cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Милтон Манаки
Оставнина
Во 1955 година, Милтон Манаки ги понудил за откуп филмските материјали на Државниот архив, при што е постигната спогодба за откуп за сума од 1.000.000 динари за 1500 метри филмски материјал. На 9 мај 1961 година, започнал попис и опис на стаклените плочи. Во 1965 година, една година по смртта на Милтон, постигнат е договор меѓу сопругата и синот на Милтон со Собранието на општина Битола за откуп на филмската камера „Биоскоп 300“, проекционен апарат, 8 фотографски апарати, 6.000 негатив плочи, 1000-2000 делови од плочи, поголем број фотонегативи, фотографии од разни формати, преписка, дипломи и друга документација, за сума од 9.000.000 динари.
Пио Бароха
Пио Бароха и Неси (Pío Baroja y Nessi, роден на 28 декември 1872 - починал на 30 октомври 1956) бил шпански писател, еден од клучните романописци на генерацијата ’98. Тој бил член на познато семејство, неговиот брат Рикардо бил сликар, писател и гравер, а неговиот внук Жулио Каро Бароха, син на неговата помлада сестра Кармен, бил познат антрополог.
Биографија
Пио е роден во Сан Себастијан, Гипускоа, син на Серафин Бароха, исто така познат писател и оперски либретист.
Младиот Бароха студирал медицина во Валенсија и земал медицинска диплома на Универзитетот Комплутензе во Мадрид на возраст од 21 година. Иако се школувал како лекар, Бароха стажирал само кратко време. Неговите спомени од студентскиот живот станале материјал за неговиот роман „Дрвото на знаењето“. Тој, исто така, управувал и со семејната пекарница за кратко време, неуспешно во два наврати се обидувал за место во Cortes Generales (шпанскиот парламент) како радикален републиканец. Вистинскиот повик на Бароха, сепак, секогаш било пишувањето, што тој го започнал сериозно на возраст од 13 години.
Првиот роман на Бароха, (La casa de Aizgorri )„Куќата на Аизгори“ 1900 година), е дел од трилогијата наречена „Баскија“ (La Tierra Vasca) (1900–1909). Оваа трилогија го вклучува и „Господарот на Лабраз“, (1903) El Mayorazgo de Labraz, кој станал еден од неговите најпопуларни романи во Шпанија.
Бароха е најпознат на меѓународно ниво по друга трилогија, „Борба за живот“ (La lucha por la vida, 1922–1924), кој нуди живописен приказ на животот во сиромашните квартови на Мадрид. Џон Дос Пасос многу им се восхитувал на овие дела и пишувал за нив.
Друго големо дело, „Спомени на човек на акција“ (Memorias de un Hombre de Acción, 1913–1931), нуди приказ на еден од неговите предци кој живеел во баскискиот регион за време на бунтот на Карлистите во 19 век.
Втората трилогија на Бароха се вика „Море“ (La mar) и ја сочинуваат:
Ѕвездата на капетанот Чимиста, Пилотите на голема надморска височина и Трговците со робови. Бароха ја напишал и биографијата на Хуан Ван Хален, шпански воен авантурист.
Ремек-дело на Бароха се смета за El árbol de la ciencia (1911) (во превод „ Дрвото на знаењето“), песимистички „Образовен роман“ што ја отсликува залудноста на потрагата по знаење и воопшто за животот. Насловот е симболичен: колку повеќе главниот протагонист, Андрес Хуртадо, учи и го доживува животот, тој се чувствува се попесимистички и се чини дека неговиот живот е залуден.
Во согласност со шпанската книжевна традиција, Бароха често пишуваше во песимистички, пикарески стил. Неговото вешто прикажување на ликовите и поставките го оживеа Баскискиот регион многу повеќе, бидејќи делата на Бенито Перез Галдос понудиле увид во Мадрид. Делата на Бароха честопати биле живописни, но може да недостасува заплет. Напишани се во ненадеен, живописен, но сепак безличен стил. Тој бил опоменат за граматички грешки, кои никогаш не ги негирал.
Додека бил мал, Бароха лабаво верувал во анархизмот, како и другите во генерацијата на '98. Подоцна им се восхитувал на луѓето од акција, слични на суперчовекот на Ниче. Католиците и традиционалистите го осудиле, а неговиот живот бил изложен на ризик за време на Шпанската граѓанска војна (1936–1939). Во "Младите и еголатријата„ (1917), Бароха ги опишал своите верувања како што е наведено:"Отсекогаш сум бил либерален радикал, индивидуалист и анархист. На прво место, јас сум непријател на Црквата; на второ место, јас сум непријател на државата. Кога овие големи сили се во конфликт, јас сум партизан на државата, како против Црквата, но на денот на триумфот на државата, ќе станам непријател на државата. Да живеев за време на Француската револуција, ќе бев интернационалист на школата на Аначарсис Клоутс; за време на борбата за слобода, требаше да бидам еден од карбониерите."Ернест Хемингвеј бил под големо влијание на Бароха и му рекол кога го посетил во октомври 1956 година: „Дозволете ми да ви оддадам мала слава на вас што толку многу ни предававте на нас кои сакавме да бидеме писатели кога бевме млади. Жалам за фактот што сè уште не сте добиле Нобелова награда, особено кога им беше доделена на толку многу што помалку ја заслужуваат, како мене, кој сум само авантурист “.
Бароха починал непосредно по оваа посета и бил погребан на Граѓанските гробишта во Мадрид.
Иберискиот ербас А340-642, ЕЦ-ЈПУ е именуван по него.
Андромеда
Андромеда може да значи:
Македонија во 2018 година
Наводи
Најважните настани во 2018 година во Македонија, Косово и Албанија (aa.com.tr)
Курија
Курија — село во Општина Неготино, во областа Тиквеш, во околината на градот Неготино.
Географија и местоположба
До селото може да се преку асфалтен пат од градот Неготино или преку Градско на надвозникот кај Кукуричани преку Гоцевата Шума.
