cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марк II (тенк)
Марк II беше британски тенк од Првата светска војна. Тоа беше понатамошен развој на Марк I, во кој управувачот беше отстранет, бидејќи се покажа како пречка. Понатаму, кулата беше стеснета, бидејќи се планираше употреба на пошироки гасеници. Главната разлика е во тоа што овие возила се користеа само за цели на обука - така што беше достапна само минимална заштита од оклоп во челичните плочи, во кои доколку е потребно треба да се обесат повеќе плочи.
Како итна мерка, 45 од 50 невооружени возила беа користени во април 1917 година во Франција. Димензиите беа во согласност со Марк I.
Стрезо Стрезоски
Стрезо Наумов Стрезоски (1920 во Мешеишта, Охридско — 16 април 1945 во Банова Јаруга, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Стрезо Наумов Стрезоски е роден во 1920 година во селото Мешеишта. Се занимавал со земјоделство. Организирано работи како младински активист од 1943 година. Како борец на 3 чета, 1 баталјон на Шеснаесеттата македонска бригада учествува на Сремскиот фронт. Загинува кај Банова Јаруга - Новска, на 16 април 1945 година.
Ниоба
По Ниоба е наречен хемискиот елемент ниобиум (Nb).
Давид и Урија
Давид и Урија — доцна слика на Рембрант, датирана околу 1665 година од страна на Музејот Ермитаж (каде сега виси ) или околу 1666-1669 година на изложбата Доцниот Рембрант во Државниот музеј во 2015 година. Таа го покажува моментот кога Давид го испраќа Урија Хетитски на борбената линија на војната против Амонците, така што Давид може да спие со сопругата на Урија, Вирсавија. Урија се идентификува како фигура во преден план, а во позадина се Давид и Натан. Првпат овој наслов го добил од Абрахам Бредиус во неговиот каталог за делата на Рембрант - ова е поддржано од неколку други научници од 1950 година наваму, вклучително и во студијата на Медлин Кар од 1965 година.
Делото е исто така идентификувано како „Хаман ја препознава својата судбина„ по Хаман од Книгата за Естер - влегла во руската империјална збирка во 1773 година под тој наслов сè уште виси во Ермитаж.
Галерија
Ликовите прикажани во сликата:
Спортски комплекс Соколана
Спортски комплекс Соколана ― спортско-рекреативно здание во Куманово. Во негови рамки припаѓа стариот Соколански дом (поради кој комплексот го носи името). Се наоѓа на југозапад од Соколанскиот парк, и на исток од OСТУ „Наце Буѓони“. Комплексот се состои од атлетски полигон со должина од 200 метри, со 4 ленти, спринт патеки, како и простор за фрлање ѓуле, копје и фрлање чекан и терен за мал фудбал. Атлетскиот полигон се наоѓа во дворот на ОСТУ „Наце Буѓони“.
Историја
Изградба на спортскиот комплекс Соколана започнала во 2011. Во февруари 2021 година, започна преизградбата на комплексот. За тој потфат, Владата преку Агенцијата за млади и спорт обезбедила 7,5 милиони денари. Градежните зафати опфаќале проширени трибини, акрилна подлога, заштитна ограда и останато. Во јуни, свечено бил отворен и пуштен во употреба обновениот комплекс.
Света Фабиола
Ран живот
Фабиола припаѓала на патрициското римско семејство од родот Фабија. Била мажена за човек кој водел толку маѓепсан живот што било невозможно да се живее со него. Таа добила развод од него според римското право и, спротивно на прописите на Католичката црква, стапила во втора заедница пред смртта на нејзиниот прв сопруг.
Во времето на престојот на Јероним во Рим (382-84), Фабиола не била една од подвижничките кругови што се собирале околу него. Дури подоцна, по смртта на нејзиниот втор сопруг, таа одлучила да влезе во живот на одрекување и труд за другите. На ден пред Велигден, по смртта на нејзиниот втор сопруг, таа се појавила пред портите на латеранската базилика, облечена во покајничка облека и јавно се покајала за својот грев, што оставил голем впечаток врз христијанското население во Рим. Папата ја примил формално повторно во целосна заедница со црквата.
Преобраќање во христијанство и подоцнежен живот
Фабиола сега се откажала од сето она што светот требаше да и го понуди и своето огромно богатство го посветила на потребите на сиромашните и болните. Таа подигнала убава болница во Рим, и самата ги чекала затворениците и ги лекувала граѓаните отфрлени од општеството поради нивните „одвратни болести“. Покрај тоа таа давала големи суми на црквите и верските заедници во Рим и други места во Италија. Сите нејзини интереси биле насочени кон потребите на црквата и грижата за сиромашните и страдалниците.
Во 395 година отишла во Витлеем, каде што живеела во конакот на манастирот под раководство на Паула од Рим и се применувала, под раководство на Јероним, со најголема ревност за проучување и размислување на светите списи и за аскетски вежби. Упадот на Хуните во источните провинции на империјата и кавгата што избила меѓу Јероним и Јован II, Ерусалимскиот епископ почитувајќи го учењето на Ориген, го направиле престојот во Витлеем непријатен за неа и таа се вратила во Рим.
Таа, сепак, останала во кореспонденција со Јероним, кој на нејзино барање напишал трактат за свештенството на Арон и свештеничката облека. Во Рим, Фабиола се обединила со поранешниот сенатор Памахиј во извршувањето на голем добротворен потфат; заедно подигнале во Портус голем конак за аџиите кои доаѓале во Рим. Фабиола, исто така, продолжила со своите вообичаени лични трудови во помош на сиромашните и болните до нејзината смрт на 27 декември 399 или 400 година. Иако медицината на Фабиола била прагматична во примена, нејзиното наследство го илустрира вклучувањето на раните христијанки во областа на медицината.
Почитување
Нејзиниот погреб бил прекрасна манифестација на благодарноста и почитта со која била почитувана од римското население. Џером напишал евлогистички мемоари за Фабиола во писмо до нејзиниот роднина Океанус.
Свети Августин и посветил писмо.
Наследство
Кардиналот Вајсман ја овековечил во неговиот роман Фабиола. Вајсман ја напишал Фабиола делумно како одговор на енергично антикатоличката книга Хипатија (1853) од Чарлс Кингсли. Романот главно бил наменет да му помогне на зафатеното католичко малцинство во Англија.
