cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катерина II (Русија)
Владеење 1762-1796
Никита Ивановиќ, нејзин министер за надворешни работи, имал значајно влијание врз почетокот на нејзиното владеење. Катерина од Русија направила доминантна сила на Блискиот Исток, особено со Руско-турските војни. Во Првата руско-турска војна (1768-1774) се обидела да направи поделба на европскиот дел на Османлиското Царство по Полскиот модел, но постигнала мал успех. Го анектирала Крим во 1783 година, за помалку од девет години станал самостален како резултат на првата руско-турска војна. Втората руско-турска војна (1787-1792) се завршила со Мировен договор меѓу Русија и Османлиското Царство, а притоа Рурсија го добила Кримскиот Полуостров.
На европски план Катерина имала значајна улога како посредник во војната за Баварија (1778-1779) меѓу Прусија и Австрија. Од 1788 до 1790 година била во војна со Шведска против Густав III. Оваа војна ја започнал со цел да ги поврати балтичките територии кои биле освоени во 1720 година од Русија. Очекувајќи лесно да ја совладаат Русија, се соочиле со потешкотии, територијални и човечки загуби. Контраофанзива од Шведска била организирана во 1790, каде конечната битка се водела на Свенскуда на 9 и 10 јули. На 14 август, бил потпишан мир, со кој се повратиле сите претходно освоени територии.
Во 1789 во Франција почнале револуционерни превирања. Интелектуалните струи оделе во правецот кон уставна, а не апсолутистичка власт. Писателот А.Н.Радишев во 1790 објавил текст, во кој зборувал за срамната положба на кметовите и го критикувал нивното малтретирање. Катерина наредила тој да биде погубен. Во 1794 ја избришала Полска од мапата на Европа, поделувајќи ја нејзината територија со Прусија и Австрија. Потемкин, нејзиниот љубовник, починал во 1791, а таа набргу влегла во нова врска, односно со Платон Зубов. Зубов меѓутоа не и бил лојален колку што таа сакала. Тој го задал првиот удар на нејзиниот син, кога тој бил убиен.
Катерина Велика ненадејно починала на 7 ноември 1796, во својата 67 година. Под нејзино водство Русија ја зголемила својата територија за 200.000 квадратни милји, го остварила сонот да добие излез на Босфор и станала побогата за многу палати, згради и нови градови. Од една наивна млада жена идеалист, таа се претворила во деспот, кој се згрозувал од каква било либерална идеја. По нејзината смрт престолот го наследил Павле I. Катерина никогаш не го ценела својот син и го сметала за малку имбецилен. Неговото владеење траело само пет години.
Аналептик
Аналептик, во медицината, претставува стимуланс на централниот нервен систем. Терминот аналептик вообичаено се однесува на респираторни аналептици (на пример, доксапрам). Аналептиците се стимуланси на централниот нервен систем кои вклучуваат голем број на лекови кои се користат во третманот на депресија, хиперкинетички растројства и респираторна депресија. Аналептиците може да се користат како конвулзиви, при што во мали дози кај пациентите предизвикуваат зголемена свесност, немир и забрзно дишење.
Гласхите
Гласхите (Glashütte) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија, кој се смета за место од каде започнала часовничарската индустрија во Германија. Историски бил првпат споменат во документ околу 1445 година. Во јануари 2008 година, поранешната општина Рајнхартсгрима била припоена кон Гласхите.
Моментално, часовници се произведуваат од следниве компании :
Жан Калвин
Жан Калвин ( — ) — верски реформатор, основач на Калвинистичката протестантска црква. Протеран од Франција, заминал во Швајцарија и Женева ја претворил во град-црква. Основата на неговото учење била „божествената предодреденост“. Вовел строги норми: ги намалил забавите и театарските претстави, забранил жените да носат обетки и свилени фустани итн. Имотите на манастирите ги конфискувал. Следбениците на Калвиновото учење беа хугенотите во Франција, а во Англија — пуританците. Починал во Женева, на 27 мај 1564 година.
Славчо Стојменски
Славчо Стојменски ( — ) — учесник во НОВ, народен херој на Југославија. Загинал во борба против бугарската фашистичка полиција на 17 август 1943 година, кога во Штип се одржувал состанок на Обласниот комитет на КПМ.
Животопис
Славчо Стојменски е роден 1921 година во Штип, во сиромашно семејство. Основно училиште и гимназија завршува во Штип. Поради тоа што бил одличен ученик, неговото семејство успеало со големи напори да му обезбеди школување.
Неговото политичко формирање поврзано е со неговото дружење со Ванчо Прке. Двајцата се вклучиле во напредно младинско движење. Таму читале марксистичка литература и се собирале на состаноци. Уште како ученик, Славчо и бил познат на полицијата. Повеќепати бил прозиван во полиција и советуван да се откаже од револуционерните работи. Меѓутоа, тој и понатаму учествувал во работничкото движење и се формирал како комунист.
Глатирамер ацетат
Глатирамер ацетат е имуномодулаторен лек кој се користи во третманот на мултипла склероза. Глатирамер ацетат е одобрен во САД за намалување на честотата на релапси, но не ја намалува прогресијата на дисабилитетот. Се администрира субкутано.
Голема советска енциклопедија
Големата советска енциклопедија (ГСЕ; Больша́я сове́тская энциклопе́дия, БСЭ) е една од најголемите енциклопедии на руски јазик, објавувана во Советскиот сојуз од 1926 до 1990. По 2002, податоците од енциклопедијата биле вклучени во Големата руска енциклопедија.
