cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кенет Вилсон
Кенет Вилсон (Kenneth G. Wilson – ) — американски тепретски физичар и пионер во употребата на сметачите во проучувањето на честичната физика. Тој бил награден со Нобелова награда за физика во 1982 година за неговата работа на Фазните премини — објаснувајќи го потајниот бит на појавите како што се топењето на мразот и настанувањето на магнетизмот. Сето ова било во неговата основна работа кај ренормализационата група.
Физика
Неговата работа во физиката вклучувала запишување на сложената теорија на величините: како основните својства и сили на системот се менуваат на скалата на која тие се мерат. Тој развил сеопфатна „раздели па владеј“ стратегија за пресметување на нашинот на кој се случува фазниот премин, со разгледувањето на секоај величинска скала одделно и потоа со издвојување на врската меѓу соседните скали, како ново објаснување преку теоријата на ренорамлизационата група. Овоа обезбедило длабоки погледи во полето на критичните појави и фазните премини во статистичката физика со што се овозможиле точни пресметки. едне пример за важен проблем кој тој го разрешил со употреба на ренормализацијата е квантитативното опишување на Кондовиот ефект.
Тој подоцна овие погледи ги проширил и на величинските скали за да даде одговори на основните прашања за природата на теоријата на квантните полиња и проширувачкиот операторен производ и физичкото значење бна ренормализационата група.
Тој исто така бил пионер во објаснувањето на нераздвојноста на кварковите во хадроните, употребувајќи ја решеткаста баждарна теорија, започнувајќи пристап кој дозволувал пресметување на сметачи на одамна предвидените силнопарни заемодејства. На таква решетка, тој ја објаснил и хиралната симетрија, значајна особина на заемодејатвата на елеентарните честички.
Животопис
Вилсон е родден на 8 јуни 1936 година, Во Валтхам, Масачусетс, tнајстарото дета на Емили Вилсон и Едгар Вилсон, истакнат хемичар на Харвард, кој ги изучувал микробрановите. Неговата мајка била физичар. Тој посетувал неколку училишта, во Англија и Пенсилванија.
Тој се запишал на Харвард на возраст од 16 години, на математика и во два наврати бил меѓу првите петмина на Путнамовиот математички натпревар. Тој исто така бил и добар атлетичар, претставувајќи го Харвард на трката Милја. За време на неговите летни распусти тој работел во Океанографска институција „Вудс Хол“. Тој својот докторат го стекнал на Калтех во 1961 година, под менторство на Мари Гел-Ман. He did post-doc work at Harvard and CERN.
Се вработува на Корнел во 1963 година на одделот за физика како помлад член на персоналот, станувајќи професор во 1970 година. Тој исто така вршел испитувања во овој период и на SLAC. Во 1974 година станува Виксов професор по физика на Корнел.
Во 1982 тој е награден со Нобелова награда за физика за неговата работа на критичните појави користејќи ја ренормализационата група.
Тој ја поделил Волфовата награда за физика во 1980 година, со Мајкл Фишер и Лео Кандоф. Некои од позначајните освоени награди се: Ерингеновиот медал, Френклиновиот медал, Болцмановиот медал, Хајнемановата награда. Тој бил избран за член на Националната академија на науките и Американската академија на науките и уметностите, во 1975година а воедно бил и член на Американското друштво на филозофите.
Во 1985 година, била назначен за Директор на Центарот за теорија и симулации во науката и инженерството на Корнел, денес познат како Корнелов тероретски центар), еден од петте супекомпјутерски центри создадени од Националната научна фондација. Во 1988 година, Вилсон се вработува на Охајскиот државен универзитет, се преселува во Греј, Мејн во 1995 година. Продолжил да работи за Охајскиот универзитет сè до неговото пензионирање во 2008 година. Пред неговата смрт, бил активно вклучен во истражувањето на начинот на кој се спорведува наставата по физика и бил еден првите кој се залагал за „активно вклучување“ на учениците и студентите во науките и математиката.
Некои од неговите докторанти се Хуликал Кришнамурти, Роман Џакив, Мајкл Пескин, Серж Рудаз, Пол Гинспарг ии Стивен Вајт.
Влсоновиот брат Даид исто така бил провесор на Корнел на одделот за молекуларна биологија и генетика, и неговата сопруга, Алисон Браун, е истакант сметачки научник.
Маринара (сос)
Поимите не треба да се мешаат со шпагети маринара, популарно јадење во Австралија, Нов Зеланд, Шпанија и Јужна Африка, во кое сос од домати се меша со свежа морска храна. Во Италија, сосот за тестенини, вклучувајќи морска храна, почесто се нарекува ала пескатора.
Потекло
Постојат неколку народни теории за потеклото на овој сос. Една верзија вели дека готвачите на неаполските бродови кои се враќале од Америка го измислиле сосот маринар во средината на 16 век откако Шпанците го вовеле доматот во Европа. Друга теорија вели дека ова бил сос подготвен од сопругите на неаполските морнари по нивното враќање од морето.
Историски, сепак, првиот италијански готвач кој вклучува сос од домати, Lo Scalco alla Moderna, бил напишан од италијанскиот готвач Антонио Латини и бил објавен во два тома во 1692 и 1694 година. Латини служел како управител на Прв министер на шпанскиот вицекрал од Неапол. Овој ран сос од домати повеќе личеше на модерна салса од домати.
Сос сличен на италијанско-американскиот сос од маринара е познат во некои области на Централна Италија како суго финто, буквално „лажен сос“.
Нагајбаци
Нагајбаци се туркиски народ кој припаѓа на етничката класа татари. Овој народ претежно живее во Русија со околу 9 600 според пописот во 2002 година. Највеќето се со православна вероисповед.
