cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Св. Катерина, девица и маченичка
'''Св. Катерина, девица и маченичка''' - католичка светителка.
Житие
За св. Катерина постојат повеќе легенди. На пример, според една од нив, кога Максимин Даија, службеник на римскиот цар Диоклецијан, дошол на власт во африканските римски провинции, одлучил да се разведе од својата сопруга и да се ожени со Катерина, но младата христијанка го одбила. Тогаш, тој ја соочил со педесетина филозофи, со цел да ја убедат дека Исус Христос, кој умрел распнат на крст, не може да биде Господ. Меѓутоа, св. Катерина, одликувајќи се со голема говорна вештина, успеала да ги побие и тие го признале Исус за Господ.
Борис Немцов
Борис Ефимович Немцов (Борис Ефимович Немцóв; во   –   во ) — руски научник, државник и либерален политичар. Имал успешна политичка кариера во текот на 1990-тите за време на претседателот Борис Јелцин, а од 2000 година е истакнат критичар на Владимир Путин. Во февруари 2015 година, додека помагал да се организира протест во Москва против политиката на Путин со руската вмешаност во војната во Украина и финансиската криза во Русија, бил убиен на помалку од 200 метри од ѕидините на Кремљ и Црвениот плоштад.
Човечко, премногу човечко
Осврт кон делото
Ова дело, Ниче го нарекува „споменик на една криза“ при што секоја реченица во неа изразува по една победа, зашто ова дело му овозможило да се ослободи од она што било несвојствено на неговата природа - идеализмот. Во делото, Ниче ги замрзнал сите идеали, како: генијот, јунакот, верата, светоста, соучеството, „стварта сама по себе“ итн. Според неговото сведоштво, почетоците на ова дело датираат од времето на првите свечени претстави во Бајројт, кога во него се појавила длабока отуѓеност од сè што го окружувало и одвратност кон вагнерството како урнек на германската култура. Според Ниче, „Човечки, премногу човечки“ е „споменик на ригорозното самовоспитување“ со кое тој се подготвувал за радикален раскин со идеализмот. Најголемиот дел од книгата била напишана во Соренто, а таа била завршена една зима во Базел при што Ниче диктирал, легнат в кревет, а пишувал неговиот пријател Петер Гаст, тогашен студент на Универзитетот во Базел. По издавањето на книгата, Ниче испратил два примерока во Бајројт, а истовремено тој добил еден примерок на текстот на „Парсифал“, потпишан од Вагнер. Според Ниче, ова вкрстување на книгите симболично претставувало збогување со Вагнер.
Магнезиум хлорид
Магнезиум хлорид е неорганско соединение со формулата MgCl2. Формира хидрати MgCl2*nH2O, каде што n може да се движи од 1 до 12. Овие соли се безбојни или бели цврсти материи кои се многу растворливи во вода. Овие соединенија и нивните раствори, кои се наоѓаат во природата, имаат различни практични намени. Анхидридниот магнезиум хлорид е главниот претходник на металот на магнезиум, кој се произведува во големи размери. Хидрираниот магнезиум хлорид е најлесно достапната форма.
Добивање
Магнезиум хлоридот може да се екстрахира од саламура или морска вода. Во Северна Америка, се произведува првенствено од саламура од Great Salt Lake. Во долината на Јордан се добива од Мртвото Море. Минералот бишофит (MgCl2*6H2O) се извлекува (со ископување раствор) од древното морско дно, на пример, морското дно на Зехштајн во северозападна Европа. Некои наслаги произлегуваат од високата содржина на магнезиум хлорид во исконскиот океан. Некои видови на магнезиум хлорид се добиваат од испарување на морската вода.
Во процесот Дау, магнезиум хлоридот се регенерира од магнезиум хидроксид со помош на хлороводородна киселина:
Може да се подготви и од магнезиум карбонат со слична реакција.
Структура, подготовка и општи својства
MgCl2 кристализира во кадмиум хлорид CdCl2мотив, кој се одликува со октаедрални Mg центри. Со формулата се познати неколку хидрати MgCl2*nH2O, и секој губи вода при загревање: n = 12 (−16.4 °C), 8 (−3.4 °C), 6 (116.7 °C), 4 (181 °C), 2 (about 300 °C). Во хексахидрат, на Mg(2+) е исто така октаедрален, но е координиран со шест водни лиганди. Термичка дехидрација на хидратите MgCl2*nH2O (n = 6, 12) не се одвива директно. Анхидридниот MgCl2 се произведува индустриски со загревање на комплексната сол наречена хексаминомагнезиум дихлорид [Mg(NH3)6](2+)(Cl−)2.
Како што сугерира постоењето на хидрати, анхидридниот MgCl2 е слаба Луисова киселина. Еден дериват е тетраетиламониум тетрахлоромагнезат [N(CH2CH3)4]2[MgCl4], а другиот адукт е MgCl2(TMEDA). Во координативниот полимер со формулата MgCl2(dioxane)2, Mg завзема октаедарна геометрија. Луисовата киселост на магнезиум хлоридот се рефлектира во неговата деликесценција, што значи дека ја привлекува влагата од воздухот до степен до кој цврстото се претвора во течност.
Прекурзори за Mg метал
Анхидридниот MgCl2е главниот претходник на металниот магнезиум. Редукцијата на Mg(2+) во метален Mg се врши со електролиза во стопена сол. Како што е случајот и со алуминиумот, електролизата во воден раствор не е можна бидејќи произведениот метален магнезиум веднаш би реагирал со вода, или со други зборови водата H+ би се редуцирала во гасовити H2 пред да дојде до редукција на Mg. Значи, директна електролиза на стопена MgCl2 во отсуство на вода е потребена бидејќи потенцијалот за редукција за да се добие Mg е помал од доменот на стабилност на водата на Eh–pH дијаграмот (Pourbaix diagram).
