cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трепишта
Трепишта — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Географија и местоположба
Сместено е на надморска височина од 670 метри, во самата Кајларска Котлина, оддалечено 8 километри источно од Кајлари. .
Историја
До 1924 година селото било населено исклучително со Македонци, а како такво К’нчов го споменува со 530 жител, а Милоевиќ со 40 македонски и 60 турски куќи. По иселувањето на Турците во 1924 година година во него биле населени поголем број бегалски семејства со 321 жител, така што населбата станала мешана.
Стопанство
Бидејќи лежи сред поле, има мошне плодна почва, населението е богато и се занимава со земјоделство. Главни производи се жито, тутун и други земјоделски производи, додека сточарството поради ограничените пасишта е послабо развиено.
Борба за Македонија
Борба за Македонија или Вооружена пропагандна војна во Македонија — вооружен конфликт од 1895 до 1908 година во Отоманското Царство за Македонија помеѓу врховистичките, грчките, српските чети и четите на Македонската револуционерна организација (МРО). Овој конфликт е само кулминацијата од дејствувањето на трите поголеми пропаганди во Македонија, кој работеле за остварување на националистичките планови на нивните држави, а од другата страна била Македонската револуционерна организација, таа се залагала за самостојно работење и борба за извојување на човекови права и слобода преку едно внатрешно востание. Врховистичките, грчките и српските чети ја имале поддршката на Бугарија, Грција и Србија, а грчките чети, поради отворениот Турцизам, ја имаале наклонетоста и на самата империјата, но андартите често се откажувале од помошта на османлиската војска и се здружувале со четите на Српското четничко движење. На територијата на Македонија грчките чети се судрувале и со Власите кај кој била силна романската пропагнада како и со дејците на албанското националноослободително движење. Во текот на Младотурската револуција во Македонија, според турските извори, имало околу 110 чети на Македонската револуционерна организација, 80 андартски чети, 20 српски и 8 влашки чети.
Најзначајните артефакти од овој период се изложени во т.н. „Музејот на македонската борба“ во Солун посветен на неа.
Причини
Берлинскиот конгрес оставил голем број на отворени прашања кој останале потенциални жаришта за нови конфликити и кризи. Меѓу многуте прашања бил и членот 23 кој останал не реализиран, а кој вешто бил изманипулиран од страна на Отоманското Царство со т.н Нов закон за европските вилаети, а тоа оставило простор за пресметки помеѓу државите на Балкански Полуостров чии интереси се судрувале во Македонија.
Најголеми претензии врз Македонија имало новото бугарско кнежевство, македонското прашање го заземало централното прашање во надворешната политика на Бугарија, секоја бугарска влада се залагала за присоединување на Македонија кон Бугарија и реализирање на санстефанскиот идеал. Главната официјална цел на Софија по обединувањето на кнежевството Бугарија и Источна Румелија, е Македонија да добие автономија, а потоа да биде присоединета кон бугарската држава, отука Бугарија претендирала на целата територија на Македонија.
Освен Бугарија претензии на Македонија имале Грција и Србија, а Македонија била од второстепено значење за Романија и Црна Гора. Затоа Бугарија, Грција и Србија ги засилиле своите пропагнади во Македонија со цел да се стекнат со што подобри позиции. Нивната цел била да се:
Овие три балкански држави започнале пропагандна војна во Македонија, но нивните планови со текот на времето биле попречени од страна на Македонската револуционерна организација.
Таа организација имала за цел, ''да ги сплоти во едно цело сите незадоволни елементи во Македонија и Одринско, без разлика на народноста и извојување преку револуција полна политичка автономија за тие две области.
За полесно постигање на таа цел Организацијата се борела да ги премавне шовинистичките пропаганди и национални расправии, кои го цепеле и ослабувале македонското и одринското население во неговата борба против општиот непријател'' или како што Иван Хаџи Николов истакнал:
Со таквата дејнст Организација била пречка за оставрување на замислените планови на балканските држави, отука нивната пропагнада започнала да поприма и друг карактер односно тие почнале да формираат чети и да ги уфрлуваат со што започале борба со Македонската револуционерна организација за контрола на територијата на Македонија.
Мелничко востание
Првата провокација била направена околу година дена по основањето на Македонската револуционерна организација и затоа таа сѐ уште не можела сериозно да се спротивстави.
Организатор на првите чети во Македонија бил Македонскиот комитет подоцна познат како Врховен комитет од Софија на чело со Трајко Китанчев.
Овој Комитет бил организација на македонска емиграција која се залагала автономија за Македонија и тие сакале да го привлечат вниманието на Големите сили за решавање на Македонското прашање но целата акција била злоупотребена од бугарскиот двор и влада.
Акција станала позната како Мелничко востание, на воен план завршила катастрофално имало голем број на загинати, ранети и заробени. По акцијата бугарската влада ја откажала поддршката за Македонскиот комитет и почнала да ги собира плодовите од оваа авантура.
Имено во почетокот на 1896 година кнезот Фердинанд I бил признаен за законски владетел на Бугарија од Русија, западно европските држави како и од Отоманското Царство, а Бугарија себеси се претставила како фактор од кој зависи безбедноста и мирот на Балканскиот Полуостров. Меѓутоа таа авантура била преседант за идните акции или како што истакнал Крум Христов:
Андартска провокација
По Мелничкото востание на Македонскиот комитет во 1895 година, грчкиот печат во Атина започнал силна пропаганда за наводна загрозеност на грчките интереси од страна на Бугарите.
