cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3047A
Други поделби
Проучување на NGC 3047A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28572. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 234; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4896. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1318.
NGC 1129
NGC 1129 — елиптична галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1129 се споменува и како UGC 2373, MCG 7-7-4, CGCG 539-124, VV 85, CGCG 540-6.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 54 м 27,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 34' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 1129 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10959. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2854. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1618.
Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2017/18
Македонската ракометна Супер лига 2017/18, позната како ВИП Супер машка лига поради спонзорски причини - 26. издание на Македонската Супер Лига.
Табела
Нат - Одиграни натпревари; Поб - Победи; Пор - Порази; ДадГол - Дадени голови; ПриГол - Примени голови; Раз - Гол разлика; Бод - Бодови.
Најдобри стрелци
Ова е списокот на најдобрите стрелци во регуларниот дел од сезоната.
Табела
Извор: Ракометна Федерација на Македонија
Извор: Ракометна Федерација на Македонија преку web.archive.org
Ролф Хоп
Ролф Хопе (германски: Rolf Hoppe, 6 декември 1930 во Елрих - 14 ноември 2018 година во Дрезден) бил германски филмски и сценски актер.
Животот
Хоп е роден како син на пекар во Елрих, Тирингија, Германија. По неговото школување како пекар, работел од 1945 до 1948 како кочијаш. Потоа почнал да тренира како глумец во Ерфурт и работел во циркусот Ерос. Подоцна настапил во театарот Талија во Хале (Зале) и во Младиот светски театар во Лајпциг. Постапувал во „Штатсхаусшпил Дрезден“, „Германски Театар“ во Берлин и фестивалот во Салцбург. Тој бил меѓународно активен во Швајцарија, Италија, Полска и Кина.
Во источногерманските филмови ДЕФА, Хоп честопати играл негативци. Една од неговите најзначајни улоги била онаа на Табораби (Херман Геринг) во „Мефисто“, за која ја добил наградата Оскар за најдобар филм на странски јазик од 1981 година.
Хоп живеел во Веисиг во Дрезден. Тој беше оженет и има две ќерки.
Старо Село (Тетовско)
Старо Село — село во Општина Јегуновце, во областа Долни Полог, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на областа Долни Полог, оддалечено 25 километри северно од Тетово. Западно од селото се издига Шар Планина.
Историја
Селото се споменува во османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Калканделе од 1626 - 1627 година и е забележано како село Истаросел со 54 домаќинства.
Во XIX век, Старо Село било село во Полошката нахија во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Старо Село живееле 215 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Старо Село имало 240 Македонци, патријаршисти.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Сиричино било село во Рогачевска општина и имало 33 куќи си 296 жители, сите Македонци.
Старо Село е средно по големина село, коешто имало 424 жители во 1961 година, додека во 1994 година 230 жители, македонско население.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 217 жители, од кои 212 Македонци и 5 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 185 жители, од кои 169 Македонци, 6 Срби, 3 останати и 7 лица без податоци.
Родови
Старо Село е македонско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2130 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 216 гласачи.
Личности
Личности родени во Старо Село:
Култура и спорт
Од Старо Село започнуваат и водат планинарски патеки кон врвот и планинарскиот дом Љуботен, а исто така од тука започнува и патеката по трасата на „Првата - Западна македонска трансверзала“.
Иселеништво
Од ова село иселеници има во Жилче (Данајловци 3 к.), Јегуновце (Ѓуклевци 1 к.), Ратае (Исајловци), итн. Иселеници има и во Тетово и Бугарија.
Малајски јазици
Се смета дека прататковината на малајските е западно Борнео, каде изворно се задржале ибанските јазици. Потесната група на малајски јазици претставува второстепено расчленување, веројатно од централна Суматра, а можеби и исто така од Борнео.
Извесно време постоела несигурност за припадноста на дајачките јазици, но денес е утврдено дека некои од нив се малајски, а некои не. Меѓу малајските дајачки се вбројува ибанскиот, кој понекогаш се смета за групна целина, говорена од Ибанците (Морските Дајаци), а понекогаш за група. Другите дајачки јазици, наречени копненодајачки, се застапени во северозападниот агол на Калимантан, помеѓу ибанските и потесните малајски.
Јазици
Неколку ибански јазици are also sometimes placed separately in Malayic.
Класификација
Аделар (1993) ги дели малајските јазици на следниов начин.
Меѓутоа, Нотхофер (1988) ја дава следнава класификација.
Фонологија
Има два 2 дифтонга:
Морфологија
Прамалајските лексеми се претежно двосложни, но некои се едно-, три- или четирисложни. Лексемите го имаат следниов слоговен состав (Adelaar 1992:102):
"* [Сг См (Н)] [Сг См (Н)] [Сг См (Н)] Сг См Сг"
Даљен
Даљен (традиционален кинески: 大連, поедноставен кинески:大连, пинјин: Dàlián) ― потпровинциски пристанишен град во покраината Љаонинг, Народна Република Кина, и е втор по големина град во Љаонинг (по главниот град на провинцијата Шенјанг) и трет најголем град во Североисточна Кина.
Градот се наоѓа на јужниот крај од Полуостровот Љаодунг, и тој е најјужен град во Љаонинг и во Североисточна Кина. Преку Даљенскиот Залив (составен дел од Корејскиот Залив) излегува на Жолто Море.
Според пописот од 2020 година, имал вкупно население од 7.450.785 жители од кои 5.106.719 живееле во урбанизирана област.
