cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aconitum napellus
Aconitum napellus, калуѓерче, аконит или волчица, е вид високотоксично цветно растение од родот Aconitum од фамилијата Ranunculaceae, староседелско и ендемично во Западна и Средна Европа. Тоа е тревно повеќегодишно растение кое расте до 1 m (3 ft 3 in) високо, со стебла и лисја без влакна. Листовите се заоблени, со пречник од 5–10 cm (2,0-3,9 инчи), палматно поделени на пет до седум длабоко лобуси сегменти. Цветовите се темно виолетови до синкаво-виолетови, тесни долгнавести во облик на шлем, високи 1–2 cm (0,39-0,79 инчи). Растенијата родени во Азија и Северна Америка, порано наведени како A. napellus, сега се сметаат за посебни видови. Растението е исклучително отровно и при голтање и при контакт со телото.
Одгледување
Aconitum се одгледува во градините во умерените зони поради неговите шилести соцвети кои се ефективни во почетокот на средината на летото и неговото привлечно зеленило. Во одгледувањето има и бели и розови облици. Сортата 'Spark's Variety' ја доби наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво.
Подвидови
Девет подвидови се прифатени од Flora Европа:
Користи
Aconitum се одгледува во градините поради своите атрактивни соцвети кои наликуваат на шилести и ефектни сини цветови. Тоа е режано цвеќе кое се користи за свеж материјал за сечење, а понекогаш се користи и како сушен материјал. Видот има ниска природна стапка на размножување при одгледување и се размножува со семе или со отстранување на поместувањата што се создаваат секоја година од подлогата. Проучена е употребата на протоколи за микропропагирање. Овој вид е вкрстен со други за да се добијат атрактивни хибриди за употреба во градината, вклучувајќи Aconitum × каммарум. Како и другите видови од родот. Содржи неколку отровни соединенија, вклучувајќи доволно срцев отров што се користел на копја и стрели за лов и битка во античко време. Персискиот лекар Авицена (980–1037) напишал дека стрелките натопени во сокот се користеле за убивање, а д-р Антонио Гуаинери, во еден од првите медицински речници „Практика“, напишал дека биле користени стрели кои имале отров од корените на растението. да убиваат диви кози во Италија. Има долга историја на употреба како отров, со случаи од илјадници години наназад. За време на античкиот римски период од европската историја, растението често се користело за елиминирање на криминалците и непријателите, а до крајот на периодот било забрането и секој што одгледувал можел законски да биде осуден на смрт. Аконите се користат во поново време во заговори за убиства; тие ги содржат хемиските алкалоиди аконитин, месаконитин, хипоконитин и јесаконитин, кои се многу токсични. Тоа беше исто така користено во неодамнешниот заговор за книгата на Шерлок Холмс.
Токсикологија
Симптомите може да се појават речиси веднаш, обично не подоцна од еден час, а „со големи дози смртта е скоро моментална“. Смртта обично настанува во рок од два до шест часа при фатално труење (20 до 40 ml тинктура може да се покаже како фатална). Првичните знаци се црево вклучувајќи гадење, повраќање и дијареа. Потоа следи чувство на печење, пецкање и вкочанетост во устата и лицето и на печење во стомакот. При тешки труења се јавува изразена моторна слабост и кожни сензации на пецкање и вкочанетост се шират на екстремитетите. Кардиоваскуларните одлики вклучуваат хипотензија, синусна брадикардија и вентрикуларни аритмии. Други одлики може да вклучуваат потење, вртоглавица, тешкотии во дишењето, главоболка и конфузија. Главните причини за смрт се вентрикуларни аритмии и асистолија, парализа на срцето или на респираторниот центар. Единствените постмортални знаци се оние на асфиксија.
Труење може да дојде и по берење на листовите без ракавици; аконитинскиот токсин лесно се апсорбира преку кожата. Во овој случај, нема да има гастроинтестинални ефекти. Пецкањето ќе започне од точката на апсорпција и ќе се прошири нагоре со раката до рамото, по што ќе почне да се зафаќа срцето. Пецкањето ќе биде проследено со непријатно вкочанетост. Третманот е сличен на труење предизвикано од орално голтање, па дури и ракувањето со растението без ракавици е пријавено дека резултира со откажување на повеќе органи и смрт.
Главната токсична компонента на растението, аконитинот, е моќен невротоксин кој ги отвора натриумовите канали чувствителни на тетродотоксин. Го зголемува приливот на натриум низ овие канали и ја одложува реполаризацијата, со што ја зголемува ексцитабилноста и промовира вентрикуларни дисритмии.
Голи Врв
Голи Врв — планински врв во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 12 ' 06 , лонгитуда 21o 00 ' 53 .
1338
1338 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1338 година од новата ера, 338. од вториот милениум, 38. од XIV век и деветта од 1330-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6846 и 6847 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6088 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5098 и 5099 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2091.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1338 година се протега во 3974 и 3975, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4034 и 4035 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1881. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 738 и 739 исламска година.
