cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еван Фурније
Репрезентативна кариера
Фурније бил избран во француската репрезентација под 18 години со која учествувал на Европското првенство под 18 во 2009 година. Франција го освоила среброто, по поразот од Србија. Тој бил избран во најдобрата петорка од овој турнир за едно со Енес Кантер (кој бил прогласен за МВП), Дејан Мусли, Тони Простран и Јонас Валанчиунас.
Во јули 2011 година, тој играл за Франција на Европско првенство под 20 години во Шпанија. Французите претрпеле само еден пораз на во ова натпреварување, со 66-77 од Италија во полуфиналето, во кое Фурније уфрлил 19 поени со шут од игра 7 од 22, вклучувајќи и 1 од 7 за три поени; Фурније на крајот го освоил бронзениот медал откако французите ја победиле Русија. Турнирот го завршил со просек од 16,9 поени. и овде како и две години порано бил избран во најдобрата петорка на натпреварувањето заедно со најкорисниот играч шпанецот Никола Миротиќ, италијанецот Алесандро Џентиле, турчинот Фуркан Алдемир и црногорецот Бојан Дубљевиќ.
Во јуни 2013 година, тој бил избран од селекторот на сениорската репрезентација на Франција Венсан Коле во списокот од 17 играчи кои најверојатно требало да учествуваат на Европското првенство 2013, но отпаднал од конечниот состав.
Сепак околу година дена подоцна, на 16 мај 2014 година, тој бил вклучен во списокот од дваесет и четири играчи избрани за учество на Светското првенство 2014 во Шпанија. Фурније одиграл 9 натпревари на првенството просечно бележејќи 6,9 поени, 1,2 скокови и 1,3 асистенции.
Следната година Фурние учествувал на Евробаскетот 2015 во Франција. Французите биле поразени од Шпанија во полуфиналето, но сепак го освоиле бронзениот медал победувајќи ја Србија во натпреварот за третото место.
Фурније настапувал и на Светско првенство 2019, на кое Франција ги победила САД во четвртфиналето (со 22 поени на Фурније), пред да загубат во полуфиналето од Аргентина. Франција го освоила третото место победувајќи ја Австралија во натпреварот за третото место. По завршувањето на првенството, Фурније бил избран во идеалната петорка на турнирот.
Харслебен
Харслебен (Harsleben) — општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Џиро д’Италија 2014
Џиро д’Италија 2014 — 97. издание на Џиро д’Италија, една од трите големи трки во велосипедизмот. Започнала во Белфаст на 9 мај и поминала низ Северна Ирска и Ирска. Оваа година трката имала три денови за одмор, наместо вообичаените два и трката започнала во петок.
Трката била освоена од страна на Колумбиецот Наиро Кинтана од екипата. Второто и третото место им припаднале на неговиот сонародник Ригоберто Уран и Италијанецот Фабио Ару, соодветно.
Кинтана станал првиот Колумбиец кој го освоил Џиро. Исто така го освоил пласманот за млад возач. Во другите пласмани, возачот на, Насер Буани бил победник на бодовниот пласман, а возачот на Хулијан Аредондо го освоил планинскиот пласман. завршиле како победници на екипниот пласман, додека го освоиле екипниот бодовен пласман.
Екипи и возачи
Сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и се обврзани да испратат своја екипа. Како победници на италијанскиот куп во 2013 меѓу италијанските екипи, биле повикани на трката во октомври 2013. Во јануари 2014, трите преостанати специјални покани биле доделени преку гласање на друштвените мрежи, со избор на осум професионални континентални екипи. Поканите им биле доделени на екипите, и.
Екипи кои настапиле на трката биле:
*: Поканети професионални континентални екипи со специјални покани за трката.
Фаворити пред трката
Наиро Кинтана, Хоаким Родригес, Кедел Еванс, Ригоберто Уран се помеѓу главните кандидати за победа на трката. Други можни кандидати за победата се Доменико Поцовиво, Микеле Скарпони, Даниел Мартин, Иван Басо, Рафал Мајка и Пшемислав Њемјец.
Поредок
Дополнително, постои и бодовен пласман, кој се наградува со црвената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови доколку завршат на некое од првите петнаесет места на етапите. До минатата година, видот на етапата немала никаков удел во расположливите бодови — на секоја етапа можеле да се освојат исти бодови во ист сооднос. Од оваа година, етапите се поделени во пет категориии и за секоја категорија постои одреден број на бодови кои можат да се освојат за бодовниот пласман.
Постои и планински пласман каде се доделува сината маичка. Во планинскиот пласман, бодовите се добиваат доколку велосипедистите се искачат на врвот на некое искачување пред другите велосипедисти. Секое искачување е категоризирано како прва, втора, трета и четврта категорија, каде за повисоките категории постојат повеќе бодови. На „Чима Копи“, највисоката точка на трката, се доделуваат уште повеќе бодови отколку на оние искачувања од прва категорија. Четвртата маичка го претставува пласманот за млад возач каде се доделува бела маичка. Овој пласман се смета на истиот начин како генералниот, но тука влегуваат во игра само возачите родени по или на 1 јануари 1989.
Постојат два пласмани за екипите. Во пласманот Трофеј Брза екипа се сметаат времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа; водечката екипа е екипата со најниско вкупно време. Пласманот Трофеј Супер екипа претставува екипен бодовен пласман, каде најдобрите 20 возачи на секоја етапа заработуваат бодови (20 за првото место, 19 за второто, 18 за третото итн., сè до еден бод за 20. место) за нивната екипа.
