cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Слатководен крокодил
Живеалиште и распространетост
Овие крокодили ги среќаваме во Западна Австралија, Квинсленд и Северната територија. Главни живеалишта се мочуриштата, езера, реки и потоци. Ретко е во конкуренција до поголемиот морски крокодил, но се знае дека е доста толерантен на солена вода. Како ворасна единка се храни со птици, лилјаци, влекачи, водоземци и риби. Овој вид го среќаваме во различни региони, дури и над стрмнини во националниот парк Какаду каде е има доста неплодни и каменести предели.
Заштитен статус
Овој вид до скоро бил доста распространет низ северна Австралија, посебно во предели каде поголемиот и далеку поопасниот морски крокодил не е присутен. Но во последните години бројот на популациите драматично е намален поради хранењето со Bufo marinus. Овој водоземец е смртоносно отровен за слатководниот крокодил (иако е безопасен за морскиот крокодил), а за жал многу често конзумиран поради неговата голема присутност низ австралиската дивина . Се проценува дека популацијата на слатководниот кркокодил брои некаде помеѓу 50 000 и 100 000 единки.
Селски лекар
Срцето на третиот дел од книгата е составено од приказни раскажани за време на бдение во штала од Гогела, поранешен војник во војските на Наполеон. Овој дел користи материјал што Балзак го собрал за планираното дело „Наполеонови битки“ (Les Batailles napoléoniennes), кое тој го започнал, но никогаш не го завршил.
Синопсис
Во 1829 година, командантот Женестас пристигнува во едно село во Дофине, каде што го запознава д-р Бенасис, кој ја претвори бедната населба во мал, но просперитетен град за само десет години. Секој од двајцата мажи има тајна, која се открива дури на крајот од книгата.
Општина Вранештица
Општина Вранештица — поранешна општина во Западна Македонија. Центар на општината било селото Вранештица. Општината била создадена со територијалната поделба од 2004 година, а престанала да постои согласно предлог-измените за територијална поделба во 2013 г. кога била припоена кон Општина Кичево, заедно со општините Зајас, Другово и Осломеј со воспоставување на новата локална власт по изборите на 24 март 2013 г.
Територијата на Општина Вранештица е дел од Југозападниот Регион. Општината се граничела со: Општина Другово на југ и запад, Општина Кичево на запад, Општина Македонски Брод и Општина Осломеј на север и Општина Македонски Брод и Општина Пласница на исток.
Географија
Општина Вранештица се наоѓала во Западна Македонија, дел од Југозападниот Регион. Општината се наоѓала во Кичевското Поле и имала вкупна површина од 109.13 км2. На север општината граничела со општините Македонски Брод и Осломеј, на запад со Кичево и Другово, на исток со Македонски Брод и Пласница, на југ со Другово.
Стопанство
Вранештица била позната по грнчарството. Во селото Вранештица има долга традиција на изработна на грнчарски производи, као што се стомни, тави, ќупови и сл.
Иселеништво
Населените места во општина Вранештица забележале пад на населението поради миграцијата село-град. Добар дел од луѓето се иселувале во поголемите урбани центри во Македонија.
Демографија
Според пописот на население од 2002 година, општината имала вкупно население од 1.322 жители со густина на население од 12.11 жители на километар квадратен. Оваа општина била една од најмалите во државата. Етничкиот состав на општината бил следниот :
Мајчин јазик на населението според пописот од 2002 :
Религија на населението според пописот од 2002 година:
Администрација и политика
Последен градоначалник на општина Вранештица бил Ванчо Србаковски. Општината имала вкупно 9 советници кои го претставуваат 15 села од општината.
Во склоп на општина Вранештица биле следниве села: Атишта, Бигор Доленци, Вранештица, Дупјани, Карбуница, Козичино, Крушица, Миокази, Орланци, Патец, Рабетино, Речани, Светораче, Староец и Челопеци.
NGC 3348
NGC 3348 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3348 се споменува и како UGC 5875, MCG 12-10-77, CGCG 333-54.
Исланѓани
Јазик
Мајчин јазик на Исланѓаните е исландскиот јазик, кој воедно е национален и де факто службен јазик во Исланд. Исландскиот е северногермански јазик. Исландскиот јазик е карактеристичен по тоа што задржал голем број елементи од старонордискиот јазик. Јазикот има инфлективна граматика и посложен глаголски и именски систем. Исландскиот јазик е сроден со останатите северногермански јазици, особено со фарскиот, данскиот, норвешкиот и шведскиот.
NGC 3348
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Исланѓани
Религија
Христијанството на Исланд пристигнало во 1000 година и тогаш започнала христијанизацијата на островот. Државата иако е секуларна, сепак Христијанството е доминантен културен елемент во државата. Лутеранската црква, позната во државата како Црква на Исланд, е најголема христијанска црква во државата и се тврди дека 84% од населението се лутеранци. Христијанството во Исланд имало значително влијание од пијетизмот, кој бил донесен од Данска во 18 век. Во Исланд, покрај лутеранците, се наоѓаат и Католици, како и останати протестантски цркви.
Ономастика
Карактеристично за Исланѓаните и исландската култура е користењето на патроними и матроними, одошто обични презимиња како што е во македонскиот јазик. Патронимите се почесто користени за разлика од матронимите. Тие се засноваат на името на таткото или мајката со додавање на ’син’ или ’ќерка’. Така на пример „Елисабет Јонсдотир“ (Elísabet Jónsdóttir) во превод е „Елисабет ќерка на Јон“, или пак „Олафур Катринарсон“ (Ólafur Katrínarson) во превод е „Олафур син на Катрин“.
NGC 3348
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3348 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3348 има привидни димензии од 2' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3348 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32216. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4391. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 714.
