cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Летен вргањ
Штетници и грабливци
Плодните тела на летниот вргањ (B.edulis) може да се заразат од паразитска габа слична на мувла (Hypomyces chrysospermus), позната како јадач на печурки, што се манифестира како бел, жолт или црвеникаво-кафеав памучен слој над површината на печурката. Некои пријавени случаи на болка во стомакот по потрошувачката на суви печурки се припишуваат на присуството на оваа мувла на телата на овошјето. Печурката се користи и како извор на храна на повеќе видови мушички, како и други инсекти и нивните ларви. Неидентификуван вид вирус бил пријавен дека има инфицирани примероци пронајдени во Холандија и во Италија; плодните тела погодени од вирусот имале релативно дебели стебла и биле со мали или без шапки, што доведува до името „болест со мала шапка“.
Летниот вргањ (Boletus edulis) е извор на храна за животните како што се голиот полжав (Ariolimax columbianus), Долгокосото глувче, црвена верверица, и, како што е наведено во еден изолиран извештај, лисички врапчиња.
Кулинарска употреба
Вкусот е опишан како вкус на орев и малку месен, со мазна, кремаста текстура и карактеристична арома што потсетува на кисело тесто. Младите, мали печурки се најмногу ценети од страна на гурманите, бидејќи големите честопати имаат пригодни отрепки (ларви од инсекти) и стануваат лигави, меки и помалку вкусни со возраста. Плодните тела се собираат со држење на дршката во близина на основата и нежно завртување. Сечењето на дршката со нож може да предизвика да скапе делот што останал во земјата и да се уништи мицелиумот. Триење и миење не се препорачува. Плодните тела се расипливи, главно поради високата содржина на вода (околу 90%), високото ниво на ензимска активност и присуството на флора на микроорганизми. Треба да се биде претпазлив при собирање примероци од потенцијално загадени или контаминирани места, бидејќи неколку студии покажале дека плодните тела можат да биоакумулираат токсични тешки метали како жива, кадмиум, цезиум и полониум. Биоакумулирани метали или производи на радиоактивно распаѓање на распаѓање се како хемиски потписи: хемиска и радиохемиска анализа може да се користи за да се идентификува потеклото на увезените примероци, и за долгорочно радиоеколошко следење на загадените области. Печурките се продаваат свежи на пазарите во лето и есен во Централна и Јужна Европа, и се сушат или конзервираат во други периоди од годината, и се дистрибуираат низ целиот свет во земји каде што поинаку не се наоѓаат. Тие се јадат и уживаат во сирова форма, посипени со путер, мелени во тестенини, во супи и во многу други јадења. "палачинки од вргањ, вргањ со домати, ризото со вргањ е традиционално италијанско есенско јадење. Печурките се одлика на многу кујни, вклучувајќи ги и провансалските и виенските. Тие се користат во супи и се консумираат бланширани во салати во Тајланд. Печурките исто така може да се замрзнат - или сурови или прво варени со путер. Бојата, аромата и вкусот на замрзнатите печурки значително се влошуваат ако се замрзнат подолго од четири месеци. Бланширање или натопување и бланширање како чекор за обработка пред замрзнување може да го продолжи животот во замрзнувачот до 12 месеци. Тие се исто така еден од ретките видови печурки кои се киселат и се продаваат комерцијално.
Во Франција, тие се користат во рецепти како што се „палачинки а ла борделез, пржени вргањи и вргањи со домати (cèpes à la Bordelaise, cèpe frits и cèpe aux tomates)“. Ризото од вргањ е традиционално италијанско есенско јадење. Порчини се одлика на многу кујни, вклучително и провансалски, и виенски. Тие се користат во супи и се консумираат бланширани во салати во Тајланд. Порцини исто така може да се замрзне - или суров или прво варен во путер. Бојата, аромата и вкусот на замрзнатите порцини значително се влошуваат ако се замрзнат подолго од четири месеци. Бланширање или натопување и бланширање како чекор за обработка пред замрзнување може да го продолжи животот на замрзнувачот до 12 месеци. Тие се исто така еден од ретките видови печурки кисела и продавана комерцијално.
Исушени
Летниот вргањ (Boletus edulis) е добро прилагоден за сушење - неговиот вкус се интензивира, лесно се реконструира, а добиената текстура е пријатна. Реконституцијата се прави со натопување во топла, но не зовриена вода околу дваесет минути; употребената вода е со арома на печурка и исто така може да се користи при последователно готвење. Сувите печурки имаат повеќе белковини од повеќето други најчесто консумирани зеленчуци, освен соја та. Дел од оваа содржина е несварлива, иако сварливоста се подобрува со готвењето.
Како и другите рачки и рачките можат да се сушат така што ќе се нанижат одделно на канап и ќе се закачат близу до таванот на кујната. Алтернативно, печурките може да се исушат со чистење со четка (не се препорачува миење), а потоа да ги ставите во плетена корпа. Друг метод е сушење во рерна од 25 to 30 C два до три часа, а потоа се зголемува температурата на 50 C додека не станат крцкави или кршливи. Откако ќе се исушат, тие се чуваат во херметички тегла. Важно за комерцијално производство, печурките го задржуваат својот вкус по индустриска подготовка во шпорет под притисок или по конзервирање или флаширање, а со тоа се корисни за производителите на супи или чорби. Додавањето на неколку парчиња суви печурки може значително да додаде вкус, и тие се главна состојка на сосот од тестенини познат како сос од картер (carrettiera). Познато е дека процесот на сушење предизвикува формирање на разни испарливи супстанции кои придонесуваат за аромата на печурката. Хемиска анализа покажа дека мирисот на исушената печурка е комплексна мешавина од 53 испарливи соединенија.
