cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
70 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 70 година се протега во 2566 и 2567, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2626 и 2627 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 473. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 712 и 711 исламска година пред хиџра.
Луис Бараган
Бараган ја освоил Прицкеровата награда, највисоката награда во архитектурата, во 1980 година, а неговиот личен дом, Куќата и студиото на Луис Барагон, бил прогласен од УНЕСКО за Светско културно наследство во 2004 година.
Централен воен комитет (Кина)
Централниот воен комитет (ЦВК) (кин. [ упр. ] 中华人民共和国中央军事委员会; пинјин: Zhōnghuá Rénmín Gònghéguó Zhōngyāng Jūnshì Wěiyuánhuì) означува две одбранбени организации: едната на Комунистичката партија, а другата на самата НР Кина како држава.
Луис Бараган
Животопис
Бараган е роден во Гвадалахара во Халиско, Мексико. Воспитуван како инженер, дипломирал на Ескуела Либре де Ингениерос во Гвадалахара во 1923 година. По дипломирањето, тој патувал во Шпанија и Франција. Додека бил во Франција, тој ги открил архитектонските согледби на Фердинанд Бач, германско-француски писател, дизајнер и уметник кој врз Бараган извршил силно влијание низ целиот негов живот.
Централен воен комитет (Кина)
Командата на Народноослободителната армија (вооружените сили на Кина) ја има државниот воен комитет, под надзор на Постојаниот комитет на Националното народно собрание. Државниот воен комитет номинално се смета за врховен воен орган, чиј врховен командант е претседателот, избран од Националното народно собрание. Во практика, со војската сепак заповеда партискиот воен комитет, кој е во состав на ЦК на партијата.
Луис Бараган
Кариера
Неговата работа во Гвадалахара вклучила над десетина приватни домови во областа Колонија Американа, во денешно време во близина на центарот на Гвадалахара. Овие домови, во непосредна близина едни до друг, всушност биле најраните проекти во творештвото на Барагон. Една од неговите први згради, Каса Кристо, по реконструкцијата станала дом на еснафот на државните архитекти.
Главни проекти
Во 1945 година тој започнал да го планира станбениот развој на Jардинс дел Педрегал, Град Мексико. Во 1947 година тој ја изградил своја куќа и студио во Такубаја а во 1955 година ги изградил „Конвенто де лас Капучинас Сакраментаријас“ во Тлалпан, Град Мексико и планот за Јардинес дел Боске во Гвадалахара.
Централен воен комитет (Кина)
Комитетот е сместен во зградата на Министерство за одбрана на Кина наречена „Првоавгустовска“.
Луис Бараган
Бараган и современото движење
Барагон се запознал со Ле Корбизје и бил под влијание на европскиот модернизам.
Централен воен комитет (Кина)
Оранизација
Точната внатрешна организација на комитетот е недоволно позната бидејќи важи за голема тајна, но познато е дека има барем пет главни органи:
Луис Бараган
Бараган и современото движење
Зградите што ги создал во годините по неговото враќање во Мексико ги покажуваат типичните чисти линии на модернистичкото движење.
Достигнувања
Барагон работел долги години во своевидна анонимност до 1975 година кога му била приредена ретроспектива во Музејот на модерна уметност во Њујорк. Во 1980 година, тој станал втор добитник на Прицкерова награда за архитектура. Неговата куќа и студио, изградена во 1984 година во Град Мексико, беше прогласена од УНЕСКО за Светско културно наследство во 2004 година.
Влијание
Делата на Луис Барагон било често (и погрешно) цитирано во однос на минималистичката архитектура.
Како еден од доказите за неговото погрешното класифицирање од страна на неговите современици било користењето на интензивни бои во неговите архитектонски реализации што воопшто не е елемент на минимализмот.
Неговата оригиналност и архитектонско творештво било признато од меѓународните архитекти особено од оние кои биле специјалисти за дизајн на пејзажот, заради неговата синтетичност бидејќи меѓу урбаните простори и хармонијата со природата и околината.
Наследство
Бараган починал на возраст од осумдесет и шест години во Мексико (градот). Според неговата волја, тој назначил три лица да управуваат со неговото наследство: Игнасио Дајаз Моралес, Оскар Гонзалез Гонзалез и Раул Ферера. Игнасио Дајаз Моралес, бил пријател и колега на архитектот, тој ја презел обелодени библиотеката на Бараган. Имал задача да избере институција погодна за прием на збирката книги. Оскар Гонзалез Гонзалез, пријател од детството, ги примил личните предмети на Барагон. Раул Ферера, неговиот деловен партнер, ги добил архивите и авторските права за неговото творештво. Дајаз Моралес ја основа Фондација де Аркитектура Тапатиа. Куќата на архитектот денес е музеј кој ја афирмира работата на Барагон. Мисијата на Фондацијата е да го шири знаењето за културното наследство на Луис Барагон со зачувување и проучување на неговите архиви и сродните историски извори, публикување на книги и изложби, обезбедување стручност и помош за институции и научни истражувања.
Позначајни дела
Сите готови проекти од Барагон се наоѓаат во Мексико.
Куќата и студиото на Луис Барагон
Луис Бараган го изгради своето студио во Мексико (градот), зградата во моментот е музеј. Зградата е од 1948 година како одраз на карактеристичниот стил на Барагон, во неа каде живеел и работел цел живот. Денес е во сопственост на Халиско и Фондацијата Аркуитецтура Тапита Луис Барагон.
