cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Економија на Русија
Авионска индустрија
Производството на авиони претставува важен индустриски сектор во Русија, кој сектор вработува околу 355.300 луѓе. Овој вид на производство на меѓународно ниво нуди воени авиони од типот Миг-29 и Су-30. Покрај тоа, овој сектор произведува над 141 хеликоптер. Производството и вредноста на на овој сектор далеку ги надминува другите индустриски сектори, и производството на авиони сочинува повеќе од половина од извозот на оружје во земјата.
Телекомуникации
Русија била меѓу првите земји кои го вовеле радиото и телевизијата. Главно поради огромната територија на земјата, Русија води во светот според бројот на телевизиски станици и репетитори. Во времето на Советскиот Сојуз постоеле само неколку телевизии и радија, за да по неговиот распад започне да се отвора огромен број на приватни и државни телевизии и радиостаници.
Во текот на телекомуникациската историја во земјата, самиот систем бил подложен на значајни промени во текот на 1980-тите години кое резултирало со добивање на дозвола на повеќе од 1,000 компании да започнат да ги нудат своите телекомуникациски услуги Фондацијата за либерализација на емитувањето била потпишана со декрет од страна на претседателот на СССР во 1990 година. Комуникациските политики во земјата главно се регулираат според законот за телекомуникации и федералниот закон за медиуми.
Телефон
Во денешно време, телекомуникациите претставуваат еден од најважниот дел во животото на земјата. До крајот на 1991 година, единствениот фиксен телефонски оператор во земјата бил Министерството за комуникации на СССР. Во 2007 година имало околу 5 милиони линии во Русија. Во 2006 година во земјата делувале околу 300 оператори. Во 1995 година, во земјата имало околу 25 милиони телефонски линии, а во 2007 година имало 161 милион мобилни линии.
Во Русија постојат три мобилни оператори кои ја покриваат целата земја: Beeline, Megafon и Mobile TeleSystems. Во мај 2008 година била воведена 3G модилна операција во Санкт Петербург, во Казан во јуни истата година. До 2010 година 3G мрежите биле опфатени главно во поголемиот дел од Русија.
На април 2011 година MegaFon вовел High Definition говорни услуги на своите корисници во Москва и Сочи. Како главен снабдувач на основни и пристапни мрежи на MegaFon е Nokia Siemens Networks.
Радио
Радио Русија е една од најголемите радиостаници во земјата.
Телевизија
Во земјата постојат голем број на телевизиски станици. Дел од нив се под контрола на државата, а дел се во приватна сопственост. Двете државни и приватни станици имаат национален статус, поради нивната покриеност со над 70% од територијата на Русија. Историски гледано, во 1980-тите имало околу 75 милиони домаќинства кои имале сопствени телевизори за разлика од денес каде овој процент е околу 93. Во земјата исто така постојат околу 15,000 телевизиски предаватели. НТВ претставува комерцијален канал, и е во сопственост на Гаспром-медија, подружница на Гаспром каде државата поседува 50,002%. Овие три канали често се критикувани поради тоа што наводно биле пристрасни кон партијата Обединета Русија и претседателската администрација на Русија. Тие се критикуваат главно за обезбедување на непропорционално и некритично промовирање на Обединета Русија и нивните кандидати. Каналите сепак, обезбедуваат бесплатно емитување на сите опозициски кандидати на изборите.
Интернет
Според анкета спроведена во март 2007 година, околу 25% од населението на Русија користи интернет. . Во последните години, интернетот во земјата бележи многу поголем процент на користење. 42 /5 од интернет корисниците пазаруваат на интернет, 38% пак го користат како е-банкинг услуга.
ИТ пазар
ИТ пазарот е еден од најдинамичните сектори на руската економија. Извозот на рускиот софтвер се зголемил од само $ 120 милиони евра во 2000 до 1,5 милијарди долари во 2006 година. Од 2000 година ИТ пазарот покажал стапка на раст од 30-40 проценти годишно, пораст од 54% во 2006 година. Најголемат сектор во однос на приходите е мрежната интеграција, со 28,3% од вкупниот пазар на приходите. Во меѓувреме, најбрз растечки сегмент на ИТ пазарот е оф-шор програмирање.
Транспорт
Русија има обемна и добро развиена транспортна мрежа. Државната железничка компанија (Российские железные дороги) е една од најголемите во светот со над 1,2 милиони вработени, и е монопол во железничкиот транспорт во земјата. Железничките линии на Руската Федерација се со вкупна должина од 87,157 километри, на второто место во светот по САД. Транссибирската железница е исто така една од најдолгите линии во светот. Најдолгите железнички правци во светот - Киев-Владивосток и Москва-Пјонгјанг користат транссибирска железничка линија. Преку овој вид на сообраќај, Русија е поврзана со Финска, Естонија, Литванија, Латвија, Полска, Белорусија, Украина, Грузија, Азербејџан, Казахстан, Монголија и Северна Кореја. Има предлог за изградба на директна врска и со Норвешка и Шведска. Седум градови имаат метро - Москва, Санкт Петербург, Нижни Новгород, Новосибирск, Самара, Екатеринбург и Казањ.
Вкупната должина на патната мрежа изнесува 933,000 km од кои 754,984 km се асфалтирани. Бројот на сообраќајни несреќи е многу висок, но според бројот на жители, тој е помал во споредба со Кина, Индија и САД. Низ целата земја постојат 1,260 аеродроми и 47 вертолетни терени. Аерофлот е главниот авиопревозник и една од најстарите авиокомпании во светот, основана во 1923 година. Трговската флота изнесува 1,074 бродови. Водните патишта на Русија се со должина од околу 102,000 km.
