cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2341
Други поделби
Проучување на NGC 2341 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20259. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 138; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1353. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 641.
Космос-652
Космос-652 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 15 мај 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-652 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 341 км, а најмалото на 172.
Џорџ Стиглер
Џорџ Џозеф Стиглер (George Joseph Stigler; — ) — американски економист. Ја добил Нобеловата награда за економија во 1982 година и бил клучен предводник на Чикашката економска школа, заедно со Милтон Фридман.
Живот и кариера
Стиглер е роден во Сиетл, Вашингтон, како син на Елзи Елизабет (Хунглер) и Џозеф Стиглер. Има германско потекло. Дипломирал на Универзитетот Вашингтон во 1931 година, а потоа поминал една година на Универзитетот Нортвестерн каде ја добил магистерската титула во 1932 година. Додека бил на студии на Нортвестерн, Стиглер развил интерес за економијата и се одлучил за академска кариера.
Поради стипендијата која ја добил од Чикашкиот универзитет, Стиглер се запишал на универзитетот во 1933 година да учи економија и да го добие својот докторат во економија, кој го добил во 1938 година. Неговото искуство со предавање започнало во 1936 година на Државниот колеџ Ајова, каде предавал до 1938 година. Поголем дел од Втората светска војна на Универзитетот Колумбија, изведувајќи математичко и статистичко истражување за проектот Менхетен. Потоа поминал една година на Универзитетот Браун.
Стиглер е најпознат по развивањето на „Економската теорија на регулација“, исто така позната како регулаторен плен, која вели дека интересните групи и другите политички учесници ќе ги користат регулаторните и принудните сили на владата да ги обликуваат законите и регулациите на начин од кој имаат корист. Оваа теорија е компонента на општествениот избор на полето на економија. Исто така, спровел опсежно истражување за историјата на економските теории.
Најважниот придонес на Стиглер кон економијата бил прикажан во неговата статија насловена „Економија на информации“. Според Фридман, Стиглер „всушност создал нова област за учење за економистите“. Во оваа статија, Стиглер ја истакнал важноста на информацијата при пишување, „некој треба да им каже на академците дека информацијата е вреден ресурс: знаењето е моќ. Сепак претставува само гето во рамките на градот на економијата“.
Бил познат по неговиот остар хумор и напишал бројни сатирични есеи. Во неговата книга „Интелектуалното и пазарот“ на пример, предложил „Стиглеров закон на еластичноста на побарувачката и понудата“, во кој „сите криви на понудата се нееластични и сите криви на понудата се нееластични исто така“. Есејот наведува студии кои дошле до заклучок дека многу добра и услови се нееластични на долг рок и понудил наводен теоретски доказ; завршил со најавата дека во следниот есеј ќе прикаже дека ценовниот систем не постои. Друг есеј, „Вистината во предавањето“ ги опишува последиците на одлуките на судот со кои универзитетите се правно одговорни за последиците за грешките при предавање. Стиглеровата диета е наречена по него.
Стиглер напишал бројни статии за историјата на економијата, издавал во бројни водечки списанија и повторно објавнил 14 од неговите трудови во 1965 година. Критиката во American Economic Review велела „многу од овие есеи станале познати, кој ниеден ученик во ова поле не смее да не биде запознаен со нив“. Меѓутоа, економистот Дердр Меклоски подоцна го нарекол Стиглер како „еден од најлошите историчари на економската мисла во историјата на дисциплината“, кој „читал многу но немал внимание“.
Стиглер бил основач на Друштвото Мон Пелерен и претседател од 1976 до 1978 година.
Во 1987 година го добил Националниот научен медал.
Национален музеј на Етиопија
Национален музеј на Етиопија (НМЕ) — главен државен музеј на Етиопија, сместен во главниот град Адис Абеба, во близина на Универзитетот на Адис Абеба.
Преглед
Во музејот се чуваат национални уметнички богатства, како и повеќето од најскапоцените археолошки наоди, како што се фосилизираните остатоци од раните хоминиди, од кои најпознатиот е „Луси“, делумен скелет на примерок од афарски австралопитек (Australopithecus afarensis). Неодамна во подрумот на галерија е додаден приказ на Селам, пронајден во периодот помеѓу 2000 и 2004 година. Се проценува дека е стар 3,3 милиони години, и се смета дека овој афаренсис А примерок е најраното дете.
Во 1936 година, концептот на музеј првпат бил воведен во Етиопија кога била отворена изложбата на која биле прикажани церемонијални носии донирани од страна на кралското семејство и нивните блиски соработници. Сегашниот НМЕ настанал од основањето на Институтот за археологија, кој бил основан во 1958 година. Институтот бил основан со цел да ја промовира и олесни мисијата на археолошките истражувања во северниот дел на Етиопија од страна на француските археолози.
Музејот ги започнал своите активности со изложување на предмети од овие ископувачки мисии. Со основањето на Управата за Културно Наследство на Етиопија во 1976 година, се наметнала идејата да се отвори Национален Музеј, која била поддржана од страна на Владата. НМЕ започнал да работи во согласност со Националниот акт, кој предвидува заштита и зачувување на антиквитетите, и има законско право да управува со сите историски места и споменици низ целата територија на Етиопија.
