cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Танзимат
Со наследувањето на престолот, Абдул Меџит I ги наследил и слабостите на империјата. По смртта на неговиот татко пристигнала веста за поразот на Османлиите во Битката кај Незиб од страна на египетските бунтовници на чело со Мухамед Али Паша. Во ноември 1839 година султанот издал указ познат како Ѓулхански хатишериф, а во 1856 година следел и указот познат како Хатихумајун.
Потекло
Танзиматот произлегол од реформистичките султани Махмуд II и Абдул Меџит I заедно со уште неколку европски образовни бирократи. Тие признале дека старите верски и воени институции повеќе не ги задоволувале потребите на империјата во современиот свет. Голем дел од реформите се засновале на успешните европски практики како и под силно влијание на кодексот на Наполеон. Промените вклучувале универзална регрутација, образование, институционални и правни реформи и систематски обиди за елиминирање на корупцијата, обединување на сите различни народи кои живеат во Отоманската имерија, муслимани и немуслимани, Турци и Грци, Ерменци и Евреи итн. . За таа цел исламскиот закон бил ставен настрана во корист на секуларниот закон.
Целта на воведувањето на новите реформи била борбата против бавното опаѓање на империјата кое довело преку намалување на нејзините граници во споредба на европските големи сили. Со ослободувањето на милетскиот систем властите се надевале дека ќе бидат во можност за поголема контрола над нивните граѓани. Освен тоа, властите се плашеле од можната интервенција на европските сили во внатрешните работи на земјата. Внатрешно за да ги зацврсти односите од разните верски народи, империјата прогласила верска слобода за сите граѓани од сите религии.
Реформи
На 3 ноември 1839 година султанот Абдул Меџит издал органски статут за целата империја наречен Хати шериф (султански едикт) кој бил проследен со серија од едикти на султанот во истата година.
Жил Јанеш
Жил Јанеш (португалски: Gil Eanes) — португалски морепловец и истражувач во 15 век. Пловел по брегот на Африка, во служба на Хенрик Морепловецот.
Мавзолеј на Александар Батенберг
Мавзолејот на Александар Батенберг е објект кој се наоѓа во Софија, Бугарија. Во неа се наоѓа гробот на првиот бугарски кнез Александар I Батенберг.
Објектот има плоштина од 80 m2 и висина од 11 метри, и истиот бил изграден во 1897 година. Главен архитект бил Херман Маер. Александар Батенберг на ова место бил погребен во 1898 година. Во текот на 1937 година, неговата сопруга дарувала лични предмети и документи од Александар, кои исто така биле изложени овде. Во текот на комунистичкото владеење на земјата, односно од 1946-1991 година, мавзолејот бил затворен за посетители. По падот на комунизмот, тој повторно бил отворен,
Жил Јанеш
Патувања
Јанеш се пријавил во служба на експедицијата на принцот Хенрик во 1433 година, кога инфантот му доверил брод и екипаж, со цел да го поминат ’ртот Буждур, ’рт кој бил непрооден со нивното ниво на знаење и опрема. Јанеш ги започнувал поморските патувања од Лагос, и направил многу патувања долж западниот брег на Африка, пред да тргне кон Канарските Острови. На островите тој заробил некои мирни домородци и ги понел со себе како заробеници во Сагреш, оправдувајќи го својот неуспех со раскажување за опасностите од патувањето. Бил дочекан студено и со резерва во дворот на принцот Хенрик, кој очекувал морепловецот да успее во обиколувањето на ’ртот. Јанеш се надевал дека ќе отплови повторно во текот на наредната година, ако принцот му дозволи да поведе втора експедиција. Во 1434 година, неговата каравела била во можност да отплови околу ’ртот Буждур и да се врати во Сагреш, поднесувајќи извештај за водата, земјата и леснотијата со која пловел околу ’ртот. Жил Јанеш донел со себе некакви диви рози како доказ дека експедицијата била успешна. Откритието дека постои преоден пат околу ’ртот Буждур го одбележало почетокот на португалските истражувања на Африка.
Јанеш тргнал на друго патување со Афонсо Гонсалвес Балдаја во 1435 година. Заедно отпловиле 30 лиги (144 км), или можеби 50 лиги (240 км) јужно од ’ртот и стигнале до африканскиот брег. Иако не откриле жители, сепак пронашле траги од присуство на луѓе. Заливот во кој се укотвиле го нарекле Заливот на црвените (Angra dos Ruivos), поради изобилното присуство на риби што ги ловеле во водата.
Во негова чест градскиот плоштад во Лагос, Португалија е наречен по него, како и португалски брод кој бил изграден во 1955 година. Лицејот во Минделу на островот Сао Висенте во Зелен ’Рт бил наречен по него во 1930-те години. Денес е познат како „Ескола Хорге Барбоса“ и е дел од универзитетот во Зелен ’Рт.
Понцијански Острови
Понцијанските Острови (Isole Ponziane) се архипелаг во Тиренското Море во близина на западниот брег на Италија. Островите биле колективно именувани по најголемиот остров во групата, Понца. На другите острови во архипелагот се Палмарола, Ѕаноне и Гави на северозапад, Вентотене и Санто Стефано на југоисток. Највисока точка е Монте Гвардија, 283 м., надморска височина.
