cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пандо Кљашев
Во потрага по Коте
На почетокот на 1901 г., како резултат на нетрпеливоста и желбата за одмазда на Коте по неуспешниот обид да се убие, тој во Нестрамско (јужниот дел од Костурско), вооружено се пресметал со реонската чета на чело со новиот војвода Атанас Петров. Во судирот немало жртви, но тоа бил тежок удар за раководството во Костурско, по што тоа решило да се елиминираат и двете чети. Петров бил испратен во Битапа, a Кљашев да преговара со Коте во неговиог реон (течението на Желевска Река).
По разговорот Коте ветил дека ќе ѝ се покори на Организацијата, но така не мислел и Кљашев, кој се обидувал да ги намамат него и неговата дружина во с. В'мбел и таму да ги ликвидираат.
Планот не му успеал. Летото 1901 г., Кљашев преминал во илегала и ѝ се предал на Организацијата и како дел од реонската чета постојано бил во контакт со населението од Костурско.
Во овој период, по препорака на Окружното раководство од Битола, почнало да се организира канал за снабдување со оружје од Грција на целиот Битолски револуционерен округ. Како резултат на оваа одлука од Бугарија бил испратен и Васил Чакаларов. Организацијата во Костурско првите удари од провалите ги почувствувала пролетта-летото 1901 г. Во период од неколку месеци се случиле две провали, кои негативно влијаеле на нејзиниот натамошен развој.
Афери
Во мај прво се случила Нурединовата афера, по која биле затворени поголем број организациони работници. Три месеци подоцна, кон крајот на јули, избила и Иванчовата провала поради предавствата на поранешниот четник Димитар Георгиев-Иванчо, при што биле уапсени околу 100 членови на МРО од Костурско.
Од првиот момент од оваа афера, Кљашев, Чакаларов, Москов, Петров, Митре Влашето и други четници неколкупати се обидувале да постават заседи, со цел да го убијат Иванчо, но не успевале.
По враќањето продолжиле неуспешните обиди за ликвидација на предавникот, а неможноста да се убие Иванчо и паднатиот морал на населението поради тоа го принудиле Кљашев во септември повторно да оди во Битола.
Од тамошното раководство побарал терорист за да завршат со Иванчо. По провалите раководителите се зафатиле со реорганизација, биле казнети неколку предавници, им било наредено на селата да се ослободат од падарите, кои по два месеца морале да ги напуштат селата. Се формирало ново раководно тело на чело со Кљашев, Чакаларов, Лазар Москов, Кузо Стефов и Михаил Николов со рамноправност во одлучувањето.
Делчев во Костурско
На почетокот на декември 1901 г. во Костурско пристигнал Гоце Делчев каде останал месец и пол. Првата средба меѓу костурчани и Гоце се случила во с. Кономлади, а Кљашев во спомените за овој настан кажал:
Додека Делчев бил таму, Организацијата се препородила, се заборавило на провалите од летото. Последниот состанок меѓу костурското раководство и Гоце Делчев се одржал кон средината на јануари 1902 г. во с. Загорични, по што било одлучено четата да се подели на два дела, едната да ја води Митре Влашето во Корештата, а за раководители на подреонот биле назначени Москов и Чакаларов, втората под водство на Петров во Пополе, за раководители во тој подреон биле назначени Кљашев и Кузо Стефов.
Според Кљашев, улогата на раководителите била да ги упатуваат четите и да им даваат работа.
Во наредниот период Кљашев продолжил со организаторската работа најчесто наоѓајќи се во селата Загоричани, Апоскеп и Жупаништа, последното особено значајно поради местоположбата во пренесувањето оружје од Грција. Кљашев во с. Шестово имал прв вооружен судир со османлискиот аскер, кој се случило ноќта меѓу 11 и 12 февруари 1902 г., се извлекол неповреден, но биле убиени Кузо Стефов, селската учителка, еден четник и двајца од селската милиција. За време на престојот во Грција, Чакаларов разбрал за врските меѓу Коте и Каравангелис и по враќањето во Костурско тоа го споделил со другите, кои прво биле скептични, а потоа се увериле дека е вистина, како што во спомените кажал Кљашев.
По Битката кај с. Шестово имало ново распределување на раководителите во реонот, Кљашев и Чакаларов се упатиле во Корештата, каде во с. Поздивишта ги убиле соработниците на Каравангелис, поп Илија и Георги Ѓамчето, додека Москов и Митре Влашето заминале за Пополе. Друга битка со аскерот, во која учествувал Кљашев, имало на 19 мај истата година во с. Трсје, Леринско. Покрај костурската чета на чело со Чакаларов и Кљашев во овој судир учествувала и четата на леринскиот војвода Марко. Здружените чети имале околу 50 четници и без жртви успеале да се извлечат од селото, но околу 120 селани биле однесени во Лерин, a 90 пушки му биле предадени на аскерот.
На 20 јули Кљашев заминал за Битола за да го консултира Окружното раководство т.е. Атанас Лозанчев, како да се однесуваат костурчани доколку леринската афера, која била во тек, се префрли на нивен терен, a се интересирал и дали е на повидок востанието. По враќањето од Битола, Кљашев се сретнал со Чакаларов и со Москов и им најавил дека востанието се ближи, па решиле дека е најдобро во секое село од подобрите работници да се формираат чети на чело со селски војвода. Оваа одлука прво ја спроведеле во с. Вишени, a такви чети се формирале и во другите села. Голем удар за Организацијата во Костурско претставувало убиството на Лазар Москов на 3 август 1902 г. во судирот со аскерот токму во с.Вишени.
Борба против врховистите
Во септември 1902 г, костурското раководство се нашло пред нов предизвик, во нивниот реон од Бугарија дошол полковникот Јанков, родум од с. Загоричани, со чета испратена од Врховниот комитет да крева востание.