Михаил Тихонравов
Михаил Тихонравов (1901 - ), советски ракетен стручњак и научник, кој учествуваше во изградбата на првиот вештачки Земјин сателит. Тој многу придонесе за обликување на многу советски вселенски бодови и вселенски автоматски станици.
Курија
Географија и местоположба
Денешното село е составена од два дела, кои ги двои реката Луда Мара, а кои во минатото претставувале две одвоени села наречени Рисјанска и Ислам Курија.
Рисјанска Курија
Селото се наоѓа на ниска тераса на левиот брег на Луда Мара. Под селото се наоѓа чешма.
Селото има збиен тип, а во минатото имало квадратен облик поради тоа што било чифлиг.
Ислам Курија
Селото се наоѓа на ниска тераса на десниот брег на Луда Мара. Во селото има една чешма.
Селото има збиен тип.
Рисјанска Курија
Чифлигот бил основан од страна на кавадаречкиот Кантур-бег на почетокот на век. Подоцна, кога Кантуровци осиромашиле и ја изгубиле власта, го продале чифлигот на богатиот христијанин Димко-паша од Велес.
Ислам Курија
Стара Курија до почетокот на век била христијанско село, но подоцна од страна на Кантур-бег било уништено и населено со муслимани, како и малкумина чифчии.
До 1913 година, селото било муслиманско и поради тоа го добило името Ислам или Турска Курија. Понекогаш било нарекувано и само Корија, што на турски означува „шума“. По 1913 година, муслиманите заминале во Турција, а на нивно место се доселиле христијани.
Во периодот 1919-1921 година, во селото биле донесени и 28 семејства на колонисти.
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 16,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 962 хектари, на пасиштата отпаѓаат 550 хектари, а на шумите само 21 хектар.
Морслебен
Морслебен (Morsleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Ингерслебен.
Курија
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција. Во селото има услужни објекти, а во минатото била активна земјоделска задруга.
Селаните во Рисјанска Курија се занимавале со земјоделство, најпрвин како чифчии, а по Првата светска војна добиле по неколку хектари своја земја. Земјиштето е доста плодно, најмногу долж текот на Црна Река, чија долина тука е широка четири километри. Селаните во Ислам Курија биле исто така земјоделци, кои по војната добиле своја земја. Долж долината на реката земјата е доста плодна, а во минатото многу се одгледувал афион. Покрај реката, исто така, има и ливади, кои се косат и по двапати.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Курија имало 213 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Курија имало 136 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Курија во 1961 година било средно по големина село, со 400 жители, од кои 366 биле Македонци, 13 Срби, 2 Албанци и 19 жители останати, додека во 1994 година селото преминало во мало со 234 жители, од кои 232 биле Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Курија имало 214 жители, од кои 210 Македонци, 3 Власи и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 152 жители, од кои 142 Македонци, 1 Албанец и 9 лица без податоци.
Рисјанска Курија
Рисјанска Курија било христијанско македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Ислам Курија
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Рисјанска Курија
Иселени се Ташовци, кои се иселиле во Штип и во Прилеп.
Ислам Курија
Се знае за отселени 22 куќи на муслимани во Мала Азија во периодот 1913/14.
Самоуправа и политика
Во век, Курија било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Неготино, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на општината Неготино и во периодот 1957-1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Неготинска градска општина, во која покрај селото Курија, се наоѓале и градот Неготино и селата Дуброво и Тимјаник. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓале во некогашната општина Сопот, во која влегувале селата Курија, Марена и Сопот.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1235 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 141 гласач.
Култура и спорт
Во селото работи фудбалскиот клуб ФК „Младост“.
Овесхолм (замок)
Замокот Овесхолм (Ovesholm slott) е стара куќа во општината Кристијанштад во Сканија, Шведска.
Историја
Карл Адам Врангел (1748-1829), гувернер на Кристијанштад, ја изградил палатата во 1792-1804 година. Грофот Аксел Раул Хамилтон (1787-1875) изградил продолжение на зградата во 1857 година
Овесхолм е стар дворец што првично го имал истото име како и парохијата - Трине, и кое во 1374 година го сменило името во Игешолм и неколку века подоцна во Овесхолм.
Во 1857 година, Аксел Раул Хамилтон започнал реконструкција на главната зграда до нејзиниот сегашен изглед со трет кат и промена на влезот со камени столбови.
Во текот на 1979-1983 година, Раул Л. Хамилтон извршил темелно реновирање на главната зграда и неговата околина.
Џубга (река)
Џубга ( полковнички јаз ) е река сместена западно од областа Туапсе на Краснодарската територија на Русија. Должината на реката е 21 км, сливното подрачје е 100 км².
Изворот се наоѓа на јужната падина на Големиот Кавказ, два километри југозападно од превојот Џубга. Се влива во црноморскиот залив Џубга во селото Џубга.
Населби на бреговите на реката се: село Џубга, село Горскоје, фармата полковник].
Преку реката е изграден автомобилски мост на автопатот А147.
Во долината на реката има поплочени долмени.
Податоци од воден регистар
Според државниот воден регистар на Русија, тој припаѓа на областа Кубански слив, делот за управување со вода на реката - реката на сливот на Црното Море од западната граница на сливот на реката Пшада до источната граница на реката Дедеркаи. Речниот слив на реката е сливот на Црното Море.
Објектната шифра во државниот воден регистар е 06030000212109100000265.
Лагуна
Лагуна е залив одвоен од морето со песочни наноси. Лагуна е плитко подрачје на солена или бочатна вода на морското крајбрежје кое е во помала или поглема мера затворено. Обично е одделено од отвореното море со нискиите песочни острови (лидо) или коралните превлаки. Лагуните најчесто се наоѓаат покрај ниските песочни морски крајбрежја, посебно на устијата на реките во морето.
Познати лагуни на крајбрежјата се Венецијански Залив, Балтичко Море, Црно Море и Мексикански Залив.
Милда
Милда (Milda) — општина во округот Зале-Холцланд, во Тирингија, Германија.
Географија
Милда се наоѓа во крајниот западен дел на округот. Од окружниот град Ајзенберг е оддалечена 30 километри.