Архипелагот е вулкански и бил ненаселен со илјадници години. Неолитски артефакти и бронзеновременски опсидијани биле откопани на бреговите на островите. На островите живееле порано Етрурците кои оставиле траги на "сините пештери". Најраната пишана историја на островите била кога Римјаните ги победиле Волските во 338 година п.н.е. Според локалната легенда, тука некогаш било изгубеното Кралство Тиренија кое потонало во тесниот појас поврзан со копното на Италија.
Во римско време Октавијан Август, поттикнал населување на островите била поттикната и луѓе се населиле од Понца до Вентоне. Рим ги користел двата острова како места за повлекување по битка и како место за егзил на политички неподобните граѓани. Две илјади години подоцна, островите биле користени за истата причина од страна на фашистичкиот режим. Агрипина Помладата, мајката на идниот римски цар Нерон, била протеран на Понцијанските Острови од страна на нејзиниот брат, подоцна и Римскиот цар Калигула, во 39 година. Папата Свети Силвериј бил протеран тука во 537 каде што наскоро и умрел.
Понцијанските Острови биле напуштени во Средниот Век, поради постојаните напади од страна на Сарацените и пиратите. Во текот на 18 век, Кралството Неапол одново ги населил островите и тие подоцна станале дел од Кралството на Италија.
Островите Понца и Вентотене се населени, додека помалите острови остануваат ненаселени. Копното и морето на Вентатоне и Санто Стефано се заштитени области и под надзор на италијанската држава.
Кангар
Кангар е главен град на државата Перлис во Малезија. Има население од 48.898 жители и површина од 2.619,4 ha. Се наоѓа на најсеверната точка на Пенинсулар Малезија и низ него тече Перлиската Река.
Се верува дека името Кангар се развило од една врста на птицата сокол наречена Kangkok односно Spizaetus Limnaetu.
Сантјаго
Сантјаго, офиц. Сантјаго де Чиле (шпански: Santiago de Chile) — главен град на Чиле и центар на најголемата контрибуција на државата — Големо Сантјаго. Сместено е во средината на државата, на надморска височина од 520 м. Иако е административен центар, законодавната власт се наоѓа во градот Валпараисо.
Демографија
Урбаната агломерација на Сантјаго нараснала од 902.000 жители во 1940 г. на 2.820.800 жители во 1970 г., до 4.750.000 во 1992 г. Во 2006 достигнува 6.670.000 жители.
NGC 5015
NGC 5015 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5015 се споменува и како MCG -1-34-12, IRAS 13097-0404.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5015 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5015 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 12 м 22,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 20' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Umbrella
Umbrella е песна со брзо Р&Б темпо изведена од страна на Ријана заедно со Jay- Z од албумот Good Girl Gone Bad на Ријана. Напишана е од страна на Трики Стјуарт, Кук Херел и Jay- Z. Релизирана е на 29 март 2007 како дигитален даунлоад и сингл. Песната стана многу успешна во голем број на земји низ светот и го зазеде првото место. Нејзиното траење изнесува 4 минути и 35 секунди.
Реализација
Авторите на „Umbrella“ ја имале понудено песната на голем број продукциски куќи пред Ријана конечно да ја прифати и да ја сними. Песната најпрво и била понудена на Бритни Спирс која што ја одбила. Иако официјално е реализирана на 29 март во некои делови на САД била пуштена ден пред нејзината реализација. Во Велика Британија како дигитален даунлоад синглот е реализиран на 14 Мај.
Музичко видео
Музичкото видео за „Umbrella“ е режирано од страна на Крис Еплбаум на 13 април 2007. Премиерно беше прикажана на 26 април на web страната thisisrihanna.com. Видеото е официјално реализирано на 11 мај и го достигнува првото место за осум недели.
Во видеото се појавува и Jay-Z кој рапува на почетокот. Ријана е покажана тогаш како пее во место зачадено со гас. Во првиот рефрен Ријана оди низ дождот. Во вториот дел таа танцува со чадор на различни места. Подоцна таа обоена целата во сиво и позира во неколку позиции додека е тотално гола. На крајот на видеото Ријана повторно танцува со чадор додека се наоѓа во туш од кој излегуваат искри во вид на дожд.
Umbrella
Страна A Страна B
1472
1472 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1472 година од новата ера, 472. од вториот милениум, 72. од XV век и трета од 1470-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6980 и 6981 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6222 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5232 и 5233 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2225.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1472 година се протега во 4108 и 4109, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4168 и 4169 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2015. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 876 и 877 исламска година.
Национален морски парк Залив Чирики
Националниот морски парк Заливот Чирики се наоѓа во заливот Чирики, на тихоокеанскиот брег на Панама. Основан е во 1994 година со цел за да се заштитат 150 квадратни километри на морски екосистеми, вклучувајќи корален гребен, ризофорно мочуриште и морска ливада и околу дваесетина острови на архипелагот Исла Парида. Овој парк вкупно има 25 острови и 19 корални гребени.
Паркот е познат по својот див свет, вклучувајќи: зелени игуани, грбави китови (од август до октомври), ајкули, делфини, повеќе видови на морски желки што се гнездат на плажите на островите и други видови.
