cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бенѓин
Обновување на градот
Во доцниот XVIII век биле пронајдени богати наоѓалишта на јаглен во областа. Во XIX век, градот и неговата околина започнале со период на брза индустријализација и урбанизација. Во тој период биле основани нови населби и градови, и регионот на Заглембе Домбровске бил основан во југозападниот дел на Конгресна Полска. Во 1858 година, Бенѓин ја добил својата прва железничка врска, поради изградбата на железничката пруга од Варшава до Виена. Во овој период градот значително се зголемил по површина и по број на население.
Железничката станица на градот била отворена во 1913 година. За време на Втората полска република градот бил важен центар на локалната администрација и индустрија. Во текот на овој период биле изградени нови железнички станици, водовод, училиштата и канцеларии.
Втора светска војна
На 4 септември 1939 година, Вермахтот влегол во градот и во рок од неколку месеци било основано гето. За време на окупацијата, името на градот било променето во Бендсбург како главен град на истоимениот округ.
За време на Втората светска војна во градот биле сместени сојузничките затвореници. Во јануари 1945 година, по советската офанзива затворениците биле ослободени но голем дел од нив починале од студ и исцрпеност.
Знаме на Нова Каледонија
Знамето на Нова Каледонија е неофицијално знаме кое е во употреба од 1980. Ова е застава на партијата "FLNKS" која се бори за независност на Нова Каледонија. Знамето е вертикално тробојно сина (небо и океан) - црвено (крв, социјализам и единство) - зелено (копно). На знамето исто така се наоѓа жолт диск со натписот "flèche faitière", вид на стрла која се наоѓа на крововите на таканаречените Канак куќи.
Бенѓин
Втора светска војна
На 27 јануари 1945 година, градот бил ослободен од страна на Црвената армија. Замокот бил повторно изграден како и неколку фабрики.
Знаме на Нова Каледонија
Официјално знаме на островот е знамето на Франција. Zvanična zastava na ostrvu je zastava Francuske.
Бенѓин
Еврејска историја
Во септември 1939 година, германската армија (Вермахтот) ја зазеле оваа област убивајќи 200 евреи. Освен тоа во градот била запалена и синагогата. Гетото во градот било основано во 1942 година. Во летото на 1943 година поголемиот дел од еврејското население било депортирано во близина на германскиот концентрационен логор во Аушвиц.
Географија
Градот е историска престолнина на областа Заглембе Домбровске (Мала Полска) и се наоѓа покрај реката Чарна Пшемша во географскиот макрорегион Шлеска Висорамнина. Бенѓин се наоѓа на 13 километри североисточно од војводското седиште Катовице, на 6,1 км северно од центарот на Сосновец и на 5,9 километри западно од центарот на Домброва Гурнича.
Највисоката точка во градот е планината Св. Дорти (382 метри надморска височина). Целокуппната област зафаќа површина од 37,08 квадратни километри.
Население
Во 1827 година градот имал 256 куќи со 2.254 жители. Во 1858 година имал 361 куќи со 4.140 жители, од нив 2.445 Евреи. Кон 1880 година во Бенѓин имало 365 куќи со 6.090 жители, од кои 1.403 христијани и 4.687 Евреи. .
Според податоци од Полската Централна статистичка служба, на 1 јануари 2014 година населението на градот изнесува 58.425 лица. Густината е 1.563 лица на квадратен метар
Сообраќај
Бенѓин се наоѓа во пресекот на два национални патишта - 94 (Згожелец - Краков), а во 86 (Катовице -Варшава). Меѓународниот аеродром Катовице се наоѓа 23 км далеку од градот. Градот, исто така е железнички центар кој има три железнички станици, и удобни автобуски и трамвајски врски со соседните градови. Првата трамвајска линија се отворила во 1928 година.
Кандалакшански Залив
Кандалакшанскиот Залив (рус. Кандалакшский залив, фин. Kantalahti, карел. Kandalakši = „залив на реката Канда“ ) е голем залив во Република Карелија и Мурманската област о северозападна Русија. Го образува северозападниот агол на Белото Море, и претставува еден од четирите поголеми заливи во морето. Другите три се Онешкиот Залив (југозападно), Двинскиот Залив (јужно) и Мезенскиот Залив (south east).
На север од заливот се наоѓа Колскиот Полуостров. На северниот врв на заливот е сместен градот Кандалакша и новото нафтено пристаниште Витино (10 км јужно).
Делови од крајбрежјето на заливот му припаѓаат на Кандалакшанскиот природен резерват („Кандалакшский заповедник“), каде влегуваат многу острови.
Љубинко Друловиќ
Љубинко Друловиќ (роден на 11 септември 1968 година) бил поранешен српски фудбалер кој настапувал на позицијата како крилен напаѓач. Во моментов работи како фудбалски тренер.
Тој го поминал најзначајниот дел од својата играчка кариера во Португалија, со престој во екипите на Порто и Бенфика. Во двете екипи минал десет сезони, освојувајќи 14 големи титули со тимот на Порто.
