cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Голем Кањон
Географија
Големиот Кањон е еден огромен процеп во висорамнината Колорадо кој ги прикажува издигнатите слоеви на карпи од ерата на протерозоикот и палеозоикот, и е исто така еден од шесте одделни физиографски делови на провинцијата Висорамнина Колорадо. Ова не е најдлабокиот Кањон на светот (Кали Гандаки Горге во Непал е далеку подлабок) ниту пак најширок (долината Каперти во Австралија е околу 1 километар поширок и подолг од Големиот Кањон) сепак, Големиот Кањон е познат по својата огромна големина и својот колоритен и интересен пејзаж. Геолошки е значаен поради густата секвенца на стари карпи кои се добро зачувани и изложени на ѕидовите на кањонот. Овие слоеви на карпи сведочат многу за раната геолошка историја на северноамериканскиот континент.
Издигањето, кое е поврзано со формирањето на планините, подоцна ги поместило овие наслаги илјадници стапки нагоре и ја создало висорамнината Колорадо. Со зголемувањето на надморската висина се зголемиле и врнежите во областа на реката Колорадо, но не доволно за да го смени факот дека ова е полусушно место. Издигнувањето на висорамнината Колорадо е нееднакво, и висорамнината Каибаб која е поделена на две половини од Големиот Кањон е за над илјада стапки повисока кај Северниот Гребен (околу 100 стапки/300метри) отколку кај Јужниот Гребен.
Геологија
Базенот на реката Колорадо (чиј дел е и Големиот Кањон) се развил во последните 70 милиони години. Според неодамнешна студија почетоците на создавањето на кањонот биле пред 17 милиони години.
Претходните проценки староста на кањонот ја поставиле помеѓу 5 и 6 милиони години.Во оваа студија, која е објавена во списанието „Наука“ во 2008, се користи шема за датирање со ураниум-олово за да се анализираат залихите на калцит пронајдени на ѕидовите на девет пештери во кањонот. Постои полемика во врска со ова бидејќи резултатите од ова истражување се многу поразлични од досега прифатениот научен консензус.
Резултатот на сета оваа ерозија е едно од најкомплетните геолошки зданија на планетата.
Најголемите геолошки примери во Големиот Кањон се со старост од 2 милијарди до 230 милиони години. Постои разлика од една милијарда години меѓу слојот кој е стар 500 милиони години и пониското ниво кое е старо околу 1,5 милијарди години. Оваа непостојаност укажува на период на ерозија кој постоел помеѓу два периоди на наталожување.
Големата длабочина на Големиот Кањон и особено висината на неговите слоеви (повеќето од кои се формирани под нивото на морето) може да се препише на издигањето од 5 до 10 илјади стапки (од 1500 до 3000 метри) на висорамнината Колорадо кое започнало пред 65 милиони години. Со ова издигање текот на реката Колорадо и нејзините притоки станал пострмен, со што се зголемила брзината и нивната способност да ги сечат карпите.
Сливот и текот на реката Колорадо (или нејзиниот антички еквивалент) се сменил пред 5,3 милиони години кога Калифирнискиот Залив се отворил и ја намалил надморската височина на сливот на реката (нејзината најниска точка).
Ова ја зголемило стапката на ерозија и го издлабило Големиот Кањон речиси до сегашната длабочина пред 1,2 милиони години. Ѕидовите на кањонот во форма на тераси биле создадени од диференцијалната ерозија. Пред три милиони години започнала вулканска активност која траела до пред 100.000 години и таложела пепел и лава во областа кои понекогаш целосно ја попречувале реката. Овие вулкански карпи се најмладите во кањонот.
Домородни Американци
Археолозите сè уште дебатираат за тоа кога се појавила оваа карактеристична култура. Во моментов општо е прифатено мислењето, кое се заснова на терминологија дефинирана од класификацијата Пекос, дека тие се појавиле околу 1200г. пред Христос. Тргнувајќи од најраните истражувања и ископувања, научниците верувале дека античките Пуебло се предци на денешните Пуебло припадници.
Народот Синагва биле културна група која ја зафаќала областа југоисточно од Големиот Кањон помеѓу 500 и 1425 година од новата ера. Синагва можеби се предци на неколку Хопи кланови.
До доаѓањето на Европејците во 16 век, се развиле понови култури. Народот Хуалапаи ја населил областа јужно од Големиот Кањон, простор кој се протега на 160 километри. Народот Хавасупаи живеел во областа близу до кањонот Катаракт уште од 1200 г. од нашата ера и зафаќале простор со големина на Делавер. Јужните Пајути живееле во она што е денес јужна Јута и северна Аризона. Народот Навахо или Динé живееле на широко пространство кое се протега од врвовите на Сан Франциско па на исток кон Четирите Агли. Археолошките и лингвистичките докази покажуваат дека Навахо потекнуваат од народот Атабаскан кои живееле близу Големото Ропско Езеро во Канада и кои мигрирале околу илјадитата година од нашата ера.
Шпански истражувачи
Во септември 1540 година по наредба на конквистадорот Франциско Васкес де Коронадо да се пронајдат фамозните Седум градови на Цибола, капетанот Гарсија Лопез де Карденаз заедно со водачи од народот Хопи и мала група шпански војници отпатувал до Јужниот Гребен на Големиот Кањон. Пабло де Мелгроса, Хуан Галерас и трет војник поминале една третина од кањонот но морале да се вратат поради недостиг од вода. Во нивните извештаи тие запишале дека некои од карпите во кањонот се „поголеми од големата кула во Севиља“. Се мисли дека нивните Хопи водачи не сакале да ги однесат до реката иако најверојатно ги знаеле патиштата низ кањонот. После ова ниеден Европеец не го посетил кањонот во период од 200 години.