Жан-Жак Хенер го насликал својот портрет на Фабиола (во класичен римски профил) во 1885 година; оригиналот на овој идеализиран приказ на светицата бил изгубен во 1912 година, но сликата била копирана од уметници ширум светот во следниот век. Во 2008 година, современиот уметник Френсис Алис поставил патувачка изложба од над 300 од овие копии од неговата сопствена колекција. Изложбата прво се одржал во Хиспанското друштво на Америка во Њујорк, потоа LACMA во Лос Анџелес, продолжувајќи во Националната галерија на портрети во Лондон од мај до септември 2009 година. Колекцијата, пораснала за да вклучува 514 копии од портретот, подоцна била изложена во византиската фреска капела на колекцијата Менил во Хјустон од 21 мај 2016 година до 13 мај 2018 година
Танас Маркоски
Танас Климев Маркоски (27 јануари 1926 во Долно Лакочереј, Охридско — 9 јули 1945 во Горица) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Танас Климев Маркоски е роден на 27 јануари 1926 година во селото Долно Лакочереј. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучува доброволно на 12 декември 1944 година. Како борец на Техничката чета при командата на военото подрачје во Охрид, несреќно загинува кај Горица, на 9 јули 1945 година.
Тане Короскоски
Тане Ефтимов Короскоски (13 февруари 1926 во Волино, Охридско — 16 април 1945 во Врпоље, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Тане Ефтимов Короскоски е роден на 13 февруари 1926 година во селото Волино. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ пристапил на 11 декември 1944 година. Како борец на 2 чета, 1 баталјон во Првата македонска ударна бригада загинува на Сремскиот фронт кај Врпоље, на 16 април 1945 година.
Gesta Romanorum
Gesta Romanorum (латински: „Дела на Римјаните“) - зборник на анегдоти, приказни и случки од римската историја. Оваа книга настанала во XIII-XIV век и претставувало важен извор на средновековната култура и на многу писатели (на пример, Шекспир) им служело како основа за нивните книжевни дела.
Ехо (митологија)
Ехо (грчки: Ἠχώ) - нимфа во грчката и во римската митологија. Божицата Јунона ја претворила Ехо во карпа и ја осудила да ги повторува последните зборови на оние кои ѝ се обраќаат.
Тимотеј (војсководач)
Тимотеј (грчки: Τιμόθεος; умрел 354 п.н.е.) - прославен војсководач од Атина, син на војсководачот Конон и пријател на Исократ и Платон. Според Плутарх, во воените походи Тимотеј го пратела голема среќа, па затоа завидливците правеле шеги дека во сонот непријателските градови му паѓаат в раце како рибите во мрежата. На тие шеги, тој ведро одговорил: „Кога на сон освојувам толку градови, што ли ќе се случи кога ќе се разбудам!“.
Тоде Лупески
Животопис
Тоде Ѓоргиев Лупески е роден на 23 февруари 1924 година во селото Скребатно. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ пристапува на 12 декември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада, 2 чета, 2 баталјон учествува на Сремскиот фронт. Загинува кај Кајгана на 25 април 1945 година.
Квинт Сервилиј Цепион
Квинт Сервилиј Цепион (латински: Quintus Servilius Caepio) - римски конзул и војсководач од 2 век п.н.е. Тој го ограбил светилиштето во шпанскиот град Толоза при што украл големо количество злато. Според легендата, штом го допрел богатиот плен, веднаш умрел. Сепак, оваа легенда не одговара на историските факти.
Саул и Давид (Рембрант)
Саул и Давид — слика на Рембрант и/или неговото студио, сега во Маурицхејс и датира од 1651 до 1658 година.
Автопортрет (Фрик, Рембрант)
Автопортрет од 1658 година е автопортрет од Рембрант, еден од над 40 автопортрети на Рембрант. Претходно бил во сопственост на Ерол Вилчестер и сега е во Фрик колекција во Њујорк (град).
Саул и Давид (Рембрант)
Сликата порано била поголема, но во 19 век, платното било исечено, на две нееднакви парчиња. Можеби да се продаде, како посебни слики. Парчињата подоцна биле повторно прикачени едни на други.
Враќање на блудниот син (Рембрант)
Враќање на блудниот син (De terugkeer van de verloren zoon) — славно ремек-дело на барокниот сликар Рембрант ван Рајн од 1642 година.
Опис
Оваа слика е последна во серијата верски слики и последно големо дело со ликови во природна големина. Ова е и едно од неговите најтрогателни дела кое прикажаниот миг го развлекува во вечност. Имено, наметнато е такво расположение на нежна тишина така што на гледачот му се чини дека му припаѓа на ова друштво. Таа врска е можеби посилна и поинтимна отколку во кое било од неговите претходни дела. Имено, уметниците од 17 век често истражувале различни делови од животот Блудниот син, што честопати било прикажано како го троши своето наследство на пијалаци и жени. Како што тоа го сторил самиот Рембрант во Блудниот син во бордел во 1637 година, каде што самиот се претставил како блудниот син. Но, тука е прикажан моментот кога ги снемало парите и синот, осиромашен и обесчестен, се враќа дома каде нашол прегратка за добредојде. Како што е забележано во Новиот завет:
На Рембрантовата слика, разбирањето за кое требал цел живот за да се развие, постигнува единствен израз на тага и прошка.
Сликата многу се разликува од неговиот претходен бакропис од 1636 година, во кој тој ја портретирал истата тема. Повторно, блудниот син е прикажан како клечи пред нозете на неговиот татко, а главата му е потпрена на градите на старецот, но таткото сега е мирен, неговиот израз е мирен и полн со родителска љубов и прошка. Неговите раце, кои во исто време го прегрнуваат и благословуваат неговиот син, се бесконечно експресивни. Набљудувачите на сликата, нурнати во темнината десно и во позадина, не го одвлекуваат вниманието од главната тема. . Се чини дека Рембрант ги одделува од таткото и синот кои ги осветлува божествената светлина на покајанието и простувањето, додека тие се во сенка на недоразбирање и осуда.
