cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Правосуден испит
Франција
Во Франција, дипломираните правници мора да добијат стручна диплома наречена certificat d'aptitude à la profession d'avocat (или CAPA во секојдневниот говор) за да можат самостојно да го практикуваат правото. Најчестиот начин да се постигне CAPA е со обука во école d'avocats (Адвокатска школа). Оваа обука вклучува академски и стручни курсеви и задолжителна пракса во адвокатски канцеларии. Влезот во Адвокатската школа се добива со положување на испит.
Германија
За некој да стане адвокат во Германија, потребно е да студира правен факултет четири или пет години. Потоа, треба да се положи Првиот правен испит ( Erste Juristische Prüfung ) по право, кој во делови го спроведува Oberlandesgericht (Вишиот државен суд) на соодветната држава и делумно од универзитетот на кој студирал правникот; Државниот дел отпаѓа на две третини од конечната оценка, универзитетскиот дел една третина. Овој преглед обезбедува ограничена квалификација, бидејќи нема формални кариери во правната област што може да се следат без дополнителна обука. По првиот правен испит, кандидатите кои сакаат целосно да се квалификуваат мора да учествуваат во двегодишен период на практична обука (Референдариат) вклучувајќи практична работа како судија, обвинител и адвокат. На крајот на оваа обука, кандидатите мора да полагаат и да го положат Вториот државен испит (Zweites Staatsexamen ). Овој испит, доколку биде положен, им овозможува на успешните правници да влезат во адвокатурата како адвокат, да станат судии и да станат државни адвокати. Сите правници имаат иста правна обука (Volljurist), иако некои правници бараат дополнителна или различна обука (имено нотари и адвокати за патенти).
Израел
Израел бара кандидатите да имаат диплома по право од образовна институција призната од Правниот факултет на Хебрејскиот универзитет во Ерусалим пред да се квалификуваат да ги полагаат испитите за прием во Адвокатската комора на Израел. Кандидатот мора да помине низа испити за прием. Има првична серија на испитувања во осум посебни области на правото: облигационо право и трудово право, имотно право, семејно и наследно право, кривично право и постапка, парнична постапка и професионална етика, уставно и управно право, трговско право за корпорации, партнерства, и други здруженија, и трговско право за стечај, ликвидации, меници, менувачници и даночно право. По полагањето на овие испити, кандидатите треба да работат како стручен соработник една година, по што треба да ги положат завршните испити, кои се однесуваат на судска постапка, постапка за запишување на правата на земјиштето врз недвижности, постапка за регистрирање корпорации, партнерства и ликвидации. толкување на законите и судските документи, професионалната етика, доказите и неодамнешните промени во судската пракса и законодавството. Завршните испити се состојат од писмен испит проследен со устен испит пред тројца судии.
Италија
Во Италија, правосудниот испит се нарекува „ abilitazione all'esercizio della professione forense “. За да полага правосуден испит, на кандидатот му треба 5-годишна универзитетска диплома по право и 18 месеци правен стаж во адвокатска канцеларија со најмалку 20 судски рочишта по семестар. Државниот правосуден испит е составен од два дела: писмен испит и устен испит. Писмениот испит е составен од три писмени тестови во три седумчасовни дена. Кандидатот пишува два правни акти, соодветно за договорите и деликтите (и поопшто за граѓанското право), и кривичното право, и трет судски поднесок за граѓанското, кривичното или управното право. Кандидатите кои ги положиле писмените тестови (стапките на полагање варираат од 30% до 50% во зависност од јурисдикцијата) можат да одат на устен испит пред комисија составена од судии, адвокати и професори по право, кои разговараат околу еден час со кандидатите на шест. области на правото. Италијанските адвокати можат да ги застапуваат своите клиенти на кој било италијански кривичен, граѓански или административен суд, освен Врховниот касационен суд за кој е потребен дополнителен испит по неколку години правна пракса.
Јапонија
Правосудниот испит во Јапонија е еден од најтешките во светот. Во стариот формат на испитите, последен пат одржан во 2010 година, испитот го положиле само 6%. Со новиот формат на испити - дури и по обемните реформи и новото задолжително траење на постдипломското образование во период од две години - стапката на полагање е само 22%. Од 2014 година, на кандидатите им е дозволено да ги полагаат испитите во рок од пет години пред да им се одземе правото за полагање и тие или да се вратат на правниот факултет, да полагаат подготвителен испит или целосно да се откажат. Го спроведува единствено Министерството за правда.
Полска
Во Полска правосудниот испит се полага по дипломирањето на правен факултет. По дипломирањето правникот треба да посетува практична обука, чие времетраење варира во зависност од специјализацијата. По практичниот период, кандидатите мора да го положат испитот што го одржуваат Стручните правни комори со асистенција на Министерството за правда.
Фрушка Гора
Фрушка Гора (унгарски Tarczal, латински Alma Mons) е островска планина и Национален парк во Срем. Најголем дел од Фрушка Гора се наоѓа во Војводина, додека мал дел е во источна Хрватска, Вуковарско-сремската жупанија.
Правосуден испит
Шпанија
Во Шпанија правосудниот испит се нарекува Државен испит за пристап до правната професија.
Фрушка Гора
Фрушка Гора се простире во должина од околу 75 км и ширина од 12 до 15 км и зафаќа површина од 255 -{км2}-. Фрушка Гора во 1960 година е прогласена за Национален парк. Највисок врв е Црвени Чот (539 -{m}-).
Потекло на името
Името „Фрушка“ потекнува од старословенскиот збор Фруг, синоним за Франките што дава значење на „планина на Франките“.
