cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ижиште
Самоуправа и политика
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Челопеци.
NGC 3398
NGC 3398 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3398 се споменува и како IC 644, UGC 5954, MCG 9-18-38, CGCG 267-18.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Ижиште
Самоуправа и политика
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
NGC 3398
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3398 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3398 има привидни димензии од 1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Ижиште
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0224 според Државната изборна комисија, кое е сместено во Селскиот дом.
NGC 3398
Други поделби
Проучување на NGC 3398 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32564. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3826. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Ижиште
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 5 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 4 гласачи.
Иселеништво
Стари иселеници од селото има во Романија и Северна Америка. Во Кичево се иселил родот Велкојовци. Во Скопје се иселил родот Пољаковци. Уште иселеници имало и во Пласница и во Дворци.
После 1961 година имало посилен бран на иселување.
32 (број)
32 (триесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 31 а претходник на бројот 33.
Титански јазик
Титанскиот, или познат како мануски, е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја.
Лониуански јазик
Лејпонскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја.
Знаме на Оланд
Знамето на Оландските Острови — знаме кое се состои од знамето на Шведска со додатен црвен крст, кој ја означува Финска. Денес знамето на Финска се состои од сина и бела боја, но за време на владеењето на финскиот национализам, боите од кои се состоело знамето биле црвена и жолта (како на грбот на финското знаме). Знамето е службено во употреба од 1954 година.
Такаши Каваниши
Такаши Каваниши — поранешен јапонски фудбалер.
Грб на Германија
Грбот на Германија е официјалниот грб на државата. Грбот е составен од жолт штит со црни граници. Во штитот е претставен орел. Боите на грбот се истите бои од знамето на Германија.
Ванчо Шехтански
Бил и претседател на ФК Вардар.
Општина Зелениково
Општина Зелениково — општина во северниот дел на Македонија, во јужниот дел на Скопската Котлина. Таа е единствената општина во околината на градот Скопје којашто не се граничи со неговата територија. Општинско седиште е селото Зелениково.
Географија
Општина Зелениково е општина во северниот дел на Република Македонија, сместена во крајниот југоисточен дел на Скопската Котлина во близина на градот Скопје. Поточно општината Зелениково се наоѓа во горното Повардарие, во средото течение на реката Вардар во близина на сливот на Кадина Река и Пчиња. Територијата на општина Зелениково зафаќа површина од 176,95 km2. Општината Зелениково се граничи со 4 општини и тоа: Велес од југ и југоисток, Чашка од југ, Студеничани од запад и Петровец од север и североисток. Самата општина има изразит рурален карактер и во своите граници опфаќа 14 населени места, од кои сите селски населби. Населението на општина Зелениково брои 4077 жители, што во однос на големината на територијата на општината покажува дека општина Зелениково има густина на населеност од 23,04 жители на km2, што ја вбројува во редот на ретко населени подрачја. Седиштето на општината е во село Зелениково, а градоначалник е Коста Маневски.
Историја
Со предлог Законот за територијална организација на општините во 2004 беше предвидено Општина Зелениково да се припои кон Општина Петровец, меѓутоа Општината Зелениково остана самостојна општина со поголеми можности за сопствен развој.
Стопанство
Населението во Општина Зелениково се занимава со примарни и секундарни стопански дејности. Најразвиено е земјоделството односно полјоделството и сточарството. Поради поволноста на теренот и високата плодност на земјиштето во пределот околу реката Вардар е најзастапено полјоделството, пред сè одгледувањето на житни култури (пченица, јачмен, овес, ’рж, пченка), градинарски култури (зелен пипер, домат, морков, кромид, лук, спанаќ, марула) како и индустриските култури (луцерка, фуражна пченка, детелина). Идеалните услови кои ги нудат ридските предели на општина Зелениково, последната деценија повторно го вратија и развија сточарството посебно козарството, по кое оваа општина е далеку позната, пред сè по прочуеното козјо сирење и млеко од неколкуте млекарници од Таор, Пакошево и Зелениково. Покрај козарството, доста развиено е и овчарството. Покрај земјоделството и сточарството развиено е и индустриското производство во прехранбената индустрија и фабриката за компјутерски микрочипови во село Орешани.
Демографија
Според пописот од 2002 година, Општина Зелениково брои 4077 жители, чиј етнички состав е:
Општествени установи
Во општина Зелениково работи деветгодишно основно училиште „Марко Цепенков“ кое се наоѓа во Станица Зелениково. Во рамките на училиштето работат и градинка и библиотека. Во општината работат и јавна и приванти здравствени амбуланти кои се наоѓаат ов Станица Зелениково.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Зелениково е Борче Гиевски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Гиевски претходно победил и на локалните изборите во 2005 година како независен кандидат. Советот на општина Зелениково е составен од 9 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Културни и природни знаменитости
На територијата на Општина Зелениково се наоѓаат повеќе културно-историски споменици и знаменитости. Во близината на селото Таор се наоѓа археолошкото наоѓалиште со остатоците од античкиот град Тауресиум во кој е роден византискиот цар Јустинијан I. Исто така во рамките на општината Зелениково се наоѓаат повеќе постари средновековни цркви и манастири меѓу кои: познатиот манастир „Свети Архангел Гаврил“ во селото Зелениково од XIV век, возобновен во 1845/46 година, манастирот „Свети Ѓорѓија“ и црквата „Воскресение Христово“ во Станица Зелениково, црквите „Свети Димитрија“ од XIV век и „Свети Илија“ од XVII век во селото Таор, а во Ново Село постои црквата „Свети Талеа“ од средновековието возобновена во 1896 година.
