cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кога тргнав Цвето
Популарност
Особена популарност добива во средината на деведесетите години од минатиот век. За оваа песна Верица Ристевска во 1997 напишала: „Малку, малку па некоја песна ќе воскресне. Со други зборови, ќе се сети некој да ја извлече од заборавот, да ја оживее и, по некое непишано правило, да стане хит. Последен таков пример е песната 'Кога тргнав Цвето во туѓина'. Всушност, без таа Цвета неверница не поминува ниту свадба, ниту забава, ниту било каква свирка"
„Кога тргнав Цвето“ е препеана од многу македонски пеачи како Момо Николоски, Петар Нечоски, Благица Павловска, Драган Вучиќ, Јордан Митев и други. Препеана е и од некои бугарски пеачи ; а исто така во 2006 година, снимена е српска верзија на песната во изведба на Шабан Шаулиќ.
Текст
Кога тргнав Цвето за туѓина,
дробни солзи ти ронеше,
дробни солзи Цвето ти ронеше
и во Бога се колнеше.
Дека верна Цвето ќе ми бидеш,
куќа, деца ќе ми гледаш,
но јас Цвето мори верба немав,
бргу назад јас се вратив.
а децата позаспани.
Ламбичето подзапрено,
а ти Цвето во комшии.
А ти Цвето во комшии,
црно кафе си пиеше,
благ муабет си правеше.
Рубидиум хлорид
Рубидиум хлорид е хемиско соединение со формула RbCl. Овој халид на алкален метал која е сол е составена од рубидиум и хлор,и наоѓа различни употреби кои се движат од електрохемија до молекуларна биологија.
Структура
Во неговата гасна фаза, RbCl е двоатомски со должина на врската проценета на 2,7868 Å. Ова растојание се зголемува на 3.285 Å fза кубен RbCl, што го одразува поголемиот координативен број на јоните во цврстата фаза.
Во зависност од условите, цврстиот RbCl постои во еден од трите аранжмани или полиморфи како што е одредено со холографско снимање:
Натриум хлорид (октаедрална 6:6)
Полиморфот на натриум хлорид (NaCl) е најчест. Кубна блиска поставеност на хлоридни анјони со рубидиумски катјони кои ги исполнуваат октаедралните дупки го опишува овој полиморф. И двата јони се шесткоординатни во овој распоред. Енергијата на решетката на овој полиморф е само 3,2 kJ/mol помала од следнава структура.
Цезиум хлорид (кубична 8:8)
При висока температура и притисок, RbCl ја прифаќа структурата на цезиум хлорид (CsCl) (NaCl и KCl се подложени на истата структурна промена при високи притисоци). Овде, хлоридните јони формираат едноставен кубен распоред со хлоридни анјони кои ги зафаќаат темињата на коцката што го опкружува централниот Rb+. Ова е најгустиот мотив за пакување на RbCl. Бидејќи коцката има осум темиња, координативниот број на двата јони е еднаков на осум. Ова е највисокиот можен координативен број на RbCl. Затоа, според правилото за однос на радиус, катјоните во овој полиморф ќе го достигнат својот најголем привиден радиус бидејќи растојанијата анјон-катјон се најголеми.
Сфалерит (тетраедрална 4:4)
Сфалеритниот полиморф на рубидиум хлорид не е забележан експериментално. Ова е во согласност со теоријата; се предвидува дека енергијата на решетката е речиси 40,0 kJ/mol помала по магнитуда од оние на претходните структури.
Синтеза и реакции
Најчестата подготовка на чист рубидиум хлорид вклучува реакција на неговиот хидроксид со хлороводородна киселина, проследена со рекристализација:
Рубидиум хлорид реагира со сулфурна киселина и дава рубидиум водород сулфат.
Радиоактивност
Секои 18 mg рубидиум хлорид е еквивалентно на приближно една еквивалентна доза на банана поради големиот дел (27,8%) на природно-настанатиот радиоактивен изотоп рубидиум-87.
1733 во архитектурата
1733 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Градиште (Липа)
Градиште — утврдена населба од доцноантичкото време. На околу 4 километри јужно од неготинското село Липа, лево од патот што води за селото Бистренци има висок рид со доминантна положба. На врвот, кој претставува зарамнето плато, се гледаат остатоци од одбранбен бедем што го опкружуваат.
Иван Аговски
Иван Серафимов Аговски (, –,  ) — македонски просветен и револуционерен деец, публицист.
Животопис
Роден е во Дебар. По завршувањето на основното образование во родниот град, учењето го продолжува на Педагошкото училиште во Скопје, од кое е отстранет во декември 1905 година поради пројавената активност во ученичкиот социјалистички кружок. Сепак успева да заврши вишо образование. Во 1908 година станува учител во Кичево и активно учествува во учителскиот бунт од истата година.
Во овој период бил член прво на Бугарската социјалдемократска работничка партија, а потоа и на Скопската социјалдемократска група. Соработува со скопскиот весник „Социјалистичка зора“.
Крајот на Првата светска војна го дочекува во Дебар. Во 1919 година заминува во Скопје, каде што се вклучува во делувањето на КПЈ. Во 1921 година е уапсен и протеран во Бугарија. Таму тој во периодот од 1921-1925 година ја разгорува својата публицистичка дејност и борбата за национални права на македонскиот народ. Меѓу другото, од почетокот на март 1923 година е главен уредник на весникот „Советска Македонија“, од кои излегуваат вкупно шест броја. Убиен е од бугарската полиција во првата половина на 1925 година.
Женик
Женик (словенечки: Ženik) — населба во Општина Свети Јуриј на Шчавница во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Магдалена Јанева
Магдалена Јанева ( во ) — македонска балерина.
