cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Болечица
Одлики
Поголемиот дел од протокот на Болечица е канализиран, најмногу во делот Бубањ Поток-Лештане. За таа цел речното корито е бетонирано и поместено на запад, па реката сега е подалеку од Болеч, кој го добил името по реката. Со тоа е овозможено, освен вообичаено помал проток на вода, да се спроведува изобилно поголеми количества вода при обилни дождови и поплави. Сепак, последните 3 километри од реката, преку Винча, не се канализирани, па со растот на нивото на Дунав, водата се излева од вливот спречувајќи ги водите нанесени од Болечица да се влеат во Дунав (инверзен тек). Како резултат на тоа, за време на високите нивоа, Болечица се прелева, понекогаш предизвикувајќи сообраќајни проблеми на главните патишта што минуваат преку реката, како што се Кружни и Смедеревски.
Поради многу поголемото влијание што реката го има на Лештане отколку на Болеч, некои од географите имаат тенденција да ја нарекуваат реката Лештанска река но името не е официјално прифатено ниту кај месното население.
Џон Бахус Дајкс
Сопруга: Сузана Томилсон Кингстон (во 1850)Родители: Вилијам Хеј Дајкс (1792 - 1864) и Елизабет Хантингтон (1792 - 1867)Црква: Црква на Англија]] Џон Бахус Дајкс (10 март 1823 – 22 јануари 1876 година) бил англиски свештеник и химнописец.
Болечица
Одлики
Кратката долина на Болечица, која може да се подели на два дела, Врчин-Бубањ Поток и Бубањ Поток-Лештане-Винча е природна рута за неколку важни транспортни линии:
Џон Бахус Дајкс
Биографија
Џон Бахус Дајкс е роден во Хал, Англија, како петто дете и трет син на Вилијам Хеј Дајкс, бродоградител, подоцна банкар, и Елизабета, ќерка на Бахус Хантингтон, хирург на Скулкоатс, Јоркшир, и внука на Св. Вилијам Хантингтон, викар на Кирк Ела. Неговите баба и дедо биле Св. Томас Дајкс, Л.Л. Б., и Мери, ќерка на Вилијам Хеј. Тој исто така бил братучед на прев. Џорџ Хантингтон. Дајкс бил помлад брат на поетесата и химнописец Елиза Алдерсон и напишал песни за најмалку четири нејзини химни.
До 10-годишна возраст, тој бил де факто асистент оргулист - нема податоци за никакво формално назначување - во црквата Свети Јован во Митон, Хал, каде што неговиот дедо од страна на таткото (кој ја изградил црквата) бил викар, а неговиот вујко (исто така Томас) бил органист. Свирел и на виолина и пијано. Студирајќи најпрво на колеџот Кингстон, Хал, а потоа и во Комерцијалното училиште Вест Рајдинг во Вејкфилд, тој се запишал како втор „Дајкс стипендист“ (вториот корисник по неговиот постар брат Томас, на донација основана во 1840 година во чест на неговиот дедо) во Кетрин Хол (сега колеџ Сент Катарина), Кембриџ. Таму, како воннаставна тема, студирал музика под Томас Атвуд Волмисли, во чие мадригалско друштво се приклучил. Тој, исто така, се приклучил на музичкото друштво Питерхаус (подоцна преименувано во Музичко друштво на Универзитетот Кембриџ ), станувајќи негов четврти претседател, веднаш по неговиот пријател, Вилијам Томсон. Иако знаеме, од неговите дневници и преписки, од Фаулер и од извештаите во печатот, дека голем број од неговите дел-песни биле изведени од CUMS, тие во моментов се изгубени. Откако дипломирал во 1847 година како постар Оптим, тој бил назначен за куратор во Малтон, Северен Јоркшир, во 1847 година. Тој бил ракоположен за ѓакон во Јорк Минстер во јануари 1848 година. Следната година тој бил назначен за помал канон на катедралата Дурам (именување на кое се одржал до неговата смрт), и набргу потоа во канцеларијата на претставникот. Помеѓу 1850 и 1852 година живеел во Холингсајд Хаус, сега официјална резиденција на вицеканцеларот на Универзитетот во Дурам. Во 1862 година тој се откажал од прецентралноста (на ужас на Сер Фредерик Оузли ) на неговото назначување за живеење во Сент Освалд, Дурам, сместен речиси во сенката на катедралата, каде што останал до неговата смрт во 1876 година.
Болечица
Одлики
Болечица ја премостуваат Кружните пут во Лештане и Смедеревскиот пут, кај раскрсницата со Кружни пут. Работите за изградба на дополнителни 3 километри во течението од таа точка до вливот на реката во Дунав се стопирани во 2006 година. Сепак, во овој дел на долината на Болечица е проектиран трасата на идниот современ автопат кој треба да започне кај раскрсница на Бубањ Поток и да продолжи преку предвидениот мост Винча - Омољица во покраината Војводина. И покрај честите дискусии од градската власт на оваа тема, досега не се прифатени проекти.