Се организирале митинзи против Отоманското Царство и се повикувало на оружје за одбрана на грцизомот во Македонија. Кампањата својата кулминација ја достигнала со изјавите на грчкиот крал и грчкиот престолонаследник Констатнтин.
Кралот од своја страна изјавил дека Македонија е загрозена, а не Крит додека пак Константин изјавил дека никој нема да може да ја спречи војната и избувнувањето на револуцијата во Македонија.
Во мај 1896 година критските револуционери незадоволни од статусот на островот ја блокирале турската војска во градот Вамос, а тоа било сигнал за започнување на востанието.
Веднаш потоа Етники етерија започнала со праќање на андартски чети во Македонија.
Втора врховистичка провокација
Била формирана чета под команда на Крсто Захариев, а во четата се нашол и Јане Сандански.
Во април 1897 година четата се нашла во Македонија, таа најпрво поминале низ Кресна, а кај селото Пирин имале судир со аскерот по што се упатиле кон Неврокоп и Банска река, каде што имале уште едена борба. Последниот судир со турскиот аскер, четата го имала кај с. Љапово притоа загинал четникот Никола, а Јане Сандански бил ранет. По овој судир четата се повлекла кон Бугарија, а Јане Сандански по акцијата се заколнал дека додека не дознае како стојат работите со делото нема да стане никому орудие.
Сета акција немала реална шанса за успех, имено бугарската влада повеќе не го поддржувала комитетот, а од друга страна пак таа била неутралана во Грчко-турската војна со цел за да добие отстапки од Високата порта во корист на бугарската пропаганда во Македонија.
Горноџумајско
Иван Цончев веднаш откако го презел Македонскиот комитет во свој раце започнал со организирење и препраќање на чети во Македонија. Овие врховистички чети биле составени од разни арамии и морално пропаданти луѓе.
Пионири на врховизмот во Македонија биле: Хаљо, Дончо Златков, Иван Карасулијата, Ангел Спанчовалијата, подофицерот Лазов.
Во летото 1901 година од левата и десната страна на реката Струма се нашле две врховистички чети. Едната под команда на капетанот Јурдан Стојанов а другата на чело на Пашалијата. Присуството на овие врховистички чети на територијата на Македонија неминовно воделе кон судир со четите на ТМОРО. Набргу во овеј крај се нашла четата на чело со Сава Михајлов и Јане Сандански и тие ги повикале врховистичките чети на јавен двобој пред населението, но врховистите од своја страна одбиле.
Во октомври 1901 година во селото Лагадош се нашла врховистичката чета на чело со подофицерот Михаил Лазаров. Тој дошол во судир со Сава Михајлов при што бил разоружен и принуден да се врати во Бугарија.
Овој судир во Лагадош бил повод за Дончо Златков да се нафрли и врз Горно Џумајско, тој од своја страна испратил неколку заканувачки писма до Сава Михајлов во кој од него побарал да бидаат вратени запленетите врховистички пушки од Лагадош, во спротивно се заканил дека ќе запали се.
Истовремено врховистичите чети презеле разни активности за поткопување на авторитетот на ТМОРО кај македонското население. Врховистите агитирале дека тие ќе доставаат пушки и тоа за безпари, и на тој начин успеале да привлечаат дел од незадоволното население, првенствено она кое дало пари а не добило пушки, кон нив се приклучиле и оние на кои ТМОРО насила им собирала пари како и разни работници на ТМОРО кој на разни начини се огрешиле кон оваа организација.
На тој начин кон ВМОК се придружил Смилјан Димитров, раководителот на ТМОРО од село Падеж, тој кај себе ја прибрал повторно вратената врховистичка чета која била разоружана кај Лагадош.
Петричко
Пионир на врховизмот во Петричко бил Стојко Бакалчето, поранешен раководител на ТМОРО во селото Игуменец. Бакалчето во почетокот на 1901 година злопотребил 12 лири на ТМОРО и поради тоа бил осуден на смрт но успаал да ја избегне ликвидацијата и да издејствува помилување.
Но овој настан кај Бакалчето предизвикла да се оддалечи од ТМОРО, а кога дознал од весниците за судирот помеѓу ТМОРО и Врховниот комитет, решил да застане на страната на ВМОК и го поканил врховистичкот војвода Дончо Златков да дојде во областа Каршијак.
Таму Дончо на селаните им говорел дека:
Во летото 1901 година Дончо со својата врховистичка чета се нашол во областа Каршијак и успеал на своја старана да спечали повеќе раководители и работници на ТМОРО.
Меѓу нив биле: поп Трендафил од Палат, учителот Цоне од Гореме, поп Иван од Долна Рибница и деградираниот војвода на Организацијата Алексо Поројлијата.
Струмичко
Кон крајот на август 1901 година во Струмичко се појавува првата врховистичка чета. На чело на оваа чета стоел Хаљо кој бил поранешен убиец на бугарскиот премиер Стефан Стамболов.
Хаљо со себе ги донел двајцата отпадници на ТМОРО, Васил Пеливанов и Иван Карасулијата. Оваа чета броела од 20 - 30 души и успеале да се пробијаат до селото Нивичино.
Во ова село тие стапиле во контакт со Атанас Нивички кои бил раководител на ТМОРО во ова село, од него биле побарана храна и канал за понатамошен премин.
