cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оливер Насен
2017-денес
Кога велосипедската екипа ИАМ објавила дека ќе се распадне на крајот на сезоната 2016, Насен потпишал двегодишен договор со. Пролетта 2017 година го потврдил неговиот статус како талент за класици со завршници меѓу првите десет на Омлоп Хет Ниусблад, Курне-Брисел-Курне, Е3 Харелбеке и Гент-Вевелгем. На Трката околу Фландрија бил во група од тројца зад предводникот Филип Жилбер, кога Петер Саган, кој ја водел групата, паднал на Ауде Кваремонт и ги повлекол Насен и Ван Авермат. Насен и Саган ги скршиле своите рамки на велосипедите, со што Насен ги изгубил шансите за подиум и завршил на 23. место. Го освоил националното друмско првенство во 2017 година.
Во 2018 година, Насен ги имал најдобрите резултати на Трката околу Фландрија и Париз-Рубе, завршувајќи на 11. место и на 12. место, соодветно. Во август, победил на Класик Бретања по вторпат во три години.
Распоред на резултатите на првенствата
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
279 (број)
279 (двесте седумдесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 278 а претходник на бројот 280.
278 (број)
278 (двесте седумдесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 277 а претходник на бројот 279.
Андреј Коротаев
Андреј Коротаев (Андрей Витальевич Коротаев, роден 1961) — руски антрополог, економски историчар и социолог, со голем придонес кон теоријата светски системи, крос-културални студии, блиско-источните историја и големата историј. Виш научен професор на Институтот за ориентални студии на Руската академија на науките. Тој е исто така познат за неговиот придонес во теоријата на општествениот развој. Главните негови интереси се областа на на националната безбедност и стратегија, демократизацијата и економија на земјите во развој, културните фактори кои влијаат на светската политика.
Тој исто така, направи значаен научен придонес во следниве области:
280 (број)
280 (двесте осумдесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 279 а претходник на бројот 281.
Ковачница (Сливово)
Се наоѓа на околу 1,5 км западно од селото, северно покрај патот за Брце, над патот за ливадите од [[Јаковски Куќи. По површината имало горена земја измешана со згура од железна руда, а биле најдени два фрагмента од мал железен нож и еден врв од стрела (според [[В. Лахтов). Претпоставката е дека овде имало некаква [[ковачница која работела за потребите на населбата од наоѓалиштето Јаковски Куќи. (В.М., П.К.)
Теба (Грција)
Теба — град во Стара Грција, некогашна престолнина на Беотија.
Теба во митологијата
По смртта на браќата Полиник и Етеокле, Теба паднала под ропството на кралот Креонт. Притоа, кога Етеокле и Полиник се убиле меѓу себе, нив ги запалиле на иста клада, но пламенот се разделил на два дела, симболизирајќи ја кавгата меѓу браќата.
Во Теба живеел врачот Амфиарај, кој предвидел дека ќе погине во борбата за Теба, па кога требало да се тргне во борба, тој се скрил, но го предала неговата жена Ерифила. Подоцна, додека траела борбата, под неговите нозе се отворила пропаст и тој навистина погинал, а тебанците потсмешливо го довикувале. Исто така, познат бил тебанскиот врач Тирезиј, кој ги урдил со камшик двете сплетени змии што се пареле, па се претворил во жена. Дури по седум години, кога ги пронашол истите тие змии, тој повторно ги удрил со камшикот и се претворил во маж. По смртта на Тирезиј, неговата ќерка Манто, бегајќи од тиранијата на Креонт, ја напуштила татковината и се населила во северна Италија, под Алпите, каде и умрела.
Теба (месечина)
Теба ( / <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ <span title="/θ/: 'th' in 'thigh'">θ <span title="/iː/: 'ee' in 'fleece'">iː б <span title="/iː/: 'ee' in 'fleece'">iː /  Θήβη), позната и како , е четвртата месечина на Јупитер според растојание од планетата. Била откриена од Стивен Синот од фотографиите кои вселенската сонда Војаџер 1 ги направила на 5 март 1979, додека го прелетувала Јупитер. Во 1983 година, месечината била официјално именувана по митолошк ата нимфа Теба.
Втора по големина од внатрешните месечини на Јупитер, Теба орбитира по надворешниот раб на прстенот кој се формира од прашината исфрлена од нејзината површина. Месечината е со неправилен облик и со црвеникава боја, и се смета дека како А малтеја се состои од мраз заедно со непознати количества на други материи. На површината има големи кратери и високи планини, некои од нив можат по големина да се споредат со самата месечината.
Теба била фотографирана во 1979 година со Војаџер 1 и 2, и подоцна, во 1990-тите, уште подетално со вселенското летало Галилео.
Откривањето и согледувања
Теба била откриена од страна на Стивен Синот од сликите на Војаџер 1 направени на 5 март 1979 година и првично ѝ била дадена привремената ознака . Во 1983 година, била официјално именувана по митолошката нимфа Теба која му била љубовница на Зевс—грчкиот еквивалент на Јупитер.
Откако била откриена со Војаџер 1, Теба била фотографирана и од Војаџер 2 во 1979 година. Меѓутоа, пред да стигне леталото Галилео на Јупитер, сознанијата биле доста ограничени. Галилео ја исликал речиси цела површина на Теба и помогнал да се разјасни нејзиниот состав.
Орбита
Теба е најоддалечената од внатрешните месечини на Јупитер, и орбитира на растојание од околу 222,000 км (3.11 Јупитерови полупречници). Нејзината орбита има о рбитално занесување од 0.018 и н аклон од 1.08° во однос на екваторот на Јупитер. Овие вредности се невообичаено високи за внатрешна месечина и можат да се објаснат со минато влијание на најблиската Галилеева месечина, И ја. Во минатото, неколку орбитални резонанции со И ја веројатно поминале низ орбитата на Теба додека Ија постепено исчезнувала од Јупитер и истите ја возбудиле орбитата на Теба.
