cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ден на благодарноста
Историја
Во Северна Америка, Денот на благодарноста води потекло од мешавина од европски и домашни обичаи. Карактеристично за Европа е тоа што празниците се прославувале пред и по жетварската сезона за да му се заблагодарат на Бог за добрата жетва и да се радуваат заедно со останатите од заедницата по напорната работа. Во тоа време, северноамериканските Индијанци исто така го прославувале крајот на жетварската сезона. Кога Европејците првпат дошле во Америка, со себе ги понесле нивните обичаи од Европа за празникот во чест на жетвата, прославувајќи го нивното безбедно патување, мирот и добрата жетва. Иако зачетоците на празникот се слични и во Канада и во САД, Американците вообичаено не ги прославуваат придонесите во Њуфаундлен, додека Канаѓаните не ги прославуваат придонесите во Плимаут, Масачусетс.
Во Канада
Зачетокот на првиот Ден на благодарноста во Канада, води потекло од еден истражувач, Мартин Фробишер, кој се обидувал да пронајде северен премин до Тихиот Океан. Фробишер не го прославувал Денот на благодарноста во чест на жетвата, туку во чест на враќањето дома. Тој безбедно се вратил од потрагата по Северозападниот Премин избегнувајќи ја подоцнежната судбина на Хенри Хадсон и сер Џон Френкли. Во 1578 година, Фробишер приредил свечена церемонија во Њуфаундленд, за да искаже благодарност за преживувањето на долгото патување. Многу години подоцна традицијата на празникот ќе продолжи бидејќи повеќе доселеници започнале да пристигнуваат во канадските колонии.
Зачетокот на канадскиот Ден на благодарноста исто така води потекло од француските доселеници кои дошле во Нова Франција со истражувачот Самуел де Шамплен во почетокот на XVII век и почнале да ги прославуваат нивните богати жетви. Француските доселеници во областа вообичаено приредувале гозби на крајот од жетварската сезона и продолжувале за време на зимскиот период. Тие дури ја делеле нивната храна со локалните народи во областа. Шамплен исто така во 1606 година предложил да се создаде Редот на добрата волја.
Како што пристигнувале сѐ повеќе доселеници во Канада, така и прославувањата за богатата жетва станувале сѐ почести. Нови доселеници во земјата, како што се Ирците, Шкотлаѓаните и Германците исто така ќе ги додадат нивните обичаи за жетвата на прославувањата во чест на жетвата. Поголемиот дел од американските одлики на Денот на благодарноста (како што е мисирката) биле вклучени кога британските лојалисти почнале да бегаат од САД за време на Американската војна за независност и се населувале во Канада.
Во САД
Иако денес САД ја празнува приказната за првиот Ден на благодарноста прославен во 1621 година во Плимаут, Масачусетс, постојат неколку докази за претходно прославување во чест на жетвата на континентот, од страна на шпанските истражувачи во Флорида во 1565 година, како и гозби во чест на жетвата во колонијата Вирџинија.
Традиционалното потекло на современиот Ден на благодарноста во САД, а не на првиот Ден на благодарноста од каков било тип на континентот, општо земено се смета дека произлегува од прославата што се одржала во 1621 година во местото познато како Плантажите на Плимаут, во Масачусетс. Во почетокот, додека колонијата во Плимаут немала доволно храна за да прехрани половина од сто и двајцата колонисти, северноамериканските Индијанци од Вампаног им помогнале на првите англиски пуритански доселеници во Масачусетс да ја обработуваат земјата и да ловат риба, спасувајќи ги од гладување. Сепак, обичајот да се прославува ваков годишен празник во чест на жетвата не прераснал во редовен настан во Нова Англија сѐ до доцните шеесетти години на XVII век.
Според историчарот Џереми Бенгс, директор на Музејот во Лајден за првите англиски пуритански доселеници во Америка, врз првите англиски пуритански доселеници влијаело гледањето на годишните служби на Денот на благодарноста за ослободување од опсадата на Лајден во 1574 година, додека престојувале во Лајден.
Спротивставени мислења за потеклото
Исто така, многу историчари посочуваат дека првото прославување на Денот на благодарноста во САД, било во Вирџинија, а не во Плимаут. На територијата каде се формирала државата Вирџинија, службите за Денот на благодарноста биле рутина веќе во 1607 година. Денот за прославување на Денот на благодарноста бил кодифициран во основачката поделба на Беркелеј Хандред во Округот Чарлс Сити, Вирџинија, во 1619 година.
Одредување на датумот на празникот
Причината за порано прославување на Денот на благодарноста во Канада му се припишува на пораниот почеток на зимата на запад и како резултат на тоа и жетварската сезона завршувала порано. Денот на благодарноста во Канада немал одреден датум до крајот на XIX век. Пред Канадската Конфедерација, голем дел од владетелите на одделните колонии од канадските провинции сами одредувале кога ќе се слави Денот на благодарноста. Првиот официјален Ден на благодарноста во Канада се прославил на 15 април 1872 година, кога народот го славел закрепнувањето на Принцот од Вал од сериозна болест. До крајот на XIX век, Денот на благодарноста обично се прославувал на 6 ноември. Сепак, по завршувањето на Првата светска војна, Денот се славел истата недела. За да се избегне поклопување на двата празници во 1957 година Парламентот на Канада прогласил Денот на благодарноста да се слави на датумот на кој се паѓа вториот понеделник од октомври.
Денот на благодарноста се славел на различни датуми во САД, во текот на историјата. Првиот Ден на благодарноста кој бил прославен на одреден датум, бил во 1863 година, како обид на претседателот Абрахам Линколн да поттикне чувство за американство единство помеѓу Северните и Јужните држави. До средината на XX век, последниот четврток од ноември станал вообичаен ден за Денот на благодарноста во повеќето држави во САД. Во 1939 година, претседателот Франклин Рузвелт предложил да се премести датумот порано, со цел да ѝ се даде на земјата економски поттик. На 26 декември 1941 година, Рузвелт потпишал предлог-закон со Конгресот прогласувајќи го Денот на благодарноста за државен празник и утврдил неговото прославување да биде на четвртиот (а не на последниот) четврток во ноември.
