cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лекар
Опис на работата
Докторите се занимаваат со унапредување на здравјето, спречување на болести, откривање на болести, лечење на болните и медицинска рехабилитација. Во текот на студиите и пробната работа се оспособуваат за работа во поглед на примарна здравствена заштита, односно за подрачјето на општа медицина. Нивната работа вклучува дијагностицирање на болести и лечење на болни кои бараат помош во ординација, дома или на местото на несреќа. Докторите ги прегледуваат своите пациенти, земаат анамнеза при што водат сметка за телесните, психичките и социјалните аспекти на болестите, упатуваат на контролни анализи (лабораторија, рендген, ултразвук,итн.), ги толкуваат добиените наоди и на таа основа ја дијагностицираат болестите или повредите. Ја проценуваат итноста и тежината на состојбата на болните, потребата од упатување на специјалистички преглед или болничко лечење, како и опасностите за околината. Пропишуваат лекови и други начини на лечење и го следат текот на болеста и успешноста на лечењето. Заради осигурување на целокупна здравствена заштита соработуваат со други лекари, особено со специјалисти на клинички и други струки, патронажни сестри и медицински сестри во установите за нега и рехабилитација, физиотерапевти, социјални работници и други стручњаци.
Видови
Во рамките на медицината, постојат лекари по општа пракса и специјалисти. Ова се некои од специјалистите:
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Вевчани
Успение на Пресвета Богородица (наречена уште и Долна црква) — поранешна црква во селото Вевчани.
Во црквата се влегувало низ две поголеми порти, од исток и од запад, а имало и други помали влезови и скалила од северната страна, коишто се користеле во други прилики. Денес, постојат видливи траги од црквата во средиштето на Вевчани.
Местоположба
Црквата е сместена во близина на самото средиште на Вевчани, во непосредна близина на старото училиште, а денес Мултикултурниот центар „Коста Србакоски“.
Историја
Црквата постоела одамна, но Турците ја срушиле. На истото место вевчанци започнале со градба на нова црква во периодот 1921-1928.
Архитектура
Црквата била изградена повеќе од 1,5 метри во височина (до прозорците), но поради недостиг на средства, градбата била прекината.
Холандска азбука
Холандската азбука е писмо што се користи за пишување на холандскиот јазик. Азбуката е заснована врз стандардната латинична азбука, но разликата е во тоа што холандската азбука има само една буква плус од стандардната латинична азбука. Азбуката официјално има 26 букви, но понекогаш и буквата IJ се смета како дел од азбуката. Холандската азбука има 5 самогласки и е официјална азбука на територијата на Кралство Холандија, Суринам и Белгија.
Ѓуќуен (космодром)
Центар за лансирање на сателити „Ѓуќуен“ (酒泉卫星发射中心) — космодром во пустината Гоби, Внатрешна Монголија, Кина на околу 1600 километри од Пекинг. Центарот е отворен во 1958 година, што го прави првиот од трите кинески космодроми. Најмногу лансирање на кинески ракети се направени токму од овој центар. Слично како и другите космодроми во Кина и тој е затворен за посетители странци. Именуван е според најблискиот градски центар Ѓуќуен, иако космодромот е многу блиску до покраината Гансу.
Од центарот се лансираат главно ракети во ниско и средно високи орбити со голема инклинација на аголот, како и за тестирање на ракети со среден и голем опсег.
Центарот за лансирање на сателити „Ѓуќуен“ покрива територија од околу 2.800 км2 и може да прими околу 20.000 лица. Опремата е направена по советски образец и најверојатно СССР покажал поддршка спрема центарот „Ѓуќуен“ во почетокот на 1960-тите години на XX век. Од овој космодром се истрелани многу успешни кинески летови и мисии вклучувајќи го и првиот кинески вештачки сателит, Дун Фан Хун I во 1970 година и нивната прва пилотирана мисија Шонџу-5 на 15 октомври 2003 година.
Трентино-Јужен Тирол
Трентино-Јужен Тирол или Трентино-Алто Адиџе (Trentino-Südtirol, Trentino-Alto Adige) е една од 20-те провинции во Италија и една од 5-те автономни региони со посебен статус (висок степен на автономија). Главен град на покраината е градот Тренто, а втор по големина и најважен Болцано. Официјални јазици на покраината се: италијански и германски, а локални јазици: ладински и цимбриски.
Положба
Како што е во името, покраината се состои од две историски области, денес формирани како области во рамките на дадената провинција:
Природни одлики
Површината на покраината е 13.607 km² и тоа го прави Трентино-Јужен Тирол една од помалите италијански провинции.
Релјеф
Трентино-Јужен Тирол е целосно алпско подрачје. На северната половина се наоѓаат високите Алпи со тесни долини и тешки превои. На крајниот север на покраината се наоѓа познатиот премин Бренер. И јужната половина е планинска, но со пониски планини (т.н Преалпи или Доломити). Долините се пошироки и подобро населени.
Клима
Климата во провинцијата Трентино-Јужен Тирол е континентална. Ова се однесува на долинските региони. Во повисоките предели има поостра планинска клима.
Хидрографија
Главната река во провинцијата Трентино-Јужен Тирол е реката Адиџе. Во неа се влева втората по важност река во провинцијата Изарко. На крајниот југ, провинцијата се отвора кон езерото Гарда, т.е. на нејзиниот северен брег.
Растителен и животински свет
Провинцијата Трентино-Јужен Тирол е пошумена (повеќе од 50%), значително повеќе од националниот просек. Краевите на долината се обработуваат. Плодните долини во регионот овозможуваат производство на вино и млечни производи како и одгледување овошје и дрво. Хартијата, хемикалиите и металите најмногу се произведуваат индустриски. Регионот е главен извозник на хидроелектрична енергија. Туризмот е многу важен за регионот, особено ски туризмот во долината Грен (Gröden).