Физички одлики
Теба има неправилен облик, со најблиска елипсовидна апроксимација од 116×98×84 км. Нејзината површина е веројатно помеѓу 31,000 и 59,000 (~45,000) км2. Нејзините зафатнинска густина и маса не се познати, но под претпоставка дека нејзината густина е како онаа на Амалтеја (околу 0.86 g/cm3), масата може да се процени на околу 4.3🇪🇸 кг.
Слично на сите внатрешни месечини на Јупитер, Теба ротира синхронично со своето орбитално движење, така што едното лице секогаш ѝ е свртено накај планетата. Нејзината ориентација е таква што долгата оска секогаш покажува на Јупитер.
Кратерот Зетус е најголемиот кратер (со пречник од околу 40 км) кратер и единствената именувана површина на месечината Теба. Има неколку светли точки на работ на овој кратер. Се наоѓа на далечната страна на Теба, која не е свртена кон Јупитер. Бил откриен со вселенското летало Галилео. Името го добил по Зетус, сопругот на нимфата Теба во старогрчката митологија.
Површината на Теба е темна и се појавува во црвеникава боја. Има значителна асиметрија помеѓу почетните и крајните х емисфери: водечката полутопка е 1.3 пати посветла од крајната. Асиметричноста најверојатно е предизвикана од повисоката брзина и честота на влијанијата на водечката полутопка, која ископува светла материја (веројатно мраз) од внатрешноста на месечината. Површината на Теба е со многу кратери и се чини дека постојат барем три или четири ударни кратери кои се многу големи, секој приближно со големина колку самата Теба.
Наводи
Објаснувачки белешки'Цитати'Цитирани извори
Катедрала (расказ)
Катедрала е расказ од американскиот писател Рејмонд Карвер. Оригинално, расказот бил објавен во 1983 година, во истоимената збирка раскази, додека на македонски јазик тој е објавен на во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршила Весна Петревска.
281 (број)
281 (двесте осумдесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 280 а претходник на бројот 282.
Катедрала (расказ)
Содржина
Едно семејство очекува посета од слеп човек (Роберт) за кого своевремено работела жената. Потоа, во текот на годините, жената се допишувала со слепиот човек со посредство на касети. Мажот не е воодушевен од посетата, но жена му инстистира тој да биде љубезен кон гостинот. По обилниот ручек, жената задремува на каучот, па така двајцата мажи остануваат сами. Во тие мигови, на телевизија се прикажува емисија за европските катедрали и Роберт бара од мажот да му ги опише катедралите. Мажот не е вешт во раскажувањето, па Роберт му предлага да земе лист хартија и да се обиде да нацрта катедрала. Следејќи ги инструкциите на Роберт, мажот успева да нацрта прецизна скица на катедрала.
281 (број)
Наводи
280 (number)
Домарот наспроти смртта
Домарот наспроти смртта е расказ од рускиот писател Јуриј Мамлеев. Оригинално, расказот е објавен во 1990 година, во збирката на Мамлеев со наслов „Потопи ми ја главата!“. На македонски јазик, расказот е објавен од издавачката куќа „Темплум“, еднаш во збирката на Мамлеев „Потопи ми ја главата!“ од 2010 година и повторно во 2011 година, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршил Ѓорѓи Крстевски.
Содржина
Дмитриј Иванович Мухеев е домар кој се грижи за неколку стари, распаднати згради. Тој е на возраст од 50 години, оженет со Варвара, која од детството ја викаат „кучка“. Дмитриј го поминал животот во извршување на разни ситни поправки на зградите со кои управува, додека неговиот душевен живот претставува една голема празнина. Неочекува, тој се разболува од рак и дури кога сосема ослабнал, тој се упатува во реонската болница, каде му ја дијагностицираат болеста и му даваат сосема малку изгледи за да преживее.
По почетното разочарување, Дмитриј се обидува да се утеши со тоа што неговите дела ќе го надживеат и тие ќе го одржувааат споменот за него, но дознава дека сите згради со кои управува набргу ќе бидат урнати. Тоа претставува голем удар за него и тој заминува дома, каде плаче, исплашен од сознанието за неизбежната смрт. Тогаш, започнува да ја сонува својата жена и тогаш сфаќа дека ја сака, иако не ја сакал никогаш претходно. Варвара, пак, дознава за болеста на сопругот и се радува на таа вест, додека Дмитриј постојано ја опсипува со љубов. Кога Дмитриј завршува во болницата, Варвара го поминува времето со својот љубовник и во пиење, па заборава да го посети Дмитриј, кој цело време мисли на неа. Кога конечно го посетува во болницата, Дмитриј е сосема исцрпен и празен и воопшто не разговара со неа, сфаќајќи дека неговата љубов кон Варвара исчезнала. Истовремено, во него се јавува јасното сознание за неизбежноста на смртта.
Црква „Св. Петка“ - Калаузлија
Света Петка — манастирска црква на Калаузлискиот манастир. Манастирската црква се наоѓа под штипското село Калаузлија, Македонија.
Местоположба
Црквата е сместена покрај регионалниот пат Р2431, под селото Калаузлија.
Историја
Старата црква била изградена во век и била осветена на 5 мај 1989 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Стефан.
Псевдобазилика
Псевдобазилика е форма на христијански храм, кој обично е троброден со подигнат централен брод. Меѓутоа, за разлика од базиликата, средниот брод нема директна сончева осветленост преку базиличните прозорци, туку се осветлува само од прозорците од страничните ѕидови. Со оглед што има поголема височина, сводот на главниот брод често е во длабока сенка.
Црква „Св. Петка“ - Калаузлија
Историја
Во непосредна близина на старата црква бил поставен камен-темелник за нов храм на 4 август 2001 година, кој бил осветен од страна на митрополитот г. Агатангел.
Псевдобазилика
Сите три брода на псевдобазиликата се покриени со еден покрив, за разлика од базиликата каде е покриен само средниот (главниот) брод, а двата странични имаат засебни покриви, кои можат да бидат и рамни.