Животопис
Балетското образование го стекнува во Балетското училиште во Скопје, во класата на Ѓ. Македонски и Н. Киросанова. Член на Балетот во МНТ (1949-1956); првенка на Балетот на Народното позориште во Белград (1956-1973). Јанева се истакнува со чиста класична балетска техника и музикалност. Има одиграно повеќе главни улоги и соло-нумери.
Црква Свети Матијаш
Црквата Матијаш (унгарски : Mátyás templom) е црква која се наоѓа во Будимпешта, Унгарија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 1015 година со готски стил, и е втората по големина црква во Будимпешта. Во 1541 година била претворена во џамија.
NGC 1870
NGC 1870 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1870 се споменува и како ESO 56-SC81, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1870 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m. NGC 1870 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 13 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 7' 1".
Други поделби
Проучување на NGC 1870 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Руљак
Руљак — мало село во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
Потекло на името
Коренот на името на селото доаѓа од „тече“ или „река“ (Руљ или Ру), додека суфиксот -ак има значење на „место каде што се наоѓа“.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во повисокиот југоисточен дел на територијата на Општина Карбинци, во средното сливно подрачје на реката Брегалница. Селото е ридско, на надморска височина од 580 метри.
Селото се наоѓа во подножјето на планината Плачковица, а до него земјен пат во лоша состојба од соседното село Црвулево.
Историја
Во век, Руљак било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 7,8 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 461 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 171 хектар, а на шумите 119 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 155 жители, сите Турци. Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото живееле 171 жител, сите Турци.
До 1953 година селото било чисто турско село, но подоцна турското население во целост се иселува, а на нивно место доаѓаат македонски семејства.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, од кои 2 Македонци и 2 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Карбинци, во која покрај селото Руљак, се наоѓале и селата Аргулица, Бурилчево, Караорман, Карбинци, Козјак, Кучичино, Припечани, Таринци и Црвулево. Селото било дел од некогашната Општина Аргулица во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Аргулица, Бурилчево, Карбинци, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак и Црвулево.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2323 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватна куќа. Во избирачкото место се опфатени селата Припечани и Руљак.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 20 гласачи.
Хариберт II
Хариберт II (роден во 606/610 – починат на 8 април 632), крал на Аквитанија од 629. Тој е син на Хлотар II, крал на Франките и на Сихилда. Тој е крал на Аквитанија од 629 до неговата смрт во 632.
Животопис
Тој е полубрат на Дагоберт I. Понекогаш сметан како простодушен (можеби станувало збор за некоја обична физичка немоќ), татко му веројатно доброволно го тргнал настрана од кралската моќ.
Во декември 626 во Клиши, согласно волјата на татко му Хлотар и неколку дена после венчавката на Дагоберт со Гоматруда, Св. Аманд ги венчал Хариберт и Фулберта. Не е исклучена можноста Фулберта да е некој лик измислен во текот на 20 век или 21 век од страна на некои историчари (лажни Меровинзи).
Во 629, поттикнат од поборници на Неустрија кои биле до вујко му Бродулф, тој станува крал на Аквитанија, кралство на територија отстапена од страна на Дагоберт I. Ова кралство се протегало сè до Пиринеите, вклучувајќи неколку грофовии кои се наоѓале меѓу Тулуза и Бордо но исто така и регионите на Каор, Ажен, Периге и Сент. Престолнина му била Тулуза. Аквитанија служела како тампон зона меѓу визиготска Септиманија и франкиското кралство на Дагоберт. Тоа било под закана на наездите на Баските или "Васконците".
Во 630, вујко му Бродулф бил убиен од страна на неговиот полубрат Дагоберт во Сен-Жан-де-Лозн во Бургундија. Тој присуствувал на крштевањето на Сигеберт, синот на Дагоберт и на Рагнетруда.
На 8 април 632, Хариберт починал по кусо владеење од три години. Неговото тело било закопано во базиликата Сен-Ромен, во Блај.
Потомство
Тој е татко на Хилперик (626-633 ), кој хрониката на Фредегер го споменува како мртов уште во колевка, веројатно убиен на барање на Дагоберт I. Оваа смрт му овозможила на Дагоберт повторно да стави рака на Аквитанија којашто бил принуден да му ја отстапи на Хариберт.
1732 во архитектурата
1732 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Иван Ергиќ
Иван Ергиќ (роден на 21 јануари 1981 година) бил поранешен српски фудбалер кој настапувал на позицијата како играч од средниот ред.
Иван е роден во денешна Хрватска, а израснат во Австралија. Својата кариера ја започнал во екипата на Перт Глори, а накратко настапувал и за Јувентус од Торино пред да премине во 2001 година во швајцарскиот клуб ФК Базел, каде одиграл вкупно 202 првенствени натпревари. Во 2009 година заминал да игра во Турција во екипата на Бурсаспор, каде што поминал вкупно две сезони, освојувајќи ја турската Супер лига во првата сезона.
Ергиќ бил член на репрезентацијата на Србија и Црна Гора на Светското првенство во фудбал во 2006 година, а одиграл 11 меѓународни натпревари за својата репрезентација помеѓу 2006 и 2008 година.
Перт Глори
Ергиќ е роден во поморскиот град Шибеник во СР Хрватска, СФР Југославија, но израснал во блиското село Гаќелези.
Ергиќ во 1989 годинаја започнал својата фудбалска кариера во екипата Перт Глори и му помогнал на клубот да заврши на втората позиција во сезоната 1999-2000. Тој го постигнал "златниот гол" во полуфиналето со што му овозможил на својот клуб да игра во NSL- големото финале.