Административна поделба
Трентино-Јужен Тирол е поделен на 2 окрузи, т.е. провинции со градови со исто име како административни центри:
Историја
На почетокот на 20 век, денешната област Трентино-Јужен Тирол била дел од Австро-Унгарија, во рамките на крунската провинција Тирол. За време на Првата светска војна овде се случиле многу важни промени. Во тоа време, јужниот дел на денешната покраина бил место на исцрпувачки битки меѓу војските на Италија и Австро-Унгарија. По војната, со Договорот во Сен Жермен од 1919 г. јужниот дел на крунската провинција Тирол и бил доделен на Италија. Населението од јужната половина на областа, населена со Италијанци, се согласила со ова, но северната половина, претежно населена со Германци, била против тоа. За време на фашистичкото владеење (1922-43). Јужен Тирол, тогаш наречен провинција Венеција-Тридентин, бил предмет на насилна италијанизација. Според договорот меѓу Хитлер и Мусолини, целото германско население требало да биде раселено во „ново обединетите“ области на Третиот Рајх. Сепак, колапсот на двете страни на крајот на Втората светска војна го попречи овој план.
Првиот италијански повоен устав предвидувал автономија за тогаш именуваната провинција Трентино-Алто Адиџе, но спроведувањето постојано се одложувало. Ова прашање ги затегнало односите меѓу Италија и Австрија до тој степен што бил изнесен пред Обединетите нации во 1960 година. Во покраината, меѓу локалните Германци се појавило силно сецесионистичко движење, кое е активно и денес. Во меѓувреме се вкоренила автономијата на покраината, што довело до брз развој на покраината. Денес, провинцијата Трентино-Јужен Тирол се смета за италијанска провинција со највисок квалитет на живот.
Популација
Денес, Трентино-Јужен Тирол има над милион жители. Во последните сто години, бројот на жители е зголемен за 1,5 пати, а тоа особено се однесува на последните децении, кога покраината бележи брз развој. Во последниве децении, значително се зголеми и бројот на странски жители кои работат привремено во покраината (денес 7% од вкупниот број).
Густината на населеност е околу 75 луѓе/км², што е значително помалку од националниот просек (200 луѓе). /km²). Сепак, долинскиот дел на покраината е многу густо населен, додека огромните височини се речиси празни и недопрени.
Етничката слика на покраината е значително поинаква отколку во случајот со другите италијански провинции. Италијанците доминираат во покраината со 60%, но Германците се исто така многу значајни (35%). Мал дел, иако се автохтоно население, го сочинуваат Ладините (5%). германското национално малцинство е особено многубројно во областа Болцано, каде што сочинува 70% од населението во областа.
Официјални јазици
Официјални јазици на покраината се: италијански (60%) и германски (35%), односно локални јазици: ладински (5%) и цимбриски германски.
Алтштат
Алтштат (герм. Altstadt) — германски збор со значење „стар град“. Речиси секое населено место во Германија има свој алтштат, иако катастрофите во војните како Триесетгодишната и Втората светска војна ги имаат разрушено највеќето од нив. Неколку алтшати денес се недопрени, меѓу кои оној во Тибинген или Ротенбург, додека други во Фрајбург, Берлин и Вајмар се макотрпно реставрирани. Многу „автентичните“ калканирани куќи од „фахверк“ тип и калдрмисаните пазари се всушност релативно нови градби.
Некои староградски (алтштатски) реони:
4 Веста
Веста (ознака за помала планета: 4 Веста) — една од најголемите објекти во Астероидниот појас, со просечен пречник од 525 километри. Откриена е од германскиот астроном Хајнрих Вилхелм Матијас Олберс на 29 март 1807 година и е именувана по Веста, римска божица на оганот и на домот, како и на гневноста, смиреноста и дисциплината.
Се смета дека Веста е вториот по големина астероид, и по маса и по волумен, по џуџестата планета Церера, иако по волумен се преклопува со неизвесноста во мерењата на 2 Палада. Мерењата му даваат номинален волумен само малку поголем од оној на Палада (околу 5% поголем, што е големината на неизвесностите во мерењето), но овој астероид е 25% до 30% помасивен. Сочинува околу 9% од масата на Астероидниот појас. Веста е единствената позната преостаната карпеста протопланета (со диференцирана внатрешност) од видот што ги формирала копнените планети. Бројни фрагменти од Веста биле исфрлени од судири пред една и две милијарди години, поради кои два огромни кратери заземале голем дел од јужната полутопка на Веста. Остатоците од овие настани паднале на Земјата како ХЕД-метеорит, кои претставувале богат извор на информации за Веста.
Веста е најсветлиот астероид видлив од Земјата. Редовно е со светлинска величина 5,1, во кои моменти е слабо видлив со голо око. Неговото максимално растојание од Сонцето е малку поголемо од минималното растојание на Церера од Сонцето, иако неговата орбита е целосно во рамките на онаа на Церера.
Вселенското летало на НАСА Зора влегло во орбитата околу Веста на 16 јули 2011 година за едногодишно истражување и ја напуштила орбитата на Веста на 5 септември 2012 година на пат до својата крајна дестинација, Церера. Истражувачите продолжуваат да ги испитуваат податоците собрани од „Зора“ за дополнителни сознанија за формирањето и историјата на Веста.
