cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Асур
Стара и средна Асирија
Асур бил главниот град на империјата на Шамси Адад I (1813–1781 п.н.е). Тој ја проширил моќта и влијанието на градот преку реката Тигар и целта долина, што на некој начин ја создал првата Асирска империја. Во овој период, била изградена и Големат кралска палата, а воедно храмот на Асур бил проширен и зголемен со додавање на скалеста пирамида или зигурат. Оваа империја престанала да постои кога Хамураби, Аморитот крал на Вавилон го додал градот кон својата краткотрајна империја која престанала да постои по смртта Ишме Даган I околу 1756 година п.н.е, а наредните три кралеви се сметале за вазали. Домородниот крал Адаси ги протерал вавилонците и аморитите од Асур околу 1720 година п.н.е, но многу малку се знае за неговите наследници. За обновата и изградбата се знае неколку векови подоцна, за време на владеењето на кралот Пузур Ашур III, кога градот бил утврден и јужните делови биле придодадени кон одбранбените сили на градот. Биле подигнати храмови на месечевиот бог Син (Нана) и богот на Сонцето Шамаш во век п.н.е. Градот подоцна бил покорен од кралот на Митани, Шауштатар во средината на век, кој ги отстранил златните и сребрените врати од храмовите и ги однел во својот главен град, Вашукани.
Ашур Убалит I ги отфрла владеењето на Митанската империја во 1365 година п.н.е, и асирцијте ја искористиле оваа можност и завладеале со источниот дел од Митанската империја, а подоцна ги придодале и хетитските територии на Вавилон, Аморит и Хурија. Во наредните векови старите храмови и палати во Асур биле обновени, градот повторно станал седиште на моќна империја во периодот од 1365 до 1076 година п.н.е. Тукулти Нинурта I (1244–1208 п.н.е) исто така започнал со градба на храм посветен на Иштар. Храмот Ану-Адад е изграден за време на владеењето на Тиглат Пилесер I (1115–1075 п.н.е). Заѕиданата површина на градот во средно асирскиот период била 1,2 км2.
Новата Асирска империја
За време на Новата Асирска империја (912–608 п.н.е), кралската палата била префрлена во другите асирски градови. Ашур Насир Пал II (884–859 п.н.е) го преместил главниот град од Асур во Кала (Кала/Нимруд). Но градот Асур и понатаму останува религиозен центар за целата империја, поради присуството на храмот на националното божество Асур. За време на владеењето на Сеначериб (705–682 п.н.е), била изградена Куќата на новата година, акиту, со што почнале да се слават фестивалите во градот. Неколку асирски владетели биле и закопани под старата палата. градот бил опљашкан и уништен за време на походите на медите, вавилонците и персијците во 612 година п.н.е.
Персиската империја
Градот повторно е населен од асирци по неколку векови. За време на владеењето на партијаните, меѓу 100 година п.н.е и 270 година, градот станал административен центар на партијанското владение во Асирија, и некои од познатите асиролози како Симо Парпола велат дека градот имал одредена автономија или пак вид на независност. Биле изградени нови административни згради во севернот дел на градот, и една палата во јужниот дел. Стариот храм посветен на националното божество на асирците Асур бил обновен, што е потврда за постојаното присуство на етнички асирци. Но, градот повторно е уништен при походот на сасанидскиот крал Шапур I (241–272). Но градот и понатаму бил населен сè до век.
Асур по се изгледа бил населен од асирци, и ги надживеал партијанците и сасанидите. Бил населен и за време на исламскиот приод сè до век кога Тамерлан го масакрирал домородното асирско население кои биле христијани. По овој настан не постојат траги за нови населби во археолошкото и нумизматичкото досие. .
Унгарски копнени сили
Унгарските копнени сили се една од гранките на унгарските вооружени сили. Тоа е армија која се занимава со активности на земјата и војници, вклучувајќи артилериски, тенкови, АПЦ, IFV и поддршка од земјата. Унгарските копнени сили моментално се повлекуваат од Ирак и моментно се во служба во Авганистан и КФОР.
Унгарија била поддржана од Советскиот Сојуз за време на Студената војна, но по падот на Советскиот Сојуз, Унгарија ги намалила тенковите, затвори гарнизоните и ја намалила силата на војниците од 1991 година. Унгарската армија сега се занимава со национална безбедност, мировни операции и меѓународни конфликти. Унгарија се приклучи на НАТО во 1999 година.
Единици
Двете главни борбени единици на унгарските копнени сили се:
Првороден грев
Првороден грев — гревот на Адам и Ева во Еден со кој прародителите ги лишиле своите потомци од непосредно општење со Бога, прикажан во третата глава од книгата Битие. Црквата го користи овој поим за да го објасни учењето изложено во Рим 5,12-21 и 1 Кор 15,22, во кој Адам се идентификува како човекот преку кој смртта влегува во овој свет. Овој грев се наследува, и секој човек се зачнува и раѓа во овој грев, а се ослободува од него преку Крштевањето.
Онтологија на првородниот грев
Троичниот Бог, создавајќи го светот го создал и човекот како круна на секое создание. Создавајќи ги првите луѓе, прародителите Адам и Ева, како единство на душата и телото, Бог им дал слобода на избор да бидат во заедница со Него (Бога) или да ја отфрлат таа заедница. Отфрлањето на таа заедница е грев или егзистенцијално промашување. Тоа им го дал преку слободата на изборот, давајќи им заповед од секое дрво во Рајската градина да јадат, освен од дрвото за познавање на доброто и злото, укажувајќи им дека во оној ден во кој ќе вкусат од него - ќе умрат.
Прародителите со својот слободен избор, а наговорени од ѓаволот, кој отпаднал од Бога уште пред создавањето на материјалниот свет, јадејќи од забранетиот плод одлучиле да бидат без Бога; како последица на тоа - лишени од благодатта Божја, смртта добила власт над нив. Така настанал првородниот грев од луѓето се ослободуваат преку светата тајна крштение. Смртта и болестите како последица на гревот и како некоја генетска инфекција (sui generis), се пренесуваат и на другите поколенија. Како последица на тоа настанала смрт на сите полиња па и биолошката смрт која подразбира разделба на душата која е соединета со Духот Божји од телото, телото пак без душата се враќа во земја и се распаѓа, додека душата по благодат Божја, останува бесмртна.