Базел
Во 2000 година, Ергиќ се преселил во италијанскиот гигант Јувентус, но подоцна, во текот на сезоната заминал како позајмен играч во составот ФК Базел од Швајцарија. Подоцна потпишал договор со ФК Базел за сума од 1,6 милиони CHF (швајцарски франци). Иван станал капитен на клубот во 2006 година откако соиграчот Паскал Зубербилер си заминал, но во 2008 година тој се откажал од капитенската лента и му ја предал на својот соиграч Франко Костанцо. На 10 мај 2008 година тој го одиграл својот 150-ти натпревар за првиот тим на Базел против екипата на ФК Јанг Бојс на стадионот Сент Јакоб-Парк. Базел го добил натпреварот со 2:0,и подоцна станал шампион на својата држава. На 16 јуни 2009 година, Ергиќ бил ослободен од обврските во ФК Базел откако новоангажираниот тренер Торстен Финк одлучил да не му понуди нов договор. Тој поминал вкупно девет години во клубот и при тоа одиграл преку 200 натпревари.
Бурсаспор
Подоцна Ергиќ потпишал за екипата на Бурсаспор од турската Супер лига. Во првата сезона со Бурсаспор во 2009-10 клубот ја освоил Супер лигата, првпат во историјата. Тој настапил на пет натпревари од Лигата на шампионите на УЕФА во сезоната 2010-11.
Меѓународна (репрезентативна) кариера
Ергиќ во февруараи 1999 година настапил за австралиската репрезентација до 20 години на пријателскиот натпревар против селекцијата на Јужна Кореја, постигнувајќи гол во поразот од 3:2.
Сепак, Ергиќ подоцна избрал во меѓународениот фудбал да не настапува за селекцијата на Австралија, туку за репрезентацијата на Србија. На 15 мај 2006 година, тој бил назначен како член на тимот за учество на Светското првенство во фудбал 2006 во Германија. Својот прв натпревар за селекцијата на Србија и Црна Гора го имал на 27 мај 2006 година, во нерешениот натпревар од 1:1 со составот на Уругвај на стадионот на Црвена ѕвезда во Белград. Репрезентацијата ја напуштил во 2007 година, но повторно се вратил во 2008 година.
Надвор од фудбалот
Ергиќ се самоидентификувал и се попишувал како Југословен.
Депресија
Во јуни 2004 година, Иван Ергиќ се лекувал од депресија во психијатриската универзитетска клиника во Базел, а неговата понатамошна кариера како фудбалер во тоа време била доведена во прашање. Сепак, клубот ФК Базел го задржал како играч и на крајот му ја доделил честа да биде капитен на клубот. Егриќ бил близок пријател со Љубо Миличевиќ. Настапувал во швајцарското вечерно шоу Ашбахер, каде изјавил дека фудбалерите заработуваат премногу пари и помеѓу другото изразил симпатии за идеите на социјалистот Карл Маркс. Тој се појавил и во емисијата Кључ на РТС (српски јавен радиодифузен сервис), каде отворено разговарал за неговата борба со депресијата, како и за третманот на кој бил подложен.
Новинарство
Од декември 2008 година, Ергиќ започнал да пишува нередовни колумни за српскиот дневен весник Политика. Неговите теми биле за прашања поврзани со професионалниот спорт, напишани од инсајдерска гледна точка. Тој задирнал во различни теми како што се: машкиот шовинизам во спортот, суровиот натпреварувачки дух, што тој го смета за нездрав и неадекватен, корпоративната машинерија зад институционализираните спортови и недостатокот на разбирање од јавноста за професионалните спортисти. Начинот на живот на спортистите како клише, спортските медиуми, навивачите, раководството на клубовите и засегнатите страни и официјални лица кои ги водат различните лиги.
Белогурија (Тремник)
Белогурија— археолошко наоѓалиште во неготинското село Тремник. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од римско време. Се наоѓа 1 км северозападно од селото, во нивите по чија површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и имбрекси. Според кажувањето на мештаните, била најдена плоча со релјефна претстава на коњаник, веројатно Тракиски коњаник. На неколку места по работ на наоѓалиштето се гледаат гробови со камена конструкција - тип циста.
NGC 6292
NGC 6292 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6292 се споменува и како UGC 10684, MCG 10-24-93, CGCG 299-47, IRAS 17024+6106.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јули 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6292 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6292 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 3 м 3,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 2' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 6292 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59498. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4191. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1414.
Јужна Звезда (списание)
Јужна Звезда е неделен весник кој излегувал во Битола во периодот од 1920-1926 година, како орган на српската окупаторска власт и нејзините национал-шовинистички претензии во вардарскиот дел на Македонија. Весникот излегувал на српски јазик како „орган на искрените пријатели на културниот напредок и потполното обединување на нашиот народ“ (срп. „орган искрених пријатеља културног напретка и потпуног уједињења нашега народа“). Негов сопственик и одговорен уредник бил Спасоје Хаџи-Поповиќ. Весникот објавувал македонски народни песни и авторски прилози со општ информативен карактер. Го поддржувал режимот на Кралството СХС во напорите за денационализацијата и асимилацијата на Македонците.
Хилперик (Аквитанија)
Хилперик (понекогаш се спомнува и името Хилдерик во хрониките од тоа време) бил малолетниот син на Хариберт II, и кусо ја носел титулата крал на Аквитанија во 632. Тој бил убиен кусо време по смртта на татко му во 632, веројатно по наредба на Дагоберт I, полубратот на Хариберт.