Џон Бахус Дајкс
Биографија
Иако неговиот дедо и татко му биле со цврсто евангелистичко убедување, Дајкс мигрирал во англо-католичкото, ритуалистичко крило на Англиската црква за време на неговите години во Кембриџ. Иако никогаш не бил член на Друштвото Кембриџ Камден, неговиот подоцнежен живот покажал дека тој е јасно во симпатија со неговите централни начела, како што било со оние на Движењето Оксфорд. Бил член на Друштвото на светиот крст. Во тоа време, антагонизмот меѓу евангелистичкото и англо-католичкото крило на Англиската црква било вжештено, а понекогаш и насилно. Суштинскиот случај се однесувал на Свештеникот со седиште во Брајтон. Џон Пурчас (1823-1872) кој, како последица на пресудата на Приватниот совет, која го носела неговото име, бил принуден да се откаже од таквите практики како што се свртување кон исток за време на празнувањето на Светата Причест, користење нафора леб и носење одежди различни од расата и вишок. Друг свештеник, лондонскиот Александар Маконочи (чиј стил на богослужба Лорд Шафтсбери го карактеризирал како „во надворешна форма и ритуал...обожување на Јупитер или Јунона“) бил следен низ судовите додека притисокот не се покажал премногу и тој се откажал од својот живот во 1882 година Иако третманот на Дајкс од страна на евангелистичката партија, која го вклучувала неговиот бискуп, Чарлс Баринг, во голема мера се играла локално, одбивањето на Баринг да даде лиценца курат за да им помогне на преоптоварените Дајкс во неговата парохија која постојано се проширувала, го натерала вториот да побара од Судот на кралицата писмено мандамус, барајќи од епископот да го стори тоа. Наспроти очекувањата на многу високи правни фигури, вклучувајќи го и јавниот обвинител, д-р Еј Џеј Стивенс, КК, чии услуги Дајкс ги задржал, Судот, предводен од судијата Сер Колин Блекбурн, КК, одбил да се меша во она што тие го сметале за прашање на дискреционо право на бискупот. Поразот на Дајкс бил проследен со постепено влошување на неговото физичко и ментално здравје, поради што било неопходно отсуство (што требало да се покаже трајно) од Сент Освалд од март 1875 година. Одморот и силниот швајцарски воздух се покажале бескорисни, Дајкс на крајот отишол да се опорави на јужниот брег на Англија каде, на 22 јануари 1876 година, тој починал на 52-годишна возраст. Сепак, тврдењето на Фаулер дека умрел кај Свети Леонард на Море е лажно: тој умрел во азилот во Тајсхарст, оддалечен околу 18 милји. Уште позначајно, неговото тврдење дека лошото здравје на Дајкс е последица на прекумерна работа, влошена од неговиот судир со епископот Баринг, неодамна било доведено во прашање; еден научник сугерирал дека медицинските докази укажуваат на тоа дека тој подлегнал на терцијарен сифилис и шпекулирал дека Дајкс можеби се заразил со болеста за време на неговите додипломски години. Тој бил погребан во „прелиениот“ двор на црквата Свети Освалд, парче земја за чие стекнување и осветување бил одговорен неколку години претходно. Трогателно, тој го дели гробот со својата најмлада ќерка Мејбел, која починала на 10-годишна возраст од шарлах во 1870 година. Гробот на Дајкс сега е единствениот обележан гроб кој во последните години е претворен во детско игралиште.
Болечица
Одлики
Името на реката буквално значи „(вода) што лекува болест“. Меѓутоа, денес, реката е многу загадена, станувајќи само отворен канал за отпадна вода. Отфрлањето на канализацијата почнува веќе кај Врчин, а канализацијата на сите соседни населби, дури и од многу поголема и подалечна Калуѓерица. Од март 2007 година, проектираниот колектор за отпадна вода сè уште не е завршен. Дополнително, Болечица тече низ две нови индустриски зони, на Бубањ Поток и Лештане. Фрлањето индустриски отпад придонесе за пропаст на дивиот свет во реката, која до крајот на 1990-тите беше чиста поток со мали риби и жаби, но денес е мртва, матна и полна со наслаги на отпад и веќе не е погодна ниту за индустриска употреба.
Во март 2019 година, еколозите ја опишаа Болечица како „помалку водотек, повеќе како слив на канализација“.
Џон Бахус Дајкс
Дела и влијание
Со оглед на тоа што ширењето на мелодиите на Дајкс во химните објавени во текот на деветнаесеттиот век, заедно со некои преживеани преписки од составувачи на химни и од свештеници, во ОК и во странство (вклучувајќи ги САД и Нјасаланд (сега Малави)), покажуваат дека неговите композиции биле високо ценети, крајот на неговиот век донел широко распространета реакција против голем дел од викторијанската естетика, а музиката на Дајкс не избегнала цензура која често била витуперативна. Особено, неговата музика била осудена за нејзината наводна прекумерна хроматичност (иако околу 92% од неговите химни биле или целосно, или речиси целосно дијатонски) и за нејзината наметната сентименталност. (Зборувајќи за викторијанските песни за химни генерално, но очигледно со Дајкс во неговиот нишан Вон Вилијамс напишал за „миазмата на мачните и сентиментални песни на химни кои толку често ги обезличуваат нашите услуги“ ) Со оглед на тоа што е навистина разумно да ја карактеризираат неговата музика како често сентиментална, неговите критичари никогаш не застанале за да објаснат зошто црковните служби од деветнаесеттиот век, кои биле полни со сентиментални слики, проза и кореографија, не требало да бидат придружени со музика од сличен вид. Ниту, пак, објасниле зошто сентименталноста сама по себе е лоша работа, ниту зошто музиката постојано се подобрува обратно пропорционално на нејзината сентиментална содржина. Како што рекол еден писател, во поширокото разгледување на темата: „Нешто не е во ред со сентименталноста: единственото прашање е, што е тоа? Што се однесува до хармонијата на Дајкс генерално (од кои писателите на дваесеттиот век Ерик Раутли и Кенет Лонг биле отворени во нивното омаловажување), научниците во последниве години го преиспитувале православието на дваесеттиот век што ја осудувало музиката на Дајкс без контрола, со професорите Артур Хачингс, Николас Темперли и (особено) Џереми Дибл гледајќи ја важноста на пионерската работа на Дајкс во поместувањето на мелодиите на химните од благите мелодии долги четири квадратни метри, кои беа главен дел од новата верзија на псалмите на Тејт и Брејди. „Карактеристичен елемент на [Дајксовиот] стил била неговата употреба на имагинативна дијатонска и хроматска хармонија. Дајкс бил целосно свесен за богатиот резервоар на континентална хармонска иновација во музиката на Шуберт, Менделсон, Вебер, Спор, Шуман, Шопен, Лист и раниот Вагнер и тој немал апсолутно никакво внимание да го користи овој развиен хармоничен речник во неговите песни и како шарена експресивна алатка и како дополнително средство за музичка интеграција“. (Кога, во 1904 година, сопствениците на химните Античка и Модерна се обиделе да ги исчистат мелодиите на Дајкс од нивните хроматски ексцеси, едно од нивните ексцизии била хармонијата во првите три такта на PAX DEI, кои биле повлечени од Менделсон 'Sonntagsmorgen' (Оп. 77 бр. 1)).
