cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3184
Други поделби
Проучување на NGC 3184 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30087. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 72; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3004. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 711.
Дурбе (општина)
Дурбе (Durbes novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2000 година.
Чинча Алта
Чинча Алта (Chincha Alta) е град во Перу, кој се наоѓа во регионот Ика. Чинча Алта се наоѓа на околу 200 километри јужно од Лима и градот има население од 177,000 жители.
Обршани
Обршани — село во Општина Кривогаштани, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на Прилепското Поле, а на југозападната страна на територијата на Општина Кривогаштани. Селото е рамничарско, на надморска височина од 589 метри. Од градот Прилеп е оддалечено 27 километри, додека од општинското средиште Кривогаштани е оддалечено 7 километри. Претставува природен крстопат кон Прилеп-Крушево-Демир Хисар.
Низ селото поминува регионалниот пат 2339, кој ја поврзува Пелагонија со Железник.
Селото е големо низинско село помеѓу селата Пашино Рувци, Бела Црква и Боротино. Во минатото, водата за пиење се добивала од бунари длабоки 3 до 6 метри. Нема извори во околината.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Чатојца, Камење, Ливадски Пат, Средни Пат, Друм, Боротински Пат и Камберица.
Селото има збиен тип, поделено на четири маала: Сугароско, Паскоско, Ѓореско и Баир Маало.
Историја
Обршани е старо македонско село. Во него се наоѓаат родови, кои најверојатно се староседелски. Прв пишан помен за селото се среќава од 1337 година кога кралот Стефан Душан го прилoжил на манастирот Трескавец. Селото се споменува и во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Абршани и имало 35 семејства, 2 неженети и 4 вдовици, сите христијани.
Околу 500 метри североисточно од селото се наоѓа месноста Црквиште, каде денес има ливади и нема остатоци од старини. Денес, таму се наоѓа Обршанскиот манастир. Покрај патот за соседното село Боротино во нивите и во ливадите биле ископувани стари гробови.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 6,6 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 588 хектари, додека на пасиштата и на шумите отпаѓаат мали површини.
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото постојат продавници и услужни објекти.
За време на турското ропство во селото постоеле чифлици и тоа: Велиов, Бајрамоски, Аџи Здравев и Ицкоичин. Сопствениците на првите два живееле во Битола, а другите во Прилеп. По ослободување од османлиската власт, жителите ја купиле чифчиската земја, а некои ја добиле и со аграрната реформа.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Обршани живееле 540 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Обршани имало 448 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Обршани е големо село, но со намалување на бројот на жителите. Така, во 1961 година селото броело 1.229 жители, главно македонско население, а во 1994 година бројот се намалил на 825 жители, од кои 823 биле Македонци и двајца жители Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Обршани живееле 793 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 672 жители, од кои 667 Македонци, 2 Албанци, 1 останат и 2 лица без податоци.
Родови
Обршани е старо македонско село, во него живеат родови кои не знаат дали се староседелски или доселенички.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1955 година родови во селото се:
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село: Стојчевци (6 к.) иселени се во Оптичари, Стомнаровци (2 к.), Лисковци (2 к.), Дрлевци (1 к.), Пасковци (1 к.), Кромидовци (1 к.) и Рувчевци (1 к.), иселени се во Пашино Рувци, Плитаровци (2 к.), Глуши (1 к.) и Шарковци (1 к.), иселени се во Бучин, Бишиновци (1 к.) и Естенџиовци (1 к.), иселени се во Новоселани, Обршанци (2 к.), иселени се во Поешево, Ќајовци (2 к.), Обршанци (2 к.) и Размовци (1 к.), иселени се во Боротино, Пасковци (3 к.), иселени се во Крушеани, Колчаковци (4 к.), иселени се во Врбјани и Прдлевци (2 к.), иселени се во Свето Тодори.
Самоуправа и политика
Во век, Обршани било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Кривогаштани, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Кривогаштани.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната Општина Кривогаштани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Бела Црква, во која покрај селото Обршани, се наоѓале и селата Бела Црква, Бучин, Воѓани, Пашино Рувци, Пресил и Света. Во периодот 1950-1952 година, селото било седиште на некогашната Општина Обршани, во која влегувале селата Боротино, Обршани и Пашино Рувци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1515 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
Руардов велепоседнички дом
Руардов велепоседнички дом — велепоседнички дом во близина на градот Јесенице, Словенија. Изграден е во текот на 16 век.
1916 во архитектурата
1916 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Маселбург
Маселбург е населба во Источен Лоудин во Шкотска, сместена на брегот на Фирт-оф-Форт на околу 9.7 km северно од средиштето на градот Единбург. Популацијата на Маселбург изнесува 21,900.
1915 во архитектурата
1915 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
123 Брунхилда
123 Брунхилда — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 31 јули 1872 година од страна  на Кристијан Хајнрих Фридрих Петерс.
Мрежна страница
Мрежна страница (или „веб-страница“, од web page) е специфична колекција на информации обезбедени од мрежно место и прикажана на корисник во прелистувач. Мрежното место вообичаено се состои од повеќе мрежни страници поврзани заедно на разбирлив начин. Името „мрежна страница“ е метафора за хартиени страници поврзани заедно во книга.