Штубен (Долна Саксонија)
Штубен (Stubben) — село и поранешна општина во округот Куксхафен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2011 година е дел од општината Беверштет.
Општински единици
Поранешната општина Штубен била составена од следниве места:
Сања Михајловиќ-Костадиновска
Сања Михајловиќ-Костадиновска (Скопје, 1982) — македонска универзитетска професорка и писателка.
Животопис
Сања Михајловиќ-Костадиновска е родена во 1982, во Скопје. Докторирала на Универзитетот „Комплутенсе“ во Мадрид. Работи како доцент по шпанска книжевност на Катедрата за романски јазици и книжевност при Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
Творештво
Михајловиќ-Костадиновска автор на книгата за деца „Сонувалко“ (Бегемот, 2019), како и на двете збирки со кратки раскази: „(Бес)конечни модели на расказот“ (2018) и „Во кратки црти“ (2021), сите три објавени од издавачката куќа „Бегемот“. Таа е добитничка е на повеќе награди за кратки раскази, како и наградата за најдобар дебитантски прозен ракопис, „Новите“ за 2015 (за нејзината новела „517“), што ја доделува издавачката куќа „Темплум“. Исто така, активно се занимава и со превод. Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Европско првенство во кошарка 1967
Европското првенство во кошарка 1967 година е 15 Евробаскет организиран од ФИБА Европа. Првенството се одржало во Советскиот Сојуз од 28 септември до 8 октомври 1967 година.
Конечно рангирање
Прва рунда
Група А - Хелсинки
Група Б - Тампере
Освоени места
==Најдобра петорка на првенството ==
Наполеон Бонапарт
Наполеон Бонапарт (Napoléon Bonaparte, - ) — француски император, основоположник на многу реформи на Француската револуција. Тој е еден од најголемите воени генијалци во XIX век; ја освоил цела Западна Европа и Египет, додека воведувал реформи во овие нови територии, цело време им гарантирал слобода на народите и дека ќе го подобри начинот на живеење. Тој самиот се крунисал за император на Франција во 1804 година и вовел реформи очекувајќи да го обедини незадоволниот народ. Неколку од Наполеоновите реформи се во употреба и денес.
Ран живот
Наполеон e роден на 15 август 1769 г. во Ајачо, на островот Корзика и e крстен како Наполеоне ди Бонапарте (во Франција неговото име станало Наполеон Бонапарт ). Тој е второто дете (од осумте деца) на Карло (Шарл) Бонапарт и Летиција Рамолино Бонапарт, и двајцата од повисоката корзиканско-италијанска класа. Но, Наполеон никогаш не бил професионален војник. Карло бил адвокат кој се борел за корзиканската независност, но откако Французите го освоиле островот во 1768, тој служел како обвинител и судија, и влегол во француската аристократија како гроф. За време на влијанието на татко му, Наполеон се изучувал на трошок на кралот Луј XVI, во Брине и Военото училиште, во Париз. Наполеон матурирал во 1785, на возраст од 16 години, и се приклучил на артилеријата како втор наредник.
Пред започнувањето на револуцијата, тој станал поручник (1791) во Корзиканската национална гарда. Во 1793, Корзика се декларирала како независна, а Бонапартa, француски патриот и републиканец, побегнал во Франција со своето семејство. Тој бил унапреден во капетан, за опседнувањето на армијата на Тулун, врз основа на тоа морнарицата, потпомогната од Британската флота, Жозефина де Боарне, првата жена на Наполеон предизвикала револт во републиката. Заменувајќи го повредениот генерал на артилеријата, тој со голема војска ја истерал Британската флота од  пристаништето, а Тулун паднал. Како резултат, Бонапарт бил промовиран како бригаден генерал на возраст од 25 години. Во 1795, тој ја зачувал револуционерната управа со разделување на бунтовничките толпи во Париз. Во 1796 тој се оженил со Жозефина де Боарне, вдовица на аристократ, кој бил гилотиниран во Револуцијата, и мајка на две деца. Умрел на 5 мај 1821 година.
Битката кај реката Нил
Во август 1798 Француската флота под контрола на вицеадмиралот Франсоа Пол Бруе де Агаилие била разбиена од малата британска армада предводена од Хорацио Нелсон во Битката кај Нил, кај местото Абу Оир Бај во Египет. Разбивањето го пропуштил Бонапарт, кој ја предводел експедицијата, а бил оставен во Египет. Во исто време разрушувањето на француската флота ја гарантирало поморската власт на Британците на Средоземното Море. Исто така во 1796, Бонапарт бил ставен за командант на француската армија во Италија. Неговата моќ и популарност во Франција го заплашиле Директориумот (тогашната влада), па затоа во 1798 година го упатиле во Египет каде што требало да ја попречи британската трговија со Индија. Но, оваа акција била осуетена со Нелсоновата победа кај утоката на Нил. Тој победил четири австриски генерали последователно, секој со супериорна надмоќност, и ги принудил Австрија и нејзините покраини да склучат мир. Склучил договор во Кампо Формио со услов Франција да ја задржи завладеаната територија. Во северна Италија тој ја пронашол Кизалпинската (Италијанска) Република (подоцна позната како Кралството на Италија) и си ја засилил својата позиција во Франција со праќањето на милиони франци како богатство за владата. Во 1798, за да ја спречи трговијата на Британците со Истокот, тој водел експедиција на отоманскиот Египет, кој го освоил. Неговата флота била уништена од британскиот адмирал Хорацио Нелсон, без негово присуство. Без размислување тој вовел реформи во египетските права и закони, укинувајќи го ропството и феудализмот со гаранција за основните права. Француските образовани луѓе тој ги водел со себе на почетокот на научното учење за старата египетска историја. Во 1799 тој не успеал да ја освои Сирија, но победил во една битка над Отоманците во Абу Оир (Абукир). На Франција, во меѓувреме, и се спротивставувала нова коалиција; Австрија, Русија, и помалку моќната поддршка од Британија.
