cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7495
Откривање
Објектот е откриен на 31 октомври 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7495 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 7495 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 8 м 57,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 2' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7495 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70566. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1164. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Висок
Високот е инструмент за визуелно определување на вертикалност во однос на хоризонталната рамнина. Овој инструмент со форма на конус или цилиндар е еден од древните мерни инструменти. Високот се користи во градежништвото, при монтажа на конструкции и во геодезијата.
Конструкција
Високот се изработува од масивно парче метал, железо или месинг, со форма на конус, цилиндар или продолжена форма на многуаголник. Завршува со конус со заострен врв што овозможува да се позиционира на точка, или да се маркира таква на хоризонталната површина. Се изработува на расклопување за да се постави мерен канап со различна должина во зависност од неговата примена. Основното барање за уредот е масата да му е симетрично распоредена во однос на оската и точката на обесување на канапот. Во градежништвото се користи и квадратна дистанциска плочка со централен отвор за канапот. Страната на ваквиот квадрат е еднаква или малку поголема од пречникот на високот. Масата на високот е од 200 до 500 г, а должината на канапот е до 2,5 м. Тешкиот висок не е чувствителен на воздушните струи, а при мерење побрзо се смирува при првичното позиционирање и застанува во вертикалната позиција.
Примена
Најмасовната примена на високот е во градежништвото и геодетските мерења. Плочката во комплетот висок-канап помага при мерењето во градежништвото, таа го држи високот на многу мало растојание, така што не се допира до мерената површина и да не се прави процена од око за отклонот од вертикалата.
При геодетските мерења, високот се поставува под стативот на мерниот уред за истиот точно да се позиционира над точката земена за мерна станица на Земјината површина. Кај некои современи геодетски уреди високот се заменува со оптичка цевка која ги извршува функциите на оптички висок за позиционирање на мерната станица.
До создавањето на водена либела, високот поставен на врвот на рамнокрак или рамностран триаголник се користел за утврдување на хоризонталноста на некоја површина. Уредот се поставува на површината која се мери и се прифаќа дека хоризонтална кога високот ја покажува точно обележената средна точка на легнатата страна од триаголникот.
Во современото градежништво се користат оптички мерни инструменти (на пр. теодолит) за определување на вертикалноста при градење на високи згради или при монтажа на сложени конструкции. Независно од ова, малиот габарит, ниската цена и можноста за контрола во секое време, го прави високот сè уште применлив и неисфрлен од употреба.
Бесмртност
Бесмртност (или вечен живот) е концепт за живеењето на физичка или духовна форма во бесконечна должина од време.
Бидејќи бесмртноста е негирање на смртноста, односно на умирањето, луѓето отсекогаш се занимавале со неа. Во Епот за Гилгамеш, едно од првите книжевни дела што датира од 22 век п.н.е., главниот јунак е во потрагата по бесмртност за себеси. Религиите зборуваат со бесмртноста на душата, а оваа тема е чест предмет на шпекулации, фантазија и дебата.
NGC 2638
NGC 2638 — леќеста галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 јануари 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2638 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2638 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 42 м 25,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 37° 13' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 2638 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24453. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 102; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2490. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1342.
Исусовото крштевање (слика)
Исусовото крштевање — слика завршена околу 1475 година во ателјето на италијанскиот ренесансен сликар Андреја дел Верокио и генерално му се припишува нему и на неговиот ученик Леонардо да Винчи. Некои историчари на уметност дека можеби и други членови на работилницата на Верокио имале свој придонес при изработката на сликата.
Сликата го прикажува Крштевањето на Исус од Јован Крстител како што е запишано во библиските евангелија на Матеј, Марко и Лука. Ангелот лево се смета дека е насликан од младиот Леонардо, факт што возбудува толку многу посебни коментари и митологија, што често се занемарува важноста и вредноста на сликата како целина и во рамките на опусот на Верокио. Современите критичари, исто така, му припишуваат голем дел од пејзажот во позадина на Леонардо. Сликата е сместена во галеријата Уфици во Фиренца.
Содржина
Сликата го прикажува Крштевањето на Исус од Јован Крстител на бреговите на реката Јордан. Има два ангели, едниот ја држи Исусовата облека, а другиот е со скрстени раце. И двата ангели се наоѓаат пред палма, која го означува спасението и животот. Додека е бос во реката, Јован Крстител е облечен во наметки со ореол над главата. Тој држи стап со златен крст на врвот додека ја истура водата од реката врз главата на Исус. Исус има ореол над главата додека е прикажан како бос се моли во реката. Тој има мала облека што му ги покрива гениталиите со видливи срамни влакна кои ѕиркаат низ него. Има натпис на свитокот што Јован го има на рака, кој ги вклучува првите два збора од пасусот од Јован 1:29, „ECCE AGNUS DEI QUI TOLLIT PECCATA MUNDI“ („Еве Го Јагнето Божјо, Кое ги зеде гревовите на светот врз Себе"). Исто така, на сликата е прикажан и грабливец кој се наоѓа над главата на Јован и се спушта во дрвјата во позадина. Божјите раце можат да се видат на врвот на сликата што доаѓа од небото додека се отвора. Сјајниот гулаб и сончевите зраци се наоѓаат над нив, и тие го симболизираат Светиот Дух, откривајќи ја божествената природа на Исус.
