Страчка_(Моне)
Критичка анализа
На сликата, црна страчка е качена на вратата од плот, додека сончевата светлина паѓа на свеж бел снег, создавајќи сенки. Без присутни човечки фигури, птицата на портата станува средиште. Мајкл Хауард од Метрополскиот универзитет на Манчестер  ја нарекол сликата „извонредна евокација на студот поврзан со снег на доцното зимско попладне. Синилото на долгите сенки создава нежен контраст со кремастите белини на небото и пределот.“ Кустосот Лин Ор, тогаш од Музеите за ликовни уметности во Сан Франциско, го забележал интересот на Моне за променливата светлина што зависи од часот и хировите на атмосферата: "Невообичаените временски појави, како што се снегот и маглата, го фасцинирале Моне бидејќи го промениле хроматскиот изглед на познатата топографија. Во сликите како „Страчка “, едно од раните ремек-дела на Моне, обликот се раствора под комбинација на многу ограничен опсег на бои, воздушна перспектива и скршени потези на четката. Виртуозна изведба на боја, сликата е есеј за варијациите на белото забележливо во одразот на сонцето на свеж нов снег. Прекрасни апстрактни премини на рамна боја, како што се силните виолетови нијанси по должината на оградата, се разделени од просторната стварност на портретираните предмети."Страчката е ран пример за истражувањето на Моне за обоените сенки. Во ова парче, Моне ги користи комплементарните бои на сината и жолтата. Сенката произведена од жолтата сончева светлина што сјае на снегот дава впечаток на синовиолетова боја, ефект на симултан контраст. Француските импресионисти ја популаризирале употребата на обоени сенки, што било спротивно на уметничката конвенција за прикажување на сенките со затемнување и намалување на заситеноста на бојата. Обоените сенки можат директно да се забележат во природата, особено во видот на снежната сцена претставена од Моне. Во својата студија за импресионизмот, историчарот на уметност Џон Ривалд забележал дека уметниците користеле снежни предели за да го „истражат проблемот со сенките“. Проблемот е сумиран од Фред С. Клајнер во Гарднеровата уметност низ вековите:"По деталното испитување на ефектите на светлината и бојата врз облиците, импресионистите заклучија дека локалната боја - вистинската боја на предметот на бела светлина - станува модифицирана од квалитетот на светлината што сјае врз него, од одблесоците од други предмети и од ефектите што ги произведуваат спротивставените бои. Сенките не изгледаат сиво или црно, како што мислеа многу претходни сликари, туку се составени од бои изменети од одблесоци или други услови. Користејќи различни бои и кратки непрекинати потези на четката, Моне успеа точно да го фати вибрирачкиот квалитет на светлината."Употребата на обоени сенки од страна на Моне произлегла од теориите за боја кои беа популарни во 19 век. Германскиот научник Јохан Волфганг фон Гете (1749 – 1832) објавил еден од првите модерни описи на обоени сенки во неговата Теорија на боите (1810). Гете се обидел да ја оспори теоријата за бојата предложена од Исак Њутн (1643 – 1727) во неговиот трактат Оптикс (1704). Гете покренал прашања за субјективната и објективната теорија и перцепција на боите, но неговиот интуитивен, нематематички пристап бил критикуван како ненаучен, а неговиот напад врз Њутн бил отфрлен како полемика. Прашањата што Гете ги поставил за бојата опстојувале. Триесет години подоцна, францускиот хемичар Мишел Ежен Шеврел (1786 – 1889) ја проширил теоријата на Гете со Принципите на хармонија и контраст на боите (1839). Теоријата на бои на Гете и Шеврел во голема мера влијаела на светот на уметноста. Општо се смета дека Винсент ван Гог, Камиј Писаро и Моне инкорпорирале елементи од овие теории во нивната работа. Жорж Сера (1859 – 1891) дошол до израз во 1886 година со својата техника на хроматска поделба, стил под влијание на теориите за шема на бои на Шеврел и американскиот физичар Огден Руд (1831 – 1902).