cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дион Бартон
Дион Џон Бартон (роден на 25 октомври 1976 година во Рединг, Англија) — јамајкански поранешен фудбалер, напаѓач.
Речиси целата своја кариера Бартон ја поминал во англиските фудбалски лиги играјќи за голем број различни клубови, со исклучок на две сезони (2010-2012) во кој играл за екипата на Габала во азербејџанското првенство.
Оружје за масовно уништување
Оружје за масовно уништување (ОМУ) — јадрено, радиолошко, биолошко, хемиско или друг вид оружје што може да убие или да нанесе значајна штета на голем број луѓе или да направи огромна штета на градбите изградени од човекот (на пр. згради), на природните градби (на пр. планини), или на биосферата. Доменот и примената на овој термин се развиваат и се дискутираат, почесто со политичко отколу техничко значење. Образуван во врска со воздушното бомбардирање со хемиски експлозиви, тој ги издвојува оружјата од големи размери на другите технологии, како што се хемиското, биолошкото, радиолошкото, или јадреното. Ова прави разлика помеѓу овој термин и оние постручните како што е хемиско, биолошко, радиолошко и јадрено оружје (ХБРН, анг.CBRN).
Рани употреби на терминот
Првата регистрирана употреба на терминот "оружје за масовно уништување" е од Космо Гордон Ланг, Архиепископ од Кантербери, во 1937 г. во врска со воздушното бомбардирање на Герника, Шпанија:
"Кој може да размислува во сегашново време без да му се згрози срцето за ужасното убиство, за страдањето, за многукратната мизерија што војната им ги донесе на Шпанија и на Кина? Кој може да размислува без да се ужаси за тоа што друга пространа војна би значела, водена со сите нови оружја за масовно уништување?"
Во тоа време, САД (со помош од Западните сојузници) допрва го развиваше и го употреби јадреното оружје. Јапонија спроведе истражување за биолошките оружја (види Unit 731), додека, пак, хемиските оружја имаа широка примена, особено во Првата светска војна.
По атомските бомбардирања на Хирошима и Нагасаки што ставија крај на Втората светска војна, и напредувајќи во периодот на Студената војна, терминот почна да се однесува повеќе на неконвенционални оружја. Примената на овој термин за посебно јадрено и радиолошко оружје го открива Вилијам Сафир во руската фраза "Оружие массового поражения" – oruzhiye massovovo porazheniya (оружје за масовно уништување).
Тој му го припишува на Џејмс Гудбај (од Brookings Institution) откривањето на она што тој го смета за најрана позната употреба на англиски јазик по јадреното бомбардирање на Хирошима и Нагасаки (иако не е сосема буквално): соопштение од 15 ноември 1945 г., од средбата на Хари Труман, Клемент Атли и Мекензи Кинг (веројатно подготвено од Ваневар Буш– барем така тврдеше Буш во 1970 г.) се однесуваше на "оружја приспособливи за масовно уништување".
Токму оваа фраза, вели Сафир, ја употребил и Бернард Барух во 1946 г. (во говор во Обединетите Нации, најверојатно напишан од Херберт Бејард Своп). Истата фраза си го најде својот пат до првата резолуција што Генералното собрание на Обединетите нации ја усвои во јануари 1946 г. во Лондон, кое го употреби збороредот: „...уништување на државното вооружување со атомско оружје и на сите други оружја приспособливи за масовно уништување.“ Оваа резолуција ја создаде и Комисијата за атомска енергија (претходник на Меѓународната агенција за атомска енергија (ИАЕА)).
Терминот е употребен и во енормно влијателниот документ на американската влада познат како NSC-68 напишан во април 1950 г.
Во емитуваната презентација за Кубанската ракетна криза на 22 октомври 1962 г., Џон Ф. Кенеди спомна „офанзивно оружје за ненадејно масовно уништување. “
Рана употреба во меѓународен договор на истата фраза е во Договорот за вселената од 1967 г., меѓутоа не беше дадена никаква дефиниција.
Развојот на неговота употреба
Терминот "оружје за масовно уништување" продолжи периодично да се употребува во ова време, особено во контекст на контрола на јадрено оружје; Роналд Реган го употреби за време на Самитот во Рејкјавик, кога се осврна на Договорот за вселената во 1967 г.. Наследникот на Реган, Џорџ Х. В. Буш, го употреби терминот во говор до Обединетите нации во 1989 г., првично упатувајќи кон хемиско оружје.
Завршетокот на Студената војна ја намали зависноста на Сад од користењето на јадреното оружје како средство за заплашување, што предизвика да го насочи своето внимание кон разоружување. Овој период се совпадна со сè поголемата закана од исламските нации и независните исламски групи за интересите на САД. Со инвазијата на Кувајт во 1990 г. и Заливската војна од 1991 г., посебна грижа на првата аминистрација на Буш беа програмите за јадрено, биолошко и хемиско оружје на Ирак. По војната, Бил Клинтон и други западни политичари и медиуми продолжија да го користат терминот, особено кога упатуваа на тековните обиди за укинувње на програмите за оружје на Ирак.