Јуриј Василиевич Беждудниј
Биографија
Роден е на 1 мај 1969 година во регионот Брјанск. Во 1991 година дипломирал на Високата воена командна школа за комуникации во Ориол, именувана по М.И. Калинин, во 2001 година - на Ориолската регионална академија за јавна администрација, подоцна - Московскиот психолошки и социјален институт. Има диплома за магистер по деловна администрација.
Од 1987 година, тој служел во државните безбедносни агенции на СССР и Русија.
Во 2007 година, тој бил назначен за заменик-шеф на градската администрација во Брјанск. Од 2013 до 2014 година бил потпретседател на Интерактивна банка ДОО, потоа ја извршувал функцијата заменик-шеф на администрацијата на областа Одинцово во Московскиот регион, а од 18 март 2019 година - заменик гувернер на Ненецки автономнен округ, Александар Цибулски. Неговите одговорности вклучувале активности на администрацијата на областа, како и одделот за природни ресурси, екологија и земјоделство, одделот за дигитален развој, комуникации и масовни комуникации, одделот за градежништво, домување и комунални услуги, енергија и транспорт. Покрај тоа - и спроведување на национални проекти во областа.
На чело на автономниот округ Ненецки
На 2 април 2020 година, со указ на претседателот на Русија Путин, Беждудни бил назначен за привремен гувернер на НАО за периодот пред изборите, поради трансферот на Александар Цибулски, кој ја извршувал оваа функција,во раководството на регионот Архангелск.
На 13 мај 2020 година, ВД НАО и регионот Архангелск потпишале меморандум „За намерата да се формира нов конститутивен ентитет на Руската Федерација со обединување на регионот Архангелск и автономниот округ на Ненецки“. Било наведено дека обединувањето на регионот „матриошка“ (НАО како независен субјект на федерацијата истовремено е дел од регионот Архангелск) ќе ги намали административните трошоци, ќе го осигури НАО од пад на приходите од нафта и гас и ќе ги распредели буџетските расходи порамномерно (над 1,1 милиони луѓе живеат во регионот Архангелск, во НАО - 44 илјади). На 26 мај, Беждудни рекол дека документот автоматски не го започнува процесот на спојување на двата региона и дека со оглед на избувнувањето на протестите, потребно е повнимателно да се проучи ситуацијата. Наместо политичко здружение, била објавена развој на заедничка програма за економски развој на регионите со помош на Министерството за економски развој.
На 16 јуни 2020 година, Генералниот совет на партијата Единствена Русија објавил дека ќе ја поддржи кандидатурата на Јуриј Беждудни на изборите за гувернер на автономниот округ Ненецки, закажани за еден ден на гласање на 13 септември 2020 година.
На 2 јули 2020 година, Беждудни ги објаснил резултатите од гласањето за сите граѓани на Русија за измени и дополнувања на Уставот во НАО, што станал единствениот регион што се спротивставил (55,25%) на негативната реакција на гласачите на плановите за обединување со регионот Архангелск.
На 6 јули 2020 година, Беждудни дал инструкција да собере работна група за содржината на новиот договор за интеракција при извршувањето на државните овластувања меѓу Ненецкиот автономен округ и Архангелскиот регион. Тековниот договор истекува на 31 декември 2022 година.
На 8 јули 2020 година, го објавиле прашањето за обединување со регионот Архангелск како затворено.
На 13 септември 2020 година, на редовната седница на членовите на парламентот на автономниот округ Ненецки, Јуриј Беждудни бил избран за гувернер на регионот со 14 гласа од 16 за период од 5 години.
На 14 септември, тој го назначил претседателот на градскиот совет Наријан-Мар, Денис Гусев за нов сенатор од извршното тело на државната власт на округот.
NGC 7523
NGC 7523 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7523 се споменува и како CGCG 431-18, KUG 2311+137.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7523 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7523 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 13 м 34,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 59' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Диоскорид
Педаниј Диоскорид (Πεδάνιος Διοσκουρίδης, Pedianos Dioskorides; 40 – 90 AD) бил грчки лекар, фармацевт, ботаничар и автор на De Materia Medica (Περὶ ὕλης ἰατρικῆς) — 5-томна енциклопедија за хербалната медицина и сродните медицински супстанции (фармакопеја), која на широко била употребувана повеќе од 1,500 години. Диоскорид работел како лекар во римската армија.
Родот на растенија Dioscorea бил наречен во чест на Диоскорид од страна на Лине.
Грунишки Врв
Грунишки Врв — планински врв во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 04 ' 12 , лонгитуда 21o 41 ' 36 .
Илин Врв
Илин Врв — планински врв во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 27 ' 23 , лонгитуда 21o 42 ' 20 .
Грб на Сејшелите
Грбот на Сејшелите е официјалниот грб на државата. Грбот е составен од штит на кој има приказ на желка на зелен остров, веднаш до кокосова палма. Во позадина на островот има сино море со два мали острова и брод. Над штитот има сребрен шлем, над кој има три брановидни ленти во сина и бела боја и бела тропска птица. Штито е држен од две сабјарки и целиот грб е над бела лента со натпис „Крајот го краси делото“ или на латински Finis Coronat Opus.