Воени подвизи
Во април 1803 година, Британија, испровоцирана од агресивното однесување на Наполеон, ја продолжила војната на море. Две години подоцна Русија и Австрија се придружиле на Британија во нова коалиција. Наполеон тогаш ги оставил своите планови да завладее со Англија и ги насочил своите сили кон австро-руските трупи, победувајќи ги кај Аустерлиц на 2 декември 1805 година. Во 1806 година го зазел кралството Наполи и за крал го поставил својот постар брат Жозеф, ја претвора Холандската Република во кралство за неговиот брат Луј, и ја установил Конфедерацијата на Рајна (повеќето германски покраини) со која што тој управувал. Прусија тогаш стапила во сојуз со Русија и ја нападнале конфедерацијата. Наполеон ги разрушил пруските трупи кај Сена и Ауерштед (1806) и руските трупи кај Фриланд. Во Тилсит (јули 1807), Наполеон направил сојуз со цар Александар и значително ги намалил границите на Прусија. Тој уште направил и помали државички во својата империја: кралството Вестфалија за неговиот брат Жером, војводството Варшава и др. Наполеон во меѓувреме го утврдил континенталниот систем, француско наметнување на блокада во Европа против британските добра, создаден за да банкротираат, како што тој ги нарекувал „нацијата на дуќанџиите”. Во 1807 година Наполеон ја освоил Португалија. Во 1808 година неговиот брат Жозеф го направил крал на Шпанија и му го доделил Неапол на неговиот зет, Жоашен Мира. По пристигнувањето во Шпанија Жозеф наишол на отпор, кој бил познат како Полуостровски војни. Наполеон кратко учествувал и постигнал победи, но по неговото заминување борбите продолжиле уште пет години, со британската поддршка на шпанската армија и герилите. Полуостровските војни ја чинеле Франција 300.000 несреќни случаи, неискажана сума на пари и придонеле за евентуалното слабнење на Наполеоновата империја. Во 1809 година Наполеон ги победил Австријците кај Ваграм, припојувајќи ги и илирските покраини (сега делови од Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Србија и Црна Гора), а воедно ги укинал и папските земји. Исто така, се развел со Жозефина и во 1810 година се оженил со надвојвотката Марија Луиза, ќерка на австрискиот император. Според поврзувањето на неговата династија со старите правила во Европа тој се надевал дека неговиот син, кој се родил набргу во 1811 година, ќе биде со поголемо задоволство прифатен од афирмираните монаси. Во 1810 година, неговата империја го добила своето најголемо ширење со завладувањето на Бремен, Либек и други делови од Северна Германија, заедно со кралството на Холандија, следејќи ја силната абдикација на Луј Бонапарт.
Битката кај Аустерлиц
Битката кај Аустерлиц е една од најдобрите воени судири предводена од Наполеон. Се одвивала на местото близу селото Аустерлиц (денес, Славков кај Брно, Чешка) на 2 декември 1805 година, меѓу француската војска од околу 68.000 и австро-руската војска околу 90.000. Некои ја нарекуваат „битката на тројцата императори”, бидејќи Наполеон, Франц I од Австрија и Александар I од Русија биле присутни на бојното поле. Наполеон ги победил Австријците кај Улм во октомври и ја окупирал Виена во ноември, но дел од австриската војска останала недопрена и продолжила на север да му се придружи на рускиот сојузник кај Олмуц во Моравија. Наполеон бил предводен од идејата за брза победа, пред Прусија да може да ѝ се придружи на антифранцуската коалиција и да ги зголемат силите против него.
Наполеон напредувал сè до Брно во крајот на ноември и тогаш се повлекол на неколку милји, надевајќи се дека рускиот командант, принцот Михаил Иларионович Кутузов, ќе се обиде да го нападне, со намера да му ја нападне страничната линија и да му ја пресече неговата линија на повлекување кон Виена. Антифранцуските сојузници тогаш го зазеле полето Процен западно од Аустерлиц, а на 2 декември Русите успеале да го нападнат десното крило на војската на Наполеон, како што се надевал тој. Овој напад и уште еден од Австријците на левото крило биле одбиени. Од оваа гледна точка, Наполеон ја испратил неговата централна сила, под команда на маршалот Никола Султ, против сојузничкиот центар, кој бил слаб за да ги издржи страничните потези. По жестоката борба, Французите ја разбиле австриската и руската борбена линија и ја комплетирале маршрутата. Французите изгубиле 9.000 луѓе, а сојузниците околу 25.000. Како резултат од оваа победа, тројната коалиција против Наполеон се распаднала.
Битката кај Маренџо
Битката кај Маренџо, е победата на Наполеон Бонапарт над австриската армија во Војната на Првата коалиција (1792 - 1801). Пролетта 1800 година, Бонапарт, првиот конзул на Француската Репубика, предводел офанзива против Австријците, кои ја окупирале Северна Италија. На 14 јуни, австрискиот генерал Михаил фон Мелас со војска од околу 30.000 војници и стотина топови, го нападнале Наполеон кај Маренџо, северно од Џенова. Бонапарт, кој имал само 19.000 војници и 14 топа, бил принуден да се повлече. Мелас не успеал да ја продолжи неговата предност и Французите по добивањето на засилување, контранападнале и победиле. Тоа била прва од серијата победи на Французите што довело до завршување на војната, следната година.
