cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хуавеи
Партнери
Во август 2019, Huawei соработуваше со компанијата за очила Gentle Monster и издаде паметни очила. Во ноември 2019, Huawei соработува со Devialet и го претстави новиот специјално дизајниран звучник, Sound X.
Во 2020, Huawei соработуваше со холандската компанија за навигација TomTom за алтернатива на Google Maps.
Производи и услуги
Huawei е организиран околу три основни деловни сегменти:
Huawei ја објави својата понуда за деловни претпријатија во јануари 2011 за да обезбеди мрежна инфраструктура, фиксна и безжична комуникација, податочен центар и облак компјутери за клиенти на глобални телекомуникации.
Телекомуникациски мрежи
Huawei нуди мобилни и фиксни софтверски прекинувачи, локациски регистри за домаќинства од следната генерација и мултимедијални потсистеми на Интернет протокол (IMS). Huawei продава xDSL, пасивна оптичка мрежа (PON) и PON (NG PON) од следната генерација на единствена платформа. Компанијата исто така нуди мобилна инфраструктура, широкопојасен пристап и насочувачи и прекинувачи за даватели на услуги (СПРС). Софтверските производи на Huawei вклучуваат платформи за испорака на услуги (SDP), BSS, Rich Communication Suite и дигитални решенија за домаќинства и за подвижни канцеларии.
Глобални услуги
Huawei Global Services им обезбедува на телекомуникациските оператори опрема за градење и управување со мрежи, како и консултантски и инженерски услуги за подобрување на ефикасноста на работењето. Овие вклучуваат мрежни услуги за интеграција, како што се оние за мобилни и фиксни мрежи; осигурителни услуги како што се мрежна безбедност; и услуги за учење, како што се консултации за компетентност.
Уреди
Одделот за уреди на Huawei им обезбедува производи со бела ознака на давателите на услуги со содржина, вклучувајќи USB модеми, безжични модеми и безжични насочувачи за мобилен Wi-Fi, вградени модули, фиксни безжични терминали, безжични портали, сет-топ уреди, мобилни телефони и видео производи. Huawei исто така произведува и продава различни уреди под свое име, како што се паметните телефони IDEOS, таблет компјутерите и паметниот часовник Huawei.
Телефони
Huawei е вториот најголем производител на паметни телефони во светот, по Samsung, заклучно со првиот квартал од 2019. Нивното портфолио на телефони вклучува и паметни телефони од висока класа, серијата Huawei Mate и серијата Huawei P и поевтини телефони што спаѓаат во неговиот бренд Honor.
Историјат на телефоните на Huawei
Во јули 2003, Huawei го основа својот оддел за телефони и до 2004, Huawei го произведе нивниот прв телефон C300. U626 беше првиот 3G телефон на Huawei во јуни 2005 и во 2006, Huawei ја лансираше првата 3G слушалка со бренд Водафон, V710. U8220 беше првиот паметен телефон со Android на Huawei и беше претставен во Мобилниот Светски Конгрес (MWC) 2009. На Шоуто за Потрошувачка Електроника (CES) 2012, Huawei го претстави опсегот Ascend почнувајќи со Ascend P1 S. На MWC 2012, Huawei го лансираше Ascend D1. Во септември 2012, Huawei го лансираше својот прв подготвен телефон за 4G, Ascend P1 LTE. На CES 2013, Huawei ги лансираше Ascend D2 и Ascend Mate. На MWC 2013, Ascend P2 беше лансиран како прв паметен телефон LTE Cat4 во светот. Во јуни 2013, Huawei го лансираше Ascend P6 и во декември 2013, Huawei го претстави Honor како подружница независна марка во Кина. На CES 2014, Huawei го лансираше Ascend Mate2 4G во 2014 и на MWC 2014, Huawei го лансираше таблетот MediaPad X1 и паметниот телефон Ascend G6 4G. Другите лансирани во 2014 беа Ascend P7 во мај 2014, Ascend Mate7, Ascend G7 и Ascend P7 Sapphire Edition како прв 4G паметен телефон во Кина со екран од сафир.
Во јануари 2015, Huawei ја прекина брендот „Ascend“ за своите врвни телефони и ја лансираше новата P серија со Huawei P8. Huawei соработуваше и со Google за изградба на Nexus 6P во 2015.
Тековните модели во линиите P и Mate, Mate 30, Mate 30 Pro, Mate 30 5G, Mate 30 Pro 5G P30, P30 Pro, Mate 20, Mate 20 Pro и Mate 20 X беа објавени во 2018 и 2019.
Лаптопи
Во 2016, Huawei влезе на пазарот на лаптопи со објавувањето на серијата лаптопи Huawei MateBook. Тие продолжија да се објавуваат лаптоп модели во оваа серија во 2020 со своите најнови модели MateBook X Pro и Matebook 13 2020.
Таблети
HUAWEI MatePad Pro, лансиран во ноември 2019. Huawei е број еден на кинескиот пазар на таблети и број два на глобално ниво од четвртиот квартал 2019.
Часовници
Huawei Watch е паметен часовник заснован на Android Wear, развиен од Huawei. Беше најавен на Светскиот конгрес за мобилни телефони во 2015 на 1 март 2015, и беше објавен во Internationale Funkausstellung Berlin на 2 септември 2015. Тоа е првиот паметен часовник произведен од Huawei. Нивниот последен часовник, Huawei Watch GT 2e, беше лансиран во Индија во мај 2020.
Промена на оперативни системи (Хармони ОС)
На 9 август 2019, Huawei официјално го објави Harmony OS на конференцијата за програмери во Донггуан. Huawei го опиша Harmony како слободен, заснован на микрокернел дистрибуиран оперативен систем за различни видови на хардвер, со побрза меѓу процесна комуникација од QNX или микрокернелот "Fuchsia" на Google, и алокација на ресурси во реално време. ARK компајлерот може да се користи за пренос на Android APK пакети до ОС. Huawei изјави дека развивачите би можеле флексибилно да развијат софтвер за Harmony OS преку различни категории на уреди; компанијата се фокусираше првенствено на IoT уреди, вклучувајќи паметни екрани, носиви уреди, автомобилски инфо-забавни системи, и не го позицираше експлицитно Harmony OS како мобилен ОС.
