cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Водолија (музичка група)
Во ноември 2011 година тие се добитници на наградата за најдобра продукција со песната (Ти не си). Автор и музички продуцент на песната е фронтменот на Водолија Ристо Апостолов а во 2012 ја претставуваат Македонија на интернет фестивалот INFE VISION 2012 во организација на интернационалните евровизиски обожаватели со песната (Мојот ТВ)
На 23ти и 24ти август 2013 тие настапуваат на Охрид фест 2013 со песната (Радост и бол) Автор на истата е фронтменот на групата Ристо Апостолов.
Синглови
Поведи ме - 2023
Страст - 2022
Полна со магија - 2020
Љубовна песна - 2017
Кога и како - 2016
Одам напред - 2015
Се што ми треба - 2015
Како од бајки - 2015
Радост и бол - 2013
Не враќај се - 2011
Солза - 2010
Мојот ТВ - 2009
Сеќавања - 2008
Ти не си - 2007
Измислен од бајки - 2006
Албуми
Хазард - 1997 (Касета)
Музички изданија од Водолија може да се најдат на ВБУ Музички Регистар
Мелетиј I Цариградски
Мелетиј I Цариградски — александриски патријарх меѓу 1590 и 1601 година. Во периодот од 1597 до 1598 година тој бил месточувар на Вселенскиот патријарх. Тој се чествува како светец во источната православна црква.
Живот
Мелетиј е роден во Кандија (Ираклион) на островот Крит, во тој период главен град на венецијанското Кралство Кандија во 1549 година, каде тој изучувал класична филологија, филозоија и медицина во Падова. Тој бил избран за протосинкел на Александрискиот патријарх Силвестер, по чија смрт тој бил негов наследник на 5 август 1590 година.
Иако бил поддржувач на доктрината на пресуштествување, тој бил голем противник на Католичката црква, и се обидувал да ја обедини Грчката црква со Коптската црква. Во 1593 година тој учествуал на синодот во Цариград кој го потврдил основањето на Московската патријаршија.
1101 п.н.е.
1101 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1101. година пред новата ера, 101. од вториот милениум п.н.е., 1. од 12 век п.н.е. и втора од 1100-тите п.н.е.
Мелетиј I Цариградски
Живот
Без да се повлече од позицијата на Александриски патријарх, тој бил местодржец во Цариградската патријаршија во периодот од декември 1596 година до февруари 1597 година, и од март 1597 до април 1598 година, кога поднел оставка за да продолжи да се грижи за неговото Египетско намесништво.
1101 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Мелетиј I Цариградски
Живот
Починал во Александрија на година.
Космос-858
Космос-858 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
1101 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1101 година се протега во 1535 и 1536, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1595 и 1596 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 558 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1775 и 1774 исламска година пред хиџра.
Откритија
1101 av. J.-C.
Космос-858
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 29 септември 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 750 килограми. Космос-858 бил комуникациски сателит.
Тодор Јаковов
Тодор Стефанов Јаковов нерекуван Расим (, -, ) — македонски револуционер, деец на МРО и тетовски војвода.
Космос-858
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 796 км, а најмалото на 776.
Тодор Јаковов
Животопис
Јаковов е роден на 10 мај 1881 година во Тетово. Во1902 година убил некој турски убиец и побегнал во планина. За време на Илинденското востание пренел 25 коња, натоварени со оружје, во реонот на војводата Иван Наумов Аљабакот и станал негов четник. До 1906 година останал во четата на Иван Наумов и учествувал во битките кај Павлешенци, Крапа и Ореше.Потоа станал помошник војвода кај скопскиот војвода Васил Аџаларски, но во 1907 година го напуштил скопскиот крај. Подоцна станал самостоен војвода во Тетовско, каде се борел против српската пропаганда.
За време на Првата балканска војна бил определен за војвода на чета во Кривопаланечко, но четата бил расформирана и тој се вклучил во Македонските доброволни чети, каде служел во првата чета на вториот скопски баталјон. Участвувал во Битката кај Шаркој како командир на вод и бил тешко ранет за време на десантот од 26 јануари 1913 година. По војната се утврдил во Софија и преживувал со ситен занает.
Микеле Фереро
Микеле Фереро (26 април 1925 – 14 февруари 2015 година) бил италијански бизнисмен милијардер. Бил сопственик на производителот на чоколади Фереро СпА, втората по големина кондиторска компанија во Европа (во времето на неговата смрт), која ја развил од малата пекара и кафуле на неговиот татко во Алба, Пиемонт. Неговиот прв голем успех бил додавањето растително масло во традиционалната паста џандуја за да го направи популарниот намаз Нутела.
Ран живот
Микеле Фереро бил роден на 26 април 1925 година во Дољани, син на Пјетро Фереро, кој ја основал компанијата Фереро и неговата сопруга Пјера Киларио.
Кариера
Фереро се приклучил на фирмата во 1949 година.
Тој бил најбогатиот човек во Италија, со лично богатство од 26 милијарди долари што го надминал Силвио Берлускони во март 2008 година. Во мај 2014 година, индексот на милијардери на Блумберг го навел Фереро како 20-та најбогата личност во светот.
Брендовите на Фереро вклучуваат Нутела, Мон Шери, чоколадата Киндер, Фереро Рошер, Тик так, и Киндер јајцата.
