cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цер
Опис
Церот долговечен вид и може да доживее 200 години. Достигнува висина од 30 до 35 метра и дебелина на стеблото од 1,3 м. Рано се развива дебела мртва кора која е темносива, скоро црна, со длабоки надолжни пукнатини црвени на дното и ретки и тесни попречни. Младите гранчиња се влакнести, аглести, зеленикаво сиви.
Крошната е густа, темна, со ширококонусен облик. Пупките се доста ситни со бројни ситни, тесни јазичести ливчиња при основата, долги 2 см, карактеристични за церот. Листовите се поединечни, наизменично распоредени. Имаат променлив облик, обично се долги 8-14 см и широки до 8 см, со 7-8 парови засеци или неправилно назабен обод. Пораснатиот лист е нежно кожест, на лице сјаен, со интензивна зелена боја, на опачината посветол и благо влакнест, особено околу нервите. Петелката е долга 0,5-2,5 см. Разлистува нешто подоцна од стежерот, на крајот на април или во текот на мај. Листовите остануваат на гранките до доцна есен.
Цветовите се еднополни, машките собрани во долги реси, а женските поединечни во групи по 2-5, на кратки дршки. Цвета истовремено со разлистувањето.
Плодот е желад, долг околу 4 см и широк околу 2 см, при врвот малку сплескан, со ситно избраздена површина по должината. До 1/3 или 1/2 е покриен со купулата. Купулата е покриена со кожести стипули (шубареста).
Живеалиште
Церот претежно е ксеротермен вид, приспособен на субмедитеранската и умерено континенталната клима на југоисточна Европа. Најмногу му одговараат подлабоки, доста суви, слабо кисели земјишта. Церот сака светлина. Во висина расте повеќе од плоскачот како и од горунот.
Пошње
Пошње — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Пошње.
Струмка
Струмка — газиран безалкохолен пијалак кој се произведува од страна на „Грозд“ - Струмица.
Производството на Струмка има голема традиција на просторот на Македонија. Има специфична арома на крушка. Се нуди во стаклена форма од 0,25 л, како и во пластичен облик од 1,5 и 0,5 литри.
Главно производот е наменет за пазарот во Македонија, но освен тоа се извезува и во земјите од поранешна Југославија, Европа и Америка.
1521 во музиката
1521 година во музиката содржи некои значајни настани.
Илина Црква (Панчарево)
Илина Црква — црква од среден век. Десно од патот Пехчево-Делчево, на мала височинка се гледаат темели од објект со насоченост исток-запад и со димензии од 16 × 6 метри. Околу него се среќаваат фрагменти од средновековна керамика.
NGC 6012
NGC 6012 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6012 се споменува и како UGC 10083, MCG 3-40-59, CGCG 107-54, IRAS 15519+1444, KUG 1551+147, KARA 712, CGCG 108-3.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6012 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6012 има привидни димензии од 2,1' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 54 м 13,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 36' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Други поделби
Проучување на NGC 6012 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56334. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 955. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 82.
Области во Бангладеш
Бангладеш е поделен на 8 административни области (бенгалски: বিভাগ, „бибаг“). Секоја од нив е наречена по нејзиниот административен центар. Областите понатаму се делат на окрузи (জেলা, „зила“) кои пак се делат на подокрузи (উপজেলা, „упазила“).
Овче Поле
Овче Поле или Овчеполие — котлина и област во Македонија, источно (од левата страна) од реката Вардар. Во најголем дел, Овчеполието влегува во состав на општините Свети Николе и Лозово. Најголемо населено место во областа е градот Свети Николе. Населението во областа говори на овчеполскиот дијалект.
Области во Бангладеш
Предложени области
Поради порастот на населението, предложени се уште три области со цел да се олесни обемот административната работа:
Наводи
Organización territorial de Bangladesh
Овче Поле
Географија
Теренот на котлината е главно рамничарски, со благи заридести делови во северниот и средишниот дел. Низ Овчеполието минува доста прометниот и важен експресен пат Велес - Штип. На северозапад Овче Поле е оградено со ниската Градиштанска Планина (861 м.), а на североисток со Манговица (741 м.). Помеѓу овие две ниски планини се наоѓа превојот Караула преку кој минува регионалниот пат Свети Николе-Куманово (40 км). На југ Овче Поле е заградено од ниските ридови Богословец (755 м) и Иланџа (664 м) кои го одделуваат Овчеполието од долината и долното течение на реката Брегалница наречено Сландол. Кон исток и запад Овче Поле е отворено кон Велешката и Штипската Котлина. Во овие граници Овчеполската Котлина зафаќа површина од. Најголемата должина изнесува 32 км, додека најголемата широчина по линија повлечена меѓу селата Врсаково на исток и Милино на запад изнесува 26 км. Најниската точка се наоѓа во рамнината на котлинското дно кај селото Делисинци и изнесува 231 метар. Гледано во целина, во Овче Поле се издвојуваат три засебни географски предели, „поле“ односно алувијалната рамина со просечна височина околу 260 м, ридестиот предел наречен „баири“ и рабовите по границите на котлината кој се нарекува „планина“.
Во описите на релјефот на Македонија, во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 година, македонскиот револуционер Ѓорче Петров за Овче Поле запишал дека тоа има валчест облик и должина од запад кон исток од 8 часа, а широчина од север кон југ 4 часа. Своето име го должи на богатите пасишта, по кои што пасат многу стада од овци. Тоа е широко, откриено поле со пустинообразен вид, пресечно со голи, грозни височини, кои што се протегаат по него во различна поставеност.
