cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сукцесија
Иако овоие поими воведени од Клементс се нашироко користени, постојат две принципиелно различни парадигми во рамките на кои тие добиваат различна смисла: континуализам и структурализам. Приврзаниците на структурализмот ја развиваат теоријата на Клементс, додека приврзаниците на континуализмот во принцип ја отфрлаат реалноста на заедниците и сукцесиите, сметајќи ги за стохастички појави и процеси (поликлимакс, климакс-континуум). Во овој случај, процесите кои протекуваат во екосистемите се упростуваат до заемодејства помеѓу видовите, кои се одвиваат по случаен образец, и со абиотичката средина. Парадигмата на континуализмот најпрво била создадена од совесткиот фитоценолог Леонтиј Григоревич Раменскиј и независно од него и од американскиот фитоценолог Хенри Глисон.
Класификација
Постојат различни класификации на сукцесиите. Една од нив е онаа која ги дели сукцесиите по:
Во зависност од целта на истражувачот, можат да се создадат и други класификации на сукцесиите основани на логика, а нивниот број може да се зголемува до бесконечност.
Првични сукцесии
Доста познат пример на примарна сукцесија е населувањето со организми на оладена лава (по ерупција на вулкан). Првичните сукцесии се развиваат паралелно со почвообразувањето, кое е под влијание на рассејувањето на семињата од растенијата.
Хектар
Хектар (симбол: ха или ha) — мерна единица за површина еднаква на 10.000 квадратни метри, или пак еден квадратен хектометар, и се користи за изразување на големина на земјиште. Еден хектар земјиште е површината на квадратна парцела со димензии 100 на 100 метри. Оваа единица наоѓа примена на разни полиња, како во геометарството за секојдневни правни документи како тапии, катастарски уверенија, хипотеки, урбано планирање, заштита на околината и други должности кои треба да ги задоволат правните барања на надлежните органи.
Неговата основна единица е арот, утврден во рамките на постарите облици на метричкиот систем, но истиот денес не му припаѓа на современиот метрички систем. Меѓународниот комитет за тежини и мерки го класификува хектарот како единица прифатена за употреба заедно со системот SI.
Објаснение
Хектарот како мерка се користи во највеќето земји во светот, особено во планирањето и раководењето со стопанските сфери како земјоделството, шумарството и урбанистиката. Во САД, Бурма, и во извесна мера во Канада се користи британската единица акр, еднаква на 43.560 квадратни стапки, или 33 стапки x 1/4 милја, што е еднакво на 0.404686 ха.
Претворање
Еден хектар е еднаков на:
Моќта на совеста
Моќта на совеста (хрватски: Моć savjesti) е расказ од хрватскиот писател Антун Густав Матош.
Содржина
Општинскиот писар Јосо Цицвариќ се враќа дома пијан и легнува во креветот. Тој живее во скромна соба во куќата на селскиот меанџија, а во аголот на собата се наоѓа куп стапови, кои Јосо ги собрал во текот на времето. Јосо веднаш заспива и започнува да сонува како кумот Андрија доаѓа кај него за да праша што се случило со молбата која ја доставил минатата година. По него доаѓа кумот Мато за да праша зошто неговиот син сè уште не е повикан во армијата. Потоа доаѓа една група селани, кои, исто така, прашуваат за судбината на нивните молби. Еден старец од толпата ги забележува стаповите кои им ги украл Јосо, по што селаните го опколуваат Јосо.
Тогаш се случува чудо, бидејќи стаповите се придвижуваат и на нив се појавуваат главите на сите селани кои доставиле некакви молби до Јосо. Избезумен, Јосо бега надвор од собата, но стаповите го бркаат, па тој нурнува во потокот, со цел да се спаси од нив. Потоа, тој продолжува да бега низ полето, а стаповите го следат и повремено го удираат по грбот или по главата. Бегајќи, Јосо неочекувано полетува на небото, дури до ѕвездите, но и таму го прогонуваат ликовите на селаните. Тогаш, Јосо започнува да паѓа и треснува на земјата во вид на метеор. Јосо се гледа себеси, а кога едно куче сака да го касне метеорот, Јосо му подвикнува и сите селани му се чудат. Во тој миг, Јосо наеднаш се буди од сонот. Уплашен, тој ја повикува Анка, со наредба да ги запали собраните стапови. Анката и селаните не можат да се начудат на одлуката на Јосо, а тој осум вечери по ред не пие повеќе од половина литар вино.
Нојмарк
Нојмарк може да се однесува на следниве места во Германија:
Рајнички Рид
Рајнички Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 36 ' 35 , географска должина од  21o 59 ' 20 .