Производството на метален магнезиум на катодата (редукција на реакција) е придружено со оксидација на хлоридните анјони на анодата со ослободување на гасовит хлор. Овој процес се развива на големо индустриско ниво.
Контрола на прашина и ерозија
Магнезиум хлоридот е една од многуте супстанции што се користат за контрола на прашина, стабилизација на почвата и ублажување на ерозијата од ветер. Кога магнезиум хлоридот се нанесува на патишта и области на гола почва, се јавуваат и позитивни и негативни проблеми со перформансите кои се поврзани со многу фактори на примена.
Катализа
Катализаторите Ziegler-Natta, кои се користат комерцијално за производство на полиолефини, често содржат MgCl2 како катализаторска поддршка. Воведувањето на MgCl2 го поддржува зголемувањето на активноста на традиционалните катализатори и овозможи развој на високо стереоспецифични катализатори за производство на полипропилен.
Контрола на мраз
Магнезиум хлоридот се користи за нискотемпературно одмрзнување на автопати, тротоари и паркинзи. Кога автопатите се во лоша состојба поради замрзнатите услови, магнезиум хлоридот се нанесува за да се спречи врзувањето на мразот со коловозот, овозможувајќи им на снежните плугови поефикасно да ги расчистат третираните патишта.
За да се спречи формирање на мраз на коловозот, магнезиум хлоридот се нанесува на три начини: против мраз, што вклучува негово ширење по патиштата за да се спречи лепење и формирање на снег; предмокрење, што значи дека течната формулација на магнезиум хлорид се прска директно на солта додека се шири на коловозот, мокрејќи ја солта така што ќе се залепи на патот; и предтретман, кога магнезиум хлоридот и солта се мешаат заедно пред да се натоварат на камиони и да се шират на асфалтираните патишта. Калциум хлоридот го оштетува бетонот двапати побрзо од магнезиум хлоридот. Количината на магнезиум хлорид треба да се контролира кога се користи за одмрзнување бидејќи може да предизвика загадување на животната средина.
Исхрана и медицина
Магнезиум хлоридот се користи во нутриционистички и фармацевтски препарати.
Кујна
Магенизиум хлоридот (E511 ) е важен коагулант кој се користи при подготовка на тофу од млеко од соја.
Во Јапонија се продава како nigari (にがり, потекнува од јапонскиот збор за „горчлив"), бел прав произведен од морска вода со испарување откако ќе се отстрани натриум хлоридот. Во Кина, се нарекува lushui (卤水).
Nigari или Iushui е, всушност, природен магнезиум хлорид, што значи дека не е целосно рафиниран (содржи до 5% магнезиум сулфат и разни минерали). Кристалите потекнуваат од езерата во кинеската провинција Кингхаи, за потоа да се преработат во Јапонија.
Тоа е евтин диетален додаток во исхраната кој обезбедува магнезиум, па оттука и неговиот интерес во поглед на општиот дефицит во нашата тековна потрошувачка (за да биде целосно здраво, човечкото тело особено мора да има корист од рамнотежата помеѓу калциумот и магнезиумот). Тоа е исто така состојка во детската формула за млеко
Градинарство и хортикултура
Бидејќи магнезиумот е подвижна хранлива материја, магнезиум хлоридот може ефикасно да се користи како замена за магнезиум сулфат (сол Епсом) за да помогне во коригирање на недостатокот на магнезиум кај растенијата преку хранење со листови. Препорачаната доза на магнезиум хлорид е помала од препорачаната доза на магнезиум сулфат (20 g/L). Ова се должи првенствено на хлорот присутен во магнезиум хлоридот, кој лесно може да достигне токсични нивоа ако се применува претерано или често.
Откриено е дека повисоките концентрации на магнезиум во доматите и некои растенија од пиперка може да ги направат поподложни на болести предизвикани од инфекција на бактеријата Xanthomonas campestris, бидејќи магнезиумот е неопходен за раст на бактериите..
Појава
Концентрациите на магнезиум во природната морска вода се помеѓу 1250 и 1350 mg/L, околу 3,7% од вкупната содржина на минерали во морска вода. Минералите од Мртвото Море содржат значително поголем сооднос на магнезиум хлорид, 50,8%. Карбонатите и калциумот се од суштинско значење за целиот раст на коралите, коралните алги, школките и безрбетниците. Магнезиумот може да биде осиромашен со мангрови растенија и употреба на прекумерна варова вода или со надминување на природните вредности на калциум, алкалност и pH вредност. Најчестата минерална форма на магнезиум хлорид е неговиот хексахидрат, бишофит. Анхидридното соединение се јавува многу ретко, како хлоромагнезит. Магнезиум хлорид-хидроксиди, коршуновскит и непскоеит, исто така се многу ретки.
Токсикологија
Магнезиумовите јони имаат горчлив вкус, а растворите на магнезиум хлорид се горчливи во различни степени, во зависност од концентрацијата.
Токсичноста на магнезиум од соли на магнезиум е ретка кај здрави индивидуи со нормална исхрана, бидејќи вишокот на магнезиум лесно се излачува во урината преку бубрезите. Опишани се неколку случаи на орална токсичност на магнезиум кај лица со нормална бубрежна функција кои внесуваат големи количини на соли на магнезиум, но тоа е ретко. Ако се јаде голема количина на магнезиум хлорид, тоа ќе има ефекти слични на магнезиум сулфат, предизвикувајќи дијареа, иако сулфатот исто така придонесува за лаксативното дејство на магнезиум сулфатот, така што ефектот од хлоридот не е толку тежок.
Токсичност кај растенијата
Хлоридпт (Cl−) и магнезиумот (Mg(2+)) и двете се есенцијални хранливи материи важни за нормален раст на растенијата. Премногу од која било хранлива материја може да му наштети на растението, иако концентрациите на фолијарниот хлорид се посилно поврзани со оштетувањето на листовите отколку магнезиумот. Високи концентрации на MgCl2 јоните во почвата може да бидат токсични или да ги променат односите со водата така што растението не може лесно да акумулира вода и хранливи материи. Откако ќе влезе во фабриката, хлоридот се движи низ системот за спроведување на водата и се акумулира на маргините на листовите или иглите, каде што најпрво се појавува умрење. Листовите се ослабени или убиени, што може да доведе до смрт на дрвото.
