cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Испробување во бела кутија
Преглед
White-box испробувањето е метод за испробување на апликацијата на ниво на изворниот код. Овие тест случаи се добиени преку употреба на техниките за дизајн споменати погоре: испробување на контрола на проток, испробување на проток на податоци, испробување на гранки, испробување на патеки, покривање на изјава и покривање на одлука, како и изменето покривање на состојба/одлука. White-box испробување е употреба на овие техники како упатства за создавање средина без грешки со испитување на целиот код. Овие техники за white-box испробување се градежни блокови на white-box испробување, чија суштина е внимателно испробување на апликацијата на ниво на изворен код за да се намалат скриените грешки подоцна. Овие различни техники ја вежбаат секоја видлива патека на изворниот код за да ги минимизираат грешките и да создадат средина без грешки. Целата поента на white-box испробувањето е можноста да се знае која линија на кодот се извршува и да може да се идентификува кој треба да биде точниот излез.
Основна постапка
Основните постапки за white-box испробување бараат тестерот да има длабоко познавање на изворниот код што се испробува. Програмерот мора да има длабоко разбирање за апликацијата за да знае какви видови тест случаи треба да создаде, така што секоја видлива патека се вежба за испробување. Откако ќе се разбере изворниот код, тогаш изворниот код може да се анализира за тест случаи што треба да се создадат. Следното се трите основни чекори што треба да се преземат кај white-box испробувањето за да се создадат тест-случаи:
Недостатоци
Иако white-box испробувањето има големи предности, тоа не е совршено и содржи некои недостатоци:
Хакирање
При испробување на пенетрација, white-box испробувањето се однесува на метод каде хакер со бела капа има целосно познавање на системот што е нападнат. Целта на тестот за пенетрација во white-box е да се симулира злонамерен инсајдер кој има познавање и евентуално основни квалификации за целниот систем.
Христијанството во Гамбија
Христијатнството во Гамбија е втората најголема религија во земјата и претставува околу 8 проценти од вкупното население или околу 136.000 Христијани. Гамбија има население од околу 1.705.000 жители - 2009 est.)
Гамбија нема официјална религија, но сепак најголема е Исламот. Околу 90% од населението на Гамбија се Муслимани. Гамбија гарантира слобода на верско изразување. Христијаните, кои воглавно се наоѓаат во јужните и западните делови од земјата, се најмногу припадници на Римокатоличката црква, но има и Протестанти, англиканци, Методисти, Баптисти, Јеховини сведоци и останати христијански групации. Во Гамбија зачестени се браковите меѓу Христијаните и Муслиманите. Во некои делови овие две религии се споени преку анимизмот.
Римокатоличка црква
Во 1931 година била основана римокатоличка мисија во Гамбија. Во 1951 година мисијата била промовирана во Апостолска префектура, а во 1957 во бискупија, денес позната како Бискупија на Банџул. Денес има околу 42.000 Католици во државата. Бискупијата е поделена на 56 парохии. Бискуп на Банџул е Роберт Елисон.
Англиканска црква
Англиканската црква во Гамбија била основана во 1935. Прв бискуп бил Џон Дели. Териториите на Гамбија, Сенегал и Зелениот ’Рт се дел од Англиканската бискупија на Гамбија. Моментален бискуп е Соломон Тилева Џонсон.
Марен Маре
Марен Маре (фр. Marin Marais) (31 мај 1656, Париз – 15 август 1728, Париз) бил француски композитор и изведувач на виола да гамба. Учел композиција кај Жан-Батист Лили, чии опери често ги диригирал, како и со мајсторот на бас виола да гамба Мисје де Сан-Коломб во времетраење од 6 месеци. Во 1676 бил најмен како музичар на кралскиот двор во Версај. Како дворски музичар бил многу успешен, па во 1679 бил назначен за главен виола да гамбист на кралот („ordinaire de la chambre du roy pour la viole“), титула која ја имал сѐ до 1725.
Вил мајстор на виола да гамба и најистакнатиот композитор за тој инструмент во земјата. Составил пет книги со Дела за виола да гамба (Pièces de viole) (1686-1725), генерално свити за генералбас. Овие биле прилично популарни на дворот, и по овие бил запамтен како оној што „основал и зацврстил царство на виолата да гамба“ (Хубер ле Блан, 1740). Други дела се Дела во трио (Pièces en trio) (1692) и четири опери (1693-1709), од кои особено забележителна е Алкиона (1706) по сцената на бура.
Еврар Титон ди Тије го ставил и Маре во неговото дело Le Parnasse françois, искажувајќи се за две од неговите дела: "Едно дело од четвртата негова книга насловено како Лавиринт, менува разни скали, удира разни дисонанци и ја изразува збунетоста на човек заглавен во лавиринт преку сериозни, а потоа и брзи премини; потоа тој излегува среќно и завршува со грациозна и природна шакона. Но тој уште поуспешно ги изненади музичките познавачи со неговите дела насловени како Скала [La Gamme], кое е кое е симфониско дело кое неприметно се искачува по скалилата на октавата; потоа оди пак надолу, така поминувајќи низ хармонични песни и мелодични тонови, разните звуци на музиката."
Како и со Сан-Коломб, од приватниот живот на Марен Маре по неговото полнолетство се знае многу малку. Се оженил за парижанката Катерина д'Амикур на 21 септември 1676. Имале 19 деца.