Тоа требало да биде синхронизирано со т.н. Горноџумајско востание. Најзаслужни што оваа акција имала поинаков тек и со ограничени размери, биле Пандо Кљашев и Васил Чакаларов. Двајцата постојано вршеле контраагитација по селата кои ги посетувал Јанков, им објаснувале на селаните дека ќе има востание, но не кога сака Бугарија и Цончев, туку кога за тоа ќе се подготви македонскиот народ и кога ќе одлучи Организацијата.
Нетрпеливоста постојано растела, Јанков за да го придобие населението зборувал се и сешто, дека откако ќе избиело востанието руските генерали и Цончев ќе ја поведат бугарската војска, Организацијата ја нарекувал со најразлични погрдни имиња, а нејзините раководители коцкари. Чакаларов тоа не можел да го поднесе, ситуацијата кулминирала и бил можен вооружен конфликт.
Кљашев во спомените кажал:
Јанков си заминал, во Костурско оставил раздвижена војска која вршела претреси по судирите со неговите четници, паднал моралот меѓу населението поради раздорот кој го направил, неговата дружба со Коте и стационирањето на војската во неколку села со цел да ги собере пушките и уништи Организацијата.
Оваа одлука ја донеле поради суровата зима, можните предавства и потребното време за да стивне малку вревета, која изминатата есен ја кренал Јанков. Сепак, пролетта донела крупни промени, во јануари во Солун била донесена одлука за кревање востание, а веста брзо се ширела.
Војската уморна од постојаните претреси и неможноста да открие нешто позначајно поради доброто држење на населението, почнала да се повлекува.
Подготовки за востание
Кљашев повторно излегол на терен, со што вербата на населението кон Организацијата се враќала, биле казнети и неколку селани поради нивната предавничка улога. Подготовките за востанието веќе биле во тек, на 16 февруари во с. Апоскеп се собрале раководителите на Костурско за да се консултираат за задачите кои треба да се преземат и да ги испланираат акциите од првиот ден на востанието.
Конгресот одлучил дека ќе има востание, за тоа големо влијание имал Груев. До почетокот на востанието Кљашев постојно се движел, агитирал и го подготвувал населението за настаните кои следеле. Населението се учело да пука, се изведувале маневри, забрзано се набавувало оружје и се складирало храна, четниците се советувале за начинот на војување итн.
За време на последните подготовки се случиле два настана, кои негативно се одразиле на текот на востанието. Првиот бил палењето на родното село на Кљашев - Смрдеш на 9 мај. Како резултат на нападот биле убиени 85 лица, 50 ранети, изгорени 80 пушки и уништени 12-13.000 патрони. Од 300 куќи само 67 биле неизгорени.
На 31 мај се одиграла познатата битка кај месноста Вињари и Локвата (месност меѓу с. Смрдеш и Д'мбени), опеана од Лазар Поп Трајков. Во битката учествувало цело костурско раководство, вклучувајќи го и Кљашев, околу 50 четници се спротивставиле на 600 души аскер. Битката траела 11 часа, биле убиени 14 комити, меѓу кои и војводата Дичо Андонов од с. Лабаница, Лаки Поповски (леар на бомби од с. Смрдеш) и братот на Чакаларов, додека од османлиска страна загинале околу 220 војници.
Илинденското востание
На 2 август 1903 г. било објавено Илинденското востание, на тој ден костурското реонско раководство го добило известувањето за денот на почетокот на востанието. Костурско бил најдобро подготвениот реон, излегле најголем број четници, а населението масовно се одѕвало на повикот за востание испратен до сите села од ова подрачје.
Борбеност и пожртвуваност костурчани покажале и во другите реони од Битолскиот округ, дејствувале во Леринско, Мариовско и делумно во Воденско. За време на востанието Кљашев бил еден од најагилните, како дел од казнената чета во која биле и останатите раководители, постојано го обиколувал реонот, вршел координација со другите подреонски и селски чети, го одржувал моралот на населението на висок степен, но и сурово се однесувал кон непријателите на народното дело.
Како војвода Кљашев учествувал во најголем број од битките, најчесто во првите редови нештедејќи го животот за Македонија и за слобода на својот народ. Бил дел од ослободувањето на Клисура и на Невеска, учествувал во ослободувањето на неколку села во кои биле сместени османлиски гарнизони, држел говори во селата и на населението им ја објаснувал целта на востанието и судбинските моменти за македонскиот народ.
По прегрупирањето и огромното стационирање на османлиската војска (Кљашев во своите спомени наведува бројка од 25.000-30.000 војници, само во Костурско), во востанатите реони, сите се убедиле во размислувањата на Гоце Делчев дека востанието е предвремено.
Тоа на терен го увиделе и костурчани, немоќни да се судрат со толкава војска, биле во постојано маневрирање, војската ги освоила и се стационирала во сите претходно ослободени села од востаниците, голем број од нив и запалила. Поради огромната војска, која го чешлала теренот во Костурско, раководството одлучило четите да се поделат. Чакаларов заминал во Нестрамско и Кастенаријата за да го прошири востанието во тој дел, а воедно да им го привлече вниманието на војската од Корештата и од Пополе. Поп Трајков, Иван Попов и Манол Розов со околу 500 четници прво се упатиле кон Леринско, за потоа кон Воденско и Мариовско каде се воделе тешки борби.
c
Дејноста по востанието
Штом стивнала ситуацијата во востанатите реони Кљашев од Софија побрзал да се врати во Костурско. Неизвесноста и совеста го натерале Кљашев да се врати меѓу своите, нему населението му било поважно отколку внатреорганизациските расправии и делби кои настанале по Илинденското востание.
Последната битка на Кљашев
Покрај Кљашев, во Костурско, од старите војводи дејствувале Митре Влаот, Атанас Кршкаков и други помалку познати. Почнала да се обновува организационата мрежа, селската милиција, која многу успешно се спротивставувала на андартските напади и успеала да им нанесе големи загуби.