Хобсов Брег
Хобсов Брег (Hobbs Coast) — дел од бреговата линија на Земјата на Мери Берд на Антарктикот од ’ртот Беркс до точка на брегот спроти источната страна на осровот Дин (-74.7°N, -127.083°W) или помеѓу Рупертовиот Брег на запад и Бакутисовиот Брег на исток. Се протега од 136°50′ ЗГД до 127°35′ ЗГД.
Брегот е откриен од Антарктичката служба на САД (1939–1941) и наречен по професорот Вилијам Хобс од Мичигенскиот универзитет, глациолог со специјалност по поларна географија и историја. Геолошкиот топографски институт на САД (USGS) целосно го картирал брегот со копнен земјомер и воздушни снимки на воената морнарица во периодот од 1959 до 1965 г.
Андрогинија
Андрогинија е комбинација на машки и женски одлики. Половата двосмисленост може да се најде во модата, сексуалната ориентација, или сексуалниот живот. Ова исто така може да се однесува и на биолошки интерполови личности.
Историја
Андрогинијата и хомосексуалноста се споменуваат во симпозиумот на Платон во мит кој Аристофан го раскажува на публиката. Според митот луѓето биле сферични суштества, со две тела поврзани заедно. Имало три пола: маж-маж лица кои потекнувале од сонцето, жена-жена луѓето кои потекнувале од земјата, и маж-жена луѓето кои потекнувале од Месечината. Ова последно спарување претставува андрогина двојка. Овие сферни луѓе се обиделе да ја преземат моќта од боговите и не успеале. Зевс потоа одлучи да ги подели на половина и Аполо ги сошил оставајќи го папокот како потсетник да не им се повторно пркосат на боговите. Ако се случи тоа, тој повторно ќе ги подели на два да потскокнуваат околу на една нога. Ова е еден од првите напишани документи за андрогинијата.
Полови улоги
Според Сандра Бем, андрогините мажи и жени се повеќе флексибилни и ментално здрави. Поновите истражувања не ја целосно потврдуваат оваа идеја, а и Бем самата најде слабости во својата оригинална пионерска работа.
Урумлак
Урумлак (Ρουμλούκι, Румлуки) — историско-географска област во Егејска Македонија, сместена по долното течение и делтата на реката Бистрица.
Во релативно поновиот период од историјата, населението на Урумлакот станало грчко, за разлика од трите области на север, запад и исток, кои останале населени со Македонци. Во превод од турски, Урумлак значи грчка област.
За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија селата во Урумлакот, заедно со градовите Негуш и Бер биле главни бази на грчките чети кои се бореле против оние на ВМОРО, на чело со војводата Апостол Петков во подрачјето на Ениџевардарското Езеро.
Струга (археолошко наоѓалиште)
Струга — археолошко наоѓалиште во градот Струга. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од хеленистичкото и римското време и средниот век.
Опис
Со изградбата на станбени објекти, улици, водовод и друго, на подрачјето на градот се откриени многу бројни археолошки наоди и тоа:
- во црквата „Св. Ѓорѓи“ се чуваат милјоказ од мермер и мермерна плоча со претстава на маж, жена и дете, во етикулата;
- на ул. „Маршал Тито“ во маалото Клементица се откриени темели од повеќе објекти, а црквата „Св. Никола“ е изградена врз темелите од постара црква;
- на местото на денешната соборна црква, посветена на св. Ѓорѓи, постоеле темели од постара црква, а во северниот дел била пронајдена голема мермерна глава. Во непосредната близина на црквата, при копање на водовод биле откриени гробови од римското време. Јужно од црквата Св. Ѓорѓи, во правецот од езерото биле откриени и темели од сакрална градба со фрескоживопис;
- на улица „ЈНА“, од левата страна од Црн Дрим, на местото на денешната џамија имало темели од постара црква.
Монте Визо
Монте Визо или Монвизо (Italian pronunciation: [moɱˈviːzo], Vísol, Пиемонте: Брих Монвизо или Висо) е највисоката планина на котиските Алпи. Сместено е во Италија близу до границата со Франција. Монте Визо е добро познат по својата форма како пирамида и затоа што е повисок од сите соседни врвови за околу 500 м, може да се види од голема оддалеченост, вклучително и од платото Пиемонт, Ланге, Теодулпас во скијачката област Зермат и врвовите на масивот Мон Блан. На многу јасен ден, може да се види од спиралите на Миланската катедрала.
Се претпоставува дека Монте Висо можно да биде една од планините што го инспирирало логото на Парамаунт. Во Италија е исто така познат како Ил ди ди Пјетра („Камениот крал“) заради неговото истакнување во рамките на западните италијански Алпи. Прогласен е за прекуграничен Биосферен резерват на УНЕСКО во 2013 година.
Географија
На северните падини на Монте Висо се наоѓаат изворите на По, најдолгата италијанска река, т.н. Пјан дел Ре (2.020 м) Групата Монвизо е опкружена со Вале По, Вале Вараита и од француска страна долината Гил. Северниот сектор на групата, од Пунта Гасталди до Кол де ла Траверсет, се наоѓа на француската граница.
Класификација на SOIUSA
Според SOIUSA (Меѓународна стандардизирана планинска поделба на Алпите) планината може да се класифицира на следниот начин:
Калуѓерица (Мал Папрадник)
Калуѓерица — археолошко наоѓалиште во дебарското село Мал Папрадник. Претставува средновековна црква инекропола. Се наоѓа на една мала височинка, издолжена во правец исток-запад, што е оддалечена јужно од селото околу 500 м и лежи на десниот брег на реката Вапчица, каде се гледаат остатоци од мала црква и гробни конструкции градени од камени плочи со насоченост исток-запад.
