cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Омамори
Дизајн и функција
Со текот на годините, омамори се менувале во тоа што наместо само од претежно од хартија и/или дрво, да се изработуваат и од широк спектар на други материјали (т.е. налепници за браник, рефлектори за велосипеди, кредитни картички итн.). Современиот комерцијализам зазел мал дел од правењето на омамори. Обично ова се случува кога попопуларните светилишта и храмови не можат да останат во чекор со големата побарувачка за одредени амајлии. Тогаш, тие бараат од локалните фабрики да ги произведуваат омамори талисманите. Сепак, познато е дека свештениците се жалат на квалитетот и автентичноста на производите направени од фабриките.
Исхрана
Микронутриенти
Натриумот учествува во регенерацијата на фосфоренолпуравети во КАМ и М4 растенијата. Исто така може да замени калиум во некои околности.
Омамори
Дизајн и функција
Според Јанагита Кунио (1969 г.):
Исхрана
Микронутриенти
Цинк
Цинкот е потребен во голем број ензими и игра важна улога кај транскрипцијата на ДНК. Типичен симптом на недостаток од цинк е застојаниот раст на листови често познат како мал лист и е предизвикан од кислородната деградација на хормонот за раст оксин.
Процеси
Растенијата важните елементи ги земаат од почвата преку нивните корени и од воздухот (кој главно се состои од азот и кислород) преку нивните лисја. Земањето на хранливи материи од почвата се постигнува со катјонска размена, при која влакната од корењата пумпаат водородни јони (Х+) во почвата низ протонски пумпи. Овие водородни јони ги изместуваат катјоните прикачени за негативно наполнетите честички на почвата така што катјоните да бидат достапни за земање преку коренот. Во лисјата, стомите се отвораат за да внесат јаглерод диоксид и да исфрлаат кислород. Молекулите на јаглерод диоксидот се користат како извор на јаглерод во фотосинтезата.
Иако азотот во атмосферата на земјата го има во големи количини, релативно мал број на растенија се вклучуваат во фиксација на азот (претворање на атмосферски азот во биолошки употреблива форма). Поради тоа повеќето растенија имаат потреба од присуство на азотни соединенија во почвата во која растат.
Исхраната на растенијата е тежок предмет за целосно разбирање, делумно поради варијацијата помеѓу различните растенија па дури и меѓу различните видови или поединци од даден клон. Елементите присутни на ниско ниво можат да предизвикаат симптоми на недостаток, а на премногу високи нивоа можна е токсичност. Исто така, недостатокот од еден елемент може да се појави како симптом на токсичност од друг елемент и обратно.
Јаглеродот и кислородот се апсорбираат од воздухот, додека другите хранливи материи се апсорбираат од почвата. Зелените растенија ги добиваат своите резерви од јаглехидратите од јаглерод диоксидот во воздухот преку процесот на фотосинтезата
Омамори
Употреба
Омамори можат да обезбедат општи благослови и заштита, или можат да има специфични цели како што се:
Вообичаено, омамори не се отвораат од своите обвивки со цел да се избегне губење на нивните заштитни придобивки. Тие се носат од некого лично или се врзани за нешто како ранец или чанта. Не е потребно, но амајлиите вообичаено се заменуваат еднаш годишно за да се избегне лошата среќа од претходната година. Старите амајлии обично се враќаат во истото светилиште или храм во кои се купени за да можат правилно да се уништат. Амајлиите обично се враќаат околу Новата година. На овој начин, посетителот на храмот/светилиштето добива нов почеток во Новата година со нов омамори.
Стариот омамори традиционално не треба да се фрли, туку да се запали, како знак на почит кон божеството што му помагало на лицето во текот на целата година.
Ако посетителот на храмот или светилиштето не може да најде омамори што одговара на нивната потреба, тие можат да побараат од свештениците да го направат. Ако доволно луѓе бараат омамори од овој ист вид, храмот или светилиштето може да започне да ги произведува за секојдневна достапност.
Современи комерцијални намени
Постојат модерни комерцијални верзии на овие амајлии кои обично не се од духовна природа и не се продаваат од светилиштата или храмовите. Станува популарно за продавниците во Јапонија да содржат генерички омамори со познати ликови како што се Мики Маус, Хелоу Кити, Снупи итн.
IC 2000
IC 2000 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 38,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 24' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 2000 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Винченцо Скамоци
Скамоци е роден во Виченца. Татко му, Џан Доменико Скамоци, бил геометар и градежен изведувач; тој бил воедно и неговиот прв учител, задојувајќи го со принципите на Себастијано Серлио. Во периодот од 1579-1580, Винченцо го посетил Рим, а потоа во 1581 се преселил во Венеција. Во 1600 ја посетил и Франција и таму оставил книга на скици со неговите впечатоци од француската архитектура, откриена дури во 1960 г.
Влијанието на Скамоци земало огромен замав, многу поширок и подалечен од самите нарачки во Италија кои го добивал преку неговото дело „Идејата за универзална архитектура“ (L'Idea della Architettura Universale), која претставува последно ренесансно дело во полето на теоријата на архитектурата. Делото било издадено во 1615 во Венеција, и содржело гравурни илустрации. За делови од неговиот осврт кон Витрувиј, Скамоци се потпирал на коментарите на Даниеле Барбаро, објавени во 1556 со илустрации од Паладио; тој исто така расправал и за градежната практика. Ваквите дела станаленачин на самопромовиање, па затоа Скамоци во своето дело вклучил и многубројни свои планови и елевации, како што биле изградени, како што требало да бидат изградени, и како идеализирани проекти. На Скамоци му била јасна користа од ширење на публицитет низ утврдените канали на книжарството.
