cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оле Гунар Солшер
Кардиф Сити
Солшер останал тренер и во Чемпионшип следната сезона, но заминал на 18 септември 2014 по лошата форма на Кардиф Сити на почетокот на првенството.
Враќање во Молде и Манчестер Јунајтед
На 21 октомври 2015 година, Солшер се вратил во Молде, потпишувајќи три и пол годишен договор за да стане нивниот нов менаџер. Тој го водел тимот до првото место во својата група во Лигата на Европа, пред Фенербахче, Ајакс и Селтик. Во шеснаесттина-финалето, тие загубиле со вкупен резултатат 3–1 од бранителот на титулата Севиља, и покрај тоа што победиле во реваншот. Во вториот мандат на Солшер во клубот, Молде завршил како втор во Елитсериен 2017 и 2018 и загубиле со 2–1 во гости од северноирскиот Гленавон во првиот натпревар од првото квалификациско коло за УЕФА Лига Европа. Сепак, тие ја надминале негативата на домашен терен и се пласирале во следниот круг. На 3 декември 2018, Молде објавиле дека го продолжиле договорот со Солшер до 2021 година.
Сепак, на 19 декември 2018 Манчестер Јунајтед го назначил Солшер за привремен менаџер на клубот, преземајќи го од Жозе Мурињо за остатокот од сезоната 2018-2019 додека не се најде трајна замена. Тој би требало да се врати во Молде во мај 2019 година, а до тогаш неговиот асистент-тренер Ерлинг Мо ќе го води тимот како привремен тренер за време на отсуството на Солшер во натпреварите од пред-сезоната и првите натпревари од Елитсериен 2019, која започнува на 31 март 2019.
Првиот натпревар на Солшер на клупата на Јунајтед бил против неговиот поранешен клуб, Кардиф Сити, на 22 декември 2018 година, во кој црвените ѓаволи забележале убедлива од 5-1 на гостувањето во Велс. Ова било првпат Јунајтед да постигне пет или повеќе голови во еден натпревар од Премиер лигата уште од ремито 5-5 со Вест Бромвич Албион во последниот натпревар на клупата на Манчестер на легендарниот Сер Алекс Фергусон, непосредно пред неговото пензионирање во мај 2013. Победите над, , и  во неговите следни четири првенствени натпревари значеле дека Солшер станал првиот менаџер на Манчестер Јунајтед кој победил во неговите први пет првенствени натпревари на клупата уште од Сер Мат Базби во 1946 година. Победата над ја продолжила неговата победничка серија на шест првенствени натпревари, додека победите над  и  во ФА Купот, го донеле до бројката 8 од 8 во сите натпреварување како менаџер на Јунајтед.
Тренерска статистика
Статистиката е ажурирана на 13 март 2019. Во болд се освоените натпреварувања.
Александар Морфов (театарски и кино режисер)
Александар Морфов (бугарски: Александър Морфов; роден на 9 ноември 1960 година) е бугарски театарски и кино режисер.
Биографија
Александар Морфов е роден во 1960 година во Јамбол. Неговиот татко бил офицер, а неговата мајка била учителка по руски јазик и литература, музика, а исто така диригент на фолклорен хор во Сливен. Откако Морфов завршил математичко средно училиште, две години посетувал предавања на Техничкиот универзитет во Варна.
Театарската кариера на Морфов започнала уште додека бил студент, кога учествувал како помошник-режисер во театарската дружина на Стојан Алексиев. По напуштањето на универзитетот, тој почнал да работи во театарот во Сливен како сценски работник, а подоцна и менаџер на светла. Во 1984 година се запишал на Националната академија за театарска и филмска уметност (НАТФА) во Софија. Дипломирал на Академијата со двојна насока сценска режија за драмски и куклен театар (1990) во класата на Јулија Огњанова и кино режија (1994) во класата на Георги Ѓулгеров.