Клупска кариера
Друловиќ е роден во местото Нова Варош, Србија, Социјалистичка Федеративна Република Југославија. По завршувањето на неговиот договор со екипата на ФК Рад во летото 1992 година, тој потпишал двегодишен договор со португалскиот клуб Жил Висенте ФК, но таму останал само до месец декември 1993 година, по што се преселил во екипата на ФК Порто, тим од првата Примера Лига. Во двата клуба, во сезоната 1993-94 постигнал 18 голови.
Љубинко Друловиќ бил еден од ретките играчи во тимот на Порто кој придонеле за секоја од петте последователни титули во текот на 90-тите години. Тој најмногу бил запаметен по неговите точни асистенции и способноста да ја нафрли топката, главно до главата на напаѓачот Марио Жардел.
Друловиќ ја започнал својата тренерска кариера во скромниот португалски клуб ГД Туризенсе, во 2006–07 година. На крајот од сезоната, тој добил професионална тренерска лиценца.
На почетокот на април 2008 година, Друловиќ станал тренер во екипата на ФК Банат од Зрењанин во српската Суперлига. Како петти тренер во сезоната – тој го заменил Жарко Солдо. Кога го презел тимот бил на осмата позиција од вкупно 12. Тимот бил во опасност од испаѓање во понизок ранг, бидејќи до крајот на сезоната останале само уште 11 кола. На крајот, на 17 мај во последното коло, тој не можел да му помогне на тимот да избори опстанок во лигата по поразот со 4:1 од екипата на ФК Војводина.
Репрезентација
Љубинко Друловиќ својот прв натпревар за репрезентацијата на СР Југославија го одиграл на 28 декември 1996 година, во пријателскиот натпревар со селекцијата на Аргентина одигран во Мар дел Плата кој завршил со победа на Аргентина (3:2). Тој продолжил да игра уште 37 пати во следните пет години, настапувајќи за својата репрезентација на Светското првенство на ФИФА 1998 и натпреварувањето на УЕФА ЕВРО 2000. На тоа европското првенство постигнал еден гол во нерешениот натпревар со резултат од 3:3 во групната фаза против екипата на Словенија. Имал и 4 асистенции, кога неговата репрезентација стигнала до четврт-финалната фаза.
Играчки признанија
Порто
Тренерски признанија
1º де Агосто
Србија У19
Индивидуална статистика
Тренерска статистика
- тренер на репрезенатацијата на Македонија од април 2015 година до октомври 2015 година
Во тој период репрезентацијата на Македонија одиграла вкупно 5 натпревари и постигнала резултат од 4 порази и 1 нерешен резултат.
Скрудрајвер
Скрудрајвер (англиски: Skrewdriver) бил англиски Ој и Рок Против Комунизма група од Блекпул. Активна е од 1977 до 1993 со смртта на вокалист, фронтмен и гитарист Ијан Стјуарт Доналдсон.
Носии од централнобалкански регион (Вардарски комплекс)
Во составот на Вардарскиот комплекс од Централнобалканскиот регион влегуваат етничките целини:
Во сите нив се наоѓаат повеќе предели со поинакви етнички особини, како и со поинакви носии.
NGC 1770
NGC 1770 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1770 се споменува и како ESO 56-SC35, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1770 е од видот OCL+EN. NGC 1770 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 1770 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Велика Гоба
Велика Гоба (словенечки: Velika Goba) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Гаврила Романович Державин
Гаврила Романович Державин ( – ) — истакнат руски поет кој важел за најголемиот пред Пушкин. Иако обично се смета дека неговите дела му припаѓаат на книжевниот класицизам, неговите најдобри стихови се полни со антитеза и спротивставени гласови на начин кој потсеќа на Џон Дан и други метафизички поети.
Во негова чест е именуван Меѓународниот славјански Универзитет „Г. Р. Державин“, приватна високообразовна установа во Битола и Свети Николе. Воедно по него е наречена и наградата „Державин“ која ја доделува Друштвото на писателите на Македонија.
Живот
Державин е роден во Казањ. Неговиот далечен предок мурза Багрим, кој се преселил од Големата Орда во XV век во Москва, бил покрстен и станал вазал на рускиот велик кнез Василиј II. Но сепак, во XVIII век татко му бил само сиромашен селски благородник, кој умрел додека Гаврила бил мал. Таму Гаврила учел малку гимназија, а потоа заминал за Петербург како поручник во гардата. Таму се воздигнал од обичен војник до до највисок државник под покровителство на Катерина Велика. Најпрвин ги воодушевил командантите за време на Пугачевскиот бунт. Политички остроумен, ја напуштил војската, па пристапил кон служба во државните институции, и со тоа понатаму напреднал во кариерата. Станал губернатор на Олонец (1784) и Тамбов (1785), личен секретар на царицата (1791), претседател на Стопанскиот колегијат (1794), па на крај станал министер за правда (1802). Се пензионирал во 1803 и го минал остатокот од животот на селскиот имот кај Званка близу Новгород, пишувајќи идили и анакреонски стихови. Починал во 1816 и бил погребан во Хутинскиот манастир близу Званка, а во советско време, препогребан во новгородскиот кремљ, па потоа вратен во манастирот.
Дела
Державиновите најпознати дела се одите, посветени на царицата и други дворјани. Не обраќал внимание на превалентниот систем на жанрови, и многу оди се одликуваат со елегиски, хумористични или сатирични содржини. На пример, во неговата велика ода за царицата, тој споменува како требел вошки од косата на жена си и ја споредувал сопствената поезија со лимонада.
