cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ал-Каеда
Интернет
Движењето на Абу Ајуб Ал Масри во Ирак редовно објавува кратки видеа славејќи ги активностите на џихадските бомбаши-самоубијци. Освен тоа, пред и после смртта на Абу Мусаб Ал Заркави (поранешниот водач на Ал-Каеда во Ирак), чадор организацијата на која припаѓа Ал-Каеда во Иран, Советот на муџахедини, е постојано присутена на интернет. Опсегот на мултимедијални содржини вклучува клипови за обука на герилци, форографии на жртви пред да бидат убиени, сведочења на бомбаши самоубијци и видеа кои покажуваат учество во џихад преку стилизирани слики на џамии и музички партитури. Мрежно место поврзанo со Ал-Каеда објавил видео во кое е прикажано обезглавувањето на заробениот американски претприемач Ник Берг во Ирак. Други видеа и слики на кои се отсекувани глави, вклучувајќи ги и оние на Пол Џонсон, Ким Сун Ил и Даниел Перл, најпрво биле поставени на џихадски мрежни места.
Ал-Каеда започнала со поставување на своите видеа на интернет поради сигурноста дека видеата ќе бидат достапни без да бидат променети, за разлика од можноста Ал Џезира да ги промени и да избрише нешто што би било критикувано од саудиското кралско семејство. Пораката на Бин Ладен од декември 2004 година била пожестока од обично и траела повеќе од еден час.
Во минатото, Alneda.com и Jehad.net биле можеби најзначајните мрежни места на Ал-Каеда. Мрежното место Alneda.com, првично бил срушен од страна на Американецот Џон Меснер, но оние кои го одржувале се спротивставиле со тоа што го пренеле мрежното место на разни опслужувачи и стратешки ја преместувале содржината.
САД моментално се обидува да екстрадира еден британски специјалист за информатичка технологија, Бабар Ахмад, обвинет дека одржувал мрежни места на Ал-Каеда на англиски јазик, како Azzam.com. Неколку британски муслимански организации, како што е Асоцијација на британски муслимани,се спротивставуваат на екстрадирањето на Ахмад.
Воздухопловна мрежа
Според сторија на Ројтерс, се верува дека Ал Каеда оперира со тајна воздухопловна мрежа која вклучува „неколку авиони Боинг 727“, турбопропелери и приватни авиони на млазен погон. Врз основа на извештај на Одделот за домашна безбедност на САД, сторијата вели дека Ал-Каеда најверојатно употребува авиони за пренесување на дрога и оружје од Јужна Америка до некои нестабилни земји во Западна Африка. Авионот Боинг 727 може да носи товар до 10 тони. На крајот дрогата се шверцува во Европа за дистрибуција и продажба, а оружјето се користи за конфликти во Африка а можеби и на други места. Вооружени лица поврзани со Ал Каеда сè повеќе киднапирале Европејци за откуп. Со профитот од продажбите на дрога и оружје, како и со откупите од киднапирањата, се финансирале повеќе воени активности.
Наводна инволвираност на ЦИА
Експертите дебатирале дали нападите на Ал-Каеда биле последица од програмата на ЦИА „Операција Циклон“ за да им се помогне на авганистанските муџахедини. Британскиот министер за надворешни работи од 1997-2001 година, Робин Кук, напишал дека Ал-Каеда и Бин Ладен биле „производ од монументална грешна проценка од страна на западните агенции за безбедност“, и дека „Ал-Каеда, буквално „база на податоци“, првично била компјутерска податотека од илјадници муџахедини кои биле регрутирани и обучени со помош на ЦИА за да ги победат Русите.
Мунир Акрам, пакистански постојан претставник во Обединетите Нации од 2002 до 2008 година, во писмо објавено во Њујорк Тајмс на 19 јануари 2008 година напишал: Стратегијата да се поддржат Авганистанците против воената интервенција на Советските сили била развиена од повеќе разузнавачки агенции, вклучувајќи ја ЦИА и Пакистанската разузнавачка агенција (ИСИ). По повлекувањето на Советскиот Сојуз, Западните сили го напуштиле регионот, оставајќи 40.000 војници донесени од неколку земји го водат анти-советскиот џихад. Пакистан бил оставен да се соочи со последиците од екстремизам, дрога и оружје.
Разни извори, новинарот на Си-Ен-Ен Питер Берген, Бригадирот на Пакистанската разузнавачка агенција Мухамед Јусаф и оперативците на ЦИА вклучени во авганистанската програма, како Винсент Канистраро, негираат дека ЦИА или други американски официјални лица имале некаков контакт со странски муџахедини или Бин Ладен, а најмалку дека ги вооружувале, обучувале, тренирале или поучувале.
Ова е спротивно на извештајот на Милтон Берден, теренски офицер на ЦИА во Авганистан од 1985-1989 година, кој јавно се присетува на вознемиреноста што ја чувствувал кога се сретнувал до џихадските борци : „Единствено кога налетував на „овие момци“ тогаш налетував на вистински проблеми“ - Знаеш дека ќе има момент или два кои би изгледале како сцената во барот во Војна на звездите“.
Но Берген и други тврделе дека немало потреба да се регрутираат странци кои не ги познаваат локалниот јазик, обичаи и одлики на земјата бидејќи имало четвртина милион локални Авганистанци кои биле спремни да се борат, дека странските муџахедини немале потреба од американски финансии бидејќи добивале неколку стотици милиони долари годишно од неамерикански, муслимански извори, дека не било можно Американците да ги обучуваат муџахедините бидејќи пакистанските официјални лица немало да дозволат повеќе од неколку од нив да оперираат во Пакистан и ниту еден во Авганистан и дека авганистанските Арапи скоро секогаш биле воени исламисти кои биле непријателски настроени кон западњаците без разлика дали тие им помагале на муслимаснките авганистанци или не.
