cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сержо Консеисао
Технички карактеристики
Консеисао бил десно крило препознатливо по неговата брзина, издржливост и можност за покривање на својата страна подеднакво добро и во одбрана и напад. Тој исто така поседувал добар дриблинг, одличен центаршут и прилично прецизен удар.
Клупска кариера
Роден во Коимбра, Консеисао ја започнал својата кариера во младинскиот тим на клубот од родниот град, Академика де Коимбра. Својата професионална кариера тој ја започнал во втората португалска лига, играјќи најпрво за Пенафиел, а потоа и за Леса и Фелгуеираш, пред да се пресели во Порто во 1996 година; таму имал две многу успешни години, помагајќи со неговите пробиви по десната страна во комбинација со високиот број на постигнати голови, клубот да освои две титули едноподруго во португалското првенство (1996-1997, 1997-1998) и Купот на Португалија во 1998 година.
На 10 август 2004 година, Консеисао се преселил во Белгија, каде потпишал за Стандард Лиеж. Тој одиграл три сезони за белгискиот клуб, а одличната сезона 2004-2005 му ја донела наградата Фудбалер на годината во Белгија и двегодишно продолжување на договорот. Сепак, на 11 април 2006 година, тој добил од Белгиската фудбалска федерација тригодишна забрана за играње натпревари во земјата поради напад врз судија за време на натпревар од Купот на Белгија против Зулте Варегем. Како резултат на ова, на 24 јуни 2007 година тој одлучи да се пресели во Кувајт каде потпишал за екипата на Ал-Кадисија: иако добил прилично профитабилен договор, неговата авантура на Блискиот Исток траела кратко и веќе во јануари 2008 година се вратил во Европа.
На 2 јануари 2008 година, потпишал за грчкиот ПАОК од Солун. На 14 ноември 2009 година, Консеисао објавил дека се повлекува од фудбалот.
Репрезентативна кариера
Консеисао одиграл 56 натпревари за репрезентацијата на и постигнал 12 гола, а своето деби го имал на 9 ноември 1996 година во победата со 1-0 на домашен терен против Украина во квалификациите за Светското првенство 1998.
Во квалификациите за Светското првенство 2002, Консеисао постигнал 4 гола и бил дел од составот кој играл на завршниот турнир во Јапонија и Јужна Кореја. Својата репрезентативна кариера ја завршил во 2003 година, а последниот натпревар го одиграл на 6 септември 2003, кога Португалија била убедливо поразена од со 0-3 во Гимараеш.
Штеле-Витенвурт
Штеле-Витенвурт (Stelle-Wittenwurth) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Селиште (Ѓавато)
Селиште — археолошко наоѓалиште кај гевгелиското село Ѓавато, Општина Богданци. Претставува сакрален објект од средниот век.
На 500 м североисточно од селото се среќаваат фрагменти од покривни ќерамиди и градежен материјал. Преданијата упатуваат на сакрален објект.
Црква Санта Марија ин Домника
Црквата Санта Марија ин Домника (италијански :Basilica di Santa Maria in Domnica) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена на местото на некоја друга црква во 7 век.
Во Селото (Драгожани)
Во Селото или Ледиње — археолошко наоѓалиште во битолското село Драгожани. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во самото село, на мала височинка каде има остатоци од некропола. Гробовите се покриени со монолитни камени плочи долги 2 метри.
NGC 173
NGC 173 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 173 се споменува и како UGC 369, MCG 0-2-92, CGCG 383-43, IRAS 00346+0140.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 173 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,2 m/лм2. NGC 173 има привидни димензии од 3,2' х 2,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 37 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 1° 56' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Свети Јоаким
Јоаким (хебрејски: יהויקים Yəhōyāqīm = „оној што Јахве го поставил“; грчки: Ἰωακείμ Iōākeím) — според христијанската традиција бил сопруг на Света Ана и татко на Богородица, мајката на Исус. Приказната за Јоаким и Ана првпат се појавува во апокрифното Евангелие по Јаков. Православната црква го празнува неговиот спомен заедно со Света Ана на 9 септември.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Планик
Планик е ненаселен хрватски остров во Јадранското Море кој се наоѓа источно од Олиб. Неговата област е 1,09 км2.
Тодор Черваров
Тодор Илиев Черваров, со псевдоним Акациј, — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Тодор Черваров е роден на 28 јануари 1880 година во Скопје, тогаш во Отоманското Царство. Добива високо образование. Во 1896 година се приклучува на ВМОРО. Подоцна учителствувал во Скопје, каде последователно ги заземал должностите Скопскиот околиски раководител (1906-1907), член на окружниот комитет (1907), претставник на Скопскиот околикиот револуционерен комитет во Задграничното претставништво (1907-1908). Како таков е делегат на Ќустендилскиот конгрес од 1908 година. Во Првата светска војна Тодор Черваров служи во 61-от македонски полк на 11 дивизија. Починал во Перник на 27 ноември 1937 година. По барање на семејството моштите се пренесени на градските гробишта Бутел во Скопје, каде е погребан заедно со својата сопруга. .
Хари Реднап
Хенри Џејмс “Хари” Реднап (роден на 2 март 1947 г.) — поранешен англиски фудбалер,кој моментално е тренер на Бирмингем Сити.Тој зад себе има долга тренерска кариера,уште од 1983 г. кога го предводеше Борнмаут. Претходно Реднап беше тренер на Бурнмаут, Вест Хем, Портсмут(2 пати),Саутемптон и Тотенхем Хотспар.Во вториот мандат на клупата на Портсмут, успеа да го освои Фа Купот во 2008 година.На крајот од сезоната 2009-10, Реднап успеа за првпат да го одведе Тотенхем во Лигата на Шампионите и зголеми шансите на тимот за пласман во најдобрите 16 тимови од натпреварувањето по победата над Вердер Бремен на домашен терен. Лондонскиот клуб беше единствениот нов клуб кој се квалификуваше во следната фаза од натпреварувањето и се пласираше на првото место во групата пред актуелниот освојувач на Лигата на Шампионите, Интер. Во осминафиналето го елиминира Милан по двата натпревари и се пласира во четвртфиналето. Неговиот син, Џејми Реднап настапуваше под негово водство во Борнмаут и Саутемптон. Хари Реднап е вујко на фудбалерот на Челзи, Френк Лампард кој настапуваше во Вест Хем Јунајтед, додека Реднап беше тренер.