Овче Поле го исполнува пространството меѓу Вардар од југ, Брегалница до устието на Злетовица во неа на исток, реката Пчиња на запад и Плавица пл. со нејзиното продолжение до Пчиња во Кумановско од север. Рамките кои што се испуштаат од Црн Врв (плавичкиот Црн Врв) го разделуваат Овче Поле на три делови: средиштен или само Овче Поле, Светиниколско и Злетовско Поле. Самото Овче Поле е главниот дел од таа голема рамнина. Со округла форма тоа има дожина помеѓу Велес и Штип од 8 часа и широчина до Вардар на југ од 4 ½ часа. Од запад и север тоа е заградено со голи и ниски рудини, кои што се среќаваат во неговиот северозападен крај. Северниот дел на самото Овче Поле претставува една округлеста рамнина, заградена со опишаните височини во чие најдлабоко место протекува Богословскиот Поток. Јужниот дел му претставува гола ридеста месност, која што по на север има црвено глинеста почва, на која што виреат лозјата, а во јужниот крај има белоглинеста и белокаменеста почва, речиси сосема непогодна за обработување.
Овчеполската Котлина се одликува со топли лета, со умерено ладни зими, со повремени екстремно ниски и високи температури, зголемено екстремно температурно колебање и со потопла есен од пролет.
Стопанство
Овче Поле е земјоделски развиена котлина и е втора по големина житница во Македонија, веднаш по Пелагонија. Од житните култури покрај пченицата најмногу се одгледува и јачмен, ’рж, овес, просо и пченка (во помали количини). Голема е застапанеоста на индустриските култури како што се сончогледот (Овче Поле е еден од најголемите производители на сончоглед), луцерката, детелината и крмната пченка поради тоа што сточарството во Овчеполието е многу развиено. Порано во голема мера се одгледувале и памук, афион, коноп и лен. Покрај полјоделството, во Овче Поле многу развиено е и сточарството. Преку зимскиот период голем број на стада овци презимуваат во Овче Поле, а населението одгледува и крави, волови, бикови и друг вид на крупен добиток, кој во посиромашните села се користи и за обработка (орање) на земјиштето. Во Овче Поле исто така е застапено и живинарството.
Според истражувања вршени во педесеттите години на XX век, кои се актуелизирани и денес во средишниот дел на котлината се пронајдени извори на нафта и земен гас. Истражувањата треба да утврдат дали има доволна количина на залихи на нафта и природен гас, за да може тие да се експлоатираат.
Од индустријата во Овче Поле најразвиена е прехранбената. На територијата на Овче Поле постојат голем број на приватни рафинерии за масло за јадење (поради големите површини засеани со сончоглед), млекарници, месната индустрика МИК од Свети Николе, а работат и повеќе земјоделски стопанства кои денес се приватизирани од некогашните гиганти ЗИК „Овче Поле“ и „Џумајлија“.
Население
На територијата на Овче Поле живеат 21.355 жители, а нивната народносна структура е следнава:
Потекло на името
Името на Овче Поле, се претпоставува дека потекнува поради големиот број на стада со овци кои тука се одгледувани од населението и кои презимуваат во котлината во зимскиот период. Иако името е добиено далеку во минатото, тоа и денес не го загубило своето основно значење бидејќи во Овче Поле сѐ уште се одгледуваат и презимуваат голем број на стада овци.
Етнологија
Овче Поле е посебна етногеографска целина во Македонија. Познати се машката и женската носија од Овче Поле, а позната е и влашката носија од овчеполските села. Во Овчеполието се познати и посебната архитектура на куќите, изработката на ќилимите (познатите ткаени ќилими од с. Делисинци, кои ги има во Музејот на Македонија), а задржани се и многу обичаи кои се и екранизирани. Најпознати се обичаите за Бадник и Божик, при орање и сеење на жито итн. Од Овче Поле се собрани и голем број на народни приказни, песни, легенди и преданија.
Фоленборн
Фоленборн (Vollenborn) — село и поранешна општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Дојна.
1522 во музиката
1522 година во музиката содржи некои значајни настани.
142 п.н.е.
142 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 142. година пред новата ера, 142. од првиот милениум п.н.е., 42. од 2 век п.н.е. и трета од 140-тите п.н.е.
Лев Албурт
Лев Осипович Албурт — советски и американски шахист, меѓународен велемајстор (1977). Трикратен шампион на Украина и САД. Завршил физички факултет на Универзитетот во Одеса.
142 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Знаме на Лисабон
Знамето на Лисабон, познато и како Знамето на Свети Винсент, ― општинско знаме на Лисабон, кое се состои од жиронија наизменично помеѓу црно и бело обезличено со грбот на Лисабон во средината. За цивилна употреба знамето се вее без грбот.
142 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5366 и 5367 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4608 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3618 и 3619 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 611.
Лев Албурт
Во 1976 година станал меѓународен мајстор, во 1977 година велемајстор. Во 1979 година, како дел од советскиот тим на меѓународен турнир во Германија, тој одлучил да не се врати во СССР и побарал политички азил, а потоа се преселил во САД. Шампион на САД во шах 1984-85 и 1990 година.
