cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
514
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6022 и 6023 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5264 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4274 и 4275 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1267.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 514 година се протега во 3150 и 3151, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3210 и 3211 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1057. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 111 и 110 година пред хиџра.
Атински акропол
Атинскиот Акропол е еден од најпознатите акрополи кој се наоѓа во Грција. Се наоѓа на 150 метри надморска височина во грчката престолнина Атина. Акропол е стрмен рид во облик на елипса на кој е направена тврдина така што јужните и западните падини на ридот биле споени со ѕидови со седум порти, наречени пелазгички, според старите жители на Елада - Пелазгите.
Акрополот бил изграден во времето на микенската цивилизација и се смета дека бил рездиденција на царскиот дворец. Во 447 п.н.е., во времето на Перикле започнала реконструкција на комплексот, време кое е познато и како Златен Век во историјата на Атина. Главен скулптур бил Фидиј, а архитекти биле Иктин и Каликрат. Во 437 п.н.е. започнала изградбата на главниот влез на акрополот, кој се викал Пропилеи и главен архитект бил Мнесикле.
Најголемата градба на акрополот е Партенонот. Тој е храм кој бил посветен на Атина. Храмот бил разрушен во 480 п.н.е. година од страна на персијците. Истата била повторно изградена во времето на Перикле. На западниот дел од партенон се наоѓа друг храм, наречен Ерехтеон. Од 2001 до 2006 година, комплексот бил реконструиран. Од 1987 година, акрополот бил вклучен во списокот на УНЕСКО.
Историја
Според преданијата, Атена и Посејдон спореле околу превласта над градот Атина. Посејдон ја докажувал својата сила удирајќи со својот тризабец по карпата Акропол, а веднаш после тоа од истото место започнало да извира вода. Божицата Атена, после тоа, на голата карпа засадила маслиново дрво кое веднаш почнало да цвета. Посејдон по ова признал дека бил победен, а светото маслиново дрво на божицата Атена го бранела акрополот од сите надворешни напади. Врз основа на докази, утврдено е дека жолто-сината карпа од вар, која се издигнувала 156 метри над морето, а 80 метри над Атина била наречена Акропол – овој назив значи “Горен град“ и многу често бил користен за ископувања и за истражување на Стара Грција – уште од неолитско време, се смета дека бил создаден.
Првата утврдена палата, била изградена во времето на микенската цивилизација. Остатоците на ѕидините од тоа време, околу 1200 п.н.е. останале зачувани. Грците во 6 век п.н.е. меѓу останатото, изградиле и еден храм посветен на божицата Атена, монументална влезна врата и светилиште. Персијците во периодот од 480-479 година го разрушиле целиот град.
Кимон започнал повторно да го уредува Акропол, а за добие доволно простор за храмовите тој ја проширил површината со насипи кои на сите страни, а ососбено на југ, ги потпирале големи ѕидови, наречени Кимонови ѕидови. на тој начин, просторот го загубил значењето како тврдина и служел за сакрални цели. Во тој период, освен главниот влез на западната страна, кон Акропол воделе три тесни скали: кај Клепсидра, кај Аглаурината пештера и источно од Ерехтеон.
Подоцна ископувањето овозможило да се здобијат со драгоцени податоци за изгледот на првите грчки градби на Акропол. Меѓу останатото, биле пронајдени склуптури од старите храмови обоени во јаки бои. Војсководецот и диктаторот Перикле, од 461 п.н.е. владеел со Атина и наредил на ридот Акропол да се изградат градбите кои во целина се зачувани до денес. Во 448 година, била основана комисија на градители, меѓу кои биле истаканати вајари – меѓу нив и Фидиј – архитекти и сликари. Сојузната благајна била против повторното градење, бидејќи биле потребни огромни количини на парични средства за реализација на овој проект.
