cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општествена географија
Континентална Европа
Во географијата на германскиот јазик, овој фокус на врската помеѓу општествените групи и пејзажот, била дополнително развиена од Хас Бобек и Волфганг Хартке, по Втората светска војна. За Бобек, групите Lebensformen (форми на живот), формирани како од општествените фактори така и од пејзажот, биле во жижата на социолошко-географските анализи. Со сличен пристап, Хартке го сметал пејзажот за извор на показатели или укажувачи на однесувањето на некоја одредена општествена група. Најдобро познат пример за ова бил концептот на општествен човек, односно, напуштањето на ралото како показател на промени во сферата на работни места и оддалечување од земјоделието.
Џими Хендрикс
Во потрага по нови музички хоризонти
''Сè се заврти во полн круг. Сега се наоѓам повторно каде што почнав. На оваа музичка ера и дадов сè. Сè уште звучам исто, мојата музика е иста и во сегашнава состојба не можам да додадам ништо ново''.
Овие зборови најдобро го покажуваат заморот што го чувствувал Хендрикс, но и желбата да заплови во некои нови, поинакви музички хоризонти. На 30 август 1970 година, во три часот по полноќ, Хендрикс се искачил на сцената на фестивалот на островот Вајт, одржувајќи го својот последен настап во Британија. Во текот на септември, Хендрикс одржал уште неколку концерти низ Шведска, Данска и Германија, а настапот на фестивалот Љубов и мир (Love and Peace Festival), одржан на 6 септември 1970 година на островот Фемарн (Fehmarn) во Германија, претставува последен концерт во неговата кариера.
Општествена географија
Континентална Европа
Иако француската општествена географија имал големо влијание, особено врз идеите на Хартке, таква одделна школа не била формирана во рамките на француската хумана географија. Сепак, Алберт Демангеон го поплочил патот за неколку уште посистематски концептуализации на ова поле со неговата (посмртно објавена) мисла дека општествените групи треба да бидат во центарот на хуманата географска анализа. Таа задача ја спровеле Пјер Жорж и Максимилијан Сор, меѓу другите. Тогаш марксист, Жоржовиот став бил под влијание на општествено-економското начело, но без толкувањето на структуралистите кое можеше да се најде во делата на некои од француските социолози од тоа време. Сепак, еден друг француски марксист, социологот Анри Лефевр, кој го вовел концептот на општествено производство на простор. Тој пишувал за тоа и слични теми уште од 1930 година, но целосно го развил истото во 1974 година. Сор разви една шема на општеството поврзана со еколошката идеја на живеалиштето, која била употребена во еден урбан контекст од социологот Пол-Хенри Чомбарт де Лове. За холандскиот географ Кристијан ван Пасен, светот се состои од општествено-просторни ентитети на различни скали формирани од она што тој го нарекувал „син-еколошки комплекс“, идеја која била под влијание на егзистенционализмот.
Џими Хендрикс
Смртта и раѓањето на легендата
На 16 септември, во Лондон, Хендрикс одржал неформална свирка со Ерик Бардон, a потоа заминал на забава заедно со двајца познаници од музичката индустрија (продуцент и директор на издавачка куќа). На 18 септември 1970 година, од собата бр. 507 во хотелот Самарканд во Лондон, каде што била сместена девојката на Хендрикс - Моника Данеман (Monika Dannemann), било повикано амбулантно возило. Данеман повикала брза помош откако не можела да го разбуди Хендрикс. Болничарите го нашле Хендрикс како лежи неподвижен, со траги од повраќање околу устата, при што, било утврдено дека тој испил девет апчиња за спиење. Хендрикс бил одведен во болницата Св. Марија - игуменија (St. Mary Abbot), каде што било потврдено дека е мртов. Неколку дена подоцна било издадено официјално соопштение во кое било наведено дека Хендрикс умрел поради задушување предизвикано од повраќање, како резултат на труење и дека смртта настапила околу пет и половина наутро.
На 1 октомври 1970 година, во баптистичката црква Данлап (Dunlap Baptist Church) во Сиетл, каде што за време на детството на Хендрикс, неговата тетка свирела на оргули, била одржана погребната служба, а потоа Хендрикс бил погребан на гробиштата Гринвуд меморијал парк (Grееnwood Memorial Park) во блиското место Рентон (Renton). На неговиот гроб било напишано: "Засекогаш во нашите срца, Џејмс Џими Хендрикс, 1942-1970". Покрај другите, на погребот присуствувале членовите на Џими Хендрикс Експириенс - Мич Мичел и Ноел Рединг, како и Џони Винтер (Johnny Winter) и џез музичарот Мајлс Дејвис.
По смртта на Хендрикс, неговата популарност пораснала уште повеќе и на 21 ноември 1970 година, тој го забележал најголемиот комерцијален успех со песната Voodoo Chile, која се искачила на првото место на британската топ-листа. незапирливо започнал да расте митот за него како најголем гитарист на сите времиња и музичар кој извршил непроценливо влијание врз натамошниот развој на рок-музиката. На тој начин, како да се потврдило она што Хендрикс го изјавил на 25 февруари 1969 година, во интервјуто за музичкото списание Мелоди Мајкер:
''Чуден е начинот на којшто повеќето од луѓето ги сакаат мртвите. Штом умреш, постануваш вечен. Мора да умреш пред луѓето да мислат дека вредиш нешто''.
Како потврда на неговото значење за рок-музиката, на 15 јануари 1992 година, за време на седмата годишна вечера, одржана во њујоршкиот хотел Валдорф-Асторија (Waldorf-Astoria), Хендрикс бил посмртно воведен во Рокенрол хол на славата (Rock and Roll Hall of Fame), каде што бил претставен од Нил Јанг. Исто така, во знак на почит кон својот сограѓанин, на 21 јануари 1997 година, во Сиетл била поставена статуа на Хендрикс, каде што тој е прикажан во една своја карактеристична поза - на колена, со гитарата в раце.