Општински единици
Кон општината Милда припаѓаат местата:
Алекс Тарнер
Алекзендр Дејвид Тарнер (роден на 6 јануари 1986 година) ― англиски музичар, пејач, текстописец и продуцент. Тој познат како главен вокал и главен текстописец на рок бендот Arctic Monkeys, со кој има издадено седум албуми. Тој, исто така, снимал со неговиот спореден проект во кој е вклучен Мајлс Кејн, како Last Shadow Puppets и исто така како соло уметник.
Кога Тарнер имал 17 години, тој и тројца пријатели ја створиле Arctic Monkeys во нивниот роден Шефилд. Нивниот деби албум, Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006), станал најбрзопродаваниот деби албум во британската историја и бил рангиран на 30-то место на списокот на Rolling Stone за најдобри деби албуми на сите времиња, со синглот „I Bet You Look Good on the Dancefloor“ станал хит број еден во Обединетото Кралство. Следните студиски албуми на бендот, Favorite Worst Nightmare (2007), Humbug (2009), Suck It and See (2011), AM (2013), Tranquility Base Hotel &amp; Casino (2018) и The Car (2022), пробувале со дезерт рок, инди поп, ритам и блуз и салонска музика. Arctic Monkeys биле насловни на Гластонберскиот фестивал и во 2007 и 2013 година, Рединшките и лидските фестивали во 2014 и 2022 година и настапиле за време на церемонијата на отворање на Летните олимписки игри во Лондон во 2012 година.
Како двајца главни вокали на The Last Shadow Puppets, Тарнер и Мајлс Кејн објавиле два оркестарски поп албуми: The Age of the Understatement (2008) и Everything You've Come to Expect (2016). Тарнер, исто така, обезбедил акустичен саундтрак за играниот филм Подморница (2010), а го напишал и сопродуцентот на деби албумот на Александра Спасител, Беладона на тагата (2017).
Стиховите на Тарнер, се движат од секојдневна драма   до надреалистичка игра на зборови, тој е широко пофален низ музичката индустрија и јавноста. Сите, освен еден од неговите девет студиски албуми се на врвот на музичките списоци за албуми во Обединетото Кралство. Освоил и седум Британски награди, Наградата „Ивор Новело“ и Меркјуриската награда (тој бил номиниран шест пати).
Раниот живот
Александар Дејвид Тарнер е роден во Шефилд на 6 јануари 1986 година, како единец на средношколските наставници Пени (моминско презиме Џрус) и Дејвид Тарнер. Тој бил израснат во шефилското предградие Хај Грин. Тој рекол дека неговите родители потекнуваат од „многу различно потекло“; неговата мајка, од Амершам, Бакингемшир, предавала Германски јазик и била „фасцинирана од јазикот“. Неговиот татко, роден во Шефилд, предавал Музика и Физика. Родителите на Тарнер и двајцата биле љубители на музиката и неговите најрани музички спомени ги вклучуваат Битлси и The Beach Boys. За време на патувањата со автомобил, неговата мајка свирела музика од Led Zeppelin, Дејвид Боуви, и the Eagles. Неговиот татко бил обожавател на џез и свинг музика, особено Френк Синатра, и свирел на саксофон, труба и пијано во големите бендови. Самиот Тарнер бил научен на некои музички вештини на семејната клавијатура ,од страна на неговиот татко и земал професионални часови по пијано до својата осумгодишна возраст.
Од петгодишна возраст, Тарнер пораснал покрај соседот Мет Хелдерс; заедно биле во основно, средно училиште и факултет. На нивната церемонија на дипломирање во основно училиште, Тарнер и Хелдерс им се придружиле на некои други пријатели во мимирана изведба на „ Morning Glory “ на Oasis Хелдерс ја играл улогата на Лиам Галагер додека Тарнер бил преправен  дека свири на бас гитара, користејќи тениски рекет како свој инструмент. Двајцата го запознале Енди Николсон во средно училиште, и тројцата пријатели се поврзале поради нивното заедничко уживање во рапери како што се Др. Дре, Wu-Tang Clan, Outcast, и Рутс Манува. Тие го поминувале своето време играјќи кошарка, скејтбординг, возење BMX, и „создавале аматерски хип-хоп“ битови користејќи го Cubase системот на таткото на Тарнер. Тарнер и неговите пријатели се заинтересирале за рок музиката по пробивот на Strokes во 2001 година. Неговиот татко му дозволил да позајми училишна гитара за да научи „неколку акорди“ кога Тарнер имал 15 години и за Божиќ истата година, неговите родители му купиле електрична гитара.
Тарнер се школувал во Средното училиште „Стоксбриџ“ од 1997 до 2002 година. Неговиот учител по Физичко, Марк Колман, го окарактеризирал како „бистар“ и „популарен“ ученик кој се истакнувал во спортот, а не во музиката. Неговиот професор по Англиски и драма, Сајмон Бејкер, го запаметил како паметен ученик кој бил „прилично повлечен“ и „малку поинаков“. Тој истакнал дека Тарнер имал „неверојатно опуштен“ пристап кон неговите изучувања, што ја загрижило неговата мајка и довело до критики од другите наставници. Додека имало книги дома, Тарнер не читал редовно и бил премногу самосвесен за да го сподели своето пишување со другите. Сепак, тој уживал во часови по англиски јазик. Потоа, Тарнер присуствувал на колеџот Барнсли од 2002 до 2004 година. Со оглед на можноста да „избега без да прави математика“, тој во голема мера се откажал од „суштинските“ предмети потребни за влез на универзитет. Студирал А-ниво за музичка технологија и студии за медиуми, како и AS-нивоа по англиски, фотографија и психологија.
