cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Ирска
Во текот на 19 век, Ирската парламентарна партија започнала политичка кампања за добивање на автономија. Таа во голема мера постигнала успех, но со започнувањето на Првата светска војна истата била укината. Во 1922 година, по Ирската војна за независност, 26 од 32 грофовии се оделиле од Обединетото кралство, образувајќи Ирска слободна држава која од 1948 година се нарекува Република Ирска. Останатите грофовии остануваат во составот на Обединетото кралство, под името Северна Ирска.
Голем Кремљски дворец
Големиот Кремљски дворец (руски: Большой Кремлевский дворец), е изграден во периодот од 1837 до 1851 год. во Москва, Русија, на местото на поседот на великите кнезови, основани во XIV век на Боровицскиот Рид. Конструирана е од тим архитекти под водство на Константин Тон со намета да се потенцира величината на руската аристократија. Тон бил и архитектот на Арсеналот и црквата на Исус Христос Спасителот.
Големиот Кремљски дворец порано била московската резиденција на царот. При изградбата морал да се сруши постојниот барокен дворец на местото, конструиран од Растрели, како и црквата Св. Јован Крстител, конструирана по нацрт на Алевиз Новиот на местото на најпрвата црква во Москва.
Тоновиот дворец е долг 125 м, а висок 47 м, со вкупна квадратура од 25,000 м2. Во ова спаѓа и постариот Теремски дворец, девет цркви од XIV, XVI и XVIII век, Светиот вестибил и преку 700 соби. По план зградите во комплексот обликуваат квадрат со внатрешен двор. Главната зграда изгледа како да има три ката, но всушност има два - горниот кат има два реда прозорци. Западната зграда од дворецот има државни приемни сали и приватни одаи за царското семејство (слика).
Петте приемни сали (Георгиевска, Владимирска, Александрвоска, Андреевска и Екатеринска) се именувани по ордени на Руското царство: Георгиев, Владимиров, Александров, Андреев и Катеринин. Георгиевската сала (слика ) денес се користи за државни и дипломатски приеми како и официјални церемонии. Во оваа сала се потпишуваат меѓународни договори (слика ). Исто така таа води до Избршушената палата, Златната одаја на царицата, Теремскиот дворец, Зимскиот дворец, и Државниот Кремљски дворец. Александровската (слика ) и Андреевската сала (слика ) во советско време биле споени за состаници и конференции на Врховниот Совет на СССР; во 1990-тите биле раскошно реставрирани според Тоновите дизајни.
NGC 4201
NGC 4201 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4201 се споменува и како MCG -2-31-24, IRAS 12120-1118.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 4201 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39120. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 283; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5522. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1033.
Баган
Баган (, поранешно Паган — древен град во регионот на Мандалеј во Бурма и Светско културно наследство на УНЕСКО. Некогаш се нарекувал Аримаданапура или Аримадана (градот на уништувачите на непријателите) и Тамбадипа (земјата на бакарот) или Тасадеса (Исушена земја) која била престолнина на неколку древни кралства во Бурма. Сместен е на сувите средиши рамници на земја, на источното крајбрежје на реката Ајејарвади, 145 км југозападно од Мандалеј.
УНЕСКО без успех се обидел да го означи Баган како локалитет на Светското културно наследство. Војната хунта (Државниот савет на мирот и развитокот) ја рестаурила древната ступа, храмовите и зградите, игнорирајќи ги древните архитектонски стилови и користејќи современи материјали кои немаат врска со оригиналните планови. Исто така било изградено и голф игралиште, авто-пат, и 61 метар висока кула во југоисточното предградие на Минант.
IC 256
IC 256 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 256 се споменува и како ESO 325-51, MCG -6-31-21, IRAS 14025-3857.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јануари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 256 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 256 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 5 м 36,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 12' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 14°.
Други поделби
Проучување на IC 256 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50266.
Културно наследство на Македонија во Општина Сопиште
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Сопиште нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Список на државни водачи во 1606 година
Ова е список на државни водачи во 606 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Стевка Козиќ Прерадовиќ
Биографија
Стевка Козиќ-Предовиќ е родена во 1945 година во Горњи Карајзовци, Лијевче поље во близина на Бања Лука. Пишувала поезија, проза и драмски текстови за деца и возрасни. Со пишување започнала како средношколка и до сега има објавено голем број поетски и прозни наслови за возрасни и за деца. Застапена е во училишни лектири, и во антологии на поезија и проза од домашни и странски автори. Преведенa е на 14 јазици.
Библиографија
Добитник е на домашни и меѓународни награди. Учествувала на поетскиот фестивал „Гласови на Медитеранот“ во Лодева, Франција.
Нона Гаприндашвили
Нона Гаприндашвилиш ( Зугдиди, 3 мај 1941 година ) била грузиски шахист и шести женски светски шампион во шах (1962 - 1978). Таа бил родена во Зугдиди, Џорџија, и била најсилен женски шахист на нејзината генерација.
и еднаш против Нана Александрија ( 1975, резултат 9: 4). Таа ја загубила титулата во 1978 година, исто така од Грузијаките, седумнаесетгодишната Маја Чибурданиџе со резултат 11:13 (+ 2-4 = 9).
Интересно
Во 1975 г. еден парфем го добил името по неа.
Грбоносец
Грбоносецот или армигер е лице кое има право на извесен грб. За таквото лице се вели дека е грбоносно (англ. armigerous).
Во минатото ова лице било носач на оклопот или штитоносец во служба на витез, но истото носело и свој посебен грб.