Заштитени острови во паркот се Санта Каталина, Пулгосо, Гамез, Тинторера, Обиспо, Обиспоне, Лос Паргос, Ахогадо, Икакос, Корал де Пиедра, Болањос, Болањитос и Берако. Овие острови се покриени со тропски шуми, вклучувајќи кедар, глог и даб; Заради постоењето на овие видови, можна е појава на сечење на шумите.
Цис
Цис е општина во сојузната држава Чук во Микронезија.
Ада Хил Вокер
Ада Хил Вокер (1879 -10 ноември 1955) била британски научен илустратор, уметник и сликар на цвеќиња со седиште во Сент Ендрјус во Шкотска, која обезбедила илустрации за научните публикации на Вилијам М'Интош (1838-1931).
Животот
Ќерката на Џеси и Џејмс Вокер, Ада Хил Вокер била учителка по уметност во Сент Ендрјус, која заедно со Р. во 1902 година и за кои Вокер обезбедила 15 илустративни плочи. Таа била помлада сестра на архитектот Вилијам Хил Вокер (1875- 1955). Во 1930-тите таа била нарачана да слика мурали во New Picture House во нејзиниот роден Сент Ендрјус
Ада Хил Вокер живеела цел живот во Сент Ендрјус во Шкотска таму и починала  во 1955 година.
Карл Хорлеман
Барон Карл Хорлеман (27 август 1700–9 февруари 1753 година) бил шведски архитект.
Биографија
Хорлеман е роден во Стокхолм, син на градинарскиот архитект и раководител на кралските паркови и градини Јохан Хорлеман, кој бил облагороден во 1698 година. Својата архитектонска обука ја започнал под Горан Џошуа Аделкрантс (1668-1739). Откако добил државна стипендија, тој ја напуштил Шведска и заминал на студии во странство во 1721 година, прво заминал за Париз, каде што поминал четири години како студент на Кралската француска академија за архитектура и Француската академија за уметност. Подоцна продолжил во Италија и бил повикан назад во Шведска додека бил во Венеција во 1727 година.
Во 1728 година, по смртта на Никодемус Тесин Помладиот, Хорлеман бил назначен за судски нарачател и последователно во 1741 година, откако синот на Тесин, Карл Густаф Тесин, бил назначен за член на тајниот совет, негов наследник како судски надзорник. Тој бил избран за член на Кралската шведска академија на науките во 1744 година, бил прогласен за барон во 1747 година и назначен за мајстор на церемониите на кралските ордени во 1748 година. Хорлеман ја завршил Кралската палата во Стокхолм, започната од Никодемус Тесин помладиот откако пожарот го уништил средновековниот замок, во 1697 година. Тој бил особено одговорен за ентериерите и вработувал голем број квалификувани занаетчии за работата. Работата на ентериерите на палатата имала корисен ефект врз состојбата на производството на мебел и другите занаети во Шведска и помогнало да се воведе рококо стилот во земјата.
Хорлеман ја обновил и катедралата во Упсала и делови од замокот Упсала, од кои и двете биле сериозно оштетени во пожарот во градот Упсала од 1702 година, а урнатините на замокот исто така се користеле како каменолом за проектот за палатата во Стокхолм. Во име на Универзитетот во Упсала, тој ја изградил куќата конзисторија (конзистентната куќа) и зградата на конзерваториумот за ботаничката градина Линеус.
Личен живот
Хорлеманска фарма за руда на Улица на кралицата 88A во центарот на Стокхолм била семејната куќа Хорлеман. Имотот бил во сопственост на доцните 1600-ти на таткото на Карл Хорлеман, Јохан Хорлеман. Куќата била повторно изградена и опремена со нов ентериер во 1748 година од страна на Карл Хорлеман во врска со неговата свадба.
189
189 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 189 година од новата ера, 189. од првиот милениум, 89. од II век и последна од 180-тите.
Карл Хорлеман
Личен живот
Во 1748 година се оженил со социјалистичката и дама Хенрика Јулијана вон Ливен (1709-1779). Хорлеман починал во 1753 година и бил погребан во црквата Клара во Стокхолм. Неговото последно големо дело, направено во годината на неговата смрт, било дизајнирањето на новата црква во Ландскрона, подоцна наречена црква Софија Албертина.
189
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5697 и 5698 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4939 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3949 и 3950 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 942.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 189 година се протега во 2825 и 2826, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2885 и 2886 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 732. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 446 и 445 година пред хиџра.
Карл Хорлеман
Работa
Меѓу другите негови дела се куќата Фредрикшов, Стокхолм (1731), Оранжеријата, Линаеанската градина, Упсала (1744), главната кула на индустриските работи Холменторнет, Норшепинг (1750), замокот Сетуна во близина на Упсала (1752), Опсерваторијата во Стокхолм (1753), Замокот Хорнингшолм (ц.1746) во Морко во Општина Содертеје, и "Портата на Кларот" (1748), замокот Турехолм (1740-тите) во Општина Троса, замокот Океро (1752-1757) (завршен од страна на Карл Густаф Тесин по смртта Хорлеман) во Седерманланд, и кралскиот влез на Суоменлина островот тврдина надвор од Хелсинки, во Финска (тогаш дел од Кралството Шведска), а која била објавена на финскиот 1000 ФИМ банкноти издадени во 1986 година.
