cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Старавина
Архитектура
Во внатрешноста на црквата има висок иконостас, изработен од дрво во поново време. Се претпоставува дека фрескоживописот е дело на тајфата на браќата Јосиф и Јаков Радеви од селото Лазарополе, кои биле ученици и меѓу првите следбеници на Дичо Зограф. Како последица на оштетувањата на црквата во Првата светска војна, фрескоживописот е застапен само на ограничена површина. Особено внимание од фрескоживописот привлекува застапената сцена на прасловенските учители Свети Кирил и Методиј коишто се насликани во архијерејска одежда со митра на главата. Свети Кирил е прикажан како средовечен човек со темна коса и брада, кој во десната рака држи крст, а во левата отворен свиток со испишан текст на старословенски јазик. Свети Методиј е насликан како старец со бела коса и брада, кој со десната рака благословува и држи свиток со азбука во левата рака.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени камбанаријата и селските гробишта. Камбанаријата се издига непосредно од десната страна на влезната порта од дворот на црквата. Таа има квадратна основа и се состои од два дела, а покриена е со пирамидален кров од ќерамиди. Горниот дел има помала основа и во висина на ѕвоното е отворен.
Прецетинци
Прецетинци (словенечки: Precetinci) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Брезово јајце (Фабержеово јајце)
Јајцето „Карелиска Бреза“, познато и како Брезово јајце, е фабержеово јајце, едно од двете велигденски јајца направено под надзор на Петер Карл Фаберже во 1917 година за последниот император на Русија, Николај Втори. Тоа било претпоследното направено јајце, направено пред Соѕвездието. Јајцето „Карелиска бреза“ се сметало за изгубено до 2001 година, кога московскиот собирач, Александар Иванов, го купил за неговиот руски национален музеј. И покрај официјалното име, ова е приватна збирка. Во 2009 година, Иванов го отворил Музејот Фаберже во Баден-Баден, а Брезовото јајце сега се наоѓа во тој музеј. Иванов исто така тврди сопственост на Coѕвездието, што е исто така изложено во Музејот Фаберже.
Дизајн
Јајцето е направено од карелиски панели од бреза поставени во златна рамка. Ова е напуштање во дизајнот од претходните јајца, кои биле далеку повеќе украсни и позлатени. Промената се должи на мерките за штедење, преземени како резултат на Првата светска војна, како и кај руското императорско семејство, така и од Куѓата Фаберже. Голем број на фабержеови велигденски јајца создадени за време на Војната (оние нарачани од Императорот како велигденски подароци за членовите на руското императорско семејство, наспроти другите јајца произведени од Фаберже), користеле необични и помалку скапи материјали. Сепак, јајцето Карелиска бреза било единствено што било користено органска супстанција (дрво) како главен градежен елемент. Нејзиното „изненадување“ беше минијатурен механички слон, покриен со ситни триаголно површински дијаманти, кој се отклучува со мал накитен клуч.
Историја
Брезовото јајце било создадено во 1917 година, и требло да биде завршено и предадено на императорот тој Велигден, како подарок за неговата мајка, императорката Марија Фјодоровна. Сепак, пред да се предаде јајцето, настанала Февруарската револуција и Николај Втори бил принуден да абдицира на 15 март. На 25 април, Фаберже му испратил на Императорот фактура за јајцето, обраќајќи му се на Николај Втори не како „Цар на сите Руси“, туку како „господин Романов, Николај Александрович“. Никола платил 12.500 рубљи, а јајцето било испратено до великиот војвода Михаил Александрович во неговата палата, за подарување до Императорката, но Војводата побегнал пред пристигнувањето. Јајцето остана во палатата сè додека не била ограбена во пресрет на Октомвриската револуција подоцна истата година.
После октомвриската револуција јајцето го добил Музејот Румјанцев во Москва. Исчезнало уште еднаш откако музејот бил затворен во јануари 1927 година и се претпоставувало дека е изгубено. Во 1999 година, внуката на Фаберже, Татјана, објавила цртежи на дизајни за јајца од бреза и соѕвездија, но се претпоставувало дека и двете биле нецелосни. Брезовото јајце јавно било појавено во 2001 година кога приватниот собирач од Обединетото Кралство, потомок на руски иселеници, го продал на Александар Иванов, московскиот собирач кој е сопственик на Музејот Фаберже во Баден-Баден. Целосната набавка, која го чинел музејот „милиони долари“, се состоела од самото јајце, футролата, клучот за навивање на изненадувањето, првичната фактура на Фаберже до Николај Втори и писмо од Фаберже до Александар Керенски, кој се жалел што не било платено и барал јајцето да се испорача. Самото „изненадување“ не било во сопственост на собирачот и најверојатно го украле војниците за време на Октомвриската револуција.
ИГТВ
ИГТВ е самостојна вертикална видео апликација во сопственост на Инстаграм направена првенствено за паметни телефони. За разлика од Инстаграм, им овозможува на корисниците да испраќаат вертикални видеа до 10 минути во должина или до 60 минути ако се потврдени или популарни. И покрај тоа што е самостојна апликација, основната функционалност е достапна и во апликацијата Инстаграм и на мрежната страница.
