cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гунила Персон
Кариера
Персон работела како водач на тури и по новинарските студии ја започнала својата кариера во Sveriges Radio каде работела како водителка на едночасовно забавно шоу за познати личности, правејќи интервјуа со познати личности.
Моделирање
Во доцните 1970-ти, Персон се преселила од Шведска во Далас, САД, подоцна се преселила во Њујорк, каде што живеела многу години. Студирала во глумечката школа на Стела Адлер. Таа се преселила во Калифорнија за да учествува на Svenska Hollywoodfruar, а на почетокот на 2015 година Персон била принудена да го напушти нејзиниот стан во Менхетен, Њујорк од страна на нејзиниот сопственик.
Телевизија
Персон се појавила во мала улога во сапунската опера Далас од 1980-тите додека живеела во Далас.
Персон го имала своето телевизиско деби во 2010 година во реалити серијата Svenska New holllywoodfruar ( шведски нови холивудски жени): серијата траела една сезона и се емитувала на ТВ3. Таа, исто така, учествувала во осум сезони на Svenska Hollywoodfruar ( шведски холивудски сопруги ) од 2017 година, [ потребно е ажурирање ] исто така и на ТВ3. Персон учествувала во реалити серијата за познати личности Realitystjärnorna på godset ( Ѕвездите на реалноста во Манор ) во 2014 година, и во 2015 година добила свое шоу наречено Gunilla tycker till ( Гунила го кажува своето мислење ) каде нејзините обожаватели гласале за различни професии што таа морала да се проба. Персон, исто така, добила шоу за вести во 2017 година наречено The Gunilla Show на viafree. Во февруари 2013 година, Персон била гостин на Schulman шоу кое се емитува на веб страницата на Aftonbladet и презентирани од страна на Алекс Schulman. Персон снимила музичко видео со раперот Дог Догелито во 2015 година. Во октомври 2015 година, Персон била гостин во норвешкото ток-шоу God kveld Norge!.
На 13 април 2017 година, домот на Персон во Пацифик Палисадес, кој се појавил во Свенска Холивудфруар, бил тешко оштетен од пожар. За време на инцидентот е повредена 91-годишната мајка на Персон.
Во 2018 година, Персон учествувала во славната верзија на Најголем губитник, емитувана на ТВ4.
Личен живот
Гунила Персон била во брак со Стивен Линвил од 1984 до 1990 година, кого го запознала на час по глума во Далас. Таа живеела во станот на Френсис Келог во Њујорк кон крајот на 1980-тите, а во тоа време имала романса со принцот Алберт од Монако. Нејзиното момче бил развивачот на хотели Патрик Елис од 1990 до 1995 година.
Таа има ќерка чие име е Ерика, која е родена во август 2002 година. Нејзината мајка Ајрис живее со нејзината ќерка.
На 22 мај 2018 година, Персон била уапсен од полицијата на Палм Бич под обвинение за голема кражба за кражба на очила за сонце. Таа била ослободена следното утро откако платила обврзница од 5.000 долари.
Рана
''Оваа статија е за рани кај луѓето и животните. За рани кај растенијата види Фитопатологија.''
Раната е вид на повреда во која кожата е растргната, пресечена или пробиена  (отворена рана) или каде траума од тап предмет предизвикува контузија (затворена рана). Во патологијата особено се однесува на убодни повреди кои го оштетуваат дермисот на кожата.
Класификација
Според степенот на контаминираност раната може да биде:
Отворена
Отворените рани може да се класифицираат според предметите кои ја предизвикале раната. Типовите на отворена рана се:
Затворена
Има неколку категории на затворени рани кои се исто толку опасни како и отворените рани. Видовите на затворени рани се:
Патофизиологија
За да се излечи рана телото презема серија на дејства кои заедно се нарекуваат процес на залекување на рана.
Третман
Целосниот третман зависи од типот, причината и длабочината на раната како и од тоа дали се зафатени и други структури под кожата (дермисот). Третманот на свежите рани вклучува прегледување, чистење и затворање на раната.
Чистење
За лесни рани, чистењето може да се изврши со користење на бројни раствори вклучувајќи истечна вода и стерилен физиолошки раствор. Со употреба на истечна вода од региони со висок квалитет на водата може да се намали стапкат на инфекции. Чистењето на раните уште е познато како тоалета на рана.
Затворање на рана
Ако личноста е донесена во здравствен центар во период од 6 часа од повредата обично таа се затвора откако раната ќе се процени и исчисти. Ако раната се затвори после овој период постои теоретска загриженост за зголемен ризик од инфекција. Затоа некои болничари може да го одложат затворањето додека други може да сакаат да ја затворат раната веднаш по повредата во рок од 24 часа. Одделни испитувања имаат докажано дека користењето на чисти нестерилни ракавици е исто како и користењето на стерилни ракавици за време на затворање на рана. Ако се реши да се затвори рана може да се употребат голем број на техники како бандажирање, цијаноакрилни лепенки, спојувалки и шавови. Апсорбливите шавови кои нема потреба да се отстранат имаат предност пред неапсорбливите. Тие секогаш се претпочитаат кај деца. Ублажувањето на pH со лидокаин го прави шиењето помалку болно. Може да се спореди козметичкиот исход кај возрасни и деца за атхезивните лепенки и шавови кај мали рани помали од 5 cm. Употребата на атхезивни лепенки бара значително помалку време за лекарот и помалку болка за личноста со раната. Значително повисока е стапката на отворање на раната, но има помалку црвенило. Ризикот од инфекции (1,1) е ист. Атхезивните лепенки не треба да се користат во регии со висок притисок или повторувачки движења како зглобови или задниот дел од телото.