Мобилни услуги на Huawei (HMS)
Huawei Mobile Services (HMS) е продавница за апликации на Huawei создадена како конкурент на Google Play Store на Google. Од декември 2019 беше во верзија 4.0 и од 16 јануари 2020 компанијата објави дека потпишала 55.000 апликации користејќи го својот софтвер HMS Core.
Конкурентна позиција
Huawei Technologies Co. Ltd. е најголемиот производител на телекомуникациска опрема во светот и најголем производител на опрема за телефонска мрежа во Кина. Со 3442 патенти, Huawei стана светски апликант број 1 за меѓународни патенти во 2014.
R&D центри
Има 21 институт за истражување и развој во земји вклучувајќи ги Кина, САД, Канада, Велика Британија, Пакистан, Финска, Франција, Белгија, Германија, Колумбија, Шведска, Ирска, Индија, Русија, Израел и Турција.
Huawei размислува да отвори нов центар за истражување и развој во Русија (2019/2020), што би бил трет во земјата по центрите за истражување и развој во Москва и Санкт Петербург. Huawei исто така објави планови (ноември 2018) да отвори центар за истражување и развој во францускиот град Гренобл, кој главно ќе биде насочен кон сензори за паметни телефони и развој на софтвер за паралелно компјутерско работење. Новиот тим за истражување и развој во Гренобл се очекувало да порасне на 30 истражувачи до 2020, соопшти компанијата. Компанијата рече дека овој нов додаток го порасна на пет бројот на свои тимови за истражување и развој во земјата: два беа сместени во Софија Антиполис и Париз, истражувајќи обработка на слики и дизајн, додека другите два постојни тима беа со седиште во објектите на Huawei во Булоњ-Биланкур, работејќи на алгоритми и мобилни и 5G стандарди. Технолошкиот гигант исто така имал намера да отвори два нови истражувачки центри во Цирих и Лозана, Швајцарија. Во тоа време Huawei вработуваше околу 350 луѓе во Швајцарија.
Критика и полемики
Huawei се соочи со критики за различни аспекти на своето работење, со своите најистакнати контроверзии вклучувајќи американски обвинувања за нивните производи што содржат backdoors за шпионажа на кинеската влада - во согласност со домашните закони со кои кинеските граѓани и компаниите бараат соработка со државните разузнавачи кога тоа е оправдано. Раководните лица на Huawei постојано ги негираат овие обвинувања, изјавувајќи дека компанијата никогаш не добила никакви барања од кинеската влада за воведување на backdoors во својата опрема, ќе одбие да го стори тоа и дека кинескиот закон не ги принудува на тоа.
Наводи за шпионажа
Huawei беше во центарот на обвинувањата за шпионажа во врска со опремата на кинеската мрежа 5G. Во 2018, САД усвоија предлог-закон за финансирање на одбраната, кој содржеше пасус со кој се забранува федералната влада да работи со Huawei, ZTE и неколку кинески продавачи на производи за надзор, поради безбедносни проблеми. Кинеската влада се закани со економска одмазда против земјите кои го блокираат пристапот на Huawei на пазарот. Германските и британските разузнавачки агенции се спротивставија на наводите на САД, наведувајќи дека по испитувањето на хардверот 5G на Huawei и придружниот изворен код, тие не нашле докази за злонамерност и затоа забраната би била неоправдана. Дополнително, раководителот на британскиот Национален центар за сајбер безбедност (информатичката безбедност на GCHQ) изјави дека САД не успеале да и достават доказ на Велика Британија за нејзините тврдења против Huawei. Сепак, на 14 јули 2020 владата на Велика Британија објави забрана за употреба на опрема за мрежата 5G на компанијата, повикувајќи се на безбедносни проблеми. Во октомври 2020, Одборот за одбрана во Велика Британија објави дека најде докази за соработката на Huawei со кинеската држава и дека поддржува забрзано чистење на опремата Huawei од британската телеком инфраструктура до 2025.
По престрелките меѓу Кина и Индија во 2020, Индија објави дека Huawei ќе биде блокиран од учество во државната 5G мрежа од причини за национална безбедност.
На 28 август 2020, францускиот претседател Емануел Макрон ја увери Кина дека не им забранува на производите на Huawei да учествуваат во мобилната експанзија на петтата генерација, но ги фаворизира европските услужници од безбедносни причини. Шефот на француската агенција за сајбер безбедност, исто така, изјави дека одобри ограничено времено откажување од 5G за безжични оператори кои користат производи на Huawei, одлука со која најверојатно започна „постепено укинување“ на производите на компанијата.
Експлоатациони задни страни
Во февруари 2020, официјални претставници на американската влада тврдеа дека Huawei имал можност тајно да ги искористува backdoors, наменети за службениците за спроведување на законот, во телекомуникациската опрема како антени и насочувачи од 2009.
Наводи за измама и заговор за субверзија на санкциите против Иран
Во декември 2012, Ројтерс објави дека „длабоки врски“ постоеле уште во 2010 помеѓу Huawei преку Менг Ванжу (која тогаш била финансиски директор на фирмата) и иранскиот телекомуникациски увозник Skycom. САД имаа долгогодишни санкции кон Иран, вклучително и против увоз на американски технолошки добра во Иран. На 22.08.2018, судот во Њујорк издаде налог за апсење на Менг да и се суди во САД. На 1 декември 2018, Менг беше уапсена во Канада на барање на американските власти. Таа се соочи со екстрадиција во САД под обвинение за кршење на режимот на санкции.
