cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елизабета Димитрова
Творештво
Во рамките на својата научна работа, се посветила на проучувањето на уметноста, културата и социо-културните одлики на ранохристијанската и византиската епоха. Во тој контекст, ги дешифрирала и прва ги објавила програмските, иконографски и ликовни одлики на керамичките “икони“ од наоѓалиштето Виничко Кале, кои во 90-тите години на 20 век станаа една од главните археолошки атракции на Балканот. Го идентификувала програмскиот и иконографски концепт на фреските во Епископската базилика во Стоби врз основа на фрагментарно зачуваните делови на декорацијата од 4 столетие. Голем дел од нејзините научни трудови посветен е на анализата и контекстуализацијата на симболичните значења на иконографија та на ранохристијанските мозаици во Стоби, Хераклеја Линкестис и антички Лихнид. Посебно внимание во нејзините истражување е посветено на моделите на визуелизација на догматските пораки преку симболичниот јазик на уметничкиот израз во периодот 3–6 век (во римските катакомби, на мозаиците во Равена, во доменот на камената пластика од средоземското подрачје). Во сферата на византиската ликовна култура, монографски ја обработила црквата посветена на Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Матејче (најголемиот средновековен сликан ансамбл на македонската територија) и прецизно ја определила хронологијата на градбата и на изведениот живопис. Исто така, ги контекстуализирала фрескоаранжманите во определен број средновековни цркви на македонската територија (Нерези, Курбиново, Вељуса, Водоча, Црква „Св. Андреја“ - Матка, Марков манастир, итн.) Во своите истражувања на средновековната културна историја, најголемо внимание посветила на проучувањето на социо-културните димензии на ктиторските аранжмани на определени авторитети од круговите на црковната, световната власт и [[благородништвото, како и на анализата на стилските и естетските одлики на балканските фрескоателјеа од епохата на 13 и 14 столетие. Со свои реферати учествувала на 53 домашни и меѓународни научни собири и била раководител на 29 меѓународни проекти , ,.
Какета (департман)
Департманот Какета (Шпански изговор: [kakeˈta] ) е департман во Колумбија. Сместен во регионот Амазона, Какета се граничи со департманите Каука и Хуила на запад, департманот Мета на север, департманот Гуавиаре на североисток, одделот Ваупес на исток, департманите на Амазонас и Путумајо до југ со вкупна површина од 88.965 км², трет по големина во земјата. Нејзин главен град е градот Флоренсија.
Копа Америка 1979
Јужноамериканско првенство во фудбал 1979, попознато како Копа Америка 1979 — 32-то издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал. По втор пат, првенството немало фиксен домакин, туку сите натпревари се играле во текот на пет месеци во секоја земја која зела учество на турнирот. Турнирот траел од 18 јули до 12 декември 1979 година. На турнирот учествувале 10 репрезентации.
Учесници
На турнирот учествувале: Боливија, Перу, Бразил, Колумбија, Еквадор, Парагвај, Аргентина, Уругвај, Чиле и Венецуела. На турнирот учествувале 10 репрезентации кои биле поделени во три групи. Секоја екипа одиграла по два натпревари со секој од својата група. Победникот од секоја група се пласирал во завршната фаза на турнирот. За победа биле доделувани два бода и еден за нерешено. За победа биле доделувани два бода и еден за нерешено.
1.
2.
3.
5.
6.
7.
9.
10.
Финале
Втор натпревар
Плеј-оф
Голгетери
4 гола
3 гола
2 гола
Семантика на програмски јазик
Во теоријата на програмскиот јазик, семантиката е областа што се занимава со ригорозна математичка студија за значењето на програмските јазици. Тоа го прави со проценка на значењето на синтаксички валидни жици дефинирани со специфичен програмски јазик, покажувајќи ја вклучената пресметка. Во таков случај, проценката би била од синтетички невалидни жици, резултатот би бил не-пресметка. Семантиката ги опишува процесите што компјутер ги следи при извршување програма на тој специфичен јазик. Ова може да се покаже со опишување на врската помеѓу влезот и излезот на програмата или објаснување за тоа како програмата ќе се извршува на одредена платформа, со што се создава модел на пресметка.
На пример, формалната семантика помага да се напишат компајлери, подобро да се разбере што прави програмата и да се докаже, на пример, следново ако е изјава ако 1 == 1, тогаш S1 друго S2 има ист ефект како што S1 на само.
Преглед
Областа на формална семантика ги опфаќа сите следниве:
Има блиски врски со други области на компјутерски науки како што се дизајн на јазик за програмирање, теорија на типови, компајлери и толкувачи, верификација на програмата и проверка на модели.
Пристапи
Постојат многу пристапи кон формалната семантика; овие припаѓаат на три главни класи:
Освен изборот помеѓу ознаките, оперативните или аксиоматските пристапи, повеќето варијации во формалните семантички системи произлегуваат од изборот на поддршка на математички формализам.
Варијации
Некои варијации на формалната семантика го вклучуваат следново:
Опишување на односите
Од различни причини, можеби ќе посакаме да се опишат односите помеѓу различна формална семантика. На пример:
Исто така, можно е да се поврзат повеќе семантики преку апстракции преку теоријата на апстрактно толкување.
