cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пасош
Во 2018 година, пасошот на Јапонија овозможувал патување во најголем број земји без виза - дури 189, а на второто место биле пасошите на Сингапур и на Германија (188 земји), а германскиот пасош бил на првото место во претходните пет години. На третото место во 2018 година биле пасошите на: Јужна Кореја, Финска, Франција, Италија, Шпанија и Шведска.
Видови
Некои земји издаваат и посебен пасош за малолетни лица, кој се нарекува детски пасош.
Дерновец (Конче)
Дерновец — археолошко наоѓалиште кај радовишкото село Конче, Општина Конче. Претставува населба од железното време.
На околу 500 м северозападно од селото, на простор од 200 × 150 м се среќаваат фрагменти од керамички садови со груба фактура.
Бад Швартау
Бад Швартау (Bad Schwartau) — град во округот Источен Холштајн, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на реката Траве и потокот Швартау (од каде градот го добил името), околу 5 километри северно од Либек. Бад Швартау е бања, добро позната по нејзиниот јодски солени води.
Градот добил градски права во 1912 година, а претставката „Бад“ (бања) го добил наредната година.
Збратимени градови
Бад Швартау е збратимен со следниве градови:
Леб и рози
„Леб и рози“ (англиски. Bread and Roses) е игран филм од 2000 година на англискиот режисер Кен Лоуч. Филмот ја прикажува борбата на лошо-платените хигиеничарки и хигиеничари во Лос Анџелес за подобри работни услови и за остварување на нивното право на синдикално организирање. Дејствието на филмот се темели на кампањата „Правда за хигиеничарите“ на Меѓународниот синдикат на услужните работници.
„Леб и рози“ критички го обработува проблемот на економската нееднаквост во САД, а потенциран е и проблемот со здравственото осигурување.
Антонио Фернандес
Антонио Фернандес (1917 - 2016) бил шпански менаџер.
Животопис
Антонио Фернандес се родил во 1917 година, во шпанското село Серзалес дел Кондадо, во семејство со 13 деца. На четиринаесетгодишна возраст го напуштил училиштето, бидејќи семејството било сиромашно и не можело да го финансира неговото образование. Подоцна се оженил со Цинија Гонсалез Диез и на возраст до 32 години се преселил во Мексико, каде се вработил во фирмата на нејзиниот вујко „Групо Мордело“ која го произведува пивото „Корона“. Таму постепено напредувал во хиерархијата и во 1971 година станал главен извршен директор. Благодарение на него, „Корона“ станала најпознато пиво во Мексико и постигнала голем успех во светот. За неговата хуманитарна работа Фернандес бил одликуван од шпанскиот крал Хуан Карлос. Фернандес починал во август 2016 година, а во својот тестамент оставил 200 милиони евра за жителите на своето родно село. Притоа, на секој жител му припаднале над 2,3 милиони евра, а остатокот од парите биле наменети за изградба на културен центар во селото.
Лу Бан
Лу Бан (кин. 鲁班, пинјин: Lū Bān, 507 п.н.е. - 440 п.н.е.) бил кинески столар, филозоф, воен мислител, државник и современик на Мо-це роден во државата Лу.
Неговото вистинско име било Гонгшу Бан, а бил познат и како Мајстор Кунгшу (Кунгшу-це). Бидејќи бил од државата Лу, во записите најчесто бил нарекуван Лу Бан. Лу Бан е многу значаен по своите достигнувања по неговиот предмет то државата Чу.
Според преданијата, тој измислил неколку направи, како што може да се види во Мо-це 49 и 50 глава:
Исто така други пронајдоци му се припишуваат нему, како направа за подигање при погреби, кочија со дрвен коњ и кочијаш , и други изработки од дрво кои му донеле титула Мајстор споменати во следниве книги:
Местоположба на европските институции
И одредувањето локации на нови тела не е без политички спорови. Седиштето на Европската централна банка (ЕЦБ) треба да ја означува нејзината независност од политичка контрола и затоа таа е сместена во град во којшто нема национална влада или европска институција. Од 2004 година, исто така, сместени се нови агенции во Источна Европа, со цел да ја урамнотежат распределбата на агенции низ ЕУ.
Локации
Во договорите на Европската унија се наведени локациите на следниве институции: Европскиот парламент, чие седиште е во Стразбур, е домаќин на дванаесет месечни пленарни седници (вклучувајќи ја и седницата за буџетот). Брисел е домаќин на дополнителни седници и комитети (вклучувајќи ги и тие од септември 2008 година за вообичаени заседавања кога домот во Стразбур беше оштетен). Луксембург е домаќин на Секретаријатот на Европскиот парламент. Седиштето на Советот на Европската унија е во Брисел, освен во текот на април, јуни и октомври, кога состаноците се одржуваат во Луксембург.
И седиштето на Европската комисија се наоѓа во Брисел, иако Луксембург е домаќин на некои нејзини оддели. Европскиот суд на правдата, Судот од прв степен и Судот на ревизори се наоѓаат во Луксембург, заедно со Европската инвестициска банка. Економскиот и социјален комитет и Комитетот на региони се целосно сместени во Брисел, Европската централна банка се наоѓа во Франкфурт, а Европол е единствената агенција чие седиште е одредено од договорите и се наоѓа во Хаг.
Договорот од Ница го утврди Брисел како место на сите формални самити на Европскиот совет по 2004 година. Меѓутоа, некои вонредни седници понекогаш се одржуваат надвор од градот. Седиштето на Европскиот совет е утврдено со декларација, а не со протокол, што значи дека е помалку обврзувачко од другите седишта.