Во црковната архитектура псевдобазиликата се нарекува уште и намалена (редуцирана) базилика или ориентална базилика.
Догледање Луси
Догледање Луси е расказ од францускиот пистаел Анри Гуго. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршила Наташа Ивановска.
Содржина
Луси Кимби е весела и добра жена која ја сакаат сите соседи и колеги на работа. Таа е омажена со Жозе Кимби и со него живее среќен живот. Сепак, никој не знае дека таа е вештерка и дека има способност да се претвори во пчела, глушец итн. По десет години во брак, таа дознава дека нејзиниот маж има љубовница, а тоа е Вирџини Стоун, која живее стотина метри подалеку од нив. Кога нејзиниот маж ќе изјави дека мора да оди на службен пат, Луси се претвора во болва и се закачува зад неговото уво. Тогаш, Жозе оди кај Вирџини и и соопштува дека ја раскинува врската, бидејќи си ја сака својата жена. Слушајќи го тоа, Луси е пресреќна. Но, Вирџини му удира шлаканица на Жозе и притоа ја смачкува Луси. Збогувајќи се од Вирџини, Жозе по грешка изговара: „Догледање, Луси“.
Џејмс Нокс (велосипедист)
Џејмс Нокс (James Knox; р. ) — британски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Ран живот
Пред да биде професионален велосипедист се занимавал со трчање. Го освоил националното крос-кантри првенство во 2009 година во неговата возрасна категорија.
Кариера
Во 2017 година, Нокс завршил втор на изданието под 23 години на класикот Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Во септември истата година, објавиле дека Нокс ќе стане професионалец со екипата за сезоната 2018.
Во мај 2019 година бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2019. Во август 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019. Бил меѓу првите десет на две етапи пред крајот, кога загубил 11 минути на претпоследната етапа откако паднал ден претходно, поради што завршил на 11. место.
Распоред на резултатите на етапните трки
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Калаузлиски манастир
Калаузлиски манастир — манастир во источниот дел на Македонија, во близина на селото Калаузлија.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една стара и една нова црква, помошни објекти и трпезарија.
Црква „Св. Петка“
Црквата се состои од стара и нова градба. Старата градба била изградена уште во век, додека новата била започната во 2001 година.
Црниот капут
Црниот капут е расказ од руската писателка Људмила Петрушевска. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршил Ѓорѓи Крстевски.
Содржина
Една девојка се наоѓа во непознато место, облечена во нечиј црн капут. Таа не знае која е и како се вика и не се сеќава на ништо. Запира еден камион и таа се качува во него, одејќи до железничката станица. Потоа, таа продолжува да скита низ градот и повторно се качува во истиот камион, но овојпат, возачот и бара да плати за возењето. Таа нема пари кај себе и лаже, велејќи дека живее во една од блиските згради. Таму, девојката и возачот на камионот влегуваат во еден стан, во кој има куп партали. Потоа, девојката бега од станот и влегува во друг стан, во кој среќава непозната жена, која ги потрошила свиоите чкорчиња од кибритот, така што не може да се разбуди. Девојката и ги дава своите чкорчиња на жената, а во џебот на црниот капут наоѓа ливче на кое пишува: Не обвинувајте никого, мамо, простете ми. Истовремено, непознатата жена има ливче на кое пишува: Повеќе не можам вака, деца мои, ве сакам. Девојката не знае што значи напишаното, но откако ќе го соблече капутот пред себе гледа една сцена на млада девојка, која останала бремена и која сака да се обеси, додека нејзините родители се во другата соба.
На крајот од расказот, девојката се буди и го трга шалот со која сакала да се обеси на цевката од парното. Потоа, слушајќи ги чекорите на мајка си, таа набрзина легнува во креветот, а мајка и вели дека сонувала страшен сон. Истовремено, во друг дел од градот, една жена ги плука апчињата кои ги проголтата со намера да изврши самоубиство, а потоа оди во соседната соба и ги гали своите заспани деца.
Забрдо (Требеништа)
Забрдо — археолошко наоѓалиште во селото Требеништа во областа Дебрца. Претставува некропола и населба од железно време, хеленистичко време, римско време.
Населба од железното време, населба и некропола од хеленистичкото и римското време инаселба од раниот среден век. Лежи на мала висорамнина испресечена со суводолици, оддалечена околу 1,5 км североисточно од селото. Од источната страна се граничи со планинскиот венец, а од запад со Требенишко Поле. По површината нависорамнината се среќаваат фрагменти од керамички садови од железното, хеленистичкото и римското време. Во западниот дел на наоѓалиштето се откриени гробови од некропола.
Грбиќ М., 1954, 112-114. (В.М., П.К.)
Македонија во стариот век
Територија и население
Македонија се наоѓала во централниот дел на Балканскиот Полуостров, северно од Хелада. Земјата била претежно планинска, богата со пасишта, со многу реки и езера, со речни долини и котлини. Само поширокото крајбрежје на Егејското Море било низинско. Планинските предели во внатрешноста биле познати како Горна Македонија, а приморскиот, низински дел како Долна Македонија.
Според митологијата, Македонците воделе потекло од митскиот херој Македон. Територијата на Македонија ја населувале повеќе македонски племиња. Најголеми и најпознати племиња биле Бригите, Пајонците, Пелагонците, Линкестите, Орестите и Едонците.
Населението се занимавало со земјоделство, сточарство, лов и риболов. Со користењето на шумите и на рудните богатства, се развиле занаетчиството и трговијата.
Основање на државата
Обединувањето на самостојните македонски племиња во единствена држава започнало во осмиот век пред н.е. За основач на македонската држава се смета кралот Пердика I, кој владеел кон крајот на осмиот и почетокот на седмиот век пред н.е.