Историја
Роберт В. Флојд бил заслужен за основање на полето на програмирање на јазична семантика во Флојд (1967).
Мацанганов мост
Мацанганов мост (Γεφύρι Ματσαγκάνη) или Туриски мост (Γεφύρι Κρανιάς) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Овој еднолачен мост ја преминува реката Венетик, близу нејзините извори, источно од гребенското село Турија. Изграден е нешто пред 1850 г. нас тариот каравански пат од Јанина и Мечово преку Милија за Гребен. Го носи името на сопственикот на нивите во околината. Долг е 16 м, широк 2,5 м и висок 5,5 м. Од едната страна е зачуван оригиналниот камен парапет, а од другата е заменет со цементен. На мостот имало бронзено ѕвоно, кое предупредувало кога имало силен ветар.
Во 1995 г. мостот е прогласен за споменик на културата.
Шведска на Олимписките игри
Шведска за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1896 година кои се одржале во Атина.
Финска нема пропуштено ниту едед мундијал на Олимписките игри, освен во 1904 година. На Зимските олимписки игри за првпат учествувала во 1924 година, и од тогаш нема пропуштено ниту еден мундијал.
Заклучно со 2009 година, Шведска има освоено вкупно 593 медали на олимпијадите, од кој 575 на летните и 118 на Зимските олимписки игри.
Националниот комитет на Шведска (шведски: Suomen Olympiakomitea) бил основан и признаен во 1913 година од страна на МОК.
ХЕЦ Козјак
Козјак е акумулациона хидроцентрала на долниот тек на реката Треска, југозападно од Скопје, односно на езерото Козјак. Браната и хидроцентралата „Козјак“ се наоѓаат на реката Треска, на приближно 25 километри од нејзиното влевање во Вардар, на 16 километри од браната „Матка“ и на 45 километри од Скопје. Браната Козјак е најголема и највисока брана во државата, со висина од 130 метри распон.
Изградба
Уште со среднорочниот план за развој на СР Македонија и со програмата за изградба на електроенергетски објекти 1983-1990, ХЕЦ „Козјак“ бил утврден како еден од приоритетните објекти. Претходно, во 1969 година, фирмата „Норконсулт“ од Норвешка изработила студија за регулација и контрола на реката Вардар во која била предвидена изградба на браната „Козјак“. Истражувањата на теренот за ХЕЦ „Козјак“ се извршени во неколку фази, од 1965 до 1979 година, а потоа од 1981 до 1986 година. Притоа било предвидено да се гради камено-насипна брана со глинено јадро. Врз основа на теренските и лабораториските истражувања спроведени од неколку институции (Геолошки завод – Скопје, Градежен институт „Македонија“, Електротехничкиот факултет – Скопје, Машинскиот факултет - Скопје итн.), „ЕМО“ – Охрид изработил главен проект за сите објекти на централата. На 27 февруари 1990 година, во „Енергопроект“ од Белград била извршена ревизија на целата документација за ХЕЦ „Козјак“ и било заклучено дека може да се отпочне со градба. Камен-темелникот бил фрлен на 31 август 1994 година од страна на тогашниот претседател Киро Глигоров, а првото полнење на акумулацијата се извршило во декември 2003 година. Изградбата на централата била во партнерство на ЕЛЕМ и кинеската CWE (China international water and electric corporation).
Технички податоци
Централата располага со два агрегати со францис турбини, со вкупна установена моќност од 80 MW. Првиот агрегат бил пуштен во погон на 7 јули 2004 година, а вториот на 30 септември 2004 година. Проектираното просечно годишно производство е 150 GWh. Предвидено е акумулацијата да се користи за повеќе намени. Главната улога на оваа ХЦ е да учествува во покривањето на врвовите од дневните дијаграми на оптоварувањето на електро-енергетскиот систем.
Градиште (Горобинци)
Градиште — средновековно градиште. Во правецот на селото Трстеник во месноста Голем Рид има голе-ма височинка  со  зарамнето  плато на кое се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Аеродром (населба)
Аеродром — населба во истоимената Општина Аеродром.
Географија
Населбата граничи со населбите Мичурин на запад, Острово на северозапад, 13 Ноември на север, Јане Сандански на североисток, Ново Лисиче, Реонски Центар на исток и Лисиче на југоисток.
Позадина
Населбата го добила своето име по старата местоположба на аеродромот „Скопје“ основан во 1920-тите, кој се наоѓал кај поликлиниката „Јане Сандански” и касарната „Гоце Делчев“. Аеродромот бил бомбардиран од страна на нацистичка Германија во април 1941. Првиот патнички авион слетал на 15 јуни 1928 година. Авионот бил од типот „Потез-29“ од француско производство и превезувал 5 патници.
Настанок
Населбата настанала по Скопскиот земјотрес во 1963 година. По катастрофалниот земјотрес од 1963, таму била сместена т.н. шаторска населба Аеродром-Вардар наменета за настраданите во земјотресот. Тој камп бил најголемото и најдобро организираното згрижувалиште во Општина Кисела Вода. Кампот во почетокот сместил 700 лица, а потоа бројката пораснала на 4,970 настрадани. Местоположбата на кампот била во близина на цивилниот аеродром. Оваа шаторска населба почнала да биде уредувана на 26 јули во 9 часот и попладнето била готова. Истиот ден почна да биде делена топла храна. Потоа за поголемите семејства биле подигнати бараки. Тука биле сместени жителите на Маџир Маало, Пролет и Ново Маало. Потоа шаторската населба била преселена во Мичурин, поточно во дворот на училиштето „Владимир Назор“.
