cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Казино Есторил
Историја
За време на Втората светска војна, се сметаше дека е место за собирање на шпиони, прогонети кралеви и воени авантуристи; стана инспирација за романот  Бонд 007, Казино Ројал  на Ијан Флеминг.
Казиното премина во рацете на Хозе Теодоро дос Сантос во 1958 година. Во текот на 60-тите години на минатиот век, примитивната зграда беше проширена, под раководство на Филипе Нобре де Фигуеаредо и Хозе Сегурадо, придружувана од градежниот инженер Мануел Агостињо Дуарте Гаспар, а беше украсена од Дачијано да Коста и Хозе Еспињо.
По смртта на Хозе Теодоро дос Сантос во 1987 година, концесијата ја предводеше конзорциум од членови на семејството, во кој беа вдовицата (Марселина Теодоро дос Сантос), неговиот син (Хорхе Теодоро дос Сантос) и неговата ќерка (Д. Марија Емилија Теодоро) дос Сантос Телес). Со претседателството на административниот совет раководеше зетот на Сантос, д-р Мануел Хоаким Телес, ко-придружник на администрацијата на Групо Есторил-Сол. Администрацијата на Есторил-Сол ги опфаќаше и неговите деца (д-р Хозе Телес и д-р Хорхе Телес), Анрике Роза Сантос, неговата мајка (Д. Хенрикета Сантос) и неговата сестра (Д. Ана Марија Сантос). По 1987 година, мнозинскиот интерес го доби Стенли Хо и започна да го администрира Марио Асис Фереира.
Архитектура
Модернистичката архитектура се наоѓа во крајбрежната област Есторил, во општината Каскаис, сместена 18 км (11 милји) од југозападот на Лисабон.
Фернандо Гавирија
Фернандо Гавирија Рендон (Fernando Gaviria Rendon; р. ) — колумбиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кое добро познат како спринтер, а вози за UCI World Tour екипата.
Тој е познат како спринтер. Возејќи за колумбиската екипа, Гавирија го привлекол меѓународното внимание на Тур де Сан Луис 2015, каде го поразил поранешниот светски првак Марк Кевендиш во две спринтерски завршници. Негови први победи на некоја голема трка се случиле на Џиро д’Италија 2017. Тој е брат на велодромскиот велосипедист Хулијана Гавирија.
Рана кариера
Пред друмската кариера, Гавирија ги освоил трките во омниум и медисон на Светското велодромско јуниорско првенство 2012. Во 2014 година ја освоил друмската трка на Панамериканското првенство под 23 години. Исто така, настапил на Тур де л’Авенир 2014. Иако не освоил етапа, победил во масовниот спринт зад бегството на првата етапа и ја завршил трката втор во бодовниот пласман. Подоцна, истата година, победил на трка омниум во Лондон, како дел од Светскиот велодромски куп.
Прв поголем успех во друмскиот велосипедизам за Гавирија бил двете победи на Тур де Сан Луис 2015, една од поголемите трки на почетокот на сезоната. Освоил изненадувачка победа на првата етапа на трката, поведувајќи го својот спринт рано и поразувајќи го светскиот првак Марк Кевендиш од екипата. Кевендиш по трката изјавил дека не слушнал за Гавирија пред трката. Потоа, Гавирија ја освоил и третата етапа на трката, повторно победувајќи го Кевендиш. На крајот, Кевендиш ја освоил завршната етапа, додека Гавирија завршил втор.
По овие победи, имало извештаи дека неколку екипи го побарале Гавирија, вклучувајќи го, иако изјавил дека во сезоната 2015 ќе вози за колумбиската национална екипа. ПОдоцна, извештаите навеле дека негова екипа за 2016 година најверојатно ќе биде истата екипа како на Кевендиш,. Исто така, било откриено дека Гавирија бил препорачен во 2014 година на Патрик Лефевр, менаџерот на, но екипата одбила да потпише со него. По успехот на Гавирија на Тур де Сан Луис, Лефевр ова го нарекол „грешка“. Во февруари 2015 година, Лефевр објавил дека Гавирија ќе помине тестови со по Светското велодромско првенство, понатамошен чекор за договор во 2016. Лефевр исто така изјавил дека договорот не го спречува Гавирија да настапи на Летните олимписки игри 2016. По овие тестови, Гавирија потпишал договор за 2016 со, заедно со сонародникот Родриго Контрерас. Плановите на Гавирија да вози на Олимписките игри 2016 биле потврдени од Лефевр; исто така навел дека Гавирија можел да вози како стажант за екипата во текот на 2015 година.
Во февруари 2015 година, Гавирија настапил за Колумбија на Светското велодромско првенство во омниум. Иако не освоил ниедна од шесте трки, сепак бил постојан. Во завршната бодовна трка, успеал да избие напред во првиот круг; подоцна успеал да го држи најблискиот соперник, Елија Вивијани, и да ја обезбеди крајната победа за освојување на виножито-маичката.
Етикс-Квик Степ (2015-2018)
Гавирија го имал своето деби за Етикс-КвикСтеп како стажант во август 2015 година на РајдЛондон-Класик Сари 2015. Завршил осми, највисок пласман во екипата. Негова следна трка за екипата била Трката околу Чешка, каде Етикс-Квик Степ ја освоиле првата етапа, екипен хронометар. Следниот ден, Гавирија ја освоил својата прва поединечна етапна победа за екипата, победувајќи во помал масовен спринт. По оваа трка, следела Трката околу Британија, каде Гавирија успеал да освои една етапна победа пред неколку спринтери како Андре Грајпел и Елија Вивијани.
Во 2017 година, бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017 и ја освоил третата етапа од Тортоли до Каљари во спринтерска завршница, освојувајќи ја розовата маичка. Подоцна ги освоил етапите 5, 12 и 13 во масовен спринт, што го направило прв Колумбиец со четири етапи на едно издание на Џиро д’Италија. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2018. Гавирија ја освоил првата етапа на Тур де Франс, започнувајќи го вториот ден во жолта маичка. Гавирија и другите спринтери како Андре Грајпел и Дилан Груневеген не успеале да ја завршат етапата 11, која била трета алпска етапа, во рамки на временската граница и биле елиминирани. Гавирија ја скршил клучната коска на Трката околу Турција и морал да ја напушти трката, завршувајќи ја сезоната 2018. Кратко потоа било објавено дека Гавирија ќе се приклучи на екипата на тригодишен договор од сезоната 2019. Во август 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Сенегал (река)
Реката Сенегал во Западна Африка тече низ државите Гвинеја, Мали, Сенегал и Мавританија. Долга е околу 1 700км, со површина на сливот од околу 440 000 км2.