Париски кодекс
Париски кодекс (исто така познат како Кодексот Перезиниус и Кодексот Перез) е еден од трите преживеани општо прифатени пред-колумбовски мајански книги кои потекнуваат од посткласичниот период на мезоамериканската хронологија (околу 900-1521). Документот е многу слабо сочуван и претрпел значителна штета на рабовите, што довело до губење на некои делови од текстот. Кодексот во голема мера се однесува на циклусот на тринаесетте циклуси од 20-годишниот катун и вклучува детали на мајанските астрономски знаци.
Парискиот кодекс се смета дека е создаден во западен Јукатан, најверојатно на Мајапан. Датиран е околу 1450 година, во доцниот посткалсичен период (1200–1525 година). Во поново време се сугерира дека овој текст потекнува од 1185 година, со што овој документ се вбројува меѓу оние настанати во почетокот на посткласичниот период (900-1200 година). Како и да е, астрономските и календарските информации кои ги содржи кодексот се во контекст на циклусот од класичниот период (од 731 до 987 година), со што се покажува дека можеби овој кодекс е копија на претходен документ.
ГПС
Глобален позиционен систем или ГПС (англиски: Global Positioning System или GPS) е единствениот целосно функционален глобален навигациски сателитски систем (GNSS). Користејќи група од најмалку 24 сателити што пренесуваат прецизни микробранови сигнали, системот овозможува ГПС-приемниците да ја пресметаат нивната местоположба, брзина, правец и време. Други слични системи се рускиот ГЛОНАСС, најавениот европски Галилео, предложениот COMPASS на Кина и ИРНСС на Индија.
Париски кодекс
Парискиот кодекс се чува во Националната библиотека на Франција во Париз, каталогизиран како Мексикански документ 386.
ГПС
Поедноставен метод на функционирање
Типичниот ГПС-приемник ја пресметува неговата позиција користејќи сигнали од четири или повеќе ГПС-сателити. Четири сателити се потребни бидејќи на процесот му е потребно многу прецизно месно време, повеќе точно од тоа што може да обезбеди било кој нормален часовник, па приемникот внатрешно го пресметува времето како и позицијата. Со други зборови, приемникот користи четири мерења за да се пресметаат четири променливи - x, y, z, и t. Овие вредности се претвораат во повеќе разбирливи форми, како што е географска ширина/должина или локација на мапа, и потоа презентирани на корисникот.
Секој ГПС-сателит има атомски часовник и непрекинато праќа пораки кои го содржат тековното време на почеток на пораката, параметри за пресметување на локацијата на сателитот (ефемеридата), and и општата состојба на системот (the almanac). Сигналите патуваат со позната брзина - брзина на светлината низ просторот. Приемникот го користи времето на пристигнување за да го пресмета растојанието до секој сателит, од каде што ја детерминира позицијата на приемникот користејки геометрија и тригонометрија (вид. трилатерација ).
Иако четири сателити се потребни за нормално фукционирање, во некои посебни случаи може да се потребни и помалку. На пример, ако една променлива е веќе позната (на пример, брод на море знае дека неговата надморска височина е 0), радиоприемникот ја пресметува неговата позиција користејќи само три сателити. Приемниците користат и други податоци (доплеров ефект на сателитските сигнали, последната позната позиција, навигација на проценка, инерцијална навигација, итн.) за да дадат поверодостојни одговори кога помалку од 4 сателити се видливи.
In vino veritas
Изразот, заедно со неговиот пандан на грчки, „Ἐν οἴνῳ ἀλήθεια “ (En oinō alētheia), се наоѓа во Еразмовата Адагија, I.vii.17. Naturalis historia на Плиниј Постариот содржи рана алузија на изреката. Грчкиот израз е цитиран од Атенеј од Наукратис во неговите Deipnosophistae; сега е проследено до песната на Алкеј.
Херодот тврди дека ако Персијците одлучеле нешто додека биле пијани, донеле правило да го преиспитаат тоа кога ќе бидат трезни. Авторите по Херодот додале дека ако Персијците донеле одлука додека биле трезни, донеле правило да ја преиспитаат кога ќе бидат пијани ( <i id="mwLA">Истории</i>, книга 1, дел 133). Римскиот историчар Такит опишал како германските народи одржувале совети на гозбите, каде што верувале дека пијанството ги спречува учесниците да се преправаат.
Употреба
Денес оваа изрека често се наведува во разни предмети на широка употреба како досетка и општа максима.
Во македонскиот јазик се вели: Што мисли трезен, пијан го кажува.
Бранимир Бабарогиќ
Бранимир Бабарогиќ (Пеќ, 7 март 1951 - Белград, 15 јули 2018) бил српски фудбалски голман и еден од најдобрите фудбалски судии на Југославија.
Кариера
Бабарогиќ бил член на младинската екипа на Црвена звезда, за која бранел од 1970-1974 година. Подоцна бранел за Смедерево, Вождовац и Земун и Обилиќ.
Вестерн унион (филм од 1941)
„Вестерн Унион“ (англиски: Western Union) – американски филм од 1941 година, во режија на Фриц Ланг (Fritz Lang) по сценариото на Роберт Карсон, засновано врз романот на Зејн Греј (Zane Gray). Главните улоги ги толкуваат: Рандолф Скот (Randolph Scott), Роберт Јанг (Robert Young), Дин Џегер (Dean Jagger), Вирџинија Гилмор (Virginia Gilmore), Бартон Меклејн (Barton MacLane) и Џон Карадин (John Carradine). Овој филм е еден од трите вестерни кои ги снимил Ланг по преселбата во САД.