Неутврдени седишта
Постојат голем број тела и агенции чиишто седишта не се утврдени со договори. Брисел е домаќин на Европската агенција за одбрана (бидејќи НАТО и Западноевропската унија се, исто така, во градот). Луксембург е домаќин на Центарот за преведување за телата на Европската унија и Европската инвестициска банка. Во Стразбур е канцеларијата на Европскиот народен правобранител. Другите агенции се распространети низ Европа и од проширувањето во 2004 година, има стремеж повеќе агенции да се лоцираат во новите земји – членки за да се постигне поеднаква распределба. Меѓуота, произлегоа проблеми во врска со основните агенции во источните земји. На пример, ФРОНТЕКС, новата гранична агенција, има проблеми при наоѓањето квалификуван кадар, бидејќи многу луѓе не сакаат да живеат во градот – домаќин на агенцијата, Варшава, поради многу ниските плати и нискиот животен стандард. Дополнително, плановите за сместување на седиштето на системот за навигација “Галилео” во Прага се соочија со спротивставувања во врска со безбедноста, односно се сметаше дека градот не е доволно безбеден за таква важна агенција.
Оддели на Комисијата
Иако Комисијата главно е сместена во Брисел, со договорот од 1965 година беше потребно некои од нејзините оддели да бидат сместени во Луксембург и тоа: финансиските оддели на ЕЗЈЧ, Генералниот директорат за кредит и инвестиции, одделот што го собира данокот на ЕЗЈЧ и одделите за додатни сметки, Официјалната канцеларија за објави со поврзаните служби и преведувачки услуги, Статистичката служба на ЕЕЗ и одделот за обработка на податоци, одделите на ЕЕЗ и ЕЗЈЧ за хигиенска и индустриска безбедност, Генералниот директорат за ширење информации, Генералниот директорат за здравје, Генералниот директорат  за заштита на Евроатом и каква било соодветна управна и техничка инфраструктура за овие оддели.
Со текот на годините, одделите се менуваат, некои од нив се укинати или споени и најмногу оддели, главно, се наоѓаат во Брисел, а останатите во Луксембург. Меѓутоа, има некои оддели што се сè уште во градот, според договорот од 1965 година. Луксембуршките канцеларии на Комисијата се сметаат како непожелно место за работа и служат како казна за непожелните членови на администрацијата.
Главен град
Во договорите или декларациите на ЕУ не се наведува ниту еден град како “главен град” на ЕУ во која било форма. Но, неформално, овој збор најде примена и покрај тоа што не се усогласува со нормалните сфаќања на една меѓунационална/наднационална единка. Брисел е често предмет на натписи, особено во изданијата од локалните власти, Комисијата и печатот. Навистина, Брисел го толкува договорот за седишта од 1992 година (види детали подолу), во којшто Брисел се прогласува за главен град. Властите во Стразбур и организациите сместени таму, пак,  го сметаат Стразбур  за “главен град” на Европа (често поширока Европа поради тоа што и седиштето на Советот на Европа е таму), а исто така и Брисел, Стразбур  и Луксембург се однесуваат на заеднички главни градови на Европа, на пример во врска со проектот “Eurocap−rail”, железница што би ги поврзала “трите европски главни градови”.
Историја
За основањето на Европската заедница за јаглен и челик (ЕЗЈЧ), државите не можеа да се согласат кој град треба да биде домаќин на институциите на новата заедница. Луксембург беше избран за привремен домаќин на сите институции, освен на Собранието (Парламентот), коешто требаше да биде сместено во Стразбур. Во 1957 година беа формирани уште две заедници и повторно во еден привремен договор се наведуваше дека Собранието ќе се состанува во Стразбур, Судовите во Луксембург, а Комисиите и Советите ќе бидат поделени помеѓу Луксембург и Брисел. Подоцна овие институции започнаа да се концентрираат во второспоменатиот град.
Почеток
ЕЗЈЧ е основана со Договорот од Париз (1951 година), но не беше одлучено каде да се лоцираат институциите на новата заедница. Со договорите беше дозволено да се одлучи за седиштата со заедничка согласност на владите, но на конференцијата на членовите на ЕЗЈЧ, што се одржа на 23 јули 1952 година, не се одлучи за постојано седиште.
За седиште беа земени предвид Лиеж, Луксембург, Стразбур и Торино. И покрај тоа што Сарбрикен имаше статус на “европски град” (европско присуство и контрола), поради тековниот спор околу покраината Сар овој град беше проблематичен избор. Брисел ќе беше прифатен во тоа време, но поради поделбите помеѓу тогашната нестабилна белгиска влада, таа можност беше исфрлена.
Привремен договор
Со формирањето на Европската економска заедница (ЕЕЗ) и Европската заедница за атомска енергија (ЕЗАЕ или Евроатом) во 1957 година, се формираа нови исти институции на ЕЗЈЧ (освен Парламентарното собрание и Судот на правдата, кои ги делеа). На 7 јануари 1958 година, беше одлучено Брисел, Луксембург и Стразбур повторно да бидат привремени седишта, до донесувањето конечна одлука. Стразбур го задржа Собранието, Луксембург Судот, а во Брисел и Луксембург се одржуваа средби на Советите и Комисиите (или Врховната власт). Дискрецијата за точното место на средбата му беше доделена на Претседателот на Советот. Во практика, тоа беше во “Замокот на долината на војвотката” ( Castle of the Valley of the Duchess), до есента 1958 година, кога се премести на улицата  “2 Rue Ravensteinstraat” во Брисел. Во меѓувреме, Советот на ЕЗЈЧ сè уште беше сместен во Луксембург и ги одржуваше своите средби во Општинскиот круг на вооружените сили. Неговиот секретаријат се преместуваше во градот за бројни настани, но во периодот помеѓу 1955 и 1967 година, беше сместен во реонот Ферлоренкост.
Привремениот договор беше повторен на 8 април 1965 година со “Одлука за привремена локација на одредени институции и оддели на Заедниците”. Ова беше по Договорот за спојување, којшто ги спои извршните власти на трите Заедници во единствена институционална структура. Меѓутоа, со спојувањето на извршните власти, Комисијата и повеќе оддели беа групирани заедно во Брисел, а не во Луксембург. Прво, Комисијата беше сместена на булеварот Avenue de la Joyeuse Entrée/Blijde Inkomstlaan, пред да биде преместена во зградата Брејдел на Шумановиот кружен тек, а нејзината сегашна локација е во зградата Берламонт. Секретаријатот на ЕЗЈЧ, од Луксембург, се премести во секретаријатот на Советот сместен во бриселската зграда Равенштајн. Во 1971 година, Советот и неговиот секретаријат се преместија во зградата Шарлемањ, веднаш до зградата на Комисијата, Берламонт. Брзо се покажа дека овие простории се недоволни и управниот сектор на секретаријатот се премести во една зграда на улицата 76 Rue Joseph II/Jozef II-straat. За време на 1980-тите години, одделите за јазици се преместија во зградите Нервиенс, Фрер Орбан и Гуимард.
