cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Богородица
Безгрешното зачнување на Пресвета Богородица
Оваа догма е исто така специфична за Католичката црква. Прогласена е на 8 декември 1854 година од папата Пиј IX во енцикличното писмо (официјално писмо од папата испратено до сите римокатолички бискупи ширум светот) „Ineffabilis Deus“. Тој ги завршил долгогодишните дискусии во Католичката црква за тоа дека Марија била исполнета со Божја благодат веднаш штом се зачнала во матката на нејзината мајка и дека била единствената личност родена без наследен грев. Во догмата се вели: "„Учењето дека Пресвета Богородица е од првиот момент на нејзиното зачнување единствена привилегија на благодатта на Семоќниот Бог, благодарение на заслугите на Исус Христос — Спасителот на човечката раса — спасена од дамката на наследен грев, е цврсто и сè уште верувам“."Според католичката вера, Марија се спасила од последиците на наследениот грев, како што се наклонетоста кон гревот и одврзаната страст. Сепак, таа не била заштитена од надворешните последици на гревот, како што се болката и страдањето што ги претрпела со нејзиниот Син.
Марија и Македонците
Пресвета Богородица службено е светицата заштитничка на главниот град Скопје. Македонците отсекогаш биле големи обожаватели на Пресвета Богородица и секогаш ѝ се молеле за помош во тешки времиња и мигови. Македонскиот православен народ верува во чудата на Пресвета Богородица и затоа ѝ се моли за нови чуда. За Богородица има многу преданија, кои зборуваат за нејзините чуда, вклучувајќи ги и чудата во Македонија, поврзани со храмот „Рождество на Пресвета Богородица“ во центарот на Скопје, за кои скопјани и денес зборуваат.
Има еден податок што вели дека во XIX век една од најпродаваните и најчитани книги во Европа била токму книгата „Чудата на Пресвета Богородица“ (оригинално: Чудеса пресвјатија Богородици) од Јоаким Крчовски, печатена тогаш на народен јазик што го зборувале Македонците во тие краишта. Според професорот Димитар Пандев, „Чудата на Пресвета Богородица“ е најчитаната книга не само во Македонија, туку и пошироко во XIX век, особено меѓу тогашното словенско население.
Празници за Богородица
Во црковниот календар има најмалку шест дена/празници од годината што ѝ се посветени токму на Пресвета Богородица. Тие се:
Преданија за Богородица во Македонија
Кај македонскиот народ е распространето верувањето дека веднаш по спалувањето на храмот „Пресвета Богородица“ во Скопје, бугарскиот цар Борис III бил отруен од страна на германскиот фирер Адолф Хитлер. Тогаш, бугарските окупатори во паника ја напуштиле Македонија, при што загинале голем број фашистички војници, полицајци, политичари и други од разни конфесии како и нивните блиски соработници. Исто така, се верува дека таа го заштитила претседателот на Република Македонија — Киро Глигоров — од атентатот направен врз него на 3 октомври 1995 година кој се случил токму за време на празникот Покров на Пресвета Богородица со чија помош и молитви успеал да заздрави за да ја извршува својата изворна функција. При Поплавата на Скопје во 1962 година, Пресвета Богородица не дозволила да гинат граѓаните на Скопје, а штетата што настанала потоа била минимална, бидејќи тогаш бил големиот празник Пречиста Богородица. Со чудото на Мајката Божја е поврзан и катастрофалниот Земјотрес што скопјани ги затекнал на 26 јули 1963 година, и разурнатиот град кој со нејзина поткрепа брзо се санирал. Веќе следниот месец, точно на празникот Успение на Пресвета Богородица, Скопје станал Град на меѓународна солидарност кога од целиот свет во Македонија пристигнала помош за обнова на градот, кој подоцна ќе стане метропола.
Мошне интересно е преданието дека во периодот 1948 — 1952 година, Мајката Богородица се јавувала на прозорците во Скопје, им оставала аманет на жителите да го обноват разуранатиот храм во нејзина чест (сега обновениот храм „Пресвета Богородица“ кој се наоѓа во центарот на Скопје). Откако бил изграден во далечната 1835 година, тој бил Соборен храм речиси цели 109 години по што бил запален од бугарските окупатори. Земјиштето на која била изградена црквата било свето место, па ако на тоа место се изградело друга зграда — се заканувало дека ќе ги снајде проклетството и гневот на Пресвета Богородица.
Според исказите на тамошните жители, цивилната власт во Скопје, во 1961 година отпочнала да гради младински дом, спремајќи се да ги руши црковните ѕидови. Но се случило — шефот да не може да го запали булдожерот за рушење — по што сите од претпријатието биле многу загрижени. Работниците се исплашиле дека гневот на Богородица ќе ги затекне и нивните семејства. Затоа, тие се помолиле на Пресвета Богородица да им ги опрости гревовите, зашто требало да работат и да ги издржуваат своите семејства. Веднаш по молитвата се случило чудо — булдожерот проработел и темелите на храмот биле урнати. Откако ги поставиле столбовите и бетонската плоча на младинскиот дом, секој втор столб се спуштил за 30 см надолу и градбата наликувала како свиткана змија. Тогаш властите принудно ја напуштиле отпочнатата градба и младинскиот дом се изградил на друг плац.
