cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грчка пропаганда во Македонија
Вмешување на грчката држава
Бидејќи овие средства не помогнале, во 1871 година во Сер бил формиран еден силогос за ширење на грчката писменост во оваа област. Силогосот собирал сиромашни деца од селата и беспалтно ги издржувал во грчките училишта во Сер.
По Руско-турската војна раководењето со пропагандата го презеле грчките конзули во Македонија. Глава задача на грчката пропаганда во овој период било:
Оттука биле преземени разни дејствија. Уште во 1876 година грчката пропаганда организирала издавање на етнографски карти во Лондон и Париз, од овие карти се гледало дека грчките претензии оделе на север сè до Ќустендил и Качаник.
Пет години подоцна врз основа на податоците од грчкото учено друштво во Атина, германскиот картограф Киперт во Берлин во 1881 година направил карта од која се гледа дека грчките претензии биле споуштени по на југ до Кичево и Велес.
Грчката пропаганда исто така почнала да издава и статистички податоци за бројот и составот на населението во Македонија, во овие статистики намерно бил зголемуван бројот на Грците со цел да се докаже дека тие биле доминантно население во Македонија.
Грчка просветна пропаганда
Грчката пропаганда почнала да отвора разни училишта и културно-просветни организации во Македонија. Преку нив се собирале приврзаници и се ширела националната грчка свест, особено меѓу Власите, кои своите деца ги испраќале исклучиво во грчките училишта.
За финансирање на овие институции се ангажирало самото грчко министерство за надворешни работи преку своите конзули во Солун, Битола, Скопје и Сер, биле давани големи парични средства за функционирањето на просветната пропаганда. Друштвото за ширење на грчката писменост со седиште во Сер до 1879 година добило 189 000 драхми, а оваа сума во 1885 година се искачила на 536 000 драхми. Финансиските средства за ова друштво во 1896 година изнесувале 1.000.000 драхми.
Како што се зголемувале средствата така се зголемувал и бројот на грчките училишта во Македонија со текот на годините. Ако грчката пропаганда во 1877 година имала 256 училишта и 10 968 ученици веќе во 1886 година имала 836 грчки училишта. На тој начин во 1896 година во Македонија егзистирале 970 грчки училишта со 53 633 ученика.
Спред еден англиски податок кој се повикува на весникот Селаника газет во 1885 година во Солун имало 11 грчки училишта во нив работеле 39 учители и 29 учителки а наставата ја посетувале 1060 ученика и 1230 ученички.
Според истиот податок во Серскиот санџак имало 166 грчки училишта со 168 учители и 33 учителки, а училиштата ги посетувале 5 333 ученика и 949 ученички.
Во Драмскиот санџак и во тамошните кази имало 99 училиште со 91 учител и 31 учителка, а овие училишта биле посетувани од 4861 ученик и 1387 ученички.
Во Битола била отворена полна машка и женска гимназија, една богословија (1884 година) и неколку основни училишта, особено забавишта.
Покрај училишта грчката пропаганда располагала и со неколку културно-просветни друштва како што биле: Друштвото на пријателите на просветата, гимнастичко, музичко, добротворно, театрално и др. Исто така била отворена и една печатница во која подоцна се печател, на грчки јазик, неделниот весник Фос.
Репресивниот карактер на грчката пропаганда
И покрај сите обиди кој грчката пропаганда ги презела за зацврстување на своите позиции во Македонија таа не успеала да го спречи преминувањето на Македонците под јурисдикција на Егзархијата, и затоа грчката пропаганда почнала да се користи и со методи од репресивен карактер.
Грчката пропаганда се користела и со рушвети и обвиненија кај турските власти.
Во 1880 година во Струмица повторно било отворено егзархиското училиште, но грчкиот владика веднаш ги обвинил родителите на учениците дека се бунтовници и биле уапсени 15 души.
Во 1888 година во селата Муртино и Моноспитово тамошното македонско население дошло во судир со локалните Турци, и веднаш овој судир бил искористен од страна на Грчкиот струмички владика да побара остранување на егзархиските учители и нивана замена со грчки.
Во селото Босилово сите жители преминале под духова јурисдикција на Егзархијата со исклучок на свештеникот и неговото семејство но грчката пропаганда успеала да издејствува преку рушвет црквата да остане на Патријаршијата.
Вооружената грчка пропаганда
Вооружената грчка пропаганда до 1903 година во Македонија била со послаб интензитет, а една од поголемите акции пред Илинденското востание е Андартската провокација од летото 1896 година кога поголема група на андарти навлегле во Солунскиот и на дел од Битолскиот вилает, овие грчки чети биле испратени од Етники Етерија.
По Илнденско востание организатор на првите грчки чети во Македонија бил Германос Каравангелис – грчкиот митрополит во Костур.
Во Атина бил формиран таканаречениот Македонски комитет кој требало да раководи со организирањето и препраќањето четите во Македонија. Андартските чети добиле задача да по секоја цена и со сите средства да бидат уништени комитетите на Македонската револуционерна организација по селата, а на нивно место да бидат создадени грчки комитети преку кој ќе се држи грчкиот патриотизам.
Андартите вршеле и одмазда врз населението кое уште одамна се откажало од Цариградската патријаршија или пак зошто учествувало во редовите на Македонската револуционерна организација.