Елементи
Основниот елемент на мрежна страница е еден или повеќе текстуални документи напишани во HTML. Многу мрежни страници исто така користат JavaScript код за динамички приказ и Cascading Style Sheets (CSS) код за презентациско значење. Фотографии, видеа и други мултимедијални документи се исто така вметнати во мрежните страници.
Навигација
Секоја мрежна страница е определена од посебен URL. Кога корисникот внесува URL во неговиот прелистувач, елементите на таа мрежна страница се преземаат од мрежен опслужувач. Прелистувачот тогаш ги прикажува сите елементи во интерактивен визуелен приказ на корисничкиот уред.
Ако корисникот кликне или допре врска до друга страница, прелистувачот го повторува овој процес за да ја прикаже новата страница, која може да биде дел од моменталното мрежно место или некое различно.
Развивање
Од гледна точка на развој на мрежно место од серверска страна, постојат два вида на мрежни страници: статични и динамични. Статичните страници се вчитуваат од податотечниот систем на мрежниот опслужувач без никакви промени, додека динамичните страници мора да бидат создадени од мрежниот опслужувач непосредно, вообичаено црпејќи од база на податоци за да пополни мрежна предлошка, пред да ги испрати до корисничкиот прелистувач.
Монголски лак
Монголскиот лак е традиционално монголско оружје користено од војската на силното Монголско Царство. Тие се помали од денешните лакови што се употребуваат во Монголија за време на фестивали, особено на Надам фестивалот. Модерните лакови се поголеми и се дизајнирани според манџуриските лакови користени од кинеската војска за време на Кинг Династијата.
Конструкција
Античките и денешните монголски лакови се дел од азискиот тип на лакови. Основата на лакот е од дрво, со рог на врвовите свртени кон стрелецот. Исто така има има и животинско лепило за да се зацврсти конструкцијата. Лакот треба да чува од вода бидејќи лепилото се распаѓа при контакт со вода. Лакот може да биде прошаран со традиционални фигури и елементи од монголската култура.
Arco (arma)
Енгуре (општина)
Енгуре (Engures novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Врчак
Раде Врчаковски-Врчак — познат македонски пејач.
Животопис
Тој почнал да се занимава со музика откако се вратил од САД каде престојувал четири години, односно во 1999 година излегува неговата прва песна, „И повторно сам“ која е прифатена од публиката. Наскоро излегува и неговиот прв албум, „Како да побегнам од се“ кој исто така е прифатен и брзо распродаден. Но наскоро Врчак се откажува од музиката сакајќи да се посвети на медицинскиот факултет. Сепак во 2001 година настапува на Макфест со Андријана Јаневска пеејќи ја песната „Ден по ден“ и го освојуваат 2. место. Во 2003 повторно се појавува на Макфест но овој пат со Роберт Билбилов. Со песната „Тајните ангели“ го освојуваат 3. место. Во 2006 година Врчак повторно се враќа во музичкиот свет со албумот „Во твоето срце“, песните и албумот повторно се прифатени од публиката особено од старите обожаватели на Врчак. Исто така во 2006 се појавува и на Макфест и победува со песната „Седмо небо“, дует со Тамара Тодевска. Исто така во 2006 ја напиша песната „Нинанајна“ со која Елена Ристевска ја претставуваше Македонија на „Евровизија 2006“ во Атина и го освои 12. место. Неговата слава расте, охрабрен од обожавателите тој се појавува со нови песни во текот на последните месеци од 2006 и целата 2007. Во 2007 повторно настапува на „Макфест“ со Адријан Гаџа со кој ја испејаа песната „Недопирлива“ и освоија награда за најдобар сценски настап. Во 2008 пишува песна за изборот за песна на Евровизија. Песната е насловена „Во име на љубовта“, ја пее со Тамара Тодевска и Адријан Гаџа. Победуваат на изборот и одат на Евровизија, но за жал не успеале да се пласираат во финалето.
Музеј на современата уметност (Скопје)
Музеј на современата уметност — музеј на современата уметност во Скопје е сместен на самиот рид Кале, во непосредна близина на истоимената тврдина, со особена задршка на модернизмот. Изградбата на зградата на Музејот е започната на 5 април 1969 година и е завршена до 13 ноември 1970 година, кога свечено е пуштена во употреба. Градбата претставува донација од страна на Владата на Полска. Денес, овој музеј е единствената установа во Македонија, којашто собира и обработува документација за македонската уметност и прикажува значајни историски филмови. Зградата на музејот била реновирана по првпат од нејзиното отворање во 1970 година и отворена за посетителите со изложбата „Солидарноста - недовршен проект“ на 22 февруари 2014 година.
Историја
Идејата за формирање на ваков музеј возникнала по земјотресот во 1963 и големиот број на пристигнати уметнички дела, како солидарност од страна на меѓународните организации, музеи и поединци. Со цел да се сместат овие подароци, на 11 февруари 1964 година е донесена одлука за основање на Музејот на современа уметност. Бројот на дарувања и подароци се зголемил во последните неколку години, а во периодот од 1966 до 1970 г. бил изнајмен галериски простор за одржување на изложби. Поради зголемените потреби, во 1969 г., започнала изградбата на новата музејска зграда, којашто била свечено отворена на 13 ноември 1970 година.
Еден од главните негови основачи бил истакнатиот македонски историчар на уметноста, ликовен критичар,  професор Борис Петковски кој од 1964 до 1976 бил  и прв негов директор.
