cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на државни водачи во 1787 година
Ова е список на државни водачи во 787 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црвен грав
Црвениот грав може да се однесува на неколку растенија и тоа:
Водени спортови
Водените спортови се распространети насекаде во светот и претставуваат водечки атракции кога станува збор за туристички движења посебно на клиентелата со авантуристичкиот дух. Во екстремните спортови на вода спаѓаат:сурфање,сплаварење,кајак,едрење и веслање,скијање на вода и др. Веслање на кајак е спортско рекреативна гранка во која спортистите седат (во кајакот) или клечат (во кану),свртени со лицето во насоката на возење,а се движат со веслото кое не е потпрено на чамецот, односно се држи слободно во рацете. Кајак е мал чамец кој се движи со човечка снага. Најчесто павубата му е покриена. Се движи со посебни весла кои се со две лопатки. .Кајак користеле аину, алутски и ескимски ловци во подрастични области на Североисточна Азија,Северна Америка и Гренланд. Модерните кајаци се прават по различни дизајни за посебна потреба, а меѓу другото кану се користи во олимписките спортови кајак и кану во мирни води, како и кајак и кану во диви води.
Кајак
Кајак е мал чамец кој се движи со човечка снага. Најчесто павубата му е покриена. Се движи со посебни весла кои се со две лопатки.Кајак користеле аину, алутски и ескимски ловци во подрастични области на Североисточна Азија,Северна Америка и Гренланд. Модерните кајаци се прават по различни дизајни за посебна потреба. Во некои делови на светот се смета за кану. Кајак е чамец со специфичен тесен облик. Се прави од дево,пластика и гума.Први кајаци биле употребувани од страна на Индиските плимиња во Северноатланскиот регион за потреба на ловот. Денес кајаците се еден од омилените видови забава, спремни да одговорат на секој предизвик кој е поставен пред него. Без разлика дали е тоа бавен спуст или комплексно маневрирање кајакот нема да ве изневери. Кајаците денес се повеќе се неправени од висококвалитетна гума и карактеризира со одлична издржливост,стабилност и управување. Брзо и лесно се надувуват и издувуваат и поради тоа се идеални за хоби и рекреативно користење. Одличен избор се за оние кои немаат ослов за чување регуларен кајак.
Кајакарство
Кајакарството е спортско-рекреативна гранка во која спортистите седат (во кајакот) или клечат (во кануто) свртени со лицето во насоката на возење, а се движат со весло кое не е потпрено на чамецот, односно се држи слободно во рацете. Везењето на кајакот и кануто се одвива на мирни и диви води. Трупот на кајакот за мирни води “V”- облик додека кај истиот за дивив води е равен труп. Основна разлика е на кајакот и кануто е тоа што веслото а кајакот е со две лопатки, а додека на кануто е со една. Натпреварите се одржуваат во спуст и слалом, а постои систен на квалификација на речни води по скали од еден до пет. Под оваа квалификација се подразбира брзина и турбуленција на вода [1]
Кануто е со потекло од Северна Америка,односно од Канада, каде што првобитно го користеле Индијанците. Ескимите го користеле кајакот од порано, го изработувале од кожа на фока на костур од дрво или коски од кит. Ескимскиот кајак прво го опишал англискиот морепловец Стивен Бороу во средината на XVI век, а првиот спортски кајак го изградил Шкотланѓанецот Џон Мек Грегор во 1845 година. Тој со својот кајак бил во многу реки и езера во Европа,а своето доживување и искуствово од тие патувања ги бележал во својот дневник, што многу подоцна го инспирирало да преземи слични зафати. Сето тоа придонело популаризација на кајакарството и негово ширење во многу земји. Мек Грегор во 1866 година го основал кралевски кану клуб, а наредната година организирал регату со 300 веслачи во Велика Британија. Во 1924 година основана е Копенхагена Меѓународна кану федерација ICF (Internationale Canoeing Federation) и таа година на Олимписките игри кајак и кану се појавиле  како демонстрациоен спорт, а како оафциален спорт на игрите во Лондон 1948 година. Во бившата Југославија првиот кајакашки сојуз основан е 1939 година.
Во кајакарството постојат неколку дисциплини, а тоа се: кајак на мирни води (спринт на 200, 500 и 1.000 m), маратон (од 10 до 42 км, цо трчање, надминување на пречките или без трчање, слалом (трки на 300 до 600 метри со надминување на водните пречки, портите), кајак во диви води (спуст или маратон на патеки од пет до 10 км во брзи, диви води) змејни чамци-Dragon boat и едрење.
Шарлотенборг (велепоседнички дом)
Шарлотенборг (Charlottenborgs slott) е велепоседнички дом во Мотала на брегот на Мотала во округот Естерјетланд, Шведска.