Должината на гасоводите е близу 160,000 km, на нафтоводот - 75,000 km. Има и цевководи за други видови на производи со вкупна должина од над 14,000 km.
Кредитен рејтинг
Пролетта 2017 година, агенцијата „Фич“ го потврдила државниот рејтинг на Русија на нивото ВВВ- со „стабилен изглед“.
Леонардо Фибоначи
Леонардо Фибоначи (Leonardo Fibonacci, 1170 (?) - 1250) — исто така познат како Леонардо од Пиза, или Леонардо Пизано. Бил италијански математичар и придонел за развој на аритметика и алгебра и го глорификувал Хинду-арапскиот систем на броеви. Една негова низа на проблеми е, т.н Фибоначиева низа. Во подоцнежната работа, во книгата на квадратни броеви, го направил првиот напредок во западните цивилизации од областа на аритметиката, од времето на Диофант.
Кирчо Арсовски
Кирчо Арсовски  е писател, музичар и стрип цртач.
Тој е еден од најавтентичните андерграунд уметници во  Македонија.
Стриповите во графичка смисла му се многу рудиментирани, но, во чувството за нарација тој се разликува од другите македонски стрип автори - во позитивна и афирмативна смисла.
Има создадено околу десетина стрип приказни - со над 200 табли и исто толку цртежи.
Оберлихтенау
Оберлихтенау (Oberlichtenau) — село и поранешна општина во округот Бауцен, близу Кемниц во Саксонија. Од 1 јануари 2009 година е дел од градот Пулсниц. Оберлихтенау се наоѓа околу 12 километри југозападно од градот Каменц и околу 30 километри североисточно од Дрезден.
Ирен Вист
Ирен Вист (холандски: Ireen Wüst; родена на 1 април 1986 година) е холандска натпреварувачка во брзо лизгање на долги патеки. Вист освоила најмалку еден златен медал на своите пет последователни настапи на Зимските олимписки игри и со тоа станала единствен спортист кој освоил златен медал во поединечна конкуренција на пет олимписки игри (без разлика дали се летни или зимски), а воедно e најуспешeн олимпиец во брзо лизгање.
Олимписки игри во Пекинг (2022)
На Зимските олимписки игри 2022 година, Вист освои златен медал на 1500 метри, и притоа поставила нов олимписки рекорд и станала првата спортистка што освоила златни медали во поединечна конкуренција на пет различни Олимписки игри.
Елица и Стојан
Елица и Стојан (Елица и Стоян) ― бугарско музичко дуо. Во 2007 година, Елица Тодорова и Стојан Јанкулов биле претставници за Бугарија на Евровизија 2007. Нивното 5-то место со песната „Вода“ била највисокото пласирање на Бугарија сè до Евровизија 2016. Во март 2013 година, двојката била избрана да ја претставува Бугарија по втор пат на Евровизија 2013, во Малме, Шведска. Тие настапиле во второто полуфинале на 16 мај 2013 година со песната „Само шампиони“ но не се пласирале во финалето.
Кариера
Елица и Стојан се запознале во 2003 година. Во 2007 година тие го освоиле фестивалот „Песен на Евровизија 2007“ и ја претставувале Бугарија на Евровизија 2007, со песната „Вода“. Подоцна тие го издале својот втор сингл „Земја“.
На 10 февруари 2013 година, Елица и Стојан биле избрани од Бугарската национална телевизија (БНТ) да ја претставуваат Бугарија на Евровизија 2013. Бугарскиот национален избор бил одржан на 3 март 2013 година, со две песни издвоени за првото место по заедничкото гласање на жирито и публиката, „Кисмет“ и „Само шампиони“. „Кисмет“ била избрана за победничка песна, сепак, на 11 март 2013 година, БНТ ја повлекла „Кисмет“ поради загриженост за авторските права и ја замениле со „Само шампиони“.
Писан Камен (Велмеј)
Писан Камен — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува некропола од железно време.
Се наоѓа на околу 3,5 км југоисточно од селото, десно покрај Јаоречка Река и на околу 300 м јужно од наоѓалиштето Пештера Јаорец. Претпоставката за присуство на некропола е дадена врз основа на еден случаен наод златна спирална белезица со завршоци во облик на змиски глави, најдена од жител на селото Брежани.
Тамбо (објект)
]] Тамбо (кечуански: tampu, "гостилница") била структура градена од Инките за административни и воени прочини. Тие биле градени покрај патиштата во Империјата и во нив се чувале залихи од секаков вид за видните личности од општеството.
Постоеле различни видови на тамбоа, па така имало тамбоа кои служеле за Инки кои биле на пат и за државните „поштари“ или пренесувачи на пораки.
Остатоцо од стари тамбоа денес можат да се најдат насекаде низ Перу, Боливија, Чиле и Колумбија.
Список на премиери на Нов Зеланд
Ова е список на Премиери на Нов Зеланд. Тука спаѓаат и лица кои ја го имале звањето Колонијален секретар. На списокот е наведен и Хју Вот, кој бил вршител на должноста Премиер во тек на една недела во 1974 г. по смртта на Норман Керк.
Лаџа (река во Кукушко)
Лаџа (Ξηροπόταμος, Крисопотамос) — река во Кукушко, Егејска Македонија, притока на Галик.
Реката е долга 36 км и извира од источните падини на планината Круша, на надморска височина од 900 м, северозападно од месноста Стара Равна. Продолжува минувајќи источно од селата Севендекли и Арбур, па до Инанли. Оттаму се упатува јужно до с. Ени Маало и минува северно од Шереметли. На крајот, тече меѓу селата Караџа Кадар и Кучокостејка, па се влева во реката Галик.
Име
На турски реката се нарекувала Куру Дере (Kuru Dere, „сув поток“). Ова име подоцна е преведено на грчки како Ксиропотамос. Ова се должи на тоа што водотекот е сезонски и зависи од врнежите на планината Круша.
