cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Филипо Инѕаги
На репрезентативно ниво, Инѕаги забележал 57 настапи за италијанската репрезентација во периодот меѓу 1997 и 2007 година, постигнувајќи 25 гола. Тој ја претставувал својата земја на три Светски првенства, и бил во составот 2006-тата година на Светско првенство во Германија каде италијанците го освоиле златниот медал. Исто така тој учествувал и на Европскот првенство 2000, каде што го освоил второто место на турнирот.
Ксиропотамски мост (втор)
Ксиропотамски мост (Γεφύρι Στην Ιερά Μονή Ξηροποτάμους) — стар камен мост на Света Гора, Егејска Македонија.
Мостот се наоѓа на патот кој води од манастирот Ксиропотам кон манастирот „Св. Пантелејмон“, малку под првиот Ксиропотамски мост. Има еден лак.
Мрена
Мрена (Barbus barbus)или Охридска мрена (црна мрена) — риба со меки перки кои лесно се виткаат. Таа има четири израстоци во облик на бркови околу устата. Припаѓа на фамилијата крапови (Cyprinidae). Охридската мрена е ендемичен вид за Охрид - Дрим - Скадар екосистемот. Во време на полагање на, икрата оваа риба е отровна.
Опис
Мрена припаѓа на фамилијата на Cyprinidae. Телото на охридската мрена е вретеновидно. На грбот е светло до темнокафеаво, од страните е посветло, а стомачниот дел е изразито со бела млечна боја. По телото на охридската мрена, (грбот и страните) како и на сите перки се наоѓаат многубројни мали црнокафеави неправилни дамки кои отсуствуваат само на стомачниата страна. Охридската мрена има меснати усни и горната усна е истурена над долната. Има два пара мустаќи со различна должина. Еден пар мустаќи се наоѓа над горната усна, а другиот пар е на краевите на горната усна. Има тело со вретенест облик со нагласени и јаки перки. Грбот и е сивомаслинест, а према стомакот е сребрнаста прекриена со густи и ситни крлушки. Расте до тежина од 10 килограми но такви примероци не биле видени веќе подолго време. Најчесто се среќавале примероци од 500 грама до еден килограм, а примероци од 5 килограми се сметале за капитален улов. Животниот век на мрената е 9 години.
Размножување
Мрената се мрести како и клен,  во долг временски период, од крајот на мај па до почетокот на август, и во тоа време таа се храни со ларви кои и ги носи водата или самата ги бара под камењата. Положува од 3000 до 8000 јајца крупна портокалова икра, кои се развиваат во период од 14 дена. Млечта на мажјакот е црвеникава. Полово созрева во третата односно четвртата година од животот, кога е долга 30-40см. За развој на икрите потребна е температура од 10-12ºЦ. Карактеристично за охридската мрена е тоа што машките единки го чистат и го чуваат местото до даѓањето на женката. Се мрестат на чакелесто дно и покрај покрупни камења.
Живее во помали и поголеми јата на дното на езерото. Се движи најчесто кон дното во потрага за храна. Во исхраната на Охридската мрена доминираат разните видови на ларви, полжави, школки но не отсуствува и храната од растително потекло. Интересно за мрената е тоа што храната може да ја земе и од под камењата, каде што е недостапна за другите риби.
Значење
Месото на оваа риба е многу вкусно и се приближува до вкусот на пастрмката, поради сличните еколошки услови во која живеат. Икрата на мрената е отровна и при консумација може да предизвика грчеви, диареа и поблаги форми на труење. Претставува една од најчестите објекти на рекреативен риболов.
Лиепаја
Лиепаја (јазик летонски|Liepāja; јазик руски|Лиепая, порано Либава, Либау; јазик литвански|Liepoja; јазик германски|Libau; јазик полски|Lipawa) е трет по големина град во Летонија, сместен во југозападниот дел од државата. Градот ја сочинува и самосталната градска општина.
Првенство во фудбал на Швајцарија
Швајцарското првенство во фудбал, е серија на меѓусебно поврзани лиги во асоцијација. Тука се натпреваруваат фудбалски клубови од Швајцарија, заедно со седум екипи од Лихтенштајн, и по една од ексклавите од Германија и Италија. Системот има хиерархиски формат со промоција и испаѓање во различни лиги во различни нивоа, и е оставена можност за искачување на врвот на системот, дури и за најмалиот клуб.
Лиепаја
Лиепаја е позната како второ по важност пристаниште во државата, после Рига, кое за разлика од неа во текот на зимата не се заледува.
Првенство во фудбал на Швајцарија
Поради тоа што Лихтенштајн нема своја национална лига, неговите тимови играат во швајцарските лиги.
Лиепаја
Името на градот потекнува од летонскиот збор за виолетова. Овде се наоѓа ФК Лиепаја.
Географија
Градот Лиепаја е сместен на југозапад од Летонија, блиску до државната граница со Литванија (30 km). Од главниот град Рига, Лиепаја е оддалечен 220 км западно.
Релјеф: Лиепаја се наоѓа во историската покраина Курландија. Градот се образувал околу устието на реката Лива во Балтичкото Море. Градот се наоѓа во рамничарски предел, на 5-7 метри надморска височина.
Клима: Во Лиепаја преовладува континентална клима.
Ладно кафе
Ладното кафе е достапно во повеќе земји, и во повеќето кафулиња. Леденото кафе исто така е редовно достапно во повеќето кафулиња.
Лиепаја
Историја
Подрачјето на Лиепаја било населено уште во времето на предисторијата. Денешната населба под германското име Лубау ја основале германски витези тевтонци во 1263 година. Во 1626 година градот бил приклучен на Државната заедници на Полска и Литванија. Во 1795 година градот го зазема Руската Империја и го менува името во Либава. Во 19 век градот доживува привреден процврат.