Знаме на Лисабон
Грбот на Лисабон ја прикажува приказната за тоа како Свети Винсент станал светец-заштитник на Лисабон. Португалската легенда кажува како телото на светецот било купено во Алгарве во 1173 година додека бил на пат кон главниот град за да биде погребан во лисабонската катедрала од кралот Алфонсо I. Овде, додека бродот бил закотвен на најјугозападната точка на Португалија (денешен Р’т Свети Винсент), двајца гаврани наводно се качиле на бродот за да го чуваат трупот. Оваа легенда се раширила во португалскиот фолклор, што резултирала со тоа што сцената се користи за претставување на Лисабон.
142 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 142 година се протега во 2494 и 2495, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2554 и 2555 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 401. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 786 и 785 исламска година пред хиџра.
Лев Албурт
Автор е на многу шаховски книги. Од 1991 година, тој престанал да учествува активно на турнири и започнал да тренира. Албурт - почесен тренер на ФИДЕ (2004).
Знаме на Лисабон
Веднаш подолу е обвиткан јаката на Орденот на кулата и мечот, кој му бил доделен на градот на 3 јуни 1920 година од претседателот Антонио Жозе де Алмеида. Под грбот има бел свиток со мотото („Најблагороден и најверен град Лисабон“). Над грбот има златна мурална круна со пет видливи кули, што укажува на статусот на градот и главниот град на Лисабон.
Знамето на Лисабон влијаело на дизајнот на знамето на Сеута.
Свиништа
Свиништа — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во североисточниот дел на Охридското Поле, во повисокиот источен дел на Општина Охрид, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Ресен. Селото е планинско, на надморска височина од 1.140 метри. Од градот Охрид селото е оддалечено 22 километри, а од патот Охрид-Ресен помалку од два километри.
Свиништа се наоѓа лево од Коселска Река, сместено во нејзиниот извориштен дел. Реката го одвојува од соседното село Речица, кое се наоѓа на нејзината десна страна. Во минатото, мештаните со вода за пиење се снабдувале од извори и од бунари. Денес, селото има изграден селски водовод.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Полце, Милошев Рид, Буково, Голи Врв, Длабока Падина, Средњи Рид, Соп, Св. Недела, Сопирачиште и други.
Теогнис од Мегара
Теогнис од Мегара бил грчки поет и философ од 6 век п.н.е.
Творештво
Според Теогнис, ако на злобниот човек не му направиш само една услуга, тој ќе ги заборави сите други услуги што си му ги направил. Затоа, од таквиот човек треба да се бега како од опасно пристаниште. Тој верувал дека, кога би се собрале сите луѓе на светот, со нив не би се наполнил ниту само еден брод.
Свиништа
Географија и местоположба
Селото во основа има збиен тип. Одредени делови од селото се нарекуваат по родови, како што се: Смилевци, Чандаровци, Муренковци и други.
Соседни села на Свињишта се селата: Плаќе и Речица од север; Завој и Расино од запад; Илино, Горно Крушје и Лева Река од југ и Боиште и Церово од исток.
Историја
Подрачјето околу Свиништа е населено уште од неолитот, за што сведочи наоѓалиштето Пирчишта на околу 4 км југозападно од селото.
Народното предание говори дека на денешната положба на селото не се наоѓало ништо, туку дека на околните пасишта престојувале Власи со црни овци. Некои кажуваат дека биле од Крушево. Денешното село потекнува од 1820 година кога било населено со доселеници од познатото Смилево, од областа Железник.
Во век, Свиништа било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Почести
Почести — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Макеларе.
1520 во музиката
1520 година во музиката содржи некои значајни настани.
Свиништа
Историја
Во пред и по илинденскиот период населението на селото активно учествувало во помагање на востаниците, а и меѓу самите востаници имало млади луѓе и од селото Свиништа. Како попознати дејци на ВМОРО од Свиништа се знаат: Анѓеле Муренкоски, Тодор Ѓорчев (кој биле еден од раководителите на свиништани), Иљо Смилески, Трајче Здравески, Лазе Толески, Ставре Станојоски, Илија Секулев, Јон Богојов и други.
Во 1901 година во Свиништа престојувал Никола Петров Русински. Негов главен соработник од селото му бил Тодор Ѓорчев, како раководител на свинишката чета за набавка на оружје. Русински го насобрал народот и му говорел за борбата против угнетувачот. Потоа заколнал многу свиништани во редовите на ВМОРО.
После некое време дејците на ВМОРО од Свиништа и Никола Петров Русински повторно се сретнале во селото, овој пат со цел за набавка на оружје која требало да пристигне. Но, сепак тоа не можеле да го сторат во селото, затоа што биле предадени од двајца свиништани, Раде Кузман и Никола Котев (биле поткупени од Турците за 400 турски лири). Откако ги фатиле двајцата предавници, најпрво ги однеле надвор од селото за да сослушаат зошто го сториле тоа. Потоа, Никола Петров Русински сакал да ги покрсти во организацијата, но четниците се разбунтувале и не сакале да бидат примени во организацијата. На крај, предавниците биле убиени.
Стопанство
Атарот е голем и зафаќа простор од 26,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.837 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 574 хектари, а на пасиштата само 23 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 40 домаќинства и 110 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Свиништа живееле 475 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Свиништа имало 480 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од ова планинско село се иселил голем број од населението и тоа преминало од големо во мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото имало 833 жители, а во 1994 година бројот се намалил само на 130 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Свиништа живееле 64 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 22 жители, од кои 18 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Свињишта е чисто македонско православно село. По народното предание селото е настанато околу 1820 година од доселеници од селото Смилево. Сите родови кои дошле од Смилево имаат подалечно потекло од мијачкиот крај.
