cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Исламот во Русија
Историја
Communist rule oppressed and suppressed Islam, like other religions in the Soviet Union. Many mosques (for some estimates, more than 83% in Tatarstan) were closed. For example, the Märcani Mosque was the only acting mosque in Kazan at that time.
Комунистичката власт го угнетувала и го потиснала исламот, како и другите религии во Советскиот Сојуз. Многу џамии биле затворени.
Постсоветски период
Постојат многу докази за официјално помирување на исламот во Русија во 1990-тите. Бројот на муслиманите на кој им е дозволено да направат аџилак во Мека се зголемил по забраната во текот на советската ера што завршила во 1991 година. Во 1995 година, новоформираната Унија на муслимани во Русија, предводена од имамот Хатиб Мукадас од Татарстан, започнало со организирање на движење насочено кон подобрување на меѓуетничкото разбирање и завршување на загрижувачката заблуда на Русите кон исламот. Сојузот на муслиманите во Русија е директен наследник на Сојузот на муслимани пред Првата светска војна, кој имал своја фракција во руската Дума. Пост-комунистичката унија формирала политичка партија кое дејствува во тесна соработка со муслиманските имами за да ги одбрани политичките, економските и културните права на муслиманите. Исламскиот културен центар на Русија, кој вклучува мадраса (верско училиште), бил отворен во Москва во 1991 година. Во 1990-тите, бројот на исламски публикации бил зголемен. Меѓу нив се неколку списанија на руски јазик: „Ислам“, „Ехо Кавказ“, „Исламски вестник“ „Асалам", кои се објавуваат во Махачкала, Дагестан.
Казањ има големо муслиманско население (веројатно второ по московската урбана група на муслимани и најголемата домородна група во Русија) и е дом на Рускиот исламски универзитет во Казањ, Татарстан. Образованието е на руски и татарски. Во Дагестан има бројни исламски универзитети и медреси, меѓу кои се: Дагестанскиот исламски универзитет, Институт за теологија и меѓународни односи, чиј ректор Максуд Садиков бил убиен на 8 јуни 2011 година.
Талгат Таџудин е главен муфтија на Русија. Од советско време, руската влада ја дели Русија на неколку муслимански духовни директорати. Во 1980 година, Талгат Таџудин бил поставен за муфтијата на Европската дивизија на СССР и Сибир. Од 1992 година тој ја предводел централната или комбинираната муслиманска духовна управа на цела Русија.
Во земјата се појавил голем гнев, главно од муслимани од Кавказ, против карикатурите на Шарли Ебдо во Франција. Путин ги поддржувал протестите на муслиманите во Русија против карикатурите на Шарли Ебдо и на Западот.
Путин го дозволил де факто спроведувањето на шеријатскиот закон во Чеченија од страна на Рамзан Кадиров, вклучувајќи полигамија.
Низ електронските портали се попјавило лажно електронско писмо во кое Путин повикува на големите асимилациони политики на имигрантите.
Исламот се проширил под власта на Путин. Еден супермаркет во Татарстан продава календари со слики на американскиот претседател Обама прикажан како мајмун и првично одбил да се извини за продажба на календарот. Маркетот подоцна бил принуден да се извини јавно.
Демографија
Мнозинството муслимани во Русија се придржуваат до сунитскиот огранок на исламот. Околу 10% или повеќе од два милиони се шиитски муслимани. . Постои и активно присуство на Ахмадија. Во неколку области, особено во Дагестан и во Чеченија, постои традиција на сунитски суфизам, кој е претставен од училиштата Накшибенди и Шазилија, чиј духовен учител Саид Афанди ал-Чиркави секојдневно прима стотици посетители. Азербејџаните, исто така, историски и сè уште во моментов се номинално следбеници на шиитскиот ислам, бидејќи нивната република се отцепила од Советскиот Сојуз, а значителен број Азери имигрирале во Русија во потрага по работа.
Муслиманската заедница во Русија продолжува да расте, достигнувајќи 25 милиони, според големиот муфтија на Русија.
Значајни руски луѓе кои го прифатиле исламот се Вјачеслав Полосин, Владимир Ходов и Александар Литвиненко, кој се преобратил на неговата смртна постела.
Хаџ
Рекордните 18.000 руски муслимански верници од целата земја присуствувале на аџилак во Мека, Саудиска Арабија во 2006 година. Во 2010 година, најмалку 20.000 руски муслимански верници присуствувале, бидејќи руските муслимански водачи испратиле писма до кралот на Саудиска Арабија, барајќи да се зголеми квотата за виза за Саудиска Арабија на најмалку 25.000-28.000 визи за муслиманите. Поради големата побарувачка од руските муслимани, на 5 јули 2011 година муфтијата побарал помош од претседателот Дмитриј Медведев за зголемување на доделената квота за аџилак во Саудиска Арабија во Владикавказ. Третата меѓународна конференција за управување со Хаџ, на која присуствувале околу 170 делегати од 12 земји, се одржала во Казањ од 7 до 9 јули 2011 година.