Партенон
Партенон (во превод, „девојчински сон“) бил главниот храм во Атина и првиот што бил изграден. Тој бил изграден на јужната страна на Акропол, уште пред Персиските војни, и тоа на местото на постар храм посветен на божицата Атина. Сепак, Персијците го разрушиле храмот, кој започнал да го обновува Перикле. Нацртите ги направил Иктин, a Каликрат го презел приматот во градењето. На огромната камена површина од три скалила, чијашто основна површина на горниот бочен дел изнесувал 70 х 30 метри, се издигнувале 46 столбови високи преку 10 метри, со дорски стил. На столбовите биле извајани ликови и склуптури и се вбројувале меѓу најголемите вајарски работи. Во средината на храмот била поставена статуа на богињата Атина висока 13 метри, инаку дело на Фидиј и била обложена со злато и слонова коска. Во 5 век, партенон се претворил во христијански храм. Османлиите во 1456 година овој храм го претвориле во џамија и изградиле минаре. Кога венецијанците предводени од грофот Кенигсмарк ги опколиле и целото население се засолнило Партенон; се надевале дека непријателот нема да се осуди да го нападне храмот. Но, тоа сепак се случило. “Еден полковник се осуди да фрли бомба во хармот“, стои во еден од најдените историски записи. Експлозијата го разрушила поголемиот дел од храмот. Голем број на акции биле преземени за реставрирање на храмот, а најважната акција била преземена од страна на Лео Кленц во 1834 година, по налог на Лудвиг I од Баварија.
Втората градба од времето на Перикле бил храмот Атина Нике. Овој мал храм во јонски стил бил повторно изграден од страна на Каликрат. Површината на храмот била 5 х 8 m со 4 m високи столбови и 45 cm високи ѕидови на кои имале голем број на познати ликови. За време на Османлиите, овој храм бил проширен, од камен блковите била изградена кула. Германскиот археолог Рос ја срушил оваа кула во периодот 1835-36 година и повторно го изградил храмот.
На храмот се работело повеќе од 16 години, бидејќи во меѓувреме било одлучено најпрво да се изгради главниот влез на акрополот т.н. Пропилеј. Тој го нацртал главниот влез на акрополот со дванаесет надворешни дорски столбови. На двете страни на влезот требало да се издигне четвороаголни столбови кои никогаш не биле довршени. На левото крило на Пропилеј била направена првата галерија на слики.
Четврта голема градба на тој простор односно на западниот дел од Партенон бил изграден уште еден храм, наречен Ерехтеон. Овој храм исто така бил изграден од страна на Мнесикле. Но, само што се започнало со изградбата во 431 п.н.е., започнала триесетгодишната Пелопонеска војна меѓу Атина и Спарта, поради што изградбата била запрена. Во 429 година Перикле починал, а дури во 404 година Атина морала да се предаде и да се согласи на склучување на понижувачкиот мировен договор. Економската моќ на метрополата била исцрпена. Сепак, ја искористиле победата на атинската поморска флота над спартанската и храмот Ерехтеон бил довршен во период од две години. Делото било довршено од страна на Филокле – градба со неправилен нацрт, украсен со столбови во јонски стил. И овој храм потекнува од Перикле, а неговите противници го критикувале дека го украсува градот како “некоја дама“. Денес, времето на Перикле претставува еден од сјајните историски периоди во општеството.
Шаховска олимпијада 2018
43. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржи натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои се одржуваат со цел да се промовира играта се одржала во 2018 во Батуми, Грузија.
Лет над кукавичјото гнездо
Лет над кукавичевото гнездо е американски филм од 1975 режиран од Милош Форман. Филмот е адаптација на истоимениот роман од 1962 од Кен Кисеј. Ова е првиот филм што ги освоил сите пет главни категории на наградата „Оскар“ (најдобар филм, глумец во главна улога, глумица во главна улога, режија и сценарио) по успехот на Се случи една ноќ во 1934, а таквиот успех бил повторен дури во 1991 година, од страна на филмот Кога ќе стивнат јагнињата.
Претходно постоела драмска верзија на Лет над кукавичевото гнездо според книгата, во 1963, но филмот не го користи сценариото на сценската верзија.
Филмот е сниман во Државната болница во Салем, Орегон, каде што оригинално е поставено дејството опишано во романот.
Брзоноги
Брзоногите (науч. Dromopoda) се поткласа на пајаковидни животни, каде спаѓаат сенокосците (Opiliones), скорпиите (Scorpion), лажните скорпии (Pseudoscorpiones) и мрачниците (Solifugae).