Комерцијална берба
Проценката од 1998 година укажува на вкупната годишна потрошувачка на летен вргањ (Boletus edulis) и тесно поврзани видови во светот (B.aereus, B.pinophilus, и B.reticulatus) може да биде помеѓу 20 000 и 100 000 тони. Приближно 2.700 тони (3.000 тони) биле продадени во Франција, Италија и Германија во 1988 година, според официјалните податоци. Вистинската потрошена количина далеку го надминува ова, бидејќи не се претставува неформална продажба или потрошувачка од колекционерите. Тие широко се извезуваат и продаваат во исушена форма, достигнувајќи до земји каде што не се појавуваат природно, како Австралија и Нов Зеланд. Автономната заедница Кастилја и Леон во Шпанија произведува 7.700 тони (8.500 тони) годишно. Во есен, цената на печурките во Северната полутопка обично се движи помеѓу 20 и 80 американски долари за килограм, иако во Њујорк во 1997 година, недостигот од плодни тела достигнал до 200 УСД за килограм.
Во околината на Борготаро во провинцијата Парма во северна Италија, четирите видови Boletus edulis, B.aereus, B.pinophilus, и B.reticulatus) се признати по својот супериорен вкус и официјално се наречени Печурки Борготаро (Fungo di Borgotaro). Тука овие печурки се собираат со векови и се извезуваат комерцијално. Заради глобализацијата на трговијата со печурки, поголемиот дел од печурките комерцијално достапни во Италија или извезени од Италија веќе не потекнуваат таму. Вргањите и другите печурки се увезуваат во Италија од различни локации, особено од Кина и земјите од источна Европа; овие честопати повторно се извезуваат под ознаката „Италијански печурки“.
Во Италија, прекинувањето на врската со локалното производство негативно влијаело на квалитетот; на пример, во 90-тите години на минатиот век, сувите вргањи печурки извезени во Италија од Кина содржеле видови од родот Tylopilus, кои се прилично слични по изглед и кога се сушат, тешко е да се разликуваат и од работниците на печурки и од миколозите за печурки. Видовите (Tylopilus) обично имаат многу горчлив вкус, што го пренесуваат на вкусот на печурките со кои се мешаат.
По падот на железната завеса и економските и политичките бариери што следеа, земјите од Средна и Источна Европа со локални традиции на берење печурки, како што се Албанија, Бугарија, Македонија, Романија, Србија и Словенија, се развиле во извозници на печурки, концентрирајќи се првенствено на италијанскиот пазар. Извезените вргањи и други диви печурки се наменети и за Франција, Германија и другите западноевропски пазари, каде што постои побарувачка за нив, но за собирање од комерцијални размери не. Собирањето на летниот вргањ (Б.edulis) станала годишна сезонска заработка и забава во земји како Бугарија, особено за многу ромски заедници и невработени. Недостатокот на контрола доведува до тешка експлоатација на ресурсот на печурки.
Како и многу други строго микоризални габи, и летниот вргањ (B.edulis) до денес обидите да се одгледува не успеале. Резултатите од некои студии сугерираат дека непознати компоненти на микрофлората на почвата може да бидат потребни за летниот вргањ за да се воспостави микоризална врска со растението домаќин.
Исхрана
Вкупната содржина на липиди или сурова маст сочинува 3% од сувата материја на печурката. Пропорција на масни киселини (изразена како А.% од вкупните масни киселини) се: палмитинска киселина, 10%; стеаринска киселина, 3%; олеинска киселина, 36%; и линолеинска киселина, 42%.
Компаративна студија за составот на аминокиселини кај единаесет португалски диви видови печурки за јадење покажало дека летниот вргањ има најголема содржина на вкупна аминокиселина.
Печурките летен вргањ се богати со прехранбени минерали, натриум, железо, калциум и магнезиум, со количини кои варираат во зависност од компонентата на печурката и според составот на почвата во географскиот регион на Кина каде што биле земени примероци. Тие исто така имаат висока содржина на витамини од групата Б и '''токофероли. ''' Летниот вргањ содржи значителни количини на селен, минерал во траги, иако биорасположивоста на селенот добиен од печурки е низок.
Фитохемикалии и истражување
Плодното тело на летниот вргањ (Boletus edulis) содржи разновидни фитохемикалии, вклучувајќи 500 mg ергостерол на 100 g сушена печурка, и ерготиоин. Овошните тела содржат бројни полифеноли, особено голема содржина на розмаринска киселина, и органски киселини (како оксална, лимонска, јаболкова, килибарна и фумарна киселина), и алкалоиди.
Арома
Ароматските соединенија кои им даваат својствен мирис на печурките B. edulis, содржат околу 100 компоненти, како што се естри и масни киселини. Во студија за ароматични соединенија, 1-октен-3-еден беше најраспространета хемикалија откриена кај сурови печурки, при што пиразините имаа зголемен ефект на арома и зголемена содржина по сушењето.
Стареселски замок
Стареселскиот замок ― замок во селото Старе Село, Пустомитскиот Реон, Лавовската Област, Украина. Овој замок, или тврдина, бил изграден од кнежевското семејство Острогски.
Нејзините првични дрвени утврдувања, првпат спомнати во 1448 година, биле уништени од Османлиите кои освојувале кон крајот на 15 век. Посигурна камена тврдина, наменета за одбрана на Барладскиот пат од Лавов до земјите на денешна Романија, била изградена во Стар Село во 1580-тите. Тие ѕидови биле пробиени и бескорисни од Козаците на Хмелницки за време на Опсадата на Лавов во 1648 година.
Извори
49.70194°N, 24.19472°W
Игнатиј Богоносец
Игнатиј е роден во Сирија. Кога Игнатиј бил дете, според преданието, Исус го зел во прегратка и на учениците им рекол: „Ако не бидете како деца нема да влезете во царството небесно.“ Поради тоа што Исус го носел во прегратка е наречен Богоносец.
Тој бил ученик на Јован Богослов, како и Свети Поликарп, епископот на Смирна. Игнатиј бил третиот епископ на Антиохиja и наследник на Еводиј Антиохиски. Богоносец се нарекува бидејќи според христијанските преданија, Името на Спасителот секогаш го имал во своето срце и постојано му се молел.
