cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пантелеј Киселов
Пантелеј Киселов (Пантелей Киселов) бил генерал во бугарската армија.
Во 1916 Бугарија ја одвојува Јужна Добруџа од Романија со Генерал Пантелеј Киселов.
Надворешни врски
Генералот од Добруџа
Уште не умрела Украина
Уште не умрела Украина (украински: Ще не вмерла Україна) е државна химна на Украина од 1991 година. Автор на текстот е Павло Чубински, а автор на музиката Михајло Вербицки. Во 1917 била државна химна на Украинска Народна Република. Последното дополнување на текстот било во 2003 година.
Оригинална верзија на украински
Ще не вмерла Україна
Станем, браття, в бій кривавий від Сяну до Дону, В ріднім краю панувати не дамо нікому; Чорне море ще всміхнеться, дід Дніпро зрадіє, Ще у нашій Україні доленька наспіє.
А завзяття, праця щира свого ще докаже, Ще ся волі в Україні піснь гучна розляже, За Карпати відоб'ється, згомонить степами, України слава стане поміж ворогами.
Душу й тіло ми положим за нашу свободу, І покажем, що ми, браття, козацького роду.
Промената во текстот не е многу голема. Само во првите 2 линии,
Официјална верзија на украински јазик
Ще не вмерла Україна
Ще не вмерла України і слава, і воля, Ще нам, браття молодії, усміхнеться доля. Згинуть наші вороженьки, як роса на сонці. Запануєм і ми, браття, у своїй сторонці.
Душу й тіло ми положим за нашу свободу, І покажем, що ми, браття, козацького роду.
Превод на македонски јазик
Уште не умрела Украина
Уште не умрела ни славата, ни волјата на Украина, Уште, браќа млади, судбината ќе ни се насмевнува, Ќе ги снема нашите непријатели, како роса на сонцето, Ќе завладееме и ние, браќа, во својата земја.
Рефрен (2 пати):
Мартин Опиц
Мартин Опиц (1628 благородник со додавање на титула во името во Опиц фон Боберфелд ; * 23. Декември 1597 година во Бунзлау, Војводство од Швајдиц-Хауер ; 20 Август 1639 година во Гдањск ) бил основач на поезиското шлеско училиште, германски поет и главен теоретичар на барокот.
NGC 7470
NGC 7470 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7470 се споменува и како ESO 239-9, IRAS 23023-5023.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 5 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 6' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 7470 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70431. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 439; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8454. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Космос-978
Космос-978 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јануари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-978 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1463 км, а најмалото на 1419.
Нисан (река)
Нисан е 200км долга река во југозападна Шведска. Завршува во заливот Категат на Северното Море во Халмстад. Правиот среден и горниот тек на Nissan ја следи гранката на зоната Протогине-зона на слабост на кората во западна Шведска. Нисан го одводнува западниот дел на сливната рамнина Јужен Смоланд.
Владимир Стојковиќ
Владимир Стојковиќ ( роден на 28 јули 1983 година) — српски професионален фудбалер кој игра за белградски Партизан и за српската репрезентација како голман.
Во текот на својата кариера играл за двата најголеми клубови во неговата земја, Црвена Ѕвезда и Партизан, но исто така има настапувано за тимови во седум други земји, особено во Спортинг Лисабон, кој го позајмил неколкупати за време на траењето на неговиот договор.
За репрезентацијата на Србија настапил на 79 натпревари, но бил и дел од две Светски Првенства како и на Олимписките игри во 2008 година.
Максимилијан I (Баварија)
Максимилијан I (Maximilian I, роден на во  - починал на  во ) — владетел од баварската Династија Вителсбах, војвода на Баварија од 4 февруари 1598 година, по абдикацијата на неговиот татко, изборен кнез на Пфалц во периодот од 1623 до 1648 година и изборен кнез на Светото Римско Царство од 1623 година. Управувал во текот на Триесетгодишната војна.
Животопис
Максимилијан бил син на војводата Вилхелм V (1548-1626) и Рената (1544-1602), ќерка на Франц I, војвода од Лорен. Тој бил запишан на језуитски колеџ и универзитет во Инголштат во 1587 година заедно со неговиот братучед, подоцнежниот цар Фердинанд II. На 4 февруари 1598 година застанал на местото на неговио татко, во време кога јавната каса била испразнета, поради кое започнал големи реформи во полицијата, судовите и армијата.
Во 1609 година Максимилијан I го добил правото да раководи со Католичката лига и го добил градот Донауверт од царот Рудолф II. Максимилијан и Јохан Церклас Тили за време на Триесетгодишната војна биле поразени во близина на Рајна. На 8 ноември 1620 година протестантите биле поразени во битката на Бела Планина кај Прага, во која учествале 25.000 баварци. Во знак за благодарност Максимилијан I во февруари 1623 година ја добил титулата изборен кнез. По отфрлањето на Фридрих V од царството, Максимилијан I го добил Горен Пфалц. Така Војводство Баварија станало изборно кнежевство. Неговите територии биле потврдени со потпишувањето на договорот од 1648 година.
Во негово време била реконструирена и проширена Минхенската резиденција, која се претворила во најголема палата во рамките на царството.
Кон крајот на својот живот Максимилијан I се ангажирал најмногу со религијата. Починал на 27 септември 1651 година за време на поклонение во Инголштат.