Канада
Денот на благодарноста е годишен празник во Канада кој се слави на вториот понеделник од октомври за да се искаже благодарност за завршување на жетварската сезона. Иако со првобитниот закон на Парламентот се препорачува Бог и празникот да се прославуваат во црквите, празникот најчесто се слави на световен начин. Денот на благодарноста е законски празник во сите провинции во Канада, освен во Островот на Принц Едвард, Њу Бранзвик и Нова Шкотска. Иако претпријатијата можеби работат во овие провинции, празникот и покрај сѐ е признат и се слави без оглед на неговиот статус.
Либерија
Во Западноафриканската држава Либерија, Денот на благодарноста се слави на првиот четврток од ноември.
Холандија
Голем број од првите англиски пуритански доселеници кои останале во Плантажите на Плимаут, живееле во градот Лајден од 1609 година до 1620 година, оставиле записи за нивното раѓање, стапување во брак и умирање во Питерскерк. Во чест на тоа, секоја година, утрото кога се слави американскиот Ден на благодарноста се одржува нерелигиозна служба за Денот на благодарноста во Питерскерк, готска црква во Лајден, со цел да се комеморира гостопримството во Лајден кое им било понудено на првите англиски пуритански доселеници за време на нивното патување кон Новиот Свет.
Островот Норфолк
Во австралиската надворешна територија на островот Норфолк, Денот на благодарноста се слави последната среда од ноември, слично како и американското славење на последниот четврток од месецот, во периодот пред Втората светска војна. Тоа значи дека прославувањето на островот Норфолк е еден ден пред или шест дена по прославувањето во САД. Празникот го донеле американските китоловци кои доаѓале на островот.
САД
Денот на благодарноста кој денес се слави на четвртиот четврток од ноември, бил годишна традиција во САД од 1863 година. Од историска гледна точка, Денот на благодарноста започнал како обичај за прославување на жетвата на годината.
عيد الشكر Ден на благодарността Dia d'acció de gràcies Den díkůvzdání Thanksgiving Thanksgiving Danktago Día de Acción de Gracias Kiitospäivä Action de Grâce (Thanksgiving) חג ההודיה Hálaadás Giorno del Ringraziamento 感謝祭 추수감사절 Festum Gratias Agendi Hari Kesyukuran Jum ir-Ringrazzjament Thanksgiving Day Thanksgiving Dzień Dziękczynienia Ação de Graças Ziua Recunoştinţei День благодарения Thanksgiving Thanksgiving วันขอบคุณพระเจ้า Şükran Günü Lễ Tạ ơn 感恩节
Саинос
Саинос — општина во југозападниот агол на покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Се наоѓа во близина на границата со Португалија.
Според пописот од 2014 година, општината има население од 2.864 жители.
Василиск
Флавиј Василиск (латински: Flavius Basiliscus, грчки: Βασιλίσκος ) — византиски цар во периодот од 9 јануари 475 до август 476 година, од Лавовата династија.
Василиск бил брат на царката Елија Верина, сопруга на цар Лав I (457 — 474). Роднинството му со царот му овозможило да има воена кариера, која, по мали почетни успеси, завршила во 468 година, кога тој бил на чело на катастрофалната византиска инвазија во Африка, една од најголемите воени походи на подоцната антика против Вандалите.
Василиск успеал да дојде до власта во 475, искористувајќи ја непопуларноста на цар Зенон, како варварски пријател на Лав, и од организираниот од Верина заговор, кој го принудил Зенон да побегне од Цариград. Сепак, за време на кусото управување, Василиск ја отуѓил фундаменталната поддршка на црквата и на народот на Цариград, помагајќи ја монофизитската христологична позиција, спротивно на масовно прифатената халкидонска вера. Исто така неговата политика на зацврстување на својата власт довело до назначување на лојални луѓе на клучни позиции кое антагонизирало многу важни фигури во царски двор, вклучувајќи ја и сестра му Верина. Така, кога Зенон се обидел да ја поврати империјата, тој de facto немал никаков отпор, влегувајќи триумфално во Цариград и убивајќи го Василиск и неговото семејство.
Борбата меѓу Василиск и Зенон ја спречило на Источната Римското Царство да интервенира при падот на Западната Римското Царство што се случило во септември 476. Кога Одоакар го детонизирал западниот цар Ромул Августул, Зенон го назначил за управител на Италија.
Потекло
Василиск најверојатно потекнува од Балканот. Тој бил брат на Елија Верина, сопруга на ЛАв I. Постојат спорови во врска со тоа дали Василиск бил вујко на Одоакар. Оваа врска се заснова на толкувањето на еден фрагмент од Јован Антиохиски (209.1), кој гласи дека Одоакар и Армат, внукот на Василиск се браќа. Сепак, не сите научници ја прифатат оваа интерпретација, бидејќи изворите не велат ништо за странско потекло на Василиск. Познато е дека Василиск имал сопруга, Зенона и барем еден син, Марк.
Застапувањето на Верина во корист на нејзиниот брат помагнало на воената и политичката кариера на Василиск со неговото назначување за конзул во 465 и најверојатно за патрициј .Сепак, на неговото издигнување му претстоело да претрпи сериозен пресврт.
Експедиција против Вандалите
Во 468 година, царот Лав го избрал Василиск за предводник на познатата воена експедиција против Картагина. Нападот над Вандалите претставува еден од најголемите воени потфати во историјата во кој учество зеле над 10.000 бродови и 100.000 војници. Целта на операцијата била да се казни вандалскиот крал Гејзерик за грабежите на Рим, при што поранешниот главен град на Западната Римското Царство била освоена и царицата Лицинија Евдоксиха (вдовица на цар Валентинијан III) и нејзините ќерки биле заробени.