Руски формализам
Рускиот формализам врши огромно влијание и врз делата на мислители од рангот на Михаил Бахтин и Јуриј Лотман, како и врз структурализмот како целина. Членовите на ова движење оставаат значаен печат врз современата книжевна критика при нејзиниот развој во стуктуралистичкиот и пост-структуралистичкиот период. За време на владеењето на Сталин на поимот формализам му се припишува негативното значење „елитистичка уметност“. Рускиот формализам е мошне плодотворно движење: неговите членови не следат утврдени доктрини, ниту пак постои каков било консензус за крајната цел на нивните потфати. Всушност, поимот „руски формализам“ опфаќа две одделни движења: движењето ОПОЈАЗ – Опшчество изученија поетического јазика - Друштво за проучување на поетскиот јазик во Санкт Петербург и Московскиот јазичарички кружок. Затоа, наместо небулозниот „формализам“, за да бидеме попрецизни, ќе го користиме терминот „руски формалисти“. За првпат воведен од страна приврзаниците на Движењето, поимот „формализам“ во ниеден поглед не ја отсликува филозофијата на формалистичката школа. Борис Ејхенбаум, еден од предводниците на движењето, ќе каже: „Тешко е да се утврди кој е создател на овој поим, но тоа не е најсреќното решение. Повеќе би се вклопил во улогата „борбен крик“ отколку објективен поим кој ги опфаќа активностите на „Друштвото за проучување на поетскиот јазик.“
'''
Карактеристични идеи
''' Во центарот на руската формалистичка школа се наоѓа функционалната улога на книжевните средства, како и оригиналната концептуализација на книжевната историја. Руските формалисти ги занемаруваат традиционалните психолошки и културно-историски научни пристапи и наместо тоа, се залагаат за примена на „научни“ методи при проучувањето на поетскиот јазик. Како што вели Ерлич: [Формализмот] си зеде за цел да ја „огради“ книжевната наука од оскудните дисциплини, како што се психологијата, социологијата и интелектуалната историја, и наместо тоа, да постави акцент на „карактеристичните идеи“ на книжевноста,т.е. на уметнички средства својствени за творечкото пишување.“ (The New Princeton Encyclopedia 1101). Формализмот се заснова на два основни принципи. Како прво, книжевната теорија ја сочинува самата книжевност, или попрецизно, оние нејзини одлики кои ја изолираат од останатите научни подрачја. Второ, секогаш му се дава предност на „книжевниот факт“ пред метафизичките врски на книжевната критика, било да се филозофски, естетски или психолошки.“ (Штајнер, „Руски формализам“ 16). Со цел да се постигнат овие поставени цели, се развиваат неколку модели. Формалистите ја востановуваат автономната природа на поетскиот јазик и ја специфицираат како предмет на изучување на книжевната критика. Крајната цел на Движењето е дефинирање на збир својства кои го карактеризираат поетскиот јазик (и оној во проза и оној во поезија), кои ќе бидат дефинирани од сопствениот „уметнички карактер“ и нивна анализа како такви.
Механички формализам
'''
ОПОЈАЗ, Друштвото за проучување на поетскиот јазик во Санкт Петербург предводено од страна на Виктор Шкловски, главно се занимава со проучување на формалниот метод и се сосредоточува на техниките и средствата. „Според овој модел, книжевните дела се налик на машини: резултати се на промислена човечка активност, каде со помош на специфична вештина суровината се преобразува во сложен механизам создаден за определена цел.“ (Штајнер, „Руски формализам“18). Овој пристап сосема ги занемарува авторот, читателот, како и историската заднина на делото. Ова може да се илустрира со основниот аргумент даден во „Уметноста како постапка“ (Iskusstvo kak priem, 1916), дело од раното творештво на Виктор Шкловски: „Уметноста е збир на книжевни и уметнички постапки со кои авторот „си поигрува“ за да го создаде своето дело.“ Во „Уметноста како постапка“ Шкловски развива расправа за книжевноста и книжевната критика во современа Русија. Од една страна, книжевноста се сметала за општествен или политички производ и затоа се толкувала (во духот на великиот критичар Белински) како неизоставен дел на општествено-политичката историја. Од друга страна, на неа се гледа и како на интимен израз на авторската визија за светот, прикажана во форма на слики и симболи. И во двата случаи, книжевноста не се зема сама по себе, туку се разгледува од социо-политичка или, пак, недефинирана психолошко-импресионистичка точка. Целта на Шкловски е да го изолира и дефинира она што е својствено за книжевноста и „поетскиот јазик“, а тоа се „постапките“ кои го сочинуваат „уметничкиот карактер“ на книжевноста. Формалистите не се едногласни ниту во однос на дефиницирање на „постапките“ или "priem", ниту во однос на нивната употреба и анализа. Се работи за општ концепт: поетскиот јазик поседува својства кои треба да се набљудуваат сами по себе. Дел од членовите на ОПОЈАЗ се изјаснуваат дека поетскиот јазик претставува централно уметничко средство. Од друга страна, Шкловски вели дека не сите уметнички текстови го очудуваат јазикот, некои од нив постигнуваат очудување или "ostranenie" преку композицијата и нарацијата. Формализмот прави систематска разлика меѓу она што е уметноста и она што не е. Сите концепти во рамките на формализмот се поларно спротивставени. Можеби најпознатата поделба, воведена од страна на механистичките формалисти е онаа на приказна или фабула и сиже. Фабулата се дејствата дадени по хронолошки редослед, додека кај сижето повторно се работи за дејства, но овојпат тие се претставени по произволен, нехронололошки редослед. Дејствата можат да бидат уметнички подредени со помош на постапки од типот на повторување, паралелизам, градација и назадување. Оваа механистичка методологија ја сведува книжевноста на варијации и комбинации на техники и постапки изолирани од каков било темпорален, психолошки и филозофски елемент. Шкловски набргу сфаќа дека овој модел мора да се прошири со цел да ги вклучи и современите и дијахрониските книжевни традиции (Гарсон 403).