2002–2004: Создавање на Arctic Monkeys
На 15-годишна возраст, викендите на Тарнер се вртеа околу девојки и пиење лимонов коктел со пријателите. Џо Карнал, училишен пријател, рече дека Тарнер бил „секогаш тивкиот“ во нивниот општествен круг. Откако пријателите почнале да образуваат бендови и да свират во живо, Тарнер, Хелдерс и Николсон решиле да ги основаат Arctic Monkeys во средината на 2002 година. Според Николсон, Тарнер веќе имал „инструменти за куќата“ и ги познавал основите на музиката поради работата на неговиот татко како професор по музика. Хелдерс купил комплет за тапани, додека Тарнер му предложил на Николсон да научи бас гитара и го поканил Џејми Кук, сосед кој учел во друго училиште, да свири гитара. Првично, Тарнер свирел гитара во инструменталниот бенд; тој станал фронтмен кога уште двајца другари од училиште одбиле да пеат. Хелдерс го сметалТарнер за очигледен кандидат за текстописец – „Знаев дека има нешто за зборови“ – и тој постепено почна да споделува песни со своите колеги од бендот. Пред да свири во живо, бендот вежбал една година во гаражата на Тарнер и, подоцна, во неискористен магацин во Вот. Според мајката на Хелдерс, која ги возела тинејџерите до и од нивниот простор за проба три пати неделно: „Да знаеја дека си таму, едноставно ќе застанат, па моравме да влеземе прикрадно“. Нивната прва свирка беше во петокот, 13 јуни 2003 година, со поддршка на The Sound во локалниот паб наречен The Grapes. Сетот, кој бил делумно снимен, содржел четири изворни песни и четири насловни верзии на песни од Битлси, White Stripes, the Undertones и the Datsuns.
Во летото 2003 година, Тарнер свирел седум свирки во Јорк и Ливерпул како ритам гитарист за фанк бендот Џудан Суки, откако се сретнал со водечкиот пејач Џон МекКлур во автобус. Тој месец во август, додека снимаше демо со Џудан Суки во студиото 2fly на Шефилд, Тарнер го прашал Алан Смит дали ќе продуцира демо за Arctic Monkeys. Смит се обврзал и „мисли дека дефинитивно им се случува нешто посебно". Му кажав на Алекс што пееше на американски глас на таа прва сесија.“ Воведот на Смит довело до тоа бендот да се здобие со менаџерски тим, Џеф Барадејл и Иан МекАндру. Тие платија за Smyth и Arctic Monkeys да снимат бројни демо снимки од три песни во 2003 и 2004 година. Тарнер бил тивок и внимателен за време на студиските сесии, се сетил Смит: „Секогаш кога некој ќе се појави во студиото, тој седнувал и ги слушал пред да каже нешто“. Во нивната соба за проба во студиото Yellow Arch, Arctic Monkeys развиле углед како особено вредни работници; сопственикот им позајмил опрема за турнеја на бендот, додека сопругата на сопственикот му помагала на Тарнер во неговото пеење. Барадејл го возел бендот низ местата во Шкотска, Мидлендс и северна Англија за да ја воспостават својот углед како бенд во живо. Бендот делелел бесплатни копии од демо-цедеа по секое шоу и обожавателите почнале да ја споделуваат неслужбената демо-компилација „Beneath the Boardwalk“ на интернет. По завршувањето на колеџот во средината на 2004 година, Тарнер една година се посочил кон бендот и ги одложил нејасните планови да посетува универзитет во Манчестер. Почна да работи со скратено работно време како шанкер во музичкото собиралиште во Шефилд, The Boardwalk. Таму, тој се сретнал со познати личности, како што се музичарот Ричард Хејли и поетот Џон Купер Кларк. До крајот на 2004 година, публиката на Arctic Monkeys почнала да пее заедно со нивните песни и демото на „I Bet You Look Good on The Dancefloor“ било пуштено на Би-Би-Си Радио 1 од Зејн Лоу.
Влијанија
Тарнер бил „ептен навлезен во хип-хопот“ како тинејџер. Кога првпат почнал да пишува текстови, неговото главно влијание било Run Come Save Me на Roots Manuva. Тој, исто така, ги слушал компилациите на Rawkus Records и Lyricist Lounge и уметници како што се Dr. Dre, Snoop Dogg, Outkast, Еминем и The Streets. Тој постојано го наведувал метод Човекот како еден од неговите омилени текстописци, и се повикал на кланот Ву-Танг во неговите стихови.
За Тарнер, Strokes биле „оној бенд што доаѓа кога имаш 14 или 15 години, кој успева да те погоди на вистински начин и ја менува целата твоја перцепција за нештата“. Го променил стилот на облекување и почнал да се интересира за гитара. Оттогаш тој се повикувал на бендот во неговите текстови. The Vines биле првиот бенд кој Тарнер некогаш го видел во живо, а Крег Николс обезбедил вдахновение за неговата личност во раната фаза. Други рани влијанија на гитарата ги вклучувале Либертанс, Корал, Хивс и Вајт Стрипс. Во доцните тинејџерски години, Тарнер почнал да „вдлабочува“ во постарата музика и открил текстописци вклучувајќи ги Елвис Костело, Реј Дејвис од The Kinks, Џарвис Кокер од Pulp,  Пол Велер од The Jam, и Морисеј од Смитс. Тарнер оттогаш настапувал со Џек Вајт од The White Stripes, Костело и Џони Мар од The Smiths.
Џон Купер Кларк, чија поезија Тарнер првпат ја сретнал на училиште, бил „масовен“ извор на рано вдахновение. Тарнер работел како шанкер во The Boardwalk во Шефилд кон крајот на 2004 година кога Кларк се појави на сцената како воведен чин на Fall. Настапот оставил голем впечаток на осумнаесетгодишникот: „Тој зборува 100 милји на час и навистина е смешен. „Едноставно ми го разнесе умот.“ Тој бил вдахнат од употребата на регионален Кларков нагласок, а раната песна на Arctic Monkeys „From the Ritz to the Rubble“ биле негова почит кон Кларковиот стил („најдоброто ми е, барем“). Подоцна во неговата кариера, Тарнер побарал да го интервјуира Кларк за списанието Моџо, објавил две песни на Кларк како дел од уметничкото дело на сингл и користел друга („Сакам да бидам твоја“) како лирска основа за песна. Во 2018 година, Arctic Monkeys го поканија Кларк да го изведе своето читање на „I Wanna Be Yours“ на едно од нивните шоуа на арената Шефилд.