Завои
Во случај на хирушки рани употребата на локални антибиотици не ја намалува стапката на инфекции во споредба со неантибиотските масти или неупотребата на масти воопшто. Антибиотските масти ќе ја иритираат кожата, ќе го забават заздравувањето и значително ќе го зголемат ризикот од развој на контактен дерматитис и антибиотска резистенција. Поради ова тие треба да се користат само кога личноста дава знаци на инфекција а не како превентива. Ефектот на средствата за превивање и кремите кои содржат сребро во превенцијата на инфекции или подобрување на заздравувањето во моментот не е поддржан со докази.
Затворање на рана
Ако личноста е донесена во здравствен центар во период од 6 часа од повредата обично таа се затвора откако раната ќе се процени и исчисти. Ако раната се затвори после овој период постои теоретска загриженост за зголемен ризик од инфекција. Затоа некои болничари може да го одложат затворањето додека други може да сакаат да ја затворат раната веднаш по повредата во рок од 24 часа. Одделни испитувања имаат докажано дека користењето на чисти нестерилни ракавици е исто како и користењето на стерилни ракавици за време на затворање на рана. Ако се реши да се затвори рана може да се употребат голем број на техники како бандажирање, цијаноакрилни лепенки, спојувалки и шавови. Апсорбливите шавови кои нема потреба да се отстранат имаат предност пред неапсорбливите. Тие секогаш се претпочитаат кај деца. Ублажувањето на pH со лидокаин го прави шиењето помалку болно. Може да се спореди козметичкиот исход кај возрасни и деца за атхезивните лепенки и шавови кај мали рани помали од 5 cm. Употребата на атхезивни лепенки бара значително помалку време за лекарот и помалку болка за личноста со раната. Значително повисока е стапката на отворање на раната, но има помалку црвенило. Ризикот од инфекции (1,1) е ист.
Атхезивните лепенки не треба да се користат во регии со висок притисок или повторувачки движења како зглобови или задниот дел од телото.
Снимање
За следење и набљудување на процесот на заздравување раната може да се снима со различни техники кои се состојат, но не се ограничени на:
Компликации
Пациентот има длабока рана на коленото и се користи радиографија за да покаже дека нема скриени скршеници на коската. Бактериските инфекции може да го попречат процесот на заздравување и да доведат до живото-загрозувачки компликации. Научници од Универзитетот во Шефилд имаат откриено начин за брзо откривање на присуството на бактерии со користење на светлина. Тие развиваат преносен прибор во кој специјално дизајнирани молекули  испуштаат светлосен сигнал кога ќе се сврзат со бактерија. Моменталното детектирање на бактериите кое се заснова на лабораторија може да трае со часови или дури и денови.
Хронични
Незаздравувачките рани кај дијабетичното стапало се сметаат како една од најзначајните компликации кај дијабетот претставувајќи голем медицински социјален и економски товар ширум светот кој во голема мера влијае на квалитетот на живот на пациентот. Според Центарот за контрола и превенција на болести во Америка има речиси 24 милиони американци, еден во секои 12, кои се дијабетичари а болеста предизвикува широко распостранета неспособност и смрт со епидемиска брзина. Се проценува дека од тие со дијабет, 6.5 милиони страдаат од хронични рани или рани кои не заздравуваат. Раните кои не заздравуваат и се поврзани со слаба циркулација, лошо функционирање на вените и неподвижност најчесто се јавуваат во староста и кај луѓе со дијабет,популација која  забрзано расте како што нацијата старее и се зголемува бројот на хроничните заболувања.
Иако дијабетот може да го уништи телото на многу начини, незаздравувачките чири на стапалото и на потколениците се честа надворешна манифестација на оваа болест. Дијабетичарите исто така секогаш страдаат од оштетување на нервите на нивните стапала и нозе, дозволувајќи им на малите рани или воспаленија да се развиваат без да бидат свесни за тоа. Поради нарушената микроциркулација и други попратни ефекти на дајабетесот на овие рани им треба долго време да заздрават и бараат специјален пристап во третманот за да дојде до соодветно лечење. Околу 25 проценти од пациентите со дијабет развиваат чир на стапалото. Ако не се третираат интензивно овие рани може да доведат до ампутација. Се проценува дека на секои 30 секунди некаде во светот се врши ампутација на долен екстремитет поради рана од дијабет.
Историја
Во периодот од Антиката до средниот век врз основа на некои теории поставени од страна на филозофот Платон се верували дека телото и душата се директно поврзани. Се верувало дека раните на телото се поврзани со рани на душата и обратно. Раните се гледале како надворешен знак на внатрешна болест.Така за човек кој е сериозно физички ранет се велело дека е не е попречен само физички туку и духовно. Ако душата била ранета тогаш таа рана станувала физички израз кој ја изразува вистинската состојба на телото. На пример раните добиени во војна ја кажувале приказната на војникот во форма која секој може да ја види и да ја разбере а раните на маченикот ја кажувале приказната за неговата вера.