Архитектура на Истанбул
Архитектурата на Истанбул претставува комбинација на многу архитектонски стилови и архитектонски елементи, кои биле карактеристични за радот низ историјата. Градот на некој начин бил опколен со ѕидините на Цариград, кои биле изградени од царот Константин Велики, со цел да се заштити градот од можни инвазии. Архитектурата во градот содржи градби, статуи и други конструкции, а за тоа сведочат и бројните староегипетски, старогрчки, византиски, џеновски, отомански и современи турски извори.. Како резултат на тоа, постојат многу историски џамии, цркви, синагоги, дворци, замоци и кули. Некои од овие историски градби, денеска го претставуваат срцето на градот и истите се најголемите туристички атракции на современа Турција.
Стара Грција и Рим
Еден од најзначајните споменици на Римската архитектура во градот е Колоната на Константин (турски: Çemberlitaş), која била изградена во 330 година од страна на Константин I Велики за одбележување на новиот главен град на Римското Царство.
Другите градби кои потекнуваат од римскиот период се аквадуктот Валент, Готската колона, Големата палата во Цариград која претставувала голема империјална палата во југоисточниот дел на денешниот Стар Истанбул (односно населбата Фатих) и истата служела како главна резиденција на византиските императори во периодот од 330-1081 година, Хиподромот во Цариград кој бил изграден во 3 век за време на владеењето на Септимиј Север итн.
Изградба на Цариградските ѕидини започнале да се градаат во времето на Константин Велики,, чија цел била одбрана на Новиот Рим од непријателот. Ѕидините на градот биле продолжени и обновени во времето на византискиот цар Теодосиј II, кој ги обновил по земјотресот во 447 година, и како такви во голема мера се задржиле до денес. Колоната на Маркијан (турски: Kıztaşı) била изградена од страна на императорот Маркијан (450-457).
Византиска уметност
Раната византиската архитектура се одликува со класичните римски модели на арки и куполи. Како една од првите цркви кои биле изградени во новата престолнина на Источното Римско Царство била црквата Света Ирина во 4 век односно во времето на Константин I Велики. Од раната византиска архитектура, освен црквата посветена на Света Ирина, се одвојуваат и црквата Мала Света Софија и црквата Голема Света Софија кои датираат од 6 век во времето на Јустинијан I. Црквата Аја Софија била најголемата градба во тоа време. При осветувањето на црквата на 27 декември 537 година, се вели дека Јустинијан ги изрекол следните зборови: „Соломоне, јас те надминав“, мислејќи на Храмот на Соломон во Ерусалим.
Според археолошките ископувања во Големата палата во Цариград, која се наоѓала веднаш до Аја Софија, биле пронајдени голем број на мозаици и ѕидни декорации, кои денеска се прикажани во Музејот на Мозаикот од Големата палата. Во близина на оваа локација се наоѓала и кулата Магнаура, врз која сѐ уште се вршат археолошки ископувања. Големата палата била изградена во времето на Константин Велики, но истата градба на неколкупати била проширувана, а најголемото свое проширување го имала во времето на Јустинијан. Палатата Букелеон, алтернативно позната како Палата на Хормизд, била изградена во времето на Теодосиј II во 5 век, а во времето на Теофил во текот на 9 век била проширена, а во текот на 10 век во времето на Никифор II Фока биле изградени ѕидините околу големата палата, и самиот Букелеон бил сместен во дворскиот комплекс. На источниот дел од големата палата се наоѓал Хиподромот, кој исто така бил поврзан директно со Големата палата.
На местото на денешната Света Софија, црква постоела уште од времето на императорот Константин I, која била започната да се гради уште во 325 година. Но црквата горела до темел двапати, вториот пат од пожарите за време на бунтот Ника во времето на Јустинијан I во 532 година. Целата внатрешност на црквата била украсена или со злато или со некој скап вид на мермер. Многу од мермерните плочи биле донесени од стари храмови од античките градови во Мала Азија. Во август 553 и на 14 декември 557 година, два земјотреси во Цариград предизвикале пукнатини на главната купола и на источниот свод. По уште еден земјотрес на 7 мај 558 година, главната купола целосно се урнала. Јустинијан веднаш наредил да се направат поправки, кои се завршени дури во 562 година. По завршувањето на поправките, била повторно осветена од патријархот Евтихиј на 23 декември 562 година. Оттогаш, црквата го има денешниот изглед. Внатрешните мозаици биле направени во времето на Јустин II (565–578). Црквата Мала Света Софија, која според податоците била меѓу првите цркви во градот, била земена како модел при изградбата на црквата Света Софија.
По повторното зазимање на Цариград на сметка на крстоносците во 1261 година, византиските императори Големата палата ја посретнале речиси целосно напуштена. Главната византиска резиденција била преместена во Букелеон, која се наоѓала во западниот дел на градот. Најважните цркви, кои биле изградени по византиското повторно заземање на Цариград во 1261 година се: манастирот Богородица Памакаристос и црквата Исус Спасител. Исто така во овој период, Џеновската популација во 1348 година ја обновила Кулата Галата, која се наоѓа во областа Галата, северно од Златниот Рог. Тогаш кулата била наречена Christea Turris (односно Кулата на Христос). Од овој период датира и замокот Јорос.
