cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Субраманијан Чандрасекар
Чандрасекар во различни периоди работел во различни области, вклучувајќи ѕвездената структура, теоријата за белите џуџиња, ѕвездената динамика, теоријата за пренос на зрачењето, квантната теорија на водородниот анјон, хидродинамичка и хидромагнетна стабилност, рамнотежа и стабилност на елипсовидни фигури при рамнотежа, општа релативност, математичка теорија за црни дупки и теоријата на судир на гравитациони бранови. На Кембричкиот универзитет, тој развил теориски модел за објаснување на структурата на белите џуџиња, кај кои се земала предвид релативистичката промена на масата со брзините на електроните кои ја сочинуваат изродената материја. Тој покажал дека масата на белото џуџе не може да има маса поголема од 1,44 маси на Сонцето, или т.н. Чандрасекарова граница. Чандрасекар ги прегледал моделите за ѕвездената динамика чиј автори бииле Јан Орт и други, при што ги земал предвид ефектите на променливите гравитациони полиња во рамките на Млечниот Пат на ѕвезди кои се во вртежен танц околу галактичкиот центар. Неговото решение за овој сложен динамички проблем кој се состои од дваесет парцијални диференцијални равенки, кои опишувале ново својство кое го нарекол „динамичко триење“, кое го има двојното дејство за намалување на брзинта на движење на ѕвездите и помага при стабилизација на ѕвездените јата. Чандрасекар ја проширил оваа анализа и на меѓуѕвездената средина, покажувајќи дека облаците од галактичкиот гас и прашина се распределуваат многу нерамномерно.
Чандрасекар студирал на Претседателскиот колеџ и Кембричкиот универзитет. Тој го поминал поголемиот дел од својата кариера на Чикашкиот универзитет, поминувајќи го времето во Јеркската опсерваторија, и бил уредник на The Astrophysical Journal од 1952 до 1971. Тој работел на Чикашкиот универзитет од 1937 сè до неговата смрт во 1995 година на возраст од 84 години.
Чандрасекар бил внук на Сер Чандрасекара Венката Раман, кој е добитник на Нобеловата награда по физка во 1930 година.
Тој станал натурализиран граѓанин на САД во 1953 година.
Ран живот и образование
Чандрасекар е роден на 19 октомври 1910 година во Лахор, Пенџаб, Индија во тамилско семејство, на Ситалакшми (1891-1931) и Чандрасекара Субраманиа (1885-1960) кој беше објавен во Лахоре како заменик ревизор на северозападна железница во моментот на раѓање на Чандрасекар. Тој беше најстариот од нивните четири сина и третина од своите десет деца. Неговата татковски вујко бил Индискиот физичар и добитник на Нобеловата награда Ц. В. Раман. Неговата мајка беше посветена на интелектуална определба, ја превела Хенрик Ибзенова Куќата на куклата на тамилски и е заслужена за поттикнување на интелектуална љубопитност на Чандра на рана возраст.
Чандрасекар бил поучуван првично дома, а подоцна присуствувал на Хинду високо средно училиште, Трипликан, Мадрас во текот на 1922–1925. Потоа, тој учел во Прецедателски колеџ, Мадрас од 1925 до 1930, пишувајќи го неговиот прв весник, "Комптон Расејување и Нова Статистика", во 1929 како инспирација од предавањата на Арнолд Сомерфелд и добивање на неговата диплома по физика во јуни 1930. Во јули 1930, Чандрасекар беше награден со стипендија од Владата на Индија за преземање постдипломски студии на Кембрич Универзитет, каде што беше примен во Тринити Колеџ, обезбедено од страна на професорот Ролф Х. Фовлер со кој ја соопштува својата прва хартија. За време на патувањата во Англија, Чандрасекар работеше на статистичка математика на изроден електронски гас во бело џуџе ѕвездите, докажувајќи релативни исправки на работата на Фовлер.
По добивањето на бронзен медал за својата работа на изродени ѕвезди, во текот на летото на 1933 година, на Чандрасекар му биле доделени неговите докторски студии на Кембриџ со теза меѓу неговите четири документи за авто-гравитационо рогирање на политропи, и во октомври, тој беше изгласан за наградата Стипендии на Тринити колеџот во периодот 1933-1937.
Во тоа време, Чандрасекар направи познанство со британскиот физичар Сер Артур Едингтон. Во срамна средба во 1935 година, Едингтон јавно се потсмеваше на концептот на Чандрасекаровата граница. Иако Едингтон подоцна ќе се покаже дека погрешил, оваа средба предизвика на Чандра да размислува за вработување надвор од Велика Британија. Подоцна во животот, во повеќе наврати, Чандра, го изнесе ставот дека однесувањето на Едингтон беше делумно расно мотивирачки.
Почеток на кариерата
Во јануари 1937 година, Чандрасекар бил регрутиран во Универзитетот во Чикаго факултет како асистент професор на д-р Ото Струв и претседателот Роберт Мајнард Хучинс. Тој требаше да остане на Универзитетот во целата негова кариера, станувајќи Мортон Д. Хал истакната услуга професор на теориска астрофизика во 1952 година и постигнување почесен статус во 1985 година. Чандрасекар одби многу понуди од другите универзитети, вклучувајќи ја и на Хенри Норис Расел, истакнатиот американскиот астроном, да стане директор на Опсерваторијата во Универзитетот Принстон.
Чандрасекар направи некоја работа Јеркес опсерваторијата во Вилијамс Беј, Висконсин, која беше спроведена од страна на Универзитетот во Чикаго. Откако лабораторија за астрофизика и вселенски истражувања (LASR) била изградена од страна на НАСА во 1966 година на Универзитетот, Чандрасекар окупирал една од четирите аголни канцеларии на вториот кат. (На другите аголни канцеларии биле сместени Џон А. Симпсон, Петер Мајер и Јуџин Н. Паркер.)