Замокот бил изграден во средината на 17 век од грофот Лудвиг Вирих Левенхаупт (1622-1668) и именуван во чест на неговата сопруга, Шарлот фон Хоенлохе-Нојштајн (1626-1666). Шарлотенборг била поранешна резиденција на генералот Адам Лудвиг Левенхаупт (1659-1719) и инженерот Даниел Фрејзер (1787-1849). Куќата од средината на седумнаесеттиот век, е прикажана со гравирање во топографијата Suecia antiqua et hodierna од Ерик Далберг (1625-1703), таа била изградена на помодерен начин во осумнаесеттиот век.
Од 1959 година, дворецот е во сопственост на Општина Мотала. Денес во Шарлотенборг се наоѓа Музејот Мотала, со изложби за локалната историја. Музејот исто така изложува и уметност од 17 век до 20 век. Меѓу застапените уметници има дела од Бруно Лиjeфорс (1860–1939) и Јохан Крутен (1858–1932).
NGC 4042
NGC 4042 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4042 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4042 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4042 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Молдавија (регион)
Регионот Молдавија (романски: Moldova) е географски и историски регион и поранешно кнежевство во Источна Европа, што одговара на територијата помеѓу Источните Карпати и реката Днестар. На почетокот, а подоцна и независна автономна држава, таа постои од XIV век па до 1859 г, кога се соединела со Влашка и двете се основа на современата романската држава.
NGC 6639
NGC 6639 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Штит, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6639 се споменува и како OCL 57.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јули 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6639 е од видот OCL. NGC 6639 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 30 м 57,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 10' 14"".
Други поделби
Проучување на NGC 6639 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 295; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5703. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 296.
NGC 2013
NGC 2013 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2013 е од видот OCL.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 44 м 1,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 55° 47' 22".
Други поделби
Проучување на NGC 2013 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 41; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3753. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 664.
Моминска гулапка
Моминска гулапка (латински: Russula puellaris ) - е јадлива габа вклучена во родот Гулапка.
Опис
Шапката достигнува пречник од 5-11 см, тенко месеста, речиси раширена од самата младост, набргу вдлабната, мошне нежна и кршлива, кожичката пополека се лупи, влажна, малку вискозна, сјајна, работ на шапката е мошне ребрест, може да биде виолетова со нијанса на месо боја, окер или кафеаво пурпурна, на средина секогаш е потемно обоена, пожолтува и нараснува широка од 3- 6 см.
Ливчињата се прилично густи, прираснати или до дршката малку заокружени, мошне нежни и кршливи, широки4-6 мм, некои чаталести, крем или жолтеникави и темно дамчести, пожолтуваат и при најмал допир.
Дршката, валчеста, кон основата нешто подебела, набргу шуплива, нежна, отпрвин бела, потоа жолтеникаво окер и потемно дамчеста, површината е набрчкана и на допир или кога е оштетено таа пожолтува нараснува до 3-6 см висока и 0,8 до 1,2 см дебела.
Месото е многу тенко нежно и кршливо, бело, силно пожолтува во воздухот, без посебен мирис, сладко по вкус.
Споровиот прашец има боја на песок. Спори те 6,5-9 x 5,5-7 микрометар, јајцевидни или широко елиптични, брадавичести, со слабо развиен ретикулум. Пилеоцистидиите се претежно во форма на клубени.
Јадлива.
Екологија
Видот е широко распространет низ Евроазија, формира микориза и со четинари и листопадни дрвја, е вообичаен и најчесто се среќава под смрека, исто така под бор, ела, бука и даб.
Црвена харингова гулапка
Црвена харингова гулапка (латински: Russula xerampelina), е базидиомицетна габа од родот  Гулапка. Признаени се два подвида. Плодните тела се појавуваат во четинарни шуми наесен во северна Европа и Северна Америка. Нивните шапки се обоени во различни нијанси на вино-црвена, виолетова до зелена. Благ вкус и може да се јаде, таа е еден од најценетите Гулапка на трпезата. Забележителна е и по тоа што мириса на школки или рак кога е свежа.
Таксономија
Црвена харингова гулапка првично била опишана во 1770 година како Agaricus xerampelina од колекција во Баварија од германскиот миколог Јакоб Кристијан Шефер, кој ја забележал бојата како виолетово-кафеава. Подоцна го добила своето денешно биномно име од шведскиот миколог Елиас Магнус Фрис. Неговиот специфичен епитет е преземен од старогрчкиот јазик што значи „боја на исушени лозови лисја“, xeros што значи „суви“ и ampělinos „од лозата“.
Признаени се два подвида, вар. xerampelina и var. tenuicarnosa, со потенко месо во шапката и стеблотоа. Името R. erythropoda сега се смета за синоним, а поранешниот подвид Црвена харингова гулапка subsp.) amoenipes (првично именувана од Анри Ромагнези ) сега е посебен вид. Поранешна сорта со зеленикава шапка, Црвена харингова гулапка var. elaeodes, сега е класифицирана како R. clavipes.
Како прв дефиниран вид, го дава своето име на делот Xerampelinae, група сродни видови од родот Гулапка, понекогаш сите наречени Црвена харингова гулапка во минатото.