Помали пласмани
Постојат и други помалку познати пласмани, чии предводници не добиваат специјална маичка на Џиро. Овие награди се пресметуваат на бодови собрани во текот на трите недели на трката. На секоја етапа има еден среден спринт. Средните спринтови носат бонус секунди за генералниот пласман, бодови за бодовниот пласман и бодови за пласманот на средни спринтови. Овој пласман бил познат со разни имиња во претходните години и претходно бил и временски пресметуван. Премио дела Фуга (Premio della Fuga) ги наградува возачите кои учествуваат во бегствата пред главната група. Секој возач во бегство со десет или помалку возачи добива еден бод за секој изминат километар во кој групата не била достигната.
Други награди се комбинираниот пласман, кој претставува збир на бодови добиен со собирање на местата на возачот во средните спринтови, планинските премини и етапните завршници. Пласманот Аѕури д’Италија е заснован на завршниот поредок, но бодови добиваат само најдобрите тројца на секоја етапа. Екипите исто така учествувата во пласманот фер-плеј.
Берн
Берн е главен град на Швајцарија. Со 128.041 жител тој е петтиот по големина град, по Цирих, Женева, Базел и Луцерн. Во пошироката урбана зона живеат над 660.000 жители и со тоа Бернската област е четврта најнаселена област во Швајцарија.
Градот Берн веќе со години се наоѓа меѓу неколкуте први места на листата градови по квалитетен живот. Покрај тоа, стариот дел од градот, кој е добро сочуван и извонредно уреден, е ставн на списокот на Светските градини на УНЕСКО.
Природни услови
Берн се наоѓа во средишниот дел на Швајцарија, подеднакво оддалечен од Германија, Франција и од Италија. Од Цирих, градот е оддалечен 125км југозападно, од Женева 165км североисточно, а од Базел 100км јужно.
Релјеф: Берн е сместен во центарот на Швајцарска висорамнина (450-600м. н. в.), која претставува „житница“ на државата и нејзин најгусто населен дел. Јужно од градот започнуваат да се издигаат првин пониските планини, а потоа (30-40км) и високите планини Алпи, кои тука се нарекуваат Бернски Алпи. Самиот град се наоѓа на реката Аре, на околу 540м надморска височина.
Клима: Климата во областа на Берн е претежно умерено-континентална, но поради значајната надморска височина има нешто поостар облик.
Води: Берн се формирал на брегот над округот на реката Аре, која овој дел од течението прави долина. Реката и градот заедно „прераснале“, па затоа реката Аре е и симбол на градот Берн.
Историја
Првите населби на местото на Берн се поврзуваат со времето од праисторијата и келтските племиња. Со почетокот на новата ера ова подрачје го населиле Римјани и основале населба на местото на претходното, задржувајќи го името Бренодурум, од кое е изведено денешното име за градот. Во подоцнежните векови ова населба станала опустошена.
Денешниот град Берн бил основан во 1191 година од страна на Бертхолд V нарекувајќи го по името на мечката која ја убил. Населбата брзо напредувала, па така во 1211 година ги добила градските права.
Најзначајна битка во Берн била против обединетото племе Бургундера од 1339 година, а веќе во 1353 година, градот со околината се придружил на сопствената Швајцарска конфедерација. Градот доста бргу станал најважно градско средиште на конфедерацијата.
Последната голема војна поминала низ градот во време на освојувањата на Наполеон во периодот помеѓу 1798-1815. Берн станал главен град на бернскиот кантон во 1831 година, а во 1848 година и на цела Швајцарија.
Во текот на XX век градот бил поштеден од какви било разорувања и отворен за сите луѓе, па бил место на бројни состаноци и самити на меѓународно ниво.
Население
Според проценките од 2008 година во Берн живееле приближно 129.000 жители, а во градската зона близу 350.000 жители. Според двете проценки, Берн е четврт град во Швајцарија. 21,9% од градското население го сочинуваат луѓе без швајцарско државјанство.
Јазик: Швајцарските германци традиционално го сочинуваат населението на градот и германскиот јазик во градот е службен како и во поголемиот дел од кантонот. Меѓутоа, градското население во текот на изминатите неколку децении станало, многу шаренолико, па на улиците на Берн се слушале бројни други јазици. Најчести други јазици се францускиот (3,9%) и италијанскиот (3,6%).
Вероисповед: Германците во 16 век го прифатиле протестантството. Меѓутоа, последните децении во градот многу се зголемил бројот на римокатолиците. Денешниот верски состав на градот е: протестанти 59%, римокатолици 20%, атеисти 13%, а муслимани, православци и евреи го сочинуваат остатокот.
Стопанство
Како главен град на држава Берн е првенствено управно, културно и образовно средиште, благодарејќи на извонредно убавиот стар градски алштат и важниот туристички центар. Во него се наоѓаат амбасадите и претставништва на повеќе од 120 земји. Многу мал процент од населението е вработен во индустријата и банкарството, сообраќајот, а посебно во споредба со другите големи градови во Швајцарија.
Знаменитости на градот
Стариот градски алштат на Берн во голем дел е сочувано од времето на средниот век и затоа од 1983 година се наоѓа под заштита на УНЕСКО на листата Културни градини на светот. Покрај стариот градски алштат со својата убавина е привлечна и долината на реката Аре со убавите крајбрежни делови, а исто така привлечен е и дипломатскиот дел на градот со многу управни згради. Покрај тоа, градот има многу мостови, кои го поврзуваат стариот дел од градот со новиот. Од нив се пружаат многу интересни у убави призори на реката и на градот.