Пјер Корнеј
Пјер Корнеј (француски: Pierre Corneille) (, Руан, Франција –, Париз, Франција) - француски трагичар, еден од тројцата големи француски драматурзи на 17 век, заедно со Молиер и Расин. Со драмското творештво од речиси четириесет години, Корнеј се смета за „татко на француската трагедија“.
Животопис
Корнеј е роден во францускиот град Руан, како син на Март ле Пезан де Буасуијбер (Marthe le Pesant de Boisguilbert) и Пјер Корнеј (Pierre Corneille). Тој потекнувал од службеничко семејство: дедо му бил правник, а татко му службеник во дирекцијата за шуми и води. Основното и средното образование ги стекнал во родното место, во прочуениот језуитски „Бурбонски колеџ“ (Collège de Bourboн), кој од 1873 година е познат како Lycée Pierre Corneille (Гимназија Пјер Корнеј). Притоа, Корнеј бил познат како надарен ученик, кој бил наградуван за убавите стихови составени на латински јазик. Потоа започнал да студира право, а дипломирал во јуни 1624 година, по што работел како адвокатски стажант во адвокатската комора во Руан. Сепак, поради недостигот на дарба за ораторство, Корнеј се откажал од адвокатурата, а неговиот татко му обезбедил место во Министерството за шуми и реки на Руан, каде останал на работа дури 21 година. И покрај заморната административна работа, Корнеј започнал да се занимава и со книжевна дејност. И покрај тоа што бил повлечен и срамежлив, младиот Корнеј редовно ги посетувал салоните и приемите кај познатите семејства во градот при што пишувал галантни стихови во чест на девојките. Притоа, Корнеј имал љубовна авантура: еден негов пријател се вљубил во некоја девојка, но немал смелост да ја искаже својата љубов и поради тоа го замолил Корнеј да го направи тоа. Тој ја извршил задачата толку вешто што девојката одговорила позитивно на љубовните изливи, но не во полза на пријателот на Корнеј, туку се вљубила во него. Така се развила силна љубов меѓу девојката (Катерина) и Корнеј, а според неговото подоцнежно признание, девојката ја разбудила во него поетската дарба. Во 1641 година, Корнеј се оженил со Мари де Лампериер (Marie de Lampérière) со која имал седум деца. Разочаран и навреден од нападите на неговите непријатели, Корнеј умрел на 1 октомври 1684 година во својот дом во Париз. Неговиот гроб во црквата Église Saint-Roch добил споменик дури во 1821 година.
Периодот до „Сид“
По успехот на „Мелита“, во 1631 година, Корнеј ја напишал трагикомедијата „Клитандар“ (Clitandre), која се одликува со патетичен стил, со компликуван заплет и со развлечена содржина. Таа доживеала голем успех кај публиката, но не донела ништо ново, поради што подоцна била критикувана од самиот Корнеј. Исто така, успехот на „Мелита“ го охрабрила Корнеј да напише уште неколку комедии: „Вдовица“ (La veuve) и „Галерија во судската палата“ (La Galerie du palais) од 1633 година, „Придружничка“ (La suivante) и „Кралскиот плоштад“ (La place royale) од 1634 година, како и „Комична илузија“ (L'illusion comique) од 1636 година. Сите тие се во духот на тогашниот стил, но содржат и некои нови елементи: невкусните шеги се исфрлени, декорот е париски, дијалозите се секојдневни и природни, амбиентот и дејството се актуелни, стилот е грациозен, јазикот е чист и воедначен, а стиховите се беспрекорни и сугестивни. Исто така, во овие драми се јавуваат и некои од основните обележја на подоцнежниот класицизам: стегнатост, стилска изедначеност и јасност, морална анализа, силна личност што се одликува со хероизам итн. Иако постигнал голем успех со комедиите, Корнеј не нашол задоволство во овој жанр и постепено се префрлил на трагедијата. Во 1633 година, веќе како славен писател, Корнеј бил претставен пред кардиналот Ришелје (Richelieu), кој составил план за нов вид на драма која ќе ја нагласува доблеста. За таа цел, Ришелје избрал петмина писатели, кои требало да ја остварат неговата визија, така што ќе пишиуваат драми во согласност со неговите насоки. Во групата на таканаречените „Пет поети“ (Les Cinq Auteurs) се наоѓал и Корнеј, заедно со Гијом Колте (Guillaume Colletet), Буаробер (Boisrobert), Жан Ротру (Jean Rotrou), и Клод де Летуал (Claude de Lestoile). На тој начин биле составени три пиеси кои биле прикажувани со раскошен декор, а Корнеј учествувал само во првата од нив - „Тилериската комедија“ (La Comédie des Tuileries) од 1634 година. Според Волтер, Корнеј имал задача да го состави третото дејствие, но тој се осмелил да ја измени скицата на Ришелје, кој поради тоа се налутил и Корнеј ја напуштил петорката и се вратил во Руан.
Во тоа време, Корнеј работел на својата прва трагедија „Медеја“ (Médée), која била прикажана во 1635 година. Во неа биле впечатливи новите квалитети кои подоцна станале препознатлив знак на Корнеј, така што драмата била прифатена со воодушевување од критиката и од публиката. Корнеј бил задоволен од успехот, но не и занесен, туку продолжил неуморно да работи. Во тоа време, тој се заинтересирал за шпанската книжевност и за шпанските теми, а се смета дека за тоа бил заслужен поранешниот секретар на кралицата Марија де Медичи, де Шалон, кој по своето повлекување од службата живеел во Руан и таму го запознал Корнеј. Како последица на новиот интерес, Корнеј ја напишал комедијата „Комична илузија“ (1636) која обработува шпанска тема, иако таа била претставена претерано и карикатурално. Неколку месеци подоцна, кон крајот на 1636 година, Корнеј ја создал трагикомедијата „Сид“, која исто така се занимава со шпанска тематика.