Денес, градот е финансиски, транспортен и логистички центар за Источна Азија. Во минатото Даљен и неговите пристаништа биле често користени од странски сили. Даљен претходно бил познат како „ Даљниј“ (Дальний), „Дајрен“ (大連), и „Луда“ или „Лута“ (кинески: ). Порано градот бил познат и како „Порт Артур“ и „Рјоџун“ (旅順) од оригиналниот Порт Артур, израснала денешната градска област Лушунку.
Во 2016 година, Даљен бил на 48-мо место на Индексот на глобалните финансиски центри. Во 2012 година, Даљен бил на 82-ро место на глобалниот индекс на конкурентност на градовите. Во 2006 година, од страна на China Daily Даљен бил прогласен за најповолен град за живеење во Кина.
ФА Куп 2021-2022
ФА Куп 2021-2022 - 141-вото издание на ФА Купот, најважниот куп во англискиот фудбал и најстарото елиминационо натпреварување во светот. Турнирот е спонзориран од Емирејтс.
Бранител на титулата од претходната сезона била екипата на Лестер Сити. Победникот ќе се квалификува за фазата по групи во Лигата на Европа 2022-2023.
Финалето се одиграло на 14 мај 2022 година на стадионот Вембли.
Календар
Натпреварувањето се состои од 92 екипи од системот на фудбалската лига (20 екипи од Премиер лигата и вкупно 72 од Чемпионшип, Лига Еден и Лига Два) плус 32 квалификувани екипи од 637-те екипи од системот на Националната лига (од 5-то до 10-то ниво на англискиот фудбалски систем) кои го започнале натпреварувањето во квалификациските рунди.
Паровите за сите рунди биле извлечени со ждрепка, обично на крајот од претходната рунда или во живо вечерта за време на последниот телевизиски натпревар од тековната рунда, во зависност од ТВ правата.
Трето коло
За да се избегне евентуален метеж предизвикан од одложувањата на лигашките натпревари поради порастот на случаите на КОВИД-19, натпреварите од ова коло па натаму ќе бидат решени за време на истиот натпревар, со продолженија и пенали доколку е потребно. Преигрувањето на натпреварите со промена на екипата домаќин што е традиција на ФА Купот и што се користело во првите две рунди на ова издание понатаму нема да биде во употреба.
Финале
Детали
Екипа победник
Ливерпул '''8. титула'''
Пилот (Хаус)
Хаус го создал Дејвид Шор, кој идејата за намќоресто име на главниот лик ја добил од една посета од доктор. На почетокот, продуцентот Брајан Сингер сакал Хаус да го глуми американец, но аудицијата на британскиот глумец Хју Лори го убедила дека улогата може да ја игра странски глумец. Шор го создаде Хаус по пример на Шерлок Холмс - обајцата се зависници од наркотици, резервирани и немаат пријатели. Продуцентите на серијата сакале Хаус да биде на некој начин хендикепиран, па ликот има оштетена нога како последица на несоодветна дијагноза.
Заплет
Кратко по почетокот на часот, воспитувачката во детска градинка Ребека Адлер (Робин Тани) добива напад на дисфазија (пречки во говорот), паѓа на подот и добива напади. Д-р Џејмс Вилсон (Роберт Шон Леонард) се обидува да го убеди мизантропот Грегори Хаус да ја лекува Адлер, но Хаус го одбива, сметајќи дека случајот ќе биде досаден. Бидејќи Вилсон тврди дека пациентката му е братучетка, Хаус се согласува да го прифати случајот. Управничката на болницата Лиза Кади (Лиза Еделстајн) му приоѓа на Хаус во лифтот и го убедува да си ги изврши своите обврски со редовните прегледи во болницата, задача која му е одбивна на Хаус бидејќи најчесто случаите се едноставни. Хаус одбива, убедувајќи ја Кади дека не може да го отпушти поради тоа што рокот на вршење на службата сè уште не е поминат, и набрзина заминува. Кога тимот на Хаус се обидува да ја сними Адлер на магнетна резонанца, открива дека дозволата на Хаус за дијагностицирање е повлечена. Кади ќе му ја врати дозволата, ако тој си ги изврши обврските со редовните прегледи.
Грлото на Адлер се затвора за време на магнетната резонанца, поради што двајца членови на тимот на Хаус, д-р Роберт Чејс (Џеси Спенсер) и д-р Алисон Камерон (Џенифер Морисон) мораат да извршат трахеотомија. За време на прегледите во клиниката, Хаус прегледува десетгодишно момче, на коешто мајка му му дозволува да користи астматичен инхалатор само повремено, а не секојдневно како што му е препишано. Хаус ја прекорува мајката да не донесува такви драстични медицински одлуки пред да научи нешто повеќе за астмата. Во текот на неговиот монолог, Хаус доаѓа до една идеја и брзо заминува кај Адлер. Тој дијагностицира мозочен васкулитис, иако нема никаков доказ за тоа. Почнува да ја лекува со стероиди, што во голема мера ја подобрува нејзината состојба, но, сепак набрзо таа се разболува уште повеќе.