Сибничка пештера
Пештерата Шибница - се наоѓа на „Големиот град“ (815), на доминантниот врв на планината Гледиќ, кој се состои од бел варовник од долна креда. На споменатиот врв се наоѓаат остатоците од темелите на римскиот град кој потекнувал од првиот век од нашата ера., а можеби и порано, по што го добил името. Пештерата се наоѓа во близина на селото Сибница.
Отворот на пештерата Сибница е висок 3 метри, а широк само 50 метри. Од отворот, во малата комора на пештерата, најпрво води канал, со благо искачување со должина 6 и ширина 1м. На четвртиот метар од комората, од десната страна кон височината, има страничен канал долг 2,5 cm и широк 60 cm, кој на врвот се намалува и изнесува 20см. На почетокот на страничниот канал, на висина од 2м, се наоѓа единствениот накит на пештерата во вид на драпер со три набори. На шестиот метар, главниот пештерски канал се стеснува и со благо свиткување ја дели првата од втората комора. Главниот канал на втората комора е долг 3м и просечен широк 2м. Комората постепено се стеснува во висина, што ја прави куполоста. Од споменатата комора, главниот канал се дели на два странични хоризонтални канали, 2м во должина и еден во вертикалната 4м, со што се завршува јазот. Пештерата Шибница е највисоката и најстара пештера во Шумадија и Поморавље. .
Јама
Сибничка јама - се наоѓа во близина на пештерата, на јужната страна на Големиот град. Во јамата се влегува преку отвор широк 40 см. Кон внатрешноста води стрмен канал широк 3–4 m, кој нагло се стеснува на дванаесеттиот метар и го спречува понатамошното истражување на најдлабоката јама во Шумадија. Недалеку од јамата се наоѓа изворот Говор вода, кој најверојатно е поврзан со јамата.
Даблики (Журче)
Даблики — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Журче. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа 1,5 км јужно од селото, каде според искази на мештаните, биле откопани неколку гробови градени од камени плочи поставени во правец исток-запад, темели од црква и од куќи. Денес на површината се гледаат парчиња од покривни ќерамиди.
Симптом
Симптом потекнува од грчки збор и означува отстапување од нормалното функционирање на организмот, или некое чувство забележано од пациентот, кој тој го претставува како постоење на болест или некоја абнормалност. Кај различни болести може да се јаве еден ист симптом, но и ралични симптоми да се јават кај иста болест. Затоа вештината на докторот да ги протолкува зборовите на пациентот е од огромно значење и добро земената анамнеза од пациентот претставува половина дијагноза.
Терминот асимптоматска болест значи дека болеста е без симптоми и долго време може да не биде откриена, додека терминот симптоматска болест означува присуство на субјективни проблеми, од кој пациентот се жали и придонесува за откривање на болеста. Овие термини се користат често кај карциномите и означуваат поминување од еден во друг стадиум на болеста кога најчесто симптоматските пациенти се неизлечиви.
Симптом наспроти знак
Симптомот е чисто субјективно чувство кое само пациентот го чувствува, не може да се измере или опише од друг. Болката на пример е симптом, додека жолтилото е знак. Понекогаш може еден ист ентитет може да биде и симптом и знак, на пример црвенило(пациетот го опишува како симптом, додека за докторот тоа е знак)
Симптомите се разликуваат од знаците по тоа што првите се субјективни и ги опишува пациентот, додека знаците се објективна појава и се регистрираат од другите(докторите).
Портрет на непознат господин (Ел Греко)
Портрет на непознат господин (шпански: Retrato de un caballero desconocido) ― слика во масло од Ел Греко.
Насликана во Толедо помеѓу 1603 и 1607 година и изложена во Музејот Прадо, се наведува како можен портрет на Мигел де Сервантес, врз основа на фактот дека авторот и драматургот живееле во близина на Толедо во 1604 година и дека познавал луѓе во кругот на пријатели на Ел Греко.
Таа е една од низата секуларни портрети на непознати господа, сите облечени во црно и облечени во бели фрези, на темна позадина, од кои најпознат е „Благородник со раката на градите“ (El caballero de la mano en el pecho) (околу 1580 година).
159
159 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 159 година од новата ера, 159. од првиот милениум, 59. од II век и последна од 150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5667 и 5668 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4909 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3919 и 3920 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 912.
Надворешни врски
150er
Вандана Верма
Вандана „Ванди“ Верма е вселенски роботичар во Лабораторијата за млазен погон на НАСА, позната по возењето на рововите на Марс, особено Curiosity и Perseverance, користејќи софтвер вклучувајќи ја и технологијата за програмирање PLEXIL што таа ја напишала и развила.
Биографија
Верма е родена и делумно израсната во Халвара, Индија; нејзиниот татко бил пилот во индиските воздухопловни сили. Таа ја стекнала својата прва квалификација, диплома по електротехника, на инженерскиот колеџ Пенџаб во Чандигар, Индија. Таа продолжила да магистрира по роботика на Универзитетот Карнеги Мелон (CMU), а потоа докторирала по роботика од Карнеги Мелон во 2005 година, со тезата насловена како Филтри за влечни честички за дијагноза на дефекти на роботите.
Во CMU, таа се развила во интерес за роботиката во непознати средини. Таа била вклучена во 3-годишна астробиолошка експериментална станица во пустината Атакама. Пустината е избрана поради сличностите меѓу нејзината непријателска средина и површината на Марс. Таа победила на натпреварот за создавање робот кој ќе се движи низ лавиринтот и собира балони. Таа испробувала роботски технологии на Арктикот и Антарктикот.