Браздење
Браздењето (односно бластулацијата) е третата фаза од ембриогенезата која следува по оплодувањето. Во оваа фаза, оплодената јајце-клетка, т.е. зиготот почнува митотично да се дели, при што се создава топчеста маса од клетки во вид на плод од црница чија површина е набраздена. Оваа структура се нарекува морула, чиешто име доаѓа од истоимениот грчки збор што значи црница.
Во текот на браздењето, ембрионот ги користи хранливите материи складирани во јајце-клетката. Митозата која се одвива при браздењето е доста брза. Во неа отсуствуваат G1 и G2 периодите од интерфазата, бидејќи јајце-клетката содржи огромни количини ДНК-полимераза неопходна за катализирање на сукцесивни хромозомски репликации, како и повеќе mRNA неопходна за синтеза на белковини во текот на раното браздење.
Трансформацијата на зиготот во повеќеклеточен комплекс во текот на набраздувањето се одликува со:
Училиште за безбожништво
„Училиште за безбожништво“ (српски: Школа безбожништва) — збирка раскази на српскиот писател Александар Тишма од 1978 година. За неа авторот ја добил Андриќевата награда.
Содржина
Збирката содржи четири раскази.
Шнек
Шнек, службеник во едно осигурително друштво во Белград, се буди со силна главоболка во еден хотел во Лозница, каде престојува поради работа. Изутрината, болката му минува без да земе лек, а потоа, тој нема никакви главоболки во следните два месеца, што е необично за него. Тој одржува љубовна врска со вдовицата Љиљана Калајиќ, а две години од почетокот на врската нему му се појавува истата нервна болест од која умрел поранешниот сопруг на Љиљана. Пред Втората светска војна, Шнек живеел во Нови Сад, каде работел како адвокат, а бил оженет со еврејската убавица Хенриета која постојано го изневерувала. Кога започнала војната, тој и сопругата биле одведени во логор, но Хенриета му станала љубовница на управникот на логорот. Еден ден, поради нејзиното лажно сведочење, тој бил префрлен во логорот во Белград, но Шнек успеал да побегне. Потоа, користејќи туѓо име, тој се криел во разни места низ Србија, кон крајот на војната им се придружил на партизаните, а по ослободувањето се доселил во Белград. Со текот на времето, неговата нервна болест напредува и тој решава да се ожени со Љиљана. На денот на свадбата, Шнек повторно добива остра главоболка која утредента ненадејно му исчезнува. Тогаш, Шнек сфаќа дека целиот живот му минал безуспешно трудејќи се да биде некој друг: за време на војната се криел зад туѓите документи, а за време на врската со Љиљана се обидувал да се поистовети со нејзиниот покоен сопруг. Во тој миг, Шнек за првпат во животот се чувствува близок со поранешната сопруга Хенриета.
Училиште за безбожништво
За време на Втората светска војна, Дулич, низок иследник во унгарската контраразузнавачка служба, го сослушува момчето Душан Остојин, кој е уапсен поради пишување комунистички пароли. Притоа, Дулич цело време мисли на болниот син кој се наоѓа во тешка состојба, борејќи се за живот. Дулич сурово го измачува Остојин, но никако не може да изнуди признание. Откако момчето паѓа во бесознание како последица на измачувањето, Дулич дознава дека друг затвореник признал сè и дека Остојин повеќе не е важен за истрагата. Бесен поради неуспехот да го натера затвореникот да признае, Дулич продолжува уште посилно да го мачи Остојин, кој умира. Тогаш, Дулич доживува голем страв од божјата казна, помислувајќи дека неговиот син ќе умре поради неговиот ѕверски однос кон затвореникот. Исплашен, тој сака да изврши самоубиство, но во последен миг се јавува дома и дознава дека синот ненадејно оздравел. Тогаш, Дулич сфаќа дека не постои бог.
Најлошата ноќ
Еден човек ја минува ноќта буден, очекувајќи го денот кога тој, сопругата и ќерката треба да бидат одведени во концентрационен логор. Тој знае дека тоа значи сигурна смрт за нив, па ноќта ја минува преиспитувајќи се како е најдобро да постапи: дали да се помири со судбината, дали да ги разбуди блиските и заедно да се обидат да побегнат или пак да ги убие жената и ќерката и така да ги спаси од страдањето што неизбежно ги очекува во логорот. Така размислувајќи доаѓа утрото, а тој нема сила ги убие своите најблиски.
Стан
Бранко Чаковиќ е поранешен партизан, кој по завршувањето на војната активно учестувал во колективизацијата, потоа работел како финансиски инспектор, но поради недоволното образование подоцна е преместен на ново, здодевно работно место. Тој живее во мал стан, заедно со сопругата, болната ќерка Јасна и синот Милан. Тој е во лоши односи со сопругата и не е задоволен од децата. Поради болеста на Јасна, сопругата посакува нов стан и Бранко е принуден да го замоли градоначалникот за услуга, иако тоа е во спротивност со неговите принципи. Градоначалникот веднаш му нуди нов стан во периферијата на градот. Градоначалникот веднаш му нуди нов стан во периферијата на градот, но сопругата на Бранко е против, па тој потворно го моли градоначалникот, кој му нуди нов стан во центарот на градот. Меѓутоа, Бранко дознава дека тој стан ѝ припаѓа на професорката Вилма Синдхолц која му помогнала во младоста кога тој бил избркан од гимназијата. Бранко ја посетува професорката со намера да ја убеди да му го отстапи станот, но таа одбива да се исели, а него го гризе совеста поради тоа што и тој учествува во непријатностите што ѝ се случуваат на професорката. Сепак, по некое време, професорката мора присилно да го напушти станот и да се пресели во малиот стан на едне брачен пар, кој пак треба да се всели во станот на Бранко. На денот на преселбата, Бранко оди во станот на професорката со намера да ѝ дозволи да остане во станот, меѓутоа милицаецот не ја пушта да влезе внатре.