21 век
Со Законот за новата територијална поделба во август 2004 година, била создадена Општина Аеродром чија територија претходно припаѓала во Општина Кисела Вода. Во неа биле вклучени сите населени места (вклучително и населбата Аеродром) кои се наоѓале северно од пругата Скопје-Велес.
Демографија
Според пописот од 2002, населбата Аеродром била статистички споена (под статистичкиот назив Аеродром) со населбите 13 Ноември, Јане Сандански, Лисиче, Мичурин, Ново Лисиче, Острово. Во таа статистичка целина живееле 72.009 жители од кои 96% се Македонци, 2% Срби и 2% други народности како Роми, Турци и Власи.
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, населбата Аеродром била статистички споена (под статистичкиот назив Аеродром) со населбите 13 Ноември, Горно Лисиче, Јане Сандански, Лисиче, Мичурин, Ново Лисиче, Острово, Реонски Центар. Таа статистичка целина имала 75.108 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Космос-1625
Космос-1625 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 23 јануари 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3000 килограми. Космос-1625 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 369 км, а најмалото на 115.
Пемагацел
Пемагацел — град во Бутан во округот Пемагацел. Градот се наоѓа во источен Бутан.
Цензурирано (филм)
Цензурирано е американски филм од 2007 година, во режија на Брајан де Палма. Главните улоги ги играат: Патрик Керол, Роб Девени и Изи Диаз. Филмот бил добитник на наградата „Сребрен лав“ на Филмскиот фестивал во Венеција.
Содржина
Филмот претставува потресно остварување за стравотиите во војната во Ирак. Во центарот на приказната е силувањето на едно малолетно девојче од страна на американските војници. Филмот е снимен во документаристички стил, при што режисерот дава приказ на начинот на кој американските медиуми известувале за војната во Ирак, со посебен осврт на блоговите и интернет-новинарството.
IC 1976
IC 1976 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1976 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 1976 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 21,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 22' 52".
Други поделби
Проучување на IC 1976 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1668852.
Сојуз на Македонците
Сојузот на Македонците (староΚοινὸν τῶν Μακεδόνων, Коинон тон Македонон) ― конфедеративно организирана комонвелтска установа (регионална држава или коинон ) која се состоела од сите македонски заедници обединети околу еден владетел. Може да се спореди со Сојузот на Молосите, но се чини дека македонскиот сојуз имал многу помала моќ од оној на Молосите. Главен град или седиште на македонскиот сојуз бил градот Бероја.
Историја
И нумизматичките и натписните докази сведочат за постоењето на македонскиот сојуз пред и по римското освојување на Македонија. Ковањето монети во името на „Македонците“ (т.е. ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ) било во постојано производство од времето на владеењето на Филип V (вл. 238–179 п.н.е.) и на Персеј (вл. 212–166 п.н.е.) до римскиот период. Таа била преорганизирана во времето на раната Римска Империја и претворена во установа поврзана со императорскиот култ како што се случило со сите сојузи од тој период.
Алцек (појаснување)
Алцек може да се однесува на:
Грб на Француска Полинезија
Грбот Француска Полинезија се состои од катамарани над кои се наоѓа диск со стилизирано Сонце и море.
Караул (Горобинци)
Караул  — градиште од доцноантичкото време. На 3 км јужно од селото Горобинци има мала височинка обрасната со шума на која се гледаат траги од ѕидови градени од кршен камен и варов малтер.
Колонада (Фабержеово јајце)
Опис
Јајцето симболизира храм на љубовта. Двата гулаби од платина ги претставуваат Николај и Александра. Четирите херувими изработени од позлатено сребро седат во основата на јајцето и ги претставуваат четирите ќерки на Николај и Александра: Анастазија, Олга, Марија и Татјана. Алексеј е претставен со Купидон поставен над јајцето и изработен од позлатено сребро. На Купидон денес му недостасува делот (стапче или гранче од позлатено сребро) кој го го држел во десната рака и ги означувал часовите.
Историја
Јајцето Колонада било купено за 11.600 рубљи и ѝ било поклонето на Александра меѓу Велигден и Духовден во 1910 година по повод раѓањето на Алексеј во 1904 година, нивното петто дете и единствен син на Николај и Александра. По раѓањето на четири ќерки, раѓањето на нивниот прв и единствен син било значајно бидејќи обезбедиле директен наследник на престолот, а не да помине на големиот кнез Михаил Александрович, помладиот брат на Николај II.
По абдикацијата на Николај II и затворањето на неговото семејство во 1917 година, јајцето Колонада било конфискувано од привремената влада. Повторно се појавува во 1922 година на списокот на конфискувани драгоцености пренесени од дворецот Аничков во Советот на народните комесари кој бил организација управувана од државата која собирала и конзервирала драгоцености. Во 1927 година, јајцето Колонада му било продадено на Емануел Сноумен од лондонската антикварница Варцки заедно со уште осум други велигденски јајца. Две години подоцна ѝ било продадено на кралицата Марија од Тек, а во 1953 година го наследила кралицата Елизабета II. Тоа е дел од Кралската збирка.
