cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ангус Дитон
Животопис
Дитон е роден во Единбург, Шкотска. Средното образование го завршил во колецот „Фетис“. Високото образование го стекнал на Кембричкиот универзитет, каде во 1975 г. докторирал со тезата „Модели на побарувачката и нивна примена во Обединетото Кралство“. Станал член и истражувач на колеџот „Фицвилијам“ при истиот универзитет, работејќи со Ричард Стоун и Тери Беркер во Одделението за применета економика. Работел како професор по економетрија на Бристолскиот универзитет, а во 1983 г. прешол на Принстонскиот универзитет во САД. Воедно работи како професор по меѓународни односи во вишата школа „Вудро Вилсон“ и како професор по економија и меѓународни односи на Принстонскиот универзитет. Има двојно државјанство.
Научна дејност
Дитон се прочул со трудот „Речиси идеален систем на побарувачка“ (AIDS), разработен заедно со Џон Милбауер и објавен во 1980 г. во American Economic Review („Американска економска ревија“). Делото претставува елегантен приод кон побарувачката и дава произволна приближување од прв ред за секој систем на побарувачка кој ги задоволува аксиомите на избор, но притоа одбегнувајќи ги непожелните особини на другите модели. Имено, Дитон е заслужен за поставувањето систем на равенки со кои е можно да се одреди оптималната структура на потрошувачката по одделни групи производи што би ја избрало едно претставително домаќинство. Тој предложил поопшта математичка функција која е поблиска до реалноста и со тоа овозможувапосоодветно агрегирање на поединечната потрошувачка на домаќинствата. Овој модел Дитон го применил на потрошувачката на домаќинствата во Британија.
Во 1978 г. Дитон станал првиот добитник на Фришовиот медал кој го доделува Економетриското друштво за труд објавен во списанието Econometrica. Дитон е член на Економетриското друштво, дописен член на Британската академија, како и член на Американската академија на уметностите и науките. Има почесна диплома од Римскиот универизтет „Тор Вергата“, Универзитетскиот колеџ Лондон и Универзитетот во Сент Ендрус. Во 2007 г. бил избран за претседател на Американското економско здружение. Во 2011 г. ја добил наградата за економија, финансии и управување на задолжбината BBVA за неговите темелни придонеси кон теоријата на потрошувачката и заштедите, како и за мерилата за економска благосостојба. Има разработено и реперна методологија за мерење на сиромаштијата.
Дитон го има поставено итн. „Дитонов парадокс“ врз основа на неговите увиди во прекумерната рамномерност на потрошувачката во присуство на непредвидените шокови во перманентниот доход. Имено, во 1980-тите, тој ја преиспитал теоријата на Фридман за одредување на потрошувачката според перманентниот доход и заклучил дека неочекуваните промени во тековниот доход немаат само привремени ефекти, туку влијаат и врз перманентниот доход. На тој начин, перманентниот доход би требало да се менува повеќе од тековниот доход, а не помалку, како што предвидува теоријата на Фридман.
Дитон има голем придонес и во проучувањето на потрошувачката во земјите во развој. Тој бил вклучен во големиот меѓународен проект под покровителство на Светската банка, кој вклучувал и анкетирање на домаќинствата од земјите во развој со цел да се анализира структурата на нивната потрошувачка и начинот на мерење на сиромаштијата. Дитон утврдил дека порастот на доходот на домаќинствата во Индија повеќе се одразува врз пораст на вкупната потрошувачка на храна, а двојно помалку во пораст на внесот на калории. Со тоа, тој докажал дека сиромашните луѓе не се сиромашни поради ниската продуктивност, туку тие се непродуктивни затоа што се сиромашни, т.е. затоа што не внесуваат доволно калории.
Покрај анализата на поведението на домаќинствата на микроекономско ниво, Дитон истражува и на полињата на глобалната сиромаштија, здравствената економика и економскиот развој. Во тој поглед, Дитон утврдил дека е важно да се одреди висината на т.н. глобална линија на сиромаштијата и дека не постои механичка врска меѓу стапката на стопански раст и намалувањето на сиромаштијата.
Дитон е автор и на популарниот двегодишен додаток „Писма од Америка“ (Letters from America), во Билтенот на Кралското економско друштво.
Ираклиј I
Флавиj Ираклиј Август (латински: Flavius ​​Heraclius Augustus; грчки: Ηράκλειος, Hērakleios), (575 година - 11 февруари 641 година) бил византиски цар кој владеел во периодот од 5 октомври 610 година до 11 февруари 641 година. Познат и како Ираклиј I.
Означувајќи го почетокот на својата династија, тој се претставил како способен реформатор, вовел длабоки промени во византискиот менаџерски и воен ред. Создал организација на провинциите по теми. Ираклиј исто така ги неутрализирал Персијците и Аварите како непријатели. За време на неговото управување започнале првите судири меѓу христијани и муслимани, како последица на што империјата ги загубила Светата земја, Сирија и Египет. Ираклиј I одржувал добри односи со владетелот на Голема Бугарија хан Кубрат, кого во 635 година го удостоил со титулата патрициј.
NGC 1169
NGC 1169 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ираклиј I
Доаѓање на власт
Ираклиј се родил во семејството на кападокиски Ерменци, (највероратно Аршакиди ) а негов татко бил поранешен гувернер на Картагина и прочуен војсководец со исто име како и неговиот син - Ираклиј. Како генерал имал голема улога во војната во 590 година против Персиската империја, под власта на царот Маврикиј. Не се знае точното место на раѓање на царот Ираклиј, но сигурно својата младост ја поминал во Северна Африка.
NGC 1169
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1169 се споменува и како UGC 2503, MCG 8-6-25, CGCG 554-20.
Ираклиј I
Доаѓање на власт
Во 608 година татко му како африкански егзарх заедно со неговиот брат Григориј, според хиерархијата во семејството, покренале буна против узурпаторот Фока, кој го симнал од престолот на Маврикиј шест години пред тоа. Востаниците исекле свои монети, на кои се гледаат двајцата Ираклии со царски атрибути, иако никој од нив не бил прогласен за цар. По ова тие успеале да соберат војска и флота. Никита, син на Григориј и прв братучед на Ираклиј започнал напади по копно во Египет, и откако во 609 година го поразил на Бонос, генералот на Фока, се прогласил за гувернер на провинцијата.