Варберг (Германија)
Географија
Општината се наоѓа во природниот парк Елм-Лапвалд.
Герасим Огнанов
Животопис
Меѓу тогаш позабележителните жртви на веќе започнатите меѓусебни истребувања на кадрите во ВМРО, кои нешто подоцна ќе добијат грозоморни размери, бил и Герасим Огненов. Тој бил убиен во 1912 година во Аржинското блато, по наредба на Тодор Александров.
Село (Жири)
Село (словенечки: Selo) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
IC 1074
IC 1074 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1074 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 17 м 55,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 26' 5"".
Други поделби
Проучување на IC 1074 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Линотопска Река
Линотопска Река (Ρέμα Λινοτοπίου) — високопланинска река во Нестрамско, Егејска Македонија, десна притока на Бистрица.
Опис
Реката извира од планината Грамошта северно под врвот Огуро (1.593 м) — географската граница меѓу Македонија и Епир. Оттука тече на север. Минува низ котлината каде се наоѓаат урнатините од напуштеното влашко село Линотопи, по кое е наречена. Продолжува на север и се влева во Бистрица (тука наречена Белица) меѓу напуштените села Ветерник и Загар.
Реморкер
Реморкер (француски: remorqueur) — брод кој се користи за маневрирање, првенствено со повлекување или туркање на други половини во пристаништа, на отворено море, реки или канали. Реморкер се користи исто така за влечење на оштетени бродови и слични пловни објекти.
Коприви
Коприви — семејство еднодомни или дводомни тревести или поретко грмушести растенија или мали дрвја, групирани во 54 до 59 родови со околу 2600 видови (според Кралски ботанички градини, Кју). Најпознат род од ова семејство е родот коприва (Urtica).
Морфологија
Многу членови од ова семејство поседуваат специјализирани влакна на својата телесна површина, кои при контакт со друго тело прскаат и ослободуваат киселина. Листовите кај повеќето претставници се последователни или наспрамни, и речиси секогаш имаат прилисници.
Италијански колбас
Италијански колбас во Северна Америка најчесто се однесува на вид свински колбас. Колбасот често е карактеристичен по тоа што е зачинет со анасон како примарен зачин. Во Италија, пак, се прават широк спектар на колбаси, од кои многу се сосема различни од гореспоменатиот производ.
Најчестите сорти што се продаваат како „италијански колбас“ во супермаркетите се лути, слатки и благи. Главната разлика помеѓу лут и благ е додавањето на дробена лута црвена пиперка во мешавината на зачини од првата. Разликата помеѓу благ и сладок е додавањето на сладок босилек во вториот.
Во Австралија, колбас ​​зачинет првенствено со анасон се продава како „италијански колбас“.
Историја
Првично познат како „луканица“, првиот доказ за колбасот датира од 1 век п.н.е., кога римскиот историчар Маркус Терентиус Варо го опишал полнењето зачинето и солено месо во свински црева, на следниов начин: „Луканица го нарекуваат мелено месо полнето во свинско црево, а нашите војници научија како да го подготвуваат“. Списите на Цицерон и Марсијал, исто така, ја споменуваат Луканија како родно место на колбасот, потврдувајќи го неговото потекло во Базиликата.
Владимир Набоков
Набоков бил космополитски руски емигрант кој со извонредното познавање на неколку јазици, ерудицијата и контроверзната проза станал еден од најпознатите и најценети книжевници на XX век. Самиот Набоков за себе рекол:
Животопис
Владимир Набоков е роден на 22 април 1899 година во Санкт Петербург, како најстаро дете во богато аристократско семејство. Неговиот дедо бил министер за правда во текот на осум години, служејќи им на два цара, додека татко му бил истакнат правник, либерал и член на првата руска дума. Неговото семејство било настроено англофилски, па Набоков научил да чита и пишува најпрвин на англиски јазик (покрај францускиот јазик), а дури потоа на руски. Во 1916 година, неговиот вујко му оставил голем имот, кој подоцна бил конфискуван од болшевиците. По Октомвриската револуција, кон крајот на 1917 година, семејството Набоков заминало во Крим, каде останало 18 месеци, а во 1919 година, преку Цариград и Атина, емигрирало во Англија. Таму, Набоков студирал на престижниот Тринити колеџ во Кембриџ при што на почетокот студирал ихтиологија (наука за птиците), а дипломирал на руска и француска книжевност. Годините поминато во Кембриџ (кои подоцна ги опишал во романот „Подвиг“) не му останале во пријатно сеќавање, зашто не можел да се навикне на туѓата средина. Така, во една прилика запишал: „Вистинската историја на мојот престој на англискиот универзитет е историјата на моите настојувања да ја задржам Русија... Под товарот на таа љубов, со часови седев крај каминот, а солзите ми навираа од притисокот на чувствата... и ме мачеше мислата за тоа колку пропуштив во Русија...“ А, во друга прилика го запишал следново: „Мојот копнеж по татковината само е хипертрофија на копнежот по изгубеното детство.“ Додека студирал во Англија, семејството на Набоков живеело во Берлин каде татко му бил уредник на рускиот емигрантски весник „Рул“. Во 1922 година, татко му на Набоков бил убиен на собирот на кадетската партија, додека се обидувал да го заштити водачот на партијата, Миљуков, од нападот на двајца руски екстремисти.
