cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јан ван Хејсум
Некои од најдобрите негови слики со цвеќе и овошје се наоѓаат во приватни збирки во Англија: оние од 1723 во глеријата на ерлот од Елсмир, други од 1730-1732 во збирките на Хоуп и Ешбартон. Еден од најдобрите примероци сега се наоѓа во Националната галерија во Лондон (1736-1737). Ниеден друг јавен музеј нема подобри и побројни дела од Лувр, кој има четири предели и шест табли со мртва природа; потоа доаѓаат Берлин и Амстердам со четири цветно-овошни дела; потоа се Санкт Петербург, Минхен, Хановер, Дрезден, Хаг, Брауншвајг, Виена, Карлсруе, Бостон и Копенхаген.
Есента на патријархот
Ликот на генералот
Во ликот на генералот, Маркес ги трансцендирал некои својствата на тираните при што намерно згуснува и степенува повеќе типични својства при што гради фантастична парадигма на сатрап, а не обичен книжевен лик. Генералот, кој живее над секаква човечка мера и владее нас секаква смисла, го претставува примитивниот диктатор типичен за Латинска Америка. Маркесовиот деспот е човек од слама, заборавен во бесмислената власт, демонска негација на сите вредности и доблести. Маркес го слика сатрапот како крволочен ѕвер, кој е само привид на моќта, зашто генералот не може да излезе од својата власт, а власта е само осаменост. Но, Маркес оди чекор понапред во споредба со неговите книжевни претходници со тоа што покажува дека и угнетените народни маси, исто така, живеат во лажлива идиличност, плашејќи се од преврат. Тој иронично зборува за „масата“ која помпезно го слави својот поробувач, не помислува на преврат, туку само го чека расплетот, очекувајќи насилникот да се распадне во заборавот.
Осврт кон делото
Романот „Есента на патријархот“ бил пишуван во периодот 1968-1975, а бил објавен осум години по големиот успех што го постигнал Маркес со „Сто години самотија“. Оценувајќи го романот, Илија Чашуле вели дека се одликува со сложена внатрешна структура и на прв поглед делува херметично, но во него се открива голем мајстор на зборот, кој неуморно ги пушта да течат своите кажувања. Во него паѓаат во вода сите претстави за почетокот, за развојот и за крајот на делото, а секоја нова реченица истовремено е почеток и крај и средина, и навраќање и нов миг во раскажувањето. Речениците на авторот пловат по мирни и долги корита и во нив се мешаат времињата, лицата и плановите. Кружниот тек на раскажувањето, од една страна, има сила на стихија, но од друга страна, неговото ткаење е минуциозно организирано и претставува извонредно значаен книжевен експеримент. Романот е еп и поема за длабоката осаменост на отуѓената власт, исконски порив да се избрише од лицето на земјата она што никогаш немало свое вистинско постоење. Основната порака во романот е дека иднината, сегашноста и минатото му припаѓаат само на народот, кој го љуби животот со незаситна страст, кој знае кој е и каде оди и кој постоел и ќе постои до крајот на векот. „Есента на патријархот“ ја нема читливоста и волшебноста на „Сто години самотија“, но претставува врвен дострел на Маркес во создавањето нова раскажувачка постапка и во разобличувањето на чудовишните мршојади во Латинска Америка.
„Есента на патријархот“ претставува пресврт во творештвото на Маркес, кој не само што се оддалечил од магичниот реализам, туку ги напуштил учењето за фабулата и законите на композицијата, извршувајќи дематеријализација на приказната и преминувајќи ги жанровските граници. Романот се одликува со необична наративна постапка во која шестиот дел се состои од само една реченица, напишана на околу 60 страници. На тој начин, делото претставува смел предизвик за натамошниот развој на прозниот исказ и зазема важно место во книжевната авангарда од последната четвртина на XX век.
„Есента на патријархот“ е книга за општиот распад, расчовечувањето, тонењето во калта, насилството, безумието, самоволието, срамот, мртвилото, заборавот и страшната осаменост на тираните. Почнувајќи од првиот збор, како со библиски версети, се раширува мрежата на фикцијата, но како што продолжува приказната така фикцијата сведочи за еден облик на трансцендирана стварност која е крената на степенот на мит. Притоа, Маркес настојува да ги митизира поединечните нешта од секојдневието, а паралелно со нив, делото се заснова врз неколку митски константи меѓу кои се издвојува власта. Но, меѓу власта и моќта стои бездната во која стојат воените и политичките силници. Маркес ја одделува власта од смислата и ја ослободува илузијата од обврската да ја имитира стварноста со тоа што стварноста ја реконструира како илузија. Романот претставува бурлеска со бизарна архитектура во која Маркес се движи меѓу метафизиката и натурализмот со чие спојување се добива неопределено единство на половина пат меѓу фантастиката и магијата. Условно кажано, Маркес се движи меѓу два книжевни принципа – илузионизмот на Сервантес и раскалашеноста на Рабле. Од една страна, Маркес е наследник на донкихотската книжевност, но според лексиката, пресвртите, спојот на народните идиоми и рафинираниот говор и силниот полет на фразите, тој е наследник на Раблеовиот дух.
Ова дело има повеќе значења, но како доминантна црта се издвојува истиснувањето на стварноста и на времето. „Книжевното“ време во ова дело е синхрониско, без длабочина, минато и вертикалност. Времето е структурирано како да е „сплескано“, како да кружи во себе и затоа се повторуваат настаните со што се постигнува истовременост на повеќе планови на дејството. Притоа, иако во делото често се употребува аористот, временскиот редослед ја губи смислата, а со тоа исчезнува и фабулата. Структурата на романот ја сугерира можноста за повеќеслојно време и современоста како евокација. Таквата книжевна постапка ја доведува во прашање и гледната точка на писателот која е променлива и нагласена со тоа што во романот постојано се менуваат лицата во еднина и во множина, мотивите растат, се разгрануваат и набрзина исчезнуваат, а имперсоналното Ние во својство на раскажувач се менува со конретното Јас на диктаторот и на другите ликови. На тој начин, романот се одликува со барокна густина во која накитениот и прецизен стил се меша со простиот народен идиом, а речениците се разгрануваат од основниот предмет, бегаат од темата, се провлекуваат низ различни времиња и најпосле прават круг.