Јадрото на македонската држава се наоѓало во Долна Македонија. Престолнина на државата бил градот Ајга, на падините на Пиериските Планини (Шапка). Кралското семејство водело потекло од градот Аргос во областа Орестида, па затоа првата македонска династија е позната како династија на Аргеадите.
Во македонското кралство имало и Народно собрание. Собранието го поставувало кралот на престолот и решавало за сите важни државни прашања. Собранието го сочинувале сите Македонци што биле способни да носат оружје. Важна улога во македонската држава имале хетајрите, верни придружници на кралот. Тие насекаде го придружувале својот владетел: во мир, во војна, на лов. Во војската служеле како коњаници.
Јакнење и проширување на државата
Наследниците на кралот Пердика настојувале да ја зацврстат и да ја прошират својата држава. Позначајни меѓу нив биле кралевите Александар I, Пердика II и Архелај I. Kралот Александар I владеел во првата половина на петтиот век пред н.е. Во негово време, македонската држава значително се зацврстила и се проширила. Тој учествувал во Грчко-персиските војни. Херодот пишува дека Александар I им помагал на Хелените во војната против Персија. Поради тоа, многу подоцна, бил наречен Филхелен – пријател на Хелените. Тој е првиот македонски крал што имал богати сребрени рудници, па затоа и ковал свои монети.
Негов наследник бил кралот Пердика II, кој владеел во петтиот век пред н.е. Пердика владеел за време на Пелопонеската војна меѓу Атина и Спарта, и учествувал во воените непријателства. Во времето на кралот Архелај I, кон крајот на петтиот век пред н.е., македонската држава уште повеќе се издигнала и зајакнала. Архелај е особено познат по својата градежна дејност. Изградил многу патишта и тврдини. Тој ја пренел престолнината од Ајга во Пела, која била поблиску до средиштето на кралството. Имал добри односи со Хелените. На неговиот дворец во Пела престојувале и работеле познати хеленски уметници, писатели и архитекти, меѓу кои бил и атињанецот Еврипид. Од времето на Архелај започнале да се одржуваат македонските олимписки игри.
Реформи во државата
Во средината на четвртиот век пред н.е., Македонија станала најмоќна држава на Балканскиот Полуостров. За тоа бил заслужен кралот Филип II(359-336 година пред н.е.). Тој бил способен владетел, голем војсководец, но и мудар дипломат и политичар. Филип направил повеќе реформи за да ја зајакне македонската држава.
Најзначајна реформа била спроведена во војската. Посебно внимание кралот посветил на познатата македонска фаланга. Фалангата се состоела од 16 реда војници, вооружени со долги копја, наречени сариси. Првите пет реда ги носеле копјата издадени напред, а другите ги носеле исправени нагоре.
Војската се состоела од пешадија и коњаница. Била формирана и посебна кралска чета. Освен тоа, Филип во битките употребил и воени справи – катапулти и овни, кои се користеле при опсада на градови.
Филип II е првиот македонски крал кој почнал да кова златни монети. Со тоа, државата уште повеќе економски зајакнала. Се проширила трговијата со соседните земји, а македонската златна монета била многу барана.
Јакнење и проширување на државата
Кралот Филип II водел успешни војни со соседите. На запад извојувал победа над Илирите на север го победил самостојното македонско племе Пајонци, а на исток Тракијците. Сите тие ја признале неговата власт. Потоа ги потчинил хеленските колонии на северното крајбрежје на Егејското Море, како и богатата житница Тесалија. Со овие победи, територијата на македонската држава многу се проширила.
Кралот Филип II многу вешто ја користел неслогата меѓу хеленските градови-држави, кои постојано војувале меѓу себе. Помагајќи ги едните против другите, успеал да го прошири своето влијание до средна Хелада. Тоа претставувало сериозна закана за Атина. Поради тоа, населението во Атина се поделило на приврзаници и на противници на македонскиот крал. Првите го сметале Филип за спасител и обединител на Хелените, кој ќе ги поведе во војна против Персија. Другите во Филип гледале најголем непријател. Нив ги предводел говорникот Демостен. Под негово водство во Хелада бил создаден антимакедонски сојуз. Решавачката битка меѓу Македонците, предводени од Филип, и Хелените, предводени од Атињаните, се одиграла во 338 година пред н.e. кај Хајронеја. Битката завршила со победа на македонската војска. Хелените биле принудени да го признаат врховното и политичко водство на Филип II, односно превласта на македонското кралство.
Средување на состојбата на Балканот
По смртта на кралот Филип II, на престолот на македонското кралство дошол неговиот дваесетгодишен син Александар III Македонски (336-323 г. пред н.е.). Иако бил млад, Александар бил многу надарен и способен владетел и голем војсководец. Кога разбрале дека Македонија има млад крал, некои хеленски градови, а и некои од покорените народи на Балканот, се обиделе да ја отфрлат македонската власт. Но, Александар успеал да ги победи и ги принудил да ја признаат неговата власт. Во походот кон север, Александар ја поминал и реката Дунав. Откако ја средил состојбата на Балканот, почнал да се подготвува да ја оствари намислата на неговиот татко: да тргне кон исток, против Персија.
Походот на исток
Александар го започнал походот на Исток против Персија во 334 година пред н.е. Персија била многу поголема држава од Македонија, а имала и побројна војска. Александар тргнал во походот со добро организирана и дисциплинирана војска од околу 40.000 луѓе. Персиската војска била побројна, но била слабо организирана. Првата битка со Персијците се одиграла кај реката Граник во Мала Азија. Македонците извојувале голема победа. Персискиот владетел Дареј III се обидел да го спречи натамошното македонско напредување. Но, во Битката кај Исос, персиската војска доживеала нов пораз.
Од Египет, Александар се упатил кон центарот на Персиското Кралство. Решавачката битка се одиграла во 331 година пред н.е. кај местото Гавгамела. Персиската војска доживеала тежок пораз. Потоа биле освоени и останатите персиски територии. Тогаш Александар се прогласил за крал на Азија, а за престолнина го одбрал градот Бабилон. Во понатамошните освојувања на Исток, Александар стигнал до Индија, каде се судрил со владетелот на западна Индија, кралот Пор. Државата на Александар III Македонски станала држава на три континенти и светска сила.