Подоцна, Националниот Музеј ги променил своите активности и се организирал во три работни оддели, односно оддел за конзервација, оддел за документацијата и оддел за изложување и истражување. НМЕ во моментов има четири главни оддели за изложување. Подрумот е посветен на археолошкиот и палеоантрополошкиот оддел. Во овој оддел се изложени претходно споменатите хоминиди. Првиот кат содржи предмети од античките и средновековните периоди, како и церемонијална облека и сувенири од поранешните владетели, вклучувајќи го и царот Хајле Селасие. На вториот кат се прикажани уметнички дела по хронолошки редослед, од традиционални па сè до современи дела. Тука спаѓаат уметничките дела на Афеверк Текле и на други уметници од Етиопија. Конечно, третиот кат има етнографски екран. Тука, музејот се обидува да даде преглед на културното богатство и разновидноста на народите во Етиопија.
Нешто позајмено (филм)
Филмот „Нешто позајмено“ е американска романтична комедија од 2011 година којашто се заснова врз истоимената книга од Емили Гифин, во режија на Лук Гринфилд, а улогите ги играат Џенифер Гудвин, Кејт Хадсон, Колин Еглисфилд и Џон Красински - и е во дистрибуција на „Warner Bros“.
Содржина
Рејчел Вајт (Џенифер Гудвин) е една правничка којашто работи во една правна фирма во Њујорк. Откако се опила на нејзиниот 30-ти роденден, Рејчел со Декс (Колин Еглисфилд) фаќаат такси и тогаш сфаќа дека е затрескана во него уште од кога била на факултет. Но проблемот е што Декс е вереник на нејзината најдобра другарка Дарси (Кејт Хадсон). Утредента се будат заедно во кревет од телефонските повици на Дарси. Декс се искраднува и немаат време да зборуваат за она што се случило меѓу нив. На почетокот, Рејчел мисли дека сè се случило за една вечер, но откако Декс ќе и каже дека е вљубен во неа, всушност ќе започнат една искрена врска. На Дарси и на неколкумина други им кажуваат еден куп лаги. Рејчел постојано измислува лажни приказни за сексуални врски со Етан и Маркос за да ги прикрие сексуалните средби со Декс.
Етан (Џон Красински) е пријател со Дарси и Рејчел уште од детството. Тој е единствениот којшто знае што се случува помеѓу Рејчел и Декс и безволно ја чува оваа тајна. Во меѓувреме, мајка му на Декс (Џил Ајкенбери) пати од депресија веќе некое време и единственото нешто што ја прави здрава и среќна е венчавката на Декс и Дарси. На 4 јули, Декс заминува во Хамптонс за да остане во градот и да го помине викендот со Рејчел и тогаш налетуваат на неговите родители. Татко му се сомнева дека има нешто помеѓу нив и му вели на Декс да прекине што е можно побрзо и дека не треба да му биде приоритет тоа што го сака доколку тоа е спротивно на она што е правилно. Поради мислењето на неговите родители, Декс се однесува ладно кон Рејчел, ја остава и ѝ се враќа на Дерси.
Како што се наближува венчавката, Декс и Рејчел зборуваат сè помалку и помалку. Додека се на плажа, Етан за малку ќе ја откриеше нивната тајна бидејќи е разочаран од Рејче особено заради тоа што ги лаже оние кои ѝ се битни, но таа го удира со рекет за бадминтон по лицето. Тој се здобива со тешка повреда на носот. Етан е разочаран од Рејчел бидејќи таа не гледа дека тој е единствениот што се грижи за неа. Истата вечер во барот, Рејчел конечно му кажува на Декс дека сака да ја откаже венчавката за да можат да бидат заедно, но тој ѝ вели дека не може да го стори тоа.
Рејчел е пресреќна сè додека Дарси не дојде кај неа да ја моли да зборуваат. Декс се крие и Дарси влегува кај неа. Таа ѝ кажува дека го изневерувала Декс со неговиот другар Маркос. Освен тоа, таа е бремена од Маркос и тие се многу среќни. Рејчел ја благословува и кога Дарси си заминува, се враќа да ја праша Рејчел зошто палтото на Декс е кај неа. Тогаш Декс излегува и Дарси сфаќа дека Рејчел е другата жена. Таа збеснува и излегува од станот кажувајќи и на Рејчел дека ја мрази.
По два месеци, Рејчел и Дарси се среќаваат на улица. Тие не си зборуваат од случката. Дарси вели дека е среќна но не звучи баш убедливо. Рејчел не жали за тоа што спиела со Декс, но жал ѝ е за тоа што ја повредила Дарси. Тие се разделуваат, но се вртат и се погледнуваат, а Дарси се насмевнува и мавта. Рејчел оди до ќошето каде што Декс седи на оградата. Тие си одат заедно.
Филмот завршува со една двосмислена сцена додека ја даваат списокот на учесници. Дарси доаѓа да го изненади Етан во Лондон, а тој се обидува да ја игнорира и брзо си заминува. Екранот станува црн и се појавува текст дека приказната ќе продолжи, што може да значи дека ќе следи филм којшто ќе се заснова врз книгата „Нешто сино“, којашто е продолжение на книгата „Нешто позајмено“.
Црна магија
Црна магија е форма на магија што користи зли сили. Таа се користи со зли намери и најчесто предизвикува штета на било кој начин. Се смета за темната страна на магијата. Црната магија се користи за освета: да се убие, да се повреди, да се предизвика несреќа или уништување на некого.
Црна и бела магија
Спротивна на црната магија е белата магија. Разликата меѓу нив е дискутабилна. Теоријата главно го вели следново:
Грб на Општина Гевгелија
Грбот на Општина Гевгелија е официјалниот грб на оваа македонска општина.
