cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1415
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1415 година се протега во 4051 и 4052, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4111 и 4112 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1958. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 817 и 818 исламска година.
Каталонска азбука
Како и другите романски јазици, азбуката и правописот на каталонскиот јазик е прилагодена варијанта на латиницата, врз основа на фонологијата на каталонскиот јазик.
Други правила
Каталонскиот јазик има и диграфи: Каталонскиот користи и легнат акцент (‹é í ó ú›) за обележување на нагласените затворени самогласки и тежок акцент (‹à è ò›) за обележување на нагласените отворени самогласки:
If a дијареза над ‹i› или ‹u› што следи по друга именка, означува зев:
Покрај ова се користи ‹ü›, што означува помеѓу  или  и предна самогласка (‹gu› и ‹qu› и се користи за означување на тврд изговор пред ‹i› или ‹e›):
NGC 5068
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5068 се споменува и како ESO 576-29, MCG -3-34-46, UGCA 345.
Откривање
Телото е откриено на 10 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5068 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 5068 има привидни димензии од 7,3' х 6,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 18 м 54,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 2' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 5068 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46400. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 330; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6119. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 737.
Павел Полјањски
Павел Полјањски (Paweł Poljański; р. ) — полски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Возел на Џиро д’Италија 2014. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015. Во јуни 2017 бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
Калтентал
Калтентал е општина во округот Источен Алгој во Баварија, Германија.
64
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 64 година се протега во 2700 и 2701, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2760 и 2761 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 607. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 575 и 574 година пред хиџра.
Надворешни врски
60er
Едвард Тјудор
Едвард Тудор (Edward Tudor) — син на англискиот крал Хенри VII и Елизабета Јоршка. Се смета дека е роден на почетокот од бракот помеѓу неговите родители, во 1487 или 1488 година, или пак кон 1500 година.
Според некои, Едвард се поистоветува со Едмунд Сомерсетски, како најмлад син кој е роден во 1499 а починал една година подоцна.
Ешеде (општинска заедница)
Ешеде (̣Eschede) — поранешна општинска заедница во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во општината Ешеде. Била распуштена на 1 јануари 2014 година. Општинската заедница Ешеде се состоела од следниве општини:
Агура
Агура е јапонски термин за положбата што вообичаено се нарекува седење со скрстени нозе на англиски.
Опис
Задникот е на подот (или на перница поставена на подот), а нозете се напред, со свиткани колена и секоја нога прекрстена под другата нога.
Културна позадина
Во Јапонија, ова држење се смета за неформална алтернатива на позата сеиза (правилно седење), иако генерално се смета за неженствена и некултурна за жените ако седат во здолништа или одредени видови традиционална облека, како што е кимоното (најчесто поради тоа каде отворањето е во предмодерно кимоно, а жените ретко носеле долна облека; додека, под одредени околности, мажите можеле да се појават во јавноста облечени во нивната долна облека, фундоши ). Исто така, може да се смета за неучтиво да се седи на овој начин во присуство на претпоставен или старешини, освен ако тоа не им е дозволено.
Фанк Шуи (музичка група)
Funk Shui - македонска рок-група.
Состав
Првобитно, групата ја сочинувале: Лука Ѓоргиевски - вокал, гитара и пијано, Давид Николовски - тапани и Стефан Стојанов - бас-гитара, а подоцна, Стојанов бил заменет со Михаил Намичев.
Дискографија
Групата ги има објавено следниве албуми:
Бучумиш
Бучумиш (науч. Conium maculatum), разговорно познат како шипки, отровен пенар или див пенар — високо отровно двегодишно тревно цветно растение од семејството на моркови Apiaceae, родено во Европа и Северна Африка. Цврсто растение кое било способно да живее во различни средини, бучумишот бил широко натурализиран на места надвор од неговиот роден опсег, како што се делови од Австралија, Западна Азија и Северна и Јужна Америка, каде што е претставен. Тој бил способен да се шири и со тоа да стане инвазивен плевел.
Сите делови на растението биле токсични, особено семињата и корените, а особено кога се проголтани. Под соодветни услови растението растело доста брзо во текот на сезоната на растење и можело да достигне висина од 8 ft, со долг продорен корен. Растението имало карактеристичен мирис кој обично се сметал за непријатен што го носи ветрот. Шупливите стебла обично се забележувале со темна кафеава боја пред растението да умре и станувале суви и кафеави по завршувањето на неговиот двогодишен животен циклус.
Таксономија
Името на родот „бучумиш“ се однесува на koneios, грчкиот збор за „вртење“ или „виор“, алудирајќи на вртоглавите ефекти на отровот од растението по ингестијата. На народниот јазик, „hemlock“ најчесто се однесувал на видот C. maculatum. Кониум потекнувал од старогрчкиот kṓneion што во превод би било „хемлак“. Ова можело да биде поврзано со konas (што значи да се врти), во однос на вртоглавица, еден од симптомите на голтање на растението.
Бучумиш, исто така познат како отровен хемок, бил првиот вид од родот што бил опишан. Тоа било идентификувано од Карл Линеус во неговата публикација од 1753 година, Вид плантарум. Maculatum значи „забележан“, во однос на виолетовите дамки карактеристични за стебленцата на видот.
Имиња и слични растенија
Народните имиња на англискиот јазик биле отровен хемлок, отровен магдонос, забележан коробан (поретки форми), папрат од морков (австралиски инж.), ѓаволски леб или ѓаволска каша ( Ирски инж. )
Растението не требало визуелно да се меша со северноамериканското потекло Цуга, зимзелено дрво кое понекогаш се нарекувало шипки или ела, поради мала сличност во мирисот на листовите. Двосмислената стенографија на „hemlock“ за ова дрво била почеста на американскиот дијалект отколку растението по кое всушност е именувано.