Монте Визо
Историја
Монте Висо е локација на каменолом од неолитско жадеит, на надморска височина од 2.000 до 2.400 метри. Неговата продуктивност достигна врв околу 5.000 п.н.е. Жадеитот се користел за правење култни секири, кои ги има низ цела западна Европа. Една таква церемонијална глава од секира е пронајдена далеку на еден мал рид наречен Тристија во Западна Ирска и е изложен во Националниот музеј на Ирска - Археологија, Даблин.
Монте Визо за првпат бил искачен на 30 август 1861 година од Вилијам Метјус, Фредерик Jacеком, Jeanан-Батист Кроз и Мишел Кроз. Првата жена на врвот на планината била Алесандра Боарели (1838 - 1908) на 16 август 1864 година.
Монте Визо во литературата
Монте Визо е спомнат од разни автори, италијански и од многу многу други странски автори, вклучувајќи ги Данте, Петрарка и Чосер. Данте ја спомнува планината во долга симпатија во Канто XVI од Пеколот како извор на реката Монтоне:
Чосер ја наведува планината во прологот на приказната на чиновникот во неговите „ Кантербериски приказни“, во пасус адаптиран од латинската верзија на Петрарка за неговата „Приказна за Гриселда“.
Џамија Кота Кинабал
Џамијата Кота Кинабалу е муслимански храм кој се наоѓа во Сабах, Малезија. Била изградена во 2000 година.
Небојша Човиќ
Небојша Човиќ (роден на 2 јули 1958 година) е српски стопанственик, кошаркарски извршен директор и поранешен политичар. Тој во моментов ја извршува функцијата претседател на Црвена Ѕвезда.
Политичка кариера
Во 1992 година, како член на Социјалистичката партија на Србија (СПС), 34-годишниот Човиќ го започна своето искачување на политичката скала со позиција на потпретседател на извршен одбор задолжен за економија и финансии во градското собрание во Белград.
Една година подоцна, во 1993 година, тој напредуваше на позицијата претседател на градската влада. Во 1994 година е избран за градоначалник на Белград. Паралелно, Човиќ беше пратеник (пратеник) на СПС во Народното собрание на Србија. Човиќ беше разрешен од градоначалничката функција во средината на јануари 1997 година од страна на српскиот претседател и лидер на партијата СПС, Слободан Милошевиќ, поради повеќемесечните протести во Србија поради измамата на општинските избори во ноември 1996 година. Тој во истата прилика беше избркан од СПС.
Тој стана претседател на Демократска Алтернатива (ДА) откако партијата беше формирана од одреден број членови на СПС, кои се отцепија од СПС во јули 1997 година.
Човиќ служеше како шеф на Координативниот центар за Косово и Метохија и како шеф на Координативниот центар на Јужна Србија за време на конфликтот во Прешевската долина (1999–2001).
Во 2004 година, неговата партија Демократска алтернатива се спои во Социјалдемократската партија (СДП). Во 2005 година стана претседател на Социјалдемократската партија. Партијата престана да постои во 2010 година
Тој беше обвинет за корупција во јануари 2016 година.
Кариера на спортска администрација
Во 1991 година, Човиќ се вклучи во српскиот кошаркарски клуб КК ИЛР Железник, неактивен спортски колектив за работниците од државната металуршка фабрика Иво Лола Рибар. Неактивен од 1986 година, клубот го обнови Човиќ под покровителство на неговата приватна фабрика за метални производи Фабрика металних производство АД и преименувана во ФМП Железник. Под негово водство и сопственост, клубот прерасна во еден од врвните тимови во Србија и СР Југославија, развивајќи репутација за развој на играчи и квалитетна работа со помладите категории.
До 1993 година, клубот доби свој кошаркарски објект - Салата Железник со 2.000 седишта, која тогаш служеше како негова домашна арена. Брзо искачувајќи се на кошаркарската пирамида на СР Југославија, ФМП ја започна сезоната 1994–95 во Втората сојузна лига, освојувајќи промоција во највисокото кошаркарско натпреварување во земјата за следната сезона 1995–96.
Во 1998 година, Човиќ го донесе поранешниот југословенски репрезентативец Ратко Радовановиќ како спортски директор на клубот. Радовановиќ набрзо стана синоним за клубот кој се појавува, донесувајќи одлуки за персоналот на играчите и водејќи ги неговите секојдневни операции.
Кон крајот на 1995 година, додека истовремено ја извршуваше градоначалничката функција на градот Белград, како и пратеникот во Народното собрание на Србија, Човиќ стана претседател на Југословенската кошаркарска федерација (КСЈ). Покрај политичките врски на Човиќ преку СПС, брзиот успех на неговиот клуб ФМП Железник кој требаше да започне да се натпреварува во најквалитетната лига на земјата таа сезона по повеќекратните унапредувања беше најдобрата можна препорака за оваа работа.
Во времето кога Човиќ дојде да ја води федерацијата, репрезентацијата на СР Југославија предводена од Дуда Ивковиќ беше актуелен европски шампион, кој се врати на меѓународните натпреварувања по четиригодишен егзил поради ембаргото на ОН. Ивковиќ набрзо се повлече и неговиот помошник Жељко Обрадовиќ ја презеде селекторската функција во државната репрезентација. Репрезентацијата имаше одлична серија на Летните олимписки игри 1996 во Атланта, стигнувајќи до финалето против американскиот Дрим Тим составен од НБА играчи. На почетокот на 1997 година, набргу по падот на Човиќ од СПС, тој беше отстранет и од функцијата КСЈ.
Мокераншки јазик
Мокераншкиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на островот Лос Негрос во близина на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја.