На инсистирање на Хаус, неврологот д-р Ерик Формен (Омар Епс) и Камерон провалуваат во домот на Адлер за да побараат нешто што би можело да ги предизвика нејзините симптоми - напади, дисфазија и пречки во дишните патишта. Во кујната тие наоѓаат отворено пакување шунка што не е приготвена според еврејската традиција, според која Формен заклучува дека Вилсон го лажел Хаус за да го убеди да ја лекува Адлер, бидејќи Вилсон е Евреин, а тие јадат само посебно месо. Хаус ја отфрла лагата и заклучува дека Адлер боледува од цистична инфекција (cysticercosis) од конзумирање на недоварено свинско месо. Кога тенијата се размножила во неа, нејзините ларви се апсорбирале во крвотокот и го нападнале мозокот. Адлер, сакајќи да умре со достоинство, одбива понатамошни лекувања освен ако има докази дека дијагнозата е точна, но Хаус се обидува да ја убеди во спротивното. Во текот на разговорот, Адлер го прашува Хаус зошто куца на десната нога. Тој ѝ открива дека имал инфаркт на мускулите на бутот што довело до нивно умртвување, што би можело да се избегне доколку неговиот доктор ја донел правилната дијагноза. Хаус продолжува, тврдејќи дека смртта е грда и дека Адлер не може да умре со достоинство, но таа и понатаму го одбива лечењето. Хаус е подготвен да го отфрли случајот, кога Чејс добива идеја за неагресивен доказ за инфекцијата од тенијата на Адлер. Со рендген на нејзината нога, Хаус докажува дека Адлер е нападната од тении и дека нејзината состојба е излечива. Откако Адлер ќе го види доказот, радо се согласува да ги зема лековите за уништување на тениите.
Концепт и снимање
Творецот на серијата Дејвид Шор својот концепт за Хаус го следел по своето искуство како пациент во болница за подучување. Шор се сеќава „Знаев дека штом ќе ја напуштам просторијата, тие ќе ме исмеваат за мојата неупатеност, па сметав дека ќе биде интересно да се види лик којшто ќе го прави тоа уште пред пациентите да ја напуштат просторијата“. Во 2004 година, Шор и извршните продуценти Кети Џејкобс и Пол Атанасио ја промовираа Хаус во Фокс како медицински-детективско шоу - болнички детективски роман, во кој докторите се душкала што го бараат изворот на симптомите. Идеите за ликот на Хаус биле додадени откако Фокс ја откупиле серијата. Шор ја напишал „Пилот“ со јасно сеќавање на една посета од доктор. Тој еднаш морал да чека две недели за да закаже термин за болка во колкот, која дотогаш исчезнала. И покрај тоа, Шор изјавил дека докторите се „неверојатно љубезни“. Тој, подоцна изјави дека, додека ја создавал „Пилот“, се заљубил во лик којшто, како доктор, всушност би прашал „Зошто ви го трошам времето?“.
Централен дел од идејата за шоуто бил главниот лик да биде хендикепиран. Првичната идеја била Хаус да биде во инвалидска количка, но Фокс ја одбиле оваа претстава (за што екипата подоцна била благодарна). Идејата за инвалидска количка преминала во лузна на лицето на Хаус, за крајниот резултат да биде повредена нога со неопходно користење на бастун. Во оригиналното сценарио Хаус имал 34 години, меѓутоа, Шор подоцна објаснил дека не сака ликот да биде толку млад.
Кастинг
Продуцентот Брајан Сингер најпрво барал американски глумец да ја игра улогата на Хаус. Според него, колку повеќе странски глумци ги гледал на аудицијата за улогата, сè поубеден бил дека им е потребен американец. За време на кастингот, Хју Лори го снимал филмот Летот на фениксот. Тој снимил видеолента за аудицијата во тоалетот од хотел во Намибија, единственото место со доволно светлина и се извинил за неговиот изглед (што Сингер го споредил со „видеолента од Бин Ладен“). Лори импровизирал со користење на чадор наместо бастун. Сингер бил импресиониран од изведбата на Лори и коментирал колку добро „американскиот глумец“ го доловил ликот, без да сфати дека Лори е британец.
Лори на почетокот сметал дека Хаус е само „потрчко“ на Вилсон, бидејќи во сценариото Вилсон бил опишан како доктор со „детински“ изглед. Тој не сфатил дека Хаус е главниот лик сè додека не ја разгледал целата телевизиска претстава. Според Шор „лесно е да направиш идиотски лик - непривлечен. Тешко е истиот да го направиш интересен за гледање. И тогаш дојде Хју кој внесе сè што беше потребно во улогата, дрскоста и сите политички некоректни работи. И сепак, сакате да го гледате, сакате да поминете време со него“.
Во пилотот се појавуваат сличности помеѓу Хаус и славниот измислен детектив Шерлок Холмс. Шор објаснува дека отсекогаш бил обожавател на Холмс и неговите траги на незаинтересираност кон клиентите ги сметал за уникатни. Хаус и Холмс имаат само еден вистински пријател (Вилсон и Вотсон, соодветно) којшто го поврзува мозочниот херој со човековите грижи. Оваа динамика помеѓу Холмс и Вотсон е она што го барале продуцентите во ликовите на Хаус и Вилсон, особено во поглед на хемијата.
Роберт Шон Леонард (д-р Џејмс Вилсон) ги прочитал пилот сценаријата за Numb3rs и планирал да се пријави на аудиција за улогата, но го привлекла аудицијата за Хаус бидејќи уживал во улогата „ликот на кој секогаш смета главниот лик“, како и поради сличностите со Шерлок Холмс. Леонард сметал дека не поминал добро на аудицијата и дека неговото долгогодишно пријателство со Сингер му помогнало да ја добие улогата. Кога го прашале во интервју зошто неговиот лик би бил некогаш пријател со Хаус, Леонард одговорил:
Менаџерот на австралискиот глумец Џеси Спенсер му предложил да се пријави за улогата на Чејс, но тој се колебал, стравувајќи дека шоуто ќе биде слично на „Општа болница“ (англиски: General Hospital). Откако глумецот го видел сценариото, се предомислил. Тогаш Спенсер ги убедил продуцентите да го сменат ликот во Австралијанец. Омар Епс, којшто го глуми Формен, забележа влијание од неговата улога како проблематичен стажист во телевизиското шоу „Итна помош“ (англиски: ER). Епс и партнерката во филмот Џенифер Морисон го прочитале сценариото и сметале дека шоуто или ќе биде хит или утка.