Икони
Според познатите археолози и историчари на културата, на местото на денешната црква на Пресвета Богородица, некогаш се наоѓал еден од најпрочуените и најубавите христијански храмови на Балканот — катедралната црква „Св. Богородица Трирачица“, кој датирал од XI век, а во него чудотворната икона со истото име. За нејзината чудотворност е врзано следното предание: "Eден скопски златар при работа ја загубил дланката од едната рака. Се помолил тој на Богородица, и таа му ја вратила дланката. Во знак на благодарност, златарот излеал златна дланка, која ја додал на иконата на Богородица. Така, со придодадената дланка таа наликувала дека има три раце."Други извори велат дека таква икона во средниот век била донесена од Блискиот Исток, а потоа, од оваа катедрална црква пренесена во Хиландар — каде се наоѓа до ден-денес. Ваква чудотворна икона има и во црквата „Света Петка“ во скопската населба Црниче, која се чува во олтарот на храмот. Приказната како чудотворната икона со исцелителна моќ се нашла во црквата е многу интересна. Според постојните записи во црковните гласила, приказната е поврзана со скопјанката Фаница Нанчева — родена 1915 година. Во 1941 година, таа се вселила во станот на еден свештеник што заминал за Србија. При разгледувањето на подрумот на станот, открила необична икона за која никој не знаел дека постои, а била оставена од свештеникот. Иконата која ја претставувала Пресвета Богородица, била насликана во дрво и завиткана во епитрахил.
Новата сопственичка, ја ставила иконата заедно со двете други, во еден агол од својата соба. Покрај нив постојано горело кандило. И тогаш, започнале да се случуваат чудни нешта — ноќе, необичен звук и тропање се слушало од местото каде што се наоѓала иконата на Света Богородица. Една ноќ, сопственичката забележила како сребрена монета паѓа од иконата. Тоа бил чуден звук на паричка од нематеријална природа. Едно утро, кога се разболела, од очите на иконата потекле солзи. Таа не можела да поверува во глетката, сè додека солзите не ги собрала во еден сад. Подоцна, иконата многупати ја покажала својата чудотворност — за заздравување на болните деца или за добивање пород на бездетните брачни двојки, откако ќе се помолеле пред неа. Сопственичката го послушала советот на тогашниот старешина на црквата „Св. Петка“ — Ацо Стојковски — и иконата ја предала во Божјиот храм. Иконата се наоѓа таму до ден-денес.
Лековити води
Како симбол на раѓањето и обновата, празникот Успение на Пресвета Богородица е особено поврзан со водите како извор на животот. Постои верување дека за време на постите за Голема Богородица (Успение) секнуваат изворите низ цела Македонија, односно се намалува нивото, за на самиот празник да добијат чудотворна моќ. Тоа се водите во многу манастири низ Македонија посветени на Богородица во кои има извори/бунари. Тука спаѓаат и оние извори потајници, кои повремено капат и прекапуваат — потоа изворите што не го намалуваат ниту зголемуваат нивото на водата, изворите од темните пештерски карпи, како и водите што истекуваат спрема исток. Сиве овие води стануваат животворни за време на овој празник и помагаат за залечување на рани, подобрување на видот и имаат прочистително дејство за душата и телото. За овие води на денешниот празник не се обрнува многу внимание, од причина што луѓето што доаѓаат таму сметаат дека се тоа најобични работи. Но се слуша дека водите како во Пречиста Кичевска, култните извори во село Долно Водно, кои се нарекуваат Капиштец, како и многу други се навистина лековити.
Гроб
За местото на настанот денеска сè уште се води спор помеѓу христијанските цркви. Според едни, гробот на Марија денес се наоѓа во Ерусалим. Но според Библијата, по распнувањето, Исус Христос му ја доверил Богородица на апостол Јован да се грижи за неа како за своја мајка. Потоа се знае дека апостолот отишол да проповеда во Ефес веројатно некаде помеѓу 37 и 48 година, каде продолжил да го шири христијанството. Покрај останатото, фактот дека Марија живеела во Ефес бил потврден и со некои други елементи. Во ѕидините на самиот Ефес постои една базилика која е посветена на Марија, која била изградена во периодот кога законот кој одговарал на црковните прописи дозволувал една црква да се посвети на некој светец само ако тој истиот живеел и умрел на тоа место. Потоа тука се и околностите на Третиот вселенски собор, кој во Ефес ја одредил догмата за Марија — односно, ја признал титулата Богородица. Како кулминација на сето ова, во блискиот град Селџук археолозите во средината на XX век го пронашле гробот на апостол Јован, во внатрешноста на една огромна базилика подгната за време на владеењето на византискиот цар Јустинијан I.
Молитва
Познатата молитва што се користи до ден-денес:
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Парисовиот суд (Рубенс)
Парисовиот суд ― некоја од неколкуте слики на парисовиот суд произведена од Петер Пол Рубенс, иако тој не ги погодил на 22-те прикази на темата што му се припишуваа на Лукас Кранах Постариот. Големите верзии на 1636 година (Лондон) и 1639 година (Мадрид) се едни од најпознатите. Обете ја покажуваат верзијата на Рубенс за идеализирана женска убавина, со божиците Венера, Минерва и Јунона од едната страна и Парис придружувани од Меркур од другата (верзијата од 1636 година има голо дете крајно лево и Алекто над божиците, додека 1639 верзија додава голо дете помеѓу Минерва и Венера).
Верзијата од 1636 година
Оваа верзија ја следи приказната како што е раскажана во лукијановата „Суд на божиците“. Таа ја покажува наградата на златното јаболко, иако промените покажуваат дека Рубенс прво насликал претходна точка во приказната, кога на божиците им било наредено да се соблечат од страна на Меркур. Купена била за Националната галерија во Лондон во 1844 година.
Верзија од 1638 година
Насликана во 1638 или 1639 година, оваа верзија сега е во Прадо и била завршена непосредно пред неговата смрт додека бил болен од гихт. По нарачка на братот на Филип IV Шпански, кардинал-инфант Фердинанд Австриски, по смртта на Фердинанд била преселена во шпанската кралска збирка. Во 1788 година Карло III Шпански одлучил дека е нескромно и наредил да се запали, но тој починал пред да се изврши таа наредба.
1648 во музиката
1648 година во музиката содржи некои значајни настани.