Додека бил таму, тој работел на проблемите на балистика; на пример, два извештаи од 1943 година беа под наслов, Од распаѓањето на авионски ударни бранови и Во нормален одраз на експлозивен бран. Експертизата на Чандрасекар во хидродинамика предводе Роберт Опенхајмер да го покани да се приклучи на Менхетн проектот во Лос Аламос, но доцнењето во обработката на неговите безбедносно одобренија го спречи да придонесе за проектот. Тоа се шпекулира дека, сепак, тој беше повикан да разговараат и да го посетат Калуртон проектот и беше поединецот одговорен за изјавата дека младите жени да се означат за да работат на Калуртон како тие би го направиле тоа поефикасно отколку машките научници доделени на задачата. Чандрасекар го употребил врвнот вршење на студентките средношколци од Вилијамс Беј, Женевското Езеро, Елкхорн и Бурлингтон, Висконсин неизмерно тешко да се пресметаат математичките равенки во целост со долга рака, и покаже дека нивните способности и будноста се исклучителни. Тој потоа го примени своето од прва рака знаење со таленти на локалните "Хилбили средношколски  девојки", за да се забрза центрифугалниот Калуртон проект кој бавно се движел. Ова, за возврат им овозможи збогатените радиоактивни материјали да бидат завршени на време, со цел да се обликува атомското оружје кој во крајна линија се користи за да се стави крај на војната. Без овие суровини, развиени во Y-12 Национален Безбедносен Комплекс, овие оружја никогаш не би биле тестирани или фрлени врз Јапонија.
Чандрасекарова филозофија за систематизација
Тој напишал дека неговата научно истражување е мотивирана од желбата да учествуваат во развојот на различни теми од областа на науката на најдоброто од неговата способност, и дека главниот мотив во основата на неговата работа била систематизацијата. "Што научник се обидува да направи суштински е да избере одреден домен, одреден аспект, или одредени детали, и да види дали тоа го зазема своето соодветно место во општата шема која има форма и кохерентност; и, ако не, да побара дополнителни информации кои ќе му помогнат да го стори тоа. Чандрасекар разви уникатен стил на совладување неколку области на физиката и астрофизиката; Како резултат на тоа, својот работен век може да се подели во различни периоди. Тој исцрпно студира одредена област, објавува неколку документи во неа, а потоа пишува книга за сумирање на најважните концепти во областа. Тој потоа ќе оди на друго поле за следната деценија и ќе ја повтори шемата. Така тој ја студирал ѕвездената структура, вклучувајќи ја и теоријата на бели џуџиња, во текот на 1929-1939, а потоа се фокусирал на ѕвездената динамика од 1939 до 1943. Потоа, тој се концентрира на теоријата на пренос Дешморет пренос и квантната теорија на негативни јони на водород од 1943 до 1950 година. Ова беше проследено со постојана работа на хидродинамиката и хидромагнетичката стабилност од 1950 до 1961. Во 1960 година, ја студирал рамнотежата и стабилноста на елипсовидните фигури на рамнотежата, а исто така и општата релативност. Во периодот од 1971 до 1983 година ја студирал математичката теорија на црни дупки, и, конечно, во текот на доцните 80-ти, тој работел на теоријата на судир на гравитациски бранови.
Други активности
Во текот на 1990-1995, Чандрасекар работи на проект посвтен на објаснување на геометраски детални аргументи во Сер Исак Хутновиот Филозофија Натуралис Принципија Математика користејки го јазикот и методите на обичната анализа. Книгата Принципија на Њутн за обичниот читател беше публицирана во 1995г. Чандрасекар бепе почесен член на Меѓународната академија за наука.
Наследство
Чандрасекар почина од ненадеен срцев удар во болницата на Универзитетот во Чикаго во 1995 година. Во Биографски мемоари на соработниците на кралското друштво на Лондон, Р. Ј. Тејлор напиша: "Чандрасекар беше класично примен математичар чие истражување првенствено се применуваше во астрономијата и човек како него веројатно никогаш нема да се види повторно."
Атеизам
Еднаш, кога бил вклучен во дискусија со Бхагавад Гита, Чандрасакар рекол, "Јас би сакал да предговорам за моите забелешки со лична изјава, со цел моите забелешки подоцна нема да бидат погрешно разбрани. Се сметам себеси за атеист."
Ова беше потврдено многупати и во другите негови разговори.
Д-р С. Чандрасекар, во интервју со Кевин Крисциунас на Унирвезитетот во Чикаго, на 6 октомври 1987, коментираше "Се разбира, тој (Ото Струв) знаеше дека сум атеист, и тој никогаш не го донесе тој разговор со мене".
Нобелова награда
На професорот Чандрасекар му беше доделена Нобелова награда за физика ви 1983 за неговите студии на физичките процеси важни за структурата и еволуцијата на ѕвездите. Чандрасекар ја прифати оваа чест, но беше разочаран од цитатот во кој се спомна само неговата рана работа, гледајќи ја како оцрнување на постигнувањата во животот. Награда ја сподели со Вилијам А. Фовлер.
Наследство
Најзначајната работа на Чандрасекар беше астрофизичкиот Чандрасекаров лимит. Лимитот ја опишува максималната маса на бело џуџе ѕвезда, ~1.44 сончева маса, или еквиваленто, минималната маса која мора да се надмине за ѕвездата на крајот пропадне во неутронска ѕвезда или црна дупка (проследена со супернова). Лимитот прв го пресметал Чандрасекар во 1930г. за време на неговото прво патување од Индија до Кембрич, Англија за ссвоите постдипломски сутдии. Во 1999, НАСА го именува третиот од своите четири "Големи обзерватории" по Чандрасекар. Чандра X-зраци обзерваторијата беше лансирана и ангажирана од страна на Спејс шатлот Колумбија на 23 јули 1999г. Чандрасекаровиот број, важен бездимензионален број на магнетохидродинамиката, е именуван по него. Астероидот 1958 Чандра е исто така именуван по Чандрасекар. Американскиот астроном Карл Саган, кој студирал математика од Чандрасекар, на Универзитетот во Чикаго, го пофали во книгата Проколнатиот свет од демони: "Открив што точно математичка елеганција е од Субраманијан Чандрасекар."
