cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Унгарија во Втората светска војна
Операција Барбароса
По германскиот напад врз СССР, на 27 јуни 1941 година, Унгарија објавила војна против Советскиот Сојуз : поради таа причина, во декември 1941 година била објавена војна од Велика Британија , а во јули 1942 година и од САД. Во почетокот, Унгарија ангажирала еден корпус (околу 50.000 војници), кој пробил во Галиција како дел од германската група Југ преку Карпатите. Наскоро уште 7 бригади (околу 50.000 луѓе) биле испратени во Украина и Белорусија како окупациски единици. Во пролетта 1942 година, на Источниот фронт пристигнале 2 армии (10 дивизии) со околу 180.000 војници, кои учествувале во германската летна офанзива. Тешко е подвиткана на Дон јужно од Воронеж во зимската офанзива на Црвената армија во јануари 1943 година, по што учествувала само во борбите против советските партизани во позадината на јужниот дел на Источниот фронт. Во пролетта 1944 година новоформираната Прва армија (220.000 војници) била испратена на Источниот фронт, а окупационите сили се зголемиле на 9 бригади, така што во 1944 година Унгарија ангажирала околу 600.000 луѓе против СССР.
Германска окупација
Поради влошувањето на ситуацијата на Источниот фронт, поразот на унгарската војска и приближувањето на Црвената армија кон источните граници на Унгарија, владата на Хорти започнала тајни преговори со западните Сојузници посебноста на мирот во почетокот на 1944 година. Германците ја окупирале Унгарија во март 1944 година: единствениот знак на отпор било формирањето на неколку партизански одреди во Закарпатска Украина (на крајот на 1944 година имало околу 2.500 борци). На крајот на септември 1944 година, војниците на Црвената армија влегле на унгарската граница. На повторените обиди на Хорти да направи посебен мир, Германците во октомври 1944 година обориле неговата влада со помош на унгарската фашистичка организација на Стрелести крстови ( Њилаши ): формирана е фашистичка влада (уште марионетска), предводена од Ференц Салаши.
Советска окупација
Продирувањето на Црвената армија кон Будимпешта довело до распуштање на унгарските вооружени сили. На територијата која била окупирана од Црвената армија бил формиран Унгарскиот национален фронт, чии претставници на 21 декември 1944 година во Дебрецен го свикале Националното собрание и формирале привремена влада. На 28 декември владата објавила војна против Германија, а на 20 јануари 1945 година во Москва потпишале примирје со Сојузниците со обврска да ги вратат окупираните територии на своите соседи. Потоа започнало формирањето на Унгарската Народна армија, која била почеток на Народна Република Унгарија.
Падот на Будимпешта
На 13 февруари 1945 година, Црвената армија ја окупирала Будимпешта. Во март 1945 година. германската контра-офанзива била одбиена, а во април германските војници биле отфрлени од унгарската територија. Тоа бил крајот на војната во Унгарија.
Бојата на калинките
Бојата на калинките (ерменски: Նռան գույնը) - советски филм од 1969 година, во режија на Сергеј Параџанов, кој е автор и на сценариото, засновано врз поезијата на ерменскиот поет Сајат Нова. Главните улоги ги играат: Софико Чиаурели, Мелкон Алкесанјан, Вилен Галстјан, Ѓорги Гегечкори, Спартак Багашвили итн. Автор на музиката е Тигран Мансурјан.
Во 1982 година, филмот се нашол на списокот на десетте најдобри филмови на сите времиња, според изборот на Cahiers du cinéma. Во 2012 година, во изборот на најдобрите филмови во историјата според Sight & Sound, „Бојата на калинките“ бил рангиран на 84. место, а исто така се појавил и на списокот на најдобрите филмови во изборот на Time Out. На мрежното место на Rotten Tomatoes филмот има рејтинг од 91%.
Содржина
Филмот го прикажува животот на ерменскиот поет од XVIII век, Сајат Нова, од неговото детство до смртта. Филмот е поделен на осум дела: „Детството“, „Младоста“, „На дворот на кнезот“, „Манастирот“, „Сонот“, „Староста“, „Ангелот на смртта“ и „Смртта“. Во нив се прикажани разни сцени од животот на Сајат Нова и ерменски обичаи, како: верското воспитување во младоста, капењето на мажите и жените во јавната бања, молитвата во дворецот на кнезот пред почетокот на ловот, вљубувањето во принцезата, заминувањето во манастир, ритуали поврзани со крштевки и погреби, заминувањето од манастирот, жртвено колење овци, смртта на светиот татко Лазар, смртта на поетот итн.
Анхелика Ривера
Анхелика Ривера (шпански: Angélica Rivera) е родена на 2 август, 1970 и е мексиканска глумица.
Ран живот
Анхелика Ривера има 6 браќа. Еден ден, таа дознала дека глумицата Вероника Кастро снима видео во близина на местото каде што живеела и решила да разгледа како е. За нејзино изненадување, Кастро ја забележала и сугестирала дека таа е совршена за "The Face of the Herald", натпревар на кој Ривера победила во 1987. Ова многу влијаело на нејзината кариера.
Успех во животот
Кариерата на глумицата Анхелика Ривера почнала уште кога таа имала 17(wikipedia spanish) години, кога победила на натпреварот "The Face of the Herald". Таа беше модел во видеото "Now You Can Leave" со Луис Мигел .Таа снимаше две ТВ/радио реклами, една за САД и друга за Јапонија, следени од видео програмата ТНТ од Марта Агуајо.