Историја
Андреја дел Верокио бил вајар, златар и сликар кој имал голема и успешна работилница во Фиренца во втората половина на 15 век. Верокио ги обучувал своите чираци така што ги натерал да учат површинска анатомија, цртање, механика, скулптура и употреба на светлина и сенка. Тој, исто така, ги запознал своите студенти со предмети како што се географија, италијанска литература и поезија. Верокио бил познат по тоа што имал издвоено посебни простори во своите дела за неговите чираци да ги скицираат и на крајот да сликаат дел од сликата. Меѓу неговите чираци и блиски соработници биле сликарите Ботичели, Франческо Ботичини, Пјеро Перуџино, Франческо ди Симоне, Лоренцо ди Креди и Леонардо да Винчи.
Верокио самиот не бил плоден сликар и многу малку слики се припишуваат на неговата рака, а неговата слава лежи главно во неговите скулптурни дела. Сликите на Верокио, како што се типични за фирентинските дела од тој датум, се во темпера на дрвена плоча. Техниката на сликање уметнички дела во маслена боја, претходно користена во Италија само за издржливи предмети како парадни штитови, била воведена во Фиренца од холандски и фламански сликари и нивните увезени дела околу датумот кога е создадена оваа слика.
Според Антонио Били (1515), сликата била нарачана од братот на Верокио, Дон Симон, поглаварот на монашката црква во Сан Салви околу 1468 година Верокио го насликал општиот пејзаж заедно со Христос и Свети Јован на почетокот на неговата кариера. Друг придонес во централното пејзажно подрачје бил еден од помошниците на Верокио, Франческо Ботичини. Последователно, од ученикот на Верокио, Леонардо да Винчи, било побарано да наслика ангел во композицијата на неговиот господар. Се смета дека Леонардо насликал голем дел од позадинскиот пејзаж, како и ангелот, додека остатокот од сликата е во темпера. Според Џорџо Вазари, кој разговарал за ова дело во неговите Животи на Верокио и Леонардо, ангелот на Леонардо и разбирањето на боите биле толку импресивни што Верокио се откажал од сликањето. Вазари лично не го познавал Леонардо, така што вистинитоста на овие приказни е непозната, иако се чини дека сликарството на Верокио нагло престанало, а неговото последно познато сликано дело е Богородица и детето со два ангела, кое тој го натерал својот помошникот Лоренцо ди Креди да го заврши делото.
Потекло
Сликата во одреден момент била пренесена од црквата Сан Салви во сестринството Валомбросан во Санта Вердијана. Во 1810 година, влегла во колекцијата на Accademia и преминала во Уфици во 1959 година.
Титаномахија
Титаномахија — војна во старогрчката митологија која десет години се водела помеѓу Титаните и дванаесетте олимписки богови. Војната се случила кога Титаните на чело со Крон ги нападнале олимписките богови. Таа била започната за да се одлучи која генерација на богови би имала доминација над универзумот, Титаните—постарата, или Олимпијците—помлада генерација на богови; завршила со победа на олимписките богови. Случувањето може да се сретне како Војна на Титаните, Битка на Титаните, Битка на боговите или Титанска војна.
Александар Шепеленко
Александар Глигорије Шепеленко ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во Скопје се доселил во 1936 година. Завршил основно и вечерно занаетчиско училиште. Потоа изучил за машино-бравар. Работел во пиварницата во Скопје, а подоцна се вработил во рудникот Злетово, од каде заминал во партизани. Кон крајот на 1944 година стапил во Треттата македонска ударна бригада, со која учествувал во пробивот на укрепените германско-усташки позиции на Сремскиот фронт, кај Шид-Товарник. Во една од тие борби против непријателот, храбро загинал. Бил закопан на самото место каде што загинал.
Жан-Мишел Генасија
Животопис
Жан-Мишел Генасија шест години бил адвокат, а потоа живее од своето перо пишувајќи телевизиски сценарија. Во 1986 година го објавува полицискиот роман „За сто милиони“ (Pour cent millions), потоа пишува неколку театарски пиеси, како „Голем, убав, силен, со црни горешти очи...“ (Grand, beau, fort, avec des yeux noirs brûlants...) претставена во 2008 година во Авињон.