Таа е претежно рамничарска река. На утоката од Атлантскиот Океан прави голема делта. Поради летниот сушен и зимскиот влажен период има големо колебање на водостојот: од 5m³/сек во мај и од 2 000 до 5 000m³/сек во август и септември. Во влажниот период реката Сенегал е пловна во должина од околу 700км.
Кралски златар (Обединето Кралство)
Кралскиот златар е член на Кралското домаќинство именуван од британската монархија. Тој или таа се одговорни за одржување и кога ќе ја напуштат Лондонската кула, за сигурноста на регалиите и плочата кои го сочинуваат Кралскиот накит на Велика Британија.
Никола Калапчиев
Никола Калапчиев (роден на  година во село Грамада,  - починал на  година во ) — македонски македонски револуционер и комунист.
Кралски златар (Обединето Кралство)
Историја
Објавата е создадена во 1843 година од кралицата Викторија, која издаде кралска потерница на Гарард и Ко., и титулата кралски златар му била дадена на вработен во компанијата. Дотогаш, Рундел и Бриџ, кои се рекламираа себеси како Кралски златари, беа одговорни за одржување и подготвување на накитот за употреба при државни прилики. Ако титулата постоеше пред 1843 година, таа ќе се однесуваше на Вилијам Јонес од Џеферис и Јонес (1782–96), Филип Гилберт од Џеферис, Џонес и Гилберт (1797–1820) и Рандел и Бриџ (1821–43). Пред 1782 година, работата за поправка и изработка на Кралскиот накит им беше доделена на разни златари на ад-хок основа.
Никола Калапчиев
Животопис
Никола Калапчиев во 1932 година, на 18 годишна возраст започнал со својата револуционерна дејност, како член на Работничкиот Младешки Сојуз (РМС). Подоцна соработувал и со Никола Вапцаров, и со членовите на Македонскиот литературен кружок во Софија. Поради револуционерната активност во 1938 бил уапсен од бугарската полиција и осуден на 7 години затвор. Бил ослободен во 1940 година.
Кралски златар (Обединето Кралство)
Историја
Освен монархот, само Кралскиот златар е овластен да ракува со кралскиот накит; другите можат да го сторат тоа со негова или нејзина дозвола. Носителот на канцеларијата е на повик дење и ноќе, во текот на целата година им е на располагање на златарите. Вилијам Самерс, шестиот носител (1962–91), поетски рече за својата работа: „Каде оди круната, таму одам и јас“.
Никола Калапчиев
Животопис
По пуштањето од затвор, повторно им се приклучил на своите другари. Откако Македонците од Пиринска Македонија во јуни 1941 решиле сами со оружје да се борат против бугарскиот фашизам, без да чекаат одлука од БКП, Никола Калапчиев добил задача да ги организира за борба Македонците од околината на градовите Свети Врач и Петрич.
Кралски златар (Обединето Кралство)
Историја
За да го прослават Гарард & Ко е 150-та годишнина како носител на налогот, банкет на кој присуствуваше Ана, принцезата Ројал, се одржа во Голдсмитс Хол, во Лондон, 1993 година. Во 2007 година, Бакингемската палата објави дека услугите на Гарард & Ко веќе не се потребни, а како причина се наведува дека било време за промена. Компанијата беше купена од приватна инвестициска фирма во 2006 година. Хари Колинс од семејниот бизнис Г. Колинс & Синови, кој е исто така личен златар на кралицата Елизабета Втора, беше назначен да биде новиот кралски златар. Во 2012 година, Колинс се повлече од улогата и Мартин Свифт од Мапин & Веб стана деветтиот кралски златар. Во 2017 година тој беше заменет со Марк Еплби, раководител на работилницата за накит во Мапин и Веб.
Никола Калапчиев
Животопис
Пиринските партизани први на Балканот ја започнале борбата против фашизмот. Во јули 1941 година Калапчиев заминал во илегала и бил еден од основачите на Горноџумајската партизанска чета. Во октомври 1941, кај планинското село Цервиште бугарските сили го уапсиле Калапчиев откако претходно го раниле. Со ампутирана рака тој успеал да побегне.
Во март и април 1942 година, Бугарија двапати го осудила Калапчиев на смрт. На 6 мај 1942 бугарската полиција организирала полициска блокада на Горна Џумаја по добиени информации за движење на партизани во градот. Калапчиев во тој момент бил дојден во домот на својот татко. Полицијата ја опколила куќата на Калапчиев и започнала престрелка, во која тој се самоубил.
Кралски златар (Обединето Кралство)
Наводи
<references group="" responsive="0">
Никола Калапчиев
Животопис
Пролетта 1943 година, новоформираниот Горноџумајски партизански одред бил наречен според Никола Калапчиев.
Косинец
Косинец (Ιεροπηγή, Јеропиги, до 1927 г.: Κοστενέτσι или Κωστενέτσι, Костенеци ) — село во Костурскиот округ, Егејска Македонија. Косинец се наоѓа на 860 метри надморска височина. На исток и североисток се граничи со селата Д’мбени, Габреш, Смрдеш и Брезница, на запад и југозапад со селото Лабаница и албанската граница, на југ и југоисток со селата Крчишта, Света Недела и Четирок.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 25 км северно од градот Костур и 3 км од грчко-албанската граница. Се наоѓа на подножјето на планината Орлово.
Коснец се наоѓа на самиот пропланок на планината Малимади од јужната страна. Сместено е помеѓу пет ридови и тоа: Чуката на север, Свети Атанас од исток, Габро од југ, Рудишта на југ и Клишчевишта од запад. Низ селото поминува патот Солун-Костур-Албанија. Друг пат кој поминува низ селото е познатиот пат Вија Егнација.