Разкрижје
Разкрижје (словенечки: Razkrižje) — населба во Општина Разкрижје во источна Словенија. Населбата е центар на општината Разкрижје. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Прва македонска кошаркарска лига 2011/12
Првата македонска кошаркарска лига 2011/12 - 20. издание на Првата македонска кошаркарска лига. Во оваа сезона првак бил МЗТ Аеродром.
Унапредување и отпаѓање
1 Милениум и АБА Струмица се фузирале
Тренерски смени
Забелешка: Оваа тебела е нецелосна
Играч на колото
Извор: basketball.org.mk
Петорки
Прва Петорка
Извор:basketball.eurobasket.com
Втора петорка
Слатински Извор (пештера)
Слатински Извор — најголемата пештера во Македонија, во околината на с. Слатина во областа Порече, на левата долинска страна на Слатинска Река, во непосредна близина на нејзината утока во реката Треска. Во 2011 г. пештерата со закон е прогласена за споменик на природата.
Настанок и одлики
Создадена е во доломитски мермери со проблематична старост. Пештерата е сочинета од еден долг канал од кој во неколку правци се разгрануваат подолги и покуси канали. Досегашната вкупна и истражена должина на пештерата изнесува 800 метри, од кои 705 метри припаѓаат на главниот пештерски канал. На одделни места од главниот канал доминираат пештерски столбови и сталактити, а во најголемата пештерска сала (20 х 15 м) создадени се и поголеми сталагмити.
Истражена должина на пештерата изнесува 800 м, но досега е познато дека е долга повеќе од 4 км. На одделни места од главниот канал преовладуваат пештерски столбови и сталактити, а во најголемата пештерска сала создадени се и поголеми сталагмити. Во пештерата протекува понорница во должина од 557 м, а исто така во неа се создадени и помали травертински езерца во кои е утврдена присутност на пештерски ракчиња, како и огромно зелено пештерско езеро.
Според должината, разновидната внатрешност и местоположбата, пештерата Слатински Извор има извонредни можности за туристичка намена.
Пештерски украси
Според условите во кои се формирани, украсите во пештерата Слатински Извор припаѓаат на три групи: украси формирани од вода што тече и вода прокапница, украси формирани од капиларна вода и басенски депозити.
Кукуш (Албанија)
Кукуш (Кукс, Кукес, Кукеш; Kukës, Кукс) — град и центар на истоимената област на северот на Албанија. Според пописот извршен во 2001 година, во Кукуш живееле 17.222 жители.
Градот се наоѓа во планинската област во северна Албанија блиску до границата со Србија.
Градот е преместен во времето на изградбата на хидроелектраната и вештачкото езеро Фјерза на реката Дрим во 1976 година. Стариот град Кукуш тогаш бил потопен. Денешниот град, изграден во 1970-те, порано го имал и називот Нов Кукуш (Kukësi i Ri).
Областа и градот имаат слаба патна поврзаност со остатокот од земјата. Населението е сиромашно, а криминалот претставува голем проблем.
Земајќи ја предвид географската локација на градот, во близина на етно-историскиот македонски регион Гора, како и доселувањата од горанските села во градот, се претпоставува дека во Кукуш живеат околу 2.000 Македонци од областа Гора
Руслан и Људмила
Руслан и Људмила (pуски: Руслан и Людмила) е првото позначајно дело на рускиот книжевник Александар Пушкин. Делото е засновано на бајките кои Пушкин ги слушал од баба си. Делото било објавено во 1820 година. Тоа е напишано во форма на епска бајка и зборува за киднапирањето на Људмила, ќерката на Владимир Велики, и храбриот витез кој се обидува да ја спаси од злокобниот волшебник.
Создавање на делото
Создавањето на ова дело, Пушкин го започнал во 1817 година, кога уште бил ученик во Церската гимназија. Пред да биде објавено, Пушкин бил прогонет на југот од Русија поради своите политички ставови, кои ги искажал во другите дела, како во „Ода на слободата“.
Адаптации
Во периодот помеѓу 1837 и 1842 година, рускиот композитор Михаил Глинка, на основа на делото на Пушкин, ја создал истоимената опера. Во 1915 година, под влијание на ова дело, бил снимен нем филм. Во 1972 година, во Советскиот Сојуз бил снимен и втор филм, во кои главните улоги ги толкуваат Валериј Козинец и Наталија Пертова.
Лангелн (Нордхарц)
Лангелн (Langeln) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од општината Нордхарц.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Мало Коњари
Рождество на Пресвета Богородица — православна црква во Мало Коњари. Црквата претставува еднокорабна градба, полукружно засведена и со полукружна апсида на источната страна, која од надвор е расчленета на седум плитки ниши. Подигната е во 1873 година, а живописана во 1875 година.
Пред влезот на црквата, од западната страна се наоѓа камбанаријата со отворен трем, подигната во 1920/30 година. Во црквата има богат и раскошен фрескоживопис. Црквата целосно е фрескописана во 1875 година од мајсторот Стојче Станков од Крушево.
Никос Коѕијас
Никос Коѕијас или Николаос Коѕијас (Νικόλαος Κοτζιάς, роден на 21 декември 1950 г. во Атина, Грција) — грчки дипломат и политичар како и поранешен министер за надворешни работи. Првпат на таа функција бил од 27 јануари до 28 август 2015 година, а вторпат од 23 септември 2015 година до 20 октомври 2018 година. Тој бил номиниран од левичарската политичка партија Сириза во јануари 2015 година да се заколне како член на кабинетот на премиерот Алексис Ципрас.