Глатирамер ацетат
Претставува мешавина на пептиди со различна големина кои се составени од четири аминокиселини кои се присутни во миелинската базична белковина, имено глутаминска киселина, лизин, аланин и тирозин. Миелинскиот базичен белковина е антиген во миелинската обвивка на невроните кој стимулира автоимуна реакција кај луѓето со МС.
Голема советска енциклопедија
Идејата за Голема советска енциклопедија се појавила во 1923 по иницијатива на Ото Шмит, член на Руската академија на науките.
Славчо Стојменски
Учество во НОБ
Во првите денови на окупацијата, Славчо успеал во Штип да формира повеќе групи на СКОЈ. Нивните членови ги спремал да се повикаат на Комунистичката партија на Југославија во партизанските редови.
Славчо се истакнал на еден конкурс за математика, па поради тоа добил стипендија од бугарското министерство за просвета и станал студент на Софискиот универзитет. Меѓутоа, тој и понатака се ангажирал во Народноослободителната борба. Есента 1941 година се вратил во Штип и станал член на Месниот комитет на СКОЈ.
Бугарската полиција му влегла во трагата, па 1942 година бил уапсен. Спроведувајќи го во затвор, успеал да побегне и од тогаш живеел и работел како илегалец. Полицијата постојано го гонела и настојувала да го фати. Тој како илегалец, ја обиколувал цела Источна Македонија и работел на организирање на Народноослободителното движење. Повремено се враќал навечер во Штип за да поднесе извештај за извршените задачи и да добие нови.
Во почетокот на 1943 година станал член на Околниот комитет на Комунистичката партија на Македонија. За да ја проучат ситуацијата и за да ги координираат акциите во смисла на распламтување на Народноослободителните борби, членовите на Околниот комитет во август 1943 година се собрале на состанок во Штип. Полицијата дознала за тоа, и на 17 август ја опколиле куќата во која се одржувал состанокот. Во борбата која настанала, некои членови на Околниот комитет успеале да се пробијат и да избегаат, но Славчо бил смртно погоден.
Во средината на мај 1943 година, неколку дена Славчо престојувал во Кочани, во куќата на Стојан Христов, кому задачата му ја доверил Љупчо Сантов. Славчо бил доведен од Геро Максимов, во чија придружба и заминал. Пред заминувањето дошол и Васо Златев (по ослободувањето одговорен работник во Управата за државна безбедност на СРМ) на средба со Славчо и Љупчо. Стојан Христов подоцна во сведоштвата вели:
Квириналски дворец
Квириналскиот дворец (итал.Palazzo del Quirinale) е официјалната резиденција на претседателот на Италија. Дворецот се наоѓа на ридот Квиринал, по кој и го добил името.
Дворецот бил изграден во 1573, како летна резиденција на папата Григориј XIII. За неговата изградба бил ангажиран архитектот Доменико Фонтана, а за капелата Карло Мадерна. Во дворецот, долго време се собирала конклавата. Во првата половина на XX век, дворецот бил одржуван од кралот Виктор Емануел II. Во него се наоѓаат фрески од Гвидо Рени и Мелоцо да Форли.
Нонтабури
Нонтабури (นนทบุรี) — град во среден Тајланд, административен центар на истоимениот округ и истоимената покраина. Како градска општина, има пет реони (тамбон): Суан Јај, Талат Кван, Банг Кен, Банд Красо и Та Сај. Во 2012 г. градот имал 258.550 жители, што го прави најголем во земјата по Бангкок.
Поради неговата географска близина до Бангкок, градот е фактички негово предградие, во состав на метрополитенската област. Нонтабури го опслужуваат градските автобуси на Бангкок, брзите градски бродови на реката Чао Праја и Виолетовата линија на Бангкокшкото метро.
Лија (скулптура)
Лија ― скулптура на Микеланџело од старозаветната личност Лија. Како и делото Рахила од уметникот, таа била дел од последниот дизајн од 1542-1545 година за Гробот на папата Јулиј II во црквата „Свети Петар во Окови“, во која сè уште се наоѓа.
Историја
Со Рахила на Микеланџело, статуата на Лија го завршила украсувањето на последната верзија на погребниот споменик на папата Јулиј II во 1542–1545 година, проблематично дело на кое уметникот му посветил речиси 40 години.
Наменета за десната ниша, до постарата и успешна статуа на Мојсеј, делото е документирано во молбата до папата Павле III од 20 јули 1542 година, кој известил дека работите напредуваат добро. Еден месец подоцна, Микеланџело склучил договор со Рафаело да Монтелупо да ги доврши петте преостанати статуи од гробницата, вклучувајќи ги Лија и Рахила. За овие последни двајца, сепак, резервирал нова нарачка на своја рака. Изгледа дека чистењето и доработката останало на неговиот помошник.
По завршувањето на споменикот, Микеланџело бил многу критикуван за конечниот резултат, така што неговиот автограм на двете ниши статуи бил одбиен. Таа хипотеза била користена долго време во 19 век, додека не биле пронајдени документи за да се потврди неговото авторство.
Опис и стил
Лија, библиската јунакиња, е претставена како римска матрона, во класична облека и држи огледало (што би потсетувало на доблеста на претпазливоста) или дијадема низ која се провлекува нејзината долга плетенка коса. Според Џорџо Вазари и Асканјо Кондиви, Лија е алегорија за „активен живот“, заснована на пасус од Данте или Diputatione Camaldulenses од Кристофоро Ландино.