Според некој податоци во пролета 1905 година во Битолскиот вилает дејствувале околу 800-1000 андарти, а од почетокот на акциите па сè до пролета 1905 година грчко-турската граница ја минале 2 800 андарти од кој голем дел од нив биле со потекло од Крит.
Безрбетници
Безрбетници (латински: Invertebrata) — голема група на еукариоти во која припаѓаат животните без ‘рбетен столб. Тука се вклучени најголемиот број од сите видови на животни - според некои автори, на безрбетниците им припаѓаат 96,3% од целото животинско царство, наспроти 4% кои им припаѓаат на животните со ‘рбетен столб (Vertebrata). Безрбетниците се побројни и од сите останати царства (Archaea, Monera, Protista, Fungi и Plantae) заедно.
Терминот безрбетници не е валиден од таксономски аспект, додека терминот ‘рбетници е таксон (поттип) во типот на хордовите животни (Chordata). Хордата е еволутивен претходник на ‘рбетниот столб и се јавува само во ларвениот стадиум кај примитивните поттипови од типот Chordata (Tunicata и Acrania), како и во ембрионалниот развиток на ‘рбетниците (вклучувајќи го и човекот). Поради ова, животните од овие два поттипа (Tunicata и Acrania) некаде се сметаат за безрбетници. Поделбата на животните на безрбетници и ‘рбетници во зоологијата е направена од практични причини - за полесно изучување.
Еволуција и поделба на безрбетните животни
Според традиционалната поделба на царството Animalia, праживотните (Protozoa) се сметаат за безрбетни животни. Но, во современите класификациски системи праживотните се дел од царството Protista. Ваквата прераспределба е направена, пред се, врз основа на структурата на јадрата кај животните и праживотните. Кај првите, јадрото е од везикуларен тип, додека кај вторите тоа е составено од големо јадро (макронуклеус) и мало јадро (микронуклеус), кои имаат сосема поинакви биохемиски одлики. Како безрбетни животни порано се сметаа и некои видови на алги, како еуглената, волвоксот и некои претставници од групата на огнени алги (Dinophyta). Денес и тие се вбројуваат како дел од Protista, бидејќи градбата на нивните клетки е многу поблиска до онаа на растенијата отколку на животните.
Сепак, животните еволуирале од праживотните (одредени динофлагелати), и затоа името на овој таксон е соодветно. Првите животни се оние од безрбетните типови Porifera и Cnidaria. Кај сунѓерите сè уште се огледува консолидацијата на едноклеточните динофлагелати во многуклеточен организам (клеточен степен на телесна организација) и затоа се означени како Parazoa, односно бесткивни животни, додека кај жаркарите веќе почнува потесното поврзување на клетките во ткива (Eumetazoa или ткивни животни).
Типови на безрбетни животни
Постојат околу 35-40 видови на животински типови во зависност од авторот на систематиката. Некои најпознати безрбетни типови на животни се:
Pegasus Airlines
Pegasus Airlines ( IATA код : PC ; OACI код : PGT ) е турска нискобуџетна авиокомпанија со седиште во Истанбул. Основана во 1990 година како заедничко вложување со Аер Лингус за извршување чартер -летови, стана нискобуџетна авиокомпанија во 2005 година по преземањето од страна на ЕСАС Холдинг.
Развој
На 11 декември 1989 година, две компании, Нет и Силкар, создаваат чартер компанија по име Пегасус ерлајнс во партнерство со ирската компанија Аер Лингус. Таа започнува со своите летови на 15 април 1990 година со два Боинг 737-400. Во 1993 година, компанијата додаде трет боинг 737-400 на својата флота и изнајми два Ербас А320 во текот на летната сезона.
Во јануари 2005 година, ESAS Holding ја презема контролата над Pegasus Airlines и нарачува 12 Боинг 737 за 800 милиони долари.
Во 2013 година, компанијата продаде 34,5% од своите акции. Собраните пари и овозможија да го финансира својот возен парк.
Флота
Флотата на „Пегасус ерлајнс“ во август 2021 :
Кумички јазик
Кумичкиот е туркиски јазик, зборуван од околу 200,000 луѓе во Дагестан во Русија. Јазикот се пишувал со арапска азбука до 1928, потоа со латиница од 1928 до 1937 година и од 1937 па сè до денес се пишува со кирилица поточно со кумичка азбука.
Пишување
Латинична азбука користена за време на периодот 1927—1937).
Кирилична азбука користена од 1937 па сè до денес:
Вилем Јансон
Вилем Јансон (познат и како Вилем Јанс, Willem Janszoon Janszoon или Willem Jansz), е холандски морепловец, адмирал, колонијален гувернер и првиот Европјанин кој стигнал до бреговите на Австралија.
Раниот живот
Вилем Јансон е роден околу 1570 година и многу малку се знае за неговото детство или младост. Според некои податоци, тој е роден и израснат во Амстердам и се придружил на морнарицата на 16-годишна возраст. Документирано дека во доцните 1590-ти, Јансон се придружил на Oудe Компанијата, една од претходниците на Холандската Источноиндиска компанија, како помошник капетан на бродот „Холандија“, кој во 1598 година бил дел од втората ескадрила испратена од Холанѓаните во Холандска Источна Индија. По раѓањето на неговиот син (околу 1600 година), на 5 мај 1601 година, Јансон се вратил во Источна Индија, но сега како капетан на бродот „Лам“. На 18 декември 1603 година како капетан на бродот „Дајфкен“ бил испратен да бара други трговски места особено во „големата земја Нова Гвинеја и другите источни и јужни земји“.