Отците Франциско Атанасио Домингез и Силвестре Велез де Ескаланте биле двајца шпански свештеници, кои со група шпански војници ја истражувале јужна Јута и патувале по Северниот Гребен на кањонот барајќи пат од Санта Фе до Калифорнија во 1776г.На крајот нашле патека која денес минува под езерото Пауел.
Американско истражување
Џејмс Охајо Пети со група американски ловци и планинари можеби се следните Европејци кои стигнале до големиот Кањон во 1826 г.
Во 1857 Едвард Фицџералд Бил, надзорник на една експедиција која имала за задача да пронајде пат по 35 паралела од Форт Дефајанс до реката Колорадо, предводел група луѓе кои барале вода на висорамнината Коконино на јужниот гребен на кањонот. На 19 септември близу сегашниот Национален Кањон стигнале до место кое Меј Хамфрис Стејси во својот весник го опишал како „... прекрасен кањон длабок четири илјади стапки. Сите во групата признале дека никогаш порано не виделе ваква зачудувачка природна реткост.“
thumb|upright|Noon rest in [[Marble Canyon, second Powell Expedition, 1872]] Според серија статии во 1853 во весникот Сан Франциско Хералд, честа му била доделена на капетан Џозеф Р. Вокер кој со внукот Џејмс Т. Вокер и уште шест луѓе во јануари 1851 година патувале по реката Колорадо до местото кај што се спојува со реката Вирџин и продолжиле кон исток во Аризона, патувајќи по Големиот Кањон и правејќи куси истражувачки екскурзии по патот.
Во 1858, Џон Стронг Њубери најверојатно станал првиот геолог кој го посетил Големиот Кањон.
Во 1869 година, мајорот Џон Весли Пауел ја предводел првата експедиција низ Големиот Кањон. Тој тргнал да ја истражи реката Колорадо и Големиот Кањон. Со девет луѓе, четири чамци и храна за 10 месеци тој тргнал од Грин Ривер, Вајоминг на 24 мај. Поминувајќи низ опасни брзаци, групата ја поминала реката Грин стигнувајќи до местото кај што таа се составува со реката Колорадо, близу денешен Моаб, Јута и со големи маки го завршила патувањето низ Големиот Кањон на 13 август 1869 година.
Во 1889, Френк М. Браун сакал да изгради железничка пруга по течението на реката Колорадо за да пренесува јаглен. Тој, неговиот главен инженер Роберт Брустер Стентон и уште 14 луѓе започнале да го истражуваат Големиот Кањон со лошо изработени чамци од кедар и без заштита. Браун се удавил при еден несреќен случај близу кањонот Марбел. Стентон направил нови чамци и продолжил да ја истражува реката Колорадо сè до Заливот Калифорнија.
Во 1908 Големиот Кањон станал официјален државен споменик а во 1919 станал национален парк.
Федерална заштита
Американскиот претседател Теодор Рузвелт го посетил Големиот Кањон во 1903 година. Тој го воспоставил резерватот Голем Кањон на 28 ноември 1906 година. Пасењето на добитокот било намалено но грабливците како пумата, орелот и волкот биле истребени. Рузвелт додал и околни државни шуми и го именувал резерватот како државен споменик на САД на 11 јануари 1908 година. Класификувањето на споменикот како национален парк на САД имало свои противници цели 11 години а тоа главно биле земјопоседници и луѓе кои имале дозвола да ископуваат руда. Со акт на Конгресот кој станал закон со потписот на претседателот Вудро Вилсон, на 26 февруари 1919 година Големиот Кањон бил прогласен за седумнаесетти национален парк во САД.
Администраторите кои управуваат со паркот се соочени со многу предизвици. Тука спаѓаат прашања поврзани со повторното пуштање во дивината на високо загрозениот калифорниски кондор, нивото на буката од авионите кои прелетуваат, спорови за водата со околните племенски резервати, справување со шумски пожари. Управник на националниот парк Голем Кањон е Стив Мартин. Тој е назначен за управник на 5 февруари 2007 заменувајќи го дотогашниот Џои Алстон кој се пензионирал. Федералните службеници започнале поплава во Големиот Кањон на 5 март 2008 со надеж да го обноват тамошниот екосистем. Екосистемот на кањонот бил засекогаш променет со изградбата на браната Глен Кањон во 1963 година.
Градби на Јужниот Гребен
Постојат неколку историски градби сместени на Јужниот Гребен а најголем дел од нив во близина на селото Голем Кањон. Кабината Баки О'Нил е изградена во текот на 1890 години од страна на Вилијам Овен „Баки“ О'Нил. Тој ја изградил кабината поради залихите на бакар кои се во близина. Тој се занимавал со многу работи како рудар, судија, политичар, автор и туристички водич. Оваа кабина е најдолготрајната градба на Јужниот Гребен. Во моментов се користи како гостинска куќа; потребно е да се резервира однапред.
Студиото Колб е изградено во 1904 година од браќата Елсворт и Емери Колб. Тие биле фотографи кои заработувале за живот со фотографирање на гостите кои минувале по патеката Светол Ангел. Во 1911 браќата Колб го снимиле нивното патување по реките Грин и Колорадо. Емери Колб редовно го прикажувал овој филм во студиото сè до 1976 година кога починал на 95 години.Денес зградата се користи како уметничка галерија и простор за изложба.
Хотелот Ел Товар е изграден во 1905 година и е најлуксузното сместување на Јужниот Гребен. Хотелот има 4 ката со рустичен изглед. Дизајниран е од Чарлс Витлесли. Во хотелот има продавница за сувенири и ресторан.
Куќата Хопи е изградена од Мери Џејн Колтер во 1905 година. Изградена е врз градби на стара Хопи населба сместена во источна Аризона. Се користела како живеалиште на Хопи индијанците кои им продавале уметнички дела и творби на посетителите.