Во 1923 година, Набоков се преселил во Берлин, а набргу по неговото доаѓање, мајка му заминала во Прага, заедно со помалите деца, додека тој останал во Берлин до 1937 година. Тој заработувал за живот давајќи часови по тенис, бокс, странски јазици, руска поезија итн., а истовремено пишувал бројни критички статии и составувал шаховски проблеми, а сето тоа го правел користејќи разни псевдоними (најчест бил Владимир Сирин со кој ги потпишал сите романи напишани за време на престојот во Берлин; сирин е име на митска птица во рускиот фолклор, еден вид сирена со птичја опашка). Според зборовите на Набоков, за време на животот во Берлин, тој не се дружел со Германците и поради тоа не го научил германскиот јазик. Меѓутоа, тој не бил многу близок ниту со рускиот книжевен круг така што бил сметан за елитист и нарцисоиден. Тој себеси се опишал на следниов начин: „Објективно говорејќи, никогаш не сум видел побистар, посамотен, порамнотежен и полуд ум од мојот“ и „Мислам како гениј, пишувам како истакнат автор, зборувам како дете“.
Во 1925 година, Набоков се оженил со Вера Слоним со која останал во брак до крајот на животот. Во 1934 година им се родил синот Дмитриј (нивното единствено дете), кој подоцна станал оперски пејач и преведувач на неговите дела. Поради подемот на нацизмот, во 1937 година, Набоков се преселил со семејството во Париз, зашто Вера Слоним била Еврејка, а претходно ја посетил мајка си во Прага каде ја запознал Марина Цветаева. Во 1939 година умрела мајка му, а следната година Набоков се преселил со семејството во САД каде предавал на Велесли крај Бостон, а истовремено бил соработник на музејот за компаративна зоологија во Харвард. Во 1945 година дознал дека неговиот помлад брат Сергеј,кој многу личел нанего, умрел во концентрационен логор. Во 1948 година почнал да предава книжевност на Универзитетот Корнел каде останал до 1958 година, а негов студент бил и Томас Пинчон. Во 1951 година бил гостин-професор на Универзитетот Харвард. Во 1960 година, Набоков и сопругата се преселиле во Швајцарија, каде веќе живеела сетсра му Елена. Таму останал до смртта, а живеел на шестиот кат од хотелот „Палас“ во Монтре. Набоков умрел на 2 јули 1977 година од воспаление на белите дробови, веројатно како последица на долгогодишното пушење.
Творештво
Книжевното творештво на Набоков е обемно и се состои од неколку стотини песни, 16 романи (осум напишани на руски и осум на англиски јазик), драми, преводи од руски и англиски, литературни критики и есеи. Тој бил под влијание на класичната руска и современите европски литератури, а во своите романи со многу фантазија и хумор ги спротивставува традиционалниот и модерниот систем на вредности. Поради безобразното отсликување на сексуалниот живот на своите јунаци, често го вбројувале меѓу порнографските писатели. Од дваесетте негови романи, ремек-дела се: „Дар„ (напишан на руски и објавен во 1938 год.), како и „Лолита“ (1955) и „Блед оган“ (1962), напишани на англиски. Исто така, тој е автор и на една од најдобрите автобиографии на англиски јазик — „Speak, Memory“,како и на многу стручни статии за пеперугите. Набоков стекнал светска слава дури во 1955 година, со објавувањето на романот „Лолита“ чија тема е опседнатоста на еден средовечен маж со 12 годишно девојче. За популарноста на романот придонел и филмот во режија на славниот режисер Стенли Кјубрик.
Својот настап на книжевната сцена Набоков го имал во 1916 година, кога ја објавил својата прва поетска збирка. Во 1923 година, по преселбата во Берлин, Набоков ги превел на руски „Алиса во земјата на чудата“, песни на Китс и Бодлер, а напишал и две поетски збирки - „Грозд“ и „Возвишениот пат“, како и неколку кратски драмски текстови. Својот прв роман „Машењка“ го објавил во 1926 година чие дејствие се одвива во Берлин; главниот јунак дознава дека неговата прва љубов доаѓа од Русија со нејзиниот сопруг и тоа го наведува да се сети на минатото. Во книгата, Набоков внесува филмска динамика, што е карактеристично и за неколку други романи од берлинскиот период. Во 1927 година ја напишал драмата „Човекот од СССР“, а во 1928 година се појавил неговиот втор роман „Крал, дама пуб“ кој е вистински авангарден, експресионистичко-експериментален роман. Со него, тој се претставил како инвентивен писател со раскошен талент и посебна смисла за хумор. Потоа, во 1929 година се појавила книгата „Враќањето на Чорбов“ во која се наоѓаат 15 раскази и 24 песни.
Во 1930 година, Набоков го напишал романот „Лужиновата одбрана“, а една година подоцна и романот „Подвиг“ во кој вметнува многу епизоди од личниот живот. Во 1932 година го напишал романот „Камера опскура“ кој пет години подоцна го напишал повторно, овојпат на англиски јазик и со нов наслов - „Смеа во темницата“. Во 1934 година го објавил криминалистичко-психолошкиот роман „Очајување“, напишан во прво лице, како исповед на главниот јунак. Една година подоцна се појавил кафкијанско-гогољевскиот роман „Повик на погубување“. Во 1937 година го превел „Очајување“ на англиски јазик и истовремено го објавил својот осми роман напишан на руски, „Подарок“ во кој се поигрува со наследството на руската книжевност од 19 век. Во 1938 година ги објавил збирката раскази „Шпион“ и две драми: „Настан“ и „Изумувањето на валцерот“. Истовремено, на својот англиски издавач му го испратил романот „Смеа во темницата“. Во 1939 година го напишал недовршениот роман „Волшебникот“ кој е еден вид основа за „Лолита“. Следната година ги напишал првата глава на романот „Солус Рекс“, кој подоцна прераснал во романот „Под знакот на незаконито родените“, како и една глава за романот „Блед оган“.