Хернум
Први населби
Иако рибарите постојано се населувале во областа пред 1500 година, местото е првпат забележано во 1649 година како „Хорнум“ (Hornum). Името „Хернум“ било веќе позната преку хроничарот Мухел-Мадис, кој во неговите хроники известувал за бродолом во „1571... близу Хернум“. Во 1648 година, областа била именувана „Хернум“ на карта од картографот Јоханес Мејер. Јужниот крај на островот останал ненаселен долго време, не само поради бурите, туку и поради движечките дини, кои постојано рушеле куќи, што го правело населувањето тешко. Дури кон крајот на век, овој ефект можел да биде запрен преку засадување вегетација на дините. „На Хернум“, како некогаш се викал целиот јужен полуостров на Зилт, најпрвин се наоѓале неколку рибари. Една куќа се наоѓала на дините на „Будерзанд“ (Budersand) од 1765 до 1785 година. Служела за чување на стока, но набрзо била срушена од луѓето од Амрум и Рантум. Во 1787 година останале само основите.
По 1900 година
Првите забележани градби биле изградени поради изградбата на докот на Хамбуршката американска линија (HAPAG) и островската железница во почетокот на. Долго претходно, Хернум имал природно пристаниште источно од Будерзанд, кое останало незабележано. Дури откако било изграден дрвен док започнала редовна бродска линија до Хамбург преку Куксхафен, која започнала на 29 јуни 1901 година. Со овој нов док започнала линијата Хернум-Хелголанд-Хамбург, со што малата населба брзо се развила. Така, важноста на пристанишниот град растела, а била воспоставена и железничка врска со Вестерланд.
Како што островот бил поврзан дури во 1927 година со копното преку изградбата на Хинденбурговиот насип, оваа локална железничка линија била особено популарна. 91% од туристите го користеле Хернум како нивно пристаниште. Бидејќи немало пат до Вестерланд, била изградена теснолиниска железница, која била во употреба до 1970 година и одела до Вестерланд и до најсеверното село во Германија, Лист. Железницата подоцна била демонтирана и сега се користи како велосипедска патека.
Во 1907 година, Хернум добил 33,5 метри висок светилник, кој бил изграден со сличен дизајн како оние на островот Пелворм и на Вестерхефер. Од 1918 до 1930 година, светилникот бил користен како училиште. На крајот на Првата светска војна, Хернум имал 21 жител, кои биле водени од Рантум. Во обете светски војни, Хернум бил сметан за стратешки важна местоположба, која барала специјална одбрана.
Воена важност
Првите касарни биле изградени во 1914 година за трупите на т.н. „Островска стража“. На почетокот на Првата светска војна, островските стражи биле сместени на Амрум, Зилт и на Реме (денес во Данска), кои користеле светлосни сигнали за комуникација. Од полуостровот Лист на север, до Хернум на југ, биле ископани бункери и скривници во дините на Зилт и поврзани со телефонски линии. Главно постари локални војници добивале задолженија за прегледување на хоризонтот за непријателски сили, но на островот не се одвивала ниедна борба.
Во текот на Втората светска војна биле распоредени трупи во селото. Пристаништето било главно користен од воената морнарица и било изградено мало летилиште за помали авиони. Во 1935 година, Луфтвафе изградиле поморска воздухопловна станица и воената населба Хернум како подготовка за војната. Станбените квартови, планирани од архитектот Фердинанд Кајлман, се состоеле од два дела: т.н. „Црвена населба“, изградена од тули и „Бела населба“, изградена од бела тула. Војната спречила проектот да биде завршен и така јазовите во колонијата, кои биле планирани за градини, биле пополнети со повоени градби. Бројот на жители во Хернум енормно се зголемил со отворањето на поморската воздухопловна станица и блиските четврти и се искачил на 1.000, кога трупите ги донеле своите семејства на островот. Кратко подоцна биле донесена електрична енергија, а во 1941 година, Хернум бил поврзан на островскиот водовод.
Морската база во Хернум била локацијата на првите бомби паднати на германска земја во текот на Втората светска војна, ноќта на 19 март 1940 година, во текот на нападот од Кралските воздухопловни сили.
По војната
Во 1947 година, Хернум се одделил од соседната општина Рантум и станал самостојна општина. Само две години подоцна, селото ја добило титулата „бања на Северното Море (Nordseebad). Во 1947 година, селото кратко обезбедило сместување на повеќе од 2.000 бегалци од поранешните источни територии на Германија и 40 семејства од Хелголанд, по евакуацијата на нивниот остров.
Во 1948 година била изградена дрвена куќичка со донации од Норвешка и била осветена како црква. Била именувана Св. Мартин. Кога била изградена црквата Св. Томас во 1970 година, градбата на Св. Мартин кратко служела како градинка и чување на корпите на плажите. Од 1974 година, оваа т.н. Норвешка куќа е седиште на заштитната станица „Ваденско Море“ (Schutzstation Wattenmeer), друштво за заштита на животната средина, а од 1989 година служи како младински клуб. Во 1985 година, куќичката била именувана по учителот и екологот од Хернум, Куно Елфелт.
Исто така, во 1948 година, Хернум бил поврзан на островската патна мрежа. Првичниот бетонски пат се состоел од една лента и бил проширен во 1969 година.