Откритие
Хајнрих Олберс ја открил Палада во 1802 година, година по откривањето на Церера. Тој предложил дека двата објекти се остатоци од уништена планета. Тој испратил писмо со својот предлог до британскиот астроном Вилијам Хершел, сугерирајќи дека пребарувањето во близина на местата каде што се вкрстуваат орбитите на Церера и Палада може да открие повеќе фрагменти. Овие орбитални пресеци биле сместени во соѕвездијата Кит и Девица. Олберс ја започнал својата потрага во 1802 година, а на 29 март 1807 година ја открил Веста во соѕвездието Девица - случајност, бидејќи Церера, Палада и Веста не се фрагменти од поголемо тело. Бидејќи астероидот Јунона бил откриен во 1804 година, ова ја направило Веста четвртиот објект што е идентификуван во регионот кој сега е познат како Астероиден појас. Откритието било објавено во писмо упатено до германскиот астроном Јохан Х. Шретер од 31 март. Бидејќи Олберс веќе имал заслуги за откривање планета (Палада; во тоа време, астероидите се сметале за планети), тој му ја дал честа да го именува своето ново откритие на германскиот математичар Карл Фридрих Гаус, чии орбитални пресметки им овозможиле на астрономите да го потврдат постоењето на Церера, првиот астероид и кој ја пресметал орбитата на новата планета за неверојатно кратко време од 10 часа. Гаус се одлучил за римската девица, божица на домот и огништето, Веста.
Име и симбол
Веста била четвртиот астероид откриен, па оттука и бројот 4 во неговата формална ознака. Името Веста, или неговите национални варијанти, е во меѓународна употреба со два исклучоци: Грција и Кина. На грчки, усвоеното име било хеленски еквивалент на Веста, Хестија ; на англиски, тоа име се користи за 46 Хестија (Грците го користат името „Хестија“ и за двете, со малите броеви на планетата што се користат за појаснување). На кинески, Веста се нарекува „ѕвезда на богот на огништето“ ( , именувајќи го астероидот за улогата на Веста, слично на кинеските имиња Уран, Нептун и Плутон. По нејзиното откритие, Веста била, како и Церера, Палада и Јунона пред неа, класифицирана како планета и добила планетарен симбол. Симболот го претставувал олтарот на Веста со нејзиниот свет оган и бил дизајниран од Гаус. Во концепцијата на Гаус, сега веќе застарена, ова бил нацртан и самиот симбол Симболите на астероидите постепеноиле а повлечени од астрономска употреба по 1852 година, но симболите за првите четири астероидииле а воскреснати за астрологијата во 1970-тите. Скратенатсовремена а астролошка варијанта на симболот Веста е
По откривањето на Веста, 38 години не биле откриени други објекти, а за тоа време се сметало дека Сончевиот Систем има единаесет планети. Сепак, во 1845 година, новите астероиди почнале да се откриваат со брзо темпо, а до 1851 година имало петнаесет, секој со свој симбол, покрај осумте главни планети (Нептун бил откриен во 1846 година). Наскоро станало јасно дека би било непрактично да се продолжи со измислување нови планетарни симболи на неодредено време, а некои од постојните се покажале тешко да се нацртаат брзо. Таа година, проблемот бил решен од Бенџамин Апторп Гулд, кој предложил нумерирање на астероидите по нивниот редослед на откривање и ставање на овој број во диск (круг) како генерички симбол на астероидот. Така, четвртиот астероид, Веста, го добил генеричкиот симбол ④. Ова набрзо било поврзано со името во официјална ознака за број-име, ④ Веста, бидејќи бројот на помали планети се зголемувал. До 1858 година, кругот бил поедноставен во загради, (4) Веста, кои биле полесни за наборување. Други интерпункциски знаци, како што се 4) Веста и 4, Веста, исто така биле користени, но повеќе или помалку целосно згаснале до 1949 година. Денес се користи или Веста или почесто 4 Веста.
Вулкан Барва
Вулкан Барва – комплекс од андезитски стратовулкани во Костарика, 22 km северно од Сан Хозе во провинцијата Хередија. На источната страна на планината во вулканскиот кратер е формирано езеро наречено Лагуна де Барва, а на западната страна на врвот има три брда кои се наречени Трите Марии (Las Tres Marías).
4 Веста
Рани мерења
Фотометриските набљудувања на Веста биле направени во опсерваторијата на колеџот Харвард во 1880-1882 година и во Опсерваторијата во Тулуз во 1909 година. Овие и други набљудувања овозможиле стапката на вртење на Веста да се одреди до 1950-тите. Сепак, раните проценки на стапката на вртење биле доведени во прашање бидејќи кривата на светлината вклучувала варијации и во формата и во албедото.
Вулкан Барва
Барва има неколку избувни центри на нејзиниот врв и дост паразитски конуси на боковите. Нејзините три главни врва кои се гледаат од централната долина ѝ го дале локалното име Las Tres Marías.
4 Веста
Рани мерења
Веста станал првиот астероид на кој му била одредена масата. На секои 18 години, астероидот 197 Арете се приближува за кон Веста. Во 1966 година, врз основа на набљудувањата на гравитационите пертурбации на Веста на Арете, Ханс Г. Херц ја проценил масата на Веста на (сончеви маси). Следеле попрефинети проценки, а во 2001 година биле искористени пертурбациите на 17 Тетида за да се пресмета масата на Веста која била пресметана на. Зора утврдила дека е.
Вулкан Барва
Последен потврдена еруптивна активност на вулканот Барва датира од пред 8.050 години. Имало тврдење за избуви во 1760-тите и во 1867 година, но истражувањата на локацијата не пронашле докази за потврда на овие тврдења.