Писмото го добил Михаил Герџиков, и тој за четата го известил Гоце Делчев.
Делчев од своја страна издал наредба за протерување на врховистичката чета од територијата на ТМОРО.
Хаљо најверојатно насетил дека му се подготвува стапица и затоа се упатил кон Малешевско и тука со себе го зел разбојникот Петар Уже. Четата на Хаљо била гонета од Атанас Нивички и Михаил Герџиков по што врховистичката чета била принудена да се врати во Бугарија.
Врховистички бази во Македонија
Кон крајот на 1901 година врховизмот успеал да фати корени и да создаде свој бази во Североисточна Македонија. Според Христо Силјанов речиси сите села во Малешевско, Горноџумајско и Петричко биле под контрола на врховистичките чети. Во врска со првите врховисти во Македонија, Сиљанов истакнува дека ВМОК без помошта на разбојниците и разните декласирани елементи многу тешко би можел да постигне успех, додавајќи дека:
Горноџумајско востание
Првата активност за започнување на врховистичкото востание во Македонија ја почнал полковникот Атанас Јанков. Во средината на 1902 година, Јанков со голема чета навлегол во Македонија и се движел од Џумаја до Костурско.
Поминувајќи низ Џумајско, Малешевско, Струмичко, Гевгелиско и други места, Јанков оставал свои приврзаници и го повикувал населението на востание. Меѓутоа ТМОРО успеала со својата дејност да го спречи објавувањето на Врховистичкото востание во Костурско.
Во текот на оваа акција на полковникот Јанков во југоисточна Македонија започнало Горноџумајското востание.
Со востанието биле зафатени Горноџумајско, Мелничко, Петричко, Малешевско, Струмичко и Разлошко.
Оваа акција на Комитетот ја ослабнал и сериозно ја загрозил организациската мрежа на ТМОРО.
Меѓутоа треба да се истакне дека Горноџумајското востание успеало да ги раздвижи дипломатите на големите сили околу македонското прашање и да ги предизвика таканаречените Падарски реформи.
Еден дел од историчарите сметаат дека оваа акција на Комитетот придонела Централниот комитет на ТМОРО да го свика когресот на кој било поставено прашањето за востание во престојната 1903 година.
По Горноџумајското востание претседателот на Централниот комитет Иван Гарванов сакал да дојде до помирување со Врховниот Комитет, а Иван Цончев за таквото помирување го поставил условот за кревање на востание во пролета 1903 година.
Германос Каравангелис
Во 1900 година за костурски митрополит е назначен Германос Каравангелис. Тој успеал да го подкупи во интерес на грчката кауза, војводата Коте Христов давајќи му плата од 10 фунти и школување на неговите децата во Атинската гимназија, а подоцна и самиот Коте заминал во Атина кај грчкиот офицер Павлос Мелас.
Во 1901 година, митрополитот Каравангелис привлекол и други војводи за грчката каузата, а меѓу нив и Вангел Георгиев. Тој ја организирал првата андартска чета, заедно со андарти Јоргос Перакис. Постепено тие постигнале успех во јужните грчки села во регионот на Богатско во како и во негрчките села на север како Лехово, Песодер, Клисура и Бел Камен, а и во некои гркомански села како Желев.
Елиномакедонски комитет
Во 1902 година Јон Драгумис е испратен во Битола како подконзул, каде што главната задача му е да создава тајни комитети за вооружена борба. Тогаш во Атина се создал Елиномакедонскиот комитет под раководство на новинарот Димитриос Калапотакис.
Тој создал Општи упатства за македонските чети на Високиот совет на Македонскиот комитет. Се започнало со испораката на оружје од внатрешноста на Грција, а во 1903 година пристигнале и првите грчки војводи, доброволци од Крит и Мани.
Истовремено Германос Каравангелис со четата составена од Грци, Албанци, Турци, Критјани и Гркомани, која се состоела од околу 50 души, ги обиколува, Костурско и Леринско продолжувајќи ја агитацијата.
Пенетрација
Во текот на Илинденското востание, Каравангелис и неговите луѓето се криеле во Костур, а еден дел од нив ја помагаале турската армија. Андартскиот командант Јоргос е убиен во Лехово од Васил Чекаларов.
Коте Христов и Павел Киров успеале да отстранат првиот голем војвода на Македонската револуционерна организација Лазар Поп Трајков и тоа преку предавство. Тие го убиле а потоа неговата отсечена глава ја испратиле на Каравангелис.
По Илинденското востание оргнизацијоната мрежа на МРО била ослабена, а неселението било исплашено.
Каравангелис и Евтимиос Каудис ја продолжиле својата дејност и успеале да вратат некој од егзрхиските села под јурисдикција на Цариградската патријаршија, а со помош на турските власти успеале да ги затворат егзархиските училишта во Костур.
Преминување на андарстките чети
Основаната задача на грчките чети била по пат на закани и убиства да се принуди македонското егзархиско население да ја признае Цариградската патријаршија. Обично пред да биде употребена сила андарите испраќале закани до населението во кој биле предупредувани:
Андартите вршеле и одмазда врз населението кое уште одамна се откажало од Цариградската патријаршија или пак зошто учествувало во редовите на Македонската револуционерна организација.
