cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кабесас де Аламбре
Кабесас де Аламбре — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Џамија Багха
Џамијата Багха (бенгалски: বাঘা মসজিদ)) е џамија која се наоѓа во Багха, Бангладеш . Оваа џамија била изградена во 1523 година од страна на Нашрат Шах, султан на Бенгал. Лицето на оваа џамија се наоѓа на бангладешката парична единица Така.
Гулдал Акшит
Гулдал Акшит (родена на во Малатија - 2021) е турски политичар и претседател на парламентарната комисија за еднакви права на мажите и жените.
Претходно таа била Министер за култура и туризам во кабинетот на Абдула Гул и во првиот кабинет на Реџеп Таип Ердоган.
Никол (германска пејачка)
Животот и работата
Никол ја претставувала Западна Германија на Евровизискиот натпревар во 1982 година, каде што ја изведувала песната „Мал Мир“, со музика на Ралф Сигел и стиховите на Бернд Мајнгунер и Пол Грејдес (верзија на англиски јазик). Песната победила на натпреварот. Во 1983 година, таа го освоила второто место (зад унгарскиот бенд Неотон Фамилија ) на фестивалот Светска народна песна во Токио.
Никол, исто така, била победник на германската парада во 1991 година со песната „Ein leises Lied“. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2018)">бара извор  ] Англиската верзија на песната „Малку мир“ била меѓу првите 500 сингла на синглови во Велика Британија.
Во октомври 2010 година, таа го издала нејзиниот албум, „30 Jahre mit Leib und Seele“, најдобар албум за компилација на нејзината 30-годишнина.
Никол се омажила со Винфрид Селберт во 1984 година и имаат две ќерки Мари-Клер (1984), логопед, и Жоел и една внука (2011 година).
Биоценоза
Биоценоза — животна заедница.
Биоценоза е група на популации на различни видови што живеат заеднички во одреден биотоп. Заедничкиот живот на популациите во биоценозата се одржува благодарение на нивната меѓусебна зависност и на тој начин животната заедница функционира како еден биотички систем. И популацијата е функционален систем, но за разлика од неа, биоценозата претставува функционален систем од повисоко ниво. Во рамките на биоценозата се испитуваат еколошки две посеби компоненти - растителна (фотосинтеза) и животинска (зооценоза), но во суштина таква поделба на биоценозата не постои, бидејќи животот, и на растенијата, и на животните, меѓусебно е условен.
Всушност, растенијата и животните се тесно поврзани едни со други. Растенијата синтезираат храна со која се храни животинскиот свет, а ослободуваат кислород кој е потребен за дишење на животните.
Животните пак од своја страна ја збогатуваат атмосферата со јаглендиоксид (СО 2 ) кој е неопходен за фотосинтетските процеси кои ги вршат растенијата, помагаат при ѓубрење на почвата, за натамошна репродукција на растителниот покривач, вршат опрашување на растенијата.
Биоценозите од различните биотопи се разликуваат меѓу себе, во прв ред со присутноста на растителните и животинските видови. Секоја биоценоза има не само свој квалитативен туку и квантитативен состав. Во составот на една езерска биоценоза живеат едни органски видови, а во морската - сосема други. Живиот свет во заедницата на една пустина не само што е различен туку е и бројно помалку застапен од една шумска заедница. Тоа значи дека карактерот на една биоценоза не зависи само од квалитативниот состав, туку и од некои квантитативни комбинации на органските видови. Бројот и изборот на видовите кои влегуваат во составот на животните заедници просторно многу варира. Посебно голем број видови има во биоценозите од тропските, а мал број во поларните предели.
Густините на популациите од различните видови на биоценозите се различни. Некои видови со својата бројност, или со биомасата преовладуваат во дадена биоценоза и таквите видови се означени како доминантни. Тоа се редовно видовите што се најдобро приспособени на постојаните животни услови и се со голема способност за размножување. Натамошна одлика за секоја биоценоза е просторниот распоред на органските видови во неа. Распоредот може да се одвива во хоризонтален и вертикален правец. Најзабележливи заемни односи на членовите на биоценозата се односите во исхраната, бидејќи исханата е еден од најпотребните услови за нормално одвивање на животот на организмите. Односите во исхраната задолжително и цврсто ги поврзуваат сите членови во биоценозата и фигуративно можат да се означат како синџири на исхрана.
Неживата средина делува на живите организми и обратно, па заедно создаваат единствен систем - екосистем. Притоа, биоценозата е живата (биотичка) компонента на екосистемот, а биотопот ги опфаќа неживите фактори на средината. Тие меѓусебе се надополнуваат и градат врвна еколошка синтеза т.е. биолошки микросистем кој е инзвонредно сложен и динамичен. Секоја промена во една од компонентите се одразува на екосистемот како целина и обратно, што укажува на цврстата заемна поврзаност и условеност на екосистемот и неговите делови. Екосистемите се природни функционални единици што се распоредени во системот Земја: шума, ливада, поток, езеро и слично.
На поголемите пространстава со воедначени климатски услови се развиваат комплекси на екосистеми, од кои еден доминира, а се означуваат како биоми. Поединечните биоми (тундрата, тајгата, степата, пустината, листопадната шума) зафаќаат големи површини на Земјата, а границите им се совпаѓаат со границите на крупните климатски региони. Највисокиот и најсложениот степен на еколошката интеграција е биосферата. Таа ја сочинува живата обвивка на Земјата, а навлегува во сите Земјини сфери, (атмосфета, хидросфера и литосфера). Живите организми, со своите влијанија ги менуваат особините на Земјините сфери, а во исто време се приспособуваат на влијанијата на неживата средина.