Сепак, неговиот издавач Албен Мишел како прв негов роман го претставува „Клубот на неповторливите оптимисти“ издаден во 2009 година, како роман на непознат 59-годишник.
Певезин
Певезин (Päwesin) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Се наоѓа помеѓу Бецското и Ривендското Езеро, 14 километри североисточно од Бранденбург на Хафел. Општината е стара околу 800 години.
Пејзажот и природата го направило омилено одредиште за планинари и велосипедисти. За спортските ентузијасти, областа е омилена за рибарството, едрењето, сурфањето и нуркањето. Во околината се наоѓаат интересни цркви.
Мост Акинада
Мостот Акинада (јапонски:安芸灘大橋, Акинада о-хаши) ― висечки мост во Куре, Хирошима, Јапонија, кој го преминува Сетското Внатрешно Море. Завршен во 1999 година, има главен распон од 750 м. Изграден е од компанијата „Penta-Ocean“, по цена од 50 милијарди јени.
Преглед
Мостот бил отворен за сообраќај на 18 јануари 2000 година. Мостот е дел од патот 74 на префектурата Хирошима, пат кој започнува во Хоншу и преминува преку Сетското Внатрешно Море преку мостот Акинада до островот Шимо-камагари на југ. Мостот е управуван од страна на патната корпорација Префектура Хирошима. Тој е најдолгиот мост во Јапонија што е одржуван од една префектура.
Сокехс
Сокехс е село и општина во сојузната држава Понпеј во Микронезија. Во општината се наоѓа Паликир, главниот град на Микронезија. Сокехските Острови се наоѓаат северно од општината.
Универзитетска болница „Александровска“
Александровската болница се наоѓа во Софија, Бугарија. Таа е државна болница, и една од најголемите во земјата. Името на универзитетската болница доажа од бугарскиот кнез Александар I Батенберг.
Болницата била основана во 1879 година, како најстара во земјата. Како универзитетска, таа има значајна улога во дополнителната обука на студентите од Медицинскиот универзитет.
Градиште I и II (Петралица)
Градиште I и II  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Петралица. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време. На две ритчиња под Биљино, кои имаат зарамнети платоа, се гледаат остатоци од ѕидови, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
NGC 5029
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5029 се споменува и како UGC 8293, MCG 8-24-87, CGCG 245-32.
Откривање
Телото е откриено на 13 мај 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5029 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5029 има привидни димензии од 1,7' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 5029 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45880. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3460. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1350.
Клара Цеткин
Клара Цеткин (родена Ајснер; – ) — германски марксистички теоретичар, активист и борец за правата на жената. Во 1911 го организирала првиот Меѓународен ден на жената.
До 1917 била активна во Социјалдемократската партија на Германија, потоа се придружила на Независната социјалдемократска партија на Германија (USPD) и нејзиното крајно лево крило, Сојуз Спартакус; ова крило подоцна прераснало во Комунистичката партија на Германија (KPD), која ја претставувала во Рајхстагот во текот на Вајмарската Република од 1920 до 1933.
Живот и дело
Цеткин е родена како Клара Ајснер во Видерау, село во Саксонија, сега дел од општината Кенигсхајн-Видерау. Нејзиниот татко, Готфрид Ајснер, бил учител и оргулист во црквата, кој бил побожен протестант, додека нејзината мајка, Јозефина Витал Ајснер, дошла од буржоаско семејство од Лајпциг и била високообразувана. Студирајќи да стане наставничка, Цеткин развила врски со движењето на жените и работничкото движење во Германија од 1874. Во 1878 таа се придружила на Социјалистичката работничка партија на Германија (Sozialistische Arbeiterpartei, SAP). Оваа партија била основана во 1875 со спојување на двете претходни партии: Општата асоцијација на германските работници формирана од Фердинанд Ласал и Социјалдемократската работничка партија на Германија на Август Бебел и Вилхелм Либкнехт. Во 1890 нејзиното име било изменето во нејзината современа верзија Социјалдемократска партија на Германија (SPD).
Во СПД, Цеткин заедно со Роза Луксембург, нејзина блиска пријателка и лице од доверба, била една од главните фигури на крајнолевото револуционерно крило на партијата. Во дебатата за ревизионизмот на почетокот на 20-от век, таа заедно со Луксебург, ги нападнале реформистичките тези на Едвард Бернштајн.