Пред тоа, неговото прво дело се состоело од набрзина сковани илустрирани коментари за рушевините во Рим, „собрани за неколку дена“ (според воведот на книгата), а гравурите биле преземени од веќе постоечки гравури на лагер. Над половината биле копии на Хиеронимус Кок, објавени во 1550-тите.
Неговото најгажно дело изглегло предоцна за повлијае врз неговиот сопствен успех; Скамоци починал следната година. Неговите дела се подеднакво важен извор на неопаладијанската архитектура на англискиот архитект Иниго Џонс, колку и самиот Андреја Паладио. Историчарот на уметност Рудолф Витковер го нарекол „интелектуален татко на неокласицизмот“.
Хронологија на дела
Сите дела освен едно се наоѓаат во Италија:
859
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6367 и 6368 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5609 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4619 и 4620 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1612.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 859 година се протега во 3495 и 3496, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3555 и 3556 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1402. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 244 и 245 исламска година.
Рупишта (општина)
Рупишта или Хрупишта (дијалектно: Рупишча или Хрупишча; Δήμος Ορεστίδος, Димос Орестидос) — општина во западниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е градот Рупишта (Аргос Орестико). Ги опфаќа селата во Костурското Поле и областа Костенарија.
Наречена е по нејзиното главно населено место — гратчето Рупишта (Хрупишта), кое пак на грчки подоцна е преименувано според горномакедонската област Орестида, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
Населени места
Општината е создадена на 1 јануари 2011 г., со спојување на две поранешни општини: Рупишта (до септември 2006 г. службено наречена Орестида) и Јон Драгумис, наречена по грчкиот пропагандист Јон Драгумис.
Општинска единица Рупишта
На територијата на општинската единица се наоѓале и денес напуштените села Оловраде (Головраде или Лувраде; Скиеро), Марчишта (Като Периволи), Лагор (Лагора) и Братмир.
Општинска единица Јон Драгумис
Општинската единица Јон Драгумис, наречена по грчкиот пропагандист Јон Драгумис, со седиште во Богатско (Вогацико) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Катерина Сфорца
Катерина Сфроца ( - ) била грофица од Форли и дама од Имола како вонбрачна ќерка на Галеацо Марија Сфорца. Таа е една од најпознатите жени во италијанската ренесанса. Таа исто така била и регент на нејзиниот прв роден син Отавијано.
Како потомок на династија Сфорца, Катерина од рана возраст се одликувала со нејзината храброст за заштита на нејзиниот имот од можните узурпатори, и да ја брани својата територија од напад, бидејќи постојано била инволвирана во политички интриги, кои биле одлика во 15 век во Италија. Поради нејзините успешни одбрани, таа го добила прекарот "La Tigre" (Тигарот).
Нејзиниот татко, војводата Галеацо Марија Сфорца бил убиен во Миланската катедрала, а нејзиниот брат Џан Галеацо починал во Павија. Првиот нејзин сопруг бил убиен за време на востанието а бунтовниците го влечеле неговото тело низ улиците.
Во нејзиниот приватен живот Катерина била посветена на различни активности, како на пример експерименти во алхемијата и љубовта кон ловот и танцувањето.
Под притисок на Чезаре Борџија, таа морала да стане завореник на папата. По ослободувањето живеела во Фиренца. Во последните години од нејзиниот живот, таа му се довери на еден монах: "Se io potessi scrivere tutto, farei stupire il mondo" (Додека би напишала се, би го шокирала светот).
Биографија
Катерина Сфроца е родена во. Се верува дека првите години од својот живот ги поминала со својата мајка. Нејзината мајка била секогаш покрај неа во клучните моменти од нејзиниот живот дури и нејзините последни години во Фиренца.
Во 1473 Катерина била свршена за Џироламо Ријарио, наводниот син на Паоло Ријарино, а според некои син на папата. Папа Сикст IV му дал на Џироламо да управува со Имола. По триумфалниот влез во Имола во 1477 година, Катертина заминала во Рим со нејзиниот сопруг каде живеела подолго време кај нејзиниот чичко. Следната година, во 1478 година ја родила нејзината ќерка Бјанка, а во следните девет години родила девет деца.
Во Рим, Катерина била почитувана како една од најубавите и елегантни аристократски жени. На Џироламо му била дадена значајна улога во водењето на папската политика. Моќта на нејзиното семејство постојано растело. Во 1480 година од страна на папата на Џироламо Ријарио му бил даден градот Форли. Тој започнал со негова обнова и со укинување на даноците. Но нивниот ѓживот се сменил нагло по смртта на папата на 12 август 1484 година.
По смртта на папата во Рим владеела анархија. Катерина во тоа време била во седмиот месец од својата бременост. И покрај тоа, таа ја преминала реката Тибар и ја окупирала Ангелската тврдина. Од друга страна кардиналите не сакале да присуствуваат на конклавот под закана од Катерина. Ситуацијата до изборот на новиот папа била мошне тешка во градот.
Советот на кардиналите му понудиле на Џироламо да го напушти градот а во замена да ги управува Имола и Форли и 8.000 дукати надомест. Џироламо ја прифатил понудата, а Катерина ја предаа тврдината и го напуштила градот заедно со нејзиниот сопруг. Во Форли, законот и редот бил одржуван од страна на нејзниот чичко Лудовико Сфорца. По пристигнувањето во Форли тие разбрале дека за нов папа бил избран својот стар противник Папа Инокентиј VIII. И покрај тоа што останал да управува со градот, папата им ги намалил своите овластувања. Поради ова нејзиниот сопруг морал да воведе даноци во Форли создавајќи си непријатели.
По повеќе обиди, нејзниот сопруг бил убиен во 1488 година, а Катерина била затворена заедно со нејзините деца. Во овие моменти најмногу и помогнал Лудовико Сфорца кој заедно ги поразиле своите непријатели.