По емиграцијата во САД, во 1941 година го објавил својот прв роман напишан на англиски јазик, „Вистинскиот живот на Себастијан Најт“. Во 1943 година, Набоков ја добил Гугенхајмовата награда. Една година подоцна го напишал големиот есеј „Николај Гогољ“, а во 1947 година го објавил вториот роман напишан на англиски јазик, „Под знакот на незаконито родените“ во кој дава остра осуда на рускиот и на германскиот тоталитаризам. Истата година ја објавил и збирката „Девет раскази“. Во периодот 1948-1958, за време на престојот на Универзитетот Корнел, Набоков ги напишал романите „Лолита“ и „Пнин“, а на англиски јазик ги превел епот „Слово за походот Игорев“ и Пушкиновиот „Евгениј Онегин“. Во 1951 година ја напишал автобиографијата „Пресудни докази“. Во 1952 година, во Париз ја објавил збирката „Песни 1929-1951“ (на руски јазик), а следната година повторно ја добил Гугенхајмовата награда, како и наградата на Американската академија на уметноста и книжевноста. Во 1954 година ја напишал руската верзија на автобиографијата со наслов „Други брегови“. Во 1955 година, издавачката куќа „Олимпија прес“ од Париз го објавила романот „Лолита“ (на англиски јазик), кој набргу бил забранет како порнографско дело зашто во него се раскажува за фаталната љубов на средовечен човек кон 12-годишно девојче. Една година подоцна се појавила збирката раскази на руски јазик „Пролет во Фијалти и други раскази“, а во 1957 година бил објавен неговиот четврти роман на англиски јазик „Пнин“. Во 1958 година ја објавил збирката раскази „Nabokov's dozen“, а „Лолита“ конечно се појавила и на американскиот пазар при што, благодарение на скандалот, книгата доживеала голем успех. Како последица на тоа, издавачките куќи ги откупиле сите негови претходни дела, како и издавачките права на идните дела. Во таа прилика тој изјавил: „Никогаш не верував дека ќе можам да живеам од книжевноста, а сега ме храни мало девојче со име Лолита“. Набргу, врз основа на романот бил снимен и истоимениот филм во кој Лолита ја глуми Сју Лајон. Во 1959 година се појавила антологијата на песни на англиски јазик „Песни“ (Poems).
Во 1962 година, во САД се појавил новиот роман на Набоков, „Блед оган“, а две години подоцна бил објавен неговиот англиски превод на „Евгениј Онегин“, заедно со коментарите (во четири тома). Во 1967 година биле објавено второто, проширено издание на автобиографијата со нов наслов „Говори, сеќавање“, како и руската верзија на „Лолита“. Во 1969 година излегол уште еден негов роман на англиски јазик, „Ада или страст“ во кој главните ликови, братот и сестрата, одржуваат инцестуозна врска. Во 1971 година, во една заедничка книга со наслов „Песни и проблеми“ (Poems and Problems) биле објавени неговите песни, паралелно на руски и на англиски јазик, заедно со шаховските проблеми. Една година подоцна бил објавен романот „Проѕирноста на нештата“, а во 1973 година и збирката раскази „Руската убавица“ (двете на англиски јазик). Во 1974 година се појавил неговиот последен роман „Погледни, арлекину!“ кој претставува пародија на автобиографија. Тој бил неговиот осми напишан на англиски јазик, а вкупно 16. роман при што три од нив („Лолита“, „Очајување“ и „Смеа во темицата“) ги напишал истовремено на англиски и на руски. По неговата смрт, на почетокот од 1980-тите, во САД биле објавени неговите есеи за руската книжевност, есеите за романите „Уликс“ и „Дон Кихот“, а во 1984 година, неговите книги за првпат се појавиле во Русија.
Набоков бил мајстор на стилот и на јазикот, а уметноста ја сфаќа како игра. За него, реалноста постои само во наводници, зашто низ пукнатините на стварноста се наѕира нова, уметничка стварност. Во таа смисла, тој изјавил: „Колку подолго живеам, сè повеќе сум уверен дека единственото нешто што значи во книжевноста е (помалку или повеќе ирационална) магијата на книгата, т.е. добриот писател е пред сè магионичар.“ Според зборовите на Буњин, „Набоков откри потполно нова вселена и за тоа треба да му бидеме благодарни.“ Набоков бил противник на ангажираната книжевност, велејќи: „Уметничкото дело нема никакво значење за општеството, туку само за поединецот, и само поединечниот читател има значење за мене.“
Покрај со книжевноста, во текот на целиот живот Набоков се занимавал и со лепидоптерологија (наука за пеперутките): уште во средношколските денови, тој ги проучувал пеперутките во петроградската област и во Крим, а подоцна и во Германија, Франција, Италија и Шоанија, а во САД дури открил нов вид пеперутка која го добила неговото име.
Библиографија
Најважни дела на Набоков се:
Значење и влијание
Во 1962 година, според романот „Лолита“ бил снимен истоимениот филм во режија на Стенли Кјубрик, а главниот лик го глуми Сју Лајон. Во 1997 година се појавила новата филмска верзија на „Лолита“ во режија на Адријан Лин. Исто така, ликот на Лолита, девојче на прагот на созревањето во жена, станал дел од секојдневниот говор. Уште два романи на Набоков биле екранизирани: романот „Очајување“ според кој бил снимен филмот во режија на Фасбиндер, како и „Смеа во темнината“ според кој кон крајот на 1960-тите бил снимен филм во режија на Тони Ричардсон.
1028 п.н.е.
1028 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1028. година пред новата ера, 28. од вториот милениум п.н.е., 28. од 11 век п.н.е. и деветта од 1020-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4480 и 4481 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3722 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2732 и 2733 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 275 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1028 година се протега во 1608 и 1609, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1668 и 1669 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 485 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1700 и 1699 исламска година пред хиџра.