Косинец е поделено на три маала и тоа: Тумба маала, Средна маала и Преку црква, но сепак заедно претставуваат една целина.
Спатово (Пиринско)
Спатово — село во Општина Свети Врач.
Хајдекамп
Хајдекамп (Heidekamp) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Круме Калајџиевски
Круме Калајџиевски (роден на  година во ) — македонски професор по хемија.
Животопис
Круме Калајџиевски е роден во Скопје на 28 јануари 1934 година. Средното образование го завршил во Гимна­зијата „Цветан Димов” во Скопје и во учебната 1952/53 г. се запишал на студии на Филозофскиот факултет во Скоп­је, на групата за хемија. Дипломирал на истиот факултет во 1957 г. Во учебната 1973/74 г. се запишал на постдипломски студии при Природно-математичкиот факултет во Скоп­је, на насоката за неорганска и аналитичка хемија. Маги­с­три­рал во 1978 година на Хемискиот факултет во Скопје, под менторство на проф. д-р Димче Тошев, со одбрана на тезата „Застапеноста на флуорот и јодот во економски по­важ­ни­те видови риби на трите природни езера во СР Маке­до­ни­ја”. Во 1983 г. док­то­ри­рал (под мен­тор­ство на проф. д р Тибор Пастор, од ПМФ  Белград), бранејќи го тру­дот „При­­гот­ву­ва­ње и испитување на особините на хетерогени јон-се­лективни елек­тро­ди и нивна примена при опреде­лување на органски фармацевтски ак­тив­ни супстан­ци”. Во последната година од студиите (1956/57) бил примен како при­правник на групата за хемија при Филозофскиот факултет во Скопје.
Во 1957 г. бил избран за асистент и во ова звање бил преизбиран неколку пати, сè до 1984 г. кога (по докторирањето) е избран за доцент на Хемискиот факултет во Скопје. На Природно-математичкиот факултет во Скоп­је бил избран за вон­ре­ден (во 1989) и за редовен професор (во 1994 г.). Во пен­зи­ја заминал во октомври 1998 година.
Хималија (месечина)
Хималија (Ἱμαλία) или Јупитер VI — најголема неправилна месечина на Јупитер и шеста негова месечина по големина, а по маса помала само од четирите Галилееви месечини. Откриена е од американскиот астроном Чарлс Дилон Перин во Ликовата опсерваторија на 3 декември 1904 г. и наречан по нимфата Хималија, која му родила три сина на Зевс (Јупитер). Ова е меѓу најголемите планетарни месечини во Сончевиот Систем чиј изглед не е познат во подробност.
Круме Калајџиевски
Животопис
Калајџиевски изведувал настава по предметите аналитичка хемија и инстру­мен­тална хемија (за студентите од биохемиско-физиолошката насока на Ин­сти­тутот за био­ло­гија) и по аналитичка хемија (за студентите од Фарма­цевтскиот факултет). На постдипломските студии на Институтот за хемија бил задолжен да изведува настава по пред­ме­тот сов­ре­мени елек­тро­аналитички методи. Во науч­но­ис­тра­жувачката работа ги употребува елек­тро­ана­литич­ките методи. Специ­јалност му е изработка и анализи со јоноселективни електроди. Научниот опус на проф. Ка­лај­џиевски опфаќа 21 печатен труд (2 труда во меѓународни списанија, 4 во национални спи­санија надвор од РМ, 14 трудови во списанија издавани во РМ и еден труд печатен во зборник на трудови) и 28 соопштенија (3 биле презентирани на интер­на­цио­нални собири, 13 на нацио­нални собири надвор од РМ и 12 на национални собири во РМ). Бил раководител на еден и учесник во три научноистражувачки проекти. Во периодот 19911993 г. бил раководител на Заводот за аналитичка хемија.
Хималија (месечина)
Од 1955 до 1975 г. месечината го носела името Хестија, наречена по старогрчката божица.
Орбита
На растојание од 11,5 милиони километри од Јупитер, Хималија прави круг околу планетата за 251 (Земјин) ден. Претставува најголема во групата месечини наречена по неа кои кружат околу Јупитер на растојание од 11,4 до 13 милиони километри при наклон од 27,5°. Орбиталните елементи постојано се менуваат поради растројувањата на Сонцето и планетите; тука наведените податоци важат за јануари 2000 г.
Физички особености
Вртежниот период на Хималија изнесува 7 ч 46 м 55±2 с. Како и другите месечини од групата, има неутрален (сив) изглед, со бојни показатели B−V=0,62, V−R=0,4, слично на астероид од типот C. Испитувањата на „Касини“ потврдуваат дека има безличен спектар, со мало впивање при 3 μм, што може да се должи на присуството на вода.
Маса
Во 2005 г. рускиот астрофизичар Николај Емелјанов ја проценил масата на Хималија на 4,19×1018 кг (GM=0,28), водејќи се по растројувањето на Елара од 15 јули 1949 г. Порталот „Динамика на Сончевиот Систем“ на Лабораторијата за реактивен погон од САД наведува маса од 6,7×1018 кг (GM=0,45) и пречник од 85 км.
Густината на месечината би зависела од тоа дали истата има просечен пречник од 67 км (геометриска средина од „Касини“) или 85 км.
Истражување
Во февруари и март 2007 г. на пат кон Плитон леталото „Нови хоризонти“ исто така направило слики, но на растојание од 8 милиони километри.
Јапонска Група
Јапонската Група (Ὀμάς Ἰαπώνων) — неофицијално име за политичка групација во Грчкиот парламент во 1906–08 година.
Име
Иако групата била создадена во јуни 1906 година по парламентарните избори во таа година, нивното популарно име им го дал новинарот Власис Гавриилидис, во напис во весникот Акрополис на 10/23 февруари 1907 година, каде што ја споредил нивната борбеност со жестокоста што ја покажале јапонските војници за време на неодамнешната руско-јапонска војна.
Членови
Членовите на групата биле:
Групата ја сочинуваале членови од различни партии и политички ориентации. Ова го спречило нивното спојување во посебна политичка партија, но се чини дека самите „Јапонци“ никогаш не се обиделе со таква трансформација, односно отворање на групата да стане вистинска масовна партија. Во тоа главната улога ја одиграл сопствената неподготвеност на Гунарис да излезе во прв план.