Јазични контроверзии
Со векови Татарите ја сочинувале единствената муслиманска етничка група во европска Русија, при што татарскиот јазик бил единствениот јазик што се користел во нивните џамии, ситуација која во текот на 20 век имала брза промена бидејќи голем број кавказски и централно-азиски муслимани се преселиле во централните руски градови и започнале да ги посетувата џамиите што зборуваат татарски, создавајќи притисок врз имамите на таквите џамии да почнат да го користат рускиот јазик. Овој проблем е очигледен дури и во рамките на Татарстан, каде што Татарите го сочинуваат мнозинство.
Ислам во Москва
Според рускиот попис во 2010 година, Москва има помалку од 300.000 постојани жители од муслиманско потекло, додека некои проценки укажуваат на тоа дека Москва има околу 1 милион муслимански жители и до 1.5 милиони муслимански работници. Градот дозволил постоење на четири џамии. Градоначалникот на Москва тврди дека четири џамии се доволни за населението. Во моментов има 4 џамии во Москва, а 8000 во цела Русија.
Македонски железници
Македонски железници (МЖ) — јавно претпријатие за железничка инфраструктура на Република Македонија.
Железничка мрежа
Железничката мрежа во Република Македонија има:
Возен ред
Возниот ред е определен согласно Објавата на Македонски железници за 2021 година.
Историја
Првата железница на територијата на Република Македонија е од времето на Османлиското Царство. На 9 август 1873 година со железница биле поврзани Скопје и Солун. Оваа железничка врска, која во 1874 година е продолжена до Косовска Митровица, е именувана Македонски железници. На 14 јуни 1894 година Солун е поврзан и со Битола. На 20 октомври 1924 година завршена е делницата Велес-Штип и првиот влез влегува на станицата во Штип. Пругата, пак, Велес – Битола е предадена во сообраќај на 20 јануари 1936 година.
Во февруари 2015 година, „Македонски железници“ се модернизирале со 107 нови транспортни вагони, како дел од проектот за набавка на 150 вагони, реализиран од страна на македонската влада.
Македонски железници, повеќепати го менувалe името од своето формирање како железничко претпријатие во 1945 година:
Космос-940
Космос-940 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1462 км, а најмалото на 1394.
Lactarius camphoratus
Lactarius camphoratus е вид на Млечки(печурки); L. camphoratus, L. fragilis и L. rubidus. Овие печурки се ценети поради нивните високо ароматични квалитети и се користат во кулинарството како арома наместо како составен дел на целосен оброк.
Опис и класификација
Lactarius camphoratus се мали до средни печурки, со шапка кој се движи од 2 до 5 см во пречник (иако L. rubidus и L. rufulus може да бидат малку поголеми), и со боја која се движи од различни изгорени портокалови до изгорени портокалово-црвени до портокалово-кафеави нијанси. Обликот на шапката се движи од широко конвексен кај младите примероци до рамни до малку вдлабнати кај постарите, ламелите се прикачени на субдекурентни. Целото плодно тело е прилично кревко и кршливо. Како и сите членови на Млечки (печурки), плодното тело испушта латекс кога е скршено, кој кај овие видови е белузлав и воден по изглед и често се споредува со сурутка или безмасно млеко. Латексот може да има мал вкус или може да биде малку сладок, но никогаш не треба да има горчлив или лут вкус. Овие видови особено се разликуваат по нивниот мирис, кој на различни начини се споредува со јаворов сируп, камфор, кари, тилчец, изгорен шеќер. Овој мирис може да биде прилично слаб кај свежите примероци, но обично станува прилично силен кога плодното тело се суши.
Микроскопски, тие споделуваат одлики типични за Млечки (печурки), вклучувајќи кружни до малку овуларни спори со посебна амилоидна орнаментација и сфаероцисти кои се во изобилство во трупот и дршката, но ретко во ламеларната трама. Lactarius camphoratus се сместени во различни инфрагенерички групи на Млечки (печурки) во зависност од авторот. Бон ги дефинирал Lactarius camphoratus и сојузниците како потсекција Camphoratini од делот Olentes. Пододделот Camphoratini се дефинира со нивната сличност во боја, мирис (со исклучок на L. rostratus - види подолу) и со присуство на макроцистидија на нивниот химениум. (Другата потсекција на Olentes, Serifluini, е исто така ароматична, но има многу различна арома од Camphoratini и целосно им недостасува цистидија.)
Бон и подоцнежните европски автори ги третирале сите видови кои биле ароматични и имале барем делумно епителни пилеипелис како дел од Olentes, додека Хеслер и Смит и подоцна северноамериканските автори ги третирале сите видови и двете ароматични и неароматични како дел од Thojogali. Сепак, допрва треба да биде објавено темелно молекуларно филогенетско истражување на Млечки (печурки), а постарите класификациски системи на Млечки (печурки) генерално не се сметаат за природни.