Марс (митологија)
Марс — бог на војната во римската митологија, синот на Јупитер (според некои верзии на митот, тој бил син на магичен цвет) и Јунона. Според митот, тој е татко на Ромул и Рем, и така е апостолот на Римјаните. По Јупитер, тој бил најважниот бог кај Римјаните. Првично бил поврзан со вегетација, како што Катон пишува во својата молитва за плодовите подучени од Марс, а исто така бил и заштитник на говеда.
Праисторија на Македонија
Праисторијата во Македонија
Черепот на младиот човек (25 - 30 годишен), кој е пронајден во пештерата "Црвени Стени" близу до селото Камени Гумна (Петролона) во Егејска Македонија, е сведоштво дека во Македонија луѓето одат исправени и размислуваат со своја глава најмалку 600.000 - 160.000 г.п.н.е. или со поегзактен метод е утврдена старост од 260.000 - 240.000 г.п.н.е.
Марс (митологија)
Особености
Римјаните подоцна го идентификувале овој бог со грчкиот бог Арес, па богот на плодовите, кои често биле принудени да војуваат, се претворил во бог на војната. На тој начин имал повеќе улоги: тој бил заштитник на дела на терен, давал плодност, ги заштитувал борците и им давал воинствен дух.
Праисторија на Македонија
Праисторијата во Македонија
Праисториските сведоштва од Осинчани, Говрлево, Младо Нагоричане, Ш'пел [Дупјак] Костурски, тумбите во Маџари и Чаир во Скопје, населбата од рано камено време кај Стенче - Тетовско, тумбите од Породинската група покрај реката Црна, непроценливиот натпис од Скочивирската Клисура, глинената плочка од Градешница близу до Враца (Бугарија), надгробниот споменик на херојот и поетот Димо Ријдил од 7 в.п.н.е. од Лемно во Егејско Море итн. се само дел од најстарата македонска цивилизација во која доминирал култот на Сонцето и Космосот, култот на огнот и домашното огниште, култот на Големата Мајка - богиња на земјата и симбол на плодноста.
Марс (митологија)
Култ
Марс е во официјалната римска религија и богот на пролетта, така што свечено се празнува во март (од таму името „март“ на тој месец). Други значајни прослави во негова чест се одржаа во февруари и октомври. На секои пет години во кампусот Мартиус, пред својот олтар, пописот беше проследен со ритуално чистење. Во Рим имало и други два храма: ара Мартис во полето (138 п.н.е.) и еден надвор од портата на Капена (388 п.н.е.). Марс, исто така, бил фатен во времето на Империјата, благодарение на Август, кој го основал култот на Марса Ултора ("одмаздници"). Марс зел многу поважно место во римската митологија отколку во случајот со неговиот грчки колега Арес. Причината за ова веројатно е тоа што го чувале сопругот Ри Силвија и таткото на Ромул и Рем, кој го основал Рим. Затоа, тој бил почестен како татко на римскиот народ, а Римјаните биле наречени деца на Марс.
Праисторија на Македонија
Праисторијата во Македонија
Керамичкиот печат од "Церје" кај Говрлево близу до Скопје е пронајден во 1981 година, За постоењето на соодветна македонска воена олигархија сведочи металниот печат од Говрлево (околу 1500 г.п.н.е.).
Главоболка
Главоболката се јавува кај приближно 10% од населението на западната полутопка и поради овој симптом околу 30% од нив се јавуваат на лекар. Во текот на животот главоболката се јавува најмалку еднаш кај 70-95% од луѓето и тоа најчесто на возраст од 20 - 40 години.
Класификација
Низ историјата имало неколку класификации на главоболката, а денес најмногу се користи онаа што ја објавило Меѓународното здружение за главоболка (англиски: International Headache Society), а се нарекува Меѓународна класификација на главоболката (англиски: The International Classification of Headache Disorders (ICHD)). Првата верзија на таа класификација (ICHD-1) била објавена во 1988 година, додека сегашната ревизија ICHD-2 е објавена во 2004 година.
Според новата класификација главоболките се делат во 14 класи. Првите четири класи ги опфаќаат примарните, следните осум ги опфаќаат секундарните главоболки, во класата 13 спаѓаат кранијалните невралгии, примарните и централните причина за болка на лицето, додека во класата 14 се некласифицираните и недоволно специфичните главоболки.
Диџеј Хитмен
Биографија
Во почетокот на 90-тите години од 20-от век, работи како музички водител на Македонската Телевизија и во скопската радио станица „Мега ФМ“.
Благодарение на успесите кои го следат во текот на целата кариера, диџеј Хитмен сега познат како диџеј АК47 постојано е на турнеја низ светот.
Чудов манастир
Чудовиот манастир (руски: Чудов монастырь), познат и посветен на Архангел Михаил, е поранешен верски објект кој се наоѓал во Московскиот кремљ во Русија. Манастирот бил основан во 1358 година, од страна на Митрополитот Алексеј Московски. Целосната изградба на манастирот била завршена во 1365 година. Во текот на својата историја, манастирот на неколкупати бил оштетуван и повторно реновиран.
Чудовиот манастир бил разрушен во 1929 година, заедно со уште неколку градби како Манастирот на Вознесението, со цел да се отвори простор за изградба на Воена школа на Централниот извршен комитет. .
Месхетски Турци
Месхетските Турци се туркиски народ кои најмногу живее во Казахстан, Киргистан, Азербејџан, Узбекистан итн. Овој народ го зборува турскиот, рускиот и грузискиот јазик. Овој народ е со муслиманска вероисповед.
Панада
Панада е разновидна супа од леб што се подготвува во некои западноевропски и јужноевропски кујни и се состои од бајат леб сварен до каша во вода или други течности.
