cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роберт Хори
Сан Антонио Спарс
Во изминатите две постсезони (плејоф), Хори беше критизиран за неговиот тежок фаул врз Стив Неш од Феникс Санс во 2007 година и за фаулот над Дејвид Вест од Њу Орлеанс Хорнетс во 2008 година,  поттикнувајќи некои незадоволни навивачи да го викаат “Низок Удар Роб” По 2007-08 сезона, Роберт Хори стана слободен агент, но не потпиша за никого, што означи крај на неговата про кариера.
Постигнувања
Хори го освио својот седми шампиoнски прстен како член на Сан Антониво во 2007 година. Тој е еден од само девет играчи кои освоиле 7 или повеќе титули во НБА и единствен од тие кој не играл за Бостон Селтикс од 60-тите. Роберт Хори е еден од три играчи кому му пошло од рака да освои последователни НБА Титули со две различни екипи. Во 2005 година тој му се придружи на Џон Сали како единствени играчи кои освоиле НБА прстени со три различни тима. Тој е прв на списокот на сите времиња по одиграни плеоф натпревари, поминувајќи го Карим Абдул-Џабар за време на 2008 плејоф.
Совпаѓачки кариери
Xори И Стив Кер, уште еден познат резервен играч и шутер во клучните моменти, се менуваа во освојувањето НБА титули цела декада и заедно освоија 12 Титули во период од 14 години. Еден од Кер или Хори беше на списокот на тимот во НБА Финалето од 1993-94 сезона па сè до 2002-03 сезона, од која секоја од нив заврши со победа. Тимовите на Хори беа победнички во НБА Финалето од 1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2005 И 2007 година, додека тимовите на Кер беа победници во НБА Финалето од 1996, 1997, 1998, 1999 И 2003 година. Секој од нив освои три титули играјќи за тимови водени од Фил Џексон и две со Сан Антонио Спарс.
Значајни шутеви во плеојофот
Хори погоди скок шут на 6,5 секунди до крајот на натпреварот да го одведе Хјустон до 94-93 победа против Сан Антонио Спарс пред над 35 000 навивачи во Аламодом. На само 14 секунди до крајот И при водство на Хјустон од 1 бод и со истекот        на времето за напад, Хаким Олајџувон му додаде на Хори, кој погоди тројка над  играчот на Орландо Хорас Грент, даведувајќи ги Хјустон до 104-100 предност и носејќи ги до 106-103 победа и 3-0 водство во серијата на пат до титулар без пораз во финалето и две последователни титули Хори ги погоди сите седум обиди за тројка. Сепак, ова се покажа како недоволно бидејќи Лејкерс го изгубија 2риот Натпревар со 103-101 и на крај серијата со 4-1. При изедначен резултат од 1-1, Филаделфија беше само бод негатива на помалку од една минута до крајот и без Шекил О’Нил во петорката поради шест лични грешки. Брајан Шо го најде Хори во ќошето и тој исцепи тројка на 47,1 секунди до крајот со што ги доведе Лејкерс до недостижна предност од 4 бода. Хори, со 44% шут од линијата за слободни во плејофот до тој момент, исто така погоди 4-4 слободни фрлања со последната минута да ја осигура победата. Филаделфија никогаш не се опорави. Со негативa од 2 бода на 10,2 секунди до крајот, Кобе влезе покрај Рубен Патерсон и му асистира на Хори, кој погоди тројка за победа. Сакраменто водеа со 99-97 на две секунди до крајот кога центарот Владе Дивац ја удри топката надвор од рекетот откако Шекил О’Нил промаши положување. Топката се одби до Хори кој погоди тројка за победа со истекот на времето да им даде победа на Лејкерс од 100-99. Наместо да бидат во негатива од 3 натпревари спрема 1, шутот ја изедначи серијата на 2-2 и им дозволи на Лејкерс да ги победат Сакраменто во 7 Натпревари на патот до третата последователна титула. Хори ја изведе топката до Ману Џинобили кој беше заробен од два одбранбени играчи на Детроит. Џинобили ја врати топката до Хори на левото крило, кој тогаш погоди тројка на 5,9 секунди до крајот да им даде победа од 96-95 на Сан Антонио и 3-2 предност во серијата пред 6тиот Натпревар. Хори постигна вкупно 21 бод, во четвртата четвртина и продолжението со што ги предводеше борбените Сан Антонио. Сан Антонио имаа бод предност на 30 секунди до крајот кога Хори погоди тројка за обезбедување на победата, донесувајќи им ја на Сан Антонио петтата последователна плејоф победа во Денвер.
Наипли
Наипли (Πολύνερο, Полинеро ) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 30 километри северно од градот Кавала на надморска височина од 500 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 500 Турци .Според грчката статистика во 1913 година во селото живееле 551 лице.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Полинеро.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 41 грчки семејства со 160 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 160 лица, додека во 1940 година селото броело 223 жители.
Битката кај Керженец
„Битката кај Керженец“ (Се́ча при Ке́рженце) е советски анимиран филм од 1971 во режија на Иван Иванов-Вано и Јуриј Норштејн. Филмот содржи музика на Николај Римски-Корсаков, како и руски фрески и слики од средниот век (анимирани со помош на дводимензионална стоп моушн анимација).
Кратка содржина
Приказната се заснова на легендата за невидливиот град Китеж (која исто така е дел и од опера во четири чина на Римски-Корсаков од 1907), кој исчезнал под водите на едно езеро во обид да избегне напад на Монголите (Русија се наоѓа под монголска инвазија во тек од три века за време на средниот век).
Сепак, филмот само повремено ја следи легендата, бидејќи врвната точка на истиот е битка меѓу руските војници и монголските орди, која е направена да симболизира битка меѓу две култури (на пример Богородица се јавува на почетокот на филмот, набљудувајќи ја со нежен поглед руската армија).