Истражување и откритија
На 18 ноември 1605 година, Јансон со својот брод Дајфкен отпловил од Бантам кон западниот брег на Нова Гвинеја. Потоа Јансон го преминал источниот дел од Арафурското Море, и без да го забележи Торесовиот Проток, запловил по Карпентарискиот Залив. На 26 февруари 1606 година стигнал до бреговите на реката Пенефадер на западниот брег од полуостровот Кејп Јорк во близина на денешниот град Веипа. Со тоа тој станал првиот Европјанин за кој се знае дека стигнал во Австралија. Потоа, Јансон направил мапа на околу 320 километри од брегот што го истражувал, кој го сметал како дел од островот Нова Гвинеја. Затоа што земјиштето било мочурливо а домородците негостопримливи, Јансон се вратил во Бантам во јуни 1606 година. Новооткриената земја Јансон ја нарекол „Нов Зеланд“ (од Nieu Zelandt) по холандската провинција Зеланд, но името не било прифатено, а подоцна тоа име било користено од холандските картографи за денешниот остров Нов Зеланд.
Така, Вилем Јансон официјално се смета за првиот Европјанин што стигнал до бреговите на Австралија.
Следните години од животот
Јансон работел во Холандската источноиндиска компанија во периодите од (1603-1611, 1612-1616, вклучувајќи го и периодот кога бил гувернер на островот Солор, 1618-1628 како адмирал на холандската флота и како гувернер на Бантен од 1623 до 1627 година). Во 1619 година, Јансон добил награда од 1000 гулдени за заробувањето на четири брода на Британската источноиндиска компанија, која им помогала на жителите на Џакарта во одбраната од Холанѓаните. Во јуни 1627 година, Јансон се вратил во Батавија (поранешното име на Џакарта) и наскоро, како адмирал, командант на 8 бродови, отишол на дипломатска мисија во Индија. На 4 декември 1628 година, Јансон се вратил во Холандија, каде што на 16 јули 1629 година во Хаг поднел извештај за состојбата во Индија. Тогаш тој имал околу 60 години. Не се знае ништо за подоцнежниот живот на Јансон, но се смета дека починал во 1630 година.
Џон Траволта
Џон Траволта (John Travolta; ) — американски глумец, танчер и пејач. Траволта за првпат станал познат во 1970 година, по појавуването во телевизиската серија „Добредојде назад, Кутер“. Глумечкиот ангажман на Траволта се намалил во 1980 година. Тој ја освоил наградата „Златен глобус за најдобар глумец во игран филм (мјузикл или комедија)“ за неговиот настап во „Фатете го малиот“.
Ран живот
Траволта, најмалото дете од шесте деца е роден и пораснат во Инглвуд, Њу Џерси. Неговиот татко Салваторе Траволта (ноември 1912 - мај 1995), бил полупрофесионален играч на американски фудбал. Неговата мајка Хелен Сесилија (јануари 1912 - декември 1978), била глумица и пејачка. Неговите браќа и сестри исто така глумеле. Неговата мајка била ирска американка. Тој пораснал како римокатолик, но ја смени верата во скиентологија.
Личен живот
Траволта беше во врска со глумицата Дијана Хиланд, која ја запозна за време на снимањето на филмот „Детето од стаклено ѕвоно“. Хиланд починала од рак на дојката во 1977 година.
Траволта се ожени со глумицата Кели Престон во 1991 година. Двојката имала син, Џет (13 април 1992 - 2 јануари 2009). Нивната ќерка Ела Блеу, е родена во 2000 година и третото дете, синот Бенџамин, е роден на 23 ноември 2010 година во Флорида.
Смртта на синот Џет
Во 2009 година синот на Траволта, Џет, починал за време на божиќниот одмор на Бахамите.
Седеф
Седеф (ṣadaf) – внатрешен слој на раковината на некои мекотели: школки, полжави и некои главоноти (Nautilus и Spirula). Заради седефот најбарани се школките од родовите Meleagrina, Pinna, Malleus, Margaritana.
1042
1042 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1042 година од новата ера, 42. од вториот милениум, 42. од XI век и трета од 1040-тите.
Седеф
Создавање и градба на седефот
Кај мекотелите раковината ја лачи плаштот, односно кожниот набор кој ја обвива утробната кеса и ја затвора плаштната дупка. Раковината потполно или делумно го препокрива телото. Слоевите раковина се лачат во различни делови на плаштот, а постепениот раст се одвива само на граничниот дел на раковината. На пресекот на раковината се воочуваат три слоја: надворешен, тенок слој (periostracum), изграден од органска материја конхиолин; под него е подебел, призматичен слој, изграден претежно од калциум карбонат; третиот, внатрешниот слој е седефест слој или седеф. Седефот е граден од повеќе паралелно сложени, благо брановите ливчиња, составени од наизменични слоеви органски и неоргански материи.
1042
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Седеф
Создавање и градба на седефот
Кога во внатрешноста на раковината дојде надворешно тело кое го повредува мекото тело на мекотелот (зрно песок, паразит и сл.) околу него, заради заштита, се создава слој од седеф. Со повеќегодишно излачување на седеф на местото на повреда се создава патолошка зрнеста творба, кај бисерните школки позната како бисер. Бисерите претежно се составени о тенки, концентрични слоеви седеф. Затоа седефот се нарекува и „мајка на бисерот“ (mother-of-pearl).