Во неговиот познат извештај за Ал-Каеда, англискиот новинар Џејсон Бурк напишал: Често се вели дека ЦИА го финансира Бин Ладен. Ова не е вистина, и би било невозможно со оглед на структурата на финансирање што ја поставил генералот Зија Ул Хак, кој ја презел власта во Пакистан во 1977 година. Услов за соработка на Зија со Америка во врска со планот да го претворат Авганистан во Советски „Виетнам“ било сите американски средства за авганистанскиот отпор да се пренесуваат преку пакистанската влада. Американските средства кои биле исклучиво за муџахединските групи, а не за арапските волонтери, биле надополнети со пари од саудиската влада и огромни средства собрани во џамии, невладини добротворни институции и приватни дарители од целиот исламски свет.
Пошироко влијание
Андрес Брејвик бил инспириран од Ал-Каеда, нарекувајќи ја „најуспешното револуционерно движење во светот“. Се обидел да „создаде европска верзија на Ал-Каеда“.
Критики
Според голем број на извори се појавил „бран на одвратност“ кон Ал-Каеда и нејзините филијали од страна на „религиозни научници, поранешни борци и војници“ вознемирени поради текфирот (еден муслиман прогласува друг муслиман за неверник) на Ал-Каеда и убивањето на муслимани во муслиманските земји, особено во Ирак. .
Номан Бенотман, поранешен авганистански Арап и војник на Либиската исламска борбена група, во 2007 година излегол во јавноста со отворено писмо со критики кон Ајман Ал Завахири откако успеал да убеди некои од притворените високи водачи на неговата поранешна група да започнат мирни преговори со либискиот режим. Откако Ајман Ал Завахири го објавил здружувањето на групата со Ал-Каеда во ноември 2007 година, неколку месеци подоцна либиската влада ослободила од затвор 90 членови на групата откако „кажале дека се откажале од насилство“.
"Брату Осама, колку крв се пролеа? Колку невини луѓе, деца, страци и жени беа убиени... во името на Ал-Каеда? Ќе бидеш ли задоволен да го сретнеш Семоќниот Бог носејќи го на својот грб товарот од овие стотици илјади или милиони жртви?"
Според анкети на истражувачкиот центар Пју, пред 2008 година поддршката на Ал-Каеда била прилично опадната во делови на муслиманскиот свет. Во последните 5 години се намалил бројот на луѓе кои поддржуваат самоубиствени бомбардирања во Индонезија, Либан и Бангладеш. Според анкета во декември од страна на тинк-тенк организацијата во Вашингтон, Terror Free Tomorrow, во Саудиска Арабија, сега само 10% имаат позитивно мислење за Ал-Каеда.
Во 2007 година, затворениот Саид Имам ал Шариф, влијателен авганистански Арап, „идеолошки кум на Ал-Каеда“ и поранешен поддржувач на текфирот, сензационално ја повлекол поддршката кон Ал-Каеда со книгата „Wathiqat Tarshid Al-'Aml Al-Jihadi fi Misr w'Al-'Alam “ (Рационализирање на џихад во Египет и светот).
Иако некогаш поврзана со Ал-Каеда, во септември 2009 година Либанската исламска борбена група изработила нов „код“ за џихад, религиски документ од 417 страни насловен „Corrective Studies“. Со оглед на својот кредибилитет како и фактот дека неколку истакнати џихадисти од Средниот Исток се свртиле против Ал-Каеда, Либанската исламска борбена група може да биде важен чекор кон запирањето на регрутирање на Ал-Каеда.
NGC 6599
NGC 6599 — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6599 се споменува и како NGC 6600, UGC 11178, MCG 4-43-19, CGCG 142-31, NPM1G +24.0462.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јули 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6599 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6599 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 15 м 42,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 54' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 6599 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61655. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2096. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1089.
Надворешни врски
NGC 6599
Лилит
Во Еврејскиот фолклор, од сатиричната книга Азбука на Сирах (в. 700-1000 н.е.) наваму, Лилит се појавува како прва сопруга на Адам, која беше создадена во исто време (Рош ашана) и од истата глина како Адам—според Битие 1:27. (За разлика од Ева, која беше создадена од реброто на Адам: Битие 2:22.) Легендата се развила поинтензивно во текот на Средниот Век, во традицијата на Агада, Зохар, и Еврејска мистика. На пример, во 13-от век делата на Исак бен Јаков ха-Коен, Лилит го оставила Адам откако таа одбила да му биде потчинета на него и не сакала да се врати во Градината на Едем, откако била заедно со архангел Самаел.
Во текстови на хебрејски јазик, терминот лилит (преведено како "ноќни суштества", "ноќно чудовиште", "ноќна вештерка", или "був кој крика") првпат се јавува во список на животни во Исаија 34:14, и во еднина и множина се формираат зависно од варијациите во најраните ракописи. Во Свитоците од Мртвото Море 4Q510-511, терминот прво се појавува во списокот на чудовишта. Во Еврејски магичн и натписи на чаши и амајлии од 6 век н.е. наваму, Лилит е идентификувана како женски демон и се појавуваат првите визуелни претстави.
Како резултат легендата за Лилит продолжува да служи како изворен материјал во современата Западна култура, литература, окултизмот, фантазијата, и хоророт.
Потекло на поимот
Семитскиот корен L-Y-L служел како дериват од хебрејски от збор layil и арапски от layl, што значи "ноќ". Т алмудската и Јидиш ката употреба на Лилит е сродна со хебрејската.
Во Акадискиот јазик на Асирија и Вавилонија, термините лили и līlītu значат духови. Некои употреби на līlītu се наведени во The Assyrian Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (CAD, 1956, Л. 190), во Волфрам фон Соденовата Akkadisches Handwörterbuch (AHw, стр. 553), и Reallexikon der Assyriologie (RLA, стр. 47).