Кмерски јазик
Кмерскиот или камбоџански јазик (ភាសាខ្មែរ) е службен јазик во азиската држава Камбоџа и мајчин јазик на Кмерите. Овој јазик е втор најмногу зборуван австроазиски јазик, веднаш зад виетнамскиот јазик со вкупно околу 15,7 до 21,6 милиони говорници. Кмерскиот јазик бил под одредено влијание од санскритскиот и палискиот јазик, особено во кралскиот и религискиот домеин прифатени преку хиндуизмот или бидизмот. Исто така, кмерскиот јазик е најраниот запишан мон-кмерски јазик. Поради самата географска положба на јазикот, кмерскиот имал влијание врз и од тајландскиот, лаоскиот, виетнамскиот и чамскиот, кои пак создаваат една лингвистичка група со слични одлики пред сè поради сличниот санскритски зборовен фонд.
Кмерскиот јазик се служи со свое писмо познато како аксарско или кмерско писмо. За разлика од околните јазици во Индокина, кмерскиот јазик не е тонски јазик. Јазикот е составен од пет главни дијалектни групи, а тие се:
Согласки
Согласките /f/, /ʃ/, /z/ и /ɡ/ можат да се сретнат во странски зборови како на пример од Француски или други јазици. Тие не се напишани во табелата затоа што не се сметаат како Кмерски согласки и гласовите не се сретнуваат во Кмерскиот јазик.
Самогласки
Точниот број и фонетската вредност на самогласките варира од дијалект до дијалект. Кратките и долгите самогласки од ист квалитет се одделени според должината.
Слоговна структура
Кмерските зборови се најчесто од два или три слогови. Има 85 можни структури на две согласки на почетокот на слогот и две- три согласни структури како што е покажано подолу:
Броеви
Броевите се:
Отоманска поезија
Дури и во модерна Турција, османлиската диванска поезија е високо специјалистичка тема. Голем дел од ова зборува за тоа дека диванската поезија е напишана на османски турски јазик и била пишувана во варијанти земени од арапското писмо.Со што,широко се користат арапски и персиски зборови во ваквиот поетски вокабулар, што го прави јазикот доста различен од современиот турски јазик. Во тоа време, познавањето на оваа форма на литературен турски јазик во голем размер било ограничено на образованите класи.
Историја
Османлиската диванска поетска традиција го прифатила влијанието на персиските и, во помала мера, на арапските литератури. Уште во предотоманскиот период на Селџуците, во периодот од крајот на 11 до раниот 14 век н.е., веќе се чувствувало влијание: Селџуците својата деловна, службена активност ја вршеле на персиски јазик, наместо на турски и поезијата на Селџуците била прилично наклонета кон персискиот јазик.
Кога Отоманското Царство почнало да расте во северозападна Анадолија, се продолжила оваа традиција. Најчестите поетски форми на османлискиот суд, на пример, потекнувале или пак директно биле изведени од персиската книжевна традиција (газел ; месневи), или индиректно преку персиски од арапски (касиде). Сепак, одлуката за усвојување на овие поетски форми на големо довела до две важни понатамошни последици:
Со овој склоп на избори, на делотворен начин се родил отоманскиот турски јазик - јазик кој всушност секогаш бил многу по различен од стандардниот турски јазик. Овој стил на пишување под персиско и арапско влијание станал познат како „диванска литература“ (турски divân edebiyatı ,од каде divân е отомански турски збор што се однесувал на собраните дела на еден поет).
Почнувајќи од периодот на танзиматските реформи (1839–1876г.) до распаѓањето на империјата во почетокот на 20 век во Османлиската историја, диванската поетска традиција постепено опаѓа.Со ова, сè повеќе и повеќе влијание врз поезијата и поетската традиција извршува турската народна книжевност и европската литература.
Ирански јазици
Иранските јазици сочинуваат подгрупа јазици од индоиранските јазици, дел од семејството на индоевропски јазици.Овие јазици ги зборуваат иранските народи. Историскиот развој на иранските јазици е поделен на староирански јазици (до 400 г.п.н.е.), средноирански јазици (400 г.п.н.е. - 900 г.) и новоирански јазици (од 900 г.). Од староиранските јазици најпознати се староперсискиот јазик и авестискиот јазик. Средноиранските јазици ги опфаќале, меѓу другите, средноперсискиот и партскиот јазик. Денес најголеми ирански јазици се персискиот, паштунскиот, курдскиот и белуџискиот.
Според проценките за 2008 година, во светот има од 150 до 200 милиони говорници на иранските јазици. Според Ethnologue, денес има 87 ирански јазици. Персискиот јазик го зборуваат 65 милиони луѓе, паштунскиот го зборуваат околу 50 милиони луѓе, курдскиот го зборуваат околу 18 милиони, белуџискиот околу 7 милиони и лорискиот околу 2,3 милиони.
Класификација
Уште од основањето на индоевропските јазици во 19 век, иранските јазици (авестискиот, староперсискиот, пахлавискиот), заедно со индиски (санскритскиот, пракритскиот), биле признати во издаваштвата на јазичарот Расмус Раск во 1826 година како источна гранка на индоевропскиото јазично семејство. Поради големиот број на позајмени ирански зборови во ерменскиот јазик, јазикот бил сметан за ирански, но во 1875 година Хубшман објавил дека јазикот е засебен индоевропски. Иранските јазици се поделени на источна и западна група, вкупно опфаќајќи 84 јазици.
Хердејски јазик
Хердејскиот е чадски јазик, од подгрупата на масански јазици од јазичното семејство на афроазиски јазици.
Преглед
Според податоците од 1999 година, јазикот го зборувале околу 40.000 луѓе. Јазикот се зборува во областите на Пале и Ламе во јужниот дел на регионот Мајо-Кеби Уест во Чад.
Ќафадрај
Ќафадрај или Ќафа-Драј — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Зал Реч
1647 во музиката
1647 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лов на лавови (Рубенс)
Лов на лавови ― слика од Петер Паул Рубенс од 1621 година, сега чувана во музејот Стара пинакотека во Минхен. На неа се прикажани два лавови нападнати од ловци-јавачи и ловци на пеш. Таа означува крај на интензивната творечка фаза за Рубенс насочена на темата лов.