Осврт кон делото
Иако расказите во збирката се разликуваат по темата, сепак тие се меѓусебно поврзани. Во првиот расказ, со примена на пиранделовска атмосфера и бергмановски аналитички дух, се отлсикува еден брачен живот во чија позадина лежи воената траума. Вториот расказ претставува анатомски приказ на внатрешниот живот на еден професионален мачител, а истовремено претставува одговор на сфаќањето за нероманескноста на таквиот лик. Третиот расказ претставува еден вид инверзија на вообичаената книжевна постака: започнува во стилот на егзактна расправа, а постепено се претвора во приказ на животната трагедија. Последниот расказ ја опишува неуспешната борба за задржување на моралната чистота, со изразена иронија кон етичката строгост на главниот лик и постапките кои мора да ги направи тој. Заедничка црта на сите раскази е способноста на Тишма за суптилно набљудување на духовните случувања кои се пресудни за судбинските дилеми и определби на нашето време.
1004 п.н.е.
1004 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1004. година пред новата ера, 4. од вториот милениум п.н.е., 4. од 11 век п.н.е. и петта од 1000-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4504 и 4505 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3746 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2756 и 2757 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 251 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1004 година се протега во 1632 и 1633, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1692 и 1693 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 461 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1675 и 1674 исламска година пред хиџра.
NGC 7066
NGC 7066 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7066 се споменува и како UGC 11741, MCG 2-54-25, CGCG 426-54, 2ZW 130.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7066 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7066 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 26 м 13,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 10' 59"".
Други поделби
Проучување на NGC 7066 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66747. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1118. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 298.
Црква „Пресвета Богородица Перивлептос“ - Охрид
Пресвета Богородица Привлептос (Пресвета Богородица Севидна) — црква наоѓа во градот Охрид, изградена пред 1295 година. Фресконатписот во нартексот, покрај други личности, ги споменува Прогон Згур и годината на „подигањето“, односно живописот на црквата, 1295.
Историја
Подоцнежните историски податоци зборуваат за големиот углед што го имала црквата во текот на 15 век, особено кога регионот се наоѓал во составот на Османлиското Царство. Деволскиот епископ Григориј ја соѕидал и ја живописал (1364-1365) северната капела (посветена на Григориј Богослов), а потоа била соѕидана јужната капела (посветена на Свети Никола) и отворениот трем околу црквата каде што се насликани портретите на некои ктитори и на други современи историски личности. По уривањето на манастирската црква Свети Пантелејмон, во црквата Богородица Привлептос се пренесени моштите на Свети Климент (па затоа е наречена Климентова црква), а истовремено таа станала и седиште на охридските архиепископи и на „музејот на архиескопијата“ со својот печат (засега најстар на Балканот).
Значење за историјата на уметноста
Извонредните уметнички вредности на фреско-декорацијата и ризницата од икони на оваа црква заземаат истакнато место во науката. Врз основа на откриените потписи се знае дека фреските во 1295 ги извеле сликарите Михаил Астрапа и Евтихиј. Тоа се проминентни личности на ликовното творештво од крајот на 13 век и првите децении на 14 век на Балканот, а нивните дела по уметничкиот квалитет се рамни на современите остварувања во византиската културна метропола.
Италијанска пролетна офанзива
Позадина
На 28 октомври 1940 година, фашистичка Италија објавила војна на Грција. Италијанската 9-та армија и 11-та армија ја нападнале северозападна Грција од Албанија. Тие набрзо биле оттурнати и грчката војска започнала контранапад длабоко на албанска територија. Во февруари 1941 година, започнале интензивните подготовки за зајакнување на италијанската линија на фронтот. До крајот на месецот, 15-те италијански дивизии кои се бореле во Албанија биле засилени со дополнителни десет дивизии. За да го подигне моралот на војниците, Бенито Мусолини наредил единиците да бидат придружувани од најагресивните фашистички кадри, од владини министри и високи функционери.
Операции
Операцијата требало да ја раководи и набљудува Мусолини, кој пристигнал во Тирана на 2 март 1941 година; Италијанското радио објавило дека Мусолини ќе го предводи италијанскиот напад. Офанзивата започнала на 9 март, под команда на генералот Карло Гелосо и започнала со силно бомбардирање на грчките позиции од артилерија и авиони. Единаесет пешадиски дивизии нападнати со поддршка на 131-та оклопна дивизија Кентауро. Тежок артилериски бараж и воздушно бомбардирање; на главниот сектор, кој го држела грчката 1-ва дивизија, над 100.000 гранати биле фрлени на 6 километри предна страна. И покрај повторените напади и тешкото гранатирање, позициите на 1-та дивизија се одржале од 9 до 10 март. Нападот главно бил насочен против 1., 2., 5., 11., 15. и 17. дивизии на грчката армија и бил проследен со повторени пешадиски напади меѓу реките Осум и Вјосе, област во која доминира планината Требешина.