Сумерски те женски демони лили немаат етимолошка врска со Акадискиот збор lilu, "ноќ".
Арчибалд Сајс (1882 година)  сметал дека хебрејски lilit (или лилит) לילית и постарото акадиско līlītu се од прасемитско потекло. Чарлс Фоси (1902 година)  ова буквално го преведува како "женско ноќно битие/демон", иако постојат натписи на клинесто писмо од Месопотамија  каде Līlīt и Līlītu се однесува на ветровни духови кои носат болести. Друга можност е асоцијација не со "ноќ", туку со "ветер", така идентификувајќи го акадиското Lil-itu како заем од с умерското лил "воздух" — поточно од Ninlil, "дама на воздух", божица на јужен правец (и сопруга на Enlil) — и itud, "месечина".
Духот во дрвото во Гилгамеш
Самуил Ное Крамер (1932 година, објавен 1938) го превел ки-sikil-lil-la-ke како Лилит во "XII пеење" во Еп за Гилгамеш од в.600 П.Н.Е. "XII пеење" не е дел од Епот за Гилгамеш, но е подоцен асирско-акадиски превод на вториот дел од Сумерск ата песна на Гилгамеш, с онот на Енкиду. Ки-sikil-lil-la-ke  е поврзана со змија и зу птица. Во Гилгамеш, сонот на Енкиду  в рбата расте во градината на Инана во У рук, чие дрво таа планира да го искористи за да изгради нов престол. По десет години раст, таа доаѓа да го исече и наоѓа змија која живее во својата подножјето на дрвото, зу птица која си ги одгледува младите во крошната, додека ки-sikil-lil-lа-ke направила куќа во стеблото. Гилгамеш е речено дека ја убил змијата, а потоа зу птицата одлетала далеку во планините со своите млади, додека ки-sikil-lil-la-ke ја уништува својата куќа и бега во шумата. Идентификација на ки-sikil-lil-la-ke како Лилит е наведено во Речникот на Божества и Демони во Библијата (1999). Според нов извор од Крајот на Антиката, Лилит се појавува во м андајска приказна за магија, каде што се смета дека таа претставува гранки на едно дрво заедно со други демонски фигури, кои го формираат други делови од дрвото, иако ова исто така може да вклучува повеќе "Лилит".
Други предлог преводи за духот во дрвото од XII пеење  вклучуваат ki-sikil како "свето место", lil како "дух", и lil-la-ke како "воден дух". Но исто така и "був", со оглед на тоа дека lil гради дом во стеблото на дрвото.
Птицоногата жена во Burney Relief
Крамеровиот превод на фрагментот од Гилгамеш се користи од страна на Анри Франкфорт(1937) и Емил Крелинг (1937) за да ја поддржи идентификацијата на жената со крилја и птичји нозе во Burney Relief како поврзана со Лилит, но ова било одбиено од страна на подоцнежните извори, вклучувајќи го и Британскиот Музеј, кој го поседува ова парче. Плакетата од теракота опишува убава, гола, налик на божица силфа со птичји црти која стои врз два лава и помеѓу два бувови. Иако некогаш се верувало дека е вистинската слика на Лилит, сега се смета дека ја претставува Инана, сумерска божица на љубовта, плодноста, убавината, војната, и сексуалната желба. Опис на ноќните и грабливи бувови, сепак, довеле до тоа многу да се верува дека оваа слика е потврда на улогата на Лилит како демон кој лета низ подземниот свет, доставувајќи терор на оние што спијат.
Во Библијата
Единствената појава е во Книгата на Исаија 34:14, опишувајќи го пустошењето на Едом, каде што на хебрејски зборот lilit (или лилит) се појавува во списокот на осум нечисти животни, некои од кои можеби имаат демонски здруженија. Зборот lilit (или лилит) се појавува еднаш во еврејската Библија, додека останатите седум термини во списокот се појавуваат повеќе од еднаш, и на тој начин подобро се документирани. Читањето на професори и преведувачи често се водени од страна на одлука за комплетна список на осум суштества како целина.
Хебрејски текст
Во Свитоците од Мртвото Море, помеѓу 19 фрагменти на Исаија  најдени на Кумран, Свитоците на Исаија (1Q1Isa) во 34:14го прави суштеството како множина liliyyot (или liliyyoth).
Латинска Библија
Вулгатот од раниот 5 век го преведува истиот збор како lamia.
Англиски верзии
Виклифовата Библијата (1395) го задржува во латинското преведување на lamia:       Иса 34:15 Lamya schal ligge there, and foond rest there to hir silf. (Ламјата таму легнала и си нашла одмор)
Епископската Библијата на Метју Паркер (1568) од латински:                               Иса 34:14 there shall the Lamia lye and haue her lodgyng. (Таму ламјата легнала и си го нашла одморот)
Дуај-Римсовата Библија (1582/1610) исто така ја зачувува латинската интерпретација на lamia:         Ица 34:14 And demons and monsters shall meet, and the hairy ones shall cry out one to another, there hath the lamia lain down, and found rest for herself.(И демоните ќе се сретнат со чудовиштата, и едно влакнесто ќе му извика на друго; таму ламјата легнала и си нашла одмор)
Во Женевската Библија на Вилијам Медисон Витингтон (1587) од хебрејски:                   Иса 34:14 и крескавиот був ќе се одмора                    таму, и ќе си најде тивко                    живеалиште.
Потоа верзијата на Кралот Џејмс (1611):
"Крескавиот був" во преводот во верзијата на Кралот Џејмс е, заедно со "був" (yanšup, веројатно водена птица) во 34:11 и "големиот був" (qippoz, правилно змија) од 34:15, обид да се направи преминот од хебрејски зборови кои се тешки за преведување преку избор на соодветни животни.
