cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dire Straits
Први два албума
И покрај нивниот старомоден пристап кон рокенрол музиката, првиот, а воедно и истоимен албум, постигнал светски успех. По снимањето на албумот во „Basing Street studios“, Западен Лондон, во февруари 1978, за £12.500, и се приклучиле на турнеја како предгрупа на бендот „Talking Heads“, а по издавањето на синглот „Sultans of Swing“, кој постигнал успех во огромни размери, самите направиле американска турнеја во која отсвириле 51 концерт за 38 дена. На оваа турнеја биле забележани од Боб Дилан кој накратко потоа ги повикал Нопфлер и Витерс да свират на неговиот албум „Slow Train Coming“.
На почетокот, бендот, најмногу успех постигнал во Германија каде нивниот втор албум, „Communiqué“, дебитирал на првото место на листата за најпродавани албуми, додека првиот албум им се наоѓал на третата позиција. Вториот албум продолжил со исто темпо како и првиот, но Марк Нопфлер започнал да искажува интереси за покомплицирани аранжмани и сложени композиции.
Промена на стил
За време на снимањето на следниот албум, „Making Movies“, браќата Нопфлер не се согласувале околу музичкиот правец во кој бендот требало да продолжи. Марк, кој бил главниот автор на музиката и текстовите, сакал што повеќе да експериментира со покомплицирани ритми, додека Дејвид ја застапувал идејата за продолжување со истите едноставни песни, како и во првите два албуми. Конфликтот завршил со напуштањето на Дејвид по завршувањето на третиот албум, а неговото место во бендот го преземал Сид Мекгинис. Комплкесноста на аранжманот на која Марк инсистирал вклучувала и клавијатура. На таа позиција свирел Рој Битен, музичар на Брус Спрингстин. По снимањето, на турнејата на бендот, како полноправни членови, се приклучиле гитаристот Хал Линдес и клавијатуристот Алан Кларк. Албумот бил објавен во 1980, а од него се издвоиле хитовите „Romeo and Juliet“ и „Tunnel of Love“.
Следниот албум, „Love Over Gold“, во 1982, бил првиот кој Нопфлер сам го продуцирал и ја означил кулминацијата на оваа експериментална фаза. Од пет песни, колку што имало на албумот, само една била пократка од 6 минути, а воведната нумера „Telegraph Road“ траела 14 минути. Од овој албум, како сингл, била издвоена песната „Private Investigations“, која од тој момент била вклучена во стандардниот репертоар на концертите. Накратко по издавањето на албумот, групата ја напуштил и тапанарот Пик Витерс, а бил заменет од Тери Вилијамс.
Интернационален успех
По објавувањето на албумот „Love Over Gold“, Нопфлер се посветил на пишувањето музика за филмовите „Локален херој“ и „Кал“, што воедно биле и неговите први два соло албуми објавени во 1983 и 1984. Во тоа време го продуцирал и албумот, „Infidels“, на Дилан од 1983, а ја напишал и првата песна од кам-бек албумот на Тина Тарнер, песната „Private Dancer“, издаден во 1984. Истата година, објавен е и првиот соло албум на Џон Илсли на кој гостувале Нопфлер и Тери Вилијамс.
Кон крајот на годината групата се вратила во студио за да го сними следниот албум именуван „Brothers in Arms“ кој бил издаден во 1985. Истиот тој претставувал најголем успех на бендот. За време на снимањето се случиле нови промени во составот на бендот, односно на групата и се приклучил уште еден клавијатурист, Гај Флечер, кој претходно свирел во бендот „Roxy Music“, а местото на Хал Линдс го заземал Џек Сони. Исто така, на снимањето Нопфлер сфатил дека начинот на свирење на Тери Вилијамс не одговарал на звукот кој бендот сакал да го постигне, па затоа најголемиот дел од свирењето на тапани бил отсвирен од Омар Хаким.
Членови на бендот
Последна постава на бендот (1995) Поранешни членови
Помошни членови за време на турнеја
Ориген
Ориген Адамант (184/5 – 253/4 г.) — ранохристијански теолог, еден од апологетите на Црквата, кој го толкувал Светото писмо со помош на алегоричниот метод. . Во тогашниот процут на гностицизмот, Ориген понудил алтернативен христијански систем кој бил поригорозен и филозофски поприфатлив од тогашните митолошки спелкулации во гностичките секти. Во текот на 5 и 6 век неговото учење било испитувано во голема мера, бидејќи верувал во предегзистенцијата и селбата на душите и апокатастисот (грчки – αποκαταστασις, што значи враќање на душите во првобитна состојба). Сите овие негови учења се отфрлени како еретички од страна на Светите Отци на Црквата и биле анатемисани на Петтиот вселенски собор во 553 г. Во Цариград, а тој бил посмртно екскомунициран од Црквата. Поради овие учења, Ориген никогаш не бил канонизиран од страна на Црквата. Затоа што некои од неговите учења (на пример дека секој маж и жена, па дури и ѓаволот и неговите демони, во крајна линија ќе бидат спасени) се директно противречни на учењата и делата на апостолите. Ориген бил плоден писател во повеќе гранки на теологијата вклучувајќи текстуални критики, библиска егзегеза и херменевтика, филозофска теологија, проповеди и духовност. Поради ова тој бил еден од најголемите библиски схолари на раната Црква, пишувајќи коментари за повеќето книги од Библијата. Тој го толкувал Светото Писмо буквално и алегорично. Се стекнал со видно филозофско образование, и затоа некои од неговите учења биле со нео-платоновски и нео-питагорејски карактер.