На 30 април 1488 година Катерина започнала да владее како регент на нејзиниот најстар син Отавијано Сфорца, кој бил признат како нов владетел на Форли, иако тој бил премногу млад за да владее. Првион чекор која го направила е да се одмазди за смртта на својот сопруг, Сепак, истата година се омажила со Џакамо Фео, кој бил убиен во 1495 година. Следната година се омажила за Џовани Медичи кој починал во 1498 година.
Во меѓувреме за нов француски крал бил избран Луј XII, кој започнал воен поход во Италија преку сојузот со Савоја, Венеција и папата. Како главна цел на папа Александар VI му била создавање на ново кралство на чие чело ќе стои неговиот син Чезаре Борџија. За таа цел тој издал була на 9 март 1499 година поништувајќи ги сите феудални владетели на земјиштето вклучувајќи ја и Катерина. Таа започнала да регрутира луѓе во војската. На 24 ноември Чезаре пристигнал во Имола каде ја зазел без борби. Кога пристигнал пред портите на Форли, Катерина го прашала на народот дали сакаат да го предаде градот без војување, на кое тие одбиле. Градот паднал на 12 јануари 1500 година.
Катерина била заробена и однесена во Рим, а подоцна пуштена по кое заминала за Фиренца каде починала во 1509 година.
Ганџ-е Бадавард
Ганџ-е Бадавард (новоперсиски: Ганџ-и Бадауард, буквално „богатството донесено од ветрот“) било името на едно од легендарните осум богатства на сасанскиот крал Хосрое II (вл. 591-628) според мнозинството персиски извори. Според делото „Шахнамех“, сепак, тоа било и богатство на легендарниот кајанидски крал Кај Хосрое.
Закон за авторското право на САД
Законот за авторски права во САД е дел од Федералното право и е дел од Американскиот устав. Моќта за заштита на авторските права е гарантирана во Член 1, оддел 8, клаузула 8.
Историја
Конгресот на САД за првпат ги воведува авторските права со Актот од 1790 година. Овој акт им обезбедува на авторите права врз публикација на нивните мапи, скици и книги, за временски период од 14 години, со право на продолжување, на уште 14 години доколку авторот е сѐ уште жив. Актот не регулирал музички композииции, дневни весници или твроби на странски автори.
Авторското право е изменето честопати за да го придружува развојот на технологијата, како што е снимањето на звукот, но и зголемување на периодот на заштита на правата.
Пајонско племенско и кралско монетоковање
Пајонско монетоковање се јавува во VI век пр. н.е. што од една страна е резултат на влијанијата кои доаѓаат од малоазискиот простор, а од друга страна и резултат на созреаните општествени и економски односи. Првите пари биле ковани од пајонските племиња Дерони, Лајаи, Бизалти, Орески, Заелаи, Тинтени, Едони, но и градовите Лете (530-480 г. пр.н.е.) и Ихне (530-480 г.пр.н.е.). Овие племенски ковања имале паричен систем кој се засновал на статерот со тежина од 9,80 г. Независното племенско ковање било прекинато во 479 г. пр.н.е.
Покрај племенското ковање, пари биле емитувани и од пајонските владетели чии имиња се појавуваат на парите почнувајќи веројатно од третата четвртина на V век пр. н.е. кога е датиран сребрениот диобол на претпоставениот пајонски владетел Теутаос. Покрај оваа монета откриени се уште неколку примероци на други претпоставени пајонски владетели кои не се споменуваат во изворите, но нивните имиња се читаат на монетите: Теутамадос, Бастареј, Никарх, Симон, Теутиас и Диплај, ковани во редуциран феникиски, односно пајонски стандард. Првиот пајонски владетел потврден со изворите, кој кова свои пари е Ликеј (ц.356-ц.340 г. пр.н.е). Во негово име биле емитувани сребрени тетрадрахми и драхми според пајонски стандард. Следниот пајонски владетел Патрај (340/335-315 г. пр. н.е.) ковал тетратрахми, драхмите и тетраоболите. Неговиот наследник Авдолеон (315-286/5 г. пр. н.е.), ковал повеќе видови тетрадрахми, дидрахми, драхми, тетраоболи и бронзени монети. Од пајонскиот владетел Леон (ц.278-250 г. пр.н.е) и неговиот син Дропион познати се само бронзени пари.
Космос-1658
Космос-1658 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 јуни 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1658 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9754 км, а најмалото на 602.
Нередска Планина
Планината има изобилство од високотревни пасишта, а во подножјето се застапени листопадни шуми (бука, даб, костен и др.) додека кон врвовите се застапени зимзелените шуми.
Историја
На падините на Нередска Планина се одвивале голем број историски настани од кои најпознати се битките за време на Граѓанската војна во Грција (1945-1949). Како доста тешко пристапен терен Нередска Планина долго време служела како упориште на КПГ, ДАГ и НОФ и била слободна територија, пред сè и поради помошта на селаните околните села кои биле целосно населени со Македонци. Во почетокот на воените дејствија на Нередска Планина се стационирале голем број на војници на демократските сили, а тука биле одржани и неколку пленуми и советувања на КПГ. Кон крајот на војната на врвот Вич се одиграла една од најголемите и најкрвавите битки за време на Граѓанската војна во Грција.
Население и населени места
Од двете страни на падините на Нередска Планина се сместени повеќе села од кои најпознати се Неред (Полипотамон), Арменско (Алона) на источната страна, Вишени (Висинеа) на западната и др. Етничкиот состав на селата е драстично променет особено по завршетокот на Граѓанската војна, кога грчките монархо-фашистички сили поради бесот заради помошта што им ја даде локалното македонско население на КПГ, ДАГ и демократските сили врз него изврши масовни ѕверски убиства, протерувања и етнички чистења.