Басни (избор)
Содржина
Книгата содржи басни од повеќе автори:
Обернхолц
Оберхолц (Obernholz) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Обернхолц се наоѓа помеѓу природните паркови Дремлинг и Зидхајде.
Соседни општини
На југ и на запад општината се граничи со општините Шпракензел, Деделшторф и Ханкенсбител, на исток со градот Витинген и на север со округот Илцен.
Општински единици
Општината е составена од следниве места:
Црква „Св. Троица“ - Драма
Света Троица (Αγίας Τριάδας) — црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена во истоименото маало Света Троица (Агија Тријада), во кое пред 1922 г. живееле Турци. Изградена е како џамија и наречена Куршум-џамија или Куршумлу-џамија (Kurşun, Kurşunlu Camii), т.е. Оловна џамија. Градбата се состои од наос и портик со четири столбови и три лакови. На југозападната страна е зачуана многуаголната основа на минарето. Во околината на црквата има неколку зачувани традиционални куќи.
Метело (филм)
Метело е италијански филм од 1970 г., во режија на Мауро Болоњини, снимен според истоимениот роман на Васко Пратолини. Улогите ги играат Масими Рениери, Отавиа Пиколо, Лучија Босе, Пино Колици, Лујџи Диберти (Massimo Renieri; Ottavia Piccolo; Lucia Bose; Pino Colizzi; Luigi Diberti).
Премиерното издание го доживел на 23-от Фестивал во Кан, каде што Отавија Пиколо добила награда за најдобра женска улога во овој филм.
Заплет
Откако останал сирак, Метело почнал да работи како ѕидар кај еден поранешен работник, кој откако станал инженер го заборавил своето скромно потекло и им се прилагодил на општоприфатените правила за искористување на работната сила. Метело завршува во затвор поради судир со полицијата пратена да ги отстрани знамињата истакнати на погребот на еден ѕидар-анархист. По излегувањето од затвор се жени со ќерката на починатиот ѕидар, Ерсилија. Во меѓувреме во Фиранца зема замав социјалистичката идеологија; Метело, исто како и многу други, учествува на штрајкот организиран заради покачување на платите. За време на бунтот, кој трае со денови без да постигне некаков резултат, Метело започнува врска со Идина, но Ерсилија се вмешува енергично. Како што очекуваа индустријалците, кај работниците се јавува безнадеж до таа мера што една група работници решава да се врати на работа. Со цел да ги спречат, Метело и другите им се нафрлаат на жандармите дојдени да ги одбранат „крумирите„; еден ѕидар е убиен. Во тој момент стигнува веста дека работниците ја добиле синдикатската битка. Метело одново завршува во затвор, но и ветува на Ерсилија дека нема повеќе да греши.
Лидерсхаген
Лидерсхаген (Lüdershagen) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на околу 18 километри југозападно од Барт и околу 15 километри источно од Рибниц-Дамгартен.
1646 во музиката
1646 година во музиката содржи некои значајни настани.
NGC 3604
NGC 3604 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3604 се споменува и како NGC 3611, UGC 6305, MCG 1-29-26, CGCG 39-103, Todd 1, IRAS 11149+0449.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3604 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3604 има привидни димензии од 2' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Други поделби
Проучување на NGC 3604 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34478. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 236; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 266. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1392.
1645 во музиката
1645 година во музиката содржи некои значајни настани.
Звучна венечна слеана согласка
Звучна венечна слеана соглска (звучен алвеоларен африкат) — вид согласка присутна во некои јазици. Во меѓународната фонетска азбука (МФА), гласот е означен со симболот ⟨⟩ или ⟨⟩ (порано: ⟨⟩), а во македонскиот јазик оваа согласка е претставена со буквата ѕ.
Особености
Звучната венечна слеана согласка ги има следниве особености:
Список на вулкани на Антарктикот
Ова е список на вулкани на Антарктикот.
Табела
Според студијата направена во 2017 г., на Антарктикот има 138 вулкани, од кои 91 бил претходно непознат. Некои од нив се наоѓаат целосно под ледената покривка. На табелата не се вклучени непотврдените вулкани.
1644 во музиката
1644 година во музиката содржи некои значајни настани.
Обвинение за убиство на еден студент (филм)
Обвинение за убиство за еден студент е италијански филм од 1972 година.
Режисер на филмот е Мауро Болоњини (Mauro Bolognini), а сценариото го имаат напишано Уго Пиро (Ugo Pirro) и Уго Либераторе (Ugo Liberatore). Улогите ги играат Масимо Раниери (Massimo Ranieri), Мартин Балзам (Martin Balsam), Тури Феро (Turi Ferro), Џузепе Колици (Giuseppe Colizzi), Лујџи Диберти (Luigi Diberti) и др.
Заплет
Филмот се случува во Рим.
За време на еден судир помеѓу работници-демонстранти (во чии редови има и студенти) и полицијата, загинуваат полицаец и студент. Судијата назначен за случајот, заедно со двајца началници, повеќе и е наклонет на верзијата на полицијата: студентот е убиен од страна на еден од демонстрантите, а полицаецот е убиен од Масимо Троти, студент по архитектура и член на партија која не е дел од парламентот. Навидум фактите и одат во полза на оваа верзија, па така Троти завршува во судница. Меѓутоа виновен за убиството е Алфио Сола, син на судијата. По советите на другарите, Алфио сведочи на суд во корист на Масимо Троти. Но залудно.
Зал (Западна Померанија)
Зал (Saal) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ќаф (Поторн)
Ќаф (Поторн) — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Потом
Шпракензел
Шпракензел (Sprakensehl) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Шпракензел се наоѓа на сојузниот автопат Б4. Градови во близина се Илцен, северно од Б4 и Гифхорн, јужно од Б4.
Општински единици
Општината е составена од следниве места:
Лов на тигри
Лов на тигри ― голема слика на Петер Пол Рубенс, која содржи лов на тигри. Датира од 1615 до 1616 година и е една од четирите ловечки слики, нарачана од Максимилијан I, електор Баварски за украсување на старата шлајсхајмова палата. Циклусот бил запленет за време на Наполеоновите војни и оваа слика сега се наоѓа во Музејот на ликовни уметности Рен.