Опис
Грбот има форма на шпански штит обшиен со златна лента, во чиј горен дел, т.н. глава на штитот, е името на општина Гевгелија. Средишниот дел на штитот е поделен по вертикала: левата страна е во сребрена, а десната страна во бела боја. Во долниот дел на штитот, т.н. подножје, е аплициран амблем на цвет во зелена боја, над него две паралелни брановити линии, амблем за река во сина боја, на средината е амблем на планината "Кожув" во сиво сина боја и во горниот дел се зраци од сонце во вид на круна со црвена боја.
Список на државни водачи во 836 година
Ова е список на државни водачи во 36 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Фати ме ако можеш
Фати ме ако можеш (англиски: Catch Me If You Can) е американски филм од 2002 година, во режија на Стивен Спилберг. Главните улоги ги толкуваат: Леонардо Ди Каприо, Том Хенкс, Кристофер Вокен, Ејми Адамс и Мартин Шин. Филмот е снимен според вистинска приказна.
Содржина
Френк Абегнејл (го игра Ди Каприо) е тинејџер чиј татко (го глуми Вокен) има проблеми со даночните органи, така што мора да се преселат од пространата куќа во мал стан. Истовремено, тој е сведок дека неговата мајка има врска со друг маж. Гледајќи ги финансиските проблеми на својот татко, Френк се впушта во серија измами, мислејќи дека така ќе собере доволно пари за да го спаси семејството кое се распаѓа пред неговите очи. Затоа, тој се преправа дека е пилот и започнува да фалсификува чекови, а кога полицијата му влегува во трагата, тој се преправа во лекар, а потоа и во адвокат. На денот на неговата свадба, во куќата на неговата невеста упаѓа полицијата, но Френк во последен миг успева да побегне. Сепак, најпосле, тој е уапсен на југот на Франција (во родното место на мајка му) и детективот (го глуми Хенкс) со авион го носи во САД. Додека слетува авионот, Френк успева да побегне и оди во куќата каде што живее неговата мајка, која има нов маж и девојче. Френк сфаќа дека нема надеж да го обедини неговото семејство и се предава. Откако е затворен, еден ден, тој му помага на детективот да фати еден фалсификатор на чекови и оттогаш, тој работи за полицијата.
Орален секс
Оралниот секс се состои од сите сексуални активности кои вклучуваат употреба на устата, заедно со јазикот, забите и грлото за стимулирање на гениталиите. Оралниот секс може да се користи како предигра пред сексуалното општење, или да дојде како климакс на сексуалниот чин, за време на сексуалното општење. Понекогаш се практикува и како самостоен сексуален чин.
Оралниот секс, може но не мора да вклучува лижење или голтање на сперма или вагинална течност. Лижењето на овие течности без директен физички контакт уста-гениталија (т.е. екстремна форма на фацијална сексуалност позната како букаке), не се смета за орален секс.
Оралниот секс во народниот говор се нарекува „пушење“ (кога се стимулира машкиот полов орган) и „лижење“ (кога се стимулира женскиот полов орган).
Кај овој вид на секс не постои можност за забременување. Сепак треба да се има предвид дека и кај овој вид на секс можно е пренесување на заразни болести (како на пример СИДА).
Термини
Фелацио (латински јазик fellare) означува орална симулација на пенисот. Машките гениталии, пред сè пенисот, се стимулираат со јазикот и усните или се залапуваат. Често главата на пенисот се стимулира со јазикот со кружни и вибрациони движења или се залапува во уста и се шмука.
Овој феномен е забележан и кај многу животински видови. Кај некои од нив, виши примати, има функција на прифаќање на доминантната улога на алфа мажјакот над останатите челнови на стадото (групата).
Кунилингус, е вид на сексуално дејство кај кое со помош на јазикот се стимулираат женските полови органи. Терминот доаѓа од два латински збора: “cunnus” и “lingere”. Партнерот може да биде и машко и женско. Кунилингусот има за цел подготовка на партнерката за класичен полов акт и/или предизвикување на огразам
Женските гениталии а пред сè вулвата и клиторисот, се бакнуваат и лижат со уснине и јазикот. Со оваа техника жената може да биде доведена до интензивен (или многукратен) оргазам, што се постигнува со директно дразнење на клиторисот.
Постојат најразлични практични техники за практикување на кунилингус, како и најразлични пози. Во повеќето случаи, стимулацијата се насочува на најчуствителните зони на половиот орган, т.е. на клиторисот и внатрешните срамни усни. Позата зависи од предиспозициите на партнерите.
Данок во крв
Данокот во крв или девширме во Османлиското Царство се состоел од собирање на најздравите деца, од христијанската раја, кои биле водени во Цариград, воведувани во исламот и подложувани на специјален режим на воспитување.
Прв пат во изворите се споменува во 1395 година, а за време на султанот Мурат II (1431-1451 година), бил озаконет. Освен неколку исклучоци, целото христијанско население во европскиот дел на Царството, а подоцна и во азискиот дел, било подложено на девширме. Старосната граница на собраните деца се движела меѓу 8 и 20 години, во зависност од потребите.