Живот
Ориген е роден во Александрија, околу 184/5 г. од христијански родители. Бил поучуван од неговиот татко Леонид од Александрија, кој му овозможил образование за старо-грчката култура, и истовремено го поучувал за Светото Писмо. Според христијанскиот историчар Евсевиј, се смета дека тој учел во Катехетската школа во Александрија, каде што предавал Климент Александриски. Ориген живеел со духот на ригиден испосништво, и следејќи го стихот во Евангелието според Матеј 19:12, тој буквално се кастрирал себеси, според пишувањата на Евсевиј. Во неговиот живот тој посетил многу места, вклучувајќи ги Рим (211-212), Ерусалим, Египет и др. Ориген живеел во времето на големите прогони на христијаните во Римското Царство, и тоа резултирало со негова смрт во времето на цар Дециј во 253/4 г. Според пишувањата на Евсевиј, Ориген страдал во занданите на цар Дециј, и умрел три години после страдањата.
Дела
Неговото најпознато дело е „За начелата“ и во него се содржи целото негово филозофско и теолошко учење. Ова дело е напишано најверојатно за неговите понапредни ученици и се сочувани само фрагменти на старогрчки. Во првиот дел на книгата авторот говори за Бог, Логосот, Светиот Дух, причината и ангелите, во вториот дел за човекот и светот (вклучувајќи ги и овоплотувањето на Логосот, душата, слободната волја и есхатологијата), во третиот за доктрината на гревот и искупувањето, и во четвртата за Светото Писмо. Книгата е напишана со обид да го претстави христијанството, како целосна теорија на универзиумот и е дизајнирана за да им помогне на верниците да ги отстранат тешкотиите кои се однесуваат на основните бази на нивната вера.
1013
1013 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1013 година од новата ера, 13. од вториот милениум, 13. од XI век и четвртта од 1010-тите.
Ориген
Оттуѓување на душите
Ориген, наводно обучен во школата на Климент Александриски, долго време се смета за есенцијален Платонист, со траги од стоичката филозофија. Неговата космологија е сложена. Тој ја држи хипотезата за пред-егзистенција на душите, односно пред овој свет што го знаеме денес, Бог создал голем број на духовни интелегенции односно „чисти умови на Небесата“, кои имале почеток, но не временски. Тој објаснува дека бројот на овие интелегенции е нужно ограничен, бидејќи бесконечната творба ќе биде недостојна за бесконечноста на Бог. Овие души првенствено биле создадени близу до Бога, со намера да ги истражуваат Божествените Тајни преку контемплацијата на Неговата љубов. Тие се измориле од ова интензивно созерцание, и нивната љубов се намалила што придонело до раскинување на нивната врска со Творецот. Тие паднале во состојба на сопствена егзистенција и оттуѓеност, и така се создале ангелите, демоните и човекот.
Овој пад не смее да се сфати во смисла, на несовршената природа на духовните ингелегенции, бидејќи Бог е совршенство, и од Него не може да произлезе нешто несовршено, туку како резултат на злоупотреба на најголемиот Божји дар – слободата. Тие кои ја изгубиле љубовта кон Творецот станале демони, тие на кои умерено им се намалила љубовта, станале човечки души кои потоа се инкарнирале во телата, и тие на кои љубовта најмалку им се намалила станале ангели. Но едниот, кој останал совршено посветен на Бог, преку Неговата љубов станал едно со Логосот. Тоа била душата на Христос, која според Ориген го имала истиот потенцијал за заедничарење со Него, како и другите души. Тоа што го двоело од другите души, бил Неговиот врховен чин на слободната волја, кој останал ангажиран во божественоста. Логосот евентуално заземал човечко тело и е роден од Дева Марија, станувајќи Богочовекот Исус Христос.
Тој со ова ги објаснува различните услови во кои човечките суштества се раѓаат, во зависност од нивната преегзистенцијална состојба. И така неправедноста во светот (се мисли на тоа како некои се раѓаат здрави, други болни, едни богати а други сиромашни итн.) тој ја објаснува како нус–производ на слободната волја на душите. Тој со ова говори дека материјалната творба е пониска онтолошка категорија од духовната, и го нагласува незначењето и распаѓањето на телата после смртта. Исто така говори за тоа дека кога душата ќе постигне спасение, таа се враќа во првобитната состојба на „чист ум“ и телото станува „духовно“ кое е направено од најчистиот оган.
1013
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6521 и 6522 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5763 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4773 и 4774 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1766.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1013 година се протега во 3649 и 3650, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3709 и 3710 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1556. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 403 и 404 исламска година.
