cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перси Биш Шели
Италија
Во почетокот на 1818 г., Шелиеви и Клер заминале од Англија со цел да ја однесат Клерината ќерка, Алегра, кај нејзиниот татко Бајрон, кој се населил во Венеција. Контактот со постариот и попризнаениот поет, го окуражило Шели да се наврати на пишувањето. Во подоцнежниот период од истата година, тој го напишал Џулијан и Мадало, лесно маскирано прераскажување на неговите поморски патувања и разговори со Бајрон во Венеција, завршувајќи со посета на лудница. Оваа поема го забележува појавувањето на "урбаниот стил" на Шели. Тој тогаш ја отпочнал драмата со долги строфи Одврзаниот Прометеј - повторно пишување на загубената претстава на античкиот поет Аескилус, која прикажува планини што говорат и кисел дух кој го соборува Јупитер. Две трагедии настапуваат во 1818 и 1819 г., кога неговиот син Вил убира од треска во Рим, а неговата млада ќерка Клара Еверина умира за време на уште една куќна преселба. На 27 декември 1818 г. се раѓа ќерката Елена Аделајд Шели во Неапол, Италија и е регистрирана таму како ќерка на Шели и жена со име Марина Падурин. Сепак, идентитетот на мајката е неречена мистерија. Некои научници шпекулираат дека нејзината вистинска мајка всушност била Клер Клермонт или Елизе Фоги, негувателка која работела за Шелиевата фамилија. Други научници предлагаат дека таа била сираче посвоено од страна на Шели, со надеж да се оттргне вниманието на Мери од смртта на Вилијам и Клара. Шели ја споменувал Елена во неговите писма како неговата "Наполитанска штитеничка." Сепак, Елена била оставена кај згрижувачки родители неколку дена по нејзиното раѓање, а фамилијата Шели се преселиле во друг италијански град, оставајќи ја. Елена починала 17 месеци подоцна, на 10 јуни 1820 г.
Шелиеви се селеле низ неколку Италијански градови низ овој период; во подоцнежната 1818 г. тие живееле во пансион во Виа Валфонд. Овде примиле две посетители: госпоѓицата Софија Сејси и нејзината мошне постара сопатничка, госпоѓицата Корбет Пери Џонс (опишана од Мери како "игнорантната мала Велшанка"). Во нејзината младост, Софија претстојувала кај своите тетин и тетка. Парот се преселил во истиот пансион и останал два месеци. За време на овој период Мери се породила со уште еден син; Софија е кредитирана за нејзиното посочување, детето да биде крстено по градот во кој се родило, па така синот станал Перси Флоренс Шели, подоцна познат како Сер Перси. Шели исто така ја напишал својата "Ода кон Софија Стејси" во тој период. Шели го завршил Одврзаниот Прометеј во Рим, и ја поминал средината од 1819 г, пишувајќи ја трагедијата Сенси во Ливорно. Во таа година, предизвикано заедно со други причини од Масакрот кај Петерлу, тој ги напишал своите најдбро познати политички поеми: Маската на Анархијата и Мажите од Англија. Овие биле можеби неговите најдобро запаметени дела за време на 19 век. Околу овој период, тој го напишал и есејот Филозовскиот поглед на Реформи, кој претставувал најдетално изложување на неговите политички гледишта во тоа време.
Во 1822 г., Шели организирал за Леи Хант, Британскиот поет и уредник кој бил еден од неговите најголеми поддржувачи во Англија, да дојдат во Италија со неговата фамилија. Тој планирал за тројцата – за себеси, Бајрон и Хант – да создава журнал, кој ќе се нарекува Либерал. Со Хант како уредник, нивните контраверзни пишувања би биле разгледувани а журналот би служел како контра удар на конзервативните истовременици како Блеквуд Магазин и Квартерли Ривју. Синот на Леи Хант, уредникот Тортон Леи Хант, кога подоцна бил запрашан кого повеќе претпочита – Шели или Бајрон како човек, тој одговорил: “Во една прилика требаше да однесам или земам од Бајрон некаква копија документи кои мојот татко, јас и Шели ги бевме средиле заеднички. Го најдов седнат во салонот, нагостувајќи се на кутија смокви. Тој ме запраша дали би сакал смокви. Сега, Лено разликата се состои во тоа што Шели ќе ми ја предадеше кутијата и ќе ми дозволеше самиот да се послужам.“
Смрт
На 8 јули 1822 г., еден месец пред неговиот триесетти роденден, Шели се удавил во изненадна бура додека пловел назад од Ливорно кон Лерици во неговиот "шунер" (тип на брод), Дон Жуан. Шели тврдел дека се сретнал со својот двојник што било предвесник за неговата смрт. Тој се враќал по завршувањето на Либерал со скоро пристигнатиот Леи Хант. Името Дон Жуан, комплимент до Бајрон, било одбрано од Едвард Џон Трилавни, член на кругот кој го сочинувале Шели Бајрон и Писан. Сепак, според сведочењето на Мери Шели, Шели го преименувал во "Ариел." Ова го нервирало Бајрон, што резултирало со пребојување на зборовите во "Дон Жуан" на главното едро. Ова ги навредило Шелиеви, кои мислеле дека бродот бил направен да изгледа како транспортер на јаглен. Пловилото (отворен брод), бил направен специјално во Џенова за Шели. Не се преврте, туку потона; Мери Шели изјавила во нејзината "Белешка за Поемите од 1822 г." (1839) дека дизајниот имал дефект и дека бродот не бил за пловидба. Бродот сепак бил пловен, но потонувањето настанало поради бурата и слабото познавање на морнарството на тројцата луѓе на бродот.
Имало и такви кои верувале дека неговата смрт не била несреќа. Некои рекле дека Шели бил депресивен во тие денови и дека сакал да умре; други велеле дека не знаел да управува со бродот; трети верувале дека пирати го помешале бродот на Шели со тој на Бајрон па затоа го нападнале, а останатите имале дури и неколку фантазиски приказни. Постои поголема маса на докази, иако повеќето се расфрлани и контрадикторни, дека Шели бил убиен заради политички причини. Претходно, кај неговиот имот во Тан-ир-алит во Велс, тој бил изненаден и наводно нападнат од човек за кој се претпоставува дека бил таен агент. Во деновите пред да умре, Шели бил речиси застрелан во две одделни прилики. Британски конзул го бранел напаѓачот во првиот од двата инцидента, сочувајќи го од сите правни последици.