Прием
Премиерната епизода на Хаус е општо добро прифатена. Критичарите реагираа позитивно на ликот на Хаус, Том Шејлс од Вашингтон Пост го нарекува „најнаелектризираниот лик во години што станал хит на телевизиските екрани“. Магазинот Њујорк ја нарекува серијата „медицинска телевизија на најзадоволително ниво“, и изјавил дека улогите ги играат „професионални глумци коишто глумат доктори што се грижат за своите пациенти“, а Метју Гилберт од Бостон Глоуб го вреднува тоа што епизодите не ги филува недостатоците на ликовите да го ублажи стравот на гледачите од „производите на HMO (приватна здравствена организација во САД)“. Алесандра Стенли од Њујорк Тајмс изјавила дека иако ликовите можеби им се одбивни на дел од гледачите, убиствената и „деривативна дрскост“ на шоуто е позитивна за љубителите на процедурални драми, а според Мет Руш од TV Guide Хаус е „невообичаен лек за вообичаените медицински драми“. Критичарите од The A.V. Club ја нарекоа Хаус „најбескрупулозната“ црна комедија на Фокс уште од краткотрајната телевизиска серија Профит од 1996 година. Критичарите сметаат дека серијата е светла точка во распоредот на емитување на телевизиски емисии на Фокс кои се засновани на реалноста.
Видот на епизодата е спореден со конкурентната телевизиска серија Медицинска истрага (англиски: Medical Investigation). USA Today го фаворизирал Хаус изјавувајќи дека е водена од ликовите, за разлика од Медицинска истрага која повеќе се освртува на заплетот, а во Сан Франциско Кроникл (англиски: San Francisco Chronicle) сметаат дека Хаус е подобро шоу поради водечкиот лик. Во меѓувреме, Брајан Лори од Variety изјавил дека сериите се премногу слични и дека Хаус не се совпаѓа со останатите програми на Фокс. Дел од другите поплаки се и стереотипите како што се млади, привлечни доктори. Шервин Нуланд од Слејт им дал на првите епизоди од серијалот многу негативни критики, изјавувајќи „Од сите медицински печатни грешки во оваа серија (има и огромни), најголемата е дефинитивно замислата дека лекар, толку резервиран, толку неодговорен и крајно суров како Грегори Хаус би бил толериран во која било болница“. Кеј Мекфаден од Сиетл Тајмс (англиски: The Seattle Times) смета дека интерпретацијата на Лори го очовечува ликот на Хаус, но исто така и го открива најголемиот недостаток на шоуто: ... Друга замерка е недостатокот од опис на споредните ликови во првите неколку епизоди.
NGC 5504C
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5504C се споменува и како UGC 9086, MCG 3-36-82, CGCG 103-115, KUG 1409+161B.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5504C е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5504C има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 12 м 15,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 52' 47". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 5504C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50713. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1468. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 81.
Палми
Палмите се една од најпознатите и најодгледуваните растителни фамилии. Од нив се добиваат разни производи и прехранбени артикли, а се ценат и поради нивната вредност како украсни растенија во надворешното уредување. Кај разни култури палмите симболизираат идеали како победа, мир и плодност, а денес претставуваат и мошне популарен симбол на тропскиот туризам.
Распределба и живеалишта
Највеќето видови палми виреат во тропите, каде ги има во изобилство и се среќаваат во секакви живеалишта. Најголема разновидност се забележува во влажни низински тропски шуми, особено во еколошките жаришта како Мадагаскар, каде има повеќе ендемски палми отколку цела Африка заедно. На ниво на поединечни земји, највеќе видови палми има во Колумбија.
Палмите виреат во најразлични екосистеми. Над две третини од видовите се застапени во тропски шуми, каде повисоките видови ги достигнуваат крошните на останатите дрва, а покусите се во состав на подрастокот. Некои видови растат во групи составени само од истиот вид, и тоа во слабо исцедливи на плавни подрачја. Таква е рафијата (Raphia hookeri) која е широко распространета во крајбрежните слатководни мочуришта во западна Африка. Други палми се среќаваат по планините во тропскиот појас на височина од над 1000 м, како оние од родот Ceroxylon од Андите. Палмите како урмата живеат во голи тревнати предели и честаци, обично околу извори на вода и пустински оази. Неколку вида се приспособени за живот на крајно базни варовни почви, а има и такви што растат на кисели серпентинитни почви.
Дреднаутус
Дреднаутус — род на титаносауруски сауроподски диносаурус кој живеел за време на Доцна Креда на територијата на денешна Аргентина. Типскиот и единствен вид е Dreadnoughtus schrani. D. schrani е познат од два парцијални скелети чии фосили датираат пред околу 84-66 милиони години. Тој е еден од најголемите познати копнени 'рбетници, кој поседува најголема маса од кое било копнено животно што може да се пресмета со разумна сигурност. D. schrani е познат од поцелосен скелет од кој било друг гигантски титаносаурус.
Палеонтологот од универзитетот Дрексел, Кенет Лаковара, кој го открил видот, го избрал името Дреднаутус, што значи „не се плаши од ништо“, изјавувајќи „Мислам дека е време тревојадите да добијат своја заслуга за тоа што се најтешките суштества во околината“.