Опис
Оваа Гулапка е поделена на неколку слични видови од страна на некои миколози. Сепак, сите тие имаат единствена темнозелена реакција на соли на железо ( железо(II) сулфат ) кога се нанесува на месото и сите мирисаат на школки. Оваа арома е доста изразена и станува посилна со возраста.
Повеќе црвеникави облици може да се помешаат со нејадливата Бесна гулапка, иако вторава секогаш има бела дршка и жабри, видовите со позелени шапки може да личат на исто така јадливата Russula aeruginea.
Распространетост и живеалиште
Црвена харингова гулапка е широко распространета; доста честа појава е во северните умерени зони, и често се движи во подрачјето на Северниот Поларник, исто така се движи јужно до Костарика. Појавувајќи се наесен, расте осамена или во групи со четинари и се чини дека има предност со елата Pseudotsuga menziesii, или поретко борови дрвја или ариш. Понекогаш се наоѓа во листопадни шуми, како што се буката и дабот.
Вариети на tenuicarnosa е пронајдена на песочни почви под борови во Словачка и Северна Италија во Трентино.
Јадливост
Вкусот на Црвена харингова гулапка е благ. Оваа Гулапка се смета за една од најдобрите јадливи видови од својот род, иако вкусот и мирисот на рак или ракчиња остануваат дури и при готвење. Ова е поизразено и помалку пријатно кај постарите примероци. За младите габи се вели дека се извонредни полнети со какви било соодветни состојки.
Ланијакеја
Ланијакеја (Laniakea - „неизмерни небеса“) — галактичко суперјато во кое е смстен Млечниот Пат и околу 100.000 други околни галаксии. Определено е во септември 2014 г. кога група астрономи како Р. Брент Тали од Хавајскиот универзитет, Елен Куртоа од Лионскиот универзитет, Јехуда Хофман од Еврејскиот универзитет во Ерусалим и Даниел Помаред од Париз-Сакле објавиле нов начин на определба на суперјатата според релативните брзини на галаксиите. Според новата определба, суперјатото Девица дотогаш сметано за месно влегува во Ланијакеја како нејзин крак.
Понатамошните изучувања укажуваат на тоа дека суперјатото Ланијакеја не е гравитациски врзано. Ова значи дека со време тоа ќе се растури, и нема да ја задржи својата необична густина во однос на околните подрачја.
Особености
Суперјатото Ланијакеја опфаќа околу 100.000 галаксии кои се протегаат 160 мегапарсеци (520 милиони светлосни години). Има приближна маса од 1017 сончеви маси или 100.000 пати поголема од нашата галаксија, што е речиси иста со масата на суперјатото Часовник. Има четири составни делови, кои порано се сметале за одделни суперјата:
Најмасивни галактички јата во суперјатото Ланијакеја се Девица, Водна Змија, Кентаур, Ејбел 3565, Ејбел 3574, Ејбел 3521, Печка, Еридан и Рамнило. Сето суперјато се состои од 300 до 500 познати галактички јата и групи. Вистинскиот број може да е многу поголем бидејќи некои од нив ја патуваат по Зоната на избегнување, подрачје на небото прикриено од гас и прашина од галаксијата Млечен Пат, што ги прави невидливи.
Суперјатата се меѓу најголемите структури во вселената и имаат тешко одредливи граници, особено однатре. Во секое суперјато, највеќето галактички движења се насочени навнатре кон тежиштето. Во случајот на Ланијакеја, ова гравитациско жариште се нарекува Голем Привлекувач и влијае врз движењата на Месната Група на галаксии (во која е Млечниот Пат) си сите други во суперјатото. За разлика од нејзините составни јата, Ланијакеја не е гравитациски врзана и се предвидува дека ќе биде растргната од темна енергија.
Местоположба
Во околина на Ланијакеја се суперјатата Шеплиево, Херкул, Береникина Коса и Персеј Риби. Рабните граници помеѓу Ланијакеја и нив не биле јасно познати кога се определувала Ланијакеја. Оттогаш изучувањето на овие граници е мошне напреднато.
Самата Ланијакеја е составен дел на суперјатниот комплекс Риби-Кит, кој претставува галактичка нишка.
IC 45
IC 45 — галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 45 се споменува и како ESO 195-27, IRAS 01019-5124.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 45 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 45 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 4 м 6,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 7' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
ПУ „Исмаил Ќемали“ - Симница
Основно училиште „Исмаил Ќемали“ (службено: Подрачно основно општинско училиште „Исмаил Ќемали“ - Симница; скратено: ПООУ „Исмаил Ќемали“) — подрачно основно училиште во гостиварското село Симница, составен дел на истоименото училиште од градот Гостивар.
Училиштето е именувано по албанскиот политичар и дипломат Исмаил Ќемали.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на албански наставен јазик.
Злокуќани (населба во Скопје)
Географија и местоположба
Злокуќани се наоѓа во северозападниот дел на Скопската Котлина во подножјето на Зајчев Рид и практично е приградска населба на Скопје. Селото е рамничарско и лежи на надморска височина од 270 метри. Злокуќани е во непосредна близина на утоката на реката Лепенец во Вардар, од нејзината лева страна.