Во британската кујна, може да биде зачинет со шеќер, рибизли, морско оревче и така натаму. Верзијата на панада била омиленото јадење на авторот Перси Биш Шели, кој бил вегетаријанец. Се сметало за лесно јадење погодно за инвалиди или жени кои штотуку родиле.
Во француската кујна често се збогатува со путер, млеко, павлака или жолчка од јајце.
Во североисточна Италија, служи како евтин оброк во сиромашните области на селата. Може да се збогати со јајца, говедска супа и рендано сирење. Традиционално, често се подготвуваше како оброк за постари или болни луѓе.
Во шпанската кујна се прави така што лебот се вари во вода или млеко и се додава арома.
Црн ибис
Црниот ибис или блескав ибис (Plegadis falcinellus) е широко распространета птица од семејството ибиси. Го има во Македонија.
Опис
Црниот ибис е средно голема птица, долга од 48-66 см, со распон на крилјата од 80 до 105 см. Тежат од 485 до 970 грама. Возрасните птици се темнокафеави со бронзен и зелен метален одблесок. Младите се кафеави без одблесок, на главата и вратот поседуваат бела нијанса која исчезнува кај возрасните.
Распространетост
Широко е распространет во Евроазија, Африка, Австралија, Северна Америка. Презимува во Африка и Азија, каде се храни од плитките води со калливо дно обраснати со трска, понекогаш на оризовите полиња и влажните ливади.
Начин на живеење
Живеат во слатки и слабосолени водни басени, широки блата, естуари, плитки потопени и влажни ливади.
Исхрана
Црниот ибис се исхранува со водни без‘рбетници - водни инсекти, пијавици, дождовни црви; понекогаш со риби и водоземци.
Размножување
Црниот ибис се гнезди во густи колонии заедно со други птици - чапји лажичарки, пеликани, чапји.
Османлии
Османлии или Отоманци — поим кој го означува турскојазичното население на Отоманското Царство. Своето име го добиле по Осман I, кој се смета и за основател на Османлиското царство. Овие Турци водат потекло од Селџуците, кои во 11 век на просториите на денешните Иран и Ирак создале своја држава. Со пропаѓањето на Отоманското Царство, Отоманците се „претопиле“ во денешните Турци.
Потекло и историја
Потеклото на Отоманците може да се проследи назад во 11 век, кога на територијата на Анадолија опстојувале неколку мали муслимански емирати со туркиско потекло. Главната цел на овие т.н. Анадолски бејлици била да ги одбранат своите територии од страна на Византија. Во текот на тој период, во освоените земји во Анадолија се населеле голем број на туркиски народи. Меѓутоа, во 1073 година и победата на Селџучкото царство во Битката кај Манцикерт, овие анадолски бејлици добиле можност да прогласат своја независност од Селџуците. Меѓу овие помали кнежевства било и кнежевството со престолнина во Согут. Тоа било предводено од страна на Ертугрул. Кога во 1281 година починал, неговиот син Осман станал негов наследник.
Население
Вкупниот број на население на Отоманското Царство до ден-денес претставува прашање кое е дебатирано од страна на голем број истражувачи и историчари. За речиси половина милениум од своето постоење, населението на Отоманското царство не можело точно да се пресмета, освен доколку се исклучат бројките за работната сила. Ова главно се должело на постојаното менување на границите на царството, како и на неброењето на сите жители кои живееле во неа. Ова пред сè се однесува на жените, кои никогаш не биле броени во неофицијалните пописи. Првиот официјален попис на населението се случил од 1881 до 1893 година. По завршувањето на пописот било познато кои се основните етнички групи кои живееле во царството: покрај муслиманите, во царството живееле и Грци, Ерменци, Бугари, католици, Евреи, протестанти, Латини, Цигани и други. Нов попис на населението бил направен во периодот од 1905 до 1906 година.
Рукаја Хасан
Рукаја Хасан (3 јули 1931 - 24 јуни 2015 година) била професорка по лингвистика, која имала позиции во посета и предавала на различни универзитети во Англија. Нејзиното последно назначување било на универзитетот Макквари во Сиднеј, од каде се повлекува како емитуритет професор во 1994 година. Во текот на нејзината кариера, таа истражува и објавува нашироко во областите на вербална уметност, култура, контекст и текст, текст и текстура, лексикограма и семантичка варијација. Вториот вклучувал осмислување обемни мрежи на семантички систем за анализа на значењето во дијалозите што се случуваат природно.
Биографија
Родена во 1931 година во Пратапгар, Индија, Хасан дипломира на Универзитетот во Алахабад, во 1953 година, по англиска литература, образование и историја. Нејзиниот постар брат Завур Хасан, кој работел како новинар во Пакистан, ја носи неа и остатокот од семејството во Лахоре во 1954 година. Од 1954 до 1956 година, таа била предавач на Колеџот за обука на наставници на глуви, во Лахоре, Пакистан. Во 1958 година, таа магистрира по англиска литература на Владиниот колеџ Лахоре, Универзитет во Пенџаб. Од 1959 до 1960 година била предавач по англиски јазик и литература на колеџот „Лавир Кралицата Мери“. Со стипендија за британски совет, Хасан оди во Единбург каде таа ја завршува дипломата за постдипломски студии на Универзитетот во Единбург за применета лингвистика. Во 1964 година го завршила својот докторат по лингвистика, исто така на Универзитетот во Единбург. Насловот на нејзината теза била „ Јазична студија за контрастни одлики во стилот на двајца современи англиски прозаисти “. Писателите биле Ангус Вилсон и Вилијам Голдинг. Таа го користи раното дело на Халидеј, особено неговиот труд „Категории на теоријата на граматиката“, објавен во 1961 година.