Луксембург спроведе некои одредби, со цел да ја надомести загубата на Комисијата и Советот. Најпрво, според одредбите, Судот на правдата би останал во градот. Некои оддели на Комисијата и Собранието, вклучувајќи го и Секретаријатот на Собранието би останале заедно со Европската инвестициска банка (понатаму, особено финансиски, институциите, исто така, би имале предност за Луксембург). И Советот би одржувал седници во Луксембург за време на април, јуни и октомври. Тој, исто така, го потврди Стразбур за седиште на Парламентот. Со предноста на Луксембург за идните институции, во 1977 година Судот на ревизори беше привремено сместен во Луксембург.
Договорот од Единбург
И покрај договорот од 1965 година, седиштето на Парламентот и понатаму остана извор на недоразбирања. Поради желбата да биде поблиску до активностите во Брисел и Луксембург, неколку пленарни седници на Парламентот беа одржани во Луксембург, наместо во Стразбур (против желбите на Франција), во периодот помеѓу 1967 и 1981 година, а во 1981 година Парламентот продолжи да одржува седници во Стразбур. Претходната година тој неуспешно им издаде ултиматум на националните влади, обидувајќи се да ги принуди да постигнат договор. Така, Парламентот премести некои од своите одлучувачки тела во Брисел, заедно со својот комитет и средбите на политичките групи, а во 1985 година изгради дом за пленарни седници во Брисел, за некои краткотрајни седници. Сите обиди на Парламентот во оваа област беа предизвикани од земјите−членки.
Математичка индукција
Математичката индукција е метод на математички доказ обично користен за докажување дека одредена изјава е точна за сите природни броеви или почнувајќи од некој природен број, или пак е точен за сите членови од една бесконечна низа.
Местоположба на европските институции
Договорот од Единбург
Како одговор, Европскиот совет донесе конечен договор за седиштата, на 12 декември 1992 година, во Единбург. Според одлуката за локација на седиштата на институциите и на одредени тела и оддели на Европските заедници, Парламентот требаше да биде сместен во Стразбур, каде што би бил обврзан да одржува “12 месечни пленарни седници, вклучувајќи ја и седницата за буџетот”. Меѓутоа, можеше да се одржуваат дополнителни седници во Брисел, каде што требаше да се состануваат и комитетите, а секретаријатот остана во Луксембург.
Математичка индукција
Првиот познат доказ за математичката индукција се појавува во Arithmeticorum libri fuo (1575) на Франческо Мауролико, каде тој докажува дека сумата на првите n непарни броеви е n^2.
Местоположба на европските институции
Договорот од Единбург
Договорот, исто така, предвидува Судот од прв степен да биде сместен во Луксмебург, каде што остана и Судот на правдата. Меѓутоа, овој договор ја изостави одредбата од одлуката од 1965 година, со која му се дава предност на Луксембург за нови судски и финансиски тела. Како одговор, Луксембург даде еднострана изјава, во која наведе дека не го отфрла овој член. Но, го отфрли секое тврдење во врска со седиштето на судскиот Одбор за жалби на Управата за усогласување на внатрешниот пазар, преку Договорот од Ница.
Математичка индукција
Најупростената и најкористена форма на математичка индукција докажува дека одредена изјава е точна за сите природни броеви n и се состои од два чекора:
Местоположба на европските институции
Договорот од Единбург
Парламентот ја предизвика одлуката што ги спои неговите работни обврски, изјавувајќи дека поделбата на неговите активности помеѓу три држави е против договорите и правата на Парламент избран со директно право на глас, тврдејќи го правото да одлучува сам за своите работни задачи. Како одговор, водачите ја додадија одлуката во Договорот од Амстердам, вклучувајќи ја во договорите.
Математичка индукција
Овој метод работи на тој начин што, прво се докажува дека изјавата е точна за некоја почетна вредност, а потоа докажување дека процесот користен да оди од една вредност до друга е валиден. Ако овие две работи се докажани, тогаш секоја вредност може да се добие со изведување на процесот повторно. Како на пример, при домино-ефектот, ако има долга низа од домино-плочки кои стојат на работ тогаш можеме да бидеме сигурни дека:
Местоположба на европските институции
Централна банка
Во одлука на Советот од 29 октомври 1993 година, во однос на локацијата на Европските агенции, се наведува дека Европскиот монетарен институт (подоцна Европската централна банка) ќе биде сместен во Франкфурт. Франкфурт мораше да се натпреварува со голем број други градови, вклучувајќи ги Лондон, Париз, Амстердам, Луксембург, Лион, Барселона, дури и Базел (во Швајцарија, којашто е надвор од Европската унија). Франција дури го поврза проблемот за седиштето, со тековниот спор во врска со седиштето на Европскиот парламент. Франкфурт беше критикуван поради тоа што бил ознака за германска доминација, и покрај тоа што германската Бундесбанка делотворно ги водеше валутите на Заедниците претходните години, а банкарската традиција на Луксембург не беше толку внимателна. Лондон беше отфрлен, бидејќи Обединетото кралство остана надвор од евро зоната. Изгледаше дека е важно да се лоцира банката во град што не е домаќин на национална влада или институција на ЕУ, со цел да се нагласи нејзината независност. Некои, како што е поранешниот директор на Бундесбанката, повеќе сакаа мала земја со стабилна валута. Предностите да се биде домаќин на банката беа спор и за некои економисти. Според некои, тоа беше неважно во однос на привлекување други банки и финансиски институции, а други сметаа дека ќе влијае на тоа кои градови ќе бидат финансиски центри во иднина.
Математичка индукција
потоа можеме да заклучиме дека сите домино-плочки ќе паднат.