Амурски сом
Амурски сом, или јапонски обичен сом, Silurus asotus, ― вид кој припаѓа во семејството сомови. Тој е голема слатководна риба која се наоѓа во континентална Источна Азија и во Јапонија. Претпочита бавни реки, езера и канали за наводнување. Неговиот изглед е типичен за голем сом. Примероците на ларвениот S. asotus имаат три пара мрена (една максиларна, две мандибуларни), додека возрасните риби имаат само две пара (еден максиларен, една мандибуларна); вториот пар на мандибуларните мрена дегенерира. Овој вид расте до 130 цм во вкупна должина.
Кулинарска употреба
Во корејската кујна, рибата е нарекувана меги и ја варат за да се подготви меун-танг (зачинета рибја супа).
Инче
Инче — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во западниот висок планински дел на територијата на Општина Македонски Брод, во средното сливно подрачје на реката Треска. Селото е ридско, на надморска височина од 820 метри.
Атарот е релативно мал и зафаќа површина од 6,3 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 564 хектари, додека на обработливото земјиште отпаѓаат 63 хектари, а на пасиштата само 20 хектари.
До селото води асфалтиран пат, кој се двои од регионалниот пат кој води до поранешното општинско средиште Самоков.
Историја
Во век, Инче било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото нема развиена земјоделска функција.
Во Инче се подготвува изградба на поголема сончева електрана на простор од во вредност од 1 милион евра како инвестиција од германското претпријатие „Мини хидроцентрали“ од Меминген. Истото претпријатие им пројавено интерес за откупување на уште три места околу селото.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Инче имало 100 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Инче имало 160 жители.
Во однос на бројот на населението, селото не било големо ниту во поранешните пописни години. Во 1961 година броело 158 жители, додека во 1994 година уште помалку, само 45 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Инче имало 30 жители, од кои 29 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 5 жители, сите Македонци.
Родови
Инче е македонско село.
Родови во селото се: по преданието овде постоело село со 50 до 80 куќи, но поради чума и турските зулуми тоа опустело. Од селото останал само еден дечко, кој учел школо во Скопје. Тој во Скопје направил некое злосторство и Турците го затвориле. Долго време лежел во затвор и никој за него не прашувал. Поради тоа Турците го прашале дали има роднини, а тој одговорил дека нема роднини, само познавал некој спахија во Кичево. Турците го викнале тој спахија, и тој го извадил од затворот, го земал со себе и го донел во селото. Дечкото во селото се запопил, и од него потекнува цело село, тоа е: Поповци (19 к.), до основачот на родот има 6 појаси (поп Стаме, Трајан, Стојче, Стане, Столе и Трајан). Според тоа има 200 (денес 283 години) години, од основачот на селото.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Манастирец, во која влегувале селата Горни Манастирец, Долни Манастирец, Драгов Дол, Инче, Томино Село и Тополница.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Самоков, во која покрај селото Инче се наоѓале селата Бенче, Брест, Звечан, Зркле, Ковач, Ковче, Лупште, Рамне, Самоков, Старо Село и Сушица.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0265 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Зоран Мариќ
Зоран Мариќ (роден на 21 февруари 1960 година) е српски професионален фудбалски менаџер и поранешен играч.
Клупска кариера
Роден во Бока, СФР Југославија, Мариќ ги претставуваше локалните клубови Нови Сад и Војводина во неговата земја. Во јануари 1988 година, на речиси 29 години, му беше дозволено да ја напушти нацијата на Железната завеса и да се пресели во Шпанија, каде што ќе остане до неговото пензионирање пет години подоцна, во галициските клубови Селта и Компостела.
Мариќ се натпреваруваше во Ла Лига со Селта и Компостела, со вкупно 71 натпревар и 13 голови, пред да ја заврши својата играчка кариера во 1993 година.
Менаџерска кариера
Мариќ стана менаџер во 1999 година, особено работејќи со поранешните страни Компостела и Војводина. На 19 мај 2010 година, тој го освоил босанскиот куп 2009–10 додека бил на чело на босанскиот премиерлигаш Борац Бања Лука, кој го водеше од јануари до август 2010 година.
По Борац, тој од 2011 до 2012 година работеше како селектор на репрезентацијата на Србија до 19 години, а потоа раководеше со Спартак Суботица, Пролетер Нови Сад, повторно Војводина и Нови Пазар.
На 21 јуни 2019 година, Мариќ стана нов менаџер на, во тоа време, Првата лига на РС клуб Крупа. На 8 мај 2020 година, сезоната 2019–20 во Првата лига на РС ненадејно заврши поради пандемијата КОВИД-19 во Босна и Херцеговина и стандардно, Крупа, предводена од Мариќ, беа крунисани за шампиони во лигата и се промовираа назад во босанската Премиер лига На 15 септември 2020 година, тој ја напушти Крупа поради лоши резултати.
Приватен живот
Синот на Мариќ, Горан, исто така бил фудбалер и напаѓач. И тој помина многу години играјќи во Шпанија, главно во Селта Б.
Менаџер
Борац Бања Лука
Крупа
Кентаур (соѕвездие)
Кентаур — соѕвездие од јужното небо. Едно е од најголемите соѕвездија на небото, и познато уште од времето на Птоломеј.
Џон Бон Џови
Џон Францис Бонџови Џуниор (John Francis Bongiovi, Jr.) (роден на ), попознат како Џон Бон Џови е американски музичар, текстописец и глумец. Tој е познат како водечки пејач и основач на рок групата Бон Џови. Има издадено два соло албуми и десет студиски албуми со неговиот бенд, со кој има продадено над 120 милиони албуми ширум светот. Како соло артист има бројни награди за неговиот труд, вклучувајќи Златен глобус.