Историја
Токму на местото на Злокуќани се наоѓаат најголемиот дел од ископините на античкиот град Скупи. Веднаш на почетокот на селото се наоѓа и наоѓалиштето со остатокот од античкиот пат кој минувал тука, ранохристијанската базилика, амфитеатарот и др.
За потеклото на името Злокуќани се поврзува со легендата за Злите Куќи односно „Зли Куќи“. Во минатото во раниот период на Османлиското Царство луѓето кои сакале на ова место да изградат свои куќи при ископот за поставување на темелите често наоѓале коски и костури, остатоци од антички гробници, разни плочи со натписи и предмети од некогашниот антички град Скупи. Поради пронаоѓањето на овие предмети и особено на коските и костурите ова место било завикано „Зли Куќи“, а подоцна од тоа име селото го добило своето денешно име Злокуќани.
Стопанство
Поради тоа што во Злокуќани последниве години се изградени луксузни куќи и комплекси на куќи на познатите скопски стопанственици, јавни личности и политичари економската структура на населението на Злокуќани е драстично променета.
Меѓутоа голем дел од староседелското население се занимава со земјоделство. Во Злокуќани највеќе се одгледува зелката, по која е и препознатливо селото. Покрај зелката застапени се и репката, цвеклото и пченицата. Во Злокуќани работат и доста автомеханичарски сервиси.
Демографија
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, Злокуќани има 1.635 жители, од кои:
Последниве години Злокуќани доживува огромен пораст на своето население, пред сè поради тоа што во Злокуќани се населуваат познатите скопски стопанственици, јавни личности и политичари.
Родови
Злокуќани e етнички мешано село.
Според истражувањата од 1952 година, родови во Злокуќани се:
Култура и спорт
Во минатото постоел ФК Скупи од селото.
Црква „Св. Никола“ - Лескоец (Ресенско)
Свети Никола — главна селска црква во селото Лескоец, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа на самиот влез во селото, на височинка од североисточната страна на селото.
Била изградена во 1874 година, а била реновирана во 1922 и во 1983 година. Во кругот на црквата се наоѓаат и самите селски гробишта.
Список на државни водачи во 213 година
Ова е список на државни водачи во 13 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Анаврос
Анаврос (Άναυρος, латински: Anaurus) ― речен порој во близина на античкиот град Јолкос (денешен Волос), кој тече од планината Пелион во Пагасескиот Залив. Се вели дека јунакот Јасон изгубил сандала во нејзините води, додека ја превезувал преправената божица Хера преку нејзиниот поток.
КК ТФТ
КК ТФТ — кошаркарски клуб со седиште во населбата Тафталиџе, Општина Карпош. Клубот се натпреварува во Првата македонска кошаркарска лига.
Историја
Во сезоната 2018/19, клубот пријавил сениорска екипа во Втората лига. Тогаш ТФТ завршил на четвртото место во Источната лига и стигнал до четвртфиналето на разигрувањето. Следната сезона, првенството било прекинато поради COVID-19 пандемијата, а ТФТ како екипа на моменталното прво место на Истокот, бил унапреден во Првата лига. Истата сезона, ТФТ се пријавил да учествува во Балканската лига.
Состав
Извор: Кошаркарска федерација на Македонија eurobasket.com
Необарок
Необарок или барокна возобнова — истористички архитектонски стил кон крајот на XIX век кој зајмува разни архитектонски и вајарски елементи од барокот. Овие елементи биле важен дел од наставната програма во Вишата школа за убави уметности во Париз (École des Beaux-Arts) во втората половина на XIX век, која извршила големо влијание врз архитектурата во Франција и во странство. Од неа произлегол и стилот бозар (Beaux-Arts), наречен по установата.
Поради својата величественост, стилот се проширил низ разни земји во светот и се здобил со статус на државна архитектура во европските сили како Британија и Франција, но и како одраз на државноста на новообединетите земји како Германија и Италија.
Легендата на Зелда: Здив од дивината
Легендата на Зелда: Здив од дивината е акциска-авантурна видео игра направена и издадена од Нинтендо за Нинтендо Свич и Ви Ју конзоли за видео игри. Играта е дел од серијата Легендата на Зелда,и ја следи приказната на амнезијакот Линк,што станува после 100 годишно спиење,после тоа го води чуден звук за да го победи Каламити Ганон пред тој да го уништи кралството на Хајрул.
Механиките на играта се неконвенционални како другите игри во серијата,играта се наоѓа во отворена средина, со многу добра графика и гласовно дејствување.
Објавена во 2013, играта инициално беше планирана за издавање на Ви Ју еклсклусив во 2015, но беше одложена двапати претходното и беше издадена на 3 март, 2017 година. Здив од дивината беше видео игра за Нинтендо Свичот, исто така беше и последната игра издадена за Ви Ју. Здив од дивината доби универзални признанија од критичарите, кои ја сметаа за една од најдобрите видео игри од сите времиња. Критичарите ја пофалија играта бидејќи таа охрабрува експериментација и експлорација, многу луѓе ја нарекуваа обележје за игри што се револуираат околу експлорација на отворена средина, иако имаше малцинство на критисизам за техничката перформанса на играта кога се издаде, што беше подобрена преку надградби. До средината на 2017 година, Свич верзиите на играта беа продадени во речиси четири милиони примероци низ целиот свет, што го направи најдобро продадениот наслов на Свич системот.