Но, по долгите војувања во далечните земји, македонската војска била уморна. Војниците долго време биле разделени од своите семејства, тешко ја поднесувале неповолната клима и често се бунтувале. Затоа, Александар решил да се врати назад. На најоддалеченото место до кое стигнал, бил поставен столб на кој пишувало „Овде запрел Александар“. Враќањето од Индија кон Бабилон било многу тешко и опасно. Се одвивало по копно и по море. Војската се движела низ тешко проодни и сурови пустински предели. Голем број од војниците настрадале од горештините и од сушата. По неколкумесечно патување, кралот Александар пристигнал во градот Суза.
Среќното пристигнување во Суза било прославено со масовна свечена свадба, во која околу десет илјади Македонци се ожениле со Персијки. Кралот Александар се оженил со две персиски принцези. Свадбата била направена според персиските обичаи, а сите младоженци добиле богати подароци од кралот. Плановите на Александар III за нови походи не се оствариле поради неговата ненадејна смрт. Тој умрел во 323 година пред н.е., кога имал само 33 години. Бил погребан во Александрија во Египет.
Плоштад на независноста (Киев)
Плоштад Мајдан Незалежмости (украински: Майдан Незалежності, во превод Плоштад на независноста) е централниот плоштад во Киев, главниот град н Украина. Тој е еден од главните градски плоштади и се наоѓа на улица Крештатик. Плоштадот е познат по многу различни имиња, но како Мајдан станал познат по политичките настани од 2004 година.
Зборот Мајдан на украински значи плоштад и доаѓа од персискиот збор за плоштад. Денешното име плоштадот го добил во 1991 година по прогласувањето на независност на Украина.
Историја
Во 1830, првите дрвени домови биле изградени на ова место, а веќе во 1850-тите, започнале да се градат и згради од камен. Најпознатиот украински писател, Тарас Шевченко живеал во таа област во 1859 година. Областа започнала да се развива кон средината на 19 век.
Во 1871 година, плоштадот се викал Крештатикски плоштад, а од 1876 година, плоштад на градскиот сенат.
По прогласувањето на независност на Украина во 1991 година, плоштадот го добил денешното име. Во 2001 година плоштадот бил местото каде се одржиле протести под името Украина без Кучма.
Средоземен регион (Турција)
Средоземниот регион (Akdeniz Bölgesi) е еден од седумте пописни региони (bölge) во Турција. Се граничи со Егејскиот регион на запад, Средна Анадолија на север, Источна Анадолија на североисток, Југоисточна Анадолија на исток, Сирија на југоисток и Средоземното Море на југ.
Клима
Средоземниот регион има средоземна клима во крајбрежните делови, со суви топли лета и благи до свежи влажни зими. Внатрешните делови се одликуваат со степска континентална клима со допли суви лета и студени снежни зими.
Соломони
Соломоните, или официјално Соломонски Острови или Соломонови Острови (Solomon Islands) се земја во Меланезија, источно од Папуа Нова Гвинеја и содржи околу илјада острови.Заедно тие покриваат површина од 28,400 км2. Главниот град е Хонијара, сместен на островот Гвадалканал.
За Соломоните се смета дека се населени од меланезиски народ илјадници години. Обединетото Кралство основало протекторат врз Соломонските Острови во 1890 години. Некои од најгорчливите битки за време на втората светска војна се одвивале на Соломоните од 1942 до 1945 година, вклучувајќи ја и Битката за Гвадалканал. Самоуправувачка влада беше основана во 1976 година и независност после две години подоцна. Државата е дел од Комонвелтот на Нациите.
Од времето на етничката војна во 1998 година, криминалот ја разниша стабилноста и граѓанското општество на Соломоните. Во јуни 2003 година мултинационални сили предводени од Австралија и Регионалната асистенционална мисија на Соломонските Острови приостигаат и го враќаат мирот во државата. Северните Соломони се поделени помеѓу Независни Соломони и провинцијата Бугенвил во Папуа Нова Гвинеја.
Историја
Историчарите тврдат дека папуанско население започнало да се населува на островите во 30.000 п.н.е. Австронезиски народи дошле на островите во 4.000 п.н.е. и при тоа донеле културни елементи карактеристични за тие народи. Во периодот од 1.200 до 800 п.н.е. започнале да доаѓаат полинезиски народи, особено народот Лапита. Првиот европски што ги открил островите бил шпанецот Алваро де Мендоња де Неира кој дошол од Перу во 1568.
Мисионери започнале да ги посетуваат островите во 19 век. Британија објавила протекторат на јужниот дел од островите во 1893 и со тоа се ставиле темелите на Британскиот протекторат на Соломоните.
Со крајот на Втората светска војна, британската колонизаторска власт повторно се зајакнала на државата. Подоцна се оформило движењето „Масина Руру“ кое дејствувало на сите острови, но по извесен период главните водачи биле притворени. Како и да, Соломоните на 2 јануари 1976 година се стекнале со самоуправување и на 7 јули 1978 година прогласиле независност.
Географија и клима
Соломоните се архипелаг кој се наоша источно од Папуа Нова Гвинеја. Оддалеченоста на најисточниот и најзападниот остров во архипелагот е 1.500 километри. Островите Санта Крус се сместени северно од Вануату и се оддалечени повеќе од 200 километри. Бугенвил е географски дел на Соломоните, но политички е дел од Папуа Нова Гвинеја.
Климата на Соломоните е топла со просечна годишна температура од 27 °C. Од јуни до август е најладниот период додека пак од ноември до април се врнежливите сезони.