Поимот „грбоносец“ („армигер“) е добро дефиниран само во земји (како Обединетото Кралство, Канада, Ирска и Шпанија) каде хералдиката ја регулира државен орган (како Колегијатот на грбови во Англија, Велс и Северна Ирска, Службата на Главниот хералд во Република Ирска или Суд на Лордот Лајон во Шкотска), бидејќи во земји каде хералдиката не е регулирана, како САД и Република Македонија секој може да има грб. Во Холандија пак, благородничките титули се регулирани со закон, но не и хералдиката. Во Шведска благородништвото уште од 1762 има прерогативно право на употреба на отворен шлем, додека останатите жители употребуваат затворен шлем.
Едно лице има стекнува грб под две можни околности:
Културно наследство на Македонија во Општина Шуто Оризари
Според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН) на подрачјето на Општина Шуто Оризари нема прогласено ниту еден објект за културно наследство на Македонија.
Марко Бизот
Марко Бизот (роден на 10 март 1991 година) ― холандски професионален фудбалер, кој игра како голман во ередифизискиот клуб АЗ Алкмар и холандската репрезентација.
Ајакс
Роден во Хорн, Холандија, Марко Бизот ја започнал својата кариера во раната младост за СВ Вестфризен во Звааг, Холандија. Ова е местото каде што бил откриен на десетгодишна возраст и донесен во младинската академија на Ајакс во 2000 година, од каде што започнал на Е-младинските нивоа. Тој бил приклучен во резервниот клуб на Ајакс, Јонг Ајакс за сезоната 2010/11, каде што добил големо време на игра под тренерите Питер Хаустра и Фред Грим. По успешната сезона со Јонг Ајакс, Бизот доби продолжување на договорот и бил позајмен во Камбур во холандскиот Ерсте Дифизи за сезоната 2011/12, со цел да стекне искуство и да се докаже како играч.
Хронинген
На 14 јуни 2012 година, Ајакс и Хронинген се договориле за директен трансфер на Бизот. Бизот бил развиен во солиден голман Ередифизи и одиграл 50 натпревари во две сезони за екипата.
Генк
На 22 јуни 2014 година било објавено дека Хронинген го продал Бизо на белгиски Генк. Тој потпишал договор на три години.
АЗ Алкмар
На 10 мај 2017 година, Бизот потпишал договор во АЗ Тој бил избран за замена на Тим Крул, кој се врати во Њукасл Јунајтед после истек на позајмица. Бизот ги одигра сите 40 службени натпревари во следната сезона и заиграл на финалето на Купот на ТОТО КНВБ. По летото, тој останал доследен на повеќето натпревари без примен гол досега во Ередивизие. На февруари 2020 година го продолжи договорот до средината на 2022 година.
Меѓународна кариера
Бизот го стекнал првиот целосен меѓународен повик во првиот тим на Холандија на Роналд Куман во март 2018 година. Дебитирал на пријателскиот натпревар против Шпанија на 11-ти ноември 2020 година.
Улица 1462 (археолошко наоѓалиште)
Улица 1462 — археолошко наоѓалиште кај скопскоата населба Влае, Општина Карпош. Претставува осамен наод од римско време.
Во 1970 г., при изведувањето на земјени работи при градбата на станбена зграда е откриен саркофаг со латински натпис на предната страна.
Димитриј Давидовиќ
Димитриј Давидовиќ ( Земун, 23 октомври 1789 - Смедерево, 6 април 1838) бил српски политичар и дипломат, уставен писател, новинар и публицист. Давидовиќ својата кариера ја започнал во Србија како лекар, и приватен (семеен) секретар на кнезот, продолжил како државен секретар на принцот, се истакнал во Цариград како дипломат, за да ја круниса својата дејност со пишување на Сретењскиот устав и стекнување на функцијата повереник (министер). Димитриј Давидовиќ успеал да стане првиот човек покрај принцот Милош Обреновиќ.
Младост и школување
Димитриј Давидовиќ е роден во Земун, на 23 октомври 1789 година, од татко Гаврил Георгијевиќ и мајка Марија. Според Антонио Арнот (1838) потекнувал „од антички Протиќ“.
Роден е во еднокатна куќа, која сега се наоѓа на број 171, на аголот од улиците Главна и Каналска. Димитриј е роден за време на последната австро-турска војна (1788-1791), во време кога австриските трупи штотуку го окупирале Белград во 1789 година и за време на Француска револуција. Таткото на Димитриј, Гаврило, бил полковски свештеник и капелан во грчката црква во Виена, а за таа служба бил награден со посебен крст. Гаврило потоа се вратил во Земун на свештенството. Напуштајќи го подоцна свештеничкиот позив, Гаврило решил да тргува.
Дедото на Димитриј се викал Давид Георгијевиќ (Ѓорѓевиќ) и бил еден од најпознатите учители на латинската школа во Сремски Карловци, која ја основал митрополитот Павле Ненадовиќ. Димитриј подоцна го зел презимето Давидовиќ по најпознатата личност во семејството на неговиот дедо, Давид. Во петтата година Димитриј заболел од „големи красти“ (сипаници). Во текот на животот тој бил со нежна природа, сина кожа, бушаво лице поради раните и слаб вид.