Слично на тоа, растението не требало да се меша со Цикута (попозната како воден хемлак).
Дивиот отровен пенар, исто така, можел да се помеша со чипка на кралицата Ана, која била растение од див или див морков, а понекогаш се собирала и јадела како див цвет што може да се јаде. На автентичното растение за јадење му недостигало виолетово шаренило на пеколот на стеблата, кои, во случајот со чипката на кралицата Ана, се исто така повлакнести.
Опис
Бучумиш било тревно двогодишно цветно растение кое растело до 1.5 – високо, со мазно, зелено, шупливо стебло, обично забележано или набраздено со црвена или виолетова боја на долната половина од стеблото. Сите делови на растението биле без влакна (гола); Листовите биле со две до четири перки, ситно поделени и чипкасти, целокупно триаголни во форма, до 50 cm долги и 40 cm широк. Цветот на Хемлок бил мал и бел; тие биле лабаво групирани и секој цвет имал пет ливчиња. Растението изгледа како растение од див морков ( Daucus carota ). Можело да се разликуваат двете едни од други по мазната текстура на Хемлок, среднозелена, доста живописна, бојата и типичната висина на големите купчиња била најмалку 1,5 метри, двојно повеќе од максимумот од дивиот морков. Морковите имале влакнести стебла на кои им недостасувале виолетови дамки. Можело да се помеша со безопасен кравји магдонос ( Anthriscus sylvestris ).
Дистрибуција
Растението пенар потекнувало од Европа и средоземниот регион.
Живеалиштето им било во некои шуми (и на други места) во повеќето окрузи на Британските острови; во Алстер особено во округот Даун, округот Антрим и округот Лондондери.
Екологија
Растението бучумиш често се наоѓало во слабо исцедена почва, особено во близина на потоци, ровови и други водени површини. Се појавувало и на патиштата, на рабовите на култивирани полиња и на отпадни површини. Бучумишот растел во прилично влажна почва, но исто така и на посуви груби пасишта, патишта и нарушена почва. Се користел како прехранбено растение од ларвите на некои лепидоптери, вклучително и молци од тепих со мелено сребро и особено отровниот молец на шипки ( Agonopterix alstroemeriana ). Вториот бил широко користен како биолошки контролен агенс за растението. Отровниот пенар растел во пролет, кога многу грмушки не цветаат и можеби ги нема во листот. Сите делови на растенијата биле отровни.
Токсичност
Отровниот хемок бил исполнет со конини и со некои слични отровни алкалоиди и бил отровен за сите цицачи (и многу други организми) кои го јадат. Интоксикација била забележана кај говеда, свињи, овци, кози, магариња, зајаци и коњи. Внесување повеќе од 150-300 мг конин, приближно еднаков на шест до осум лисја од пеколот, можел да биде фатален за возрасни луѓе. Семињата и корените биле исто така токсични, повеќе од листовите. Додека токсичноста на хемок првенствено произлегувал од консумирање, труењето можело да биде резултат и од вдишување и од контакт со кожата. Земјоделците, исто така, треба да внимаваат сеното што им се давало на животните да не содржи пепет. Отровниот хемок бил најотровен во пролет кога концентрацијата на γ-коницеин (претходник на други токсини) бил на својот врв.
Отровниот пенар растел прилично висок, достигнувајќи височини до дванаесет стапки (3,6 метри). Стебленцето на пенарот било зелено со виолетови дамки и целосно му недостасувала коса. Двогодишното растение, Хемлокот давал лисја во основата првата година, но не и цветови. Во својата втора година произведувал бели цветови во кластери во облик на чадор. Хемлок можел да се помеша со растението див морков ; сепак, растението див морков имало влакнесто стебло без виолетови ознаки, растело помалку од три метри и немало групирани цвеќиња.
Алкалоиди
Бучумиш бил познат по тоа што е исклучително отровен. Неговите ткива содржеле различни алкалоиди. Во цветните пупки, главниот пронајден алкалоид бил γ-коницинот. Оваа молекула подоцна се трансформирала во конинин за време на развојот на плодот. Алкалоидите биле испарливи; затоа, истражувачите претпоставувале дека овие алкалоиди играле важна улога во привлекувањето на опрашувачите како што се пеперутките и пчелите.
Бучумиш ги содржел пиперидинските алкалоиди конинин, N- метилкониин, конхидрин, псевдоконхидрин и гама-коницеин (или г-коницеин), кој бил претходник на другите алкалоиди на хемок.
Кониинот имал хемиска структура и фармаколошки својства слични на оние на никотинот. Кониинот делувал директно на централниот нервен систем преку инхибиторно дејство на никотинските ацетилхолински рецептори. Во доволно високи концентрации, конининот можел да биде опасен за луѓето и добитокот. Со неговата висока моќност, ингестијата на навидум мали дози лесно можел да резултира со респираторен колапс и смрт.
Содржината на алкалоид пронајден во бучумишот, исто така, влијаел на терморегулаторниот центар со феномен наречен периферна вазоконстрикција, што резултирал со хипотермија кај телињата. Дополнително, било откриено дека алкалоидот ги стимулирал симпатичките ганглии и го намалувал влијанието на парасимпатичните ганглии кај стаорци и зајаци, предизвикувајќи зголемен пулс.
Кониинот, исто така, имал значителни токсични ефекти врз бубрезите. Присуството на рабдомиолиза и акутна тубуларна некроза било прикажано кај пациенти кои умреле од труење со хемок. За дел од овие пациенти било откриено и акутно оштетување на бубрезите. Кониинот бил токсичен за бубрезите бидејќи доведува до стегање на сфинктерот на мочниот меур и на крајот до акумулација на урината.
