cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1678
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7186 и 7187 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6428 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5438 и 5439 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2431.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1678 година се протега во 4314 и 4315, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4374 и 4375 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2221. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1088 и 1089 исламска година.
Џина Лин
Џина Лин (Gina Lynn, родена на 15 февруари 1974 како Тања Меркадо ; Tanya Mercado) — порноглумица од Порторико.
Животопис
Џина Лин се појавила и во спотот на Еминем за песната „“, а исто така се појавила и во филмовите „“ и „“.
Киро Хаџи Василев
Киро Хаџивасилев (, –, ) — македонски публицист, учесник во НОБ и општествено-политички работник во СР Македонија и СФРЈ.
Животопис
Роден е 1921 во Кавадарци. Дипломирал на Институтот за општествени науки во Белград. Во НОБ се вклучил во 1943 година како борец на Втората македонска ударна бригада. Во 1944 година во Горно Врановци станал член на редакцијата на „Нова Македонија“. Бил дел од комисијата на АСНОМ за кодифицирање на македонскиот стандарден јазик.
По војната извршувал значајни општествено-политички функции. Во 1947 бил избран за министер за образование во Владата на СР Македонија.
Ги извршувал и функциите: Претседател на Советот за политички систем, Потпретседател на Сојузното собрание на СФРЈ, началник во Министерството за надворешни работи, Генерален конзул на СФРЈ во Истанбул. Одделно од ова, бил и член на Претседателството на ЦК СКЈ како претставник од СР Македонија.
Бил еден од покренувачите на списанието за литература, култура и уметност „Современост“.
Умрел 2000 година во Охрид.
Автор е на повеќе студии и монографии од кои најзначајни се „Социјализмот и националното прашање“ и „Судбината на социјализмот“.
Хенри Веј Кендал
Хенри Веј Кендал (Henry Way Kendall – ) — американски честичен физичар кој ја освоил Нобеловата награда за физика во 1990 година заедно со Џером Ајзек Фридман и Ричард Едвард Тејлор „за нивните пионерски истражувања поврзани со нееластичното расејување на електроните од протонитеи сврзаните неутрони, кои се од основна важност за развојот на кварковиот модел во честичната физика.“
Животопис
Кендал е роден во Бостон како дете на Евелин и Хенри Плимптон Кендал, кој бил индустријалец. Кендал растел во Шерон, Масачусетс и се образувал на Дерфилдовата академија. Се запишал на Трговскоморнаричката академија на САД во 1945 година, и служел во воениот транспорт преку северниот Атлантик во зимата 1945-46 година.
Во 1946 година, се запишал на колеџот Амхерст каде изучувал математика, и дипломирал во 1950 година. Додека бил во Амхерст, тој работел како нуркач за претпријатие за вадење потоната стока во текот на две лета. Бил соавтор на две книги, една за нуркање во плитки води а другата за подводна фотографија.
Тој дипломирал истражување на МИТ, каде работел на експериментално проучување на позитрониумот, и својот докторат го стекнал во 1955 година. Подоцна тој наредните две години ги минал како подокторски член на Брукхејвенската национална лабораторија. Потоа пет години минал во истражувачката група на Роберт Хофштадтер при Стенфорд во подоцнежните 50-ите и раните 1960-ите, каде работел со Џером Ајзак Фридман и Ричард Едвард Тејлор, проучувајќи ја структурата на протоните и неутроните, користејќи го унииверзитетскот линискиот електронски забрзувач со должина од 100 м. Тој развил блиска работна дружба со Волфганг Панофски од Стенфорд.
Тој подоцна се вратил на одделот за физика при МИТ, каде останал до крајот на својот живот.
Во доцните 60-и и почетокот на 70-ите, Кендал во соработка со истражувачите при Стенфордскиот линиски забржувачки центар (SLAC) заедно со Фридман и Тејлор. Овие експерименти вклучувале расејување на високо енергетски зраци од електрони од протоните и деутеороните и потешките јадра. При пониски енергии, веќе било познато дека електроните ќе се расејат само при мали агли, што било во согласност со идејата дека јадрата немаат внатрешна структура. Сепак, овие експерименти покажале дека електроните со повисоки енергии ќе се расејат со поголеми агли, со загуба на дел од енергијата. Ова длабоко нееластично расејување обезбедило разултати за првиот експериментален доказ дека протоните и неутроните се состојат од точкасти честички, подоцна препознаени како горни и долни кваркови кои претходно биле биле предвидени од теоретичарите. Експериментите исто така го обезбедиле првиот доказ за постоењето на глуоните.