Факсимили на сите пет книги насловени како Pièces de viole (Дела за виола да гамба) се издадени од Éditions J.M. Fuzeau. Потполно критичко издание на сите негови инструментални дела е едицијата во седум тома од Џон Хсу, издадена од Broude Brothers.
Во филм
Маре и неговата музика оигурираат во филмот Сите утра на светот (Tous les matins du monde) (1991), атмосферски, прецизно замислен живот на Мисје де Сан-Коломб. Во филмот значајна улога игра музиката на Маре, меѓу кои и подолгото дело Ѕвоната на Св. Женевива (Sonnerie de Ste-Geneviève du Mont-de-Paris) (1723).
Хантингтон (Западна Вирџинија)
Хантингтон е град во Кабел и Вејн општините во американската држава Западна Вирџинија, на текот на реката Охајо. Поголемиот дел од градот е во Кабел Општината, заради што тој е седиште на општината. Мал дел од градот, главно населбата Вестерморленд се наоѓа во Вејн Општината. Имаше население од 49.138 жители согласно со пописот од 2010 година. Хантингтон е дел од Хантингтон-Ешленд; Западна Вирџинија, Кентаки и Охајо статистичката област. Во 2009 година оваа статистичка област броеше 285,624 жители. Хантингтон е најголемиот град во статистичката област и вториот најголем град во Западна Вирџинија, после Чарлстон.
ОУ „Мануш Турновски“ - Ново Село
Мануш Турновски — основно училиште во Ново Село, Општина Ново Село.
Печ
Печ (на унгарски: Pécs) е петти по ред најголем град во Унгарија, сместен на падините на планината Мечек во југозападниот дел на земјата, во близина на границата со Хрватска. Тој е административен и економски центар на округот Барања. Во Печ исто така се наоѓа и седиштетото Римокатоличката епархија Печ.
Градот Сопиане (Sopianae) бил подигнат од страна на Римјаните кон почетокот на 2 век, на област која била населена со келтски и панонски племиња. Во 4 век станал главен град на провинцијата Валерија, како и значаен христијански центар. Раниот христијански комлекс кој се наоѓа во градот е од тој период и денеска тој се наоѓа на списокот на светско наследство на УНЕСКО од декември 2002.
Нејзиниот епископат за првпат бил основан во 1009 година од страна на Иштван I, а исто така и првиот унгарски универзитет е основан во Печ во 1367 година од страна на Луј I Унгарски. Тој универзитет и денеска постои и е најголемиот во Печ со околу 34.000 студенти. Печ бил претворен во културен и уметнички центар на земјата од страна на владката Јанус Панонијски голем унгарски хуманист и поет. Печ има богато наследство и од 150 годишната Отоманска окупација, како џамијата на Паша Газим и Сечени плоштадот.
Во 1998 Печ од страна на УНЕСКО ја добил наградата „Град на мирот“ за одржување на културите на малцинствата во градот, како и за нивниот став и толеранцијата на бегалците од Балканските војни. Во 2007 бил трет, во 2008 втор град рангиран во категоријата „Најдобар град за живеење“. in the category of cities between 75-200 thousand inhabitants.
Етнички групи
Население според националност: (попис 2001):
Религии
Население според деноминации: (попис 2001):
IC 1435
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1435 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1435 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 22 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 57' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на IC 1435 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1372583.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
1450 п.н.е.
1450 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1450. година пред новата ера, 450. од вториот милениум п.н.е., 50. од 15 век п.н.е. и прва од 1450-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4058 и 4059 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3300 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2310 и 2311 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 697 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1450 година се протега во 1186 и 1187, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1246 и 1247 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 907 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2135 и 2134 исламска година пред хиџра.
ПОУ „Св. Климент Охридски“ - Ново Село
Посебно училиште „Мануш Турновски“ — основно училиште во Ново Село, Општина Ново Село.
390
390 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 390 година од новата ера, 390. од првиот милениум, 90. од IV век и прва од 390-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5898 и 5899 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5140 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4150 и 4151 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1143.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 390 година се протега во 3026 и 3027, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3086 и 3087 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 933. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 239 и 238 година пред хиџра.
Предраг Ејдус
Предраг Ејдус (Белград, 24 јули 1947 - Белград, 28 септември 2018) бил српски глумец и професор по глума.
Од 1985 година бил и претседател на Друштвото на драмски уметници на Србија до 1989 година.
Тој одиграл 150 драмски улоги во театрите низ поранешна Југославија - во Белград, Нови Сад, Суботица, Загреб, Германија, Франција, Канада, САД, Унгарија, Швајцарија. Има снимено повеќе од 50 филмови, телевизиски драми и серии. Неговите антологиски театарски улоги ги вклучуваат ликовите: Осип Манделштам, Јоаким Вујиќ, принцот Мишкин, Франц Кафка, Наполеон, Борис Годунов, Исак Бабел, Порфирио Петровиќ, Кир Јање, Лаза Дунѓерски ... Играл и во претставите Фауст 1 и Кир јање 2 , Глембаеви, венецијански трговец, супермаркет, состанок. Претставата на Кир Јања, во која тој ја толкувал насловната улога, прославиле 25 години настапи во 2017 година.
Починал на 28 септември 2018 година во Белград. Комеморацијата се одржала на 8 октомври во Народниот театар во Белград.