Од друга страна, според некои критичари, иако раскажувачката техника на Маркес го достигнува своето крешендо во „Есента на патријархот“, сепак овој роман повеќе претставува славно промашување отколку ремек-дело на пантагруеловската имагинација.
Изданија на македонски јазик
Романот бил објавен на македонски јазик во 1983 година (како прво негово дело објавено на македонски јазик), во издание на „Мисла“, во превод на Илија Чашуле. Коректурата и лектурата ги извршила Елисавета Бежановска. Книгата е со димензии од 21 сантиметри, а била испечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“, во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“ - Скопје, но ја нема меѓународната ознака ISBN.
Грчка православна црква
Наголемата власт во Грчката црква ја има Епископскиот синод, кој се состои од сите епархиски архиреи. Сите тие ја носат титулата на митрополит. На чело на Синодот стои архиепископот на Атина и цела Грција, кој се одбира од страна на митрополиите. По неговиот избор, Претседателот на Грција во рок од пет дена издава указ за негово признавање, по кое следи официјалната церемонија. Синодот се состои од архиепископ и 12 митрополити.
Денеска, црквата се состои од 81 епархија, од кој 30 се наоѓаат во Северна Грција вклучително и во Егејскиот дел на етничка Македонија што му припаѓале на Македонската православна црква, и истите се под јурисдикција на Цариградската патријаршија. Епархијата на Крит, како и сите манастири на Света Гора, исто така се под јурисдикција на Цариград, односно не се дел од грчката Православна црква.
Црквата има околу 200 манастира, со околу 8.000.000 верници.
Замбиска фунта
Замбиската фунта ― валута во Замбија од независноста во 1964 година до децимализацијата на 16 јануари 1968 година. Била поделена на 20 шилинзи, по 12 пени.
Историја
Замбиската фунта ги замени фунтата на Родезија и Нјасаланд на исто ниво. Била врзана за британската фунта и била заменет со квача со стапка од 2 квачи = 1 фунта или 1 квача = 10 шилинзи.
Монети
Во 1964 година биле претставени монетите од бакроникел од 6 пени, 1 и 2 шилинзи, по што следеле монети од 5 шилинзи во 1965 година и бронзени монети од 1 денар со дупка во 1966 година.
Банкноти
Во 1964 година, Банката на Замбија вовела банкноти во апоени од 10 шилинзи, 1 и 5 фунти.
Ослободителна војска на Косово
Ослободителна војска на Косово или скратено ОВК (албански: Ushtria Çlirimtare e Kosovës - UÇK) — албанска терористичка организација на Косово која со нападни врз државните органи (војска, полиција и други) и цивили се бореше за независност на Косово и Метохија од Србија и СР Југославија. ОВК односно УЧК се бореше исто така за отстварување на таканаречена „Голема Албанија“. Според српски и западните разузнавачки служби основна форма на финансирање на ОВК се трговијата со дрога, која изнесува најмалку половина од своите средства, а добар дел од останатите средства беа собрани преку криминални активности.
ОВК била формирана во 1994 година, а првпат во јавноста се појави во 1996 година. Целта беше независно Косово, а користиле секакви средства за вооружена борба. Дел од структурите на ОВК се обучени и тренирани од британските САС и американската ЦИА. Основач и водач на ОВК, сè до неговата смрт во 1998 година беше Адем Јашари (алб. Adem Jashari), а после неговата смрт Хашим Тачи (алб. Hashim Thaçi) до распаѓањето на ОВК во 1999 година. Оваа организација е вклучена во судири и напади врз српските цивили на Косово, пред и по окупацијата на НАТО во 1999 година. .
Голем дел од структурите на ОВК учествуваа исто така и во војната 2001 година во Македонија.
Марко Аврелиј
Марко Аврелиј (латински: Marcus Aurelius Antoninus; — ) — римски цар (161 — 180) и филозоф, најпознат по делото „Разгледувања за самиот себе“ во 12 книги.
Животопис
Марко Аврелиј се родил на 25 април 121 год. во Рим, како Марко Аниј Вер. Како што наведува самиот во првата книга од своето дело „Разгледувања за самиот себе“, благородноста и благоста ги наследил од дедо му Марко Аниј Вер (Marcus Annius Verus), кој умрел во 138 год.; скромноста и мажевноста ги наследил од татко му Аниј Вер; од мајка му Домиција Лукила (Domitia Lucilla), или Домиција Калвила (Domitia Calvilla), ги наследил стравот божји од лошите дела и мисли, дарежливоста и желбата за умерен живот; а од предедо му (Марко Аврелиј не наведува дали мисли на предедо му по таткова линија, римскиот сенатор и претор Аниј Вер или, пак, на Катилиј Север, предедо му по мајчина линија) го усвоил принципот да не ги посетува јавните забави и рецитации и убедувањето да ангажира добри учители и да не штеди пари за таа намена. Неговото семејство, кое потекнувало од Шпанија, во Рим стекнало угледна положба. Татко му на Марко Аврелиј умрел рано, како и мајка му, која, сепак, последните години од животот ги поминала заедно со него. Подоцна, кога бил посинет од царот Антонин Пиј, тој го зел името Марко Аврелиј, а кога самиот постанал цар, кон него го додал и името Антонин. За неговото образование биле ангажирани најдобрите учители во царството. Самиот Марко Аврелиј пишува дека неговиот воспитувач го оспособил за работа и го научил да биде задоволен со малку, да не ги слуша клеветите и да не се приклонува кон тогашните организации кои во Рим приредувале циркуски игри, а кои биле многу популарни во тоа време. Меѓутоа, тој не го наведува името на воспитувачот, а некои сметаат дека станува збор за граматикот Александар од Котиеон во Фригија, кој му бил учител по грчки јазик. Во секој случај, Марко Аврелиј многу го сакал овој учител и плачел кога тој умрел. Негов учител по право бил Мекијан (Maecianus) или Мецијан (Metianus).