Гросенраде
Гросенраде (Großenrade) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 1832
NGC 1832 — спирална галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1832 се споменува и како MCG -3-14-10, IRAS 05098-1544.
Откривање
Објектот е откриен на 4 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1832 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1832 има привидни димензии од 2,6' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 12 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 41' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 1832 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16906. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 270; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5902. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1473.
Список на избори во 2020 година
Следните избори биле или требале да бидат одржани во 2020 година. Меѓународната фондација за изборни системи одржува сеопфатен список на претстојните избори на својата платформа на електронски водич. Националниот демократски институт исто така води календар на избори низ целиот свет во земјите во кои работи организацијата.
581 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4927 и 4928 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4169 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3179 и 3180 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 172.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 581 година се протега во 2055 и 2056, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2115 и 2116 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 38 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1239 и 1238 исламска година пред хиџра.
Сара Кирш
Сара Кирш (16 април 1935 - 5 мај 2013) била германска поетеса.
Таа е родена како Ингрид Бернштајн во Лимлингероде, Пруска Саксонија. Таа го променила нејзиното име во Сара, за да протестира против антисемитизмот на нејзиниот татко. Студирала биологија во Хале и книжевност на Институтот за литература Јоханес Р. Бехер во Лајпциг. Во 1965 година, таа заедно со писателот Рајнер Кирш напишала книга со песни, а со него била во брак десет години. Таа протестирала против исклучувањето на Источна Германија на Волф Бирман во 1976 година, што довело до нејзино исклучување од Партијата на социјалистичкото единство на Германија (СЕД). Една година подоцна таа самата ја напуштила државата, сепак останувајќи критична и кон западот. Таа е главно позната по нејзината поезија, но исто така пишувала и проза и преведувала книги за деца на германски.
Според Целосен преглед, „големите пост-воени поети на германскиот јазик биле главно Источногермански (или австриски) родени кон средината до крајот на 1930-тите, вклучувајќи истакнати личности како Фолкер Браун, Хајнц Чеховски“ и Сара Кирш, која била „најмногу истакната женска претставничка на таа генерација.“
Таа освоила многу награди и признанија, меѓу кои и Германската интернационална литературна награда Петрарка во 1976 година, наградата Питер-Хухел во 1993 година и наградата Георг Бихнер во 1996 година. Од 1960-та до 1968-ма година била во брак со лиричарот Рајнер Кирш. Сара Кирш починала во мај 2013 година по кратка болест.
Матје ван дер Пул
Матје ван дер Пул (Mathieu van der Poel; р. ) — холандски професионален велосипедист, кој моментално настапува во велокрос, планински и друмски велосипедизам, возејќи за професионалната континентална екипа.
Најпознат е по победата на Светското првенство во велокрос во Табор во 2015 и во Богенсе во 2019 година, Светското јуниорско друмско првенство во Фиренца 2013 година, и двапати го освоил Светското јуниорско првенство во велокрос, во Коксејде 2012 година, и Луисвил 2013 година; прв возач кој освоил повеќе титули на тоа ниво. Покрај ова, Ван дер Пул го освоил националното друмско првенство во 2018 година, како и изданијата во 2019 година на Дварс дор Вландерен, Брабантсе Пејл и Амстел Голд Рејс.
Ран и личен живот
Се родил во Капелен – сместено во покраината Антверпен, Белгија – Ван дер Пул доаѓа од семејство на професионални велосипедисти, неговиот брат Давид е исто така познат во велокросот, освојувајќи го државното првенство под 23 години во 2013 година. Неговиот татко, Адри, бил шесткратен национален првак и го освоил светското првенство во 1996 година; исто така, бил двократен етапен победник на Тур де Франс и победник на неколку класици во текот на кариерата. Неговиот дедо по мајчина страна Рајмон Пулидор, француски велосипедист, бил освојувач на голема трка, Вуелта а Еспања 1964, и завршил на Тур де Франс трипати второпласиран во текот на кариерата.
2009–2012
Ван дер Пул го имал своето деби во велокрос во сезоната 2009–10, настапувајќи како кадет. Освоил неколку локални трки и на државното првенство завршил втор, петнаесет секунди зад првакот Ерик Крамер. Се префрлил во младинските категории во сезоната 2010–11, и на крајот ги освоил повеќето трки на кои настапил; комбинирал со возење друмски трки летото 2011 година и го освоил националното младинско хронометарско првенство. Следната зима, Ван дер Пул настапувал како јуниор, и бил подоминантен од претходната сезона; од сите трки на кои настапил, само еднаш не завршил прв, кога бил трет зад Ваут ван Ерт и Кантен Жорги. Исто така ги освоил јуниорските трки на националното, европското, и светското првенство, секоја со голема разлика.
2012–2013
Во текот на друмската сезона 2012, Ван дер Пул ја постигнал првата победа на генерален пласман на Рон де Вале; исто така го освоил пласманот за млад возач на истата трка и освоил сличен пласман на Тур ди Валроми кога завршил на шестото место во генералниот пласман. Ван дер Пул бил исто така член на холандската репрезентација на Светското првенство, каде настапил на јуниорската друмска трка; завршил заедно со главната група и бил најдобро пласиран Холанѓанец, на деветтото место. Продолжувајќи кај што застанал минатата зима, сезоната 2012–13 во велокрос била беспрекорна; настапил на триесет трки и победил на сите нив. Ја одбранил неговата европска титула во Обединетото Кралство, додека во исто време ја задржал неговата холандска титула, истиот ден кога неговиот брат Давид го освоил првенството под 23 години.