Бил во брак со Милица Ејдус, архитект и сценограф. Имале ќерка Вања (глумица), и син Филип.
Се декларирал како Југословен по националност.
Круме Спасовски
Круме Спасовски (р. година во ) — македонски пејач на народни песни.
Животопис
Круме Спасовски е роден на 29 август 1946 година во "Горно коњари" (Скопско). На негова 17 годишна возраст се запишува во играорниот клуб Коста Абрашевиќ во Скопје. Во 1969 година се вработува како соло-пејач на Македонското радио. Тој е познат по песната Чудна жена беше Вера (1974). Тој често настапувал и во дијаспората во: Америка, Австралија, Канада. Со ансамблот "Гоце Делчев" од Скопје има гостувано во Русија заедно со Васка Илиева. Во Австралија има отидено 8 пати, со негови колеги: Атина Апостолова, Виолета Томовска, Никола Бадев. Во 2019 година, во Домот на АРМ, направи концерт по повод 50-години професионална кариера.
Ангола на Летните олимписки игри 2004
Ангола учествувала на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција од 13 до 29 август 2004 година.
Атлетика
Анголските атлетичари имале постигнато квалификациски стандарди во следните атлетски дисциплини (најмногу до 3 спортисти во секоја од дисциплините според „А“ стандардот и 1 според „Б“ стандардот):
Женски турнир
Ангола во ракомет учествувала во женска конкуренција.
Ацтеки
Ацтеки или Ацтеци — народи централно Мексико, односно оние групи кои зборуваат ацтечки јазик (наватл). Од XII век, долината на Мексико претставувало јадро на Ацтечката цивилизација. Таму се наоѓала и престолнината на Ацтеките, Теночтитлан. Денешниот град, Мексико, се наоѓа врз некогашниот Теночтитлан.
Ацтеките се староседелски американски народ кој претежно живее во Мексико. Голем број од денешните Ацтеки се со католичка вероисповед, но има и такви кои го сочувале своето традиционално верување во повеќе богови. Вкупниот број на Ацтеки во светот е 1.652.000.
Рана историја
Многу години пред Ацтеките да ја достигнат својата моќ, мексиканската долина претставувала центар на голема цивилизација, пред сè поради својата плодност и надморска височина. Во центарот на долината се наоѓаат пет езера, кои се поврзани меѓу себе. Во периодот од 100 до 650 година, територијата на долината била под Толтеките и нивниот град држава Теотвикан. По неговото паѓање, Толтеките мигрирале во централниот дел на денешно Мексико, каде основале нова држава.
Нивната цивилизација процутела во периодот од X век до XI век. Во XIII век, долината била заземена од народ, кој го говорел ацтечкиот јазик (наватл), и многу често биле нарекувани чичимек. Тие ги презеле градовите на Толтеките, и основале нови, како на пример Текскоко. Така, чичимек ја измешале својата култура со Толтеките, и на тој начин ја создале ацтечката цивилизација. Нејзината економска, политичка, социјална и културна моќ постепено станала една од најразвиените во тогашно време.
Борбата на трите алијанси
Вистинското потекло на Мексиканците не е позната. Тие се сметаат за основачи на Ацтечката Империја. Според нивните легенди, мексиканското племе произлегува од Астлан. Се смета дека Астлан се наоѓал некаде северно од мексиканската долина. Некои сметаат дека тој се наоѓал во југозападниот дел на денешните САД. Други пак сметаат дека градот Астлан е само митско место бидејќи Астлан би можело да се преведе и како “место на потеклото“.
Врз основа на овие мислења, се смета дека Мексиканците пристигнале во Капултепек во или околу 1248 година. Во моментот на нивното пристигнување, по долината на Мексико постоеле неколку град-држави од кој најмоќниот бил Кулхакан на југ и Ацкапотцалко на запад. Главно занимање на ова племе било лов и риболов. Во времето на нивното населување, долината била веќе населена, па тие биле принудени да побараат дом на два острови кои се наоѓале блиску до западниот брег на езерото Тексоко. Според легендата се смета дека тие ќе основаат голема империја која би била во близина на местото каде што тие биле населени во моментот. И бидејќи местото околу крајбрежјето на езерото Текскоко е било многу слично на преданието, тие сметале дека тоа било знак. Истиот регион се покажал како еден од најплодните места во идната империја. Постепено, основното занимање им станало земјоделството. Во 1299 година, императорот на Кулхакан им дал дозвола за населување во Тизапан, каде била создадена и културата на Кулхакан. Во 1325 година, Мексиканците го основале градот Теночтитлан. Но и покрај тоа, тие плаќале даноци на посилните од нив племиња, т.е. градот-држава Атскапотсалко. Мексиканците служеле како наемни работници. Но со текот на времето, Мехиканците создале силна воена и државна организација.
Подоцна била создадена тројна алијанса која ја сочинувале Теночтитлан, Теотвикан и Тиакопан. Тие својата империја ја рашириле на целата мексиканска долина вклучувајќи ги и бреговите на Тихиот Океан. Во 1428 година, со заеднички сили биле победени тепанеките. Во времето на управување на императорот Итскоател, неговиот наследник Монтесума I и владетелот на Текскоко Несвалкојотил, тројниот сојуз преживеал големи успеси и освојувања. Така била создадена и империјата на Ацтеките, која се простирала на централниот дел од денешно Мексико до границата на денешна Гватемала. Во тоа време, постепено Теотвикан станал водечка сила во тројната алијанса.