Местоположба на европските институции
Понова историја
Во текот на 1995 година, Советот на Европската унија се премести во Домот „Јуст Липсиј“ во Брисел, сега дом и на Европскиот совет, за време на обновувањето на Берламонт за да се отстрани азбестот. Меѓутоа, неговиот персонал се зголемуваше и Советот продолжи да ја изнајмува зградата Фрер Орбан за да ги смести одделите за финскиот и шведскиот јазик, а подоцна почна да изнајмува и други згради во Брисел. Проектот за обнова на Берламонт одзеде повеќе од планираното време, но во 2004 година, Комисијата се врати назад и Комисијата на Баросо ги концентрира своите активности таму, со Претседателот и салата за состаноци на тринаесеттиот кат. Во 2007 година, Комисијата зафаќаше 865.000m2 во 61 зграда ширум европскиот град Брисел. Поради влегувањето на нови земји−членки во 2004 и 2007 година, се зголеми персоналот и беа потребни дополнителни 35.000m2 канцелариски простор. Ова можеше да доведе до дополнителна изградба и многукатни згради. Дополнително, Résidence Palace, зграда до „Јуст Липсиј“, во моментот се обновува како идно седиште на Советот и Европскиот совет од 2013 година.
Математичка индукција
Примери
За да се изведе формума за пресметување на збирот на првите n природни броеви се користи принципот математичка индукција. Така на пример, ако со Sn го означиме збирот на првите n природни броеви имаме:
Местоположба на европските институции
Понова историја
Во 2002 година, исто така, беше одлучено Европскиот совет да се лоцира во Брисел. Советот беше основан во 1960−тите години како неформална средба на државните водачи и немаше утврдена локација, туку ги одржуваше своите состаноци во државата во која се наоѓаше Претседателството на ЕУ. Меѓутоа, со претстојното проширување, со Договорот од Ница се утврди дека една средба на Советот за претседателство ќе се одржува во Брисел. По проширувањето со 18 земји−членки (до мај 2004 година), сите деловни активности се одржуваа таму, со исклучок на некои вонредни седници што сè уште се одржуваа и на друго место. Во Брисел, Европскиот совет ја делеше истата зграда со Советот на Европската унија.
Во 2007 година, новата ситуација предизвика извор на расправи, бидејќи Европскиот совет сакаше да го потпише Договорот од Лисабон во Лисабон. Белгиската влада, којашто не беше подготвена да постави преседан, настојуваше тековната средба да се одржи во Брисел, како и обично. Ова значеше дека по потпишувањето, фотографирањето и формалната вечера, целиот самит ќе се префрли од Лисабон во Брисел, за да продолжи со вообичаените деловни активности. Идејата, отсликана со “подвижниот циркус” (види подолу) на Европскиот парламент, предизвика протести од страна на групи од животната средина, кои ја опишуваа дволичноста на барањето за помало испуштање јаглерод при патувањето ширум Европа за истиот самит, од политички причини.
Математичка индукција
Примери
Најважно е да се забележи дали постои поврзаност помеѓу, во овој случај, бројот на броеви коишто ги собираме и нивниот збир. Може да увидиме дека:
Местоположба на европските институции
Понова историја
Седиштето на Европскиот парламент сè уште беше спор во текот на овој период, и покрај тоа што Советот го пишуваше тоа во договорите. Во текот на 1990-тите години, се дискутираше за спорот секоја година и во 1999 година, 250 членови на Европскиот парламент потпишаа писмо, со кое не го одобруваа договорот и стразбуршките објекти. Следната година, Парламентот изгласа решение со кое ќе има право да одлучува за своите работни локации. Обидите, да се вклучи ова во следните договори од 2000 и 2007 година, не успеаја. Меѓутоа, во септември 2008 година, Парламентот ја одржа својата прва целосна пленарна седница во Брисел, по срушувањето на покривот на Стразбуршкиот дом за време на годишниот одмор, со што тој беше принуден привремено да се премести.
Математичка индукција
Примери
Имајќи ги предвид горните равенства (кои формално го чинат првиот чекор - основата), претпоставуваме дека за некој број m бараниот збир би бил:
Местоположба на европските институции
Европски парламент
Парламентот е обврзан да одржи “12 месечни пленарни седници”, вклучувајќи ја и седницата за буџетот, во Стразбур, а дополнителните седници и комитети се во Брисел. Секретаријатот е во Луксембург. Додека поделените договори за другите тела имаа прилично мало влијание, големиот број членови на Парламентот и нивната концентрација на работни задачи значеше дека овие прашања се многу поспорни од оние на другите институции. Покренато е и демократско прашање во Европскиот парламент, којшто е еден од неколкуте парламенти во светот што не можат да одлучат за своето место на средби, а исто така, е и единствениот парламент што има повеќе од едно седиште.
Математичка индукција
Примери
што претпоставува индуктивна претпоставка, односно формално тоа е вториот чекор.
Местоположба на европските институции
Европски парламент
Критичарите го опишуваат договорот на трите градови како “подвижен циркус” што чини дополнителни 200 милиони евра за една локација. Заштитниците на седиштето во Стразбур, како членот на Европскиот парламент за Германија, Бернд Поселт, тврдеа дека цифрата е околу 40 милиони евра, односно 8 центи по граѓанин на ЕУ. Кога Парламентот беше принуден да се состане во Брисел во септември 2008 година, поради срушениот покрив во Стразбуршката зграда, се процени дека Парламентот заштедил околу 3 или 4 милиони евра, иако е тешко да се пресмета точната цифра. Бидејќи Комисијата, исто така, се состанува во Стразбур кога Парламентот е надвор од Брисел, трошокот на комесарите што се преместуваа изнесуваше до 9.5 милиони евра во периодот помеѓу 2002 и 2007 година. Зелената партија го забележа еколошкиот трошок, во студија водена од страна на Жан Ламберт, член на ЕП и Каролина Лукас, член на ЕП, со којашто се покажа дека покрај дополнителниот финансиски трошок, имаше над 20.268 тони дополнителен јаглерод диоксид, што ја нарушуваше еколошката положба на институцијата и Унијата. Жан – Петер Бонд, поранешен водач на групата “Независност и демократија”, во 2007 година, изјави дека ако не се реши спорот со седиштето, ќе биде невозможно да се зголеми излезеноста на гласачи на изборите, бидејќи преместувањето на седиштето најчесто беше прашање покренато од страна на гласачите. Тој, заедно со Моника Фраскони, (од Зелената партија) повика дискусија за спорот, којашто беше блокирана од страна на Претседателот Ханс – Герт Потеринг.