Како и другите видови на Млечки (печурки), генерално се смета дека бонбоните капи се ектотрофни, при што L. camphoratus е идентификуван во врвовите на ектомикоризалните корени. Меѓутоа, невообичаено за видот на микориза, L. rubidus, исто така, најчесто се забележува како расте директно на распаѓање на четинарско дрво. Се чини дека сите видови на Lactarius camphoratusсе поврзани со низа видови дрвја.
Идентификација
Можно е другите невкусни или токсични видови печурки да се помешаат со Млечки (печурки),или погрешно да се вклучат такви видови во поголема колекција на Lactarius camphoratus. Оние кои немаат искуство со идентификација на печурките може да помешаат кој било број „мали кафеави печурки“ („LBM“), вклучувајќи ја и смртоносната ( Galerina marginata и сојузниците), која може да се појави во истото живеалиште. Lactarius camphoratus може да се разликуваат од видовите кои не се Млечки (печурки), по нивната кршливост, додека повеќето други „LBM“ имаат пофлексибилна дршка. Затоа се препорачува да се собираат рачно, со што ќе се скрши кревката дршка во прстите. Со овој метод лесно ќе се разликуваат ЛБМ со рскавица.
Lactarius camphoratus), исто така, може да се помешаат со кој било од големиот број мали, слични обоени видови на Млечки (печурки) кои може да бидат невкусни до целосно токсични во зависност од видот и бројот на консумирани.
Lactarius camphoratus може да се разликуваат од другите Млечки (печурки) според следните одлики :
Хемија
Хемикалијата одговорна за изразениот мирис на Lactarius camphoratus била изолирана во 2012 година од хемискиот еколог и хемичар за природни производи Вилијам Вуд од државниот универзитет Хумболт, од колекциите на Lactarius rubidus. Мирисното соединение пронајдено во свежото ткиво и латекс от на печурката било откриено дека е квабалактон III, ароматичен лактон. Кога ткивото и латекс от се сушат, квабалактонот III се хидролизира во сотолон, уште помоќно ароматично соединение и едно од главните соединенија одговорни за аромата на јаворов сируп, како и на кари.
Прашањето за тоа кое соединение е одговорно за мирисот на Lactarius camphoratus било предмет на истрага од Вуд и разни студенти во период од 27 години, кога студент по микологија на часот на кој предавал прашал кое соединение е одговорно за мирисот на печурката, предизвикало истрага за прашањето. Изолацијата на соединението останала неостварлива, додека микроекстракцијата во цврста фаза не била искористена за да се извлечат испарливите соединенија, кои потоа биле анализирани со помош на гасна хроматографија-масена спектрометрија.
Претходно истражување на ароматичните соединенија на L. helvus од Рапор и сор. исто така, дал сотолон (помеѓу голем број други ароматични соединенија), што било идентификувано дека му дава на овој вид посебен мирис на тилчец. Други важни испарливи соединенија идентификувани вклучуваат деканоична киселина и 2-метилбутерна киселина.
Анализата на Lactarius camphoratus покажало дека содржи 12-хидроксикариофилен-4,5-оксид, соединение на кариофилен. Сепак, ова не било идентификувано како ароматична компонента на оваа печурка.
Кулинарска употреба
Обично не се консумираат како зеленчук како што се консумираат повеќето други јадливи печурки. Поради силно ароматичниот квалитет на овие печурки, наместо тоа, тие се користат првенствено како арома, слично како што се користат ванилата, шафранот или тартуфите. Тие даваат вкус и арома на храната што е споредена со јаворов сируп или кари, но со многу посилна арома од било кој од овие зачини. Единствени меѓу печурките за јадење по тоа што често се користат во слатка и десертна храна, како колачиња и сладолед. Тие, исто така, понекогаш се користат за вкус на солени јадења кои традиционално се подготвуваат со слатки додатоци, како што е свинско месо, а понекогаш се користат и наместо зачини за кари.
Тие обично се користат во сушена форма, бидејќи карактеристичната арома значително се интензивира при сушењето. За да ги користите како арома, сувите печурки се или прашкасти или се внесуваат во некоја од течните состојки што се користат во садот, на пример, потопени во врело млеко, слично како и целосните зрна ванила.
Како резултат на овие кулинарски својства, се многу барани од многу готвачи. Lactarius rubidus комерцијално се собира и продава во Калифорнија додека L.camphoratus се собира и продава во Обединетото Кралство и во провинцијата Јунан, Кина.
Маршанд известува дека некои поединци користат L. camphoratus како дел од мешавина од тутун за луле. За разлика од другите членови на потсекција Camphoratini, L. rostratus има непријатен (дури и гаден) мирис, опишан како налик на бршлен. Lactarius cremor е име кое понекогаш се користи за печурките во оваа група, меѓутоа, Heilmann-Clausen, et al. сметаат дека ова име е nomen dubium, што различно се однесува на Lactarius rostratus, L. serifluus или L. fulvissimus во зависност од концептот на авторот за L. cremor. Lactarius mukteswaricus и L. verbekenae, два вида опишани од областа Кумаон на индиските Хималаи во 2004 година, се пријавени дека се многу тесно поврзани со L. camphoratus и L. fragilis, соодветно, вклучително и по мирис.