Екофеминизам
Екофеминизмот опишува движења и филозофии кои го приврзуваат феминизмот со екологијата. Терминот се верува дека бил скован од страна на француската писателка Францоиз д’Јаубон во нејзината книга, Le Féminisme ou la Mort (1974). Екофеминизмот ја поврзува експлоатација и доминација на жените со онаа на животната средина, и тврди дека постои историска врска меѓу жените и природата. Екофеминистите веруваат дека оваа врска е илустрирана преку традиционално 'женските' вредности на реципроцитет, негување и соработка, кои се присутни и кај жените и во природата. Покрај тоа, екофеминистите прави врски помеѓу менструацијата и месечните циклуси, раѓањето и создавањето итн. Жените и природата исто така се обединети преку нивната заедничка историја на угнетување од страна на патријархалното општество.
Во есејот насловен „Екофеминизам: Кон глобална правда и планетарно здравје“ авторите Грета Гард и Лори Груен го претставуваат она што тие го нарекуваат „Екофеминистичка рамка“. Оваа рамка е наменета да воспостави начини на гледање и разбирање на нашите моментални глобални ситуации, така што ние можеме подобро да разбере како стигнавме во овој момент и што може да се направи за да се ублажат злата. Четирите страни на рамката се: механистичкиот материјалистички модел на универзумот, што произлегува од научната револуција и последователните намалувања на сите нешта во ресурси да бидат оптимизирани, мртвa инертна материја за искористување, издигнувањето на патријархалните религии и нивното воспоставување на родовата хиерархија, заедно со нивното негирање на иманентна божественост, и својствената моќ и доминација која ја произведува, и капитализмот и неговата вродена потреба за експлоатација, уништување и инструментализација на животните, земјата и народот со единствена цел за создавање богатство. Тие тврдат дека овие четири фактори не донеле до она што екофеминистите го гледаат како „поделба меѓу природата и културата“, кој е коренот на нашите планетарни зла. Есејот кој е достапен семрежно на оваа врска (http://lgruen.faculty.wesleyan.edu/files/2011/05/Gaard.pdf) нуди богатство на податоци и статистики за теоретските аспекти на екофеминистичката критика.
Вандана Шива тврди дека жените имаат посебна врска со природата преку нивните секојдневни интеракции и дека оваа врска е игнорирана. Таа вели дека жените кои произведуваат „богатство во партнерство со природата, се експерти во свое право за холистичките и еколошките знаења за процесите на природата.“ Сепак, таа тврди дека „овие алтернативни начини на знаења, кои се ориентирани кон социјалните бенефиции не се признати од страна на капиталистичката редукционистичка парадигма, бидејќи таа не успева да ја согледа меѓусебната поврзаност на природата, или врската на животот, работа и знаењето на жените со создавање на богатство.“
Феминистката и социјалниот еколог Џенет Биехл го критикуваше екофеминизмот поради преголемото фокусирање на мистична врска помеѓу жените и природата и не е доволно на актуелните состојби на жените. Розмери Редфорд Насочувач и се приклучи на Џенет Биехл во критикувањето на фокусот на мистицизамот врз работата, кој се фокусира на помагањето на жените, но тврди дека духовноста и активизмот можат да се комбинираат ефикасно во екофеминизмот.
Кристина Абрахамсдотер
Кристина Абрахамсдотер ( Kristina Abrahamsdotter  ) ( Kristiina Abrahamintytär   ) (1432–1492) била финска благородничка, кралска љубовница и накратко кралица на Шведска како трета сопруга на кралот Чарлс VIII.
Биографија
Не е познато потеклото на Кристина Абрахамсдотер, но се верува дека таа била ќерка на Абрахам Педерсон, гувернер на Расеборг. Поранешниот шведски крал Чарлс ја запознал за време на неговиот егзил во Финска 1457–1464 година. Кога Чарлс се вратил во Шведска во 1464 година и го вратил шведскиот трон, таа го следела таму како кралска љубовница. Во 1465 година, тие добиле син заедно.
Во 1470 година, во текот на последната година од својот живот, Чарлс се оженил со Кристина. Со тоа таа станала кралица, а нејзиниот син станал легитимен. Точниот датум на бракот не е познат. Традиционално, венчавката требало да се одржи на неговата смртна постела. Бракот се одржал на непознат датум во текот на пролетта 1470 година, неколку недели пред смртта на Чарлс во мај. Се вели дека венчавката се одржала во Стокхолм со 50 сведоци.
Со бракот, Кристина стана кралица, а нејзиниот син бил легитимен. И двајцата биле вклучени во новиот тестамент, со кој се исклучени неговите зетови, кои биле негови претходни наследници, особено Ивар Акселсон, кого тој претходно го назначил за свој наследник. Затоа, кралот го назначил својот внук Стен Стур Постариот за регент додека неговиот син не пораснал доволно за да биде избран за крал, а исто така му дал задача да го заштити нивното право да го наследат во неговиот нов тестамент. Бракот предизвикал контроверзии поради разликата во ранг. Епископот Хенрик Тидемансон од Линшепинг напишал песна за да ја илустрира современата контроверза околу бракот, каде што изјавил дека бракот се одржал против кралскиот совет и предизвикал голема омраза кон кралот Чарлс бидејќи се сметало дека дал лош пример. Кристина била единствената кралска љубовница во Шведска која станала кралица покрај Карин Мансдотер (1568).
