cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Небесна механика
Небесна механика е гранка на астрономијата која се занимава со движењата на небесните тела. Исторично,небесната механика ги применува законите од физиката(механика)на астрономски објекти,како ѕвезди и планети, за да се добие информации за нивната положба.Исторично небесната механика ги применува принципите од физиката(класична механика) на астрономски објекти,како ѕвезди и планети за да ги предвиди нивните положби во текот на годината.како и полиња од Орбитална механика (астродинамика), која ги проучува орбитите на вештачките сателити и Месечевата теорија која ја проучува орбитата на месечината.
Историја на небесна механика
Модерната аналитичка небесна механика започнала пред повеќе од 329 години принципот од 1687 на Исак Њутн.Името небесна механика е понов од тоа. Њутн напишал дека полето треба да се вика рационална механика. Терминот динамика пристигнал со мало писмо со Готфрид Лајбниц, и по повеќе од еден век по Њутон, Пјер Симон Лаплас го претставил терминот небесна механика.
Јоханес Кеплер
Неговата работа не донела до современите закони на планетарни орбити, кои ги создал користејќи ги неговите физички принципи и планетарнинабљудувања од Тихо Брахе. Кеплеровиот модел многу ја подобрил прецизноста на предвидувањата на планетарното движење, години пред Исак Њутн го создал својот закон за гравитација во 1686.
Исак Њутн Isaac Newton
Исак Њутн (25 декември 1642-31 март 1727) е заслужен за идејата дека движењето на објектите во небесата, како планети, сонцето,месечината, и движењето на Земјата како ѓулиња и јаболка што паѓаат, може да се опишат со истите физички закони. Тој ги соединил небесна и Земјина динамика.Користејќи го Њутновиот закон за универзална гравитација,докажувајќи дека Кеплеровиот закон за кружна орбита е едноставен. Елиптичните орбити вклучуваат по сложени пресметки, кои Њутн ги вклучил во неговиот принцип.
Јозеф Луј Лагранж
По Њутн Лагранж(25 јануари 1736-10 април 1813) пробал да го реши проблемот со 3 тела,анализирајќи ја стабилноста на планетарните орбити, и го открил постоењето на Лаграниани точки.
Лагранж исто така ги реформулирал принципите на класичната механика, нагласувајќи ја енергијата повеќе од силата и создавајќи митод за користење единствена поларно координатна равенка за да се опише орбита, дури и тие што се параболични и хиперболични.Ова е корисно за да се пресмета однесувањето на планетите, кометите и сл. Скорешно исто така стана корисно и за пресметување на траекториите на вселенските возила.
Сајмон Њукомб
Сајмон Њукомб (12 март 1835-11 јули 1909) бил Канадо-Американски астроном кој ја проучувал табелата на Петар Андреас Хансен за месечеви позиции. Во 1877 поддржан од Џорџ Вилијам Хил, повторно ги пресметал поважните астрономски константи.По 1884, тој соработувал со A.M.W. правејќи план да се решат многуте интернационални недоразбирања на оваа тема.Додека да присуствува на конференцијата за стандардизација во Париз,Франција во мај 1886 меѓународниот консензус решил дека сите ефемериди дреба да се засновани на пресметките на Њукомб. На понатамошна конференција во 1950 ги потврдиле константите на Њукомб како меѓународен стандард.
Алберт Ајнштајн
Алберт Ајнштајн (14 март 1879-18 април 1955) ја објаснил аномалната прецесија на Меркуровиот перихел во неговото дело од 1916 за основата на генералната теорија за релативност. Ова ги довело астрономите да препознаат дека Њутновата механика не ја снабдува најголемата прецизност. Биле набљудувани бинарни пулсари, првиот во 1974, чии орбити не само што имале потреба од генерална релативност за да бидат објаснети, туку нивната еволуција го докажува постоењето на гравитациско зрачење, откритие кое довело до Нобеловата награда за Физика во 1993.
Теорија на Хаосот
Теоријата на хаосот се состои од математички методи кои се користат да се открие приближното решение на проблемите кои неможат точно да се решат. (Блиску е поврзано со бројчена анализа,која е античка)Нај раната употреба на теоријата на хаосот е за да ги реши проблемите од небесна механика кои инаку би биле нерешливи:Њутновото решение за орбитата на Месечината,која се движи забележливо поразлично од едноставна Кеплерова елипса порадигравитацијата на Земјата и Сонцето кои се противат.
Не е задолжително да се запре по еден циклус од исправки.Делумно корегиран проблем може поврорно да се искористи како почетна точка за нареден циклус од исправки.Честата тешкотија со методот е што со исправките постепено решението станува се по комплетно,па секој циклус е се потежок за справување од претходниот.Њутон во врска со проблемот на орбитата на Месечината рекол"Направи да ме боли главата"
Александар Корнев
Александар Корнев (руски: Александр Владимирович Корнеев, роден на ) — руски одбојкар.
Тој е роден во.
Учествувал за Репрезентацијата на Русија на Летните олимписки игри во 2008 година каде освоил бронзен медал.