Органски формализам
''' Разочарани од стегите на механистичкиот метод, дел од руските формалисти го усвојуваат органскиот модел. „Ги користат сличностите меѓу органските тела и книжевниот феномен на два начина: во однос на поединечни дела и во однос на книжевни правци.“ (Штајнер, „Руски формализам“ 19). Уметничкото дело, исто како и биолошкиот организам, не претставува неструктуирана целина; неговите делови се во хиерархиски распоред. Оттука дефиницијата на поимот „постапка“ мора да се прошири за да ја вклучи и функцијата на постапката во текстот. „Бинарната опозиција меѓу материјата и постапката не е гаранција за органското единство на делото. Оттука Жирмунски во 1919 година ја надополнува со трет концепт, телеолошкиот концепт „стил“ кој претставува збир на постапки. (Штајнер, „Руски формализам“ 19). Аналогијата помеѓу биологија и книжевна теорија е основата врз која се поставува основата на науката за жанрот и жанровската критика. „Исто како што еден организам поседува одредени заеднички својства со останатите организми од ист вид, така и видовите кои наликуваат едни на други му припаѓаат на истиот род, така и за делата кои имаат слична форма и хомологна литературна стуктура велиме дека му припаѓаат на истиот жанр.“ (Штајнер, „Руски формализам“ 19). Најпознатото дело во кој е применет органскиот модел е „Морфологија на бајката“ на Владимир Проп (1928). Со овој премин од изолирана техника на хиерархиски структурирана целина, органските формалисти го премостуваат најголемиот недостаток на механистите. Сепак, и двата правца не нудат никакво образложение на книжевните промени кои ги погодуваат не само постапките и нивните функции, туку и жанровите. '''
Систематски формализам
''' Дијахрониската димензија е вклучена во делата на систематските формалисти. Главниот претставник на систематско-функционалниот модел е Јуриј Тињанов. „Според неговиот концепт за еволуција на книжевноста - битката помеѓу натпреварувачките елементи, методот на пародијата, т.е. играта на постапките на дијалектиката станува важена движечка сила на промена“ (Штајнер, „Руски Формализам“, 21). Бидејќи книжевноста сочинува дел од целокупниот културен систем, литературната дијалектиката учествува во културната еволуција. Како таква, таа се меша со другите човекови активности, на пример, јазичната комуникација. Сферата на комуникацијата ја збогатува литературата со нови конструктивни принципи. Како одговор на овие додатни фактори во книжевноста, саморегулативниот систем на книжевноста постојано се обновува. Иако систематските формалисти вметнале и социјална димензија во теоријата на литература и ја спознале аналогијата помеѓу јазикот и книжевноста, фигурите на авторот и читателот се маргинализираат преку оваа парадигма.
'''
Јазичарички формализам
''' Фигурите на авторот и читателот исто така се маргинализираат и од страна на јазичаричките формалисти Лев Јакубински и Роман Јакобсон. Приврзаниците кон овој модел го сместуваат јазикот на поезијата во центарот на ова прашање. Варнер забележува: „Јакобсон разјаснува дека одбива каков било поим за емоција како основа на книжевноста. За Јакобсон емотивните квалитети на книжевното дело се секундарни и зависни само од чисто формалните зборовни, т.е. јазичарички факти“ (71). Теоретичарите на ОПОЈАЗ прават разлика помеѓу практичниот и поетскиот јазик. Практичниот јазик се користи во секојдневната комуникација со цел да се пренесе една информација. Во поетскиот јазик, според Лев Јакубински, „практичната цел се повлекува во позадина, а лингвистчката комбинација стекнува вредност самата по себе“. Кога се случува ова, јазикот станува непрепознатлив, а изговорот поетичен“. (Штајнер, „Руски формализам“, 22). Ејхенбаум, сепак, ги критикува Шкловски и Јакубински поради тоа што не ја оставаат на страна поезијата, целосно издвоена од надворешниот свет, туку ги користат емотивните конотации на звукот како критериум за изборот на зборот. Ова доведува до психологија, која се заканува на крајната цел на формализмот да ја истражува книжевноста одделно. Добар пример на фокусот на поетскиот јазик е студијата на руската прозодија од Осип Брик. Покрај највообичаените средства, како што се: рима, ономатопеја, алитерација и асонанца, Брик испитува и други различни гласовни повторувања, како на пример прстенот (kol`co), спојот (styk), забрзувањето (skrep) и опашка (koncovka) ("Zvukovye povtory" (Sound Repetitions); 1917. Тој ги рангира гласовите, според нивниот придонес во „потеклото на гласовите“ (zvukovoj fon), притоа придавајки им најголемо значење на самогласките, а најмало на редуцираните самогласки. Менделкер укажува дека „неговата методолошка воздржаност и неговиот концепт на уметничкото единство,  при што  ниту еден елемент не е излишен или нефункционален... се користи као врвен модел на формалистичкиот пристап на проучувањето на прозодијата“. (335)
'''
Јазичаричка анализа на текст
''' Во „Постскриптум на дискусијата на граматиката на поезија“, Јакобсон ја редефинира поетиката како „јазичаричко критикување на поетската функција во контекстот на гласовната порака, а и во самата поезија воопшто, во определени случаи“(23). Тој страстно го брани правото на јазичарот да придонесе во проучувањето на поезијата и да ја демонстрира вештината на современите јазичари најпроникливо да ја истражат поетската порака. Легитимноста на „студиите посветени на прашањата околу метриката или строфите, алитерациите и римите, или прашањата поврзани со поетскиот речник“, токму затоа е незибежна (23). Јазичните постапки го трансформираат гласовниот акт во поезијата „од мрежата на одлики кои се разликуваат, до организацијата на целиот текст“. (Јакобсон, 23). Јакобсон се спротивставува на гледиштето дека „просечниот читател“ кој не е упатен во науката на јазикот најверојатно нема да ги почувствува гласовните разлики: „Говорителите употребуваат комплексен систем на граматички врски, карактеристични за нивниот јазик, дури и ако не се способни целосно да си ги претстават апстрактно и да си ги дефинираат “(30). Систематското прашање околу проблемите на поезијата во поглед на граматиката и граматичките проблеми на поезијата сосема е оправдано поради ова, а исто така и јазичаричкиот концепт на поетиката ги открива врските помеѓу формата и содржината, кои се незабележливи за книжевните критичари“ (Јакобсон, 34).