Помеѓу студиите, таа се здобила со пилотска дозвола.
Нејзината прва постдипломска работа била во Истражувачкиот центар Ејмс како научник за истражување.
Во 2006 година, Верма го напишала PLEXIL, програмски јазик со отворен код, кој сега се користи во технологиите за автоматизација, како што се роверот К10 НАСА, ударната вежба на роверот Марс Кјуриосити, Меѓународната вселенска станица, Демонстративната единица за живеалишта и живеалишта во длабоката вселена, демонстрацијата на Едисон Smallsat Networks, LADEE и Autonomy Operating System (AOS).
Во 2007 година Верма се приклучила на лабораторијата за млазен погон на НАСА (JPL) со посебен интерес за роботиката и софтверот за летање и станала дел од тимот на Марс Ровер во 2008 година. Од 2019 година, таа ја предводила групата Автономни системи, мобилност и роботски системи на JPL.
Верма има напишано академски трудови во нејзината област на теми како што се системот за таргетирање AEGIS (Автономно истражување за собирање зголемена наука), Операција на месечиноодот на НАСА и детекција на дефекти на роботот, област на која работела постојано.
Верма помогнала да се развијат софтверски системи за симулација на летот и летот што ги користи роверот Марс 2020 година.
Верма често учествувала на отворени настани на JPL во лабораторија и онлајн како научен комуникатор за да ги охрабри децата (а особено девојчињата) во STEM кариери.
Роботика на Марс
Верма работела на проектите на НАСА за истражување на Марс од 2008 година и управувала со сите три ровери: MER-A Spirit MER-B Opportunity и Mars Science Laboratory 's Curiosity. Верма објаснува дека за да може ефикасно да управува со роботско вселенско летало, тимот мора да се прилагоди на сол, или марсовскиот ден кој е 24 часа, 39 минути и 35,244 секунди, почнувајќи секој ден 40 минути подоцна. Овој вид на работа во смени вклучува покривање на прозорците дома и на работа. Верма вели: „Ние обично живееме според часовникот на Марс и многумина имаат часовници на Марс“. Од 2018 година имало околу 12 возачи на ровер. Таа објаснува како возењето на роверот е екстремно бавна операција бидејќи командите може да потраат до 20 минути за да стигнат до уредот, така што командите обично се изведуваат прво како симулација и повеќе команди се поставуваат истовремено преку мрежата на НАСА за длабока вселена, пренесувајќи сигнали со помош на Марс. Орбитарка Одисеја.
Ракувањето со роверот вклучува голем тимски напор со научници кои вршат експерименти на различни полиња. Типичен сет на команди ќе вклучува евалуација на претходните 3D слики, развивање план и рута за максимизирање на истражувачки потенцијал без да се ризикува безбедноста на роверот (вклучително и користење на роботската рака од 2 метри на Curiosity), кореографија и симулирање на потези и потоа интегрирање на секој чекор од секвенца во детален сет на инструкции.
Други медиуми
Во 2011 година Верма се појави и режираше епизода на Nova ScienceNow наречена Можеме ли да стигнеме до Марс?
Верма се појавува во документарниот филм на американските воздухопловни сили Science in the Extremes 3, епизода 6 од Seeker објаснувајќи ја нејзината работа од 2020 година на површината на Марс.
Во 2018 година, финската режисерка Мина Лангстром сними документарен филм за Верма и нејзината работа со Марс роверот Curiosity со наслов Другата страна на Марс (оригиналниот фински наслов Mars kuvien takaa). Филмот се фокусира на начинот на кој се прават сликите, нивната манипулација и употреба што го обликува нашето разбирање за просторот и технологијата.
Сексард
Географија
Сексард лежи на среќавачката точка на прекудунавските ридови со Големата унгарска котлина.
Историја
Сексард за првпат бил споменат во 1015 година. Бенедиктинскиот манастир кој се наоѓа во градот бил изграден од кралот Бела I во 1061 година.
За време на владеењето на Кралот Матијаш Сексард бил главната точка на бискупот Џон, кој бил вклучен во заговор против кралот. Замокот во градот во тој период бил срушен, по наредба на Кралот Матијаш.
Во 1485 г. Сексард бил веќе значаен град, и имал 5 пазарни денови во годината, но за време на отоманското освојување на Унгарија, градот опустел и манастирот бил целосно уништен.
Во 18 век, градот повторно станал значаен, станал главен град на округот и добил свој грб. Градот бил повторно уништен во пожарот од 1794 година, но и тоа не го сопрело развивањето на градот. Повеќето од важните згради - вклучувајќи ги градската куќа и неколку цркви биле изградени во периодот на 19 век. Во тој период Сексард имал население од 14,000 луѓе.
Вики Рендл
Вики Рендл (11 декември 1954) е американска пејачка, мултиинструменталист (првенствено акустична гитара и перкусии) и композитор, позната како прва (и единствена) жена член на The Tonight Show Band, почнувајќи со водителот Џеј Лено во 1992 година.
Сексард
Историја
Михали Бабитс, значан унгарски поет е роден во Сексард.
Во 1994 г. Сексард бил награден како град со права на округот, според новиот закон кој бил донесен во тоа време кој велел дека сите главни градови на округот имаат и права на него. (Претходно сите градови со население поголемо од 50,000 луѓе, а во тој период Сексард бил еден од двата града со население помало од 50,000; другиот бил Шалготарјан).