Османлиска архитектура
Во текот на османлискиот период во градот биле изградени безбројни објекти од најразличен карактер. Во 1394 година, во Анадолија (време кога градот сѐ уште не бил под власта на Османлиите) бил изграден Анадолски Хисар на азиската страна од денешниот град (тогаш област) и Румелихисар на европската страна во 1452 година, на само една година пред освојувањето на Цариград од страна на Османлиите. Основната цел на овие замоци, кои биле опкружени со најразлично оружје, била да се блокира поморскиот сообраќај на Босфорот и да се спречи пристигнувањето на бродови од џеновските колонии преку црноморското пристаниште на денешните украински градови Кафа, Синоп, и Амарса кои доаѓале за да им помогнат на Османлиите во турската опсада на градот. Првата џамија која била изградена на европскастрана во Цариград била во внатрешноста на Румелихисар во 1452 година.
По отоманското освојување на градот, султанот Мехмед II наредил да се изготви голем план за промена на архитектурниот изглед на градот. Во ова време започнале да се градат Топкапи-сарај, Голема чаршија, златната порта (главна порта за влез во градот).
Првата џамија која била изградена во градот од страна на Османлиите била Ејуп Султан џамија во околу 1459 година. Џамијата била изградена на местото на гробот на Ајуб Абу ал-Ансари, придружник на пророкот Мухамед кој загинал надвор од земјата во 669 година, во текот на првите престрелки во Опсадата на Цариград од страна на арапите чија цел била да го преземе градот. Првата царска џамија во внатрешноста на градските ѕидини била Фатих џамија (1470) која е изградена на местото на Црквата на Светите апостоли, важна византиска црквата во времето на Константин Велики. Многу други царски односно султански џамии биле изградени во следните векови, како на пример познатата Сулејманова џамија (1557), која била посветена на Сулејман Величествениот и дизајнирана од страна на османлискиот голем архитект Синан, Султан Ахмедовата Џамија (1616) која исто така е позната како Сината џамија поради сините плочки кои стојат во нејзината внатрешност. Таа е првата џамија во Османлиското Царство, која има 6 минариња. Во 1597 година била изградена и третата т.н. султанска џамија, наречена џамија Јени.
Во текот на XVIII век и XIX век, отоманските традиционални архитектонски стилови постепено започнале да се заменуваат со европски стилови, како на пример во барокски стил бил изграден ентериетор на Палата Ајналикавак (1677-1679) и Нуруосманлиската џамија (1748-1755, првата барокна џамија во градот, исто така позната по својата барокна фонтана). Во текот на XVIII век, во Топкапи-сарај бил додаден женскиот харем, исто така во стил на барокот. По танзиматските реформи кои делотворно го започнале процесот на европизација на империјата во 1839 година, новите палати и џамии биле градени во стил на Неокласика, Барок и Рококо. Од ова време датираат палатите Долмабахче и Беглербеговскиот дворец, како и Џамија Ортакој. Најпознати градби од XX век кои биле изградени во денешниот Истанбул се: Палата Џилдиз, Палата Хедив итн.
Љубица Коларовиќ
Љубица Коларовиќ (, -, ) — една од најдобрите глумици меѓу Србите во втората половина на 19 век и една од првите официјални примадони на Народниот театар во Белград.
Детство и семејство
Големото семејство на свештеникот Лука Поповиќ му дало на српскиот театар седум познати имиња: пет ќерки и два сина на прота Лука. Освен Љубица, својот живот на театарот му го посветиле и Катица Поповиќ, Драгиња Ружиќ, Јелисавета-Јеца Добриновиќ, Софија Вујиќ, Лаза и Паја Поповиќ. Заедно со снаите и зетовите, вклучувајќи ги Димитрије Ружиќ, Пера Добриновиќ, сопругот на Љубица, Димитрија Коларовиќ и сопругата на Лазо, Марија Аделсхајм-Поповиќ оваа „уметничка династија“ некогаш сочинувала речиси половина трупи на Српскиот народен театар во Нови Сад и претставувала моќен и многу влијателен семеен круг, не само во глумечката екипа, туку и во органите на Здружението на Српскиот народен театар. . Глумечката традиција ја продолжиле и внуците на прота Лука: Зорка Тодосиќ, Емилија Поповиќ, Милка Марковиќ , Лука Поповиќ и неговите сестри Зорка Поповиќ — Премовиќ и Даница Поповиќ. Последен потомок на оваа династија биле правнуците на прота Лука, Димитрија Митица Марковиќ и Љубица Тодошиќ, талентирана глумица која починала многу млада.
Професионална работа во театар
Љубица Коларовиќ започнала да глуми во 1861 година во аматерскиот театар на трупата на Јован Кнежевиќ, но по второто гостување на патувачкиот театар на Кнежевиќ во Нови Сад, таа ја напуштила неговата трупа и на 17 август 1861 година таа влегла во Српскиот народен театар. Нејзината сестра Драгиња веќе се вклучила во новооснованиот театар. Љубица првпат настапила во Нови Сад на 23 јули 1861 година во претставата Машкиот метод и женското мајсторство, а станала редовен член на 13 јуни 1962 година.
Следната година, на 4 мај 1863 година, Љубица го напуштила Српскиот народен театар, следејќи го нејзиниот сопруг Димитриј, кој исто така бил член на овој театар, и била отпуштена поради конфликтот со Лаза Телечки. До крајот на август истата година, заедно со нејзините сестри Драгиња и Софија и зетот Димитрије Ружиќ, играла во ад хок патувачката театарска куќа на нејзиниот сопруг. Од 15 септември 1863 година, до крајот на април 1864 година, таа и нејзиниот сопруг биле ангажирани во Хрватскиот народен театар во Загреб. На 1 мај 1864 година повторно станала член на Српскиот народен театар, но поради уште едно сериозно прекршување на нејзиниот сопруг, Управниот одбор на театарот ги разрешил и двајцата на 19 септември 1865 година. Оваа одлука, по барање на 63 граѓани на Сомбор, била прекината во февруари 1865 година до првиот и најмал испад на Коларовиќ. Потоа во СНП била непрекинато до 26 септември 1868 година, кога била разрешена од должноста поради префрлањето во Народниот театар во Белград.
