cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Далибор Грубачевиќ
Далибор Грубачевиќ (роден на 9 јануари 1975 во Копривница), е хрватски композитор, оркестратор и музички продуцент познат по авторски остварувања во областа на филмската музика.
Кратка биографија
Далибор Грубачевиќ е роден во Копривница, каде израснал и се школувал. Уште рано ја покажува својата музичка надареност, па уште како шестогодишник почнува да учи да свири на гитара и пијано. Подоцна во локалното "Културно-уметничко друштво" свири и тамбури. Во 90-тите години под влијание на рокенрол музиката на Битлси, се приклучува на рок составот The Bugs. Своето музичко образование го проширува и усовршува со проучување на делата од класичната музика, посетувајќи часови кај реномираниот професор Наталија Имбришак и маестро Миљенко Прохаска. 1993 година се запишува на студиите за социјална работа на Правниот факултет во Загреб, но по две години ги напушта студиите и комплетно се посветува на музиката.
Пабло Пикасо
Пабло Пикасо, формално Пабло Луис Пикасо (, —, ) — шпанско-француски сликар, кој се смета за еден од најголемите мајстори на сликарството во XX. век. Заедно со Жорж Брак, тој е најпознат како основач на кубизмот. Посебно место во неговиот уметнички опус заземаат композициите „Госпоѓиците од Авињон“, „Герника“ и големата ѕидна слика во палатата на УНЕСКО во Париз.
Далибор Грубачевиќ
Кратка биографија
Освен пишувајќи партитури и саундтракови за долгометражни и документарни филмови, како и музика за различни реклами филмови и рекламни кампањи, Грубачевиќ како композитор еднакво успешно делува и во светот на поп-рок и етно музиката. Освен во Хрватска, неговите композиции и музички обработки се изведени во Македонија, Црна Гора, Канада, САД, Јапонија, Велика Британија, Италија, Израел и Грузија. Соработува со многу хрватски и интернационални композитори, оркестратори и музички продуценти како Ерик Евазен, Алан Холи, квинтетот Simply Brass, Мирослав Евачиќ, Зоран Џорлев, како и вокалните интерпретатори Тоше Проески, Саша Лозар, Дарко Гелев – Брејк, Александар Митевски  , Даниел Кајмакоски и Дарио Панковски.
Algyroides marchi
Загрозеност
Овој вид се смета за загрозен.
Далибор Грубачевиќ
Кратка биографија
Далибор Грубачевиќ е член на Хрватското друштво на композитори и Хрватско Здружението на независни уметници.
Пабло Пикасо
Творештво
Работата на Пикасо често се категоризира во неколку периоди: Син период, Розов период, период под влијание на африканската уметност, аналитичкиот кубизам и периодот на синтетичкиот кубизам. Се тврди дека неговото најпознато дело е описот на бомбардирањето на Герника во Шпанија. Герника ги претставува нехуманоста, бруталноста и безнадежноста на војната. Сликата многу години била изложена во Музејот на современа уметност во Њујорк. Пикасо не дозволувал сликата да се врати во Шпанија сè додека таму повторно не биде воспоставена демократијата. Во 1981 година, сликата „Герника“ била вратена во матичната земја и, од 1992 година, таа е една од главните атракции на Мадридскиот музеј Reina Sofia.
Algyroides marchi
Живеалиште
Живеалишта на видот се шумите и планините. Видот по висина е распространета од 700 до 1700 метри надморска височина.
Пабло Пикасо
Творештво
Пикасо умрел во својата вила, во малото место Мужен, на француската ривиера.
Едвардово Езеро
Едвардовото езеро е едно од Големите езера на Африка. Едно време езерото го носело името Иди Амин, по Угандскиот диктатор Иди Амин Дади. Езерото се наоѓа на границата помеѓу Демократската Република Конго и Уганда, неговиот северен брег се наоѓа неколку километри јужно од Екваторot. Прв Европеец кој го посетил езерото бил Хенри Мортон Станли во 1888 година, а името езерото го добило по принцот на Велс Алберт Едвард.
Главни реки кои се влеваат во езерото се Нјамугасани, Ишаша, Рутшуру, Руинди, Нтунгве, а од езерото истекува реката Семлики која што исто така се влева во езерото. Преку каналот Казинга е поврзано со Џорџовото Езеро на североисток. Се наоѓа на 920 метри надморска височина а има максимална длабочина од 117 метри. Долго е 77 километри а широко 40 километри, и има површина од 2,325 км2 што го прави ова езеро петнаесетто по ред во површина езеро во Африка.
Коми-зиријански јазик
Комиски јазикот или коми-зиријански јазик — дел од групата на пермски јазици, зборуван од комиците во европскиот дел на Русија. Јазикот е сличен со удмуртски јазик.
