cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карлос Баредо
Допинг
Баредо бил суспендиран од на 18 октомври 2012, откако UCI отворил истрага за очигледните прекршоци на антидопинг правилата на основа на информација обезбедена од крвта во неговиот биолошки пасош. Во декември таа година, за шпанскиот весник El Pais изјавил дека се повлекува од велосипедизмот и започнува да работи во кафуле во Мадрид.
Пантанал
Пантанал (Pantanal) — природна област во која е сместено најголемото тропско моклишно подрачје на светот. Сместена е претежно во бразилската држава Јужно Мато Гросо, но навлегува и во државата Мато Гросо и делови од Боливија и Парагвај. Се протега на површина од 140.000 до и има до дванаесет посебни екосистеми, секој со свои хидролошки, геолошки и еколошки особености.
Околу 80% од плавните низини на Пантанал се дом на вчудовидувачки разновидни водни растенија и поддржува голем број животински видови.
Името „Пантанал“ потекнува од португалскиот збор pântano, што значи „мочуриште“, „бара“ или „блато“. За споредба, Бразилската Висорамнина месно се нарекува planalto, што значи „висорамнина“.
Геогафско-климатски одлики
Пантанал е огромна котлина со блага стрмност која ги прима водите од горските краишта (Планалто), кои потоа полека се одлеваат преку реката Парагвај и нејзините притоки. Оваа образба е производ на големата предандска котлина на Земјината кора, потесно поврзана со андската орогенеза во терцијарот. Се состои од пространа внатрешна делта, каде се спојуваат неколку реки што извираат од околната висорамнина, оставајќи наноси и остатоци од одрони, кои низ историјата го полнат котлинското подрачје на Пантанал. Ова место е особена физиографска покраина во поголемата Паранско-парагвајска Низина. Пределите на Пантанал се ограничени со чикитанските суви шуми на запад и северозапад, шумите на Сувиот Чако на југозапад и Влажниот Чако на југ. На север, исток и југоисток се протегаат саваните на областа Серадо. Просечните годишни врнежи во Паранал се движат од 1.000 до 1.400 мм, но водната маса се дополнува од горното течение на реката Парагвај. Просечната температура изнесува, но може да се движи од 0 до.
Хидродинамика
Надморската височина се движи од 80 до 150 м. Годишните врнежи на плавната котлина изнесуваат од 1.000 до 1.500 мм, при што најобемни се врнежите од ноември до март. Во делот на Пантанал во поречието на Парагвај, водостојот сезонски се крева од 2 до 5 метри, додека останатите подрачја на Пантанал доживуваат помалку колебања. Плавните води течат бавно (2-10 см во секунда ) поради малиот наклон и отпорот на густата растителност.
Кога надојдената вода првпат ќе ја прекрие сувата почва, истата осиромашува со кислород. Ова честопати предизвикува помор на рибите кога нема прибежишта од кислородна вода (причината сè уште е нејасна, но се претпоставува дека се должи на ширењето на токсичната бактерија во обескислородената вода наместо самиот недостаток на кислород).
Растенија
Растителноста на Пантанал, наречена „Пантаналски комплекс“, е мешавина од растителни заедници типични за различните биоми: тропските растенија од амазонските дождовни шуми, полупустинските растенија од кориите типични за североисточен Бразил, оние од бразилската серадска савана и боливиската и парагвајската чаковска савана. Шумите се застапени на повисоките места во подрачјето, додека пак сезонски плавните предели се прекриени со тревишта. Клучниот чинител кој го ограничува растот се поплавувањето и сушноста во другата сезона. Во пантаналскиот екосистем се познати 3500 видови растенија.
Животни
Пантаналскиот екосистем е дом на 1000 вида птици, 400 вида риби, 300 вида цицачи, 480 вида влекачи и преку 9000 разни подвидови безрбетници.
Јаболковиот полжав е клучен вид во екосистемот. Со годишното поплавување на мочуриштето, тревата и другите растенија угинуваат и почнуваат да гнијат. Во текот на овој процес, микробите се распаѓаат и го земаат целиот кислород во плитката вода, гушејќи ги покрупните разградувачи. За разлика од други разградни животни, јаболковиот полжав има и жабри и бели дробови, поради што живее и напредува во обескислородени води, каде има улога на преработувач на хранливите материи. За да дојде до кислород, полжавот издига цевче до површината и вшмукува воздух во дробовите. Со оваа способност, полжавот ја јаде сета мртва растителна материја и ја претвора во ѓубриво кое е хранливо за растенијата. Полжавот воедно е храна за разни животни.
Меѓу најретките жители на пантаналското блато се мочуришниот елен (Blastocerus dichotomus) и џиновската видра (Pteroneura brasiliensis). Во дел од Пантанал живеат и следниве загрозени животни: зумбуловата ара (Anodorhyncus hyacinthinus), качулестиот орел, гривестиот волк (Chrysocyon brachyurus), грмушарското куче (Speothos venaticus), низинскиот тапир (Tapirus terrestris) и џиновскиот мравојад (Myrmecophaga tridactyla). Чести видови се капибарата (Hydrochoerus hydrochaeris) и јакарскиот кајман (Caiman yacare). Во 1996 г. Пантанал имал 10 милиони кајмани — најголема густина на крокодиловидни животни во светот. Во подрачјето живее и јагуарот (Panthera onca), чие население е меѓу најцеловидните на планетата.
