cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tcpdump
Почести употреби
Овозможено е tcpdump да се користи за специфични причини како пресретнување и прикажување на комуникација на даден корисник или компјутер. Корисник со овозможени потребни привилегии на систем кој се однесува како router или gateway преку кој се врши некриптиран сообраќај како Telnet или HTTP може да се користи tcpdump да се видат корисничките имиња кои се користат за најава, лозинките, сите посетени мрежни места и нивната содржина, и секоја друга некриптирана содржина.
Корисникот има опција да го вклучи BPF-заснованиот филтер за да го лимитира бројот на пакети видени од tcpdump. Ова е корисно за мрежи со висок мрежен сообраќај.
Побарување на привилегии
Во некои Unix засновани системи, корисникот мора да има привилегии на супер корисник за да го користи tcpdump бидејќи механизмите за пресретнување на пакети на тие системи бараат големи привилегии за нивно користење. Во некои Unix системи, механизмите за пресретнување на пакети можат да бидат конфигурирани да овозможат непривилигирани корисници да го употребуваат tcpdump и со тоа губејќи ја потребата да се имаат супер корисник привилегиите.
Балштет
Балштет може да се однесува за:
Ан Бенет (награда)
Наградата „Ан Бенет“ и Големата награда „Ан Бенет“ се награди доделени од Лондонското математичко друштво.
Секоја трета година, општеството ја нуди Големата награда „Ан Бенет“ на математичар со седиште во Обединетото Кралство, за работа, влијание или услуга во математиката, особено во врска со напредување на кариерата на жените во математиката.
За две години од три во кои не се доделува Големата награда „Ан Бенет“, општеството ја нуди Наградата „Ан Бенет“ на математичар во рок од десет години од нивниот докторат за работа и влијание врз математиката, особено дејствувајќи како вдаховение за жени математичари.
Двете награди се доделуваат во спомен на Ан Бенет, администратор на Лондонското математичко друштво, која починала во 2012 година.
Наградите „Ан Бенет“ треба да се разликуваат од Меморијалната награда „Ан Бенет“ за истакната служба на Кралското хемиско друштво, за кои Ан Бенет им работела.
Победници
Добитници на наградата Ана Бенет се:
Добитници на сениорската награда Ана Бенет се:
Раскинати прегратки
Раскинати прегратки (Los Abrazos Rotos) е филм на Педро Алмодовар снимен во 2009 година, а сместен во 1990-те и сегашноста. Филмот е сниман во стилот на американските филм ноар филмови од 1950-те. Во филмот глумат Анхела Молина, Лола Дуењас и Пенелопе Круз, глумици кои често се појавуваат во филмовите на Алмодовар.
Филмот беше прифатен во официјалната селекција на Канскиот филмски фестивал 2009 и се бореше за престижната Златна палма.
Синопсис
Еден човек пишува, живее и љуби во темнина. Пред 14 години доживува тешка сообраќајна несреќа на островот Лансароте. Во таа несреќа не само што го губи видот, туку и жената на неговиот живот, Лена.
Овој човек користи две имиња: Хари Кејн, псевдоним со кој ги потпишува своите книжевни дела, приказни и сценарија, и Матео Бланко, име кое го користи во вистинскиот живот и со кое ги потпишува филмовите коишто ги режира. По несреќата, тој решава да го користи само псевдонимот Хари Кејн. Помислата дека не може да режира филмови го наведува на идејата дека Матео Бланко умрел во Лансароте заедно со љубената Лена.
Во сегашноста, Хари Кејн живее благодарение на сценаријата што ги пишува и со помошта на неговата верна пријателка и продуцентка Џудит Гарсија, и на Диего, синот на Џудит, кој е секретар, меканограф и кој му помага да се движи.
По одлуката да живее и да раскажува приказни, Хари е активен и привлечен слеп човек, кој ги развил сите други сетила за да ужива во животот, врз основа на иронија и самонанесена амнезија. Од својата биографија целосно го избришал неговиот претходен идентитет, Матео Бланко.
Приказната на Матео, Лена, Џудит и Ернесто Мартел е приказна за една „луда љубов“, управувана од фаталноста, љубомората, неверноста и грижата на совест. Една ужасна и емотивна љубовна приказна која најдобро може да се отслика со слика на двајца љубовници прегрнати, раскината на илјада парчиња.
Дарнички реон
Дарничкиот реон (украински: Дарницький район) е административен реон во Киев, главниот град на Украина. Реонот се наоѓа на левиот брег од реката Дњепар.
Вкупната површина на областа е 134 km ², зелената површина е 214 хектари. Во областа живеат околу 282,400 луѓе. Реонот е индустриски развиен, бидејќи на неговата територија се наоѓаат 35 претпријатија од различни индустрии. Најголемо учество во обемот на индустриското производство опфаќа хемиската индустрија - 60,4%, машиноградба и обработка на метал - 18,3%, прехранбената индустрија - 14,7%, градежни материјали - 4,1%. Индустриски претпријатија во 2011 година произвеле стоки или услуги во вредност од 407 милиони евра, што е 8,4% повисока од минатата година.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Свеќани
'''Св. Константин и Елена''' — православна манастирска црква кај велешкото село Свеќани, Општина Чашка. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Првичната црква датира од крајот на IX до почетокот на X век. Проучена е археолошки во 1965 г. Во првата фаза била еднокорабна црква без купола со ниска однадвор полукружна апсида. Во втората градежна фаза коработ на храмот е значително издолжен на запад. Откриен е фрагмент од натпис со кирилски и глаголски букви според кој е датиран првиот храм. Првиот слој фрески е од X, а авториот од XIII век.