NGC 1169
Откривање
Објектот е откриен на 11 декември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Ираклиј I
Доаѓање на власт
Во исто време младиот Ираклиј се приклучил со флотата на исток, поминувајќи низ Сицилија и Кипар. Во околината на Цариград влегол во контакт со аристократите од градот, кои го убедиле дека ќе биде добредојден. При неговото пристигнување во градот, Ескувитите (елитната царска гарда, која се наоѓала под власта Фока) поминале на страна на Ираклиј и тој успеал да влезе во градот без отпор. Заробениот Фока бил донесен кај Ираклиј, кој го прашал: "Значи така управуваш со државата !?", на кое Фок му а одговорил: "Ти едвај ќе управуваш подобро!". Фока веднаш бил обезглавен од Ираклиј, а неговото тело било изгорено на Биковскиот форум. По овој настан, Ираклиј бил прогласен за цар на Римското Царство.
NGC 1169
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1169 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 1169 има привидни димензии од 4' х 2,6'.
Сновење (ткаење)
Сновење — начин на подготовка на основата за ткаење. Тоа е постапка со која нишките на основата со одредена должина се распоредуваат паралелно, според претходно дизајниран редослед во согласност со ширината на ткаенината. При сновење се користи рамка за сновење (обично со димензии 1 X 1 метар) на која има клинци кои овозможуваат распоредување на нишките на основата во саканата должина.
NGC 1169
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 3 м 34,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 46° 23' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 28°.
Други поделби
Проучување на NGC 1169 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11521. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 63; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3310. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 845.
Ираклиј I
Доаѓање на власт
На 5 октомври 610 година Ираклиј бил крунисан во црквата Света Софија, малку потоа се оженил за својата свршеница, Фабија Евдокија. Царицата, многу почитувана во Констанинопол починала во 612 година по кое Ираклиј склучил втор брак со својата внука Мартина. .
Војна со Персија
Кога Ираклиј ја зазел власта, империјата се наоѓала во многу критична состојба. Бунтот на Фока против Маврикиј во 602 година ја оставил дунавската граница незаштитена, овозможувајќи влез на Аварите на Балканот. На источната граница Хозрој II, поранешен сојузник на царот Маврикиј, го искористил неговото убиство како изговор за прогласување на војна со Византија. Во персискиот двор имало човек кој тврдел дека е Теодосиј - син на Маврикиј и Хосрој ги бранел претензиите му за престолот. Во времето на узурпатор Фока, Персија излегувала како победник, и самите Персијци пристигнале до Сирија. Една година пред Ираклиј да се качи на престолот, персискиот генерал Шахрбараз ја зазел Антиохија.
Иако царот Ираклиј се обидел да склучи мир, Хозрој одбил да преговара сметајќи го сè уште за узурпатор. Првите воени дејствија на Ираклиј завршиле неуспешно и Персијците продолжиле на запад. Тие го зазеле Дамаск во 613, а во 614 и Ерусалим, каде војниците предизвикале големи оштетувања на базиликата на Светиот гроб, во кое време бил украден и Светиот крст. По ова, тие продолжиле кон Египет и навлегле во Анадолија.
Во првите десет години од неговото владеење, ситуацијата стана толку сериозна што Ираклиј навистина започнал да ја разгледува можноста за пренесување на престолнината на империјата во Картагина. На крајот решил да остане на исток и се зафатил со преорганизирање на византиската војска и организирање на византиска административна единица наречена тема.
По реструктуирањето на војската, Ираклиј застанува на чело на армијата и заминал во војната против Персијците. Така тој станал првиот цар кој заминал лично во поход против надворешен непријател од времето на Теодосиј I. Верувајќи на фактот дека Цариград е добро заштитен и откажувајќи се од една исцрпувачка војна за враќање на изгубената провинции, во пролетта 622 година на чело на еден силен контингент тој испловил преку Црното Море со цел да навлезе преку копно на терирторијата на Персиската империја. Ираклиј го победил Шахрбараз во есента истата година, некаде во Кападокија. Кампањата на исток продолжила во следните неколку години.
Опсада на Цариград
Во 626 година, во отсуство на царот Ираклиј, Цариград бил опколен од Аварите, но обидите на Персијците да помогнат на новите сојузници, поминувајќи низ Босфор пропаднале поради силната византиска флота. Населението на градот, предводено од патријархот Сергиј, дал силен отпор и Аварите ја завршиле опсадата. Во тоа време Ираклиј го убедил генерал Шахрбараз дека Хосрој II наредил неговото убиство од завист, со кое постигнал негова неутралност.
Состојба во империјата
Во 630 година Ираклиј го достигнал својот врв на својата моќ и слава, одејќи свечено во Ерусалим, каде го ставил повторно крстот во црквата на Светиот гроб. Во тоа време Мухамед успеал да ги обедини номадските племиња од Арапскиот Полуостров и само неколку години потоа исламските сили започнале инвазија кон териториите на Византија.
Во обид да го спаси верско единство на империјата, загрозена од монотелитите, Ираклиј се обидел да најде компромис меѓу монотелитството, доктрина пропагирана од Сергеј I Цариградски, која се сметала за еретичка од папа Јован IV. Кога монотелитските провинции биле освоени од исламот, монотелизмот ја игубил својата важност.
Почеток на арапската експанзија
Постојаните војни меѓу Персија и Византија кон 6 и 7 век, и периодичната појава на епидемијата од чума (Јустинијанова чума) ги оставила и двете империи исцрпени и ранливи во лицето на ненадејната појава и ширење на исламот. Последната војна со Персија завршила со победа на Византија, а Ираклиј I ги вратил изгубените територии во Сирија и Палестина заедно со Ерусалим во 629 година.
