cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Илија Секулоски
Животопис
Потекнувал од селско семејство кое претежно се занимавало со земјоделие. Бидејќи немал можност да се школува, се занимавал со земјоделие. Како младинец се приклучил во воспитните групи во селото, а со доаѓањето на Кичевско-мавровскиот партизански одред во нивното село, Илија стапил во Одредот. Учествувал во повеќе акции на Одредот, а со формирање на Првата македонско-косовска бригада станал нејзин борец. Со бригадата заминал за Егејска Македонија во познатиот Февруарски поход. По борбите кај Богомила, со отцепениот дел од Бригадата, со групата на Тихомир Шарески, тргнал на пат за Копачка и Дебрца, но останал покосен од белата смрт на гребенот над селото Лисичани, Кичевско во февруари 1944 година.
Кула (Делчево)
Кула  — археолошко наоѓалиште во околината на Делчево. Наоѓалиштето претставува кула од среден век.
На неколку километри пред влезот во градот, на левата страна од патот Берово - Делчево постојат урнатини од кула.
Голем Брзовец
Голем Брзовец — планински врв на планината Бистра, во западниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.082 метри. Се наоѓа на големиот карпест гребен наречен Брзовец на јужниот дел на планинското било на Бистра, од десната страна на долината на Тресонечка Река и Мала Река во срцето на Мијачијата. Во подножјето на Брзовец во линија јужно од врвот, веднаш до десниот брег на бујните брзаци на Тресонечка Река се наоѓа пештерата Алилица, а непосредно на запад пред поседните метри на врвот има огромни вртачи. Поради средишната географска поставеност од врвот Голем Брзовец се пружа прекрасна глетка на целата планина Бистра со нејзините највисоки врвови Меденица, Чавкарник, Ќурков Дол и Мавровското Езеро и крајните делови на Шар Планина на север, Стогово и Караорман на југ, врвот Радуч на Јабланица на југозапад и извонредна глетка на селото Лазарополе како орлово гнездо на дланка кон југ. До врвот може да се пристапи од селото Тресонче од југ или од Галичник преку месноста Селска Ливада и карстното Суво Поле од запад, по трансверзална патека пробиена за искачувањето во рамки на планинарскиот предизвик „12 Врвови“.
Чистилиште
Чистилиште (purgatorium) претставува привремена состојба по физичката смрт во која душата се стекнува со прочистување.
Црковно толкување на чистилиштето
Чистилиштето како поим постои во римокатоличката доктрина која тврди дека постои ваквата привремена состојна и дека во процесот на прочистувањето на умрените може да им помогнат молитвите на живите луѓе. Според теолозите и во популарната претстава, чистилиштето е место каде прочистувањето се спроведува со помош на оган, а според Жал Ле Гоф, ваквото сфаќање се појавило во Западна Европа кон крајот на 12 век, но тоа никогаш не било прифатено како официјално толкување на римокатоличката црква. Уште повеќе, папите Јован Павле II и Бенедикт XVI негирале одредени аспекти на ваквото сфаќање на чистилиштето, а останатите христијански цркви ја отфрлаат „римската доктрина во однос на чистилиштето“, иако Православната црква, Источните православни цркви и некои елементи на Англиканската црква и Методистичката црква се согласуваат дека за некои луѓе постои прочистување по смртта и ги прифаќаат молитвите за умрените. Јудаизмот, исто така, ја дозволува можноста за прочистување по смртта како начин да го објасни значењето на Гехена.
Во делото „Црковна историја на Англите“ на Беда Венерабилис се среќава опис на чистилиштето, претставено преку визијата на некој Дриктхелм кој видел голема долина: на левата страна од неа горел огромен пламен, а на десната страна беснеела бура со снег и град и владеел неподнослив студ; меѓу едната и другата страна скитале многу души кои во мразот барале спас од неподносливата жештина, а бегајќи до студот повторно се фрлале во огнот и така во недоглед. Дриктхелм помислил дека тоа е пеколот, но неговиот водич му објаснил дека тоа е местото на кое се прочистуваат душите на оние кои до смртта го одложувале каењето и искупувањето на гревовите; меѓутоа, откако се покајале, макар и на смртната постела, тие ќе влезат во рајот на судниот ден. Во делото „Speculum historiale“ на Винсент од Бова се опишува случката на некое дете кое го посетило чистилиштето и таму видело како возрасните луѓе се вареле во казани сè додека не се претвориле во новороденчиња, потоа пак станувале возрасни и повторно се вареле и се претворале во деца, а таа постапка се повторувала.
Чистилиштето во делото на Данте Алигиери
Според Данте Алигиери, на влезот во чистилиштето се наоѓа порта која се отвора со клучевите кои св. Петар му ги дал на ангелот-чувар на портата.
Кипар на Детскиот избор за песна на Евровизија
Интересно е тоа што Кипар бил редовен учесник од 2003 до 2009 година (не учествувале само во 2005 година, поради проблеми со песната која била премногу слична на некоја друга песна), но потоа во следните 7 години учествувале само двапати.
Досега во својте учества Кипар нема забаележителни резултати. Како најдобар резултат им е осмото место кое го освојувале во два наврати во 2004 и 2006 година. Најслабиот резултат им е 14 место освоено исто така на двапати во 2003 и 2007 година.
Црква Света Маргарета Антиохиска
Англиканската црква Света Маргарета Антиохиска, е катедрала која се наоѓа во близина на Вестминстерската опатија во реонот Вестминстер, Лондон, Обединето Кралство. Посветена е на Света Маргарета Антиохиска.
Градбата е вклучена во списокот на УНЕСКО.