4 Веста
Орбита
Веста кружи околу Сонцето помеѓу Марс и Јупитер, во рамките на Астероидниот појас, со период од 3,6 Земјини години, конкретно во внатрешниот астероиден појас, внатре во Керквудовиот јаз на 2,50 AU. Неговата орбита е умерено наклонета ( i = 7,1°, во споредба со 7° за Меркур и 17° за Плутон) и умерено ексцентрична (e = 0,09, приближно исто како и за Марс).
Вистинските орбитални резонанции помеѓу астероидите се сметаат за неверојатни; поради нивните мали маси во однос на нивните големи разделби, таквите односи треба да бидат многу ретки. Сепак, Веста може да зароби други астероиди во привремени резонантни орбитални врски 1:1 (за периоди до 2 милиони години или повеќе); идентификувани се околу четириесет вакви предмети. Објектите со големина на десетметар, откриени во близина на Веста од Зора, можеби се такви квазимесечини наместо соодветни сателити.
Вртење
вртењето на Веста е релативно брза за астероид (5.342 ч) и провратно, со северниот пол насочен во правец на десно искачување од 20 ч 32 мин, деклинација +48° (во соѕвездието Лебед) со неизвесност од околу 10°. Ова дава аксијален наклон од 29°.
Координатни системи
За Веста се користат два надолжни координатни системи, со основни меридијани разделени за 150°. МАС воспоставил координатен систем во 1997 година заснован на фотографиите од Хабл, при што главниот меридијан поминува низ центарот на Олберс Реџио, темна одлика од 200 км. Кога Зора пристигнала во Веста, научниците од мисијата откриле дека местоположбата на пллот што ја презентирала МАС е отфрлена за 10 °, така што координатниот систем на МАС се движел низ површината на Веста со 0,06° годишно, а исто така и дека Олберс Реџио не бил забележан одблизу, и затоа не било адекватно да се дефинира главниот меридијан со прецизноста што им била потребна. Тие го коригирале полот, но исто така воспоставиле и нов главен меридијан 4° од центарот на Клаудија, остро дефиниран кратер со ширина од 700 метри, што според нив резултира со пологичен сет на четириаголници за мапирање. Сите публикации на НАСА, вклучително и слики и мапи на Веста, го користат Клаудискиот меридијан, што е неприфатливо за МАС. Работната група на МАС за картографски координати и вртежни елементи препорачал координатен систем, корегирање на полот, но и ротирање на клаудијанската должина за 150° за да се совпадне со Олберс Реџио. Тој бил прифатен од страна на МАС, иако ги нарушува мапите подготвени од тимот на Зора, кои биле позиционирани така што нема да преподелат некои главни површински образби.
Физички одлики
Веста е второто најмасивно тело во Астероидниот појас, иако масивно е само 28% како Церера. Сепак, се верува дека Церера е интерлопер од зад Јупитер; ако е вистина, Веста би била најмасивното тело што се формирало во астероидниот појас. Густината на Веста е помала од густината на четирите копнени планети, но поголема од густината на повеќето астероиди и сите месечини во Сончевиот Систем, освен вулканската Ија. Површината на Веста е приближно иста со површината на Пакистан, Венецуела, Танзанија или Нигерија (малку под 900.000 квадратни километри). Има диференциран ентериер. Веста е само малку поголема од 2 Палада  во волумен,  но е околу 25% помасивна.
Обликот на Веста е блиску до гравитациски опуштен плочест сфероид, но големата вдлабнатина и испакнатоста на јужниот пол (види „Површински образби“ подолу) во комбинација со маса помала од која спречува Веста автоматски да се смета за џуџеста планета според Резолуцијата XXVI 5 на Меѓународниот астрономски сојуз (МАС). Анализата од 2012 година на обликот на Веста и гравитационото поле користејќи податоци собрани од вселенското летало Зора, покажала дека Веста моментално не е во хидростатска рамнотежа.
Температурите на површината се проценува дека лежат помеѓу околу -20 °C со Сонцето над главата, паѓајќи на околу -190 °C на зимскиот пол. Типичните дневни и ноќни температури се -60 °C и −130 °C соодветно. Оваа проценка е за 6 мај 1996 година, многу блиску до перихел, иако деталите донекаде варираат со годишните времиња.
Површински образби
Пред пристигнувањето на вселенското летало Зора, некои образби на површината на Веста веќе биле решени со помош на вселенскиот телескоп Хабл и телескопите на земјата (на пр. Опсерваторијата Кек). Доаѓањето на Зора во јули 2011 година детално ја открила сложената површина на Веста.
Кратерите Рејасилвија и Вененеја
Најистакнатите од овие површински образби се два огромни кратери, Рејасилвија кој е 500 километри во ширина и е центриран во близина на јужниот пол, и Вененеја кој е 500 километри во ширина. Кратерот Рејасилвија е помлад и го надминува кратерот Вененеја. Научниот тим на Зора го нарекол помладиот, поистакнат кратер Рејасилвија, по мајката на Ромул и Рем. Неговата ширина е 95% од средниот пречник на Веста. Кратерот е околу 19 километри длабок. Централен врв од 23 километри се издига над најнискиот измерен дел од подот на кратерот и највисокиот измерен дел од работ на кратерот над ниската точка на подот на кратерот, кој изнесува 31 километри. Се проценува дека одговорниот удар ископал околу 1% од волуменот на Веста, а веројатно е дека семејството Веста и астероидите од типот V се производи на овој судир. Ако е така, тогаш фактот дека фрагментите го преживеале бомбардирањето сè додека сега не покажува дека кратерот е стар најмногу околу една милијарди години. Тоа би било и местото на потекло на ХЕД метеоритите. Сите познати астероиди од типот V, земени заедно сочинуваат само околу 6% од исфрлениот волумен, додека остатокот веројатно или во мали фрагменти, исфрлени со приближување до 3:1 Керквудовиот јаз, или вознемирен од ефектот Јарковски или радијациониот притисок. Спектроскопските анализи на сликите на Хабл покажале дека овој кратер навлегол длабоко низ неколку различни слоеви на кората, а можеби и во плашт, како што е наведено со спектралните потписи на оливин.