Вики Рендл
Кариера
Рендл е родена во Сан Франциско, Калифорнија. Таа ја започнала својата кариера како пејачка-текстописец/ гитарист, свирејќи во такви места како Бла-Бла Кафе и Ледена куќа. Таа, исто така, снимала и била на турнеја со неколку женски музички уметници, како што се Крис Вилијамсон, Ферон и Линда Тилери.
Снимала и/или била на турнеја со многу мејнстрим уметници, вклучувајќи ги Арета Френклин, Мејвис Стејплс, Џорџ Бенсон, Лајонел Ричи, Кени Логинс, Селин Дион, Херби Хенкок, Вејн Шортер, Бранфорд Марсалис и Лајл Мејс.
Рендл ја продолжика својата дружба со Џеј Лено во неговото шоу Џеј Лено на NBC како музичарка со Кевин Еубенкс преименувана во „Приметајм бенд“. Премиерата на шоуто била на 14 септември 2009 година. Таа се вратила во The Tonight Show со Џеј Лено со откажувањето на премиерното шоу на 9 февруари 2010 година.
Во 2006 година, Рендл го издала својот прв соло албум насловен Sleep City: Lullabies for Insomniacs. Албумот бил продуциран од Бони Хејс и ги вклучи Хејс, Нина Гербер, Барбара Хигби, Тереза Трул, Линда Тилери и Крис Вилијамсон меѓу споредните музичари.
Личен живот
Рендл е отворено лезбејка. Таа живее во Венис Бич и Оукленд, Калифорнија.
’Ртвели
’Ртвели (რთველი) – традиционална берба на грозје и рурален празник на бербата во Грузија, проследен со прослави, музика и приредби. Обично почнува кон крајот на септември во источниот дел на Грузија и во средината на октомври во западна Грузија.
’Ртвелито обично трае неколку дена, луѓето ја почнуваат бербата од рано утро, а денот го завршуваат со прослава и пеење народни песни чии теми се бербата и виното.
Потекло на поимот
Името на празникот потекнува од древниот грузиски збор „stveli“, што значи „берба на овошје“. Со текот на времето, буквата s била заменета со r, а зборот означува само берба на грозје.
Дневни активности
Во текот на денот цело семејство, заедно со пријателите и комшиите, се собира во лозјето и ја почнува бербата. Се работи или со голи раце или со посебни ножици. Сите садови поврзани со собирањето грозје и подготовката на вино се измиени и очистени многу темелно и внимателно.
Се користат различни садови и инструменти:
Грозјето не се користи само за производство на вино. Од добиената комина се прави ракија чача, а од соковите слатките – пеламуши и чурчхела.
Вечерни активности
Вечерите поминуваат во изобилство на храна и пијалаци. Се служат големи количини грузиски деликатеси - шашлик, хинкали, сациви, лобио, хачапури, проследени со изобилство овошје и зеленчук и задолжителните чурхели. Количината и и разновидноста на сервираната храна и пијалаци не ја симболизира само богатат берба, туку се во знак на богата и успешна година.
Според традицијата, што повеќе гости, посреќна е годината. Младото вино се дегустира, се наздравува, првата здравица е од домаќинот и обично е посветена на татковината, гозбата, грозјето, новото вино. Ова се повторува секоја ноќ во текот на празниците.
Марсел Десаи
Марсел Давид Десаи (роден Оденке Абеу, 7 септември 1968 година) — пензиониран француски фудбалер, кој настапувал како одбранбен и дефанезивен играч од средниот ред за француската фудбалска репрезентација, со која го освоил Светското првенство во фудбал 1998 година, како и Европското првенство во фудбал 2000 година, кое се одржало во Белгија и Холандија. Во текот на успешната кариера, на клупско ниво, од 1986 до 2006 година, Десаи двапати ја освојувал Лигата на шампионите, со Марсеј и Милан, и исто така настапувал за францускиот Нант и англискиот Челси, меѓу другите.
2049
2049 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2049 година од новата ера, 49. од третиот милениум, 49. од XXI век и последна од 2040-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7557 и 7558 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6799 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5809 и 5810 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2802.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2049 година се протега во 4685 и 4686, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4745 и 4746 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2592. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1471 и 1472 исламска година.
Знаме на Северна Ирска
Знаме на Северна Ирска — обележје на Северна Ирска кое нема службен статус со распуштањето на самоуправното законодавство, кое го отповикало во 1972 и укинало во 1973 г. Дотогаш како национално знаме се користел Алстерскиот бајрак, а денес во службени пригоди, британската влада го корирсти сојузното знаме (знамето на Велика Британија и Северна Ирска), а истото е единственото службено знаме на владата на Северна Ирска. Британската влада сепак понекогаш го истакнува Крстот на Свети Патрик заедно со другите земји од Обединетото Кралство во неслужбено својство.
Унионистите и натаму го користат Алстерскиот бајрак, и истото важи за спортски клубови и местата со кои владеат на месно ниво.
Крстот на Свети Патрик и Алстерскиот бајрак сепак не смеат да се веат на управни згради во Северна Ирска.
Крст на Свети Патрик
Крстот на Свети Патрик е црвен Андреин крст на бело поле кој се користи од 1783 г. во значката на Ордент на Свети Патрик. Со припојувањето на Ирска кон Британија во 1800 г., крстот е придодаден кон знамето на Велика Британија.