Јазикот има два главни дијалекти и тоа: коми зиријански, кој е најголем и важи за база на литературниот јазик и коми-јазваски јазик.
Димче Савевски
Димче Савевски (роден во ) — поранешен македонски генерал-мајор, учесник во НОБ и публицист.
Животопис
Савевски е роден во Тетово. Втората светска војна го затекнала како ученик во тетовската гимназија. Уште во 1941 година се прилкучил во НОБ. Бил затвореник и логораш во Тирана и Драч, Албанија од 1943 година, па сè до капитулацијата на Италија. Бил учесник во првите покрупни партизански единици во Македонија, од борец и раководиел во првата и третата МУБ, 4тата оперативна зона и 16тиот македонски корпус. Учествувал во поважните борби, маршеви, офанзиви и контраофанзиви, во ослободувањето на Кичево, во борбата за одбрана на слободните територии во Западна Македонија, во Мегленско, во Февруарскиот поход, пролетната офанзива и мн. други. По ослободувањето бил активен старешина на ЈНА, разни должности од кои последна му била помошник н акомандантот на третата воена област, кога го добил и чинот генерал. За целото службување, а и по пензионирањето бил активен во општествено-политичкиот живот во ЦК на КПМ, односно на СКМ и Социјалистичкиот Сојуз на Македонија. Еден мандат бил и народен пратеник во Републичкото Собрание. Бил член на републичкиот одбор и на Претседателството на Сојузот на борците на Македонија.
Абелисаурус
Абелисаурус  (Abelisaurus) е од родот  на диносаурусите наречени абелисаурус, кои живееле во доцниот период на креда во Јужна Америка,  (Аргентина).
Тој бил месојад со две нозе, веројатно долг околу 7-9 метри. Големината е одредена само со истражувањето на черепот, единствениот познат дел од скелетот. .
Опис и име
Општото име потекнува од Роберт Абел, откривач и поранешен директор на Музејот во Циполетија (Аргентина), каде што е пронајден примерокот. Името значи „гуштер на Авел“ (од грчки саурос - гуштер). Черепот на абелисаурус Потекнува од регионот Комахју во Аргентина, каде што се пронајдени остатоците. Ова име го дале аргентинските палеонтолози Хозе Бонапарта и Фернандо Новас во 1985 година, кои гокласифицирале во новооткриеното семејство на Абелисаурус.
Ренда
Ренда (Διχείμαρρο, Дихимаро; до 1928 г. Ρέντα, Ренда ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 50 жители (2011).
Абелисаурус
Наоди од фосили и детерминизација
Абелисаурус е еден од многуте диносауруси откриени во Патагонија. Првично се мислело дека потекнува од формацијата Ален, но систематските истражувања довеле до заклучок дека тој припаѓал повеќе на формацијата Анаклето во провинцијата Рио Негро (Аргентина). Тоа е јужноамериканска геолошка формација која е датирана од периодот на рана креда, пред 83 до 80 милиони години.
Класификација
Веќе се откриени многу други Авелисаури, вклучувајќи комплетни скелети на Акасаурус, Карнотаурус и Мајунгасаурус. Некои научници сметаат дека Абелисаурус е основен претставник на оваа група, надвор од потсемејството карнотаурус. Другите се помалку сигурни во неговата класификација Авелисаурите имаат некои одлики на черепот со кархародонтосаурусите, и бидејќи Абелисаурус е познат само од черепот, иднината може да покаже дека тој всушност бил еден од кархародонтосаурусите. Сепак, ова не се смета за веројатно.
Хузум
Хузум (Husum; севернофризиски: Hüsem) — град и административно седиште на округот Северна Фризија, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Градот е родното место на романописецот Теодор Шторм, кој ја создал фразата „сивиот град крај морето“. Исто така во него се одржува годишниот меѓународен фестивал на пијаното „Раритети на музиката за клавир“ (Raritäten der Klaviermusik), воспоставен во 1986 година.
Историја
Хузум бил првпат споменат како Хузембро (Husembro) во 1252 година, кога данскиот крал Абел бил убиен.
Како повеќето градови на Северното Море, Хузум бил отсекогаш под влијание на силни бури. Во 1362 година ужасна бура наречена „Големата поплава“ го поплавила градот и го овозможила природното пристаниште. Пред тоа, Хузум не се наоѓал директно на брегот. Луѓето од градот ја искористиле оваа можност и изградиле пазар, кој довел до голем економски пресврт.
Името Хузум било првпат споменато во 1409 година. Прикажано е на Карта Марина во фризискиот облик од Хузем (Husem).
Географија
Хузум се наоѓа на Северното Море; 82 километри западно од Кил, 139 километри северозападно од Хамбург и 43 километри југозападно од Фленсбург.
Градски единици
Градот е поделен на следниве градски единици:
Култура
Како туристичко одредиште и порта кон Севернофризиските Острови, Хузум нуди многу културни настани.