Автопортрет со беретка и свртена јака (Рембрант)
Автопортрет со беретка и свртена јакна  е дело од 1659 масло на платно, изработено од холандскиот сликар  Рембрант, една од над 40 негови  автопортрети на Рембрант.
Суптилнаи со темни драматични длабочини ,дело во кое може да се видат „стресовите и оптоварувањата на животот составен од креативни триумфи и лични и финансиски пресврти“. .
Сликата е едно од неповторливите ремек – дела во историјата на уметноста и на творештвото воопшто.
Надворешни врски
Self Portrait with Beret and Turned-Up Collar (right)]
Дионисиј I Постариот
Дионисиј I или Дионисиј Постариот (432 п.н.е. — 367 п.н.е.) - грчки тиран од Сицилија. Во 388 п.н.е. него го посетил Платон со намера да го убеди да ги прифати неговите политички реформи.
1998
1998 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1998 година од новата ера, 998. од вториот милениум, 98. од XX век и деветта од 1990-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7506 и 7507 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6748 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5758 и 5759 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2751.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1998 година се протега во 4634 и 4635, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4694 и 4695 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2541. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1418 и 1419 исламска година.
Стадион Башкими 1947
Стадион Башкими 1947, порано познат како Милано Арена ― фудбалски стадион во Куманово, Македонија. Се користи за фудбалски натпревари и е домашен стадион на ФК Башкими 1947 и на поранешниот сопственик ФК Милано. Има сместивост од 3.000 гледачи.
Историја
Стадионот бил домаќин на Европското првенство во фудбал за жени до 19 години 2010.
Наводи
42.1421°N, 21.70997°W
Дионисиј Катон
Дионисиј Катон (латински: Dionysius Cato) - римски писател од 3 или 4 век п.н.е., автор на збирка со морални поуки, секоја составена од два хексаметра. Во средниот век, оваа книга служела како главен учебник по граматика, поетика и етика.
Клинт Иствуд
Клинтон „Клинт“ Иствуд Џуниор (роден на 31 мај, 1930 година) е американски филмски глумец, режисер, продуцент, композитор и политичар. За првпат меѓу глумците се пробил со споредната улога во ТВ серијата Rawhide (1959–1965). Станал славен играјќи ја улогата на Безимениот човек (Man with No Name) во шпагети вестерн трилогијата на Серџо Леоне, Dollars (A Fistful of Dollars, For a Few Dollars More, и The Good, the Bad and the Ugly), при крајот на шеесеттите, и како Хери Калахан во филмовите Dirty Harry (Dirty Harry, Magnum Force, The Enforcer, Sudden Impact, и The Dead Pool) во седумдесеттите и осумдесеттите од минатиот век. Овие мачо-улоги, заедно со уште неколку други, направиле од Иствуд истраен општествен пример за мажественост.
За неговиот придонес во филмовите Unforgiven (1992) и Million Dollar Baby (2004), Иствуд освоил оскари за најдобар режисер и продуцент на најдобриот филм, а бил номиниран и за најдобар глумец. Покрај овие филмови, и Play Misty for Me (1971), Thunderbolt and Lightfoot (1974), The Outlaw Josey Wales (1976), Escape from Alcatraz (1979), Tightrope (1984), Pale Rider (1985), Heartbreak Ridge (1986), In the Line of Fire (1993), The Bridges of Madison County (1995), и Gran Torino (2008) постигнале комерцијален успех и критичко одобрување. Единствените негови комедии се Every Which Way but Loose (1978) и продолжението Any Which Way You Can (1980), кои во кариерата биле неговите најпопуларни филмови кај публиката (по прилагодувањето поради инфлацијата).
Покрај режирањето на голем број сопствени познати филмови, Иствуд режирал и филмови во кои не глумел, како Mystic River (2003) и Letters from Iwo Jima (2006) (кои му донеле номинации за оскари) и Changeling (2008). Неговата слава посебно доаѓа до израз во Франција, дури и за неколку филмови што не биле добро прифатени во САД, и добил две од највисоките француски одликувања, меѓу кои и Легијата на честа, во 2007. година. Во 2000. година, бил награден со златниот лав за доживотно достигнување на филмскиот фестивал во Венеција.
Во 1967. година основал свое филмско студио, Malpaso, од кое потекнуваат сите негови американски филмови, освен четири. Во периодот 1986-1988, бил и независен градоначалник на Кармел-бај-д-Си, Калифорнија. Иако стапил во брак само двапати, Иствуд има седум деца од пет жени.
Дидим Халкентер
Дидим Халкентер (латински: Didymus Chalcenterus, грчки: Δίδυμος Χαλκέντερος, околу 63 п.н.е. - околу 10) - старогрчки научник и граматичар од Александрија. Тој живеел во Рим за време на владеењето на Август, а бил наречен „библиолатас“ (оној кој ги заборава книгите што ги напишал). Тој ја напишал римската граматика, а според Сенека, напишал 4 000 книги.
Клинт Иствуд
Рани години
Иствуд е роден во Сан Франциско. Негови родители биле Клинтон Иствуд сениор (1906–70), металски работник кој често патувал, и Маргарет Рут (1909–2006), работничка во фабрика. Сестрите во болницата го нарекле „Самсон“ бидејќи се родил со тежина од 5.2 кг. По смртта на татко му, мајка му се венчала со Џон Белден Вуд (1913–2004) во 1972. година, со кого останала во брак до неговата смрт, 32 години подоцна. Иствуд има англиско, ирско, шкотско и холандско семејно потекло, и растел во дом од средна класа, заедно со помладата сестра Џин (родена 1934. година). Неговото семејство често се селело бидејќи татко му ги менувал работните места долж Западниот Брег. Семејството се стабилизирало во Пидмонт, Калифорнија, каде Иствуд учел во основно и средно училиште, притоа занимавајќи се со спортски активности како кошарка, фудбал, гимнастика и пливање. Подоцна се префрлил во техничкото средно училиште во Оукленд, каде професорите по драма го поддржувале да учествува во училишните претстави, но тој не бил заинтересиран. Бидејќи семејството се преселувало во различни места, работел повеќе професии, како спасител, доставувач на весници, продавач, шумски пожарникар и носач на опрема за голф.