Бранимир Бабарогиќ
Кариера
По завршувањето на голманската кариера, тој станал фудбалски судија, бил еден од најдобрите фудбалски судии во средината на деведесеттите години на минатиот век, член на ФИФА, седум години меѓународен судија, судел на осум дербија, а во улогата на помошен судија на седум. Како судија, тој дебитирал на 100 вечен дерби.
Вестерн унион (филм од 1941)
Синопсис
Додека бега од потерата, каубојот Ванс Шо (го игра Скот) налетува на повреден човек и му го спасува животот, а потоа бега понатаму. Подоцна, повредениот човек, Едвард Крејтон (го игра Џегер), кој е главен инженер на фирмата Вестерн унион, вработува луѓе задолжени за поставување телеграфска линија од Омаха до Јута при што го вработува и Ванс. Набргу, Ванс се вљубува во сестра му на Едвард, Сју (ја игра Гилмор), но во неа се вљубува и младиот Ричард Блејк (го игра Јанг), кој штотуку доаѓа од источниот дел на САД. По некое време е појавуваат гласови дека индијанските племиња се обидуваат да го попречат поставувањето на телеграфската линија, но Ванс открива дека тоа е дело на бандата што ја предводи неговиот брат Џек (го игра Меклејн). Сепак, за да го прикрие своето минато, тој не му ја кажува вистината на Едвард. Меѓутоа, една ноќ, Ванс е заробен од бандата на Џек, а злосторниците предизвикуваат пожар во логорот на работниците на Вестерн унион. Ванс успева некако да се ослободи и во последен миг пристига во логорот за да им помогне на работниците. Тогаш, Едвард го отпушат од работа, а Ванс оди во градот за да се пресмета со Џек, но претходно му кажува на Ричард дека разбојникот Џек е неговиот брат. Во престрелката, Џек го убива Ванс на нечесен начин, но во тој миг се појавува Ричард, кој го убива Џек. На крајот од филмот, Вестерн унион прави прослава по повод завршувањето на телеграфската линија, а Едвард, Ричард и Сју се присетуваат на Ванс.
Бранимир Бабарогиќ
Кариера
Подоцна служел како комесар за безбедност, а по завршувањето на судиската кариера, работел како судски комесар и бил првиот човек на заедницата на Суперлигата. бил долгогодишен член на ИО на Црвена звезда.
Смрт
Починал во утринските часови на 15 јули 2018 година во Грочка во Белград на 67 години. Погребан е на 18. Јули на Новите гробишта во Белград.
Анхел Ди Марија
Анхел Фабијан Ди Марија Ернандес (роден на 14 февруари 1988) — аргентински фудбалер, играч од средниот ред или крило на Јувентус и на аргентинската репрезентацијата.
Откако ја започнал својата кариера во Росарио Сентрал, Ди Марија се преселил во Европа во 2007 играјќи за Бенфика, а три години подоцна заиграл за Реал Мадрид. Откако ја освоил Лигата на шампионите со Реал Мадрид, тој потпишал за Манчестер Јунајтед во 2014, за 59,7 милиони фунти и станал најскапиот играч купен од страна на англиски тим, но по само една година на Олд Трафорд заминал во ПСЖ за сума од 63 милиони евра.
Ди Марија е стандарден репрезентативец на Аргентина, и досега има одиграно преку 50 натпревари за репрезентацијата. Тој бил најзаслужен што Аргентина го освоила златниот медал на олимписките игри во 2008, и бил дел од аргентинскиот состав на две Светски првенства и на Копа Америка 2011, 2015 и Сентенарио.
Прекари на Ди Марија се Анхелито и Фидео. Тој поседува и италијански пасош.
Животопис
Ди Марија е роден на 14 февруари 1988 во Росарио, Аргентина како едно од трите деца на Мигел и Дијана Ди Марија. Како дете, тој им помагал на своите родители околу работата во локалниот рудник за јаглен заедно со своите две сестри. Поради ниските приходи кои семејството ги заработувало, купувањето на спортската опрема и следењето на хобито на ди Марија било тешко за семејството. Тој е многу приврзан за семејството, и голем дел од својата заработувачка ја дал на своето семејство.
Тој се оженил со својата сопруга Хоргелина Кардосо во 2011. Заедно тие имаат ќерка, Миа, која е родена три месеци пред време и преживеала по третманот на интензивна нега во болницата Монтепринципе во Мадрид.
Росарио Сентрал
Ди Марија своето професионално фудбалско деби го забележал на 14 декември 2005 во последниот натпревар на Росарио во аргентинската Апертура, во ремито од 2–2 против Индепендијенте. Првиот гол за клубот тој го постигнал на 24 ноември 2006 во домашната победа од 4–2 против Килмес. Откако бил еден од главните играчи на Аргентина на Светското првенство до 20 години во 2007 во Канада, Бока Хуниорс испратила понуда од 6,5 милиони долари за него.
Бенфика
Во јули 2007, ди Марија потпишал за Бенфика за трансфер сума од 6 милиони евра. Тој требал да го замени поранешниот капитен, Симао, кој му се приклучил на Атлетико Мадрид истото лето.
На 27 февруари 2010, Ди Марија го постигнал својот прв хет-трик во победата од 4–0 против Леишоеш. Следниот ден, тој бил на насловните страници на сите спортски весници во Португалија кои го именувале "Магичниот три Марија".
Сезона 2010–11
На 28 јуни 2010, од Реал Мадрид преку своето мрежно место објавиле дека постигнале договор со Бенфика за трансфер на ди Марија. Тој потпишал петгодишен договор со кралскиот клуб за сума од 25 милиони евра, плус дополнителни 11 милиони евра за бонуси. На 7 јули 2010, ди Марија пристигнал во Мадрид директно од Буенос Аирес, и следниот ден ги поминал медицинските прегледи.