Рериг
Рериг (Röhrig) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Дуќан на ул. „Борка Талески“ бр. 23 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Борка Талески“ бр. 23''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Децата од Љуљаjљако
Децата од Љуљаjљако (шпански: Los Niños del Llullaillaco), познати и како Мумиите од Љуљаjљако, се три детски мумии од Инките откриени на 16 март 1999 година од археолошкиот тим предводен од Јохан Рајнхард во близина на врвот на Љуљаjљако (6739 м.), стратовулкан на границата меѓу Аргентина и Чиле. Децата биле жртвувани во религиозен ритуал на Инките што се одржал околу 1500 година. Во овој ритуал трите деца биле дрогирани со кока и алкохол а потоа ставени во мала комора (1,5 метри) под земја, каде што биле оставени да умрат. Според Рајнхард, мумиите „изгледа се најдобро сочувани мумии на Инките пронајдени воопшто“, а другите археолози сметаат дека се меѓу најдобро сочуваните мумии во светот.
На 20 јуни 2001 година, аргентинската Национална комисија за музеи, споменици и историски места ги прогласила Децата од Љуљаjљако за национална историска сопственост на Аргентина. Од 2007 година мумиите се изложени во Музејот за археологија во аргентинскиот град Салта.
Позадина
Царството на Инките (кечуански : Tawantinsuyu, „Четирите региони“), било најголемо царство во предколумбовска Америка, и најверојатно најголемо царство во светот на почетокот од 16 век. Царството било создадено во областа околу градот Куско, високо на Андите во денешно Перу, во 13 век. Цивилизацијата на Инките географски не се проширила многу до средината на 15 век. Но, за време на владеењето на Пачакути кој дошол на власт во 1438 година, Инките го прошилиле царството во Јужна Америка долж Андите, попатно ги потчиниле месните народи и создале огромно царство за помалку од еден век. Царството на Инките својата максимална географска експанзија ја достигнало околу 1530 година, по што нагло почнало да пропаѓа, и пропаста кулминирала со падот на Куско во 1533 година, и со погубувањетп на царот Атауалпа од страна на Шпанците.
Жртвувањето на деца, наречена капакоча или капак хуча, била важен дел од религијата на Инките и се користела при одбележување на важни настани, како што е смртта на Сапа Инка. Човечката жртва се користела и како жртва на боговите во време на глад и како начин да се побара заштита. Жртвувањето морало директно да биде одобрено од царот на Инките. Децата биле избрани од целото царство на Инките првенствено врз основа на нивното „физичко совршенство“. Децата избрани за жртвување главно биле „синови и ќерки на благородници и локални владетели“. Потоа биле носени стотици или илјадници километри во Куско, каде што биле предмет на ритуали за прочистување. Оттаму децата биле испраќани на високи планински врвови низ целото царство за да бидат жртвувани. Според традиционалното верување на Инките, децата што се жртвуваат всушност не умираат, туку ја чуваат земјата од планинските врвови, заедно со нивните предци. Инките сметале дека е голема чест да се умре како жртва.
И други добро сочувани мумии, како што е мумијата Хуанита, исто така се пронајдени на планинските врвови на Андите.
Почивалиште
Љуљајљако е стратовулкан висок 6.739 метри. Се наоѓа на Андите на границата меѓу Чиле и Аргентина. Гробното место пред да биде откриено било покриено со пет метри земја. Местото каде што се пронајдени мумиите е опишано како „највисокото археолошко наоѓалиште на светот“.
Љуљајљако се наоѓа во пустината Атакама, најсувата неполарна пустина на Земјата. Поради екстремно сувиот воздух мумиите се одлично сочувани во текот на 500 години.
Откривање
Во 1999 година, Јохан Рајнхард и неговиот тим истражувачи тргнале на Андите да бараат локалитети на ритуални жртвувања на Инките. На третиот ден од нивната потрага, тимот на Рајнхард го открил гробот со три мумифицирани деца: две девојчиња и едно момче. Пронајдени се и неколку златни и сребрени статуи, текстил и керамика. Телото на помладата девојка било погодено од гром по нејзината смрт, кој предизвикувал изгореници по телото.
Мумии
На гробното место во Љуљајљако биле пронајдени 3 мумии: Ла Дончела (la doncella (момата)), la niña del rayo (девојката молња) и el niño (момчето). Откако стигнале на врвот на планината ги оставиле да заспијат, а потоа биле ставени во мала гробница (1,5 м) под земја, каде што биле оставени да умрат.
Мумиите биле во исклучително добра состојба кога биле пронајдени. Рајнхард рекол дека мумиите „изгледа дека се најдобро зачуваните мумии на Инките дотогаш пронајдени“. Внатрешните органи биле во целост сочувани, а едно од срцата сè уште содржело замрзната крв. Бидејќи мумиите замрзнале пред да настапи дехидратација, органите не се исушиле и не се збрчкале, што е карактеристично за изложени човечки останки.
Ла дончела
Најстарата мумија, девојче за кое се верува дека имало околу петнаесет години, била наречена Ла Дончела (la doncella). Таа станала позната како „Девицата од Љуљаjљако“. При прегледот е откриена бактериска инфекција во нејзините бели дробови. Носела фустан и наметка украсена со пердуви, а косата ѝ била во плетенки. Умрела во сон, судбина која ја споделува со другите деца.
Се верува дека Ла Дончела била акла, или Сончева Девица - таа била девица, избрана и осветена на околу десет години, за да живее со други девојки и жени кои требало да станат кралски сопруги, свештенички и жртви. Практикувањето на ритуалното жртвување во општеството на Инките имало за цел да им обезбеди здравје, богата жетва и поволни временски услови.