По нападите на 11 септември во 2001 г. и нападите со антракс во 2001 г., САД и други западни сили ги опфати зголемен страв од неконвенционално оружје и асиметрично војување. Овој страв го достигна својот врв со Кризата за разоружување на Ирак во 2002 г. и наводното постоење на оружје за масовно уништување во Ирак што стана првичното оправдување за инвазијата на Ирак во 2003 г. Меѓутоа, никакво ОМУ не беше пронајдено во Ирак. (Беа пронајдени резерви на хемиска муниција меѓу кои и сарин и хемиски боени отрови, но ништо од тоа не се сметаше дека е во состојба за користење поради корозија.)
Поради својата плодна употреба во овој период, Американското здружение за дијалекти, во 2002 г., го прогласи терминот "оружје за масовно уништување" (и неговата кратенка, "ОМУ") за збор на годината, а во 2003 г., Државниот универзитет Лејк Супериор го додаде ОМУ на својата список на термини забранети за "погрешна употреба, прекумерна употреба и општа бескорисност".
Во својата Кривична пријава против главниот осомничен за бомбардирањето на бостонскиот маратон на 15 април 2013 г., ФБИ заборува за импровизирана бомба во експрес-тенџере како за "оружје за масовно уништување".
Стратегиско
Иако не постои никаков договор или вообичаено меѓународно право што содржи авторитативна дефиниција за "оружје за масовно уништување", најчесто употребувана е дефиницијата на јадрено, биолошко, или хемиско оружје (НБХ). Всушност, меѓународното право се користи во однос на одредени категории оружје што спаѓаат во ОМУ, но не се однесува на ОМУ како целина. Иако јадреното, хемиското и биолошкото оружје се сметаат за трите главни видови ОМУ, некои аналитичари тврдат дека и радиолошките материјали како и проектилната технологија и системите за испорака како што се воздухопловството и балистичките проектили може да се окарактеризираат како ОМУ.
Кратенките НБХ (за јадрено, биолошко и хемиско) или ХБР (хемиско, биолошко, радиолошко) се употребуваат во однос на системите за заштита на оклопни возила во бојно поле, бидејќи и трите содржат притаени отрови кои можат да се пренесат низ воздухот и можат да се заштитат со системите за филтрација на воздухот во возилата.
Сепак, постои аргумент дека јадреното и биолошкото оружје не припаѓаат во истата категорија со хемиското оружје и радиолошкото оружје "валкана бомба", кои имаат ограничен потенцијал за уништување (и кој, кога се однесува на својствата, не е близок до ни еден друг), додека, пак, јадреното и биолошкото оружје ја имааат уникатната способност да убијат голем број на луѓе со многу мали количини материјал, па така може да се каже дека припаѓаат во сопствена класа.
НБХ дефиницијата се употребува и во официјалните документи на САД, од претседателот на САД, Централаната разузнавачка агенција на САД, Министерството за одбрана на САД,  и Службата за владина одговорност на САД.
Други документи ја прошируваат дефиницијата на ОМУ за да се вклучат и радиолошкото и конвенционалното оружје. Армијата на САД го опишува ОМУ како: Ова може да се однесува и на јадрените ИЦБМ (меѓуконтинентални балистички проектили).
Значењето на зборовите одделив и делив дел на оружјето е дека проектилите како што се Pershing II и SCUD се сметаат за оружје за масовно уништување, додека авионите со способност за носење на бомби не се сметаат за оружје за масовно уништување.
Во 2004 г., Батлеровиот преглед (анг. Butler Review) на Обединетото Кралство ја призна "значајната и долготрајна академска расправа за соодветното толкување на фразата ‘оружје за масовно уништување’". Комитетот се обидуваше да го избегне општиот термин, но кога го употреби ја примени дефиницијата од Резолуцијата 687 на Советот за безбедност на Обединетите нации, која ги дефинира системите што се бараат од Ирак да ги напушти:
Стручњакот за хемиско оружје, Герт Г. Хариге го смета само јадреното оружје за вистинско оружје за масивно уништување, бидејќи "единствено јадреното оружје е целосно неселективно со неговата моќ на експлозија, зрачење на топлина и радиоактивност, и затоа единствено тоа треба да се нарекува оружје за масовно уништување". Тој претпочита да го нарекува хемиското и биолошкото оружје "оружје за терор" кога цел се цивилите, и "оружје за заплашување" за војниците.
Сведоштвото на еден таков војник го искажува истото гледиште. Во текот на неколку месеци во зимата 2002–2003 г., Заменик министерот за Одбрана на САД Пол Вофовиц често го употребуваше терминот "оружје за масовен терор," очигледно препознавајќи ја и разликата помеѓу психолошките и физичките ефекти на многу работи кои во моментот спаѓаат во категоријата на ОМУ.
Густаво Бел Лимус, потпретседател на Колумбија, на 9 јули 2001 г. на Конференцијата за нелегална трговија со стрелачко оружје и Лесно оружје во сите негови аспекти на Обединетите нации, го цитираше во Генералното собрание Милениумскиот извештај на Генералниот секретар на ОН, во кој Кофи Анан кажа дека стрелачкото оружје може да се опише како ОМУ поради смртните случаи што тоа ги предизвикува "ги засенува сите други системи на оружје – и во повеќето години во голема мера го надминува бројот на загинати од атомските бомби што ги опустошија Хирошима и Нагасаки".