'''
Обиди да се дефинира книжевноста
'''
Роман Јакобсон книжевноста ја дефинира како „организирано насилство кое се врши врз обичниот говор“. Книжевноста се состои од отстапка од вообичаениот говор, која го потенцира, оживува и оттуѓува обичните говорни шеми. Со други зборови, за формалистите книжевноста е посебна токму поради тоа што е посебна. Употребата на средства, како што се: илустрирање, ритам, метрика, е она што го издвојува „Дами и господа од поротата, првото место е она на што серафимите: неинфомираните, обичните, благородните серафими му завидуваат. Погледнете го сплетов на трње (Набоков, „Лолита“)“ од  „задачата за следната недела е на страна 84“. Ова очудување се користи во книжевноста на тој начин што го поттикнува читателот да мисли на тоа како би можело да се сфати обично напишаното дело во врска со обичното животно искуство на еден поинаков и подлабок начин. Јазикот што се употребува при пишување роман наспроти оној во списанија за риболов. Во најмала рака, книжевноста треба да ги охрабри читателите да застанат и да ги погледнат одблизу сцените и настаните кои инаку едноставно би ги одминале без никаква грижа. Читателот нема потреба да ги согледува до детали тие работи во книжевноста. Кога зборуваме за очудување во литературата, говорот не може да се разгледува одделно во детали. „При рутината на секојдневниот говор, нашите видувања и одговори на реалноста стануваат застарени, тапи и, како што би кажале формалистите, автоматизирани“. Книжевноста, преку тоа што не турка во драматичната претпазливост на јазикот, ги освежува обичните одговори и ни овозможува објектите да бидат повидливи (Иглтон „Што е книжевност“).
Наследство
''' Во периодот на СССР, во времето на Ј. Сталин, властите развиле асоцијации на пејоративни термини со цел да се прикрие каква било уметност која употребува комплексни техники и форми кои би биле достапни само за елитата, наместо да се поедностават за обичните луѓе (како социјалистичкиот реализам). Рускиот формализам не е униформирано движење, тоа вклучува различни теоретичари чии гледишта биле обликувани преку методолошките дебати, кои се развиле од разликата помеѓу поетичниот и практичниот јазик во врска на преувеличениот проблем на историско-книжевните студии. Претежно со овој теоретски фокус се оценува формалистичката школа, дури и од нејзините противници, како Јефимов: Придонесот кон школата на книжевноста лежи во фактот што таа се фокусира строго на основните проблеми на литературната критика и книжевните студии; најпрво на специфичноста на објектот, кој го модифицира нашето гледање на книжевното дело и го распарчува на повеќе делови. Така се отвораат нови области и прашања, се збогатува нашето знаење во поглед на книжевната технологија, се подигнуваат стандардите на книжевното истражување и на нашето теоретизирање околу ефектот на книжевноста во поглед на европеизација на нашата книжевна школа... Поетиката, некогаш сфера на нескротлив импресионизам, стана објект на научна анализа, конкретен проблем на книжевната школа ("Формализам в руском литературоведении", кое кај Елрих се цитира, „Руски формализам: Напредок“ 225). Разидувачките и здружувачките сили на рускиот формализам помогнале при развојот на прашката школа на структурализмот во периодот на 1920-те, под чија закрила се развивал и францускиот структрализам во 1960-те и 1970-тите. „И така, фактот што книжевно-теоретските парадигми кои рускиот формализм ги вовел сè уште се присутни, не е само историска љубопитност, туку и витално присуство на теоретскиот дискурс во денешно време“. (Штајнер „Руски формализам“, 29). Директна историска врска помеѓу новата критика и рускиот формализам, кои се развиле од прилика во ист период (РФ 1910-1920 и НК 1940-1950), но независно еден од друг, не постои. Сепак постојат неколку сличности. На пример, двете движења покажале склоност кон тоа да ја протолкуваат книжевноста на свој начин, наместо да се фокусираат на нивната врска со политичките, културните или историските околности, тие се фокусираат на книжевните средства и на вештината на писателот, како и на критичкиот фокус на поезијата.