Во 1960 година, колонијата Керзигзидлунг (Kersiegsiedlung), позната по нејзините сламени покриви, била изградена на дините. Католичката црква Св. Јозеф во 1962 година и евангелистичката црква Св. Томас во 1969 година биле изградени според плановите на архитектот Мартин-Бернхард Кристијансен. Втората градба станала најнова историска градба, изградена во облик на бело едро. Уште една особеност е бродот кој виси во црквата — модел на парниот брод „Кобра“ на Хамбуршката американската линија.
Туристички развој
Во средината на 1970-тите години биле изградени бањи и биле отворени во 1977 година.
Во 1994 година, касарните Пидер Линг, кои ја замениле поранешната поморска база, биле затворени. По уривањето на сите градби на местото, бил изградена терен за голф и хотел со пет ѕвезди.
Во 2002 година било обновено пристаништето во Хернум. Јахт-клубот Хернум бил создаден. Подоцна биле обновени и неколку соседства во Хернум.
Во 1999 година, старата бања била затворена бидејќи не ги исполнувале современите стандарди за лекување и била во загуби. На нејзино место бил изграден хотел кој бил отворен во 2009 година.
Туризам и знаменитости
Првичната економска зависност во рибарството и китоловството била намалена со туризмот како главен извор на приход. Плажите источно и западно од селото, пристаништето и дините претставуваат знаменитости на селото. Популарната рута низ калливите блата долж источниот брег до Рантум. Заштитната станица „Ваденско Море“ нуди информации за Ваденското Море и солените мочуришта и промовира заштита на локалниот пејзаж долж туристите. Друга знаменитости е шетањето околу Хернум-Оде, најјужниот ’рт на островот, кој поради ерозија, постојано се намалува. По бурата „Ервин“ во зимата 2005 година, Хернум-Оде изгубил 20 метри земја. Од оваа јужна точка има добар поглед на соседните острови Фер и Амрум.
Бајки
Хрониките на Хернум обезбедуваат голем простор за бајки. Постојано биле споменувани вештерки кои танцувале на дините, но исто така и душите на морнарите од бродовите потонати близу островот.
Никола Урдаревски
Никола Блажов Урдаревски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото. Уште како млад им помагал на родителите во обработување на земјата и чувањето на добитокот. Со доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада во Чучер, меѓу првите стапил во нејзините редови. На 15 септември 1944 година учествувал во борбите против балистичките банди, кои биле разбиени и протерани од Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Македонија бил префрлен во Срем и учествувал во завршните операции против непријателските германски сили. Поради тешките напори во битките, во февруари 1945 година бил ослободен од војска поради лечење. Но болеста била тешка, починал во јуни 1945 година.
Германски Залив
Германски Залив (Deutsche Bucht; Tyske Bugt; Duitse Bocht; западнофризиски: Dútske bocht) — југоисточен залив во Северното Море ограничен од Холандија и Германија на југ и Данска и Германија на исток (полуостров Јитланд). На север и запад се граничи со Догер Банк. Заливот ги содржи фризиските и данските острови. Ваденско Море е околу десет до дваесет километри широко на локацијата на Германскиот Залив. Фризиските Острови и соседните крајбрежни брегови колективно се наречени Фризија. Јужниот дел на Заливот е познат како Залив Хелголанд. Помеѓу 1949 и 1956, бродската прогноза на ББС го користела „Хелголанд“ како одредница за површината, сега позната како Германски Залив.
Глорија Гeјнор
Глорија Гајнор (англиски: Gloria Gaynor, 7 септември 1949) е американска пејачка, најдобро познати диско хитови „Јас ќе преживеам“ (I will survive, Хот 100 број 1, 1979), „Никогаш не може да се каже збогум“ (Never can say goodbye, Хот 100 број 9, 1974), „Дозволете ми да знам (Имам право)“ (Let Me Know (I Have a Right), Хот 100 број 42, 1980) и „Јас сум она што сум јас“ (I am what I am, Р&Б број 82, 1983).
Почетокот на животот
Глорија Фоулс е родена во 1949 година во Неварк, Њу Џерси. Баба и живеела во близина и била вклучена во нејзиното воспитување. Tаа имала 5 браќа, но не и сестра. Нејзините браќа пееле евангелието и формирале квартет со еден пријател. Семејството било релативно сиромашно, но Гајнор се потсетува на куќата како полна со смеа и среќа. Гајнор напишала во својата автобиографија дека почнала да пее во еден ноќен клуб во Неварк, Њу Џерси. По неколку години работење во локалните клубови Гајнор ја започнала својата кариера во 1971 година во Колумбија Рекордс.
Улул
Улул е остров, дел од атолот Намонуито, во сојузната држава Чук во Микронезија. Островот е најзападен во атолот и е една од општините во државата.
Борисова градина
Борисова градина - најголем парк кој се наоѓа во градот Софија, Бугарија.
Во минатото, оваа градина се наоѓала во периферијата на градот, но денеска е дел од градот. Денеска овде се наоѓаат стадион Васил Левски и стадионот Бугарска армија. Во почетокот местото било познато како Расадник или Цариградска градина, а во времето на комунизмот како Парк на слободата. По падот на комунизмот, името на паркот повторно било преименувано според бугарскиот цар Борис III.