Истовремено, по смртта на Хендрикс започнале голем број судски процеси поврзани со правата врз неговите дела. Притоа, на 28 јули 1995 година, по двегодишна правна борба, во вонсудска спогодба вредна околу 70 милиони долари, Ал Хендрикс добил контрола врз музичкото творештво на неговиот син Џими. Претходно, со поддршка на Пол Ален, (Paul Allen), еден од основачите на Мајкрософт (Microsoft), Ал Хендрикс покренал тужба против адвокатот Лео Брантон за лошо раководење со авторските права на својот син. Подоцна, во 1999 година, Ал Хендрикс го започнал проектот за изградба на спомен-дом на Џими Хендрикс, во кој би биле сместени телата на членовите на целото семејство. Во 2002 година, по смртта на Ал Хендрикс, неговата усвоена ќерка Џени започнала нова рунда на судски процеси против Леон, братот на Џими Хендрикс. Целата постапка завршила во 2005 година во полза на Џени.
Мода
Хендрикс бил добро познат по неговото посебно чувство за мода и облека и неговата „боб-диланска“ фризура (околу 1966 година). Кога му го дале првиот авансен чек, Хендрикс веднаш тргнал по лондонските улици да бара облека во бутиците како „I Was Lord Kitchener's Valet“ и „Granny Takes a Trip“, и двете биле специјализирани за винтиџ облека. Купил најмалку две маскирни јакни, како и една стара хусарска јакна украсена со реси.
На многу фотографии од Хендрикс може да се види дека тој носи разновидни марами, прстени, медаљони и брошови, а на почетокот од кариерата и значки (шпенадли или копчиња) што ја прикажувало неговата поддршка на хипи движењето или неговиот восхит кон Боб Дилан. На почетокот носел темен костум и обични свилени кошули кои постепено станувале сè „погласни“ и со сè попсиходелични шари. Подоцна му биле омилени светлосиниот и црвениот кадифен костум, старинските воени палта, костумот со широки пруги, свилените палта со психоделични шари, разновидните чудни елеци и пантолони во блескаво светли бои. На Монтереј, носел рачно бојадисано свилено палто од Крис Џегер (братот на Мик Џегер) и светло розов пердувест шал. На крајот од 1967 година почнал да носи шапка во вестерн стил (од марката „The Westerner“).
Од крајот на 1968 година почнал да си врзува марами на едната нога и рака, а на средината од 1969 година ги заменил шапките со шарени траки. Сè повеќе носел неверојатни сценски костуми по порачка, со долги ракави кои му виселе, достигајќи го својот врв со облека во африкански стил за изведбата на „Fire Angel“, што ја носел најчесто на последната турнеја, „Cry Of Love“, сè додека не почнала да се распаѓа за време на концертот на „Isle of Wight“. Се појавил со овој изгледа само уште еднаш (само со палтото) на концертот во Орхус, Данска. Неговите пријателки Колет Мимрам, Стела Бенабоу ја создале најзабелижетелната облека на Хендрикс - скратеното сино палто во кимоно стил, што го носел на три телевизиски појавувања, како и белото палто со реси, украсено со сини стаклени перли, што го носел на фестивалот „Вудсток“.
Гроб
Телото на Хендрикс било вратено во Сиетл и бил погребан на гробиштата „Гринвуд мемориал парк“(„Greenwood Memorial Park“), во Рентон, Вашингтон. Како што растела популарноста на Хендрикс по неговата смрт, така почнала да се зголемува загриженоста дека обожавателите може да ги оштетат соседните гробови во Гринвуд, и сè поголемата и проширена фамилија на Хендрикс го поттикнувала татко му да направи поголемо место за споменик, одделен од другите гробни места во паркот. Споменикот бил најавен за крајот на 1999 година, но влошеното здравје на Ал Хендрикс довело до пречки, а во 2002 година, два месеца пред датумот на кој било предвидено да биде завршен, тој починал. Подоцна, истата година, останките од Џими Хендрикс, татко му Ал Хендрикс, и баба му Нора Роуз Мур Хендрикс биле преместени на новото место. На надгробната плоча има слика од гитарата Фендер стратокастер, инструментот по кој Хендрикс бил најмногу познат.
Споменикот е гранитна купола, поткрепена со три столба, под кои се закопани Џими Хендрикс и остантите членови од семејството. Автограмот на Хендрикс е впишан на секој од столбовите, а преку двата влеза со скали и еден влез за луѓе со инвалидитет, може да се дојде до центарот на куполата, каде што првичната надгробна плоча украсена со стратокастерот е поставена на пиедестал за статуа. Во продолжение на куполата се наоѓа гранитен сончев часовник со месинган гномон, заедно со уште над 50 семејни парцели кои ја опкружуваат централната структура, половина од нив се украсени со издигнати гранитни надгробни плочи.
Засега, споменикот е нецелосен: најавено е дека месинганите бордури за куполата и големата месингана статуа од Хендрикс се прават во Италија, но од 2002 година не е откриена никаква информација пред јавноста за статусот на проектот. Во мај 2006 година, градот Сиетл му оддал почит на Хендрикс со преименувањето на парк, во близина на училиштето Колман (Colman School) во Сентрал дистрикт (Central District).
Дискографија
Иако кариерата на Хендрикс траела само неколку години, тој бил многу плоден музичар, така што зад себе оставил богат музички материјал. За време на својот живот, Хендрикс објавил само мал број плочи, но затоа пак, по неговата смрт, бројни издавачки куќи се натпреварувале во борбата да извлечат што поголем профит врз основа на неговото музичко наследство. Оттука, парадоксално, токму по смртта на Хендрикс, на пазарот се појавиле повеќе од 100 носачи на звук со снимки од неговите живи настапи и студиската работа. Поради тоа, многу е тешко да се направи целосен список на музичкото творештво на Хендрикс. Сепак, како позначајни и најпродавани негови остварувања се вбројуваат следниве:
Награди и признанија
За време на својот живот и по смртта, Хендрикс освоил повеќе награди и признанија, кои го вборјуваат меѓу најзначајните личности во рок-музиката:
Надворешни врски
http://www.jimihendrix.com/us/home Официјално мрежно место на Хендикс
http://www.google.com/images?hl=mk&source=hp&q=Jimi+Hendrix&btnG=Google+%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B1%D0%B0%D1%80%D1%83%D0%B2%D0%B0%D1%9A%D0%B5&rlz=1R2ADFA_enMK381&oi=image_result_group&sa=X Фотографии на Хендикс
Штитник (инструмент)
Штитникот на еден музички инструмент е парче пластика или друг ламиниран материјал, којшто се поставува под жиците на телото на гитарата, мандолинатата или сличен жичен инструмент. Главната намена на штитникот е да ја заштити бојата на гитарата од гребаници од плектрумот, па оттаму и името „штитник“.
