cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва македонска ударна бригада
Воени дејствија
Со новата воена реформација извршена на 6 декември 1944 година, Првата македонска ударна бригада формациски влегла во новиот состав на Четириесет и осмата дивизија на НОВЈ, која пак била дел од Петнаесеттиот македонски корпус. Било предвидено бригадата да учествува во конечното ослободување на Југославија, поради што била упатена во Срем во јануари 1945 година, да учествува во пробивањето на Сремскиот фронт. Следувал маршот на бригадата во правец Тетово-Скопје-Врањ е, и патување со воз од Врање до Белград и Стара Пазова. Таму бригадата добила ново советско оружје, и била реорганизирана за прилагодување на новите услови за војување на Сремскиот фронт. Бригадата учествувала во жестоки борби кај Винковци на 12 април 1945 г., и други места, со борбен пат до ослободувањето на Загреб и гонење на непријателските сили кон Цеље и Дравоград, Словенија. Потоа, на 12 јуни добила наредба за враќање, и пристигнала во Скопско на 20-26 јуни 1945 година.
Според познатите податоци, од редовите на оваа бригада во текот на Втората светска војна загинале 378 борци, од кои 127 на територија на Македонија, а 251 во борбите на Сремскиот фронт.
NGC 3112
NGC 3112 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3112 се споменува и како ESO 567-11.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3112 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3112 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 3112 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29189. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6058. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 689.
Општина Кобарид
Општина Кобарид (Občina Kobarid) — општина во западна Словенија крај границата со Италија. Сместена е во долината на реката Соча. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Денес е дел од Горичкиот статистички регион. Во 2020 г. населението броело 4.052 жители. Седиште е гратчето Кобарид.
Создадена е на 3 октомври 1994 г. кога тогаш големата Општина Толмин е поделена на три општини: Бовец, Кобарид и Толмин.
Населени места
Покрај општинското седиште Кобарид, општината ги опфаќа и следните населени места:
Историја
Во средината на XIX век Кобарид станал важен центар на словенечката национална преродба. За време на Првата светска во овој крај се одвивале Битките на Соча помеѓу Италија и Австроунгарија. По војната, подрачјето е окупирано од италијанската војска и во 1920 г. станало дел од Италија со областа Јулиска краина. Помеѓу 1922 и 1943 г. населението, кое било исклучиво словенечко, било подложено на насилна италијанизација. Многу од мештаните се преселиле во соседното Кралство Југославија. За бурното минато сведочат неколку италијански воени споменици.
Веднаш по капитулацијата на Италија во септември 1943 г. партизаните кренале востание и прогласиле Кобаридска Република на територија од под управа на Ослободителниот фронт на Словенија. На почетокот на ноември 1943 г. Германците ги истиснале партизаните и зазеле крајот, држејќи го под нивна контрола до мај 1945 г. со доаѓањето на Југословенската народна армија.
Со распадот на СФРЈ во 1991 г. општината станала дел од независна Словенија.
Годени
Годени (Godeni) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 3.377 жители.
Шошони
Шошони – северноамерикански староседелци од групата нумички (платошошонски) народи населени во Големиот Басен, која ѝ припаѓа на семејството на јутоастечки народи.
Шошоните се делат на три групи племиња: Западни Шошони, Северни Шошони и Источни или Винд Ривер Шошони. Западните Шошони го населувале подрачјето на источна и североисточна Невада, северна и западна Јута, крајниот југоисток на Ајдахо и подрачјето Панаминт во Калифорнија. Северните Шошони (вклучително и племето Леми Шошони) се наоѓале во средишниот и јужниот Ајдахо, источен Орегон, во граничното подрачје на северозападен Вајоминг со Ајдахо и југозападен Вајоминг. Источните Шошони живееле во Вајоминг и на тромеѓата Вајоминг, Јута и Ајдахо.
Шошоните заедно со Команчите и Тимбишите ѝ припаѓаат на групата Прави Шошони (Централни Нумици), чии јазици ја сочинуваат групата јутоастечки јазици позната како централнонумички јазици. Тимбишите или Панаминтите живееле на подрачјето на калифорнискиот Панаминт. На крајот, Команчите живееле во западен Тексас.
На пошироката група нумичко население, т.е. платошошонските народи, ѝ припаѓаат народите Јути и нивните локални групи, па Чимеуеви, Јужни Пајути, Северни Пајути, Банок, Каваису, Овенс Воли Пајути (Источни Моно) и Моно (Западни Моно), но не се дел од шошонскиот народ, туку ѝ припаѓаат на платошошонската (нумичката) група народи.
Име
Значењето на името Шошони не е познато и веројатно настанало од некој туѓ назив. Честиот назив Снејк (Змиски Индијанци) кое им се дава, главно се однесува на нивните групи Јахускин и Валпапи од Орегон.
Култура
Голем дел од Големиот Басен е сува пустина, прилично непогодна за живот. Борови шуми може да се најдат дури во планините или во близина на потоците и езерата. Климата се одликува со суви и жешки лета и екстремно ладни зими. Целиот басен е опкружен со планински венци. На источните граници се протегаат Стеновитите Планини и Сиера Невада на запад. Платото Колорадо е негова јужна граница, додека на север се наоѓа платото Колумбија. Планините на исток и запад кои го опкружуваат Големиот Басен не погодува на продор на дождовни облаци кои на нив го оставаат целиот дожд, истовремено испарувањето во басенот е многу високо. Годишните врнежи изнесуваат 5,1–51 л/см годишно. Шошоните сепак тука опстанале.