Магнус Корт
Кариера
Во јуни 2014 година, објавиле дека потпишале тригодишен договор со Корт, почнувајќи од сезоната 2015. Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016, каде ги освоил осумнаесеттата и дваесет и првата етапа. Било потврдено дека ќе вози за во сезоната 2018. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2018. На 22 јули 2018 година ја освоил петнаесеттата етапа на Тур де Франс откако бил од бегство скоро цел ден. Корт нападнал на 8 километри на крајот и завршил во бегство заедно со Бауке Молема и Јон Изагире, но бил најбрз на завршниот спринт и ја освоил својата прва етапа на Тур де Франс.
Резултати од класиците
СО = се откажал; — = не учествувал
Хлодовик IV
Хлодовик IV е крал на Франките од 691 до 695. Понекогаш се меша со Хлодовик III во генеалогиите кои ги земаат предвид само кралевите на Франките од Неустрија. Понекогаш и самите историчари намерно го именуваат како Хлодовик III, ако се земе тоа дека другиот Хлодовик бил таканаречен ’’лажен крал’’, односно измамник наместен на престолот од страна на мајордомот Еброин.
Роден околу 680, постар син и наследник на кралот Теодорих III, доаѓа на престолот на возраст од 11 години, и умира на 15. Бидејќи е малолетен во тек на целото негово владеење, мајордомот на палатата на Австразија, Пипин Хересталски, владее во негово име. Неговиот брат Хилдеберт го наследува после неговата смрт во 695.
Извори
- Поглавје 6 од "Продолжение на хрониката на Фредегер" (околу 760) :
NGC 4362
NGC 4362 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4362 се споменува и како NGC 4358, UGC 7479, MCG 10-18-38, CGCG 293-17.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4362 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4362 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 4362 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40309. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Надворешни врски
NGC 4362
Бомболоне
Бомболоне (мн. бомболони) е италијанска полнета крофна (слична на берлинската, крафне, печек, итн.) и се јаде како ужинка или десерт. Името на пецивото е етимолошки поврзано со бомба, а истиот вид пециво во некои региони на Италија се нарекува и бомба (мн. „бомбе“). Етимолошката поврзаност најверојатно се должи на сличноста со гранатата или старомодната бомба и денес може да се смета и како референца за високата калориска густина на овој рецепт (т.е. „калорична бомба“).
Историја
Иако бомболони можат првично да се поврзаат со Тоскана, тие се традиционални и за другите региони на Италија, иако со мали варијации на рецептот. Во оние области кои порано биле под австриска власт, како Трентино Алто-Адиџе, Венето и Фриули-Венеција Џулија, се верува дека традицијата на бомболони потекнува од онаа на австрискиот „крапфен“ (т.е. Берлинер) и рецептот вклучува јајца, кои што не се наоѓаат во тосканската сорта.
Пастичерите понекогаш имаат рачно напишани знаци за нив, а писателката на храна Емили Вајз, напишала дека посетителите можеби не ги сакаат толку многу топлите наполнети крофни во оваа област со салама од дива свиња и сендвичи со масло од тартуфи, но дека жителите на Тоскана уживаат во нив дури и на плажа. Се продаваат и од колички на плажа и малку се разликуваат од полнетите крофни во другите земји затоа што филот се става одозгора, каде понекогаш е видлив, наместо да се вбризга од страна.
Ресторанот A Voce во Њујорк ги послужува со чоколаден прелив, а Фиренцанците се вели дека претпочитаат бомболони калди (топли) во Бушиони, каде што се служат „директно од рерна“ и се полнат со крем, чоколадо, или мармалад.
Компилацијата на италијанската пејачка Џана Нанини од 1996 година е насловена Бомболони и ја вклучува песната „Бомболони“ со стихови за топли крофни и бомби. Музичкото видео содржи племенски танц, костими, кружни црни бомби со фитили и многу крофни кои се јадат, удираат со безбол палки и се фрлаат наоколу.
NGC 4363
NGC 4363 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1797 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4363 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 4363 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4363 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40233. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4400. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1339.
Горна Рајна
Горна Рајна (Haut-Rhin; Oberelsass; алзашки: Owerelsàss - Горен Елзас) — департман во регионот Голем Исток на Франција. Ова е помалиот и помалку населен од двата департмана во областа Алзас, особено по отцепувањето на јужната територија во 1871 г. подоцна наречена Територија Белфор, иако сепак е густо населен во однос на остатокот од континентална Франција.
Поделба
Департманот има пет окрузи. Нивните германски и алзашки називи се дадени во загради:
Историја
Границите на Горна Рајна се менувани повеќепати:
Географија
Горна Рајна граничи со департманите Територијата Белфор и Вогези и венецот Вогези на запад, департманот Долна Рајна на север, Швајцарија на југ и реката Рајна на исток, која ја образува границата со Германија. Во средиштето на департманот се протега плодна низина. Климата е полуконтинентална.
Стопанство
Ова е еден од најбогатите департмани во Франција. Во Милуз е сместена автомобилската фабрика „Пежо“, каде се произведуваат моделите 106 и 206. Областа Јужен Зундгау има најниска невработеност во Франција (околу 2%). Пределите се ридести. Многу жители на Горна Рајна работат во Швајцарија, особено во хемиската индустрија во Базел, но сепак живеат во Франција поради пониските животни трошоци.