Освен што има практична примена, штитникот исто така може да се користи за декорација и често се изработува во боја контрастна на онаа на телото на гитарата (популари варијанти се бели штитници на потемни гитари и црни штитници на посветли гитари). Освен пластика, како други материјали за изработка на штитници може да се искористат и плексиглас, стакло, иверица, штоф, метал или седефни/бисерни варијанти. Скапите гитари може да имаат луксузни штитници изработени од егзотични дрва, крзна, кожи, кристали или скапоцени метали.
Штитникот е често место за потпишување на автограми, со оглед на тоа што штитникот може лесно да биде демонтиран и преместен на друга гитара.
Типови на штитници
Штитниците се појавуваат во многу различини форми и дизајни, но дизајнерите вообичаено се обидуваат да ги совпаднат дизајните на штитникот и на главата на инструментот. И двете може да се користат за вметнување на лого, фирма или елементи во стилот на производителот.
Акустични и класични гитари
Агресивното удирање на жиците со плектрум може лесно да ја оштети полираната површина на телото на гитарата. Штитниците на акустичните гитари вообичано се изработуваат од танки (2 mm) листови пластика (како PVC), прицврстен со помош на лепило веднаш под звучната дупка. Материјалот не треба да биде многу дебел или тежок со оглед на тоа што ова може да ја намали вибрацијата на дрвото и да го промени тоналитетот или гласноста на инструментот. Иако не е работа за почетниците, многу изгребан или оштетен штитник може да биде заменет од гитарски техничар или лутиер. На некои постари Martin гитари често се гледа црниот штитник како е подвиткан нагоре на рабовите каде што лепилната врска помеѓу пластиката и дрвото се раскинала. Ова вообичаено не претставува проблем и додава на „карактерот“ на инструментот.
Класичните гитари ретко имаат штитник со оглед на тоа што тие најчесто се свират со прсти и не претставуваат предмет на многу гребаници. Обратно пак, фламенко гитарата е предмет на агресивно свирење со ноктите и често има штитници и под и над звучната дупка.
Gibson-стил
На повеќето гитари од типот на Gibson Les Paul, пластичниот штитник е вообичаено поткренат на метални подесливи потпори. Овој дизајн овозможува да се променува висината со цел да ги задоволува потребите на гитаристот и неговата свирачка положба, особено ако ова вклучува потпирање на еден или повеќе прсти на штитникот (затоа, исто така се нарекува и потпора за прстите). Електронските делови најчесто не се монтирани на овој тип на подигнат штитник.
Материјали
Додека самостојно дизајнираните штитници се изработуваат од разни материјали, повеќето масовни производители користат разни пластики. Следниве се среќаваат најчесто:
Самостојни дизајни
Штитникот на гитара со тврдо тело е најчесто првиот дел кој е изменет од ентузијастите кои сакат да додадат креативни дизајни или да користат различни материјали. Многу компании денес нудат алтернативни дизајни за штитниците со цел да му дадат на уникатен изглед на инструментот.
Штитникот е понекогаш намерно изоставен од дизајнот на гитарата. На пример гитарите од моделот Superstrat со neck-thru дизајн на вратот целат кон максимален сустејн и имаат тенденција да не содржат пластични делови, рамки на магнетите или пластични потенциометри. Сѐ што може да го скрати звукот се трга од гитарата.
Науката во 1838 година
1838 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Јасујуки Конно
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2010 и 2014.
Алашевце
Алашевце — село во Општина Липково.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 126 жители, од кои 119 Албанци и 7 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 89 жители, од кои 84 Албанци и 5 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1941 година, родови во селото се:
Универзитет за информатички науки и технологии „Св. Апостол Павле“
УИНТ е основан од Собранието на Република Македонија со Акт за основање на Универзитетот за информатички технологии во 2008 година. Во 2010 година, студентите од УИНТ го создадоа првиот суперкомпјутер во Република Македонија.
Меѓународниот карактер на универзитетот се забележува со фактот што УИНТ има мултикултурна популација на студенти од повеќе од 40 земји низ светот, вклучувајќи ги и домашните студенти. Повеќе од 450 домашни и странски студенти студираат на УИНТ. УИНТ има добиено акредитација за 15 додипломски и постдипломски програми и секоја од нив се спроведува на англиски јазик. Согласно академското рангирање на универзитетите во светот за 2013/2014 година, УИНТ е рангиран помеѓу првите 4 од 20 универзитети во Република Македонија.
УИНТ содржи пет факултети:
УИНТ има воспоставено меѓународна соработка и билатерални меморандуми за соработка со повеќе светски универзитети:
Фудбалска репрезентација на Гана
Фудбалската репрезентација на Гана, популарно позната и како The Black Stars (Црните Ѕвезди) е фудбалската репрезентација на Гана кој е контролиран од ганскиот фудбалски сојуз.
Сојузни територии на Индија
Сојузната територија е вид на административна единица во сојузната управа на Индија. За разлика од сојузните држави, кои имаат свои избрани влади, сојузните територии се под директна управа на сојузната влада; секоја територија има управник или намесник-гувернер што го назначува претседателот.