Личен живот
Фереро се оженил со Марија Франка Фисоло во 1962 година и заедно имале два сина, Џовани Фереро и Пјетро Фереро Џуниор.
Тој бил жесток католик. Фереро го посетувал светилиштето Лурд еднаш годишно, и имал поставена Мадона во секоја фабрика и канцеларија. Фереро починал на 14 февруари 2015 година, во неговиот дом во Монте Карло, Монако. Имал 89 години.
Алан Аркин
Алан Волф Аркин (Alan Wolf Arkin; -  ) — американски глумец, режисер, комичар, музичар и пејач.
Филсмка кариера
Со филмска кариера која трае повеќе од 55 години, Аркин е познат по своите улоги во филмовите Русите доаѓаат, Русите доаѓаат (1966), Почекај додека се стемни (1967), Срцето е осамен ловец (1968), Попи (1969), Квака 22 (1970), Сватови (1979), Бегство од Собибор (1987), Едвард со рацете-ножици (1990), Глендери Глен Рос (1992), Тринаесет разговори за едно (2001), Малата Мис Америка (2006), Марли и јас (2008) и Арго (2012).
Тој бил номиниран за наградата „Оскар за најдобар глумец“ двапати: за неговите изведби во Русите доаѓаат, Русите доаѓаат и во Срцето е осамен ловец. Тој освоил Оскар за најдобар спореден глумец за изведбата во Малата Мис Америка и бил номиниран за истата награда за улогата во историската драма Арго.
Комнини
Комнини (грчки: Κομνηνός, Κομνηνοί) се средновековна аристократска византиска фамилија, кои во 11 век и 12 век управувале со Византија.
Потекло
Основач на династијата според Михаил Псел е Мануел Еротик Комнин, кој бил крупен земјопоседник на византиски апанаж во Кастамону - Пафлагонија, но е роден во Филипопоја каде поседувал имот со името  Комни . Негов син бил Исак I Комнин. Општо е прифатено (хипотетички, но без да е докажано) дека корените на презимето Комнин се во областа Пафлагонија во која семејството поседувала генерички имоти, центар на кои била тврдината  Castra Comnenus  (Денешниот турски град Кастамону). Не е јасно Мануел Комнин дали бил Ерменец по потекло или Бугарин. Последното големо преселување било во 970 година, кога во реонот на Филипопол (денешен Пловдив) се населиле 200.000 Ерменци. Според американската византолошка од ерменско потекло Н. Гарсојан, овие Ерменци биле потомци на оние кои биле населувани во Сирија по падот на Павликанската држава во 871 година.
За првиот познат претставник на династијата е јасно дека во 978 година ја бранел Никеја од Вардех Склир. Претставниците на Комнините сосема намерно се сродиле со претставници на комитопулитете - Исак I Комнин бил оженет за Катерина Комнина, а Алексиј I Комнин - за Ирина Дукина.
Управување
По женска линија од последните трапезундски Велики Комнини произлегле и познатите династии на Сефевидите и Бабурите на Моголската царство, пред Иран и Индија да бидат освоени во текот на Големата игра од Британската царство.
За време на управување со Комнините, Византија доживеала последен подем во царството во надворешнополитички план, проследено преку обновата на царството од страна на Палеолозите, по кое започнала т.н. Палеологошка ренесанса. Управувањето на Комнините претставувало период на т.н. зрел византиски феудализам во кој се случила Големиот раскол каде христијанскиот свет засекогаш бил поделен на источен и западен. Исак I Комнин бил првиот член на фамилијата на Комнините, кој застанал на византискиот престол. Тој ја имал должноста стратопедарх на Истокот во времето на цар Михаил VI. Во 1057 година Исак организирал заговор за соборување на царот и сам застанал на чело на огромната царство. Сепак динсатијата на Комнин успеала да се зацврсти на престолот во времето на Алексиј I Комнин во 1081 година.
Последен кој управувал со Византија од династијата бил Андроник I Комнин, кој бил соборен од престолот од страна на Исак II Ангел.
Подоцнешни години
Неколку недели пред окупацијата на Цариград од крстоносците во 1204 година, една гранка на Комнините побегнала назад во нивните имоти во Пафлагонија, по должината на источниот брег на Црното Море. Таму тие основале свое царство познато како Трапезунтското Царство, земја наследничка на Византија .Алексиј Комнин ја искористил презафатеноста на византиската власт со крстоносците пред нивните ѕидини (јуни 1203 – средина на април 1204 ) и го зазел Трапезунт и провинцијата Халдија со војници од добиени од неговиот роднина, Тамара од Грузија. Со тоа, врските меѓу Трапезунт и Грузија останале цврсти, но нивната природа била оспорувана.
Дунастијата МегалоКомнини
Династијата Комнини владеела со Византиското Царство од Цариград сè до 1185 година. На табелата се покажани членовите на семејството кои биле владетели на Трапезунт од 1204 до 1461 година.
IC 1325
IC 1325 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1325 се споменува и како MCG 5-23-34, CGCG 152-64, NPM1G +27.0246, KCPG 213A.
Откривање
Објектот е откриен на 22 април 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1325 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,5 m/лм2. IC 1325 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 45 м 6,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 16' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на IC 1325 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27936.
Надворешни врски
IC 1325
Мала седефка
Малата седефка (Issoria lathonia) е пеперутка од видот на седефки. Пеперутката ја има и во Македонија.