Под негово раководство, концепт, залагање, ентузијазам - Музејот на современа уметност, се здобил со богата колекција експонати од огромна важност, била изградена новата музејска зграда, а реализирани биле и над 250 значајни меѓународни изложби,.
Домашен елен
Домашниот елен е животно од класата цицачи, ред папкари, подред преживари.
Музеј на современата уметност (Скопје)
Архитектура
Зградата на музејот зафаќа вкупна површина од над 5.000 м2, а неа ја сочинуваат три поврзани објекти, во кои се распоредени салите за повремени изложби, просторот за постојана поставка, салата за предавања, библиотека и архива и другите простории. Надворешната површина околу Музејот служи за спроведвање на разни вајарски проекти. Во просториите на музејот се одржуваат изложби, настани поврзани со македонската и странската уметност, трибини, разговори со уметници, филмски прикажување и други културно-уметнички настани. Музејот, исто така, располага со драгоцена меѓународна збирка, која дава претстава за македонската современа уметност.
Домашен елен
Распространетост
Видовите од родот на елените особено се распространети во Европа, Северна Америка и Северна Африка, а некои се среќаваат на подрачјето на Индо-Малајската област(еленот аксис), и Јапонските острови (сика-еленот). Подвидот што е распространет на Балканскиот Полуостров, па и во Македонија е таканаречен домашен брдски елен (Cervus elaphus montanus Bot.). Сè до минатиот век еленот бил распространет на соодветни подрачја на Балканот. Заради мошне големите промени што се извршија во неговите живеалишта, денес се среќава само уште во Словенија, Хрватска и во Воденина. Постојат сигурни податици дека во нашата земја се одржал сè до денес единствено на планината Кожуф.
Музеј на современата уметност (Скопје)
Претставени уметници
Меѓу изложените дела, во музејот се претставени разни истакнати уметници на модернизмот и другите уметнички движења на XX век. Меѓу нив се вбројуваат следниве:
Домашен елен
Градба
Нашиот домашен елен е крупно животно.Должината на телото му изнесува околу 230 см, а височината околу 150 см. Наполно пораснат мажјак може да достигне тежина и до 300 кгр., додека женката е значително помал и нејзината тежина никогаш не преминала од 150 кгр. Мажјакот се нарекуна елен, женката кошута а младото еленче. Роговите, што всушност ги има мажјакот, почнуваат да му растат на 8-10 месеци по раѓањето, односно прво се формира основата на рогот наречена рожиште (високи4-8 см.). Првите рогови што прилегаат на шило, почнуваат да му растат дури од половината на втората година и се во облик на шила. Во месец мај на третата година овие рогови му паѓаат, а потоа му растат други, кои никогаш немаат парожоци(странични израстоци на рогот). Овие втори рогови на еленот му паѓаат во март наредната година и до август истата година му израснуваат трети, кои освен еден до два парожоци имаат и венец на роговите (проширување на основата на рогот). Во наредните години, на ененот редовно му паѓаат роговите кон крајот на февруари или во почетокот на март, а до јули му се развиваат нови, уште посилни, кои можат да тежат и до 15кгр. На овие подоцнежни рогови израснуваат голем број парожоци, кои според местото каде што се израстени се наречуваат: надочни, вметнати или волчјани и среднаци. Убавината и големината на роговите кај еленот зависат како од неговата возраст, така и од видот и квалитетот на исхраната.Возраста на елените не се утвртуда според бројот на парожоците, туку според истрошеноста на неговите заби.
Исхрана
Еленот како преживар се храни со ратителна храна. Поради тоа, тој најчесто пасе на шумските ливади, но при недостиг на сочна трева брсти, така што со откунување на млади фиданки и врвни папки на млади дрвја, понекогаш причинува штети на одделни шумски култури. Освен тоа еленот ги оштетува младите стебла за време на чистешето на своите рогови од мртвата покожилка (баст).
Употреба
Месото на еленот, а исто така и неговата кожа, имаат значителна употребна вредност. Сепак тој се одгледува заради роговите како ловечки трофеи.
Размножување
Еленот е полигамен вид и за време на парењето оплодува повеќе женки за кои се бори =естоко со другите елени. За време на парењето -месец август- елените во ловиштата рикаат, што е прв знак дека парењето започнало. Женката носи 280 ден, а раѓа едно до две млади во март-април.
Хулиета Кастељанос
Џулиета Кастеланос (родена на 8 јануари 1954 година) е социолог од Хондурас и декан на Националниот автономен универзитет во Хондурас (UNAH) од 2009 година. Кастеланос е позната по кампањата против насилството во Хондурас, фокусирајќи се и на нарко-картелите и на полициската корупција. Таа се залагала и за реформи во судството и во полицијата. Кастеланос ја основала Observatorio de la Violencia (Опсерваторија за насилство) во UNAH во 2004 година, центар што ја анализира статистиката на криминалот во Хондурас. Таа, исто така, била член на Комисијата за вистина и помирување, која имаше задача да ги разјасни фактите поврзани со пучот во 2009 година со кој бил соборен претседателот Мануел Зелаја.