Во таа смисла, двете женски фигури би можеле да претставуваат два начина на постоење, но двата начини на спасение не се нужно во судир еден со друг. Контемплативниот живот претставен од Рахила се моли за негово спасение преку верата, додека активниот живот претставен од Лија своето спасение го наоѓа во работата.
Заедничкото толкување на уметничкото дело е дека тоа е еден вид посредување помеѓу реформите и католицизмот поради неговата поврзаност со Виторија Колона и нејзините следбеници.
Трлиште (Љубинци)
Трлиште  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Љубинци.
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика
На 1,5 км јужно од селото, на голем простор се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал.
Козаришче
Козаришче (словенечки: Kozarišče) — населба во Општина Лошка Долина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Бархфелд-Имелборн
Бархфелд-Имелборн (Barchfeld-Immelborn) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија. Била создадена на 31 декември 2012 со спојување на поранешните општини Бархфелд и Имелборн. Реката Вера тече низ општината.
Елисавета Петровна
Елисавета Петровна (руски: Елизаве́та Петро́вна) била императорка на Русија во периодот од 1741 до 1762 година. Во времето на нејзиното владеење, Русија учествувала во Војната за австриското наследство (1741-1748) и во Седумгодишната војна 1756-1763. Таа е една од најпопуларните монарси. Исто така, во време на нејзиното владеење се укинала смртната казна, бил основан Московскиот универзитет, Империјалната академија на уметностите во Санкт Петербург. Во Петербург биле изградени Зимскиот дворец и соборниот храм на манастирот „Смолни“.
689 п.н.е.
689 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 689. година пред нашата ера, 689. од првиот милениум п.н.е., 89. од 7 век п.н.е. и последна од 680-тите п.н.е.
NGC 1935
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1935 се споменува и како IC 2126, ESO 56-EN110, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
689 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
NGC 1935
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1935 е од видот EN.
689 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4819 и 4820 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во градот Асур, станува збор за 4061 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3071 и 3072 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 64.
NGC 1935
Други поделби
Проучување на NGC 1935 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Лебниц (Саксонија)
Лебниц (Löbnitz) — општина во округот Северна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Вилијам Велс Браун
Вилијам Велс Браун (William Wells Brown - ) — американски писател и историчар.
Сорен Бјерг
Сорен "Бјерксен" Бјерг (роден на 21 февруари 1996 година во Данска) е дански професионален играч на Лигата на легендите и член на тимот за е-спортови Тим Соло Мид. Тој игра во средната позиција.
Кариера
Првите успеси Бјерг ги постигна на крајот на 2012 година со неговиот тогашшен тим Копенхаген Вулвс. Данскиот тим стигна до првите места на некои помали турнири и се квалификуваше за новонастанатата професионална лига LCS во 2013 година. На почетокот на LCS, Бјергсен сè уште не можеше да игра за својот тим, бидејќи не стигна до минималната возраст од 17 години. Само во текот на сезоната тој можеше да дојде за неговиот тим да го користи. На крајот од сезоната, Копенхаген Вулвс го освоија десетто место во лига со осум тимови.
Потоа, играчите од Копенхаген Вулвс беа ангажирани од организацијата Нинџи Во Пижами. Летната сезона на LCS беше само умерено за тимот и беше карактеризирана со бројни промени во занимањето. На крајот од сезоната, тимот заврши на 6-тото место и во натпреварот за испаѓање, екипата беше предмет на полскиот тим Роккат. Потоа тимот се распадна, сепак поединечните перформанси на Бјергсен, тој беше донесен во ноември 2013 година од страна на успешната северноамериканска организација Тим Соло Мид (ТСМ) под договор.
Нејзината дебитативна сезона во Северна Америка веќе беше релативно успешна, на крајот ТСМ заврши на второто место во пролет Сплит LCS, зад Облакот 9. Овој резултат го подобри тимот во Летниот Сплит 2014. Во финалето ТСМ се состана повторно на облак 9 и овој пат може да победи. Така, ТСМ повторно се квалификувал за годишно одржување на есен и добил Светско првенство од околу 2 милиони американски долари. Во своите први светови Бјергсен беше во можност да преживее со ТСМ иако групната фаза, во четврт-финалето, тимот го порази евентуалниот шампион Samsung Galaxy White со 1: 3.
На почетокот на 2015 година, Бјергсен изненадувачки го освои Intel Extreme Masters Season 9 Finals со ТСМ во Катовице, Полска. Во финалето, тимот го победи кинескиот претставник Тим ВЕ, кој за возврат ги елиминираше големите турнирски омилени од Јужна Кореја, ГП Тигрите, во полуфиналето. Исто така во LCS ТСМ можеше да ја брани титулата на континенталното првенство. Бјергсен беше одликуван за неговите достигнувања со наградата МВП.
Во 2016 и 2017 година, ТСМ продолжи да доминира во LCS, освојувајќи три од четирите можни титули. Исто така поединечно го убеди Бјерсен и собра повеќе награди за МВП. На Светското првенство, сепак, ТСМ пропушти двата пати влез во нокаут круг.