Со оглед на тоа што еволуираните вкусови во музиката бележат незапирлив пад во употребата на викторијанските химни генерално, вклучително и оние на Сер Артур Саливан, Сер Џон Стајнер, Сер Џозеф Барнби и Ловел Мејсон, некои од мелодиите на Дајкс се покажале извонредно еластични, со NICAEA, MELITA, DOMINUS REGIT ME и GERONTIUS продолжуваме да наоѓаме место во химните на дваесет и првиот век.
Семејство
На 25 јули 1850 година, Дајкс се оженил со Сузана (1827–1902), ќерка на Џорџ Кингстон, со која имал три сина и пет ќерки:
Александар I Батенберг
Александар I немал политичко образование и имал антилиберални погледи. Имајќи ја подржката на руските војници и службеници кој биле во служба на Бугарија, се судрил со Народното собрание. Кон крајот на 1879 година, Бугарското собрание било распуштено, меѓутоа во 1880 година повторно либералите имале мнозинство во собранието. Во 1881 година, Александар I организирал државен удар и формирал конзервативна влада на чело со двајца руски генерали: Собољев и Каулбарас. Во собранието сите претставници се обединиле против владата и во септември 1883 година руските генерали поднеле оставка.
За да ја сочува својата круна, Александар I дозволил да се формира една либерално-конезравтивна влада, а за да се опрвада пред бугарската јавност истакнал дека тој не е виноврн за државниот удар од 1881 година, туку дека тој бил кренат по барање на рускиот цар Александар III. Бугарскиот кнез не се мешал во работата на владата, а на бугарското собрание му дозволил само да ги донесува законите.
Во 1885 година, било објавено обединувањето на Кнежевството Бугарија и Источна Румелија, меѓутоа големите сили и Руското царство се спротивставиле на обединувањето на бугарските земји, бидејќи тоа претставувало кршење на одлуките од Берлинскиот конгрес. Европските дипломати организирале конференција за ова прашање, меѓутоа обединувањето на Бугарија било официјализирано кога Александар I Батенберг се прогласил за кнез на северна и јужна Бугарија. Александар I Батенберг со оваа одлука, врз себе го навлекол бесот на рускиот цар Александар III кој им наредил на сите Руси - цивили и војници да ја напуштат бугарската територија.
Обединувањето на Бугарија ги раздвижило српските владеачки кругови во Белград. Во Српското Кралство заваладеала воена атмосфера. Српскиот крал Милан Обреновиќ побарал територијална компезација за Србија која требало да биде еднаква на бугарското обединување. Александар I Батенберг за да ја спречи војната, започнал дирекна коресподенција со Милан Обреновиќ, меѓутоа српскиот крал ги одбил сите предлози. Милан Обреновиќ го искористи заминувањето на Русите, објавувајќи и војна на Бугарија. Во самиот почетокот Српско-бугарската војна, Александар I ја презел командата над бугарската војска, а во ноември 1885 година се одиграла одлучувачката битка кај Сливница. Во 1886 година, бил потпишан Вториот букурешки договор со кој Српското Кралство не изгубило територија, но никој повеќе не го оспорил обединувањето на Бугарија.
По војната, бугарскиот политички живот бил поделен на два табори: радикали и либерали. Радикалите го поддржувале принципот на национална независност и се спротивставувале на какво било надворешно влијание во Бугарија, а либералите биле поддржувани од Руското царство и сакале да ги сочуваат бугарските привилигирани врски со Санкт Петербург. Либералите на чело со Занков започнале силна активност за дестабилизирање на положбата на Александар I и бугарската влада составена од радикали. Во август 1886 година, проруските сили извршиле државен удар. Александар I бил извлечен ос војот кревет на спиење и бил принуден да ја напушти Бугарија, а заговорниците на власт го довеле Занков.
Меѓутоа, државниот удар бил неуспешен, бугарските националисти организирале контрареволуција, а Стефан Стамболов го повикал Александар I да се врати во Бугарија. Враќањето на Александар I Батенберг ја усложниле политичката ситуацијата. Рускиот цар Александар III бил спремен да ја прифати контрареволуцијата и нејзините раководители, но не сакал да слушне за Александар I. За да се излезе од таквата состојба, во септември 1886 година, Александар I Батенберг абдицирал и засекогаш ја напуштил Бугарија.
Потекло
Роден е на 5 април 1857 година во Верона, Италија. Неговото целосно име е принц Александар Јозеф фон Батенберг (германски: Prinz Alexander Joseph von Battenberg). Александар бил втор син на германскиот принц Александар фон Хесен-Дармштат и полската графиња Јулија Фон Хауке, руска дама. Нивните потомците се нарекуваат "Фон Батенберг" (според еден имот во Хесен), бидејќи рускиот владетел Александар II бил против тој брак.
Александар Батенберг бил германски аристократ, чие семејство има роднински врски со англиското кралско семејство и со рускиот императорски двор. Кнез Александар е внук на руската царица Марија Александрова (сестра на татко му), тој е прв братучед е на императорот Александар III и е чичко на последната руска царица - Александра, која е ќерка на неговиот прв братучед Лудвиг IV Хесенски.
Братот на Александар Батенберг, Хајнрих, е оженет за најмалата ќерка на Кралицата Викторија - принцезата Беатрис. Другите двајца негови браќа - Лудвиг и Франц Јосиф, се женети за внуките на британската кралица - принцезите Викторија Хесенска и Елена Петровиќ-Негошина. Александар бил чичко на шпанската кралица Викторија Евгенија, на шведската кралица Луиз и сопругот на британска кралица, единбуршкиот војвода Филип, кој е син на внука на Александар I Батенберг - принцезата Алис Батенберг.