NGC 3588/2
NGC 3588/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3588/2 се споменува и како UGC 6264, MCG 4-27-9, CGCG 126-11.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3588/2 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 3588/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 3588/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1439. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1353.
1596 во книжевноста
1596 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Редонда
Редонда е ненаселен мал остров во Карипското Море. Островот е дел од Малите Антили, а политички е дел од државата Антигва и Барбуда. . Островот е долг 1 км, широк 0,3 км и со највисока точка од 296 метри. Редонда бил приклучен на Антигва и Барбуда во 1967 година.
Редонда се наоѓа помеѓу островите Невис (Свети Кристофер и Невис) и Монтсерат (Обединето Кралство). Редонда е 56,2 км југозападно од Антигва. Островот е оддалечен 22,5 северозападно од Монтсерат и 32 километри оддалечен од Невис.
Редонда е дом на голем број птици, островот бил важен извор на гуано, особено пред да се почне со масовно производство на вештачко ѓубриво. За време на ископувањето на гуаното, на островот биле изградени неколку објекти. Денес има остатоци од овие објекти.
Потекло на поимот
Името потекнува од шпанскиот збор "redonda"', што значи 'огрукла'. Во 1493 година, за време на неговото второ патување, Колумбо го открил островот и го именувал "Santa María la Redonda" („Св. Марија Округла“).
Историја
Колумбо ја открил Редонда во 1493 година, за време на неговото второ патување. Тој објавил дека островот е под шпанска управа, но не стапнал на него. Го именувал како „Санта Марија ла Редонда“. Зборот „Редонда“ се однесува на округлиот облик на островот.
Бидејќи островот е мал и е карпа, тој не бил цел на интерес на европските колонијални сили. Со векови островот служел како прибежиште на пирати. Во 1860 година Британија објавила дека Редонда е под нејзина управа.
За време на Првата светска војна прекинале ископите и повеќето работници го напуштиле островот. Во 1929 година ураган ги уништил и постоечките објекти на Редонда. Иако Невис и Монтсерат се поблиску до Редонда, сепак Британците одлучиле Редонда да биде дел од колонијата Антигва, денес Антигва и Барбуда.
Марко Пецарски
Почеток на живот и кариера
Пецарски е роден во Хихон, Шпанија бидејќи неговиот татко Мирослав Пецарски играл за Хихон од Лига АЦБ. Марко пораснал во својот роден град Белград, играјќи за младинскиот тим на Земун. Пецарски играше на турнири од следната генерација во Кошарка во Евролигата за Земун (2013–2014) и Мега Лекс (2015–2016). Во април 2016 година, тој учествуваше на меѓународната игра на Jordan Brand Classic во 2016 година. Дебитираше во Јадранската лига, на 2 мај 2016 година, на 16-годишна возраст, во поразот на домашен терен од Црвена звезда. Во јануари 2017 година, тој се преселил во Германија за да игра за резервниот тим на Баерн Минхен од германското трето ниво ПроБ. Во август 2017 година, тој присуствуваше на европскиот камп 16 на Кошарка без граници во Нетања, Израел. Исто така, тој присуствуваше на глобалниот камп Кошарка без граници во Ел Сегундо, Калифорнија во февруари 2018 година.
Ивени
Географија и местоположба
Селото е сместено на источните падини на Селечка Планина, источно од Битола, во областа Мариово.
Марко Пецарски
Професионална кариера
Пецарски на 25 септември 2017 година потпиша тригодишен договор со белградски Партизан. На 12 натпревари во АБА лигата во сезоната 2017-2018, тој имаше просек од 4,2 поени и 2,6 скока, додека шутираше 71% од полето. Во август 2019 година, Пецарски се раздели со Партизан. Пецарски на 20 септември и официјално се раздели со Партизан.
Ивени
Историја
Во XIX век селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ивени живееле 160 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Ивени имало 144 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Марко Пецарски
Професионална кариера
На 20 септември 2019 година, Пецарски потпиша тригодишен договор со ФМП. По сезоната 2020-21, Пецарски се пријавил за драфтот во НБА 2021 година. На 14 јули 2021 година, тој се раздели со ФМП. На 19 јули, тој го повлече своето име од разгледување за драфтот во НБА во 2021 година.
Ивени
Население
Според пописот од 2002 година, селото брои 5 жители, сите Македонци.
Марко Пецарски
Професионална кариера
На 27 јули 2021 година, Пецарски потпишал едногодишен договор со Борац Чачак.
Репрезентативна кариера
Пецарски беше член на машката репрезентација на Србија до 16 години на двете Европски првенства до 16 години. Над седум натпревари на Првенството 2016 година, тој имаше просек од 26,6 поени, 15,9 скока и 0,9 асистенции по натпревар и беше избран за тимот на сите турнири. Тој беше најдобар стрелец и лидер во скоковите на првенството во 2016 година. Пред тоа, во текот на девет натпревари на првенството 2015 година, тој имаше просек од 12 поени, 8,9 скока и 1,6 асистенции по натпревар.
Ивени
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 180 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Рапеш. Во изборното се опфатени населените места: Ивени, Брник и Рапеш.
Марко Пецарски
Репрезентативна кариера
Пецарски беше член на српската репрезентација до 19 години која заврши на седмото место на Светското првенство на ФИБА за кошаркари до 19 години 2019 година во Ираклион, Грција. Во текот на седум натпревари на турнирот, тој имаше просек од 22,1 поени и 8,6 скока по натпревар. Пецарски беше член на српската репрезентација до 20 години која заврши на 15-тото место на Европското првенство на ФИБА до 20 години 2019 година во Тел Авив, Израел. Во текот на шест натпревари на турнирот, тој имаше просек од 18,8 поени и 8,8 скока по натпревар.