Во 106 година, императорот Трајан (98-117), по повод победата над Скитите, заповедал насекаде да се принесуваат жртви на паганските богови, а христијаните кои би одбиле да се поклонат пред идолите – да бидат убиени. За време на походот против Еермените и Партјаните во 107 година, императорот минувал низ Антиохија. Таму му кажале дека епископот Игнатиј отворено го исповедал христијанското учење. Тогаш Игнатиј доброволно се јавил пред императорот, за да спречи гонење против антиохиските христијани. Упорните молби од императорот Трајан – да принесе жртва на паганските идоли – свети Игнатиј решително ги одбил. Тогаш императорот го осудил да биде фрлен на ѕверовите во Рим.
На пат кон Рим, бродот кој запловил од Селевкија, запрел во Смирна, каде свети Игнатиј се сретнал со својот пријател – епископот Поликарп Смирнски. Од другите градови и села околу свети Игнатиј се собрале свештенослужителите и верните. Светителот Игнатиј сите ги советувал да не се плашат од смртта и да не тагуваат за него. Во своето послание до римските христијани, од 24 август 107 година, тој ги молел да содејствуваат со неговите молитви и да го молат Бога да го закрепне во претстојниот маченички подвиг за Христа. Од Смирна свети Игнатиј пристигнал во Троада. Таму добил радосно известување дека престанале гонењата против христијаните во Антиохија. Од Троада, свети Игнатиј отпловил во Неапол (во Македонија), а потоа во Филипи.
На патот кон Рим свети Игнатиј посетувал храмови, поучувал. Тогаш напишал уште шест посланија: до ефесјаните, магнезијците, тралијците, филаделфијците, до епископот Смирнски Поликарп. Сите тие посланија се зачувани до денес. Римските христијани го сретнале свети Игнатиј со голема радост и длабока тага. Некои од нив се надевале дека ќе го наговорат народот да се откаже од крвавата претстава, но светителот Игнатиј ги убедил да не го прават тоа. Откако ги преклонил колената, тој се молел заедно со сите верни за Црквата, за љубовта меѓу браќата и за престанок на гонењата против христијаните.
На 20 декември, во ден на пагански празник, свети Игнатиј бил изведен во Колосеумот. Тој се обратил кон народот: ''“Римски мажи, вие знаете дека сум осуден на смрт, не заради злостораство, туку заради мојот Еден Бог, кон кого со љубов сум приврзан и кон Кого стремам. Јас сум негова пченица и ќе ме смелат забите на ѕверовите, за да станам негов чист леб.''” Веднаш потоа биле пуштени лавовите. Преданието раскажува дека, одејќи кон местото на страдањето, свети Игнатиј постојано го повторувал името на Исус Христаос. Кога го прашале; зошто тоа го прави, свети Игнатиј одговорил дека го носи тоа име во своето срце, “а Оној што е запечатен во моето срце, Него со устата го исповедам”.
1589 во книжевноста
1589 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Cinderella (2015 American film)
Пепелашка е романтичен фантастичен филм од 2015 година, во режија на Кенет Брана, по сценарио на Крис Вајц, и копродуцент на Walt Disney Pictures, жанр Кинберг, Алисон Ширмур продукција и Бигл Пуг Филмс. Филмот е заснован на народната приказна и е адаптација во живо на истоимениот анимиран филм на Волт Дизни од 1950 година. Во него глуми Лили Џејмс како главниот лик, заедно со Кејт Бланшет, Ричард Меден, Холидеј Грејнџер и Хелена Бонам Картер.
Развојот за реимислување во живо на оригиналниот анимиран филм започна во мај 2010 година, со продуцентот Сајмон Кинберг прикачен на проектот. Кон крајот на јануари 2013 година, Брана се потпиша за режија, а Вајц беше ангажиран да го ревидира сценариото од Алин Брош Мекена. Во ноември 2012 година, кастингот започна со Бланшет како првата што се пријави; Џејмс на крајот беше избран за насловната улога во април 2013 година. Главното фотографирање започна во студиото Pinewood во Бакингемшир, Англија на 23 септември 2013 година, а заврши на 14 декември.
Пепелашка премиерно беше прикажана на 65. Меѓународен филмски фестивал во Берлин на 13 февруари 2015 година и беше објавена во кино во САД на 13 март 2015 година и во Обединетото Кралство на 27 март во стандардни и IMAX формати од Walt Disney Studios Motion Pictures. Заработи над 542 милиони долари ширум светот, со што стана филм со најголема заработка на Брана досега како режисер. Филмот доби позитивни критики од критичарите и беше номиниран за категориите за костимографија на 88. награди на Оскар, 21. награди за избор на критичарите и 69. филмски награди на Британската академија.
Александар Спирковски
Александар Спирковски (Прилеп, 20 јануари 1932 - Белград, 31 март 2011 ) — генерал-полковник на ЈНА.
Животопис
Роден бил на 20 јануари 1932 година во Прилеп во занаетчиско-трговско семејство. Детството и школувањето, од основно до гимназија ги поминал во Прилеп. Во 1948 година конкурирал за местото кадет на Военото противвоздушно училиште (подоцна Школа за активни противвоздушни артилериски офицери), а по тригодишно школување бил назначен за командант на вод во гарнизонот Ниш, каде што минал осум години, а во 1960 година бил преместен во Приштина и бил поставен за командант на противвоздушната батерија. Во 1964 година бил испратен во школа за усовршување која ја завршил во 1965 година како прв по ранг. Истата година успешно го положил приемниот испит за школување на Вишата воена академија, каде што истата година бил испратен на двегодишно школување, кога полагал и за чин мајор.
Во ноември 1991 година бил назначен за потсекретар за кадровски прашања во Сојузниот секретаријат за народна одбрана, на функцијата која ја извршувал до 31 август 1992 година и од која по 41 година делотворна служба се пензионирал. Карактеристично за генералот Александар Спирковски е тоа што од 41 година активна и делотворна служба 31 година поминал на командни позиции, од командант на вод до командант на армија и армиски област, што е реткост во офицерската кариера и уникатен случај во ЈНА. За успешното раководење и командување со единици, секогаш бил оценет со оцена „особено се истакнува“, неколкупати бил пофален, награден е со плакета на морнарицата на ЈНА и со престижната награда „22 декември“. Дополнително, повеќепати бил наградуван, од орден за воени заслуги до орден на Народна армија со лаворов венец, а бил и првиот повоен офицер на ЈНА одликуван со Орден на братството и единството, кој дотогаш бил исклучиво одликуван. на офицерите на ЈНА кои учествувале во Народноослободителната војна. Генералот Александар Спирковски двапати бил предвреме унапредуван, и тоа во чин потполковник и во чин генерал-потполковник. Покрај чисто воените должности, тој бил доста ангажиран и како општествено-политички работник, а бил и потпретседател на Југословенското спортско друштво Партизан.