Стремен (коска)
Стремен или узенгија (stapes) претставува најмала коска во човековиот организам со должина од 3 mm, позната како узенгија.
Делови
На стременот се разликуваат:
Поврзувања и големина
Стременот се поврзува со наковалната, и е последната коска од синџирот на ковчиња во средното уво, поставена во овален прозорец на внатрешното уво, чии движења предизвикаат бранови на перилмфите односно ендолимфите, со кои се завршува проводниот дел од аудитивниот орган преку кој се врши пренос на звучни бранови;
Слушен апарат
Улога на чеканчето, стременот и наковалната во слушниот механизам:
Драга Спасиќ
Драга Спасиќ (родена како Стефановиќ; Ваљево, 11 февруари 1876 година - Белград, 29 јули 1938 година ) била српска театарска глумица и оперска пејачка, една од најнадарените и најомилени личности во историјата на српскиот музички театар.
Почетоци
Основно училиште и четири одделенија гимназија завршила во Ваљево, а учителска школа во Белград. Работела како учителка две години во 1896 година дебитирала во Народниот театар во Белград. Таму работела до 1897 година а потоа преминала во Српскиот народен театар во Нови Сад.
Усовршување
Соло пеење завршила во Виена кај професорот Филип Форстен. По враќањето во Нови Сад, таа се стекнала со слава како една од најдобрите и најомилените глумици и оперски пејачки во Војводина. Работела за Српскиот народен театар до 1908 година, по што повторно заминала во Белград во нејзиниот прв театар. Била активна во Народниот театар до 1925 година. година, а за стручно усовршување повторно кратко време престојувала во Париз.
Првата светска војна
За време на Првата светска војна волонтирала како медицинска сестра во Окружната болница во Ниш, а таму повремено организирала и концерти за ранетите.
Два театри
По завршувањето на војната, Драга Спасиќ се вратила во Белград и работела во Народниот театар до 1925 година. Во тој период често го посетувала Српскиот народен театар и на тој начин им останала верна на двата свои театри.
Совршена улога, кон неа и награда
Драга Спасиќ се истакнала во оперети и песни со пеење. Таа особено пленела со изведбата на насловната улога на Коштана Борисав Станковиќ. Таа улога ја крунисала нејзината дваесет и петгодишна кариера, а за квалитетот на таа изведба сведочи и признанието кое го добила. Имено, посочувајќи ѝ посебен дел, самиот драматург Борисав Станковиќ и подарил ловоров венец.
Гостувања
Својот неисцрпен репертоар на народни песни го раширила низ Америка (1924), каде што била гостинка на српските иселеници.
Таа со голем успех ја посетила и Бугарија.
Висок квалитет во операта и драмата
Со својот динамичен темперамент, чувствителност, дарба за глума, самоуверена техника на пеење и убавиот изглед, Драга Спасиќ многу придонела за основањето на српската музичка култура. Во весникот Teатар, во 1901 година (кога Драга Спасиќ имала само 25 години), Јован Грчиќ го напишал следното за неа: „Сега веќе е јасно - има прекрасен глас, чист и јасен, убав изглед, разумна интелигенција“.
Таа била примадона на белградската опера. За својата работа е наградена и со Ордените Свети Сава и Југословенска круна од 4 ред.
Почести
Околината на Нови Сад, каде што престојувала релативно кратко, ја прифатила како една од најважните личности на културното наследство на градот. За тоа сведочи улицата што го носи нејзиното име и бистата поставена пред споредниот влез на СНП, дело на Радмила Граовац (1981).
Најважните улоги
Во табелата се наведени најважните улоги.
Крај
Драга Спасиќ долго време била болна и починала во Белград во 1938 година на 62-годишна возраст.
Американска црква (Париз)
Американската црква (француски : ? ) е црква која се наоѓа во Париз, Франција. Оваа црква спаѓа во склопот на Американската епископска црква и е првата американска црква која била изградена надвор од САД. Нејзината градба започнала во 1814 година а завршила во 1930 година.
Црква „Св. Димитриј“ - Сушево
'''„Св. Димитриј“''' — христијански храм кој се наоѓа во селото Сушево, Општина Василево.
Порано постоела мала црква на истото место каде денеска се наоѓа црквата и таа била изградена во 1936 година. Во 1970-тите години црквата била изградена по вторпат. Во 2005 година била осветена.
Ценс
Ценс (Zens) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од јануари 2008 е дел од општината Берделанд.
Бежан (Елевци)
Бежан — археолошко наоѓалиште во дебарското село Елевци. Претставува средновековна населба. Во реонот на селото се гледаат грамади од кршен камен и покривни ќерамиди што упатуваат на постоење на мала населба.
NGC 3349/2
NGC 3349/2 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3349/2 се споменува и како MCG 1-28-2, CGCG 38-2, VV 514.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3349/2 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3349/2 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3349/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31989. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 260. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Св. Богородица (Студена Бара)
''Оваа статија е за археолошкото наоѓалиште. За истоимената црква во Студена Бара, видете Црква „Св. Богородица“ - Студена Бара.''
'''Св. Богородица''' — археолошко наоѓалиште во кумановското село Студена Бара. Наоѓалиштето претставува осамен наод од римското време. Во малиот параклис на црквата е вградена надгробна стела од 205 × 74 × 22 см, оштетена во горниот и долниот дел. Потеклото и времето кога била вградена не се познати.