Во 1950. година, Иствуд работел една година како спасител во американската армија, за време на Корејската војна, и бил назначен на тврдината Орд во Калифорнија. Во 1951. бил патник во бомбардерот Даглас АД, што останал без гориво и се срушил во океанот близу Точка Рејес. Заедно со пилотот го избегнал тонењето на леталото и двајцата пливале 5 км за да се спасат.
Почетоци
Според прес-извештајот за Rawhide на CBS, студиото Universal Studios (тогаш познато како Universal-International) снимало на тврдината Орд, кога еден од помошниците го забележал Иствуд и му закажал состанок со режисерот на серијата. Според официјалната биографија на Иствуд, човек со име Чак Хил одиграл клучна улога при неговото вработување во Universal. Хил, кој имал контакти во Холивуд, го „протнал“ Иствуд во едно од студијата на Universal, и го претставил пред камерманот Ирвин Гласберг. Гласберг му закажал аудиција на Иствуд кај Артур Лубин, кој иако бил импресиониран од неговата градба и височина (1.93 м), првично се сомневал во неговите глумечки способности, забележувајќи дека Иствуд постапувал прилично аматерски, не знаејќи ни каде да оди, ни каде да се сврти, ни ништо. Лубин предложил Иствуд да оди на часови по драма, и му го составил првиот договор во април, 1954. година, за 100 долари неделно (денешни 865 долари). Откако го потпишал договорот, Иствуд бил критикуван за неговиот крут став, кос поглед и пелтечење на речениците низ заби, нешто што ќе се утврди како негова доживотна одлика.
Првата незначителна глумечка улога на Иствуд била во филмот Revenge of the Creature (1955), како лабораториски помошник. Потоа се појавил во уште неколку слични улоги, во филмовите Lady Godiva of Coventry и Never Say Goodbye (1956), а како улога имал и краток говор во филмот Francis in the Navy. Во 1959. се појавил како гостин во Maverick, покрај Џејмс Гарнер, и глумел кукавички негативец решен да се венча за богата девојка заради парите. Иствуд одиграл мала улога и како воздухопловец во францускиот филм Lafayette Escadrille, но и како поранешен одметник од Конфедерацијата во Ambush at Cimarron Pass (филм кој лично тој го прогласил за катастрофален и најниска точка во неговата кариера).
По подолга заслужена пауза, Иствуд во летото, 1958. година, ја добил споредната улога на Рауди Јетс во едночасовната вестерн серија на CBS, Rawhide, иако самиот не бил многу задоволен од добиеното. Со своите 28 години, сметал дека ликот на Рауди бил премлад и незрел за него. Премиерата на Rawhide била  во јануари следната година, и за само три недели серијата се искачила на списокот на 20 најгледани ТВ програми. Иако никогаш не освоила Еми награда, Rawhide неколку години уживала огромна популарност, достигнувајќи го највисокото, шесто место, во периодот помеѓу октомври 1960. и април 1961. година. Сепак, серијата спаѓа во еден од најтешките периоди во кариерата на Иствуд. Често снимал шест дена во неделата, со просек 12 часа дневно, а сепак режисерите го критикувале дека не се трудел доволно. При крајот на 1963. година, популарноста на серијата веќе опаѓала. Поради недостаток на свежина во сценаријата, снимањето прекинало во средината од сезоната 1965–66. Иствуд за првпат се обидел да режира со снимањето неколку најавни шпици за серијата, иако не успеал да ги убеди продуцентите да му дозволат да режира цела епизода. Во првата сезона заработувал 750 долари (денешни 6042 долари) од епизода. По прекинот на снимањето, добил и 119,000 долари компензација (денешни 877,609 долари).
1960-тите
При крајот на 1963. година, колегата на Иствуд во Rawhide, Ерик Фелминг, одбил да глуми во италијанскиот вестерн A Fistful of Dollars, што требало да се снима во некој далечен шпански регион од страна на тогаш релативно непознатиот Серџо Леоне. И други глумци, меѓу кои Чарлс Бронсон, Стив Ривс, Ричард Херисон, Хенри Фонда, Џејмс Кобрн и Тај Хардин биле земени предвид за улогата. Херисон, знаејќи ги способностите на Иствуд да глуми каубој, го предложил него, а овој во филмот гледал можност да „избега“ од Rawhide. Потпишал договор вреден 15,000 долари (денешни 112,403 долари) за 11 недели снимање, со бонус од Мерцедес автомобил по завршување со снимањето. Иствуд подоцна се изјаснил за транзицијата од вестерн серија во A Fistful of Dollars: „Во Rawhide ми доаѓаше преку глава од тоа да бидам типичниот добар дечко, херојот кој бакнуваше стари дами и кучиња, и беше љубезен со сите. Сфатив дека дојде време да станам анти-херој.“ Иствуд одиграл клучна улога во создавањето на уникатниот визуелен стил на Безимениот човек, и иако самиот глумец не пушел, Леоне инсистирал дека пушењето цигари е една од главните одлики на маската што сакал да ја создаде, а зад која се криел осамен карактер.
A Fistful of Dollars се покажал како „патоказ“ за понатамошните шпагети вестерн филмови, а Леоне успеал да прикаже подив и поопустошен свет од традиционалните вестерни, предизвикувајќи ги стереотипните американски замисли за вестерн херој, и вметнувајќи морално двосмислен анти-херој во приказните. Успехот на филмот го издигнал Иствуд меѓу големите ѕвезди во Италија, па затоа Леоне повторно го повикал да глуми во For a Few Dollars More (1965), вториот дел од трилогијата. Со помош на сценаристот Лучано Винченцони, правата за For a Few Dollars More и последниот дел, (The Good, the Bad and the Ugly) им биле продадени на САД за приближно 900,000 долари (денешни 6.64 милиони долари).