Ник Лоу, Џејк Такреј, Ник Кејв, Џон Кејл, Леонард Коен и Боб Дилан се меѓу текстописците на кои Тарнер им се восхитувал. Тој зборувал за неговата почит кон текстописците на кантри музика како Роџер Милер, Вили Нелсон, Таунс Ван Занд, и Хенк Вилијамс. Тој бил привлечен од уметници кои повторно се измислувале во текот на нивните кариери: „ Битлси, Дејвид Боуви големите“. Кога го образиле The Last Shadow Puppets во 2007 година, Тарнер бил вдахнат од музиката на Боуви, Скот Вокер, Серж Гејнсбург, Дејвид Акселрод и Енио Мориконе. Песни за кои Тарнер постојано разговарал во интервјуата се „You Say“ на Мајкл Чепмен,  „ Песна за тебе “ на Леон Расел  и на Дион „ Само ти знаеш “, опишувајќи го последното како „една од моите омилени мелодии на сите времиња“. Тој се опишал себеси како обожавател на Бијонсе.
Работата на Тарнер исто така била под влијание на филмовите. Албумот Tranquility Base Hotel and Casino бил вдахнат од филмови како што се 2001: Вселенска одисеја (1968), Свет на жица (1973), Ле Серкл Руж (1970), Духови на мртвите (1968), Инхерентен порок (2014) и Последниот валцер (1978). Во Hello You, има референци за повоениот британски филм Tread Softly Stranger (1958) и „Наполеон филм“, филм на Стенли Кјубрик кој никогаш не бил снимен.
Тој, исто така, рекол дека е заинтересиран за филмска продукција и монтажа и читал за нив, наведувајќи го In the Blink of an Eye (2005) од Волтер Мурч како книга „која се чувствува поврзана со постапката, а исто така и чувството или стиховите на [The Car]“. Тој, исто така, ги навел сериите Филип Марлоу на Рејмонд Чендлер и делата на авторите Дејвид Фостер Валас и Џорџ Саундерс како вдахновеие за албумот The Car.
Кејт Мосман од Њу Стејтсмен го опишал Тарнер како „еден од најголемите текстописци на 21 век“, пишувајќи дека неговите песни се „полни со љубов продолжени метафори“ и „мордантни набљудувања во стилот на Морисеј“. Мајк Лоус од Вилиџ Воис го окарактеризирал како „писател без врсници во речиси целиот рок“ и ги идентификувал „прозодијата со брз оган и внатрешната рима“ како заштитни знаци на Тарнер. Сајмон Армитаж, пишувајќи во Гардијан, рече: „Од сите оние кои пишувале текстови до сега, Тарнер е меѓу најпоетичните. Неговата употреба на внатрешна рима постои за да се восхитува и завидува. Тарнер е раскажувач и сценарист.“ „Како и сите ценети британски текстописци, било да е тоа Ноел Кауард или Морисеј, Тарнер отсекогаш бил подготвен да ризикува вкусна иронија или духовит пресврт на фразата, дури и во тажна песна“. Kitty Empire of The Observer го сметал за „веројатно најдобриот текстописец на неговата генерација“.
Раните песни на Тарнер го опишале тинејџерскиот ноќен живот во Англија, и според Армитаж, биле „од разновидноста на кујна-мијалник, социјал-реализам“. Саша Фре-Џонс од Њујоркер го опишал како „вудо и во скиците на ликови и во обликот на песната“. Тарнер направил споредби со Алан Бенет и Викторија Вуд. Како што старееле Тарнер, Laws of the Village Voice забележа: „Неговите стихови се оддалечија од тоа да бидат подложни на лесно читање. [Тие станаа] покоси и поапструзни - посоодветни, исто така, целосно да ја прифатат перспективата на некој друг, и така уреднички поневеродостојни.“ Самиот Тарнер признал дека, откако напишал „толку директно“ на неговите рани песни, поминал низ период на „сакање да го отфрли тоа и, знаете. Само да бидете морж за малку“. Тој прво „се обидел да напише стихови што не беа толку набљудувачки“ со неговиот спореден проект „Последните кукли од сенка“, подоцна забележувајќи дека понекогаш премногу скршнувал „во апстракција“. Тој сметал дека стиховите на хотелот и казиното „Транквилити Бајс“ од 2018 година се најдиректни од неговите најрани песни: „Мислам дека тоа беше нешто од кое се обидував да побегнам и можеби сега се вратив на него“.
Тарнер рекол дека неговите песни се преокупирани со романса, осаменост и копнеж. Џез Монро од „ Drown in Sound “ забележа: „Тарнер изгледал дел од елитен клуб на текстописци чии најдобри љубовни песни се возвратените“. Слично на тоа, при прегледот на AM од 2013 година, Мосман сметал дека приказот на романтичните партнери е „дводимензионален“. Во „Флуоресцентен адолесцент“, или незаборавно насловениот „Марди Бам“, тој некако успеал да ја раскаже девојката страна на приказната дури и кога ја исмејувал.“ Нил Мекормик од Телеграф забележал „особено северна Англија, работничка класа на саркастична мизантропија“ во стиховите на Тарнер додека Фре-Џонс од Њујоркер рече дека Тарнер „успеал да ја повика нерешливата мрачност на некој трипати постар од него. Подоцнежните песни алудираа на „прашања за консумеризам, хиперреалност, [и] забрзана технологија“. Монро од The Independent ги истакнува „анти-индустриското слоганство“, „лирската апстракција“, „постмодерниот скептицизам“ и „отфрлањето на целата рок конструкција“ како „преку линија во делото на Тарнер“.