Марко Аврелиј не бил среќен во својата власт, која ја доживувал како товар, зашто сите земски работи, вклучувајќи и ја и самата res republica, за него биле ништожни. Оттука, тој не бил голем император, меѓутоа „ги имал сите доблести, бегал од сите пороци и не грешел ниту со волја ни без неа“ (Dio. XXI 34, 2-3). Исто така, тој не бил среќен ниту во приватниот живот, зашто неговата сопруга Фаустина (која многу ја сакал, а таа не го сакала) водела развратен живот, а неговиот син Комод бил голем расипник. Затоа, тој најмногу сакал да разговара самиот со себе, а утехата ја барал во философијата. Кон крајот од својот живот, Марко Аврелиј направил голема грешка, зашто ја прекршил дотогашната традиција во која царот, во договор со сенатот, за свој наследник бирал некој способен човек кого го посинувал и го именувал за свој помошник. Наместо тоа, Марко Аврелиј го воведол династичкиот принцип, односно не го избрал Клавдиј Помпејан, кого сенатот го сметал за најсоодветен наследник, туку за помошник го поставил својот 15-годишен син, кој подоцна владеел во стилот на Нерон и Калигула, што предизвикало долга граѓанска војна. Марко Аврелиј умрел во 180 год., во Виндобона за време на војната со Маркоманите.
Филозофски погледи
Марко Аврелиј бил најголемиот почитувач на Епиктет и последниот значаен стоичар. Тој е познат како царот-филoсоф, кој живеел според филозофските и етичките принципи на стоичката школа. Кога станал цар, најмногу сакал да разговара самиот со себеси барајќи поддршка во философијата. Тие разговори, во афористички облик и без некој посебен ред, се забележани во неговото дело „Разгледувања за самиот себе“ во 12 книги. Тој ракопис постојано привлекувал големо внимание така што, покрај другите, му се воодушевувале и царот Јулијан во чија сатира „Гозба или Кроновата прослава или Кесари“, Марко Аврелиј ја добива првата награда, како и германскиот цар Фридрих Велики.
Во споредба со неговите претходници, учењето на Марко Аврелиј се одликува со песимизам, религиозен идеализам и фатализам, а тоа се објаснува со економското пропаѓање на Римското Царство и со влијанието на мистичките учења кои почнале да се шират во тоа време. Неговото етичко учење главно било под влијание на „Дијатрибите“ на Епиктет кои му ги позајмил философот Јуниј Рустик, а токму тоа дело имало пресудно влијание Марко Аврелиј да го прифати стоичкото учење. Меѓутоа, МАрко Аврелиј се разликува од Епиктет по тоа што му недостасува ведрата надмоќност над нештата и по тоа што ја загубил вербата во остварувањето на слободата, спокојството и општествената правда. Меѓутоа, во согласност со стоицизмот, Марко Аврелиј смета дека умот е единствениот извор од кој се црпи силата за животот при што човекот треба во сите прилики и предизвици да ја сочува внатрешната рамнотежа. За да се стекне правилен суд за нештата и за совладување на животните тешкотии од најголема помош е философијата. Неговото учење се оддалечува од стоицизмот во отфрлањето на материјализмот и прифаќањето на ставот дека духот (νοῦς) се наоѓа над душата како супстрат различен од материјалните елементи. Инаку, и за Марко Аврелиј, страстите, афектите и нагоните се најголема опасност во животот, но духот може да ги совлада нагоните.
Марко Аврелиј зборува за пријателството со голем оптимизам. Тој смета дека човечкото срце најмногу се радува кога ќе ја види супериорноста на своите пријатели: активноста на едниот, внимателноста на другиот, дарежливоста на третиот, останатите доблести на четвртиот и најпосле, доблестите на сите други. Според него, најголемата среќа во животот е да им се восхитуваме на доблестите на другите, како пријателите така и сограѓаните.
Влијание
Една песна на полскиот поет Збигњев Херберт се вика „На Марко Аврелиј“.
Асамати (Берско)
Асамати (Ασώματα, Асомата) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу шест километри југоисточно од градот Бер, на надморска височина од 210 метри.
Сместено е на десниот брег на реката Бистрица при нејзиното навлегување во Солунското Поле. Југозападно од селото, на брегот на Бистрица се наоѓа Асоматскиот манастир или „Св. Јован Претеча“. Низводно реката се проширува во вештачкото Асаматско Езеро изградено во 1985 г.
Историја
Ова село уште одамна било населено со грчко население.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Асамати живеат 40 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Асамати имало 35 Грци.
Во 1910 година, во селото Асамати имало 50 жители. На пописот во 1912 година, селото е забележано со грчки јазик и христијанска вера.
Во 1913 година е забележано со 60 жители, а во 1920 година со 78 жители. По 1923 година, тука биле сместени и шест бегалски семејства со вкупно 24 жители. Како последица на тоа во пописот од 1928 година, бројот на жителите се зголемил на 97, во 1940 година селото веќе има 230 жители (поради населувањето и на други бегалски семејства), во 1951 година пак 230, во 1961 година 296, во 1971 година 266, во 1981 година 383, а во 1991 година 431 жител.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 532 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 607 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Асомата, во кој Асамати е единственото село.
Никола Митровиќ
Никола Митровиќ ( Serbian Cyrillic  ; роден на 2 јануари 1987 година) е српски професионален фудбалер кој игра како дефанзивен играч за унгарскиот клуб Ујпешт.