Од јули до октомври 2011 година, јајцето Колонада било прикажано на Кралската изложба Фаберже за време на летното отворање на Бакингамската палата.
Други Фабержеови јајца во Кралската колекција се:
Козјак (брана)
Козјак е камено-земјена брана со глинено јадро, највисока во Македонија со 114 метри, завршена во 2004 година, на реката Треска, 16,5 км спротиводно од Матка, со прибранска хидроцентрала со два агрегата (150 GWh годишно производство). Сместена е на тесно место со волумен на телото од 3,34 милиони м3 формира акумулација до 550 милиони м3, наменета за ретензија на поплавни води, производство на електрична енергија (2 x 40 MW) и водоснабдување во иднина. Придружни објекти: шахтен преливник, тунелски довод и темелен испуст, прибранска хидроцентрала и др. Спаѓа меѓу највисоките брани во поширокиот регион, во релативно сложени геолошки услови, успешно реализирана од македонската градежна оператива. во 2005 Македонски Пошти имаат издадено поштенска марка со мотив од браната.
UK Singles Chart
UK Singles Chart (мак. Британска табела за синглови) е составенa од The Official Charts Company (мак. Официјалната Компанија за Табели) (OCC) во име на британската снимачка индустрија. Целосната табелата ги содржи најпродаваните 200 синглови во Обединетото Кралство врз основа на комбинација на рекордни продажби и дигитални спуштања, иако некои медиуми содржат листи од Топ 40 (како BBC) или Топ 75 (како магазинот Music Week) на ниваната листа. Околу 6.500 британски малопродажни места придонесуваат за податоците, како и повеќето онлајн дигитални преземања во Велика Британија. За разлика од топ листите во САД, ерплеј статистички податоци не се користат за службена Британска табела за синглови.
Латвиски имиња
Латвиските имиња, како и кај повеќето европски култури, се состојат од два основни елемента: лично име (vārds) и презиме (uzvārds). Во времето на советскиот период (1940 - 1991), давањето на средното име (според татко) било обесхрабрувано кај Латвијците. По распадот на Советскиот Сојуз, сѐ почеста станала праксата на давање на две лични имиња кај децата.
Најголем број на машки латвиски имиња се именки од машки род кои во прва и втора деклинација завршуваат на –s/š или is. Мал број на машки имиња се именки од машки род кои во трета деклинација завршуваат на –us, како на пр. Ingus, Mikus, Edžus, Zemgus. Група на машки имиња, како што се Ivo, Raivo, Gvido, Bruno, Oto, кои се од страно потекло, завршуваат на неменливо –о. Женските латвиски имиња се именки од женски род кои во четврта и петта деклинација завршуваат на –а или –е, соодветно.
При директното обраќање се употребува падежот вокатив, на пр. Jāni за Jānis. Деминутивната форма често се употребува за изразување на наклоност, или при обраќање кон деца, и е во вокативен деминутив, на пр. Jānis во вокативен деминутив е Jānīti. Во латвискиот јазик, како и во македонскиот јазик, името и презимето се менуваат според родот. Презимето се менува во машки или во женски род според полот на личноста; на пр. презимето Ozols би одговарало за маж, додека Ozola за жена (кај нас, на пр. Иванов/Иванова). Ова е особина на балтословенската група на индоевропските јазици, која не е присутна кај финоугриските и германските јазици, каде презимето има иста форма за двата рода.
Правопис
Во латвискиот јазик имињата најчесто се пишуваат како што се изговараат. Меѓутоа, во случај на пишување на страни имиња се почитува правилото на ставање на името во соодветна деклинација со завршување на –s; на пр., Barack Obama се пишува Baracks Obama, а George Bush се пишува Džordžs Bušs.
Историја
Во феудалниот период, пред ослободување од кметството, (1817 во Kurzeme, 1819 во Vidzeme, 1861 во Latgale) презиме имале само членовите на благородништвото, слободните занаетчии и луѓето кои живееле во градови. Затоа најстарите презимиња во Латвија потекнуваат од германскиот или долно германскиот јазик, што е одраз на германското влијание од тој период. На пример презимето Meijers/Meijere (гер.: Meier, управител на имот), Millers/Millere (гер.: Müller, воденичар), Šmits/Šmite (гер.: Schmidt, ковач), Šulcs/Šulca (гер.: Schulze, полицаец), Ulmanis (гер.: Ullmann, личност од градот Улм), Godmanis (божји човек), Pētersons (син на Петар). Дел од латвиските презимиња, посебно оние од регионот Latgale, имаат полско или белоруско потекло, со промена само во последните слогови -ski/-cki во -skis/-ckis, -czyk во -čiks или -vich/-wicz во -vičs, како на пример Sokolovkis/Sokolovska, Baldunčiks/Baldunčika или Ratkevičs/Ratkeviča.
Низ историјата се случувало да оригиналните латвиски имиња бидат насилно менувани во зависност која земја во моментот ја окупирала Латвија. На пример, локалното свештенство, кои често биле Германци, издавале сертификати за раѓање и венчавка со германизирани имиња: на пример, Kalns бил пишуван како Berg (двата збора значат "планина" на латвиски и германски јазик, соодветно). Де-германизацијата на имињата довела до мали промени во имињата, на пример, Daugmants било германизирано во Daugmann, а потоа де-германизирано во Daugmanis.