Дополнителен услов кој често безрезервно се придодава на ОМУ е дека употребата на оружјето мора да биде стратегиска. Со други зборови, ти би биле наменети "да имаат последици кои во голема мера би ја надминале големината и делотворноста на самото оружје". Стратегиската природа на ОМУ ја дефинира и нивната функција во воената доктрина за целосна војна бидејќи цели кон средствата што една земја би ги употребила за го поткрепи и опреми својот воен напор, особено своето население, индустрија и природни ресурси.
Во американските организации за цивилна заштита, категоријата опфаќа хемиско, биолошко, радиолошко, јадрено и експлозивно (ХБРНЕ), што го дефинира ОМУ како:
Воено
За да го спречи ширењето на оружјето, Законикот на САД го дефинира оружјето за масовно уништување како "хемиско, биолошко и јадрено оружје, и хемиски, биолошки јадрени материјали кои се користат за производство на такво оружје."
Кривично (цивилно)
Кривичното право на САД кое се занимава со тероризам, го дефинира оружјето за масовно уништување како:
Дефиницијата на Федералното истражно биро е слична на горепретставената од статутот за тероризам:
Според „18 USC 2332a“, постојат обвинувања и пресуди за поседување и користење ОМУ како што се камион-бомби, цевка-бомби, чевел-бомби и боцки од кактус обложени со биолошки токсин.
Како што е дефинирано со „18 USC §2332 (a)“, оружје за масовно уништување е: Според истиот статут, за заговарање, обидување, заканување или користење оружје за масивно уништување може да се добие затворска казна од каков било временски период или доживотно, а ако е пропратено со смрт, казниво е со смрт или затворска казна од каков било временски период или доживотно. Може и да се побара да се плати максимална казна од $250,000.
На 30 март 2006 г.„The Washington Post“ објави: „Денес, во судскиот процес за смртна казна на Закариа Мусауи, поротниците побараа од судијата да го дефинира терминот 'оружје за масовно уништување' при што им беше кажано дека вклучува и авиони употребени како проектили“. Мусауи беше обвинет и суден за употреба на авиони како ОМУ.
Преживеаниот осомничен за бомбардирањето на бостонскиот маратон, Џохар Царнаев, беше обвинет во април 2013 г. со федерален прекршок за "употреба на оружје за масовно уништување" откако тој и неговиот брат наводно поставиле блиску до крајната цел на бостонската позната трка бомби со суров шрапнел, направени од експресно-тенџере полно со лаѓери и шајки. Неговото наводно терористичко дело резултира со три смртни случаи и најмалку 282 повредени.
Договори
Со развојот и употребата на ОМУ раководат неколку меѓународни конвенции и договори, иако сите земји ги намаат потпишано и ратификувано:
Јадрено оружје
Единствената земја која употребила јадрено оружје во војна е САД, која фрли две атомски бомби на јапонските градови Хирошима и Нагасаки за време на Втората светска војна. Осум земји изјавиле дека поседуваат јадрено оружје и познато е дека го тестирале, од кои само пет се членови на НПТ. Тие осум се Кина, Франција, Идија, Северна Кореја, Пакистан, Русија, Обединетото Кралство, и САД.
Многу аналитичари сметаат дека и Израел има јадрено оружје по бројност во малите стотици, но води официјална политика на јадрена двосмисленост, ниту го одрекува ниту го потврдува својот јадрен статус. Јужна Африка создаде мал јадрен арсенал во 1980-тите год., но во 1990-тите год. го демонтира, што ја направи единствената земја која целосно се откажа од самостојно создаден јадрен арсенал. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, Белорусија, Казахстан и Украина наследија залихи на јадрено оружје, но ѝ ги препуштија на Руската Федерација.
Во земјите кои имаат пристап до јадрено оружје преку договорите за делење на јадреното оружје се вклучуваат Белгија, Германија, Италија, Холандија и Турција. Северна Кореја тврди дека развила и тестирала јадрени направи. Иако надворешни извори не можеа категорично да го потврдат нејзиното тврдењето, Северна Кореја официјално е идентификувана дека поседува јадрено оружје.
Политиката на САД
Заради неговото неселективното влијание, стравот од напад со ОМУ оформи политички начела и кампањи, поттикна општествени движења и е главна тема на многу филмови. Поддршката за различни нивоа на развој и контрола на ОМУ варира на државно и меѓународно ниво. Сепак, не е високо разбирањето за природата на заканите, делумно поради непрецизната употреба на терминот од политичарите и медиумите.
Стравот од ОМУ, или од заканите намалени со поседувањето на ОМУ, долго се користи за да се катализира јавната поддршка за различни политики за ОМУ. Тие вклучуваат подеднаква мобилизација и на активистите за и на оние против ОМУ, и создавање општоприфатена политичка поддршка. Терминот ОМУ може да се употреби како силен помодарски збор или да создаде култура на страв. Се употребува и двосмислено, особено не разликувајќи ги различните видови ОМУ.
Телевискиката реклама наречена Дејзи (анг. Daisy), која во 1964 г. ја промовираше претседателската кандидатура на демократот Линдон Џонсон, се повика на стравот од јадрена војна и беше елемент во идното избирање на Џонсон.
