cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
704 п.н.е.
704 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 704. година пред новата ера, 704. од првиот милениум п.н.е., 4. од 8 век п.н.е. и петта од 700-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4804 и 4805 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4046 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3056 и 3057 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 49.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 704 година се протега во 1932 и 1933, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1992 и 1993 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 161 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1366 и 1365 исламска година пред хиџра.
Гувишта (Никуштак)
Гувишта  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Никуштак. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика. На 500 м северозападно од селото, во нивите на Н. Садику и Н. Азис се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и градежен материјал.
NGC 4460
NGC 4460 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4460 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4460 има привидни димензии од 4,2' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 4460 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41069. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3020. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1408.
Знаме на Сиера Леоне
Знамето на Сиера Леоне е националното знаме на државата кое било официјално усвоено на 27 април 1961 година. Знамето е тробојно, составено од три идентични хоризонтални ленто во зелена, бела и сина боја. Зелената боја го претставува земјоделството, планините и природните ресурси. Сината боја ја означува надежта и белата боја ги означува единството и правдата.
Финале на Светското првенство во фудбал 2018
Финалето на Светското првенство во фудбал 2018 година бил фудбалски натпревар со кој се одредил победникот на Светското првенство во фудбал 2018 година. Ова ќе биде 21-во финале на Светското првенство, турнир на кој учествуваат фудбалските репрезентации кој се членки на ФИФА. Финалето било одиграно на Лужники во Москва на 15 јули 2018 година.
Во финалето играле Франција и Хрватска.
Франција победила во финалето со 4–2, откако воделе со 2–1 на полувремето со автогол и гол од пенал кој бил досуден со помош на video assistant referee системот којшто за првпат бил во употреба за време на едно финале на Светско првенство. Исто така тоа било првпат некој да постигне автогол за време на финале на некое Светско првенство. Франција исто така станала втората репрезентација после Бразил во 2002 која ги добила сите свој натпревари во нокаут-фазата без продолженија или пенали. Како светски шампион, Франција стекнала право да игра на ФИФА Купот на конфедерации во 2021 година.
Стадион
Финалниот натпревар бил одигран на Стадионот Лужники во Москва, сместен во округот Хамовники, во Централниот административен округ. За домаќин на финалето на Светското првенство 2018, Стадионот Лужники бил избран на 14 декември 2012, после состанокот на извршниот комитет на ФИФА во Токио, Јапонија. Покрај финалето, стадионот бил домаќин на уште шест други натпревари, вклучувајќи го и првиот натпревар со кој било отворено првенството на 14 јуни, како и вториот полуфинален натпревар меѓу Хрватска и Англија на 11 јули.
Стадионот Лужники, претходно познат како Гранд арена на Централниот Ленин стадион до 1992, оторен е во 1956 година како дел од олимпискиот комплекс Лужники. Лужники е национален стадион на фудбалската репрезентација на Русија, на кој се одиграни бројни натпревари на руската репрезентација, како и на Советскиот Сојуз. Претходно, стадионот како домашен го користеле неколку клубови: ЦСКА Москва, Торпедо Москва и Спартак Москва, но моментално не го користи ниту еден клуб. Стадионот Лужники пред Светското првенство во фудбал 2018, угостил бројни други меѓународни настани. Бил главен стадион на Летните олимписки игри 1980; на него се одржани церемониите за отворање и затворање на игрите, како и натпреварувањата во атлетика, фудбал (четири натпревари, вклучувајќи го и финалето) и поединечни коњечки скокови. Стадионот бил домаќин на финалето на Купот на УЕФА 1999, како и финалето на Лигата на шампионите 2008. Од другите натпреварувања, на Стадионот Лужники е одржана Спартакијадата, финалето на Светското првенство во хокеј на мраз 1957, Летната универзијада 1973, Игрите на пријателството 1984, Годвилските игри 1986, Светските игри за млади 1998, Светското првенство во рагби седмица 2013, како и Светското првенство во атлетика 2013. Исто така на стадионот свој концерти одржале бројни музички ѕвезди како: Мајкл Џексон, The Rolling Stones, Мадона, Metallica, U2 и Red Hot Chili Peppers. Московскиот музички фестивал на мирот бил одржан на стадионот во 1989.
Како стадион од категорија 4, Лужники е најголем стадион на Светското првенство 2018, со максимален капацитет од 81.006. Стадионот е исто така најголем во Источна Европа и осми наголем во Европа. Како дел од кандидатурата на Русија за Светското првенство, стадионот бил реконструиран и проширен; работите започнале во август 2013. Самоодржливата конструкција била сочувана, како и историскиот преден дел на стадионот. Реконструкцијата е завршена во 2017, а вкупните поправки чинеле 350 милиони евра.
Детали
<section begin=СП 2018 - натпревар 64 /><section end=СП 2018 - натпревар 64 />
<section begin=Lineups />
Правила на натпреварот
Гумништа (Никуљане)
Гумништа  — археолошко наоѓалиште во кумановското село Никуљане. Наоѓалиштето претставува населба од среден век.
На околу 500 м северно од селото Веселинци, во нивата на М. Трајковиќ е откопан питос, а по површината се забележуваат фрагменти од керамички садови и питоси.