Список на државни водачи во 986 година
Ова е список на државни водачи во 86 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Тетива
Тетива – линија што соединува две точки во елипса. Поопшто, тетива е отсечка која спојува две точки на затворена крива линија. Секанта е неограничено продолжување на тетива на двете страни, права чиј дел е тетива. Тетива која минува низ центарот на кружница е нејзин пречник. Секој пречник е тетива, но не секоја тетива е пречник.
[[Слика:Chord in mathematics.svg|десно|мини|200px|Црвениот сегмент BX е тетива
(како што е и пречникот AB).]]
Својства на тетиви на елипса
Средните точки на сет од паралелни тетиви на елипса се колинеарни.
Тетивите во тригонометријата
Тетивите биле екстензивно користени во раниот развој на тригонометријата. Првата позната тригонометриска табела, составена од Хипарх, ја табелира вредноста на тетивната функција за секои 7,5 степени. Во вториот век од нашата ера, Птоломеј од Александрија составил пообемна табела на тетиви во својата книга за астрономијата, која ги давала вредностите за тетивите од ½ до 180 степени со стапка од половина степен.
Тетивната функција геометриски е дефинирана како што е покажано на сликата. Тетивата на некој агол е должината на тетивата меѓу две точки на единична кружница разделени за тој централен агол. Аголот θ се зема во позитивна насока и мора да лежи во интервалот
0 < θ ≤
(во радијани). Тетивната функција може да се поврзе со модерната синусна функција, земајќи една од точките да биде (1,0), а другата точка да биде (
cos θ, sin θ
), и потоа користејќи ја Питагоровата теорема да се пресмета должината на тетивата:
Последниот чекор ја користи формулата за половина агол. Како што модерната тригонометрија е заснована на синусната функција, античката тригонометрија била заснована на тетивната функција. Се наведува дека Хипарх напишал 12 тома за тетивите, сите изгубени, па се претпоставува дека се имало големо познавање за нив. Тетивната функција задоволува многу идентитети аналогно на добро познатите модерни идентитити:
Исто така постои и инверзна функција:
Федералистичка партија (САД)
Федералистичка партија — првата американска политичка партија. Постоела од почетокот на 1790-те до 1816, но последните активности на партијата завршиле во 1820-те. Федералистите повикувале на моќна национална влада која би работела на економски развој и создавање на пријателски односи со Велика Британија како и спротивставување на револуционерните движења во Франција. Партијата била на власт до 1801, кога била сменета од страна на Демократско-републиканската опозиција предводена од Томас Џеферсон.
Федералистичката партија почнала со дејствување помеѓу 1792 и 1794 како национална коалиција од банкари и стопанственици со поддршка кон фискалните политики на Александар Хамилтон. Овие поддржувачи го започнале дејствувањето на организираната Федералистичката партија која се залагала за економски стабилна и националистичка влада. Единствениот претседател од редовите на Федералистичката партија бил Џон Адамс, иако според некои историчари Џорџ Вашингтон имал симпатии кон програмата на Федералистичката партија, тој сепак официјално останал партиски независен за време на неговиот мандат.
Федералистичките политики се стремеле кон создавање на национална банка, тарифи и добри односи со Велика Британија како што е напоменато во договорот на Џеј. Хамилтон го развил концептот на ненаведени овластувања и успешно го спровел усвојувањето на овој концепт во уставот на САД. Нивните политички противници, демократските републиканци предводени од Томас Џеферсон ги осудувале федералистичките политики, особено националната банка и ненаведените овластувања. Демократско-републиканската партија исто така остро се противела на договорот на Џеј обвинувајќи го како продажба на републикнските вредности на британската монархија. Договорот на Џеј се склучил и федералистите издвојувале успех на законодавен план во 1790-те. Тие имале силни упоришта во поголемите градови како и во Нова Англија. По победата на Демократско-републиканската партија чии упоришта биле руралниот југ на изборите во 1800, федералистите никогаш повеќе не се вратиле на власт. Тие накратко добиле на значење со спротивставувањето на Англо-американската војна во 1812, но партијата практично исчезнала за време на таканаречената Ера на доброто расположение кратко по која завршила војната во 1815.
Федералистите оставиле трајно наследство во форма на силна федерална влада со стабилен економски раст, а по губењето на извршната власт тие решително раководеле со политиките на Врховниот суд следните три децении преку претседателот на Врховниот суд Џон Маршал.