Право
Департманите во Алзас (Горна и Долна Рајна) и дерпартманот Мозел имаат правен систем кој е малку поинаков од остатокот од Франција. Прописите кои се разликуваат потекнуваат од законите што важеле од 1871 до 1919 г. кога ова подрачје било во состав на Германското Царство. Со враќањето на Алзас-Лорена во Франција во 1919 г. државата прифатила задржување на извесни месни закони во одност на ловството, стопанскиот живот, односите во месната управа, здравственото осигуривање и социјалните права. Забележливо е тоа што отсуствува формалната одделност на црквата и државата, и неколку црковни вероисповеди примаат јавни средства од државната каса.
Мендово
Мендово — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во планински реон на Огражден, на 9 километри западно од градот Петрич. Атарот на селото зафаќа простор од 4.065 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 212 метри. Јужно од селото Мендово тече реката Струмица.
Во атарот на селото се наоѓа месноста Четиринаесет Чинари која е прогласена за споменик на природата со цел да се заштитат големите повеќевековни чинари кои го красат подрачјето.
Османлиско Царство
Село Мендово било основано за време на османлиската власт. Првите жители на селото биле Турци. Во селото имало џамија, а денес можат да се видат остатоци од стариот турски пат.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 300 жители, сите Турци. За време на Балканските војни, муслиманското население се отселило од местото.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во селото се населиле жители од Долна Рибница. Следната 1913 година било откриено училиштето „Свети Отец Пасиј’, и истото работело до 1989 година.
==Население ==
Бразил
Бразил (Brasil), официјално Федеративна Република Бразил (República Federativa do Brasil), е најголема држава во Јужна Америка. Површината и е речиси повеќе од половина на целиот континент. Главен град е Бразилија. Службен јазик е португалскиот. Бразил е обграден од Атлантскиот Океан на исток со брегова линија од 7.491 км. На север се граничи со Венецуела, Суринам, Гвајана и со прекуморскиот департмент Француска Гијана. На северозапад се граничи со Колумбија. На запад со Боливија и Перу. На југозапад со Аргентина и Парагвај и на југ со Уругвај. Бројни архипелази припаѓаат на Бразил, како Фернандо де Нороња, Атолските Карпи, Св. Петар и Павлевите Карпи и Тринидад и Мартин Ваз.
Бразил бил колонија на Португалија сè до 1822-ра. Во почетокот независен како империја, во доследност Бразил е Република од 1889-та, иако бикамералната легислатура сега нарекувана Конгрес датира од 1850-та. Моменталниот устав ја дефинира Бразил како Федерална Држава, составена од федерален округ и 26 држави конституенти.
Бразил е светска десетта економија, новите економски реформи дадоа нови проекции за развојот на Бразил. Бразил е член основач на Обединетите Нации и Сојузот на јужноамериканските нации. Во Бразил предоминира католицизмот, и се говори португалски.
Историја
Денешната територија на Бразил била населена најмалку пред 6000 години. Повеќето домородни народи кои живееле и живеат на територијата на Бразил се верува дека се потомци од првиот бран мигранти од Северна Азија, поточно Сибир, коишто го преминале беринговиот проток кон крајот на ледената епоха околу 9000-та год. п.н.е. Во 1500-та год. од н.е. територијата на модерен Бразил имала население од околу 3 милиони, разделено во над 2000 нации и племиња. Во текот на наредните три века, Бразил бил непрекинато колонизиран од Португалците. Лингвистиката открила над 188 живи домородни јазици со над 150,000 говорници. Во 2007 Националната Индијанска Фондација (Fundação Nacional do Índio) го изнесла податокот за 67 домородни племиња кои сè уште живеат без допир со конвенционалната цивилизација. Педро Алварес Кабрал го открил ова подрачје во 1500 година. Во тоа време домородците биле семи-номади концентрирани околу бреговите најмногу онаму каде што се влеваат поголемите реки во океанот.
Колонизација
Во почетокот, Португалија не гледала со многу интерес кон Бразил, претежно поради профитот што го остварувала при тргување со Индија, Индокина, Кина и Јапонија. Во текот на овој период, дрвото со црвена боја, пау-бразил бил најексплотираниот ресурс од страна на португалските освојувачи. Во 1532 година, Португалија започнала со колонизација на Бразил. Неколку рани населби биле основани покрај брегот, заедно со колонијалната престолнина Салвадор во 1549 година во Заливот на сите светци, а градот Рио де Жанеиро бил основан во март 1567 година. Во 17 век, приватни експедиции од Капетанијата Сао Паоло, нарекувани „Бандеиранти“ ја истражувале и раширувале територијата на Бразил. Во XVIII век, тие пронашле злато и дијаманти на територијата на денешната држава Минас Жераис. Профитот од Благово е искористен за издржување на Португалската империја. Начинот на владеењето со Бразил и скапиот живот на Португалската монархија довела до движење за независност на Бразил. Производството на злато почнало да стагнира кон крајот на 18 век. За разлика од соседните шпански поседи, Португалската колонија го задржала територијалниот, политичкиот и лингвистичкиот унитаритет.
Империја
Во 1808 година, кралот Жоао VI од Португалија, бегајќи пред Наполеон, се преселил во Бразил со целото кралско семејство и со владата. Тие пребегале во Рио де Жанеиро, и градот тогаш станал престолнина на Португалската Империја. Рио останал престолнина помеѓу 1808 и 1815 година. Потоа било прогласено Обединетото Кралство на Бразил, Португалија и Алгаверите (1815-1825), со престолнина во Лисабон. Откако во 1821 година, Жоао VI се вратил во Португалија, неговиот син-престолонаслидник станал регент на Бразил. Следејки серија политички инциденти, Бразил станал независен на 7 септември 1822 година. На 12 октомври 1822 година, Дом Педро бил прогласен за прв император на Бразил, под името Педро I, а бил крунисан на 1 декември 1822 година. Португалија ја признала независноста на Бразил во 1825 година. Во 1824 година, Педро I го распуштил конститутивното собрание со образложение дека ја загрозува слободата, и донел устав по теркот на Португалија и на Франција. Но, владеењто на Педро I било административно неадекватно и политички притисоци го натерале да му ја отстапи власта на својот петгодишен син Педро II, на 7 април 1831 година. Педро I заминал во Португалија, а Бразил бил управуван од регенти до 1840 година. На 23 јули 1840 година, Педро II бил крунисан за император. Неговото владеење го одбележува бумот на извозот на кафе, војната на тројната алијанса и крајот на тргувањето со робови од Африка во Америка, во 1850 година. Во Бразил, ропството било укинато во 1888 година, по што започнале да доаѓааат многу европски емигранти. Подоцна, во земјата започнало да зема сила републиканското движење и во 1889 година, Педро II абдицирал, а Бразил станал република.