Стражарското студио е изградено во 1914 година и е уште една градба дизајнирана од Мери Колтер. Тука се продаваат фотографии, книги, сувенири и примери од карпи и фосили. Одовде има прекрасен поглед кон патеката Светол Ангел.
Пустинската стражарница е изградена во 1932 година и е едно од најпознатите дела на Мери Колтер. Сместена е на источниот крај на Јужниот Гребен, 43 километри од селото Голем Кањон, и лежи на 'рт висок 7.400 стапки (2.256 метри). Дизајнирана е за да имитира стражарница на Анасази иако е поголема од оние кои уште постојат.
Клима
Климата во Големиот Кањон варира во зависност од височината. Пошумените гребени се доволно високо за да заврне и снег на нив, но по течението на реката Колорадо температурите се слични на оние во Тусон и други ниски пустински места во Аризона. Условите во Големиот Кањон се главно суви, но значителни врнежи се случуваат двапати годишно, за време на сезонски промени во зима и крајот на летото. Просечните годишни врнежи на Јужниот Гребен се помалку од 16 инчи (35 сантиметри) со 60 инчи (132 сантиметри) снег, а на повисокиот Северен Гребен 27 инчи (59 сантиметри) дожд и карактеристични 144 инчи (317 сантиметри) снег, и ранчот Фантом кој е многу пониско од гребените на само 2.500 стапки (762 метри) со само 8 инчи (17,6 сантиметри) дожд а снегот е реткост.Климата е различна на јужниот и на северниот гребен. Температурите варираат низ целата година, на лето достигнуваат до 37, а зиме паѓаат и до. Посетителите се изненадени од ваквите потенцијално екстремни услови кои можат да доведат до несакани појави како дехидратација, изгореници од Сонцето и хипотермија.
Националната временска управа има станица на Јужниот Гребен уште од 1903 година. Највисоката температура на Јужниот Гребен од 105 Фаренхајти е измерена на 26 јуни 1974, а најниската од -20 Фаренхајти на први јануари 1919, први февруари 1985 и на 23 декември 1990 година.
Загадување на воздухот
Големиот Кањон има проблеми со загадување на воздухот поради термоцентралата Навахо.Во 1991 направен е договор со термоцентралата да се постават направи за контрола на загадувањето на воздухот на нивните фабрички оџаци.
Туризмот на Големиот Кањон
Националниот парк Голем Кањон е едно од светските водечки природни атракции, привлекувајќи околу пет милиони посетители секоја година.Севкупно, 83% се од САД: Калифорнија(12,2%), Аризона(8,9%), Тексас(4,8%), Флорида (3,4%) и Њујорк (3,2%) се најголемите домашни посетители. Седумнаесет проценти од посетителите доаѓаат надвор од САД : Обединето Кралство(3,8%), Канада (3,5%), Јапонија (2,1%), Германија (1,9%) и Холандија (1,2%)
Алтај (појаснување)
или на:
во Монголија:
исто така:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Арсакли
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου Πανοράματος) — црква во солунското предградие Арсакли, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во центарот на Арсакли, на улица „Агиос Георгиос“ бр. 6. Парохијата е создадена во 1923 г. за грчките доселеници од Турција. Изградбата започнала на 23 април 1928 г. Храмъо е отворен на 6 октомври 1968 г. од епископот Стефан Талантски.
Неговата парохија неколку други цркви — „Св. Дух“ на арсаклиските гробишта, „Вознесение Христово“ на истоимениот рид, „Св. Арсениј Кападокиски“ во црковниот центар и параклисот „Св. Нектариј“ во десниот кораб на храмот.
Прозиг
Прозиг (Prosigk) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Зидлихес Анхалт.
Список на државни водачи во 697 година
Ова е список на државни водачи во 97 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Солитон
Во математиката и физиката, солитон или осамен бран е самозајакнувачки бранов пакет кој ја одржува својата форма додека се шири со постојана брзина. Солитоните се предизвикани од откажување на нелинеарни и дисперзивни ефекти во медиумот. (Дисперзивните ефекти се својство на одредени системи каде брзината на бранот зависи од неговата честота.) Солитоните се решенија на широко распространета класа на слабо нелинеарни дисперзивни парцијални диференцијални равенки кои ги опишуваат физичките системи.
IC 739
IC 739 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Солитон
Феноменот солитон првпат бил опишан во 1834 година од Џон Скот Расел (1808–1882) кој забележал осамен бран во каналот Унион во Шкотска. Тој го репродуцирал феноменот во резервоар за бранови и го нарекол „Бран на преводот“.
IC 739
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 739 се споменува и како NPM1G -07.0377.
Солитон
Дефиниција
Тешко е да се најде единствена, консензусна дефиниција за солитон. им припишува три својства на солитоните:
IC 739
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Солитон
Дефиниција
Постојат повеќе формални дефиниции, но тие бараат суштинска математика. Згора на тоа, некои научници го користат терминот солитон за феномени кои ги немаат овие три својства (на пример, „светлосните куршуми“ на нелинеарната оптика често се нарекуваат солитони и покрај тоа што губат енергија за време на интеракцијата).
IC 739
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 739 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 739 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Солитон
Објаснување
Дисперзијата и нелинеарноста можат да комуницираат за да создадат постојани и локализирани бранови форми. Размислете за пулсот на светлина што патува во стакло. Овој пулс може да се смета дека се состои од светлина од неколку различни честоти. Бидејќи стаклото покажува дисперзија, овие различни честоти се движат со различни брзини и затоа обликот на пулсот се менува со текот на времето. Сепак, се јавува и нелинеарниот Кер ефект; показателот на прекршување на материјалот на дадена честота зависи од амплитудата или јачината на светлината. Ако пулсот ја има вистинската форма, Кер ефектот точно го поништува ефектот на дисперзија и формата на пулсот не се менува со текот на времето. Така, пулсот е солитон. Видете солитон (оптика) за подетален опис.