Палечна коска
Палечната коска (Radius) е долга коска и заедно со лакотната коска (Ulna) се надоврзуваат на коските на коренот на шаката.
Делови
На палечната коска се разликуваат:
Зглобови
Палечната коска заедно со лакотната коска формираат сложен зглоб (articulatio cubiti) бидејќи се поврзуваат три коски: рамената коска, палечната коска и лакотната коска, така што формираат три зглоба кој функционираат како еден единствен зглоб и во него се вршат движењата на флексија, екстензија, супинација и пронација. Долните краеви на палечната коска заедно со долните краеви на лакотната коска се зглобуваат во долен радиоулнарен зглоб во кој се вршат движења на супинација и пронација.
Кај животните
Кај четириножните животни, товарот од телото паѓа на полупречникот и коските на долниот екстремитет. Градбата е слична кај повеќето копнени животни, но палечната коска може да се спои со лакотната коска и кај некои цицачи (како коњи).
IC 1624
IC 1624 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1624 се споменува и како KUG 1216+277.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1624 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1624 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 18 м 53 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 29' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на IC 1624 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 89577.
Мегалодон
Мегалодон (од грч. - „голем заб“) — изумрена ајкула што постоела во праисторијата, од олигоценот до епохата плеистоцен, пред околу 25 до 1,5 милиони години.
Мегалодон бил врвен грабливец на своето време, а можеби и најголемиот и најмоќниот макрограбливец риба која некогаш живеела. Фосилните остатоци на Мегалодон укажуваат дека тоа се приближуваше на вкупна должина од максимум 20.3 метри (67 стапки). Мегалодон се смета за припадник на редот Lamniformes но неговата филогенија е спорна. Научниците сугерираат дека Megalodon изгледал како поголема верзија на голема бела ајкула, Carcharodon carcharias. Фосилни докази потврдуваат дека Megalodon имал космополитскa дистрибуција.
Заб на ајкула
Според ренесансни извори, џиновски, триаголни фосилни заби биле често наоѓани во карпести формации за кои тогаш се верувало дека се скаменети јазици, или заб од ајкула, на змејови и змии. Ова толкување било поправено во 1667 од страна на данскиот природонаучник,Николас Стено, кој посочил дека тоа се заби на античка ајкула (и славно создал скица од глава на ајкулите кои имале вакви заби). Тој ја споменал неговите наоди во книгата, The Head of a Shark Dissected, која исто така содржела илустрација на заб од Мегалодон, претходно сметан за скаменет јазик.
Идентификација
Швајцарскиот биолог, Луј Агасиз, го даде научното име на оваа ајкула, Carcharodon Megalodon, во 1835 година, во својата истражувачк дело Recherches sur les poissons fossiles, кое го завршил во 1843 година. Забите на Мегалодон се морфолошки слични на забите на големата бела ајкула. Врз основа на ова согледување, Агасиз го доделил родот Carcharodon на мегалодон. Додека научно име е Мегалодон, често неформално се нарекува ајкула со огромни заби или гигантска бела ајкула pа дури и чудовиште ајкула.
Фосили
Како и кај сите други ајкули, скелетот на мегалодон бил формиран од 'рскавица наместо коски, ова резултирало со претежно слабо зачувани фосилни примероци.
Фосилни заби
Најчестите фосили на Мегалодон се неговите заби, кои се морфолошки слични со забите на големата бела ајкула, но се поцврсти и посразмерно назабени. Забите на Мегалодон може да изнесуваат повеќе од 180 милиметри (7,1 инчи) во висина или дијагонала, и се најголеми од сите познати видови ајкула.
Фосилни пршлени
Некои делумно зачувани фосилни пршлени на Мегалодон, исто така, се пронајдени. Најзначајниот пример е делумно зачуван, но поврзан рбетен столб од примерок на Мегалодон ископан во Белгија во 1926 година. Овој примерок се состои од 150 рбетни пршлени, со најголем пршлен од 155 милиметри во пречник. Сепак, ’рбетниот пршлен на Мегалодон може да биде над 225 милиметри во пречник, и најверојатно е најголемиот од сите познати видови ајкула.
Фосилнa дистрибуција
Fосилите на Мегалодон биле ископувани во многу делови од светот, вклучувајќи ги Европа, Северна Америка, Јужна Америка, Порторико, Куба, Јамајка, Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, Африка, Малта, Гренадините и Индија. Забите на Мегалодон, исто така, се ископувани и во региони далеку од континенталните подрачја (т.е. Мариана Тренч во Тихиот Океан).
Физичка анатомија
Меѓу преживеани видови, големата бела ајкула се смета за аналогна на Мегалодон. Недостатокот на добро зачувани скелети од фосилни остатоци на Мегалодон ги принудува научниците да се потпираат на морфологијата на големата бела ајкула за основа на својата реконструкција и проценка на големина.