Lactarius rufulus е пријавен од еден извор како вид „Lactarius camphoratus“ и има сличен мирис на другите Camphoratini, иако претходните монографии не известуваат за таква арома и го опишуваат вкусот како субакриден.
Lactarius helvus и L. aquifluus, кои се наоѓаат во Европа и Северна Америка, соодветно, се исто така силно ароматични и слични на слатки капи, а првите имаат мирис на тилчец. Познато е дека Lactarius helvus е благо токсичен, предизвикувајќи гастроинтестинални тегоби. Јадливоста на L. aquifluus е непозната, но бидејќи е близок роднина на L. helvus, постои сомневање дека е токсичен. Видот Млечки (печурки) со жолт латекс (или бел латекс кој пожолтува) може да биде опасен.
Lactarius glyciosmus и L. cocosiolens имаат изразен мирис на кокос. L. glyciosmus, сепак, има субакриден вкус, иако е пријавено дека е комерцијално собран во Шкотска.
Поврзано
Список на Млечки (печурки)
Спенсер Трејси
Спенсер Трејси (5 април 1900 – 10 јуни 1967) е американски филмски актер-двократен оскаровец кој глуми во повеќе од 74 филмови од 1930 до 1967 година. Се смета за еден од најдобрите глумци во американската филмска историја. Во 1999 година, Американскиот филмски институт го прогласува Трејси за деветта најголема филмска ѕвезда на сите времиња. Номиниран е девет пати за оскар за најдобар глумец.
Список на музеи во Македонија
Ова е список на музеите во Македонија, подредени по градови:
Геле Трсјански
Геле Апостолов Плачков, познат како Геле Трсијански или Гелев (Γκέλεφ или Γκέλε Βαγγέλης) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, војвода на Македонската револуционерна организацијамеѓутоа со засилувањето на грчката вооружена пропаганда преминал на страната на грчката чета и почнал да ја раководи една од првите локални вооружени грчки чети во Македонија, учествувајќи во Борбата за Македонија.
Биографиja
Геле Трсијански е роден во леринското село Трсје, тогаш во Османлиското Царство, денес Тривуно, Грција.
Германос Каравангелис успеал да го придобие на страната на грчката кауза. Потпишал декларација до Елиномакедонскиот комитет, потпечатувајќи ја со својот војводски печат.
Во јули 1902 година, Геле десјтвувал со четата на Коте Христов, но бил уапсен на 13 јули 1903 година во Кономлади од чета на Македонската револуционерна организација. При претересот кај него било најдено поголемо количесто на пари, а бил прунудуван да го ликвидира Коте Христов за кого Македонската револуционерна организација донела смртна прсуда.
Меѓутоа Геле успеал да избега и се засолнил во четата на Коте, по што тие двајца имале неколку борби со четите на Организацијата.
Во 1903 година Геле почнал да го обиколува реонот на Арменско, гонејќи ги егзархистите и дејците на Македонската револуционерна организација. Тој бил убиеб во март 1903 година заедно со својата жена од страна на леринскиот војвода Петар Тинев, кој се преправал дека се одметнал од четата на Васил Чакаларов.
Терујуки Оказаки
Терујуки Оказаки (јап. 岡崎 照幸; 1931) мајстор на шотокан карате 9-ти дан, е основач, претседател и главен инструктрор на Меѓународната Шотокан Карате Федерација (ISKF), кој работи под Јапанската Карате Асоцијација(ЈКА).
Заедно со Фунакоши Гичин и Масатоши Најакама бил основач на ЈКА инструкторскиот тренинг програм. Оказаки објавил книга за своето ускуство именувано Совршенство на Каратето.
Животопис
Терујуки Оказаки е роден во префектурата Фукуока во Јапонија. Како млад, тренирал џудо, кендо и аикидо. Во 1948 година, со шеснаесет години се запишал на Универзитетот Такушоку. Тука почнал да тренира карате. Тренирал со учителот Фунакоши Гичин ( основач на Шотокан ) како и Масатоши Накајама. Дипломирал во 1953 година и одма станал тренер на Такашуковиот тим. Истата година, одлучено е да се испроба инструкторски тренинг програм врз Оказаки. Во 1955 година поставен е за водич на програмот, кој ги произвел некои од најинтегралните шотоканови водачи. Такајуки Миками, Такаура Еији и Хироказу Каназава биле едни од првите учесници на овој програм. Како обид на Накајама да го прошири Шотокан каратето меѓународно, Оказаки отишол во САД во 1961 година, прво планирајќи да остане шест месеци, но тогаш го отворил неговиот „доџо“ во Филаделфија и се вселил таму за постојано. Во 1977 година Оказаки ја основал Меѓународната Шотокан Карате Федерација (ISKF).