Кендал не бил само многу успешен физичар, туку и доста умешен планинар и фотограф. Тој се искачувал во Јосемитската долина, какои експедиции на Андите, Химелаите и Антарктикот, фотографирајќи ги неговите искуства. Тој бил избран за член на Американската академија за науките и уметностите во 1982 година. На 7 април 2012 година, Американскиот планинарски клуб го вброил Кендал во Аулата на планинарската извонредност при наградната церемонија во Голден, Колорадо.
Услужни активности
Кендал бил оеден од основачите на Сојузот на загрижени научници (UCS) во 1969 година. Тој бил претседател на ова здруќение сè до неговата смрт во 1999 година. Неговите јавни интереси вклучувале и избегнување на јадрената војна, Стратегиската одбранбена иницијатива, B2 бомбардерот, безбедноста на јадрените реактори и глобалното затоплување.
Тој исто така бил член на одбранбената советодавна група JASON.
Смрт
Кендал починал додека нуркал во паркот „Едвард Бол“ во Вакула Спрингс, Флорида како дел од проектот Вакула 2. Тој ги заобиколил двете преднуркачки процедури на списокот за провеерка на неговиот Цис-Месечев MK-5P измешан гасен вдишувач и влегол да нурка без својот нуркачки придружник од Националното географско друштво. Кендал заборавил да го вклучи доводот на кислород до вдишувачот изгубил свест и се удавил. Аутопсијата покажала дека истиот имал медицински причини поради кои ги заобиколил протоколите за безбедност.
Кумлозен
Кумлозен (Cumlosen) — општина во округот Пригниц, во Бранденбург, Германија.
Историја
Помеѓу 1945 и 1990, Кумлозен служел како источногермански граничен премин за внатрешниот пловен сообраќај на реката Елба. Преминот бил отворен за товарни пловила кои се движеле помеѓу Чехословачка, советската окупациска зона во Германија (до 1949, потоа Германска Демократска Република или Западен Берлин и британската окупациска зона (до 1949) и потоа Сојузна Република Германија. Сообраќајот бил предмет во одредбите на меѓузонскиот сообраќај, а тој помеѓу Западна Германија и Западен Берлин бил предмет на специјални одредби на Договорот за премин од 1972.
Нова објективност
Новата објективност е насока во литературата на Вајмарската Република. Во делата кои му припаѓаат, трендот што се појавува меѓу светските војни за помалку трезвено прикажување на општеството, еротизмот, технологијата и Големата депресија е препознатлив како реакција на книжевниот експресионизам. Претставниците на Новата објективност во литературата се поврзани со доцниот натурализам, но се разликуваат од него со разочарана политичко-социјална свест и со отстапување од псевдонаучното објективно тврдење.
Кој прв го употребил терминот Нова објективност е нејасено. Ото Дикс (1922) и Густав Фридрих Хартлауб (1923) се претпоставува дека го дале името на овој правец. И двајцата го нарекуваат правецот уметничко движење со особености слични на оние на Новата објективност во литературата. Изложбата на уметнички дела Нова објективност во Манхајм 1925 може да се смета за почеток на доминацијата на Новата објективност како епохален стил. Во 1926 година името на холандското уметничко списание [./https://de.wikipedia.org/wiki/De_Stijl#Kunstzeitschrift De Stijl] било пренесено во литература.
Подемот и падот на стилот Нова објективност во Германија е тесно поврзан со историјата на Вајмарската Република (1919-1933). Падот на Новата објективност започнал со Големата депресија во 1929 година. Со преземањето на власта од страна на националсоцијалистите во 1933 година, започнал новиот врв на патетично-идеолошката литература. Содржината на делата на авторите на Новата објективност со демократски содржини довело до согорување на нивните книги, а делумно и на апсењето на авторите кои не успеале да избегаат.
Дела
Романи
Приказни
Драми
Поезија
Исто така во делата на Франц Кафка, Франц Јунг или Арнолд Цвајг, јасно се појавуваат тенденциите на новата објективност.
1432 п.н.е.
1432 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1432. година пред новата ера, 432. од вториот милениум п.н.е., 32. од 15 век п.н.е. и трета од 1430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4076 и 4077 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3318 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2328 и 2329 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 679 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1432 година се протега во 1204 и 1205, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1264 и 1265 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 889 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2116 и 2115 исламска година пред хиџра.
Александра Булат
Александра Булат (2 мај 1962 – 5 октомври 2007) е француска фотографка родена во Париз. Во 2001 година, таа е ко-основач на VII Фото агенција. Нејзината работа се појавила во многу списанија, меѓу кои Time, Newsweek, Paris Match и National Geographic Magazine и добила бројни меѓународни награди.
Живот и работа
Таа била обучена за графичка уметност и историја на уметност во École des Beaux-Arts во Париз.
Пред да биде ко-основач на VII Фото агенција во 2001 година, таа била застапувана од Сипа Прес и од агенцијата на нејзината мајка, Космос.