Правосуден испит
Шпанија
Испитот трае 4 часа и се состои од:
Фрушка Гора
Природни одлики
Фрушка Гора е островска, стара громадна планина. Највиок врв е Црвени Чот (539 м), а останатите значајни врвови се Стражилово (321 м), Иришки Венац (451 м) и Велики Градац (471 м).
Правосуден испит
Соединети Американски Држави
Во Соединетите Американски Држави, правосудниот испит го спроведуваат комисии на поединечни држави и територии. Речиси во сите американски држави и територии, правосудниот испит е еден од неколкуте барања за прием во адвокатурата. Во повеќето јурисдикции, испитот трае два дена и се состои од прашања со повеќекратен избор, прашања од есеј и „тестови за изведба“ кои моделираат одредени видови правно пишување. Националната конференција на правници испитувачи создава неколку испитувања на компоненти кои се користат во различни комбинации од сите, освен од две јурисдикции, понекогаш во комбинација со локално подготвени компоненти за испитување. Главните исклучоци се Луизијана и Порторико, кои ги следат системите на граѓанско право за разлика од другите делови на Соединетите американски држави.
Општо земено, стекнувањето диплома од правен факултет (или, поретко, стажирање во адвокатска канцеларија ) е предуслов за полагање правосуден испит. Повеќето дипломирани правници се впуштаат во режим на студирање (наречен „ преглед на адвокатурата “) помеѓу дипломирањето на правниот факултет и почетокот на адвокатурата.
Фрушка Гора
Растителен и животински свет
Долините и падините на Фрушка Гора се покриени со ливади и падини. На падините постојат овоштарници и лозја, а делови поголеми од 300 метри се пораснати со густи листопадни шуми. На Фрушка Гора се наоѓа најголемата концентрација на липи во Европа. Околу 700 видови лековити билки растат на оваа планина. Некои од животинските видови се: срна, елен, муфлон, ласица, дива свиња, куна, дива мачка, шакал, зајак, итн.
Култура
Најзначајниот споменик на културата на Фрушка Гора претставуваат шеснаесетте манастири на српската православна црква, распоредени  по целата планина. Подигнати се како оставнина на српските владетели, откако во доцниот среден век под притисок на Турците, тежиштето на српското духовно и културно наследство е поместено на север.
Думановце
Думановце или Думановци — село во Општина Липково, Кумановско. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа од левата страна на Липковска Река, чиј еден дел е потопен од езерото Глажња. Лежи на надморска височина од 580 м Најсеверниот дел на атарот се граничи со Општина Гнилане во Косово.
Историја
Подрачјето на Думановце е населено уште од римско време, за што сведочат археолошките наоѓалишта во неговиот атар.
На крајот на на XIX век Думановце било македонско село во Кумановската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Думановци имало 245 жители Македонци христијани.
Во 1900 г. според бугарски извори, 34 куќи преминале на страната на српската пропаганда.
Целото христијанско население на селото било под влијание на српската пропаганда и потпаднало под врховенството на Цариградската патријаршија. Според патријаршискиот митрополит Фирмилијан во 1902 г. во селото имало 36 „српски“ патријаршистички куќи. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Думановци имало 312 Македонци кои биле патријаршисти и „србомани“.
Стопанство
Селото имало полјоделско-шумарска функција. Атарот зафаќа, од кои 1.041,92 ха отпаѓаат на шуми, 185,3 ха на обработливо земјиште и 52,3 ха на пасишта.
Население
Иако во минатото Думановце било село со постојан раст на населението (речиси сите Македонци), во поновиот период е меѓу селата со најголем одлив на населението во земјата. Бројот на населението доживеал огромен пад во текот на 1970-тите години, од 605 жители во 1971 г. на само 30 жители во 1981 г. Ова испразнување на селото се совпаѓа со изградбата на акумулацијата Глажња. Иселувањето продолжило и понатаму, за селото да биде сосема напуштено во 1990-тите. Според пописот од 2002 година, Думановце немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Иселеништво
Според истражувањата вршени во текот на втората половина на XX век за родовите со потекло од Думановце во разни населени места. Речиси сите испитаници се лица чии предци се иселиле од селото во подамешно време.
25 Фокеја
Фокеја (ознака за мала планета: 25 Phocaea) — каменит астероид од внатрешниот региони на Астероидниот појас, околу 75 километри во пречник. Тоа е родителско тело на Фокејското семејство. Откриен од Жан Шакорнак во 1853 година, го добил името по античкиот грчки град Фокеја.
Откривање и именување
Фокеја била откриена на 6 април 1853 година од францускиот астроном Жан Шакорнак во Марсејската опсерваторија во јужна Франција. Тоа било неговото прво откритие на астероид од вкупно шест. Астероидот го добил името по древниот јонски грчки град Фокеја, во денешна Турција, од каде потекнуваат основачите на Марсеј. Името било предложено од францускиот астроном Бенџамин Валц.
Класификација и орбита
Фокеја е родителско тело и носител на фамилијата Фокеја, голема астероидна фамилија на камени астероиди во внатрешниот главен појас.
Кружи околу Сонцето на растојание од 1,8–3,0 АU еднаш на секои 3 години и 9 месеци (1.358 дена). Неговата орбита има ексцентричност од 0,25 и наклон од 22 ° во однос на еклиптиката. Набљудувачкиот лак на телото започнува во Виенската опсерваторија во март 1860 година, речиси 7 години по нејзиното официјално набљудување на откритието во Марсеј.
Светлински кривини
Фотометриските набљудувања на овој астероид во опсерваторијата Орган Меса во Лас Крус, Ново Мексико во текот на 2010 година дале светлинска крива со период од 9,9341 ± 0,0002 часа. Светлината во близина на најдлабокиот минимум на кривата на светлината покажале промени со фазниот агол, што е резултат на сенките кои се протегаат низ површинските неправилности. Добиени се и неколку други светлински кривини.