Чандрасекар водел 50 студенти до нивните докторанти.
Раѓањето на трагедијата
Осврт кон делото
Ниче го објаснува своето дело „Раѓањето на трагедијата“ во својата книга „Ecce Homo“ во која тврди дека праведниот однос кон делото бара нешто од него да биде заборавено. Всушност, според него, ова дело најмногу ја фасцинирало јавноста токму со она што во него е погрешно и дека тоа е виновно за високото мислење на културната вредност на вагнеровското движење. Според Ниче, вистинскиот наслов на делото би бил „Грчката култура и песимизмот“, зашто тоа докажува дека преку трагедијата Грците расчистиле со песимизмот. Исто така, Ниче тврди дека „Раѓањето на трагедијата“ е многу несовремено дело, политички индиферентно, негерманско, дека мириса хегеловски, а во некои формули е извалкано од парфемот на Шопенхауер. Тоа било зачнато за време на Битката кај Верт, т.е. за тие проблеми размислувал пред ѕидините на Мец, додека ги негувал болните. Според Ниче, ова дело носи две новини: разбирањето на дионизискиот феномен, како корен на сите грчки уметности и разбирањето на сократизмот како орудие на грчкото распаѓање. Книгата ги негира сите естетички вредности, истакнувајќи го дионизискиот симбол како крајна граница на афирмацијата. Притоа, Ниче тврди дека токму оние морални вредности што се оспорени од христијанството се од бескрајно повисок ред. Врз таа основа, Ниче се прогласува себе за прв трагичен филозоф, како спротивност на песимистичкиот филозоф.
Ноќи исполнети со буги
Ноќи исполнети со буги (англиски: Boogie Nights) е американски филм од 1997 година, во режија на Пол Томас Андерсон, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Марк Волберг, Џулиен Мур и Берт Рејнолдс.
Чај
Чај (од 茶, ча) — напиток кој се прави со киснење на преработени листови, пупки или ветки од чајната билка (лат. Camellia sinensis), во врела вода неколку минути. Билката може да се преработува со оксидација, загревање, сушење и додавање на други билки, цветови, зачини и овошки. Четирите главни вида на вистински чај се (од најмногу кон најмалку преработениот): црн чај, улонг, зелен чај и бел чај. Поимот „билен чај“ се однесува на инфузи од овошки или билки (како шипинка, камилица, или ѓогулан) кои не содржат Camellia sinensis. Во оваа статија се зборува само за приготвувањето и употребата на чајот од C. sinensis.
Чајот е природен извор на аминокиселината теанин, метилксантини како кофеинот и теоброминот, и полифенолски антиоксидансски катехини. Речиси воопшто не содржи јаглехидрати, масти или белковини. Има разладен, малку нагорчлив и устособирачки вкус.
Одгледување
Чајната билка е зимзелено растение кое расте на тропска и суптропска клима. Покрај тропските клими (со најмалку 127 cm врнежи годишно), ова растение сака кисели почви. Многу од висококвалитетните чајни билки растат на надморска височина од 1500 метри, бидејќи таму растат побавно и добиваат подобар вкус. Се берат само првите 3–5 cm од зрелото дрво. Овие пупки и листови се берат во „тури“, и за време на сезоната на растење, растението дава нова тура секои 7 до 10 дена.
Се користат две главни сорти, малолисното кинеско растение C. sinensis sinensis и големолисното асамско растение C. sinensis assamica.
Преработка и класификација
Овие видови чај се разликуваат по нивната преработка. Листовите на Camellia sinensis набргу почнуваат да венеат и оксидираат ако не се исушат веднаш по бербата. Лисјата стануваат сѐ потемни заради разложувањето на хлорофилот и испуштањето на танините. Овој процес, ензимска оксидација, се нарекува ферментација во чајната индустрија, иако вистинска ферментација не се случува (т.е. процесот не се должи на микроорганизми). Следен чекор во преработката е да се запре процесот на оксидација во предодредена фаза со загревање, кое ги деактивира одговорните ензими. Кај црниот чај ова се прави истовремено со сушењето. Без внимателна контрола на влажноста и температурата за време на производството и потоа, на растението израснуваат габи. Овие габи причинуваат вистинска ферментација која го контаминира чајот со токсични и канцерогени супстанци и нус-ароми, па со тоа чајот не може да се користи.
Традиционално чајот се класификува по производствената техника :
Мешање и додатоци
Речиси сите чаеви во ќесички и скоро сите други чаеви вон Азија се мешавини. Мешањето може да се изведе во рамките на плантажата (како со асамскиот чај), или да се меша од повеќе разни места. Целта е да се добие подобар вкус, подобра цена или обете, бидејќи поскапиот, повкусен чај може да го покрие вкусот на понеквалитетните сорти со кои се меша. Со мешање се добива и поконзистентен вкус, без разлика на варијацијата на вкусови меѓу чистите чаеви.
Се продаваат разни чаеви кои не се чисти, туку имаат разни адитиви за подобрување на вкусот. Чајот е мошне приемчив на придодавање на други ароми; ова може да предизвика проблеми во преработката, превозот и складирањето, но исто така дава конструирање на речиси бескрајно многу видови, како со вкус на ванила, карамела и многу други.
Состав
Чајот содржи катехини, вид антиоксиданси. Во свежиот лиснат чај, катехините може да сочинуваат до 30% од сувата мера. Катехините се наоѓаат во највисока концентрација во белиот и зелениот чај, додека црниот содржи значително помалку заради оксидацијата. Чајот содржи и теанин, и стимулаторот кофеин околу 3% од сувата мера, што е помеѓу 30 mg и 90 mg по шолја од 2,5 dl) зависно од типот, марката и начинот на приготвување. Чајот содржи и мали количества на теобромин и теофилин. Чајот содржи исто така и флуорид, со тоа што извесни видови на пресуван чај кои се прават од стари листови и дршки го содржат во најголема мера.