IC 1024
IC 1024 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1024 се споменува и како NPM1G -16.0071.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1900 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1024 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1024 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 52 м 59 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 40' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
NGC 7005
NGC 7005 — астеризам во соѕвездието Водолија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 август 1855 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 4,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7005 е од видот *Grp. NGC 7005 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 1 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 52' 39".
Други поделби
Проучување на NGC 7005 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 299; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5778. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 791.
1097 п.н.е.
1097 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1097. година пред новата ера, 97. од вториот милениум п.н.е., 97. од 11 век п.н.е. и осма од 1090-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4411 и 4412 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3653 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2663 и 2664 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 344 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1097 година се протега во 1539 и 1540, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1599 и 1600 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 554 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1771 и 1770 исламска година пред хиџра.
Диоклецијанов прозорец
Називи
Диоклецијановите прозорци се именувани по прозорците кои се среќаваат на Диоклецијановите бањи во Рим од 302 година (На местото на термите денес се наоѓа црквата Пресвета Богородица дегли Ангели е деи Мартири.). Описниот назив „термален прозорец“ исто така произлегува од неговата поврзаност со Диоклецијановите терми.
Опис
Диоклецијановите прозорци се големи сегментни засводени прозорци (или други отвори) коишто обично се поделени на три дела (прозорски прегради) со вертикални шпросни. Средната преграда е често поширока од страничните.
Влијание
Овој вид на прозорец бил заживеан и применет во Италија во 16 век, особено од Андреја Паладио. Паладио и другите архитекти во нивните градби вклучувале продолжен Диоклецијанов прозорец во облик на засводена средна преграда, придружена од потесни квадратни отвори. Оваа комбинација станала позната како Паладијански или венецијански прозорец.
Диоклецијановите прозорци имале многу поголема примена во раниот 18 век од страна на англискиот архитект Ричард Бојл, кој бил еден од зачетниците на англискиот Паладијански стил, како и од неговите следбеници.
Диоклецијановите прозорци продолжиле повремено да се користат во големите јавни градби како елемент на различните правци во склоп на неокласичната архитектура, вклучувајќи го движењето Бозар (1880-1920).
Терсеира
Терсеира — остров, дел од архипелагот на Азорските острови се наоѓа во Атлантскиот Океан 1 400 километри северно од Лисабон. Архипелагот е територија на Португалија со автономен статус од 1976 година.
Тој се наоѓа во централната група, а негов најблизок сосед е островот Сао Жоржи. Името Терсеира го добил бидејќи бил третиот остров којшто бил откриен (околу 1450).
Историја
На островот Терсеира биле откриени мали хипогеи (земјени структури врежани во карпите, кои биле користени за погребување), што укажува на историја за населба која можеби датира од пред 2000 години алудирајќи на човечко присуство на островот уште пред Португалците.
Островот бил откриен меѓу 1430 и 1450 кога Португалците систематски се доселувале на целата територија на архипелагот.
Историски гледано, постои неизвесност за датата и за откривачот на Азорските Острови. Морепловните мапи уште пред "официјалното" откритие ги идентификувале островите во Атлантскиот Океан, дури во 1325 година, кога мапата на Анџелино Далото го идентификувала Бразил ("Bracile") западно од Ирска, а подоцна и една на Анџелино Дулсер која ги идентификува Канарските Острови и Мадеира заедно со мистериозните острови наведени како "Капрарија" ("Capraria") за кои некои историчари сугерираат дека се Сао Мигел и Санта Марија. Се раскажувале и легенди, како онаа за Атлантида, Сете Кидадес (Кралства на седумте градови), Терас Сао Брандао, Илас Афортунадас (Среќни Острови), Иља де Бразил (Островот Бразил), Антилија, Иљас Азуис (Сини Острови ) а и мапи се појавиле меѓу 1351 и 1439 од неколку групи на острови со различни имиња. Првата асоцијација помеѓу денешниот остров Терсеира и овие приказни, била онаа за островот Бразил. Најпрво тој се појавил описот Инсула де Бразил на венецијанската карта на Андреа Бјанко (1436), за еден од поголемите острови на група острови во Атлантикот.