Највеќето риби се гнилојадци, кои се хранат со ситни честички од наносот и на површината од растенијата. Ова е начелна одлика на сите риби во јужноамериканските плавни низини. Рибите прават сезонска преселба од речните текови во плавните подрачја и имаат бројни приспособувања кои им овозможуваат да опстанат во мочурливата вода сиромашна со кислород.
Покрај кајманот, други влекачи во Пантанал се жолтата анаконда (Eunectes notaeus), златното тегу (Tupinambis teguixin), црвеноногата желка (Geochelone carbonaria) и зелената игуана (Iguana iguana).
Заштитени подрачја
Помал дел на Пантанал во Бразил е заштитен како национален парк, наречен „Пантанал Матогросенсе“. Овој парк е основан во 1981 г. и зафаќа површина од. Сместен е во општината Поконе, помеѓу заливот Свети Mарко и реките и устието на реката Гурупи. Во 1993 г. е прогласен за рамсарско место од меѓународно значење.
Околу 99% од земјиштето на Пантанал е во приватна сопственост и е ставена во служба на земјоделството и сточарството. Во областа има 2500 фарми (фазенди) со вкупно 8 милиони грла говеда, а забележлив проблем е и прекумерниот риболов на извесни видови. Оттука се јавува потребата за заштита на подрачјето. Природонаследниот резерват „СЕСК Пантанал“ во Бразил е во приватна сопственост, основан во 1998 г. и се протега на површина од во североисточниот дел на областа, недалеку од националниот парк. Во него има трајни реки, сезонски потоци, трајни и сезонски плавни езера, мочурливи честаци и сезонски поплацени шуми. И овој резерват е прогласен за рамсарско место.
Список на државни водачи во 430 година
Ова е список на државни водачи во 30 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Отоманското Царство во Првата светска војна
Отоманското Царство учествувало во Првата светска војна на страната на Централните сили. Младотурската влада потпишала таен договор за создавање на сојуз помеѓу империјата и Германија во август 1914 година. Отоманското Царство официјално во војната влегла по Гебенскиот и Бреславскиот инцидент. Војната за Османлиите завршила катастрофално во 1918 година кога бил потпишан Севренскиот договор. Според договорот, Месопотамија (Ирак), Палестина и Трансјорданија биле дадени на Велика Британија под протекторат на Лигата на народите; Сирија и Либан на Франција. Освен тоа, според договорот, североисточните региони од Анадолија биле дадени на Ерменија, северен Епир бил даден на новосоздадената држава Албанија, источна Тракија со исклучок на Цариград, Босфорот и Дарданелите на Грција.
Позадина
На почетокот на XX век Османлиското Царство се сметала за болното дете на Европа бидејќи земјата била опфатена со голема политичка нестабилност. По 1908 година и Младотурската револуција, Германија обезбедила значајни инвестиции во империјата и било зголемено нејзиното влијание покрај британското. По крајот на Балканските војни биле исцрпени последните ресурси па Французите, Британците и Германците понудиле финансиска помош. Прогерманската фракција на чело со Енвер Паша се спротивставила на пробританското мнозинство сакајќи да обезбеди германска поткрепа.
Неговата нова работа (филм од 1915)
Содржина
Во филмот, Чаплин игра човек кој бара работа во филмско студио. Уште додека чека да биде примен од менаџерот, тој прави серија сплетки. Тој добива работа како помошник на сценскиот работник, но постојано упаѓа за време на снимањето на филмот. Најпосле, откако режисерот ќе влезе во кавга со еден глумец, тој добива улога во филмот, при што по грешка влегува во гардеробата на главната филмска ѕвезда и го облекува неговиот костум. Повторно, тој прави повеќе сплетки: со мечот ги прободува режисерот и еден глумец, го искривува својот меч, на глумицата ѝ кине дел од фустанот итн. Кога доаѓа главниот глумец, открива дека му го зеле костумот и влегува во кавга со Чаплин, која набргу се претвора во тепачка. На крајот, Чаплин успева да ги нокаутира режисерот и главниот глумец.
Отоманското Царство во Првата светска војна
Позадина
Првата светска војна е еден од феномените на современата цивилизација. Од едната страна во Европа застанала Германија. Англија започанала да се плаши од изолација поради големите германски позиции, па поради тоа заедно со Франција а потоа и со Русија ја формирале Антантата. Германија од своја страна ги обновила врските со Австроунгарија. Балканот во периодот пред војната бил опфатен од зголемување на национализмот. Како формален настан за започнување на Првата светска војна било убиството на наследникот на австрискиот престол Франц Фердинанд и неговата сопруга од српскиот националист Гаврило Принцип во Сараево на 28 јуни 1914 година.
Пред започнувањето на војната, во Османлиското Царство била потврдена власта на Младотурците. Во јануари 1913 година управувањето со земјата поминало во рацете на триумвиратот: Енвер Паша, Талат Паша и Џемал Паша. Првите двајца цврсто се придржувале кон идејата за цврста унија на Турција со Германија. Џемал паша пак имал проантантски погледи.