Воена кариера
Се стекнал со воено образование и служел како помлад поручник во Лејбдрагунски хесенски полк. На 20 годишна возраст, младиот принц Александар фон Батенберг добил дозвола од царот Александар II да стапи во Руската армија. По започнувањето на Руско-турската војна во 1877 година, служел во Лејбгвардејскиот улански полк и достојно се држел за време на походот под команда на генерал-полковник Јосиф Гурко во Јужна Бугарија. Бил награден со "Георгиевски крст" IV степен на 18 јули (стар стил 1877 година. По краткиот престој во Санкт Петербург, повторно се вратил во Бугарија, каде што учествувал во завршните операции на војната.
Избор за бугарски кнез
Уште во текот на Руско-турската војна било формирана привремена руска управа за бугарските заемји. Во мај 1878 година, за руски царски комесар во Бугарија бил назначен кнезот Александар Дондуков со мандат од две години, меѓутоа Берлинскиот договор му го намил мандатот на 9 месеци. Привремената руска управа го подготвила основачкото собрание на кое учествувале 229 пратеници (поголемиот дел од нив биле избраните од народот), на кое бил изработен бугарскиот устав. На 16 април 1879 година е усвоен главниот закон според кој Бугарија била прогласена за уставна монархија со еднодомен парламент и право на глас на сите мажи со наполнети 21 година. Според уставот, кнезот бил командант на бугарската војска и му припаѓа извршната власт.
На 17 април 1879 година било свикано Првото големо бугарско народно собрание, и по предлог на рускиот цар за бугарски кнез бил избран принцот Александар Батенберг, под името кнез Александар I. Поради притисокот на "големите сили" волјата на пратениците била ограничена. На 26 јуни 1879 година, кнез Батенберг положил свечена заклетва во читалиштето "Надеж" во Трново, каде се родил бугарскиот слоган: "Соединувањето ја прави силата". По заклетвата, Александар I наградил 200 луѓе.
Режим на полномоштва (1881-1883)
Уште во самиот почеток на своето владеење, Александар I не го одобрувал Трновскиот устав. Сметал дека уставот ги ограничува неговите права и обезбедува непотребно широки граѓански права. Природно бил против бугарската либерална партија, која била главен идеолог на уставот. Александар I како погоден момент го искористил убиството на рускиот цар Александар II од страна на приврзаниците на Народњаштвото. Учествувал во погребот на рускиот цар во Санкт Петербург, каде што успеал да го убеди неговиот наследник Александар III, дека бугарските либерали се блиски до идеите на атентаторите. Александар I ја добил наклонетоста на рускиот двор за своите идни дејствија. Поради своето потекло, ја имал поддршката и на Германското Царство и Австроунгарија.
На 27 април 1881 година, Батенберг извршил државен удар и го укинал Трновскиот устав, ја соборил легалната избраната влада на Петко Каравелов била соборена, а дотогашниот министер за одбрана - рускиот офицер Казимир Ернрот, ја презел функцијата на премиер. Со укинувањето на уставот, во Бугарското кнежевство била воведена неофицијална воена состојба. Територијата на Кнежевството било поделено на пет области, на чело на со вонредни комесари - руски офицери. На судовите им било наредено да издаваат само две пресуди - еден месец затвор и смрт.
Владата на Ернрот имала за задача да ги подготви и одржи избори за Големо Национално Собрание, кое требало да ги одобри барањата на Александар I Батенберг. По државниот удар, Либералната партија започнала кампања против бугарскиот кнез. Приврзаниците на либералите, масовно одбиле да учествуваат во изборите за Големото Национално Собрание, целиот изборен процес бил исполнет со судири помеѓу либералите и полицијата. На крајот, во Големото Национално Собрание речиси сите претставници биле приврзаници на Батенберг.
На 1 јули 1881 година во бугарскиот град Свиштов, Големото Национално Собрание започнало со својата работа. Александар I, прочитал соопштение со кое побарал право да управува со помош на полномоштва (оттаму името на режимот) во текот на седум години. Декларацијата била усвоена со овации, без дискусии. Батенберг добил право да управува со полномоштва, а по истекот на седумгодишниот период, требало да се свика Големото Национално Собрание кое требало да прифати измени на уставот.
Првата влада што Александар I ја составува не ги вклучила прествниците на Конзервативната партија, ако таа го поддржувала бугарскиот кнез. Новиот режим започнал со гонење на приврзаниците на Либералната партија, поради што речиси сите емигрираат (главно во Источна Румелија) или се интернирани. Во самата Либералната партија доаѓа до поделба на две крила, на чело на умереното крило бил Драган Цанков, кој бил подготвен да прифати одредени измени на уставот, ако тој биде возобновен. Крајното крило во Либералната партија било предводено од Петко Каравелов, кој барал целосно врање на Трновскиот устав. Неговите приврзаници ја издигнале паролата: "Има Устав - има кнез. Нема Устав - нема кнез". Режимот му доверил на задача на професорот Марин Дринов да започне преговови со либералите и конзервативците за да дојде до помирување. Меѓутоа, целата иницијатива била осудена на пропаст од самиот почеток. Односите на конзервативците се влошиле со Руското царство, бидејќи го поддржувале австроунгарскиот проект за железничка мрежа во Бугарија. За да ги сочува пријателските врски со Санкт Петербург, а истовремено да ја задржи и поддршката на конзервативците, Александар I Батенберг решил да формира влада на чело со генерал Леонид Соболев и генерал Александар Каулбарс - и двајцата руски офицери. Во кабинетот свој места добиле истакнати конзервативци. Меѓутоа, набргу дошло со судир помеѓу руските генерали и Конзервативната партија. Во центарот на судирот повторно се нашло прашањето за железницата. Генералите го поддржувале рускиот проект, а конзервативците - австроунгарскиот. Двете страни почнале да бараат поддршка од либералите. Под водство на кнезот, конзервативците започнале преговори со либералите на Драган Цанков. Во почетокот на август 1883 година, бил потпишан договор, според кој Конзервативната партија требало да преземе активност за обнова на уставот, а приврзаниците на Цанков активност за негова измена. Александар I Батенберг на премиерската функција го поставил Цанков, а владата се состоела од умерени либерали и конзервативци. Набргу потоа, бил донесен проектот на Австроунгарија за изградба на железничката мрежа на Бугарија. На 5 декември 1883 година е трасиран Законот за изменување и дополнување на уставот.