Планот бил замислен од источниот цар Лав, западниот цар Антемиј и генералот Марцелин, кој уживал независност во Илирик. На Василиск било наредено да плови директно до Картагина, додека Марцелин ја нападнал и ја освоил Сардинија, а трета армија, под команда на Ираклиј од Едеса се приклучиле на либискиот брег, источно од Картагина. Сицилија било место каде се собрале трите сојизнички сили, каде трите флоти тргнале во различно време.
Античките и современите историчари го пресметуваат поинаку бројот на бродовите и војниците, кои биле под команда на Василиск, како и трошоците за експедицијата. И двете се огромни; Никифор Григор зборува за 100.000, Георгиј Кедрин вели дека флотата, која ја нападнала Картагина, се состоела од 1.113 бродови бродот. На секој брод имало околу сто војници. Најконзервативното пресметување на трошоците на експедицијата е 64,000 фунти злато, сума која надминува годишниот приход на империјата.
Сардинија и Либија биле покорени од Марцелин и Ираклиј кога Василиск ја започнал својата експедиција кон Картагина. Гејзерик го замолил Василиск да му даде пет дена, во кои ќе ги напише условите за мир. За време на преговорите Гејзерик ги организирал своите бродови и ненадејно ја нападнал римската флота. Византиските командири направиле обид да спасат некој од византиските бродови, но неуспешно. Василиск успеал да побегне во текот на битката. Половина од флотата била изгорена, потопена во вода или заробена, а останатата половина го следела Василиск. Целата експедиција започнала да постигнува голем неуспех;. Ираклиј се повлекол низ пустината во Триполитанија, задржувајќи ја оваа позиција во текот на две години, додека не бил отповикан; Марцелин се повлекол во Сицилија, каде бил убиен, најверојатно од еден од своите капитени; додека кралот на Вандалите го изразил своето изненадување и задоволство, дека самите Римјани ги погубиле неговите најголеми антагонисти.
По враќањето во Цариград, Василиск се криел во црквата Света Софија, за да го избегне гневот на народот и одмаздата на царот. Со посредство на Верина, Василиск се здобил со империјално простување и бил казнет само со заточение во Хераклеја, Тракија.
Качување на престолот
Во 471 и 472 година, Василиск му помогнал на Лав I да се ослободи од германското влијание во својот двор, помагајќи при убиството на Аспар. Смртта на Аспар станала причина за избувнување на востание во Тракија, предводено од тракискиот острогот Теодорик Страбон, и Василиск бил испратен да го задуши бунтот, задача со која тој успешно се справил со помош на својот внук Армат. Во 474 тој ја добил титулата caput senatus или во превод "прв меѓу сенаторите".
По смртта на Лав, Зенон, кој според населението бил варварин со исавриско потекло, но во исто време бил и зет на Лав, се качил на царскиот престол после краткото управување на сопствениот син Лав II (474). Големиот германски удел меѓу војската, предводена од Теодорик Страбон довело до намалување на нивната улога кога Лав наредил да бидат назначени исавриски луѓе на воените позиции. Зенон се оддалечил од својот исавриски војвода Ил и бил поткупен од страна на Василиск. Во основата на заговорот била Елија Верина, која поттикнала народен бунт против царот. Востанието, поддржано од Теодорик Страбон, Ил и Армат станало успешно по кое Верина го убедила на царот да го напушти градот. Зенон побегнал кон родните земји, земајќи ги со себе дел од исаврите кои живееле во Цариград, како и империјалната каса. Тогаш Василиск бил прогласен за август на 9 јануари 475 во Хебдомон од министрите и сенатот. Градската толпа се одмаздила на Зенон, убивајќи ги речиси сите од останатите во градот исаври. .
Финансиска криза
Во времето кога Василиск бил прогласен за нов цар, тој се соочил со недостиг на финансиски средства бидејќи државната каса била празна, па земјата била опфатена со финансиска криза. Самиот цар бил принуден да наметне тешки даноци и да ја врати на практиката на распродавање на државните позиции, што очигледно довело до масовно незадоволство меѓу населението. Тој исто така започнал да врши уцени кон црквата за изнудување на пари, не без поддршка од страна на префектот Епиник, долготрајниот миленик на Верина.
Во почетокот на неговото владеење во Цариград избувнал голем пожар кој уништил голем број на куќи и цркви. Во тоа време целосно била опожарена и најголемата библиотека изградена од царот Јулијан. Пожарот од страна на населението било знак од Господ за лошото управување на новиот цар.
Односот кон дворјаните
Василиск својата власт ја потпирал преку поддршката на некои клучни фигури во својот двор. Сепак тој успеал да ги изгуби многу бргу своите најблиски соработници. Најпрвин тој ја изгубил довербата од својата сестра Верина, а потоа го егзекутирал и magister officiorum Патрикиј. Патрикиј бил љубовник на Верина и царката имала планови да го издигне како цар и да се омажи за него: самиот бунт против Зенон бил организиран со цел Патрикиј да стане цар. Василиск сепак ја надмудрил својата сестра и по бегството на Зенон ги натерал министрите и сенатот да го изберат него, а не Патрикиј за византиски цар. Василиск наредил Патрикиј да биде убиен, бидејќи офицерот бил реален кандидат за преземање на царскиот престол; последователно Верина подоцна започнала со нови заговори против Василиск поради погубувањето на нејзиниот љубовник.
Исто така Теодорик Страбон, чија омраза кон Зенон го принудила да го поддржи бунтот на Василиск, престанал да биде на страната на новиот цар. Василиск всушност најголема доверба му дал на својот внук Армат, за кој пак се зборувало дека бил љубовник на жената на Василиск, во ранг magister militum, истиот, кој го имал и Страбон.