Чавка
Чавка — врапчевидна птица од семејството на враните (Corvidae). Распространета е низ Европа, вклучувајќи ја и Македонија, западна Азија и Северна Африка и обично е постојан жител, додека посеверните популации се птици преселници кои зимуваат на југ. Има четири подвида кои се разликуваат главно по обоеноста на пердувите на главата и тилот. Карл Лине прв го опишал видот, давајќи му го научниот назив Corvus monedula. Долга е 34-39 см, со црно перје и сив тил, со впечатливи светлосиви очи. Таа е дружељубива птица која се собира во помали јата со комлексна социјална структура, во отворени шуми, на крајбрежни гребени и во урбани средини. Чавката е сештојад и опортунист во исхраната, јаде широк спектар растителна храна и безрбетници, како и отпадоци од луѓето. Моногамни птици се, што гнездото го прават во дупките на дрвјата, гребените или зградите. Женката несе и лежи 5 светлосини или зелени јајца испрскани со кафеаво, а младенчињата се оперјуваат по 4-5 недели.
Таксономија и систематика
Чавката е еден од видовите што ги опишал Карл Лине во 18 век, во неговата Систем на природата. Своето име птицата го добила потпирајќи се на претпоставката дека таа сака да собира парички. Лине ѝ го дал името Corvus monedula, одбирајќи го mǒnēdŭla, што произлегува од монета, од латинскиот каде значи „пари“.
Во студија од 2000 година се тврди дека разликите меѓу чавката и другите членови на семејството на враните е поголема.
Подвидови
Се издвојуваат четири подвида на чавката. Сите европски подвидови се мешаат каде што им се среќаваат популациите. C. m. monedula се соединува со C. m. soemmerringii во транзиционата зона од јужна Финска низ Балтикот до источна Полска, Романија и Хрватска.
Опис
Чавката е долга 34-39 см, и е втор најмал член на семејството на враните (Corvus). Поголемиот дел од перјето е сјајноцрно, со виолетов (кај подвидовите monedula и spermologus) или син (кај подвидовите  cirtensis и  soemmerringii) сјај на круната, челото и секундарните пердуви и зеленосин сјај на грлото, примарните пердуви и опашката. Образите, темето и вратот се светлосиви до сребреникави, а долните делови се сивкави. Нозете и краткиот набиен клун (кој е 75% од главата) се црни. Горната мандибула на клунот е 40% покриена со перје, а долната 25%. Очите на возрасните птици се сивкави или сребренобели, а кај младенчињата се сини, па кафеави, додека не станат белкави на едногодишна возраст. Половите си личат, но кај мажјаците на главата и вратот пердувите се намалуваат со возраста, а особено пред митарењето. Чавката целосно се митари од јуни до септември на запад, а еден месец подоцна на исток од нејзиниот опсег. Виолетовиот сјај на круната е најизразен веднаш по митарењето.
Географски, многу малку чавките се разликуваат во големината. Главната разлика е во присуството на белото на тилот, сјајот и тонот на долните делови од перјето. Популациите во Средна Азија имаат малку поголеми крилја, а западните имаат малку потежок клун. Бојата е потемна на чавките од посеверните и повисоките краишта, а посветла на другите места. Таа е одличен летач и може да маневрира во воздухот, нагло да скршнува и да лебди. Има карактеристично, отсечно замавнување со крилјата. На земја, има исправена положба на телото, а кратките нозе ѝ овозможуваат брзо движење. Се хранат држејќи ја главата надолу или хоризонтално.
Чавките се зборливи птици. Главниот повик, често во лет, е метално и пискаво чиак-чиак или как-как. Ова е вид повик за контакт или поздрав, а кога ги хранат младенчињата или, пак, кога мажјаците ѝ нудат храна на женката, повикот е нешто како киау или куоу. Женките одговараат со поразвлечено киааи, чааик или гиааа. Исперчените птици често брборат меѓу себе, а пред да се сместат за спиење прават голема ка-ка-ка бучава. Повикот за тревога е рапаво, издолжено арррр или каааарр, што служи за предупредување од грабливци или од набљудувачи.
Распространетост и живеалиште
Чавките се распространети од северозападна Африка преку цела Европа, освен во екстремниот север, и источно преку Средна Азија кон источните Хималаи и Бајкалското Езеро. На исток, ја има низ Турција, Кавказ, Иран, Ирак, Авганистан, Пакистан и северозападна Индија. Taa е регионално изумренa во Малта и Тунис. Опсегот ѝ е голем, меѓу 1 и 10 милиони квадратни километри, со глобална популација од 15.6-45 милиони поединци само во Европа. Повеќето популации се постојани жители, но северните и источните се селат, во зимувалиштата. Живеалиштето на чавката се лесостепите, пасиштата, обработливите земјишта, крајбрежните гребени и градовите. Тие се прошируваат на местата каде шумите се сечат и се претвораат во отворени области. Најпосакувани се местата со мешавина од големи дрвја, згради и отворен терен. Зимуваат во градските паркови, заедно со други птици од семејството на враните.