Подвидови
Подвидови на оваа пеперуга се:
Опис
Оваа пеперуга се наоѓа во скоро цела Европа, Северна Африка па сè до западна Кина. Пеперугите живеат на отворени простори, на суви места. Пеперугата живее на надморска висина до 2.700 метри.
Ова е пеперуга со средна големина и распон на крилјата од 38 до 46 мм. Горната страна на пеперугата е темнопортокалова со црни дамки во различни форми и големини. На врвовите има бели мали точки. На задниот дел има сива нијанса. Долната страна е слична на горната, но задните дамки не се црни туку сиви.
Гасеницата може да достигне големина до 35 мм. Таа е сивкасто-кафеава со црни точки.
Меѓународен ден на младите
Меѓународниот ден на младите (скратено МДМ) — ден на подигнување на свеста определен од страна на Обединетите нации. Целта на денот е да се привлече вниманието кон одредени културни и правни проблеми во врска со младите. Првиот МДМ бил обележан на 12 август 2000 година.
Позадина
Меѓународниот ден на младите се обележува секоја година на 12 август. Се користи како можност за владите и другите да го насочат вниманието на младинските прашања ширум светот. За време на МДМ, низ целиот свет се одржуваат концерти, работилници, културни настани и состаноци со претставници на национални и локални власти и младински организации.
МДМ беше назначен од страна на Обединетите нации во 1999 година со усвојување на Резолуцијата 54/120.
Слоган на Меѓународниот ден на младите за 2014 година беше Млади и ментално здравје. За 2015 година, тоа беше Младинско и граѓанско ангажирање. Темата на Меѓународниот ден на младите во 2016 година беше „Патот до 2030 година: искоренување на сиромаштијата и постигнување одржлива потрошувачка и производство“. За 2017 година, темата на IYD била „Младинско градење мир“. Темата за МДМ 2018 била „Безбедни места за млади“. На овој начин ќе се продолжи со што се признаваат придонесите на младите луѓе за спречување конфликт, поддршка за вклучување, социјална правда и одржување на мирот. И за 2019 година, темата на МДМ била „Трансформирање на образованието“ за да се направи едукацијата инклузивна и достапна за сите млади.
Саве Серафимовски
Саве Серафимовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од планинско пасивно село. Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. Подоцна cтaнaл рудар во Радуша. Бил активен соработник на Шарпланинскиот партизански одред, од летото 1943 година. Организирал собирање на храна и други материјали за одредот. Бугарскиот фашистички окупатор бил бесен, што на Шар Планина никнал нов партизански одред. Поради тоа извршил масовно затворање на активисти од тетовските села. Во таа априлска рација го затвориле ѝ него. Веднаш потоа го стрелале заедно со други родољубци од селото.
Нескафе
Нескафе (оригинал: Nescafé) — бренд на инстант кафe произведено од Нестле. Го има во многу различни форми на производи. Името е составено од зборовите „Нестле“ и „кафе“. Кафето во прав на компанијата Нестле е претставено за првпат на 1 април 1938 година и после 7 или 8 години било развиено од страна на Макс Моргентхалер.
Брендирање и маркетинг
Нескафе, бренд воведен од компанијата Нестле, може да се најде од 1930-те. Во САД, името нескафе се употребувало на неговите прoизводи сè до доцните 1960-ти. Подоцна, компанијата “Nestle” воведила нов бренд во САД наречен “Taster’s Choice” којшто го заменил “Nescafe” за многу години. “Taster’s Choice” исто така во ова време бил воведен и во Канада и продолжил да се продава како посебен производ, брендиран со ист квалитет како “Nescafe” и со повисока цена.
Во Велика Британија, кампања за реклами на телевизија, “The Gold Blend couple” со улоги на “Anthony Head” и “Sharon Maughan” се одвивала во 12 епизоди помеѓу 1987 и 1993 година. Првите 11 епизоди биле пуштени како видео за промоција наречено “Love Over Gold” во 1993 година. Новела со истото име напишана од “Susan Moody” (под псевдонимот “Susannah James”) била објавена истата година.
Во 2003 година, компанијата одново го вовела брендот “Nescafe” во САД и производот сега е познат како “Nescafe Taster’s Choice”. Се продава во супермаркетите во САД и во стаклено и во пластично пакување. Додека брендот “Nescafe” бил создаден за растворливо кафе, подоцна бил употребен и како заштитен бренд и на многу други производи за инстант кафе, вклучувајќи ги и “Gold Blend” и “Blend 37 freeze-dried coffees” во Велика Британија.
Во 2006 година “Nescafe” го поставил новиот систем машина за кафе “Dolce Gusto” (сладок вкус на италијански). Системот им овозможува на потрошувачите самите да си направат различни видови на кафе (“cappuccino” “latte macchiato” “espresso” “lungo” итн.) Дополнително со машината може да се направи и топло чоколадо и ладни пијалаци. Машините денес се продаваат во повеќе од 60 земји во светот. За разлика од другите производи на “Nescafe”, “Dolce Gusto” најмногу користи печено и мелено кафе, наместо инстант кафе.