Петар Милошевски (професор)
Петар Милошевски (р. 1949 -, ) — македонски универзитетски професор и долгогодишен директор на Институтот за фармакологија и токсикологија при Медицинскиот факултет на УКИМ. Во периодот од мај 1999 до 13 мај 2001 година бил министер за здравство на Република Македонија.
Животопис
Милошевски е роден во 1949 година. Бил професор на медицинскиот факултет во Скопје и долги години работел како директор на Институтот за фармакологија и токсикологија при Медицинскиот факултет на УКИМ. За време на кризата во 2001 година, тој станува министер за здравство во реконструкцијата во мај 2001 како кадар на ЛДП. Починал во Скопје на 10 јануари 2015 година.
КК Панатинаикос
КК Панатинаикос е грчки кошаркарски клуб од Атина, и една од дисциплините на спортското друштво Панатинаикос. Моментално се натпреварува во Првата грчка кошаркарска лига и во Евролигата.
Спортското друштво Панатинаикос постои од 1908, а кошаркарскиот клуб е основан 1919 година. Панатинаикос е најуспешен кошаркарски клуб во Грција со 38 првенствени титули и 19 титули во купот на земјата. Покрај тоа, клубот има големи меѓународни успеси меѓу кои се вбројуваат 6 титули во Евролигата.
Фитопатологија
Фитопатологија — наука што се занимава со болестите на растенијата причинети од габи, бактерии и вируси.
Ташмајдан
Паркот Ташмајдан се наоѓа помеѓу булеварите Таковска, Илија Гарашанин, Београдска и Крал Александар во просторот каде што некогаш бил каменолом, а потоа во 19 г. век Ташмајдан гробишта.
Име
Името на паркот „Ташмајдан“ потекнува од турското име за каменолом ( taş, камен и, место каде што се вади камен, рудник). Според едно старо сведоштво, слободно може да се каже дека сите стари згради се во Белград. . . изградени со овој камен извлечен одовде“. Во катакомбите создадени по отстранувањето на камените блокови, долго време имало складишта за муниција и воени магацини, а служеле и како засолништа за ранетите војници.
Тука е и природниот споменик Миоценскиот гребен Ташмајдан.
Положба
Ташмајдан започнува на 600 м југоисточно од Теразије и го зафаќа југозападниот дел на општината Палилула. Паркот граничи со општината Врачар на југ и со општината Стари Град на запад. Во потесна смисла, Ташмајдан зафаќа област ограничена со улицата Таковска на северозапад, улицата Илија Гарашанин на североисток, улицата Белград на југозапад и булеварот Крал Александар. Најголема површина зазема самиот парк, додека северниот и западниот дел се урбанизирани. Во поширока смисла, Ташмајдан го опфаќа просторот што се протега на север до потегот помеѓу улицата Илија Гарашанина и 27. март, а на исток до просторот меѓу Белград и улицата Карнеги.
Критериум
Критериум е стандард, правило, тест или, општо земено, појдовна точка во однос на кој може да се донесе оценка или одлука за определен поим или проблем.
Ташмајдан
Историја
Во областа Ташмајдан, вадењето камен е забележано уште од римско време. Многу од камењата вградени во аквадуктите, зградите и храмовите на римските згради на Сингидунум потекнуваат од Ташмајдан. Има зачувани саркофази и надгробни споменици од римско време кои потекнуваат од каменот од овој каменолом. Ова не е единствениот рудник за камен откако е изграден Белград, но секако е најважен. Освен камен, овде се користела и шалитра со која Турците правеле барут.
Некои историчари тврдат дека тука Турците во 1594 година. години ги палеле моштите на Свети Сава. Постари извори тврдат дека тоа било во Мали Врачар, односно дека било меѓу Батал џамијата и Ташмајдан.
За време на опсадата на Белград, есента 1806 г. година Караѓорѓе се улогорил овде и поставил шатор. По Второто српско востание, кнезот Милош Обреновиќ, градејќи го српскиот град во Савамала, наредил околу 1826 г. да се преместат старите српски гробишта од Варошката порта во Ташмајдан, во селото Палилулу недалеку од градот Белград. Изградени се на висорамнината Ташмајдан во 1835 година. Старата црква св. Марко (уништена за време на бомбардирањето на Белград, 6 април 1941 година ). На Ташмајдан на 30 ноември 1830 година бил прочитан султанскиот хатишериф за внатрешната независност на Србија. Гробиштата останале на Ташмајдан до 1888 година кога се преселени на денешните Нови гробишта.