Историја на генетиката
Предмет на проучување на генетиката (од грчки genno, γεννώ = раѓа) се општите закономерности на наследувањето и менливоста на особините кај живите организми. Зборот генетика за првпат се применува од страна на англискиот научник Вилијам Бејтсон во писмо до Адам Седвик од 18 април 1905.
Наследност, односно наследување, е процес на предавање на својствата (генетската информација) во поединечниот развиток од родители на потомство, односно од генерација на генерација. На тој начин животните и растенијата од различни видови можат да ги задржат специфичните особини својствени за дадениот вид.
Етапи во развојот на генетиката
Прашањата што се сврзани со наследноста и менливоста кај човекот предизвикувале одредено внимание уште во најстарите времиња. Предложени се многу хипотези кои овие процеси во живата природа ги толкуваат и објаснуваат на различни начини.
Грегор Мендел (1822-1884) е зачетник на класичната генетика, а ги проучувал механизмите на пренесување на наследните фактори од родителите на потомството. Благодарение на неговите експерименти со грашок (кои се одвивале за време од 8 години) се создадени првите претстави за основните принципи во наследувањето на одделни својства (особености) на живите организми.
Мендел докажал дека развитокот на секоја особина или својство е под контрола на наследните фактори, т.е. специфични партикули кои не го губат својот интегритет, кои можат меѓусебно слободно да се комбинираат и неизменети да се пренесат од родителите на потомството.
Менделовите "наследни фактори" Јохансен прв ги нарекол гени. Основачите на класичната генетика не успеале да ја детерминираат природата на гените, но многу важно е сознанието дека гените се материјални структури од чие присуство и активност зависи пренесувањето и изразувањето на наследните особини во многубројните генерации на живите организми.
Сите претходни познавања во врска со наследувањето му послужиле на познатиот научник Т. Морган да ја формулира хромозомската теорија на наследноста, според која гените се линеарно распоредени по должината на хромозомите.
Тајната за пренесувањето на генетската информација, вклучувајќи ги и принципите на стабилноста, се расветлени во 1953 година кога научниците Ватсон и Крик успеале да го конструираат моделот за структурата на молекулата на ДНК. Предложениот модел дава реална основа за објаснување на молекуларниот механизам на репликација на молекулата на ДНК. Бидејќи е способен за саморепликација, молекулата на ДНК претставува материјален носител на наследна информација.
Ваквите сознанија овозможија со сигурност да се каже дека гените како одделни делови (нуклеотидни низи) во молекулата на ДНК со специфична големина претставуваат основни единици на наследноста и променливоста на организмите.
Шпаргли
Шпаргли — семејство цветни растенија во редот на шпаргловидните (Asparagales) во рамките на монокотиледоните.
Според претходните класификации, многу од видовите биле сместени во семејството на лилјаните (Liliaceae). Системот APG II од 2003 г. дава две можности: во поширока смисла, со седум претходно признаени семејства, или во потесна, со мошне малку родови (Asparagus и Hemiphylacus), но сепак со вкупно неколку стотици видови. Преработаниот систем APG III од 2009 г. ја допушта само пошироката смисла. Во исто време е објавен труд во кој се предлагаат седум потсемејства наместо првобитните семејства.
Родови
Семејството на шпарглите опфаќа 114 родови со вкупно околу 2.900 видови. Освен ако не е поинаку наведено, долунаведениот азбучен список се води според родовите прифатени од Светскиот контролен список на избрани растителни семејства како семејство шпаргли (Asparagaceae, со синоними од истиот извор). Наводите за потсемејствата се кон изворите што го поставаат родот во даденото потсемејство.
Кинеска култура
Идентитет
Во Кина се признати 56 етнички групи, меѓу кои Хан Кинезите се најбројни. Меѓу етничките групи, постојат големи разлики во јазикот, културата, храната, традиционалното облекување, уметноста итн. Традиционалната кинеска култура зафаќа просторно голема површина, па во секој регион постојат различни форми на поткултури.
Јазик
Кинескиот јазик е многу стар, а првите негови траги се наоѓаат на коските користени за пророштва за време на династијата Шанг. Оттогаш, кинескиот јазик поминал низ многу фази на развој. Класичниот кинески јазик се користел илјадници години, но претежно бил резервиран за научници и филозофи кои биле високиот слој на општеството. Денес најчесто се користи мандарински кинески, иако постојат и други, помалку распространети дијалекти.
Структура
Од најстариот период, традиционалното кинеско општество било поделено на т.н. "четири професии" (аристократија, селани, занаетчии и трговци). Меѓутоа, во раниот период на династијата Сунг, границите меѓу овие четири поделби стануваат нејасни и со текот на времето тие повеќе немаат големо значење.
Вредности
Повеќето од општествените вредности во Кина се добиени од конфуцијанството, таоизмот и будизмот, или остатоци од древната кинеска традиција и религија.
Конфуцијанство било главна филозофија и религија за поголемиот дел од царскиот период, но имало и други филозофии како легализам поекстремна верзија на конфуцијанството, чие учење се заснова на принципот на наградување и казнување.
Со зајакнување на европското влијание во 19 век се појавуваат и други не-кинески филозофски учења и размислувања, како сега доминантниот комунизам, посебна кинеска верзија создадена од водачот на кинеската револуција Мао Це Тунг (маоизмот).
Образование
Образованието и учењето имаат долга и силна традиција во кинеското општество, но образованието било резервирано за мажи со повисок општествен статус. Исто така, во Кина,се развил посебен и комплексен систем на бирократски тестови и испити, кои се полагале на одреден временски период. Особено важен бил таканаречениот „Царски испит“. Кон крајот на 19 век, започнуваат промени во целото кинеско општество и модернизација. Од победата на Комунистичката партија на Кина во граѓанската војна во 1949 година, воведено е задолжително деветгодишно образование, а сега просечната писменост е 92% (96% за мажи и 89% за жени).