Пречник и албедо
Според истражувањата спроведени од инфрацрвениот астрономски сателит IRAS, јапонскиот сателит Akari и мисијата NEOWISE на НАСА со инфрацрвени зраци, Фокеја има пречник помеѓу 61,05 и 83,21 километри, а неговата површина има албедо помеѓу 0,189 и 0,189.
Колаборативната светлинска крива на астероидот ги прифаќа резултатите добиени од IRAS, односно албедо од 0,2310 и пречник од 75,13 километри врз основа на апсолутна светлинска величина од 7,83.
Маса и густина
Астероидот има маса од (5,99 ± 0,60) × 10 17 килограми и средна густина од грама на кубен сантиметар, што се наоѓа приближно помеѓу густината на варовник и бетон/чакал.
Младен Јосиќ
Младен Јосиќ (15 јули 1897, Бечеј - 1 октомври 1972 година, Париз) бил српски сликар. Тој имал свое ателје во Белград каде студентите по уметност доаѓаа да ги усовршат своите вештини, а многумина станале познати академски сликари и вајари.
Биографија
Младен Јосиќ е роден во Бечеј, на 15 јули 1897 година. Неговото семејство било од Банатско Опово. Во 1920 година студирал во Академијата на Гранде Шоумиер кај Антоан Бурдел. По враќањето во Југославија, архитектот Драгиша Брашован му гради ателје. Јосиќ сликал портрети на кралот Петар I од Србија и кралот Александар I од Југославија. Во 1937 г. Јосиќ отворил свое уметничко училиште во рамките на фондацијата Илија М. Училиштето било затворено од владата на Тито во 1950 година. Во почетокот на 1950-тите Јосиќ емигрирал во Франција. Живеел во Париз до смртта во 1972 година. Погребан е со сопругата Асја Јосиќ на гробиштата Монпарнас во Париз. Неговиот син Аљоша Јосиќ бил архитект и сликар.
Стил
Јосиќ првично бил под влијание на кубизмот, а подоцна и на реализмот. Многу од неговите дела биле инспирирани од оние на француските сликари Сезан и Гоген.
26 Прозерпина
Прозерпина (ознака за мала планета: 26 Прозерпина) — астероид од главниот појас откриен од германскиот астроном Р. Лутер на 5 мај 1853 година. Името го добил по римската божица Прозерпина, ќерката на Церера и кралицата на подземјето. Друг астероид од главниот појас, 399 Персефона, откриен во 1895 година, го носи името на нејзиниот грчки колега.
Овој објект кружи околу Сонцето со период од 4,33 години. Има големина на пресек од околу 90 км и каменски (S-тип) состав. Фотометриските набљудувања на овој астероид произвеле спротивставени проценки за вртежниот период. Период од 12,13 часа бил забележан во 1979 година, следен од 10,6 часа во 1981 година и 6,67 часа во 2001 година. Набљудувањата направени во 2007 година во опсерваторијата Оукли во Тере Хауте, Индијана создале светлинска крива со период од 13,06 ± 0,03 часа и варијација на осветленоста од 0,21 ± 0,01 во светлинска величина. Ова било потврдено со студија од 2008 година, давајќи период од 13.110 ± 0.001 часа.
РНК
РНК или рибонуклеинска киселина е нуклеинска киселина изградена од една полинуклеотидна низа.
Структура
Рибонуклеинските нуклеотиди содржат:
Синтеза
РНК молекулата се синтетизира на калапот од една РНК-низа (оттука и сличноста со ДНК). Според тоа, РНК - низата содржи комплементарен распоред на нуклеотидите во однос на матичната ДНК полинуклеотидна низа. Молекулите на РНК се доста различни. Така, во различни клетки на еден ист организам, па дури и во една клетка, застапени се различни видови на РНК. Во зависност од некои структурни особености и нивната специфична функција, се разликуваат повеќе видови на РНК:
Наводи
<1> "Killing the messenger: short RNAs that silence gene expression" Derek M. Dykxhoorn, Carl D. Novina, Phillip A. Sharp Nature Reviews Molecular Cell Biology 4, 457 - 467 (01 Jun 2003), doi: 10.1038/nrm1129, Review
Елце
Елце (Elze) — мал град во округот Хилдесхајм, сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Градот е сместен на бреговите на реката Зале, околу 15 километри западно од Хилдесхајм.
Градски единици
Градот се состои од следниве места (жители на 30 јуни 2016):
Историја
Елце е една од најстарите населби во областа, а нејзиното име потекнува од замок на Карло Велики, кој бил основан околу 800 година во саксонските имоти по победата над војводата Видукинд во Саксонските војни. Царот основал и мисионерска бискупија посветена на апостолите Петар и Павле, од која потекнува Хилдесхајмската бискупија. Кралот Лудвиг Побожниот го преместил епископското седиште во Хилдесхајм во 815 година, меѓутоа лутеранската парохиска црква е сѐ уште посветена на светците и е прикажана на градскиот грб.
Во 1856 година, Кралството Хановер ја отворило Хановерската јужна железница (Hannöversche Südbahn) од Хановер до Касел со железничка станица во Елце. По припојувањето од Прусија во 1866 година, градот станал важна железничка раскрсница.
Меѓународни односи
Елце е збратимен со следниве градови:
Драгослав Шиљак
Драгослав Шиљак (Белград, 10 септември 1933 година) е српски инженер, научник, професор и спортист, член на Српската академија на науките и уметностите (САНУ) и добитник на сребрен медал во ватерполо на Олимписките игри во 1952 година во Хелсинки.