Во Левант, инвазијата на Праведниот Калифат била пречекана од византиската војска составена од царска и локална армија. Според исламските историчари монофизитите и Евреите низ Сирија ги поздравиле арапските освојувачи бидејќи тие не биле задоволни од византиското управување. Римскиот цар Ираклиј се разболел и не бил во можност лично да ја води својата армија во походот во Сирија и Палестина во 634 година. Во Битката кај Аџнајдан, муслиманските сили постигнале голема победа. По победата Фахл, муслиманските сили го освоиле и Дамаск во 634 година на чело со Калид ибн ал-Валид. Византискиот одговор на тоа вклучувало собирање и испраќање на голем број на војници за да се вратат одземаните територии. . Во Битката кај Јармук во 636 година, Византијците претрпиле голем пораз со кое Сирија била освоена. Јован Зонара за овој настан напишал: од тој момент, патот на освојувањето и расграбувањето на целата територија на Римјаните беше отворен. Муслиманските освојувања продолжиле преку освојување на Ерусалим во април 637 година, Газа во летото на 637 година, Антиохија кон крајот на 637 година. Во тој период, муслиманските сили ги имале заземено цела Северна Сирија, освен горниот дел од Месопотамија, кои биле освоени по една година примирје.
Последни години
На крајот од својот живот Ираклиј паднал во состојба на физички и психички колапс, станувајќи сведок на освојувањето на поголемиот дел од Египет од Арапите (641 година). Ираклиј починал во 641 година и бил наследен од Константин III.
И покрај фаталниот крај на неговото владеење, Ираклиј е сметан за еден од најголемите и најталентирани византиски цареви. Тој ја спасил империјата од сигурно распаѓање и благодарение на неговите реформи во сите сфери, арапската инвазија била одложена за повеќе од 60 години во Анадолија.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 77 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 77 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 112 во Битола.
Ведерштет
Ведерштет (Wedderstedt) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зелке-Ауе.
Алекс МекЛиш
Александeр "Алекс" МекЛиш (роден на 21 јануари 1959), е шкотски поранешен професионален фудбалер и менаџер. Роден во Глазгов, МекЛиш играл како централен дефанзивец за Абердин во текот на 1980-тите кој беа славни години за клубот, за кој прави речиси 500 лигашки настапи, и направи 77 настапи во фудбалската репрезентација на Шкотска.
Тој ја започнал својата менаџерска кариера со престој во Мадервел и Хибернијан, пред да раководи со екипата на Глазгов Ренџерс кој го води до два првенствени наслови и пет куп победи во пет години. МекЛиш помина десет месеци како селектор на Шкотската репрезентација која за малку не успеа да ја квалификува на завршниот турнир на Европското првенство 2008. Тој потоа поднесе оставка на овој пост во ноември 2007 година за да стане менаџер на Бирмингем Сити, кои беа во Премиер лигата во тоа време. Иако Бирмингем испаднаа во Чемпионшип лигата на крајот на сезоната, МекЛиш ги води назад кон Премиер Лигата во 2009 година. Бирмингем подоцна го освојува Лига Купот во 2011, но испаѓа повторно од Премиер Лигата на крајот од сезоната 2010-11.
По ова испаѓање тој поднесе оставка од функцијата во Бирмингем за да стане менаџер на нивните градски соперници, Астон Вила. Ова го направи првиот менаџер кој преминал директно од Бирмингем Сити во Астон Вила, а само вториот менаџер по Рон Сандерс кој управувал со двата клуба. МекЛиш едвај успеа да избегне испаѓање со тимот во сезоната 2011-12 во Премиер Лигата, а неговиот договор беше раскинат од страна на Вила по крајот од својата прва сезона.
Како признание за неговите истакнати услуги во шкотскиот спорт, во 2008 година на МекЛиш му била доделена почесна докторска титула од страна на Универзитетот во Абердин.
Животопис
МекЛиш е роден во Дјук Стрит болницата, во Глазгов од родителите Алекс, работник на бродоградилиште, и Жан. Тој има двајца помлади брат и сестра Ијан и Анџела. Откако некое време живееле во областите Паркхед и Кининг парк во градот, семејството се преселило во Бархед,  набрзо кога МекЛиш ја достигнал училишната возраст. Тој одел во Спрингхил училештето, каде што беше се запознал со својот иден соиграч од Абердин и Шкотската репрезентација Питер Вир.
Како малолетник играл за Бархед Младинскиот клуб, заедно со Вир, и потоа во Глазгов Јунајтед каде бил пратен на обука за краток период во Хамилтон Аксис. По финалето на локалниот куп со Глазгов Јунајтед во 1976 кој бил следен од делегација на фудбалскиот клуб Абердин, вклучувајќи го и тогашниот менаџер Али Меклеод, МекЛиш потпиша за клубот од Питодри следниот ден.
Клупска кариера
МекЛиш го поминал поголемиот дел од својот првите две сезони во Абердин во резервниот тим, а исто така имаше позајмица на локалниот јуниорски тим Луис Јунајтед. Тој го направил своето официјално деби кога менаџер бил Били МекНил и тоа во Новогодишното коло против Данди Јунајтед на 2 Јануари 1978. Неговиот прв голем настап бил под водството на менаџерот Алекс Фергусон кога тој влегол како замена во поразот со 2-1 од Ренџерс во Лига Купот во сезоната 1978-79. Во текот на следните седум сезони сепак, тој ужива голем успех освојувајќи осум домашни и два европски трофеи. Хајлајтсот ги вклучува и фантастичната победа од 4-1 над Ренџерс во финалето на шкотскиот куп 1982 на неговиот 200-ти настап за Донсите како и победата над Реал Мадрид во финалето на Европскиот Куп на Победниците на Куповите во 1983 година.
Во овој период, МекЛиш формира сериозно партнерство централната дефанзивна двојка со Вили Милер, а зад нив бил фантастичниот голман Џим Лејтон и во двете клубот и репрезентацијата. Кога Фергусон го напуштил клубот во 1986 година за да го преземе Манчестер Јунајтед, тој се обидел да го поведе сосебе и МекЛиш, но овие обиди не вродиле со плод, тој исто така имал разговори и за трансфер во Тотенхем. Во 1990 година МекЛиш ја добива наградата шкотски играч на годината по сезоната во која Абердин ги освоил двата домашни купа. Тој исто така бил и капитен на Абердин по пензионирањето на Вили Милер.