Од позначајните споменици најголемо значење имаат:
Ен Хенслоу Барнард
Ен Хенслоу Барнард (1833–1899) била ботанички илистратор од 19 век.
Биографија
Ен Хенслоу е родена во 1833 година. Таа била најмладата ќерка на ботаничарот и професор на Универзитетот во Кембриџ, Џон Стивенс Хенслоу и Хариет Џенинс, која била ќерка на свештеникот Џорџ Леонард Џенинс и сестра на натуралистот Леонард Џенинс. Нејзината постара сестра Френсис Хариет се омажила за ботаничарот Џозеф Далтон Хукер, а еден од нејзините браќа, Џорџ, станал професор по ботаника.
Во 1859 година се омажила за воениот офицер Роберт Кери Барнард, кој бил син на стар пријател на нејзиниот татко. Имале осум деца.
Таткото на Барнард бил еден од првите професори на Универзитетот Кембриџ кој одржал илустрирани предавања, за кои користел илустрации во големина на постер. Некои од нив биле засновани на груби скици од Барнард кои потоа биле завршени од ботаничкиот уметник Волтер Худ Фич.
Таа придонела со табли во Ботаничкото списание на Кертис во годините 1879–1894 година. Таа, исто така, ги илустрирала лекциите за елементарна биологија на Даниел Оливер од 1864 година, која била изградена на ракопис оставен од нејзиниот татко. Се печатела неколку децении. Иако нејзиниот резултат не бил голем, таа се сметала за многу добар ботанички уметник.
Таа починала на 19 јануари 1899 година.
Мителнкирхен
Мителнкирхен (Mittelnkirchen; долногермански: Mittelskark) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во областа Алтес Ланд, една од најголемите области со овошни дрвја во Европа, непосредно сместена на реката Лие помеѓу градовите Штаде и Хамбург.
Рапешко Езеро
Рапешко Езеро — вештачко езеро во близина на селото Рапеш по коешто и го добило името. Создадено е на водотеци кои се влеваат во Маковска Река од нејзината лева страна. Езерото прбично било создадено за потребите на месните сточари, а денес служи и за одмор и рекреација.
Местоположба
Езерото се наоѓа од левата страна на Маковска Река, односно на левата страна од патот кој води од Маково до Рапеш. Оддалечено е 22,5 км од Новаци и 32 км од Битола.
Швисел
Швисел (Schwissel) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Требиц (Саксонија-Анхалт)
Требиц (Trebitz) — село и поранешна општина во округот Витенберг, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јули 2009, е дел од градот Бад Шмидеберг.
Географија и сообраќај
Требиц се наоѓа 17 километри југоисточно од Витенберг и околу од Преч, на северниот дел на Дибенер Хајде (област). Сојузниот автопат Б187 и железничката линија помеѓу Витенберг и Торгау поминува низ општината.
Минесота
Минесота (англиски: Minnesota) е сојузна држава од САД. Се наоѓа во централниот северен дел од земјата. Релјефот е претежно низински и мочурлив. Од Минесота извира и реката Мисисипи. Главен град е Сент Пол, а најголем е Минеаполис.
Требиц (Саксонија-Анхалт)
Спорт
Локалниот мото-клуб Требиц вози во мотокрос-првенството.
Акира Куросава
Акира Куросава (јапонски: 黒澤 明) е јапонски режисер, автор на околу 30 филмови. Тој се смета за еден од најзначајните и највлијателните режисери во историјата. Во 1990 година, тој добил „Оскар“ за животно дело.
Гаврил I Цариградски
Гаврил I Цариградски — Вселенски патријарх во период од неколку месеци во 1596 година.
Тој првично бил митрополит Солунски и близок соработник на патријархот Еремија II. Тој присуствувал на синодот одржан во мај  1593 година.
Избран за патријарх во февруари 1596 година, по смената на неговиот претходник, Матеј II, порди неговиот нелегален избор. СМетајќи го за способен прелат и неговото поставување за патријар се сметало како решение на бројните проблеми. .
Но наскоро се разболил, и во јули или август истата година починал. Гласините дека бил отруен, не се потврдени. По неговата смрт, за негов наследник е поставен митрополитот Атински Теофан I, во декември 1596 година.
Златко Вршковски
Животопис
Златко Вршковски е роден во 1959 година во Битола. Основно и средно образование завршил во родниот град, а Стоматолошкиот факултет го завршил во Скопје при Универзитетот Св. Кирил и Методиј во 1982 година, каде што и специјализирал во 1992 година. Од 1985 до 2005 работел во Медицинскиот центар „Д-р Трифун Пановски” во Битола, во службата за максило-фацијална хирургија, а од 2005 работи во ПЗУ „Максидент-Вршковски“.
Мија Леке Лофгрен
Еба Марија Ловиса (Миа) Лече Лофгрен, моминско Лече (10 октомври 1878 година во Лунд – 8 април 1966 година во Стокхолм ) била шведска новинарка, писателка и активистка за мир, позната по нејзиниот цврст став против националсоцијализмот и антисемитизмот, како и нејзиниот вклучување во помош за бегалците и хуманитарна помош.
Каон
Каон ( K-мезон) и ознака К — која група од четири мезони, карактеристична по квантниот број наречен чудност. Во кварковиот модел се подразбира дека тие се сврзани состојби на еден чуден кварк (или антикварк) или горен или долен антикварк (или кварк).