'''
Роман Јакобсон
''
Роман Осипович Јакобсон (роден на 11 октомври 1896 година, а починал на 18 јули, 1982 година) е руски јазичар, формалист и литературен теоретичар. Како пионер на структуралната анализа на јазикот која станала популарна помеѓу јазичарите од XX век, Јакобсон бил еден од највлијателните јазичари на векот. Под влијание на делата на Фердинанд де Сосир, Јакобсон, заедно со Николај Трубецкој, развил техники за анализа на гласовните системи на јазикот, воведувајќи ја дисциплината фонологија. Понатаму, ги применувал истите техники и при анализата на синтаксата и морфологијата и контроверзно налагал дека тие треба да се прошират во семантика (наука за значењето на јазикот). Има огромен придонес во славистиката, а најзначајни се двете студии во поглед на падежот во рускиот јазик и анализата на категориите на глаголот во рускиот јазик. Користејќи ја семиотиката на Чарлс Сандерс Пирс, како и теоријата на комуникција и кибернетиката, тој составил и методи на истражување на поезијата, музиката, визуелните уметности и киното. Преку видното влијание врз Клод Леви-Штраус и Ронал Барт, меѓу останатите, Јакобсон станал значајна фигура при адаптацијата на структурната анализа на други дисцилини покрај лингвистиката, меѓу кои и антропологијата и теоријата на литература; генерализацијата на методите на де Сосир позната како „структурализам“ станала главно пост-воено интелектуално движење во Европа и САД. Во меѓувреме, иако влијанието на структурализмот опаднало, за време на 1970-тите, делото на Јакобсон продолжило да добива еднакво внимание во јазичаричката антропологија, особено преку семиотиката на културата, гранка која ја развил неговиот ученик Мајкл Силверштајн. '''
Живот и дело
'''
Функции на комуникацијата
''' Засновано на моделот Органон на Карл Билер, Јакобсон разликува шест комуникациски функции, при што секоја од нив е поврзана со одредена димензија на комуникативен процес.
Функции:Референцијална (контекстуална) 1.	Естетска (авторефлексивна) 2.	Емотивна (експресивна) 3.	Конативна (вокативна или императивна, при што има обраќање до примателот) 4.	Фатичка 5.	Метајазичаричка Една од овие шеста функции е секогаш доминантна во текстот и обично се поврзува со типот на текст. Во поезијата доминира поетската функција: фокусот е на самата порака. Според Јакобсон вистинската ознака за поезијата е „проекцијата на принципот на еквивалентност од оската на селекција на оската на комбинации“. (Суштинското и точно објаснување на овој принцип го надминува опсегот на оваа статија). Кога зборуваме општо, се имплицира дека поезијата успешно ги комбинира и интегрира формата и функцијата, што поезијата на граматиката ја претвора во граматика на поезијата, ако може така да се каже. Типичен пример за овој принцип е политичкиот слоган “ I like Ike.” (Го сакам Ајк). Теоријата на Јакобсон за комуникативните функции за првпат била објавена во "Завршни заклучоци: лингвистика и поетика“ (во Thomas A. Sebeok, Style In Language, Кембриџ, Масачусетс, МИТ Прес, 1960 стр.350-377).
'''
Наследство
''' Трите главни принципа на Јакобсон, играат огромна улога во полето на лингвистиката денес: во поглед на јазичаричката типологија, обележаноста и јазичаричките универзалии. Овие три концепта денес се тесно испреплетени, типологија е класификација на јазиците во поглед на граматичките одлики кои им се заеднички (независно од потеклото), обележаноста е (грубо) изучување на тоа колку одредени форми на граматички организации се „поприродни“ од други, а јазични универзалии е изучување на општите одлики на јазиците во светот. Исто така влијел и на Николас Рувет и неговата парадигматска анализа. Јакобсон извршил влијание и врз Фридман Шулц фон Тунц и неговиот модел на систем со четири страни, како и на Мајкл Силверштајн и метапрагматичката лингвистика, на психоанализата на Жак Лакан и на филозофијата на Џорџо Агамбен.
Тркало на среќата (кована пара)
Тркало на среќата — кована пара за колекционерски цели на Народната банка на Република Македонија чија номинална вредност е 10 денари.
Лице
На лицето, во средината на монетата е претставен Грбот на Република Македонија. Околу монетата се претставени натписите: „РЕПУБЛИКА МАКЕДОНИЈА“ и „10 ДЕНАРИ“ на македонски јазик. Исто така, претставенa е масата на монетата „11,80g“, годината на издавање „2018“ и ознаката „Ag999,9“.
Опачина
Опачината на монетата има облик на старо колско тркало. Во средината е претставена копија од опачината на златната римска монета ауреус со божицата Фортуна Августа со натписите: „ФОРТУНА“ и „АВГУСТА“. Околу монетата е претставен натписот: „ТРКАЛО НА СРЕЌАТА“ (на англиски и на руски јазик).
Моноплакофори
Моноплакофорите (класа Monoplacophora) се мекотели со единечна симетрична черупка. Тие се мала група на камбро-силуриски фосили кои припаѓаат на фамилијата Tryblidiidae. Единствен денешен жив род е неопилината (Neopilina).
Физички одлики
Моноплакофорите имаат черупка која варира во формата од зарамнета штитовидна плочка па до краток конус. Черупката е голема и билатерално симетрична и има еден вдлабнат сифон. Врвот на черупката лежи речиси вертикално над предната маргина на средната (медијална) линија. Маргината на черупката е речиси кружна и малку издолжена во сагиталната празнина. Черупката е релативно тенка, има три слоја, и е потенка на маргините отколку во центарот.