Милица Павловиќ
Милица Павловиќ (српски: Милица Павловић; 11 август 1991 година) — српски поп-фолк уметник познат за нејзиниот танц и кореографии. Таа стекнала популарност по натпреварувањето на телевизија со пеење на натпреварот „Ѕвездите на Гранд“. Таа потпишала на издавачка куќа Гранд Продукција и објавила неколку поп-фолк и танц синглови меѓу 2012 и 2014 година, кога нејзиниот студиски албум Говорот на телото бил објавен. Подоцна тоа стана најдобро продаван албум во Србија за таа година. Во декември 2016 година таа го објавила нејзиниот втор студиски албум Божица.
Почетокот на животот
Павловиќ е родена во Швајцарија, каде што живеел нејзиниот татко. Таа го поминала поголемиот дел од нејзиното детство во Швајцарија откако нејзиниот татко се развел од нејзината мајка. Таа подоцна живеела со баби и и дедо и во Горни Буниброд, во близина на Лесковац. Како студент, таа пеела во училишниот хор и учествувала во разни натпревари. Милица дипломирала на Универзитетот во Белград. Таа, исто така, го посетувала музичкото училиште на Александра Радовиќ.
Кариера
Павловиќ се натпреварувала во сезоната 2011/12 на популарното српско талент шоу „Ѕвездите на Гранд“, каде што таа завршила 8-мо место, но сепак потпишала со издавачка куќа Гранд Продукција. Нејзиниот деби сингл "Танго" е објавен во 2012 година. Во текот на следните години таа ги објавила сингловите "Пеколен план", "Секси Сењорита" и "Алиби" и во 2014 година нејзиниот деби албум Говорот на телото. Во 2016 година таа го објавила нејзиниот втор албум Божица.
Ен Бронте
Ен (Ана) Бронте   (Anne Brontë) ( – ), е англиски романсиер и поетеса, наjмлада од трите сестри Бронте. Најдобро позната по роман Станарката на замокот Вајлдфел (1848).
Животопис
Ен Бронте е родена во селото Торнтон во Јоркшир, Англија, како најмлада од шест деца. Нејзината мајка, Марија Бранвел Бронте, умрела од рак во 1821 година, откако семејството се рпеселило во Хаворт, каде татко ѝ добил работно место свештеник. Додека била дете, нејзините две сестри, Марија и Елизабета, умреле од туберкулоза, што влијаело врз нејзиното пишување подоцна во животот. Двете нејзини сестри, Шарлота и Емили, исто така биле писателки. Заедно со сестрите во 1846 година издала збирка поезија под машки псевдоними. Псевдонимот на Ен бил "Acton Bell". Напишала два романа: Агнес Греј (1847) и Станарката на замокот Вајлдфел (1848)
Ен се образувала дома, најмногу музика и цртање. Нивната тетка ги подучувала сестрите како се води домаќинство, но нив повеќе ги интересирала литературата. Библиотеката на татко им била извор на знаење за нив. На петнаесет годишна возраст, Ен првпат заминала од дома на школување, и била решена да учи. Останала во училиштето две години, и добила медал за добро однесување во декември 1836 година, а дома се враќала само за празници и летен распуст.
Во 1839 година, една година откако го напуштила школото, на возраст од 19 години, Ен барала работа како учителка. Како ќерка на сиромашен свештеник, морала да заработува за живот. Во април 1839 година, Ен почнала да работи како гувернанта, близу Мирфелд. Децата биле разгалени, и Ен не успеала да ги образува, па семејството било незадоволно од нејзината работа. Ен потоа влегла повторно како гувернанта во друго семејство, каде работела до 1845 година.
Брзо по смртта на нејзиниот брат Бранвел и сестрата Емили во зимата 1848 година, Ен Бронте починала по долга болест и неуспешно лечење на туберкулоза. Закопана е на црковните гробишта „Сент Мери“.
Китинен
Китинен е река во Финска. Таа е со должина од 278 километри. Реката Китинен е притока на Кемијоки. Реката тече низ општините Китила, Пелкосениеми и Соданкила во финска Лапонија. Резервоарот Портипахта се наоѓа во горниот тек на реката. Најголемата притока на Китинен е Луиро.
Нигехерн
Географија
Сместен во устието на реката Елба, Нигехерн се наоѓа на ист песочен брег како Шархерн, околу 4 километри северозападно од Нојверк и 15 километри северозападно од Куксхафен на копното. Островот е дел од првата зона на хамбуршкиот национален парк Ваденско Море.
Се издига околу 5 метри над морето и островото е всушност доста често поплавуван. Меѓутоа, не е заштитен од бури и е подложен на постојана ерозија, особено на неговата западна страна.
Песочниот брег на кој се наоѓаат Шархерн и Нигехерн е означен како птичји резерват Натура 200, воден од групата за заштита на животната средина „Друштво Јордзанд“ (Verein Jordsand). Областа, позната како Шархернплате (Scharhörnplate) е околу 2,75 км долга и 1,5 километри широка и зафаќа простор од 500 хектари. За разлика од Шархерн, каде посетителите можат да добијат официјална дозвола за посета, јавниот пристап до Нигехерн е строго забранет.
Изградба и историја
Нигехерн бил изграден во 1989 година со поврат на земја како компензација на постојаната загуба на земја на блискиот Шархерн, која се заканувала да го уништи важното место за одмор на птиците. Околу 1,2 милиони кубни метри песок биле поставени на песочниот брег преку хидроулично полнење за создавање на јадрото на новиот остров.