На 15 мај 1470 година, Кристина станала вдовица и кралица. По смртта на Чарлс, на Стен Стур го укинал тестаментот на кралот, самиот ја презел целата власт како регент и го дал поголемиот дел од имотите на покојниот крал на неговите зетови наместо на неговиот назначен наследник. Кристина живеела затскриено по смртта на Чарлс. Во 1488 година, нејзиниот син успешно побарал дел од неговото наследство.
Проблем
Кристина Абрахамсдотер имала две познати деца со Чарлс :
ОУ „Цветан Димов“ - Чаир
Цветан Димов — основно училиште во Чаир, Општина Чаир.
Полигеро
Полигеро (Πολύγυρος, Полигирос) — гратче во Егејска Македонија, Република Грција. Се смета за главен град на Халкидик, а има население од 7.459.
Хамерштет
Хамерштет (Hammerstedt) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
NGC 792
NGC 792 — леќеста галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 792 се споменува и како UGC 1517, MCG 2-6-15, CGCG 438-14, IRAS 01595+1528.
Откривање
Телото е откриено во септември 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 792 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 792 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 2 м 15,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 15° 42' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 792 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7744. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1207. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1202.
Норвешки поход
Норвешки поход (8 април — 10 јуни 1940) — обидот на сојузниците да ја одбранат северна Норвешка со помош на норвешките сили од окупација од страна на нацистичка Германија во Втората светска војна. Главната стратешка причина за Германија да ја нападне Норвешка било заземањето на пристаништето Нарвик што ќе ѝ овозможи непречено движење на бродовите кои ја пренесувале железната руда до Германија потребна за производство на челик.
По блицкриг инвазијата на Германија на Франција во мај сојузничките сили почнале да се повлекуваат. Тогаш, норвешката влада побарала егзил во Лондон. Походот завршил со окупација на цела Норвешка од страна на Германија. Траел до 10 јуни 1940 година кога кралот Хокон VII и норвешкиот престолонаследник Олав побегнале во Обединетото Кралство, а Норвешка официјално станала нивен сојузник во Втората светска војна.
Избувнувањето на Втората светска војна
За тоа време и двете страни сакале да отворат секундарни фронтови. Сојузниците, а особено Французите, сакале да се избегне повторување на рововската војна од Првата светска војна, која се одвивала долж француско-германската граница.
По избувнувањето на Втората светска војна, норвешката влада мобилизирала делови од норвешката армија и сите (освен два) воени бродови на Кралската норвешка морнарица. Воздухопловната служба на Норвешката армија и воздушната служба на Кралската морнарица на Норвешка исто така биле повикани да ја заштитат норвешката неутралност од нејзино прекршување од завојуваните земји. Првите такви прекршувања биле потонувањата на неколку британски бродови од германски подморници во норвешките територијални води. Следните месеци, авионите од сите завојувани страни ја нарушиле норвешката неутралност.
Речиси веднаш по избувнувањето на војната, Британците почнале да вршат притисок врз норвешката влада за на Обединетото Кралство да му ги обезбеди услугите на норвешката трговска морнарица, бидејќи имале потреба од бродски превоз за да се спротивстават на нацистичките сили. По долготрајните преговори од 25 септември до 20 ноември 1939, Норвежаните се согласиле да им изнајмат 150 танкери, како и други бродови со вкупна тонажа од 450.000 бруто тони.
Важноста на Норвешка
Норвешка, иако неутрална, се сметала за стратешки важна за двете страни во војната поради неколку причини. Најважна била железната руда од Шведска - од која зависела Германија - која се извезувала преку норвешкото пристаниште Нарвик. Оваа рута била особено важна во зимските месеци кога голем дел од Балтичкото Море било замрзнато. Нарвик станал уште позначаен за Британците кога станало очигледно дека операцијата Катерина, план за стекнување контрола врз Балтичкото Море, нема да се реализира. Гросадмиралот Ерих Радер неколку пати во 1939 година истакнал дека Германија ќе биде во опасност ако Велика Британија ја преземе иницијативата и започне сопствена инвазија во Скандинавија, бидејќи ако моќната Кралска морнарица има бази во Берген, Нарвик и Трондхајм, Северното Море би било практично затворено за Германија и Кригсмарине би биле изложени на ризик дури и на Балтикот.
Да се воспостави контрола врз Норвешка, би била стратешка предност во битката на Атлантикот. Заземањето на пристаништата ќе создаде јазови во блокадата на Германија, затоа што ќе има пристап до Атлантскиот Океан. Овие пристаништа ќе и овозможат на Германија ефикасно да ја користи својата поморска моќ против сојузниците. Пристапот до норвешките воздушни бази ќе им овозможи на германските извидувачки авиони да оперираат длабоко врз Северниот Атлантик, додека германските У-бродови и површинските бродови кои оперираат од норвешките поморски бази ќе можат да ја пробијат линијата на британската блокада преку Северното Море и да ги нападнат конвоите кои се упатуваат кон Велика Британија.
Зимска војна
Кога Советскиот Сојуз го започнал нападот против Финска на 30 ноември 1939 година, сојузниците сакале да ѝ дадат поддршка на Финска против многу поголемиот агресор.
По избувнувањето на војната меѓу Финска и Советскиот Сојуз, Норвешка мобилизирала огромни копнени сили. На почетокот од 1940 година, норвешката 6-та дивизија во Финмарк и Тромс распоредила 9.500 војници за одбрана од советски напад. Делови од силите на 6-та дивизија останале во Финмарк дури и по германската инвазија, бранејќи ја Норвешка од можен советски напад. За време на Зимската војна, норвешките власти тајно ја нарушиле неутралноста на земјата со тоа што на Финците им испратиле артилериско оружје и гранати, и со тоа што им дозволиле на Британците да ја користат норвешката територија за пренос на авиони и друго вооружување во Финска.