Самиот Тарнер велел дека неговото пишување песни е „апсолутно не“ поезија: „Поезијата и пишаниот збор се потешки, немате мелодии зад кои треба да се скриете“. По првичната неподготвеност, почнал да ги објавува своите стихови со четвртиот албум на Arctic Monkeys. Во деталниот разговор за песната со њујоршката Лејн Браун, тој рекол: „Навистина не разбирам нешто „Ја напишав целата песна на задниот дел од кутија цигара за 20 минути“. Би продолжил да додавам или менувам зборови засекогаш ако некој не ме спречи.“
Тарнер рекол дека пишувањето мелодии е потешкиот дел од процесот на пишување песни за него. Алексис Петридис од „Гардијан “ верувал дека „мелодиската вештина на Тарнер понекогаш се занемарува“, бидејќи тој „прв дошол во јавната свест зборовите“.
Тој, исто така, рекол дека „апсолутно има слики во [неговата] глава кога [тој] пишува“, правејќи го The Car, нивниот „најкинематички звучен рекорд“. Има „грандиозен, кинематографски квалитет“ што „продолжува низ целиот албум“ „додека ги прави работите повеличествени, шарени и филмски“. Зборувајќи за г-дин Шварц , тој рекол дека го замислил ликот присутен додека „се одвива продукцијата“.
Во раните години од неговата кариера, Тарнер настапувал на силен шефилдски дијалект. Сајмон Армитаж забележал: „Не можам да се сетам на друг пејач чиј регионален идентитет е толку неизвинливо и природно интониран преку неговиот пеачки глас“.
Во инаку позитивен преглед на шоу од 2006 година, Ричард Кромелин од Лос Анџелес Тајмс истакнал дека Тарнер изгледал „малку исплашен од вниманието“ и се надевал дека ќе научи „да допре повеќе до публиката“ на време. Во 2007 година, Kitty Empire од The Observer забележал дека е „резервирано“ присуство на сцената: „Тој разговарал малку со околу 15 луѓе во средината на првите редови и гледал само на балконот, еднаш, малку исплашено. По главниот настап на Arctic Monkeys на фестивалот Гластонбери во 2007 година, Рози Свош од The Guardian забележал за „стабилното, навредливо присуство на сцената“ на Тарнер: „Arctic Monkeys не прават рекламирање, тие не прават интеракција со толпата и тие не не прави бисови“. Сајмон Прајс од „Индипендент “ рекол дека Тарнер изгледал „замрзна како зајак во рефлекторите“ за време на насловната серија на фестивалот Рединг во 2009 година.
Кон крајот на 2011 година, Тарнер почнал да ја менува својата сценска личност и стил, најзначајно менувајќи ја фризурата во „кајф вдахнат од рокабили“. Брајан Хијат од Ролинг Стоун забележал за неговата „новооткриена вештина“ дека „ја спушта гитарата за да трча и да танцува, паѓа на колена за соло кога свири, бесрамно флертува со обожавателите“. При прегледот на концертот од 2013 година, Доријан Лински од „Гардијан“ рекол: „Тарнер, срамежлив тип за фронтмен, изгледаше вознемирен од вниманието и се справи со тоа што усвои личност во образ што сугерира стрип верзија на Рок-ѕвезда од 50-тите години, Бади Холи од Блекпул : сите шеговити и потсмевови. Тоа е љубопитна поза, забавна, но отуѓувачка на ист начин како и некои негови стихови. Тарнер секогаш држел нешто назад, што го прави бендот поинтересен, но малку далечен.“ Бен Бомонт-Томас од „Гардијан“ во 2018 година забележал дека Тарнер иронично „играл со улогата“ да биде рок ѕвезда, но истовремено „не може а да не биде вистинска рок ѕвезда“. При прегледот на концертот од 2023 година, Сиан Кејн од „Гардијан“ рекол: „Постојат малку фронтмени кои се на турнеја денес кои се приклонуваат кон театрите на рок-ѕвездата толку лесно како Алекс Тарнер“, и чувствувале дека има сличности со стиловите на изведба на Боб Дилан и Дејвид Бирн. Додал: „Тој ужива во кампувањето".
Тарнер го опишал јавното говорење како негов „најлош кошмар“ и не се сметал себеси за „роден изведувач“, наведувајќи дека „повеќе ужива во студиската страна отколку на турнеја“. Иако е признат „контрол фрик“ по природа, тој го опишувл тоа што е фронтмен како „незгодно“ и „чудно“ искуство кое не го „сфаќа премногу сериозно“. Тој рекол: „Не можам да излезам таму и да бидам апсолутно свој. Ситуацијата е толку суштински неприродна. Тоа не била целосна работа, „точно, влезете во карактерот“ [понекогаш] излегувал дел од тоа како всушност се чувствувате. Но, мислам дека секогаш се чувствувам чудно поради тоа потоа.“ Во интервјуто за „Гардијан“ од 2022 година, повикувајќи се на неговиот говор за наградите БРИТ во 2014 година, Тарнер за прв пат ја признал употребата на личности, издвојувајќи се себеси од она што тој го опишал како „изведувач“ - фрактурен одраз на самиот себе - на секој албум. Тарнер го именувал еден од неговите поранешни „изведувачи“ Снарл, поради презирниот начин на кој пееше, Тарнер рече „Понекогаш се појавува соба. Таму стојам, зјапам во тепихот и се прашувам како пееш проклета песна како „Teddy Picker“? Но, сметам на тоа дека сето тоа повторно ќе има смисла откако другите луѓе ќе бидат во собата“.
Пауза (Саксонија)
Пауза (Pausa) — град и поранешна општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија. Се наоѓа 13 километри источно од Шлајц и 14 километри северозападно од Плауен. Од 1 јануари 2013 година е споен со Милтроф под името Пауза-Милтроф.
Финспонг (замок)
Замокот Финспанг се наоѓа во Финспанг, провинцијата Естерјетланд, Шведска. Изградбата на замокот започнала во 1666 година, од Луис де Гер. Дизајниран е во архитектура на холандскиот класичен стил од холандскиот архитект Адријан Дортсман.
Космос-952
Космос-952 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1002 км, а најмалото на 904.