Мија Леке Лофгрен
Семеен и личен живот
Миа Лече Лофгрен е родена на 10 октомври 1878 година во градот Лунд во Јужна Шведска. Ќерката на Јакоб Вилхелм Ебе Густаф Лече (4 септември 1850 година во Хелсингборг - 29 јануари 1927 година во Стокхолм) и Вилхелмина (Минхен) Доротеа Фредрика Луиза Сагер (16 јули 1855 година во Линтруп, Данска - 28 април 1947 година), пораснала во Стокхолм во буржоаско семејство со блиски контакти со локалните академски и интелектуални кругови. Кога нејзиниот татко, зоолог, бил назначен за директор на универзитетскиот колеџ во Стокхолм ( Стокхолм högskola ), семејството се преселило во главниот град на Шведска. Во 1884 година бил унапреден во професор по зоологија. Друштвените мрежи на семејството биле прогресивни и либерални, опфаќајќи ги академиците, како и едукаторите, културните интелектуалци и политичарите, а на Лече Лофгрен, нејзината помлада сестра и на неколку браќа им овозможиле многу слободи во текот на нивното детство. Во 1890-тите била испратена да посетува Витлокска школа во Стокхолм, училиште со реформска педагошка наставна програма. Таа, меѓу другите, била подучувана од Елен Ки, која оставила трајно влијание врз феминистичките и политичките убедувања на Лече Лофгрен и ги воспоставила нејзините први контакти во индустријата за пишување и издаваштво. Во доцните 1890-ти Лече Лофгрен го продолжила своето образование со различни курсеви за јазик и пишување, иако не добила официјална диплома. Таа присуствувала и на предавања за прашањата на работничката класа и положбата на жената во општеството. На 6 октомври 1900 година, на 22-годишна возраст, се омажила за Фредрик Јалмар фон Фризен (28 јуни 1873 година во Форсмарк – 31 јануари 1947 година). Двојката имала син, Ото Бертил фон Фризен (4 јуни 1901 година во Стокхолм - 13 февруари 1990 година во Гетеборг ), кој подоцна стана лекар, како и ќерка, Ана Лиза фон Фризен. Нејзините подоцнежни пишувања откриваат дека бракот не бил среќен и во 1908 година парот поднел барање за развод. Процесот на разделување предизвикал донекаде јавен скандал и на крајот, Лече Лофгрен го изгубила старателството над своите деца и ѝ бил забранет каков било директен контакт со нив. Таа повеќе нема да ја види својата постара ќерка Ана Лиза бидејќи умрела додека била дете, но би можела повторно да воспостави контакт со нејзиниот син Ото Бертил откако тој ќе го достигнел своето полнолетство.
Каон
Каоните се покажале како изобилен извор на информации, за природата на основните заемнодејства, од нивното откривање во космичките зраци во 1947 година. Тие биле од суштинско значење, за воспоставувањето на темелите на стандардниот модел на честичната физика, како што е кварковиот модел на хадроните и теоријата за мешање на кварковите (подоцна теоријата е наградена со Нобеловата награда за физика во 2008 година).
Каоните одиграле значајна улога во нашето разбирање на основните закони за запазување: CP-нарушувањето, појава која ја создава асиметријата на набљудуваната материја-антиматерија во универзумот, откриена во каонскиот систем во 1964 година (што било потврдено со Нобелова награда во 1980 година). Понатаму, директното CP-нарушување било откриено во каонските распаѓања во раните 2000-ти години, од страна на експериментот NA48 во ЦЕРН и експериментот КТеВ во Фермилаб.
Мија Леке Лофгрен
Семеен и личен живот
Во летото 1909 година, Миа Лече Лофгрен се омажила за својот втор сопруг, познатиот адвокат, професор, а подоцна и министер за правда и министер за надворешни работи Елиел Јонас Лофгрен (15 март 1872 година во Питео – 8 април 1940 година во Стокхолм) со кој имала уште една ќерка. по име Ула Аманда.
Каон
Основни својства
мини|300x300пкс| Распадот на каон (К+) во три [[пиони (2, 1 ) е процес кој ги вклучува заедно слабото и силното заемнодејство.
Слаби заемнодејства: чуден антикварк на каонот се трансмутира во горен антикварк  преку оддавање на  бозони;   бозонот последователно се распаѓа на долен атикварк  и на горен кварк.
Силни заемнодејства : горен кварк оддава глуон  кој се распаѓа на долен кварк  и долен антикварк .]] Четирите каони се :
Мија Леке Лофгрен
Семеен и личен живот
Вклучувајќи се во шведскиот антинацистички активизам, Миа Лече Лофгрен се преселила во Гетеборг во 1940 година по смртта на нејзиниот сопруг за да биде поблиску до Торгни Сегерштет, главен уредник на весникот Гетеборгс Ханделсох Сјофартстидинг, со кого соработувала во напорот да се едуцира и алармира шведската јавност за германскиот фашизам и антисемитизам. Во 1950-тите, таа се вратила во Стокхолм, каде што продолжила да биде активна фигура во разни организации ангажирани во едукација за мир, помош за бегалците и други хуманитарни прашања.
Каон
Основни својства
Како што покажува кварковниот модел, укажува на тоа дека каоните создаваат два пара на изоспин; односно, дека тие припаѓаат на основното претставување на SU (2) наречена 2. Еден пар на чудност +1 го содржи и . Античестичките го создаваат другиот пар (со чудност -1).