Проценка на големина
Проценка на максималната големина на Мегалодон е мошне контроверзна и тешка тема .Како и да е, научната заедница признава дека Мегалодон бил поголем од кит-ајкула , Rhincodon typus. Првиот обид за реконструкција на вилицата на оваа ајкула е направен од страна на професор Бешфорд Дин во 1909 година. Од димензиите на оваа реконструкција на вилица, големината на Мегалодон во теорија може да биде околу 30 метри (98 стапки), но со новите откритија и напредокот на науката за фосилни ‘рбети, оваа реконструкција сега се смета за неточна. Главните причини за ова неточности се; (1) релативно недоволното познавање на забната структuра на Мегалодон во време на Дин, и (2) неточните мускулни структури. Експертите сугерираат дека поточна верзија на модел на вилица на Мегалодон од страна на Бешфорд Дин би била околу 70 проценти од неговата оригинална големина и би довела до големина на ајкулата во согласност со модерните откритија. Оттаму, за да се решат таквите грешки, научници, со помош на нови фосилни наоди на Мегалодон и подобрувањата на знаењата на анатомијата на својот најблизок аналог воведени се повеќе методи за квантитативна проценка на нејзината големина врз основа на статистички односи меѓу големината на забите и телесната должина на големата бела ајкула.
Метод предложен од Џон Е. Рандал
Во 1973 година, ихтиолог Џон Е. Рандал вовел метод за одредување на големината на големата бела ајкула и го искористил за да ја пресмета големината на Мегалодон. Предложениот метод е: вкупна должина во метри = [(0,096) × (висина на делот од забот покриен со глеѓ во mm). Логиката зад оваа метода е тоа што висина на делот од забот покриен со глеѓ (вертикалното растојание на сечилото од базата на глеѓта до неговиот врв) од најголемиот горен преден заб во челуста на ајкула може да се искористи за да се утврди вкупна должина. Најголемиот заб во негова сопственост во тоа време имал глеѓна висина од околу 120 милиметри, кои дале 13 метри (43 стапки) должина. Меѓутоа, две експерти за ајкули, Ричард Елис и Џон Е.Meк Коскер, укажале на недостатокот во начинот на пресметување на Рандал во 1991 година. Според нив, глеѓната висина на zабот на ајкулата не се зголемува пропорционално со забот на животното. Оваа констатација доведе до предлози за нови, попрецизни методи за одредување на големината на големата бела ајкула и слични ајкули.
Метод предложен од Готфрид et al.
Тројца научници, Мајкл Д. Готфрид, Леонард Ј.В.Компањо и С. Кертис Бауман, после темелно истражување на многу примероци на големата бела ајкула, предложиле конзервативен, но попрецизен метод за мерење на големината на C.carsharias i Мегалодон и тој бил објавен во 1996 година. Предложениот метод е: вкупна должина во метри на "Мега забот" = - (0,22) + (0,096) × [(максимална висина на забот во mm). Најголемиот заб на Мегалодон во сопственост на овој тим бил горниот дел од предниот примерок, кој имал максимална висина од 168 мм (6,61 инчи). Овој заб е откриена од страна на Леонард Ј.В.Компањо во 1993 година, и тоа давало должина од 15,9 метри (52 стапки). Но, гласините за поголеми Мегалодон заби постоеле во тоа време. Максималната висина на заб со оваа метода се мери како вертикална линија од врвот на круната до дното на крила на коренот, паралелно со долга оска на забот. на кратко, максималната височина на забот е неговата висина.
Проценка на телесната маса
Готфрид et al, исто така, вовел методот за утврдување на телесна маса на големата бела ајкула, по проучувањето на должината - целокупен однос на податоците од 175 примероци во различни фази и раст биле извадени за да се направи проценка на телесна маса на Мегалодон. Предложениот метод е: Тежина во килограми = 3.29E-06 [TL во (метри) 3,174]. I според овој метод, 15,9 метри (52 стапки) дол`ina, примерокot ќе имал телесна маса од околу 47 метрички тони (52 кратки тони).
Метод предложен од Клифорд Еремија
Во 2002 година, истражувач д-р Клифорд Еремија, исто така, предложил метод за да се одреди големината на големата бела ајкула и слични ајкули (односно, Мегалодон), кој се верува дека се заснова на веродостоен принципот кој служи добро со повеќето големи ајкули. Предложениот метод е: вкупна должина во метри = [(коренската ширина на горниот предниот заб во сантиметри) x (4,5)]. Тоа се преведува како за секој сантиметар од коренската ширина на горните предни заби, се додаваат по околу 4,5 метри. Д-р K. Еремија тврди дека периметарот на вилицата на ајкулата е правопропорционална со
Космос-1096
Космос-1096 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 25 април 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-1096 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 443 км, а најмалото на 428.
Олга (кована пара)
Олга — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2015 година.