Римокатоличка архиепископија на Крф, Закинтос и Кефалонија
Архиепископијата на Крф, Закинтос и Кефалонија (Archdioecesis Corcyrensis, Zacynthiensis et Cephaloniensis) ― латинска црковна територија или архиепископија на Католичката црква која ги опфаќа јонските острови Крф, Закинтос и Кефалонија во западна Грција.
NGC 6360
NGC 6360 — астеризам во соѕвездието Змијоносец, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6360 се споменува и како ESO 454-**20.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6360 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 24 м 26,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 51' 46"".
Други поделби
Проучување на NGC 6360 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 376; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6837. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 88.
Калхон (округ во Алабама)
Калхоун (Calhoun County) е округ во сојузната американска држава Алабама. Главен град на округот е градот Пратвил. Според пописот во САД од 2010 година, бројот на населението во округот изнесува 118,572 жители.
Географија
Округот зафаќа површина од 1,586 км2, од кои 1,576 км2 се копно, а останатите 10 км² вода. Се граничи со окурзите:
Демографија
Просечниот број на членови во едно домаќинство изнесувал 2.42, додека во едно семејство 2.94.
Според старосната структура на населението, 23.60% биле лица помлади од 18 години, 10.40% од 18 до 24, 27.80% од 25 до 44, 24.10% од 45 до 64 и 14.10% лица постари од 65 години. Просечната старост на населението изнесувала 37 години.
Просечниот годишен доход на едно домаќинство изнесувал 31,768 $, додека просечниот годишен доход на едно семејство изнесувал 39,908 $. Мажите заработувале повеќе од жените, па така нивниот просек изнесувал 30,847 %, додека оној на жените 21,076 %. Просечниот доход по глава на жител изнесувал 17,367 $. Од вкупниот број на семејства, 12.40% или 16.10% од вкупниот број на жители живееле под границата на сиромаштија.
Демо снимка
Демо снимка или скратено демо (изведена форма од зборот демонстрација) е фонограмски запис наменет за потребите на студиски сесии отколку за широка продажба. Демото е начин за музичарите да ги претстават своите идеи и замисли на диск или друг носач на звук, како подоцна би ги доставиле до издавачките музички куќи. Музичарите често го користат демото за споделување на нивните идеи со нивните колеги или пак со други нивни соработници (на пример продуцентите). Постојат случаи кога музичките артисти ги испраќаат демо касетите до потенцијалните издавачки продукции, со намера да бидат потпишани.
Сѐ уште непознатите пејачи го користат овој начин за да се претстават кај менаџерите на големите музички продукции, како со нив би потпишале професионален договор и би добиле дозвола да снимат цел студиски албум. Сепак, поради големиот број вакви снимки кои секојдневно пристигнуваат во продукциите, во најголемиот број случаи тие и воопшто не се преслушуваат.
Демо касетите се снимени со мал инструментален придонес (најчесто користени иструменти се гитара или пијано) и задолжително е присуството на вокална изведба. Музичарите како Елтон Џон и Металика добиле договори со богатите издавачи откако тие ги преслушале нивните демо записи.
Многу бендови или соло артисти прво снимаат демо, па потоа ги започнуваат сесиите за студиски албум. Ползата од ваквиот начин на работа е тоа што музичарите можат да испробаат повеќе варијанти на една песна, или да одлучат во кој правец/стил сакаат да ја развиваат нивната композиција. Ваквите демо најчесто содржат една до две песни, а ретки се случаите со повеќе од три нумери.
Касетите обично се снимаат со помош на „бум бокс“ касетофон или на компјутери со посебни софтвери, и целокупната изведба треба да биде снимена одеднаш. Доколку биде напревена грешка во текот на снимањето, целиот перформанс треба одново да биде повторен.
Во одредени некомерцијални жанрови како блек метал, хардкор панк или рап, демо снимките ги продаваат самите бендови по многу ниски цени. Денес се чести случаите на самиот студиски албум да се поставуваат демо верзии од постојните песни како бонус нумери.
Надворешни врски
Demo
Пиратите од Карибите: Мртвите не раскажуваат приказни
„Пиратите од Карибите: Мртвите не раскажуваат приказни“ (англиски: Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales) — американски филм од 2017 година, во режија на Јоаким Ронинг и Еспен Сандберг. Главните улоги ги играат: Џони Деп, Џефри Раш, Хавиер Бардем, Брентон Твејтс, Каја Скоделарио, Кевин Мекнели, Орландо Блум, Кира Најтли, итн. Филмот претставува петти дел од серијалот „Пиратите од Карибите“.
Содржина
Карина Смит (ја игра Скоделарио), одгледана во дом за сираци, наследила од својот татко тетратка со тајна карта, со помош на која се стигнува до островот каде се наоѓа трирожецот на Посејдон. Истовремено, младото момче Хенри Тарнер (го игра Твејтс), синот на Вил Тарнер, го ослободува капетанот Џек Спероу (го игра Деп) од затворот, со цел да ја тргне магијата што го разделува од татко му. Истовремено, еден брод со духови, предводен од капетанот Салазар (го игра Бардем) го заробува бродот на капетанот Хектор Барбоса (го игра Раш), а за да си го спаси животот, Барбоса му ветува дека ќе го одведе до Џек Спероу. Капетанот Салазар упорно го бара Џек Спероу, кој во младоста му избегал, исмејувајќи го. Капетанот Салазар успева да го стигне Џек Спероу, но тој се спасува благодарејќи на тоа што морнарите-духови не смеат да стапнат на копно. Капетанот Барбоса ги заробува Џек Спероу, Хенри Тарнер и Карина Смит, а таа го носи неговиот брод до островот, но нив ги следи капетанот Салазар. На крајот од филмот, во борбата меѓу морнарите-духови, екипажот на Барбоса и екипажот на Џек Спероу, кога се чини дека сè е загубено, Барбоса свесно се жртвува себеси и го повлекува Салазар во длабочините, со цел да ја спаси Карина која е неговата ќерка. Хенри останува заедно со Карина, а истовремено, тој ги среќава своите родители, Вил Тарнер и Елизабет Свон (ја игра Најтли).