Палијалната (мантијна) празнина го дели работ на стапалото од мантијата на секоја страна. Оваа празнина формира плиток олук кој целосно го заобиколува животното. Внатрешно е поделена со ѕидовите на стапалото и странично со палијалниот лист кој лежи под маргината на черупката. Во предниот дел, мантијната празнина ги содржи устата, која е опколена со пар од пипала. Странично, мантијната празнина содржи пет или шест пара на жабри. Стапалото е кратка циркуларна колумна. Рамниот стомачен ѕид на стапалото е тенок и речиси отсуствува неговата мускулна поддршка. Прекриен е со цилијарен епител и формира подножје за ползење. Ползењето е потпомогнато со мукусот кој се лачи од педалната жлезда, која лежи на предниот дел од стапалото. Моноплакофорите се долги од 3 mm до 3 cm и внатрешната организација им е мешавина од онаа на полжав и хитон. Главата е мала. Устата е сместена на предниот дел од стапалото, а анусот се отвора во палијалната празнина на постериорниот крај на телото, зад стапалото. Пред устата се наоѓа предустен превој (или велум). Друг превој лежи зад устата и се проектира на секоја страна како маса на постусни пипала.
Таксономија
Ред Tryblidioidea
Бора Ѓоргевиќ
На 15 септември 1978 година, по основањето на неговата група, таа станала една од најпопуларните на просторот на Југославија. Во текот на својата кариера, тој станал еден од најконтроверзните вокалисти во тоа време. Во 1990 година го издал албумот „Коза ностра“, по кое бил оптужен за навреда на работничката класа на Југославија. Тој бил голем противник на владеењето на Слободан Милошевиќ и тој негов став го изразил преку албумот „Њихови дани“, кој го издал сам, без учество на својата група.
Тој е член на Демократската партија на Србија. По падот на Милоѓевиќ, тој бил советник на министерот за култура во владата од 2004 година, но по кратко време морал да даде оставка поради своите навреди кон телевизијата Б92.
Црква „Вознесение Христово“ - Кожле
Вознесение Христово или Свети Спас — македонски православен храм во селото Кожле во околината на градот Скопје. Сместена е во дабова шума, недалеку од последните селски куќи во југоисточен правец. Изградбата на црквата датира од 1847 година, за што сведочи и архитектонскиот изглед. Внатрешноста на црквата е живописана со фрески со карактеристична техника на цртање за средината на XIX век. Непосредно околу црквата во дабовата шума се наоѓаат селските гробишта, каде што се наоѓа и гробот на македонскиот академик, поет и книжевник Гане Тодоровски. Во негова чест во дворот на црквата се одржуваат поетски читања.
Нојштат
Нојштат може да се однесува на следниве места:
NGC 506
NGC 506 — ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 506 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,1 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 23 м 35,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 14' 38".
Други поделби
Проучување на NGC 506 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2296. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Мазелски Рид
Мазелски Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 56 ' 01 , географска должина од  20o 51 ' 25 .
Лудвиг Фојербах
Лудвиг Андреас Фојербах ( — — германски филозоф. Во своите списи постепено се одвојувал од младохегеловците чии гледишта во почетокот ги застапувал, а кои биле изразито идеалистички сосредоточени на развивањето на идеите што Хегел ги изложил во филозофијата на духот, во која централен поим била самосвеста. Потоа заклучно застанал на материјалистички позиции, признавајќи ја објективната реалност на светот, неговата првичност и неговиот развиток, кој довел до појавата на човекот. предметите и појавите дејствуваат на човековите сетилни органи и како резултат на тоа се појавува психичкиот и духовниот живот. Дури кај него може да се најде такво тврдење дека „човекот е она што го јаде“. Оттука е несомнен неговиот материјализам во онтологијата и сензуализмот и емпиризмот во теоријата на познанието.
Камено
Камено (Камено) — град во Југоисточна Бугарија, административен центар на општината Камено во Бургаската Област. Има население од околу 5.461 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во југоисточниот дел на Бугарија, во Бургаската Низината на бреговите на реката Ајтоска. Се наоѓа на 20 километри северозападно од областниот центар Бургас, околу 15 километри јужно од Ајтос и 5 километри од Б’лгарово.
Историја
Првиот пишан податок за населбата е пронајден во средновековен документ од 1498 година. Под името Каикли се споменува во списокот на соколари и на трговци на сол како населба во нахијата Ируси Касри. Во подоцнежните турски документи од 18 век, Камено се споменува под името Кајал’к Али. Населбата Камено на неговата денешна локација се објаснува со појавата на турски чифлик во 1633 година, околу кој се населиле жителите на селото Кичук Хаџик. За време на феудалното време, во селото имало чифлик, каде што работеле претежно бугарски сточари. Во предвечерието на ослободувањето, чифликот го купил богатиот грчки трговец Зафиропулос, а по ослободувањето, имотните земји биле купени од бугарски трговци и земјопоседници. Тука се населиле многу Бугари од селата около Стара Загора.
Вагенинген
Вагенинген е општина и историски град во централниот дел на Холандија, во покраината Хелдерланд. Градот е познато по Универзитетот Вагенинген, во кој се специјализираат животни науки. Општината имала население од 38,405 во 2017, од кои повеќе илјади се студенти од над 150 земји.
Езерски Рид
Езерски Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 56 ' 34 , географска должина од  20o 47 ' 14 .
Вагенинген
Географија
Вагенинген се наоѓа на северниот брег на холандскиот дел од Долна Рајна) дел од долината Гелдерсе (Холандија: Гелдерел Валеј) и Велув, од кои југозападниот дел ридот се нарекува "Wageningse Berg".До Вагенинген може да се стигне со автомобил од автопатите A12 преку N781, A15 преку N233 и N225 и A50 преку N225 и од железничката станица Ede-Wageningen преку 20-минутен возен автобус до централниот терминал на Вагенинген (види подолу). ,
Планински германдер
Растението им било познато на античките Грци, едно од неколкуте растенија наречени χαμαίπιτυς, како што спомнал Плиниј Постариот во неговото латинско дело Historia Naturalis.