Ацо Јоновски
Ацо Јоновски ( во, Југославија) — македонски ракометар и член на машката национална репрезентација. Моментално настапува за РК Ратинген 2011, на позицијата лев бек.
Али Фетхи Окјар
Али Фетхи Окјар (29 април 1880 - 7 мај 1943) — турски политичар и дипломат.
Роден е во 1880 г. во Прилеп, во черкеско семејство. Во 1898 година се запишaл на Воената академија во Солун, каде што во 1900 година го завршува образованието со чин – пешадиски поручник.
Во 1904 година унапреден е во чин капетан и распореден е во командата на 3-та армија во Солун, а во 1908 година, со чин мајор е назначен за командант на Жандармериската школа во Солун.
Истата година, во месец октомври, заедно со Енвер Паша и со Кемал Ататурк учествува во одбраната на Триполи во Италијанско-Турската војна. Во 1912 година избран е за пратеник на Битолскиот вилает во Турскиот парламент. Во 1913 година ја врши должноста амбасадор во Софија. Истата година се приклучува кон политичката партија „Комитет за обединување и прогрес“ и избран е за генерален секретар. Во 1923 година станува претседател на Собранието, а во периодот од 1924-1925 година бил премиер на турската влада. Во 1930 бил вршител на должноста амбасадор во Франција, кога на барање на Кемал Ататурк учествува во формирањето на Либералната демократска партија (Serbest Cumhuriyet Fırkası).
Починал на 7 мај 1943 година во Истанбул.
ЖС „Стоби“
Железничка станица „Стоби“ — железничка станица на железничкиот коридор 10, близу археолошкото наоѓалиште Стоби, во јужниот дел на Македонија.
Железничката станица поседува само еден перон.
Претставува четврта железничка станица од Велес, од кој е оддалечена 31,9 километри, додека од главната железничка станица во Скопје е оддалечена 82,8 километри. Низ станицата редовно поминуваат домашните возови на линијата Скопје - Гевгелија, како и меѓународните возови на линиите Скопје - Солун и Белград - Солун.
Конзервација
Во текот на 2015 година, било најавено дека објектот на старата железничка станица „Стоби“ ќе стане музејски простор, односно да стане Центар за посетители, со што би се подобрила туристичката понуда на самото наоѓалиште. Сличен ваков проект веќе постоел уште пред десет години, но сепак ништо не се направило.
Железничката станица ќе стане музеј во кој ќе биде сместен лапидариум и дел од пронајдените експонати. Предвидено е проектот да има две фази, а најпрвин ќе се започне со санација на зградата, замена на покривната конструкција и на фасадата. На долниот кат е предвидено да бидат поставени витрини за експонатите, додека на горниот кат е предвидена мала конференциска сала, место за образување и прикажување филмови. Во задниот дел на зградата, свртен кон самото наоѓалиште е планиран отворен простор со трем каде ќе биде сместен лапидариум со камени споменици, скулптури и натписи. Проектот ќе се одвива под водство на Националната установа „Стоби“.
Во средишниот дел на просторот е предвидена кафетерија, свртена кон месноста. Проектот е одобрен и за 2015 година е финансиран со 1,8 милиони денари за реализација на првата фаза, а негово целосно завршување се очекува во 2016 година.
Хелен Аделаид Вуд
Хелен Аделаид Вуд (починала на 25 ноември 1927 година) била британска ботаничка уметница и научна илустраторка најпозната по колекцијата на нејзините илустрации одржана во Природонаучниот музеј на Јамајка. Таа била исто така позната по илустрацијата на најмалку еден принт и три акварели во The Cactaceae на Britton & Rose, објавена помеѓу 1919 и 1923 година. Колекцијата на нејзините уметнички дела во Природонаучниот музеј на Јамајка била запишана во регистарот на УНЕСКО за Латинска Америка и Карипската регионална меморија на светот. Заедно со Природонаучниот музеј на Јамајка, уметничките дела на Вуд се чувале и во колекцијата на Националниот музеј за природна историја. Таа била една од првите жени музејски работници на Карибите и била вработена во Природонаучниот музеј на Јамајка од 1912 до 1927 година.
Космос-998
Космос-998 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 30 март 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-998 бил воен сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 213 км, а најмалото на 188.
Раховска тврдина
Раховската тврдина е поранешна тврдина која се наоѓала во близина на градот Горна Орјаховица, во Бугарија. Оваа тврдината била изградена во текот на 3 век, а разрушена во 15 век. Таа била изградена во времето кога денешната територија на Бугарија била во составот на Римското Царство. Целта на изградбата била заштита на патот кој водел кон Мизија.
Малтешки нилски коњ
Малтешкиот нилски коњ (Hippopotamus meltensis) е изумрен вид кој припаѓа во семејството Hippopotamidae. Овој вид живеел на островот Малта за време на плеистоценот. Најголемиот дел од останките на овие животни се пронајдени во Гар Далам, пештера на Малта која е позната по големиот број на фосили од периодот плеистоцен. Овој вид, специфичен само за овој остров, бил многу помал од останатите континентални нилски коњи. Некои фосили укажуваат на тоа дека возрасната единка не достигнувала ни до 1 метар. За време на леденото доба, нивото на морето било пониско од денешното ниво, и Малта била поврзана со копното и Сицилија преку земјени мостови. Ова поврзување им овозможило на нилските коњи да дојдат до Малта. На крајот на последното ледено доба, топењето на мразот го зголемило нивото на морето и ги заробило животните на островот. Поради ограничената вегетација, нилските коњи биле принудени да еволуираат во вид со многу помала големина (инсуларна еволуција).