2013
Еден месец по неговата холандска титула, Ван дер Пул станал првиот велосипедист кој ја одбранил неговата јуниорска светска титула, освојувајќи ја трката во Луисвил, Кентаки, пред колегата Мартејн Будинг. Во друмската сезона 2013, Ван дер Пул настапил на неколку трки за Холандија во Купот на нациите. На Мировната трка, Ван дер Пул ја освоил воведната етапа во група од шестмина; го имал водството на трката следниот ден, кога Мадс Педерсен го презел водството на трката до крајот на истата на поединечен хронометар. На крајот, Ван дер Пул ја завршил трката на третото место, зад Педерсен и Логан Овен. Негов следен настап бил на Гран При Женерал Патон, каде сам – од 14. километар до целта – стигнал до победа од шест секунди на втората и последна етапа на трката, завршувајќи втор на крајот на трката, пет секунди зад победникот Кристофер Лисон од Данска. Исто така, ги освоил и бодовниот и планинскиот пласман.
Ван дер Пул забележал етапни победи на трката Ен’Тернасионал-Рон Алп-Валроми; возејќи за Енертем-БКСП, освојувајќи го петчлениот спринт на воведната етапа, и поразувајќи го Французинот Ели Жесбер при меѓусебниот спринт на завршната етапа, со што го презел водството на трката со скоро половина минута предност пред Жесбер. Пред неговиот следен настап на Купот на нациите, Ван дер Пул го освоил националното јуниорско друмско првенство. На Трофеј Сентр Морбијан, Ван дер Пул ја освоил трката, одбранувајќи го водството на трката од почетокот, освојувајќи го меѓусебниот спринт со Белорусинот Александар Рјабушенко на воведната етапа. До Светското првенство, Ван дер Пул доминирал на Гран При Риблиланд, освојувајќи ги воведните три од четирите етапи на трката. Го освоил тричлениот спринт за победа на воведната етапа, пред соло-победата следниот ден и победа на поединечниот хронометар во должина од 9 километри. Педерсен бил подобар од Ван дер Пул во масовниот спринт на завршната етапа, но Ван дер Пул имал доволно разлика за победа на трката со 46 секунди пред Педерсен.
Оваа форма го направила Ван дер Пул еден од фаворитите за Светските првенства, каде ја предводел холандската екипа. Покрај друмската трка, Ван дер Пул настапил на јуниорскиот хронометар за Холандија, заедно со Сам Омен. Ван дер Пул завршил 50. од вкупно 84 возачи на патеката, со над минути зад крајниот светски првак Игор Декрене од Белгија. На друмската трка, Ван дер Пул нападнал во последниот круг, и стигнал до предводникот на трката Франк Бонамур од Франција; подоцна се оддалечил од него на завршното брдо Вија Салвијати – околу 5 километри од целта – и сам стигнал до победа за златен медал, пред Педерсен и Албанецот Никај Илтјан.
Сениорска кариера
Ван дер Пул настапувал во категоријата под 23 години во велокрос сезоната 2013–14. На првата трка во оваа класа, Ван дер Пул ја освоил ГП Марио де Клерк, поразувајќи го соперникот Џани Вермерш за дванаесет секунди. Откако завршил трет на неговата прва трка во Светскиот куп, Ван дер Пул ја освоил второта рунда од сезоната на Табор во Чешка, поразувајќи го повторно Вермерш за три секунди. При тоа, Ван дер Пул станал прв возач по Нилс Алберт во 2004 година кој остварил победа во неговата прва година во категорија до 23 години. Остварил и други победи во поголемите велокрос настапувања, како Рудерворде во Суперпрестиж следниот ден, доаѓајќи скоро минута пред другите возачи. Го освоил сребрениот медал на Европското првенство во велокрос во Млада Болеслав во Чешка, завршувајќи 23 секунди зад победникот Михаел Вантхуренхут.
Ван дер Пул станал професионалец со екипата на почетокот на сезоната 2014, приклучувајќи му се на брат му Давид во екипата, потпишувајќи четиригодишен договор. Пред да го направи тоа, Ван дер Пул го имал своето деби во категоријата елит на Схелдекрос Антверпен, во декември 2013; Ван дер Пул настапил заедно со професионалци бидејќи немало трка до 23 години. Завршил втор на трката, пет секунди зад неговиот иден колега Нилс Алберт, претекнувајќи ги Филип Валслебен и Роб Петерс во завршните метри. Повторно завршил втор зад Алберт десет дена подоцна на Гран При де Стер Синт-Никлас, губејќи во меѓусебниот спринт. Ја завршил 2013 со четврта победа во Суперпрестиж во сезоната.
Откако завршил втор зад Ваут ван Ерт на неговата воведна трка во 2014 година на Гран При Свен Нис, Ван дер Пул ја обезбедил титулата во Светскиот куп под 23 години со неговата четврта победа во сезоната, на Меморијал Романо Скоти во Рим. Ја остварил првата професионална победа на Булс Класик Интернационал, поразувајќи ги Тејс ван Амеронген и Роб Петерс. На неговата прва сениорска друмска трка, Ван дер Пул завршил седми на Омлоп дер Кемпен, која завршила со спринт на целта.