На патувањата помеѓу градовите јавноста гледа како на “патување на државна сметка уживано од страна на новинари, членови на ЕП и истражувачи”, а тоа всушност е “патување на државна сметка подготвено од страна на новинари и истражувачи”, според Гари Титли, член на ЕП, кој изјави дека нема да се кандидира на повторните избори поради спорот со двете седишта. Титли наведе дека не може “повеќе да го толерира целосното преместување на Парламентот во Стразбур по една недела во месецот...Тоа е мизерно патување и е секогаш проблем”, наведувајќи ги проблемите со изгубениот багаж. Како и со потценување на целите на ЕУ во врска со климатските промени, тој ги критикуваше седниците  во Стразбур, иако нивните договори биле веќе склучени, доведувајќи до формално гласање поврзано со ’’дебатите велат дека ние сме против гревови.’’  Титли,  исто така, наведува дека, поради тоа што патувањата одземаат многу време, комитетите во Брисел што  ги извршуваат главните задачи, немаат доволно време за работа. Титли не е единствениот што се откажува поради спорот. Членот на ЕП, Еланед Морган, нема да се кандидира во 2009 година од слични причини, особено поради давачката што ја има со нејзиното семејство за преместувањето, а и Симон Марфи, поранешен член на ЕП,  даде отказ од работата - водач на Социјалистите, во 2002 година, поради неправилностите на договорот.
Математичка индукција
Примери
од каде конечно се добива:
Местоположба на европските институции
Брисел како посебно работно место
Брисел е заштитен од некои, бидејќи веќе е седиште на две други политички институции, Комисијата и Советот на министри (вклучувајќи го и Европскиот совет). Дополнително, Парламентот веќе смести три четвртини од својата активност во градот. Во Брисел се сместени и организации на трети страни, вклучувајќи и НВО, трговски унии, работнички организации и највисока концентрација на новинари во светот – поради присуството на НАТО во градот и голем број институции на Унијата. Додека стразбуршките агитанти сметаат дека лоцирањето во Стразбур претставува помош за независност на членовите на ЕП, според бриселските агитанти тоа не е ништо друго, освен намалување на влијанието на институцијата со нејзино прогонување од другите главни институции.
Математичка индукција
Примери
со што се потврдува точноста на тврдењето за m + 1, од каде следи точноста за било кој природен број, што значи дека збирот на првите n природни броеви изнесува:
Местоположба на европските институции
Брисел како посебно работно место
Во мај 2006 година, Сесилија Малмстрем, член на ЕП, започна онлајн петиција, oneseat.eu, која повикуваше да има само едно седиште на Парламентот, сместено во Брисел. До септември истата година, целта на петицијата беше постигната со еден милион потписи, а според една одредба во Европскиот устав, петиција, потпишана од страна на милион граѓани, треба да биде разгледана од Комисијата. Но, постоеше сомневање за целосната важност на петицијата, поради тоа што беше на интернет и се користеа адреси на електронски пошти, наместо адреси на улици. Дополнително, мнозинството потписи беа концентрирани во Северна Европа, особено Холандија (40%). Без оглед на тоа, про - бриселските групи ја сметаа петицијата за важен симбол. Еден од потписниците на петицијата беше заменик - претседателката на Комисијата, Марго Валштром, која ја поддржа кампањата, наведувајќи дека “нешто што еднаш претставуваше многу позитивен симбол на ЕУ со тоа што повторно ги обедини Франција и Германија, сега стана негативен симбол – симбол на арчење пари, бирократија и неразумност на Бриселските институции”.
Стразбур како посебно работно место
Некои агитанти сакаа да ја видат концентрацијата на активностите на Парламентот пак во Стразбур ( кампањата наречена “Здружување за европска демократија”, започната на 15 март 2007 година). Ова се сметаше симболично за децентрализацијата на ЕУ од Брисел. Ема Николсон, единствениот британски член на ЕП што го поддржуваше Стразбур, се изјасни дека ако Парламентот е веднаш до Советот на Европа, тоа ќе им дозволи на членовите на ЕП да одржуваат контакти со делегатите од останатите делови на Европа, како Русија, а ако Парламентот биде сместен во Брисел, ЕУ ќе биде оддалечена од таквите влијанија. Про-стразбуршките агитанти се изјаснија дека Стразбур му нуди поголема независност на Парламентот од другите институции и лоби групи во Брисел.
Ако Парламентот беше целосно сместен во Стразбур, медиумските новости не би можеле повеќе да користат кратки најави како “Брисел одлучи...”, туку ќе се дискутира за деталите на оние кои ги донесуваат одлуките. И медиумите би биле сместени во Стразбур, со што би се овозможила поголема застапеност на Советот на Европа. Стразбур беше подобар и од историски причини, поради тоа што Франција и Германија си “подале рака” пет пати во периодот од 1870 до 1945 година. Се расправаше и за тоа дека Брисел веќе не претставува добар симбол за Европско единство, земајќи ги предвид неодамнешните политички спорови во Белгија.
По објавувањето (на 21 октомври 2010 година) за основање "студиска група за неформално седиште" од страна на британскиот член на ЕП, Едвард Мек Милан−Скот (либерал−демократ), што изгледаше како напад на Стразбур од страна на општината, Роланд Рис и Кетрин Траутман изјавија енергетска заедничка декларација за одбрана. На 9 ноември 2010 година, општинскиот совет го одобри проектот (предвиден од април истата година) за формирање “Место за Европа” (lieu d′Europe) – голем центар за луѓе кои се љубопитни за Европските институции во Стразбур, во поранешната, архитектонски скапоцена, но сега (2010 година) запуштена палата од 18 век, во близина на Европскиот суд за човекови права и зградата Агора на Советот на Европа.