Користена била во 2018 година како дел од поставувањето во промотивни материјали за ТВ серијата „Наследство“.
Полуотворена самогласка
Полуотворена самогласка е вид на самогласка што се среќава во некои јазици. Својствено за полуотворената самогласка е тоа што јазикот се става на две третини помеѓу отворена и средна самогласка. Во македонскиот јазик полуотворени гласови се е и о.
Според Меѓународната фонетска азбука (МФА), постојат следниве полуотворени самогласки:
Оптички читач
Оптички читач, отсликувач или скенер (од англ. scanner) претставува влезен периферен уред за обработка на слики и текст од веќе отпечатени форми во дигитални бинарни податоци, кој ги праќа на обработка на централната единица, која пак овие бинарни податоци ни ги прикажува во графичка околина. Според начинот на поврзување можеме да ги поделиме во три групи:
Според квалитетот на обработка и дигитализација на податоците скенерите можеме да ги поделиме во 3 групи:
Вообичаено е со овој тип на хардвер да биде испорачан и придружна програмска опрема за контрола на графички посредник. Преку овој софтвер имаме можност да ги менуваме стандардно поставените параметри за бои, резолуција, контраст, осветлување, гама-исправка и др. Овој тип на хардвер се сретнува во две изведби и тоа:
Со развојот на софтвери за препознавање на текст, таканаречените ОCR програми (optical character recognition), во можност сме веќе скениран текст да обработуваме со текст процесор. Во последно време појавени се и тридимензионални оптички читачи, кои служат за обработка на тридимензионални форми.
Антон Смолски
Антон Андрејевич Смолски (Антон Андрэевіч Смольскі; роден на 16 декември 1996 година) ― белоруски биатлонец. Тој се натпреварувал на Зимските олимписки игри 2018 и 2022.
Резултати од биатлон
Сите резултати се добиени од Меѓународниот биатлонски сојуз.
Олимписки игри
1 медал (1 сребрен)
Светски првенства
0 медали
Хераклит и Демокрит (Рубенс)
Хараклит и Демокрит — слика од фламанскиот уметник Петер Паул Рубенс од 1603 година. Денес се чува во Националниот вајарски музеј во Ваљадолид. На сликата се претставени старогрчките филозофи Хераклит и Демокрит.
Рубенс го изработил ова дело како нарачка за Франциско Гомез де Сандовал Рохас и Борха, придружник на Филип III. Сликата поминал низ повеќе збирки и завршила во збиркат ана сирискиот нафтен магнат Акрам Оџех. По смртта на последниот, сликата му била продадена на Шпанското министерство за култура за 175 милиони пезетапезети во декември 1999 година преку лондонската аукциска куќа Кристис.
Тринвилерсхаген
Тринвилерсхаген (Trinwillershagen) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Тринвилерсхаген е сместен помеѓу Штралзунд (на исток) и Рибниц-Дамгартен (на запад).
Полузатворена самогласка
Полузатворена самогласка е вид на самогласка што се среќава во некои јазици. Својствено за полуозатворената самогласка е тоа што јазикот се става на две третини помеѓу затворена и средна самогласка.
Според Меѓународната фонетска азбука (МФА), постојат следниве полузатворени самогласки:
Ќана
Ќана — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Зал Дарде
Шпанска армада
Шпанската армада (шпански: Grande y Felicísima Armada — „Големата и најсреќната морнарица“; позната и како Непобедлива армада) ― шпанска флота чија цел била да го врати католицизмот во Англија, да ја прекине англиската поддршка за Холандската Република и да ги спречи нападите од англиски и холандски гусари против шпанските интереси во Америка. Армадата кон крајот на мај 1588 година, командувана од Алонсо де Гузман ел Буено (шп. Alonso de Guzmán El Bueno), 7-ми војвода од Медина Сидонија, (аристократ без претходно поморско искуство назначен од Филип II од Шпанија) од пристаништето во Лисабон се упатила кон Ла Манш и во Фландрија требало да се поврзе со војводата од Парма и да ја придружуваат инвазивната војска која ќе ја нападне Англија и ќе ја собори Елизабета I.
На Шпанците отпор им пружила англиската флота со седиште во Плимут. Англиските бродови биле побрзи и пофлексибилни од шпанските галони, па ја нападнале Армадата додека пловела по Ла Манш. Неколку морнари го советувале војводата од Медина Сидонија да се закотви во Солент и да го окупира Островот Вајт, но тој одбил да отстапи упатствата да се поврзе со војводата од Парма. Иако Армадата речиси целосна стигнала до Кале, додека чекале воспоставување контакт со војводата од Парма, ноќта била нападната од англиски бродови и била принудена да се распрсне.
Армадата претрпела дополнителна штета во битката кај Гравелајнс и била во опасност да се насука на холандскиот брег, но по промена на правецот на ветрот успеала да избега во Северно Море. Шпанските бродови, гонети од Англичаните, преку Шкотска и Ирска се вратиле дома. 24 нивни бродови биле уништени на патот кон дома.
Оваа експедиција била најголема операција во необјавената Англо-шпанска војна. Следната година, Англија организирала сличен голем поход против Шпанија, англиската армада, понекогаш наречена „контра-армада од 1589 година“, кој исто така бил неуспешен.
Позадина
Кон средината на шеснаесеттиот век Хабсбуршка Шпанија на чело со кралот Филип II била доминантна политичка и воена сила во Европа, со царство распространето по цел свет кој станал извор на нејзиното богатство. Државата се залагала за католичката кауза и нејзините глобални поседи се протегаа од Европа, Америка и до Филипините. Шпанската колонијална империја била проширена во 1580 година по анексијата на Португалија, по што била создадена Ибериската унија. Филип станал првиот монарх кој владеел со империја во која сонцето не заоѓало, а сето тоа го направил од неговите одаи во палатата Ескоријал преку писмена комуникација.