Битката кај Лајпциг
Битката кај Лајпциг, наречена Битка на нациите, била одлучувачкиот судир на француската армија на Наполеон, со оние на Австрија, Прусија, Русија и Шведска, водена од 16-19 октомври 1813 година, кај Лајпциг, Германија. Исплашен од коалицијата со загубата на виталната комуникација низ градот, Наполеон го чекал нападот на 16 октомври, но наредните денови на коалицијата, која била со огромна супериорност во однос на силата, ѝ се приклучиле новодојдени сили. Нападот започнал на 18 октомври и рано изутрината наредниот ден, по девет часа борба, Наполеон наредил повлекување преку реката Вајсе Елстер. Во конфузијата, мостот на реката се кренал предвремено, пред да заврши повлекувањето, оставајќи 30.000 француски војници да бидат земени во притвор во градот. Последиците на двете страни се проценети меѓу 90.000 и 120.000 жртви. Сепак, Битката кај Лајпциг делотворно ја елиминирала Наполеоновата моќ источно од Конфедерацијата на Рајна.
Владеењето на Наполеон во Европа
Феудализмот и искористувањето на селаните со владеењето на Наполеон биле искоренети и била воспоставена слобода на религијата (освен во Шпанија). На секоја земја и бил дозволен устав и парламент со закон. Бил воведен француски систем на администрација и правосудство. Школите биле ставени под централна администрација, а јавните школи биле во замисла. Високото образование било отворено за сите оние кои ќе се квалификуваат, без разлика на класа или религија. Секоја држава имала академија за промовирање на науките и уметностите. Плати биле обезбедени за еминентни образовани луѓе, особено за научниците. Уставната влада останала само ветување, но се реализирал голем напредок и зголемена ефикасност.
Дури по падот на Наполеон, народите на Европа почнале да ги ценат бенефициите кои неговиот систем им ги овозможувал.
Инвазија на Русија
Во 1812 година, Наполеон, чие сојузништво со Александар I пропаднало, лансирал инвазија на Русија. Напаѓачката армија располагала со околу 530.000 луѓе и 1.000 топови. Наполеоновата војска успеала да навлезе во Москва, која ја напуштиле руските единици и голем дел од цивилното население. Наместо мир, напаѓачите доживеале отпор и зимското невреме сосема ги уништило. Кампањата завршила во катастрофално повлекување од Москва во 1813 година.
Првото прогонство
По повлекувањето од Русија, цела Европа се здружила против Наполеон. Иако тој брилијантно се спротивставувал, сепак, немал никакви шанси на успех.
Во април 1814 година, неговите маршали одбиле да продолжат со отпорот. Откако сојузниците го одбиле неговото доброволно симнување од престолот во корист на неговиот син, Наполеон безусловно абдицирал и бил прогонет на средоземниот остров Елба. Марија Луиза и неговиот син биле ставени во притвор на нејзиниот татко, царот на Австрија. Наполеон никогаш повеќе не ги видел.
Битката кај Ватерло
Наполеон сепак успеал да направи драматично враќање. Во март 1815 година, тој побегнал од Елба, стасал до Франција и ги придобил силите испратени да го заробат. Во Париз, тој донел нов, подемократски устав и неговите ветерани од претходните битки го поддржале. Наполеон барал мир од сојузниците, но тие го одбиле, па тој нападнал прв. Резултатот бил пораз во Битката кај Ватерло, Белгија, на 18 јуни 1815 година.
Второто прогонство
По поразот кај Ватерло, во Париз, толпите го молеле да продолжи со борбата, но политичарите не му пружиле поддршка. Наполеон побегнал во Рошфор, каде му се предал на капетанот на англискиот воен брод Белерефон.
Наполеон ја потпишал својата втора абдикација на 22 јуни; на 28 јуни кралот Луј XVIII бил вратен на францускиот престол, со што завршиле т.н. Сто дена. Британските власти го прифатиле предавањето на поранешниот император на 15 јули; подоцна бил протеран на островот Света Елена. Толку бил голем поразот на Наполеон, што Ватерло останал како синоним за огромен пораз.
Причина за смрт
Причината за смртта на Наполеон била оспорувана во бројни прилики и контроверзноста останува до ден-денес. Франческо Анотомарки, докторот на Наполеон, како причина за смртта на Наполеон наведува рак на стомакот. Во 1955, во дневникот на Луис Мархенд, во значајна улога се појавува собарот на Наполеон. Неговите описи за Наполеон неколку месеци пред неговата смрт, остави многу заклучоци, но најмногу забележливите Стен Форшвуд и Бен Вајдер заклучиле дека тој е убиен со труење од арсен. Арсенот во тоа време се употребувал како отров кој не се забележува. Арсенот, исто така, се употребувал во тапети, како зелен пигмент, а се употребувал и во медицината. Во 2001 година Паскал Кинц, од стразбуршкиот судски институт во Франција, дал истражување за арсенската теорија со проучување на стадиумите на арсенот најдени во косата на Наполеон: тие биле 7-38 пати поголеми од нормалните.
Сечењето на коса во мали сегменти и анализирањето на секој сегмент поединечно доведува до тврдење за постоење на арсен во телото. Овие анализи од косата на Наполеон сугерираат на тоа дека големи, но не наеднаш дози биле консумирани во одреден интервал. Арсенот го ослабувал Наполеон и останувал во неговиот систем. Поскорашните анализи во журналот „Science et vie” покажуваат за зголемени концентрации од арсен, кои биле пронајдени во влакната на Наполеон и за кои се смета дека биле земени од 1805, 1814 и 1821 година. Главниот истражувач Иван Рикордел објавил статија дека ако арсенот е причина за смртта, Наполеон ќе умрел години порано. Арсенот во тоа време се употребувал како третман против сифилис. Овие откритија водат кон шпекулации дека можеби и Наполеон страдал од таа болест. Лекарскиот режим на Наполеон од неговите доктори бил третман со антимониум калиум титрид и доза од 600 mg жива хлорид за да ги намали неговите болки во деновите пред неговата смрт. Група од истражувачи од Сан Франциско шпекулирале дека неговиот третман доведува до негова смрт со предизвикување на сериозни недостатоци на калиум.