Поведение
Чавките што живеат во шумите или на село се многу поплашливи од оние во урбаните средини, и како страчките тие се познати по собирање сјајни предмети, како накит и парички во гнездата. Таа е секогаш во јато во различни големини, а парот живее заедно во групата. Јатото се зголемува наесен кога птиците се собираат во самракот за да спијат заедно и до неколку илјади поединци.
Социјални покажувања
Општествената хиерархија во јатото се утврдува со истиснување, борба и заканувачки покажувања. Позата со кренат клун и глава нагоре и залижани перја на телото укажува на две различни работи: попуштање и агресивност. Најчесто се користи со намера да се влезе во некое јато. Позата со клунот надолу, е исто честа и агесивна, а најчесто се користи пред борба. Тогаш ги крева пердувите на тилот и главата, и малку ги поткрева крилјата. На овој начин чавките се соочуваат една со друга додека едната не ја загуби борбата. Телото го држат хоризонтално и туркаат со главата нанаред. Во интензивна верзија на позата спаѓа кревањето на пердувите на телото и ширење на опашката и крилјата. Ова се случува кога се борат за гнездото или за женка. По користење на позата втората птица обично се повлекува без борба. Ако се напаѓаат, обично една птица се втурнува кај нозете на другата додека таа стои исперчено, следува борба со нозете и јавнување еден на друг. Останатите птици се собираат и бучно повикуваат.
Чавките ги молат своите партнери така што го покажуваат тилот и ги креваат пердувите на главата. Вакво поведение е редовно меѓу спарените двојки.
Исхрана
Чавките практикуваат споделување храна, каде иницијативата потекнува од давачот и не е важен полот и сродството. Забележано е дека ја споделуваат храната што повеќе ја сакаат отколку таа што не им е толку убава. Активното споделување е почесто кога станува збор за родителска грижа или додворување. Интересно е што овие птици покажуваат највисок степен на споделување од сите други животни, вклучувајќи ги и шимпанзата. Функцијата на ова поведение не е целосно сфатена, иако има врска со реципроцитет и избегнување на малтретирањето. Исто така, споделувањето може да биде мотивирано од подобрувањето на престижната позиција.
Размножување
Половата зрелост чавката ја достигнува на двегодишна возраст. Таа е многамна птица, а генетските анализи не покажуваат докази за копулација со друг вон парот, па дури и по повеќекратни неуспешни легла. Некои парови се разделуваат во првите неколку месеци, но оние што се заедно 6 месеци, остануваат заедно цел живот. Размножувањето е обично во колнии, а паровите соработуваат при пронаоѓањето на згодно место за гнездење, што потоа заеднички го бранат од други парови или грабливци. Гнездат во дупки од дрвја, шуплини во карпи и гребени, напуштени или населени згради и оџаци. Достапноста на соодветни места влијае на нивното присуство во областа.
Парот обично го гради гнездото преку подобрување на пукнатината или дупката со додавање гранчиња во неа, како и дополнување на платформата. Се случувало, овие птици да го градат своето гнездо во оџак, па целото да пропадне сосе птиците во него, долу до каминот. Внатре, гнездото го постилаат со влакна, волна, сува трева и многу други материјали. Леглото има од 2 до 9 јајца, кои се посветли од јајцата на другите врани. Мазни се, сјајнобледосини или синозелени со потемни дамки, темнокафеави, маслинави или сивовиолетови. Само женката ги инкубира јајцата 17-18 дена додека да се испилат сосема голи, немоќни и зависни од родителите пилиња. Се оперјуваат по 28-35 дена, а родителите продолжуваат да ги хранат уште околу четири недели.
Во европската култура и фолклор
Според строгрчкиот фолклор, чавка може да фатиме со сад со масло. Ова нарцисоидно суштество ќе падне во него додека си го гледа сопствениот одраз. Во басната „Птица во позајмени пердуви“ („Китење со туѓо перје“ или „Вообразената чавка“) Езоп ја отелотворува суетата преку чавката која се накитила со пердувите од другите птици и на тој начин сакала да победи на натпреварот за убавина. Но, кога птиците си ги земале секоја своите пердуви, таа останала гола и посрамотена. Во македонскиот јазик фразеологизмот „се кити со туѓо перје“ означува дека некој се фали и ја присвојува работата на друг.
Има една старогрчка и римска поговорка која вели: „Лебедите ќе пеат кога чавките ќе замолчат“. Значењето е дека паметните и образованите луѓе ќе зборуваат тогаш кога глупавите ќе замолчат. Во старогрчката митологија принцезата Арне била поткупена со злато од страна на кралот Минос да дојде на островот Крит. Заради нејзината алчност била казнета и претворена во чавка, која сè уште бара и собира сјајни предмети. Римскиот поет Овидиј ги опишува чавките како предзнак за дожд. Плиниј забележува дека Тесалијците и Илирите ги чувале чавките за уништување на јајцата од скакулците, а Венетите дека ги подмитувале за да го чуваат нивниот посев. Во некои култури, ако чавка стои на покривот, предвидува пород; или, пак, има спротивно значење, дека ја предвидува смртта или носи несреќа.