Мислење и дејства
Со гласање на членовите на Европскиот парламент, организирано од страна на член на ЕП, Александер Нуно Алваро, про−бриселски агитант, се откри дека 89% од гласачите се за едно седиште и дека 81% сакаат тоа да биде Брисел. Иако сите членови на ЕП беа испитани, само 39% од нив одговорија на прашањата. По советувањето со гласачките фирми, Алваро изјави дека ова претставуваше голема излезеност на гласачи во едно вакво гласање за изразување јавно мислење, независно од тоа дали е целосно застапено. Еден парламентарен магазин беше принуден да не го објавува ова гласање на почетокот, бидејќи ја одразуваше чувствителната природа на прашањето. Истиот месец, спроведена беше друга анкета од страна на Симон Хикс од Универзитетот во Манчестер и Роџер Сколи од Универзитетот во Абериствит, со која се добија 68% поддршка за едно седиште. Во нивната анкета одговорија 272 од 732 испитаници. По секое заседавање во Стразбур, стотици членови на ЕП потпишуваа петиција за намалување на времето во Стразбур, иако, Паскал Мангин, заменик градоначалник на Стразбур, не веруваше дека мислењето на членовите на ЕП е важно. Сепак, во јануари 2009 година, Парламентарна писмена изјава, во која се повикуваше за едно седиште во Брисел, не успеа да добие доволна поддршка. Таа доби 286 потписи, а беа потребни 393 за истата да биде разгледана. Бриселските агитанти наведија дека тоа беше лошо одбрано време, со француски и германски водачи на Парламентот и главните две групи им наредија на нивните членови да не го поддржуваат движењето. Агитантите се заколнаа дека ќе ја продолжат борбата, додека градоначалникот на Стразбур, Роланд Рис, во тој период ја поздрави “мудроста на парламентарците” и рече дека таа ја сигнализира нивната желба  само Стразбур  да биде домаќин на институцијата.
Анкета за ставовите на граѓаните, спроведена во мај 2006 година, опфати две прашања во врска со проблемот за седиштето на Парламентот. Во просек, 32% од народот од сите земји−членки ја поддржаа политиката за две локации, а 68% беа против. Мажите дадоа поголема поддршка за една локација отколку жените, а исто и луѓето над 35 години, отколку оние под 35. Поддршката за две локации беше за еден процент пониска во 10−те земји кои станаа членки во 2004 година од 15−те поранешни членки, а ниедна група немаше повеќе од 40% поддршка за две локации. Од оние кои беа против две седишта, 76% го поддржаа Брисел, а 24% Стразбур. Поддршката за Брисел беше 6% повисока во 10−те нови земји – членки кај жените и кај оние под 35 годишна возраст. Стразбур доби најголема поддршка од луѓето над 35 години, кои го поддржаа со 28%. Граѓаните на Стразбур, секако, беа силни поддржувачи на тоа, Парламентот да биде сместен во Стразбур, со што секоја седница вредна четири милиони евра ќе придонесува во економијата на градот. Во септември 2008 година, стразбуршката влада усвои предлог, сите активности на Парламентот да бидат повторно сместени во градот.
Овие гласања не влијаеја на положбата на Франција, која можеше да го забрани секое такво движење, а францускиот претседател Николас Саркози изјави дека неговото седиште е “непреговарачко”. Без оглед на тоа, владата изјави дека спорот може да биде решен ако Франција понуди нешто со еднаква вредност. Самиот Совет лично најави дека ќе дискутира за седиште во Стразбур, само ако Парламентот му даде знак за тоа, бидејќи тој нема сам да преземе иницијатива. Меѓутоа, неколку луѓе сакаа да дискутираат за спорот, додека тековните уставни спорови сè уште беа присутни. Иако политичките партии немаа формална положба, Зелените, Либерал−демократите и Социјалистите беа отворени за тоа, Брисел да биде постојано седиште.
Мајмуни (навивачка група)
Почетоци
Со гостувањето на фудбалскиот натпреварот Борец - Победа во Велес на 12 ноември 1987 г. започнува дејствувањето на Прилепските навивачи кои тогаш го носат името „Маркови Внуци” и за брзо време стануваат заштитен знак на секој натпревар на Победа. На почетокот биле направени неколку транспаренти, меѓу првите во Македонија користеле пиротехника а биле сместени на почетокот од јужната трибина на стадионот „Гоце Делчев”. Со осамостојувањето на Македонија нивниот број рапидно се зголемува и сè повеќе се угледуваат на странските тифози пред сè од Италија.
Напредок
Во периодот од 1994/1995 г. за првпат се направени плетени шалови со натпис што во Македонија било реткост. Гостувањата исто така не им биле непозната страна па освен гостувања во нашата држава успеале да појдат во повеќе градови во поранешната СФРЈ. Во сезоната 1997/1998 г. доаѓа до смена на генерациите кога било променето и името во „Мајмуни”. „Маркови Внуци” официјално се повлекле и го отстапиле местото на помладите но тоа не значи дека тие и престанале да навиваат. Тие постојано доаѓаат на натпреварите и најчесто се сместени во средината на јужната трибина, имаат свои транспаренти и маици, а во соработка со навивачката група „Мајмуни” доаѓаат и на голем број на гостувања. Во тој период доаѓа и до формирање на доста популарната подгрупа „Гето” која го форсира италијанскиот стил на навивање. Навивачката група „Мајмуни” се сместени на крајниот дел од јужната трибина каде што имаат направено т.н. кафез.
Од 1997 г. направиле нови транспаренти, неколку вида на шалови, маици, дуксерки, капи и друг разновиден рекламен материјал. Иако наидувале на сопки од локалната самоуправа успеале да отворат своја канцеларија во месната заедница Вишне. Со настапите на Победа и Р.К. Тутунски Комбинат на меѓународна сцена доаѓаат и гостувањата надвор од нашата земја во Романија, Хрватска, Србија и Црна Гора, Словачка, Италија, Полска, Словенија итн.