Најнадарените деца (ич оглани) биле избирани и тренирани во една од царските палати, со цел да станат лична придружба на султанот. Повеќето од другите деца (аџеми оглан) станувале припадници на јаничарскиот корпус. Тие уживале голем број привилегии, што им овозможувало да заземат високи позиции во државната хиерархија. За време на војна служеле како пешадија, заземајќи ја централната позиција во воената формација и штитејќи го султанот.
Се смета дека до средината на 18 век до кога постоела оваа институција, вкупно биле собрани и исламизирани околу 200 000 илјади христијански деца.
Тартарски бифтек
Тартар бифтек е суво говедско месо. Обично се служи со кромид, лубеничарка, бибер и Вустершир сос и други зачини, кои често се претставени на вечера. Тој често се служи со жолчка од јајце, и често со ’ржен леб.
Името тартар понекогаш е генерализирано за други суровини од месо или риба.
Една помалку заедничка верзија во Франција е тартар алер-ретоур, варијанта со претежно сурово месо кое е лесно зафатено од една страна.
Историја
Името е кратенка на оригиналот поим à la tartare или во буквален превод се служи со тартар сос.
Модерната верзија на тартар бифтек е со сурово јајце, првпат била послужена во француските ресторани во XX век. Тартар бифтек била варијација на тоа јадење, во 1921 година изданието на Ескофиер го дефинира како направено без жолчка од јајце, служено со татарски сос на страна.
Иако зборот „тартар“ веројатно се однесува на Татарите од Средна Азија, и има многу приказни кои го поврзуваат татарскиот бифтек со нив, тој не е поврзан со Татарската кујна.
Името "тартар" сега понекогаш се применува и на други меса или риби, како што е тартар туна, воведена во 1975 година од ресторанот Ле Дук во Париз.
Здравствени грижи
Здравствените грижи ја намалија популарноста на ова јадење во некои делови на светот поради опасноста од контаминација од бактерии и паразити.
Бактерии
Кога се следат основните хигиенски правила и се употребува свежо месо, ризикот од бактериска инфекција е мал. Дури и кога овие одредби се исполнети, сепак, не се препорачува за луѓе кои имаат ослабен имунолошки систем или страдаат од хронична болест, бидејќи овие лица се изложени на поголем ризик од инфекција од ешерихија коли или салмонела.
Паразити
Токсоплазма гонди е паразит што може да се најде во сурово или недоволно месо. Културните разлики во потрошувачката на сурово месо се сметаат за причина за регионални варијации во преваленцата на инфекција со токсоплазма (се движат од околу 55% во Франција до 10% во Обединетото Кралство). Поради ризикот од вродена токсоплазмоза кај фетусот, бремените жени се советуваат да не јадат сурово месо.
Европа
Белгиската верзија, filet américain (préparé), обично се прави со мајонез и зачинета со лубеничарки и свежи билки. Тоа порано било направено од коњско месо. Обично се служи со помфрит.
Во Чешка, тартарскиот бифтек (tatarský biftek) се наоѓа во повеќето ресторани. Месото е посно потстрижено говедско месо и има сурови жолчки од јајце во мешавина во средината. Месото може да се меша со билки и зачини, но вообичаено на гостите им се даваат зачини и додатоци за вкус. Татарскиот бифтек типично се служи со пржен леб (топинка) и суровини од лукчиња за триење на тост.
Видот на тартар бифтек исто така е присутен во Данска (smørrebrød), каде што се сервира на ('ржен леб) со избрани додатоци.
Во Шведска, татарскиот бифтек, råbiff, обично се служи со суровини од жолчки од јајца, суров кромид, ситно кисело цвекло и лубеничарки. Во Финска,  tartarpihvi  се служи со суровини од жолчки од јајце, суров кромид, кисели и солени краставици и лубеничарки. Варијациите на садот вклучуваат сос од паштета и лосос на риба, на пример, бидејќи јадењето станува прилично популарно во денешно време во нордиските земји, каде што хигиената на месото е многу висока. Руската верзија може да вклучува кисели и солени печурки.
Северна Америка
Во Висконсин, тој е доста популарен кај потомците на германските имигранти, користејќи го сирењето од суров нанос, 'ржениот лебот како во Германија, пипер, кромид и јајце. Популарно е познат како „канибален сендвич“ меѓу многу жители на Висконсин.
Јужна Америка
Чилеанската кујна содржи јадење подготвено од сурово говедско месо наречено крудос.
Африка
Етиопјаните долго време го јаделе ова јадење, кое го правеле од сурово, мелено говедско месо наречено китфо.
Сејшелите на Олимписките игри
Сејшели првпат учествувала на Олимписките игри во 1980 година, и имаат испратено натпреварувачи на сите Летни олимписки игри оттогаш, пропуштајќи ги само игрите во 1988 година во знак на поддршка на Северна Кореја. Тие никогаш не се натпреварувале на Зимските олимписки игри.
Националниот олимписки комитет на Сејшелите бил создаден во 1979 година и признат од страна на МОК истата година.
Космос-653
Космос-653 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 мај 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-653 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 284 км, а најмалото на 190.
Гама протеобактерии
Гама протеобактерии (Gammaproteobacteria) — класа на неколку медицински и научно значајни групи на бактерии, како што е групата Enterobacteriaceae (Escherichia coli), Vibrionaceae и Pseudomonadaceae. Голем број на значајни патогени исто така припаѓаат на оваа група, како на пример, Salmonella (ентеритис и тифусна треска), Yersinia (чума), Vibrio (колера), Pseudomonas aeruginosa (белодробни инфекции кај хоспитализирани пациенти или пациенти со цистична фиброза), додека еден сој на E. coli предизвикува труење со храна. Членовите на родот Chromatium се фотосинтетски и го оксидираат сулфурводородот (наместо водата) и даваат сулфур како екскрет. Некои гама протеобактерии го оксидираат метанот и многу од нив живеат во симбиоза со животните од геотермалните океански топли извори.