Девојката Молња (La niña del rayo)
Се чини дека Девојката Молња била подобро третирана од Ел Нињо, но ја немала грижата со која била третирана Ла Дончела.
Ел Нињо
Телото на Ел Нињо, кој имал околу седум години кога бил жртвуван, било цврсто завиткано, бидејќи некои од неговите ребра и карлицата биле изместени. Тој очигледно починал под стрес, бидејќи на неговата облека биле пронајдени траги од повраќање и крв. Исто така, се чинеше дека има наезда од гниди во неговата коса. Тој беше единственото дете што беше врзано. Лежејќи во фетална положба, носел сива туника, сребрена нараквица и кожени чевли и бил завиткан во црвено и кафено ќебе. Черепот на Ел Нињо бил малку издолжен, слично на черепот на Девојката Молња. Поради начинот на кој бил врзан, се верува дека можеби починал од задушување.
Сподње Јелење
Сподње Јелење (словенечки: Spodnje Jelenje) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Список на владетели на Тонга
Династијата Тупоу во Тонга е последната локална уставна монархија во Полинезија.
Во јули 2008, три дена пред неговото крунисување кралот Џорџ Тупоу V најавил дека ќе ја предаде речиси сета политичка моќ и дека ќе се раководи по советот на премиерот по највеќето прашања.
Еве преглед на кралевите кои владееле од времето на воспоставувањето на тонганската монархија во 1875 со денес:
Смаилица (Рибарци)
Смаилица — археолошко наоѓалиште во битолското село Рибарци. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 1 км јужно од селото, каде при обработувањето на земјата се откриени темели од објекти градени од камен и кал. По површината се среќаваат покривни ќерамиди, римски тули и фрагменти од керамички садови и питоси.
Света долина
Светата долина или Долината Урубамба е долина во Андите во Перу, во близина на главниот град на Тавантинсују, Куско и под познатиот Мачу Пикчу. Општо земено е дека долината се протега од Писак до Олантајтамбо, паралелно со реката Урубамба. Во долината има доста реки и поради тоа има многу аргеолошки наоѓалишта во истата. Оваа долина била доста почитувана од Инките, бидејќи имала добра географска положба и била климатски погодна. Таа била главна област за природни ресурси и најдобро место за одгледување пченка во Тавантинсују.
Константин Преславски
Константин Преславски (Константин Преславски) е средновековен писател, учител чија дејност е поврзана со Преславска книжевна школа кон крајот на 9ти и почетокот на 10ти век. Биографските извори за неговиот живот се малку, но се верува дека бил ученик на Свети Методиј. По смртта на светителот во 885, Константин бил заробен од германското клерство во Велика Моравија и бил продаден како роб во Венеција. Тој пребегал во Константинопол, а потоа во Бугарија околу 886 година, каде што неговата дејност е поврзана со Преславската книжевна школа.
Негово најзначајно дело е Учително евангелие, кое вообичаено е датирано во првите години од владеењето на царот Симеон I, 893 – 894.
Историски архив (Струмица)
Историскиот архив во Струмица е формиран во 1956 година, со назив Градски историски архив, а денес е одделение на Државниот архив на Република Македонија. Ова одделение работи во адаптирана зграда со читална, на ул. „27 Март“ бр. 2 во Струмица. Територијалната надлежност на ова одделение е на Струмица, Берово, Ново Село, Пехчево, Василево, Босилово, Валандово, Богданци и Дојран.
Работата на одделението
Одделението располага со 453 фонда и 8 збирки, a работи со 225 иматели. Најстариот документ потекнува од 1882 г. и му припаѓа на фондот Евангелско-методистичка црква. Корисниците може да бидат услужени со ксерокопиран архивски материјал.
Поважни фондови
Позначајни се фондовите за:
Од семејните фондови се издвојува фондот „Хаџи-Скерлеви” (1928-1958).
Mother Love Bone
Mother Love Bone — поранешна американска рок група кој била формирана во Сиетл, Вашингтон во 1987 година. Бендот бил активен од 1987 до 1990 година. Преку компизициите и текстовите на фронтменот Ендрју Вуд, бендот доживеал афирмација во доцните 1980-ти години во Сиетл. Вуд починал само неколку дена пред закажаното пуштање на деби албумот на групата, Apple, со што ги завршил надежите на групата за успех. Албумот бил пуштен неколку месеци подоцна.
Геза II од Унгарија
Иако германско-унгарските односи останале напнати, не се случиле големи конфронтации кога германските крстоносци маршираа низ Унгарија во јуни 1147 година. Два месеци подоцна, пристигнал Луј VII од Франција и неговите крстоносци, заедно со Борис Каламанос кој се обидел да ја искористи крстоносната војна за да се врати во Унгарија. Луј VII се обидел да го екстрадира Борис кај Геза, но го спречиле приврзаниците да дојде во контакт со неговите приврзаници во Унгарија и го одвеле во Цариград. Геза се приклучи на коалицијата дека Луј VII и Роџер II од Сицилија се формирале против Конрад III од Германија и византискиот цар Мануил I Комнин. Предците на трансилванските саксонци дошле во Унгарија за време на владеењето на Геза. Западните европски витези и муслимански воини од понтиските степи, исто така, се населиле во Унгарија во овој период. Геза дури им дозволи на муслиманските војници да земат наложници.