Откривање и проучување
Кенет Лаковара ги открил остатоците во формацијата Серо Форталеза во провинцијата Санта Круз, Патагонија, Аргентина во 2005 година. Поради огромната големина на коските и оддалечената локација каде што биле пронајдени, на неговиот тим му биле потребни четири австралиски лета за целосно ископување на остатоците. Мулиња, јажиња и многу членови на тимот биле потребни за конечно да се донесат коските до камионите.
Коските на двата примероци биле скенирани со 3D ласерски скенер NextEngine. Користејќи го софтверот Autodesk Maya, скенирањата на секоја коска биле позиционирани во 3Д простор за да се создаде дигитален артикулиран скелет, кој потоа бил претворен во 3D PDF податотеки со помош на софтверот GeoMagic. Високата точност на овие скенирања им овозможило на Лаковара и неговите соработници. (2014) да ги проучува тешките фосили на Dreadnoughtus schrani на начин што е безбеден за фосилите и ја подобрува виртуелната и меѓусебната соработка. Холотипниот примерок, MPM-PV 1156, се состои од делумен скелет, нешто зачуван во неговиот оригинален распоред, кој се состои од: фрагмент од максила (вилица); заб; заден цервикален пршлен ; цервикални ребра ; повеќе грбни пршлени и грбни ребра ; крсна коска ; 32 пршлени на опашката и 18 хемални лакови (коски од опашката) кои вклучуваат низа од 17 предни и средни каудални пршлени и нивните соодветни хемални лакови пронајдени во нивниот оригинален распоред; левиот пекторален појас и предниот дел минус предното стапало ; и двете градните плочи ; сите карлични елементи; на левиот заден екстремитет нема задно стапало и десна голема писка; метатарзали I и II; и една канџи од цифра I.
Паратипот, MPM-PV 3546, се состои од делумно артикулиран посткранијален скелет на малку помала единка чии остатоци биле откриени на истата локација како и холотипот. Вклучува делумен преден цервикален пршлен, повеќе грбни пршлени и ребра, сакрум, седум пршлени од опашката, скоро целосна карлица и лева коска.
Контроверзии околу тежината
Истражувачите кои го опишале Dreadnoughtus schrani ја процениле неговата тежина користејќи ја равенката 1 на Кампиона и Еванс (2012), што овозможува проценка на телесната маса на четириножното животно, засновано само на обемот на коската и бутната коска. Користејќи ја оваа равенка, тие заклучиле дека примерокот од типот Dreadnoughtus тежел 59,3 тони. За споредба, ова би значело дека D. schrani има осум и пол пати повеќе тежина од машкиот африкански слон, па дури и го надминува авионот „Боинг 737-900 “ за неколку тони. Оваа многу голема масовна проценка била брзо критикувана. На веб-блогот SV-POW, истражувачот на сауроподи Мет Ведел користел зафатнински модели, врз основа на објавените бројки, што дале проценки помеѓу 36-40 тони, или приближно 30 тони, засновано на 20% пократко торзо. Истражувачот Грегори С. Пол објавил одговор на Лаковара неговите соработници. Посочувајќи дека маргините на грешки со користење равенки засновани на коските на екстремитетите се големи; користејќи ја истата равенка, примерокот од типот можел да биде некаде помеѓу 44-74 тони. Користејќи зафатнински техники засновани на попрецизно обновување на скелетот, Пол проценил дури 26 тони.
Официјална повторна проценка на тежината на животното била објавена во јуни 2015 година. Во него, истражувачки тим предводен од Карл Т. Бејтс ги споредил резултатите од едноставната равенка на скалирање со резултатите пронајдени со користење на дигитален модел заснован на волумен со различни количини на меко ткиво и „празен простор“ за респираторниот систем. Откриле дека секој модел што користи проценка на тежината заснован на скала би значел дека животното има невозможно количество рефус (маснотии, кожа, мускули, итн.). Тие го споредиле нивниот модел D. schrani со моделот на други сауроподи со поцелосни скелети и подобро разбрани масовни проценки за да заклучат дека примерокот од типот D. schrani мора да тежел во опсег од 22,1 до 38,2 тони. Лаковара ги оспорува методите што ги користат Бејтс и неговите соработници тврдејќи дека новата студија го третира овој диносаурус како исклучок од добро воспоставените методи на масовна проценка докажани на живи животни и дека коските на екстремитетите ќе бидат непотребно големи доколку се точни новите проценки на масата. Во 2019 Григориј С Поул ја проценил тежината на примерок тип на 31 тони, малку повисока од неговата претходна проценка. Во 2020 година се проценува дека Дреднаутус тежел 49 тони
Опис
Откритието на Dreadnoughtus schrani обезбедува увид во големината и анатомијата на џиновските тироносауриски сауроподи, особено на екстремитетите и на рамениот и карличниот појас. Поголемиот дел од коските на D. schrani се многу добро зачувани. Има минимална деформација, особено во коските на екстремитетот. Фините одлики, како што се локациите на приврзаност кон мускулите, честопати се јасно видливи. Дреднаутус исто така има невообичаено долг врат за големината на неговото тело, сочинувајќи скоро половина од должината на животното.