Еврејската традиција
Главните извори во Еврејската традиција во врска со Лилит во хронолошки редослед ги вклучуваат:
Свитоците од Мртвото Море
Свитоците од Мртвото Море содржат еден неоспорен навод на Лилит во Песните на Мудрецот (4Q510–511) дел 1: И јас, Инструкторот, го прогласувам Неговиот славен сјај, за да се исплашат и да ужаснат сите духови на уништувачките ангели и духовите на копилиња, демони, Лилит, говеда, и [пустинските жители] ... и на оние што го напаѓаат човекот без предупредување за да ги доведат на погрешен пат од дух на разбирање и да го направи нивното срце и нивното ... пусто во сегашната превласт на зло и предодредено време на понижувања за синовите на светлината, од страна на вината на времињата од [тие] поразени од страна на беззаконието – не за вечно уништување, туку за ерата на понижување за престапништво. Како и со Масоретскиот Текст на Исаија 34:14, и затоа, за разлика од множината liliyyot (или liliyyoth) во Свитокот на Исаија 34:14, lilit во 4Q510 е во еднина, овој литургиски текст и предупредува за присуството на натприродна темна сила и се претпоставува поврзаност со Лилит; за разлика од библискиот текст, каде овој пасус не функционира како каква било социо-политичка агенда, туку служи во ист капацитет како Егзорцизам (4Q560) и Песни за да ги Растера Демоните (11Q11). Текстот е таков, да на заедницата "длабоко вклучени во царството на демонологијата", им служи како химна за егзорцизам.
Јосиф М. Баумгартен (1991 година) ја идентификувал неименуваната жена од Заводничката (4Q184), како поврзана со женски демон. Сепак, Џон Џ. Колинс ја смета оваа идентификација како "интригантна", но дека  е "безбедно да се каже" дека (4Q184) е врз основа на чудната жена од Изреки 2, 5, 7, 9:                      Нејзината куќа потонува до смрт,                    И нејзиниот пат води до сенките. Сите кои одат до неа не можат да се                                                                                 вратат                    И повторно ги наоѓаат животните патишта                                          — Изреки 2:18–19                    Нејзините портисе порти на смртта, и од                    влезот на куќата                    Таа тргнува кон Шеол. Ниеден од оние кои влегуваат таму нема                                                       никогаш да се вратат                    И сите кои ја поседуваат ќе се симнат во                        Јамата. — 4Q184
Рана Рабинска литература
Лилит не се појавува во Мишна. Постојат пет наводи за Лилит во Вавилонскиот Талмуд во Гемара на три одделни Тректати на Мишна:
Мидраш Раба колекцијата содржи два наводи на Лилит. Првиот е претставен во Битие Раба 22:7 и 18:4: според Рабинот Хија, Господ направил втора Ева за Адам, откако Лилит морала да се врати во прав. Иако, да биде конкретно, тие пасуси не го наведуваат хебрејскиот збор lilith сам по себе и наместо тоа зборуваат за  "Првата Ева" (Хеб. Chavvah ha-Rishonah, аналогно на фразата Adam ha-Rishon, т.е. првиот Адам). Иако во средновековната Хебрејска литература и фолклор, особено оние кои зборуваат за разни заштитни амајлии, Chavvah ha-Rishonah била идентификувана како Лилит, мора да се внимава со префрлањето на оваа равенка до Доцната Антика.
Второто споменување на Лилит, овој пат експлицитно, е присутна во Броеви Раба 16:25. Во мидрашот се развива приказната за Мојсеевата молба откако Бог го изразува гневот за лошите извештаи на шпионите. Мојсеј одговори на закана од Бога дека Тој ќе ги уништи луѓето од Израел. Мојсеј се изјасни пред Бога, дека Бог не треба да биде како Лилит која ги убива сопствените деца. Мојсеј рече:"[Боже,] не прави го тоа [односно да ги уништи луѓето од Израел], дека народите на светот можеби нема да те гледаат како сурово Битие и да кажат: 'Генерацијата на Потопот дојде и Тој ги уништи, Генерација на Оддалеченоста дојде и Тој ги уништи, Содомитите и Египќаните дојдоа и Тој ги уништи нив, и тие, исто така, кои ги нарече Мојот син, Мојот првороден (Екс. IV, 22), Тој сега уништува! Како што Лилит која, кога таа не наоѓа ништо друго, се врти на сопствените деца, така Бидејќи Господ не беше во можност да го донесе овој народ во земјата... Тој ги порази нив ' (Num. XIV, 16)!"
Садови за заклетва
Поединечна Лилит, заедно со Багдана "крал на лилити", е еден од демоните што се карактертеризира со заштитнички магии во осумдесетте преживеани еврејски окултни садови за заклетва од Сасанидското Царство на Вавилон (4–6 век н.е.). Овие чинии беа погребани наопаку во куќи како стапица за демонот, и речиси секоја Еврејска куќа во Нипур бил пронајден таков заштитен сад, закопан.
Азбука на Бен Сира
Псевдопиграфичката   Азбука на Бен Сира (8–10 в.) се смета за најстара форма на приказната за Лилит како првата жена на Адам. Дали оваа конкретна традиција е постара не е познато. Научниците имаат тенденција да ја датираат Азбуката помеѓу 8-ми и 10 век н.е. Делото се одликува како сатирично.
Во текстот на амајлија се испишани имињата на три ангели (Senoy, Sansenoy, и Semangelof) и се става околу вратот на новородените момчињата, со цел да се заштити од lilin до нивното обрежување. Амајлии користеи против Лилит што се смета дека потекнуваат од оваа традиција се, всушност, многу постари. Концептот дека Ева има претходничка не е ексклузивен за Азбуката, и не е нов концепт, затоа што тоа може да се најде во Битие Раба. Сепак, идејата дека Лилит била претходничката може да биде ексклузивно за Азбуката.