Фестивал „Раритети на музиката за клавир“
Овој меѓународен фестивал на раритетната музика за клавир, насочен кон непознатата класична пијано музика, бил основан во 1986 година од Петер Фроундјијан и се одржува во градскиот замок.
Клубови
Групата „Редемис“ (Spielmannszug Rödemis) е познат бенд за маршови од градската единица Редемис. Хузум е исто така дом на два фудбалски клубови, ФК Хузумер (Husumer SV) и ФК Редемис (Rödemisser SV).
Крикет клубов е основан во рамките на центарот Микелберг, кој порано бил домаќин на меѓународни натпревари во крикет за жени. Теренот се наоѓа во близина на Хатштет.
Инфраструктура
Железничката станица во Хузум се наоѓа на линијата Вестерланд–Хамбург (наречена и „мочуришна железница“), линијата Хузум-Санкт Петер-Ординг до полуостровот Ајдерштет и линијата Хузум-Јибек, која го поврзува со линијата Нојминстер-Фленсбург и Кил.
19 п.н.е.
19 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 19. година пред новата ера, 19. од првиот милениум п.н.е., 19. од 1 век п.н.е. и последна од 10-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5489 и 5490 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4731 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3741 и 3742 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 734.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 19 година се протега во 2617 и 2618, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2677 и 2678 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 524. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 660 и 659 исламска година пред хиџра.
NGC 7627
NGC 7627 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7627 се споменува и како NGC 7641, UGC 12556, MCG 2-59-29, CGCG 431-47.
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7627 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7627 има привидни димензии од 1,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 22 м 30,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 53' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 7627 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71241. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1165. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Надворешни врски
NGC 7627
NGC 5190
NGC 5190 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5190 се споменува и како UGC 8500, MCG 3-34-43, CGCG 101-60, CGCG 102-1, IRAS 13282+1823.
Откривање
Телото е откриено на 23 март 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 5190 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47482. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 150; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1461. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 80.
Возот в снег (филм од 1976)
Возот в снег (хрватски: Vlak u snijegu) - хрватски и југословенски филм од 1976 година, во режија на Мате Реља, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Славко Штимац, Гордана Инкрет, Жељко Малчиќ, Едо Перочевиќ, Ратко Буљан и Антун Налис. Филмот е снимен врз основа на истоимениот роман на хрватскиот писател Мато Ловрак. Исто така, филмот е познат и по песната „Кога ќе се сложат малите раце“ (Kad se male ruke slože), дело на Арсен Дедиќ.
Синопсис
Учениците од основното училиште во Велико Село прават своја задруга за чиј претседател е избран сиромашниот ученик Љубан (го игра Штимац). По некое време, учениците заминуваат со воз во Загреб, предводени од учителот. Таму, учителот се разболува и мора да остане во болницата така што учениците мора да се вратат сами. На патот до селото, голема снежна бура ја затрупува железничката пруга и возот останува заглавен во снегот. Под водство на Љубан и помогнати од кондуктерот (го игра Перочевиќ), децата почнуваат да го чистат снегот. Но, во таа акција не учествуваат децата од богатите семејства, предводени од Перо, кој е љубоморен на Љубан. Уште повеќе, Перо започнува кавга со другите ученици, но на крајот, сите деца ја напуштаат неговата група и му се придружуваат на Љубан. Така, децата успеваат да стигнат дома.
Космос-1277
Космос-1277 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 јуни 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1277 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 416 км, а најмалото на 359.
Носентинер Хите
Носентинер Хите (Nossentiner Hütte) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Кирил Лазаров (Пирин)
Кирил Григоров Лазаров ( во —  во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Кирил заедно со своите соборци Тодор Григоров и Јордан Јотов, биле судени од таканаречениот народен суд. Тие успеале да избегаат од горноџумајскиот затвор и стигнале до село Раздол каде биле предадени и убиени лично од Георги Богданов.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Лазаров, Кирил}}
NGC 613
NGC 613 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 613 се споменува и како ESO 413-11, MCG -5-4-44, VV 824, AM 0132-294, IRAS 01319-2940.
Откривање
Објектот е откриен на 9 декември 1798 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 613 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 613 има привидни димензии од 5,5' х 4,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 34 м 18,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 29° 25' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 613 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5849. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 352; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 23.
Transavia.com
Transavia.com (Трансавија) е нискобуџетна авиокомпанија од Холандија, и оперира како независна авиокомпанија од групацијата Air France-KLM. Главна база на авиокомпанијата е аеродромот Схипхол во Амстердам, додека аеродромите во Ротердам и Ајндховен се бази од второ ниво. Transavia најчесто оперира на одредишта за одмор како и чартер летови.