Од 2006 година таа се концентрирала првенствено на конфликтот во Газа.
Во јуни 2007 година, таа претрпела пукната мозочна аневризма, и поминала три недели во болница во Израел во медицински индуцирана кома. Таа била преместена во Франција, каде останала во кома. Илјадници колеги и обожаватели и изразиле поддршка. Булат починала во сон во Париз на 5 октомври 2007 година.
Таксон
Таксон (од грч. τάξις, таксис = „ред, поредок, ранг“) е група од една (или повеќе) популации на организми кои се сметаат дека сочинуваат единица. Иако не е задолжително, таксоните најчесто добиваат име и ранг. Науката наречена таксономија има улога да определи што сè влегува во извесен таксон. Критериумите за припадност во таксоните честопати се предмет на спор помеѓу таксономите.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Кундино
Свети Јован Крстител (позната и како Свети Јован Опсечен) — главна селска црква на селото Кундино, во Општина Пробиштип.
Таксон
Стручњаците разликуваат „добри“ (природни) од „лоши“ (вештачки) таксони. Денес за добри се сметаат таксоните што ја отсликуваат еволутивната (филогенетска) поврзаност на организмите, но ова не е задолжителен услов.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Кундино
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село Кундино, до кое води асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат 1205 помеѓу Пробиштип и Кратово. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Таксон
Еден таксон може да добие формално научно име според официјалните номенклатурни правилници, чии одредби се однесуваат на исправноста на именувањето во согласност со припадноста на таксонот.
Застапниците на филогенетската номенклатура се служат со кладистички методи и бараат таксоните да бидат монофилетски, т.е. да се состојат од сите потомци на еден предок. Тука основната единица не се нарекува таксон, туку „клад“, што претставува посебен вид на таксономска единица. Меѓутоа, дури и кај традиционалната номенклатура, ретко кој воведува нови таксони доколку се знае дека истите се парафилетски. Познат пример за општоприфатен таксон кој сепак не претставува клад се влекачите (Reptilia).
Рангови
Еден таксон може да добие таксонски ранг со добивањето на формално име, иако ова не е задолжителен услов. Рангот на таксонот не мора да биде траен, туку може подоцна да се менува.
Поимот „колено“ формално може се однесува на секој биолошки домен, но по традиција се користи само за животни. Неговиот пандан кај растенијата, габите и сл. се нарекува „оддел“.
Ранговите од помала важност се означуваат со претставка. Погорниот ранг се означува со претставката „над-“ (науч. super-), а подолниот со „под-“ (sub-). Во зоологијата се користи и уште еден степен подолу, со претставката „инфра-“. На пример, класата ги има дополнителни ренгови „наткласа“, „поткласа“ и „инфракласа“.
Свадба на Катерина II и Потемкин
Свадба на Катерина II и Потемкин е тајна венчавка на царицата Катерина II и нејзиниот омилен Григориј Потемкин, судејќи според преживеаните докази, таа навистина се одржала летото, есента 1774 година или на почетокот на јануари 1775 година.
Свадбено место
Постојат неколку верзии за местото на венчавката. Покрај тоа, не е познато зошто исповедничката на царицата не можела да ја изврши светата тајна во ниту една неосветена просторија од нејзината палата и не е јасно зошто - можеби, за да ја чуваат тајната, тие морале да ја напуштат зградата.
Околности
Преседан за таков таен брак за Екатерина и Потемкин била приказната за венчавката на Елизабет Петровна и Алексеј Разумовски. Покрај силните чувства што двојката ги имала еден кон друг, во случај на доцен датум за венчавка, може да игра и фактот дека Катерина веќе била бремена со детето на Потемкин. На нив влијаело и олеснувањето по поразот на режимот на Пугачов и важната улога во помагањето на Катерина, обезбедена од Потемкин во оваа ситуација.