Други двајца Англичани било со Шели на бродот. Еден бил пензиониран Поморски офицер, Едвард Елеркер Вилијалс; другиот бил момче што се грижело за бродот со име Чарлз Вивиен. Бродит бил 16 километри од брегот, и се вели дека од едната страна бродот бил удрен од многу поголемо пловило. Сепак, сплавот за спасување бил сѐ уште закачен и неискористен. Телата биле пронајдени целосно облечени, вклучително и чизмите.
Во неговата "Сеќавањата за последните денови на Шели и Бајрон", Трелани забележал дека кошулата на телото на Вилијам "била делумно навлечена преку неговата глава, што сугерира дека човекот сакал да ја соблече од себе [...] и [му фалела] една чизма, што индицира дека се обидувал да се собуе." Трелани исто така пренесува наводна исповест од смртна постела на италијански риболовец кој тврдел дека се судрил со Шелиевиот брод со намера да го ограби, план потпомогнат од брзото тонење на бродот. Телото на Шели исполовило на брегот и подоцна, со строки карантински прописи, било кремирано на плажата близу Виареџио. Денот после пристигнувањето на веста за неговата смрт во Англија, весникот Курир задоволно напишал: "Шели, писателот на атеистичка поезија, бил удавен, сега тој знае дали има Господ или не." Полулегната статуа од телото на Шели, насликувајќи го него исфрлен на брегот, а создадена од вајарот Едвард Онслоу Форд по нарачка на Шелиевата снаа, Лејди Џејн Шели, е во центарот на Шели Меморијал на Универзитетот Колеџ, Оксфорд. Слика од 1889 г. од Лоис Едуард Фурниер, Погребот на Шели (исто така позната како Кремирањето на Шели), содржи неточности. Во пред-Викторијанските времиња било Англиски обичај жените да не присуствуваат на погреби од здравствени причини. Мери Шели не присуствувала но била претставена во сликата, клечејќи на страната од неговата лева рака. Леи Хант останал во преносната кола за време на церемонијата, но сепак бил насликан. Исто така, Трелани, според неговото кажување по пронаоѓањето на Шелиевото тело, пишува дека "лицето и рацете, како и делови од телото кои не биле заштитени од облеката, биле без месо,' и до моментот кога тимот го вратил телото до плажата за кремирање, истото било уште повеќе распаднато. Во неговиот графички опис за кремирањето, тој пишува дека Бајрон не можел да се соочи со сцената, и се повлекол на плажата.
Шелиевото срце било земено од страна на Едвар Трелани од погребната клада; Мери Шели го сочувала се докрајот на нејзиниот живот, и било подоцна погребано со телото на Сер Перси Флоренс Шели, нивниот син. Шелиевата пепел била сместена во Протенстанските Гробишта во Рим, под античка пирамида во градските ѕидини. Неговиот гроб е означен со латински израз, Кор Коридум ("Срце на Срцата"), и, во врска со неговата смрт на море, неколку реда од Шекспировиот Темпест. "Ништо од него нема да сака да избледе / Но ќе страда од промена на море." Местото на гробот е второ во гробиштата. Неколку недели одкога Шели бил погребан, Трелани дошол во Рим, не му се допаднала позицијата на неговиот пријател со останатите гробови, па откупил нешто што му изгледало како подобро место близу стар ѕид. Пепелта била собрана и преместена до нивната сегашна локација. Трелани го откупил и околното земјшиште, па шеесет години подоцна неговите останки биле сместени таму. Шели бил со време признаен на Поетс Корнер во Вестминистер Аби, заедно со неговите стари пријатели, Лорд Бајрон и Џон Китс.
Потекло
Шели е седумнаесеттата генерација на потомци на Ричард Фитзалан, 10-тиот Ерл од Арандел, преку неговиот син Џон Фитзалан, маршал на Англија (1379). Џон бил оженет со баронесата Елеонор Малтраверс. Ги наследил нивниот најстар син Џон Фитазлан, барон Арандел (1365-1391). Тој пак бил оженет со Елизабет Деспенсер. Елизабет била правнука на Хјуџ помладиот Деспенсер од неговиот втор син Едвар Деспенсер од Бакленд. Нејзини родители биле Сер Едвар Деспенсер 1-виот и Елизабет Бургхерш. Најстариот син на Елизабет од баронет Малтраверс бил Џон Фитзалан 13-тиот Ерл од Арандел. Нивното трето дете бил Сер Томас Фитзалан од Бичвуд. Неговата ќерка Еленор Фитзлан била омажена за Сер Томас Браун од замокот Бичвуд. Тие имаче 4 сина и една черка, Катерина Браун која во 1471 се омажила за Хември Саквил од Бакхурст.
Нивниот најстар син Ричард Саквил од Бакхарст во 1492 се омажил за Изабел Дигс. Нивниот најстар син Сер Џон Саквиле бил оженет со Маргарет Болејн. Маргарет му била сестра на на Томас Болејн. Неговиот помлад брат Ричард Саквил имал помалку истакнат брак кој сепак резултирал со раѓањето на Елизабет Саквил. Оваа елизабет подозна се омажила за Хенри Шели. Хенри станува татко на Хенри Шели помладиот. Овој помлад Хенри Шели имал најмалку 3 сина. Најмладиот, Ричард Шели, подоцна се оженил со Џоан Фуст, ќерка на Џон Фуст од Ичинфилд. Нивниот внук Џон Шели бил оженет за Хелен Бише. Нивниот син Тимоти Шели од местото Фен, роден отприлика во 1700 година, се оженил со вдовицата Џоана Плум од Њујорк. Тимоти и Џоана се прадедото и прабабата на Перси Шели.