Оттаму биосферата може да се сфати како врвно ниво на еколошка интеграција т.е. како врвен Земјин екосистем.
1956 во музиката
1956 година во музиката содржи некои значајни настани.
Винарска визба Пирган
Пирган — винарија излезот од Прилеп, на десната страна на регионалниот пат Прилеп - Кичево.
Историја
Со работа започнаво 2004  год.Во склоп на производството и преработка на жестоки пијалаци ”Пирган” ТД Дооел. Винаријата Пирган располага со годишен капацитет од 1.000.000 литри кој се одвива со примена на најсовремена техника и технологија која постојано се унапредува со цел да се зголеми квалитетот и капацитетот на винаријата до 1.500.000 литри. Покрај големиот асортиман на квалитетни сортни вина на: Кабернет Совињон, Шардоне, Ризлинг, Смедеревка, Розе, Мерлот и Вранец, Винаријата располага и со голема асортиман на алкохолни пијалаци како: ракија, мастика, бренди, вотка, рум, џин, узо, ликери. Од 2009 година Винаријата Пирган го спроведува ХАСАП системот.
Вработени
На почетокот на основањето PIRGAN Winnery започнале да работат неколку вработени. Но во неjзината понатамошна работа се зголемува бројот на вработени лица. Сега за неа работат  7 вработени. коишто сите имаат една единствена цел, да го зголемат профитот и понатамошниот развој на фирмата, со својата упорност и труд. Тие имаат целосна поткрепа и поддршка од Директорот кој со помош на вработените ја остварува својата цел за попознатост и успешност на фирмата. Pirgan winnary располага со транспорт од две комбиња,еден камион и други возила.
Варење
Варење (дигестија) е процес при кој се обработува храната за да таа може да биде искористена од страна на организмот, за задоволување на енергетските потреби на истиот. Постојат три типа на дигестија на храната:
Данилов (град)
Данилов (Дани́лов) — град во Јарославската област, Русија. Има население од.
Јоргос Сеферис
Животопис
Сеферис е роден во 1900 година, во Смирна. Татко му бил професор по Меѓународно право на Атинскиот универзитет и поради тоа од својата рана возраст живеел во една повисока духовна средина. Од 1918 до 1925 година студирал право во Париз, а потоа стапил во дипломатија во која служел сè до 1962 година. Умрел во 1971 година во Атина.
Творештво
Објавил неколку збирки поезија: „Избор“ (1932), „Митска историја“ (1935), „Бродски дневник“ (1940, 1945, 1955), „Дрозд“ (1947), „Три тајни песни“ (1966) и други. Освен тоа, 1944 година објавил и книга есеи. Ги превел делата на Елиот, со кого го поврзува некакво духовно сродство.Но, превел дела и од Јетс, Андре Жид, Валери,Елијар и други.
Награди и признанија
Добитник е на Нобелова награда за литература во 1963 година. Тој е поетот којшто во новогрчкиот говор го открил духот на современите европски поетски правци, задржувајќи една подлабока последователност на логика и едно чувство на внатрешен ритам. Неговиот идеен свет бил светот на алегориите на грчкиот род и слободата на човекот. На губењето на суштините му ја спротивставил вербата во едно младо создавање на секаква добродетел и убавина ќе ги донесе традицијата на идеалите кои го хранеле грчкиот човек во текот на вековите.
Виктор Ефремовски
Виктор Ефремовски (роден на во ) — македонски кошаркар кој настапува за кошаркарскиот клуб Гостивар.
Младинска кариера
Има настапувано во младинските категории на Вардар. Во сезоната 2013/14 настапувал во дресот на Вардар Апаве бидејќи младинските категории на Апаве и Вардар се фузирале. Следната сезона продолжил во самостојните младински категории на Вардар.
Професионална кариера
Во сезоната 2015/16, Ефремовски се преселил и дебитирал во сениорската екипа на Работнички и станал вицепрвак во Суперкупот на Македонија 2015. Во сезоната 2016/17 останал во Работнички и стигнал до полуфиналето на Првенството и Купот на Македонија 2017. Во Работнички, Ефремовски продолжил да настапува и во сезоната 2017/18. Во таа сезона, Ефремовски со Работнички бил вицепрвак во Купот 2018, додека во Првенството бил првак. Со Работнички, Ефремовски го освоил Купот 2019, додека во Првенството 2018/19 бил вицепрвак. Бидејќи бил под активен договор, Ефремовски бил во составот на Работнички во сезоната 2019/20. Тој останал да биде играч на Работнички и во сезоната 2020/21.
Младинска репрезентација
На Европското првенство под 16 години - Б Дивизија во 2014 година, Ефремовски бил вклучен во македонската репрезентација под 16 години. Неговиот просек по натпревар бил 16 бода, 3,3 скокови и 1,4 асистенции. На Европското првенство под 18 години - Б Дивизија во 2015 година, Виктор учествувал со македонската репрезентација под 18 години. Неговиот просек бил 6,9 бода, 1,8 скокови и 0,5 асистенции. 2016 година, играл на Европското првенство под 20 години - Б Дивизија со репрезентацијата под 20 години. Просек имал од 10,6 бода, 2,1 скокови и 1,1 асистенции. Истата година, Бојан настапил на Европското првенство под 18 години - Б Дивизија. Тогаш тој имал просек од 9 бода, 2,6 скокови, 1,3 асистенции.