Република
Крајот на XIX век и почетокот на XX век, Бразил привлекол преку 5 милиони европски и јапонски имигранти. Бразилската демократија трипати била заменувана диктатура: 1930 - 1934 и 1937 - 1945 од страна на Жетулио Варгас и 1964 - 1985 од страна на група генерали. Дури во 1990 година, во земјата биле одржани првите демократски избори.
Население
Во Бразил живеат беше околу 190 милиони жители, но просечната густина на населението е нерамномерна, односно 22,31 жител по квадратен километар или 57,8 / sq mi), со сооднос на мажи со жени од 0,95: 1 и 83,75% од популацијата дефинирана како урбана. Најгусто населени се градовите Рио де Жанеиро и Сао Пауло, а најмала густина на население има во Амазонската Низина. Најголем дел од населението се белците (55%) и тоа најмногу потомците на Португалци, Германци, Италијанци, Шпанци и Полјаци. Понатаму, 38% од населението им припаѓа на Мулатите, кои се двапати побројни од Местиците и сочинуваат главен дел на селското население. Црнците сочинуваат 6% од населението, а останатите 1% им припаѓа на Јапонците, Арапите и на американските Индијанци. . Населението е силно концентрирано во регионите на југоисточниот регион (79,8 милиони жители) и североисточниот регион (53,5 милиони жители), додека двата најекспонирани региони, Центар-Запад и Север, кои заедно сочинуваат 64,12% од бразилската територија, имаат вкупно само 29,1 милиони жители.
Потекло на името
Името на Бразил е изведено од бразилерово дрво, тоа е црвеникаво дрво. На Тупи се нарекува "ибирапитанга", што во буквален превод значи црвено дрво. Дрвото е користено за боење алишта. Друга теорија околу етимологијата на Бразил е сврзана со ирскиот мит за Хај-Бразил, фантом остров сличен со островот Свети Брендан, ситуиран југозападно од Ирска. Легендата била толку силна што во XV век многу експедиции трагале по него, најпозната е експедицијата на Џон Кабот. Се претпоставува дека после достигнувањето на бразилските земји од страна на Педро Алварес Кабрал во 1500-та ирскиот мит влијаел врз именувањето на земјата. Дека легендата била популарна меѓу иберските народи може да се потврди преку името на островот Азорејска Терцеира, Регистриран во XIV век во Каталонски Атлас. Првите имиња на земјата биле Ilha de Vera Cruz(Остров Вера Круз) и Terra de Santa Cruz(Земја на Св. Круз).
Географија и клима
Бразил го зафаќа најголемиот дел од источниот брег на Јужна Америка, исто така зафаќа и голем дел од континенталната земја, делејки земни граници со Уругвај на југ, Аргентина и Парагвај на југозапад, Боливија и Перу на запад, Колумбија на северозапад, Венецуела, Суринам, Гвајана и тпрекуморскиот департмент Француска Гијана на север. Бразил е петта по големина држава во светот по Русија, Канада, Кина и САД и трета по големина во Америка. Бразил се протега низ четири часовни појаси. Бразилската топографија е исто така разнолика, вклучувајќи ридови, планини, котлини, висорамнини. Повеќето Бразил лежи меѓу 200 м и 800 метри нд. Највисоката точка на Бразил е Врв Неблина со 3014 м, а најниска е Атлантскиот брег со 0 метри нв. Поголеми реки се Амазон Парања Рио Негро, Сао Франциско и др.
Административна поделба
Според Бразилскиот устав од 1988 година, Бразил е федерација составена од 26 држави, еден федерален округ, и, исто така, општини. Ниеден од конституентите нема право на оттуѓување. Државите се основани на историски, конвенционални граници создавани низ времето, иако некои граници се обсудливи. Државите можат да бидат делени и соединувани со цел создавање на нови по основа на плебицит. Државите имаат нивна управа, право да собираат свои даноци и данок на ниво на федерацијата. Тие имаат гувернатор и легислативно тело избрани од нивниот народ. Поседуваат исто така и независно судство. Но сепак го немаат правото да создаваат свои закони. Општините можат да бидат делени или спојувани по основа на плебицит, следејки некои правила на федералниот устав и зачувувајки ги внатрешните државни граници, имаат нивна управа, право да собираат свои даноци и данок на ниво на федерацијата и федералната конституентка. Имаат градоначалник и легислативно тело избирани од нивниот народ. Федералниот округ е округ на Бразилската престолнина, Бразилија, како таков тој не е држава, иако има одлики, но има својства и на општина. Не може да биде делена но си има свој судски систем. Бразилскиот устав го дозволува постоењето на инкорпорирани држави.
Региони
Бразилските региони не се политички или административни дивизии. Единствено се создадени со цел за статистичка регулација. Територијата на Бразил во 1968 година е поделена од Бразилскиот Институт за Географија и Статистика (БИГС), со цел демогравска и статистичка регулација на Северна, Североисточна, Централно Западна, Југоисточна и Јужна статистичка дивизија.