Во многу негостољубивото подрачје на Големиот Басен, Индијанците морале најголем дел од времето да го поминуваат во потрага по храна. Изворите биле многу скудни, змиите, разните инсекти и опасните пајаци, како и ретките растенија им биле целокупен избор. Семејствата на Западните Шошони живееле на најскудното тло, организацијата била ограничена неколку сродни семејства кои љубоморно ги чувале своите извори на храна. Се движеле пешки. Нивните домови биле ветробрани од гранки преку лето, или конусни колипки вигвами преку зима. Облеката на Западните Шошони била сиромашна, многу посиромашна од онаа на Северните и Источните Шошони, кои на располагање ја имале преријата, бизоните и коњите.
Шошоните денес
Правите Шошони денес живеат по бројните мали резервати во Невада (Западни Шошони), Јута (Гошјути), Ајдахо (Северни Шошони, Леми; 9.400, 2000 година), Вајоминг (Винд Ривер или Источни) и Калифорнија (Панаминт; 100, 2000 година), те Команчи во Оклахома (7.000, 2000 година).
Голда Рошевел
Голда Рошевел (родена на 1 јануари 1970 година) е гвајско-британска глумица и пејачка. Таа е позната по нејзината театарска работа и голем број улоги на екранот, најмногу по улогата на кралицата Шарлот во Бриџертон на Нетфликс.
Раниот живот
Рошевел е родена во Гвајана од татко Гвајан и мајка Англичанка. Таа има брат. Таа се преселила во Англија кога имала пет години.
Кариера
Сценските заслуги на Рошевел, вклучувајќи ги Порги и Бес, Магбет, Зимската приказна, Ромео и Јулија, Ангелите во Америка, Лошите девојки: Мјузиклот и Суперѕвездата на Исус Христос. Во 2018 година, Рошевел го играла лезбејскиот Отело во Отело.
Во 2019 година, Рошевел ја добила улогата на кралицата Шарлот во драмата од периодот на Нетфликс , Бриџертон, продуцирана од Шонда Рајмс. Серијата била премиерно прикажана на 25 декември 2020 година со позитивни критики од критичарите.
Личен живот
Партнер на Рошевел е писателката Ширин Мула.
Општење
Општење или комуникација — процес на размена на информации низ заеднички систем на симболи. „Општење“ е академска дисциплина што го изучува општењето меѓу различните субјекти.
Општествена сврзувачка мрежа
Вкупноста на сите видови општење на луѓето во определено време, простор и определено општество ја сочинува општествената сврзувачка мрежа во која има формализирани и неформализирани сегменти.
Грамадиште (Ковче)
Грамадиште — археолошко наоѓалиште во поречкото село Ковче. Претставува населба и некропола од римско време. Се наоѓа на 2 км јужно од селото, на голема површина од високата тераса што се издига на левиот брег на Мала Река), каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Видливи се и големи грамади од градежен материјал.  На  источниот крај на наоѓалиштето се откриени неколку гробови градени од големи камени плочи, со различна насоченост. Најдени се и неколку монети кои се чуваат кај човек од истото село.
Космос-2138
Космос-2138 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 26 март 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-2138 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 350 км, а најмалото на 187.
НУ-УБ „Гоце Делчев“ - Штип“
''Оваа статија е за националната и универзитетска библиотека. За универзитетската библиотека при Универзитетот „Гоце Делчев“, видете Универзитетска библиотека „Гоце Делчев“ (Штип).''
Национална установа - Универзитетска библиотека „Гоце Делчев“ — библиотека која се наоѓа во Штип, Македонија.
Историја
Таа искра што ја запалила првата читална останала да тлее, така што сите подоцнежни училишта во Штип и Ново Село имале свои мали библиотеки. Тие училишни библиотеки развиле мошне богата активност особено во времето на учителствувањето најпрво на истакнатиот македонски револуционер Ѓорче Петров, а потоа и на апостолот на македонското револуционерно движење - Гоце Делчев.
Меѓу двете светски војни во Штип постоела мала библиотека со скромен фонд на книги.
Во 1941 година, за време на бугарската окупација на Штип била отворена библиотека со читална. Но, по двомесечна работа било забрането нејзиното постоење.
По Втората светска војна, во 1946 год. била создадена библиотеката „Гоце Делчев“. Во почетокот книгите биле обезбедени со донирање од приватни, домашни библиотеки. На таков начин биле собрани околу 700 до 900 книги што било добро за отпочнување на библиотекарската дејност.
Новата градба во кој и денес функционира НУ-УБ „Гоце Делчев“ - Штип, на свечен начин бил предадена во употреба на 4 мај 1978 год.
Ова одделение располага со огромен број материјали: книги, брошури, докторски дисертации, магистерски теми, сепарати и учебници, публикации и зборници кои зборуваат за огромниот потенцијал на штипските автори. Во таа смисла треба да се споменат првиот претседател на Република Македонија, Киро Глигоров, академиците Михајло Апостолски, Ацо Шопов, Јордан Поп Јорданов, Никола Кљусев како и многубројни универзитетски професори и научни работници.
Митровденски средби
Митровденските средби, целосен назив Митровденски средби на доктори на науки, се промоции на доктори на науки со потекло од Штип и Штип, почнувајќи од 2002 година. Тие се организираат на 8 ноември (Митровден), кој е воедно и Денот на ослободувањето на Штип и влегуваат во официјалната програма на Општина Штип. Согласно до 2019 година, биле промовирани 201 доктор на науки.
Фрејзер
Фрејзер (англиски: Frasier) е популарна американска комедија чија главна ѕвезда е Келси Грамер, во улогата на психијатарот д-р Фрејзер Крејн. Келси Грамер ја има играно оваа улога околу дваесет години. Првата средба со ликот на д-р Фрејзер Крејн била во хит серијата Кафулето „На здравје“, која траела 11 сезони. По завршетокот на Кафулето „На здравје“, за овој лик била направена нова серија, а таа е Фрејзер, која што исто така има 11 сезони и е трет најпопуларен т.н. „спин-оф“ на сите времиња. Серијата е создадена и продуцирана од Дејвид Енџел, Питер Кејси и Дејвид Ли, во асоцијација со Парамаунт. Ова трио исто така ја создало и Кафулето „На здравје“. Серијата беше емитувана на Ен-Би-Си, од 16 септември 1993 до 13 мај 2004, и е една од најпопуларните и најгледаните серии на сите времиња, и кај гледачите, и кај критичарите. Има освоено рекордни 39 Еми награди.