Услугата била ставена во функција и воведена од поранешниот извршен директор на Инстаграм, Кевин Систром, во настанот во живо во Сан Франциско на 20 јуни 2018 година, во кој учествувале различни творци како Леле Понс.
Сервис
ИГТВ бара корисниците да се најават со нивната сметка на Инстаграм, овозможува да се подигнати до 10 минути во должина со големина на податотеки до 650 MБ, со заверени и популарни корисници да може да поставуваат видеа со должина до 60 минути со големина на податотека до 3,6 ГБ. Апликацијата автоматски ќе започне да репродуцира видеа веднаш штом ќе биде пуштена, што Кевин Систром се спротивстави на видео-домаќините, каде што прво мора да се лоцира видеото. Апликацијата е достапна на глобално ниво како за iOS, така и за Андроид и моментално е реклама.
Палеохори (Урумлак)
Денес, селото претставува дел од селото Љановер.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на четири километри источно од градот Гида и два километри западно од селото Љановер, на надморска височина од само 9 метри.
Сместено е во областа Урумлак, на јужниот брег на некогашното Ениџевардарско Езеро.
Историја
По Првата светска војна, во 1922 година во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Палеохори претставувало мешана населба со 18 бегалски семејства со вкупно 75 жители.
Со указ од 5 декември 1946 година, Палеохори била одвоено од општината Гида и заедно со Љановер ја создало самостојната општина Љановер. Селото повеќе не се појавувало како самостојна населба од 1961 година и е припоено кон Љановер.
Стопанство
Населението произведувало многу памук, шеќерна репка и други земјоделски производи.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Палихор живееле 370 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Палихор (Palihor) живееле 300 Грци и работело грчко училиште.
Со пописот од 1913 година било забележано со 252, а во 1920 година со 260 жители. Во 1928 година имало 349 жители, меѓу кои 18 бегалски семејства со вкупно 75 жители. Во 1940 година биле попишани 645, а во 1951 година 767 жители. Во подоцнежните пописи селото повеќе не се споменува, бидејќи се сметало како дел од соседното село Љановер, во чиј состав биле пресметани и жителите од ова село.
Самоуправа и политика
Денес, претставува дел од селото Љановер.
Радибуш
Радибуш — село во Општина Ранковце, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото Радибуш се наоѓа во средишниот дел на Општина Ранковце и е сместено во Славишкото Поле. Претставува ридско-планинско село и е од разбиен тип, со повеќе оддалечени маала на надморска височина од 530 до 690 метри. Куќите на Радибуш лежат на пространо полупланинско земјиште околу Кривокаменската и Станчанската Река од чиј состав настанува Радибушката или Ранковечката Река. Селото е сместено е на допирот на подножјето од јужната падина на планината Герман и рамнината на котлинското дно во етно-географската област Славиште, Кривопаланечко. Од градот Крива Паланка е оддалечено 27 км во западен паравец, а на 4 км источно од општинското средиште Ранковце. Низ самото село, непосредно пред неговиот влез, поминува Радибушка Река. Од општинското средиште Ранковце е оддалечено четири километри, од каде што води асфалтен пат, кој е во добра состојба. Околни села се: Ранковце на југ и југозапад, Отошница и Станча на запад, Герман на север, Криви Камен и Милутинце на исток. Радибуш е село со изразито разбиен тип, и се дели на онолку маала колку што има и селски родови: Канџеревска, Џелепска, Сугаревска. Најглавниот дел на Радибуш е Речко маало кое се наоѓа во најдолниот дел на селото на составот на двете рекички Кривокаменска и Станчанска, поради што најверојатно го добило и името Речко. Во оваа маало се наоѓаат селската црква и основното училиште. Атарот зафаќа површина од  на кој обработливото земјиште зазема површина од 596 хектари, на пасиштата отпаѓаат 577 ха, а на шумите 160 ха. На север од селото по падината на Герман се простира густа зимзелена елова и борова шума, а по течението на Радибушка Река во и околу селото се застапени се и доста листопадни дрвја како ореви, јавори, тополи, јасики и дабови. Според последниот попис имало 157 жители.