Мија Леке Лофгрен
Новинарски и писателски активности
Откако повремено работела како преведувач за јавни и правни документи, Миа Лече Лофгрен го направила своето прво појавување како писателка во 1906 година, откако присуствувала на јавниот говор на Елен Ки на тема мир и хуманитарност. На враќање дома, таа била сведок на тоа како еден војник не успеал да поздрави поручник кој поминувал со должна почит, бил „виртуелно линчуван“ поради неговата небрежност, како што подоцна го опишала инцидентот во нејзината автобиографска работа. Назад дома, таа напишала антимилитаристичка статија што ја испратила анонимно до Илустрад Хвад Нит, очигледно по грешка бидејќи овој конзервативен весник навистина не се усогласул со нејзините политички убедувања. Со нејзината прва објавена статија, таа продолжила да испраќа написи и коментари до книжевното и женското списание Идун, како и до сатиричните списанија Kurre и Söndagsnisse.
Од 1906 до 1908 година била вработена во конзервативниот весник Vårt land како писателка на рецензии за литература за кои главниот литературен критичар на списанието, Карл Дејвид аф Вирсен, не бил заинтересиран, особено дела напишани од и за жени. Развивајќи лесен и привлечен стил на пишување, нејзините критики и повремените колумни и извештаи биле добро прифатени, бидејќи Лече Лофгрен дополнително го развила она што Елен Ки претходно го нарекла „огромна леснотија во обликувањето на шведскиот јазик“. Во однос на содржината, нејзините текстови честопати се занимавале со положбата на жената во шведското општество, како и нејзините размислувања за општествените и политичките случувања и личните искуства да се биде сопруга и мајка. Од 1916 година, таа исто така започнала да пишува колумни за Göteborgs Handels-och Sjöfarts-Tidning, чиј главен уредник Торњи Сегерштет веќе го познавала од претходната работа на либералниот периодичен Форум во Стокхолм.
Каон
Основни својства
[a] Силна квантно механичка состојба. Нема дефинитивен животен век (види ги белешките за Каон подолу)
Мија Леке Лофгрен
Новинарски и писателски активности
1930-тите и зголемената закана од нацизмот не само што имале влијание врз нејзиниот политички активизам во шведското мировно движење, туку и ја вратиле во новинарството. Таа ги зголемиla своите пишувачки активности за Гетеборгс Ханделс-ох Сјофартс-Тиднинг, заземајќи децидно антинацистички став и брзо развивајќи се во еден од најистакнатите политички гласови на весникот. Лече Лофгрен дополнително била активна како член на уредувачкиот одбор на Фонстрет (1931–1936), пишувала за весникот Morgontidning од Гетеборг (1933–1940) и станала популарна низ целата земја како колумнист за Idun од 1937 година наваму.
Каон
Основни својства
[b] Слаба квантно механичка состојба. Недостасува шминка на малото нарушување на ЦП терминот (видете ја забелешката за неутралните каони подолу).
Мија Леке Лофгрен
Новинарски и писателски активности
По смртта на нејзиниот сопруг во 1940 година, Миа Лече Лофгрен одлучила да се пресели во Гетеборг за подобро да работи со Торгни Сегерштет за прашањето на нацизмот и прогонот на Евреите, новинарите и другите критички гласови во германскиот Рајх. Нејзините напорни и остри анализи на меѓународната ситуација, како и опасностите од нацизмот и антисемитизмот во Шведска, ја заслужиле нејзината национална слава која трае до ден-денес.
Каон
Основни својства
[c] Масите на и се дадени како онаа на. Меѓутоа, познато е дека разлика помеѓу масите на и  од редот на 3,5 × 10-12 MeV/c 2 постои.
Иако и нејзината античестика  обично се создадени со јаката сила, тие се распаѓаат преку слабото заемнодејство. Последично, еднаш создадени двете подобро е да се сметаат како суперпозиции на две слаби квантни состојби кои имаат многу различни животни векови:
Мија Леке Лофгрен
Вклучување во мировен активизам, антинацизам и помош на бегалците
Во нејзиното последно дело Bokslut (Затворање), објавено во 1962 година, Миа Лече Лофгрен го свртела своето внимание на другата страна на политичкиот спектар, предупредувајќи дека комунистичките идеи може да се инфилтрираат во мировното движење - според нејзиното мислење, шведското мировно движење требало да остане строго не -партиски и да не се усогласуваат со некоја конкретна политичка партија.
Каон
Основни својства
(Погледајте ја дискусијата за неутрално каонско мешање подолу.)
Мија Леке Лофгрен
Вклучување во мировен активизам, антинацизам и помош на бегалците
Оставајќи богато наследство зад себе како еден од водечките гласови во шведскиот мировен активизам во текот на првата половина на 20 век, Миа Лече Лофгрен ги поминала своите последни години во Стокхолм до нејзината смрт во 1966 година.
Каон
Основни својства
Експериментални набљудувања направени во 1964 година, покажале дека К-долгиот ретко се распаѓа на два пиона што било причина за откривањето на CP-нарушувањето (види подолу).
Главни модови на распаѓање за :
Мија Леке Лофгрен
Автобиографски дела
Автобиографското дело на Миа Лече Лофгрен, објавено во шест книги во текот на речиси 30 години, се стреми кон книжевен квалитет, опфаќајќи ги и нејзините лични животни искуства, впечатоците од познатите современи личности, како и размислувањата и реакциите на политичките и општествените случувања.
Каон
Основни својства
Модовите на распаѓање за K- се конјугативно наелектризирани на оние споманти погоре во табелата.