Валтерсхаузен
Валтерсхаузен (Waltershausen) — град во округот Гота, Тирингија, Германија.
NGC 5826
NGC 5826 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5826 се споменува и како NGC 5870, UGC 9725, MCG 9-25-16, CGCG 274-17, IRAS 15053+5540.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5826 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 5826 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 28' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Иго Лорис
Иго Лорис (роден на 26 декември 1986 година) — француски фудбалер, голман на Тотенхем и на француската репрезентација. Тој исто така е капитен и на двете екипи.
Шпанско камењарче
Шпанското камењарче е мала врапчевидна птица која порано беше сместена во семејството на дроздовите Turdidae, но сега е во семејството на муварчињата Muscicapidae. Оваа птица ја има во Македонија.
Опис
Шпанското камењарче е долго 13.5-15.5 см. Понекогаш се издвојуваат две раси - источна и западна - Oenanthe melanoleuca и Oenanthe hispanica.
Кај птицата е изразен половиот диморфизам. Мажјаците се повпечатливи. Тие имаат жолтопортокалов тил и грб, бело на челото и вратот, со изразена црна дебела и малку искривена линија преку окото, беложолтеникав стомак, црни крилја, црно-бела опашка. Клунот и нозете му се црнкави. Женката и младенчињата се во кафеави нијанси, главата и стомакот посветли, крилјата потемни. Задникот им е бел, а опашката со бела лента на коренот.
Западната раса O. h. hispanica имаат бело или речиси бело чело и круна, кремава мантија, а крилјата им се потемни. Долните делови се бели, со кремава нијанса. Грбот, горниот дел од опашката и поголемиот дел од долниот дел од опашката се бели.
Вон сезоната на парење мажјаците се слични на женките, со глава и мантија бледо кафеави, како и долните делови, вклучувајќи го и вратот, но кафеавото во интензитет варира.
Источната раса O. h. melanoleuca ја има во источниот дел на Средоземјето, а се сели зимно време во Судан.
Источната раса можеби е уште посветла летно време, но црната линија е појака, повпечатлива и може да се протега и на поголемиот дел од лицето и грлото. Оваа птица е редок скитник во северозападна Европа.
Куче-скитник (филм од 1949)
Куче-скитник (јапонски: 野良犬, Nora inu) – јапонски филм од 1949 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги играат: Тоширо Мифуне, Такаши Шимура, Исао Кимура, Ген Шимицу, Норико Сенгоку и Кеико Аваџи.
Синопсис
Мураками (го игра Мифуне) е млад детектив од одделението за убиства, кому во автобусот му го крадат службениот пиштол. Испаничен и засрамен, тој се обидува да го пронајде оружјето. За таа цел, Мураками ја следи жената присутна во автобусот, која е позната како ситен крадец. По нејзиниот совет, тој скита низ градот со намера да се поврзе со илегалните трговци на оружје. Нестрплив да си го врати пиштолот, тој избрзано апси една девојка, но од неа не може да извлече никакво признание. Тогаш, нему му помага стариот детектив Сато (го игра Шимура) кој дознава дека пиштолот се наоѓа кај криминалецот Хонда, кого полицијата успева да го уапси за време на еден натпревар во безбол. Притоа, Хонда им кажува дека пиштолот се наоѓа кај Јуса (го игра Кимура), кој веќе извршил еден вооружен грабеж, ранувајќи ја продавачката. Додека трае истрагата, Јуса извршува уште еден грабеж при што убива една жена. Со цел да ги спречат натамошните крвопролевања, Сато и Мураками започнуваат потрага по Јуса и така доаѓаат до неговата сакана девојка Харуми Намики (ја игра Аваџи), но таа не сака да соработува. Сато го дознава името на хотелот во кој е сместен Јуса и во обидот да го уапси е тешко ранет. Тогаш, Харуми му кажува на Мураками дека Јуса ѝ закажал состанок и Мураками оди на договореното место. Тој го препознава Јуса и почнува да го брка, а Јуса пука во него и го ранува во раката. Сепак, Мураками успева да го совлада Јуса.
Шлос Холте-Штукенброк
Шлос Холте-Штукенброк (герм. Schloß Holte-Stukenbrock) град во округот Гитерсло во сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Сместен е кај Егебирге, околу 15 км источно од градот Гитерсло и 15 км југоисточно од Билефелд. Во местото извира реката Емс.
Во 2004 г., градот одбележал 850 години постоење. Со ова, тој е меѓу најстарите градови во Северна Рајна-Вестфалија.
Емс
Емс (Ems; Eems и др. ) — река во подрачјето на северозападна Германија and и североисточна Холандија. Тече низ сојузните покраини Северна Рајна-Вестфалија и Долна Саксонија, и истекува во Ваденското Море. Има вкупна должина од 371 км. Низ устието на Емс минува државната граница помеѓу регионот Источна Фризија (Германија) и покраината Гронинген (Холандија), а нејзиното точно течение е предмет на граничен спор помеѓу овие две земји.
Течение
Изворот на реката се наоѓа во јужниот дел на Тевтобуршката шума во Северна Рајна-Вестфалија и тече како поток. Во Долна Саксонија потокот станува релативно голема река. Тука навлегува во мочурливиот регион Емсланд, наречен по самата река. Во Мепен ѝ се приклучува најголемата притока, Хазе. Потоа тече на север во Источна Фризија, близу до холандската граница. Кај Емден, реката навлегува во Холандија и се влева во заливот Доларт (национален парк) и продолжува како приливна река до градот Делфзејл.