Лице
На лицето од парата е прикажан ангел наведнат над дете во моментот на крштевањето. Претставени се обоени, златни ѕвезди околу ангелот и три свеќи околу детето. Во средишниот дел на лицето на монетата е прикажан грбот на Република Македонија. На десната страна, по должината на периметарот, се прикажни натписите: „Република Македонија“ и „100 денари“ на македонски јазик, како и годината на издавање „2015“.
Опачина
На опачината од парата, во средишниот дел од монетата е претставена слика на Света Олга, сопруга на киевскиот велики кнез Игор Рјурикович. Кнегињата Олга била првата жена владетел во Русија и првата владетелка на Русија, која го прифатила христијанството. Таа била канонизирана како прва руска светителка од православната црква. На десната страна е прикажан леопард, симбол на името на Олга. На левата страна е вметнат жолт кристал „сваровски“, кој го претставува среќниот камен на Олга (килибар). На десната страна е напишано името „Олга“ (на македонски и на руски јазик), а на левата страна се прикажни натписите: „Ден на Ангел“ (на македонски) и ознаката „Аg 925“.
Иванов Врв
Иванов Врв — планински врв во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 38 ' 48 , лонгитуда 21o 31 ' 55 .
Агата Чабатони
Агата Чабатони е италијанска математичка логичарка, специјализирана за некласична логика. Работи во Институтот за логика и пресметка во ТУ Виена.
Образование и кариера
Таа се преселила во Виена во 2000 година, со поддршка на стипендијата на ЕУ Марија Кири, а во 2007 година ја заслужила својата хабилитација во ТУ Виена. Останува поврзана со ТУ Виена, како професор на факултетот за информатика. Исто така, работи на Колегиум Логикум како претседавач на серијата предавања за Курт Гедел друштвото.
Придонеси
Еден од проектите на Чабатони на ТУ Виена вклучувал користење на математичката логика за формализирање на етичкото расудување во Ведите, тело на индиски свети текстови.
Признанија
Во 2011 година, Чабатони ја освоила Старт-наградата на Австрискиот научен фонд, единствена жена што ја освоила наградата таа година.
Боцванска пула
Пулата е официјалната валута во Боцвана. Кодот ISO 4217 за валутата е BWP и е поделена на 100 тебе. Пула во превод значи „дожд“ на цвана. Дождот во државата е редок поради пустината Калахари и затоа е ценет. Пула исто така е национално гесло на државата, а „тебе“ значи „штит“. Зборот „пула“ исто така значи благослов.
Историја
Пулата била воведена во 1976 година и го заменила јужноафриканскиот ранд. Иако во мај 2005 година се забележала девалвација од 12%, пулата сепак е една од најјаките валути во Африка.
Зимбабве
Поради големата хиперинфлација во Зимбабве во 2006 и 2008 година, владата на Зимбабве одлучила да го повлече зимбабвеанскиот долар од оптек. Со тоа се овозможило пулата и рандот да циркулираат во државата, а покрај нив дозволени се и американскиот долар, фунтата и еврото.
Грб на Мавританија
Грбот на Мавританија е официјалниот грб на државата кој е усвоен на 1 април 1959 година. Грбот е составен од сив диск на кој има напишано со зелени букви „Исламска Република Мавританија“ на арапски и француски јазик. Во средината има зелен диск на кој има прикажано златна ѕвезда и златна полумесечина, а до нив има приказ на палма и растение во сива боја. Боите се панафрикански, а зелената симболизира Ислам, заедно со полумесечината и ѕвездата, а златната боја ги симболизира песоците на Сахара.
Третичен извор
Третичен извор или терцијарен извор — извор на информации кој се состои од разни сознанија и искази од првични (примарни) и вторични (секундарни) извори. Некои третични извори не се погодни за употреба во стручното или академското истражување, освен ако воедно не служат и како вторични извори, или пак како помагало за пронаоѓање на други извори.
Вообичаено за третичните извори е да се сметаат извори на информации во кои податоците се дадени во куса и прегледна форма. Во овој тип на извори на информации обично се пренесуваат информации од првичните и од вторичните извори на информации.
Според својата содржина во овој тип на извори на информации спаѓаат библиографиите, библиотечните каталози, речниците. Според некои извори и енциклопедиите и учебниците спаѓаат во овој тип на извори на информации, додека пак, други овие видови на публикации ги сметаат за вторични извори на информации.
Наводи
Sekundärliteratur
Анри Жирар
Анри Жирар (француски: Henri Girard, роден на во  - починал на  во ) — француски новинар и писател на дела од жанрот авантуристички и криминален роман. Пишувал под псевдонимот Жорж Арно (француски: Georges Arnaud).
Животопис
Анри Жорж Шарл Акиле Жирар е роден на 16 јули 1917 година во Монпелје, Франција. Татко му бил историчар и литературен критичар. Мајка му починала од туберкулоза во 1926 година, болест од која страдал и тој во текот на својот живот. Како одличен ученик бил особено добар за литература. По завршубање на средното образование, дипломирал литература во Тулуза и право во Париз. По дипломирањето во 1938 година се оженил за Ани Шавено. Во текот на неколку месеци живееле во Југославија и други земји, а потоа работел во Министерството за одбрана во Анжи до јуни 1940 година, кога бил мобилизиран.