Родови во Свињишта се: Смилевци (30 к.), доселени од селото Смилево, подалечно потекло од мијачкиот крај, го знаат следното родословие: Ѓорѓе (жив на 68 г. во 1980 година) Смиле-Петре-Смиле кој се доселил од Смилево; Чавдаровци (20 к.), и тие се доселени од Смилево, подалечно потекло од мијачкиот крај; Муренковци (10 к.), исто така доселени од Смилево, каде имаат кумови, подалечно потекло од мијачкиот крај; Аџиовци (10 к.), доселени се од соседното село Опеница; Таневци (10 к.) и Огненовци (7 к.), доселени се од соседното село Куратица. Огненовци потекнуваат од домазет.
И покрај тоа што повеќето родови се со потекло од Смилево, сепак брачни врски не одржувале со населението од Смилево, поради големата оддалеченост. Најмногу брачни врски свињиштани одржувале со околните охридски и ресенски села.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната рурална Општина Косел.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Косел.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Косел, во која селото покрај селото Свиништа, се наоѓале и селата Вапила, Горно Лакочереј, Долно Лакочереј, Завој, Косел, Куратица, Ливоишта, Опеница, Орман, Плаќе, Расино, Речица и Сирула. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Речица, во која влегувале селата Плаќе, Речица и Свиништа.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1342 според Државната изборна комисија, сместено во приватен објект. Во избирачкото место се опфатени и селата Плаќе и Речица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 97 гласачи.
Автомобилски регистарски таблички во Македонија
Автомобилските регистарски таблички во Македонија се состојат од сина лента во левиот дел од табличката на која стои код NМК (пред февруари 2019 МК), регионален код со две букви, правоаголно поле во кое се испишани регионалниот код и двозначниот алфа код на кирилица, четирицифрен бројчен код и двозначниот алфа код. (на пример: SK █ 1234 AA).
Новите таблички започнале да се издаваат од 20 февруари 2012 година, најпрвин во Скопје, а потоа и во другите градови.
Цена за нова табличка изнесува 1.200 денари.
Како последица на Преспанскиот договор, од февруари 2019 година на табличките наместо меѓунарониот код MK доделен од ISO се користи кодот NMK.
Автомобилски регистарски таблички
Со најновите измени на Правилникот за регистрационите подрачја од 30 мај 2019 година, во Македонија има 34 регистрационо подрачје. Во следната табела се подредени според нивниот латиничен код:
Тезеј
Тезеј (старогрчки: Θησεύς) бил јунак во старогрчката митологија. За разлика од Херакле кој бил дорски херој, Тезеј бил херојот-основач на Атињаните, кои го сметале за свој голем реформатор: неговото име потекнува од истиот корен како и θεσμός („thesmos“), грчкиот збор за „институција, закон“. Тој бил одговорен за synoikismos („живеење заедно“) - политичкото обединување на Атика под Атина, симболично претставено во неговото патување на подвизи, покорувајќи ги мошне ограничените дивјаци и монструозни ѕверови. Бидејќи тој бил обединувачкиот крал, Тезеј изградил и престојувал во палата на тврдината на Акропол која можеби била слична на палата што била откопана во Микена. Паузаниј изјавува дека по synoikismos-от, Тезеј основал култ на Афродита Пандема („Афродита на сите луѓе“) и Пејто на јужната страна на Акропол.
Плутарховата Vita (реалистична биографија) на Тезеј користи различни описи за смртта на Минотаурот, бегството на Тезеј и љубовта на Ариадна кон Тезеј. „Поради тоа, може ли да успеам во прочистувањето на бајката, правејќи ја достатна на разумот и да се прифати слична на историјата. Но, каде што таа презира да се направи веродостојна и одбива да признае каков било елемент на веројатност, ќе се молам за љубезните читатели, како такви да ги примат со попустливост приказните од антиката. Плутарховите извори, од кои не сите текстови самостојно опстанале, ги вклучувале Ферекид (средина на V век п. н.е.), Демон (околу 400 г. п.н.е.), Филохор и Клидем (двајцата од IV век п.н.е.).
Рани години
Егеј, еден од првобитните кралеви на Атина, нашол невеста, Етра, која била ќерка на кралот Питој од Трезена, мал град југозападно од Атина. На нивната прва брачна ноќ, Етра се пробила низ морето до островот Сферија кој лежи блиску до брегот и таму легнала со Посејдон (богот на морето и земјотресите). Тезеј добил комбинација од божественост како и смртни одлики во својата природа; двајца татковци, еден бесмртен и еден смртен била позната одлика на грчките херои. Ова кај некои истражувачи наметнало дури и тврдењето дека Тезеј морал да има близнак. Откако Етра забременила, Егеј решил да се врати во Атина. Пред да замине, сепак, ги закопал сандалите и мечот под еден голем камен: Камен „кој имал дупка во него толку голема за да ги собере овие предмети“, вели Плутарх. И ѝ рекол на Етра кога нивниот син ќе порасне, да го помести каменот. Ако е доволно јунак да ги земе обележјата за себе како доказ за неговото кралско потекло. Во Атина, на Егеј му се придружила Медеја, која го напуштила Коринт откако ги убила децата што му ги родила на Јазон и го прифатила Егеј како нејзин нов маж. Свештеничка и крал заедно го претставувале стариот поредок во Атина.