Токсикологија
Кратко време по ингестијата, алкалоидите предизвикувале потенцијално фатална невромускулна дисфункција поради откажување на респираторните мускули. Акутната токсичност, ако не била смртоносна, можело да се реши со спонтано закрепнување, под услов да се избегне понатамошна изложеност. Смртта можела да се спречи со вештачка вентилација додека ефектите не исчезнеле 48-72 часа подоцна. За возрасен, ингестија на повеќе од 100 mg (0,1 грам) кониин (околу шест до осум свежи листови или помала доза од семиња или корен) можела да биде фатална. Ефектите слични на наркотици можеле да се забележат веднаш по 30 минути по ингестијата на зелената лисна материја од растението, при што жртвите заспивале, а несвесното постепено се продлабочувале до смртта неколку часа подоцна.
Почетокот на симптомите бил сличен на оној предизвикан од кураре, со нагорна мускулна парализа што доведувала до парализа на респираторните мускули, предизвикувајќи смрт поради недостаток на кислород.
Забележано биле дека отруените животни се враќаат да се хранат со растението по првичното труење. Хроничната токсичност ги погодувала само бремените животни кога тие се труеле на ниски нивоа со бучумишот за време на периодот на формирање на органи на фетусот, потомството се раѓало со малформации, главно палатосшиза и повеќекратни вродени контрактури ( артрогрипоза ). Оштетувањето на фетусот поради хронична токсичност бил неповратен. Иако артрогрипозата можела хируршки да се коригира во некои случаи, повеќето од неформираните животни умирале. Ваквите загуби можело да бидат потценети, барем во некои региони, поради тешкотијата да се поврзат малформациите со многу пораното труење на мајките.
Бидејќи не бил достапен специфичен противотров, превенцијата била единствениот начин да се сределе со загубите во производството предизвикани од растението. Се предлагала контрола со хербициди и пасење со помалку подложни животни (како овци). Вообичаен мит бил дека алкалоидите бучумиш можеле да навлезат во синџирот на исхрана на човекот преку млекото и птиците, а научните студии ги отфрлиле овие тврдења.
Историски и културни референци
Во Стара Грција, хелот се користел за труење на осудените затвореници. Бучумиш било растението кое ги убило Терамен, Сократ, Полемарх и Фокион. Сократ, најпознатата жртва на труење со коноп, бил обвинет за безбожност и расипување на умовите на младите луѓе од Атина во 399 п.н.е., а неговото судење ја отфрлил неговата смртна казна. Решил да земе моќна инфузија од пекол.
Словачка на Евровизија
Словачка се натпреварува Евровизија од 1994 година па сè до 2012 година со извесни прекини. Сè уште не се знае дали ќе се врати.
Париски плажи
Париските плажи („Paris-Plages“; до 2006 година Paris-Plage во еднина) ― план што го води канцеларијата на градоначалникот на Париз и создава привремени вештачки плажи секое лето по должината на реката Сена во центарот на Париз, и, оттогаш 2007 година, покрај Басен де ла Вилет, североисточно од Париз. Секој јули и август, патиштата на брегот на Сена се затворени и организираат разни активности, вклучувајќи песочни плажи и палми.
Историја
Жителите на француските градови традиционално бегаат на море или село во текот на летото, особено во август. Париз е избегнат, бидејќи времето е непријатно топло и влажно, а во центарот има многу туристи. Како и да е, секое лето многу жители се должни да останат во градот, без разлика дали сакаат. Шемата Париски плажи била поттикната во 2002 година од страна на Бертран Деланое, новоизбраниот градоначалник на Социјалистичката партија, како рај за ослободување од бедата на оние што се собрале во непријатниот град.
Првично имало единствена плажа на Риве Дроат. Во 2006 година, втората плажа била додадена на Рив Гош и името на шемата се сменила од еднина во множина. За разлика од многу плажи во Франција, топлес сончање не е дозволено. Пливањето во Сена исто така не е дозволено, од безбедносни причини.
Шемата се покажала како голем успех; бројот на посетители растел секоја година и достигнал четири милиони во 2007 година. Секоја сезона, биле додавани нови особености. Тие вклучуваат траект поврзувајќи ги двата брега на реката, пловечки базен и уште една област на плажа во Ла Вилет, во североисточниот агол на градот.
Спор за именување со Ле Туке
Името Париски плажи (Париз-плаж) било заштитено со трговска марка во 2002 година. Во август 2006 година, канцеларијата на градоначалникот ја тужела општината Ле Туке-Париз-Плаж за непочитување на трговската марка користејќи ја фразата "Париз-Плаж" во својот туристички маркетинг. Ова било поздравено со скептицизам, бидејќи името на комуната датира од 1912 година, врз основа на претходната народна употреба. Случајот бил отфрлен во 2008 година.
Жолта имела
Жолтата имела е род на паразитски растенија кои растат на гранките на дрвенестите дрвја. Припаѓа на фамилијата Loranthaceae, фамилија на видливи имела. Во повеќето претходни систематски третмани ги содржи сите видови имела со бисексуални цвеќиња, иако некои видови се претворија во еднополови цвеќиња. Други третмани го ограничуваат родот на неколку видови. Систематската ситуација на Loranthus не е сосема јасна.