Помеѓу 1964 и 1971 година имала различни истражувачки стипендии, најпрво со проектот за странски јазици и наставни материјали Нуфилд, на Универзитетот во Лидс, каде што раководела со Истражувањето за детски јазик. Помеѓу 1965 и 1967 година, таа била научен соработник во Програмата за лингвистика и англиски јазик на Нуфилд, на Универзитетскиот колеџ во Лондон. Од 1968 до 1971 година, таа работела во Одделението за социолошки истражувања, со Базил Бернштајн, каде што го водела Истражувачкиот проект Нуфилд за социолингвистичките аспекти на детските приказни. По ова, таа оди на Катедрата за лингвистика и антропологија, на Универзитетот Нортвестерн во Илиноис, пред да се врати во Англија и да преземе предавања на Катедрата за современи јазици и лингвистика на Универзитетот во Есекс. Таа мигрирала во Австралија во 1976 година и била назначена за виш предавач по лингвистика на Универзитетот Мекквари. Таа се повлекува од Мекквари во 1994 година како почесен професор. Таа има одржано бројни состаноци за посета во САД, Кенија, Јапонија, Сингапур, Данска и Хонгконг.
Придонеси во лингвистиката
Нејзиното рано докторско истражување започна долг интерес за јазикот и вербалната уметност. Во 1960-тите таа работела во Социолингвистичкиот истражувачки центар со Басил Бернштајн, на прашања во врска со односот на јазикот и дистрибуцијата на формите на свеста. Овој аранжман ја поттикна и нејзината подоцнежна работа на семантичка варијација, и даде поттик и податоци за нејзините рани студии за она што го поткрепува единството на текстот - во нејзините термини, текстура и структура на текст. во 1976 година, со МАК Халидеј ја објави она што останува најсеопфатната анализа на кохезијата на англиски јазик. Во нивната понатамошна соавторска книга, Јазичен контекст и текст: аспекти на јазикот во социјално-семиотичка перспектива, Хасан ги постави меѓусебните односи на текстурата и структурата на текстот (т.е. нејзиниот поим за „генерички структурен потенцијал“ или „ГСП ").
Во сите овие потфати, јазикот како општествена семиотика (следејќи го извештајот за јазикот развиен од МАК Халидеј во текот на многу години) служи како појдовна точка.
Специфичниот тип на врска што таа го забележува меѓу јазикот и општествениот контекст значеше дека нејзината работа се занимава со многу важни проблеми во лингвистиката, како што се односите меѓу јазикот и културата, јазикот и социјалната класа, јазикот и учењето (види Избрани дела подолу). Одлика која се истакнува за нејзиниот придонес е нејзината работа на многу од овие поголеми прашања во исто време како и прашањата за детален лингвистички опис.
Студии во контекст
Хасан го следеше, но и го прошири моделот на јазичен контекст поставен од Мајкл Халидеј, враќајќи се во 1960-тите, во кој тој предложи дека јазичниот контекст мора да се гледа како „семиотичка конструкција“ со три суштински параметри: поле, тенор и режим. Хасан тврдеше дека контекстот е суштински за решавање на Сосировата дихотомија на „јазик“ и „помилување“.Хасан направила теоретска разлика помеѓу „релевантниот контекст“ [аспекти на контекстот опфатени во текстот] и она што таа го нарекува во 1973 година „материјална ситуациона поставеност“. „Релевантен контекст“ таа го дефинира како „онаа рамка на конзистентност која е осветлена од јазикот на текстот“ и „семиотичка конструкција“. Бидејќи релевантниот контекст е „семиотичка конструкција“, таа тврди дека тој треба да биде „во рамките на описната орбита на лингвистиката“. Понатаму, бидејќи системската функционална лингвистика е општествена семиотичка теорија на јазикот, тогаш на лингвистите во оваа традиција им е должно „да го расветлат овој конструкт“.
Студии за семантичка варијација
Додека работела во Универзитетот Мекквари во Сиднеј, Хасан презема 10 години истражување за улогата на секојдневниот јазик во формирањето на детската ориентација кон социјалниот контекст. Таа го усвоила терминот семантичка варијација за да ги опише своите наоди од ова истражување, термин кој првпат го измислија Лабов и Вајнер. Откако бил предложен концептот, авторите експлицитно ја отфрлаат можноста за семантичка варијација како социолингвистички концепт, освен како можност во функција на возраста.
Работата на Хасан била емпириско истражување на семантичката варијација. Нејзините наоди претставуваат јазични корелации на концепцијата на Басил Бернштајн за „ориентација на кодирање“. Хасан собрала околу 100 часа природен говор во семејства низ различни општествени локации. Таа ги користи термините професионалец со повисока автономија и професионалец со пониска автономија за да ги разликува социјалните локации, а вториот ги опишува професионалците кои имаат дискреција во однос на начинот на кој е организирано нивното работно време, како различни од оние чие време е во дискреција на другите повисоки во хиерархија на работното место. Наодите се изложени во Хасан 2009 година, вториот том од нејзините собрани трудови. За оваа работа за семантичката варијација, Џеј Лемке, дополнителен професор по комуникација на Универзитетот во Калифорнија, пишува:
Евреите во Стоби
Евреите во Стоби — една од најстарите и постојана еврејска заедница во Македонија. Оваа еврејска заедница во античкиот град Стоби постоела од - век, кога Клавдиј Тибериј Полихарм ја подигнал синагогата.
Рукаја Хасан
Студии за вербална уметност
Студиите на Хасан за вербалната уметност се лингвистичко продолжение на Прашката школа, а особено делото на Јан Мукаровски. Според Хасан, лингвистите од Прашката школа, Мукаровски го создал „најкохерентниот поглед на природата на вербалната уметност и нејзиниот однос со јазикот“. Мукаровски тврди дека поетскиот јазик не може да се одликува со упатување на единственото својство на јазикот. Наместо тоа, естетската функција е начин на користење на својствата на јазикот. Од Мукаровски, Хасан ја презема идејата на преден план.