Така, Тезеј бил одгледан во земјата на својата мајка. Кога Тезеј пораснал и станал храбар младич, го поместил каменот и ги земал обележјата на татка си. Мајка му тогаш му ја кажала вистината за идентитетот на татко му и му рекла дека мора да ги однесе мечот и сандалите кај кралот Егеј за да го побара своето право од раѓање. За да патува до Атина, Тезеј можел да избере да оди преку море (што било безбеден пат) или преку земја, следејќи го опасниот пат околу Саронскиот Залив, каде би наишол на низа од шест влезови во Подземниот свет, секој чуван од некој хтонски непријател. Млад, храбар и амбициозен, Тезеј одлучил да оди сам преку земја, при што поразил многу големи разбојници по патот. Присуството на Тезеј во старогрчката митологија е големо, но најчесто се зборува за неговите осум подвизи: ги убил Коринт, Питиокамп, Прокруст, Скирон, Керкион, вепарот Кремион, го убил маратонскиот бик и го убил Минотаур.
Медеја и Маратонскиот бик, Андрогеј и Палантидите
Кога Тезеј пристигнал во Атина, тој не го открил својот вистински идентитет веднаш. Егеј бил гостопримлив, но бил сомничав кон намерите на младиот, силен странец. Жената на Егеј, Медеја веднаш го препознала Тезеј како син на Егеј и се загрижила дека Тезеј ќе биде избран како наследник на Егејовото кралство наместо нејзиниот син Мед. Таа се обидела да нареди Тезеј да биде убиен, замолувајќи го да го зароби Маратонскиот бик, амблем на критската моќ.
На пат кон Маратон, Тезеј се засолнил од бурата во колибата на стара жена по име Хекала. Таа се заколнала дека ќе му посвети жртва на Зевс ако Тезеј успешно го зароби бикот. Тезеј го заробил бикот, но кога се вратил во колибата на Хекала, таа била мртва. Во нејзина чест, Тезеј го дал нејзиното име на еден од демовите на Атика, при тоа правејќи ги нејзините жители во една смисла посвоени деца на Хекала.
Кога Тезеј победнички се вратил во Атина, каде го жртвувал бикот, Медеја се обидела да го отруе. Во последен момент, Егеј ги препознал сандалите, штитот и мечот и го турнал пехарот со затруено вино од раката на Тезеј. Така, таткото и синот биле одново обединети, а Медеја, како што се зборувало, избегала во Азија.
Кога Тезеј се појавил во градот, му претходела неговата репутација, бидејќи патувал низ озлогласениот пат покрај брегот од Трозана и убил некои од најстрашните разбојници таму. Не поминало долго време пред надежите на Палантидите да бидат загубени за наследувањето на очигледно бездетниот Егеј ако не се ослободат од Тезеј (Палантидите биле синови на Палас и внуци на кралот Егеј, кои во тоа време живееле на кралскиот двор во светилиштето на Делфскиот Аполон) ). Па му поставиле стапица. Една група од нив ќе оди во градот од едната страна додека друга група ќе чека во заседа близу местото наречено Гаргет. Планот бил откако Тезеј, Егеј и стражарите од палатата ќе бидат насила извлечени однапред, другата половина ќе ги изненади одзади. Сепак, Тезеј не бил измамен. Информиран за планот од гласникот по име Лео, Тезеј на полноќ се искрадил надвор од градот и ги изненадил Палантидите. „Тогаш Тезеј одеднаш се нафрли врз групата која чекаше во заседа и ги уби сите. Потоа, групата со Палас се растури.“, кажал Плутарх.
Митот за Тезеј и Минотаурот
Пасифаја, жената на кралот Миној од Крит, имала неколку деца пред да го роди Минотаурот. Најстарото од нив, Андрогеј, отпловил за Атина за да учествува во Пан-атинските игри, кои се одржувале на секои пет години. Силен и вешт, поминал добро, победувајќи веднаш на некои настани. Брзо станал миленик на публиката, на незадоволство на Палантидите, по што тие го убиле, навлекувајќи го на себе бесот на Миној.
Кога кралот Миној слушнал што го снашло син му, наредил критската флота да исплови за Атина. Миној го замолил Егеј да му бидат предадени убијците на син му и градот ќе биде поштеден. Сепак, не знаејќи кои се убијците, кралот Егеј го предал целиот град на милоста на Миној. Неговата одмазда била: на крајот од секоја Платонска година (седум сончеви години), седум најхрабри младичи и седум најубави девојки да се качат на брод и да бидат испратени како данок на Крит, никогаш повеќе да не бидат видени.
Во друга верзија, кралот Миној од Крит војувал со Атињаните и бил успешен. Тој барал, во интервали од девет години, да бидат испратени на Крит седум атински момчиња и седум атински девојки за да бидат изедени од Минотаурот, чудовише кое било получовек, полубик и кое живеело во лавиринтот создаден од Дедал.