Потекло и историја
Во Азија чајот се одгледувал илјадници години. Зависно од морфолошката разлика помеѓу Camellia sinensis сор. assamica и Camellia sinensis сор. sinensis, ботаничарите веќе долго сметаат дека чајот е од двојно потекло. Camellia sinensis сор. assamica води потекло од регионот на покраината Јинан, Кина до северниот регион на Мјанмар и сојузната држава Асам во Индија. Camellia sinensis сор. sinensis води потекло од источна и југоисточна Кина.
Меѓутоа скорешните истражувања го доведуваат ова во прашање. Истиот хромозомски број (2n=30) за двете сорти, лесното вкрстување, и разните типови на хибриди меѓу нив како и спонтаните полиплоиди наведуваат на едно единствено потекло на Camellia sinensis — регионот во северен Мјанмар, и покраините Јинан и Сечуан во Кина.
Митови за потеклото
Според една позната кинеска легенда, Шенунг — легендарниот кинески цар, изумител на земјоделството и кинеската медицина, околу 2737 п.н.е. пиел врела вода кога ветрот дувнал и неколку листови од блиското двро паднале во чашката, па течноста почнала да ја менува бојата. Љубопитниот владетел пробал од новонастанатиот пијалак и пријатно се изненадил од вкусот и закрепнувачките својства. Друга варијанта на легендата вели дека царот на себеси ги опитувал лековитите својства на растенијата, од кои некои биле островски, и увидел дека чајот делува како противотров. Шенунг исто така се споменува во познатото дело на Лу Ју Ча Јинг.
Без разлика дали овие легенди имаат вистинска основа, чајот игра значајна улога во ависките култури со векови како главен пијалак, лек и статусен симбол. Така не е изненадувачки што неговото откривање се препишува на лица од верско или кралско значење.
Кина
Кинезите го употребуваат чајот веќе илјадници години. Додека историски употребата на чајот како лековита билка корисна за останување буден е непозната, во Кина ги наоѓаме најраните записи за консумирање на чај, кои датираат од I милениум п.н.е. Династијата Хан го користела чајот како лек.
Лао-це (~600-517 п.н.е.), класичен кинески филозоф, зборувал за чајот како „пена од течен жад“ и рекол дека е незаменлива состојка на еликсирот на животот. Според една легенда учителот Лао бил згаден од неморалниот начин на живот на неговиот народ, па пребегнал западно во Дачин. Додека минувал низ Ханскиот премин, му било понудено чај од страна на царинарникот Јин Сји. Можно е Јин Сји да ги има инспирирано писателите на Тао Те Чинг, збирка поговорки од Лао-Це. Великодушноста на Јин им помогнала на многу луѓе, и ја започнала традицијата на служење на чај на гости во Кина.
Во 220 година, познатиот лекар и хирург Хуа Туо го напишал делото Шин Лун, во кој вели дека чајот има способност постојано да го подобрува мислењето и умствената моќ.
Во 59 п.н.е., Ванг Бао го напишал првиот прирачник за набавка и подготовка на чај, каде вели дека чајот во неговото време не бил само лековита билка, туку важен дел од секојдневието на луѓето.
За време на династијата Суј (589-618) чајот влегол и во Јапонија преку будистичките монаси.
За време на династијата Сунг (960-1279), производството и приготвувањето на сет чај се променило. Сега се користеле разни стилови на рефус чај (за зачувување на специфичниот вкус кој го сакале дворјаните), но излегол и чај во прав. Со векови, главниот процес на преработка било барење на листовите. По преодот од пресуван чај во чај во прав, производството на чај за трговија и дистрибуција повторно се променило. Кинезите научиле да го преработуваат чајот на поинаков начин до XIII век. Листовите се печеле, па потоа се ронеле наместо да се барат. Ова е потеклото на денешниот рефус-чај и обичајот на негово подготвување. Во некои села луѓето сѐ уште користат дресирани мајмуни за берење на листовите со потежок пристап по планини и гребени.
Во 1391 година, дворот на династијата Минг издал указ со кој за плаќање на данок се прифаќа само рефус чај. Како резултат на тоа се зголемиле количествата на произведен рефус чај, а со тоа и напреднале и техниките на негова преработка. Набргу скоро целиот чај се правел во цели листови, кој потоа се киснел во земјени садови.
Индија
Сѐ уште е спорно дали чајот потекнал од Кина или Индија. Тоа што е сигурно е дека употребата на чајот во Кина најпрвин била медицинска, а потоа напитокот станал популарен пијалак.
Производството на чај во Индија доживува расцут под власта на Британците и денес Индија е најголемиот произведувач на чај во светот. Откога чајот станал главниот топол напиток во Европа и Кина ставила ограничувања на неговиот извоз во надворешниот свет, Британците почнале да одгледуваат чај во северните и источните делови на Индија. Организираното одгледување се раширило и во јужна Индија за времето на Првата светска војна, а потоа и во Шри Ланка.
За време на овој период гледаме стандардизација на многу од процесите во одгледувањето и обработката на чајот, а со сѐ поголемата побарувачка се јавила и механизацијата на производството со цел за задоволување на глобалната побарувачка. Зелениот чај, кој обично се прави во Кина, бил подобрен, а се втемелило и производството на црниот чај, што го продолжило векот на складираниот чај и дозволило чајот да се пренесува во времетраење од сѐ подолги периоди и да стигне на сите страни на светот.
Дарџилинг чајот се одгледува на падините на Хималаите, и е ценет индиски чај. Овој чај бил рекламиран со енергични кампањи на британското кралско семејство и ден денес се вбројува во најдобрите чаеви на светот.