Чудност
Во 1947 година, Џорџ Рочестер и Клифорд Чарлс Батлер од Манчестерскиот универзитет, објавиле две фотографии од Вилсоновата комора, од настаните предизвикани од космичките зраци, од кои едната покажува дека се работи за неутрална честичка која се распаѓа на два наелектризирани пиони, а другата покажува дека се работи за наелектризирана честичка која се распаѓа на наелектризиран пион и нешто неутрално. Проценетата маса на новите честички била многу груба, околу половина од масата на протонот. Повеќето примери за овие „V-честички“ доспевале доста бавно.
Првото важно постигнување било добиено во Калтех, каде што Вилсоновата комора била однесена на планината Вилсон, за поголема изложеност на космички зраци. Во 1950 година, биле пријавени 30 наелектризирани и 4 неутрални V-честички. Инспирирани од ова, во текот на следните неколку години биле направени бројни набљудувања на планините, а до 1953 година била усвоена следната терминологија: „L-мезон“ означувајќи мион или пион. „K-мезон“ означувал средна честичка, со маса помеѓу пионот и нуклеонот. „Хиперон“ означувал каква било честичка потешка од нуклеонот.
Распаѓањата биле исклучително бавни; типичен животен век бил од редот на 10−10 s. Меѓутоа, производството во пион-протонските реакции продолжило многу побрзо, со временска скала од 10−23 s. Проблемот на ова несогласување бил решен од страна на Абрахам Пајс, кој го претставил новиот квантен број наречен „чудност“, кој е заштитен од силните заемнодехства, но нарушен од слабите заемнодејства. Необичните честички се појавуваат обилно за време на „здруженото производство“ на една необична и антинеобична честичка заедно. Наскоро било покажано дека ова не може да биде мултипликативен квантен број, бидејќи тоа требало да овозможи реакции, кои никогаш не биле видени во новите синхротрони, кои биле пуштенби во употреба во Брукхејвенската национална лабораторија во 1953 година и во Лоренс Берклиевата лабораторија во 1955 година.
Нарушување на парноста
Две различни распаѓања биле пронајдени кај наелектризираните чудни мезони:
Живко Радевски
Живко Николов Радевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Каон
Нарушување на парноста
Следствената парност на пионот е P = -1, а парноста е мултипликативен квантен број. Поради тоа, двете конечни состојби имаат различни парности (P = +1 и P = -1, соодветно). Се мислело дека првичните состојби, исто така, треба да имаат различни парности, па оттука да бидат две различни честички. Меѓутоа, со попрецизни мерења, не била пронајдена разлика помеѓу масите и животните векови на секоја од нив соодветно, што покажува дека тие се иста честичка. Ова било познато како τ-θ загатка. Ова било разрешено само со откривањето на нарушување на парноста прислабите заемнодејства. Бидејќи мезоните се распаѓаат низ слаби заемнодејства, парноста не се зачувува, а двата распади се всушност распаѓања на истата честичка, сега наречена К+.
Живко Радевски
Животопис
Потекнувал од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште, а потоа работел како земјоделец. По ослободувањето на Скопје, стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа заминал на Косово да се бори во ликвидирањето на преостанатите балистички банди. Во составот на XV македонски корпус заминал за Срем, да учествува во завршните операции за ослободување на земјата. Во Срем завршил тримесечна воено-политичка обука. Бил учесник во големиот пробив на Сремскиот фронт. Потоа се борел за ослободување на Банова Јаруга, каде храбро загинал на 16 април 1945 година. Бил закопан на борбената позиција.
Каон
Мешање на неутрални каони
Овие осцилации најпрво биле истражувани од страна на Мареј Гел-Мен и Абрахам Пајс заедно. Тие ја земале предвид CP-инваријантноста за временскиот развој на состојбите со спротивна чудност. Во матричен запис тоа би изгледало:
каде што ψ е квантната состојба на системот, одредена од амплитудите на постоењето во секоја од двете основни состојби (кои се a и b за време t = 0). Дијагоналните елементи (М) на Хамилтонијанот се должат на силно заемнодејствувачката физика, која ја зачувува чудноста. Двата дијагонални елемента мора да бидат еднакви, бидејќи честичката и античестичката имаат еднакви маси, во отсуство на слаби заемнодејства. Елементите надвор од дијагоналата, кои ги мешаат честичките со спротивна чудност, се должат на слабите заемнодејства; CP-симетријата бара од нив да бидат вистински.
Мешање
Состојбата на квантизираните динамички системи се добиваат со дијагонализација на оваа матрица. Ова дава нови квантизирани динамички вектори, кои можеме да ги наречеме K1 кои се збир на две состојби на спротивната чудност, и K2, која е разликата. Двете се состојби на квантизирани динамички системи на CP со спротивни состојби на квантизирани динамички системи; K1 има CP = +1, и K2 има CP = −1 Бидејќи конечната состојба со два пиони, исто така, има CP = +1, само K1 може да се распаѓа на овој начин. К2 мора да се распаѓа на три пиони. Бидејќи масата на К2 е само малку поголема од збирот на масите на трите пиони, ова распаѓање се одвива многу бавно, околу 600 пати поспоро од распаѓањето на К1 на два пиони. Овие два различни начини на распаѓање биле набљудувани од Леон Ледерман и неговите соработници во 1956 година, утврдувајќи го постоењето на две слаби состојби на квантизирани динамички системи (состојби со одреден животен век при распаѓање преку слабата сила) на неутралните каони.