Цели
Главната цел на „Јапонците“ била политичката криза во Грција по државниот банкрот од 1893 година, поразот во Грчко-турската војна од 1897 година и наметнувањето на меѓународната финансиска контрола после неа. „Јапонците“ го критикувале политичкиот естаблишмент и бесплодната промена на партиите на власт и предложиле радикални политики за модернизација, како и одржување на антиелитистичка и антикорупциска реторика, со цел да се зачуваат моралните вредности.
Распуштање
Групата била распуштена кога премиерот Георгиос Теотокис им понудил позиции во кабинетот на Гунарис, Протопападакис и Репулис во јуни 1908 година, што првите двајца го прифатиле предлогот. Гунарис положил заклетва како министер за финансии, но на расправата за буџетот бил толку жестоко критикуван од неговите поранешни соработници што поднел оставка. И покрај нејзиниот неуспех, „Јапонската група“ сепак служела како предвесник на политичките реформи, кои дошле по 1909 година и подемот на Елефтериос Венизелос на власт.
Хајлсхоп
Хајлсхоп (Heilshoop) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Стожа
Стожа — село во Општина Свети Врач.
Слустово
Слустово (Słustowo) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Диркон
Диркон е комплет за хартиена камера, кој за прв пат бил објавен во 1979 година во комунистичкото чехословачко списание „ABC mladých techniků a přírodovědců“ [преведено како АБЦ на млади техничари и природонаучници]. Моделот бил создаден од Мартин Пилни, Мирек Колар и Рихард Вишковски.
Името Диркон е игра на зборови заснована врз комбинација на делови од два збора: Дирк- е почеток на чешкиот збор dírka (шпенадалка), а -kon е крајот на името на добро познатата јапонска камера, Никон.
Орден за храброст (СФРЈ)
Орден за храброст (Орден за храброст; Red za hrabrost) — одликување на Социјалистичка Федеративна Република Југославија, дваесет и трето по редослед на важност.
Го воспоставил врховниот командант на НОВ и ПОЈ, Јосип Броз-Тито, на 15 август 1943 година со Уредба за одликувања во Народноослободителната војска на Југославија, заедно со Медалот за храброст.
Орденот за храброст им се доделувал на „припадниците на вооружените сили на СФРЈ кои извршиле дела во борбата против непријателот во кои нивната лична храброст била силно изразена или кои се истакнале на бојното поле со својата лична храброст“.
Иако било воено одликување, се доделувале и на цивили.
Според сочуваната документација, од 7 септември 1944 до 31 декември 1985 година, државјаните на Југославија и странските државјани биле одликувани со 120.636 Ордени за храброст. Нивниот број е секако поголем, бидејќи дел од наредбите за одликување биле изгубени за време на војната.
Клајн Везенберг
Клајн Везенберг (Klein Wesenberg) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Киро Камберски
Киро Камберски (роден на  година во село Владимирово, ) — македонски педагог и универзитетски професор.
Животопис
Камберски завршил учителска школа во Штип (1961), педагогија на Филозофскиот факултет во Скопје (1966), магистерски студии на Универзитетот во Белград (1980), а докторирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1992).
Работел како учител, воспитувач и младински раководител (1965– 1971). Најголемиот дел од работниот век го поминал на Филозофскиот факултет во Скопје (1971– 2004), каде што ја изведувал наставата по предметите: Општа историја на педагогијата, Историја на педагогијата на Македонија и Компаративна педагогија. Бил продекан на Филозофскиот факултет, раководител на Институтот за педагогија и на студиите по дефектологија, член на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј”, главен и одговорен уредник на (в.) „Годишниот зборник на Универзитетот”, главен и одговорен уредник на списанието „Педагогија”, претседател на Советот на (в.) Педагошкиот музеј на Македонија и др.
Предмет на неговите научни проучувања се образованието и педагошката мисла во Македонија од крајот на XIX в., а особено по нејзиното ослободување. Автор е на околу 200 научни и стручни трудови. БИБ.: Од буквар до универзитет, 1994; Соавтор и уредник на книгите: 50 години Филозофски факултет – Скопје, 1996; Општествената транзиција и образованието, 1998; Предучилишното и основното образование во Република Македонија итн.
Гигамакро
Гигапикселната макро слика е дигитално сликовна битмапа, составена од една милијарда (10 9) пиксели (делови на слика), или 1000 пати поголема од информациите заробени од дигитален фотоапарат од 1 мегапиксел. Создавање вакви слики со висока резолуција вклучува изработка на мозаици (спојување на слики) на голем број дигитални фотографии со висока резолуција, кои потоа се комбинираат во единствена слика.
Гигапикселните макро-слики се направени со "редење" на голем број фотографии заедно со цел да се зголеми длабочината на полето, а потоа да се залепат добиените слики заедно во техника позната како „нареди и спој“. Ваквите слики обично се со големи димензии и не можат лесно да се гледаат. За да се направат такви слики достапни, тие се претвораат со употреба на плочно-сликовни техники, така што ќе може да се гледаат во мрежен прелистувач. Ваквите техники се запознаени со секојдневната употреба во пример „Google Maps“.
Јужен ветер (филм)
Јужен ветер — српски филм на продуцентските куќи Режим, Арт Виста и Архангел студио, на режисерот на Милош Аврамовиќ, по сценариото на Милош Аврамовиќ и Петар Михајловиќ.
Филмот, премиерно е прикажан на 25 август 2018 година на Филмските средби во Ниш, каде што освои 4 награди. Се прикажува во кината од 25 октомври, 2018 година. По Србија, филмот почна да се прикажува ширум Европа и светот.
Небојша Глоговац во овој филм, ја одигра неговата последна филмска улога.
Од филмот ќе настане и истоимената ТВ серија, која продолжува со работа по настаните од филмот за РТС, чие снимање е планирано за март 2019. година, а прикажување за времена сезоната 2019/2020 година.