По кратко и тешко боледување, починал на 31 март 2011 година во Белград.
Светска турнеја на UCI 2021
Светска турнеја на UCI 2021 — низа трки предвидени во сезоната 2021, кои вклучувале дваесет и девет друмски велосипедски настани во текот на сезоната 2021. Турнејата започнала со воведната етапа на Трка ОАЕ на 21 февруари, а завршила со Џиро ди Ломбардија на 9 октомври.
Настани
Календарот за 2021 година бил објавен во есента 2020 година.
Откажани настани
Поради логистички проблеми поврзани со пандемијата на КОВИД-19 покренати од страна на екипите во однос на патувањето во Австралија (вклучувајќи ги строгите обврски за карантин), трката Тур Даун Андер (19–24 јануари) и трката Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ (31 јануари) биле откажани. Организаторите на Тур Даун Андер одржале домашен велосипедски фестивал со повеќе трки во разни дисциплини. Во јуни, Гран при Квебек (10 септември) и Гран при Монтреал (12 септември) биле откажани поради пандемијата на КОВИД-19 во Канада. Во август, Хамбуршкиот класик (15 август) и Трката околу Гуангси (14–19 октомври) биле откажани по барање на нивните соодветни организатори, поради пандемијата на КОВИД-19.
Дополнително, од други причини, организаторите на Трката околу Калифорнија во САД, како и оние на Класикот Лондон-Сари во Велика Британија, не побарале регистрација на нивните трки во календарот 2021.
Планината Сент Виктоар и вијадуктот на долината Арк
Планината Сент Виктоар и вијадуктот на долината Арк е слика од  Пол Сезан, создаена во периодот помеѓу 1882 и 1885 година, денес е во  Метрополитен (музеј) во Њујорк (град).
Опис
Оваа слика е значајна не само по уметничките дострели, која ја открива севкупниот раскош на авторовиот тален но, значајна е и по тоа што во неа Сезан ги внел сите карактеристични елементи на неговата подоцнежна зрела фаза од која ќе произлезат низа негови антологиски дела значајни за ликовната уметност.
Во неа го напушта лесниот потез и светлината на импресионизмот и ги внел неговите карактеристични колористички јарки бои и потполно ја променил перспективата и композициската стварност во идејниот и творечки ракурс.
Оваа слика била темелот од која ќе произлезат негоите карактеристични мртви природи и Играчите на карти кои всушност не се слики во класичен смисол на зборот туку своевидно истражување на можностите и повеќеслојноста на ликовниот израз и мисла.
Многумина ова дело го вбројуваат во едно од најзначајните во Сезан.
1588 во книжевноста
1588 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Рам (езеро)
Рам (בריכת רם, "Brekhat Ram"; بحيرة مسعدة, "Buhāir Mas'ade") —  кратерско езеро во североисточниот дел на Голанската Висорамнина, во Израел. Езерото се наоѓа во близина на планината Хермон. Езерото се снабдува со вода по пат на дождовница и подземни извори и нема одливи. Името на хебрејски значи „висок базен“, а на арапски Масадејско езеро (по селото Масаде). Ова езеро и регионот е поврзан со етно-религиската група Друзе.
Геологија
Повеќето геолози веруваат дека езерото настанло во кратер на исчезнат вулкан.
Легенди
Според преданијата на Талмудот, Рам е едно од трите подземни извори, заедно со Хамат Гадер и Хамат Тиберијас, кои се отвориле за време на Големиот потоп (од времето на Ное) и не се затвориле по завршувањето на потопот.
Миле Апостолски
Миле Апостолски — македонски партизан, активист на комунистичкиот отпор во Вардарска Македонија, политички офицер и генерал-мајор во Југословенската народна армија.
Животопис
Апостолски е роден на 5 мај 1927 година во Галичник во семејството на Деспот и Марија. Во 1941 година завршил основно образование и гимназија во 1948 година. Во 1944 година се вклучил во комунистичкиот отпор во Вардарска Македонија. Бил политички комесар на чета и баталјон (1945-1953). Во 1953 година завршил пешадиско офицерско училиште. Потоа, до 1961 година бил заменик командант на полк за политичко и просветно образование. Во 1955 година дипломирал на Политичката школа на ЈНА, а во 1961 година на Вишата воена академија на ЈНА. Потоа бил назначен за офицер во Втората управа на ГШ на ЈНА. На оваа функција останал до 1967 година. Дипломирал на Академијата на Генералштабот Маршал Ворошилов во Москва (до 1966 година), а потоа студирал на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград. Началник на разузнавачкиот центар на Третиот армиски округ (1967 - 1969), како и началник на Втората управа за балканските земји (1970 - 1972). Помеѓу 1972 и 1975 година бил воен претставник на ЈНА во Москва. Во периодот од 1975 до 1977 година бил началник на II дивизија на Втората управа на Генералштабот на ЈНА, а од 1977 до 1979 година бил началник на 1. Оддел на истата управа. Помошник во задниот дел на командантот на Титоградската воена област (1979 - 1983). Помеѓу 1983 и 1985 година бил началник на Одделот за тули во Командната академија на копнените сили на ЈНА. Во 1985 година се пензионира во чин генерал-мајор.
Батангас
Барангас е покраина на Филипините која е сместена на југозападниот дел на островот Лузон во регионот Калабарзон. Главен град е Батангас Сити и се граничи со покраините Кавите и Лагуна на север и Кезон на исток. На запад излегува на Јужнокинеското Море. Во Батангас се наоѓа и познатото езеро Таал.