Овие две слаби состојби на квантизирани динамички  системи се наречени (K-долги) и  (K-кратки). CP-симетријата, која била претпоставувана во тоа време, наведува дека = K1 и  = K2.
Осцилации
Првичниот чист зрак на ќе се претвори во своја античестичка додека се шири, која ќе се врати назад во оригиналната честичка, и така натаму. Ова се нарекува осцилација на честички. Набљудувајќи го слабото распаѓање во лептони, било откриено дека секогаш се распаѓа во електрон, додека античестиката  се распаѓа во позитрон. Претходните анализи дале врска помеѓу степенот на добивање на електрон и позитрон од извори како што се  и нејзината античестичка. Анализата на временската зависност на ова полулептонско распаѓање ја покажува појавата на осцилацијата и овозможи определување на поделбата на масата помеѓу и. Бидејќи ова се должи на слабите заемнодејства, таа е многу мала, 10−15 пати од масата на секоја состојба.
Регенерација
Зрак од неутрални каони се распаѓа во лет, така што краткотрајниот исчезнува, оставајќи во зракот само чист долговечен. Ако овој зрак е истрелан во физичката супстанција, тогаш и неговата античестика  различно дејствуваат со јадрата. е подложен на квазиеластично расејување со нуклеони, додека неговата античестичка може да создаде хиперони. Поради различните заемнодејства на двете компоненти, квантната кохерентност меѓу двете честички е изгубена. Новиот зрак тогаш содржи различни линеарни суперпозиции на и. Таквата суперпозиција е мешавина од и ;  е регенериран со поминување на неутрален каонски зрак низ материјата. Регенерацијата била набљудувана од Оресте Пичони и неговите соработници во Лоренс Берклиевата национална лабораторија. Набргу потоа, Роберт Едеар и неговите соработници известиле за вишок на регенерација, отворајќи ново поглавје во  историјата.
CP-нарушување
Додека се обидувале да ги потврдат резултатите на Едеар, Ј. Кристенсон, Џејмс Кронин, Вал Фич и Рене Турлеј од Принстонскиот универзитет пронашле распаѓање на  на два пиони (CP = +1) во експеримент изведен во 1964 година, во Променливиот градиентски синхротрон во Брукхејвенската национална лабораторија. Како што беше објаснето во претходниот дел, ова побарувало претпоставените појдовни и конечни состојби да имаат различни вредности на CP, и оттаму веднаш навестуваат CP-нарушување. Другите објаснувања, како што се нелинеарната квантна механика и нова неоткриена честичка, наскоро биле отфрлени, оставајќи го CP-нарушувањето како единствена можност. Кронин и Фич добиле Нобелова награда за физика за ова откритие во 1980 година.
Произлегува дека иако и  се слаби состојби на квантизирани динамички системи (бидејќи имаат одреден животен век на распаѓање, по пат на слабата сила), тие не се сосема CP-состојби на квантизирани динамички  системи. Наместо тоа, за мали ε (се до нормализацијата),
и слично за. Така повремено се распаѓа како K1 со CP = +1, а исто така   може да се распадне со CP=-1. Ова е познато како индиректно CP-нарушување, CP-нарушувањето поради мешањето на и нејзината античестичка. Постои, исто така и ефект на директно CP-нарушување, во кој CP-нарушувањето се случува за време на самото распаѓање. И двата начини се присутни, бидејќи и мешањето и распаѓањето произлегуваат од истата интеракција со W бозонот и на тој начин имаат CP-нарушување, предвидено од CKM матрицата. Директното CP-нарушување било откриено при каонското распаѓање, во раните 2000-ти години од страна на NA48 и КТеV експериментите во ЦЕРН и Фермилаб.
1116 п.н.е.
1116 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1116. година пред новата ера, 116. од вториот милениум п.н.е., 16. од 12 век п.н.е. и седма од 1110-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4392 и 4393 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3634 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2644 и 2645 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 363 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1116 година се протега во 1520 и 1521, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1580 и 1581 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 573 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1790 и 1789 исламска година пред хиџра.
Нојенкирхен (Алтес Ланд)
Нојенкирхен (Neuenkirchen; долногермански: Neekark) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во областа Алтес Ланд, една од најголемите области со овошни дрвја во Европа, непосредно сместена на реката Лие помеѓу градовите Штаде и Хамбург.
Кучковски манастир
Кучковски манастир — македонски православен манастирски комплекс кој се наоѓа во скопското село Кучково.
Самата црква на манастирот потекнува од 1346 година, додека помошните објекти, конаците и самата камбанарија потекнува од крајот на век, кога целиот манастир бил обновен. Сместен е на рид над селото.
Местоположба
Манастирот се наоѓа северно од селото, сместен на рид над селото.
Монаштво
Во манастирот постоел монашки живот до 2014 година, кога починал последниот монах Наум.
Црква „Св. Ѓорѓи“
Црквата „Св. Ѓорѓи“ е главната манастирска црква во целиот комплекс, по која е и наречен целиот манастир. Иконостасот во црквата бил направен од страна на Петре Камењарката од кратовското село Лесново од делкан камен и е еден од ретките од тој вид во Скопско. Фреските во манастирската црква биле обновени од Петре Велешанецот со неговата тајфа. Впечатлив е целиот фрескоживопис на црквата.
Ауриол Батен
Ауриол Урсула Лујт Батен (родена Тејлор, 2 март 1918 година, во Питермарицбург - 2 јуни 2015 година, во Источен Лондон) била јужноафрикански ботанички илустратор.