„Расправата за Сид“
Драмата „Сид“ постигнала огромен успех и го запечатила местото на Корнеј како централна личноста на француската драматургија. Но, истовремено, тоа било повод за обединување на непријателите на Корнеј, кои започнале жестока дискусија позната како „Расправа за Сид“ (Querelle du Cid). Група писатели (Мере, Скидери, Клавре и Шаплен) се обиделе да докажат дека „Сид“ има големи недостатоци, па дури и дека нема никаква вредност. Во почетокот, борбата против Корнеј се водела тајно и подмолно: во разни салони, на средбите по приватните куќи и во книжевните кругови се зборувало неповолно за одделни сцени, за некои стихови и за одредени одлики на ликовите од драмата. Разочаран од интригите што некои пријатели ги воделе против него, Корнеј го напишал писмото во стихови „Извинувањето на Арист“ (Excuse à Ariste), упатено до измислен пријател, во кое тој нагласува дека стекнатата слава се должи на неговите квалитети и во кое ја истакнал надмоќта над неговите непријатели. Писмото особено го погодило Жорж Скидери, чии здодевни и конфузни трагедии претрпеле неуспех. Оттука, иако тој му бил пријател на Корнеј, па дури изјавил дека тој е сонце што ги помрачува ѕвездите, Скидери напишал долг памфлет „Забелешки на Сид“ (Observations sur le Cid) во кој сакал да докаже дека темата во „Сид“ била несоодветна, дека Корнеј ги нарушил основните правила на драмската поезија, дека развојот на дејството било без смисла и изнесено низ лоши стихови и дека Корнеј се стекнал со незаслужена почит. Уште повеќе, Скидери го обвинил Корнеј поради тоа што на сцената изнесол „чудовиште“, „нечовечна ќерка“, „бесрамна жена“, а не хероина достојна за восхит. На овие напади, Корнеј одговорил посредно, во предговорот на својата комедија „Придружничка“, каде со ироничен тон ги отфрлил наводите на Скидери и ги одбранил квалитетите на „Сид“.
Во полемиката со Корнеј, Скидери бил победен, но веднаш потоа дошол нов напад од непознатиот поет Клавре (Clavret) кој го напишал навредливото „Писмо“ (Lettre) против Корнеј, кој лесно го победил и тој противник. Меѓутоа, неговите противници, поддржани од кардиналот Ришелје, не мирувале и како последица на тоа, улиците биле преплавени со бројни памфлети за и против Корнеј. Бидејќи публиката застанала на страната на Корнеј, Скидери го заинтересирал Ришелје за дебатата, а потоа предметот на расправата ја изнесол пред Академијата. Во однос на улогата на Ришелје во дебатата за „Сид“ постојат бројни истражувања, од кои е јасно дека тој застанал на страната на непријателите на Корнеј. Академијата, која штотуку била формирана, не сакала да се стави на едната или на другата страна и за да се извлече од дебатата се повикала на својот статут според кој не можела да се искаже за живи писатели доколку тие не го побараат нејзиното мислење. На почетокот, Корнеј не сакал да се согласи со тоа, но по директното барање од Ришелје, тој неодредено ѝ оставил на Академијата да одлучи дали ќе одлучува по барањето на Скидери, така што таа формирала тричлена комисија. Комисијата, раководена од Шаплен, составила извештај, но според Ришелје тој бил здодевен и потоа биле составени втор и трет извештај, но Ришелје повторно бил незадоволен. Поради тоа, на Шаплен му било наложено самиот да состави извештај врз основа на претходните извештаи и притоа да ги земе предвид забелешките на Ришелје. По пет месеци, во 1637 година, Шаплен го составил извештајот познат по насловот „Мислење на Француската академија за трагикомедијата Сид“ (Les sentiments de l'Académie Française sur la tragi-comédie du Cid). Критиката изложена во извештајот била умерена и блага, но сепак била пристрасна и неправична. Во неа, во блага форма, се тврдело дека предметот на драмата е лош затоа што е неверојатен, дека авторот не се придржувал кон правилото за единството на дејството, времето и просторот, особено во однос на правилата за местото и за времето (дејството во драмата трае 35 наместо 24 часа). Крајно разочаран и навреден, Корнеј се повлекол од дебатата, но неговите пријатели продолжиле да ги бранат него и „Сид“. Меѓу приврзаниците на Сид особено се истакнал писателот Гез де Балзак, а подоцна нему му се придружил и Буало кој во својата деветта сатира од 1667 година ги вклучил прочуените стихови во одбрана на Корнеј:
„Напразно против Сид еден министер организира завера,
Сиот Париз на Химена гледа со очите на Родриго.
Напразно целата Академија го осудува:
Револтираната публика упорно од него се восхитува.“
Периодот по „Сид“
Творештвото на Корнеј во овој период било под влијание на одреднеи случувања во неговиот живот. Така, по два неуспешни обиди, во 1647 година, тој бил примен во Француската академија и тоа го принудило да живее во Париз каде не се чувствувал удобно, така што кај него се јавила одредена депресија и вознемиреност. Тогаш, тој потпаднал под влијанието на италијанската театарска мода. Во тоа време, кардиналот Мазарен донел во Париз италијанска опера, предводена од уметникот Торели. За да го задоволи вкусот на Мазарен, во соработка со Торели, Корнеј почнал да пишува пиеси од посебен род (piéces àmachines) кои биле комбинација на музички и сценски ефекти. Прва од таа низа била пиесата „Андромеда“ (Andromède) од 1650 година, со мотив преземен од „Метаморфозите“ на Овидиј, збогатени со нови детаљи и епизоди. Во сличен стил, тој ги напишал и делата „Златното руно“ (La Toison d'or) од 1660 година и „Психеа“ (Psyché) од 1671 година, создадена во соработка со Молиер.