Асамските чаеви се познати по нивниот сладникав вкус и се промовирал како млечен чај по новиот процес на обработка ГКВ (англ. CTC) (гмечење, кинење и виткање) кој бил воведен за обработка на големите количини обрани во дождовната сезона.
Индиските чаеви ширум светот станале познати како млечни чаеви, и на многу пазари почнале да предоминираат над зелените кинески чаеви дотогаш.
Источноиндиската компанија исто така имала интереси долж маршрутата до Индија од Велика Британија. Компанијата одгледувала чаеви во Индија. Нејзините производи биле поводот за Бостонската чајанка во колонијална Америка.
Шри Ланка/Цејлон
Во 1960-тите години плантажите кои ги воспоставиле Британците прешле во државна сопственост, но сега се повторно приватизирани и под водство на 'плантажни компании', секоја од кои поседува неколку 'поседи' или чајни плантажи.
Шри Ланка е позната по својот висококвалитетен чај и како трета чајна сила во светот  со 9% од светското производство, и една од водечките светски извозници со околу 19% од светската побарувачка. Вкупната површина на плантажи е проценета на некои 187.309 хектари.
Цејлонскиот чај се дели на три групи: висински, среден и низински чај врз основа на географската расположеност.
Јапонија
За првпат зелениот чај во Јапонија се споменува во будистички текст од IX век. Чајот станал пијалак на верските класи во Јапонија кога јапонските свештеници и пратеници, пратени во Кина да ја учат тамошната култура, го донеле чајот во својата татковина. Старите записи велат дека првите чајни семиња ги донел свештеникот по име Саичо (最澄) во 805 година и уште еден по име Кукаи (空海) во 806. Станал пијалак на царските класи кога јапонскиот цар Сага (嵯峨天皇), почнал со активна поддршка на неговото одгледување. Семките се увезувале од Кина, и така започнало одгледувањето на чајот во Јапонија.
Во 1191 година, познатиот зен-свештеник Еисаи (栄西) донел чајни семиња во Кјото. Некои од овие семиња му биле дадени на свештеникот Мјое Шонин, и станале основа за чајот „уџи“. Најстарата книга за чај во Јапонија, Киса Јоџоки (喫茶養生記), била напишана токму од Еисаи. Тој одиграл круцијална улога во воведувањето на пиењето на чај кај воинските класи, кои се здобиле со политичка важност по хејанскиот период.
Зелениот чај станал главен пијалак на култивираните луѓе во Јапонија - напиток за благородништвото како и за свештенството. Чајот станувал сѐ подостапен, иако сѐ уште бил привилегија на погорните класи. Современата чајна церемонија се развила низ неколку века, и за тоа биле одговорни зен-будистичките свештеници под првично водство на свештеникот Сен но Рикју (千 利休). Впрочем, и пијалакот и неговата церемонија, играле важна улога во феудалната дипломатија.
Во 1738, Соен Нагатани го развил јапонскиот сенча (煎茶), буквално печен чај, кој е неферментиран облик на зелен чај. Овој и денес е најпопуларниот вид на чај. Во 1835 година пак, Кахеи Јамамото го изумил гјокуро (玉露), буквално роса скапоцен капен, со засенување на чајните дрва за време на неделите кои ѝ претходат на бербата. На крајот на периодот Мејџи (1868-1912), започнало машинското производство на зелен чај кое го заменило рачното.
Кореја
Првиот документиран чаен обред како дар за прадедовски бог датира од 661 г. кон духот на кралот Суро, основачот на кралството Геумгван Гаја (42-562). Записите од времето на династијата Горјео (918-1392) укажуваат на тоа дека биле давани дарови за духовите на уважени свештеници.
За време на династијата Чосон (1392-1910), кралското семејство Ји и аристократијата се користеле со чај за едноставна церемонија наречена „дневен чаен обред“, која била обична дневна церемонија, додека церемонијата наречена „посебен чаен обред“ била резервирана за специјални прилики. Овие поими не ги наоѓаме во ни една друга земја. Кон крајот на династијата Чосон, обичниот народ почнал да го следи трендот на употреба на чај во прадедовските обреди, по кинескиот пример заснован на книгата на Чу Сји за формалностите во семејството.
Најчести била керамиката, па поредок бил порцеланот, а најредок бил оној со змејови. Првите видови на чај во чајната церемонија биле пресуван црн чај, еквивалентот на одлежаниот пуер кој е сѐ уште популарен во Кина. Меѓутоа свештениците почнале да увезуваат пофини видови на чај во Кореја, и чајната церемонија. Најчесто се служи зелениот чај, „чаксол“ или „чугно“. Меѓутоа во различни доба од годината може да се служат и „Бјеоксорјунг“ Чунхачун, Вучеон, Чаксеол, Чукро, Окчеон, како и локалните чаеви од хризантема, лист од рајско јаболко, див пелин.
Тајван
Тајван (или Формоза) е познат по производството на чај улонг и зелен чај.
Велика Британија
Чајот во Велика Британија почнал да се увезува во 1660 година кога кралот Чарлс II примил две унци. Истата година Семјуел Пипс запишал дека пиел „кинески пијалак кој никогаш пред тоа не сум го пробал“. Веројатно е дека во прво време чајот се увезувал преку Амстердам или преку морнари на бродовите на исток.
Редовната трговија започнала со Гуангџоу (кантон). Трговијата била управувана од два монопола; кинеските трговски компании хонги и британската источноиндиска компанија. Хонгите го набавувале чајот од доставувачи кои имале комплексен ланец на снабдување од планините каде тој растел.
Источноиндиската компанија донела многу производи во татковината, од кои чајот бил само еден, но истиот станал најуспешен. Првично бил рекламиран како лековит пијалак или тоник. Кон крајот на XVII век чајот го пиеле потесни кругови од британското општество, како аристократската елита. Во 1690 никој не можел да предвиди дека до 1750 чајот ќе стане национален пијалак.