Односот кон црквата
Во тоа време христијанската вера била потресена од противречностите меѓу монофизитите и приврзаниците на Халкенонската вера. Тоа биле две спротивставени христологични позиции; според монофизитите Христос имал само една божествена природа, додека според "халкедонците" тој имал како човечка, така и божествена природа. Соборот во Халкедон, свикан од царот Маркијан во 451 година го осудил монофизитството со поддршка на папата на запад и на многу епископи на исток. Сепак монофизитите сè уште имале силни позиции: двајцата монофизитски патријарси Тимотеј II Александриски и Петар Антиохиски биле отфрлени.
Од самиот почеток на своето управување Василиск покажувал дека ги поддржува монофизитите. Захариј Схоластик пренесува како група египетски монофизитски монаси, кога слушнале за смртта на царот Лав, се преселиле од Александрија во Цариград, за да се обратат со петиција до Зенон во корист на Тимотеј, но со нивното пристигнување во главниот град, тие наместо Зенон го откриле новоизбраниот иператор Василиск. Magister officiorum Теоктист, поранешниот лекар на Василиск, бил брат на еден од монасите, па делегацијата успеала да зборува пред Василиск и со поддршка на Теоктист и царката тие го убедиле да ги врати назад испратените на заточение монофизитски патријарси.
Паѓање од власт и смрт
Набргу по издигнувањето на својата власт, Василиск го испратил Ил и неговиот брат Трокунд против Зенон, кој бил во своите имоти во Мала Азија. Василиск сепак не ги исполнил ветувањата што ги направил на двајцата воначалници; освен тоа, тие добиле писма од некои од главните министри во дворот, со кои биле поттикнати да обезбедат враќање на Зенон, бидејќи сега градот претпочитал да има исаврјанин за цар, пред монофизитот чија непопуларност растела паралелно со алчноста на неговите министри.
За време на операциите во Исаврија, Ил го зел како заложник братот на Зенон, Лонгин, и го држел во една исавријска тврдина. Бидејќи мислел дека би имал поголемо влијание, доколку Зенон се врати престолот, тој поминал на другата страна и тргнал на поход кон Цариград, заедно со Зенон во летото 476 година. Кога Василиск дознал за опасноста која следува, тој побрзал да го реформира едиктот кој претходно го објавил и да ги добие на своја страна патријархот и населението, но веќе било предоцна.
Армат, како magister militum, бил испратен со сите расположливи сили во Мала Азија, за да се спротивстави на нападот, но тајната пораки од Зенон, кој му ветил дека ќе му ја остави титулата magister militum до крајот на неговиот живот и дека ќе го прогласи за цезар неговиот син, го убедило да го предаде својот господар. Така Армат побегнал од маршрутата по која се движела царската армија, со кое била запечатена судбината на Василиск.
Во август 476 Зенон го ставил под опсада Цариград. Сенатот ги отворил градските порти, овозможувајќи им на соборениот цар да го поврати престолот. Василиск побарал азил во една црква, но бил предаден од Акакиј Цариградски. Така Василиск, неговата сопруга Елија Зенона и неговиот син Марк биле испратени во една тврдина во Кападокија, каде Зенон ги затворил во празен резервоар во кој тие починале од глад,.
Василиск управува во текот на дваесет месеци. Во изворите тој е опишуван како успешен воен водач, но доста заблудлив човек и лесно подложен на измама.
Патрик Демпси
Патрик Гејлен Демпси (роден 13 јануари 1966) е американски глумец. Патрик е неколкупати номииниран за Златен глобус и Саг наградите. Се здобива со слава во доцните осумдесетти. Најпознат е по улогата на неврохирургот Д-р Дерек Шепард (Д-р Совршен) во медицинската драма на АВС, Вовед во анатомија. Во скоро време се има појавувано и во некои познати филмови како на пример: The Emperor's Club, Слободни писатели, Маѓепсани и Деверуша.
Вилхелм Штајниц
Вилхелм Штајниц (Wilhelm Steinitz и подоцна во САД: William Steinitz, во  -  во ) — австриски шахист и првиот кои официјално бил прогласен светски првак во 1886 г. по неговата победа во Њу Орлеанс. Познат е по оригиналните идеи во врска со позиција кои ги има воведено во играта. Штајниц го претворил шахот во вид на наука и бил најпродуктивниот шаховски писател во 19 век. Со неговото учество во шахот тој длабоко успеал да го убеди светот за важноста на позициската игра како што се потрудил да докаже Франсоа-Андре Филидор еден век пред него.
Штајниц ја задржал титулата на шаховски првак до 1894 г. кога бил поразен од страна на Емануел Ласкер.
Наводи
Берџес, Нан и Емс, 2004, Светските најзначителни шаховски игри, Робинсон Паблишинг, Лондон. ISBN 1-84119-905-2
Тениско топче
Тениско топче е топче наменето за тенис, со пречник од околу 6,7 cm (2,7 инчи) и обично има флуоресцентно светла жолто-зелена боја, а за рекреативни игри може да биде речиси во сите бои. Тениските топчиња се обложени со мек влакнест филц кој ги определува нивните аеродинамични својства.
Историја
Во 1480 година, Луј XI од Франција, забранил тениските топчиња да се полнат со креда, песок, струганици или земја и изјавил дека тие треба да бидат направени од квалитетна кожа и наполнети со волна. Други првобитни тениски топчиња биле направени од страна на шкотските занаетчии од желудник на овца или коза, обвиткан со волна и врзан со јаже. Топчињата пронајдени на дрвениот покрив на Вестминстер Хол за време на неодамнешната реставрација, се смета дека биле изработени од мешавина на стакларски кит и човечка коса и дека датираат од периодот на владеењето на Хенри VIII. Во шкотските замоци се пронајдени примероци кои датираат од XVI век и во кои се употребени материјали како животинско крзно, јаже направено од животински црева и мускули и чамовина. Во XVIII век волнени ленти од ¾ инчи цврсто се намотувале врз јадро направено со намотување на голем број ленти во мало топче. Потоа топчето од сите страни се заврзувало со конец и врз него се шиело бело платно. Тоа објаснува зошто современите тениски топчиња сѐ уште имаат платно (за време на почетоците на тревниот тенис било многу тешко платното да се прилепи цврсто за гумата). Ваков тип топче со платно и јадро од плута сѐ уште се употребува за првобитниот тенис кој денес се нарекува вистински тенис. Со воведувањето на тревниот тенис во седумдесеттите години на XIX век, вулканизираната гума првпат била употребена за производство на топчиња, кои најчесто биле пакувани во туби по четири, а името на марката не било напишано.