На шест години отишол во српско училиште, а таму учел до единаесет години. Завршил српско училиште и слушал „германска норма“, помеѓу 1795 г. и 1801 година. Отец Гаврило решил да му овозможи на својот син да го продолжи образованието, па го испратил во Сремски Карловци, каде што е од 1792 година работела Гимназија. Таму Давидовиќ посетувал шестгодишна гимназија, со подготвителен клас во 1801/1802 година и три паралелки на граматичката класа од 1802 година до 1805 година како и две хуманитарни (хуманост) паралелки од 1805 до 1807 година.
Давидовиќ завршил втора година филозофија и се запишал на медицинскиот факултет во Пешта. Кога имал дваесет и две години, завршил трета година на медицинското училиште во 1812  година, потоа ја превел и отпечатил „Ајземановско Наставление к благонаравију“, брошура во мал формат наменета за деца. Во Пешта студирал медицина кај Давидовиќ, Димитрије Фрушиќ, со кои ја посетувал гимназијата во Карловац. Во есента 1812 г. од Пешта, Давидовиќ и Фрушиќ заминале во Виена за да продолжат да студираат медицина и да се стекнат со диплома. Но, веднаш по завршувањето на првиот семестар, Давидовиќ брзо се разочарал од студиите по медицина и никогаш не ги завршил.
Србски во Србија
Давидовиќ ја прифатил идејата на Фрушиќ да почне да издава весници. Двајцата студенти по медицина, бруцоши, Димитрије Давидовиќ и Димитрија Фрушиќ, поттикнати од Јернеј Копитар, поднесени на 2 февруари 1813 година до Врховната полициска управа во Виена барање за издавање весник. Но, канцеларот Метерних го одбил нивното барање поради војната во Србија и нејзината нерешена позиција. На поттик на Копитар лично се обратиле до царот Франц на 10 март 1813 година, добиле царска согласност и по полициската проверка добиле позитивно решение на 26 април 1813 година. Првиот број е објавен на 23 август 1813 година, под наслов Новини сербске од владејачкиот град Виена. Од 1816 година биле печатени под скратеното име - Новини Србски. Првично се печателе секој ден освен недели и празници, а од 1817 г. до 1822 години двапати неделно.
По распадот на Првото српско востание и големиот турски терор, во Австриската империја се појавиле српски бегалци. Во Виена пристигнале Вук Караџиќ и Прота Матеја Ненадовиќ, а на услуга биле новинарите Давидовиќ и Фрушиќ. Тие биле на услуга на Прота Матеја, официјалниот претставник на востаниците на Србија. Тие преведувале, составиле и официјални петиции до европските владетели и го воделе Прото Метај на ауденции. Австрискиот император Франц ги примил Прото Матеј и Давидовиќ на 20 мај 1814 година. Тие побарале заштита и помош за српските бегалци. Весниците на Давидовиќ и Фрушиќ станале носител на книжевниот живот на Србите со колумните „Книжевно Смеснице“, „Српска книжевност“ и „Поврзувања на внатрешноста“. Давидовиќ вовел и ново книжевно списание во форма на алманах наречено - Забавник. Во Виена од 1815 година објавил шест изданија на Забавник. до 1821 година. Фрушиќ 1816 г. по дипломирањето, ја напуштил Виена и работата во новинарство и се посветил на медицината. Оттогаш, Давидовиќ самиот го уредувал весникот. Давидовиќ се заинтересирал за издавање книги, а верувал и дека ќе може да си ја подобри финансиската состојба доколку има своја печатница, па побарал дозвола за печатење и почнал да го учи печатарскиот занает.
Давидовиќ се оженил со Савка Диомандин во 1817 година во Пешта. Следната 1818 година, по раѓањето на неговиот син Светозар, неговата сопруга починала. Тој бил принуден да склопи на почетокот на 1819 година брак по втор пат, овој пат со Јелена Фаратин. Од тој брак се родиле неговите деца: Милан, Јован и Савка.
Во 1819 година тој положил за мајстор. Тој купил печатница, но добил ограничено право на печатење да печати книги само на источните јазици. Давидовиќ зборувал неколку јазици - старословенски, руски, латински, германски и француски. Давидовиќ бил под значително влијание на Француската револуција. Kако и со неговите и другите текстови објавени во Новине Србски и Забавник, го поддржал Вук Караџиќ, српски книжевен реформатор, што го воодушевило нивниот „ментор“ Копитар.Tака добил противници кои го бранеле црковнословенскиот литературен јазик. По наговор на Копитар, Давидовиќ му го ставил на располагање својот весник на Вук безмилосно да се „пресмета“ со Милован Видаковиќ. Давидовиќ му овозможил на Вук да го изрази својот борбен дух и чувство за полемика, да уредува неколку изданија на весници, во нив да ги објавува своите полемики, како и многу други текстови на пријатели. Давидовиќ го поддржал Кирил Цветковиќ, архангелот на манастирот Савина, во спротивставувањето на далматинскиот епископ Венедикт Краљевиќ, кој создал план за основање унијатска богословија во Шибеник и предизвикал незадоволство кај српските православни христијани долж Јадранот. Намалувањето на бројот на претплатници, ограничените права за печатење, полемиките за литературниот јазик, задолженоста и мешањето во проблемот на обединувањето, биле доволна причина Давидовиќ да ја напушти Виена и да се пресели во Србија. Кога во 1821 година заминува за Србија, весникот му го препушта на студентот по право Петар Матиќ. Последното големо дело што го направил во Виена е Актот за историјата на српскиот народ, објавен во последниот број на Забавник во 1821 година. Бил член и соработник на полското, Краковско академско друштво.