Неодамна, претседателот Џорџ В. Буш ја искористи заканата од потенцијално ОМУ во Ирак како оправдување за инвазијата на Ирак во 2003 г. Општо земено, честото спомнување на ОМУ на Ирак се сметаше за дел од аргументите на претседателот Буш. Тврдењето дека Ирак поседува оружје за масовно уништување (ОМУ) доведе до инвазијата на Ирак во 2003 г. од силите на коалицијата.
Од 2003 г., низ Ирак се пронајдени над 500 муниции кои содржат хемиски отровни агенси и гас сарин, произведени во 1980-тите и кои веќе не можат да се користат како што првично биле наменети.
Во 2004 г., полските трупи нашле деветнаесет ракетни боеви глави од периодот на 1980-тите, спречувајќи обид на милитантите да ја купат секоја за $5000. Некои од ракетите содржеле крајно влошени нервни агенси.
Восприемање на јавноста
Сознанието и размислувањата за ОМУ варираа во текот на неговата историја. За различни луѓе, заканата од него е извор на загриженост, безбедност и гордост. Движењето против ОМУ најмногу е отелотворено во јадрено разоружување, и во 1957 г. доведе до формирање на британската Кампања за јадрено разоружување.
Со цел да се зголеми сознанието за сите видови ОМУ, во 2004 г., јадрениот физичар и добитник на Нобелова награда за мир, Џозеф Ротблатго поттикна создавањето на Програма за сознание на ОМУ за да обезбеди веродостојни и современи информации за ОМУ во светот.
Во 1998 г., Институтот за јавна политика при Универзитетот во Ново Мексико го издаде својот трет извештај за восприемањата на САД – вклучувајќи ја пошироката јавност, политичарите и научниците – за јадреното оружје по распаѓањето на Советскиот Сојуз. Ризиците од јадрен судир, ширење и тероризам се сметаа за суштински.
Додека важноста на одржувањето на јадрениот арсенал на САД се сметаше за натпросечна, имаше широкораспространета поддршка за намалување на залихите и многу мала поддршка за развивање и тестирање на нови јадрени оружја.
Исто така во 1998 г., но откако се спроведе истражувањето на УНМ (Универзитетот во Ново Мексико), за време на изборите во Индија, во март, се покрена прашање за јадреното оружје, во однос на политичките тензии со соседен Пакистан. Пред изборите, Bharatiya Janata Party (Индиската народна партија) (БЈП) изјави дека откако ќе дојде на власт ќе ја „прогласи Индија за јадрена држава“.
БЈП победи на изборите, па на 14 мај, три дена откако Идија по вторпат тестираше јадрено оружје, анкетата за јавното мислење објави дека повеќето Индијци ја одобруваат јадрената подготовка на земјата.
На 15 април 2004 г., Програмата за меѓународни политички односи (ПИПА) објави дека граѓаните на САД покажаа загриженост на високо ниво во однос на ОМУ и дека спречувањето на ширењето на јадреното оружје треба да биде „важна цел за надворешната политика на САД", која попрво ќе се постигне преку мултилатерална контрола на оружје отколку со употреба на воени закани.
Исто така, мнозинството мислеше дека САД треба да биде повеќе на располагање со своето биолошко истражување и својата посветеност на Договорот за неширење на јадрено оружје за намалување на јадреното оружје, и погрешно мислеше дека САД претставуваше страна во различни договори за неширење.
Анкетата за мислење на Русите која се спроведе на 5 август 2005 г. покажа дека половина од населението мисли дека новите јадрени сили имаат право да поседуваат јадрено оружје. 39% од нив мислат дека руските залихи треба да се намалат, но не целосно да се уништат.
NGC 2597
NGC 2597 — двојна ѕвезда во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2597 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 29 м 57,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 30' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 2597 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1391. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1355.
Диего Моралес
Диего Алберто Моралес — аргентински фудбалер кој настапува за аргентинскиот прволигаш Тигре.Тој беше најдобар стрелец на Тигре во Апертура првенството во сезоната 2011/2012 во Аргентинската Примера Дивизион
132
132 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 132 година од новата ера, 132. од првиот милениум, 32. од II век и трета од 130-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5640 и 5641 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4882 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3892 и 3893 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 885.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 132 година се протега во 2768 и 2769, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2828 и 2829 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 675. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 505 и 504 година пред хиџра.
2020
2020 (Римски бројки) — престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа e 2020 година од новата ера, а воедно и 20-та година од третиот милениум и XXI век, како и прва од 2020-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7528 и 7529 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6770 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5780 и 5781 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2773.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2020 година се протега во 4656 и 4657, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4716 и 4717 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2563. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1441 и 1442 исламска година.
Сашко Коцев
Сашко Коцев (роден на во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец, стендап комичар и водител.
Животопис
Сашко Коцев дипломирал на Факултетот за драмски уметности - Скопје во класата на Владимир Милчин.
Настапи како стенд-ап комичар
Во август 2014 година, Сашко Коцев настапил на „Панч фестивал“ во Љубљана. Претходно, во 2013 година победил на фестивалот на стендап комедии „Лент“, одржан во Марибор.
Шеширот на професорот Коста Вујиќ (филм од 2012)
Шеширот на професорот Коста Вујиќ е српски филм од 2012 година. Го режирал Здравко Шотра според романот „Шеширот на професорот Коста Вујиќ “ од Милован Витезовиќ, со Александар Берчек во улогата на професорот Коста Вујиќ.