Во јануари, 1966. година, Иствуд се сретнал со продуцентот Дино Де Лаурентис во Њујорк, и се согласил да глуми во антологиската продукција од пет дела, Le streghe (The Witches), покрај сопругата на Де Лаурентис, глумицата Силвана Мангано. И покрај тоа што деветнаесетминутната улога на Иствуд се снимала само неколку дена, неговата изведба не поминала добро кај критичарите, од кои еден дури и напишал дека во улогата немало ништо што наликувало на Клинт. Два месеци подоцна, Иствуд започнал да го снима третиот дел од филмовите Dollars, The Good, the Bad and the Ugly,во кој повторно го играл мистериозниот Безимен човек. Ли Ван Клиф ја репризирал улогата на безмилосен алчник за пари, додека Илај Волак го претставил вештиот мексикански бандит Туко Рамирез. Приказната била насочена кон потрагата на конфедерациско злато, закопано во гробница. За време на снимањето на сцена во која требало да биде срушен мост со динамити, Иствуд го убедувал Волај да се скрие зад рид, велејќи, "Познати ми се ситуацииве. Држете се што е можно понастрана од специјални ефекти и експлозиви.“ Само неколку минути подоцна, во тимот настанала права мешаница околу зборот „Vaya!“, што резултирало со предвремена експлозија и за малку избегната смрт на Волај.
Трилогијата Dollars не се прикажувала во САД се’ до 1967. година, кога A Fistful of Dollars бил првпат прикажан во јануари, For a Few Dollars More во мај, и The Good, the Bad and the Ugly во декември. Сите филмови постигнале комерцијален успех, посебно The Good, the Bad and the Ugly, кој донел заработка од 8 милиони долари (денешни 55,8 милиони долари) само од изнајмувања, и му го донел на Иствуд статусот на голема филмска ѕвезда. Сите три филмови добиле претежно негативни критики, со што започнала битката на Иствуд да ја стекне почитта од американските филмски критичари. Џудит Крист го опишала A Fistful of Dollars како „евтин“, а весникот Њузвик за For a Few Dollars More напишал дека е „болно идиотски“. Рената Адлер од Њујорк Тајмс го опишала The Good, the Bad and the Ugly (филм кој денес се смета за еден од најдобрите во историјата) како "најскапиот, побожен и одбивен филм во историјата на тој жанр“. Магазинот Тајм ја посочил „здрвената“ глума, особено на Иствуд, иако на некои критичари како Винсент Кенби и Босли Краутер од Њујорк Тајмс им се допаднала неговата ладнокрвност во претставувањето на високиот и осамен странец. Сепак, уникатниот кинематографски стил на Леоне бил наголемо поздравен, дури и од критичарите кои го омаловажувале глумењето во филмот.
Славата значела и нови мачо-улоги за Иствуд. Потпишал да глуми во американскиот ревизионистички вестерн Hang 'Em High (1968), покрај Ингер Стивенс, Пет Хингл, Денис Хопер, Ед Бегли, Брус Дерн и Џејмс Мекартур, како човек кој бара одмазда за речиси смртното линчување. За овој филм, кој бил нешто помеѓу Rawhide и вестерните на Леоне, Иствуд заработил 400,000 долари (денешни 2.67 милиони долари) и уште дополнителни 25% од бокс-офис заработката. Со парите заработени од трилогијата Dollars, сметководителот и советник на Иствуд, Ирвин Леонард, помогнал во основањето на студиото Malpaso, наречено според заливот Малпасо на имотот на Иствуд во Монтереј, Калифорнија. Всушност, филмот Hang ‘Em High бил резултат на соработка помеѓу студијата Malpaso и United Artists, a по премиерата во јануари, 1968. година, на второто студио му донел рекордна заработка, повеќе од сите дотогашни филмови со Џејмс Бонд. Hang ‘Em High бил насекаде поздравен од критичарите, меѓу нив и Арчер Винстен од Њујорк Пост, која го опишала како „квалитетен, храбар, опасен и возбудлив вестерн“.
Уште пред премиерата на Hang ‘Em High, Иствуд започнал со работа на филмот Coogan’s Bluff, во кој еден заменик шериф на Аризона е во потрага по баран психотичен криминалец, низ улиците на Њујорк. Во овој период дошло до повторна соработка со Universal Studios, при што Иствуд добил понуда од милион долари (денешни 6.97милиони долари) – над двојно поголема од последната. Џенингс Ленг закажал средба помеѓу Иствуд и Дон Сигел, шефот за договори во Universal, а овие двајца се зближиле до тој степен, што нивното партнерство траело повеќе од 10 години и резултирало со пет филмови. Снимањето започнало во ноември, 1967. година, уште пред сценариото да се доврши. Филмот бил контроверзен поради приказот на насилство, а улогата на Иствуд го создала прототипот за понатамошниот мачо-полицаец во филмовите Dirty Harry. Coogan's Bluff ја означил и првата соработка со аргентинскиот композитор Лало Шифрин, кој подоцна ја напишал џез музиката за повеќе филмови на Иствуд, во 70-тите и 80-тите години, меѓу кои и филмовите Dirty Harry.
Следела единствената улога на Иствуд во мјузикл, Paint Your Wagon (1969). Во него, тој и колегата Ли Марвин глумеле копачи на злато со иста сопруга (ја глумела Жан Себерг). Лошите временски услови и одложувањата го попречувале снимањето, а буџетот за филмот надминал и 20 милиони долари (денешни 127 милиони долари), што за тоа време било прескапо. И покрај номинацијата за Најдобар филм – мјузикл или комедија, филмот не достигнал критички, ни комерцијален успех.
1970-тите
Во 1970. година, Иствуд глумел во вестернот Two Mules for Sister Sara со Ширли Меклејн, режиран од Дон Сигел. Филмот раскажува за американски платеник кој завршува со проститутка, преправена во калуѓерка, и кој помага на група бунтовници за време на владеењето на императорот Максимилијан I од Мексико. Иствуд повторно глумел мистериозен странец – небричен, пушејќи цигари и облечен во пончо. Иако филмот добил просечни критики, Њујорк Тајмс го вбројуваат во списокот на 1000 најдобри филмови на сите времиња. Подоцна во истата година, Иствуд глумел покрај Доналд Сатерленд и Тели Савалас, како член на група Американци кои крадат многу злато од Нацистите во Втората светска војна, во филмот Kelly's Heroes. Овој филм е последниот во кој глумел Иствуд, а не бил под палката на неговото студио Malpaso. Снимањето започнало во јули, 1969. година, во локација во Југославија и Лондон. Следеле претежно позитивни критики, а биле поздравени и анти-воените пораки во самиот филм. Во зимата 1969-1970. година, Иствуд и Сигел почнале со планови за следниот филм, The Beguiled, приказна за ранет војник на Унијата, држен под заробеништво во женско училиште. По премиерата, филмот стекнал огромна популарност во Франција, каде и до денешен ден се смета за еден од неговите најдобри филмови. Но, заработката не достигнала ни милион долари (денешни 5.98 милиони долари), а според Иствуд и Ланг, вината лежела во слабиот публицитет и „осакатената“ улога на Иствуд.