Големиот врв во центарот на Рејасилвија е 20 до 25 километри висок и 180 километри широк, и е веројатно резултат на удар во планетарна скала.
Други кратери
Неколку стари, деградирани кратери се спротивставени на Рејасилвија и Вененеја по големина, иако ниту еден не е толку голем. Тие се Фералија Планитија со 270 километри висина. Неодамнешните, поостри кратери се движат до 158 километри (Варонила) и 196 километри (Постумија).
„Снешко-кратери“
„Снешко-кратерите“ е неформално име дадено на група од три соседни кратери на северната полутопка на Веста. Нивните официјални имиња од најголеми до најмали (запад кон исток) се Марсија, Калпурнија и Минуција. Марсија е најмладата и ја вкрстува Калпурнија. Минуција е најстарата.
Корита
Поголемиот дел од екваторскиот регион Веста е извајан со низа паралелни корита. Најголемата е именувана како Дивалија Фоса (10–20 км широка, 465 км долга). И покрај фактот дека Веста е една седмина од големината на Месечината, Дивалија Фоса го џуџести Големиот Кањон. Втората серија, наклонета кон екваторот, се наоѓа посеверно. Најголемото од северните корита е наречено Сатурналија Фоса (≈ 40 км широк, > 370 км долга). Се смета дека овие корита се грабен од големи размери што произлегуваат од ударите што ги создале кратерите Рејасилвија и Вененеја, соодветно. Тие се едни од најдолгите бездни во Сончевиот Систем, речиси исто колку и Итака Хазма на Тетида. Коритата можеби се грабен што настанале откако друг астероид се судрил со Веста, процес што може да се случи само во тело кое, како Веста, е диференцирано. Диференцијацијата на Веста е една од причините зошто научниците ја сметаат за протопланета.
Површински состав
Композициските информации од видливиот и инфрацрвениот спектрометар (VIR), гама-зраците и неутронскиот детектор (GRaND) и камерата за кадрирање (FC), сите укажуваат дека поголемиот дел од површинскиот состав на Веста е конзистентен со составот на хавардитот, еукритот, и диогенит метеорити. Регионот Рејасилвија е најбогат со диогенит, што е во согласност со материјалот за ископување со удар што формира Рејасилвија од подлабоко во Веста. Присуството на оливин во регионот на Рејасилвија, исто така, би било во согласност со ископувањето на материјалот од плашт. Сепак, оливинот е откриен само во локализирани региони на северната полутопка, а не во Рејасилвија. Потеклото на овој оливин засега е непознато.
Побразби поврзани со испарливи материи
Јамски терен е забележан во четири кратери на Веста: Марсија, Корнелија, Нумисија и Лицинија. Формирањето на теренот со јами се предлага да биде дегасирање на испарливиот материјал загреан со удар. Заедно со теренот со јами, криволинеарни долови се наоѓаат во кратерите Марсија и Корнелија. Криволинеарните долови завршуваат со лобатни наслаги, кои понекогаш се покриени со терен со јами и се предлага да се формираат со минливиот тек на течна вода откако закопаните наслаги од мраз се стопат од топлината на ударите. Откриени се и хидрирани материјали, од кои многу се поврзани со области со темен материјал. Следствено, се смета дека темниот материјал во голема мера е составен од јаглероден хондрит, кој се наталожил на површината со удари. Јаглеродните хондрити се релативно богати со минералошки врзан OH.
Геологија
Постои голема колекција на потенцијални примероци од Веста достапни за научниците, во форма на над 1200 ХЕД-метеорити давајќи увид во геолошката историја и структура Веста е. Студиите на NASA IRTF на астероидот сугерираат дека тој потекнува од подлабоко во Веста од метеоритите HED.
Се смета дека Веста се состои од метално железно-никлено јадро 214–226 km во пречник, прекриена карпеста обвивка од оливин, со површинска кора. Од првото појавување на инклузии богати со калциум (првата цврста материја во Сончевиот Систем, формирајќи се пред околу 4.567 милијарди години), веројатната временска линија е како што следува:
Веста е единствениот познат недопрен астероид кој повторно се појавил на овој начин. Поради ова, некои научници ја нарекуваат Веста како протопланета. Сепак, присуството на железни метеорити и класи на ахондритни метеорити без идентификувани матични тела укажува на тоа дека некогаш постоеле други диференцирани планетезимали со магматска историја, кои оттогаш биле уништени од удари.
Врз основа на големината на астероидите од типот V (се смета дека се парчиња од кората на Веста исфрлени при големи удари) и длабочината на кратерот Рејасилвија (види подолу), се смета дека кората е приближно 10 километри дебела. Наодите од вселенското летало Зора откриле докази дека коритата што се обвиткуваат околу Веста би можеле да бидат формирани од раседи предизвикани од удар, што значи дека Веста има посложена геологија од другите астероиди. Диференцираната внатрешност на Веста имплицира дека таа била во хидростатска рамнотежа и затоа била џуџеста планета во минатото, но денес не е. Ударите што ги создале двата најголеми кратери се случиле кога Веста веќе не била доволно топла за да се врати во рамнотежна форма, искривувајќи ја својата некогаш заоблена форма и забранувајќи и да се класифицира како џуџеста планета денес.