Ивени
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 62 гласачи.
Редовни настани
Петар Сугарев (?-?) роден во с. Ивени. Бил деец на ВМОРО, а по 1904 г. станал гркомански деец на грчката вооружена пропаганда. Со својата чета го напаѓа с. Брник каде го убива семејството на војводата Трајко Крало.
Крум
Хан Крум (803-814) е еден од трите ханови кои имале титула Канас у Биги (Кан у Бога), уште „Од Бога владетел”. Хан Крум се залагал за ослободување на Словените на Балканот и нивно потпаѓање под права бугарска власт. Бугарите ја победиле византиската војска кај реката Струма. Во 809 година успешно ја опсадиле Сердика (Софија). Крум на византиската војска им ветил безбедно излегување од тврдината, но го прекршил ветувањето и погубил 6000 војници. Ова го натерало византискиот цар Никифор I да поведе голема војска на поход против Бугарија. Византиската армија успешно ја поминала Стара Планина, победувајќи бугарски одред од 12 000 војници, кои сакале да го спречат нивното навлегување во Мизија. Вториот бугарски одред е поразен пред престолнината Плиска на 20 јули 811. Византиската војска ја ограбила Плиска и направила голем масакр. Враќајќи се по најкраткиот пат преку планината, ханот Крум ги фатил во заседа, ја уништил целата војска и го заробил византискиот цар Никифор I. Подоцна од неговите коски направил пехар за вино.
Денеска не постојат директни извори околу титулата со која се служел. Византиските извори го нарекуваат архонт. По аналогија со неговите наследници Омуртаг и Маламир во современата историографија Крум обично е нарекуван канас.
Батанес
Батанес е најсеверната и најмалата покраина на Филипините и по население и по површина. Главен град е Баско.
Крум
Потекло
Некои историчари сметаат дека Крум потекнува од Куберовата гранка на родот Дуло и е нов човек во Плиска, но нивното мислење не е поддржано од историските извори.
Батанес
Целата покраина е составена од 3 острови (т.н.Батански Острови) сместени околу 162 км северно од островот Лузон и 190 км јужно од Тајван.
Крум
Први години
Се смета за докажано дека управувањето на Крум започнало пред 800 година. Две години по поразот на Аварскиот каганат во 803 од Карло Велики, Крум ги покорил остатоците од некогаш силна држава и границата со Франките била утврдена на Дунав кај денешниот град Пешта. Извор за оваа победа на Бугарите е краткото известување во лексиконот "Судан" од 10 век. Бугарија и Франките станале непосредни соседи по долината на среден Дунав. Трансилванија, поради своите богатства на сребро и камена сол им обезбедила на Бугарите голема меѓународна трговска положба.
Во 807 година византискиот цар Никифор I започнал поход против Бугарија со цел да ја потчини, но неговите сили стигнале само до Одрин, по што Никифор морал да се врати во Цариград поради гласини дека се подготвува преврат во главниот град. Ова му овозможило на Крум да преземе иницијатива. Во 808 година тој започнал напад по течението на Струма. Како резултат на тоа во државната каса платите на локалните војници во висина од 1.100 литри злато.
Батанес
Народ и култура
Домородните народи во Батанес се нарекуваат Иватани и делат преисториски и културни сличности со Бабујанците на островот Бабујан и народот Тао на Орхидејскиот Остров.
Крум
Први години
Од страна на ханот Крум, во 809 година била заземена Сердика (денешна Софија). Градот имал важно економско и стратешко значење, бидејќи низ него минувале многу важни трговски патишта за Цариград и бидејќи од таму можело лесно да се нападне Македонија. Во Цариград разбрале какви се намерите на бугарскиот владетел и презеле соодветни мерки. Најпрвин Никифор испратил воени единици кои ќе ја обноват власта во градот, но ова се покажало неуспешено, бидејќи испратените византиски војници се побуниле. Друга превентивна мерка претставувало протерувањето на Словените од Средна Струма во Мала Азија и населување на грчко население во овие земји. Целта била да се зајакне грчкото влијание во регионот, за сметка на словенското. Оваа одлука исто така се покажала неуспешна, бидејќи новото грчко население, исто така се побунило. Ова довело да византискиот владетел преземе нови акции.
Батанес
Административна поделба
Батанес е поделена на 6 општини и има само еден конгресионален дистрикт.
Крум
Византиски поход од 811
Од страна на ханот Крум, во 809 година била заземена Сердика. Одговорот на византискиот цар не задоцнил и тој во почетокот на 811 година организирал воен поход кон Плиска, главниот град на бугарските ханови. Хан Крум презел дипломатски мерки за мир, но Никифор го отфрлил неговиот преедлог "поради сопствените злонамери и поради едномислието на своите советници". Императорот лично ги повел тагмите по Стара Планина и на бугарска територија влегол на 20 јули 811 година. Во наредните три дена, Никифор пристигнал пред портите на бугарската престолнина Плиска и започнал со нејзина опсада. Византискиот воен поход се одликувал со невидени злосторства над месното население, кое било подложено на колење без разлика на пол и возраст. Откако византискиот цар ја ограбил и уништил резиденцијата на Крум, заминал кон Цариград како победник. Додека византискиот цар бил зафатен со целосната пропаст и уништување на Плиска, Крум ги мобилизирал сите расположливи сили и се подготвил за одмазда. Тој бил разгневен, како од одбивањето на царот да склучи мир, така и од невидените злосторства, грабежи и самоволие од византиските сили. Бугарите ги опколиле влезовите и излезите на планинските премини со дрвени бедеми и направиле заседи во тесните грла. Така, во теснините на Врбишкиот превој бугарските сили катастрофално ги поразиле Византијците, притоа убивајќи го Никифор I. Ставрикиј, синот на Никифор, тешко ранет во грбот, успеал да избега жив и во големи страдања пристигнал во Адријанопол (Одрин). Според летописот, кога била отсечена главата на Никифор, Крум го исчистил неговиот череп и со гордост наздравувал со него кога пиел со неговите советници.