Ориген
Тринитарниот и христолошки проблем
Ориген ја започнува својата книга со опишувањето на начелата, во типичен Платоновски стил за божествената хиерархиска тријада, но наместо на повикување на Платоновските монада, дијада и светска душа, тој се повикува на „Татко“, „Христос“ и „Свет Дух“. Првиот од овие начела - „Отецот“ е совршено единство, завршено во Себе и е без тело, инкорпориран – чист духовен ум. Ориген во почетокот од „Првите начела“ го опишува и прифаќа, постоењето на еден и апсолутен Бог – Отец, и дури се спротивставува на гностичките учења на Василид, Валентин и Маркион, кои разликувале дуализам кај Бог. Тие го делеле Бог – творецот од Стариот завет, и Бог – Таткото на Христос од Новиот завет. Исто така се спротивставил на нивната теорија за креационизмот, според која сета материја е исконско зло, создадена од помало зло наречено Демиург, кое било различно од Врховното неспознатливо божествено битие.
Бидејќи Бог Отецот за Ориген е „личен и активен„ мора да постои уште еден ентитет, кој ја спроведува Неговата интелектуална дејност. Овој ентитет е Христос Синот, Логос или мудрост (Софија), кој е првата еманација на Отецот што одговара на „втор бог“. Ова алудира на платоновскиот Демиург, односно занаетчија, кој го создал космосот имитирајки ја интелектуалната содржина на „првиот бог“. Ориген го претставил Христос како одраз на Вистината на Отецот, тврдејќи дека споредено со човечките суштества Христос е Вистината, но споредено со Отецот, Тој е само одраз на Вистината. Тој ова гледиште за „втор бог“ го присвоил од нео-питагорејскиот филозоф Нумениус. Третото и последно начело на божествената тријада е Светиот Дух, кој „произлегува од Синот и е поврзан со Него, како што Синот е поврзан со Отецот. Во овој извадок од најдените фрагменти тој го опишува субординизмот на Христос и Светиот Дух во однос на Отецот:
Исто така Ориген изјавил дека, Синот не може да го види Отецот, давајќи простор за еретизам, но некои критичари тврдат всушност дека Ориген со оваа изјава не сакал да претстави некаква релација на субординизам на Христос кон Отецот, туку да ја докаже инкорпоралната природа на Отецот, која е невидлива и неспознатлива, и дел од човечката природа на Христос која била видлива за луѓето. Во многу од неговите списи за Троичноста, тој ја нагласува еднаквоста, божественоста, едносуштноста и моноенергизмот на трите Ипостаси, со што се чини дека самиот себе се побива во кажувањата дека Христос е подреден на Отецот и Светиот Дух на Христос, и нивната сила е помала од онаа на Отецот. Некои критичари тврдат дека кога Ориген говорел за субординизмот, всушност не мислел на онтолошка подреденост на ипостасите во однос на суштината на Троичноста, туку подреденост во однос на нивната божествена ad extra (надворешна) мисија во светот, според која Бог ги „дава“ наредбите, а Синот и Светиот Дух ги извршуваат во однос на устројството на светот. Значи нивната подреденост не е во однос на онтолошкото пребивање во Троичноста, туку во однос на надворешното екстернално пребивање, во кое Отецот е „над“ Христос и Светиот Дух. Но Ориген, сепак го задржува еретичниот статус поради другите фантастични учења за предегзистенција и трансмиграцијата на душите.
Метемпсихоза
Ориген не верувал во вечното страдање на грешниците во пеколот. Според него сите души, вклучувајќи ја и таа на ѓаволот ќе се здобијат со спасение, колку и време да биде потребно за тоа. Тој ова гледиште го поткрепил со фактот дека Божјата љубов е толку моќна што може да ги омекне и најтешките срца, и дека човечкиот интелект бивајќи Божјиот лик, никогаш своеволно нема да го стави заборавот и страданието, пред Бога. Одредени критичари тврдат дека ова учење се спротивставува на неговото учење за слободната волја, бидејќи душите мораат да ја задржат сопствената слобода во одлучувањето дали да го прифатат или одбијат Бога, во спротивно тие ќе бидат само илузии. Но тоа што ги спротивставува критичарите, е неговиот платоновски поглед кон слободната волја (онтолошката насоченост за избор на доброто). Злото не е поларна спротивност на доброто, туку е недостаток на добро и затоа нема онтолошко постоење. Поради ова, изборот на злото не е свесна одлука туку е од просто незнаење, односно неспознатливост на единствениот избор – доброто.
Ориген не можел да замисли Бог, кој би создал души што би биле способни вечно да се растворат во заборавот на злото (не-битието). Затоа тој оценил дека еден човечки живот не е доволен за душата да постигне спасение, бидејќи некои души бараат повеќе образование и лекување од другите. Така тој ја развил својата доктрина за трансмиграција и метемпсихоза на душите, според која на душите им се дава вечна можност за покајание и промена, преку постојана реинкарнација, сè додека не го постигнат спасението. Оваа негова метемпсихоза, секако се разликува од таа на Питагорејците, бидејќи кај нив крајниот степен на реинкарнација е животно.
Апокатастисот е најважниот концепт во филозофијата на Ориген, и мерило со кое ги суди сите други теории. Неговиот концепт за универзално спасение е заснован на поеднакво силни библиски и хеленистички филозофски системи, и поради тоа не е оригинален (Хераклит говори дека почетокот и крајот се заеднички). Ориген како доказ за ова извадил од контекст неколку стихови од Библијата, од Првото послание до Коринтијаните 15:25 – 28, особено стихот 28: „Кога, пак ќе му биде потчинето се, тогаш и самиот Син ќе му се потчини на Оној, кој му потчини се, за да биде Бог се и во се. “ Овој библиски поим на Бог кој е се, и во се е силна теолошка поддршка за неговата теорија за апокатастис. Постојат, се разбира многу други стихови во Светото Писмо кои се спротивни на овој поим, но може да се заборави дека силата на Ориген била во неговата филозофска способност да го користи разумот и дијалектиката во поддршка на хуманите доктрини, а не во способноста да го користи Писмото за поддршка на догматските и анти-хуманистичките аргументи. Ориген го замислувал спасението како соединување на сите души со Бога, а не како радост на спасените души на Небесата, и страдање на проколнатите во пеколот.