Земјите од Антантата како Англија и Франција, во претходните години вложиле огромен капитал во империјата и се стремиле да го продолжат своето влијание во регионот. Во англиските планови за создавање и зајакнување на светска колонијална империја важна цел била освојувањето на Месопотамија, Палестина и земјите од Арапскиот полуостров кои влегувале во владенијата на султанот. Франција одамна го насочила вниманието кон освојување на Сирија, Киликија и јужниот дел на Западна Ерменија. Познати се и вековните стремежи на Русија да го воспостави своето владеење врз Црно Море заедно со Истанбул и Западна Ерменија. Аспирациите на земјите од Антантата го направиле невозможно и бесмислено учеството на Високата порта во војната на нивна страна. Не помалку опасно било нејзиното присоединување кон Централните сили. Нивниот евентуален пораз во војната би значело пропаст за Турција.
Изгледите за победа на тројниот сојуз исто не навестувало ништо добро за империјата на султанот бидејќи таа ќе се претворила како додаток на империјалистичка Германија. Затоа најдобро решение останала неутралноста. Но примарна улога за прогерманската ориентација на Отоманското Царство одиграле и внатрешните остри конфликти - подемот на националноослободителните движења на поробените народи. Раководителите на младотурците се надевале дека преку една завојувачка војна во сојуз со Германија ќе ја зацврстат својата внатрешна позција во империјата. И покрај жестокото убедување и одлука за пристапување кон сојуз со Германија, младотурската влада не брзала да го стори тоа отворено главно поради својата економска заостанатост и слабост, време за зајакнување на армијата и прилагодување на стопанството кон потребите на военото време. Владејачките кругови во империјата го забавиле решението за вклучување во војната бидејќи сакале да го видат исходот од првите воени дејства на германско-рускиот фронт.
На 14 декември 1913 година во Истанбул пристигнала воена мисија со германскиот генерал Ото фон Лиман Сандерс. Генералот бил назначен за член на воениот совет, за инспектор на сите воени училишта, командант на Првиот истанбулски корпус и личен претставник на Кајзерот во Отоманското Царство. Благодарение на овие права германските воени советници го зголемиле своето влијание толку силно што германско-турскиот воен сојуз бил неизбежен.
Вклучување во војната
Уште на 28 јули 1914 година откако Австроунгарија објавила војна на Србија, младотурската влада понудила на Германија таен договор наменет главно против Русија и територијални придобивки во Кавказ, северозападен Иран и територии околу Касписко езеро. По започнувањето на преговорите Османлиите ги поставиле и следните барања: Западна Тракија која била дел од Бугарија, островите кои Грција ги зазела по крајот на Балканските војни заедно со островот Родос и Додеканезите кои биле окупирани од Италија од 1912 година по меѓусебната војна за Либија.
Но Германија не можела да се согласи со турските територијални претензии. Прифаќањето би значело конечно да се лиши од можноста да ја привлече на своја страна Бугарија, Грција и Италија. За воите цели Германија ја искористила многувековната руска закана против Турција. Меѓународната средина се менувала со таква брзина што Германија не можела да ги одолговлекува преговорите со Турците. На 1 август 1914 година таа објавила војна на Русија. Германско-турскиот сојуз станал неизбежен. На 2 август 1914 година во Истанбул тој станал факт.
Според договорот потпишан од двете страни, тие се обврзиле да бидат неутрални во однос на започнатата војна меѓу Србија и Австроунгарија. Договорот сепак предвидувал германско мешање во војната доколку Русија се приклучи на страната на Србија. Тогаш и Османлиското Царство требало да започне војна со Русија. Од своја страна Германија не се обврзила со ништо доколку неколку балкански земји или сојузнци на Русија од Антантата како Англија на пример, ја нападне Турција. Независно од овој договор турската влада се воздржала од вклучување во војната. За да го заблуди јавното мислење и да ја прикрие напорната воена подготовка на 2 август 1914 година најавила неутралност во војната.
По иницијатива на Енвер Паша на 5 август 1914 година, тој се сретнал со руското воено аташе во Истанбул, генерал М.Леонтјев. Турција предложила Русија да ја користи турската армија против армиите на една или друга земја на Балканот. Во замена Енвер Паша ја посакал Западна Тракија и егејските острови. Рускиот министер за надворешни работи не брзал да се согласи. Овие преговори сепак го поставиле прашањето за можноста за реална унија меѓу Русија и Турција. Сепак и двете страни знаеле дека мирот меѓу двете земји бил незбежен главно поради вековните војни, па сакале преку преговори единствено да се одложат воените дејствија.
