Нарајана_Гуру
Осветување на „Siva Lingam" во Арувипурам)
Учењето од светите книги и вежбањето јога, не ја изгаснало жедта на Нану. Тој продолжил со талкање, во потрага по Вистината. Со текот на времето, стасал до едно убаво место кое се викало Арувипурам (Aruvippuram). Тоа било шумска област. Имало планини наоколу. Шумолењето на рекичката (реката Нејар), исто така било присутно на ова место. Како што се` повеќе луѓе ги сопирале него и неговите следбеници, поради лечење или совет, се јавила потреба од постојан храм за да го обожуваат Шива (Shiva). На убаво место, близу до реката, тие изградиле мал свод со лисја од кокос и манго врз олтар од камен кој се наѕирал од водата. Годината била 1888 година. Тие импровизирале ламби од школки и ги подредувале во низи.Ламбите ги палеле во самракот и флејтист почнувал да свири побожни тонови. Целото место наскоро потоа се наполнило со побожни селани. Гурудеван, кој цела вечер седел настрана и медитирал, на полноќ станал и влегол во реката. Илјадници гледале молчеливо (еден кореспондент напишал, „Доколку тишината би имала музика, атмосферата била исполнета со неа."), него го снемало во реката, и повторно се појавил држејќи во раката идол на Шива. Тој стоел до олтарот три саати држејќи го идолот во рацете, задлабочен во медитација, додека пак, по образите му течеле солзи. Конечно, во три часот наутро, тој го поставил идолот на пиедестал. Неговата постапка била иста како да ги превртиш масите во менувачница, или пак, да не отстапиш од седиштето во автобус. Од почетокот на времето, како што им бил познато на сите, само Браманците имале поставено идол. Но, сепак кога Гурудеван го извршил свечениот обред, многу природно му дошло да избере камен и да го постави идолот на него. За оние кои се прашувале дали тајмингот за осветување е добар и велеле дека времето не било поволно, гледано од астролошки аспект, тој им одговорил:Хороскопот се утврдува по раѓањето на детето, а не претходно. Тој им наредил да постават плоча со мото, на ѕидот на храмот на кое ќе пишува: Нова фаза започнала во животот на Гуру во 1904 година. Тој одлучил да се откаже од скитањето и да се смести некаде каде што ќе продолжи со Садана (Sadhana-духовна вежба). Тој го одбрал Сивагири (Sivagiri), кој се наоѓал дваесет милји северно од Тируванантапурам (Thituvananthapuram). Божицата ‘Amba’(Амба), станала божество кое тој го обожувал. Потоа, тој основал училиште за изучување на Санскритот во Варкала (Varkala). Под негова грижа ги земал сиромашните момчиња и сирачињата. Тие биле образовани без разлика во која каста спаѓале. На различни места биле градени храмови – " Kannur"," Anjuthengu"," Tellicherry"," Calicut"," Mangalore". Исто така, бил изграден храм за Шарада Деви (Sharada Devi) во 1912 година во Сивагири.Обожувањето во вакви храмови, помогнало да се намалат суеверните верувања и обреди. Еден од храмовите, изграден во Трисур (Thrissur) е храмот Шри Нарајана во Коркенчери (Koorkenchery). Храмот, има училиште под негова закрила кое се вика „Шри Нарајана". Училиштето ги охрабрувало талентите на учениците, преку организирање на натпревари за таленти. Овие натпревари, секоја година редовно се одржувале и биле подлога за децата да истапат и да ги откријат своите таленти. Во 1913 година, тој го основал "Advatia Ashram" во Алува (Aluva). Овој настан бил многу важен за неговата духовна потрага. Овој Ашрам (Ashram) бил посветен на еден важен принцип – "Om Sahodaryam Sarvatra" (сите луѓе се еднакви во очите на Бог). Ова станало мото на новиот Ашрам.