Историја
Кон средината на XIX век во 1859 поради добрата состојба на жителите во селото била изградена црквата „Света Петка“, која потоа во 1885 во времето на султанот Абдул Хамид била обновена. Црквата се одликува со својата големина и височина, пространост, изработката на фрескоживописот и иконите, а посебна забележителност е тоа што пред самата нејзина влезна врата, на подот има издлабен приказ на сонце со сосема ист дизајн како современото државно знаме на Македонија. Кон крајот на XIX век во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896, македонскиот револуционер Ѓорче Петров за селото Радибуш запишал дека се наоѓа погоре од Ранковце во подножјето на ридот Бара и на истоимената река. Куќите му се распрснати по ридовите, а само едно маало е во полето. Црквата и училиштето се изградени на едно плато при што црквата е мала и темна, но просториите на училишната зграда се големи и доволно светли. Сите други селски училишта во казата, освен радибушкото, биле со малку прозорци кои и онака се многу мали. Под селото имало лозја. До 1912 година, најплодната земја на атарот на Радибуш припаѓала на кривопаланечкиот турчин Асан-ефенди кој имотот го наследил од својот татко, а неговиот чифлик се наоѓал во Ефендиското маало. После ова селаните ја откупиле земјата од неговиот чифлик. Жителите на Радибуш уште во XIX век ги биело глас како добри градежни работници, и како прочуени мајстори највеќе работеле во соседна Бугарија и други земји, а на работа се одело од „Прочка до Митровден“. Животот на селаните во Радибуш пред крајот на отоманското владеење бил доста неповолен, бидејќи најпрвин во него често доаѓале и престојувале комитските чети од Бугарија, при што се отворило и егзархиско училиште, а потоа во селото продреле и четници од Србија кои исто така отвориле училиште. Поради тоа населението во селото било поделено, а таквата поделеност постоела и по заминувањето на турските власти. За Радибуш во минатото, карактеристични биле бројните куќни задруги со по 15, 20 и 30 души, при што во секое маало имало по неколку задруги, во кои едни членови на овие домаќинства оделе на печалба, други одгледувале стока, трети орале итн. Куќните задруги се распаднале во втората половина на XX век, кога во 1973 години имало само 2 задруги во родовите Главчинци и Сендинци, со по 15 членови. Недалеку од најдолното и главно Речко маало, од источната страна се наоѓа местото Брдо (или Бара) каде што помеѓу двете светски војни постоела полициска (жандармериска) станица, поради што денес таа месност се нарекува и Станица.
Потекло и значење на името
Најстарите записи на името на селото Радибуш се среќаваат во средниот век од XIV век односно во 1342 и 1358 година, како и во XIV век во турските пописни дефтери од 1570 година каде тоа се среќава под облиците Радиб(о)ужда и Радибожде. Потеклото е македонско односно од старословенскиот јазик настанато од формата 'Радибоужда < Радибоудѩ (=весь) од исчезнатото лично име Радибоудь односно Радибуд. Во истиот документ на царот Стефан Душан во период на XIV век е споменато и струшкото село Радожда кое е забележано со сличното речиси исто име Радобужда. Меѓу населението постои предание во кое се вели дека на место на споменатото градиште (тврдина) постоела населба - град, наречен Радовиш(те), од чиешто име настанало името на селото Радибуш. За значењето на името, пак, не постои посебно толкување меѓу мештаните. Во соседното село Ранковце постои една легенда во која се вели дека во овој најплоден дел на кривопаланечко Славиште, во средниот век живеел некој кнез или господар по име Милутин кој живеел во сегашното село Милутинце и кој имал три ќерки: Ранка по која е наречено Ранковце, Рада по која е наречено Радибуш и Љуба по која е наречено Љубинци.
Стопанство
Според составот на атарот селото Радибуш има поледелско-сточарска функција, односно населението главно се занимава со сточарство и полјоделство. Од полјоделството застапени се житариците и овошките, а сточарството е сконцентрирано на одгледување крупен добиток. Бидејќи местата се доста високи, од житните растенија успеваат стрните жите ’рж и овес во мали количества и компир во поголеми, додека во рамничарскиот дел под селото и крај Радибушка Река се одгледува и доста пченка и пченица и зеленчук во многу мал обем за сопствени потереби. Од сточарството во помал размер е застапено одгледувањето на кози и крави, а неколку домаќинства се занимаваат и со пчеларство со производство на боров и ливадски мед. Во долиот дел на селото и по течението на реката во помали размери е застапено и овоштарството односно одгледувањето на овошни дрјва од јаболка, сливи, круши, ореви и цреши. Во селото постои рудник за вадење на шкрилец, кој е даден под концесија на претпријатието Трго Инженеринг од Гостивар. Во рудникот се вади „златен шкрилец“ со голем коефициент на кварц и со жолтениково златна боја. Воедно, во близина на селото се наоѓа и етно-ресторанот „Ранч“.
Население
Во селото според податоците од пописот во 2002 година живеат 157 жители, сите Македонци. Сите жители припаѓаат на православната религија. Бројот на домови во Радибуш во текот на XX век изнесувал 121 во 1921 г., 109 во 1948 г., 111 во 1961 г., 102 во 1971 г, 70 во 1973 г.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 105 жители, од кои 101 Македонец и 4 лица без податоци.