Во македонската култура и фолклор
Во македонското традиционално верување, чавката е предвидувач на времето, и добро и лошо: „Чавките најпоеќе праат ѓурултија приквечер за да кобат да го расипат времето, а пак за да го напраат времето од лошо на убао,се збираат наутро и не праат ѓурултија голема ами тивко ќе се збираат по највисоките куќи и тивко грачат, како да се радуат. Штом ги виде така, чекај убао време во најлошата зима.“ Ако наутро се забележи чавката да бара по земјата јадење, значи дека зимата ќе биде студена и со снег. Летото ќе биде дождливо. Според други верувања, ако чавките летаат одозгора надолу, сабајлето ќе врне дожд, ако летаат надолу пополека, ќе врне тивко, ако летаат силно, ќе врне силен дожд, а кога се качуваат на врв на топола, навестуваат лошо време.
Според „Речникот на јужнословенската митологија“, чавката е птица која навестува зло, штета, елементарна непогода, смрт. Доколку чавките облетуваат околу нечија куќа, се верува дека таму мора некој да умре, а наезда на чавки прорекува неплодна, гладна година.
Во современиот македонски јазик употребуваме неколку фразеологизми поврзани со чавките: и пословицата:
Чавката се јавува и како тема во македонската народна книжевност, како:
Живо месо
Дејство
Мадрид, јануари 1970 - Шпанија под режимот на Франко. Младата проститутка Исабел (Пенелопе Круз) се пораѓа во градски автобус и синот го крстува Виктор.
Сосед го слуша пукотот и вика полиција; веднаш потоа, двајца полицајци пристигнуваат. Постариот полицаец, Санчо (Хосе Санчо) е нестабилен алкохоличар кој се сомнева дека жена му го изневерува. Младиот полицаец Давид (Хавиер Бардем) е трезен и сака чисто да ги завршува работите. Преку прозорецот забележуваат како Виктор се бори со девојката. Кога влегуваат во станот, Виктор ја држи Елена како заложник. Давид се обидува да го смири и успева да го натера да го остави пиштолот наземи, а на Елена ѝ вели да избега. Но Санчо продолжува да му се заканува на Виктор, со кого почнуваат борба за пиштолот, по што се слуша уште еден истрел кој го погодува Давид.
По шест години, Виктор е во затвор и гледа кошаркарски натпревар на хендикепирани лица. Парализираниот Давид е главниот играч, а неговата сопруга Елена навива за него од публиката. Виктор незалудно го минал времето в затвор – учел, вежбал и се образовал на разни теми. Пред да го ослободат од затвор, мајка му починува и му остава малку пари и куќа во сиромашен кварт. Откако излегува од затвор, прво оди на гробот на мајка си, а таму ја здогледува Елена која е на погребот на татко ѝ.
Напуштајќи ги гробиштата, ја здогледува и сопругата на Санчо, Клара (Анхела Молина). Неа ја привлекува ентузијазмот и доброто тело на Виктор, па се нафаќа да го научи како да води љубов. Евентуално, таа се вљубува во него.
Елена веќе не користи дрога и води сиропиталиште. Таа му кажува на Давид дека се сретнала со Виктор. Давид оди кај Виктор и му се заканува да не се доближува до жена му. Виктор започнува волонтерска работа во сиропиталиштето, кои го примаат бидејќи е образован и знае да работи со деца. Елена не се согласува со оваа одлука, но нема доволно аргументи зошто да го отпушти. Елена сака да го напушти сиропиталиштето за да избега од него.
Давид не може да стави крај на својата параноја, па го следи Виктор и дознава дека има тајна врска со Клара. Исто така, дознава дека Виктор работи во сиропиталиштето на Елена и повторно се соочува со него, но тогаш Виктор му кажува дека раката на Санчо го повлекла чкрапалото. Потоа, Давид ѝ кажува на Елена за разговорот со Виктор и ѝ открива дека Санчо пукал во него бидејќи имал афера со жена му. Елена е вознемирена, но сепак планира да го напушти сиропиталиштето. Виктор ѝ кажува на Елена дека планот за одмазда му бил да стане најдобриот љубовник на светот, да води љубов со неа цела вечер, а потоа да ја остави сама, но сѐ уште ја сака за да го стори тоа. Елена се препушта на една ноќ страст под услов потоа Виктор да ја остави на мира.
Елена му кажува на Давид дека го изневерила, но, и покрај тоа што таа планира да остане покрај него, тој подготвува негова одмазда. Виктор ѝ раскинува на Клара, која не може да го поднесе насилниот ѝ сопруг. По жешка расправа, таа сака да го напушти Санчо. Давид доаѓа кај Санчо со фотографии кои покажуваат дека Клара и Виктор биле љубовници. Санчо и Давид одат кај Виктор, каде Санчо пука и ја убива Клара, која пак го ранува Санчо и тој на крај се самоубива.
Награди
• 1998 – Гоја награда за најдобра споредна улога (Хосе Санчо).