Во мај 2005 година, тим од швајцарски лекари тврделе дека причина за смртта на Наполеон бил рак во стомакот, која е истата причина за смртта и на неговиот татко. Неколку судски извештаи тврделе дека Наполеон пред да умре тежел 76 килограми, а година порано тој тежел отприлика 91 килограм, потврдувајќи го резултатот на аутопсијата на Анто Марки. Тим од лекари од универзитетот Монт-тер-Спертоли, предводени од професор Вионди, ги потврдиле овие претпоставки. Во октомври 2005 година, се појавува ненадејно документ во Шкотска кој претставува документ за аутопсија, кој повторно го потврдува Анто Марки. Поскорашните анализи од етимологија и патологија, тврдат дека болеста на Наполеон била рак на желудникот.
Во 1821 година, еден англиски патолог, кој работел на обдукцијата на телото на Наполеон, му го отсекол пенисот и оттогаш тој променил неколку сопственици: најпрвин, во 19 век бил сопственост на некој италијански свештеник, потоа преминал кај еден лондонски продавач на книги, а од 1969 година се наоѓа во приватната збирка на еден американски уролог, кој за пенисот платил 2.900 долари. Тој го чувал пенисот во куфер под својот кревет сè до смртта во 2007 година, а подоцна пенисот му бил продаден на аукција на колекционер од Аргентина.
Наследство
Наполеоновото влијание во Франција се забележува дури и денес. Спомени од него има насекаде низ Париз, посебно Триумфалната порта и центарот на градот кој биле изградени да ги одбележуваат сите негови победи. Исто така, државниот закон се нарекува кодексот на Наполеон, а и административниот и судскиот систем главно потекнуваат од Наполеон. Наполеоновите радикални реформи во сите делови на Европа и ја подготвувале земјата за револуција.
Во 1806 Наполеон Бонапарт, царот на Франција ја започнува конструкцијата на Триумфалната порта како спомен за неговите победи. Триумфалната порта е висока 50 м и широка 45 м и се наоѓа во западниот дел на Елисејските полиња, во Париз. На ѕидовите од портата се испишани имињата на Наполеоновите генерали и неговите победи.
Наполеон бил отмен човек, никогаш сигурен, никогаш задоволен. „Моќта е мојата господарка” велел тој. Тој знаел да биде шармантен, но посебно се ценела неговата лојалност кон својата фамилија и кон неговите постари соработници. Не дозволувал никому да му се меша во работата. Наполеон бил понекогаш тиран но секогаш со голем авторитет, и еден кој верувал во водење на власта со мандат на народот. Тој бил голем просветен монарх, голем генијалец кој ги променил француските институции и се обидел да направи реформи во сите институции во Европа. Тој се обидел на Европа да ѝ подари постојан закон. Наполеон бил голем стратешки генијалец. Во Света Елена тој рекол „Ватерло ќе ги избрише спомените од сите мои победи“. Тој не бил во право, за добро или за лошо, тој е најзапаметен како генерал, а не по неговата напредна власт, и со право е наречен Наполеон Велики.
Легендата за Наполеон
Култот за Наполеон како „човек од судбината” започнало уште во времето на неговиот живот. Всушност тој неговиот култ го започнал за време на неговата прва италијанска кампања со систематско публицирање на неговите победи. Како прв конзул и император ги повикува најдобрите писатели, артисти и уметници да ги величаат неговите дела и придонел за градење на култот во кој самиот се претставува како најголемата слава на Франција. Тој главно ја започнал револуцијата во Франција и понудил бенефиции кон Европа. Неговата цел била да ги пронајде европските држави „федерации од слободни луѓе”. Како и да е, тој станува херој на Франција и маченик на светот. Во 1840 година, неговите останки биле вратени во Париз на барање од кралот Луј Филип и биле погребани со голема помпезност и церемонија. Гете имал високо мислење за Наполеон сметајќи го за гениј.
Сепак, постојат и критички мислења во однос на Наполеон. Така, познатиот историчар Иполит Тен го сметал Наполеон само како еден тип на италијански кондотјер од времето на ренесансата. Според него, Наполеон бил само човек од инстинкти, кој затоа повеќе ја сакал акцијата отколку идеалот и повеќе се служел со луѓето отколку што им служел на луѓето. За Иполит Тен, Наполеон е слика на егоцентризам, суета и деспотизам; човек која газел сè пред себе со цел тој самиот да се искачи што повисоко.
Поважни настани:
Наполеон како тема во уметноста и во популарната култура
Наполеон, во позитивна или негативна смисла, често се јавува како инспирација или тема во бројни дела од уметноста и популарната култура:
Во романот „Злосторство и казна“, зборувајќи за Наполеон, Достоевски пишува: „вистинскиот господар, кому сè му е дозволено, го бомбардира со топови Тулон, приредува колеж во Париз, ја заборава армијата во Египет, поништува половина милион луѓе во походот на Москва... и нему по смртта му подигаат споменици... Не, таквите луѓе, очигледно, не се од крв и од месо, туку од бронза!“ Францускиот писател Луј-Фердинанд Селин, во својот роман „Патување до крајот на ноќта“, го нарекува Наполеон лудак кој ги задоволувал желбите на Европа за доживувања. Во својот роман „Елементарни честички“, францускиот писател Мишел Уелбек го нарекува „човекот кој Европа ја фрлил во пожар и во крвопролевање, кој ја предизвикал смртта на стотици илјади човечки суштества дури и без оправданието кои би му го пружила некоја идеологија, некое верување, некое, какво и да било, убедување. Спротивно на Хитлер, спротивно на Сталин, Наполеон верувал само во себе, тој радикално ја одделил својата личност од остатокот на светот, сметајќи ги другите само за чисти орудија во служба на неговата волја за доминација.“
Свети Ѓорѓи и ламјата (Тинторето)
Свети Ѓорѓи и змејот или Свети Ѓорѓи убива ламја ― слика од 1555 или 1558 година на венецискиот уметник Тинторето. Била купена од англискиот собирач Вилијам Холвел Кар, кој го оставил во наследство на Националната галерија, каде што сега виси.