Рани дела
Неговите најрани дела на професионалната сцена биле во драмскиот театар Родопи, каде што бил автор и режисер на сатирата Политичко кабаре (1990). Веднаш по неговата втора продукција, тој бил поканет да работи во Малиот градски театар „Надвор од каналот“ каде го поставил Пере Убу од Алфред Жари (1991), по што следеле Бурата (1992) и Хамлет од Шекспир во театарот Ла Страда.
Професионална кариера во Бугарија
Од 1994 до 2000 година, Морфов бил главен режисер во Народниот театар „Иван Вазов“ во Бугарија. Првите претстави на Морфов во Националниот театар биле неговата оригинална верзија на Дон Кихот од Мигел де Сервантес и ревидирана верзија на Бура. Овие две продукции започнале нов процес на привлекување на млада и современа публика во театарот. Со неговата следна продукција на Шекспировиот сон на летната ноќ, Морфов станал еден од најистакнатите театарски режисери во Бугарија. Неговата оригинална верзија на Декамерон, или Страст и крв на Бокачо, исто така ги донеле одликите на неговата стилистика. Долните длабочини од Максим Горки го одразувало граѓанското мислење на Морфов и неговата типична театралност. Прогонети (2004) по романот на Иван Вазов, националниот поет и писател, било логичното продолжение на неговите претстави. Неговите други продукции на водечката сцена во земјата вклучуваат: Ноќ на чудата по Бекет, Мрожек и Јонеско; Дом Хуан од Молиер; Лет над кукавичкото гнездо; и Животот е убав по текстот „Самоубиството“ на Николај Ердман.
Во 2000 година бил назначен за управен и уметнички директор на Народниот театар Иван Вазов. Тој бил разрешен од оваа функција по големиот конфликт со бугарскотото Министерство за култура. Сите негови продукции биле симнати од репертоарот на театарот.
Меѓународен успех
Во 2005 година тој работел во САД со Михаил Баришников на театарскиот проект Доктор и пациент на Резо Габриадзе.
Во 2006 година се вратил во Народниот театар на Бугарија како главен сценски режисер – функција на која е сè уште. Претставите на Морфов биле претставени на меѓународни театарски фестивали во Виена, Казабланка, Киев, Торун, Охрид, Белград, Вроцлав и Хамбург. Работел и на проекти во Франција, Шведска, Северна Македонија, Романија, Латвија и Израел. Тој работел и во National Theatre„Ion Luca Caragiale, Букурешт, Романија, поставувајќи ја „Бура“ од Вилијам Шекспир.
Почесни награди и награди
Од Друштвото на театарска критика во Бугарија:
Од Охридскиот театарски фестивал:
Театарска награда Аскеер во Бугарија:
Театарската награда Икар доделена од Бугарскиот сојуз на актери:
Руска награда „Златна муза“:
Наградата „ Златен софит “ во Санкт Петербург:
Руска награда Чајка („галеб“):
Руска награда Кристал Турандот:
Национален фестивал за ТВ и кино, Пловдив, Бугарија:
Награда за бугарско кино:
Бугарска кино-академија
Номинации: Руска награда Златна маска:
Театарски награди во Романија :
Добитник е и на бугарската награда Орден на Свети Кирил и Методиј, прв ранг, „за особени заслуги во областа на културата и уметноста во Бугарија“. Морфов е почесен доктор на Универзитетот за аудиовизуелни уметности ЕСРА, во Париз, Скопје и Њујорк.
Џанлуиџи Апонте
Џанлуиџи Апонте (италијански изговор: [dʒanluˈiːdʒi aˈponte]; роден на 27 јуни 1940 година) е италијански милијардер бизнисмен и основач, сопственик и претседател на Медитеранската бродска компанија (MSC).
Ран живот
Џанлуиџи Апонте бил роден во Санта Ањело, Италија (во близина на Соренто, во провинцијата Неапол) на 27 јуни 1940 година.
Кариера
Апонте бил наполитански капетан, кој влегол во бродската индустрија во 1970 година заедно со неговата сопруга Рафаела. Во тоа време, новоформираната компанија поседувала еден брод што испраќал товар меѓу Европа и Африка. Со растот на неговиот бизнис, направил потег во индустријата за крстарење во 1988 година. Од 2014 година, се повлекол од позицијата извршен директор и претседател во корист на неговиот син Диего Апонте, преземајќи ја улогата на извршен претседател во MSC.