Уфа (аеродром)
14R / 32L бетон2.513-та најчеста
Меѓународен аеродром Уфа Муста Карима ( Өфө аэропорты, Мостай Кәрим исемендәге Өфө халыҡ-ара аэропорты Өfө аеродроми, Mostai Kərim ismemendəge Өfө haliҡ-ara аеродроми; ( IATA : UFA, ICAO : UWUU) е меѓународен аеродром од федерално значење во Уфа, главниот град на Република Башкортостан. . Аеродромот е рангиран на 10-то место во земјата според патничкиот сообраќај (3,5 милиони патници) и е најголем според патничкиот сообраќај во Сојузната област на Волга . Системот за управување со квалитетот на аеродромот е сертифициран во согласност со ISO 9001: 2008 . Кодот на IATA ( UFA ) целосно одговара на латинската верзија на името на градот. Се наоѓа на 25 километри од центарот на Уфа.
Општи информации
„Меѓународниот аеродром Уфа“ е модерен авијациски комплекс, со две писти, кои можат да примаат секаков вид авиони. Аеродромот во Уфа е првиот од регионалните аеродроми во Русија што го добил сертификатот IATA ISAGO, како потврда за неговата работа во согласност со највисоките меѓународни стандарди за безбедност. Тој е еден од десетте водечки аеродроми во Русија, еден од најголемите аеродроми во Сојузната област на Волга на Руската Федерација. Повеќе од 40 авиокомпании се партнери на аеродромот во Уфа, вклучително и претставници на трите главни федерации за авијација: СкиТим, Алијанса на звезди, Оневорлд.
Аеродромот во Уфа е во можност да ги прифати скоро сите видови авиони, вклучувајќи ги и тие со широко тело Боинг 747-400 и Боинг 777, како и хеликоптери од сите видови.
Домашните летови ги опслужува терминалот 1. Површината на терминалот е 12.600 квадратни метри и има капацитет од 600 патници на час. Меѓународниот терминал (Терминал 2) е модерен комплекс со капацитет од 800 луѓе на час. Неговата површина е над 17 илјади квадратни метри. На аеродромот има хотел, ресторан, продавници, кафуле. До аеродромот и градот има автобуска линија.
Во декември 2019 година, аеродромот во Уфа бил првиот аеродром кои некогаш во федералниот округ Волга, достигнал бројка од 3,5 милиони патници. Вкупниот сообраќај на патници во 2019 година изнесувал 3,57 милиони луѓе.
Пристап до аеродромот
Автобуските линии 101 и 110 сообраќаат помеѓу аеродромот и градот.
Религија во Португалија
Најголема религија во Португалија е Римокатоличката. Околу 84% од населението се католици, но само околу 19% присуствуваат редовно на неделните литургии. Сепак, голем број од Португалците сакаат да бидат крстени, оженети во црквата и слично.
Денеска, најголемиот дел од португалското население е римокатоличко односно 84.5% од вкупниот бој на населението се католици, а околу 2.2% припаѓаат на други христијански организации.
NGC 6842
NGC 6842 — планетарна маглина во соѕвездието Лисица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6842 се споменува и како PK 65+0.1, Sh2-95, CS=16.0.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 55 м 2,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 17' 23"".
Други поделби
Проучување на NGC 6842 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 119; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2152. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 771.
Ана Стојаноска
Образование
Од март 2002 г. работи како хонорарен соработник - истражувач во Институтот за театрологија, при Факултетот за драмски уметности – Скопје. Подоцна станува координатор – истражувач во истиот институт. Во септември 2003 година била на студиски престој/специјалистичка активност во Музејот на театарската уметност на Србија во Белград (област театарска музеологија).
Професионална кариера
За помлад асистент по предметот македонска драма и театар на Факултетот за драмски уметности – Скопје — избрана во април 2004г., а реизбрана како асистент по истиот предмет во февруари 2007г. Од април 2010 година е избрана за доцент по истиот предмет, а во 2011 и за предметот компаративна книжевност. Од учебната 2012/2013 година го предава и предметот историја на светска драма и театар. Овие предмети ги слушаат студентите од сите студиски групи на Факултетот за драмски уметности – Скопје. Ангажирана е со свои предмети и на мастер/постдипломските и во тек е постапка за акредитација на докторските студии на факултетот, каде што има три предмети (ставена и исто така за лиценцирање/акредитирање за ментор на истите студии).
Член е на Здружението за компаративна книжевност на Македонија и член на Програмскиот одбор на Македонскиот ИТИ – УНЕСКО.
Творештво
Објавува поезија, проза и есеистичко-научни трудови од областа на театарот, родовите студии и книжевно-критичката теорија во македонската и странската книжевна периодика. Активно соработува во редица настани од театарската музеологија во земјата и надвор.
Пишувала и рецензии за театарски претстави во дневниот весник „Дневник “ (2004г.). Приредувач на книгата "Драми" од Дејан Дуковски, Скопје: ПроАртс (2002). Избор, преговор и редакција на книгата Македонска современа драма , 101 том, од прокетот 130 Тома македонска книжевност, Битола: Микена (2008). Автор е на книгата Македонски постмодерен театар, Скопје: ФДУ (2006). Еден од авторите на Поимникот на книжевна теорија, Скопје: МАНУ (2007). Приредувач на делoвите Факти и еден од соавторите на монографиите Илија Милчин , (прир.Јелена Лужина), (2003); Прилеп: МТФ „Војдан Чернодрински “ и Петре Прличко , (прир.Јелена Лужина), (2004); Скопје: Магор.