Личен живот
Реднап е роден во Поплар,Лондон како единствено дете на Хенри Џозеф Вилијам Реднап (1922-1996) и Вајолет Меј Браун(1924-2001). На 11-годишна возраст, Реднап играше во фудбал за училиштето Источен Лондон и беше забележан од скаутот на Тотенхем, Дики Вокер.Оттогаш, Хари порасна во младинските категории на Тотенхем, играше во Чесхант и ги задоволи вкусовите на Бил Николсон, Дејв Мекеј и Дени Бленчфлауер. На 15-годишна возраст, Реднап се пресели во Вест Хем и играше заедно со Боби Мур. Во 2008 г. во едно интервју во чест на Том Фини,тој изјави:”Бев голем навивач на Арсенал како дете и се сеќавам дека една вечер го гледав како игра против Томи Дочерти”. Сепак,подоцна истата година,откако беше поставен за нов тренер на Тотенхем,тој ги нагласи своите симпатии кон овој клуб,со изјавата: “Долго време го следам фудбалот и Тотенхем е одличен клуб во изминативе години. Го следев Тотенхем, настапував во тимот на 11-годишна и 12-годишна возраст и затоа ја знам историјата на клубот.Тоа е голем,многу голем клуб”. Тој е оженет со Сандра Реднап,со која имаат двајца синови, Џејми Реднап пензиониран фудбалер и Марк, кој е фотомодел. Во 1990 г. Џејми го имаше своето деби во професионалниот фудбал во тимот на Борнмаут, под водство на татко му пред да направи трансфери во Ливерпул, а потоа и Тотенхем. Се пензионира во 2005 година во дресот на Саутемптон. Внук на Хари Реднап е поранешниот играч од средниот ред на Челзи и англиската репрезентација, Френк Лампард чии родители се постарата сестра близначка на Сандра,Патриција и поранешниот соиграч и асистент на Хари,Френк Ричард Џорџ Лампард. Тој и жена му Сандра собираат финансиски средства и се претседатели на хуманитарната организација Леукемија Бастерс(Leukaemia Busters) со седиште во Саутемптон, улога која тие ја презедоа во 2004 година од поранешниот крикет играч Дејвид Гаувер и неговата жена Торан. Реднап и неговата жена поседуваат компанија за развој на станбени комплекси ,Пјерфронт Девелопментс(Pierfront Developments).Во август 2011 г. беше објавено дека нивната компанија ќе гради во Саутси,Хемпшир,но тоа нема да бидат евтини прифатливи станови.Тие понудија 600 000 фунти на советот за изградба на прифатливи домови на друго место и истата понуда беше прифатена.Противниците на планот проценија дека ова ќе биде доволно само за изградба на 8 домови,наместо 28,колку што советот одлучи дека треба да бидат изградени со развојот. Во јануари 2011 година Реднап беше ограбен додека следеше фудбалски натпревар во Шпанија.На 2 ноември 2011 година имаше операција за отстранување на срцевите артерии. Во јуни 2012 година беше објавено дека Реднап се приклучи на компанијата за обложување преку интернет Бетфер(Betfair),како нејзин колумнист за Европското фудбалско првенство во 2012 година.Според ова, Реднап ги разгледуваше натпреварите од натпреварувањето и ги прогнозираше конечните резултати за корисниците на Бетфер.
Вест Хем Јунајтед
За време на својата играчка кариера Реднап настапуваше како фудбалер од средината на теренот.Тој ја започна својата кариера во младинскиот тим на Тотенхем,а на 15-годишна возраст се пресели во Вест Хем Јунајтед. Во сезоната 1965-66, Реднап влезе во првиот тим на Вест Хем, при што забележа 7 настапи и постигна еден гол. Дебитираше за клубот на 23 август 1965 година,на натпреварот против Сандерленд на домашен терен, кој заврши со резултат 1-1.На 8 април 1966 година на натпреварот против Тотенхем, Хари го постигна својот прв гол за клубот,во победата од 4-1 на гостински терен. На 3 декември 1966 година,тој го постигна својот втор гол за клубот во победата од 3-0 над Вест Бромвич Албион.Во втората сезона во клубот,тој забележа 12 настапи во лигата и постигна еден гол.Во сезоната 1967-68 година, забележа 28 лигашки настапи и постигна два гола, првиот на 21 август 1967 г. во победата над Барнли на домашен терен со 4-2 и вториот на 6 септември 1967 г. во победата над Сандерленд на гостински терен со 5-1. Во текот на сезоната 1968-69, Реднап настапи на 42 натпревари и постигна 3 гола.Во Фа Купот настапи 3 пати, а во Лига Купот исто така забележа 3 настапи,постигнувајќи еден гол. На 31 август 1968 г. Реднап го постигна првиот гол во оваа сезона,во победата од 4-0 над Вест Бромвич Албион.Вториот гол го постигна на натпреварот од Лига Купот против Болтон Вандерерс, кој Вест Хем го доби со резултат 4-0.На 12 октомври 1968 година, Реднап доби црвен картон,во поразот од 2-0 на неговиот клуб на гостински терен од Лидс Јунајтед.На 2 ноември,тој го постигна и третиот гол во сезоната во победата од 4-3 над Квинс Парк Ренџерс. Во сезоната 1969-70,Реднап го забележа својот прв настап на 9 август 1969 г. во победата од 1-0 над Њукасл Јунајтед, а првиот гол го постигна на 2 септември 1969 г. во победата од 3-0 над Шефилд Јунајтед на домашен терен. Во истата сезона,тој оствари вкупно 26 настапи за клубот,од кои 23 натпревари беа во лигата и постигна еден гол во сите натпреварувања. Во текот на сезоната 1970-71,Реднап играше на 21 натпревар во лигата и на еден во Лига Купот. Следната сезона забележа 35 настапи,од кои 21 натпревар во лигата.Ова воедно беше и неговата последна сезона во лондонскиот клуб,пред да направи трансфер во Борнмаут во сезоната 1972-73.За Вест Хем, Реднап настапи на вкупно 175 натпревари во лигата и куповите и постигна 8 голови за седумте поминати сезони во клубот.