Маја Шестрем
Марија (Маја) Шестрем (1868–1961) била истакната шведска текстилна уметница од 1890-тите до 1930-тите. Конкретно, таа дизајнира сложени внатрешни украси за новото градско собрание на Стокхолм. Тие вклучуваат огромни свилени таписерии кои биле ткаени во Текстилната компанија Лујџи Бевилакуа во Венеција. По отворањето на градското собрание во 1923 година, Шестрем се преселила во Рим каде што го поминала остатокот од својот живот, на крајот во сиромаштија, отфрлена од Швеѓаните поради нејзиното верување во Мусолини. Сепак, нејзината репутација била обновена во 2000-тите.
Кариера
Благодарение на соработката со архитектот Карл Вестман, во 1902 година таа дизајнира текстилни украси за Пресенс Вилата во Салтсјобаден и добива налог за производство на текстил за домаќинство и килим на куп за библиотеката на Госта Митаг-Лефлер, која доби критики. Во раните 1900-ти, таа произведувала и текстил за цркви. Понатамошната соработка со Вестман доведува до провизија за сите внатрешни текстилни украси за новодизајнираната градска куќа на Стокхолм. Ова довело до тоа да помине две години во Венеција во фабриката за ткаење на свила Лујџи Бевилакуа каде што се произведувала нејзината голема таписерија Festens genier (Angeli) и свилените дела Hind och Örn (Cervo e Aquila) и Påfåglar (Павони). Овие дела сè уште ги красат Комората на Советот и Комората Три круни.
По отворањето на Градското собрание во 1923 година, Шестрем се преселила во Рим, каде што продолжила да дизајнира текстил во своето студио. Покрај тоа, заедно со нејзините три сестри соработувала во управувањето со бизнис во близина на Хелсингборг. Таа избрала и испратила уметнички дела од Италија, вклучувајќи ги и оние што самата ги изработила, на продажба во Шведска. Првично бизнисот напредувал, но интересот паднал во 1930-тите што довело до затворање во 1939 година.
Шестрем останала во Италија до крајот на животот. По завршувањето на Втората светска војна, таа живеела во сиромаштија во своето студио оштетено од бомба. Секогаш силен поддржувач на Мусолини, таа повеќе не била прифатена од скандинавската заедница. Таа починала во Хамбург на 30 октомври 1961 година додека се враќала од Хелсингборг во Рим. Таа е погребана во Барслов.
Маја Шестрем останала заборавена додека нејзините дизајни не биле повторно откриени на почетокот на 21 век. Облеката и чантите инспирирани од нејзините цртежи се продавале во италијанските модни продавници и во Hayward's од Њујорк. Таа сега е препознаена како една од најважните текстилни уметници во Шведска.
Железно јајце
Железно јајце (кинески: 鐵蛋; пинјин: tiědàn) ― посебна верзија на сојно јајце, закуска од Република Кина. Тие се сметани за деликатес и потекнуваат од областа Тамсуј во градот Нов Тајпеј.
Јадењето се состои од мали јајца кои постојано се динстани во мешавина од зачини и се сушат на воздух. Добиените јајца се темно кафеави однадвор, збрчкани по текстура и многу вкусни во споредба со стандардните варени јајца. Се вели дека има вкус „слатко, зачинето и малку солено со концентриран вкус на јајца - одлична закуска со пијалоци“.
Мезопланета
Мезопланетите се тела со планетарна маса помала од Меркур, но поголема од Церера. Терминот прв го употребил Исак Асимов. Ако големината се одредува преку екваторскиот полупречник, мезопланетите треба да имаат приближен полупречник од 500 до 2.500 километри.
Историја
Терминот е прв пат го употребил Асимов во својот есеј „Што ни кажува името ", објавен во Лос Анџелес Тајмс (анг: Los Angeles Times) во доцните 1980-ти.
Асимов истакнал дека Сончевиот Систем има многу планетарни тела, а границата на поделба на „големите (главните) планети“ од помалите планети била произволни. Асимов истакнал дека има голем јаз во големината помеѓу Меркур (најмалото планетарно тело кое несомнено се сметало за голема планета) и Церера (најголемото планетарно тело кое несомнено се сметало помала планета). Само едно планетарно тело познато во тоа време, Плутон, влегува во тој јаз. И наместо произволно да се одлучува дали Плутон припаѓа на големите или малите планети, Асимов предложил секое планетарно тело што по големината влегува во јазот меѓу Меркур и Церера да се нарече мезопланета, затоа што на грчки мезос (mesos) значи „средина“.
Денес, според оваа дефиниција мезопланети би биле: Плутон, Ерида, Хаумеја, Макемаке, Гунггунг, Квавар, веројатно Седна, а можеби и Орк.