На третата пригода, Тезеј доброволно се пријавил за да го убие чудовиштето. Тој го заземал местото на еден од младичите и испловил со црно едро, ветувајќи му на татка си Егеј дека ако биде успешен, ќе се врати со бело едро. Како и другите, и на Тезеј му било одземено оружјето кога отпловиле. При доаѓањето на Крит, Ариадна, ќерката на кралот Миној, се заљубила во Тезеј и советувана од Дедал му дала клопче со конец, за да може да го најде патот надвор од лавиринтот. Таа ноќ, Ариадна го испратила Тезеј до лавиринтот и Тезеј ветил дека ако се врати од лавиринтот ќе ја земе Ариадна со себе. Откако влегол во лавиринтот, Тезеј го заврзал едниот крај од клопчето за вратата и замавнал со својот меч кој го чувал под туниката, скриен од стражарите. Тезеј ги следел упатствата на Дедал дадени на Ариадна; оди напред, секогаш ниско и никогаш лево или десно. Тезеј стигнал до срцето на лавиринтот и веднаш до заспаниот Минотаур. Ѕверот се разбудил и се случила стравотна борба. Тезеј го совладал Минотаурот со својата сила и го прободил ѕверот во грлото со својот меч (според една схолија на Пиндаровата Петта немејска ода, Тезеј го задавил). Откако му ја отсекол главата на ѕверот, Тезеј го искористил конецот за да избега од лавиринтот и успеал во тоа заедно со сите млади Атињани, Ариадна и нејзината сестра Федра. Потоа тој и останатите од посадата заспале на плажата. Атена го разбудила Тезеј и му кажала да заминат рано наутро. Исто така му рекла и да ги остави Ариадна и Федра на плажата. Вознемирен, Тезеј заборавил да ги стави белите едра наместо црните и кралот се самоубил, во некои верзии фрлајќи се од карпа во морето. Дионис подоцна ја видел Ариадна како плаче за Тезеј, се сожалил и се оженил со неа.
Бродот на Тезеј
"Бродот со кој Тезеј и младината на Атина се вратиле имал 30 весла и бил зачуван од Атињаните до времето на Деметриј од Фалерон, ги ваделе старите штици како што се распаѓале, ставајќи нови и посилни греѓи на нивно место...."
Бродот требало да биде чуван во пловна состојба, бидејќи како возврат за успешната мисија на Тезеј, Атињаните ветиле да го почитуваат Аполон секоја година од тогаш па натаму. Поради тоа, Атињаните испратиле религиозна мисија на островот Дилос (едно од Аполоновите светилишта) на атинската државна галија -самиот брод - да ја платат својата верност на богот. За да се зачува чистотата на пригодата, не биле дозволени погубувања помеѓу времето кога религиозната церемонија почнувала и кога бродот се враќал од Дилос, при што поминувале неколку недели.
За да се зачува бродот, секое дрво што било излижано или скапувало било заменето, поради тоа на филозофите им било нејасно колку останало од оригиналниот брод, поставувајќи го филозофското прашање дали треба да се смета дека тоа е „истиот“ брод или не. Такви филозофски прашања за природата на идентитетот понекогаш се познати како Парадоксот на бродот на Тезеј.
Без оглед на овие проблеми за оригиналноста на структурата на бродот, тоа што Атињаните го зачувале бродот, било задржано ново познавањето дека Тезеј бил вистински историски лик – во што никој тогаш не се сомневал – и им дало вистинска врска со нивното божествено предвидување.
Тезеј и Пиритој
Најдобриот пријател на Тезеј бил Пиритој, принцот од Лапит. Пиритој имал слушнато приказни за храброста и силата на Тезеј во битка, но сакал доказ, па така тој го украл стадото говеда на Тезеј и го однел надвор од Маратон, а Тезеј отишол во потрага. Пиритој го земал своето оружје и двајцата се сретнале да се борат, но биле толку импресионирани еден со друг што направиле завет на пријателство и се придружиле на ловот по Калдионскиот вепар. Во Илијада I, Нестор ги вбројува Пиритој и Тезеј меѓу пораните генерации на херои со „херојска слава“ од својата младост, „најсилните мажи што ги одгледала земјата, најсилните мажи против најсилните непријатели, дивјачко племе што живее на планината кое тие целосно го уништија.“ Нема трага од таква усна традиција, која Хомеровите слушатели би ја препознале во Несторовото наговестување, што преживеала во литературен еп. Подоцна, Пиритој се подготвувал да се ожени со Хиподамија. Кентаурите биле гости на свадбената гозба, но се опиле и се обиделе да ги грабнат жените, вклучувајќи ја и Хиподамија. Лапитите победиле во последователната борба.
Во Овидиевите Метаморфози Тезеј се бори со Еврит и го убива, „најсвирепиот од сите свирепи кентаури“ на свадбата на Пиротој и Хиподамија.
Грабнувањето на Елена и средбата со Ад
Тезеј, голем грабнувач на жени, и неговиот близок придружник Пиртој, бидејќи биле синови на Зевс и Посејдон, дале збор да се оженат со ќерки на Зевс. Тезеј, во една стара традиција, ја избрал Елена и заедно ја грабнале, со намера да ја чуваат сѐ додека не биде доволно возрасна да се омажи. Пиритој ја избрал Персефона. Тие ја оставиле Елена со мајката на Тезеј, Етра во Афидна, од каде таа била спасена од Диоскурите.
На барање на Пиритој, тие патувале до подземниот свет, територија на Персефона и нејзиниот маж Ад. Додека лутале низ околината на Тартар, Тезеј седнал на една карпа да се одмори. Како што седнал, почувстувал дека неговите раце и нозе се менуваат и се вкочануват. Се обидел да стане но не можел. Бил прицврстен за карпата на која седнал. Тогаш, како што се свртел да му се исплачи на својот пријател Пиритој, видел дека и тој плаче. Околу нив стоела ужасна група на фурии со змии на нивната коса, факли и долги камшици во своите раце. Пред овие чудовишта, храброста на херојот попуштила и бил одведен за вечна казна.