Ладно кафе
Историја
Мазагран, ладен, засладен пијалак од кафе, кој потекнува од Алжир од околу 1840 година, од месното население е опишан како „оригиналното ладно кафе“.
Лиепаја
Историја
Во 1920 година Лиепаја се приклучува на новооснованата Летонија. Во 1940 година била приклучена на СССР, но подоцна потпаднал во рацете на Третиот рајх (1941-44.). По војната градот бил во состав на Летонска ССР, да со повторното воспоставување на летонската независност од 1991 година се нашол во границите на Летонија.
Ладно кафе
Историја
Замрзнати пијалаци од кафе се документирани во 19 век. Слична е и италијанското кафе, гранита ал кафе.
Кафе кое е сварено потоа разладено со мраз, наречено „ладно кафе“, се појавува во менијата и рецептите кон крајот на 19 век.
Лиепаја
Население
Со приближно 85 илјади жители Лиепаја е трет град по големина во Летонија. Меѓутоа, од времето на независноста (1991 година) бројот на населението чувствително опаднал (1989 - 115 илјади ст.). Постојат неколку причини за ова – иселувањето на Русите и другите „советски“ народи во матицата, заминувањето на младите во странство или во Рига поради бесперспективноста и невработеноста, негативен прираст.
Ладно кафе
Историја
Ладното кафе било популаризирано во САД во 1920 година.
Мозаик
Мозаикот претставува редење природен камен или мали, префабрикувани коцки од различен материјал (пр. стакло, керамика) во разни орнаменти или слики. Овие коцкички, во склад со претходно изработен нацрт, се втиснуваат во сѐ уште свеж малтер, а потоа површината се полира заради израмнување.
NGC 2905
NGC 2905 — дел од галаксија во соѕвездието Лав, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Лиепаја
Население
Етнички состав: Матични Летонци сочинуваат нешто повеќе од половината од градското население. Националниот состав е следниот:
Мозаик
Историја
Најстарите мозаици во боја, изработени од глинени топчиња, се пронајдени во Вавилон и потекнуваат од IV век п.н.е. Во V век п.н.е. во Грција се изработувале мозаици од бели и црни измазнети речни камења. Мозаиците во боја, кои можеле да имитираат илузионизам и светлосни ефекти, се појавуваат во периодот на хеленизмот. Како значајно средство за изразување, мозаиците биле застапени и во римската уметност и тоа пред се, подните мозаици. Мозаиците имале значење и во ранохристијанската и во византиската уметност. Со употреба на златни плочки мозаиците добиле нови карактер и пред сè се користеле за украсување на таваните и ѕидовите. Со надминувањето на Maniera greca во периодот на треченто, опаѓа и интересот за мозаиците. Дури т.н. југендстил донел привремено оживување на интересот.
NGC 2905
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2905 се споменува и како part of N 2903.
Мозаик
Историја
Освен во сакралните простори во XX век, уметноста на мозаикот одиграла позначајна улога во социјалистичкиот реализам и мурализмот.
Федерико Ричи (фудбалер)
Федерико Ричи (роден на 27 мај 1994) — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Сасуоло, на заем од Рома.
NGC 2905
Откривање
Објектот е откриен на 16 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Мозаик
Техника на изведба
Уште од античкиот период познати се два начина на изведба на мозаик:
Освен “обичниот“ мозаик, постои и техника на микромозаик, која е многу посложена, со иста основа, но со многу повеќе впечатливи резултати. Таа е резервирана само за посебно упорните и стрпливи уметници, кои не жалат да изгубат повеќе време за да постигнат што повпечатлив резултат.
NGC 2905
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2905 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 32 м 11,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 31' 7".
Други поделби
Проучување на NGC 2905 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 143; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1409. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 25.
Ладно кафе
Австралија
Во Австралија, ладното кафе е млеко со вкус на кафе со многу додаден шеќер, нешто како неблендиран милкшејк. Ладното кафе се продава во Австралија комерцијално од крајот на 19 век во форма на сируп.
Лиепаја
Стопанство
Лиепаја бил и останал многу важно пристаниште во Летонија, веднаш после Рига. Предноста на пристаништето е тоа што во текот на зима не е под лед (за разлика од ришкото пристаниште).
Ладно кафе
Канада
Во јуни 2016 година во Канада, Студија од истражувачката фирма НПД покажала дека популарноста на ладните пијалаци од кафе се зголемила за околу 16% во однос на истиот период претходната година.
Германија
Во Германија има различни видови на ладно кафе со сладолед. Најраспространета форма е ароматизиран млечен пијалак сличен на австралиското ладно кафе, достапен во германските кафулиња. Се состои од филтрирано, топло сварено и разладено кафе, со сладолед од ванила и шлаг одозгора. Сепак овој вид на ладно кафе ретко го има во германските супермаркети.
Грција
Во Грција, популарен пијалак е фрапе, направен од инстант кафе (генерално Нескафе), вода и шеќер по избор, со употреба на електричен миксер или шејкер за да се создаде пена. Се додаваат коцки мраз, и по избор, млеко.
Јапонија
Во Јапонија,  се пие од околу дваесеттите години на минатиот век во кафулињата. Студениот чај веќе бил популарен, па било природно да се пие и ладно кафе.
Шри Ланка
Во Шри Ланка ладно кафе се служело при специјални настани и свадби обично во попладневните часови, и содржи малку ракија, што му дава посебен вкус.
Соединети Држави
Многу луѓе често ставаат млеко во ладното кафе, а неодамна алтернативите на млекото како што се бадемово млеко или овесно млеко станаа исклучително популарни низ САД.
Србјани
Србјани — село во областа Копачка, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.