Родови
Селото Радибуш отсекогаш па сè до денес е населено исклучиво со Македонци од православна вероисповед.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година се наоѓала во некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така се наоѓало во тогашната општина Ранковце, во која покрај Радибуш се наоѓале и селата Ветуница, Вржогрнце, Гулинци, Љубинци, Одрено, Опила, Отошница, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
Иселеништво
Радибуш спаѓа во селата во кривопаланечко кои дале највеќе иселеници. Иселеници има во Софија (30 семејства), и во други градски населби во Бугарија. Потоа иселеници има и во Куманово, и во некои кумановски села (Јачинце, Косматац, Коњари, Романовце и др. Потоа во Скопје и околината. Уште се знае и за следните иселеници: Сугаревци во Љубинци. Крјановци во Дељадровци. Петковци во Шупљи Камен. Цаневци во Доброшане. Радибушани во Облавце. Паланчанци во Руѓинце. Радибужданци во Косматац. Џелепци, Милутинци, Миљанци, Ефендици и Ристинци во Јачинце.
Машка кошаркарска репрезентација на Финска
Машката кошаркарска репрезентација на Финска е репрезентацијата која ја претставува државата на меѓународните натпревари во овој спорт. Финска е член на ФИБА Европа, има две учества на Олимпијада и 12 учества на Евробаскетот.
Вилијам Кенерсон
Вилијам Херберт Кенерсон (William Herbert Kenerson, 9. декември 1873 година во Фол Ривер, Масачусетс, САД - 22. септември 1966 година во Провиденс, Род Ајленд, САД) е американски машински инженер. Тој беше првиот кој ги вршеше истовремено улогите на извршен секретар за Националниот истражувачки совет и на Националната академија на науките на САД.
Кенерсон е прв студент кој дипломира на програмата за машинско инженерство на Брауновиот универзитет. Тој магистрира на Харвардовиот универзитет во 1906 година. По магистратурата постанува професор во Одделот за градежно и машинско инженерство на Брауновиот универзитет, каде благодарение на неговите напори одделот опстанува како академска единица на универзитетот. По формирањето на Дивизија за инженерство на универзитетот, Кенерсон беше првиот директор од 1916 до 1941 година. По повлекувањето од академската позиција, тој работи во Националниот истражувачки совет.
Список на државни водачи во 366 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Љубинци
Љубинци — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во североисточниот дел на Македонија. Селото се наоѓа во рамничарскиот дел на областа и на самата општина.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел на Славишко Поле, од десната страна на Крива Река и е едно од ретките рамничарски села во Општина Ранковце. Од општинското средиште Ранковце е оддалечено околу 2 километри. Селото е сместено на самиот коридор 8, по кој поминува магистралниот пат од Скопје и Куманово кон Крива Паланка до граничниот премин Деве Баир на македонско-бугарската граница.
Стопанство
Поради својата положба во рамничарскиот дел на Славишко Поле, населението во селото главно се занимава со земјоделството искористувајќи ги погодностите од плодната почва во атарот на селото.
Во селото не постојат стопански или услужни објекти.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Љубинци живеат 164 жители, од кои 163 Македонци и 1 останат. Сите жители припаѓале на православното христијанство.
Во последните години во ова село, за разлика од останатите, се забележува негово зголемување.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 131 жител, од кои 130 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Љубинци е македонско село.
Според истражувањата од 1973 година, родови во селото се
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така било дел од тогашната општина Ранковце, во која покрај Љубинци се наоѓале и селата Ветуница, Вржогрнце, Гулинци, Одрено, Опила, Отошница, Радибуш, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
Сија
Сија Кејт Изобел Ферлер (Sia Kate Isobelle Furler; р. ) позната само како Сија — австралиски пејачка, текстописец и режисер на музички видеа Таа ја започнала својата кариера како пејачка во локалниот бенд Крисп во 1990-те. Кога бендот се распаднал, таа го издала својот студиски албум со наслов „OnlySee“ („СамоВиди“) во Австралија. Тогаш таа се преселила во Лондон и била водечки вокал на британското дуо Zero 7 („Нула-седум“).
Во 2000 г. Сија потпишала со Sony Music и следната година го издала својот втор соло студиски албум Healing Is Difficult („Закрепнувањето е тешко“). Бидејќи не била задоволна од промоцијата на записот, таа потпишала договор со Go! Beat и во 2004 го издала својот трет студиски албум Colour the Small One („Обои го малиот“). Проектот се борел да стапи во контакт со широката публика и така Сија се преселила во Њујорк во 2005 година и започнала тури низ САД. Таа го издала својот четврти а потоа и петти студиски албум, Some People Have Real Problems („Некои луѓе имаат вистински проблеми“) и  We Are Born („Ние сме родени“) во 2008 и 2010 година. Потоа се стекнала со повреда од пеење и се посветила на текстовите и започнала да работи како текстописец. Таа имала одлична соработка со Дејвид Гета (за песната Титан), Рајана (Diamonds) и ФлоРида (Wild Ones).
Мис Елен Стон
Елен Марија Стон (Ellen Maria Stone; 24 јули 1846 - 13 декември 1927), попозната како Мис Стон — американска протестантска мисионерка која патувала низ Македонија со придружба од петнаесетина луѓе во 1901 година. Била киднапирана од четириесетина комити од четата на Јане Сандански на 3 септември 1901 година помеѓу Разлог и Горна Џумаја, во месноста Предел (Пиринска Македонија).