Главно дејство
Психијатарот д-р Фрејзер Крејн се враќа во својот роден град Сиетл, Вашингтон, по разводот со Лилит и неговиот живот во Бостон (ова е од серијата На здравје). Неговите планови за нов, ергенски живот стануваат комплицирани, бидејќи со него мора да живее неговиот татко, Мартин Крејн, поранешен полицаец којшто не може сам да живее поради прострелна рана на неговата нога.На Фрејзер и на Мартин им се придружуваат Дафне Мун, терапевтот на Мартин која е ексентрична Британка, и кучето на Мартин, Еди. Чест посетител кај нив е помладиот брат на Фрејзер, Најлс, кој е многу сличен на Фрејзер, интелектуалец, сноб, и исто така е психијатар.
Фрејзер води популарно радио ток шоу на станицата Кеј-Еј-Си-Ел 780 AM. Неговиот продуцент е Роз Дојл, жена со активен љубовен живот. Таа е поразлична од Фрејзер во вкус и темперамент, но и покрај тоа му е блиска пријателка.
Многубројни шеги се развиени во текот на серијата. Едни од главните се конфликтите меѓу Фрејзер, Најлс и Мартин. Фрејзер и Најлс имаат префинет вкус, интелектуални интереси и доста високи мислења за самите себеси, додека пак нивниот татко Мартин е поспуштен на земја. Друго приказна е љубовта на Најлс према Дафне, која е сè поголема и поочигледна, иако Дафне во првите сезони тоа не го приметува. Најлс ја сака Дафне, иако е венчан со Марис, за која дознаваме само од описите на Најлс, а никогаш не ја гледаме.
Гледаност
Ова е ранкирање на гледаноста на сезоните во САД, според рејтинзите на Нилсен.
МКЦ (Младински културен центар)
Со богата програма, опфат на сите културни изрази (музика, филм, театар, литература…), научна дејност, работилници и предавања, дебати и дебатни клубови, МКЦ од самиот почеток зазема стратешки битна позиција во животот на младите во градот Скопје, но и во целата република.
Единствената цел на МКЦ е да продуцира, стимулира и промовира современи културни настани и дела од различни домашни и меѓународни креатори, но и да го поттикне создавањето врски помеѓу нив. Покрај сопствената годишна програма, која вклучува повеќе од 200 настани (изложби, театарски претстави, промоции, работилници, концерти, дебати, како и филмски проекции), МКЦ работи и како сервис на многубројни невладини организации и индивидуални уметници од сферата. Покрај засебните настани, МКЦ стои зад организацијата, планирањето и комплетната реализација на три меѓународни фестивали и манифестации – Меѓународниот театарски фестивал МОТ, Фестивалот на европски филм CINEDAYS, како и Фестивалот на нова музика ЗДРАВО МЛАДИ.
Денес ЈУ МКЦ Скопје е установа од културата под јурисдикција на Град Скопје и голем дел од програмите се реализираат преку средствата од буџетот на Град Скопје, Министерството за култура на РСМ, но голем дел од своите програмски активности установата ги реализира и преку сопствени средства, приватни спонзорства, донации, како и средства од разни европски фондови.
Дијамантоид
Во хемијата, дијамантоидите се варијанти на молекулата на јаглерод во облик на кафез позната како адамантан (C 10 H 16 ), најмалата единица кафез структура на дијамантската кристална решетка. Дијамантоидите познати и како нанодијаманти или кондензирани адамантани може да вклучуваат еден или повеќе кафези (адамантан, дијамантан, триамантан и повисоки полимантани), како и бројни изомерни и структурни варијанти на адамантани и полимантани. Овие дијамантоиди природно се појавуваат во нафтените наслаги и се екстрахирани и прочистени во големи чисти кристали на молекули на полимантан кои имаат повеќе од десетина кафези од адамантан по молекула. Овие видови се од интерес како молекуларни апроксимации на дијамантската кубна рамка, која завршува со C−H врски. Циклохексамантанот може да се смета како дијамант со големина на нанометар од приближно 5.6 грами.
Примери
Примерите вклучуваат:
Еден тетрамантански изомер е најголемиот дијамантоид досега подготвен со органска синтеза со помош на кетокарбеноидна реакција за прицврстување на циклопентански прстени. Подолги дијамантоиди се формирани од дијамантанска дикарбоксилна киселина. Првата изолација на широк опсег на дијамантоиди од нафтата се случила по следните чекори: вакуумска дестилација над 345 °C, еквивалентна атмосферска точка на вриење, потоа пиролиза на 400 до 450 °C со цел да се отстранат сите недијамантоидни соединенија (дијамантоидите се термодинамички многу стабилни и ќе ја преживеат оваа пиролиза), а потоа и серија техники за сепарација со течна хроматографија со високи перформанси.
Во една студија, соединението на тетрамантан е опремено со тиолски групи на позициите на мостовите. Ова овозможува нивно прицврстување на златна површина и формирање на самосклопени еднослоеви (дијамант-на-злато). Дополнително, функционализираните дијамантоиди ( адамантани ) се предложени како молекуларни градежни блокови за самосклопени молекуларни кристали.