NGC 2595
NGC 2595 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2595 се споменува и како UGC 4422, MCG 4-20-62, CGCG 119-109, IRAS 08247+2138, 3ZW 59, NPM1G +21.0182.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јануари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2595 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 2595 има привидни димензии од 3,2' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 27 м 41,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 28' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 2595 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23725. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1391. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1364.
Дамјан (Ениџевардарско)
Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Солунското Поле (Пазарско Поле), 5 км североисточно од градот Пазар (Ениџе Вардар), по патот за Гуменџе.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Дамјан било мало, чисто македонско село во Ениџевардарска каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал Дамија како македонско село.
На почетокот на 1870-тите жителите на Дамјан биле меѓу ретките села во Ениџевардарско кои биле под врховенството на Бугарската егзархија. Во овој период се обратиле кај нејзината управа да издејствува ферман за изградба на црква во селото.
Според Николаос Схинас, во средината на 1880-тите Дамјан (Δαμνιανή) било село со 8 христијански семејства.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 90 жители, сите Македонци христијани.
Целото село било под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Дамјан (Damian) имало 112 Македонци, сите под егзархијата. Во селото работела и бугарската пропаганда.
Училишниот инспектор Никола Хрлев во 1909 г. напишал за селото:
Во 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (Δαμιανή) имало 130 егзархисти.
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 12 македонски куќи.
Во Грција
Во 1912 г. Дамјан е заведен како село со христијанска и муслиманска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 115 жители (60 мажи и 55 жени), кои во 1920 г. биле 114. Во 1924 г. грчките власти го протерале сето население во Бугарија (115 лица), а малкуте тогаш присутни муслимани се иселени во Турција. На нивно место се доселени грчки колонисти од Понд и Мала Азија. Во 1926 г. е преименувано во Дамјано. Во 1928 година селото е претставено како чисто дојденско, со 373 жители од 100 семејства.
Во 1940 г. селото веќе нараснало на 642 жители. Оттогаш населението постепено почнало да опаѓа, и ова трае до денес.
Стопанство
Селото е полупланинско и релативно пасивно. Се одгледува пченица, тутун и грозје, а делумно е застапено и сточарството.
Мирдита (Албанија)
Мирдита е општина во областа Леска, северозападна Албанија. Создадена е во јуни 2015 г., со спојување на следниве општини: Фан, Качинар, Ктела, Орош, Решен, Рубик и Селита. Седиште на општината е градот Решен. Населението брои 22,103 (попис 2011), а површината 869.71 км2. Се наоѓа на истата територија како поранешниот округ Мирдита.
2018
2018 (Римски бројки) — година. Според грегоријанскиот календар, таа е 2018 година од новата ера, 18. од третиот милениум, 18. од XXI век и деветта од 2010-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7526 и 7527 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6768 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5778 и 5779 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2771.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2018 година се протега во 4654 и 4655, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4714 и 4715 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2561. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1439 и 1440 исламска година.
Космос-941
Космос-941 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 август 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-941 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1461 км, а најмалото на 1413.
Респираторна низа
Респираторната низа или ланецот за транспорт на електрони е крајниот заеднички метаболички пат на биолошката оксидација кој се состои од серија на електронски транспортери во внатрешните митохондријални мембрани кои ги предаваат електроните од редуцираните коензими на молекуларниот кислород по пат на последователни редокс реакции. На овој начин се добива најмногу енергија која се користи за одвивање на биолошките процеси. Целата реакција на респираторната низа може да се претстави со следната хемиска равенка:
Од равенката се забележува дека 2 водородни јони, 2 електрони и една кислородна молекула реагираат меѓусебно и формираат вода, а притоа се ослободува големо количество на енергија. Оваа реакција е егзотермна. Оваа релативно право насочена реакција се одвива во осум или повеќе чекори. Енергијата која се добива е во форма на три ATP молекули кои се создаваат за една употреба на респираторната низа.
Респираторната низа се состои од 3 комплекси на интегрални мембрански белковини (односно ензими):
како и од два слободно дифузабилни молекули: убихинон и цитохром c, кои ги предаваат електроните од еден комплекс на друг.
Цели на респираторната низа
Со респираторната низа се постигнува:
Составни делови
Составните делови на респираторната низа (или ланецот за транспорт на електрони, ЛТЕ) се врзани за мембрана. Нивниот редокс потенцијал варира меѓу оној на NAD (со Еo = -32 mV) и оној на O2 (Еo = +82 mV). Треба да се забележи дека и покрај тоа што одредени цитохроми, флавопротеини итн. имаат исти простетични групи, нивните редокс потенцијали можат да бидат различни. Околните белковини го изменуваат Еo на хемот и флавин-групите. Митохондрискиот ЛТЕ е еднороден по состав и е подолг, при што дава и повеќе енергија отколку тој на Escherichia coli. За споредба, многу бактерии, вклучувајќи ја и E. coli, имаат повеќе алтернативни ЛТЕ кои се произведуваат како резултат на различни еколошки услови.