На 6 август германските воени бродови Гобен и Бреслау се наоѓале во Средоземно Море и многу лесно ги обиколиле англиските флоти и се насочиле кон Дарданелите. На 8 август турската влада официјално изјавила дека Дарданелите се затворени за германски воени бродови, но на 10 август Гобен и Бреслау влегле во Дарданелите без отпор од турска страна. Антантата остро го критикувала ова прекршување на статусот на Дарданелите. На 11 август турската влада објавила дека ги купила овие два брода. Двата воени бродови претрпиле мали измени за да се создаде претстава дека се во османлиска сопственост и над нив било издигнато турското знаме, а на главите на германските војници се појавиле фесови. Исто така бродовите биле преименувани во Јавуз Султан Селим и Мидили. Германскиот адмирал Сушон, командант на двата брода, бил назначен за началник на целата турски морнарица. Во империјата пристигнал и адмирал Узедом кој ја презел командата на крајбрежната артилерија.
Конфликти
Во средината на септември Германија претрпела пораз кај реката Марн и се соочила со слабост да води војна на два фронта. Германската влада инсистирала од Високата порта да се вклучи во војната. Турската влада најавила дека не се вклучува бидејќи нема доволно финансиски средства. Во одговор на тоа, Германците доделиле заем од 100.000 000 франци.
Кога на 26 октомври во Истанбул бил добиен првиот аванс од новиот заем Енвер Паша како командант на турската армија дал согласност на адмирал Сушон да ја пренесе од Босфорот во Црно Море турската флота. Следниот ден двата воени бродови отвориле оган против руските воени бродови. Турската флота ги нападнала руските пристаништа во Одеса, Севастопол, Новоросијск. На 2 ноември 1914 година Санкт Петербург објавил војна на Османлиското Царство, а на 5 ноември истото го сториле Англија и Франција. Официјално на 11 ноември преку султански ферман империјата се вклучила во војната.
Османлиите прогласиле џихад (света војна) по кое започнала Кавкаската кампања. Во истиот период започнала и војна во Месопотамија и Персија главно поради окупирање на големите нафтени деривати со кои располагал реонот. Османлиите започнале подготовка за окупација на Суецкиот Канал во почетокот на 1915 година за да го пресечат патот меѓу Средоземјето и Индија.
На почетокот на војната вооружените сили на Османлиското Царство броеле околу 500.000 луѓе, поделени во шест армии. Од нив Првата, Втората и Петтата се наоѓале во реонот на Истанбул, Третата во Ерменија, Четвртата во Сирија и Палестина а Шестата во Иран. Мали сили биле распоредени на брегот на Црвеното Море. Во принцип врховен командант бил султан Мехмед V, но во реалноста командант бил воениот министер Енвер Паша.
1914-1916
На 10 ноември 1914 година започнале борбите на Кавкаскиот фронт. Првично Османлиите ги одбиле руските сили кон Карс и навлегле во Батумската област. По катастрофалниот пораз кај Сарикамиш во крајот на декемрви Османлиите изгубиле 70.000 војници, а руските војници охрабрени од успехот преминале во офанзива. Во 1915 година, по победата на Русите во Кавказ, тие продолжиле со својот напредок кон Источна Анадолија со помош на ерменските волонтерски единици од регионот на Кавказ, како и со помош на Османлиските Ерменци. Во крајна сметка, ова завршило со масовна евакуација и убиството на неколку стотици илјади или преку милион Ерменци од страна на младотурскиот режим. Овој настан во историјата е познат како Ерменски геноцид. Денеска, овој настан претставува тема на дискусија на голем број историчари. Проценките се различни околу тоа колку Ерменци загинале. Според едни, оваа бројка се движи околу 600.000, а според други, оваа бројка достигнува околу 1.500.000 Ерменци.
1916-1918
Успешен фронт за Турците станала Галиполската операција. Во есента на 1917 година речиси цела Месопотамија била во рацете на Британците. Во текот на истиот период, во Русија се случила Октомвриската револуција и Руската граѓанска војна по кое Турците уапеале да си ги вратат изгубените територии. По излегувањето на Русија од војната бил ликвидиран Кавкаскиот фронт. Младотурците наместо своето внимание да го насочат кон борбите со Британија и Франција, тие продолжиле кон Кавказ. На тој начин војските на Антантата во текот на ноември-декември 1917 година ги зазеле големите градови Газа, Јафа и Ерусалим. Турција ги загубила Хиџас, Јужна Палестина и поголемиот дел од Ирак. Младотурската влада направила очајнички обиди да ги надомести загубите на територии во Месопотамија, Палестина и Ирак преку офанзива на кавкаскиот фронт.
Во април и мај 1918 биле заземани градовите Карс, Батум и Александропол. Максимална точка во турската офанзива било заземањето на Баку во септември истата година. Германија била незадоволна од таа офанзива и поради оваа причина нејзините односи со Турција станале исклучително напнати. Изострени биле и односите со Бугарија бидејќи Турција инсистирала на територијални компензации во Западна Тракија а Бугарија не била подготвена да попушти. Во овој одлучувачки момент од Првата светска војна на Османлиското Царство веќе не можела да смета на воената поддршка на своите сојузници. Внатре во земјата постоеле уште подлабока финансиска и економска криза. Во 1918 година кога било очигледно дека Централните сили ја губат војната Англичаните ги уништиле Четвртата, Седмата и Осмата турска армија. На крајот на октомври тие целосно ја окупирале Палестина, Јордан, Сирија и Ирак со исклучок на Мосул.