Денес населението на овие села главно го сочинуваат Грци и Власи, а во мал дел се останати и Македонци.
Рамниште
Рамниште — пештера сместена на 15 км од Прилеп. Пештерата е создадена од карбонатни конгломерати и бречи наталожени  од Пелагониското Езеро, најверојатно  во четвртиот еволутивен циклус на   Пелагонискиот басен. Вкупната должина на пештерските канали изнесува 110 метри,  со длабочина која достигнува 22 метри. Составена е од три сали, во кои се застапени пештерски украси со претежно бела и црна боја. Особено се истакнува Невестинската Сала, која е исполнета со бели украси. Карактеристичен знак е сталагмитот „Торта“ кој се наоѓа на крајот од пештерата. Истражувана е од ПСК Златоврв од Прилеп во повеќе наврати во 2005 и 2006 година. Честопати била цел на вандализам.
Местоположба
Пештерата се наоѓа меѓу селата Крстец и Ореовец,  на западната страна на планината Козјак,  на 1100 метри надморска височина во влез  во источна експозиција. Се состои од  три галерии. Третата галерија открива еден ретко убав дел на подземната  пештера исполнет со сталактити и сталагмити,  кои претставуваат мошне убави фигури. Температурата на воздухот во пештерата изнесува 13ºС, а релативната  влажност се движи преку 80%. Од животнскиот свет, постојат само лилјаци  насобрани по сводовите во седела. Најголемата должина на еден коридор изнесува 100 метри,  а длабочината е 15 – 20 метри. По постанокот е млад дилувијален облик,  постанат на највисокото езерско ниво  од плиоценото езеро. Таваницата е изградена исклучиво од големи заоблени и цврсто  врзани езерски конгломерати. Најверојатно, овие не толку дебели езерски конгломерати  врзани со раствори од Калциум бикарбонат (Ca(HCO3)2) што  служела како цементно везиво за врзување  на овие јасно измоделирани и заоблени  камења со водите од плиоценото неоген  езеро. Под нив биле наталожени неврзани езрски песоци, кои во плеистоценот, со  интензивните флувиоденудациони процеси  биле еродирани и преместени со вода на  потокот Пештерка, со што се формирала  пештерата Дуа Дупка. Оттука произлегува дека отворите се фосилни понори на потокот  Пештерка.
Морфолошки одлики
Пештерата има два влеза, од кои едниот е главен, хоризонтален во форма на трапез  со димензии 1,5х1m. Овој канал се спушта кон внатрешноста со наклон од -25º. Другиот влез се наоѓа на тавнанот на првата сала,  тој е вертикален со димензии 5 х 1m. Почетниот дел на пештерата е претставен се еден низок итесен канал  со неколку  проширувања кој се спушта под нклон од  25ºС. Дното на каналот е покриено со почвен материјал поради поројните дождови. Подесетина метри канлот  се проширува во помала  сала од која кон југоисток низ мал отвор  се издвојува друга сала наречена невестинска. Салата е најбогата со украси во пештерата и со една нецелосна преграда е поделена  на два дела. Во продолжение се наоѓа втората сала чии под е покриен со урнати карпи  од таванот, блоковите имаат различна  големина и паѓаат по наклон од -30º во западен  правец. Втората сала се одликува со раскошна морфологија. Пештерта името го носи според просторот на кој се наоѓа, кој поради  малиот наклон на теренот е наречен „Рамниште".
Геолошки одлики
Теренот е формиран во карбонатни конгломерати  и бречи, со различна големина на фрагментите,  кои во најголем дел се составени од мермерни  парчиња. Според гранулометрискиот состав за конгломератите може да се заклучи  дека и припаѓаат на литоралната фација  формирана од Пелагониското Езеро. Покрај неспорното езерско потекло се поставува  прашањето за нивната старост. Потеклото на конфломератите е неспорно езерско,  со плиоценска старост, создаденои во  четвртиот еволутивен циклус на Пелагонискиот  басен, кога доаѓа до ширење на езерото  и неговото спојување со соседните басени.
Пашанг
Пашанг - бил крал на Туран, според фирдусиевиот еп „Шахнамех“, од туранската раса и син на Ферејдун и татко на Афрасијаб. Тој бил ран крал на Туран.
Задашм
Задашм - крал на Туран во фирдусиевата „Шахмамех“. Тој е син на Тур, внук на Ферејдун, татко на Пашанг и дедо на Афрасијаб. Ништо не е познато за неговиот живот и владеење.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 1928
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 1928 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоиле медали. Најуспешна нација на игрите била репрезентацијата на Норвешка, која освоила 6 златни од вкупно 15 медали.
Европски пат Е262
Европски пат Е262 ― автопат кој е дел од меѓународната европска патна мрежа. Започнува во Каунас, Литванија и завршува во Остров, Псковска Област, Русија. Делот во Литванија од Каунас до границата со Латвија, во близина на Зарасај е именуван по автопатот А6.
Смешни љубови
Смешни љубови (чешки: Směšné lásky) - збирка раскази на чешкиот писател Милан Кундера. Расказите се напишани во периодот од 1960 до 1968 година, а збирката е објавена во Прага во 1969 година. Меѓутоа, поправената, дефинитивна верзија била објавена во 1970 година, на француски јазик, и според таа верзија подоцна биле објавени преводите на другите јазици.
Европски пат Е262
Патот ја следи рутата: Каунас - Укмерге - Даугавпилс - Резекне - Остров.
Смешни љубови
Содржина
Книгата се состои од седум раскази:
Кохедес
Кохедес е една од 23 држави (estados) на Венецуела.