За разлика од другите класични поети, Державин уживал во внимателно одбрани детали, како бојата на тапетот во неговата спална соба или поетскиот инвентар на неговиот оброк. Сметал дека францускиот е јазик ан хармонијата, а рускиот, јазик на расправијата. Иако се насладувал со хармонични алитерации, понекогаш намерно го инструментирал стихот за да постигне ефект на какафонија.
Аксенгир
Аксенгир е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Уметноста во 1538 година
1538 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Список на тренери на ФК Вердер Бремен
Досега Вердер Бремен низ својата историја во ерата на Бундеслигата (од 1963 наваму) имал 23 тренери.
Ото Рехагел е тренерот со најдолг стаж во клубот, а веднаш зад него е Томас Шаф како и двајцата му служеле на клубот преку една деценија; Рехагел 14 години и 3 месеци додека Шаф 14 години и 5 дена. Тие двајца се водено и најуспешните тренери во историјата на клубот со најмногу освоени трофеи.
Ханс Тилковски, Вили Мултхауп, Руди Асауер и Рехагел го воделе Вердер во два наврати, додека Фриц Лангнер во три.
Знаме на Норфолшкиот Остров
Знамето на Норфолшкиот Остров е усвоено на 21 октомври 1980. Знамето е вертикално тробојно, со два зелени и едно бело поле во средината. Во полето се наоѓа Araucaria heterophylla, вид на бор карактеристичен за островот.
Да живее победата
Да живее победата (Hail Victory е деветта и последната албум на британскиот RAC-група Скрудрајвер. Албум е издаден во 1994 година.
Глоговац
Историја
Општина Глоговац е основана пред Втората светска војна како нова социјална, политичка и административна единица. Во текот на осумдесеттите години економскиот раст е премногу низок, бидејќи режимот прокламираше дискриминаторска политика, особено во економијата. И покрај ова, општината преземаше некои чекори постепено на економски, земјоделски, образовен, медицински и индустриски план. Особено во подобрување на развојот на општината влијаеше изградбата на мрежниот образовен систем, здравствена и сервисна мрежа. Интензивирање на развојот на земјоделството започна особено по изградбата на системот за наводнување "Ибар-Лепенец". Додека, пак, позитивно движење за економијата на Глоговац предизвика фабриката "Ferronikeli".
Пред војната на Косово во 1999 година, ОВК имаше високо ниво на влијание и контрола на поголемиот дел на општината.
За време на војната, многу луѓе беа убиени од страна на федералните сили. Масовни гробници подоцна беа откопани кои беа создадени во обид да се прикрие масакрот.
Географија
Општината Глоговац се наоѓа во централниот дел на Косово. На исток се простира планината Чичавица, а од север и запад ридовите на Дреница. Главниот пат од Приштина за Пеќ поминува низ општината.
Прва пробиштипска парохија
Прва пробиштипска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Штипското архијерејско намесништво на Брегалничката епархија. Нејзиното седиште е во градската црква „Успение на Пресвета Богородица“ во Пробиштип. Парохијата ги опфаќа селата: населбата Калниште и селото Плешанци.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Османлиско-персиски војни
Подолу е списокот на војни помеѓу Отоманското Царство и династиите Сефевиди, Хотаки, Афшариди, Занди и Каџари од Персиската Империја. Овие две земји војувале во периодот од 16 век до Првата светска војна. двете земји како големи соперници биле поделени и според верска основа. Османлиите биле сунити додека Персијците шиити. Главните конфликти меѓу двете земји се одвивале за контрола над Источна Анадолија, Кавказ и Месопотамија (Ирак).
Македонски народни носии
Народните носии во Македонија имаат многувековна традиција. Тие се дел од материјалната култура на македонскиот народ и претставуваат значајна гранка од народното уметничко творештво. Создавани како колективна придобивка на сиот македонски народ, тие во долга низа години се пренесувале од поколение на поколение и во својот развоен пат во себе вклопиле многу елементи од разните културни влијанија што се вкрстувале на овој дел од Балканот. На најстариот културен слој - старобалканскиот, како и на древната хеленистичка култура, се надоврзува културата на облекувањето на старите Словени, кои во силните налети од V до VII век го населуваат овој дел на Балканскиот Полуостров. Во понатамошните културни текови се надоврзува влијанието на византиската цивилизација, како и силниот уплив на турско-ориенталните елементи, па сè до најновите струења од Запад.
Во долготрајниот процес на оформување на народните носии во Македонија учествува сиот македонски народ-творец и создавач на народните носии. Во нивното оформување се одразени разните историски, општествени, економски и културни настани. Различните културни влијанија низ вековите, во различни историски епохи, се примани во народните носии, преработувани со творештвото на народното сознание, прилагодени на народниот бит и начин на живот, развиени и усовршени со народните естетски сфаќања. Така се создале народните носии во Македонија како израз на народните колективни, естетски и психички диспозиции.