Систематика
Некои поважни фамилии од оваа група се:
Бадмингтонс (музичка група)
Бадмингтонс – македонска рок група, активна од 1984-1987 година и рејунион 2005-2007 година, од Борис Георгиев-Бут  (тапани) и Владимир Петровски-Картер (гитара). Првично групата била позната како Култ Група Бадмингтонс или скратено КГБ. По само неколку месеци името било скратено во Бадмингтонс.
Активности
Првиот посериозен настап на групата бил во 1984 година на изборниот натпревар „Поздрав од Скопје за Сараево“, во Домот на младите „25 Мај“, а по неколку месеци, во сопствена организација заминале за Сараево и настапиле во тамошниот Дом на млади. Групата се пријавила и на „Рок фест ’84“, со пет песни, денес исто така изгубени. Во февруари 1985 година групата влегла во студио и за рекордно време ги снимила Депресија, денес позната како Морам ли јас, и Доаѓа сабота. За да го искористат преостанатото време од 30-тина минути, групата набрзина се договорила да ја сними и денес легендарната песна Сите обични луѓе.
На 24 март 1985 имале уште еден концерт надвор од Македонија, во Ниш, во рамките на манифестацијата „Поздрав од Скопје за Ниш“, заедно со Падот на Византија, Меморија, Урбан и со Карамела.
На 12 и 13 мај 1985 година бендот снимил осум песни, со помош на Слободан Пашиќ-Пајо. Овие песни, заедно со трите студиски, Картер ги ставал на една касета што ја нарекол После мене што ти е гајле, која претставува првото македонско независно издание. На крајот од летото на групен настан, пред Олимпискиот базен во Скопје, го промовирале новиот тапанар Шпенд Ибрахими. Со Шпенд во поставата, во октомври, групата направила уште едно снимање, на пет песни – Хочеш ли живети заувек, Улица богова, Свечан дан, Твој свет и Сите обични луѓе – отпеани на српскохрватски јазик. И овие снимки Картер ги ставил на касета, именувана како Интимно тетовирање.
Групата се појавила на два фестивала во Босна и Херцеговина, во Сараево и во Тузла. Во април 1986, по една година од студискиот запис, Сите обични луѓе добиле и видео, промовирано во емисијата „Видео метроном“, а на крајот од тој месец групата одржала и самостоен концерт во „Домот 25 Мај“ во Скопје.
Повторно појавување
Осумнаесет години по разидувањето на групата, на првиот отворен фестивал „Аларм“ одржан во периодот 14-17 јули 2005 година во с. Љубаништа, Бадмингтонс го имале својот прв рејунион.
Во 2007 година, следувал уште еден рејунион, на кој му претходела употребата на антологиската Сите oбични луѓе и на уште две други теми во филмот „Превртено“ на Игор Иванов-Изи.
Во рамките на „Таксират 9“, на 3 декември 2007 во МКЦ, бил организиран големиот рејунион-концерт, по кој Бадмингтонс повторно престанале да работат.
Во 2009 година, независниот алтернативен режисер Јане Алтипармаков го реализирал концертниот документарец за бендот, кој ги прошетал релевантните балкански фестивали за музички документарци.
Босанска Краина
Историја
Кон крајот на V и почетокот на VI век на територијата на денешната североѕападна Босна и Херцеговина се наоѓала византиската покраина Далмација.
Фрида (филм)
„Фрида“ (англиски: Frida) — американски филм од 2002 година во режија на Џули Тејмор (Julie Taymor), а со Салма Хајек (Salma Hayek), и Алфред Молина (Alfred Molina) во главните улоги. Покрај нив, во другите улоги настапуваат: Џефри Раш (Geoffrey Rush), Миа Маесто (Mía Maestro) и Ешли Џад (Ashley Judd). Автори на сценариото се: Кленси Сигал (Clancy Sigal), Дајан Лејк (Diane Lake), Грегори Нава (Gregory Nava), Ана Томас (Anna Thomas), а неслужбено, еден од авторите на сценариото е Едвард Нортон (Edward Norton). Филмот е снимен според книгата на Хејден Херера (Hayden Herrera), „Фрида: Биографија на Фрида Кало“. Филмот претежно добил позитивни оцени од критиката, а бил номиниран за наградата „Оскар“ во шест категории при што победил во две — најдобра шминка и најдобра оригинална музика.
Содржина
Во филмот се прикажува животот и делото на мексиканската уметничка Фрида Кало, со посебен фокус на нејзината долга и компликувана врска со нејзиниот маж и ментор Диего Ривера. Тие двајца биле познати по својата голема љубов, но и по љубовта кон својот народ.
Нора Марџори Ансел
Нора Марџори Ансел (1906 – 1990) била британски вајар кој работел претежно со дрво, слонова коска и бронза.