А репрезентација
Во јануари 2020 година, селекторот на Македонија, Александар Тодоров го објавил поширокиот состав за февруарските квалификации за Евробаскетот 2021 во кој бил вклучен Ефремовски. Во февруари, по вториот филтер, тој отпаднал од составот. Но поради повредата на Ненад Димитријевиќ кој се повредил на првиот натпревар против Естонија, Ефремовски добил можност да настапува за репрезентацијата во натпреварот против Русија.
Станиславув (Новодвурски Округ)
Станиславув (Stanisławów) — село во општината Леонќин во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
NGC 5619C
NGC 5619C — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5619C се споменува и како UGC 9258, MCG 1-37-13, CGCG 47-47.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5619C е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 5619C има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 27 м 29,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 46' 47".
Други поделби
Проучување на NGC 5619C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51622. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Список на вонсочеви планети откриени во 2018 година
Кај планетите откриени исклучиво по нивната радијална брзина, наведената маса е долна граница.
Наз'лка Клингова
Наз'лка Клингова ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Наз'лка била сопруга на Христо Клингов односно снаа на Ѓурѓа Клингова. Важела за предана јатачка на нелегалната чета на Петар Грков. Израснала како сираче во многу сурови услови, па поради тоа израснала во упорна жена со силен карактер и силна волја. За време на блокадите, таа била уапсена и измачувана по најжесток и најсадистички начин. Целта на мачењето била да се извлечат информации за местоположбата на Петар Грков. После неколку-дневно мачење, била извадена од нејзината куќа и ја однеле кај некое дрво каде ја врзале за нозете, да виси со главата надолу. Запалиле мокра слама, за ја задушат, па на тој начин да ја натераат да прозбори. Но и тоа било безуспешно. Потоа ја запалиле нејзината долга коса, која почнала да паѓа, а таа ги проколнала („И вашата душа да паѓа како што паѓа мојата коса“), по што изгубила свест.
После многу години еден од луѓето кој ја мачел, навистина се разболел од болест од која му се сушеле мускулите и се соголувале коските. Неговите блиски заминале кај видовитата Баба Ванѓа, за да побараат помош за него. Од Ванѓа добиле одговор, дека тој човек има направено тешки гревови кон некоја жена која ја мачел и сега треба да отиде кај неа и да бара прошка. Се верува дека роднините побарале прошка од Наз'лка, но никогаш не ја добиле. Според кажувањата на Наз'лка, таа успеала да препознае некои од луѓето кои ја тепале, тоа биле: Славчо Тасков и Христо Чивиов од село Градево.
Поврзано
Христо Клингов
Петар Грков
Ѓурѓа Клингова
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Клингова, Наз'лка}}
Отоманска Сирија
Отоманска Сирија се однесува на поделби на Отоманското Царство во рамките на Левант, обично дефинирана како регион источно од Средоземното Море, западно од реката Еуфрат, северно од Арапската Пустина и јужно од планините Таур.
Османлиската Сирија била организирана од Османлии те по освојувањето од мамeлуците на почетокот на 16 век како единствен пашалак (провинција) на Дамаск. Во 1534 година, пашалакот Алеп бил поделен на посебна администрација. Триполи бил формиран надвор од провинцијата Дамаск во 1579 година, а подоцна Адана бил разделен од Алеп. Во 1660 година, бил основан пашалак Сафед и кратко потоа бил преименуван во Сидонски пашалак; во 1667 година, Емиратот на планината Либан добил посебен автономен статус во провинцијата Сидон, но бил укинат во 1841 година и конфигуриран во 1861 година како Мутасарифат Либан Сириските ејалети подоцна биле трансформирани во вилаети, и тоа: Сириски вилает, Алепски вилает и Бејрутски вилает, по реформите во Танзиматот во 1864 година. Конечно, во 1872 година, Ерусалимскиот мутасарифат бил поделен од вилаетот во Сирија во автономна администрација со посебен статус.
Историја
Пред 1516 година, Сирија (регионот) била дел од Мамелучкиот Султанат со седиште во Долен Египет. Османлискиот султан Селим I ја освоил Сирија во 1516 година откако ги победил Мамелуците во Битката кај Марџ Дабик кај Алеп во северна Сирија. Селим го продолжил својот победнички поход против Мамелуците и го освоил Египет во 1517 година по Битката кај Ридание, со што се ставило крај на Мамелучкиот Султанат.
Административни поделби
Кога првпат ја освоил Сирија во 1516 година, Селим ги задржал административните поделби од периодот Мамелуците непроменети. Откако се вратил од Египет во јули 1517 година, тој ја реконструирал Сирија во една голема провинција или ејалет по име Шам (арапски / турски „Сирија“). Ејалетот бил поделен на неколку области или санџаци.
1549–1663
Во 1549 година, Сирија била реорганизирана во два ејалети. Северниот санџак на Алеп станал центар на новиот Ејалет на Алепо. Во тоа време, двата сириски ејалети биле поделени на следниов начин:
Ејалетот Дамаск опфаќал санџаците од Дамаск, Бејрут, Сидон, Ако, Сафад, Наблус, Ерусалим, Газа, Хауран и Маан
Во 1660 година, бил основан Ејалетот Сафад. Подоцна бил преименувано во Ејалет Сидон, а подоцна и во Ејалет Бејрут.