Грчка грпка
Грчка грпка (Латински: Periploca graeca, свилата, е украсно растение од фамилијата Кучешки чемери. Тој е роден во јужна Европа и Блискиот Исток, и ретко е натурализиран на расфрлани локации во источниот дел на САД.
Кетлин Мареско
Кетлин Мареско (3 јули 1868 - 14 април 1944), родена како Кетлин Луиза Роуз Денис, била ирска уметница, најпозната како сликарка на ботанички теми и рурални пејзажи.
Ран живот
Кетлин Луиза Роуз Денис е родена во Килкени, ќерка на Џејмс Бенџамин Денис и Ема Салмон Денис. Нејзиниот татко бил воен офицер, а нејзината мајка е родена во Индија, во англиско воено семејство.
Чл
Мареско беше најпознат по сликањето ботанички теми и руралните пејзажи. Таа за првпат изложувала на Кралската Хибернијан академија во 1893 година и продолжила таму до 1935 година. Нејзините дела биле видени и во галеријата Таунер во Истбурн, и на изложбите со Даблинскиот скицирање клуб, WCSI, Друштвото за ликовни уметности (Лондон) и Академијата за уметност во Алстер.
Личен живот
Кетлин Денис се омажила за поморскиот офицер роден во Лондон (подоцна вице-адмирал) Џералд Чарлс Адолф Мареско во катедралата Сент Канис во 1894 година. Таа имала два сина, Џефри (1901-1986) и Лоренс (родена 1903 година). Кетлин Мареско останала вдовица во 1920 година, и починала во 1944 година, во Килкени, на 75-годишна возраст. Во Националната библиотека на Ирска има збирка од нејзините трудови и уште еден труд од нејзиното семејство.
Во 2009 година, за да ја одбележи 400-годишнината од Килкени како град, галеријата Батлер одржала „Килкени: прослава на уметниците“, изложба на која учествуваа уметници од Килкени, вклучително и Кетлин Мареско.
Куќа во Бонетстаун
Мареско е поврзана со Куќа во Бонетстаун во Килкени, преку нејзиниот син, командантот Џефри Мареско де Собрит и преку нејзината сестра, Етел Мери Денис Нокс. Книгата за куќата Бонетстаун беше објавена во 1989 година од американскиот фотограф Ендрју Буш и авторот Марк Хаворт-Бут. Куќата е продадена неодамна во 2017 година.
Раџу (Сирија)
Раџу е град во северозападна Сирија, кој се наоѓа во гувернерот на Алепо. Тој е дел од регионот Африн. Тоа е административен центар на истоимената Нахија.
Географска положба
Градот се наоѓа во северозападниот дел на гувернерот, во близина на границата со Турција, во висорамнините на гребенот Ел-Акрад (Курд-Даг), на надморска височина од 551 метар .Раџу се наоѓа на приближно 62 километри северозападно од Алепо, главниот град на провинцијата, и 348 километри северо-североисточно (СНЕ) од Дамаск, главниот град на земјата.
Популација
Според официјалниот попис од 2004 година, населението во селото било 3122.
Транспорт
Во градот се наоѓа станица на железницата Багдад.
Меморијален парк Шумарице
Меморијален парк Крагуевачки октомври (Spomen-park „Kragujevački oktobar"), исто така познат како Меморијален парк Шумарице (Memorijalni park Šumarice) — локација во близина на Крагуевац, Србија за погубување на околу 2.800 мажи и момчиња од градот од страна на германската окупациски сили на 21 октомври 1941 година, за време на Втората светска војна (масакр во Крагуевац). Меѓу загинатите имало стотици средношколци. Музејот 21 октомври е дизајниран од архитектот Иван Антиќ, се наоѓа на местото на масакрот.
Спомениците во паркот го вклучуваат споменикот на убиените ученици и нивните наставници (споменикот „Прекинат лет“) од вајарот Миодраг Живковиќ; „Споменикот на болката и пркосот“ од вајарот Анте Гржетиќ; споменикот „Сто за еден“ од Нандор Глид; споменикот „Отпор и слобода“ од Грчетиќ; и споменикот „Кристален цвет“ од архитектот Небојша Делја. Комплексот содржи и Споменик на Словаците убиени за време на Првата светска војна и старите воени гробишта од Првата светска војна со Споменик на српски војник.
Литванија на Евровизија
Литванија е земја учесничка на Евровизија која досега нема победено. Прво учество го зема во 1994 година.
2028
2028 (Римски бројки) ќе биде престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2028 година од новата ера, 28. од третиот милениум, 28. од XXI век и деветта од 2020-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7536 и 7537 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6778 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5788 и 5789 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2781.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2028 година се протега во 4664 и 4665, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4724 и 4725 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2571. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1449 и 1450 исламска година.
Виданка Георгиева
Виданка Георгиевска (Vidanka Georgievska) — македонска пејачка на народни песни. Родена на во населба Горно Лисиче Скопје. Професионално се занимава со музика од 1966 година. 18 пати одржала концерти во Америка, 12 пати во Австралија и многу концерти во европските земји. Има издадено 13 албуми како и 3 видеоалбуми. Виданка го поседува едн од најубавите и најтоплите гласови што се појавиле во македонска музика. Нејзини најпознати песни се МНОГУ МЕРАК ИМАМ БАБО, ЈОВАНЕ МОРЕ ЈОВАНЕ и КИРЈАНА ВИНО ПРОДАВА. Иако голем уметник Виданка за жал сѐ уште нема национална пензија.
Популарна е со изведувањето како на македонски авторски песни, така и на македонски стари народни песни.
Божевац
Божевац (Божевац) претставува селска населба недалеку од Пожаревац и од реката Млава. Оваа селска населба припаѓа на општина Мало Црниќе.
Опис
На почетокот на дваесеттиот век ова село, на работ на Стишката рамнина, е еден од најзначајните трговски, занаетчиски и крстосници во регионот. Првите податоци за селото Божевац потекнуваат од турски сметководствен книг од 1542 година, кој го објави Унгарската академија на науките. Во книшките на Божевац има 9 домови. Во 1718 г. Австрија ги окупира овие области и прави регистар на население и населби што открива дека областа е ненаселена.
