cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1690 во уметноста
1690 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Бразилска книжевност
Бразилската книжевност ја сочинуваат книжевните дела создадени во Бразил.
Историјат
Бразилската книжевност може да се подели на два периода: колонијален и национален. Колонијалната книжевност во Бразил, преку епски наративи, главно обработува историски и географски теми, најчесто поврзани со освојувањето на земјата од страна на Португалците, борбите со домородното население и истражувањата на внатрешноста на Бразил. Во 16 и во 17 век, настанале епови поврзани со војната со Шпанците и со натамошните освојувања на Португалците. Овие колонијални теми продолжиле да го заземаат централното место во бразилската книжевност и во XVIII и во XIX век. Дури кон крајот на 19 век, со појавата на Жорже де Лима, Карлос Друмонд де Андраде и Хоаким Мари Мачадо де Асис, вниманието на бразилската книжевност се поместило кон локалните и кон националните теми, а некои автори почнале да пишуваат и за индијанските теми. Подоцна, со делата на Марио де Андраде, бразилската книжевност започнала да се поместува од романтизмот и натурализмот кон социјални и реалистични теми, како и кон експерименти со јазикот и со фолклорот.
Националниот идентитет е една од најприсутните теми во бразилската книжевност. Според бразилскиот критичар Роберто Шварц, бразилските писатели биле вешти во имитирањето на европските стилови, особено на реализмот и натурализмот, но се соочувале со сериозни проблеми во сликањето на бразилската реалност. Следната голема промена во бразилската книжевност се случила во 1930-тите, кога тогашните интелектуалци ја истакнале силната врска меѓу книжевноста и политичката клима во земјата. Во тој период, бразилската книжевност била под силно влијание на судирот меѓу колонијалното и европското минато со новото национално чувство, борбата меѓу традицијата и технологијата и модернизмот, како и социјалната нерамнотежа во земјата. Во тој период, бразилските модернисти започнале да ги напуштаат традиционалните форми на пишување и да ги одразуваат космополитизмот и културната и националната свест по револуцијата од 1930 година.
Особено значаен настан за развојот на бразилската книжевност било одржувањето на Неделата на модерната уметност во Сао Паоло, во 1922 година, која претставувала првото вистинско одвојување на бразилските писатели од сенката на европската книжевност и создавање на првите генерации независни автори. Како најзначајни автори од овој период се истакнуваат: Мануел Бандеира, Карлос Друмонд де Андраде, Жоао Гимараеш Роза, Жорже Амадо, Кларис Лиспектор и Сесилија Меирелес. Инспирирани од експерименталните техники на француските и на американските писатели, многу бразилски автори започнале да го истакнуваат латиноамериканското гледиште кон прашањата со универзален карактер.
Во текот на XX век, во бразилската книжевност започнуваат да се наметнуваат и жените и Црнците, кои претходно немале големи можности за објавување на своите дела. Притоа, во прозата била присутна потрагата по интимната, ретроспективната и психолошката книжевност, а регионализмот добил нова димензија во преобликувањето на обичаите и на говорот. Во текот на 1960-тите и 1970-тите, книжевните дела ја одразувале суровата реалност поврзана со воената диктатура во која владеела строга цензура. Проучувањето и збогатувањето на јазикот претставува уште една одлика на бразилската книжевност во 20 век, а во прозата започнале да се наметнуваат кратките форми (расказите и хрониките).
1691 во уметноста
1691 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Низок остров
Дефиниција и местоположба
Ознаката „висок“ наспроти „низок“ е поврзана со геолошкото потекло на островот наместо со неговата физичка надморска височина. Оваа разлика е важно да се разбере, бидејќи има некои ниски острови, како што се Банаба, Макатеа, Науру и Ниуе, кои се издигнуваат неколку стотини метри над морското ниво, додека бројни високи острови (оние со вулканско потекло) се издигаат неколку метри над морето. ниво, често класифицирани како „карпи“. Ниските острови се вид на острови кои ги обиколуваат лагуните на атолите.
Двата вида на острови често се наоѓаат во близина еден до друг. Ова е особено случај меѓу островите во Јужниот Тихи Океан, каде што ниските острови се наоѓаат на рабните гребени што ги опкружуваат повеќето високи острови.
Клима и погодност за живеење
Ниските острови имаат лоша, песочна почва и малку свежа вода, што ги отежнува земјоделството. Тие не можат да поддржат човечко живеење. Ним им се заканува и пораст на нивото на морето поради глобалното затоплување. Луѓето кои живеат на ниските острови преживуваат претежно со риболов. Ниските острови обично имаат океанска клима.
Еидетско помнење
Фотографско (еидетско) помнење е способност на поединци да се (при)сетат на одредени настани со неверојатна прецизност. Зборот еидетско значи "нешто што се однесува на извонредно детално и јасно помнење на визуелни призори и слики" и доаѓа од зборот eidos (на грчки : εἶδος) што директно се преведува како "видено".
Луѓе со еидетско помнење
Со сигурност не може да се тврди дека вакви луѓе постојат. Но има кои го вежбаат нееидетското помнење со различни методи. Тоа се :
NGC 6226
NGC 6226 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6226 се споменува и како NGC 6202, UGC 10532, MCG 10-23-43, CGCG 299-22.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6226 е од видот S/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,7 m/лм2. NGC 6226 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 43 м 23,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 59' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Други поделби
Проучување на NGC 6226 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58847. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4190. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1414.
Анонимус (група)
Анонимус (Anonymous, што значи „анонимен“) е хактивистичка група која се појави во 2003 година како неформална мрежа која се бори против цензурата на интернетот, а некои експерти ја сметаат и за наследник на мрежното место Викиликс. Групата најчето напаѓа мрежни места кои, според нивното мислење, дејствуваат на штета на слободата на интернетот.