Големина
Проценките засновани на мерењата на познатите делови на скелетот сугерираат дека единствената позната единка од Dreadnoughtus schrani била приближно 26 метри долга и бил висок околу 2 спрата. На 1,74 м, неговата скапула е подолга од кое било друго познато сечило на титаносаурус. Неговата бедрена коска, горната коска на карлицата, е исто така поголема од кој било друг, со должина од 1,31 м. Подлактицата е подолга од која било претходно позната од титаносаурус, и таа е само пократка од долгите подлактици на брахиосауридите, кои имале посклоно држење на телото. Единствено Паралититанот имал подолга рамена коска (коска на надлактицата). Иако секој вид веројатно имал малку различни пропорции на тело, овие мерења ја демонстрираат масивната природа на Dreadnoughtus schrani. Тековната проценка за масата на примерокот од типот е 49 тони.
Комплетност
Комплетноста може да се процени на различни начини. Скелетите на сауроподските диносаурусит често се обновуваат со малку или без материјал од череп, така што комплетноста често се гледа во смисла на посткранијална комплетност (т.е. комплетноста на скелетот со исклучок на черепот). Комплетноста исто така може да се процени во однос на бројот на коски наспроти видовите на коски. Најважната метрика за разбирање на анатомијата на фосилно животно е видовите коски. Статистиката за комплетноста на Dreadnoughtus schrani е како што следува:
Комплетноста на D. Schrani во споредба со другите екстремно масивни (над 40 метрички тони) сауроподи е како што следува: Така, скелетот на D. schrani е суштински покомплетен од сите други екстремно масивни (> 40 метрички тони) диносауруси.
Држење на телото
Сите титаносауруси имале, како што се нарекува, широко-мерачко држење, релативен израз за да се опише став во кој стапалата се распаѓале од средната линија на телото. Повеќе изведените титаносауруси имале поголем степен на држење, со екстремитетите држени пошироко од нивните предци и современи колеги. Ставот на Dreadnoughtus schrani бил јасно широк, но не до степен како Салтасауридите, бидејќи бедрените коски се нормални на неговото вратило, а не закосени. Ова и фактот дека главата на бедрената коска не е свртена кон телото како кај Салтасауридите поддржуваат филогенетскиот заклучок дека тој не бил Салтасаурид. Широката градната коска на животното демонстрираи широк појас на рамото, давајќи му изглед на широко рамо и широк граден кош. Палеонтологот Кенет Лаковара го споредил одењето на животното со Империјал Вокер.
Иако предните екстремитети на D. schrani се подолги отколку кај кој било друг претходно познат титаносаурус, тие не се значително подолги од задните екстремитети. Затоа, Лаковара и неговите колеги (2014) го реконструирале вратот и според податоците, тој се држел повеќе хоризонтално, отколку предно наклонет како Брахиосаурусот.
Одлики
Исто како и современите архосауруси со опашки (крокодили, на пример), D. schrani имал коски под пршлените наречени шеврони. Овие коски се поврзуваат со вентралната површина на пршлените и имаат „Y“ форма кога се гледаат во преден план. Во Dreadnoughtus schrani, долното стебло на „Y“ е широко раширено, веројатно за приврзаност на мускулите.
Класификација
Врз основа на кладистичка анализа, Dreadnoughtus schrani се смета дека е „изведен“ базален титаносаурус, кој не е баш литострот. Лаковара и неговите колеги (2014 г.) забележуваат дека поради широката низа релативно „напредни“ и „примитивни“ одлики во скелетот на Dreadnoughtus schrani и моменталната нестабилност на меѓусебните врски на титаносауриумите, идните анализи може да најдат многу различни позиции во рамките на Титаносаурија.
Сепак, во подоцнежната анализа на неговите коски на екстремитетите, Улман и Лаковара откриле дека поседува многу од одликите на литостротите (особено, тој дели бројни одлики со Еолосаурус и Гондванатитан ), што колективно може да покаже дека тој е всушност тесно поврзани со Еолосауридите. Додека не била спроведена нова филогенетска анализа, тие сугерирале дека идните кладистички анализи треба да ги испитаат односите помеѓу Драдноут, Еолосаурус и Гондванатитан.
Онтогенија
Холотипниот примерок најверојатно не бил целосно израснат кога починал. Хистологија на холотипот, што покажува недостаток на надворешен фундаментален систем (надворешен слој на коска што се наоѓа само кај целосно пораснати 'рбетници ) и изобилство брзо наталожено или сè уште растечко ткаено ткиво во примарната фиброламеларна коска на надворешната коска кортекс, предводена од Лаковара и сор. (2014) за да се утврди дека примерокот сè уште расте кога починал. Останува непознато колку оваа единка ќе пораснела ако не умрела.
Тафономија
Врз основа на седиментни наслаги на локацијата, се смета дека двата примерока Dreadnoughtus schrani биле закопани брзо за време на флувијален настан со авулзија или се скршиле во насип поради поплава. Така, брзото и релативно длабоко погребување на примерокот од типот Dreadnoughtus ја претставува неговата извонредна комплетност. Бројни мали тероподи пронајдени меѓу коските се веројатно доказ дека можеби претставувале оброк на Оркораптор.
Гранични спорови меѓу Хрватска и Словенија
По распадот на Југославија во 1991 година, Словенија и Хрватска станале независни земји. Бидејќи границата меѓу земјите не била детално одредена пред независноста, неколку делови од границата биле спорни, и на копно и на море, имено во Пиранскиот Залив.
Според хрватскиот завод за статистика, двете земји делат околу 668 километри на граница. Според Заводот за статистика на Република Словенија, границата се протега на 670 километри. Границата претежно минува по оската југозапад-североисток.
Земјите се обиделе да го решат спорот, особено со договорот Дрновшек-Рачан во 2001 година што бил ратификуван од Словенија, но не и од Хрватска. Поради спорната граница, Словенија ги блокирала разговорите за пристапување на Хрватска во ЕУ додека не бил постигнат договор од двете земји и ЕУ за решавање на спорот со обврзувачка арбитража.