Работа
Иако во секоја смисла исклучително поволна и потенцијално многу исплатлива, геостратешка позиција на Србија во текот на историјата предизвикало многу повеќе негативност за луѓето кои живееле на овој простор. Во текот на последните неколку децении, ваквата ситуација ја условила Србија да направи, „раскрсница на патот“, и дефинитивно да се најде т.н. „патот до дрогата“, кој ги спојува Блискиот Исток со земјите од Европа. Постојат безброј верзии на кои дрогата, најтешката болест на современите друштва, може да влијае на животот на луѓето, како и оние кои се директно поврзани за неа, криминалци и зависници, така и оние кои по игра на случајност се вклучуваат во оваа "игра". Филмот „Јужен ветер“ сака да каже една од овие верзии.
Во животот на Петар Мараш, младиот припадник на белградската автомобилска мафија, работите почнуваат да добиваат нов смисол. Го напушта  родителскиот дом и со долгогодишната девојка Софија да се исселува во својот нов стан. Кланот чијшто е припадник е раководен од искусниот „Цар“, којшто добро „работи“. Работата е уиграна, пари има доволно за сите, а полицијата не им прави проблем.
Сето тоа ќе се промени кога Мараш случајно украде погрешна кола. Наскоро, Мараш доаѓа во директен конфликт со шефот на друг клан - Голуб.
Струма (село)
Струма — село во Општина Свети Врач.
Криогеника
Kриогеника ━ производство и својства на материјалите на многу ниски температури. Лице кое ги проучува елементите кои биле подложени на екстремно ниски температури се нарекува криогеничар.
Сè уште не е добро дефинирана во која точка на температурната скала завршува ладењето и почнува криогениката, но научниците претпоставуваат дека гасот треба да биде низок ако може да биде во течна состојба, под -150 °C. Националниот институт за стандарди и технологија на САД избрал да го разгледа полето на криогениката како оној кој вклучува температури под -180 °C. Ова е логична линија на поделба, бидејќи нормалните точки на вриење на таканаречените постојани гасови (како што се хелиум, водород, неон, азот, кислород и нормален воздух) лежат под -180 °C, додека фреонските разладувачи, јаглеводородите и други вообичаени ладилни средства имаат точки на вриење над -180 °C.
Откривањето на суперспроводливи материјали со критични температури значително над точката на вриење на течен азот, пројави нов интерес за долготрајни, ниски трошоци за производство на високотемпературни криогенски ладења. Терминот „криогени за висока температура“ ги опишува температурите кои се движат од над точката на вриење на течен азот, -195,79 °C, општо дефинирана горна граница на студија која се нарекува криогеника.
Криогенистите ја користат температурната скала на Келвин или Ранкин, и двете се мерат од апсолутна нула, наместо вообичаените скали како Целзиусовата или Фаренхајтовата скала, со нули на произволни температури.
Потекло на поимот
Зборот cryogenics произлегува од грчкиот κρύο (крио) – „студена“ + γονική (геника) – „имаат врска со производство“.
Употреба во индустријата
Течни гасови, како што се течен азот и течен хелиум, имаат најразлична примена. Течниот азот е најчесто користениот елемент во криогениката и може легално да се купи низ целиот свет. Течен хелиум, исто така, најчесто се користи и овозможува најниска температура која може да се достигне.
Овие течности може да се складираат во колбарите Дјуар, кои се двостепени контејнери со висок вакуум помеѓу ѕидовите за да се намали преносот на топлина во течноста. Типични лабораториски садови од Дjуар се сферични, направени од стакло и заштитени во метален надворешен контејнер. Колбите на Дјуар за екстремно ладни течности како течен хелиум имаат уште еден контејнер со двоен ѕид исполнет со течен азот. Колбите од Дjуар се именувани по нивниот пронаоѓач, Џејмс Дјуар, човекот кој прв го доведе водородот во течна состојба. Термос шишиња се помали вакуумски колби што се вградени во заштитното куќиште
Етикетите за криогенски баркод се користат за означување на колбари од Дјуар кои ги содржат овие течности и нема да мраз над -195 Целзиусови степени
Криогеничните трансферни пумпи се пумпите кои се користат на ЛНГ, за пренос на течен природен гас од ЛНГ превозници до резервоари за складирање на ЛНГ, како и криогенски вентили
Ниска температурна обработка
Полето на криогениката напредувало за време на Втората светска војна кога научниците откриле дека металите замрзнати на ниски температури покажале поголема отпорност на абење. Врз основа на оваа теорија на криогенското стврднување, комерцијалната индустрија за нискокалогна обработка е основана во 1966 година од страна на Ед Буш. Со позадина во индустријата за обработка на топлина, Буш основана компанија во Детроит наречена CryoTech во 1966 година. Во 1999 година, за да стане најголемата и најстарата комерцијална компанија за обработка на ниски температури во светот. Буш првично експериментирал со можноста за зголемување на животниот век на металните алати на кое било место помеѓу 200% и 400% од оригиналниот животен век со користење на криогенски калење наместо топлинска обработка. Ова еволуирало кон крајот на 1990-тите во третманот на другите делови.
Криогените, како течниот азот, понатаму се користат за специјални апликации за ладење и замрзнување. Некои хемиски реакции, како оние што се користат за производство на активни состојки за популарни лекови на статин, мора да се појават при ниски температури од околу -100 °C (-148 °F). Посебни криогенски хемиски реактори се користат за отстранување на топлината на реакцијата и обезбедување ниска температура. Замрзнувањето на прехранбените производи и биотехнолошките производи, како што е вакцините, бара азот во системи за замрзнување на замрзнување или замрзнување со потопување. Одредени меки или еластични материјали стануваат цврсти и кршливи при многу ниски температури, што го прави криогеното мелење (cryomilling) опција за некои материјали кои не можат лесно да се мелат на повисоки температури
Горива
Друга употреба на криогениката се криогенските горива за ракети со течен водород како најшироко користен пример. Течниот кислород (LOX) е уште пошироко користен, но како оксидатор, а не гориво. Вселенскиот шатл на НАСА за работна сила, користел низок водороден / кислороден погонски материјал како основно средство за влегување во орбитата. LOX е широко користен и со керозин RP-1, некриогенен јаглеводород, како што се ракетите изградени за советската вселенска програма од Сергеј Королев.