Освен културно-историските прилики и творечкиот дух на народот, во оформувањето и обликувањето на народните носии во Македонија од значење се и географско-природните услови. Високите планински масиви, ритчестите падини и питомите котлини, со кои се одликува релјефот на Македонија, давале одредени услови за стопанисување, кое од своја страна нашло одраз во животот и културата на населението. Со посебни специфични форми, како во материјалната, така и во духовната култура, се издвојува културата на планинците, кои, главно, се занимаваат со сточарство, од културата на рамничарите, кои главно се ориентирани кон земјоделството. Во многу предели овие две култури се преплетуваат, создавајќи на тој начин поинакви форми на сложената култура на облекувањето, како и во целокупниот народен живот воопшто.
Сите овие чинители, кои учествувале во оформувањето на народните носии во Македонија и во создавањето на традиционалните форми на народното облекување, биле важни фактори за дефинитивното обликување на разновидните и типски различни форми на народните облеки и на народното облекување воопшто. Во оформувањето на нивните типски и декоративни обележја нашле одраз дамнешните епохи, како и времето во кое се создавани. Со сето свое богатство, изразено со бројноста и разновидноста на облеките, начинот на нивното украсување, во орнаменталните композиции и во колоритот, народните носии доаѓаат до нас преку сè уште зачуваните примероци употребувани во XIX и првите децении на XX век.
Носиите по етнографски области, целини и предели
Затворениот економски живот во минатото, слабите патни комуникации, како и повеќевековната национална зависност на македонскиот народ, придонесоа до неодамна многу носии да зачуваат многу архаични елементи како во однос на кројот, така и во начинот на нивното украсување. Не помала важност за таквата зачуваност имаа и селските заедници, кои континуирано опстојуваа до првите децении на минатиот век. Тие задржаа многу одлики од некогашниот здружен живот, посебно народните носии со нивната извонредно голема разновидност од облеки, облековни делови и украси, што варира не само од предел до предел, туку е забележлива и во рамките на определена пределска целина. За да се направи што поцелосен преглед на македонските народни носии, најпрво треба да се пристапи кон најчесто применуваниот метод – систематизација на носиите, заснован на културно–географскиот принцип, усогласен со територијално–етнографската поделба на Македонија на етнографски целини: горновардарска, дебарско-реканска, брсјачка, средновардарска – како подгрупа на етнографските целини што ја опкружуваат, шопско–македонска, струмо–местанска и јужномакедонска со бројните пределски целини. Според таа систематизација поголемиот дел носии во Македонија со оглед на нивните основни типски одлики во глобална смисла можат да се групираат во два основни типа:
Кон првиот тип, во најголема мера припаѓаат носиите од горновардарската, дебарско–реканската и брсјачката етнографска целина со следниве одлики: Кај овој тип носии забележливи се постар вид на облековни елементи со испреплетени траги и влијанија од повеќе култури: старословенска, старобалканска, византиска и турско-ориентална. Отстапување од овој тип прават носиите во делови од горновардарската и дебарско-реканската етнографска целина. Станува збор само за женските носии од пределските целини Горни Полог, Горна Река и Мавровско Поле, Голо Брдо како и женските носии кај преселниците од Река (исламизираните Македонци) Бабуна – Велешко. Како такви се издвојуваат со следниве облековни делови: Кај овој подвид забележливи се старословенски, старобалкански, но и евидентни се турско-ориентални елементи пренесени со посредство на печалбарите од Турција. Во орнаменталната декорација од поново време преку печалбарите од Војводина и Романија присутно е влијанието и оттаму. Кон источномакедонскиот тип припаѓаат носиите од средновардарската подгрупа, шопско–македонската, струмо–местанската и јужномакедонската етнографска целина, со следниве одлики:
Плетила
Во обликувањето на македонските народни носии, македонската селска жена, своето естетско чувство го вградила и во плетачката вештина. Во рамките на оваа ракотворна дејност основно е плетењето на чорапите неразделно сврзани во составот на секоја носија. Како облековен дел, специфични по форма, со јасно нагласена функција, плетени на пет, три или на една игла, главно со волнена, поретко со памучна преѓа, во некои случаи и во комбинација со срма, се покажале многу инспиративни и на ликовно – естетски план. Вос составот на машките носии вообичаени се чорапите долги до потколената, скоро секогаш богато орнаментирани од стапалото до горниот дел - ’’грлото’’. Истата форма ја следат и женските чорапи, но кај нив, поради должината на кошулата (која прилично ги покрива), орнаменталната декорација е најбогата од стапалото до над глуждовите – делот кој е најизложен на погледите. Паралелно со овие за составот на женската носија во одделни пределски целини (Преспа, Битолско Поле, Дебрца, Железник, и др.) карактеристични се и чорапите без стапала – ’’калци’’, ’’чулци’’ (Преспа, Горна Река, Мавровско Поле) и ’’шутарке’’ (села под планината Сува Гора), орнаментирани во орнаментални појаси преку целата должина, во духот на локалната традиција. Во однос на колоритот, основни бои се црвената, црната и белата, со помало или поголемо присуство на жолтата, сината, зелената, како и златната и сребрената срма, во некои случаи срмата како материјал е прилично доминантна (Горна Река, Горни Полог). Според складноста на колоритот и карактерот на орнаменталната декорација, во највисоко естетско рамниште се постариот вид чорапи познати како ’’алови’’ или ’’алски чорапи’’, со карактеристичните геометриски мотиви ’’колца’’, ’’кола’’ или ’’тркала’’, на црвена основа. Кај чорапите од поново време, покрај чисто геометриските мотиви се сретнуваат и чорапи орнаментирани со геометризирани вегетабилни, односно флорални мотиви. Во делот од Македонија, покрај чорапите плетачката вештина дошла до израз и преку плетењето на народните тантели, по карактер слични на турско–ориенталните декоративни изработки – ’’оји’’, вид плетени бордури за украсување на рабовите на женските кошули, марамите – ’’кавраци’’ и крпите ’’бришалки’’ – со практична, но и со евидентна естетска функција. Најкарактеристични меѓу нив се рачно плетените полихромни тантели ’’сорки’’ и ’’цуцки’’ (Овче Поле, Штипско Поле, Кочанско Поле и други). Иако претставуваат еден вид варијанта на сите, нивното огромно изобилство од разновидни форми, во овој регион, укажува на тоа дека со текот на времето придобиле свое специфично локално поединечно обележје. Поаѓајќи од карактерот, колоритот и техниките на изведба ’’прав зурав’’, ’’навракан зурав’’, ’’мотканки’’, ’’власнички’’ и др., тие слободно можат да се сметаат како дел од инвентарот на македонското текстилно народно творештво. Нивниот декоративен ефект е најсилно изразен врз ракавите од женските кошули, аплицирани во неколку хоризонтални компонирани кифчести појаси со впечатлива убавина.