Комитите ги ослободиле луѓето од придружбата, а ги заробиле само неа и нејзината придружничка Катерина Цилка. Тие шест месеци биле задржани од комитите и криени од Турците на Малешевските Планини и на Пирин Планина, во Пиринска Македонија. Биле ослободени на 23 февруари 1902 година за откуп од 14.500 турски лири во злато, со кои македонските револуционери купиле оружје. Мис Стон била задоволна од односот на комитите и народот кон неа, па подоцна за тоа кажувала и во интервјуа за американските весници. Дури напишала и книга, но пред печатењето целиот материјал изгорел во пожар во американскиот град Челзи, во која таа живеела, а таму и починала во 1927 година.
Катерина Цилка била бремена во моментот на киднапирањето и се породила, според некои извори, во Ратево, беровско, во текот на заробеништвото. Неколку години по ослободувањето од заложништво, Катерина Цилка со писмо од САД ѝ се заблагодарила на бабицата баба Миропа од Ратево за успешното породување што го имала во многу тешки услови.
Еден од првите македонски играни филмови, Мис Стон (1958) е снимен токму според оваа приказна.
Телеграма од Солунскиот вилает 17 март 1902
Во целиот период додека траела драмата со киднапирањето на Мис Стон, создадени се преку 150 телеграми документи писма. Во прилог следи една телеграма со редовна комуникација меѓу турските власти.
Телеграма на Солунскиот валија Тефик со кој го известува големиот везир дека е исплатен откупот и дека е распишана потерница за претседателот на Македонскиот револуционерен комитет Борис Сарафов.
IC 217
IC 217 — галаксија во соѕвездието Мува, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 217 се споменува и како ESO 39-5.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јуни 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 217 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 217 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 57 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -73° 41' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на IC 217 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37612.
Пресика (Љутомер)
Пресика (словенечки: Presika) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
NGC 2164
NGC 2164 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2164 се споменува и како ESO 57-SC62, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 58 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 30' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 2164 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
NGC 6773
NGC 6773 — астеризам во соѕвездието Орел, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 август 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 15 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 51' 24"".
Други поделби
Проучување на NGC 6773 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 472. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 202.
Тихоокеанско боиште
Тихоокеанско боиште — боиште на операциите на американските сили за време на Втората светска војна во Тихиот Океан во периодот од 1941 до 1945 година. Од средината на 1942 година до крајот на војната во 1945 година, постоеле две американски оперативни команди во Тихиот Океан. Областите биле поделени на Централен Пацифик, Севеен Пацифик и Јужен Пацифик, под команда на адмиралот Честер Нимиц. Југозападниот дел на Тихоокеанскиот регион бил командуван од генералот Даглас Макартур.
Список на екипи и велосипедисти на Вуелта а Еспања 2014
Вуелта а Еспања 2014 — 69. издание на велосипедската трка Вуелта а Еспања, една од трите големи трки. На Вуелта а Еспања настапиле 198 возачи од 22 велосипедски екипи; трката се одржувала од 23 август до 14 септември 2014 година, започнувајќи во Херез де ла Фронтера и завршувајќи во Сантјаго де Компостела.
Тихоокеанско боиште
Поради комплексните улоги на Армијата на САД и на морнарицата на САД во водењето на војна во Тихоокеанскиот театар, немало ниту еден командант на сојузничките сили, споредено со генералот Двајт Д. Ајзенхауер во Европскиот Театар.
Список на екипи и велосипедисти на Вуелта а Еспања 2014
Екипи
Сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и биле обврзани да испратат своја екипа. Во април 2014 година, на четири професионални континентални им биле доделени специјални покани, со што се создала група од 22 екипи. Вклучувањето на на трката е прво појавување на африканска екипа на некоја голема трка.
Тихоокеанско боиште
Главните борби се одбиле помеѓу силите на Јапонија и САД.
Список на екипи и велосипедисти на Вуелта а Еспања 2014
Екипи
Екипи кои настапиле на трката биле:
*: Специјално поканети професионални континентални екипи.
По возач
Списокот на возачи на почетокот на трката бил:
По националност
Возачите кои настапувале на Вуелта а Еспања 2014 година доаѓале од 34 различни земји.
Лукова жаба
Опис
Источната лопатка е полна жаба со голема глава и со череп со рамен врв, големи, испакнати очи и вертикални зеници слични на шлиц. Може да порасне во должина од околу 9 сантиметри. Кожата е мазна со расејување на помали брадавици. Мажјакот има голема жлезда на задниот дел од неговите предни нозе, која му се зголемува во сезоната на парење. Предното стапало има четири прсти, а задното стапало има пет со длабоко вовлечена мрежа меѓу нив. Задните нозе се пократки и на задниот дел на секое задно стапало има жолтеникава коскена испакнатост, внатрешна метатарзална туберкула или лопатка, што му го дава името на ова животно. Бојата на жабата е доста често променлива, грбот често е бледо сив со големи, зеленикави дамки со неправилна форма, а стомакот е бледо сив. Источната лопатина може да се разликува од западната лопатина (Pelobates cultripes) по бојата на лопатата која е црна кај второто, и од обичната лопатина (Pelobates fuscus) по тоа што главата не е купола.