Крвава зеленичка свадба
Нападот на селото Зеленич се случил во токот на 1904 године и е познат како Крвава зеленичка свадба. Овој напад е првото вооружено насилство врз невиното селско население. Поводот за напоадот била свадбата на внуката на егзархискииот свешеник од селото. Во октомври 1904 година четата на војводата Митре Панџаров-Влаот водела борби против андртите предводени од Павлос Мелас, кај село Нерет. Во тие борби загинале неколку селани и тројца андарти. Истиот месец војводата Панџаров успешно ја намамил турската војска во селото Слатица(Сачишта или Сјатиста), каде биле андартите, на чело со Павлос Мелас. Загинале повеќе андарти меѓу кои и Павлос Мелас, најперспективниот и најомилениот капетаниос на Каравангелис. Затоа Каравангелис подготвил голема одмазда. Разбрал дека внуката на поп Ѓорѓи од селото Зелениче ќе се венча со синот на богатиот трговец Трифун Гечев од селото. Решил со неговите андарти да ја окрвави свадбата и да се одмазди за загинувањето на Павлос Мелас, а да му се освети и на поп Ѓорѓи што повеќе од 20 години во Зелениче не влегол грчки поп и грчки учител. Крвавото злосторство на грчките банди на Каравангелис се случило во ноќта на 13.11.1904 година. Биле убиени или заклани 13 селани, меѓу кои братот на Трифун,Стојан Гочев (44) и неговиот син Глигор Гочев (19), а тројца биле тешко ранети. .
Нападот на Загоричани
Нападот се случил на 25 март 1905 година, а бил извршен од страна на 300 андарти под команда на капетанот Вардас (право име Георгиос Цондос (Γεώργιος Τσόντος).
Во текот на нападот, селото Загоричани (денес Василијада) кај градот Костур, било запалено и биле убили 79 селани. Според некој други извори 62 биле убиени, а 6 ранети.
Постојат ставови дека нападот на Загоричани бил еден од почетоците на етничкото чистење на јужниот дел на Македонија, кој андартите го започнале по Илинденското востание.
Повод за нападот било присуството на дејците на Македонската револуционерна организација во Загоричани, кој претходниот ден имале советување во окололината на село.
Меѓутоа Д-р Александар Трајановски од Институтот за национална историја на Македоније, кој се занимавал со истраживање на нападот врз Загоричане, истакнува во својата книга Андартскиот колеж во Загоричани, дека нападот бил долго планиран и тој наведува документи од британскиот архив, кој индирекно укажуваат дека нападот бил поддржан од кајмакамот и  патријаршиските митрополити од Костур и Лерин.
Според Трајановски, кога митрополитот Каравангелис ја добил информацијата за подготовка за напад на селото му дал на Капетанот Вардас список на оние селани кој се патријаршисти за да бидат поштедени.
Кулминација
Покрај нападите врз егзархиското македонско населени, вооружената грчка пропаганда спроведувала и разни терористички акции и убиства низ градовите, а за секое убиство извршителите добивале специјална награда од Внатрешниот комитет.
Успехот на грчката вооружена пропаганда се должел првенствено бидејќи зад сите акции стоела грчката држава, а дополнително влијаел ставот на Отоманското Царство кон андартските чети како и благонаклонетоста на турското население бидејќи официјално четите истакнувале дека дошле да се борат против Македонската револуционерна организација.
Според некој податоци во пролета 1905 година во Битолскиот вилает дејствувале околу 800-1000 андарти, а од почетокот на акциите па сè до пролета 1905 година грчко-турската граница ја минале 2 800 андарти од кој голем дел од нив биле со потекло од Крит.
Сето тоа придонел да се отвори нов фронт против Македонската револуционерна организација која била принудена на север да се бори против Српското четничко движење, а на југ со андартите.
Затишје
Во 1908 година постепено замира андартското движење. По Младотурската револуција грчките андарти го оставиле оружјето и преминале во легалноста.
На 21 септември 1908 година една гркоманска банда од селото Лески, Серско напаѓа свои соселани егзархисти и притоа биле убиени петмина, од кои три жени, а двајца други биле повредени. Погромот е организиран од страна на локалниот гркомански свештеник Георги Хариштев. По тој повод бугарскиот трговски агент во Сер истакнал:
Кон крајот на 1908 година се активирале повторно подготовките и пренесувањата на грчки чети во Македонија. Сета акција била раководена од атинскиот андартски комитет, наречен Сегрчка организација, предводена од полковникот Панајотис Дангли.
Пенетрација
Првите чети биле формирани од Македонци и тоа од Кратовско, Кумановско и Порече. За водачи на четите во почеткот биле поставувано старите арами, постепено биле назначуваи и офицери од српската војска, а за прв српски војвода во Македонија бил назначен Мицко Крстевски.
Прв организатор на четничка акција на теренот бил Аксентије Бацетовиќ. Тој воспоставил два горски штаба за Источното и Западното Повардарије, ваквата поделба останала сè до Балканските војни.
Први раководители на овие горски штабови биле полковникот Илија Јовановиќ-источно поварадрие и капетанот Сретен Рајковиќ за западното повардарие.
Раководителите на горските штабови биле бирани од младите офицери кој сакале да учествуваат во движењето, а тие морале да поднесуваат извешатии до Централниот комитет.
Ранетите и болните четници кој не можеле да бидат префрлени во Србија биле згрижувани по србоманските села во Македонија, а просториите на српскиот конзул во Скопје, др Михаил Шушкаловиќ ги лекувал со што почнало да егзистира илегална четничка болница.