На 28 јануари 2019, сојузните обвинители на САД официјално ги обвинија Менг и Huawei со 13 точки за банкарска и интернет измама (со цел да ја прикријат продажбата што е нелегална според санкциите на американската технологија на Иран), попречување на правдата и злоупотреба на трговски тајни. Одделот исто така поднесе официјално барање за екстрадиција за Менг до канадските власти истиот ден. Huawei одговори на обвиненијата и рече дека „негира дека таа или нејзината подружница или придружна филијала извршиле некое од наведените повреди“, како и дека Менг е невина. Кинеското Министерство за индустрија и информатичка технологија сметаше дека обвиненијата покренати од САД се „нефер“.
Случајот за екстрадиција на Менг во САД за да се соочи со обвиненија е во тек од мај 2020, со пресудата на судијата на Врховниот суд на СРД на 27 мај 2020, дека постапката за екстрадиција против директорот на Huawei треба да продолжи, негирајќи го тврдењето за двојно кривично дело покренато од тимот за одбрана на Менг.
Наводи за кражба на интелектуална сопственост
Huawei е обвинет за различни случаи на кражба на интелектуална сопственост против страни како Nortel,  Cisco Systems и T-Mobile US (каде вработен во Huawei фотографирал роботска рака што се користела за паметни телефони со стрес-тест и зел прст од робот). Менаџментот на компанијата тврди дека американската влада го прогонува бидејќи проширувањето на Huawei може да влијае на американските деловни интереси. Во август 2018, судот во Тексас утврди дека Huawei ги прекршил патентите што ги поседува американската фирма PanOptis. Huawei подоцна го реши случајот. Во ноември 2018, германскиот суд донесе одлука против Huawei и ZTE во случај на повреда на патент. Во февруари 2020, Министерството за правда на Соединетите држави го обвини Huawei за рекет и заговор за кражба на трговски тајни од шест американски фирми.
Во 2019 правниот директор на Huawei изјави „Во изминатите 30 години, ниту еден суд никогаш не заклучил дека Huawei се занимавал со злонамерна IP кражба... ниту една компанија не може да стане глобален лидер крадејќи од другите“.
Наводи за вмешаност во камповите за превоспитување во Ксинџијанг
Во 2019, Австралискиот институт за стратешка политика го обвини Huawei за помагање во масовното притворање на Ујгурите во логорите за превоспитување во Ксинџијанг. Технологијата на Huawei што ја користеа силите за внатрешна безбедност на Ксинџијанг за анализа на податоците, и компаниите што го снабдуваа Huawei кои работат во регионот Ксинџијанг се обвинети за употреба на принудна работа. Сепак, Huawei ги демантираше овие извештаи.
Наводи за соработка меѓу Huawei и структурите на Кинеската комунистичка партија
Во август 2018, беше потпишан законот за овластување за национална одбрана за фискална 2019 (НДАА 2019), кој содржи одредба со која се забранува да се користи опрема од Huawei и ZTE од сојузната влада на САД, повикувајќи се на безбедносни проблеми. Huawei поднесе тужба за делото во март 2019, тврдејќи дека е неуставно затоа што конкретно го насочил Huawei без да му даде шанса да обезбеди побивање или соодветна постапка.
Дополнително, на 15 мај 2019, Министерството за трговија на САД го додаде Huawei и 70 странски подружници и „придружни фирми“ на својот список на субјекти според регулативата за администрација за извоз, наведувајќи дека компанијата е обвинета за „свесно и намерно предизвикување извоз, реизвоз, продажба и снабдување, директно и индиректно, на стоки, технологија и услуги (банкарски и други финансиски услуги) од САД до Иран и владата на Иран без добивање лиценца од Канцеларијата за контрола на странски средства на Министерството за финансии (OFAC)“. Ова ги ограничува американските компании да прават деловни активности со Huawei без владина лиценца. Разни компании со седиште во САД веднаш ја замрзнаа соработката со Huawei за да се усогласат со регулативата.
Забраната за Huawei во мај 2019 беше делумна: таа не влијаеше на повеќето чипови што не се американски произведени, а администрацијата на Трамп додели низа продолжувања на забраната во секој случај, со уште 90 дена репресив издаден во мај 2020. Во мај 2020, САД ја продолжија забраната да опфати полупроводници прилагодени за Huawei и направени со американска технологија. Во август 2020, САД повторно ја проширија забраната на секаква забрана за продажба на полупроводници на Huawei. Целосната забрана стапи на сила на септември 2020.
Овие активности негативно се одразија врз производството, продажбата и финансиските проекции на Huawei. Сепак, на 29 јуни 2019 на самитот Г20, американскиот претседател даде изјави кои имплицираат планови за ублажување на ограничувањата на американските компании кои прават бизнис со Huawei. И покрај оваа изјава, на 15 мај 2020, Министерството за трговија на САД ги прошири своите извозни ограничувања за да и забрани на Huawei да произведува полупроводници добиени од технологија или софтвер од американско потекло, дури и ако производството се изведува во странство. Во јуни 2020, Федералната комисија за комуникации го прогласи Huawei за закана за националната безбедност, со што и забрани да има какви било субвенции од САД. Во јули 2020, Сојузниот регулаторен совет за аквизиција објави известување од Федерален регистар со кое им се забранува на сите договарачи на федералната влада да продаваат хардвер од Huawei на сојузната влада и да спречи федерални изведувачи да користат хардвер од Huawei.
Одговорот на Huawei и правење залихи
Пред крајниот рок 15 септември 2020, Huawei беше во „режим на преживување“ и складираше „5G мобилни обработувачи, Wifi, радиофреквенција и чипови за дисплеи и други компоненти“ од клучните снабдувачи и производители на чипови, вклучувајќи ги Samsung, SK Hynix, TSMC, MediaTek, Realtek, Novatek и RichWave. Дури и во 2019, Huawei потроши 23,45 милијарди долари на залиха на чипови и други материјали во 2019, што е за 73% повеќе од 2018.