Геза интервенираше најмалку шестпати во борбите за Киев во име на Изјаслав II од Киев или со испраќање засилување или со лично водство на своите војници во Киевскиот Рус помеѓу 1148 и 1155 година. Тој, исто така, водел војни против Византиското Царство во име на своите сојузници, вклучувајќи ги и Србите од Рашија, но не можел да ги спречи Византијците да ја вратат нивната сузареност над нив. Се појавиле конфликти помеѓу Геза и неговите браќа, Стефан и Ладислав, кои побегнале од Унгарија и се населиле во судот на царот Мануел во Цариград. Геза го поддржал Свети римскиот цар Фридрих I против Ломбардна лига со помошни трупи меѓу 1158 и 1160 година. По кардиналите кои го поддржуваа царот Фредерик го избрал папата Виктор IV, Геза ја признал неговата легитимноста во 1160 година, но за една година, тој ги сменил страните и склучил конкордат со противникот на Виктор IV, папата Александар III. Пред неговата смрт, Геза спроведувал посебна апанажа војводство за неговиот помлад син, Бела.
Рани години
Геза е роден како најстариот син на Бела Слепо, братучед на кралот Стефан II од Унгарија и Елена Рашка во 1130 година. Таткото на Геза бил слеп, заедно со неговиот бунтовен татко, Алмос, во 1110-тите по наредба на таткото на Стефан II, Коломан, крал на Унгарија , кој сакал да обезбеди наследник на Стефан. Кога Геза е роден, неговите родители живееле на имотот што им го дал цар Стефан во Толна. Таткото на Геза го наследи кралот Стефан во пролетта 1131 година. Истата година, кралицата Елена го зела Геза и неговиот помлад брат, Ладислав, во собранието одржано во Арад , каде што наредила масакр на шеесет и осум благородници "од чиј совет бил заслепен кралот", според Осветлена хроника.
Мал цар (1141-1146)
Кралот Бела починал на 13 февруари 1141 година и Геза го наследил без опозиција. Единаесетгодишниот Геза бил крунисана на 16 февруари. За време на неговото владеење, неговата мајка и нејзиниот брат Белош владееле со царството во првите години од неговото владеење.
Атанас Мучев
Атанас Мучев (10 мај 1917 – 4 јули 1962) — македонски сликар.
Животопис
Атанас Мучев е роден во село Иловица, Струмичко, од татко Гоце и мајка Ружа. Потекнува од трговско семејство, кое живеело во село Морарци, Кукушко. Селото било запалено во јули 1913 година, а имотот присвоен од Грците. Фамилијата се иселува во Дупница. По краткиот престој тие се преселуваат во Иловица – Струмичко. Рано останал без родители, на една година ја губи мајката, а на шест години и таткото. За него се грижат четирите сестри: Звезда, Ленка, Стојна и Слава. Во родното село Иловица, го завршува основното образование. Неговиот учител Беќир Томовиќ го засакал заради неговиот талент за цртање и подоцна му овозможува да го продолжи школувањето во Штип. За завршено четврто одделение оценет е со многу добар успех.
Во Штип се запушува во „Државната реална гимназија“, што ја завршил во 1933-1934 година со одличен успех. Се запознава со фамилијата на Љупчо Донски. Во штипската гимназија цртање предавал Богдан Бакиќ – академски сликар од Ваљево, кој ќе одигра пресудна улога за сликарската и педагошката определба на Атанас Мучев. Во 1934-1935 се запишува на Кралската уметничка школа во Белград, што ја завршува 1937-1938 година. Условите во кои се школувал биле многу тешки и често го доведувале во состојба на очај. Се занимавал со разни тешки работи, меѓу другото растовара јаглен на железничката станица итн. Станува симпатизер, а подоцна и член на Комунистичката партија. Доаѓал неколку пати во Струмица за да ги избегне прогоните на полицијата.
Есента 1939 е назначен за хонорарен наставник во штипската Државна реална гимназија, со решение на Просветното одделение при Кралската банска управа на Вардарска бановина, каде останува до 30.10.1940 година, кога оди во војска. Воениот рок го служи во Шабац до 06.04.1941 година каде го затекнува почетокот на војната. Бил кратко време заробеник од 06.04 до 01.05.1941 година.
Потоа, се вратил во Струмица. Со општа наредба на Министерството за народна просвета на Бугарија, е назначен за наставник во штипската гимназија, каде работел од 01.05.1941 до 09.09.1944 година. Станал и активен член на КПЈ. Од 1959 работел во основното училиште „Сандо Масев“ во Струмица до неговата смрт на 4 јули 1962 година.
Фотиништа
Фотиништа (дијалектно: Фотинишча; Φωτεινή, Фотини; до 1926 г. Φωτίνιστα, Фотиниста ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 10 км источно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Пополе во јужните делови на Нередска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 650 метри.
Историја
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 120 Македонци под врховенството на Цариградскста патријаршија и работело патријаршиско училиште. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 2 македонски семејства.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година селото било евидентирано како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 29 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Фотини. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 11 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 119 жители. , додека во 1940 година селото броело 210 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 184жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 206 жители, во 1971 година имало 186 жители, во 1981 година имало 171 жител, додека во 1991 година имало 194 жители. Денеска, населението на селото е 184 жители според пописот од 2001 година.
Дуќан на ул. „Борка Талески“ бр. 23а (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Борка Талески“ бр. 23а''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Сопота (Литија)
Сопота (словенечки: Sopota) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Градиште (Бедиње)
Градиште — археолошко наоѓалиште во кумановското село Пезово. Претставува населба од железно време.