Во јуни 1941 година бил заробен од Германците, но успеал да побегне. За време на окупацијата татко му работел како архивист на Министерството за надворешни работи и тој често бил кај него во Дордон. На 25 октомври 1941 година, татко му, тетка му и слугинката, биле убиени мистериозно во семејниот замок. Тој бил осомничен како сторител на делото и поминал 19 месеци во затвор. Во 1943 година бил ослободен поради недостиг на докази.
Во 1947 година, откако го потрошил наследството од својот татко, се преселил во Венецуела, Еквадор, Перу и Чиле, каде работел на различни привремени работи (возач, келнер, шверцер, и др.). таму се среќавал со најразлични луѓе од подземјето, како и со голем број на нацисти. во тоа време започнал да пишува криминални романи, според своите доживувања.
Во 1949 година се преселил повторно во Франција. Работел како новинар. Пишувал под псевдонимот Жорж Арно, кој бил составен од името на татко му и презимето на мајка му. Се разведел во 1951 година. Неговиот прв роман „Надоместок за стравот“ бил објавен во 1950 година. Во него раскажува за ризичниот живот на камионџиите кои превезуваат нитроглицерин по патиштата на Јужна Америка. Романот доживеал пазарен успех и го направил познат. Во 1953 година романот бил екранизиран во истоимениот француски филм со учество на Ив Монтан. Филмот ја добил главната награда на фестивалот во Кан.
Во 1953 година започнал да живее со Роланд, со која имаат две ќерки - Кетрин и Лоранс, но не се ожениле официјално до 1966 година. Во 1954 година била објавена пиесата „Les Aveux les plus doux“, која била адаптирана за филм во 1971 година во истоимениот филм. Во времето на војната на Алжир за независност, заедно со адвокатот Жак Берже го потпишале манифест во заштита на активистката Џамила Бухиред и против тортурата. Започнал да пишува за настанатиот конфликт во Алжир и три години подоцна бил уапсен поради одбивање да сведочи, поминувајќи два месеци во затвор. Во 1962 година заминал со семејството во Алжир, каде пишувал за африканската револуција и учествувал во формирањето на Факултетот за новинарство во Националниот филмски центар.
Во 1972 година се разболел од туберкулоза и се лекувал во Шамони, а во 1974 година конечно го напуштил Алжир. Во Франција правел репортажи за француската телевизија. Во 1978 година заминал во Колумбија, каде направил истрага на трговијата со дрога и судбината на сиромашните.
Соколчиња
Соколчињата се род на грабливи птици од семејството на соколи (Falconidae). Живеат во југоисточна Азија и се најмалите членови на семејството, со просечна должина од 15 см и тежина од 35 гр. Најмалите членови на родот се црноногото и белочелното соколче од островот Борнео.
Оптички микроскоп
Оптичкиот микроскоп, кој често се нарекува светлосен микроскоп, е вид на микроскоп кој користи видлива светлина и систем на леќи за да ги зголемува сликите на малите субјекти. Оптичките микроскопи се најстариот дизајн на микроскоп и се веројатно измислени во нивната сегашна сложена форма во 17 век. Основните оптички микроскопи можат да бидат многу едноставни, иако многу комплексни дизајни имаат за цел да ја подобрат резолуцијата и примерочниот контраст.
Сликата од оптички микроскоп може да биде зафатена со нормални, фотосензитивни камери за да генерира микрограф. Првобитните слики беа заробени од фотографски филм, но современите случувања во CMOS и фотоапаратите со камера со полнење (CCD) овозможуваат снимање на дигитални слики. Сега се достапни чисти дигитални микроскопи кои користат CCD камера за испитување на примерокот, прикажувајќи ја добиената слика директно на компјутерски екран без потреба од окулар.
Алтернативите на оптичка микроскопија, кои не користат видлива светлина, вклучуваат скенирачка електронска микроскопија и преносна електронска микроскопија.
На 8 октомври 2014 година, Нобеловата награда за хемија била доделена на Ерик Бециг, Вилијам Моернер и Стефан Хел за „развој на супер-решена флуоресцентна микроскопија“, која носи „оптичка микроскопија во нанодимензијата“.
Мартинус Бејеринк
Мартинус Вилем Бејеринк (холандски: Martinus Willem Beijerinck; 16 март 1851 - 1 јануари 1931) — холандски микробиолог и ботаничар. Често се смета за еден од основачите на вирологијата и микробиологијата на животната средина. И покрај неговите бројни пионерски и плодни придонеси за науката воопшто, никогаш не му била доделена Нобеловата награда.
Животопис
Бејеринк, кој е роден во Амстердам, студирал на техничката школа во Делфт, каде што во 1872 година добил диплома за хемиски инженер. Станал доктор на науки од Универзитетот во Лајден во 1877 година.