Раните години
Во 1997 година, на 10-годишна возраст, Митровиќ се приклучи на младинскиот систем на неговиот роден клуб Напредак Крушевац. Тој беше унапреден во сениорскиот состав во 2004 година. Во текот на следните три сезони, Митровиќ собра над 100 натпреварувачки настапи за тимот, бидејќи тие беа промовирани во највисокото ниво во 2007 година.
Партизан
На 23 јули 2007 година, Митровиќ се согласи на тригодишен договор со Партизан. Тој служеше главно како резерва за бразилскиот дефанзивен играч Јука во текот на целата сезона, остварувајќи 18 настапи ( лига и куп ), бидејќи клубот го освои двојникот. Поради силната конкуренција на неговата позиција, Митровиќ беше позајмен во неговиот матичен клуб Напредак Крушевац во летниот преоден рок во 2008 година. Тој беше префрлен во рускиот клуб Волга Нижни Новгород шест месеци подоцна, минувајќи ја целата година таму, за повторно да се врати во Напредак Крушевац на почетокот на 2010 година.
Ујпешт и Видеотон
Во летото 2010 година, Митровиќ по втор пат се пресели во странство и се приклучи на унгарскиот клуб Ујпешт. Тој пропушти само еден од 30 натпревари во лигата, успевајќи да постигне погодок еднаш во победата од 6: 0 над жестокиот соперник на Ајпешт, Ференцварос. На 28 јуни 2011 година, Митровиќ се приклучи на унгарскиот шампион Видеотон, потпишувајќи двегодишен договор. Тој беше редовен во својата дебитантска сезона во клубот, помагајќи им да го освојат Лигашкиот куп. Во следната кампања за периодот 2012–13, Митровиќ собра 50 настапи и постигна девет гола во сите натпреварувања, и двата рекорди во кариерата.
Макаби Тел Авив
На 4 август 2013 година, Митровиќ се пресели во израелскиот шампион Макаби Тел Авив со едногодишен договор со опција за продолжување. Тој беше потпишан од неговиот поранешен менаџер на Видеотон, Пауло Соуса, кој се приклучи на клубот претходно лето. Потоа, тој го имаше своето деби во Лигата на шампионите на УЕФА во периодот 2015–16, собирајќи четири настапи во групната фаза под водство на неговиот сограѓанинСлавиша Јокановиќ. На 10 јануари 2016 година беше објавено дека Митровиќ ќе го напушти клубот по негово барање.
Подоцнежните години
Во септември 2017 година, Митровиќ се врати во својата татковина и се приклучи на неговиот матичен клуб Напредак Крушевац на слободен трансфер. Тој го постигна победничкиот гол во победата од 1: 0 во рамките на домашната лига над Црвена звезда во Белград на 1 октомври 2017 година, издвојувајќи ја топката надвор од шеснаесетникот над Милан Борјан во шестата минута од времето на повредата.
Во јануари 2018 година, Митровиќ се пресели во Полска и се приклучи на клубот Висла Краков за шест месеци.
Во август 2018 година, Митровиќ потпиша едногодишен договор со азербејџанскиот клуб Кешли.
Во јули 2019 година, Митровиќ се врати во Унгарија по шест години и потпиша со Залаегерзег.
Меѓународна кариера
Во април 2010 година, Митровиќ го направи своето целосно меѓународно деби за Србија, влегувајќи како замена за Јубомир Фејса на пријателскиот натпревар против Јапонија, за на крајен резултат од 3: 0.
Големо Московско Кнежевство
Големо Московско Кнежевство (руски: Великое княжество Московское) — средновековно руско кнежевство кое постоело во периодот од 1263 до 1547 година. Оваа кнежевство било наследник на Владимирско-суздаљското Кнежевство а претходник на Руското царство.
Кога монголците ја нападнале територијата на Киевска Русија, Москва претставувала безначајно место во Владимирско-суздаљското Кнежевство. Иако во зимата на 1238 година ја опожариле Москва, московската област пружила одредена сигурност од монголските напади. Киевска Русија започнало постепено да се распаѓа на неколку мали кнежевства. Така кон крајот на 12 век Владимир се поделил на Ростовско, Перејаславско, Јуриевско и Страдодубско кнежевство. Во втортата половина на 13 век настанале Суздаљското, Костромското и Московското Кнежевство. Московското Кнежевство се појавило за првпат во еден летопис од 1147 година, додека во 13 век пак, во времето кога започнало да се распаѓа некогашното Ростовско кнежевство меѓу потомците на Всеволд III, Московското започнало да се создава. Во околу 1260 година, синот на Александар Невски, Даниел Александрович ја основал новата московска династија. Во тоа време, тоа кнежевство било сѐ уште мало. Во времето на Данаил, таа започнала да се проширува, со кое започнал процесот на соединување на руските земји под Москва.
Московското Кнежевство, главно поради својата географска положба привлекувала голем број на доселеници. Кнежевството било полно со шума и било заштитено од напади на соседните кнежевства. Трговијата овозможила зголемување на материјалното богатство на земјата. Московскиот кнез во тоа време се ставил во служба на Златната орда.
NGC 963
NGC 963 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 963 се споменува и како IC 1808, MCG -1-7-17, KUG 0228-044.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 963 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 963 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 30 м 31,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 12' 56".
Други поделби
Проучување на NGC 963 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9545. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4701. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1292.
Мартина Хингис
Мартина Хингис (англиски: Martina Hingis, словачки: Martina Hingisová Кошице, Словачка, 30 септември 1980) е професионален швајцарска тенисерка.
Ферит Селими
Ферит Селими (албански: Ferit Selimi; ) е поранешен член на ОНА.
Во текот на конфликтот во Македонија бил одговорен за муџахединската единица која пристигнала во мај 2001 во кумановскиот регион со помош на Даут Харадинај и Џезаир Шаќири, и истата ја презел како командант. Дејствувал во кумановскиот регион - 113 регионална бригада.