Книжевност
Кинеската литература е многу стара и започнува за време на династијата Шанг, а првите книги кои се пронајдени датираат од средниот период на династијата Џоу. За тој период, се врзува и настанувањето на т.н. "Четири книги и пет класици" (традиционален кинески: 四书五经, пинјин: Sìshū Wŭjīng), најважната колекција на книги во кинеската историја кои се користеле во администрацијата, религијата, културата, пророштво и речиси во секој друг аспект на животот.
Кабакчи Мустафа
Кабакчи Мустафа(1770?-1808) бил османлиски водач на востаниците кои организирале востание против османлиските реформи во империјата кон почетокот на 19 век.
Позадина
Јамаците биле посебна класа на војници кои биле одговорни за одбрана на Босфорот против козачките пирати од Украина. За разлика од јаничарите, оваа група на војници не биле земани како девширме. И покрај тоа тие се сметале како дел од јаничарскиот корпус. Кабакчи Мустафа бил командант на оваа воена единица во Румелихисар, тврдина на европскиот дел од Босфорот. На 25 мај 1807 година Раиф Мехмед, министерот одговорен за Босфорот се идел да ги убеди на јамаците да ги променат своите униформи, по кое станало јасно дека како следен чекор ќе биде обука на целата армија. Но тие одбиле да ја променат својата униформа и по голема расправија го убиле Раиф Мехмед. Овој инцидент се смета како почеток на бунтот. По убиството тие го започнале својот марш кон Истанбул, а какобо водач бил избран Кабакчи Мустафа. Во овој период било лесно бунтот да биде сопрен бидејќи воената единица Назим се наоѓала во нивна близина, но Косе Муса чија функција била слична на денешната министер за внатрешни работи , одбил да ги искористи против јамаците. Во следниот период бројот на бунтовниците започнал да се зголемува а кон нив се приклучиле и дел од јаничарите.
Тек
Кабакчи пристигнал во Истанбул и по два дена започнал да владее со главниот град. Тој бил под влијание на Косе Муса и Шеик ил-исламот Топал Атаулах, основајќи суд кој дал дозвола за погубување на 11 членови на воената единица Назим. Тогаш тој побарал да се укинат сите институции формирани во рамките на реформите Назим, а самиот султан бил принуден истите да ги прифати. Тој исто така ја објавил својата недоверба кон султанот и побарал неговата функција да биде заземена од идниот Мустафа IV. По овој чекор, Селим поднел оставка од својата функција на 29 мај 1807 г.
Новиот султан на Кабакчи го назначил како министер за Босфорот. Неговиот штаб бил толку блиску до Истанбул што тој сè уште имал де факто целосна власт над главниот град. Овој период бил еден од најпознатите хаотични периоди од историјата на Истанбул. Јаничарите и јамаците го ограбувале населението на градот, а наскоро станало јасно дека и самиот Кабакчи немал сили да се справи со нередите кои продолжиле 14 месеци. Алемдар Мустафа Паша кој бил поддржувач на поранешниот султан Селим решил да ја стави ситуацијата под контрола. Пред да интервенира тој испратил педесетина команданти во седиштето на Кабакчи. Истиот ден Кабакчи се оженил и ноќта кога траела венчавката и прославата била испратена армија која го убила на Кабакчи. Набргу по ова, Алемдар се упатил кон Истанбул и по неколку борби јамаците биле поразени.
Антонио Конте
Антонио Конте (роден во Лече, на 31 јули 1969) — италијански фудбалски тренер, и поранешен играч од средниот ред. Во моментов ја води екипата на Тотенхем.
Својата кариера ја започнал во 1982 година во клубот од родниот град, Лече, со кој дебитирал во Серија А во сезоната 1985-1986. По девет години поминати во Лече, тој се преселил во - еден од најсилните клубови во Италија - во 1991 година, и останал во овој клуб цели 13 години сè до своето завршување на играчката кариера во 2004 години. Со својте игри во текот на 1990-тите и почетокот на 2000-тите години тој станал симбол на клубот заради неговата посветеност, истрајност и одлучност, а од 1995 до 2001 година бил и капитен на клубот. Со Јувентус, тој исто така, освоил и голем број на трофеи: пет скудета, еден Куп на Италија, четири Суперкупа на Италија, Лигата на шампионите во сезоната 1995-1996, Купот на УЕФА, Интерконтиненталниот Куп, Суперкупот на Европа и Интертото купот. За италијанската репрезентација, Конте одиграл 20 натпревари во периодот 1994-2000 и постигнал 2 гола. Тој ја претставувал својата земја на Светското првенство 1994 и Европското првенство 2000; и на двете првенства аѕурите стигнал и загубиле во финалето од и  соодветно.
Сметан за еден од најдобрите активни тренери во светот,  својата кариера на тренерската клупа ја започнал во  во 2005 како помошник на Лујџи Де Канио, а својата прва работа како главен тренер ја имал во 2006 година, кога го водел Арецо, клубот од Серија Б. Својот прв позначаен успех како тренер го постигнал во сезоната 2008-2009 со екипата на Бари, кога ја освоил титулата во Серија Б и му донел на клубот од Апулија промоција во Серија А. Потоа ги водел и екипите на Аталанта и Сиена, а во 2011 година се вратил во старото јато преземајќи ја функцијата во Јувентус, каде израснал во голем тренер носејќи го клубот до три последователни шампионски титули во Серија А (нешто што претходно им успеало само на Каркано, Капело и Манчини, а последователно подобрено само од Алегри) и две во Суперкупот на Италија, во трите сезони на чело на бјанконерите. Од 2014 до 2016 година, тој бил селектор на италијанската репрезентација која ја водел до четвртфиналето на Европското првенство 2016. Од 2016 до 2018 година го тренирал, клуб со кој ја освоил Премиер лигата 2016-2017 и ФА Купот 2017-2018.