Политички систем
Соломоните се уставна монархија и имаат парламентарен систем на владеење. Кралот Чарлс III е монарх на Соломоните и на чело на државата. Негов претставник е генералниот гувернер на Соломоните и тој е избран од парламентот со мандат од пет години. На Соломоните има парламент со 50 члена избрани за мандат од четири години, но парламентот може да се распушти ако за тоа се согласат мнозинството пратеници. На чело на владата е премиерот кој е избран од страна на парламентот.
Административна поделба
Државата е поделена на 10 административни региони, од кои 9 се покраини раководени од избрани покраински собранија, а 10- та е градот Хонијара раководен од Градскиот Совет на Хонијара.
Стопанство
БНП на Соломоните е 600 долари по глава на жител и со тоа ја прави државата помалку развиена. Повеќето од 75% од населението е вработено во рурален сектор и во рибарството. Повеќето индустриски производи мора да бидат увезени од странство. Главниот извоз на Соломоните е дрвото и поради тоа во последно време соломоновите шуми се загрозени. Останати земјоделски производи на Соломоните се копрата и палмовото масло.
Население, религија и јазик
Во 2006 повеќето од населението на Соломоните се изјасниле како меланезици, односно околу 94.5%. Покрај нив има и микронезици со околу 1.2 % и полинезици со 3%. Има околу 74 јазици на Соломоните, но четири од нив се исчезнати. Службен јазик на Соломоните е англискиот.
Религија
Религијата во Соломоните е околу 97 % Христијанство со следните доминантни цркви: Англиканска Црква 32 %, Католичка црква 19 %, Јужноморската Евангелистичка Црква 17%, Седумдневна адвентистичка Црква 11,2 %, Обединета Црква во Папуа Нова Гвинеја и Соломонски Острови 10,3 %, Христијанска Братска Црква 2.4 % и други христијани 4,4 %. Останатите 2,9 % припаѓаат на локалните религиски верувања и други религии како што се Бахаи верувањето.
Култура
Во традиционалната култура на Соломоните, обичаите на постарите луѓе се предаваат од една генерација врз друга за да се формираат духовните вредности на Соломоновата култура и традиција. Најпопуларниот спорт во Соломоните е Крикет. Радиото е највлијателниот медиум во Соломоните заедно со јазичните различности и неписменост.
Даниел Мартин (велосипедист)
Даниел Џон Мартин (Daniel John Martin; р. во ) — поранешен ирски професионален друмски велосипедист, кој професионално возел помеѓу 2008-2021 за екипите, ,  и.
Роден и пораснат во Англија, Мартин ја претставувал Ирска преку неговата мајка која била Ирка. Во текот на неговата кариера, Маргин настапил на две Олимписки игри и освоил етапи на Тур де Франс 2013 и на Тур де Франс 2018. Мартин, исто така, освоил етапи на Вуелта а Еспања во 2011 и во 2020, како и на Џиро д’Италија 2021. Завршил меѓу првите 10 на пет големи трки, трипати на Тур де Франс и двапати на Вуелта а Еспања. Исто така го освоил генералниот пласман на Трката околу Полска 2010 и на Волта а Каталуња 2013. На еднодневните трки го освоил Јапонскиот куп 2010, Тре Вали Варезине 2010, Џиро ди Тоскана 2011, Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2013 и Џиро ди Ломбардија 2014.
Ран живот и аматерска кариера
Мартин е роден на 20 август 1986 во Бирмингем, Англија. Мартин е син на Нил Мартин, поранешен британски професионален велосипедист и Марија Мартин (родена Роуш) од Ирска, сестра на победникот на Тур де Франс 1987, Стивен Роуш, татко на професионалниот велосипедист Николас Роуш. Мартин станал британски национален јуниорски првак во 2004, меѓутоа во 2006, Мартин одлучил да вози за Ирска. Во 2007, се приклучил на француската аматерска екипа, освојувајќи го планинскиот пласман на Ронде де л’Изар.
Рани години
Мартин станал професионалец во 2008 со екипата. Тој постигнал брз успех со освојувањето на етапната трка Рут ду Суд и станал ирски национален друмски првак. Следната година, Мартин бил 35. на Светскиот ранкинг 2009 (со 137 бодови) на крајот на сезоната 2009 и возел на неговата прва голема трка, Џиро д’Италија 2009. Во 2010 ја освоил првата UCI ProTour етапна трка Трка околу Полска. Овој настап му го донел 49. место таа година во Светскиот ранкинг, каде завршил со 106 бодови, кои ѝ помогнале на Ирска да биде на 17. место во националниот пласман (254 бодови).
2011
2011 била неговата најдобра сезона досега. Тој ја освоил првата Гранд Тур етапа во текот на Вуелта а Еспања (Етапа 9) и исто така станал првиот Ирец, кој ја носел маичката во планинскиот пласман (имал водство на етапите 10 & 11). Тој исто така освоил етапа на Трката околу Полска, но не успеал да ја одбрани титулата од минатата година. Високото второ место на завршната трка во сезоната, Џиро ди Ломбардија го довела Ден до највисокиот пласман во Светската турнеја на UCI на деветтото место со 286 бода, помагајќи ѝ на Ирска да дојде на 13. место во националниот пласман (319 бодови).
2012
Иако немал победи во 2012, Мартин сè уште задржал висок пласман на Светската турнеја како 16. на крајот на сезоната со 196 бода.
2013
Во 2013, Мартин заминал во бегство и победил на кралската етапа (етапа 4) на Волта а Каталуња 2013. Тоа било трета етапна победа на некоја трка од Светската турнеја. Исто така со победата на етапата го преземал водството во генералниот пласман и го задржал до крајот на трката. Во април победил на Лиеж-Бастон-Лиеж, поразувајќи го возачот на Хоаким Родригес. Имал доволно време да ја прослави својата победа откако Шпанецот отпаднал на последното искачување и сам стигнал до целта. Извонредната рана сезона за Мартин продолжила на Тур де Свис, каде завршил на осмото место во генералниот пласман.