Со цел фаќање и држење на песокот биле направени барикади од дрво во двоен круг околу јадрото, со „зраци“ кои се ширеле надвор од круговите. Три двојни кругови со слична градба биле поставени и во самото средиште на новиот остров, со цел да се создаде срцето на островот. Траги од овие шаблони се видливи и денес на воздушните фотографии, иако сега се изменети и покриени со песок, а во западниот дел на острово и пропаднати.
Новоизградениот остров изнесува околу 30 хектари површина. Откако пионерската флора започнала да се појавува на островот, Нигехерн започнал природно да расте во околните плимни блата. Поради, областа на островот била зголемена со времето на околу 50 хектари.
Динетах
Динетах (навахо јазик: Dinétah) е традиционална татковина на навахо племето. На навахо јазик, зборот Dinétah значи помеѓу навахо народот. Во географска смисла, Динетах содржи голем простор од северозападно Ново Мексико, југозападно Колорадо. југоисточна Јута и североисточна Аризона. Точните граници на територијата не се познати и воглавном се бележани спрема врвовите на планините што одговараат со четирите основни страни.
Културолошки осврт кон регионот
Навахо народот го смета регионот Динетах како нивна татковина. Традицијата на народот и целата навахо митологија се поврзани со регионот и регионот играла значајна улога во животот на навахо народот. Регионот е многу голем по површина но срцето на регионот е местото со кањони на јужниот дел од реката Сан Хуан на местата Ларго и Каризо во Ново Мексико. Овие кањони се сместени на исток и југ од Фармингтон, Ново Мексико и ги вклучува Бланко кањон, Ларго кањон, Каризо кањон и Гобернадор кањон. Значењето на регионот за народот е забележано во оралната традиција на навахо народот низ историјата но и исто така поддржана и од поголем број на археолошки пронајдоци и карпести цртежи. Според навахо традицијата, Малата Жена (Asdząąn nádleehé) што е и една од најпознатите навахо детали од нивната култура, била основана од Светиот Народ (Díyín diné’é) на Гобернадор. Исто така регионот се поврзува и со првото доаѓање на четирите навахо кланови во тој регион од западните крајбрежни делови.
Археолошки пронајдоци
Во регионот има илјадници археолошки пронајдоци што се денес забележани. Во тоа се вклучени неколку култури како на пример тврдини наречени пуеблоси, но исто така рано навахо и рани шпански населени места. Природната суша на регионот придонела за добро зачувување на сите пронајдоци како што се камените тврдини, дрвени структури и голем број на цртежи и живописи. Најзначајните навахо археолошки пронајдоци се навахо тврдините или пуеблосите. Овие се камени структури составени од една до шест соби. Пуеблосите се сметаат дека датираат од крајот на 17 век и се голема одбрана од природните непогоди. Исто така имаат и кули за набљудување. Неколку пуеблоси се заштитени од државата Ново Мексико.
ПУ „Дедо Иљо Малешевски“ - Смојмирово
Основно училиште „Дедо Иљо Малешевски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Дедо Иљо Малешевски“ - Смојмирово; скратено: ПООУ „Дедо Иљо Малешевски“) — подрачно основно училиште во селото Смојмирово, составен дел на истоименото училиште од градот Берово.
Училиштето е именувано по војводата Дедо Иљо Малешевски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Смојмирово.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Библиотека „Страшо Пинџур“ - Неготино
Библиотека „Страшо Пинџур“ - Неготино — библиотека во градот Неготино. Основана е во 1945 година и денес располага со библиотечен фонд од 70.000 изданија и депониран фонд од 2.000 изданија. Библиотечниот фонд содржи стручна литература, лектири, белетристика, документарна и енциклопедиска литература. Покрај основната дејност, библиотеката спроведува проекти и организира настани, како што се промоции на книги, изложби, литературни натпревари, културни настани и активности за поттик и развој на креативноста, уметноста, филантропијата и екологијата. Активностите на библиотеката се извршуваат преку стручна и административно-помошна служба.
Библиотеката е именувана во чест на македонскиот народен херој и учесник во НОБ Страшо Пинџур.
Историја
Библиотеката е основана во 1945 година и сè до 1953 година дејствувала како самостојна градска библиотека. Во 1953 година, дејноста на библиотеката влегла во склоп на Работничкиот универзитет, а во 1969 година установата се стекнала со статус на самостојна организација за вршење на библиотечна дејност.
Охтмерслебен
Охтмерслебен (Ochtmersleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Хое Берде.
Велика Даброва
Велика Даброва (Jezioro Dąbrowa Wielka, Groß Damerau See) е езеро во Полска, до општина Дабровно.
Мирко Павловски
Мирко Павловски (, -, ) — виден македонски виолончелист, член на Македонската филхармонија.
Животопис
Павловски е роден во Куманово во 1940 година. Тој целиот работен век го поминал во Македонската филхармонија, а бил и долгогодишен соработник на оркестарот на Македонската опера и балет. Павловски работел со оркестрите што оставиле аудио и видео записи во архивата на Македонската радио и телевизија од областа на сериозната музика, симфониски и камерни партитури и други музички форми. Учествувал и во оркестри кои снимале забавна и филмска музика со која што домашните изведувачи учествувале на големите фестивали во регионот и пошироко. Починал на 15 ноември 2013 година.