На конкурсот за редовен член на Народниот театар во Белград (кој бил основан во тоа време), Љубица била избрана на 16 август 1868 година. Таа била редовен член на Народниот театар од 1 октомври 1868 година до средината на октомври 1881 година, со пауза од 10 јуни 1873 година до 7 март 1874 година, за кое време настапувала заедно со неа и сопругот најпрвин во друштвото на Џорџ Пелеш, во арената на пиварницата Вајферт, а зимата 1873/74 г. и двајцата заминале во Шабац во трупата на Милош Цветиќ и Ѓуро Рајковиќ. Станала постојан член на Народниот театар на 19 март 1879 година.
Во средината на октомври 1881 година Милорад П. Шапчанин, тогашнен управител на театарот, бил принуден да ги отпушти него и Љубица поради секакви инциденти и насилство од страна на Димитриј Коларовиќ. Парот Коларовиќ потоа се вратил на својот ангажман во Хрватскиот народен театар и од 27 октомври 1881 до 14 мај 1882 година настапувале на загрепската сцена. Враќајќи се во Белград на почетокот на јуни 1882 година, управата на Народниот театар ''„не можела да ја прими поради нејзиното нагло влошено здравје“. На тој начин, според театарските правила, таа немала право на пензија. Но управата со решение од 10 октомври 1882 година определила 1000 динари годишна егзистенција, повеќе отколку што би имала пензија за годините стаж на белградската сцена. Оваа парична помош ѝ била давана до смртта“.'' (М. Шапчанин, Извештај од 1890 г.). Празнината што се создала со нејзиното повлекување од сцената ја пополнила извонредната уметничка Вела Нигринова.
Љубица Коларовиќ била висока, добро градена, со изразен лик и правилни црти. Добро пеела, па во младоста настапувала и во пејачки улоги. Во првите претстави изгледала како да се плаши од сцената и публиката, но подоцна, стекнувајќи искуство и самодоверба, се афирмирала како една од најдобрите глумици меѓу Србите во втората половина на 19 век. Од улогите на сентиментални љубовници и разгалени девојки, кои не ѝ „лежеле“, таа преминала на многу широк репертоар во кој сугестивно толкувала драматични мајки, хероини, елегантни жени од високите кругови и драмски карактерни улоги. Во овие улоги таа покажала силен темперамент, суптилен сензибилитет, чувство на психолошко продлабочување на ликот и одлична дикција. Во Народниот театар во Белград, таа заедно со големите сценски уметнички Марија Јеленски и Милко Гргуров го извела најважниот драмски репертоар. Таа, исто така, останала запаметена по тоа што играла во првата продукција на драмата на Шекспир во српскиот театар, Ричард Трети.
Приватен живот
Љубица го запознала својот сопруг Димитриј Коларовиќ при посетата на Српскиот народен театар во Вуковар, кога на 8 ноември 1861 година бил ангажиран како член на овој театар. Тие се венчале на Ѓурѓовден 1862 година при гостувањето на Српското народно театарско друштво во Суботица. Имале две деца - ќерката Зорка и синот Тим.
Нејзиниот живот воопшто не бил лесен. Омажена за надарен и несомнено способен глумец, но невоздржана од човек склон кон конфликти и инциденти, со достоинство на трпелива и лојална сопруга и мајка примерна ги споделила со него сите неволји што по негова вина постојано го снаоѓале. Во шеесеттите години на 19 век таа со трупата на Српскиот народен театар постојано била на пат и со своите две мали деца талкала по патиштата на Банат, Бачка, Срем и Славонија. Во Велики Бекерек на 12 мај 1867 година. ја добила веста дека нејзиниот двегодишен син Тим ненадејно починал. Оставена со само едно дете, постарата ќерка Зорка, таа направила сè за да стане одлична глумица, во што секако и успеала.
Љубица веќе за време на ангажманот во Загреб наеднаш почнала да има слаб вид, а по враќањето во Белград болеста во очите значително ѝ се влошила. Се верува дека ја доживеала истата судбина како Алекса Бачвански и Тоша Јовановиќ, односно дека болеста на очите ѝ била предизвикана од гасното осветлување на сцената на Народниот театар. Тешко ѝ било со ненадејното губење на видот и несаканото отстранување од сцената, што и го нарушило здравјето, кое долго време за неа било тежок живот и не многу уредни семејни околности. Непосредно пред нејзината смрт, таа била речиси слепа. Таа починала на 13 февруари 1890 година.
Народно социјално движење
Историја
Во декември 1933 година, во Движењето се приклучила нова група од Демократскиот сојуз - Андреј Љапчев, вклучувајќи ги Славеко Василев, Тодор Кожухаров, Никола Кемилев. На почетокот на следната година во организацијата се приклучиле и други јавни личности, како што биле камбанарот Димо Казасов, земјоделците Константин Томов и Христо Манолов, соговорникот Христо Стетев.
Успехот на општинските избори во март 1934 година (на кои тој зел 11,5% од гласовите) го поттикнало веднаш да ја преземе политичката моќ во земјата. За таа цел, слично како Бенито Мусолини, од крајот на октомври 1922 година, НСД планирала на 21 мај 1934 година „Марш до Софија“, но претходеле ѕвонарите, кои извршиле државен удар претходниот ден. По последователната забрана за политички партии во земјата, движењето продолжило да води полулегален живот. Наскоро следел раскол, бидејќи дел од нејзините водечки фигури, како што биле Христо Калфов, Иван Русев и други, се свртеле кон соработка со 19ти мај.