Филмот е римејк на истоимената ТВ драма од 1971 година, во режија на Владимир Андриќ, додека улогата на професор Вујиќ мајсторски ја одиграл Павле Вуисиќ, а во улога на ученици се појавуваат цела плејада млади глумци, денес доајен на српската глума.
Својата улога во овој филм Александар Берчек му ја посветил на Павле Вуисиќ.
Филмот ја имал својата премиера во Белград на 1 февруари 2012 година.
Синопсис
Ова е приказна за неверојатниот професор по германски јазик Коста Вујиќ и матурантите на Првата машка гимназија, учебна 1885/1886 година во Белград, на кој присуствуваат Михаило Петровиќ Мика Алас, Јован Цвијиќ, Павле Поповиќ, Јаша Продановиќ и многу други познати личности кои одбележаа цела ера како академици, професори, министри, политичари... Ликот на Коста Вујиќ, кој го игра Александар Беречек, бил ексцентричен професор, добронамерен поединец и хедонист, педагог од посебен вид на уште поексцентрични ученици, ученици на Првата белградска гимназија, а настаните од тоа време се значајно опишани.
Канал Телтов
Каналот Телтов (Teltowkanal) — канал јужно од Берлин, Германија. Каналот се наоѓа во обете покраини, Берлин и Бранденбург, и во еден дел претставува нивна меѓусебна граница. Го добил името по истоимениот град во Бранденбург, кој се наоѓа на неговиот тек. Каналот бил граден помеѓу 1900 и 1906 кога бил отворен од Вилхелм II.
Каналот е долг 37,83 километри и ја поврзува реката Хафел близу градот Потсдам со реката Даме близу Кепеник во источните предградија на Берлин. Даме обезбедува врска до Каналот Одра-Шпре и оттаму до реката Одра и Полска. Иако Даме е притока на реката Шпре, и самата пловна притока на Хафел, Каналот Телтов нуди предност преку заобиколување на центарот на Берлин, особено тешкиот речен сообраќај.
На неговиот западен крај, Каналот Телтов поминува низ Грибницското Езеро, кое е поврзано со Хафел во Потсдам. Каналот Грибниц обезбедува втора врска до Хафел од источниот крај на езерото. Кон неговиот источен крај, Каналот Телтов е поврзан со Каналот Ландвер, додека Каналот Бриц го поврзува Каналот Телтов со Шпре.
Тука се наоѓа единствената брана на каналот, кај Клајнмахнов. Каналот е пловен за бродови со длабочина до 1,75 метри и со максимално растојание од 4,4 метри
Загатка на исчезнатиот квадрат
Загатка на исчезнатиот квадрат — оптичка мамка која се користи на часови по математика за да им се помогне на учениците соодветрно да размислуваат за геометриските фигури. На неа се прикажани распоредени фигури, од која секоја навидум обликува 13×5 правоаголни триаголници, но каде една од нив има дупка 1×1.
Решение
Клучот на загатката е фактот што ни еден од триаголниците 13×5 сепак нема иста вкупна плоштина како нивните претпоставени составни делови.
Четирите фигури (жолтата, црвената, сината и зелената) имаат вкупно 32 единици плоштина, но триаголниците се широки 13 и високи 5, што дава 32,5 единици. Синиот триаголник е во пропорција 5:2, додека црвениот е во пропорција 8:3, а ова не е иста пропорција. Така, збирната хипотенуза на секоја фигура е впрочем свитката.
Свиткувањето е во износ од околу 1/28 единица, што е тешко забележливо на самиот дијаграм на загатката. Забележете ја точката на решетката каде црвената и сината хипотенуза се среќаваат, и споредете ја со истата точка на другата фигура; работ е малку над или под точката. Ако ги преклопиме хипотенузите од обете фигури добиваме еден многу тенок паралелограм со плоштина од точно еден квадрат од решетката, т.е. истата плоштина на „изчезнатиот“ квадрат кој недостасува од втората фигура.
Според Мартин Гарднер, загатката ја измислип њујоршкиот магионичар-аматер Пол Кари во 1953 г. Меѓутоа самиот принцип на парадоксот на расекување е познат уште од 1860-тите години.
Целобројните димензии на деловите од загатката (2, 3, 5, 8, 13) се последователни Фибоначиеви броеви. Многу други геометриски загатки со расекување се засноваат на неколку прости својства на познатата Фибоначиева низа.
Вакаф
Вакафското добро, според шеријатското право, е неотуѓиво и непреносливо. Со текот на времето од се отстапило со издавање на вакафските добра под закуп. На нашите простори вакафи се основани во турско време, почнувајќи од XV век. Најчесто истите се основале за верски и верскопросветни потреби: џамии, мејтефи, мектеби, медреси, библиотеки, установи за вршење обреди на поедини дервишки редови текии. Имало доста случаи кога вакафи се основале и во други цели – градење преноќишта (мусафирхани и карвансараи, кујни за исхрана на патници, сиромаси, ученици и вакафски службеници (имарети), градење на јавни бањи (амами), мостови, саат-кули, водоводи, чешми (шадрвани), градба на болници и гробишта, градење анови, пазари (безистени), занаетчиски работилници и станбени згради. Многу вакафи служеле за потребите на сите жители, без разлика на нивната верска припадност, како конаци, кујни, јавни бањи, водоводи, чешми, мостови, болници, пазари. За време на турското владеење одредени вакафи биле под врховен надзор на државата.