Почести
Во 2009 година, во Театро ди Сан Карло во Неапол, добил, заедно со Фабио Канаваро, Амбра Вало и други, награда за „Наполитанска извонредност во светот“ од тогашниот италијански премиер Силвио Берлускони.
Во 2012 година, ја освоил меѓународната награда за животно дело Cruise како признание за неговата долгогодишна активност во индустријата.
Во октомври 2013 година, ја добил наградата за животно дело Containerisation International's Lifetime Achievement Award, како и витештво, Орден за заслуги за трудот, од италијанскиот претседател Џорџо Наполитано. Семејството Апонте е истакнато во Топ 100 највлијателни луѓе на листата на Лојд во бродската индустрија, именувани во првите 10 во 2014 година и на позицијата 16 во 2018 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Мандарански јазик
Мандарански, или познат како и табарски, е австронезиски јазик кој се зборува на островите Табарска Група, во покраината Нова Ирска во Папуа Нова Гвинеја. Јазикот е составен од три дијалекта, симбериски, татауански и табарски, кои одговараат со трите главни острови го групата. Во скоро време се создала и пишаната форма на јазикот со помош на корејски мисионери. До денес забележани се околу 3000 луѓе кои се описменети на мандарански, а исто така бил објавен и мандарански превод на Библијата.
Јазици во Германија
службен јазик на Германија е стандардниот германски, говорен од над 95% од населението. Населението најчесто говори на стандарден германски или на некој од германските дијалекти и тој им е мајчин и прв јазик. Овие бројки ги вклучуваат лицата кои говорат на северната варијанта на долносаксонски, признаен малцински или регионален јазик, кој не се смета за одделен од стандардниот германски во статистиките.
Малцински јазици:
Повеќето Германци исто така учат англиски како нивен прв странски јазик на училиште. Понекогаш француски или латински се предаваат како први, но обично тоа е англискиот, со француски и латински како втори или трети странски јазици. Руски, италијански, шпански, полски, холандски, старогрчки и други јазици исто така се нудат во училиштата (често зависејќи од географската положба на училиштето).
Опсада на Кесег
Опсадата на Гинс или опсадата на Кесег (турски: Güns Kuşatması) — опсада на Кесег (германски: Güns) во Кралство Унгарија во рамките на Хабсбуршкото Царство, која се одржала во 1532 година. Во опсадата, силите на австриската Хабсбуршка монархија под раководство на хрватскиот капетан Никола Јуришиќ (унгарски: Miklós Jurisics), ја бранеле малата гранична тврдина на Кесег со само 700-800 хрватски војници, без топови и неколку пиштоли. Бранителите го спречиле напредокот на отоманската војска од 120.000-200.000 кон Виена, под раководство на султанот Сулејман Величествениот (سليمان Süleymān) и Паргали Ибрахим-паша.
Точниот резултат на битката не е познат, бидејќи постојат две верзии кои се разликуваат, во зависност од изворот. Во првата верзија, Никола Јуришиќ ја одбил понудата да се предаде при поволни услови; во втората верзија Сулејман се повлекол при доаѓањето на августовските дождови, и не продолжил кон Виена како што било планирано, туку се вратил во престолнината Цариград.
Сулејман го обезбедил своето владеење во Унгарија со освојување на неколку други тврдини, но по повлекувањето на Отоманското Царство, хабсбуршкиот цар Фердинанд вратил дел од територијата. По ова, Сулејман и Фердинанд склучиле договор во 1533 година во Цариград, кој го потврдил правото на Јанош Запола како крал на цела Унгарија, но признал дека Фердинанд поседувал некоја од реокупираните територии.