Постојат седум сојузни територии. Главниот град на државата, Делхи, исто така е сојузна територија. Делхи и Пондишери имаат делумен статус на сојузна држава (Делхи како територија на главен град). Овие две територии имаат свои законодавни собранија и извршни совети на министри (кабинети), но нивната надлежност е ограничена бидејќи извесни законодавни постапки бараат согласност од претседателот.
Шалдашица (Забрчани)
Шалдашица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Забрчани. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа на околу 2 км северозападно од селото, помеѓу патот за Долнени и железничката пруга Прилеп-Скопје, каде биле наоѓани монети. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Сојузни територии на Индија
Сојузните територии на Индија се:
Териториите имаат посебни права и статус бидејќи се задолжени да ги штитат правата на домородните култури во подрачјето, да спречуваат политички проблеми поврзани со управните работи итн. За секоја територија постои можност да стане сојузна држава доколку се јави потреба од зајакнување на контролата во управата.
Јазици на Европската Унија
Јазиците на Европската Унија се јазиците кои ги користат луѓето во земјите членки на Европската Унија. Во нив спаѓаат 23-те службени јазици на Европската Унија (вклучувајќи ги и бугарскиот, ирскиот и романскиот кои го добија овој статус на 1 јануари 2007) заедно со голем број други. Европската Унија го сумира ова на нејзината EUROPA домашна страница: „Јазици: Поседот на Европа“ и посветува специјализирано дмрежно подместо на таа тема, EUROPA порталот за јазици.
Политиката на ЕУ е да ги охрабрува сите граѓани да бидат повеќејазичн; поточно, пружа поддршка да зборуваат други два јазика покрај нивниот мајчин јазик. Голем број на финансиски програми на ЕУ активно ги промовираат учењето на јазик и јазична разновидност, но ЕУ има многу ограничено влијание во оваа област со оглед на тоа што содржината на образовните системи е одговорност на поединечните земји членки.
Службени јазици на Европската Унија
Службените јазици на Европската Унија, како што се зацртани во Советот на ЕЕЗ: Статут бр. 1 кој определува кои јазици да бидат користени во Европската Економска Заедница од 15 март 1958 (коригиран), се:
Сите јазици на ЕУ се исто така работни јазици. Документите кои земја членка или лице предмет на јурисдикција на земја членка ги испраќа на институции на Заедницата може да бидат прифатени на било кој од службените јазици избрани од испраќачот. Одговорот ќе биде доставен на истиот јазик. Регулациите и другите документи од јавно значење се испраќаат на дваесет и трите службени јазици. Службен весник на ЕУ се издава на дваесет службени јазици.
Според мрежното место на ЕУ на англиски јазик, цената на политиката за повеќејазичност на институциите (односно цената за преведување) е 1123 милиони евра, што 1% од општиот годишен буџет на ЕУ, или 2,28 € годишно по лице.
Јазичните вештини на европските граѓани
Следните табели се засновани на "Специјалниот Евробарометар 243" на Европската Комисија со наслов "Европејците и нивните јазици" (summary full text), објавен во февруари 2006 со истражувања (анкети) спроведени во ноември и декември 2005. 28,694 граѓани на минимална возраст од 15 години беа прашувани во 25-те земји членки како и тогашните идни земји членки (Бугарија, Романија) и земјите кои во тек на истражувањето имале кандидатски статус (Хрватска и Турција). Биле прашувани само граѓани, а не и имигранти.
Првата табела покажува која пропорција на граѓани рекле на кој јазик можат да разговараат како на мајчин јазик на втор јазик или на странски јазик (само јазиците со најмалку 2% се на листата):
Source:
Германскиот е најшироко употребуван како мајчин јазик со 18% од говорниците, додека англискиот е најзборуван јазик во целата ЕУ со 51%. Треба и да се забележи дека 100% од Унгарците, 100% од Португалците, и 99% од Грците државниот јазик го зборуваат како нивен мајчин јазик.
56% од граѓаните во ЕУ земјите членки се способни да водат разговор на некој јазик поинаков од нивниот мајчин јазик. Ова е за 9 повеќе отколку во 2001 меѓу 15 земји членки на тоа време. 28% од испитаниците велат дека на два јазика подеднакво можат да водат разговор. Сепак, речиси половината од испитаниците, 44%, признаваат дека не познаваат ниеден друг јазик освен нивниот мајчин јазик.
Англискиот најшироко се користи во земјите од ЕУ. 38% од граѓаните сметаат дека имаат доволно познавање за да водат разговор на англиски јазик (не сметајќи ги граѓаните на Обединетото Кралство и оние на Ирска каде тој јазик е мајчин јазик). 14% од Европејците велат дека освен англиски зборуваат и француски или германски. 77% од ЕУ граѓаните сметаат дека нивните деца треба да го изучуваат англискиот јазик кој е јазик број еден во ЕУ.
Вкупно, англискиот се зборува како мајчин или како англиски со 51%, а потоа германски со 32% и француски со 28%.
Со проширувањето балансот меѓу францускиот и германскиот јазик полека се менува. Јасно е дека повеѓето од новите гражани од земјите членки владеат германски (23% споредено со 12% во ЕУ15) додека послабо владеат со францускиот и со шпанскиот (3% и 1% споредено со 16% и 7% во ЕУ15 групата). Исклучок е Романија, каде 24% од популацијата зборува француски како странски јазик споредено со 6% кои зборуваат германски (исто така 4% од популацијата зборува италијански, додека 3% зборуваат шпански како странски јазик). Друг извор вели дека 18-23% од целата популација во Романија зборува француски, 9% италијански, 7% германски и 5% шпански.
Вреди да се спомене дека јазичните вештини се врзани со географското поднебје на Европа. Подобри јазични вештини се забележани кај помалите држави. Таков е на пример случајот со Луксембург каде 92% зборуваат најмалку два јазика. Кај оние што живеат во земјите членки со најзастапените јазици вештините на познавање странски јазик се значајно помали во процент. Исто така, само 5% Турци, 13% Ирци 16% Италијанци владеат најмалку два странски јазика, не сметајќи го нивниот. „Повеќејазичната“ Европа е млада, добро образована популација или сè уште во тек на образование.