Бразилска куќа
Бразилска куќа (француски: Maison du Brésil) ― зграда на студентски хостел сместена во комплексот Универзитетски град во Париз, Франција, дизајнирана од познатите архитекти Ле Корбизје и Лусио Коста за бразилски студенти и научници. Изградена е во 1957 година, а обновена во 2000 година. Првата скица за зградата ја направил Коста, но набргу потоа Ле Корбизје станал соработник, изработувајќи го конечниот дизајн.
Функција
Бразилска куќа е посветена на сместување на бразилските студенти, професори и истражувачи научници кои доаѓаат во Париз за академска работа. Во него се сместени и уметници и други професионалци кои делуваат во Париз. Од своето отворање во 1959 година, во неа биле сместени Жоаким Педро де Андраде, Жаиме Лернер, Зуенир Вентура, Себастиао Салгадо, Артур Мореира Лима, Зозимо Баросо до Амарал, Антонио Абужамра, Франсиско Резек и многу други.
Архитектура
Горните пет ката се состојат од ќелиски еднокреветни и двокреветни спални соби, музичка соба, заедничка кујна и студио во заострен долг тесен блок. Приземјето со менза, стан за чувари, соба за состаноци за игри итн. се состои од лабаво обликуван склоп на соби што изгледа како да поминува под горниот блок.
Многу посетители на зградата се воодушевени од грубите текстури, жолтите бои на прозорците и вратите кои се одразуваат во подоцнежните живеалишта во Берлин, Фирмини Верт и на други места.
Дизајниран од двајца водечки архитекти, Ле Корбизје и Лусио Коста, Бразилска куќа била препознаена како важно архитектонско наследство. Таа била додадена во 1985 година на списокот на француски историски споменици. Годишно прима стотици посетители, архитекти, студенти и ентузијасти за архитектура, кои можат да ја посетат салата и студентска соба со изворниот дизајн на Корбизје.
Културни инфраструктури
Бразилкаата куќа има и театар, изложбена сала, обемна библиотека од 12500 наслови на португалски и француски, видеотека од 1500 наслови и конференциска сала за повеќекратна употреба.
Пуста земја
Пуста земја (англиски: The Waste Land) - поема на англискиот поет Т. С. Елиот од 1922 година.
Содржина
Поемата се состои од пет песни: Поемата завршува со формалниот крај на „Упанишадите“: Шанти, шанти, шанти (Shantih shantih, shantih).
За збирката
За првпат, збирката била објавена во октомври 1922 година, во „Крајтирион“ (The Criterion). Таа му е посветена на Езра Паунд, со зборовите il miglior fabbro („подобриот мајстор“), што се однесува на значителната помош што Паунд му ја дал на Елиот во редактирањето и преобликувањето од подолгиот ракопис во скратената верзија што била објавена. Пред посветата на Паунд е наведен следниов текст:
oculis meis vidi in ampulla pendere, et cum
illi pueri dicerent: Σίβυλλα τί θέλεις;
respondebat illa: άποθαυεῖν θέλω.'
Поемата била напишана во тежок период од личниот живот на Елиот: неговиот брак се распаѓал, а тој и неговата сопруга Вивиен страдале од нервни пореметувања. Песната често се чита како отсликување на разочарувањето на повоената генерација. Во годината на нејзино објавување, Елиот живеел во Лозана, Швајцарија, каде закрепнувал од нервен слом. Таму го напишал последниот дел „Што кажа громот“ (What the Thunder Said), каде што често се споменуваат планини.
Белешки кон поемата
Покрај песните, поемата содржи и белешки, напишани од Т. С. Елиот, во кој тој дава објаснување на мотивацијата, на инспирацијата и на значењето на одделни стихови. Така, на почетокот од белешките, Т. С. Елиот наведува дека не само насловот, туку и планот и добар дел од повремениот симболизам на поемата биле сугерирани од книгата на г-ца Џеси Л. Вестон за легендата за светиот Грал, „Од ритуал до романса“ (From Ritual to Romance), искажувајќи голема благодарност до неа. Исто така, Елиот истакнал уште една книга од областа на антропологијата која извршила длабоко влијание врз него - „Златната гранка“ (The Golden Bough) на Џејмс Џорџ Фрејзер. Во однос на песната „Закопот на мртвите“, Т. С. Елиот, во своите белешки, се повикува на разни извори, како: извадоци од Библијата, „Тристан и Изолда“, играта со карти „тарот“, стихови на Бодлер, како и стихови од „Пеколот“ на Данте. За „Партија шах“ се дадени забелешки кои упатуваат на следниве извори: „Антониј и Клеопатра“ на Шекспир, „Енеида“ на Вергилиј, „Изгубениот рај“ на Џон Милтон итн. Во однос на песната „Огнената проповед“, Т.С. Елиот се повикува на: „Проталамион“ на Спенсер, „Бура“ на Шекспир, „Парсифал“ на Верлен, Овидиј, Сафо, „Чистилиштето“ на Данте, „Исповедите“ на св. Августин, Огнената проповед на Буда (од каде што е позајмен насловот на оваа песна) итн. Забелешките што се однесуваат на песната „Што рече громот“ се поврзани со: песната на северноамериканската птица Catharus guttatus, привиденијата на членовите на една експедиција на Антарктикот, „Поглед на хаосот“ (Blick ins Chaos) на Херман Хесе, Упанишадите, „Пеколот“ и „Чистилиштето“ на Данте, „Од ритуал до романса“ на Џеси Вестон, сонетот El Desdichado на Жерар де Нервал, „Шпанската трагедија“ на Кид итн.
Космос-1773
Космос-1773 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 27 август 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-1773 бил надгледувачки сателит.
Лук Роу
Лук Роу (Luke Rowe; р. во ) — велшки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Животопис
Роу започнал со возење велосипед на мала возраст, првично со неговите родители на велосипед тандем. Започнал да ужива во велосипедизмот и станал член на Менди Флајерс. Како младинец бил член на олимписката развојна програма на британската федерација. Неговиот брат Мет е исто така велосипедист, а неговиот татко Кортни Роу го подучува параолимпиецот Сајмон Ричардсон.
