cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Отровен брадавичар
Таксономија и етимологија
Отровниот брадавичар има еден близок жив сродник, мексиканскиот брадавичар (H. horridum), како и многу изумрени сродници од гуштерите чија еволуциска историја се открива назад во периодот на кредата. Видот хелодерма (Heloderma ) постои уште од Миоценот кога живееле H. texana и остатоци од остеодерми од отровен брадавичар се најдени во доцниот Плеистоцен (пред 8000-10,000 години) наталожени близу Лас Вегас, Невада. Бидејќи хелодерматидите останале прилично непроменети, морфолошки тие повремено се сфаќаат како живи фосили. Иако отровниот брадавичар изгледа близу сродно со гуштерите варани (varanids) од Африка, Азија и Австралија, широката географска поделба и уникатните белези кои не се наоѓаат кај вараните покажува дека отровниот брадавичар е подобро сместено во посебно семејство.
Назибот „гилско чудовиште“ се однесува на басенот на реката Гила во Аризона, кој некогаш изобилувал со овие влекачи. Начното Heloderma значи „кожа со нитни“ (т.е. брадавици), од старгрчките зборови хелос (нитна, рамен дел од шајка) и демра (кожа). Suspectum е изведено од опишувачот, палеонтолог Едвард Дринкер Коуп кој се сомневал дека гуштерите можеби се отровни поради вдлабнатините во забите.
Опис
Отровниот брадавичар е голем гуштер во облик на колбас со должина од 2,5 до 5 см и тежина од 1,3 до 2,25 килограми. Иако е помал од брадестиот гуштер, кој може да порасне и да биде долг до 1 метар, отровниот брадавичар е најголемиот домашен вид на гуштер во САД. Има дебела опашка која ја користи да складира маснотија и може да преживее од оваа маснотија со месеци или години според неколку анегдоти. Неговата опашка е пропорционално подолга од таа на брадестиот гуштер, карактер кој се користи да се разликува помеѓу овие два. Спротивно од многу други гуштери, опашката на отровниот брадавичар не се автотомизира и не расне повторно ако се откине. Отровниот брадавичар има големи предни стапала и остри нокти, совршени за копање, исто така и дебел црн јазик, навикнато да мириса со помош на Јаковсониот орган (Jacobson’s organ).
Крлушките на отровниот брадавичар изгледаат како сини, темнорозови, сребрени, розови, портокалови, бебешко сини или жолти зрна, поставени во сложена шара. Овие зрна (брадавици) се мали ковчести плочки кои формираат крлушки и се познати како остеодерми. Бојата на своите остеодерми е повеќе јасна отколку тие на блиските сродници, брадестиот гуштер. Крлушките на стомакот се правоаголни отколку округли. Зрнестата кожа на животното е таа што го привлече вниманието на северноамериканските Индијанци, дизајните кои се оживеани во индијанската уметност и кошничарството. Крлушките се јасни кога отровниот брадавичар е млад, како што старее боите стануваат побледи и повеќе мрежести. Отровниот брадавичар ја менува кожата на мали парчиња така што изгледа дека секогаш е во сред свлекување на кожата. Целосно менување на кожата се верува дека се случува еднаш годишно.
Исхрана
Отровниот брадавичар се храни претежно со јајца од птици и гуштери, а понекогаш со мали птици, цицачи, жаби, гуштери, инсекти и мрша. Ретко се храни (само пет до десет пати годишно во дивината), но кога се храни може да изеде една третина од својата телесна маса. Го користи своето екстремно остро чувство за мирис за да го открие пленот, особено јајца. Има толку остро чувство за мирис што може да открие и ископа јајца од кокошка закопани длабоко 15 сантиметри и прецизно следи трага направена од тркалање на јајце. Ако е пленот голем може да го згмечи до смрт или ако е мал да биде жив изеден, голтнат прво од главата, потоа помогнат надолу од стегањето на мускулите и еластичноста на вратот. Обично откако храната е проголтана, отровниот брадавичар веднаш продолжува со движење на јазикот и пребарувачко однесување, веројатно како резултат од историјата на пронаоѓање на глупа плен како јајца и бебиња во гнезда. Способен е да се искачи на дрва и кактуси во потрага по јајца.
Отров
Отровот се создава во видоизменети плунковни жлезди во долната вилица на отровниот брадавичар, за разлика од змиите чиј отров се создава во горната вилица. Има недостаток од мускулатурата силно да го вбризга отровот, наместо тоа отровот е исфрлен од жлездата до забот преку џвакањето. Дејството на капиларите го спроведува отровот од забот во жртвата. Забите се лабаво прицврстени што им овоможува да бидат скршени и заменети во текот на животот. Отровниот брадавичар исто така се набљудувани како се превртуваат додека ја гризаат жртвата, веројатно за да се потпомогне текот на отровот во раната. Бидејќи пленот главно се состои од јајца, мали животни и друг „беспомошен плен“, се верува дека отровот на настанал за одбранбена отколку за ловечка употреба. Одбранбената употреба ќе ја објасни јасната предупредувачка обоеност на животното.