Биографија
Конте е оженет со Елизабета Мускарело, со која биле заедно 15 години пред да се венчаат во јуни 2013. Парот има едно дете, ќерката Виторија.
Играч
Конте бил борбен и физички силен играч, способен да го изненади противникот сместувајќи ја топката во мрежата со втрчувања во шеснаесетникот од втор план, одлика што честопати го правела одлучувачки на теренот: иако не се одликувал со големи технички квалитети, со текот на годините тој го подобрил својот дриблинг и контролата врз топката. Неговата првобитна позиција била централен играч од средниот ред, но подоцна под водството на Марчело Липи тој бил користен најчесто како дефанзивен играч од средниот ред, а заради неговата флексибилност и центаршут исто така бил користен и како десно крило.
Тренер
Тренер со харизма и карактер, Конте ја започнал својата тренерска кариера користејќи ја и воспоставувајќи ја офанзивата формација 4-2-4, што довело да се стекне со почетната репутација на тактички „фундаменталист“ од експертите. Во наредните години, сепак, тој ја негирал оваа репутација, покажувајќи квалитет да ги менува тактичките шеми и идејата за играта, според играчите кои му се достапни во тимот; во оваа смисла, тој се определувал за формации кои се исто така офанзивни како 4-3-3, и 3-4-3, или повеќе затворени како 3-5-2 или 3-5-1-1.
Лече
Инициран во фудбалот од неговиот татко Козимо, поранешен аматерски фудбалер, Антонио ја започнал својата кариера во Јувентина Лече од каде на возраст од 13 години бил продаден на за 200.000 лири и 8 фудбалски топки. Како дете тој играл фудбал на теренот на парохиската ораторија во "Сант'Антонио а Фулгенцио".
Во 1987 година, Конте ја скршил големата писка на десната нога, повреда што дури ја загрозила неговата понатамошна играчка кариера и поради која го пропуштил речиси целото првенство (одиграл само три натпревари) во сезоната 1987-1988, во кое салентините успеале да изборат промоција во Серија А. Конте се вратил на терените и забележал 19 настапи во одличната повратничка сезона на Лече во Серија А, во која клубот го освоил 9-тото место. Својот прв гол во кариерата - ќе се покаже и единствен во дресот на Лече - го постигнал во сезоната 1989-1990, на 5 ноември 1989 во поразот со 3-2 на гостувањето кај во Серија А. Во седумте сезони со салентините тој забележал вкупно 99 настапи, од кои 89 во лигата, и 1 гол.
1991-1996: првите успеси
Во сезоната 1992-1993, тој станал важен шраф во тимот на Јувентус. На 16 септември 1992 година, на своето деби во Купот на УЕФА, го постигнал својот прв гол за бјанконерите во победата со 6-1 против кипарскиот Анротозис. На 10 април 1993 со два гола (негови први во Серија А со дресот на Јувентус) го решил градското дерби против, добиено од Јувентус со 2-1; ова бил прв и единствен натпревар во целата негова кариера во кој бил двоен стрелец. Својата втора сезона во Јуве, Конте ја завршил со 3 гола (2 во лигата и еден во Купот на УЕФА) и придонел за освојувањето на Купот на УЕФА. Во првиот натпревар од финалето против тој играл од почеток до крај, но во реваншот останал на клупата како неискористена замена. Јувентус ги добил двата натпревари со 3-1 во Германија и 3-0 во Торино и со вкупен резултат 6-1 ја освоил својата трета титула во ова натпреварување, прва за Конте во неговата кариера.
Во сезоната 1993-1994, Конте ги потврдил квалитетните партии од претходната сезона, исто така покажувајќи поплодна форма и постигнувајќи повеќе голови; тој постигнал 4 гола во Серија А во четири победи на Јувентус (против Сампдорија 3-1, Торино 3-2, Пјаченца 2-0 и Аталанта 1-3), помагајќи му на клубот да го освои второто место во првенството. Добрите игри му донеле на крајот од сезоната повик во репрезентацијата од селекторот Ариго Саки за Светското првенство 1994 во САД.
1996-2001: годините како капитен
Во летото 1996 година, со заминувањето на „сенаторите“ Џанлука Вијали и Фабрицио Раванели, Конте станал капитен на тимот наследувајќи ја лентата од Вијали. Неговата прва сезона со лентата на раката, сепак, била многу жална. Откако се опоравил од повредата со која се здобил во финалето против Ајакс, во ноември тој повторно се повредил, овој пат уште посериозно, откако ги скинал предните вкрстени лигаменти на левата нога за време на натпреварот со репрезентацијата на Италија против. Повредата го присилила на операција во октомври и да го пропушти поголемиот дел од сезоната, со тоа не дозволувајќи му да се пофали дека бил протагонист во победите на бјанконерите во Интерконтиненталниот куп и Суперкупот на УЕФА. Тој се вратил на теренот кон крајот на сезоната 1996-1997, забележувајќи три настапи во првенството и еден во Лигата на шампионите, пред да ја затвори сезоната со само 10 настапи и еден постигнат гол.