На 14 март, италијанскиот генерал Уго Кавалеро, сфаќајќи дека нападите не успеале, го советувал Мусолини да ја прекине офанзивата. Жестоки борби се случиле на височината 731, која била нападната од Италијанците најмалку 18 пати. Нападите, на кои им претходеле тешки артилериски бомбардирања, следеле секојдневно до 24 март, последниот ден од италијанската офанзива, без да се постигнело никаков резултат. Грчките сили одржувале активна одбрана, која вклучувала контранапади и систематска експлоатација на поволниот терен. Одлучувачки фактори за грчкиот успех биле тоа што грчката артилерија не била неутрализирана и високиот морал на грчките трупи.
Последици
Мусолини признал дека резултатот од италијанската офанзива е нула. Италијанските жртви изнесувале над 11.800 убиени и ранети, додека Грците настрадале 1.243 убиени, 4.016 ранети и 42 исчезнати во акција. По италијанскиот неуспех, Германците повеќе не можеле да очекуваат значајна поддршка од нивните италијански сојузници кога марширале против Грција, бидејќи грчките сили биле само 10 милји (16 км) подалеку од стратешкото пристаниште Валона. Со германската интервенција и последователната капитулација на Грција во април 1941 година, секторот околу височината „731“ бил прогласен за света област од Италијанците и од нив бил подигнат споменик, поради големите жртви што ги претрпеле.
Иако не успеало, пролетната офанзива дополнително ја исцрпила грчката армија која во последните шест месеци континуирано се борела со бројно поголема сила со значителна британска материјална поддршка. По успешната грчка одбрана, грчката армија како целина поседувала само еден месец залихи со тешка артилериска муниција и недоволни резерви за опремување на своите резерви; веднаш биле испратени барања до нивните британски сојузници за милиони артилериски гранати и десетици милиони пушки. Ова се покажало како логистичка неможност за Британците.
Хитлер никогаш не би го оставил својот сојузник, фашистичка Италија, да биде поразен во војната против Грција, па затоа издал наредба за воена интервенција на Третиот Рајх (Операција Марита) веќе од декември. 1940. Откако германската интервенција обезбедила брза победа на Оската, Хитлер подоцна признал дека германската инвазија на Грција била многу олеснета од Италијанците кои го држеле и крвавеле белото, поголемиот дел од ограничените воени сили на Грција.
NGC 4751
NGC 4751 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4751 се споменува и како ESO 323-29, MCG -7-27-11, DCL 340, IRAS 12500-4223.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4751 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4751 има привидни димензии од 3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 52 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -42° 39' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 4751 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43723. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7780. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Абдилаќим Адеми
Абдилаќим Адеми (албански: Abdilaqim Ademi; Шемшево, тетовско -  ) — македонски политичар, член на ДУИ, потпретседател за спроведување на Рамковниот договор во Владата на Македонија од 2008 година, Министер за животна средина и просторно планирање во периодот од 28 јули 2011 до 20 јуни 2014 година и Министер за образование и наука во периодот од 20 јуни 2014 до 16 јануари 2016 година.
Животопис
Адеми е роден на 20 декември 1969 година во тетовското село Шемшево. Во 1996 година дипломирал на Политехничкиот факултет во Тирана, Албанија како инженер по металургија. Во Германија на Техничкиот Универзитет во Фрајбург стекнал обука во Институтот за градежни и стаклени материјали. Завршил и школа за млади политичари и обука за создавање политики. Од 2002 до 2006 бил пратеник во Собранието на Македонија каде бил член на комисијата за Економски прашања, за финансирање и буџет, за транспорт, врски и екологија и комитетот за односи меѓу заедниците. Од 2006 до 2007 бил член на Одборот на Директори во АД „ГА-МА“ во Скопје. Во периодот 2004-2006 бил асистент во Државниот универзитет во Тетово каде предавал во предметот Анализа на градежни материјали. Член е на ДУИ од основањето во Централниот Одбор и претседател на Огранокот на ДУИ за општина Јегуновце. Бил женет и татко на еден син. Освен македонскиот и албанскиот, Адеми се служел и со италијанскиот јазик.
Синхронизирано пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - техничко поединечно
Резултат
Зелената ги означува финалистите
Облик
Облик или форма — физичкиот изглед на еден просторен или рамнински објект. Линија, површина и волумен се елементи на формата. Дводимензионалната форма е дел од рамнина ограничена со линија. Тридимензионалната форма или тело е дел од просторот ограничен со површини. Објектите околу нас имаат природни или форми направени од човекот. Во однос на обликувањето во просторот, формата може да биде отворена, затворена или перфорирана. Отворената форма овозможува просторот да навлезе во формата, во меѓусебна поврзаност (чаша, вазна, капа итн.). Затворената форма е ограничена со линија или површина од сите страни и не дозволува надворешниот простор да навлезе во неа (круг, квадрат, т.е. топка, цилиндар, јајце, јаболко итн.). Ако во затворената линија или површина постојат помали или поголеми отвори, се добива перфорирана форма која е лесна и динамична (решето, мрежа, синџир итн.).