Со Пактот Молотов-Рибентроп Финска била сместена во советската сфера на интерес, и затоа Германците тврделе дека се неутрални во конфликтот. Ваквата политика предизвикала зголемено антигерманското расположение низ цела Скандинавија, бидејќи верувале дека Германците се сојузници со Советите. Во германската врховна команда почнале да стравуваат дека Норвешка и Шведска потоа ќе дозволат движење на сојузничките трупи низ нивна територија за да ѝ помогнат на Финска.
Откако бил објавен предлогот за пренос на војници, имало протести во Норвешка и Шведска, и затоа тој план не се реализирал во пракса. Со Московскиот мировен договор на 12 март 1940 година, плановите на сојузниците поврзани со Финска биле отфрлени. По откажувањето од планираното распоредување војници во Скандинавија имало огромен француски притисок врз британската влада на Невил Чембрлен и на крајот сојузниците одлучиле да постават мини во близина на норвешкиот брег на 8 април.
Видкун Квислинг и првичната германска истрага
Германската врховна команда сметала дека во интерес на Норвешка е да остане неутрална. Сè додека сојузниците не влегуваат во норвешките води, германските трговските бродови кои патуваат по норвешкиот брег можат безбедно да ја транспортираат рудата што ја увезува Германија.
Меѓутоа, гросадмиралот Ерих Радер се залагал за инвазија. Тој верувал дека норвешките пристаништа ќе бидат од клучно значење за Германија во војната со Обединетото Кралство. На 14 декември 1939 година, Редер го запознал Адолф Хитлер со Видкун Квислинг, пронацистички поранешен министер за одбрана на Норвешка. Квислинг предложил пангерманска соработка меѓу нацистичка Германија и Норвешка. На вториот состанок четири дена подоцна (18 декември 1939), Квислинг и Хитлер разговарале за заканата од сојузничката инвазија на Норвешка.
По првата средба со Квислинг, Хитлер ѝ наредил на Врховната команда на Вермахтот (OKW) да започне со планови за инвазија на Норвешка. Првиот сеопфатен германски план за окупација на Норвешка, Студие Норд бил завршен на 10 јануари 1940 година. На 27 јануари, Хитлер наредил да се развие нов план, наречен Везерибунг. Тој почнал да се разработува на 5 февруари.
Алтмарков инцидент
На 16 февруари, Алтмарк била забележана од три британски авиони. Затоа Кралската морнарица испратила еден лесен крстосувач и пет разурнувачи кои патролирале во близина. Нападната од два британски разурнувачи, Алтмарк побегнала во Јосингфјорд придружувана од норвешкиот брод Скарв. Подоцна во фјордот ѝ се придружииле уште два брода. Козак влегла во фјордот во 22:20 часот по месно време, а норвешките бродови не интервенирале кога Британците се качиле на Алтмарк во доцните часови на 16 февруари. Во акцијата биле ослободени 299 сојузнички воени заробеници кои биле држени на германскиот брод, а биле убиени седум Германци во процесот.
По ова, Германците испратиле протестни ноти во Норвешка, а Норвежаните до Британија. Додека норвешките, шведските и американските експерти за меѓународно право ја опишале британската акција како кршење на норвешката неутралност, Обединетото Кралство изјавило дека инцидентот е само техничко прекршување кое било морално оправдано.
По инцидентот Германците го забрзале планирањето за инвазија на Норвешка. На 21 февруари, генералот Николаус фон Фалкенхорст бил поставен на чело на планирањето и командата на копнените сили. Инвазијата и окупацијата на Данска и Норвешка била официјално одобрена и потпишана од Хитлер на 1 март.
Сојузнички планови
По завршувањето на Зимската војна, сојузниците увиделе дека секаква окупација на Норвешка или Шведска најверојатно ќе направи повеќе штета отколку добро, затоа што веројатно неутралните земји ќе стапат во сојуз со Германија. Сепак, новиот француски премиер, Пол Рејно, имал поагресивен став од неговиот претходник и сакал да се преземе некаква форма на акција против Германија. Черчил агитирал за акција во Скандинавија, бидејќи сакал да ја отсече Германија од Шведска и да ги натера скандинавските земји да застанат на страната на Обединетото Кралство. Првиот план од 1939 година се однесувал на продор со вооружени сили во Балтикот. Планот потоа бил променет во план за минирање на норвешки води за да се запре испораката на железна руда од Нарвик и да се испровоцира Германија да ја нападне Норвешка, каде што може да биде поразена од Кралската морнарица.
Било договорено да се искористи планот за минирање на крајбрежјето од Норвешка од Черчил (Операција Вилфред) дизајниран да ги принуди транспортните бродови во меѓународни води каде што Кралската морнарица може да ги пресретне и да ги уништи. Кон ова бил придодаден планот Р 4, операција каде што, по речиси сигурна германска противреакција на операцијата Вилфред, сојузниците требало да ги окупираат Нарвик, Трондхајм, Берген и Ставангер. Планот претпоставувал дека операцијата нема да предизвика отпор кај Норвежаните и дека нема да им се спротивстават на сојузниците со вооружена сила.