Позадина
Престолот на Унгарија станал предмет на династички спор меѓу Фердинанд и Јанош Запола од Трансилванија, бидејќи Сулејман ветил дека ќе го направи Јанош Запола владетел на цела Унгарија. За време на унгарската кампања од 1527-1528, Фердинанд го зазел Будим од Јанош Запола во 1527 година. Опсадата на Виена во 1529 година бил првиот обид на Сулејман Величествениот да го освои австрискиот главен град. Оваа опсада го сигнализирал врвот на отоманската моќ и максималниот степен на османлиска експанзија во Средна Европа.
Малата војна
По неуспешната опсада на Сулејман во Виена во 1529 година, Фердинанд започнал контра-напад во 1530 година за да ја врати иницијативата и да го одмазди уништувањето на 120.000 силна војска на Сулејман. Оваа кампања обично се смета за почеток на Малата војна, период на серија конфликти меѓу двете царства. Нападот на Будим не бил успешен, но Фердинанд бил успешен на друго место, освојувајќи го Острогон и други тврдини долж реката Дунав, како витална стратешка граница.
Кампања од 1532
Меѓутоа, Османлиите морале брзо да го освојат градот, бидејќи голема војска во Германија, засилена од шпанските трупи и предводена од самиот цар Карло V се приближувале во поддршка на Фердинанд.
Опсада
Сместен јужно од Шопрон, малиот град Кесег бил на само неколку километри од австриската граница и бил под раководство на хрватскиот војник и дипломат Никола Јуришиќ. Кесег не се сметал за значајно место. Големиот везионер на Османлиите, Ибрахим-паша, не сфатил колку е лошо одбранет Кесег. По преземањето на неколку помали места, Сулејман подоцна пристигнал кај Ибрахим-паша, кога опсадата веќе била започната.
Османлиите се сретнале со жесток отпор. Сулејман се надевал дека царската армија ќе дојде да го ослободи Кесег, давајќи му можност за поголем ангажман за освојување на градот. Меѓутоа, за време на отоманските напади врз градот, царската армија сè уште се формирала во Регенсбург. Османлиите продолжиле со еден напад по друг; артилерискиот оган срушил делови од ѕидовите, но не донел предавство. Повеќе од дваесет и пет дена, без артилерија, капетанот Никола Јуришиќ и неговиот гарнизон од 700 локални унгарски селани и неколку хрватски војници се спротивставувале на деветнаесет целосни напади и непрестаното бомбардирање од страна на Османлиите.
Постојат две легендарни верзии од оваа битка. Во првата, откако Сулејман I повел војска од 140.000 кон Виена, Никола Јуришиќ и неговите 800 војници одговориле на повиците на хабсбуршкиот цар за одбрана на градот. Додека поминувал низ Западна Унгарија, тие виделе беспомошни жени и деца во малата тврдина Косег и одлучиле да им помогнат. Тврдината била на пат кон Виена, така Сулејман I ја нападнал и по три дена борба, Јуришиќ напишал: „...јас и 89 од моите витези сме уморни и слаби со залихи. Ако издржиме уште еден ден ќе биде чудо...“ Пред завршната борба, жените и децата се молеле на Свети Мартин два часа и завршната битка започнала. По десет минути од битката, Турците се повлекле и пријавиле дека виделе огнен витез со огнен меч. Во втората, градот понудил услови за преодно предавање. Единствени кои ќе може да влезат во замокот ќе бидат силите кои ќе го дигнат турското знаме. Сулејман се повлекол на почетокот на август кога започнало да врне и не продолжиле кон Виена како што претходно планирале. Се задржал скоро четири недели и во текот на тоа време се собрала силна армија во Виена, со која султанот не сакал да се соочи. Со нивниот хероизам, Никола Јуришиќ и неговите луѓе ја спасиле Виена од опсада.
Последици
Иако бил стопиран во Кесег и не успеал да го освои, Сулејман дополнително го обезбедил своето владеење во Унгарија со освојување на неколку тврдини, бидејќи Фердинанд и Карло избегнувале битка на отворено поле. Веднаш по повлекувањето на Отоманското Царство, Фердинанд ја обновил опустошената територија во Австрија и Унгарија. Сепак, Сулејман склучил мировен договор со Фердинанд во 1533 година, во Цариград. Договорот го потврдил правото на Запола како крал на цела Унгарија, но ги признал териториите на Фердинанд.