Помеѓу Емден и Делфзејл, реката ја образува границата Холандија-Германија и ова предизвикува благ спор кај властите: Холанѓаните сметаат дека границата минува низ географскиот центар на устието, додека пак Германците велат дека таа оди низ најдлабокиот канал (кој се наоѓа близу до холандскиот брег). Несогласувањето не е од особена важност и не предизвикува политички тензии бидејќи овие две земји се во блиски пријателски односи и имаат отворени граници.
Одминувајќи го Делфзејл, реката се празни во Ваденското Море, кое претставува дел од поголемото Северно Море. Двата протока што го двојат германскиот остров Боркум од неговите соседи Ротумерог (Холандија) и Мемерт (Германија) го присвојуваат името на реката, со тоа што едната е Западен, а другата Источен Емс (Westere(e)ms и Osterems).
Историска важност
Во древно време, реката им била позната на неколку дејци во антиката: Плиниј Постариот („Природознание“, 4.14), Такит („Летописи“, Книга I), Помпониј Мела (3.3), Страбон и Клавдиј Птоломеј, („Географија“, 2.10). Птоломеј, на грчки ја нарекува Амисиос, а римските автори ја именуваат како Амизиј (Amisius). На други места реката се нарекува и Амизија, Амазија и Амазиос. Читајќи ги старите автори, сигурно е дека се работи за денешната река Емс бидејќи нејзината положба се наведува помеѓу Рајна и Везер и единствената река што водела кон Тевтобуршката шума.
Реката Амизиј течела од Тевтобуршката шума, чие подрачје е дом на племињата Херуски, Бруктери и некои други по границите на течението. Во околината на устието (денешна Холандија) живееле и Ампсивариите, наречени по реката. Овие родови заедници, заедно со извесни други, ги сочинуваат првобитните Франки. Римјаните биле мошне заинтересирани да ги вклучат во царството, и за таа цел ја изградиле тврдината Амизија на устието на реката Емс. Поради пловноста на реката, Римјаните се надевале дека ќе можат со бродови да допловат до крајот на горното течение, кајшто живееле племињата.
Меѓутоа, течението на реката било окружено со мочуришта и блата. Затоа Римјаните не успеале да пронајдат место за застанување и не можеле да одберат погоден терен за напад бидејќи таков терен тука немало. Со тоа, тие не можеле да ги променат стратегиите и тактиките на римската војска. Во 9 г., војската била пресретната во Битката кај Тевтобуршката шума, спречувајќи го нивното напредување. По 6 години, Римјаните повторно се соочиле со пораз, па така реката Емс станала слепо црево за римските усилби во регионот. И покрај повеќе обиди, Римјаните не можеле да направат соодветни насипи во мочуриштата, и тие останале непроодни.
NGC 1451
NGC 1451 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1451 се споменува и како MCG -1-10-33.
Откривање
Објектот е откриен на 9 октомври 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1451 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 1451 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 46 м 7,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 4' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 1451 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13801. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 222; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4720. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
Требиште
Требиште — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Долна Река.
Потекло на името
Селото првпат е забележано како Требиштем во документ од 1426 година, што може да има повеќе значења. Првото е да доаѓа од паганското значење на „требиште“ како жртвеник, олтар, вакавско земјиште или света шума. Второто е да доаѓа од „требено место“ или очистено место. Третото е од основата треб- што доаѓа од глаголот треби. И последното е дека доаѓа од „требиште“ што означува очистено место од дрвја и камења и претворено во нива.
Географија и местоположба
Селото е сместено на средно висока тераса, под Вели Врв на Дешат. Поседува бројни извори на вода и чешми.
Месности во атарот на селото се следниве: Костадинов Лаз, Крушевица, Слатина, Банатски Дол, Пирок, Лојза, Параспур, Млаче, Шумица, Јавори, Виница, Рид, Леовец, Брдце, Планина, Осој, Лопушник, Корија, Старо Гумно, Коритишча, Горна Равен, Колиба, Лок, Чука, Пароски Ливади, Средорек, Старо Бачило, Сара, Ѓинина, Студена Вода и Бара.
Селото има збиен тип и куќите се збиени на горниот дел од терасата, додека подолу се наоѓаат ниви, а над него се наоѓа шума. Мал дел од куќите се издвоени со поток од останатиот дел од селото.
Во непосредна близина на селото, односно на левиот брег од реката Радика, се наоѓа и познатиот Бигорски манастир. До селото води асфалтен пат, а поголемиот дел од куќите се нови и современи.
Поради стрмниот предел, селото е изложено на опасност од свлечишта. Во близина на селото е активно и свлечиштето „Велебрдо“, кое последен пат било активно во периодот 1996-1999.
Оддалечено е 23 километри североисточно од градот Дебар и 4 километри северно од општинскиот центар Ростуше.
Историја
Во минатото постоело село под денешната местоположба под името Ореово, веднаш до самата Радика. Тоа село било уништено од страна на јаничарите и останал само извесен Ѓорѓи. Подоцна, јаничарите се вратиле и ја запалиле куќата на тој Ѓорѓи, за потоа и тој да замине. Од ова село се наоѓаат остатоци од црква и гробишта.
Денешното село е основано од доселеници од Порече во расчистен дел „Требиш“. За време на потурчувањето, дел од Мијаците биле исламизирани. Старите гробишта, додека биле христијани, се наоѓа во месноста Пирок.