Ран живот и почетоци
Џон Бон Џови е роден како Џон Францис Бонџови Џуниор, во Перт Амбои, Њу Џерси, син на два поранешни маринци. Тој имал два браќа Антонио и Метју. Тој е италијански-американец. Неговиот татко е роден во Шака, блиску до Агриџенто во Сицилија. Го посетувал средното училиште Св. Јосеф, во Метучен, Њу Џерси. Подоцна се префрлил во Sayreville War Memorial High School во Парлин, Њу Џерси. Џон во младоста, се одлучува тотално да се посвети на музиката. Тој свирел во локални бендови со неговите пријатели и со неговиот братучед Тони кој поседувал 10 познати студиа во Њујорк. Како резултат на тоа, неговите академски забелешки тој покажал помалку од спектакуларни достигнувања и слаби оцени. Веќе кога имал 16год. тој свирел во ноќни клубови. Не одамна тој се запознал со клавијатуристот Дејвид Брајан (вистинско име: Дејвид Брајан Рашбаум), кој свирел во блуз банд наречен „City Expressway“. Џон исто така свирел во бандовите „The Rest“, „The Lechers“, „John Bongiovi“ и „the Wild Ones“.
Кога имал 17год. Џон работел како чистач во студиото на неговиот братучед „The Power Station“. Во 1980, кога Meco го снимал таму „The Star Wars Christmas Album“, Tony го предложил Џон за пејач на песната "We Wish You A Merry Christmas", тоа беше прво негово професионално снимање. Тој си заминал во 1983 кога добил договор за снимање.
Џон ја напишал песната Runaway, една од неколкуте песни кои Џон ги напишал додека патувале од Сејревил до „The Power Station“. Тој отишол во неколку компании за снимање, влучувајќи ги Атлантик рекордс и Меркури(Полиграм), но сите го одбиле. Тој отишол кај DJ во WAPP-FM-радио шоу во Менхетен, го замолил DJ дај слушни песната „Runaway“ и DJ прифатил. DJ уживал во песната дури и ја емитувал. Песната прераснала во голем хит.Подоцна компанијата за снимање Меркури му даде на Џон договор за снимање во 1983 и да ја промовира песната Runaway, Џон ги повикал Ричи Самбора, Дејвид Брајан, Тико Торес и Алек Џон Сух и го формирал бандот. Подоцна го запознале Док МекГи, кој станал нивни менаџер. Групата што ја формирале ја нарекле „Bon Jovi“.
Бон Џови
Со помош на нивниот менаџер Док МекГи, бендот дебитираше албум Bon Jovi, кој беше издаден на 21 јануари 1984. Албумот доживеа голем успех во САД (продадени над 500.000). Во 1985 Bon Jovi го издаде нивниот втор албум "7800°Fahrenheit", кој беше со послаб успех.
Пресвртницата на бендот се случи кога тие го донесоа новиот текстописец Дезмонт Чајлд, за нивниот трет албум „Slippery When Wet“. Чајлд напишал повеќе од нивните хитови на овој и на идните албуми кои достигнале огромна слава ширум светот со песните како: „You Give Love a Bad Name“, „Livin' On A Prayer“, и „Wanted Dead or Alive“. Албумот експресно се продаде во 28 милиони примероци ширум светот од неговото издавање во 1986.
Низ турнеите од 1986-1987 Џон се обидел да даде сè од себе на концертите од своите вокални способности. Позади сцената тој изјавил дека без својот вокален професор не можел да ја продолжи турнејата, бидејќи му помогнал за подобрување на својот глас. Спротивно на популарното мислење Бон Џови немал оштети на гласот низ турнејата во Њу Џерси. На живите снимки од концертите неговиот глас немал никакви оштетувања т.е бил во одлична состојба.
Следниот албум на Бон Џови бил „New Jersey“ издаден во 1988. Албумот се снимаше многу кратко по турнејата во Слипери, затоа што бендот сакаше да докажи дека не се само уште еден хит. Официјалниот албум бил омилен на обожавателите и имал голем комерцијален успех со хит песните, како „Bad Medicine“, „Lay Your Hands on Me“ и „I'll Be There for You“.
Наспроти огромниот успех на бендот, „New Jersey“ водеше кон крај на бендот како што тие се враќаа повторно на турнеи како турнеите од претходните албуми. Ова константно живеење на пат, речиси ја уништи јаката поврзаност помеѓу членовите од бендот. Самбора е запишан на албумите како текстописец на неколку песни. А бил навреден бидејќи целата слава му припаѓала на Џон. Членовите од бендот изјавиле дека после турнејата секој ќе тргни по свој пат, после турнејата во Гвадалахара, Мексико во раната 1990 тие си заминале со различни авиони.
Помеѓу 1990-1992 членовите на „Бон Џови“ повторно си заминале по сопствени патишта од многу строгата New Jersey турнеја која надминала над 200 шоуа на 5 континенти. Ова време помогна за нив да се одлучат дали „Бон Џови“ ќе може да опстане на сцената после рапидното сменување на музиката по нивното врќање на сцената.
Во 1992 бендот се појавил на сцената со албумот „Keep The Faith“.Албумот бесе издаден во ноември 1992. Продуциран од Bob Rock, албумот значел крај на нивните метал корени од претходните албуми и внесуваше повеќе „rock n roll“.Многу посложен како во текстот така и во музиката, албумот докажал дека Бон Џови може сè уште да опстане како бенд и во 90-те наспроти пораснатите афинитети на индустријата и публиката за новиот вид на рок наречен Grunge.
Во 1994 година Бон Џови го издаде албумот со најголеми хитови наречен „Cross Road“,кој исто така содржеше и две нови песни:хитот „Always“ и „Someday I'll Be Saturday Night“. Песната „Always“ цели шест месеци остана на тоp 10 на табелите на 100 најобри хитови и прерасна во еден од најголемите хитови на Бон Џови. Песната достигна на 4-то место на „U.S. charts“ и прво место во државите ширум Европа,Азија и Австралија. Синглот се продаваше многу добро посебно во Америка. Истата година басистот Алек Џон Сух го напушти бендот-тоа беше првата смена откато се формира Бон Џови. Хуг МекДоналд, кој беше басист на "Runaway" го земени Сух.