Семејство
Неговиот татко бил син и наследник на Сер Биш Шели, 1 Барон на дворецот Геринг (21 јуни 1731 – 6 јануари 1815) од страна на неговата жена Мери Кетрин Мичел (п. 7 ноември 1760). Неговата мајка била ќерка на Чарлс Пилфолд од Ефингам. Преку неговата баба од таткова страна Перси бил правнук на почесниот Теобалд Мичел од Хоршам. Тој бил најстар од шесте деца. Негови помлади браќа и сестри биле:
Мирко Костески
Мирко Ќирков Костески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Перси Биш Шели
Семејство
- Џон Шели of Авингтон Хаус (15 март 1806 – 11 ноември 1866; венчан на 24 март 1827 г. Елизабет Боуен (п. 28 ноември 1889) - Мери Шели (не треба да се меша со неговата сопруга) - Елизабет Шели (1831) - Елин Шели (10 мај 1885) - Маргарет Шели (9 јули 1887).
Мирко Костески
Животопис
Бил определен за борба против фашистичкиот окупатор, во текот на 1943 година започнал активно да работи за потребите на народно ослободителното движење. Извршувајќи една таква задача, во пролетта 1944 година бил фатен од бугарските окупатори и однесен во Битола каде бил осуден на смрт. Смртната казна била извршена во јули 1944 година во Македонски Брод.
Перси Биш Шели
Семејство
Вујкото на Шели, брат на неговата мајка Елизабет Пилфолд, беше капетан Џон Пилфолд, познат поморски командант кој беше под адмиралот Нелсон во текот на Битката кај Трафалгар.
Потомци
Три деца преживеал Шели: Ianthe и Чарлс неговите син и ќерка од Хариет, и Перси Фиренца неговиот син од Мари. Чарлс, кој страдаше од туберкулоза почина во 1826 г. го погодил удар на гром за време на невреме со дожд. Перси Фиренца, кој на крајот ја наследил титулата на барон во 1844 г., почина без деца. Поради тоа единствените директни потомци на поетот се децата на Ianthe. Ланти Елајза Шели се омажи во 1837 г. со Едвард Џефрис Есдаиле од Кохтелстоун Менор. Бракот резултираше со раѓање на два сина и една ќерка. Ланти почина во 1876 г.
Идеализам
Неконвенционалниот живот на Шели и безкомромисниот идеализам, комбиниран со неговиот силен неодобрувачки глас, го направи авторитетна и многу деградирана фигура за време на неговиот живот и потоа. Тој стана идол на следните две, три па дури и четири генерации на поети, вклучително и важните викторијански и прерареафаелитни поети Роберт Браунинг, Алфред Лорд Тенисон, Данте Габриел Росети, Алгернон Чарлс Свинберн, како и Бајрон, Хенри Дејвид Торо, Вилијам Батлер Јетс и Една Сент Винсент Милеј, и поети на други јазици како на пример Јан Каспрович, Јинанабананда Дас и Субраманија Брати.
Вегетаријанство
Шели напишал неколку есеи на темата, од кои најистакнати се Оправдување на природната диета и За диетата со зеленчук. Шели, од срце посветен на живите суштества напишал: „Ако употребата на животинска храна, како последица е како последица, револуционерна за мирот на човековото општество, тогаш колку неодбранлива е неправдата и ѕверството кое се извршува врз овие мизерни жртви. Тие се носат во овој свет од човечки фактор за да би се тетеравеле низ една кратка и мизерена егзистенција од ропство и болести, за нивните тела да се осакатени, нивните социјални чувства повредени. Би било подобро ако едно свесно суштество не би требало да постои, отколку да би постоело само за да издржува невидена мизерија“. „Никогаш повеќе нека крвта птичја или од некоја ѕверка / ја загадува човековата гозба со нејзиниот отровен тек, / До чистите неба кои испаруваат со обвинувања“ и „Само со омекнувањето на одвратното мртво месо со кулинарска подготовка со што се прави подносително за јадење, и дека глетката од неговите крвави сокови и сирови хорор не побудува нетолерирачка омраза и гнасење.“ Шели бил силен поборник за социјална правда за пониските класи. Тој бил сведок на многу малтретирања што се случувале во припитомувањето и колењето на животни, а и самиот тој станал борец за правата на сите живи суштества што тој ги видел како се третираат неправедно.
Со децении по неговата смрт Шели главно бил ценет од страна на водечките викторијански поети, терпе-Рафелитис, социјалистичките и работничките движења. Една причина за ова била екстремната непријатност со политичкиот радикализам на Шели што довела до тоа популарниот антагонист да ја ограничи репутацијата на Шели на релативно незначителни парчиња во магазини како што се 'Озимандис' или 'Лајнс ту ан индиан Ер'.
Тој бил ценет од страна на Махатма Ганди, Алфред Нобел, Ц.С. Луис, Карл Маркс, Хенри Стивен Сол, Џорџ Бернард Шо, Бертранд Расел, Исидора Данкан, Јиду Кришнамурти (Шели е свето како што е Библијата), Уптон Синклер и Вилијам Батлер Јејтс. Рафаел Вон Вилијамс, Сергеј Рахманинов, Роџер Куилтер, Џон Вандерслик и Самоил Барбер компонираа музика заснована на неговите поеми. Критичарите како што е Метју Арнолд настојуваат да го пишуваат наследството на Шели да го направат да изгледа како автор на текст и дилетант кој немал сериозна интелектуална позиција и чии поеми повеќе не биле од вредност во студијата. Метју Арнолд славно го опиша Шели како убав но неспособен ангел. Оваа позиција не се сложува со пресудата на претходната генерација кои го знаеле Шели како скептик и радикал.
Сето ова беше сосема спротивно од мислењето за Шели кое го имаше претходната генерација,дека тој е скептик и коренит. Многу од делата на Шели останале необјавени и малку познати и по неговата смрт, како делови од “Филозофско гледање на преуредувањето” кое постоело само во ракопис до 1920-тите. Истото придонело до викторијанската идеја дека тој е ситен лиричар. Со појавувањето на формалните студии по литература во раниот дваесетти век и повторното бавно откривање и повторната проценка на неговото дело од страна на стручњнаци како К.Н.Камерон, Доналд Х.Реиман и Харолд Блум, модерната идеја на Шели не била многу поразлична.