Борнмаут
Во 1972 г. Реднап направи трансфер од Вест Хем во клубот од Третата Дивзија, Борнмаут каде што помина 4 сезони од 1972 до 1976 година. Во сезоната 1972-73, Реднап настапи на 37 натпревари, од кои 34 во лигата и постигна еден гол, при што Борнмаут заврши на седмото место.Во следната сезона, настапи на 46 натпревари, од кои 39 настапи во лигата и постигна 5 голови. Во сезоната 1974-75,тој ги одигра сите 19 натпревари во лигата,но Борнмаут испадна во Четвртата Дивизија и поради тој оствари само 9 настапи во следната сезона 1975-76.На крајот од истата сезона, Реднап се пресели во членот на Четвртата Дивизија, во тимот на Брентфорд,каде што настапи на еден натпревар во текот на сезоната 1976-77.
Сиетл Саундерс
Во 1976 година, Реднап направи трансфер во Северноамериканската фудбалска лига (North American Soccer League) како тренер и играч.Тој настапи на 15 натпревари,а неговиот клуб се пласираше во плеј-фот откако заврши на второто место во Конферецијата Пацифик, Западна Дивизија(Pacific Conference,Western Division),пред да изгубат од Минесота Кикс во Дивизијата Чемпионшип(Division Championship).Во 1977 година,забележа 5 настапи за клубот,кој заврши на третото место во Конференцијата Пацифик,Западна Дивизија,пред да изгубат во Сокер Боулот(Soccer Bowl) со 2-1 од тимот Њујорк Космос(New York Cosmos),за кој настапува Пеле. Во 1978 година,Реднап настапи на 3 натпревари,а во следната сезона на само еден натпревар,пред да му се приклучи на Боби Мур,неговиот стар тимски колега и освојувач на Светското фудбалско првенство од 1966 година.
Меѓународна кариера
Реднап настапуваше за англиската фудбалска репрезентација до 17 години.Беше дел од тимот кој го освои Европското фудбалско првенство за фудбалери под 19 години,откако во финалето ја победија репрезентацијата на Шпанија со 4-0.
Менаџерска и тренерска кариера
Сиетл Саундерс и Оксфорд Сити
Реднап ја започна својата менаџерска кариера како играч-помошник во Сиетл Саундерс,во периодот од 1976 до 1979 година.За време на неговиот престој во Сиетл,тој забележа 24 настапи и му помогна на тимот да заврши на второто место во Конференцијата Пацифик,Западна Дивизија во неговата прва сезона како играч-тренер.Во 1977 година,клубот заврши на третото место во Конференцијата Пацифик,Западна Дивизија и изгуби во финалето на Сокер Боулот од тимот на Њујорк Космос,за кој настапуваше Пеле.Во текот на 1978 година,Реднап го одведе тимот до третото место во Државната Конференција,Западна Дивизија,пред повторно да изгубат од Њујорк Космос во првото коло од плеј-офот.Во неговата последна сезона во Сиетл,клубот повторно се пласираше на третото место,но овојпат не успеа да се квалификува во плеј-офот. Подоцна Реднап му стана помошник на неговиот поранешен соиграч во Вест Хем Јунајтед,Боби Мур во клубот Оксфорд Сити,кој се натпреваруваше во Лигата Истмијан.
Во почетокот на сезоната 1982-83, Реднап ја имаше својата прва голема тренерска улога како помошник на Дејвид Веб во Бурнамаут, шест години откако го напушти клубот како фудбалер. Хари конкурираше за да биде прв тренер на клубот,откако Веб замина во тимот на Торки Јунајтед во истата сезона,но на празното тренерско место дојде Дон Мегсон.Мегсон не се задржа долго на оваа позиција и беше отпуштен кон крајот на 1983 година,бидејќи “Црешите” имаa проблеми и се најдoa во зоната за испаѓање во Третата Дивизија,при што Реднап ја доби шансата да биде тренер на клубот. Во неговата прва сезона како тренер,Реднап му помогна на клубот да се спаси и да не испадне во пониско натпреварување.Во Фа Купот, Борнмаут направи изненадување и го елиминира шампионот Манчестер Јунјатед со 2-0 во третото коло.По неколку сезони со солидни резултати и пласмани на средината на табелата, во сезоната 1986-87 се случи пресврт. Бурнмаут ја освои титулата во Третата Дивизија и освои 97 бодови,што претставува клупски рекорд,при што издржаа во трката со Мидлсброу. Кон крајот на сезоната 1989,Реднап беше поврзуван со преселба на тренерското место во Вест Хем по отказот на Џон Лајл. Сепак,нов тренер на Вест Хем стана Лу Макари, а Реднап остана на Дин Корт(Dean Court) уште три сезони. По две години, Борнмаут испадна во понизок ранг. На 3 март се наоѓаа на 13-та позиција на табелата,но повредените фудбалери и катастрофалниот пад во формата доведоа до само една победа во остатокот од сезоната. На 5 мај по поразот од Лидс Јунајтед со 0-1 на свој терен,клубот испадна од лигата. Во јуни 1990 г. додека беше во Италија да го следи Светското фудбалско првенство, Реднап доживеа сообраќајна несреќа заедно со Мајкл Синклер, претседателот на Јорк Сити,Фред Вајтхаус,претседателот на Астон Вила и Брајан Тајлер,извршниот директор на Бурнмаут,кој беше едно од четирите лица кои загинаа во несреќата.При патување низ Латина,јужно од Рим,нивниот минибус се судрил со автомобил,во кој биле неколку италијански војници.Возилото се превртило и излетало 50 јарди по должината на патот.Реднап беше полеан во бензин,при што Синклер го извлекол од колата.Се здобил со фрактура на черепот,скршен нос,скршени ребра и расекотина на левата нога.Кога амбулантното возило пристигнало на место на несреќата,медицинските лица помислиле дека Реднап е мртов и неговото тело го покриле со ќебе.Хари бил во бесознание два дена,а по две недели пренесен дома со специјален авион,платен од Фк Борнмаут. Иако целосно се опорави(за жал,го загуби чувството за мирис и му се појавуваат грчеви(тикови) на лицето),на крајот од сезоната 1991-92,Реднап ја прекина соработката со Бурнмаут.