Моментално навивачката група Мајмуни Прилеп има 7 подгрупи: Екипа 420, Маркови Внуци, Red Rid Brigade, Boulevard Boys, Ghetto, Јужен Санаториум, YS'16. На натпреварите се присутни просечно по 500 членови на Мајмуни.
ФК Осогово (Кочани)
ФК Осогово е македонски фудбалски клуб од Кочани, оформен во 1924 година, а во 1950 година го добива сегашниот назив. Клупски бои се жолто-сината, а клубот настапува на Стадионот Никола Мантов кој има капацитет од 5,000 гледачи.
Историја
Историјата на фудбалот во Кочани започнала во далечната 1924 година кога Томе Ванѓелов (тогашен претседател на Општина Кочани), во градот ја донел првата фудбалска топка. Веднаш потоа бил формиран и првиот фудбалски клуб Султан Тепе. Името неколкупати било менувано - ФК Витез, ФК Хајдук, за на крај да го добие името Осогово.
За фудбалот во Кочани зборуваат старите кочанци: “Игравме фудбал и пред 1924 година и тоа на улица со топка направена од партали. Минувачите подзастануваа, гледајќи како ние младите трчаме по еден тркалезен предмет што потскокнуваше пред нашите нозе и со повремено кревање на рацете ќе викневме: Гоол! Тие со чудење нè гледаа, некој од нив дури и ќе се прекрстеше гледајќи ги младите, испотени до гола кожа“.
Оттогаш фудбалот во Кочани почнал да се игра поорганизирано, со соседните градови, со кожена топка, со обележено игралиште, дресови, судија итн. За развојот на фудбалот во Кочани многу придонела изградбата на железничката пруга и првиот воз во Кочани на 1 јули 1926 година.
Најголемиот успех што го постигнала младинската екипа на Осогово е 1958 г. на Младинското фудбалско првенство на Македонија со тренерот Славко Симеонов. И како победник екипата на Осогово учествувала во првенството на Југославија за млади. Првенството на Југославија тогаш се одржало во две групи: едната група играла во Шибеник и ја предводела Црвена ѕвезда од Белград, а втората играла во Белград предводена од Партизан. Во оваа група покрај Партизан играле уште младите екипи на прволигашот од Загреб - Динамо, прволигашот од Титоград - Будуќност, и младите на Осогово од Кочани, член на Штипската потсојузна лига.
Овде фудбалерите на Осогово се претставиле во две различни изданија. Поради ненавремено известување од ФСМ за почетокот на натпреварите, управата на клубот не можела да резервира билети за вагоните за спиење, па младинците на Осогово целиот пат од Скопје до Белград го поминале стоејќи. Непроспиената ноќ во возот, претпладневното одење низ Белград барајќи го местото каде требало да бидат сместени предизвикало замор кај младинците на Осогово. Во двобојот со големиот Партизан изгубилe со 13:0.
Вториот ден Осогово се сретнал со Динамо од Загреб, и тогаш веќе одморените младинци заиграле како што знаат, и големиот противник бил победен со 3:1. За третиот меч со Будуќност, на Осогово му одговарал и нерешен резултат па тренерот така и ја поставил играта. Натпреварот завршил 0:0, со што Осогово завршил втор во групата, оставајќи ги зад себе праволигашите Динамо и Будуќност.
Подоцна Осогово влегува во Македонската лига каде покажува значајни резултати. Во 1988/89 година настапува во Меѓурепубличката лига. Натпреварувачката 1991/1992 г. Осогово се натпреварува во Третата сојузна лига и завршува на 9-то место.
Најголем успех на кочанскиот младински фудбал по осамостојувањето на Македонија е во 1996 г. кога Осогово во Скопје ја победува Саса со 2:0, со што го освојува Младинскиот куп на Македонија.
Потоа следуваат лоши игри, клупски превирања, промени на стручни штабови, недисциплина, препукувања меѓу спортските работници и како разултат на сето ова, Осогово полека, но сигурно тоне. Ја напушта Првата лига, а кратко време потоа и Втората лига. 2004/2005 година "Осогово" се најде во најнизок ранг од републичко натпреварување. По испаѓањето од Втората македонска лига, замира фудбалскиот интерес во градот.
Во натпреварувачката сезона 2016-17 екипата го освојува 3 место во Третата македонска лига со што обезбеди пласман во повисок ранг.
Состав на тимот
Тренери
Лого на клубот
Во својата долгогодишна историја, клубот променил неколку официјални логоа, а во почетокот на февруари 2018 година беше промовиран актуелниот дизајн.
Навивачка група
Навивачката група на Осогово се нарекува Сејмени и е формирана во 1986 година. Вообичено членовите на групата се наоѓаат на западната трибина на Стадионот Никола Мантов, од каде му даваат поддршка на својот клуб.
Фендер стратокастер
Во оригиналната форма, стратокастерот го имало во во две нијанси како орнамент на тврд труп со длабоки контури, врат од јаворово дрво со 21 стапало, со вметнати црни точки и штимери Клусон, се` до 1975 година, кога Фендер почнал да произведува трупови изработени од цврста јасика. Исто така, постоел сет од достапни бои кои не биле стандардизирани до 1960 година. Овие бои од автомобилски лакери правени од Дупонт и можеле да се добијат за доплата од 5%. Еден фурнир, штитник со 8 навртки, бил уникатен концепт кој овозможувал да се вградат сите електронски компоненти на гитарата на една површина која лесно може да се отстрани. Наредните дизајни на Стратокастер (и од Фендер и од други имитирачки компании) можеби се подобриле во корисност и звук но, старомодните модели на Фендер сѐ уште вредат многу пари и многумина го претпочитаат звукот на постарите модели.
Направени се многу копии на Стратокастер; поради тоа, поимот Strat, иако бил користен како заштитен знак на “Fender Musical Instrument Corporation”, често се користи и за именување на која било гитара која ги има истите општи одлики како и оригиналот, без оглед на производителот.