NGC 6258
NGC 6258 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6258 се споменува и како UGC 10595, MCG 10-24-73, CGCG 299-35.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6258 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6258 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 52 м 29,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +60° 30' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
Џиро д’Италија 2013 започна на 4 мај, а етапата 11 ќе се случи на 15 мај. Изданието 2013 започнало со друмска етапа, за првпат од 2003, околу Неапол пред екипниот хронометар следниот ден на островот Искја. Остатокот од воведната половина на трката, цело време во Италија, се состои од среднопланински етапи, две рамни етапи и првиот од двата поединечни хронометри на трката; хронометарот ќе се вози на осмата етапа на растојание од 54,8 километри.
NGC 6258
Други поделби
Проучување на NGC 6258 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59165. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4191. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
Марк Кевендиш станал првиот предводник на трката откако победил на воведната етапа во Неапол; првата од двете етапни победи кои Кевендиш ги остварил во првата половина на трката, заедно со шестата етапа. Поради тоа, Кевендиш бил единствениот возач со победа на повеќе етапи во првата половина на трката. Кевендиш го загубил водството на трката следниот ден, откако неговата екипа не успеала да постигне добро време со што би ја задржал маичката. ја освоил етапата, што го ставила Салваторе Пучо на местото на Кевендиш во розовата маичка откако бил највисоко пласиран на воведната етапа од петте членови на екипата. Лука Паолини стигнал сам до водечката маичка по третата етапа, напаѓајќи на 7 километри пред целта и одвојувајќи се од групата, а на целта имал предност од 16 секунди. Ја носел маичката четири дена, пред да ја загуби на седмата етапа, одржана во услови на силен дожд.
Танатарци
Танатарци — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
На таа етапа, Адам Хансен, велосипедист кој завршил на сите Гранд Тур трки во 2012, победил со предност од над една минута по долго бегство, додека Бењат Инчаусти успеал да ја преземе водечката маичка откако завршил во групата на фаворити. Слабоста на Инчуасти на хронометрите го приморала да го предаде водството наредниот ден, губејќи три и пол минути од етапниот победник, колегата Алекс Даусет. Винченцо Нибали, претходен победник на Гранд Тур на Вуелта а Еспања 2010, успеал да го преземе водството на трката и да го одржи до крајот на единаесеттата етапа, што претставувала крај на првата половина на трката. Нибали го завршил хронометарот 29 секунди пред најблискиот конкурент Кедел Еванс, ној добил дванаесет бонус секунди на десеттата етапа, првата завршница на нагорнина на трката, со што ја зголемил предноста на 41 секунда во претстојната втора половина на трката.
Танатарци
Историја
Во XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Танараци живееле 120 жители сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Танатарци имало 192 Македонци, патријаршисти.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
Етапа 1
По првпат од изданието на трката во 2003, Џиро д’Италија започнала со етапа наместо со хронометар. Неапол бил објавен како почетна точка за трката во јуни 2012, со што се одбележала 50-годишнината од единствениот старт на трката во Неапол; тогаш, Виторио Адорни славел во Потенца. Воведната етапа на Џиро 2013 била кружна трка во и околу Неапол и биле користени два различни круга. Најпрвин биле возени четири круга по 16,3 километри, со две преминувања на искачување од четврта категорија што оставило можност за бегство и преземање на маичката во планинскиот пласман на воведниот ден. Оттаму следел помалиот круг од 8,1 километар во должина, кој се поминал осум пати и завршница на етапата во Лунгомаре Карачоло. На крајот се очекувала спринтерска завршница.
Танатарци
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 1 жител, Македонец.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
Етапа 1
Скоро веднаш кога започнала трката било создадено бегство од седум возачи, кои се обиделе да создадат голема предност во однос на групата, но не можеле да ја зголемат предноста над две минути. Возачот на Џовани Висконти и Камерон Вурф од  го предводеле бегството на врвот на искачувањето, заедно со Гијом Бонафон  кој исто така освоил три бода на обете искачувања. Ова значело дека првата maglia azzurra се решила во завршниот спринт. На половина на етапата, Вурф се одвоил од бегството и останал пред групата до 19 километри пред крајот, кога групата предводена од го поминала.
Неколку доцни падови ја поделиле групата на многу групи, а последниот од нив се случил во последните 3 километри, обезбедувајќи го мнозинството од групата со исто време на етапниот победник. За последниот спринт се борела избрана група на спринтери; се поставила на чело на линијата за Метју Гос, но Елија Вивијани  и возачот на  Марк Кевендиш се помериле напред, а на крајот Кевендиш ја освоил победата на целта за скоро една должина на тркалото. Со неговата 37. етапна победа на Гранд Тур, се поместил на изедначеното осмо место на списокот на сите времиња со Рик ван Лој и ја зел розовата и црвената маичка на подиумот како предводник во генералниот и бодовниот пласман. Иако разочарен поради второто место во спринтот, Вивијани станал првиот носител на белата маичка како предводник во пласманот за млад возач, а Висконти бил највисоко пласиран во спринтот и го презел планинскиот пласман.