Список на државни водачи во 137 година
Ова е список на државни водачи во 37 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Макс фон Лауе
Макс Теодор Феликс фон Лауе (Max von Laue, - ) — германски физичар кој ја освоил Нобеловата награда за физика во 1914 г. за неговото откритие за дифракција на X-зраците при премин низ кристал. Покрај неговиот научен напор за придонес во оптиката, кристалографијата, квантната теорија, суперпроводливоста, и теоријата на релативноста, тој имал и голем број на административни позиции кои ја унапредиле и помогнале германскиот развој и наука во текот на четири децении. Како силен заговарач против Националсоцијализмот, исто така тој помогнал во повторното воспоставување на мирот и реорганизацијата на Германија, по Втората светска војна.
Детство и образование
Лауе е роден во Фафендорф, денешен Кобленц, од Џулиус Лауе и Мина Зеренер. Во 1898 г. по положувањето на неговата матура во Стразбур, започнал да го отслужува задолжителниот едногодишен воен рок, по што ги започнал своите студии по математика, физика и хемија, на Стразбуршкиот Универзитет, Гетингенскиот Универзитет, и Минхенскиот универзитет Лудвиг Максимилијан во 1899 г. Во Гетинген, на него влијаеле физичарите Волдемар Воигт и Макс Абрахам како и математичарот Давид Хилберт. По само еден семестар во Минхен, тој заминал на Хумболтовиот универзитет во 1902 г. Таму бил школуван од Макс Планк, кој ја започнал квантната револуција на 14 декември 1900 г, кога го поднесол неговиот славен документ пред Германското здружение на физичари. Во Берлин, Лауе присуствувал на предавањата на Ото Лумер за топлинското зрачење и интерферентна спектроскопија ,чиешто влијание може да се види во Лауевата теза за интерферентните појави кај планпаралелни плочи, со која што докторирал во 1903 г. Подоцна Лауе во период од 1903 г. до 1905 г. го поминал во Гетинген. Лауе ја завршил својата хабилитација во 1906 под водство на Арнолд Зомерфелд во ЛМУ.
Кариера
Во 1906, Лауе станал доцент во Берлин како асистент на Планк. Тој таму го запознава и Алберт Ајнштајн за првпат и станале другари со Лауе кој ја прифатил и распостранил Ајштајновата теорија на релативноста. Лауе му бил асистент на Планк сè до 1909 г. Во Бернлин, работел на примената на ентропијата на зрачните полиња и на значењето на термодинамиката на кохерентноста на светлинските зраци.
Од 1909 г. до 1912 г, Лауе бил доцент во Институтот за теорија на физиката под водство на Арнолд Зомерфелд, во ЛМУ. Во текот на Божиќните празници во 1911 г. и во јануари 1912 г., Паул Петар Евалд го завршил пишувањето на неговата докторска теза, заедно со Зомерфелд. При прошетката во јануари низ Англиската градина во Минхен, Евалд му раскажал на Лауе за неговата теза. Должините на брановите кои биле од интерес за Евалд, биле во видливата област на спектарот а со тоа и на многу поголемо растојание меѓу резонанаторите во Евалдовиот кристален модел. Лауе бил збунет и сакал да дознае каков ќе биде ефектот ако се земат предвид многу помали бранови должини. Во јуни, Зомерфелд пријавил во Друштвото на физичарите во Гетинген, дека Лауе заедно со Паул Книпинг и Валтер Фридрих извеле успешна дифракција на x-зраците, за што Лауе бил награден со Нобелова награда за физика, во 1914 г. Додека престојвал во Минхен во периодот од 1910 г. до 1911 г, тој го напишал првиот том од неговата книга за релативноста.
Во 1912 г, Лауе бил повикан на Циришкиот универзитет како извонреден професор по физика. Во 1913 г, неговиот татко се стекнал со титула како наследен дворјаник, па затоа Лауе подоцна станал 'Макс фон Лауе'.
Од 1914 до 1919 година, Лауе се школувал на Франкфуртскиот Универзитет како вообичаен професор по теориска физика. Во 1916, бил зафатен со развој на вакуумска цевка, на Вурцбуршкиот универзитет, изум кој нашол примена во воената телефонија и безжична комуникација.
Во 1919, Лауе бил повикан на Берлинскиот Универзитет како обичен професор по теориска физика, позиција која ја имал сè до 1943, кога му одредиле да се пензионира, со негова согласност, една година пред вистинското време за пензионирање. Во Универзитетот во 1919, други истакнати физичари биле Валтер Нернст, Фриц Харбер и Џејмс Франк. Лауе, како еден од организерите на неделниот Берлински колоквиум за физика, типично седел во првиот ред до Нернст и Ајнштајн, коишто доаѓале од Кајзер Вилхелмовиот институт за физика во Берлин, Дахлем, каде што тој бил директор. Значајни студенти на Лауе на Универзитетот биле Лео Силард, Фриц Лондон, Макс Кохлер, и Ерна Вебер. Во 1921, тој го објавил вториот том на неговата книга за релативноста.