Историја
Авиокомпанијата беше формирана на крајот на 1965 година како Тransavia Limburg. Името беше сменето во 1966 година и операциите започнаа на 17 ноември 1966 година. Во 1986 година, името беше променето во Transavia Airlines. Авиокомпанијата беше прва која го искористи договорот за отворено небо помеѓу владите на Холандија и Обединетото Кралство. Transavia започна со редовни летови од Амстердам до Лондон Гетвик на 26 октомври 1986 година. Во текот на 1991 година, сопственикот на мнозинскиот дел акции во авиокомпанијата, Nedlloyd, го продаде својот дел (80%) на КЛМ. Во 1988 година, Transavia беше првата странска авиокомпанија да оперира на одредишта во границите на Грција. Во Јуни 2003, КЛМ ги откупи преостанатите 20% од Transavia, со што стана 100% сопственик на авиокомпанијата. Во почетокот на 2000 година, Transavia беше главно нискобуџетна авиокомпанија, со една своја подружница наречена Basiq Air. За да ја засилат својата позиција на маркетот, двете авиокомпании се споија во едно име transavia.com од 1 Јануари 2005 година.
Одредишта
Погледни опширно, transavia.com одредишта.
Флота
флотата на transavia.com се состои од следниве авиони:
Просечната старост на авионите на transavia.com изнесува 6.1 година заклучно со март 2008.
Инциденти и несреќи
Засега не се случила некоја поголема авионска несреќа во која имало некоја жртва. Во 1997 година се случија два инциденти од кој само авионите имаа позначителна штета.
Филозофија на логиката
Филозофија на логиката е огранок на филозофијата кој се занимава со карактерот и оправданоста за системите на логиката. Еве некои фундаментални прашања која таа цели да ги одговори:
Филозофијата на логиката често се помешува со филозофската логика, што е примена на формалните логички техники на филозофски проблеми. Неколку филозофи имаат дадено голем придонес на обете полиња.
Постои извесен преклоп помеѓу филозофијата на логиката, филозофската логика, филозофијата на јазикот, епистемологијата и метафизиката.
Важни личности
Важни личности во филозофијата на логиката се:
Ресулјани
Ресулјани или Ресулја е село во Егејска Македонија, Република Грција.
Арапска пролет
Арапска пролет — низа демонстрации и протести во дел од Арапските земји. Најпрвин, протестите започнале на 18 декември 2010 година во Тунис, а подоцна истите се прошириле во Египет, Алжир, Јемен и Јордан, и со мали инциденти кое се случиле во Мавританија, Саудиска Арабија, Оман, Судан, Сирија, Либија, Мароко. Дел од протестите се преврнале во револуции. .
Протестите започнале на 18 декември 2010 со востанието во Тунис, кога Мохамед Буазизи се самозапалил за конфискувањето на неговата стока и главно поради големата корупција во неговата земја. Поради слични проблеми во регионот и успешниот протест во Тунис, серија од немири започнале и во Алжир, Јордан, Египет и Јемен, и во помал степен и во други арапски држави.
Првата револуција, во Тунис, завршила кога претседателот Зин ал Абидин бен Али на 14 јануари 2011 година се повлекол од власта и побегнал во Саудиска Арабија. Вниманието на светот по ова се свртел кон Египет, каде масовни протести започнале на 25 јануари 2011 година. По четиридневни протести, претседателот Мубарак понудил реформи, но не и негова лична оставка која била цел на демонстрантите. По осум дена од протестите во поголемите градови во Египет, Мубарак најавил дека ќе се повлече од претседателската функција, по 30 години и нема да бараа уште еден претседателски мандат на претстојните избори. Во истото време, јорданскиот крал Абдула бил именуван за нов премиер како и претседателот на Јемен, Али Абдула Салех, кој исто така објавил дека нема да се кандитира на идните избори. Тој на власт во земјата е 32 години.
Бел бор
Бел бор или познат како шкотскиот бор во Велика Британија, шкотскиот бор во САД или балтичкиот бор, бил вид на дрво од фамилијата на борови Pinaceae што живеел во Евроазија, почнувајќи од Западна Европа до Источен Сибир, јужно до Кавказ. Планините и Анадолија, и од север до добро внатре во Северниот Поларник во Феноскандија. На север од неговиот опсег, се јавувал од нивото на морето до 1000 m, додека на југ од неговиот опсег било планинско дрво, кое растело на 1200 – надморска височина. Лесно се препознавал по неговата комбинација од прилично кратки, сино-зелени лисја и портокалово-црвена кора.
Видот главно се среќавал на посиромашни, песочни почви, карпести излети, тресетни мочуришта или блиску до границата на шумите. На плодните места, борот бил надвор од конкуренција од други видови дрвја, обично смрека или широколисни дрвја.
Имиња
Пред 18 век, видот бил почесто познат како „шкотска ела“. Друго, поретко име било европско црвено дрво.