Врската помеѓу Катерина и Потемкин
Потемкин бил долгогодишен познаник на Катерина, кој учествувал во пучот, и го заменил младиот Александар Василчиков во нејзиното срце, станувајќи трет официјален миленик на царицата (почнувајќи од Григориј Орлов). Врската меѓу нив започнала во пролетта 1774 година, Потемкин во тој момент имал 34 години, Катерина била 10 години постара (доста, според критериумите на таа ера). Ќерката на Катерина II и Потемкин - Тјомкина, Елисавета Григориевна е родена на 13 јули 1775 година. Кризата во односите меѓу Катерина и Потемкин траела од крајот на јануари до крајот на јули 1776 година: таа била поврзана со калибарот на личноста на Потемкин, кого Катерина го направила голем државник, развивајќи ги своите склоности. Започнале бројни насилни расправии и скандали. И, самата поседувајќи силен карактер, Катерина ја сфатила оваа противречност, особено затоа што тој не можел да стане император, а неговиот лик не му дозволувал да биде само таен сопруг и таа му напишала: „Се караме за моќ, не за љубовта“, и започнала да се оддалечува од него како жена, држејќи се како политичар. Тој бил љубоморен на неа, ја принудувал да трпи понижување во присуство на странци, тој бил крајно потиснат од потребата да биде во подредена положба на миропомазаната царица, која исто така била негова жена. Со текот на времето, Потемкин сè повеќе се оддалечувал од царицата. Било речено дека тој се преправал дека е болен за да ја избегне нејзината прегратка. Зимата во 1776 година (според биографот Потемкин) е најинтензивниот период од нивната врска: „тие се сакале, се сметале за маж и жена, но почувствувале дека се оддалечуваат еден од друг и се обиделе да најдат начин да останат заедно засекогаш. Се случило Потемкин да заплаче во прегратките на својата царица“.
Така, нивната љубовна врска продолжила до ноември 1776 година, кога Катерина во негово отсуство во покраината Новгород, го свртела своето вниманието кон еден човек „потивок и покорен“ од Потемкин - Питер Завадовски. Следната година, Завадовски, кој се приклучил на партијата на Орлов и започнал да дејствува против Потемкин, ја изгубил наклонетоста на царицата. Она што е значајно: во солзи, пензионираниот миленик ја моли Катерина да ја зачува својата милост - и милоста на принцот Григориј Александрович.
И покрај паузата во неговиот личен живот, благодарение на неговите способности, Потемкин го задржал пријателството и почитта кон Катерина сè до неговата смрт во 1791 година останал втор човек во државата. Ј. Л. Барсков пишувал дека во овој поглед, од сите дваесет и повеќе фаворити, тој е исклучок: никому, дури ни на Платон Зубов, царицата не му дала толку многу од својата моќ како на Потемкин, и згора на тоа веднаш, уште во првата година како во неговиот „случај“ ...
Предговорот на објавената кореспонденција меѓу нив укажува на тоа дека тој е исклучок и од друга смисла: таа само го нарекувала нејзин „сопруг“, а себеси негова „жена“, врзана за него со „најсветите врски“.
Биографот на Потемкин пишува: „Се чини дека романот за Потемкин и Катерина II заврши, но всушност тој никогаш не заврши. Се разви во стабилен брак. Сопружниците се вљубиле и станале љубовник и љубовница за себе, но нивниот однос меѓу себе останал најважен. (...) Најверојатно, ниту тогаш, ниту подоцна, таа целосно не ја напуштила блискоста со човекот кого го нарекла сопруг “. Собите на Потемкин сè уште биле поврзани со апартманите на Царицата, тој имал право да влезе без најава, а сегашниот фаворит во љубовта во секое време можел да се соочи со потребата да го издржи неговото друштво или дури и да си замине.
По оставката на Завадовски, до крајот на нејзиниот живот, Катерина ќе има само уште 6 официјални фаворити, и сите (освен последниот, Зубов) биле препорачани од Потемкин на царицата и служеле како негови аѓутанти. Како што сугерира историчарот, по кризата предизвикана од појавувањето на Завадовски на дворот, бил склучен неизречен договор помеѓу Катерина и Потемкин: секој фаворит мора да ги штити интересите на принцот на суд, таа побарала несомнена покорност кон Потемкин од фаворитите, и доколку ова правило било прекршено, фаворитот бил отфрлен. Омилени на царицата и биле млади луѓе кои немале ниту богатство ниту влијателни роднини, кои им го должеле своето унапредување на Потемкин и Катерина и после тоа не играле независна улога. Биографот Потемкин пишува дека историчарите честопати го губеле од вид триаголникот „Катерина - Потемкин - младиот фаворит“, но токму таквиот триаголник го сочинувал „семејството“ на царицата.