Цеткин била многу заинтересирана во политиката кон жените, вклучувајќи ја борбата за еднакви можности и правото на глас за жената. Таа го развила социјалдемократското движење за жените во Германија; од 1891 до 1917 го уредувале женскиот весник на СПД Die Gleichheit (Еднаквост). Во 1907 станала водач на новосоздаденото „женско биро“ на СПД. Таа го започнала првиот „Меѓународен ден на жената“ на 8 март 1910, отпочнувајќи ја идејата во Копенхаген, што подоцна станало познато како Ungdomshuset.
Во текот на Првата светска војна Цеткин, заедно со Карл Либкнехт, Роза Луксембург и други влијателни политичари од СПД, ја одбиле политиката на партијата за Burgfrieden (примирје со владата, ветувајќи дека ќе се водржат од какви било напади во текот на војната). Меѓу другите антивоени активности, Цеткин ја организирала меѓународната социјалистичка антивоена женска конфедерација во Берлин во 1915. Поради нејзините антивоени мислења, таа била апсена неколкупати во текот на војната.
Во 1916 Цеткин била една од основачите на Сојузот Спартакус и Независната социјалдемократска партија на Германија (USPD), која се одделила од нејзината постара партија во 1917, СПД, во знак за протест на нејзиниот провоен став. Во јануари 1919, по германската Ноемвриска револуција од претходната година, била основана KPD (Комунистичка партија на Германија); Цеткин исто така се придружила и ја претставувала партијата од 1920 до 1933 во Рајхстагот. Таа направила интервју со Ленин за „Женските прашања“ во 1920.
До 1924 Цеткин била член на централната канцеларија на KPD; од 1927 до 1929 била член на централниот комитет на партијата. Исто така била член на извршниот комитет на Комунистичката интернационала (Коминтерна) од 1921 до 1933. Во 1925 била избрана за претседател на германската левичарска солидарна организација Rote Hilfe. Во август 1932, како претседавач на Рајхстагот по стаж, таа го повикала народот да се бори против националсоцијализмот.
Кога Адолф Хитлер и неговата Националсоцијалистичка германска работничка партија ја презеле власта, Комунистичката партија на Германија била забранета во Рајхстагот, по пожарот на Рајхстагот во 1933. Цеткин заминала во егзил за последен пат, овојпат во Советскиот Сојуз. Таа умрела таму, во Архенагелское, близу Москва, во 1933, на возраст од скоро 76 години. Таа била погребана во некрополата во Кремлинските ѕидини во Москва.
Крајст Чрч Никола Таун
Крајст Черч Никола Таун е една од 14 парохии во Свети Кристофер и Невис. Оваа парохија е петта по големина во државата и се наоѓа на источниот брег од островот Свети Кристофер. Административен центар на парохија е Никола Таун, а најголемо место е Молино.
Населени места
Административен центар - Никола Таун
Останати села:
Анна Виси
Ана Виси (грчки: Άννα Βίσση) (родена на година во  во Кипар) е грчка и кипарска пејачка.
Својата музичка кариера ја започнала уште на петгодишна возраст. Во текот на 1970 година, заедно со семејството си се преселиле во Атина, каде продолжила да учи со познати локални пејачки како Јоргос Даларас, Харис Алексу и Василис Папаконстандину. Таа била претставник на Грција на Евровизија 1980 како и на Кипар на Евровизија 1982 година. На Евровизија 2006 била повторно претставничка на Грција, во кое го освоила деветтото место. Со својата песна Everything, стекнала голема популарност во Европа.
Што се однесува до Грција, таа својата популарност ја стекнала уште во почетокот на 70-тите години на 20 век, и покрај тоа што својата кариера ја започнала во својот роден град Ларнаки.
Леуцин
Леуцин е органско соединение.
Кашмирски јазик
Кашмирскиот (कॉशुर, کٲشُر, Koshur) е индоевропски јазик, дел од групата на дардски јазици од поголемата група на индоирански јазици. Јазикот воглавно се зборува во Кашмирската долина во Џаму и Кашмир. Јазикот го зборуваат околу 6,797,587 луѓе во Индија, според пописот од 2011. Во Пакистан јазикот го зборуваат околу 350,000 луѓе, од кои повеќето се емигранти од Индија за време на поделбата на Индија.
Кашмирскиот е еден од 22 јазика со службен стгатус во Индија, од ноември 2008 година, кашмирскиот јазик е задолжителен во училиштата во Џаму и Кашмир.
Писмо
Кашмирскиот има три правописни системи, односно се пишува на три писма: шерадско писмо, деванагари и персиско писмо. Латиницата исто така се користи понекогаш за запишување на јазикот, особено на интернет.
Кашмирскиот традиционлно се пишувал на шерадско писмо од 8 век. Денес ова писмо не се користи, освен за религиски цели.