Убиството на ламјата од страна на Свети Ѓорѓи бил популарен мотив за раните сликари. Легендата раскажува како градот Силене во Либија бил тероризиран од ламја и жителите на градот на крајот биле принудени да му обезбедат резерви на жртви избрани со ждрепка. Во приликата прикажана на сликата, ќерката на кралот била избрана и испратена на смрт облечена како невеста. Случајно дошол Свети Ѓорѓи на коњ и го убил или го ранил ѕверот со своето копје, дозволувајќи и на принцезата да избега.
Композицијата на Тинторето е невообичаена по тоа што окото на гледачот е привлечено кон фигурата на принцезата што избега со нејзината светло розова наметка или кон светлата небесна светлина на небото што дава божествен благослов за делото. Самиот Св. Ѓорѓи, е сместен во позадината. Во средината лежи мртвото тело на претходната жртва, лежејќи како распнато, можеби предупредување дека неговата смрт ќе биде одмазда.
Слободен удар
Слободен удар е акција во фудбалот која се користи за да се отпочне одново играта (по краток прекин додека да биде изведен слободниот удар) со шутирање на топката директно кон голот или додавање во полето за игра.
Фудбал
Во фудбалот, слободниот удар е метод за повторно отпочнување на играта која била прекината по извршување на фаул. Слободниот удар може да биде директен и индиректен.
Диретниот слободен удар се доделува при извршување на фаул на некој играч врз друг играч од противничката екипа на било кој дел од теренот освен во шеснаесеттникот на својата екипа, затоа што евентуален таков прекршок се смета за пенал, а не за слободен удар. Од директен слободен удар можат да се шутира директно кон противничкиот гол и да се постигнуваат голови дури и кога само еден играч ќе го изведе слободниот удар без било кој друг играч да ја допре топката, што е спротивно на индиректниот удар. Таму топката мора да биде допрена од некој друг играч пред да се постигне гол.
Индиректен слободен удар најчесто се доделува кога некој играч надвор од својот шеснаесеттник ќе ја допре топката со рака, или кога голманот ќе ја фати топката со рака во својот шеснаесеттник која му била вратена од некој од неговите соиграчи. За да се шутира и постигне гол од индиректен слободен удар потребни се најмалку два играчи да учествуваат во изведувањето така што едниот ќе ја додаде топката за да може другиот да шутира. Индиректен слободен удар, може да се изведува и внатре во шеснаесеттникот доколку тој настанал ако голманот ја фати топката со рака по додавање на некој од неговите соиграчи со нога, ако топката му биде додадена со глава тогаш индиректен удар не се доделува.
Светски ден на пантомимата
Светски ден на пантомимата, познат и како Меѓународен ден на пантомимата — ден посветен на мимиката, пантомимата, немиот филм и невербалната комуникација, кој се одбележува на 22 март, денот на раѓањето на познатиот француски глумец и мимичар Марсел Марсо. Според Светската организација на пантомимичари, со овој ден пантомимата се празнува како „јазикот на мирот“.
Историја
По смртта на познатиот француски пантомимичар Марсел Марсо во 2007 година, Стојановиќ и Блум решиле со денот да го чествуваат ликот и делото на Марсо, така што планирале како таков да го прогласат родениот ден на Марсо - 22 март. Во април 2011 година, францускиот пантомимичар Жан-Бернар Лаклот во допис со Марко Стојановиќ дошол до истата идеја за прогласување на „Меѓународен ден на пантомимата“ (Journée mondiale du mime), со таа разлика што тој сметал дека е потребно да се одбележи денот на кој Марсо починал - 22 септември. Благодарение на иницијативата на Лаклот, на 22 септември 2011 година, во неколку земји во светот официјално бил одбележан првиот Меѓународен ден на пантомимата.
Пико Туркино
Пико Туркино (Pico Turquino) — највистока точка на Куба. Сместен е во југоисточниот дел на островот, во венецот Сиера Маестра во општината Гвама на покраината Сантјаго де Куба.
Overview
Се смета дека името потекнува од поимот тиркиз (turquesa) поради синикавите бои на врвот видливи од извесни агли. Првпат се среќава (под името „Таркино“) на карта на Герардо Крамер кон крајот на XVIII век.
На врвот е поставена биста на националниот деец Хосе Марти по повод стогодишнината од неговото раѓање.
На подрачјето околу врвот се наоѓа Националниот парк Туркино, кој зафаќа површина од.
Петар Димоски
Петар Димоски (р. во  -  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Во 1978 година се вработува во „Народниот театар Војдан Чернодрински“ во Прилеп", и работи сè до неговото пензионирање.
Entertainment Weekly
Entertainment Weekly (некогаш пишувано и како EW) е американски магазин кој е објавуван од Time кој покрива теми од областа на филмовите, музиката, театарот, книгите и народната култура. За разлика од другите магазини, Entertainment Weekly прикажува вести и критички прегледи.
Никола Атанасов
Никола Атанасов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација, се вклучил во политичкиот живот на Бугарија како близок на Внатрешна македонска револуционерна организација на Иван Михајлов.
Животопис
Атанасов е роден во сиромашно семејство во селото Фотовишта (денес Огњаново), тогаш во Османлиското Царство, денес Бугарија. Се стекнал со стипендија и завршил бугарска егзархиска богословија во османлиската престолнина Цариград. Се вратил во Македонија каде влегол во влегува во Македонската револуционерна организација и станува четник во четите на Стојан Филипов и Стојан Малчанков.
По Балканските војни, Атанасов работи во даночното управување со Неврокоп (денес Гоце Делчев). Истовремено ја продолжува својата дејнсот во македонското револуционерно движење. Во април 1926 година Атанасов е избран за градоначалник на Неврокоп, должност која ја извршува до мај 1932 година. Како градоначалник вложува големи грижи за урбанизам на градот - создава првиот урбанистички план, спровел водовод и електрика, изградил нова гимназија. Иван Михајлов во своите спомени за Атанасов истакнува:
По 19-то мајскиот државен удар во 1934 година и ударот против ВМРО, Атанасов е интерниран во Ловеч. По државниот удар од 1944 година Атанасов се крие во селото Заграде. Опколен од полицијата, Атанасов се спротивставува и е тешко повреден во ’рбетот. Суден е на носилка од т.н. народен суд во 1945 година. Убиен е во дворот на Неврокопскиот затвор.