Таксономија
Признаени се два подвида: номинираниот подвид T. m. Монтанум и ''Т.м. helianthemoides'' (Адамовиќ) Баден.
1323
1323 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1323 година од новата ера, 323. од вториот милениум, 23. од XIV век и четвртта од 1320-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1323 година се протега во 3959 и 3960, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4019 и 4020 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1866. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 722 и 723 исламска година.
Ветроказ со петел (кована пара)
Ветроказ со петел — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2017 година.
Лице
На лицето, во средината на кованата пара се претставени Грбот на Република Македонија и натписот „2017“. Околу монетата, по должината на периметарот, се прикажани натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
На опачината, во средината на кованата пара е претставена слика на петел во боја, во облик на ветроказ, со сонце во заднината. Под петелот е прикажана годината на петелот – „2017“. По должината на периметарот се наоѓа натпис „Среќна Година на петелот“ на англиски јазик.
IC 1634
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Агиски
Агиски (англиски: Aughisky) е митолошки шкотски воден дух. Агиски е наводно натприроден воден коњ кој живее во планините на Шкотска. Наводно е најопасен жител во водата на Британските острви. Наводно ја менува формата. Се зборува дека може да се претвори во обичен коњ, пони, или маж. Меѓутоа, ако некој го допре додека е во човечка форма и Агиски погледне во водата, кожата на оваа суштество станува лепило и личноста која го допрела не може веќе да се одлепи од него. Тогаш Агиски ќе го одведе во длабоката вода, ќе го убие и изеде.
IC 1634
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1634 е од видот SB. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 1634 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 19 м 53,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 40' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на IC 1634 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 139797.
Стоок синец
Стоокиот синец (Plebejus argus) е пеперутка од видот пеперутки синци. Пеперутката е во сина боја и има голем број на точки. Пеперутката ја има во Европа и источен Палеарктик.
Опис
Мажјакот има сини крилја со црна граница, бели, шушкави реси и сребрени дамки на задните крила. Женките од овој вид се генерално кафеави и попригушени по боја, но имаат и сребрени дамки на задните крила. Долните страни на мажјаците и женките пеперутки се многу слични. Тие се во тегетна боја, со прстени од црни дамки по должината на работ на крилото.
Живеалиште
Пеперугата претпочита влажни долини и ливаци и тревни површини.
Овие пеперуги не се оддалечуваат од местото, односно дневно најдалеку може да одат до 20 м. Поради тоа, пеперугите колонизираат дискретни територии.
Мери Арлен Апелхоф
Мери Арлен Апелхоф (Mary Arlene Appelhof; 1936-2005) — американски биолог, вермикомпостер и природозаштитник. Во 2009 година е прогласена за почесен член на „Месецот на женска историја“ од страна на Проектот за национална женска историја.
Семејство и образование
Мери А. Апелхоф е родена во Детроит, Мичиген на 11 јуни 1936, како ќерка на Гилберт Г. Апелхоф и Хилда Вајтли Апелхоф. Нејзиниот татко е пастор во Епископалната црква св. Џон во Алма, Охајо и во Епископалната црква св. Томас во Береа, Охајо. Во 1954 матурира од средното училиште Береа во Береа, Охајо, а во 1958 дипломира биологија на Државниот универзитет Мичиген во Источен Лесинг, Мичиген. Во 1959 Апелхоф магистрира по биологија, исто така на Државниот универзитет Мичиген. Подоцна студира напредна биологија, искуство со вкупно 5 години студии.
Создавање и промовирање на систем со црви
Во раните 1970-ти Мери Апелхоф почнува да експериментира со црви и органско ѓубре. Нејзиниот домашен контејнер со црви ќе стане нејзина нова кариера.
Кунилингус
Кунилингус е акт на орален секс, се користи устата и јазикот за стимулација на женските гениталии. Најчесто се стимулира клиторисот бидејќи е најосетливиот дел од женските гениталии. Терминот кунилингус доаѓа од латинските зборови за вулва (cunnus) и за јазик (language).
Мери Арлен Апелхоф
Создавање и промовирање на систем со црви
Нејзината визија на Стокхолмската конференција за човекова средина (1972) е: "'Тони црви можат да изедат тони ѓубре'." Наскоро јавно застанува во одбрана на вермикомпостот и користи дождовниот црв за да ја рециклира храната. Како "Жена Црв" запознава илјадници ученици и домашни градинари со вермикомпостот. Наградена е со грант од Националната научна фондација да прави видеомикроскопија на живи црви. This resulted in a DVD "Wormania."
Фловер Прес
Мери Апелхоф купува стара мимеографска машина од Демократската Партија во раните 1970-ти. Ја користи за да создаде брошура насловена "Подрумските канти за црви создаваат плодна почва и го намалуваат ѓубрето". До 1976 нејзините издавачки интереси стануваат цврсти, па таа го основа Фловер Прес. Подоцна го објаснува нејзиното размислување на самоиздавањето на нејзиниот бестселер Црвите го јадат моето ѓубре.
Кунилингус
Техники
Постојат различни техники за изведување на кунилингус во зависност од поединечните склоности на партнерите во половиот однос.