Велодромска кариера
Роу го направил неговото европско деби како член на екипата за екипна потера, која го освоила златниот медал на Европското велодромско првенство 2007. Завршил втор на Европското друмско првенство 2008 и го освоил медисон, заедно со Марк Кристијан и среброто на екипната потера на Европското велодромско првенство 2008.
Тим Скај (2012–)
Роу се приклучил на екипата за сезоната 2012 како нов професионалец, потпишувајќи на две години. Ја освоил својата прва професионална победа во септември 2012 година со победа на воведната етапа на Трката околу Британија. Негов прв настап на некоја голема трка го имал на Вуелта а Еспања 2013.
Роу го претставувал Велс на Комонвелтските Игри во Глазгов 2014 година и завршил шести на друмската трка, која ја освоил колегата Герајнт Томас. Роу возел на Вуелта а Еспања 2014 и му помогнал на Крис Фрум да заврши втор во генералниот пласман.
Роу имал силен почеток во сезоната 2015 со четврто место на Големата океанска друмска трка Кедел Еванс и седми на Трката околу Катар. Потоа, Роу имал пробив на класиците, завршувајќи деветти на Омлоп Хет Ниусблад (на кој победил колегата Ијан Станард, тринаесетти на Е3 Харелбеке (каде победил колегата Герајнт Томас) и импресивното осмо место на Париз-Рубе, пред Бредли Вигинс (18.), кој ја возел последната трка за Скај. Бил избран во составот на Скај за Тур де Франс 2015, станувајќи третиот велшки возач кој настапил на Тур по Колин Луис и Герајнт Томас.
Во август 2017 година, Роу ја скршил десната нога при скокање во плитка вода на забава во Прага. Како последица не можел да настапи скоро една година. Се вратил на трките порано од очекуваното со настап на крајот на февруари на Трката Абу Даби.
Во февруари 2020 година, Роу потпишал нов договор со, продолжувајќи го договорот со екипата до крајот на сезоната 2023.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал; ДСК = дисквалификуван
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; ДСК = дисквалификуван; НСО = не се одржала
Светско првенство во фудбал 2006
Светското Првенство во Фудбал 2006 беше 18-тото издание на ФИФА Светското Првенство во фудбал, квадренијалниот турнир на меѓународната асоцијација за фудбал. Беше одржано од 9 јуни до 9 јули 2006 во Германија, која го доби правото да биде домаќин на настанот во јули 2000. Италија го освои своето четврто првенство, поразувајќи ја Франција со 5–3 на пенали по продолженија кои завршија со нерешен резултат 1-1. Германија ја порази Португалија со 3-1 и го освои третото место.
Тимовите на 198 национални фудбалски асоцијации од сите шест континенти учествуваа во квалификациониот процес кој започна во декември 2003. Триесет и два тима се квалификуваа од овој процес за завршниот турнир.
Стадиони
12 германски градови биле избрани за домаќини на завршниот турнир. Подолу прикажаните капацитети на стадионите важат само за места за седење. Многу од стадионите имаат поголем капацитет во домашното првенство, бидејќи некои седишта се заменуват со тераси.
За време на Светското првенство, многу од стадионите добиле други имиња, бидејќи ФИФА забранува реклами во имињата на стадионите доколку не се официјални ФИФА спонзори. Така на пример, наместо Алијанц Арена за време на првенството се користело Стадион Минхен (или на германски: „FIFA WM-Stadion Munchen“). Овие имиња се прикажани во табелата. Од сите стадиони, само оној во Лајпциг е во поранешна Источна Германија.
Тимови
Почнувајќи со Светското Првенство 2006, ФИФА ги промени правилата за квалификација така што победникот од претходното првенство мораше да се квалификува за финалето; само земјата домаќин автоматски се пласира. Ова правило се очекува да се практикува и на сите идни првенства.
Следните тимови, прикажани според регионот, се квалификуваа за Финалето. Бројката во заградите го означува рангот на земјата за првенството, пресметан според резултатите на последните 2 светскипрвенства, последните три рангирања (2003-2005) .:
Главните изненадувања во квалификациите беше испаѓањето на третопласираната репрезентација од претходното светско првенство - Турција (елиминирани од Швајцарија во плеј-оф), Европските Прваци Грција (елиминирани од Украина), и екипите на Данска (исто така елиминирани од Украина), Русија (елиминирани од Португалија) и Белгија (елиминирани од Србија и Црна Гора и Шпанија). Во Африка, четврт финалистите од Светското Првенство 2002, Сенегал (елиминирани од Того) и екипите на Јужна Африка, Камерун и Нигерија (елиминирани од Гана, Брегот на Слоновата Коска и Ангола, соодветно) не успеаа да се пласираат за завршницата.
Австралија од 1 јануари 2006 година па натаму ќе биде дел од Азиската Конфедерација и ќе ја претставува Азија во идните Светски Првенства.
Националните федерации имаа рок до 15 мај 2006 да потврдат 23 играчи за настап на првенството. Од овие 23, 3 мора да бидат голмани. Во случај на повреда, играчот може да биде заменет најдоцна 24 часа пред почетокот на првиот натпревар на својот тим.
Групи
Групите беа формирани по пат на ждрепка на 9 декември 2005. По претходен договор, Германија беше сместена во првиот шешир, група составена од најдобрите тимови (одлучено според рангирањето на ФИФА и резултатите од претходните 2 светски првенства). Останатите тимови беа поделени во 3 шешири, според местоположбата:
Вториот шешир ги содржел петте африкански држави, како и Еквадор, Парагвај и Австралија; Третиот шешир содржел 8 од 9-те останати Европски држави, со исклучок на Србија и Црна Гора. Четвртиот шешир ги содржел сите држави од Азија и КОНКАФ. Србија и Црна Гора биле сместени во посебен шешир, и три не-Европски рангирани земји, со цел да не се формира група со 3 Европски земји. Во посебниот шешир, Србија и Црна Гора (бела топка) биле извлечени први, а потоа нивната група беше избрана од трите рангирани не-европски држави, Аргентина, Бразил, и Мексико.