Панде Кајзеро
Панде Стевов Јовчевски - Кајзеро ( во —  во  ― македонски партизан, борец за слобода на Македонија, македонски комунист и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнува од земјоделска фамилија, а и самиот бил земјоделец. Прогресивното движење што го имало опфатено селото Лавци не го заобиколило и младиот Панде. Тој бил опфатен во воспитна група и доста рано ја помагал НОВ. На 25 ноември 1942 година и самиот се приклучил кон единиците на НОВ и ПОМ. Прво бил во партизанскиот одред „Даме Груев“, а потоа во одредот „Јане Сандански“. На 13 јуни 1943 година бил примен за член на КПЈ.
На 22 јуни 1943 година селото Лавци било опколено од бугарска војска и полиција. Панде Кајзеро, заедно со Панде Ташкоски, тргнале да се вратат во партизанскиот одред, но наишле на бугарска заседа која ги раздвоила. Панде Ташкоски успеал да се пробие, а Панде Кајзеро отпочнал нерамна борба со непријателот. Во триесетминутната нерамна битка, успеал да ликвидира 13 или 14 бугарски полицајци и војници. Откако му завршила муницијата, со последната бомба се самоубил.
Неговата смрт е прикажана во филмот „Македонски дел од пеколот“.
Дервентски папирус
Дервентски папирус — древен папирус, пронајден во 1962 г. во некрополата на древномакедонскиот град Лете на месноста Дервент, кај селата Ајватово и Лагиново, Солунско, Егејска Македонија. Се смета за најстариот зачуван ракопис во цела Европа и датира од времето на кралот Филип II Македонски.
Денес ракописот се чува во Археолошкиот музеј во Солун.
Хелен Мирен
Животопис
Хелен Мирен е родена на 26 јули 1945 година во Чизик, западен Лондон. Таа има руско потекло и е родена како Илјена Лидија Василевна Миронова (Ilyena Lydia Vasilievna Mironoff). Нејзината мајка се викала Кетлин Александрина Ева Матидла Роџерс (Kathleen Alexandrina Eva Matilda Rogers) и потекнувала од сиромашно работничко семејство, додека нејзиниот татко, Василиј Петрович Миронов бил државен службеник, роден во Курјаново, Русија, додека неговиот татко бил дипломат. Нејзиниот прекар е "Пуканка (Popper)". Хелен Мирен го завршила средното женско училиште "Св. Бернард" (St. Bernards High School), по што ја започнала својата глумечка кариера, работејќи во повеќе театри. Во 1997 година се омажила за американскиот режисер Тејлор Хекфорд. Хелен Мирен е висока 163 сантиметри.
Филмски опус
Хелен Мирен остварила богата телевизиска и филмска кариера. За своите улоги, таа добила повеќе престижни филмски награди: Во 2007 година ја добила наградата "Оскар (Oscar)" за главна женска улога во филмот "Кралицата" (The Queen) од 2006 година. За оваа награда била номинирана и во 2010 година, за улогата во филмот "Последната станица" (The Last Station). Покрај тоа, двапати била номинирана за наградата "Оскар" во категоријата "споредна женска улога", и тоа: во 1995 година, за улогата во филмот "Лудилото на кралот Џорџ" (The Madness of King George) и во 2002 година, за улогата во филмот "Паркот Госфорд" (Gosford Park). Исто така, Мирен е добитничка на четири награди на "БАФТА (BAFTA)": во 1992, 1993 и 1994 година ја добила телевизиската награда на БАФТА за најдобра глумица, за улогата во "Главниот осомничен" (Prime Suspect), "Главниот осомничен 2" (Prime Suspect 2) и "Главниот осомничен 3" (Prime Suspect 3), додека во 2007 година ја добила филмската награда на БАФТА за најдобра глумица, за улогата во филмот "Кралицата".
Мирен има добиено и три награди "Златен глобус (Golden Globe)", и тоа: Мирен е добитничка на четири награди "Еми (Emmmy)":
На Канскиот фестивал, Мирен освоила две награди за најдобра глумица, и тоа: во 1984 година, за улогата во филмот "Кал" (Cal) и во 1995 година, за улогата во "Лудилото на кралот Џорџ".
Artistdirect
Artistdirect е онлајн дигитална компанија за забава пронајдена во 1994 година. Поседува неколку страници вклучувајќи ги Artistdirect.com, UBL.com и Artistdirect Network. Овие страници нудат мултимедијална содржина, музички вести и информации.
Горно Порој
Горно Порој или Горни Порој (Άνω Πορόια, Ано Пороја, Foroi) — село во Валовишко, Егејска Македонија, денес во општината Синтика на Серскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 965 жители (2011).
Географија
Селото се наоѓа 55 км северозападно од Сер и 30 км западно од Валовишта (Демир Хисар). Лежи на живописно место во јужното подножје на Беласица, на надморска височина од 380 метри. На југоисток е Бутковското Езеро. Горно Порој е сместено амфитеатрално на два рида, меѓу кои тече суводолицата Порој и традиционално го дели на две маала — Варош на десниот брег и Џемаат на левиот.
Во Отоманското Царство
Староста на селото е непозната. Се знае дека значајно се зголемило во втората половина на XVIII век, кога во Солун управувал валијата Али-паша — во него се доселиле многу Македонци од околните села, како и Власи од Невеска и Авдела. Во XIX век Горно Порој било едно од најголемите и најразвиени села во Демирхисарската каза на Серскиот санџак. Впрочем претставувало мало гратче. Улиците, иако криви и тесни, биле наполно калдрмисани и чисти. Главно занимање на Македонците било земјоделството, трговијата и занаетчиството, како и свиларството. Во плодното поле одгледувале ’рж, јачмен, тутун, грав, пченица. Власите се занимавале со обработка на волна, сточарство, ситна трговија и по малку со земјоделство. Турците биле земјоделци. Поради неговото богатство, селото се нарекувало „Мал Цариград“ (Ќучук Стамбул). Целата област од јужната страна на Беласица се нарекувала Поројско, по ова село и соседното Долно Порој.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. во Горни Порој (Gorni-poroï) имало 320 домаќинства од 1.000 жители Македонци и 60 Власи.