NGC 7049
NGC 7049 — леќеста галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Рукаја Хасан
Студии за вербална уметност
Процесот на ставање во преден план, или на истакнување, зависи од контрастот: еден аспект на јазикот на текстот, или збир на текстуални одлики, може да се стави во преден план само наспроти шаблонот што станува „позадина“. Ова е поим за врската помеѓу фигурата и основата. Преден план, за Хасан, е контраст во однос на нормите на текстот. Сепак, идејата за контраст не е само очигледна. Потребна е способноста да се прецизира под кои услови еден образец во јазикот е значаен така што ќе се смета за преден план и, според тоа, може да се припише некои од одговорностите за пренесување на подлабоките значења на текстот.
Евреите во Стоби
Еврејската заедница во Стоби се смета за една од најстарите заедници во Европа, но сепак била со краток век, па така се претпоставува дека била прогонета или уништена за време на престојот на императорот Теодосиј во Стоби во 388 година.
Рукаја Хасан
Студии за вербална уметност
Моделот го привлекува вниманието кон себе, односно е во преден план кога покажува конзистентност. Постојат два аспекти на оваа конзистентност: конзистентност во однос на нејзиниот „семантички нанос“ (Бут 1983) и конзистентност во однос на нејзината текстуална локација. Семантичкото движење се однесува на начинот на кој ансамбл од одлики го води читателот кон „ист општ вид на значење“ (Hasan, 1985a: 95). Конзистентноста на текстуалната локација не се однесува на некој груб поим за локација, како што е секој друг став или на секои пет реда. Наместо тоа, конзистентноста на текстуалната локација се однесува на „некоја значајна точка во организацијата на текстот како единство“ (ibid: 96). Процесот на следење на предните обрасци во текстот е средството со кое се преминува од едноставни изјави за јазикот до објаснување на „уметноста“ на текстот.
NGC 7049
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7049 се споменува и како ESO 236-1, AM 2115-484, IRAS 21156-4846.
Евреите во Стоби
Историја
Првите траги и сознанија за постоење на романиотската организирана еврејска заедница во Стоби се појавиле при археолошки ископувања во 1931 година, кога археолошка екипа открила меѓу другото и убава зграда на базилика, во чиј перистил меѓу срушените столбови бил и еден столб со грчки натпис во 32 реда, кој потекнувал од - век.
Рукаја Хасан
Студии за вербална уметност
На крајот, Хасан го опишува моделирањето на јазичните обрасци како „симболичка артикулација“. „Симболичка артикулација“ е средство со кое се појавува процес на „семиоза од втор ред“, тоа е процес со кој „еден ред на значење делува како метафора за втор ред на значење“.
NGC 7049
Откривање
Објектот е откриен на 4 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Евреите во Стоби
Историја
Откритието на Полихармовиот столб предизвикало сензација не само меѓу археолозите, туку за ова пишувале и бројни домашни и странски весници. Бидејќи во околината не било пронајдено ништо што би укажало на тоа дека постоела еврејска заедница толку длабоко во внатрешноста на Балканот во - век, некои коментирале дека станува збор за донесен столб однекаде кој служел како градежен материјал. Против ова толкување биле тогашните домашни археолози, кои токму тогаш, во едно село во близината на Бела Паланка, пронашле уште еден еврејски споменик од античко време украсен со Давидовиот штит.
Полихармовиот столб тогаш бил пренесен во Народниот музеј во Белград и таму ја чувал својата тајна над 40 години, до археолошките истражувања во сезоните 1970-1975 година.
NGC 7049
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 19 м 0,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 33' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 7049 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66549. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 413; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Евреите во Стоби
Историја
Во 1970 година започнале многу интензивни ископувања во Стоби, во рамки на југословенско-американскиот проект. Се открило дека базиликата била изградена врз еврејски храм (подоцна означена како „синагога II“), кој бил во добра и зачувана состојба и уште во употреба, но таа синагога не била првата подигната таму. Под нејзините темели биле пронајдени урнатини на уште постар храм („синагогата на Полихарм“), а во урнатините парички и делови од керамика со натписи што го носат името на Полихарм и со запишани прилози што ги давал за синагогата. На истиот слој е најдена и една тенка бронзена плоча со врежан натпис на вториот дарител, одреден Посидониј.
За разлика од урнатините во долниот храм, горниот бил зачуван речиси во целост. Главната просторија имала три врати. Паралелно со јужниот ѕид имало камени блокови што служеле како седишта. Просторијата имала убав мозаик на подот со цртежи без човечки лица, според одредбите на Мојсеевата вера. Овој начин на украсување се совпаѓа со сличните украсувања во синагогите во Палестина во тој период. Ѕидовите биле украсени со фрески во портокалова боја со вдлабени графити на менора. Малата бина, кон која воделе три скалила кон источниот ѕид, е идентификувана како основа за арон-хакодеш (олтарот), поставена во насока на Ерусалим. Постоела врска со соседната градба, наречена „Куќата на Псалмите“, чии соседни одаи и коридори на исто ниво биле слично поплочени. Доказ дека и оваа градба припаѓала на еврејската заедница говори податокот дека во канализацијата на куќата е пронајден бронзен печат во облик на табула со менората на еврејската заедница.
Заедницата во Стоби исчезнала скоро одеднаш и се претпоставува дека тоа се случило со прогонство или уништување на заедницата за време на владеењето на императорот Теодосиј Флавиј (379-395), кој за време на престојот во Стоби во 388 година објавил два едикта против нехристијанските секти.