Во век, Требиште било село во Реканската каза на Отоманското Царство. Пред 1885 година при обединувањето на нахиите Горна и Долна Река, селото било седиште на казата. Кон крајот на 1887 година, седиштето на казата било преместено во Жировница.
Стопанство
Селото зафаќа простор од. На него преовладуваат шумите на површина 1.014 хектари, пасиштата заземаат 358 хектари, додека на обработливото земјиште отпаѓаат 120 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Требиште било село со 150 домаќинства и 409 жители.
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година во селото имало 832 Македонци (192 христијани и 640 муслимани). Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Требиште имало 336 Македонци под врховенството на егзархијата.
Требиште е големо село, коешто во 1961 година броело 904 жители, од кои 640 биле Турци, 233 Македонци и 28 Албанци. Во 1994 година бројот се зголемил на 1.106 жители, од кои 156 биле Турци, 39 Албанци, 22 Македонци, а 889 се запишани како останати.
Според пописот од 2002 година, во селото Требиште живееле 765 жители, од кои:
* Жителите кои се изјасниле како Албанци, Турци и Бошњаци, всушност претставуваат Македонци со исламска вероисповед, бидејќи најголем дел од нив се изјасниле дека македонскиот јазик им е мајчин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 498 жители, од кои 34 Македонци, 55 Албанци, 144 Турци, 19 Бошњаци, 204 останати и 42 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Требиште:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Во Требиште отсекогаш живееле Македонци. Според записите на Томо Смилјаниќ - Брадина на почетокот на XX век во Велебрдо живееле следните македонски муслимански и христијански родови:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Ростуша, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Маврови Анови, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на општина Ростуша се наоѓало во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Ростуша, во која покрај Требиште се наоѓале и Аџиевци, Битуше, Велебрдо, Галичник, Јанче, Присојница, Ростуша и Сушица. Во периодот 1950-1952 година, селото било седиште на истоимената општина, во која било единствено село.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0470 и 0470/1 според Државната изборна комисија, сместени во простории на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.219 гласачи.
Коста Миличевиќ
Коста Миличевиќ (Врака кај Скадар, 3 јуни 1877-Белград, 12 февруари 1920 година) бил српски сликар.
Биографија
Роден е во свештеничка фамилија, во селото Враки кај Скадар. По пристигнувањето во Белград, тој бил прва генерација ученик во уметничкото училиште „Цирил Кутљик“. Со себе од Скадар ја понел „Александрида“, еден од најстарите илустрирани српски ракописи, најверојатно напишан во XIV век. Со многу тешки финансиски услови, студирал во Прага, Виена, а подоцна и во Минхен. Прво учествувал во Првата светска војна како војник, а подоцна и како воен сликар на Врховната команда на Крф. Бил учител во вечерното занаетчиско училиште и член на „Лада“. Тој починал на 12 февруари, според некои извори два дена порано, во 1920 година во Белград.
Во опусот на Коста Миличевиќ, Лазар Трифуновиќ издвојува четири периоди: школски (1895—1908), Белградски (1909—1914), Велешки (1915) и Крфски (1916—1920). На почетокот, во школскиот период на уметничко формирање, бил приврзаник на отцепувањето, па во тој дух го насликал иконостасот во Железник, како и неколку српски предели. Следувал белградскиот период откако Миличевиќ имал можност да се запознае со сликите на Надежда Петровиќ и Милан Миловановиќ. Тој по овој период го напуштил академскиот стил, така што целиот овој дел од неговиот опус е обележан со потрагата по лична уметничка експресија, која конечно ја нашол во густа пастата намачкана боја и мрежа од дамки, што наликувале на импресионистички процес. Тоа најмногу се забележувало во циклусот слики создадени во колонијата во Савинац (Црква Савинац, Пролет).
Солерон
Солерон е најголемиот остров во езерото Силјан и локалитет кој се наоѓа во општина Мора, округот Даларна, Шведска. Според статистиката во 2010 година имало 901 жител.
Историја
Островот е дом на неколку значајни археолошки и историски наоѓалишта, вклучително и најголемите гробни полиња во Даларна од времето на Викинзите, историска црква, обновени фарми од 18-19 век, музејот на Викинзите кој сега е затворен.
Викиншки гробови
Солерограварна, како што е познато на шведски јазикш: викиншки гроб, се смета дека е толку добро сочувана поради тоа што е изградена од камен, а не само од земја. Гробните полиња се состојат главно од ретко поставен чад и купишта со пречник од 6–15 метри. Не сите могили се гробници, бидејќи многу од карпестите области се исто така резултат на расчистување на земјиштето од страна на земјоделците во период од неколку векови.
Всушност, долго време се верувало дека могилите на Солерон се само остатоци од земјоделските култури. Меѓутоа, во 1921 година откритието покажало дека могилите се всушност гробови. Селаните забележале и претходни наоди на „железни остатоци“ од селото Утанмира.
Дури кога селаните откриле дополнителни гробници во 1928 година, почнале да сфаќаат дека целата област всушност била низа гробни полиња. Ископувањата на овие полиња сеизведувало во 1928-29 година, а исто така и во 1934 година. Испитани се 11 гробни места. Во секој од овие гробови, телата биле кремирани пред погребот, а во гробните могили биле откриени остатоци од јаглен заедно со изгорени коски.
Во могилите се пронајдени и многу други артефакти. Тие вклучуваат стрели, стаклени мониста, бронзени прстени и опрема за коњи. Предметите покажуваат сличности со оние пронајдени во гробовите на Викинзите низ Скандинавија, на пример во Мелардален, Јомтланд и Тренделаг.
