cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фотобанка
Индустриска структура
Со Правата за Одржување на фотобанките се прави одделно поединечен договор за лиценцирање. Складираните фотографии кои се наплаќаат му овозможуваат на купувачот да ја користи сликата во неограничен број за еднократен надомест за дозвола. Сепак, клиентот може да побара „ексклузивни“ права, спречувајќи ги другите купувачи да ја користат истата слика на одредено време или во истата индустрија. Ваквите продажби може да чинат илјадници долари од две причини, поради тоа што тие имаат тенденција да бидат многу изложени и поради тоа што агенцијата ризикува дека сликата би и донела повеќе пари доколку остане во промет. Сепак, со дозволата врз фотографиите кои се наплаќаат не постои опција за добивање на ексклузивни авторски права. Некои интернет сајтови нудат бесплатни фотографии со ниска резолуција за целите на подготвување на детални планови за реклами со кои го прикажуваат дизајнот. Доколку оној кој рекламира ја прифати сликата, тогаш може да се преговара за правата за користење на фотографијата со висока резолуција или да се купи директно од мрежната страница. Професионалните фотографи на складирани фотографии ги пласираат своите слики со една или повеќе агенции за складирани фотографии врз основа на договор, со дефинирано основно овластување и за одреден временски период на траење на договорот. Некои фотографи финансираат сопствени фотосесии, или ги развиваат сликите во соработка со некоја агенција, додека други предлагаат фотографии произведени како дел од некоја статија (во магазин) или комерцијални задачи.
Фотографии со наплаќање на хонорар
Ова значи дека се наплаќа секое користење на фотографијата. Тоа не значи дека сликата може слободно да се користи без купување на дозвола или дека сликата е во јавна сопственост.
Фотографии со авторски права
(се нарекуваат уште и „фотографии со дозвола“) **Големина: (која големина е сликата која се користи – ¼ страница, 1/2 страница, цела страница, или распространета на две страници) **Индустрија: (Индустриски тип – пр. Електроника, Поморско инженерство, Финансиски служби и сл.) **Ексклузивитет: (Ексклузивна, или Неексклузивна)
Особености
Важна одлика на интернет колекциите на складирани фотографии е дека што тие имаат вградено метаподатоци, и на тој начин е лесно пребарувањето на слики со користење на клучни зборови.
Историја
Во средината на 1880-тите со откривањето на полутонското печатење, весниците и магазините за првпат можеа да умножуваат фотографии наместо цртежи со линии. Почнувајќи првично со кадровските фотографи, за на крајот да преземат независните фотографи. Една од првите поголеми агенции за складирани фотографии е формирана во 1920 од Х. Амстронг Робертс, која постои и денес под името Роберт Сток. Многу години, складираните фотографии во глобала се состоеја од остатоци од комерцијалните задачи на магазините. До 1980-тите години, стана специјална гранка со сопствени права, со тоа што фотографите произведуваа нов материјал со единствена цел за доставување во складиштата. Агенциите се стремеа да станат по посветени на следењето и предвидувањето на потребите на рекламните агенти и да им ги пренесат овие потреби на фотографите. Фотографиите беа создавани повеќе од око за тоа како би можеле да изгледаат кога би се комбинирале со други елементи; на пример, фотографијата може да е направена вертикално со празен простор на врвот и долу на левата страна, со свесна намера дека може да добие договор за употреба како насловна страна. Во 1990-тите, следеше период на консолидација. Како резултат на познанствата, Гети Имиџес и Корбис станаа двете најголеми компании.
Денес, многу од компаниите – фотобанки работат преку интернет мрежата. Во раните 2000-ти години, Корпорацијата Јупитермедија (Jupitermedia Corporation) започна да откупува некои од помалите компании кои се занимаваа со овој бизнис, собирајќи ги под закрила на нивната Јупитеримигес поделба, со што стана трета по големина фотобанка. Достапноста на Интернет обезбедува средства за други, помали компании да се вклучат во оваа индустрија. Користејќи го Интернетот како нивен единствен метод на дистрибуција, и регрутирањето на главно аматерски фотографии од целиот свет, овие компании можат да понудат фотобанки со добар квалитет за многу ниска цена.
Во 2000, ајстокфото (istockphoto), се појави микросток (microstock) мрежно место за размена на фотографии, која подоцна имаше влијание врз целата индустрија на фотобанки преку снижување на цените на фотографиите со наплаќање хонорар до само 1 долар од слика. Ова настана како последица на неодамнешната достапност на дигиталните камери со висока резолуција на масовниот пазар и можноста за аматерските фотографи да ги прикачат и објават нивните слики на мрежно место. Во 2003, ШутерПоинт, подоцна Дримстајм (Dreamstime), Шутерсток (Shutterstock) и Фотолиа (Fotolia) ги еволуираа постоечките модели на споделување на фотографии и станаа афирмирани „играчи“. Трендот го продолжи фотоЛибра (fotoLibra) во 2004 и во 2005 Скопт основа агенција за вести преку слика за граѓанско новинарство овозможувајќи им на граѓаните да прикачуваат и продаваат фотографии од ударни вести направени со камера од мобилен телефон. Во 2007 Гети Имиџес ја откупи Скопт, со што ја затвори во 2009. Во 2008, Каткастер создаде пазар на резервни фотографии каде што купувачите можеа да купат слики по цена утврдена од страна на фотографот или да дадат нивна цена со поднесување на понуда, која што фотографот може да ја прифати, одбие или да му предложи нова цена на купувачот. Во 2009 беше предложен нов метод на плаќање (преку СМС-порака) новонастанатата компанија, Депозитфотос.
Киријак Макуриски
Околу 748 година, Киријак марширал северно кон Египет сè до Фустат (Каиро) на чело на војската, спомнато дека има околу 100,000 луѓе за да го ослободи александрискиот патријарх Михаил, кого управникот на Египет, Абд ал-Малик ибн Марван ибн Муса бин Нусаир, фрлен во затвор. Меѓутоа, откако макуриската војска на стигнала до Египет, патријархот бил ослободен од затвор, заедно со пратеникот на Киријак, кој потоа бил испратен до Киријак да го замоли да се врати во Макурија.