1833–1840
Во 1833 година, сириските провинции биле предадени на Мухамед Али од Египет со договорот од Кутахија. Ферманот изјавил дека „Владите на Кандија и Египет се предаваат на Мухамед Али Паша. И во врска со неговото специјално тврдење, јас му ги дадов провинциите Дамаск, Триполи во Сирија, Сидон, Сафет, Алеп, областите Ерусалим и Наблус, со однесување на аџиите и заповедите на Черде (годишно принесување на гробот на пророкот). Неговиот син, Ибрахим, повторно има титула Шеик и Харем од Мека, и областа Џеда; и подалеку, јас се согласив во неговото барање округот Адана да го управува Министерството за финансии на Таур, со титула Мохасил. “
"„драматично отуѓување на муслиманите од христијаните. Првите негодуваа за имплицитната загуба на надмоќ и повторено ги напаѓаа и масакрираа христијанските заедници - во Алеп во 1850 година, во Наблус во 1856 година и во Дамаск и Либан во 1860 година. Меѓу долгорочните последици од овие горчливи внатрешни конфликти беа појавата на Либан во кој доминираа христијаните во 20 - 40-тите години и длабокиот расцеп меѓу христијанските и муслиманските палестински Арапи додека се соочуваа со приливот на ционисти по Првата светска војна „"
1861
По масакрот врз илјадници христијански цивили за време на судирот во Либан во 1860 година и под растечки европски притисок, главно од Франција, еден османлиски указ издаден во 1861 година го трансформирал „Ал Каимакумијатин“ или близнакот / двојниот Кајмакамат, поранешниот режим заснован на религиозни правила, доведувајќи до граѓанска војна, во Мутасарифатот на планината Либан, управуван од мутасариф, кој, според законот, морал да биде нелибански христијанин.
1864
Како дел од реформите во Танзимат от, еден османлиски закон усвоен во 1864 година предвидувал стандардна провинциска администрација низ целото царство со ејалетите да стануваат помали вилаети, управувани од валии (гувернер) сè уште назначени од Високата порта, но со нови провинциски собранија кои учествуваат во администрацијата.
1872–1918
Во 1872 година Ерусалим и околните градови станале Мутасарифатство Ерусалим, добивајќи посебен административен статус.
Санџакот Зор и најголемиот дел од вилаетот Алеп може да бидат вклучени или не во Османлиска Сирија. Географскиот речник на светот, објавен во 1906 година, ја опишува Сирија како: „земја во [југозапад] дел од Азија, која претставува дел од Турското Царство. Се протега на исток од Средоземното Море до реката Еуфрат и Сириската пустина (продолжување на север кон Арапската пустина) и јужно од Алма-Даг (антички Аманус), еден од опсезите на Таур, до границите на Египет (Истмус од Суец) Лежи помеѓу паралелите на 31° и 37° [северна географска ширина]. Го сочинува вилаетот Сирија (Сурија) или Дамаск, вилаетот Бејрут, [југозапад] дел од вилаетот Алеп и Мутасарифатство Ерусалим и Либан.
Палестина е вклучена во [земјата] Сирија, која се состои од Мутасарифатство ЕрусалимМутасарифатство Ерусалим и дел од вилаетите на Бејрут и Сирија.
Назначувањето Сирија, понекогаш се користи во поширока смисла на зборот" За Сирија во 1915 година, британски извештај вели:"„Терминот Сирија во тие денови генерално се користеше за да се означи целата географска и историска Сирија, односно целата земја што лежи меѓу планините Таур и Синајскиот полуостров, кој беше составен од дел од Вилаетот Алеп, Вилаетот Бајрут, Вилаетот Сирија, Сањакот Либан и Сањакот Ерусалим. Тоа го вклучуваше тој дел од земјата, кој потоа беше одвоен од него за да ја формира мандатната територија на Палестина “."
Неговото последно поклонување
„Неговото последно поклонување: Некои сеќавања на Шерлок Холмс“ (англиски: His Last Bow: Some Reminiscences of Sherlock Holmes) е збирка раскази од 1917 година која содржи претходно објавени кратки раскази за Шерлок Холмс, објавена од страна на Артур Конан Дојл. Покрај стандардните кратки раскази кои се вклучуваат во збирката, скоро секое издание вклучува и предговор прераскажан од гледната точка на Џон Вотсон.
Опис
Книгата била објавена во Велика Британија од издавачката куќа Џон Мари во октомври 1917 година. Во САД била објавена од Џорџ Х. Доран.
Шест од приказните биле објавени во списанието „Стренд“ (The Strand Magazine) во периодот од септември 1908 и декември 1913. Списанието ја објавила приказната „Преноќилиштето Вистерија“ под насловот „Сеќавањата на Шерлок Холмс“ и била поделена во два дела, “Исклучителниот случај на Џон Скот Еклс“ и “Тигарот од Сан Педро“. Последната приказна „Неговото последно поклонување“ (1917) е епилог на воената служба на Холмс и била објавена во Колиерс на 22 септември 1917 година - еден месец пред премиерата на книгата на 22 октомври.