Некои членови на движењето учествувале привремено во управувањето со земјата, нејзиниот водач Проф. Александар Цанков бил држен надвор од власта поради стравот на цар Борис Трети од неговата диктаторска тактика и неговата близина со Берлин. НСД зазела силни опозициски позиции, омекнувајќи ги своите антидемократски позиции, но постепено го изгубила влијанието, раселени од порадикалните екстремно десничарски организации.
Во пресрет на 9 септември 1944 година, движењето се подготвувало за нов државен удар во земјата, но нагло променетата состојба по објавувањето војна од страна на СССР ги спречил неговите намери, а неговиот водач проф. Александар Цанков побрзал да избега од земјата. По 9 септември 1944 година приврзаниците на движењето формирале конспиративни групи против владата на Фронтот Татковина, но биле брзо ликвидирани. Тела за печатење: в. „Демократски заговор“ (Цанков), в. „Нова Бугарија“, весник „Збор“.
Идеологија и структура
Народното социјалното движење ги прифатило организациската структура и идеите на италијанските фашисти, но по доаѓањето на власт на Адолф Хитлер во Германија (јануари 1933) се преориентирало кон германскиот националсоцијализам. Тоа се борело за силна „надпартиска моќ“, за одлучувачката улога на „водачот“, за активна интервенција на државата во економскиот и социјалниот живот, за намалување на улогата на парламентот во државната влада и други.
Историчарот Николај Поппетров истакнувал дека НСД сочувствувала со италијанскиот фашизам и националсоцијализам, и покрај декларираната потреба за создавање на „наше чисто бугарско движење“. Според Поппетров, карактерот на партијата го издавал и ова:
Разни истражувачи, исто така, ги потенцираат профашистичките и про-нацистичките идеи и декларации на една од главните личности во заговорот - Александар Цанков.
Патензен
Патензен (Pattensen) — мал град во округот Хановер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа јужно од покраинскиот главен град Хановер. Со околу 15.000 жители претставува втора најмала општинска единица во округот.
Местоположба
Патензен се граничи со Шпринге, Хеминген и Лацен, сите во регионот Хановер, како и со Зарштет и Нордштемен од округот Хилдесхајм. Местото историски припаѓа на областа Каленбершки крај.
Градски единици
Кон Патензен припаѓаат местата Хипеде, Јајнзен, Колдинген, Ери, Патензен-Мите, Реден, Шуленбург и Фардегецен, како и помалите единици Тиденвизе и Лауенштат. Хипеде и Ери образуваат само една единица и имаат заеднички совет.
Историја
Градот претставувал седиште на Кнежевството Каленберг до 1636 година, кога седиштето се преместило во Хановер.
Стопанство
Центарот за обработување на писма за поголемата област на Хановер се наоѓа во Патензен.
Градски совет
Градскиот совет на Патензен се состои од 30 членови.
На изборите во 2016 година бил избран следниов состав:
Дополнително, во советот учествува и градоначалничката Рамона Шума (SPD). Таа била избрана на директни избори во 2014 година.
Збратимени градови
Патензен е збратимен со следниве градови:
Постојат партнерства и со други места.
NGC 1450/1
NGC 1450/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1450/1 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1450/1 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 36,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 14' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 1450/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13775. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5304. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1480.
Црвена касарна
Црвената касарна, како и Белата, продолжила да биде експлоатирана и од српската војска веднаш по 1912 година, па во 1914 година, на платото пред неа, била извршена и свечена обврска на српски регрути, скоро сите Македонци.
Во ноември 1916 година избил пожар во касарните, а од 2 јануари 1917 почнало гранатирање од германско-бугарските позиции кое траело до крајот на Првата светска војна и нивно целосно уништување.
Местоположба
Црвената касарна се наоѓала во месноста Шехралти (Подград), на местото викано Гокче Бунар, денес кај Спортската сала.
Местоположбата ги задоволувала барањата да биде блиску до градот, на јужна страна и комуникациски поврзана — била во непосредна близина на патот за Солун.
Градежен план
Градежниот план бил увезен, западноевропски, каде ваквите градби биле познати.
Изглед
Касарната имала квадратен облик со димензии 180 х 180 метри, со огромно пацио во кој се влегувало од осум влеза. Раскошниот главен влез гледал на исток, а на спротивната страна имало обичен влез кој служел за комуникација со помошните објекти. Била изградена на приземје и кат. Првиот кат над главниот влез бил изведен на столбови и се истакнувал со османлиска атика и бројни архитектонски украси кои оставале особен впечаток. Во овој дел се наоѓале командните канцеларии.
Изградба
Нема писмен документ за тоа кој бил градител на касарната. Има тврдење прифатено од неколкумина проучувачи на градежништвото во Битола дека тоа бил прочуениот македонски градител Стојан Везенков, што го засноваат врз признанието и сабјата што ги добил од султанот, но неговото име не се јавува во ниту еден османлиски документ. Се претпоставува дека признанието и сабјата ги добил за надзор при обновата на касарната по пожарот.
Завршната градежна инспекција ја извршил Мустафа ефендија, инженер од Цариград, а Ариф чауш ја надгледувал изградбата на коњушницата и некои други градби.
Работите ги изведувале групи од десетина, па до стотина лица, на чело со устабашијаустабашии, ги изведувале работите, почнувајќи од обезбедување и пренесување на градежниот материјал, негово вградување и финализирање на зафатите. Се користел домашен градежен материјал, но и увезен, англиски клучеви, венецијански огледала и друго, со цел градбата да биде претставителна.
За обезбедување на вода бил изведен сложен проект кој ги опфаќал изобилните извори на Неолица.