437 п.н.е.
437 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 437. година пред новата ера, 437. од првиот милениум п.н.е., 37. од 5 век п.н.е. и осма од 430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5071 и 5072 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4313 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3323 и 3324 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 316.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 437 година се протега во 2199 и 2200, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2259 и 2260 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 106. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1091 и 1090 исламска година пред хиџра.
Лубница
Лубница — село во Општина Конче, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 361 жител, со што селото се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Селото е сместено во средишниот дел на Општина Конче, на само 3 километри од општинското средиште Конче. Исто како и Конче, се наоѓа на круната на Конечка Планина, близу изворот на реката Крива Лакавица. Лежи 20 километри јужно од градот Радовиш. . Низ селото тече потокот Пршово или Пршева Река, која го дели на два дела.
Лубница е ридско село кое што се наоѓа на надморска височина од 570 метри, а атарот на селото е мошне голем и зафаќа површина од 45,7 км2. Атарот на селото се издигнува до сртот на Конечка Планина каде што се допира со просторот на Општина Демир Капија, при што на своето подрачје опфаќа 934 хектари (ha) земјоделско земјиште, 322 ха пасишта и 2.091 ха шума.
Карма
Карма (санскрит: कर्म, (, „чин, дејство, труд“); пали: kamma) е збор од индиската филозофска и религиска традција, која го означува секој чин кој без исклучок почнува одредени причинско-последични сили, па во својата најстрога смисла, во хиндуизмот и будизмот, има универзално значење на збир од дела (агрегат) кои во потполност го одредуват човековиот сегашен и иден живот.
Карма означува труд кој ја обликува судбината на суштествата и во крајна линија резултира со повторно раѓање. Овој труд се одвива во 3 области: телесна, говорна и мисловна. Карма не означува едноставно некоја однапред одредена судбина, како што се често верува, туку таа е ознака за принцип на акција и реакција - човекот (суштество) пати од сопствените дела.
Лубница
Историја
Подрачјето на Лубница е населено уште од доцната антика, за што сведочат две наоѓалишта северозападно од самото село.
Карма
Поради ова во будизмот, кога се зборува за карма, особено се истакнува етичкиот момент, бидејќи со него во потполност се одредува исходот од напорот да се прекине шатењето. Трудот може да биде двоен: здрав и нездрав; последици или плодови на тие трудови созреваат во текот на овој, следниот или наредните животи. Според Буда, три причини за нездрави кармички дејствија се алчноста, омразата и измамата; а здрави се несебичноста, доборнамерноста и искреноста кон себе (знаењето).
Лубница
Историја
Лубница е многу старо село, едно од најстарите села во Лакавичко и Радовишко за што сведочат пишани записи уште од XIV век. Имено, тоа под името Лубница заедно со Конче се споменати во пишан запис од 1366 година, кога е била изградена познатата црква „Св. Стефан“ во Конче.
Карма
Ослободувањето од кармата, односно од последиците на (неисправното) делување е можно само преку освестување (paticcasamuppāda – „зависно потекло“), односно увид (vipassanā). „Зависно потекло“ е кумулативен збир на работи чие дејство може да се разреши единствено преку освестување во сегашниот момент и презенање на исправни (здрави) дела кои веднаш остваруваат резултат (плод), чии последици можат да се чувствуваат во неопределената иднина (во наредните животи).
Наводи
Karma (buddhismus)
Лубница
Историја
Во век било дел од Радовишката каза на Отоманското Царство.
Потекло и значење на името
Името на селото Лубница е многу старо со најстара потврда со истиот облик  Лоубница  од 1366 година, а според научните толкувања тоа доаѓа од старословенскиот збор  Лоубъ  кој означува 'кора од дрво; лико'. Над селото на планината Серта има густа дабова шума со доста кори на пенушки од дрва поради каменестата почва на долот, што може да укажува на поврзаност со ова толкување и настанокот на името Лубница.