Батанес
Географија
Трите најголеми острови се:Итбајат, Батан, и Сабтанг. А најсеверен е островот Мавудис.
Крум
Византиски поход од 811
По големата победа над византиската војска и смртта на царот Никифор I во Битката кај Плиска во 811 година, Византиското Царство се нашло во многу тешка ситуација. Синот на Никифор и легитимен наследник Ставракиј, кој бил сериозно ранет во битката, бил соборен во есента истата година, по државен удар. Михаил I Рангабе бил прогласен за император.
Батанес
Стопанство
Преку 75% од населението се фармери и рибари. Другиот дел од вработените се вработени или во владиниот сектор или во услужниот.
Надворешни врски
20.59167°N, 121.89611°W
Крум
Конфликти 812-814
Во меѓувреме Бугарите продолжиле со напади во Тракија, но во есента на 812 им бил понуден мир. Бугарската делегација била предводена од страна на Добромир, но византискиот цар одбил да склучи мир поради "сугестиите на неговите советници", како што вели Теофан. Сепак, вистинската причина најверојатно биле точката три од договорот од 716 година според кој бегалците и од двете страни ќе бидат взаемно разменети без разлика дали некој од нив имал заговор против власта. Таа точка била важна за Византијците поради авторитетот на нивните цареви кои биле ослабени, но по кризата во Бугарија во средината на 8 век, овој предлог станал поволен и за нив. Како одговор на одбивањето, бугарските сили го опколиле Несебар. И покрај загубата кај Несебар, Византијците не биле подготвени да ја решат ситуацијата по мирен пат. Во текот на зимата на 812-813 година, ханот Крум започнал интензивни подготовки за напад против Византија, кога разбрал за тоа императорот Михаил, соодветно започнал со подготовка за одбрана. Во февруари 813 бугарските сили организирале неколку напади во Тракија, но набргу се повлекле по првите судири со Византијците. Повлекувањето се сметало од страна на византискиот цар како победа и тоа повлекување го охрабрило да направи контра напад.
Византиската војска се упатила кон север, но не ги презела сите активности за да се врати назад градот Несебар. Тие се сместиле во близина на Одрин каде војската започнала грабежи на своја земја. Во мај бугарскиот хан Крум исто така своите сили ги упатил кон Одрин. Во јуни двете армии се сретнале во близина на малата тврдина Версиникија, северно од Одрин. Двете армии биле доста вознемирани што чекале дури 13 дена во жешките летни денови на Тракија за почеток на битката. Битката кај Версиникија траела кратко. По првичниот византиски успех, бугарските сили успеале да им нанесат еден од најголемите порази на византиските сили. Победата кај Версиникија и понатаму ја влошила хаотичната ситуација на Византија и му дала на бугарскиот хан можност за напади во близина на самиот византиски град Цариград. Битката исто така ја запечатила судбината на Михаил I Рангабе кој бил принуден да абдицира и да се повлече во манастир.
Патот кон Цариград бил отворен и бугарската војска започнала поход кон освојување на византиската престолнина. Имало уште неколку тврдини во Тракија, кои останале во византиски раце, особено Одрин кој бил опколен од братот на Крум. На 17 јули 813 Крум пристигнал пред ѕидините на Цариград и го поставил својот логор без никакви пречки. Бугарите изградиле ровови по целата должина на ѕидовите на градот, а потоа Крум одеднаш понудил мировен договор. По неуспешниот атентат врз Крум, тој разгневен наредил да бидат разграбени и опожарени црквите и манастирите во Источна Тракија, заробените византиски војници да бидат убиени, додека богатството од грабежите да биде однесено кон Бугарија. Замоците и населени места во внатрешноста на Источна Тракија биле ограбени и целосно уништени. Кулминација на гневот му бил заземањето на Одрин и поробувњето на 10.000 војници кои го штитиле градот. Крум по ова започнал масовна подготовка за напад на Цариград, која вклучувала Словени, Авари и специјални опсадни објекти. Загрижен од сите овие подготовки императорот започнал зајакнување на ѕидовите на градот и заштитните објекти. Опсадата била повлечена поради смртта на Крум на на 13 април 814. Во градот била наметната бугарска воена администрација на чело со крумовиот брат. Со мировниот договор склучен во 814/815 година од хан Омуртаг, Одрин бил вратен во пределите на Византија.
Внатрешна политика
Крум освен како голем војсководец, исто така бил и талентиран државник. Тој ги создал првите пишани закони. Според една легенда тој ги распрашал аварските воени заробеници за причините кои довеле до колапс и уништување на нивната држава и по ова тој ги создал своите закони врз основа на нивните одговори. Примерите за Крумовите закони се среќаваат во византиската енциклопедија "Свидас" од 10 век. Овде треба да се напомене фактот дека за првпат бил направен обид да се воведе единствен правен поредок во земјата. Овие закони требало да ги усогласат правата на Словените и Прабугарите во државата.
Крум ги направил и првите чекори кон административна реформа. Тој ја отстранил племенската автономија во Тракија и ја доверил областа на својот брат. Гувернерите на новите области биле назначувани директно од владетелот, а не како досега - племенските водачи на Словените. Освен тоа територијата на областа не зависела од територијата населена од некое племе.