Биографија
Роден е на 10 септември 1933 година во Белград. Пред почетокот на Втората светска војна учел во основното училиште Свети Сава. Матурата ја положил во Шабац. Тој израснал во побожно семејство. Отец Добрило ја завршил Богословијата во Призрен, но не умрел. Продолжил да учи и како мајка му Љубица решил да школува слепи и ретардирани деца.
Подоцна, како соработник на НАСА, заедно со Вернер фон Браун, Германец кој им се предал на сојузниците по војната, работел на проектот за контрола на ракетата „Сатурн V“ во рамките на вселенската програма „Аполо“. Оваа ракета, неколку години подоцна, ги однела првите луѓе на Месечината.
Шиљак од 1964 г. е професор на Универзитетот во Санта Клара во Калифорнија, а живее во соседниот град Саратога со сопругата Драгана, архитект. Тие имаат две деца: ќерката Ана, која отишла да студира руска историја на Харвард откако студирала руска историја на Универзитетот Квинс во Канада, и синот Матијас, електроинженер кој поседува приватна компанија во Силициумската Долина.
Добитник е на бројни награди и признанија, Српската академија на науките и уметностите во 1985 година го избрала надворешен член.
Научни трудови
Книги
Избрани дела
Ливада (Алфред Сисли)
Ливадата (Алфред Сисли)е слика од 1875 година на Алфред Сисли, сега во делот 88 (француски импресионистички пејзажи) во Националната галерија на уметноста во Вашингтон. Прикажува сцена во близина на Лоувециеннес Пјер-Огист Реноар го насликал истиот поглед на Лоувециеннес истата година.
Опишана во каталогот на збирката на грофот Арманд Дорија како: Ливадата, каде што растат билки, е емајлирана во цвеќиња, маргаритки, афион, боровинки. Таму се собираат две мали девојчиња во сини престилки и сламени капи со црвени и сини панделки. Десно, дрвена ограда, зад која неколку купчиња дрвја го креваат своето русоко зеленило. И подалеку, село до хоризонтот, чии посеви се искачуваат на крилата на ридовите, под синото небо, обрабено со бели облаци. Продадена од колекцијата на Дорија во галеријата Џорџ Петит на 4-5 мај 1899 година како каталог број 224. Беше купен од Дјуран-Руел, пред повторно да се продаде во 1900 година преку Бернхајм-Жен на [ [Жил Штраус]] (1861-1943).
Тој беше продаден од збирката на Штраус како каталог број 60 на 3 мај 1902 година на Жубер, веројатно во име на галеријата Жорж Петит. Во 1933 година беше купен од сенаторот Антонио Сантамарина од Буенос Аирес во 1933 година. Во 1957 година беше продаден на галеријата Вилденстеин & Цо, која ја продаде на 4 октомври истата година на Ailsa Mellon Bruce. Во 1970 година го оставила на нејзиниот сегашен сопственик.
Злокуќане
Злокуќане — село во Општина Липково.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 12 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите 3 лица без податоци.
Родови
Злокуќане е албанско село.
Според истражувањата од 1941 година, родови во селото се:
Меѓународен ден на иселениците
Меѓународен ден на иселениците — меѓународен празник кој се одбележува на 18 декември со одлука на Генерално собрание на ООН од 4 декември 2000, како последица на големиот и растечки број на иселениците во светот. На 18 декември 1990, Генералното собрание ја усвоило Меѓународната конвенција за заштита на правата на работниците иселеници и членовите на нивната фамилија (резолуција 45/158). Овој ден се одбележува во многу држави, меѓувладините и невладините организации со ширење информации за човековите права и основните слободи на политичките иселеници, како и низ размена на искуства и дизајна акција како би се обезбедила заштита на иселениците.
Причини за одбележување
ОН ги повикале сите земји членки на ОН, меѓувладините и невладините организации да го почитуваат овој ден за ширење на информациите за човековите права и основните слободи на иселениците, размена на искуства, како и преземање акција да се обезбеди заштита на иселениците.
Словенечка граматика
Словенечката граматика ги опфаќа фонолошките, морфолошките, синтаксните и семантичките првила во словенечкиот јазик. Словенечките именки имаат род, број и падеж, а карактеристично е постоењето на двоината. Глаголите имаат 4 времиња, сегашно, минато, идно и плуперфект.
Именки
Именките во словенечкиот јазик имаат три броја: еднина, двоина и множина. Покрај тоа, именките имаат три рода: машки, женски и среден род.
Лугунци
Лугунци — село во северниот дел на Општина Велес во сливното подрачје на реката Отовица, во околината на градот Велес.
Словенечка граматика
Падежи
Словенечките именки имаат 4 деклинации.
Деклинација за женски род
Оваа деклинација содржи именки кои завршуваат на -a. Повеќето од овие именки се во женски род, освен некои именки од машки род
Лугунци
Географија и местоположба
Селото е ридско на надморска височина од 460 метри на 17 километри оддалеченост од градот Велес.
Словенечка граматика
Деклинација за женски род
Именка може да се додаде во генитивот, множина и двоина. На пример, vožnja (возење) - voženj, igra (игра) - iger, ladja (брод) - ladij.
Лугунци
Население
Лугунци според пописот од 2002 година имало 10 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Словенечка граматика
Деклинација за женски род
Во втората деклинација се именки од женски род кои завршуваат на согласка.
Лугунци
Родови
Лугунци е македонско село.
Според истражувањата од 1929 година, родови во селото се:
Словенечка граматика
Деклинација за женски род
Во оваа деклинација именки добиени од придавки во женски род. Овие се деклинираат како обични придавки.
Лугунци
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2190 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на објект сопственос здравковиќ росанда во Рудник. Во избирачкото место се опфатени населените места: Лугунци, Рудник, Ветерско.