Население
Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото имало 565 жители, од кои 300 Македонци и 265 Турци. По податоци на секретарот на егзархијата, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото Лубница имало 480 Македонци.
По Втората светска војна, од селото си заминале и последните Турци, кои последен пат биле забележани во 1953 година, кога имало 107 Турци. Во подоцнежните пописи, во селото не е забележано турско население.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 361 жител, од кои 359 Македонци, 1 Србин и 1 друг.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 252 жители, од кои 241 Македонец, 2 Албанци, 1 Србин и 8 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Селото Лубница е населено со Македонци од православна христијанска вероисповед. Родови и семејства кои живеат во селото се: староседелски сојови: Попевци, Пинговци, Атанасови, Милевци живеат во свое посебно родовско маало наречено Милевско, Секулови, Крстеви, Стефановски, Ѓорѓиеви, Спасови, Миткови, Стојанови, Велкови, Василеви, Пингови, Колеви, Филипови, Герасовци се доселиле од Габревци и живеат во свое посебно маало на крајот на селото кон полето во месноста Ширина каде некогаш живееле Турци-јуруци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Конче, една од ретките општини во Македонија, која не била променета по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Конче.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш. Селото припаѓало на некогашната општина Радовиш во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957, селото било во рамките на тогашната општина Конче.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Конче, во која покрај селото Лубница, се наоѓале и селата Габревци, Горно Липовиќ, Долно Липовиќ, Долни Радеш, Конче, Негреновци и Ракитец. Во периодот 1950-1952, селото влегувале во рамките на некогашната Општина Конче, во која влегувале селата Конче и Лубница.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1613 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 248 гласачи.
Ровчици
Ровчиците или ријачки се група на цицачи од редот Soricomorpha.
Надворешен изглед
Ова се мали животни кои наликуваат на глувци, но со уста издолжена во форма на рилка. Во оваа група припаѓаат најмалите цицачи: мала ровчица (Sorex minutissimus) и џуџеста ровчица (Suncus etruscus), чија должина на телото изнесува 3-4 см, а тежината околу 2 гр. Најкрупната ровчица, џиновска ровчица (Suncus murinus), тежи околу 200 гр при должина на телото од 18 см. Главата кај ровчиците е мошне крупна, со издолжен лицев дел. Носот е издолжен во подвижна рилка. Очите се многу мали. Екстремитетите се кратки, петпрсни. Крзното е кратко, густо и кадифено. Опашката може да биде многу кратка до многу долга, при што ја надминува должината на телото.
Черепот е тесен, долг и заострен во носниот дел. Делот каде што е сместен мозокот е раширен. Отсуствуваат зигоматските лакови (редок феномен меѓу цицачите). Забите се од 26 до 32 на број. Предните секачи, особено долните, се мошне зголемени. Смената на млечните заби со трајни се одвива уште во периодот на ембрионалниот развиток, така што младенчињата се раѓаат со целосен комплет на заби.
Половиот и аналниот отвор се опколени со кожни набори. На страните од телото и на коренот од опашката обично се наоѓаат посебни кожни жлезди кои произведуваат секрет со остар мирис. Женките поседуваат од 6 до 10 млечни жлезди. Семениците на мажјаците се сместени во телото. Копулаторниот орган кај возрасните мажјаци е мошне голем — до 2/3 од должината на трупот.
Начин на живеење и исхрана
Ровчиците се распространети практично по целата Земјина топка, со исклучок на поларните области, Австралија, Нова Гвинеја, Нов Зеланд и Јужна Америка (јужно од Еквадор, Колумбија и Венецуела). Населуваат најразлични предели — од рамнини и планинска тундра до тропски шуми и пустини. На планините се искачуваат и до 3.500—4.000 м надморска височина. Повеќето од видовите претполагаат да се населат на влажни места; некои водат полуводен начин на живеење. Живеат поединечно. Копаат дупки или ги заземаат дупките на други животни (кртови, глувчевидни глодачи); живеат исто така и во трупци од дрвја, а ретко во објекти создадени од страна на човекот. Прават гнезда од суви листови и трева. Секоја ровчица си има своја ловечка територија, чија големина се движи до неколку десетици квадратни метри.
Ровчиците се сештојади, но најчесто се исхрануваат со инсекти, нивните ларви и со дождовни црви. Можат да нападнат и помали `рбетници: жаби, гуштери и млади глодачи. Тие ја бараат храната со помош на сетилата за мирис и допир; некои видови веројатно се способни за ориентација со ехолокација. Ровчиците имаат висок степен на метаболизам. Секој ден тие мораат да внесат количина на храна која ја надминува нивната телесна тежина и до 1,5—2 пати и повеќе. Затоа, ровчиците се исхрануваат речиси постојано, а периодите на сон кај нив се краткотрајни. Колку е помала ровчицата, толку повеќе периоди на исхранување и сон има во текот на денот; така, кај малата ровчица (Sorex minutissimus) денот е поделен на 78 интервали. Без храна ровчицата брзо угинува: малите видови за околу 7—9 часа (малата ровчица за 5,5 часа). Ровчиците не запаѓаат во хибернација, но при недостаток на храна можат да настапат краткотрајни периоди на сон проследени со намалување на температурата на телото.