За малиот мериод од неговото управување, Крум постигнал територијално проширување и зајакнување на државата, како никој друг пред него. Победите во битките на Балканот ги зацврстиле позициите на Бугарија не само пред Византија, но и во цела Европа, издигајќи ја земјата како трета сила на континентот. Тој продолжил со обединување на Словените на полуостровот, а по него главна цел на бугарските владетели станало освојување на Цариград.
1595 во книжевноста
1595 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Тускарорски јазик
Тускарорски јазик — ирокески јазик и мајчин јазик на народот Тускарори. Јазикот се зборува во Онтарио, Канада и во САД. Изворната татковина на Тускарорите била Северна Каролина. Името значи „народ на конопот“, по индискиот коноп што го користеле.
Куќата на обесениот човек
Куќата на обесениот човек (француски: La maison du pendu, Auvers-sur-Oise) е слика работена во маслена техника на платно од 1873 година на Пол Сезан. Сликата е изложена во Музеј Орсе во Париз.
„Куќата на обесениот човек“ била претставена на првата изложба  на импресионистите во 1874 година и беше првата слика што Сезан ја продал на колекционер. Селото прикажано на сликата е Овер сир Оаз, 27 км северно од Париз.
Ова дело спаѓа во пораните творби на Сезан, каде што силните бои и цврстата композиција од подоцнежната негова фаза, овде се заменети со полесни линии и потези, прозрачна светлина и композиција која е блиска до импресионистичката светлосна материјалност и реалност.
1594 во книжевноста
1594 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Зидерштапел
Зидерштапел (Süderstapel; Sønder Stabel) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Отендорф-Окрила
Отендорф-Окрила (Ottendorf-Okrilla) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија. Се наоѓа 20 километри североисточно од Дрезден.
Грб
Грбот вклучува срце со три стрели со две цвеќиња на секоја страна и цвеќиња на долната страна. Бојата на штитот е зелена.
Површина
Неговата површина е 25,88 км2. Должината од север кон југ е 6 километри, а од исток кон запад е 7 километри.
Сообраќај
Отендорф-Окрила има свој сопствен излез на автопатот А4 и се наоѓа на железничката линија помеѓу Дрезден и Кенигсбрик.
Историја
Отендорф-Окрила бил првпат споменат во 1378.
Население
(31 декември)
Индокина
Индокина, или Индокинески Полуостров — регион во југоисточна Азија. Се протега отприлика источно од Индија, јужно од Кина, со културни влијанија од обете земји - што го објаснува значењето на името (поконкретно Виетнам зел кинески влијанија, додека пак Камбоџа, Лаос и Тајланд зеле индиски).
Индокина се состои од териториите на следниве земји:
Главната религија во овој регион е теравадскиот и хинајанскиот будизмот. Махајанскиот будизам преовладува во Виетнам, додека Малезија е повеќерелигиска нација, каде исламот е главната вера, а главни малцинства се будистите, хиндуистите и христијаните.
Расо
Расо или раса  (ράσον <span style="font-family: palatino linotype, new athena unicode, athena, gentium, code2000, serif; font-size: 105%;">ράσον , „облека од мазна ткаенина, без влакненца“)  — горна (нелитургиска) облека на свештенството и монасите. Расото е долго до петици, лабаво, со широки ракави во темна боја. Во секојдневниот живот, се користат и палта и зимски капути, кои се носат над обичното расо.
Зборот „расо“ на грчки значи „носена“, „без влакна “, облека. Токму таква, речиси питачка, облека носеле монасите во Древната црква. Од монашкото опкружување, расото преминало во употреба на целото свештенство. Лабава долга облека со широки ракави била вообичаена на Исток и е традиционална национална облека на многу народи до ден-денес.
Награда Рачанска повелба
Наградата „Рачанска повелба“ ја доделува Фондацијата „Рачанска баштина“ почнувајќи од 1995 година за придонеси во изучувањето на српската книжевност. Наградата се доделува во капијата на манастирот Рача, во рамките на духовната манифестација „Денови на Рача покрај Дрина“.
Наградата во 2007 година ја добил д-р Ѓорѓе Трифуновиќ, професор на Универзитетот во Белград, за целокупниот опус посветен на проучувањето на српската средновековна книжевност и српско-византиските врски, а пособено за приредувањето на капиталното дело на српската култура „Типикот на архиепископот Никодим“.
Досегашни добитници на наградата се:
Светокришко Војводство
Светокришко Војводство (województwo świętokrzyskie, Швјентокшиско Војводство) — војводство во југоисточна Полска, во рамките на историската област Малополска. Наречено е по Светокришките Планини. Главен и најголем град е Келце.
Се граничи со шест други војводства: Мазовското на север, Лублинското на исток, Поткарпатското на југоисток, Малополското на југ, Шлеското на југозапад и Лоѓското на северозапад.
Создадено е на 1 јануари 1999 г. од Келечкото, источниот дел на Ченстоховското и западниот дел на Тарнобжешкото војводство, согласно управната реформа усвоена претходната година. Зафаќа површина од и има 1.263.176 жители (2014).
Градови и гратчиња
Војводството има 32 градски населени места, тука наведени по број на жители според состојбата во 2006 година:
Управна поделба
Светокришкото Војводство е поделено на 14 окрузи, од кои 1 е градски, а 13 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 102 општини.
Телец
Телец ― бил владетел на Бугарија, и член на кланот Угаин, од 760 до 763 година. Римски извори укажуваат дека Телец ги заменил легитимните владетели на Бугарија. Истите извори го опишуваат Телец како храбар и енергичен човек во својот врв (околу 30 години). Некои изучители претпоставуваат дека Телец можеби припаѓал на антисловенска фракција на бугарското благородништво.