Овој договор не ги задоволил ниту една од страните, чии војски почнале да се борат низ границите. По смртта на Запола во 1540, Сулејман ја припоил Унгарија кон османлиската држава. Иако од 1529 до 1566 границите на Отоманското Царство се движеле кон запад, ниту една од кампањите по 1529 не ја постигнале решавачката победа за освојување на Виена.
Хрватски народни носии
Хрватските народни носии се дел од културното наследство на хрватскиот народ и се со исклучително широк спектар на различни носии. Народните носии и фолклорот се неразделно поврзани со начинот на живот и ги одразуваат социјалните и културните одлики на соодветните географски региони и поднебја каде што живеат Хрватите.
Тие се одлика на уметничките разбирања и одразуваат различни историски влијанија. Хрватските народни носии се разновидни и раскошно изработени. До половината на 19-тиот век, ги носеле воглавно жителите на селските подрачја. По начинот на облекувањето се препознавало од кој регион потекнува личноста. Хрватските народни носии можат грубо да се поделат на носии од јадранскиот, панонскиот и динарскиот дел од Хрватска.
Ана Анка
Ана Анка (мом Данута Ана Колоџиејска, претходно Оберг родена 1971) е шведски-американски модел, глумица, и автор. Таа била омажена за канадскиот пејач Пол Анка. Анка е претставена во шведското реално шоу „“ (Шведски Холивудски Жени).
Кариера
Анка кратко се појави во американскиот филм Глупавиот и поглупавиот, заслужен за. Таа имаше две реченици, и двете на шведски: ' (Здраво на сите) и ' (Чао). Таа има играно и помали улоги во филмовите „Специјалист“ и „ Зона на опаѓање“.
Анка објавила книга за вежбање и обука наречена Книга за тренингот за бременост во траење од 30 минути: Комплетна програма за лесна тежина за фитнес.
Шведски Холивудски Жени
Во 2009 година, Анка стана позната на пошироката јавност во реалното шоу „Шведски холивудски жени“ каде што беше една од трите шведски жени кои живееја во Холивуд. Програмата, која беше прикажана на шведската ТВ3, и имала најголема гледаност досега, поставувајќи нов рекорд на гледаност за програма направена од ТВ3.
Напис за вестилница
На 16 септември 2009 година, Анка беше интервјуирана на шведската новинска страница Њусмил, во написот наречен „" ("Сакам да бидам добар пример за шведските жени") Во написот се опишани шведските татковци како „трагични со промената на пелените и нивната рамноправност“, а Шведските жени воопшто како излитени, ситни, неинтелигентни, кои изгубиле контакт со нивната природна женственост. Беше упатен необичен апел за избор на начин на живот на домаќинка како оној на Анка и таа ја потврди својата желба да стане примерот што беше потребен на Шведска. Подоцна беше објавено и признаено од издавачите дека делото е напишано од „духови-уредници“ по телефонски разговори со Анка, со цел да се зголеми вниманието. Написот доби повеќе од 100.000 хитови, прв за Њусмил, и неколку одговори, вклучително и од Налин Пекгул.
Личен живот
Првично наречена Данута Ана Колоџиејска, Ана Анка е родена во тогашната Полска народна република. Нејзината мајка починала при породување. На тригодишна возраст, Анка била посвоена од шведски пар по име Оберг, кој живеел во Бјув, Шведска. Таа се преселила во Соединетите Држави во 1994 година за да работи како модел откако го освоила осмото место на меѓународниот избор за Мис Хавајски Тропик. Нејзиното учество на изборот за Мис Хавајски Тропик и забраниле да учествува на изборот за Мис на Шведска таа година. Претходните извештаи наведоа дека Анка учествувала на Мис на Шведска во 1994 година, но Векоревин - кој во тоа време бил сопственик и оператор на изборот за убавина Мис Шведска - не нашол докази за нејзиното учество ниту на изборите во 1993 и во 1994 година, иако учествувала и на Мис Избор на Сканија во 1993 година.