Потекло на името
Името на Србјани е многу старо, но сепак не се знае неговото потекло. За време на Првата светска војна, бугарската окупаторска власт селото го преименувало во Танево.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, сместено во Кичевската Котлина, од десната страна на реката Треска. Селото е рамничарско, на надморска височина од 610 метри.
Куќите на ова село се наоѓаат во една плодна низина околу Треска на север и повисоко шумско земјиште на север. Околу селото се: градот Кичево на север, Другово на запад, Манастирско Доленци на југ и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Полатиште, Смиљаница, Гребен, Габер, Белчев Камен, Јастребец, Крешна, Кутел, Литурѓии, Осој, Орлов Камен, Солиште, Долно Поле и Јаз Беловоденички.
Селото има збиен тип. Се разликуваат Горно, Долно и Чифлик маало. Првите две се најстари маала. Во Долно маало се наоѓаат куќите на торбешките родови, додека во другите две маала живеат македонските православни родови.
Селото Србјани се наоѓа во областа Долна Копачка, на само 2 километри јужно од Кичево.
Историја
Народната традиција наведува дека Србјани и подоцна имало само христијанско население. Меѓутоа, во понатамошниот период, дел од тие христијани се преобратиле во ислам и оттогаш населението е мешано, муслиманско и христијанско. Бројот на двете групи низ годините се менувал.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 6,5 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 252 хектари, на шумите отпаѓаат 225 хектари, а на пасиштата 132 хектари.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 51 домаќинство со 126 жители христијани (Македонци) и 50 жители Македонци-муслимани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Србјани имало 454 жители, од кои 304 христијани Македонци и 150 Македонци-муслимани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Србјани имало 288 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Србјани:
Според последниот попис од 2002 година, во селото Србјани живееле 495 жители, од кои:
* Населението е претежно македонско, но дел од македонското население со исламска вероисповед се изјаснило како Турци или Албанци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Србјани:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Селото Србјани е населено во целост со македонско население, кое се разликува според верската припадност на православна и муслиманска вероисповед. Во селото живее воглавно староседелско население.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото било дел од некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Другово, во која покрај селото Србјани, се наоѓале и селата Горно Добреноец, Долно Добреноец, Другово, Јаворец, Лавчани, Манастирско Доленци, Подвис и Пополжани. Општината Другово постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе биле вклучени селата: Другово, Манастирско Доленци, Пополжани и Србјани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0780 според Државната изборна комисија, сместено во училишната зграда.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 437 гласачи.
Иселеништво
Од Србјани највеќе се иселувале македонските муслимански родови, кои бегале во Турција, во градовите Истанбул и Адапазар. Неколку семејства се иселиле околу 1913 година, некои после после Првата светска војна, а највеќе се иселиле после крајот на 1950-тите од XX век.
Од македонските христијански родови, постари иселеници има во Бугарија, после Втората светска војна, неколку семејства се иселиле во Кичево.
Црквиште Св. Атанас (Крњево)
'''Црквиште Св. Атанас''' — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Крњево. Наоѓалиштето претставува старохристијанска базилика. Се наоѓа на зарамнето плато западно од патот. Откриена е во 1975 година со археолошки ископувања, и тоа нејзиниот јужен дел. Била подигната во IV-V век, како култен објект покрај една ѕидана старохристијанска гробница. Црквата е трикорабна, со нартекс и егзонартекс. Средниот кораб на источната страна завршува со полукружна апсида. Канцелот на олтарната преграда е изведен од мермерни блокови, а подот во презвитериумот од мермерни плочки, во техниката opus sectile.
Космос-1864
Космос-1864 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 јули 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1864 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1008 км, а најмалото на 958.
Треченто
Треченто (итал. Trecento ) е назив за италијанската уметност од XIV век.
Врз основите на византискиот стил и готиката се појавува сликарска школа со седиште во Сиена. Во периодот на треченто, благодарејќи на значајните дела на Данте во епската поезија, на Петрарка во лириката и Бокачо во новелизмот, тосканскиот дијалект станува основа за единствениот италијански книжевен јазик.
Периодот на треченто е период на енергични активности во италијанската уметност, вклучувајќи го сликарството, архитектурата, литературата и музиката. Достигнувањата во музиката од овој период се еднакви со достигнувањата во другите уметности и тоа на многу начини, односно се појавуваат нови форми на изразување. Во тој поглед, музиката на треченто повеќе изгледа како феномен на ренесансата. Како и да е, доминатниот музички јазик е потесно поврзан со оној од доцниот Среден век, а музиколозите обично тречентото го класифицираат како крај на средновековната ера.
Јован III Аин
Јован III Аин бил византиски свештеник и охридски архиепископ во периодот од 1078 до 1084 година. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
За неговото дело денеска многу малку се знае. Пред да застане на охридскиот престол, тој бил игумен во манастир кој се викал Ариција, кој се смета дека се наоѓал во близина на денешниот град Видин во Бугарија. На архиепископскиот престол се качил по смртта на Јован II Лампин, со помош на византискиот цар Никифор III.
Дилан Груневеген
Дилан Груневеген (Dylan Groenewegen; р. во ) — холандски професионален друмски велосипедизам, кој вози за UCI World Tour екипата.
Ран живот
Груневеген е роден во работничко семејство во Амстердам. Неговиот дедо, Ко Зилеман, склопувал рамки за велосипеди, па така Груневеген го добил својот прв велосипед на 7 години. Зилеман поседувал продавница за рамки за велосипеди, која ја започнал неговиот татко во 1928 година, додека таткото на Груневеген, Гери, ја продолжил. На 17 години, Груневеген се запишал на стручно училиште за да ја продолжи традицијата во семејството.
Пред 2015
Груневеген има изјавено во интервју дека морал да бира помеѓу или  во 2014 година. Ја одбрал првата екипа, бидејќи тие му дале „многу доверба“.
2015
Во октомври 2015 година било објавено дека потпишал тригодишен договор со, почнувајќи од 2016 година.
