Историја_на_Индија
Доцни Средни Кралства - Доцно-Класичната Доба
"Доцно-Класичната доба" во Индија започнала по крајот на империјата Гупта, и колапсот на империјата Харша во 7 век од нашата ера, а завршила со падот на Вијанагарската Империја на југ во во 13 век, поради притисокот од исламските освојувачи на север. Овој период има произведено некои од најдобрите уметнички дела во Индија, и се смета за олицетворение на класичниот развој, како и за развојот на главните духовни и филозофски системи кои продолжиле да бидат во Хиндуизам, Будизам и Џаинизам. Кралот Харша од Канауј успеал повторно да го обедини северниот дел на Индија во текот на неговото владеење во 7 век, по падот на династијата Гупта. Неговото кралство се распаднало по неговата смрт. Централно Азискиот и Северо Западниот Индиски Будизам ослабел во 6 век по инвазијата од Белите Хуни, кои ги следеле нивните сопствени религии како што биле Тенгри и Маничаеизмот. Инвазијата на Мухамед бин Касим над Синд во 711-та г.н.е. сведочи за натамошниот пад на Будизмот. Чач Нама забележал многу случаи на претворање на ступасите во џамии, како на пример во Нерун. Во 7 век од нашата ера, Кумарила Бата го формулирал неговото училиште за Мимамса филозофија и ја бранел позицијата на Ведските ритуали против Будистички напади. Научниците го напоменуваат придонесот на Бата за падот на Будизмот. Неговиот дијалектички успех против Будистите е потврден од Будистичкиот историчар Татхагата, кој навел дека Кумарила ги поразил учениците на Будапалкита, Бавија, Дармандаса, Дигнага и други. Роналд Инден запишал дека до 8 век п.н.е. симболи на Хинду богови "го заменија Буда во империјалниот центар и врвот на космо-политичкиот систем, слика или симбол на Хинду богот дочека да биде сместена во спомен храмот, на која и е пружено подетално пуја обожување со царски стил ". Иако будизмот не исчезнал од Индија неколку векови по осмиот, кралските склоности за култовите на Вишну и Шива ја ослабеле позицијата на Будизмот во социополитичкиот контекст, и помогнале да дојде до негово можно опаѓање. Од 7 до 9 век, три династии се натпреаврувале за контрола на северниот дел на Индија: Гурјара Пратихарската од Малва, Источно Гангската династија од Одиша, Паласката од Бенгал, и Раштракутанската од Декан. Сена династијата подоцна ја преземала контролата над Пала Империјата, а Гурјара Партихара се поделила на различни држави. Тоа биле првите Рајпут држави, серија на кралствата кои успеале да опстојат во некоја форма речиси еден милениум, до Индиската независност од Британците. Првото запишано Рајпут кралство се појавило во Раџастан во 6 век, и мали Рајпут династии подоцна владееле со поголемиот дел од северна Индија. Еден Гурјар Рајпут од Чауханскиот клан, Притви Раџ Чаухан, бил познат по крвавите конфликти против унапредувањето на Исламските султанати. Шахи династијата владеела со делови од источен Авганистан, северен Пакистан и Кашмир од средината на 7 до почетокот на 11 век. Чалукја династијата владеела со делови на јужна и централна Индија од Бадами во Карнатака помеѓу 550-та и 750 година, а потоа повторно од Калијани помеѓу 970-та и 1190 година. Палавасите од Канчипурам биле нивните современици кон југ. Со намалувањето на Чалукја империјата, нејзините феудалци, Хојсалсите од Халебиду, Какатијасите од Варангал, Сеуна Јадавасите од Девагири и јужниот огранок на Калачури, ја поделиле огромната Чалукја империја помеѓу себе некаде околу средината на 12 век. Чола империјата во своето најголемо достигнување опфаќала голем дел од индискиот потконтинент и Југоисточна Азија. Рајараја Чола I го освоил целиот полуостров на јужна Индија и делови од Шри Ланка. Морнарицата на Раџендра Чола I отишла уште подалеку, окупирајќи ги бреговите од Бурма во Виетнам, Островите Андаман и Никобар, Лакшадвепските (Лакадивските) острови, Суматра, Малајскиот полуостров во Југоисточна Азија и Пегу островите. Подоцна, за време на средниот период, се појавила Пандијанската Империја во Тамил Наду, како и Кралството Чера во делови од Керала и Тамил Наду. До 1343, престанала да постои и последната од овие династии, што довело до подем на Вијанагарската Империја. Пристаништата во јужна Индија биле инволвирани во трговијата на Индискиот Океан, која главно вклучувала зачини, со Римското Царство на запад и Југоисточна Азија на исток. Литературата во локалните вернакулари и спектакуларната архитектура цветала сè до почетокот на 14 век, кога јужните експедиции на султанот од Њу Делхи го земале својот данок од овие кралства. Хинду Вијанагарската Империја дошла во судир со исламскиот Бахмани Султанат, и судирот на овие два системи предизвикал мешање на староседелските и странските култури кои си оставиле трајни културни влијанија едни на други.