ИгНобелова награда
Иг Нобеловата награда претставува пародија на Нобеловата награда и им се доделува секоја година во почетокот на октомври на десет научни достигнувања кои најпрво ги тераат луѓето на смеа, а потоа и на размислување. Организирана е од страна списанието Annals of Improbable Research (Аналите на неверојатните истражувања) кое се занимава со научен хумор. Наградите се доделуваат од страна на група која вклучува и вистински лауреати на Нобеловата награда на церемонија која се одржува во Сандерс театарот на Универзитетот Харвард.
Првите Иг Нобелови награди биле доделени во 1991 година.
Тумби (Рибарци)
Тумби — археолошко наоѓалиште во битолското село Рибарци. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на северозападната периферија на селото, каде се забележуваат пет тумби наредени блиску една до друга, со пречник што се движи од 60 до 80 метри и зачувана височина од околу 2 метри, со исклучок на една која е малку повисока (2,50 м). На сите пет тумби по површината има множество фрагменти од керамички садови и парчиња од куќен лепеж.
478 п.н.е.
478 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 478. година пред новата ера, 478. од првиот милениум п.н.е., 78. од 5 век п.н.е. и деветта од 470-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5030 и 5031 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4272 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3282 и 3283 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 275.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 478 година се протега во 2158 и 2159, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2218 и 2219 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 65. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1133 и 1132 исламска година пред хиџра.
Тоби Алдервеирелд
Тобиас Албертин Маурис Алдервирелд ( холандски изговор: <span title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)" class="IPA">[//en.wikipedia.org/wiki/Help:IPA/Dutch [ˈtoːbi ˈɑldərßɛːrəlt] ] ; е роден на 2 март 1989) — белгиски професионален фудбалер кој настапува за Тотенхем и за фудбалската репрезентација на Белгија. <span data-segmentid="155" class="cx-segment" id="cxmwBg" data-source="mwBg" data-cx-state="mt" data-cx-mt-provider="Yandex">Главно настапувал како одбранбен играч, но тој исто така може да игра и како десен бек.
Алдервирелд ја започнал својата професионална кариера во холандски клуб, Ајакс, каде што освоил три последователни титули во холандската Ердивисе. Во 2013 година, тој се преселил во Атлетико Мадрид, каде што тој ја освоил Ла лига и стигнал до финалето на Лигата на Шампионите во неговата прва сезона.
Во неговата репрезентативна кариера од 2009 година, Алдервиред одиграл над 80 пати за репрезентацијата на Белгија и ја претставувал земјата на ФИФА Светското Првенство 2014 година, УЕФА Евро 2016 година, а до 2018 ФИФА Светското Првенство.
Пол Вокер
Пол Вилијам Вокер IV (12 септември 1973 - 30 ноември 2013) бил американски глумец. Станал познат во 1999 г. по неговата улога во хит филмот Универзитетот Блуз. Познат бил и по улогата во изненадувачкиот летен хит Брзите и Бесните и оттогаш бил ѕвезда и во продолженијата, Премногу Брзи и Бесни, Брзи и Бесни, и неодамна објавениот Брзите Пет. Глуми и во други филмови, како Опасно Возење, Трчајќи Исплашен, Во Синилото и Осум Долу. Филмовите во коишто глумел имаат заработено повеќе од 1,1 милијарда долари. Вокер се појавувал и во сериите Експедиција Голема Белина на National Geographic.
Младост
Вокер е роден во Глендел, Калифорнија и израснал во областа Сан Фернандо Валеј на Лос Анџелес, син на Шерил, модел, и Пол Вокер III, шивач. Неговиот дедо по татко бил професионален боксер. Тој бил најстар од петтемина, со двајца браќа и две сестри. Вокер растел како член на Св. Судниот-Ден на Црквата на Исус Христос, или Мормон, црква. Го посетувал тамошното христијанско училиште, каде што и дипломирал. По средното училиште, посетувал неколку општински колеџи каде што завршил за морска биологија.
Кариера
Кариерата на Вокер пред малите екрани започнала како дете, појавувајќи се во реклама за Памперс. Започнал како модел на возраст од 2 години, и работел на телевизиски шоуа во 1985 г., со улоги во Автопат до Рајот, Кој е Шефот?, Млад и Немирен и Допрен од Ангел.
Филмската кариера на Вокер започнала во 1987 г. со хорор/комедијата Чудовиште во Плакарот. Тој и неговата сестра Ешли биле учесници во епизодата од 1988 г. од играното шоу Кажувам!, пласирајќи се на второ место. Вокер продолжил со улоги во неколку други филмови без многу успех. Тоа било така сè до 1998 г., кога Вокер го имал своето филмско деби во комедијата Запознајте ги Дидлови, којашто конечно му донесе слава. Тоа подоцна го довело до споредни улоги во филмовите Плезантвил, Универзитетот Блуз, Таа е Сето Тоа и Черепите.
Во 2001 г., стигна улогата која го проби кога се појави со Вин Дизел во успешниот акционен филм, Брзи и Бесни. Овој филм го призна Вокер како значајна филмска ѕвезда, главен човек и доведе до негова одмазда со улогата во продолжението од 2003 г., Премногу Брзи и Бесни. Ја продолжил својата кариера со главни улоги во филмови, како Опасно Возење, Во Синилото и Времеплов, а исто така имал и споредна улога во преработката на Клинт Иствуд од 2006 г., ''Знамињата на Нашите Татковци.