Главен град е Сан Карлос.
Кохедес има вкупма површина од 14,800 км2 и, во 2007, имаше население од 300,300 жители.
Карлос Мигел (политичар)
Карлос Мануел Соарес Мигел (роден во 1957 година) бил португалски адвокат и политичар кој служел како заменик министер за регионален развој во вториот кабинет на премиерот Антонио Коста.Претходно тој бил државен секретар за локална администрација во првиот кабинет на Коста и градоначалник на Торес Ведрас.Тој бил првиот човек од ромска етничка припадност кој станал член на кабинетот во Португалија
Образование и кариера
Мигел е роден во Торес Ведрас во 1957 година од татко етнички Ром и мајка не-Ромка.
Дипломирал право на Универзитетот во Лисабон во 1982 година, специјализирал правно-економски науки. Работел како правник седумнаесет години, до 2001 година. Во неговиот роден град Торес Ведрас, бил старешина, претседател на општинското собрание, заменик-градоначалник и конечно, градоначалник, откако оваа функција ја извршувал од 2004 до 2015 година.
Стар Дојран
Стар Дојран — село и административен центар на Општина Дојран, на брегот на Дојранското Езеро.
Географија и местоположба
Стар Дојран е една од најпознатите туристички атракции во Македонија. Се наоѓа на три километри јужно од поголемата населба Нов Дојран, а оддалечен е и неколку километри од грчката граница. Стар Дојран со Дојранското Езеро и прекрасната средоземна клима, има одлична местоположба. Дојранското Езеро и поширокото подрачје сместени се во граничните делови на две крупни геотектонски единици, т.е. на границата меѓу српско-македонскиот масив на исток и вардарската зона на запад. Терените на овој регион се изградени од прекамбриски, палеозоиски, мезозоиски горно еогенски и неогенски квартени.
Хидрогеолошки одлики
Хидрогеолошките одлики на сливното подрачје на Дојранското Езеро се од големо значење за хидролошкиот режим, бидејќи голем дел од водите што дотекуваат и истекуваат од езерото се одвива преку подземен пат. Од досегашните хидрогеолошки истражувања вршени во дојранското подрачје и пошироко, беше изготвено хидрогеолошко толкување и хидрогеолошка карта. Од хидрогеолошкото картирање на РМ, се заснива на литолошко-тектонскиот склоп на теренот, структурата на порозност и филтрациони својства на карпите. Со оглед на критериуми на дојранскиот регион, издвоени се два основни вида на хидролошки средини:
Од аспект на хидрогеолошките и техноекономските вредности на дојранскиот регион издвоени се 4 вида на аквифери од практично и тематско значење, а тие се : аквифери во езерски седименти, аквифери во пролувијалните седименти, аквифери во мермерите и зона на геотермални води.
Тектонски одлики
Поширокото подрачје на Дојранскиот басен се одликува со сложена тектонска градба, создадена во повеќе етапи и фази. Процесите на тие тектонски фази се сочувани со набирања и раседување на различни карпести комплекси. Како поважни етапи се издвојуваат прекамбриската, каледонско - херцинската и алписката. Траги од прекамбриските тектонски движења се јавуваат на Беласица, каде гнајсевите се набрани во антиклинала и во Вардарската зона, претставени со Богданечката антиклинала. Каледонско - херцинската тектонска етапа маркантно е изразена со силно набирање и раседување на палеозоиските карпи издолжени во насока Северозапад-Југоисток. Алписката етапа е претставена со четири тектонски фази, кои и дале главни структурни обележја на Вардарската зона.
Релјеф
Подрачјето на единицата на локална самоуправа Дојран е претежно ритчесто. На западниот брег од езерото се наоѓа височината Калатепе со надморска височина од 691 метар. На северозападниот дел благо се издигнува Асанлиско Поле, кое преку с. Николиќ се прелева во плодна котлина. На северозапад над Асанлиско поле се издигнува ридот Боска со надморска височина од 720 м, на исток се падините на Круша Планина, кои многу благо се спуштаат кон езерото при што се создаваат мошне плодни површини. Најнискиот брег е на југ, кај населбата Кара-Дојран во соседна Грција.
Античка историја
Во V век п.н.е. долината на Празијас (сегашното Дојранско Езеро) ја населувале Пеонци. Тие живееле „на“ Езерото. Во дрвени колиби заградени со трска и поставени на скели кои се потпирале на долги дрвени колци. Со копното ги поврзувале единствено корабите со кои управувале многу вешто заради што најчесто и обидите на освојувачите (Персијците) биле безуспешни. Се женеле по многупати, а се занимавале со лов, риболов, земјоделство и сточарство. Биле многу добри пливачи и нуркачи. Секој од нив во својата колиба имал отвор кон езерото (на дното на колибниот под) преку кој ловеле риба во изобилство и со неа ги хране дури и коњите и говедата. Регионот околу езерото Презијас во тој период територијално припаѓал на Македонската држава чиј крал бил Аминта, па на неговиот син Александар И по него, па Пердика II (454 - 413 година п.н.е.) па Архелај I (418 - 399 година п.н.е.). Во првиот и вториот век п.н.е. за времето на Филип II и Александар III Македонски и во периодот кога Римјаните почнале да навлегуваат на Балканот ( II век п.н.е.) на западниот брег на Празијас (денес, месност Топлец) на површина од 30 - тина хектари веќе бил распространет антички град — тврдина со најстарото познато име Тауријан. Во 395 година при делењето на Римското Царство на Западно и Источно чиј центар бил Визит (Цариград), Тауријан станал дел од Источното Римско Царство односно Византија.