За својот најважен бизнис, имено, неговиот телекомуникациски бизнис (вклучително и 5G) и серверскиот бизнис, Huawei има залихи на чипови и компоненти за 1,5 до 2 години. Започна масовно складирање од 2018, кога Менг Ванжу, ќерката на основачот на Huawei, беше уапсена во Канада по барање на САД. Меѓу клучните добавувачи на Huawei беа Xilinx, Intel, AMD, Samsung, SK Hynix, Micron и Kioxia. Од друга страна, аналитичарите предвидоа дека Huawei може да испрати 195 милиони единици паметни телефони од постојните залихи во 2021, но пратките може да паднат на 50 милиони во 2021 доколку не се олабават забраните.
Галичичка власеника
Галичичка власеника (Festuca galicicae ) е локален ендемичен вид растение во Национален парк Галичица.
Хуавеи
Одговорот на Huawei и правење залихи
За време на санкциите, забележано е дека Huawei работеше на сопствен оперативен систем со кодно име „HongMeng OS“: во интервју за Die Welt, извршниот директор Ричард Ју изјави дека нивниот оперативен систем може да се користи како „план Б" ако би биле спречени да користат Андроид или Виндоус како резултат на рестрикциите од САД.  Huawei регистрираше трговски марки за имињата „Ark“, „Ark OS“ и „Harmony“ во Европа, за кои се шпекулираше дека се поврзани со овој ОС.  На 9 август 2019, Huawei официјално го претстави Harmony OS на својата инаугуративна програмерска конференција во Донггуан со ARK компајлерот што може да се користи за преносна Android APK пакети до ОС.
Во септември 2019, Huawei започна да ја нуди кинеската дистрибуција на Linux Deepin како алтернативен претходно вчитан оперативен систем на избрани модели на Matebook во Кина, како алтернатива на Windows.
Галичичка власеника
Опис
Густо баздести растенија, со интравагинални изданоци. Стеблото 40-65cm високо.
Листови
Листовите се 0,5-1,1mm, бодливи. Јазичињата (0,6-)1,5-2,3 mm, без ушиња. Ракавците голи или со куси, густи влакненца, затворени до 1/5 од должината.
Цвет
Соцветието 6-8cm. Класчињата 8,5-11,7 mm, слабо виолетово прошарени. Антерите виолетови, 2,5-4,5 mm долги. Плодникот влакнест.
Екологија
Пасишта и варовнички камењари во планинскиот и субалпскиот појас.
Подобар живот (филм)
„Подобар живот“ (српски: Бољи живот) – југословенски филм од 1989 година, во режија на Михаило Вукобратовиќ по сценариото на Синиша и Љиљана Павиќ. Филмот претставува продолжение, но и заокружување на приказната за судбината на едно семејство од популарната истоимена телевизиска серија. Главните улоги ги толкуваат: Марко Николиќ, Светлана Бојковиќ, Борис Комнениќ, Лидија Вукчевиќ и Драган Бјелогрлиќ.
Синопсис
Во филмот се прикажуваат настаните во семејството Попадиќ кое го сочинуваат таткото, мајката и три возрасни деца. Нивниот живот е исполнет со бројни недоразбирања и комични пресврти.
ХС „Стрежево“
Хидросистемот „Стрежево“ е хидросистем во Македонија, изграден во 1982 година за:
Машка кошаркарска репрезентација на Германија
Машката кошаркарска репрезентација на Германија е репрезентацијата кој ја претставува државата на меѓународните натпреварувања. Репрезентацијата е предводена од Германскиот кошаркарски сојуз и е член на ФИБА Европа. Германија е наследник на Западна Германија и по обединувањето на Западна со Источна Германија има само една репрезентација. До денес Германија има 20 учества на Евробаскетот со едно злато и едно сребро, пет учества на олимписките турнири без медали и пет учества на светските првенства со една бронза.
ХС „Стрежево“
Основни објекти на хидросистемот се:
Со Хидросистемот управува ЈП „Хидросистем Стрежево“ од Битола.
Бакнежот на Јуда (филм од 1954)
Синопсис
Во филмот се прикажува животот на Исус Христос (го игра Нието) низ приказната на неговиот ученик Јуда Искариотски (го игра Ривељес). Во филмот, Јуда е прикажан како алчен човек кој го следи Исус со намера да стане моќен човек. Меѓутоа, најпосле, тој се разочарува од учењето на Исус, кој целосно се оддалечува од световните и политичките интереси. Затоа, на крајот, Јуда одлучува да го предаде својoт учител...
Список на државни водачи во 1588 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Нефериркарева пирамида
Нефериркарева пирамида (на староегипетски: ба на Нефериркаре) била изградена за фараонот Нефериркаре Какаи – наречена Нефериркаре, во 25 век пред нашата ера. Тоа била највисока структура сместена на највисоката страна на некрополата Абусир – се наоѓа помеѓу Гиза и Сакара, и уште кули на некрополата денес. Пирамидата е исто така значајна бидејќи при нејзиното истражување е откриен папирусите од Абусир.
Национален парк Лоренц
Националниот парк Лоренц ― национален парк кој се наоѓа во Папуа, Индонезија, југозападно од Западна Нова Гвинеја. Со површина од 25.056 км2, тој е најголемиот национален парк во југоисточна Азија. Во 1999 година Лоренц била прогласен за светско наследство од УНЕСКО.
Извонреден пример за биоразновидноста на Нова Гвинеја, Лоренц е еден од еколошки најразновидните национални паркови во светот. Тоа е единствениот природен резерват во азиско-пацифичкиот регион кој содржи целосна висинска низа на екосистеми кои се движат низ поморските области, мангровите, плимните и слатководните мочуришни шуми, низинските и планинските дождовни шуми, алпската тундра и екваторските ледници. Со 4.884 метри, Пунчак Џаја (порано наречен Карштенсова Пирамида) е највисоката планина помеѓу Хималаите и Андите.
Birdlife International го нарекле паркот Лоренц „веројатно единствениот најважен резерват во Нова Гвинеја“. Содржи пет од екорегионите „Глобал 200“ на Светскиот фонд за природа: Јужните новогвинејски низински шуми; Новогвинејските планински шуми; Новогвинејските централномасивски подалпски пасишта; Новогвинејските мангрови; и Новогвинејските реки и потоци.