Ран живот и образование
Хулиета Кастеланос Руиз е родена во Сан Франциско де Бесера, Оланчо на 8 јануари 1954 година во семејството на Рафаел Кастеланос од Санта Барбара и Ернестина Руиз од Оланчо. Таа пораснала во руралните полиња со шеќер во Хондурас. Во 1968 година, нејзиниот татко ѝ донел испит за прием во Нормалното училиште за девојки во градот Тегусигалпа. Била примена и дипломирала во 1973 година со диплома за настава. Во 1974 година таа освоила две стипендии за студирање социјална работа на Националниот автономен универзитет во Хондурас (UNAH) и општествени науки на Колеџот за наставници. По неколку години студирање, таа ги завршила студиите со диплома по социологија на Универзитетот во Костарика.
По завршувањето на студиите Кастеланос станала професор на УНАХ во 1978 година. Била раководител на Одделението за општествени науки и претседател на Здружението на наставници од 1997 до 2001 година. Кастеланос исто така служела како претседател на Здружението на професори на Универзитетскиот центар за општи студии (CUEG) во 1986 година, координатор на Опсерваторијата за насилство од 2005 година, консултант на Фондацијата Аријас за човечки напредок и Канцеларијата во Вашингтон за Латинска Америка (WOLA). и истражувачки соработник на Centro de Documentatión de Honduras (CEDOH). Таа е исто така членка на Меѓуамериканскиот дијалог.
13 години Кастеланос била авторка и на колумна во весник.
Канцелар на UNAH
Набргу по нејзиното назначување, претседателот Мануел Зелаја бил сменет со државен удар. За време на демонстрациите на студентите на Универзитетот, Кастеланос била турната од полицијата кога се обиде да ги спречи да го разбијат собирот. За време на нејзиниот мандат како ректор, таа се судрила со SITRAUNAH, синдикатот на вработените на Универзитетот, и била критикувана за отпуштањето на 60 вработени кои протестираа во просториите на Универзитетот во 2009 година. Кастеланос ја надгледувала изградбата на спортски комплекс, административна зграда и универзитетска клиника, за кои УНАХ инвестирал 1.500 милиони Л.
Четирите години на Кастеланос како ректор завршиле во април 2013 година. Таа останала привремен ректор и била реизбрана за уште еден мандат како шеф на универзитетот во септември 2013 година.
Кампања против насилство и корупција
Кастеланос била гласен застапник за полициските реформи и мерките за спречување на насилниот криминал во Хондурас. Таа се заложила за меѓународна комисија за надгледување на чистката на полицијата, идеја што била одобрена од Националниот конгрес. Кастеланос, исто така, се осврнала на политиката за оружје во Хондурас, повикувајќи ги вооружените сили на Хондурас да го уништат нелегалното огнено оружје, вклучително и АК-47.
Во октомври 2011 година, 22-годишниот син на Кастеланос бил киднапиран и убиен од националната полиција на Хондурас. Инцидентот го привлекло вниманието на степенот на корупција во полицијата во Хондурас. Кастеланос повикала да се прекине странската помош за полицијата и војската на Хондурас, барајќи тие „да престанат да го хранат ѕверот“.
Награди
На Кастеланос и била врачена инаугуративната награда Мартин Лутер Кинг, Џуниор на 20 април 2012 година на церемонија спонзорирана од Фондацијата Мартин Лутер Кинг, Џуниор и Институтот Хондурењо де Култура Интерамерикана.
Кастеланос ја добила Меѓународната награда за храбри жени во март 2013 година од американскиот Стејт департмент. Наградата ја доделиле американскиот државен секретар Џон Кери и првата дама Мишел Обама.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 800м краул во женска конкуренција
Натпреварите во 800м краул за жени во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 29 јули со прелиминациите и на 30 јули со финалето.
Хелен од Шведска (13ти век)
Елена од Шведска ( 1190 - 1247, шведски: Хелена ) била шведска принцеза и ќерка на шведскиот крал Сверкер II. Таа била мајка на шведската кралица Катерина. Подоцна била игуманија на опатијата Врета.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 800м краул во женска конкуренција
Рекорди
Пред натпреварувањата, светските и шампионатските рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту шампионатски рекорд беа поставени во ова натпреварување.
Хелен од Шведска (13ти век)
Биографија
Хелен Сверкерсдотер, единствената ќерка на соборениот крал, се школувала во опатијата Врета во времето на смртта на нејзиниот татко. Околу 1210 година, Хелен била една од жртвите на киднапирањата на Врета.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 800м краул во женска конкуренција
Прелиминации
32 пливачи учествуваа во 5 групи.
Хелен од Шведска (13ти век)
Биографија
Суне Фолкесон била една од двете династии кои биле ривали за шведскиот трон од 1130 година, додека Хелен била од другата, династијата Сверкер. Нејзините роднини не би го одобриле предлогот на Суне Фолкасон, кој бил син на гроф кој бил меѓу противниците на Сверкер во битката во која тој самиот паднал. Според народните преданија, Суне Фолкасон ја киднапирал Хелена и ја однела во замокот Имсеборг. Тие се венчале и две ќерки преживеале од нивниот брак; Бенедикта од Бјелбо и Кетрин Сунесдотер.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 800м краул во женска конкуренција
Финале
Финалето се одржа во 19:30.