Константин XI Палеолог
Константин XI Драгаш Палеолог (Κωνσταντινος ΙΑ' Δραγάσης Παλαιολόγος, Kōnstantinos XI Dragasēs Palaiologos; —           ) бил последниот византиски цар кој владеел   како член на палеолошката династија од 1449 до неговата смрт во битка при падот на Цариград. По неговата смрт, станал легендарна фигура во грчкиот фолклор како „Крал во планината“ кој ќе ја издигне и врати империјата и Цариград од Османлиите. Неговата смрт го означила крајот на Римското Царство, која продолжила да постои цели 977 години како Византија, по падот на Западното Римско Царство.
Животопис
Константин се родил во Цариград како осмо од десетте деца на Мануил II Палеолог и Елена Драгаш, ќерката на српскиот магнат Константин Дејанов. Тој бил екстремно наклонет кон неговата мајка и поради тоа го присвоил нејзиното презиме (Драгаш) веднаш до тоа од династијата кога се качил на царскиот престол. Поголемиот дел од неговото детство го поминал во Цариград под надзор на неговите родители. Бил гувернер на Силиври одреден период, сè додека не му ја препуштил таа задача на својот брат Теодор во 1443. За време на отсуството на својот постар брат Јован на Советот на Фиренца во Италија, Константин служел како владетел во Цариград (1437–1440).
Деспот на Мореја
Откако станал деспот, Константин ја зајакнал одбраната на Мореја со тоа што го реконструирал ѕидот преку Истмус на Коринт наречен „Хексамилион“ (6 милји ѕид), по предлог на неговиот познат учител и научник, Плитон.
Летото 1444, Константин ја напуштил Мореја, окупирајќи го Атинското Војводство. Тој брзо ги освоил Теба и Атина, присилувајќи го фиренцискиот војвода, Нерио II Акчиајоли, вазал на османлискиот султан да му плати данок. Турскиот одговор бил неизбежен. Две години подоцна, султанот Мурат II кој излегол од пензија, предводел армија од 50,000–60,000 војници во Грција за да стави крај на претензиите на Константин. Неговата цел не била да ја освои Мореја, туку да им одржи казнена лекција на Грците и нивните деспоти. Османлиската армија стигнала до Хексамилион на 27 ноември 1446. Константин се обидел да преговара со султанот, но според историчарот Лаоник Халкокондил, неговите услови „не биле умерени, бидејќи побарал Истмус да биде негов и да ги задржи сите подалечни територии на султанот кои тој ги предложил“.
Константин и неговиот брат Тома, се подготвиле за нападот кај Хексамилион, кого османлиската армија го достигнала на 27 ноември 1446. Додека ѕидот можел да издржи средновековни напади, султанот Мурат употребил бомбарди за да ги потпомогне вообичаените опсадни справи и ѕидни скали. Бомбардите го пробиле ѕидот на 10 декември. Јаничарите на Мурат се пробиле низ пукнатините и бранителите дигнале паника и побегнале. Константин и Тома се обиделе да ги соберат нивните војници, неуспешни во тоа едвај успеале да избегаат во Мистра. Мурат ги поделил неговите сили, препуштајќи еден дел на неговиот советник Турахан, додека другиот дел го предводел крај јужниот брег на Коринтскиот Залив, грабејќи и уништувајќи како што неговите војници напредувале. Иако ни Патра ни Мистра не биле освоени од Османлиите, покраината била уништена. Окулу 60,000 луѓе биле земени како затвореници од страна на султановите сили и биле продадени како робови на турските пазари. Константин и неговиот брат Тома биле присилени да станат вазали на османлискиот султан и да плаќаат данок. Обидите за зголемување на византиските богатства со проширување на нивната хегемонија во Мореја биле неуспешни.
Бракови
Константин XI се оженил двапати: првиот пат на 1 јули 1428 со Теодора Токо, внука на Карло I Токо од Епирското Деспотство, којашто починала во ноември 1429; вториот пат во август 1441 со Катерина Гатилузио, ќерка на Дорино I Гатилузио, којашто исто така умрела за време на породување во 1442. Немал деца од ниеден од браковите. По неговото крунисување, во 1451, Константин XI испратил комисија предводена од Георгиј Сфранцес со цел Мара Бранковиќ, ќерка на српскиот деспот Георгиј Бранкович и византиската принцеза Ирина Кантакузина, во тоа време вдовица од Мурат II, да се ожени со него (на Мара и било дозволено да се врати кај нејзините родители во Србија по смртта на Мурат). Предлогот бил прифатен од страна на нејзиниот татко, Георгиј Бранкович, но самата таа се зколнала „ако некогаш Бог ја ослободи рацете на неверникот таа ќе живее без никакви сексуални односи до крајот на животот“. Според тоа, додворувањето било неуспешно па така Сфранцес презел мерки за склучување на брак со прнцеза од Трапезунтското Царство или од Кралството Грузија. Последователно била избрана непозната грузиска принцеза, ќерка на Георгиј VIII. Тој официјално почнал да преговара со грузискиот крал, којшто испратил амбасадор во Цариград поради таа причина. Било договорено дека следната пролет, Сфранцес ќе плови во Грузија за да ја донесе невестата во Цариград, но плановите на Константин биле поништени поради трагичните случувања во 1453.
Владеење како цар
И покрај странските и домашните тешкотии за време на неговото владеење, кои резултирале со падот на Цариград и византиското Царство, современи извори обично зборуваат со почит кон царот Константин. Кога неговиот брат, царот Јован VIII Палеолог, умрел без да има деца, дошло до спор меѓу Константин и неговиот брат Димитриј Палеолог за наследување на престолот. Димитриј имал поддршка во противењето за соединување на православните и католичките цркви. Царицата Елена, која била владетел, го поддржувала Константин. Тие се обратиле кај османлискиот султан Мурат II за да го разобличат несогласувањето.