Краткоопашестата ровчица (Blarina brevicauda), која живее во САД и Канада и водоплавката (Neomys fodiens), која живее на бреговите од езерата во Русија, се едни од многу отровните малкубројни цицачи, заедно со паткоклунот и цевкозабите.
Размножување
Ровчиците се размножуваат 1-2, а поретко 3 пати во годината. Бременоста им трае 13-28 денови. Донесуваат на свет од 4-14 младенчиња. Тие се раѓаат голи, слепи, со неразвиена рилка (нушка), но се развиваат мошне брзо и уште на 4 годишна возраст стануваат самостојни. Кај ровчиците, мајката со потомството прави еден вид на ,,караван‘‘, при што сите единки се држат со забите за своите опашки и се движат. Младите ровчици поседуваат извонредна способност позната како ,,појава на Денел‘‘. Наесен кај нив се забележува намалување на големината на телото и зарамнување на черепната кутија. Потоа, од април до јуни, се забележува зголемување на обемот на черепот, зголемување на телесната тежина и обемот на черепниот мозок.
Овие животинки живеат најмногу до 18 месеци.
Значење за човекот и улога во природата
Овие мали цицачи се всушност едни од најсвирепите и агресивни грабливци на Земјата.
Тие се од голема фундаментална полза, при што ги истребуваат почвените инсекти и нивните ларви — штетници во земјоделството и шумарството. Уништуваат големо количество на инсекти во текот на целата година и во местата кои се недостапни за другите инсектојадни цицачи и птици: под снегот, под паднатите дрвја, камењата, во густежот на лисната простирка, во длабоките дупки итн.
Систематика
Постојат 376 видови на ровчици во 26 родови кои се групирани во три денешни потсемејства: Crocidurinae (белозаби ровчици), Myosoricinae (африкански белозаби ровчици) и Soricinae (црвенозаби ровчици). Во ова семејство има и неколку изумрени потсемејства: Limnoecinae, Crocidosoricinae, Allosoricinae и Heterosoricinae (иако Heterosoricinae често се смета за одделна семејство).
Ваче
Ваче (словенечки: Vače) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Семјуел Морз
Семјуел Финли Бриз Морз(е) (Samuel Finley Breese Morse; (27 април 1791 – 2 април 1872) — американски уметник и пронаоѓач познат по своите два најзначајни патенти - електричниот телеграф и Морзеовата азбука.
Морз е роден во Чарлстаун, Масачусетс на 27 април 1791 година и се школува на Универзитет во Јејл. Учи да црта во Лондон и станува успешен сликар на портрети и еден од најголемите национални уметници во свое време. Истовремено бил и добар вајар.
Во 1826 година станал првиот претседател на Интернационалната Академија за Дизајн во Њујорк. Во тоа време се заинтересирал за хемиски и електрични експерименти и инструменти и започнал со правењето на електромагнетниот телеграф, што целосно успеал да го конструира и комплетира во 1836 година, кога имал 45 години. Истовремено, со самото комплетирање на оваа иновација тој измислил и кодирана азбука, која денес е позната како Морзова азбука, токму во негова чест. На 4 септември 1837 година, во присуство на поголем број научници, Морз со успех ја демонстрира работата на телеграфот. Во 1843 година, Американскиот конгрес на Морз му одобрува 30.000 $ за конструкција на телеграфска мрежна врска меѓу Вашингтон и Балтимор, Мериленд. Линијата е успешно инсталирана една година подоцна и официјално е отворена на 24 мај 1844 година, кога Морз ја испраќа првата телеграфска порака: "What hath God wrought" („Што правеше Бог?”, Библија, Книга Броеви, 23:23).
Во 1850-тите, Морз бил многу познат како бранител на ропството во Америка.
Фолерзоде
Аксштет (Vollersode) — општина во округот Остерхолц, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината Фолерзоде се наоѓа во Северногерманската Низина, околу 35 километри северно од Бремен.
Местата Фолерзоде, Валхефен, Гиле и Гилермилен се наоѓаат на височина од 20 метри, а другите места се на височина помала од 5 метри. Низ општината тече потокот Гилер Бах.
Општински единици
Општината Фолерзоде е составена од следниве единици:
Соседни општини
На југозапад се граничи со Хамберген, на северозапад со Холсте, обете во општинската заедница Хамберген. Североисточно се наоѓа општината Гнаренбург во округот Ротенбург. Југоисточно се наоѓа општината Ворпсведе, а јужно градот Остерхолц-Шармбек.
Кирјан Јанески
Кирјан Славков Јанески (1918 во Лешани, Охридско — ноември 1945) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Кирјан Славков Јанески е роден во селото Лешани. Во НОБ доброволно пристапува на 28 август 1944 година, Како борец на Шестата македонска бригада учествува во повеќе воени акции што ги води бригадата. Се разболува и е ослободен од НОБ. Умира во ноември 1945 година.
Знаме на Северните Маријански Острови
Знамето на Северните Маријански Острови е усвоено на 4 јули 1976. Знамето има сина основа со бела ѕвезда во средината. Над ѕвездата се наоѓа традиционалниот "latte" камен, околу кој има венец од цвеќиња.