Шпанско освојување
Шпанското освојување на Мексико е еден од најзначајните моменти во историјата на Америка. Најзначаен конкистадор од тоа освојување бил Ернан Кортес. Империјата својот најголем подем го достигнала во времето на император Ахуцоти од 1486 до 1502 година. Неговиот наследник Монтезума II бил само на 17 години кога Ернан Кортес со својата војска пристигнал на Мексиканскиот Залив во 1519 година. Независно од некои претходни битки меѓу Шпанците и Ацтеките, Ернан Кортес пред вратите на Тенохтитлан пристигнал на 8 ноември 1519 година.
Монтезума II го подготвувал градот за пречек на Шпанците, сметајќи го Кортес за Богот Кецалкоатл. Кортес имал свои барања, кои ги добил заедно со многу количество злато. На паганските места каде се наоѓале крв или некои пагански идоли, Кортес поставувал христијански симболи. По ова, Кортес го заробил Монтезума II и го држел како заробеник како осигурување доколку би дошло до побуна од Ацтеките. За него тој барал откуп во злато. Огромни количества на злато му биле донесени на Кортес. Кортес добил вест дека гувернерот на Куба, Веласкес испратил голема војска под раководство на Панфилиј де Нарвез. Веласкес сакал да го уапси Кортес и да го осуди поради непослушност. Кортес бргу реагирал, водејќи борба со приврзаниците на Веласкес, и притоа заробувајќи ги. По ова, тој повторно се вратил во Тенохтитлан.
Ацтеките организирале побуна против шпанското освојување на градот и заробувањето на императорот. Тогаш биле убиени голем дел од ацтечката војска. Тогаш Ацтеките ја опседнале палатата каде се наоѓале Шпанците. Кортес барал од Монтезума II да му нареди на својот народ да се повлече, но народот не го послушал, па во еден од нападите, императорот бил повреден, и по неколку дена починал. Шпанците биле принудени да бегаат од градот, земајќи колку што можат од златото.
По ова, Шпанците успеале некако да се повлечат до Тлаксалите. Кортес им предложил да направат сојуз преку кој ќе го освојат Тенохтитлан. Од своја страна, Тлаксалите барале да не плаќаат даноци на Шпанците кога ќе го освојат градот. Но, кога Шпанците го освоиле градот, Кортес не го почитувал договорот.
Цивилизацијата на Ацтеките
Општеството на Ацтеките се одликувало со голем развој на земјоделието. Религијата го определувала секој дел од животот на народот во империјата. Низ градовите биле градени големи пирамиди, главно од камен, и на врвот од секоја пирамида се вршело жртвување во чест на боговите. Уметноста на Ацтеките најмногу се изразувала низ религијата и воените дела, со кои империјата добивала богатство и власт. Како жртвеници, најчесто биле користени затворениците.
Социјална структура
Основна структурна единица на ацтечкото општество бил т.н. калпуј. Тој вклучувал група семејства, кои имаат општ главар. Секој калпуј имал сопствен совет, кој го одржувал општествениот ред, текот на војните, давал правни предрасуди, водел регистри итн. Исто така, секој калпуј имал свое сопствено училиште, каде мажите се обучувале за својот граѓански однос, воено дело, знаења и религија. Одделните калпуи имале свој сопствен храм, магацин за оружје, склад за стоки. Земјата се распределувала меѓу главите на фамилиите според нивните потреби. Секое семејство имало право на обработка на земјата, но го поседувало само на она што ќе го произведе. Во престолнината Танохтитлан, калпуите во почетокот ги исполнувале истите функции. Подоцна, со развивањето на градот и промена на неговата инфраструктура, калпуите не се основале врз семеен принцип, туку сочинувале еден вид градска администрација. Управните совети, школите, храмовите и земјата ја сочувале својата функција, а за нови членови на калпуите не морало повеќе да се има некоја роднинска врска. Во време на основањето на градот Танохтитлан во 1325 година, во градот имало 15 калпуи, а до XVI век - 80. Во Тенохтитлан, најискусните калпуи формирале племенски совет, кој избирал четири виши чиновници. Подоцна, еден од нив бил избиран за владетел или тлатоани. Во времето кога Тенохтитлан станал центар на ацтечката цивилизација, владетелот станал император, каде чиновниците биле веќе обврзани да му плаќаат даноци. Тој бил сметан за бог, потомок на ацтечките богови и врховен военоначалник. Кон него чиновниците се обраќале со веј-тлатоани, што во превод значи голем господар.
Веднаш по императорот, на следното ниво во хиреархијата на Ацтеките била благородничката класа. По нив бил обичниот народ, трговците, занаетчиите, војниците итн. а на најниско рамниште биле работниците. Трговците од своја страна образувале класа наречена почтека. Тие имале некои привилегии во однос на империјата. Благородниците имале право на сопственост врз земјата. Земјата на обичниот народ била во сопственост на калпуите, кои ја распределувале меѓу своите членови. Сопствениците на земјата плаќале данок на империјата во вид на селскостопански производи.