Хелен од Шведска (13ти век)
Биографија
Во 1216 година, братот на Хелен станал крал Јован I од Шведска. Кога умрел без деца во 1222 година, Хелен и нејзините ќерки станале наследници на династијата Сверкер. Во 1243 година, нејзината ќерка, Кетрин Сунесдотер (околу 1215 – 1252) се омажила за кралот Ерик XI, со што конечно ги обединила двете шведски династии.
Дупло дно
Дупло дно — драмско дело напишано 1983 година од македонскиот драматург Горан Стефановски.
Хелен од Шведска (13ти век)
Биографија
Околу 1244 година, Бенедикте Сунадотер, помладата ќерка на Суне Фолкасон и Хелена Сверкерсдотер, била киднапирана од Лоренс Педерсон, судија од Естергетланд додека се школувала во манастирот Врета. Бенедикта наскоро била ослободена и се омажила со високиот благородник Свантеполк Кнутсон, Господарот на Виби.
Дупло дно
Ликови и сцени
„Дупло дно“ е драмски текст, театарска пасија во три става и кода
Ликови:
Драма за Јаков, револуционер, лудак и уметник и за едно семејство сочинето од Божо, министер за култура и книжевник, неговата жена Параскева, домаќинка и нивната ќерка Кристина, балерина и уметник изгубен во својот свет. Драма која ќе ви ги отвори очите и ќе ви покаже колку тоа од животот вие пропуштате. Сите општествени проблеми прикажани на еден поинаков начин, сместени во различно време на различно место, а сепак исти. ЈАКОВ: Дупло дно е подрум во главата. Таму ги криеме сите дупли планови, со која жена да се ожениме ако нашата загине во сообраќајна несреќа, како штедната книшка на брат ни да ја префрлиме на свое име ако тој ненадејно умре, таму се сите скришни прељуби, сè што сме премолчеле, што намерно сме заборавиле, таму е јасно кого колку мрзиме, таму ја криеме сета невера за она во кое јавно се колнеме дека веруваме и сета вера во она од кое јавно се откажуваме, таму се складиштата на суета и страста, нашиот мрак и пораз, таму сме без шминка, без вештачки вилици, без мидери, таму сме грди. Меѓу тоа ѓубре и отпад во нашата глава во длабок сон лежат оковани нашата вистина и слобода, нашата невиност и човечко достоинство. Такви дна имаат и државите, и цивилизациите. Никој не ги чисти. Растат. Ги напнуваат деветте тешки порти со по девет резиња и катанци. Во дуплото дно се шверцуваме самите себеси и го гледаме својот сопствен шверц како цариници на кои сè им е јасно, но кои не можат да поверуваат дека некој е толку безобразен самиот да се носи себеси, во куфер, илегално, преку сите дозволиви граници. Портите на дуплото дно се кршат со глава. Со психоза – артистика или психоза – шизоафектива или психоза – револуционариа. Главата се крши и крвари, како шампањско при поринување на брод. Историјата на светот е историја на дупнати дна. Еден ден дното и дуплото дно конечно ќе се спојат. Тогаш веќе ќе нема душевно болни уметници и терористи. Гледајте се право во очи. Седум секунди. 13 секунди. 15 секунди. Она страшното што го гледаме во огледало кога гледаме во себе е дуплото дно. Драма која барем јас никогаш нема целосно да ја сфатам. А, колку повеќе читам толку повеќе му се восхитувам на Стефановски. Ова е драма која на некого можеби ќе му го измени животот. Парче душа ставено на хартија. А, верувам дека со сценска изведба тоа парче душа може целосно да се пренесе врз публиката.
“Затоа што сум жив. Вам ви е сеедно. Луѓето копнеат да умрат. Основните копнеат да станат гимназијалци, гимназијалците студенти, студените копнеат да најдат работа, вработените да се оженат, оженетите копнеат по стан и да им пораснат децата за да можат мирно да се пензионираат, пензионерите копнеат по здравје, а сите копнеат да умрат и мртви копнеат повторно да се родат за пак да се условно живи, во нов расчекор со себе.”
“Ѕидот во вашата глава. Одбивам да сум жив по инерција, да дишам на шкрги. Одбивам да чекам како јаре пред Ѓурѓовден, како свиња пред Божиќ. Одбивам да шетам со цревата во раце, да гледам како нестручно ме оперирате, сечете и шиете, како ми гнојат раните и да се прашувам колку ли ќе ме боли кога ќе дојдам на себе. Не сакам седативи. Не сум купче протплазма. Имам волја и разум и ја преземам одговорноста за својот живот”
NGC 5589
NGC 5589 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Космос-2239
Космос-2239 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
NGC 5589
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5589 се споменува и како NGC 5588, UGC 9197, MCG 6-32-5, CGCG 192-4.
Космос-2239
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 2 април 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 825 килограми. Космос-2239 бил военoнавигациски сателит.
NGC 5589
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Космос-2239
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1000 км, а најмалото на 964.
NGC 5589
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5589 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5589 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 21 м 24,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 16' 14"".
Други поделби
Проучување на NGC 5589 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51300. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2552. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
NGC 1242
NGC 1242 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1242 се споменува и како MCG -2-9-12, VV 334, Arp 304.
Откривање
Објектот е откриен на 15 декември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1242 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1242 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 11 м 19,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 54' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 1242 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11892. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 917.
1914 во архитектурата
1914 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
NGC 3185
NGC 3185 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3185 се споменува и како UGC 5554, MCG 4-24-24, CGCG 123-34, HCG 44C, IRAS 10148+2156.