Активност
Од активноста на Анонимус настрадале платните системи Visa, Mastercard, кои ги замрзнале сметките на Џулијан Асанж, како и PayPal, бидејќи одбил да прима переводи на името на Асанж. Освен тоа, на напади биле подложени вдомувачот Amazon, швајцарските банки PostFinance, EveryDNS, мрежното место на шведскаото обвинителство и мрежното место на поранешниот гувернер на Алјаска, Сара Пејлин.
Акцијата за заштита на мрежното место Wikileaks Анонимус нарекуваат операција «распали". Нападите на Анонимус се изведуваат со програмата LOIC.
Нападите на Анонимус се засилуваат по затворањето на мрежното место на коешто се разменуваа податотеки Мегааплоад. Мрежните места на американските владини институции, како и тие на големите музички и филмски корпорации во САД, една недела постојано биле хакирани од групата „Анонимус“, која се одмаздувала за апсењето на најпознатиот светски хакер Ким Дотком Шмиц, кој беше уапсен во петокот во Оукленд, Нов Зеланд. Шмиц е обвинет во САД дека преку своето мрежно место „Мегааплоуд“ им овозможил на корисниците бесплатно да преземаат филмови, музика, книги и апликации од интернет, со што тој нелегално заработил 175 милиони долари, а ги оштетил сопствениците на пиратираните авторски права за над половина милијарди долари.
„Анонимус“ упаднаа на мрежните места на повеќе државни институции, меѓународни организации и политички партии низ светот, обвинувајќи ги дека ги задушуваат слободата и демократијата. Омиленото оружје на „Анонимус“, кои се борат за слобода на интернетот, не е класичното хакирање на страницата, туку пренасочување на сообраќајот кон посакуваната страница, која поради големиот прилив на корисници на таа адреса, се блокира.
Во јануари 2011 година во Велика Британија се уапсени пет хакери од групата "Анонимус". Во 2011 година "Анонимус" објавиле дека започнале координирани напади врз мрежното место на владата на Египет. Од активностите на хакерите биле настрадале ресурси на египетското министерство на информациите. На 21 јуни 2011 година "Анонимус" се обединиле со хакерската група LulzSec, поради сличните ставови, а на 4 јули и со хакерите од The Script Kiddies.
Во јули 2011 година „Анонимус“ објавуваат тајни податоци, украдени од опслужувачот на американската консултанска компанија Booz Allen Hamilton. Групата истакнала дека тоа е направено со цел да се покаже слабоста на системите за заштита, користени од фирмата во сопствените мрежи.
„Анонимус“ се вклучија во протестот окупирај го Вол стрит заканувајќи се дека ќе напаѓаат мрежното место на Њујоршката берза (NYSE). На 11 октомври со DDoS напади тие успеаја за еден час да ја нарушат работата на мрежното место.
Анонимус vs. АКТА
Повеќе десетици илјади лица, на кои им се приклучуваат и многу европски експерти, правници, новинари и политичари, протестираа на улиците на бројни европски градови, против контроверзниот меѓународен договор за заштита на интелектуалната сопственост на интернет - АКТА, кој, како што сметаат, ќе ја ограничи слободата на користење на мрежата и ќе ја зголеми можноста за контрола на граѓаните. Меѓу првите се собраа критичарите на овој договор во литванската престолнина Вилнус, каде со натписите "Стоп АКТА" пред зградата на Владата протестираа неколку илјади луѓе.
Во Германија протестите против овој договор собраа околу 41.000 лица, а најголемите собири се одржаа во Минхен и во Берлин, каде одделни демонстранти имаа залепен селотејп преку устата. Еден од поголемите протести е одржан во Софија, каде во протестен митинг пред зградата на Владата учествуваа околу 4.000 лица. Завчера и чешките и полските демонстранти ги поддржаа граѓаните на Германија, Австрија, Финска, Франција, Бугарија, Словачка, Хрватска и други земји од Средна и Источна Европа, протестирајќи против антипиратскиот договор АКТА.
По серијата протести на "Анонимус" и нивните приврзаници низ Европа, "Анонимус" го урнаа мрежното место на Меѓународната полициска агенција (Интерпол), само еден ден откако упадна и на мрежното место на американската Централна разузнавачка агенција (ЦИА).
Идеологија, иконографија и естетиката
Еден од претставниците на Анонимус, со псевдоним Ладнокрвниот (Coldblood), во интервјуто за англискиот весникот Гардијан ја објаснил филозофијата на групата, со следните зборови:
Како киберкултура, естетика на Анонимус е засновани врз различни форми на шок хумор, вклучително и жанрови на надреален и црн хумор. Анонимус го користат мотото: "Ние сме Анонимус. Ние сме Легија. Ние не простуваме. Ние не забораваме. Очекувајте не.” Составен дел од иконографијата на Анонимус е маската на Гај Фокс. Членовите на Анонимус или нивните симпатизери оваа маска ја користат на разните простести низ светот.
Програма LOIC
Во сите свои напади групата Анонимус ја користи програмата LOIC (Low Orbit Ion Cannon) и нејзината наследничка HOIC (High Orbit Ion Cannon) - програми, развиени од Анонимус програмери на порталот 4chan. Целта на програмата е со неа да може да делува дури и човек кој никогаш не се обидел да изврши DDoS напади. Единствено е потребно корисникот на програмата да воведе информации за целта и да почне нападот. Одлика на програмата LOIC е дека таа може да се поврзе со IRC-канал или Twitter, што овозможува да се координира сериозен напад врз опслужувачот.