Органската хемија на дијамантоидите се протега дури и до пентамантанот. Медијалната положба (основата) во оваа молекула (изомерот [1(2,3)4]пентамантан) се пресметува за да се добие поповолнакарбокација од апикалната положба (горе) и едноставното бромирање на пентаман 1 со бром исклучиво го дава медијалниот бромо дериват 2 кој при хидролиза во вода и DMF го формира алкохолот 3. Спротивно на тоа, нитроксилацијата на 1 со азотна киселина го дава апикалниот нитрат 4 како посредник кој се хидролизира на апикалниот алкохол 5 поради поголемата стерична побарувачка на електрофилно активните видови. Овој алкохол може да реагира со тионил бромид до бромидот 6 и во серија чекори (не прикажани) со соодветниот тиол. Пентамантанот исто така може да реагира со тетрабромометан и тетра- n</i> -бутиламониум бромид (TBABr) во реакција на слободните радикали на бромидот, но без селективност.
Потекло и појава
Дијамантоидите се наоѓаат во зрели нафтени течности со висока температура (испарливи масла, кондензати и влажни гасови). Овие течности може да имаат до една лажица дијамантоиди по американски галон (3,78 литри). Преглед на Мело и Молдаван во 2005 година покажал дека иако јаглеродот во дијамантите не е од биолошко потекло, дијамантоидите пронајдени во нафтата се составени од јаглерод од биолошки извори. Ова било утврдено со споредување на односот на присутните јаглеродни изотопи.
Оптички и електронски својства
Оптичката апсорпција за сите дијамантоиди лежи длабоко во ултравиолетовиот спектрален регион со празнини во оптичкиот опсег околу 6 електронволти и повисоки. Откриено е дека спектарот на секој дијамантоид ја одразува неговата индивидуална големина, форма и симетрија. Поради нивната добро дефинирана големина и структура, дијамантоидите служат и како модел систем за електронски пресметки на структурата.
Многу од оптоелектронските својства на дијамантоидите се определени со разликата во природата на највисоките и најниските незафатени молекуларни орбитали: првата е масовна состојба, додека втората е површинска состојба. Како резултат на тоа, енергијата на најниската неокупирана молекуларна орбитала е приближно независна од големината на дијамантоидот.
Откриено е дека дијамантоидите покажуваат негативен афинитет на електрони, што ги прави потенцијално корисни во уредите за емисија на електрони.
Гаврил Атанасов
Гаврил Атанасов Христов (1863 - 1951) — истакнат македонски зограф, иконописец и фотограф. Бил исклучително плоден творец, создавајќи иконостаси, самостојни икони и фрески во Малешевијата и Пијанец, во Кочанско, Штипско, Радовишко и Струмичко, но работел и во светогорските манастири на икони за извоз. Управата за заштита на културното наследство на Македонија има заведено 300 негови икони само од црквите во Малешевијата и Пијанец, од кои 41 се припишуваат на неговиот син Борис Гаврилов. Вкупниот број на негови дела е несомнено доста поголем. Бил и деец на ВМОРО.
Животопис
Роден е во 1862 или 1863 година во Берово, во семејството на Влав преселник од Крушево и мајка Македонка од Ратево. Во 1870 – 1871 г. Атанасов го посетувал бугарското училиште во Берово. Работел како аргат бидејќи семејството било сиромашно.
На возраст од околу 18 години заминал на Света Гора кај брат му Христо, кој тогаш работел како слуга во рускиот манастир „Св. Пантелејмон“. Таму се сретнал со работата на зографите и самиот посакал да стане зограф. Брат му уплатил 20 лири за Гавриловото обучување. Во 1881 ја отпочнал обуката кај Григориј Шкурт во Кареја, но во 1885 г. го напуштил бидејќи бил незадоволен од него. Во текот на следните две години се обучувал кај негушанецот Христодулос Матеу, исто така во Кареја, по што станал негов помошник. Нивната заедничка работа траела 13 години, сето време изработувајќи икони исклучиво за извоз во Русија. Во 1898 г. Атанасов се разделил од мајсторот и година и половина престојувал во рускиот конак во Кареја, при што рускиот иконописец Поликарп му го предал првенството бидејќи веќе бил стар.
Во 1901 г.се вратил во Берово и се оженил за Марија Поп Буровска. Во тој период се занимавал и со револуционерна дејност; есента 1903 г. бил принуден да пребега во Ќустендил, заедно со уште 50 - 60 лица. Во Ќустендил се задржал една година и насликал некои мали икони за тамошните цркви „Св. Мина“ и „Св. Димитриј“, меѓу кои е иконата на св. Димитрија.
Од Ќустендил Атанасов се упатил во Софија, каде ги насликал малите апостолски икони во грчката црква „Св. Ѓорѓи“.
Во 1905 г. заминаал во Кареја на Света Гора, каде изучил фотографија од Васил Тарарачков, кого пак тој го учел иконопис. По две години на Света Гора трајно се вратил во Берово.
Атанасов работел во манастирската црква „Св. Архангел Михаил“ во Берово од 1899 до 1920 г. и негов потпис носат 13 икони во храмот. Заедно со зографите Григориј Пецанов и Димитар Андонов Папрадишки е автор на иконописот во струмичката катедрала „Св. Кирил и Методиј“, изградена во 1911 г. Во 1913 – 1914 г. ги насликал иконите во црквата „Св. Спас“ во Раздол и „Св. Троица“ во Добри Лаки, обете во Пиринска Македонија.
Со почетокот на војните Атанасов ја сопрел ликовната дејност, продолжувајќи ја во 1920 г. Во 1921 – 1922 г. творел во црквата „Вознесение Христово“ во Погулево. Во 1919 г. ги насликал иконите за црквата „Св. Ѓорѓи“ во Воиславци. Меѓу од најубавите негови икони се наоѓаат во храмот „Св. Димитриј“ во Смиланци.