Секој физички здрав жител на империјата имал задолжителна обврска кон воена служба. И покрај строгото структуирање на ацтечкиот народ, социјалниот статус на секој жител можел да се смени според неговиот придонес за империјата. Обичниот народ исто така можел да го смени својот ранг во хиерархијата, посебно доколку се работело за добри војници. Младите Ацтеки имале можност да се образуваат без разлика на кој сталеж припаѓаат. Војниците кои успеале да го запленат во заробеништво својот непријател исто така добивале големи привилегии. Но, од друга страна, секој кој не ги почитувал законите, посебно за плаќање данок, бил преструктуиран во роб. И робовите можеле да станат слободни граѓани.
Раководство
Ацтечката Империја е пример за империја, која била раководена од индиректни средства. Таа се одликувала со разновиден етнички состав. Главна одлика на империјата е тоа што таа не била официјално прогласена за империја која ги проширува своите територии, туку големо значење се одавало на земјите кои ги поседувала таа и за кои се плаќало различни даноци.
Трговија и производство
Во времето кога Ацтеките започнале да ја создаваат својата цивилизација, главна дејност со која се занимавале било земјоделството. Најплодни биле почвите околу крајбрежјето на езерата, но сепак биле недоволни за исхрана на целото население, кое постепено сè повеќе се зголемувало. Како најголем успех во оваа област им било рекултивирањето на почвите околу езерата, поради што биле изградени многу острови, наречени чинампасили.
Ацтеките не го користеле ралото, ниту пак животните ги користеле за орање на нивите. За засадување на земјоделските култури користиле заострени колци, кои многу лесно можат да навлезат во внатрешноста на земјата. Основно производство им била пченката, од која правеле брашно. Исто така произведувале и грав, тиква, авокадо, домат итн.
Некои стоки и производи биле специјално произведувани за императорот, на пример накит, кошници, облека и слично. Со скапи производи како сол, златни накити и облека се занимавале претежно трговците кои патувале до низините на Мексиканскиот Залив или на југ до денешна Гватемала. Биле разменувани и други скапи производи, како перја од птици, кожи од јагуар, памук, каучук и зрна од какао од кои се произведувал чоколаден напиток.
Ацтеките немале метални монети. Како платежно средство ги користиле скапите производи како какаовите зрна, памукот или солта.
Стопанство
Економијата на Ацтеките била поделена меѓу политичкиот сектор, кој бил под контрола на императорот и благородниците, и трговскиот сектор кој дејствувал независно од политичкиот сектор. Политичкиот сектор се занимавал со контрола на земјата и нејзината обработка. Во трговскиот сектор, главно занимање било размената на паричните средства во вид на стока, услуга и слично.
Сообраќај
Еден од најголемите придонеси во ацтечката цивилизација е системот на комуникација. Изградбата на патната инфраструктура била поддржана од даноците кои ги плаќал народот. По освојувањето од страна на Шпанија, овие патишта го изгубиле своето значење.
Теночтитлан
Теночтитлан бил центар на Ацтечката Империја и нејзина престолнина. Градот се наоѓал на остров во езерото Тексоко, и најдобро бил опишан од страна на шпанските освојувачи, кои градот го нарекувале „Венеција на Нова Шпанија“, поради големиот број на водени канали. Според најновите истражувања, градот во својот „златен век“ имал околу 200.000 жители, и за тоа време бил сметан за еден од најголемите во светот.
Религија и митологија
Бидејќи земјоделството било основното производство на Ацтеките, тие целосно биле посветени и зависни од природните сили кои ги почитувале како богови. Врховен бог бил Витсилопочтли односно Бог на Сонцето и Бог на војната, Тлалок- Бог на дождот и Кетсалкоател- Бог на ветрот и мудроста, честопати поврзуван и со воскреснувањето.
Слично како и кај Маите, и Ацтеките верувале во циклусното создавање и пропаѓање на вселената. Тие верувале дека живеат во петтиот и последен цикулс на создавањето. Овој цилкус го нарекувале Петти сончев цилкус или Петто сонце. На крајот од тој цилкус, тие верувале дека сè ќе биде поплавено во мрак и дека шестото сонце нема да дојде. Крајот на светот не можел да се стопира, туку би можел само да се забави. Затоа и нивниот бог на сонцето Витсилопочтли бил почитуван како врховен бог, кој вечно води борба со мракот. Доколку Витсилопочтли е посилен, светот ќе остане безбеден. Но, за да остане постојано силен, Ацтеките морале да му принесуваат човечки жртви.
Како основни сојузници на сонцето, Ацтеките верувале дека живеат во центарот на вселената. Земјата ја делеле на четири квадрати, каде секој имал своја боја на ориентација, типични за цивилизациите од Средна Америка. Четирите квадрати се среќаваат и во главниот храм во Танохтитлан. Според Ацтеките, небесното кралство се состои од тринаесет нивоа, кои се распоредени хоризонтално. Сонцето, Месечината, планетите и ѕвездите ги заземале пониските места, а највисоко биле ветровите, бурите, боговите. Подземниот свет пак, се состоел од девет нивоа, каде живеело злото.