Многу точно решливи модели имаат солитонски решенија, вклучувајќи ја равенката Кортевег-де Врис, нелинеарната Шредингерова равенка, споената нелинеарна Шредингерова равенка и синус-Гордоновата равенка. Солитонските решенија обично се добиваат со помош на инверзна трансформација на расејување, и својата стабилност ја должат на интеграбилноста на равенките на полето. Математичката теорија на овие равенки е широко и многу активно поле на математичко истражување.
IC 739
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 34,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 5' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Солитон
Објаснување
Некои типови на плимни отвори, брановиден феномен на неколку реки, вклучувајќи ја и реката Северн, се „влажни“: бранова предница проследена со низа од солитони. Други солитони се јавуваат како подморски внатрешни бранови, иницирани од топографијата на морското дно, кои се шират на океанскиот пикноклина. Исто така, постојат и атмосферски солитони, како што е облакот на утринска слава на Заливот Карпентарија, каде солитоните под притисок кои патуваат во слојот со температурна инверзија создаваат огромни линеарни облаци. Неодамнешниот и не широко прифатен солитонски модел во невронауката предлага да се објасни спроведувањето на сигналот во невроните како солитони на притисок.
Тополошки солитон, исто така наречен тополошки дефект, е секое решение на множество парцијални диференцијални равенки што е стабилно против распаѓање до „тривијалното решение“. Стабилноста на солитонот се должи на тополошки ограничувања, наместо на интеграбилност на равенките на полето. Ограничувањата се појавуваат скоро секогаш затоа што диференцијалните равенки мора да почитуваат множество гранични услови, а границата има нетривијална хомотописка група, зачувана од диференцијалните равенки. Така, решенијата на диференцијалните равенки може да се класифицираат во класи на хомотопија.
Ниту една континуирана трансформација не пресликува решение од една класа на хомотопија во друга. Решенијата се различни и го задржуваат својот интегритет, дури и во услови на исклучително моќни сили. Примери на тополошки солитони вклучуваат дислокација на завртката во кристална решетка, Диракова низа и магнетниот монопол во електромагнетизмот, моделот Скирмион и Вес-Зумино-Витен во теоријата на квантното поле, магнетниот скирмион во физиката на кондензирана материја и космичките нишки и доменски ѕидови во космологијата.
Историја
Во 1834 година, Џон Скот Расел го опишува неговиот бран на превод.
Скот Расел поминал извесно време правејќи практични и теоретски истражувања на овие бранови. Тој изградил резервоари за бранови во својот дом и забележал некои клучни својства:
Експерименталната работа на Скот Расел изгледала спротивна на теориите за хидродинамиката на Исак Њутн и Даниел Бернули. Џорџ Бидел Ери и Џорџ Габриел Стоукс имале потешкотии да ги прифатат експерименталните набљудувања на Скот Расел бидејќи тие не можеле да се објаснат со постојните теории за бранови на вода. Нивните современици поминале извесно време обидувајќи се да ја прошират теоријата, тоа не се случило до 1870-тите пред Џозеф Бусинеск и Лорд Рејли да објават теоретски третман и решенија. Во 1895 година, Дидерик Кортевег и Густав де Вриес го дале она што сега е познато како равенка Кортевег-де Ври, вклучувајќи решенија за осамен бран и периодични кноидни бранови. Во 1965 година, Норман Забуски од Bell Labs и Мартин Крускал од Универзитетот Принстон првпат демонстрирале однесување на солитон во медиумите кои подлежат на равенката Кортевег-де Ври (KdV равенка) во пресметковно истражување користејќи пристап на конечни разлики. Тие, исто така, покажаа како ова однесување го објаснува збунувачкото претходно дело на Ферми, Паста, Улам и Цингу.
Во 1967 година, Гарднер, Грин, Крускал и Миура открија инверзна трансформација на расејување што овозможува аналитичко решавање на KdV равенката. Работата на Питер Лакс на паровите Лакс и равенката Лакс оттогаш го проширила ова на решавање на многу поврзани системи за генерирање солитон.
Забелешка, дека солитоните, по дефиниција, се непроменети по форма и брзина при судир со други солитони. Значи, осамените бранови на површината на водата се речиси - солитони, но не баш - по интеракцијата на два осамени бранови (кои се судираат или претекнуваат), тие малку се промениле во замавот и останува осцилаторниот остаток.
Солитоните се изучуваат и во квантната механика, благодарение на фактот што тие би можеле да дадат нова основа за тоа преку недовршената програма на Де Броље, позната како „Теорија на двојни решенија“ или „Нелинеарна бранова механика“. Оваа теорија, развиена од Де Броли во 1927 година и оживеана во 1950-тите, е природно продолжение на неговите идеи развиени помеѓу 1923 и 1926 година, кои ја прошириле двојноста на бран-честичка воведена од Алберт Ајнштајн за светлосните кванти, на сите честички на материјата. Во 2019 година, истражувачите од Универзитетот во Тел-Авив измериле забрзан површински гравитациски бран солитон со користење на надворешен хидродинамички линеарен потенцијал. Тие, исто така, успеаја да забрзаат балистички солитони и да ги измерат нивните соодветни фази.
Во оптички влакна
Многу експерименти се направени со користење на солитони во апликации за оптички влакна. Солитоните во системот со оптички влакна се опишани со равенките на Манаков. Инхерентната стабилност на солитоните го прави преносот на долги растојанија возможен без употреба на репетитори, а исто така може да го удвои преносниот капацитет.