Држави
Бразил се состои од 26 држави и еден федрален округ. Ниеден од конституентите нема право на оттуѓување. Државите се основани на историски, конвенционални граници создавани низ времето, иако некои граници се обсудливи. Државите можат да бидат делени и соединувани со цел создавање на нови по основа на плебицит. Државите имаат нивна управа, право да собираат свои даноци и данок на ниво на федерацијата. Тие имаат гувернатор и легислативно тело избрани од нивниот народ. Поседуваат исто така и независно судство. Но сепак го немаат правото да создаваат свои закони.
Јазик
Потругалскиот е службен јазик на Бразил, којшто се говори од речиси целото население, и претставува единствен јазик на весниците, радијата, телевизијата и во администрацијата. Единствениот исклучок е Неѐнгату, домороден јужноамерикански јазик што е службен јазик, заедно со португалскиот, во општината Сао Габриел де Какојера. Бразил е единствената земја од Јужна Америка каде што се зборува португалски.
Култура
Доста различни елементи го сочинуваат бразилското општество со својата мултиетничка комплексност. Бразилската култура во главно била под влијание на европската, африканската, и домородните култури и традиции. Најголемото влијание доаѓало од Португалската култура, поради силните колонијални врски на Португалската империја. Покрај доста наследеното, од Поругалците е наследен јазикот, католичката вера и колонијалните архитектурни стилови. Other aspects of Brazilian culture are contributions of Italian, Германци и други Европски имигранти; дошле во голем број и нивното влијание може да се забележи на југ и на југосток во Бразил. Домородните народи влијаеле на кујната и јазикот на Бразил; додека Африканците, донесени во Бразил како робови, влијаеле на јазикот, кујната, музиката, танцевите и религијата.
Литературата во Бразил датира од 16 век, од пишувањата на првите португалски истражувачи, како Перо Ваз де Камиња, писател на флотата на Педро Алварес Кабрал. Кујната варира доста од регион до регион. Овој диверзитет го рефлектира миксот на доморидци и емигранти. Така е создадена национална кујна обележена со зачувување на регионалните одлики. Бразилските културни традиции се доста уникални во однос на музичките стилови, самба, Босанова, Форо, Фрево, Пагоде и многу други. Бразил исто така придонел и во класичната музика, која може да се забележи во делата на многу композитори. Во уметноста, значајни модерни уметници Анита Малфати и Тарсила до Амарал се пионери на Бразилската уметност.
Карневалот (Carnaval), со спектакуларни улични паради и музика,е една од посилните слики на Бразил; се одржува секоја година ден предВелигден аи го означува почетокот на великите пости. Карневалот се слави во цел Бразил, секаде обележан со своите регионални одлики, но најспектакуларни славења надвор од Рио де Жанеиро се одржуваат во Салвадор, Ресифе, и Олинда.
Религија
Религијата е многу разнолика во Бразил, при што уставот дава слобода на вероисповед, а владата генерално го почитува тоа право во практиката. Римо католичката црква преовладува, правејќи ја Бразил најголема католичка нација во светот. Формалната врзка меѓу државата и Римо-католицизмот ослабнала кон крајот на 19 век, сепак до определен степен црквата задржала влијание.
Спорт
Најпопуларниот спорт во Бразил е фудбало т. Бразилската фудбалска репрезентација е рангиран меѓу најдобрите во светот според ФИФА светски ранг-список и го има освоено ФИФА Светскиот куп рекордни пет пати.
Одбојката, кошарка та, авто трките и боречките вештини, исто така привлекуваат голема публика во бразилската спортска јавност. Бразилскиот машки национален одбојкарски тим, моментално ги држи титулите на Светската одбојкарска титула, Светско првенство во во машка конкуренција. Некои спортски дисциплини имаат свое потекло од Бразил: фудбал на плажа, футсал (фудбал во затворен простор) и футволејот како варијација од фудбалот. Во боречките вештини, Бразилците ја развиле Капуерата, Валетудо, и бразилското Џиу Џицу.
Во автомобилските спортови, тројца бразилски возачи имаат освоено светско првенство во Формула 1 (осум пати).
Бразил бил домаќин на неколку меѓународни спортски настани од највисок профил, како Светско Првенство во фудбал 1950 година и скорешното светско првенство во фудбал во 2014 година. На патеката Сао Паоло, автодромот Хозе Карлос Пасе, е домаќин на годишната „Големата награда на Бразил“.
Сао Паоло ги организирал Панамериканските игри во 1963 година, додека, а Рио де Жанеиро бил домаќин на Пан Американските игри во 2007 година. На 2 октомври 2009 година, Рио де Жанеиро бил избран да биде домаќин на Летни олимписки игри во 2016 година и Параолимпијадата во истата година, што го прави првиот јужноамерикански град да биде домаќин на игрите како и втор град во Латинска Америка, после Град Мексико. Покрај тоа, земјата била домаќин на ФИБА Светското првенство во кошарка во 1954 година и во 1963 година. На настанот од 1963 година, Бразилската кошаркарска репрезентација ја освоила еден од двете титули во светските натпреварувања.
Шенберг
Шенберг може да се однесува на следниве места:
Вилхелм Едуард Вебер
Вилхелм Едуард Вебер (Wilhelm Eduard Weber; – ) бил германски физичар заедно со Карл Фридрих Гаус, пронаоѓач на првиот електомагнетски телеграф.
Младост
Вебер е роден во Витенберг, каде неговиот татко, Мајкл Вебер, бил професор по теологија. Вилхелм бил второ дете од тројцата браќа, кои сите биле надарени со способност за наука. По распаѓањето на Витенбергшкиот универзитет неговиот татко бил преместен во Хале во 1815 година. Вилхелм ги добил неговите први часови од неговиот татко, но бил пратен во азилот на сирачиња и Граматичкото учичиште во Хал. После тоа тој влегол во универзитетот и ѝ се посвесветил на природната филозофија. Тој многу се истакнал на неговите часови и со неговото оригинално дело, и по земањето на неговата докторска диплома и станувањето Privatdozent тој бил избран за Професор на природна филозофија во Хал.