Мартин бил избран да вози на Тур де Франс 2013 како еден од трите можни предводници на заедно со Рајдер Хесједал и Ендру Талански. На осмата етапа, Талански и Мартин завршиле заедно, дванаесетти и тринаесетти. Следниот ден, Мартин ја освоил деветтата етапа, откако се одвоил од водечката група со возачот на Јакоб Фуглсанг на последното искачување. Го поминал Фуглсанг во последниот километар за победа на етапата. Мартин се искачил на осмото место во генералниот пласман со оваа победа. Меѓутоа, Мартин се разболел во последната недела и на последните три планински етапи, паднал на 33. место во генералниот пласман.
Ја заокружил сезоната 2013 со четврто место на Џиро ди Ломбардија и второто место во генералниот пласман на Трката околу Пекинг, што му помогнало да се искачи на шестото место во последниот ранкинг на Светската турнеја.
2014
Мартин завршил втор на Флеш Валон, зад Шпанецот Алехандро Валверде. Мартин бил добро поставен на Лиеж-Бастон-Лиеж, но во последните двесте метри паднал; Австралиецот Сајмон Геранс победил на трката.
Главна цел на Мартин за сезоната му бил Џиро д’Италија, кој започнувал во Белфаст, Северна Ирска, Обединето Кралство. Меѓутоа, на воведниот хронометар, Мартин паднал, при што ја скршил клучната коска; подоцна ја напуштил трката. Го прескокнал Тур де Франс за да се подготви подобро за Вуелта а Еспања; завршил седми во генералниот пласман. Во октомври, Мартин победил на Џиро ди Ломбардија; нападнал во последниот километар и сам стигнал до целта, победувајќи со една секунда пред другите. Мартин постигнал етапна победа и завршил на второто место во генералниот пласман на последната трка во сезоната, Трката околу Пекинг, а на крајот завршил деветти во поединечниот пласман на Светската турнеја.
2015
Во март, Мартин стигнал до десетто место на Волта а Каталуња. Учествувал на Лиеж-Бастон-Лиеж, но бил достигнат од групата и морал да се откаже од надежите за победа на трката. Учествувал на Тур де Романди (завршувајќи на 104. место) каде се пожалил на болка во градите, а по трката му било пронајдено дека имал две скршени ребра, како последица на падот во Лиеж.
На единаесеттата етапа на Тур де Франс, Мартин имал триминутна разлика од бегството. Подоцна повел преку врвот на искачувањето. Меѓутоа, Рафал Мајка, дел од бегството, ја нападнал групата на Кол ду Турмале. Мартин стигнал на третото место. Сепак, ја освоил наградата за борбеност на етапата.
Во август 2015 година, во текот на учеството на Вуелта а Еспања, било најавено дека ќе потпише двегодишен договор со почнувајќи од 2016 година, како засилување на екипата за арденските класици и учествувајќи како кандидат на етапните трки.
2016
Мартин имал успех на неговата прва трка со неговата нова екипа, освојувајќи ја втората етапа на Волта а ла Комунитат Валенсијана, негова прва победа по една година. Имал уште една победа против силна група на Волта а Каталуња, каде завршил трет во завршниот пласман. Заминал во Белгија да настапи на арденските класици, каде негов најдобар резултат бил третото место на Флеш Валон.
2017
На Тур де Франс 2017, Мартин бил вклучен во пад со Ричи Порт на деветтата етапа. И покрај болката, завршил шести во генералниот пласман, а по етапата дознал дека имал два скршени пршлена. Повредата го спречила да вози на Класика де Сан Себастијан 2017.
2018
Во август 2017 година, Мартин објавил дека ќе се приклучи на потпишувајќи двегодишен договор, почнувајќи од сезоната 2018.
Сезоната ја започнал на Волта ао Алгарве. Завршил четврти на втората етапа, губејќи ја спринтерската завршница со Михал Квјатковски, а на крајот завршил на 14. место на трката.
На Париз-Ница, Мартин ја напуштил трката поради лошите временски услови и болест на седмата етапа, Мартин на претходната етапа изгубил време поради механички проблем на неговиот велосипед.
На Волта а Каталуња, Мартин заостанал на четвртата етапа, завршувајќи 1 минута и 29 секунди зад етапниот победник Алехандро Валверде, на 19. место.
Првата победа во сезоната ја остварил на етапа на Критериум ди Дофине. На 12 јули, Мартин ја освоил втората етапа во кариерата на Тур де Франс со победа на шестата етапа на Тур де Франс 2018.
Бил именуван за најборбен возач на Тур де Франс на цела трка.
2020
Во 2020 година, Мартин се приклучил на со двегодишен договор.
Во 2020 година, Мартин го освоил петтото место на Флеш Валон, додека на Вуелта а Еспања завршил трет на секоја од првите две етапи, пред да ја освои третата етапа. На крајот завршил четврти во генералниот пласман.
2021
На 26 мај 2021 година ја освоил етапата 17 на Џиро д’Италија, со што освоил етапна победа на сите три големи трки. На крајот на Џиро завршил на 10. место во генералниот пласман.
Личен живот
Мартин го задржал двојното државјанство на Велика Британија и Ирска. Откако станал професионалец, Мартин престојува во Жирона, Каталонија, Шпанија, пред да се пресели во Андора во 2014 година. Женет е со британската тркачка Џес Мартин. Во септември 2018 година им се родиле близначки, Дејзи и Ела Мартин.
Распоред на резултатите на етапните трки
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
’Рбетно-маломозочен пат
’Рбетно-маломозочен пат или спиноцеребеларен пат (лат. tractus spinocerebellaris) — сетилен пат во централниот нервен систем кој спроведува информации за несвесен (рефлексен) сензибилитет до кората на малиот мозок. Овој пат служи за рефлексно одржување на рамнотежата на телото во движење и во мирување.
Потекло на проприоцептивната информација
Информациите за проприоцепција се добиваат од Голџиевите тетивни органи и мускулните вретена.