Паркот Лоренц содржи многу некартографирани и неистражени области и сигурно содржи многу видови растенија и животни кои сè уште се непознати за западната наука. Етноботаничкото и етнозоолошкото знаење на месните заедници за флората и фауната во Лоренц е исто така многу слабо документирано.
Паркот е именуван по Хендрик(ус) Алберт(ус) Лоренц, холандски истражувач кој поминал низ областа на неговата експедиција од 1909-1910 година.
Човечки живеалишта и култура
Областа на националниот парк е населена повеќе од 25.000 години. Шумите во Лоренц ги опфаќаат традиционалните земји на осум домородни етнички групи, вклучувајќи ги Асмати, Амунги, Дани, Семпани и Ндуги. Проценките за сегашното население варираат помеѓу 6.300 и 10.000.
Широко е прифатено дека стратегиите за управување со зачувувањето на паркот ќе мора да ги вклучат потребите и аспирациите на овие народи ако паркот сака да успее во заштитата на биолошката разновидност. Покрај тоа, културната разновидност е уште една важна мерка за успех на паркот.
Еколошки закани
Главните закани за биолошката разновидност на Лоренц се од комерцијалната сеча, преобразувањето на шумите за земјоделство на плантажи, пренамена на земјоделски мали стопанства, рударството/нафтата/гасот, нелегалната изградба на патишта и нелегалната трговија со видови. Глобалното затоплување, исто така, претставува значителна закана.
Почнувајќи од 2005 година, нема пријавено комерцијална сеча или други големи закани присутни во паркот. Во моментов нема активни проекти за пренамена на шумите, а пренамена на земјоделството е минимална. Познато е дека нелегалната трговија со видови е сериозен проблем. Големата операција за ископување злато/бакар во Фрипорт е активна со децении на запад и север од паркот, но не е активна внатре во границите на паркот. Истражувањето на нафта внатре и североисточно од паркот е во тек.
Целокупното здравје на биоразновидноста на паркот Лоренц моментално е одлично. Додека сечата и другите закани допрва треба да се материјализираат, веројатно е дека тоа ќе стане закана во иднина. Климатските промени претставуваат многу реална закана, но нивните специфични импликации за Лоренц се неизвесни.
Зачувување
Првата формална заштита на 3.000 км² јадрото на пределот на Лоренц била применета од холандската колонијална власт во 1919 година со основањето на Споменикот на природата Лоренц. Во 1978 година, индонезиската влада создала строг природен резерват со површина од 21.500 км². Националниот парк Лоренц бил основан во 1997 година, со вкупна површина од 25.056 км², вклучувајќи источно проширување и крајбрежни и морски области.
Националниот парк Лоренц бил наведен како природно светско наследство во 1999 година, но на површина од околу 1.500 км² бил исклучен од списокот поради присуството на појави на рударско истражување во паркот.
La Macédoine (1919 - 1922)
La Macédoine бил весник на македонската емиграција во Бугарија, односно орган на Извршниот комитет на Македонските братство. Излегувал на француски во среда и сабота во периодот помеѓу 1919 - 1922 година во Софија, а бил наменет за странство.
Национален парк Лоренц
Зачувување
Почнувајќи од 2005 година, немало кадар или чувари паркот вработени во Лоренц. Сепак, успехот на паркот во голема мера зависи од разбирањето на месните заедници и поддршката за зачувување, наместо само од надворешното спроведување. Неколку организации за заштита работат во областа на Лоренц.
Во 2006 година, министерот за шумарство создал управна структура за Националниот парк Лоренц, Бирото за националниот парк Лоренц со седиште во Вамена. Бирото станало функционално дури во 2007 година, а во средината на 2008 година достигнало 44 вработени. Меѓутоа, една надзорна мисија на УНЕСКО во 2008 година се изјаснила дека капацитетот на Бирото е сериозно ограничен поради недостигот на финансии, опрема и искуство.
Невенка Петриќ
Невенка Петриќ (11 март 1927, Масловаре – 27 декември 2015 година Белград) била српска писателка, поетеса, едукатор и експерт во областа на планирањето на семејството и родовите односи. Таа се приклучила на партизаните на 14-годишна возраст и станала младински лидер, а подоцна ја водела здравствената и социјалната политика во југословенската локална самоуправа. Била членка на југословенското женско собрание, секретарка на Конференцијата за општествена дејност на југословенските жени (1961–69) и претседателка на Советот за планирање на семејството на Југославија (1968–76). Таа ја претставувала Европа во Централниот совет на Меѓународната федерација за планирано родителство и била претседател на Европскиот комитет за образование на тоа тело. Таа им помагала на истражувачките проекти на Фондот за население на Обединетите нации, а исто така водела и курс на ОН за родови односи и родителство за студенти од земјите во развој.
Петриќ има напишано многу објавени дела за планирање на семејството и родовите односи, а има напишано и поезија објавена во четири збирки.
Живот и творештво
Невенка Петриќ била родена на 11 март 1927 година во Масловаре (тогаш Кралство на Србите, Хрватите и Словенците, сега Република Српска, Босна). По завршувањето на основното училиште, Невенка Петриќ посетувала Граѓанско училиште за девојки во Бања Лука, но по инвазијата на Југославија на 6 април 1941 година, сите училишта во Југославија престанале со работа, сè до ослободувањето во 1945 година. Поради ова, и на Невенка ѝ беше прекинато образованието. Целото семејство им се придружило на партизаните во 1941 година, вклучувајќи ја и тогаш 14-годишната Невенка. Таа починала на 27 декември 2015 година во Белград, Србија.