Конте се вратил во форма на почетокот од сезоната 1997-1998, започнувајќи ја со нов успех откако ја освоиле титулата во Суперкупот на Италија против, за која придонел со постигнувањето на третиот гол за Јувентус поставувајќи ги конечните 3-0 за бјанконерите. Осум дена подоцна, тој бил стрелец и на отворањето на новата сезона во Серија А во победата со 2-0 на домашен терен над неговиот поранешен клуб Лече, а исто така постигнал гол и во првиот натпревар на клубот во Купот на Италија против (1-1). Конечно не допрен од повреди во текот на оваа сезона Конте одиграл 44 натпревари за Јувентус во сите натпреварувања и постигнал 6 гола, помагајќи му на клубот да освои уште едно скудето, трето лично за него во кариерата. Тој, исто така, играл во најголемиот дел од натпреварите во Лигата на шампионите, вклучувајќи го и финалето - негово второ во кариерата - во кое влегол во игра од клупата за резерви на местото на Дидје Дешан во 77-мата минута во кое Јувентус бил поразен од со 1-0.
Сезоната 1998-1999 ја отворил на негативен начин, како на теренот поради поразот во Суперкупот на Италија од, така и надвор од него каде привремено ги загубил капитенските привилегии по изборот на соблекувалната, која гласала во корист на Алесандро Дел Пјеро; тој подоцна влегол во конфликт со тренерот Липи што резултирало да испадне од почетните единаесет. Во вториот дел од сезоната, кога Липи бил отпуштен и заменет со Карло Анчелоти на клупата на Јувентус, Конте веднаш се вратил во почетната постава: новиот тренер го репозиционирал во улога на централен играч од средниот ред, правејќи го недопирлив во својата 3-5-2 формација.
Мотивиран од обновениот статус на „водач“ кој му бил доверен, Конте ја искористил новата формација на тренерот почесто да се уфрла во нападот. Својте квалитети пред противничкот гол особено ги покажал во нокаут-фазата на Лигата на шампионите, каде капитенот на Јувентус бил голем протагонист, возвраќајќи му за довербата на Анчелоти со 3 постигнати гола: на 3 март 1999 година тој го постигнал вториот гол за Јувентус во првиот натпревар од четвртфиналето против ; тој, исто така, постигнал гол и во возвратниот натпревар, на 17-ти истиот месец, носејќи му на својот тим израмнување (1-1) во последните минути што им овозможило на бјанконерите да го заверат пласманот во следното коло; конечно, на 7 април, Конте го довел Јувентус во водство во првиот натпревар од полуфиналето против  што завршил 1-1. На крајот токму англиската екипа, во возвратниот натпревар, успеала да ги елиминира торинезите победувајќи на Деле Алпи со 2-3. На крајот од сезоната, Конте го изедначил својот рекорд на сезонски голови (7) утврден во претходната сезона.
Во сезоната 1999-2000, и покрај пристигнувањето на нови играчи како Сандеј Олисех и Џанлука Ѕамброта, Конте останал стартер во Јувентус. На 24 август 1999 година, тој го постигнал својот прв гол во сезоната во реванш натпреварот од финалето на Интертото купот против францускиот Рен; натпреварот завршил нерешено 2-2, и со тој резултат Јувентус го освоил трофејот во натпреварувањето, благодарение на победата од 2-0 во првиот натпревар на домашен терен. Сезоната ја завршил со 6 гола во вкупно 38 вкупно настапи во лигата и куповите и, благодарение на позитивната сезона, добил повикот од селекторот Дино Ѕоф за Европското првенство 2000. Покрај добрата сезона на индивиудален план успехот во Интертото купот бил единствениот за Конте и Јувентус во оваа сезона, бидејќи и покрај тоа што во поголемиот дел од првенството во Серија А тие биле водачи титулата ја загубиле во последното коло после поразот на гостувањето кај со 1-0.
Во сезоната 2000-2001, тој забележал 28 настапи и постигнал 3 гола, од кои најзапаметен останал оној на Сан Сиро во последните минути од натпреварот против со кој му донел бод на својот тим (2-2). Јувентус затворил уште една сезона на второто место во првенството, и претрпел разочарувачка елиминација во Лигата на шампионите уште во групата фаза.
2001-2004: последните годините од кариерата
Почнувајќи од сезоната 2001-2002, на возраст од веќе триесет и две години и борејќи се со физичката спремност и разни други повреди кои го измачувале, Конте влегол во фазата на опаѓање во неговата кариера. Враќањето на Липи на клупата на Јувентус трајно го лишува од капитенските ингеренции во корист на Дел Пјеро, а последователно го загубил местото и во почетната постава. Иако слизнат во вторите редови, оваа сезона тој сепак успеал да даде важен придонес во црно-белиот дрес: односите со тренерот од Вијареџо постепено биле изгладени, и дури и без лентата, Конте останал меѓу најавторитетните гласови во соблекувалната. Тој собрал 28 настапи и 1 гол во Серија А во текот на оваа сезона, што завршила за Јувентус со освојување на скудетото (по три сезони пауза), на 5 мај, запаметено за аналите по неверојатното претекнување на нивните соперници во последното коло од сезоната.
Во првенството 2002-2003 бил користен спорадично, иако на крајот можел повторно да се пофали со титула; исто така, имал можност да игра во уште едно финале на Лигата на шампиони загубено на пенали против Милан, во кое се појавил во игра како замена на почетокот на второто полувреме, и токму тој ја имал најголемата шанса за Јувентус во натпреварот кога неговиот удар со глава завршил во пречката од голот кој го бранел Дида. Конте играл уште во сезоната 2003-2004 по чије завршување одлучил да ја заврши играчката кариера на возраст од 35 години, одбивајќи дополнително обновување на договорот кое му било предложено од клубот. Како идеален крај на еден циклус во клубот од Торино, покрај Конте, дефинитивен збогум од клупата на Јувентус кажал и тренерот Липи. Својот последен натпревар во Серија А, Конте го одиграл на Сан Сиро на 4 април 2004 година, во Дербито на Италија против Интер (3-2), додека последниот настап во Европа го забележал на 25 февруари на Риасор, против Депортиво Ла Коруња (1-0). Во 13 сезони со Јувентус, тој остварил 295 настапи и 29 голови во лигата, или вкупно 418 настапи и 43 голови.