1955 во музиката
1955 година во музиката содржи некои значајни настани.
Роднински односи
Македонскиот јазик е еден од најбогатите со поими кога се во прашање роднинските односи. Крвното сродство, односно роднинството, во традиционалната култура на Македонците се сметало за света работа која крајно се почитувала. Блиските роднински односи се чувале, не само меѓу семејствата на родените браќа и братучеди, по чичко, вујко и тетка, туку и меѓу подалечните роднини.
Бидејќи македонскиот народ е семеен народ и долго време ги одржува семејните традиции, во јазикот се користат многу поими кои не можат да се најдат или воопшто не се користат во другите јазици, па дури и меѓу оние со словенскo потекло.
Роднински односи — прво колено
Роднини од прво колено се оние кои имаат ист дедо или баба, или и двајцата. Ако претпоставиме дека родителите имаат два сина и две ќерки, тогаш тие деца ќе ги имаат следните роднински имиња:
1954 во музиката
1954 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кабесас дел Посо
Кабесас дел Посо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Гаврилов Јам
Гаврилов-Јам (Гаври́лов-Ям) — град во Јарославската област, Русија. Има население од.
1953 во музиката
1953 година во музиката содржи некои значајни настани.
Џамија Баитул Фалах
Џамијата Баитул Фалах е џамија која се наоѓа во Читагонг, Бангладеш. На исток од џамијата се наоѓа голем ејдгах кој вообичаено е локација на два од трите најголеми собири за Курбан Бајрам во градот.
NGC 3222
NGC 3222 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3222 се споменува и како UGC 5610, MCG 3-27-11, CGCG 94-18.
Откривање
Објектот е откриен во март 1855 година од страна на Фридрих Аугусст Теодор Винеке, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3222 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3222 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 22 м 34,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 53' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 51°.
Други поделби
Проучување на NGC 3222 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30377. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1423. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 58.
Национални паркови во Бугарија
Следува список на национални паркови во Бугарија:
Карска Врата
Карска Врата (Карские Ворота) или Карски Проток — проток помеѓу јужниот крај на Нова Земја и северниот врв на островот Вајгач. Протокот е широк 56 км и ги поврзува Карското и Баренцовото Море во северна Русија.
Карската Врата одиграла важна улога во истражувањето на Северниот морски пат.
Космос-2300
Космос-2300 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 декември 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2300 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1414 км, а најмалото на 1409.
Апостол Грежов
Апостол Грежов — македонски револуционер.
Балиско Море
Балиско Море (Laut Bali) — морска површина северно од островот Бали и јужно од островот Кангеан, Индонезија. Го образува југозападниот дел на Флореското Море, а од запад се граничи со Мадурскиот Проток.
Апостол Грежов
Апостол Грежов е роден во село Д’мбени, Костурско. Тој бил припадник на македонското револуционерно движење, војвода и раководител на Македонската револуционерна организација. Бил учител по професија и еден од првите агитатори на МРО во Костурско. Како војвода на чета на МРО учествувал во Илинденското востание. На Ќустендилскиот конгрес на МРО од 1908 г. бил избран за член на Задграничното претставништво на Централниот комитет. Починал во Софија на 15 февруари 1935 година. .
Балиско Море
Географија
Морето понекогаш се смета за целина заедно со Флореското Море за океанографски цели, но некои поморски крати го бележат како посебно. Балиското Море зафаќа површина од и достигнува најголема длабочина од 1.590 м.
Опфат
Според Меѓународната хидрографска организација, Балиското Море ги има следниве граници: На север. Линија од островот Западен Патерностер до источнот крај на Сепанџанг, а оттаму преку овој остров до западниот крај на заливот Гедех на јужниот брег на Кангеан (-7.01667°N, 115.3°W).
На запад. Линија од западниот крај на заливот Гедех на островот Кангеан до ’ртот Седано, североисточниот крај на Јава и надолу по истсочниот брег до ’ртот Бантенан, југоисточниот крај на островот.
На југ. Линија од ’ртот Баненан низ јужните краеви на островите Балт и Пенида до ’ртот Бт. Генданг, југозападниот крај на Ломбок и неговиот јужен брег до ’ртот Рингит (југоисточниот крај), а оттаму линија до ’ртот Мангкун (-9.01667°N, 116.71667°W), југозападниот крај на Сумбава.
На исток. Западниот и северниот брег на Сумбава, на исток сè до ’ртот Сарокаџа (-8.36667°N, 117.16667°W), оттаму западната граница на Флореското Море [линија од ’ртот Сарокаџа до островот Западен Патерностер (-7.43333°N, 117.13333°W)].
Струење на водата
Движењата на водената маса на Балиското Море претставуваат продолжение на тековите од Флореското до Јаванското Море на север. Низ него минува Индонезиската струја која доаѓа од Тихиот и преоѓа во Индискиот Океан, при што текот е најзастапен во Балискиот и Ломбочкиот Проток.
Цунамија
Балиското Море бележи неколку цунамија во пишаната историја. Едно е забележано со избувнувањето на Тамбора во 1815 г. (показател на вулканска избувност од 7), а потоа и уште едно по три години, со подоцнежната вулканска активност. Забележани се уште две цунамија во 1857 и 1917 г. со најголема висина од 3 односно 2 м.
Љубим
Љубим (Люби́м) — град во Јарославската област, Русија. Има население од.