Среден век
Потоа доаѓа времето кога на Балканот се населуваат Словените. На почетокот на деветтиот век Тауријан важел за град кој благодарение на местопожбата и развојот зазема значајно место во поглед на историските, културните и економските случувања. Иако нема пишани и документирани податоци кои прецизно ќе го одликуваат Тауријан во овој век сепак, најверојатна е претпоставката дека токму во некоја од годините на IX век заради епидемија на колера и последиците од неа градот е поместен малку подолу - на југ. Новиот град добива ново име Полин.
И новиот град покрај езерото ги прифаќа навиките на веќе стариот Тауријан. Основни животни радости остануваат да бидат: добриот риболов, успешниот лов, родната градина и здравиот пород на стоката. Сепак наоѓајки се на крстопатот каде што се судирале интересите на Византијците и Бугарите, каде што се ширела или стеснувала македонската држава на Самоил (период од 969 до 1018 година) и од каде поминале освојувачките војски на српските кралеви (Милутин 1282 година и Душан 1331 - 1355 година) Полин морал да се соочува и со не така пријатните нешта на тогашноста. Неговите жители освен војните морале да ги плаќаат и разните даноци кон Византиската држава. Во периодот на 1026 и од 1037 до 1039 година жителите на Полин се соочиле и со земјотреси, суши, поплави и со епидемии што следуваат по нив.
За време на Османлиското Царство
Живеејки во времето на сето тоа, тие во својот Полин покрај езерото ги "дочекале" и сосема новите и најдолготрајни гости - господари, Турците - Османлии. Турците го дале третото име на градот - ДОЈРАН. Во втората половина на XV век Дојран бил нахија - центар на неколку селски општини. Речиси во истиот период (1519 година) или 148 години по доаѓањето на Tурците во Дојран, некои документи велат дека во него живееле 232 семејства. Од нив само три биле муслимански, а сите останати 229 семејства биле христијански. Помасовно колонизирање на Дојран со турско население се случува во првата половина на XVII век. Тогаш во околината на Дојран настанале и селата во кои и денес живее исклучиво турско население: Ѓопчели, Чаушли, Севендекли, Дедели, Куртамзали, Органџали и други кои денес се раселени. Заради блискоста и влијанието на актуелните општествени и политички процеси, Дојран бил град со амфитеатрален изглед од два дела: долен - каде што живеело месното население и горен во кој се лоцирало турското население. Градот бил изграден во стилот на цариградската и солунската архитектура. Имал калдрмисани улици, чиста вода за пиење каптирана од изворите над градот и спроведена до повеќе градски чешми преку канали со керамички цевки, градска бања - амам кој и служел на сите жители, мажи и жени, христијани и муслимани, три цркви и три џамии, неколку училишта (повеќе основни и една гимназија) и една заедничка саат-кула. На Дојран во тоа време припаѓале и околу 79 села при што имало околу 30.000 жители, од кои над 18.000 Турци, повеќе од 9.500 Македонци, околу 160 Евреи и 1.000 Роми.
Современа историја
Против разурнатиот град во тоа време како да се свртело и езерото поплавувајки го неговиот крајбрежен дел со се она што некогаш било кафеани, куќи, пазари и улици. Соочувајки со суровата реалност на својот Дојран кој не нудел буквално никакви услови за живот во него, шеесетина рибарски семејства во 1919/20 година својот копнеж за враќање на старото огниште го дотрошуваат во близина на темелите на стариот Тауријан. Тие на 4 километри од разрушениот Дојран создаваат нова населба која ја нарекуваат Нов Дојран. Но како и претходните "господари" Турците така и Кралството СХС на овие простори населува 29 семејства српско население, при што е формирана населбата Сретеново. Со тек на времето почнуваат да се враќаат семејства и во стариот град Дојран. Тогашната власт од свои причини управно - административниот живот го лоцирала во разурнатиот град. Така постепено отпочнало паралелно пулсирање на животот во Нов и во Стар Дојран.
Демографија
На пописот од 2002 година, селото имало 363 жители. Следува табела на националната структура на населението:
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Стар Дојран има 413 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Општествени установи
Во населбата Стар Дојран се наоѓа и Општината Дојран, која покрива неколку населени места, вклучувајќи го и Нов Дојран.
Список на земји со помалку од 100.000 жители
Ова е список на земји со помалку од 100.000 жители, подредени по големина.
Стар Дојран
Самоуправа и политика
Во Стар Дојран, како центар на општината се наоѓаат неколку административни одделенија:
Список на земји со помалку од 100.000 жители
Белешки
Питкернските Острови (со население од 50 жители) се технички најмалата земја на светот, но не се независни, туку територија на Обединетото Кралство.
Стар Дојран
Самоуправа и политика
-Одделение за урбанизам, комунални дејности и заштита на животната средина;
Список на земји со помалку од 100.000 жители
Белешки
Со исклучок на Лихтенштајн, населенијата на сите земји на списоков се проценка на ООН.
Стар Дојран
Самоуправа и политика
-Одделение за правни, финансиски, јавни и општи работи, локален економски развој, буџет;
-Одделение - инспекторат со даночно одделение.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 385 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Сретеново.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 603 гласачи.
NGC 844
Откривање
Телото е откриено на 18 ноември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 10 м 14,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 6° 3' 0".
Кицуне
Кицуне (狐, キツネ). Лисиците се честа тема на јапонскиот фолклор; на англиски јазик, кицуне се однесува на нив во овој контекст. Приказните ги прикажуваат легендарните лисици како интелигентни суштества и како поседуваат паранормални способности кои се зголемуваат како што стареат и стануваат помудри. Според јоокаи фолклорот, сите лисици имаат способност да се вообличуваат во човечка. Додека некои народни приказни зборуваат за кицуне, користејќи ја оваа способност да измамат други - како што често прават лисиците во фолклорот, други приказни ги прикажуваат како верни чувари, пријатели, љубовници и сопруги.