Во периодот од 1924 до 1925 г. ги изработил сите икони за црквата „Рождество на Пресв. Богородица“ во Тренчовци, Беровско. Во истиот период Атанасов ги насликал иконите за црквите „Св. Ѓорѓи“ во Град, „Рождество на Пресв. Богородица“ во Ракитец, „Св. Атанасиј“ во Мачево, Беровско, во беровските цркви „Рождество на Пресв. Богородица“ и „Успение на Пресв. Богородица“ (1920 – 1922). Автор е на фреските во црквата „Пресв. Богородица“ во Двориште, Беровско, на иконите во црквата „Св. Ѓорѓи“ (1932 – 1933) во Сушица, Струмичко. Негово дело е живописот во средната купола и Света Варвара на ѕидот во црквата „Св. Архангел Михаил“ во Ваксево, Ќустендилско.
Ги изработил иконите во „Св. Атанасиј“ во Нов Истевник, изградена во 1936 г. Освен со живописот, Атанасов се занимавал и со фотографија, и се смета за првиот фотограф во Малешево. Негова е фотографијата на Даме Груев од 1906 г. како лежи убиен кај Русиново. Во 1934 г. неговото ателје изгорело во пожар, при што е уништен и голем дел од делата.
Починал во Берово во 1951 г. Имал осум деца со неговата сопруга. Синот Борис Гаврилов исто така бил зограф.
Техника
По кажување на самиот Атанасов, неговата сликарска техника вклучува исклучително внимателно цртање со јаглен на подготвена даска, со цел да не се оштети мазната површина на подготвениот слој. Врз тоа исцртувал втори линии со молив, го чистел јагленот и почнувал да работи со боите. Мешал малку од нив на палетата, освен за поспецијалните тонови. Обично ги нанесувал вапсилата, па со округла четка со кратки влакна почнувал да чука по нив додека не почнат да се прелеваат едно во друго. На овој начин добивал фини полутонови и преоди. Со оваа техника тие идеално се измазнувале, без да има било какви траки од четка. Иконата ја лакирал откако ќе се исуши бојата. Оваа техника влијае и врз стилот на творецот. Формите покажуваат мошне голема склоност кон неокласицизмот. Во тоа време ова било својствено на многу од иконописците во Русија, како и на повеќето мајстори од Света Гора.
NGC 1195
NGC 1195 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јануари 1877 година од страна на Јохан Лудвиг Емил Дреер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1195 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1195 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 3 м 32,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 2' 21".
Други поделби
Проучување на NGC 1195 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11517. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5290. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Австралазиска антарктичка експедиција
Австралазиската антарктичка експедиција — експедиција од 1911 до 1914 година, предводена од Даглас Мосон, која го истражувала во голема мера непознатиот брег на Антарктикот јужно од Австралија. Мосон бил инспириран да го води својот потфат од неговите искуства во Нимродовата експедицијата на Ернест Шеклтон во 1907-1909 година. За време на експедицијата поминале околу 4.180 километри неистражена територија, додека бродот, СИ Аурора, поминал 2.900 километри на немапирано крајбрежје. Научните активности вклучувале метеоролошки мерења, магнетни набљудувања, експанзивна океанографска програма и собирање на многу биолошки и геолошки примероци, вклучувајќи го и откривањето на првиот метеорит пронајден на Антарктикот. Експедицијата била првата што воспоставила и одржувала безжичен контакт меѓу Антарктикот и Австралија. Друга планирана иновација - употребата на авион - била спречена со несреќа пред да заплови експедицијата. Форма на авион бил адаптиран да формира моторизирана санка или „воздух-трактор“, но се покажало дека има многу ограничена корисност.
Експедицијата била организирана во три бази: една на подантарктичкиот остров Маквари и две на копното на Антарктикот. Главната база, под команда на Мосон, била поставена во Денисоновиот ’Рт, околу 500 километри западно од Адаровиот ’Рт, а западната база под Френк Вајлд била основана на ледениот гребен Шеклтон, повеќе од 1.500 километри западно од Денисоновиот ’Рт. Активностите во двете бази на копното биле отежнати од екстремните ветрови, кои често ја оневозможувале работата надвор.
Експедицијата била нарушена со смртта на двајца членови за време на обидот да се стигне до Отсовата Земја: Белграв Едвард Нинис, кој паднал во процепот и Ксавиер Мерц, кој починал при мачното патување враќајќи се назад. Мосон, нивниот партнер за санкање, тогаш бил принуден да направи напорно соло патување назад во базата; тој го пропуштил бродот и морал да помине дополнителна година во Денисоновиот ’Рт, заедно со шест лица. Овој престој бил отежнат од менталниот слом на Сидни Џефрис, безжичниот оператор. Кога Мосон се вратил од Антарктикот, бил пречекан како херој и добил многу почести, вклучително и витешки орден. Научните студии обезбедиле обилни, детални податоци - за кои биле потребни триесет години за целосно објавување - и широката програма за истражување на експедицијата ја поставила основата за подоцнежните територијални претензии на Австралија на Антарктикот.
Позадина
Во јануари 1910 година, во Лондон, Мосон го запознал Роберт Фалкон Скот, кој тогаш ја подготвувал својата експедиција на Тера Нова. Мосон предложил тој да се приклучи на оваа експедиција како шеф на независен тим, со седиште во Адаровиот ’Рт. Иако Скот бил заинтересиран, тие не биле во можност да се договорат за опсегот на одговорностите на Мосон. Шеклтон, кој бил во Лондон и ја истражуваше можноста за организирање и финансирање на своја експедиција, му предложи на Мосон дека може да дејствува како нејзин главен научник. Додека Шеклтон собирал средства со предавање во Америка, Мосон бил испратен да ја истражи можноста за купување и развој на златен рудник во Унгарија. Бидејќи предлогот изгледал сомнително, Мосон побрзал преку Атлантикот за да го информира Шеклтон и да провери дали тој сè уште е посветен на експедицијата. На 16 мај, Шеклтон издал изјава во која ја потврдил позицијата на Мосон како главен научник, додавајќи дека, доколку тој (Шеклтон) не може да ја придружува експедицијата, „''Д. Мосон ќе биде одговорен, а јас сепак ќе го користам моето влијание ... во однос на собирање на потребните средства''“. Со ова уверување, Мосон се вратил во Австралија.