Вокер тогаш глумел и во криминалистичкиот трилер Трчајќи Исплашен и Eight Below на Волт Дизни Пикчрс, двата објавени во 2006 г. Филмот Eight Below стекна признанија, и го отворил првото место на кино благајните, заработувајќи преку 20 милиони долари за време на првиот викенд. За време на снимањето на Трчајќи Исплашен, режисерот Вејн Крамер изјавил дека “[Вокер] е тој дечко на некое ниво” кога го споредува Вокер со неговиот лик во филмот, Џои Газел. Крамер се надоврзал, изјавувајќи дека “обожава да работи со [Вокер] бидејќи како режисер тој целосно ја поддржува мојата визија за она што е филмот. А што е уште подобро, тој е целосна игра за него.”
Вокер глумел во независниот филм Проектот Лазарус, којшто бил објавен на ДВД на 21 октомври, 2008 г. Потоа се вратил на франшизата Брзите и Бесните, повторувајќи ја неговата улога во Брзи и Бесни, којшто бил објавен на 3 април, 2009 г.
Вокер се појавил со Ти.Ај, Идрис Елба, Крис Браун, Мет Дилан и Хајден Кристенсен во криминалистичката драма Муштерии, којашто започнала со снимање на почетокот на септември 2008 г. и била објавена во август 2010 г.
Брендот за Парфем Коти Престиж, Давидоф Студена Вода за Мажи, во јануари 2011 г. објавил дека Вокер ќе биде новото заштитно лице на брендот до јули 2011 г.
Вокер ја повторил уште еднаш улогата во петтиот дел од сериите на Брзите и Бесните, Брзите Пет.
Личен живот
Вокер живеел во Санта Барбара, Калифорнија, со неговите кучиња, од кои едното е Chesapeake Bay Retriever. Пол и неговата тогашна девојка Ребека, имале бебе, неговата ќерка Мидоу (родена 1998 г.) живеела со нејзината мајка на Хаваи. Пол бил страстен сурфер и уживал на плажа. Поседувал виолетов појас во Бразилскo Џиу-Џицу под Парагон Џиуџицу. Бил свршен со Јасмин Пилкард-Госнел, со којашто почнал да се состанува кога таа имала шеснаесет, а тој триесет и две години.
Морската биологија била првата љубов на Вокер, со неговиот идол Жак Кусто, и тој се приклучил кон Одборот на Директори на Фондацијата Билфиш во 2006 г. Вокер неодамна го исполнил животниот сон глумејќи во сериите на Нешнл Џиогрефик Ченл, Експедиција Голема Белина, чијашто премиера била во јуни 2010 г. Тој поминал 11 дена како дел од екипата, фаќајќи и означувајќи 7 големи бели ајкули на брегот на Мексико. Експедицијата, предводена од Крис Фишер, основач и ЦЕО на Фишер Продакшнс, заедно со Капетан Бред МекБрајт и Д-р Мајкл Домаер од Научниот Институт за Морска Конзервација, зема мерки, собира ДНК примероци и ги забрзува во реално време сателитските ознаки до големите бели ајкули. Ова ќе му овозможи на Д-р Мајкл Домаер да ги проучи патувачките примероци, посебно оние кои се поврзани со парење и раѓање за период од преку 5 години.
Во март 2010 г., Вокер отишол во Чиле, поточно во Конститусион, да ја понуди својата помош и поддршка на луѓето повредени во земјотресот со јачина 8.8, кој ги погоди на 27 февруари. Вокер исто така одлетал и за Хаити со својот РИЧ АУТ тим, да пружи рака на жртвите од земјотресот во Хаити 2010 год. тој бил исто и страстен автомобилски ентузијаст, кој моментално се натпреварувал на Редлајн Тајм Етек тркачките серии, каде што се трка со Mazda RX-8 и е во АЕ Перформанс Тимот. Неговиот автомобил бил спонзориран од страна на Етнис, Брембо Брејкс, Охлинс, Фолк, ОС Гикен, Хенкок и Рич Аут Ворлдвајд.
Шенхаген (Тирингија)
Шенхаген (Schönhagen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Васо Ангелов
Васо Ангелов (р. во Ваташа — ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Последни негови настапи се во "Седумка љубов или смрт" во режија на Александар Малинков и "Госпоѓа Министерка" во режија на Душко Наумовски.
Филмографија
Ангелов има остварено бројни филмски улоги:
Месје 107
NGC 6171 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Змијоносец, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6171 се споменува и како M 107, GCL 44.
Откривање
Телото е откриено на април 1782 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6171 е од видот X. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,8 m. NGC 6171 има само една позната привидна димензија, која изнесува 13'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 32 м 31,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 3' 11"".
Други поделби
Проучување на NGC 6171 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 291; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5635. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1041.
Храм на месечината (Инки)
Во средината на храмот се наоѓа престол изработен од камен. Покрај престолот има скали кои водат во внатрешноста на пештерата. Се верува дека таа се користела за мумии.
Семјон Полтавски
Семјон Полтавски (руски: Семён Владимирович Полтавский, роден на ) — руски одбојкар.
Тој е роден во.
Учествувал за Репрезентацијата на Русија на Летните олимписки игри во 2008 година каде освоил бронзен медал.