1042
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6550 и 6551 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5792 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4802 и 4803 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1795.
Седеф
Одлики на седефот
Седефот е композитен материјал направен од неоргански слоеви калциум карбонат, раздвоени со органски полимери како што е хитинот. Оваа структура го прави отпорен на оштетувања. Исто така прави површината на седефот да е брановита, што доведува до прекршување на светлината на нејзините нерамнини во преливи на виножитните бои, давајќи ѝ препознатлив и единствен седефест сјај.
1042
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1042 година се протега во 3678 и 3679, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3738 и 3739 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1585. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 433 и 434 исламска година.
Седеф
Употреба
Седефот се користи за изработка на накит, како и за интарзии. Во минатото, особено во XVIII век, од него се изработувале украси на мебел, кутии и други предмети.
Надворешни врски
mother-of-pearl statenisland.pastperfect-online.com]
Хански дворец (Бахчисарај)
Ханската палата или Хансарај (кримскотатарски: Han Saray, украински: Ханський палац) — дворец кој се наоѓа во градот Бахчисарај, Крим. Дворецот бил изграден во 16 век и станал седиште на кримските ханови. Внатрешноста на палатата е украсена во традиционален кримско-татарски стил од 16 век и претставува историски и културен споменик од глобално значење поради својот редок пример за кримско-татарската архитектура. Денес, Ханската палата е една од најпознатите муслимански палати што се наоѓаат во Европа, заедно со Топкапи-сарај, Долмабахче, Јилдиз, Ајналикавак, Одрински сарај, Чираган во Турција и Алхамбра во Шпанија.
Во просториите на палатата денес се наоѓа Кримско-татарскиот музеј за културно-историски науки и музејот на кримско-татарската уметност, каде е изложено различен вид на оружје. Територијата на комплексот на палатата зазема 4,3 хектари. Претходно, областа на комплексот бил 18 хектари.
Палатата се наоѓа на левиот брег на реката Чурук-Су. Комплексот се состои од џамија, харем, гробишта (турбе), живеалишта и градини, две порти (северна и јужна), плоштад, главна зграда, штали, библиотека итн. Архитектонскиот стил на палатата ја продолжува традицијата на отоманската архитектура од XVI-XVII век. Главната идеја на архитектурата е олицетворение на муслиманската идеја на рајската градина на земјата. Самиот поим „Бахчисарај“ е преведен како дворец на градината. Во палатата има многу дворови со дрвја, цвеќиња и фонтани.
Во Русија, која ја контролира спорната територија на Крим, објект е вклучен во списокот на културно наследство од федерално значење, додека во Украина објектот е споменик на културно наследство од национално значење.
Историја
Пред изградбата на палатата во Бахчисарај, седиштето на кримските ханови се наоѓало по долината на Ашлама-Дере. Кога долината станала тесна за ханот, било одлучено да се изгради палата на ново место. Изградба на палатата започнала во почетокот на XVI век, за време на владеењето на Сахиб I Гирај. Заедно со изградбата на палатата започнало и самата изградба на Бахчисарај.
Најстарите објекти на комплексот од дворецот се Големата ханска џамија и бањата Сари Ѓузел, кои датираат од 1532 година. Порталот Демир-Капа е датиран од околу 1503 година, но бил изграден на друго место, а потоа бил префрлен во палатата. За време на своето постоење, палатата била постојано доградувана или проширувана од владејачките ханови. Во времето на Девлет I Гирај ило изградено турбе, во времето на Ислам III Гирај - сала за состаноци и уште едно турбе, во времето на Бахадир I Гирај - дополнителен простор за официјални приеми, а во времето на Каплан I Гирај - Златна фонтана. Селаме II Гирај ја изградил летната резиденција, Арслан - медресатаитн.
Во 1736 година, за време на Руско-турската војна (1736-1739), фелдмаршалот Бурхард Кристоф Миних наредил запалување на главниот град и на самата палата. Пред тоа наредил да се направи опис на комплексот (кој е зачуван до денес). Од пожарот биле уништени најголемиот дел од дрвените структури, по што палатата била скоро целосно обновена. Од оригиналните згради од XIV век биле зачувани Советот и Салата на Судот, Малата и Големата џамија и порталот Алевиз. Реставрацијата на палатата започнала во времето на Селаме. Според Ф. Брун, новиот изглед на дворецот во голема мера го надминал стариот поради својот луксуз, а голем дел од материјалите биле испратени од Цариград, заедно со неколку видни архитекти и сликари, по што дворецот во голема мера бил копиран според луксузните ентериери на палатите во Цариград. Де Сегир истакнал дека новиот дворец е изграден според моделот на Цариград, иако во помал обем. Интересно е тоа што голем број од отоманските дворци во Цариград се слични на Бахчисарај.