Таксономија
Таксономската историја на генеричкото име жолта имела е комплицирана. Во 1753 година, Карл Линеус го користел името жолта имела за род од еден вид, Loranthus americanus, кој според тоа бил тип на вид. Подоцна додал други видови, вклучувајќи го и Loranthus scurrula во 1762 година, вид што претходно го ставил во посебен род, Scurrula и Loranthus europaeus во 1763 година, име кое првпат го користел Жакин во 1762 година. Сепак, Loranthus americanus е вклучен во Psittacanthus откако тој род првпат бил подигнат во 1830 година. Примената на приоритетот како што е наведено во Меѓународниот кодекс за номенклатура за алги, габи и растенија бара да се користи името Loranthus наместо Psittacanthus, со различно име на родот што се користи за преостанатиот вид Linnaeus сместен во Loranthus. За да се избегне промена на воспоставената употреба, Меѓународниот ботанички конгрес од 1930 година одлучил да го зачува Loranthus L. (1762), со видот Loranthus scurrula, над Loranthus L. (1753). Меѓутоа, кога жолтата имела во оваа смисла беше дополнително поделена, Loranthus scurrula беше сместена во оживеаниот род Scurrula. Одлуката за зачувување во 1930 година значела дека жолтата имела треба да се користи наместо Scurrula, а друго име да се користи за Scurrula. Повторно за да се избегне промена на воспоставената употреба, беше договорен предлог во 1964 година да се зачува жолта имела Жак. (1762), со типот вид Loranthus europaeus, над Loranthus L. (1753).
Видови
Бројот на видови препознаени во родот Loranthus варираше во голема мера. Едно време ги вклучуваше речиси сите имели. Потоа беше поделена на многу родови, оставајќи само L. & nbsp;  europaeus од Европа кон исток и L. & nbsp;   odoratus од тропска Азија. Флората на Кина наведува шест видови родени во Кина (три ндемични), наведувајќи дека има околу десет видови вкупно. Видови признати се:
Екологија
Цветовите на жолтите имели се мали, зелени, обично имаат четири до шест дела и можат да бидат или еднополови или бисексуални. Други видови на пошироки жолта имели имаат многу големи, ефектни цветови, со цути во светли бои. Плодовите се бобинки, обично содржат едно семе, кое го распрснуваат птиците. Цветните одлики покажуваат дека е орнитофилен по природа и има умерено количество нектар складирано во неговата периантна цевка. На зрелите пупки им се потребни надворешни фактори како сопнување за да се осигура дека тие се отвораат. Во отсуство на ова, пупките паѓаат без отворање. Птиците помагаат во овој процес, а зрелите пупки исфрлаат облак од полен што се лепи за главата или клунот на птицата сонда. Птиците што се гледаат како ги посетуваат овие цвеќиња во Индија се Тикеловиот клукајдрец, пурпурната сончева птица, виолетова сончева птица и ловецот на пајаци.
Вајсиг на Рашиц
Вајсиг на Рашиц (Weißig am Raschütz) — село и поранешна општина во округот Мајсен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2012 година била припоена кон општината Лампертсвалде.
NGC 2677
NGC 2677 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2677 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2677 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 50 м 1,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 0' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Атлантско-конгоански јазици
Атлантско–конгоанските јазици се главна јазична група во нигер–конгоанското семејство со именски класи стереотипни за тоа семејство. Ги опфаќаат сите нигер-конгоански јазици освен групите манде, догонските, иџоидните и дел од кордофанските.
Без кордофанските, оваа група традиционално се дели на атлантски и волта-конгоански јазични гранки, но прашање е дали овие се исправни генеолошки јазли.
Бостонци (филм од 1984)
„Бостонци“ (англиски: The Bostonians) – британско-американски филм од 1984 година, во режија на Џејмс Ајвори, по сценариото на Рут Проер Џабвала (Ruth Prawer Jhabvala), заснован на истоимениот роман на Хенри Џејмс. Продуцент на филмот е исмаил Мерчант, а главните улоги ги толкуваат: Кристофер Рив, Ванеса Редгрејв (која била номинирана за „Оскар“, Џесика Тенди, Медлин Потер и Весли Еди.
Синопсис
Дејствието на филмот започнува во 1875 година, во Бостон, каде редовно се собираат десетина жени од високото општество. Тие се приврзаници на борбата за укинување на ропството и на суфражизмот, т.е. на движењето за рамноправност на жените со мажите. Една од главните членки на тоа друштво е Олив Чанселор (ја игра Редгрејв) која ја посетува далечниот роднина Бејсил Ренсом (го игра Рив). Тој работи како адвокат во Њујорк, а потекнува од јужните делови на САД и поради тоа застапува конзервативни ставови за жените и за бракот. На една средба кај госпоѓата Брдзај (ја игра Тенди), младата Верена тарант (ја игра Потер) одржува одличен говор и ги воодушевува сите присутни, а веднаш го привкелува вниманието и на Ренсом. Воодушевената Олив станува блиска со Верена и ја прима во својот дом при што му дава пари на нејзиниот татко за да остави ќерката под нејзино покровителство. Со текот на времето, Верена станува позната по своите говори, а Олив, пак, е сè повеќе посесивна и бара од неа да се заколне дека никогаш нема да се омажи и нема да ја напушти. Ренсом стапува во контакт со Верена и се обидува да ја заведе, а Олив постојано се обидува да ја попречи нивната врска. Истовремено, за Верена се интересираат и други млади луѓе, вклучувајќи и едно момче од богато семејство кое ѝ нуди брак. Меѓутоа, Верена бара од Олив да го напуштат Њујорк и тие се селат подалеку од градот. Набргу, таму пристигнува Ренсом, кој отворено ѝ ја изјавува својата љубов на Верена и бара од неа да се откаже од женското движење. Верена е во дилема: од една страна, таа го сака Ренсом, но од друга страна, нема сила да ѝ се спротивстави на Олив. За да го елиминира Ренсом, Олив ја преселува Верена на друго место. Неколку месеци, Ренсом е во потрага по неа, а еден ден купува билет за јавниот настап на Верена, која во меѓувреме ги полни салите со своите говори. Кога Верена го здогледува Ренсом во публиката, веднаш ја губи силата и не може да го одржи говорот, а Ренсом е упорен и влегува во гардеробата, ја зема Верена со себе и двајцата ја напуштаат салата заедно. Разочараната публика ја напушта салата, а тогаш Олив излегува на бината и држи говор за правата на жените.