Потекло на името
„Сол“ е шведски збор за „сонце“, и „ön“ значи „остров (на)“ на шведски. Поради неговото име и големата количина на антички гробни могили пронајдени на островот, историчарите шпекулираат дека островот можеби бил место за обожавање на сонцето.
Села
Солерон е дом на следниве села:
Озборувачка (ТВ серија)
Озборувачка (Gossip Girl) е американска драмска телевизиска серија заснована на истоимениот серијал од книги напишан од Сесили вон Зиџезар. Серијата е направена од страна на Џош Шварц и Стефани Саваџ и за првпат почнала да се прикажува на 19. септември, 2007 година, додека пак нејзината последна епизода од нејзината последна шеста сезона е прикажана на 17. декември, 2012 година.
Дејството во серија се врти околу животите на неколку богати тинејџери од приватно елитно училиште во Њујорк. Нивните животи ги следи гласот на интернет-блогерката „Озборувачка“ (Кристен Бел), која навидум знае сè што се случува во нивните животи. Серијата започнува со враќањето на Серена Ван Дер Вудсен (Блејк Лајвли) која од таинствена причина се преселила во Конектикат. Блер Валдорф (Лејтон Мистер), која е претставена како кралица на популарноста во училиштето е нејзина долгогодишна пријателка, а сега ривалка на Серена. Приказната исто така го следи и животот на Чак Бас (Ед Вествик), „маалското“ лошо момче, Нејт Арчибалд (Чејс Крафорд), најдобриот пријател на Чак и Ден Хамфри (Пен Беџли), најсиромашниот во групата и ново момче на Серена. Првите три сезони, во голема мера ги следат животите на Ванеса Абрамс (Џесика Сзор), поранешна пријателка на Ден и неговата амбициозна сестра Џени (Тејлор Мамсен).
Серијата, иако наменета за помладата публика доживува огромна популарност и комерцијален успех и останува позната по луксузните сцени, високата мода, гламурозната музика и кариерните почетоци на неколкумина од глумците. Во 2021, речиси десет години по емитувањето на серијата, се емитува нова верзија, овој пат во продуција на HBO Max, која истовремено служи како продолжение и како осовременета верзија на оригиналот.
Епизоди
Секоја епизода започнува со блог страница на Озборувачката со сликата на Серена. Потоа се покажуваат повеќе настани и повторно се враќа истата блог страница меѓутоа овојпат на неа има слика од некој друг карактер и коментар во врска со некоја случка. Раскажувачот е секогаш Озборувачката чиј глас го исполнува Кристен Бел. Таа секогаш ја започнува епизодата со реченицата "Озборувачката тука, вашиот единствен и најдобар извор за скандалозните животи на елитата на Менхетн" и обично ја завршува епизодата со "Знаете дека ме сакате, ХоХо, Озборувачка."
Сезони
Озборувачка брои 121 епизода, распространите низ 6 сезони.
Првата сезона има вкупно 18 епизоди, а втората сезона има 25 епизоди. Третата и четвртата сезона имаат по 22 епизоди. Петтата сезона има 24 епизоди, додека пак шестата, воедно и последна сезона од овој серијал има само 10 епизоди.
Локации на снимање
Телевизиската серија - Озборувачка поради својата огромна популарност која што ја стекна при емитувањето на своите вкупно шест сезони, беше причината поради која оваа телевизиска серија се снимаше на повеќе локации на повеќе континенти. За почеток главното дејство во оваа телевизиска серија се одвива во Њујорк, поточно во Менхетен и Бруклин. Но на големо изненадување на обожавателите, дел од четвртата сезона од - Озборувачка беше снимана и во Париз, Франција. Првите неколку епизоди од петтата сезона, беа снимани во Лос Анџелес, Калифорнија.
Анри, голем војвода од Луксембург
Анри (со полно име: Анри Албер Габриел Феликс Мари Гијом; Henri Albert Gabriel Félix Marie Guillaume, роден на 16 април 1955 година) е голем војвода од Луксембург. На престолот дошол на 7 октомври 2000 година. Анри, најстар син од големиот војвода Жан и принцезата Жозефина-Шарлот од Белгија. Тој е прв братучед на белгискиот крал Филип. Во 2019 година, вкупното богатство на Анри било проценето на околу 4 милијарди американски долари.
Детство
Принцот Анри е роден на 16 април 1955 година во замокот Бецдорф во Луксембург како второ дете и прв син на престолонаследникот големиот војвода Жан од Луксембург и неговата сопруга, принцезата Жозефин-Шарлот од Белгија. Неговиот татко бил најстар син на големата војвотка Шарлот од Луксембург од нејзиниот сопруг, принцот Феликс од Бурбон-Парма. Неговата мајка била единствена ќерка на белгискиот крал Леополд III со неговата прва сопруга, принцезата Астрид од Шведска.
На 12 ноември 1964 година, кога Анри имал девет години, неговата баба абдицирала, а неговиот татко станал голем војвода. На 14 април 1973 година, големиот војвода одлучил дека „Анри ќе се смета станал полнолетен на 16 април 1973 година, датумот на кој ќе наполни осумнаесет години“ и „дека неговото кралско височеството принцот Анри како наследник на круната на Големото Војводство Луксембург и на Трустот на Големото Војводство ќе ја носи титулата наследен голем војвода од Луксембург, престолонаследник од Насау, бурбонски принц од Парма.