Откако Крим бил вклучен во составот на Руското Царство, палатата била во надлежност на Министерството за внатрешни работи. Последователните реновирања ги промениле отоманските ентериери и додале нови значајни споменици. На 20 мај 1787 година палатата била посетена од страна на Катерина II. Нејзиното доаѓање довело до реновирање на дворецот, и неколку простории биле реконструирани во стил на електрицизам со мешање на ориентални и европски дизајн. Мебел бил донесен од Санкт Петербург, Москва и Цариград. Дел од мебелот бил на локално производство. Денеска во музејот е изложена масата и креветот на кој спиела царицата Катерина II. За реновирањето на дворецот поради доаѓањето на царицата, биле ангажирани 60 мајстори и 50 работници и биле издвоени 24.247 рубли. Катерина II поминала три дена во палатата. За време на патувањето таа била придружена од страна на австрискиот царот Јосиф II, како и од страна на францускиот, англискиот и австрискиот амбасадор заедно со делегацијата.
Во 1818 година, Александар I ја посетил палатата и за неговото доаѓање бил уништен харемот. Во 1822 година, под раководство на архитект И. Ф. Колодин, палатата била реновирана. Михаил Кладо бил ангажиран во градежниот дел, а подофицерот Дорофеев бил ангажиран во сликарството. Како резултат на ова реновирање, оригиналниот изглед на палатата бил изобличен. Во насока на Колодин, Зимската палата, комплексот за капење и други згради биле исто така уништени. На 9 септември 1837 година, палатата ја посетил Александар II, во придружба на неговиот учител Василиј Жуковски. За време на Кримската војна од 1854-1855, овде била сместена амбуланта.
Во 1908 година во палатата бил отворен музеј. Во 1912 година, палатата ја посетил Николај II со своето семејство. По октомвриската револуција од 1917 година во палатата бил отворен музеј за историја и култура на Кримските Татари. Од 1955 била историски и археолошки музеј на Бахчисарај, а од 1979 година била историски и архитектонски музеј. Во годините 1961-1964 била спроведена научна реставрација на фреските и архитектонски детали на палатата. Во текот на оваа реставрација, изгледот на палатата бил приближен до оригиналниот. Слоевите боја од вар биле отстранети.
Од октомври 2015 година, Ханската палата е објект вклучен во списокот на културно наследство од федерално значење на Русија.
NGC 5325
NGC 5325 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5325 се споменува и како NGC 5325A, MCG 7-28-80, CGCG 218-62, VV 607, KUG 1348+385, CGCG 219-7.
Откривање
Телото е откриено на 14 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5325 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 5325 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 50 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 16' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 91°.
Други поделби
Проучување на NGC 5325 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49163. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3027. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 106.
Етјен Пивер де Сенакур
Етјен Пивер де Сенакур ( – ) — француски филозоф и есеист, најмногу познат по епистоларниот роман Оберман.
Животопис
Неговото отсуство од Франција за време на француската револуција се толкувало како чин на непријателство кон новата влада, а неговото име биле ставено на списокот иселени. Франција ја посетувал од време на време во тајност, но само делумно успеал да го сочува семејното богатство. Во 1799 во Париз ја објавил книгата Rêveries sur la nature primitive de l'homme, која се смета за предвесник на романтизмот. Сопругата и неговите родители починале пред крајот на векот, а Сенакур бил во Париз во 1801 кога ја започнал Оберман, а ја завршил 1804 во Швајцарија, и ја отпечатил една година подоцна. Книгата станала негово најпознато дело, а следната година ја напишал театарската претстава De l'amour во која ги нападнал тогаш актуелните обичаи. Во овој период работел во списанието Mercure de France, каде се запознал со Луј-Себастијан Мерсје и Шарл Нодје.
Сенакур би го минал остатокот од животот творејќи во изолација да било обвинението од јавен обвинител за клевети против религијата во второто издание на Résumé de l’histoire des traditions morales et religieuses (1827) каде го опишал Исус како „млада жалфија“. Бил осуден за виновен и казнет со девет месеци затвор и 300 франци, но обвинението паднало на апелација. Случајот добил медиумско внимание, а зголемениот авторитет на Сенакур помеѓу либералната јавност предизвикало реобјавување на сите негови дела. Авторот ја ревидирал и надополнил Оберман во изданието од 1833. Оберман, инспириран од Жан-Жак Русо и пофален од Сент Бев и Жорж Санд, бил популарен во Франција и Англија. Се состои од писма напишани од осамена и меланхолична личност, чиј дом е во осамената долина на планината Јура. Автентичноста на книгата во споредба со останатите дела од Вертер–Бајроновата литература е во тоа што главниот лик наместо тага за суетата на луѓето, чувствува немоќ да прави и да живее како што сака.
Сенакур не го почитувал католицизмот и бил приврзаник на слободната мисла. Од 1803 сѐ до смртта во 1846 Сенакур пишувал дела кои биле според вкусот на читателската публика. Политичарите Адолф Тиер и Абел-Франсоа Вилмен издејствувале пензија за Сенакур од кралот Луј-Филип, што му овозможило комфорно да ја мине староста. Позначајни дела од Сенакур во овој период биле комедијата Valombré (1807) и неговиот втор епистоларен роман Isabelle (1833). Го напишал и сопствениот епитаф Eternité, sois mon asile.
Јан Тратник
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Во јули 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Прждево
Прждево — село во Општина Демир Капија, во близина на градот Демир Капија.
Потекло и значење на името
Пред основањето на селото, на денешната местоположба се наоѓала шума. Со населувањето на селаните, шумата нагло почнала да се сече, раскопува, како и да се гори густата шума. Горењето или „пржалењето“ на шумата било толку интензивно, што и буквално местото останало изгорено (пржалено), па и селото го добило името - Прждево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Демир Капија, сместено на десниот брег на реката Вардар. Селото е ридско, на надморска височина од 230 метри, а од градот Неготино е оддалечено 12 километри. Од градот Демир Капија, селото е оддалечено 10 километри.
