на Македонија, оставајќи ги единиците на македонската војска сами да се справат со Германските единици. Како изговор на бугарската армија за нивното недејствување ја дале причината дека вршеле преструктуирање на силите. На ова Главниот Штаб на Македонските сили испратил писмо на 16 октомври до генералот Маринов, во кој му било соопштено дека Бугарската армија нити се држи до договореното нити помага на македонските ослободителни сили, поточно на 50та дивизија. По оваа писмо на местото на генерал Урумов е назначен генерал Асен Сираков.
Ослободување на Берово, Пехчево
50та дивизија на Македонската војска делувала по зацртаниот план: 14та и 19та бригага делувала на комуникацијата Штип-Кочани и Радовиш-Штип, додека 4та и 13та бригада, коњичкиот ескадрон на Главниот штаб на Македонија ги напаѓале непријателските единици долж комуникацијата Берово-Пехчево-Царево Село (Делчево). На 13 октомври, 4та и 13та бригада на 50та дивизија на народно-ослободителната војска на Македонија го ослободиле Берово и Пехчево и ги заземале врвовите Голак и Чавка, а со тоа всушност им овозможиле на бугарската армија да се позиционира на Буковик. На 17 октомври без да имаат некакви борби со германскиот непријател јужната бугарска група избила на превојот Џами-тепе крај Струмица и таму се стационирале и без никакви воени дејствија останале пасивни до 6 ноември. Дваесет дена Бугарската армија не превземала воени акциии за ослободување на градот Струмица.
Ослободување на Штип, Радовиш, Струмица, Валандово и Дојран
Од 22 до 27 октомври се водат борби за ослободување на Штип. Според писмото упатено на 24 октомври од штабот на Брегалничко-струмичкиот корпус, наведено е дека повторно бугарите не се активираат во борба против германците, или воопшто не се појавуваат на бојното поле или доцнат од договорените планови. Поради ваквиот однос на бугарската армија, 50та дивизија на народно-ослободителната војска на Македонија, со решителна акција сама го извршила нападот ѝ на 8 ноември го ослободила ѝ Штип. Во периодот од 21 до 29 октомври, 51та дивизија на брегалничко-струмичкиот корпус, извршил низа успешни акции во реонот на Радовиш и селата Чечерлија, Чанаклија, Костурино и Голашец. После петдневни борби во околината на Струмица, единиците на 51та дивизија ја ослободиле Струмица на 5 ноември, а на 7 ноември и Валандово, Удово и Дојран. Во овој период бугарската 7 дивизија воопшто не делувала, а во периодот помеѓу 29 октомври и 5 ноември влегле во Ново Село, кое било напуштено од германските воени сили бидејќи си ја извршиле својата задача се повлекле во правец кон Скопје, па така бугарската армија без никаква борба влегла во селото.
Бугарската држава шири пропаганда
Во текот и на овие операции штабовите на народно-ослободителната војска на Македонија протестирале поради неактивноста на бугарските единици и нивното неисполнување на договорите за заеднички дејствувања. Дополнителен гнев се развил откако се дознало за манипулациите кои ги ширела Бугарија, преку „Радио-Софија“, известувајќи дека бугарската армија има успеси и дека ослободува поедини градови во Македонија, кој впрочем биле ослободени од страна на народноослободителната војска на Македонија. Штабот на Брегалничко-струмичкиот корпус во извештаите од 9 и 14 ноември го известува Главниот штаб на Македонија за целосната неактивност на бугарските единици додека воделе битки во Струмичко и Штипско и барале веднаш да се демантира „Радио-Софија“, дека градовите во источна Македонија биле ослободени од бугарски војски. Подоцна ваква иста реакција кон Бугарија и „Радио-Софија“ следела и од страна на 6от корпус на народно ослободителната војска на Југославија по повод лагите дека Велес и Скопје биле ослободени од Бугарите.
Бугарски злосторства за време на ослободителната офанзива во Источна Македонија
Третманот на бугарската армија кон населението и македонските партизани бил многу лош.
Ова било јасен знак дека бугарската армија не е ослободителна туку фашистичка војска. За овој однос на бугарската армија со писмо на 4 ноември бил известен бугарскиот министер, добро да им објасни на бугарските војници во чија земја се наоѓаат и да почнат да делуваат според договорите.