По неговото пристапување, Телец водел добро обучена и добро вооружена војска против Римската Империја и ја опустоши граничната зона на Империјата, поканувајќи го императорот на натпревар во сила. Императорот Константин V Копроним марширал на север на 16 јуни 763 година, додека друга војска била пренесена од флота од 800 бродови (секоја со пешадија и 12 коњаници) со намера да создаде приклештен маневар од север.
Телец на почетокот ги зајакнал планинските превои со своите војници и дваесетина илјади словенски платеници. Подоцна тој се премислил и ги предводел своите војници во рамнината кај Анхијал (Поморие) на 30 јуни. Крвавата Битка кај Анхијал потоа започнала кон средината на утрото и траела до самрак. На крајот, словенските платеници на Телец го напуштиле за императорот, кој победил на теренот, но избрал да се врати дома со триумф. Според римските извори, Константин V донел дома голем број бугарски затвореници во дрвени стеги, за забава на константинополското население.
Воениот пораз ја запечатил судбината на Телец, кој бил линчуван заедно со неговите поддржувачи од неговите бунтовни поданици.
Арсениј Јацењук
Арсениј Петрович Јацењук (украински: Арсеній Петрович Яценюк) (р. 22 мај 1974, Черновци, Черновечка област) е поренешен претседател на Врховната рада на Украина, адвокат и економист. Пред да стане претседател на Врховната рада, повремено бил и министер за надворешни работи.
Животопис
Откако започнал со студии на Черновечкиот универзитет, Арсениј ја основал студентската адвокатска фирма „ЮРЕК Лтд.“ (Черновци). Бил нејзин претседател во периодот 1992-1997 г. Следните три години работел како советник на кредитната комора и помошник претседател на банката „Аваль“. Студиите по економија ги завршил во 2001 г. и веднаш стапил на должноста министер за економија во автономната Република Крим. Таа функција ја обавувал две години.
Неговата политичка активност започнува со доаѓањето на местото помошник на претседателот на Националната банка на Украина, во јануари 2004 г. Во тоа време претседател на Националната банка бил Сергеј Тигипко, со кој имал многу коректни односи. Кога Тигипко ја напуштил таа функција, Јацењук привремено го заземал неговото место. Потоа следела поканата од новоназначениот гувернер на Одеската област, Васил Цушко, кој му ја понудил вице-гувернерската позиција, т.е. помошник на претседателот на Одеска обласна државна администрација. Арсениј на ова работно место се задржал седум месеци, бидејќи на 27 септември 2005 г. влегол во владиниот кабинет на Јуриј Јехануров како министер за економија. По предлог на претседателот Виктор Јушченко, Јацењук станал новиот министер за надворешни работи на Украина, во кус временски интервал од 21 март 2007 до 4 декември 2007 г. Во времето на вонредните парламентарни избори, станал пратеник од НУ-НС (партијата на Јушченко).
На 4 декември 2007 беше избран за претседател на Врховната рада (со 227 гласови поддршка од 225 потребни). Поради политичката криза во Украина (септември 2008), Јацењук понудил ја неговата оставка од местото за претседател на Врховната рада. Парламентот ја прифатил со 233 гласа „за“ од потребните 226 (неопходно мнозинство во 450 члениот Парламент). На 21 ноември 2008 г. Арсениј беше разрешен од Националниот совет за државна безбедност од страна на претседателот Виктор Јушченко.
Историја на Евреите во Азербејџан
Историјата на Евреите во Азербејџан датира многу векови. Денес, Евреите во Азербејџан главно се состојат од три различни групи: Планински Евреи, најзначајната и најстарата група; Ашкенази Евреи, кои се населиле во областа кон крајот на 19 и почетокот на 20 век и за време на Втората светска војна; и грузиските Евреи кои се населиле главно во Баку во почетокот на 20 век.
Распространетост
Историски гледано, Евреите во Азербејџан биле претставени со различни подгрупи, главно планински Евреи, Ашкенази Евреи и грузиски Евреи. Азербејџан во еден момент бил или сè уште е дом на помали заедници на Кримчаци, курдски Евреи и бухариски Евреи, како и герим (преобратеници) и нееврејски јудаистички групи како Суботници. Во тие денови, Евреите живееле во и околу градот Шамаки (главно во селото Мучу), но заедницата не постоела од раните 1920-ти. Во 2002 година, вкупниот број на еврејски жители во Азербејџан изнесувал 10.000 луѓе, од кои околу 5.500 биле планински Евреи. Уште неколку илјади потекнуваат од мешани семејства. Во 2010 година, вкупното еврејско население во Азербејџан изнесувало 6.400. Евреите главно живеат во градовите Баку, Гања, Сумкаит, Куба, Огуз, Гојчај и градот Кирмизи Кесебе, единствениот град во светот каде планинските Евреи го сочинуваат мнозинството (и единствениот целосно еврејски град надвор од Израел).
Историја
Археолошките ископувања извршени во 1990 година резултирале со откривање на остатоците од еврејската населба од VII век во близина на Баку и на синагога на 25 километри југоисточно од Куба. Првата верска куќа за состаноци во Баку била изградена во 1832 година, а била реорганизирана во синагога во 1896 година; повеќе синагоги биле изградени во Баку и неговите предградија кон крајот на 19 век. Првата хорска синагога во Баку била отворена во 1910 година.
Од крајот на 19 век, Баку станал еден од центрите на ционистичкото движење во Руското Царство. Првиот Ховевеј Сион бил основан овде во 1891 година, а потоа и првата ционистичка организација во 1899 година. Движењето останало силно во краткотрајната Демократска Република Азербејџан (1918–1920) обележана со основањето на Еврејскиот народен универзитет во 1919 година, периодичните списанија печатени на јидски, хебрејски и руски јазик, како и голем број училишта, социјални клубови, добротворни друштва и културни организации.