Во 1439, се појавил првиот официјален документ за откривањето, припишувајќи му го откритието на Гонсалу Вељу Кабрал. Постои и показател дека Терсеира можеби бил откриен од страна на Висенте де Лагос на 1 јануари 1445: првите документи по овој период почнале да го покажуваат третиот остров во Азорскиот архипелаг, познат како Иља де Исус Христо (Остров на Исус Христос) а подоцна и Иља де Исус Кристо да Терсеира. Подоцна, за островот било усвоено колоквијалното име Терсеира (со значење "трета" на португалски, како "третиот остров" или "третооткриен") бидејќи овој назив почесто се користел од оној првобитниот.
Во 1445, Хенри Морепловецот со официјален акт за донатарио на островот Терсеира го назначил Жаком де Бриж, фламански благородник и советник на Хенри Морепловецот.
На 2 март 1450, Жаком де Бриж добил официјална мисија од принцот Хенри Морепловецот да насели 17 фламански семејствата на третиот остров на Азорскиот архипелаг (Терсеира). Подоцна, 2000 Фламанци дошле да се населат на островот во текот на 15 век. Иако овие фламански доселеници морале брзо да се адаптираат на португалските обичаи и на локалната култура, нивното фламанско наследство ќе остане во форма на ветерници и физички особини како што се русата коса и сините очи кои и денес се чести кај популацијата која живее на островот Терсеира, наречен воедно и Ислас де Фламенгос (португалски: "Islas de Flamengos"), островот на Фламанците.
До 1640, островот Терсеира, тогаш под шпанска доминација, служел како преносна станица за златото што се враќало од Америка.
Во 1589, градот Ангра ду Хероизму безуспешно бил нападнат од страна на сер Френсис Дрејк.
Англиската експедициска флота под водство на Ерл Камберленд во 1589 година, како дел од Патувањето на Азорите од 1589 во заливот на Ангра, нападнала неколку засолнети шпански и португалски бродови од кои запленила пет.
Со акламација на Жоао IV од Португалија, Азорските Острови го поздравиле враќањето на независноста по Ибериска унија. Шпанските доселеници во Ангра ду Хероисму, кои станале привилегирана класа за време на Унијата, го загубиле влијанието по 1640 година, а со Португалската реставрациска војна, португалски суверенитет бил вратен на островот.
Островот со неговата американска база одиграл голема улога во разните конфликти во кои САД биле вклучени по Втората светска Војна.
Во 1980 година земјотрес го оштетил градот Ангра ду Хероизму предизвикувајќи 71 жртви.
На 17 март 2003 година, водачите на САД, Џорџ Буш, на Велика Британија, Тони Блер, како и на Шпанија, Хозе Марија Азнар, учествувале на одлучувачки самит во врска со Ирачката криза.
Географија
Островот се наоѓа во Атлантикот, во рамки на архипелагот на Азорските Острови на 38.73° N географската ширина и 27.32° W должина. Тој е 29 км долг и 18 км широк, со елипсовидна форма. Површината изнесува 402,2 км2, што го прави трет по големина остров на архипелагот. Неговата највисока точка е 1023 метри на врвот на планината Сера де Санта Барбара.
Тој е вулкански остров, исто како другите острови од архипелагот, со три стратовулкани со неактивна калдера: Синко Пикос е најстариот вулкан, а потоа Гиљерме Мониц и Санта Барбара. Вулканот Пику Алту, чија калдера е преполна со бројни куполи и дебели лавини текови со тракитна природа се смета од страна на некои автори како израсток на вулканот Гиљерме Мониц. Калдерата на Синко Пикос е најшироката од сите на архипелагот со пречник од 7 км.
Островот доживеал вулканска ерупција во 1761 на Пику Вермељо и една подводна ерупција во 1867. Помеѓу крајот на 1998 и 2000 година се случила втората подводна ерупција во близина на брегот на Терсеира, на околу 12 км. Оваа е последната историска ерупција на Азорските Острови.