Четниците исто така биле лечени и во интернатот на српската гимназија во Скопје, а биле прифаќани и од српските хуманитарни друштава како што биле: Српски браќа и Коло на српските сестри.
Борби во Скопскиот вилает
Во периодот 1901-1903 година, а особено по Илинденското востание и Мирцштешките реформи, српската пропаганда неколкупати се обидела да создаде свој вооружени чети на територијата на Македонија.
Една од најголемите пречки за продор на српските чети била Македонската револуционерна организација и нејзините чети кој не дозволувале на нејзината организациска тероторија какви било други вооружени чети ако не припаѓале на Организацијата.
Во 1903 година офицерите Петар Пешиќ и Воислав Танкосиќ се преоблекле како трговци со жито и така патувале низ Македонија. Нивната цел била да се запознаен со теренот и да агитират меѓу тамошното население.
Особен успех постигнал Танкосиќ тој во 1904 година создал канали за оружје и муниција на релацијата Врање-Скопје-Прилеп-Битола-Порече со што го олеснил навлегувањето на српските чети.
Во 1904 година Милорад Гоѓевец и Лука Ѓеловиќ ја создале првата чета која се состоела од 23 четника на чело со Ангелко Алексиевски (иќ) родум од Мидинци кај Кичево, а таа била предвидена за Порече.
На 12 мај таа заминала од Белград, а во Врање чњтниците до 21 мај биле обучувани. По обуката, четата била упатена кон Македонија, а за нејзниното преминување преку границата биле задолжени капетанот Рафајловииќ, мајорот Крсте Смилјаниќ и капетанот Добривое Павловиќ, главен предводник им бил идниот велешки војвода Василие Трбиќ.
Четата на 25 мај се нашла кај реката Пчиња, притоа војводата Алексиќ убил еден албанец бидејќи не сакал да ги пренесе преку реката, а за тоа дознал кајмакамот на Куманово и веднаш била испратена потера. Кај селото Четирци биле опколени и четата била уништена.
Четата на Мицко
Меѓутоа набргу била создадена нова српска чета. Во Самоков се собрале српски свештеници, учители и претставници на србомаските села, по договорот кој бил склучен двојца селани однеле писмо на српскиот конзул Станојевиќ во Битола, барајќи од него оружје, пари и тајно испраќање на Мицка како нивни водач.
Конзулот ги одбил, не сакал да слушне ниту за четите ниту за оружјето. Но на излегување од конзулатот тие биле пресретнати од конзуларниот службеник Саватие Милошевиќ (подоцна српски четнички војвода), тој им дал 60 наполеона и им ветил дека ќе го организира бегството на Мицко.
На 18 април Мицко ја напуштил Битола и преку Прилеп заминал за Поречието. Сето бегство било орагизирано од страна на Саватие кои и ветил дека тоа ќе го стори.
На раскрсницата на крушевскиот и прилепскиот пат, Мицко бил пречекан од Вељо Шоповски кој го однел во селото Крапа и го сместил во куќата на српскиот учител Дукиќ. Таму Мицко го соблекол оделото и ја облекол бела поречка народна носија. Неколку дена подоцна му се придружиле 6 четници со што била создадена првата вооружена српска четничка чета на територијата на Македонија, а Мицко се ставил во служба на српската пропаганда.
Мицко како искусен војвода во почетокот избегнувал поголеми судири бидејќи од една страна српската вооружена пропаганда во Македонија била во својот зародиж, а од друга страна тука биле четите на ТМОРО од кој можел да настрада. Мицко со својата чета го привлекол вниманието на самата Организација која протестирала во Белград за таквата акција.
Меѓу другото бил задолжен Георги Герџиковиќ заедно со Христо Узунов да го поканат Мицко да се покори на Организацијата, а тие тоа и го направиле.
Меѓутоа наспроти тоа војводата Мицко ја засилил својата активност и неговата чета се зголемила на 30 души. Поради ваквото држење на Мицко Крстевски, војводата Ѓорѓи Сугарев почнал да ја проследува неговата чета.
Организацијата подготвила план за опколување на српската чета во Порече. Затоа Петар Ацев отишол да се поврзе со Сугарев, а тој најпрво поминал низ Крушевско земајќи го со себе Ѓурчин Наумов, а во селото Горно Дивјаци добил извествување да ја мобилизира селската милиција која требало да чека кака резерва во евентуалната борба со Мицко.
Организациските чети следејќи го Мицко се собрале во селото Слатино. Во исто време таму дошол и Даме Груев со неколку селски милиционери. Мицко тогаш ги предал здружените чети, дошол аскерот започнала престрелка, четата успела да се извлече но Даме Груев бил ранет и останал во селото.
Следниот ден дошол Мицко и го заробил Груев и започнала едномесечна заложичка драма. Меѓутоа Мицко морал да го ослободи раководителот на Македонската револуционерна организација, но целото случување имало силен удар врз македонското револуционерно движење или како што истакнал Свештеникот Тома Николов, кој бил раководител во Кичевско дека:
Грабнувањето на Даме Груев била првата голем успешна акција на вооружената српска пропагнада во Македонија, а четата на Мицко го отворила патот за другите чети кој набргу се нашле во Македонија.
Засилување на борбите
Од почетокот на август 1904 година биле префрлени нови чети на Скопска Црна Гора, околината на Прилеп, Струга. Во средината на август границата ја минале уште две нови чети за Козјак, а во првите денови на септември навлегле уште 7-8 серпски чети.