До половина објектот се изведувал со надници, потоа кутурица.
Diamonds
„Diamonds“ е песна на барбадоската пејачка Ријана, снимена за нејзиниот седми студиски албум, Unapologetic (2012). Напишана е од страна на Сиа Фурлер заедно со продуцентите Бени Бланко и Старгејт. Песната ја имаше својата премиера на 26 септември 2012 година, за време на Elvis Duran and the Morning Show и била сервисирана за дигитално подигнување наредниот ден како водечки сингл од Unapologetic наредниот ден. Def Jam Recordings ја пуштиле песната на модерно хит радио во Соединетите Држави на 2 октомври 2012 година. „Diamonds“ е електронска и поп песна која што е изведена со помош на тешки синтисајзери, оркестраски звуци и електронски рими. Тектот на песната е разделба од темите на болни врски кои биле дел на претходните синглови на Ријана.
Гинтер Фелингер
Гинтер Фелингер (германски: Günther Fehlinger; Линц, 1968) е австриски економист и лобист на ЕУ и НАТО. Тој е познат по своите екстремни антисрпски ставови и застапување за независност на Косово и Метохија.
Биографија
Роден е во 1968 година во австрискиот град Линц. Дипломирал на Виенскиот универзитет за економија и бизнис.
Работел во невладини организации низ Европа.
Тој е поборник за проширување на НАТО пактот и Европската унија (ЕУ).
Антисрпски ставови
Фелингер е познат по своите екстремни антисрпски ставови кои ги објавува на социјалните мрежи. Тој побара Србија да ја признае независноста на Косово и Метохија, да воведе санкции кон Русија, да се закачи украинското знаме на зградата на Претседателството на Србија во Белград и хотел Москва да се преименува во Хотел Киев. Тој при посетата на Белград побара споменикот на Милица Ракиќ да се замени со споменик на Медлин Олбрајт и се сликаше со НАТО и албанското знаме. Тој објави слика со знамето на НАТО во Белград на годишнината од почетокот на НАТО агресијата врз СР Југославија и по тој повод му се заблагодари на НАТО за бомбардирањето. Тој е во добри односи со адвокатот Чедомир Стојковиќ, кој беше гостин на конференција во Белград.
Постапката на Фелингер го предизвика гневот на српската јавност и дијаспората, по што во јавноста беа објавени неговиот телефонски број и адресата во Виена. По овој настан Фелингер изјавил дека цела ноќ добивал заканувачки пораки од „српските екстремисти“.
Син сомот
Син сомот (англиски: Blue Velvet) е американски нео-ноар, детективски трилер филм режиран од Дејвид Линч, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Кајл Меклахлан, Изабела Роселини, Денис Хопер и Лора Дерн. Насловот „Син сомот“ е земен од насловот на истоимената песна на Боби Винтон.
Осврт кон филмот
Син сомот е позитивно оценет од критичарите и, имајќи го предвид емитирањето во ограничен број кино-сали, се смета и за успешен комерцијален филм. За овој филм, Дејвид Линч се здобил со втората номинација за „Оскар“.
Денес, заедно со Кјубриковите Пеколен портокал и 2001: Вселенска одисеја, и Евтини приказни на Квентин Тарантино, „Синиот сомот“ се смета за еден од најзначајните и најуспешни култни класици на сите времиња.
Кратка содржина
Џефри Бомонт (го игра Кајл Меклахлан) се враќа во својата населба од колеџ откако дознава дека неговиот татко (го игра Џек Харви) има претпрпено тежок мозочен удар. Додека се враќа дома од болницата, минува крај еден напуштен имот и таму наоѓа исечено и сериозно оштетено уво кое го пакува во хартиена ќеса. Џефри го носи увото кај локалниот детектив Џон Вилијамс (го игра Џорџ Дикерсон). Кога подоцна повторно го посетува домот на семејството Вилијамс со цел повторно да зборува за инцидентот, Џефри ја среќава и ќерката на детективот - Сенди (ја игра Лора Дерн). Таа му соопштови поподробни детали за најденото уво и му навестува постоење на една сомнителна жена, пејачката Дороти Валенс (ја игра Изабела Роселини). Изразено љубопитен, Џефри разработува план да го посети домот на Дороти, преправен како работник во служба за чистење и одржување. Вниманието на Дороти ѝ одвлечено кога еден човек во жолто палто (го игра Фред Пиклер) тропа на нејзината врата, па Џефри го краде резервниот клуч од нејзиниот стан.
Џефри и Сенди потоа го посетуваат ноќниот клуб Slow Club каде пее Дороти. Додека таа ја изведува својата точка, Џефри се провлекува до нејзиниот стан. Бидејќи Дороти се враќа брзо, тој е приморан да се скрие во нејзиниот плакар. Сепак Дороти, со кренат нож, го пронаоѓа и се заканува дека ќе го повреди. Кога сфаќа дека Џефри не е ништо повеќе од обично љубопитно момче, таа претпоставува дека неговите намери се од сексуална природа, па се возбудува од неговата наводна склоност кон воајеризам. Дороти го принудува Џефри да се соблече, по што орално го задоволува. Тогаш, во станот доаѓа Френк Бут (го игра Денис Хопер). Дороти го замолува Џефри да се врати во плакарот; по ова, во една од иконските сцени на филмот, Џефри ги посведочува бизарните сексуални склоности на Френки - еротско гушење, фротаж и садомазохизам. Френк е аморален, гневен социопат чиј оргазмички климакс вклучува и задоволство и гнев. Кога Френк си заминува, тажната и очајна Дороти се обидува повторно да го заведе Џефри. Бара од него да ја удира, но откако тој одбива, му наредува да си оди и да ја остави сама. Џефри повторно го посетува ноќното шоу на Дороти во Slow Club, каде таа ја изведува Син сомот (Blue Velvet) од Боби Винтон. Френк е исто така присутен во клубот: додека ја слуша баладата, тој плаче. Подоцна, во возниот парк, Џефри ги набљудува Френк и неговите придружници додека си одат и повторно тргнува кон станот на Дороти.