Танатарци
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2310 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница на селото Горачино.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
Етапа 2
На втората етапа на трката, група била префрлена со ферибот на вулканскиот остров Искја, кој бил домаќин на Џиро д’Италија за првпат по 54 години. Тогаш бил одржан поединечен хронометар на растојание од 31 километар, кој бил освоен од Антонино Каталано, освојувајќи ја неговата единствена етапна победа на Џиро. На етапата во Искја на трката во 2013 бил предвиден техничка нерамна патека на 17,4 километри за екипен хронометар, вклучувајќи наклони од околу 7% во последните 5 километри на патеката. Почетниот ред за етапата бил првично поставен по обратен редослед на секоја од 23. екипи во зависност како биле пласирани во пласманот „Трофеј Брза екипа“ по воведната етапа претходниот ден; единствена разлика била за кои тргнале последни, бидејќи Марк Кевендиш ја носел розовата маичка како предводник во генералниот пласман.
биле првата екипа која отпочнала - секоја екипа тргнувала по триминутно растојание – и откако изгубиле само еден возач на патеката, тие постигнале време од 23' 01", но тоа време било надминато од следната екипа на патеката, бидејќи отишле под 23 минути, забележувајќи време од 22' 55". биле следни на етапата и биле значително побрзи, на крајот забележувајќи време за 22 секунди побрзо од минатата екипа. Нивното време не било надминато до настапот на, кои и покрај раните проблеми на неколкумина од нивниот состав поминале низ целта со време од 22' 05". Како што излегло, времето не било надминато, со што екипата ја остварила втората победа на екипен хронометар во сезоната по оној на Џиро дел Трентино. На крајот на етапата, само една екипа била во рамките на десет секунди, забележувајќи побрзо време за две секунди на средната мерна точка. Кевендиш ја загубил водечката маичка, бидејќи  можеле да забележат само 17. најдобро време, 48 секунди зад . Поради тоа, Салваторе Пучо станал новиот предводник на трката, бидејќи од петте членови на екипата  бил највисоко пласиран на воведната етапа.
Танатарци
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
Џиро д’Италија 2013 - етапа 1 до етапа 11
Етапа 3
Бегството на денот било создадено по почетокот во Соренто, кога седум возачи се одвоиле од групата; најдобриот од нив бил Фабио Таборе од екипата, кој доцнел 22 секунди зад предводникот во генералниот пласман Салваторе Пучо. И покрај ова, седморката создала предност од близу седум минути во однос на групата. На Сан Мауро Чиленто, бегството било составено од шест возачи, бидејќи Берт де Бакер отпаднал од нивната група. Возачот на Вилем Ваутер водел преку искачувањето, додека групата стигнала на врвот околу 3' 45" зад водечката шесторка, а Де Бакер се наоѓа во средина. Група на спринтери отпаднала назад во главната група, вклучувајќи ги возачот на  Марк Кевендиш и Насер Буани од, но и обајцата успеале да се вратат.
Таборе нападнал на спустот од искачувањето, здобивајќи се со предност од околу една минута кога стигнал во подножјето на Села ди Катона. биле на чело на групата, што овозможило групата да ги достигне бегалците и во еден момент да предизвика поделба на главната група, од каде се одвоиле кандидатите за генерален пласман Рајдер Хесједал, Винченцо Нибали, Бредли Вигинс и Микеле Скарпони. Потоа, Хесједал нападнал сам од оваа група, поминувајќи го Таборе, пред да забави и да се врати во главната група. На спустот, колегата на Нибали од Валерио Ањоли забрзал, а Хесједал и возачот на  Лука Паолини му се приклучиле. Оваа група била достигнала, кога го подигнал своето темпо. Паолини повторно нападнал на околу 7 километри пред крајот и не бил достигнат, освојувајќи ја својата прва етапа на неговиот прв Џиро, и розовата маичка од Пучо, кој изгубил седум минути. Возачот на Кедел Еванс бил веднаш зад него со уште 16 возачи кои задоцниле 16 секунди, пред Хесједал.
Етапа 4
Трката продолжила долж брегот на Тиренското Море, движејќи се кон југ кон најјужната точка на Џиро д’Италија, кон Сера Сан Бруно. На растојание од 246 километри, четвртата етапа била и најдолга на целата трка, каде единствено тринаесеттата етапа вклучува подолг ден поминат на седиште. Етапата била главно рамна и само последната четвртина на етапата вклучувала поголеми промени во височината, со две категоризирани искачување како дел од етапата втор ден по ред. Искачувањето од трета категорија Вибо Валентија било долго со мал наклон, односно со просечен наклон од околу 3% на растојание од 15 километри, пред искачувањето од втора категорија Кроче Ферата. Вклучувајќи го и вториот среден спринт во Соријано Калабро, самото искачување било долго 16,8 километри и достигнувало максимален наклон од 10%. Потоа следел спуст од околу 7 километри кон завршницата во Сера Сан Бруно, додека последниот километар се одвивал на калдрма.
Како и претходниот ден, главното бегство на денот било составено од седум возачи и најдобриот помеѓу нив бил Емануеле Села, кој доцнел 2' 39" зад предводникот во трката Лука Паолини од . Групата успеала да создаде предност од околу осум минути во еден момент на етапата. Екипата на Паолини го одржувала нивното пристсво на чело на групата, намалувајќи ја предноста за половина кога преостанале уште 100 километри. Водечката група се поделила, Села, Јоанис Тамуридис и возачот на  Антону Ру постепено отпаднале и се вратиле во главната група. Водството повторно се зголемило на 5' 10", пред значајно да опадне на првото искачување на етапата, кога на Вибо Валентија тоа изнесувало само една минута.