Руските генерали биле отстранети од власта, но тие склучиле сојуз со крајните либерали на Каравелов и започнале кампања против владата. Во мај 1884 година, биле одржани зибори на кои целосна победа постигал Петко Каравелов. Бугарскиот кнез бил принуден на Каравелов да му дозволи да ја формира новата влада, која што била формирана на 29 јуни 1884 година на чело со самиот Петко Каравелов. Новата влада целосно го обновила уставот, т.н Режим на полномоштва завршил.
Обединување на Бугарија
Во есента 1885 година, било објавено обединување на Кнежевството Бугарија и Источна Румелија. Целата акција била кординирана од Бугарскиот таен централен револуционерен комитет (БТЦРК). Во различни градови на територијата на Источна Румелија дошло до бунтови, а на 6 септември стар стил 1885 година дошло до државен удар во Пловдивподдржан од кнез Александар I и предводен од тогашниот мајор Данаил Николаев. Веднаш по обединувањето, бугарскиот министер-претседател Петко Каравелов на митинг во Трново ги изнел бугарските претензии кон Македонија:
И покрај отпорот на Руското царство и Александар III, обединувањето добило дипломатско и меѓународно принавање. На 5 април 1886 година, обединувањето било легализирано од страна на Османлиското Царство со Топханенскиот акт. Овој договор бил подготвен од бугарскиот политичар и дипломат Илија Цанов (Илија ефенди) и неговиот тим. Од османска страна потпишале Ќамил паша и султанот.
Со потпишувањето на договорот Бугарија и Османлиското Царство постигнале договор, според кој Кнежевството Бугарија и Источна Румелија имаат заедничка влада, парламент, администрација и армија. Единственото разлика помеѓу двата дела на земјата е тоа што бугарскиот кнез Александар I Батенберг бил формално назначен од султанот за генерал-гувернер на Источна Румелија.
Недоразбирање со Србија
Обединувањето на Бугарија, за младото Српско Кралство претставувало нарушување на постојното статус кво и Берлинскиот конгрес. Српската влада и кралот Милан Обреновиќ на дипломатските претставници во Белград, јасно им дале до знаење дека Србија треба да добие територијална компензација за проширувањето на Бугарија. Србија прогласила мобилизација. Александар I Батенберг решил да влезе во дирекни преговори со српскиот крал кралот Милан Обреновиќ. На 30 септември 1885 година, Батенберг писмено се обратил кај Милан. Притоа му предложил постигнување на договор за сфери на влијание и определување на границите на претензии. Александар од своја страна за преговарач го поставил Константин Стоилов. Истиот ден, бугарскиот кнез испратил ново писмо, како дополнување на првото со покнкретни предлози. Во ова писмо Александар I Батенберг истакнал дека го разбира српското барање за компезација, но истакнал дека: Турција е голема. Затоа предложил разграничување на сферите на влијание и заеднички настап против Османлиското Царство, која против себе наместо да има 50 000, би имала 100 000 војска.
Ставовите на Батенберг не биле усогласени со бугарската влада. Поради тоа бил направен нов предлог, а на местото на Стоилов бил поставен Димитар Греков. Новото пшисмо кое било испратено до кралот Милан Обреновиќ било со поумерен тон и со повеќе пријателски чувства. Во меѓувреме, Австроунгарија и Англија и предложиле на бугарската држава да направи територијални остапки кон Србија. Меѓутоа, бугарскиот одговор бил: За Видин и неговиот округ и за чисто бугарските места во Македонија, Бугарија е готова да го жртвува својот последен граѓанин и последниот цент. Александар I Батенберг пред англискиот дипломатски агент изјавил дека ако Србија и Грција нвалезат во Македонија, истото ќе го стори и бугарската држава со 40 000 војници што се наоѓале на границата.
Борби
По низа провокации од српска страна, инцидентот од 1 ноември кај месноста Цветков гроб му послужила на Милан како повод на 2 ноември и објави војна на Бугарија. Претходно, српската влада не обрнувала никакво внимание на протестите на Бугарија против овие погранични провокации, како и против обидот на српски емисари да го бунтуваат пограничното бугарско население. Српскиот крал ја мобилизирала војската. Според некој податоци податоци српската војска по мобилизацијата броела 51.500 луѓе: 550 официри, 43.750 војници и 7 200 мешан кадар.
Врховната команда над целата српска армија ја презел лично кралот Милан, кој за началник на штабот го поставил, воениот министер полк. Јован Петровиќ, што било невообичаено, а за команданти на армиите, од искусните генерали од турските војни, биле поставени само генералите Јовановиќ и Лешјанин. Кралот Милан, стравувајќи да не му ја приграбат славата од сигурната победа над Бугарите, за свои соработник не земал ниеден од останатите искусни команданти од војните со Турција како што биле: Хорватовиќ, Белимарковиќ или Протиќ. Кралот Милан се надевал дека, во меѓувреме пред да започне бугарскиот противнапад, големите сили ќе се вмешаат и ќе ја прекинат војната.