На 29 јуни 2017 година, Постојаниот арбитражен суд донел обврзувачка одлука за границата, одлучувајќи за спорните делови од копнената граница, исцртувајќи ја границата во Пиранскиот Залив и пресудила Словенија да има директен пристап до меѓународните води на северниот дел на Јадранско Море преку коридор што минува низ хрватските води. Тој пресудил и за неколку други спорни погранични области. Пресудата била поздравена од Словенија, но Хрватска изјавила дека нема да ја спроведе. Хрватска соопштила дека се повлекла од процесот во 2015 година, наведувајќи ги откриените разговори меѓу претставникот на словенечката влада и членот на арбитражниот суд како прекршување на арбитражните правила. Словенија ја спровела пресудата на 29 декември 2017 година со континуирано противење од Хрватска.
Потеклото на спорот
По Втората светска војна, областа од северно од Трст до реката Мирна на југ била дел од Слободната територија Трст. Во 1954 година, територијата била распуштена; областа била привремено поделена меѓу Италија и Југославија, а поделбата била конечна со Договорот од Осимо во 1975 година.
Во првиот нацрт-предлог за разграничување по декларацијата за независност на двете земји од 1991 година, Словенија предложила воспоставување на границата во центарот на Пиранскиот Залив. Сепак, Словенија го променила нацртот следната година (прогласувајќи го својот суверенитет над целиот Залив на 5 јуни 1992 година). Оттогаш Словенија продолжила да инсистира на оваа позиција.
Името „Савудриски Залив“ ( Savudrijska vala) првично се користело само за дел од заливот. Во 2000 година стапило во употреба за целиот залив од локални хрватски рибари и биле брзо усвоен (прво од хрватските новинари, потоа локалните власти и на крајот на државно ниво), што довело до негово појавување на официјалните карти. Ваквите дејствија биле спротивни на воспоставените практики со долгогодишни географски имиња и словенечките власти ги гледале како обид да имплицираат историски врски со заливот. Друго име, „Драгоњски Залив“ (Dragonjski zaljev), бил воведен во Хрватска, но не успеало да добие широка употреба.
Морски спор
Хрватска тврди дека границата треба да биде на еднакво растојание од секој брег. Барањето се заснова на првата реченица од член 15 од Конвенцијата на Обединетите нации за правото на морето:Словенечките тврдења се засноваат на истиот член. Сепак, таа ја фаворизира втората реченица, која предвидува дека историските тврдења или други невообичаени околности го заменуваат правилото за еквидистанца. Законот на морето исто така наведува дека меѓународните води започнуваат на 22 км од брегот на земјата – додека најблиските меѓународни води се на 17.8 км подалеку од словенечкиот брег.
Конвенцијата наведува дека крајбрежната држава има ексклузивно право да управува со сите природни ресурси во опсег до 370 км од нејзиниот брег („ексклузивна економска зона“).
Кога Словенија го известила Секретаријатот на ОН во 1995 година за нејзината сукцесија на ратификацијата на Конвенцијата од страна на Југославија (продолжување на договорот), таа вклучила нота во која се вели дека овој систем на ексклузивни економски зони станал дел од меѓународното право  и ги потврдил своите права како географски обесправена држава. Конвенцијата јасно кажува дека секоја одлука за прогласување ексклузивна економска зона треба да се донесе во соработка со сите заинтересирани страни; Хрватските извори тврдат дека самоопишувањето на Словенија како географски обесправена држава значи признание дека таа е земја без пристап до меѓународните води.
Словенија, исто така, го бара правото на пристап до меѓународните води; Словенија го заснова ова тврдење на слободниот пристап на земјата до меѓународните води додека е дел од Југославија. Поради изјавите на хрватските преговарачи, словенечките политичари, исто така, изразиле загриженост дека без територијално поврзување со меѓународните води, Хрватска би можела да го ограничи „безопасниот премин“ до нејзините пристаништа (спротивно на меѓународните договори и практика); ова би го искомплицирало суверенитетот на Словенија на море и би можело да предизвика економска штета. Поради овие грижи, Словенија се повикала на принципот на правичност за несреќните географски услови.
Според Словенија, Савудрија била поврзана со Пиран, кој со векови имал италијанско мнозинство до Втората светска војна, а словенечката полиција го контролирала целиот залив помеѓу 1954 и 1991 година Ако ова тврдење преовладува, Словенија тврди дека би можела да бара суверенитет над дел од областа на заливот на хрватската страна на средната линија. Хрватска ги оспорува тврдењата на Словенија за историска контрола над заливот. Хрватската страна тврди дека коридорот во хрватските води би бил бескорисен за сообраќај, бидејќи сообраќајните прописи во Трстскиот Залив дозволуваат само влезен сообраќај од хрватската страна на границата, додека појдовниот сообраќај мора да се одвива преку италијанските води. Словенечкиот одговор е дека пристапот на Словенија до меѓународните води не е исклучиво практично или комерцијално прашање; тоа е логична последица од тоа што се вели дека Словенија е меѓународно призната поморска земја со одобрен пристап до меѓународните мориња. Последното тврдење било постојано оспорувано од хрватската страна.
Хрватска сака да го реши овој спор само со одредени членови од меѓународното право, додека словенечката страна инсистира на разгледување на принципот „ex aequo et bono“. Спорните точки меѓу земјите вклучуваат дали правниот принцип „ex aequo et bono“ е или не дел од меѓународното право. Членот 38(2) од Статутот на Меѓународниот суд на правдата предвидува дека судот може да решава случаи ex aequo et bono само доколку странките се согласат. Во 1984 година, МСП одлучил случај меѓу САД и Канада користејќи „правични критериуми“.