Идејата во текстот дека Адам имал сопруга пред Ева може да имаат развиено од интерпретација на Книгата на Битието, додека Битие 2:22 го опишува Бог како ја создава Ева од реброто на Адам, претходен пасус 1:27, веќе покажува дека една жена била направени: "Така Бог го создаде човекот во својот лик, според сликата на Бог го создал тој него; машки и женски ги создаде тој нив." Азбуката го лоцира создавањето на Лилит по божјите зборови во Битие 2:18 дека "тоа не е добро за човекот да биде сам"; во овој текст Бог ја обликува Лилит од глина од која тој го направи Адам но таа и Адам не се согласувале. Лилит тврди дека, бидејќи таа и Адам биле создадени на ист начин, тие се еднакви и таа одбива да му се потчини: Откако Бог го создал Адам, кој беше сам, Тој рече, "Тоа не е добро за човекот да биде сам." Тој потоа му создаде жена на Адам, од земјата, како што Тој го создал и Адам самиот, и ја нарече Лилит. Адам и Лилит веднаш почнаа да се расправаат. Таа рече, "јас не ќе лежам подолу," а тој рече, "јас нема да лежи под тебе, туку само над. За тебе одговара само да бидеш во подолната позиција, додека јас сум супериорниот." Лилит одговори, "Ние сме еднакви еден на друг затоа што двајцата сме создадени од земјата." Но, тие не би се послушале еден со друг. Кога Лилит го виде ова, таа го изрече Неискажливото Име и одлета во воздухот.
Адам застана да се помоли пред неговиот Творец: "Владетелу на универзумот!" рече тој, "жената што ми ја даде избега." Одеднаш, Светиот, благословен да биде Тој, ги испрати овие три ангели Сеној, Сансеној, и Семангеоф, да ја вратат.
Му рече Светиот на Адам, "Ако таа се согласува да се врати, што е направено е добро. Ако не, таа мора да дозволи сто од нејзините деца да умираат секој ден." Ангелите го оставија Бога и ја гонеа Лилит, која тие ја преземаа во средината на морето, во силни води каде што Египќаните биле предодредени да се удават. Тие и го кажал божјото слово, но таа не сакала да се врати. Ангелите рекле, "Ние ќе те удавиме во морето."
"Оставете ме!', рече таа. "Бев создадена само за да предизвикувам болест на доенчиња. Ако детето е машко, имам власт над него осум дена по неговото раѓање, а ако е од женски пол, дваесет дена."
Кога ангелите ги слушнале на  Лилит зборовите, тие настојувале таа да се врати назад. Но, таа им се заколна дека на нив во името на живиот и вечниот Бог: "Кога ќе ги видам вашите ликови или вашите имиња или вашиот форми во некоја амајлија, јас нема да имам моќ над тоа дете." Таа, исто така, се согласи сто од нејзините деца да умираат секој ден. Според тоа, секој ден сто демони гинат, и за истата причина, ние ги пишуваме на ангелите имињата на амајлии на младите деца. Кога Лилит ги гледа нивните имиња, таа се сеќава на нејзината заклетва, и детето закрепнува.
Во германската литература
Лилит е најрано спомената во литературата на Романтизмот (1789-1832) во делото на Гете од 1808 г. - Фауст: Првиот Дел од Трагедијата.
Во англиската литература
На Пред-Рафаелитското Братство, кое се развило околу 1848, било во голема мера под влијание на делото на Гете на тема Лилит. Во 1863, Данте Гаврил Росети од Братството, почнал да го слика она што подоцна ќе биде неговиот прв препев на Лејди Лилит, слика која тој очекува да биде неговата „најдобра слика досега". Симболите кои се појавуваат во сликата алудираат на "femme fatale" (фатална жена) угледот на Романтична Лилит: афионот (смртта и студот) и бели рози (стерилни страсти). Во придружба на неговата слика Лејди Лилит од 1866, Росети напишал и сонет насловен Лилит, кој првпат беше објавен во 1868.
Песната и сликата се појавила заедно со сликата Sibylla Palmifera и сонетот Душата на Убавината. Во 1881, сонетот Лилит бил преименуван во "Телото на Убавината", со цел да биде контраст на Душата на Убавината. Двете биле ставени секвенцијално во колекцијата Куќата на Животот (сонети број 77 и 78).
Викторија нскиот поет Роберт Браунинг  претставува нова замсла за Лилит во неговата песна "Адам, Лилит, и Ева". За првпат е објавена во 1883 година, песната ги користи традиционалните митови околу тријадата на Адам, Ева, и Лилит. Браунинг опишува Лилит и Ева како пријателски и комплементарни едни со други, како тие седат заедно од двете страни на Адам. Под закана од смрт, Ева признава дека таа никогаш не го сакала Адам, додека Лилит се исповеда дека таа секогаш го сакала него.
Браунинг се концентрирал на емоционалните атрибути на Лилит, наместо на оние од нејзините антички демонски претходници.
Во модерниот окултизам
Описот на Лилит во Романтизмот продолжува да биде популарен во Вика и во друг модерен Окултизам. Неколку магични одреди посветени на Лилит, вклучувајќи иницијации конкретно поврзани со тајната на "првата мајка", постојат. Две организации кои користат иницијации и магија поврзани со Лилит се Ordo Antichristianus Illuminati и Одред на Фосфор. Лилит се појавува како сукубус во делото на Алистер Кроули D''е Аrtе Magica. '' Лилит, исто така, е едно од средните имиња на неговото прво дете, Нуит Ма Ахатхоор Еката Сапфо Језебел Лилит Кроули (1904-1906), и Лилит понекогаш се поистоветува со Бабалон во списи од Телема. Многу рано окултни писатели кои придонеле за модерната Вика изразуваат посебна почит за Лилит. Чарлс Лиланд ја поврзал Арадиа со Лилит: Арадиа, вели Лиланд, е Иродијада, која била ценета во фолклорот од Стрегерија поврзан со Дијана, како главна на вештерките. Лиланд понатаму забележува дека Иродијада е име кое доаѓа од Западна Азија, каде што означува рана форма на Лилит.