Арванити
Арванити (арванитика: Αρbε̱ρεσ̈ε̰; грчки: Αρβανίτες) се билингвално население на Грција со албанско потекло. Традиционално зборувале на арванитика, дијалект на албански јазик, заедно со грчки. Забележано е дека нивните предци започнале да се населуваат во денешна јужна Грција на крајот на 13ти и почетокот на 14ти век. Тие биле доминантно население во делови на Пелопонез, Атика и Беотија до 19ти век. Тие се нарекувале себеси Арванити (на грчки) и Арберор (на нивниот јазик). Арванитите денес се самоидентификуваат како Грци како резултат на процесот на културна асимилација,  и не се сметаат себеси за Албанци. Арванитика е во процес на исчезнување поради негова замена со грчкиот и големата внатрешна миграција во градовите и последователното мешање на населението во 20ти век.
NGC 1274
NGC 1274 — елиптична галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1274 се споменува и како MCG 7-7-62, CGCG 540-102.
Откривање
Објектот е откриен на 4 декември 1875 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1274 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 1274 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 19 м 40,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 32' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Вратничка парохија
Вратничка парохија — македонска православна парохија во Архиерејското намесништво во Тетово и е со седиште во селото Вратница. Парохијата ја опслужува свештеникот Перица Бојковски. Таа ги опфаќа селата: Вратница, Старо Село, Рогачево, Беловиште, Одри, Доброште, Глоѓи, и Јелошник. .
Цркви и манастири
Парохијата има 21 црква и тоа во:
Стара Домброва (Мазовско Војводство)
Стара Домброва (Stara Dąbrowa) — село во општината Леонќин во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Една Сент-Винсент Милеј
Една Сент Винсент Милеј (22 февруари 1892 - 19 октомври 1950) била американски лирски поет и драмски писател. Таа ја доби Пулицеровата награда за поезија во 1923 година, и е исто така позната по нејзиниот феминистички активизам. Таа го користела псевдонимот Ненси Бојд за нејзините прозни дела. Според поетот Ричард Вилбур: "Таа ги напиша некои од најдобрите сонети на векот".
Ран живот
Трите сестри биле независни и слободоумни, што не секогаш седело добро со авторитетите во нивните животи. Директорот на училиштето на Милеј, навреден поради нејзините искрени ставови, одбил да ја нарекува Винсент. Наместо тоа, тој ја нарекувал какво било женско име кое започнувало на В. Милеј почна да ги развива нејзините книжевни таленти, со почеток во литературното списание на училиштето, Megunticook. Додека во училиште, таа имала неколку врски со жени, вклучувајќи ја Едит Уин Матисон, која станала глумица во неми филмови.
Кариера
Милеј доби слава во 1912 година, кога влегла во поетски натпревар со својата песната Ренесанса. Песната нашироко била сметана за најдобра и кога на крајот ѝ беше доделено четвртото место имаше скандал. Победникот Орик Џонс беше меѓу оние кои чувствувале дека Ренесанса беше најдобра песна, и истакна дека "наградата беше толку срам за мене колку ѝ триумф." Победникот на второто место ѝ ја понуди на Милеј својата награда.
Нејзината колекција од 1920 година A Few Figs From Thistles привлече контроверзии поради истражувањето на женската сексуалност и феминизмот. Во 1919 година, таа го напиша антивоеното дело Aria da Capo во кое глумила нејзината сестра Норма Милеј. Милеј ја добила Пулицеровата награда за поезија во 1923 година за Ballad of the Harp-Weaver.
За време на првата војна Милеј била посветен и активен пацифист; сепак од 1940 година ги поддржувала сојузничките сили. Нејзиниот углед во поетските кругови беше оштетен од нејзините воени дела. Мерл Рубин истакна: "Се чини да таа доби повеќе критики од литературните критичари за поддршката на демократијата отколку што Езра Паунд добил за поддршката на фашизмот."
По нејзината смрт, Њујорк Тајмс ја опиша како "идол на младата генерација во текот на славните рани денови на Гринич Вилиџ [...] Една од најголемите американски поети на нејзиното време." Томас Харди, изјави дека Америка има две големи атракции: облакодерите и поезијата на Една Сент Винсент Милеј.
Роман Вајденфелер
Роман Вајденфелер (германски: Roman Weidenfeller, 6 август 1980) — поранешен германски фудбалер кој бранел за германскиот клуб Борусија Дортмунд и репрезентацијата на Германија.
Клупска кариера
Германскиот голман почнал да брани во помладите категории, во екипата Ф.К. Кајзерслаутерн, додека во дресот на сениорите за првпат дебитирал во 1999 година. Веќе бил замена за првиот голман на клубот Георг Кох. Поради оваа причина, од Кајзерслаутерн заминал од 2002 година и како слободен играч потпишал договор за Борусија Дортмунд. Во новиот клуб го заменил Јенс Леман кој потпишал за Арсенал во Лондон во 2003 година. Тој победил на 17 декември 2003 година во натпреварот против неговиот поранешен клуб. Потоа, со својот нов клуб, тој бил поразен со минимална предност. Во текот на 2005 година, тој направил кратка пауза поради повреда на менискусот на левото колено. На почетокот на сезоната 2007/08 тој бил казнет со 10.000 евра и 3 натпревари одиграни, бидејќи имал расистички напад на напаѓачот на Шалке, Џералд Асамох.