Сепак, овој дел од Македонија најмногу настрадал од Грците (крвавата свадба во с. Зеленич, ноември 1904 г. и колежот во с. Загорични, 25 март 1905 г, национален празник на Грција). Во 1906 г. Кљашев бил избран за член на Битолскиот окружен комитет. Тој постојано се движел и агитирал низ Костурско.
Смртта го затекнала при една обколка низ костурските села, заедно со 14 соборци херојски, загинал во битка со османлискиот аскер над с. Дреновени на 13 август 1907 година.
Корелација
Целта на корелација се состои во утврдување дали помеѓу варијациите на набљудуваните појави постои квантитативно слагање (корелациона врска) и ако постои во кој степен или интензитет. Притоа ако се набљудуваат две појави се зборува за проста корелација, а при анализа на повеќе појави за повеќекратна корелација. Кај простата корелација можно е да се испитува дали помеѓу појавите постои праволиниска или криволиниска корелација.
Коефициент на проста праволиниска корелација
Кај простата праволиниска корелација двете набљудувани појави се третираат како случајни променливи. Двете појави имаат подеднаков статус, т.е не се прави разлика помеѓу зависната и независната променлива. Тоа значи, дека сосема сеедно која појава ќе ја означиме како X, а која како Y, бидејќи се добиваат идентични резултати. Задачата на простата праволиниска корелација се состои во тоа што со неа се сака да се покаже дали помеѓу варијациите на две појави постои праволиниска врска. Како мерка за квантифицирање на интензитетот односно јачината на простата праволиниска корелациона врска во примерокот се користи релативната мерка која се нарекува Pearson-ов коефициент на проста праволиниска корелација, или само коефициент на проста праволиниска корелација. Тој го покажува степенот на праволиниското квантитативно слагање на две појави X и Y. Коефициентот на простата праволиниска корелација се означува со r. Како релативна мерка, коефициентот на простата праволиниска корелација ги зема вредностите од -1 до +1. Доколку r > 0 тоа значи дека корелацијата помеѓу појавите е директна или позитивна (двете појави покажуваат исто насочни варијации). Во случај коа r < 0 врската е инверзна или негативна (кога едната расте другата опаѓа). Во случај кога помеѓу појавите постои функционална врска (тоа значи сите емпириски точки се наоѓаат точно на правата линија) зборуваме за совршена или совршена корелација. Тогаш коефициентот на корелацијата зема вредност -1 (ако врската е инверзна) или +1 (ако врската е директна). Кога r = 0, се заклучува дека помеѓу појавите не постои праволиниска врска. Во тој случај помеѓу појавите може да постои некој облик на криволиниско слагање или воопшто нема никаква квантитативна врска.
Тестирањена значајноста на оцената на коефициентот на простата праволисниска корелација
За пресметување на коефициентот на корелација ги користевме податоците од примерокот и поради тоа е многу важно да се сфати дека тој укажува само на постоење на корелација во примерокот. Меѓутоа, нас не интересира дали во основната маса од која е избран примерокот постои корелациона врска. Тоа значи дека r претставува оцена на непознатиот коефициент на корелација на основната маса или популација која се означува со ρ. Овој коефициент го покажува степенот на праволиниска врска помеѓу две набљудувани појави во популацијата. Поради тоа, се наложува потребата од тестирање на значајноста на добиената оцена. При тестирање на значајноста на оцената на коефициентот,r,се воведува уште една дополнителна претпоствка, дека заедничкиот распоред на X и Y е нормален. Во таа смисла нултата хипотеза се поставува во следниот облик:
Ho: ρ = 0 Што значи дека во основната маса не постои праволиниска корелација.
Алтернативната хипотеза се поставува во следниот облик:
H1: ρ ≠ 0 Што укажува на постоење на праволиниска врска.
Повеќекратна праволиниска корелациона анализа
Кај повеќекратна корелациона анализа се претпоставува дека сите набљудувани променливи се случајни. Исто така, при заклучување дека постои корелација во основната популација, се воведува дополнителна претпоствка дека заедничкиот распоред на променливите е нормален. Таквиот распоред го нарекуваме повеќедимензионален нормален распоред. Целта на повеќекратната праволиниска корелација е носачена кон два правца :а) оцена на праволиниска корелациона врска y и група независни променливи и б) испитување на јачината помеѓу комбинациите на избраните променливи.Во првиот случај се користи коефицинет на повеќекратна праволиниска корелација, а во вториот коефициент на парцијална корелација.
Коефициент на повеќекратна праволиниска корелација
Тој го покажува степенот на праволиниско слагање на варијациите во примерокот помеѓу зависната променлива Y и не зависните променливи X1,X2…Xk. Се обележува со R и никогаш не може да биде негативен, т.е ги зема вредностите од 0 до +1.
Коефициент на парцијална корелација
Коефициентот на парцијална корелација го покажува степенот на праволиниското слагање на варијациите на зависната променлива и едната независна променлива, при што влијанието на другата независна променлива е исклучено и зема врености од -1 до +1.
Користена литература
"Статистика за бизниз и економија" - Д-р Славе Ристевски, Д-р Драган Тевдовски, четврто издание
Чарлс и Реј Имс
Чарлс Имс (англиски: Charles Eames, 1907-1978) и Реј Имс (англиски: Ray Eames, 1912-1988) биле американски дизајнери, венчани во 1941, кои работеле и направиле големи креативни придонеси во голем број на полиња на дизајнот и уметноста - индустриски дизајн, дизајн на мебел, уметност, графички дизајн, филм и архитектура. Се сметаат за едни од најголемите дизајнери на XX век.