Бесплатното ушење на јазиците (26%), флексибилност на јазичните курсеви (18%) и можноста да се изучува јазикот во земјата каде истиот се зборува (17%) се сметаат за трите најзначајни влијанија за поттикнување на учењето странски јазици. Групните лекции со наставник (20%), лекции на училиште (18%), учење јазик со поединечен пристап и често посетување на земјата во кој тој се зборува се сметаат за најдобри начини за изучувањето на јазиците.
Статусот на другите јазици
Доставен е предлог дека од карактерот на сојузот следи дека секоја земја членка може да истакне само еден службен јазик. Ова сè уште не е потврдено со документи.
Шпанската и ирската влада побарале статус на службен јазик на ЕУ за следниве јазици: баскискиот, каталонскиот, галицискиот и ирскиот.
Индиска одбрана
Индиска одбрана е шаховско отворање кое настанува со потезите: Транспозициите се особено значајни и многу позиции може да се добијат по неколку редови на одиграни потези. Сите такви позиции се хипермодерни, каде црниот го повикува белиот да ја покаже воведната појава во центарот, со цел да го натера да се повлече, напушти и сакајќи да го уништио центарот на противникот. Иако варијантите во Индиска одбрана се компонирани во дваесеттите години на 20. век од играчи од хипермодерната школа, тие биле целосно прифатени од советските шахисто во четириесеттите како системи кои му одговараат на црниот. Оттогаш, Индиската одбрана е најпопуларен одговор на црниот на 1.d4, бидејќи многу варијанти од ов отворање нудат нерамнотежа и шанси за двете страни.
Варијантите во Индиска одбрана се сметаат за поамбициозни и остри за двете страниц за разлика од симетричниот одговор 1...d5. Во Одбиен дамин гамбит, Сцента позиција е тесна, пасивна со план за изедначување и можност за контраигра. Во спротивно, рушењето на симетричноста во позицијата доведува до брза борба во центарот, каде црниот може да развие контраигра потребата пред тоа да ја изедначи позицијата.
Бекија
Бекија (англиски: Bequia) е вториот најголем остров во Гренадините, дел од островската држава Свети Винцент и Гренадини. Островот има вкупна површина од 18 км2. Бекија се наоѓа на 15 километри јужно од Кингстаун, Свети Винцент.
Помеѓу Петит Невис и Бекија има две мали карпи, едната по име Сент Елерс Ки и Семплерс Ки (северното), едни спроти Спринг Естејт, три на северниот врв на стровот, и две на јужниот дел на островот. Сите е ненаселени и многу мали, како издигнати карпи.
Географија
Бекија е мал остров со вкупна површина од 18 км2. На островот живеат околу 5.300 жители. Населението е воглавно со африканско, шкотско и карипско потекло. На островот се доселиле и добар број на Барбаќани во 1860 година. Главен административен центар на островот е Порт Елизабет. Од Порт Елизабет има траект до Пагет Фарм, локацијата на аеродромот на островот. Покрај Порт Елизабет, на островот се наоѓаат и селата Лоуер Беј, Ла Помп, Хамилтон и Белмонт.
Туризам
Бекија е познат во крстарењето со јахти и во туристичкиот карипски свет. Островот нуди бројни туристички понуди, меѓу кои и нуркањето, особено во некои од плитките подводни пештери.
Сообраќај
Аеродром Џ. Ф. Мичел е локалниот аеродром за мали авиони, кој се наоѓа во Пагет Фарм. Има дневни летови до Кингстаун, Бриџтаун и другите околни острови.
До Бекија има редовни траектни линии од Свети Винцент. Овие траекти се од Кинстаун до Порт Елизабет. Покрај овие има и чартер тури до останатите острови во регионот.
Островот има стандардна современа комуникациска мрежа, фиксна, мобилна и интернет мрежа.
Црква „Св. Петка“ - Црниче
Света Петка — црква во скопската населба Црниче во Општина Кисела Вода. Овој храм бил подигнат и осветен во 1923 година, но чинот на осветување и поставување на камен-темелник за изградба на црквата бил извршен во 1904 година. За 20 години била изградена целосно и осветувањето го извршил тогашниот скопски митрополит Варнава (1920-1930). Постои камен-плоча на која може да се прочита дека храмот бил завршен и осветен на 3 септември 1923 година. Црквата е градена според традиционалниот византиски тип - триконхос од развиен тип, со централна купола и купола над нартексот. Осумаголната централна купола е потпрена на масивни и нагласени пиластри во ентериерот на црквата. Масивните ѕидови на куполата се расчленети со полукружни вертикални ниши во кои се сместени прозорски отвори. На северната и на јужната страна фасадата ерасчленета со осумаголни конхи. По катастрофалниот земјотрес во 1963 година црквата била оштетена. При поправките од јужната и од северната страна таа е проширена со параклис, посветен на светите цареви и рамноапостоли Константин и Елена, а по извесно време од северната страна е дограден параклис, посветен на Света великомаченичка Недела. Независно од црквата е подигната четирикатна осумаголна камбанарија. Внатрешното декорирање на храмот, односно живописот и иконописот му биле доверени на последниот и најдобар зограф на тоа време, Димитар Папрадишки. Иконостасот е дрвен, со сликана рудиментирана флорална декорација, во централниот дел поставен праволиниски, а од северната и од јужната страна скршнува и ја следи ар хитектурата на градбата..
Beaubourg (албум од Вангелис)
Beaubourg е албум од Вангелис објавен во 1978 година.
Овој албум е користен синтисајзер и содржи експериментални импровизации. Албумот се смета за еден од најнедостапните на Вангелис.
Албумот е наменет за да го опише животот во Париз кога Вангелис живеел во градот во почетокот на 70-тите.
NGC 3294
NGC 3294 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кобилица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3294 се споменува и како OCL 816, ESO 128-SC5, Gem cluster.