Јазик
Батангас е „срцето на јазикот тагалог“. Батангасите зборуваат на Тагалог, всушност на еден негов стар дијалект.
Музеи
Туристички бироа
Административна поделба
Батангас е поделен на 31 општини и 3 градови.
Кристина Гиленстиерна
Кристина Нилсдотер Гиленстиерна од Фогелвик (1494 – јануари 1559, замок Хорнингшолм) била шведска благородничка. Таа била мажена за шведскиот регент Стен Стур Помладиот и го предводела шведскиот отпор против Кристијан II од Данска по смртта на нејзиниот сопруг. За време на нејзиниот живот таа едноставно била нарекувана како „Лејди Кристина“, но во историјата станала позната како Кристина Гиленстиерна поради благородничката куќа на која и припаѓала.
Ран живот
Кристина Гиленстиерна е родена во семејството на Риксрад Нилс Ериксон (Гиленстиерна), Господарот на Тулгарн (исто така напишан со данскиот правопис Нилс Ериксен и презимената „Гиленстјерна“ од подоцнежните историчари) и Сигрид Ескилсдотер (Банер) од Венгарн, наследник на Линдхолм. Таа била правнука на шведскиот крал Чарлс VIII преку нејзината баба, принцезата Кристина Карлсдотер Бонде (1432-1493/1500), наследничка на Фогелвик, по кого била именувана. Нејзиниот дедо Ерик Ериксен од Демструп („Златна ѕвезда“) потекнува од Данска, но за време на борбата за власт меѓу Данска и Шведска, два формално обединети делови на Калмарската унија, тој се здружил со шведскиот барател, Чарлс VIII, кој го направил негов син. свекор и висок управител на судот на Чарлс. Со вториот брак на нејзината мајка, Кристина станала полусестра на Сесилија Мансдотер од Ека, а со тоа и тетка по мајка на идниот крал Густав I.
Кристина првпат била свршена со Нилс Геда (р. 1508), гувернер на Калмар и Лика, но бракот никогаш не се случил поради неговата смрт. На 16 ноември 1511 година во Стокхолм, таа се омажила за синот на шведскиот регент Сванте и внук на нејзиниот поранешен свршеник, Стен Стур помладиот. За време на нивниот брак имале пет деца: Нилс (1516-1528), Илијана (1514), Магдалена (1516-1521), Сванте Стенсон Стур (1517-1567), Ана (1518) и Густав (1520-1520).
Владеење на Стен Стур
Во 1512 година, Стен Стур го наследил својот татко како регент на Шведска по неговата смрт. Во овој период, Данска, Норвешка и Шведска биле формално дел од Калмарската унија преку лична унија под кралот на Данска, но во реалноста, Шведска била де факто независно кралство под „Регентите“ домородни високи благородници избрани да управуваат со земјата.
Изборот на Стен Стур за регент не поминал без противење. По смртта на неговиот татко, Стен имал само 18 години, а високиот советник Ерик Троле, кој ја поддржувал заедницата со Данска, првично бил избран за регент од страна на советот. Сепак, Стен ги искористил замоците и војниците што му ги доделил неговиот покоен татко и ја презел власта со државен удар: откако ветил дека ќе ги продолжи преговорите со Данска, Високиот совет го прифатил како регент наместо Трол. Во реалноста, целта на лордот Стен било да ја задржи Шведска независна од Данска. Тој го зел името Стур, наследство од неговата прабаба, бидејќи ја симболизирало независноста на Шведска како потсетник на Стен Стур постариот, третиот братучед на неговиот татко.
Регентот Стен веќе во 1504 година бил предложен за кандидат при изборот на нов шведски крал како замена за Јован, кралот на Данска, кој бил избран за крал на Шведска во 1497 година, но кој бил соборен во 1502 година. По смртта на Јован во 1513 година, повторно било предложено да се избере регентот Стен за крал на Шведска, наместо синот на Јован, Кристијан II од Данска, а Стен се подготвувал да организира избори, вклучително и барање за поддршка за нив од папата.
Се смета дека е најверојатно дека Кристина учествувала во државните работи и дејствувала како политички советник на нејзиниот сопружник, со оглед на нејзината подоцнежна улога. Во реалноста, Стен и Кристина веќе функционирале како крал и кралица на Шведска: до 1519 година, Педер Мансон, бискупот од Вестерас, го изразил своето изненадување во писмо од Рим до игуманијата Ана Гермундсдотер од опатија Вадстена дека Стен сè уште не бил крунисан и дека во современата Стокхолмска хроника, Кристина се нарекува „Нашата благодатна принцеза“. Со своите амбиции, тие станале природни непријатели на данскиот крал Кристијан II, чија амбиција била да биде избран за крал на Шведска и со тоа повторно да ја направи Шведска дел од Калмарската унија практично, а не само по име. Стен се вклучил во конфликт со надбискупот Густав Трол, син на неговиот претходен ривал Ерик Трол. Архиепископот побарал поголема автономија за црквата. Во 1516 година, Стен го опседнал Стакет, тврдината на архиепископот Троле, а кога Стакет бил заземен следната година, Стен ја демолирал тврдината, Трол бил заробен, затворен и сменет како архиепископ. Затворањето на архиепископ резултирало со изопштување на Стен Стур од страна на папата, кој му дал поддршка на Кристијан II во неговите планови против Стен Стур. Во Новата 1520 година, Кристијан II ја нападнал Шведска.
Бранител на Стокхолм
На 19 јануари 1520 година, регентот Стен бил смртно ранет во битката кај Богесунд. Лејди Кристина се појавила како лидер на партијата Стур и бранител на правото на нејзиниот син. Таа ја презела командата со градот и замокот Стокхолм во името на нејзиниот малолетен син и обезбедила поддршка од мнозинството од селанството и бургерската класа. Командантите на најважните тврдини на царството ѝ ветиле лојалност. Сепак, таа не успеала да обезбеди доволно поддршка од благородништвото: „Некои ја искажале својата волја да се борат за децата на лордот Стен, додека една партија ѝ ја одбила поддршката на сега Лејди Кристина, вдовицата на Лорд Стен, со градот Стокхолм и оние од нејзините следбеници. Таа честопати им пишувала дека треба да се обединат и да му се спротивстават на непријателот, таквите писма не биле земени предвид“. На 6 март 1520 година, неколку членови на Приватниот совет на Шведска се свртеле кон Кристијан II, избирајќи го за крал на Шведска во Упсала. Селанството од централна Шведска, разбудено од нејзиниот патриотизам, земало оружје и ги поразило данските освојувачи во Балундсас на 19 март и со најголема битка конечно било поразено во крвавата битка во Упсала, на 6 април.