Четите на левата страна на Вардар се бореле со вооружените сили на Турците додека пак на десната страна со четите на Македонската револуционерна организација.
Првиот горски штаб бил формиран во Источното Повардарие на планината Козјак, а преку манстирот Св. Прохор Пчински биле одржувани врски со Врање.
Игуменот на манастирот Владимир и неговиот епироп Ковачевиќ навремено го известувале Горскиот штаб за движењто на турските и македонските чети, а исто така ги засолнувале ранетите и болните српски четници.
На 8 април 1905 година, четите при првиот горски штаб на Западното Повардарије на чело со капетанот сретен Рајковиќ - Рудички и новоименуваниот војвода Јован Бабунски, ја минала границата. Двете чети имале по 35 души, а после 15 дена успеле да го минат Вардар на мостот кај Зелениково.
Капетанот Рајковиќ го формирал Горскиот штаб во Порече кој бил погоден за седиште од две причини:
Во Западното Повардарије раководители биле: Сретен Рајковиќ - Руднички. Панта Радосавлевиќ - Дунавски, Павле Блажариќ - Бистрички, Душан Димитријевиќ, Сава Петковиќ, Маринко Алескиќ - Маша, Никола Јанковиќ - Косовски и поручникот Неделковиќ.
Оваа концетрација на срски чети неминовно воделе кон судир со Македонската револуционерна организација и осмалиската војска за контрола на теренот.
Така што дошло до голем број на судири. На 14 март 1905 година кај селото Табановце била опколена четата на Владо Ковачевиќ која броела 25 души, во овој судир загинале 11 четници.
Потоа доаѓа до битките кај Челопек (Кумановско), Вуксана, Китка, Бељаковце, Страцин, Јачинце и Стрновац.
До 1905 година во борбите загинале околу 170-180 четници и девет војводи: Ангелко Ангеловиќ, Саватије Милошевиќ, Павле Младеновиќ, Аксентије Рујанац, Ѓура Иванишевиќ, Михаило Петровиќ, Петко Илиќ, Јаким Младеновиќ и Љубомир Језиќ.
Меѓутоа во овие борби големи загуби имала и самата Македонската револуционерна организација.
Во борбите во 1907 година таа изгубила околу 100 четници и шест војводи, а во текот на Младотурската револуција според турските извори имало околу 110 чети на Македонската револуционерна организација, 80 андартски чети, 20 српски и 8 влашки чети. Таквото присуство на теренот како и големите загуби придонеле српските чети да не можат да го оствараат својот план, односно не успаела да ја контролираат територијата на Македонија.
Александар Гаталица
Александар Гаталица (Белград, 1964) е српски писател, преведувач од антички грчки јазик и музички критичар. Дипломирал во Белград на катедра за општа книжевност и теорија на книжевност со старогрчки јазик. .
Член е на Српското книжевно здружение.
Кариера
Ги вршел следните функции: Уредник на Едицијaта Европа, Уредник на страницата Светска книжевност, листот Денес, уредник на мултимедијален CD-ром Contemporary Serbian Art, член на Управен Српски ПЕН Центар,. член на Управен одбор на Европско движење во Србија, потпретседател на Европско движење во Србија, уредник на Годишник на српска книжевност на Српскиот ПЕН центар, уредник на изданието Кој е кој (Who`s who ), издание на Српскиот ПЕН центар, Член на Совет за музика РТС, Уметнички директор на Опера и театар Мадленианум, Уредник на додаток на БЛИЦ книга, Уредник за култура на Информативен програм на РТС, Управител на Фондацијата на Народна библиотека на Србија, Начелник на одделение за програма од културата, односи со јавност и протокол на НБС. Како музички критичар, пишувал критики.
1004
1004 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1004 година од новата ера, 4. од вториот милениум, 4. од XI век и петта од 1000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6512 и 6513 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5754 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4764 и 4765 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1757.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1004 година се протега во 3640 и 3641, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3700 и 3701 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1547. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 394 и 395 исламска година.
Ласко Андоновски
Ласко Андоновски  (роден на 15 јуни 1991 година) — македонски ракометен играч кој игра за РК Тинекс Пролет и за Македонската ракометна репрезентација.
Лиска
Лиската е птица од семејството блатни кокошки. Ја има и во Македонија.
Распространетост
Лиската живее во целиот Стар Свет крај слатките води. Се размножува во Европа, Азија, Австралија и Африка. Во последно време, видот се проширил и во Нов Зеланд. Во поблагите региони лиската е постојан жител, а од постудените се сели во јужна и западна Азија зиме кога водите замрзнуваат.
Опис
Лиската е долга 32-42 см и тежи од 585 до 11000 грама. Претежно е црна со голем бел штит на лицето. Бидејќи е вид што плива, цврстите прсти се делумно поврзани со ципи. Младенчињата се посветли од возрасните, имаат белкави гради и им недостасува фацијалниот штит. Прејето на возрасни им се развива на 3-4 месечна возраст, а белиот фацијален штит на едногодишна возраст. Ова е бучна птица која создава различни повторливи звуци на прпорење, експлозивни или трубачки повици, често ноќе.
Размножување
Гнездото го гради од трски и треви, како и од парчиња од пластика и хартија и го сместува на работ од крајбрежјето или на подводни плотови кои излегуваат од водата. Обично несат повеќе од 10 јајца, понекогаш два-трипати во сезона. Само неколку од младите преживуваат. Тие се чест плен на чапјите и галебите.