Го грееле просветителските идеи и слободното размислување; се занимавал и со литература и историја. Како студент по медицина, тој е првиот што започнал весник во 19 век („Новини србски“), кој го издавал прво во Виена во 1813-1821 година, а потоа во Србија на 5 јануари 1834 година до 16 март 1835 година. Подготвил и отпечатил во Србија три години по ред Забавник - за 1833, 1834 и 1835 година.
Миразите на двете сопруги Давидовиќ ги потрошил за печатницата и весниците. Тој наводно бил толку презадолжен што побегнал во Србија за да избега од доверителите. Во Србија се преселил во 1821 година и до 1829 г. бил секретар на кабинетот на принцот. Од 1829 до 1833 г. бил член на делегацијата за преговори со Турците и е заслужен за нивниот добар исход. Двапати бил во Константинопол, во 1829 и 1831 година барајќи потврда за српските права. Успеал да го добие султановиот хатишериф на наследството на принцот. За време на вториот престој, рускиот амбасадор Бутегев во знак на признание и почит му подарил голем скапоцен прстен со скапоцен камен.
Во 1835 година го подготвил Уставот на Сретење, кој бил прогласен истата година во Крагуевац, а во уставниот период бил министер за внатрешни работи и просвета. Како уредник на „Србски новини“ добил остар прекор од кнезот, кој тој толку многу тешко го издржал што му се слошило. Мајсторот Милош го прекорил за една статија во која се критикува дипломатската активност на Англија и Франција во Цариград, на штета на Русија. Потоа бил отстранет од функцијата уредник, неговата оставка била одбиена и тоа морал да го стори тоа во 1835-1836 година да остане во Крагуевац и да биде советник на братот на принцот Јеврем. Ниту тоа не му било доволно на принцот, бидејќи го испратил во 1837 година да се грижи за принцовите како воспитувач и учител. Официјално - по укинувањето на овој устав паднал во немилост кај кнезот Милош Обреновиќ и останал во сиромаштија до крајот на својот живот.
Се пензионирал во Смедерево, градот на неговите предци, каде што бил болен. Две години по неговото официјално пензионирање, тој починал и бил погребан во Смедерево во 1838 година. Почива во црквата Успение на Богородица „неколку олтари“. На надгробната плоча од белиот студен мермер бил изгравиран натписот: „Димитрије Давидовиќ, целиот Србин“. Свечено бил откриен во градот во јуни 1938 година неговиот споменик.
Неговото главно историографско дело „Дела за историјата на српскиот народ“ е објавено во 1824 година, а потоа 1846 година и 1848 година под наслов „Историја на српскиот народ“. Радован Самарџиќ, еден од најистакнатите научници за развојот на српската историографија, го класифицира ова дело во преодниот период на српската историографија помеѓу делото на Јован Рајиќ и првите современи српски историчари (Александар Стојачковиќ, Никола Крстиќ и Иларион Руварац). Иако, како и слични дела, најмногу се потпира на претходни дела, според Симо Ќирковиќ, ова дело имало значително влијание бидејќи доживеало неколку изданија и се користело како учебник.
Марк Олбрајтон
На 21 декември 2011 година тој го постигна 20.000-от гол во Премиер лигата, против екипата на Арсенал.
Технички одлики
Неговата најудобна позиција на теренот е на десната страна во средниот ред или како десно крило, но е доволно ефикасен и лево.
Астон Вила
Олбрајтон ја започна својата кариера во родниот град во клубот Мајл Оук Монархс, пред да му биде понуден на проби на локалните соперници на Вила Вест Бромвич Албион. Тој беше одбиен од страна на Албион, тогаш последователно потпиша за Вила на возраст од осум години.
По импресивните настапи во тимот под-18 години и играњето за резервите, првиот вкус во сениорскиот тим Олбрајтон го има на 10 јули 2008, играјќи 17 минути како замена во 6-0 победата во пријателски меч од пред стартот на сезоната против швајцарскиот Вил.
Олбрајтон дебитира за првиот тим на Вила на стартот од сезоната 2009-10 во Премиер лигата против Виган Атлетик на Вила Парк.
Својот прв професионален погодок на клупско ниво во официјален натпревар, Олбрајтон го постигна на 2 октомври 2010 против Тотенхем со кој му донел водство на својот тим од 1-0 во 16-тата минута, но на крајот Астон Вила загубила со 2-1 на ова гостување.
Своето деби во Премиер лигата го имал во првото коло од сезоната 2009-10, против Виган Атлетик на Вила Парк, појавувајќи се како замена во второто полувреме.
Вила Паризио
Вила Паризио – вила во Лија на Малта. Била изградена во 16 век од семејството Мускати и потоа преминала во рацете на семејствата Паризио Мускати, Де Пиро и Стрикланд. Моментално е седиште на Фондацијата Стрикланд и истовремено дом на Роберт Хорниолд-Стрикланд и неговото семејство. Мабел Стрикланд ја купила Вила Паризио во 1943 година. При основањето на Фондацијата Стрикланд „за себе и нејзините наследници засекогаш“ Мабел Стрикланд сепак оставила можност дека седиштето на фондацијата може да се премести на кое било друго место на Малта.
Историја
Се верува дека Вила Паризио била изградена во 16 век како летна резиденција на семеството Мускати. Најраниот навод за градбата датира од 1567 година. Во 1797 година ја наследил Паоло Паризио Мускати и по неговата смрт во 1841 година преминала на неговата жена Антонија Мускати Ксара. Во 1938 година, вилата ја купила лејди Маргарет Стрикланд, жена на лордот Стрикланд.