Народноослободителната борба од 1941–1945 година
За време на народноослободителната војна во Југославија (1941–1945), Невенка Петриќ била борец против германските окупатори и соработници, а по кратко време станала младински водач на нејзината војска, баталјон, единица, а подоцна и на областа Бања Лука и на цела централна Босна. Активно се занимавала со создавање антифашистички младински организации и на слободни и на окупирани територии, и меѓу цивилите и меѓу војската. На почетокот имало само две младински единици, во Бања Лука и во Прњавор, а подоцна биле создадени нови единици во централна Босна - Влашиќ, Травник, Узломац, Добој, Дервента, Тешањ и други, а значително подоцна биле формирани централни босански бригади: 14та, 18-та и 19-та бригада. За нејзината воена служба ја добила наградата Споменица 1941, покрај другите медали и награди. На Првата окружна конференција на Сојузот на комунистичката младина на Југославија за областа Бања Лука, Невенка била избрана за прв претседател на младинскиот сојуз УСАОЈ (Обединет сојуз на антифашистичката младина на Југославија) за областа Бања Лука. По некое време, на Окружната конференција на младите на Централна Босна, одржана во Теслиќ во септември 1944 година, таа била избрана и за претседател на УСАОЈ за цела централна Босна.
Ова го означило почетокот на политичкиот ангажман на Невенка, како меѓу младите кои живееле во централна Босна, така и меѓу воените единици кои биле формирани за време на војната во централните босански региони на Бања Лука, планината Узломац, планината Мотајица, Прњавор, планината Влашиќ, Србац, Теслиќ/Тешањ и други.
Невенка била активно вклучена во организирањето на Вториот конгрес на УСАОЈ во Дрвар на 2-4 мај 1944 година и ја предводела антифашистичката младинска делегација.
По ослободувањето
Веднаш по ослободувањето во пролетта 1945 година, Невенка Петриќ била назначена да работи во ослободениот град Бања Лука. На 22 април 1945 година била назначена за прв претседател на УСАОЈ на митрополитот Бања Лука, а набргу потоа била избрана за претседател на Окружниот совет на УСАОЈ за областа Бања Лука. Во 1949 година била назначена за организациски секретар, а по 1950 година за претседател на Окружниот комитет на народната младина за Босанска Краина. Додека ја извршувала оваа функција, таа била испратена во Вишата политичка школа во Белград (1951–1954), каде што дипломирала со почести. Во 1954 година се вратила во Бања Лука и била назначена за главен директор за здравствена и социјална политика во Градскиот совет на Бања Лука. Во 1956 година таа работела како главен директор за здравствена и социјална политика во Стари Град, една од централните општини во Белград.
Работа на национално ниво
Петриќ била избрана во Собранието на претставничките на жените од сите републики и автономни покраини на Југославија, одржано во Загреб на 2-4 мај 1961 година, во улога на секретарка на Конференцијата за социјална активност на југословенските жени. Таа отслужила два четиригодишни мандати на оваа позиција и активно работела на меѓународни прашања. Петриќ во овој период се занимавала со науката и образованието, како на регионално така и на државно ниво.
Во 1967 година била избрана за потпретседател на Советот за планирање на семејството на Југославија, а следната година била избрана за претседател со четиригодишен мандат, а потоа реизбрана на истата функција уште четири години.
Меѓународна работа
Невенка Петриќ, исто така, била експерт на Фондот за население на Обединетите нации од 1982 до 1992 година. Во оваа функција, таа повремено била вклучена во спроведувањето на одредени научни и истражувачки проекти во Индија, Индонезија, Грција, Романија и други земји.
Други активности
Петриќ била член на Друштвото на писателите на Србија и потпретседател на Друштвото на писателите на Југославија. Таа била и член на Комитетот за меѓународна соработка на републичкиот СУБНОР (Сојуз на здруженија на борци во народноослободителната борба 1941–1945) за Србија.
Образование
Петриќ дипломирала на Филозофскиот факултет на Белградскиот универзитет во 1963 година како вонреден студент. Во 1987 година докторирала на Филозофскиот факултет на Сараевскиот универзитетот, поднесувајќи теза за човековите слободи, раѓањето и самоуправувањето.
Академски и општи дела
Невенка Петриќ објавила тринаесет книги, вклучително и една трилогија „Стигнавме дури и до ѕвездите“ (I, II и III) (1996). Исто така, во 1997 година била објавена библиографија на публикациите на Невенка Петриќ од над 50 години, насловена како Невенка Петриќ: Библиографија 1945–1995 (која вклучувала 893 дела објавени во горенаведениот период), како и книгата Сто и педесет години од моето семејство 1855–2005 (2006). Објавена е и нејзината докторска теза „Човечки слободи, раѓање, самоуправување“, која го истакнала уставното човеково право на планирано родителство во Југославија.
Таа објавила и три книги на англиски јазик:
Покрај ова, Петриќ беше соавтор на 21 публикација (12 на српски, една на македонски и една на англиски јазик), како и на бројни студии и написи и на српски и на странски јазици.
Поезија
Невенка Петриќ е автор и на четири стихозбирки:
Белешки
<references group="" responsive="1">
Севернобачки Округ
Севернобачки Округ (Севернобачки округ; Észak-bácskai körzet) — една од седумте административни области на автономната покраина Војводина, Србија. Се наоѓа во бачката географска област. Според резултатите од пописот од 2011 година, округот брои население од 186.906 жители. Административен центар на округот е градот Суботица.
Административна историја
Во IX век со областа владеел бугарско-словенскиот војвода Салан. Од 11 до 16 век, за време на администрацијата на средновековното Кралство Унгарија, областа била претежно дел од Бачката Жупанија, со мали северни делови од него во Бодрошката Жупанија и Чонградската Жупанија. Во 1526-1527 година, областа била управувана од независниот српски владетел, царот Јован Ненад, додека за време на османлиската управа (16-17 век), била дел Сегединскиот Санџак.
За време на управата на Хабсбурговците (18 век), областа била поделена помеѓу Бодрошката Жупанија, Бачката Жупанија и Воена Краина. Двете жупании биле споени во една, Бачко-бодрошка Жупанија во 18 век. По укинувањето на делот Теис-Марош од Воена Краина во 1751 година, дел од таа територија исто така била вклучена во Бачко-бодрошката Жупанија. Единствениот дел од областа што останал во рамките на Воена Краина била Шајкашка. Од 1751 до 1848 година, североисточниот дел од областа припаѓал на автономниот Потиски Округ.