Пресвртот во кариерата на Иствуд се случил во 1971. година. Пред смртта на Ирвинг Леонард, двајцата разговарале за можноста Malpaso да го снима филмот Play Misty for Me, каде Иствуд требало да ја добие посакуваната уметничка слобода и дебито како режисер. Сценариото говори за Дејв (Иствуд), џез диџеј кој е во афера со Евелин (Џесика Волтер), слушателка која постојано се јавува во неговото радио навечер, барајќи да и’ се пушти омилената песна – Misty од Ерол Гарнер. Откако Дејв ќе стави крај на врската, обожавателката станува насилна и со убиствени намери. Снимањето започнало во Монтереј во септември, 1970. година, и вклучувало и снимки од тогашниот џез фестивал. Филмот се соочил со одлични критики и признанија, и тоа од критичари како Џеј Кокс, Ендру Сарис и Арчер Винстен, кои истовремено ги фалеле и режисерските способности на Иствуд, и неговата глума. Исто така, Волтер била номинирана за Златен глобус - најдобра глумица во драма.
Dirty Harry (1971), филмот напишан од Хери Џулијан Финк и Рита М. Финк, говори за строгиот полициски инспектор од Њујорк (подоцна заменето со Сан Франциско), Хери Калахан, кој е решен по секоја цена да запре еден психотичен убиец. Многумина ја сметале оваа улога на Иствуд за негова најдобра, а филмот и денес се смета за прв во таканаречениот жанр на „непредвидливиот/дивиот полицаец“. Авторот Ерик Лихтенфелд тврди дека Dirty Harry го утврдил првиот вистински архетип во акциските филмови. Изреките на Хери се едни од најнезаборавните во филмската историја, а помогнале и во издигнувањето на популарноста на пиштолите .44 Магнум во САД на едно сосема ново ниво, посебно за моделот Smith & Wesson Model 29, употребуван од Хери Калахан. Dirty Harry доживеал огромен успех по премиерата во декември, 1971. година, заработувајќи 22 милиони долари (денешни 126 милиони долари) само во САД и Канада. Филмот воедно бил и најисплатлив за Сигел од сите во кои приказната се врти околу Хери Калаган. Иако некои критичари го пофалиле Иствуд во улогата на Dirty Harry, како Џеј Кокс кој го опишал како најдобар дотогаш, во една напната, сурова и јака улога, филмот бил и наголемо критикуван за фашистички ставови.
По откажувањето на Шон Конери да глуми во Џејмс Бонд филмови, Иствуд одбил понуда да се појави како негова замена, сметајќи дека улогата треба да ја преземе англиски глумец. Потоа глумел во вестернот Joe Kidd (1972), заснован на лик инспириран од Рејес Лопез Тихерина, кој упаднал во судница во Тиера Амариља, Ново Мексико, во јуни, 1967. година. За време на снимањето, кај Иствуд биле забележани симптоми на бронхијална инфекција и неколку напади на паника. Критиките за Joe Kidd биле поделени, и Роџер Гринспун од Њујорк Тајмс забележал дека филмот не е ништо посебно, и има будалеста симболика и „мрзелива“ обработка, иако ја пофалил глумата на Иствуд.
Во 1973. година, Иствуд го режирал својот прв вестерн, High Plains Drifter, во кој глумел покрај Верна Блум, Мариана Хил, Били Куртис, Пол Бринегар од Rawhide и Џефри Луис. Филмот имал морална и натприродна тема, подоцна емулирана во Pale Rider. Иствуд глумел мистериозен странец кој пристигнува во мрачен вестерн-град, каде луѓето го најмуваат како лична заштита од тројца злосторници кои набргу ќе излезат на слобода. Во текот на филмот владее збунетост околу тоа дали странецот е брат на заменик шерифот, кого злосторниците го линчувале и убиле, или негов дух. Дупките во приказната се покриени со црн хумор и алегорија, инспирирани од Леоне.
Ревизионистичкиот филм доживеал поделени критики, но постигнал голем комерцијален успех. Повеќе критичари сметале дека режирањето на Иствуд било „неоригинално колку што е експресивно“, а Артур Најт од Сатрдеј Ривју забележал дека Иствуд ги „впил пристапите на Сигел и Леоне и ги споил со сопствените параноидни погледи за општеството“. Џон Вејн, кој одбил да глуми во филмот, му испратил писмо на Иствуд набргу по премиерата, жалејќи се дека „жителите на градот не даваат верна слика за вистинскиот дух на американските доселеници, духот кој Америка ја направил величествена ".
Следниот филм на Иствуд бил Breezy (1973), приказна за љубовта помеѓу средновечен маж и тинејџерка. Во текот на снимањето, Иствуд ја запознал Сондра Лок, глумица која одиграла бројни важни улоги во следните 10 години и имала важно влијание во неговиот живот. Улогата на Бризи и’ била доделена на Кеј Ленц, бидејќи Лок, која тогаш имала 28 години, била престара. Филмот бил снимен многу бргу (три дена порано од планираното) и ефикасно од страна на Иствуд и Френк Стенли, со што се заштедиле милион долари од буџетот (денешни 5.24 милиони долари). Не доживеал голем критички или комерцијален успех, па затоа се појавил на видео касети дури во 1998. година.
Во 1974. година, Иствуд се здружил со Џеф Бриџис и Џорџ Кенеди за филмот Thunderbolt and Lightfoot, акциски филм за искусен ограбувач на банки Тандерболт (Иствуд) и млад измамник Лајтфут (Бриџис). По премиерата во пролетта, 1974. година, филмот бил фален за необичниот хумор, измешан со голема неизвесност и трагедија, но комерцијално минал скромно, заработувајќи 32,4 милиони долари (денешни 154 милиони долари).Иако глумењето на Иствуд било потенцирано од страна на критичарите, Бриџис ги собрал сите пофалби и бил номиниран за оскар за најдобра споредна улога. Недостатокот на лична номинација наводно предизвикал силен гнев кај Иствуд, кој се заколнал дека веќе нема никогаш да работи за United Artists.