Волонтери на Обединетите нации
Програмата Волонтери на Обединетите нации (УНВ) — организација на Обединетите нации која придонесува за мир и развој преку волонтерството ширум светот.
Волонтерството е моќно средство за вклучување на луѓето во справувањето со развојните предизвици и може да го трансформира темпото и природата на развојот. Волонтерството има корист и од општото општество и од поединечниот волонтер преку зајакнување на довербата, солидарноста и реципроцитетот меѓу граѓаните и преку наменско создавање можности за учество.
УНВ придонесува за мир и развој преку двоен мандат: мобилизирање на волонтери на ООН за Обединетите нации и застапување за признавање на волонтерите како начин да се постигнат целите на одржливиот развој (СДГ). УНВ го прифаќа волонтеризмот како универзален и инклузивен и го препознава волонтерството во неговата разновидност, како и вредностите што го одржуваат: слободна волја, посветеност, ангажман и солидарност. Во 2019 година, УНВ распоредил над 8.000 волонтери на ООН на над 40 партнери на ООН во сите региони на светот.
Со седиште во Бон, Германија, УНВ е активна во околу 130 земји секоја година. УНВ, со шест регионални канцеларии и теренски единици во многу земји, е администриран од Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП) и поднесува извештаи до Извршниот одбор на УНДП.
Полице (Горња Радгона)
Полице (словенечки: Police) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
1692 во уметноста
1692 година во уметноста содржи некои значајни настани.
1693 во уметноста
1693 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Ентони Хопкинс
Сер Филип Ентони Хопкинс (Sir Philip Anthony Hopkins) (роден ) е познат велски филмски, телевизиски и сценски глумец. Хопкинс се сметан за еден од најголемите и најпознатите глумци во историјата на филмот. Хопкинс е најпознат по улогата на серискиот убиец Ханибал Лектор во култниот филм Кога јагнињата ќе стивнат и неговото продолжение Ханибал.
Животопис
Хопкинс е роден во Маргам, Порт Талбот, Велс, син на Мјуриел Ен и Ричард Артур Хопкинс, пекар. Неговата мајка е далечна роднина на ирскиот поет Вилијан Батлер Јејтс. Неговите училишни денови поминувале лошо. Како самотник со дислексиа, тој сфаќа дека подобро би се обидел во некоја уметност, како цртање или свирење на пијано, отколку да продолжи со учење (студирање). Во 1949, за да навлезе во некоја дисциплина (струка), неговите родители инсистирале тој да се обиде во Jones’ West Monmouth училиштето за момчиња во Понтипул, Велс. Тој останува таму за пет степени и потоа се образуваше на Cowbridge Grammar School, во Бриџет, Велс. Хопкинс беше охрабрен да стане глумец од неговиот соработник Richard Burton, којшто го запозна кратко на 15 годишна возраст. Под негово влијание, тој се запиша на Велшкиот колеџ за музика и глума во Кардиф, Велс, каде што дипломира во 1957. После две години поминати во служење на Армијата, тој се пресели во лондон каде што се дообучи во RADA ( Royal Academy of Dramatic Art ). Кариера
Во 1965, после неколку години поминати во театар, тој беше забележан од Сер. Laurence Olivier, и го заменуваше кога Оливер заболи од воспаление на слепо црево, за време на снимањето на „ Танцот на Смртта “ од August Strindberg. Оливер подоцна забележал во својот мемоар ( дневник ) „ Признанија на еден глумец “ дека „ Нов млад глумец во компанијата кој е извонредно ветувачки талент чие име е Antony Hopkins ме заменуваше и се оддалечи од мене со делот од Едгар како мачка со глушец меѓу неговите заби “.
И покрај неговите успеси во Кралскиот Национален театар, Хопкинс му здодеа да ги глуми секојдневните истите улоги и одлучи да глуми во филмови. Во 1968, тој се проби со улогата на Richard I во „ The Lion in Winter “ ( „ Кралот во зима “ ), покрај идниот James Bond ѕвездата Тимоти Далтон, кој го играше Филип II во Франција. Иако Хопкинс продолжи во театарот ( најзабележително во Бродвеј продукција во „ Eguus “ на Peter Shaffer, режисирано од  John Dexter ) тој значително се оттргна од него за да продолжи и да се докаже како телевизиски и филмски глумец. Тој направи својата мала екранска дебата во 1967 емитувана на BBC во „ Болва во нејзиниот бар “. Од тогаш тој ја почна својата долга кариера, добивајќи многу признанија и награди за неговите квалитети. Хопкинс стана „ Командир на Британскта империја “ ( CBE ) во 1987, и „ Витез “ ( Knight Bachelor ) во 1993. Во 1996, Хопкинс доби стипендија од Универзитетот во Велс, Lampeter. Хопкинс изјави дека неговата улога како Burt Munro, во филмот „ Најбрзиот индијанец на светот “ во 2005година му била омилена улога. Тој изјави и дека     „ Munro “ најлесната улога која што некогаш  ја одиграл бидејќи двајцата мажи имаат сличен поглед на животот. Во 2006 година, Хопкинс доби Златен глобус Cecil B. De Mille Award за животно постигнување.