Велики понеделник
Велики понеделник или Велипонеделник — ден од Страстната седмица. Според источното христијанство тој е трет ден од Страсната седмица, односно ден по Лазаровата сабота и Цветници. А според западното христијанство тој е втор ден од Страсната седмица, односно ден по Цветници.
Житие
На овој ден, Црквата го споменува и старозаветниот патријарх, целомудрениот Јосиф Прекрасен, кој поради зависта на своите браќа бива продаден во Египет; на тој начин, овој старозаветен патријарх е праобраз на безгрешното страдание на Бога. Христос, како и Јосиф, станува жртва на зависта на Неговите браќа по крв и вера, и на ист начин е предаден и продаден. На крајот, Јосиф завладува со Египет, и ги храни своите браќа со леб, исто како што и Христос седнува на Својот Престол на мирот и го храни човештвото со небесниот Леб - со Своето Тело и Својата Крв.
Обичаи
На Велики понеделник, како и на Велики вторник и Велика среда се извршува чинот мироварение. Тоа е определеното време кога се подготвува и деноноќно се вари мирото, кое содржи над 40 разновидни миризливи состојки како дар од богосоздадената природа. Се вари без застој, дење и ноќе, а во текот на варењето непрестајно се чита Евангелието. Така подготвеното миро се осветува и се добива светото миро, за миропомазување и за осветување.
Снег (роман на Орхан Памук)
Снег (турски: Kar) — роман на турскиот писател Орхан Памук од 2002 година.
Осврт кон романот
„Снег“ е еден од најпознатите романи на Памук, кој е позитивно оценет од страна на критиката. „Њујорк тајмс“ го опишал романот како „патување во длабочините на поделената, осмена и збунета турска душа, исполнета со надеж“, според „Сандеј телеграф“, во романот, авторот ги прикажува дилемите на современа Турција, како што се: колку е таа европска земја?; како може да се соочи со предизвикот на исламскиот фундаментализам?; како уметникот може да се носи со овие проблеми? Според „Њу стејтсмен“, „постојат епизоди во овој роман кои го осветлуваат судирот меѓу световниот и екстремниот исламски свет подобро од кое и да било друго непрозно дело“.
Кралско физиографско друштво во Лунд
Кралското физиографско друштво во Лунд (швед. Kungliga Fysiografiska Sällskapet i Lund) е едно од кралските академии во Шведска. Основано е на 2 декември 1772 во градот Лунд, а во 1778 добило кралска повелба од кралот Густав III.
Пјер Лоти
Луј Мари-Жулиен Вио (француски: Pierre Loti, роден на  во  - починал на  во  ) — француски писател, кој е најмногу познат под псевдонимот Пјер Лоти .
Биографија
Лоти во следниот период бил до Полинезија, како дел од својата поморска обука, каде во Тахити поминал два месеци во 1872 година. Неколку години подоцна тој го објавил романот од неговите доживувања во Полинезија, насловен како „Rarahu“ (1880), и која била преведена како „Le Mariage de Loti“. Ова било првото дело кое било познато од Лоти за пошироката јавност. Неговиот раскажувачот објаснува дека името Лоти било дададено од страна на домородците, за неговиот неточен изговор за зборот „Roti“ (црвен цвет).
Во 1881 година било објавено делото „Le Roman d'un spahi“ за авантурите на еден војник во Сенегал. Во 1882 година, Лоти издал збирка на четири пократки дела и три приказни, во рамките на општиот назив на „Fleurs d'ennui“. Во 1883 година Лоти го постигнал центарот на вниманието за пошироката јавност. Најпрвин, тој ја објавил критиката „Mon Frère Yves“, роман кој го опишува животот на еден француски поморски офицер. Додека бил во Тонкин (северниот дел на Виетнам), како поморски офицер на бродот на „Atalante“, Лоти објавил три статии во весникот Le Figaro во септември и октомври 1883 година во врска со злосторствата што се случиле за време на битката на Тунан Ан (20 август 1883), по нападот од страна на француските сили врз виетнамските. По неговата објава тој добил закана за суспензија. Во 1886 година Лоти го објавил романот „Pêcheur d'Islande“ кој Едмунд Гос го карактеризира како „најпопуларно и најдобро од сите негови дела“.
Во 1890 година Лоти го објавил „Au Maroc“ додека следната 1891 година го објавил делото „Le Livre de la pitié et de la mort“. Лоти бил во бродот на пристаништето во Алжир кога на 21 мај 1891 година пристигнала вест дека бил избран за член на Француската Академија. Во 1892 година тој го објавил романот „Fantôme d'orient“, краток роман кој претставувал еден вид продолжение на Aziyadé. Тој во неговите дела ја има опишано посетата на Светата земја во три тома, Пустина, Ерусалим и Галилеја, (1895-1896),а во 1897 година го напишал романот „Ramuntcho“. Во 1898 година, тој ги собрал неговите есеи во „Figures et Choses qui passaient“.
Во 1899 и 1900 Лоти ја посетил Британска Индија, со цел за да го опише она што го видел. Резултатот се појавил во 1903 година во делото „L'Inde (sans les anglais)“. Во текот на есента 1900 година тој патувал во Кина, како дел од меѓународна експедиција испратена да се бори против Боксерското востание. Тој го опишал она што го видел таму по опсадата на Пекинг во „Les Derniers Jours de Pékin“ во 1902 година.