Репрезентативна кариера
Своето деби за сениорската репрезентација го направил под водство на селекторот Ариго Саки на 24-годишна возраст, на 27 мај 1994 година, во предмундијалски пријателски натпревар против ; тој потоа бил повикан од истиот селектор за Светското првенство 1994 во САД. За време на турнирот тој играл како стартер во четвртфиналниот двобој против, и влегол како замена во второто полувреме од полуфиналето против. Сепак, тој останал на клупата како неискористена замена во решавачкиот натпревар, финалето против, загубено по изведување на пенали.
Не учествувал на Европското првенство 1996 во Англија, поради повреда со која се здобил неколку недели порано играјќи за Јувентус во финалето на Лигата на шампиони.
Конте бил повикан само во два наврати од наследникот на Саки, Чезаре Малдини, меѓутоа без да излезе ниту еднаш на теренот, и не учествувал на Светското првенство 1998 во Франција. Своето враќање во репрезентацијата го имал на 27 март 1999 година, за време на новиот селектор Дино Ѕоф, играјќи на гостувањето кај во натпревар од квалификациите за Европското првенство 2000: токму во тој натпревар го постигнал својот прв гол за аѕурите, поставувајќи го конечниот резултат 1-2 за Италија.
Ѕоф потоа го повикал Конте и за завршницата од Европското првенство во Белгија и Холандија. На 11 јуни, во првиот натпревар од групната фаза против, Конте го постигнал првиот гол за Италија на турнирот, придонесувајќи за победата со 2-1. Исто така, играл и во вториот натпревар од групата против домаќинот во кој Италија славела победа без поголеми проблеми со 2-0, и во четвртфиналниот двобој против, каде еден прекршок на Георге Хаџи врз него му нанел повреда на лигаментите на десниот глужд, поради што морал да го заврши првенството пред време. Италија подоцна стигнала до финалето на овој турнир, каде загубила со златен гол од.
Вкупно за италијанската репрезентација настапил 20 пати и постигнал 2 гола.
Почетоците со Сиена и Арецо
Веќе на крајот од својата играчка кариера, Конте ја открил својата намера дека сака да остане во светот на фудбалот како тренер. На желбата да се проба во оваа нова професија во рамките на тренерскиот штаб на Јувентус, сепак, се спротивставил новиот тренер на клубот, Фабио Капело, па бившиот играч од средниот ред својата нова кариера ја започнал од клупата на другите бјанконери,, каде во првенството 2005-2006 тој му бил асистент тренерот Лујџи Де Канио.
Следната сезона го имал своето прво искуство како главен тренер, назначен да ја води екипата на со која го започнал првенството во Серија Б со казна од 6 бода помалку во пласманот, како последица на скандалот Калчополи. После лошиот старт по кој Арецо се нашол закотвен на дното од пласманот, Конте бил отпуштен на 31 октомври 2006 година и заменет со Маурицио Сари; тој потоа бил вратен одново на чело на тимот на 13 март 2007 година, преземајќи ја функцијата токму од својот наследник Сари и го нашол клубот сè уште на последното место на табелата. Овој пат промената имала ефекти, и со 24 освоени бода во последните 10 натпревари од сезоната, Конте го избавил Арецо од дното и дошол во допир со зоната која значела опстанок во лигата нешто што се чинело незамисливо до пред неколку недели. Сепак неизбежното се случило во последното коло од првенството кога и покрај победата со 3-1 во гости против Тревизо тимот претрпел испаѓање во Серија Ц1 со 45 бода, еден помалку од која се пласирала во плејаутот.
Бари
На 28 декември 2007 година, тој станал нов тренер на, преземајќи ја функцијата во клубот од Џузепе Матараци; авантурата со пеколните Апулијани била второто искуство за него на клупата на еден клуб од Серија Б. Конте уште рано го изборил опстанокот со Бари во лигата, вклучувајќи се во средината на табелата каде клубот и ја завршил сезоната на единаесеттото место, а за споменување е и победата во апулијското дербито против, што довело до затегнување на односите со неговите сограѓани од Саленто.
Во сезоната 2008-2009, тој го одвел Бари до првото место во Серија Б, со што изборил промоција со клубот во Серија А и воедно ја освоил својата прва титула како тренер. Математички промоцијата на Бари во Серија А по осум години пауза била изборена на 8 мај 2009 година, на четири кола пред крајот, по поразот на Ливорно од Триестина (со 0-1). На 2 јуни, Конте го обновил својот договорот со клубот од Апулија, но сепак, три недели подоцна тој консензуално го раскинал договорот со црвено-белите од Сан Никола.
Аталанта и враќање во Сиена
На 23 мај 2010 година, тој се вратил на клупата на, која штотуку претрпела испаѓање во Серија Б, но сега како главен тренер. Со тосканците го освоил второто место во првенство, со што обезбедил директна промоција во Серија А, втора во кариерата по онаа со Бари две години порано.
Јувентус
Сметан меѓу најдобрите тренери на неговата генерација, на 31 мај 2011, по седум години Конте се вратил во клубот во кој што бил „икона“ и капитен како играч, : каде претседателот Андреа Ањели му ја доверил тешката задача да ги врати бјанконерите на врвот на италијанскиот фудбал, откако тие биле без успеси уште од Калчополи и се наоѓале во еден од најтешките спортски моменти во клупската историја.