Селото се наоѓа на место каде што се соединуваат Вешка Река и Лопатички Дол (Наново), сместено на благите падини на проширената долина. Прждево е затскриено зад еден рид од главниот пат. Во селото се наоѓаат чешмите: Чешало, Мамудица, Сулинар, Бурга, Сулинарка, Љутова, Коцова и Хуткина. Под месноста Лопатица се наоѓа изворот Наново, каде порано се наоѓале четири чешми. Иако селото има повеќе чешми и извори на вода, сепак во селото нема доволно вода во одредени периоди од годината.
Селото има збиен тип, поделено на три маала: Горно, Долно и Средно Маало. Покрај овие три маала, се споменуваат и Кршиплод и Масларково Маало.
Прждево се одликува со традиционална градителска архитектура.
Историја
Селото најпрво било христијанско, пред да доселат муслиманските родови кон крајот на век, кои избегале од селиштето Слатина поради нападите на Арнаути.
Старото село Слатина била населба која се наоѓала на десниот брег на реката Вардар во близина на сегашното Прждево.
На 6 октомври 1944 година, при повлекувањето на германските фашистички единици, од селото бил извршен масакр врз населението.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 22,4 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.243 хектари, на пасиштата отпаѓаат 630 хектари, а шума речиси и да нема.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Селаните биле добри земјоделци и во турско време работеле на свои ниви, распослани по ритчињата и во рамницата покрај Вардар. Во Прждево постоеле бројни дуќани.
Денес, ова село е едно од поголемите производители на црвен пипер, во кое има фабрика за обработка, сушење и производство на пиперот.
Население
Селото е средно по големина, но со намалување на населението. Така, во 1961 година селото имало 668 жители, од кои 633 биле Македонци, а 32 жители Турци. Во 1994 година, бројот се намалил на 316 жители, од кои 301 биле Македонци, 7 Турци и по четири жители Срби и Роми.
Според пописот од 2002 година, во селото Прждево имало 235 жители, од кои: 210 Македонци, 23 Турци, 1 Србин и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 120 жители, од кои 68 Македонци, 2 Турци, 33 Роми, 1 останат и 16 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Прждево:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Прждево било мешано муслиманско-христијанско македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Иселеништво
Од муслиманите во 1912 година, 5 семејства се иселиле во Турција.
Самоуправа и политика
Во век, Прждево било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Демир Капија, која била една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од Општина Демир Капија.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Долни Дисан, во која покрај селото Прждево, се наоѓале и селата Вешје, Горни Дисан, Долни Дисан и Тремник. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната истоимена општина, во која влегувале селата Бесвица, Прждево и Тремник.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1246 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 140 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 139 гласачи.
Култура и спорт
Во селото работел фудбалскиот клуб ФК „Пијанац“.
ФК Партизан
ФК Партизан е фудбалски клуб од Белград. 27 пати ја има освоено шампионската титула (прво на СФРЈ, подоцна на Југославија и на крајот на Србија), а освојувач е и на 15 национални купови. Најголем успех на Партизан на европско тло е финалето во Купот на европските шампиони против мадридски Реал. По распадот на заедничката држава, Партизан е првиот клуб од Србија кој се има пласирано во Лигата на шампионите и кој ја има поминато фазата по групи во Купот на УЕФА, стигнувајќи до осминафиналето.
Историја
Партизан е основан на 4 октомври 1945 година, како дел од Југословенското спортско друштво. Клубот сè уште е член на истото друштво, чие име денес е променето во Спортско друштво на Србија и кое брои 25 клубови во различни спортови, но е потполно независно во поглед на организација, управа, финансии, материјални средства и објекти.
На почетокот формиран е под закрила на Југословенската Народна Армија, поради што и самиот стадион на Партизан долго време го носи името Стадион ЈНА. Сепак, на почетокот на 1950-тите станува независен од војската. Првиот меѓународен натпревар, Партизан го одигрува на 6 декември 1946 година против ЦСКА Москва.
Навивачи
Навивачите на Партизан, познати под името Гробари, се организираат кон крајот на 1970-тите. Прекарот го добиваат од навивачите на нивниот најголем соперник – Црвена Ѕвезда - кои на ваков начин алудираат на воглавно црната клупска боја, која е сосема иста како облеката на гробарите.
За време на постоењето на СФРЈ, Гробарите, заедно со уште неколку навивачки групи на територијата на поранешна Југославија, важат за едни од најсложните и најпосветените навивачи; сепак, по распадот на заедничката држава, доаѓа до несогласувања во рамките на навивачката група, па од 1999 година, до денес постојано следат поделби.
Денес постојат три посебни групи: Јужен фронт, Гробари 1970 и Гробари Белград.
Стадион
Стадионот на Партизан е објект со најдолга спортска традиција во Југославија. Се наоѓа на местото каде пред почетокот на Втората светска војна, било сместено игралиштето на тогашниот шампион БСК – Белградски Спортски Клуб.
Непосредно по завршувањето на војната, започнува изградбата на модерен стадион токму на тоа место. На 9 октомври 1949 година на него е одигран првиот натпревар, и тоа меѓу Југославија и Франција (1:1) во квалификациите за Светското првенство 1950 година.