Лиските можат да бидат многу сурови кон своите пилиња кога има недостаток од храна. Тие ќе ги удираат пилињата што молат за храна и ќе го прават тоа додека не престанат и не умрат од глад. Ако молењето продолжува, тие можат да го удираат пилето додека не го убијат.
Статус
За овие птици важи Договорот за заштита на африканско-евроазиските миграторни водни птици.
Zosterophyll
Зостерофилите-Zosterophyllсе група на изумрени копнени растенија кои првпат се појавиле во Силурискиот период. Таксонот првпат бил основан од страна на Бенкс во 1968 година како поддивизија Zosterophyllophytina; оттогаш тие исто така се третирани како поделба Zosterophyllophyta или Zosterophyta и класа или плезија Zosterophyllopsida или Zosteropsida. Тие биле меѓу првите васкуларни растенија во фосилните записи и имале дистрибуција низ целиот свет. Тие веројатно биле ликофити од матични групи, формирајќи сестринска група на предците на живите ликофити.
Морфологија
Стеблата биле или мазни или покриени со мали боцки познати како енации, разгранети дихотомно и растеле на краевите со одвиткување, процес познат како цирцинирачка вернација. Стеблата имале централна васкуларна колона во која протоксилемот бил егзарх, а метаксилемот се развивал центрипетално. Спорангиите биле бубрежни (рениформни), со забележлива странична дехисценција и се носеле странично во плодна зона кон врвовите на гранките.
Тие го добиле името по водното цветно растение Zostera од погрешно верување дека двете групи се поврзани. Сепак, сегашното мислење,теорија е дека тие биле копнени растенија.
Нивното отсуство на долните делови од оските сугерира дека овој дел од растенијата можеби бил потопен и дека растенијата живееле во мочуриште или дури и во плитка вода. Во многу фосили тие се чини дека се состојат од отвор налик на процеп во средината на една издолжена заштитна ќелија, што доведува до споредба со стомите на некои мов. Меѓутоа, сега се смета дека ова е резултат на губењето на ѕидот што ги одвојува спарените заштитни ќелии за време на фосилизацијата.
Табаница (Сирково)
Табаница — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Сирково, Општина Росоман.
Претставува осамен наод oд римско време.
Во современата чешма, покрај патот што води за селото Росоман, бил вграден споменик од мермер со латински натпис, подигнат од страна на градот [[Стоби во чест на царот Хадријан. Во 1954 година споменикот е изваден и пренесен во лапидариумот на Археолошкиот Музеј на Македонија, односно во денешниот Музеј на Македонија во Скопје..
Албрехт Пенк
Албрехт Пенк ( - ) — германски географ и геолог.
Пенк бил директор на Берлинскиот океанографски и географски институт. Пенк го проучувал развојот на облиците на релјефи и површинските наслојки на Алпите, како и глинести карпи во Северногерманската Низина за да го открие степенот на дејствување на ледниците врз нив. Така го открил постоењето на четири основни етапи на глацијација во таа област. На Алпите, исто така, докажал дека извишувањето на планините е ограничено од постојаното воспоставување рамнотежа меѓу нивното извишување и ерозијата. Планините продолжуваат да се извишуваат просечно по 0,5 мм годишно, но тоа извишување се изедначува со сличниот степен на нивната ерозија. Неговото најпознато дела „Морфологија на Земјината површина“ кое е објавено во 1894 година.
Алава
Алава (Álava; Araba), службено Араба/Алава, — покраина и историска територија во Баскија, Шпанија. Главен град на покраината е Виторија-Гастеиц, која исто така е главен град на автономната заедница. Се граничи со баскиските покраини Бискај и Гипуцкоа на север, заедницата Ла Риоха на југ, покраината Бургос (во заедницата Кастиља и Леон) на запад и заедницата Навара на исток. Енклавата Тревињо е дел од покраината Бургос, не Алава.
Покраината претставува најголема од трите покраини во автономната заедница Баскија, но најмалку населена со 322.557 лица (2012).
Арил
Во органската хемија, арил се однесува на секоја функционална група или супституент изведен од прост ароматичен прстен. Постојат многу специфични термини, како фенил, кои го опишуваат несупституираните арил групи и подвиодви на арил групи.
Чернец (Сирково)
Чернец  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Сирково, Општина Росоман.
Арил
Најпростата арил група е фенил, C6H5; изведена е од бензенот. Толилната група, CH3C6H4, е изведена од толуенот (метилбензенот). Ксилилната група, (CH3)2C6H3, е изведена од ксиленот (диметилбензен).
Чернец (Сирково)
Претставува населба oд римско време.
Арил
Биарилите можат да имаат осна хиралност.
Чернец (Сирково)
Помеѓу селото и автопатот Градско-Прилеп, на површина од 100 х 100 м се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. .
Бараково
Бараково — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во источниот дел на територијата на Општина Демир Хисар, од левата страна на Црна Река. Селото е рамничарско, на надморска височина од 620 м. Лежи недалеку од градот Демир Хисар на оддалеченост од 5,3 км и тоа во североисточен правец. Атарот е мошне мал и зафаќа протор од само 1,8 км2. На него обработливото земјиште зазема површина од 97,6 ха, на пасиштата отпаѓаат 38,3 ха, а на шумите само 1 ха.