Платон Зубов многу години по смртта на Потемкин се пожалил на него: „Иако го победив за половина, не можев целосно да го елиминирам од мојот пат. И, беше потребно да се елиминира, бидејќи самата царица секогаш одеше да ги исполни неговите желби и едноставно се плашеше од него, како да е сопруг кој бара. Само ме сакаше и честопати покажуваше кон Потемкин, за да земам пример од него “. Кога на 12 октомври 1791 година, курир ја донел во Санкт Петербург веста за смртта на Потемкин, кој починал на патот од Јаси до Николаев на 5 октомври 1791 година на сред степа, Катерина била шокирана. „Солзи и очај“ е забележано во „Дневникот“ од нејзиниот секретар А.В.Храповицки. „Вчеравечер, - забележува Храповитски на 19 / XI, - и плачевме наутро, - 24. XI Тие ја чешлаа косата, ја тргнаа главата, но кога облекоа фустан одеднаш солзи ... Се жалела на хипохондрија и не можела да ја поднесе јавноста, - 4 / XII ... солзите одеднаш пукнаа кога го читаа писмо од Јаси. Во писмото до Грим, таа напишала (2 1/2 наутро од 12 до 13 октомври 1791 година). ): „Повторно ме погоди како кундак во главата, страшен удар, мојот студент, мојот пријател, може да се каже, мојот идол, книга. Потемкин-Таврически почина во Молдавија од болест која траеше цел месец. Не можете да замислите колку сум вознемирена. (…) Тој беше страсно, ревносно посветен на мене; се каравме и се лутевме кога помислувавме дека работата не е направена како што треба. (…) Но, тој имаше друга ретка особина што го разликуваше од сите други луѓе: имаше храброст во срцето, храброст во умот, храброст во душата. Благодарение на ова, ние секогаш се разбиравме и не обрнувавме внимание на гласините на оние кои разбираа помалку од нас. Според мене,Потемкин беше голем човек кој не исполни ниту половина од она што беше во можност да го стори “.
Преписката на Катерина со Потемкин
Во најмалку 28 писма, Катерина го нарекува Потемкин „сопруг“ и „сопруга“ (30 пати), а себеси се нарекува „жена“ (4 пати). Понекогаш таа ги пропишува овие зборови во целост, понекогаш означува со почетни букви. Најчесто таа му се обраќа со зборовите „драг сопруг“, но има и такви комбинации како „пријателски сопруг“, „драг сопруг“, „нежен сопруг“, „непроценлив сопруг“, „драг сопруг“, „сопствен сопруг „... Како што истакна В.С. Лопатин во своите коментари за писмата што ги објави, првиот пат Катерина го повика нејзиниот сопруг во писмо со датум „После 7. IV.1774 ", кога, според него, бракот сè уште не бил склучен, но Потемкин ја постигнал својата согласност, но големиот пост што доаѓал, како и престојот на четворицата браќа Орлов во Санкт Петербург, ја убедуваат царицата да чека за пригоден час . ... „Оние што ќе ги донесам, за кои пишуваш“ - можеби ќе бидат сведоци на тајната венчавка. „ ... Кажи ми да го подготвам пристаништето кај Сиверс, ако не можеш да се држиш поблиску до палатата ... “ - забелешката за бродот и пристаништето, според упатствата на Лопатин, е многу важна како доказ за подготовка на тајна венчавка, бидејќи црквата Сампсон, каде било одлучено да се венчаат, била во оддалечениот дел на градот на бреговите на Болшој Невка и за да се стигне таму, било потребно да се премине Нева (имаше сè но уште немало мостови, освен еден понтон кој водел кон островот Василиевски) и слегувал по Болшаја Невка. Најпогоден бил брод со избрани веслачи, кој му бил доделен на принцот Фелд Маршал Александар Михајлович Голицин (1718-1783) како и врховен командант во главниот град.
Лето 1775 година двојката поминала во Коломенское, а потоа во Царицино, каде младенците живееле скромно во Царицино во куќа од шест соби.
Две години подоцна (февруари-март 1776 година), за време на кризата во нивната врска, Катерина му напишала писмо во кое потсетува на нивните „свети врски“.
Истражувања на современиците
Бартенев сугерирал дека венчавката се случила или есента 1774 година, кога поминала опасноста од режимот на Пугачов, или во првата половина на јануари 1775 година, пред судот да го напушти Петербург за Москва. Анализирајќи кој бил присутен на свадбата, тој верувал дека „Записникот за брак што го добил М. С. Перекушихина, доколку не биде истребен, треба да го чува најмирниот принц П. Д. Волконски, и исто така треба да се бара од Черткови (бездетниот Евграф Александрович да го наследи неговиот брат) “. (Перекушихина исто така била бездетна, т.е. на другите двајца сведоци немало потомство што можело да ја задржи семејната „легенда“, како што се случило со Самоилов).
Ефекти
Барсков пишува дека „само гласините дека биле во брак создале исклучителна позиција за Потемкин, особено во раните денови на неговиот„инцидент“; тој навистина бил виден како „господар“, како што го нарекува самата Катерина во нејзините писма, и тој добил скоро кралски почести кога патувал во неговите подредени региони или во театарот за воени операции и се враќал во главниот град. Без разлика колку е големо растојанието од венчалната круна до кралската круна, но во тоа време, растојанието што го одделувало повремениот љубовник на кралицата од нејзин сопруг, за кого јасно сметаше дека е прва личност во државата после себе, беше исто толку супер Таа ги обвинила сите понатамошни фаворити за „поклони“ кон Потемкин со писма и, по сопствен пример, со почитување во дворот. Тој бил крал, само без титула и круна “.