Како советник во државната Физичко-технолошка установа, Лауе го запознал Валтер Мајснер кој во тој момент работел на суперпроводливоста. Мајснер открил дека слабото магнетно поле се намалува брзо до нула во внатрешноста на суперпроводникот, појава која денес е позната како Мајснеров ефект. Лауе покажал во 1932 г. дека јачината на магнетното поле која е потребна за да се поништи суперпроводливоста се менува според обликот на телото. Лауе објавил вкупно 12 документи и книга за суперпроводливоста. Еден од документите бил направен во координација со Фриц Лондон и неговиот брат Хајнц Лондон. Мајснер објавил биографија за Лауе во 1960 година.
Кајзер Вилхелмовиот институт (Денес: Макс Планков институт бил основан во 1911 година. Негова цел било да ја промовира науката со создавање и одрќување на истажувачки институти. Еден таков институт бил Кајзер Вилхелмовиот институт за физика основан во Берлин во 1914 година, при што Ајнштајн бил назначен како директор. Лауе бил соработник на Институтот во 1917, а во 1922 тој бил именуван за заменик директор, Лауе ги вршел административните задолженија на Ајнштајн. Ајнштајн заминал во странство кога Адолф Хитлер станал канцелар во јануари 1933 година, и повеќе не се вратил во Германија. Лауе тогаш станал главен директор, позиција која ја имал до 1946 или 1948, со исклучок на периодот од 1935 до 1939 година, кога Петар Дебај бил директор. Во 1943, за да избегне смртта на персоналот, КВИФ се префрлил во Хехинген. Во Хехинген Лауе ја напишал својата книга за историјата на физиката Geschichte der Physik, која била преведена на уште седум други јазици..
Отпор против нацизмот
Лауе бил противник на националсоцијализмот а посебно на нивната германска физика т.е. прогонување на Евреите, како и прогласувањето на Ајнштајновата теорија на релативноста како Еврејска физика. Лауе и неговиот близок пријател Ото Хан тајно им помагале на научниците кои им биле колеги и кои биле прогонувани од националсоцијалистичката полиција, да емигрираат од Германија. Лауе дури и отворено и се спротивставувал на полицијата. Обраќањето на 18 септември 1933 г. на отворањето на собирот на физичарите во Вурцбург, спротивставувајќи му се на Јоханес Штарк, како и пишувањето на некрологот на Фриц Хабер во 1934 година, и присуствувањето на прославата за Хабер се примери кои јасно ја прикажуваат храброста на Лауе и неговото отворено спротивставување:
Говорот и некрологот на Лауе предизвикале владините власти да возвратат со казни. Понатамошно, како одговор на ветото на штарковото членство во Пруската академија на науките од страна на Лауе, Штарк, во декември 1933 г, ја укинал позицијата на Лауе како советник во ПТР, која Лауе ја држел од 1925 г. Главите 4 и 5, во Велкеровата Нацистичка наука: мит, вистина, и атомската бомба, ја прикажуваат подетално борбата на Лауе и Планк против преземањето на Пруската академија на науките од страна на нацистите.
Сокриена Нобелова награда
Кога нацистичка Германија ја окупирала Данска во Втората светска војна, унгарскиот хемичар Ѓерѓ де Хевеши ја разложил златните Нобелови награди на фон Лауе и Џејмс Франк во царската вода за да го спречат нивното запленување од страна на нацистите. Во тој период, било илегално да се изнесува злато од земјата, и доколку откриле дека Лауе го направил тоа, истиот би можел да се соочи со гонење во Германија. Хевеши го поставил растворот на полица во неговата лабораторија во институтот Нилс Бор. По војната, се вратил и го нашол растворот на истото место и го издвоил златото од киселината. Нобеловото друшто повторно ги излеало наградите со оригиналното злато.
По војната
На 23 април 1945 г., француската војска навлегла во Хечинген, за наредниот ден да пристигне и мисијата Алсос – мисија која ја истражувала германската јадрена програма, како и нудење на заштита на германските научници за истите да не бидат заробени од советските сили. Научникот советодавец на операцијата бил германско-американскиот физичар Семјуел Гаудсмит, кој, носејќи челичен шлем, се појавил пред домот на Лауе. Лауе бил притворен во Хантингдон, Англија, и со други научници стажирал во операцијата ипсилон, чија цел било да се врши јадрено истражување.
Додека бил затворен,Лауе бил потсетник на другите притвореници дека можат да го преживеат нацистичкото владеење без да направат „компромис“ ова го оддалечило од нив. Во текот на неговото затвореништво, Лауе напишал труд со наслов за апсорпција на  рендгенските зраци под интерференциони услови, а тоа било подоцна објавено во Acta Crystallographica. На 2 октомври 1945, Лауе, Ото Хан и Вернер Хејзенберг, биле однесени да се запознаат со Хенри Халет Дејл, претседателот на Кралското друштво, а воедно и со други членови на истото. Таму, Лауе бил поканет на 9 ноември 1945 година да присуствува на состанокот на Кралското друштво во чест и спомен на германскиот физичар Вилхелм Конрад Рентген, кој ги измислил X-зраците, но сепак, воените власти не му дозволиле да присуствува на настанот.
Лауе се вратил во Германија во 1946. Повторно станал главен директор на КВИФ, кој бил преместен во Гетинген. Во 1946 универзитетот Кајзер-Вилхелм бил преименуван во Универзитет Макс Планк. Лауе станал и помошник професор на Гетингенскиот универзитет. Покрај неговите административни и подучувачки одговорности, Лауе ја успеал да ја напише и книгата за суперспроводливоста Theorie der Supraleitung, и повторно ја преиздал книгата за дифракцијата на елекроните Materiewellen und ihre Interferenzen и првиот том од двотомното издание за релативноста.
Во јули 1946, Лауе се вратил во Англија, само 4 месеци по неговиот отпуст од притвор, за да присуствува на меѓународната конференција за кристалографија. Ова било огромна чест, бидејќи бил единствениот германец повикан таму. На Лауе дури ѝ му било дозволено слободно да се шета низ Лондон.