Словенечка граматика
Деклинација за женски род
Овие именки немаат правилна деклинациа: gospa (дама), hči (ќерка) и mati (мајка) во еднина. Во множина и двоина, mati и hči ја следат -a деклинацијата.
Деклинација за машки род
Оваа деклинација опфаќа именки добиени од придавки во машки род. Овие именки се деклинирани како обични придавки.
Најчеста неправилна деклинација е именката dan (ден).
Деклинација за среден род
Оваа група опфаќа именки добиени од придавки во среден род. Тие се деклинираат како обични придавки во среден род.
Глаголи
Во словенечкиот јазик има четири граматички времиња: сегашно време (sedanjik), минато време (preteklik), сегашен перфект (predpreteklik),  и идно време (prihodnjik). Покрај тоа, словенечкиот глагол има и три начина: исказен, заповеден и условен начин. Други одлики на словенечкиот глагол се:
Глаголите во словенечкиот јазик имаат два вида: свршен и несвршен. Секој глагол може да има свршена и несвршена форма, исто како и во македонскиот јазик. На крај, глаголите имаат и преодност, односно тие се делат на преодни и непреодни, но и повратни.
(1) партиципот мора да се сложува со подметот во реченицата
Космос-2409
Космос-2409 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 23 септември 2004 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1495 км, а најмалото на 1473.
Едвард Григ
Едвард Хагеруп Григ (Edvard Hagerup Grieg; - ) — истакнат норвешки композитор и пијанист од времето на романтизмот.
Живот
Григ е роден во Берген, Норвешка на 15 јуни 1843 г. Татко му бил трговец и вицеконзул, а мајка му бил наставник по музика и ќерка на Едвард Хагеруп. Изворното презиме на семејството е Greig, кое го добил од прадедо му, кој се преселил од Шкотска некаде околу 1770 г.
Малиот Григ израснал во музичка средина. Првата обука за пијано ја добил од мајка си, на шестгодишна возраст. Потоа посетувал во неколку училишта, вклучувајќи го она на Танк.
Во летото 1858 г, Григ го запознал истакнатиот виолинист Оле Бул, кој бил семеен пријател и роднина. Бул ја увидел дарбата на момчето и ги убедил неговите родители да го испратат во Лајпцишкиот конзеваториум, со кој раководел Игнац Мошелес.
Григ се запишал на конзерваториумот, задржувајќи се на пијано и посетувал доста концерти и рецитали во Лајпциг. Изразувал негодување во врска со наметнатата дисциплина, која му пречела на сите часови освен на оној по оргули. Во пролетта 1860 г, прележал белодробна болест која му се заканувала со смрт, а следната година почнал да дава јавни настапи како концертен пијанист во Карлсхамн, Шведска. Во 1862 г, ги довршил студиите во Лајпциг и го одржал првиот концерт во родниот град, отсвирувајќи ја, меѓу другото, Бетовеновата „Патетична“ соната.
Во 1863, Григ отишол во Копенхаген и останал три години. Таму ги запознал данските композитори Ј.П.Е. Хартман и Нилс Гаде и норвешкиот композитор Рикард Нордрак (автор на норвешката химна), кој му станал близок пријател и извор на инспирација. По смртта на Нордрак во 1866 г., Григ искомпонирал погребен марш во негова чест.
Во 1867 г, Григ се оженил со неговата прва братучетка Нина Хагеруп и следната година им се родила единствената ќерка. Нина починала во 1869 г. од менингитис. Во летото 1868 г, Григ го искомпонирал Концертот за пијано во а-мол. Премиерата ја извел Едмунд Нојперт на 3 април 1869 во театарот „Казино“ во Копенхаген, додека Григ морал да отсуствува поради обврските како диригент во Кристијанија (тогашното име на Осло).
Во 1868 г, Франц Лист му пишал на норвешкото министерство за образование со барање за патни средства за Григ, искажувајќи се позитивно за него, иако лично не го познавал. Композиторите се сретнале во 1870 г. Рим и, при првата посета, ја разгледале Григовата Виолинска соната Бр. 1 која многу му се допаднала на Лист. При втората посета во април, Григ го донел и партитурите на неговиот Концерт за пијано, и истиот останал со Лист за проучување. Листовата изведба на ова дело оставила силен впечаток кај публиката, иако Григ благо му забележал дека првиот став го извел во пребрзо темпо. Лист пак, го посоветувал Григ во оркестрацијата на делата.
Во 1874–76 г, Григ ја искомпонирал пригодната сценска музика за премиерата на драмското дело „Пер Гинт“ од Хенрик Ибзен, и тоа по барање на авторот.
Григ бил во потесна соработка со Бергенскиот филхармониски оркестар, и подоцна станал негов директор (1880–1882). Во 1888 г. во Лајпциг го запознал Чајковски и бил силно погоден од неговата тажна настоеност. Чајковски пак, имал голема почит за музиката на Григ, изразувајќи се пофално за нејзината убавина, оригиналност и топлина.
Старост
Кога достигнал поодминати години, Григ добил државна пензија. Пролетта 1903 г, во Париз снимил девет кратки грамофонски плочи и неколку ролни за самосвиречко пијано, и истите се сочувани до денес во изворните и други посовремени формати.
Во 1906, во Лондон го запознал композиторот и пијанист Перси Грејнџер, со кој воспоставил мошне блиски пријателски односи што се темелеле на голема заемна почит помеѓу нив двајца.
Дела
Во пораниот опус на Григ се вбројува една симфонија (која подоцна ја притаил) и една соната за пијано. Тој е автор и на три сонати за виолина и пијано и една соната за виолончело.