Порастот на увозот и продажбата на чај во периодот од 1690 до 1750 оди паралелно со порастот во увозот и продажбата на шеќерна трска: Британците пиеле не само чај, туку сладок чај. Така двата трговски триаголника се сретнале во шолјата: шеќерот од трговскиот триаголник Британија-Африка-Источни Инди и чајот од триаголникот Британија-Индија-Кина.
Британија ја плаќала Кина за чајот, но Кинезите немале многу потреба од британски добра, па така тој бил исплаќан во сребрени шипки. Критичарите посочуваат на ова како голема штета за британското богатство, заради губење на среброто. Како алтернатива, Британија започнала со производство на опиум во Индија и така ја принудила Кина да тргува чај за опиум како дел од неколку мировни договори по т.н. Опиумски војни. Чајот станал важно мазиво за глобалната трговија на Британија, со тоа што придонесувал кон глобалната предоминантност на нивната империја кон крајот на XVII век.
Чајот се шири во светот
За првпат вон јужна и источна Азија чајот се споменува од арапски патник, кој запишал дека по 879 г. главен извор на приход на Кантон биле даноците на сол и чај. Марко Поло ја запишал смената на министерот за финансии на Кина во 1285 заради неговото произволно покачување на давачките за чај. Патниците Џовани Батиста Рамузио (1559), Л. Алмеида (1576), Мафеи (1588) и Таксиера (1610), исто така го споменуваат чајот. Во 1557 година, Португалија поставила трговски врски со Макао и набргу се расчуло за кинескиот пијалак „ча“, но не се споменува дали пијалакот бил донесен во Португалија. Во раниот XVII век, брод на Холандската источноиндиска компанија ги донела првите листови зелен чај во Амстердам од Кина. Чајот бил познат и во Франција до 1636 г. Накратко уживал популарност во Париз околу 1648 г. Историјата на чајот во Русија датира исто така од XVII век. Кина за првпат му понудила чај на дар на царот Михаил I во 1618 година. Рускиот амбасадор го пробал пијалакот, но не бил заинтересиран и ја одбил понудата, па така го одложил воведувањето на чајот во Русија за педесетина години. Во 1689 година, чајот редовно се увезувал во Русија од Кина по каравани од стотици камили кои патувале по една година, и со тоа чајот бил ценето добро. Чајот се јавува кај германските аптеки во 1657 година, но никогаш не станал популарен, освен во крајбрежните заедници како Источна Фризија. Чајот јавно за првпат дошол во Англија во 1650-тите, кога почнал да се служи во кафеџилници. Од тука тој бил однесен во британските колонии, Америка и на други места.
Потенцијални здравствени ефекти на чајот
Разни независни институти имаат утврдено неколку позитивни здравствени ефекти на чајот.
Чајна култура
Во многу култури, чајот се пие во друштвени прилики, како пладневен чај и чајанка. Може да се пие изутрина за подобра будност; содржи теофилин и врзан кофеин (наречен и „теин“), иако постојат и декофеинизирани чаеви. Во многу култури како во арапската чајот е централен елемент во друштвените собири.
Во светот постојат разни чајни церемонии од кои најпозната е јапонската комплексна, формална и мирна церемонија. Други примери се кинеската чајна церемонија во која се користат традиционални начини на подготовка. Една форма на кинеската чајна церемонија е гунгфу чајната церемонија, во која се користат мали керамички садови и чај улонг.
Македонија
Во моментов (јули/2008) е во тек постапка за заштита на Македонскиот планински чај како автентичен напиток со географско потекло
Подготовка
Традиционалниот начин на подготовка на чај од рефус листови е да се стават или директно, или во чајно јајце во чајник па да се истури вода на вриење (или многу врела зависно од видот на чајот) преку листовите. Во втората половина на XX век употребата на чајни ќесички во голема мера ја има заменето употребата на рефус чај на западот; со ова пијалакот се приготвува директно во шолја.
Историски во Кина чајот се дели на неколку инфузии. Првата инфузија веднаш се истура за да го измие чајот, а потоа втората и другите инфузии се пијат. Третата до петтата се сметаат за најдобри инфузии, иако разни чаеви се отвораат различно и може да бараат повеќе инфузии за да заживеат.
Соодносот на чајот и водата е очигледно од големо значење, но сепак ова не постои универзално правило. Основна рецепта би било една кафена лажичка чај со мал врв (околу 5ml) на секои 200ml вода. Ова може да варира во зависност од чајот и вкусот, со тоа што посилниот „асам“ кој се пие со млеко би се правел со повеќе листови, а понежните висински чаеви како „дарџилинг“ се подготвуваат со помалку (бидејќи посилните средни вкусови ги покриваат шампшањските ноти).
Друг начин на проверка на чајот е потурање на листовите во шолјата со врела вода, па вкусување на пијалакот на секои 30 секунди. Како што листовите се одвиткуваат, оддаваат разни вкусови, па затоа вкусот еволуира.
Додатоци
Покрај млекото, кое особено се користи кај посилните видови чаеви, други додатоци се шеќерот или медот, лимонот и овошните мармалади. Во поладни региони како Монголија, Тибет и Непал се додава путер за добивање на потребните калории.
Вкусот на чајот може да се промени и со негово истурање од различна висина, што резултира во различни степени на оксидација. Истурањето од високо се практикува во северна Африка (на пр. Мароко, Мали, ...) и служи за подобрување на вкусот на чајот. Во извесни култури чајот добива различно име во зависност од тоа од колку високо се истура, па имаме чај „ла ви“, „л'амур“, „ла мор“.
Чајни ќесички
Во 1907 американскиот трговец Томас Саливан почнал со дистрибуција на урнеци на неговиот чај во мали свилени ќесиња со јаженце. Потрошувачите забележале дека можат да го остават чајот во ќесичката, и одново да ја користат со нова тура чај. Меѓутоа потенцијалот на ова пакување не бил увиден до подоцна. По Втората светска војна, кога чајот бил ограничено достапен, Тетли ја извадиле на пазарот чајната ќесичка, и во Британија таа веднаш доживеала голем успех. Оваа ќесичка дозволила згодна употреба, па извршила револуција на начинот на подготовка на чај: традиционалниот чајник бил заменет со чајот направен во самата шолја со ќесичка.