Група 1
Сите времиња се локални (UTC +2)
Група 2
Сите времиња се локални (UTC +2)
Група 4
Сите времиња се локални (UTC +2)
Група 5
Сите времиња се локални (UTC +2)
Понеделник 12 јуни 2006
Група 6
Сите времиња се локални (UTC +2)
Група 8
Сите времиња се локални (UTC +2)
Правила
Ако некои тимови имаат ист број на бодови по завршувањето на натпреварите по групи, ќе се рангираат на следниот начин:
Осминафинале
Сите времиња се локални (UTC +2)
Четвртфинале
Сите времиња се локални (UTC +2)
Полуфинале
Сите времиња се локални (UTC +2)
Трето место
Сите времиња се локални (UTC +2)
ФИФА Идеален тим на првенството
ФИФА Идеалниот тим на првенството се состои од 23-цата најдобри фудбалери на Светското првенство 2006, избрани од Техничката Студиска Група на ФИФА. Тимот е избран од список од над 50 играчи, според нивните игри до елиминационото коло.
Нова џамија (Форино)
Нова џамија (Форино) — една од трите џамии во селото Форино, во Општина Гостивар, Македонија.
Навреме (филм)
Синопсис
Улоги: Џастин Тимберлејк –Вил Салас Аманда Сејфрид-Силвиа Вејс Силиан Марфи-Временски чувар Рејмонд Леон Оливија Вајлд-Рејчел Салас Мет Бомер-Хенри Хамилтон Кристијанн Кастелано-Јасмин Алекс Петифер-Фортис Ла монд Бирд-Минутеман Радо Пол Давид Стори-Минутемен Рот Џони Галечки-Борел Винсент Картејсер-Филип Вајс Рејчел Робертс-Карера Итан Пек-Константин Јаја ДаКоста-Грета Август Емерсон-Леви ,свештеникот Саша Пивоварова-Клара Бела Хеаткоте-Мишел Вајс Тоби Хемингвеј-Временски чувар Корс Џесика Паркер Кенеди-Едуарда Колинс Пени-Временски чувар Џегер Кристоф Сандерс-Никсон Фај Кингсли-Временски чувар Џин
Плагијаторска парница
Според The Hollywood Reporter на 15 септември 2011 беше покрената тужба од правниот застапник на писателот на научна фантастика Харлан Елисон дека заплетот на филмот се заснова на неговата приказна добитник на награда 1965 ," Покајте се, Арлекин! "Рече Тиктоман ". Тужбата именувана како  New Regency и режисерот Ендрју Никол, како и  голем број анонимни Џон Дас,се чини дека основата на нивното тврдење ја засноваат на сличноста дека и филмот и приказната на Елисон се интересира за дистопска иднина во која луѓето имаат одредено време за живеење  кое може да биде повлечено од одредени дадени околности признат авторитет  познат како чувар на време. На почетокот во  тужбата  се бараше забрана за пуштање на филмот,меѓутоа подоцна Елисон ја измени неговата тужба во замена барајќи одредена сума  пред конечно да се отфрли тужбата со ослободување на двете страни со следнава изјава:  "По гледањето на филмот Навреме  Харлан Елисон одлучи доброволно да ја отфрли акцијата. Нема ветување за никакви исплати ниту пак се исплатени пари на Харлан Елисон. Двете страни си посакаа добро и повеќе не даваа изјави за тоа.
Ди Демирбаг
Дилнарин „Ди“ Демирбаг (родена на 14 ноември 1973 година во Кирван, Турција ) е шведска танчерка и пејачка, со курдско потекло.
Навреме (филм)
Продукција
Ди Демирбаг
Раниот живот
Демирбаг е родена во Кирван, мало село во источна Турција. Таа дошла во Шведска со своето семејство во 1976 година и пораснала во градовите Карлштад и Упсала. Во 1990-тите таа ја започнала својата кариера како танчерка, пејачка и фото модел.
Навреме (филм)
На 12 јули 2010 година,беше објавено дека на Аманда Сејфрид и беше понудена главна улога. На 27 јуни 2010 година беше потврдено дека и на Џастин Тимберлејк му беше понудена главна улога. На 9 август 2010 беше потврдено дека се вклучува и Силиан Марфи. Првите слики од сетот беа објавени на 28 октомври 2010 година. 20th Century Fox и New Regency го дистрибуираа филмот а Марк Абрахам и Ерик Newman's Strike Entertainment на Ерик Њуман го продуцираа. Во интервју со Кристофер Таплеј за InContention.com Роџер Дикинс изјави дека ќе го снима филмот дигитално, што го прави овој првиот филм сниман дигитално од ветеранот кинематограф. Сцените во Дејтон главно се снимени во Skid Row и во Boyle Heights населби во Лос Анџелес, додека за Нов Гринич сцените се снимени главно во  Century City, Bel Air и Malibu.
Прием
Ди Демирбаг
Кариера
Таа се појавила во шведската ТВ серија NileCity 105.6 во 1995 година и танцувала во шведската ТВ програма на Стафан Линг Stadskampen во 1998 година.
Навреме (филм)
Филмот доби мешани критики од критичарите. Критичарот на Rotten Tomatoes reports напишал дека 38% од 138 критичари дале позитивни критики со рејтинг просек од 5,2 од 10. Консензусот на мрежното место е: Интригантниот повик за кастинг на In Time е лесно совладлив од подуените филмаџии, кои имаат остар и тежок пристап за раскажување. Metacritic кои му доделија тежок просечен скор од 100 прегледи од главните критичари и им дадоа резултат од 53 врз основа на 36 прегледи. Според анкетите на CinemaScore просечната оценка која  филмските гуруа  ја дадоа беше 4- на скала од 1 до 5.