Дури откако тој го доби својот прв настап во Шкотската репрезентација, таткото на МекЛиш го запрашал тогашниот менаџер на Абердин Сер Алекс Фергусон да го убеди да продолжи со обуката како сметководител.
Уметноста во 1956 година
1956 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Алекс МекЛиш
Мадервел
По својата успешна играчка кариера тој набрзо станува менаџер на Мадервел во 1994 година, една година пред да се пензионира како играч. Во својата прва сезона во Мадервел тој стигна до втората позиција во Премиер Дивизијата веднаш зад Глазгов Ренџерс на Валтер Смит. Сепак, тој не успеа да го надогради овој успех и следните две сезони му поминаа во борбите за опстанок. Тој поднесе оставка како менаџер во клубот за да ја преземе функцијата менаџер на Хибернијан во 1998 година.
Хибернијан
МекЛиш го презеде Хибернијан во момент во кој тимот се бори за враќање во Премиер лигата, откако тимот беше испаднал од топ дивизијата во 1998 година и покрај тоа што имаа мал пресврт во среќата под водство на МекЛиш. МекЛиш го враќа тимот од Единбург во Шкотската Премиер лига уште во првиот обид по освојувањето на Првата дивизија.
Хибернијан изгледаа консолидирани во нивната прва сезона назад во топ дивизијата, завршувајќи на средината на табелата и достигнувајќи до полуфиналето на Шкотски Куп. Во сезоната 2000-01, Хибс почнаа многу силно. На крајот тие мораа да се задоволат само со третото место и настап во финалето на шкотскиот куп. Овие перформанси го привлекуваат вниманието на поголемите клубови, вклучувајќи ги Вест Хем Јунајтед и Ренџерс.
МекЛиш донел неколку одлични играчи како што се Расел Латапај и поранешниот француски репрезентативец Франк Созе во Хибс со цел да направи конкурентен тим кој ќе им пркоси на двата Глазговски соперници. Тој, исто така, помогна да се развие и младиот напаѓач Кени Милер, кој подоцна ќе стане клучна фигура и во репрезентацијата на Шкотска.
Ренџерс
Неговата работа во Хибс беше забележана, и тој беше поврзуван со неколку преминувања во Англија, пред да биде назначен како нов менаџер на Ренџерс во декември 2001 година. По заминувањето од функцијата дотогашниот менаџер на Ренџерс Дик Адвокат го препорачува токму МекЛиш како најдобар избор за свој наследник кај претседателот на клубот Дејвид Мареј.
МекЛиш имаше инстантен успех со Ренџерс, освојувајќи го Шкотскиот куп и Шкотскиот Лига Куп во својата прва сезона, но најголемата награда, лигашкиот наслов во суштина бил изгубен уште пред неговото доаѓање во клубот. Во неговата втора сезона тој прави уште подобар успех, освојувајќи домашен требл (сите три домашни титули Премиер лигата, Шкотскиот Куп и Шкотскиот Лига Куп), со помошта на играчи како што биле Роналд де Бур и Бари Фергусон.
Влошувањето на финансиската состојба во Ренџерс довела до тоа многу од неговите врвни играчи да го напуштат клубот во текот на летото на 2003 година. Па така, Селтик удобно ја освојува лигата во сезоната 2003-04, додека Ренџерс не успеа да се добере до ниту еден трофеи. МекЛиш беше под константен притисок од страна на навивачите откако неговите промашени засилувања доведоа до седум последователни порази во дерби натпреварите со Селтик.
Веќе следното лето МекЛиш е во потрага по многу поквалитетни играчи и успева да доведе две звучни имиња кој пристигнаа со слободни трансфери. Жан-Алан Бумсонг и Дадо Пршо дојдоа во клубот пред почетокот на сезоната 2004-05 со цел да ги обноват надежите на Ренџерс за враќање на титулата од Селтик. Тимот на МекЛиш ја освои лигашката титула во мај 2005 година во многу драматичен последен ден од сезоната. Во финишот на првенството никој не го гледаше Ренџерс како шампион, откако тие паднаа на пет бода заостаток зад водачите Селтик на само четири натпревари до крајот.
По овој неочекуван успех, МекЛиш и неговиот Ренџерс беа на чело на списокот на фаворити за освојување на Шкотската Премиер лига пред стартот на сезоната 2005-06. МекЛиш доведе голем број на играчи, вклучувајќи ги Жилиен Родригес и Ијан Мареј, а и покрај тоа потроши многу малку пари. По одличниот старт на сезоната, вклучувајќи ја и победата над Селтик, Ренџерс претрпе серија на лоши резултати во периодот помеѓу септември и ноември. Во овој период е вклучена најголемата серија на натпревари без победа на клубот која изнесуваше цели 10, што беше клупски рекорд. Сепак десеттиот натпревар во оваа низа, беше ремито 1-1 со Интер во Лигата на шампионите, што на Ренџерс му осигури место во нокаут фазата на турнирот за првпат.
И покрај слабата домашни форма, МекЛиш го предводеше Ренџерс до последните 16 рундата во Лигата на Шампионите, каде што беа поразени со правилото гол во гости од Виљареал. Тие станаа првиот шкотски тим кој направил овој далек прогрес во Европскиот куп уште од 1993 година, и првиот шкотски тим да кој ја поминал групната фаза. Во декември, претседателот Дејвид Мареј јавно ја објавил својата поддршка кон менаџерот МекЛиш. Нешто подоцна, Ренџерс направи добра серија на резултати во декември и јануари.
Оваа серија на добри резултати најде на ненадеен застој кога тие беа поразени со 3-0 од Хибернијан во Шкотскиот Куп, што предизвика голем број на протести пред Иброкс против двајцата МекЛиш и Мареј. На 9 февруари 2006 година, од страна на претседателот Дејвид Мареј беше најавено дека МекЛиш ќе ја напушти позицијата менаџер по крајот на истата сезона.
По оваа вест, подоцна беше објавено дека тој ќе биде наследен од поранешниот менаџер на Олимпик Лион Пол Ле Гвен. Ренџерс го победи Хартс со 2-0 на Иброкс стадионот во последниот натпревар на МекЛиш како менаџер на клубот.