Калај(II) хлорид
Калај (II) хлорид — бело кристално цврсто соединение со формулата. Формира стабилен дихидрат, но водените раствори имаат тенденција да подлежат на хидролиза, особено ако се топли. SnCl2 е широко користен како средство за намалување (во киселински раствор) и во електролитски бањи за калај. Калај (II) хлорид не треба да се меша со другиот хлорид на калај; калај (IV) хлорид или станик хлорид (SnCl4).
Хемиска структура
SnCl2 има осамен пар електрони, така што молекулата во гасната фаза е свиткана. Во цврста состојба, кристалниот SnCl2 формира синџири поврзани преку хлоридни мостови како што е прикажано. Дихидратот има и три координати, со една вода на плехот и друга вода на првата. Главниот дел од молекулата се натрупува во двојни слоеви во кристалната решетка, со „втората“ вода сместена помеѓу слоевите.
Хемиски својства
Калај (II) хлорид може да се раствори во помалку од сопствената маса на вода без очигледно распаѓање, но како што растворот се разредува, хидролизата се јавува за да се формира нерастворлива основна сол:
Затоа, ако треба да се користат проѕирни раствори на калај (II) хлорид, тој мора да се раствори во хлороводородна киселина (обично со ист или поголем моларитет како и стаклениот хлорид) за да се одржи рамнотежата кон левата страна (користејќи го принципот на Ле Шателје и Браун). Растворите на SnCl 2 се исто така нестабилни за оксидација од воздухот:
Ова може да се спречи со складирање на растворот над грутки од калај метал.
Има многу такви случаи каде што калајот (II) хлорид делува како редукционо средство, намалувајќи ги солите на среброто и златото на металот, а солите на железо (III) во железо (II), на пример:
Исто така, го намалува бакарот (II) на бакар (I).
Растворите на калај (II) хлорид, исто така, може да послужат едноставно како извор на јони Sn 2+, кои можат да формираат други соединенија на калај (II) преку реакции на таложење. На пример, реакцијата со натриум сулфид произведува кафеав/црн калај (II) сулфид:
Ако се додаде алкал во раствор од SnCl2, првично се формира бел талог од хидриран калај(II) оксид; ова потоа се раствора во вишок база за да формира станит сол како што е натриум станит:
Безводниот SnCl2 може да се користи за да се направат различни интересни калај (II) соединенија во неводени растворувачи. На пример, литиумската сол на 4-метил-2,6-ди-терц-бутилфенол реагира со SnCl 2 во THF за да го добие жолтото линеарно двокоординатно соединение Sn(OAr) 2 (Ar = арил ).
Калај (II) хлоридот исто така се однесува како Луисова киселина, формирајќи комплекси со лиганди како што е хлоридниот јон, на пример:
Повеќето од овие комплекси се пирамидални, и бидејќи комплексите како SnCl 3 имаат целосен октет, постои мала тенденција да се додаде повеќе од еден лиганд. Сепак, единствениот пар електрони во таквите комплекси е достапен за поврзување и затоа самиот комплекс може да дејствува како Луисова база. Ова се гледа во производот поврзан со фероценот од следната реакција :
SnCl 2 може да се користи за да се направат различни такви соединенија кои содржат метал-метални врски. На пример, реакцијата со дикобалт октакарбонил:
Подготовка
Безводниот SnCl 2 се подготвува со дејство на сув гас водород хлорид на калај метал. Дихидратот се добива со слична реакција, користејќи хлороводородна киселина:
Водата потоа внимателно испарувала од киселиот раствор за да произведе кристали на SnCl 2 · 2H 2 O. Овој дихидрат може да се дехидрира до безводен со користење на оцетен анхидрид.
Употреба
Раствор од калај(II) хлорид кој содржи малку хлороводородна киселина се користи за калајирање на челик, со цел да се направат лимени конзерви. Се применува електричен потенцијал, а металниот калај се формира на катодата преку електролиза.
Калај (II) хлоридот се користи како мрсна во бојадисувањето на текстилот бидејќи дава посветли бои со некои бои, на пр. кохинеална. Овој мордан исто така се користел сам за зголемување на тежината на свилата.
Во последниве години, сè поголем број марки на пасти за заби додаваат Tin(II) хлорид како заштита од ерозија на глеѓта во нивната формула, на пр. е. Орал-Б или Елмекс.
Се користи како катализатор во производството на пластична полилактична киселина (PLA).
Исто така, наоѓа употреба како катализатор помеѓу ацетон и водород пероксид за да формира тетрамерна форма на ацетон пероксид.
Калај (II) хлорид исто така наоѓа широка употреба како редукционо средство. Ова се гледа во неговата употреба за сребренување на огледала, каде сребрениот метал се таложи на стаклото:
Поврзано намалување традиционално се користело како аналитички тест за. На пример, ако SnCl 2 се додаде капка по капка во раствор од жива (II) хлорид, прво се формира бел талог од жива (I) хлорид; како што се додава повеќе SnCl 2, станува црно кога се формира метална жива. Стан хлорид може да се користи за тестирање за присуство на златни соединенија. SnCl 2 станува светло виолетова во присуство на злато.
Кога живата се анализира со помош на спектроскопија на атомска апсорпција, мора да се користи метод на ладна пареа, а калајот (II) хлорид обично се користи како редуктант.
Во органската хемија, SnCl2 главно се користи во редукцијата на Стивен, при што нитрилот се редуцира (преку сол на имидоил хлорид) до имин кој лесно се хидролизира во алдехид.