Многу еврејски емигранти од Азербејџан се населиле во Тел-Авив и Хаифа. Постојат релативно големи заедници на планински еврејски иселеници од Азербејџан во Њујорк и Торонто.
Новата еврејска синагога, која станала една од најголемите синагоги во Европа, била отворена во Баку на 9 март 2003 година. Постои и еврејско училиште, кое работи во Азербејџан од 2003 година. Во моментов, во Азербејџан функционираат седум синагоги: три во Баку, две во Куба и две во Огуз. Некои од нив се изградени со владина финансиска поддршка. Во јануари 2020 година, Здружението на планински Евреи отворил нов центар на заедницата во московскиот парк Соколники.
Планински Евреи
Различни теории се изнесени во врска со потеклото на планинските Евреи и точниот датум на нивното населување на Кавказ. Општо прифатената теорија ги гледа планинските Евреи како раносредновековни имигранти од Персија и веројатно од Византија принудени од исламските освојувања. Тие се населиле во кавкаска Албанија, на левиот брег на реката Кура и стапиле во интеракција со Хазарија, кој се наоѓал на север. Токму преку овие рани еврејски заедници, Хазарите се преобратиле во јудаизам, правејќи го нивната државна религија.
Во следните векови, планинските Евреи се верува дека се преселиле подалеку на север правејќи пат кон масовна миграција на Турците Огузи во регионот. Нивното зголемување на бројот било поддржано од постојан прилив на Евреи од Иран. Во доцниот среден век, Евреите од Гилан основале населба во Огуз. Во текот на средновековната епоха планинските Евреи воспоставувале културни и економски врски со другите еврејски заедници на Медитеранот. Земјоделството и трговијата со ткаенини биле нивна главна окупација до советизацијата. Некои семејства практикувале полигамија. Во 1730 година, Хусеин Али, владетелот на Куба (тогаш одвоен од Сафавидска Персија ), издал декрет според кој Евреите можеле да поседуваат имот во ханството.
Според советскиот попис од 1926 година, во Азербејџан имало 7.500 планински Евреи (околу 25% од целото еврејско население во земјата). Точните бројки од доцниот советски период се непознати бидејќи претпочитале да се бројат  како Татови најмногу поради антисемитскиот став на советската влада. Теоријата за заедничко потекло на Татовите и планинските Евреи (претходно означени како Јудео-Татови) била жестоко отфрлена од голем број истражувачи.
Планинските Евреи моментално доминираат во целата еврејска дијаспора во Азербејџан. Тие зборуваат посебен дијалект на татскиот јазик наречен јухури или јудео-тат. Мнозинството зборува повеќе од еден јазик, а вториот и/или третиот најчесто се азербејџански или руски.
Ашкенази Евреи
1811 година е година кога првите Ашкенази Евреи се населиле во Баку, но нивната масовна имиграција во сегашен Азербејџан започнала дури во 1870-тите. Нивната имиграција била релативно стабилна, што ги навело да ја надминат локалната планинска еврејска заедница до 1910 година. Тие претежно се населиле во градот Баку, богат со нафта, кој растел. Касписко-црноморската компанија, една од водечките нафтени компании во Руското Царство, е основана во Баку од богатото семејство Ротшилд со германско еврејско потекло. Евреите Ашкенази продолжиле да имигрираат во Азербејџан до крајот на 1940-тите, при што голем број од нив биле евакуирани во Втората светска војна од Русија, Украина и Белорусија.
Евреите Ашкенази биле особено активни во азербејџанската политика. Д-р Евсеј Гиндес, роден во Киев, бил министер за здравство на Демократска Република Азербејџан (1918–1920). Заедно со тоа, 6 од 26-те комесари на Баку биле Ашкенази Евреи. Во 1912 година, околу една третина од регистрираните адвокати и лекари во Баку исто така биле Ашкенази Евреи.
Алијата по 1972 година во голема мера влијаела на оваа подгрупа на азербејџански Евреи, бидејќи меѓу сите тие биле повеќе изложени на емиграција. Ова резултирало со намалување на нивниот број, со што планинските Евреи станале најголемата еврејска група во Азербејџан до средината на 1990-тите. Денес во земјата живеат околу 500 Ашкенази Евреи.
Слично на многу имигрантски заедници од царската и советската ера во Азербејџан, се чини дека Евреите Ашкенази се лингвистички русифицирани. Мнозинството Ашкенази Евреи зборуваат руски како свој прв јазик, а азербејџанскиот како втор јазик. Не е познат бројот на говорници на јидски.
Рабинот Шнеор Сегал служи како главен рабин на заедницата Ашкенази од 2010 година. Тој е член на Сојузот на рабини во Исламските држави и главен емисар на Чабад во Баку.
Други еврејски подгрупи
Не е јасно дали локалните еврејски заедници воспоставиле врски со грузиските Евреи пред царската епоха, но во 1910-тите грузиската еврејска дијаспора во Баку веќе имала свој образовен клуб. Денес во Азербејџан живеат неколку стотици грузиски Евреи.
Во 1827 година првите групи курдски Евреи кои зборуваат јудео-арамејски почнале да се населуваат во Азербејџан. Во 1919–1939 година во Баку функционирала синагога за курдските Евреи. По советизацијата, односот на сталинистичката советска влада кон нив бил донекаде неповолен, а во 1951 година сите курдски Евреи биле депортирани од Кавказ.
Кримчак, кој денес брои само 2.500 луѓе ширум светот, последователно останал во прилично низок број во Азербејџан во текот на 20 век. Во земјава во 1989 година имало само 41 Евреи.