Влијание врз подоцнежната мисла
Под влијание на гностичката филозофија, платонизмот и преданието од Светото Писмо, Ориген развил едно фантастично еретичко христијанско учење, со кое тој повлекол многу христијански апологети во тоа време. Оригеновиот субординизам за природата на Христос бил делумно прифатен од многу црковни отци (некои од нив само супстанцијално ги разликувале Синот и Светиот Дух од Отецот) : папата Климент I, св. Игнатиј Антиохиски, св. Поликарп Смирнски, Јустин Маченик, св. Иринеј Лионски, Тертулијан, папата Дионисиј и други.
Ориген бил посмртно екскомунициран и анатемисан од страна на црквата, на Петтиот вселенски собор во 553 г. во Цариград како што е наведено погоре, и неговото учење било прогласено за еретичко, со званичната догма за Троичноста според која: „Бог е Еден во три Лица (ипостаси), една природа, една моќ, едно делување. И со тоа немаме три божества или три божествени природи туку три лица Божји.“ За природата на Христос е кажано: „Исус Христос е Богочовек едносуштен на Отецот, и втората личност од Света Троица со две природи и две волји. Човечката волја секогаш се покорува на Божествената. Неговата природа е Божја и човечка која е неразделна, и неслеана. “ Значи од ова заклучуваме дека суштината на Света Троица е една, Еден Бог кој делува преку Синот и Светиот Дух. Ова учење Светите Отци го утврдувале на сите собори, за да на крајот го создадат Символот на Верата во 381 година.
Со оваа званична догма за природата на Бог, тие го оспориле растењето и развивањето на сите еретички учења кои биле осудувани на вселенските собори. Тоа биле аријанската ерес, која исто така го истакнувала субординизмот на Христа, која го достигнала својот процут во времето на Ориген и била осудена на Првиот и Вториот вселенски собор; потоа и полуаријанците како што ги нарекувале, од кои позначајни биле македонијаните кои сметале дека Синот е едносуштен на Отецот, но ја отфрлале божественоста на Третата Ипостас – Светиот Дух, тие биле осудени на Вториот собор; на Третиот собор било антемисано учењето на Несториј – несторијанството, кое учело дека Христос има две личности; на Четвртиот собор учењето на монофизитите кои ја оспорувале човечката природа на Христос и на Шестиот собор биле осудени монотелитите кои учеле дека Христос има само една волја. Монотелитската ерес која ја оспорувала човечката волја, а со тоа му припишувала и едно дејство (моноенергизам) на Христос нужно произлегла од монофизитската, и овие две учења биле осудени со следните зборови на Светите Отци: „Во Исуса Христа има две природи – Божествена и Човечка, а исто така и две волји – Божествена и Човечка, така што втората и се покорува на првата. “
Сите ереси во првите векови, на тогаш сè уште неутврденото христијанство, произлегле од поединечното толкување на Светото Писмо на овие големи умови, кои своеглаво и пристрасно создавале сопствени фантастични теолошки системи за природата на Бог, спасението, целокупното устројство на светот, кои кај Ориген биле посебно со гностичка основа. Светите Отци се бореле страдалнички преку себеоткажување, со цел да ја објават вистинската догма за Христос и вистината за човечкиот живот. Најголеми бранители против ересите биле: св. Максим Исповедник – против монотелитите, св. Јован Златоуст, св. Кирил Александриски – против несторијанската ерес, св. Атанасиј Александриски – против аријанството, св. Иринеј Лионски, св Јован Дамаскин и многу други. На Седмиот вселенски собор се утврдила конечната догма и теолошкиот систем на Источното христијанство, со што се ставил крајот на сите еретички и иконоборски движења.
Ориген со своето учење за суштината на Троичноста и подреденоста во однос на нивните улоги оставил длабок печат врз догмите на западното и источното христијанство. Како еден од највлијателните црковни отци тој заслужува голема почит од страна на христијаните, занемарувајќи ги неговите фантастични учења. Неговото влијание се чувствувало во раната црква дури 300 години после неговата смрт. Тој учел многу необични работи, но во последните години многу научници го бранат Ориген, кажувајќи дека е погрешно протолкуван. Проучувајќи ја неговата теологија на Троичноста, можеме да забележиме дека црквата ги прифатила повеќето работи што Ориген ги објаснил. Постои само еден Бог. Христос е вечен и еднакво-супстанцијален со Отецот, Единородниот Син Божји, кој немал почеток. На Светиот Дух му дава еднаква авторитативност и достоинство како на Отецот и Синот. Во внатрешноста на Троица постои само субординација на улогите, што во никој случај не реферира на помал онтолошки статус помеѓу Ипостасите. Според ова, ако неговиот онтолошки поглед за Троичноста се смета за ортодоксен до ден денес, тогаш Оргиген може делумно и да се претстави во такво светло.