Откривање
Објектот е откриен во 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3294 е од видот I3r. Видливиот сјај со голо око изнесува 4,7 m. NGC 3294 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 35 м 51 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 58° 13' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 3294 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 427; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2518. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 731.
Судска палата (Брисел)
Судска палата во Брисел (хол. Justitiepaleis van Brussel, фр. Palais de justice de Bruxelles) — најважното судско здание во Белгија како и значајна знаменитост на градот Брисел. Изградена е во периодот помеѓу 1866 и 1883 г. во еклектичен стил, дело на архитектот Жозеф Пуларт. Вкупиот трошок за нејзината изградба, земја и опремување изнесувал околу 45 милиони белгиски франци. Се смета за најголемото неверско здание подигнато во XIX век.
Почетоци
Во 1860 г., бил организиран меѓународен архитектонски конкурс за нацрт на судска палата. Било решено дека поднесените нацрти се неприфатливи и сите учесници биле одбиени. Во 1861 г., тогашниот министер за правда, Тес, го назначил Жозеф Пуларт за одговорен архитект за зградата. Првиот камен-темелник е удрен на 31 октомври, 1866, а било отворено по смртта на неговиот архитект, на 15 октомври, 1883 г. Со цел да се обезбеди место за зградата, бил срушен голем дел од градското соседство Маролен. На нивно големо негодување, Пуларт во соработка со полицијата ги приморувал месните жители да се отселат, по што зборот „архитект“ оттогаш добил погрдно и навредливо значење. Палатата е сместена на ридот Галгенберг, каде во средниот век се беселе осудениците.
Реновирање
Кон крајот на Втората светска војна, вечерта пред денот на ослободувањето на Брисел, Германците во повлекување започнале да пукаат по судската палата со намера да ја уништат. Како резултат на ова куполата се срушила, а еден дел од зградата бил тешко оштетен. До 1947 г. најголемиот дел од зградата бил поправен, а куполата била одново изградена, но овој пат 2,5 м повисока од претходно.
Од 2003 г. е започнато реновирање на зданието. Овој проект има за цел да ја зајакне покривната конструкција и ѕидовите, како и поставување на нов слој позлата врз куполата.
Димензии
Судската палата во Брисел е поголема од базиликата Свети Петар во Рим. Зградата е со димензии 160 на 150 метри, а изградената површината на градбата изнесува 260.000 м2. Куполата е висока 104 метри и тежи 24.000 тони. Палатата има 8 внатрешни дворишта со површина од 6000 м2, 27 големи судници и 245 помали, покрај разните други простории. Сместена е на рид, изградена на различни нивоа на теренот, така што разликата помеѓу предниот и задниот дел на зградата изнесува 20 м. Заради оваа разлика палатата има повеќе влезови на различни катови.
Влијание
Адолф Хитлер бил страстен обожавател на оваа зграда, и затоа во соработка со Алберт Шпер подигнал неколку монументални зданија по урнек на планот на оваа зграда. Повеќе на: Нацистичка архитектура.
Иако без купола, и многу помала по димензии, палатата на Врховниот суд на Перу во Лима, Перу е заснована на бриселската судска палата.
Цветко Јаковлески
Цветко Ташков Јаковлески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Роден е во сиромашно семејство кое се занимавало со земјоделство и сточарство. Како младинец се приклучил во воспитните групи во селото, а во ослободителната војска на Македонија стапил во летото 1943 година во редовите на Кичевско - мавровскиот партизански одред. Со Одредот учествувал во повеќе акции. Во септември 1943 година заминал на Буковиќ со младинската чета на Мирко Милески да ја брани слободната територија и загинал на 1 октомври 1943 година во борба со балистите и Германците.
Фрезенбург
Фрезенбург (Fresenburg) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Фрезенбург се наоѓа на Емс и на Каналот Дортмунд-Емс, помеѓу градовите Папенбург и Мепен.
Соседни општини
Фрезенбург се граничи на север со општината Клузе во општинската заедница Дерпен, на исток со општината Ренкенберге, на југ со општините Латен и Нидерланген, а на запад со општината Зуструм.
Општински единици
Општината Фрезенбург се состои од следниве места:
Мед (филм од 2010)
Мед (турски: Bal) - турско-германско-француски филм од 2010 година, во режија на Семих Капланоглу. Главните улоги ги играат: Ердал Бешикчиоглу, Тулин Озен, Бора Атлаш и Алев Уџарер. Овој филм е последниот дел од т.н. „Трилогија за Јусуф“ со автобиографски елементи. Филмот се одликува со сиромашни дијалози, со долги кадри на природата и со одличен приказ на односите меѓу членовите на едно сиромашно селско семејство. Филмот добил позитивни оцени од критиката, а ја освоил и „Златната мечка“ на Берлинскиот филмски фестивал.
Синопсис
Јусуф (го игра Атлаш) е сиромашно дете кое живее во планинско село во Турција. Тој е тивок, повлечен, ретко зборува, на училиште не игра со другарите и не е добар ученик. Единствено, тој е многу приврзан кон татко му, кој одгледува пчели. Бидејќи кошниците даваат сè помалку мед, таткото заминува во шумата за да ги премести пчелите на подалечно место. Поминуваат неколку дена, но таткото не се враќа дома. Дента кога Јусуф е пофален од училиштето, во неговиот дом доаѓаат полицајците со веста дека таткото е мртов. Кога ги здогледува насобраните луѓе, Јусуф бега во шумата каде што заспива.
Државен музеј (Амстердам)
Државен музеј (Rijksmuseum) — музеј посветен на уметноста и историјата во градот Амстердам, Холандија. Се наоѓа во реонот Амстердам-Југ, недалеку од послични културни установи, како што се Музејот на Ван Гог, Градскиот музеј и Концертниот дом (Concertgebouw).