Првиот натпревар во дресот на Реал Мадрид, ди Марија го одиграл на 4 август 2010 во пријателскиот натпревар против Клуб Америка, кој Реал го добил со 3–2. На 22 август, ди Марија го постигнал првиот гол за клубот, на пријателскиот натпревар против Херкулес, кој Реал го добил со 3–1. Во последниот пријателски натпревар пред почетокот на сезоната, на 24 август, по соло акцијата која била опишана како "магичен момент", тој го отворил резулатот во победата од 2–0 против Пењарол, на турнирот на Сантјаго Бернабе.
Првиот натпревар во дресот на Реал Мадрид во Ла Лига, ди Марија го одиграл на 29 август во ремито без голови против Мајорка. На 18 септември, ди Марија го постигнал првиот лигашки гол за Реал во победата од 2–1 против Реал Сосиедад. Десет дена подоцна, тој го постигнал и својот прв гол во Лигата на шампионите во победата од 1–0 против Осер. На 22 декември, ди Марија бил асистент на двата гола на Карим Бензема како и на голот на Кристијано Роналдо во огромната победа од 8–0 против Леванте. На реванш натпреварот од осминафиналето во Лигата на шампионите против Олимпик Лион, ди Марија бил стрелец во победата од 3–0 со која Реал по седум години повторно заиграл во најдобрите осум екипи.
Ди Марија бил стрелец на третиот гол на Реал Мадрид во победата во првиот четвртфинален натпревар од Лигата на шампионите против Тотенхем на 5 април 2011. Две недели подоцна, тој добил црвен картон во последната минута од продолженијата во финалето на Копа дел Реј против Барселона. Реал Мадрид ја освоил титулата победувајќи со 1–0, а единствениот гол на натпреварот кој го постигнал Кристијано Роналдо (во 13. минута од првото продолжение) дошол по пробивот на ди Марија.
Сезона 2011–12
На почетокот на новата сезона, ди Марија одиграл серија на тешки натпревари обидувајќи се да се прилагоди на темпото на лигата по летната пауза. Како резултат на тоа, првите одиграни натпревари на ди Марија во сезоната биле измешани со моменти на добра игра и со моменти на лудост од страна на аргентинецот. Второто можело да се забележи во поразот на Реал Мадрид од 1–0 од Леванте, натпревар во кој ди Марија направил ужасен прекршок над играчот на Леванте, Хуанфран, со што дошло до судир помеѓу играчите на двете екипи. По ова, сепак, настапите на ди Марија биле подобрени, и тој се нашол на врвот на табелата на асистенции. Од октомври 2011, ди Марија бил прв избор на Жозе Мурињо пред Кака и Месут Езил, што било знак дека неговата форма била во нагорна линија.
На 27 декември 2011, Ди Марија одиграл 60 минути во натпреварот против градскиот соперник Атлетико Мадрид, и успеал да постигне гол. Реал Мадрид го добил натпреварот со резултат од 4–1. На 3 декември 2011, ди Марија бил стрелец на првиот гол на клубот од Мадрид во победата од 0–3 над Спортинг Хихон. Тој бил еден од најзаслужните што Реал успеал да ја освои 32. титула во шпанското првенство.
Сезона 2012–13
Првиот гол во сезоната аргентинецот го постигнал против соперникот Барселона во првиот натпревар од Суперкупот на Шпанија на Камп Ноу по грешката на голманот Виктор Валдес.
И покрај тоа што оваа сезона не била негова најдобра, тој придонел за клубот во важни моменти, особено во осминафиналето од Лигата на шампионите во кое бил асистент на голот на Кристијано Роналдо против својот поранешен клуб Манчестер Јунајтед. Тој одиграл вкупно 52 натпревари во сите конкуренции во сезоната и постигнал 9 голови и 11 асистенции. На 9 август 2012, ди Марија потпишал нов договор со Реал Мадрид, со кој бил обврзан да остане во клубот до 2018.
Сезона 2013–14
На 2 октомври 2013, тој постигнал два гола против Копенхаген во победата на Реал Мадрид од 4–0 во групната фаза од Лигата на шампионите. По доаѓањето на Карло Анчелоти на клупата на кралскиот клуб, Ди Марија почнал да игра во средината на теренот.
Подоцна во текот на сезоната поради тактички промени на Анчелоти, тој заиграл како напаѓач од средината на теренот веднаш до Лука Модриќ и Чаби Алонсо. Тој придонел во победата од 2–1 против Барселона во финалето на Копа дел Реј 2014 постигнувајќи го воведниот гол на натпреварот. Со 17 асистенции на неговото конто, тој бил најдобар асистент во шпанската лига.
На 24 мај 2014, во финалето на Лигата на шампионите против Атлетико Мадрид, тој со неверојател зиг-заг дриблинг поминал три играчи и шутирал во одлично поставениот Тибо Куртоа, но Герет Бејл ја прибрал одбиената топка со глава постигнувајќи гол во 110. минута од првото продолжение, со што Реал Мадрид дошол до предност од 2–1, која до крајот на натпреварот била зголемена на конечните 4–1. Ди Марија бил прогласен за играч на натпреварот од страна на УЕФА, и наградата на теренот му била доделена од Алекс Фергусон.
Сезона 2014–15
Ди Марија останал на клупата во победата на Реал Мадрид во Суперкупот на УЕФА против Севиља на 12 август. Една недела подоцна, во првиот натпревар од Суперкупот на Шпанија, тој ги одиграл последните 15 минути од натпреварот во ремито од 1–1 на домашен терен против Атлетико Мадрид.