Откривање
Објектот е откриен во јануари 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3185 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3185 има привидни димензии од 2,1' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 17 м 38,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 41' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 3185 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30059. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1425. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
1913 во архитектурата
1913 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Цељски замок
Цељски замок (словенечки: Celjski grad), познат и како Цељски горен замок (Celjski zgornji grad) или Стар замок (Stari grad), — замок во гратчето Цеље, Словенија. Тој е поранешно седиште на цељските грофови. Се наоѓа на три рида кои се југоисточно од Цеље, каде што реката Савиња се тече низ долината Лашко. Денес, замокот е во постапка на реставрација. Некогаш било најголемото утврдување на територијата на Словенија.
Рана историја
Најраните извори за него датираат од 1322 година и го пишуваат како „purch Cylie“ (пурх Цилие, тврдина Цеље). Подоцна, замокот бил познат под различни имиња, меѓу кои и „фест Цили“ (vest Cili, 1341), „каструм Цилие“ (castrum Cilie, 1451), „гслос Оберцили“ (gsloss Obercili, 1468). Вреди да се одбележи дека името „Оберцили“ - Горно Цеље - се појавува само откако грофовите од Цеље изумреле. Неговото првобитно име било „град Цеље“ (во превод замок Цеље). Првата утврдена градба на местото (романскидворец) бил изграден во првата половина на 13 век од грофовите на Хојнбург од Корушка на камениот излив на западната страна на гребенот каде што стои замокот. Тој имал пет страни, или четири плус јужната страна, која била наменета за одбрана на градот. Првите пишани документи од замокот датираат меѓу 1125 и 1137 година, и најверојатно е изграден од страна на Грофот Гунтер. Во западниот дел на замокот има една зграда со неколку катови. Во источниот дел, постојат големи резервоари на вода. Источниот ѕид, кој го штити замокот од неговата најисложена страна, бил околу три метри подебел од остатокот на куртината. На врвот на ѕидот имал парапет и заштитена патека. Ова било вообичаено за министеријалските замоци од тоа време.
Санечки господари и цељски грофови
Првиот дворец најверојатно бил изгорен и уништен во борбите помеѓу санечките и ауфенштајнските господари. Санекските лордови објектот го реновирале, создавајќи ги градските ѕидини и пренесувајќи го влезот кон градот. Портата подоцна била преместена од северната страна од слободни луѓе верни на санечките господари. Тие му придодале на замокот нов куртина и го зајакнале со кула на северната страна, која го чувала влезот во внатрешната преграда, некаде пред 1300 година. Новиот ѕид достигнал бил пристапуван од природна карпа на исток до остатоците од претходниот ѕид на североисток. Влезот бил преместен на јужната страна, каде што е и денес.
Во 1333 година, замокот дошол во посед на санечките господари, кои од 1341 година наваму биле цељски грофови. Тие почнаа да ја преобразуваат тврдината во удобно живеалиште и нивна службено седиште. Околу 1400 година, тие додале четирикатна кула која подоцна била наречена Фридерикова кула (словенечки: Friderikov stolp, од зборот „bergfrid“, современ германски „bergfried“, средновековн поим за средишната кула на замокот). На источната страна на дворот се наоѓала висока трикатна станбена кула, која е најдобро зачуваниот дел од замокот по Фридериковата кула“. Меѓутоа, главната станбена зграда (палатиум), која имала и соби за жени, била во западниот дел на замокот. Овој дел од замокот завршува на тесната надворешната преграда и е во лоша состојба. На јужната страна на палатата, по параклисот во приземјето постоела кула, позната како Андреева кула (Andrejev stolp), која била посветена на Свети Андреј. Во средниот век, ѕидовите на замокот биле непробојни; напаѓачот ќе морал да се потпре на изгладнување на бранителите, но скриениот премин водел од замокот до блискиот амбар. Цељските грофови во овој период престанале да живеат во замокот, но тука стационирале кастелани со вооружена придружба. За време на земјотрес во 1348 година, дел од романскиот дворец, и карпата на која се наоѓала, била уништена. Уништениот дел бил повторно изграден и преместен кон дворот. Во 15 век, надворешната преграда била проширена на источната страна на гребенот до карпестиот излив. Овде, ѕидот е поврзан со моќна, петстрана кула. Во втората половина на 16 век, замокот повторно бил обновен. Ѕидовите во внатрешната и надворешната преграда биле повисоки, а дворот бил обновен. Современите делови на ѕидовите се одликуваат со стрелница од ренесанснoто време.
Средновековна германска империја
Првиот императорски одржувач Криштоф Унгнад, бил именуван во 1461 година. Вториот, Јуриј Апфалтрер, бил именуван само две години подоцна. Замокот стапил под грижата на Андреј Хоенварт во 1470. Кога го презел, се заколнал дека добро ќе се грижи за него и дека ќе го одржува во добра состојба. Ја извршувал оваа служба до неговата смрт во 1503 година. Ландау, владин администратор во Горна и Долна Швабија. Ландау ја добил функцијата од императорот Максимилијан I бидејќи му позајмил 10.000 круни. Ландау сè уште бил одржувач на замокот во 1514 година. Две години подоцна, Бернард Раунахер накратко ја зазел оваа положба, но императорот му наредил да му ја предаде власта на Гашпер Хербст и да се задоволи со приходите створени од Рудолфсверт (подоцна Ново Место). Следеле други одржувачи, од кои повеќето биле во исто време функциите видам и администратор на разни даноци. Важноста на замокот како тврдина брзо отстапила на неговата економска улога.