Во биологијата
Солитоните може да се појават во белковините и ДНК. Солитоните се поврзани со нискочестотното колективно движење во белковините и ДНК.
Неодамна развиен модел во невронауката предлага дека сигналите, во форма на бранови со густина, се спроведуваат во невроните во форма на солитони. Солитоните може да се опишат како пренос на енергија речиси без загуби во биомолекуларните синџири или решетки како брановидни размножувања на споени конформациски и електронски нарушувања.
Во магнети
Во магнетите, постојат и различни типови на солитони и други нелинеарни бранови. Овие магнетни солитони се точно решение на класичните нелинеарни диференцијални равенки — магнетни равенки, на пр. равенка Ландау-Лифшиц, модел Хајзенберг континуум, равенка на Ишимори, нелинеарна Шредингерова равенка и други.
Во јадрената физика
Атомските јадра може да покажат солитонично однесување. Овде се предвидува дека целата јадрена бранова функција постои како солитон под одредени услови на температура и енергија. Се сугерира дека постојат такви услови во јадрата на некои ѕвезди во кои јадрата не реагираат, туку поминуваат едни низ други непроменети, задржувајќи ги нивните солитонски бранови преку судир меѓу јадрата.
Моделот Скирмион е модел на јадра во кој секое јадро се смета за тополошки стабилно солитонско решение на теоријата на поле со зачуван барионски број.
Бионите
Врзаната состојба на два солитони е позната како бион,  или во системи каде врзаната состојба периодично осцилира, дише. Силите од типот на интерференција помеѓу солитоните би можеле да се искористат при создавањето на бионите. Сепак, овие сили се многу чувствителни на нивните релативни фази. Алтернативно, врзаната состојба на солитоните може да се формира со облекување на атомите со високо возбудени нивоа на Ридберг. Резултирачкиот само-генериран потенцијален профил карактеризира со внатрешно привлечно меко јадро кое го поддржува 3D самозаробениот солитон, средно одбивна обвивка (бариера) што го спречува спојувањето на солитоните и надворешен атрактивен слој (бунар) што се користи за завршување на врзаната состојба што резултира со џиновски стабилни солитонски молекули. Во оваа шема, растојанието и големината на поединечните солитони во молекулата може динамички да се контролираат со ласерско прилагодување.
Во теоријата на поле, бионот обично се однесува на решението на моделот Борн-Инфелд. Изгледа дека името е измислено од Г. В. Гибонс со цел да се разликува ова решение од конвенционалниот солитон, сфатен како редовно решение со конечна енергија (и обично стабилно) на диференцијална равенка која опишува некој физички систем. Зборот постојано значи мазно решение кое нема никакви извори. Сепак, решението на моделот Борн-Инфелд сè уште носи извор во форма на функцијата Дирак-делта на почетокот. Како последица на тоа, тој покажува сингуларност во оваа точка (иако електричното поле е насекаде редовно). Во некои физички контексти (на пример, теоријата на струни) оваа одлика може да биде важна, што го мотивирало воведувањето на посебно име за оваа класа на солитони.
Од друга страна, кога се додава гравитацијата (т.е. кога се разгледува спојувањето на Борн-Инфелд-моделот со општата релативност), соодветното решение се нарекува EBIon, каде што „E“ значи Ајнштајн.
Алкубиеров меур
Ерик Ленц, физичар од Универзитетот во Гетинген, има теоретизирано дека солитоните би можеле да овозможат генерирање на искривени меурчиња од Алкубиер во време-просторот без потреба од егзотична материја, т.е. материја со негативна маса.
Изработка на програмска опрема
За софтверско инженерство (англиски: software engineering) постојат повеќе дефиниции. Еве некои од нив:
Софтверското инженерство е инженерска дисциплина што е посветена на сите аспекти на производство на софтвер, почнувајќи од неговата спецификација, па сè до негово одржување по пуштање во употреба.
Работење како софтверски инженер
Во 2004 година, во САД околу 800 илјади  софтверски инженери биле вработени. Во истиот период 1,4 милиони луѓе работеа  во сите останати инженерски дисциплини. Софтверското инженерство, во формалното образование, често се изучува како дел од програмите за компјутерски науки и многу софтверски инженери имаат дипломи за компјутерски науки. Во текот на развојниот процес, некои фирми имаат специјалисти да ги извршуваат задачите посебно, додека кај други фирми софтверските инженери ги извршуваат повеќето или сите задачи. Кај големи проекти секој си има посебна улога, кај малите пак луѓето извршуваат повеќе улоги. Такви улоги се: аналитичар, софтверски архитект, програмер, тест - инженер, менаџер, логистика. Повеќето софтверски инженери и програмери работат 40 часа неделно, но околу 15 проценти на софтверски инженери и 11 % од програмерите работеле повеќе од 50 часа неделно во 2008 година. Повреди во овие професии се ретки. Сепак, како и другите работници кои поминуваат долги периоди пред компјутер пишувајќи на тастатура, инженерите и програмерите се подложени на напрегање на очите, непријатност и проблеми на раката и зглобовите, па поради ова кај некои од нив може да се појави синдромот на Карпален тунел.
Сертификати
Институтот за софтверско инженерство нуди сертификати за одредени теми како што се безбедноста, процесот на подобрување и софтверска архитектура. [http://en.wikipedia.org/wiki/Apple_Inc. Apple], IBM, Microsoft и други компании вложуваат во свои испити за сертификација. Многу ИТ програми за сертификација се ориентирани кон конкретни технологии и се управувани од страна на продавачите на овие технологии. Овие програми за сертификација се прилагодени на институции кои ќе вработуваат луѓе кои ги користат овие технологии.