Многу месеци во полутемнина, Тезеј седел не поместувајќи се од карпата, жалејќи за себе и за својот пријател. На крајот, тој бил спасен од Херакле кој дошол во подземниот свет за неговата дванаесетта задача. Таму ја натерал Персефона да му прости на Тезеј за улогата што ја имал во брзоплетата авантура на Пиритој. Така Тезеј бил вратен во горниот свет, но Пиритој никогаш не го напуштил кралството на мртвите, бидејќи кога се обидел да го ослободи Пиритој, Подземниот свет се тресел. Кога Тезеј се вратил во Атина, дознал дека Диоскурите ги однеле Елена и Етра во Спарта.
Хиполита
Тезеј, се верува дека бил или во друштво на Херакле или своеволно, патувал до земјата на Амазонките, племе на женски воини кои имале секс со мажите само за размножување, но ги убивале или ги истерувале машките деца кога ќе се родат. Не чувстувајќи неволја или злонамерност од Тезеј, Амазонките одлучиле да го дочекаат испраќајќи ја кралицата Хиполита на неговиот брод носејќи подароци. Откако се качила на бродот, Тезеј испловил за Атина, тврдејќи дека Хиполита е негова невеста. Ова предизвикало војна меѓу Амазонките и Атињаните. Хиполита на крајот му родила син на Тезеј, кого го нарекле Хиполит (Ἱππόλυτος). Тезеј ја загубил својата љубов спрема Хиполита откако ја видел Федра.
Плутарховиот Живот ја сместува Антиопа, амазонската сестра на Хиполита, како Амазонката што ја грабнал Тезеј. Во овој опис, Антиопа е мајката на Хиполит (крстен по нејзината сестра).
Федра и Хиполит
Федра, втората жена на Тезеј, му родила два сина, Демофонт и Акамант. Додека тие биле сѐ уште деца, Федра се заљубила во Хиполит, синот на Тезеј со Хиполита. Според некои верзии на приказната, Хиполит ја одбил Афродита за да стане следбеник на Артемида, па така Афродита направила Федра да се заљуби во него како казна.
Алтернативно, во верзијата на Еврипид, Хиполит, дадилката на Федра му кажала на Хиполит за љубовта на нејзината господарка и тој се заколнал дека нема да ја открие дадилката како негов извор на информации. За да се осигура дека ќе умре со достоинство, Федра му напишала на табла на Тезеј тврдејќи дека Хиполит ја силувал пред таа да се обеси. Тезеј ѝ поверувал и искористил една од трите желби што ги добил од Посејдон против својот син. Клетвата предизвикала коњите на Хиполит да бидат исплашени од морско чудовиште, обично бик, и да го одведат нивниот јавач во својата смрт. Артемида подоцна му ја кажала вистината на Тезеј, ветувајќи дека ќе го одмазди својот верен следбеник со друг следбеник на Афродита.
Во верзијата на римскиот драматург Сенека, насловена Федра, откако Федра му кажала на Тезеј дека Хиполит ја силувал, Тезеј самиот си го убил синот, а Федра се самоубила од вина бидејќи немала намера Хиполит да умре.
Во друга верзија, Федра едноставно му кажала на Тезеј дека Хиполит ја силувал и не се самоубила, а Дионис испратил див бик кој ги исплашил коњите на Хиполит.
Бил создаден култ околу Хиполит, поврзан со култот на Афродита. Девојките кои требало да се омажат, му нуделе прамени од косата. Култот верувал дека Асклепиј го воскреснал Хиполит и дека тој живеел во света шума во близина на Арича во Лацио.
Други приказни и неговата смрт
Според изворите, Тезеј исто така бил еден од Аргонаутите, иако Аполониј од Родос во Аргонаутика изјавува дека Тезеј сѐ уште бил во подземниот свет во тоа време. И двете изјави се противречни со тоа што Медеја му била жена на Егеј во времето кога Тезеј првпат дошол во Атина. Со Федра, Тезеј му бил татко на Акамант, кој бил еден од оние што се криеле во Тројанскиот коњ за време на Тројанската војна. Тезеј срдечно го пречекал залутаниот Едип и му помогнал на Адраст да ги закопа Седумтемина против Теба.
Ликомед од островот Скирос го фрлил Тезеј од карпа откако ја изгубил популарноста во Атина. Во 475 г. п.н.е., во одговор од пророштвото, Кимон од Атина, откако го освоил Скирос за Атињаните, го идентификувал како останките на Тезеј „еден ковчег со големо тело со бронзено копје покрај него и меч“. (Плутарх, Животот на Кимон, 1985, стр. 206). Останките најдени од Кимон биле одново закопани во Атина. Раното современо име Theseion (Храмот на Тезеј) погрешно се однесувало на Храмот на Хефест за кое се мислело дека било вистинското место на гробот на херојот.
Петко Пенчев
Петко Пенчев бил револуционер од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација, по војните се занимавал со политика и новинарство во Бугарија.
Животопис
Петко Пенчев е роден на 1 ноември 1882 година во Варна. Завршил гимназија во родниот град и се запишал студии по право на Софискиот универзитет. При избувнувањето на Илинденското востание во 1903 година, Петко Пенчев бил четник при Христо Чернопеев и учествува во борбите во V востанички округ - Струмичко - Малешевски. По задушувањето на востанието го продолжил образованието во Женева, Швајцарија. Меѓутоа го напуштил Универзитетот и се врати во Бугарија за да се вклучи во четата на Пандо Кљашев, но на крајот влегува во Македонија со четата на Јане Сандански.