Капитулација
Новата влада морала да биде во можност да склучи релативно поволно примирје со земјите од Антантата и да ја задржи сувереноста на турската држава и да ги утврди нејзините територијални граници во најголем можен износ. Првично новата турска влада се обидела да се поврзе со Французите но двата обиди за врска биленарушени од Англичаните. На 11 октомври 1918 година во Мудрос пристигнал вице-адмиралот Артур Калторп и помеѓу него и претставници на турската влада биле основани редовни врски. Турските претставници пристигнале во Мудрос на 26 октомври, а следниот ден на започнале преговори за примирје. Започнатите преговори се воделе само меѓу турската делегација и вицеадмиралот Калторп. Сите обиди на францускиот вицеадмиралот да учествува биле одбиени. Францускиот министер за надворешни работи Жорж Клемансо бурно протестирал во Версај, но Англичаните останале непопустливи. Примирјето било потпишано на 30 октомври 1918 година.
Последователните текстови на примирјето се искористиле за составување на Севрскиот договор кој ја одредил конечната судбина на Османлиското Царство. Победниците одзеле три четвртини од територијата на Отоманското Царство и ги ставиле под контрола на Велика Британија и Франција. Големите земји презеле целосна контрола врз теснецот, врз економијата, финансиите и вооружените сили на земјата. Контролата кои земјите победнички ја воспоставиле врз поразената Турција го нарушиле правото на самоопределување на турската нација. Затоа по крајот на војната започнала Турската војна за независност.
Ограда (Маџари)
Ограда“ — археолошко наоѓалиште кај скопската населба Маџари, Општина Гази Баба. Претставува населба од римско време.
Ишкун
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Ограда (Маџари)
Во нивите на Ѓ. Станковски, на површина поголема од 5 хектари се среќаваат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал. При обработувањето на земјата се откриени и темели на повеќе објекти.
Џудо на Летните олимписки игри 2012 – жени до 48 кг
Турнирот во џудо до 48 килограми во женска конкуренција на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржа на 28 јули во Ексел Центарот.
Распоред
Сите саатници се Британско летно време (UTC+1)
Бојко Рановски
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. Есента 1944 година стапил во редовите на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистичките банди и Германците на падините на Скопска Црна Гора. Од големите напори се разболел, а кон крајот на 1944 година починал.
Белиот ѕид (филм)
„Белиот ѕид “ - македонски телевизиски филм од 1978 година. Го режирал Љупчо Билбиловски кој го напишал и сценариото.
Улоги
Останати улоги ▼
Каминалхују
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Светско првенство во атлетика 2011 – Жени трискок
Скок во далечина за жени на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 30 август и 1 септември.
Квалифиакции
Квалификации: Перформанс за квалификување 14.45 (Q) или најмалку 12 со најдобар перформанс (q) продолжуваат во финалето.
NGC 4239
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4239 се споменува и како UGC 7316, MCG 3-31-92, CGCG 98-129.
Откривање
Објектот е откриен на април 1884 година од страна на Карл Фредерик Пекиле, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4239 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4239 има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 4239 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39398. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Мачаквила
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Список на државни водачи во 1569 година
Ова е список на државни водачи во 569 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Синтетичка биологија
Синтетичка биологија е името за интердисциплинарна област на биологијата и инженерството.
Ова поле обединува голем број на дисциплини, а некои од нив се: молекуларна биологија, биотехнологија, генетско инженерство, системска биологија, биофизика, електрично инженерство, компјутерско инженерство, контролно инженерство и еволутивна биологија.
Дефиниција
Со оглед на интердисциплинарноста на синтетичката биологија, не постои единствена дефиниција за овој термин. Некои од многубројните дефиниции се:
„ Синтетичката биологија претставува дизајнирање и конструкција на нови биолошки системи, уреди и градежни делови, како и редизајнирање на постојни природни системи за корисни цели “
или
„ Синтетичката биологија претставува инженерство во биологијата: синтеза на комплексни биолошки системи кои вршат функции кои не постојат во природата. Инженерска перспектива може да се примени во која било хиерархиска фаза на биолошки структури - од поединечни молекули до цели клетки, ткива и организми. Накратко, синтетичката биологија има за цел да овозможи дизајнирање на „биолошки системи“ на рационален и систематски начин ".
Претходни наоди
Во 2003 година, Том Најт го создаде концептот BioBrick - стандардизирани ДНК-низи што се применливи за контрола на синтетички биолошки кола ;
Технологијата на вештачко синтетизирање на гени, популарно наречена „ДНК printing“, овозможи да се создадат ДНК-низи многу брзо и ефикасно во лабораториски услови;
Развојот на методите за секвенционирање на ДНК овозможи да се дешифрираат геномите на организмите што се појавуваат во природата, а со тоа да се запознаат со низите кои можат да се користат во синтетичката биологија. Од друга страна, секвенционирањето на ДНК овозможува и одредување на низата на вештачки молекули на ДНК, како и дешифрирање на синтетичките системи и организми.
Биолошка пресметка
Терминот биокомпјутер се однесува на конструиран биолошки систем способен за вршење на компјутерски операции. Со изградба на различни логички порти во бројни организми, се покажа дека клетките се способни да вршат едноставни логички операции.