Кариера
Во 1831, од препорака на Карл Фридрих Гаус, тој вил вработен во универзитетот во Гетинген како професор по физика, на 27 години. Неговите лекции биле интересни, поучни и корисни. Вебер помислил дека, со цел темелно да се разбере физиката и да се примени во секојдневниот живот, само предавањата иако илустрирани со експерименти не се доволни и затоа ги охрабрил своите студенти да експериментираат, бесплатно, во училишната лабораторија. Како студент на 20 години, со неговиот брат, Ернст Хајнрих Вебер, Професор по анатомија во Лајпциг, ја напишале книгата Бранова теорија и менливоста, која им донелна значителна репутација. Акустиката била неговата омилена наука, и објавил бројни документи за неа Poggendorffs Annalen, Schweigger's Jahrbücher für Chemie und Physik, и музичкиот дневник Carcilia. 'Одење низ човештвото' било друго негово учење, спроведено во соработка со неговиот помлад брат, Едуард Вебер. Овие познати истражувања биле објавени меѓу 1825 и 1838. Гаус и Вебер го конструирале првиот електромагнетен телеграф во 1833, побрзан со опсерваторија во Институтот за физика во Гетинген.
Во декември 1837, Хановарианската влада го отфрли Вебер, еден од Гетингеншка седумка, од својата функција на Универзитетот од политички причини. Вебер потоа отпатува за извесно време, во посета на Англија, меѓу другите земји, и стана професор по физика во Лајпциг од 1843 до 1849, кога тој беше вратен во Гетинген. Едно од неговите најважни дела, напишано со Карл Фридрих Гаус и Карл Волфганг Бенјамин Голдшмид, е Atlas des Erdmagnetismus: nach den Elementen der Theorie entworfen. Тој студирал магнетизам со Гаус, и во текот на 1864 го објавил неговто дело Електродиманични пропорционални мерки содржувајќи систем на апсолутни мерења за електрична струја, што ја формира основата на оние кои се во употреба. Вебер починал во Гетинген, каде бил погребан на истите гробишта како Макс Планк и Макс Борн.
Тој бил избран за странски член на Кралската шведска академија на науките во 1855.
Во 1856 со Рудолф Колрауш (1809–1858) тој покажа дека односот на електростатиката со електомагнетизмот произведува број кој одговара со  вредноста на тогаш познатата брзина на светлината. Ова откритие довело до Максвеловата претпоставка дека светлината е електромагнетен бран. Ова доведе до развој на теоријата на Вебер за екетродинамиката. Исто така, првата употреба на буквата "С" беше за означување на брзината на светлината во 1856 на хартија од Колрауш и Вебер.
Единицата во SI-системот за магнетен тек, (симбол: Wb) е наречен токму по него.
Андреа Апуцо
Андреа Апуцо — италијанско-американски готвач. Неговиот ресторан, Андреас, во Метаири, Луизијана, Соединетите Американски Држави, е еден од познатите ресторани во областа Њу Орлеанс.
Апуцо е роден и израснат во Италија, на островот Капри, но патувал и готвел низ Европа, Карибите и САД. Тој има објавено две книги готвачи, и има добиено неколку награди.
Биографија
Апуцо го започнал своето формално кулинарско образование додека работел во пекара во неговиот роден град Анакапри. На четиринаесет годишна возраст, го напуштил Капри за да отпатува во Германија, Швајцарија, Англија и Јужна Америка, за да ја продолжи својата кулинарска обука во Европа и во странство.
По 35 години работа во кујните ширум светот, Апуцо се преселил на Бермуда во 1973 година за да работи во хотелот Саутемптон Принцес, а подоцна и во хотелот Хамилтон Принцес. Во 1975 година, дошол во САД како извршен помошник-готвач во хотелот Омни Интернешнл во Атланта. Во 1977 година, се преселил во Њу Орлеанс како извршен готвач на хотелот Ројал Орлеанс, позиција што ја имал до јануари 1985 година кога го отворил Андреас.
Дела
Во 1990 година, Апуцо ја објавил својата прва книга за готвење, „Кујната на Андреа“ (La Cucina di Andrea's), која содржи над 300 рецепти. Во 1994 година, Апуцо ја објавил својата втора книга, „Лесен готвач на Андреа“ (Andrea's Light Cookbook), која содржи рецепти за јадења со малку маснотии, низок холестерол и нискокалорични јадења кои се одобрени од Американското здружение за срце и Американското здружение за дијабетес.
Шпанска поезија
Шпанската поезија ги опфаќа поетските творби создадени во Шпанија.
Големата обнова
Врз урнатините на шпанскиот политички и духев престиж, во 1898 година се појавила славната генерација на Унамуно, Антонио и Мануел Мачадо, Хименес итн., кои им се спротивставиле на кастизмот и на расната чистота и се залагале за отворање и обнова на шпанската поезија. Оваа генерација констатирала дека „во внатрешноста на нашито духовен и морален живот нема ниту еден ток на жива вода, насекаде само мочуриште од устоена вода, ниту еден извор.“ Надоврзувајќи се на идеите на генерацијата од 1898 година, во 1920-тите се појавила новата генерација шпански поети, како: Лорка, Гиљен, Салинас, Диего, Алберти, Алтолагире итн., кои ја започнале големата обнова на шпанската поезија. За оваа генерација, Хуго Фридрих вели: „Делото на Мачадо, Хименес, Лорка, Алберти, Диего и другите е можеби најскапоценото богатство што го има современата европска лирика.“
Хилдеберт IV
Хилдеберт IV Праведниот (на француски Juste) е крал на Франките од 695 до 711.
Роден околу 683, најмалиот син на кралот Теодорих III, го наследува престолот по смртта на неговиот постар брат Хлодовик. Негов мајордом на палатата на Австразија, бил моќниот Пипин Хересталски. Во Неустрија мајордом бил Гримоалд Младиот, помладиот син на Пипин. Хилдеберт починал во 711. Го наследил неговиот син Дагоберт. За неговиот прекар нема конкретно објаснување освен во книгата Liber Historiae Francorum која го нарекува "славен човек" и "славен господар со добро паметење, Хилдеберт, праведниот крал."
