Михаил_Булгаков
Творештво
Во 1922 година, Булгаков почнал да објавува свои раскази во берлинското списание „В зори“ и во московското списание „Сирена“, а до 1926 година напишал околу 150 кратки раскази, репортажи, есеи, фељтони и цртички, меѓу кои: „Црвената круна“, „Необичните доживувања на еден лекар“, „Боеми“, итн. Во 1923 година почнал да го пишува автобиографскиот роман „Белата гарда“ чиј прв дел бил објавен во 1925 година, во Москва, а романот во целост бил објавен во 1927 година, во Рига, потоа во Париз, а во СССР бил објавен дури во 1966 година. Според критичарите, Булгаков е „првиот писател кој ја насликал душата на граѓанската војна во Русија“. Во 1922 година го напишал и расказот „Доживувањата на Чичиков“ од кого подоцна, во 1930 година, произлегла драмата „Мртви души“. Во 1923 година биле објавени делови од автобиографското дело „Белешки на манжетните“, но и неговото натамошно објавување било запрено. Следната година го напишал сатиричниот роман „Кучешко срце“ чиј ракопис бил запленет од полицијата во 1926 година (заедно со неговиот Дневник), но му бил вратен во 1930 година. Романот бил за првпат објавен дури во 1969 година, во Париз. Во 1925 година ја напишал футуристичко-гротексната новела „Кобни јајца“, инспирирана од еден расказ на Х. Џ. Велс, а почнал да ги објавува и „Записите на младиот лекар“. Истата година ја напишал драмата „Зојкиниот стан“ (која ја нарекол „трагична фарса“) која била прикажана во 1926 година, но две години подоцна била тргната од репертоарот. Понатаму, врз основа на романот „Белата гарда“ (хроника за распаѓањето на едно граѓанско семејство во времето на граѓанската војна), во 1925 година ја напишал и драмата „Деновите на Турбин“, а следната година почнале подготовките за нејзината изведба. Меѓутоа, цензурата остро го нападнала делото, нарекувајќи го „апологија на белогардејското движење“, а Булгаков бил приведен. Покрај другото, на сослушувањето, тој изјавил: „Ја сум сатиричар и негативните појави во советското општество ги следам со посебно внимание, бидејќи во нив инстинктивно гледам храна за себе.“ Сепак, драмата била поставена на сцената на Московскиот уметнички академски театар во 1926 година и таа многу му се допаднала на Сталин, кој ја гледал 15 пати во текот на две години, но потоа таа била тргната од репертоарот. Вкупно, таа била прикажана дури 987 пати и била забележана како најзначајниот настан во советскиот театар. Истовремено, советскиот печат интензивно го критикувал творештвото на Булгаков. Во 1927 година, Булгаков ја напишал комедијата „Пурпурниот остров“, која била поставена на сцената една година подоцна, но веднаш била тргната како „буржоаско дело“ и „антисоветска појава“. Исто така, тој ја напишал и драмата „Бегство (осум сонови)“ која Горки ја оценил како најдобрата драма на Булгаков, меѓутоа, и нејзиното прикажување било веднаш забрането. Во 1928 година, Булгаков почнал да го пишува своето ремек-дело, „романот за ѓаволот“ на којшто работел сè до смртта. Првобитните наслови на романот биле: „Сатана“, „Кнезот на темнината“, „Црниот маг“ и „Големиот канцелар“. Во 1929 година го напишал автобиографскиот роман без наслов, посветен на „тајниот пријател“ (Елена Сергеевна Нирнберг), во кој се зборува за тоа како станал драмски писател, ги опишува првите години од престојот во Москва и работата на романот „Белата гарда“. Сепак, и покрај осумте редакции на романот, ракописот останал недовршен, а некои делови подоцна биле вметнати во идните редакции на „романот за ѓаволот“. Истата година, Булгаков ја напишал првата редакција на „романот за ѓаволот“ (вкупно 15 глави), како и четири глави од втората редакција. Најпосле, тој ја напишал и драмата „Братството на лицемерите (Молиер)“ со автобиографски елементи. Во 1929 година, хајката против Булгаков доживеала кулминација: сите негови драми биле забранети, тој бил уништен како писател и бил осуден на финансиска пропаст. Следната година, полицијата му ги вратила дневникот и ракописот на „Кучешкото срце“, но во март тој добил известување дека драмата „Братството на лицемерите“ е забранета. Поради тоа, за време на едно нервно растројство, Булгаков ги запалил дневникот, ракописите на романите, како и драмата за Молиер. Сепак, по телефонскиот разговор со Сталин, тој добил работа во Московскиот уметнички академски театар во Москва каде направил драматизација на Гогољевиот роман „Мртви души“.