Рускиот произведувач на авиони Туполев развил верзија на популарниот дизајн Ту-154 со систем за ниски температури, познат како Ту-155. Авионот користи гориво што се нарекува течен природен гас или ЛНГ и својот прв лет го имал во 1989 година.
Други примени
Некои примени на криогениката:
Производство
Криогеното ладење на уредите и материјалот обично се постигнува преку употреба на течен азот, течен хелиум или механички криокулер (кој користи хелиумски линии со висок притисок). Gryfford-McMahon cryocoolers, крио-целуловите со пулсова цевка и Стерлинг-лаптоп-лабораториите се во широка употреба со избор врз основа на потребната базична температура и капацитет за ладење. Најновиот развој во криогениката е употребата на магнети како регенератори, како и фрижидери. Овие уреди работат на принципот познат како магнетокалоричен ефект.
Детектори
Постојат различни ниски температури детектори кои се користат за откривање на употреба при ниски температури честички.
За мерење на криогенското мерење на температурата до 30K, се користат сензори Pt100, детектор на температура на отпор (RTD). За температури пониски од 30K потребно е да се користи силициумска диода за точноста.
Менкхаген
Менкхаген (Mönkhagen) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Старе Пјешќироги
Старе Пјешќироги (Stare Pieścirogi) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Фонд кој инвестира во приватен капитал
Фонд кој инвестира во приватен капитал (англиски: Private-equity Fund) — посебен вид инвестициски фонд кој инвестира во акции на претпријатија кои не котираат на берзата.
Опис
Овие фондови се слични на хеџ фондовите по тоа што се организирани како приватни партнерства во кои учествуваат ограничен број инвеститори, најчесто богати поединци и институционални инвеститори. Но, за разлика од хеџ фондовите, овие фондови инвестираат во акции со кои не се тргува на берзите, како што се: недвижен имот, инфраструктурни објекти, нови приватни претпријатија (start-ups), зрели приватни претпријатија, заеднички вложувања (venture capital) итн.
Жанг Кангјанг
Жанг Кангјанг или Стивен Жанг (роден на 21 декември 1991 година)  е кинески стопанственик и претседател на италијанскиот фудбалски клуб Интер.
Жанг е син на Кинескиот милијардер Жанг Џиндонг, основач и претседател на Сунинг Групацијата. Тој се приклучи на одборот на директори на Интер Милан на 28 јуни 2016 година по купувањето на поголемиот дел од Интер од страна на Сунинг. На 26 октомври 2018, Жанг стана најмладиот досега претседател на Интер од Милано.
Рехорст
Рехорст (Rehhorst) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Вестерау
Вестерау (Westerau) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Везенберг (Холштајн)
Везенберг (Wesenberg) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Стуѓанки (Мазовско Војводство)
Стуѓанки (Studzianki) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска. Пред 1930 година селото се викало Стуѓанки Буди (Studzianki Budy)
Српска прва Футсал Лига
Прва футсал лига е прволигашка футсал лига во Србија. Со него управува Фудбалскиот сојуз на Србија и се игра според правилата на УЕФА и ФИФА. Основана е во 1988 година и од сезоната 2019-20, лигата се состои од 10 екипи.
Клубови 2019-2020
Почнувајќи од сезоната 2019-20, во натпреварувањето учествуваат следниве клубови:
Настапите на клубовите
Забелешка: Само клубовите од Србија се наведени подолу.
Користена литература
1 5: 5 регуларен резултат, 11:10 по изведување на пенали.
Испарта (покраина)
Испарта — покраина во југозападна Турција. Соседни покраини се Афјон на северозапад, Бурдур на југозапад, Анталија на југ и Конија на исток. Зафаќа површина од 8.993 км2, а населението брои 448.298 жители. Административен центар е градот Испарта.
Покраината е позната по своите јаболка, вишни, грозје, рози и розини производи, како и по убавите ќилими. Најплодна е почвата кај Улуборлу. Испарта се наоѓа во Езерскиот крај (Göller Bölgesi) на Средоземниот регион на Турција, богат со езера.
Окрузи
Покраината се дели на 13 окрузи (административниот центар е задебелен):
Знамиња во Европа
Ова е галерија на државни и национални знамиња во Европа. Галеријатаопфаќа само независни држави, зависни територии и непризнати самопрогласени држави. Автономните региони и републики не се наведени.
Црква „Св. Атанасиј“ - Бадар
Свети Атанасиј — главна селска црква во селото Бадар, Македонија.
Местоположба
Сместена е на рид над селото, а околу црквата се наоѓаат и помошни црковни објекти, како и камбанарија. Од селото води асфалтен пат до самиот влез на црквата.
88 Тизба
Тизба (88 Тизба) — астероид од главиниот појас кој го зазема 13. место по големина. Откриен е од К. Х. Ф. Петерс на 15 јуни 1866 г. и наречен по девојката Тизба од грчко-римската приказна за вавилонската љубовна двојка Пирам и Тизба. На 7 октомври 1981 г. е Тизба е забележана како прикрива ѕвезда, поради што е утврдено дека таа има пречник од 232 км, што е повеќе од очекуваното.
Во текот на 2000 г. 88 Тизба е забележана од радар во опсерваторијата „Аресибо“. Повратниот сигнал укажал на делотворен пречник од 207 ± 22 км. Ова одговара на димензиите пресметани на други начини.
Фотометриските набљудувања на овој астероид во 1977 г. пронашле светлинска крива со период од 6,0422 ± 0,006 часа и сјајносно колебање од 0,19 величини.
Растројување
Тизба е растроена од астероидот 7 Ирида и во 2001 г. Г. Михалак ѝ ја проценил масата на 1,5 кг. Но Ирида е силно растроена од бројни мали планети како 10 Хигија и 15 Евномија.
Во 2008 г. Џим Бер ја проценил масата на Тизба на 1,05 кг. Во 2011 г. Бер ја сменил проценката на 1,83 кг со несигурност од 1,09 кг.
Јамантау
Јамантау (Ямантау, „зла планина“; гора Ямантау) — највисока точка во јужниот дел на планината Урал, Башкортостан, Русија. Нејзината височина изнесува 1.640 метри.