Кон крајот на мај, данската флота пристигнала и градот Стокхолм бил опколен по копно и море од Данците под водство на Кристијан II. Непосредно пред тоа, Кристина успеала да го испрати својот најстар син, седумгодишниот Нилс Стенсон Стур на безбедно во Данциг во Полска со пратеник на чело со канцеларот на семејството Стур, Педер Јакобсон (Сунанвадер). Ова било направено за да се склучат преговори со Сигизмунд I Стариот и Ханзата за поддршка против Данска. Во нејзината амбасада во Данциг, таа изјавила дека ќе управува со царството додека нејзините синови не станат полнолетни и можат да ја преземат регенцијата. Таа имала поддршка од бургерите од Стокхолм, кои ја нарекувале нивна принцеза. Лејди Кристина ја презела командата и цврсто се држела во Стокхолм, додека второто упориште на Шведска, Калмар, било заповедано и брането и од вдовицата на нејзиниот гувернер, Ана Ериксдотер (Билке), на ист начин.
На 7 септември 1520 година, по четиримесечна опсада, Кристина била подготвена да капитулира во замена за писмо за амнестија. Во писмото за амнестија издадено од Кристијан II, била извлечена амнестија од најексплицитен и апсолутен карактер за самата Кристина, нејзиниот починат брачен другар и сите нивни следбеници за сите акти на отпор против самиот Кристијан II, неговиот татко кралот Џон и неговиот дедо Кристијан II пред него, без оглед на сите дела против епископот Троле. Лично, на Кристина и биле доделени замокот и округот Хеме, државата Кумо во Финска, замокот Хорнингшолм во Седерманланд и имотот Ексјо во Смоланд.
Стокхолмска крвава бања
На 1 ноември, Кристијан II бил прогласен за крал Кристијан I на Шведска, по што следело неговото крунисување во Сторкиркан од вратениот надбискуп Густав Троле на 4 септември. По крунисувањето следеле тридневни свечености на кои присуствувало и шведското благородништво, при што тој танцувал со Кристина на балот.
На 7 ноември, кралот Кристијан го повикал шведското благородништво на состанок во престолот во замокот Стокхолм. Кога состанокот бил отворен, вратите биле затворени и чувани, а надбискупот Троле ги обвинил неа, нејзината мајка, нејзиниот покоен брачен другар и следбениците на Стуре за неговото затворање и побарал компензација и казна. Лејди Кристина зачекорила и го истакнала фактот дека затворањето на епископот Трол е одлука донесена од обединетиот парламент: сите го потпишале предлог-законот за затворање, ставајќи ја одговорноста на целата област и оневозможувајќи обвинување и казнување на одреден поединец за одлуката. Понатаму, амнестијата дадена од кралот како термин за нејзино предавање го оневозможило кралот да ги казни за нивните постапки против него и неговите следбеници. Таа изјавила дека има доказ бидејќи протоколот од состанокот во 1517 година, кога било одлучено за отстранување на Трол, бил таму: документот со потписи потоа бил претставен на кралот. Поради амнестијата, Швеѓаните сега ја сметале работата решена. Меѓутоа, Кристијан нашол дупка, која Швеѓаните ја превиделе. Претходно советуван од Дидрик Слагек и Јенс Андерсен Белденак да не го држи својот збор пред еретиците, тој изјавил дека затворањето на архиепископ е злосторство против црквата и дека монархот нема јурисдикција да помилува некого за ерес. Всушност, ова значело дека кралот всушност можел да ги погуби учесниците во бунтот против него и покрај амнестијата, со тоа што црквата ќе ги суди за ерес наместо обвинети за предавство од страна на световниот суд. Ова резултирало со злогласната Стокхолмска крвава бања врз следбениците на Стен Стур.
Меѓутоа, данската власт во Шведска била загрозена од нејзиниот внук Густав Васа, кој наскоро станал водач на шведската ослободителна војна. Во пролетта 1521 година, Кристина и нејзината полусестра Сесилија (мајката на Густав) биле принудени да му напишат писмо на Густав Васа да го убедат да и се предаде на Данска.
Данска
Кристина била заробена во замокот Стокхолм до август 1521 година, по што нејзините деца, мајка ѝ, конечно, сите биле префрлени во озлогласената „Сина кула“ на замокот Копенхаген заедно со голем број други жени и деца. Таму во септември им се придружила самата Кристина и нејзините ќерки.
Во хрониката на Пер Брахе Постариот, заробеништвото на шведските благороднички во Данска било опишано: „Тие беа лишени од храна и пијалак [...]. Едвај им се даваше доволно секој ден за да си ги задржат животите, но тие и работеа за да бидат нахранети“: шведскиот крал Густав I го користел нивниот третман во заробеништво во неговата пропаганда против Кристијан II и тврдел дека данскиот монарх ги изгладнувал жените и децата кои само преживувале. Без оглед на вистината за ова, потврдено е дека многу од затворените жени и деца умреле, меѓу нив и ќерката на Кристина, Магдалена, полусестрата Сесилија и внуката Емерентија, иако причината за смртта е наведена како чума, во тој момент се користила за класифицирање на многу други болести. Сепак, еден извор тврди дека Кристина, за разлика од другите заложници, не била затворена во Сината кула, туку во Калундборг, што е потврдено дека била таму барем кога шведскиот крал подоцна преговарал за нејзино ослободување.