Во 1909 година овде е изградена првата сеизмолошка станица која постои и денес. Во раните 1920-ти, се сметало дека овде ќе се изгради централна железничка станица. На Ташмајдан и околу него денес се наоѓа црквата Св. Марко (нова, изградена 1931 - 1940 ), Руска црква (1924), Главната пошта (1934), СРЦ „Ташмајдан“, хотелите „Таш“ и „Метропол“, кафе „Мадера“, Радио-телевизија на Србија, Душко Радовиќ. Театар, Петта белградска гимназија и детскиот културен центар. На аголот на крал Александар и Хартвиг / Белград се наоѓала меаната „Гргеч“, пред војната на тоа место било планирано да се изгради Палата на правдата. Во јули 1935 година била осветена нова противпожарна станица на аголот на Хартвиг и Битолска / Илија Гарашанин. Во доцните 1930-ти, постоел план за изградба на палати на градската управа, Академијата на науките и Државната хипотекарна банка на Ташмајдан. Во 1940 г. До „Мадера“, „еден вид Јатаган-мале“, се рушеле нехигиенски објекти, каде се продавале половни одела и други работи.
Пештерите служеле како засолниште од бомбардирањето, за прв пат во 1867 година кога Турците го бомбардирале градот, потоа од австроунгарската артилерија за време на Првата светска војна, и за време на Втората светска војна во пештерите побарале засолниште во пештерите побарале и на бомбардирањето на 6 април за потоа  да ги опремат како команда за југоисточниот Вермахт под команда на генералот Александар фон Лер.
По Втората светска војна, било одлучено да се уреди парк на горното плато и стадион во областа на каменоломот, што е направено во 1954 година. Стадионот од 8.500 метри квадратни е реновиран во 2016 година, па сега може да прими 10.500 посетители. Надворешниот базен со димензии 50 x 22 м е изграден во 1961 година и затворен во 1966 година.
Овде на стадионот на 2 октомври 1971 година се одиграла корида во живо.
На 23 август 2007 година во паркот бил откриен споменик на поетесата Десанка Максимовиќ.
Список на државни водачи во 1786 година
Ова е список на државни водачи во 786 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Фортуна (божица)
Фортуна (Tykhe) божица на среќата и успехот, една од најпочитаните богови од Римјаните и Италјанците. Се сметало дека од неа зависат како народот така и другите богови. Изедначена е со грчката божица Тиха.
Фортуна била најнепостојана од сите божици, а била позната по тоа што своите дарови ги давала непланирано. Ја сметале и за божица на судбината. Римјаните не бирајќи средства се бореле да ја стекнат нејзината наклоност, и затоа за неа граделе голем број на храмови и споменици. Многумина ја почитувале, бидејќи ги штитела и мажите и жените и децата.
Култот кон Фортуна
Според легендата, култот кон Фортуна во Рим го вовел Сервиј Тулиј кој, благодарение на неа, од роб стигнал до кралска позиција.
Физички закон
Физички закон или законот на физиката е изјава " заклучена од одредени факти, кои се применуваат за дефинирана група или класа на појави,дека одреден феномен секогаш се случува ако се присутни одредени услови." Физичките закони се обично заклучоци врз основа на повторени научни експерименти и набљудувања во текот на многу години и кои станаа универзално прифатени во рамките на научната заедница.Создавањето на сумарен опис на нашата околина во форма на вакви закони е основна цел на науката. Овие термини не се користат на ист начин од страна на сите автори.
Разликата меѓу природниот закон во политичко-правна смисла и закон на природата или физички закон и во научна смисла е модерен концепт, и двата концепти се еднакво добиени од грчкиот збор physis,(преведени на латински како натура) за природата .
Опис
Идентификувани се неколку општи својства на законите на физиката. Законите на физиката се:
Примери
Некои од повеќе познатите закони на природата се пронајдени од Исак Њутн ,теории  на (сега) класичната механика,неговата Philosophiae Naturalis Principia Mathematica, а од Алберт Ајнштајн е теорија на релативноста. Други примери на закони на природата се Бојлевиот закон за гасови, законите за конзервација, четирите закони на термодинамиката и сл.
Законите како дефиниции
Многу научни закони се изразени во математичка смисла (на пример Вториот Њутнов закон F = dp / dt или принципот на несигурност, или принципот на најмалку акција или каузалност ). Додека овие научни закони објаснуваат што гледаат нашите сетила, тие сѐ уште се емпириски и не се "математички" закони. (Математичките закони може да се докажат чисто со математика, а не со научен експеримент.)
Законите се последица на математичките симетрии
Други закони ги рефлектираат математичките симетрии кои се наоѓаат во природата (на пример, принципот на исклучување на Паули го одразува идентитетот на електроните, законите за зачувување ја одразуваат хомогеноста на просторот, времето, Лоренцовите трансформации ја рефлектираат вртежната симетрија на просторот-времето). Законите постојано се проверуваат преку експерименти до повисоки и повисоки степени на прецизност. Ова е една од главните цели на науката. Само затоа што законите никогаш не биле забележани дека се прекршени, не го исклучува тестирањето на нив за зголемена точност или во нови видови на услови, за да потврди дали тие продолжуваат да важат или дали се поништени и што може да се открие во процесот. Секогаш е можно законите да бидат поништени или да се докаже дека имаат ограничувања, со повторувачки експериментални докази и тоа треба да биде опсервирано.