Сојузниците не се согласиле за спроведување на операцијата Кралска морнарица, според која требало да се постават мини во реката Рајна. Иако Британците ја поддржувале оваа операција, Французите ставија вето бидејќи тие исто така зависеле од Рајна и се плашеле од германски воздушни напади врз нивните фабрики за авиони и муниција. Поради ова одложување, операцијата Вилфред, првично закажана за 5 април, била презакажана за 8 април.
Германски планови
По инцидентот со Алтмарк операцијата Везерибунг станала итна. Цел на инвазијата било да се заземе пристаништето Нарвик за да се овозможи непречен транспорт на руда и да се контролира земјата со цел да се спречи нејзината соработка со сојузниците.
Германските стратези долго дебатирале за окупацијата на Данска. Данска била важна поради нејзината местоположба која овозможува поголема воздушна и поморска контрола врз пошироката област. Некои од стратезите биле за тоа само да се изврши притисок врз Данска да премине на нивна страна, но на крајот било утврдено дека посигурна варијанта е доколку Данска биде насилно окупирана.
За инвазијата на северна Франција и Ниските Земји според планот Фал Гелб биле потребни најголемиот дел од германските сили. Затоа Везерибунг не можел да се изведе истовремено со Гелб. На 2 април, Германците го одредиле 9 април како ден на инвазијата (Везертаг), а 04:15 часот (норвешко време) како час за почетокот (Везерцајт).
Германците се надевале дека можат да избегнат вооружена конфронтација со месното население во двете земји, а германските трупи добиле инструкции да пукаат само ако се пука врз нив.
Список на национални паркови на Белорусија
Ова е список на национални паркови на Белорусија. Исто така наведени се главните природни резервати.
Моментално има четири национални паркови во Белорусија. Националниот парк „Бјаловешка шума“ е прекуграничен парк помеѓу Белорусија и Полска. Парковите заедно зафаќаат повеќе од 3300 km2.
Космос-1573
Космос-1573 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 јуни 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1573 бил воен сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 309 км, а најмалото на 230.
Вилијам Дампир
Вилијам Дампир (или Вилијам Дампиер William Dampier; крстен 1651 година, починал во март 1715) бил англиски морепловец, истражувач, природонаучник, писател, поморски капетан, гусар и пират. Тој е првиот човек кој трипати ја обиколил Земјата, и бил првиот Англичанец кој истражувал делови од Нова Холандија (Австралија) и Нова Гвинеја. Тој е еден од најважните британски истражувачи од периодот помеѓу Френсис Дрејк (16 век) и Џејмс Кук (18 век). Со неговите експедиции открил и именувал многу растенија, животни, храна и техники за готвење дотогаш непознати во Европа, и е меѓу првите англиски писатели кои ги употребиле зборовите авокадо, стапчиња за јадење, гвакамоле. Дампир бил инспирација на неколку личности кои се попознати од него, како: Данел Дефо, Џејмс Кук, Хорацио Нелсон, Чарлс Дарвин и Алфред Расел Волес.
Првата обиколка на Земјата
Во текот на 1670-тите, Дампир со буканири пловел во Карипското Море. Во 1679 година се приклучил на гусарска експедиција, со која пловел по океаните. Најпрво учествувале во нападот долж Панама. Заробиле шпански бродови на тихоокеанскиот брег на Панама, па ги нападнале и шпанските населби во Перу, по што се вратиле во Карипското Море.
Во 1683 г. отишол во Вирџинија, каде што повторно се здружил со пиратите, и повторно ги пљачкосувале шпанските поседи во Галапагос и Мексико. Во март 1686 година, преку Тихиот Океан се упатиле кон Манила, Кина и Австралија. На 5 јануари 1688 година, со бродот се закотвил на северозападниот брег од Австралија. Дампиер и неговиот брод останале таму до 12 март, и за тоа време направил белешки за фауната и флората и домородните народи што ги нашол таму. Подоцна истата година, Дампиер и двајцата соработници биле заробени на еден од Никобарските Острови. Добиле мало кану, со кое успеале да стигнат до Суматра. Во 1691 година, преку 'ртот Добра Надеж се вратил во Англија, без пари. Единствен имот му биле само бродските дневници и тетовираниот роб познат како Џоло.
Експедицијата Роебук
Во 1697 година го објавил патописот „Ново патување низ светот“, кој предизвикал заинтересираност кај Британскиот адмиралитет и затоа по налог на кралот Вилијам III во 1699 г. му ја довериле командата на воениот брод Роебук, со мисија да го истражува источниот брег на Нова Холандија. Намерата на Дампиер била да отпатува таму преку Кејп Хорн.
Експедицијата тргнала на 14 јануари 1699 година, но било предоцна да патува преку Кејп Хорн, и наместо таму се упатиле преку 'Ртот Добра Надеж кон Западна Австралија (каде што собрал многу примероци од растителниот свет на Австралија), а оттаму се упатил на север кон Тимор. Тој дојде во Нова Гвинеја во декември. Тој пловел по неговиот брег, а подоцна се свртел кон исток, а потоа ја открил Нова Британија, главниот остров на архипелагот Бизмарк. Тој го открил и Дампиерското Море помеѓу архипелагот Бизмарк и Нова Гвинеја.
Потоа отпловил на исток и на 3 декември 1699 година ја обиколил Нова Гвинеја. Потоа одел по југоисточните брегови на Нов Хановер, Нова Ирска и Нова Британија, исцртувајќи го Дампировиот Проток меѓу овие острови (сега Бизмарков Архипелаг) и Нова Гвинеја. Попатно, собирал примероци од џиновски школки.