Мислења на историчарите
Покрај горенаведените приврзаници на верзијата за склучениот брак ( П. И. Бартенев, Ј. Л. Барсков , В. С. Лопатин, Симон Себаг-Монтефиоре, Изабел де Мадаријага ) се договориле со нејзиниот Удард, Нејтан Ајделман, Анри Тројат, П. Маруси Поголем скептицизам покажува А. Б. Каменски, разгледувајќи ги апелите на Катерина во писмата до Потемкин како верна сопруга и нејзините лудории.
Културно наследство на Македонија во Општина Куманово
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Куманово според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Долно Палчиште
Долно Палчиште — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, оддалечено 5 километри јужно од Тетово. Селото е рамничарско, на надморска височина од 560 метри. Атарот зафаќа простор од 8 км2.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Долно Палчиште живееле 380 жители, од кои 200 Албанци и 180 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Палчишта имало 208 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година Долно Палчиште е центар на општина од 10 села и има 135 куќи со 860 жители, Македонци и Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 3.345 жители и претставува голема населба.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Долно Палчиште е мешано македонско-албанско село.
Според податоците од 1948 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2061, 2062, 2062/1 и 2063 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 3.306 гласачи.
373
373 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 373 година од новата ера, 373. од првиот милениум, 73. од IV век и четвртта од 370-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5881 и 5882 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5123 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4133 и 4134 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1126.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 373 година се протега во 3009 и 3010, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3069 и 3070 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 916. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 257 и 256 година пред хиџра.
Аделин Бутен
Аделин Бутен (11 април 1862 - 13 февруари 1946) била француска фотографка и издавач на разгледници.
Живот
Бутен е родена во Мачекул. Таа била заинтересирана за теми поврзани со нејзината земја, како што се градски пејзажи, морски пејзажи, улични фотографии, згради, места на интерес и религиозни или секуларни настани.
Бутен починала во Сен Жил-Кроа-де-Вие во 1946 година.
Пливање на Летните олимписки игри 2020 – 200 м краул во машка конкуренција
Имало приближно 50 натпреварувачи од приближно 35 земји, со крајни бројки утврдени преку тековниот процес на избор, вклучувајќи ги и местата за универзалност.
Златниот медал го освоил Томас Дин од Велика Британија, среброто отишло кај неговиот сонародник Данкан Скот, а бронзата ја освоил Фернандо Шефер од Бразил.
Општо
Ова било 16-тото појавување на оваа пливачка дисциплина, која се одржувала во 1900 и 1904 година, а потоа на секое издание од 1968 година наваму.
Единствениот финалист од Игрите во 2016 година кој се вратил да учествува во истата дисциплина и во Токио бил тогаш петтопласираниот Таунли Хас од САД. Хас освоил сребро на Светското првенство 2019. Актуелниот олимписки шампион и двократниот актуелен светски шампион Сун Јанг од Кина ги пропуштил игрите во Токио 2020 година поради забрана која му била изречена поради допинг.
Квалификации
Потребното време за квалификување на Олимписките игри во оваа дисциплина било 1:47.02. До двајца пливачи по Национален олимписки комитет (НОК) можеле автоматски да се квалификуваат со пливање до тоа време или подобро на одобрен настан за квалификации. Времето за избирање на натпреварувачи било до 1:50.23. До еден пливач по НОК со тоа време бил подобен за избор, доделено според светскиот пласман сè додека не се достигне максималната квота за сите дисциплини во пливање. НОК без машки пливач квалификуван во секој случај исто така може да го искористи своето место за универзалност.
Формат на натпреварување
Натпреварувањето се состоело од три круга: серии, полуфинале и финале. Пливачите со 16 најдобри остварени времиња во сериите се пласираат во полуфиналето. Пливачите пак со најдобрите 8 остварени времиња во полуфиналето се пласираат во финалето. Таканаречните допливувања (на англиски swim-offs) биле користени колку што е потребно пати за да се одреди кои пливач ќе обезбеди пласман во следната рунда во случаи на идентично остварено време.
Рекорди
Пред ова натпреварување, актуелните светски и олимписки рекорди биле следниве:
Распоред
Настанот бил префрлен на тридневен распоред, со секој круг на натпреварување во одделни, последователни денови. Сите времиња се според Јапонското време (UTC+9)
Серии
Пливачите со 16 најдобри остварени времиња, без оглед од која серија доаѓаат, се квалификуваат за полуфиналето.
Полуфинале
Пливачите со 8 најдобри остварени времиња, без оглед од кое полуфинале доаѓаат, се квалификуваат за финалето.