По војната, потребен бил голем напор за да се воведе повторна рамнотежа и организација во германската наука. Лауе ги преземал главните улоги. Во 1946, тој го организираше создавањето на Германското друштво на физичари но само во Британската окупациона зона, бидејќи Сојузничкиот контролен совет не дозволувал да се создаваат прекугранични организации. Во текот на војната, ПТР бил растурен, фон Лауе, од 1946 до 1948, работел на неговото повторно соединување низ три окупациони зони со изградба на нови објекти во Брауншвајг. Околу 1948, Претседателот на Американското друштво на физичари побарал од Лауе да поднесе извештај за статусот на физиката во Германија, извештајот бил објавен во 1949 г. во American Journal of Physics. Во 1950 година, Лауе се вклучил во создавањето на  Verband Deutscher Physikalischer Gesellschaften, кое порано било под управа на  Nordwestdeutsche Physikalische Gesellschaft.
Во април 1951, Лауе станал директор на институтот за физика, хемија и електрохемија Макс Планк и оваа титула ја задржал сè до 1959. Во 1953, по барање на Лауе Институтот бил преименуван во иститут за физика, хемија и електрохемија Фриц Хабер.
Личен живот
Во 1913 година неговиот тако Џулиус Лауе, кој бил граѓански службеник во армијата се стекнал со благородничка титула. Од тој момент Макс Лауе се именувал како Макс фон Лауе. Лауе се оженил за Магдалена Деген, додека бил доцент на ЛМУ. Имале две деца.
Една од главните рекреативни активности на Лауе биле планинарење, автомобилизам, мотоциклизам, едрење и скијање. Иако не бил планинар, тој уживал да пешачи на алпските ледници со неговите пријатели.
На 8 април 1960 година, при патувањето до својата лабораторија, Лауе со својот автомобил имал сообраќајна незгода при која бил удрен од мотоциклист, само два дена откако ја добил дозволата. Мотоциклистот загинал на лице место, а автомобилот на Лауе се превртел. Тој починал од повредите шеснаесет дена подоцна, на 24 април 1960 година.
Геолошка скала
Геолошка скала — систем на хронолошко изразување на одделните периоди во минатото што ја одразува стратиграфија на Земјата и наоѓа примена во геологијата, палеонтологијата и други науки за Земјата согласно редоследот на позначајни настани во нејзината историја. Поделбите и боите и временските периоди на тука претставената табела се водат според номенклатурата на Меѓународната комисија за стратиграфија (ICS).
Наодите од радиометриско датирање укажуваат на тоа дека Земјата е стара 4,54 милијарди години. Нејзиното „длабоко минато“ е поделено на повеќе периоди во склад разни позначајни настани што го карактеризираат секој период. Периодите исто така се препознаваат и по различниот состав на секој слој, што укажува на крупни биолошки и палеонтолошки збиднувања како масовни изумирања. На пример, границата помеѓу периодите креда и палеоген ја исцртува т.н. „кредопалеогенско изумирање“ го бележи исчезнувањето на диносаурусите и многу други видови на организми. Постарите временски дијапазони за кои нема доверливи фосилни наоди (пред еонот протерозоик) се определени според апсолутна старост.
__СОДРЖИНА__
Терминологија
Најголемата постоечка единица за време супереонот, кој се состои од еони. Еоните се делат на ери, кои пак се поделени на периоди, епохи и доба. Поимите еонотем, ератем, систем, оддел (серија) и степен се називи за карпестите слоеви што одговараат на овие геолошки периоди.
Единиците потоа се делат на ран, среден и доцен (за временскиот период) и горен, среден и долен за карпестите слоеви. На пример, долнојурскиот оддел во хроностратиграфијата соодветствува на ранојурската епоха во геохронологијата.
Геолошките единици од ист период но различен дел од светот изгледаат различно и содржат поинакви фосили, па затоа во минатото добивале различни називи. На пример, во Северна Америка, долниот камбриум се нарекува „вокопски оддел“ што се дели на зони согласно последователноста од трилобити. Во Источна Азија и Сибир пак, истата единица е разделена на степените алексиум, атдабаниум и ботомиум. Клучна улога на комисијата е да ги усогласува нескладните поими за периодите што се поклопуваат, со цел да обезбеди еднообразни геолошки хоризонти за употреба во целиот свет.
Подробна табела на периоди
Во табелава се наведени поважните настани и особености на периодите што ја сочинуваат геолошката скала (согласно ICS). Поскорешните периоди се погоре, а постарите подолу. Висината на секој оддел е неповрзана со траењето на периодот.
Базилика „Св. Енграција“ (Сарагоса)
'''Базилика „Св. Енграција Сарагошка“''' (Basilica menor de Santa Engracia) — базилика која се наоѓа во Сарагоса, Шпанија. Овде е местото каде во 303 година, Света Енграција и нејзините истомисленици биле мачени. Во текот на Шпанската граѓанска војна, црквата била речеси цела срушена. По војната, таа повторно била изградена.
Мали жени (филм од 1994)
„Мали жени“ (англиски: Little Women) — американски филм од 1994 година, режиран од Џилијан Армстронг, заснован врз истоимениот роман на Луиз Меј Олкот од 1868 година. Главните улоги ги играат: Сузан Сарандон, Винона Рајдер, Кристијан Бејл, Клер Дејнс, Кирстен Данст.
Синопсис
Во филмот се прикажува судбината на семејството Марч — мајка со четири ќерки (темпераментната Џо, убавата Мег, нежната Бет и романтичната Ејми) кои растат во Нова Англија во текот на Граѓанската војна...
Црква Санта Марија ин Кампители
Црквата Санта Марија ин Кампители (италијански :Chiesa di Santa Maria in Portico in Campitelli) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 1667 година.
Молникот (Ѓавато)
Молникот — археолошко наоѓалиште кај гевгелиското село Ѓавато, Општина Богданци. Претставува населба од средниот век.
Список на државни водачи во 1862 година
Ова е список на државни водачи во 862 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Шлемин
Шлемин (Schlemmin) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ведингштет
Ведингштет (Weddingstedt) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Општината претставувала административно седиште на поранешната истоимена општинска заедница.