Телохранител (филм од 1961)
„Телохранител“ или „Јоџимбо“ (јапонски: 用心棒) — јапонски филм од 1961 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги толкуваат: Тоширо Мифуне, Тацуја Накадаи и Такаши Шимура, Сејзабуро Кавазу, Кју Сазанка, Јоко Цукаса, Исузу Јамада, Ејџиро Тоно. Во 1962 година е снимено продолжението на овој филм, со насловот „Санџуро“, а две години подоцна филмот го преработил италијанскиот режисер Серџо Леоне со насловот „За грст долари“.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во втората половина на 19 век. Осамениот самурај-скитник Санџуро (го игра Мифуне) пристигнува во мало место и од меанџијата (го игра Тоно) дознава дека во градот владеат две злосторнички семејства: семејството Сејбеи кое тргува со свила и семејството Ушитору кое тргува со саке. Двете семејства се во постојан меѓусебен судир, а Санџуро смислува план како да ги ослободи жителите од теророт. Најпрвин, тој убива тројца луѓе на Ушитори, а потоа оди кај Сејбеи (го игра Кавазу), нудејќи му да му биде телохранител. Меѓутоа, тој ја слуша сопругата (ја игра Јамада) на Сејбеи, која предлага да го убијат отккао ќе го искористат, па непосредно пред битката со кланот на Ушитори, Санџуро дава отказ. Така, кланот на Сејбеи мора да се бори без помошта на Санџуро, но тогаш во градот пристига царскиот инспектор и двете семејства се принудени да склучат примирје. Сепак, Ушитори (го игра Сазанка) изнајмува луѓе кои го убиваат судијата во соседниот град, па инспекторот мора да си замине. Санџуро ги заробува убијците на судијата и му ги предава на Сејбеи, а Ушитори го заробува синот на Сејбеи. Двете семејства се договараат да ги разменат заробениците, но за време на размената, братот на Ушитори, Уносуке (го игра Накадаи), кој е единствениот во градот кој има револвер, ги убива двајцата заробеници на Сејбеи. Тогаш, Сејбеи ја покажува убавата жена Нуи (ја игра Цукаса) која порано ја грабнало семејството Ушитори. Санџуро прави пресврт и се вработува како телохранител на Ушитори, а во една прилика ја ослободува жената. Меѓутоа, брат му на Ушитори дознава за тоа и го заробува Санџуро кого луѓето на Ушитори сурово го измачуваат. Сепак, тој успева да избега со помош на меанџијата, а во меѓувреме, припадниците на кланот Ушитори ја палат куќата на Сејбеи и ги убиваат сите членови на неговото семејство. Откако закрепнува, Санџуро ги убива припадниците на кланот Ушитори.
Национален парк Хемис
Национален парк Хемис е национален парк на височина во Ладах, Индија. Глобално познат по своите снежни леопарди, се верува дека има најголема популација од нив во која било заштитена област во светот. Тој е единствениот национален парк во Индија кој е северно од Хималаите, најголемата нотифицирана заштитена област во Индија (најголемиот национален парк) и е второто по големина соседно заштитено подрачје, по биосферниот резерват Нанда Деви и околните заштитени подрачја. Паркот е дом на голем број видови на загрозени цицачи, вклучувајќи го и снежниот леопард. Националниот парк Хемис е заштитено подрачје на Индија во рамките на палеарктичкото царство, надвор од засолништето за диви животни Чангтанг североисточно од Хемис и предложената област за зачувување на студената пустина Цо Ламо во северен Сиким.
Паркот на север се граничи со бреговите на реката Инд и ги вклучува сливовите Марка, Сумдах и Румбак и делови од венецот Занскар.
Историја
Паркот е основан во 1981 година со заштита на сливовите Румбак и Марка, површина од околу 600 км2. Пораснал во 1988 година на околу 3,350 км2, со вклучување на соседните земји, пред да се зголеми во 1990 година на 4,400 км2,
Географија и еколошко значење
Паркот се наоѓа во рамките на алпскиот степски екорегион Каракорам-Западно Тибетско Плато и содржи борови шуми, алпски грмушки и ливади и алпска тундра од вегетација.
Фауна
Паркот е дом на одржлива популација за размножување од околу 200 снежни леопарди, особено во сливното подрачје Румбак. Основата за плен за врвниот предатор во Централноазиските висорамнини е примарно поддржана во Хемис од Аргали (Голема тибетанска овца), Бхарал (Сините овци), Шапу (Ладахи Уриал) и добиток. Мала популација на азиски козорог е присутна и во Хемис. Хемис е единственото засолниште во Индија кое ги содржи Шапу.
Во Хемис се присутни и тибетскиот волк, евроазиската кафеава мечка (загрозена во Индија) и црвената лисица. Малите ги цицачи вклучуваат хималајски мрмот, планинска ласица и хималајски зајак глушец.
Меѓу птиците грабливки забележани овде се хималајските и трансхималајските птици грабливки: златниот орел, мршојадецот и хималајскиот мршојадец. Долината Румбак нуди можности за набљудување птици, вклучувајќи неколку тибетски видови кои не се вообичаени во другите делови на Индија. Овде присутните птици вклучуваат кафеав акцентор, робин акцентор, тикелов лист, шипка со шари, црнокрилести снежни перки, чукар, Блитови брзи, црвеникави чаши, хималајски снежни петли и серин со огнена предница.
Во паркот досега се евидентирани 16 видови цицачи и 73 видови птици.
Флора
Овој регион е во дождовната сенка на Хималаи те и нема многу врнежи. Оттука, на пониски височини се застапени суви шуми од смрека, шуми Топола - Врба, субалпски сува бреза - ела. Овде претежно се наоѓаат алпски и степски дрвја. Овие дрвја и грмушки се распространети низ дното на долината. Со оглед на тоа што горните планински падини се влажни, оваа област се одликува со алпска вегетација вклучувајќи ги Анемона, Гентијана, Таликтрум, Лојдија, Вероника, Делфинум, Карекс и Кобресија. Останатите делови на паркот ја поддржуваат степската вегетација во која доминираат Карагана, Артемизија, Стахис и Ефедра, присутни по долните речни текови. Студијата спроведена од CP Kala известува за 15 ретки и загрозени лековити растенија кои растат во паркот, меѓу кои се Acantholimon lycopodioides, Arnebia euchroma, Artemisia maritima, Bergenia stracheyi, Ephedra gerardiana, Ferula jaeschkeana nigeros и Hygeros.