Дистрибуција и живеалиште
Источната лопатка е родена во Ерменија, Азербејџан, Бугарија, Грузија, Грција, Иран, Израел, Либан, Македонија, Романија, Руската Федерација, Србија, Сирија и Турција. Тоа е доста честа појава во Иран, но е невообичаена во поголемиот дел од нејзиниот опсег. Се смета дека е исчезнат во Јордан, а неговиот статус е нејасен во Албанија, Ирак, Молдавија и Украина. Живее во некои светли шуми, грмушки и полупустински области, лоши предели, обработливи полиња и дини. Претпочита лабава почва каде што таа може да ги користи своите лопати за да може да ја ископа дупката во која живее, но исто така се наоѓа во карпести области и глинени почви со камче. Опсегот на источна лопатка е ограничен со просечна годишна температура и врнежи од дожд (видот не живее во области со недоволна летна температура и во области со високо ниво на врнежи), но северната граница на дистрибуција може дополнително да зависи од дистрибуцијата на обична лопатина. Бидејќи видот има неколку големи полноглавци, дистрибуцијата е дополнително ограничена со присуство на доволно големи, но безрибни езерца.
Глас
Источниот лопатар има карактеристичен повик, кој најобично се испушта од под вода и многу често продолжува цела ноќ. Тоа е брз, стакато „часовник...часовник...часовник“ кој се слуша од некаде.
Биологија
Источната лопатка е ноќна лопатка и се враќа во истото дувло секоја вечер кога таа ќе заврши со потрагата по мекотели, пајаци, инсекти и други мали членконоги. Освен што копа сопствена дупка, понекогаш користи дупка за глодач или пукнатина под карпа. Во моменти кога температурата на воздухот е многу топла, таа се повлекува во најдлабокиот дел од нејзината дупка и може да се смири во средината на летото. Во овие моменти, жабите што живеат во влажната почва на речните брегови може да поминат подобро од оние што се на други места, а во време на суша, може да има висока стапка на смртност кај жабите.
Во зима хибернира меѓу корените на дрвјата или под карпите, понекогаш неколку жаби се гушкаат заедно. Одгледувањето се одвива од февруари до мај во зависност од локацијата. Ровови и стагнантни базени се омилени локации за амплексус. Неколку илјади јајца се поставени во широки ленти од желатинозен материјал, кои може да бидат 2 сантиметри дебел и 1 метар долго. Полноглавците излегуваат по три дена, јадат алги и вода плевел и растат три или четири месеци пред да се преобразат во малолетни жаби. Многуте од нив се закопуваат во калта на работ на езерата за да презимуваат, но некои може да презимуваат како полноглавци.
Статус
Источниот лопатар најмногу се смета за „најмалку загрижен“ од Црвената листа на загрозени видови на IUCN. Главната закана со која најмногу се соочуваат е губењето на живеалиштата поради промените во користењето на земјиштето и одводнувањето на областите во кои се размножува. Има широка дистрибуција и се верува дека има голема популација, така што, иако неговиот опсег е прилично фрагментиран, се смета дека опаѓа доволно бавно за да не треба да биде наведен во позагрозена категорија. Сепак, некои од неговите посебни популации се подложни на локално исчезнување поради неповолните услови, особено во сушните области.
Габрово (Пиринско)
Габрово — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Географија и местоположба
Габрово се наоѓа во источните падини на планината Влаина, во близина на границата со Македонија. Оддалечено е 21 километар југозападно од Горна Џумаја. Сместено е на надморска височина од 836 метри.
Историја
Во 1891 година, Георги Стрезов пишува за селото:Во XIX век селото било муслиманско село. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци-муслимани.
Демографија
Според пописот од 2011 година, во Габрово имало 36 жители, запишани како Бугари.
На табелата и графиконот е прикажан бројот на населението во селото низ сите пописни години за периодот 1934-2011:
Религија
Во селото има средновековна црква „Свети Ѓорѓија“, којашто се наоѓа на десниот брег на Габровска Река, во маалото Чандревица. Во Самарџиското Маало во 1905 година е изграден храмот „Свети Јован Рилски“.
NGC 368
NGC 368 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 368 се споменува и како ESO 243-23.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 368 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 368 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 4 м 21,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 43° 16' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 169°.
Други поделби
Проучување на NGC 368 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3826. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 387; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7539.
Хоризонтски координатен систем
Хоризонтски координатен систем — небесен координатен систем кој се служи со месниот хоризонт на набљудувачот како основна рамнина за да определи два агла: висина и азимут. Затоа хоризонтскиот координатен систем понекогаш се нарекува висинско-азимутски систем. На висинско-азимутската монтажа на телескоп, двете осовини на инструментот ги следат токму висината и азимутот.