Чувствата на неизвесност на Мосон биле обновени како што следеле месеци на тишина; Шеклтон сè уште се обидувал да го отфрли потфатот за ископување злато и се борел да собере средства за експедицијата. Конечно, на 1 декември, Шеклтон потврдил дека нема да оди, но, како што ветил, ќе му даде целосна поддршка на Мосон.
Цели
Првичната намера на Мосон била да ја постави својата главна крајбрежна база во Адаровиот ’Рт и да воспостави други подалеку на запад. Тој почувствувал дека е неопходно да го измени овој аранжман кога, во март 1911 година, дознал дека експедицијата на Скот се насочува кон тој регион. Како последица на тоа, тој одлучил да ја постави својата главна база западно од ’ртот, на непозната територија.
Брод и опрема
Во Лондон, во потрага по соодветен брод, Мосон побарал помош од Џон Кинг Дејвис, на кого му ја понудил функцијата заповедник на бродот и втор човек на експедицијата. Дејвис служел како главен офицер на Нимрод за време на неодамнешната експедиција на Шеклтон и дејствувал како нејзин капетан на патувањето назад во Англија. Тој без двоумење ја прифатил понудата на Мосон.
Мосон се надевал дека ќе обезбеди еден од новите експедициски бродови на Антарктикот - Дискавери, Нимрод или Шкотија на Вилијам Спирс Брус - но ниту еден од нив не бил достапен. Конечно се осигурил со Аурора, стар китоловец од Данди, изграден во 1876 година за да работи во северните води. Во 1884 година, бродот учествувал во спасувачките напори за експедицијата на заливот Лејди Френклин на американскиот арктички истражувач Адолфус Грили. Бродот чинел 6.000 фунти, што Мосон го сметал за зделка. Дејвис надгледувал обемна реконструкција, која вклучувала измени на нејзиното местење и многу внатрешна реорганизација за да обезбеди соодветно сместување, лаборатории и дополнителен простор за складирање.
Специјалистичката опрема потребна за океанографската програма вклучувала две звучни машини : Број 1 - Лукас звучник за работа во длабочини до 10.970 метри, позајмен на експедицијата од Брус, и полесна Келвин машина за употреба во помали длабочини. Мосон, исто така, купил мал моноплан од Викерс, како за неговата потенцијална корист, така и за неговата значителна вредност за публицитет. Авионот бил испорачан во Австралија, каде што бил тешко оштетен за време на демонстративен лет, при што Мосон ја напуштил идејата за авион, отстранувајќи ги крилата и приспособувајќи го телото и моторот на трупот за да создаде моторна санка, позната како „ воздушно-тракторска санка “.
Технолошките интереси на Мосон се прошириле на новото поле на безжичната телеграфија. По разговорите со Метеоролошкиот завод на Комонвелтот, тој одлучил да постави дополнителна база на островот Меквари, на средината помеѓу Тасманија и Антарктикот, за да дејствува како станица за безжични пораки меѓу Антарктикот и Австралија. Воспоставувањето база во Мекквари би имало дополнителна придобивка од овозможување на првото соодветно истражување и научно проучување на островот.
Персонал
Пред да се врати во Австралија, Мосон го регрутирал „најстариот жител на Антарктикот“, поларниот ветеран Френк Вајлд, како водач на една од предложените бази на копното. Вајлд ја одбил поканата да се приклучи на експедицијата на Скот; не ја сакал ригидноста на Скот. Мосон, исто така, се соочил со Белгрејв Едвард Нинис, 23-годишен поручник во Кралските фузилиери чиј татко, исто така наречен Белграв Нинис, ја придружувал Британската арктичка експедиција од 1875-1876 година. Нинис требало да ја преземе одговорноста за педесетте санки на експедицијата откако ќе пристигнат од Гренланд, иако немал претходно искуство со кучиња. Нему требало да му помага уште еден почетен чувар на кучиња, Ксавиер Гијом Мерц, швајцарски шампион во ски-скокови и планинар, чија стручност во скијањето Мосон сметал дека ќе биде важна предност.
За да го зачува претежно австралазискиот карактер на експедицијата, Мосон го регрутирал својот научен кадар од универзитетите во Австралија и Нов Зеланд. На клучните позиции биле Ерик Веб, 22-годишен Новозеланѓанец кој станал главен магнетичар, и Сесил Мадиган, исто така 22, кој бил назначен за метеоролог на главната база. Мадиган ја одложил стипендијата Родос на Универзитетот Оксфорд за една година за да се приклучи на експедицијата. Одлуката да се воспостави безжична реле и научна станица на островот Меквари значело регрутирање на уште еден тим од пет луѓе. За да командува со станицата, Мосон го назначил Џорџ Ајнсворт од Метеоролошкиот завод на Комонвелтот, заедно со двајца техничари за безжична мрежа, геолог и биолог. Како фотограф на експедицијата, Мосон на крајот бил убеден да го ангажира Френк Харли кој ги понудил своите услуги бесплатно веднаш штом слушнал дека Мосон регрутира.