Пол Фут, во неговото дело „Црвениот Шели“, ги има документирано главните дела на Шели, особено „Кралицата Маб“, кое има одиграно голема улога во Британскиот радикализам. Иако делата на Шели биле забранети за отмените викторијански домови, неговите политички дела биле плагирани од луѓе како Ричард Карлил кој бил често затворан поради издавање противдржавни и богохулечки материјали, а овие евтини плагијати стигнале до стотици активисти и работници низ 19 век.
Во други земји, како Индија, делата на Шели и оригиналите и преводите имале големо влијание врз поети како Рабиндранат Тагор и Јибанананда Дас. Плагијат на “Ослободениот Прометеј”со дата во 1835 г. Се вели дека влегол во обичаите во Бомбај. Комедијата на ситуација на Темската телевизија од Шели во 1970-тите и 1980-тите привлече внимание кон поетот. Во 2005 година University of Delaware Press објави продолжена биографија од два дела од Џејмс Биери. Во 2008 година Џонс Хопкинс Јуниврсити Прес го објави едниот дел од Беиревата биографија од 856 страни, Перси Шели: “Биографија’.
Повторното наоѓање на Шелиевиот одамна заборавен “Политички есеј за постоечката состојба на нештата” во средината на 2006 година, поминало без понатамошно објавување и не било ниту објавено на интернет или каде било. Денес ( Ноември 2009 ) не се знае точно каде е. Анализа на песната, направена од единствената личност што се знае дека го има разгледано цело дело, се појави во литературниот додаток од Тајмс Х.Р. Воудхаузен, “Одличната лакрдија на Шели”, 12 јули 2006 г.
Во 2007, Џон Лауритсен ја објави својата книга “Човекот кој ја напиша Фракенштајн” во која зборува за придонесувањата на Шели за романот и дека тие се многу поопширни од претходните претпоставки. Познато е и не дискутабилно дека Шели го напишал предговорот, иако без бенефиции, и дека тој придонел барем 4000 зборови за романот. Лауритсен барал да ја покаже улогата на Шели и неговиот придонес во пишувањето на романот.
Значење и влијание
Според Јован Дучиќ, заедно со Бајрон и Китс, Шели е најголемиот англиски лирски поет.
Во белетристиката
Новелата на Џулиан Ратбоун од 2002 година - Многу Англиски Агент, во која се работи за владин шпион од 19-от век со име Чарлс Бојлан, содржи долга секција за Шелиевото време во Италија во кое Бојлан го саботирал Шелиевиот брод под наредба на Британската влада и со тоа предизвикувајќи ја неговата смрт. Ратбоун сепак изјавил дека тој е писател а не историчар и дека неговата работа е пред сè белетристика. Шели исто така се појавува во The stress of her regard новела од Тим Пауерс во 1989-та која предлага тајна историја која ги поврзува англиските романтичари си митологијата на вампирите и ламија.
Тој исто така се појавува во новелата на Џуд Морган Страстт од 2005, заедно со Бајрон, Китс, Колдриџ, Леи Хант, и богатство од други Англиски Романтичарски фигури, макар што фокусот на писателот е на животот на жените позади познатите поети: Лејди Керолин Лемб, Агустина Леи, Мери Шели и Фани Брауни. Мери и Перси Шели се појавуваат во новелата на Вероника Бенет од 2006 година, Ангел-Чудовиште. Оваа книга е белетризирана верзија на прељубата на Мери и Перси и серија на депресивни настани. Шели се појавува во Франкенштајн Анбаунд на Брајан Алдис. Романса за патување низ времето со Мери Шели. Беше снимен и филм заснован на книгата режиран од Роџер Корманант во кој играат Џон Херт и Бриџит Фонда во 1990-та. Шели се појавува во алтернативната историска новела Диференс Енџин од Вилијам Гибсон и Брус Стерлинг. Само како референца во поминување на друг лик во приказната на новелата тој не се удавува во Италија туку живее и станува жесток критичар ( а можеби и саботер ) на Лорд Бајроновата про-индустриска радикална “партија“ - влада, за што е уапсен, прогласен за луд и сместен во лудница.
Шели е портретиран во другарство со офицерот на коњицата со име Метју Хрви додека другиот е во Рим со неговата сестра обидувајќи се да ја преболи смртта на својата жена, Во четвртата новела на Алан Малинсон од канонот Херви, Повик за војна (2002). Пријателство помеѓу Шели (социјално повлечен, атеист, одпадник на моралот ) и Херви ( шема на законска подреденост и длабока религиозност) изгледаат како неможна комбинација. Но секој гледа во другиот добар човек, и на крај нивната спогодба иако често неискажана на патот и вистината за човечката состојба ја цементира врската помеѓу нив. Настаните од односот помежу Шели и Бајрон во куќата на езерото Женева во 1816 г. беа белетризирани на филм трипати. Тој игра мали улоги во: Готик, британска продукција од 1986-та режирана од Кен Расел а во која играат Габриел Брн, Џулијан Сенс и Наташа Ричардсон; Борејќи се со ветрот ( Ремандо Ал Виенто ) шпанса продукција од 1988 во која играат Лизи Меклнерни како Мери Шели и Хју Гранд како Лорд Бајрон. И двата филма се занимаваат со создавањето на Франкенштајн од страна на Мери Шели додека карактерот на Перси е сведен на минимум во двата филма.