Иако отровот е невротоксин (отровот делува на нервниот систем) отровен како тој на коралната змија, отровниот брадавичар создава само мали количества. Каснувањето на отровниот брадавичар не е смртоносно за возрасен човек (нема потврдени извештаи за фаталности), но може да гризне брзо и да се држи цврсто и болно. Ако е гризната жртвата може ќе треба целосно да го нурне под вода гуштерот што нападнал за да се ослободи од каснувањето. Симптомите од каснувањето вклучуваат ужасна болка, хидропсија (oedema) и слабост поврзана со брзо опаѓање на крвниот притисок. Повеќе од дузина пептиди и белковини се одвоени од отровот на отровниот брадавичар, вклучувајќи хиалуронидас (hyaluronidase), серотинин, фосфолипас А2 (phospholipase A2) и неколку каликрејни гликобелковини ( kallikrein like glycoproteins) одговорни за болката  и хидропсијата прдизвикани од каснување. Исто така четири потенцијални смртоносни отрови се одвоени од отровот на отровниот брадавичар вклучувајќи ужасен отров кој предизвикува крвавење на внатрешните органи и испакнување на очите и хелотермин (helothermine) што предизвикува апатија, делумна парализа на екстремитетите и хипотермија кај стаорците. Сепак состојките кои се најмногу насочени се биоактивните пептиди вклучувајќи хелодермин, хелоспектин, ексендин -3 (exendin-3) и ексендин -4(exendin-4). Повеќето се слични во форма на васоактивен интестинален пептид (VIP) кој ги опушта рамните мускули и ја регулира водата и лачењето на електролити меѓу малите и големите црева. Овие биоактивни пептиди се способни да се врзат со VIP приемниците на многу различни човечки ткива. Еден од овие хелодермини е докажано дека го попречува растот на ракот на белите дробови.
Истражување за лекови
Во 2005 година администрацијата за храна и лекови на САД го одобри лекот  exenatide (обележан како Byetta)  за управување на дијабетисот од типот 2. Тоа е синтетичка верзија на белковина, ексендин-4 ( exendin-4), произлезен од плунката на отровниот брадавичар. Во тригодишното истражување со луѓе со дијабетис од типот 2, егзенатидот (exenatide) доведува до здраво одржување на нивоата на гликоза и напредно губење на тежината. Ефикасноста се должи на фактот дека белковините на гуштерот е 50 % идентичен со глукагонски пептид – 1 ( glucagons like peptide-1) аналог (GLP-1), хормон ослободен од човечкиот дигестивен тракт кој помага во регулирањето на инсулинот и глукагонот. Белковината на гуштерот останува делотрворен подолго отколку човечкиот хормон помагајќи им на дијабетичарите да ги одржуваат нивоата на шеќер во крвта под контрола. Исто така егзенатидот го намалува празнењето на стомакот и предизвикува намалување на апетитот, придонесувајќи за губење на тежината.
Животна историја
Отровниот брадавичар излегува од хибернација во месецот јануари или февруари и се спарува во мај и јуни. Мажјакот започнува додворување со замавнување на неговиот јазик во потрага по мирисот на женката. Ако женката го одбие неговото додворување таа ќе го касне и ќе отползи. Кога е успешно, парењето е надгледувано да трае од 15 минути сè до 2,5 часа. Женката ќе снесе јајца во јули или август, закопувајќи ги во песок, 12,7 сантиметри под површината. Леглото се состои од 2 до 12 јајца, со 5 кои се за просечно легло. Процесот на инкубација трае 9 месеци кога изведените излегуваат во текот на месецот април низ јуни следната година. Изведените се отприлика 16 сантиметри долги и по изведувањето се способни да каснат и да вбризгаат отров. Малите карактеристично имаат поголеми јазли од розови крлушки од возрасните иако зрнестиот отровен брадавичар (H.s.cinctum) има склоност да ја задржи групната пругаста шара. Отровниот брадавичар полово созрева од 3-тата до 5-тата година. По снесувањето на јајцата возрасните отровни брадавичари постепено поминуваат помалку време на површината за да ги избегнат најтоплите делови од летото (иако тие може да бидат активни во ноќта), конечно да ја започнат нивната хибернација околу ноември.
Малку се знае за општественото однесување на отровниот брадавичар, но тие се набљудувани, фатени во борба мажјак со мажјак, во која доминантниот лежи врз потчинетиот и го боцка со предните и задните екстремитети. Двата гуштера ги свиткуваат своите тела, туркајќи се меѓу себе и извртувајќи се во обид да се добие доминантна положба. Боречкиот натпревар завршува кога притисокот при напрегањето ќе ги присили да се разделат, иако натпреварите може да се повторат во непрекинато времетраење. Овие натпревари се типично набљудувани точно пред сезоната на парење. Се верува дека тие со поголема сила и издржливост често победуваат и уживаат одличен репродуктивен успех. Иако отровниот брадавичар има слаб метаболизам и е еден од најслабите гуштери спринтери, има една од вредностите од обем на воздух (зголемено трошење на кислород од остатокот до максимално метаболичко напрегнување) меѓу гуштерите, што им овозможува да се вовлечат во силна аеробик активност за постојан период од времето. Набљудувани се дека мажјаците имаат поголем обем на воздух од женките веројатно поради сексуалниот избор за одлика корисна за продолжената борба. отровниот брадавичар може да живее до 20 години во дивината или 30 години во заробеништво.
Заштитна состојба
Градкото ширење, трговијата со миленици и уништувањето на средината делуваат на бројот на отровни брадавичари. Како резултат на тоа, тие се заштитени од државните закони на Аризона и Невада, нелегалн е да се „ малтретира, повредува, прогонува, лови, да се пука во, да се рани, убива, да се намамува, заробува или да се собира отровниот брадавичар“. Во 1952 година тие станале првите отровни животни на кои им е дадена правна заштита. Отровните брадавичари се запишани како скоро загрозени според Меѓународиот сојуз за заштита на природата (IUCN). Зоолошката градина Сан Диего е првата зоолошка која успешно размножила единки во заробеништво, правејќи го тоа во 1963 година.