Шкотска
МекЛиш изјавил дека по напуштањето на Ренџерс нема да управува со друг шкотски клуб, затоа што тој чувствувал дека постигнал се што може да се освои во шкотскиот фудбал. Тој повторно беше поврзуван во медиумите со голем број на раководни позиции во Англија, во периодот додека работел како телевизиски критичар за ББС и Сетанта Спортс.
МекЛиш ја презеде селекторската клупа на Шкотската репрезентација на 29 јануари 2007. За негови асистенти во работа беа ангажирани Рој Ејткин и Енди Вотсон. Првиот натпревар на МекЛиш на функцијата селектор на репрезентацијата беше натпреваро од квалификациите за Евро 2008, во кој оствари победа од 2-1 над Грузија на 24 март 2007 година на Хампден Парк. Неговиот втор натпревар беше гостувањето против Италија на 28 март 2007 година, кој заврши со пораз од 2-0 за неговата репрезентација.
Бирмингем Сити
Англискиот Премиер лигаш Бирмингем Сити побара од SFA дозвола да разговара со МекЛиш околу пополнувањето на нивната празна менаџерска позиција но обидот на клубот бил одбиен, но на 27 ноември 2007 година, по објавувањето на жребот за квалификациските групи за Светското Првенство во Јужна Африка, тој поднесе оставка на неговата позиција како селектор на Шкотска и беше најавен како нов менаџер на Бирмингем следниот ден. Неговите помошници во Шкотската селекција, Рој Ејткин и Енди Вотсон, требаше да го придружуваат и тука. МекЛиш во првото интервју изјавил дека сака да се врати на работа со играчите на дневна основа и дека "секогаш негувал желба" да управува со некој тим од Премиер Лигата.
Тој имаше позитивно менаџерско деби со Бирмингем, победувајќи го Тотенхем со 3-2 нагости. Во јануарскиот трансферен прозорец 2008 година, МекЛиш го зајакнува својот тим, со купување на Дејвид Марфи и Џејмс МекФаден како и младиот аргентински напаѓач Мауро Зарате кој дојде на заем. Сепак, тој не беше во состојба да го спаси Бирмингем од испаѓање, и покрај тоа што тимот забележа импресивна победа од 4-1 над Блекбурн Роверс во последниот ден од сезоната.
На последниот ден од сезоната 2008-09, МекЛиш обезбедува враќање на Бирмингем во елитната дивизија на англискиот фудбал уште во првиот обид откако забележаа победа од 2-1 нагости против Рединг. До средината на јануари 2010 година, МекЛиш направи серија од 12-натпревари без пораз, што беше клупски рекорд во топ дивизијата, а исто така тој постави и рекорд на Премиер Лигата откако излезе со истата почетната единаесеторка во девет последователни меча. МекЛиш беше именуван за Менаџер на Премиер лигата за месецот во декември 2009 година, и воедно тој е првиот менаџер на Бирмингем кој примил ваква награда. До крајот на сезоната МекЛиш го доведе Бирмингем на удобното деветто место на табелата, нивниот највисок финиш за повеќе од 50 години.
По успехот на Бирмингем за време на сезоната 2009-10, МекЛиш се согласи на нов тригодишен договор со клубот во септември 2010 година. Во февруари 2011 година, МекЛиш го одведе Бирмингем до титулата во Лига купот, победувајќи го фаворитот Арсенал со 2-1 во финалето на Вембли во она што тој го опиша како "релативно гледано, ... [неговото] најголемо достигнување". Сепак, лошата форма што уследи по титулата во Лига Купот, го чинеше Бирмингем испаѓање во Чемпионшип на последниот ден од сезоната 2010-11, повторно по само две сезони во највисокиот ранг. Директорите на клубот потврдија дека МекЛиш ќе го задржи своето работно место, и очекуваат да го врати клубот во Премиер Лигата уште во првиот обид. МекЛиш сепак одлучи да се откажат од Бирмингем Сити на 12 јуни 2011 година и им објавил на својте сопственици преку мејл дека заминува од клубот.
Астон Вила
По заминувањето од Бирмингем Сити, тој останува во истиот град така што ја презема функцијата менаџер на градските соперници Астон Вила. И покрај тоа што тој не беше многу омилен многу навивачите на Вила раководството на клубот решава да му даде шанса по зминувањето на Жерар Улие заради здравствени проблеми. Своето деби МекЛиш го има на 13 август 2011 во 1-вото коло од сезоната 2011-2012 во Премиер лигата, нагостувањето кај Фулам во натпревар без голови. Тој беше отпуштен на крајот од сезоната, откако имаше најслаби резултати од кој и да било претходник на оваа функција. Со процентуално 21,4% победи тој статистички е најслабиот менаџер на Вила во историјата на клубот.
Омар
Омар ибн ел-Хатаб или Омар (арапски: عمر بن الخطاب‎, роден околу 584 година - починал на 3 ноември 644) — еден од најмоќните и влијателни муслимански калифи во историјата. Тој бил висок придружник на пророкот Мухамед. Тој го наследил Абу Бакр (632-634) како втор калиф на Праведниот Калифат на 23 август 634 година. Тој бил експерт по муслиманско право, познат по својата побожна и праведна природа, поради кое го заработил епитетот Ал-Фарук („оној кој разликува (меѓу правилно и погрешно“). Понекогаш тој е познат како Омар I од одредени историчари на исламот, бидејќи подоцна Омејадскиот калиф, Омар II, исто така го носел тоа име.
Во времето на Омар, калифатот се проширил со невидена стапка, освојувајќи го Сасанидското Царство и повеќе од две третини од Византија. Неговите напади врз Сасанидското Царство резултирале со освојување на Персија за помалку од две години (642-644). Според еврејската традиција, Омар ја отфрлил христијанската забрана за Евреите и им дозволил да влезат во Ерусалим и да се поклонат. Омар на крајот бил убиен од персиецот Пируз Нахаванди во 644 година.
Омар е почитуван во сунитската традиција како голем владетел и парагон од исламските доблести, а некои Хадиси го идентификуваат како втор најголем Асхаб по Абу Бакр. Омар главно е толкуван негативно во шиитската традиција.