Во 1905 година Пенчев бил избран за член на Серскиот окружен револуционерен комитет. Постепено се оддалечувал од Серската група и станал близок до погледите на Даме Груев, Христо Матов и Иван Гарванов.
По војните, се оддал на општествена и новинарска дејност. За кратко претседавал со друштвото на софиските новинари. Бил избран за пратеник во Бугарското народното собрание како претставник на Демократската партија. Потоа бил директор е на весникот "Прјапорец" (1898-1932) и "Знаме" (1924-1934). Уредник е на "Демократска Зговорот" (1923-1932). Подоцна преминал во редовите на "Звено" и го уредувал весникот "Изгрејсонце" (1932-1934). Во периодт меѓу 1931 - 1934 година бил претседател на Друштвото на софиските новинари, а во перидот меѓу 1944 - 1945 година на Сојузот на бугарските новинари.
1519 во музиката
1519 година во музиката содржи некои значајни настани.
Никола Дечев
Никола Дечев (1880-1903) — македонски револуционер, член на Македонската револуционерна организација / ТМОРО, војвода во Велешко Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден во 1880 година, во Стара Загора. Во 1900 година бил секретар во четата на војводата Андон Ќосето, а во 1901 година бил помошник војвода на Христо Чернопеев во Горноџумајско. Во 1902 година бил назначен за војвода во Велешко. Пред Востанието бил задолжен, заедно со Борис Сарафов, да изготви т.н. Востанички дисциплински устав за Битолскиот револуционерен округ на ТМОРО. Во септември 1903 година повторно се обидел со уште неколкумина војводи и чети да навлезе во внатрешноста на Македонија.
По битка со турската војска кај селото Луково, Кратовско, откако бил тешко ранет, се самоубил.
Пернег
Пернег (Pernegg) — општина во округот Хорн, Долна Австрија. Во 2018 г. општината зафаќала вкупно и броела 701 жител.
Географија
Општината е сместена во Шумската четврт на Долна Австрија, со положба во североисточниот дел на земјата. Околу 43 % од Пернег е зафатен со шуми.
Населени места
Општината опфаќа осум села, тука наведени со нивните атарски површини (во хектари) по податок од 2016 г. , населението според состојбата на ) и нивните изворни имиња:
Историја
Првиот писмен наод за Пернег го среќаваме во 1112 г. од летописот на манастирот „Св. Ѓорѓи“. Во 1230 г. местото добило право да биде трговиште.
1518 во музиката
1518 година во музиката содржи некои значајни настани.
КК АВ Охрид
КК АВ Охрид - поранешен македонски кошаркарски клуб со седиште во Охрид. Клубот бил учесник во три сезони во Првата македонска кошаркарска лига.
Историја
Клубот АВ Охрид бил основан во 2015 година и требал за започне да се натпреварува во Третата лига. Но поради замената на местата со Црн Дрим (кој бил второлигаш), АВ Охрид обезбедил второлигашки статус. Во деби сезоната во Втората лига 2015/16, клубот го освоил првото место и добил право да учествува во Првата лига.
На 30 септември 2019, на пет дена пред планираниот почеток на сезоната 2019/20, управата на АВ Охрид најавила распаѓање на клубот поради финансиски проблеми.
Состав 2018/19
Извор:Македонска Кошаркарска Федерација eurobasket.com
Борис Мончев
Борис Василев Мончев, со псевдоним Борил, — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација, по војните се занимавал со политика во Бугарија.
Животопис
Мончев е роден на 15 август 1881 година во Прилеп, тогаш во Отоманското Царство. Тој бил син е на прилепчанецот Васил Мончев и брат на Георги Мончев. Во 1902 година завршил во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, а во 1911 година - право во Женева. Во периодот помеѓу 1903 - 1905 година работел како учител во Солунската гимназија и истовремено бил член на Централниот комитет кој се самораспуштил на 13 април 1904 година.
Во 1905 година на Солунскиот окружен конгрес бил избран за делегат на Рилскиот конгрес на Организацијата. Мончев земал активно учество во создавањето на Сојузот на бугарски уставни клубови по Хуриетот. Учествувал во уредувањето на списанието "Искра".
За време на Првата светска војна служел во 39 родопски пешадиски полк. Борис Мончев е пратеник во XIX (1920 - 1923) и XXIV (1938 - 1939) бугарско народно собрание.
Починал на 4 октомври 1942 година во Софија.
143 п.н.е.
143 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 143. година пред новата ера, 143. од првиот милениум п.н.е., 43. од 2 век п.н.е. и четвртта од 140-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5365 и 5366 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4607 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3617 и 3618 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 610.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 143 година се протега во 2493 и 2494, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2553 и 2554 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 400. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 788 и 786 исламска година пред хиџра.
Алмонда (Португалија)
Алмонда ― португалско село со околу 300 жители во граѓанската парохија Зибреира, во рамките на општината Торес Новас и округот Сантарем.
Селото го добило името по реката Алмонда, чиј извор се наоѓа во близина. Бадемот е познат по пештерата Ароеира (можеби најголемата пештера во земјата) во карстниот варовнички пејзаж, каде што во 2014 година бил откриен черепот ароеира 3 стар 400.000 години на хомо хајделбергенсис. Тоа е најстарата трага од човечката историја во Португалија.
NGC 3639
NGC 3639 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.