Остров Терсеира се состои од четири преклопувачки стратовулкани изградени над геолошка структура наречена Терсеирски Гребен: тројна раскрсница помеѓу евроазиските, африканските и северноамериканските тектонски плочи. Овие вулкански структури се на длабочина од над 1.500 метри (5.000 ст.) од дното на Атлантскиот Океан. Хронологијата на вулканска активност се движи од средниот до доцниот плеистоценот и на островот Терсеира, на холоценот со што се дефинира прогресија од исток кон запад во раст на стратоволканите. Класификацијата на еруптивните настани е во следните структури:
Популација
Луѓето претежно живеат на крајбрежјето на островот бидејќи централниот дел се состои од ридови и некои мали езера создадени од вулканска активност.
На островот има околу 56 000 жители или околу 139 жители/км2. Неговата главна градска област, Ангра ду Хероизму, исто така е историски град на Азорските Острови. Во него живеат 35 500 жители. Тој е класифициран како дел од светското наследство на УНЕСКО, особено заради неговата архитектура од 16 и 17 век.
Праја да Виторија е вториот град на Терсеира со 20 200 жители и се наоѓа на север од островот блиску до Лажес, каде што се наоѓа значајна американска воздушна база.
Островот е поврзан со остатокот од светот, како и со други острови на архипелагот со Аеродромот Лажес кој воедно е и воен аеродром, како и две пристаништа во двата главни града.
Економија
Економската активност на островот е обезбедена од страна на војската, земјоделството, риболовот, како и од страна на услугите и туризмот.
Островот е извозник на земјоделски производи или производи на агро-прехранбениот синџир, како што се конзервирана риба.
Црните бикови на Терсеира се особено ценети за корида. Одгледувачите (ganadeiros) се групирани заедно во рамки на една асоцијација чија цел е да се зачуваат техниките на одгледување кои се пренесуваат уште од 16 век.
Основен приход
Основен приход е предложен систем на социјална заштита кој периодично го обезбедува секој граѓанин со одредена сума пари, која му овозможува на примателот да учествува во општеството со човечко достоинство. Освен државјанството, основниот приход е целосно безусловен. Не постојат критериуми што треба да се исполнат за добивање на основниот приход, односно, него го добиваат како најсиромашните така и најбогатите граѓани на една земја. Дефиницијата на Американската мрежа за гарантиран основен приход гласи: „Гарантираниот основен приход е безусловна гаранција од страна на владата дека сите граѓани ќе имаат доволно приходи за да ги задоволат своите основни потреби.“
NGC 2488
NGC 2488 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2488 се споменува и како UGC 4161, MCG 9-13-109, CGCG 287-29.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2488 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2488 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 1 м 45,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 33' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 2488 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22520. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3799. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Список на државни водачи во 1013 година
Ова е список на државни водачи во 013 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Моренада
Моренада е планински народен танц на кој сè уште не му е открино потекло. Овој танц се игра главно во Боливија како и во Перу
Моренада е едно од најрепрезентативните танци на боливиската култура. Моренада танцот бил прогласен за културно наследство на Боливија во 2011 година, со законот бр. 135, за признание на меѓународно и национално ниво. Овој танц се изведува за време на карневалот во Оруро, во чест на Вирген дел Сокавин, прогласен е за ремек-дело на усното и нематеријалното наследство на човештвото од страна на УНЕСКО.
Во Перу, ла моренада е типичен танц во висорамнините на Перу, во регионот Пуно. Овој танц е дел од многу нивни празници.
Исто така, се практикува и игра во деловите на Такна и Мокегуа заради присуството на популацијата на Ајмара.
Потекло
Танц чие потекло датира од колонијалната ера и е инспириран од трговијата со робови, од трансферот на црнците донесени од шпанските освојувачи да работат како работници во рудниците за сребро во Перу, Танцот бринет ги претставува деновите на колонијата. Создаден е токму во братствата на робовите од Африка, кои се потсмевале со танците на белите кралеви.
Потоа, танцот на „бринетите“ го менува своето име во историски процес на прифаќање на истиот, кон сите општествени класи во Оруро, Боливија. Таков е случајот со „Comparsa de Morenos de los Veleros“ создаден во во 1913 година и „Comparsa de los Morenos“ од 1924 година основана од семејства мигранти „Ајмара“ кои потекнуваат од античките танчери на „моринските компари“ од средината на XIX век, конечно го усвоила името на Моренада во 1950 и 1954 година.