Во времето кога Латвија била дел од Руското Царство и Советскиот Сојуз, во службена употреба латвиските имиња најчесто биле русифицирани.
Во 20 век, посебно во периодот меѓу двете светски војни, се јавува тенденција за повторно враќање на оригиналните латвиски имиња, како и на создавање на латвиски верзии на страни имиња. На пр. Министерот за внатрешни работи Kornēlijs Veitmanis, на латвиски сега е Kornēlijs Veidnieks.
Именден
Латвијата е една од европските земји каде покрај роденденот се слави и именденот (vārda dienas), и тоа со еднаква важност. Повеќето од нив се поврзани со денови на светците според црковниот календар, а во последните децении се додадени нови имендени во календарот со дозвола на посебни комисии. Некои имиња се поврзани со славење на имендени во врска со важни празници, на пр. женското име Līga има именден Līgo diena на 23 јуни (летна долгодневица), а машкото име Jānis има именден Jāņu diena еден ден подоцна (24 јуни). И двете имиња ја слават летната долгодневица. На сличен начин се слави именденот Mārtiņi на 10 ноември, за машките имиња Mārtiņš, Mārcis и Markuss.
Најчести латвиски имиња
Најчестите етнички латвиски имиња се наведени подолу. Поради бројната источнословенска дијаспора (Руси, Украинци, Белоруси) кои претставуваат третина од латвиското население, имињата кои се популарни кај нив, како на пр. Александар, сега се меѓу најчестите латвиски имиња.
Франческо Марија Пјаве
Франческо Марија Пиаве ( Francesco Maria Piave; 18 мај 1810, Мурано - 5 март 1876, Милано) - италијански либретист и оперски режисер.
Биографија
Од 1844 до 1860 година, Пјаве бил сценски директор и либретист во оперската куќа Ла Фениче во Венеција (каде што се запознал со Џузепе Верди), а во 1861 година, по препорака на Верди, бил префрлен во познатиот милански театар Ла Скала. Во 1867 година, доживеал мозочен удар, по што останал парализиран до крајот на неговиот живот.
Во текот на својата кариера, Пјаве пишувал либрета за многу познати композитори во тоа време како: Џовани Пацини (четири либрета), Саверио Меркаданте (барем едно), Федерико Ричи, а и едно за Мајкл Балф. Сепак, најпознат е како либретист на Џузепе Верди, за кого требало да напише 10 либрета, од кои најпознати се либретата за Риголето и Травијата.
Верди многу го ценел Пјаве, и затоа му доверил да напише 9 (заедно со Аролдо 10) либрета за него. Тој е еден од најзаслужните луѓе кои му помогнале на Верди да успее како композитор на опери.
Список на градови во Шлезвиг-Холштајн по население
Ова е список на сите градови и општини во германската покраина Шлезвиг-Холштајн со повеќе од 15.000 жители. Во 2017 г. овој услов го задоволувале 35 градови. На овој список се наведени само поединечните општини во градските граници, а не општини или приградски населби во рамките на урбани агломерации.
Список
Во табелава се наведени 35 градови и општини во Шлезвиг Холштајн со население од барем 15.000 жители во 2017 г. според проценките на Сојузната статистичка служба на Германија. Главниот град на покраината е претставен со задебелени букви.
Агуеда
Агуеда (португалски: Águeda) — град и општина во Централниот регион, Португалија. Населението во 2011 година изнесувало 47.729 жители, на површина од 335,27 км2. Градот имал население од 14.504 жители во 2001 година.
NGC 5419
NGC 5419 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5419 се споменува и како ESO 384-39, MCG -6-31-19.
Откривање
Телото е откриено на 8 јуни 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5419 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5419 има привидни димензии од 4,1' х 3,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 3 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 58' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 77°.
Други поделби
Проучување на NGC 5419 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50100. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 371; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 7840
NGC 7840 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7840 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7840 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 7 м 8,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 23' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 7840 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1345780. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 594. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.
Физули (округ)
Физули е административен округ во Азербејџан, кој дел е под ерменска контрола после војната во Нагорно-Карабах.
Поврзано
Ֆիզուլի
Космос-1626
Космос-1626 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 јануари 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2200 килограми. Космос-1626 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 662 км, а најмалото на 629.
Грб на Норфолшкиот Остров
Грбот на Норфолшкиот Остров се состои од штит околу кој се наоѓаат лав и кенгур како држачи. Над штитот има стилизиран шлем, а подолу се наоѓа натписот "INASMUCH".
Соја
Соја (науч. Glycine max) — една од најстарите културни растенија што му биле познати на човекот. Според податоците, сојата им била позната на Кинезите уште пред 5.000 години. Исто така културната соја е создадена во Југоисточна Азија (Кина, Кореја, Јапонија) каде што денес се сретнуваат најголем број на културни форми. Од Југоисточна Азија културната соја почнала да се шири во другите делови на Азија пред сè во источните делови на поранешниот СССР, а потоа и во другите делови Грузија, Украина и др. Според пишаните податоци сојата во Европа во XVIII век се одгледувала во ботаничките бавчи. Во Холандија се смета дека сојата е одгледувана пред 1737 година. Поради несоодветната агротехника и непознавањето на употребната вредност, сојата во XIX век во европските земји малку била застапена. Посериозно производство на сојата во Европа започнува во XX век и тоа во: Романија, Бугарија, Чехословачка, Австрија, Југославија и Унгарија. Во САД сојата се појавува во текот на XVIII век на поедини фарми, а во XIX век се испитувала на поголем број на фарми и се опишува како нова култура. Многу фармери ја прифатиле како сточна храна (сено или силажа) како чист посев или во комбинација со други култури. Во XX век се одгледува како култура.