Петте сонца ги одбележуваат одделните епохи од историјата на светот. На почетокот во вселената се појавиле четрите богови: Тескатлипока, Витсилопочтли, Кетсалкоатал и Хипе Тотек. Сите тие биле обединети од страна на Тлалок, богот на дождот и неговата сопруга Чалчиутликуј. Боговите вечно војувале со мракот, и од таму доаѓа создавањето и уривањето на првите четири сонца. Богот Тескатлипока управувал во првата епоха, долга точно 676 години. Кетсалкоатал го протерал Тескатлипока од престолот и светот бил уништен од јагуари. Во втората епоха, Кетсалкоатал бил однесен во голем ураган од страна на Тескатлипока. Во третата епоха управувал Тлалок. Таа завршила кога Кетсалкоатал го уништил светот со поплави и пожари. Во четвртата епоха управувала божицата Чалчиутликуј. Таа завршила со уништување на светот од голем потоп. Петтата епоха започнала кога богот Нанаватсин скокнал од огнот во светиот град Танохтитлан и се претворил во Сонце што изгрева. Сонцето започнало да се движи во времето кога почнало да му се принесува жртва. Така, според ацтечката митологија, животот на светот опстојува заради жртвите. На тој начин само ќе се забави крајот на петтата епоха, кога се очекува светот да биде уништен од земјотрес.
Жртвување во чест на боговите
Во религијата на Ацтеките имало добри и лоши богови. Тие верувале дека добрите богови секогаш треба да ја поддржуваат силата, за да не им дозволат на лошите богови да владеат со светот. За таа цел, тие принесувале жртви во чест на боговите. За жртви најчесто биле користени воените заробеници, но понекогаш за најважните ритуали биле избирани и војници од ацтечката армија. Тие сметале дека богот Тлалок претпочитал деца за жртвување.
Процесот се одвивал според движењето на ѕвездите. Човекот одреден за жртвување се испраќал по скалите на врвот на пирамидата, каде се наоѓал храмот. Таму тој легнувал на олтар од камен каде му било вадено срцето. Потоа срцето се кревало високо кон почитуваниот бог, по што се фрлало во светиот оган. Честопати, Ацтеките спроведувале масовни жртвувања. Според една легенда, во 1487 година во Тенохтитлан биле жртвувани околу 80.000 луѓе во чест на богот на сонцето.
Оние кои го извршувале жртвувањето најчесто отворале училишта каде децата учеле за религијата и нејзините ритуали. Нивна задача било да предвидат кој ден е погоден за започнување на војна. За таа цел бил изработен календар кој се состоел од 260 дена.
Богот Витсилопочтли
Витсилопочтли е Бог на сонцето и војната. Ацтеките верувале дека тој ги насочил во времето на нивната миграција од Асатлан кон мексиканската долина. Неговото име доаѓа од зборот витсилин, со кој Ацтеките ја нарекурале птицата колибри. Според религијата, војниците кои загинувале во борбите против непријателот, по смртта се претворале во колибри. Мајка на Витсилопочтли е божицата на земјата Коатликуј. Ацтеките верувале дека тој се храни со срцата и крвта на неговиот народ. Затоа честопати му биле принесувани жртви од затворениците или загинатите војници. По жртвувањето тие станувале дел од сончевите зраци, за да по четири години се претворат во колибри. Најчесто, Витсилопочтли е сликан како птица или војник, кој носи перја од колибри, кои пак му служат за одбрана. Храмот во Таночтитлан бил изграден во негова чест, и претставувал едно од најголемите успеси на Америка, до ерата на Кристофер Колумбо.
Богот Тлалок
Тлалок бил Бог на дождот. Насликан е со перја во рака. Се сметало дека садел грав, кој ќе никне само доколку почвата ја пролее со дожд.
Богот Кетсалкоатал
Кетсалкоатал бил бог како на Ацтеките, така и на Толтеците и претставува легендарен крал на Мексико. Во превод, неговото име значи змија. Во почетокот бил почитуван како бог на плодноста, сè до IX век. Подоцна, по X век Толтеците го прогласиле за бог на утрото и вечерната ѕвезда. Ацтеките го сметале и за бог на смртта и воскреснувањето.
Богот Тескатлипока
Тескатлипока бил сметан за најголем соперник на Кетсалкоатал. Тој кај Ацтеките бил почитуван како бог на ноќното небо, Месечината, ѕвездите и младите момчиња. Ацтеките уште го нарекувале и Јаотал, и го поврзувале со злото и уривањето. Тој владеел и со училиштата, каде младите го добивале своето образование. Исто така, тој бил бог и на робовите, и затоа доколку некој се осмелел да се однесува кон нив нечесно, тој го казнувал. Сметан е и за магичар и господар на црната магија.
Според верувањата, тој го протерал Кетсалкоатал од империјата. Тој би требало некогаш да се врати, затоа кога пристигнале Шпанците во 1519 година, императорот Монтезума II го сметал Ернан Кортес токму за вратениот бог Кетсалкоатал. Еднаш годишно, Ацтеките му принесувале како жртва млад и убав затвореник.
Богот Екател
Екател, во ацтечката митологија бил почитуван за бог на ветерот, кој помагал во создавањето на светот.
Ацтечки календар
Ацтечкиот календар претставува еден вид систем кој го користеле за мерење на времето. Системот вклучува комплекс од религиозни верувања и церемонии во однос на ритуалните борби и принесувањата на жртви. Како земјоделски народ, Ацтеките верувале дека такви настани го определувале природниот цикулс на земјата, од кој пак зависи плодноста на почвата. Најважни според нив биле секојдневниот изгрев на сонцето и летните дождови.