Шели е главниот карактер во филмот насловен прогонувачко лето, направен во 1988-ма во кој играат Лаура Дем и Ерик Столтс. Претставата на Хаувард Брентон Крвава Поезија, првпат изведена на Хајмаркет театарот во Лејчестер во 1984, се занимава со комплексните врски и соперништва помеѓу Шели, Мери Шели, Клер Клармонт и Бајрон. Кримирањето на Шели кај Вијареџио и вадењето на неговото срце од страна на Трилани се опишани во претставата на Тенеси Вилијамс, Камино Риал од страна на измислен Лорд Бајрон. Перси, Мери и нејзината сестра Клер се дел од главните карактери во новелата Вампирот: Скирената историја за Лорд Бајрон (1995). Приказната го има за центар Лорд Бајрон, поет и пријател на Перси Шели. Нивната средба и растот на нивното пријателство се опишани заедно со хипотетичка сметка за времето кога го поминувале четвротицата во Швајцарија. Холанд изнесува измислени заклучоци за мистериите околу Шелиевата смрт.
Смртта на Шели и неговите тврдења дека се сретнал со неговиот двојник служеле како инспирација за расказот од 1978 година наречена „Брод од хартија“, напишана од Танитли. Шели е исто така главниот карактер во филозофската поема на бугарскиот поет Пенчо Славејкв, Срце од срцата. Шелиевата Неврзаниот Прометеј е цитирана од страна на капетан Жан Лук Пикарт во Стар Трек: следната генерација во епизодата „Кожа на злото“. „Голем поет еднаш рече, сите духови се заробени кој им служат на некоја зла цел“ Шели се појавува како себеси во новелата на Питер Акројд Бележникот на Виктор Франкенштајн. Во ова Мери Шелиовиот Виктор Франкенштајн е портретиран како еден од Шелиовите блиски пријатели за време на неговата младост и бракот со Хериет, во забавна замислена врска со гласините за неговиот двојник.
Шели е исто основниот модел за Мармион Херберт, еден од двајцата машки протагонисти во новелата Венеција (1837) на Бенџамин Дисраели; другиот протагонист Лорд Кадурцис е основан на Лорд Бајрон. Шелиевата поема „ Индиската серенада“ е рециклирана во избраните во новела на П.Ц. Каст Куќа на ноќта. Во новелата од 1995 година, на Чарлс Меккари, „Срцето на Шели“, Шели е инспирација за тајно општество кое оперира во највисоките нивоа на владата и е одговорно за крадење на претседателските избори. Членовите на општеството се поеистоветуваат себеси со прашањето и одговорт: што украл Трелани од посмртната клада кај Виареџио? - Шелиевото срце.
Во Антологијата на Ривер Спун на Едгар Ли Мастерс, Шели се споменува во поемата Перси Биш Шели во чест на говорникот и дека неговата пепел „биде расфрлена близу пирамидата на Кајус Кестус – некаде близу Рим“.
46 (број)
46 (четириесет и шест) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 45 а претходник на бројот 47.
Цирник (Брежице)
Цирник (словенечки: Cirnik) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Природен парк Комана
Природниот парк Комана (Parcul Natural Comana) ― заштитено подрачје (природен парк со категорија V МСЗП) сместено во Романија, на административната територија на округот Џурџу.
Штолтебил
Штолтебил (Stoltebüll; Stoltebøl) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Ирена Савицка
Ирена Натаља Савицка (Irena Natalia Sawicka:, ) — полски лингвист, македонист, славист, балканист, фонетичар и фонолог.
Творештво
Таа е автор на десетина книги и над двесте статии главно од областа на словенската фонетика и фонологија. Исто така е соавтор, заедно со Људмил Спасов, на „Фонологија на македонскиот стандарден јазик“ и соавтор, заедно со Божидар Видоески и Зузана Тополињска на 2 том „Прозодија“ во рамките на серијата Македонско-полска граматичка конфронтација. 10 нејзини статии се посветени само на македонистичката проблематика.
Морис (филм од 1987)
Морис (англиски: Maurice) е британски филм од 1987 година, во режија на Џејмс Ајвори (James Ivory), кој е автор и на сценариото, заедно со Кит Хескет-Харви (Kit Hesketh-Harvey), засновано врз истоимениот роман на Е. М. Форстер. Главните улоги ги толкуваат: Џејмс Вилби (James Wilby), Хју Грант (Hugh Grant), Руперт Грејвс (Rupert Graves), Денхолм Елиот (Denholm Elliot), Бен Кингсли (Ben Kingsley), Марк Танди (Mark Tandy) и Сајмон Калоу (Simon Callow).
Содржина
Дејството на филмот се одвива во Британија пред Првата светска војна. За време на студиите, Морис (го игра Вилби) се спријателува со двајца студенти - лордот Рисли (го игра Танди) и богатиот и убав Клајв Дурхем (го игра Грант). Набргу, меѓу Клајв и Морис се раѓа љубовна врска, која продолжува и откако Морис е избркан од студиите и се преселува во Лондон. Откако лордот Рисли е затворен поради хомосексуален однос, Клајв ја раскинува врската со Морис, а потоа се оженува. Морис настојува да ја излекува својата хомосексуалност, но набргу започнува сексуална врска со младото момче Алек (го игра Грејвс). Алек планира да емигрира во Аргентина, но го пропушта бродот, а Морис му кажува на Клајв за врската со Алек. Бесниот Клајв го прекинува пријателството со Морис, кој се враќа на пристаништето каде го чека Алек со ветување дека никогаш нема да се разделат.
Градиште (Градец, Виничко)
Градиште — населба од доцноантичкото време, сместена на југоисточниот крај од селото Градец, на падините од височинката Гавран. На површина од 3-4 декара има фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Сега, сега, Маркус
Сега, сега, Маркус или, „Ми треба птица“ - роман за деца од австрискиот автор Мартин Ауер, првпат објавен во 1988 година на германски како „Bimbo und sein Vogel“. Илустрирана била од германскиот уметник Симоне Клагес.
Изворното дело било преведено и на јапонски, француски, холандски, шведски, норвешки и фински. Северноамерикански-англиски превод бил објавен во 1989 година од „Greenwillow Books“.
Церкље на Крка
Церкље на Крка (словенечки: Cerklje ob Krki) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
ФИБА Америка
ФИБА Америка е кошаркарска зона на ФИБА која содржи 44 ФИБА федерации од Америка. ФИБА Америка своето седиште го има во San Juan, Puerto Rico.