Во 1943 година вилата ја купила Мабел Стрикланд која во неа живеела до нејзината смрт во 1988 година. It is now the seat of The Strickland Foundation, a foundation set up by Mabel in 1979. Mabel set up the Times of Malta with her father Lord Strickland in 1935.
За сопствеништвото моментално се води спор меѓу фондацијата Стрикланд и Роберт Хорниолд-Стрикланд, единствениот наследник на Мабел Стрикланд.
NGC 2195
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ј. Герхард Лохсе, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 14 м 34,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 38' 22".
Други поделби
Проучување на NGC 2195 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 137; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1318. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1494.
Цеглед
Цеглед (Zieglet) — град во округот Пешта, Унгарија, околу 70 км југоисточно од главниот град на Унгарија, Будимпешта.
Географија
Цеглед се наоѓа помеѓу реките Дуна и Тиса, северно од Kiskunság, во западниот дел на Големата Унгарска рамнина. Поради својата локација, таа често се нарекува "портата на Големата рамнина". Рамото на ридовите Gödöllő води по западниот дел на градот.
Места од интерес
Една од познатите одлики на Цеглед е нејзиното богатство во термална вода. На периферијата на градот, постои термално лекувалиште.
Месните жители традиционално сметаат дека градот има најголема калвинистичка црква во Средна Европа, но ова е оспорено. Црквата Дебрецен е поголема со квадратни снимки, додека Цеглед црквата се чини дека е поголема по обем.
Во центарот на градот, на плоштадот „Слобода“ стои статуа на Лајош Кошут, чија реплика може да се најде во Њујорк. На истиот плоштад се наоѓа Музејот на тапани, Цеглед е град со живописен џез живот, во кој се наоѓа и годишниот тапани и ударни гала, кој привлекува интерес од цела Унгарија, па дури и од странство.
Сеќавањето на Лајош Кошут исто така е зачувано од Музејот Косут, како и од таканаречениот Балкон на Кошут - балконот на поранешниот хотел Зелено дрво во Братислава, од каде Кошут одржал говор пред унгарската револуција од 1848 година и која денес стои покрај калвинистичката црква Чегледе.
Градското собрание е изградено во еклектичен стил, одразувајќи го вкусот на почетокот на 20 век.
Лутеранската црква е изградена во неотичен стил, додека Католичката црква (Црква на благословот на Светиот крст) е класика.
Цеглед има пет средни училишта: средно училиште, средно училиште за трговија и туризам, средно граматичко училиште Лајош Кошут, средно стручно училиште за здравство и земјоделство, и Цеглед гимназија за информатика и економија.
Како и музичкото училиште Ференц Еркел.
Сообраќај
Главниот пат број 4 го поминува Цеглед кон Будимпешта на северозападниот дел, а Дебрецен на исток, додека патот број 441 го поврзува градот со Кечкемет. Најблиската врска со автопат може да се достигне во близина на Албертирса, околу 15 километри северозападно од Чеглед, каде што поминува автопатот М5.
Градот има директна врска со Будимпешта преку воз, исто така, претставува точка на спојување на линиите Њиреѓхаза и Сегед.
Близначки градови - збратимени градови
Цеглед е збратимен со:
NGC 394
NGC 394 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 394 се споменува и како MCG 5-3-63, CGCG 501-95, ARAK 30.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 8 м 26,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 8' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 129°.
Други поделби
Проучување на NGC 394 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4049. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Силициум карбид
Силициум карбид (SiC), познат и како карборунд — тврдо хемиско соединение кое содржи силициум и јаглерод. Како полуспроводник, се јавува во природата како исклучително редок минерал моасанит, но масовно се произведува како прав и кристал од моасанит година за употреба како абразив. Зрната силициум карбид може да се поврзат заедно со синтерување за да формираат многу тврда керамика која е широко користена во апликации кои бараат висока издржливост, како што се автомобилски сопирачки, автомобилски спојки и керамички плочи во панцирни елеци. Големи еднокристали на силициум карбид може да се одгледуваат со методот на Лели и тие може да се исечат на скапоцени камења познати како синтетички моасанит.
Електронските примени на силициум карбид, како што се диоди што емитуваат светлина (LED) и детектори во раните радија, првпат биле демонстрирани околу 1907 година. SiC се користи во полуспроводнички електронски уреди кои работат на високи температури или високи напони, или и двете.
Природна појава
Природно настанатиот моасанит се наоѓа во само мали количини во одредени видови метеорити, депозити на корунд и кимберлит. Практично целиот силициум карбид што се продава во светот, вклучително и моасанитните накит, е синтетички.
Природниот моасанит првпат бил пронајден во 1893 година како мала компонента на метеоритот Кањон Диабло во Аризона од д-р Фердинанд Анри Моасан, по кого материјалот бил именуван во 1905 година. Откритието на Моасан за природно настанатиот SiC првично било оспорено бидејќи неговиот примерок можеби бил контаминиран со сечила за пила со силициум карбид кои веќе биле на пазарот во тоа време.
Иако е редок на Земјата, силициум карбидот е неверојатно чест во вселената. Тоа е вообичаена форма на ѕвездена прашина пронајдена околу ѕвездите богати со јаглерод, а примери од оваа ѕвездена прашина се пронајдени во недопрена состојба во примитивни (непроменети) метеорити. Силиконскиот карбид пронајден во вселената и во метеоритите е речиси исклучиво бета-полиморф. Анализата на зрната SiC пронајдени во метеоритот Мурчисон, јаглероден хондрит метеорит, открила аномални изотопски сооднос на јаглерод и силициум, што укажува дека овие зрна потекнуваат надвор од Сончевиот систем.