За разлика од неа, Англија била само мала европска сила без колонијална империја. Кралот Хенри VIII ја започнал англиската реформација за да се разведе од неговата прва сопруга, Катерина од Арагон. Со тек на време, Англија станувала сè поусогласена со протестантската реформација која се одвивала во Европа, особено за време на владеењето на синот на Хенри, Едвард VI. Едвард умрел без деца, а неговата полусестра Марија се качила на тронот во 1553 година. Три години подоцна Марија се омажила за Филип II, станала кралица на Шпанија и почнала повторно да го наметнува римокатолицизмот. Нејзините обиди придонеле преку 260 луѓе да бидат запалени на клада, поради што го добила прекарот „Крвава Мери“.
По смртта на Марија во 1558 година, тронот во Англија го презела нејзината полусестра Елизабета. За разлика од Марија, Елизабет спровела многу реформите замислени од Едвард. Филип, кој повеќе не бил комонарх, ја сметал Елизабета за еретик и нелегитимен владетел на Англија. Во очите на Католичката црква, Хенри официјално никогаш не се развел од Катерина, и затоа Елизабета била нелегитимна владетелка. Се тврди дека Филип поддржувал заговори за соборување на Елизабета во корист на нејзината роднина со католичка вероисповест и претпоставена наследничка, Марија Стјуарт. Ваквите планови пропаднале откако во 1567 година Елизабета ја затворила Марија. Марија била принудена да абдицира од круната на Шкотска во корист на нејзиниот син Џејмс VI.
За возврат, Филип планирал експедиција која ќе ја нападне Англија за да ја собори Елизабета и, ако Армадата не успее во целост, барем да преговара за слобода на богослужба за католиците и финансиска компензација за војната во Ниските Земји. Со овој потфат, требало да ја прекине англиската материјална поддршка на обединетите покраини (дел од Ниските Земји кои се отцепиле од шпанска власт) и англиските напади врз шпанските трговски бродови и населби во Новиот свет. Филип добил поддршка од папата Сикст V, кој инвазијата ја сметал за крстоносна војна, и ветил субвенција ако Армадата успее. Значителна поддршка за инвазијата се очекувало и од англиските католици.
Во нападот на Кадиз, предводен од гусарот Френсис Дрејк во април 1587 година, околу 30 бродови и големо количество залихи биле уништени, што ги успорило подготовките за една година. Исто така, постојат докази дека Елизабета се обидела да иницира маневри на флотата на Отоманската империја за вознемирување на Шпанците, но нема докази за тоа дали планот успеал.
Коефициент на контингенција
Вовед
Со χ² тестот одредуваме дали постои зависност, или не помеѓу модалитетите на белезите(или самите белези) на одредена појава. Пресметаната χ² статистика на тестот, исклучиво ни покажува дали постои некаква врска помеѓу избраните модалитети(белези), односно која хипотеза треба да се прифати (H0 :не постои зависност, модалитетите или белезите се независни или H1 : постои зависност, модалитетите или белезите се зависни), без да ни покаже дали таа  врска е силна или слаба. Тоа се прави со помош на коефициентот на контингенција.
Коефициент χ² ( коефициент хи-квадрат )
χ²= (f_{ij} - f_{ij}^t)^2 \over f_{ij}^t
Прочитаната вредност на коефициентот на χ² е намалена поради горната граница ( степени на слобода ν=(r-1)(k-1), односно пресметаната вредност во случај на комплетна(целосна) зависност меѓу набљудуваните одлики е зависна од големината на табелата на контигенција односно бројот на можни варијанти и големината на примерокот.Доколку χ²=0 имаме целосна(совршена) независност помеѓу набљудуваните одлики.
Употреба
Вредноста на χ² се користи за:
Коефициент на контингенција (C)
Друга статистичка мерка за попрецизно мерење на зависноста помеѓу набљудуваните модалитети е коефициентот на контингенција(Karl Pearson). Овој коефициент го изразува интензитетот на врската помеѓу две или повеќе варијанти (модалитети) на одредената одлика на масата (белегот). Се заснова на споредување на претходно пресметани честоти од одликите со честота која што се очекува, не земајќи ги предвид одликите. Се пресметува: C= \sqrt{\chi^2 \over n+\chi^2}
Коефицинетот на контингенција зазема вредности меѓу 0 и 1 (0<C<1). Доколку добиената вредност е поблиску до 0 меѓузависноста на модалитетот на набљудуваните обележја е слаба, а доколоку е поблиску до 1, тогаш меѓузависноста е силна .Меѓутоа, во некои случаи можеме да добиеме искривена слика за интензитетот на врската помеѓу набљудуваните модалитети, бидејќи коефициентот зависи од нивниот број. Во овие случаи, за да се надмине овој проблем се јавува потреба од пресметување на максималната вредност којашто може да ја заземе коефициентот на контингенција (Cmax).
Корегиран коефициент на контингенција ( Cmax)
Максималната вредност што може да ја заземе коефициентот на контингенција се нарекува уште корегиран коефициент на контигенција( Cmax). Тој се пресметува со цел да се избегне влијанието на големината на примерокот како и влијанието на бројот на набљудуваните модалитети. Врз основа на овој коефициент може да се определи јачината на интензитетот на меѓузависноста и да се направи веродостојна споредба на претходно добиените резултати од коефициентот на контингенција. Доколку набљудуваните белези имаат еднаков број на модалитети (r = k) тогаш максималната вредност на коефициентот на контингенција( Cmax) се пресметува со следната формула:
Cmax=
Откако ќе го пресметаме Cmax неговата вредност ја земаме како максимална вредност што може да ја заземе коефициентот на контигенција без разлика ако таа е помала од 0.Во понатамошните пресметки интензитетот се мери со споредување на коефициентот на контигенција со корегираниот коефициент (Cmax ) наместо со 1 како што се правеше тоа во пресметките на C. Корегираниот коефициент на контингенција може да заземе вредност од 0 до 1 ( 0≤ Cmax≤1)
1643 во музиката
1643 година во музиката содржи некои значајни настани.