Од 1950-тите до 1987 година, стадионот се користи како цел на годишниот фестивал наречен „Ден на младоста“. На секој 25 мај, „Штафетата на младоста“ е предавана на Јосип Броз Тито, претседателот на Југославија, токму на Стадионот ЈНА.
Долго време, стадионот на Партизан прима 55.000 навивачи, бројка која многу често е и надминувана за време на поважните натпревари; сепак поради заострените критериуми на Меѓународната фудбалска асоцијација, стадионот е реконструиран во 1998 година, па по оваа интервенција гледалиштето е сведено на 32.710 места.
Награди и признанија
Во 1966 година, Партизан е вицешампион на Европа, а во 1978 година, победник на Средноевропскиот куп. Момчило Вукотиќ е рекордер по бројот на одиграни натпревари - 752, а рекордер по бројот на постигнати голови за црно-белите е Стјепан Бобек со 403 погодоци. За репрезентацијата на Југославија имаат настапено преку 130 Партизанови фудбалери, а повеќе од педесет натпревари во редовите на СФРЈ имаат одиграно Стјепан Бобек, Бранко Зебец, Златко Чајковски, Фахрудин Јусуфи, Милан Галиќ и Милутин Шошкиќ. За фудбалската репрезентација на Југославија Славиша Јокановиќ и Предраг Мијатовиќ ја имаат надминато таа бројка. Поранешниот играч на Партизан Саво Милошевиќ има одиграно 101 натпревар за репрезентацијата, што пак е апсолутен рекорд.
Пред распадот на Југославија, Партизан има шест пати победено со десет или повеќе дадени голови, а во две првенства има постигнато по повеќе од сто гола; Партизан го држи и рекордот за најмногу постигнати голови во рамките на југословенската прва лига со 107 погодоци во едно првенство. Еден од највозбудливите натпревари, Партизан го има одиграно против Селтик во 1989 година, непосредно пред распадот на СФРЈ. На првиот натпревар, одигран во Мостар, Партизан победува со 2-1. Реваншот се игра во Шкотска, а Селтик победува со 5-4. Партизан постигнува гол во последната минута и на таков начин се квалификува во наредното коло.
Партизан има играно и во финалето на Купот на европските шампиони во 1966 година против Реал Мадрид, откако го исфрла Манчестер Јунајтед во полуфиналето. Партизан поведува со 1-0 во финалето, но на крајот Шпанците сепак победуваат со 2-1.
Партизан на европските натпреварувања
* Поради нередите предизвикани од Партизановите навивачи во Мостар, со одлука на УЕФА, ФК Партизан е исфрлен од УЕФА купот во сезоната 2007/08.
Надворешни врски
Официјални
Страници на обожаватели
World Cyber Games
World Cyber Games (WCG) претставуваат меѓународен настан во електронски спортови. Организатор на игрите е корејската организација International Cyber Marketing со поддршка од страна на Samsung и од 2006 од Microsoft. Официјалното мото на WCG е "Beyond the Game" или "Подлабоко од играта" што е исто така и насловот на документарецот кој се фокусира на легендарното соперништво на WCG
World Cyber Games за првпат се договорени во 2000 година со првиот фестивал да биде одржан во 2001. фестивалот е под влијание на Олимписките игри со постоење на Олимписко село за натпреварувачите и почнувајќи од 2004 различни градови се домаќини на настанот секоја година.
WCG е најголемиот гејминг фестивал кој се слави еднаш годишно. Повеќе од милион посетители присуствуваат на настанот секоја година. фестивалот ги обединува гејмерите од целиот свет и им овозможува на играчите да уживаат и да ја почитуваат гејминг околината. Секоја земја учесничка одржува прелиминарни натпревари за да ги одбери играчите кои ќе ги претставваат во дисциплините.
Сталинградска битка
Сталинградската битка е најкрвавата битка во историјата на човештвото. Таа се водела во градот Сталинград, денешен Волгоград, во југозападна Русија, помеѓу Советскиот Сојуз и Нацистичка Германија, во периодот од 28 јули 1942 до 2 февруари 1943, кога се случувале најголемите пресвртници во Втората светска војна.
Битката
21 август, 6-тата пешадиска дивизија се стационирала на источните брегови на реката Дон. За помалку од 2 месеца борба против германците, русите изгубиле околу 250.000 луѓе. Како што германците продирале до Волга, губитоците станувале сè поголеми. Кога Сталин дознал каде одат германците и зашто, намерно ги повлекувал војниците на позиција која полесно се бранела. Истовремено возвраќал на нападите на германците. Русите го испратиле секој слободен човек на линија долга околу 64 км, која ги одвојува Волга и Дон. Како што германците се приближувале, Сталинград бил претворен во вооружен камп. Руските цивили копале ровови и изградувале замки за тенковите. Сталин забранил каква било евакуација од градот. Рекол дека војниците ќе се борат посилно за жив град, отколку за празен град. Германските сили дошле до предградијата на Сталинград доцна во август 1942 година. Нивните дивизии стигнале до Волга северно од градот и тргнале накај градот од југозапад. Тогаш германските воздухопловни сили извршиле тешко бомбардирање на градот, а артилеријата го сторила истото од земја. Додека Сталинград бил под напад на воздухопловните сили, германските трупи се приближувале до уништениот град. Целта на воздухопловните сили била до срамнат градот со земја. Посебно делот на градот каде што била развиена иднустријата, со неколку фабрики кои произведувале оружје. До септември русите не се откажувале од одбрана, а германците влегле во Сталинград. Две недели подоцна, германците ја заземале највисоката точка на градот, гробиштата познати како Мамаев Врв. Оттаму артилеријата и пешадијата можеле ги имале русите на нишан со голема прецизност. На 16 септември, два дена откако германците ги заземале гробиштата, 13-тата дивизија на Црвената Армија ја нападнала најтешката точка. Битката на гробиштата заземала подрачје од 500 м2. Битката била "човек на човек", и се водела секаде на брегот. Се војувало преку лешевите од претходните битки. 7000 руси погинале во битката.