На 12 март 2012 година, жирито од експерти, новинари и спортски директори го прогласиле Конте за добитник на „Наградата Маестрели“ за тековната сезона, пред Гвидолин и Мацари. На 6 мај 2012, Конте го освоил своето прво скудето како тренер победувајќи го со 2-0 во Трст (на неутрален терен) во 37-мото коло од сезоната, додека во истовреме најблискиот конкурент на Јувентус во оваа сезона,, доживеал пораз во градското дерби од , што довело до јаз од 4 бода меѓу двата клуба на само едно коло до крајот. Тој го завршил првенството со 23 победи и 15 нерешени, одржувајќи го тимот непобеден до крајот на сезоната во Серија А. Низата на последователни натпревари без пораз завршила на 20 мај 2012, кога Јувентус бил порзен со 0-2 од, во финалето на Купот на Италија.
На 11 август 2012 година, во Пекинг, тој го освоил првиот Суперкуп на Италија како тренер, победувајќи го Наполи со 4-2 по продолженија. На 5 мај 2013, го освоил второто по ред скудето на кормилото на Јувентус на 3 кола пред крајот, станувајќи петтиот тренер кој ги водел бјанконерите до две првенствени титули во првите две години на клупата по Карло Каркано (1930-1931 и 1931-1932), Карло Парола (1959-1960 и 1960-1961), Честмир Вицпалек (1971-1972 и 1972-1973) и Џовани Трапатони (1976-1977 и 1977-1978).
На 18 август 2013 година, го освоил својот втор Суперкуп на Италија, победувајќи го со 4-0 на Олимпико во Рим. На 12 јануари 2014, тој постигнал рекорд од 11 последователни победи, надминувајќи го претходниот рекорд на Каркано. На 4 мај истата година, станал шампион на Италија веќе трета година по ред, по поразот на во Катанија. Покрај ова, на лично ниво, тренерот, со своето трето скудето на клупата, влегол во редовите на највисоко рангираните колеги во италијанското фудбалско првенство, изедначувајќи се со колеги како Вилијам Гарбт, Еленио Ерера, Роберто Манчини и Арпад Вајш. По завршувањето на третото првенство на Конте на клупата на „Старата дама“, клубот остварил два историски резултати: 102 освоени бодови во првенството (европски рекорд) и 57 бодови освоени на домашен терен, што претставува максимум односно број на бодови колку што има на располагање во една сезона од Серија А со 20 клубови.
Во истата сезона, тој го однел Јувентус во полуфиналето на Лига Европа, каде бил сопрен од : жестока елиминација по која и навивачите на Јувентус за прв пат во овој циклус не штеделе критики кон Конте за неговото водство во двомечот со португалците, и генерално, за посветеноста за освојување на двојна титула првенство-куп; сето ова започнало да ја расипува цврстата врска помеѓу тренерот и околината во Торино. Се чинело дека ситуацијата е решена во наредните недели, кога клубот потврдил дека тренерот останува на клупата и во следната сезона; сепак, на 15 јули 2014, по завршувањето на летната пауза и враќањето на подговотвките за следната сезона, Конте изненадувачки поднесол оставка.
Италија
На 14 август 2014 година, тој потпишал двегодишен договор до 31 јули 2016 година со италијанската фудбалска федерација за вршење на двојна улога: како селектор на италијанската сениорска репрезентација и координатор на младинските тимови на аѕурите. На 4 септември го направил своето деби на клупата на Италија со победа, совладувајќи ја со 2-0 во пријателски натпревар. Пет дена подоцна, го имал првиот првиот квалификациски натпревар на клупата на аѕурите, победувајќи ја во Осло со 2-0 во квалификациите за Европското првенство 2016. На 10 октомври 2015 година, со победата со 3-1 во Баку против, тој ја одвел Италија до првото место во квалификациската група Х и обезбедил директен пласман на првенството.
Челси
На 14 јули 2016 година, Конте бил официјално претставен за нов менаџер на. На 15 август ја забележал својата прва победа на клупата на „сините“ за време на лондонското дерби против со 2-1. На 12 мај 2017 година, со победата со 1-0 на гостувањето кај, италијанскиот тренер ја освоил Премиер лигата уште во својата дебитантска сезона, на две кола пред крајот; тој станал четвртиот Италијанец што ја освоил највредната титула во англискиот фудбалски лигашки систем по Карло Анчелоти, Роберто Манчини и Клаудио Раниери. Тој го донел тимот и до финалето на ФА Купот, но таму биле поразени од градскиот соперник.
Позитивната деби-година, сепак, била проследена со понегативна спортска, но дури и уште повеќе понегативна амбиентална. Поразен повторно од „топџиите“ во Комјунити Шилд, за време на оваа сезона со Челси, тој успеал да ја мине од второто место тешката група во Лигата на шампионите составена од, и Карабах, но потоа бил елиминиран во осминафиналето од ; во лигата тој не можел да ја одбрани титулата, затворајќи ја сезоната на петтото место и не успевајќи да ја оствари минималната цел - пласман во Лигата на шампионите. Единствениот успех во втората сезона на Челси под водството на Конте, било освојувањето на осмата титула во историјата на сините во ФА Купот, каде во финалето го победиле со 1-0. Сепак, овој успех на крајот од сезоната не успеал да ги смени односите на релација Конте-лондонскиот клуб, кој го објавил разешувањето на тренерот на 13 јули 2018 година.
Интер
По една година без работа, на 31 мај 2019 година тој бил назначен за тренер на, заменувајќи го отпуштениот Лучано Спалети. Така, тој се вратил во Серија А, пет години подоцна по неговото последно искуство во италијанскиот фудбал. Дебитирал на клупата на нероаѕурите во Серија А, на 26 август, победувајќи го со 4-0 на „Сан Сиро“.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 29 мај 2004.
Репрезентативна статистика
Извор:
Клубови
''Статистиката е ажурирана на 1 јули 2020. Во болд се натпреварувањата кои Конте ги освоил.''