Евдокија Паско
Евдокија Борисовна Паско (Евдокия Борисовна Пасько; р. — ) беше навигатор во советската женска 46. Таманска Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк, 325. Ноќна бомбашка воздухопловна дивизија, 4. Воздухопловна армија на Вториот белоруски фронт за време на Втората светска војна. За нејзиниот успех во војната е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз на 26 октомври 1944 година.
Ран живот
Паско е родена на 30 декември 1919 во украинско семејство во селото Липенко, Жети-Огуски округ во Исик-Кул регионот, што се наоѓа во денешен Киргистан, во тогашната Туркестанска Автономна Советска Социјалистичка Република. Таа е студент на Математичкиот факултет на Московскиот Државен Универзитет кога руските власти објавуваат повик за жени волонтери да се обучуваат за авијатичари, па Евдокија се приклучува кон армијата заедно со неколку од нејзините колешки студенти, вклучувајќи ги Екатерина Рјабова и Евгенија Руднева, кои исто така стануваат херои на Советскиот Сојуз.
Воена кариера
Паско станува навигатор во 49. Воздухопловен полк, а подоцна им се придружува на женската 46. Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк, познат како Ноќни вештерки, каде што служи како навигатор за командантот на ескадрила Марија Смирнова.
За време на војната лета на бомбашки мисии против силите на Оската во Белорусија, Берлин, Крим и Кавказ, Керчкиот Полуостров, Кубан и Полска, често во екстремни временски услови и под силен противвоздухопловен оган. Вкупно, лета на околу 800 мисии. На 26 октомври 1944, Паско е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз заедно со нејзината колешка Смирнова. Воените подвизи на Евдокија се опишани во статија во весникот Правда. Се пензионира од Советската Армија со чин на поручник на крајот на Втората светска војна.
Цивилен живот
По завршувањето на војната, Паско се враќа на нејзините студии и докторира по математика. Се мажи со нејзиниот колега Борис Маљшев. Предава преку четириесет години на Бауманскиот Московски државен технички универзитет.
Евдокија умира на 27 јануари 2017 година во Москва и е закопана на гробиштата Тројекуровскоје.
Цигански Рид (Кочани)
Не го поистоветувајте со археолошкото наоѓалиште Цигански Рид во кочанско Оризари.
Цигански Рид — археолошко наоѓалиште во градот Кочани. Претставува средновековна некропола. Лежи во реонот на споменикот на незнајниот борец, оддалечен околу 500 м источно од зградата на Собранието на општината. Во 1982 година, Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата извршил ревизионо ископување при што се откриени 16 гроба без гробни конструкции - слободни закопувања, со разновидни прилози изработени од бронза (белезици, обични и тордирани, обетки, прстени и др.) од XII век. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Кочани.
Адолесценција
Адолесценција (од латински adolescere, што значи „да порасне“) — преодна фаза на физички и психолошки развој кој генерално се случува во периодот на пубертет кон законската зрелост (полнолетство). Адолесценција е вообичаено се поврзува со тинејџерските години,  но нејзините физички, психолошки или културни манифестации можат да започнат порано и да завршат подоцна. На пример, пубертетот типично почнува за време на преадолесценцијата, особено кај женските. Физичкиот развој (особено кај машките), и когнитивниот развој може да се продолжи и во раните дваесетти години. Така возраста обезбедува само груб знак за адолесценцијата, а научниците сметаат дека е тешко да се согласат за прецизна дефиниција на адолесценцијата.
Темелното разбирање на адолесценцијата во општеството зависи од информациите од различните перспективи, вклучувајќи ги: психологијата, историјата, социологијата, образованието и антропологијата. Во рамките на сите овие перспективи, на адолесценцијата се гледа како преоден период меѓу детството и возрасносто доба, чија културна цел е подготовка на децата за возрасните улоги. Тоа е период на повеќекратни транзиции вклучувајќи ги образованието, едукацијата и невработеноста, како и транзиција од едни животни услови во други.
Крајот на адолесценцијата и почетокот на возрасното доба варира во зависност од државата, Понатаму, дури и во рамките на единствена држава или култура може да има различни возрасти во која еден поединец може да се смета за доволно зрела за општеството да им довери одредени привилегии и одговорности. Овие привилегии и одговорности вклучуваат возачка дозвола, правни сексуални односи, служење војска, купување и конзумирање алкохол, право на гласање, склучување договори, завршување одредено ниво на образование, брак, како и одговорност за почитување на законите. Адолесценцијата вообичаено е придружена со независност поддржана од родителите или законските старатели, вклучувајќи помал надзор споредбено со преадолесценцијата.
Во изучувањето на развојот на адолесценцијата, таа може да се дефинира биолошки, како физичка транзиција означена со почетокот на пубертетот и терминација на физичкиот раст и развој; когнитивно, како промени во способноста за апстрактно и повеќедимензионално мислење; како и социјално, како период на подготовка за возрасни улоги.
Големите пубертетски и биолошки промени, вклучуваат промени на сексуалните органи, висината, тежината, мускулната маса, како и големи промени во структурата и организацијата на мозокот. Когнитивните способности опфаќаат и зголемување на знаењето и на способноста да размислуваат апстрактно и да резонираат поефективно. Проучувањето на развојот на адолесценцијата честопати вклучува интердисциплинарна соработка.