Во тоа време, Делфт, а потоа Политехничкиот, немал право да ги донесува докторите, па Лајден го сторил тоа за нив. Станал учител по микробиологија во земјоделското училиште во Вагенинген (сега Вагенинген универзитет), а подоцна и во Политехничката школа Делфт (Delft Polytechnic, сега Делфтски универзитет за технологија) (од 1895 година). Тој ја основал школата за микробиологија во Делфт. Неговите истражувања во полето на земјоделска и индустриска микробиологија дале основни откритија во областа на биологијата. Неговите достигнувања можеби биле неправедно засенети од оние на неговите современици, Роберт Кох и Луј Пастер, бидејќи за разлика од нив, Бејеринк никогаш не ги проучувал заболувањата кај луѓето.
Научни придонеси
Тој се смета за еден од основачите на вирологијата. Во 1898 година, тој објавил резултати од експериментите за филтрација кои покажувале дека мозаичната болест на тутунот е предизвикана од инфективен агенс помал од бактерија.
Неговите резултати биле во согласност со слични набљудувања направени од страна на Дмитриј Ивановски во 1892 година. Како Ивановски пред него и Адолф Мајер, претходник во Вагенинген, Бејеринк не можел да го култивира инфективниот агенс кој се филтрирал, но заклучил дека агенсот може да се реплицира и да се размножува во живи растенија. Тој го именувал новооткриениот патоген агенс „вирус“ за да ја истакне неговата не-бактериска природа. Бејеринк тврдел дека вирусот е од течна природа, нарекувајќи го „contagium vivum fluidum“ (заразна жива течност). Дури по добивањето на првите кристали од вирусот на мозаичната болест на тутунот (TMV), од страна на Вендал Стенли во 1935 година, по добивањето на првите електронски микрографи на TMV во 1939 година и по првата рендгенска кристалографска анализа на TMV во 1941 година, било докажано дека вирусот по природа е честичка.
Бејеринк, исто така, го открил процесот на врзување на азотот, со кој атмосферскиот азот се претвора во амониумов јон и станува достапен за растенијата. Одредени видови на бактерии вршат азотна фиксација, а често тие се среќаваат внатре во кореновите нодули на одредени мешункасти растенија. Покрај тоа што открил една од биохемиските реакции кои се од суштинско значење за плодноста на почвата и земјоделството, Бејеринк го открил и овој архетипичен пример на симбиоза помеѓу растенијата и бактериите.
Бејеринк го открил феноменот на редукција на сулфатните јони од страна на бактерии, што претставува една од формите на анаеробна респирација. Тој дошол до сознанието дека бактериите можат да го користат сулфатот како терминален акцептор на електрони, наместо кислородот. Ова откритие е од суштинско значење за нашето сегашно разбирање на биогеохемиските циклуси. Spirillum desulfuricans, сега познат како Desulfovibrio desulfuricans, е првата позната сулфат-редуцирачка бактерија, која била изолирана и опишана од Бејеринк.
Бејеринк ја пронашол култивацијата со збогатување на медиумот, што претставува фундаментален метод за проучување на микробите од животната средина.
Личен живот
Бејеринк бил социјално ексцентричена личност. Тој бил вербално навредлив за студентите, никогаш не се оженил и имал само неколку професионални соработки. Тој исто така бил познат по неговиот аскетски животен стил и неговиот поглед дека науката и бракот се некомпатибилни. Неговата мала популарност кај студентите и нивните родители периодично го депримирала, бидејќи сакал да го шири својот ентузијазам за биологијата во училницата.
Признавање
„Beijerinckia“ (род на бактерии), „Beijerinckiaceae“ (фамилија од редот Rhizobiales), и „Бејеринк“ (кратер) се именувани по него.
1337
1337 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1337 година од новата ера, 337. од вториот милениум, 37. од XIV век и осма од 1330-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6845 и 6846 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6087 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5097 и 5098 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2090.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1337 година се протега во 3973 и 3974, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4033 и 4034 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1880. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 737 и 738 исламска година.
Бериславци
Бериславци (познато и како: Берислав или Борислав; Περίκλεια, Периклија; до 1925 година: Μπερίσλαφ, Берислав; мегленоромански: Birislav, Бирислав) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на југоисточните падини на планината Кожуф, на надморска височина од 570 метри.
Историја
На ридот Свети Атанасиј, каде некогаш било старото село, има траги од утврдена населба со некропола од хеленистичко време. Во 1969 г. на истото место е изграден сегашниот параклис „Св. Атанасиј“.
Неговото население било влашко и ѝ припаѓа на етничката група позната како Мегленски Власи, населени тука во времето на бугарскиот цар Калојан, некаде во почетокот на век.
Во селото во периодот 1895-1896 бил основан комитет на ВМОРО.
Селото настрадало за време на Првата светска војна, а поради близината на воените дејства неговите жители биле интернирани од бугарските власти во внатрешноста на Бугарија. Се вратиле кон крајот на војната, но не сите.