Колегата на Тамуридис Мигел Мингез нападнал на искачување и бил последниот член на бегството, кој бил достигнат од главната група на околу 42 километри пред целта. Имало неколку мали напади, кои издржале до подножјето на второто искачување, Кроче Ферата, кога возачот на Силвен Жорж нападнал од групата со шест возачи; успеал да достигне предност од една минута, пред  да излезе напред на групата. Возачот на Данило ди Лука и Робинсон Чалапуд  нападнале од главната група и набрзо го поминале Жорж, одржувајќи мала разлика пред главната група. Ди Лука започнал долг спринт на околу 800 метри пред целта и не бил достигнал до последните 250 метри. Оттаму, возачот на Енрико Батаљин бил најсилен да ја освои најголемата победа во својата кратка професионална кариера,  пред колегата на Села Фабио Фелине и возачот на  Џовани Висконти, кој претходно собрал доволно бодови за да се врати на првото место во планинскиот пласман. Паолини ја задржал розовата маичка откако завршил десетти на етапата.
Етапа 5
Уште една главно рамна етапа, петтата етапа започнала со благ постепен спуст од почетната точка во Козенца, пред искачувањето од четврта категорија Чиполето по околу 37 километри од почетокот. Оттаму, трката повторно се движела долж брегот, каде се одржале и двата средни спринта. На околу 45 километри пред крајот, патеката се одвојувала од брегот и се упатувала кон завршната точка во градот Матера. Кон целта се наоѓало искачување од четврта категорија на Монтескалјозо, пред постепената нагорна завршница во Матера; наклонот бил 2,6% во последниот километар. Се очекувало да се најдат во проблем одредени спринтери, но не и возачот на Џон Дегенколб, и возачот на  Метју Гос.
Шест возачи го создале првичното бегство, започнувајќи ја својата предност од шестиот километар. Најдобро пласиран во шесторката бил Стефано Пираци од екипата, кој доцнел над три минути за предводникот на трката Лука Паолини ; откако ги зел максималните бодови на првото искачување во Чиполето, Пираци се одвоил од водечката група и се вратил во главната група. Откако Пираци отпаднал, групата значајно го забавила нивното темпо, но сепак успеале да постигнат водство од скоро десет минути. Времето се менувало на патеката; започнувајќи со сонце, групата ја погодил пороен дожд на околу 60 километри правејќи ги патиштата опасни. Предноста на водечката група постојано била намалувана, одржувајќи го водството од само 30 секунди пред да бидат достигнати на последното искачување на Монтескалјозо.
Водечката петорка биле достигнувани еден по еден, а последниот возач Рикардо Местре од екипата бил достигнат на околу 22 километри пред целта. Пираци нападнал на искачување со надеж да добие повеќе бодови во планинскиот пласман, на крајот успевајќи да дојде прв на врвот, но на спустот му се приклучил возачот на Бен Гаштауер. Гаштауер наскоро го поминал Пираци и му се приклучил колегата на Местре Роберт Вречер. Возачот на Ларс Бак исто така се приклучил на групата во последните 10 километри, но тројката на крајот била достигната. Марко Канола ја водел групата во последниот километар за, кога помошникот на Дегенколб Лука Мезгец паднал на асфалтот на сè уште водените улици, поради што Дегенколб морал да го следи Канола сам; го достигнал и набрзо го поминал со што стигнал до првата негова етапна победа на Џиро, и шеста етапна победа на Гранд Тур.
Етапа 6
Шестата етапа на Џиро д’Италија била сметана за спринтерска етапа на трката, на која патеката била сосем рамна, на брегот на Јадранското Море. Патеката се движела низ внатрешноста по вториот среден спринт со мало искачување на еден рид, но тоа не било категоризирано за планинскиот пласман. Рутата се вратила на брегот за завршницата во Маргерита ди Савоја, каде биле извозени два круга од 16,3 километри пред очекуваната спринтерска завршница. Дневното бегство било составено од австралиски возачи, кога возачот на Џек Бобриџ бил придружен од Камерон Вурф од, кој учествувал во бегството на воведната етапа, откако се одвоиле од групата по бројните мали напади кои биле прекинати во првите 15 километри, остварувајќи предност од околу шест и пол минути на етапата, пред спринтерските екипи да започнат да ги бркаат.
Колегите на Вурф биле способни да му овозможат на Елија Вивијани предност пред возачот на Марк Кевендиш на двата средни спринта каде се доделуваат бодови за бодовниот пласман. Пред првиот премин низ целната линија, двата бегалци биле достигнати и скоро веднаш потоа настанал голем пад во главната група, што го блокирал патот. Групата се поделила, но на крајот стигнала заедно на 10 километри пред крајот и се подготвила за спринтерска завршница. предводел во последниот километар, но наскоро стигнал напред со Герт Стегманс кој го довел Кевендиш до неговата втора етапна победа на трката и негова 38. Гранд Тур етапна победа. Откако ги испофалил неговите колеги, Кевендиш ја посветил победата на подиумот на Ваутер Вејлант со држење на бројот 108, бројот што го носел Вејлант на Џиро д’Италија 2011, кога загинал на третата етапа, одржана на 9 мај. Исто така го вратил водството во бодовниот пласман од предводникот на трката Лука Паолини, кој ја задржал розовата маичка.
Етапа 7
Возачите на седмата етапа ги чекала нерамна патека на растојание од 177 километри, започнувајќи и завршувајќи на брегот на Јадранското Море. Меѓутоа, поголемиот дел од возбудувањата на етапата се очекувало да се случат во внатрешноста и во втората половина на етапата; во последните 60 километри постоеле четири категоризирани искачувања, две од трета категорија и две од четврта соодветно, како и два средни спринта. Последното искачување на Сан Силвестро било на само 7,4 километри пред рамната завршница во Пескара на само 3 метри надморска височина.