Лисиците и луѓето живееле блиску заедно во античка Јапонија; ова дружење довело до легенди за суштествата. Кицуне се зближиле со Инари, шинто ками или дух и служат како негови гласници. Оваа улога го засилила натприродното значење на лисицата. Колку повеќе опашки има кицуне - тие можат да имаат дури девет - толку е постара, помудра и помоќна. Поради нивната потенцијална моќ и влијание, некои луѓе им принесуваат жртви како на божества.
Спротивно на тоа, на лисиците честопати се гледало како „вештерски животни“, особено за време на суеверениот Едо период (1603–1867) и се сметале за гоблини на кои не можело да им се верува (слично на некои јазовци и мачки).
Потекло
Легендите за јапонските лисици потекнуваат од лисицата-дух на кинеската митологија, која исто така се наоѓа во приказните низ источна Азија. Народните раскази на Кина раскажуваат за лисици духови наречени хули џинг (кинески: 狐狸精) кои можат да имаат до девет опашки; овие биле прифатени во јапонската култура како „kyūbi no kitsune“ („лисица со девет опашки“). Многу од најраните преживеани приказни се запишани во Коњаку Моногатаришуу, јапонска збирка од јапонски, кинески и индиски литературни наративи од XI век.
Смаерс (1999), забележала дека идејата за лисицата како заводничка и поврзување на митовите за лисици со Будизмот биле воведени во јапонскиот фолклор преку слични кинески раскази, но таа тврдела дека некои приказни за лисици содржат уникатни елементи во Јапонија.
Етимологија
Целосната етимологија е непозната. Најстарата позната употреба на зборот е во текстот „Шинјаку Кегонкоо Онги Шики“, датиран во 794 година. Други стари извори вклучуваат „Нихон Рјооики“ (810–824) и „Уамјоо Руиџушоо“ (околу 934 година). Овие стари извори се напишани во „Манјоогана“, што јасно ја идентификувале историската форма на зборот (кога била преведена во транслитерација со латинска азбука) како „ki1tune“. По неколку дијахронични фонолошки промени, ова станало кицуне. Дадени се многу етимолошки предлози, иако не постои општ договор:
Кицу сега е архаичен збор; на современ јапонски јазик, плачот на лисицата е транскрибиран како „кон кон“ или „гон гон“.
Широко позната народна етимологија на зборот се поврзува со спиење и враќање дома: на стар јапонски јазик, „кицу-не“ значи „дојди и спиј“, а „ки-цуне“ значи „секогаш доаѓа“. Ова се чини дека е врзано за одредена приказна; тоа е една од најстарите преживеани кицуне приказни, и за разлика од повеќето во кои кицуне зема форма на жена и се мажи за маж, оваа не завршува трагично. Од преводот на Хамел:
"''Оно, жител на Мино (вели древна јапонска легенда за 545 г. н.е.), ги поминал сезоните копнеејќи по неговиот идеал за женска убавина. Тој ја запознал една вечер на огромен рид и се оженил со неа. Истовремено со раѓањето на нивниот син, кучето на Оно добило кученце кое како што растело, станувало сè понепријателско кон дамата. Таа го молела сопругот да го убие, но тој одбил. Најпосле, еден ден, кучето ја нападнало толку бесно што изгубила храброст, ја обновила лисичјата форма, скокнала над оградата и побегнала. "Можеби си лисица", повикал Оно по неа, "но ти си мајка на мојот син и секогаш ќе те сакам. Врати се кога ќе посакаш; секогаш ќе бидеш добредојдена". Така, секоја вечер таа скришум се враќала назад и спиела во неговите раце."
Народната етимологија би рекла дека бидејќи лисицата се враќа кај сопругот секоја вечер како жена, но секое утро заминува како лисица, таа се нарекува кицуне.
Одлики
За кицуне се верува дека поседуваат супериорна интелигенција, долг живот и магична моќ. Тие се еден вид јоокаи. Зборот кицуне понекогаш се преведува како „лисица-дух“, што всушност е поширока фолклорна категорија. Ова не значи дека кицуне се духови, ниту дека тие се суштински различни од обичните лисици. Бидејќи зборот дух се користи за да ја одрази состојбата на знаење или просветлување, се верувало дека биле долговечни лисици кои добиле натприродни способности.
Постојат две општи класификации на кицуне:
Локалните традиции додаваат дополнителни видови. На пример, нинко е невидлив лисица-дух што човечките суштества можат да го перцепираат само кога ги опседнува.
Кицуне можат да имаат дури девет опашки. Општо земено, поголем број на опашки укажува на постара и помоќна кицуне; всушност, некои народни приказни велат дека лисицата ќе расте дополнителни опашки само откако ќе поживее 100 години. (Во дивината, типичен животен век на вистинска лисица е 1-3 години, иако поедини може да живеат до 10 години во заробеништво.) Една, пет, седум и девет опашки се најчестите броеви во народните раскази. Овие кјууби но кицуне (九尾 の 狐, „лисица со девет опашки“) добиваат способности да видат и да слушнат што било што се случува на кое било место во светот. Други приказни велат дека имаат бесконечна мудрост (сезнајност). Откако ќе достигнат 1,000 годишна возраст и ја ќе добијат својата деветта опашка, кицуне стануваат бели или златни, станувајќи тенко (天 狐, „небесна/небесна лисица“), најмоќната форма на кицуне, а потоа се искачува на небото.