Прашања за животната средина
Над 1.600 луѓе живеат во границите на паркот, главно сточари кои одгледуваат живина, кози и овци. Ова резултира со значителен конфликт меѓу животните и луѓето во регионот. Снежните леопарди го напаѓаат добитокот, понекогаш убиваат неколку животни од едно стадо во еден лов. Ова се припишува на прекумерното пасење на добитокот. Видена е и штета на посевите предизвикана од бхарал.
Одделот за заштита на дивиот свет, Владата на Џаму и Кашмир е чувар на паркот. Секоја активност во паркот е забранета освен ако не се добие посебна дозвола од Главниот чувар на дивиот свет J&K. Одделот иницираше многу проекти за зачувување на биолошката разновидност и подобрување на руралната егзистенција во Ладах, вклучувајќи го и Националниот парк Хемис, како што се:
Туризам
Паркот нуди голем број на правци за пешачење од средината на јуни до средината на октомври; некои од овие патеки за пешачење се меѓу најпопуларните во Ладах. Ова ги вклучува походот во долината Марка и патувањето од Спитук до Сток преку преминот Ганда Ла. Националниот парк Хемис е познат и по планинарските експедиции. Врвот Сток Кангри (6.153 метри ) и врвот Канг Јаце (надморска височина 6.496 метри) се двете планини кои привлекуваат најголем број алпинисти секоја година. Паркот станал популарен и меѓу туристите кои сакаат да го набљудуваат снежниот леопард. Најдобрата сезона за забележување снежни леопарди е кон крајот на зимата. Историскиот манастир Хемис е дом на фестивалот Хемис (Хемис Цечу ) секое лето. Сместувањето е ограничено на кампови, домови за селани и сместување во манастирите.
Ганда Ла
Ганда Ла (исто така наречена Канда Ла, 34.04156°N, 77.36262°W ) е висок планински премин лоциран на околу 4980 метри надморска височина во Ладах, 23 километри југозападно од Лех, на Хималаите во Индија. Се наоѓа во националниот парк Хемис. и ги поврзува селата од долината Марка со Лех, и редовно се користи од локалното население. Летниот премин е отворен од јуни, а зимскиот премин (половина километар северозападно од летниот премин) е отворен од крајот на април.
Пешачењето во долината Марка го минува преминот на делот помеѓу селата Румбак и Скиу, што обично се прави во рок од 2 дена. Другиот премин на патеката е Гонгмару Ла (Kongmaru La).
Во културата
Во паркот се сместени бројни тибетски гомпи и свети хортини во неговите граници. Тие го вклучуваат познатиот 400-годишен манастир Хемис. Хемис бил дестинација и преку точка на свилените патишта на Тибет. Во моментов во паркот живеат над 1.600 луѓе, а голем број туристи и аџии го посетуваат за време на фестивалот Хемис Цечу.
Манастирот Хемис, стар 400 години, долго време е место за аџилак на тибетските будисти. Меѓутоа, кон крајот на 19 и почетокот на 20 век, манастирот привлекол одредено внимание поради пишувањата на Николас Нотович, руски аристократ и новинар, кој тврдел дека Исус ги поминал исчезнатите години од својот живот во Тибет и Ладах, поточно во Хемис. . (види Изгубени години на Исус)
Националниот парк, манастирот и засолништето за диви животни Чангтанг биле видно прикажани во наградуваниот документарен филм Возење соло до врвот на светот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Гутау (Германија)
Гутау (Guttau) или Хуќина (Hućina) — село и поранешна општина на истокот од Саксонија, Германија. Припаѓа на округот Бауцен и се наоѓа североисточно од истоимениот град. Од 1 јануари 2013 г. е дел од општината Малшвиц.
Географија
Општината се наоѓа во горнолужичката низина, јужно од т.н. лужичка езерска област. Селата Халбендорф, Лемишау, Лиске и Нојдорф се наоѓаат долж реката Шпре.
Габеров дедо
„Габеров дедо“ (Leccinum carpini) - печурка од родот обабок (Leccinum) од семејството вргањи.
Научни синоними :
Опис
Врз основа на плодните тела, тој е сличен на обичниот вргањ (Leccinum scabrum).
Шапката е со пречник од 7-14 см, кај младите печурки е полутопчеста, потоа ѕвончеста, никогаш сплескана или рамна, со тап и надолу заоблени рабови. Површината е нерамна или малку збрчкана, кадифена. Кожичката е сува и не се лупи, мат, во влажно време, сјајна маслиново-кафеава или со разни кафеаво-сиви нијанси. Кај постарите печурки кожичката често е напукната и може да се намали, изложувајќи ги месото и тубулите долж работ на капачето.
Пулпата е бела, мека, влакнеста во стеблото, сурова кај старите печурки, се претвора во розово-виолетова при сечењето, потоа сива, до речиси црна.
Тубуларниот слој е слободен, засечен во близина на стеблото, дебел 2,5-3 см. Тубулите се тесни, меки, малку водени. Порите се многу мали, аголно заоблени; површината е белузлава или песочно-сива.
Спорите имаат кафеава боја, спори 10-20 × 5-7 микрони, вретоновидни.
Варијабилност
Бојата на шапката може да биде кафеаво-сива, пепеласта до окер, понекогаш многу светла, белузлава.
Екологија и распространетост
Сезона: јуни - октомври.