Цигански романсеро
Содржина
Попознати песни од збирката се:
Осврт кон делото
„Цигански романсеро“ е најпознатото дело на Лорка, инспирирано од шпанскиот фолклор и старите романси и балади. Збирката е плод на длабоката љубов и на големите истражувања на фолклорот, на задлабочувањето во Андалузија, во стварноста и легендата на Циганите, на нивниот живот и нивната митологија, а по угледот на романсата, Лорка ги пее песните во осмерец. Едноставна, чиста и распеана, час преплавена со едноставни фабули час во недосетливи настани, целата разиграна и трагична, збирката претставува ремек-дело. Благодарение на високите духовни вредности, уште за време на животот на Лорка, зборката станала популарна до анонимност, слично на народните творби. Неговите романси станале врвно четиво на шпанската интелигенција и големо богатство на селаните, кои ги кажувале неговите стихови како свои, без да го познаваат авторот. Во романсите, Лорка постигнал совршена хармонија на фолклорната инспирација и на модерното доживување, на едноставниот поетски збор и на раскошната метафора. Оваа поезија што не познава рима, со доследно испеани асонанси во една единствена гама, достигнува врвна музикалност, слевајќи се во идеален склад со свежината на сликите, со богатството на метафорите и со раскошот на знаците, кревајќи се од убавината на традицијата кон убавината на современоста.
Гленр (божество)
Гленр (на старонордиски јазик: "отворање во облаците" ) — мажот на божицата Сол, која ги тера коњите на сонцето преку небото. Гленр е, исто така, алтернативно име за Глр, еден од коњите наведени меѓу оние кои ги возеле боговите, според Гилфагининг.
Стара џамија (Драчевица)
Старата џамија — една од двете џамии во селото Драчевица, во Општина Студеничани, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во источниот дел на Драчевица.
Стендалов синдром
Стендаловиот синдром или синдромот на Фиренца е психосоматска состојба која претставува забрзано чукање на срцето, несвестица, збунетост, па дури и халуцинации, наводно се јавува кога поединците се изложени на предмети, уметнички дела или феномени со голема убавина.
Историја
Случката била така наречена по францускиот писател од 19 век, Стендал (псевдоним на Мари-Анри Бејле), кој го опишал неговото искуство со овој феномен за време на неговата посета на Фиренца во 1817 година во книгата: „Неапол и Фиренца: Патувањето од Милано до Реџо“. Потоа ја посетил Базиликата Санта Кроче, каде што се погребани Николо Макијавели, Микеланџело и Галилео Галилеј, бил совладан од длабока емоција. Стендал напишал:
„Бев во еден занес, од идејата да бидам во Фиренца, близу великаните чии гробови ги имам видено. Апсорбиран во набљудувањето на возвишената убавина... ја достигнав точката каде што се среќаваат небесните сензации... сѐ зборуваше толку живописно со мојата душа. Ах, да можев само да заборавам. Имав силни отчукувања на срцето, што во Берлин ги викаат “нерви“. Животот беше исцеден од мене. Одев со страв од паѓање“.
Иако психолозите долго време расправале дали постои Стендаловиот синдром, очигледните ефекти врз некои лица се доволно сериозни за да се обезбеди лекарска помош. Персоналот во болницата Санта Марија Нуова во Фиренца е навикнат на туристи кои страдаат од вртоглавица или дезориентираност откако ја погледнале статуата на Давид, уметничките дела на галеријата Уфици и другите историски реликвии на тосканскиот град, Фиренца.
Иако има бројни извештаи за луѓе кои се онесвестувале додека се занимавале со фирентинска уметност, почнувајќи од раниот 19 век, синдромот бил именуван само во 1979 година, опишан од италијанската психијатарка д-р Грациела Магерини, која забележала повеќе од сто слични случаи меѓу туристите во Фиренца. Не постојат научни докази за дефинирање на Стендаловиот синдром како специфично психијатриско нарушување; сепак, постојат докази дека истите церебрални области вклучени во емоционални реакции се активираат за време на изложеноста на уметноста. Синдромот не е наведен како призната состојба во Дијагностичкиот и статистичкиот прирачник за ментални нарушувања.
Последниот извештај за Стендаловиот синдром беше во 2018 година, каде еден посетител на галеријата „Уфици“ во Фиренца доживеа срцев удар додека се восхитуваше на „Раѓањето на Венера“ на Сандро Ботичели.
Валпово
Валпово (хрватски: Valpovo) — град во историско-географската област Славонија во Хрватска. Административно, Валпово е дел од Осиечко-барањската жупанија. Градот се наоѓа на 25 км северозападно од Осиек и има население од 7.406 жители според пописот од 2011 година.
Население
Општина Валпово има население од 11,563 жители. Во склоп на општината се наоѓаат следниве населени места:
Охридска мрена
Охридска мрена или црна мрена (Barbus rebeli) — вид риба од семејството крапови. Пронајдена е од Дрим до реката Војуша.
Таа е ендемска слатководна риба што живее во Охридско Езеро.
Опис и градба
Охридската мрена се разликува од другите видови риби од родот Barbus и Luciobarbus кои живеат на Балканскиот Полуостров по следниве одлики: последниот зрак на грбната перка е слаб, постериорно несеризиран; 7-9 лушпи распоредени помеѓу страничната линија и карлицата; 10-12 лушпи помеѓу страничната линија и основата на грбната перка;на главата, трупот и перките има бројни мали црни точки кои се поголеми и потемни на грбот; 47-53+2-3 разгранети анални зраци; долна усна со мал средно поставен лобус; едноставен карличен зрак околу вториот разгранет зрак; задната директна грбна маргина малку конкавна;
Охридската мрена достигнува големина до 250 мм.
Живеалиште и распространетост
Охридската мрена живее во Јадранскиот слив, од реките Црн Дрим до Војуша (Вјоса), во сливовите на Скадарско Езеро и Охридско Езеро (Црна Гора, Албанија, Грција и Македонија).
Живее во езера и реки, претпочита предели со чиста вода. Распространета е локално во изобилство, но во многу малите потоци кои се сушат, популациите се многу фрагментирани и потенцијално загрозени. Популациите во албанскиот дел се смета дека се загрозени од прекумерно рибарење.