Поставеност на германските сили во североисточна Македонија
Кривопаланечкиот правец поради обезбедување на безбеден транзит на главните сили на германската „Група Е“, која се повлекувала од Грција преку долината на Вардар и Бујановац, требала да помине низ Македонија. 11та германска воздухопловна-пешадиска дивизија, која се наоѓала во реонот од Крива Паланка до Куманово, била подржана од еден баталјон во реонот на Крива Паланка, некомплетен полк во Стража-Длабочица, а околу Страцин и Куманово останатите нејзини сили. Во втората половина на октомври овие германски сили биле појачани со уште 4 баталјони, а овде биле префрлени и борбените групи „Ayzel“ и „Freh“.
Поставеност на народно-ослободителните сили
Во овој правец дејствувале 17та и 18та бригада на кумановската дивизија на народноослободителната војска, 8та прешевска и 12та бујановачка бригада, а со нив бугарската прва армија, на почетокот со две дивизии (1ва и 2ра), а од реката Пчиња на овие две се додала и 11та пешадиска дивизија.
Ослободување на Кратово
Градот Кратово е двапати ослободуван. Третата македонска ударна бригада и косовскиот партизански одред го нападнале бугарскиот фашистички гарнизон во Кратово на 24 април, 1944 година. Сите бугарски единици биле уништени или заробени со сета воена опрема и оружје. Македонската бригада после еднодневна борба успеала да ги порази и новојдените бугарски единици од составот на 17та дивизија на бугарската фашистичка армија кои дошле од Штип и Кочани, кои биле потпомогнати и со 5 авиони. Оваа победа била од огромно значење за понатамошниот развој на ослободителната борба на Македонскиот народ против окупаторот. Кратово повторно било окупирано од бугарската фашистичка армија. Ноќта помеѓу 3 и 4 септември, Единаесеттата македонска ударна бригада ги нападнала бугарските утврдувања кај Страцин, а од таму се упатила кон месноста Петте Кладенци - Шопско Рударе каде е изготвен план за напад и ослободување на Кратово. Утрото на 6 септември, 1944 година два баталјона на Единаесеттата македонска ударна бригада од правец на село Шлегово, изршиле напад на бугарските единици кои биле помогнати од локална мала бугароманска контрачета. По само неколку часа градот бил по втор и конечен пат ослободен.
Ослободување на Куманово и Крива Паланка
По четиридневни прегрупирања на бугарските единици, на 12 октомври почнат е напад на стражинските позиции кои биле бранети од групата „Ayzel“. По седум-дневна борба бугарската прва пешадиска дивизија ги освоила стражинските позиции, а германските сили се прегрупирале кај Страцин. Од другата страна на германската војска, 17та македонска бригада дејствувала на комуникација Крива Паланка-Куманово, за да го спречи снабдувањето со храна и муниција на германските единици кај Страцин. За ова време 18та македонска ударна бригада, 8та прешевска и 12та бујановачка бригада воделе секојдневни борби против германските единици „Pabst“ и „Tim“, како и 11та воздухопловна-пешадијска дивизија и албанските балисти во реонот Прешево-Бујановац.
Ослободување на Велес
Единиците на 42та народна ослободителна дивизија, кои долго време се бореле на Сува Гора, биле пренесени во регионот на Велес со принуден и многу тврд марш над планината Караџица, каде пристигнале на 7 ноември 1944 година. Следниот ден, поддржана од артилерискиот оган на Артилериската школа на Генералштабот на Македонија, оваа дивизија започнала напад за ослободување на Велес. Истиот ден, таа навлегла во градот, каде започнала жестоки улични борби. Борбите на улиците во Велес продолжиле и следниот ден. Како нивно појачување пристигнале делови од 41та и 50та  дивизија, а на крајот на денот, на 9 ноември 1944 година, Велес бил ослободен од здружените сили. Акцијата за ослобоодување на Велес и Штип биле тесно поврзана со ослободувањето на Скопје. 50та дивизија која била во реонот на Штип со 42та дивизија која била на Сува Гора, требле да се поврзат во Велешкиот регион за да можат заедно да нападнат во Скопје. 50та дивизија незначително задоцнила (еден ден) на позицијата за нивно спојување, а тоа бил реонот на Велес. Нивното доцнење се должело на силниот отпор кој го дале Германците во реонот на Штип, каде 5та бугарска дивизија воопшто не ни учествувала како било договорено и планирано, туку пасивно ги запоседнале позициите кај Злетовска Река, без да учествуваат во битките за ослободување на Штип и реонот околу градот.