Рани експерименти
Несистематски, помалку признати и често непроверени синтези на силициум карбид вклучуваат:
Широко производство
Широко производство му се припишува на Едвард Гудрих Ачесон во 1890 година. Ачесон се обидувал да подготви вештачки дијаманти кога загреал мешавина од глина (алуминиум силикат) и кокс во прав (јаглерод) во железен сад. Тој ги нарекол сините кристали кои формирале карборунд, верувајќи дека тоа е ново соединение од јаглерод и алуминиум, слично на корунд. Моасан, исто така, синтетизирал SiC на неколку начини, вклучително и растворање на јаглерод во стопен силициум, топење на мешавина од калциум карбид и силициум диоксид и со редуцирање на силициум диоксид со јаглерод во електрична печка.
Ачесон го патентирал методот за правење прашок од силициум карбид на 28 февруари 1893 година. Ачесон, исто така, ја развил електричната сериска печка со која SiC сè уште се прави денес и ја формирал компанијата Carborundum за производство на најголемиот дел SiC, првично за употреба како абразив. Во 1900 година компанијата се договорила со Electric Smelting and Aluminum Company кога судиската одлука им дла „приоритет нашироко“ на нејзините основачи „за намалување на рудите и другите супстанции со методот на блескаво влакно“. Се вели дека Ачесон се обидувал да го раствори јаглеродот во стопениот корунд (алумина) и открил присуство на тврди, сино-црни кристали за кои верувал дека се соединение од јаглерод и корунд: оттука и карборунд. Можеби тој го нарекол материјалот „карборунд“ по аналогија на корунд, што е уште една многу тврда супстанција (9 на Мосовата скала).
Првата употреба на SiC била како абразив. Потоа следеле електронски апликации. Во почетокот на 20 век, силициум карбид се користел како детектор во првите радија. Во 1907 година Хенри Џозеф Раунд го произвел првиот LED со примена на напон на SiC кристал и набљудување на жолта, зелена и портокалова емисија на катодата. Ефектот подоцна бил повторно откриен од О.В. Лосев во Советскиот Сојуз во 1923 година.
Производство
Бидејќи природниот моасанит е исклучително редок, поголемиот дел на силициум карбид е синтетички. Силициум карбид се користи како абразив, како и полуспроводнички и дијамантски симулант со квалитет на скапоцен камен. Наједноставниот процес за производство на силициум карбид е комбинирање на силициум песок и јаглерод во печка со електрична отпорност на графит Ачесон на висока температура, помеѓу 1,600 °C (2,910 °F) и 2,500 °C (4,530 °F). Ситните SiO2 честички во растителниот материјал (на пр. лушпи од ориз) може да се претворат во SiC со загревање во вишокот јаглерод од органскиот материјал. Силициумскиот чад, кој е нуспроизвод на производство на силициум метал и легури на феросилициум, исто така може да се претвори во SiC со загревање со графит на 1,500 °C (2,730 °F).
Материјалот формиран во печката Ачесон варира во чистота, според неговата оддалеченост од изворот на топлина на графитниот отпор. Безбојни, бледо жолти и зелени кристали имаат најголема чистота и се наоѓаат најблиску до отпорникот. Бојата се менува во сина и црна на поголемо растојание од отпорот, а овие потемни кристали се помалку чисти. Азотот и алуминиумот се вообичаени нечистотии и тие влијаат на електричната спроводливост на SiC.
Чистиот силициум карбид може да се направи со процесот на Лели, во кој SiC прав се сублимира во високотемпературни видови силициум, јаглерод, силициум дикарбид (SiC2) и дисилициум карбид (Si 2C) во амбиентален аргон гас на 2500 °C и повторно депонирани во единечни кристали слични на снегулки, со големина до 2 × 2 cm, на малку поладна подлога. Овој процес дава висококвалитетни единечни кристали, главно од 6H-SiC фаза (поради високата температура на раст).
Модифицираниот процес на Лели кој вклучува индукциско загревање во графитни садници дава уште поголеми единечни кристали од 4 инчи (10 cm) во пречник, имајќи дел 81 пати поголем во споредба со конвенционалниот процес на Лели.
Кубниот SiC обично се одгледува со поскапиот процес на хемиско таложење на пареа (CVD) на силин, водород и азот. Хомепитаксијалните и хетероепитаксиалните SiC слоеви може да се одгледуваат со примена на пристапи на гасна и течна фаза.
За да се формира комплексно обликуван SiC, прекерамичките полимери може да се користат како прекурсори кои го формираат керамичкиот производ преку пиролиза на температури во опсег од 1000-1100 °C. Претходните материјали за добивање на силициум карбид на таков начин вклучуваат поликарбосилани, поли (метилсилин) и полисилазани. Материјалите од силициум карбид добиени преку пиролиза на прекерамички полимери се познати како керамика добиена од полимер или PDC. Пиролизата на прекерамичките полимери најчесто се изведува под инертна атмосфера на релативно ниски температури. Во однос на CVD процесот, методот на пиролиза е поволен бидејќи полимерот може да се формира во различни форми пред термализација во керамиката.
SiC може да се направи и во нафори со сечење на еден кристал или со помош на дијамантска жица пила или со користење на ласер. SiC е корисен полуспроводник кој се користи во енергетската електроника.
