Исусовци
Основање
На 15ти август 1534 година, Игнасио де Лојола, шпанец со баскиско потекло, заедно со шестмина други студенти на Парискиот универзитет ( Франсиско Ксавиер, Алфонсо Салмерон, Диего Лаинез, Николас Бобадиља, Пјер Фавр, Симау Родригеш) – се состанале во Монмартр, надвор од Париз, во гробницата под црквата ,, Сен Дени’’, или денешна ,, Сен Пјер де Монтмартр’’. Тие се нарекувале Дружината на Исус и Пријатели на Господ бидејќи ,, се пронајдиле со помош на Исус Христос’’. Називот на дружината е донекаде воен ( дружина – пешадија), како и дисциплински ( придружници на Исус). Терминот ,, company ‘’ ( компанија, дружина) основно доаѓа од латинските зборови cum + pane  = со леб, односно група којашто дели оброци. Во 1537 тие отишле во Италија за да бараат одобрување од папата. Папата Павле III им дал пофалби и им дозволил да бидат ракоположени за свештеници. Овие првобитни чекори довеле до формирање на подоцнежната Дружина на Исус во 1540год. Поимот societas потекнува од латинскиот збор socius, партнер или пријател. Тие биле ракоположени во Венеција од страна на бискупот Арб. Езуитите го посветиле својот живот на проповедање и на хуманитарна дејност во Италија бидејќи повторната Италијанска војна од 1535 – 1538 помеѓу Карло V или светиот римски цар во Венеција, папата и Отоманското Царство го отежнала патувањето во Ерусалим. Тие го претставиле проекот пред папата Павле III. По неколкумесечна расправија, повеќето кардинали гласале за одобрување на изнесеното ,, уредување на редот’’, па така папата Павле III го потврдил редот преку булата Regimini militantis ecclesiae, на 27 септември, 1540 година, но го ограничил бројот на членови на шеесет. Овој документ бил основачкиот документ за Езуитите како официјален католички и религиозен ред. Ограничувањето на бројот на членови било отфрлено преку булата Exposcit debitum. Игнасио бил одбран за прв врховен генерал ( предводник на Езуитите). Тој ги праќал неговите придружници како мисионери низ Европа за да оформуваат школи, факултети, семинарии. Првите езуити главно се концентрирале на само неколку главни активности со цел да ја исполнат мисијата за ,, Формулата на Институтот на дружината’’. Најпрво отвориле училишта низ Европа. Езуитите-учители биле детално обучени за класични студии и теологија, па тоа се одразило и врз нивните училишта. Потоа, тие испратиле мисионери насекаде низ светот, во предели како денешен Парагвај, Јапонија, Онтарио, Етиопија, за да ги покрстат оние луѓе коишто сè уште не го имале чуено Евангелието. Исто така, тие се стремеле да го спречат ширењето на протестантството и да ја сочуваат причеста со Рим и следбеникот на Павле. Фанатизмот на Езуитите го спречил движењето на протестантството во Полска, Литванија и јужна Германија. Игнасио ги напишал Законите на Езуитите, присвоени во 1554 година, коишто придонеле за создавање на централизирана организација која нагласува целосно одрекување и послушност кон папата и другите надредени, perinde ac [si] cadaver [essent], послушни како лешови. Неговиот главен принцип станал неофицијалното мото на Езуитите: Ad Maiorem Dei Gloriam или ,,за возвишената слава на Господ. ‘’. Оваа изрека е создадена со цел да се вкорени мислењето дека секоја работа што не е злобна може да биде достојна за духовниот живот, дури и работите коишто обично се сметаат за безначајни, но само ако се извршени со оваа намера. Дружината на Исус е класифицирана помеѓу институтите како питачки одред составен од свештеници, односно, организација на свештеници кои вршат апостолска работа, следат религиозни правила и зависат од милостина или донации за да опстанат. Поимот ,,езуит’’ (потекнува од 15 век и означува оној кој го премногу често го употребува името Христово), најпрво се користел за понижување на дружината (1544-52). Поимот никогаш не се користел од страна на основачот, иако понекогаш членовите и пријателите на друштвото го присвојувале но во позитивно значење.