Шест години подоцна, во 1999 година, таа била ангажирана како личен тренер на музичарот Пол Анка. Тие се венчаа во 2008 година, со што таа стана домаќинка со полно работно време со нејзините две деца, син кој го имаше со Пол Анка во 2005 година и постара ќерка од првиот брак со Луис Јигер. Во декември 2009 година, Пол Анка поднесе барање за развод откако Ана Анка повика полиција за време на расправија со него во врска со нејзината одлука да отпушти една од нивните помошнички. Според Ана, Пол вперил пиштол кон неа ден претходно и и се заканувал на неа и нејзината дадилка; Пол го негирал обвинението и поднел тужба за клевета во февруари 2010 година против неа како одговор, и за тоа и за други наводи. Последователното прегледување на снимките за надзор на нивната палата не дал докази за ниту еден таков настан. Без оглед, Ана доби мерка забрана за него еден ден откако тој поднесе тужба. Меѓу другите обвинувања, Пол во тужбата тврдел и дека претходно - за време на расправија во ноември 2009 година - полицијата ја уапсила Ана за кривично дело домашна батерија откако го ранила, но Пол во тоа време инсистирал да се повлече обвинението. Тужбата беше отфрлена со предрасуди пет месеци подоцна, во јули 2010 година, со што се забранува повторна постапка. Подоцна истата година, две години откако се омажија, Пол и Ана Анка се разведоа. До август 2014 година, Ана Анка изјави дека е во добри односи со Пол, иако не и со нејзиниот прв сопруг.
Во јуни 2017 година, Анка го загуби старателството над нејзиниот син по пресудата со која му се доделува старателство на Пол Анка без никаков мандат за загарантирана посета или семејна терапија. Во август 2017 година, Ана Анка поднесе жалба на одлуката, што Пол Анка ја критикуваше.
Глибовец (Белица)
Глибовец — археолошко наоѓалиште во поречкото село Белица. Претставува доцноантички кастел
Мајлс Дејвис
Мајлс Дуи Дејвис Третиот (Miles Dewey Davis III) роден на 26 мај 1926, бил американски џез музичар, трубач, водач на група и композитор. Сметан ширум светот за еден од највлијателните мизичари на 20 век, Мајлс Дејвис заедно со неговите музички групи беше во редовите на оние музичари коишто ја развија џез музиката, како и бибап стилот, кул џезот, хард боб стилот, модал џезот и џез фузијата.
На 7 октомври 2008 година, неговиот албум од 1959 година „Kind of Blue“ ја доби потврдата за својата четирикратна платинска продажба од страна на Асоцијацијата на музичката издавачка индустрија на Америка, со 4 милиони примероци пуштени во продажба во Соединетите Држави. Мајлс Дејвис во 2006 година беше примен во Куќата на славните на рокенролот, Дејвис беше запишан како „еден од најбитните фигури во историјата на џезот“. На 15 декември 2009 година Претставничкиот Дом на Соединетите Американски Држави изгласал симболичка резолуција по повод педесет годишнината од издавање на албумот „Kind of Blue“: „оддавајќи почит на неговото ремек дело и реафирмирајќи го џезот“ со што го прогласија за национално богатство.
Рани години
Мајлс Дејвис е роден на 26 мај 1926 година, во Алтон, Илиноис, во богато афроамериканско семејство. Неговиот татко Мајлс Хенри Дејвис бил забар. Во 1927 година неговото семејство се преселило во Ист Сеинт Луис, Илиноис. Тие исто така поседувале значителен ранч во северен Арканзас, каде што Дејвис уште како дете научил да јава коњи.