Волумен е просторот што го зафаќа формата заедно со материјалот од кој е направен и празниот простор што го опфаќа. Просторот целосно исполнет со материјал го нарекуваме маса. При тоа големината на волуменот и масата е иста. Таков е случајот со компирот, јаболкото итн. Кај балонот, на пример, волуменот е поголем од масата бидејќи е исполнет со воздух, празен. Волуменот може да биде:
Формата може да делува кај човекот смирено или динамично. Статичните форми, како што се квадратот, триаголникот, правоаголникот или аглестите слободни форми, делуваат смирено. Тркалезните форми се динамични, во нив има изразени динамични насоки и движења.
Степски сокол
Степски сокол, ловџиски сокол или крагуј (), за разлика од сивиот е прилагоден да лови и цицачи. Имено, својот плен може да го улови и на земјата. Поголем е од сивиот сокол и може да совлада и поголем плен. Степскиот сокол во Македонија се среќава при неговата преселба кон неговите територии на размножување. Сѐ уште нема податоци за негово гнездење во Македонија. Бојата на степскиот сокол е темнокафена до светла, во зависност од регионот од кој потекнува. Во првата година младите соколи имаат сина боја на нозете и восковицата - делот кој се наоѓа веднаш над клунот.
Степскиот сокол е една од најупотребуваните птици во соколарството. Арапите го ценат како заслужен за преживување на нивните предци - Бедуините. Во минатото, храната на Бедуините била многу еднолична и се состоела од растенија и корења. Кога увиделе дека степскиот сокол со леснотија лови птици и зајци, го припитомиле и го искористиле за да дојдат до поквалитетна, белковинска храна. Од тогаш степскиот сокол "SAKER" претставува симбол во арапскиот свет. На банкнотата на Обединетите Арапски Емирати - дирхам, тој стои како неизбежен знак на препознатливост.
Лусет Родстрем
Марија Лусет Родстрем, (родена на 3 декември 1974 година) е шведска новинарка и телевизиска водителка. Работи за ТВ4 од 1998 година, кариерата ја започнала во ЗТВ како водителка на Ефтер plugget заедно со Мартен Андерсон помеѓу 1997 и 1998 година Таа ги претставила новогодишните прослави на ТВ4 заедно со Рикард Шеберг во 1998 година и Џозефин Крафорд во 2005 година. Во 1999 година Родстрем учествувала како „куче трагач“ во шоуто På rymmen заедно со Хасе Аро.
Лусет Родстрем исто така го претставувала детското шоу Латјо Лајбан на ТВ4 со Тобе Блом, а во 2002 година се натпреварувала во Гладијаторена во специјално издание за славни личности.
Мокренски манастир
Мокренски манастир — обновен манастир во азотското село Мокрени, сместен над селото, до кој води асфалтен пат.
Историја
Манастирот бил обновен на стари темели.
Во 1984 година биле обновени манастирските конаци, додека во 1994 година била донесена и електрична енергија.
Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: манастирската црква, манастирските конаци, како и други помошни објекти.
Црква „Вознесение Христово“
Главната манастирска црква е посветена на Вознесението Христово, по која е и наречен целиот манастир.
Конаци
Покрај манастирот изградени се и конаци, кои биле обновени во 1984 година.
Големан
Големан или Копач Дере или Копачдере (Κουπατσιανός, Купацијанос, т.е. Копачка) — река во Лагадинско и Серско, Егејска Македонија, десна притока на Струма.
Опис
Реката извира во Богданска Планина северно од врцит Чиплак (1.077 м) и тече на север. Во горниот дел го носи името Гурдере (Гур Лакос), а во средното Стимала. Под врвот Сапан Дермен свртува на исток и ја образува границата меѓу Богданска Планина на југ и Карадаг на север. Минува крај остатоците од истоименото село Копач Дере и излегува во Серското Поле кај селото Копач и се влева во Струма кај Гудели.
Притоки
→ лева, ← десна
Сатирикон (Петрониј)
Сатирикон или Сатирска книга (латински: Satyricon) - роман на староримскиот писател Петрониј Арбитер, составен од 20 книги, а напишан во проза и во стихови. Од романот се сочувани само фрагменти, а најголемиот сочуван дел е „Трималхионовата гозба“ (Cena Trimalhionis) во кој се опишува гозбата на богатиот сноб Трималхион во некој град во Јужна Италија. Ракописот во кој се наоѓа овој фрагмент е пронајден во Трогир, во 17 век, а денес се чува во париската библиотека.