Првите борби биле водени на 2 ноември кај Цариброд, кој истиот ден бил заземен од страна на Нишавската армија. На југ од Цариброд настапила српската Шумадиска дивизија во намерата да го запоседне патот Пирот-Трн-Брезник и во содејство со Моравската дивизија, откако ќе го преземат Трн и Брезник, да навлезат од југ во Софиското поле и изолирајќи го бугарскиот Ќустендилски одред, да се соединат со Дунавската дивизија, која настапувала од центарот на фронтот. Но, наидувајќи на силен отпор од бугарските единици, Шумадиската дивизија напредувала само 15 км, а бугарските трупи се повлекувале, отстапувајќи кон градот Трн. Во постојано напредување српските војски, по тешки борби и големи загуби на бугарска страна, на 4 ноември го заземале Трн. Бугарската војска и понатаму се повлекувала, но сега утврдувајќи се на позициите кај с. Сливница, а исто така и српската армија успеала да се пробие кон Сливница. Положбата на бугарската војска била тешка и на воениот совет на бугарската армија, одржан на 4 ноември со учество на кнезот Александар I, било решено кај Сливница да се групира поголем дел од војската и следниот ден да се започне битка, во која би се одбиле српските напади додека не пристигне источно-румелиската војска. Кај Сливница на 4 ноември бугарската војска броела сè на сè околу 12.000 луѓе, наспроти скоро 25.000 српски војници.
Со таков сразмер на силите на 5 ноември, во раните утрински часови, започнала решавачката битка помеѓу двете армии. По неколкучасовни борби кон пладне борбите се интензивирале во центарот и на левото крило на бугарската војска. Понатаму во текот на денот, битката главно се одвивала помеѓу крилата, а во центарот иницијативата била на бугарска страна, благодарение на успешната поддршка на артилеријата. Така, Бугарите го задржале противникот и добиле во време до пристигнувањето на војските од Тракија.
По победата кај Сливница, на јужниот фронт Бугарите прешле во настапување кон запад, а српската војска започнала во паника да се повлекува кон нејзината политичка граница. За време на ова напредување на бугарската армија и по неколку воени победи биле ослободени градовите: Брезник на 8 ноември, Драгоман на 10 ноември, и Цариброд на 11 ноември, по што воените дејства се префрлиле и на српска територија.
На 14 ноември по една жестока битка во близина на градот Пирот, и поголем број жртви на двете страни, бугарската армија ги пробила позициите на српската Нишавска армија, по што Србите била принудени да отстапат назад во паника и метеж. По битката, српската главна Нишавска армија била расцепена на два дела: Шумадиската и Дунавската дивизија се повлекувал кон Књажевац, а Моравската и Дринската дивизија на југозапад. По оваа победа Бугарите влегле во Пирот и го запоседнале, така што патот кон Ниш им бил отворен.
Додека на јужниот, решавачки фронт, Бугарите напредувале и нанесувале порази на противникот, на северниот фронт бугарските војски давале сериозен отпор на српските напади. Откако го освоиле гр. Кула и го опсадиле гр. Видин од копно, Србите ги насочиле своите трупи кон Белоградчик и с. Арчар-Вибдол на Дунав. На 11 и на 16 ноември околу 6.000 бугарски војници со 31 артилериско орудие и 5 митралеза, од Видинската тврдина, ги одбиле силните напади на околу 15.000 српски војници. На 17 ноември на предлог на српскиот командант ген. Лешјанин, бугарскиот заповедник на Северниот одред кап. Узунов се согласил на примирје. За време на примирјето, на двете страни пристигнале повеќе дипломатски мисии на големите сили со цел да се одредат условите на примирјето и на 9 декември примирјето било потпишано, според кое двете армии требало да се повлечат до крајот на месецот на старите граници.
Втор букурешки договор
По потпишувањето на примирјето, во Букурешт на 23 јануари 1886 година започнале преговорите со посредство на големите европски сили за потпишување на конечен мир помеѓу Србија и Бугарија. Бугарија била принудена паралелно со преговорите со Србија да води преговори за спогодба и со Османлиското Царство за прашањето на Источна Румелија. Според спогодбата со Турција од 20 јануари 1886 година, управувањето над Источна Румелија му се доверувало на бугарскиот кнез во рок од 5 години, по кој рок ако кнезот ги исполнувал своите обрски правилно, ќе биде повторно назначен од страна на султанот, потоа т.н. непокорни села на Родопите и муслиманските села во Крџалиската област се присоединувале кон Османлиското Царство и била договорена взаемна помош помеѓу Цариград и Софија во случај на напад од трета страна.
На преговорите во Букурешт, Бугарија била принудена да се откаже од воена оштета и од меѓународно признание на соединувањето на Источна Румелија кон Кнежевството. Бугарија, под притисок на Австроунгарија, Германија, Османлиското Царство и Италија, се согласила на мир со Србија без никакви територијални отстапки или парична оштета од српска страна.
Мировниот договор бил потпишан на 19 декември 1886 година и содржел само еден член според кој од денот на потпишувањето на договорот се воспоставува состојба на мир помеѓу двете завојувани страни и се враќа предвоената состојба. Веднаш по потпишувањето на овој мир, Србија и Бугарија започнале со демобилизација на своите армии.
Абдикација
Ноќта помеѓу 20 и 21 август 1886 година, бил органиизран заговор со знаење на рускиот цар Александар III и руските министри за надворени работи и војна. Александар I Батенберг бил заробен и бил принуден да абдицира и да ја напушти Бугарија. Била воспоставена револуционерна власт. Меѓутоа, државниот удар и киднапирањето на кнезот немале поддршка меѓу бугарскиот народ. Стефан Стамболов организирал контрареволуција, а новиот режим бил соборен. Александар бил поканет да се врати назад во бугарската држава. Но, тој напправил голема грешка. По минувањето на бугарската граница, сакајќи да ја добие поддршката на Руското царство, испратил телеграма, во која стоело: Бидејќи Русија ми ја деде мојата круна, подготвен сум да ја вратам во рацете на нејзиниот суверен. Понудата веднаш била прифатена.