Односи со луѓето
Иако отровниот брадавичар е отровен, неговите бавни движења значат дека тоа претставува мала закана за луѓето. Сепак има заслужено застрашувачки углед и често е убивано од луѓето што се плашат. Меѓу северноамериканските индијански племиња отровниот брадавичар имало измешана положба. Апачите верувале дека неговиот здив може да убие човек, а Тохоно одам( Tohono O’Odham) и Пимите (Pima) верувале дека поседува духовни моќи кои можат да предизвикаат болест. Во спротивност, Серите (Seri) и Јакуаите (Yaquai) верувале дека засолништето на отровниот брадавичар има лековити својства. Отровниот брадавичар има настапено како чудовиште во филм од Б катергорија, „Џиновското гилско чудовиште“. Митовите дека здивот на животното е доволно отровно да убие луѓе, дека може да плука отров или да скокне неколку стапки во воздухот за да нападне се сите невистинити. Друг мит верувал дека отровниот брадавичар немал анус и дека исфрлало отпадок низ устата, изворот од отровот и „смрдлив здив“.
Левата рака на господ
„Левата рака на господ“ (англиски: The left hand og God) — американски филм од 1955 година, во режија на Едвард Дмитрик (Edward Dmytryk) по сценариото на Алфред Хејс (Alfred Hayes), засновано врз истоимениот роман на Вилијам Едмунд Берет (William Edmund Barrett). Главните улоги ги толкуваат: Хемфри Богарт (Humphrey Bogart), Џин Тирни (Gene Tierney), Ли Ј. Коб (Lee J. Cobb), Агнес Мурхед (Agnes Moorehead), Е. Г. Маршал (E. G. Marshall) и Карл Бентон Рид (Carl Benton Reid).
Синопсис
За време на Втората светска војна, авионот со кој управува Џим Кармоди (го игра Богарт) се урива над Кина, а потоа тој ѝ се придружува на војската на суровиот генерал Јанг. Меѓутоа, откако ќе види како еден од војниците на генералот ладнокрвно убива свештеник, Кармоди одлучува да побегне по што го презема идентитетот на убиениот свештеник. Тој пристига во болницата во која се беше упатил свештеникот, а со која раководат американски мисионери. Таму, тој се вљубува во медицинската сестра Ан Скот (ја игра Тирни). По некое време, болницата е во опасност од војската на генералот Јанг, а Кармоди се обидува да ја спаси...
Космос-1909
Космос-1909 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 јануари 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1909 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1412 км, а најмалото на 1411.
NGC 2931
NGC 2931 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2931 се споменува и како MCG 4-23-19, CGCG 122-36.
Откривање
Објектот е откриен на 21 февруари 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2931 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2931 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 37 м 37,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 14' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 2931 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27415. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 143; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 25.
Александар Рибак
Александар Игоревич Рибак (белоруски: Алякса́ндр І́гаравіч Рыба́к, норвешки: Alexánder Rybák, роден на во Минск) е норвешки виолинист, композитор, пејач и глумец. Тој ја претставуваше Норвешка и победи на Евровизија 2009, која се одржа во Москва.
Арденски класици
Арденски класици — три велосипедски класици кои се одржуваат во средината на април на Ардените (Белгија) и холандската покраина Лимбург. Трките се познати по своите ридести патеки и често слични возачи настапуваат и се борат за првите места, бидејќи трките се одржуваат една по друга. Од неодамна, трите класици се одржуваат во период од осум дена.
Александар Рибак
Рани години
Рибак се родил во Минск во поранешниот Советски Сојуз. Неговите родители се преселиле во Норвешка, кога тој имал само 6 години. Уште од мал бил заинтересиран за музиката и започнал виртуозно да свири на виолина и пијано уште од 5 години. Всушност, тој е и дел од музичко семејство. Неговата мајка, Наталија Валентиновна Рибак (Наталля Валянцінаўна Рыбак) е пијанистка, а неговиот татко Игор Александрович Рибак (Ігар Аляксандравіч Рыбак) е познат класичен виолинист, кој има настапувано и со Пинхас Цукерман. Александар тврди: „Јас се когаш сакам да се рекреирам и на некој начин тоа е моја сколоност.“ Тој живее во Несоден во блзиина на Осло.
Арденски класици
Историја
Единствени победници на „тројката“ се Давиде Ребелин во 2004 година и Филип Жилбер во 2011 година. Жилбер исто така ја освоил и Брабантсе Пејл, уште еден важен ридест класик во април, остварувајќи „четворка“ таа година. Други возачи кои ги освоиле сите три трки, иако не во една година, се Данило ди Лука, Микеле Бартоли, Еди Меркс и Бернар Ино.
Александар Рибак
Личен живот
Рибак ја добил културната награда Андерс Јаре во 2004. Тој учествувал и на норвешкото издание на фестивалот Идол, на кој се пласирал до полуфиналето, а во 2006 победил на фестиваклот Кјемпесјансен организиран од страна на Норвешката радиотелевизија со неговата сопствена песна „Foolin“. Александар Рибал бил во односи со музичари како пејачите од групата a-ha Мортен харкет и Арве Телефсен. Од 2007, тој свири виолина во мјузиклот Виолинист на кровот. За оваа улога, тој бил одликуван со наградата Heddaprisen. Александар се јавува и како глумец во улогата на Леви во филмот Јохан, режиран од Грета Саломонсен.
Арденски класици
Историја
Сите три трки влегуваат во рамките на Светската турнеја.