Биографија
Ансел е родена во Вилтшир, земала вечерни часови на Колеџот за уметност и занает во Бирмингем и останала во тој град поголемиот дел од нејзината кариера, живеејќи во областа Едгбастон. Таа изработила статуетки и портрети, бисти во различни материјали, вклучувајќи бронза, дрво и слонова коска. Ансел изложувала во Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов и Кралската академија во Лондон во текот на 1945 година. Од 1950 до 1955 година била редовен излагач во Друштвото на жени уметници. Ансел била наградена со награда на Меѓународниот натпревар и изложба за скулптури од слонова коска што се одржала во Њујорк, во галеријата Карлебах во 1953 година.
Кајацо
Кајацо — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Томислав Стојановски (појаснување)
Томислав Стојаносвки може да се однесува на:
650
650 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 650 година од новата ера, 650. од првиот милениум, 50. од VII век и прва од 650-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6158 и 6159 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5400 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4410 и 4411 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1403.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 650 година се протега во 3286 и 3287, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3346 и 3347 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1193. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 29 и 30 исламска година.
Ерагон
Ерагон (Eragon) е првата книга од циклусот „Наследство“ напишан од Кристофер Паолини. Паолини започнал да ја пишува книгата на петнаесет годиншна воздраст. Откако го напишал првиот нацрт за една година, тој ја поминал втората година повторно пишувајќи ја приказната и оцртувајќи ја приказната и карактерите. Родителите на Паолини го виделе конечниот ракопис и одлучиле самите да го објават „Ерагон“. Паолини помиал година патувајќи низ Соединетите Американски Држави промовирајќи го романот. По некоја случајност, книгата била откриена од страна на Карл Хејсен, кој успеал да го наговори Алфред А. Кнопф повторно да го објави. Второто издание на книгата беше издадено на 26 август, 2003 година.
Книгата ја раскажува приказната за младо селско момче со име Ерагон, кое наоѓа мистериозен камен во планините. Змејот што тој подоцна го нарекува Сафира се испилува од каменот, што всушност бил јајце. Кога злобниот крал Галбаторикс открива за Ерагон и неговот земј, тој ги испраќа своите слуги по нив со напрои да ги заробат. Ерагон и Сафира се присилени да одлетаат од нивниот град и одлучуваат да ги бараат Варден, група на бунтовници кои сакаат да го видат паѓањето на Галбаторикс.
Критичарите на „Ерагон“ многу често ги посочуваат сличностите меѓу „Ерагон“ и други дела какви што се „Господарот на прстените“ и „Војна на ѕвездите“. Критиките исто така ја нарекоа книгата исклучително достигнување за толку млад автор каков што е Паолини. Ерагон беше трета најпродавана детска книга со тврда корица за 2003 година, и втора најпродавана детска книга со мека корица за 2005 година. Се пласираше на списокот на бестселери на „Њујорк Тајмс“ цели 121 недели. „Ерагон“ беше адаптиран во филм со истото име и беше премиерно прикажан на 15 декември, 2006 година. Фимлот беше во режија на Стефен Фангмајер, а сценарист беше Питер Бачмен. Во главна улога за ликот на Ерагон беше младиот глумец Ед Спилерс.
Список на државни водачи во 1163 година
Ова е список на државни водачи во 163 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Клиторис
Клиторис (грчки ') или дразница''' — женски полов орган. Клиторисот е најчувствителната ерогена зона на жената, и основен анатомски извор на женското сексуално задоволство. Познавањето за клиторисот е значително импактирано од културните сфаќања за органот. Студии укажуваат на тоа дека знаењето за неговото постоење и анатомија е слабо во споредба со она на другите сексуалните органи, и дека повеќе едукација за тоа би можело да помогне во ублажувањето на социјалните стигми поврзани со женското тело и женското сексуално задоволство; на пример тоа што женската мастурбацијата е табу тема. На конференцијата за Канадското Друштво на Жени во Филозофијата во 2002 година, д-р Ненси Туана тврдеше дека клиторисот е непотребен во репродукција; Таа вели дека тој е игнориран поради "стравот од задоволство. Тоа е задоволство одделено од репродукција. Тоа е стравот." Таа оцени дека овој страв предизвикува незнаење, кое става превез врз женската сексуалност. О'Конел тврди "тоа се сведува на соперништвото меѓу половите: Идејата дека едниот пол е сексуален а другиот репродуктивен. Вистината е дека и двата се сексуални и репродуктивни."
Центар за култура „Антон Панов“ – Струмица
Национална установа Центар за култура „Антон Панов“ – Струмица е основана на 6 април 2004 година со спојување на три претходно самостојни организации: Дом на културата, Уметничка галерија и Народен театар „Антон Панов“, согласно Законот за култура на Република Македонија.
НУЦК „Антон Панов“ – Струмица го организира, консолидира и води целокупниот културен живот во Струмица. Центарот е средиште на културните настани во Струмица (претстави, изложби, концерти, промоции на книги, литературни и музички средби, презентации итн.). Основната цел на Центарот за култура во Струмица е едукација на граѓаните, особено на младата популација, анимирање на нивната културна креативност, зачувувавање и негување на традиционалното културно наследство и творештво и создавање на културолошки чувствителна и образована публика.
Седиште на установата е Домот на културата во Струмица, кој се наоѓа на градскиот плоштад „Гоце Делчев“.
Хортон (филм)
Хортон (англиски: Horton Hears a Who) е анимиран, комедија – филм од 2008 год. Филмот е заснован според истоимената книга од 1954 година. Главните улоги т.е гласовите во филмот ги позајмуваат Џим Кери и Стив Карел. Филмот во првата недела во прикажувањето беше најгледан во американскиот boxoffice и имаше доста позитивни критики.