Дрвото од него се нарекувало и црвен договор или жолт договор, а името „договор“ било усвоено од архаична единица за волумен што се користела за мерење на дрвото.
Опис
Кората била густа, лушпеста со темно сиво-кафеава боја на долниот дел од стеблото, а тенка, ронлива и со портокалова на горното стебло и гранките. Навиката на зрелото дрво била карактеристична поради неговото долго, голо и директно стебло на врвот со заоблена или рамна маса на зеленило. Животниот век бил вообичаено 150-300 години, со најстарите регистрирани примероци во Лапонија, Северна Финска над 760 години.
Ластарите биле со светло-кафеава боја, со спирално наредена шема слична на скали. На зрелите дрвја лисјата („иглите“) им биле глаукозни сино-зелени, често потемно зелени до темно жолто-зелени во зима, 2.5 – долги и 1 – широк, произведен во фацикули од два со постојано сивило5 – базална обвивка. На енергичните млади дрвја листовите можеле да бидат двојно подолги, а повремено се појавувале во три или четири фацикули на врвовите на силните ластари. Упорноста на листовите варирала од две до четири години во потоплите клими и до девет години во субарктичките региони. Садници до една година носеле младешки лисја, овие биле сами (не во парови), 2 – долги, сплескани, со назабена маргина. Конусите од семето биле црвени при опрашување, потоа бледо кафеави, глобозни и 4 – пречник во нивната прва година, проширување до целосна големина во втората година, зашилено јајцево-конусно, зелено, потоа сиво-зелено до жолто-кафеаво во зрелоста,3 - 7.5 cm долго. Конусните лушпи имале рамна до пирамидална апофиза (надворешниот дел од скалата на конусот), со мало боцкање на умбото (централен газда или испакнатост). Семињата биле црни, 3 – во должина со бледо кафена боја 12 –   крило и се ослободувале кога конусите се отворале во пролет 22-24 месеци по опрашувањето. Поленовите конуси биле жолти, повремено розови, 8 –   долги; ослободувањето на полен било во средината до крајот на пролетта.
Сорти
Над 100 сорти Бел бор биле опишани во ботаничката литература, но сега се прифатени само три или четири. Тие се разликувале само минимално по морфологијата, но со поизразени разлики во генетската анализа и составот на смолата. Населението во најзападната Шкотска било генетски различно од оние во остатокот од Шкотска и северна Европа, но не доволно за да се разликувале како посебни ботанички сорти. Дрвјата на далечниот север од опсегот порано понекогаш се третирале како вар. lapponica, но разликите биле клинички и не биле генетски различни.
Дистрибуција
Бел бор бил единствениот бор кој живеел во северна Европа, кој формирал или чистел шуми, помешан со норвешка смрека, обична смрека, сребрена бреза, европски рован, евроазиска трепетлика и други видови дрвени предмети. Во централна и јужна Европа се среќавал со бројни дополнителни видови, меѓу кои се и европскиот црн бор, планинскиот бор, македонскиот бор и швајцарскиот бор. Во источниот дел од неговиот опсег, меѓу другите се јавувал и со сибирски бор.
Британските острови
Дрвото се раширило низ Британските острови по последниот глацијален максимум. Записите за полен покажувале дека борот бил присутен локално во јужна Англија пред 9.000 години откако навлегол од североисточна Франција и дека се проширил на север до Езерската област и Северните Пенини 500 години подоцна.
Тој бил присутен во Ирска пред повеќе од 8.800 години, но отсутен во Велс во тоа време, што сугерира дека борот во Ирска имал посебно ибериско потекло или содржел преживеани популации, иако нема докази за неговиот опстанок. Борот се проширил во Шкотска пред помеѓу 8.000 и 8.500 години или од независно засолниште, од Скандинавија (преку Догерланд ) или од Ирска. Како што се загревала климата, тој исчезнал од повеќето Британски острови пред околу 5.500 години, освен во Шкотска и во Килдер,Англија.
Ирското и западното шкотско население поминало низ масовен пад пред околу 4.000 години, што на крајот довело до исчезнување на ирското население пред 2.000 и 1.000 години. Тој бил заменет со големи површини на прекриено блато во западна Шкотска и Ирска, иако причините за неговото опаѓање и изумирање во Англија не биле јасни, но можеби било под влијание на човечките активности.
Во Британија сега природно се јавувал само во Шкотска. Историските и археолошките записи покажувале дека се јавувал и во Велс и Англија до пред околу 300–400 години, каде исчезнал поради прекумерна експлоатација и пасење; повторно бил воведен во овие земји. Слично историско изумирање и повторно воведување се однесувало на Ирска, Данска и Холандија. Дали навистина изумрело во Англија не е познато. Се шпекулирало дека можеби преживеал доволно долго за дрвјата што се користат за одгледување во Англија да потекнуваат од домашни (а не од увезени) извори. Шекспир (во Ричард II ) бил запознаен со видот во 1590-тите, како и Евелин во раните 1660-ти ( Силва ), и околу времето кога се сметало дека борот изумрел во Англија, но кога земјопоседниците почнале и со украсно и шумарство. садење.