Автор на монодрамата Стаклен лампион, праизведена Театра, 16 јуни 2013 г. Автор е на книгата "Македонски постмодерен театар ", Скопје, ФДУ, (2006).
Иницијатор, координатор и еден од главните уредници на списанието „Ars Academica“ - во процес на подготовка, научно списание со меѓународна редакција што заеднички го подготвуваат и ќе го објавуваат Факултетот за драмски уметности – Скопје и Факултетот за музичка уметност – Скопје.
Учествувала во работата на повеќе научни симпозиуми и работилници од областа на театролошката наука. Идеја, концепт и реализација на обележувањето на јубилејот Шеесет години од смртта на Војдан Чернодрински на МТФ „Војдан Чернодрински“ – Прилеп, 2011, како и водител на повеќе научни трибини и промоции на истиот фестивал (Водител на две трибини, учесник во четири), водител на меѓународна работилница посветена на Стриндберг, ФДУ – Скопје, Фестивал „Скомрахи“, 2012г. , водител на дебата на Фестивалот „Слободна зона “, Виница, 2013.
Соработувала во многу научно-истражувачки проекти од областа на театрологијата.
Сајмон Кузнец
Сајмон Смит Кузнец (Simon Smith Kuznets; Семё́н Абра́мович Кузне́ц; Сямён (Шымон) Абрамавіч Кузьнец; — ) — белоруско-американски економист, статистичар, демограф и економски историчар. ја добил Нобеловата награда за економија во 1971 година „за неговите емпириски засновани интерпретации на економскиот раст кои довеле до нов и продлабочен поглед во економската и општествената структура и процесот на развој“.
Кузнец го дал одлучувачкиот придонес за преминот на економијата во емпириска наука и создавање на квантитативната економска историја.
Животопис
Бил роден во еврејско трговско семејство во Пинск, денес во Белорусија. Во 1909 година, семејството на Кузнец се преселило во Ровне каде посетувал реална гимназија. Во 1915 година, воените услови го присилиле семејството да се пресели во Харков и Кузнец го продолжил неговото образование во второто јавно училиште, завршувајќи основно и средно училиште во 1915–1917. По завршувањето се запишал на Харковскиот универзитет. Таму започнал да студира економија и бил изложен на Шумпетеровата теорија на иновација и на економскиот циклус. Во 1918 година, Кузнец се запишал на Харковскиот трговски институт каде студирал економија, статистика, историја и математика под водство на професорите Фомин (политичка економија), Анциферов (статистика), Левицки (економска историја и економска мисла), Бернстајн (теорија на веројатност), Давац (математика) и други. Основните академски предавања на Институтот му помогнале да стекне „извонредност“ спремност во економијата, како и во историјата, демографијата, статистиката и природните науки. Според наставниот план на Институтот, развојот на националните економии морал да биде анализиран во поширок контекст на промени во поврзаните сфери и со вклученост на соодветни методи и емпириски податоци.
На преминот од 1920 во 1921 година, нормалната работа на Институтот била нарушена со настаните во Граѓанската војна и промените преземени од советските власти во областа на високото образование. Не постојат точни информации дали Кузнец ги продолжил неговите студии на Институтот, но е познато дека се приклучил на Одделот за труд на Централниот совет на синдикатите. Таму го објавил својот прв научен труд, „Паричните надници и платите на работниците во Харков во 1920 г.“; ја истражувал динамиката на различните видови надници во индустриите во Харков и разликата во приходот, што зависело од системот на плати. Во 1922 година, семејството на Кузнец емигрирало во САД.
Потоа, Кузнец студирал на универзитетот Колумбија под водство на Весли Клер Мичел. Дипломирал во 1923 година, магистрирал во 1924 година и докторирал во 1926 година. Како негов магистерски труд, го одбранил есејот „Економскиот систем на доктор Шумпетер, презентиран и анализиран“, напишан во Харков. Од 1925 до 1926 година, Кузнец ги изучувал економските ценовни шаблони како истражувач при Советот за истражување на општествените науки. Оваа работа довело до неговата книга „Секуларни движења во производството и цените“, одбранета како докторски труд и објавена во 1930 година.
Во 1927 година станал член на истражувачкиот кадар на Националното биро за економско истражување (NBER), каде работел до 1961 година. Од 1931 до 1936 година, Кузнец бил вонреден професор на Универзитетот Пенсилванија, а редовен професор станал во 1936 година и останал на универзитетот да предава до 1954 година. Во 1954 година, Кузнец се преселил на универзитетот Џон Хопкинс, каде бил професор по политичка економија до 1960 година. Од 1961 година до неговото пензионирање во 1970 година, Кузнец предавал на Харвард.
Освен тоа, Кузнец соработувал со бројни истражувачки организации и владини агенции. Во периодот 1931–1934, по налог на Мичел, Кузнец ја предводел работата во NBER за американскиот национален доход, давајќи ги првите официјални проценки за американскиот национален доход. Во 1936 година, Кузнец бил предводник во основањето на конференцијата за истражување на приходот и богатството, која ги собрала владините службеници и академските економисти, сплотени во развојот на американскиот национален доход и производ, а во 1947 година помогнал да се основал меѓународниот дел, Меѓународната асоцијација за истражување на приходот и богатството.