Во 1891 г. охридскиот деец Георги Стрезов напишал за селото:
Во селото веќе наголемо работела бугарската пропаганда на духовен и образовен план. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1891 г. во селото има две бугарски цркви во кои се служи на црковнословенски и една влашка црква во која се служи на грчки јазик. Има и две бугарски основни училишта и едно грчко основно училиште, кое го посетуваат Власите. Според К’нчов во 1900 г. во Горно Порој живееле 3.780 лица, от кои 2.200 Македонци, 480 Турци и 1.100 Власи.
На почетокот на XX век македонските жители на Горно Порој биле под врховенството на Бугарската егзархија, а Власите се отцепиле од Цариградската патријаршија и основале своја романска општина со своја црква, влегувајќи во спорови со Македонците. По податоци не егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Горно Порој имало 3.840 Македонци под егзархијата, 25 „Грци“ и 750 Власи. Во селото имало основно и основно и прогимназијално бугарско училиште.
Во Грција
За време на Втората балканска војна на 9 јули 1913 г. селото е запалено од грчката војска. По војната во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. броело 2.684 жители, кои во 1920 г. се намалиле на 1.758 лица, веројатно поради војните. Дел од македонското и дел од влашкото население биле приморани да се иселат во Пиринска Македонија, претежно во градовите Петрич, Горна Џумаја (Благоевград) и Пловдив во внатрешноста на Бугарија, како и во пиринските села од другата страна на Беласица — Елешница (Беласица), Коларово, Димидово (Самуилово), Клуч, Скрт и други. Официјалниот податок вели дека во Бугарија се иселиле вкупно 372 Македонци.
Во 1920-тите малубројните Турци се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор, а во селото се доведени грчки колонисти од Мала Азија. На пописот од 1928 г. Горно Порој е заведено како мешано село со вкупно 2.173 жители, од кои 774 биле грчки доселеници (208 семејства), а останатите биле домородни Македонци и Власи.
Во 1935 г. почнала електрификацијата на селото. Во 1940 г. населението се покачило на 2.506 лица. За време на бугарската окупација во 1941 г. поголем број дојенски (грчки) семејства го напуштиле селото, па затоа таа година во него се заведени 1.970 жители. За време на Граѓанската војна одовде се отселиле и други дојденци, но по војната тие се вратиле во него. Така, во 1951 г. во Горно Порој се попишани 2.143 лица, но населението почнало да опаѓа во 1960-тите поради преселба во градовите. Најдрастичен пад на населението се случил во 2000-тите, кога населението опаднало од 1.529 во 2001 на 965 во 2011 г.
Денес Горно Порој е популарно одредиште за селски и екотуризам. Селото располага со два хотела во традиционален стил и мноштво приватни сместувања. Во продавничките и кафеаните се нудат разновидни месни изработки и храни.
Стопанство
Селото произведува претежно земјоделство, одгледувајќи жито и компири. Застапено е и сточарството.
Земјоделска механизација
Земјоделска механизација — машини кои се користат во поледелството или други видови на земјоделство. Постојат многу видови на ваква опрема, од рачни алатки и електронски алатки до трактори и бројни други видови на земјоделски помагала коишто тие ги влечат или работат. Различни видови на опрема се користат и во органското и во неорганското земјоделство. Особено од доаѓањето на механизирано земјоделство, земјоделската машинерија е неопходен дел од тоа како светот се храни. Механизираните и моторни возила и алатки се користат во сите видови и процеси на земјоделството и во поледелството и во сточарството, како што се: орање, сеидба, жетва и берба, молзење, складирање итн.
Параноја
Паранојa е инстинкт или мисловен процес кој е под силно влијание на вознемиреност или страв, честопати до степен на заблуда и ирационалност. Параноичното размислување вообичаено подразбира страв од прогон или убеденост дека има некаква завера против самоиот себеси. Паранојата е различна од фобиите, кои подразбираат ирационален страв, но вообичаено не подразбираат и вина кон некого.
Црква „Св. Димитриј“ - Русилово
Свети Димитриј (Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Русилово, Воденско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Параноја
Изнесувањето лажни обвинувања и општата недоверба кон другите луѓе, исто така, честопати се дел од паранојата. На пример, параноична личност може да се убеди себеси дека некоја случка била намерна кога според повеќето луѓе станува збор за несреќа или случајност. Паранојата е централен симптом на психозата.
Црква „Св. Димитриј“ - Русилово
Црквата е гробишен храм сместен на северниот крај на Русилово. Изградена е во 1884 г. врз постар храм, за што сведочи иконата на Свети Димитрија Солунски од 1796 г. До храмот има и забележителна камена камбанарија.
Знаме на Каракалпакстан
Знаме на Каракалпакстан (Каракалпачки: Qaraqalpaqstan Respublikasının' ma'mleketlik bayrag'i/Қарақалпақстан Республикасының мәмлекетлик байрағи; Uzbek: Qoraqalpogʻiston Respublikasining davlat bayrogʻi/Қорақалпоғистон Республикасининг давлат байроғи) — еден од официјалните симболи (заедно со амблемот и химната) на Каракалпакстан, автономна република во Узбекистан. Знамето е дизајнирано од скица на Каракалпачкиот уметник, Жолибаи Изентаев. Знамето е засновано на знамето на Узбекистан.
Опис
Државното знаме на Република Каракалпакстан е тробојка составена од три хоризонтални ленти во сина, златна (или жолта) и зелена боја. Златната лента е одделена со бели и црвени рабови. Должината на знамето е 250 см, а ширината е 125 см. Ширината на сините и зелените ленти е еднаква и е 42 см. Ширината на златната лента сместена во средината на знамето е 34 см. Ширината на белите граници е 1 см, а на црвените 2,5 см.