Треба да се спомене дека вакафите во сите исламски земји одиграле важна улога во урбаниот развој бидејќи на ваков начин се изградени скоро сите објекти од јавно значење во поедини населби.
Тесната врска меѓу религијата, моралот и шеријатското право се гледа во тоа што не може да се стори вакаф имот стечен на нечесен начин. Така, во вакаф не може да се дадат работи стекнати со насилство, измама и коцка. Често во повелбите за основање на вакаф (вакафнама) изречно кажува дека добротворот тоа добро „го стекнал на дозволен начин и го издвојува од својот чист имот“.
Манастир „Пресвета Богородица Пројавена“ - Света Недела
Пресвета Богородица Пројавена (Παναγία Φανερωμένη, Панагија Фанеромени) — женски манастир кај селото Света Недела, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
1521
1521 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1521 година од новата ера, 521. од вториот милениум, 21. од XVI век и втора од 1520-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Космос-944
Космос-944 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 август 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-944 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1471 км, а најмалото на 1461.
Џонатан Геј
Џонатан Геј е компјутерски програмер и софтвер претприемач со седичте во северна Калифорнија. Геј бил соосновач на Future Wave Software во 1993. Цела декада тој бил главен програмер и визионер на Flash, анимација за уредување на веб сраници. Тој го пронајде софтверот како уметност, подоцна преименуван во Greenbox, кој го направи достапен за дома.
Рани години
Уште во средно, Геј добива награда за програмирање на Apple 2 компјутер, и го привлекува вниманието на основачот на “Силициумската долина”, Чарли Џексон. Тој започнува да програмира за “Силициумската долина” уште од млади години. Неговиот прво објавенодело беше во 1985 година, Airborne, црно-бела игра за Мекинтош компјутер. Додека бил на колеџ, тој соработува со дизајнерот на игри Марк Пирс, и ја програмираат Dark Castle и Beyond Dark Castle. Сите три биле добитници на награди и вклучувале дигитален звук, која била необична иновација за тој период. После дипломирањето на Hurvey Mudd Colledge, Gay работи непрекинато за софтверот на Силициумската долина. За ова време тој додава некои значајни одлики на Superpaint 2, вклучуваќи Beizer криви и започнува да работи на IntellDraw, која ќе биде објавена од Aldus по стекнувањето на софтверот на Силициумската долина во 1990.
FutureWave софтвер
Во 1993, Геј и Џексон го откриле FutureWave софтверот со намера за создавање на графички софтвер за pen computer, особено penpointoperating system користени на IO персонални комуникатори. Геј и програмерот Роберт Татсуми го завршија првиот производ на компанијата SmartSketch програма за вектор цртање за PenPoint оперативен систем. Кратко потоа PenPoint е прекината а пазарот за SmartSketch завршен. SmartSketch бил пренесен на Windows и Macintosh а со појавата на World Wide Web во 1995, Геј гледа можност да се создаде едитор за произведување на анимации на мрежни места. Основната технологија на SmartSketch била искористена за создавање на новиот производ FutureSplash Animator, додаваќи поддршка за анимација и Netscape прелистувач за враќање назад. FutureSplash Animator бил издаден во мај, 1996.
Macromedia
Кога MSN и Disney одлучиле да го користат FutureSplash аниматорот на нивните страни, Macromedia понудува да го купи FutureWave софтверот, а преземањето било во декември 1996. FutureSplash аниматорот e преименуван во Flash 1.0.
Flash and Director
Преземањето на FutureWave од Mаcromedia било необично за Mаcromedia flesh производите, бидеќи Mаcromedia director се поклопува со функционалноста на FutureSplash. И двете беа всушности анимација-мултимедијални решенија што содржат алатки за пишување и плагин за пребарување во временски интервал. Како веб технологија Flash има предност кога се работи за помало времетраење (до 100 килобајти, додека Director’s Shockwave мери со мегабајти), исто како и кривата за учење која била значително помалку стрмна што се должи на помалата комплексност на производот. Director издаде 6 продолженија, намногу поради што неговата цел беше цд-ромот, а не интернетот. Првично, Flash тимот во Mаcromedia беше мал, со неколку инженери, над Геј и Татсуми и корпоративните R&D инвестиции во Director останаа високи. Со годините кои следеа Director тимот ќе се намали на мал број луѓе, а Flash тимот ќе расте како што доминира на пазарот на веб засновани интерактивни медиуми. Mаcromedia се бореше со взаемното позиционирање на призводите Flash и Director неколку години, обидуваќи се постојано и со ограничен пристап да го позиционира Director како поголем брат на Flash, и да биде користен во ситуаци каде Flash ги достигнува лимитите. Director продолжува да биде најпопуларна алатка за пишување на цд-ром, иако Flash се користи исто за оваа намена.