Државни репрезентации
CONCECABA
Средна Америка (COCABA)
Северна Америка
Куп на саемските градови 1955/58
Полуфиналe
Првите натпревари биле одиграни на 16 септември и 23 октомври, а реванш натпреварите на 23 октомври и 13 ноември 1957 година.
Трета средба
Средбата се одиграла на 23 ноември 1957 година.
Ангеле Крстески
Ангеле Миладинов Крстески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Роден е во земјоделско семејство. Определен за борба против окупаторот, се вклучил во воспитните групи, а во пролетта 1943 година станал член на СКОЈ. Во есента 1943 година доброволно заминал како партизан во редовите на Првата македонско-косовска бригада. Со Бригадата бил во Егејска Македонија во познатиот Февруарски поход. По борбите кај Богомила, се нашол отцепен од Бригадата со повеќе свои другари кои наишле на бугарски заседи кај селото Клиново на Црна Река. Таму бил смртно погоден од фашистички куршум во февруари 1944 година.
47 (број)
47 (четириесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 46 а претходник на бројот 48.
Фербенкс
Фербенкс — град во американската сојузна држава Алјаска кој претставува најголем град во внатрешноста на таа држава. Според пописот во 2012 г., градот Фербенкс има 31.535 жители, а поширокиот регион е населен со 97.581 жител. Зафаќа површина од 84,6 км².
Покраини во Бурунди
Бурунди се дели на 17 покраини. Секоја од нив е наречена по нејзиниот административен центар.
Поврзано
Burundi
Гимнастика на Летните олимписки игри
Гимнастиката е дел од секоја летна олимпијада уште од првите игри во 1896 г. во Атина. Во првите 32 години можеле да се натпреваруваат само мажи. На игрите во 1928 г. во Амстердам е воведена женска конкуренција.
Покрај дотогашната спортска гимнастика, на олимпијадата во 1984 г. одржана Лос Анџелес е воведена и ритмичка гимнастика, а на олимпијадата во 2000 г. во Сиднеј се воведени и скокови на трамбулина.
Освоени медали
(1984-2012)
Земји
Подолу се наведени земјите што се натпреварувале во гимнастика и бројот на гимнастичари по земја на секоја од олимпијадите.
Березина (река)
Березина (Belarusian: Бярэ́зіна, Березина́) е река во Белорусија и притока на реката Днепар.
Реката е втора река по должина во Белорусија, по Днепар. Низ својот тек, тече само во Белорусија.
Парада на победата
Парада на победата е вид на парада со која се прославува победа. Заради ова, победничката парада може да се подели на воена и (почесто) спортска парада.
Меѓу најпознатите паради во историјата се оние кои го прославуваат крајот на Првата и Втората светска војна.
Софу Мехмед-паша
Софу Мехмед-паша (починат во август 1649 година), познат и како Мевлеви Мехмед-паша — отомански државник кој служел како голем везир и дефтердар (министер за финансии).
Министерување
Тој бил заменик (кетхуда) на дефтедарот (гувернерот на благајната). Во времето на владеењето на Мурат IV во 1636, тој бил назначен за дефтердар и бил во служба до 1639 година. За време на неговото пензионирање, тој станал член на редот Мевлеви со што се стекнал со титулата Мевлеви или Софу. За време на турбулентните настани пред симнувањето од престолот на Ибрахим I во 1648 година, претходниот голем везир Хезарпаре Ахмед-паша бил линчуван од гневна маса на народ, и водачите на јаничарите го присилиле султанот да го назначи Софу Мехмед-паша за голем везир. Султанот неволно се сложил на 8 август 1648 година. Сепак, султанот бил симнат од престолот ссамо по пет дена од неговото назначување. И покрај овој настан, Софу Мехмед-паша се плашел од поранешниот султан, и постоела можност повторно да седне на престолот доколку тоа го поддржувале јаничарите. Многу му олеснило кога Ибрахим I бил погубен десет дена по неговото симнување од престолот. Постои сомнеж дека самиот Софу Мехмед-паша бил присутен за време на погубувањето.
Голем везир
Новиот султан Мехмед IV бил на возраст од 7 години и кралицата владетелка Косем (мајката на Ибрахим I и баба на Мехмед) гледала со сомнеж на Софу Мехмед-паша, поради неговата улога во погубувањето на Ибрахим. Друг проблем за Софу Мехмед-паша била економијата. Негова врвна обврска во владата била благајната. Ги ограничил трошоците, но ова предизвикало негодувања кај спахиите, што довело до тоа тие да се побунат. Софу Мехмед-пашаси го спасил живото криејќи се за моќта на јаничарите. Иако ова му го спасило животот, јаничарите се стекнале со голема моќ поради овој настан, и наскоро, водачот на јаничарите Кара Мурат-паша застанал на страната против Софу Мехмед-паша. Поразот на Отоманската морнарица при Фокејската битка на 12 мај 1649 година била дополнителен удар за Софу Мехмед-паша.
Смрт
На 21 мај 1649 година, тој бил заменет од Кара Мурат-паша. Бил протеран во Малкара (град во еропскиот дел на Турција), и наскоро, Кара Мурат-паша дал наредба тој да биде погубен во август 1649 година.
Македонија на Евровизија 2019
Македонија на Евровизија 2019 — учество на Македонија на натпреварот за песна на Евровизија 2019 со песната Proud напишана од Дарко Димитров, Роберт Билбилов, Лазар Цветкоски, Коста Петров и Сања Поповска. Песната била изведена од страна на Тамара Тодевска, која како вокалист била избрана од Македонската радио-телевизија (МРТ) за да ја претставува нацијата на натпреварот во 2019 година кој се одржил во Тел Авив, Израел.
Македонија учествувала во полуфиналната вечер и се пласирала на второто место, додека на финалната вечер го освоила осмото место. Овој резултат е најдобар пласман на Македонија на натпреварот за Евровизија.