Следниот негов филм, The Eiger Sanction (1975), бил заснован на успешниот шпионски роман со исто име од Треваниан. Иствуд го глумел Џонатан Хемлок (иако улогата првично требало да ја добие Пол Њуман), професионален убиец кој работи и како професор по уметност на колеџ, принуден за последен пат да се врати на својата стара професија и да ја одмазди смртта на стар пријател. За таа цел, тој мора и да се искачи на северната страна на планината Ајгер во Швајцарија, при опасни услови. И овојпат, Иствуд и Кенеди глумеле заедно. Иствуд научил како да се качува со помош на Мајк Хувер, за време на неколкунеделните летни подготовки (1974) во паркот Јосемити, а снимањето започнало во Гринделвалд на 12 август, 1974. година. И покрај претходните предупредувања за опасностите што демнеле на планината Ајгер, тимот на Иствуд доживеал неколку несреќи, меѓу кои и една смртна. И покрај тоа, Иствуд одлучил сам да ги одглуми сите планинарски потфати. По премиерата во мај, 1975. година, филмот доживеал комерцијален неуспех, заработувајќи само 23,8 милиони долари (денешни 103 милиони долари) во бокс-офисот, а добил и претежно негативни критики. Џој Гоулд Бојум од Вол Стрит Џрнал го опишал филмот како „брутална фантазија“. Според Иствуд, Universal Studios биле главни виновници за слабата промоција, па затоа решил да се откаже од нив и да склучи договор со Warner Brothers, преку Френк Велс, кој трае и до денес.
Во The Outlaw Josey Wales (1976), вестерн инспириран од истоимениот роман (1972) на Аса Картер, главниот лик Џоуси Вејлс (Иствуд), кој е про-конфедерациски герилец, одбива да се предаде по американската граѓанска војна и е прогонуван низ стариот југозападен дел. Иствуд ги вклучил за првпат и син му Кајл Вествуд, и Сондра Лок, и покрај противењето на режисерот Филип Кауфман. Кауфман бил отпуштен од продуцентот Боб Дели по желба на Иствуд, што резултирало со парична казна од страна на здружението на режисери на Америка од 60,000 долари (денешни 245,053 долари)—што поттикнало ново правило, односно дозвола за голема парична казна во случај на отпуштање и смена на режисер. Филмот бил снимен во Ајдахо, во центарот за уметност и хумани релации, за време на шестдневна конференција со наслов „Вестерн филмови: Митови и слики“. На снимањето биле поканети неколку почитувани критичари, како Џеј Кокс и Артур Најт; режисери како Кинг Видор, Вилијам Вајлер и Хауард Хокс; и неколку академици. По премиерата во август, 1976. година, филмот бил насекаде одобрен, и многу критичари и гледачи улогата на Иствуд ја поврзале со американското пра-минато и судбината на нацијата по граѓанската војна. Роџер Еберт ја споредил природата и ранливоста на иствудовиот приказ на Џоуси Вејлс со Безимениот човек од вестерните Dollars и ја пофалил атмосферата во филмот. Подоцна филмот се појавил и во списокот на најдобри 10 филмови во годината според Тајм.
Следела понуда до Иствуд да ја игра улогата на Бенџамин Вилард во филмот на Францис Форд Копола, Apocalypse Now, но тој ја одбил со оправдание дека не сака да помине неколку недели на Филипините. Исто така одбил понуда и за виетнамскиот воен филм на Тед Поуст, Go Tell the Spartans и решил да го направи третиот филм од серијалот Dirty Harry, The Enforcer. Во филмот Хери за партнер добива женски полицаец (Тајн Дели) и треба да се соочи со група противници во Сан Франциско кои потсеќаат на Симбионистичката ослободителна армија. Филмот, чија кулминација е престрелка на островот Алкатраз, бил значително пократок од претходните филмови во серијалот (времетраење: 95 минути), но постигнал огромен комерцијален успех, заработувајќи 100 милиони долари (денешни 408 милиони долари во светски рамки, со што станал најисплатливиот филм на Иствуд и до денес.
Во 1977. година, го режирал и глумел во филмот The Gauntlet покрај Лок, Пет Хингл, Вилијам Принц, Бил Мекини и Мара Кордеј. Иствуд е пропаднат полицаец кој се заљубува во проститутка која мора да ја придружува од Лас Вегас до Феникс, за да сведочи против мафијата. Иако филмот станал скромен хит кај публиката, критиките на критичарите биле поделени, и голем дел сметале дека има претерано насилство. Долгогодишниот непријател на Иствуд, Полин Каел го опишала филмот како „приказна извалкана со лош јазик и насилство“. Од друга страна, Роџер Еберт го оценил со три ѕвезди и рекол дека се работи за „Класичниот Клинт Иствуд: брз, фуриозен и смешен.“ Во 1978. година, Иствуд глумел во Every Which Way but Loose, покрај Лок, Џефри Луис, Рут Гордон и Џон Квејд. Во нетипична комична улога, Иствуд го глумел Фило Бедоу, камионџија и кавгаџија кој ита низ американскиот запад и е во потрага по загубената љубов, во друштво на братот и орангутан со име Клајд. Филмот постигнал изненадувачки успех по премиерата и станал комерцијално најуспешниот филм на Иствуд во тоа време. Критичарите не го сакале, но поминал одлично во бокс-офисот и бил втор по заработка во таа година.
1980-тите
Во 1980. година, Иствуд ја режирал и ја играл главната улога во комедијата Bronco Billy, покрај Лок, Скетмен Кротерс и Сем Ботомс. Неговите деца Кајл и Алисон играле ситни улоги на сирачиња. Иствуд изјавил дека овој филм имал едно од најопуштените снимања во неговата кариера, а биографот Ричард Шикел тврдел дека ликот на Бронко Били најмногу потсеќал од сите ликови на самиот Иствуд. Иако поминал добро кај критичарите, филмот бил комерцијален неуспех. Жанет Маслин од Њујорк Тајмс напишала дека филмот е „најдобар и најсмешен филм со Клинт Иствуд последниве неколку години“, и го пофалила режирањето на Иствуд, и начинот на кој ги вплеткал стариот Запад со новиот. Подоцна истата година, Иствуд глумел во Any Which Way You Can, продолжението на Every Which Way but Loose. Неколку критичари негативно го оцениле, но Маслин го опишала како „посмешен и подобар од претходникот“. Овој филм бил уште еден во низата што постигнале успех во бокс-офисот, и бил еден од петте најисплатливи филмови во годината.