Биосензори
Биозензорите претставуваат организми, најчесто бактерии, конструирани да известуваат за присуство на одредени надворешни фактори, како што се на пример, некои тешки метали.
Трансформација на клетки
Трансформацијата на клетката претставува можност за трансформација на клетка со вметнување на синтетички ДНК молекули или на целиот геном. По интеграцијата на синтетичката ДНК молекула, клетката се стекнува со нови способности или го менува својот фенотип.
Синтеза на нови белковини
Една од примените е и синтеза на нови белковини чија функција одговара или ја подобрува функцијата на веќе постоечки белковини. Еден од примерите е синтеза на трохеликсни снопови, кои, како хемоглобинот, врзува кислород, но не и јаглерод диоксид. Исто така, на овој начин може да се постигне поевтина синтеза на индустриски ензими како и поголем принос. Еден пример во биотехнологијата е метаболичко инженерство и примена на бактериски рекомбинантен ДНК во хиперпродукција на производи кои можат да послужат како лековити средства или ензими.
Синтетички живот
Многу важна тема во врска со синтетичката биологија е синтетичкиот живот, односно вештачко создавање на живи суштества. „Вештачка клетка“ е целосно синтетичка клетка која би содржела макромолекули и би била во можност да зачува енергија, да одржува јонски градиент, да складира информации и да мутира. Ваква ќелија сè уште не е создадена. Крег Вентер, со JCVI, успеал да изгради целосно синтетички геном, кој е вметнат во бактериска клетка без геном, по што клетката била во можност да расте и да се размножува.
Останато
Синтетичките нишки на ДНК можат да послужат за зачувување на дигитални информации. Од друга страна, некои фундаментални истражувања се засноваат на проучување на ефектите од зголемувањето на бројот на нуклеотидните видови и аминокиселините кои влегуваат во составот на клетката. Една од потенцијалните примени на знаење во оваа област може да биде производство на ресурси потребни од астронаутите од супстанции испратени од Земјата. Производството од локалните ресурси може да биде значајно и при колонизирање на Марс.
Биоетика и безбедност
Синтетичката биологија покренува многу етички и безбедносни проблеми. Сепак, како повеќето од овие проблеми датираат од откривањето на генетската модификација и техниките за рекомбинација на ДНК, повеќето надлежности веќе имаат начин на кој тие го регулираат генетското инженерство. Некои од етичките проблеми се однесуваат на контрола и пристап до производи од синтетичка биологија, патентирање на живи организми и инженерство на ембриони.
IC 299
IC 299 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 299 се споменува и како ESO 102-15, IRAS 17442-6314.
Откривање
Објектот е откриен во јули 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 299 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 299 има привидни димензии од 1,8' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 48 м 58,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 15' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на IC 299 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60907.
Тумба (Стајковци)
Тумба или Круша — археолошко наоѓалиште кај скопското село Стајковци, Општина Гази Баба. Претставува населба од неолитот и римско време.
Куќа на теророт
Куќата на теророт е музеј сместен во Авенија Андраши 60 во Будимпешта, Унгарија. Таа содржи експонати поврзани со фашистичките и комунистичките режими во Унгарија од 20 век и исто така е спомен на жртвите на овие режими, вклучувајќи ги и оние уапсени, испрашувани, мачени или убиени во зградата.
Тумба (Стајковци)
Помеѓу селата Стајковци и Сингелиќ, во Поповско Маало се наоѓаат нивите на С. Младеновски каде што има развлечена и слабо забележлива тумба која зафаќа простор од околу 2 хектари. По површината се среќаваат многубројни археолошки наоди како: фрагменти од керамички садови, кремени и камени орудија, куќен лепеж, а поретко се среќаваат и фрагменти од римска керамика.
Површинските наоди се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Неговото место за рандеву (филм од 1914)
Неговото место за рандеву (англиски: His Trysting Place) - краток американски филм од 1914 година, во режија на Чарли Чаплин. Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Мејбел Норманд, Марк Свејн, Филис Ален итн.
Куќа на теророт
Музејот е отворен на 24 февруари 2002 година, а од тогаш генералниот директор на музејот е д-р Марија Шмит.
Неговото место за рандеву (филм од 1914)
Содржина
Маж (го игра Чаплин) и жена (ја игра Норманд) се расправаат меѓу себе, зашто таа има премногу работа, а тој не сака да го чува бебето. Најпосле, тој излегува за да купи подарок за бебето. Во меѓувреме, една девојка пишува писмо до своето момче, закажувајќи му средба во паркот. Патем, мажот влегува во ресторан, каде се расправа со човекот (го игра Свејн) кој треба да го испрати писмото. По тепачката, тие си ги заменуваат палтата. Кога мажот се враќа дома, неговата сопруга го открива писмото и избувнува од љубомора. Мажот бега во паркот, каде ја среќава сопругата (ја игра Ален) на човекот со кого се тепаше во ресторанот. Набргу, пристигнува неговата жена, која избувнува мислејќи дека го затекнала со љубовницата. Затоа, таа најпрвин ја тепа жената од паркот, а потоа и својот сопруг. Тогаш пристигнува и другиот човек, кој се тепа со Чаплин. Жената од паркот го открива шишето за млеко во џебот од палтото на својот сопруг (всушност, тоа е палтото на Чаплин) и мисли дека нејзиниот сопруг има вонбрачно бебе, па започнува да го тепа него. Најпосле, збрката се решава, зашто двајцата сфаќаат дека си ги замениле палтата. Сорпужниците се помируваат, но жената од паркот го открива љубовното писмо и продолжува да го тепа својот сопруг.