Национален парк Беловешка шума
Национален парк Беловешка шума (белоруски: Белавеская пушча) — шума која се наоѓа во Белорусија, на околу 70 километри северно од Брест. Објектот официјално од 1979 година бил вклучен во списокот на УНЕСКО. Претходно, со решение бр. 657 на Советот на СССР, гората била ставена под заштита, на 9 октомври 1944 година, заповед бр. 2252-П од Советот на министрите на СССР од 1957 година, и повторно од Советот на министрите од 1991 година.
Шумата вклучува лабораторија и зоолошка градина каде живеат бизони, коници, дива свиња, лос и други местни животни. Исто така, има и мал музеј, ресторан и бар. Поради недостиг на финансиски средства нема голема туристичка навала на регионот.
Гората е предмет на познатата руска балада „Беловешка шума“ издадена во 1975 година од страна на Александра Пахмутова.
Нил Дракман
Нил Дракман (ניל דרוקמן ; роден на 5 декември 1978 година) е израелско-американски писател, креативен директор, дизајнер и програмер кој е копретседател (заедно со Еван Велс) на развивачот на видео игри Naughty Dog од 2020 година. Тој е најпознат по неговата работа на франшизите на игрите на Naughty Dog Uncharted и The Last of Us, со ко-креација на второто.
Првото дело на Дракман за видео игри било Naughty Dog. Во 2004 година, тој стана програмер на Jak 3 (2004) и Jak X: Combat Racing (2005), пред да стане дизајнер на Uncharted: Drake's Fortune (2007). Тој бил ко-главен дизајнер на игри за Uncharted 2: Among Thieves (2009), кој го напиша заедно со Ејми Хениг и Џош Шер; наративот бил пофален и добил неколку признанија. Тој исто така има напишано стрипови, вклучувајќи го и стрипот Uncharted: Eye of Indra (2009) и графичките романи A Second Chance at Sarah (2010) и The Last of Us: American Dreams (2013).
1642 во музиката
1642 година во музиката содржи некои значајни настани.
Нил Дракман
Дракман го водеше развојот на The Last of Us (2013) како писател и креативен директор, улоги што ги продолжи за The Last of Us: Left Behind (2014) и Uncharted 4: A Thief's End (2016), пишувајќи го вториот заедно со Шер. Сите три игри биле режирани од Брус Страли, со кого Дракман разви блиски работни односи. Тој и Крег Мазин се креатори, писатели и извршни продуценти за телевизиската адаптација на The Last of Us за HBO, за која Дракман режираше епизода.
Дракман беше унапреден во потпретседател на Naughty Dog во 2018 година за време на развојот на The Last of Us Part II (2020), за кој беше креативен директор и ко-сценарист со Хали Грос, а беше унапреден во копретседател во 2020 година. Тој има заработено пофалби за неговата пишувачка и режисерска работа на The Last of Us, Uncharted 4 и The Last of Us Part II. Игрите често се сметаат за меѓу најдобро напишаните и се наведени како едни од најголемите видео игри некогаш направени. Дракман има добиено неколку награди, вклучително и три награди за игри на британската академија, четири награди DICE, две награди за игри, три награди за избор на развивачи на игри и четири награди на Здружението на писатели на Америка.
Ран живот
Нил Дракман е роден во еврејско семејство во Тел Авив, Израел, на 5 декември 1978 година, син на Јехудит и Џери Дракман. Тој бил израснат во Беит Арје, населба на Западниот Брег, каде што подоцна се сеќава дека бил сведок на многу насилство. Како бегство, неговиот постар брат Емануел му покажал стрипови, видео игри и филмови на млада возраст. Овие форми на забава, особено видео игрите од Sierra Entertainment и LucasArts, му помогнале да научи англиски јазик. Посебно се заинтересирал за раскажување приказни и напишал свои стрипови. Тој се преселил во САД со своето семејство во 1989 година, посетувајќи средно училиште и средно училиште во Мајами, Флорида. Потоа студирал криминологија, со цел да добие искуство како агент на ФБИ што ќе го користи при пишување романи. Неговиот брат го прикраде на Е3 во доцните 1990-ти, и тој повторно присуствуваше на конференцијата во 1998, 2000 и 2002 година, како и SIGGRAPH во 2002 и 2003 година  Како студент на Државниот универзитет во Флорида во 2001 година, тој победил на натпреварот со повеќе играчи на Conker's Bad Fur Day, организиран од Nintendo и Playboy. Додека студирал, работел како службеник во My Favorite Muffin и продавач во PacSun.
Од јули 2002 година, додека живеел во Талахаси, Дракман поминал една година како асистент за графички истражувања во Лабораторијата за визуелизација на Државниот универзитет во Флорида. Во тоа време, тој и некои пријатели почнале да ја развиваат играта Pink-Bullet за Linux и Windows. Во еден момент сакал да биде аниматор, па затоа морал да зема часови по уметност, но родителите му забраниле да го прави тоа. Откако посетувал час по програмирање, Дракман сфатил дека тоа е негова желба, и започнал дипломирал на компјутерски науки по математика во декември 2002 година, дипломирајќи cum laude следната година со просек од 3,61. Поради неговите академски резултати, тој бил член на здружението за почести Златен клуч. Потоа се преселил во Питсбург, каде што присуствувал на Универзитетот Карнеги Мелон, и ја започнал својата магистерска диплома по технологија за забава во август 2003 година  во Центарот за технологија за забава. Како дел од дипломата, тој земал час за дизајн на игри од Џеси Шел, кој го научи за филозофиите што ќе ги користи подоцна. Во април 2004 година, Дракман ја разви играта Dikki Painguin во: TKO за Третиот Рајх за NES како студент во Карнеги Мелон, во соработка со колегата Алан Бломквист.