Основан е во Хаг во 1798 г., a десет години подоцна е преместен во Кралскиот дворец во Амстердам. По извесно време префрлен е во нови простории во, а подоцна во Триповиот дом (Trippenhuis), денес седиште на Кралска академија на уметностите и науките. Музејот се вселил во сегашната зграда веднаш по нејзината изградба во 1885 г. Во 2003 г. ова здание било затворено за обнова и повторно отворено од кралицата Беатриса на 13 април 2013 г. Обновата траела цели десет години и чинело вкупно 375 милиони евра
Музејот има вкупно милион предмети од уметничко и историско значење што го опфаќаат периодот од 1200 до 2000 г. Од нив се изложени 8.000 експонати.
Збирката опфаќа слики од холандско-фламански мајстори од златното време како што се Јакоб ван Рејсдал, Франс Халс, Јан Вермер, Јан Стен, Рембрант и неговите ученици.
Постои и мала азиска збирка изложена во Азискиот павилјон.
Новак Ѓоковиќ
Новак Ѓоковиќ (Новак Ђоковић; во ) — српски професионален тенисер.
Ѓоковиќ бил првиот српски тенисер кој победил на „гренд-слем“ турнир во поединечна категорија и најмладиот играч кој стигнал до полуфиналето на еден „гренд-слем“ тунир. Тој е еден од четирите играчи (заедно со Давид Налбандијан, Давид Ферер и Рафаел Надал) кој го победил Роџер Федерер трипати во една календарска година; еден од трите играчи (заедно со Налбандијан и Николај Давиденко) кој ги победил и Федерер и Надал во еден ист турнир; најмладиот играч од поновата ера кој ги победил трите најдобри тенисери еден по друг, кога во Роџерс-купот во 2007 година ги победил третиот, вториот и првиот тенисер во светот (Енди Родик, Рафаел Надал и Роџер Федерер, соодветно) итн.
Ѓоковиќ освоил бронзен медал претставувајќи ја Србија на Олимписките игри во 2008 година, а во 2010 година ја предводел Србија до победата во Дејвис купот. Ѓоковиќ завршувал на третото место на табелата на АТП во четири последователни години, од 2007 до 2010 година. Од финалето во Дејвис купот во 2010 година до „мастерсот“ во Рим во 2011 година, Ѓоковиќ направил низа од 36 последователни победи, вклучувајќи ги титулите на Австралијан Опен, Дубаи, „мастерсот“ во Индијан Велс, Србија Опен и „мастерсот“ во Мадрид. Подоцна, тој победил на 41 последователни натпревари од почетокот на 2011 година, што е втора најдолга низа од 1980 година (зад Џон Мекинро кој имал 42 последователни победи во 1984 година). Ѓоковиќ е двоен добитник на наградата најдобар спортист во Србија и најдобар спортист според Олимпискиот Комитет на Србија и се смета за најдобриот машки тенисер кој произлегол од Србија и од поранешната Југославија. Исто така, Ѓоковиќ е носител на Орденот на Св. Сава, најголемиот орден на СПЦ.
Животопис
Новак Ѓоковиќ е роден во Белград, СФР Југославија на 22 мај 1987 година, од родителите Срѓан Ѓоковиќ и Дијана Жагар. Неговиот татко е Србин со косовско и црногорско потекло, а мајка му е Хрватка. Неговите двајца помлади браќа Ѓорѓе и Марко, исто така, се тенисери со професионални аспирации. Новак е оженет со Јелена Ристиќ.
Тој започнал да игра тенис на четиригодишна ворзаст, а на осумгодишна возраст бил забележан од југословенската тениска легенда Јелена Генчиќ, која за него изјавила: „Ова е најголемиот талент кој сум го видела од Моника Селеш“. На возраст од 12 години, Новак поминал три месеци во тениската академија на Никола Пилиќ во Минхен, Германија, а на возраст од 14 години, започнала неговата меѓународна тениска кариера, победувајќи на европското првенство во поединечна, дубл и тимска конкуренција. Тој живее во Монте Карло, Монако.
Ѓоковиќ е, исто така, познат по неговите хумористични имитации на неговите пријатели помеѓу играчите надвор од теренот. Така, по неговата победа во 2007 година на УС Оупен во четвртфиналето над Карлос Моја, тој ја забавувал публиката, имитирајќи ги Рафаел Надал и Марија Шарапова. Подоцна, тој направил и имитација на тенискиот великан Џон Мекинро, на УС Опен во 2009 година, кога одиграл краток натпревар со Мекинро, на големо задоволството на публиката. Поради неговиот добродушен карактер, тој го заработил прекарот „Џокер“, врз основа на неговото презиме и зборот „шегаџија“ (Joker).
Рана кариера
Во 2001 година, како член на репрезентацијата на СР Југославија, Ѓоковиќ стигнал до финалето на Јуниорскиот Дејвис Куп за возраст до 14 години, каде што го загубил мечот во поединечна категорија. На почетокот на неговата професионална кариера, Ѓоковиќ главно играл во групната фаза на турнирите, освојувајќи по три од секој од нив од 2003 до 2005 година. Неговиот прв турнир за пласман бил во Умаг во 2004 година, каде што се соочил со Фелипо Воландри, при што загубил со 6-7 и 1-6. За првпат, тој заиграл на некој Гренд слем турнир во 2006 година, кога се квалификувал на Отвореното првенство на Австралија. Таму, во првото коло тој се сретнал со Марат Сафин (кој таа година гоосвоил турнирот) и загубил убедливо во три сета (0-6, 2-6 и 1-6).
2006 година
Во 2006 година вниманието на јавноста го привлекле гласовите дека неговото семејство може да се пресели од Србија во Британија, но тие гласини не влијаеле врз играта на Ѓоковиќ. Така, тој набргу стигнал до 40-тото место на светската ранг-листа поради пласманот во четврфиналето на Ролан Гарос и пласманот во четвртото коло на Вимблдон. Три недели по Вимблдон, Ѓоковиќ ја освоил својата прва титула на Холандското отворено првенство во Амстердам, и тоа без да загуби ниту еден сет, победувајќи го Николас Масу во финалето. Својата втора титула во кариерата Ѓоковиќ ја освоил на турнирот во Мец, со што за првпат во кариерата успеал да се пласира меѓу најдобрите 20 тенисери во светот.