Мајката на Дејвис, Клеота Мае (Хенри) Дејвис, сакала нејзиниот син да научи да свири на пијано, иако никогаш не му кажала дека таа била солиден блуз пијанист. Неговите музички студии започнале на негова тринаесет годишна возраст, кога татко му му подарил труба и му платил да зема часови кај локалниот музичар Елвуд Буханан. Дејвис подоцна изјавил дека изборот на инструмент којшто го направил неговиот татко бил еднинствено за да ја иритира неговата мајка, бидејќи таа никогаш не го сакала звукот на трубата. И покрај трендот во тоа време, Буханан ја истакнувал важноста на свирење без вибрато, се претпоставува дека тој го удирал по зглобовите секој пат кога Дејвис ќе употребел вибрато. Дејвис го продолжил својот препознатлив чист звук низ текот на целата негова кариера. Тој еднаш има изјавено: „јас претпочитам чист звук без многу став во него, исто како и чист глас без премногу тремоло и бас во него. Нешто измеѓу. Ако не можам да го добијам тој звук, тогаш не можам да свирам ништо.“ Кларк Тери беше уште едно негово влијание во неговата рана фаза од кариерата.
Њујорк и почетоците на бибоп стилот (1944-48)
Есента 1944 година, Дејвис го завршил средното училиште, и се преселил во Њујорк да го продолжи своето образование во музичкото училиште „Џулијард“.
По неговото доаѓање во Њујорк, и покрај противењето на неколкумина тој да ги поминува своите први неколку недели обидувајќи се да стапи во контакт со Чарли Паркер, сепак тој успева да стапи во контакт не само со него туку и со саксофонистот Колман Хокинс. По конечното пронаоѓање на неговиот идол, Дејвид станал еден од музичарите којшто одржувале импровизирани ноќни сесии во два ноќни клуба во Харлем, Милтонс Плејхаус и Монрос. Бендовите биле составени од музичари како што се Фатс Наваро, Фреди Вебстер и Џ.Џ. Џонсон, кои подоцна ќе станат водачи во бибап револуцијата. На овие музички настани имало изведувачи и од редовите на етаблираните музичари како што се Телониус Монк и Кени Кларк.
Дејвис откако побарал дозвола од неговиот татко, си заминал од „Џулијард“. Во неговата автобиографија, Дејвис го критикува музичкото училиште поради настроеноста кон проевропските музичари, меѓу кои многумина биле белци. Како и да е, тој има нагласено дека и покрај зголемувањето на неговите вештини на трубата, музичкото училиште му ги поставило темелите на неговото теоретско познавање на музиката, кое што подоцна ќе се покаже и како корисно. Дејвис почнал да се занимава професионално, изведувајќи во неколку клуба заедно со Колман Хокинс и Еди Дејвис. Во 1945 година, тој за првпат стапнал во студио за снимање како дел од бендот на Херби Филдс. Во 1946 година му се укажала шанса да сними албум во улога на водач на група, со привремената група наречена „Мајлс Дејвис Секстет“ заедно со Ерл Колман и Ен Хетевеј. Неговиот следен ваков албум бил издаден дури во 1947 година.
Со Паркер Квинтетот, Дејвис влегол неколкупати во студио, покажувајќи го неговиот препознатлив стил по кој ќе се прослави. Често користената песна на Паркер “Now's the Time”, ќе ја искористи и Дејвис во своевидно мелодично соло кое личело на кул џез стилот кој подоцна станал многу популарен кај музичарите. Паркер Квинтетот одржувал турнеи насекаде. Додека биле на турнеја во Лос Анџелес, Паркер доживеал нервен напад, по што бил сместен неколку месеци во државната ментална болница „Камарило“, по што Дејвис се нашол заглавен. Тој живеел и соработувал одредено време со басистот Чарлс Мингус, пред да работи на турнејата на Били Екстин низ Калифорнија. Во 1948 година, Паркер се вратил во Њујорк, а Дејвис му се приклучил на бендот. Односите меѓу членовите на бендот станувале сè понапнати. Во декември 1948 година, настанала караница околу поделба на хонорарот, која што ги заладила односите меѓу членовите уште повеќе. Дејвис конечно ја напуштил групата поради неговата караница со Паркер во Ројал Руст.
За Дејвис, неговата разделба со бендот на Паркер го означила периодот во кој тој ќе настапува како хонорарен изведувач или како поддршка за големите џез „ѕверки“ на њујоршката џез сцена.