По неуспехот на драмата „Пертарит“, разочараниот Корнеј се откажал од театарот, го напуштил Париз и се повлекол во Руан, каде останал шест години. Сепак, тој не се откажал од пишувањето: во стихови го превел делото „Имитација на Исус Христос“ (Imitation de Jésus-Christ) од Тома Кемписки на кое работел од 1651 до 1656 година, подготвил тритомно издание на сите свои изведени дела и ги напишал своите „Испитувања“ (Examens), објавени во 1660 година. Во нив, Корнеј се осврнал на секоја своја пиеса посебно, почнувајќи од „Мелита“ до „Златното руно“, давајќи одговор на критиките на својот голем непријател, опатот д' Обињак. Во нив, Корнеј се обидува да ја објасни примената на Аристотеловата поетика во своите драми, а покрај тоа, тој дава историјат на пиесите, ги објаснува мотивите за нивното пишување, ги објаснува од формален и содржаен карактер итн. Притоа, во „Испитувањата“ Корнеј дава и самокритика во однос на слободата која си ја допуштил во сликањето на настаните и ликовите од историјата и ги опишува недостатоците и слабите страни на неговите драми. Подоцна, во 1660 година, Корнеј го објавил делото „Три расправи за драмската поетика“ (Trois discours sur le poème dramatique), кое претставува одговор на делото на д' Обињак, „Практиката на Театарот“ (La Pratique du Théâtre) од 1657 година. Станува збор за три расправи во однос на поетиката на театарот, по една за секој том од неговите „Испитувања“, во кои Корнеј пишува за одделни теми, како: за ползата и деловите од драмската поема; за трагедијата, за средствата со кои се составува според веродостојното и неопходното; за трите единства на дејството, времето и просторот. Притоа, ова дело во голема мера претставува одбрана на „Сид“ од нападите на Академијата.
По наговор на Фуке, министерот за финансии, Корнеј се нафатил да напише драма за кралот Едип, што резултирало во трагедијата „Едип“ (Oedipe) од 1659 година. Драмата постигнала огромен успех и се задржала на репертоарот дури до 1718 година, кога се појавила истоимената пиеса на Волтер. Потоа, Корнеј создал уште неколку дела, како: „Серториј“ (Sertorius) од 1662 година, „Софонизба“ (Sophonisbe) од 1663 година, „Отон“ (Othon) од 1664 година, „Агезилај“ (Agésilas) од 1666 година, „Атила“ (Attila) од 1667 година, „Тит и Береника“ (Tite et Bérénice) од 1670 година, „Пулхерија“ (Pulchérie) од 1672 година и неговата последна драма „Сурена“ (Suréna) од 1674 година. Сепак, овие драми не го поседувале квалитетот од претходните дела на Корнеј, а во овој период неговата слава веќе била засенета од појавата на Жан Расин чии драми постигнале голем успех кај публиката. Така, Корнеј направил еден непромислен потег кога, по препорака на своите пријатели, ја напишал трагикомедијата „Тит и Береника“ со цел да се спротивстави на драмата „Береника“ на Расин. Меѓутоа, обидот да му се спротивстави на подемот на Расин пропаднал, а неговата последна драма „Сурена“ доживеала целосен неуспех, по што Корнеј дефинитивно се откажал од театарот, а потоа напишал уште само неколку песни.
Значењето на Корнеј
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го истакнува Корнеј како еден од омилените автори.
Крис Балдо
Крис Балдо (роден Кристијан Балдауф; 24 јуни 1943 - 24 јануари 1995) ― луксембуршки пејач. Тој е роден од мајка Французинка, а татко Луксембурец, во Луксембург.
На 16-годишна возраст, тој снимил албум како дуо со еден пријател, наречен „The Youngsters“. Учествувал на полскиот фестивал Сопот во 1967 година. Во 1968 година тој го претставувал Луксембург, на Евровизија 1968, во дует со француско-алжирската пејачка Софи Гарел, со песната „Nous vivrons d'amour“, пласирајќи се на единаесеттото од седумнаесетте со пет поени. Тој исто така бил водител на емисијата на RTL, „Les Nocturnes“, ноќно емитување на музика од САД, пред да му ја предаде на Жорж Ланг.
Поглавје VIII од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје VIII од Повелбата на Обединетите нации се занимава со регионални аранжмани. Овластува регионални организации (како што е Африканската унија ) и дури бара обиди за решавање на спорови преку такви агенции (доколку се достапни) пред интервенција од Советот за безбедност на ООН. Сепак, членот 53 предвидува дека „нема да се преземаат мерки за спроведување според регионални аранжмани или од регионални агенции без одобрение на Советот за безбедност“.
Поглавје VIII се повикува на непријателските држави, кои биле моќни како Јапонија и Германија, кои останале непријатели на потписниците на ООН за време на објавувањето на Повелбата на ООН (во последните месеци од Втората светска војна во средината на 1945 година). Имало предлози за отстранување на овие препораки, но ниту еден не се оствари. Поглавје VIII е аналогно на членот 21 од Пактот на Лигата на нациите.
Амброксол
Амброксолот е секретолитички агенс кој се користи во третманот на респираторни болести поврзани со вискозен и прекумерен мукус. Овој лек ја стимуира синтезата и ослободувањето на сурфактант од пнеумоцитите од тип II.
Амброксолот е достапен како сируп, таблети, пастили, капки, ампули, шумливи таблети и др.