2007 година
Ѓоковиќ ја започнал годината победувајќи на турнирот во Аделаид, победувајќи го Австралиецот Крис Гучионе во финалето, за потоа да изгуби во четвртата рунда на Австралијаn Опен од подоцнежниот шампион Роџер Федерер во два сета. Неговите успеси на турнирите во Индијан Велс и Ки Бискејн, каде бил вицешампион и шампион последователно, му овозможиле да влезе меѓу десетте најдобри тенисери во светот. Ѓоковиќ го загубил финалето во Индијан Велс од Рафаел Надал, но потоа го победил Надал во четвртфиналето во Ки Бискејн, пред да го победи Гиљермо Кањас во финалето.
2008 година
Ѓоковиќ ја започнал годината играјќи во Хопман купот, заедно со неговата пријателка Србинката Јелена Јанковиќ која била третопласирана во светот. Тој ги добил сите натпревари во мечевите за својот тим, стигнувајќи во финалето, каде загубиле од американскиот тим кој се состоел од Серена Вилијамс и Марди Фиш. На отвореното првенство на Австралија, Ѓоковиќ стигнал до финалето без ниту еден изгубен сет, вклучувајќи ја и победата на двојниот бранител на овој турнир Роџер Федерер во полуфиналето. Така тој се пласирал во своето второ гренд слем финале по ред, а со пласманот во полуфиналето, Ѓоковиќ станал најмладиот играч кој стигнал до полуфиналињата на сите четири гренд слем турнири. Во финалето, Ѓоковиќ го победил Французинот Џо-Вилфред Цонга во четири сета (4-6, 6-4, 6-3, 7-6) и ја освоил првата титула на еден „гренд слем“ турнир во поединечна конкуренција. Следниот настап на Ѓоковиќ му билна Тениското првенство во Дубаи, каде што загубил во полуфиналето од Енди Родик. На „мастерсот“ во Индијан Велс, Ѓоковиќ ја освоил својата деветта титула во кариерата во поединечна конкуренција, победувајќи го во финалето Американецот Марди Фиш, во три сета. Ѓоковиќ ја освоил десеттата титула во кариерата во поединечна конкуренција и четвртата „мастерс“ титула на турнирот во Рим. Следната недела, на „мастерсот“ во Хамбург, Ѓоковиќ загубил од Надал во полуфиналето. На Ролан Гарос во Париз, Ѓоковиќ бил трет носител, зад Федерер и Надал. На овој турнир, Ѓоковиќ повторно загубил од Надал во полуфиналето, во два сета. Ѓоковиќ уште еднаш се соочил со Надал, но овој пат во финалето во Квинс клубот, во Лондон, каде пак загубил во два сета (6-7, 5-7). На Вимблдон, Ѓоковиќ бил трет носител, меѓутоа загубил во второто коло од Марат Сафин и со тоа била прекината серијата од пет последователни „гренд слем“ турнири каде стигнувал барем до полуфиналето. Потоа, Ѓоковиќ не успеал да ја одбрани неговата титула од 2007 година во поединечна конкуренција на Роџерс купот во Торонто, каде бил елиминиран во четвртфиналето од Енди Мареј со 3-6, 6-7. Следната недела, на „мастерсот“ во Синсинати, Ѓоковиќ се пласирал во финалето, победувајќи го Надал, а во финалето повторно загубил од Мареј, во два сета.
Неговиот следен турнир била Олимпијадата во Пекинг, неговата прва летна Олимпијада. Тој и Ненад Жимониќ биле втори носители во двојките за мажи, но биле елиминирани во првото коло од чешкиот пар Мартин Даманд и Павел Вишнер. Како трет носител во поединечна конкуренција, Ѓоковиќ загубил во полуфиналето од Надал со 4-6, 6-1, 4-6, а потоа, во борбата за бронзениот медал, го победил Џејмс Блејк, во два сета (6-3, 7-6). По Олимпијадата, Ѓоковиќ настапил на УС Опен како трет носител. Тој заработил неколку повреди за време на натпреварите на турнирот, поттикнувајќи досетка од Енди Родик дека Србинот има „16 повреди“, вклучувајќи САРС, птичји грип и вообичаена настинка. Ѓоковиќ го победил Родик во четвртфиналето, а во интервју по мечот изразил неодобрување на коментарите на Родик, зголемувајќи ја поддршката од публиката во Њујорк. Неговиот настап на УС Опен завршил со поразот во полуфиналето од Роџер Федерер.
По УС Опен, Ѓоковиќ настапил на уште четири турнири: тој загубил во финалето на Тајланд Опен од Џо-Вилфред Цонга, во два сета; во ноември бил втор носител на последниот тениски „мастерс“ во Шангај, бидејќи Надал не можел да учествува. Во првиот меч од групата на турнирот, тој го победил Хуан Мартин Дел Потро во два сета. Потоа го победил Николај Давиденко во три сета, но го загубил последниот меч во групата против Цонга со 6-1, 5-6, 1-6. Сепак, и покрај овој пораз, Ѓоковиќ се пласирал во полуфиналето, победувајќи го Жиле Симон (4-6, 6-3, 7-5), а во финалето го победил Давиденко, со што ја освоил првата титула на тенискиот „Мастерс-куп“.
2010 година
Ѓоковиќ ја започна годината играјќи во Којонг Класик, егзибиционистички настан. Во неговиот прв натпревар тој го победи Томи Хас, но изгуби од Фернандо Вердаско во вториот. Ѓоковиќ учествуваше во егзибиционен натпревар против Австралиецот Бернард Томиќ кој е 291 во светот и загуби. На Австралијан Опен, Ѓоковиќ бил елиминиран во четврт-финалето од Џо-Вилфред Цонга во пет сета 6-7, 7-6, 6-1, 3-6, 1-6 борејки се со болката од почетокот на мечот и од четвртиот сет па натаму. И покрај поразот Ѓоковиќ го достигна највисокото место во кариерата број 2 во светот.