Хое Елбгест
Хое Елбгест (Hohe Elbgeest) — општинска заедница во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште е во Дасендорф. Општинската заедница Хое Елбгест се состои од следниве општини:
Кон општинската заедница исто така припаѓа слободната област Саксонска Шума.
Кнут Хамсун
Кнут Хамсун (4 август 1859 - 19 февруари 1952) — еден од најзначајните норвешки писатели од првата половина на минатиот век. Како голем поддржувач на нацизмот, често бил прогонуван како предавник. Тоа му донесе изолација во интелектуалните кругови, но неговото дело остана да живее.
Животопис
Кнут Хамсун е роден на 4 август 1859 година во Лом, централна Норвешка, како четврто дете на Педер и Тора Педерсен. Кога имал три години семејството се преселило во гратчето Хамареј, 100 милји северно од Северниот Поларник. Таму татко му работел на фарма, во сопственост на неговиот шура Ханс Олсен - раководител на селската библиотека и на поштата. Вујко му на Кнут се парализирал и тврдел дека семејството Хамсун му должело пари. На Кнут му забраниле да си игра со другите деца и почнал да работи за Олсен, разнесувајќи сметки од поштата и цепејќи дрва за да ги плати долговите. Подоцна, Хамсун во своите дела го претставил ликот на вујко си како „црвенобрадестиот гласник на смртта“. Во тој период Хамсун читал многу за да се ослободи од осаменоста. Повремено одел во патувачко училиште и немал друго формално образование.
Во 1873 година, Кнут Хамсун побегнал во Лом, каде што работел како чирак во продавница. Следната година се вратил во Хамареј каде работел секакви работи, а подоцна учел во Вестеролен. Во 1878 година се преселил во Кристијанија (денешен Осло), каде што живеел во сиромаштија, а некое време работел на изградба на автопат. Одвреме-навреме престојувал во САД, каде што работел како служител во трамвај во Чикаго и како работник во фарма во Северна Дакота, а во Минеаполис држел часови. Притоа, норвешките имигранти го сметале за ексцентричен, а министерот и писател Кристоферт Јансон му дозволил да ја користи неговата голема библиотека.
Во 1911 година, Хамсун се преселил на фарма во Нурланд, а од 1917 година поседувал имот во Нархолм, јужна Норвешка, каде што живеел до крајот на животот. Таму, Хамсун живеел како фармер и писател, уметник-херој, а старомодната тешка работа му станала чин на индивидуализам. Помеѓу двете светски војни, Хамсун практично станал испосник, а подоцна доживеал душевен слом, на кој му следел психоаналитички третман. Индивидуализмот и антипатијата кон современата западна култура го воделе Кнут Хамсун кон поддршка на Германците, за време на нивната окупација на Норвешка во Втората светска војна. „Сите ние сме Германи“, му рекол Хамсун на својот помошник на имотот. Тој ги симпатизирал Германците затоа што во Првата светска војна јавното мислење во Норвешка ги фаворизирало Британија и Франција. Хамсун никогаш не се приклучил на Норвешката нацистичка партија, но напишал низа профашистички написи и ја поддржувал норвешката квислиншка влада, а поради тоа неговите разочарани читатели му ги враќале книгите. Кога ги запознал Адолф Хитлер и Јозеф Гебелс, во знак на почит, му го дал на Гебелс својот медал од Нобеловата награда.
Творештво
Хамсун стекнал поширока слава во 1890 година со романот „Глад“ - приказна за млад писател од Кристијанија, кој живее како бездомник, постојано измачуван од гладот. „Раскажувачот бега по улиците на градот - оној чуден град од кој никој не исчезнува сè додека тоа не му остави белег. Неговите високоостроумни написи, повремено објавувани од весници, стануваат неразбирливи, дури и за него. Нема ништо сентименално во неговото постење, туку е повеќе во прашање неговиот нихилистички избор. Тој продава написи во локалниот весник и се среќава со млада жена, која е преплашена од него. Неспособен да ги држи под контрола своите тешко заработени оброци, раскажувачот најпосле наоѓа работа на руски брод што патува за Европа. Тој пости, ама не на начин како што би постел христијанин. Тој не го негира земскиот живот во очекувањето на рајскиот, тој едноставно одбива да го живее животот што му е даден. Младиот писател може да се гледа и како претходник на познатиот лик на Чарли Чаплин“, напишал Пол Остер во предговорот на „Глад“. Романот набргу станал сензација и го етаблирал Хамсун како угледен писател. Охрабрен од успехот, тој ги критикувал неговите идоли, како Хенрик Ибзен и Лав Толстој.
Во 1892 година го објавил делото „Мистерии“ во кое ги претставил своите размислувања за демократијата и воодушевувањето од Ничеовиот натчовек. Притоа, главниот лик се појавува како два различни лика. Ова дело, некои историчари на книжевноста го нарекуваат петтото евангелие на модернизмот, споредувајќи го со „Така зборуваше Заратустра“. Необичноста на ова дело произлегува оттаму што тешко може да се дефинира, зашто во него се вкрстуваат лирските и епските елементи, но сите се сложуваат дека во него преволадува ирационалното. Оваа фаза од неговото творештво ја сочинува и трилогијата составена од романите „Пан“ (1894), „Викторија“ и „Глад“. „Викторија“ (1898), единствената ведра книга на Хамсун, претставува љубовна приказна напишана на почетокот од неговиот брак со Бергјот Гопфертин.