Демон (поема на Лермонтов)
Демон - поема на рускиот поет Михаил Лермонтов. Поемата била претежно напишана во 1838 година, конечната форма ја добила во 1841 година, а била објавена во 1856 година.
Содржина
Поемата се состои од два дела при што во секој дел има по 16 пеења:
Осврт кон делото
Престојот на Кавказ извршил големо влијание врз творештвото на Лермонтов, инспирирајќи го авторот за многу лирски песни, за поемите „Демон“ и „Мцири“, како и за романот „Јунакот на нашето време“. Карактеристичната лермонтовска тема на демоните е присутна уште во неговите први поетски скици направени во младоста, во 1829 година, кога тој имал само 15 години. Младинските верзии на поемата „Демон“ се засновани врз апстрактната борба меѓу ангелите и демоните во духот на романтизмот, додека по враќањето од Кавказ, поемата ја добила својата крајна форма, а во последните две години од животот Лермонтов направил некои ситни промени во поемата. Благодарение на мисловниот и поетскиот сјај, како и звучноста на стиховите, поемата „Демон“ се вбројува во најголемите достигнувања на светската поезија.
Пашина Горица (Велмеј)
Пашина Горица — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува некропола од доцноантичко време.
Се издига северно од наоѓалиштето Бучишта, северно од меѓуселскиот пат Грко Поле-Оздолени, а десно од патот Горно Средоречие-Сошани. На падината од горицата, спроти Бучишта, како и во профилот на трапот што поминува покрај нејзиното јужно подножје, се забележуваат остатоци од нарушени гробни конструкции.
Црква „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ - Сер
Свети Теодор Тирон и Теодор Стратилат (Αγίων Θεοδώρων Τήρωνος και Στρατηλάτου) — средновековна црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Првобитната градба веројатно е подигната во VI век. Се забележуваат трагите од мнојгукратните обнови. Натписот „ΙΕΡΟC Ο ΦΙΛΙΠΠΟC ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗC ΤΟΝ CΙΚΟΝ ΕΔΟΜΗ [CΑΤΟ ΚΛΗCΕΙ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟC ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟ[Υ]“ каде се споменува маченикот Теодор, укажува на осветување на храмот во XI или првата третина на XII век. Од крајот на IX век светецот добива две лица — Теодор Тирон и Теодор Стратилат. Првично била базилика со трансепт, која е видоизменета за време на царот Василиј II — жртвеникот добил лакови, а шест обоени столбови го држат оловниот покрив и истовремено го делат храмот на три кораба. Веројатно црквата настрадала при заземањето на Сер од бугарскиот цар Калојан во 1205 г. Во 1221 г. со градот завладеал епирскиот деспот Теодор Комнин Дука, кој го збогатил храмот со убави мозаици. Во 1255 г. никејскиот цар Теодор II Ласкарис ги опковал иконите во црквата со сребро како благодарност кон светците за тоа што му помогнале во освојувањето на Мелник кој паднал во бугарски раце. Храмот има раскошни украси; Јован Педиасим ги опишал мермерната преграда на олтарот, владичкиот престол, одделчувачките зелени столбови, мозаиците, столбовите на олтарниот влез и.т.н.
Во 1571 г. храмот е ограбен од Турците и претрпел големи штети. Во 1602 г. митрополитот Теофан Флорас го изградил западниот ѕид, кој денес е почетон на нартексот, како и женската црква, за што сведочи летописецот Синодин Попсидеров. Истата година мермерниот иконостас е заменет со дрвен, што било распространето во тоа време. Новиот иконостас, за да ги интегрира органски жртвеникот и ѓаконикот во олтарниот простор без столбовите на мермерниот иконостас, е застанат на основа пред триумфалната арка и го опфаќа просторот каде биле иконите на Христос Благословувач и Богородица Избавителка; тие биле отстранети од тоа место и до 1868 г. во целиот храм немало ниедна икона на Христос, а икона на Богородица има само на западниот ѕид.
Во 1725 г. е живописан јужниот ѕид. Во 1845 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) забележал дека храмот има траги од длабока древност иако е подновен. Во него се зачувани 6 столбови од зелен мермер и неколку камења со претстави и грчки натписи. Григорович овде не ги нашол старите грчки и српски документи за кои имал претходни сознанија.
Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за црквата:
Интересни се податоците за храмот од Атанас Шопов, објавени во 1893 г.:
На 28 јуни 1913 г. храмот настрадал од бугарската војска која се повлекувала за време на Втората балканска војна. На почетокот на 1917 г. бугарската окупаторска власт ја симнала иконата на Богородица Избавителка и ја однеле во Бугарија.
Во 1962 и повторно во 1973 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
Поглавје VII од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје VII, исто така, му дава одговорност на Комитетот на воениот штаб за стратешка координација на силите ставени на располагање на Советот за безбедност на ООН. Тој е составен од началници на персоналот на петте постојани членови на Советот.
Забраната на Повелбата на ООН за земјите-членки на ООН да напаѓаат други земји-членки на ООН е од клучно значење за целта за која се основаа ООН по уништувањето на Втората светска војна : спречување на војна. Оваа најголема загриженост се рефлектира и во концептот на Судењето во Нирнберг за злосторство против мирот „започнување или водење војна против територијалниот интегритет, политичката независност или суверенитет на една држава или со кршење на меѓународните договори“ (злосторство против мирот), што се сметало за злосторство што ги прави можни сите воени злосторства.
Историска позадина
Обединетите нации се основани по Втората светска војна покрај крајниот неуспех на дипломатијата и постоењето на Лигата на народите во годините помеѓу Првата и втората светска војна. Советот за безбедност на тој начин добил широки овластувања преку Поглавје VII како реакција на неуспехот на Лигата. Овие широки овластувања и овозможуваат да ужива поголема моќ од која било друга меѓународна организација во историјата. Може да се тврди дека силните извршни овластувања што и се дадени и даваат улога на „извршна власт на меѓународната заедница“ или дури и на „меѓународна влада“.