Човекот со златен пиштол (филм)
„Човекот со златен пиштол“ (англиски: The Man with the Golden Gun) — британски филм за тајниот агент Џејмс Бонд од 1974 година, во режија на Гај Хамилтон.
Факти за филмот
Филмот „Човекот со златен пиштол“ е дело на режисерот Гај Хамилтон, кој претходно режирал три филмови од серијалот за Џејмс Бонд, и тоа: „Голдфингер“, „Дијамантите се засекогаш“ и „Живеј и остави ги другите да умрат“. Главните улоги во филмот ги толкуваат Роџер Мур, Кристофер Ли, Брит Екланд, Мод Адамс, Ерве Вилшез, Клифтон Џејмс и Бернард Ли. Овој филм, е деветтото продолжение на циклусот посветен на тајниот агент Џејмс Бонд. Делумно, филмот е снимен според истоимениот роман на Јан Флеминг.
Содржина
Франциско Скараманга е платен убиец, познат како "Човекот со златен пиштол", кој своите жртви ги усмртува со златни куршуми. Но, тој е познат и по тоа што никогаш не ја промашува својата цел и без грешка ги завршува сите поставени задачи. Франциско добива задача да го ликвидира Џејмс Бонд.
NGC 7765
NGC 7765 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7765 се споменува и како MCG 4-56-15, CGCG 477-15.
Откривање
Објектот е откриен на 12 октомври 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7765 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7765 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 50 м 52,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 9' 57"".
Други поделби
Проучување на NGC 7765 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72596. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2255. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
Меѓународна организација на трудот
МОТ се залага за зајакнување на работничките права, за подобрување на работните и животните услови на работниците, за создавање на нови работни места и за обезбедување пристап до информации и обука. Една од основните функции на МОТ е воспоставување на меѓународни стандарди на заштита на работничките права.
МОТ има трипартитен состав, односно негови членови се претставниците на државите, синдикатите и работодавците.
Добитник е на Нобеловата награда за мир во 1969 година.
Зоран Тодоровски
Зоран Тодоровски (, -, ) — македонски историчар и директор на Државниот архив на Македонија.
Животопис
Тодоровски е роден во Скопје на 3 март 1950 година. Основно и средно образование завршил во Кавадарци и Скопје. Во 1972 година дипломирал на филозофскиот факултет - Скопје, група историја и историја на уметноста. Во 1981 година магистрирал на Филозофскиот факултет во Скопје на тема "ВМРО (автономистичка) 1918 - 1924 година". На истиот факултет во 1995 годенадокторирал на тема "Внатрешната македонска револуционерна организација 1924-1934 година". Во текот на својата работна кариера работел во Републичкиот комитет за култура (1975-1990) и во Институтот за национална историја (1990 - 1999). Од 1999 до 2002 година бил директор на Државниот архив на Република Македонија, во периодот од 2002 - 2006 повторно работел во Институтот за национална историја, за повторно во втор мандат да биде директор на Државниот архив на Република Македонија од 2006 година до 2015 година. Научниот интерес на професор Зоран Тодоровски е насочен кон изучување на поновата македонска историја, главно кон првата половина на XX век и особено на настани и личности, кои припаѓаат на македонското националноослободително и револуционерно движење.
Зоран Тодоровски бил активен и стручно и општествено ангажиран. Тој бил секретар на Сојузот на друштвата на историчарите на Република Македонија, член на Редакцијата и одговорен уредник на списанието „Историја“, член на Републичката комисија за музеи и на Републичкиот педагошки совет. Бил претседател на Одборот за наградата „13 Ноември“ и „11 Октомври“. Како директор на Државниот архив на Република Македонија постигнал големи резултати преку соработка со повеќе архивски институции од странство. Македонскиот архив соработува и со Меѓународниот архивски совет, со седиште во Париз, Меѓународниот центар за архивски истражувања со седиште во Виена и со Меѓународниот институт за архивистика од Трст и Марибор.
Зоран Тодоровски е автор на преку стотина научни трудови, од кои дваесет книги и зборници на документи, над 50 статии и апликации, 25 феjлетони и 33 историографски дополнувања во периодиката. о нив се третираат различни недоволно истражени личности и настани поврзани со постоењето и активностите на многу македонски револуционерни организации: ВМРО, ВМРО (об), МЕФО, Илинденската организација, ММТРО, МПО, како и други прашања од македонската историографија. Сите негови истражувања се засноваат на нови документи, со богати историски факти, анализи, кои претставуваат важни апликации во македонската историографија. Учествувал е и во над 30 меѓународни конференции. Во соработка со државните архиви на Бугарија издава дневникот на Крсте Мисирков, а исто така и зборник со документи на Тодор Александров. Застапува се за рехабилитација на Тодор Александров и Иван Михајлов од историографијата на Република Македонија.
Тодоровски е ревизионист. Тој тврди дека, Македонската историографија е делумно селективна и еднонасочна. Афирмирајќи ги комунистичките и левите струи во македонското револуционерно движење, таа неоправдано и ненаучно ги запоставува десните струи во истото движење. Истата ненаучна поделба го довела Македонскиот народ, според него, во една состојба на галиматијас. Тодоровски смета дека во национална смисла македонските револуционери од ВМОРО, ВМРО (Автономистичка) и дури од ВМРО (Обединета) биле со бугарско сознание. Во таа смисла не може да се прави разлика меѓу левите и десните и макар и сè уште да се робува на такви ненаучни и селективни поделби во Република Македонија.