По околу две години затвор, политичката ситуација се променила. Во јануари 1523 година, Кристијан II бил сменет од страна на Фредерик I од Данска, а внукот на Кристина, Густав I од Шведска, го презел Стокхолм од Данците како водач на шведската ослободителна војна и бил избран за крал на независното шведско кралство. Во летото 1523 година, кралот Густав поднел барање за нејзино ослободување на Фредерик I преку Ханзата. Во тој момент, Кристина се помирила со епископот Густав Троле во Роскилде.
Борба за моќ со Густав I
Во летото 1524 година, кралот Густав бил информиран од градоначалникот на Росток и данскиот совет дека Кристина планира да се омажи за Сорен Норби, Големиот адмирал на Данска и следбеник на соборениот дански крал Кристијан II, во замена Норби да ја искористи својата флота и воено знаење. да и помогне да го освои шведскиот трон за нејзиниот син. Овие планови биле сметани за закана и од новиот дански монарх Фредерик I, како и од кралот Густав, а Густав се сомневал дека таа била наведена да верува дека „таа и нејзините деца ќе дојдат да управуваат со царството“ со помошта на таков брак и дека „Лејди Кристина и нејзината партија и следбеници кои се обидуваат да ја наградат, со такви зли заговори и предавства, сета добрина и добри дела што ние [...] им ги покажавме“.
Во март, се случил првиот од далекарлскиот бунт организиран од Кнут Микелсон и поранешниот канцелар на Кристина, Педер Јакобсон, кој го прославил владеењето на семејството Стур, за разлика од она на Густав Васа. Бунтовниците наводно стапиле во контакт со Сорен Норби, кому во истиот месец Кристијан II му ветил дека ќе биде негов гувернер во Шведска доколку го собори кралот Густав. Во април, Норби се шпекулирал дека е на пат кон Блекинге со флота, по што тој започнал напади со својата флота од неговата база во Готланд. Кралот Густав го испратил Беренд фон Мелен, оженет со неговата роднина Маргарета и гувернер на замокот Калмар, да се бори против Норби. Меѓутоа, фон Мелен ја скршил својата лојалност кон кралот и се здружил со Сорен Норби, предавство за кое кралот ја обвинил својата роднина Маргарета фон Мелен. Набргу потоа, Кристина го испратила својот син Нилс кај фон Мелен во замокот Калмар, и очигледно се верувало дека фон Мелен ќе му помогне на Нилс да се обедини со Норби. Во странство се шпекулирало дека Сорен Норби и Беренд фон Мелен ќе ја освојат Шведска заедно бидејќи биле „преку нивните сопруги многу поврзани“ со Шведска. Во овој момент, брачната двојка фон Мелен заминала за Германија, оставајќи ги Нилс и гарнизон во Калмар, кој бил опсаден од трупите на Густав I, додека самата Кристина се чини дека е уапсена. Во мај, далекарските бунтовници му замериле на кралот Густав што ја затворил Кристина и го избркал нејзиниот син Нилс од земјата и побарале слобода на Кристина.
Меѓутоа, на 20 јули 1525 година, бунтот бил задушен кога Нилс, синот на Кристина, бил заробен од кралот Густав по неговата победа во опсадата на Калмар. Кога Норби преговарал да ја предаде својата лојалност на новиот крал на Данска, Фредерик I, едно од неговите барања било да обезбеди помош од Фредерик I за да обезбеди ослободување на Кристина од затворот на Густав.
Во официјалната хроника на кралот, постариот син на Кристина, Нилс, се тврди дека умрел во годината на повторен брак на неговата мајка. Во 1527 година, сепак, второто од Далекарлските востанија избувнало во опозиција со воведувањето на Густав протестантската реформација во Шведска, и лидерот на бунтот беше т.н. „Дајункерн“, (На младо момче од Даларна), кои тврделе дека се Нилс Стур, 15-годишниот постар син на Кристина. Современите истражувања покажуваат дека Дајункерн навистина бил Нилс, синот на Кристина. Густав ги поразил бунтовниците, а Даљункерн побегнал во Норвешка, а потоа во Германија, каде што бил уапсен во Росток. Во август 1528 година, кралот Густав ја натерал Кристина да издаде официјална изјава дека Даљункерн не е нејзин син. За да го погубат Дајункерн, Густав I ја натерал Кристина да напише изјава во која изјавила дека од сите синови што ги имала со регентот Стен, единствениот жив син бил Сванте. Зачуваните документи покажуваат дека првата верзија на писмото на Кристина била напишана внимателно и само побарала од властите во Росток да го испратат лицето кое тврди дека е Нилс на испрашување во Шведска: во конечната верзија на писмото, кое на крајот било испратено, сепак, таа изјавила дека тој бил крадец и измамник и побарала да биде погубен на лице место. Се смета дека најверојатно е дека таа го напишала писмото под притисок.
Подоцнежен живот
Нејзиниот втор син Сванте, според традицијата, бил свршен за нејзината роднина Маргарет Лејонхуфвуд, која сепак била договорена да се омажи за кралот во 1536 година. По бракот на Маргарет со кралот, на Кристина и на другите роднини на новата кралица им биле доделени некои привилегии, како што е правото на дел од парите од казните исплатени на круната. Забележано е дека таа очигледно присуствувала во судот за време на мандатот на Маргарет како кралица, бидејќи таа, заедно со мајката на Маргарет, Еба Ериксдотер Васа, често се наведува дека ги завземала најдобрите соби до кралицата. Дали некогаш и била дадена судска канцеларија не е познато. Потврдено е дека таа накратко била одговорна за дворот на кралските деца помеѓу смртта на кралицата Маргарет во 1551 година и бракот на кралот со кралицата Катарина Стенбок во 1552 година. Кристина починала во јануари 1559 година во замокот Хорнингшолм
NGC 3590
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3590 се споменува и како OCL 852, ESO 129-SC14.
Откривање
Објектот е откриен на 4 февруари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3590 е од видот II1p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,2 m. NGC 3590 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Бисерна Пештера
Бисерна Пештера — пештера во југоисточна Србија, на левиот брег на Топоничка Река, во близина на бањата Топило, 25 км од Ниш.