Пактот на Лигата на народите предвидувал, за прв пат во историјата, спроведување на меѓународните одговорности (т.е. придржување кон Пактот на Лигата на нациите ) преку економски и воени санкции. Земјите-членки исто така биле обврзани, дури и без претходна одлука од советот да преземат мерки против државите кои дејствувале незаконски во очите на Пактот на Лигата. Ова значело дека мировниот процес во голема мера зависи од подготвеноста на земјите-членки, бидејќи Пактот на Лигата на нациите не предвидувал обврзувачки одлуки; Советот на Лигата бил одговорен само за препорака на воена сила. Покрај тоа, во членот 11 став 1 на Пактот се вели:"Секоја војна или закана од војна, без оглед дали веднаш влијае на некој од членовите на Лигата или не, се прогласува за прашање што ја загрижува целата Лига, а Лигата презема какви било активности што може да се сметаат за мудри и ефективни за да се зачува мирот на народите."Ова може да се сфати како овластување за употреба на сила и други мерки за спроведување, па сепак, државите постојано инсистирале на тоа дека не донесува обврзувачки одлуки.
И покрај долгата дебата за тоа дали Генералното собрание исто така треба да има моќ над одлуките донесени од Советот за безбедност, на крајот било одлучено со големо мнозинство гласови Советот за безбедност ја задржило својата извршна моќ затоа што, како што нагласиле најголемите сили, би бил потребен силен извршен орган за одржување на мирот во светот. Овој акцент го застапувал особено кинескиот претставник, потсетувајќи на немоќта на Лигата за време на кризата во Манџурија.
Член 42
"Доколку Советот за безбедност смета дека мерките предвидени во член 41 ќе бидат несоодветни или се покажале како несоодветни, тој може да преземе такви дејствија од воздушни, морски или копнени сили што се потребни за одржување или обновување на меѓународниот мир и безбедност. Таквата акција може да вклучува демонстрации, блокада и други операции со воздушни, морски или копнени сили на членките на Обединетите нации."
Член 51
Членот 51 предвидува право на земјите да се вклучат во самоодбрана, вклучително и колективна самоодбрана, од вооружен напад (вклучително и сајбер напади). "Ништо во оваа Повелба не го нарушува својственото право на поединечна или колективна самоодбрана ако се случи вооружен напад против членка на Обединетите нации, сè додека Советот за безбедност не преземе неопходни мерки за одржување на меѓународниот мир и безбедност. Мерките преземени од страна на членките при вршењето на ова право на самоодбрана треба веднаш да бидат пријавени до Советот за безбедност и нема да влијаат на кој било начин врз овластувањата и одговорностите на Советот за безбедност според оваа Повелба за преземање во секое време такво дејствие како што е смета дека е потребно за да се одржи или врати меѓународниот мир и безбедност."Овој напис бил поттик за многу меѓународни пакети и бил наведен од САД како поддршка за случајот Никарагва и законитоста на војната во Виетнам. Според тој аргумент, „иако Јужен Виетнам не е независна суверена држава или членка на Обединетите нации, тој сепак ужива право на самоодбрана, а САД имаат право да учествуваат во неговата колективна одбрана“. Членот 51 е опишан како тежок за пресуда со каква било сигурност во реалниот живот.
Резолуции во Поглавје VII
Повеќето резолуции од Глава VII (1) утврдуваат постоење на закана за мирот, нарушување на мирот или акт на агресија во согласност со член 39 и (2) донесуваат одлука експлицитно според Поглавје VII. Сепак, не сите резолуции се толку експлицитни, постои несогласување за статусот на Поглавје VII за мал број резолуции. Како реакција на оваа двосмисленост, неодамна била предложена формална дефиниција на резолуциите на Поглавје VII:"Резолуција на Советот за безбедност се смета за „резолуција на Поглавје VII“ доколку се изречи јасно дека разгледуваната ситуација претставува закана за мирот, нарушување на мирот или акт на агресија и / или изречно или имплицитно наведува дека Советот постапува според Поглавје VII при усвојување на некои или сите оперативни ставови. "Резолуциите на Поглавје VII се многу ретко изолирани мерки. Честопати првиот одговор на кризата е резолуција со која се бара да се стави крај на кризата. Ова е само подоцна проследено со вистинска резолуција на Поглавје VII, во која се дадени деталите за мерките потребни за да се обезбеди усогласеност со првата резолуција. Понекогаш се донесуваат десетици резолуции во следните години за изменување и продолжување на мандатот на првата резолуција од Поглавје VII, како што се развива ситуацијата.
Списокот на интервенции во Поглавје VII вклучува:
Средна самогласка од среден ред
Средната самогласка од среден ред (наречена и темен глас или шва) е вид на самогласка присутна во некои јазици. Меѓународната фонетска азбука (МФА) ја бележи со симболот ⟨⟩ (свртено мало е). Истиот симбол важи како за незаоблената, така и за заоблената варијанта на гласот.
Во македонскиот јазик самогласката се нарекува „темен глас“ се бележи со апостроф (’) и се среќава во поретки зборови, архаизми или дијалектизми како „к’смет“, „Д’мбени“ и сл. Нема самостојна функција во јазикот. Во последниот случај, апострофот се вметнува кога претставката завршува на самогласка.
Незаоблена
Средната незаоблена самогласка од среден ред честопати се претставува со симболот, но тој самиот по себе не ја означува незаобленоста. Ако се јави потреба од прецизност, тогаш се користи симболот за полузатворената незаоблена самогласка од среден ред со дијакритички знак за снижување:.