Коларица
Коларица или Коларци (Μανιάκι, Мањаки; до 1960 г. Μανιάκη; до 1927 г. Κολάρτζα, Коларѕа ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 484 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.
Географија
Селото е сместено 12 км северно од Чалџиево, 20-тина километри источно од Суровичево и 25 км северно од Кајлари. Лежи во котлината Сариѓол, на источниот брег на Островското Езеро, спроти селото Пателе.
Во Отоманското Царство
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Коларица:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Коларица имала 250 жители Турци.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 460 жители кои во 1920 г. нараснале на 541 лице. Во 1920-тите, по сила на Лозанскиот договор, жителите се иселени во Турција, а на нивно место властите довеле грчки колонисти од Понд. Во 1927 г. селото е преименувано во Мањаки. Во 1928 г. Коларица е заведена како наполно дојденско село со 219 жители од 58 семејства.
Во 1960-тите дошло до големо опаѓање на населението поради масовно иселување во поголемите градови, иако состојбата се подобрила во текот на 1970-тите, кога бројноста се повратила на поранешно ниво.
Стопанство
Населението произведува тутун и грозје, а делумно е застапено и сточарството.
Рудолф II (војвода од Саксонија-Витенберг)
Рудолф II  (Rudolf II, роден во - починал на  во ) — владетел од династијата Аскани како војвода од Саксонија и изборен кнез од Саксонија во периодот од 1356 до 1370 година.
Рани години
Рудолф бил син и наследник на војводата Рудолф I (починал во 1356) и на неговата прва сопруга Јута (Бригита) од Бранденбург, ќерка на маркграф Отон V од Бранденбург.
Управување
По неговата смрт Рудолф II бидејќи немал деца, бил наследен од неговиот помал брат Венцел I.
Во февруари 2009 година бил откриен неговиот гроб при ископувањето на поранешниот францискански манастир во Витенберг. Рудолф бил погребан со оловниот свој меч во дрвен сандак до втората сопруга и неговата ќерка. .
Семејство
Рудолф II се ожени во 1336 година за Елизабета († 1354), ќерка на Отон I Хесенски, и по вторпат за Елизабета († 15 ноември 1373), ќерка на грофот Улрих II Линдов-Рупин.
Од првиот брак тој имал две деца:
Од вториот брак имал едно дете:
Република Коспаја
Република Коспаја (италијански: Repubblica di Cospaia) — мала држава во рамките на денешна Италија, сместена во северна Умбрија, од 1440 до 1826 година. Неочекувано стекнала независност во 1440 година, откако папата Евгениј IV, вмешан во борба со Советот на Базел, извршил продажба на територија на Република Фиренца. По грешка, мал појас земја останал неспомнат во договорот за продажба и неговите жители се прогласиле за независни.
Бети Форд
Елизабет Ен Форд (8 април 1918 – 8 јули 2011) била Првата Дама на САД од 1974 до 1977 година, како жена на 38-от Претседател на САД, Џералд Форд. Како Прва Дама, таа била активна во социјалната политика и создала преседани како политички активна претседателска сопруга. Форд, исто така, била и втората дама на САД од 1973 до 1974 година.
Во текот на мандатот на нејзиниот сопруг, таа одржувала високи оценки за одобрување и покрај противењето на некои конзервативни републиканци кои се спротивставувале на нејзините поумерени и либерални позиции за социјалните прашања. Таа се стекнала со слава како една од најпознатите искрени први дами во историјата, коментирајќи го секое прашање што било табу од тоа време, вклучувајќи го и феминизмот и еднаквата плата, Амандманот за еднакви права, сексот, дрога, абортус и контрола на оружјето. Таа, исто така, ја подигнала свеста за зависноста кога во 1970-те ја објавила својата долготрајна битка со алкохолизам и злоупотреба на дроги, како прва дама која го сторила тоа.
Ран живот и кариера
Форд е родена како Елизабет Ен Блумер во 1918 година во Чикаго, Илиноис, трето дете и единствена ќерка на Хортенс (1884-1948) и Вилијам Стивенсон Блумер (1874-1934), кој бил патувачки продавач на компанијата „Кралска гума“. Таа била наречена Бети уште како дете.
По падот на берзата во 1929 година, кога Блумер имала 11 години, почнала да заработува пари со моделирање на облека и подучување деца на популарни танци, како што се фокстрот, валцер и големо јаболко. Таа, исто така, работела со деца со попреченост. Студирала танц во студиото Кала Тревис, дипломирајќи во 1935 година. Кога Бети Блумер имала 16 години, нејзиниот татко почина од труење со јаглерод моноксид во гаражата на семејството додека работел под нивниот автомобил, и покрај отворените гаражни врати. Тој починал еден ден пред неговиот 60-ти роденден.