Flash 1.4
Геј ја презема улогата на заменик претседател во Mаcromedia, и воведе новоформирана екипа за Flash-инженерство во седиштето на Mаcromedia во Сан Франциско, започнуваќи ја децениското водство на Flash агендата во Mаcromedia. Во еден необичен потег за заменик претседател Геј продолжи да биде одговорен за голем дел од актуелните кодирања на производот. Тој бил одговорен за ниското ниво на вектор растеризација, pen-компјутери инспирирани од алатките за цртање и Flash player Netscape прелистувачот. Татсуми напиша дел од корисничкиот интерфејс код за Flash алатките за пишување. Во овие рани изданија само мал ден од инженерите се приклучени во Flash тимот. Ваќен дел од тимот бил Гери Гросман кој имплементира подгрупа на Javascript (наречена Actionscript) во Flash 4. Оваа проширена програмска способност дозволи Flash да се користи за многу цели.
Flash Video: Tin Can
Како што инженерскиот тим растеше, другите инженери почнаа да се мешаат и да преземаат дел од Flash codebase, ослободувајки го Геј да се фокусира на повиското ниво на стратегија. По Flash 4 тој доби поголема водечка улга, продолжуваќи да го води Flash од анимација во целосно опремена мултимедијално траење и апикациска платформа. Во текот на развојот на Flash 5, Геј зеде неколку месечна пауза за да размислува за проекти од стратешко значење за компанијата. Во тоа време, потпретседателот за инженерство Петер Сантангели го презеде раководството на Flash тимот и ќе го води тимот за Flash 5 и Flash MX. Кога Џон се вратил имал визија за нови семрежни прилози со кои е овозможено комуникации, соработки она што го нарекол онлајн приказни. Тој го виде успехот на Flash player и присутноста како можност за усогласување на комуникацијата со технологијата во реално време и секој компјутер ќе работи со Flash player. Тој основал нов тим заедно со Flash тимот за да ја исполни оваа визија, градење производ кој тој го нарече Tin Can (тенеќе), како примерот кога децата си играат телефон со две поврзани лименки. Двата тимови работеа заедно за да вклучат двонасочна комуникација, во реално време, аудио и видео технологија во Flash player, првото издание беше во март 2002 како дел од Macromedia Flash player 6. Tin Can може да се користи за употреба толку едноставно како што е стриминг на видео преку интернет или како софистициран видео систем. Новото видео овозможи Flash player брзо да стане еден од најпопуларните средства за аплоадирање видео на интернет. Предност на Flash player во споредба со другите беше недостатокот на хром околу прозорецот и можноста да се интерфејсот кој овозможи веб дизајнерите да создаваат свои видео контроли во Flash. Flash видеото сега е од суштинско значење и се користи од истакнати мрежни места како што се Youtube, NBC.com, Dailimotion, MetaCafe, CumpCut.
Breeze
Бен Дилон и Петер Сантангели продолжија за да го пронајдат Breeze тимот во Macromedia градеќи класа на претпријатие за веб конференции, интернет учење и систем на соработка на врвот од Flash media опслужувачот. Геј бил инженерски предводник и визионер за Breeze конференции во живо. И покрај револуционерната природа на Flash media опслужувачот, немаат голем успех во бизнисот. Воведување технологија стекната од Presedia, Breeze ги преведе Microsoft Power Point презентациите во Flash SWF податотеки кои можат да се гледаат на интернет со придружна аудио трака снимена од презентерот. Breeze може да се користи за различни намени, вклучуваќи за корпорациски презентации и учење од далечина. Breeze е опремен со Breeze во живо, конференциски системв изграден како Flash апликација, која користи Flash media опслужувачот за да овозможи двонасочен видео-аудио разговор и екран за споделување и заедничко гледање. Следеќи го стекнувањето на Adobe системите од страна на Macromedia, Breeze постана Adobe Connect.
Успехот на Flash
Од 2001 година, имало 50 луѓе кои работат на Flash, 500000 го развиваа, а го користат над 325 милиони луѓе кои работат со нивните прелистувачи. Истражувањата покажаа дека во 2007, Flash player бил инсталиран на 96% од компјутерите и бил користен од 2 милиони професионалци.
Работа по Macromedia
На 18 Април 2005 година, Adobe System Inc го објави купувањето на Macromedia. Геј ја напушти Macromedia во декември 2005, но ја задржа позицијата како главен шеф на технологија.
Зиплинген (Саксонија-Анхалт)
Зиплинген (Süplingen) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2014 е дел од градот Халденслебен.
Мери Елизабет Конел
Мери Елизабет Конел родена на 26 март 1917 година, а починала во Јорк - јули 1997година,  била јужноафрикански ботанички илустратор родена во Англија.
Уште на рана возраст Конел покажала исклучителен уметнички талент и нејзиното прво школување било во Јорк колеџот за девојки (затворен во 1997 година). Таа ја поднела својата работа до Кралскиот колеџ за уметност за нивните магистерски испити и била наградена со почести во 1932 година за цртање од форми на природата и 1933 година за сликовно претставување.
Во 1933 година нејзиното семејство се преселило во Јужна Африка. Своето школување го завршила во средното училиште Барнато Парк во Береа, а се запишала и на Уметничката школа во Јоханесбург. Меѓутоа, во 1936 година имало достапно работно место за ботанички уметник во Националниот хербариум во Преторија и нејзиното назначување било одобрено.