Во Македонија во периодот помеѓу двете светски војни некои крупни понапредни стопани во Прилепско почнале да ја одгледуваат сојата, но поради ниските приноси набрзо била напуштена. Позначајни испитувања направени се во Овче Поле во 1960 и 1961 г. за проширување на сојата на поголеми површини. По подолг период на отсуство, сојата продолжила да се одгледува во земјата, но во поскромни количини. Така, во 2012 г. во Македонија се произведени 717 тони соја.
Корен
Сојата има добро развиен коренов систем. Главниот корен се развива на 10-15 см. во ораничниот слој. На таа длабина коренот се расклонува и се формираат цврсти жили, а главниот корен расте бавно и е тенок, така што тешко се разликува од страничните жили. неки случаи достигнуваат до 2 метри длабочина. Важен дел од кореновиот систем кај сојата се грутковите бактерии (кореновите грутки). Овие бактерии живеат во симбиоза со коренот на сојата, вршат снабдување со неоргански азот од атмосферата и го претвораат во амонијачна форма достапен за растението. За сојата карактеристична врста на бактерии е Bradyrhizobium japonicum. На едно растение може да има и неколку стотини грутки кои воглавно се формираат најмногу во ораничниот слој до 20 см длабочина.
Стебло
Културните сорти на соја имаат исправено стебло, чија висина зависи од сортата и условите на одгледување и се движи од 30-130 см. Стеблото е зелено, обраснато со влакненца и воглавно разгранато. Дивите видови на соја имаат полегливо стебло и може да достигне должина од 2 метри. На секоја нодија на стеблото се развива лист, кој во својата пазува носи папка која може да се развие како гранка, цвет или да остане неразвиена (заспана папка). Сојата повеќе или помалку грана, во зависнос од сортата и условите на надворешната средина, при што вообичаени се примарните гранки а секундарни многу ретко се формираат.
Лист
Постојат три различни типови на листови кај сојата; првиот чивт се котиледони, вториот чивт се прости и прави тројно сложени листови. Котиледоните се дел од 'ркулецот, по облик валчести или копјести а по боја се жолти или зелени. Простите или примарни листови се развиваат од папките кои се најдуваат во пазувите на котиледоните и секој прост лист има нодија. Сите останати нодии носат тројно сложени листови типични за сојата и се распоредени наизменично. Се состојат од дршка и три лиски. По некогаш може да се случи првите листови да имаат четири, па и седум лиски. За листот на сојата карактеристични се влакненцата. Растенијата со густи влакненца имаат физиолошки и агрономски предности: помалку се изложени на напад од штетни инсекти, поотпорни се на суша.
Цвет
Цветот на сојата се формира во пазувите на лисјето на стеблото и гранките, од основата спрема врвот. Цветовите можат да имаат бела или различни нијанси на љубичеста боја. Сојата цвета сукцесивно што значи на исто растение може да се најдат цветни папки, отворени цветови и мешунки кои се во фаза на наливање. Времето на цветање кај нас зависи од сортата, времето на сеидба и условите на надворешната средина и трае од крајот на месец мај до половината на август. Карактеристично за сојата е што има голем процент на абортивност (опаѓање) на цветовите, односно формира повеќе цветови од мешунки и таа појава до денес не е доволно објаснета.
Мешунки
Плодот на сојата е мешунка, чии број се движи од 2 до повеќе од 20 во едно соцветие, па до 400 на зрело растение. Овој број е обично многу помал поради високиот процент на абортивни цветови. Формата и големината на мешунката варира помеѓу сортата, а во зависност од надворешните услови овие особини се разликуваат и помеѓу мешунките на исто растение. Може да бидат прави, благо свиткани или српесто закривени, долги од 2 см. кај дивата, до 7 см. кај некои културни сорти. Бојата на мешунките може да биде светложолта, темна и црна а должината зависи од бројот на зрната а најчесто се движи од 4 до 6 см. Денешните комерцијални сорти, создадени со селекција, имаат цврсти мешунки и пукаат само во стресни услови, а за дивата соја карактеристично е да мешунките во зрелост пукаат и го расфрлуваат семето.
Зрно
Зрното кај поголем број на комерционални сорти има овална форма а може да ги има сите преодни помеѓу овална па до издолжена форма. Зрното на сојата може да биде; жолта, зелена, темна или црна, вклучувајќи ги сите нијанси меѓу овие бои, а може да биде и двобојно.