Трималхионовата гозба
Од „Сатирикон“ е сочувана само околу една четвртина, а од тие фрагменти целосно е сочувана само „Трималхионовата гозба“. Објавен во Милано, во 1477 година, првиот текст на „Сатирикон“ бил во уште пофрагментирана состојба отколку денешната, зашто во таа верзија недостасувале многу делови дури и од „Трималхионовата гозба“. Меѓутоа, во 1663 година, во Трогир, во куќата на Никола Ќипико (предок на писателот Иво Ќипико) младиот научник Марин Статилиќ-Статилео открил стар ракопис in folio кој содржел и непознати делови од „Трималхионовата гозба“. Ракописот бил датиран од 1423 година, а најпрвин бил објавен во Падова, во 1664 година, следната година бил објавен во Париз, а првото целосно издание било испечатено во Амстердам, во 1669 година при што на насловната страна е наведено дека се работи за фрагмент пронајден во Трогир (Cum fragmento nuper Tragurii reperto). Подоцна, трогирскиот ракопис бил објавен во Амстердам, во 1671 година, а во 1756 година, во Амстердам, се појавило изданието на француски јазик, во кое пишува дека е приредено според ракописот којшто божем бил пронајден во Белград, во 1688 година. По пронаоѓањето, ракописот предизвикал остра дебата меѓу научниците: Шефер, Рајнезиус, Вагнезајл, Валоа, Пти, Луциќ, Градиќ и други спореле околу неговата автентичност. Особено скептични биле француските научници, кои Статилиќ го нарекувале „непознато момче“ (iuvenes ignotus), а Ќипико го нарекувале homo obscurus. Во својата одбрана, напишана на латински јазик, Статилиќ (под презимето Statilius) го бранел своето откритие и, за да ги докаже своите тврдења, му го испратил на Гримани, венецијанскиот пратеник кај папата. Гримани собрал повеќе научници кои го испитале ракописот и ја потврдиле неговата автентичност, а потоа истото го направиле и француските научници на една конференција одржана во дворецот на принцот Конде. Дваесет години подоцна, францускиот офицер Нодо (Nodot) во Ротердам објавил едно издание на Петрониј кое било дополнето со божем неколку дополнително откриени делови за кои во предговорот напишал дека ги пронашол во Белград, во 1688 година, каде ги препишал од некој Французин. Меѓутоа, „откритието“ на Нодо набргу предизвикало сомнежи: славниот адвокат од Рим, Брегиер де Барант, философот Лајбниц и други научници ја откриле измамата врз основа на некои галицизми и по некои други пропусти на Нодо. Сепак, науката имала полза и од овој фалсификуван „белградски“ примерок, зашто Нодо, кој бил образован и паметен човек, логично ги поврзал фрагментите од „Сатирикон“.
Содржина
По еден бродолом, тие се исфрлени на брегот и од еден селанец дознаваат дека се наоѓаат во близината на градот Кротон. Кога го прашуваат за обичаите во градот, селанецот им кажува: „Ако сте чесни трговци, бегајте одовде... но ако му припаѓате на оној многу поблагороден свет кој знае да лаже и да мами, слободно влезете. Зашто во овој град никој не се грижи за ученоста, му се потсмеваат на мудриот и убав говор, а честа не се почитува и не се наградува. Целото граѓанство е поделено на две класи: измамници и измамени...“ Слушајќи го тоа, Енколпиј и неговите другари се договараат да влезат во градот и да ги измамат измамниците со помош на едноставен план: поетот Еумолпиј да се претстави како африкански господар, кој поседува безброј имоти во Нумидија и кој го загубил својот последен син, па затоа тргнал на долго патување, со цел да се утеши, но го затекнала бура; во тој бродолом изгубил 20 милиони сестерции, но дома му останало богатство вредно 300 милиони и „толку робови што би можел да ја нападне и освои Картагина, кога би го посакал тоа.“; неговите слуги веќе се на пат и набргу ќе му донесат многу повеќе пари отколку што изгубил. И нивниот план успева: чекајќи ги слугите, „богатиот Африканец“ е нестрплив и очаен и повеќепати го преправа тестаментот, а многу жители на градот се надеваат дека ќе го грабнат неговото наследство и му го даваат на располагање својот имот, а мајките му ги нудат своите деца... За жал, каков е крајот на таа измама не е познато, зашто тоа не може да се утврди до сочуваните фрагменти на делото.
Случките опишани во „Трималхионовата гозба“ ги опишува Енколпиј кој, заедно со својот пријател, учителот по ораторство, Агамемнон, е повикан на гозба кај многу богатиот старец Гај Помпеј Трималхион, поранешен роб. Кога Енколпиј и Агамемнон пристигнуваат во палатата, го затекнуваат Трималхион како игра со топки, а потоа се воодушевуваат на убавините и на раскошот на неговата палата. На влезот, тие го среќаваат благајникот на Трималхион, кој сака да го казни слугата, но го замолуваат да му прости. Во раскошната сала пристигнува домаќинот и гостите се сместуваат околу богатата трпеза, а Трималхион постојано ги изненадува гостите со богатите и необични јадења, при што, додека ја служат храната, робовите се принудени да пеат. На гозбата е присутна и Фортуната, сопругата на Трималхион, која многу ја почитува. Трималхион постојано пред гостите го истакнува своето богатство, но исто така, настојува да се пофали и со своето познавање на астрологијата и поезијата. Меѓутоа, сакајќи да се покаже паметен и образован, Трималхион кажува бројни глупости и покажува големо незнаење за историјата, уметноста и митологијата. Притоа, тој и неговите пријатели раскажуваат за неверојатни случки со врколаци и вештерки кои божем им се случиле.