Фрагменти
Некои мали тела на Сончевиот Систем се сомневаат дека се фрагменти од Веста предизвикани од удари. Астероидите од Вестиното семејство и ХЕД метеоритите се примери. Утврдено е дека астероидот од V-тип 1929 Кила има состав сличен на акумулирани метеорити од еукрит, што укажува на неговото потекло длабоко во кората на Веста.
Веста моментално е едно од само седумте идентификувани тела на Сончевиот Систем од кои постои физички примероци, кои доаѓаат од голем број метеорити за кои постои сомневање дека се фрагменти на Веста. Се проценува дека 1 од 16 метеорити потекнуваат од Веста. Другите идентификувани примероци од Сончевиот Систем се од самата Земја, метеорити од Марс, метеорити од Месечината и примероци вратени од Месечината.
Истражување
Во 1981 година, предлог за мисија на астероид бил поднесен до Европската вселенска агенција (ESA). Наречено како Астероидна гравитациска оптичка и радарска анализа (АГОРА), ова вселенско летало требало да се лансира некое време во 1990-1994 година и да изврши два прелетувања на големи астероиди. Преферирана цел за оваа мисија била Веста. АГОРА би стигнала до астероидниот појас или со гравитациска траекторија покрај Марс или со помош на мал јонски мотор. Но, предлогот бил одбиен. Потоа била изготвена заедничка астероидна мисија на НАСА- ЕСА за повеќекратен астероиден орбитер со сончев електричен погон (MAOSEP), со еден од профилите на мисијата вклучувајќи орбита на Веста. НАСА посочила дека не се заинтересирани за астероидна мисија. Наместо тоа, ЕСА постави технолошка студија за вселенско летало со јонски погон. Други мисии на астероидниот појас биле предложени во 1980-тите од Франција, Германија, Италија и САД, но ниту една не била одобрена. Истражувањето на Веста со летачки и ударен пенетратор била втората главна цел на првиот план на повеќенамерната советска мисија Веста, развиена во соработка со европските земји за реализација во 1991-1994 година, но откажана поради распадот на Советскиот Сојуз. Во раните 1990-ти, НАСА ја иницирала Програмата за откривање, која требало да биде серија научни мисии со ниска цена. Во 1996 година, студискиот тим на програмата препорачала мисија за истражување на Астероидниот појас користејќи вселенско летало со јонски мотор како висок приоритет. Финансирањето на оваа програма останало проблематично неколку години, но до 2004 година возилото „Зора“ го поминало критичкиот преглед на дизајнот и изградбата продолжила.
Сондата била лансирана на 27 септември 2007 година како прва вселенска мисија до Веста. На 3 мај 2011 година, Зора ја добила својата прва целна слика на 1,2 милиони километри од Веста. На 16 јули 2011 година, НАСА потврдила дека добила телеметрија од Зора што покажува дека леталото успешно влегло во орбитата на Веста. Било предвидено да кружи околу Веста една година, до јули 2012 година. Пристигнувањето на Зора се совпаднало со крајот на летото на јужната полутопка на Веста, а големиот кратер на јужниот пол Веста во сончева светлина. Бидејќи сезоната на Веста трае единаесет месеци, на северната полутопка, вклучувајќи очекувани компресивни фрактури од спротивната страна на кратерот, ќе станат видливи за камерите на Зора. Зора ја напуштила орбитата околу Веста на 4 септември 2012 година.
НАСА/ДЛР објавила слики и збирни информации од орбита за истражување, две орбити на голема надморска височина (60–70 m/pixel) и орбита за мапирање на мала надморска височина (20 m/pixel), вклучувајќи дигитални модели на терен, видеа и атласи. Научниците, исто така, ја искористила Зора за да ја пресметаат прецизната маса и гравитационото поле на Веста. Последователното определување на компонентата J 2 дала проценка на пречникот на јадрото од околу 220 km претпоставувајќи густина на кора слична на онаа на ХЕД.
За податоците на Зора, јавноста може да им пристапи на веб-страницата на UCLA.
Слики во вистинска боја
Детални слики преземени за време на голема надморска височина (60–70 m/pixel) и ниска надморска височина (~20 m/pixel) достапни на веб-страницата на мисијата на Зора
Видливост
Неговата големина и невообичаено светлата површина ја прават Веста најсветлиот астероид, а повремено е видлив со голо око од темното небо (без светлосно загадување). Во мај и јуни 2007 година, Веста достигнала врвна магнитуда од +5,4, најсветлата од 1989 година. Во тоа време, противењето и перихелот биле само неколку недели разлика. Сè уште била посветла при спротивставување на 22 јуни 2018 година, достигнувајќи јачина од +5,3. Помалку поволни опозиции во текот на доцната есен 2008 година на северната полутопка сè уште ја имала Веста со магнитуда од +6,5 до +7,3. Дури и кога е во врска со Сонцето, Веста ќе има магнитуда околу +8,5; така што од небо без загадување може да се набљудува со двоглед дури и на издолжувања многу помали од блиску спротивставени.
2010–2011 година
Во 2010 година, Веста достигнала спротивставеност во соѕвездието Лав во ноќта меѓу 17 и 18 февруари, со околу 6,1 светлинска величина, светлина што ја прави видлива во бинокуларен опсег, но генерално не со голо око. Во услови на совршено темно небо, каде што е отсутно целото светлосно загадување, може да биде видливо за искусен набљудувач без употреба на телескоп или двоглед. Веста повторно дошла во опозиција на 5 август 2011 година, во соѕвездието Јарец со околу 5,6 степени.