Стандардизација
Со цел да бидат одобрени за регуларна игра, тениските топчиња мора да задоволат одредени критериуми за големина, тежина, деформација и отскокнување. Меѓународната тениска федерација (ИТФ) одредува официјалниот пречник да биде од 65,41 mm до 68,58 mm (од 2,575 до 2,7 инчи). Тежината на топчињата мора да биде од 56 g до 59,4 g (од 1,975 до 2,095 унци). Единствените бои одобрени од Тениската асоцијација на САД и од Интернационалната тениска федерација се жолта и бела. Најголем дел од произведените топчиња се со флуоресцентна жолта боја која првпат е воведена во 1972 година по истражувањето кое покажало дека топчињата со таа боја се повеќе видливи како за играчите, така и за ТВ преноси.
Тениските топчиња ја губат нивната моќ на отскокнување веднаш штом ќе се отвори кутијата на тениското топче и може да се тестираат за да се одреди нивната моќ на отскокнување. Топчето се тестира на тој начин што се пушта да падне на бетон од висина од 100 инчи (2,54 m). Прифатливо е отскокнување помеѓу 53 и 58 инчи (од 1,3462 до 1,4732 m), ако се тестира на просечна надморска височина и температура од 20 °C / 68 °F. Топчињата од голема висина имаат различни одлики кога се тестирани на просечна надморска височина. Современите тениски топчиња пред да почнат да се употребуваат, се чуваат во конзерви под притисок (приближно две атмосфери).
Топчиња без притисок
Традиционалните топчиња без притисок најчесто се потврди на допир отколку топчињата со притисок и не отскокнуваат толку високо колку сосема новите топчиња со притисок. Но, за разлика од топчињата со притисок, тие не ја губат моќта на отскокнување со текот на времето. Всушност со оштетувањето на надворешната обвивка тие стануваат полесни и повеќе отскокнуваат. Со оштетувањето на надворешната обвивка се менуваат нивните одлики на движење, отскокнување и вртење, во споредба со општите одлики на тениските топчиња.
Посовремените топчиња без притисок, како што се TreTorn MicroX, имаат најголеми сличности во допирот и играта со топчињата со притисок и траат многу подолго отколку традиционалните тениски топчиња. Топчето TreTorn Series+ е моментално официјално топче на АТП Челинџер серијата.
Пакување
До 1925 година, тениските топчиња се завиткувале во хартија и се пакувале во картонски кутии. Во 1925 година компанијата за спортска опрема, Вилсон Вестерн, вовела картонски туби. Во 1926 година компанијата за производство на гума од Пенсилванија, лансирала херметички затворена метална туба со притисок во која имало три топчиња и имала отворач на врвот. На почетоккот на осумдесеттите години на XX век почнале да се употребуваат пластични кутии (од рециклиран полиетилен терефтилат (ПЕТ)), со отворач на врвот и пластично капаче, во кои можеле да се сместат три или четири топчиња. Топчињата без притисок најчесто се пакуваат во мрежи или торби (поради тоа што не мора да бидат затворени под притисок).
Производство
Секоја година се произведуваат приближно 300 милиони топчиња и се создава отпад од околу 20.000 тони кој многу тешко биолошки се разложува. Во минатото тениските топчиња не се рециклирале. Луѓето најчесто правеле отвор на топчето и го прицврстувале за ногалките на столчињата во училиштата, во домовите за стари лица, со цел да се заштити подот од стружење и гребење. Топчињата од Вимблдон се рециклираат и се прават живеалишта за загрозениот вид на глушец. Постојат организации како на пример reBounces, кои нудат комерцијални услуги за обновување и рециклирање на тениските топчиња. Мастерсот во Индијан Велс станал партнер со reBounces и FedEx Ground во 2010 година за да соберат 15.000 топчиња од покровителите на турнири во 25 држави на САД и шест други земји.
Побавни топчиња
Користејќи побавни топчиња, почетниците имаат повеќе време и поголема контрола за да си ја направат поинтересна играта во почетната фаза. ИТФ препорачува црвено, портокалово и зелено напредување за почетниците. Ова напредување се фокусира на избор на побавни топчиња и различни димензии на тениски терени, за да бидат ефективни почетоците и на децата и на возрасните.
Користењето на овие побавни топчиња ќе им помогне на играчите да ја развијат најефикасната техника и да се служат со најразлични тактики за време на натпреварите. Најчесто тоа е тешко да се изведе со користење нормални топчиња на терен со стандардни димензии.
ИТФ препорачува сите играчи (освен исклучителните) кои имаат десет години или помалку, да користат побавно црвено, портокалово или зелено топче за време на тренинзите и натпреварите.
Други намени
За други спортови како израелскиот национален спорт сличен на тенис на плажа, спортови во кои се игра со рака наместо со рекет (слични на сквош), ирскиот фудбал (сличен на хокеј), се користи тениско топче. Исто така популарно се користи во Индискиот Потконтинент и во Карипските Острови за крикет заради тоа што добро отскокнува. Во Индија непрофесионалниот крикет се игра со тениски топчиња. Се организираат натпревари за крикет со тениско топче на училишно ниво. Постои варијанта на крикет каде се употребува тениско топче завиткано со електрична лента. Во Канада тениските топчиња се користат за играње хокеј на трева.