Други причини против чајната ќесичка се:
Рефус чај
Рефус-чајот се пакува во кутии или други херметички садови. Порциите се мерат поединечно од потрошувачот за користење во шолја или чајник. Ова дава поголема флексибилност на изборот на јачината на чајот, но ракувањето не е толку згодно. За одделувале на листовите од течноста се користат цедалки или чајници со филтер. Потрадиционален начин е да се користи троделната шолја со поклопец наречена гајван. Поклопецот се подига за задржување на листовите додека чајот се претура во помала шолја за пиење.
Пресуван чај
Голем дел од чаевите како пуер сѐ уште се пресуваат за транспорт, складирање и одлежување. Пресуваните листови се олабавуваат со нож пред да се потопат со вода. Пресуваните чаеви обично можат да се чуваат подолго време без создавање на фира споредено со рефус-чајот.
Инстант чај
Во последно време ја гледаме популарноста на инстант чајот, сличен на лиофилизираното инстант кафе. Инстант чајот бил измислен во 1930-тите, но не бил комерцијализиран пред доцните 1950-ти, а станал популарен релативно скоро. Во овие производи често наоѓаме додадени вкусови како ванила, мед или овошје, а може да содржат и млеко во прав. Постојат и слични производи за леден чај, заради фактот што не бараат врела вода. Познавачите на чајот ја критикуваат оваа инстант-варијанта како жртвување на вкус за практичност.
Чување
Чаевите можат да бидат со различна трајност зависно од условите на чување и типот на чај. Црниот чај стои подолго од зелениот. Некои чаеви како цветните може да се расипат во рок од еден месец. Како исклучок, пуер чајот со време се подобрува. Чајот стои најсвеж на суво, ладно и темно место во херметички затворен сад. Црниот чај може вака да стои две години, додека зелениот само една. Барутниот чај има цврсто завиткани листови, па така стои подолго од чаевите со отворени листови. За чување на зелен чај се препорачува дискретно разладување во фрижидер. Потрошувачите особено треба да внимаваат на температурните варијации. Несоодветното чување резултира во губење на вкусот, добивање на непожелни вкусови или мириси од други храни, или пак мувлосување.
Пројче Најдоски
Животопис
Наместо да стапи на отслужување на воениот рок во Бугарија, се приклучил кон Прилепскиот партизански одред „Димитар Влахов“. По разбивањето на одредот за време на офанзивата на бугарската војска и полиција, Пројче најмногу му помогнал на ранетиот Владо Лапецот-Корда да заздрави, за да можат неговите соборци да го префрлат во Прилеп.
Со другите прилепски партизани заминал кај манастирот до селото Прилепец, а на 19 декември 1942 година загинал во борбата со бугарската војска и полиција.
Азербејџански фолклор
Зачуван е во мноштво усни преданија и во ракотворбите, како што се вазното сликарство и вотивните дарови.
Извори на азербејџанскиот фолклор
Азербејџанските митови главно се засноваат на јунаштвото на луѓето, кое се покажува во епови, како што се Епот за Кероглу, Книгата на Деде Коркут и Асли и Карем (Əsli və Kərəm).
Кероглу
Приказната за Кероглу (буквално. синот на слепиот) започнува со тоа како неговиот татко го губи видот. Феудалецот Хасан Кан го ослепува неговиот коњушар Али Киши за малечок престап. Таткото и синот заминуваат земајќи ги со себе коњите Кират (црн коњ) и Дурат (бел коњ). Овие коњи имаат магични својства, бидејќи биле чувани од волшебник. Таткото и синот застанале на падините на планината до некој поток од чија вода Кероглу магично станал поет. По смртта на таткото, Короглу го погребал во близина на потокот и ја почнал личната одмазда која наскоро станала поход против неправедните владетели во регионот. Кероглу е вид на Робин Худ кој се бори против угнетувачите и зема од богатите. Како што неговата слава почнувала да се шири во регионот, сè повеќе луѓе биле незадоволни од нивните владетели и биле подготвени да му се придружат во планините. Кероглу со дружината напаѓал градови и тврдини и поразувал огромни непријателски војски. Потоа со следбениците ја славел победата во неговата непристапна тврдина на планината.
Ашик пејачите
Во азербејџанскиот фолклор особено убави се романтичните дастани "Асли и Керем", "Ашиг-Гахриб". Тој е богат со песни (кои се пејат во тек на работа, церемонии и сл.), легенди, бајки, шеги (лятифа), поговорки, загатки. Тие народни уметности ги создале ашик пејачите (поети-скитници, раскажувачи, народни пејачи) кои талкале од град во град и изведувале на главните плоштади. Свиреле на жичени инструменти и пееле народни песни или пак раскажувале епови, поеми, легенди. Ашик-пејачите биле популарна забава и за народот и за аристократите а ашик поезијата е посебна форма на азербејџанскиот фолклор.
Поврзаност со други култури
Азербејџанскиот фолклор содржи елементи од персиската и од турската митологија.
Подгорица
Во Подгорица има неколку театри, библиотеки и универзитет.
Потекло на поимот
Името Подгорица доаѓа од местоположбата на градот — тој е опколен со планини. Овој град беше познат и како Дукља во предримското и римското време. Во средниот век името на градот било Рибница, а во периодот од 1945 до 1992 Подгорица се нарекувала Титоград.
Кочанско архијерејско намесништво
Кочанско архијерејско намесништво — архијерејско намесништво во Македонската православна црква - Охридска Архиепископија едно од четирите намесништва во Брегалничката епархија. Ова архијерејско намесништво ги опфаќа градовите Кочани и Виница со околните села. На чело на Кочанското архијерејско намесништво се наоѓа прота Атанас Пармачки (сост. 2016).