2012–2013 година
Веста повторно била во опозиција на 9 декември 2012 година. Според списанието Sky and Telescope, таа година Веста достигнала околу 6 степени од Церера во текот на зимата 2012 година и пролетта 2013 година. Веста кружи околу Сонцето за 3,63 години, а Церера за 4,6 години, така што на секои 17,4 години Веста ја претекнува Церера (претходното претекнување било во април 1996 година). На 1 декември 2012 година, Веста имала магнитуда од 6,6, но таа се намалила на 8,4 до 1 мај 2013 година
2014 година
Церера и Веста дошле на еден степен една од друга на ноќното небо во јули 2014 година.
Крсто Велјанов
Крсто Велјанов  — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Крсте Велjaнов е роден во градот Крушево, тогаш во Отоманското Царство. Учи на Софискиот универзитет, каде што во 1919 година заедно со Иван Михајлов и Јордан Чкатров го формира Македонското студентско друштво "Вардар". Од 1926 година е во редакцијата на новоформираниот весник "Македонија". Присуствува на Седмиот конгрес на ВМРО во 1928 година.
По Деветосептемврискиот државен удар во 1944 година е осуден по дело № 6 од т.н. Народен суд.
Јарчја Долина
Јарчја Долина (словенечки: Jarčja Dolina) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Палата Дафне
Палатата на Дафне (грчки: Δάφνη) се наоѓала во склоп на Големата палата во Цариград во времето на Византија. Името на палатата дошло според статуата на нимфата Дафне, која била донесена од Рим.
Кога кон 9 век центарот на администрацијата се преселил во палатата Букелеон, значењето на комплексот се намалило за да во Четвртата крстоносна војна целосно биде ограбен. Денеска на местото каде некогаш се наоѓала палатата се наоѓа Султанахмедовата џамија.
Валкана сода
Валканата сода е пијалок кој се состои од сода со крем и ароматизирани сирупи или овошни сокови.
Валканата сода стана популарна во регионот на планинските држави на Соединетите држави во 2010-2020 години, почна да се шири во национална база на потрошувачи..
Две компании од Јута, едната со седиште во долината на Солт Лејк, а другата со седиште во Сент Џорџ, се вклучија во судски спор околу тоа кој го поседува концептот „валкана сода“.
Црвена Вода (Скопско)
Црвена Вода — село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје.
Потекло и значење на името
Името на селото доаѓа од истоимениот извор, кој се наоѓа јужно од селото, на патот за Калдирец. Изворот има соленикава вода и црвен железен раствор, кој се таложи по околната почва. Слични соленикави извори со вода се наоѓаат на уште три места во атарот на селото.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Торбешија, во југозападниот дел на Скопската Котлина, на територијата на Општина Студеничани, во средното сливно подрачје на Маркова Река. Селото е ридско, на надморска височина од 640 метри. Од градот Скопје е оддалечено 22 километри.
Селото е особено планинско, сместено на десниот брег од долинската падина на Дрежничка Река. Околни села се: Горно Количани на север и Калдирец на југ. Во селото постои еден извор со вода, кој е соѕидан во чешма на сретсело. Околу селото постојат и изворите: Црвена Вода, Дуаниште, Ливад Трлес и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Шулон (Присој), Ограде, Аре Мад (Голема Нива), Шкоза (Грабер), Леска, Болов, Лис, Феришта (Папрат), Љак, Пресни Торб (Празна Торба), Богданска Нива (на граница со Драчевица), Лајка, Вртешка, Трла Меле, Говедарница, Градиште, Гора Нема, Кодре Трлас, Дуаниште, Ворате (Гробишта), Крс, Ареми Камен (Арамиски Камен) и Ливада Кишес (Црковна Ливада).
Селото има збиен тип. Селото е поделено на маала, кои ги носат имињата на родовите кои ги населуваат, како што се Ѓаче, Синан, Рамче, Реч и Меролар.
Историја
Во атарот на Црвена Вода, но и во самото село, има неколку старини, поради што наведува дека селото е старо. На патот кон селото Калдирец се наоѓа утврдување во руини наречено Градиште (во месноста Вртешка). Утврдувањето било направено за да го надгледува патот кој водел преку Мокра Планина. На истиот пат за Калдирец, 800 метри југоисточно од селото, се наоѓа местото Црковна Ливада (Ливада Кишес). Таму се наоѓаат остатоци од некогашна стара црква (ќерамиди и цигли), а во близина на местото се наоѓаат и купови со камења, што укажува дека на тоа место имало и куќи.
Остатоци од старини има и на месноста Крс (под селото), каде во нивите се забележуваат остатоци од ѕидови. Во месноста во минатото се забележувал голем камен крст вкопан во земјата. Во самото село, на местото на денешната џамија, се наоѓале христијански гробови со плочи, кои подоцна биле уништени од страна на муслиманите.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 8,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 559 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 122 хектари, а на пасиштата 70 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Црвена Вода имало 170 жители, сите Албанци.
Селото е мало, населено со албанско население. Тоа, во 1961 година броело 247 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 47 жители.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Црвена Вода, бидејќи неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема податоци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8 жители, од кои 6 Албанци и 2 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Црвена Вода:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
До средината на педесеттите години од XX век ова село како и останатите од областа Торбешија било населено со Македонци - Муслимани т.н. Торбеши по кои е добиено името на областа и Турци, кои во крајот на педесеттите масовно се имаат иселено во Турција.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - омниум за жени
Омниум за жени на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржал на лондонскиот велопарк на 6 и 7 август.
Црвена Вода (Скопско)
Родови:
Црвена Вода е албанско муслиманско село, иако до почетокот на во него живеело само македонско православно население.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - омниум за жени
Лора Трот од Велика Британија го освоила златниот медал. Сара Хамер од САД го освоила среброто, а Австралијката Анет Едмондсон бронзата.