Живко Туфекџијоски
Живко Синадинов Туфекџијоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште, учел гимназија во Охрид. Војната го затекнала во VII клас, а VIII клас го завршил во Тетово каде им овозможиле италијанските окупатори да полагаат во 1941 година. Како гимназијалец имал можност да се запознае со напредното работничко движење. Пролетта 1942 година Живко бил затворен од окупаторските власти заедно со групата кичевски комунисти кои по долгите малтретирања биле однесени во Тиранскиот затвор и осудени на три години робија. По капитулацијата на Италија, се вратиле во Кичево и Живко бил доделен да работи при Срескиот комитет на КПМ за Кичево. Како активист, заедно со Јанко Михајлоски, се испратени во Карбунечко и Кладничко каде го сретнале ѝ ранетиот партизан Трпе Блажески-Трифко од Гостиварско. Во октомври 1943 година, сите тројца се фатени од контрачетникот-бугароманот Димо Брадата ѝ однесени во селото Цер кај бугарските окупатори каде се осудени на смрт и дадени на Димо да ја изврши пресудата. Тројцата другари: Јанко, Живко и Трпе се убиени на најѕверски начин во близината на селото Мало Црско во ноември 1943 година.
Имелборн
Имелборн (Immelborn) — село и поранешна општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2012 е дел од општината Бархфелд-Имелборн.
Црвена Вода
Црвена Вода може да се однесува на следниве села во Македонија:
Ерџелија
Ерџелија — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Потекло на името
За време на турската власт, селото го носело името Ерџели (или Ерџелија). По Првата светска војна било наречено Овче Поле. Од 1941 година, повторно се употребува името Ерџелија.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа во областа Овче Поле, во југоисточниот дел на територијата на Општина Свети Николе и претставува развиен рурален центар. Селото е рамничарско, на надморска височина од 255 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено 14 километри.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Струга, Кабалак, Бела Чука, Уплаш, Армалак (Гумно), Бајрамица, Костена Чука, Седум Уврти, Алаѓоз, Софија, Трница, Буниште, Ерџелиски Лозја, Говедаров Камен и други.
Селото има збиен тип, поделено на два дела: Старо Село на југоисток и Ново Село на североисток, околу патот за Мустафино. Во Старо Село живеат постари македонски и понови влашки родови, а до Балканските војни таму живееле и Турци. Ново Село било основано од српските колонисти по Првата светска војна.
Историја
Остатоците на старини околу селото укажуваат на местото на денешното село имало жители одамна. Мештаните кажуваат дека југозападно од селото се најдени некои стари „латински гробишта“, каде што биле најдени ќерамиди и други предмети. На локалитетот Буниште се вршени истражувања во 1980 година, при што на оваа неолитска населба биле откриени наоди на керамика и камен градежен материјал. На овој локалитет има докази за живот и во античкиот период, а се поврзува и со локалитетот Бела Чука, каде е најден римски водовод. Друга античка населба во атарот на денешното село се сретнува на месноста Крушка, која поради близина со Буниште се претпоставува дека биле една иста населба.
Народната традиција пренесува дека денешното село било основано од страна на Турците, кои тие го нарекувале Ерџели. Првпат името Ерџелија во турските пописни дефтери се споменува во втората половина на век. До 1912 година, Турците имале околу 80 куќи. Со почетокот на Балканските војни, Турците се иселиле, а нивните куќи биле запалени. Некогашната џамија се наоѓала на местото на куќата на Веле Костадинов.
За време на Кралството Југославија, властите извршиле доселување на српски колонисти со потекло од Далмација, Босна и Србија. Тие броеле околу 100 куќи во еден момент. Во 1941 година, бугарските окупаторски власти ги протерале овие жители назад во Србија.
По Граѓанската војна во Грција, во селото живееле околу 100 бегалски семејства од Егејска Македонија. Тие биле сместени во објекти на државната земјоделска задруга „Овче Поле“.
Стопанство
Атарот е голем и зафаќа простор од 24,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.918,4 хектари, на пасиштата отпаѓаат 248 хектари, а на шумите само 67,1 хектар.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција. Во него има земјоделска задруга, продавници и угостителски објекти.
За време на отоманскиот период, голем дел од земјата ја држале турски бегови. Скоро една половина од селскиот атар бил во посед на Али Шефкет-бег. Овој, но и другите бегови, живееле во Штип. При ослободување, сите Македонци во селото добиле доволно земја. Преостанатата земја по Првата светска војна била доделена на српски колонисти, кои дошле од Далмација, Босна и Србија.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ерџелија имало 410 жители, од кои 200 Македонци и 210 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Ерџелија имало 160 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Ерџелија е големо село, коешто во 1961 година броело 1.172 жители, а во 1994 година 1.047 жители, од кои 1.007 биле Македонци, 35 Власи и 5 Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Ерџелија живееле 1.012 жители, од кои 979 Македонци, 31 Влав и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 852 жители, од кои 804 Македонци, 2 Албанци, 2 Роми, 9 Власи, 2 Срби, 1 останат и 32 лица без податоци.