Битката во Сталинград се водела повеќе против цивилите, отколку спрема војниците. Сталин наредил на луѓето да се борат за секој камен, куќа и улица.
На 19 ноември русите биле спремни за напад. Тенковите и оружјето биле спремни, наредувањето било дадено.
Преку милион руски војници, 894 тенкови и 1115 авиони брзале да ја уништат предолгата германска линија. Преку степите марширале околу 50.000 козаци.
Во следните 6 недели снајперистот Василиј Зајцев, убил околу 200 германци.
Градиште I (Драмче)
Градиште I — градиште од доцноантичкото време. Помеѓу маалата Ваканица и Илиовци се издига висок рид со доминантна положба. На неговиот врв, што има пространо плато со димензии од 150 × 150 м се зачувани темели од одбранбен бедем. Во внатрешноста на тврдината се среќаваат многу парчиња од покривни ќерамиди, питоси и керамички садови. Видливи се и остатоци од неколку помали објекти.
Холцбунге
Холцбунге (Holzbunge) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Ԏ
Комско Ԏ (ракописно: <span style="font-family: times, Times New Roman, serif; font-size: larger"> ) — буква од комската азбука, поинаков облик на кирилицата.Се користела за запишување на комскиот јазик во 1920-ите.
Градиште II (Драмче)
Градиште II или Присој — градиште од римско време. На левиот брег на Брегалница, на зарамнетото плато на високиот рид (кота 785 м) со површина од околу 100 × 50 м се гледа одбранбен бедем од кој се зачувани темелите. По површината и во неговото подножје се среќаваат многу фрагменти од керамички садови.
Куксзе
Куксзе (Kuckssee) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината била создадена на 1 јануари 2012 со спојување на поранешните општини Круков, Лапиц и Пухов.
Миротворецот
Оригиналното име на Миротворецот на мохавски е Skennenrahawi што значи „Две реки кои течат заедно“.
Легендата за Миротворецот е контроверзна. Се смета дека е роден како Хурон и според некои се сета дека е зачнат безгрешно. Други велатдека е роден како Онондага и подоцна бил посвоен од страна на Мохавците.
Гламур
Гламур е стар шкотски збор што се однесувал на демонската моќ за измама, збор користен да опише некого со убава надворешност, но внатрешност која е безвредна, невкусна или ѓаволска; магија фрлена на некого за да му се допадне нешто или некој. Кон крајот на 19 век зборот „гламур“ добива нова смисла, без магиски примеси, а денес зборот се користи за да се опише нечија привлечност или фасцинираноста од нечиј луксуз или елеганција. Гламурозен може да биде: човек, настан, место, технологија, фотографија или производ, како парче облека или пијалак на пример.
Сладолед
Сладолед (ладен крем) — замрзнат десерт којшто се прави од мраз, најчесто од млечни производи како млеко или павлака, во комбинација со овошје или други состојки и вкусови. Повеќето видови сладолед содржат шеќер, но некои од нив се направени и со други засладувачи. Понекогаш се користат вештачки вкусови и бои како додатоци или замена на природните состојки. Смесата од избраните состојки се меша полека додека се лади со цел да се соедини воздухот и да се спречи создавање на големи кристали мраз. Резултатот е благ вкус на полуцврста пена од која може да се формираат топчиња.
Значењето на поимот „сладолед“ се разликува од една до друга земја. Поимите како „замрзнат крем“, „замрзнат јогурт“, „шербет”, „џелато“ и други, се користат за издвојување на различни видови и стилови. Во некои земји, како САД, поимот “сладолед” се однесува само на посебен вид и повеќето влади ја регулираат комерцијалната употреба на повеќе видови сладолед во согласност со релативната количина на главните состојки. Во другите земји, како Италија и Аргентина, еден збор се користи за сите видови на сладолед. Сличните видови на сладолед кои се прават од други млечни производи, како козјо и овчо млеко или други течности кои ќе го заменат млекото, се достапни за оние кои не можат да конзумираат лактоза, се алергични на млечни белковини и/или за вегетаријанците.
Претходници на сладоледот
Во Персија, луѓето ставале снег во длабок сад и врз него налевале концентрат од сок од грозје и го јаделе со задоволство, особено во жешките летни денови. Снегот најчесто се чувал во подземни простори познати како „јакчал“ кои го задржувале снегот во замрзната состојба или пак, го собирале од врвовите на планините кај денешните Хагматана, Екбатана и Хамадан. 400 години пред новата ера, Персијците се обиделе да создадат нешто ново и измислиле извонредно добра ладна храна, направена од вода од роза и фиде, која се служела на кралските семејства во текот на летото. Мразот се мешал со шафран, овошјe и разни други вкусови.