Структура и својства
Силициум карбид постои во околу 250 кристални форми. Преку инертна атмосферска пиролиза на прекерамички полимери, се произведува и силициум карбид во стаклена аморфна форма. Полиморфизмот на SiC се одликува со големо семејство на слични кристални структури наречени политипови. Тие се варијации на истото хемиско соединение кои се идентични во две димензии и се разликуваат во третата. Така, тие можат да се гледаат како слоеви наредени во одредена низа.
Алфа силициум карбид (α-SiC) е најчесто сретнуван полиморф и се формира на температури поголеми од 1700 °C и има хексагонална кристална структура (слична на Вурцит). Бета модификацијата (β-SiC), со кристална структура на мешавина од цинк (слична на дијамантот), се формира на температури под 1700 °C. До неодамна, бета формата имала релативно малку комерцијални употреби, иако сега постои зголемен интерес за нејзина употреба како поддршка за хетерогени катализатори, поради нејзината поголема површина во споредба со алфа формата.
Чистиот SiC е безбоен. Кафеавата до црна боја на индустрискиот производ произлегува од нечистотии од железо. Сјајот на кристалите кој личи на виножито се должи на интерференцијата со тенок слој на пасивациониот слој од силициум диоксид што се формира на површината.
Високата температура на сублимација на SiC (приближно 2700 °C) го прави корисен за лежишта и делови од печката. Силициум карбид не се топи на ниту една позната температура. Исто така е високо инертен хемиски. Во моментов постои голем интерес за неговата употреба како полуспроводнички материјал во електрониката, каде што неговата висока топлинска спроводливост, висока јачина на распаѓање на електричното поле и висока максимална густина на струја го прават поперспективен од силиконот за уреди со голема моќност. SiC, исто така, има многу низок коефициент на термичка експанзија (4,0 × 10 -6 /K) и не доживува фазни транзиции што би предизвикале дисконтинуитети во термичката експанзија.
Електрична спроводливост
Суперспроводливост е откриена во 3C-SiC:Al, 3C-SiC:B и 6H-SiC:B на слични температури ~1,5 K. Сепак, клучна разлика е забележана за однесувањето на магнетното поле помеѓу алуминиум и бор допинг: 3C-SiC:Al е тип-II. Спротивно на тоа, 3C-SiC:B е тип-I, како и 6H-SiC:B. Така, суперспроводливите својства се чини дека зависат повеќе од допант (B vs. Al) отколку на политип (3C- наспроти 6H-). Во обид да се објасни оваа зависност, било забележано дека B заменува на C места во SiC, но Al заменува на места Si. Затоа, Al и B „гледаат“ различни средини, во двата политипа.
Абразивни и алати за сечење
Во 1982 година бил откриен исклучително силен композит од алуминиум оксид и силициум карбид. Развојот на овој лабораториски композит до комерцијален производ траело само три години. Во 1985 година, на пазарот биле претставени првите комерцијални алатки за сечење направени од овој композит засилен со алуминиум и силициум карбид.
Структурен материјал
Во 1980-тите и 1990-тите, силициум карбид бил изучуван во неколку истражувачки програми за високотемпературни гасни турбини во Европа, Јапонија и САД. Компонентите биле наменети да ги заменат лопатките на турбините од суперлегура на никел или лопатките на млазниците. Сепак, ниту еден од овие проекти не резултирал со производствена количина, главно поради неговата мала отпорност на удар и неговата мала цврстина на фрактура.
Како и другите тврда керамика (имено алумина и бор карбид), силициум карбид се користи во композитен оклоп (на пр. Чобамски оклоп ), и во керамички плочи во панцири. „Змејска Кожа“, кој бил произведен од Pinnacle Armor, користел дискови од силициум карбид. Подобрената цврстина на фрактура во оклопот на SiC може да се олесни преку феноменот на абнормален раст на зрната или AGG. Растот на ненормално долгите зрна силициум карбид може да послужи за давање ефект на зацврстување преку премостување на пукнатината. Слични ефекти на зацврстување на AGG се пријавени во силициум нитрид ((Si3N4).).
Силициум карбид се користи како потпорен материјал и материјал за полици во печки со висока температура како што се за печење керамика, фузија на стакло или леење стакло. Полиците за печки на SiC се значително полесни и потрајни од традиционалните полици од алумина.
Во декември 2015 година, била спомената инфузија на наночестички од силициум карбид во стопен магнезиум како начин за производство на нова силна и пластична легура погодна за употреба во аеронаутиката, воздушната, автомобилската и микроелектрониката.
Автомобилски делови
Композитот јаглерод-јаглерод инфилтриран со силикон се користи за „керамички“ сопирачки дискови со високи перформанси, бидејќи тие можат да издржат екстремни температури. Силиконот реагира со графитот во композитот јаглерод-јаглерод за да стане силициум карбид засилен со јаглеродни влакна (C/SiC). Овие сопирачки дискови се користат на некои спортски автомобили на патишта, суперавтомобили, како и други автомобили со перформанси, вклучувајќи ги Porsche Carrera GT, Bugatti Veyron, Chevrolet Corvette ZR1, McLaren P1, Bentley, Ferrari, Lamborghini и некои специфични автомобили на Audi со високи перформанси. Силициум карбид исто така се користи во синтерувана форма за филтри за дизел честички. Се користи и како додаток за масло за да се намали триењето, емисиите и хармониците.
Леарници
SiC се користи во садници за држење на стопен метал во мали и големи апликации за леење.