Тие користиле два посебни системи од календари. Првиот имал 260 дена и него го нарекувале тоналповали, што во превод значело броење на деновите. Овој календар бил свет, и главно се користел од страна на оние кои принесувале жртви на боговите. Според овој календар се предвидувал денот кога треба да се принесе жртва. Овој календар бил разделен на дваесет периоди по тринаесет дена. Секој од тие периоди имал свое име, претставено со хиероглифи, како вода, зајак или нож. Секој поминат ден се обележувал со точка до соодветниот хиероглиф. Вториот календар имал 365 дена, што одговара на времето што е потребно Земјата да сврти круг околу Сонцето. Тој бил познат под името хуповали, што во превод значело броење на денови и месеци или летно броење. Овој календар ги содржел датумите на религиозните празници и земјоделските задачи. Секоја година била разделена на осумнаесет периоди по дваесет дена и еден краен финален период од пет дена, кои ги сметале за опасни денови што носат лоша среќа. Секој период имал свој посебен празник, којшто честопати бил поврзуван со земјоделскиот цикулс. Исто како и кај календарот со 260 дена, и овде датумите биле одбележувани со хиероглифи или точки. Годините се запишувале на начин што на секоја од четирите хиероглифи се додавало од 1 до 13 точки. Сè со цел да не се мешаат датумите и годините, симболите кои ги означувале годините биле заградувани со квадрати. Преку овој систем, Ацтеките им дале име на 52 посебни години. По секоја 52 година, крајот на календарот со 260 дена се совпаѓал со оној на 365 дена, со што завршувал и еден ацтечки век. Тогаш, се спроведувале важни религиозни ритуали за пречекување на новото сонце. За тој период, тие се подготвувале со пости, домашните огништа се гаснеле и сите домашни садови и прибори се кршеле. По залезот на сонцето, Ацтеките чекале да видат дали сонцето ќе се појави следниот ден, со што започнувал новиот век.
Уметност
Уметноста на Ацтеките во голем степен била инспирирана и била под влијание на религијата. Ацтеките цртале врз камења или карпи, а обично тоа биле религиозни ритуали, со фигури на боговите. По ѕидовите на храмовите, Ацтеките ги сликале боговите. На камените скулптури најчесто биле цртани боговите со жртвите што им се принесувале.
Еден од најпознатите и најзачуваните ацтечки скулптури е т.н. календарски камен. Тој имал тежина од 22 тони и должина од 3,7 метри пречник. Каменот се состои од вселената на Ацтеките, а во неговата средина се наоѓа ликот на Богот на сонцето. Околу него со различни кружни шари се нацртани деновите и небото. Освен религиозни скулптури, Ацтеките изработувале и мали реалистични фигури од човек или животно. Како основен материјал користеле кварц, опсидијан и јаспис. Исто така, Ацтеките биле добри резбачи во камења.
Писмо
Ацтеките користиле пиктографска уметност, која била составена од мали цртежи кои го симболизирале определениот предмет. Пиктографски знаци биле користени и во бројниот систем, кој се засновал врз бројот 20. Така на пример, 20 се обележувало со знак за плочка, со дрво 20×20 или бројот 400. Овие пиктографски знаци не можат да симболизираат апстрактни идеи, но Ацтеките успешно ги користиле за запишување на историски случки и настани. Во денешно време не постојат пишани ацтечки документи од ерата пред Кристофер Колумбо. Постојат само неколку пара кодекси. Постојат неколку кодекси, кои биле нацртани од страна на ацтечки творци, но тие биле под контрола на шпанските власти. Шпанското влијание го отежнува процесот на проучување на кодексите. Најпознати се Кодекс Мендоза и Кодекс Риос.
Црква „Св. Петка“ - Сретково
Света Петка претставува главната манастирска црква на Сретковскиот Манастир во гостиварското село Сретково. Таа е сместена во месноста „Сретковски ливади’’, недалеку од селото. Некаде на почетокот на декември 2011 година, во црквата била извршена тешка кражба, каде биле украдени осум икони. Три од нив биле постари и поголеми, две насликани на платно и една дрворез. Оснататите пет биле со помали димензии. Освен иконите, крадците ги собрале и парите од доброволни прилози од верниците.
NGC 7345
NGC 7345 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7345 се споменува и како UGC 12130, MCG 6-49-64, CGCG 514-83, IRAS 22364+3514.
Откривање
Објектот е откриен на 11 септември 1872 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7345 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7345 има привидни димензии од 1,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 38 м 44,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 32' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Пјер-Жил де Жен
Пјер-Жил де Жен (Pierre-Gilles de Gennes; – ) — француски физичар и добитник на  Нобеловата награда за физика во 1991 година.
Животопис
Во 1959 година, заедно Чарлс Кител станал подокторски студент на Калифорнискиот универзитет, и подоцна поминал 27 месеци во француската морнарица. Во 1961 година, тој бил помошик професор на Орси и наскоро ја основал орсиевата група за суперпроводници. Во 1968 година, започнал да ги изучува течните кристали.
Во 2003 година тој бил еден од 22 нобеловци кој се потпишале на хуманистичкиот манифест.
На 22 мај 2007 година, неговата смрт била објавена по што започнале да пристигнуваат сочувства од неговите соработници и членови на семејството.