Според телеграмите на Викиликс објавени во 2011 година, спорот за поморската граница бил под влијание на Словенија која се сметала за поморска нација, а Хрватска се чувствувала инфериорно во однос на своите соседи.
Земјишен спор покрај реката Драгоња
Заедно со поморскиот спор, двете земји имаат и спор за копнена граница во областа на Заливот покрај реката Драгоња. Како и во другите спорни погранични области, спорот произлегува од различните начела за демаркација: додека границата меѓу две републики честопати била исцртана врз основа на (понекогаш лабави) политички договори или по природни облици, катастарски записи  од селата долж границата продолжиле да се однесуваат на земјиштето кое на крајот било контролирано од другата република. Во делта та на Драгоња, Словенија тврди дека границата е јужно од реката (со тоа го вклучува целото земјиште што е регистрирано во катастарската општина Сечовље), додека Хрватска тврди дека границата е на самата река (каналот Св. Одорич). Хрватската страна ги отфрла словенечките аргументи за катастарски граници токму на овој дел од меѓусебната граница (каде што таквите се во корист на Словенија), велејќи дека доколку катастарскиот принцип доследно се спроведува, Словенија би изгубила многу повеќе територија на друго место отколку што би можела да добие во Пиранскиот Залив.
Друг извор на конфликт во оваа област е граничниот премин во Плованија, поради контролниот пункт еднострано воспоставен од Хрватска на територијата за која има претензија од двете страни. И покрај изјавата дека граничниот премин е само привремено решение, Хрватска го вклучила овој пункт како неоспорен во своите меѓународни документи. Следствено, териториите со словенечко население јужно од тој граничен пункт се сметаат за под хрватска окупација од страна на многу словенечки политичари и правни експерти. Двете земји тврдат дека од 1954 година ја користеле најадминистративната јурисдикција над спорната област на левиот брег на реката. Жителите на појасот добиле словенечко државјанство во 1991 година, а словенечкото правосудство смета дека областа е составен дел на Словенија.
Меѓу словенечките граѓани кои живеат во областа на левиот брег на реката Драгоња е и Јошко Јорас, чиешто одбивање да признае каква било хрватска јурисдикција по независноста на двете земји довело од почетокот на 1990-тите до бројни судири меѓу Словенија и Хрватска. Јорас тврди дека е на словенечка територија окупирана од Хрватска; ова ја привлекло локалната јавност, но не многу меѓународно внимание.
Според некои хрватски експерти, границата меѓу земјите треба да биде неколку милји северно од тековниот тек на реката Драгоња, на она што тие го сметаат за оригинален тек на реката. Тековниот речен тек е всушност вештачки канал, познат како Канал на Свети Одорич. Тие го посочуваат состанокот од 1944 година организиран од партизанскиот научен институт, предводен од словенечкиот историчар Фран Цвитер, на кој словенечките и хрватските претставници се договориле реката Драгоња како граница меѓу социјалистичките републики Хрватска и Словенија. Меѓутоа, ниту словенечкиот ниту хрватскиот парламент никогаш не го ратификувале договорот, ниту пак бил меѓународно признат. Според некои словенечки правни експерти како Павел Жупанчич, последната меѓународно признаена граница меѓу двете земји била на реката Мирна (јужно од Драгоња). Сепак, предложената граница Драгоња, исто така, била многупати референцирана, па дури и делумно имплементирана. Хрватскиот аргумент, соодветно, се заснова исклучиво на предлогот за границата Драгоња кој Словенија никогаш официјално не го признала. Според хрватското гледиште, сегашниот главен тек на Драгоња (Каналот Св. Одорич) бил вештачки направен; според д-р Екл, додека меѓународното право дозволува промена на границите дефинирани од реките кога реките се менуваат по природа, тоа не дозволува промените на реките направени од човекот да ги менуваат границите. Сепак, ова не е официјален став на хрватската влада.
Аналогниот словенечки аргумент тврди дека Пиран историски ги вклучувал катастарските општини Савудрија и Каштел, кои го сочинуваат северниот дел на Савудрискиот Залив. Според тоа, поделбата на предвоениот Пиран се смета за правно неважечка, бидејќи секоја промена на границите треба да биде прифатена (според поранешниот југословенски устав) или од (веќе не постоечкиот) федерален парламент или од парламентите на поранешните југословенски републики. Исто така, поддршката за словенечкото барање за ртот Савудрија доаѓа од етничката структура на областа, вклучувајќи ги Каштел и Савудрија. Во 1880 година, Каштел, на пример, 99,31% од населението зборувале словенечки. Во 1910 година, процентот на жители кои зборуваат словенечки паднал на 29,08%, остатокот од населението претежно зборува италијански (65,22%), со само 5,70% хрватски. Слично, во Савудрија, во 1910 година, процентот на населението што зборувало словенечки било 14,01%, додека мнозинството било италијански (78,77%). Така, во 1910 година Словенците биле најголемото неиталијанско малцинско население во Каштел и Савудрија. Врз основа на тоа, некои  тврдат дека границата меѓу земјите треба да се смени и воспостави на јужната граница на катастарските општини Каштел и Савудрија, на средината на ртот Савудрија; бидејќи Хрватска тврди дека овие општини, границата не треба да биде појужно од ова. Овој став бил поддржан од неколку значајни словенечки политичари, како Марјан Подобник и неговите политички/партиски колеги.