Борот формирал голем дел од Каледонската шума, која некогаш покривала голем дел од шкотските висорамнини. Прекумерното сечење на побарувачката на дрва, пожарот, прекумерното пасење од овци и елени, па дури и намерното ослободување за да се одвратат волците, биле фактори за опаѓањето на оваа некогаш голема борова и бреза шума. Само релативно мали области ( 17,000 ха (42.000 хектари), само нешто повеќе од 1% од проценетите оригинални 1,500,000 ха (3.700.000 хектари)  ) од оваа древна шума останувале, а главните преживеани остатоци биле во шумата Абернети, Глен Африк, шумата Ротиемурхус и Црното дрво на Ранох. Моментално се во тек планови за обновување на барем некои области и започнување на работата на клучните локации.
Дополнително, шкотскиот бор бил растителна значка на кланот Грегор. Тоа било националното дрво на Шкотска.
Одгледување и употреба
Во скандинавските земји, борот се користел за правење катран во прединдустриската ера. Некои активни производители на катран сè уште постојат, но таа индустрија речиси престана. Борот се користел и како извор на колофон и терпентин.
Дрвото било бледо кафено до црвено-кафеаво и се користело за општи градежни работи. Имало сува густина околу 470 kg/m3 (различно со условите на раст), отворена порозност од 60%, точка на заситување на влакна од 0,25 kg и содржина на сатурација на влага од 1,60 kg. Боровните влакна биле корисни за да се направи текстилот познат како растителен фланелен, кој имал изглед како коноп, но со поцврста, помека текстура.
Борот исто така бил широко засаден во Нов Зеланд и во поголемиот дел од постудените региони на Северна Америка; тоа било едно од првите дрвја воведени во Северна Америка, околу 1600 година. Тој бил наведен како инвазивен вид во некои области таму, вклучувајќи го Онтарио, Мичиген. Широко се користел во Соединетите Држави за трговија со новогодишни елки и бил една од најпопуларните новогодишни елки од 1950-тите до 1980-тите. Останувал популарен за таа употреба, иако бил засенет по популарност од видовите како Фрејзер ела, Даглас-ела и други. И покрај неговата инвазивност во делови од источна Северна Америка, борот често не растел добро таму, делумно поради климатските и почвените разлики помеѓу неговото родно живеалиште и она во Северна Америка, а делумно поради оштетувањето од штетници и болести; дрвото често растело на искривен, случаен начин, ако не се чувало (како што се во трговијата со елката). Боровите можеле да бидат убиени од нематодата од борово дрво, која предизвикувала болест на венеење на борови. Нематодата најчесто напаѓала дрвја стари најмалку десет години и често ги убивала дрвјата што ги инфицира во рок од неколку недели.
Борот се одгледувал и користел интензивно во регионите за ископување јаглен во Фландрија, Белгија. Се користел за зајакнување на тунелирањето и се претпочитал поради неговиот звук на пукање кога требал да се замени. Големи делови од шуми, кои главно го содржеле овој вид, сè уште се расфрлани низ селата.
Култиви
Неколку сорти се одгледувале за украсни цели во паркови и големи градини, од кои „Aurea“, „Beuvronensis“, „Frensham“, и „Gold Coin“ го добиле Кралското хортикултурно друштво Награда за заслуги на градината.
Рокастро
Рокастрон — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Пенков
Пенков (Penkow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Машки студии
Машките студии би можеле да ги дефинираме како испитувања/истражувања на претставите, идеалите и очекувањата поврзани со мажите и мажественоста во контекст на современите и на историските општества. Појавата на машките студии е во директна релација и реакција на појавата на женските и феминистичките студии. Кај некои школи содржината на испитувањата на мажественоста се движи од антифеминистички до отворено профеминистички стојалишта. Прашањата околу тоа дали мажите можат да бидат вклучени на автентинчен начин во феминистичкото движење и да застапуват одредена феминистичка позиција е сè уште прашање на контроверзи.
Фонтана Кајт Беј
Фонтаната Кајт Беј (арапски: Qasim Pasha Sabil) е фонтана која се наоѓа западно во стариот дел на Ерусалим, во близина на златното купе. Била изградена за време на мамелуците во 15 век.
1227
1227 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1227 година од новата ера, 227. од вториот милениум, 27. од XIII век и осма од 1220-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6735 и 6736 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5977 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4987 и 4988 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1980.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1227 година се протега во 3863 и 3864, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3923 и 3924 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1770. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 624 и 625 исламска година.