Употреба во исхраната
Според многу истражувања сојата е комплетен производ и природен лек во спречување на многубројни болестис, на пример, тие што се врзани за холестеролот. Дејствува дури и подобро од лек: некои нејзини белковини ги активираат рецепторите на „лошиот“ холестерол и го подобруваат неговото отстранување. Но, најинтересните ефекти се однесуваат на жените. Во сојата се откриени состојки што се добри во менопаузата: ги намалуваат и ублажуваат типичните тегоби, од бранови на топлина до промена на расположението и несоницата. Билните хормони од сојата ја надополнуваат намалената активност на јајчниците, а со тоа го намалуваат губењето на коскената маса. За тоа е доволно само 50г соја на ден. Сојата е максимално искористена во вегетаријанската исхрана како замена на месо, месни производи, млеко и млечни производи.
886
886 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 886 година од новата ера, 886. од првиот милениум, 86. од IX век и седма од 880-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6394 и 6395 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5636 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4646 и 4647 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1639.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 886 година се протега во 3522 и 3523, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3582 и 3583 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1429. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 272 и 273 исламска година.
Коџакарач (Горобинци)
Коџакарач — некропола од доцноантичкото време. На 500 м северно од наоѓалиштето Караул, а на околу 2,5 км јужно од селото се пронајдени гробови со конструкции од камени плочи. Во еден гроб била откриена белезица која се чува кај А. Бошков од селото. .
Лекција по љубов (филм)
Лекција по љубов е шведски филм, во режија на Ингмар Бергман. Главните улоги ги играат: Ева Далбек, Гунар Бјернстранд итн.
Содржина
По поминатите 15 години во брак, Давид (го игра Бјернстранд) и Мариан (ја игра Далбек) се наоѓаат на крстопат. Давид е доктор-гинеколог, кој има љубовни авантури надвор од бракот. Кога ќе се соочи со сериозната опасност дека неговата жена ќе го напушти, тој прави план како да ја поправи работата. Божем случајно, тој се качува во возот за Копенхаген каде што патува жена му, која има намера да се омажи за еден уметник. Всушност, во минатото, таа требало да се омажи за уметникот (кој бил најдобар другар на Давид), но на денот на свадбата, таа му изјавува љубов на Давид, по што се мажи за него. Во возот, тие се расправаат околу тоа кој е виновен за распаѓањето на бракот.
Во Копенхаген, Давид, жена му и уметникот одат во еден бар, каде уметникот наговара една проститутка да го заведе Давид, со цел да предизвика љубомора кај неговата жена. Неа навистина ја совладува љубомората и таа започнува тепачка со проститутката, па го напушта уметникот. Давид ја носи жена си во еден хотел, со цел да поминат една ноќ како во најубавите денови, кога биле вљубени еден во друг.
Црна Гора (појаснување)
Црна Гора може да се однесува на:
Александра Поповска
Александра Поповска (родена во 1975 година) — вокалистка, мултимедијална уметница, едукаторка и композиторка/импровизаторка, која моментално живее во Холандија. Порасната во поранешна Југославија, таа била изложена на широк спектар на културни влијанија. На Балканот е позната како една од пионерите во т.н. „проширени вокални техники“. Таа го користи својот глас како инструмент и нејзините интереси за музика се различни, од фолк и поп до џез и експериментална електронска музика во живо. Нејзиното слободно истражување на различни уметнички контексти ги проширува границите на жанровите. Фокусот на нејзината најнова работа е насочен кон нови вокални перформанси и создавање на аудио-визуелни дела.
90-тите години на минатиот век
Александра дипломирала на Музичката Академија во Скопје во 1997 година. За време на студиите настапувала со женско вокално трио (Емилија Лале и Ана Костова) и соработувала како сесиски музичар со речиси сите активни македонски продуценти и композитори од тој период (Дарко Димитров, Кокан Димушевски, Валентино Скендеровски, Илија Пејоски, Кире Костов итн.) Учествувала на снимки од над дваесет ЦД-а во различни музички жанрови со македонски уметници како што се ТБ Трацери, Архангел, Каролина Гочева, Ерзана, Тоше Проески, Калиопи, Игор Џамбазов, Тијана Дапчевиќ, Врчак, Ребека, Биба Додева и Адријан Гаџа.
2000-тите
Во 2000 година Александра станала главен вокал на квартетот Драган Даутовски, настапувајќи во повеќе од дваесет земји низ целиот свет. Квартетот главно се истакнувал по својот карактеристичен стил на музика, кој опфаќал сложени ритми и лирски пристап кон аранжманите на македонските народни мелодии. Издадоле неколку албуми и станале популарни во Македонија и на Балканот. Успехот на двата албума, The path of the sun и Разбој, предизвикал меѓународен интерес за нова македонска музика.
Визуелна уметност
Александра Поповска е повеќе позната по нејзината кариера како музичар, а помалку како визуелен уметник. Нејзината колекција на слики се состои од повеќе од двесте парчиња разни уметнички дела (акрилни слики, цртежи, дигитални дела, рачно изработени предмети, фотографии). Од 2005 таа е поактивна во Холандија, претставувајќи ја својата уметност. Како дел од проектот „Покажи ја својата надеж“, нејзината слика „Приказна за полжавот“ го обиколила целиот свет.
Искра Димитрова
Искра Димитрова (родена 1965 година, во ) - македонска мултимедијална уметница.
Таа дипломирала на насоките Филозофија и Вајарство на Универзитетот Св. Кирил и Методиј.