Парохии
Во градот Кочани се наоѓаат седум градски, а по селата девет селски парохии. Во градот Виница гравитираат четири парохии сместени во црквата „Св. Архангел Михаил“ во Виница.
Адријан Ануш
Адријан Ануш (Adrián Annus; р. во Сегед) е унгарски фрлач на кладиво, на кого на Летните олимписки игри во Атина во 2004 година му бил одземен златниот медал поради допинг. Дисквалификацијата добила зголемено внимание, бидејќи дошло до неколку скандали со дрога на Атинските игри, а тимскиот колега на Ануш, Роберт Фазекас, исто така бил лишен од неговата олимписка титула поради допинг. Инцидентот, исто така, го привлече вниманието, бидејќи Ануш неколку месеци одбил да го врати златниот медал, а го вратил само откако Меѓународниот олимписки комитет извршил притисок врз Унгарскиот олимписки комитет и им се заканил со санкции.
Кариера
Ануш пораснал во Ѓула и се преселил во Сомбатхељ во 1989 година. Неговиот прв тренер беше Геза Ануш. Неговиот прв значаен резултат дојде во 1992 година, кога заврши на единаесеттото место на Светското јуниорско првенство во Сеул.
Во 1998 година, Адријан Ануш освоил осмо место на Европското првенство во Будимпешта. По ова Ануш станал потенцијален кандидат за медал на Летните олимписки игри 2000, но првично бил оставен надвор од тимот поради жестоката конкуренција за место во тимот. Тој на крајот добил место во тимот поради повреда, но не бил во најдобра форма да биде вистински кандидат.
По Олимписките игри во 2000 година, Ануш прекинал со својот тренер Пал Немет и му се придружи на Јозеф Вида.
Годините 2002 и 2003 беа меѓу неговите најдобри години. Во 2002 година го освои Европското првенство, а во 2003 година освои сребро на Светското првенство. Поради ова достигнување бил прогласен за Унгарскиот спортист на годината во 2003 година.
Скандал со дрога
ИОК никогаш официјално не заклучи како е можно да се обезбедат примероци од Ануш, кои припаѓале на различни луѓе, но инсајдерите од патеката рекле дека веројатно користеле уред кој вклучувал контејнер за урина и лажен пенис и го испразнал контејнерот во тестирачкото шише кога било потребно да се обезбеди примерок.
По одбиената жалба и сослушувањето на Арбитражниот суд за спорт, Ануш добил забрана за две години. По забраната, Ануш започнал обука и почнал да се натпреварува во 2007 година.
IC 381
IC 381 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 381 се споменува и како ESO 105-11, AM 1932-655, IRAS 19327-6555.
Откривање
Објектот е откриен во септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 381 е од видот IBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 381 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 37 м 37,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -65° 48' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 136°.
Други поделби
Проучување на IC 381 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63432.
Црква „Св. Илија“ - Воиславци (нова)
Свети Илија — манастирска црква на Воиславскиот манастир „Св. Илија“.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 19 септември 2002 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Агатангел. Црквата била осветена на 22 април 2007 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион.
Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Главниот влез на црквата е сместен на западната страна кон којашто е доградена отворена припрата, а над влезот од припратата има плитка квадратна ниша со мозаик на којшто е прикажан Свети Илија. Црквата има и спореден влез на северната страна. Објектот е граден од тули коишто се забележливи на рабовите од вратите и прозорците, а во целост е покриен со кров од ќерамиди. Иконите во црквата се изработени од зографот Тони од Радовиш.
NGC 487
NGC 487 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 487 се споменува и како MCG -3-4-56.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 487 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 487 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 21 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 22' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 112°.
Други поделби
Проучување на NGC 487 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4958. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1194.
Тарот (градина)
Градината Тарот (италијански: Il Giardino dei Tarocchi, француски: Le Jardin des Tarots) е скулптурна градина заснована на езотеричниот тарот, создадена од француско-американскиот уметник Ники де Сент Фал (1930–2002) во Пеша Фиорентина, локалитет Гаравичио, во општината Капалбио, провинција Гросето, Тоскана, Италија. Паркот бил отворен за јавноста во 1998 година.
Ники де Сент Фал, инспирирана од Паркот Гуел на Антони Гауди во Барселона, и Паркот деи Мостри во Бомарзо, како и Палатата Идеал од Фердинанд Шевал и Кулите Вотс од Симон Родија, одлучила да направи нешто слично во дизајнот за нејзината монументална скулптура за парк базиран на Тарот. Во 1979 година, таа добила малку земја на врвот на етрурска руина во Гаравичио, Тоскана, околу 100 километри северо-западно од Рим долж брегот. Таму ја изградила градината Тарот, која содржи дваесет и две монументални фигури што ја претставуваат нејзината идеја за поголемите мистерии на Тарот, изградени од армиран бетон и покриени со огледала и керамички мозаик. Може да се прошета низ некои од поголемите скулпторски фигури; самата уметница живеела во внатрешноста на царицата слична на сфингата неколку години за време на изградбата на градината.
Логан Пол
Логан Александар Пол — американски јутјубер и актер. Тој својата слава ја стекнал преку постирање на видеа на интернет. Потоа Пол се занимавал со глумење во телевизиски серии и филмови. Неговата телевизиска кариера започнала кога тој учествувал како гостин во „Закон и ред“: Специјална единица за жртви и улога во комедискиот филм „Чудни осаменици“. Неговата филмска кариера ја вклучува дистописката научна фантастика на Јутјуб со филмот „Разредување“ и комедијата за возрасни „Авионски режим“.
Животопис
Логан Александар Пол е роден на 1 април 1995 година во Вестлејк, Охајо, каде и пораснал заедно со помалиот брат Џејк. Пол започнал да прави видеа за Јутјуб, на 10-годишна возраст.