Бугарија прогласува воjна на Германија
Во периодот од почеток на септември до крајот на ноември 1944 година во бугарската политика спрема Македонија, Тракија и Поморавјето настапуваат нагли и драматични пресврти кои се поврзани со воено повлекување и повторно воено навлегување во овие области.
Македонците и нивните сојузници, југословенските партизани, без оглед на новата состојба во Софија, кон бугарската држава се однесувале како кон непријателска сила, имајќи го на ум фактот дека Бугарите биле сојузници на фашистите.
Како резултат на тоа, на 5 октомври 1944 година во Крајова, Романија се склучил договор за воена соработка меѓу Бугарија и претставници на отпорот од окупирана Југославија. Во меѓувреме, Бугарија се повлекла и од централните делови на Егејска Македонија кон крајот на август. Неjзните воjски изградиле одбранбена линија по старата граница на окупаторска зона во Грција (1941-1943 г.) по бреговите на Струма до Егејското Море. По овоj правец во средината на септември таа успешно организирала неколку мали напади на германските војски.
По превратот новата власт не дала наредба за повлекување на бугарските војници од источна Егејска Македонија и Западна Тракија, надеваjќи се да ги зачува како „бугарски земји“. На 6 октомври, сепак, Сталин му соопштил на Георги Димитров дека бугарските војски треба да се повлечат оттаму, бидејќи тоа е еден од условите на Велика Британија, териториии биле предадени на македонските и грчките партизани од ЕЛАС. На 28 октомври било потпишано т.н. „Московско примирје“ со СССР, САД и Велика Британија во Москва.
Учеството на Бугарската народна армија во ослободувањето на Македонија
На 18 септември 1944 година бугарската војска се потчинила на командантот на III-ти Украински фронт на чело со маршал Фјодор Толбухин. Мобилизирањето на бугарската армија (преименувана во Бугарска народна армија) започнало на 18 септември, а завршило кон крајот на истиот месец. Пред бугарската армија, како дел од силите на советскиот III-ти Украински фронт, се поставила задачата да го обезбедува левото крило на Црвената армија, да ги притисне германските сили во Србија и Вардарска Македонија и да го прекине патот за повлекување на германските армии од Грција по долините на реките Морава, Вардар и Ибар. Бугарската воена група била во јачина од 10 дивизии, 8 бригади и други војничкиот сили, кои се состоеле од околу 340,000 души.
Од 8 до 14 октомври 1944 година бугарските војски со согласност на Националниот комитет за ослободување на Југославија, Президиумот на АСНОМ и Главниот штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија учествуваат во Нишката операција - во која била поразена VII СС дивизија, а градот Ниш бил ослободен. Од 8 октомври до 11 ноември траела Страцинско-кумановската операција - кога биле ослободени Страцин и Куманово. Во овие операции било дозволено и учество на мал дел на бугарската народна армија, но оваа територија е ослободена со пожртвувавната борба на 17 и 18 македонска бригада, инжинерискиот баталјон, самостојниот баталјон на народна одбрана како  команди на подрачјето и местата.
Од 21 октомври до 30 ноември се одржала Косовската операција, во текот на која биле ослободени градовите Подуево, Приштина, Косовска Митровица, Рашко и Нови пазар. Насекаде југословенските партизани соработувале со Бугарската народна армија но под условите кои ги поставил Тито, а потпишани од Добри Терпешев, но оваа соработка е обележана со тешкотии при делувањето и недоволно разбирање помеѓу единиците. .
Под притисок на македонските водачи, по ослободувањето на Вардарска Македонија и Поморавјето, Втората и Четвртата армија се принудени да се повлечат назад во Бугарија, а само Првата бугарска армија била оставена на располагање на Третиот украински фронт и продолжила кон Белград.