Во текот на Втората светска војна, во периодот 1942-1944, Кузнец бил директор на Бирото за планирање и статистика, оддел за воено производство. Зел учество во работата поврзана со проценката на капацитетот за воено производство и негово проширување. Истражувачите го користеле националниот доход заедно со суров облик на линеарното програмирање да го измерат потенцијалот за зголемено производство и изворите од кои тоа би дошло и да ги одредат материјалите кои ги сврзуваат ограничувањата при проширување.
По војната работел како советник за владите на Кина, Јапонија, Индија, Кореја, Тајван и Израел при основањето на нивните национални системи за економски информации. Кузнец соработувал со развојниот центар на Универзитетот Јејл, Советот за истражување на општествените науки (SSRC).
Кузнец бил избран за претседател на Американската економска асоцијација (1954), претседател на Американската статистичка асоцијација (1949), почесен член на Асоцијацијата на економска историја, Кралското статистичко друштво на Англија и член на Економетриското друштво, Меѓународниот статистички институт, Американското филозофско друштво, Кралската шведска академија, член на Британската академија. Го добил медалот Франсис Вокер (1977).
Сајмон Кузнец умрел на 8 јули 1985 година на возраст од 84 години.
Во 2013 година, Харковскиот национален економски универзитет, каде студирал во периодот 1918-1921, бил именуван по него.
Работа и влијание на економијата
Неговото име е поврзувано со основањето на современата економија како емпириска дисциплина, развојот на статистичките методи на истражување и појавата на квантитативната економска историја. На Кузнец му се даваат заслуги за промовирањето на економетријата и ова се смета како забрзување на т.н. „кејнзијанска револуција“.
Погледите и научната методологија на Кузнец биле под влијание на методолошката поставеност добиена во Харков и целосно споделувана од Мичел за статистичка индуктивна изградба на хипотези во економијата и неговото емпириско тестирање. Кузнец имал длабок скептицизам за спекулативните замисли. Истовремено, Кузнец сакал да ја анализира економијата како поврзаност и во поширок контекст на историската ситуација, демографските, социјалните процеси што било својствено за професорите од Харков на почетокот на век. Кузнец бил под влијание на работата на водечки теоретичари како Јозеф Шумпетер (кој ја истражувал врската помеѓу технолошкиот развој и економскиот циклус), Артур Сесил Пигу (кој ги открил околностите под кои пазарите не успевале да ја максимизираат економската благосостојба) и Вилфредо Парето (кој предлагал закон за распределување на доходот помеѓу домаќинствата). Кузнец бил одблизу запознаен со економијата на Русија и на Украина во почетокот на век. Во 1920-тите ги испитал и превел трудови, на малку познатите на Запад, Кондратиев, Слуцки, Первушин, Вајнстајн.
Историска серија на економската динамика и Кузнецовите циклуси
Прв поголем истражувачки проект во кој Кузнец бил вклучен бил студијата на долгата серија на економската динамика во САД спроведена во средината на 1920-тите години. Собраните податоци покривале период од 1865 до 1925 година, а за некои показатели се враќале до 1770 година. Применувајќи ја анализата на временските низи според Гомперц и логистичката крива, Кузнец нашол дека одликите на кривите со разумна точност ги опишуваат мнозинството економски процеси. Додавајќи криви на трендот на податоците и анализирајќи ги временските низи, споредувајќи ги теоретските и емпириските нивоа, му дозволило да идентификува среднорочни кругови на економска активност, кои траеле 15-25 години и имале посредна улога помеѓу „долгите бранови“ на Кондратиев и кратките економски циклуси. Сакајќи да ја одреди природата на овие кругови, Кузнец го анализирал движењето на населението, резултатите на градежништвото, капиталот, податоците за националниот доход и други променливи. Овие движења станале познати помеѓу економистите и економските историчари како „Кузнецови циклуси“, а понекогаш како „долги осцилации“ во стапката на растот на економијата (по трудот на Мозес Абрамовиц [1912-1999].
Сметки на националниот доход
Во 1931 година, по налог на Мичел, Кузнец зел учество во работата на Националното биро за економско истражување за сметките на американскиот национален доход. Во 1934 година била дадена проценката на националниот доход на САД за периодот 1929–1932; понатаму, била проширена до 1919–1938, и потоа, до 1869 година. Иако Кузнец не бил првиот економист кој се обидел со ова, неговата работа била толку опсежна и педантна, со што поставила стандарди во полето.
Кузнец имал успех при решавање на бројни проблеми почнувајќи од недостигот на извори на информации и пристрасни проценки, до развој на теоретски концепт за национален доход. Кузнец достигнал висока прецизност во пресметките. Неговата работа ни дозволува да ја анализираме структурата на националниот доход и изнесува детална студија со бројки за специфични проблеми на националната економија. Подобрените методи за пресметка на националниот доход и поврзаните индикатори станале класични и создале основа на современиот систем на националните сметки. Анализирајќи ја распределбата на приходот помеѓу различните општествени групи, Кузнец изнел хипотеза дека во државите, кои се наоѓале во почеток на економскиот развој, првин се зголемувала нееднаквоста во доходот, но како што националната економија растела, нееднаквоста се намалувала. Оваа претпоставка ја создала основата на т.н. „Кузнецова крива“.