Вообличување
Кицуне може да добие човечка форма, способност што се учи кога ќе достигне одредена возраст - обично 100 години, иако некои приказни велат 50. Како вообичаен предуслов за трансформацијата, лисицата мора да стави трска, лист или череп над својата глава. Вообичаените форми што ги вообличува кицуне вклучуваат убави жени, млади девојки, постари мажи и поретко млади момчиња. Овие форми не се ограничени од возраста или полот на самата лисица, а кицуне може да го дуплира изгледот на одредена личност. Кицуне се особено познати по тоа што имитираат убави жени. Заедничко верување во средновековна Јапонија било дека секоја жена што ќе била пресретната сама, особено во мрак или ноќ, можела да биде кицуне. Кицуне-гао („лисичјо лице“) се однесува на човечки жени кои имаат тесно лице со затворени очи, тенки веѓи и високи јагодици. Традиционално, оваа структура на лицето се смета за привлечна, а некои приказни ја припишуваат на лисиците во човечка форма. Варијанти на темата велат дека кицуне ги задржува другите лисичји одлики, како густа коса, сенка во форма на лисица или рефлексија што ја покажува нејзината вистинска форма.
Во некои приказни, кицуне ги задржува - и тешко ги крие - опашките кога ќе добие човечка форма; барање на опашката, можеби кога лисицата се опива или е безгрижна, бил вообичаен метод за препознавање на вистинската природа на суштеството. Високо побожна личност можела дури да види и преку маската на лисицата само погледнувајќи ја. Кицуне можат да бидат разоткриени додека се во човечка форма поради нивниот страв и омраза кон кучињата, а некои стануваат толку разнишани од нивното присуство што се враќаат во форма на лисица и бегаат.
Другите натприродни способности што обично се припишуваат на кицуне вклучуваат поседување, генерирање оган или молња, намерна манифестација во туѓи соништа, летање, невидливост и создавање илузии толку елаборирани што скоро не се разликуваат од реалноста. Некои приказни зборуваат за кицуне со уште поголеми моќи, способни да ги изобличуваат времето и просторот, да ги полудат луѓето или да земат фантастични форми како неверојатно високо дрво или втора месечина на небото. Другите кицуне имаат одлики што потсетуваат на вампири или сукуби и се хранат со животот или духот на човечките суштества, генерално преку сексуален контакт.
Кицунецуки
Кицунецуки (狐憑き, 狐付き), исто така напишано кицуне-цуки, буквално значи „состојбата каде еден е опседнат од лисица“. За жртвата обично се вели дека е млада жена, во која лисицата влегува под нејзините нокти или преку нејзините гради. Во некои случаи, се вели дека изразот на лицето на жртвите се менува на таков начин што личи на лисицата. Јапонската традиција вели дека опседнувањето од лисица може да предизвика неписмени жртви привремено да стекнат способност за читање. Иако лисиците во фолклорот можат да опседнуваат личност по своја волја, на кицунецуки често се припишуваат на злоќудните намери на вештери/ки кои имаат лисица за семеен дух (милениче).
"Чудна е лудоста на оние во кои влегуваат демонски лисици. Понекогаш трчаат голи викајќи низ улиците. Понекогаш легнуваат и се пенават од устата, а стенкаат како лисица. И на некој дел од телото на опседнатиот се појавува подвижна грутка под кожата, која се чини дека има свој живот. Прободете го со игла, и веднаш се лизга на друго место. Не постои рака толку црвста да може да ја притисне грутката без никаков проблем, а да не се лизне од под прстите. Исто така, се вели дека поседуваните луѓе зборуваат и пишуваат јазици за кои тие биле тотално неуки пред опседнувањето. Тие јадат само она за што се верува дека лисиците сакаат - тофу, абураге, азукимеши, итн. - и јадат многу, тврдејќи дека не тие, туку лисиците што ги опседнувале, се гладни." Тој исто така забележал дека, откако ќе се ослободела личноста од лисицата, таа никогаш повеќе немала да може да јаде тофу, азукимеши или друга храна што ја сакаат лисиците.
Обидот да се ослободи некој од духот на лисицата се правел преку егзорцизам, честопати во храмот Инари. Ако свештеник не бил достапен или ако егзорцизмот не успеел, наводните жртви на кицунецуки можело да бидат тешко изгорени или претепани во надеж дека ќе го истераат духот на лисицата. Целото семејство на некој за кого се сметало дека е опседнат можело да биде исфрлено од нивната заедница. Во Јапонија, кицунецуки биле опишани како болест уште во Хејан периодот и останало вообичаена дијагноза за ментална болест сè до почетокот на XX век. Опседнувањето било објаснување за абнормалното однесување што го покажувале напатените опседнати лица. Кон крајот на XIX век, Шуничи Шимамура забележал дека физичките болести кои предизвикувале треска честопати се сметале за кицунецуки. Суеверието изгубило корист, но сè уште се има приказни за опседнување од лисици, како што се наводите дека биле опседнувани членови на култот Аум Шинрикјо.
Во модерната психијатрија, терминот кицунецуки се однесува на културно-поврзан синдром, уникатен за јапонската култура. Оние кои страдале од состојбата верувале дека се опседнати со лисицата. Симптомите вклучувале желба за ориз или сладок аџуки грав, безволност, немир, и одбивност кон контакт со очи. Ова чувство е слично, но се разликува од клиничка ликантропија.
Народни верувања
Во народната религија, приказни за опседување од лисица може да се најдат во сите области на Јапонија. За оние што ги опседнува лисица се смета дека страдаат од ментална болест или слична состојба.
Големата количина на вера што им се дава на лисиците може да се види во тоа како, како резултат на верувањето во Инари, се верувало дека лисиците биле самиот ками - Инари или негов слуга, тие биле користени во практики на дакини-тен од страна на практичари од микјоо и шугендоо и во оракул на мико; обичаите поврзани со кицунецуки може да се види дека се развиле во таква религиозна позадина.