Роебак бил во многу лоша состојба така што Дампир бил принуден да се откаже од својот план да го испита источниот брег на Нова Холандија иако бил на помалку од сто милји од него. Дампир сакал да се врати за Англија, но бродот на 21 февруари 1701 година почнал да се полни со вода крај островот Вознесение. Екипажот на Дампир останал (заглавен) таму пет недели пред да бидат спасени (на 3 Април), и во август 1701 година се вратиле дома.
Иако многу од документите ги изгубиле со Роебак, Дампиер успеал да спаси некои обележувања на крајбрежјето од островите и неговите записи за пасатите и струите во морињата околу Австралија и Нова Гвинеја. Успеал да зачува и неколку примероци од растителниот свет кои биле донирани на Универзитетот во Оксфорд, а во септември 1999 година, овие примероци биле позајмени во Западна Австралија за прославата на 300 години од неговото патување. Во 2001 година, потонатиот брод Роебак бил пронајден во Кларенсовиот Залив крај Вознесенскиот Остров, од тим од Поморскиот музеј на Западна Австралија. Неговиот извештај за експедицијата бил објавен под наслов „Патување во Нова Холандија“ во 1703 година.
Воен суд
По враќањето во Англија од Роебак експедицијата, Дампиер бил изведен пред воен суд за суровост. Дампиер од бродот го избркал поручникот Џорџ Фишер и го затворил во Бразил. Фишер се вратил во Англија и се пожалил на неговиот третман кај Адмиралитетот. Дампиер агресивно го бранел своето однесување, но бил прогласен за виновен. Му бил намален надоместот за експедицијата и бил отпуштен од Кралската морнарица.
Второ обиколување
Во 1701 година избувнала Војната за шпанското наследство. Дампиер бил назначен за командант на бродот Сент Џорџ со екипаж од 120 души. Ним им се приклучил и бродот Синке Портс и од Кинсејл, Ирска. испловиле на 11 септември 1703 година. Бродовите преку Кејп Хорн пристигнале на Хуан Фернандез островите во февруари 1704 година.
Дампир успеал да зароби мноштво мали шпански бродови долж брегот на Перу, но ги ослободувал откако ќе им одземел дел од стоката која ја пренесувале. Сакал да го нападне градот Санта Марија во Панамскиот Залив за кој се шпекулирало дека поседува залихи на злато од блиските рудници, но по неочекувано силниот отпор кој му бил пружен, Дампир се повлекол. Во мај 1704 година, Синке Портс се одвоил од Сент Џорџ, а набрзо потоа потонал во близина на брегот на денешна Колумбија. Дел од членовите на екипажот преживеале, но биле заробеници од Шпанците.
Сега Сент Џорџ требало сам да го нападне Манила галеонот, главната цел на експедицијата. Бродот бил забележан на 6 Декември 1704 година (веројатно Нуестра Сењора дел Росарио). Бродот бил фатен неподготвено и не ги имал извадено топовите. Но, додека Дампиер се расправал со своите офицери за тоа како да нападнат, галеонот ги извадил топовите и битката започнала. Сент Џорџ набрзо претрпел сериозна штета, и биле принудени да го прекинат нападот.
Неуспехот да заробат шпански галеон предизвикало крах на експедицијата. Го напуштиле бродот Сент Џорџ на крајбрежјето на Перу. Дампир со дел од екипажот се впуштил во напади на шпански бродови во Источна Индија, но биле затворени како пирати од нивните наводни сојузници Холанѓаните; сепак подоцна биле ослободени. Без брод, Дампир се вратил во Англија кон крајот на 1707 година.
Трета обиколка и смрт
Во 1708 година, Дампиер бил ангажиран на гусарскиот брод Дјук, но не како капетан, туку како пилот. Дјук отишол во Јужниот Тихи Океан. Под команда на Вудс Роџерс, ова патување било поуспешно: Го спасиле Селкирк на 2 февруари 1709 година, а експедицијата ограбила стока во вредност од 147.975 фунти (денешни 22,5 милиони фунти).
Во јануари 1710 година, Дампиер го преминал Тихиот Океан во бродот ''Дјук. З''астанале во Гуам пред да заминат за Батавија. Потоа отпловиле кон 'Ртот Добра Надеж каде што се задржале повеќе од три месеци каде што чекале конвој. Оттаму си заминале придружени од 25 холандски и англиски бродови. На 14 октомври 1711 година се закотвиле во Темза во Лондон.
Дампир починал во Лондон. Точниот датум, околностите на неговата смрт и неговото последно почивалиште се непознати. Неговата тестамент бил прочитан на 23 март 1715 година, и се претпоставува дека умрел кратко пред тоа, но не може со сигурност да се потврди. Имал долг од речиси 2.000 фунти.
Оставина
Дампир влијаел на неколку личности кои се попознати од него:
Почести
Следниве географски места се именувани по Вилијам Дампир:
Тебибит
Тебибитот ― множител на битот, единица на информации, префиксна со стандардно заснованиот умножувач теби (симбол Ti), бинарен префикс што значи 240. Симболот на единицата на тебибитот е Tibit.
Тебибитот е тесно поврзан со терабитот, соодветната единица што го користи метричкиот префикс тера, што е 1012 бити.
Ина Иванова
Ина Иванова (родена на 26 јуни 1986 година) - носител на титули за убавина која официјално била крунисана за Мис на Нов Зеланд Интернационал 2010 на 19 јуни 2010 година. Таа го претставувала Нов Зеланд на 50-тиот избор за убавина Мис Интернационал во Ченгду, Кина во ноември 2010 година. Мис Интернешнл е една од четирите натпреварувања за Грен Слем во светот, а другите три се Мис Универзум, Мис на светот и Мис на Земјата.