Александар Рибак
Евровизија 2009
Рибак победи (со рекордни 387 бода) на 54. издание на Евровизија, одржано во Москва во 2009, исполнувајќи ја песната „Fairytale“ („Бајка“), која е инспирирана од норвешката народна музика. Музиката и текстот на песната ги напишал самиот Рибак. Песната беше изведена со танцовата група Frikar. Според оценките на весникот Dagbladet, песната доби оценка 6 од 6. Според прогнозите на ESCtoday, нему му се даваа најголеми шанси за победа, со дури 71.3% од вкупниот број на гласови.
Арденски класици
Историја
Во поново време, овие три ридести класици се одржуваат во втората половина на април, по слични класици наречени калдрмисани класици.
Александар Рибак
Евровизија 2009
Во изборот за песна на Евровизија во Норвешка, Рибак победил убедливо со максимална поддршка од сите 9 гласачки подрачја, завршувајчи со 747.888 бода, при што второпласираниот Тоне Дамлуи Аберге осовил 121.856.
Арденски класици
Историја
Подоцна во годината, постојат две слични класици во Италија: Тритико Ломбардо со Тре Вали Варезине, Копа Уго Агостони и Копа Берноки во Ломбардија и Тритико ди Аутуно со Милано-Торино, Џиро дел Пиемонт и Џиро ди Ломбардија.
Александар Рибак
Евровизија 2009
Песната беше изведена во втората полуфинална вечер и обезбеди пласман во финалето.
Рибак потоа победи и во финалната вечер, уривајќи го дотогашниот рекорд на победниците од Евровизија во 2006 Лорди од 292 бода и поставувајќи нов од 387 бода, што е за цели 95 повеќе. Песната победи без поголема конкуренција, бидејќи второпласираниот Исланд имаше 169 бода помалку.
По победата на Евровизија
Првиот албум на Александар Рибак, насловен Fairytales беше издаден по неговата победа на Евровизија 2009. Тој, исто така глуми во филмот Јохан: Чудесното дете, во режија на Грета Саломонсен Salomonsen, којшто треба да биде прикажан во текот на 2010. Рибак имаше турнеја низ Норвешка, која беше планирана уште пред неговиот настап и победа на Евровизија. Во 2009, тој имаше уште една турнеја низ Норвешка и турнеја низ Европа, но овој пат со Фрикар.
На 30 ноември 2009, Рибак настапи на Црвениот плоштад во Москва, придружен од Алексеј Јагудин, за време на промоцијата на новите симболи на Зимските олимписки игри во 2014, кои ќе се одржат во Сочи.
Рибак сними дел, насловен „Јас не верувам во чуда“ од рускиот акционен филм Црна молња на Тимур Бекмамбетов.
На 13 декември 2009, тој учествуваше во украинската телевизиска емисија „Фабрика за ѕвезди“.
20000 милји под морето
Дваесет илјади мијли под морето (Vingt mille lieues sous les mers) е научно-фантастичен роман на францускиот писател Жил Верн од 1870. Во романот се раскажува за Капетан Немо и неговата подморница Наутилус.
Структура
Романот ги содржи следниве поглавја:
Содржина
Приказната започнува во 1866 година, кога се шират вестите за непознато морско чудовиште кое го забележуваат бродови од различни земји, но набрзо престанува да се зборува за тоа. Тогаш, на 5 март 1867 година, бродот „Моравија“ удира во непозната карпа, но успева да се спаси, а на 13 април, бродот „Скотија“, исто така, удира во непознат остар предмет, а при проверката на штетата се утврдува голема дубка на трупот на бродот во форма на триаголник. Во тоа време, под притисокот на јавноста, владата на САД испраќа експедиција на бродот „Абрахам Линколн“ со задача да го пронајде чудовиштето. Министерот на морнарицата го кани францускиот зоолог, ботаничар и минералог, проф. Аноракс (кој е раскажувачот во книгата), да се приклучи на експедицијата, а тој ја прифаќа понудата. Со бродот раководи капетанот Фарагат, а еден од членовите на екипажот е морнарот Нед Ленд, искусен ловец на китови. По долга пловидба, Ленд го здогледува чудовиштето кое испливало на површината и се упатило кон бродот. Капетанот дава наредба за борба и бродот го напаѓа чудовиштето, но топовските ѓулиња само се лизгаат по неговата површина, а тоа испушта два водени млаза и го потопува бродот. Професорот Аноракс, неговиот помошник Консеј и Ленд стапуваат на грбот на чудовиштето и откриваат дека тоа е метално. Тогаш, од него излегуваат луѓе кои ги внесуваат тројцата внатре, а професорот сфаќа дека се работи за подморница. Набргу, тие се запознаваат со капетанот Немо, кој им понудил да му се придружат по цена да се откажат од претходниот живот, од роднините и од пријателите за да не ја откријат неговата тајна. . По долго двоумење, тројцата гости ја прифаќаат понудата. Капетанот Немо им кажува дека живее на подморницата Наутилус, целосно изолиран од светот, а потоа им ја покажува нејзината внатрешност: таа има голема библиотека, музеј со богата збирка, современ систем на електрика итн.