Одлики
Оваа пештера досега не била истражена, најмногу затоа што во 80-тите години била каптирана за потребите на Моравскиот водовод, а влезот во пештерата бил заѕидан. Откако системот за водоснабдување е вон употреба пред неколку години, влезот е повторно отворен, но досега не се направени никакви истражувања.
Она што е познато е дека пештерата во почетниот дел има неколку поголеми сали со езера. Пред затворањето, во пештерата е пронајден подвид на слепи ракчиња Trisconiscus bononiensis, подвид што потекнува од оваа пештера, кој не постои на ниту едно друго место во светот, но не е познато дали успеал да преживее поради затворањето на пештерата.
Те Бо
Те Бо е аеробична техника која стана популарна во деведесеттите. Развиена е од теквондистот Били Бленкс и е една од првите кардио-бокс програми која ужива комерцијален успех. Оваа програма ги користи техниките на боречките вештини на брзо темпо и е создадена да го промовира фитнесот. Името е спој од теквондо и боксување.
Историја
Бленкс ја развил оваа рутина во 1976 година со комбинирање на елементите од неговата боречка вештина и боксување за да создаде еден комплетен тренинг режим. Во текот на 1990 година серија од снимки била масовно презентирана на јавноста. До 1999 се продадени 1.5 милиони копии на видеата преку нивното промовирање на телевизијата infomercial. Како резултат на тоа Те Бо стана феномен на поп културата во доцните деведесетти. Во салите за вежбање почнаа да се нудат програми засновани на кикбокс вежбите и биле слични на Те Бо. Откога Били Бленкс стана заштитен знак другите не смееја да го користат терминот Те Бо без да плаќаат дозвола за користење. Те Бо видеата и ДВД изданијата станаа едни од најпродаваните фитнес помагала и многу слични програми сè уште се нудат во салите за вежбите.
Витлеем
Витлеем (арапски بيت لحم, „Бејт Лам“; хебрејски בית לחם, „Беит Лехем“) — палестински град на Западниот Брег, во близината на Ерусалим. Градот е најмногу познат како родното место на Исус Христос. Поради тоа, во негова чест во градот е изградена базилика „Раѓањето на Христос“.
Те Бо
Историја
Те Бо вежбите се практикуваат ширум светот. Рутината вклучува удари од карате и не е наменета за никаква борба ниту самоодбрана. Не постојат техники во смисла на фрлања, боречки движења или други техники. Те Бо вклучува аеробични вежби за затегнување на сите мускули на телото изведени со кратка кореографија. Интензитетот на вежбање на тренингот е со намера да се зголеми срцевиот импулс, силата, мускулната издржливост и флексибилноста.
Витлеем
Витлеем се наоѓа на околу 10 км од Ерусалим, на 765 м надморска височина. Во Витлеем исто така е роден и Давид, вториот цар на Израел, поради што во Библијата градот многу често е нарекуван „градот на Давид'“. Според еднo библиско предание (в. Михеј 5:2) Месијата требало да биде негов потомок и да се роди во неговиот град. Името „Витлеем - בית לחם“ значи „куќа на лебот“ („Беит - בית“ значи „куќа“, а „Лехем - לחם“ значи „леб“). Соодветно име за градот во кој се роди Лебот на животот - Исус Христос. Во Библијата, Јован 6-та глава, Исус Христос во повеќе наврати рече: „Јас Сум Лебот на животот“.
Те Бо
Придобивки
Те Бо е создаден на различен начин од концептот на  аеробик и кардио вежбите кој е фокусиран на душата, телото и умот па така и придобивките од овие вежби се физички и ментални. Тоа е карактеризирано како одличен кардиоваскуларен тренинг.
Витлеем
Градот има 20 000 жители.
Те Бо
Придобивки
Поради специфичните движења Те Бо е делотворно за тонирање и обликување на мускулатурата на телото. Исто така ја подобрува рамнотежата, флексибилноста и координацијата и има кардиоваскуларни придобивки. Придобивките од добриот кардиоваскуларен тренинг се првите кои Бленкс ги забележува кога случајно го создава Те Бо -то во 1976 година а до ден денес е една од најпродаваните фитнес програми. Според Бленкс кардиоваскуларната полза е резултат на кратките танцови движења на веќе високоенергетскиот тренинг.
Витлеем
Витлеем за првпат се споменува во Библијата, во која пишува дека Јаков својата жена Рахела ја „покопал“ на патот кон реката Еуфрат, односно Витлеем.
Витлеем како тема во уметноста и во популарната култура
Витлеем се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Те Бо
Придобивки
Можеби најпривлечното во Те Бо тренингот е делотворноста во однос на согорувањето на калории.Еден час Те Бо тренинг согорува од 500 до 800 калории за разлика од другите видови аеробик вежби кои согоруваат од 300 до 400 калории за еден час вежбање. Со правилна диета ова може да стане многу делотворна програма за слабеење. Како аеробик и кардио тренинг овој вид на вежбање може да доведе до 2 пати побрзо слабеење ако се практикува редовно.
Оваа програма со ударите со нозе и боксирањето е исто добра за учење на техниките за самоодбрана. Били Бленкс иако се надева дека на вежбачите никогаш нема да им потребно да ги користат овие техники, тренингот сепак ќе ви  ги даде потребните вештини и самодоверба да се соочите со потенцијалната неволја.
Те Бо ќе ви помогне да развиете позитивно чувство за самосвесност. Како секој вид на вежбање создава добро ментално здравје и е индикатор за олеснување на симптомите на депресија и анксиозност како што беше утврдено од истражувачот Даниел М. Ландерс на Универзитетот во Аризона.
1587 во книжевноста
1587 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Зале-Ренштајг
Зале-Ренштајг (Saale-Rennsteig) — општинска заедница во округот Зале-Орла, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Бланкенштајн.
Општинската заедница Зале-Ренштајг се состои од следниве општини:
Вечен златен замок
Вечниот златен замок (億載金城), алтернативно, но помалку познат како Батерија Еркуншен (二鯤鯓砲台), ― одбранбен замок во округот Анпинг, Тајнан, Република Кина.