Во 1982. година, Иствуд го режирал и глумел во филмот Honkytonk Man, заедно со синот Кајл, филм инспириран од истоимениот роман на Кленси Чарли, напишан во депресивниот период. Во него, жилавиот вестерн пејач Ред Стовал (Иствуд) боледува од туберкулоза, но конечно добива шанса да се пробие во Гранд Ол Опри. На патот до Нешвил, Тенеси, каде треба да сними песна, е придружуван од своето внуче (Кајл). Во САД, филмот добил позитивна критика само од Тајн, додека останатите ја критикувале мешавината од хумор и трагедија. Сепак, филмот бил критички одобрен во Франција, каде бил спореден со The Grapes of Wrath на Џон Форд, и до денес одржува висок рејтинг од 94% на порталот Rotten Tomatoes. Истата година Иствуд го режирал, продуцирал и глумел во филмот „Огнена лисица“ (Firefox), со тема од од студената војна, покрај Фреди Џонс, Дејвид Хафмен, Ворен Кларк и Роналд Лејси. Заснован на истоимениот роман (1977) од Крег Томас, филмот бил снимен пред Honkeytonk Man, но премиерата му била по него. Поради студената војна, тимот не можел да снима на руски локации, па со цел да се симулираат евроазиските локации во приказната, Иствуд се одлучил за Виена и други места во Австрија. Трошоците за филмот достигнале 20 милиони долари (денешни 48,2 милиони долари), што и до денешен ден е ненадминато за Иствуд. Магазинот Пипл ја споредил изведбата на Иствуд со Лук Скајвокер, заробен во „духот“ на полицаецот Хери.
Иствуд го режирал и глумел во четвртиот филм Dirty Harry, Sudden Impact, кој се снимал во пролетта и летото 1983. година, и кој и до денес се смета за најмрачен и најагресивен од сите филмови во серијалот. Во тоа време, Иствуд веќе заработувал 60% од вкупниот профит на филмовите што ги режирал и во кои глумел, а останатата заработка била наменета за студиото. Sudden Impact е последниот филм во кој глумел со Лок. Таа глумела жена, која заедно со својата сестра била силувана од страна на безмилосна банда, на саемски простор, и која сака да ја одмазди вегетативната состојба на нејзината сестра преку систематско убивање на силувачите. Изреката "Go ahead, make my day" (изговорена од Иствуд во една од почетните сцени во кафетерија) често се цитирала како една од бесмртните филмски изреки. Ја изговорил и претседателот Роналд Реган при еден конгрес, а се користела и за време на претседателската кампања во 1984. година. Филмот не бил најуспешниот во серијалот и заработил 70 милиони долари (денешни 163 милиони долари). Добил многу позитивни критики, и многу критичари ги фалеле феминистичките аспекти во приказната, преку откривањето на физичките и психичките последици од силувањето.
Во Tightrope (1984) Иствуд глумел со ќерката Алисон, Женевјев Бижо и Џејми Роуз, во провокативен трилер, инспириран од написите во весници за некој неуловлив силувач во една заливска област. Дејствието било сместено во Њу Орлеанс за да се избегне мешање со филмовите Dirty Harry, и Иствуд глумел разведен татко-полицаец, привлечен од напатената психологија и фасцинантност од садомазохизам на неговата мета. Потоа следела улога во периодичната комедија City Heat (1984), покрај Бурт Рејнолдс, во приказна за еден приватен детектив кој заедно со неговиот партнер се вплеткува со ганстерска група во периодот на прохибицијата во САД, во 30-тите години. Филмот заработил околу 50 милиони долари (денешни 112 милиони долари) на домашно ниво, но паднал во сенка на Еди Марфи и неговиот Beverly Hills Cop.
Иствуд имал само еден излет во сериските филмови, режирајќи ја епизодата "Vanessa In The Garden" (1985) од серијата Amazing Stories, во која глумеле Харви Кејтел и Сондра Лок. Тоа било негова прва соработка со Стивен Спилберг, кој подоцна помогнал и за филмовите Flags of Our Fathers и Letters from Iwo Jima. Следело повторно враќање на Иствуд во вестерн жанрот, и тоа со филмот Pale Rider (1985), што го режирал и во кој глумел, покрај Мајкл Мориарти и Кери Снодгрес. Филмот бил заснован на вестерн-класиката од 1953. година, Shane, и се фокусирал на проповедник кој се здружува со рударите за време на калифорниската златна треска во 1850. година. Насловот укажувал на четворицата јавачи на Апокалипсата, а јавачот на бледиот коњ е Смртта. Сето ова потсеќало по темите за моралот и правдата, како и по истражувањето на натприродното, на вестернот на Иствуд од 1973. година, High Plains Drifter. Pale Rider станал еден од најуспешните филмови на Иствуд до денес. Бил прогласен за еден од најдобрите филмови за таа година, но и за најдобар вестерн во последните неколку години, па Јуџин Сискел од Чикаго Трибјун забележал дека „Оваа година (1985) ќе биде запомнета во филмската историја како моментот кога Клинт Иствуд конечно ја заслужи почитта како уметник".
Наредната година, Иствуд глумел со Марша Мејсон во воената драма Heartbreak Ridge, за инвазијата на САД во 1983. година над Гранада. Тој глумел постар американски морнарски и артилериски наредник и ветеран во војната со Кореја. Продукцијата и снимањето биле попречени поради внатрешните несогласувања помеѓу Иствуд и долгогодишниот пријател и продуцент Фриц Меинс, и помеѓу Иствуд и министерството за одбрана на САД, кое не го одобрувало филмот. Во тоа време филмот постигнал само комерцијален, но не и критички успех, а позитивните критики првпат дошле до израз дури во поново време. Заработил 70 милиони долари (денешни 148 милиони долари) во САД.