Овој чекор на кнезот предизвикал несогласување меѓу бугарските патриоти, кои не сакале да останат во политичка потчинетост кон Санкт Петербург. Александар I Батенберг немал друга алтернатива освен да абдицира. Бил именуван регент и Александар ја напуштил Бугарија.
Семејство
Во 1886 година, Александар во Берлин ја побарал раката на пруската принцеза Викторија, но канцеларот Ото фон Бизмарк се спротивставил. Неколку години по абдикација кнезот се раболел. Откако дефинитивно бил одбиен од Берлин и пет години пред својата смрт влегол во брак со глумица од Дармштадскиот театар Јохан Лојзингер. Бидејќи неговата жена немала аристократско потекло, бил принуден да прифати пониската титула - грофот Хартенау. Александар и Јохан имале син и ќерка:
Константин Стоилов е кум на неговиот син Асен и ќерката Цветана. Асен и Цветана умреле без да имаат свои деца. Асен сепак го посинил синот на сопругата Берт Хуса-Рамос од претходниот нејзиниот брак, а како резултат на тоа, тој почнува да се именува како Вилхелм фон Хартенау.
Смрт
Александар умрел во Грац, Австрија, на 17 ноември 1893 по неуспешна операција на апендицитис. Неговите останки на 24 ноември биле пренесени во Софија, а на 3 јануари 1898 година биле погребани во неговиот мавзолеј.
Мавзолејот на Александар I Батенберг се наоѓа на булеварот "Васил Левски" № 81 во Софија и има површина 80 m2 и висина 11 m. Изграден е во 1897 година според проект на швајцарскиот архитект Херман Мајер, а внатрешниот ентериер е на познатиот бугарски уметник Харалампи Тачев. Во 1937 година неговата сопруга графицата Хартенау на Главниот бугарски воен музеј му донирала лични предмети и документи на поранешниот кнез Александар I Батенберг, а дел од нив се изложени во мавзолејот. Од 1946 до 1991 година, мавзолејот бил затворен за посетителите по наредба на комунистичката власт. По 1991 година, Министерството за одбрана повторно го отворила мавзолејот за посетители.
Македонскиот журнал за надворешна политика „Крстопати“
Македонскиот журнал за надворешна политика „Крстопати“ започнал да се издава во декември 2006 од страна на Македонски информативен центар, со поддршка на Министерството за надворешни работи на Република Македонија.
Во уредувачкиот одбор на журналот биле: Пајо Авировиќ, Ивица Боцевски, Васко Наумовски, Дарко Ангелов, Мачеј Качоровски, Љубен Тевдовски и Игор Поповски.
Црква „Св. Илија“ - Богомила
Архитектура
Црквата е сместена на западниот крај на селото. Според мештаните, ова е постариот од двата традиционални селски храма. Претставува мала еднокорабна црква со издолжена полукружна апсида на источната страна. Изградена е од кршен камен. Покривот е на две води. Храмот се состои од два дела — сегашниот олтарен простор вкопан во земјата всушност претставува стара црква, а новиот дограден дле има улога на трпезарија. Пред самата црква се чува оригинална долга камена чесна трпеза, доказ за големата старост на храмот.
Живопис
Во покровителската ниша јужно од западниот влез во олтарот има допојасна претстава на Свети Илија во зелена наметка со одвиткат свиток со црковнословенски текст и гускино перо во рака. Над неговото лево рамо напишана годината 1872, но сината заднина и сигнатурата се пресликани и се наѕира дел од поедноставниот изорен шрифт. Според уметничките одлики, фреската е од XVII век, пресликана од неук зограф на крајот од XIX или почетокот на XX век. Постар живопис (веројатно не постар од оној од 1872 г.) е средишната претстава на Исус Христос на источната страна, дел од правите фигури на светци од првото подрачје и дел од пророците во медалјони во второто.
Во црквата има икона на Свети Илија од 1939 г. (31 × 22 × 1,8) потпишана од славниот мајстор Димитар Андонов Папрадишки. Во Долната црква на селото, наречена „Св. Атанасиј“, се чуваат царски двери и иконостасни икони од XVII век, меѓу кои има и покровителска икона на Вознесението Илиево, за која се мисли дека можеби е земена од иконостасот на црквата „Св. Илија“.
Цела/Рен
Цела/Рен (Zella/Rhön) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
.is
.is — највисок државен домен (ccTLD) за Исланд.
Надворешни врски
Toppdomän
.jm
.jm е највисок државен домен (ccTLD) за Јамајка.
Надворешни врски
Toppdomän
Ева Гонзалес
Ева Гонзалес (франц. Eva Gonzalès; Париз, — Париз, ) — француска сликарка на импресионизмот. Таа била единствен ученик на сликатот Едуар Мане. Како и тој, таа никогаш не изложила слики со други импресионисти, но нејзините слики се јасно класифицирани во оваа насока.
Ева Гонзалес умрала на првото породување, точно шест дена после смртта на својот учител, Едуар Мане.
Зиг (река)
Зиг — река во Северна Рајна-Вестфалија и Рајнска област-Пфалц, Германија, именуван по Сикамбри. Таа е десна притока на Рајна и е долга 153 километри.
Изворот се наоѓа во планините Ротхаргебирге. Оттаму, реката тече југозападно кон градот Зиген и ридовите Зигерланд, обете именувани по реката. Понатаму, долината на Зиг ја создава границата на Бергишес Ланд (северно) и Вестервалд (јужно). Реката, конечно тече низ заштитената област источно од градот Бон.
По поминувањето на градовите Хенеф и Зигбург, се приклучува на Рајна близу Нидеркасел/Мондорф, само неколку километри северно од центарот на Бон.