Кузнец му помогнал на американското министерство за трговија да го стандардизира мерењето на бруто општествениот производ. Меѓутоа, не ја одобрил неговата употреба како општ индикатор за благосостојба, пишувајќи дека „благосостојбата на земјата одвај и да може да биде измерена преку пресметка на националниот доход“.
Истражувајќи го создавањето на националниот доход, Кузнец ги изучувал соодносите помеѓу производството и приходот, потрошувачката и штедењето, итн. По анализирање на долгорочните податоци за економските услови на 20 земји, Кузнец ги открил долгорочните трендови во односите капитал/производство, делењето на нето-капиталот, нето-инвестициите. Собраните и систематизираните податоци му дозволиле да изведе емпириско тестирање на бројни постоечки хипотези. Особено, на претпоставките на кејнзијанската теорија.
Хипотезата довела до создавање на првата функција на потрошувачката. Меѓутоа, Кузнец го потресол економскиот свет преку пронајдокот дека Кејнзијанските претпоставки, иако изгледале точни на краток рок, се неточни по поточно прегледување. Во неговиот труд од 1942 година, „Користењето на националниот доход во мир и војна“, издаден од Националното биро за економско истражување, Кузнец станал првиот економист кој покажал дека хипотезата за апсолутен доход дава неточни претпоставки на долг рок (преку користење на податоци од временските низи). Кејнс предвидел дека како што вкупниот приход се зголемува, така ќе се зголемуваат и маргиналните заштеди. Кузнец користел нови податоци да покаже дека во подолг временски период (1870 – 1940) односот на заштеди останал постојан, и покрај големите промени во доходот. Ова било подлога на хипотезата за постојан доход на Милтон Фридман и неколку други современи алтернативи, како хипотеза на животниот циклус и хипотеза на релативниот доход.
Економски раст
Кон крајот на Втората светска војна, Кузнец се преселил во ново истражувачко поле, поврзано со врската помеѓу промените во доходот и растот. Предложил истражувачка програма која вклучувала опсежни емпириски студии на четири клучни елементи на економскиот раст. Тоа биле демографскиот раст, растот на знаење, адаптацијата на земјата на растечките фактори и надворешните економски врски помеѓу земјите. Општата теорија на економскиот раст требала да го објасни развојот на напредните индустриски земји и причините кои го спречиле развојот на другите земји, вклучувајќи ги капиталистичките и пазарните економии, големите и малите, развиени и неразвиените, сметајќи го влијанието на растот на странските економски врски.
Негова главна теза велела дека неразвиените земји, денес, поседуваат различни одлики од оние кои индустријализираните земји се соочиле пред да бидат развиени, помогнале да се стави крај на едноставното мислење дека сите земји поминуваат низ исти „линеарни етапи“ во нивната историја и започнал одвоено поле на развојната економија — кое сега се насочува на анализа на современите искуства на неразвиените земји.
Кузнецова крива
Помеѓу неговите неколку откритија било откритието на инверзната врска во облик на латиничната буква „U“ помеѓу нееднаквоста на доходот и економскиот раст (1955, 1963). Во сиромашните земји, економскиот раст ја зголемува нееднаквоста во доходот помеѓу богатите и сиромашните. Во побогатите земји, економскиот раст ја намалува таа разлика. Како што ги забележал шаблоните на нееднаквост на доходот во развиените и неразвиените земји, предложил дека како земјите доживуваат економски раст, нееднаквоста на доходот најпрвин ќе се зголемува, а потоа ќе се намалува. Објаснувањето било дека за да се доживее раст, земјите морале да се префрлат од земјоделските во индустриските сектори. Додека во земјоделството имало мали разлики во доходот, индустријализацијата доведувала до големи разлики во доходот. Дополнително, како растеле економиите, масовното образование обезбедувало поголеми можности што ја намалувало нееднаквоста и делот од населението со низок доход стекнувал политичка моќ за да ги промени владините политики. Исто така, открил шаблони во однесувањето на заштедите од доходот, кои биле основа на хипотезата на животен циклус на Модиљани и Фридман.
Историски и економски трудови во 1970-тите
Во неговите историски и економски студии во 1970-тите години, Кузнец изразил идеја за размена на наука и технологија (иновации) и институционални промени, како надворешна улога на економските фактори, како оние предизвикани од моралната и политичката клима во општеството и нивното влијание на прогресот и резултатите на економскиот развој.
Кузнец ја добил Нобеловата награда за економија во 1971 година „за неговите емпириски засновани интерпретации на економскиот раст кои довеле до нов и продлабочен поглед во економската и општествената структура и процесот на развој“.
NGC 6843
NGC 6843 — астеризам во соѕвездието Орел, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јули 1829 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6843 е од видот *Grp. NGC 6843 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 56 м 6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 9' 52".
Други поделби
Проучување на NGC 6843 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 207; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1079. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 325.
703 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4805 и 4806 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4047 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3057 и 3058 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 50.