Добро воспоставените закони навистина биле поништени во некои посебни случаи, но новите формулации биле создадени за да ги објаснат несогласувањата и може да се каже дека генерализираат, а не ги соборуваат оригиналите. Односно, пронајдените поништени закони се само приближни приближувања (види подолу), на кои мора да се додадат други термини или фактори за да се покријат претходно неискажани услови - на пример, многу големи или многу мали скали на време или простор, огромни брзини или маси, итн. Така, наместо непроменливо знаење, физичките закони подобро се гледаат како серија на подобрувања и попрецизни генерализации.
Многу основни физички закони се математички последици од различни симетрии на просторот, времето или други аспекти на природата. Поточно, теоремата на Нетер ги поврзува некои закони за зачувување со одредени симетрии. На пример, зачувувањето на енергијата е последица на промената на симетријата на времето (ниту еден момент не се разликува од другите), додека зачувувањето на импулсот е последица на симетријата (хомогеност) на просторот (ниедно место во просторот не е посебно, или различно од кој било друг). Недиференцираноста на честичките на основен тип (на пример, електрони или фотони) од резултатите во Дирак и Бозе, квантната статистика што пак резултира со принципот на исклучување на Паули за фермиони и во кондензацијата на Бозе-Ајнштајн за бозони. Вртежната симетрија меѓу временските и просторните координатни оски (кога се зема како имагинарна, друга како реална) резултира со трансформации на Лоренц кои, пак, резултираат со специјална теорија за релативност. Симетријата помеѓу инерцијалната и гравитационата маса резултира со општа релативност
Инверзниот квадратен закон на интеракција со посредство на бозони без маса е математичка последица на 3-димензионалност на просторот.
Една стратегија во потрагата по најосновните закони на природата е да се побара најопшта математичка група за симетрија која може да се примени на фундаменталните интеракции.
Историја
Во споредба со пред-модерна сметки на каузалноста, законите на природата се пополни улогата на божествената каузалност , од една страна, и сметки, како што се Платон 's теорија на форми од друга страна.
Набљудувањето дека постојат основните законитости во природата датира уште од праисториски времиња, бидејќи препознавањето на причинско-последичните односи е имплицитно признавање дека постојат закони на природата. Сепак, признавањето на таквите законитости како самостојни научни закони, само по себе, било ограничено со нивното зафаќање во анимизмот и со припишувањето на многу ефекти кои немаат очигледни причини - метеоролошки , астрономски и биолошки феномени - на акциите на разни богови , духови , натприродни суштества итн. Набљудувањето и шпекулациите за природата беа интимно поврзани со метафизиката и моралноста.
Во Европа, систематски теории за природата ( physis ) започнале со раните грчки филозофи и научници и продолжиле во хеленистичките и римските империјални периоди, за кое време интелектуалното влијание на римскиот закон сè повеќе станало важно. Формулата "закон на природата" прво се појавува како "жива метафора" која ја фаворизираа латинските поети Лукретиј, Вирџил , Овидиј , Манилиус , со текот на времето добива цврсто теоретско присуство во прозните трактати на Сенека и Плиниј. Зошто ова римско потекло? Според [историчарот и класичар Daryn] убедлив наративен Lehoux е, [5] идејата беше овозможено од страна на централната улога на кодифициран закон и форензички аргумент во римскиот живот и култура. За Римјаните. . . местото каде што е извонредно, каде што етиката, правото, природата, религијата и политиката се преклопуваат е судскиот суд. Кога ги читаме Природните прашања на Сенека и постојано гледаме како ги применува мерилата на докази, евалуацијата на сведоците, аргументите и доказите, можеме да препознаеме дека читаме еден од најголемите римски риторичари на возраст, темелно ангажирани во форензички метод. И не само Сенека. Правните модели на научно расудување се појавуваат насекаде, и на пример докажуваат подеднакво интегрален дел од пристапот на Птоломеј кон верификација, каде на умот му се доделува улогата на судијата, сетилата за откривање докази и дијалектичката причина на самиот закон Прецизната формулација на она што сега се препознава како модерни и валидни изјави на законите на природата датира од 17 век во Европа, со почеток на точни експерименти и развој на напредни форми на математика. Во текот на овој период, природните филозофи како Исак Њутн биле под влијание на религиозен поглед кој сметал дека Бог воспоставил апсолутни, универзални и непроменливи физички закони. Во поглавјето 7 од Светот, Рене Декарт ја опишал "природата" како сама материја, непроменлива како што е создадена од Бога, така што промените во делови "се припишуваат на природата. Правилата според кои овие промени се одвиваат Ги нарекувам "законите на природата". " [9] Современиот научен метод што во тоа време се обликува (со Френсис Бекон и Галилео ) има за цел целосно одделување на науката од теологијата, со минимални шпекулации за метафизиката и етиката. Во овој период е разработен и природниот закон во политичка смисла, замислен како универзален (т.е. разведен од секташка религија и несреќи на местото) (од Гротиус, Спиноза и Хобс , за да именува неколку).