Ран живот
Омар е роден во Мека на кланот Бану Ади, кој бил одговорен за арбитража меѓу племињата. Неговиот татко бил Хатаб ибн Нуфајл, а неговата мајка била Хантама бинт Хишам, од племето Бану Махзум. Во својата младост често ги пасел камилите на својот татко во рамнините во близина на Мека. Неговиот татко-трговец бил познат по својата интелигенција меѓу племето. Самиот Омар рекол: „Татко ми, Ал-Хатаб беше немилосрден човек. Тој ме тераше да работам напорно, ако не работев, ме тепаше и ме принудуваше да работам додека не се истоштам“.
И покрај тоа што писменоста е невообичаена во предисламска Арабија, Омар научил да чита и да пишува во својата младост. Иако не е поет, тој развил љубов кон поезијата и литературата. . Според традицијата на Курејшите, додека сè уште бил во тинејџерски години, Омар научил боречки вештини, јавање и борење. Тој бил висок, физички моќен и познат борач. Тој исто така бил талентиран говорник кој го наследил таткото како арбитер меѓу племињата.
Омар станал трговец и направил неколку патувања во Рим и Персија, каде што се вели дека се сретнал со разни научници и ги анализирал римските и персиските општества. Како трговец тој бил неуспешен. Како и другите околу него, тој бил љубител на пиењето во неговите предисламски денови.
Теохарис Геројанис
Теохарис Геројанис (на грчки: Θεοχάρης Γερογιάννης) е грчки лекар, музичар, музиколог, општественик, еден од првите организатори на грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Омар
Првични непријателства кон исламот
Во 610 Мухамед почнал да ја проповеда пораката за исламот. Како и многу други во Мека, Омар се спротивставил на исламот и дури се заканил дека ќе го убие Мухамед. Тој решил да ја брани традиционалната политеистичка религија на Арабија. Тој бил непопустлив и суров во спротивставувањето на Мухамед и многу истакнат во прогонувањето на муслиманите. Тој дури ја наредил и смртта на Мухамед и цврсто верувал во единството на Курејшите и ја гледал новата вера на исламот како причина за поделба и раздор. Поради прогонство, Мухамед им наредил на некои од неговите следбеници да мигрираат во Абисинија. Кога една мала група муслимани мигрирала, Омар дополнително станал загрижен за идното единство на Курејшите и одлучил да го убие Мухамед.
Теохарис Геројанис
Животопис
Роден е во 1858 година во халкидишкото гратче Леригово, тогаш во Отоманското Царство, Арнеа, Грција. Брата му Георгиос Геројанис бил градоначалник на Леригово од 1896 до 1906 година. По професија Теохарис е лекар. Учел музика од Димитър Златанов Градоборчето и Стаматиос Заркинос во Солун. Започнал да предава европска музика во Атинската филхармонија. Пеел 15 години со успех во Атина и пишувал музички барања.
Во 1902 година го основал Централниот македонски силогос во Атина заедно со своите браќа Маврудис и Христодулос.
Омар
Прифаќање на исламот
Омар го прифатил исламот во 616 година, една година по миграцијата во Абисинија. Легендата била прераскажана во Сира од Ибн Ишак. На својот пат да го убие Мухамед, Омар се сретнал со неговиот најдобар пријател Нуаим ибн Абди Алах, кој тајно се преобратил во ислам, но не му рекол на Омар. Кога Омар го информирал дека тргнал да го убие Мухамед, Нуаим му кажал: „Од Бога, си се измамил, О-Омар! Дали мислиш дека Бану Абд Манаф ќе ви дозволи да останеш жив откако ќе го убиеш нивниот син Мухамед? Зошто не се вратите во својата куќа и барем неа ја направете исправена?“. Тој му рекол да се распраша за својата куќа каде што неговата сестра и нејзиниот сопруг се преобратиле во исламот. По пристигнувањето во неговата куќа, Омар ја нашол својата сестра и зет Саед бин Заид (братучед на Омар), рецитирајќи ги стиховите од Куранот од сурата Та Ха, по кое започнал расправија со својот зет. Кога неговата сестра дошла да го спаси својот сопруг, тој, исто така, започнал да се расправа и со неа. Сепак, тие кажале: „Можеби ќе нè убие, но нема да се откажеме од исламот“. По сослушувањето на овие зборови, Омар ја удрил сестра си толку силно што паднала на земја и крварела од устата. Кога видел што и направил на неговата сестра, тој се смирил од вина и побарал од неговата сестра да му го даде она што го рецитирала. Неговата сестра одговорила негативно и рекла: „Вие сте нечисти, и ниедна нечиста личност не може да го допре Светото Писмо“. Тој инсистирал, но неговата сестра не била подготвена да му дозволи да ги допре страниците, освен ако не го изми лицето по кое Омар конечно попуштил и си го измил неговото тело и потоа започнал да ги чита стиховите: „''Јас сум, навистина, Алах! Нема друг бог освен Мене. Па, обожавај Ме, и намаз извршувај за сеќавање на Мене!“'' (Куран 20:14). Тој заплакал и рекол: „''Сигурно ова е зборот на Аллах. Сведочам дека Мухамед е гласник на Аллах''“. Кога го слушнал ова, Хадрат Кабав излегол одвнатре и рекол: ''„О, Омар! Мило ми е за вас. Вчера Мухамед му се молеше на Алах: „О, Аллах, зацврсти го исламот со Омар или Абу Џахл, кого сакаш“. Се чини дека неговата молитва е одговорена во ваша корист“''. Омар потоа отишол кај Мухамед со истиот меч што сакал да го убие и да го прифати исламот пред него и неговите придружници. Омар имал 39 години кога го прифатил исламот. По неговото преобраќање, Омар отишол да го информира шефот на Курејшите, Амр ибн Хишам, за неговото прифаќање на исламот. Според едно кажување, тој потоа отворено се молел на Ќаба според муслимансите обичаи предизвикувајќи го гневот на Амр ибн Хишам и Абу Суфјан ибн Харб. Ова дополнително им помогнало на муслиманите отворено да стекнат доверба во практикувањето на исламот. Во оваа фаза Омар дури и го предизвикал секој што ќе се осмелил да ги спречи муслиманите да се молат, иако никој не се осмелил да се меша со Омар кога отворено се молел. Неговото прифаќање на исламот им дало сила на муслиманите и на исламската вера во Мека. По овој настан, за првпат муслиманите отворено се молиле во Месџид ел-Харам. Абдула бин Масуд рекол:
Миграција во Медина
Во 622 година, поради сигурноста што го нудела Јатриб (подоцна преименуван во Медина), Мухамед им наредил на своите следбеници да мигрираат во Медина. Повеќето муслимани мигрирале ноќе плашејќи се од отпорот од Курејшите при нивната миграција, на кое Омар кажал: „Секој кој сака да ја направи својата жена вдовица и да има сирачиња треба да дојде и да се сретнеме таму зад таа карпа„. Тој се преселил во Медина придружуван од неговиот братучед и зет Саид Ибн Заид.