Милан Ѓурлуков
Милан Христов Ѓурлуков, позната како Стамболов, — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Милан Ѓурлуков е роден во 1884 година во Кривогаштани, тогаш во Отоманското Царство. Добива прогимназиско образование во Прилеп и учителствува една година во своето родно село. За време на Илинденското востание е пунктовен началник во родниот крај. Со четата од 80 лица е под директна команда на Питу Гули, со која учествува во борбата за „Црниот врв“. По задушувањето на востанието Ѓурлуков останува во четата на Толе паша, а подоцна е уапсен и осуден на четири месеци затвор во Битола.
Во Прилеп во 1904 година ја извршува смртната пресуда врз месниот свештеник Спас Игуменов. Ѓурлуков станува секретар и помошник-војвода на Ванчо Србаков, а по неговата смрт ја презема четата. Даме Груев го испраќа за војвода во Свети-николскиот регион, во кој во 1907 година е реонски војвода со чета од 4 луѓе. Милан Ѓурлуков е делегат на Ќустендилскиот конгрес во март 1908 година, а подоцна е избран за велешки војвода, но по наредба на Тодор Александров останува во Свети Николе. Уапсен и е затворен затворите во Куманово и Скопје, по разоружувачката акција на Шевкет Тургут паша во септември 1910 година е повторно уапсен во Битола. Преминува во Бугарија и уште декември се враќа со чета во Македонија, за да организира, по наредба на ЦК на ВМОРО, напад врз турскиот султан Мехмед Решад во близина на Скопје, кој пропаѓа.
По заповед на Тодор Александров, во летото 1912 година го организира убиството на Добри Даскалов. Во септември 1912 година Милан Ѓурлуков учествува во Првата балканска војна на чело на партизанска чета № 51 на Македонско-одринското ополчение. Четата е составена од 1.000 четници и милиционери, заедно со војводите Мирче и Аргир, води борби со турските сили во авангарда на српската армија. Четниците ги напаѓаат во тилот и ги избркале Турците кај Селечка планина и Студеница, што го олеснува преминувањето на Бабунскиот премин од српските сили. За тоа српскиот принц Александар му се заблагодарил на Милан Ѓурлуков и му подарува убав коњ. Милан Ѓурлуков го посетува штабот на српската армија и го помага, преку Комитетот на ВМОРО во Прилеп, снабдувањето на српската армија. Меѓутоа тој и целата негова чета се уапсени во Битола, за да бидат уништени, но по застапување на странските конзули во градот се ослободени. Подоцна Ѓурлуков е во Зборната партизанска чета при Македонско-одринското ополчение.
Откако Србија ја окупирала Вардарска Македонија, Милан Ѓурлуков учествува во организирањето на Тиквешкото востание заедно со Тодор Шикалев. По започнувањето на Втората балканска војна, неговата чета, заедно со четите на Милан Матов, Марко Иванов и Петар Чаулев, влегла во составот на Четвртата бугарска армија на генерал Стилијан Ковачев. Така групирани ја поминуваат реката Вардар и ја преземаат станица во Демир Капија. Продолжуваат да водат борби во централниот дел на Македонија, додека четата е разбиена и во доцната есен 1913 година Милан Ѓурлуков преминува во Албанија, а оттаму во Бугарија.
За време на Првата светска војна, Милан Ѓурлуков е во авангардата на бугарската армија, која напредува кон Прилеп. Испратени е во штабот на волонтерските единици на генерал Александар Протогеров и учествува во организирањето на локалната администрација во Прилеп. По војната, учествува во формирањето на организацијата на македонските војводи и четници „Илинден“ на 16 декември 1920 година во Софија.
За време на бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна Милан Ѓурлуков се враќа во Македонија и ја помага бугарската администрација. За големите заслуги кон Бугарија е награден со три ордени "За храброст" и неколку "За заслуга". Избран е во месниот прилепски одбор на Илинденската организација.
Убиен е без суд на 9 септември 1944 во Скопје од страна на новата комунистичка власт на Демократска Федерална Македонија. По 5 години неговата сопруга и ќерка се лишени од имотот и се принудени да се населат во Бугарија.
Дијана Абгар
Дијана Абгар (Դիանա Աբգար, – ) - ерменска писателка, дипломат и амбасадор во Јапонија на краткотрајната Република Ерменија во 1918-1920. Таа е првата жена од Ерменија дипломат, и веројатно првата жена која била назначена за дипломатска функција.
Животопис
Во 1891 година, Дијана и нејзиниот сопруг се преселиле во Јапонија заради проширување на семејниот бизнис. Имале пет деца, од кои само три преживеале.
Дијана Абгар очинала во утрото на 8 јули 1937 во Јокохама.
Дипломатска кариера
Кога Република Ерменија прогласила независност на 28 мај 1918 година, не била призната како држава од никого. Сепак, во 1920 година, поради напорите што ги вложила Дијана Абгар, Јапонија била првата држава која ја признала независноста на Ерменија. Поради овие заслуги, Дијана Абгар се здобила со титулата „почесен конзул во Јапонија“. Со ова, Дијана Абгар станала првата ерменска жена дипломат. Во 1920-те години, кога Ерменија влегува во составот на СССР, нејзината функција била укината.
Дела
Откако синот го презел семејниот бизнис, Дијана Абгар имала повеќе слободно време, што го посветила на хуманитарната, книжевната и дипломатската кариера. Соработувала со бројни списанија и весници, меѓу кои: „Јапонскиот гласник“, „Далечниот Исток“, „Јапонски службен весник“, и „Еремнија“ (подоцна прекрстен во „Нова Ерменија“). Најчесто пишувала за ерменските настани во рамките на Отоманското Царство. До 1920 година, таа напишала девет книги посветени на ерменскиот геноцид. Исто така пишувала статии за меѓународните односи и влијанието на империјализмот врз глобалниот мир.
Религија во Косово
Религијата во Косово е одвоена од државата. Уставот го воспоставува Косово како секуларна држава која е неутрална во однос на религиозните убедувања и каде што сите се еднакви пред законот и се гарантира слободата на верување, совест и религија. Од 70,6 до 95,6 отсто од Косовци те се муслимани. Повеќето од нив се сунити, од кои многу припаѓаат на суфиските братства.