Голем број државни средни училишта ги користат старите искористени тениски топчиња како заштитен слој на ногалките од столчињата и клупите. Тоа е одличен начин за да се заштитат подовите од гребење и да се продолжи употребливоста на тениското топче. Тениските топчиња исто така може да се употребат за формирање жонглерски клубови.
Тениските топчиња се користат и како играчки за кучиња. Меѓутоа, материјалот кој го покрива тениското топче може да ги ослабне кучешките заби и поголемите кучиња може да се задават со тениски топчиња.
Вишенски манастир
'''Вишенски манастир „Успение на Пресв. Богородица“''' (Ιερά Μονή Παναγίας Της Βύσσιανης) — женски манастир во поранешното село Вишен кај Метох, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на 10 км северно од Сер, на местото на некогашното село Вишен, по кое е наречен. Најблиско денешно село е Метох. За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија манастирот бил база на андартските чети. Уништен е во Првата светска војна во 1916 г. заедно со целото село. Во 1925 г. добротворното братство „Пресвета Богородица Вишенска“ започнало да ја обновува црквата, што завршило во 1928 г. Манастирот е обновен во 1972 г. како женски. Во 1996 г. на манастирската црква ѝ е придодадена припрата.
Пункова Скала
Пункова Скала (Пункова скала) — врв на планината Беласица, на границата меѓу Пиринска и Егејска Македонија. Висок е 1.974 м.
Се издига на главното планинско било, западно од врвот Конгур и источно од врвот Дебело Брдо. Има стрмни карпести падини, особено на јужната страна. Пункова Скала има две врвни точки, од кои западната е повисока. Сочинета е од метаморфни карпи. Почвата е кафеава шумска. Обраснат е со подалпска тревна растителност. По билото поминува државната граница помеѓу Бугарија и Грција. Обележан е со граничната пирамида бр. 27.
На топографските карти врвот е погрешно обележан како Пунктова скала.
Искачување
Главниот приодни места за искачување на Пункова Скала се градот Петрич и планинарските домови „Беласица“ и „Конгур“.
Електродинамика
Електродинамика — гранка на теориската физика која го проучува заемнодејството меѓу електричните полнежи користејки го класичниот Њутнов модел. Теоријата ни дава одлично објаснување на електромагнетна појава само кога мерните единици и јачината на полето се толку големи па ефектите од квантната механика се занемарливи. На куси растојанија и мали јачини на полето, овие интеракции подобро се објаснуваат со квантната електродинамика. Согледувањата на физиката во класичната електромеханика се присутни во многу содржини, како тие на Фејман, Лајтон, Сандс, Пановски и Филипс и Џексон.
Историја
Физичката појава која ја објаснува електродинамиката биле проучувани на многу начини уште во античко време. На пример имало многу аванси во Оптиата  многу векови пред  да се дознае дека светлината е електромагнетен бран. Какои да е, теоријата на електродинамиката, како што е објаснета денес, произлегла од Мајкл Фарадај експерименти на електромагнетно поле и диференцијалните равенки на Максвел.
Лоренцова сила
Од електромагнетните полиња произлегува следната равенка за сила на Електрчен полнеж (Лоренцова сила ): Сите болдирани количини се Вектори. F е силата која го полни q,E е електричното поле на полнежот,v е брзината на полнежот ,B е магнетното поле на полнежот. Ова равенство ни покажува дека лоренцовата силе е збир од два вектора. Едниот е производ на брзината и на векторите на магнетното поле. Другиот вектор има иста насока како електричното поле. Збирот на овие два вектора ја дава лоренцовата сила Затоа кога нема магнетно поле силата има насока на електричното поле и магнитудата на силата зависи од вредноста на полнежот и интензиттетот на електричното поле. Кога нема електрично поле силата зависи од брзината и насоката на магнетното поле. Кога има и електрично и магнетно поле тогаш силата е збир од тие два вектора.
Електрично поле Е
Електрично поле E е дефинирано на статичен електричен полнеж.
каде n е број на полнежи, qi  е количина на полнежот  поврзана со неговиот полнеж,  i  епозицијата на полнежот, ri  е позицијата на електричното поле кога е утврдено, а ε0 Електрична Константа. Доколку полето е предизвикано од постојани нарушувања од поленежот тогаш равенството станува интеграл.
каде што е густина на полнежот, е векторот кој произлегува од волуменот на елементот  до точка во просторот каде е одредено E. Двете равенки се тешки особено кога сакаме да одредиме E како функција на позиција. Скаларната функција коа се вика електричен потенцијал може да помогне. Електричниот потенцијал, исто може да се нарече волтажа и се дефинира со линеарниот интеграл:
каде φ(r) е електричен потенцијал, а C е патот по кој се зима интегралот.
каде q е точка каде полнежот се полни, r е позиција кога потенцијалот е одреден, и ri  е позиција на секој точкест полнеж. Потенцијалот на постојаното нарушување на полнежот е
Скаларот на φ  ќе ни додаде други потенцијали како скалар. Ова го сведува решавањето на комплексните проблеми на прости делови и го додава нивниот потенцијал. Ако ја земеме равенката на φ обратно ќе забележим дека електричнотополе е само негативен градиент на потенцијалот. или:
од оваа формула е јасно дека E може да се изрази во V/m (волт на метар)
Основни равенки за полиња
каде што q е полнежот на единечниот полнеж, а 'r е позицијата. rq и vq се позицијата и брзината на полнежот. Векторот на потенцијал е сличен:
Овие две равенки може да бидат деференцирани според тоа како се добиени равенките за полињата за одделни делови.