Носии од шопскиот регион
Шопската етнографска целина ги зафаќа деловите од североисточна Македонија, а преоѓа и во југоисточна Србија и западна Бугарија. Се издвојува како посебна, со население кое зачувало многу архаични особини во својата материјална и духовна култура, а со тоа и во својата носија.
Во македонскиот дел од шопската етнографска целина главна одлика на носиите се облеки со карактеристичен крој, едноставни и не многу шарени ткаенини, помала застапеност на декоративни и прецизно изведени украси и помалку накит.
Овие основни одлики на народното облекување во изолираните планински предели на регионот што го зафаќаат шопските носии се одржувале во долга низа години, речиси со неизменети форми, зачувувајќи многу традиционални белези од старословенската и старобалканската облековна традиција, како и турско - ориентални културни елементи. Слабите комуникации и лошите сообраќајни врски меѓу одделните предели во овој дел на Македонија условувале во минатото само незначителни внатрешни локални миграции на населението, што истовремено било услов за запазување на народната носија со незначителни промени речиси до средината на овој век.
Во групата шопски носии се носиите од:
436 п.н.е.
436 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 436. година пред новата ера, 436. од првиот милениум п.н.е., 36. од 5 век п.н.е. и седма од 430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5072 и 5073 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4314 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3324 и 3325 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 317.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 436 година се протега во 2200 и 2201, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2260 и 2261 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 107. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1090 и 1088 исламска година пред хиџра.
NGC 6199
NGC 6199 — ѕвезда во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6199 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 39 м 28,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 3' 34".
Други поделби
Проучување на NGC 6199 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 114; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2588. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1069.
Песни (Рембо)
Песните на Артур Рембо се напишани во периодот од приближно 1869 до 1873 година. Les étrennes des orphelins (Подарокот на сирачињата) (1869) е неговата прва позната песна.
Три песни (Credo in Unam/Soleil et Chair (Сонце и месо), Ophélie (Офелија) и Sensation (Сетилност)) Рембо ќе му ги испрати на Теодор де Банвил во писмо датирано од 24 мај 1870 година. Истото ќе остане без одговор.
Веројатно најпозната и најзначајна меѓу сите песни во оваа збирка е прекрасната Рембоова поема Le bateau ivre (Пијаниот брод).
Мезофил
Мезофилот ― организам, којшто вирее на умерени температури, ниту многу високи ниту многу ниски, вообичаено помеѓу 25 и 40 °C. Поимот воглавно се однесува на микроорганизми.
Ареалот на овие организми ги вклучува почвите, човечкото тело, животните и др. Оптималната температура за многу патогени мезофили е 37 °C, т.е. нормалната температура на човечкото тело. Мезофилните организми играат важна улога во прехранбената индустрија, посебно при правење на сирење и кисело млеко, пиво и вино.
Организмите кои ја претпочитаат студената средина се нарекуваат психрофили, а оние кои претпочитат повисоки температури се нарекуваат термофили. Организмите кои живеат на екстремно високи температури се нарекуваат хипертермофили.
Поимот „мезофил“ често се спомнува во ботаниката, особено во структура на лист и истото означува основно ткиво, кое се наоѓа меѓу горен и долен епидермис. Неговиот долен дел кој е исполнет со воздушни простори се нарекува сунгересто ткиво.
Живеалиште
Живеалиштата на мезофилите може да се сирењето и јогуртот. Тие често се вклучени за време на ферментација на пиво и вино правење. Бидејќи нормалната температура на човечкото тело е 37 °C, поголемиот дел од човечките патогени се мезофили, како и повеќето од организмите што го сочинуваат човечки микробиом.
Примери
Некои значајни мезофили се Listeria monocytogenes, Staphylococcus aureus, и Escherichia coli. Други примери на видови мезофили се Clostridium kluyveri, Pseudomonas maltophilia, Thiobacillus novellus, Streptococcus pyogenes, и Streptococcus pneumoniae.
Меморијален музеј „Кузман Јосифоски-Питу“
Меморијалниот музеј „Кузман Јосифоски-Питу“ — меморијален музеј и спомен-куќа во градот Прилеп, посветена на македонскиот револуционер Кузман Јосифоски-Питу. Меморијалниот музеј се наоѓа на улица „Мара Јосифоска” број 20. Во куќата се родени веќе споменатиот Кузман и првоборците носители на “Партизанска споменица 1941”, неговиот брат Аспарух и неговите сестри Мара и Стефанка. За споменик на културата е прогласена во 1971 година.
Историја и јурисдикција
По извршената темелна реконструкција на куќата која е изградена кон крајот на XIX век, како Меморијален музеј “Кузман Јосифоски - Питу” е отворена на 11 октомври 1977 година. До 1979 година овој Меморијален музеј е под надлежност на Самоуправната Интересна Заедница на култура на Општина Прилеп, а со Одлука на Собранието на СИЗ од 8.10.1979 година истиот е припоен кон тогашниот Народен музеј — Прилеп.
Распоред на поставките
Музејската историска и етнолошка поставка е сместена во три простории на 60 м2, во кои се прикажани детството и револуционерната дејност на Кузман Јосифоски-Питу.