Потоа се раскажува за патувањето со подморницата на различни места низ океаните, некои реални, а некои измислени: од Црвеното Море преку Антарктикот до потонатата Атлантида, а професорот Аноракс е воодушевен од многубројните откритија за морскиот свет. Во една прилика, кога Ленд ќе посака да јаде месо, тие заминуваат со чун на еден остров, каде ги напаѓаат дивјаци. Една ноќ, капетанот Немо и тројцата гости ловат школки на морското дно при што ги истражуваат морските пештери и среќаваат непознати суштества. Сепак, наспроти убавите доживувања, Аноракс и Ленд се договараат како да избегаат од подморницата. При една пловидба, „Наутилус“ доживува незгода, кога заглавува под дебелиот морски мраз и дури следното утро успева да се ослободи. Тогаш, тие откриваат дека се наоѓаат на Јужниот пол. Вечерта, врз подморницата се превртува цела ледена планина и таа останува заробена под мразот, но повторно успева да излезе на површината. По неколку дена, капетанот Немо соопштува дека се заглавени од дебелиот слој мраз, а професорот Аноракс е исплашен од опасноста засекогаш да останат во морските длабочини. Сепак, по долга борба, подморницата се извлекува, но набргу пак налетува на неволја, кога ја напаѓа непознат брод од земјата од која бил прогонет капетанот Немо. Наспроти противењето на Аноракс, Немо наредува напад на бродот, кој е уништен и потонува со екипажот. Потоа, Немо паѓа во депресија и ја остава подморницата да скита низ океанот, така што таа доаѓа до брегот на Норвешка, каде останува заглавена во опасен вител. Аноракс, Консеј и Ленд решаваат да побегнат на еден чун, но Аноракс се онесвестува, а подоцна се буди во колиба, заедно со своите двајца пријатели. Притоа, Аноракс верува дека подморницата „Наутилус“ испеала да се извлече од вителот, но судбината на Капетанот Немо и на „Наутилус“ останува непозната.
Теми и поттекст
Во неколку делови од книгата, капетанот Немо е прикажан како добар човек, кој им помага на некои Грци да ја отфрлат Отоманската власт, со што му докажува на Арно дека не ги загубил сите човечки особини. Исто така, тој се сожалува на еден Индијанец, кој нурка без никаква опрема, па затоа, Немо му дава опрема и цела торба полна со бисери, и тоа многу повеќе отколку тој што имал.
Некои од идеите на Верн, како што била идејата за тогаш непостоечките подморници биле предвидувања на откритијата кои ги направило човештвото дури подоцна, како на пример, големата брзина и тајниот начин на напад на денешните јадрени подморници и потребата да излегуваат на површина за свеж воздух. Но сепак, Верн ја опишал „Наутилус“ како подморница која може да оди во најголемите длабочини на океанот, нешто што денес сè уште не е можно, поради огромниот притисок на водата.
Верн е, исто така, заслужен за прикажувањето на воените способности на подморницата, посебно со заканата која ја претставува за кралската флота, составена од воени бродови. Замисленото потонување на брод од страна на Наутилус било направено и во реалниот свет, во истите води како што тоа го замислил Верн, од страна на германските подморници за време на двете светски војни.
Апаратите за дишење користени од нуркачите на Наутилус се прикажани како напредна верзија на апартите за дишење направени од Беноа Рокарол и Аугуст Денароуз во 1865 година. Тие дизајнирале апарат за нуркање, составен од боца за воздух која доставувала воздух преку првиот познат регулатор за нуркање. Оваа направа била наречена аéрохоре (што во превод од грчки значи „воздушен носач“).
Во следната книга на Верн Мистериозниот Остров се кажува дека Немо е потомок на Султанот Типу, муслимански водач од Кралство Мисори, кој успеал да го одбрани кралството од нападот на Британската источноиндиска компанија. Немо почнал со животот под морето по задушувањето на Индискиот бунт во 1863 година, во кој неговите блиски риднини биле убиени од Британците. Поради тоа што Франција во тоа време била сојузник на Русија, гневот на Немо бил префрлен на францускиот стар непријател Англија.
Националното потекло на капетанот Немо било сменето неколкупати во филмовите и речиси во сите од нив Немо бил претставен како Европеец. Тој бил претставен како Индиец од страна Омар Шариф во мини-серијата Мистериозниот Остров од 1973 година. Исто така, Немо бил прикажан како Индиец и во книгата и немиот филм Лигата на посебни господини од 1916 година. Во филмот на Волт Дизни 20000 милји под морето од 1954 година, Немо е претставен како Европеец, гневен поради мачењето до смрт на неговата жена и неговиот син во  еден затвор на Рура Пенте и тоа е причината поради која Немо ги потонува другите воени бродови. Во ова верзија на филмот, тој е претставен од англискиот глумец Џејмс Мејсон, со англиски акцент и без никакво спомнување на какви било индиски врски.
Слични теми во подоцнешните книги
Верн напишал продолжение на „20.000 милји под морето“, а тоа е „Мистериозниот остров“ од 1874 година и со тоа ја завршил приказната започната во „20.000 милји под морето“. Верн се вратил на темата за одметник-капетан на подморница во книгата Соочување со знамето, во која главниот негативен лик Кер Карај е потполно безмилосен пират и делува само за сопствените интереси, целосно лишен од секакви добри намери. Како Немо, и Кер е домаќин на непосакани Француски гости, но за разлика од Немо, кој успева да ги избегне сите прогонувачи, Кер е фатен од една меѓународна воена едниицна. Иако оваа книга е преведена на бројни јазици, таа никогаш не остварила толкава популарност колку '„20.000 милји под морето“'.
Англиски преводи
Новелата првпат била преведена на англиски јазик во 1873 година од свештеникот Луис Пејџ Мерсиер. Притоа, Мерсиер изоставил речиси четвртина од оригиналниот текст на Верн и направил многу грешки во преведувањето, понекогаш драматично менувајќи го значењто на оригиналната замисла на Верн. Некои од овие отстапувања можеби биле направени поради политички причини, како што биле идентитетот и потеклото на двата брода што ги потопил Немо, или портретите на борците за слобода на ѕидот од неговата кабина, меѓу кои бил и Даниел О'Конел. Без разлика, овој превод останал стандарден англиски превод во текот на повеќе од 100 години и другите преведувања продолжувале да ги прават истите грешки.