Модели
Гранките на електродинамиката како што се оптиката, електричното и електронското инженерство се состојат од збир на математички модели на различни степени на упростување и идеализирање за да го олеснат сфаќањето на дадената електродинамичка појава. Електродинамичката појава се определува преку особени делови од полиња, специфични густини на електричните полнежи и струи и посебните медиуми за пренос. Одкога има безконечно многу од нив, во моделирањето има потреба од некои специфични претставници. (а) електрични полнежи и струи (б) електромагнетни полиња (в) преносители
Реинион
Реинион (La Réunion, претходно Остров Бурбон) — остров и француска територија (прекуморски регион) во Индискиот Океан источно од Мадагаскар, југозападно од Маврициус, со површина од. Државното знаме на Реинион е француското знаме. Бројот на жители изнесува 865.826 (2018). Реинион е првото место каде што било употребено еврото, бидејќи островот е позициониран 3 часа пред средноевропското време. Шеќерната трска претставува околу ⅔ од вкупниот извоз на Реинион.
Историја
Не е многу познато за историјата на Реинион пред доаѓањето на Португалците на почетокот на 16 век. Арапските трговци го нарекувале Дина Моргабин. Островот веројатно бил назначен на мапа уште во 1153 од страна на Мухамед ел-Идриси. Островот можно е да бил посетен од страна на свахили или австронезиски (древни индонезиско-малезиски) морнари на нивното патување на запад од Малајскиот архипелаг до Мадагаскар.
Првото европско откритие на областа беше направено околу 1507 од страна на португалскиот истражувач Диогу Фернандес Переира, но спецификите се нејасни. На ненаселениот остров можеби најпрво стигнала експедицијата предводена од Педру ди Машкарењаш, кој го дал своето име на групата острови околу Реинион, Маскарените. Самиот Реинион бил наречен Санта Аполонија, што сугерира дека датумот на португалското откритие веројатно бил на 9 февруари, ден кога се празнува омилената светица. Диогу Лопес де Секеира пристигнал на островите Реинион и Родригес во 1509 г.
За време на Втората светска војна, Реинион бил под власт на Вишискиот режим до 30 ноември 1942 година, кога слободните француски сили го презеле островот со уништувачот „Леопард“.
Реинион станал департман (Франција) на 19 март 1946 година. INSEE му бил доделен на Реинион (974) и регионален код 04 кога регионалните совети биле создадени во 1982 година во Франција, а прекуокеанските земји станале прекуокеански региони.
Во текот на околу две децении кон крајот на 20 век (1963-1982), 1.630 деца од Реинион биле преместени во руралните области на метрополата Франција, особено во Крез, наводно заради образование и можности за вработување. Таа програма била предводена од влијателниот политичар Галис Мишел Дебре, кој во тоа време бил пратеник за Реинион. Многу од овие деца биле злоупотребувани или обесправени од страна на семејствата со кои биле сместени. Познати како Децата на Крез, тие и нивната судбина излегле на виделина во 2002 година, кога едно од нив, Жан-Жак Мартиал, поднел тужба против француската држава за киднапирање и депортација на малолетник.
Во 2005 и 2006 година, Реинион бил погоден од епидемија на чикунгуња, болест која се шири од комарци. Според Би-би-си Њуз, на 26 април 2006 година 255.000 луѓе на Реинион се заразиле со болеста. Соседните острови Маврициус и Мадагаскар, исто така, страдале од епидемии на оваа болест во текот на истата година.
Административна поделба
Реинион е француски прекуморски регион и административно е поделен на 24 општини групирани во четири окрузи. Исто така е поделен на 49 кантони.
Население
Денешните етнички групи вклучуваат луѓе од Африка, Индија, Европа, Малгаши и Кинези. Сите етнички групи кои го сочинуваат островот се доселенички популации кои пристигнале на Реинион од Европа, Азија и Африка низ вековите. На островот не постојат домородци, како што првично било. Колку луѓе од секоја етничка заедница живеат во Реинион, не е точно познато, бидејќи пописот во Франција не поставува прашања за етничката припадност. Овие популации се мешале уште од најраните денови на колонијалната историја на островот (првите доселеници се женеле со жени од Мадагаскар и со индопортугалското наследство), што резултирало мнозинското население да биде од мешана раса и култура ("креоли"). Според проценките, Белците сочинуваат околу една четвртина од населението Малбарите сочинуваат повеќе од 25% од населението, а луѓето од кинеското потекло имаат околу 3% Процентите за мешани луѓе и оние од афро-малгашко потекло варираат во зависност од проценките. Исто така, некои луѓе од виетнамски потекло живеат на островот, иако тие се многу малку
Креоли (име дадено на оние родени на островот, без оглед на етничките потекло) го сочинуваат мнозинството од населението. Групи кои не се Креоли вклучуваат луѓе неодамна пристигнати од метрополитанска Франција (познати како zoreilles) и оние од Мајот и Коморите.
Религија
Доминантна религија е христијанството, особено римокатолицизмот, со единствена надлежност на римокатоличката епархија на Сен Дени-де-Ла Реинион. Верската проценка е дека христијаните се 84,9% од населението, по што следуваат Хиндусите (6,7%) и муслиманите (2,2%). Поголеми
те градови, освен цркви имаат хиндуистички храмови и џамии.
Географија
Островот е долг 63, а широк 45 км и опфаќа. На источниот крај на островот се издига штитестиот вулкан Питон де ла Фурнез на 2,631 м надморска височина и понекогаш се нарекува сестра на хавајските вулкани поради сличноста на климата и вулканската природа. Избувнал повеќе од 100 пати од 1640 година наваму, и е под постојан надзор. Избувнал на 14 јули 2017 година. За време на друга ерупција во април 2007 година, протокот на лава бил проценет на 3.000.000 м3 дневно. Жешката точка која го напојува Питон де ла Фурнез ги создала и островите Маврициус и Родригес.