Стил на глумење
Хопкинс е познат по неговата тврда, непопустлива подготвеност за улоги. Тој призна во интервју дека ако еднаш се посвети на проект, тој ќе преснимува толку пати колку што е потребно (понекогаш над 200) сè додека снимките не му звучат природно, па да може „ да го направи тоа без размислување “. Ова води до скоро вообичаен стил на испорака којшто противречи на основата направена претходно. И покрај тоа што ова дозволува внимателна импровизација, му донесе и конфликт со повремениот режисер којшто се оддалечува од сценариото или бара глумецот да не претерува со прекумерен број на обиди. Хопкинс исто така изјави дека едноставно ги отфрла снимките, не паметејќи ги подоцна. Ова е спротивно од другите глумци кои обично ги паметат снимањата од филмовите дури и години подоцна.
Richard Attenborough, којшто го режираше Хопкинс во пет прилики, сфати дека прави голем ризик за снимањето на „ Земјата на сенките “ ( 1993 ), да ги прилагоди различните карактери на своите две ѕвезди ( Хопкинс и Дебра Вингер ), коишто поделија многу сцени. Додека Хопкинс сакаше да ги задржи проблемите на минимум, претпочитајки ја спонтаноста на дирекното снимање, Вингер пробуваше постојано. За да го усогласи ова, Attenborough го вклучуваше Хопкинс на последната проба на Winger пред снимањето. Режисерот го фалеше Хопкинс за „ Оваа извонредна способност да направи да поверуваш дека кога го слушаш него дека е првпат кога ја рекол ( снимал ) таа снимка. Тоа е неверојатна дарба. “. Покрај тоа, Хопкинс е талентиран, имитатор кој успешно го менува неговиот роден Велшки акцент во акцентот на којшто зборува ликот што го глуми. Тој го имитираше гласот на неговиот ментор, Laurence Olivier, за дополнителните сцени во „ Спартак “ во неговата обнова во 1991. Неговото интервју во ТВ емисијата „ Parkinson “ во 1998 беше збогатено со негово имитирање на комедијантот Tommy Cooper.
Hannibal Lecter Хопкинс во „ Кога јагнињата ќе стивнат “ Најславната улога на Хопкинс е канибалскиот сериски убиец Ханибал Лектор во „ Кога јагнињата ќе стивнат“. ( за која што ја доби Академската награда за најдобар глумец во 1992 ) Foster како „ Clarice Starling “ која што исто така доби награда за најдобар глумец. Покрај оваа, филмот победи за најдобра слика, најдобар режисер најдобро прилагодена екранска глума. Тоа е најкраткиот пат да се добие оскар, бидејќи Хопкинс се појавува само околу 17 минути. Хопкин ја одигра улогата на Lecter уште двапати     ( „ Hannibal  “ во 2001 и „ Црвениот змеј “ во 2002 ).
Неговата оригинална изведба на овој лик во „ Кога јагнињата ќе стивнат “ беше опишана од Американскиот филмски институт како број еден филмски злобник. Во времето кога му беше понудена оваа улога, Ханибал се враќаше на Лондонската сцена, глумејќи во M. Butterlly. Тој се имаше вратено да живее во Британија после неколку години живеење во Холивуд, имајќи се но се откажа од својата кариера таму, велејќи „ Тој дел од мојот живот е завршен, тоа е завршена тема. Претпоставувам дека ќе се сместам овде и ќе работам почитуваната работа во BBC до остатокот на мојот живот. “.
Ликот првпат се појави во филмот „ Човек трагач ( Ловец ) “, којшто беше заснован врз филмот „ Црвениот змеј “. Lecter ( во филмот се нарекува Лектор ) го играше британскиот глумец Brian Cox. Од кога „ Црвениот змеј “ се сметаше за римејкер на „ Човекот ловец “, на Хопкинс му се пружи шансата да го игра овој исконски злобник во трите најпродававни дела на Thomas Harris. Авторот беше многу задоволен од глумењето на Хопкинс на неговиот лик. Како и да е, Хопкинс изјави дека во „ Црвениот змеј “ за последен пат ќе го глуми овој лик, и дека нема да има ниту раскажувачка улога во последното издание на филмот, „ Воскреснувањето на Ханибал “. Личен живот
Денес, Хопкинс живее во САД. Тој се преселил еднаш овде во 70-тите за да ја продолжи својат филмска кариера, но се врати во Британија во доцните 80-ти. Сепак, тој реши да се врати во Обидинетите Нации во 90-тите поради неговиот голем успех којшто го следеше во тие години. Тој стана Американски граѓанин на 12 април 2000 година и тоа го прослави со 3.000 милји низ земјата. Како човек со двојно државјанство, и покрај тоа што имаше заборавено на своја титула „ Витез “, подоцна одлучи да ја искористи титулата „ Сер “ во Обединетото Кралство. Хопкинс имаше изјавено дека ја прифатил оваа титула само за да ја направи среќна својата жена. Хопкинс е венчан 3 пати. Неговите први две жени беа Petronella Bark ( 1967 – 1979 ) и Jennifer Lyton ( 1973 – 2002 ). Сега е во брак со колумбијанката Stella Arrayave. Тој има ќерка од првиот брак Abigail Hopkins ( родена 1967 ), глумица и пејачка.
Тој учествуваше и поддржуваше многу хуманитарни акции и апели, бил претседател на „ National Trust’s Snowdonia “ – апелот, собирајќи и донирајќи пари за изградба на националниот парк на Snowdonia. За овие активности на Хопкинс беше објавена книгата „ Anthony Hopkins’ Snowdonia “. Тој исто така е и учител волонтер во школото за глума во Санта Моника, Калифорниа.
Хопкинс е поранешен алкохоличар, трезен од 1975. Хопкинс е познат е познат како шегобиец за време на местењето на сцената, кревајќи го расположението за време на снимањата лаејќи како куче. Други активности
Хопкинс е талентиран пијанист. Во 1986, го оствари солото „ Далечна Ѕвезда “. Беше на 75-то место на британските листи. Во 2007 обајави дека привремено ќе се повлече од филмското платно бидејќи планира да оди на турнеја низ светот.