Во 1998 година, Вилиам Бучер издал нов, дополнителен превод од оригиналниот Француски, објавен од Универзитетот Оксфорд (Oxford University Press), со наслов 20.000 милји под морињата. Тој дава детални податоци, продолжена библиографија, додатоци и широк вовед за романот, од литературна перспектива.
Изданија на македонски јазик
Романот „20.000 милји под морето“ е повеќепати објавуван и на македонски јазик:
ATC код A07
A07AA Антибиотици
List from 01-54
Thermodesulfobacteria
Thermodesulfobacteria се колено на термофилни бактерии кои редуцираат сулфатни јони.
Филогенија
Филогенијата е врз основа на проектот Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project).
Таксономија
Моментално прифатената таксономија се базира на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) и Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI).
Забелешки: ♠ Видот се наоѓа во NCBI, но не е наведен во LPSN.
Араја-Маесту
Араија-Маецу — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Араја-Маесту има 717 жители.
Стари Гробишта (Македонска Каменица)
Стари Гробишта — археолошко наоѓалиште кај градот Македонска Каменица. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 1 км северно под населеното место и десно од асфалтниот пат, при изградбата на патот се откриени повеќе гробови.
Шентјанж (Севница)
Шентјанж (словенечки: Šentjanž) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 1008
NGC 1008 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1008 се споменува и како UGC 2114, MCG 0-7-60, CGCG 388-70, NPM1G +01.0101.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јануари 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1008 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1008 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 37 м 55,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 2° 4' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 1008 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9970. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 46. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1283.
Русинка (песна)
Русинка (англиски: Russian Girl) е песна во изведба на Влатко Илиевски со која тој ја претставувал Македонија на Евровизија 2011 во Диселдорф, Германија, но не успеал да се квалификува во финалето. За првпат песната била изведена на Скопскиот фестивал 2011 година, заедно со деветнаесет други песни, и го освоила првото место, со гласовите и од жири комисијата и од публиката.
Покрај македонската верзија на песната, таа била снимена и на три други јазици. Музичкиот спот за песната, снимен во HD-технологија, во режија на Бошко Столиќ, премиерно бил претставен на 17 март 2011 година.
Опис
Покрај македонската верзија на песната, таа била објавена и на три други јазици:англиски ("Russian Girl"), српскохрватски ("Рускиња"/"Ruskinja") и руски ("Русская девушка"). Меѓутоа, песната била изведена во својата оригинална верзија, на македонски, со една фраза на руски јазик.
Музички спот
Музичкиот спот за песната премиерно бил претставен на 17 март 2011 на официјалната евровизиско мрежно место eurovision.tv на Јутуб (Youtube). Снимањето на спотот траело 12 часа и е изработен одеднаш, без видео монатажа. Во спотот се појавува екипа од 12 изведувачи кои ја придружуваат македонската манекенка Елена Трајановска. Таа била позната како единствена Македонка избрана на кастингот за нови модели во модната агенција "Жена во Милано" ("Woman in Milan"). Видео спотот бил снимен во HD-техника, а режисер бил Бошко Столиќ. Исто така, биле снимени уште четири други видео спотови, за секоја од верзиите на странски јазик.
Настап на Евровизија 2011
Песната била изведена во второто полуфинале на Евровизија 2011 во Диселдорф, Германија, но со освоени 36 бода не успеала да влезе во финалето.
Арацуа-Убарундија
Арацуа-Убарундија — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Арацуа-Убарундија има 982 жители.
Кристијан Карембе
Кристијан Карембе (роден на 3 декември 1970 година во Лифу, Нова Каледонија) — поранешен француски фудбалер, играч од средниот ред ред.
Тој моментално работи како советник за стратегиски прашања, во грчкиот клуб Олимпијакос, а исто така е дел и од конзорциумот со седиште во Париз, за да ја прошири австралиската А Лига со екипа од тихоокеанскиот остров.
Животопис
Карембе е роден на 3 декември 1970 во Лифу, Нова Каледонија, француска прекуморска територија на Тихоокеанските Острови. На 17-годишна возраст, тој се преселил во Франција како стипендист за учење и играње фудбал.
Карембе бил оженет со словачкиот модел Адријана Скленарикова со која се запознале во авион. Во декември 2012 тие се разделиле.
Маријански реформи
Мариј предложил радикални измени со намера да создаде професионална, постојана и подинамична римска армија. Реформите ја револуционизирале римскиот воен систем, воведувајќи ја стандардизираниот легионер, кохортата и драстично ги изменил имотните барања за регрутирање. Како последица на тоа, овие реформи имале значително влијание врз воената моќност на Рим, како и ненамерно придонесување кон социјалното и политичкото нарушување на доцната република.
Овие промени останале главно непроменети сè до падот на Римската Империја, но имало структурни и административни прилагодувања, особено од страна на Август, а подоцна и од Диоклецијан.
Позадина
Римската војска пред реформите на Мариј била организирана како милиција, со актуелните конзули задолжени за регрутирање војска од подобните државјани на Републиката. Војниците би служеле за време на кампањата, односно војната, а потоа би биле распуштени по крајот на војната. За да имаат право да служат во оваа римска армија, граѓаните морало да ги задоволат строгите барања за имот и попис, како и да обезбедат сопствено оружје и оклоп.