Претходни титули (победи)
На Мис Туи 2005, Иванова победила над 70 натпреварувачи за титулата, по што добила бројни учества на списанија.
Мис универзитет Велингтон 2006.
Мис универзитет Нов Зеланд 2006. Таа го претставувала Нов Зеланд на Светскиот мис универзитет во Сеул, Кореја во 2006 година.
Мис на Хавајско тропски Нов Зеланд 2009 - Првопласирана и најдобра во вечерна облека.
Во 2007 година била именувана во списанието Ралф Магазин на „200 најсекси жени на планетата“.
Боб на Зимските олимписки игри 2010 - четирисед за мажи
Натпреварите во боб четирисед во машка конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 26 и 27 февруари на патеката во Вислер.
На 26 февруари, со почеток во 13:00 по месно време (UTC-8) се одржа првите две трки. Следниот ден, во истото време се одржаа и третата и четвртата трка.
Златниот медал го освоија Стивен Холкомб, Џастин Олсен, Стив Меслер и Курт Томасевич од САД.
IC 1931
IC 1931 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1931 се споменува и како NPM1G +36.0289.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1931 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1931 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 4,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 29' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Краста (Радово)
Краста — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Радово. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во непосредната близина на наоѓалиштето Манастириште, каде се забележуваат контури на гробови градени од големи камени плочи, поставени во насока исток-запад.
Копа Америка 2021
Јужноамериканско првенство во фудбал 2021, попознато како Копа Бразил 2021 или Копа Америка 2021 — 47-мото издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Бразил од 13 јуни до 10 јули 2021 година.
Првично било планирано првенството да се игра од 12 јуни до 12 јули 2020 година во Аргентина и Колумбија. Сепак, на 17 март 2020 година, КОНМЕБОЛ објавил дека турнирот се одложува за една година поради пандемијата на КОВИД-19 во Јужна Америка, откако УЕФА исто така одлучила да го одложи Европското првенство за 2021 година. За прв пат од 1991 година, турнирот бил организиран без гостински репрезентации.
За прв пат од 1983 година, Копа Америка требало да се одржи во неколку земји. Првичната идеја на овогодинешното издание на Копа Америка била да започне нов формат според кој во секоја од земјите домаќини ќе играат по пет репрезентации. Меѓутоа, тоа не се случило; на 20 мај 2021 година на Колумбија и било одземено домаќинството поради тешката ситуација во земјата предизвикана од протестите против претседателот Иван Дјук. Десет дена подоцна, На 30 мај било потврдено дека првенството не може да се игра ниту во Аргентина поради ситуацијата таму со пандемијата на КОВИД-19. Следниот ден КОНМЕБОЛ објавил дека Бразил ќе биде нов домаќин на турнирот.
Бразил бил бранител на титулата шампион откако ја освоил Копа Америка по деветти пат во 2019 година; бил домаќин и таа година. Во финалето, кое се одиграло на Маракана, Аргентина го победила Бразил со 1:0 и ја освоила својата петнаесетта титула; „Гаучосите“ за првпат го подигнале трофејот наменет за шампионите на Јужна Америка од 1993 година. Тие се изедначиле и со Уругвај на вечната листа по бројот на освоени титули во ова натпреварување.
Учесници
На првенството учествувале сите десет членови на КОНМЕБОЛ. Тие биле поделени во две географски зони пред групната фаза.
Во јуни 2019 година, Советот на КОНМЕБОЛ официјално го одобрил учеството на Австралија и Катар на првенството како две гостински екипи. Двете репрезентации биле победници на претходните две изданија на Азискиот куп. Сепак, на 23 февруари 2021 година, Фудбалските сојузи на Австралија и Катар објавиле дека се повлекуваат од турнирот поради проблеми предизвикани од пандемијата на КОВИД-19, како и пренатрупаниот фудбалски календар (преостанатите натпревари за квалификациите за Светското првенство биле одложени за јуни 2021 година). Ова би било дебитантски настап за Австралија на Копа Америка, а ова би било втор настап за Катар, откако учествувал на првенството одржано во 2019 година.
Поради тоа што немало замени за двете споменати селекции, учествувале десет репрезентации (за прв пат од 1991 година):
Групна фаза
Сите времиња на натпревари се според BRT (UTC−3), како што е наведено од КОНМЕБОЛ. Градот Кујаба е во друга временска зона, AMT (UTC−4), така што е наведено и локалното време.
Првите четири екипи се пласираат во четвртфинале.
Елиминациона фаза
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Конечен пласман
Напомена: натпреварите решени во продолжение се бројат како победи или порази, додека натпреварите решени за време на пенал-серија се бројат како нерешени.
Признања
Биле доделени следните награди, по завршувањето на првенството:
Дворци Августусбург и Фалкенлуст
Дворците Аугустусбург и Фалкенлуст е историски комплекс во Брил, Северна Рајна-Вестфалија, Германија, кој е запишан како светско културно наследство на УНЕСКО од 1984. Тие се поврзани со пространи градини и шуми од Schlosspark. Дворецот Аугустусбург и неговите паркови исто така служат како место за концерти во Брил. Музејот за Макс Ернст се наоѓа во близина.