Денес јазикот се пишува на деванагари и персиско писмо. Персиското писмо било во употреба од муслиманскот освојување на Индија и се користело од народот со векови. Сепак, денес ова писмо се поврзува со муслиманските Кашмирци, а деванагари се користи од кашмирските Хиндуси.
Фонологија
Самогласките во кашмирскиот се:
! ! предни ! централни ! задни ! високи ! средни ! ниски
9
9 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 9 година од новата ера, 9. од првиот милениум, 9. од I век и последна од 0-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5517 и 5518 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4759 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3769 и 3770 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 762.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 9 година се протега во 2645 и 2646, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2705 и 2706 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 552. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 632 и 631 година пред хиџра.
Бразилско-колумбиска граница
Границата помеѓу Бразил и Колумбија е долга 1.644,2 километри. Границата била разграничена во два договори:
Каломира
Каломира (грчки: Καλομοίρα; во Њујорк;   во САД позната и како Керол  ) — грчка пејачка. Taa ја претставувала Грција на Евровизија во 2008 година и го освоила третото место.
IC 1527
IC 1527 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1527 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 1527 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 30 м 24,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 33' 47".
Други поделби
Проучување на IC 1527 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Анжу
Анжу е поранешна земја (c. 880), грофовија (1360) и провинција кај градот Анже во долниот дел на долината на Лоара во западниот дел на Франција. Во голем дел одговара на денешниот департман Мен и Лоара. Неговото старо латинско име е Андегавија.
Анжу како грофовство во историјата се појавува во 10 век, како последица на дислокација на каролиншкото кралство. За време на Каролинзите било под управа на гроф кој го застапувал францускиот крал. Ова грофовство било едно од најзначајните француски центри на моќ во текот на 11 и 12 век.
Областа потпаднала под контрола на англискиот крал Хенри II во 1152 кога тој се оженил со Еленор Аквитанска со што била формирана династијата Плантагенети и Анжујското царство.
Во 1204, кралот на Франција Филип Август го зел под своја власт. Областа стекнала извесна независност за време на владеењето на кралот Свети Луј а потоа официјално се споила со кралството на Франција во 1481. На почетокот на Стогодишната војна, грофовијата Анжу прераснала во војводство.
Иако грофовијата повеќе не постои, терминот « Анжу » сè уште се користи за да се означи Мен и Лоара,.
Историја
Анжу како територијален ентитет се појавува во античко време со народот Андекави. Нивната територија, центрирана врз градот Анже (тогашен Андегавум) согласно границите делумно одговарала на денешната Мен и Лоара. Заземена од Римјаните, подоцна ќе се најде во центарот на повеќе влијанија и соперништва, особено меѓу Франките и Бретонците.
Како грофовија, ќе стане срцето на Плантагенетската империја, односно «анжујска империја» во 13 век. Ќе прерасне во војводство.
Анжу ќе ја зачува својата независност во однос на кралската моќ сè до 1259, датата на Парискиот договор, кој ќе го врзе за круната на Франција. Дадено во апанажа за смртта на Луј VIII од Франција, Анжу дефинитивно ќе стане дел од кралството на Франција во 1481.
Во тек на создавањето на департманите во 1790 за време на Француската револуција, старата провинција на Анжу ќе биде поделена меѓу повеќе департмани.
Димо Шилков
Димо Павлев Шилков ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од изразито сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а подоцна се занимавал со земјоделство. На 12 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби против балистите кои вршеле притисок на Скопска Црна Гора. Учествувал и во уништувањето на балистичките банди и нивното разоружување на Косово. По ослободувањето на Македонија со XV македонски корпус учествувал во завршните борби за ослободување на земјата. При пробивот на Сремскиот фронт, во април 1945 година, бил ранет кај Врпоље. Бил пренесен во болница, која подоцна бил заробена од силни германски и усташки сили. Заедно со другите ранети борци бил ѕверски убиен. Бил закопан на местото каде што загинал.
Козичино
Козичино — мало село во областа Рабетинкол, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Рабетинкол, во крајниот источен дел на Кичевската Котлина и на територијата на Општина Кичево, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Македонски Брод. Селото е ридско, на надморска височина од 899 метри. Од градот Кичево е оддалечено 12 километри.
Селото е сместено на двата брега во долината на Патејчка Река, лева притока на Рабетинска Река. Поголемиот дел од куќите се наоѓаат свртени кон северозапад. Околни села се: Светораче, Патец и Дупјани. Селото се наоѓа под планините Песјак и Кула.
Селото е поделено на маалата Горно Козичино, Долно Козичино и Шилеговци, кои се доста одвоени едно од друго, поради што селото има разбиен тип. Најстаро и најголемо маало е Долно Козичино, кое е сместено покрај патот за Патец и каде се наоѓаат училиштето, црквата и гробиштата. Другите две маала се наоѓаат на левиот брег од Патејчка Река. Единствено во минатото селото можело да било поделено на Горно и Долно Маало.