Михраб
Михраб (арапски: محراب) — ниша во ѕидот во џамија што е насочена во правец на киблата (Ќабата во Мека) кон која се свртени муслиманите за време на молитвите.
За време на заедничките молитви во џамијата, имамот стои во михработ, а останатите клањачи се наоѓаат зад него.
До владеењето на Велид I (705 — 715), тоа било само место означено на ѕидот. Намесникот на Медина Омер Ибн Абдул-Азиз таа ознака ја проширил и заменил со ниша во ѕидот.
Хузум (појаснување)
Хузум може да се однесува на следниве места:
Чеснек
Чеснек (германски: Zeßnegg; хрватски: Česneg; словачки: Česnek) е село во Унгарија. Познато е по неговиот средновековен замок. Замокот е изграден во 1263 година од баронот Јакав Чеснеки.
Бореалис (фестивал)
Бореалис ― годишно повторувачки норвешки фестивал на современа музика сместен во Берген почнувајќи од 2006 година.
Фестивалот е продолжение на претходните фестивали „Мјузик Фактори“ и „Аутонале“.
Голем број културни установи во Берген го поддржуваат фестивалот, а Хилд Борхревинк е претседател на фестивалот.
Кочо Кочовски
Кочо Кочовски или уште познат како Преспанскиот војвода, — македонски револуционер, член и војвода на МРО.
Животопис
Роден е во селото Подмочани околу 1879 година. Основното училиште го завршил во родното село. Уште како млад го осетил теророт од турското ропство. Со проширувањето на активностите на Македонска револуционерна организација во 1894 година, во Ресен се одржал познатиот собир при осветување на црквата ,,Св. Кирил и Методиј ''. На овој собир било одлучено да се прошири мрежата на Организацијата. Тоа значело формирање на околиски комитети, селски комитети, околиски и селски чети, зачленување на нови револуционери и др. Меѓу тогашните членови на Организацијата во село Подмочани, највеќе се истакнал Кочо Кочовски кој бил  назначен за селски војвода. Војводата Кочо се одликувал со: толерантност, храброст, чесност и одговорност. Тоа било причина да биде подоцна назначен за месен војвода.Тој ги контролирал селата околу селото Подмочани, а за својата работа одговарал пред околискиот војвода Славејко Арсов. Поради таа функција тој бил наречен „Преспанскиот војвода“.
Во Илинденското востание населението на Подмочани зело масовно учество. Значајно место во тие судири и самата организација на борбата му припаѓало на месниот војвода Кочо Кочовски. Со него се поврзува и организираното бегство на населението во подножјето на Баба (планина) кај месноста наречена ,,Фурни". Таму бил организиран заеднички живот: исхрана (оттаму местото се нарекува ,,Фурнине"), одбрана и др. Турскиот аскер го ограбил и изгорел празното село, но не запрал на тоа. Организирал потера по избеганите. Во борбата помеѓу четите и турскиот аскер учествувале 100 востаници и 1500 турски војниви и башибозук. По наредба на војводата Кочо, жените и децата се вовлекле подлабоко во шумата. Комитите со својот војвода останале да даваат отпор до последниот здив. Во нерамната борба загинале многу комити, а бил ранет и Кочо Кочовски. Тој за да не падне во рацете на непријателот се самоубил. И убиен, војводата внесувал страв кај аскерот. Поради тоа аскерот го распарчил телото на војводата. Смртта на војводата се случила на 27 август 1903 година.
Преживеаните селани од село Подмочани биле убивани, мачени до смрт или затворани.
20 п.н.е.
20 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 20. година пред новата ера, 20. од првиот милениум п.н.е., 20. од 1 век п.н.е. и прва од 20-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5488 и 5489 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4730 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3740 и 3741 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 733.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 20 година се протега во 2616 и 2617, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2676 и 2677 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 523. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 661 и 660 исламска година пред хиџра.
Јордан Јотов
Јордан Јотов ( во —  во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Јордан заедно со своите соборци Кирил Лазаров и Тодор Григоров, биле судени од таканаречениот народен суд. Тие успеале да избегаат од горноџумајскиот затвор и стигнале до село Раздол каде биле предадени и убиени лично од Георги Богданов.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Јотов, Јордан}}
Вацлав Шимановски
Најпознат е по неговата статуа на композиторот Фредерик Шопен, поставена во Варшавскиот парк.
Животопис
Од 1875 до 1879 година, студирал вајарство во класата на Ципран Годебски, а студирал и сликарство на Академијата за убави уметности во Париз.
Од 1880 до 1882 студирал и во Минхен.
Во 1889 година, ја добил наградата за сликарство на Светскиот саем во Париз. Од 1895 година се посветил на вајарството. До 1905 година живеел во Париз.
Починал во Варшава на 70 години.
Творештво
Како сликар, познат бил по бројните пејзажи на полските планини.