Животот во Медина
Кога Мухамед пристигнал во Медина, тој го поврзал секој имигрант (мухаџир) со еден од жителите на градот (ансар), му се придружил на Мохамед ибн Маслама со Омар, и ги направил браќа по вера. Подоцна во владеењето на Омар како калиф, Мухамед ибн Муслама бил назначен како главен инспектор за одговорност. Муслиманите останале во мир во Медина приближно една година пред Курејшите да мобилизираат армија за да ги нападнат. Во 624 Омар учествувал во првата битка меѓу муслиманите и Курејшите од Мека т.е. Битката кај Бадр. Во 625 година учествувал во Битката кај Ухуд. Во втората фаза од битката, кога коњаницата на Калид Ибн ел-Валид ги нападнала муслиманите зад грб, и со тоа е на пат да ја преобрати победата на муслиманите во пораз, се расшириле гласините за смртта на Мухамед и многу муслимански војници започнале да бегаат од бојното поле. Омар исто така побегнал, но кога разбрал дека Мухамед е жив заминал кај него на ридот Ухуд започнувајќи подготовка за одбрана на ридот. Подоцна во годината Омар беше дел од походот против еврејското племе Бану Надир. Во 625 година, ќерката на Омар, Хафса, била омажена со Мухамед. Подоцна во 627 година, тој учествувал во Битката кај ровот, а исто така и во Битката кај Бану Курајза. Во 628 година Умар учествувал во Договорот од Худајбијах и бил еден од сведоците во текот на договорот. Во 628 година тој бил дел од кампањата на муслиманите за освојување на Хајбар. Во 629 година, Мухамед го испратил Амр ибн ал Аас до Заат ул-Саласал за собирање на нови сили и ги дал под команда на Абу Убајда ибн ал-Џара. Исто така под негова служба биле Абу Бакр и Омар, кои го нападнале и го поразиле непријателот. Во 630 година, кога муслиманските војски се мобилизирале за освојување на Мека, тој бил дел од таа армија. Подоцна во 630, тој бил дел од Битката кај Хунајун и Опсадата на Таиф. Тој бил дел од муслиманската војска што заминала во походот против Табук под команда на Мухамед и било забележано дека го дал половина од своето богатство за подготовка на оваа експедиција. Тој исто така учествувал во прошталниот хаџ на Мухамед во 632 година.
Смртта на Мухамед
Кога Мухамед умрел на 8 јуни 632 година, Омар првично не верувал дека бил мртов. Се вели дека Омар ветувал дека ќе го удри по главата на секој човек кој би рекол дека Мухамед починал. Абу Бакр тогаш јавно се обратил на заедницата во џамијата, велејќи: „Секој кој му оддава почит на Мухамед - нека знае дека Мухамед е мртов; и секој што му оддава почит на Алах, нека знае дека Алах е жив и никогаш не умира .“ Абу Бакр рецитирал овие стихови од Куранот: „Мухамед е само пратеник; пратениците (како на кого) се умирале и пред него. Ако, пак, тој умре или биде убиен, ќе се откажете ли од вашата вера?“ Кога го слушнал ова, Омар паднал на колена во тага. Сунитските муслимани велат дека ова негирање на смртта на Мухамед било предизвикано од неговата длабока љубов кон него.
Ерата на Абу Бакр
Абу Бакр успеал да ги обедини водачите на арапските племиња кои веруваат дека се посветени на личноста на Мухамед, а не на новата религија. За време на неговото кратко управување како калиф, Омар служел како главен секретар и советник, а за време на Војната на отпадниците, Омар (заедно со Халид ибн ал-Валид) бил воен стратег. Поради деликатната и нејасна политичка ситуација во Арабија, Омар првично се спротивставил на воените операции против бунтовничките племиња во Арабија, со надеж дека ќе ја добие својата поддршка во случај на инвазија на Римјаните или Персијците. Подоцна, сепак, тој се согласил со стратегијата на Абу Бакр за да го уништи бунтот со сила. Кон крајот на 632 година, Халид ибн Валид успешно ја обединил Арабија по последователните победи против бунтовниците. За време на своето владеење, Омар најмногу би ја усвоил политиката за избегнување на војни и зацврстување на својата моќ во инкорпорираните земји, наместо проширување на својата империја преку континуирана војна. Омар му препорачал на Абу Бакр да го состави Куранот во форма на книга откако починале 300 луѓе (хафизи) во Битката кај Јамама. Абу Бакр го назначил Омар за свој наследник пред смртта на калифот во 634 година.
Изборот за калиф
Поради строгиот и автократски карактер, Омар не бил популарна фигура меѓу првенците на Медина и членовите на Меџлис ел-шура, и соодветно идејата за наследување од Омар првично била одбиена од високите соработници на Абу Бакр. И покрај тоа, калифот одлучил да го направи Омар свој наследник. Омар бил познат по исклучителната волја, интелект, политичка проникливост, непристрасност, правда и грижа за сиромашните и обесправените. Абу Бакр им рекол на своите советници: Абу Бакр бил целосно свесен за моќта на Омар и неговата способност да го наследи. Така, наследството на Омар не е толку болезно како другите. Ова е веројатно една од најпознатите непречени транзиции на власта од еден владетел кон друг во муслиманските земји. Пред неговата смрт, Абу Бакр го повикал Осман ибн Афан, за да ја напише својата волја, во која вели дека Омар е негов наследник. Во својата волја, тој му укажал на Омар да продолжи со освојувањето на Ирак и Сирија. Одлуката на Абу Бакр се покажала како клучна за зајакнување на новата исламска држава.