Практикант и програмер (2003–2005)
Еден од професорите на Дракман платил за него да присуствува на Конференцијата за развивачи на игри (GDC) во 2003 година, каде што присуствувал на презентација на ко-основачот на Naughty Dog, Џејсон Рубин. Откако Дракман го „прислуша“ Рубин,  тој му ја дал својата визит-карта. Некое време подоцна, Рубин го контактирал Дракман и му понудил позиција на практикант, прва за Naughty Dog. До моментот кога Дракман одговори, позицијата била заземена. Кога CMU го охрабри да аплицира за практикантска работа, Дракман побарал совет од Рубин и му било кажано за ново стажирање во студиото. Тој бил ставен во контакт со директорот на играта Еван Велс, кој му понудил стажирање по интервјуто во GDC. Во тоа време, му било понудена и позиција на продуцент практикант во Electronic Arts на The Sims 2; тој ја продолжи понудата за да разговара со Велс. Околу мај 2004 година, Дракман му се придружи на Naughty Dog како практикант во програмирање. Тој започна да работи на алатки за локализација и програмирање на игра на Jak 3 (2004). За тоа време, тој исто така ќе понуди помош со дополнителни дизајнерски задачи. До крајот на стажирањето во август, му била понудена позиција со целосно работно време од Велс и Стивен Вајт, тогашни копретседатели. Тој добил кредит за втората година од неговиот магистерски степен преку неговата работа во Naughty Dog, стекнување на диплома во 2005 година Тој ги програмирал екраните на менито на Jak X: Combat Racing (2005), што го сметал за една од најтешките задачи во неговата кариера. Тој продолжи да помага со помали дизајнерски задачи каде што е можно.
Дизајнер и писател (2005–2009)
За време на развојот на Jak 3 и Jak X, Дракман продолжи да го прашува Велс за приклучување на дизајнерскиот тим. Велс се воздржа да не го префрли, бидејќи првично беше вработен како програмер и немал искуство во дизајнот,  но се согласи да ја прегледа дизајнерската работа на Дракман доколку ги заврши во слободно време. Дракман повторуваше дизајни на неколку нивоа со повратни информации од Велс, првично на милиметарска хартија, а подоцна користејќи Adobe Illustrator. По развојот на Jak X, Велс заклучил дека Дракман бил вешт во дизајнот и му дал дизајнерска позиција за Jak and Daxter: The Lost Frontier. Неколку месеци по развојот, Велс го префрлил Дракман да работи како дизајнер на игри на Uncharted: Drake's Fortune (2007), која во тоа време се соочувал со развојни проблеми;  High Impact Games ја превземал работата на The Lost Frontier. На неговата позиција како дизајнер на игри на Drake's Fortune, тој тесно соработувал со Ејми Хениг за да ја конструира приказната, пред да работи на Uncharted 2: Among Thieves (2009) како главен дизајнер на игри, станувајќи се повеќе вклучен во суштината на пишувањето на играта.
Во 2009 година, Дракман работел на стрипот Uncharted: Eye of Indra, како писател и режисер. Приквел на Drake's Fortunе, Eye of Indra ја раскажува приказната за Нејтан Дрејк пред настаните од првата игра. Првиот графички роман на Дракман, Втора шанса кај Сара, била објавен од Ape Entertainment во февруари 2010 година Со илустрации на уметникот Џојсуке Вонг, романот го раскажува интересот на Дракман да патува назад во времето за да ја запознае својата сопруга на помлада возраст. „Има нешто слатко и поетско во таа идеја“, објаснил Дракман. Чувствувал дека споделува многу сличности со главниот јунак на романот Џони и дека „многу маани и стравови на Џони се засноваат на [неговите] сопствени недостатоци“. Стрипот првично беше објавен на 24 февруари 2010 година; критичарите особено ги пофалија илустрациите на Вонг, како и пишувањето и развојот на ликот на Дракман.
Креативен директор (2010–2018)
По развојот на Uncharted 2, Naughty Dog се поделил на два тима за да работи на повеќе проекти истовремено. Со еден тим кој работи на Uncharted 3: Drake's Deception (2011), копретседателите Еван Велс и Кристоф Балестра ги избрале Дракман и Брус Страли да го водат развојот на нова игра; Дракман бил избран поради неговата решителност и талент за дизајн. Иако првично требало да развијат нова игра во серијата Jak and Daxter, тимот сметал дека „не им служи на фановите на [на] франшизата“ и одлучи да создаде нова игра, насловена The Last of Ние. Кога ги замислувал идеите за The Last of Us, Дракман користел концепт што го создал како студент на Универзитетот Карнеги Мелон. Неговата идеја била да ја спои играта на Ико (2001) во приказна сместена за време на зомби апокалипса, како Ноќта на живите мртовци (1968), со главниот лик сличен на Џон Хартиган од Градот на гревот (1991–2000). Главниот лик, полицаец, ќе има задача да заштити млада девојка; сепак, поради неговата состојба на срцето, играчите често ја преземале контролата врз младата девојка, менувајќи ги улогите. На овој концепт го засновал The Last of Us, заменувајќи го полицаецот со Џоел и младата девојка ја именувал Ели. Дракман го напиша „Последниот од нас“ со намера приказната „цврсто да се вкорени во реалноста“, што е целосно отстапување од претходното „лесно и опуштливо“ чувство на Naughty Dog. „Требаше да стане малку потемно [од Uncharted ] за да се истражи потажна тема“, објаснил тој. Пред да ја режира играта, Дракман земал часови по глума за да „разговара со [актерите] на истиот јазик“. Играта била објавена на 14 јуни 2013 година, со пофалби за работата на Дракман на приказната. Заработил бројни награди, вклучувајќи БАФТА, награда DICE, награда за избор на развивачи на игри, награда Златен џојстик, и Награда на Здружението на писателите на Америка. The Last of Us често се смета за една од најдобро напишаните видео игри, и една од најголемите видео игри некогаш направени.