После другата подолга пауза, приближно 3 години, додека некои членови од бендот работеа на самостојни проекти, Бон Џови се регрупира во 1999 и почна да работи на новиот албум. Албумот „Crush“ излезе во 2000 и уживаше поголем успех не само во Америка туку и во целиот свет, благодарејќи на делот од хит-синглот „It's My Life“, кој беше помогнат од введскиот продуцент Макс Мартин. Во албумот „Crush“ беше исто така промовиран и хитот „Say it isn't so“.
Во доцната 2002 нивниот нов албум „Bounce“, кој ги содржел хитовите од „Crush“. Bounce не уживал толкаво ниво на успех како неговиот претходник. Албумот издаде хитови како „Everyday“ и „Bounce“.
Во јуни 2007, Бон Џови го издаде нивниот последен албум „Lost Highway“. Албумот дебитираше на прво место на билборд табелите, за првпат Бон Џови имаше албум на првото место на Американските табели откако го издаде New Jersey во 1988 г. Благодарение на новата кантри музика на бендот, албумот беше продаден во 292,000 копии уште во првата недела во Америка, и постана трет албум на Бон Џови кој се најде на прво место во САД.
На 6 април 2009 беше најавено дека на Трибека филмскиот фестивал ќе се прикажи документарецот за Бон Џови наречен „When We Were Beautiful“. Филмот ја прикажува турнејата на бендот со албумот „Lost Highway“ во 2008- та. Филмот е во режија на Фил Грифин.
Соло кариера
Џон напиша и втор соло албум во 1997 насловен како „Destination Anywhere“. Албумот доби многу позитивни оцени и беше успешен и во Европа. Имаше гласини дека компанијата што го снимила албумот го присилуваше Џон да го крсти „These Days, Part 2“, Краток филм со истиот наслов беше снимен веднаш по издавањето на албумот, целосно заснован на песните од албумот со главни улоги Џон Бон Џови, Деми Мур, Кевин Бекон и Вупи Голдберг. Дејв Стјуарт од „Eurythmics“ гитарист на снимката и исто така продуцент на некои од песните. Таа година Џон Бон Џови заработи „BRIT Награда“ за „Најубав маж“ и исто така доби „MTV Европска музичка Награда за Најдобар маж“.
Глумечка дејност
Бон Џови беше глумец во филмовите „Месечината и Валентино“, „Водач“, „Одредиште Некаде“, „Роден крај“, „Maliot Grad“, „Без Враќање“, „Веслај Го Својот Чамец“, „Vampires Los Muertos“, „U-571“, „Крикот на Волкот“ и „National Lampoon's Pucked“.
Тој исто така има споредна улога во филмот „Плати однапред“, каде ја игра улогата на бившиот насилен маж на Хелен Хунт. Тој се појави и на некои ТВ серии како што се „Сексот и Градот“, „Али МекБеал“, „западен ветар“ и „Лас Вегас“. Тој беше ѕвездата гостин во „Американски Идол“ во мај 2007, за време на прикажувањето на „Рок Недела“ каде што сите натпреварувачи изведуваа негова или песна од неговиот бенд. На 13 октомври 2008 Џон ја водеше третата епизода на 33-та сезона на „Сабота вечер во живо“.
Приватен живот
За време на престојот во Лос Анџелес за време на турнејата „New Jersey“ во 1989 Бон Џови тајно заминал во Лас Вегас каде што се оженил со својата средношколска љубов Доротеја Роуз Харли на 29 април 1989, на Грејсланд Церемонијалната Капела во Лас Вегас, Невада. Доротеја е карате инструктор. Заедно имаат четири деца. Стефани Роуз, Џеси Џејмс Луис, Јакоб Харли и Џон. Џон и неговата фамилија живеат во Менхетен и Мидлтаун, Њу Џерси. Имотот од нивната резиденција во Мидлтаун содржи објект кој е претворен во паб со британски стил. Тој го крстил „Shoe Inn“, и ставил потковица бидејќи се чувствувал како да е благословен и се сметал себеси за 'најсреќен човек на светот'.
Во 2004 стана основач и сопственик на „Philadelphia Soul“ од арената за рагби лигата со партнерот и член на бендот Ричи Самбора. Тој се појавил на неколку телевизиски реклами со Џон Елвеј. Бон Џови бил навивач на „New York Giants“ целиот свој живот, исто така имал добра пријателска врска со тренерот на „New England Patriots“, Бил Беличхик.
Пораснал како католик, го искажал своето верување во Господ, во 1993 на едно интервју во Филаделфија изјавил дека верува дека Господ е присутен насекаде и овде покажувајќи на собата околу него. Во 1995 Џон дискутира за пишувањето на албумот "These Days" и дека ќе биде благословен доколку ја употребува фразата: „Фала ти Господе“.
Граматика на бугарскиот јазик
Бугарскиот јазик како мајчин го говорат околу 9 милиони луѓе кои главно живеат во Бугарија. Бугарскиот јазик е јужнословенски јазик и има граматички сличности со останатите јазици кои припаѓаат на истата јазична фамилија.
Бугарскиот јазик спаѓа во источната група на јужнословенските јазици и е службен јазик во Република Бугарија. Во бугарскиот јазик некогаш постоел опширен систем на деклинации. Старобугарскиот разликувал 7 падежи: номинатив, акузатив, датив, генитив, локатив, инструментал и вокатив. Деклинирањето почнало да исчезнува за време на среднобугарскиот јазик. Во современиот бугарски јазик именките не се деклинираат, освен некои остатоци од поранешниот систем кај заменките. Македонскиот и бугарскиот јазик се единствените од групата на словенските јазици кои со текот на развојот ги изгубиле падежните форми, а од нив останат е само вокативот. Исто така карактеристична особина на бугарскиот и македонскиот јазик е употребата на постпозитивен определен член, што ги разликува од другите словенски јазици. Во другите словенски јазици вакви не постојат.