Вулканот Питон де Неж е највисоката точка на островот и се издига на 3.070 м надморска височина. Тој се наоѓа северозападно од Питон де ла Фурнез. Пропаднатите калдери и кањони се наоѓаат југозападно од планината. Додека Питон де ла Фурнез е еден од најактивните вулкани на Земјата, Питон де Неж е угаснат. Неговото име означува "врв на снеговите" но снежните врнежи на врвот на планината се ретки. Падините на двата вулкани се многу пошумени. Обработливата почва и градовите како главниот град Сен Дени се сконцентрирани на околните крајбрежни низини. Дел од западниот брег се одликува со систем на корални гребени.
Реинион, исто така, има три калдери: Сирк де Салази, Сирк де Цилао и Сирк де Мафат. Последната е достапна само пеш или со хеликоптер.
Клима
Климата во Реинион е тропска, но температурата е умерена. Времето е свежо и суво од мај до ноември, но топло и врнежливо од ноември до април. Нивоата на врнежи се разликуваат многу во рамките на островот, при што источниот дел е многу повлажен отколку западниот. Повеќе од 6 м3 дожд годишно паѓаат на некои делови на исток и помалку од 1 м3 годишно паѓа на западниот брег. Реинион го држи светскиот рекорд на најмногу врнежи за 12-, 24-, 72- и 96-часовен период.
Биоразновидност
Од 2010 година, Реинион е на списокот на Светското наследство на УНЕСКО и опфаќа околу 40% од островот и централната област на Националниот парк Реинион. И покрај малата површина на коралните гребени, морската биоразновидност на островот Реинион е споредлив со другите острови во областа, што архипелагот на Маскаренските Острови го прави еден од десетте најважни подрачја на морска биоразновидност во светот. На коралните гребени главно доминираат разгранетите корали со брз раст од видот Acropora (семејство Acroporidæ), каде живеат и се хранат бројни тропски видови.
Научните истражувања утврдиле 190 вида корали на Реинион, повеќе од 1 300 видови школки 500 видови ракови , повеќе од 130 видови на ехинодерми и повеќе од 1000 видови риби.
Во подлабоките води на островот Реинион има делфини, орки, грбави китови, сини китови и разни видови ајкули како: корални ајкули, булдог ајкул, тигарска ајкула, црна ајкула и бела ајкула. Тука живеат и неколку видовиморски желки.
Стопанство
Сектор на БДП во 2013 година (придонес на секој сектор во бруто додадена вредност): Невработеноста е главен проблем за Реинион, иако ситуацијата значително се подобрила од почетокот на 2000-тите: стапката на невработеност, која изнесувала над 30 отсто од раните 1980-ти до раните 2000-ти, се намалила на 24,1 отсто во 2007 година, а потоа се вратила на 29,6 % во 2011 година поради глобалната финансиска криза во 2008 година и последователната Голема рецесија, но од 2011 година повторно опаднала, достигнувајќи 22,4% во 2016 година, најниско ниво за 40. Во 2014, 40% од населението живеело под линијата на сиромаштија (дефинирано од INSEE како 60% од просечниот приход на метрополитанска Франција, во 2014 година линијата на сиромаштија за семејство од 2 родители и 2 мали деца изнесувала 2.064 евра (2.433 долари) месечно).
Јазик
Францускиот е единствениот службен јазик на Реинион. Иако не е службен, креолскиот е мајчин јазик на голем дел од населението и се зборува заедно со францускиот. Креолскиот се користи неформално и усно во некои административни канцеларии, додека службениот јазик на која било административна канцеларија, како и образованието е на француски,
Поради разновидната популација, други јазици исто така се зборуваат како коморски јазик (особено Шимаоре), малгашки од неодамнешните имигранти од Мајот и Мадагаскар, мандарински, хака и кантонски од страна на членовите на кинеската заедница, но помалку луѓе зборуваат овие јазици како помлади генерации почнуваат да разговараат на француски и на креолски. Има значителен број на говорници на индиски јазици претежно на тамилски, гуџаратски и урду. Арапскиот јазик се изучува во џамиите и го зборува мала заедница на муслимани.
Музика
Постојат два музички жанрови кои потекнуваат од Реинион:
Спорт
Моринг е популарна боречка вештина сличен на капуера. Реинион има голем придонес за светското професионално сурфање. Тоа е дом на познати сурфери, вклучувајќи ги Џереми Флорес, Џоан Деај и Џастин Мовен.
Латвиска метеоритска измама од 2009
Латвиската метеоритска измама од 2009 година бил рекламен трик во кој шведската телекомуникациска компанија Теле2 организирала очигледно слетување на метеорит за кое подоцна било откриено дека е лажно.
Инцидентот „Метеорит“
Драмата започнала околу 17:30 часот по месно време (15:30 по Гринич) во Летонија во недела на 25 октомври 2009 година. Студентот Ансис Стајнбергс известил дека огнен предмет налик на метеор паднал во поле надвор од градот Мазсалака во близина на границата со Естонија. Извештаите го опишале објектот како го осветлува вечерното небо со вжештена трага и удрил во земјата со силен удар, оставајќи запален кратер за кој се тврди дека е околу 20 m широк и од 3 m до 10 m длабоко. Противпожарни екипи, полиција и воени единици присуствувале на локацијата, која била опколена додека се вршеле тестови за проверка на нивото на зрачење. Кратерот брзо привлекол научен и медиумски интерес поради раширените шпекулации за потеклото на објектот.
Стајнбергс, исто така, снимил видео во кое тој и неговите двајца придружници (неговата девојка и уште еден студент) се приближуваат до кратерот што чади и разговараат меѓу себе возбудено кога очигледно откриваат запалена маса на дното на кратерот. Намерно аматерскиот стил на видеото, со растреперена рачна камера и очигледно спонтани реакции од студентите, се споредува со Проектот за вештерка Блер. Видеото било објавено на YouTube и на веб-страниците за вести, привлекувајќи светски интерес. Сопственичката на земјиштето Лариса Герасимова, наводно, им наплаќала на посетителите по 2 долари за да го видат кратерот.