NADH дехидрогеназа
Овој ензим се наоѓа во клеточната мембрана на E. coli заедно со другите составни делови на ЛТЕ. E. coli содржи две алтернативни NADH дехидрогенази: NADH-DH I, која содржи еден FAD, неколку FeS групи и еден врзан убихинон (UQ) за еден ензим. Овој изоензим е спарен и ја дава протон-движечката сила (proton motive force, PMF). Кодиран е од генот nuo (NADH UQ оксидоредуктаза). Редуцирачките еквиваленти одат од NADH → FAD → FeS → UQ. NADH DH II поседува исто така FAD и UQ, но нема FeS гроздови, и тој не е спарен и не генерира PMF. Кодиран е од генот ndh. Се користи кога има вишок на NADH кој треба да се оксидира во случај кога клетките имаат доволно енергија. Митохондрискиот ензим е сличен на NADH I, освен што има FMN наместо FAD.
Убихинон
Сите ЛТЕ содржат хинони. Хиноните се водородни пренесувачи и носат 2H за одредено време. Градбата на хинонското јадро е различна: убихинонот (кој учествува во дишењето) и пластохинонот (кој учествува во фотосинтезата) имаат единечен ароматичен прстен, додека менахинонот (кој учествува во анаеробното дишење) има двоен прстен. Убихинонот понекогаш се нарекува коензим Q и неговиот страничен ланец (R-група) е изграден од 6-10 изопреноидни (С5) единици, во зависност од организмот. Кај E. coli, бројот на изопреноидни единици (n) изнесува 8, додека кај митохондриите n = 10.
Во ЛТЕ постои многу повеќе убихинон за разлика од останатите составни делови заедно. Мал дел од убихинонот е тесно врзан за белковините од ЛТЕ, додека остатокот е слободен и дифундира во мембраната - овде станува збор за т.н. убихинонски пул.
Железо-сулфурни белковини (FeS белковини)
Овие белковини имаат железна, но не и хем група. Наместо за неа, железото е врзано за неоргански сулфур. Понекогаш се нарекувани и безхемски железни (non-heme-iron, NHI) белковини. FeS групите се електронски пренесувачи. Секоја FeS група пренесува само по еден електрон, дури и ако има 2 или 4 железни атоми. Тогаш електронот се поделува меѓу железните атоми: e- + Fe2+ → Fe3+. Кај E. coli, FeS групите се наоѓаат во NADH дехидрогеназа I и во регионот на ланецот каде се наоѓа цитохром b. Во митохондриите постојат барем 7 FeS центри. Четири од нив се врзани со митохондриската NADH дехидрогеназа, две со цитохромот b и еден со цитохромот c1.
Флавобелковини
Овие ги содржат жолтите флавински коензими FAD и FMD, за кои веќе стана збор.
Забрденски манастир
'''Забрденски манастир „Св. Ѓорѓи“''' (Μονή Αγίου Γεωργίου Μελανθίου) — женски манастир кај селото Забрдени, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е сместен на влезот на Забрдени, на 24 км југозападно од Костур. Отворен е во 2008 година. Манастирската црква е забележителна крстокуполна базилика.
Фрајенорла
Фрајенорла (Freienorla) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Geografie
Местото и дворецот Причрода се наоѓаа во јужниот дел на округот Зале-Холцланд, во долината на Зале. Тука се влива Орла во Зале.
Се граничи со градот Орламинде на спротивниот брег на Зале. Други општини со кои се граничи се Гросојтерсдорф и Клајнојтерсдорф, како и Хумелсхајн и Лангенорла во округот Зале-Холцланд, како и местото Нидеркросен од општината Улштет-Кирххазел во округот Залфелд-Рудолштат.
Марко Лерински
Георги Иванов Ѓуров (Георги Иванов Гюров,), познат како Георги Геројски (Георги Геройски), Марко Лерински или Марко војвода (Марко войвода), бил офицер и револуционер од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Георги Иванов е роден на 20 јуни 1862 година во Котел, тогаш Османлиското Царство. Во 1883 година пристапува на воена служба во Кнежевството Бугарија. Зема учество во Српско-бугарската војна и за пројавената храброст е удостоен со медал и повисок чин. Неговите другари заради тоа го нарекуваат Геројски. Во 1895 година ја напушта армијата и влегува во редовите на Врховниот македоно-одрински комитет и зема учество во Мелничкото востание од 1895 година и опожарувањето на Доспат. По неуспехот на акцијата се враќа во армијата како подофицер.
Во ТМОРО
Во 1900 година се поврзува со Гоце Делчев и Ѓорче Петров, кои го привлекуваат во ВМОРО и го испраќаат како војвода во Леринско, каде го зема псевдонимот Марко. Во истот време во Македонија влегуваат и Христо Чернопеев, Атанас Бабата, Михаил Апостолов – Попето. Благодарение на воената подготовка на Марко војвода и на неговите организациони способности, неговата чета станува училиште за подготовка на четници и војводи за целата револуционерна организација. Марко го претвора Леринско во:
..еден реон кој е пример во секој однос. Работници ентузијасти, стегнати организации, дисциплинирана чета и во полната смисла на зборот агитационо-организаторска. Сето тоа беше дело на котленецот Марко..