Азбука
Современиот бугарски јазик го користи кириличното писмо. Биле користени неколку азбуки кои имале од 28 до 44 букви на почетокот и кон средината на век за време на обидите за стандардизирање на новобугарскиот книжевен јазик. Азбуката со 32 букви предложена од Марин Дринов била прифатена во 1878-1879 година. Буквите Јат (ѣ) и јус (Ѫ) станале непотребни поради гласовните промени низ времето затоа биле исфрлени во 1945 година. Сегашната бугарска азбука има 30 букви:
Во бугарската кирилица има некои букви, кои не постојат во македонската. Тие се изговараат:
Следниве букви не постојат во бугарската кирилица:
Во бугарската азбука има шест самогласки. Тие се: а, ъ, о, у, е, и. Другите 24 букви (гласови) се согласки. Во бугарскиот јазик, поголемиот дел од зборовите се пишуваат како што и се изговараат, и поголемиот дел на буквите претставуваат еден глас. За разлика од другите балкански јазици, чиј фонетички принцип е претставен со поговорката „пишувај како што зборуваш, читај како што е напишано“, во бугарскиот јазик се појавуваат буквите щ, ю, я и гласовите дз и Џ|дж, и затоа, бугарскиот јазик не е фонетички јазик како другите балкански јазици.
Акцент
За разлика од македонскиот јазик, во бугарскиот нема општо правило за местото на акцентот:
Акцентот обично не се пишува. Но во некои случаи тој може драстично да го промени значењето на зборот, тогаш акцентот се пишува:
Гласовни промени
Во бугарскиот правопис не постои правило за едначење по звучност, согласките секогаш се пишуваат удвоено:
Еднакви согласки во непосреден допир се удвојуваат:
Редување на самогласките и согласките:
Испуштање на самогласките и согласките:
Именки
Именките се менливи зборови со кои се означуваат суштества, предмети, појави и поими. По традиција, именките се делат на општи и сопствени. Секоја именка во бугарскиот јазик има род (машки, среден или женски) и број (еднина или множина). Во современиот бугарски јазик именките не се деклинираат, освен некои остатоци од поранешниот падежен систем кај заменките. Значењата кои другите јазици ги искажуваат со деклинација (падеж), во бугарскиот се искажуваат преку предлози.
Определеност
Членот служи да ја означи именката како позната. Членот во бугарскиот јазик е постпозитивен, т.е. доаѓа како наставка на именката. Членовите во бугарскиот јазик се само определени. Нечленуваните именки се неопределени.
Повеќето словенски јазици немаат членови и не разликуваат, на пример, татко од таткото; истиот збор значи и едното и другото. Определениот член има број и род.
Основната разлика меѓу бугарскиот и македонскиот јазик постои во машки род, еднина:
Род
Секоја именка во бугарскиот јазик има род: машки (завршуваат на согласка), среден (-о,-е) или женски (-а,-я). Граматичкиот род на именките не секогаш одговара со природниот род на именката. Така на пример, во бугарскиот јазик зборот 'съдия' е именка од женски граматички род, но од машки природен род.
Машки род:
Женски род:
Михаил Јурјевич Лермонтов
Михаил Јурјевич Лермонтов (руски: Михаил Юрьевич Лермонтов) (15 октомври 1814 - ) — руски романтичарски писател и поет, понекогаш нарекуван и „поетот од Кавказ“.
Животопис
Лермонтов е роден во Москва, во благородничко семејство. Уште како дете извонредно го совладал францускиот јазик. Студирал на Московскиот универзитет, но поради судирот со конзервативните професори ги напуштил студиите и се запишал на военото училиште во Петроград. По смртта на Пушкин, во 1837 година, Лермонтов ја напишал протестната песна „Смртта на поетот“, која најпрвин кружела низ Петроград, препишувана и прераскажувана приватно. Во неа, тој ги осудил интригите на аристократијата коишто довеле до смртта на Пушкин, а особено бил силен крајот на песната, напишан дополнително. Царот Николаj I ја добил песната во едно писмо, со натписот „Повик на револуција“, а потоа бил и официјално известен за „недозволените стихови на корнетот Лермонтов“. За овој „престап“, Лермонтов бил казнет така што бил прекомандуван во еден полк којшто се борел против бунтовниците на Кавказ. Благодарение на влијателните роднински врски, Лермонтов се вратил во Петроград по една година.
Граматика на бугарскиот јазик
Род
Среден род:
Број
Во бугарскиот јазик се разликуваат еднината и множината.
Михаил Јурјевич Лермонтов
Животопис
Во 1840 година Лермонтов бил по вторпат прогонет на Кавказ, поради неговото учество во двобојот со синот на францускиот амбасадор Барант. Таму, тој се борел против Чеченците во тенгинскиот пешачки полк, покажувајќи невидена храброст. Обидувајќи се да се ослободи од воената служба, во 1841 година, Лермонтов повторно дошол во Петроград, но таму добил наредба веднаш да го напушти главниот град. Поради независниот дух на Лермонтов, петроградската аристократија се обидела (безуспешно) да го предизвика на двобој со некој офицер, но подоцна, во една бања на Кавказ, таа конечно успеала да го предизвика на двобој со друг офицер, неговиот школски другар Мартинов, при што Лермонтов го загубил животот на истиот начин како и Пушкин.