Друга маркетинг активност вклучува услужен маркетинг, којшто го доведе “Nescafe” до тоа да стане главен спонзор на “Good Food Show 2008” на “NEC” во Бирмингам како дел од нивната кампања за да доведе до проширување на колекцијата на “Nescafe”. Околу 95% од потрошувачите на колекцијата на овој популарен производ на “Nescafe” ја оценија како најдобра. “Nescafe” користи напредна 3D технологија за да ги привлече потрошувачите, предводена од “ID Experiential”. Во август 2009 година во Велика Британија, компанијата “Nescafe” потрошила 43 милиони фунти за реклами на “Nescafe”, фокусирајќи се на бистрината на кафето и истакнувајќи го насловот “Кафето е бистро”.
Судски спор
Во февруари 2005 година, “Associated Press” изјавил дека “Nestle” изгубил спор и бил обврзан да му плати 15,6 милиони американски долари на “Russell Christoff” за користење на слика од него на нивната етикета на “Taster’s Choice” без негова дозвола речиси 5 години (1998-2003). Пресудата од 15,6 милиони долари била потполно променета од Апелациониот суд. На 31 октомври, 2007 година, Врховниот суд на Калифорнија, со глас од 6-0, одобрил приказ. На 17 август 2009 година, судот ја сменил пресудата (мислење S155242) и случајот е задржан од судот, за да се разгледа дали рекламната кампања “single publication” би го спречила “Christoff” да тужи, бидејќи статутот истекол. Англискот бенд “Muse” успешно го тужеше “Nescafe” во 2003 година, кога нивната песна “Feeling Good” се користела за телевизиска реклама без дозвола.
Производи
•	Nescafé Original Blend
Махидевран
Махидевран султан или Ѓулбахар (родена околу 1500 - починала на во ) — главна жена на османлискиот султан Сулејман Величествениот пред Хурем Султан и мајка на Шехзаде Мустафа.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Classic
Махидевран
Титула и статус
Таа често била нарекувана „Махидевран Султан“ во популарни историски книги и телевизиски серии. Некои историчари ја нарекуваат и Махидевран хатун. Според Лесли П. Пирс поради бракот помеѓу Сулејман Величествениот и Хурем Султан (1531 или 1534), а подоцна создавање на титулата Хасеки Султан за Хурем Султан, сите османлиски конзорти вршеле алтернатива врз кралската титула „Хатун“.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Clasico •	Nescafé Dolca •	Nescafé Gold Blend, (во Шведска наречено 'Lyx' или 'Luxury')
•	Nescafé Gold Blend Decaf, (во Шведска наречено 'Lyx' или 'Luxury'
•	Nescafé Gold Blend Half Caff
•	Nescafé Black Gold
•	Nescafé Spécial Filtre (во Франција)
•	Nescafe Blend 43
•	Nescafé Blend 37
•	Nescafé Decaff
•	Nescafé Half CaffNescafé Fine Blend
Махидевран
Животот со Сулејман
Махидевран, меѓу седумнаесте жени на списокот од харемот на Сулејман додека тој бил гувернер на Маниса. Махидевран станала омилена на султанот (можеби на 15-годишна возраст, кога Мустафа е роден во 1515 година, додека тие биле во Маниса). Таа можеби родила уште еден син, Шехзаде Абдулах.
Кога Селим I починал во 1520 година, Сулејман се преселил во Цариград, главниот град на Отоманското Царство, заедно со неговото семејство да се искачи на престолот. Во 1521 година, Сулејман изгубил два сина, деветгодишниот Махмуд и неговото дете Мурад. Со тоа Мустафа станал најстариот од империјата. Махидевран станала Baş kadin на Сулејман. Во харемот во Топкапи-сарај, Махидевран имала многу влијателен соперник, Хурем Султан (исто така познат како Roxelana во Европа), која наскоро се покажа како омилена на Сулејман.
Нескафе
Производи
•	Café Parisien (The Paris experience)
Махидевран
Животот со Сулејман
Султанот високо ја негувал Махидевран во харемот заедно со Хурем. Но, од 1526 година, тој престанал да ѝ оддава внимание на неа и ја посветил нејговата љубов кон Хурем.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Suraya
Махидевран
Животот со Сулејман
Во 1533 или 1534 (точниот датум е непознат), по заминувањето на Махидевран во Маниса, Сулејман склучил брак со Хурем во една прекрасен свечената церемонија, каде што Хрем станала замена на Махидевран како главна придружничка. Сепак, таа остана Birinci Kadin Сулејман (прва жена).
Нескафе
Производи
•	Nescafé Alta Rica
Махидевран
Мустафа во провинцијата
Махидевран била на чело на харемот на Мустафа, таа ја реновирала џамијата основана од страна на Ајше Хафса Султан во Маниса. Таа, исто така, утврдила и повеќе добротворни организации во двете Коња и Амасија.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Alta Rica Decaff
Махидевран
Мустафа во провинцијата
До самиот крај на животот на нејзиниот син, Махидевран се обидела да го заштити Мустафа од политичките соперници, а веројатно и одржувала мрежа на информатори, со цел да го стори тоа. Амбасадорот Тревисано во 1554 напишал дека од денот кога бил убиен Мустафа, Махидевран испратила гласник до Мустафа предупредувајќи го за плановите на неговиот татко да го убие. Мустафа за жал ја игнорирал пораката; според Тревисано, тој постојано одбивал да ги послуша предупредувањата од неговите пријатели, па дури и неговата мајка.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Allen
Махидевран
Доцни години и смрт
Неколку години по смртта на нејзиниот син, Махидевран Султан живеела проблематичен живот. Таа отишла во Бурса, каде што нејзиниот син бил погребан и Махидевран станала последната наложница која што се пензионирала во Бурса. Таа не била во можност да ја плати киријата на куќата во која живеела и своите слуги се потсмевале и ибиле дадени на локалните пазари. Ситуација на Махидевран била подобрена кон крајот на владеењето на Сулејман кога нејзините долговите биле платени по налог на султанот и за неа била купена куќа, веројатно од единствен преживеан син на Сулејман, полубрат на Мустафа и идниот султан, Селим. Финансиски безбедна, Махидевран имала доволно приходи за да се создаде фонд за одржување на гробот на нејзиниот син.