Во 1906 година, Хамсун почнал да работи на книгата „Под августовската ѕвезда“, а во 1917 година се појавил романот „Плодовите на земјата“, кој му ја обезбедил Нобелова награда за литература во 1920 година. Во Хамсуновата идила, човечкиот свет и природата се обединети со силна мистична врска. „Дивината беше населена и непрепознатлива, благословот дојде, животот се изроди од долг сон, човечките суштества живеат таму, децата си играат околу куќата. И шумата израсна, голема и убава, кон сините височини“ - пишува тој во „Плодовите на земјата“. Во периодот меѓу двете светски војни, по душевниот слом на кој му следел психоаналитички третман, Хамсун ја напишал трилогијата „Август“, составена од: „Пешаци“, „Август“ и „Патот продолжува“, а неговото дело било крунисано со романот „Кругот се затвора“ (1936).
По неговата смрт, творештвото на Хамсун било рехабилитирано, а интересот за неговите дела бил обновен. Денес, тој се смета за најголемиот скандинавски писател, кој извршил огромно влијание врз книжевноста на XX век, а како свој пример го споменуваат многу познати писатели: Милош Црњански, Џон Фанте, Франц Кафка (кој го наведувал Хамсун како неговиот омилен писател) и Буковски, кој го наведува Хамсун како еден од омилените негови писатели при што во романот „Жени“ вели дека Кнут Хамсун е најдобриот писател на светот. исто така, еден кус расказ во збирката „Имитатор на гласови“ на Томас Бернхард носи наслов „Хамсун“.
Камбуница
Камбуница (Καμβούνια, Камвунија) — планина во јужна Егејска Македонија, близу границата со Тесалија. Се наоѓа на 40 км источно од градот Гребен (Геревена). Се издига јужно од реката Бистрица, на висина од 1.615 метри кај планината Црвена Гора.
Населени места
На планината и во нејзината околина се среќаваат селата Дескати, Чука, Нова Чука, Черешово, Пичуга, Селисма, Вратина, Мокро, Делино, Лужани, Рахово, Лаваница, Земњач и други.
NGC 4001
NGC 4001 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4001 се споменува и како MCG 8-22-47, CGCG 243-33, NPM1G +47.0214.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1852 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4001 е од видот dE4. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4001 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 4001 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37656. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3452. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1338.
Талиум
Талиум — хемиски елемент со реден број 81. Постојат 11 познати изотопи на талиумот од кои стабилни се само два со масен број 203 и 205. Изотопот на Tl со масен број 204 има полупериод на распагање од неколку години, а изотопите со масен број 200, 201, 202, 206, 207, 208, 209 и 210 имаат полупериод на распаѓање од неколку минути донеколку денови. Постојат 32 познати минерали на талиумот од кои 17 можат да се најдат во рудникот Алшар во Република Македонија. Најпознат минерал на талиумот секако е лорандитот кој го има во Алшар и според некиј податоци во Швајцарија и Шри Ланка. Талиумот наоѓа примена во вселенските испитувања. Најчеста оксидациска состојба со која гради соединенија е +1 но во некој соединенија се срекава и со оксидациска состојба +3.
Во светот има само едно наоѓалиште на талиум, и тоа се наоѓа во рудникот „Алшар“ во Македонија и е заштитено од страна на Смарагдната мрежа за заштита на природните реткости.
Проза
Прозата — форма на пишување што има природен тек на говорот и граматичка структура наместо ритмичка структура како во традиционалната поезија, каде што стихот е заснован врз метрика или рима.
Позадина
Постојат критички дебати за создавањето на прозата: "... дистинкцијата помеѓу стихот и прозата е јасна, дистинкцијата помеѓу поезијата и прозата е нејасна". Прозата со својата едноставност и лабаво дефинирана структура е поприлагодлива за дијалогот, фактичкиот дискурс и за актуелното и фиктивното пишување. Таа систематски се создава и се објавува во рамките на книжевноста, новинарството (вклучувајќи весници, списанија и радиодифузија), енциклопедиите, филмовите, историјата, филозофијата, правото и во речиси сите форми и процеси кои бараат човечки комуникации.
Потекло на поимот
Зборот "проза" првично се појавил во англискиот јазик во 14 век. Тој е изведен од старофранцускиот збор prose, кој пак поттекнува од латинскиот израз prosa oratio (буквален или директен говор).
Структура
Во прозата отсуствува формалната метричка структура типична за стихот која може да се најде во традиционалната поезија. Прозата се состои од целосни граматички реченици во состав на параграфи игнорирајќи ја естетската привлечност, додека поезијата често вклучува метричка и/или римувачка шема. Некои дела на проза содржат траги од метричката структура или версификација и свесната комбинација на овие две литературни формати е позната како прозна поезија. Стихот се смета за посистематски или формулаичен, додека пак прозата е одраз на обичниот (често разговорен) говор. Во однос на ова Семјуел Тејлор Колриџ на шега побара поетите-почетници да ги знаат "дефинициите на прозата и поезијата; т.е., проза—зборови во нивниот најдобар ред; поезија—најдобрите зборови во нивниот најдобар ред."
Видови
Постојат многу видови на проза и тоа нефиктивна проза, херојска проза, прозна песна, полифонична проза, алитеративна проза, прозна фикција и селска проза во руската литература. Прозната песна е дело во проза кое ги има и некои од одликите на песната.
Многу форми на креативно и литературно пишување користат проза, вклучувајќи ги романите и кратките раскази. Писателот Труман Капоти сметал дека расказот е "најтешката и дисциплинирачка форма на пишување на проза која постои".
Лак (оружје)
Лак — вид ловечко или воено оружје што исфрла стрели користејќи ја својата еластичност. Се користи за лов и спорт, а низ историјата се користел и за војување.