Центар за култура „Антон Панов“ – Струмица
Основањето на струмичкиот театар
На 1 мај 1949 година во Струмица е изведена драмата „Бегалка“ (од Васил Иљоски) во режија на Димитар Колчаков. Тој датум се празнува како ден на основање на театарот. Подготовките за неговото основање започнале на крајот на 1948 година, кога локалната самоуправа во Струмица донела одлука за формирање театар и дозвола за изградба на театарска зграда. Градски народен театар – Струмица е првиот професионален театар основан во Источна Македонија. Театарската зграда, денес позната како Стариот театар, е изградена на улицата „Боро Џони“ во централното градско подрачје, во близина на киното „Балкан“. По првата изведба на „Бегалка“, на 25 мај струмичкиот театар ја изведува и „Сомнително лице“ (од Бранислав Нушиќ), повторно во режија на Колчаков. На 5 ноември, во режија на Коле Чашуле, во Струмица премиерно е изведена и претставата „Печалбари“ (од Антон Панов), која пак е најпосетуваната претстава во историјата на струмичкиот театар.
Хортон (филм)
Синопсис
Еден ден, слонот Хортон слуша повик за помош кој доаѓа од цветен прав. И, иако не може никој да види на тоа цвеќе, тој одлучува да им помогни. Се дознава дека цветниот прав е дом на народот Ху, кои живеат во својот град Хувил. Хортон се одлучува за помош да ги штити малите жители и нивниот дом, но тоа му носи само проблеми со неговите соседи кои одбиваат да поверуваат дека нешто би можело да живее во тој цветен прав. Но, Хортон не одбива да му помогне бидејќи секој човек е сепак човек, без разлика колку би бил мал.
Центар за култура „Антон Панов“ – Струмица
Првите децении на струмичкиот театар
Во првата деценија по основањето на театарот, во 1950-тите години се изведувале седум до десет премиери годишно. Ова било време на голем театарски ентузијазам. Репертоарот на струмичкиот театар во тој период бил ориентиран кон битовиот драмски модел, кон неговата сценичност, која во најголема можна мера има непосреден и близок контакт со публиката. На репертоарот на струмичкиот театар имало и комедии, како што се популарните комедии на Бранислав Нушиќ. Во тоа време немало образовани режисери во струмичкиот театар, освен Димитар Колчаков, кој најчесто режирал и кој бил на кратка специјализација од областа на режијата во поголеми театри во тогашната држава. Во 1954 година Колчаков ја добил тогашната Републичка награда за најзаслужни режисери во Македонија. Кон крајот на 1950-тите години, во Стариот театар се изведувале и авангардни претстави од автори како Арман Салакру и Џон Пристли, во режија на Ацо Алексов, кој пак се школувал во Белград. Во тој период значително се подобрило нивото на професионализам на струмичкиот театар. Во 1957 година средношколецот Ристо Шишков дебитирал на струмичката театарска сцена во претставата „Ноќи на гневот“ (од Арман Салакру) во режија на Ацо Алексов.
Напуштање на Стариот театар, години без дом и преселување во Домот на културата
Во 1977 година е издадена забрана за јавна употреба на театарската зграда во Струмица поради дотраеност. Бараки спроти поранешната автобуска станица во Струмица станале привремено седиште на струмичкиот театар; таму се одржувале дел од пробите. Вработените во струмичкиот театар се обиделе да не ги прекинат врските со старата театарска зграда така што, и покрај забраната, понекогаш таму ги изведувале пробите за претставите. Сепак, по напуштањето на Стариот театар, повеќето проби и премиерните изведби на струмичкиот театар се одржувале во Домот на ЈНА во Струмица. Желбата да се одржи Стариот театар не згаснува. Во јуни 1981 година, во напуштената театарска зграда премиерно била изведена претставата „На крајот на патот“.
Како дел од урбаното проширување на Струмица во 1970-тите години, во центарот на градот започнал да се гради и дом на културата. Домот на културата „Благој Јанков Мучето“ – Струмица бил свечено пуштен во употреба на 1 мај 1986 година.
По девет години без дом, Народниот театар „Антон Панов“ конечно бил преселен во новоотворениот Дом на културата во Струмица. Во 1980-тите години се зајакнал и глумечкиот тим на струмичкиот театар. Во 1986 година, во Стариот театар, Телевизија Скопје ја снима претставата „Власт“, со која доајените Стојан Гогов и Александар Думов го одбележале нивното пензионирање. Есента 1986 година во режија на Бранко Ставрев е прикажана претставата „Големиот смок“ (од Митко Маџунков), претстава која има голем успех и заедно со уште неколку претстави ја враќа струмичката публика во театарот.
НУЦК „Антон Панов“ – Струмица
Почнувајќи од 6 април 2004 година, со измените на одредбите на новиот Закон за култура на Република Македонија, трите претходно самостојни организации во Струмица: Дом на културата, Уметничка галерија и Национален театар „Антон Панов“ биле интегрирани во заедничка организација под името Национална установа Центар за култура „Антон Панов“ – Струмица.
Часовите (филм)
Часовите (англиски: The Hours) — американски филм, во режија на Стивен Далдри. Главните улоги ги толкуваат: Никол Кидман, Џулиен Мур и Мерил Стрип. Филмот е снимен според животот и делата на Вирџинија Вулф.
Содржина
Во филмот се прикажуваат три паралелни приказни за животот на една жена во различни временски периоди.