Нејзината рехабилитација била можна само по смртта на нејзиниот соперник, Хурем Султан, во 1558 година. Махидевран починал во 1581 година што го надживеала султан Сулејман и сите негови деца. Била погребана до гробот на Шехзаде Мустафа.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Espresso
Махидевран
Појава во литературата и популарната култура
Во 2003 година,во минисеријата  Хурем Султан , Махидевран е играна од страна Турската глумица Хатиџе Аслан. Во 2011-2014 ТВ серија Величествениот, Махидевран Султан е толкувана од Турската глумица Нур Фетахолу.
Нескафе
Производи
•	Nescafé Red Cup (достапно во неколку европски земји)
•	Nescafé Green Blend (со повеќе антиоксиданси, достапно во Шведска)
•	Nescafé Azera (barista style instant coffee)
•	Nescafé Café de Olla
Специјален асортиман
•	Nescafé Cappuccino Skinny
•	Nescafé Cappuccino Decaffeinated
•	Nescafé Decaffeinated
•	Nescafé Latte Macchiato
•	Nescafé Latte
•	Nescafé Latte Skinny
•	Nescafé Ice Java Coffee Syrup
•	Nescafé Excella
Аасортиман на кафе со арома
•	Vanilla
•	Mocha
•	Double Choca Mocha
•	Mocha Skinny
Три во едно
•	3-in-1 Original
•	3-in-1 Sweet And Creamy
•	3-in-1 Creamylatte (со повеќе крем)
•	3-in-1 Chocolatte (со арома на чоколадо)
•	3-in-1 Strong and Rich (со силна арома)
•	3-in-1 Cappuccino
•	3-in-1 Mocha
Една ќесичка од 5 грама инстант кафе содржи 57 мг кофеин.
Алицин
Алицинот е органосулфурно соединение добиено од лукот, растение од фамилијата Alliaceae. Од ова соединение потекнува мирисот на сечен лук, бидејќи кога лукот се сече ензимот алииназа го претвора алиинот во алицин. Добиениот алицин е нестабилен и брзо се претвора во други сулфурни соединенија како диалил дисулфид. Алицинот покажува антибактериска, антигабична, антивирусна и антипротозоична активност.
Раб (геометрија)
Во геометријата, раб (или „страна“ во планиметријата) е еднодимензионална отсечка која поврзува две спротивни бездимензионални темиња кај еден многуаголник.
1762
1762 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1762 година од новата ера, 762. од вториот милениум, 62. од XVIII век и трета од 1760-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7270 и 7271 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6512 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5522 и 5523 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2515.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1762 година се протега во 4398 и 4399, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4458 и 4459 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2305. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1175 и 1176 исламска година.
Доктор Но
Д-рНо (1962), во кој игра Шон Конери,кој е првиот филм за Џејмс Бонд. Заснован на романот од 1958 на Ијан Флеминг роман со исто име, адаптирано е од Ричард Мајбаум, Јоана Харвуд, и Беркели Матер. Филмот е режиран од Теренс Јанг, и продуциран од Хари Салцмен и Алберт Р. Броколи, партнерство кое ќе се одржи до 1975 година.
Во филмот, Џејмс Бонд е испратен на Јамајка да ја истражи смртта на неговиот пријател Британски агент. Трагата на убиството го води него во подземната база на Д-рЏулиус Но, кој прави заговор да ја наруши раното Американско лансирање во вселената со радиоактивно оружје. Д-р Но не беше првиот роман на Ијан Флеминг за Џејмс Бонд, Казино Ројал беше првото појавување на ликот за Џејмс Бонд.
Д-р Но беше продуциран со мал буџет, но беше финансиски успех. Д-р Но исто така разви успешен жанр на "таен агент" филмови кои цветаа во  1960-те. Многу од аспектите на типичниот Џејмс Бонд филм беа воспоставени во Д-р Но, започнувајќи со што е познат како цевка од огнено оружје. Филмот започнува со претставување на ликот низ погледот на gun barrel, со високо стилизиран главен наслов, и двете создадени од Морис Биндер. Во неговата работа на филмот, продукциски дизајнер Кен Адам воспостави единствен и експанзивен визуален стил што е белег на серијата филмови за Бонд.
Содржина
Пред да го напушти Лондон, Бонд се среќава со Силвија. Таа го чека го во неговиот стан за да го заведе за неколку минути,кој тој ги има, пред да тргне на аеродромот. По пристигнувањето на аеродромот во Кингстон, Бонд е следен од мистериозен човек со очила за сонце, и женски фотограф (Маргарит ЛеВар), која пробува да го слика. Тој е соберен од страна на шофер по име г-дин. Џоунс (Реџи Картер), наводно испратен од Владината куќа, за кој Бонд мисли дека е таен агент. По губењето на колата која го следи на еден изолиран пат, Бонд му наредува на шоферот да застане, го совладува него во тепачка и се обидува да го испраша, но неговиот предмет се самоубива со цијанид-вграден во цигаре наместо да зборува.