Поширока сертификација на општите софтверското инженерски вештини се достапни преку разни професионални здруженија. Почнувајќи од 2006 година, IEEE има сертифицирано над 575 софтверски професионалци како Сертифициран професионален софтверски развивач (CSDP). Во 2008 година тие додале основен модел на сертификација познат како сертифициран соработник за развој на софтвер (CSDA). Софтверските инженери може да се квалификуваат за членство на Институтот за Инженерство и Tехнологија (англиски: Institution of Engineering and Technology) и да се квалификуваат за овластен инженерски статус. Во Канада, канадското општество за обработка на информации има правно призната професионална сертификација наречена Професионални Информациски Системи (англиски: Information Systems Professional).
Едукација
Познавањето на програмирање е предуслов да се стане софтверски инженер. Во 2004 IEEE ја создава SWEBOK, во која е опишано потребното знаење што треба да се го стекнат дипломираните студенти со четиригодишно искуство. Многу софтверски инженери влегуваат во професијата со завршено високо образование или стручно училиште. Во прилог на високото образование, многу компании вложуваат во студентски пракси, на оние студенти кои сакаат да ја продолжат кариерата во информатичката технологија. Овие пракси може да го воведат студентот до интересни реални задачи кои типични софтверски инженери ги среќаваат секој ден.
Поддисциплини
Софтверското инженерство е поделено на следните поддисциплини:
Поврзани дисциплини
Софтверското инженерство е директно поддисциплина на компјутерските науки и има некои врски со операциски истражувања. Се смета дека е дел од целокупното системско инженерство.
Системско инженерство
Системското инженерство е интердисциплинарен процес што не осигурува дека потребите на клиентот се задоволени во текот на целиот животен век на системот.
Софтверски инженери
Софтверски инженер се обично дипломирани инженери од областа на софтверското инженерство и информациските системи. Во овој назив спаѓаат и дипломираните инженери од компјутерските науки кои имаат неколку години работно искуство поврзано со софтверското инженерство.
Киевска Област
Киевска Област (украински: Київська область; исто така се нарекува Киевшчина - украински: Київщина) е област во централниот дел на Украина. Административен центар на областа е градот Киев.
Географија
Киевска Област има вкупна површина од 28.100 км2 (околу 35 пати поголема од областа на град Киев) и е сместена во централна-северна Украина. На запад се граничи со Житомирската Област, на југозапад со Виничката Област, на југ со Черкаска Област, на југоисток со Полтавската Област, на исток и североисток со Черниговската, и на север со Гомјелска област (Белорусија).
Административен центар на областа е Киев (украински: Київ, Киев), исто така, е главен град на Украина. И покрај тоа што се наоѓа во центарот на Киевската Област, Киев сам по себе е со специјален статус и не е под надлежност  на областа.
Думерсторф
Думерсторф (Dummerstorf) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Самоједски јазици
[[Податотека:Uralic-Yukaghir.png|мини|300п|Карта на распространетост на уралските јазици
]] Самоједските јазици се зборувани од двете страни на планината Урал од околу 30.000 луѓе од групата на самоједски народи. Оваа група се дели на две поголеми групи: јужни самоједски јазици и северни самоједски јазици. Двете групи ги опфаќаат јазици:
Ацтлан
Ацтлан е легендарна прататковина на средноамериканскиот народ Нахуа. „Ацтеки“ е наваталски збор за „луѓе од Ацтлан“.
Легенда
Наваталската легенда вели дека седум племиња живееле во Чикомоцток или во превод „местото на седумте пештери“. Секоја пештера претставува различна група од народот нахуа: шочимилка, тлахуика, аколхуа, тлашкалан, тепанек, чалка и мешика. Поради заедничкиот лингистички карактер, овие групи се нарекуваат со заедничкото име нахуа народ. Овие народи ги напуштиле пештерите се населиле во близина на Ацтлан.
Должина на периапсидата
Должина на периапсидата или должина на перицентарот на едно тело во орбита — должината (измерена од точката на пролетната рамноденица) во која ќе се јави периапсидата (најблиско место до средишното тело) кога орбиталниот наклон на телото би бил нула. Се означува со ϖ.
Кај движењето на планета околу Сонцето, оваа положба се нарекува должина на перихелот ϖ, што е збирот од должината на искачувачкиот јазол Ω и аргументот на перихелот ω.
Должината на периапсидата е сложен агол, чиј еден дел се мери од појдовната рамнина, а остатокот од рамнината на орбитата. Така, секој агол изведен од должината на периапсидата (т.е. средна должина и вистинска должина) ќе биде сложен.
Октант (соѕвездие)
Октант — е слабосјајно соѕвездие на јужното небо. Името нам латински јазик гласи Octans и означува една осмина од кругот, но именувано е според октантот, вид на навигационен инструмент. Соѕвездието било осмислено од страна на Никола Луј де Лакај во век.
Должина на периапсидата
Пресметување од состојбени вектори
ϖ е збир од должината на искачувачкиот јазол Ω (измерена на еклиптичка рамнина) и аргументот на периапсидата ω (измерен на орбитална рамнина):
Октант (соѕвездие)
Октант е забележително соѕвездие бидејќи во истото е сместен јужниот небесен пол. За разлика од Северниот Пол тука нема светла поларна ѕвезда: Сигма Октант (σ Oct) е ѕвезда која може да се набљудува со голо око и е во непосредна близина на полот, но е со слаба сјајност со светлинска величина од 5,45 и поради тоа не нашла примена при одредување на насоката при навигација. Подобро соѕвездие за навигација било соѕвездието Јужен Крст, кое посочува кон полот.
Должина на периапсидата
Пресметување од состојбени вектори
кои се изведени од орбиталните состојбени вектори.
Октант (соѕвездие)
Соѕвездието е околуполарно на јужниот небесен пол, и затоа може да се забележи на небото на јужната полутопка во секое предвечерие во секој месец од годината. Ректасцензијата и месецот кога може најубаво да се види се одредува според трите најсјајни ѕвезди, кои се искачени највисоко на небото за време на на приквечеријата во месец ноември.