Григ ја искомпонирал и свитата „Пер Гинт - Во пештерата на планинскиот цар“ како музика за драмското дело „Пер Гинт“. На таа сцена, Пер ја грабнува невестата од венчавка. Збеснатите гости го гонат, и Пер паѓа, удирајќи со главата во карпа. Потоа се буди во планина, окружен со тролови. Музиката ги претставува налутените тролови, кои го застрашуваат Пер и истата станува сè посилна како што се повторува кудењето. Композицијата завршува со тоа што Пер бега од планината.
Во писмо до пријателот Франц Бејер од 1874 г., Григ се жали од оваа композиција, искажувајќи се: „Искомпонирав и нешто за сцената во пештерата на планинскиот цар – нешто што ми е неподносливо да го слушам бидејќи апсолутно смрди на кравји лепешки, претеран норвешки национализам и тролска самозадоволност! Но имам чувство дека иронијата ќе се познае.“
„Холбергова свита“ е првично предвидена за пијано, а подоцна прилагодена за гудачки оркестар. Григ компонирал и музика за песни од Хајнрих Хајне, Гете, Хенрик Ибзен, Ханс Кристијан Андерсен, Радјард Киплинг и други.
Душан Ковачевиќ
Душан Ковачевиќ (Мрѓеновац кај Шабац, 12 јули 1948) е српски академик, драмски писател, сценарист и театарски работник. Гимназија завршил во Нови Сад 1968. година. Академија за театар, филм, радио и телевизија студирал во Белград, дипломирал на отсек за Драматургија 1973. година.
Работа и дела
Душан Ковачевиќ е автор на голем број драмски дела со комична содржина во кои е застапена и гротеската, односно присуство на смешно и крајно сериозно, убаво и грдо, стилизирано и недоквакано, традиционално и малограѓанско. Таквата слика на општествената стварност и актуелниот живот станува не само препознатлива туку и потполна и комплексна. Во неговите остварувања се бришат оштрите жанровски разлики и доаѓа до преплетување на комедија на карактер, комедија на табиет, фарса и драма во потесен смисол, впрочем како што е испреплетен и самиот живот. Често, као драмски писател, се споредува со Бранислав Нушиќ.
Најпознати негови остварувања се:
Теми
Во сите овие дела Душан Ковачевиќ ги дава сите аспекти од секојдневниот живот, обојувајќи го од време на време и со алузии на политика и се што таа носи со себе. Дејствието во неговите дела опфаќа обично повеќе нивоа на општествениот живот, разни занимања и идеолошки определувања во времето кое ни е блиско и по содржините многу препознатливо.
Ја објавил книгата „Век, календар за годините кои поминале“ (1998). Живее и работи како професионален писател во Белград.
NGC 5707/1
NGC 5707/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5707/1 се споменува и како MCG 9-24-24, NPM1G +51.0259.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5707/1 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5707/1 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 37 м 35,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +51° 35' 1"".
Други поделби
Проучување на NGC 5707/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52269. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 50; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3479. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 715.
Царство Русија
Руското Царство или Московското Царство (руски: Царство Русское или Московское царство) — името на руската држава од 16 јануари 1547 година до 22 октомври 1721 година. Царството било основено кога Иван Грозни ја презел титулата цар а истата била преименувана кога Петар Велики ја исфрлил оваа титула и ја зел титулата император, од кој период и започнува руската држава да се нарекува Руска Империја. Главен град на царството до 1712 година бил Москва.
Владеење на Иван Грозни
Развојот на царскиот автократски апсолутизам, својот врв го достигнал за време на владеењето на Иван IV (1547-1584), познат и како Иван Грозни. Тој е првиот владетел што се прогласил за цар на цела Русија, во 1547 година. Тој ја зајакнал позицијата на монархот на највисоко ниво. Исто така, во негово време биле направени едни од најголемите реформи во историјата на Русија, при што биле воведени нови закони во многу области, познати под името Судебник, со кои се бил основан првиот руски претставнички парламент кој се викал Земски Собор, а свештениците добиле поголеми права во управувањето.
Иако, тој војувал во долгата Ливонска војна за контрола на брегот на Балтичкото Море, во која дожиевал неуспех,, Иван Грозни успеал да ги зазеде Казанското ханство, Астраханското ханство и Сибирското ханство. Овие освојувања ја прекинале постојаната миграција на азиските народи во Европа, која се одвивала по течението на реките Волга и Урал. Преку овие освојувања, Русија ја зазела земјата на Татарите и на меѓународно ниво се појавила како мултиетничко и мултиконфесионално општество. Исто така, во овој период царот дал наредба да бидат ослободени Козаците, задолжувајќи ги да му служат.
Во подоцнежниот период од неговото владеење, Иван ја создал т.н. „Опричнина“ (руска територија во која царот имал директно управување). Наследниците на Иван Грозни извршиле голем број на крвави братоубиствени нереди во Опричнината, а главна кулминација на нередите бил Новгородскиот масакар во 1570 година. Овие настани биле проследени со воени загуби, епидемии и довеле до слабеење на царството. Тоа им овозможило на Татарите да извршат дополнителен притисок врз геополитичката состојба на Русија. Во 1572 година, царот се откажал од „Опричнината“.