Ди Демирбаг
Кариера
Ди учествувала во бендот на Е- Тајп и на сцената.
Навреме (филм)
Благајни
Филмот освои трето место, зад Мачорот во чизми и Паранормална активност 3 со 12 милиони долари. Филмот направи скоро 105 милиони долари ширум светот (33 милиони на домашниот пазар.
Ди Демирбаг
Кариера
Во 2001 година таа го напушти E-Type, но од 2005 година таа е на турнеја со бендот на повеќето концерти и сè уште го прави тоа.
Личен живот
Таа живее во Стокхолм, Шведска. Таа е сестра на Дилба и Дилса Демирбаг Стен.
Мишел Тело
Мишел Тело (Michel Teló - Медианеира, ) е бразилски пејач и композитор. Тело беше дел од две музички групи, но групата во која започна неговата кариера како пејач е „Grupo Tradição“. Најголемите хитови на групата се „Goodbye“, „The Cauldron“, „Forever My Life“, „The Brazilian“ и „I Want You“ („Збогум“, „Котелот“, „Засекогаш Мојот Живот“, „Бразилецот“ и „Те сакам“). Освен што е пејач-текстописец, тој е и танчер и свири на рачна хармоника, усна хармоника и гитара.
Животопис
Иако е роден во Paraná, Тело живее во Campo Grande, Mato Grosso do Sul. Од рани години Тело го има посветено својот живот на музиката. Неговата уметничка кариера започна во 1987 година, кога како осумгодишно момче ја направи својата прва изведба во училишниот хор, пеејќи ја „Мој драг стар човеку, мој пријателу“, дело на Роберто Карлос и Еразмо Карлос. Изведбата беше на средина во прославата за татковците одржана во училиштето. На 12 годишна возраст, Тело се придружи на бендот „Group Guri“. Тој стана водечкиот пејач. Покрај неговата љубов кон хармониката, Мишел посетуваше и часови за пијано пет години.
Според магазинот Форбс, во 2011 година Тело заработил 18 милиони долари.
Црноборје (роман)
Црноборје — роман на македонскиот писател Петар Ширилов објавен во 1972 година.
За романот
Црноборјани во истоимениот роман и „Крајезерската земја“ се синоними за егејскиот дел на Македонија и тие израснуваат во симболи на националното страдање. На овој географски означен простор се прават севозможни застрашувања за да се алиенира човекот, за да се згази сето она што го сочинува човековото достоинство. Црноборјани се повикани да одат на италијанско-грчкиот фронт во Албанија, да крварат во рововите кај Москополе и Томори и да ја бранат круната за која омразата им влегла во крвта. Но овие луѓе живеат со почит кон смртта, зашто таа како да станала составен дел од нивното секојдневие.
Квалификации за европското првенство во фудбал 2004 - група 7
Во Квалификации за Европското првенство во фудбал 2004 во Португалија Македонската репрезентација го освои 4 место и не се квалификува на ова Европското Првенство
Шеќе Гајде
Шеќе Гајде — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Ура Вајгуроре и во општината Пошње.
Роберт Кубица
Роберт Јозеф Кубица (Robert Józef Kubica) (роден на 7 декември, 1984) е Полски Формула еден возач.
Светска асоцијација за електрични возила
Светската асоцијација за електрични возила (World Electric Vehicle Association) е меѓународна организација која го промовира користењето на електрични возила. Седиштето на асоцијацијата е во Вашингтон, САД. Нејзин претседател е Женевив Кулен.
Вил Бруин
Вилијам "Вил" Кристофер Бруин (Will Bruin; р. 24 октомври 1989 во Сент Луис) — американски фудбалер, напаѓач на Сиетл Саундерс во МЛС.
Ферден (округ)
Ферден (Verden) — округ во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со окрузите Остерхолц, Ротенбург, Хајдекрајс, Нинбург и Дипхолц, како и со градот Бремен.
Историја
Округот води потекло од двата амта Ферден и Ахим, создадени во 1852 и 1859 г. Откако Кралството Хановер станало дел од Прусија, истите биле претворени во окрузи, а во 1932 г се соединиле. Во 1939 г. две општини од округот му се доделни на Бремен, а во 1972 г. кон Ферден е природаден Тедингхаузен (претходно ексклава на округот Брауншвајг).
Реџо Калабрија
Општинската територија - дефинирана на почетокот на XX век како "Grande Reggio" - сместена е во една поголема област во која живеат околу 260.000 жители.
Овој град традиционално е наречен „Град на Фата Морганата“ бидејќи овде се појавува реткиот оптичко-митолошки феномен на Фата Морганата за време на кој сицилијанскиот брег се чини дека е оддалечен само неколку метри и така е можно да се видат јасно куќите, автомобилите и луѓето.
Реџо се наоѓа во центарот на туристичка област која има огромно историско-културно и приморско значење. Тоа е универзитетски град сместен во центарот на земјоделска зона која е особено плодна благодарение на благата клима и која е погодна за производство на масло од маслинки, вино, агруми и зеленчук, меѓу кои карактеристично е производството на есенција од бергамот, еден вид на кисело овошје кое го дава својот најдобар квалитет во светот исклучиво на територијата на Реџо и токму поради тоа бергамот станал еден од симболите на градот.
Местоположба
Градот Реџо Калабрија е сместен на врвот од „Чизмата“ (формата на Италија всушност наликува на чизма а овој град се наоѓа токму на предниот дел кој наликува на шпиц), на падините на Аспромонте, во централна местоположба на Средоземјето, на источниот брег на Месинскиот Проток од каде што постои спектакуларна панорама на Сицилија, Етна и на Липарските Острови.
Градот го сече 38-от напоредник кој исто така минува низ пет други градови (Сеул, Смирна, Атина, Сан Франциско, Кордоба), и на кој е подигнат Споменикот на 38-от напоредник.