Репрезентативна кариера
Вајденфелер бранел на неколку натпревари за германскиот помлад тим додека дебитирал за првпат на 19 ноември 2013 година во пријателски натпревар против Англија на Вембли. Тој ги бранел сите 90 минути, а на возраст од 33 години и 105 дена станал најстариот германски голман кој го имал своето деби за германската репрезентација. Тоа го срушило рекордот на Тони Турек (31 година и 308 дена). На 2 јуни 2014 година, германскиот тренер Јоаким Хант го повикал на финалната список на претстојните Светското првенство 2014 во Бразил. Со германската репрезентација во 2014 година тој станал светски шампион со освојување на Светското првенство одржано во Бразил.
1952 во музиката
1952 година во музиката содржи некои значајни настани.
Електрична светилка
Историја
Сè до пред 200 години светлината од свеќите била најдобра вештачка светлина. Дури и денес за многу милиони луѓе извор на вештачка светлина претставуваат обичните маслени ламби. Широката употреба на внатрешно и надворешно осветление станала можна тогаш кога научниците успеале да ги совладаат моќите на гасот, а потоа и на електрицитетот, за потоа да пронајдат нов начин за нивна употреба, на пример стаклената светилка.
Да се живее без никакво осветление претставувало голема тешкотија, па затоа користењето на маслени ламби и на свеќи од животинска маст го направило животот полесен за многу луѓе. Пронаоѓањето на гасното осветление на крајот од XVIII век го означило значајниот напредок во светлинската технологија, како појавата на електрични ламби на крајот од XIX век.
Светлина од масло и од гас
Маслото не можело да гори лесно на ниски температури, а можело да биде запалено од чкорче само ако имало фитил (парче материјал конец или коноп што го впива маслото). Кога до фитилот ќе се доближело запалено чкорче, топлината од пламенот претворало мало количество од маслото во испарлива материја што се запалува. Се мислело дека гасот од јаглен нема вистинска употреблива вредност сè додека Вилијам Мудрок не го употребил за да ја осветли својата куќа во Корнвол околу 1799г. Две години подоцна тој ја осветлил целата фабрика Сохо Фаундри во Бирминген, па постепено гасните материјали и гасната светлина почнале да се користат низ Британија. Пламенот на голиот гас бил блед, треперлив и жолт сè до 1890г., кога бил претворен во бела светлина со помош на обвивката од гас - мрежа од метални оксиди ставена врз гасот. Но тогаш, електрицитетот почнал да станува достапна алтернатива.
Електрична лачна ламба
Електричната батерија била пронајдена од Александар Волта во 1799г., па луѓето насекаде низ Европа почнале да експериментираат со овој нов вид на електрицитет. Хемфри Дејви, кој работел во Лондон околу 1810г., ја измислил лачната ламба. За оваа ламба биле користени две јаглеродни прачки, секоја поврзана со по еден крај од голема батерија. Дејви ги допрел електродите една од друга, со што го скратувал калемот, а потоа ги одделувал по еден милиметар. Електричната струја ја прескокнувала празнината меѓу двете електроди, при што се создавала плазма што силно светела. Оваа појава, наречена електричен лак, била првиот доказ дека електричната светлост е можна. Со извесни унапредувања, во 1810г., овој пронајдок станал понат како „ламбата на Дејви“. За несреќа, овој вид јаглерод тешко се управувал, бидејќи електродите постојано согорувале, а оваа силна светлина може да предизвика оштетување на очите. Сепак, лачните ламби биле употребувани за осветление на улиците или светилниците.
Пронаоѓање на светилката
Пронаоѓањето на електричната светилка паралелно се врзува со имињата на двајца научници: Американецот Томас Алва Едисон и Британецот Џозеф Вилсон Свон. Во февруари 1879 година првата светилка што имала жичка од чист јаглерод, затворена во стаклена топка во вакуум ја пронашол Џозеф Свон. Се верува дека Хајнрих Гобел направил функционална светилка три децении претходно, а Александар Николаевич Лодигин развивал електрична светилка речиси во исто време. Иако Едисон не бил првиот што ја направил светилката, неговиот модел бил пораспространет бидејќи траел подолго и претставувал дел од цел систем за осветление. Едисон се концентрирал на комерцијална употреба и успеал да го рашири новиот концепт по домовите и индустријата со производство на долготрајни светилки. Светилката на Едисон барала многубројни тестирања со невообичаено голем број обиди, гешки и употреба на 6.000 супстанци, додека упорниот истражувач не го открил карбонизираното бамбусово влакно, кое во вакуумот светело преку 1.000 часови. Тоа, од своја страна, водело кон унапредување на генераторите на електрична струја и го револуционизирало осветлувањето во домаќинствата и јавното снабдување со електрична енергија. Светилката Едисон официјално ја патентирал во 1880г.
Флуоресцентни светилки
Флуоресцентните светилки првпат се појавиле во 19 век. Работат на принцип на ослободување на електрицитетот низ гас под низок притисок. Направени се од стаклена цевка исполнета со инертен гас (пример аргон) под низик притисок. Струјата што тече низ гасот ја испарува живата. Атомите на живата што се судираат со електроните се забрзуваат и потоа испуштаат фотони на ултравиолетова светлина кога паѓаат во првобитната положба. Фосфорниот слој на внатрешноста од цевката ја претвора оваа ултравиолетова светлина во бела, видлива светлина. Флуоресцентните светилки се шестпати поефикасни од обичните светилки. Компактните флуоресцентни светилки (КФС) имаат покуса цевка, превиткано спакувана. Флуоресцентните цевки што содржат гас неон честопати се употребуваат за изработка на улични знаци, бидејќи може да бидат изработени во кој било облик или боја, отпорни се на сите временски услови и долго траат. Со порастот на притисокот за намалување на потрошувачката на енергија, претстои еволуција на изворите на вештачка светлина.