Слични видови
Отровни:
Употреба
Печурката е јадлива,со инзвонреден квалитет и покрај тоа што месото за време на готвењето поцрнува. Дршката е тврда и се фрла, се користи само шапката за јадење. Се приготвува на ист начин како и обичниот вргањ. Вкусот пикантен, мирисот пријатен. Се смета за помалку вредна поради лабавото месо на шапката.
Дирка (митологија)
Дирка (грчки: Δίρκη) — лик во старогрчката митологија, сопруга на тебанскиот крал Ликос.
Кралот Ликос го убил сикионскиот крал Епопеј и ја заробил неговата жена Антиопа. Таа родила два сина кои пред бракот ги зачнала со Зевс. Нив ги протерале и тие биле одгледани од некој овчар, кој им ги дал имињата Зетос и Амфион. Ликос и неговата сопруга Дирка ја мачеле Антиопа, а таа побегнала кај своите синови, кои го убиле Ликос, а Дирка ја врзале за еден бик кој ја распарчил. Потоа, нејзиното тело го фрлиле во еден извор кој потоа бил наречен Дирка по нејзиното име. Во историјата на уметноста, казната на Дирка е претставена во познатата скулптура од 3. или 2. век п.н.е., позната како „Аполонија од Тралес“ (т.н. „Фарнешкиот бик“) која денес се наоѓа во Неапол.
Бартл Фрир
Бартл Фрир (англиски: Bartle Frere) или Чоречилум (дијарбалски: Choorechillum ) е највисока планина во Квинсленд, Австралија. Планината има надморска висина од 1611 метри. Планината е именувана по Хенри Бартл Фрир, британски колонијален администратор и тогашен претседател на Кралското географско друштво, а подоцна и британски гувернер во Колонијата Кејп (денес ЈАР).
Планината се наоѓа на 51 километар јужно од Кернс во националниот парк Вороноран. Планината е дел од планинскиот венец Беленден Кер. Падножјето на планината е целосно покриено со шуми.
Историја
Првиот Европеец што ја искачил планината е Кристи Палмерстон во 1886 година. Тој запалил дрво на самитот „П 26 октомври '86 година“. Нејзиниот непосреден сосед, планината Беленден Кер е втора по височина планина во Квинсленд со 1593 метри.
Искачување
Врвот на планината Бартл Фрир, кога не е покриен со облаци, нуди можност да се видат крајбрежните низини и Абертоновите рамнини. Искачувањето може да биде прилично стрмно на места со потреба од алат. Познато е дека во областа се случуваат ненадејни временски промени. Искачувањето на врвот може да биде прилично лошо и многу туристи се губат, некои неколку дена, додека се искачуваа на планината. Главните причини за ова се непредвидливите временски услови, слабата подготовка и повремено нејасни обележувачи на патеката. Како и да е, искусен алпинист не треба да има проблем да се искачи на врвот.
Ракометна спортска сала Духаил
Создавање
Арената била изградена за само 13 месеци на површина од 40.000 м2 и во јули 2014 година била скоро готова. Важи за зелена градба и биле користени најнови технологии. На 7 септември 2014 била официјално отворена.
Користење
Комплексот ќе се користи за натѕпреварите на Светското првенство во ракомет за мажи 2015 во Катар и по првенството ќе припадне на Катарската ракометната федерација. Ќе биде тренинг центар за ракометната репрезентација на Катар за мажи и жени, како и административните и медиумските простории на федерацијата.
Во рамки на комплексот припаѓаат две помали сали со по 500 места секоја, 60 соби за спиење за играчите, 25-метарски базен, како и медицински центар.
= Наводи ==
Џозеф Грималди
Џозеф Грималди (18 декември 1778 – 31 Мај 1837 година) бил англиски глумец, комедијант и танчер, кој стана најпопуларниот англиски забавувач во Регенската ера. Во почетокот на 1800-тите, тој ја прошири својата улога на кловн во (harlequinade), кој бил дел од Британската пантомима и, особено дел од Кралскиот театар, како и Садлер Велс и Ковент Гарден театри. Тој стана толку доминантен на стрип сцената во Лондон со улогата во Harlequinade како кловн, и стана познат по прекарот "Џои", и ден денес се користи од страна на други изведувачи на кловнови. Од Грималди потекнува фразата како "Тука сме повторно!", кои продолжуваат во модерната пантомима. Роден во Лондон од татко изведувач на забави, Грималди почнал со своите изведби како дете, што го направил своето деби на сцената на Друру Лејн во 1780 година. Тој стана успешен во Велс театарот Садлер во наредната година; со својата прва голема улога како Мал кловн во пантомимата "" Триумфот на радоста; или, Арлекина свадба '' во 1781 година, во кој тој глуми заедно со неговиот татко. По краткото школување, тој се појави во различни нискобуџетни продукции и стана барано дете изведувач. Тој води делови во : вљубените и Орсон  (1794) и  талисман; или, Арлекин не направи среќни  (1796), при што вторите го направија препознатлив. Кон крајот на 1790-тите, Грималди глуми во пантомима верзијата на  Робинзон Крусо '', со што ја потврди својата моќ како клучен пантомима изведувач. Многу продукции следел, но неговата кариера во Друру Лејн станала турбулентна и тој го напуштил театарот во 1806 година. Во својата нова соработка со театарот Ковент Гарден, тој се појави на крајот на истата година, во  Арлекин или Мајката Гуска , во која биле вклучени можеби најпознатите негови портрети на кловн. Грималди во Ковент Гарден и Садлер Велс истрча истовремено, и тој стана познат како водечки кловн и стрип забавувач во Лондон, уживајќи многу успеси во двата театри. Неговата популарност во Лондон доведе до барање за него да се појави во провинциските театри низ Англија, каде што тој заповеда големи хонорари.