Размножување
Периодот на мрестење на оваа риба трае релативно подолго. Трае од мај до август, кога температурата на водата варира од 19 °C до 25 °C. Репродуктивно зрелите единки ги положуваат своите јајца литорално на длабочина од 1 до 4 метри. Тие се мрестат на камени места со чакал и песок под нив. Нивните места за мрестење се со пречник од приближно 0,5 м. Во некои случаи, некои се пронајдени на покриени места со Chara, но лесно се забележуваат поради нивната бела боја. Над местата за мрестење може да се најдат групи од 2-3 или повеќе риби, меѓу кои една или две се женки, кои се препознаваат по тоа што се поголеми од мажјаците. За време на периодот на мрестење, бојата на зрелите единки станува поинтензивна. Тоа е најизразено на долниот дел од телото, каде белузлавата боја е покриена со бледо-жолта нијанса. Ова се случува зашто бројот на ксантофорите е поголем. На телото, особено по дорзалната страна, се наоѓаат голем број мали и белузлави епителни конвекси, кои се особено многубројни околу мозокот и нарците.
По положувањето и оплодувањето на јајцата, тие паѓаат на подлогата, се тркалаат меѓу камењата, затоа што не се глутинирани, и паѓаат на песокот преку чакалот. На овој начин, јајцата се заштитени од другите циприниди. Тие, исто така, имаат ихтиотоксин кој ги брани од потенцијалните грабливци.
Надворешната мембрана на јајцето е тенка и транспарентна со леплив слој. Поради својата транспарентност, промените во јајцето можат лесно да се забележат преку неa. Поради високата температура (18,8°-21,0 °C), браздењето се изведува брзо.Еден час по оплодувањето се создаваат животните и вегетативните полови се оформени,а кратко време после тоа се појавуваат првите две бластомери.
Учебна година
Учебна или академска година е временскиот период кога една образовна институција одржува настава. Распоредот и начинот на кој е поделена учебната година зависи од етапата на образованието и од јуристидцијата каде се наоѓа образовната институција. Во Македонија, основното и средното образование имаат учебни години составени од две полугодија. Секое полугодие има две тримесечја. Високото образование во Македонија ја дели академската година на два семестри: летен и зимски.
Џамија (Цветово)
Цветовската џамија — единствената џамија во селото Цветово, во Општина Студеничани, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во западниот дел на Цветово.
Луѓето кои одеа по тигровата опашка
Луѓето кои одеа по тигровата опашка (јапонски: 虎の尾を踏む男達) - јапонски филм од 1945 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги играат: Ханширо Ивај, Сусусму Фуџита и Кеничи Еномото.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1185. година, во времето кога семејството Хеике бори против семејството Минамото. По крвавата поморска битка во Тихиот Океан, Јошицуне Минамото ги победува непријателите, а преживеаните извршуваат самоубиство. Кога победникот Јошицуне пристигнува во Кјото, неговиот брат, шогунот Јоритомо им наредува на своите луѓе да го уапсат Јошицуне. Меѓутоа, Јошицуне бега со шест верни самураи на чело со Бенкеи и тие се упатуваат во земјата на неговиот единствен пријател Идехиро Фукивара. Во близината на границата, откако ја преминуваат шумата преправени во монаси, нивиот насмеан превозник Суруга открива дека тие се Јошицуне и шестмина самураи и им кажува дека храбриот Кагивара и неговите војници ги чекаат на границата, со намера да ги уапсат. Јошицуне се преправа во превозникот и Бенкеи мора да го убеди Кагивара дека тие се само шест монаси кои патуваат за да соберат прилози за изградба на големиот храм во Кјото.
Список на NGC-објекти (1001–2000)
Ова е список на објектите со број 1001–2000 во Новиот општ каталог (NGC). Овој астрономски каталог е претежно составен од ѕвездени јата, маглини и галаксии. Другите објекти во каталогот се наведени на другите потстраници списокот на NGC-објекти. За секој објект е наведено соѕвездието на кое му припаѓа и неговиот морфолошки вид.
Фотографија на природа
Фотографии на природа
Фотографии на природа се однесувааа на широк спектар на фотографии сликани на отворено, наменети за прикажување на елементи од природата како што се пејзажи, дивина, растенија и запечатување на природни сцени и текстури. Фотографијата на природа се стреми да го нагласи естетската вредност на сликата за разлика од другите фотографски жанрови, како што се фото-новинарството и документарната фотографија. Фотографиите на природа се објавени во научни, патни и културни магазини како што се Магазинот Нешнал Географикс (National Geographic Magazine), Магазинот Нешнл Вајлдлајф (National Wildlife Magazine) и списанието „Одибон“ (Audubon Magazine) или други поспецифични магазини како што се „Аутдор Фотографер“ (Outdoor Photographer) и Нејчерс Бест Фотографи (Nature's Best Photography). Меѓу најпознатите фотографи на природа спаѓаат и Франс Лантинг (Frans Lanting), Гален Ровел (Galen Rowell), Елиот Портер (Eliot Porter) и Арт Волф (Art Wolfe).
Фотографија на дивина
Фотографијата на дивина е посветена на фотографирање интересни животни во движење, како што е јадење, борење, или летање. Иако најчесто се фотографира во дивина, животинските фармите во забавните паркови се исто така честа локација за фотографирање на дивина. Техниките за фотографирање на дивина многу се разликуваат од оние кои се користат за фотографирање на пејзажи. На пример, во фотографиите на дивина се користи широк пречник на оптичката леќа за да се овозможи голема брзина на сликање, замрзнување на движењата на субјектот, и да ја замати позадината, додека кај пејзажите, фотографите претпочитаат мали оптички леќи. Дивината најчесто се фотографира со долги фотографски леќи од голема далечина; употребата на ваков тип на леќи често наложува потреба од троногалка (бидејќи колку е подолга леќата, толку е потешко да се држи). Многу фотографи на дивина користат параван или камуфлажа.