Заоблена
Некои јазици имаат средна заоблена самогласка од среден ред (заоблено ), што ја разликуваат од полузатворените и полуотворените самогласки. Меѓутоа ниеден јазик не ги разликува сите три, па така средната нема свој симбол во МФА. За таа цел се користи симболот (полузатворена заоблена самогласка од среден ред). Доколку се јави потреба од прецизност, се користи дијакритички знак за снижување:.
Библиографија
Mittlerer Zentralvokal Schwa Vokal pusat tengah Ненапряжённый гласный среднего ряда среднего подъёма
NGC 3754
NGC 3754 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3754 се споменува и како MCG 4-28-11, CGCG 127-12, VV 282, Arp 320, HCG 57D, IRAS 11352+2216, Copeland septet.
Откривање
Објектот е откриен на 5 април 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3754 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3754 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 3754 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36018. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Делос
Дел или Делос (грчки: Δήλος) е остров во западниот дел на Егејското Море. Во Древна Грција се сметал за свет град бидејќи, според легендите, на овој остров биле родени близнаците Артемида и Аполон. Од 1990 година Делос е под заштита на УНЕСКО.
217 Евдора
217 Евдора (ознака за мала планета: 217 Евдора) е голем астероид.
Откриен е од францускиот (корзикански) астроном Жером Ежен Коџа на 30 август 1880 година, во Марсеј, Франција.
Тоа било неговото четврто откритие на астероид и е именувано по Евдора, хијада во грчката митологија.
Веројатно има состав сличен на јаглероден хондрит.
Во 2007 година, една студија покажа дека ротира на секои 25,253 ± 0,003 часа, врз основа на светлинска крива податоци.
Светлинската крива генерирана од фотометриски набљудувања во Пулковска опсерваторија, дава соодветен вртежен период од 25,253 ± 0,002 часа и варијација на осветленоста од 0,22 ± 0,04 во ) големина.
Крис Хамилтон (велосипедист)
Крис Хамилтон (Chris Hamilton; р. ) — австралиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Во 2016 година го освоил националното друмско првенство под 23 години. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017. Во мај 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
321 п.н.е.
321 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 321. година пред новата ера, 321. од првиот милениум п.н.е., 21. од 4 век п.н.е. и втора од 320-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5187 и 5188 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4429 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3439 и 3440 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 432.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 321 година се протега во 2315 и 2316, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2375 и 2376 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 222. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 971 и 970 исламска година пред хиџра.
Дарко Дамјановски
Дарко Дамјановски — македонски репрезентативец во биатлон и нордиско скијање.
Член е на скијачкиот клуб „Мирна Долина“ од Гостивар. Негов тренер бил Гојко Динески. Своето деби на значајни натпреварувања го имал на Европскиот куп во биатлон во Обертилијах, во дисциплината спринт бил 101-ви. Најдобар резултат во оваа серија постигнал во Банско во 2007 година, кога го освоил 22. место во спринт. На Европското првенство во биатлон во 2008 година во Нове Место на Моравје во Чешка, бил 75-ти на 20 км индивидуално мешано и 78-ми во спринт, а не ја завршил штафетната трка.
Во натпреварувањето за Светскиот куп во биатлон дебитирал во Оберхоф на 7 јануари 2009 при што се пласирал на 112. место во спринт. Во екот на сезоната 2008/09 на Светското првенство во биатлон во Пјонгчанг во Јужна Кореја, завршил на 96-тото место во сингл и 97-то во спринт. Во скијачко трчање Дамјановски учествувал од 2005 година. Првично настапувал само на ФИС трките во Алпскиот куп и Балканскиот куп. Во 2006 година учествувал на Олимписки игри во Торино во дисциплината скијачко трчање на 15 километри во класичен стил, каде завршил на 84. место. Во 2007 година учествувал во Марвово во рамките на ФИС Купот во трките на 5 и 10 км. Една година подоцна, на македонското првенство во скијачко трчање, го освоил сребрениот медал зад Александар Миленковиќ на 5 километри слободно, а бил четврт на 10 километри.
На военото светско првенство во 2008 година во Хохфилцен, се пласирал на 60-то место на 15 километри.
Во сезоната 2008/09 четири пати учествувал во натпреварувањето за Светскиот куп во скијачко трчање (1 поединечно и 3 пати во спринт), но без забележителни резултати.
На Зимските олимписки игри во Ванкувер во 2010 година, бил член на тричлената македонскиот тим. Се натпреварувал во дисциплината 15 км слободно и го освоил 85-то место во конкуренција на 96 натпреварувачи од 50 земји.
На Зимските олимписки игри во Сочи во 2014 година, бил повторно член на македонскиот тим. Се натпреварувал во дисциплините 15 км слободно при што го освоил 79-то место, и во дисциплината спринт, слободен стил во која се пласирал на 77-то место.
Поглавје IX од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје IX од Повелбата на Обединетите нации се занимава со меѓународна економска и социјална соработка. Член 55 ја рефлектира филозофијата на ООН дека треба да се направат напори за да се влијае на основните причини за војната:
Членот 56 од членовите бара „да преземат заеднички и одделни активности во соработка со Организацијата за постигнување на целите утврдени во член 55“. Со оглед на различните социоекономски филозофии и системи напредни од блоковите предводени од САД и Советскиот Сојуз, ова петсавувало амбициозна цел во минатото. УНЕСКО и слични специјализирани агенции биле ставени под капата на ООН во согласност со одредбите на ова поглавје. Поглавје IX е аналогно на членот 23 од Пактот на Лигата на нациите, иако во Повелбата на ООН не се споменуваат опиум и други опасни лекови.
NGC 6111
NGC 6111 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.