Бел Камен (Плачковица)
Бел Камен — врв на планината Плачковица со висина од 1.707 м. Врвот се издига во источниот дел од планината, каде што се и врвовите Лисец (1.754 м), Чупино Брдо (1.725 м) и Кара Тепе (1.625 м). На врвот се наоѓа споменик посветен на Народноослободителната борба.
Словенија на Евровизија
Словенија се натпреварува Евровизија од 1993 година па сè до денес.
Главна автобуска станица (Софија)
Главната автобуска станица или централната се наоѓа во Софија, Бугарија. Објектот бил изграден во 2004 година и зафаќа површина од 7.173 км. Автобуската станица има капацитет да во исто време тргнат 50 автобуси од 50 сектори во земјата и странство.
Наум Туфекчиев
Наум Туфекчиев (29 јуни 1864 - 26 февруари 1916) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на неколку македонски емигрански друштва и организации, учествувал во дејноста на Младата македонска книжевна дружина, Братскиот сојуз и Македонскиот комитет. Неговото име се поврзува со трговијата на оружје како и со неколку атентати меѓу коe е и убиството на бугарскиот премиер Стефан Стамболов.
Убиството на Христо Белчев
Во Белград заедно со Димитар Ризов, Крсто Ножаров, Михаил Ставрев (Хаљо) и со своите браќа Никола и Димитар (Денчо) Туфекчиеви го организирал убиството на Стефан Стамболов.
Но на 15 (27) март 1891 година наместо Стамболов бил убиен министерот за финансии Христо Белчев, а Димитар Туфекчиев бил уапсен и подоцна убиен.
Одеса
Потоа Наум и Никола Туфекчиеви биле осудени во Русија како потикнувачи на атентатот, на по 15 години затвор, но пресудата не им е извршена.
Туфекчиев на кратко бил испратен во заточеништво во Симбирск и користел месечна плата од руската држава.
Меѓу македонската емиграција
Туфекчиев потоа се вратил во Бугарија и се вклучил во дејноста на Младата македонска книжевна дружина.
На 27 декември 1894 Туфекчиев заедно с Димитар Ризов, Андреј Љапчев, Тома Карајовов, Никола Наумов и Трајко Китанчев го основаат Братскиот сојуз, а подоцна влегол во Македонскиот комитет.
Во Македонскиот комитет
На І македонски конгрес Туфекчиев е избран за потпредседател на Македонскиот комитет, а додека ја извршува оваа дејност во Македонија доаѓа до Мелничкото востание.
Мелничкото востание од страна на бугарската влада било искористено за признавање на Фердинанд I за кнез на Бугарија, а во годишната протурка на весникот Право од јануари 1896 година, Туфекчиев бил посочен како владин агент, во протурката меѓу другото било истакнато:
Меѓутоа, треба да се истакне дека не е јасно зошто тоа било објавено во весникот Право, дали поради тоа што Туфекчиев бил владин агент или поради дневнополитички цели, бидејќи тој застанал на чело оцепениот комитет. Вистина е дека Туфекчиев имал врски со бугарската влада, но имало и други.
Во текот на ІІ македонски конгрес дошло до поделба на Комитетот од кој се одвоиле офицерите на чело со Туфекчиев и формирале друг комитет, а го задржале и старото име Македонски комитет.
Во Софија создал бомболеарница, каде ги произведувал гранатите македонки, а со нив ја снабдува Македонската револуционерна организација. Во текот на аферата со Дончо Штипјанчето биле пронајдени токму овие бомби.
Убиството на Стефан Стамболов
На 6 јули 1895 година е извршен атентатот врз Стефан Стамболов, кој починал по три дена од задобиените рани, а неговото убиство се смета за едно од најбруталните политички убиства во Бугарија. Таа вечер Стефан Стамболов излегол во 19:50 часот од Јунион клуб со Димитар Петков (друг политичар, премиер и идна жртва на атентат).
Ги качил пајтонџијата Мирчо Ацов и го терал пајтонот бавно по ул. Раковски. Меѓутоа кон пајтонот се нафрлиле тројца души и едниот почнал да стрела, а коњите тогаш застанале. Од десната страна седел Стамболов. Кон него се насочил човек со јатаган, но Стамболов успеал да скокне и да се упати кон улицата Стефан Караџа.
Стамболов извадил револверот, но пред да го насочи еден од атентаторите му ја пресекол раката со јатаган. Во меѓувреме го пристигнале и другите двајца кој започнале да му ги сечат рацете, со кои тој се обидувал да се заштити.
По нападот, Стамболов сè уште бил жив, иако тешко повреден со исечени раце и глава. Брзо го пренесле во неговиот дом, лекарите му ги ампутирале двете раце, но сепак не можеле да го спасат. Додека сè уштее бил при свест, ги изговорил имињата на тие што мислел дека го ликвидирале. ''Убијците се Туфекчиев и Хаљо... Кнезот ме уби, Белчев, Белчев! ... Принц Кобург, принц Кобург!'', биле неговите последни зборови.