Својата работа ја претставувала на самостојни изложби и инсталации во Скопје, Вршац во Југославија, Загреб во Хрватска, Рочдејл во Англија, Токио, Јокохама и Медисон, Јужна Дакота. Нејзините дела се вклучени во Биеналето во Венеција (1999) и на меѓународни изложби во Марибор, Селеста, Солун, Лариса и Провиденс, Род Ајленд.
Роберт Алаѓозовски
Роберт Алаѓозовски ( во ) — македонски есеист, раскажувач, критичар и преведувач. Во периодот од 1 јуни 2017 до 4 јуни 2018 година бил Министер за култура на Република Македонија.
Животопис
Алаѓозовски е роден на 27 октомври 1973 година во Струмица. Магистрирал на катедрата за општа и компаративна книжевност при Филолошкиот факултет во Скопје (на тема „Теориско-поетички аспекти на македонската постмодернистичка проза“. Автор е на: зборникот уметнички и неуметнички текстови „Флорилегиј“ (во издание на Блесок); преку 150 рецензии, критики, есеи, прилози и дузина студии од областа на филмот, литературата, театарот и од интердисциплинарни теми, објавени во повеќе весници и списанија; неколку преводи на текстови и книги.
За својата работа и залагање ги има добиено следниве признанија: награда на поетскиот фестивал „Поткозјачки средби“, Куманово (1994); откупна и втора награда на Конкурсот за краток расказ на „Студентски збор“, (1996 и 1997 година). Застапен е во антологијата на краток расказ на Катица Ќулавкова „Царски Рез“.
Ловорово дрво (Фабержеово јајце)
Лаворово дрво (познато и како Портокалово дрво) – јувелирско велигденско јајце изработено од нефрит и емајл под надзор на рускиот јувелир Петар Карл Фаберже во 1911 година, за Николај II кој ѝ го поклонил јајцето на мајка си, царицата мајка Марија Фјодоровна за Велигден на 12 април 1911 година.
Изненадување
Изненадување е птичка пејачка, која излегува од дрвото мавта со крилата, ја врти главата, го отвора клунот и пее. Птичката се активира со мал лост скриен меѓу листовите во маскиран во овошје.
Историја
Врз основа на француското механичко портокалово дрво, извесно време погрешно се водело како портокалово дрво, но било потврдено како лаворлаворово дрво по прегледот на оригиналната фактура. Фаберже наплатил 12.800 рубљи за јајцето.
Во 1934 Варци му го продале на Алан Гибсон Хјуз за 950 фунти, а повторно го откупиле во 1939 година, по неговата смрт. Јајцето има кутија на која се напишани иницијалите А. Г. Х. кои веројатно се од ова време.
Во 1947 година Сотби го продал во Лондон за 1650 фунти и потоа јајцето променило повеќе сопственици, а краен било г-ѓа Милдред Каплан. Таа му го продала на Малколм Форбс во 1965 година за 35.000 долари, еквивалентни на 212.634 долари во 2004 година кога „Форбсовата збирка“ му била продадена на Виктор Векселберг. Векселберг купил девет царски јајца, како дел од збирка, за скоро 100 милиони долари
Јајцето денес е дел од Збирката на Виктор Векселберг, во сопственост на фондацијата „Врска на времињата“ и е сместено во Музејот Фаберже во Санкт Петербург.
Борка Павиќевиќ
Борка Павиќевиќ (, —, ) — српска драмска писателка, театарска режисерка, новинарка и активистка.
Животопис
Борка Павиќевиќ била родена во Котор во 1947 година. Како дете се преселила во Белград и таму ги завршила основното образование, гимназијата, а подоцна и Академијата за театар, филм, радио и телевизија. Дипломирала во 1971 година, а во 1976 година, на истиот факултет ги завршила и магистерските студии.
Основоположник е на театарот „Нови сензибилности“, во старата белградска пивара, во 1981 год; поддржувач е на либерализмот и пацифизмот.
Павиќевиќ била драматург во Атеље 212, БИТЕФ, а од 1994 година го водела Центарот за културна деконтаминација, Павиљон Вељковиќ, и била ко-основоположник на невладината организација Белградски круг.
Павиќевиќ се занимавала и со публицистика. Пишувала колумни во повеќе весници: Сусрет, НИН, Књижевне новине, а сега пишува за весникот Данас.
Центарот за културна деконтаминација, кој таа го основала, има организирано повеќе од 5000 настани, изложби, протести и предавања. Била потпишувач на декларацијата Движење за граѓански отпор, во 2012 г., и е соавтор на книгата „Белград мој Белград“.
Се појавила и во два документарни филма „The Weight of Chains 2“ и „Лауш“.
Награди и признанија
Павиќевиќ има освоено бројни награди:
Украина на Олимписките игри
Унгарија за првпат како независна држава учествувала на Летните олимписки игри во 1996 година, кои се одржале во Атланта. Од тогаш, Украина нема пропуштено ниту еден мундијал. Во 1994, дебитирала и на Зимските олимписки игри и нема пропуштено ниту еден мундијал.
Заклучно со 2010 година, Украина има освоено вкупно 101 медал на олимпијадите, од кој 96 на летните а 5 на Зимските олимписки игри.
Националниот олимписки комитет (украински: Нацiональний олiмпiйський комiтет України) бил основан во 1990 година, а од страна на МОК бил признат три години подоцна.