Поларни ѕвезди
Октант е единственото соѕвездие кое го содржи Јужниот Пол на две различни планети од Сончевиот Систем, Јужниот Пол за Земјата е Сигма Октант, а Јужниот Пол за Сатурн е Делта Октант.
Должина на периапсидата
Изведување на еклиптичката должина и ширина на перихелот кај наклонети орбити
Тогаш:
Октант (соѕвездие)
Историја и митологија
Октант било создадено од Никола Луј де Лакај во 1759 година од слабосјајни околуполарни ѕвезди. Првично било познато како „Octans Hadleianus“ во чест на пронаоѓачот на октантот, Џон Хедли, во 1730 година. Со Октант не е поврзана никаква митологија, пред сè поради неговата јужна ширина.
Должина на периапсидата
Изведување на еклиптичката должина и ширина на перихелот кај наклонети орбити
Ректасцензијата α и деклинацијата δ на превецот на перихелот се:
Октант (соѕвездие)
Ѕвезди
Октант е многу слабосјајно соѕвездие, најсјајната ѕвезда е Ни Октант, со светлинска величина 3,8. Сигма Октант, јужната поларна ѕвезда, има светлинска величина 5,4 и е на растојание од 1 степен од јужниот небесен пол. Поради својот слаб сјај не можела да се користи во навигацијата.
Должина на периапсидата
Изведување на еклиптичката должина и ширина на перихелот кај наклонети орбити
Ако A < 0, се додава 180° кон α за да се добие исправниот четириаголник.
Еклиптичката должина ϖ и ширина b на перихелот се:
Ако cos(α) < 0, се додава 180° кон ϖ за да се добие исправниот четириаголник.
Како за пример, користејќи ги поновите бројки на Браун (2017) за хипотетичката Деветта Планета со i = 30°, ω = 136,92°, а Ω = 94°, тогаш α = 237,38°, δ = +0,41° и ϖ = 235,00°, b = +19,97° (Браун всушност укажува i, Ω и ϖ, за што се пресметува ω).
Речански манастир
Речански манастир — манастир во источниот дел на Македонија, на планината Осогово, во селото Речани.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква и конак.
Црква „Свети Илија“
Црквата има правоаголна основа со припрата на западната страна и камбанарија со шестаголна основа којашто се издига на источната страна.
Михајло Хрушевски
Михајло Хрушевски (укр. Михайло Сергійович Грушевський) (29 септември 1866, Холм (сега Полска) – 25 ноември 1934, Кисловодск (РСФСР)) бил познат украински историчар, претседател на Централна Рада (Централниот Совет) (1917—1918) и прв претседател на Украинската Народна Република. Останал запаметен како најважната фигура на културно поле во советска Украина и како водечки интелектуалец во националното возобновување на украинскиот народ. Починал под сомнителни околности во 1934 г.
Куса биографија
Во периодот 1894-1914 работел како професор на универзитетот во Лавов.
Украинска Централна Рада работеше 14 месеци. Кога Централната Рада беше отстранета, Хрушевски живеел во Камјанец Подолски, каде што бил уредник на журналот „Голос Поділля“ (Гласот на Подиља).
1923 беше избран за академик на Академијата за науките на Украинската ССР. Од март 1924 до 1931 год. живеел во Москва.
Во 1934 Грушевски заминал на одмор во Кисловодск и таму починал, на возраст од 68 години.
Академска работа
Михајло Хрушевски (1886-1934) биле еден од водечките интелектуалци на полето на историјата. Со високо образование се стекнал на универзитетот во Киев, на отсекот за историја и филологија каде дипломирал во 1890 г. Во 1894 г. станал професор на универзитетот во Лавов, а подоцнал се стекнал со епитетот најзначаен научник и просветител во областа Лавов.
Во 1918 г. станал првиот претседател на владата на независна република Украина. Во периодот 1924-1931 организирал изработка на разни историски студии од областа на историјата на Академијата на науки и уметности во Киев. Бил многу активен творец, бидејќи зад себе оставил повеќе од 2000 научни трудови. Неговото најпознато дело Istoriia Ukraïny-Rusy (Историја на руска Украина) бил научен труд објавен во 10 томови, чие поле на научен интерес била историјата на украинскиот народ од неговиот најран период, па сè до годините по смртта на Хмељницки. Книгите биле публикувани во временскиот интервал 1898-1937 г. Неговата работа била меѓународно призната и почитувана, но во советска Украина (периодот по 1930) било забрането да се толкуваат и цитираат неговите мисли и книги. Во текот на 1960-тите биле направени неколку неуспешни обиди да се рехабилитира неговиот лик и дело. Но, во почетокот на 1980-тите украинската јавност повторно се заинтересирала за неговиот придонес во создавањето на украинската држава.
Светски ден на штедењето
Светскиот ден на штедењето е воведен на 31 октомври 1924 г. во текот на Првиот меѓународен конгрес на штедилниците (Светско душтво на штедилници) во Милано, Италија. На последниот ден од конгресот, проф. Равица го прогласил тој ден за меѓународен ден на штедењето.
Идејата наишла на одобрение од 29 земји кои сакале да ја потсетат светската јавност на штедење, и важноста на штедењето за економијата и поединецот. Празникот се одбележува 31 октомври, освен во земјите кајшто тој ден е државен празник. На тој ден банките се отворени, за граѓаните да можат да внесат средства на својата штедна сметка.
Покрај горенаведеното, во Република Македонија синдикатот на финансиските организации доделува награди и пофалници за најдобрите работници од оваа дејност.