Потекло на името
Селото го добило името според првиот жител Барак (Барако+ово+село). Барак е лично име кое се споменува во XVI век.
Историја
Селото првпат се споменува во опширниот пописен дефтер од 1468 година, под ојконимот Баракова, како село во Битолската каза, со вкупно 6 семејства и 1 вдовица, или вкупно околу 20 жители. Приход имале и плаќале 321 акче.
Селото се споменува и во дефтерот од 1538 година, со 28 жители.
Азиска бубамара
Азиска бубамара (Harmonia axyridis), позната и како харлекин, разнобојна азиска бубамара, е голема бубачка од семејството бубамари. Ова е еден од најразновидните видови во светот, со исклучително широк спектар на бои. Потекнува од источна Азија, но вештачки е донесен во Северна Америка и Европа заради контрола на лисните вошки. Распространета е исто така во Африка и низ Јужна Америка.
Бараково
Историја
Во XIX век, Бараково се наоѓало во Битолската каза, нахија Демир Хисар, во Отоманското Царство.
Азиска бубамара
Опис
Азиската бубамара е типична бубамара според формата и структурата. Може да биде од 5,5–8,5 мм во големина, а по боја е портокалова или црвена, со црни точки од 0 до 22 со променлива големина. Другите вообичаени форми се рамномерно црни со, соодветно, со две или четири црвени ознаки. Долната страна е темна со широка црвеникаво-кафеава граница.
Бараково
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Бараково имало 72 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бараково имало 72 жители.
Азиска бубамара
Опис
Сепак се евидентирани и бројни други форми. Екстремните форми може да бидат целосно црни, или да содржат комплексни модели на црна, портокалова и црвена боја.
Големината на овој вид обично е прва индикација за нејзината идентификација. И покрај варијациите, овој вид генерално не се преклопува со други видови, освен во необележаните портокалови или црвени форми. Во Европа таа е слична на многу помалата десетточкаста бубамара (Adalia decempunctata), додека во Америка е слична на две други бубамари. Кога е тешко да се идентификува, долната страна обично овозможува сигурен заклучок. Идентификацијата е едноставна за вообичаените форми, додека за поретките видови може да потрае подолго за да се идентификуваат. Тие секогаш имаат црвеникаво-кафени нозе, а на долната страна на стомакот се кафеави.
Бараково
Население
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 67 жители, од кои 66 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 55 жители, од кои 49 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
Бараково е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Азиска бубамара
Размножување во светски рамки
Овој вид се смета за еден од најинвазивните во светот на инсектите, делумно и заради нивната тенденција да ги гризат луѓето. Во Европа во моментот се зголемува бројот на азиските бубамари на штета на домашните видови, а нивната исхрана дури содржи и други бубамари. Оваа бубамара е исто така многу отпорна на болести кои влијаат врз другите видови бубамари и носи еден вид паразит на кој таа е имуна, но може да ги зарази и да ги убие другите видови. Домашните видови бубамари доживеале често драматични опаѓање во бројот на единки во областите зафатени од азиската бубамара.
Бараково
Родови
Доселенички: Орманковци (3 к.) доселени се од селото Прострање, Кичевско; Дуртановци (2 к.) доселени се од селото Железнец; Лазоровци (1 к.) доселени се од селото Света; Грујовци (3 к.), Пандаровци (3 к.) и Ќибилевци (4 к.) доселени се од селото Вардино; Нечовци (2 к.) доселени однекаде.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Демир Хисар.
Азиска бубамара
Биологија и однесување
Азиската бубамара не е активна во постудени месеци, но се движи секогаш кога температурата ќе достигне околу 10 C. Бубачките користат пукнатини и други ладни, суви, и затворени простории за да ја поминат зимата, но значителен број може да се соберат во sидовите, доколку постоие доволно голем отвор.
Овие бубачки користат феромони за да си сигнализираат едни на други, и се собираат во големи групи, што често се гледа на есен.
Бараково
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Азиска бубамара
Биологија и однесување
Тие честопати се собираат на сончеви области заради топлина, па дури и во прилично студени зимски денови, некои бубачки ќе се „разбудат“ заради греење на сонцето. Бројноста може да биде проблематична, бидејќи тие можат да формираат рој и да лебдат на подрачје подолго време. Овие бубачки во групи остануваат во горните агли на прозорците, и исто така, се покажало дека ги привлекуваат темни материјали заради неговата апсорпција на топлина. Оваа бубамара има добар вид, се враќа на локација од која е отстранета, и се знае дека може да касне ако е испровоцирана.
Контрола
Истражени се бројни методи за контрола во областите каде што е донесена оваа бубамара и предизвикува закана за природните видови и биолошката разновидност, како и за индустријата на грозје. Методи на контрола вклучуваат инсектициди, стапици, отстранување на бубамарите и механичко спречување да влезат во зградите. Методите кои се испитуваат вклучуваат употреба на природни паразити и патогени микроорганизми, вклучително и употреба на паразитски сексуално преносливи грини и габични заболувања.
Бараково
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Демир Хисар, во која покрај селото Бараково, се наоѓале и селата Вардино, Белче, Граиште, Единаковци, Журче, Кутретино, Мургашево, Ново Село, Лесково, Прибилци, Ракитница, Растојца, Сладуево, Слепче, Стругово и Суви Дол. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Граиште, во која влегувале селата Бараково, Вардино, Граиште, Единаковци и Света.