Манчестер Јунајтед
На 26 август 2014, Ди Марија потпишал петгодишен договор со Манчестер Јунајтед за сума од 59,7 милиони фунти, што претставува петти најскап трансфер во историјата на фудбалот и најскапа сума што била исплатена од страна на англиски тим. Првиот натпревар за новиот клуб, аргентинецот го одиграл на 30 август 2014, во ремито без голови против Барнли.
Париз Сен-Жермен
На 6 август 2015 Ди Марија потпишал четиригодишен договор со Париз Сен Жермен за сума од 63 милиони евра (околу 44 милиони фунти).
Младински тим
Во 2007, Ди Марија за првпат бил именуван во составот на Аргентина до 20 години. Тој бил дел од тимот кој стигнал до финалето на Јужноамериканското првенство до 20 години одржано во Парагвај во 2007. Шест месеци подоцна, тој настапил на Светското првенство до 20 години во Канада, и бил еден од најзаслужните што Аргентина стигнала до титулата, постигнувајќи три голови на првенството.
На 28 јануари 2008, Ди Марија бил повикан во тимот на Аргентина до 23 години за фудбалскиот турнир на Летните олимписки игри 2008. Таму, во четвртфиналниот натпревар против Холандија, тој го постигнал победничкиот гол за Аргентина по асистенцијата на Лионел Меси во 105. минута од продолжнијата. На 23 август, во финалето на олимпискиот турнир, Ди Марија во 57. минута бил стрелец на единствениот гол за Аргентина во победата од 1–0 над Нигерија, со што аргентинските играчи се закитиле со златниот олимписки медал и ја одбраниле титулата освоена пред четири години.
Сениорски тим
На 6 септември 2008, Ди Марија го одиграл својот прв натпревар за сениорскиот тим на Аргентина против Парагвај.
Светско првенство 2010
На 19 мај 2010, Ди Марија бил избран од тогашниот селектор Диего Марадона во составот од 23 играчи за Светското првенство 2010 во Јужна Африка. На подготовките за Светското првенство, на 24 мај, тој го постигнал својот прв репрезентативен гол во победата од 5–0 против Канада. На Светското првенство, тој помогнал Аргентина да стигне до четвртфиналето играјќи на сите пет натпревари на првенството.
По Светското првенство, на 11 август 2010, тој го постигнал единствениот гол за Аргентина во победата на пријателскиот натпревар од 1–0 против Ирска на новиот стадион Авива.
Светско првенство 2014
На квалификациите за Светското првенство, Ди Марија одиграл 12 натпревари и бил именуван во аргентинскиот состав за финалниот турнир во Бразил. Во осминафиналниот натпревар против Швајцарија, ди Марија го постигнал единствениот победнички гол за Аргентина во 118. минута од продолженијата. Во четвртфиналето, во натпреварот против Белгија, Ди Марија заработил повреда на бутниот мускул и бил изнесен надвор од теренот. По натпреварот било објавено дека поради повредата, Ди Марија ќе го пропушти остатокот од првенството. Аргентина стигнала до финалето на првенството во кое била поразена од Германија.
На 11 јули, Ди Марија бил именуван на скратениот список од десет играчи од ФИФА за наградата златна топка за најдобар играч на првенството.
1731 во архитектурата
1731 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Арендзе
Арендзе (Arendsee) — општина во округот Алтмарк Залцведел, во Саксонија-Анхалт, Германија. Наречена е по езерото Арендзе, кое се наоѓа северно од градот.
1730 во архитектурата
1730 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Драготинци (Свети Јуриј на Шчавница)
Драготинци (словенечки: Dragotinci) — населба во Општина Свети Јуриј на Шчавница во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Карасу (округ)
Карасу е округ во Казахстан во покраината Костанај со центар град Карасу.
Колнеш (Дрен)
Колнеш — рударска населба од доцноантичкото време во атарот на селото Дрен, Македонија. На 1 километар јужно од селото има висок рид што преовладува над селото. Целата површина му е прекриена со згура од топена руда, грамади од градежен камен и парчиња од варов малтер.
Купи ме
Купи ме е втор студиски албум на групата Т.Б. Трачери. Тој е снимен 2003 година во кино "Фросина" во МКЦ. Снимател е Ален Хаџи-Стефанов(jazz radio). Издаден е под "Трач Рекордс".
Зорица Блажевска
Животопис
Зорица Блажевска дипломирала на Архитектонско-градежниот факултет во Скопје (1973). Вработена е на Архитектонскиот факултет во Скопје како асистент и по изборот во други наставнички звања е избрана за редовен професор (2003) по преметот Проектирање станбени и угостителски објекти. Докторирала на Архитектонскиот факултет во Скопје (1991). Освен со педагошка дејност, се занимава и со научноистражувачка работа, со архитектонско проектирање и со публицистика. Нејзината проектантска активност резултира со реализација на повеќе поединечни семејни куќи, а забележително е и учеството на анонимни архитектонски конкурси.
Осумка (езеро)
Осумка —  повремено природно постглацијално ледничко езеро кое се наоѓа високо на планината Баба во непосредната близина на Големото Пелистерско Езеро. Сместено е на надморска висина од 2.200 м. на оддалеченост од околу 150 метри од моренскиот бедем на Големото Пелистерско Езеро и на 500 метри над Димитровото Езеро, при што припаѓа во рамките на Националниот парк Пелистер.