Црвена Вода (Скопско)
Родови:
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Синан (14 к.), припаѓаат на фисот Круја Зи, кои дошле од Северна Албанија најпрвин во некое косовско село, потоа во Горно Лисиче и на крај во Црвена Вода. Во родот Синан го знаат следното родословие: Амет (жив на 60 г. во 1958 година) Бафтијар-Адем-Зендел-Синан, основачот на родот; Ѓаче (10 к.), припаѓаат на фисот Гаш од Северна Албанија, каде биле католици. Се доселиле тројца браќа Беќир, Асан и уште еден. Во селото дошле преку косовско село, а родословието им е следно: Саќип (жив на 41 г. во 1958 година) Веап-Арслан-Незир-Беќир, еден од браќата што се доселиле. Веднаш по доселувањето третиот брат поради земја убил некој Албанец од соседното Драчевица, поради што се иселиле во Рамни Габер, каде основал свој род; Рамче (5 к.), по потекло од Северна Албанија, го знаат следново родословие: Осман (жив на 80 г. во 1958 година) Џафер-Мемет, основач на родот; Реч (5 к.), од фисот Красниќ, а името на родот им е од местото од каде што се доселиле во Северна Албанија; Дукалар (4 к.), потекнуваат од домазет кој се доселиле од Палиград; Сулејман (2 к.), дошле околу 1912 година од Палиград, но не го знаат своето понатамошно потекло.
Самоуправа и политика
Во век, Црвена Вода било село во Скопската каза на Отоманското Царство.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - омниум за жени
Распоред
Сите времиња се според UTC+01:00
Црвена Вода (Скопско)
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Студеничани, една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од некогашната Општина Студеничани.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - омниум за жени
Крајни резултати
ФЛ: Трка на време. ПР: Бодовна трка. ЕР: Елиминациска трка.
ИП: 3 км поединечна потера. СР: Скреч трка. ТТ: 500 м хронометар.
Црвена Вода (Скопско)
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кисела Вода. Селото припаѓало на некогашната општина Драчево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Горно Количани, во која покрај селото Тисовица, се наоѓале и селата Алдинци, Горно Количани, Долно Количани, Драчевица, Калдирец и Пагаруша.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2356 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во избирачкото место е опфатено и селото Калдирец.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи.
Мурална круна
Мурална круна ( corona muralis ) е круна или глава што ги претставува градските ѕидини или кули. Во класичната антика, тоа било амблем на божества чувари над градот, а кај Римјаните воена декорација. Подоцна круната на муралот се развила во симбол на европската хералдика, најмногу за градовите и населбите, а во 19 и 20 век била користена и во некоја републиканска хералдика.
Употреба во античко време
Во хеленистичката култура, една мурална круна идентификувала божества како што се божицата Тихе (олицетворение на среќата на градот, познат на Римјаните како Фортуна ) и Хестија (олицетворение на заштита на град, познат на Римјаните како Веста). . Високите цилиндрични поло на Реја / Кибела исто така можеле да бидат прикажани како мурална круна во хеленистичко време, конкретно означувајќи ја мајката божица како покровител на градот. Муралната круна станала античка римска воена декорација. Корона муралис (латински „заѕидана круна“) била златна круна, или круг од злато наменета да личи на битка, доделена на војникот кој прв се качил на ѕидот на опколениот град или тврдина за успешно да го постави стандардот (знамето) на напаѓачката војска врз неа. Римската мурална круна била изработена од злато и украсена со одбранбени столбови, како што е хералдичката верзија. Бидејќи била меѓу највисоките воени одликувања, таа била доделувана на барателот дури по строга истрага. Круната на муралот на рострата, составена од рострата што укажувало на заробени бродови, му била доделена како поморска награда на првиот од групата за влегување, слично на поморската круна.
Хералдичка употреба
Римската воена декорација подоцна била употребена во европската хералдика, каде што терминот означува круна направена според ѕидовите на замокот, која може да биде тинктурирана или (златна), аргента (сребрена), ѓуле (црвена) или соодветна (т.е. камен- обоени). Во Германија од 19 век, мурални круни ( ' ) почнале да се усвојува за рацете на градовите, со сè поспецифични детали: „Резиденцијалните (т.е. имаат <i id="mwWg">кралска</i> резиденција ) градовите и главните градови обично носат ' со пет кули, големи градови еден со четири кули, помали градови еден со три“, забележал Артур Чарлс Фокс-Дејвис, во Целосен водич за хералдиката, додавајќи „Строги прописи за ова прашање сè уште не постојат“ и предупредувајќи дека употребата е не британски.
На почетокот на 20 век, Португалија воспоставила строги правила за својата општинска хералдика, во која секој грб содржи мурална круна, со три сребрени кули што означуваат село или урбана парохија, четири сребрени кули што претставуваат град, пет сребрени кули значат град и пет златни кули за главен град. Португалските правила се применуваат и на повеќето општински грбови на Бразил и на некои други членови на Заедницата на земји на португалски јазик.
Романските општински грбови содржат мурална круна, со една или три кули за селата и комуни, пет и седум кули за градовите и општините.
Орелот на грбот на Австрија носи мурална круна за да го означи нејзиниот статус како република. Ова е спротивно на кралските круни кои го украсувале двоглавиот орел (и царската круна поставена над него) во грбот на Австроунгарија до нивниот пораз во Првата светска војна. Орелот крунисан со мурал бил напуштен под свештено-фашистичката Федерална држава Австрија од 1934 година, но бил вратен во Австрија окупирана од сојузниците по Втората светска војна и останал на место до ден-денес.
537
537 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 537 година од новата ера, 537. од првиот милениум, 37. од VI век и осма од 530-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6045 и 6046 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5287 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4297 и 4298 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1290.