Финансии
Во согласност со неговата обврска да ја поддржи експедицијата, Шеклтон го убедил прес-баронот Лорд Нортклиф да објави апел за средства во Дејли Меил. Жалбата резултирала со непосреден прилив на пари; повеќе од 6.000 фунти за два дена. Британската влада дала 2.000 фунти, и, по успешната презентација од страна на Мосон, Кралското географско друштво придонело со 500 фунти. Сè што било кажано, по жалбата, британските извори обезбедиле сума од близу 10.000 фунти.
Во Австралија, федералната влада дала 5.000 фунти, а државните влади заедно обезбедиле 18.500 фунти. Со приватни донации и британските пари, вкупните средства на експедицијата се искачиле на околу 38.000 фунти, сè уште малку помалку од нејзините обврски за трошење, но доволно за да ги испрати на пат. Напорите за собирање средства продолжиле додека експедицијата била на терен. Кога експедицијата завршила и бродот и другите средства биле продадени, вкупниот дефицит, според сметководството на Мосон, бил 4.462 фунти; ова, се надевало, ќе биде надоместено од хонорарите за продажба на книгата за експедиција и од таксите за предавања. Тој проценил дека ќе бидат потребни дополнителни 8.000 фунти за објавување на научните наоди. Проблемите за исполнување на овие финансиски обврски ќе го преокупираат Мосон многу години.
Патување на југ
На 28 јули 1911 година, Аурора - нејзината палуба преполна со 48 кучиња кои го преживеале патувањето од Гренланд, натоварени со санки заминале од Лондон за Кардиф, каде што натовариле 500 тони брикети од јаглен. Аурора го напуштил Кардиф на 4 август, и пристигнал во Квинс Варф, Хобарт, на 4 ноември, по тримесечно патување. Во налетот на активности, дополнително гориво и опрема биле земени на бродот. Мосон изнајмил пароброд, СС Тороа, да носи дел од товарот до островот Мекквари. По низа проштални церемонии и функции, на Аурора ѝ било дадено бурно испраќање на пристаништето од Хобарт на 2 декември.
Преминот до островот Мекквари бил груб: брановите постојано го обземале бродот, полуудавувајќи ги кучињата и натопувајќи ги мажите. Дел од Аурора бил однесен, а товарот складиран над палубата претрпел оштетувања. Лошото време конечно се намалило и тие стигнале до островот Мекквари на 13 декември, каде што веднаш потоа им се придружил Тороа. Кога партијата на Ајнсворт и нејзината опрема биле основани на копно, Тороа се вратила во Хобарт, а на 24 декември, по извршената анкетна работа, Аурора отпловила на југ.
Надежите на Мосон да најде соодветно крајбрежје западно од Адар набрзо биле уништени. Брегот останал скриен зад непробоен мраз, а земјата што ја пријавил Вилкс во 1840 година изгледала како непостоечка. Додека бродот пловел позападно, Мосон одлучил да ги намали своите копнени бази од три на две, со консолидирање на предложената централна база со главната база и ставање на Вајлд задолжен за една западна база. На 8 јануари 1912 година, заокружувајќи голем ледник, тие запловиле во заливот кој Мосон подоцна го нарекол Залив на Комонвелтот, и при понатамошно истражување откриле долг заштитен влез кој го нарекол Пристаниште Бот. Овде, една извидничка група пронашла карпесто место на локација која ја нарекле Денисонов ’Рт, по Хју Денисон, еден од првите спонзори на експедицијата, а Мосон решил да ја воспостави главната база таму.
Работата на истовар на бродот, често прекинувана од бури и ветрови, продолжила до 18 јануари. Следниот ден, со кратко време пред почетокот на зимата, Аурора отпловила за да најде соодветно место за западната база на Вајлд.
Прва сезона: зима 1912 година
Главните основни четвртини обезбедувале простран простор за живеење, 7.3 х 7.3 метри, со приложена работилница и широка веранда за складирање и сместување на кучињата. Подалеку од главните колиби имало помали структури, користени за магнетни набљудувања. Групата брзо открила дека нивната избрана местоположба е исклучително ветровито место; силните катабатички ветрови се симнале до заливот од ледената покривка, бурите често го удирале брегот, а интензивните локализирани виори ги погодиле луѓето и опремата. Карстен Борчгревинк, презимувајќи на Адаровиот ’Рт во 1899-1900 година, пријавил чести брзини на ветерот над 64 километри на час, а во еден 12-часовен период ветровите биле во просек над 130 км на час, и со проценка дека ќе надминат 164 км на час. Тие несвесно се населиле на едно од најветровитите места на Антарктикот; Мосон често снимал налети помеѓу 150 и 180 км на час во Денисоновиот ’Рт.
Мосон планирал, пред затворањето на зимата, да изврши некои експериментални работи на санкање, и на 1 март, тој, Медиган и Боб Баге успеале да патуваат 8 километри. Во следните пет месеци, животот во голема мера бил концентриран во колибата и фокусиран на различни научни активности. Некои надворешни работи биле неизбежни; метеоролозите и магнетичарите ги правеле секојдневните отчитувања без оглед на условите. Во ретки затишје, биле направени напори да се подигнат безжичните јарболи и да се воспостави контакт со островот Мекквари, но по повторените неуспеси, овие обиди биле привремено напуштени на крајот на април. Општата рутина на животот во колиба била оживеана со детални прослави на родендени, често завршувајќи со импровизирани концерти. Кога имало недостиг на родендени, се покренувале и други прилики; Мосон запишал дека дури и годишнината од „Првото осветлување на Лондон со гас“ била забележана „со извонреден еклат“. Многу се користела библиотеката на експедицијата, особено книгите кои донеле, како што изјавил Мосон, „ненадеен здив на топлина и боја, богатство и живост“.
На 9 август, Нинис и Мерц едно место, оддалечено на 5 милји, го нарекле „Пештерата на Аладин“. На почетокот на септември се случило прекин на временските услови, што овозможило да се заврши работата на безжичните јарболи. Тие почнале да пренесуваат на островот Мекквари. Неколку патувања со санка биле можни во септември пред повторно да се затвори времето; на 9 октомври, особено силен ветер предизвикал рушење на неодамна поставените безжични јарболи.