Образование
Анри своето средно образование го стекнал во Луксембург, а потоа студирал во Франција, каде што дипломирал во 1974 година. Во 1975 година дипломирал на Кралската воена академија Сандхерст во Велика Британија. Потоа студирал на Универзитетот во Женева, каде што дипломирал политички науки во 1980 година. Студирал во САД. Има почесен докторат по хуманистички науки од Универзитетот „Сакрад Харт“, Конектикат, САД и е почесен доктор на правни науки од Универзитетот во Мајами. Тој, исто така, има почесен докторат по економија од Универзитетот Кон Каен, Тајланд, и почесен докторат по политички науки од Универзитетот во Трир, Германија. Во моментов, носител е на две воени титули - генерал на армијата на Луксембург и почесен мајор на британскиот падобрански полк (од 1989 година).
Уставна позиција
На 4 март 1998 година, татко му, големиот војвода Жан, го назначил за поручник со што Анри ги презел повеќето од уставните овластувања на неговиот татко. На 7 октомври 2000 година, по абдицирањето на неговиот татко, Анри станал Голем војвода од Луксембург и истиот ден положил уставна заклетва пред Домот на пратеници.
Брак и семејство
Додека студирал во Женева, Анри ја запознал Марија Тереза Местре и Батиста, родена во Куба, која исто така била студентка по политички науки. Се венчале во Луксембург на 4 февруари 1981 година. Тие имаат пет деца:
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 200 м делфин за мажи
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Let It Be
Let It Be е последниот оригинален албум издаден од Битлс. Беше издаден на 8 мај 1970 преку битлсовата компанија Апл, кратко после најавувањето за распад на групата. Беше рангиран како број 86 во Rolling Stone списокот на 500те најдобри албуми на сите времиња.
Кикиритка
Кикиритка — зеленчук кој припаѓа на то бобови или мешункасти растенија (Fabaceae), а потекнува од Јужна Америка, Мексико и Средна Америка. Во Македонија најмногу се одгледува во околината на Струмица.
Опис
Стеблото на кикиритката расте околу 30 до 50 сантиментри. Има жолти цветови, а плодовите растат под земја. Лушпата е рапава и во неа има зрна прекриени со тенка кожичка. За кулинарски потреби се употребуваат зрната од кикиритките.
Кикиритките се богати со белковини, минерали, витамини Е и К и исто така, многу важно, не содржат холестерол. Една е од ретките мешунки кои се богати со витамин Д.
Се препорачува кикиритките да се купуваат со лушпа, бидејќи така ги содржат сите овие витамини и минерали. Докажано е дека доколку умерено се конзумираат кикиритките, доведуваат до помал ризик од срцев удар или мозочен удар, го намалуваат холестеролот, спречуваат воспалување и ги зацврстуваат клетките околу срцето.
Историја
Старите Инки одгледувале кикиритки пред 3.500 години. Дури изработувале и садови во облик на кикиритки и ги украсувале со нив. Шпанските освојувачи во XV век кикиритките ги пренеле во Европа и пошироко низ светот, а интересно е што ова растение стигнало во Северна Америка дури во XVIII век, и тоа од Африка.
Црква „Св. Троица“ - Смолари
'''„Св. Троица“''' — христијански храм кој се наоѓа во селото Смолари, Општина Ново Село.
Кикиритка
Одгледување
Во почетокот на летото грмушките на кикиритки ги прекривааат полињата. Откако цветовите ќе бидат опрашени, стеблата се спуштаат кон почвата, а жолтите цветови влегуваат под земја на длабочина од шест сантиметри. Плодовите се развиваат под земја во мешунки долги околу 4-5 сантиметри, во кои има од 1 до 4 зрна. Лушпата е рапава, а внатре има бледо жолтеникаво или жолто семе. Ископувањето на кикиритките се врши кон крајот на месец септември.
Кикиритки во Македонија
Кикиритките во Македонија се одгледуваат единствено во неколку села во пределот Подгор во подножјето на Беласица во Струмичко, поради поволните услови со значителна влага на почвата. Одгледувањето на кикиритки е започнато на почетокот на шеесеттите години на XX век откако е донесено семето од агроном од Струмица кој бил на обука во Војводина. Со текот на времето се променувани и носени семиња и од соседна Бугарија, при што и денес е забележлива разликата во самите плодови на кикиритките. Денес најмногу кикиритки се одгледуваат во околината на селата Колешино, Мокриево, Борисово.
Употреба
Во индустријата, кикиритките се користат на повеќе од 300 начини и тоа за производство на брашно, сапун, детергент, пластика, до различни креми, шампони и лекови. За разлика од многу други плодови кои во јадењата може и да не ги препознаете, тоа не е случај и со кикиритките, бидејќи тие имаат навистина препознатлив вкус. Кикиритките можат да се јадат пржени, печени, солени или несолени. Од нив се произведува добро познатиот путер од кикиритки, се произведува и масло од кикиритки, а исто така тие се дел од многу десерти и солени јадења. Во Македонија (и пошироко), најпознат производ од кикиритки се веројатно смоките.
Црква Свети Луј
Црквата Свети Луј (француски : Église Saint-Louis-en-l'Île ) е црква која се наоѓа во Париз, Франција. Оваа католичка црква била изградена во 1664 година а комплетно нејзината изградба завршила во 1675 година.