2016
Во јуни, Груневеген станал национален друмски првак откако го претекнал Ваутер Виперт. При оценување на неговиот велосипед бјанки олтре ХР4, Сајмон Ричардсон од Global Cycling Network изјавил дека е „многу лесен возач за соработка“ во поглед на механиката. Груневеген ја освоил четвртата етапа на Трката околу Британија.
Бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2016.
2017
Тур де Франс започнал добро за Груневеген, кога завршил петти на втората етапа, првата рамна етапа. Имал уште две завршници меѓу првите десет во првата седмица, кога завршил шести на етапите 6 и 7. По две планински етапи и денот за одмор, завршил трет на десеттата етапа. Груневеген ја освоил завршната етапа на Тур на Шанзелизе во Париз.
2018
Во февруари, Груневеген настапил на Трката Дубаи и ја освоил првата етапа. Груневеген го држел водството во генералниот пласман до третата етапа, кога добил казна од 20 секунди откако нелегално возел зад екипното возило откако имал механички дефект. Сината маичка, доделувана на предводникот на трката, ја изгубил од Елија Вивијани, кој го започнал денот со две секунди зад Груневеген, кој пак излегол од првите десет. Ја изразил својата лутина, изјавувајќи „Ја имав проблеми со мојот велосипед, механичарите ме заебаа. Јас всушност мислам дека е добра одлука од судиите, но ме заеба мене“, пред да ја пренесе вината на неговите механичари, изјавувајќи „тоа е вина на моите механичари“.
2019
Груневеген ја освоил седмата етапа на Тур де Франс, најдолгата етапа на трката со 230 километри. Ги поразил Кејлеб Јуан и Саган, со што стигнал до четврта етапна победа на Тур де Франс.
Груневеген ги освоил етапите 1, 3 и 5 на Трката околу Британија, поразувајќи ги Давиде Чимолаи, Матје ван дер Пул и Метју Волс на соодветните етапи.
Личен живот
До 2017 година, Груневеген живеел во Ривиренбурт, населба во Амстердам.
Распоред на резултатите на првенствата
СО = се откажал; — = не учествувал
Црква „Св. Петка“ - Жван
Света Петка — гробјанска црква во селото Жван. Црквата се наоѓа на височинка којашто доминира над делото од селото покрај левата страна од патот кој води кон Демир Хисар, на неколку стотини метри од црквата „Св. Димитрија“.
Историја
Во врска со точното време на изградба на црквата нема веродостојни податоци, но од архитектурата на градбата и сочуваниот фрескоживопис може да се претпостави дека била изградена во првата половина на XVII век.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна со издолжена правоаголна основа, која на источната страна завршува со висока тристрана апсида. При изградбата на црквата, на западната страна е подигната и припрата, која денес е составен дел на црквата. Внатрешниот простор на црквата е засводен со полуобличест издолжен свод кој лежи на два пара лакови носени од пиластри, при што наосот се дели на два дорати. Олтарскиот простор е тесен и од наосот е одделен со дрвен иконостас од поново време. Главната апсида е нагласена, а улогата на олтарскиот простор ја врши една плитка ниша втопена во масивниот источен ѕид, која во горниот дел завршува лачно. Во храмот се влегувало преку мала врата на западниот ѕид на припратата. Целата градба е покриена со кров на две нивоа со ќерамиди.
Франц Лист
Франц Лист (унгарски: Liszt Ferenc, Доборјан, Унгарија, 22 октомври 1811 - Бајројт, Германија, 31 јули 1886) бил унгарски композитор, пијанист, диригент и музиколог, роден во семејство на осиромашен дворјанец, на имотот на кнезот Естерхази-Франц Лист (Лист Синот е крстен по татка си). На 9 годишна возраст приредил концерт за гостите на кнезот. По две години се преселува во Париз, кадешто продолжува да учи во приватно училиште. Унгарската аристократија во Париз и критиката веднаш навести „Ни се појави нов Моцарт“.
Творештво
Тој бил пијанистички виртуоз, кој изградил модерна техника и нов звучно брилијантен клавирски стил. Зад себе оставил симфониски поеми, низа камерни дела за оргули и вокални дела.
Германскиот филозоф Фридрих Ниче го истакнува Лист како еден од своите омилени композитори кој, повеќе од сите други музичари, има отмени оркестарски акценти.
Геминираптор
Геминираптор  (Geminiraptor) (Што значи „Близнак “) била раса на Тродонтида теропод диносаурус што живеел во Северна Америка за време на рана креда период. Геминираптор  бил мал, двоножен месојаден.
Опис и име
Холотипот бил единствениот познат примерок на Геминираптор и остатоците се наоѓаат во "" цеум & nbsp; 7319 "од вилицата пронајдена во Мексико, датирајќи од раната до доцната валангиска фаза (околу 139 до 134 милиони години).  Геминираптор  бил именуван од Фил Сентер, Jamesејмс И. Киркленд, он Бирд и А. Бартлет во 2010. генеричко име е од '' 'близнак' '("близнаци", во чест на сестрите Суарез). специфично име се однесува на д-р. Селина и морскиот Суарез, геолозите близнаци кои ја откриле локацијата Суарез. ..