До последната деценија на 2 век п.н.е., условите за подобност да се станело римски војник во служба на Републиката биле многу строги:
Откако конзулите би ја собрале оваа главно доброволна војска, како по правило, еден од конзулите би ја водел војската во битка. Секако, не сите избрани конзули биле вешти во водењето на армија. На пример, во 113 година п.н.е., конзулот Гнеус Папириј Карбо бил поразен во Битката кај Нореја од инвазивните племиња Кимбри и Тевтони. Следувало долготрајна војна во Африка против кралот Југурта од Нумидија. Конзулот Квинтиј Кацилиј Метел Нумидиј бил испратен да го порази Југурта. Метел никогаш не изгубил ниту една војска и победил во неколку битки, но дури и по две години, тој не постигнал целосна победа. Гаиј Мариј, еден од неговите легати, го замолил Метел да го ослободи од должноста за да може да се врати во Рим и да се кандидира за конзул на крајот на 108 година п.н.е.
Кога Мариј станал конзул во 107 година п.н.е. и бил назначен за задача да ја заврши војната со Југурта, тој немал војска. Армијата што Метелус ја командуваше во Африка му беше доделена на постариот конзул Луциј Касиус Лонгинус за да ги протера Цимбри, кои уште еднаш напаѓаа во римската провинција Трансалпинска Галија ( Галија Трансалпина ). Мариј немал војници со кои би можел да ја води војната во Африка, бидејќи подобрените граѓани од кои можеше да регрутира војска биле сериозно исцрпени од претходните воени катастрофи и проширувањето на латифундијата на штета на малите земјопоседници. Станувало јасно дека последица од постоењето на привремена армија, главно заснована на доброволци со нефлексибилни услови за подобност, е ограничената достапност на регрути и краткорочни воени недостатоци. За да се надмине тој проблем, тој вовел голем број реформи.
Миран Тепеш
Миран Тепеш (роден на 25 април 1961 година) ― словенечки поранешен ски скокач и сегашен функционер во скијачките скокови, кој се натпреварувал за Југославија од 1979 до 1992 година. Тој освоил сребрен медал во екипното големо ридско натпреварување на Зимските олимписки игри 1988 во Калгари.
Маријански реформи
Маријанските реформи
Најистакнатиот дел од Маријанските реформи е вклучувањето на римските граѓани кои не поседувале земја, луѓе кои немале имот за да бидат запишани на пописот. Наместо тоа, тие само биле пребројувани. Мажите сега биле во можност да се регрутирани, иако немале значителен имот. Бидејќи сиромашните граѓани не можеле да си купат сопствено оружје и оклоп, Мариј организирал државата да ги снабдува со оружје. Така, тој им понудил на обесправените маси трајно вработување за плата како професионални војници и можност да имаат и добивка во кампањата. Со малку надеж дека би добиле статус на други начини, сиромашните се собирале да му се придружат на Мариј во неговата нова армија. Покрај тоа, професионалните војници биле регрутирани за мандат од 16 години, што подоцна се зголемило до 20 години целосна служба и 5 години како евокати по реформите на Август. Опуштањето на имотните побарувања и обезбедувањето висококвалитетна опрема (наместо да се потпира на претходно утврденото богатство на една личност) масовно ја зголемило достапноста на регрути, а со тоа и големината на римската армија.
Миран Тепеш
Неговиот најдобар финиш на Светскиот куп во ски скокови на ФИС било второ место вкупно седум пати помеѓу 1985 и 1990 година.
Маријански реформи
Маријанските реформи
Втората важна реформа спроведена била формирање постојана армија. Мариј бил критичен кон доброволната организација на армијата, која би се распуштила по привремената служба. Тој наместо тоа вовел професионални војници, со договор за вработување и стандардизирана обука и опрема. Обуките би се одвивале во текот на целата година, дури и во време на мир, не само при војна. Со стандардизираната опрема, добро обучениот легионер станал столб на римската војска.
Миран Тепеш
По пензионирањето, Тепеш почнал да работи како службеник за натпревари на ФИС. Неговиот син Јуриј Тепеш и ќерката Ања Тепеш се исто така ски скокачи.
Миран Тепеш е исто така страстен морнар, кој двапати го обиколил светот со сопствената едрилица „Скокица“. Неговото прво патување низ светот било помеѓу 2006 и 2008 година, неговото второ патување (вклучувајќи го и 'Ртот Хорн) започнало во 2010 година и било завршено во есента 2012 година.
Маријански реформи
Маријанските реформи
Мариј им доделил на граѓаните на италијанските сојузници (Етрурија, Пиценум, итн.) римско државјанство доколку се бореле за Рим и завршиле период на служба во римската војска.
Шарланди (Аџибегово)
Шарланди — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Аџибегово. Наоѓалиштето претставува средновековна населба и некропола. Близу до утоката на Светиниколска Река во Брегалница, на околу 3,5 км од селото, на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Има и гробови градени од камени плочи, поставени во правец запад-исток. Во 60-тите години биле најдени белезици од стаклена паста и друг средновековен накит.
Космос-1910
Космос-1910 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 јануари 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-1910 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1411 км, а најмалото на 1407.
Фантастична жена
„Фантастична жена“ (шпански: Una mujer fantástica) — чилеанско-германско-шпанско-американски филм на режисерот Себастијан Лелио (Sebastián Lelio) од 2017 година. Лелиот е автор и на сценариото, заедно со Гонзало Маза (Gonzalo Maza). Главната улога ја толкува чилеанската пејачка и глумица Даниела Вега (Daniela Vega), а во филмот глумат и Франциско Рејес (Francisco Reyes) и Луис Гнеко (Luis Gnecco). На 67. издание на Берлинскиот фестивал, филмот ги освоил наградите на екуменското жири и „Сребрена мечка“ за најдобро сценарио, а во 2018 година, филмот бил награден со „Оскар“ за најдобар филм од неанглиското говорно подрачје.