Цељскиот замок не бил само најважниот замок на територијата на денешна Словенија, туку и на сите Источни Алпи. Зафаќал површина од речиси 5500 м2. Од урнатините што останале и од приказите на замокот што преживеале, може да се направи подробна слика за тоа како изгледал некогаш. Во архитектонскиот развој на замокот биле употребувани неколку нови техники, кои биле модел за другите замоци во регионот под цељското влијание.
Замокот почнал да паѓа во распаѓање набргу откако ја изгубил својата стратешка важност. Приказот на Георг Матеус Фишер на замокот од 1681 година покажува дека Фридериковата кула повеќе немал покрив на крајот на 17 век. За време на обновувањето на долниот замок (делот најблиску до градот) во 1748 година, биле отстранети ќерамидите од покривот на замокот. Кога грофот Гејсрук го купил замокот во 1755 година, тој ја отстранил и покривната носечка конструкција. Најдобрите камења потоа биле повторно искористени во изградбата на Ново Цеље помеѓу Петровче и Жалец. Оттогаш, во замокот повеќе не можел да се живее во него и полека се претворил во целосна урнатина. Последните жители го напуштиле местото во 1795 година.
Во 1803 година, Андреј Горишек го купил замокот и почнал да го користи местото како каменолом.
19 и 20 век
Во 1846 година, управникот на Штаерска, грофот Викенбург, ги купил урнатините и им ги подарил на штаерсте имотници. Во 1871 година, интересот за урнатините почнал да се појавува, а во 1882 година цељското музејско друштво започнало со напори за обновување на замокот, кое продолжува до ден-денес. За време на Кралството Југославија, властите во Марибор ја препуштиле контролата над урнатините на месната општина, која дала голем придонес во зачувувањето на замокот. За време на Втората светска војна, урнатините биле напуштени, но напорите за преизградба продолжиле по војната. Во аглите на Фридериковата кула биле користени цементни блокови за да бидат заменени камењата што недостасувале. Направен е соодветно паркирање и пред влезот на замокот. На северната страна, ѕидот бил пробиен за да се создаде нов страничен влез за да се пресретне новата траса што била изградена таму и наречена Пеликанов пат (словенечки: Pelikanova pot).
21 век
Туристичкиот одбор на Цеље секоја година одржува настан насловен „Под ѕвездите на Цеље“ (словенечки: Pod zvezdami Celjanov) во замокот кон крајот на летото, на кој се прикажуваат претстави и прикази на животот во средниот век. Во замокот се одржуваат и музички концерти. Цељскиот замок секоја година го посетуваат приближно 60.000 луѓе. Во замокот е одржуван и годишен културен забавен настан „Вероникови вечери“ (Veronikini večeri), кој го носи името на ликот Вероника во словенечката опера „Вероника Десеничка“. Вечерта има различни концерти, театарски претстави и друга забава, а секоја година организаторот, во соработка со Општина Цеље, ги доделува „Вероникина награда“ за поезија и „Златник на поезијата“ (златен медал за поезија). Манифестацијата „Вероникини вечери“ е одржувана од 1996 година и оттогаш е воедно доделувана „Вероникината награда“. Наградата „Златник на поезијата“ е доделувана од 2004 година.
Основна запирка
Во математиката и информатиката, основната запирка претставува симбол кој се користи при запишувањето на броеви, со цек да се одвои целобројниот дел (лево од запирката) од дробен дел (десно од запирката). Ова е општ поим што важи за сите бројни основи. При запишувањето на броеви во декадниот систем (со основа 10) основната запирка се нарекува децимална запирка. Во бинарниот систем (со основа 2), таа се нарекува „бинарна запирка“.
Во некои земји, како англојазичните, се користи точка наместо запирка, која може да стои или на основната линија, или во средина.
Примери
Затоа, неговата декадна вредност ја пресметуваме вака:
Оттука гледаме дека 1101, што се наоѓа лево од основната зпирка, е бинарна претстава на декадниот број 13. Десно од основната запирка стои 101, што е бинарна претстава на декадната дропка 625/1000 (или 5/8).
Сикинос
Сикинос (Σίκινος) — остров во групата Киклади во Грција. Административниот остров припаѓа на округот Санторини во рамките на периферијата на Периферијата Јужниот Егеј, каде формира посебна општина со околните острови и карпи.
Природни услови
Сикинос е еден од средните Кикладични острови. Главниот град Атина е 180 км на север. Најблиските околни острови се на околу 10 км растојанија: Иос на исток и Фолегандрос на запад. Островот е слабо вовлечен и јасно планински.
Сикинос е еден од цикладните острови што се наоѓаат подалеку од копното, кој поради влажната средоземна клима предизвикува постојан недостаток на вода. Затоа Сифнос е сув и карпест, а флората и фауната се исто така посебни за оваа клима. На култивираните култури доминираат лозите и маслинките.