Вештината на користење на лак се нарекува стрелаштво. Покрај праќката, лакот е едно од првите оружја наменети за употреба на далечина.
Многу различни дизајни на лакови може да се најдат во различни култури и низ различни периоди. Обичните лакови се направени од цврсто дрво (англиски долг лак), дрво плочесто дрво (јапонски и сијамски) и композитни лакови (Блискиот Исток, Индија и Монголија).
Историја
Се смета дека лакот настанал во доцниот палеолит и раното камено време. Во Европа, се појавил на територијата на денешна Германија и датира од доцниот палеолитски период на хамбуршка култура (9000-8000 пр.н.е.). Стрелите се правеле од борово дрво, биле долги 15-20 см и со камен врв.
Првата употреба на лакови за воени цели е опишана во индиските епови.
Историја на изработка
Најстарите лакови, кои сега се познати, се пронајдени во мочуриштата на југот на островот Зеланд во Данска. Таму во 1940-тите биле пронајдени два лака. Изработени се од брестово дрво, ракофатот е рамен и имаат облик на латинската буква d, а се долги 1,5 m. Ваквите лакови се користеле до бронзеното време.
Американските Индијанци користеле прави лакови направени од американски орев.
Развој
Во Англија, долгиот лак се појавил во средниот век, кој, со својот подолг дострел и поголема продорна моќ, бил со висок квалитет. Меѓутоа, биле потребни многу години обука за добро да се ракува со овој лак.
Подоцна, беше развиен посебен вид лак наречен самострел. Негов недостаток бил што имал многу бавно полнење, додека негови предности биле полесното ракување и фактот што по само неколку недели обука, војникот-стрелец бил целосно подготвен за борба. Исто така, имал поголема продорна моќ од кој било лак од тоа време, што било многу важно во тоа време.
Воениот лак почнува полека да исчезнува од воената сцена со појавата на барутот и мускетите.
Најпознати корисници на воен лак секако се Робин Худ и Вилијам Тел.
Список на државни водачи во 1827 година
Ова е список на државни водачи во 827 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вила Блед
Вила Блед е ексклузивен хотел кој го посетуваат меѓународни гости, како и постарата и помладата генерација на Словенците, на пример, за време на свадби. Сместено е покрај езерото Блед, во тивка околина, со негувана градина.
Историја
Австрискиот аристократ, војводата Ернест Виндишграц, изградил голема двоспратна вила помеѓу 1883 и 1885 година на местото каде што денес се наоѓа Вилата Блед. Ото, синот на Ернест, се оженил во 1902 година со Елизабета, внука на австроунгарскиот цар. Првото застанување на медениот месец бил Блед, каде тие поминале неколку дена во вилата. Вилата била во сопственост на семејството Виндијаграц до 1922 година. година, по што ја купил Александар Караѓорѓевиќ, млад, новоженет крал на новото Кралство на Србите, Хрватите и Словенците. Неговата сопруга, кралицата Мери и нивните три деца, особено го сакале ова место каде што тие летувале. Најмладиот, принцот Ендру, е роден во вилата. Вилата била преименувана во летна куќа Сувобор во спомен на важната победа на српската војска над Австроунгарската империја.
Југословенското кралско семејство планирало да изгради нова вила што ќе се гради во близина на замокот Сувобор. Плановите за оваа нова кралска резиденција ги смислил славниот словенечки архитект Јоже Плесник. Меѓутоа, за време на смртта на кралот Александар во 1934 година, над езерото биле изградени само стомерни столбови, на кои денес стои Павиљонот Белведере. Старата зграда, Сувоборски двор, била срушена пред крајот на 1939 година. и на негово место започнала изградбата на нова вила. Плановите за оваа вила ги смислил архитектот Фурст. Сепак, тоа било прекинато поради Втората светска војна.
Изградбата на недовршената зграда по Втората светска војна ја презел архитектот Винко Гланк. Првичните планови се малку прилагодени. Зградата е завршена во 1947 година. година и служела како летна резиденција на претседателот Тито многу години, каде што тој бил домаќин на бројни официјални државни посети. Во вилата на Тито тој се сретнал со многу видни личности, меѓу кои етиопскиот император Хајле Селасие, лидерите на Советскиот Сојуз Никита Хрушчов, кралот на Јордан, Хусеин, индискиот премиер Јавахарлал Нехру, неговата ќерка и индискиот премиер Индира Ганди, египетскиот претседател Гамал Абдел Насер, премијерката на Шри Ланка Сиримаво Бандаранаике, [Индонезија | Индонезискиот] претседател Сукарно, претседателот на Замбија Кенет Каунду, јапонскиот император Акихито и други. Вила Блед е отворена како хотел во 1984 година. Меѓу неговите современи посетители се германскиот канцелар Хелмут Кол, британскиот принц Чарлс, принцот Алберт Втори од Монако, кралот Хуан Карлос од Шпанија, Вилијам Пери, Пол Макартни, Вилијам Херт, Ева Херциг, Лора Буш, како и бројни словенечки и странски државници.Во 2012 година, Вила Блед го сменила управувањето и започнала да работи под директно управување на Владата на Република Словенија - по протокол служба.
Спомени
За да се зачуваат историските факти, и како туристичка атракција, зачуван е станот на Тито, на 3.кат, до кој може да се стигне со оригиналниот приватен лифт. Станот се состои од три простории: дневна соба, канцеларија и спална соба со елегантна бања. Во работната соба има портрет на Тито, веднаш до неговата работна маса со антички црн телефон. На приземјето има концертна сала што Тито ја користел за да прима делегации и други настани. Тука било и неговото приватно кино, каде што сакал навечер да седи и да пуши пури. Негови омилени филмови биле вестерн филмовите. Концертната сала е позната и по своите мурали.