Френк ги начекува Џефри и Сенди заедно и ги принудува да го придружуваат до типично куќата на Бен (го игра Дин Стоквел), софистициран денди, негов партнер во криминалните дејствија. Во култната филмска сцена, Бен го имитира пеењето на Во сништата (In Dreams) од Рој Орбисон, доведувајќи го Френк на работ на емотивно лудило, кое се претопува во разуздан гнев. Френк го одведува Џефри надвор од градот и дивјачки го претепува, додека ги рецитира воведните стихови на In Dreams кои, искажани од неговата уста, добиваат сосема друго значење. Следниот ден Џефри се буди и си оди дома, каде е обземен со чувства на вина и очај. Решава да оди во полицијата. Во полициската станица, Џефри забележува дека партнерот на таткото на Сенди, Гордон — Жолтиот Човек (Џефри им доделува имиња на непознатите личности на кои наидува во својата истрага). Подоцна, во домот на Сенди, нејзиниот татко е шокиран од приказната на Џефри, но го предупредува за опасноста. Џефри и Сенди одат на игранка заедно, ја искажуваат својата новооткриена љубов и невино се прегрнуваат. Бидејќи забележуваат дека некој ги следи додека се враќаат дома - и двајцата се преплашени. На Џефри му олеснува кога дознава дека се работи за Мајк - поранешното момче на Сенди. Тепачката е избегната кога двајцата ја забележуваат голата и видно вознемирена Дороти во дворот на Џефри. Џефри ја носи Дороти во домот на Сенди, каде повикуваат брза помош.
Од болницата, Џефри ѝ соопштува на Сенди дека мора да се врати во станот на Дороти и ја замолува да го извести нејзиниот татко. Кога влегува во станот, Џефри наидува на сурово лоботомизираниот Гордон и на безживотното тело на мажот на Дороти, на кое му недостасува увото. Кога се обидува да си замине, го здогледува Добро облечениот маж како се качува по скалите и забележува дека тоа е Френк. Џефри зборува со детективот Вилијамс преку полициското радио и лаже за својата локација во собата. Френк влегува во станот, фалејќи се дека го слушнал разговорот и дека го знае местото каде се крие Џефри. Откако не успева да го најде, Френк се враќа во дневната соба. Џефри испукува во него со пиштолот што го зема од полицаецот Гордон. Во тој миг, детективот Вилијамс, придружуван од Сенди, влегува во собата.
Неколку денови подоцна, Џефри и Сенди се повторно заедно, а нивните животи се нормални. Во последната реплика на филмот, Сенди, откако здогледува една црвеногушка на рамката на прозорецот (за која претходно во филмот вели дека ја симболизира Љубовта), вели: „Ова е чуден свет, нели?“. Пред да се прикажат завршните кредити од филмот, камерата ги покажува Дороти и нејзинот син како си играат среќно во парк.
Развој
Син сомот за Линч е неговиот најличен филм, па оттука и самиот признава дека тоналитетот на истиот е преплавен со низа автобиографски нијанси: "'Кајл е облечен како мене. Татко ми беше истражувач при Одделот за земјоделство во Вашингтон. Многу време минувавме во шума. Додека заминав, на некој начин, ми беше веќе доста од шуми, но сепак, дрво и дрвари, и сето на нив слично - токму тоа е Америка за мене, исто како и дрвената ограда и ружите на почетокот на филмот. Толку е врежана таа слика во мене, што и ме прави среќен.'"
Самата приказна во филмот своето потекло го начнува во три различни идеи што кристализираат во мозокот на Линч еден подолг период чиј почеток режисерот го датира уште во 1973 година. Првата идеја, всушност, не е ништо повеќе од "чувство" и наслов - Син сомот -, како што Линч вели во едно интервју за Синеаст во 1987 година. Втората идеја е слика на оштетено, исечено уво во трева. "Не знам зошто мораше да биде уво. Само знам дека мораше да биде некој отворен дел на телото, нешто што е влез во нешто друго... Увото е сместено на главата и неговите канали водат кон мозокот, па изгледаше совршено," забележува еднаш режисерот. Третата идеја, пак, е сместена во песната на Боби Винтон со ист наслов како и филмот, и, пред сѐ, "атмосферата што ја носеше таа песна... чувствата, периодот, нештата што му припаѓаа на некое друго време." Линч и Рот го пишуваат сценариото и истото го доставуваат во студиото на Warner Bros., кое покажува интерест за проектот. Следните две години, режисерот пишува две драфт-верзии, кои, според него, воопшто не биле добро. Проблемот со нив, вели на едно место Линч, "беше тоа што филмот сѐ уште ги содржеше сите неудобности, но ништо повеќе од нив. Многу недостасуваше. Па затоа се оддолжи."