Во 1996, Хопкинс го режисираше својот прв филм „ Август “, прилагодување на делото „ Чичко Вања “ од Чехов. Тој го режисираше „ Slipstream “ експериментална драма, чија премиера беше прикажана на „ Sun dence “ филмскиот фестивал во 2007. Хопкинс е обожавател на серијата на BBC „ Само будали и коњи “, и еднаш изјави дека би сакал да глуми во таа серија. Писателот John Sullivan го видел интервјуто имајќи го Хопкинс на ум го создал ликот на Danny Driskole, местен злобник. Меѓутоа, снимањето на новите серии се поклопи со снимањето на „ Кога јагнињата ќе стивнат “, па Хопкинс не можеше да ја одигра улогата. Оваа улога ја доби неговиот пријател Roy Marsden. Хопкинс има играно многу историски и измислени ликови: •	John Quincy Adams (Amistad, 1997) •	William Bligh (The Bounty, 1984) •	Charles Dickens (The Great Inimitable Mr Dickens, 1970) •	John Frost (A Bridge Too Far, 1977) •	Bruno Hauptmann (The Lindbergh Kidnapping Case, 1976), •	Abraham Van Helsing (Bram Stoker's Dracula, 1992) •	Adolf Hitler (The Bunker, 1981), •	C.S. Lewis (Shadowlands, 1993), •	David Lloyd George (Young Winston, 1972) •	Pierre Bezukhov (War and Peace, 1972.) •	Frederick Treves (The Elephant Man, 1980) •	Richard Nixon (Nixon, 1995) •	St. Paul (Peter and Paul, 1981) •	Othello (Othello, 1981) •	Pablo Picasso (Surviving Picasso, 1996) •	Quasimodo (The Hunchback of Notre Dame, 1982) •	Yitzak Rabin (Victory at Entebbe, 1976) •	Richard Lionheart (The Lion in Winter, 1968) •	Marcus Crassus (Jeff Wayne's Musical Version of Spartacus, 1992) •	Titus Andronicus (Titus, 1999) •	Zorro/Diego De La Vega (The Mask of Zorro, 1998) •	Burt Munro (The World's Fastest Indian, 2005)
Азат, Казахстан
Азат е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Шивлица (Велмеј)
Шивлица — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува црква од раниот среден век.
Одрински договор (1829)
Одрински договор — мировен договор склучен по крајот на Руско-турската војна (1828-1829) помеѓу Русија од страна на Алексеј Орлов и Отоманското Царство од Абдул Кадир Бег на 14 септември 1829 година.
Според договорот:
Шивлица (Велмеј)
На околу 100 м северозападно од селото, северно од наоѓалиштето Попов Дол, над горниот меѓуселски пат Велмеј-Горно Средоречие има пошумена ридеста падина на која се наоѓаат остатоци од урната црква. Се забележуваат купишта од градежен материјал, со правец на протегање север-југ (отстапување североисток-југозапад), а со вкупни димензии од 20 × 6 м. Апсидната ознака се наоѓа во источниот дел од јужната половина на урнатината. Ова најверојатно е во врска со населбата и гробиштата од Попов Дол и Калуѓерица.
Тролејбус
Тролејбус (од тролеј и бус; или само тролеј) — вид автобус, моторно превозно средство наменето за масовен превоз на патници во градовите. Самиот збор „тролеј“ е позајмен од англискиот, каде што зборот trolley значи „количка, кочија“. Контактниот дел на сегашната штанга на првите тролејбуси, за разлика од денешните, наликувала на кочија со неколку тркала. Во Македонија сè уште нема тролејбуси. Предноста на тролејбусот во споредба со автобусот е што се движи со електроенергија (има електромотор), така што нема штетни гасови како возилата што работат на нафта или бензин, а неговиот мотор е потивок од бензинските или дизел-моторите.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Шчи
Шчи (щи) – руска супа од расол. Настанала пред повеќе од илјада години, а рецептот се менувал во текот на историјата. Тоа било храна и на богатите и на сиромашните сè до денес. Тоа е едно од најпознатите руски јадења, а се јаде и во други земји на Источна Европа.
Основни состојки на шчито се: варен расол и кромид. Побогатата верзија на шчи содржи шест состојки: расол, месо со коски (некогаш и риба или печурки), морков и корен од магдонос, ароматични состојки (кромид, целер, копар, лук и црн пипер) и кисели состојки (павлака, јаболко). Постојат разни верзии во кои се додаваат или изоставаат поедини состојки.
Супата се сервира со павлака, каша од хелда и свеж леб. Постои и верзија со зелка и домат.
Претор
Претор — село во Општина Ресен, во областа Долна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на североисточното крајбрежје на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на ова село, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е топографско префексално име и објаснува дека коренот „тор“ има повеќе значења (трло, пат, речно корито и друго). Во овој случај ја истакнува веројатноста дека се јавува последното значење: пре - тор (село положено „преку река“) во однос на селото Сливница (Преторска Река).
Денешниве преторци и нивните предци, името на селото го поврзуваат со поимот „претоварување“ (претовар). Во врска со ова постои предание дека некогаш, кога се пренесувала стока по овие патишта, на ова место се вршело претоварување (претовар, претоар) на карваните и по тој поим подоцна селото го добило името Претор. Покрај ова, постојат и кажувања кои името на селото го доведуваат во врска со латинскиот поим „претор“, кој во Стариот Рим означувал, прво, висок чиновник кој управувал со работите на внатрешниот поредок и правото, а подоцна првенствено претставник на највисоката судска власт. Ова го поткрепуваат со постоењето на повеќе археолошки наоѓалишта од римскиот период.