Ауриол Батен се стекнала со дипл по ботаника на Универзитетот во Натал во Питермарицбург, а студирал уметност на Техничкиот колеџ Дурбан. По бракот се населила во источен Лондон и почнала да слика диви цвеќиња.
Ауриол Батен добила златен медал од Кралското хортикултурно друштво за нејзините илустрации во „Цвеќето на Јужна Африка“ и почесен докторат од Универзитетот Родос. Во нејзина чест биле именувани растенијата Lachenalia aurioliae, Albuca batteniana, Polycarena batteniana и Diascia batteniana.
Разгледи
Разгледи — македонско списание за литература и култура оформено во 1953-1954 година.
Историја
Првиот самостоен број на списанието „Разгледи“ бил објавен на 21 август 1955 година во уредништво на Јован Бошковски. Претходно списанието било објавувано како подлисток на „Нова Македонија“. Од 1959 година форматот и нумерацијата доживеале промени, а списанието почнало да излегува месечно. Во 1964 добива поднаслов - списание за литература, уметност и култура, а во 2005 поднасловот бил променет во - списание за литература, уметност, култура и духовност.
Списанието излегувало до 2011 година.
Уредници
Главни и одговорни уредници на „Разгледи“ биле авторите:
1957 — Владо Малески
1957 — Коле Чашуле
1964 — Димитар Солев
1977 — Благоја Иванов
1982 — Данило Коцевски
1987 — Александар Поповски
1990 — Данило Коцевски
Во уредувањето на „Разгледи“ учествувале авторите: Милан Ѓурчинов, Матеја Матевски , Атанас Вангелов, Александар Спасов, Влада Урошевиќ, Бранко Пендовски, Цане Андреевски и други. Во периодот на книжевните полемики, „Разгледи“ се востановило како бастион на модернистите, како противтежа на списанието за литература „Современост“.
NGC 4936
NGC 4936 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4936 се споменува и како ESO 443-47, MCG -5-31-28, AM 1301-301, IRAS 13016-3016.
Откривање
Објектот е откриен на 6 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 4 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 31' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 4936 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45174. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 370; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7250. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 82.
Тодесфелде
Тодесфелде (Todesfelde) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на места во Саксонија-Анхалт
Ова е список на географските различности во покраината Саксонија-Анхалт, Германија.
Градови
Види Список на градови во Германија
Стојан Радовски
Стојан Радовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Основно училиште заврши во селото, а потоа им помагал на домашните во земјоделската работа. Стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Учествувал во борбите на Косово, а потоа заминал за Срем, каде со успех завршил военополитичка обука. Одлично го совладал ракувањето со новоприменото оружје. Бил учесник во пробивот на Сремскиот фронт и во борбите сè до завршувањето на војната. Но, и потоа, кога во Југославија почнала обновата и изградбата на земјата, сè уште се борел за ликвидирање на одметнатите банди. Во една од многубројните борби против нив, загинал на 14 септември 1945 година.
Лесогорски
Лесогорски ( Лесогорский), до 1948 година Јаски ( рус Яски; Jääski; Jäskis) е населено место со административен статус на мало гратче ( посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е на крајниот северозапад на Ленинградската област и административно припаѓа на Виборшкиот реон. Според проценките на Националната статистичка служба за 2015 година во градот живееле 3 302 жители.
Има статус на населба од урбан тип, односно за мало гратче носи од 1940 година.
Географија
Градот Лесогорски се наоѓа на северозапад на Карелијска превлака, на левиот брег на реката Вуокса, недалеку од меѓународната граница меѓу Русија и Финска. Гратчето се наоѓа на околу 185 километри северозападно од Санкт Петербург.
Историја
Во пишани извори, населбата прво се споменува во текстот на Ореховскиот мир од 1323 година и според чии одредби некои територии во Новгородската територија биле предадени под управа на Швеѓаните (меѓу нив и месноста Јаски). Останала во границите на шведската држава сè до Руско-шведската војна од 1741-1743 година кога станала дел од Руската Империја. Во периодот од 1918 година до 1940 година населбата се наоѓала во границите на Финска.
По враќањето во Советскиот Сојуз во 1940 година, поранешното село Јаски доби административен статус на урбана населба во ранг на мало гратче, сè до 1960 година има функција на регионален центар. Откако Лесогорскиот регион беше распуштен во 1960 година, градот Лесогорск административно потпаѓа под администрација на Виборшкиот реон. Сегашното име го носи од 1948 година.
Индустрија
Во Лесогорски постои фабрика за производство на пластика и влакна. Има електроцентрала на Вуокса.
Транспорт
Лесогорски е поврзан железнички со Каменогорск, каде што има врска со старата пруга Виборг - Јоенсу. Има сообраќај во приградската област до Виборг. Продолжувањето на железничката пруга преку Светогорск до државната граница е неупотребено.
Лесогорски е поврзан со патишта со Каменогорск и Виборг, како и со Иматра преку границата преку Светогорск
IC 1317
IC 1317 — галаксија во соѕвездието Едро, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1317 се споменува и како ESO 261-?8.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јануари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1317 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 26 м 50,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -42° 50' 33"".
Други поделби
Проучување на IC 1317 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
470
470 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 470 година од новата ера, 470. од првиот милениум, 70. од V век и прва од 470-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5978 и 5979 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5220 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4230 и 4231 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1223.
NGC 7258
NGC 7258 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
470
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 470 година се протега во 3106 и 3107, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3166 и 3167 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1013. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 157 и 156 година пред хиџра.