Историја
За Сиконос, како и за целиот Киклади, периодот на доцната предисторија, т.н. Кикладна цивилизација, зависна и блиска на Критската. За време на Стара Грција, Сикинос беше познат по своето вино, по што тогаш беше наречен „Оине“ („Вински“). После тоа со Сикинос управувал Стариот Рим, а потоа Византија. 1204 година г. по освојувањето на Цариград од страна на крстоносците, Кикладите паднале под власта на Венецијанците, под кои тие останале долго време, сè до 16 век, кога новиот господар станал Отоманското Царство. Населението Сикинос не било вклучено во најголемото грчко востание 20-тина години од XIX век, но островот веднаш отиде во новоформираната Грција. Сепак, развојот на новата држава не ја спречило големата емиграција на месното население во XX век. Во последните децении, ова е малку намалено од развојот на туризмот. Антички, островот содржел град со исто име. Се вели дека првично било наречено Оное од неговото одгледување на лозата, но го добил името Сикинос по син на Тоас и Оное. Веројатно бил колонизиран од Јонците. Како и повеќето други грчки острови, тој се предал на Ксеркс I во Грчко-персиските војни, но потоа бил дел од атинската поморска империја. Постојат остатоци од античкиот град сместен на возвишена и солидна планина.
Население
Главната популација на Сикинос е грчка. Денес има само околу 250 постојани жители, но порано имало многу повеќе. Тие живеат во две мали населби на островот.
Економија
Денес, економијата на Сикинос се заснова главно на туризам и морска храна, а помалку и помалку на традиционалното земјоделство (винова лоза, маслинки, помалку јужно овошје).
Ергљи (општина)
Ергљи (Ērgļu novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2006 година.
Националност
Националност е односот помеѓу личноста и државата од која потекнува и со нејзината култура и потекло. Националноста обезбедува контрола на личноста од страна на државата и негова безбедност.
Традиционално и според сите законски акти, народот на една држава одлучува за својата националност и етничка припадност. Денес, ваквите регулативи се сè повеќе зацврстувани но во пракса не се така сјајни. Така има Европска Конвенција за Националноста.
Зборот националност најчесто се сврзува со етничката припадност на поединецот, но често се сретнува и поврзаност на националноста со државјанството на поединецот.
Коса Бокчан
Коса Бокчан (1 јануари 1925 година во Берлин —– 21 ноември 2009 година во Белград ) — српски сликар кој живеел во Париз. Се омажила за Петар ОмАикус (Пјер Омцикоус).
Образование
Во 1928 година, кога Бокчан имала три години, нејзините родители се преселиле во Белград. За време на Втората светска војна, како тинејџерка, студирала сликарство кај Младен Јосиќ, а во 1944 година во ателјето на Зора Петровиќ. Потоа, Бокчан се запишла на Академијата за ликовни уметности во Белград, во класата на Иван Табаковиќ. Меѓу другите во класот биле Петар Омчикус (идниот сопруг на Бокчан), Миќа Поповиќ, Бата Михаиловиќ, Вера Божичковиќ, Љубинка Јовановиќ и Милета Андрејевиќ.
Кариера
Во 1947 година, Бокчан се приклучил на повоената југословенска уметничка комуна, Задарска група (група на Задар). Бокчан првпат ги изложила своите дела во 1950 година. Нејзината прва самостојна изложба била во 1952 година. Бокчан потоа се преселил во Париз со Петар Омчикус. Таа го направила Париз свој дом и ја имала својата прва изложба таму во 1954 година. Од 1960 година, таа редовно патувала во Вела Лука на Корчула. Бокчан има изложувано во Лил, Париз, Стразбур, Рим, Нанси, Нови Сад, Ниш, Загреб, Скопје и Титоград. Музејот на современа уметност во Белград одржа Бокчанска ретроспектива во 2001 година. Од 5 март 2010 до 27 април 2010 година, српскиот културен центар во Латинскиот кварт на Париз одржа Бокчанска ретроспектива. Бокчан бил објавен и како илустратор.
Драгољуб Боцинов
Драгољуб Боцинов — македонски воен генерал, втор началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија од 1993 до 1996 година.
Животопис
Драгољуб Боцинов е роден на 27 октомври 1933 година во, во семејството на Панчо и Марија Боцинови. Во 1950 година завршил гимназија во Струмица. Потоа се запишал на Воената поморска академија во Дивуље, НР Хрватска, која што ја завршил во 1954 година.
ЈНА (1954–1991)
Воената служба ја започнал во 1954 година во Пула, НР Хрватска како командант на реморкер во Југословенската воена морнарица со чин поморски потпоручник.
Во 1955 година бил назначен за помошник на командант на торпеден чамец, а во 1956 година бил унапреден во чин поручник на корвета. Од 1957 до 1961 година бил командант на торпеден чамец. Во 1958 година се оженил со сопругата Марија (1941–1999), а во 1960 година им се родил синот Александар Боцинов. Во 1959 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со сребрени мечеви. Во 1961 година бил назначен за помошник на командант на патролен брод.
Во 1963 година завршил противподморничка школа во Пула и бил унапреден во чин поручник на фрегата, т.е. капетан. Истата година бил преместен во Белград, но следната година се вратил во Пула. Од 1964 до 1966 година бил командант на патролен брод. Во 1965 година бил унапреден во чин поручник на боен брод, т.е. капетан 1. класа и бил одликуван со Орден на Народната армија со сребрена ѕвезда.