Кариера
Во 1971 година, станал професор на Францускиот колеџ, и учествувал во STRASACOL (заеднички проект во Стразбур, на Скали и Францускиот колеџ) за полимерна физика. Од 1980 година, тој се заинтересирал за проблемите поврзани со површината како што се: динамиката на намокрувањето и адхезијата.
Тој бил награден со Харвиева награда, Лоренцов медал и Волфовата награда во 1988 и 1990 година. Во 1991 година, тој ја добил Нобеловата награда за физика. Подоцна станал директор на ESPCI, место на кое бил од 1976 година до неговото пензионирање во 2002 година.
Тој бил награден си Нобеловата награда за физика за откривањето „ на методи за проучување на подредените појави во едноставните системи може да се воопшти во посложените облици на материјата, особено кај течните кристали и полимерите“.
Неодамна, тој работел на зрнестите материјали и природата на мемориските способности нам мозокот.
Оставпштина
Кралското друштво за хемија во негова чест ја доделува на секои две години наградата наречена де Женова награда.
1662
1662 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1662 година од новата ера, 662. од вториот милениум, 62. од XVII век и трета од 1660-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7170 и 7171 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6412 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5422 и 5423 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2415.
Батаљон „Јордан Николов“
Баталјонот „Јордан Николов“ (Прв Кумановски Народнослободителен баталјон „Јордан Николов - Орце“) е формиран во с. Пелинце, Кумановско, на 1 декември 1943 година, а расформиран во с. Жегљане, Кумановско, на 26 февруари 1944 година.
Баталјонот бил формиран од 116 борци на Скопско-кумановскиот НОПО и новопристигнати борци.
Битки
Водел борби против четничките сили на Дража Михајловиќ, во Козјачијата и кај селата Аљинце и Дренак (10 декември), вршел диверзии на пругата Врање-Куманово-Романовце, водел успешни борби со бугарската војска и полиција во Кратовските села: Вакуф, Мургаш и Рударе (26 и 27 декември), кај с. Пелинце, Кумановско (13 јануари 1944), кај с. Билјача, Прешевско (7 февруари), ги напаѓал селските општини и одржувал политички собири по селата и го прибирал во Которлак, што окупаторот им го поделил на селаните за борба против партизаните и др.
Во јануари 1944 година, баталјонот бил опколен од бугарската војска и полиција, како и четниците на Козјак кои, со концентрични дејства на кумановско-врањското подрачје, сакале да го уништат. Баталјонот се извлекол од опкружувањето и кај селото Пелинце од заседа го нападнал бугарскиот полициски одред „Бенковски“, нанесувајќи му значителни загуби.
Во февруари 1944 година, заедно со Вториот јужноморавски НОПО и со Косовскиот баталјон, учествувале во нападите на непријателските упоришта и на помалите посади во поширокиот реон на Козјак. Во една од битките на 7 февруари кај Билјача (Кумановско-Прешевско) против бугарската војска и полиција, покрај другите загинал и командантот на Баталјонот, Христијан Тодоровски-Карпош.
При формирањето на Третата НОУБ, на 26 февруари, баталјонот влегол во нејзиниот состав.
Штаерска
Штаерска (гер. Steiermark, слов. Štajerska) е една од деветте сојузни покраини во Република Австрија, која се наоѓа во нејзиниот јужен дел. Зафаќа површина од 16.392 квадратни километри и тука живеат околу 1.211.000 жители (2013). Главен град е Грац.
Раковец (Тетовско)
Раковец — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
Штаерска
=Положба=
Раковец (Тетовско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, оддалечено 18 километри јужно од Тетово.
Штаерска
Штаерска го зазема средниот и југоисточниот дел на Австрија. Се граничи со:
Раковец (Тетовско)
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Раковец живееле 220 жители, сите Албанци.
Штаерска
=Географија=
Раковец (Тетовско)
Население
Според Афанаиј Селишчев во 1929 година, Раковец — село во Брвеничка општина (со центар во Жеровјане) во Долнополошкиот срез и има 73 куќи со 369 жители, Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 811 жители, од кои 807 Албанци и 4 останати.
Штаерска
Со над 1,211 милиони жители и густина на населеност од 74 жители/км2 Штаерска е четврта по бројност покраина во Австрија. Најголемиот дел од населението го сочинуваат Австријци, но има и број на Словенци. Во последните години има и многу доселеници од другите поранешни југословенски републики и од Турција.
Раковец (Тетовско)
Родови
Раковец е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2079 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 795 гласачи.
Неш-Мозерова теорема
Неш-Мозерова теорема — воопштување на теоремата на инверзна функција на Банаховите простори во вид на Фрешеови простори. За разлика од случајот со Банахов простор, во којшто инверзноста на изводот во некоја точка е доволен за пресликувањето да биде локално инверзно, Неш-Мозеровата теорема бара изводот да биде инверзен во некоја соседна точка. Теоремата се користи за да се докаже локалната необичност на нелинеарните парцијалните диференцијални равенки во простори на рамни функции.
Теоремата е именувана по математичарите Џон Форбс Неш и Јирген Мозер. Џон Неш започнал да работи на теоремата како исчекор кон неговиот доказ на теоријата на вметнување, а Јирген Мозер покажал дека методите коишто ги употребил Неш би можеле успешно да се применат при решавањето на проблеми во врска со периодичните орбити во небесната механика.