Во скулптурата остварил бројни дела но и нацрти за проекти, некои подоцна реализирани.
Бил познат по изработката на исклучителни надгробни споменици меѓу кои се вбројува надгробниот споменик на неговиот татко Вацлав.
Во 1984 година во Вроцлав бил подигнат споменикот на Јулиус Словацки врз основа на полуметарската скулптура на Шимановски, создадена во 1905 година.
Неговото вајарство е во духот и стилот на Југендстил и Симболизам.
Споменикот на Шопен
Споменикот на Шопен, Шимановски го создал во 1907 година.
Денес е поставен во паркот - Паркот Капалиште, во Варшава. Статуата првично било планирано да се постави 1910 година, на стогодишнината од раѓањето на Шопен. Нејзиното откривање било  одложено  поради контроверзноста во врска со нејзиниот дизајн. Избувнувањето на Првата светска војна била уште една причина за повторно одлагање на неговото  поставување. Конечно, споменикот е подигнат во 1926 година.
Сливени
Сливени (Κορομηλιά, Коромилија, до 1928 Σλίβενη, Сливени) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Вацлав Шимановски
Библиографија
Ханна Котковска – Бареја – „Вацлав Шимановски 1859 – 1930 ( сликарство и вајарство),Варшава, 1981.
Сливени
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 7 километри западно од градот Костур и Костурското Езеро во Костурската котлина на левиот брег од селото Бистрица. во близина на селото се наоѓа Сливенскиот манастир посветен на Свети Никола. Селото се наоѓа на надморска височина од 733 метри. Крај селото се наоѓа стариот Сливенскиот мост на Желевска Река, прогласен за споменик на културата. Северно од селото е живописната клисура Спилието (Сливенска Клисура), чие подрачје исто така е заштитено од државата како споменик на природата.
Историја
Во XV век во Сливени биле евидентирани 71 глави на домаќинства. . Во османлиските даночни регистри од средината на XV век селото е споменато со 27 глави на семејства и двајца невенчани Папа Сивлија, Јорг, Тодор, Пелегрин, Џаин, Радомир, Џурко, Јорг, Тодор, Стајо, Алекса, Јано, Тодор, Добро, Михо, Никола, Раде, Стамат, Михо, Нико, Никифор, Добро, Кирк, Филип, Манол, Алекса, Добри, Петре, Којо и Никола, и три вдовици Кала, Мара и Мара. Вкупниот приход за државата од селото е 1 776 акчиња. Горно Сливени е споменато со 10 глави на семејства и еден неженет: Лекос, Михо, Јорг, Спасе, Стојо, Лекос, Томчо, Добро, Маврангел, Филип и свештеникот Андон. Вкупниот приход за државата од селото е 670 акчиња.
На крајот на XIX век селото било албанско муслиманско село, изолирано меѓу околните македонски села. Жителите Албанци во селото се населиле во времето на Али-паша Јанински, додека христијанското население го напуштиле селото.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Сливени се состоело од 35 семејства со 105 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Сливени имало 270 жители муслимани.
Според грчката статистика од 1905 година селото било чисто турско со 400 жители. Според други грчки извори пак имало 35 македонски муслимани. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 52 албански семејства. Сливенскиот манастир бил база на грчките андартски чети и затоа во 1905 година бил опожарен од четите на ВМОРО.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 420 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 430 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. . Во 1927 година, селото било преименувано во Коромилија. Во 1928 година селото било речиси целосно бегалско со 304 жители бегалци од 315 или според други податоци целосно бегалско со 80 семејства со 337 лица.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 30 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 315 жители. , додека во 1940 година селото броело 501 жител.
Селото во пописот од 1951 година броело 338 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 382 жители, во 1971 година имало 326 жители, во 1981 година имало 330 жители, додека во 1991 година имало 341 жител. Денеска, населението на селото е 349 жители според пописот од 2001 година.
Јужна небесна полутопка
Јужна небесна полутопка или јужно небо — јужната полутопка на небесната сфера, односнo подрачјето кое лежи јужно од небесниот екватор. За оваа произволна сфера велиме дека се врти во западен правец околу поларната оска поради вртењето на Земјата.
Целото јужно небо е видливо од географскиот Јужен Пол во секое време, и станува помалку видливо како што набљудувачот оди посеверно. Северниот истоветник на оваа полутопка е северната небесна полутопка.
Астрономија
При изработка на ѕвездени карти, астрономите го поимуваат небото во сфера поделена на две по линијата на небесниот екватор. Јужното небо (јужната полутопка) е онаа половина од небесната сфера која лежи јужно од небесниот екватор.
Дури и ако геоцентричниот систем е идеална проекција на земскиот екватор врз замислена небесна сфера, јужната и северната небесна полутопка не треба да се мешаат со полутопките на самата Земја.