Се протега во насока север-запад, зафаќајќи ширина од 3 км, а должина од 5 км. Главни врвови се: Голем Јамантау (1.640 м.) и Мал Јамантау (1.510 м.)
Просечните годишни врнежи се движат од 700 до 1100 mm. Снежната покривка изнесува од 80 до 100 см и вообичаено останува од 180 до 205 дена. Средната температура се движи од -14(-17)°C во јануари до 9(16)°C во јули.
Воена база
Од страна на САД, заедно со Косвински Камен (600 км на север), се смета дека кај него се наоѓа голема тајна јадрена постројка и/или бункер. Затворениот воен град Межгорје (Межгорье) се наоѓа 10 километри западно од подножјето на Јамантау.
Големи активности за ископување биле забележани од американските сателити кон крајот на 1990-тите години, во текот на владата на Борис Јелцин по распаѓањето на Советскиот Сојуз. Два гарнизона биле изградени на врвот, Белорецк-15 и Белорецк-16, како и можен трет, Алкино-2, кои станале затворен град Межгорје во 1995 година. Се верува дека има околу 30.000 работници во секој од нив. Постојаните американски прашања имале различни одговори од руската влада за планината Јамантау. Изјавиле дека тоа бил рудник, складиште за руските богатства, склад за храна и бункер за водачите во случај на јадрена војна. По прашањата за Јамантау во 1996 година, руското министерство за одбрана изјавило: „Не постои пракса во Министерството за одбрана на Русија за известување странски медиуми околу постојки, каде и да се, кои се во изградба во интерес на зајакнување на безбедноста на Русија“. Постои железница која го поврзува комплексот.
Планината Јамантау е близу една од неколкуте последни останати јадрени лаборатории, Чељабинск-70.
Алпразолам
Алпразолам е анксиолитик од групата на бензодиазепини со кратко дејство. Во 2010 година бил 12. најмногу препишуван лек. Алпразолам, како и другите бензодиазепини, се врзува на специфични места на GABAA рецепторите. Поседува анксиолитички, седативни, хипнотичко, мускуло-релаксантни, антиконвулзивни и амнезични својства.
Панично растројство
Се користи во третманот на панично растројство, со или без агорафобија.
Анксиозни растројства
Алпразоламот се употребува во третманот на анксиозни растројства или краткорочно олеснување на анксиозност или анксиозност асоцирана со симптоми на депресија.
Канцер хемотерапија-индуцирана наузеа и повраќање
Се употребува како дополнителна терапија во третманот на наузеа и повраќање поврзани со еметогена хемотерапија (вклучувајќи и цисплатин); моментално не се препорачува како монотерапија.
Може да биде корисен во третманот на антиципаторна емеза.
Фармакокинетика
Алпразоламот се администрира орално, и добро се апсорбира – 80% од алпразоламот се врзува за белковините во серумот (поголемиот дел се врзува за албуминот). Концентрацијата на алпразоламот достигнува максимум после еден до два часа.
Алпразоламот се метаболизира во црниот дроб, воглавно од ензимот цитохром P450 3A4 (CYP3A4). Двата главни метаболити се: 4-хидроксиалпразолам и α-хидроксиалпразолам, како и до неактивниот метаболит бензофенон. Ниските концентрации и малата потентност на 4-хидроксиалпразолам и α-хидроксиалпразолам покажуваат имаат многу мал или воопшто немаат придонес во ефектите на алпразоламот.
Метаболитите, како и дел од неметаболизираниот алпразолам, се филтрираат од бубрезите и се екскретираат со урината.
Никола Петриќ
Никола Петриќ (Никола Петрић; роден на 11 мај 1991 година) е српски фудбалски голман, кој во моментов игра за ФК Пролетер Нови Сад.
Борац Чачак
Роден во Чачак, каде ги мина младинските категории со локалниот клуб Борац Чачак, Никола ги оствари своите први сениорски настапи со Младост Лужани во Српската прва лига како позајмен играч, во текот на првата половина на сезоната 2010-11. По враќањето во Борац, Петриќ обично се користеше како резервна опција, без настапи до последните два меча од сезоната 2011–12 на српската Суперлига. Подоцна, откако клубот испадна во Српската прва лига, Петриќ стана првиот избор. Петриќ стана капитен и продолжи да го одржува до крајот на 2014 година, кога ја одби понудата да потпише нов договор со клубот. Тој ја помина пролетната половина на сезоната 2014–15 на српската Суперлига без тим, а по завршувањето на договорот го напушти клубот во летото 2015 година.
Чукарички
Во летото 2015 година, Петриќ се приклучи на Чукаришки како слободен агент и го зеде дресот со број 1, откако Боривоје Ристиќ го напушти клубот. Тој ја помина целата сезона 2015–16 како резерва за Немања Стевановиќ, а подоцна ја започна следната сезона на истата позиција но откако Стевановиќ замина во Партизан, Петриќ го имаше своето деби за клубот во второто коло на српската 2016-17 СуперЛига сезона. Тој собра 34 настапи во двете домашни натпреварувања до крајот на истата сезона.
ИФ Бромапојкарна
Петриќ потпиша со ИФ Бромапојкарна во јануари 2018 година. Тој го напушти клубот повторно на крајот на годината.
Личен живот
Петриќ се ожени со Тамара Павловиќ, фудбалски судија во српската Супер лига.
Бадеријана
Бадеријана (понекогаш спомнувано и како Бадаријана; лат. Baderiana) — древен антички и средновековен (римски и византиски) град - тврдина чиишто остатоци и рушевини од ѕидините се наоѓаат во наоѓалиштето Дрма, во непосредната близина на селото Бадар, на 25 (до 28) километри оддалеченост југоисточно од градот Скопје. Овој древен град е претпоставеното родно место на византискиот цар Јустин I вујко и претходник на познатиот византиски цар Јустинијан I (483 - 565).