Следни дела на Лоти се: „La Troisième jeunesse de Mme Prune“ кое било напишано во 1905 година по враќањето од Јапонија, „Les Désenchantée“ кое било напишано во 1906 година, „La Mort de Philae“ кое било напишано во 1908 година по посетата на Египет, „Judith Renaudin“ кое било напишано во 1908 година итн. За време на Првата балканска војна Пјер Лоти пишувал статии во поддршка на Отоманското Царство, во кои ја бранел доблеста и хуманоста на Турците и ја дефинирал војната како „предаторска“. Во одговор на тоа, бугарскиот поет Иван Вазов ја напишал песната „На Пјер Лоти“.
Пјер Лоти починал 10 јуни 1923 година.
Односот кон Турците
Пјер Лоти го посетил Истанбул на неколкупати, најпрвин во 1876 година, како офицер на француски брод. Лоти бил под големо влијание на отоманскиот стил на живот и ова се одразило во неговите романи. Тој се сретнал во Цариград со жената според која го нарекол и романот „Aziyadé“. Тој живеел во Ејуп. Тој секогаш се квалификувал како пријател на Турците. Во книгата што ја напишал во 1913 година, „La Turquie Agonisante“, ги критикувал западните политики. Истата година тој заминал во Турција, како гостин на државата и бил пречекан со голема церемонија во Топхане. Султанот Мехмед V му бил домаќин во неговата палата. За време на Балканските војни, Првата светска војна и потоа, тој секогаш ги бранел Турците против европските сили во нивната окупација на Анадолија. Со својата поддршка на отпорот во Анадолија тој ги добил симпатиите на турскиот народ. Како одговор на поддршката на Пјер Лоти за Турската војна за независност, Советот на министри му испратил порака на благодарност. Тој исто така бил прогласен и за почесен граѓанин на Истанбул во 1920 година. , и една населба била именувана по него, исто како и едно кафуле во Ејуп и една улица во Диванјолу.
Надворешни врски
Official Sources Commentary
Западнобачки Округ
Име
На српски, округот е познат како Западнобачки округ, на хрватски како Zapadnobački okrug, на буњевачки како Zapadnobački okrug, на унгарски како Nyugat-bácskai körzet, на словачки како Západnobáčsky okres, на русински Заходнобачки окрух и романски како Districtul Bacica de Vest.
Административна историја
Во 9 век со областа владеел бугарско-словенскиот војвода Салан. Од 11 до 16 век, за време на владеењето на средновековното Кралство Унгарија, областа била поделена помеѓу Бодрошката, Бачката и Чонградската Жупанија. Во 1526-1527 година, областа била управувана од независниот српски владетел, царот Јован Ненад, додека за време на османлиската управа (16-17 век), била дел од Сегединскиот Санџак.
За време на владеењето на Хабсбурговците (18 век), областа била поделена помеѓу Бодрошката Жупанија, Бачката Жупанија и Воена Краина. Двете жупании биле споени во единствена Бачко-бодрошка Жупанија во 18 век. По укинувањето на делот Тиса - Муреш на Воена Краина во 1751 година, дел од таа територија исто така била вклучена во Бачко-бодрошката Жупанија. Во 1850-тите, областа претежно била дел од округот Сомбор, со некои делови во округот Нови Сад. По 1860 година, областа повторно била вклучена во Бачко-бодрошката Жупанија.
За време на кралската српско-хрватско-словенечка (југословенска) управа (1918-1941), областа била дел од округот Нови Сад (1918-1922), Бачката Област (1922-1929) и Дунавска Бановина (1929-1941).
За време на унгарско-германската окупација(1941-1944), областа била вклучена во Бачко-бодрошката Жупанија. Од 1944 година, областа била дел од автономната југословенска покраина Војводина (која била дел од новата социјалистичка република Србија од 1945 година). Денешните области на Србија (вклучувајќи го Западнобачкиот Округ) биле дефинирани со уредба на Владата на Србија од 29 јануари 1992 година.
Општини
Округот ги опфаќа општините:
Население
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, Западнобачкиот Округ имал 188.087 жители.
Култура
Сомбор е град со богата културна традиција: Римокатоличката црква и францисканскиот манастир од 18 век, Куќата на Периш од почетокот на деветнаесеттиот век, иконостасот на големата и малата православна црква во Стапар се заштитени споменици регистрирани како културно наследство, кои сведочат за долгата историја на овој град.
Патернион
Патернион е пазарен град во областа Филах-Ланд во австриската држава Корушка. Сместен е во долината Драва на 18 километри (11 милји) на северозапад од градот Филах.
Историја
Населено уште од времето на халстатската култура, ова место за првпат се споменува како Свети Патернијан во едно дело од 1296 година, именувано по Свети Патернијан, епископот од Фано, бидејќи областа јужно од Драва тогаш припаѓала на Акхилеријската патријаршија. Во 1530 година, Патернион ги добил пазарните права од надвојводата Фердинанд Први од Австрија. Со процент од околу 30%, општината денес е еден од центрите на протестантизмот во Корушка.
Замокот Патернион бил дел од Господарството на Патернион (Herrschaft Paternion), заедно со замоците во Полан и Кројцен и 8.800 хектари шуми. Кон крајот на 19 век тие преминале од сопствеништво на грофовите Видман-Рецонико на грофот Пјеро Фоскари од Венеција, и сè уште се во сопственост на семејството Фоскари-Видман-Рецонико.
Политика
Места во општинското собрание (Гемајндерат) од изборите во 2009 година:
Катерина Тјудор (ќерка на Хенри VII)
Катерина Тјудор (Katherine Tudor; - ) била ќерка на на англискиот крал Хенри VII и Елизабета Јоршка. Таа е родена во Лондонската кула и починала набргу по нејзиното раѓање.