Макро/ Композиција
Пишаниот член за макро фотографија ја објаснува генерално фотографијата одблизу; имено, ова е исто така еден тип на фотографија на природа. Доколку познатите макро-субјекти – пчелите, вилинското коњче, итн. – може да се опишат како диви животни, нивниот свет исто така може да оствари добра фотографија. Многу фотографи снимаат фотографии на композиција од камчиња, кора на дрво, или други слични мали сцени. Многу од овие слики се апстрактни. Ситни тревки и печурки се исто така популарни субјекти. За фотографирање на природата одблизу не е секогаш потребна макро леќа бидејќи сцените се и онака доволно мали што и општо се сметаат за поинакви од регуларните пејзажи.
Употреба на бои
Присуството (или отсуството) на боја не е услов за фотографијата на природа. Повеќе црно- бели фотографии се направени со дигиталните направи денес отколку во филмовите од 1930-тите. Енсел Адамс е познат по неговите црно- бели прикази на природа, коишто се сè уште длабоко почитувани. Гален Ровел (Galen Rowell) ги возвишуваше филмовите Фуџифилм Велвиа за нивната бистрина, заситени бои, со фразата „Кој сака да направи безживотна фотографија која ќе трае сто години?“ И двајцата правеа разлика помеѓу фотографијата како уметничка форма на изразување и сензитометријата; прецизно размножување не е неопходно.
Медамуд
Медамуд (од староегипетски Маду) - поранешна населба во Стар Египет. Неговата денешна територија се наоѓа на околу 8 км исток-север од Луксор.
Храмот на Монту се наоѓал тука. Ископан бил од Фернан Бисон де ла Роке во 1925 година, кој идентификувал неколку структури посветени на богот на војната Монту.
Историја
Едноставен храм на Монту постоел тука веќе кон крајот на Старото Кралство, или за време на Првиот среден период. Тој беше опкружен со ѕид. Сега се наоѓа под сегашниот храм.
Имал два столба, еден зад друг и, над нив, имало двојно пештерско светилиште, чии подземни комори биле обележани со могили на површината. Овие насипи од земјата веројатно функционирале како „исконски насипи“.
Понатамошното градење и реновирање продолжило и во времето на Римската Империја.
Весна Мундишевска-Велјановска
Биографија
Дипломирала на Техничкиот факултет во Битола, на отсекот графичко инженерство. Работи како наставник по графички стручни предмети во СОУ „Таки Даскало“ – Битола.
Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 2011 година. Член е и на Македонското научно друштво – Битола (одделение за лингвистика и литература) и на Друштвото на писатели „Битолски книжевен круг“.
Добитник е на повеќе награди меѓу кои: наградата „Караманов“ за необјавена книга поезија (Радовиш, 2007 година) за книгата „Вибрации на духот“, наградата на Друштвото на писателите на Македонија за најдобра песна на манифестацијата „Празник на липите“ (Скопје, 2016 година), прва награда и јубилејна грамота на меѓународниот славјански конкурс за преводи (Русија, 2017), наградата на Македонското научно друштво – Битола за научно-образовен придонес (Битола, 2018), наградата „Бранувања“ за најдобра песна на меѓународната поетска манифестација „Струшки книжевни средби“ (Струга, 2019), наградата „Книжевен круг за книжевна критика“ (Битола, 2020) и др.
Уредник е на списанието за култура – книжевност, драмска уметност, филм и издаваштво – „Современи дијалози“ чиј издавач е МНД, а била уредник на списанието за книжевност, уметност и култура „Раст“, главен и одговорен уредник на списанието „Современи дијалози“, уредник и главен уредник на книжевните билтени „Плима“ и „Изрек“, уредник на списанието за современо воспитание, образование и наука „Воспитни крстопати“, како и уредник и главен уредник на поетски книги и зборници, но и на училишни списанија и стручни билтени за наставници. Била претседател на Друштвото за литература и култура „Развиток“ – Битола и на Книжевна младина на Македонија – ОК Битола, како и секретар на Друштвото на писатели „Битолски книжевен круг“ и член на Уредувачкиот совет на МНД. Настапувала на бројни книжевни манифестации, а ја уредувала и водела радио емисијата „Поетска квечерина“ на Радио Битола. Амбасадор на мирот е во Cercle Universel Des Ambassadeurs De La Paix – Suisse/ France од 2016 г.
Самообвинување
Самообвинување е когнитивен процес во кој поединецот ги препишува стресните настани за себе. Насоката на која што поединецот ја препишува вината често има импликации во емоционалноста и однесувањето во стресната ситуација.
Самообвинувањето е честа реакција во стресните настани. и има одредени ефекти на тоа како поединците се адаптираат. Се претпоставува дека видовите на самообвинување придонесуваат кон депресивноста; самообвинувањето е компонента на емоциите насочени кон себе како вина и гадење од себе. Поради комуналитетот на самообинувањето и реакциите на стрес и нивната улога во емоциите, самообвинувањето треба да биде проучено користејќи психолошки перспективи на стрес и справување.
Самообинување и стрес
Додека концептуализацијата на стресот се разликуваат, најдоминантни се моделите на стрес кои се засноваат на проценка. Овие модели го дефинираат стресот како како реакција на субјективна проценка, во зависност од околностите во кои поединецот се наоѓа. Всушност стрес се појавува кога поединецот се соочува со фактор од околината за којшто нема способност за справување. Процесот на оценување на ситуациите како изискувачки или неизискувачки се нарекува проценка, а овој процес може да се случи брзо и несвесно. Стресот не произлегува од самите настаните, тој произлегува од конфликтот на ситуацијата која е во судир со целите на поединецот. Стресот е систематична психолошка компонента која вклучува субјективни емоции и мотивациска компонента, некои истражувачи го сметаат стресот како поткатегорија на тесно поврзан систем на емоции, кои исто така зависи од проценката и мотивациското однесување.
По завршување на проценката, активностите за намалување на стресот претставуваат процес на справување. Справувањето може да вклучи промени во односот помеѓу ситуацијата и животната средина (промена на ситуацијата или целите што довеле до проценката на стрес), намалување на емоционалните последици од проценката на стресот или избегнување на размислување за стресната ситуација. За време и по трауматичните настани, проценките на поединците влијаат на тоа колку е стресен настанот, нивните верувања за тоа што го предизвикал настанот, значењето што тие го препишале на настанот и промените што ги прават во нивното идно однесување.