Родови
Ерџелија е мешано македонско-влашко православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Иселеништво
Од селото имало често иселување на македонското население. Родот Бојковци (2 к.), за време на отоманскиот период, се иселиле во градот Свети Николе, родот Дедо-Петкови (9 к.), за време на првата половина на век, се иселиле во Патетино, родот Ташкови (4 к.), за време на отоманскиот период, се иселиле во Буриловци, родот Китанови (2 к.), за време на отоманскиот период, се иселиле во Кнежје, родот Темелкови (1 к.), за време на отоманскиот период, се иселиле во Богословец, родот Андоновци се иселиле во некое непознато овчеполско село. Во 1908 година, од селото се иселиле три македонски домаќинства (Кукушови, Наунови и Крчакови), кои отишле во Чардаклија, каде купиле земја. Некои македонски иселеници од Ерџелија живеат во градот Штип.
Самоуправа и политика
Во век, Ерџелија било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Ерџелија, во која покрај селото Ерџелија, се наоѓале и селата Амзабегово, Аџибегово, Богословец, Буриловци, Горно Црнилиште, Делисинци, Долно Црнилиште, Кадрифаково, Мустафино и Пеширово. Општината Ерџелија постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе влегувале селата Ерџелија, Кадрифаково и Мустафино.
Избирачко место
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 794 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото во селото постоела џамија, од која денес не е ништо останато.
Кнежја Њива
Кнежја Њива (словенечки: Knežja Njiva) — населба во Општина Лошка Долина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Црквиште (Љубинци)
Црквиште - Црква Маријана  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Љубинци.
Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцната антика
Папа Григориј XVI
Григориј XVI (лат. Gregorius PP. XVI; 18 септември 1765 - 1 јуни 1846) — римски папа од 2 февруари 1831 до 1 јуни 1846.
Атлас (планини)
Атлас е планинска област во северозападна Африка, која се наоѓа меѓу Атлантскиот Океан со Средоземното Море и пустината Сахара. Се протега во државите Мароко, Алжир и Тунис. Има должина од околу 2.500 км, а широчина од 250 до 300 км. Највисоките врвови достигаат над 4.000 м. Планината Атлас е сиромашна со вода. Климата при Атлантскиот Океан и Средоземното Море во пониските делови е средоземна, во повисоките делови е степска, а од јужната страна на планината е пустинска. Населението е разместено во приморските делови.
Црквиште (Љубинци)
На блага падина, 200-300 м северно од патот Куманово - Крива Паланка, по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси  и градежен материјал. Северно од наоѓалиштето, на околу 1,5 км се откриени водоводни цевки - [[тубулуси. С. Јордановски, во 1949 година, откопал гробови градени од камени плочи.
Рахила (скулптура)
Рахила ― скулптура од Микеланџело на старозаветната фигура Рахила. Како и Леа, таа била дел од крајниот дизајн од 1542-1545 година за гробот на папата Јулиј II во црквата „Свети Петар во окови“ во која сè уште се наоѓа.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Волковија
Свети Ѓорѓи — главната и единствената црква во Волковскиот манастир. Се наоѓа во месноста Чука во тетовското село Волковија. Црквата потекнува од 14 век, која за време на владеењето на Турците, Синан-паша  го разрушил манастирот, а според некои извори со  материјалот ја изградил познатата Синан-пашина џамија во Скопје. Растурените книги од ограбениот и разрушениот волковски манастир по доаѓањето во Лешок почнал да ги бара и собира отец Кирил Пејчиновиќ. Тој пронашол пет ракописи - минеи, а на една од нив ќе запише дека ги пренел книгите во Лешочкиот манастир во 1825 година. Сегашниот објект е изграден и осветен во 2006 година. Црквата неколкупати била цел на кражби. Патронит празник на црквата е Ѓурѓовден кој се слави на 6 мај. Празникот се слави во цело село, а на чуката околу црквата има панаѓур. Во минатото тука се одржувале Волковски Средби со гостувања на многу македонски пејачи.
Историја
Волковскиот манастир е еден од најзначајните христијански светилишта во Полог од XII до XIV век. Манастирот е посветен на Светиот Велико Маченик Ѓорѓи Победоносец. Најсилен подем манастирот постигнал за време на игуменот Варлаам. Игуменот Варлаам развил широка просветителска и проповедничка дејност. Во овој период во манастирот функционирала и волковската препишувачка школа во која се напишани дела од непоценливо значење. Најзначајно дело е Волковскиот минеј за месец февруари кој е од особено значење за Македонската и Славистичката наука. Ова ретко црковно дело има големо значење за проучувањето на историјата на македонскиот јазик и македонската писменост и култура. Во 1835 постоел факсимил од записот на првата корица на минејот, напишан од Арсениј, прв ученик на јеромонахот Кирил Пејчиновиќ. Од факсимилот дознаваме дека минејот од рушениот волковски манастир бил однесен во шишевскиот манастир, а потоа Кирил Пејчиновиќ го зел со себе во Лешочкиот манастир.