Дизајн и популарни промени
Сите три магнети се еднакви. Поради зголемениот број на популацијата што користела комбинација на магнети, Фендер внел нова особина во 1977 година која одговарала со стандардните 5 позиции; среден магнет со спротивна страна и спротивна поларност. Како што е наведено во описот, магнетната поларност на магнетот е спротивна со онаа на другите два магнети, како и насоката на жицата навиткана околу калемот. Ова предизвикува ефект на прекин на брмчењето (отстранувањето на брмчењето предизвикано од слабо заштитените, средни до најјаки надворешни направи за забрзување) во позициите 2 и 4 на избирачот на позиција. Овој принцип е познат од многу порано, била поставена во форма на магнет кој го намалува зуењето на “Gibson” и split-coil магнетот (магнет кој го намалува зуењето во Ј форма и има два калема подредени во линија, наместо еден долг калем) кој бил искористен за ”Precision Bass (“P Bass” – бас гитара изработена од Лео Фендер). Денес, во суштина, сите инструменти на Фендер, кои имаат повеќе од еден “split-coil” магнет (меѓу нив најпознати се Стратокастер, Телекастер и Џез Басот) се поврзани со жица на таков начин кој овозможува комбинација на магнети кои го прекинуваат зуењето.Едно време, Фендер почнал да произведува гитари со магнети на кобилицата, наместени во најдалечниот дел од највисокиот опсег на вибрирачките жици, малку „презатегнати“, со цел да се зголеми сигналниот резултат од тој магнет. Дури и повеќе пренавиените магнети (дизајните hot-wired) станале популарни, било поради сите три магнети (“hot” конфигурација), или само поради позицијата на кобилицата (т.н. "Texas Hot" поради неговата популарност помеѓу јужните рок гитаристи).
Стратокастерот е познат по неговите светли, чисти и „ѕвонечки“ звуци. Магнетот на вратот има поблаг, полн и погласен звук во споредба со остриот и жив тон на магнетот на кобилицата. Средниот магнет произведува некој звук помеѓу овие два. Бади Холи бил еден од пионерите на Стратокастер и всушност го користел инструментот во сите негови песни со The Crickets. За време на снимањето на Peggy Sue, ритам гитаристот Ники Саливан, не бил потребен за песната и наместо да свири стоел до Холи и го вртел избирачкото копче на гитарата на Холи, од магнетот на вратот, на магнетот на кобилицата за време на солото. Од 1959 до 1967 година, Стратокастерот стандардно се правел со гриф од палисандрово дрво, а исто така и со голем избор на бои, вклучувајќи голем избор на боја за коли кои одговарале и за почетниците сурфери и “hot-rod” (американски коли со големи машини, изменети за линеарна брзина) културата, откриени од бендови како Surfaris, Ventures и Beach Boys. Дик Дејл е познат Стратокастер гитарист кој исто така, соработувал со Лео Фендер во создавањето на Fender Showman засилувачот. На почетокот на 1960те, инструментот го користел и Хенк Марвин – гитарист на Shadows, бенд кој бил оригинален следечки бенд на Клиф Ричард, а потоа создавал свои сопствени инструментлки. Звукот на Хенк Марвин бил многу различен од оној на другите музичари – вклучувајќи ги и Beatles – тие на почетокот намерно го избегнувале Стратокастер и користеле други марки. Меѓутоа, во 1965 година, Џорџ Харисон и Џон Ленон од “Beatles” набавиле Стратокастери и ги користеле за песните Help! и Rubber Soul и за многу други снимања.
Едноделниот врат од јаворово дрво престанал да се изработува во 1959 година. Од 1959 година до летото во 1962 година, грифот на гитарата бил од палисандрово дрво, израмнет на внатрешната страна и залепен за јаворот. Ова станало познато како „плочест гриф“. Плочестиот гриф приближно 4,765 мм на најдебелата точка, во центарот на вратот на гитарата, под жиците 3 и 4. Од средината на 1962 до 1979 година, палисандровото и јаворовото дрво биле пред центарот и грифот станал познат како крив, заоблен ламиниран или „фурниран“...имал иста дебелина на вратот за разлика од претходниот плочест тип на врат. Дизајнот бил променет бидејќи Фендер имал проблеми со виткањето на некои вратови од плочестиот тип. Јаворовите грифофи се правеле само по специјални нарачки. Наредната година бил променет дизајнот на штитникот на 3-слоен (4-слоен кај некои бои) „повеќе-слоен“ со 11 дупки за навртки. По купувањето на Фендер во 1965 година, CBS почнале да нудат и јаворов врат со посебно залепен ламиниран гриф во 1967 година (познат како врат со „јаворова покривка“ – “maple cap”) и палисандров гриф на јаворов врат како друга опција. Две години подоцна, компаниите Фендер коиги поседувале CBS повторно го пуштиле во продажба едноделниот јаворов врат, по 10 годишно отсуство. Основната причина за користење на палисандрово дрво во 1959 година, била тоа што “Gibson” гитарите имале грифови од палисандрово дрво и муштериите го сакале ова, а исто така, јаворовите грифови многу брзо ја губеле бојата поради стариот нитроцелулозен лак, кој не бил долготраен и многу брзо се уништувал на грифовите. Со појавата на Fender Stratocaster Ultra сериите во 1989 година, како материјал за грифовите на некои модели, официјално било избрано абоносовото дрво ( иако неколку серии на Elite Stratocasters произведени во 1983/84 година, како “Gold” и “Walnut”,биле достапни со обоени абоносови грифови). Во декември 1965 година, на Стратокастерот му била вградена појасна глава со изменети транспарентни налепници за да се совпаѓаат со големината на Jazzmaster и Jaguar.
“Squier” модели на гитари
Во раните 1980-ти, Фендер почнал да произведува пократки гитари, наменети за луѓе кои сакале да платат помалку пари отколку што чини стандарден “Fender Mexican Standard Stratocaster”. Squier Stratocasters, биле оригинално произведени во Мексико но, откако била основана “Fender Japan”, производството било префрлено во Јапонија. Гитарите биле градени со пократки магнети, штитници со една навртка, пократки штимери и многу често имале недостатоци во бојата и оштетувања на трупот. “Fender Japan” произведувал поевтини "Squier (by Fender)" гитари за европските и американските пазари.