Генерален план
На 27 октомври 1912 година, Мосон ги објавил своите планови за претстојната сезона на санки. Јужната група предводена од Баге требало да се упати кон југ, кон Магнетниот пол, правејќи магнетни набљудувања на патот. Источна крајбрежна група, под Мадиган, би го истражувала и мапирала крајбрежјето на исток од Денисоновиот ’Рт. Во исто време, западната група под водство на Френк Бикертон требало да ја преземе моторизираната санка за да го истражи платото на запад.
Најдолгото патување би го направила групата на Далечниот Исток, составена од Мерц, Нинис и Мосон, која би ги однела кучињата и би се обидела да стигне до Оутсовата Земја, околу 560 километри далечно во околината на Адаровиот ’Рт. Други групи би формирале партии за поддршка на главните патувања. Сите страни требало да се вратат во базата до 15 јануари 1913 година, кога се очекувало Аурора да ги врати.
Партија на Далечниот Исток
Далечната источна група на Мосон заминала на 10 ноември и направила добри растојанија кога времето дозволувало. До 14 декември, тие поминале повеќе од 480 километри кон Оутс. Кратко по пладне, додека Мосон застанал за да ја пресмета географската ширина, забележал дека Мерц застанал и гледал зад него. Немало трага од Нинис. Мосон и Мерц ги вратиле чекорите и нашле процеп околу 3.4 метри преку; трагите на далечната страна јасно покажале дека Нинис, со својата санка и кучиња, паднал во длабочините. Далеку подолу, тие можеле да видат тела на две кучиња и остатоци од санката, но без трага од Нинис. Нивните преостанати јажиња биле многу малку за да стигнат дури и до првиот многуаголник за кој измериле дека е на длабочина од 46 метри, па немале друга опција освен да се надеваат дека Нини ќе одговори на нивните извици. Поминале неколку часа повикувајќи се, но – бидејќи не добиле одговор – биле принудени да го прогласат за мртов.
Шокирани од ненадејната загуба на нивниот придружник, Мосон и Мерц морале да размислат за нивните сопствени погледи. Санките на Нинис ги носеле поголемиот дел од нивните резерви и опрема и целата храна за кучиња, оставајќи им околу 11 или 12 дневни оброци. За да стигнат до базата, тие би морале да ги зголемат овие скудни резерви со јадење на преживеаните кучиња. Тие постојано патувале во текот на следните денови, и покрај тоа што Мосон страдал од снежно слепило; до 25 декември пресметале дека се на 254 километри од Денисоновиот ’Рт. На 29 декември го убиле и последното од кучињата. И двајцата се чувствувале лошо, но од Новата година 1913 година дошло до ненадејно и брзо влошување на здравјето на Мерц; имал смрзнатини и станал во делириум и вознемирен. По временското задоцнување, тие го продолжиле своето патување вечерта на 3 јануари, но не стигнале далеку пред временските услови и смрзнатините да го натерааст на Мерц да престанат. Лежеле до 3 јануари кога Мерц се согласил да продолжи, но неговата состојба продолжила да се влошува, и иако Мосон успеал да го влече на санката, тие не можеле да покријат многу земја. Мерц починал рано на 8 јануари. Мосон бил на околу 160 километри од базата, која, како што забележал, била релативно кратко растојание за здрав човек, но долг пат за слаб и гладен.
Откако го погребал Мерц и го обележал неговиот гроб, Мосон се подготвил за патувањето што претстоело. За да си го олесни товарот, со мал џебен алат ја преполовил санката. На 11 јануари, времето се расчистило и тој тргнал на пат. Неговата екстремна слабост, а особено состојбата на неговите стапала, значело дека не може да патува на големи растојанија. На 17 јануари паднал во процеп и таму се обесил за јаже од санката, која за среќа не паднала. Му биле потребни повеќе од четири часа да се извлече. Како што се приближувал до базата, тој бил фрустрирачки одложен поради повеќе лоши временски услови. На 29 јануари открил коњ, оставен од страна на трагачи, со храна и порака во која се велело дека има уште 37 километри до пештерата Аладин.
Три дена подоцна, Мосон стигнал до пештерата, каде што открил повеќе резерви, но нешто што недостасувало во пештерата биле дополнителни пара дерези кои му требале за да го направи последното спуштање до базата. Тој го фрлил својот последен пар дерези откако го расчистил последниот ледник неколку дена претходно знаејќи дека ќе има уште еден пар во пештерата Аладин. Лошото време значело дека тој не можел повторно да тргне до 8 февруари, но за тоа време тој успеал да направи пар домашни дерези од дрво од пакување гајби и лабави клинци кои потоа ги користел за последниот дел од своето патување. Како што се спуштал по последната падина кон основата, сметал дека видел чад на хоризонтот, за кој сметал дека доаѓа од бродот што заминува. Кога пристигнал во базата, открил дека бродот навистина отпловил, претходно истиот ден, оставајќи група од пет луѓе - Бикертон, Бејџ, Медиган, Алфред Хоџман и Арчибалд Меклин - и новиот безжичен техничар, Сидни Џефрис. Мосон испратил порака преку радио, барајќи од Дејвис да се врати и да ја земе групата; Дејвис се обидел да се придржува и го вратил бродот во заливот на Комонвелтот, но силниот дожд го спречил бродот да се закотви или да лансира брод. Тој останал загрижен дека со дополнителни одложувања, Аурора нема да стигне до западната база на Вајлд пред да биде блокирана од зимскиот мраз, па Дејвис се откажал и се упатил кон запад, оставајќи ја групата да помине уште една година во базата.