Статистика
Според Меѓународниот извештај за религиозна слобода на Стејт департментот на САД од 2007 година, „последниот веродостоен попис беше направен во 1980-тите“, и требало да се процени религиозната демографија. Извештајот покажал дека исламот е доминантна вера во Косово, „го исповедаат најголемиот дел од мнозинското етничко албанско население, бошњачката, горанската и турската заедница и некои од ромската / ашкали/египетската заедница“. Околу 100.000–120.000 луѓе биле Срби, а тоа главно биле српски православни граѓани. Приближно 3,4% од етничките Албанци биле католици, додека протестантите сочинувале малцинство од помалку од 1%, имало само две познати семејства со еврејско потекло и нема сигурни податоци за атеистите. Исто така, веројатно е дека има и некои православни Албанци на Косово. Меѓутоа, со сегашната тензија меѓу Косовците и Србите, тие може да се чувствуваат како да не сакаат да се идентификуваат како православни, бидејќи може да се сметаат за „Срби“ поради нивниот источно православен статус. Затоа, тие не се застапени на пописот. Понатаму, во извештајот се тврди дека религијата „не е значаен фактор во јавниот живот“. Религиозната реторика главно отсуствува од јавниот дискурс во муслиманските заедници, посетеноста во џамиите е мала, а јавните прикази на конзервативната исламска облека и култура се минимални.
Според студијата на Pew Research Center од 2015 година, во 2010 година Косово имало 93,8% муслимани и 6,1% христијани; сите други религиозни групи и неповрзаните имале по помалку од 1%.
Според Европското социјално истражување во 2012 година, населението на Косово било 88,0% муслимани, 5,8% католици, 2,9% источни православни и 2,9% нерелигиозни.
Пописот на населението на Косово во 2011 година бил во голема мера бојкотиран од косовските Срби (кои претежно се идентификуваат како српски православни христијани), особено во Северно Косово, оставајќи го српското население недоволно застапено. Другите верски заедници, вклучувајќи ги Тарикатите и протестантите, исто така ги оспоруваат податоците од пописот. Протестантските водачи и оние без верска припадност наведуваат дека некои членови на нивните заедници биле погрешно класифицирани како муслимани од страна на пописниците.
Речиси сите муслимани во Косово се сунити. Мнозинството Роми-муслимани припаѓаат на суфиските братства, значителен број практикувачки Албанци муслимани исто така.
Српското население е главно српско православно, и првенствено концентрирано во Северно Косово, иако неколку енклави постојат на други места. Католичките албански заедници се претежно концентрирани во Ѓаковица, Призрен, Клина и неколку села во близина на Пеќ и Витина. Католиците кои зборуваат словенски обично се нарекуваат Јањевци или Косовски Хрвати. Муслиманите кои зборуваат словенски на југот на Косово се познати како Горани.
Христијанство
Христијанството веројатно стигнало на Косово во 5 век кога Римското Царство постепено се поделило на грчки исток и латински запад. Косово станал дел од првото, познато како Византиско Царство, и на тој начин паднало во сферата на Источната православна црква со седиште во Константинопол. За време на развиениот среден век, кога византиското владеење на Косово ѝ го отстапи местото на Српското Царство во почетокот на 13 век, имало православно христијанско мнозинство што зборувало српски, но и католичко малцинство составено од итало-далматинска трговска класа од Рагуза, германск и имигранти од Унгарија и Трансилванија, а веројатно и целото домородно албанско население.
Српско православие
Присуството на српски православни епископи во Липљан и Призрен првпат е забележано во 10 век. Во 1219 година, Српската православна црква се одвоила од Грчката православна црква, а грчките епископи биле протерани од Косово. Престолот на Српската православна црква бил преместен од Жича во денешна Србија во Пеќ на денешно Косово во 1252 година, со што станало верски и културен центар на српското православие. Во 1346 година, пеќскиот архиепископ ја презел титулата патријарх.
Католицизам и крипто-католиците
Косово било освоено од Отоманското Царство заедно со другите остатоци од Српското Царство во периодот по битката за Косово (1389). Иако Османлии те не го принудиле католичкото и источно-православното христијанско население да преминат во ислам, постоел силен социјален притисок (какоџизија), како и политичка целисходност да го сторат тоа, што го направиле етничките Албанци во многу поголем број. (вклучувајќи го целото благородништво) отколку Србите, Грците и другите во регионот. Многу католички Албанци го прифатиле исламот во 17 и 18 век, и покрај обидите на католичкото свештенство да ги спречат. За време на Concilium Albanicum, состанок на албанските бискупи во 1703 година, била објавена строга осуда на покрстувањето - особено од опортунистички причини, како што е затајувањето на џизијата. Додека многу од овие преобратеници до одреден степен останале крипто-католици, често потпомогнати од прагматични пониски свештеници, повисокото католичко свештенство наредило да им се одземат тајните за нивната ерес. Напорите за претворање на заедницата Лараман во Летница назад во католицизам започнале во 1837 година, но напорите биле насилно потиснати - локалниот отомански гувернер ги ставил во затвор. Откако Отоманското Царство ја укинала смртната казна за отпадништво од исламот со Едикт за толеранција од 1844 година, неколку групи крипто-католици во Призрен, Пеќ и Ѓаковица биле признати како католици од страна на отоманскиот Голем везир во 1845 година. Кога Лараманите од Летница побарале од окружниот гувернер и судија во Гнилане да ги признаат како католици, тие сепак биле одбиени, а потоа биле затворени, а потоа депортирани во Анадолија, од каде што се вратиле во ноември 1848 година по дипломатска интервенција. Во 1856 година, понатамошната реформа на Танзиматот ја подобрила ситуацијата и не била пријавена понатамошна сериозна злоупотреба. Поголемиот дел од преобратените Ларамани, речиси исклучиво новороденчиња, се случиле помеѓу 1872 и 1924 година