Сите овие неврони се сетилни (од прв ред или примарни) и нивните клеточни тела се наоѓаат во спиналните ганглии. Тие поминуваат низ Рекседовите слоеви I-VI во задните рогови на ‘рбетниот мозок, а потоа формираат синапси со неврони од втор ред (секундарни неврони) во слојот VII, кој се наоѓа веднаш под задниот рог.
Поделба на ’рбетно-маломозочниот пат
’Рбетно-маломозочниот пат е поделен на: 1) дорзален (заден) ’рбетно-маломозочен пат; 2) вентрален (преден) ’рбетно-маломозочен пат; 3) кунеоцеребеларен пат и 4) рострален ’рбетно-маломозочен пат.
Дорзален ’рбетно-маломозочен пат
Дорзалниот ’рбетно-маломозочен пат (tractus spinocerebellaris dorsalis – Flechsig) пренесува информации за проприоцепција од проприорецепторите во скелетните мускули и зглобовите (мускулни вретена и Голџиеви тетивни органи) до кората на малиот мозок. Клеточните тела на невроните од прв ред се наоѓаат во спиналните ганглии, од каде дејствените потенцијали патуваат до задните рогови на сивата маса на ‘рбетниот мозок. Во Кларковото јадро, односно Кларковата колона која се протега од ниво C8 до ниво L2/L3 (nucleus dorsalis s. nucleus thoracicus posterior), невроните од прв ред градат синапси со неврони од втор ред, чии аксони потоа продолжуваат ипсилатерално во дорзалниот дел на бочната врвца или сноп на ‘рбетниот мозок (funiculus lateralis). Тие стигнуваат до продолжениот мозок, каде поминуваат низ долниот крак на малиот мозок (pedunculus cerebellaris inferior) до кората на малиот мозок, каде се обработува несвесната проприоцептивна информација.
Вентрален ’рбетно-маломозочен пат
Вентралниот ’рбетно-маломозочен пат (tractus spinocerebellaris ventralis – Growers) спроведува информации за проприоцепција исклучиво од Голџиевите тетивни органи во региони на телото под нивото L2/L3. Клеточните тела на невроните од прв ред се наоѓаат во спиналните ганглии, од каде дејствените потенцијали патуваат до задните рогови на сивата маса на ‘рбетниот мозок. Овде невроните од прв ред градат синапси со неврони од втор ред, чии аксони потоа преминуваат на контралатералната страна на ‘рбетниот мозок, преку commissura alba anterior medullae spinalis, во вентралниот дел на бочната врвца или сноп на ‘рбетниот мозок (funiculus lateralis). Потоа тие патуваат сé до средниот мозок, каде поминуваат низ горниот крак на малиот мозок (pedunculus cerebellaris superior) и повторно се вкрстуваат преминувајќи во спротивната полутопка на малиот мозок.
Кунеоцеребеларен пат
Кунеоцеребеларниот пат (tractus cuneocerebellaris) спроведува информации за проприоцепција кои доаѓаат од региони на телото над нивото C8 (горните екстремитети, вратот и главата). Клеточните тела на невроните од прв ред се наоѓаат во спиналните ганглии, од каде дејствените потенцијали патуваат до задните рогови на сивата маса на ‘рбетниот мозок. Од овде тие продолжуваат ипсилатерално до продолжениот мозок, каде градат синапси со невроните од втор ред во nucleus cuneatus accessorius. Аксоните на невроните од втор ред се задните надворешни лачни влакна (fibrae arcuatae externae dorsales), кои поминуваат низ долниот крак на малиот мозок (pedunculus cerebellaris inferior) и градат синапси со неврони во кората на малиот мозок.
Рострален ’рбетно-маломозочен пат
Ростралниот ’рбетно-маломозочен пат спроведува информации за проприоцепција исклучиво од Голџиевите тетивни органи во региони на телото од ниво C4 до ниво C8 (глава и горни екстремитети). Клеточните тела на невроните од прв ред се наоѓаат во спиналните ганглии, од каде дејствените потенцијали патуваат до задните рогови на сивата маса на ‘рбетниот мозок. Во слојот VII на задните рогови се наоѓаат клеточните тела на невроните од втор ред. Нивните аксони патуваат ипсилатерално до продолжениот мозок, каде поминуваат низ долниот крак на малиот мозок (pedunculus cerebellaris inferior) до кората на малиот мозок.
Св. Мартинија (Требеништа)
''' Св. Мартинија '''— археолошко наоѓалиште во селото Требеништа во областа Дебрца. Претставува сакрален објект од старохристијанско време.
На источниот крај на селото, десно од патот Требеништа - Ливоишта, непосредно до местото каде што е изграден резервоарот за вода се наоѓаат остатоци од објект. Ѕидовите се градени од кршен камен и варов малтер, во ширина од 0,90 м. Во јужниот ѕид од чешмата е вградено мермерно мено високо 0,48 м и широко 0,37 м. (В.М., П.К.)
Самоа
Самоа, официјално Независна Држава Самоа, е островска држава во Тихиот Океан. Се наоѓа во западниот дел од Самоанските Острови во јужниот дел од Тихиот Океан. Од 1900 до 1919 година се нарекуваше Германска Самоа, а од 1914 до 1997 година како Западна Самоа. Двата најголеми острови во оваа држава се Савај и Уполу. Главен град на државата е Апија. Целата група на острови ја вклучува и Американска Самоа.
Историја
Прв контакт на Самоа со Европејците имало во XVIII век кога холанѓанецот Јакоб Рогевен пристигнал на островите во 1722. Оваа посета била проследена од францускиот истражувач Луи Антоан де Бугенвил и ги именувал островите со името Навигаторски Острови во 1768. Следниот период контак со Европејците имало послабо, сè до 1830-тите кога англиските мисионери и трговци започнале да надоаѓаат. Мисионерските работи во Самоа започнале во 1830 од страна на Џон Вилијамс. Сè до тогаш Самоанците биле сметани за дивјаци и љубители на војни.