Наоди од фосили и детерминизација
Долната вилица била долга и ниска, при што процесот е хоризонтален прозорец над анторбиталот, сличен на другите напредни Тродонтида. Сепак, некои одлики на долната вилица се послични на состојбата во базалните Тродонтиди, како што се  Синовенатор . Овие вклучуваат присуство на промаксиларен прозорец кој е видлив во страничен поглед, тесен промаксиларен потпор (прачка на коска помеѓу максиларниот и промаксиларниот прозорец) и тесен интерфенестрален потпор (прачка на коска помеѓу максиларниот и анторбиталниот прозорец). „Геминираптор“ е уникатно карактеризиран со присуство на голема пневматска комора која ја шири вилицата во триаголен облик во пресек, а основата е формирана од коскена полица јазична до забите. Девет алвеоли се зачувани, иако бидејќи недостасуваат и предниот и опашкиот врв на вилицата, секако повеќе беа присутни. Со споредување на вилицата на „Геминираптор“ со онаа на другите Тродонтиди, се заклучи дека уште најмалку три заби има во предниот дел на долната вилица што недостасува, а најмалку седум во областа на опашката што недостасува, за вкупно најмалку деветнаесет заби во вилицата, во форма на квадрат и се одделени со мали , одлика што ја познава само „Синовенатор“ меѓу другите Тродонтиди. .
Класификација
Подолу е класификацијата за  Геминираптор  спроведено  2010 година:
Египетски хиероглифи
Египетските хиероглифи бил поранешен систем на пишување користен од Старите Египќани и е составно од логограми и азбучни елементи. Египќаните користеле курзивни хиероглифи за религиозни потреби пишувани на папирус или дрво. Помалку значајно е хиератското и демотското египетско писмо технички не се сметаат за хиероглифски писма.
Од неколкуте стотини хиероглифи кои се користеле, 24 имаат вредности кои одговараат на по една буква од денешните азбуки. Египќаните не пишувале алфабетски, буква по буква, туку имале многу покомплициран систем за пишување.
Гардинер наведува уште неколку варијанти:
Вилински коњчиња
Вилинско коњче (Anisoptera) (грчки: ανισος (anisos), "нерамен" + πτερος (pteros), "крилја", бидејќи задното крило е пошироко од предното крило) е инсект кој му припаѓа на редот Odonata и на подвидот Epipocta Се одликува со големи повеќеслојни очи, два пара силни проѕирни крилја,и издолжено тело. Вилинските коњчиња имаат шест нозе (како и секој друг инсект), но повеќето од нив не можат да чекорат добро. Вилинските коњчиња се меѓу едни од најбрзите летачки инсекти во светот.
Опис
Иако вилинските коњчиња се грабливци, тие самите се објект на грабливците како што се птици, гуштери, жаби, пајаци, риби, водни бубачкии дури и од други вилински коњчиња.
Однесување
Вилинското коњче ја предвидува идната позиција на пленот Кога луѓето играат со топка, имаат капацитет да го пресметаат патот на топката, за да ја фатат на време. Долго време, научниците веруваа дека способноста да се пресмета растојанието, правецот и брзината на топката или пленот во неколку милисекунди е многу сложена мозочна активност. Дури и софистицираните грабливци како лавовите го следат пленот и не се во можност да ја предвидат насоката. Кога научниците ги следеле вилинските коњчиња со камера, се покажало дека инсектите можат да го пресретнат патот на својот пленот, наместо да го следат. Откритието дека вилинските коњчиња имаат ваква способност било направено од страна на научниците од Универзитетот во Аделаида во 2012 година. Со помош на мала стаклена сонда од 60 нанометри, 1500 пати потенка од човечко влакно, научниците ја измериле нервната активност во мозокот на вилинското коњче, што покажува дека има капацитет за селективно внимание. Истовремено, тие откриле дека вилинските коњчиња, кои се воведени во две можни жртви во исто време, се во состојба да се насочат на една и да ја игнорираат другата. Со оглед на тоа дека нивните пленови често летаат во роеви, оваа способност е голема предност. Научниците се надеваат дека ова откритие ќе ги инспирира инженерите да развијат интелигентни роботи по примерот на овој извонреден нервен систем.
Очите му обезбедуваат панорамска визија
Како и кај другите инсекти, очите на вилинското коњче се направени од многу поединечни очи, или „ommatidia“, со по една сетилна клетка кај секое. Мувата има само 6000 „ommatidia“, додека вилинско коњче 30.000. Ова му овозможува со еден поглед да ја опфати околината и да се фокусира на една единствена жртва. Покрај тоа, очите на вилинското коњче имаат 4-5 т.н. опсини (opsins) – белковини чувствителни на светлина, додека луѓето имаат само три. Вилинските коњчиња, исто така, може да откријат УВ светлина, која е невидлива за луѓето. Во горниот дел на окото, има опсини кои детектираат сина и УВ светлина, а во долниот дел зелена и портокалова.
Нема слепи точки
Големите очи во форма две полутопки резултираат со поглед од 360 степени.За разлика од повеќето други инсекти, кои не можат да видат што се случува зад или под нив, вилинското коњче може да ги види своите непријатели и да им избега без оглед на аголот на напад.
Совршен биолошки хеликоптер
Крилјата на вилинското коњче се толку исклучителни што американската војска и НАСА работат на беспилотни летала инспирирани од нив. Крилјата се лесни, вкочанети и флексибилни истовремено. Згора на тоа, вилинското коњче може да ги движи четирите крилја независно едно од друго, што му овозможува да го смени правецот на летање многу брзо. Mожат да летаат наопаку, ако е потребно.
Вилиците го кршат пленот
Блиска средба дури и со помало вилинско коњче значи смрт. Тие систематски го уништуваат пленот. Прво, го држат пленот со предните нозе. Потоа, му ги отсекуваат крилјата за да не може да избега и ако сè уште се обидува, тогаш го гризаат за главата. Најпосле, го јадат, почнувајќи од главата. Вилиците на вилинското коњче се толку силни и се отвораат широко што може да јаде дури и поголеми инсекти. Не мора ни да слета, може да јаде дури лета. Дури и кога вилинско коњче се соочува со смртта, тоа не престанува да јаде. Научниците посочуваат примери на вилински коњчиња кои се заплеткале во пајажина и го изеле пајакот.