Димитри Клајс
Димитри Клајс (Dimitri Claeys; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Моренада
Африканско ропство според теоријата на Поотош
Најчестата теорија вели дека танцот бил инспириран од страдањата на африканските робови донесени во Боливија за да работат во рудниците на Поотоши. Огромниот јазик на темните маски ја претставува физичката состојба на рударите, а ритамот на матриците честопати се поврзана со звукот што се произведува од цинџирите на робовите.
Димитри Клајс
Во јуни 2017 бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Моренада
Африканско население на висорамнините во Пуно
Во колонијалната ера во Перу, веќе постоело црн регистар на население во висорамнините во Пуно, така е документирано во 1602 година. „Овие црнци, популацијата на Андите ги нарекувала: Чара или јенаруна58.
NGC 4696E
NGC 4696E — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4696E се споменува и како ESO 322-90, MCG -7-26-50, DRCG 56-62, DCL 233.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4696E е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4696E има привидни димензии од 1,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 26,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -40° 56' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Малесија
Малесија (изворно: Закамен)— ридско-планински предел во Западна Македонија, карактеристичен по својата историја, етнологија и култура.
Географија
Областа Малесија е сместена на планината Караорман. Го опфаќа целиот слив на Збашка Река (или Голема Река), десна притока на Црн Дрим. На исток се граничи со Дебрца, на северозапад со Дебарска Жупа, на запад со Дебарски Дримкол, а на југ со Струшко Поле. Релјефот е ридски и планински. Климата е планинска.
Населени места
Во оваа област влегуваат селата: Присовјани, Збажди, Р'жаново, Локов, Селци и Буринец.
Демографија
Бројот на населението во Малесија некогаш достигнувал и до 1.000 жители. Според последниот попис од 2021 година, селата Р'жаново и Локов се раселени, а во Присовјани, Буринец, Селци и Збажди живеат само 20 жители. Жителите од Малесија мигрирале најчесто во Струга, Охрид и Скопје. Голем дел од жителите од прилепското село Ново Лагово потекнуваат од доселеници од Малесија. Освен во Македонија еден дел од населението е колонизирано во Јабука, Србија. Од овој регион потекнуваат и дел од мештаните на село Козичино, Кичевско. Маалото во кое тие живеат се нарекува Малезовци. Инаку во легендите се зборува за некој Стојко Малезан кој живеел пред 4-5 века кој бегајќи од турските војски поради убиство на турски големец се населил во ова планинско село кое се наоѓа на 22 километри од Кичево.
Следува табела на движењето на бројот на населението низ сите пописни години:
Михаил Спондил
Животопис
Како дворски евнух и миленик на Константин VIII (1025–28), Спондил бил еден од дворските службеници кои се стекнале со повисоки титули за време на владеењето на Константин VIII. Во 1027 година, емирот на Алеп, Салих ибн Мирдас, пљачкосувал на византиска територија. Спондил, иако неискусен во војување, излегол да се соочи со напаѓачот, но бил поразен и морал да се врати во безбедните ѕидини на Антиохија. Кусо потоа (во 1027/28) тој бил насамарен од арапскиот племенски водач Наср ибн Мушараф ел-Равадифи, кој бил заробен од заменикот на Михаил, Пот Аргир. Наср го убедил Михаил да го ослободи и да му дозволи да изгради тврдина кај ел-Маника од каде ќе ги бранел византиските интереси. Михаил се согласил и дури испратил силен гарнизон од 1.000 луѓе, но кога тврдината била завршена, Наср одбил да ја предаде и со помош на емирот на Триполи и месниот фатамидски војсководец, го убиле целиот гарнизон.
Во јули 1029 година, Михаил се одлучил да го нападне Алеп, иако немал дозвола од царот Роман III (1028–34) и занемарувајќи ги молбите на мирдасидските браќа Шибл ел-Давла Наср и Муиз ел-Давла Тимал да се одржи мирот. При овој обид, тој бил начекан во заседабо Кајбар и неговиот камп бил пљачкосан од арапите, по што тој се повлекол и склучил примирје со Мирдасидите. По овие неуспеси, тој бил разрешен од страна на Роман III, кој бил решен да го води походот во Сирија лично, праќајќи го неговиот зет Константин Каратен како претходница за да го замени Михаил Спондил. И во овој случај, сепак, походот на самиот цар при битката во Азаз ќе заврши со катастрофален пораз.