Национална моќ, влијание и искреност
Новинарите се прашувале каков вид на прва дама ќе биде Бети. Според мислењето на Њујорк Тајмс и неколку претседателски историчари, „влијанието на г-ѓа Форд врз американската култура може да биде многу пошироко и подолготрајно од она на нејзиниот сопруг, кој служел само 896 дена, голем дел обидувајќи се да го врати достоинството на канцеларијата на претседателот.“
Уметности
Како прва дама, Форд била застапник на уметноста. Таа добила награда од Парсонс новата школа за дизајн, што се смета за признавање на нејзиниот стил.
Спроведување на изборите во 1976 година
По поразот на Џералд Форд од страна на Џими Картер на претседателските избори во 1976 година, таа го читала говорот на нејзиниот сопруг, бидејќи тој го изгубил својот глас додека водел кампања.
Награди
Во 1985 година, Форд ја добила наградата за најголема јавна служба во корист на обесправените, награда што еднаш годишно ја доделува фондацијата Џеферсон.
Доспат (планина)
Доспат или Дабраш (Дъбра̀ш, Дъбра̀шки рид или Доспа̀тска планина) — планина во најзападниот дел на големиот планински венец Родопи. Најголемиот дел од планината се протега во Пиринска Македонија, југоисточниот во Смољанската, а најсевероисточниот — во Пазарџичката област.
Се смета дека името потекнува од поимот деспот и дека планината е наречена по благородникот Алексиј Слав кој владеел како деспот на Западните Родопи на почетокот на XIII век.
Географски особености
Планината се протега од северозапад кон југоисток во должина од 55 км, со најголема ширина од 23–25 км. Зафаќа површина од околу. На североисток и исток долината на реката Доспат и Доспатската Котлина ја делат од Величко-виденичкиот Дел на Западните Родопи. На северозапад се простира до долината на реката Златарица (лева притока на Места), а на запад и југозапад до долината на Места и Неврокопската Котлина, кои пак ја делат од Пирин. Јужниот дел е ридест и припаѓа на историско-географската област Чеч.
Распоредот е асиметричен — тесен (1–2 км) и стрмен североисточен пад кон долината на реката Доспат и Доспатската Котлина и силно издолжен (20–23 км) и поблаг пад на југозапад кон долината на Места и Неврокопската Котлина. Билата се зарамнети на 1.550–1.650 м, над кои се издигаат изолирани врвови, од кои највисок е Беслет (1.937,3 м). Други повисоки врвови се: Карабурун (1.810,1 м), Орлова Скала (1773 м, Каракаја (1.761,4 м), Чукара (1.749,7 м), Кајалиски Врв (1.748,4 м), Свети Петар (1.744,7 м), Чикича (1.731,4 м), Прдикон (1.730,8 м), Арсузтепе (1.674,6 м), Унден (1.668,3 м), Учардач (1.650 м), Чарџик (1.641,7 м), Калето (1.574,7 м) и Марашова Чука (1.414 м). Планината е изградена од гранит, гнајс и олигоценски риолит. По југозападното подножје има плиоценски наслаги. Климата е умереносредоземна со планинско влијание. Годишнто количество на врнежи изнесува 880 мм, кои се најобилни во ноември, а најоскудни во август и септември. На високите делови често се јавуваат виори кои прават лом по шумите. Над 80 % од површината на планината се одвонува од левите притоки на Места — реките Канина (со притоките Виштерица, Чечка Бистрица и др.), а остатокот му припаѓа на сливот на Доспат, чија главна притока е Кочанска Река. Извесен дел од водите на некои од реките се спроведуваат преку тунели во вештачкото езеро Доспат. В подрачјето на селото Фотовишта (Огњаново) бликаат топли минерални извори. Почвите се претежно кафеави планинско-шумски. Својствени растителни видови за Доспат се белиот бор, елата, смрчата и буката. На неа се простира и најголемиот масив на брези во Бугарија. Животинскиот свет е застапен со мечката, дивата свиња и срната, а по реките — пастрмката и мрената. На подрачјето има два резервата — „Коњски Дол“ и „Темната Гора“.
Во внатрешноста на Доспат се сместени селцата Ковачевица и Долен, които се прогласени за архитектонски споменици на културата поради нивните автентични куќи.
По падините, подножјата и внатрешноста на планината има 38 села: Абланица, Балдево, Блатска, Боголин, Буково, В’лкосел, Годешево, Горно Дреново, Гостун, Грмен, Дабница, Дебрен, Долен, Долно Дреново, Жижево, Ковачевица, Кочан, Крабул (Крибул), Крушево, Лештен, Љубча, Марулево (Ваклиново), Марчево, Ореше, Осеново, Осиково, Осина, Плетена, Рибново, Сатовча, Скребатно, Слаштен, Туховишта, Филипово, Фотовишта (Огњаново), Фргово, Фустане (Хвостјане) и Црнча.
Во јужниот дел на Доспат, од запад кон исток поминува делница (42,1 км) од третокласниот пат бр. 197 која се протега од Дабница до гратчето Доспат.
Тековна обврска
Тековна обврска — често се сфаќа како сите обврски на бизнисот кои треба да се решаваат во готово во рамките на фискалната година или оперативниот циклус на дадена фирма, без разлика кој период е подолг.