За време на кралската српско-хрватско-словенечка (југословенска) администрација (1918-1941), областа првично била дел од жупанијата Нови Сад (1918-1922). Помеѓу 1922-29 година била поделена помеѓу Бачката и Белградска Област, додека од 1929-41 година била дел од Дунавската Бановина. За време на унгарско-германската окупација на Оската (1941-1944), областа била вклучена во Бачко-бодрошката Жупанија.
Од 1944 година, областа била дел од автономната југословенска Војводина (која била дел од новата социјалистичка југословенска Србија од 1945 година). Денешните окрузи на Србија (вклучувајќи го и Јужнобачкиот Округ) биле дефинирани со акт на Владата на Србија од 29 јануари 1992 година.
Општини
Севернобачкиот Округ се состои од три општини и 45 месни заедници. Општините се:
Демографија
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, Севернобачкиот Округ имал 186.906 жители.
Етнички групи
Населението во областа е етнички мешано.
Јазици
Јазици што се зборуваат во округот (попис 2002):
(*) Вкупниот број на говорители на јужнословенските јазици (српски и хрватски) кои живеат во областа е 97.429 (48,68%).
531 Церлина
531 Церлина — астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 12 април 1904 година. Набљудувањата направени со сателитот IRAS покажале дека објектот има апсолутна величина од 11,8, пречник од 15,19 км, вртежен период од 16,706 часа, и албедо од 0,1460. Наречен е според лик од Моцартовата опера, Дон Џовани.
Наводи
http://ssd.jpl.nasa.gov/sbdb.cgi?sstr=531
Севернобачки Округ
Религија
Религија (попис 2002):
Општини и месни заедници
Во 2002 година, две општини имале унгарско етничко мнозинство: Бачка Топола (58,94%) и Мали Иѓош (55,92%), додека една општина (Суботица) е етнички мешана. Населението на Суботица го сочинуваат: Унгарци (38,47%), Срби (24,14%), Хрвати (11,24%), Буњевци (10,95%), Југословени (5,76%), Црногорци (1,25%) и други.
Што се однесува до локалните заедници, 20 имаат унгарско мнозинство, 15 имаат српско мнозинство, седум имаат хрватско/буњевачко, една има црногорско мнозинство и две се етнички мешани, со релативно унгарско мнозинство.
Култура
Суботица е мултиетнички и мултирелигиозен центар; покрај поголемите римокатолички и српски православни заедници, во градот има речиси триесет други мали верски заедници. Највпечатливи верски објекти се катедралата Света Тереза од Авила од 1797 година, Францисканскиот манастир од 1723 година, Православната црква од 18 век, синагогата и православната црква во Александрово, двете од 17 век.
Куќа на Ламбески
Куќа на Ламбески — стара куќа во градот Охрид прогласена за значајно културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата е сместена во стариот дел на Охрид, на улица „Цар Самоил“ бр. 42. Изградена е во XIX век и се вбројува меѓу значајните староградски куќи во Охрид. Била во сопственост на Борис Ламбески.
Архитектура
Куќата е последна од низата куќи во Болничкото Маало и има карактеристичен влез преку премин од видот „темница“. Западната фасада гледа кон дворното место. Градбата се состои од високо камено приземје и два ката со дрвена бондручна конструкција. На приземјето се стопанските простории – визбата, летната кујна, санитарниот јаз и единичните дрвени скалила нагоре. На пвиот кат била зимската кујна, чардакот и една соба, а на вториот имало само една соба и мал чардак. На приземјето и првиот кат имало ѕидани огништа, а на првиот кат има и вграден долап. Првично катовите на куќата се издавале еркерно, но тоа подоцна е отстрането.
Маево
Маево (бислама: Maewо), поранешно име Аурора, е остров во покраината Пенама, во Вануату. Островот е на 105 километри источно од Еспириту Санто.
Географија
Островот се наоѓа северно од Пентекост и источно од Амбае. Островот е долг 47 километри а широк 6 километри. Вкупната површина на островот е 268 км2. Највисока точка на островот е 795 метри надморска висина. Според податоците од пописот од 2009 година, на островот живееле 3.600 луѓе. Островот е прекриен со густа вегетација.
Маево е остров со најмногу врнежи во Вануату. Островот е со густа и зелена вегетација. Врнежите овозможуваат островот да има доста големи извори на питка вода. Има и топлински извори. На Маево има и водопади, најголем е каскадниот водопад во близина на аеродромот во северниото дел на островот.
Климата на островот е тропска со просечни годишни врнежи од 3500 мм. Има две годишни сезони, дождлива сезона од ноември до април и сушна сезона од мај до октомври.
Поти
Поти (ფოთი) — град во Грузија во регионот Мегрелија-Горна Сванети. Сместено е на брегот на Црното Море, на устието на реката Рион. Според проценката за 2014 година, имало 41.465 жители.
Историја
Градот е основан кон крајот на VII и почетокот на VI век пред нашата ера од грчките колонисти. Оригиналното име било Фази. Во грчкиот мит за аргонаутите, овој град бил мета на Jејсон и Аргонаутите во нивната потрага по Златното руно.
Како град на патот на свилата, Поти бил центарот на трговијата со робови во Индија, Средна Азија, Средниот Исток и Медитеранот во 5 век од нашата ера. Подоцна Турците подигнале тврдина овде. Русија го окупирала Поти во 1828 година. Градот процвета по изградбата на железничката пруга Тбилиси-Поти во 1872 година. Најважната стока што се извезува преку ова пристаниште е руда од манган.
Рума
Рума (Рума) – град во општината Рума, во Сремскиот Округ, Србија. Според пописот од 2011 година, градот броел 30.076 жители.
Поти
Историја
За време на војната во август 2008 година во Грузија, руската авијација ја бомбардираше пристаништето Поти ноќта на 8 август. На 14 август во градот влегле руски тенк и пешадиски единици, кои продолжиле да уништуваат бродови и опрема на пристаништето. Руските трупи се повлекоа на 13 септември.