Соработката на Грималди со Велс Садлер дојде до крајот во 1820 година, главно како резултат на влошување на неговата врска со раководството на театарот. По бројните повреди во текот на годините од неговата енергично кловновство, неговата здравствена состојба, исто така се влошила, и се пензионирал во 1823 година Тој се појавил повремено на сцената неколку години подоцна, но неговите настапи биле ограничени поради влошување на неговата физичка попреченост. Во неговите последни години, Грималди живеел во релативна анонимност и станал депресивен и сиромашен алкохоличар. Го надживеала и неговата сопруга и неговиот син, глумецот Јосиф Самоил, Умрел во неговиот дом во Ислингтон во 1837 година, на возраст од 58 години.
1699 во музиката
1699 година во музиката содржи некои значајни настани.
NGC 1696
NGC 1696 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1696 се споменува и како ESO 56-SC4.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1696 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m. NGC 1696 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 48 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 14' 35".
Други поделби
Проучување на NGC 1696 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Несвојствен интеграл
Несвојствен интеграл претставува генерација на определен интеграл на неограничени интервали на интеграција и неограничени подинтегрални функции.
Дефиниција
Несвојствениот интеграл за функцијата, ако постои , е интеграл според дефиницијата еднаков на граничната вредност (лимес),. За, несвојствениот интеграл е еднаков на Римановиот поради непрекинатоста на лимесот.
Видови интеграли
Се разликуваат несвојствени интеграли од првиот и вториот вид.
Несвојствени интеграли од првиот вид
Кај несвојствените интеграли од првиот вид, подинтегралната функција е дефинирана во бесконечниот интервал на интеграција. Во зависност од интервалот на интеграција, постојат три типа на несвојствени интеграли со бесконечен интервал кои се дефинираат како гранични вредности, но на различни начини:
Несвојствени интеграли од вториот вид
Несвојствените интеграли од вториот вид се интеграли во кои интервалот на интеграција е конечен, но подинтегралната функција е неограничена во една точка наречена сингуларна точка. Постојат три типа на несвојствени интеграли од вториот вид, во зависност од позицијата на сингуларната точка:
Својства
Со ограничување на лимесот кај својствата на Римановите интеграли, лесно е да се добијат следниве својства на несвојствените интеграли:
Кошиев критериум за несвојствените интеграли
Интегралот постои во несвојствена смисла ⇔  Ова лесно се докажува од Кошиевиот конвергенциски критериум, каде што функцијата на која се дефинира лимесот се заменува со конкретниот несвојствен интеграл.
Узбекистан на Олимписките игри
Узбекистан првпат настапил на Зимските олимписки игри во 1994 година.
Претходно, земјата настапувала во составот на репрезентацијата на СССР. По распаѓањето на Советскиот Сојуз во 1991 година, Узбекистан заедно со уште 15 нови држави од поранешниот СССР на Зимските олимписки игри од 1992 година настапиле како Обединета екипа под олимписко знаме.
Подоцна во 1992 година, 11 здружени републики од поранешниот СССР повторно учествувале на Летните олимписки игри во Барселона. Како самостојна држава, Узбекистан за првпат настапил на Зимските олимписки игри во 1994 година. Оттогаш учествувал на сите летни и Зимски олимписки игри.
Спортистите на Узбекистан на Летните олимписки игри досега имаат освоено 20 медали, од кои 5 златни, додека на Зимските имаат освоено 1 златен медал.
Националниот олимписки комитет на Узбекистан бил основан во 1992 година, додека од страна на МОК бил признаен во 1993 година.
Куп на шампиони 1968/69
Куп на шампиони 1968/69 — 14-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето е одиграно на 28 мај 1969 година на стадионот Сантјаго Бернабеу во Мадрид, каде што Милан со резултат 4:1 го победил Ајакс, и така ја освоил својата втора титула во Купот на шампионите (претходно во 1963). Милан исто така на патот до титулата во полуфиналето го елиминирал Манчестер Јунајтед, бранител на титулата од претходната сезона.
Неколку клубови од источна Европа се повлекле од натпреварувањето поради тоа што УЕФА направила сите источноевропски клубови да играат едни против други, а тоа било направено затоа што западните држави се заканувале дека ќе го бојкотираат натпреварувањето поради инвазијата на СССР над Чехословачкаословачка. Англија била единствена земја со два претставници, каде што покрај Манчестер Јунајтед, освојувач на Купот од претходната сезона, се натпреварувал и Манчестер Сити, првак на Англија од претходната сезона.
На секој натпревар биле дозволени две измени на играчи; биле воведени обавезни датуми за натпреварите (две недели помеѓу натпреварите), кои биле закажани во среда; правилото за гол на гости било проширено на целото натпреварување, а во случај клубовите по двата меча да изиграат нерешено се одигрувал трет одлучувачки меч.
Прво коло
1 Карл Цајс Јена, Динамо Киев, Рух Хожов, Левски Софија и Ференцварош се повлекле од натпреварувањето (погледнете вовед).
Осминафинале
Забелешка: Милан и Бенфика преку ждребка (која се одржувала поради отсуствувањето на источноевропските екипи) се пласирале директно во четвртфиналето.
Ендимион
Ендимион (старогрчки: Ἐνδυμίων, Ἐνδυμίωνος) — лик во старогрчката митологија.
Ендимион бил млад ловец во кого се вљубила божицата Селена. За да може да го љуби, таа го заспала; по друга верзија, тој бил казнет со вечен сон затоа што се вљубил во божицата Хера; а по трета верзија, поради неговата љубов кон Хера, Зевс му оставил да избере на кој начин сака да умре, а Ендимион избрал вечен сон како начин да остане вечно млад и бесмртен. Еден антички релјеф го прикажува Ендимион додека спие, а неговото куче лае, објавувајќи го доаѓањето на Селена.