Германија. Зимска приказна
Германија. Зимска бајка (1844) е сатирична стихотворба на германскиот поет Хајнрих Хајне (1797-1856 година). Надворешната рамка на ова дело е патување што авторот го презел во текот на зимата 1843 година од Париз до Хамбург.
Поднасловот Зимска приказна алудира на романсата на Вилијам Шекспир Зимска приказна (1623) и сугерира дека поетскиот циклус на Хајне е колумна на истоимената песна Ата Трол, напишана три години претходно.
Настанокот
Незадоволен од политичките услови во Германија за време на реставрацијата, кој како крстен Евреин не му се нуди можност за правна активност, а исто така и за да избега од цензура, Хајн емигрирал во 1831 во Франција. Во 1835 година, одлуката на германската Влада ги забранува неговите дела заедно со публикациите на поетите на Младата Германија. На крајот на 1843 година се вратил во Германија неколку недели за да ја посети својата мајка и својот издавач Јулиј Камп во Хамбург. На патувањето назад, првиот нацрт за ''Германија. Зимска приказна'' бил создаден. Тој го развивал во текот на следните три месеци во високо хумористичен патувачки еп, за да сочувствува со туристичките слики кои дишат повисока политика од добро познатите политички кадетски рими. Сепак, неговиот поранешен издавач, од самиот почеток, го сметал делото за премногу радикално и го предупредил својот штитеник.
Веќе на 4. октомври 1844 година книгата била забранета и конфискувана во Прусија. На 12. декември 1844 година кралот Фредерик Вилијам IV од Прусија издал налог за апсење на Хајне. Во наредниот период, делото било постојано цензурирано од страна на органите за цензура. Во други делови на Германија тоа било достапно во форма на посебно издание - исто така објавено од Хофман и Кампе - но Хајне морал да го скрати и да го преработи.
Оскар за најдобар глумец
Наградата Оскар за најдобар глумец е награда која се доделува годишно од Академијата за филмски уметности и науки (АМПАС). Се доделува на глумецот кој пренел неверојатна изведба во главна улога работејќи во филмската индустрија.
Првото доделување на наградите Оскар било одржано во 1929 година и Емил Јанингс бил првиот глумец кој ја освоил наградата за неговите изведби во филмовите Последна заповед и Патот на сите живи. Моментално, номинациите се одредуваат преку единечен пренослив глас во рамките на одделението на глумци од АМПАС; победниците се избрани со мнозинство гласови од вкупниот број на членови на Академијата со право на глас.
Од основањето, наградата била доделена на 81 глумец. Даниел Деј-Луис е најмногу наградуван во оваа категорија со освоени три Оскари. Спенсер Трејси и Лоренс Оливие биле номинирани за наградата девет пати, повеќе од било кои други глумци. Гери Олдмен е последен добитник во оваа категорија, добивајќи го Оскарот на деведесеттото доделување на наградите за улогата на Винстон Черчил во Најмрачниот час.
Добитници и номинации
Ова е списокот на добитници и номинирани глумци за наградата Оскар.
Повеќекратни победници
Следниве глумци добиле два или повеќе Оскари во категоријата најдобар глумец:
1677
1677 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1677 година од новата ера, 677. од вториот милениум, 77. од XVII век и осма од 1670-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7185 и 7186 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6427 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5437 и 5438 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2430.
IC 1422
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1422 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1422 има привидни димензии од 0,6' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1422 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1439656.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
NGC 7334
NGC 7334 — леќеста галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7334 се споменува и како NGC 7322, ESO 405-33, MCG -6-49-10.
Откривање
Објектот е откриен на 30 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7334 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7334 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 37 м 51,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 13' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 7334 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69365. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7504. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Надворешни врски
NGC 7334
Намалување на сиромаштијата
Намалување на сиромаштијата или ублажување на сиромаштијата — збир на мерки, економски и хуманитарни, кои имаат за цел трајно да ги извлечат луѓето од сиромаштија.
Мерките, како оние што ги промовираше Хенри Џорџ во неговото дело „Напредок и сиромаштија“, се оние што собираат или имаат за цел да соберат начини за да им овозможат на сиромашните да создадат богатство за себе како канал за ставање крај на сиромаштијата засекогаш. Во современо време, разни економисти во движењето Џорџизам предлагаат мерки како данок на вредност на земјиштето за да се подобри пристапот до природниот свет за сите. Сиромаштијата се јавува и во земјите во развој и во развиените земји. Додека сиромаштијата е многу пораспространета во земјите во развој, двата типа земји преземаат мерки за намалување на сиромаштијата.