Историја
Се претпоставува дека селото било создадено од монасите, кои живееле во манастирот „Св. Врачи“ (кој се наоѓал во селото Светораче, недалеку од селото Козичино), заедно со месното население кои бегајќи од непријателските војски нашло засолниште повисоко во планината.
Името на селото доаѓа од тоа што кога селото било населено биле донесени многу кози и овци од манастирот. На местото на денешното Средно Маало населението ги чувале јагнињата или народно кажано „шилежина“, затоа и денеска тоа маало се нарекува „Шилеговци“. Населението кое го населило Горното Маало го одбрало највисокото место на таа територија затоа и населбата се нарекува „Тумба“. А подоцна од регионот Малесија, Струшко, се населиле неколку семејства и таа населба се нарекува „Малезовци“.
Кога точно се случило основањето, мештаните не можат да кажат, но постои предание дека основањето се случило во исто време, кога се основани и другите околни села.
Во век, Козичино било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во 1903 година, селото било запалено од страна на Арбанасите од селото Шутово.
Селото неколкупати било палено и ограбувано во текот на Балканските војни при што дало и многу жртви.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 8,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 521 хектар, на оброботливото земјиште отпаѓаат 192 хектари, а на пасиштата 153 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 25 домаќинства со 102 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Козичино имало 400 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Козичино имало 80 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало и во 1961 година броело 188 жители, а во 1994 година само 22 жители, од кои 21 Македонец.
Според пописот од 2002 година, во селото Козичино живееле 17 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 1 жители, Македонец.
Родови
Селото Козичино е населено со православни Македонци. Сите родови во селото се доселенички.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Мачугановци (13 к.), куќите им се во Долно Маало. Ова е најстар род во селото. Потекнуваат од предок кој дошол однекаде, во овој род постоел предокот Ѓоргија кој бил голем сточар и имал околу 250 овци, тој овците наесен ги продавал во Грција; Тумбаровци или Карадаковци (15 к.), гранка се од наведениот род Мачугановци, куќите им се во Долно Маало, додека во минатото живееле во Горно Маало; Шилеговци или Таневци (13 к.), куќите им се во маалото Шилеговци. Основачите на родот Шилеговци биле тројца браќа кои дошле од Закамен „во Охридско“ над маалото Шилеговци постои место Кошарани, кое луѓето од родот Шилеговци го викаат Закамен, како спомен на старината; и Малезановци (5 к.), куќите им се во Горно Маало доселени се од Малесија.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Шилеговци (13 к.), доселени се од околината на Бигорскиот манастир кај Дебар, или од Закамен. Некои подоцна се иселиле во Тетовско; Малезевци (3 к.), доселени се од Малесија; Крстановци (12 к.), потекнуваат од Крстан. Доселени се од Гостиварско; Боглевци (11 к.), и тие се од Гостиварско. Имаат иселеници во Баница кај Гостивар и во Белград.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Орланци, во која покрај селото Козичино, се наоѓале и селата Дупјани, Крушица, Миокази, Орланци, Патец, Рабетино, Речани, Светораче и Челопеци. Козичино во периодот 1950-1952 се наоѓало во некогашната Општина Светораче, во која тогаш влегувале селата: Дупјани, Козичино, Крушица, Речани, Рабетино, Светораче и Патец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0808 според Државната изборна комисија, сместено во селскиот дом. Во ова избирачко место е опфатено и селото Патец.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
Личности
Личности родени во Козичино:
Дарко Станиќ
Дарко Станиќ (роден 8 октомври 1978 во Мојковац) е српски ракометен голман, кој игра за српската репрезентација.
Клупска кариера
Во ноември 2014 година, по финансиската криза во РК „Металург“, Станиќ го напуштил клубот и преминал во германскиот клуб „ББМ Битигхеим“. Несогласувањата меѓу Станиќ и раководството на РК „Металург“ започнале кон крајот на сезоната 2013-2014, а продолжиле и во следната сезона, поради што Станиќ одиграл само еден натпревар за „Металург“ во Лигата на шампионите на ЕХФ.
Репрезентативна кариера
На Европско првенство во ракомет за мажи 2012, одржано во Србија, Станиќ бил прогласен за најдобар голман на турнирот.
Стереометрија
Во математиката, стереометрија е гранката на геометријата на тридимензионалниот Евклидов простор — тоа е просторот во кој живееме. Оваа гранка се развила по развојот на планиметријата. Стереометријата се занимава со мерења на волумени на разни геометриски фигури: цилиндар, кружен конус, потсечен конус, топка, призми, потсечена пирамида, буриња и др.