Во 1925 година, името на селото било променето во Периклија (Περίκλεια).
Бериславци многу настрадало и во Втората светска војна, посебно од бугарските окупациски сили во јануарската офанзива од 1944 година, како и во Граѓанската војна, поради што наполно се распаднало, а повеќе семејства побарале засолниште во Македонија. По завршувањето на војните, селото било повторно обновено.
На 7 април 1944 година, во близина на селото, се одиграла голема битка помеѓу германските окупациски сили и силите на грчките комунисти ЕЛАС, во која што загинале 30 Германци.
Стопанство
Како планинско, селото е доста пасивно и прилично сиромашно, а населението главно се занимава со земјоделство и со сточарство.
Население
Во 1920 година, Бериславци е посочено со 50 влашки куќи.
Во пописот од 1913 година било забележано со 340 жители. Во текот на Првата светска војна, поради близината на воените дејства, селото настрадало, а неговите жители биле интернирани во внатрешноста на Бугарија од страна на бугарските власти. Дел од жителите не се вратиле ниту по завршувањето на војната, поради што во 1920 година селото било забележано само со 200 жители. Во 1925 година, осум семејства заминале за Романија, кои биле сместени во добруџанското село Сансалај. Бројот на жителите во Бериславци во 1928 година се искачил на 281, а во 1940 година веќе имало 413 жители. Селото тешко настрадало и било целосно напуштено за време на Втората светска војна и Граѓанска војна. По завршувањето на војните било повторно обновено. Во 1951 година било забележано веќе со 178 жители, во 1961 година имало 372, во 1971 година 393, во 1981 година 373, а во 1991 година 354 жители.
Според податоци од 1993 година, селото продолжило да биде чисто влашко, а влашкиот јазик во него е одлично запазен.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 382 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 341 жител.
Самоуправа и политика
Во 1919 година, селото станало самостојна општина, во чиј состав влегло и селото Лугунци, а атарот на општината опфаќал површина од 57 квадратни километри. Во 1997 година, општината била припоена кон поранешната општина Капињани. Во 2011 година, општината Капињани станала дел од поголемата општина Меглен.
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бериславци, во кој покрај селото Бериславци влегува и селото Лугунци.
Кочишки Врв
Кочишки Врв — планински врв во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 05 ' 23 , лонгитуда 21o 15 ' 45 .
Космос-1097
Космос-1097 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 април 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1097 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 276 км, а најмалото на 162.
NGC 552
NGC 552 — ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 552 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,3 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 26 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 24' 23".
Други поделби
Проучување на NGC 552 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2296. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Бенџамин Френклин
Бенџамин Френклин (англиски: Benjamin Franklin) (Бостон, – Филаделфија, ) — американски државник, филозоф, физичар, економист и писател.
Клеман Маро
Клеман Маро (француски: Clément Marot, роден на во  - починал на  во ) — француски поет, од ерата на ренесансата.
Животопис
Клеман Маро е роден на во, Франција. Неговиот татко Жан бил дворски поет во дворот на Луј XII. Клеман Маро служел на Маргарита Наварска, Франсоа I, а за време на принудниот егзил во Италија служел на една војвотката на Ферара. Клемент се образувал на Универзитетот во Париз, а потоа започнал да студира право но подоцна се откажал. Жан Маро го воведел на својот син во модерните форми на поезијата.
Во 1524 година бил во придружба на францускиот крал Франсоа I во катастрофалната за него италијанска кампања, кога во Битката кај Павија кралот бил заробен. Денеска не постојат докази што се случило со поетот, односно дали и тој бил заробен или ранет, но се знае дека во почетокот на 1525 година тој бил во Париз.
Клеман Маро со своите стихови го исмевал католичкото свештенство поради нивните интриги, лицемерие и алчноста. Тој бил прогонет бидејќи наводно јадел месо во петокот и дека ги преведува псалмите по примерот на Мартин Лутер и со тоа се оддава на француските протестанти. Поради тоа на неколкупати Клеман Маролежел во затвор. Неговата поезија е исполнета со весел дух. Пример за тоа се песните „За Ана, која фрла во мене снег“, „За лошиот поет“, „Елегија“, „За самиот себе“ и други.
Бенџамин Френклин
Како физичар се занимавал со проучување на електрицитетот и го пронајде громобранот.
Раниот живот во Бостон
Џосаја посакувал Бен да посетува школо за свештенство, но имал пари доволни само за две годишно школување. Тој го посетувал и Латинското школо во Бостон, но не успеа да го заврши; го продолжил своето школување преку незаситни читања. И покрај мислењето на неговите родители дека цркавата е кариера[8] за Фреклин, неговото школување завршува на десет годишна возраст. Тој работел за својот татко некое време, и на дванаесет годишна возрас тој станал чирак кај неговиот брат Џејмс, кој бил печатач, кој го научил Бен за трговијата со печатењето. Кога Бен имал петнаесет години, Џејмс ја основал „The New-England Courant“, кој бил првиот вистински независен весник во колониите.