Куќа на теророт
Куќата на теророт е членка на Платформата за европска меморија и совест. Посетителите, меѓу кои Збигњев Бжежински, Френсис Фукујама и Хајден Вајт, го пофалиле Музејот.
Зграда
Зградата била користена од страна на Партијата на стреловитиот крст и АВХ.
Музејот бил поставен од централно-десничарската влада на Виктор Орбан. Во декември 2000 година јавната фондација за истражување на историјата и општеството на Средна и Источна Европа ја купила зградата со цел да се воспостави музеј со цел да се одбележат овие два периода на унгарската историја.
Киро Савов
Киро Томчев Савов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Куќа на теророт
Зграда
Во текот на годините зградата била целосно реновирана внатре и надвор. Внатрешниот дизајн, финалниот изглед на изложбената сала на музејот и надворешната фасада се дело на архитектот Атила Ф. Ковач. Плановите за реконструкција на Музејот на Куќата на теророт биле дизајнирани од архитектите Јанош Шандор и Калман Ујсаси. Реконструкцијата ја претворила надворешноста на зградата во нешто како споменик ; црната надворешна структура (која се состои од декоративната обложувалница, ѕидовите на сечилата и гранитната патека) обезбедува рамка за музејот, со што се истакнува во остар контраст со другите згради на авенијата Андраши. Во внатрешноста на зградата, Музејот има прикажано тенк Т-54.
Киро Савов
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Основното училиште го завршил во родниот град, а потоа изучил занает, по што работел како столарски работник. Летото 1944 година активно се вклучил во организирана борба против окупаторот. Во народноослободителното движење учествувал во собирните акции на црвена помош, потем во ширење на пропагандата против бугарскиот фашистички окупатор. Во почетокот на септември 1944 година преку воспоставената врска со селата Соње и Добри Дол, замина за Китка, каде стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада. На 14 септември 1944 година, загинал во првата борба против балистите во околината на селото Јаболци.
Куќа на теророт
Постојана изложба
Во однос на комунизмот и фашизмот, изложбата содржи материјал за односите на нацијата со нацистичка Германија и Советскиот Сојуз. Таа, исто така, содржи експонати поврзани со унгарските организации како што се фашистичката „Стреловит крст“ и комунистичката АВХ (што беше слично на тајната полиција на КГБ на Советскиот Сојуз). Дел од изложбата ги зема посетителите во подрумот, каде што можат да видат примери на клетките кои АВХ ги употреби за да ја разбијат волјата на своите затвореници.
Голем дел од информациите и експонатите се наоѓаат на унгарски, иако секоја соба има широк информативен лист на англиски и на унгарски јазик. Аудио водичи на англиски и германски се исто така достапни.
Заднинската музика на изложбата била составена од поранешниот фронтмен на Бонанза Банзај и продуцентот Акош. Посетителите не смеат да фотографираат или да користат видео камери внатре во зградата.
Контроверзност
Некои историчари, новинари и политички научници како што се Магдалена Марсовски или Илзе Хубер тврдат дека музејот премногу ја прикажува Унгарија како жртва на странски окупатори и не го признава доволно придонесот што Унгарците го направиле за режимите за кои станува збор. Исто така, беше критикувано дека многу повеќе простор им се дава на теророт на комунистичкиот режим отколку на фашистичкиот. Еден одговор на овие критики беше дека додека германскиот окупациски и фашистички режим на Ференц Салази траеше помалку од една година, унгарскиот комунистички режим траеше 40 години. Музеолозите од музејот, исто така, ги потсетија критичарите дека унгарскиот холокауст има свој сопствен музеј, на растојание од еден километар, така што нема потреба да се повторува неговата содржина.
Трнаниќ
Трнаниќ (традиционално: Трнаник или Тараник) — раселено село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век (1583 г.) во турски документи како Трновник. Подоцна се сретнува и со имињата Трњаник и Тараник. Името потекнува од трнарник, место каде што растат трње, или пак од трнен, штоа доаѓа од старословенскиот јазик со значење полн со трње.
Бранислав Русиќ во својата книга „Дебарско Поле“ забележал дека мештаните селото си го именуваат како Тараник или Таранајк, додека Македонците од соседните села го именуваат како Трнаник. Името го добило по многуте трња на тоа место пред создавањето на селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горен Дебар, во Дебарското Поле. Самото Трнаниќ се наоѓа на најзападниот раб на неговиот атар, помеѓу селото Бомово на северозапад и устието на Црн Дрим во Дебарското Езеро со ХЕЦ „Шпилје“ на југоисток. Југозападниот дел од атарот ја образува државната граница со Албанија која врви по Црн Дрим; преку реката (границата) е македонското Трбач од областа Голо Брдо.