Гезебел
Историја на објавување
Гезебел бил објавуван месечно (настрана од два двонеделни изданија) од Едиториале Корно, од февруари 1966 до октомври 1967 година, завршувајќи со број 23. Серијата вклучувала и приказни за Бак Роџерс од Џорџ Туска.
По број 6, Бункер и Магнус биле заменети со, соодветно, Еразмо Бузаки, Лујџи Кортеџи (кој исто така ги нацртал кориците) и Роберто Кортела Перони.
Ликови и приказна
Гесебел била кралица на далечната планета Вирџин, чиј народ бил претежно составен од воени и убави жени, организирани во воено општество. Гесебел го поседувала најголемиот машки харем на планетата, кого го камшикувала после секој сексуален однос, како и мачка со златни заби (наречена Пусикет) која имала моќ да го убие секој маж кој ќе се обиде да избега од неа. Мажите кои се бунтувале против Гезебел биле предодредени да бидат заклани од ѕверови во циркусот.
Дроктулф
Дроктулф — византиски војсководец со свевско или алеманско потекло. Според делото Лангобардиска историја, на Павле Ѓаконот тој израснал меѓу лангобардите, кои навлегле на Италијанскиот Полуостров во 569 година. Тој се приклучил на Византиската армија за да се бори против нив, станувајќи важен сојузник на царот и папата.
Откако Фароалд, ламбардскиот војвода на Сполето, го освоил Класис, пристаништето во Равена, Дроктулф повторно го освоил во име на Византија во 575–76 година. Накусо бил заробен и заточен, но бил ослободен и вратен на Византија каде служел како водач (дукс, војвода) на византиското гратче Бресчело, преку кое го чувал мостот на реката По кој водел до Класис, во периодот од 584 година. Меѓу 584 и 590 година, тој го чувал од нападите на Аутари, кралот на лангобардите, чии напади предизвикале тој да се повлече во Равена додека областа на Бресчело била освоена од лангобардите и ѕидините на градот биле срамнети со земја.
По неговиот неуспех во Италија, Дроктулф бил повикан на Балканот и Тракија да помогне во одбивањето на нападите на Словените и Аварите кој во тој период го опсадиле градот Адријанапол (586). Византијците го погребале во Сан Витале во Равена, каде неговиот долг епитаф опстоил за истиот да биде запишан од страна на Павле.
Билен Салиу
Билен Салиу — македонски правник и политичар.
NGC 7267
NGC 7267 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7267 се споменува и како ESO 405-18, MCG -6-49-3, IRAS 22214-3356.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7267 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7267 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 24 м 21,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 41' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Други поделби
Проучување на NGC 7267 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68780. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7500. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Канцелар на Германија
Канцелар на Германија (Bundeskanzler) — функционер кој стои на чело на Сојузната влада на Германија, нејзин претседател. Официјалниот назив во Германија е „сојузен канцелар“, понекогаш скратено во „канцелар/ка“. Терминот потекнува од раниот Среден век и е изведен од латинскиот термин cancellarius.
Во политиката на Германија, канцеларот е исто што и премиерот во многу други земји. Германскиот термин којшто е истоветен на терминот премиер, „министер-претседател“ (Ministerpräsident), се користи за шефовите на владите на многу сојузни покраини, како и во странски држави.
Денешната должност на канцелар се развила од онаа создадена за Ото фон Бизмарк во Северногерманскиот Сојуз во 1867 година; Сојузот прераснал во германска национална држава со обединувањето на Германија во 1871 година. Должноста на канцеларот значително се менувала низ историјата на современа Германија. Денес канцеларот се смета за највлијателниот водач во земјата.
Историја
Низ различни периоди, улогата на канцеларот се менувала. Од 1871 до 1918 година, канцеларот бил единствено одговорен пред царот. Со уставната реформа во 1918 година, на парламентот му се доделило право да го разрешува канцеларот. Според Вајмарскиот устав од 1919 година, канцеларот бил назначуван од претседателот и одговорен на парламентот. По смртта на претседателот Хинденбург, за време на нацистичкото владеење овој устав бил ставен на страна. Уставот 1949 г. му доделил поголема моќ на канцеларот отколку за време на Вајмарската Република, притоа намалувајќи ја улогата на претседателот. Денес, Германија често е нарекувана како „канцеларска демократија“, имајќи ја предвид улогата на канцеларот како шеф на извршната власт.
Од 1867 година, 33 поединци имаат служено како претседатели на владата на Германија или нејзиниот претходник Северногерманскиот Сојуз, повеќето од нив со титулата канцелар. Поради неговите административни задачи, главниот на свештениците во црквата на царскиот дворец во текот на Каролиншкото Царство бил наречкуван канцелар (од cancellarius). Црковниот колегиум дејствувал како канцеларија издавајќи декрети и капитулари. Од времето на Лудвиг Германецот, архиепископот на Мајнц бил официјално архиканцелар, функција која ја вршел до крајот на Светото Римско Царство во 1806 година, додека де јуре архиепископот на Келн бил канцелар на Италија, а архиепископот на Трир на Бургундија. Овие тројца кнезови-архиепископи биле исто така изборни кнезови на Царството кои ги бирале римскиот крал. Веќе во средновековниот период, германскиот канцелар имал политичка моќ како архиепископот Вилигис (архиканцелар 975–1011, регент на кралот Отон III 991–994) или Рајналд фон Дасел (канцелар 1156–1162 и 1166–1167) под царот Фридрих Барбароса.