Граматика на бугарскиот јазик
Број
еднина
множина
Михаил Јурјевич Лермонтов
Творештво
Престојот на Кавказ имал големо влијание врз творештвото на Лермонтов, инспирирајќи го авторот за многу лирски песни, за поемите „Демон“ и „Мцири“, како и за романот „Јунакот на нашето време“. Карактеристичната лермонтовска тема на демоните е присутна уште во неговите први поетски скици направени во младоста, во 1829 година, кога тој имал само 15 години. Младинските верзии на поемата „Демон“ се засновани врз апстрактната борба меѓу ангелите и демоните во духот на романтизмот, додека по враќањето од Кавказ, поемата ја добила својата крајна форма, а во последните две години од животот Лермонтов направил некои ситни промени во поемата. Благодарение на мисловниот и поетскиот сјај, како и звучноста на стиховите, поемата „Демон“ се вбројува во најголемите достигнувања на светската поезија.
Александар Ристески
Александар Ристески – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
Михаил Јурјевич Лермонтов
Творештво
Пред да ја добие крајната форма, поемата „Мцири“ поминала низ повеќе етапи. Нејзините корени може да се следат од поемата „Исповед“ (1830) чие дејство се одвива во еден католички манастир во Шпанија и поемата „Болјарот Орша“ (1836) чие дејство е сместено во 16 век, за време на владеењето на Иван Грозни. За време на престојот во Кавказ, Лермонтов ја добил крајната замисла за поемата „Мцири“, заснована врз вистинита приказна. Во поемата се зборува за едно болно момче заробено во еден грузиски манастир од којшто постојано се обидува да побегне. Притоа, момчето не се помирува со загубата на слободата ниту по конечниот неуспех на неговите обиди за бегство. Поемата се одликува со идеален спој на силен протест и најсуптилна поетска емоција. Лирскиот јунак на „Мцири“ е типичен романтичарски бунтовник, кој русоовски ја бара слободата надвор од општеството, во исконската и архаична невиност на природата. Други позначајни поеми на Лермонтов се и „Азраил“ и „Ангелот на смртта“ кои потекнуваат од 1831 година, а во текот на 1835-1836 година ја напишал драмата „Маскарада“ и една нејзина верзија насловена „Арбенин“.
Граматика на бугарскиот јазик
Падеж
Во бугарскиот јазик не постојат падежи. Значењата кои другите јазици ги искажуваат со деклинација (падеж), во бугарскиот се искажуваат преку предлози. Некои примери се дадени подолу:
Сè уште се користи вокативот (не се смета за падеж, туку за падежен остаток):
Александар Ристески
Животопис
Александар Ристески е роден во Гостивар во 1973 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1996 година, магистрирал во 2000, а докторирал во 2004 година. На факултетот се вработил веднаш по дипломирањето како помлад асистент, напредувал во асистент во 2001, доцент во 2005, вонреден професор во 2009 и редовен професор во 2014 година. Во 2001, 2003 и 2004 бил на три научно-истражувачки престои во истражувачкиот центар Т. Ј. Watson на IBM, во Њујорк. Учествувал во наставата во по веќе предмети од областа телекомуникации, а вовел и неколку нови дисциплини (сигурносни комуникации, бизнис менаџмент во телекомуникациите) на додипломските и магистерските студии. Во мандатните периоди 2008-2012 и 2012-2016 бил избран на функцијата продекан за наука и меѓународна соработка. Во периодот 2005-2007 бил независен член во Одборот на директори на АД Македонски телекомуникации. Во 2009 е избран за претседател на Здружението за електроника, телекомуникации, автоматика и информатика за четиригодишен мандатен период. Бил член на Организацискиот одбор за конференциите ЕТАИ и бил копретседател на конференцијата ЕТАИ 2009.
Михаил Јурјевич Лермонтов
Творештво
За време на престојот на Лермонтов во Кавказ, во 1837 година, излегла од печат неговата песна „Бородино“, а истата година ја напишал и познатата поема во духот на руската народна песна, „Песна за царот Иван Василевич, за младиот опричник и за смелиот трговец Калашников“. За песната „Бородино“ е значајно тоа што во неа е опеан обичниот војник, народот наместо војсководецот, додека „Песна за царот Иван Василевич, за младиот опричник и за смелиот трговец Калашников“ зазема посебно место во творештвото на Лермонтов бидејќи таа стои рамо до рамо со највредните примероци на руската народна песна, а истовремено се одликува со силен лирски набој, карактеристичен за подоцнежните дела на Лермонтов.
Граматика на бугарскиот јазик
Падеж
Други падежни остатоци, , , :
Образување на именките
За образувањето на именките во бугарскиот јазик постојат неколку начини, меѓу кои: бессуфиксен, суфиксен, префиксен. Именките најчесто се образуваат со суфикси. Наставките може да се додадат на именки, глаголи, придавки и броеви.
Михаил Јурјевич Лермонтов
Творештво
Лермонтов оставил и неколку прозни дела. Таков е примерот со недовршениот роман со тема од востанието на Пугачов, за кој се претпоставува дека е започнат во 1833 година, а којшто бил замислен како прв дел од една трилогија. Според главниот јунак, романот е наречен „Вадим“. Незавршен останал и вториот роман „Кнегината Лиговска“, започнат во 1836 година. Истата година, Лермонтов ја напишал и драмата „Двајцата браќа“ во која како ликови се јавуваат кнегината Лиговска и Печорин, јунаците од два негови романи. Оваа драма е значајна по тоа што во неа, за првпат во руската книжевност, како јунак се појавува малиот, обесправен човек – службеникот Красински. Подоцна, кнегината Лиговска се појавува и како лик во најзначајното прозно дело на Лермонтов, романот „Херој на нашето време“ од 1840 година.