Други полиња
Некои математички теореми и аксиоми се нарекуваат закони, бидејќи тие обезбедуваат логичка основа за емпириски закони.
Примери за други набљудувани феномени понекогаш опишани како закони го вклучуваат законот Титјус-Бодес на планетарните позиции, законот на лингвистиката Зипф, законот за технолошкиот развој на Мур. Многу од овие закони спаѓаат во рамките на непријатната наука. Другите закони се прагматични и набљудувачки, како што е законот за ненамерни последици. По аналогија, принципите во други области на студии понекогаш се лабаво познати како "закони". Тука спаѓаат жилетката Оккам како принцип на филозофијата и принципот на Парето на економијата.
Меѓународен стандарден библиографски опис
Меѓународен стандарден библиографски опис (крат. ISBD, од англ. International Standard Bibliographic Description) — збир правила осмислени од Меѓународниот сојуз на библиотекарски здруженија и установи (IFLA) со цел да се создаде библиографски опис во стандарден, читателски облик, со особена примена во библиографијата и библиотечните каталози. Во 2007 г. е објавено консолидирано издание на стандардот, преработено во 2011, како замена за постарите наменски делови на ISBD посветени посебно на монографии, постари монографски публикации, картографски материјали, сериски и други ресурси во продолженија, електронски ресурси, некнижни материјали и музички партитури (нотна граѓа). Со ISBD раководи Рецензентската група за ISBD во составот на IFLA.
Една од првичните цели на ISBD е воведување на стандарден облик на библиографски опис погоден за меѓународна размена на записи. Ова оди во прилог на програмот на IFLA за единствена и сеприсутна библиографска контрола.
Во Република Македонија за ISBD е одговорна Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
Рамковна шема на записот
ISBD пропишува осум оддели на описот. Секој оддел (освен одделот 7) е составен од повеќе елементи со распоредени класификации. Елементите и одделите што не важат за дадена единица се изоставаат од описот. Елементите и одделите се одвојуваат со стандардизирана интерпункција (две точки, точки-запирки, коси црти, тириња, запирки и точки). Редоследот на елементите и стандардизираната интерпункција го олеснуваат толкувањето на библиографскиот запис кога лицето не го познава јазикот на кој е напишан описот.
ISBD(A) го пропишува претставувањето на библиографски публикации за стари и ретки книги, што може да се однесува на оние од областа на археологијата, музеите, лицитации на старини (антиквитети), канонски текстови и сл.
Пример
Еве пример за типичен запис според ISBD: A manual for writers of research papers, theses, and dissertations : Chicago style for students and researchers / Kate L. Turabian ; revised by Wayne C. Booth, Gregory G. Colomb, Joseph M. Williams, and University of Chicago Press editorial staff. — 7th ed. — Chicago : University of Chicago Press, 2007. — xviii, 466 p. : ill. ; 23 cm. — (Chicago guides to writing, editing, and publishing). — Includes bibliographical references (p. 409-435) and index. — ISBN 978-0-226-82336-2 (cloth : alk. paper) : USD35.00. — ISBN 978-0-226-82337-9 (pbk. : alk. paper) : USD17.00
Ташо Гушев
Ташо Гушев - Маки ( во —  во ) ― македонски партизан, учител, борец за права и слобода на Македонија, учесник во НОВ во Егејска Македонија, како и Граѓанската војна во Грција.
Животопис
Во 1941 година се приклучил на во движењето на отпорот против фашизмот. Од 1947 година, бил политички комесар на Штабот на ДАГ за планината Пајак и Кајмакчалан, а потоа политички комесар на Осумнаесеттата бригада на ДАГ. Бил член на главниот одбор на НОФ и член на Претседателството на организацијата на Македонците од егејскиот дел на Македонија - „Илинден“. Приврзаник и доследен спроведувач на политиката на КПГ во однос на македонското национално прашање.
Марчино
Марчино (или Маричино) — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Пробиштип, неколку километри оддалечена од градот Пробиштип, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кратово. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 700 метри.
До селото се стигнува преку градот Пробиштип, од каде има исклучување со асфалтен пат до самото село.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 5,9 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 252 хектари, на шумите отпаѓаат 159 хектари, а на пасиштата 147 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Марчино живееле 200 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Марчино имало 272 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото во 1961 година било средно по големина, со 365 жители, а во 1994 година преминало во мало село по големина, со 38 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Пробиштип, во која покрај селото Марчино, се наоѓале и селата Горни Стубол, Гризилевци, Добрево, Долни Стубол, Дренак, Калниште, Кундино, Неокази, Петршино, Плешенци, Пробиштип и Стрмош. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Добрево, во која влегувале селата Добрево, Дреново и Марчино.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 34 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 32 гласачи.