Дефиниција
Овој небесен координатен систем го дели небото на две полутопки: горна полутопка, каде телата се над хоризонтот и се видливи, и долна полутопка, каде тие се невидливи бидејќи Земјата ги попречува. Големата кружница која ги дели двете полутопки се нарекува небесен хоризонт, и се дефинира големата кружница на небесната сфера чија рамнина е нормална на месниот гравитациски вектор. Во практика, хоризонтот може да се дефинира како рамнинската тангента на мирна течна површина како езеро од жива. Полот на горната полутопка се нарекува зенит. Полот на долната полутопка се нарекува надир.
Следниве се две независни хоризонтски аголни координати:
Општи одлики
Хоризонтскиот координатен систем е прицврстен за дадено место на Земјата, а не за ѕвездите. Затоа, висината и азимутот на едно тело на небото се менува со тек на време како што телото делува како да патува по небото со Земјиното вртење. Покрај ова, бидејќи хоризонтскиот систем е определен од месниот хоризонт на набљудувачот, истото тело гледано од други места на Земјата во истото време ќе има различни вредности за висина и азумит.
Страните на хоризонтот имаат свои азимутски вредности кои служат за упатување.
Хоризонтските координати се многу корисни за одредување на времето на изгрев и залез на некое тело на небото. Кога телото има висина 0°, тоа е на хоризонтот. Ако висината му се зголемува, тогаш изгрева, а кога се намалува, тоа заоѓа. Меѓутоа, сите тела на небесната сфера претрпуваат дневни движења, што секогаш изгледа како да оди на запад.
Постојат овие посебни случаи:
NGC 4180
NGC 4180 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4180 се споменува и како UGC 7219, MCG 1-31-25, VCC 73, IRAS 12104+0719.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4180 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 4180 има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 22°.
Други поделби
Проучување на NGC 4180 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38964. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 287. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1611.
Ананкина група
Ананкина група — група повратни неправилни месечини на Јупитер кои следат слични орбити како онаа на месечината Ананка и се смета дека имаат заедничко потекло.
Нивните големи полуоски (оддалеченост од Јупитер) се движат помеѓу 19,3 и 22,7 Гм, орбиталните наклони им изнесуваат од 145,7° до 154,8°, а орбиталната занесеност им е од 0,02 до 0,28.
Основни членови на групата се следниве (негативниот период означува повратна орбита):
Меѓународниот астрономски сојуз ги задржува имињата кои завршуваат на -e (во меѓународен облик) за сите повратни месечини, вклучувајќи ги членовите на оваа група.
Потекло
Се смета дека Ананкината група настанала кога еден астероид бил зафатен од Јупитер и потоа распарчен кога се судрил. Овој став се должи на тоа што расејувањето на средната вредност на орбиталните параметри кај основните членови е многу мало и се должи на мал брзински импулс (15 < δV < 80 м/с), што укажува на еднен судар и разбивање.
Според големината на месечините, првобитниот астероид можеби имал пречник од 28 км. Бидејќи вредноста е блиска на приближниот пречник на самата Ананка, веројатно е дека матичното тело не било многу пореметено.
1 Оскулирачките орбитални параметри на неправилните месечини на Јупитер значајно се менуваат за кратки интервали поради големото растројување од Сонцето. На пример, забележани се промени од 1 Гм во големата полуоска за 2 години, 0,5 во занесеност за 12 години и дури до 5° за 24 години. Средните орбитални елементи се просеци прсметани со бројчено толкување на тековните елементи во долг временски период, кој служи за утврдување на динамичките семејства.
Кристина Арнаудова
Кристина Арнаудова (родена на 21 септември 1979 во Неготино, Македонија) — пејачка, музичар, изведувач, продуцент, композитор, текстописец, хуманитарец и филантроп од Република Македонија.
Таа е претседател и основач на здружението за деца во социјален ризик „Проект Среќа“.
Промоцијата на нејзиниот деби-албум Возови беше во кафулето "Mr. Jack Cafe'" во Скопје. Албумот се состои од 11 песни кои се компонирани од повеќе композитори вклучувајќи ја и самата Кристина. Песни кои ги вклучува овој албум се: Знаеш кој е тој, Подај ми рака, Возови и популарната Прашина која стана голем хит на македонските радија.
Прашина беше првиот албум во кариерата на Кристина. Заедно со главната песна, има уште 6 други песни во албумот, кои таа ги сними со нејзиниот поранешен бенд Big Bang, исто така и хитот Знаеш кој е тој кој беше голем хит на радио и телевизија во летото 2001. На 14 февруари 2008 во дискотеката Hard Rock, Кристина го промовираше новиот материјал, албумот 2007 со 12 песни.
Биографија
Првиот контакт со микрофонот го има на четири годишна возраст во градинка кога настапувала на претстави. Пресудна улога во нејзината љубов кон музиката има нејзиниот вујко (тапанар) и пробите кои тој ги има со својот бенд под покривот на нивниот дом. Со изразен талент за пишување песни, од мала почнала да пишува песнички.
Пораснала во мултиетничко семејство со дедо Турчин и баба Влаинка, порасната од нејзината мајка.