Белишќе
Белишќе (хрватски: Belišće) — град во Хрватска. Белишќе се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Осиечко-барањската жупанија. Според пописот од 2011 година, градот имал население од 6.518 жители, а самата општина 10.825 жители. Градот се наоѓа на надморска височина од 93 метри. Во близина на градот се наоѓа реката Драва.
Население
Според пописот од 2011 година, населението поделено според населени места во општината е:
Синагога Арагон (Битола)
Синагога Арагон (ⅩⅤⅠ в.) – централен храм на арагонските (шпански) Евреи во Битола. Во Тора арката постоел Тора свиток донесен од Арагон (ⅩⅤ в.).
Во храмот служеле многу познати рабини, како: Адижес Давид (1575), Аврахам Фалкон (1643), шмуел Чадок (крајот на ⅩⅤⅠⅠ в.), Бенјамин Медина (1730), Аврахам бен Јехуда де Бу-тон (1760), Давид де Бутон (1794), Меркадо Камхи (1838), Ариел-Бен Цион (1913), Шабтај Џаин (1924), Аврахам Мориц Романо – последниот битолски рабин (1931).
Во Втората светска војна бугарската војска синагогата ја претворила во кланица за свињи, а пред крајот на војната била запалена. Арагон Синагогата била една од најголемите на Балканот.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Канино
Рождество на Пресвета Богородица (позната и како Света Богородица) — главна селска црква во битолското село Канино.
Околу црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Местоположба
Црквата се над селото Канино, подигната на мало возвишение, на западниот дел од селото. До црквата води тесен асфалтен пат од селото Канино во должина од 400 метри.
Сместена е во заграден простор, заедно со селските гробишта, во кој се влегува низ обновената црковна порта на источниот дел.
Историја
Црквата била изградена во 1830 година на темели на некој постар храм. Подоцна, била реновирана двапати, во 1926 и 1979 година.
Архитектура
Црквата претставува трикорабна градба со полукружна апсида на исток и камбанарија на југоисточниот агол. Поседува затворени тремови покрај јужната и западната фасада. Во изминатите години малтерисани се сите фасади на црквата, заедно со помошните простории.
Во црквата може да се влезе преку двата влеза сместени на јужната и западната страна. Наосот е поделен на три надолжни кораби со два реда на дрвени столбови. На западниот дел од внатрешноста има дрвена галерија на кат, до која се стигнува преку едноставни камени скали.
Фрескоживопис
Во наосот не е зачуван фрескоживописот. Ѕидно сликарство се сретнува само во делови од олтарскиот простор, односно во просторот на апсидната конха и во малата ниша од жртвеникот. Двете насликани партии, со вообичаени претстави за овој простор, потекнуваат од 1928, односно од 1930 година. Тоа се дознава од зачуваните записи.
Иконостас
Иконостасот е составен од два реда на икони, од кои повеќето потекнуваат од втората половина на век. Иконите од втората четвртина на век се од истиот мајстор, кој го насликал и фрескоживописот во олтарскиот дел.
Царските двери поставени на иконостасот претставува уметничка творба според повеќе историчари на уметноста. Истите делат ставови дека тие, заедно со уште неколку слични вакви двери, потекнуваат од век. Најверојатно, овие царски двери се остаток од некој постар храм, кој се наоѓал на местото на денешната црква или пак во нејзината непосредна околина.
Во секој случај, истите се вбројани меѓу највредните артефакти изработени во резба од периодот на поствизантиската уметноста во Македонија.
Кречетало
Кречетало или чкртало – детски идиофоничен удирачки дрвен инструмент. Го прават самите деца напролет од врбово дрво. Има четири главни делови – четириаголна рамка, јазиче, запченик и рачка со оска што го врти запченикот. При вртење на запченикот со рачката, јазичето удира од еден во друг забец на запченикот и така се произведува брзо чкртање со остар звук. Децата се забавуваат натпреварувајќи се преку создавање најсилен звук.
Јагода Сланева
Јагода Сланева (, –, ) — македонска балерина  и кореограф.
Животопис
Јагода Сланева била дел од првата генерација ученици на Балетот при Македонскиот народен театар. Го завршила Средното балетско училиште во Скопје во класата на Јуриј Мјачин, професор-гостин од Санкт Петербург. Кариерата ја започна во 1968 година со изведба на „Па де де “ од балетот „Оревокршачка “ на музика на П. И. Чајковски, а ја завршува во 1992 со улогата на Марија во балетот „Бахчисарајска фонтана“.
Творештво
Во својата извонредно богата кариера, Јагода Сланева играла главни улоги во најзначајните балети од железниот репертоар на класичната балетска уметност, како: Жизел во балетот „Жизел“,Китри во „Дон Кихот“, Јулија во „Ромео и Јулија “, Кармен во „Кармен“, насловните улоги во балетите: „Легенда за љубовта“, „Ѓаволеста девојка“, „Мирандолина“, „Лабин и Дојрана“, „Песна над Песните“, како и други модерни балети.
Работела и како педагог, а како кореографка соработувала на повеќе детски претстави во театрите во Скопје, во театарските претстави во повеќе театарски куќи во Македонија, како и на повеќе проекти во независна продукција. Сланева работела и како кореограф на ТВ серијата „Аплаузи” и проектот „Сенки во ноќта” од Бодан Арсовски во Македонската Телевизија. Освен тоа, Сланева имала богата ТВ-продукција во Македонската телевизија.
Примабалерината Сланева ја добила наградата „Менада “ за врвни достигнувања во балетската уметност од скопскиот фестивал „Танц Фест 2017“.
Џамија (Елово)
Местоположба
Џамијата се наоѓа во источниот дел на Елово, кај влезот на селото.