Алтернативен ред
Алтернативен ред е бесконечен ред во математиката од обликот:
каде што an ≥ 0 (или an ≤ 0) за сите n. Конечната сума на редот од овој облик се нарекува „алтернативна сума“.
Лајбницов критериум
Лајбницовиот критериум претставува теорема на германскиот математичар Готфрид Вилхелм Лајбниц, според која, алтернативниот ред конвергира ако членовите an монотоно конвергираат до 0.
Да претпоставиме дека низата a_n конвергира до 0 и монотоно опаѓа. Ако m е непарен број m<n, проценката може да се добие преку следнава пресметка:
Бидејќи a_n е монотоно опаѓачка низа, членовите се негативни. На тој начин се добива последното неравенство. На сличен начин може да се докаже дека. Бидејќи a_{m} конвергира до 0, делумните суми S_m сочинуваат Кошиева низа (т.е. редот го задоволува Кошиевиот критериум за конвергенција на редови) и поради тоа конвергира. Во случај m да е парен број, доказот е ист.
Апсолутна конвергенција
Редот \sum a_n конвергира апсолутно ако редот \sum |a_n| конвергира. Во врска со апсолутната конвергенција важи следнава теорема:
Да претпоставиме дека редот \sum a_n е апсолутно конвергентен. Тогаш, \sum |a_n| е конвергентен и следува дека \sum 2|a_n|, исто така, конвергира. Бидејќи, редот конвергира според споредбениот тест. Одовде, редот \sum a_n конвергира како разлика од двата конвергентни реда,.
Условна конвергенција
Редот конвергира условно ако конвергира, но не конвергира апсолутно.
На приер, хармонкискиот ред:
дивергира, додека алтернативниот облик од редот:
конвергира според тестот за алтернативни редови.
Примери
Едноставен пример на алтернативен ред е хармонискиот ред со променлив знак:
во спротивност на хармонискиот ред во општ облик:
Веројатно најпознати алтернативни редови се развојните редови за тригонометриските функции синус и косинус:
Страсна седмица
Страсна (Страдална, Велика) седмица — последната недела од Христовиот живот. За секој нејзин ден во богослужбените книги се зборува како за голем (велик) и свет, и во секој од нив, во сите цркви се извршуваат посебни богослужби.
Црквата пропишува во првите три дена на Страсната седмица на часовите да се читаат сите четири Еванеглија, до местото каде што започнуваат Христовите страданија. А Старозаветните читања се земаат од Втората книга Мојсеева, од Јов и од пророците. Може да се каже дека како општа тема на првите три дена од Страсната седмица се јавуваат крајот на светот и Христовиот Суд.
Утрените обично се служат доцна навечер, и на нив се пее посебен тропар:
''„ Ете, Младоженецот доаѓа на полноќ и блажен е слугата што ќе го најде буден, а недостоен е оној што ќе биде најден немарен. Внимавај, затоа, душо моја, да не те совлада сонот, да не бидеш предадена на смртта, и да не бидеш исклучена од Царството. Туку, освести се и повикај: "Свет, свет, свет Си Боже, поради молитвите на Богородица смилувај се на нас". “''
Доменико Берарди
Доменико Берарди (роден во Каријати на 1 август 1994) — италијански фудбалер, кој игра на позицијата напаѓач за Сасуоло во Серија А, како позајмен од Јувентус.
Технички одлики
Берарди е играч со добри физички предиспозиции, солиден шут и способност да ја сочува топката во свој посед. Тој е класичен крилен напаѓач по левата страна на теренот, иако понекогаш е преместен во повеќе централна позиција, како централен напаѓач. Левучар со природно добар стандард, и многу технички квалитети во конечниот заклучок.
Клупска кариера
Доведен од Козенца на возраст од 16 години Тој го направил своето деби како професионалец, во дресот на Сасуоло на 27 август 2012, започнувајќи како стартер во победата над Чезена со 3-0, во натпревар од Серија Б. Тој бил заменет во 70-тата минута од страна на Микеле Тројано, кој ги поставил конечните 3-0. На 1 септември 2012 година, Берарди го постигнал својот прв гол како професионалец, носејќи го Сасуоло во водство од 1-0 против Кротоне, во натпревар во кој неговиот клуб победил на крајот со 2-1. На крајот на сезоната ја освоил Серија Б со Сасуоло, а со тоа клубот ја изборил првата историска промоција во Серија А, негвиот придонес во сето тоа бил огромен бидејќи во вкупно 37 натпревари, постигнал 11 гола.
На 2 септември 2013 година, Јувентус го откупил правото на половина од договорот на Берарди, но исто така и му продал половина од договорот на Лука Мароне, на Сасуоло. Сепак, Јувентус одлучил да го остави Берарди во Сасуоло до крајот на сезоната, кој исто така, добива договор трансферот во износ од 4,5 милиони € да го плаќа во текот на пет години.. На 25 септември 2013 година тој го направил своето деби во Серија А за време на натпреварот со Наполи кој завршил нерешено 1-1. Тој го започнал натпреварот, а потоа бил заменет во 84-тата минута од Симоне Мисироли На својот прв гол во Серија А, Берарди чекал до 6 октомври 2013 кога тој ја погодил мрежата на Парма од пенал за да израмни на 1-1, но неговиот тим иако имал играч повеќе речиси во целото второ полувреме на крајот загубил со 3-1. Исто така, тој постигнал гол од пенал и во првата историска победа на Сасуоло во Серија А против Болоња со 2-1 ; носејќи му водство на својот тим од 1-0. На 3 ноември 2013 година, за време на натпреварот со Сампдорија, Берарди го постигнал својот прв хет-трик (со два гола од пенал) во Серија А, со што го одвел Сасуоло до првата гостинска победа во италијанската фудбалска елита во клупската историја. На 10 ноември 2013 тој повторно бил стрелец и тоа овојпат против водачот на табелата во тој момент, екипата на Рома, постигнувајќи шокантен гол на Олимпико за израмнување на 1-1 во 94-тата минута од натпреварот, што било и конечен резултат. На 12 јануари 2014 година во натпреварот против Милан на домашен терен, Берарди експлодирал постигнувајќи четири гола со кој му донел победа на својот тим од 4-3, а со овој подвиг тој станал вториот најмлад играч (по Силвио Пиола) кој постигнал четири гола во еден Серија А натпревар. Сезоната ја завршил со 16 гола, после уште еден хет-трик во победата со 4-3 на гостувањето против Фјорентина на 6 мај 2014.