Авантурите на Артур Гордон Пим
Авантурите на Артур Гордон Пим е единствениот завршен роман на американскиот писател Едгар Алан По.
Вилински коњчиња
Класификација
Некогаш на видот Anisoptera им бил даден ранг на подвид покрај "древните вилински коњчиња" Anisozygoptera,за кои се верува дека ги содржат двата живи видови поткласи Epiophlebia и бројни фосили. Од понеодамна излезе дека анисозигоптерите создаваат парафилетска збирка од морфолошки примитивни роднини на анизоптерите. Па така, вистинските вилински коњчињ (Ааnisoptera) се сведуваат на подред во новиод подвид Epiprocta (главно вилински коњчиња). Вештачкото групирање Anisozygoptera е растурено, нејзините членови се препознаваат како истребени гранки на различни нивоа на еволуција на вилински коњчиња.
Авантурите на Артур Гордон Пим
Содржина
Во делото се раскажува приказната за младиот авантурист Артур Пим, кој своеволно се качува на бродот Грампус и отпловува со непознат екипаж. Ненадејно, се случува бунт во екипажот, па затоа Пим бил принуден првите четири дена да ги помине засолнувајќи се во подрумските делови на бродот. Неговиот пријател Август е единствениот негов познаник од екипажот, додека таткото на Август бил соборениот капетан. Под неверојатен сплет на околности, на крајот само Гордон Пим и еден од морнарите, Дирк Питерс, останале живи. Кога се чинело дека и тие ќе умреле од глад, случајно поминала една истражувачка експедиција, која се покажала спасоносна за нив. Артур Пим и Питерс се приклучиле на експедицијата која се обидувала да стигне до најодалечената точка на Јужниот Пол. Фабулата нејасно завршува додека целата екипа трагала по зацртаната цел.
Вилински коњчиња
Класификација
Постојат 4 поголеми семејства вилински коњчиња:
Регистрирани видови во Македонија
Фауната на вилински коњчиња за Македонија брои 64 вида, што претставува скоро половина од европската фауна од оваа група. Теренските истражувања опфатиле неистражени подрачја во централна Македонија околу кавадаречкиот и прилепскиот регион, Демиркаписката Клисура, Пелагонија и Мариово. Видовите Caliaeshna microstigma и Lindenia tetraphylla се покарактеристични за јужниот дел од земјата. Во Белчишко Блато биле регистрирани 11 вида. За време на петтата Балканска одонатолошка средба во Македонија беа регистрирани 43 видови. .
Животен циклус
Женското вилинско коњчe положува јајца во или блиску вода, често на растенија кои лебдат или кои излегуваат на површина. Кога положуваат јајца, некои видови ќе се потонат целосно со цел да ги положат нивните јајца на добра површина. Тогаш јајцата се изведуваат под водата. Поголемиот дел од животот на вилинското коњче се поминува во форма на подводница, под водната површина, користејќи проширени вилици за да го фатат другиот без`рбетник (често ларва на комарец) или дури `рбетник како што се полноглавци и риби. Тие дишат низ жабри во нивниот ректумот и можат брзо да се движат со одеднаш исфрлање на вода низ анусот. Некои подводници дури ловат на копно, сколоност која лесно можела да биде многу честа во древно време кога земјените грабливци биле нетактички.
Стадиумот на ларва на големи вилински коњчиња може да трае најдолго до пет години. Кај помалите видови, овој стадиум може да трае помеѓу два месеци и три години. Кога подводницата е спремна да се преобрази во возрасна, се искачува на трска или друго растение што излегува на површина. Изложувањето на воздух причинува подводницата да започне да дише. Кожата се дели на слабиот дел зад главата и возрасниото вилинско коњче исползува надвор од неговата ларвина кожа, ги пушта крилјата и одлетува да се храни со мушички и муви. Во борба возрасното вилинско коњче може да се исфрли во шест правци; нагоре, надолу, напред, назад и од страна во страна. Возрасниот стадиум на големите видови вилински коњчиња може да трае долго од пет или шест месеци.
Брзина на летање
Роберт Џон Тилијард тврди дека видот Austrophlebia costalis може да лета со брзина од скоро 97 км/ч. Сепак, најголемите сигурни белешки за брзина на летање се за други видови на инсекти. Општо земено, големите вилински коњчиња имаат максимална брзина од 10-15 метри во секунда со просечна пловна брзина од околу 4.5 метри во секунда.
Вилински коњчиња и хеликоптерчиња
Хеликоптерчињата (подвидот Zygoptera) се помали од вилинските коњчиња иако понекогаш личат на нив. Сепак, постојат разлики меѓу овие два вида, на пример, повеќето хеликоптерчиња своите крилја ги држат во одмарање над трупот или лесно отворени над него (како кај семејството Lestidae), додека повеќето вилински коњчиња кога ги одмараат крилјата ги држат вертикално на нивното тело, хоризонтално или повремено  лесно долу и напред. Исто така, задното крило на вилинското коњче се проширува блиску основата, опашан за сврзната точка на телото, додека задното крило на хеликоптерчето е слично со предното крило. Очите на хеликоптерчето се разделени; кај повеќето вилински коњчиња очите се допираат. Познати исклучоци се Petaluridae (Petaltails) и Gomphidae (Clubtails).
Најголемиот жив членконог инсект со распон на крилја е хеликоптерчето од Јужна Америка, Megaloprepus caerulatus (Drury, 1782) додека вторите најголеми се женките на вилинското коњче Tetracanthagyna plagiata (Wilson, 2009). Женката T. plagiata е најверојатно најтешкиот жив членконог инсект.