Одлики
Тоа е типично акумулативно моренско езеро, бидејќи од сите страни е заградено со моренски седименти. Езерото има облик на бројот 8, поради што е така и именувано од научните и стручни истражувачи, меѓутоа за поголема автентичност и сообразност со топонимијата на местоположбата каде што се наоѓа веднаш западно под врвот Мразарник тоа може да биде именувано и како Мразарничка Локва (Езеро). Првичните мерења покажале дека езерото е долго 25 метри, широко 7 метри, а длабоко 40 сантиметри, но подоцнежните мерења при научните истражувања покажале дека најголемата должина измерена во правец југоисток-северозапад изнесува 47,5 метри, најголемата широчина измерена во правец југозапад-североисток изнесува 13 метри, при што во најтесните средишни делови се движи до 5 метри, а просечната широчина изнесува 10 метри. Вкупната должина на езерскиот брег при максимално ниво на водата изнесува 115 метри, а најголемата длабочина изнесува 0,4 метри додека средната е 0,3 метри. Во наведените рамки езерото зафаќа површина од 475 м2. За време на висок водостој, во ова езерско корито се собираат помеѓу 100 и 150 м3. Езерото во крајбрежните делови е обраснато со тревната растителност, а во средишниот или најдлабок дел на местото каде што водата се задржува најдолго, тоа е каменливо. Ова езеро се полни со вода од атмосферските врнежи кои директно се излачуваат над езерскиот басен и непосредниот слив, како и од водата што се добива со топење на снегот и снежниците кои се формираат во самиот езерски базен и непосредната околина. Водите обично се задржуваат до средината на јуни, а понекогаш и подоцна.
NGC 3951
NGC 3951 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3951 се споменува и како UGC 6867, MCG 4-28-90, CGCG 127-99, IRAS 11511+2339.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3951 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3951 има привидни димензии од 1,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на NGC 3951 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37288. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1985. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Дванаесетта египетска династија
Дванаесеттата династија на Стариот Египет (династија XII) честопати се комбинира со единаесеттата, тринаесеттата и четиринаесеттата династија под заедничкиот назив Средно Кралство.
Владетели
Редоследот на неговите владетели е добро познат од повеќе извори — два списоци запишани на храмови во Абидос и една во Сакара, како и за работата на Манетон. Запишаниот датум за време на владеењето на Сенусрет III може да биде во корелација со Сотскиот циклус, следствено на тоа, многу настани за време на оваа династија честопати можат да бидат доделени на одредена година.
Аменемат Први и Сенусрет Први
Оваа династија е основана од Аменемат I, кој можеби бил везир на последниот фараон на Единаесеттата династијата, Ментухотеп IV. Неговите војски воделе кампања кон југ сè до Вториот катаракт на Нил и во јужниот дел на Ханан. Тој, исто така, ги воспоставил дипломатските односи со кананската држава Библос и хеленските владетели во Егејското Море. Неговиот син Сенусрет I ги следел триумфите на татко му со експедиција јужно кон Третиот катаракт, но следните владетели биле задоволни да живеат во мир сè до владеењето на Сенусрет III.
Сенусрет III
Наоѓајќи дека Нубија се развила под претходните владетели, Сенусрет испратил казнени експедиции во таа земја; тој исто така испратил експедиција во Левант. Овие воени походи родиле легенда за еден моќен воин по име Сесострис, приказна раскажана од Манетон, Херодот и Диодор Сицилиски. Манетон тврдел дека митскиот Сезострис не само што ги покорил земјите како што ги имал Сенусрет I, туку и освоил делови од Ханан и преминал во Европа за да ја анексира Тракија. Сепак, нема записи за тоа време, ниту во египетски, ниту други современи списи што ги поддржуваат овие тврдења.
Аменемат III
Наследникот на Сенусрет, Аменемат III ја потврдил надворешната политика на неговиот претходник. Меѓутоа, по Аменемат, силите на оваа династија во голема мерка биле потрошени, а растечките проблеми на власта биле оставени на последниот владетел на династијата, кралицата Собекнеферу, за да ги реши. Аменемат бил запаметен за храмот-почивалиште во Хавара што го изградил, познат на Херодот, Диодор и Страбон како „ лавиринт“. Покрај тоа, под неговото владеење, мочурливиот Фајум за прв пат бил експлоатиран.
Античка египетска литература
За време на дванаесеттата династија била унапредена античката египетска литература. Можеби најпознатото дело од овој период е „Приказната за Синухе“, од кое се извлечени неколку стотици папирусни копии. Запишани се и за време на оваа династија голем број дидактички дела, како „Упатства за Аменемат“ и „Приказната за елоквентниот селанец“.
Фараоните на династиите XII до XVIII, исто така, се сметаат за зачувување на нас некои од најзначајните египетски папируси:
Залцведел
Залцведел (Salzwedel, службено: ), е град во Саксонија-Анхалт, Германија. Главен град е на округот (Kreis) Алтмарк Залцведел и има население од околу 21.500 жители и се наоѓа на Германскиот пат на фахверкот.
Географија
Залцведел се наоѓа на реката Јецел во северозападниот дел на Алтмарк. Се наоѓа помеѓу Хамбург и Магдебург. Оддалечен е од Илцен околу 44 километри на исток, 12 километри на југ од Лихов, 41 километри на север од Гарделеген и 24 километри на запад од Арендзе.
Во 1968, првичните дупчења во земјата покажаа значајни резерви на природен гас близу градот.
Историја
Замокот Залцведел во Алтмарк бил првпат забележан во 1112. Како дел од Брандебург, населбата била првпат спомената како град во 1233. На североисток од стариот град (Altstadt), новиот град (Neustadt) почнал да се развива во 1247. Во средниот век Залцведел припаѓал на Ханзата од 1263 до 1518. Религиски, Залцведел припаѓал на бискупијата Верден (до 1648).