Внатрешен избор
На 25 јануари 2019 година, МРТ објавила дека Тамара Тодевска ќе ја претставува Македонија на Евровизија во 2019 година. Таа претходно ја претставувала Македонија во 2008 година заедно со Врчак и Адријан со песната Во име на љубовта, каде што не успеале да се квалификуваат за финалето, а во 2014 година била придружен вокал на нејзината сестра Тијана Дапчевиќ на настапот на Евровизија 2014.
Песна
Песната Proud, почетно било планирана официјално да се објави на 4 март, но била одложена до 8 март за да се совпадне со Меѓународниот ден на жената. Песната била пуштена на официјалниот YouTube канал на Евровизија.
Евровизија
Според правилата на Евровизија, сите земји со исклучок на земјата домаќин и големата петорка (Франција, Германија, Италија, Шпанија и Обединетото Кралство) треба да се квалификуваат во една од двете полуфинални натпревари со цел да се натпреваруваат за конечното финале. Првите десет земји од секој полуфинален натпревар се пласираат во финалето. Европскиот радиодифузен сојуз (ЕБУ) ги поделил натпреварувачките земји во шест различни дела врз основа на резултатите од гласањето од претходните натпревари, при што земјите со поповолни резултати на гласање биле ставени во иста категорија. На 28 јануари 2019 година бил одржан специјален нацрт за распределба на земјите, со кој секоја земја била ставена во една од двете полуфинални натпревари, како и во која половина од натпреварот ќе настапат. Македонија била ставена во втората полуфинала, што се одржала на 16 мај 2019 година.
Гласање
Гласањето за време на трите емисии вклучувало секоја земја да додели два сета од бодовите од 1-8, 10 и 12: еден од нивното професионално жири, а другата од телевизијата. Жирито на секоја нација се состоело од пет професионалци од музичката индустрија кои се граѓани на земјата што ја претставуваат, со нивните имиња објавени пред натпреварот за да се обезбеди транспарентност. Ова жири го оценил секој запис врз основа на: вокален капацитет; сценската изведба; композицијата на песната и оригиналноста; и севкупниот впечаток од настапот. Покрај тоа, ниту еден член на националното жири не можело да биде поврзано на каков било начин со кој било од натпреварувачките. Поединечните рангирања на секој член на жирито, како и на резултатите од телото на телевизија биле објавени кратко време по големиот финален натпревар.
Резултати од гласањето
Следните пет членови го сочинувале македонското жири:
Ние не сме ангели 2
Ние не сме ангели 2 е продолжение на филмот Ние не сме ангели. Како и во претходниот дел, режисер и сценарист е Срѓан Драгојевиќ. Поголемиот дел од глумечката екипа е иста, со исти или слични улоги. Жанрот е дефиниран како тинејџерска комедија. Мирка Васиљевиќ дебитирала во филмот, во главна женска улога.
Филмот Ние не сме ангели 2 е римејк на американскиот филм Таа е надвор од контрола од 1989 година.
Синопсис
Никола и понатаму е заводник, иако годините го направија своето. Безгрижната рутина на белградскиот измамник драматично ја прекинува неговата сакана ќерка Софија, која штотуку полни 15 години, а „напалените“ тинејџери почнуваат да ѝ навалуваатна врата.
До неодамна, Софија беше класичен човек кој оди на натпревари со својот татко и пука во пејнтбол арената (татко и е сопственик на пејнтбол клубот „Малиот Сталинград“). Потоа, за 15 роденден, неговата поранешна сопруга Марина и нејзината пријателка Виолета Зубиќ ангажираат модни и козметички експерти кои „грдото пајче“ ќе го претворат во „секси лебед“.
Сепак, вистинскиот пекол за Никола доаѓа дури кога Марина и Виолета ќе заминат во Рим на една недела и ќе му ја препуштат грижата за Софија. Притиснат од многуте додворувачи, Никола почнува да полудува и користи трикови, насилство и психотерапија за да ја брани Софија од додворувачите.
Ќерката на Никола, Софија, 15-годишно девојче, почнува да покажува интерес за спротивниот пол, додека Никола, патолошки љубоморен татко, вложува максимални напори да ја заштити својата единица од какво било машко влијание и ги елиминира сите потенцијални кандидати не избирајќи средства. Се разбира, тоа не е воопшто лесно, особено што ѓаволот и ангелот повторно решија да се обложат на „среќен или несреќен крај“.
Интересни факти
На кастингот за улогата на Софија била и популарната глумица Марија Бергам.
48 (број)
48 (четириесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 47 а претходник на бројот 49.
АСУЦ „Боро Петрушевски“ - Скопје
Средното стручно училиште АСУЦ „Боро Петрушевски“ на град Скопје — средно училиште во Скопје, Општина Гази Баба и претставува јавно воспитно-образовна установа.
Мисија на училиштето е спроведување квалитетно образованиеи воспитание на учениците во сите струки и занимања од страна на високостручен и контиунирано обучуван наставен кадар, во одлични материјално-технички услови за настава.
Визија „Добро организирана кадровска екипирана, материјално-технички и просторно опремена воспитно-образовна установа,со зајакнат домашен кредибилитет,во која квалитетно ќе се образува кадар за претпријатија од областа на патниот сообраќај,квалитетно ќе се преквалификуваат граѓани преку програми за образование на возрасни,проширување на обемот и видот на дополнителни дејности...,многу ќе се работи и доста ќе се заработи "
Мото на училиштето е Секогаш може подобро... што во суштина значи постојана тенденција за следење на модерните трендови и качување скалило погоре во секој сегмент на училишниот живот и во работата.
Основање и развој
Автосообраќајниот училиштен центар „Боро Петрушевски“ е формиран во 1947 година, кога Владата на Народна Република Македонија, со Уредба бр. 9115, од 17 септември 1947 г., донесе одлука за формирање ниже училиште на автомеханичари во Скопје.