Според историчарот Антолјак, можно е името Претор да настанало по изразите од Самоилово време, со кои била означена царската телесна гарда, која можеби на тоа место имала свој логор.
Географија и местоположба
Селото е сместено во југозападниот дел на Македонија, на североисточната страна од Големото Преспанско Езеро, во една од западните пазуви на планината Баба, односно на нејзиниот разгранок Гарван, од десната страна на патот Макази-Маркова Нога, оддалечено 38 километри југозападно од Битола, во близина на патот Битола - Ресен - Охрид. Сместено е на надморска височина од околу 880 метри.
Претор било преместувано во минатото. Како претходна местоположба се спомнува некое место покрај брегот, а можеби и во водите на езерото. Се пренесува дека тоа се случило негде во текот на век, кога населбата била уништена од војските на Али-паша Јанински, а можеби и од надојдените води на езерото.
Злеово
Злеово (познато и како Злево) — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
Претор
Географија и местоположба
Претор се граничи со следниве села: со селата Асамати и Курбиново на север, со Курбиново повторно на исток, со Сливница на југ и со водите на езерото на запад.
Злеово
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 960 жители, со што селото се вбројува во големи села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот југоисточен дел на територијата на Општина Радовиш, сместено на левата страна на реката Струмица, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Василево. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 310 метри. Од градот Радовиш е оддалечено 21 километар, додека од магистралата А4 помеѓу Радовиш и Струмица е оддалечено 2,5 километри.
Претор
Географија и местоположба
Низ атарот на селото и во неговата непосредна близина тече Преторска Река (кај месното население позната и под името Преторка), која никогаш не пресушувала, но со зафатот на нејзините води за потребите на водоводот и настапот на долготрајната суша, последниве дваесетина година целосно пресушува. Во минатото на нејзе работеле 7 воденици во кои жито мелеле повеќе села, дури и оние од Мала Преспа.
Претор е убаво уредено село од собран тип со околу четириесетина куќи, старите обновени (реновирани, приградени, доградени, надградени), а има и новоизградени. Околу куќите најчесто се простираат обработливи површини со овошни или зеленчукови насади и уредени дворни места, во кои се изградени стопански и други објекти (магацини, фурни, гаражи, тремови, штали, плевни и др.).
Злеово
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Радовишко-Струмичката котлина, во јужното подножје на планината Готен, источно од општинскиот центар Радовиш.
Претор
Историја
Претор е старо христијанско село во кое отсекогаш живееле православни Македонци. Под различен облик на името (Претол, Преторче и Претор) се спомнува во повеќе извори од различни периоди.
До 1912 година, Претор било под турска власт, а тој склоп и беговски чифлик. Претор тешко го поднесувал отоманското ропство поради што уште пред Илинденското востание биле преземени одредени вооружени акции. Подоцна, активно се вклучило во подготовките и текот на востанието. Четата на ова село земала учество во нападот на село Асамати (7 август 1903 година). За нејзин војвода се споменува Јонче Стасовски (од с. Љубојно). Загинале шест жители.
Во век, Претор било село во Битолската каза, нахија Преспа, на Отоманското Царство.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во еден период од војната (1916-1918), цивилното население било евакуирано во селата Рајца и Грнчари. Во текот на војната, преторци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни. Загинале седум жители.
Злеово
Историја
Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
Претор
Историја
По завршувањето на Првата светска војна, Претор повторно се нашло под српска власт. Во ова време, Претор било во состав на општината Подмочани.
1694 во уметноста
1694 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Претор
Историја
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. Во тоа време, во селото имало италијанска војска, која била сместена во неколку куќи и четири бункери. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година.
Со систем за наводнување селото се здобило во 1958 година, со електрична енергија во 1959, со водовод во 1960, со телевизиски прием во 1965, со асфалтен пат во 1981 и со телефонски приклучоци во 1988 година.
Злеово
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 17,4 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 938,5 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 682,1 хектар, а на пасиштата само 33,1 хектар.
Во основа, селото има полјоделско-шумарска функција. Во селото работат продавници и угостителски објекти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Злево живееле 400 жители, сите Турци.
Самар Јазбек
Биографија
Во 2010 година, Јазбек беше избрана за еден од 39-те најперспективни автори на возраст под 40 години, од Бејрут39, натпревар организиран од Фестивалот на сеното. Во 2011 година таа учествуваше во народниот бунт против режимот на Асад, а неколку месеци подоцна беше принудена на егзил. Во 2012 година, таа беше избрана за престижната награда за писател на храброст ПЕН/Пинтер, како признание за нејзината книга Жена во вкрстен оган: Дневници на сириската револуција. Таа, исто така, беше наградена со Шведската награда Тухолски и холандската награда Оксфам/ПЕН во истата година. Во 2016 година, книжевниот наратив на Јазбек „Премин“ беше награден со француската награда „Најдобра странска книга“.
Злеово
Население
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Злево живееле 433 Турци.
Самар Јазбек
Биографија
Јазбек, исто така, учествуваше во сирискиот културен караван, кој беше уметничко и културно движење предводено од сириски уметници што започна со проект наречен „Слобода за сирискиот народ“ и вклучуваше патување низ Европа.
Злеово
Население
Во 1961 година селото броело 656 жители, од кои 554 биле Македонци, а 101 жител Турчин, додека во 1994 година бројот се зголемил на 959 жители, од кои 955 биле Македонци и тројца жители Срби.