Поврзано Архимед, Демјурж, Јоханес Кеплер, планиметрија, Платон, Тимеј (дијалог)
Основни теми во стереометријата
Основните теми се:
Други теми
Понапредно е изучувањето на:
Аналитичката геометрија и векторските техники вршат големо влијание дозволувајќи ја систематската употреба на линеарните равенки и матричната алгебра; ова станува поважно за повисоки димензии. Главна причина за изучување на овој предмет е неговата примена во сметачката графика, што значи дека алогаритмите стануваат важни.
Томас Харди
Томас Харди ( - ), англиски писател. Поради специфичниот реализам и вонредно пластичниот опис на амбиентот во кој се случува дејството во неговите романи, него го сметале за најдобар англиски автор од тоа време - „последен викторијанец“. Неговите дела целосно го затапуваат трагично - фаталистичкиот поглед на светот.
Живот
Таткото на Томас (умрел 1892 г.) работел како каменорезец и локален градител, а неговата мајка (умрела 1904 г.) била добро образована и го воспитувала Томас пред тој да тргне во школо на возраст од осум години. Уште на почеток од своето школување, Томас покажал академски потенцијал. Сепак поради тешката финансиска состојба во која се наоѓале неговите родители, тој го завршил школувањето на возраст од 16 години, и почнал да работи со локалниот архитект. Во 1862 година тој се преселил во Лондон, и се запишал на колеџ. Томас Харди се интересирал за социјална реформа, и се запознал со делата на Џон Стјуарт Мил и Чарлс Фурие. Пет години подоцна, се вратил во Дорсет од здравствени причини и решил да се посвети на пишување.
Харди се разболел во декември 1927 година. На предсмртна постела ја диктирал својата последна поема на својата сопруга. Умрел на 11 јануари 1928 година, а погребан е на 16 јануари.
Неговите дела се ценети од многумина писатели вклучувајќи ги Д. Х. Лоренс и Вирџинија Вулф.
Студии за фетусот во утробата
Студии за фетусот во утробата ― две обоени скици со нотирани скици од Леонардо да Винчи направени околу 1511 година. Студиите правилно го прикажуваат човечкиот фетус во неговата правилна положба во расклопената матка. Леонардо ја прикажал матката со една комора, за разлика од теориите дека матката има повеќе комори за кои многумина верувале дека ги делат фетусите во посебни одделенија во случај на близнаци. Леонардо исто така правилно ги нацртал материчната артерија и васкуларниот систем на грлото на матката и вагината.
Подготовка и студии
Леонардо студирал човечка ембриологија со помош на анатомистот Маркантонио дела Торе и го видел фетусот во мртов човек. Првата студија, со димензии 30,5×22 см, го покажува фетусот во бразда во внатрешноста на расклопена матка. Леонардо погрешно ги прикажал котиледоните во васкуларните ѕидови на човечката матка што претходно ги пронашол во матка од крава. Другата студија, со димензии 30,3×22 см, ги прикажува женските надворешни гениталии, наводното распоредување на стомачните мускули горе десно и фетусот од различни агли. Таблетата на врвот содржи италијански натпис: „Dimanda la moglie di Biagin Crivelli come il cappone alleva le oua della ghallina essendo lui imbricato“ („Прашајте ја сопругата на Бјагино Кривели како капонот ги одгледува и вади јајцата на кокошките кога не го откорнат“). Леонардо теоретизирал дека папочната врвца е одговорна за земање на урината на фетусот надвор од матката.
Потекло
Студиите првично биле предадени на Франческо Мелци. Во ок. 1582–90 тие биле купени од неговите наследници од Помпео Леони, а до 1630 година му припаѓале на Томас Хауард, вториот гроф на Арундел. Од 1690 година, студиите биле сместени во Кралската збирка, Обединетото Кралство.
Градиште (Петралица)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Петралица. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време. Северозападно од селото, на висок рид со зарамнето плато се зачувани остатоци од бедем, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Откриени се и повеќе монети кои се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Тодорци
Тодорци (познато и како Тудорци или Тудурци; Θεοδωράκι, Теодораки; книжевно: Θεοδωράκιον, Теодоракион; до 1925 година: Τούδορτσι, Тудорци ) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на југозападните падини на планината Пајак, на надморска височина од 420 метри.
Селото се наоѓа на 10 километри југоисточно од селото Капињани.
Историја
На два километри северно, во месноста Црковна полјана има остатоци на старо село.
Населението во селото дало двајца учесници во грчката пропаганда — поп Божин Геракарис, јатак на грчките чети, отруен од мештаните во март 1906 година, и капитан Тано Сорцис (1873-1953), учесник во Балканската војна на грчка страна.