Извори
- Поглавје 6 од « Продолжение на хрониката на Фредегер » (околу 760) :
- Поглавје 7 од « Продолжение на хрониката на Фредегер » (околу 760) :
-Liber Historiae Francorum (околу 727) (Monumenta Germaniae Historica, Scriptores Rerum Merovingicarum, t. II, p. 324): (711) "Tunc enim bonae memoriae gloriosus domnus" (=dominus) "Childebertus rex justus migravit ad Dominum; regnavit autem annis 17 sepultusque est Cauciaeco" (=Шоази) "monasterio in basilica Sancti Stephani protomartyris."
Ивано Балиќ
Ивано Балиќ (роден на 1 април 1979 година во Сплит, Хрватска) — поранешен хрватски професионален ракометар, светски и олимписки шампион. Тој бил прогласен 5 пати по ред како најкорисен играч на големите меѓународни натпреварувања, и е еден од само четворицата машки ракометари кои ја добиле наградата Светски играч на годината според ИХФ во два наврати (2003, 2006 г. ) Тој бил изгласан за најдобар ракометар во историјата во онлајн анкетата организирана од Меѓународната ракометна федерација.
Рани години
Балиќ е роден во Сплит, СР Хрватска, СФР Југославија како единственото дете на ракометарите Жарко и Стјепанка Балиќ. По првите три месеци од неговото раѓање, Балиќ се преселил со родителите во Италија заради професионалната кариера на неговите родители. За време на своето живеење во Италија, Балиќ живеел во Роверето, во близина на Милано и во Прато. На седумгодишна возраст, Балиќ и неговата мајка се вратиле во Сплит. Кога неговиот татко се вратил и играл за РК Сплит во југословенската втора лига, а Балиќ секогаш сакал да го гледа како игра неговиот татко.
Пред да почне да тренира ракомет, долги години тренирал кошарка во тогашниот клуб Југопластика, кој во тоа време бил трипати европски шампион. Тој играл кошарка до 1995 година, кога Мате Бокан, неговиот татко и пријател и тренер на РК Сплит, во тоа време му посочиле дека треба да игра ракомет.
Кариера
Балиќ ја започнал својата ракометна кариера со РК Бродомеркур Сплит кој се натпреварувал во Хрватската прва ракометна суперлига. Во својата прва сезона Бродомеркур завршил на второто место во лигата и се пласирал во полуфиналето на Купот на ЕХФ, каде загубил од РК Кил кој го освоил првенството. Тој играл за Бродомеркур уште три сезони стигнувајќи до врвните позиции во лигата и стигнал до четвртфиналето од Купот на ЕХФ.
Во 2001 година, Балиќ се преселил во Метковиќ. Неговата прва сезона започнала со освојување на Купот на Хрватска и лигата. И покрај тоа што Меткович ја освоил лигата, титулата била одземена административно и доделена на РК Бадел 1862 година од Загреб. Оваа сезона била и негова прва сезона играјќи во Лигата на шампиони во ЕХФ. Следните неколку сезони Балиќ поминал во усовршување на својата игра, што најмногу се видело во 2003 година кога станал првиот хрватски ракометар кој ја освоил наградата на ИХФ за Светски играч на годината и бил избран за хрватски ракометар на годината во 2004 година.
Балиќ се преселил во Портланд Сан Антонио во 2004 година. Тој го одбрал Сан Антонио за да може да игра со својот идол Џексон Ричардсон. Во текот на својата прва сезона тој му помогнал на Сан Антонио да ја освои лигата и стигнал до четвртфиналето од Лигата на шампиони во ЕХФ. Следната сезона Балиќ играл во своето прво и единствено финале во Лигата на шампионите. За жал, Сан Антонио загубил од многу силниот БМ Сиудад Реал во двата финални натпревари губејќи со 19:25 во првиот и 28:37 во вториот натпревар. Иако тој не ја освоил Лигата на шампионите во ЕХФ, ја добил својата втора награда за Светски ракометар на годината на ИХФ во 2006 година. Во 2007 година, Балиќ бил избран за најдобар хрватски спортист од „Спортске новости“.
Од 2008 до 2012 година Балиќ настапувал за РК Кроација Осигурање од Загреб. Победил во Премиер лигата и Купот на Хрватска четири пати. Во 2012 година Балиќ се вратил во Шпанија во редовите на Атлетико Мадрид. Тој останал само една сезона затоа што клубот поминал низ банкрот. Во клубот тој имал фантастична сезона освојувајќи ги ИХФ Супер Глобус и Копа дел Реј додека завршил на второто место во лигата.
Во 2013 година, Балиќ потпишал за германскиот клуб ХСГ Вецлар. По две сезони во Вецлар, Балиќ го најавил своето повлекување од професионалниот ракомет на почетокот на сезоната 2014-15. На 5 јуни Балиќ го одиграл својот последен професионален ракометен натпревар во победата од 29:24 против Гепинген во кој постигнал еден гол и направил пет асистенции.
Меѓународна кариера
Во 1998 година, Балиќ започнал да игра за Машката репрезентација до 20 години и до 21 години истовремено. Следната година тој бил повикан да игра за сениорската екипа, но добил пневмонија. Тој дошол на тренинг и физиотерапевтот забележал дека е болен, па му било дадено антибиотици и тој бил испратен дома. Во декември 2000 година, Балиќ бил повикан да тренира за подготовките за Светското првенство во 2001 година. На тренинг, Балиќ се повредил обидувајќи се да фати рефлектирана топка, паѓајќи на ногата и повредувајќи ги лигаментите. Поради оваа повреда, Балиќ морал да одмора 20 дена и го пропуштил Светското првенство во Франција.