Во 1559 година, царот Фердинанд I ја создал функцијата царски канцелар (Reichshofkanzlei) во виенскиот дворец Хофбург, под водство на вицеканцеларот и формална надлежност на архиепископот на Мајнц. По Битката на Белата Планини во 1620 година, царот Фердинанд II ја создал функцијата на австриски дворски канцелар задолжен за внатрешните и надворешните односи на Хабсбуршката монариха. Од 1753 година па натаму, функцијата на австриски државен канцелар била водена од принцот Венцел Антон Кауниц. Функцијата кралски канцелар го изгубила своето значење и од времето на Марија Терезија и Јозеф II одвај да постоела на хартија. По распаѓањето на Светото Римско Царство, принцот Метерних служел како државен канцелар на Австриското Царство (1821–1848), а принцот Харденберг служел како пруски канцелар (1810–1822).
Во периодот 1867-1871 година, титулата „сојузен канцелар“ (Bundeskanzler) била повторно користена во германскиот јазик, за време на постоењето на Северногерманскиот Сојуз. Од 1871 до 1945, функцијата била именувана „царски канцелар“ (Reichskanzler). Од 1949 година, официјалниот назив на функцијата во германскиот јазик е повторно сојузен канцелар.
Во сега непостоечката Германска Демократска Република (ГДР, Источна Германија), која постоела од 7 октомври 1949 година до 3 октомври 1990 година (кога територијата на поранешна ГДР била повторно обединета со Сојузната Република Германија), не постоела функција канцелар. Постоела истоветна функција, која била наречена или „министер-претседател“ (Ministerpräsident) или „претседавач на Советот на министри на ГДР“ (Vorsitzender des Ministerrats der DDR).
Канцелар на Северногерманскиот Сојуз
Претседателот на сојузната влада на Северногерманскиот Сојуз, која била создадена на 1 јули 1867 година, имал титула на „сојузен канцелар“ (Bundeskanzler). Единствениот канцелар на оваа должност бил Ото Граф фон Бизмарк-Шенхаузен (подобро познат само како Ото фон Бизмарк), премиер на Прусија.
Иако на 18 јануари 1871 година, кралот на Прусија бил прогласен и дал заклетва како германски цар во Галеријата на огледала во Версајскиот дворец, Северногерманскиот Сојуз не престанал да постои до донесување на Уставот на Германија од 1871 година, кој стапил на сила три месеци подоцна, на 16 април. Оттука, Бизмарк останал канцелар на сојузот до тој датум. Во текот на тие месеци, Северногерманскиот Сојуз била исто така се нарекувал Германски Сојуз, откако јужногерманските држави (со исклучок на Австрија) се приклучиле на сојузот.
Канцеларот бил назначен од кралот на Прусија како претседател на Северногерманскиот Сојуз. Неговата улога и должности биле многу слични на должноста на канцеларот на Германија од 1871 година.
Канцелар на Германското Царство
Во Германското Царство во 1871 година, царскиот канцелар служел и како прв министер на царот и како претседавач на Бундесратот, горниот дом на германскиот парламент. Тој не бил ниту избиран ниту одговорен пред парламентот. Наместо тоа бил именуван од царот.
Технички, министрите за надворешни работи на државите на царството ги назначувале нивните државни делегати во Бундесратот и со тоа тие имале поголема моќ од канцеларот. Поради оваа причина, грофот Фон Бизмарк (како што бил од 1871 година па натаму) продолжил да служи и како премиер и како министер за надворешни работи на Прусија речиси за целото времетраење на слу бата како канцелар на царството, бидејќи сакал да продолжи да ја користи оваа моќ. Бидејќи Берлин управувал со 17 гласа во Бундесратот, Бизмарк можел успешно да управува со Советот правејќи договори со помалите држави.
Терминот канцелар имал значително помала власт на оваа институција споредено со владите на покраините, бидејќи за разлика од претседателите на владите на сојузните држави, новиот канцелар не смеел да биде почетник. Титулата канцелар дополнително го симболизирала силниот монархиско-бирократски и крајно антипарламентарен дел, како што во пруската традиција, на пример бил Фон Харденберг.
Според двете гледишта, извршната власт на федерацијата или царството како што била создадена во 1867/71 година била намерно различка од царското министерство во револуционерните години 1848/49, кое било водено од премиер, кој бил избиран од народното собрание.
Во 1871 година, замислата за сојузен канцелар била префрлена на извршител на новосоздаденото Германско Царство, кое сега се состоело и од јужногерманските држави. Тука, термините канцелар и сојузно канцеларство (наспроти министерство или влада) исто така најавувале (наводна) помала власт на сојузната извршна власт споредено со владите на сојузните држави. Поради оваа причина сè до 1918 година, ниту канцеларот ниту предводниците на царските министерства под негова власт не ја носеле титулата министер.
Уставот на Германија бил изменет на 29 октомври 1918 година, кога на парламентот му било дадено право да го разрешува канцеларот. Меѓутоа, промената не можела да го спречи избивањето на револуцијата неколку дена подоцна.