Мурат одлучил во полза на Константин и на 6 јануари 1449 Константин бил крунисан во катедралата во Мистра од страна на тамошниот епископ. Било ретко, но не и без преседан цар да биде крунисан во провинциски град. Основачот на династијата Палеолог бил крунисан во Никеја, Мала Азија, Јован VI Кантакузин во Адријанопол, Тракија. Но, тие сметале дека втората церемонија на крунисувањето треба да се одржи во Цариград, од страна на патријархот. Константин бил исклучокот. На времето, патријархот Грегориј III бил унионист, (види Источно-Западен Раскол) избегнуван од страна на неговото свештенство. Константин знаел дека ако биде крунисан од Грегориј само ќе додаде масло на веќе постоечкиот оган на религиски раздор во градот. Тој пловел од Грција на венецијански брод и пристигнал во Цариград на 12 март 1449 година.
Султанот Мурат умрел во 1451, наследен од неговиот деветнаесет годишен син Мехмед II. Мехмед II бил опседнат со освојувањето на Цариград. Константин одговорил на ова со закана дека ќе го ослободи принцот Орхан, којшто бил претендент за османлискиот престол, доколку не бидат исполнети некои од неговите барања. Поради ова, Мехмед сметал дека Константин го прекршил примирјето и по зимата 1451-1452, Мехмед ја изградил Румелихисар, тврдина на европската страна на Босфор, северно од градот кој ја сече комуникацијата со Црното Море на исток. Ова било дополнување на Анадолскиот Хисар на азиската страна на Босфор, изграден помеѓу 1393 и 1394 од султанот Бајазит I. За Константин тоа било очигледен обид за опсада и тој истовремено почнал да ја подготвува својата одбрана.
Тој успеал да обезбеди средства да се складира храна за претстојната опсада и да се поправат старите Теодосиеви ѕидини, но лошата состојба на византиската економија не му дозволила да се подигне потребната војска за одбрана на градот против масовната османлиска војска. Очаен за каква било воена помош, Константин XI се обратил на Западот потврдувајќи го обединувањето на источното православие и римокатоличката црква, кое било склучено при Советот на Фиренца, услов поставен од католичката црква пред каква било помош да биде понудена. Унијата била критикувана од мнозината поданици на антиунијата. Неговиот мега дукс Лука Нотарас, неговиот главен министер и воен командант, наводно изјавил „Подобро е да се гледа турбанот на Турците како владее во центарот на градот, отколку латинската митра“. Конечно, иако некои војници пристигнале од градовите-држави во северна Италија, западната помош била занемарлива во споредба со потребите, имајќи ја предвид османлиската сила. Константин исто така побарал помош и од неговите браќа во Мореја, но каква било помош била оневозможена од страна на османлиската инвазија на полуостровот во 1452 година, приморан таму да ги задржи војниците. Опсадата на градот започнала зимата 1452 година. Константин се соочил со опсадата бранејќи го неговиот град од 60,000 жители со 7,000 војници. Со византиските сили се соочувала повеќебројна османлиска војска, помагана од врвна опсадна опрема овозможена од унгарскиот произведувач на оружје, Урбан.
Падот на Цариград и смрт
Пред почетокот на Опсадата, Мехмед II му дал понуда на Константин XI. Во замена за предавањето на Цариград, царот ќе биде поштеден и ќе продолжи да владее во Мистра. На ова, според зачувани материјали на Георгиј Сфранцес, Константин одговорил:
Тој ја предводел одбраната на градот и заедно со неговите војници се борел на ѕидините на цариград. Истовремено, тој ја користел својата дипломатска вештина да ја одржи неопходната обединетост помеѓу војниците од Џенова, Венеција и Грција.
Тој умрел денот кога градот паднал, 19 мај 1453. Неговите последни зборови биле: „Градот падна, а јас сум сè уште жив“. Тогаш тој го откинал царскиот накит за да не се разликува по ништо од останатите војници и ги предводел во последен напад при кој бил убиен.
Биле испратени војници да го бараат неговото тело помеѓу мртвите. Првиот труп кој се сметало дека е на царот, труп кој имал свилени чорапи со извезен орел на нив, бил обезглавен и покажуван низ целиот руиниран град. Сеедно, не бил препознает од страна на жителите на Цариград. Немало преживеани очевидци на смртта на царот и никој од неговата придружба не преживеал за да понуди веродостојни информации за неговата смрт.
Наследство
Додека служел како амбасадор во Русија во февруари 1834, Ахмед-паша му подарил на Николај I Павловиќ многу подароци, меѓу кои и меч украсен со скапоцени камења кој се смета дека бил земен од телото на Константин XI.
Наследството на константин се користело како групно жалење за Грците за време на нивната војна за независност со Османлиското Царство. Денес царот се смета за национален херој во Грција.
За време на Балканските војни и Грчко-турската војна, под влијание на „Голема Идеја“, името на тогашниот грчки крал, Константин, било користено во Грција како популарна потврда на пророчкиот мит за „Мермерниот Цар“ кој ќе го ослободи Цариград и повторно ќе ја создаде изгубената империја.
Наследството на Константин Палеолог сè уште е популарна тема во грчката култура. Добропознатите современи композитори Апостол Калдарас и Стаматис Спанудакис имаат напишано елегии за „Мермерниот Цар“.