Коцел
Коцел – невестински украс за на глава, направен од природна коса, од волна или од козина. Претставувал продолжение на плетенките на невестата или пак се закачувал за горната невестинска облека. Во Мариово се одликувал со својата тежина, масивност и специфичен начин на носење.
Италијански приказни
Италијански приказни (Fiabe italiane) - литературни и фолклорни прозни дела на италијанската литература. Како и секоја друга национална бајка, тие ги одразуваат особеностите на националната култура, начин на живот и карактерот на Италијанците.
Историја на потекло
Особеноста на формирањето на италијанската литература е тоа што, за разлика од повеќето големи европски литератури (литератури на Англија, Германија, Франција, Шпанија, Скандинавија), литературата во Италија се формирала релативно доцна. Ова се случило поради фактот што во средновековна Италија, латинскиот го задржал својот статус на официјален јазик на книгата подолго од каде било. До 13 век, латинскиот јазик ја задржал улогата на литературен „жив јазик во одредена смисла“. Долго време, латинскиот јазик бил пречка за изолирање на италијанскиот јазик како литературен јазик, бидејќи тоа не го сфатиле Италијанците како „туѓ“ јазик; во општеството, латинскиот јазик бил елемент и на деловната и на културната комуникација. Поради ова, втората одлика на италијанската литература било отсуството на сопствена народна епопеја, фолклорните приказни не претходеле на литературните, како во Скандинавија или во Русија, но се појавиле истовремено со книжевните или малку подоцна.
Книжевна приказна
Една од најраните збирки на италијански раскази, Новелино, се појавила на крајот на 13 век. Прозата на Новелино, собрана од повеќе извори, го демонстрирала влијанието на провансалската, античката и арапската литература, особено литературното обликување следејќи го примерот на бајките од збирката Илјада и една ноќ. И покрај нејаснотијата на авторите на колекцијата, истражувачите ја припишуваат на делата на уметноста на авторот. Мотивите, заплетите и техниките на бајката биле широко користени во неговиот „Декамерон“ (1350-1353) од Џовани Бокачо. Вториот голем италијански романописец во 14 век што ја искористил приказната бил Франко Сакети. Избрани раскази од збирките „Новелино“ и „Триста раскази“ на Франко Сакети се вклучени од современите собирачи во збирки на италијански бајки.
Николо Макијавели
И покрај сите жанровски разлики, секојдневниот италијански расказ и расказната приказна постојат подолго време паралелно, создадени од истите автори и објавени во истите збирки. Околу 1518 година, Николо Макијавели ја создал својата бајка „Ѓаволот што се ожени“. Писателот ја напишал оваа приказна во селото Сант’Андреа додека бил во егзил. Објавено е по смртта на Макијавели во 1549 година. Автограмот на бајката е зачуван во Фиренца. Заплетот за бракот со ѓаволот бил многу популарен во средниот век, тој бил развиен од Ханс Сакс („Како ѓаволот се ожени со стара жена“) и St. Страпарола. Поетскиот превод на приказната на француски јазик го направи Жан де Лафонтен. Во 1690 година, англискиот драмски писател Џон Вилсон го поставил заговорот на Макијавели во основата на неговата трагикомедија „Белфагор, бракот на ѓаволот“.
Страпарола
Следниот голем италијански романописец кој имал забележително влијание врз развојот на националната бајка бил Џован Франческо Страпарола (околу 1480 година - околу 1557 година). Тој бил автор на збирката Пријатни ноќи од четириесет и осум раскази, од кои некои се навраќаат на расказите на Франко Сакети, Бокачо, Поџо Брачиолини, Сера Џовани, Макијавели, Џироламо Морлини, а неколку раскази се напишани во Бергаман. дијалект. Приказните за индивидуални раскази се од бајка. Според литературниот критичар Елеазар Мелетински, делото на Страпарола е многу посебна верзија на новелата :"Не ги подобрува трагедијата или сатиричноста, туку ги ослабува заради одредено зајакнување на традиционалната дидактика, ублажување на конфликтите и особено воведувањето на елементот на бајките во романот паралелно со новелистичкиот третман на бајките (во овој поглед, тој е претходникот на Базиле и Перо)."Во голем број, романописецот ги земал своите заплети директно од фолклорните извори, додека истражувачот го свртувал вниманието на наклонетоста на Страпарола кон бајката и неговото воведување во приказната за елементот на народната бајка :"Страпарола става нова синтеза на хуманизмот или, можеби, дури и постхуманизмот со фолклорниот-народен елемент, ги експлоатира мотивите од бајките и создава нова синтеза на бајките и новелите, предвидувајќи ги Басиле и Перо."Особено, заплетите на бајките на Страпарола „Мачорот во чизми“, „Кралот на свињите“ и „Девојчето во ковчегот“ подоцна ќе се сретнат во заплетите на познатиот француски раскажувач.
Истражувачите забележале дека во XVI век (во класификацијата на италијанската книжевна критика, ерата на Цинкеценто ), покрај Страпарола, Агноло Фиренцуола има забележително влијание врз развојот на книжевните бајки. Благодарение на него, жанрот на ориенталната приказна влегува во литературна мода. Оддадена му е почит за пишувањето на бајки „универзален генијалец“ на италијанската ренесанса Леонардо да Винчи. Така, приближно од средината на 16 век, можеме да зборуваме за формирање на бајката како независен жанр во италијанската литература.