Реакцијата обично најдобро функционира со ароматични нитрили Aryl -CN. Поврзана реакција (наречена методот Сон-Милер) започнува со амид, кој се третира со PCl <sub id="mw6A">5 за да се формира солта на имидоил хлорид. Редукцијата на Стивен денес помалку се користи, бидејќи е претежно заменета со редукција на диизобутилалуминиум хидрид.
Дополнително, SnCl 2 се користи за селективно намалување на ароматичните нитро групи до анилини. SnCl 2, исто така, ги редуцира хиноните во хидрохинони.
SnCl 2 се користи во радионуклидната ангиографија за да се намали радиоактивниот агенс технициум -99m- пертехнетат за да помогне во врзувањето за крвните клетки.
Воден хлорид се користи од многу хобисти и професионалци за рафинирање на благородни метали како показател за металите од групата на злато и платина во растворите.
Растопениот SnCl 2 може да се оксидира за да формира висококристални наноструктури на SnO2.
Устие
Речно устие е делот од една река или поток кајшто се влева во друга река, езеро или море. Кога се влева друга поголема река, местото се нарекува утока. Устието на речната делта е брегасто и песокливо поради наносите што ги носи реката.
Постојат неколку вида на устија:
Сливна
Сливна (словенечки: Slivna) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Долното маало на селото се смета за географски центар на Словенија.
Ранко Младеноски
Ранко Младеноски (1966, Подгорци, Струшко) — македонски писател, преведувач и теоретичар, професор по книжевност на Филолошкиот факултет во Штип на Катедрата за македонски јазик и книжевност, при Универзитетот „Гоце Делчев“.
Биографија и творештво
Младеноски работел како новинар, уредник и лектор во повеќе весници како што се „Вечер“, „Експрес“, „Македонско сонце“ и „Нова Македонија“. Исто така, бил уредник во книжевните списанија „Современост“, „Книжевна академија“, „Велес“, „Годишниот зборник“ на Филолошкиот факултет во Штип и „Палимпсест“.
Автор е на неколку збирки проза и повеќе научни дела од областа на македонската книжевност. Има објавено околу 150 интерпретации, есеи и рецензии во голем број списанија во земјава и во неколку балкански држави. Негови песни, раскази и кратки прозни лирски текстови се преведени и објавени во разни списанија на неколку словенски јазици. Преведува од српски, бугарски и хрватски на македонски јазик.
Орден за воени заслуги (Македонија)
Орденот за воени заслуги е високо воено одличие на Република Македонија кое се доделува за храброст и воопшто, истакната служба на воен план.
Особености
Има основна медалјонска форма со димензии од 65мм. Медаљонот има форма на осмокрака ѕвезда, чии краци се спојуваат во круг кој го сочинува мотото -за татковината и знамето на Република Македонија. Околу краците на ѕвездата има венец од дабови гранки. Над орденскиот знак има карика од вкрстени мечови со апликација на дабов лист. Орденот е изработен од сребро, позлата, тониран топол емајл. Има соодветна лента со која се носи на врат.
Секој орден и медал има соодветна кутија, во одредена боја, која димензионално одговара на димензиите на одличјата. На поклопецот на кутијата со златовтиснување е името на одличјето.
Лентите за ордените се изработени од маорирана свила во пропишаната боја и димензија.
Критериум
Орденот за воени заслуги се доделува на:
NGC 1740
NGC 1740 — елиптична галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1740 се споменува и како MCG -1-13-46, NPM1G -03.0222.
Откривање
Објектот е откриен на 11 февруари 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1740 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1740 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 1 м 54,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 17' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 1740 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16589. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4754. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Знаме на Света Елена
Знамето на Света Елена е усвоено на 4 октомври 1984 година.
Знамето има сина позадина и е засновано на Знамето на Обединетото Кралство кое се наоѓа во горната лева четвртина од знамето. Во средината од десниот дел на знамето се наоѓа грбот на Света Елена.
Команда на Обединетите нации
Командата на Обединетите нации (UNC) е унифицираната команда за мултинационалните воени сили, основана во 1950 година, која ја поддржува Јужна Кореја (Република Кореја или РК) за време на и по Корејската војна.
Командата на Обединетите нации, Корејската народна армија и Волонтерите на кинескиот народ го потпишале Договорот за примирје во Кореја на 27 јули 1953 година, со што се ставило крај на тешките борби. Со договорот за примирје била основана Комисијата за воено примирје (MAC), кое се состои од претставници на потписниците, за да го надгледува спроведувањето на условите на примирјето и Надзорната комисија на неутралните нации (NNSC) да ги следи ограничувањата на примирјето против засилување или повторно вооружување на страните. Севернокорејскиот-кинески MAC бил заменет со „Панмунџом мисијата“ под ексклузивно управување од Северна Кореја. Иако состаноци на „MAC“ не се случиле уште од 1994 година, претставниците на командата на ООН рутински ангажираат припадници на Корејската народна армија на официјални и неформални состаноци. Најновите формални преговори за условите на примирјето се случиле во серија состаноци помеѓу октомври и ноември 2018 година. Дежурните офицери од двете страни на Заедничката обезбедена област (попозната како примирско село Панмунџом) вршат секојдневни проверки на комуникацијата и имаат можност да се вклучат лице в лице кога тоа го бара ситуацијата.