Мери Арлен Апелхоф
Фловер Прес
"Мојата цел не беше да заработам повеќе пари, туку да влијаам врз размислувањата на луѓето. Да ги натерам да размислуваат поинаку за отпадот и да им дадам алатки да се справат со него. Самоиздавањето на мојата книга беше начинот на кој јас можев да го направам тоа. Затоа научив што требаше да научам за да бидам во можност да направам нешто такво."
Кунилингус
Техники
Клиторисот е сексуално најчуствителниот дел од телото на речиси секоја жена, но може да биде премногу чувствително директното стимулирање, посебно во раната фаза на возбуда кај жената. Најдобро е да се почне со нежна стимулација фокусирана на усните и поширокиот регион на вулвата.
Мери Арлен Апелхоф
Оставнина
Црвоманија е прикажан на Ред Летер Медија списокот на Најдобри од најлошите: Тркало на најлошите #14, каде што панелот понуди опсежен коментар на видеото, опфаќајќи го квалитетот на продукцијата, музиката и позитивниот став и среќната појава на Мери Апелхоф како додаток на нејзината очигледна страст за црвите.
Кунилингус
Техники
Кунилингусот може да биде проследен со ставање на прст или некое сексуално помагало во вагината и/или анусот, што дава можност за симултана стимулација на G-точката.
Поврзано
Oral seks
Космос-1114
Космос-1114 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 јули 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1080 килограми. Космос-1114 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 549 км, а најмалото на 503.
Шкалски Рид
Шкалски Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 49 ' 13 , географска должина од  20o 45 ' 06 .
Г-точка
Грефенберговата точка (често се нарекува и Г-точка) е подрачје во внатрешноста на вагината каде што се тврди дека постои ерогена зона која кога стимулирана може да доведе до високи нивоа на сексуална возбуда, силни оргазми и женска ејакулација. Г-точката типично се наоѓа 1-3 инчи од предниот дел на вагиналниот ѕид меѓу отворот на вагината и уретрата, и е чувствително подрачје кое е дел од женската простата.
NGC 7531
NGC 7531 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7531 се споменува и како ESO 291-10, MCG -7-47-25, IRAS 23120-4352.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7531 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7531 има привидни димензии од 4,5' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 14 м 48,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 35' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 7531 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70800. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 415; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8012. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Лихо
Лихо (руски: Лихо, белоруски: лі́ха, полски: licho) во словенската митологија претставува олицетворение на лоша судбина и несреќа. Лихо е суштество со едно око, најчесто (но не секогаш) е опишано како стара, ковчеста жена облечена во црно (Лихо одноглазое- еднооката Лихо) или пак како зол шумски гоблин. Лихо е мало и грдо суштество кое не спаѓа во словенскиот пантеон, туку е суштество од приказните, а во некои од нив има и остатоци од Одисеја, поточно од делот за киклопот Полифем.
Лихо не е вистинско лично име, туку именка што значи несреќа во современиот руски јазик (поговорка: „Не буди ја лихо додека спие“, која е слична на полските изреки: "Cicho! Licho nie śpi"- „Тишина! Лихо не спие!“ и "Licho wie"- „Лихо знае“ (само лихо знае, никој не знае). Во старорускиот јазик, коренот на овој збор значел „прекумерно, премногу“ и имал негативна конотација. Споредете со руското lishniy, што значи излишно. Зборот најверојатно е сроден со индоевропскиот leik, што значи „да остане, да остави“. Со изведената придавка likhoy може да се опише некој кој е премногу смел и храбар. Во чешкиот јазик lichý значи непарен (број), или залудно, бескорисно, додека во полскиот lichy значи неквалитетен, лош, слаб. Во белорускиот јазик ліхі значи лошо, злобно, нерамно (како нерамен дел од облека).
Во суеверието, Лихо била позната по тоа што наводно јадела луѓе. Ваквите приказни особено се користеле за плашење на малите деца.
Неодамна, некои словенски неопагани пробале да ја внесат Лихо во словенскиот пантеон.
Поштарот (филм)
Содржина
Дејството на филмот се одвива во постапокалиптичната Америка, каде се појавува човек во униформа на поштар, кој на луѓето им ги разнесува пратките од времето пред катастрофата.
Филмски критики
Поштарот добил многу негативни реценции од критичарите.
Стефан Холден од The New York Times го критикувал филмот поради "лажната сентименталност" и "претераниот џингоизам". Роџер Иберт го опишал Поштарот како "филм со добро срце" но "прост... и претенциозен".
Заработка
Филмот доживеал тотален неуспех во киносалите. Во првите четири дена од прикажувањето филмот заработил само 5.3 милиони долари од вкупно 2,207 проекции. Буџетот на филмот изнесувал 80 милиони долари, но вкупната заработка изнесувала помалку од 18 милиони долари.
Филмот бил издаден во VHS и DVD на 9 јуни 1998, и на Blu-ray диск на 8 септември 2009.
NGC 5116
NGC 5116 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5116 се споменува и како UGC 8410, MCG 5-32-9, CGCG 161-36, KUG 1320+272, IRAS 13205+2714.
Откривање
Телото е откриено на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5116 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5116 има привидни димензии од 2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 22 м 55,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 58' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Голем Рид
Голем Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 37 ' 36 , географска должина од  20o 58 ' 11 .
Теодора Џехверовиќ
Теодора Џехверовиќ — српска поп и Р&Б-пејачка oд босанско потекло.