Повеќе комплетна дефиниција е дека тековните обврски се обврските кои ќе бидат подмирени од страна на тековни средства или преку создавање на нови тековни обврски. Сметки се плаќаат се должи во рок од 30 дена, а се плаќа во рок од 30 дена, но не често се кандидира изминатите 30 дена или од 60 дена во некои ситуации. Законите во однос на крајот на плаќање и барања за неплатени сметки се плаќаат, е поврзано со прашањето на сметки се плаќаат. Оперативниот циклус за една фирма е просечното време што е потребно да се оттргнеме од готовина да се заработи за производство на приходите. На пример, сметки се плаќаат за стоки, услуги или материјали кои се купени за употреба во функционирањето на бизнисот и да се плаќа во рок од еден нормален период ќе биде тековни обврски. Износите наведени на билансот на состојба сметки се плаќаат претставуваат сите сметките се плаќаат на добавувачи на компанијата, без разлика дали или не на сметки се помалку од 31 дена стар или повеќе од 30 дена стар. Затоа, доцна плаќања не се евидентираат во билансот на состојба на сметки се плаќаат. Таму може да се фуснотите во ревидираните финансиски извештаи во однос на возраста на сметки се плаќаат, но ова не е вообичаено сметководствена пракса. Тужби во врска со сметки се плаќаат се бара да бидат прикажани на ревидирани финансиски извештаи, но ова не е секогаш заеднички сметководствени практики.
Космос-1510
Космос-1510 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 ноември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1500 килограми. Космос-1510 бил геодетски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1524 км, а најмалото на 1480.
Коман
Коман — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Универзитет Евро-Балкан
Приватен универзитет - Универзитет Евро-Балкан (ЕУБА) - приватен акредитиран универзитет на подрачјето на Република Македонија кој изникнува од темелите на Институт Евро-Балкан. Основан во 1999 година, Универзитетот Евро-Балкан долго време е дом на критичко размицлување прогресивно образование и совесна заедница. Од 2007 година доби и акредитации за организирање на постдипломски студии поврзани со прашањата на родот, културата, југоисточна Европа и Византија.
Партнерство
Партнерство или ортаклак е здружување поради заеднички цели и интереси. Партнерските односи најчесто опфаќаат преземање на некој заеднички потфат, учество на поголем број луѓе или остварување една или повеќе заеднички цели. На локално ниво сè повеќе се сметаат за важни партнерства на владиниот, невладиниот и приватниот сектор, со што се овозможуваат подобри услуги и поголемо учество на корисниците. Правно се регулираат со договорни односи.
Православни Гробишта (Добри Дол)
Православни Гробишта — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Добри Дол. Претставува средновековна некропола. Се наоѓа на западниот дел од селото, каде при изградбата на станбени објекти во 1955 година биле откриени гробови градени од камени плочи со насоченост исток — запад. Поголем дел од некрополата е уништен.
Бизнис администрација
Бизнис администрација е управување со бизнис. Ги вклучува сите аспекти на надгледување и надгледување на деловното работење и сродни области кои вклучуваат сметководство, финансии и маркетинг.
NGC 5341
NGC 5341 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5341 се споменува и како UGC 8792, MCG 6-31-2, CGCG 190-69, IRAS 13503+3803, CGCG 191-2, KUG 1350+380.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5341 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5341 има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 52 м 32,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 49' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 164°.
Други поделби
Проучување на NGC 5341 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49285. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3027. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 106.
Видрауци (Ново Село)
Видрауци — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Ново Село. Претставува населба и некропола од средниот век. Се наоѓа на 1 км јужно од селото, на десниот брег на реката Жаба, каде според кажувањето на месен жител, при обрботувањето на земјата откривал темели ѕидани од кршен камен и кал, а исто така и гробови со конструкции од камени плочи, поставени во насока исток-запад. Во еден од нив бил најден керамички сад.
Драги Ивановски
Животопис
Ивановски е роден е во Битола во 1948 година. Се школувал во Горната гимназија, а по образование бил филолог, со изучен арапски и англиски јазик, завршил и факултет за политички науки во Белград во 1967 година. Во својот работен новинарски век, најголемо достигнување му било  коментатор во надворешно политичката редакција на Македонската телевизија. Драги Ивановски долги години бил соработник на ТВ Орбис. Бил и гчавен уредник во ТВ Сонце. Долг период живее и работел во Либија. Бил истакнат партиски активист и функционер на ВМРО-ДПМНЕ. Починал во јануари 2017 година во Битола и е погребан на Влашките гробишта во истиот град.
NGC 754
NGC 754 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 754 се споменува и како ESO 152-33.
Откривање
Објектот е откриен на 27 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 754 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 754 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 54 м 20,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 56° 45' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 754 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7068. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 418; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8485.
Шаховска олимпијада 1930
3. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 13 до 27 јули 1930 во Хамбург, Германија.
Конечните резултати биле следниве:
Поединечно
Поединечните рејтинзи биле пресметани врз основа на освоениот број на бодови. Немало ред во порединечна конкуренција и најдобрите 3 поединечни резултати биле наградени.
Светско првенство во шах за жени
Второто светско првенство во шах во женска конкуренција се одржало за време на одржувањето на Олимпијадата. Конечните резултати биле следниве:
! Место !! Шахистка !! Бодови
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Лагер Ниш (филм)
„Лагер Ниш“ — југословенски филм од 1987 година во режија на Миомир Стаменковиќ. Главните улоги ги играат: Светислав Гонциќ, Милан Штрљиќ, Миодраг Мики Крстовиќ и Танасије Узуновиќ.