NGC 6482
NGC 6482 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6482 се споменува и како UGC 11009, MCG 4-42-8, CGCG 141-17.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јули 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6482 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 6482 има привидни димензии од 2,1' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 51 м 48,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 4' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Сентиментална историја на Британското царство
Сентиментална историја на Британското царство (српски: Sentimentalna povest Britanskog carstva) - книга на српскиот писател Борислав Пекиќ, објавена посмртно во 1992 година. Таа настанала врз основа на серијата предавања што ги одржал Пекиќ на радиото BBC (26 десетминутни емисии) од пролетта 1988 до пролетта 1991 година. Книгата настанала врз основа на проучување на обемната документација од историскиот департман на Радио Лондон, а според авторот, таа треба да се гледа како продолжение на неговите три книги „Писма од туѓина“ (Pisma is tuđine).
Брунхартсхаузен
Брунхартсхаузен (Brunnhartshausen) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
.je
.je е највисок државен домен (ccTLD) за Џерси. Администриран е од страна на Island Networks (Островски Мрежи).
Надворешни врски
Toppdomän
Иван Цветановски
Иван Цветановски (роден на 5 декември 1984 во Скопје, Македонија) — уставобранител од настаните за 27 април 2017 година во Собранието на Република Македонија.
Животопис
Основното образование Иван Цветановски го завршил во основното училиште „ОУ Тихомир Милошевски“[2]‘во Општина Ѓорче Петров[3]. Средното образование го продолжил во гимназијата ,,СГГУ Здравко Цветковски“. По завршувањето на средното училиште се запишал на Универзитет Св.”Кирил и Методиј” - Скопје, Филозофски факултет – Институт за безбедност, одбрана и мир. Тој магистрира во 2019 година на истиот факултет и е магистер по стратегија и одбрана. Својата професионална кариера ја започнува во Собранието на Република Македонија од април 2008 година како практикант.
Член е на ВМРО-ДПМНЕ од 2004 година кога започнува со активизам и функции во Унијата на млади сили (УМС) на ВМРО-ДПМНЕ[1]
Иван Цветановски е член на Управниот одбор на ЈП Водовод и канализација - Скопје од јануари 2022 година.
Иван Цветановски е оженет, татко на три деца.
Европска жаба
Европска жаба е фамилија на жаби, Pelobatidae, со само еден постоечки род Pelobates, кој содржи шест видови. Тие се родени во Европа, Медитеранот, северозападна Африка и западна Азија.
Опис
Европските жаби со лопати биле жаби со мали до големи димензии, до 10 сантиметри во должина, кои често биле незабележително обоени. Тие биле претежно фосоријални (дупчести) жаби, кои дупчеле во песочната почва. Тие имале зацврстени испакнатини на нозете за да помогнат во копањето, што е изворот на заедничкото име. Тие излегувале од земјата за време на периоди на дожд и се размножувале во базени, кои обично се привремени.
Сите видови од ова семејство имале водни полноглавци кои живееле слободно. Јајцата се ставале во привремени езерца кои можеле брзо да испарат, така што фазата на полноглавци била невообичаено кратка, со брз развој до возрасната форма за само две недели. За понатамошно забрзување на нивниот раст, некои од полноглавците биле канибалисти, ги јаделе своите партнери за да го зголемеле снабдувањето со белковини.
Таксономија
Седумте видови американски крастави жаби (родови Scaphiopus и Spea ) претходно исто така биле вклучени во фамилијата Pelobatidae, но сега генерално се сметаат како посебна фамилија Scaphiopodidae.
Семејство Pelobatidae
Фосили
Најраниот фосилен род на пелобатиди, Elkobatrachus, бил опишан во 2006 година.
Во формацијата Јура Морисон, пелобатидите биле претставени со илиум на неименуван, но неодреден вид. Овој илум бил поголем од оној на Енеабатрахус, современ дискоглосиден вид. Примерок бил пронајден од Каменолом 9 во Комо Блаф во Вајоминг. Пелобатидите биле присутни во стратиграфските зони 5 и 6 од формацијата.
NGC 75
NGC 75 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 75 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 75 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 19 м 26,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 6° 26' 59".
Дифракција
Дифракција (скршнување или свиткување) — различни појави кои се јавуваат кога еден бран наидува на пречка или процеп. Таа е дефинирана како свиткување на брановите околу аглите на пречката или отворот во регионот на геометриската сенка на пречката. Во класичната физика, појавата на дифракција е опишан како мешање на брановите според принципот на  Хајгенс-Френеловиот закон кој ја третира секоја точка во брановите предници како збирка од поединечни сферични бранови. Овие карактеристични однесувања се изложени кога еден бран се соочува со пречка или процеп што е споредлив со големината на нејзината бранова должина. Слични ефекти се јавуваат кога светлосниот бран патува низ медиум со различен показател на прекршување или кога звучниот бран патува низ медиум со различна акустична импеданса. Дифракцијата има влијание врз акустичниот простор. Дифракцијата се јавува кај сите бранови, вклучувајќи звучни бранови, водени бранови и електромагнетни бранови како видлива светлина, Х-зраци и радио бранови.
Уште пред физичките објекти да имаат брановидни својства (на атомско ниво), дифракцијата се јавува и со материјата и може да се изучува според принципите на квантната механика. Италијанскиот научник Франческо Марија Грималди кој го измислил зборот "дифракција" и бил прв кој ги снимил точните набљудувања на оваа појава во 1660 година.
Додека дифракцијата се јавува кога патувачките бранови наидуваат на вакви промени, нејзините ефекти обично се најизразени за брановите чија бранова должина е грубо споредлива со димензиите на дифракцискиот објект или процепот. Доколку опструирачкиот објект обезбедува повеќекратно, тесно распоредени отвори и може да резултира со комплексен модел со различен интензитет ова се должи на додавање или мешање на различни делови на бранот кои патуваат до набљудувачот со различни патеки, каде што различните должини на патеката резултираат со различни фази. Формализмот на дифракцијата, исто така, може да го опише начинот на кој брановите на конечна мера се шират во слободен простор. На пример, проширувачкиот профил на ласерски зрак, обликот на радарот на радарска антена и полето на гледање на ултразвукови трансдуцери, сите може да се анализираат користејќи дифракциони равенки.