Василиј
Базиле, веќе професионален раскажувач, знаел да го поетизира секојдневието. Книгата е напишана на неаполски дијалект на разговорен, намерно груб јазик, кој од време на време е испреплетен со научени латински изреки. Педесет бајки ги обединува рамката од бајките. Тие се одликуваат со смисла за хумор и мерка кога станува збор за прикажување на суштества од бајките: самовили, чудовишта, вештерки, пусти, штурци кои зборуваат, мачки, глувци, волшебници итн. Д .: „Канибалот и неговата сопруга седат на вечера пред отворен прозорец, за да не им биде жешко, и после јадењето, ќе започнат со бескрајни озборувања "Василеј има неисцрпна способност да измислува, комбинира и модулира теми, тој ретко се повторуваат, изненадувајќи со богатството на заговори и ситуации. Една од главните одлики на „Пентамерон“ е вешта комбинација на трагичното и стрипот, иронија и чувствителност, потсмев и блискост."Приказните на Базиле подразбирале дидактички цели, исклучувајќи ја каква било наметливост, и затоа биле соодветни за широк спектар на публика, вклучително и деца. Некои од нив се пресекуваат со заплетите на делата на Шарл Перо, на пример, „Трите самовили“ и „Пепелашка“. Во следниот век „Пентамерон“ бил многу корисен за Карло Гоци („Љубовта за три портокали“, „Гавранот“), како и за Јакоб Грим, кој, реиздавајќи ја книгата на Базиле во Германија, го составил својот широк предговор за тоа.
Карло Гоци
По неискажувачките приказни за колекцијата „Посиличеата“ („Патот до Посилипо “) од Помпео Сарнели во 1684 година, се случила долга пауза во историјата на италијанската бајка. Но, во 60-тите години на 18 век, саканиот фолк жанр под пенкалото на Карло Гоци добива нови одлики. Како обожавател на „ commedia dell'arte “, Гоци ги комбинирал бајката, народниот театар и добил фијаб или трагикомична бајка за театарот. Љубовта кон трите портокали (1760), Гавранот (1761), Турандот (1762), Кралот на елени (1762), жената змија (1762), Зобеида (1763), „Среќни просјаци“ (1764), „Зелена птица“ (1765) итн. Театарските маски стануваат ликови на бајките на Гоци: (Панталоне, Труфалдино, Тартаља, Бригела, итн.) Театарските приказни за Карло Гоци веднаш се здобиле со голем успех, кој не е изгубен до ден-денес.
Фиаба Гоци даде силен поттик за развојот на театарот, литературата и музиката. На тема бајка „Љубовта за три портокали“ од Сергеј Прокофиев ја напиша истоимената опера; композиторите Вебер и Пучини пишуваа музика за операта „Турандот“; Бертолт Брехт ја напишал драмата Турандот, или Конгресот за варосуване ; Евгениј Вахтангов ја постави претставата „ Принцезата Турандот “.
Карло Колоди
Во 1881 година, писателот и новинар Карло Лоренцини (псевдоним Карло Колоди) го напишал фељтонскиот роман „Авантурите на Пинокио“. Историја на дрвената кукла “ (Le avventure di Pinocchio). Storia d'un burattino). Приказната, како и фијабата на Гоци, вклучувала елементи од театарот Комедија dell'arte и таа е преведена на 87 јазици. Алексеј Толстој во 1936 година ја напишал својата верзија на оваа приказна „ Златниот клуч или авантурите на Буратино“. Лујџи Гардзоне, пак, ја преведе приказната за Алексеј Толстој на италијански јазик во 1984 година.
Лујџи Капуана
Истовремено со Карло Лоренцини, но со помалку успех, се пробал и славниот италијански писател Лујџи Капуана, основач на литературното движење веризам. Тој ги напишал приказните „Претпазливиот крал“, „Волшебната опашка“, „Дупка во вода“, „Каприц“ и многу други. Тој започнал да ги објавува своите први бајки уште во 1882 година, но главните дела во овој жанр кои биле создадени од него во 1890-тите и 1900-тите. Во 1894 година, приказните на Капуана биле објавени како посебно издание: Il Raccontafiabe (Приказна за бајките).
Џани Родари
Меѓу останатите раскажувачи се авторот од 19 век Џовани Пирели, современите писатели Марчело Аргили, Марко Москини, Бјанка Пицорно, Иво Росати, Ренато Рејчел, Силвија Ронкаља, Силвио Џили, Жан Лујџи Берти (Приказни за Сан Марино). Но, најголемиот успех во XX век бил кај писателот и учител Џани Родари, во 1950-тите - 1960-тите тој ги напишал приказните „ Авантурите на Чиполино “, „ Џесомино во земјата на лажговците “, „ Патувањето на сината“ Стрела “и некои други. Од повеќе причини, Џани Родари стана најобјавениот италијански писател во Советскиот Сојуз, како и во постсоветска Русија, скоро двапати пред Данте и Бокачо по бројот на публикации. Балетот Чиполино (1976) го постави композиторот Карен Хачатуријан.
Одлики на конструкцијата на заплетот на италијанската народна приказна
Заплетот за девојче без рачка стана многу популарен во европската литература и постојано беше разновиден во традиционална бајка.
Италијански бајки, обработени од Итало Калвино
Првиот што ја презеде потрагата по народна приказна беше италијанскиот неореалистички писател и новинар Итало Калвино. Тој ја започна својата работа во 1954 година, но тоа не беше колекција на усни приказни од народни раскажувачи, Калвино ја извршуваше својата работа за систематизирање на различни извори од претходно постоечките материјали. Тој успеа да опише многу бајки што постоеле, вклучително и во национални дијалекти. Во 1956 година ја објавил книгата „Fiabe Italiane“, во која беа вклучени 200 собрани од него бајки. 200 - според бројот на бајки собрани истовремено од браќата Грим.
Не биле сите бајки оригинални, многу од нив билепретходно познати во верзии на други јазици. Но, Калвино ја направил вистинската работа, бидејќи дури и позајмените приказни во нивните детали ги носеле уникатните одлики на националниот фолклор. Заслугата на колекционерот лежи во фактот што тој бил во можност да ја прераскаже фијабата на прекрасен народен јазик што ги пренесува особеностите на националниот начин на живот на средновековна Италија. Како што вели експертот за италијанска литература Р. И. Хлодовски, „Логиката на народните приказни е, според Калвино, логиката на луѓето, логиката на наједноставните и истовремено најприродните односи меѓу човекот и човекот, меѓу човекот и природата, меѓу човекот и општеството“.