Население
41.465 луѓе живееле во градот во 2014 година.
Рума
Име
Населбата под името Рума првпат се споменува во Сремскиот дефтер од 1566/1567 година. Рума тогаш била село од средна големина, расфрлено долж брегот на Борковачкиот Поток. Жителите биле Срби кои се занимавале со земјоделство и сточарство, а на турските власти им плаќале порез.
Географија
Рума се наоѓа на падините на Фрушка Гора, на надморска висина од 111 метри. Се одликува со рамничарска конфигурација на теренот, плодна земја и питоми пејзажи на централен Срем.
Недостигот на поголем воден тек успешно го надоместувале три румски потоци (Борковачки, Кудошки и Јеленачки), кои нашле место и во грбот на градот, а во почетокот на седумдесеттите години во непосредна близина на Рума изградено е вештачкото Борковачко Езеро кое се акумулира од истоимениот поток.
Основање
На крстосницата на две епохи, како весник на новата доба, во Срем првпат дошла римската освојувачка војска. Во текот на годините, сè побројните воени логори на ова подрачје, полека се претворале во населби. Домородното население постепено ги губело своите етнички обележја и ја прифаќало римската култура. Срем станал една од најважните римски погранични покраини со Сирмиум како една од престолнините на Римското Царство и татковина на неколку римски цареви (Дециј Трајан, Максимијан, Аврелијан, Проб...). На територијата на Рума немало некоја поголема римска населба, но затоа констатирани се повеќе земјоделски имоти, т.н. вили рустики (villae rusticae).
Во време на преселбата на народите (од 3 век па натаму) разни германски народи, потоа Хуните, Аварите и Словените ја уништиле римската култура на ова подрачје. После тоа повеќе векови Срем бил поле на судири на Франките, Бугарите, Византијците и Унгарците, од кои секој некое време го држел Срем под своја власт.
XVIII и XIX век
После мирот од Пожаревац во 1718 година, дел од Срем, во кој се наоѓала и Рума, во наредните 200 години ѝ припаднал на Хабсбуршката Монархија. Кога во 1745 година во Срем е воспоставена Воeна Краина, на која ѝ припаднала и Сремска Митровица, баронот Марко Пејачевиќ одлучил да изгради ново седиште за својот имот. Се определил за терен во непосредна близина на селото Рума. Така, во 1746 година, на местото на денешна Рума почнало да никнува нова урбана населба со широки и прави улици кои се сечеле под прав агол.
Први жители на оваа населба биле Срби од околните места и селото Рума, како и Германци, доселеници од Германија. Иако биле со различни занимања, од земјоделство до занаетчиство и трговија, сите жители биле слободни луѓе, што во тоа време била значајна привилегија. Исто така, и самата Рума имала статус на слободен град – трговиште, со право на одржување на неколку годишни панаѓури и седмични пазари. Веќе на 10 октомври 1747 година во Рума е одржан панаѓур со учество на голем број трговци и занаетчии од сите страни. На 1 јануари 1749 година баронот Марко Пејачевиќ, на собрание на мештаните, на Рума ѝ дал т.н. „слободница“ со која таа и официјално станала привилегирана населба, со свој грб и печат. Секој полнолетен жител на Рума добивал граѓанско писмо со кое е ставан во редот на румските граѓани, со сите права и обврски кои произлегувале од тоа.
XX век
Периодот пред Првата светска војна било време на забрзан стопански и општествен развој на градот. Рума добива изглед на права градска населба. Меѓутоа, многу планови останале нереализирани со избивањето на Првата светска војна. Тогаш многу румјани се нашле во војна која ги водела против нивните словенски браќа, па затоа масовно ја напуштале војската или ја избегувале мобилизацијата. Непосредно по завршувањето на војната, во Рума е одржано народно собрание, на кое делегатите од цел Срем се изјасниле за соединување на Срем со Србија.
Трендот на развој, донекаде успорен во воените години, продолжен е во дваесеттите и триесеттите години на 20 век. Се отвораат продавници, занаетчиски и мануфактурни работилници, се основаат банки, се отвораат кина, во неколку печатници се печатат книги и весници кои го следат политичкиот, стопанскиот, културниот и спортскиот живот во градот. Иако Рума по својата економска снага (најголем житен пазар во Кралството Југославија) и културното ниво на нејзините жители веќе одамна спаѓала во редот на градови, официјално статусот на градот го добила дури во 1933 година.
Втората светска војна Рума ја дочекала како едно од средиштата на германското национално малцинство во Војводина. Со влегувањето на германската војска во Рума во април 1941 година, во градот е воспоставена окупаторска власт. И покрај тоа многу румјани дале свој придонес на антифашистичката борба. Ослободувањето на градот на 27 октомври 1944 година, Рума го дочекала со значително смален број на жители, бидејќи поголемиот дел од припадниците на германското национално малцинство го напуштило гардот пред неговото ослободување.
Демографија
Во Рума живеат 25.987 полнолетни жители, а просечната возраст на населението изнесува 39,3 години (37,8 кај мажите и 40,6 кај жените). Во градот има 10.981 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,95.
Спрема пописот од 2002 година, населението главно го сочинуваат Срби.
Националности во општината Рума
Населението во сите населби во општината главно го сочинуваат Срби.
Стопанство
Најголем дел од населението е вработен во индустријата и земјоделството. Како традиционален земјоделски регион, Рума и денес поседува солидна основа за развој на оваа дејност, како низ поединечниот сектор, така и низ соодветните индустриски гранки (прехранбена, кожарска, дрвна).
Рума исто така има долга традиција во трговијата, а во тој поглед најпознат е румскиот панаѓур кој се одржува секој трет ден во месецот. За жал, занаетчиството, кое некогаш исто така било заштитен знак на Рума, постепено замира и се преселува во историјата.
Симеон Гугуловски
Симеон Гугуловски ( - ) — истакнат македонски оперски тенор и пејач на македонски родољубиви и револуционерни песни. Изведувал и разни забавни мелодии.