Баренхоф
Баренхоф (Bahrenhof) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Канцелар на Германија
Револуционерен период
Во тоа време, Еберт исто така бил претседавач на „Советот на народни пратеници“, сè до 29 декември 1918 година заедно со независниот социјалдемократ Хуго Хазе.
Канцелар на Вајмарската Република
Функцијата канцелар продолжила и во Вајмарската Република. Канцеларот бил назначуван од претседателот и бил одговорен пред Рајхстагот.
Во Вајмарската Република, канцеларот немал особено голема моќ и бил нешто повеќе како претседавач, слично на функцијата на францускиот премиер. Владините одлуки биле донесувани со мнозинство гласови. Всушност, голем број владини одлуки во голема мерка зависеле од соработката со претседателот, бидејќи било тешко да се освои парламентарно мнозинство.
Канцелар на Нацистичка Германија
На 30 јануари 1933 година, Адолф Хитлер станал канцелар на Германија, што според историчарите се смета за почеток на Нацистичка Германија. Веднаш откако ја преземал функцијата Хитлер започнал да ја проширува моќта и да ја менува суштината на канцеларството. По само два месеци на функцијата и по палењето на зградата на Рајхстагот, парламентот го донел Законот за овластување (Ermächtigungsgesetz), кој на царскиот канцелар му дал право да донесува закони во период од четири години — канцеларот можел да донесе закон без да соработува со парламентот. Моќта на канцеларот продолжила да расте откако во август 1934 година починал тогашниот актуелен претседател Паул фон Хинденбург. Хитлер го искористил Законот за овластување за да ја спои функцијата на царскиот канцелар со онаа на претседателот во нова функција Фирер; иако функциите биле споени, Хитлер продолжил да се нарекува како „Фирер и царски канцелар“ (Führer und Reichskanzler) укажувајќи дека претседателот на државата и на претседателот на владата биле сè уште одвоени, иако се извршувани од ист човек. Оваа поделба станала уште поочигледна во април 1945 година, кога Хитлер наредил по неговата смрт функцијата на Фирер да биде укината и да се постави нов претседател и канцелар. На 30 април 1945 година, Хитлер извршил самоубиство и во краток период на местото канцелар бил наследен од Јозеф Гебелс, според тестаментот на Хитлер. По самоубиството на Гебелс, контролата на моќ преминала на големиот адмирал Карл Дениц како претседател на Германија. Дениц го назначил независниот конзервативец, грофот Шверин фон Крозиг, како претседател на владата со титула „водечки министер“. Дениц и Шверин фон Крозик преговарале за предавање со сојузниците од Втората светска војна.
Канцелар на Сојузна Република Германија (од 1949)
Германскиот устав од 1949 година, Основниот закон (Grundgesetz), му дал на канцеларот (Bundeskanzler) целосна власт во водењето на државната политика. Поради тоа, некои германскиот политички систем често го нарекуваат како „канцеларска демократија“. Која и да било голема партија (CDU/CSU или SPD) која нема да го добие канцеларот, обично својот водечки претставник за сојузните избори го нарекува „кандидат за канцелар“ (Kanzlerkandidat). Сојузната влада (Bundesregierung) се состои од канцеларот и неговите или нејзините министри.
Авторитетот на канцеларот произлегува од одредбите на Основниот закон и во пракса од неговиот или нејзиниот статус како предводник на партијата (или коалицијата на партии) која го има мнозинството во парламентот Бундестагот („сојузен парламент“). Со исклучок на Хелмут Шмит, канцеларот вообичаено бил и претседател на неговата или нејзината сопствена партија. Ова било случај и со канцеларот Герхард Шредер од 1999 година додека не отстапил од претседателството на SPD во 2004 година.
Германскиот канцелар службено е нарекуван како „господин сојузен канцелар“ (Herr Bundeskanzler), доколку канцеларот е маж. Сегашната канцеларка Ангела Меркел е службено нарекувана како „госпоѓа сојузна канцеларка“ (Frau Bundeskanzlerin), женска форма на титулата. Користењето на мешаната форма „госпоѓа сојузен канцелар“ (Frau Bundeskanzler) била осудена од владата во 2004 година, бидејќи била оценета како неучтива.
Пополжани (Леринско)
Пополжани или Папажани (Παπαγιάννης, Папајанис; до 1928 г. Παπαζάνη / Ποπόζιανη, Папазани / Попозяни), поретко: Вакуф Ќој (Βακούφ Κιόι) ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 581 жител (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија
Селото е сместено во Леринското Поле, крај желзничката линија за Битола. Лежи 12 км североисточно од Лерин на брегот на Сакулева Река.
Во Отоманското Царство
Селото е основано на на денешното место околу 1700 г., а пред тоа се наоѓало на местото на сегашната шумичка Вакуфска Корија на ридот Страната. Во 1861 г. на неговата етничката карта Јохан фон Хан го обележал Вакуфќој (Wakufkjoi) како македонско село. Во почетокот на XX век Пополжани било чисто македонско село во Леринската каза. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Пополжени (Вакуф Ќој) (Попължени (Вакъвъ Кьой)) живееле 1.100 Македонци христијани. На почетокот на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. селото имало 1.088 Македонци под егзархијата и во него работело основно бугарско училиште со 1 учител и 54 ученици.
Раководител на месниот комитет на Македонската револуционерна организација бил попот Стефан Скендеров.