Време на проблеми
По смртта на Иван Грозни, на престолот го наследил неговиот син Фјодор I. Во текот на неговото владеење следувал период на граѓански војни и „странска“ интервенција, позната како „Време на проблемите“ (1606–1613). Екстремно студените лета од 1601 до 1603 година, довеле до голем глад и зголемување на социјалната неорганизираност. Владеењето на Борис Годунов било проследено со големи бунтови и востанија, но сепак тој извршил големи реформи во Русија, меѓу кои најзначајни се социјалните и образовните. Тој ги познавал најдобрите европски учители и честопати го доведувал во царскиот двор за да учителствуваат. Поради победата против Шведска, уште од времето како регент, тој настојувал да обезбеди излез на Русија на Балтичкото Море. За таа цел, тој морал да ја освои Ливонија. Во 1600 година, Борис Годунов го поддржал создавањето на Полско-литванската Државна Заедница што дошло до голема побуна и немири против него. Како водач на немирите се смета дека бил последниот син на Иван Грозни, Димитриј Иванович, којшто се смета и дека го организирал убиството на царот на 13 април 1605 во Москва. На престолот, Борис Годунов бил наследен од неговиот син Фјодор II, којшто владеел само неколку месеци, бидејќи и тој бил убиен од противниците на својот татко. Претходно, од 1610 до 1612 година, војската на Полско-литванската Државна Заедница ја окупирале Москва. Тие не успеале да го заземат градот, но градот бил запален. Во 1612, населението во Нижни Новогород, но и во другите поголеми градови, предводено од Дмитриј Позхарски и Кузма Минин успеале да ги протерат полските окупаторски сили од Москва.
Во февруари 1613 година, Полјаците биле протерани од околината на градот Москва, а Националното собрание, кое било составено од претставници од педесет градови, па дури и некои села, го избрале Михаил Романов за нов цар на Русија. Тој бил првиот руски цар од династијата Романови која владеела, сè до 1917 година.
Основна задача на новата династија била да го врати мирот и стабилноста во земјата. За среќа на државата, нејзините главни непријатели, Полско-литванската Државна Заедница и Шведска биле ангажирани во меѓусебни конфликти, кое и овозможило на Русија да склучи мир со Шведска во 1617 година и да потпише примирје со Полско-литванската Државна Заедница во 1619 година. Враќањето на загубените територии, кое започнало во средината на 17 век со Хмељницкото востание во Украина против полската власт и перејаславскиот договор, склучен меѓу Русија и украинските Козаци. Според договорот, Русија им гарантирала безбедност на Козаците во новосоздадената Запорошка република, која дотогаш била под полска власт. Но, руско-полските војни продолжиле и понатаму, сè до Андрушевскиот договор во 1667 година, во кој Полска ја прифатила територијалната загуба на Украина, вклучувајќи ги градовите Киев и Смоленск.
Odes (албум од Вангелис)
Odes е албум од Вангелис и Ирини Папас објавен во 1979 година.
NGC 3299
NGC 3299 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Odes (албум од Вангелис)
Сите песни се традиционални, освен две кои се оригинални композиции од Вангелис. Албумот бил снимен во Nemo studios, Лондон во 1979.
NGC 3299
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3299 се споменува и како UGC 5761, MCG 2-27-29, CGCG 65-64.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3299 е од видот SBdm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3299 има привидни димензии од 2,2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 36 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 12° 42' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Источноевропска Низина
Источноевропска Низина (во Русија наречена Руска Низина; историски назив Сарматска Низина) — пространа рамница источно од Средноевропската Низина, која опфаќа неколку висорамнини кои се протегаат околу 25 степени географска должина на исток. Го вклучува најзападниот дел на Волинско-подолското Возвишение, Средноруското Возвишение, а на источната граница и Приволшкото Возвишение. Тука се сместени неколку големи речни сливови како они на Днепар, рамницата Ока-Дон и сливот на Волга. Долж најјужната точка на Источноевропската Низина се наоѓаат венците Кавказ и Кримски Планини. Овие рамни простори ја сочинуваат Големата Европска Низина заедно со Средноевропската (Северноевропска) Низина (северозападна Франција, Холандија, Германија до североисточна Полска).
Самата Источноевропска Низина, покрај Европска Русија, се протега во балтичките земји (Естонија, Латвија и Литванија), Молдавија, Белорусија, Украина, југоисточна Романија. Во најширока смисла, најјужниот дел е Дунавската Рамница во северна Бугарија, (вклучувајќи ги Лудогорието и Јужна Добруџа).
Други поважни земјишни облици
Ова се други поважни земјишни облици во рамките на Источноевропската Низина (наведени од север кон југ).
Готоку Сакаи
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2014.
Лас Берланас
Лас Берланас — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Мителцентрум Артерн
Мителцентрум Артерн (Mittelzentrum Artern) — поранешна општинска заедница во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Артерн, иако самиот не бил дел од општинската заедница. Била распуштена во јануари 2019 година.
Општинската заедница Мителцентрум Артерн се состоела од следниве општини:
Бајазит I
Бајазит I бил четвртиот султан на Отоманското Царство од 28 јуни 1389 до 28 јули 1402. Власта ја презел по Битката на Косово поле и смртта на татко му Мурат I. Во негово време бил изграден Анадолски Хисар, најстарата отоманска тврдина во денешен Истанбул.
Потекло и детство
Бајазит е роден во 1354 година и бил третиот владетел од Османлиската династија. Тој бил син на Мурат I и Ѓулчичек Хатун, за која се смета дека имала грчко потекло. Според некои извори, најпрвин неговата мајка била сопруга на владетелот на Кајсери, но кога таткото на Мурат, Орхан I во 1344 година го зазел Кајсери, таа била испратена во османлискиот харем, а подоцна и омажена за Мурат I. По примањето на исламот, таа го демонстрирала својата посветеност кон новата вера кога во османлиската престолнина Бурса изградила џамија.
Провинциски управител
Според османлиските обичаи, синовите на султаните биле испраќани да управуваат со провинциските градови. Во 1381 година Бајазит бил испратен во Ќутахија. Во Анадолија, Османлиите како главни противници ги имале емиратите Ертене во Сивас и Караманија со центар во Конија. Неговиот татко не сакал да покрене поход против овие две земји, Во 1375 година Бајазит бил оженет со ќерката на управителот на Гермијана. Кога Османлиите го зазеле емиратот Хамидилија, Караманија објавила војна. Во 1387 година Мурат ги поразил а по таа битка идниот султан Бајазит бил наречен Јилдрим односно муња.