Нежидерско Езеро
Нежидерско Езеро (Neusiedler See; Fertő (tó); Nežidersko jezero; Nežidersko jezero; Neziderské jazero; Neziderské jezero) — најголемото ендорејско езеро во Средна Европа, кое се наоѓа меѓу австриско - унгарската граница. Езерото опфаќа 315 км2, од кои 240 км2 е на австриска страна и 75 км2 од унгарска страна. Сливот на езерото има површина од околу 1.120 км2. Од север кон југ, езерото е околу 36 км долго, и тоа е помеѓу 6 км и 12 км широко од исток кон запад. Во просек, површината на езерото е 115,45 метри над Јадранското Море и езерото не е повеќе од 1,8 метри длабоко.
Флуктуации на нивото на водата
Во минатото, врнежите и сушите предизвикале значителни поплави (кои во 1768 година го зголемиле езерото до неговата максимална документирана големина од 515 квадратни километри) и значително намалување на нивото на езерото, иако честопати се чинело дека нема очигледна врска со временската состојба.
Стратиграфијата покажува дека езерското корито тотално се исушило најмалку 100 пати од неговото формирање (18.000-14.000 п.н.е.). За време на поновата историја, целосно исчезнување на езерото е документирано во многу детали во неколку наврати, на пр. Во 1740-1742, 1811-1813 и неодамна во 1866 година, кога приватниот дневник на еден локален жител, Готлиб Вензел, забележал дека тој го преминал коритото на езерото на 4 јуни без да ги извалка чизмите. Делови од коритото на езерото се бараа за земјоделство; се садеа пченица и репа. Како и да е, во 1871 година езерото започна да се враќа и до пролетта 1876 година веќе ја обнови вообичаената големина. Последното (кратко и делумно) исчезнување се случи во текот на летото 1949 година кога северниот дел на коритото на езерото (до приближната ширина на Подерсдорф) се исуши неколку недели. Секој пат кога пресушувањето на езерското корито предизвикуваше големи нарушувања во животната средина затоа што немаше ефект на навлажнување и придушување на температурата на големото водно тело, и бидејќи ветровите разнесуваа големи количини на солена прашина во околните села. Во претходни прилики, езерото понекогаш се нарекуваше „мочуриште“, што укажува на многу ниско ниво на вода со експанзија на трска низ коритото на езерото. Две записи датирани во 1318 и 1324 година, соодветно споменуваат „река“, што подразбира дека во ова време езерото можело да биде сведено на централно водно тело што тече од север кон југ.
Природа и животински свет
Поголемиот дел од езерото е опкружен со трска што служи како живеалиште за дивиот свет (што го прави езерото важно место за одмор за птиците преселници) и се бере во зима штом мразот биде доволно цврст. Ова служи за двојна намена, една еколошка (отстранување на најголемиот дел од органска материја што инаку би се распаднала во езерото) и една економска (трската се продава за разни намени, главно поврзани со градежништво и домување). Во текот на летните месеци има повремени пожари на трска, бидејќи сувата трска е лесно запалива, а пожарите брзо се шират поради скоро постојаниот ветер. Квалитетот на водата се одредува според температурата, ветерот и количината на сол и кал што произлегуваат со подземната вода од седиментите.
Историски населби околу езерото
Трагите на населбата меѓу луѓето околу Нежидерското езеро се враќаат во неолитскиот период. Областа стана густо населена од 7 век п.н.е. па натаму, првично од луѓе од културата Халштат и остана така во текот на римското време. Во 454 година, тука е роден Великиот Теодорик, најголемиот крал на Остроготите. Во близина на Фертеракос има две римски вили и митраистички храм од 3 век отворен за посетители.
Туризам
И покрај тоа што останува заштитено живеалиште на дивиот свет, регионот на Нежидерското езеро, особено во неговиот австриски дел, привлекува значителен број туристи. Езерото е познато како „Виенско Море“, бидејќи нуди големи можности за пловење и сурфање на разумно растојание од Виена. Исто така има и трговски риболов.
Ниските нивоа на вода претставуваат проблем за едрење и комерцијална испорака, бидејќи чамците почесто удираат на земјата и местата за прицврстување можат да станат привремено неупотребливи. Сепак, тоа донекаде го олеснува годишното масовно преминување во слободен стил на езерото од Мербиш до Илмиц. Секој што може да плива и е повисок од 160 сантиметри може да учествува во овој настан, кој бил повторно актуелизиран во 2004 година.
Информатичка технологија
Информатичка технологија (ИТ) е „прибирање, обработка, складирање и дистрибуција на глас, сликовито, текстуални и бројчени информации од страна на микроелектрониката-основни комбинации на компјутерот и телекомуникациите“. Терминот во својата модерна смисла за првпат се појавува во 1958 година, статијата била објавена во Harvard Business Review во која авторите Левит и Вислер коментираа „за новата технологија сè уште се нема установано едно име“. Ние ќе го наречеме информатичка технологија. "
Основни информации
ИТ професионалците вршат различни функции (IT Disciplines/Competencies) кои се движат од инсталирање апликации на дизањирање на комплексни компјутерска мрежа и информации база на податоци. Некои од должностите на ИТ професионалците може да вклучат управување со податоци, вмрежување, инженерство, компјутерски хардвер, база на податоци и софтверски дизајн како и управување и администрација на цели системи. Информатичката технологија почна да се шири повеќе од конвенционалните личен сметач и мрежна технологија, и повеќе во спојување на другите технологии како што се употребата на мобилни телефони, телевизии, автомобили, и др, со што се зголемува побарувачката за такви работни места.
Смрковец (Стрновац)
Смрковец — археолошко наоѓалиште во кумановското село Стрновац. Наоѓалиштето претставува населба од средниот век. На 1 км североисточно од селото, во нивите на двајца жители се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.