Отецот Варлаам често се судирал со проблеми предизвикани од криминални групи и банди кои во тоа време особено биле активни. Во 1561 година светилиштето било запалено и до темел уништено од страна на Османлиите. Отецот Варлаам бил сурово заклан и затрупан во рушевините. Рушењето на манастирот го наредил Синан Паша, а од рушевините ја изградил Синан пашината џамија во Скопје. Минејот и другите вредни книги биле извлечени од рушевините и чувани од видни селани, а потоа подарувани на манастирските библиотеки низ Македонија.
Од некогашниот Волковски мананстир останати се два големи камени крста, околу кои верниците палеле свеќи а свештениците ги одржувале литургиите. Во непосредна близина зачуван е и голем кружен камен со крст на горниот дел. Дупниот камен е внесен во археолошката карта на Р. Македонија. Помеѓу мештаните се раскажува легендата поврзана со каменот. Легендата вели дека каменот во повеќе наврати бил краден од селаните на околните села, но истата вечер на мистериозен начин се враќал на истото место. Селаните веруваат дека св. Ѓорѓи го чува нивното село и тој го враќал каменот секогаш кога бил краден. Во селото и на подножјето на Чуката се наоѓал голем бел камен во форма на крст за кој населението раскажува дека е од светецот Ѓорѓи, тој со него ограничил до каде е манастирскиот имот.
Во спомен на стариот волковски манастир жителите на селото врз темелите на старата црква подигнале Параклис во кој се наоѓале и двата камени крста остатоци од некогашниот манастир. Во 1999 волковчани покренаа иницијатива за возобновување на манастирската црква. Тогаш беше срушена дотраената капела и на 23 мај на празникот на Св. Апостол Симеон - зигот, со благослов на надлежниот Епархиски Архијереј Митрополит Полошко Кумановски Г-дин Кирил се изврши осветување и полагање на камен темелник од срана на Архијерејскиот Намесник Протојереј ставрофор Мирко Станковски. Во 2006 новата црква е изградена и осветена од Владиката Кирил. Во црквата постои мозаик „Чудото на Св. Ѓорѓи" со димензии од 1,7 со 0,9 метар, кој е дело на македонскиот академски сликар од Вевчани, Никола Угриновски.
688 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4820 и 4821 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4062 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3072 и 3073 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 65.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 688 година се протега во 1948 и 1949, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2008 и 2009 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 145 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1349 и 1348 исламска година пред хиџра.
Коминарка
Содржина на комовицата
Коминарката содржи:
Производство на комовица
На сто литри комина во бочва, се додаваат два литри квасец заради забрзување и постојаност на вриењето, кое обично трае 10 до 15 дена. Комовицата се подготвува со дестилација на превриена комина од грозје, која останува после цедењето вино. Од 100 килограми грозје, се добива 15 до 30 килограма свежа, непревриена слатка, или 13—25 килограма превриена комина. Ако комината е од розови и црвени вина, може во некои случаи да содржи извесна количина непревриен шеќер. Оваа комина треба да се остави да заврши со вриењето и потоа веднаш се дестилира.
Слатката комина која се добива при подготовка на бели вина со цедење на ширата, треба најпрво да преврие, па после тоа да се дестилира. При чувањето на превриената комина до моментот на дестилација или ставање на ферментирање на слатката, непревриена комина, истата треба да се заштити од воздух. Ова е неопходно бидејќи во присуство на воздух се развиваат бактерии од оцетна киселина и мувла, кои го расипуваат вкусот и мирисот на идната комова ракија. Од овие причини, честопати лошо чуваната комина може да биде целосно неупотреблива.
После 10—14 дена комината може да се дестилира бидејќи ферментацијата е завршена. Околу 100 килограми комине добиена од вино со јачина 10 вол. % алкохол може да се очекуваат 10—11 литри комова ракија со јачина 50 вол. % алкохол.
Комовицата како лек
Комовица се традиционално користи за правење облоги за ревматични места или снижување на висока телесна температура. Со пиење на помали количини ракија се забрзува циркулацијата на крвта во организмот, па така се делува и на метаболизмот. Лековитите својства на коминарката може да се зголемуваат со додавање лековити треви или плодови и тоа на три начини: со конзервирање на плодови (на пр. вишна, млад орев...) во ракијата, со додавање на лековити треви или со варење на ракијата со додаток на лековити треви.
Варвара
Варвара може да се однесува на следниве села:
Беловиште
Беловиште може да се однесува на следниве села во Македонија:
Анастасија Николаевна Романова
Анастасија Николаевна Романова (Великая Княжна Анастасия Николаевна Романова) (родена на 5 јуни 1901 во Петерхоф - починала ноќта на 16 спроти 17 јули 1917 во Екатеринбург) била најмладата ќерка на Николај II, последниот руски цар. Анастасија била помлада сестра на големата кнегиња Олга, големата кнегиња Татјана и големата кнегиња Марија. Била постара сестра на престолонаследникот на рускиот престол Алексеј Николаевич. Се претпоставува дека ја убиле болшевиците на 17 јули 1918 година заедно со целото нејзино семејство. Сепак, постојано кружеле гласини дека таа успеала да побегнe. Неколку жени тврделе дека всушност тие се Анастасија. Најпозната од нив била Ана Андерсон, чие тело е кремирано во 1984 г. Неколкумина кои ја познавале вистинската Анастасија ги поддржале тврдењата дека Ана Андерсон е Анастасија, но со ДНК тестирање на парче коса од Ана Андерсон во 1994 година, се покажало дека таа не е Анастасија, ниту во роднинска врска со Романови.