Дворците биле изградени на почетокот на 18-от век од архиепископот-изборник на Келн, Клеменс Август БаварСки од семеството Вителсбах. Архитекти биле Јохан Конрад Шлаун и Франсоа де Кивилие. Главниот дел на дворецот Аугустусбург е во облик на латиничната буква „U“ со три ката и две нивоа за тавански простор. Прекрасните скалила биле дизајнирани од Јохан Балтазар Нојман.
Градините биле дизајнирани од Доминик Жирар. Исто така била планирана цветна градина во областа јужно од дворците, но планот бил изменет од Петер Јозеф Лене во 19-от век и тој простор станал пејзажна градина. Обидите за обнова на таа област се покажале неуспешно, поради недостапноста на погоден материјал.
Фалкенлуст бил изграден од 1729 и 1740, во стил на ловечкиот дворец Амалинбург во паркот на дворецот Нимфенбург од Франсоа де Кивилие.
Аугустусбург во периодот по завршувањето на Втората светска војна до 1994 бил користен како сала за пречек на гости на државата од страна на германскиот претседател, бидејќи дворецот не се наоѓа далеку од Бон, кој бил главен град на Германија во тоа време.
Фудбалот во Бенин
Фудбалот во Бенин ― најпопуларниот спорт во Бенин. Управуван од Фудбалската федерација на Бенин, фудбалската репрезентација на Бенин (Les Ecureuils / Верверици) се приклучила на ФИФА и КАФ во 1969 година како Дахомеј. Дахомеј станал Бенин во 1975 година.
Верверици/Les Ecureuils
Les Ecureuils (Вервериците, како што е наречена државната репрезентација) никогаш не се квалификувале за Светското првенство и го направија својот единствен настап на Африканскиот куп на нации во 2004 година. Тие го оствариле својот највисок светски ранг од септември 2007 година со ранг на 79-то место во светот. Домашниот стадион е Стадион на пријателство (Stade de l'Amitié) во Котону.
Полихрон
Полихрон (Πολύχρονο, Полихроно) — село во Егејска Македонија, Република Грција и познато туристичко место на Касандра (Палене), првиот крак на Халкидик. Се наоѓа на источниот брег на кракот на 97 километри оддалеченост од Солун. Едно е од најпосетуваните места за Македонците кои летуваат во Грција. Населението брои 1.063 жители.
NGC 5376
NGC 5376 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5376 се споменува и како UGC 8852, MCG 10-20-47, CGCG 295-25, IRAS 13536+5945.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5376 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5376 има привидни димензии од 2,1' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 55 м 15,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 30' 25"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 5376 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49489. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3857. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Грб на Канада
Кралскиот грб на Канада го прогласил кралот Џорџ V на 21 ноември 1921. Канадскиот грб многу е сличен и изработен по моделот на грбот на Велика Британија, т.с Обединетото Кралство.
Симболи
Основниот штит на грбот носи симболи на Англија (три лавови и три леопарди), Шкотска (црвен лав и рамка на жолта позадина), Ирска (златна харфа) и Франција (жолти лалиња на сина позадина), што укажува на историските врски со Велика Британија и Франција. Долниот дел на штитот е карактеристично канадски - три јаворови листови на гранчиња, со црвена (првобитно зелена) боја
Траката околу штитот го носи мотото на Редот на Канада desiderantes meliorem patriam (сакаат подобра земја), затоа што Кралицата е суеверна на тој ред.
Шллемот на штитот е кралскиот шлем во златна боја и боите на Канада.
Лавот над шлемот е кралскиот лав кој го држи симболот на Канада, јаворовиот лист, и како таков се наоѓа на знамето на Генералниот гувернер на Канада, симболизирајќи го неговото крунисување
Држачите на штитот се Англискиот лав и Шкотксиот еднорог, кој ја го држи знамето на Велика Британија и знаме со стари француски симболи.
Норторфер Ланд
Норторфер Ланд (Nortorfer Land; до 1 јануари 2007 г.: Норторф-Ланд) — општинска заедница во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу градот Норторф, кој претставува седиште на општинската заедница. Општинската заедница Норторфер Ланд се состои од следниве општини:
Динара Сафина
Динара Михајловна Сафина (рус. Динара Михайловна Сафина) (р. во ) — професионална руска тенисерка со татарско потекло.
Динара е помладата сестра на поранешниот прв рекет во светот, Марат Сафин.
Професионално почнала да игра тенис во 2000 година, кога учествувала на два турнира, а на турнирот во Мајорка стигнува до финалето. Следната сезона, со неполни 14 години, победува во Рим а стигнува и во јуниорското финале на Вимблдон.
Во 2002 година влегува меѓу првите сто тенисерки на светот и оттогаш нејзината кариера се движи по нагорна линија.
Напредувањето продолжува и во 2003 година. Својот прв ВТА турнир го освојува во Палермо победувајќи ја Катерина Среботник. На Ју-Ес Опен губи во осмина финалето од Жестин Енан со 6:0, 6:3.
Во 2004 година има проблеми со повредите, но сепак во Париз успева да ги победи Јелена Јанковиќ, Пати Шнидер и Франческа Скјавоне, но во полуфиналето е победена од страна на Ким Клајстерс, тогаш втора најдобра тенисерка на светот.
Во 2005 година Сафина влегува меѓу првите дваесет најдобри светски тенисерки.
Во досегашната кариера (јуни 2008) освоила 6 титули во поединечна конкуренција и 8 во игри во двојки на ВТА турнирите. Во играта во двојки со французинката Натали Деши во 2007 година освојува и една гренд слем титула, Отвореното првенство САД.