Во 1909 година, во Тодорци било отворено бугарско училиште.
Во октомври 1910 година, крај селото револуционерна чета водела борба со жандермеријата.
Во 1925 година, името на селото било променето во Теодораки (Θεοδωράκι). Името веројатно потекнува од светецот Свети Тодор.
Селото настрадало за време на Граѓанската војна, кога неговите жители, во зимата 1947 година, биле присилно преселени од страна на грчките монархистички власти во полските села Капињани и Слатина. По нормализирањето на ситуацијата, се вратиле назад и го обновиле селото.
Стопанство
Главни занимање на селаните е сточарството, а делумно е земјоделството.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Тодорци живееле 336 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Тодорче (Todortche) имало 288 Македонци.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 436, а во 1920 година со 354 жители. Во 1928 година броело 474 жители, од кои 26 бегалци, кои малку подоцна го напуштиле селото, а во 1940 година 651 жител, сите Македонци. Селото настрадало во Граѓанската војна и било привремено напуштено, бидејќи грчките власти присилно ги преселиле жителите во полските села во Меглен. Набрзо се вратиле и го обновиле селото, кое во 1951 година броело 651 жител, во 1961 година имало 792, во 1971 година 817, во 1981 година 805, а во 1991 година 745 жители.
Според извештај од 1993 година, селото е чисто македонско и во него македонскиот јазик се говори на високо ниво.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 772 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 583 жители.
Самоуправа и политика
Во 1919 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 73 квадратни километри.
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Тодорци, во кој е единственото село.
Кифла
Кифла е вид на фино печиво со солен или сладок фил, обично во форма на полукруг (полумесечина).
Филот може да биде солен (јајца со сирење, шунка и слично) или сладок (џем, крем, шеќер, мак со шеќер и слично).
На германски јазик, кифла се нарекува Kipferl.
Борха Мајорал
Борха Мајорал Моја (шпански: Borja Mayoral Moya; 5 април 1997) — шпански фудбалер кој игра како напаѓач за ФК Леванте и младата репрезентација на Шпанија.
Реал Мадрид
На 18 јануари 2015 година, Мајорал го направил своето деби како резерва, со влегувањето во 74 минута против Хетафе Б.
Меѓународна кариера
Мајорал постигнал гил во секој од трите натпревари на Шпанија за квалификациите за младинското европско првенство во 2015, односно против Турција, Португалија и Грузија. Во финалето во Грција, тој заврши како најдобар стрелец со три гола,
Даниела де Силва
Даниела де Силва – италијанска математичарка, позната по својата стручност за парцијалните диференцијални равенки. Таа е вонреден професор по математика на колеџот Барнард и Колумбискиот универзитет.
Де Силва ги завршила додипломските студии по математика на Неаполскиот универзитет, Федерико Втори, и таму дипломирала во 1997 година. Докторирала на Масачусетскиот институт за технологија во 2005 година. Нејзината дисертација, Постоење и регуларност на монотоните решенија на слободниот граничен проблем, била под менторство на Дејвид Џерисон.
По постдокторското истражување на Математичкиот научен истражувачки институт, како и после одреден период како доцент на универзитетот Џонс Хопкинс, таа се приклучила на факултетот Барнард и Колумбија во 2007 година.
Апуримак (регион)
Апуримак (Apurímac) е регион во Перу. Регионот се граничи со Куско на исток, со Ајакучо на запад и со Арекипа и Ајакучо на југ. Името на регионот е од кечуанско потекло и значи „каде боговите зборуваат“. Името се однесува на планините во регионот, кои пак симболизирале богови од религијата на Инките.
Административна поделба
Регионот е поделен на седум покраини, кои се поделени на 80 окрузи. Во прилог следуваат покраините со главните градови:
Познати личности
Значајни личности од регионот се:
Душан Шишков
Биографија
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а потоа, поради слабата материјална состојба се преселил во Скопје, каде станал општ работник. Уште како младинец бил вклучен во ослободителното движење и активно го помагал подготвувањето на оружената борба против непријателот. Во почетокот на 1944 година поради пројавената активност за Народноослободителното движење, бугарската полиција го затворила, но тој успеал да побегне. Заминал во Треттата македонска ударна бригада со која учествувал во Мајската офанзива против силните бугарски воени и полициски фашистички единици. При нападот на Бригадата на Кратово, храбро загинал. Бил закопан на местото каде што загинал.
1461
1461 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1461 година од новата ера, 461. од вториот милениум, 61. од XV век и втора од 1460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6969 и 6970 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6211 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5221 и 5222 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2214.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1461 година се протега во 4097 и 4098, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4157 и 4158 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2004. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 865 и 866 исламска година.
NGC 2639
NGC 2639 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.