Герим и Суботник
Герим и Суботници биле етнички Руси од различни делови на Русија кои преминале во јудаизам првенствено во 1820-тите. Во 1839–1841 година царската влада ги протерала овие заедници во новоосвоениот Јужен Кавказ, главно во она што сега е Азербејџан. По пристигнувањето овде, тие основале неколку населби околу Џалилабад (тогаш наречена Астрахан-Базар), од кои најголемата била Приволноје, Азербејџан. Подоцна станала најголемата јудаистичка руска населба во Русија. До крајот на советската епоха, вкупниот број на Герим и Суботници во Азербејџан изнесувал 5.000. Останале само околу 200 од нив во 1997 година (кога регионот бил посетен од истражувачка група од Санкт Петербург), при што многумина планирале да се преселат во Русија и практично не оставиле никакви шанси за понатамошно зачувување на оваа единствена заедница.
Животот на заедницата
Во советската ера, Евреите во Азербејџан покажувале високи стапки на брак надвор од нивната заедница. Во 1989 година, 48% од Евреите Ашкенази и 18% од планинските Евреи биле во брак со не-Евреи.
Почнувајќи од 1960-тите, еврејската заедница во Азербејџан доживеала културна преродба. Почнале да се печатат еврејски публикации на самиздат. Многу културни и ционистички организации биле повторно основани во Баку и Сумкајит од 1987 година, а првите правни курсеви за хебрејски јазик во Советскиот Сојуз биле отворени во Баку.
Образованието на еврејски јазици било прекинато од страна на Кремљ во 1930-тите и 1940-тите, а наставата на јидиш и јухури била заменета со тоа на руски. По падот на Советскиот Сојуз, јешива била отворена во Баку во 1994 година, а Дневното училиште Ор Авнер Чабад било основано во 1999 година. Во 1994 година, хебрејскиот јазик се изучувал на еден државен универзитет и бил понуден како избор на предмет во две средни училишта. На 31 мај 2007 година, во Баку се одржала церемонијата на поставување камен темелник за изградба на Центарот за еврејски студии Ор Авнер Чабад. Центарот е наменет да вклучува дневно училиште, градинка, станбени сали, научен центар, библиотека итн.
Според Извештајот за глобалниот антисемитизам објавен од Бирото за демократија, човекови права и труд на САД на 5 јануари 2005 година, „Случаите на предрасуди и дискриминација кон Евреите во земјата беа многу ограничени, а во неколку случаи на антисемитската активност Владата брзо реагираше. Владата не го одобрува ниту толерира прогонот на Евреите од која било страна.“ Евреите не страдаат од дискриминација, а земјата е неверојатно ослободена од антисемитизам.
Во 2005 година, Евда Абрамов, и самиот Евреин, бил избран во Националното собрание на Азербејџан како пратеник од Губа.
Почнувајќи од 2017 година, има седум синагоги во Азербејџан: три во Баку (по една за секоја заедница, Ашкенази, планински и грузиски; втората е најголема на Кавказот), две во Куба и две во Огуз.
Делегација на Светскиот еврејски конгрес го посетила Азербејџан во септември 2016 година, каде што за време на разговорите со азербејџанскиот претседател Илхам Алијев бил ставен акцент на „одличните односи со еврејската заедница и Израел“.
Азербејџан бил посетен и од Џон Шапиро, извршен директор на Американскиот еврејски комитет, во јануари 2017 година, непосредно по посетата на Бенјамин Нетанјаху на Баку. За време на интервјуто, Шапиро изјавил дека „делегацијата се сретна со еврејската заедница во Азербејџан и виде дека се многу среќни и се чувствуваат многу удобно да живеат во земјата“.
Во 2020 година, Азербејџанскиот еврејски медиумски центар бил основан во Сумгајит.
Историска демографија
Еврејското население во Азербејџан значително се намалило меѓу 1926 и 1939 година, но потоа не се променило многу помеѓу 1939 и 1989 година (малку се зголемило до 1970 година, а потоа малку се намалило до 1989 година). Од 1989 година и падот на комунизмот, еврејското население во Азербејџан значително се намалило. Повеќето од Евреите во Азербејџан заминале и се преселиле во други земји помеѓу 1989 и 2002 година, а повеќето од нив се преселиле во Израел.
Кале (Петрино)
Кале — археолошко наоѓалиште во преспанското село Петрино. Претставува утврдена населба од римско време и среден век. Се наоѓа на околу 8–9 км западно од селото, високо во Петринска Планина на една височинка со зарамнето плато, со површина од 150 × 40 м, на која се гледаат остатоци од одбранбен ѕид, широк 1 м, ѕидан од кршен камен и варов малтер. На површината, освен градежен материјал, има и фрагменти од керамички садови. Со оглед на близината на патот Вија Егнација, Томо Томоски претпоставува дека Кале би можела да биде патната станица Брикида.
Зелена морска желка
Нивното срамнето тело, на C. mydas, е покриено со голема капа во форма на солза; има пар големи флипери слични на весла. Обично тие се светло обоени, иако во популациите на источниот Пацифик, делови од карапасот може да бидат речиси црни. За разлика од другите членови од нивното семејство, како што е морската желка, C. mydas се претежно тревојади. Возрасните желки обично живеат во плитките лагуни, и се хранат со разни видови морски треви. Желките ги одгризуваат врвните сечилата на морската трева, што ја одржува здрава.
Како и другите морски желки, и тие мигрираат на долги растојанија помеѓу местата за храна и плажите за шрафирање. Многу острови околу светот се познати како острови на желките, со тоа што зелените морски желки се гнездат на нивните плажи. Женките лазат по плажите и копаат гнезда и снесуваат јајца во текот на ноќта. Подоцна, се појавуваат младите желки и се тркалаат во водата. Тие кои достигнуваат зрелост можат и да живеат до 90 години во дивината.