Кастинг
Улогите во Синиот сомот во главно се дадени на низа тогаш непознати и недокажани глумци. Изабела Роселини има претходно постигнато некаков успех преку рекламите за козметичката компанија Ланком во раните 1980-ти. Денис Хопер е најголемото "име" во филмот, пред сѐ, поради неговите улоги во Непромислен јавач (1969) и Апокалипса сега (1979), а Кајл Меклахлан се појавува како главен протагонист во претходниот филм на Линч - Дина (1984), научно-фантастичен еп, работен по истоимениот роман на Френк Херберт, и кој, и покрај култниот статус што го има постигнато во последниве години, сѐ уште се смета за голем критички и комерцијален неуспех на американскиот режисер. Неможноста да се најмат повидни имиња се должи на самото сценарио на Син сомот како и ограничениот буџет одвоен за самиот филм. Улогата на Френк Бут најпрво му била понудена на Роберт Лоџиа, потоа на Вилем Дефо па на Ричард Брајт, но сите ја одбиле со објаснување дека ликот на Френк е и премногу вулгарен и избувлив. Сосема спротивно на нивната реакција, Денис Хопер — четвртиот избор на Линч — ја прифаќа улогата, наводно гласно извикнувајќи: "Јас морам да го играм Френк! Јас сум Френк!" Хопер ја потврдува оваа информација во документарецот посветен на правењето на Син сомот - Тајните на Љубовта (The Mysteries of Love), продуциран во 2002 година за специјалното издание на филмот. Пред да ја добие улогата за овој филм, Хоперовата кариера е безмалку на работ на својот крај од причина што по неговата рехабилитација не му се доделувани многу улоги. Токму Син сомот ќе ја оживее неговата филмска кариера.
Улогата на Дороти Валенс ѝ ја доделува на Изабела Роселини откако ја сретнува во еден ресторан. Џефри Бомонт, пак, во првичните планови на Линч, требало да биде Вал Килмер, но, тој ја одбива улогата, со појаснение дека сценариото не е ништо повеќе од "порнографија". Сепак, подоцна, Килмер ќе рече дека кога денес би му ја понудиле повторно улогата - би ја играл, додавајќи дека многу му се допаднала конечната верзија на филмот. На познатиот пејач Крис Ајзак исто така му била понудена улогата на Џефри во филмот, но тој ја одбил. Две песни од неговиот дебитантски албум од 1985 година Силвертоун Линч ќе ги искористи во Син сомот. Кајл Меклахлан, кој претходно игра во еден филм на Линч - веќе споменатиот Дина (1984) - бил трет на листата за избор на режисерот. Веднаш се согласува, иако, за него - се појавува безмалку во секоја сцена од филмот - распоредот за снимање бил исцрпувачки. Во едно интервју, Линч споменува дека првично сакал Моли Рингволд, тогаш општо-позната како "тин-идол", да ја глуми Сенди Вилијамс; но мајката на Рингволд се противела на нејзината улога во филмот, верувајќи дека неговата експлицитна содржина, ќе ѝ наштети на кариерата на нејзината ќерка.
Сценарио и снимање
По завршувањето на Човекот слон во 1979 година, Линч се запознава со продуцентот Ричард Рот. Рот го имал прочитано и уживал во сценариото за Рони Рокит - филм кој Линч сѐ уште го нема комплетирано - но му рекол на режисерот дека не би сакал да го продуцира. Затоа побарал други сценарија од Линч, кој, пак, немал ништо повеќе од идеи. "Му реков дека отсекогаш сум сакал да се прикрадам во собата на некоја девојка и да ја гледаме навечер и дека можеби така, во еден или друг момент, ќе откријам некоја трага од некое мистериозно убиство. На Рот му се допадна идејата и ми рече да ја напишам. Отидов дома и помислив на увото во ливадата." Во август 1984 година, објавено е дека Син сомот ќе почне да се снима.
Линч пишува уште две драфт-верзии пред да ја добие онаа што конечно му се допаднала. Во овој момент сите околности му одговараат на режисерот: има договор со Дино де Лаурентис кој му гарантира потполна уметничка слобода и низа други привилегии со единствено ограничување на буџетот на $6 милиони. Ова значи дека Син сомот е најевтиниот филм во опусот на де Лаурентис. Поради ова, но и поради договорот - безмалку никој нема да го набљудува Линч во текот на снимањето. "После Дина бев толку депримиран што сѐ беше одење нагоре! Па така, бев еуфоричен. А со такво чувство - ризикуваш. Можеш да експериментираш." Интересно е што де Лаурентис бил приморан да отвори своја продукциска куќа за да го дистрибуира филмот. Причината: неговиата содржина била сѐ само не комерцијално прифатлива.
Сцената во која Дороти се појавува гола на улицата откако е силувана и тепана е инспирирана од вистински настан што Линч го искусил во текот на своето детство кога тој и неговиот брат виделе гола жена како чекори низ една улица во соседството. Искуството било толку трауматично што Линч веднаш почнал да плаче и никогаш не заборавил. Работата на фотографијата на Син сомот започнува на 10 февруари 1986. Сцените што се одвиваат во Ламбертон всушност се снимени во Вилмингтон, Северна Каролина.
Пост-продукција
Првичната делумно монтирана Линчова верзија на Син сомот трае речиси четири часа. Сепак, во договорот со Лаурентис стои дека Линчова обврска е филмот да трае околу два часа, па тој е приморан да скрати многу придружни делови и да елиминира неколку помалку важни споредни фабули. Исто така, низа сцени се исфрлени по барање на цензорите. На пример, кога Френк ја удира Дороти по првото силување, публиката всушност требала да види како Френк ја удира. Наместо тоа, во конечната верзија на филмот, камерата се врти кон Џефри кој одмавнува со главата и замижува пред она што го видел. Овој потег е направен бидејќи MPAA смета дека Син сомот е пренасилен, па една ваква интервенција би имала ублажувачки ефект. Сосема напротив, за Линч, токму ваквата промена ја направила сцената уште повознемирувачка. До денес, снимките од изгубените сцени не се најдени, а остануваат само неколку фотографии. На крајот, Линч успева да го скрати филмот кој во својата конечна верзија трае безмалку точно два часа.