Марко Лерински е првиот кој предложува да се подигне сеопшто востание во Македонија и Одринско. Војводата дејствува во Костурско, Воденско, Леринско и Битолско со Гоце Делчев, Пандо Кљашев, Васил Чекаларов и Лазар Поп Трајков до почетокот на 1902 година.
Тој ја организира првата чета во Битолскиот округ, во чијашто агитационо-организаторска работа се поведе правилно и паралелно со бојната обука. Арамии како Коте не можеа да ја поднесуваат војничката дисциплина во неговата чета. Но незлонамерните прости луѓе и интелигентните, физички неподготвени и незапознаени со војното искуство, имаше на што да се научат кај Марко. Строг кон себеси, ограничувајќи ги потребите до самоизмачување, со железна тврдина при поднесување на незгодите, Марко дејствуваше над другите главно преку сопствениот пример. Тој ги научи своите прости другари да се занимаваат до прекумерен умор со обука и им ја насочи амбицијата да ги обучуваат од нивна страна селаните, особено младите, потполнувајќи го со содржина нивното празно време по селата и во планината. Дури неговото источно наречје, во кое тој не внесуваше ниту еден локален збор, направи влијание над необразуваните четници и побистрите селани. Кај таков издигнат и искусен началник не беше тешко за учителите да ја поднесуваат положбата на прости четници и да ги добијат за кратко време најнеопходните познавања и пракса, за да можат и самите да командуваат чети. Многумина костурски четници ги добија од Марко првите вежби со пушка. Под Марковото влијание се прероди и Митре Влаот, кој веќе го познаваат нашите читатели. Дине Кљусов, подоцнежен војвода, Печо Настев, гимназијалец, војвода за време на востанието, Кице и Дине Абдураманов се најблиските воспитаници на Марко од Леринско. Кај Марко се учеа и учителите Методи Патчев од Охрид, Славко Арсов од Штип, како и писателот (Христо Силјанов)
По предавството на локални гркомани, Марко војводата загинува во борба со турски војски во леринското село Пателе (денеска Агиос Пантелејмонас, Грција) на 13 јуни 1902 година. На местото на Марко се поставени војводите потпоручник Георги Папанчев и Дине Кљусов.
Опеан во народното творештво
Марко Лерински и покрај тоа што не бил родум од Македонија, оставил силна трага меѓу македонското население поради неговата искрена намера за слободата на тој народ.
Песна за Марко Лерински
Денеска петок, сабота,
утре е света недела.
Марко војвода пристигна
во това село Пателе.
Проклети биле чпиони,
Марко војвода предадоа.
Надојдоа турски табори,
Марко војвода сардисаа.
Зафати битка голема,
Марко војвода загина.
Марко шчо го предадоа.
130
130 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 130 година од новата ера, 130. од првиот милениум, 30. од II век и прва од 130-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5638 и 5639 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4880 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3890 и 3891 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 883.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 130 година се протега во 2766 и 2767, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2826 и 2827 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 673. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 507 и 506 година пред хиџра.
1523
1523 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1523 година од новата ера, 523. од вториот милениум, 23. од XVI век и четвртта од 1520-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7031 и 7032 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6273 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5283 и 5284 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2276.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1523 година се протега во 4159 и 4160, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4219 и 4220 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2066. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 929 и 930 исламска година.
Чурилкаровидни
Чурилкаровидните (науч. Curculionidae) се  буби од натсемејството Чурилкари. По раст се обично мали, околу 6 мм, а по исхрана се растенојадни. Заради интересниот облик на главата (со голема чурилка), чурилкарите честопати се нарекуваат и „рогати буби“. Постојат над 60.000 видови во рамките на неколку фамилии, но главно во фамилијата Чурилкари. Извесни други буби од поинакви фамилии, иако не многу сродни, сепак го носат истото име.
Чурилкарите се штетници во полјоделството. Житниот чурилкар (Sitophilus granarius) прави штети на складираното жито. Памучниот чурилкар (Anthonomus grandis) ги напаѓа насадите на памук. Таа полага јајца во незрелите памукови чашки, а потоа младите ја јадат содржината, и потоа излегуваат од чашката.
Чурилкарите честопати се среќаваат во суви прехранбени производи како ореви и семки, житарки и зрнести производи. Во домот, најчесто се среќаваат кога ќе се отвори вреќа со брашно, иако чурилкарот јаде и се размножува без проблем и во овес, јачмен, па дури и во појадочни житарки. Нивното присуство се забележува по тоа што зрнцата на нападнатиот производ се залепени во нишки, како да се фатени во пајажина. Ако бидат изедени, тие можат да предизвикаат инфекција на E. coli и разни други заразни болести, зависно од изхраната на чурилкарот.
NGC 7450
NGC 7450 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1876 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.