Космос-654
Космос-654 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 мај 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 250.
Нодар Кумариташвили
Нодар Кумариташвили (грузиски: ნოდარ ქუმარიტაშვილი; роден на 25 ноември 1988 во Боржоми - починал на 12 февруари 2010 во Вислер) бил грузиски санкач. Својата кариера ја започнал во 2008 година. Тој починал во несреќа, која ја имал на тренинг, неколку часа пред церемонијата на свеченото отворање Зимските олимпсики игри во Ванкувер. Тој е четвртата жртва за време на подготовките за настап на Зимските олимписки игри.
Несреќа и смрт
Кумариташвили се квалификувал за настап на поединечниот натпревар во санкање на Зимските олимписки игри 2010. На 12 февруари, тој се повреди на тренингот одржан на патеката за боб и санкање во Вислер, излетувајќи од патеката и удирајќи со главата во челичен столб. За време на несреќата, тој се движел со брзина од 144,3 км/ч.
Манастир „Св. Теодора“ - Солун
Света Теодора (Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας) — машки манастир во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Сместен е во самиот центар на градот, на улица „Ермис“ бр. 34.
Историја
Първите податоци за манастирот ги наоѓаме во житието на Света Теодора Солунска. Кога во 837 г. Теодора пребегала овде за да се замонаши, манастирот бил посветен на Свети Стефан. Според житието, во манастирот имало параклис „Пресв. Богородица“ во кој подоцна е погребата светицата, има гробишта, трапезарија, кујна, конаци, мелница и кладенец. Веројатно бил сличен на црквата „Св. Софија“, но со помали димензии.
По пренесувањето на моштите на Света Теодора на ова место во август 893 г., манастирот е преименуван во нејзина чест. Една од монахињите во него била сестрата на солунския архиепископ од XIV век митрополитот Нил Кавасила и мајка на познатиот познатиот митрополит и богослов Никола Кавасила. Со потпаѓањето на Солун под османлиска власт во 1430 г. моштите на светицата се осквернавени, но манастирот не е претворен во џамија, останувајќи еден од трите активни солунски манастири со своите 200 монахињи. На турски се нарекувал Кизлар-манастир (Kizlar Manastir), т.е. Женски манастир. Од нејасни причини во XVIII век престанал да биде манастир и станал парохиска црква. Цркватата настрадала од пожарот во 1890 г. и уште еднаш во големиот пожар од 1917 година, кога е наполно разурната. Единствено преживеала камбанаријата, изградена на крајот од XIX век. За чудо во пожарот преживеале и моштите на светицата, кои до неговата обнова биле префрлени во „Св. Софија“.
Новата црква почнала да се гради во 1935 г. во близина на старата. Отворена е на 9 мај 1954 г. од митрополитот Пантелејмон Солунски, а моштите на Света Теодора Солунска се пренесени во новиот храм. Во 1957 г. митрополитот Пантелејмон го отворил западното крило на манастирот, во кое има духовно училиште. Од 1974 г. работи како машки манастир, а во 1989 г. во него е основан Центар за хагиографски истражувања на Солунската митрополија. Со сопствени средства манастирот го финансира училиштето-интернат „Свети Антониј“ и издава книги.
Метоси
Ова се храмовите во владение на манастирот „Св. Теодора“ како негови метоси:
Геомантија
Во Африка постои традиција за геомантија со фрлање на кал во воздух и толкување на сликата што се оформила откако калта паднала на тлото. „Ифа“, една од најстарите форми на геомантија, потекнува од западна Африка. Во Кина, гатачот паѓа во состојба на транс и црта знаци на земјата кои ги толкува неговиот помошник.
Геомантијата е дел од задолжителната литература на херметичкиот ред Златна зора кон крајот на XIX век, а и денес се практикува во некои модерни окултни правци.
Христијанските мисионери во Кина, Фенг шуи го превеле како „геомантија“, но ова е сосема погрешно.
Темишвар
Темишвар — град во Романија. Тој е најголем град во Банат.
Население
Според пописот од 2011 година во Темишвар живееле 319,279 жители.
Карим Абдул-Џабар
Карим Абдул-Џабар (анг. Kareem Abdul-Jabbar), вистинското име Фердинанд Луис Алклиндор, Џуниор, (Ferdinand Lewis Alcindor, Jr; Њујорк, 16. април 1947), е американски спортист и пензиониран професионален кошаркар, кој се смета за еден од најдобрите НБА играчи цело време. За 20 години во НБА 1969 - 1989 година, тој постигна 38387 бода - најмногу во историјата на НБА - освојувајќи шест пати од титулата најдобар играч на лигата. Тој бил познат по ударот наречен хороскоп или небесна кука. Тој беше избран трипати за Универзитетски играч на годината, шест пати избрани за MVP (најкорисен играч) и шест пати избрани за MVP финалната серија. Фердинанд, во 1971 година, го промени своето име во Карим Абдул-Џабар неколку години по преминот кон Ислам. Салата на славните на ФИБА беше примена на 15 мај 1995 година.
Детство и младост
Алсиндор пораснал во близина на Менхетен, Њујорк.Мајка Кора Лилијан била продавачка, а таткото Фердинанд Луис Алсиндор, полицаец и џез-музичар. Тој беше единственото дете на неговите родители. Во средно училиште кариера постигна вкупно 2067 бода.
Калви Ризорта
Калви Ризорта — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.