Местоположба
Во месноста Дрма на 1,5 километри северно од селото Бадар и на 1 километар источно од Блаце, на висока речна тераса крај десниот брег на реката Пчиња, пред нејзиното навлегување во Бадерската (Прнарска) клисура, на површина од 200 × 280 м. се среќаваат остатоци од каструм (тврдина) со подградие и некропола од римското и доцноантичкото време (Бадеријана). Остатоците од ископините се сметени веднаш на самото подножје каде завршува зарамнетото земјиште и започнува стрмната ридска падина над кое е сместено Блаце на десниот брег на Пчиња. До самите ископини се стигнува по кратко исклучување од земјен пат во должина од 200 метри од левата страна на патот од Бадар за викенд-населбата Тотинци кај Катланово и Блаце. Од самото село Бадер во северен правец кон ископините на Бадеријана води доброасфалтиран пат, чиј асфалт завршува на околу 200 метри од исклучувањето за наоѓалиштето или вкупно 400 метри од самите ископини. Она што е занимливо е фактот што ископините на наоѓалиштето Дрма кај Бадар се наоѓаат на околу 5 (7,7) километри југозападно од ископините на древниот град Тауресиум на наоѓалиштето Градиште над Таор, со што се поврзува со нивното споменување и блиска поврзаност во записите за родното место на царот Јустинијан I од византискиот историчар Прокопиј Кесариски од VI век. Двете наоѓалишта се наоѓаат на стратешки многуважна местоположба, на падините и во подножјето на истиот ридест масив и предел (Црни Врв 460 м.-Вршник 457 м.- Преслоп 514 м. - Мечкин Рид 417 м.) кој го исполнува просторот помеѓу Вардар и Пчиња односно нивните теченија низ Таорската и Бадерската (Прнарска) клисура сè до нивниот состав, низ кој од минатото па сè до денес водат многу важни сообраќајни правци.
Историски записи
Во пишаните историски документи тврдината Бадеријана се среќава во раниот среден век во византиско време. Како утврден град под името Бадеријана постоел уште во раниот среден век во римско и византиско време, за што како потврда постојат два записи. Утврдената населба Бедеријана се споменува како родно место на византискиот цар Јустин I кој бил роднина - вујко на познатиот цар Јустинијан I и владеел непосредно пред него од 518 до 527 година. Следното споменување од тоа време е од записот на познатиот византиски историчар Прокопиј Кесариски од VI век кој во својот ракопис за биографијата на Јустинијан I запишал дека тој се родил во местото Тауресиум во близина на кастелот наречен Бадеријана (Βεδεριανα). . Просторната близина на Таурсесиум и Бадеријана спомената во овој пишан историски документ се надополнува и поткрепува со историскиот факт дека таа е родно место на царот Јустин I кој е во директна роднинска врска (вујко) со Јустинијан I, чиишто периоди на владеење се последователни еден по друг од 518 преку 527 па сè до 565 година. Ваквите историски факти и поврзаност даваат појдовна основа за претпоставките за лоцирање на местоположбата на древните градови Бадеријана и Тауресиум во ископините на наоѓалиштата кои се наоѓаат во непосредната близина на современите села Бадар и Таор, во кои покрај сличноста во имињата се зачувани и народните преданија за постењето на овие древни (антички) градови - тврдини.
Геновева
Геновева (родена во Нантер во 423, почината во Париз во 502 или 512) е француска католичка светица, заштитничка на градот Париз и на жандармите. Латинското име Genovefa е латинизација на франското *kenowīfa или *Kenuwefa, од ken- « вид, раса » (како kin на англиски) и wīf « жена » (како wife на англиски и Weib на германски).
Животот
Во нејзиното житие, таа била опишана како мирна девојка родена во Нантер од татко веројатно романизиран Франк и мајка Гало-Римјанка. Мекој ден Герман Оксерски дошол во Нантер а Геновева му се доверила дека сака да живее само за Бога. Тој ја охрабрил во помислата и таа на петнаесетгодишна возраст се заредила во манастир. По смртта на нејзините родители, отишла да живее со нејзината влијателна кума Лутеција во Париз. (Бидејќи "Лутеција" било поранешното име на градот Париз, ова има симболично значење.) Во Париз на младата жена и се восхитувале на побожноста и посветеноста во хуманитарните дела, вклучително и нејзиното испосништво и вегетаријанство. Се воздржувала од храна и јадела сосем малку. Со вакво лишување живеела над 30 години, сè дури нејзините претпоставени во рамки на Црквата не ѝ кажале дека ѝ е должност да го намали своето испосништво. Имало критичари и противници на нејзините активности, и пред и после нејзината средба со Герман.
Кусо пред Хуните на Атила во 451 да го нападнат Париз, со помошта на Герман, ги убедила жителите кои биле во паника да не ги напуштаат своите домови. Таа ги храбрела парижаните да се спротивстават на инвазијата со следниве познати зборови: ''« Мажите ако сакаат нека бегаат, кога не се способни да се борат. Ние жените деноноќно ќе се молиме на Бога сè дури тој не ги чуе нашите молитви. »''
Во тек на опсадата на Париз во 464 од Хилдерик, Геновева ја поминала опсадата со чамец до Троа, носејќи храна за жителите на градот. Таа го молела Хилдерик да ги помилува воените заробеници и тој не ги убил. Подоцна,, Хлодовик I ги ослободил заробените откако Геновева тоа го побарала од него.
Таа исто така го убедила Хлодовик, чиј поборник отсекогаш била, да подигне црква посветена на светците Петар и Павле на ридот кој денес го носи нејзиното име - (планина Сент-Женевјев) - во петтиот арондисман на Париз, во срцето на Латинскиот кварт. Според некои извори, таа умрела во 512, на возраст од 89 и била закопана до кралот Хлодовик и неговата кралица Клотилда, нејзините најславни ученици. Моштите на Геновева биле изгорени на плоштадот Грев во 1793. .
Геновева од страна на католиците се смета за света заштитничка на Париз, и Нантер. Таа се слави на 3 јануари.
Сугарево
Сугарево — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Сугарево се наоѓа на 30 километри југозападно од Свети Врач во планински регион, во југозападните делови на планината Пирин. Селото се наоѓа на надморска висина од 955 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 58.075 км2. Климата е преодна средоземна со летни минимални и зимски максимални врнежи. Низ територијата на селото тече Реката Сугаревска, главната притока на реката Мелник.