Вилинските коњчиња во културата
Во Европа, вилинските коњчиња често се гледани како злокобни. Некои Англиски народни имиња, како што се "ѓаволова игла за крпење" и "ушен катер", ги поврзува со зло или повреда. Една романска народна приказна вели дека вилинското коњче некогаш било коњ кој го поседувал ѓаволот. Шведска народна приказна се држи до тоа дека ѓаволот ги користи вилинските коњчиња за да ги измери душите на луѓето. Норвешкото име за вилинско коњче е Øyenstikker ("око-маша") а во Португалија понекогаш се нарекуваат tira-olhos ("грабнувач на око"). Често се поврзуваат со змии, како и на велшки јазик се именуваат gwas-y-neidr, "слугата на змијата". Поимот на Јужноамериканските држави за "змија- доктор" се однесува на едно народно верување дека вилинските коњчиња ги следат змиите наоколу и се сошиваат заедно ако се повредени.
За некои домородни американски племиња тие претставуваат брзина и движење, а за Навахо симболизираат чиста вода. Вилинските коњчиња се чест мотив во Зуни грнчаријата; стилизирани како двоен крст, се појавуваат во Хопи камената уметност и на Пуебло ѓерданите.
Тие исто така се користеле во традиционалната медицина во Јапонија и Кина. Во некои делови на светот тие се извор на храна, конзумирани било како возрасни или ларви; во Индонезија, на пример, се фаќаат на лепливи прачки, и потоа се пржат во масло како деликатес.
Во САД вилинските коњчиња и хеликоптерчињата се бараат од хоби слично како одгледување птици и пеперутки, познато како одинг, збор кој доаѓа од латинското име на редот Одонати (вилински коњчиња). Одингот особено е популарно во Тексас, каде 225 различни видови одонати се набљудувани.
Слики од вилинкси коњчиња се чести во Арт нуво, особено кај дизајните за накит. Тие исто така се појавуваат на постери од современите уметници како што се Маев Харис. Исто така се користат и како украсен мотив на ткаенината и покуќнина. Даглас, британскиот производител на мотори, основан во Бристол, својот иновативно дизајниран повоен  350cc флат твин модел го именувал вилинско коњче - Даглас драгонфлај.
Јапонија
Како сезонски симбол во Јапонија, вилинското коњче се поврзува со лето и рана есен. Општо, вилинските коњчиња се симболи на храброст, сила и среќа и често се појавуваат во уметноста и литературата, особено во хаику. Љубовта за вилински коњчиња се отсликува со традиционалните (едноставни) имиња за речиси сите од 200 видови вилински коњчиња кои се наоѓаат во или околу Јапонија. Јапонските деца играјќи си фаќаат големи вилински коњчиња со користење на жица со мало каменче врзано за секој крај, кои ги фрлаат во воздух. Вилинските коњчиња мислат дека каменчињата се нивниот плен, се заплеткуваат во жицата и поради тежината паѓаат долу. Освен ова, едно од јапонските историски имиња – Акитсушима (Кањи: Хирагана: あきつしま)  – на старојапонски значи "Острови вилинско коњче". Ова се припишува на легендата во која јапонскиот митски основач, Императорот Џинму, бил каснат од комарец, кој пак комарец бил веднаш изеден од вилинско коњче.
Авантурите на Артур Гордон Пим
Интерпретација на делото
Ова е едно од потешките литаретурни дела за класификација. Водејќи се според почетокот, би можело да се претпостави дека станува збор за авантуристички роман. Едгар Алан По бил импресиониран од животот минат пловејќи по морските широчини, па така се решил да пишува книга заснована на таа тема. Некои аналитичари на делото на По забележуваат дека романот содржи автобиографски елементи, па дури и некои одлики својствени за симболизмот. Ова остварување на По било инспирација за Херман Мелвил и Жил Верн да ги создадат нивните препознатливи авантуристички новели.
Сандра Џејмс
Сандра Џејмс е поранешна спортистка од Зимбабве, која освоила единаесет медали во четири различни спортови на Параолимписките игри.
1972: претставувајќи ја Родезија
Џејмс првично ја претставувала Родезија на Летните параолимписки игри во 1972 година, натпреварувајќи се во атлетика и пливање.
Во пливање, таа се натпреварувала на три трки на 25 метри, исто така во категоријата 1А. Во грбно таа заврши шеста, чисто последно, за 1:47,3, додека Карен Доналдсон од САД постави светски рекорд со 39,8 секунди. Во слободен стил таа била единствената натпреварувачка, а со тоа го освои златото едноставно со завршување на трката. Нејзиното време од 1:10.0, сепак, била светски рекорд. Во градно, германскиот пливач Мајерхофер водеше јасно до победа во 47 секунди, но времето на Џејмс од 1:13,3 била доволно за сребро, пред двајца други пливачи.
Ова требало да биде последното учество на Родезија на Параолимписките игри. Избегната од голем дел од меѓународната заедница, земјата била вовлечена во Родезиската Буш војна до времето на Игрите во 1976 година и не учествувала. Државата наследничка на Родезија, Зимбабве, почнала да учествува на Параолимпијадата веднаш по настанувањето, а Сандра Џејмс се вратила на Параолимпијадата како дел од делегацијата на Зимбабве на Игрите во 1980 година.
1980: претставувајќи го Зимбабве
Во 1980 година, Џејмс учествувала во атлетика, пливање, чинии за тревници и пинг-понг.
Во чиниите за тревник, таа учествувала во настанот за парови во категоријата 1A-1B, со тимската колешка Ајлин Робертсон. Настанот се состоел во една средба, против М. Меклелан и Џејн Блекбурн од Велика Британија. Британската двојка го доби мечот, оставајќи ги Зимбабвеците со сребрен медал.
Во пливање, Џејмс се натпреварувала во истите дисциплини како и осум години претходно. Во грбно, таа била четврта и далеку последна, со време од 1:43,46 минути, далеку зад третопласираната Еугенија Гарсија од Аргентина (56,76 секунди), додека Доналдсон од САД постави светски рекорд со 35,09 секунди. Во слободен стил, таа исто така завршила четврта и последна, за 1:10.69. Во градно, сепак, таа била една од двете натпреварувачки. Завршувајќи го настанот за 1:10.75, зад Гарсија (1:00.82), таа го освои среброто.