Училиштето почнало со работа на 5 април 1948 година, со примарна задача во наредните 3 години да ги оспособи првите 50 автомеханичари. За тоа бил потребен универзален профил на автомеханичар, кој ќе биде способен да се вклучи и во подоцнежниот развој на сообраќајот. Во учебната 1950/51 година во училиштето завршила прва генерација од 43 ученици-автомеханичари. Во учебната 1953/54, година, училиштето се споило со повеќе други училишта кои создавале кадри за индустријата и станало отсек на ИНДУСТРИСКОТО УЧИЛИШТЕ СО ПРАКТИЧНА ОБУКА, а потоа, во 1961 година, со ново соединување диктирана од тогашните услови и потреби, станало отсек во ЕЛЕКТРОМАШИНСКИОТ СООБРАЌАЕН УЧИЛИШЕН ЦЕНТАР.
Во учебната 1964/65 година овој отсек повторно се одвои и прерасна во посебен СООБРАЌАЕН УЧИЛИШЕН ЦЕНТАР„ МАКЕДОНИЈА-ТРАНСПОРТ“. На 12 февруари 1968 година, Центарот се преименува во АВТОСООБРАЌАЕН УЧИЛИШЕН ЦЕНТАР. Овој настан е важен и поради фактот што училиштето, во коешто дотогаш се школуваа само автомеханичари, со Решение бр. 933 од 7 мај 1968 година, на Републичкиот секретаријат за образование, наука и култура, беше верифицирано како училиште во кои ќе се обрзуваат кадри од повеќе автосообраќајни профили.
Перманентното зголемување на бројот на ученици, овозможија во 1974 година да се пристапи кон доградба на уште едно крило на училишната зграда, во насока на Полигонот на обука на возачи. Во истата година со одлука на Извршниот совет на СРМ, народниот херој Боро Петрушевски му беше определен како патронат на училиштето и, оттогаш, Центарот го носи неговото име. Беше промовиран и официјален амблем на училиштето, којшто во истата форма и изглед го користиме и денес. Во 1996 година беше преуреден просторот што дотогаш беше Сервис за дневна нега на моторни возила и беа изградени сали за возила, Сервис за нивно одржување и магацин за автоделови, понатаму надополнет и со Одделение за компјутерско мешање бои.
Вложувањата во инфраструктурата во период 1998-1999 година продолжуваат со темелно реновирање на административниот дел на училиштето и целосна изградба на нов кабинетски дел, во чијшто состав влегува и новата библиотека. Денес, овој комплекс го претставува најрепрезентативниот дел на училиштето и во него, покрај современата теоретско-кабинетска настава, се одржуваат низа други манифестации, како на пример, семинари, обуки, презентации итн.
Искуството и знаењата стекнати на овој начин уште повеќе ја зацврстија сликата што Центарот ја изгради на национални рамки, па ја наметна и потребата за продолжување на политиката на понатамошно барање можности за соработка со развиени европски центри за стручно образование.
Местоположба и развиеност на регионот
Училиштето се наоѓа во населбата Автокоманда, на место кое претставува индустриска зона на градот, со многу претпријатија, кои по многу нешта се во деловна соработка со училиштето. Поставеноста на училиштето на излезот кон главниот автопат и излезот на регионален пат со кој се поврзува со главните транспортно-шпедитерски компании, овозможува континуиран проток на клиенти, заинтересирани странки, граѓани, странци и други соработници кои придонесуваат кон стратешкиот развој на училиштето. Во непосредна близина на училиштето се наоѓаат уште два средношколски центри, како и средношколските интернати „Томе Стефановски Сениќ“ и „Партенија Зографски“, во кои престојуваат учениците од внатрешноста на Републиката.
Образовна дејност
Основна дејност на АСУЦ „Боро Петрушевски“ е образование на кадри од
Редовната теоретска настава се изведува во специјализирани училници, лабораторија за автоелектроника, кабинет по информатика, кабинетите по странски јазик, сообраќаен кабинет, машински кабинет и кабинет за техничко цртање, кои постојано се доопремуваат. Наставниот процес се реализира со користење нагледни средства, ЛЦД – паметна табла, проектори, аудиовизуелни помагала, богато опремена библиотека со цел учениците да стекнат знаење, способности и вештини кои ќе им овозможат полесен влез во високообразовните институции, како и на пазарот на трудот. Практичната настава се изведува делумно во училишната работилница, а делумно во работните организации во градот со кои училиштето веќе долго време успешно соработува.
Во рамките на училишната работилница, покрај во петнаесетте специјализирани одделенија, наставата се изведува и во три стручни кабинети (за мотори, мехатроника и електроника), а за занимањето каросериски механичар функционира специјализиран кабинет.
АСУЦ „Боро Петрушевски“ нуди и можности за образование и доусовршување''' : специјализации од областа на патниот сообраќај и одржувањето на моторните возила;  обуки и курсеви за стекнување компетенции и лиценци за вршење на дејноста во областа на патниот сообраќај и одржувањето на моторните возила; АДР-сертификати за превозници со опасни материи. Во рамките на Центарот работат и лиценциран Центар за безбедност и здравје при работа и Центар за обуки.
Споредни дејности
Покрај образовната, училиштето остварува и споредни дејности:
Воннаставни активности
Воннаставните активности имаат богат придонес за дополнувања на образовната и на воспитната улога на учeниците. Целта на овие активности е: поттикнување на креативност,ентузијазмот кај учениците, доследност и истрајност, да се создадат услови за развивање на личноста на ученикот, создавање навики за добро, организирање на слободното време. АСУЦ „Боро Петрушевски“, претставува пример за развој на мултикултурализмот во образованието. Тимот од професори од неколку активи ги подготвуваа учениците за повеќе активности од јавен карактер: спортски манифестации, подготвување театарски претстави, јавно говорење, дебати, вечери на поезија, организираа промотивни вечери и во голема мера ги поттикнаа културата и естетската вредност на убавиот збор и сл. Сите овие активности вклучуваа ученици од македонска и од албанска националност и како носечка идеја имаа зближување, соживот и мултикултурализам на учениците. Резултатите беа повеќедимензионални: се создаде општа еуфорија и раздвиженост меѓу наставниците и учениците, се зголемија соработката и дружењето со други институции, се изврши промоција и афирмација на училиштето, се подигна нивото на култура во меѓуетничката и меѓуучилишната соработка.