Репрезентативна кариера
Берарди е поранешен член на Италијанската репрезентација под 19 години за која има одиграно 3 натпревари. Единствениот гол за оваа категорија го постигнал на 21 ноември 2012 во пријателски натпревар против Чешка со соло продор за да ги постави конечните 4-0.
Лојбен-Шлајниц
Лојбен-Шлајниц (Leuben-Schleinitz) — поранешна општина во округот Мајсен, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 е дел од градот Носен.
Шарнхорст (Ешеде)
Шарнхорст (Scharnhorst) — село и поранешна општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Ешеде.
Географија
Селото Шарнхорст се наоѓа североисточно од окружниот град Целе во Природниот парк Зидхајде.
Кон него припаѓале четири села:
1 − 2 + 3 − 4 + …
1 − 2 + 3 − 4 + ... — бесконечен ред во математиката, чиишто членови се последователни позитивни броеви со променлив знак. Сумата на првите m членови од редот може да се запише како:
Овој бесконечен ред дивергира, што значи дека неговата низа од делумни суми, (1, −1, 2, −2, ...), не тежнее кон било која гранична вредност. Сепак, во средината на 18. век, Леонард Ојлер го запишал следново, коешто го окарактеризирал како парадоксално:
Математички метод, употребен за да се објасни ваквото равенство, бил развиен многу подоцна. Почнувајќи во 1890 година, Ернесто Чезаро, Емил Борел и други математичари строго ги испитувале постоечките методи за утврдување на сумата на дивергентните редови, вклучувајќи и нови толкувања на Ојлеровите обиди. Многу од овие методи за пресметка на сумата на редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... лесно доведуваат до решение еднакво на 1⁄4. Сумирањето по Чезаро е еден од неколкуте методи коишто не врши сумирање на 1 − 2 + 3 − 4 + ..., така што редот е пример за којшто е потребен многу поприкладен метод, како на пример Абеловото сумирање.
Редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... е многу сличен на Грандиевиот ред 1 − 1 + 1 − 1 + .... Ојлер овие редови ги сметал за посебни случаи од видот на редот 1 − 2n + 3n − 4n + ..., којшто го проучувал за произволно n работејќи на Базелскиот проблем и притоа добил функционални равенки, денес познати како Дирихлеова ета-функција и Риманова зета-функција.
Дивергенција
Членовите на редот 1, −2, 3, −4, ... не тежнеат кон 0, па затоа 1 − 2 + 3 − 4 + ... дивергира според примена на тестот на општ член. За понатамошо разгледување, корисно би било да се утврди дивергенцијата на основно ниво. По дефииниција, конвергенцијата или дивергенцијата на еден бесконечен ред е условена од конвергенцијата или дивергенцијата на неговите низи од делумни суми. Според тоа, делумните суми на редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... се: Оваа низа е важна поради присуството на секој цел број по еднаш, дури и 0 ако се брои празната делумна сума, и со тоа воспоставувањето на броивост на членовите од множеството на целите броеви \mathbb{Z}. Низата од делумни суми јасно покажува дека редот не конвергира кон одреден број (за секоја гранечна вредност x, може да се најде член, после којшто сите последователните делумни суми се надвор од интервалот [x-1, x+1]), па според тоа 1 − 2 + 3 − 4 + ... дивергира.
Стабилност и линеарност
Бидејќи членовите 1, −2, 3, −4, 5, −6, ... следат проста законитост, редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... е можно да се преобрази преку преместување и додавање на член по член, со цел да му се припише некое бројчено значење. Ако изразот s = 1 − 2 + 3 − 4 + ... за некој зададен број s има смисол, тогаш следните формални преобразби наведуваат на тоа дека s = 1⁄4:
Поради тоа,. Ова изведување е графички претставено на цртежот од десната страна.
Иако 1 − 2 + 3 − 4 + ... нема сума во обичен смисол, равенството s = 1 − 2 + 3 − 4 + ... = 1⁄4 дава најдобар одговор на тоа дали таква сума може да се одреди. Воопштеното определување на „сумата“ на дивергентен ред се нарекува метод на сумирање, којшто овозможува пресметување на сума на неколку подмножества од сите можни редови. Постојат бројни методи за воопштено сумирање на редовите (некои од нив се опишани подолу), коишто содржат и некои од својствата на обичното сумирање на редови. Всушност, погоре беше докажано следново: Со примена на било кој метод за сумирање којшто е линеарен и стабилен и овозможува да се пресмета сумата на редот, пресметаната сума изнесува 1⁄4. Понатаму, бидејќи:
примената на овој метод нуди решение и за пресметка на сумата на Грандиевиот ред, (1 − 1 + 1 − 1 + ... = 1⁄2).