По зацврстувањето на своите позиции во Анадолија, Мурат направил инвазија на Балканот, каде биле заземани Едрене (1369), Сер (1383), Софија (1385), Ниш (1386) и Солун (1387), а по ова се одвила и Косовската битка.
Косовска битка и смртта на Мурат
Во историјата денеска е познато дека во Косовската битка бил убиен султанот Мурат I. Според османлиската традиција, Бајазит го погубил својот брат Јакуб. Еден од везирите на Мехмед II запишал дека Бајазит го погубил бидејќи тоа било неопходно и целта била да се спречи поголемо зло, односно граѓанска војна во земјата. Во почетокот во Западна Европа не знаеле кој од муратовите синови бил избран за нов султан. Во Венеција во јули припремиле делегација која ќе изрази на новиот султан сочувство. Венецијанскиот амбасадор со себе понел две писма, едно за Бајазит а другото за Јакуб.
Се очекувало дека по доаѓањето на власт, новиот султан треба да се повлече кон источниот дел заедно со својата војска. Историски денеска не се познати директните извори за војната помеѓу синовите на Мурат, Бајазит и Јакуб. Познато е дека по смртта на Мурат, неговиот постар син Јакуб се наоѓал во Анадолија, но неприсуството на смртта на неговиот татко му дала голема можност на помалиот Бајазит веднаш да го зазеде престолот. Бидејќи првите познати сребрени монети од Бајазит започнале да се издаваат шест месеци поп Косовската битка. Сите негови монети ја носат датата 792 година според муслиманскиот каленар, или 20 декември 1389 година. Се смета дека во текот на овие месеци бил убиен Јакуб а Бајазит се зацврстил на султанскиот престол.
Анадолија
Во првите години од своето владеење Бајазит лично го предводел походот против малите емирати во Анадолија. Во времето на Косовската битка, владетелот на Гермијан си ги вратил териториите кои претходно морал да ги предаде на Мурат. Така во 1389 и 1390 година Бајазит ги зазел Сарухан, Ајдин и Гермијан. Единствено Смирна останала надвор од османлиско управување. Како нов владетел на Ефес и Милет, Бајазит започнал да војува со еден од своите главни противници Алаудин. Тој успеал да навлезе во неговата територија и да го опседне главниот град Конија. На ова одговориле останатите емирства на чело со Кастамонија и Сивас, додека Караманија останала неутрална. И покрај антиосманлискиот сојуз, Бајазит ги задржал сите освоени територии а Алаудин ги задржал територииите источно од градот Чаршамбе на брегот од Црно Море.
Според Азиз бин Ардашир, кон почетокот на воената кампања, кон султанската армија се присоединил и Сулејман Паша, владетел на Кастамону. Сулејман најверојатно бил вазал на Бајазит, а односите меѓу двете земји се зајакнале по склучениот брак меѓу отоманската принцеза и близок роднина на Сулејман. Во текот на овој воен поход, Бајазит постигнал успех, притоа биле заземани Сарухан и земјите на Ајдин, а по ова бил предаден и Бејшехир, како и југозападна Анадолија. Точните дати за овие победи не се сигурни. Венеција на 6 март 1390 година го испратила својот амбасадор кај султанот за потпишување на договори со владетелите на Ајдан у Ментеше во југозападна Анадолија. Во целина, се смета дека Бајазит и неговата кампања била соста кратка и усупешна.
Византија
Бајазит во голема мера ја искористил династичката војна во Византија и направил сè за да се вмеша во нејзината внатрешна политика. Византија во негово време била сведена на престолнината Цариград и крајбрежјето на Црно Море како и Мореја на Пелопонез. Во Цариград управувал Јован V Палеолог (1341—1391), додека неговиот внук Јован VII Палеолог владеел со областите од Месемврија до Цариград. Со поддршка на Џенова и Османлиите, Јован VII успеал да зазеде неколку градови и да се појави пред ѕидините на Цариград. На стариот император Јован како на помош му дошол Мануил II Палеолог, но и покрај тоа на 14 април 1390 година во градот влегол Јован VII. Јован V со своите приврзаници бил затворен во Златната порта, додека неговиот син Мануил успеал да побегне од градот. На Венецијанската република и била позната бајазитовата поддршка на Јован VII. Мануил II успеал да собере помош од егејските острови и во август се нашол пред Цариградските ѕидини. Со помош на Џенова, на 17 септември 1390 година Јован V повторно ја зазел власта а Јован VII побегнал кај Бајазит како османлиски вазал.
Бајазит со помош на вазалот ја зазеле последната христијанска населба во Анадолија, Филаделфија. Поради стравот од Бајазит, Јован V започнал со поправка на ѕидините на престолнината на кое Бајазит му се заканил со опсада на градот. Поради ова византискиот цар го повлекол проектот а како награда го добил Мануил II. Во 1391 година починал Јован, а на негово место застанал Мануил II, кој бил вазал на Бајазит и кој му порачал дека територијата на Византија се наоѓа единствено зад Цариградските ѕидини. Покрај тоа, Мануил морал да се согласи да Бајазит именува кадија кој во Цариград ќе им суди на муслиманското население.
Србија
Имајќи моќ и голема и добро организирана војска, Бајазит I решил да продолжи со освојувања на татко му на Балканот и во Азија. Кога дознал дека неговиот татко е мртов, тој наредил сите српски затвореници да бидат погубени. Бајазит се одликувал со тоа што ги проширил своите територии на Балканот поради кое главно бил наречен Јилдирим или молња.