Управување како калиф
Омар се претставил како најспособниот од истомислениците на Мухамед. На чело на муслиманската општина, тој започнал освојувачки походи во Сирија, Египет, Ирак и Персија. Започнал со значително проширување на државните територии, а со нив и ширењето на исламот во освоените земји. Под негово раководство, Арапите ја освоиле Месопотамија, потоа Палестина (636 г.), Сирија (638 година) и Египет (641 година). Во 635 година, по шестмесечна опсада, паднала и византиската тврдина Дамаск и поголемиот дел од Сасанидското Царство. Теофан Исповедник раскажува особено детално за заземањето на Ерусалим во 638 година, во кој калифот влегол со искинета облека. Внатрешната политика на калифот Омар била кон решавање на широк спектар главни економски и административни проблеми со кои се соочувал калифатот при првите чекори надвор од Арапскиот полуостров. Се обидувал да ги регулира односите меѓу Арапите-муслимани и исламизираните странци, обично на штета на последните. Омар бил убиен од страна на еден персиски роб во 644 година и бил наследен од Осман (644 – 656).
Политичка и цивилна администрација
Управувањето на Омар е повеќе или помалку унитарно, каде што суверената политичка моќ е калиф. Царството на Омар било поделена на провинции и неколку автономни територии (како што биле Азербејџан и Ерменија), кои го прифатиле калифатот. Провинцијата била управувана од гувернер. Неговиот избор го правел лично Омар. Провинциите биле поделени по области, со околу 100 области во целата територија. Секоја област или град бил под контрола на помалиот гувернер кој обично бил назначуван од Омар, но понекогаш назначуван и од гувернерот на покраината. Други провинциски функционери биле: Во некои области постоеле одделни воени гувернери, иако во повеќето случаи гувернерот бил и командант на армијата стационирана во покраината. Секој состанок бил во писмена форма. Во времето на назначувањето се издавал наставен документ со цел да се регулира однесувањето на гувернерите. Од преземањето на функцијата, гувернерот бил обврзан да ги доведе луѓето во главната џамија и да ги прочита со инструкции. Општите инструкции на Омар се:
Разни други строги правила на однесување морало да бидат почитувани од раководителите и државните службеници. Главниот персонал бил должен да отпатува за Мека по повод Хаџ, за време на кој луѓето можат слободно да поднесуваат жалби против нив. За да се минимизираат шансите за корупција, Омар си поставил цел да им даде високи плати на вработените. Гувернерот на провинцијата добивал 5-7.000 дирхами годишно, покрај уделот на пленот за време на војна (иако тие исто така биле и команданти на армијата на покраината). Во времето на Омар, царството било поделено на следниве провинции: Омар бил прв кој формирал специјална канцеларија за истражување на жалбите против државните службеници. Тој дејствувал како управен суд во кој судската постапка лично ја води калиф. . Службата била управувана од Мохамед ибн Маслам, еден од најголемите доверливи луѓе на Омар. Во важни случаи, Маслам бил испраќан од Омар до местото за да го испита обвинението и да преземе соодветни мерки. Понекогаш била формирана комисија за да се испита обвинението или вработените против кои се поднесени претставки биле повикувани во Медина и се испитувале во Управниот суд на Омар. Се вели дека оваа услуга предизвикувала страв кај вработените. Омар бил прв кој вовел нови иновации:
Канали
Бидејќи Медина била изложена на ризик од повторно појавување на глад кога неговото население започнало да расте брзо, Омар се обидел да го олесни увозот на жито. Тој наредил изградба на канал кој го поврзува Нил со Црвеното Море и подобрување на пристанишната инфраструктура на арапскиот брег. Кога Басра бил основан за време на владеењето на Омар, тој наредил изградба на девет километарски канал од реката Тигар до новиот град за пренесување вода за пиење и за наводнување. Ал Табари известува дека „Утба ибн Газван го изградил првиот канал од реката Тигар до местото Басра кога градот бил во фаза на планирање. Откако градот бил изграден, Омар го назначил Абу Муса Ашари за прв гувернер. Абу Муса Ашари владеел во периодот 17-29 односно 638-650. Почнал да гради два важни канали кои ја поврзуваат Басра со реката Тигар. Тие биле реката Ал-Убула и реката Макил. Двата канали претставувале основа за развој на земјоделството за целиот регион на Басра и се користеле за вода за пиење. Омар, исто така, ја осмислил политиката на негување на неплодните земји. Оваа политика продолжила за време на периодот на Омејадите и резултирала со одгледување на големи површини на неплодни земјишта преку изградба на канали за наводнување од страна на државата и од поединци.
Реформи
Освен тоа што во негово време неговото царство значително ги проширило своите територии, Омар исто така започна да гради политичка структура со која ја одржувал заедно огромната империја. Тој презел многу административни реформи и внимателно ја надгледувал јавната политика. Тој воспоставил напредна администрација за новоосвоените земји, вклучително и неколку нови министерства, и наредил попис на сите муслимански територии. За време на неговото владеење биле основани или проширени гарнизонските градови (амсар) на Басра и Куфа. Во 638 година, тој ја проширил и реновирал Масџид ал-Харам (Голема џамија) во Мека и Ал-Масџид ал-Набави (Џамија на пророкот) во Медина.
Омар, исто така, наредил протерување во Сирија и Ирак на христијанските и еврејските заедници на Наџран и Хајбар. Тој, исто така, им дозволил на еврејските семејства да се населат во Ерусалим, на кои претходно им било забрането. Тој издал наредби дека овие христијани и евреи треба да се третираат добро и да им се доделат еднаква сума на земјиште во нивните нови населби. Омар, исто така, им забранил на немуслиманите да живеат во Хиџаз подолго од три дена. Првпат ја основал армијата како државен оддел.
Омар бил основач на Фикх, исламска јуриспруденција. Тој сметал дека сунитските муслимани се едни од најголемите Факих. Како правник го започнал процесот на кодирање на исламскиот закон.