Земјиштето на Трнаниќ е во блага надолнина кон Црн Дрим. Низ него поминува потокот Прој, кој настанува од повеќе извори. Земјата е главно црвеница.
Трнаниќ всушност бил заселок на селото Бомово, а и денес се наоѓа во неговиот атар. Бил составен од три поединечни целини на куќи, кои биле оддалечени една од друга и сместени на обата брега на долината. Во секоја целина на куќи имало по една чешма: Чешма Верајн ве Епр, Чешма Алил-Кабас и Чешма е Данит (Рамаданова). Куќите се свртени кон падот на земјиштето и главно се изградени од чатми.
До селото води локален земјен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 1201 од самиот град Дебар.
Историја
Традиционално било маало на селото Бомово и затоа не е попишувано сè до 1971 година.
Стопанство
Атарот на селото (заедничкиот со Бомово) зафаќа простор од 5,1 км2.
Мештаните се занимавале со земјоделство.
Население
Селото било наполно раселено по 1971 година, когашто броело 45 жители, албанско население. Сè до пописот од 1971 година (воедно и последна со население) не наоѓаме одделни податоци за Трнаниќ, бидејќи дотогаш се сметало за маало на Бомово.
Според пописот од 2002 година, во селото Трнаниќ немало жители. Истото било потврдено и на последниот попис од 2021 година.
Родови
Трнаниќ било албанско село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото биле:
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Трнаниќ било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Дебарска градска општина, во која влегувал градот Дебар и селата Баниште, Бомово, Елевци, Коњари, Кривци, Рајчица, Селокуќи, Спас и Хаме. Во периодот 1950-1952 година селото било дел на некогашната Општина Коњари, во која влегувале селата Бомово и Коњари.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0544 (заедно со дел од градот Дебар) според Државната изборна комисија, сместено во простории на Општествениот дом „Скопје“ во Дебар. Во ова избирачко место е опфатено и селото Бомово.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 835 гласачи.
Труење со етилен гликол
Труење со етилен гликол е труење предизвикано од внес на етилен гликол. Раните симптоми вклучуваат интоксикација, повраќање и абдоминална болка. Покасни симптоми се намалено ниво на свест, главоболка, и напади. Долгорочни ефекти се бубрежна слабост и оштетување на мозокот. Токсичност и смрт може да настанат и после внес на мала количина.
Етилен гликол е безбојна течност, без мирис, со сладок вкус, често присутна во антифризот. Може да биде испиена случајно или намерно во обид за самоубиство. Во организмот се разложува на гликолна и оксална киселина кои се причинители на токсичноста. Дијагнозата може да биде потврдена со мерење на нивото на етилен гликол во крвта; меѓутоа во многу болници не постои можност за изведување на овој тест.
Рано започнување со третман ги зголемува шансите за добар исход. Третманот вклучува стабилизирање на лицето, проследено со примена на антидот. Претпочитан антидот е фомепизол; а доколку не е достапен се користи етанол. Други третмани вклучуваат натриум бикарбонат, тиамин и магнезиум.
Секоја година се случуваат повеќе од 5000 случаи на труење со етилен гликол во САД. Пациентите често се возрасни мажи. Смртни случаи предизвикани од етилен гликол се пријавувани уште од 1930.
Мишко Виехо
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Список на рамсарски места во Македонија
Овој напис ги наведува мочурливите места во Македонија опфатени со Рамсарската конвенција.
Статистика
Рамсарската конвенција стапила на сила во Македонија на 28 јули 1977 година, како дел од тогашна СФРЈ и продолжува да се применува и по нејзината независност од 8 септември 1991 година.
Во јануари 2020 година, земјата има 2 рамсарски локации, со површина од 216,16 км2 (помалку од 1% од територијата на Македонија).
Мотул де Сан Хосе
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Начтун
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Брачна понуда (филм)
„Брачна понуда “ - македонски телевизиски филм од 1974 година. Го режирал Димитар Христов, а сценариото е според дело на Антон Чехов.
NGC 416
NGC 416 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 416 се споменува и како ESO 29-SC32, in SMC.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 416 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота m, додека површинскиот сјај изнесува  m/лм2. NGC 416 има привидни димензии од 1,2' х '.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 7 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 72° 21' 25".
Други поделби
Проучување на NGC 416 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 441; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9139.
Список на државни водачи во 431 година
Ова е список на државни водачи во 31 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Кутаиси
Кутаиси (ქუთაისი) — град во Грузија и главен град на Имерети. Сместено е 221 западно од Тбилиси, од двете страни на реката Риони, на надморска височина од 125-300. Според проценката за 2014 година, во градот живееле 147.635 луѓе. Кутаиси е втор по големина град во Грузија.
Кутаиси го сместува храмот Баграта ( 11 век ) и манастирот Гелат ( 12 век ), место за светско наследство на УНЕСКО.
Кутаиси бил главен град на антички Колхис.
Население
Според проценката, градот имал 147.635 жители во 2014 година.