По атентатот, била поведена истрага која траела цела година. Врз основа на сознанијата било поднесено обвинение, Наум Туфекчиев бил посочен како организатор на атентатот, а директни извршители Боне Георгиев и Михаил Ставрев – Хаљо со учество на Атанас Цветанов – Таљо и Мирчо Ацов, кој го возел пајтонот во кој се качил Стамболов.
По завршување на судскиот процес на 1 февруари 1897 година, Туфекчиев бил осуден на три години затвор за помош и превоз на оружје. Една година подоцна пресудата била преразгледана и изменета, а Туфекчиев бил ослободен.
Кој го нарачал убиството и кој го платил Туфекчиев за атентатот не се утврдило. Дали дворецот учествувал во погубувањето? Дента кога бил извршен атентатот, Фердинанд бил надвор од Бугарија и се вратил во Софија, потресен и гневен.
Подоцнежна дејност
Со посредство на Димитар Љапов, Туфекчиев влегол во контакт со Ерменците Бедрос Паренјан и Армен Гаро, а тие со неговото оружје се подготвувале да ја нападнат Отоман банката во Цариград.
Во 1900 година Туфекчиев и Спас Шангов го издаваат весникот Вечерна пошта, а подоцна со Борис Сарафов подготвил план за киднапирање на синот на богатиот политичар Иван Евстатиев Гешов, но до реализација на киднапирањето не дошло.
Во текот на 1905 година Туфекчиев влекол во контакт со болшевиците на кој им продавал бомби, а во 1906 година Туфекчиев бил вмешан во меѓународен скандал при пренесување на оружје за Русија
Контакти со Младотурците
Тајната турска полиција се поврзала со Туфекчиев со цел тој да организира атентат во Бугарија. Атентатот бил извршен во градското казино во Софија, спроти новата 1915 година, кога од подметната експлозија загинале ќерката на воениот министер, синот на началникот на Штабот на армијата и уште неколкумина. Тогаш биле тешко повредени и осум лица
Неколку минути пред експлозијата бил забележан Туфекчиев како се снова во една од ложите.
Смрт
По вклучувањето на Бугарија во Првата светска војна, Наум во името на неговиот син Александар Туфекчиев дал дарение од 5.000 златни лева за возобновување на Бугарската егзархија во Македонија.
Судбината на Туфекчиев не му била благонаклонета. Тој го загубил единствениот син Александар, а на 25 февруари 1916 година бил ликвидиран на една софиска улица од луѓе на ВМРО, а по наредба од Тодор Александров.
IC 1512
IC 1512 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1512 се споменува и како NPM1G +10.0262.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1512 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1512 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1512 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3091279.
НЕ врата
НЕ врата (инвертор) или НЕ коло, НЕ капија (NOT gate) – дигитална логичка врата чиј излез ја следи таблицата на вистинитост прикажана на десната страна. На излезот се јавува логичка единица „1“ само кога состојбата на влезот е логичка нула „0“, а на излезот се јавува логичка нула „0“ кога на влезот состојбата е логичка единица „1“.
Значи излезот ја „негира“ или инвертира состојбата на влезот и оттаму името НЕ врата или инвертор.
Математичко-логичко разгледување
Може да се каже дека НЕ вратата извршува функција на логичка негација. Подетално разгледување може да се види на „Логичка негација “
Симболи
Постојат 2 симбола за НЕ врата, обичен („воен“, „американски“) и правоаголен (ИЕЦ).
Основна компонента
Инверторот се смета за основен блок во дигиталната електроника. Мемории, мултиплексери, декодери и други склопови функционално се засноваат на инверторот.
Хардверски опис и распоред на пиновите
НЕ вратите постојат во ТТЛ и Технологија на комплементарни метал-оксидни полуспроводници изведби како интегрално коло.
Пример на шесткратна НE врата во дигитална ЦМОС технологија е дадена на сликата.
Замена
Ако нема достапно НЕ коло, може да се земе едно од универзалните логички кола НИ или НИЛИ кола и влезовите кратко да им се спојат. Со тоа се добива инвертор со еден влез.
NGC 7486
NGC 7486 — двојна ѕвезда во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 декември 1877 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7486 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 6 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 6' 8"".
Други поделби
Проучување на NGC 7486 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 124; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2759. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 873.
Франсвил
Франсвил (на француски Franceville) е еден од четирите најголеми градови во Габон со население од 110.568 жители (2013). Градот се наоѓа на реката Мпаса, на крајот на трансгабонската железница и Магистралата N3. Старото име му е Масуку (Masuku), но во 1880 г. Саворњан де Браза (Savorgnan de Brazza) го пронашол градот и го сменил името во Франсвил.
Меѓу забележителностите на градот се Црквата „Света Хилер“ (изградена во 1899), големата статуа на Омар Бонго и институтот за медицинско проучување на приматите. Во града има игралишта за голф, додека аеродромот е на 20 километри западно, во Мвенге. Во градот постои пазар каде може да се купат голем број предмети, вклучувајќи облека, овошје и зеленчук, електроника, месо, а исто така се продава и дивеч, кој вклучува африкански питон, мајмуни и локалните видови на животни.
NGC 2630
Откривање
Објектот е откриен во јули 1883 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2630 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 47 м 6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 73° 0' 0".