Намалувањето на сиромаштијата се јавува главно како резултат на целокупниот економски раст. . Недостатокот на храна бил чест пред да се појави современата земјоделска технологија, како што се азотни ѓубрива, пестициди и методи за наводнување. Почетокот на индустриската револуција довело до висок економски раст, елиминирајќи ја масовната сиромаштија во она што денес се смета за развиениот свет. Светскиот БДП по човек се зголемил за пет пати во текот на XX век. Во 1820 година, 75% од човештвото живеело со помалку од еден долар на ден, додека во 2001 година живееле само околу 20%.
Намалувањето на сиромаштијата вклучува и подобрување на условите за живот на луѓето кои се веќе сиромашни. Помошта, особено во медицинските и научните области, е од суштинско значење за обезбедување подобар живот, како што се Зелената револуција и искоренувањето на сипаниците. Проблемите со денешната помош за развој вклучуваат висок процент на врзана помош, што наложува наациите кои ги примаат производите, истите ги купуваат поскапи.
Економска либерализација
Некои коментатори тврдат дека, поради економската либерализација, сиромаштијата во светот се зголемува наместо да се намалува, а податоците обезбедени од Светска банка, одекнувајќи дека сиромаштијата се намалува, се погрешни. Тие исто така тврдат дека проширувањето на заштитата на правата на сопственост на сиромашните е една од најважните стратегии за намалување на сиромаштијата што една нација може да ги спроведе Обезбедувањето на имотните права на земјиштето, најголемото богатство за повеќето општества, е од витално значење за нивната економска слобода. . Светска банка заклучува дека зголемувањето на правата на имотот е „клучот за намалување на сиромаштијата“, наведувајќи дека правата на имотот во голема мера го зголемуваат богатството на сиромашните луѓе, во некои случаи тоа го удвојуваат. Се проценува дека државното признавање на имотот на сиромашните ќе им даде средства во вредност од 40 пати повеќе од целата странска помош од 1945 година. Иако приодите биле различни, Светска банка изјавила дека клучните прашања се безбедноста на мандатот и обезбедувањето трансакции со имот по ниска цена. Во Кина и Индија, забележано намалување на сиромаштијата во последните децении се случило претежно како резултат на напуштање на колективното земјоделство во Кина и намалување на владината бирократија во Индија.
Новите претпријатија и странските инвестиции можат да бидат поттикнати од резултатите на неефикасните институции, корупцијата, слабото владеење на правото и прекумерните бирократски оптоварувања. Потребни се два дена, две бирократски процедури и 280 американски долари за да се отвори бизнис во Канада, додека еден претприемач во Боливија мора да плати хонорари од 2.696 американски долари, да почека 82 работни дена и да помине низ 20 процедури за да го стори истото. Ваквите скапи бариери ги фаворизираат големите фирми на штета на малите претпријатија каде што се создаваат повеќето работни места. Во Индија пред економските реформи, деловните субјекти морале да ги подмитуваат владините службеници дури и за рутински активности, што всушност претставувало данок на деловната активност.
Сепак, понекогаш ставањето крај на спонзорството на владата на социјалните програми се застапува како принцип на слободен пазар со трагични последици. На пример, Светска банка ги притиска сиромашните нации да ги елиминираат субвенциите за ѓубриво што многу земјоделци не можат да си го дозволат по пазарни цени. Реконфигурацијата на јавното финансирање во поранешните советски држави за време на нивната транзиција кон пазарна економија барало намалување на трошоците за здравство и образование, кое довело до нагло зголемување на сиромаштијата.
Либерализацијата на трговијата го зголемува вкупниот вишок на трговски нации. Дознаките испратени до сиромашните земји, како што е Индија, понекогаш се поголеми од странските директни инвестиции и вкупните дознаки се повеќе од двојните текови на помош од земјите на ОЕЦД. Индустриите за странски инвестиции и извозот помогнале во поттикнување на економската експанзија на азиските народи кои растат брзо. Сепак, трговските правила честопати се нефер бидејќи тие го блокираат пристапот до пазарите на побогатите нации и им забрануваат на посиромашните нации да ги поддржуваат нивните индустрии. Преработените производи од посиромашните нации, за разлика од суровините, добиваат значително повисоки тарифи на пристаништата на побогатите нации. Студија на Универзитетот во Торонто открила дека намалувањето на давачките за илјадници производи од африканските нации, поради законот за раст и можности во Африка, бил директно одговорно за „изненадувачки големото“ зголемување на увозот од Африка. Понекогаш може да се преговара за зделки за да се фаворизира земјата во развој, како што е Кина, каде законите ги принудуваат странските мултинационални компании да ги обучуваат своите идни кинески конкуренти во стратешките индустрии и да се направат вишок на долг рок. Во Тајланд, правилото од 51 процент ги принудува мултинационалните корпорации да започнат со работа во Тајланд и даваат 51 процентна контрола на една тајландска компанија преку заедничко вложување.