Во пинг-понг, Џејмс и Робертсон биле едни од трите двојки кои се натпреварувале во категоријата 1Б. Тие биле поразени со 0–3 од норвешкиот тим Марит Лисен и А. Клаузен во полуфиналето. Во другото полуфинале, Мексико не бил стартер против Ирска, што резултирал со одење. Норвешка ја победи Ирска во финалето, за злато; не бил доделен бронзен медал. Џејмс подобро се снајде во сингл, каде што била една од трите натпреварувачки во категоријата 1А. Таа загуби со 1-2 од Џеј Томи од Ирска, но ја победи Мексиканката Хозефина Корнехо со 2-0 и го освои среброто.
Ова било последно учество на Џејмс на Параолимписките игри.
Кевин Трап
Кевин Трап (германски: Kevin Trapp, 8 јули 1990 во Мерциг) — германски фудбалски голман. Тој е од крајот на август 2018 година на позајмица од Париз Сен Жермен во Ајнтрахт Франкфурт.
Клубови
Кевин Трап се приклучи во 2005 година од СВ Метлах во одделот за млади на 1 ФК Кајзерслаутерн. Таму играл до сезоната 2007/08; за сезона 2008/09 тој се пресели во У23 на ФКК. Отишол како претходник на ФКК (вклучувајќи ги и Роман Вајденфелер, Тим Визе, Флоријан Флоуловиц и Тобиас Сипел) во голманското училиште на Џералд Ерман.
Тој играл до 2010 година првенствено во втората екипа на 1 ФК Кајзерслаутерн. Во Купот на Бундеслигата, тој ги претставува суспендираните Сипел 2008/09 и 2009/10, соодветно, во првите кругови. Трап на 12 март 2011 (26 натпревари) во победата од 2-1 против ФК Фрајбург дебитирал во Бундеслигата, кога тој го заменил Сипел.
Ајнтрахт Франкфурт
По испаѓањето од Бундеслига Трап се преселил за сезоната 2012/13 во новоунапредениот Ајнтрахт Франкфурт. Тој потпишал договор до 30 јуни 2016 година. Тимот се квалификувал како шест на табелата за УЕФА Лига Европа, во која тие биле елиминирани од Порто. Во сезоната 2014/15 Трап бил назначен за капитен од новиот тренер Томас Шаф. Трап се повредил на петтиот ден, дома против Фк Мајнц 05. По зимската пауза тој се вратичл на 18-тиот натпревар во гостинската игра против ФК Фрајбург. На 2 февруари 2015 година, Трап го продолжи договорот до 30 јуни 2019 година. Трап го заврши својот 100-ти меч на Бундеслигата на 8 февруари 2015 година со 2-2 на натпреварот со Аугсбург.
Париз Сен Жермен
За сезоната 2015/16, тој се пресели во француската прва дивизија, во Париз Сен Жермен, каде што добил договор до 30 јуни 2020. За актуелниот првак дебитирал на дербито на 7 август 2015 година (1 натпревар) во победата од 1-0 во гостинската игра против ОСЦ. На 13 март 2016 година. Тој, исто така го освоил купот со ПСЖ, Лига Купот и Суперкупот, а со тоа и сите четири национални титули.
Враќање во Франкфурт
Во Париз Сен Жермен дошол уште еден голман, Џанлујџи Буфон, Трап се вратил на 31 август 2018 година до крајот на сезоната 2018/19, како позајмица, во Ајнтрахт Франкфурт.
Домашна гуска
Домашна гуска ( или Anser cygnoides) — припитомени гуски од видот дива гуска или лебедовата гуска кои се одгледуваат како живина заради месото, јајцата и пердувите уште од најстари времиња.
Потекло и особености
Во Европа, северна Африка и западна Азија, домашната гуска потекнува од дивата гуска (Anser anser). Во источна азија, предок на домашната е лебедовата гуска (Anser cygnoides), наречена и кинеска гуска. Во поново време обете се широко распространети низ светот, а се среќаваат и вкрстувања. Кинеската гуска лесно се распознава по големата џумка при основата на клунот, додека пак вкрстените единки се разликуваат од неа во различен степен.
Според излагањето на Чарлс Дарвин во неговото дело „Промени кај животните и растенијата при примитомување“ (The Variation of Animals and Plants under Domestication i. 287), гуската е припитомена многу одамна, зашто сведочат археолошките наоди во Египет, стари повеќе од 4.000 години. Низ вековите, домашните гуски се одгледувани да бидат значително поголеми од дивите, па затоа тежат до 10 кг, наспроти 3,5 кг кај лебедовата и 4,1 кг дивата гуска. Поради ова, имаат видоизменета градба на телото: дивата гуска има водорамна градба и тенка одзади, додека пак домашната е исправена, со масни наслаги во задникот. Оваа измена влијае врз способноста за лет: домашната гуска мафта со крилјата и може да се издигне само малку, во мошне кратко времетраење.
Покрај ова, домашната гуска се одликува со значително поголема плодност — 50 јајца годишно, во споредба со 5–12 јајца кај дивата — што е производ на избирањето на погодни единки низ вековите.
Гуските даваат големи јајва, со тежина од 120-170 г. кои се јадат исто како кокошкините, иако имаат сразмерно повеќе жолчка. По вкус се мошне слични на кокошкините, но малку повеќе во насока на дивеч.
Стражарска улога
Бидејќи се чувствителни на необични движења и имаат гласен вик, гуските уште од дамнина се ставени во улога на многу успешни стражари на имотот на нивните стопани.