Синопсис
Марина (ја игра Даниела Вега) и Орландо (го игра Рејес) се вљубени и планираат да го поминат животот заедно. Таа работи како келнерка, а повремено настапува и како пејачка. Орландо, кој е постар од неа за повеќе од 20 години, го напуштил своето семејство за да живее со неа. По една романтична ноќ во која тие го прославуваат роденденот на Марина, Орландо ненадејно паѓа во бесознание, а во болницата, лекарите само ја констатираат неговата смрт. Потоа, Марина е изложена на непријатен третман од полицијата, а семејството на Орландо ја брка од неговиот стан, каде живее таа. Исто така, нејзе ѝ е забрането да присуствува на погребот на Орландо. Бидејќи Марина е трансродова жена, нејзината околина се чувствува загрозена од нејзиниот сексуален идентитет, но таа е силна и храбро се бори за своето право да биде жена и да го оплакува свјот сакан.
Планинска детелина
Планинска детелина (латински:Trifolium montanum), е растителен вид од родот Детелина.
Опис
Коренот е прав, корен, дрвенест, понекогаш дво или триглав во горниот дел. Стеблата осамени, прави, краткорастечки, високи 20-60 см, обично едноставни, крути, набиено-влакнести, поради што стеблата изгледаат сивкаво и свилено.
Стапчињата јајцевидни, зашилени, кожести, истакнати вени, со влакна. Листовите од долниот дел се наоѓаат на долги ливчиња долги 10-20 см; листовите на стеблата се наоѓаат на пократки ливчиња. Листовите се наоѓаат на кратки влакнести ливчиња, имаат елипсовидна или елипсовидно-ланцетна форма, сивкаста боја, тврди, долги 1,5-6 см и широки 1-2,5 см, понекогаш има кратки точки на краевите. На долниот дел од листовите, вените се јасно видливи, задебелени кон рабовите.
Распространетост и екологија
Планинската детелина е честа појава во Азија - Турција, Казахстан, азискиот дел на Русија (Алтај, регионот Чељабинск, регионот Новосибирск, регионот Курган, регионот Омск, регионот Свердловск, регионот Томск, регионот Тјумен); На Кавказ - во Азербејџан, Ерменија, Грузија, во рускиот Северен Кавказ (Кабардино-Балкарија, Карачај-Черкесија, Краснодарска територија, Северна Осетија, Територија Ставропол); во Европа - Финска, Норвешка, Шведска, Австрија, Белгија, Чешка, Германија, Унгарија, Полска, Швајцарија, Белорусија, Естонија, Латвија, Литванија, Молдавија, Украина, европскиот дел на Русија, Бугарија, Италија, Романија, земји од поранешна Југославија, Франција, Шпанија.
Планинската детелина расте во планински и низински ливади, тревни падини и покрај шумските рабови.
Маркнојкирхен
Маркнојкирхен е главен град во германскиот регион за правање музички инструменти, кои се познати по својот висок квалитет. Арнолд Фојгт работел тука во поголемиот дел од неговиот живот. Во градот се наоѓа музејот за музички инструмнети основан во 1883 од Паул Ото Апијан-Беневиц. Се јавува како организатор на годишното меѓународно натпреварување и мастер класови.
Градот е дом на Музејот на музички инструменти основан во 1883 од Паул Ото Апијан-Беневиц. Домаќин е на годишното меѓународно инструментално натпреварување. Од 1993 натпреварувањето е член на Меѓународните музички натпревари на Светската федерација.
Историја
Нотхафт: во век, новото село било основано и го зело името на локалниот благородник: Алберт Нотхафт де Вилдштајн, кој ја поседувал областа и се преселил со семејството од Баварија и Горен Пфалц. Во декретот еден век подоцна, 1378, бил именуван како Nuwenkrichen dictum Nothaft.
Околу 1274 името било прват забележано како Нојкирхен (нова црква). Новиот црковн објект бил спомнат во декрет како Chunradus de Newenkirchen.
Во 1357 (Nuenkirchin) и 1360 (stat) ги добил правата за одржување пазар и се изедначил со статусот со соседните градови Адорф и Елсниц. Плоштадот бил изграден од Фегте фон Плауен со цел да ја заостри борбата со ветинската династија.
Сегашниот изговор Маркнојкирхен, го нема потребното t, кое било отстрането во 1858 со кралски декрет од Дрезден, со цел да се направи разлика од останатите градови Нојкирхен.
Реорганизација
Од 1 јануари 1994 Волхаузен и на 1 март 1994 Брајтенфелд биле припоени кон Маркнојркихен, додека Ландвист во 1999. Ерлбах станал дел на Маркнојкирхен во 2014.
Население
Бројки за население (до 31 декември 1960):
Сообраќај
Првата железничка станица во Маркнојкирхен била на линијата Хемниц-Ауе-Адорф, близу Зибенбрун. Во 1909 железницата Штихбан од Зибенбрун до Ерлбах отворила железничка станица близу поштата и во центарот на градот. Оваа била затворена во 1975 и Зибенбрун на Фогтландбан повторно станала најблиската железничка станица.
NGC 2932
NGC 2932 — астеризам во соѕвездието Едро, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2932 се споменува и како ESO 261-**10.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 35 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 46° 55' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 2932 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 398; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8168.
Арциниега
Арциниега — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Козјачија
Козјачија (или само Козјак) — област во северниот дел на Македонија источно од градот Куманово (на територијата на Општина Старо Нагоричане). Областа е сместена северно од патот кон Крива Паланка.