Нејзиниот прв проект бил да произведе големи чинии кои илустрирале отровни и штетни растенија за објавување во периодичното списание „Фарминг во Јужна Африка“, а подоцна објавено како „Заеднички плевел во Јужна Африка“ на Хендерсон и Андерсон (Мемоари за ботаничко истражување бр. 37 од 1966 година). Таа беше преземена под закрилата на Ситна Лети, големата дама на јужноафриканските ботанички уметници, и почна да произведува табли за ботаничкото списание „Цветни растенија на Африка“. Севкупно, таа создала 121 страница за таа работа.
Дополнително, таа придонесе за уметнички дела за Вајт, Даер и Слоун „Сокулентните еуфорбиеа“ (1941), „Трите и пасиштата на Јужна Африка“ на Мередит (1955) и „Флора на Јужна Африка“. Откако продуцирала и подигнала семејство, таа се вратила во Националниот хербариум помеѓу 1958 и 1960 година и создала 83 цртежи на плевелите за „Заеднички плевел во Јужна Африка“ (1966 година), нова верзија на „Пилови на Јужна Африка“ на Филипс, (1939) публикација за која таа исто така придонесе.
Личен живот
Таа се омажила за Нико Статерхајм (1915-2005), хемиски инженер и директор на компанија, син на Николас Антон Штатерхајм и Елизабет Катерина ван Нухујс, во февруари 1942 година.
Нивни деца биле Јан Антон, Кетрин Мери, Конрад, Адријан Хенк и Филип Освалд.
Tenthredo colon
Опис
Tenthredo colon може да достигне должина од околу 10-13 милиметри. Овие поси имаат црна боја на главата и градниот кош. Абдоменот е црн со црвеникава површина кон врвот. Нозете се црвеникави. Антените се црни, со бели точки. Ларвите се бледо-кафеави со карактеристичен дијамантски модел на дијагонални вкрстени линии и потемна кафеава трага на главата.
Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од мај до август и се хранат со нектар (особено со Anthriscus sylvestris). Ларвите може да се најдат во септември. Тие се полифаги, но главно се хранат со лисја од Epilobium hirsutum, Chamerion angustifolium, Pteridium aquilinum и врба.
Живеалиште
Овој вид може да се најде во живите огради во поголемиот дел од Европа, како и во Турција, Транскавказ и Северна Азија. Во Македонија видот е собран на планината Пелистер и во Агино Село, Кумановско.
Горкиот чај на генералот Јен (филм)
„Горкиот чај на генералот Јен“ (англиски: The bitter tea of general Yen) - американски филм од 1933 година, во режија на Френк Капра, според сценариото на Грејс Заринг Стоун и Едвард Парамор Џуниор. Главните улоги ги играат: Барбара Стенвик, Нилс Астер и Тошија Мори и Волтер Коноли.
Содржина
Американската мисионерка Меган Дејвис (ја игра Стенвик) пристигнува во Шангај за време на граѓанската војна, а за да се омажи со мисионерот д-р Роберт Страјф. Роберт ја одложува венчавката спасувајќи ги децата од местата каде што се водат борбите. Додека се враќаат во Шангај, Роберт и Меган случајно се одвојуваат. Притоа, Меган добива удар во главата, но ја спасува генералот Јен (го игра Астер) кој ја одведува во својата палата. Таму, Меган се спријателува со љубовницата на генералот, Ма-Ли (ја игра Мори) која ја обвинуваат дека на непријателот му дава доверливи информации. Меган го моли суровиот генерал за животот на Ма-Ли, а тој ја послушува бидејќи е вљубен во неа. Меѓутоа, Ма-Ли го предава генералот...
...And Justice for All
...And Justice for All може да се однесува на:
Бајбуга
Бајбуга е река во Источен Крим, должината на реката е 20 км, сливното подрачје е 111 км². Просечен проток на вода — 0,35 м³/с.
Започнува со изворот Кошка-Чокрак во близина на селото Кључевоје ( област Кировски ), тече практично на исток и се влева во заливот Феодосија на Црното Море во рамките на градот Феодосија.
На реката, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 8 неименувани притоки, долги помалку од 5 километри и две позначајни:
Сливот помеѓу Баибуга и реките на јужниот брег на Крим е планината Клементиева (Узун-Сирт) што се протега од југоисток кон северозапад и висорамнината Тепе-Оба. Реката е релативно плитка, затоа, со цел да се зголеми нејзината содржина на вода, од 1876 година започнала работа на пошумување на одводниот слив, главно со кримски бор.
Постои верзија дека Бајбуга, како Истар, е означен на картата на Клавдиј Птоломеј (2 век од нашата ера).
Коприварка (пеперутка)
Коприварката или копривец (, syn. Nymphalis urticae) — мошне застапена шарена пеперутка која живее во умерените предели на Европа и низ цела Македонија.
Овој вид пеперутки честопати се среќава во градините. Гасениците се хранат со коприви, како и некои други шаренци.
Возрасната пеперутка има впечатлив изглед, со темно тело и црвеножолти крила, со ред сини точки околу задниот раб. Меѓутоа од долната страна крилата им се темнокафени, што им помага да се прикријат при мирување. Во опасност, пеперутката во мирување неднаш ги отвора крилата, прикажувајќи драматична палета на бои. Ова ги исплашува младите и неискусните птици (Stevens 2005).
Корзиканската коприварка (Aglais (urticae) ichnusa) е мошне слична; за жал сè уште не е утврдено дали таа е подвид или посебен вид.