Легенда:
Почести
Орден за заслуги на Италијанската Република — Рим, 12 јули 2000. На иницијатива на Претседателот на Републиката.
Смртта на Сократ (Давид)
Смртта на Сократ (фр. La Mort de Socrate) — слика од францускиот сликар Жак-Луј Давид, насликана во 1787 год.
На неа е прикажана смртта на старогрчкиот филозоф Сократ, осуден на смрт со пиење на кукута заради истакнување на своите идеи против оние на Атињаните, и за „изопачување“ на младината.
Сликата е изложена во музејот Метрополитен во Њујорк.
The Death of Socrates
Александар Силјаноски
Александар Секов Силјаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Фурски јазици
Фурските јазици се мала група на јазици и се дел од нилосахарските јазици. Во Судан има 3,000,000 говорници и во Чад 5.000 говорници.
NGC 3720
NGC 3720 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3720 се споменува и како UGC 6523, MCG 0-30-6, CGCG 12-10, KCPG 289B, IRAS 11297+0104.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3720 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3720 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 3720 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35594. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 237; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 271. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 471.
Сарису (округ)
Сарису е округ во Казахстан во покраината Жамбил. Центар е градот Жанатас.
Фудбалска Асоцијација на Кипар
Фудбалската Асоцијација на Кипар (грчки: Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) (КОП) е најголема фудбалска организација во Кипар која се залага за организација и развој на фудбалскиот спорт и за репрезентацијата на Кипар.
Фудбалот во кипар го донеле британски војници, па така и фудбалската игра почнала да се развива со закаснување во однос на околните земји. Фудбалската асоцијација е основана во 1934, член на ФИФА е од 1948, а член на УЕФА е од 1954.
Во организација на асоцијацијата се игра:
Купот на Кипар исто така се игра од 1935. Најмногу трофеи освоил ФК Апоел од Никозија.
Прв меѓународен натпревар на Фудбалската репрезентација на Кипар се одиграл во Тел Авив во Израел на 30 јули 1992 со репрезнацијата на Израел која ја изгубиле со резултат 3:1.
Боите на дресовите се сина и бела.
Национален стадион е Нео ГСП со капацитет од 24,400 гледачи.
Редовно учествува во сите квалификациони натпреварувања за Светското и Европското првенство во фудбал
267 п.н.е.
267 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 267. година пред новата ера, 267. од првиот милениум п.н.е., 67. од 3 век п.н.е. и осма од 260-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5241 и 5242 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4483 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3493 и 3494 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 486.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 267 година се протега во 2369 и 2370, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2429 и 2430 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 276. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 915 и 914 исламска година пред хиџра.
Флегија
Флегија (грчки јазик|Phlegyas) (латински јазик|Phlegyas}}) е син на богот на војната Арес и орхоменската принцеза Хриса, крал на Лапитите.
Митологија
Флегија владеел со краеви кои некогаш припаѓале на Етеокле, пред да загине во војната на седморицата против Теба, а ги наследил неговиот дедо Алмо.
Флегија го имал синот Иксион, кој бил татко на кентаурите и ќерка Коронида, која станала мајка на Асклепије.
Кога богот Аполон му ја завел ќерката, Флегија го запалил неговиот храм во Орхоман. Налутен поради тоа, Аполон го убил Флегија со стрела, а поради тоа богот Зевс го казнил со вечна казна во подземниот свет. Каква била казната не е познато, дури ни Пиндар, кој прв го опишал Флегија за таа казна не изнесува никакви детали.
Некои автори Флегија не го сметале за крал на Лапита, туку неговите поданици ги нарекувале Флегијевци, а под тоа име ги сретнуваме и кај Хомер. Паусиније ги опишува како разбојници кои Зевс ги истребил со помош на молњи, громови и земјотреси. Преживеаните настрадале од чума која на нив ја испратил богот Аполон.
Microsoft Windows
Microsoft Windows — семејство на оперативни системи, најпопуларен производ на корпорацијата Microsoft. Работат на различни типови на платформи како: опслужувачи, лични сметачи и мобилни уреди. Корпорацијата Мајкрософт најпрво ја претставила оперативната околина наречена Windows во ноември 1985 како надградба на МС-ДОС, одговор на растечкиот тренд на графички кориснички интерфејси популаризиран од страна на Apple. Microsoft Windows е дојден до степен на доминација во светот на личните сметачи, со проценка дека држат околу 90 % од светскиот пазар на оперативни системи.
Windows 1.0
Windows 1.0 е оперативен систем со 16 битно графичко опкружување, кој е објавен на 20 ноември 1985 година. Тоа беше прва проба на Microsoft да имплементира multi-tasking графички кориснички посредник заснован на оперативно опкружување на PC платформа.
Windows 3.0
Windows 1.0 (1985) и Windows 2.0 (1987) беа multitasking визуелна надградба на DOS (Disc Operating System) Windows 3.0, поточно 3.1х беше најкористен од сите три верзии.
Windows 95
Во Windows 95 за првпат Windows е одделен од зависноста од DOS Многу работи се променети и се воведува taskbar (START menu).
Windows 98
Оваа верзија на Windows беше пуштена на пазарот на 25 јуни 1998. Кодно име на верзијата беше Memphis, и пред излегувањето беше познат како Windows 97. Овој оперативен систем можеше да работи на 16 или 32 битна платформа. За овој Windows беше доста познат Blue Screen of Death кој најчесто се појавуваше при критични грешки во јадрото на оперативниот систем или проблем со некој од паралелните направи. Едиции од овој Windows се:
Windows ME
Windows Me (Windows Millenium) е пуштен на продажба на 14 септември 2000 година. Тој работи на 16/32 битен компјутер. Но оваа верзија не е толку користена, бидејќи одма после неколку месеци Windows 2000 дојде на светот.