Тремолоа
Тремолоата, множина тремолои, е жичен инструмент кој припаѓа на семејството безвратни цитри. Тој бил произведен во Соединетите Држави како одговор на брзото зголемување на популарноста на хавајската музика во текот на 20-тите години на минатиот век, и продолжил да се произведува до 1950-тите. Музичкиот колектив Broken Social Scene го прикажува инструментот во „Tremoloa Debut.“.
Тремолоата симулира тонски ефекти на хавајската челична гитара со поминување на пондериран валјак стабилизиран со лост за вртење наречен рачка, по мелодиска жица. Следејќи го, движењето на ролерот по тегнењето создава тремоло, ефект што тресе и така било наречено. Покрај тоа, тремолојата поседува четири акорди (Ц, Г, Ф и Д мајор) за да ја истрза хармонијата.
Патентот за тремолоа бил доделен во 1932 година на Харолд Фени и Џон Х. Ларџ.
Длабоко грло
Длабокото грло е псевдоним на тајниот информатор кој му обезбедувал информации на Боб Вудвард од Вашингтон пост во 1972 година, во врска со вклучувањето на управата на Претседателот на Соединетите Американски Држави, Ричард Никсон, во Вотергејтската афера. Триесет и една година по оставката на Никсон, се откри дека Длабокото грло бил заменик директорот на Федералното истражно биро, Марк Фелт.
Идентитет
Длабокото грло првпат ѝ беше претставено на јавноста во 1974 година во книгата „Сите луѓе на Претседателот“, напишана од страна на новинарите на Вашингтон пост, Боб Вудвард и Карл Бернштајн, којашто две години подоцна беше преработена во филм што доби оскар.
Според авторите, Длабокото грло бил клучен извор на информации зад серија членови во врска со скандалот којшто ја имал главната улога во прикажувањето на лошите дела на управата на Никсон на јавноста. На крајот, скандалот доведе до оставка на Претседателот Никсон, како и затворски казни за шефот на персоналот на Белата куќа, Х. Р. Халдеман, Г. Гордон Лиди, Егил Крох, советниците на Белата куќа, Чарлс Колсон и Џон Дин и претседателскиот советник Џон Ерлихман.
Хоуард Симонс, главен уредник на Пост за време на Вотергејтската афера, го нарекол тајниот информатор „Длабоко грло“, како навестување за познатиот филм. којшто бил главна тема на дискусии во тоа време. Исто така, името било и игра на новинарскиот израз „таинствена позадина“, којшто се однесувал на информациите обезбедени од страна на тајниот извор, коишто, по договор, не биле директно кажувани.
Повеќе од 30 години, идентитетот на Длабокото грло беше една од најголемите мистерии на американската политика и новинарство и извор на јавната љубопитност и претпоставки. Вудвард и Бернштајн инсистираlе дека нема да го откријат неговиот идентитет или да се согласат да биде откриен додека тој не умре.
На 31 мај 2005 година, списанието Венити фер откри дека Вилијам Марк Фелт бил Длабокото грло, со тоа што објави статија (што конечно се појави во јулското издание) на своето мрежно место од страна на Џон Д. О’Конор, адвокат, кој го застапувал Фелт, во којашто статија Фелт изјавува: “Јас сум човекот којшто го викаат Длабокото грло“. По објавувањето на статијата во Венити фер, Вудвард, Бернштајн и Бенџамин Ц. Бредли, главен и одговорен уредник на Пост во периодот на Вотергејтската афера, ја потврдија изјавата на Фелт дека е Длабокото грло. Патрик Греј, поранешен директор на ФБИ и шеф на Фелт, го негира тврдењето на Фелт дека единствениот извор е во книгата на Греј, „На мрежното место на Никсон“, напишана заедно со неговиот син, Ед Греј. Наместо тоа, Греј и другите продолжија да велат дека Длабокото грло е собрани извори здружени во една личност со цел да се зголеми продажбата на книгата и филмот.
Улогата во Вотергејтската афера
На 17 јуни 1972 година во 2:31 часот наутро, месно време, пет луѓе биле уапсени од страна на полицијата на шестиот кат во зградата на хотелот Вотергејт во Вашингтон, во канцелариите на Демократскиот национален комитет. Полицијата пристигнала откако била известена од страна на Френк Вилс, службеник од обезбедување, кој забележал дека вратата што водела до хотелот била оставена отворена.
Ситуацијата била необична, бидејќи петте крадци имале 2.300 долари на сметки, украдени брави, воки – токи, радио – апарат за прислушување на телефонските повици на полицијата, две камери, пиштоли солзавци и електронски уреди за снимање на сите разговори што може да се одржат во канцелариите.
Најмалку еден од луѓето бил поранешен работник во Централната разузнавачка агенција. Овој човек, Џим МекКорд, во периодот кога бил уапсен бил службеник од обезбедувањето на Комитетот за повторно избирање на Претседателот за Претседателот Никсон (познат помеѓу политичките противници на Никсон и по својот акроним „КРЕЕП“). Кај двајца од луѓето биле најдени бележници, во коишто го имало телефонскиот број на Е. Хоуард Хант, чие име во бележниците било придружено со написите „Куќата W“ и „W.H.“. Скандалот веднаш привлекол некои медиуми. Се развлекол и периодот на пребарување и следење на трагите, а конечно се проширил и Сенатот на Соединетите Американски Држави и судскиот систем, за да испитаат колку извршната власт на владата е замешана во скандалот Вотергејт.
Двајца млади новинари на Вашингтон пост, Боб Вудвард и Карл Бернштајн, ја пишувале содржината на приказната повеќе од две години. На крајот, се покажало дека во скандалот имало различни законски нарушувања и дека биле замешани многу членови од Белата куќа на Никсон. Поради големиот притисок од судовите и Сенатот, на крајот, Никсон станал првиот Претседател на САД кој дал оставка, притоа избегнувајќи го јавното обвинение од страна на Претставничкиот дом на Соединетите Американски Држави.