Електрични системи
Најраната електрична примена на SiC била во громобрани во електроенергетските системи. Овие уреди морале да покажат висока отпорност додека напонот преку нив не достигне одреден праг V T, во кој момент нивниот отпор мора да падне на пониско ниво и да го одржува ова ниво додека применетиот напон не падне под VT..
Тоа било препознаено рано дека SiC имал таков отпор зависен од напонот, и затоа колони од SiC пелети биле поврзани помеѓу високонапонските далноводи и земјата. Кога ударот на гром во водот доволно ќе го подигне напонот на линијата, колоната SiC ќе се спроведе, дозволувајќи ударната струја да помине безопасно на земјата наместо по далноводот. Се покажало дека колоните SiC значително се спроведуваат при нормален работен напон на електричната линија и затоа морало да се постават во серија со празнина од искра. Овој јаз од искра се јонизира и станува спроводлив кога молњите ќе го подигнат напонот на спроводникот на далноводот, со што ефективно се поврзува SiC колоната помеѓу енергетскиот спроводник и земјата. Празнините за искри што се користат во одводниците на гром се несигурни, или не удираат во лак кога е потребно или не се исклучуваат потоа, во вториот случај поради дефект на материјалот или контаминација со прашина или сол. Употребата на SiC столбови првично била наменета да ја елиминира потребата од јазот на искри во громовите. Гапираните SiC одводници се користеле за заштита од гром и се продавале под брендовите GE и Westinghouse, меѓу другите. Исклучениот SiC одводник во голема мера е поместен со варистори без празнини кои користат колони од пелети од цинк оксид.
Елементи на електронско коло
Силициум карбид бил првиот комерцијално важен полуспроводнички материјал. Кристално радио детекторска диода „карборунд“ (синтетички силициум карбид) била патентирана од Хенри Харисон Чејс Данвуди во 1906 година. Нашол многу рана употреба во приемниците на бродовите.
Електронски уреди за напојување
Во 1993 година, силициум карбидот се сметал за полуспроводник и во истражувањето и во раното масовно производство, обезбедувајќи предности за брзи, високи температури и/или високонапонски уреди. Првите достапни уреди биле Шоткиевите диоди, проследени со FET-и со спојна порта и MOSFET за префрлување со голема моќност. Во моментов се развиени биполарни транзистори и тиристори.
Главниот проблем за комерцијализацијата на SiC е елиминацијата на дефектите: дислокации на рабовите, дислокации на завртките (и шупливо и затворено јадро), триаголни дефекти и дислокации на базалната рамнина. Како резултат на тоа, уредите направени од SiC кристали првично покажале слаби перформанси за блокирање наназад, иако истражувачите привремено наоѓале решенија за подобрување на перформансите на дефект. Освен квалитетот на кристалот, проблемите со интерфејсот на SiC со силициум диоксид го попречиле развојот на моќен MOSFET-ови базирани на SiC и биполарни транзистори со изолирана порта. Иако механизмот е сè уште нејасен, нитридирањето драматично ги намалило дефектите што предизвикуваат проблеми со интерфејсот.
SiC SBD диодите нашле широко распространување на пазарот што се користат во PFC кола и IGBT модули за напојување. Конференциите како што е Меѓународната конференција за интегрирани електронски системи за напојување (CIPS) редовно известуваат за технолошкиот напредок на уредите за напојување со SiC. Главните предизвици за целосно ослободување на можностите на уредите за напојување SiC се:
Почнувајќи со Tesla Model 3, инвертерите во погонската единица користат 24 пара силициум карбид (SiC) MOSFET чипови оценети за 650 волти секој. Силиконскиот карбид во овој пример му даде на Тесла значајна предност во однос на чиповите направени од силикон во однос на големината и тежината. Голем број производители на автомобили планираат да вградат силициум карбид во електронските уреди за напојување во нивните производи. Се предвидува значително зголемување на производството на силициум карбид, почнувајќи со голема фабрика планирана од Wolfspeed во северниот дел на Њујорк.
LED диоди
Феноменот на електролуминисценција бил откриен во 1907 година со употреба на силициум карбид и првите комерцијални LED диоди биле базирани на SiC. Жолтите LED диоди направени од 3C-SiC биле произведени во Советскиот Сојуз во 1970-тите и сините LED диоди (6H-SiC) ширум светот во 1980-тите and blue LEDs (6H-SiC) worldwide in the 1980s.
Производството на карбид LED наскоро престанало кога различен материјал, галиум нитрид, покажал 10-100 пати посветла емисија. Оваа разлика во ефикасноста се должи на неповолниот индиректен опсег на SiC, додека GaN има директен пропусен опсег што ја фаворизира емисијата на светлина. Сепак, SiC сè уште е една од важните LED компоненти: тој е популарен супстрат за одгледување GaN уреди, а исто така служи и како распрскувач на топлина кај LED диоди со висока моќност.
Астрономија
Нискиот коефициент на термичка експанзија, високата цврстина, цврстината и топлинската спроводливост го прават силициум карбидот пожелен материјал за огледало за астрономските телескопи. Технологијата на раст (хемиско таложење на пареа) е зголемена за производство на дискови од поликристален силициум карбид до 3,5 метри во пречник, а неколку телескопи како вселенскиот телескоп „Хершел“ се веќе опремени со SiC оптика, како и потсистемите на вселенската опсерваторија Гаја се монтирани на цврста рамка од силициум карбид, која обезбедува стабилна структура која ќе не се шири или собира поради топлина.