Средно образование завршува во родното Неготино, во гимназијата Св. Кирил и Методиј - насока општа гимназија.
Во 1996 година, со 16 години сама се пријавува на фестивалот „Тин Фест“. Резултатот е прво место помеѓу 150 кандидати од цела Македонија. Ја снима својата прва песна која нема поголема медиумска популарност. На 16 години, основа бенд кој има локални настапи и свири поп-рок, звук по кој станува препознатлива.
Во 1997 година станува дел од рок-бендот „Сага“ со кого снимаат само една песна и тоа претставува нејзин најголем успех дотогаш.
Во 1998 година, на покана на Давор Јордановски, станува член на Биг Бенг, група со која останува до 2000 година. Со Биг Бен снимаат неколку песни кои добро поминуваат кај публиката.
Истата година завршува средно образование, и се запишува на правниот факултет, отсек новинарство и се преселува во Скопје, каде живее до денес.
Соло кариера
Во 2000 година започнува соло кариера со песната Сонце, дело на Александар Ристевски - Принц.
Во 2003 година го издава албумот „Возови“ на кој се наоѓаат 14 песни, од најпознатите македонски автори, а 8 од нив добиваат третман на хитови, завршувајќи на првите места на сите макеоднски топ листи, меѓу кои „Подај ми рака“, „Судено ти е“, „Дали мислиш на нас“, „Возови“, „Твоја до крај“.
Албумот „Возови“ е сопственик на наградата „Најдобар албум на 2003“ а на годишните манифестации доби повеќе од 10 номинации, меѓу кои за хит на годината, пејачка на годината, текст на годината, најдобар видео запис и сл.
Во 2004 година се запишува на Бизнис колеџ „London University“ каде во 2007 година дипломира како Бизнис Администратор. Студиите по новинарство никогаш не ги завршува.
Во 2006 стапува во брак со нејзината долгогодишна љубов, ракометарот Александар Петровски, кој потоа стана тренер, а во 2017 година генерален директор на Спортскиот Центар Борис Трајковски.
2008 година го издава албумот „2007“, на кој се наоѓаат 12 песни, од најдобрите македонски автори, а таа овде се јавува за прв пат и како комплетен извршен и музички продуцент на истиот.
На овој албум се наоѓаат песни како „Немам срце за друг“ „Голи во срцата“ „Прв и последен“ „Зошто“, кои завршија на првите места на македонските топ листи, а песната „Не ме оставај“ остана запаметена по тоа што се задржа 7 недели на првото место на најпознатиот интернационален музички канал МТВ, на списокот на изведувачи од целиот Балкан, а на интернационалната музичка листа стигна до 3то место, заедно со сите светски изведувачи.
Во 2012 ја снима„Само еднаш“ нејзина авторска песна, а потоа ја прави и химната за РК Металург „Металург е шампион“.
Во меѓувреме работи заедно со Васил Хаџиманов, ја преработуваат култната „Да си мерак песна“, и ја промовираат„во јуни 2012 година.
2013 ја објавува „Земи ме“ песна која е нејзина авторска. „Земи ме“ е сопственик на наградата за најдобар поп рок хит на „Радискиот фестивал 2014“.
На Скопскиот фестивал 2013 ја исполнува песната „Нема Нема“.
Мај 2014 година го објавува албумот „Земи ме“ насловен по најпознатата песна на него, и песните од тој албум вклучувајќи ја и дуетската со групата „Eye Cue“ стануваат хитови на радиостаниците.
На „Скопски фестивал“ 2015 се јави како автор на две композиции, од кои едната, „Убава“ која потоа стана и најголем хит а беше изведена од групата „Eye Cue“ го освои првото место на фестивалот.
Во 2015 година, Кристина го основаше здружението „Проект Среќа“, здружение кое се занимава со подобрување на квалитетот на живеење на децата во социјален ризик, и децата со помалку можности.
Кристина во склоп на здружението го отвори и првото бесплатно училиште за музика и уметности за деца во социјален ризик „Гитари Дирки и Свирки“ кое се наоѓа во Скопје, а исто така го отвори и Детското Драмско Студио „Неверленд“ за деца во социјален ризик, кое е исто така бесплатно.
Приватен живот
Кристина Арнаудова е мажена со сопругот Александар и со него ги има синовите Максим и Матео. Таа е ќерка на пејачот Гоце Арнаудов.
Елвира Нотари
Елвира Нотари (родена како Марија Елвира Џузепа Кода; Салерно, 10 февруари 1875 – Кава де' Тирени, 17 декември 1946) била италијанска филмска режисерка, првата воопшто во Италија и меѓу првите во светската кинематографска историја. Значењето на нејзината фигура се доближува по важност до она на Алис Ги - Блаше. Освен што била прва режисерка, била и најуспешна, со продукција која, меѓу 1906 и 1929, брои околу 60 наслови на долгометражни филмови и стотици краткометражни и документарци, сите произведени од нејзината продукциска куќа. Нејзиното дело се смета за предвесник на Неореализмот.