Самар Јазбек
Работа
Јазбек беше истакнат глас за поддршка на човековите права и поконкретно правата на жените во Сирија. Во 2012 година, таа ја основа Жените сега за развој, невладина организација со седиште во Франција, која имала за цел да ги зајакне сириските жени економски и социјално.
Злеово
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Злеово живееле 928 жители, од кои 924 Македонци, 3 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 683 жители, од кои 647 Македонци, 4 останати и 32 лица без податоци.
Претор
Стопанство
Преторци својата издршка секогаш ја обезбедувале преку поледелството, сточарството, занаетчиството, рибиловот и печалбарството. Во рамките на поледелството најмногу се одгледувало жито (’рж, пченица, јачмен, пченка и др.), потоа грозје и овошје. Преданијата говорат дека најстарите овошни градини во Преспа биле подигнати во Претор уште во 1848 година. Во определени периоди се произведувало и тутун. Во рамките на сточарството (кое значително е намалено) се одгледувале овци, кози, крави, волови, коњи и друго. Во склопот на занаетчиството имало ковачи, воденичари, ѕидари, казанџии, шивачи, дуќанџии и друго. Повремено се занимавале со риболов. Денес, основно поледелска гранка е овоштарството (јаболка).
Туризам
Претор е познато и како туристичко место. Во периодот од 1930 до 1936 година тука било првото летувалиште на Еврејската заедница во Македонија. Денес, постои детско летувалиште и зимски рекреативен центар со повеќе објекти и викенд-населба со околу 3000 легла. Туристичките објекти се изградени во периодот на шеесеттите и седумдесеттите години на век на југозападната страна на селото, покрај брегот на езерото.
Сепак, Претор со години наназад се соочува со сериозни проблеми, поради кои вообичаено е одбегнувано од македонските и странски туристи. Местото се соочува со проблеми со водоснабдувањето, а поранешните најпосетувани работнички одморалишта сега се напуштени. Целосно запустени се камповите на некогашната битолска кожарница, трикотажата „Пелистер“, „Транскоп“, некогашниот Завод за платен промет, „Макошпед“, „Македонија пат“, одморалиштето на Црвениот крст, како и уште низа други се под клуч и само ја нагрдуваат сликата во Претор.
Население
Во текот на своето постоење, Претор го бележело следниот демографски развој: во 1568/69 година селото имало 47 семејства (опширен пописен дефтер за казите Горица, Биглишта и Хрупишта); во 1863 година 15 христијански куќи (Ј. Хан); во 1889 година, 18 куќи и 154 жители (С. Верковиќ).
Селото е мало и во 1961 година броело 220 жители, до кои 218 биле Македонци, а двајца жители биле Срби. Во 1994 година, бројот се намалил на 153 жители, од кои 149 Македонци, тројца жители Срби и еден останат.
Според пописот од 2002 година, во селото Претор имало 142 жители, од кои 138 Македонци, 3 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 116 жители, од кои 110 Македонци, 5 Срби и 1 лице без податоци.
Родови
Претор е македонско село.
За селото Претор се пренесува предание дека настанало од два рода: Суџовци и Ќосевци, доселени од различни места со различни семејни слави. Подоцна, селото се ширело и со нови доселеници. Денешниве преторци се потомци на следниве семејства: Босилковци (доселени од Сливница во 1918 година), Бибевци (доселени од Сливница во 1890 година), Дојдановци (доселени од Сливница), Суџовци - Јоновци (староседелци), Наумовци (доселени од Сливница во 1918 година), Парговци (доселени од Орово во век), Несторовци (доселени од Туминец), Симовци - Јаневци (доселени од Туминец во  век), Ќулумовци и Штранговци (доселени од Туминец).
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Суџовци (3 к.) староседелци или со непознато потекло; Килимановци (5 к.), Бибевци (2 к.), Штерјовци (2 к.), Чешковци (1 к.), Наумовци (7 к.) и Босилковци (4 к.) сите се доселени од селото Сливница; Пилајковци (9 к.) доселени се од селото Туминец; Парговци (3 к.) доселени се од селото Орово во Егејска Македонија. Го знаат следното родословие: Никодин (жив на 52 г. во 1949 година) Наум-Петре, основачот на родот кој се доселил.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Подмочани, во која покрај селото Претор, се наоѓале и селата Асамати, Горна Бела Црква, Грнчари, Долна Бела Црква, Езерани, Козјак, Курбиново, Подмочани и Рајца. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Подмочани, во која влегувале селата Асамати, Грнчари, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1654 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски дом.
Злеово
Население
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Злеово:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Злеово во минатото било турско село, но денес е целосно населено со македонско население.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1928 година родови во селото:
Прво послание до Коринтјаните
Првото послание до Коринтјаните (1 Коринтјаните) — послание на апостол Павле од Новиот завет напишано во Ефес најверојатно во 57 година.
Доаѓањето во Коринт
Апостол Павле во Коринт престојувал околу 18 месеци, во периодот од 50 до 52 година, во времето на своето второ мисионерско патување проповедајќи го евангелието. Се смета дека во градот живееле околу 500.000 луѓе, од кои две третини биле робови. Во 146 п.н.е. градот бил разрушен а по сто години повторно обновен од страна на Цезар.
Злеово
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Прво послание до Коринтјаните
Доаѓањето во Коринт
Христијанската црква во градот била основана од страна на Павле. Ова најмногу се опишува во Делата на апостолите.
Претор
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 147 гласачи.
Злеово
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Доброшанци, во која покрај селото Злеово, се наоѓале и селата Висока Маала, Доброшане, Кушкулија, Нивичани, Нова Маала, Сушево и Чанаклија. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Злеово, во која влегувале селата Злеово и Кушкулија.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 698 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 692 гласачи.