Михаил повторно се споменува во 1038 година, кога му се придружил на Ѓорѓи Манијак во неговиот поход на Сицилија. Тој најверојатно го заменил Константин Оп како катепан пред Никифор Докијан да ја преземе таа функција во 1039 година.
1096 п.н.е.
1096 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1096. година пред новата ера, 96. од вториот милениум п.н.е., 96. од 11 век п.н.е. и седма од 1090-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4412 и 4413 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3654 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2664 и 2665 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 343 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1096 година се протега во 1540 и 1541, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1600 и 1601 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 553 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1770 и 1769 исламска година пред хиџра.
Градиште Цветково (Бонче)
Градиште Цветково  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Бонче. Претставува тврдина од доцноантичкото време.
1 км југоисточно над селото, остатоци од раноантичка тврдина IV век п.н.е., заштита, предстража на градот Пелагонија на Висока. .
515
515 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 515 година од новата ера, 515. од првиот милениум, 15. од VI век и шеста од 510-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6023 и 6024 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5265 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4275 и 4276 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1268.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 515 година се протега во 3151 и 3152, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3211 и 3212 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1058. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 110 и 109 година пред хиџра.
Меѓународна комисија за реката Сава
Меѓународната комисија за реката Сава е меѓународна организација со постојан секретаријат во Загреб, Хрватска. Оваа комисија била формирана за целите на имплементација на Рамковниот договор на реката Сава басенот (FASRB) од 2006 година.
Список на државни водачи во 987 година
Ова е список на државни водачи во 87 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Марш на независноста
На организираниот национален конкурс за избор на химна биле испратени 724 песни. Турското Големо национално собрание првата награда едногласно му ја доделило на поетот Мехмет Акиф Ерсој, за неговата песна што се состоела од десет строфи, при што тој одбил да ја прифати парчната награда.
За музика што требало да биде напишана врз основа на одбраниот текст бил организиран друг натпревар, на кој учествувале 24 композитори. Советот, кој бил свикан во 1924 година поради Турската ослободителна војна, го прифатил предлогот на Али Рифат Шагатај.
Оваа музика била користена до 1930 година. Потоа била прифатена музиката на Осман Заки Ингор, диригент во Претседателскиот симфониски оркестар, која е останала и до денес. Обично се пеат само првите 2 строфи.
Лист хартија со првите две строфи од химната бил прикажан на реверсот на банкнотите од 100 турски лири 100 од 1983-1989 г.
Наводи
Слушнете ја химната со превод
NGC 7006
NGC 7006 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Делфин, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7006 се споменува и како GCL 119.
Откривање
Телото е откриено на 21 август 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7006 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m. NGC 7006 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 7006 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 209; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1648. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 831.
Бронтосаурус
Бронтосаурус (што значи „гром гуштер“ од грчки, „гром“ и  , „гуштер“ од ) — род на гигантски сауроподски четириножен диносаурус. Иако типскиот вид B. excelsus, долго време се сметал за вид на тесно поврзаниот Апатосаурус, истражувачите во 2015 година предложиле дека Бронтосаурусот е род одделен од Апатосаурусот и дека содржи три вида: B. excelsus, B. yahnahpin, и B. parvus.
Бронтосаурусот имал долг, тенок врат и мала глава прилагодена на тревојадниот начин на живот, гломазно, тешко торзо и долга опашка како камшик. Различните видови живееле за време на доцната Јура, во Морисоновата формација на денешна Северна Америка, и исчезнале до крајот на Јура. Возрасните единки на Бронтосаурусот се проценува дека тежеле до 15 тони и биле долги до 22 метри.
Како архетипски сауропод, Бронтосаурусот е еден од најпознатите диносауруси и се појавува во филмски, рекламни и поштенски марки, како и во многу други видови медиуми.
Опис
Бронтосаурусот бил големо, со долг врат, четириножно животно со долга опашка налик на камшик и предни екстремитети кои биле малку пократки од задните екстремитети. Најголемиот вид, B. excelsus, тежел до 15 тони и должина до 22 метри измерени од главата до опашката.