Ватенфал Класик 2013
Ватенфал Класик 2013 било 18. издание на еднодневната велосипедска трка Ватенфал Класик. Била одржана во и околу Хамбург, Германија, на 25 август на растојание од 246 километри и била дваесет и трета трка во сезоната на Светската турнеја.
Во масовна спринтерска завршница, трката била освоена од возачот на Џон Дегенколб, Дегенколб завршил пред возачот на  Андре Грајпел и возачот на  Александер Кристоф, кој го заокружил подиумот.
Екипи
Бидејќи Ватенфал Класик бил настан од Светската турнеја на UCI, сите 19 UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и се обврзани да испратат екипа. Две други екипи, и, биле поканети со специјални покани на трката и со тоа била создадена групата од 21 екипа.
Екипите кои настапиле на трката биле:
† = Поканети професионални континентални екипи.
Еребус
Планината Еребус — втор највисок вулкан на Антарктикот (по планината Сидли) и најјужниот активен вулкан на Земјата. Еребус е шеста највисока ултра планина на островот. Со надморска височина од 3.794 метри (12.448 стапки), се наоѓа на Рссовиот Остров, каде исто така се наоѓаат три неактивни вулкани, планината Терор, планината Брд и планината Тера Нова.
Вулканот е активен уште пред 1.3 милиони годинии е местокде е наоѓа опсерваторија на вулканот Еребус, водена од Институтот за рударство и технологија на Ново Мексико.
Геологија и вулканологија
Планината Еребус во моментов е најактивен вулкан на Антарктикот и е моменталната еруптивна зона на жариштето Еребус. Самитот содржи фонолитско лавино езеро, едно од петте долготрајни лавини езера на Земјата. Карактеристичната еруптивна активност се состои од т.н. Стромболска ерупција од лавиното езеро или од еден од неколку подводни отвори, сите во внатрешниот кратер на вулканот. . Вулканот е научно извонреден поради тоа што неговото релативно ниско ниво и невообичаена упорна еруптивна активност овозможува долгорочно вулканолошко проучување на Страмболискиот систем од многу блисо растојание (стотици метри) до активните отвори, одлика споделена со само неколку вулкани на Земјата, како што е Стромболи во Италија. Научнотп проучување и следење на вулканот, исто така, е олеснето од неговата близина до станицата Мекмердо (САД) и базата Скот (Нов Зеланд), и двете се сместени на островот Росовиот Остров, на околу триесет и пет километри.
Истражувачите поминале повеќе од три месеци во сезона 2007-08 година, инсталирајќи невообичаено густа низа сеизмометри околу планината Еребус за да слушаат бранови на енергија генерирани од мали, контролирани експлозии од експлозиви долж неговите страни и периметар и за снимање на расфрлани сеизмички сигнали.
Ледени фумароли
Еребус е познат по своите бројни ледени фумароли - кули со мраз кои се формираат околу гасовите што избиваат од отвори на површината. Мразните пештери поврзани со фумаролите се темни. Животот е редок, главно опстојуваат бактерии и габи. Ова го прави од посебен интерес за проучување на олиготрофи - организми кои можат да преживеат со минимални количини на ресурси. Се смета дека ледените пештери може да постојат на Марс.
Пештерите на Еребус се од особен интерес за астробиологија, бидејќи повеќето површински пештери се под влијание на човековите активности, или од органски делови од површината што ги носат животни (на пример, лилјаци) или подземни води. Пештерите на Еребус се на голема надморска височина, но сепак достапни за проучување. Речиси нема шанси да се организираат фотосинтетички бази на организми или животни во синџирот на исхрана засновани на фотосинтетички живот.
Воздухот внатре во пештерите има влажност од 80% до 100% и до 3% јаглерод диоксид (СО2), а некои јаглерод моноксид (CO) и водород (H2), но речиси и да нема метан (CH4) или водороден сулфид (H 2 S). Многу од нив се сосема темни, па не можат да поддржат фотосинтеза.
Историја
Планината Еребус била откриена на 27 јануари 1841 година (и забележана е во ерупција ) од страна на поларниот истражувач сер Џејмс Кларк Рос, кој го именувал и неговиот сосед, планината Терор, по неговите бродови, Еребус и Терор (кои подоцна биле користени од Сер Џон Френклин на неговата катастрофална арктичка експедиција). Еребус во старогрчката митологија бил бог на вечната темнина и мрак, син на Хаос.
Во 1979 година се случила авионска несреќа над Еребус, во која 237 патници и 20 членови на екипажот загинале.
952 п.н.е.
952 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 952. година пред новата ера, 952. од првиот милениум п.н.е., 52. од 10 век п.н.е. и трета од 950-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4556 и 4557 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3798 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2808 и 2809 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 199 пред основањето на Рим.
Гравитациско забрзување
Гравитациско забрзување — забрзување на некој објект предизвиканo од силата на гравитацијата. Запоставување на триење како што отпор на воздухот, сите мали тела се забрза во гравитациското поле на иста стапка во однос на центарот на масата. Овој еднаквост е точно, без оглед на масите или композиции на телата.
На различни точки на Земјата, објекти падне со забрзување помеѓу 9.78 и 9.83 m/s2, во зависност од висина и ширина, со конвенционалните стандардната вредност на точно 9.80665 m/s2 (околу 32.174 ft/s2).
За точка маси
Законот за гравитација на Њутн вели дека постои гравитационата сила помеѓу две маси кои се еднакви по големина за секоја маса, и е усогласена со исцртување на две маси едни кон други. Формулата е: каде каде
каде \mathbf{F} е вектор на сила, m е помала маса, и \mathbf{g} е вектор насочена кон поголемите тело. Имајте на ум дека \mathbf{g} има единици на забрзување и е векторска функција на локација во однос на големи тело, независно од големината (или дури и присуство) на помала маса.