Детство
Анастасија се родила како четврта ќерка, па нејзините родители и роднини биле разочарани, бидејќи очекувале престолонаследник. Царот Николај II пред првата посета на новородената ќерка направил долга прошетка за да се смири. Децата на рускиот цар биле одгледувани на наједноставен начин. Спиеле на тврди кревети без перници, освен кога биле болни, наутро се капеле и миеле со ладна вода, од нив се очекувало сами да ги чистат своите соби и плетеле џемпери, кои се продавале на добротворни настани. Во дворот, вклучувајќи ги и слугите, ја викале со нејзиното име Анастасија Николаевна, а титулата „ваше кралско височество“ не ја користеле. Повремено ја викале со француската верзија на нејзиното име „Anastasie“ или пак со руските прекари „Настаськой“, „Настей“, „Маленькой“ (малечка). Младата Анастасија израснала во енергично дете. Опишана е како ниска, со сини очи и црвенкасто -кафена коса. Гувернантата Маргарита Игер рекла дека Анастасија била најшармантното дете кое го познавала. Често е опишувана како надарена и паметна, но нејзините тутори нагласувале дека не покажувала интерес при услови на школско ограничување.
Анастасија повремено се осудувала да ги премине границите на дозволеното однесување. Синот на дворскиот лекар, Глеб Боткин за неа рекол: „Таа без сомнение го држи рекордот за казниви дела во нејзиното семејство, а за непослушност таа е вистински гениј“. Им подметнувала сопки на слугите, се качувала на дрво и одбивала да слезе. Во текот на една игра со снег, таа во снегот замотала камен и ја погодила својата постара сестра Татјана. Далечната роднина, Нина Георгиевна, подоцна се сеќава дека Анастасија била непријатна до граница на злоба, мамела, удирала и гребела со играчките во текот на игрите. Тоа го правела бидејќи била навредена оти помладата Нина била повисока од неа. За својот изглед била помалку заинтересирана од своите сестри. Жената на еден американски дипломат ја опишала Анастасија на десетгодишна возраст како јаде чоколадо во Петербуршката опера, без да ги извади долгите, бели, оперски ракавици. Анастасија и нејзината постара сестра Марија во семејството биле познати како „Малиот пар“. Тие делеле иста соба, често носеле варијации на исти фустани и голем дел од времето го поминувале заедно. Постарите сестри Олга и Татјана исто така делеле иста соба и биле познати како „Големиот пар“. Четирите девојки се потпишувале со почетните букви од своите имиња, „ОТМА“.
Иако била енергична, Анастасија имала слабо здравје. Боледувала од буниони, кои ги напаѓале нејзините два палци. Имала слаби грбни мускули, па двапати неделно одела на масажа, меѓутоа, се сокривала под креветот или во ормарот за да избегне да оди таму. Постарата сестра, Марија, многу крварела кога во 1914 г. ѝ биле оперирани крајниците. Тетката на Анастасија од таткова страна, големата кнегиња Олга Александровна, мислела дека сите четири нејзини внуки многу крвареле и дека го носеле генот на хемофилија, како и нивната мајка.
Поврзаноста со Григориј Распутин
Нејзината мајка, царицата Александра се држела до советите на Григориј Распутин, руски селанец, кој се претставувал како „свет човек“ и исцелител. Таа верувала дека Распутин со своите молитви го спасил младиот, болен престолонаследник Алексеј Николаевич. Големата кнегиња Олга Александровна се сеќава дека Распутин го сакале сите деца и дека се чувствувале добро со него. Една од гувернантите, Софија Ивановна Тјучева, била ужасната кога во 1910 г. на Распутин му бил дозволен пристап до девојчињата додека биле во пижами. Таа барала да му се забрани пристапот, па царот побарал од Распутин тоа во иднина да го избегнува. Децата биле свесни за напнатата ситуација до која дошло и се плашеле дека нивната мајка ќе биде лута поради постапката на гувернантата. Дванаесетгодишната Татјана Николаевна ѝ пишувала на мајка си како се надева дека во иднина гувернантата ќе биде добра спрема Распутин. Подоцна гувернантата била отпуштена.
Тјучева својата приказна ја раскажала на останатите членови на царското семејство. Иако распутиновите посети на децата биле потполно невини по природа, царското семејство било скандализирано. Тјучева раскажала на сестрата на царот Николај, големата кнегиња Ксенија Александровна, дека Распутин ги посетувал девојчињата и зборувал со нив додека тие се спремале за в кревет и притоа ги прегрнувал и милувал. Тјучева нагласила дека на децата им било речено да не дискутираат за Распутин со неа и вниимателно да ги прикриваат распутиновите посети од останатата послуга. Ксенија на 15 март 1910 г., запишала дека не може да го разбере однесувањето на Александра и децата спрема Распутин, кого го сметале за светец, иако тој не бил ни свештеник.
Царската гувернанта Марија Ивановна Вишњакова тврдела дека Распутин ја силувал, пролетта 1910 г. Вишњакова тврдела дека царицата не ѝ поверувала и дека говорела како Распутин прави само свети дела. Големата кнегиња Олга Александровна рекла дека тврдењата на Вишњакова веднаш биле испитани, но наместо Распутин, Вишњакова е фатена во кревет со еден Козак од царската гарда. Вишњакова повеќе не го видела Распутин, а во 1913 г. била отпуштена.