Прво послание до Коринтјаните
Содржина
Во Првото послание до Коринтјаните 5:1-12 апостол Павле зборува за тоа дека заедницата отворено толерира еден свој член кој е крив за блуд со маќеа. Павле наредува тој човек да се исклучи од црквата додека не се покае, а потоа ја предупредува заедницата повикувајќи ја да не се расипе со таквиот лош пример или да им се врати на своите поранешни гревови. Тој упатува вакво предупредување: ”Или не знаете ли дека неправедниците нема да го наследат Божјето царство? Не измамувајте се! Ни блудниците, ни идолопоклониците, ни прељубниците, ни мекушците, ни изопачените мажи (содомци), ни крадците, ни лакомците, ни пијаниците, ни клеветниците, ни разбојниците, нема да го наследат Божјото царство. И некои од вас беа такви. Но се измивте, и се осветивте, и се оправдавте во името на нашиот Господ Исус Христос и во Духот на нашиот Бог” (1 Кор.6,9-11).
Во глава 6;10 Павле предупредува дека ”пијаниците нема да го наследат Божјото царство”. Спомнатиот случај на разврат во коринтската црковна заедница изгледа дека имал среќен крај. Бидејќи членови на заедницата се покајале поради својата толеранција, го послушале апостол Павле и виновникот го искличиле од своите редови.
Мајнерзен
Мајнерзен (Meinersen) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа помеѓу реките Окер и Алер, околу 12 километри западно од Гифхорн и 25 километри југоисточно од Целе.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Скала (античко археолошко наоѓалиште во Велмеј)
Скала — археолошко наоѓалиште во охридското село Велмеј, Општина Дебрца. Претставува топилница од доцноантичко време.
На една ниска тераса оддалечена околу 3 км источно од селото, во непосредната близина на изворот Суви Дол има големо количество згура од топена железна руда со хемиски состав: Fe 52,81.
Селимова џамија (Никозија)
Селимова џамија (грчки: Τέμενος Σελιμιγιέ; турски: Selimiye Camii), историски позната како катедрала на Света Софија или Ајасофија џамија (турски: Ayasofya Camii) — поранешна христијанска катедрала претворена во џамија, која се наоѓа во Северна Никозија. Историски била главната џамија на градот. Џамијата Селимије е сместена во најголемата и најстарата сочувана готска црква на Кипар (внатрешни димензии: 66 X 21 m) веројатно изградена на местото на претходна византиска црква.
Поранешна византиска црква
Името на катедралата потекнува од Аја Софија, што на грчки значи „Света мудрост“. Според Кеворк К. Кешишијан, посветувањето на катедралата на Светата Мудрост е остаток од византиската катедрала, која го заземала истото место. Меѓутоа, таквата катедрала отсуствува од византиските извори и не е поврзана со никакви ископани урнатини. И покрај тоа, постојат докази за постоење на таква катедрала; еден ракопис од 11 век го спомнува постоењето на епископска црква посветена на Светата Мудрост во градот.
Градежништвото и периодот на Франките
Не е сигурно кога започнала изградбата на катедралата, можеби таа постепено го заменила својот грчки претходник или можеби била изградена покрај неа. Датумот наведен за поставувањето на камен-темелникот е 1209 година, а латинскиот надбискуп од Никозија одговорен за тоа е именуван во различни извори како Тиери или Алберт. Постојат тврдења за докази кои укажуваат на претходен датум на почеток, па дури и витезите Темплари можеби направиле одредени напори за изградба на нова катедрала за време на нивното владеење во 1191-92 година. Во раните години на владеењето на архиепископот Еусторж де Монтајгу (владеел помеѓу 1217 и 1250 година), се смета дека изградбата се забрзала. До 1228 година, црквата била „во голема мера завршена“ под Еусторж. Иако во некои извори се смета дека пристигнувањето на Луј IX во 1248 година за Седмата крстоносна војна дало поттик за изградбата, нема докази за ова тврдење. До крајот на 13 век биле завршени страничните патеки и голем дел од средниот кораб.
Во текот на 13 и 14 век, катедралата била оштетена двапати од земјотреси, во 1267 и 1303 година. Земјотресот од 1267 година предизвикал значително доцнење во изградбата на наосот. Архиепископот Џовани дел Конте, го надгледувал завршувањето на наосот и нартексот до 1319 година и она на средниот коридор, потпорите на апсидата, фасадата и капелата/крстилницата од 1319 до 1326 година. Тој, исто така, го иницирал украсувањето на катедралата со фрески, скулптури, мермерни екрани и ѕидни слики. Во 1326 година, катедралата била конечно осветена и официјално отворена со голема прослава.
За време на владеењето на Лузињан, катедралата служела како црква за крунисување на кралевите на Кипар. По џеновското освојување на Фамагуста, таа станала и црква за крунисување на лузињанските кралеви од Ерусалим, и конечно, лузињанските кралеви на Ерменија. Во неа се одвиле и Судењата на витезите Темплари во 1310 година.
Иако катедралата била свечено отворена, зградата била сè уште некомплетна и во 1347 година папата Климент IV издал папска була за катедралата да биде завршена и реновирана бидејќи била погодена од земјотрес. Булата дала 100-дневен период на уживање за оние кои учествувале во завршувањето на катедралата, сепак, овој напор не ја постигнало својата цел. Во тоа време биле изградени тремот и северозападната кула, а трите порти на западниот ѕид биле украсени со структури. Кралевите, пророците, апостолите и епископите биле прикажани на релјефите во три лакови.