Фабио Таборе го отпочнал првиот напад на етапата, но без резултат додека не се создало бегство од шест возачи на кои им било дозволено да се одвојат од групата; најдобро пласиран возач помеѓу нив бил возачот на  Емануеле Села, кој доцнел околу седум минути зад предводникот на трката Лука Паолини од. Шесторката направила предност од седум и пол минути на половина од етапата, пред Таборе и неговите колеги, како и екипата на Паолини, да започнат да го намалуваат водството. Водечката група се поделила на второто искачување во Кјети, кога Села и Адам Хансен од успеале да се одвојат од четворицата други членови на бегството. Дождот создавал тешки услови за возење, кога Села паднал на еден од свиоците; Хансен го почекал Села пред да направи разлика во однос на главната група. Хансен се одвоил од Села на третото од четирите искачување, искачување од трета категорија со просечен наклон од 5,9%, стигнувајќи на врвот на искачувањето со предност од околу 30 секунди.
Во главната група возачот на Танел Кангерт и возачот на  Данило ди Лука се одвоиле од групата; додека биле во подножјето на последното искачување, колегата на Кангерт Винченцо Нибали паднал поради влажните услови. Тогаш, главната група се поделила, кога ја промашиле насоката, оставајќи го Бредли Вигинс во втората група. Села, кој бил помеѓу водечката и главната група, паднал на околу 5 километри пред крајот, а на истата кривина подоцна и Вигинс доживеал пад,, губејќи дополнително време во однос на главната група. Напред Хансен, кој завршил на сите Гранд Тур трки во 2012, бил сè уште во водство и сам стигнал до неговата прва победа од 2010. Подоцна дошла и група со 27 возачи, предводена од возачот на Енрико Батаљин. Мнозинството на фаворитите на трката биле во оваа група, со исклучок на Вигинс, кој изгубил скоро 90 секунди во однос на нив, излегувајќи од првите 20 во генералниот пласман. Паолини исто така не бил во групата и така го предал водството на трката на возачот на Бењат Инчаусти, додека Нибали и возачот на  Рајдер Хесједал доцнеле под десет секунди пред хронометар наредниот ден.
Етапа 8
Првиот од двата поединечни хронометри се одржал на осмата етапа и тоа било најдолг хронометар на трката од 2009. На тој хронометар, тогашниот возач на Денис Мењшов победил на патеката долга 60,6 километри со време од над 94 минути. Областа Марке била домаќин на патеката од 54,8 километри со кривулеста техничка патека, но не премногу планински како во 2009. Последните 3,5 километри од патеката претставувале вистински предизвик за возачите; од втората мерна точка во Калчинели, возачите оделе кон завршницата во Вила дел Бали ин Салтара со просечен наклон на искачувањето од 11,2% во последниот километар. Како и обично на хронометарските етапи, возачите биле поставени во обратен редослед од тоа како биле подредени во генералниот пласман на крајот на претходната етапа. Така, Џек Бобриџ од, кој бил на 201. место од вкупно 207 возачи на почетокот и доцнел еден час, дваесет и четири минути и дванаесет секунди зад предводникот на трката Бењат Инчаусти, бил првиот возач кој настапил.
Помеѓу кандидатите за генерален пласман, возачот на Бредли Вигинс бил сметан како фаворит пред етапата, но не се очекувало да ја преземе розовата маичка откако изгубил време на претходната етапа. Вигинс го достигнал возачот пред него Данило ди Лука уште во почетниот дел од етапата, но морал да застане неколку минути подоцна поради дупната гума; го фрлил неговиот велосипед на земја, пред да добие нов од неговиот механичари. Иако бил 52 секунди побавен од Даусет на првата мерна точка, Вигинс ја намалил разликата на само 10 секунди на крајот, што било најблиско до времето на Даусет. Возачот на Микеле Скарпони забележал солиден резултат и изгубил само 43 секунди во однос на Вигинс, додека возачот на  Кедел Еванс изгубил 29 секунди, но во генералниот пласман бил за 47 секунди подобар од него. Еванс исто така се поместил на второто место во генералниот пласман, а возачот на Винченцо Нибали станал новиот водач. Нибали бил побрз од Даусет на првата мерна точка, но задоцнил во втората половина на патеката, завршувајќи четврти на етапата, веднаш зад колегата Танел Кангерт, губејќи единаесет секунди во однос на Вигинс, но задржувајќи го водството од 1' 16" пред него во генералниот пласман.
Етапа 9
Деветтата етапа на Џиро д’Италија била последна која се одржала пред првиот од двата дена за одмор следниот ден предвидени на трката. На растојание од 170 километри низ планините во Тоскана се очекувало дека бегството ќе има шанса да постигне уште една етапна победа, на истото место на кое се планира да се одржи Светското друмско првенство 2013. Патеката имала мешавина на категоризирани искачувања. Највисокото од нив било искачувањето од прва категорија Валомброза, но не било премногу тешко со 6% наклон на 9 километри должина. Следеле две кратки искачувања; Вета ле Крочи од трета категорија со просечен наклон од 9% на 4 километри, додека Фјезоле имало просек од 5,7%, пред завршницата од 10 километри во Фиренца.