ЛЕД-светилки
Диодите што испуштаат светлина (ЛЕД) се ефикасни енергетски направи што произведуваат светлина низ полуспроводни диоди. Првпат се појавиле во 1960 година, и на почетокот испуштале само црвена, слаба светлина. Денес се многу светли, работат поефикасно од флуоресцентните светилки и не се вжештуваат.Обичните светилки трошат 90 проценти од својата енергија во топлина, па притисокот за штедење енергија со користење на ЛЕД-светилки, наместо обични светилки сè повеќе се зголемува.
Историја на светилките во Македонија
Првата електрична светилка во Скопје засветила во 1909 година, со помош на мала дизел електрична централа, која служела за напојување на пумпната станица за потребите на градскиот водовод.
Георги Ковачев (Либјахово)
Георги Ковачев ( —  во ) — македонски револуционер.
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.
Летото 1923 година, царските автономисти Анго Попов и Лико Манов го извадиле од Пловдивскиот затвор Георги Ковачев. Тие му го предале на „војводата“ Келпеков, кој го однел во непознат правец и го убил бидејќи не ги признавал царските агенти Тодор Александров и Александар Протогеров за револуционери.
Белешки
<references group="а" />
NGC 5620
NGC 5620 — елиптична галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5620 се споменува и како MCG 12-14-2, CGCG 337-10.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5620 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5620 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 22 м 40,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +69° 35' 43"".
Други поделби
Проучување на NGC 5620 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51356. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 27; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4403. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1442.
Франс Емил Силанпе
Животопис
Потекнува од сиромашно селско семејство. И покрај ограничените можнсти, родителите успеале да издржат за да го заврши средното образование. Со добротворни средства Силанпе се запишал на Универзитетот во Хелсинки во 1908 година, каде што изучувал природни науки. Уште како студент објавувал раскази во разни периодични изданија. Во 1913 година го напуштил универзитетот и се вратил во родното место за да се занимава со литературна дејност.
Творештво
Првиот негов роман „Сонце и живот“ излегол во 1916 година. Значајно постигнување бил романот „Света беда“, во кој се изнесуваат трагедијата во Граѓанската војна во Финска во 1918 година и страдањата на писателот како резултат на ужасната војна. Објективно и непристрасно Силанпе ги опишувал драматичните настани од финската историја, проникнувајќи длабоко во националната психа. По појавата на романот, владата му обезбедила доживотно издржување.
Во дваесеттите години, Силанпе објавил збирка раскази „Хилту и Ригнар“ (1923), „Исповед“ (1928) и други. Меѓународен углед стекнал со романот „Луѓе во летната ноќ“ (1934), посветен на природата, животот и моралот во неговата земја, изнесен со интелектуална проникливост и со лирска мекост.
Шмалкалден
Шмалкалден (Schmalkalden) — град во округот Шмалкалден-Мајнинген, во југозападниот дел на сојузната покраина Тирингија, во Германија. Се наоѓа на јужните падини на Тириншката Шума на реката Шмалкалде, притока на реката Вера.
Историја
Првпат бил споменат во декрет од 874 година, како „Смалкалта“ (Smalcalta) во франкското војводство Тирингија, дека добила градски права околу 1180. Кога ландгрофот Хајнрих Распе на Тирингија умрел без потомок во 1247, преминал на династијата Хенеберг-Шлојзинген, додека поголемиот дел од грофовијата припадналото на династијата Ветин во Мајсен. За да го обезбедат нивното преземање, грофовите на Хенеберг се здружиле со Хесен. Во 1360, заедно со ландгрофот Хајнрих Втори од Хесен го исплатил Фридрих Петти, синот на Елизабет од Хенеберг.
Во 1531 градското собрание на Шмалкалден било место на основање на Шмалкалдската лига од протестантските принцови под водство на ландгрофот Филип Први од Хесен, со цел заштита на религиозните и политичките интереси во нивните граници. Во 1537, Шмалкалдските членови биле напишани од Мартин Лутер, Филип Меланхтон и другите реформатори.
Кога грофовите на Хенеберг престанале да постојат во 1583, нивниот дел бил наследен од Вилхелм Четврти. Вилхелм го направил градот своја резиденција и бил изграден замокот Вилхелмсбург, завршен во 1590. Грофовијата Шмалкалден останал ексклава на Хесен, од 1868 па натаму бил дел од пруската покраина Хесен-Насау, додека не бил припоен во покраината Саксонија во 1944 и во 1945 станал дел од покраината Тирингија.
Градот доживеал жестоки бомбашки напади во Втората светска војна. Од 1949, со Тирингија, бил дел од Источна Германија.
Во јули 2018 година, поранешната општина Шпрингштиле била припоена кон градот Шмалкалден.
Меѓународни односи
Шмалкалден е збратимен со:
Космос-2301
Космос-2301 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 декември 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2301 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1414.