Наводи
44.53333°N, 21.4°W
Коста Бунушевац
Коста Бунушевац (Роден во Сплит (Хрватска) на 20. јануари 1948г. — а, починал во Белград, на 8. септември 2021г.) бил српски академски сликар.
Живот и кариера
Имал реализирано бројни самостојни и групни изложби во земјата и странство. Бил мултимедијално ориентиран  преку театарот, дизајнот, маркетингот, изумите, музиката, архитектурата, глумата во филмот, театарот и телевизијата.
Бил професор на Академијата за ликовни уметности од 1999-2007 година. Бил идеен творец на наградените ТВ емисии  „Белград ноќе“ и „Оливер Мандиќ шоу“. Омилен лик: „Супер Риџа“ во филмот „ Како пропадна рокенролот “.
Со првите цртежи во студиите на вечерниот акт, во духот на најдобрите академски реалисти, во една мала група езотеричари, Коста Бунушевац ја објавил својата уметничка моќ. Екстремниот ентузијазам, восхитот управуван од строг, речиси суров систем, декартовската логика и аскетизам, го одбележале овој уметник уште од првите денови. Бунушевацкиот сликар, цртач, дизајнер, изведувач, промотор, демиург, „one man show“, заедно со уште две-три личности, станал центар на сите, не само на „подземниот“ собир на вертикалниот Белград во седумдесеттите и осумдесеттите години на минатиот 20 век. Тој дух созреваше во спектакуларните предизвици и илуминации на Коста Бунушевац. „Магионичар“ или „градски самурај“, сигурно идол, Бунушевац, и покрај сите и се, бил и останал без претходник и следбеник, повеќе како иконописец од XV век. Оттука, и неговата естетика била  единствениот вистински уметнички надреализам, насмевката на боговите, а тој бил последниот херој на елитното и естетското.
Починал на 8 септември 2021 година во Белград.
Робелов (замок)
Замокот Робелов (Råbelövs slott) е стара куќа во општината Кристијанштад во Сканија, Шведска.
Милчо Манчевски
Милчо Манчевски — македонски кинорежисер, сценарист, писател, фотограф. „Њујорк тајмс“ го вклучил неговиот филм „Пред дождот“ (1994) во листата 1.000 најдобри филмови во историјата. Манчевски е автор на три изложби на фотографии, проза и поезија, како и книги, есеи и уметнички изведби. Неговите шест играни филмови се распределени во повеќе од 50 земји.
Робелов (замок)
Историја
Ингеборг Кјелдсен Крогнос се смета дека е најстарата позната сопственичка на имотот некаде во 1300-тите години. Имотот бил продаден во 1616 година на данскиот советник и воен комесар   во Сканија Кристофер Улфелд (1583-1653) кој ја изградил  главната зграда  во 1637 година. Имотот го наследил неговиот син Ебе Кристоферсен Улфелд (1616-1682) во 1663 година. По смртта на Улфелд во 1682 година, Робелав го предал на својот зет, шведскиот воен офицер Карл Густаф Скајт (1647-1717). Во 1782 година, имотот изгорел и главната зграда била сериозно оштетена. Подоцна биле изградени целосно нови згради. Имотот денес е во приватна сопственост на семејството Мареј.
Милчо Манчевски
Творештвото на Манчевски се изучува на студиските програми на бројни универзитети како и во средните училишта во Турција и во Италија, а исто така академски предмет е на две академски конференции (во Фиренца и Лајпциг). Манчевски има почесен докторат од московскиот ВГИК. Тој предавал на постдипломските студии на Tisch School of the Arts at NYU, Feirstein Graduate School at Brooklyn Collegе, ВГИК во Москва, EICTV на Куба, Шангајскиот универзитет, итн.
Животопис
Руската државна филмска школа ВГИК му доделува почесен докторат во 2013 година. Член е на Здружението на режисери на Америка, Европската филмска академија и PEN клубот. Член е на фестивалски жирија во Венеција, Шангај, Варшава, Локарно, Вилнус, Пула, Минхен, Ростов на Дон и др.
Творештво
Манчевски е автор на повеќе од шеесет филмски дела: кратки, играни и документарни филмови, видеоспотови, рекламни и играни киносценарија.
Тој е сценарист и кинорежисер на играните филмови: Пред дождот (1994), Прашина (2001) , Сенки (2007) , Мајки (2010) , Бикини Мун (2017) и Врба (2019), краткиот филм Четврток (short film) (2013) , Крајот на времето (2017) и на преку 50 кратки филмови, документарци, реклами и музички спотови. Исто така, Манчевски се појавува и како глумец во неколку кратки филмови, во два македонски играни филма и во една театарска претстава.
Летото 2015 година, Манчевски е претседател на жири-комисијата за доделување на наградата „Леопарди на утрешнината“, во категорија на кратки и средни филмови од млади автори во состав на фестивалот Локарно, еден од најстарите кинофестивали.
Ументнички изложби
“Таму, 2020
"Dreaming a Wu Yan Poem", 2017]
Биробиџан
Биробиџан (Биробиджа́н; ) — град и административен центар на Еврејската автономна област во Русија. Се наоѓа на Транссибирската магистрала, блиску до границата со НР Кина. Во градот има 2 синагоги, вклучувајќи ја и Биробиџанската синагога, која е центар на јудаизмот во тој дел на Русија.
Милчо Манчевски
Ументнички изложби
„Пет капки сон“
„Улица“
"The Manifesto of Conceptualists"
"How to Explain to a Live Rabbit the Joseph Beuys’ Work How to Explain Pictures to a Dead Hare"
"Загатка"
"1.74"
„Духот на мајка ми“,
Четврток 2 (цензурирано од Фејсбук)
Награди и признанија
Манчевски е добитник и на неколку државни признанија: награда „11 Октомври“ (1995), награда „Мајка Тереза“ за хуманитарна работа и Амбасадор на културата на Република Македонија (2007), што ја доделува Владата на Република Македонија.