Тогаш, во домот на Трималхион со голема помпа доаѓа неговиот пријател Хабина со сопругата. И тие се исто толкави снобови како и домаќините, постојано фалејќи се со скапоцениот накит. Потоа, Трималхион им соопштува на присутните дека, по неговата смрт, еден дел од наследството ќе им го остави на своите робови, а на Хабина му дава инструкции за својот надгробен споменик. По тие трогателни зборови, Трималхион ги кани присутните да му се придружат во бањата, каде тој бакнува еден млад роб и тоа е причина за остра кавга меѓу Фортуната и Трималхион. Во лутината, тој им раскажува на присутните за своето минато, т.е. како од роб, со помош на трговската вештина, заработил големо богатство и стекнал слава, потоа доживеал пропаст, но повторно станал богат. Притоа, главната поента на неговиот говор е дека „човекот вреди онолку колку има“ и дека „златото ви обезбедува почитување“. Најпосле, неговиот невкус кулминира кога го повикува слугата да му ја донесе посмртната облека, легнува како да е мртов и ги принудил слугите да го тажат. Од големата бучава, во палатата доаѓаат пожарникари, а Енколпиј и Агамемнон ја користат приликата да си заминат.
Осврт кон делото
Најголемиот дел од „Сатирикон“ за кој се претпоставува дека е целосно сочуван, е познат како „Трималхионовата гозба“, која е опишана од XXVII до LXXVIII глава на романот. Имајќи предвид дека „Сатирикон“ претставува збирка на посебни раскази, песни и расправи кои немаат врска со останатите делови на романот, „Трималхионовата гозба“ најчесто се смета за посебна целина и често се објавува самостојно.
Од личностите опишани во „Сатирикон“ можеби најдобро и најинтересно е насликан ликот на Трималхион. Тој е ослободен роб, кој од најголема беда напредувал до големо богатство, така што живее во голема раскош и необично расипништво. Оттука, овој лик му послужил на Петрониј како средство за критика на неморалот и снобизмот на неговото време. Ликот на Трималхион е многу сличен на граѓанинот-благородник (ликот од драмата на Молиер), зашто сосема спокојно зборува за Ханибал како учесник во Тројанската војна или се расфрла со разни расправи за философијата и етиката, сакајќи да делува како Сенека. За гозбите да му бидат посвечени, тој ги праќа своите слуги на улица и тие ги канат случајните минувачи.
Некои филолози сметаат дека ова дело дава слика на состојбата на дворот на Нерон, а ќелавиот, болен, екстравагантен и добродушен старец Трималхион го претставува императорот Нерон или пак неговиот помошник Тигелин. Сепак, романот има поширока смисла и во него е претставен животот во тогашната епоха, без некои посебни алузии. Притоа, можно е делото да било напишано за забава на императорот и на неговите дворјани. Историчарот Гастон Боасје смета дека Петрониј го напишал своето дело за друштвото што се собирало околу царот Нерон, (кој бил еден од најобразованите римски владетели) со намера да ги исмее ослободените робови кои сакале да бидат дел од највисоките општествени слоеви. Имајќи предвид дека Нерон не го трпел својот претходник и очув, царот Клаудиј и дека немилосрдно ги гонел робовите-ослободеници од неговото време, Боасје претпоставува дека, преку ликот на Трималхион, Петрониј го исмеал Палас, кој најпрвин бил обичен роб, а потоа, како прв министер на Клаудиј, стекнал огромно богатство. Кога дошол на власт, Нерон морал долго време да го трпи богатиот и моќен Палас, иако многу го мразел, а најпосле го отрул. Можеби таа омраза кон Палас била инспирацијата на Петрониј да ја напише сатирата „Трималхионовата гозба“.
Космос-1192
Космос-1192 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 јули 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1192 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1474 км, а најмалото на 1397.
Катарина Хултинг
Ева Марија „Катарина“ Хултинг (родена на 5 декември 1954 година во Стокхолм) е шведски спортски новинар, телевизиски презентер и поранешен карлинг спортиста.
Биографија
Халлинг имала голем спортски интерес и долги години играла карлинг на елитното ниво. Во 1982 и 1983 година таа била член на тимот Хогстром. Во 1992 година трчала на маратонот во Њујорк.
Во 1999 година, таа објавила плоча со свои детски песни, Victor's Visor.
Новинарска кариера
На 23 декември 2007 година таа го направила своето последно емитување во Спортско огледало, после повеќе од 1.600 програми. Оттогаш се префрлила на ТВ4 како коментатор за карлинг и уметничко лизгање.
Приватен живот
Во јуни 1987 година, Хултинг се омажила за радио-репортерот Клес Шеберг. Тие посвоиле син во 1990 година. Во средината на 1990-тите, таа го запознала нејзиниот сегашен партнер Алберт Сванберг.
Хултинг јавно изјавила дека има рак на дојка. Во говорната програма на СВТ Скавлан, во март 2012 година таа раскажала за болеста и ја разоткрила голата глава.
Спортска кариера
Таа е двократен светски сребрен медалист, двократен европски шампион, шведски женски и мешан шампион.
Во 1982 година, таа била примена во Куќата на славните на шведскиот „Курлинг“.
IC 1090
IC 1090 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1090 се споменува и како ESO 200-22, FAIR 747.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1090 е од видот S0    R. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1090 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 25 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 20' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на IC 1090 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12817.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
1003 п.н.е.
1003 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1003. година пред новата ера, 3. од вториот милениум п.н.е., 3. од 11 век п.н.е. и четвртта од 1000-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Космос-1193
Космос-1193 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.