Раѓање на кул стилот (1948-49)
Во 1948 година, Дејвис се зближил со канадскиот композитор и аранжер Гил Еванс. Подрумот на Еванс наскоро станал место за средба на неколку млади музичари и композитори како што се Дејвис, Роуч, пијанистот Џон Луис и сакс баритонистот Гери Малиган, кој бил незадоволен од зголемениот обем на инструментални техники што го одбележале бибап периодот. Еванс бил аранжерот во оркестарот на Клауд Торнхил, и поради звукот кој го произведувал овој бенд, како и звукот на Дјук Елингтон, дошло до создавање на невообичаена постава, нонет, деветмина, вклучувајќи ги и инструментите француски рог и туба.
Дејвис зел активна улога во овој проект, а по извесно време овој проект се претворил во негов. Целта била да се создаде звук сличен на човечкиот глас, низ низа на внимателно аранжирани композиции, нагласувајќи дека до импровизациите треба да се стигне со релаксирачки, мелодичен пристап. Нонетот дебитирал во летото 1948 година, со двонеделен резервиран термин во Ројал Руст. Најавата за нивниот настап гласела: „Мајлс Дејвис нонет, аранжман на Гил Еванс, Џон Луис и Гери Малиган“.
Присуството на музичари белци во бендот разгневило некои црни џез музичари коишто во тоа време биле невработени, но Дејвис ги отфрлил нивните критики и жалби.
Договорот со Капитол Рекордс му овозможил на нонетот неколку сесии за снимање помеѓу јануари 1949 и април 1950 година. Материјалот којшто го снимале бил издаден во 1956 година под насловот “Birth of the Cool” по кого и ќе го носи името на овој музички правец наречен „кул џез“, правец кој бил развиван уште од почетоците на бендот на Дејвис. Дејвис бил потполно свесен за важноста на овој проект, кој го следел до оној степен да ја одбие работата во бендот на Дјук Елингтон. Важноста за искуството на нонетот им станала јасна на критичарите и пошироката јавност само по неколку години, но во поглед на комерцијализацијата, нонетот немал голем успех. Критиките за нивниот прв снимен албум на Дејвис Квинтет за Колумбија Рекордс го нарекле нивниот албум најспектакуларниот неуспех во клупската џез сцена. Оваа рецензија била прифатена од Дејвис со горчина, кој самиот се сметал за основоположник на овој правец.
Ова искуство исто така го одбележало почетокот на доживотното пријателство помеѓу Дејвис и Гил Еванс, сојуз кој донел многу новини во годините што следат.
Хард боп и „синиот период“ (1950-54)
Многумина од неговите нови и стари пријатели се обиделе да го премислат да остане во Франција, споменувајќи го Дејвис, Кени Кларк, во својата автобиографија, но сепак одлучил да се врати во Њујорк. Во неговата татковина, тој почнал да чувствува длабока депресија. Депресијата беше делумно резултат на разделбата со Греко, делумно бидејќи не беше многу почитуван во критичките кругови, кои ги издигнуваа неговите поранешни соработници дека се водачи во новото кул џез движење, а делумно поради тајната врска со негова поранешна соученичка од Сејнт Луис која живеела и имајќи со него две деца.
Ова беа причините поради кои Дејвис ќе почне да користи хероин кој ќе влијае многу длабоко врз него во наредните четири години. И покрај негирањето на Дејвис, сепак околината во којашто живееше во голем степен влијаеше врз него. Повеќето негови соработници во тоа време, следејќи ги чекорите на Чарли Паркер, беа зависници од дрога, меѓу нив и саксофонистите Сони Ролинс и Декстер Гордон, трубачите Фатс Наваро и Фреди Вебстер и тапанарот Арт Блејки. Во наредните четири години, Дејвис ја одржуваше својата навика делумно поради музиката, а делумно поради неговиот живот поминувајќи го како “женкар”. Во 1953 година, неговата зависност од дрога почна да влијае на неговите способности да настапува на сцена. Хероинот им ги одзема животите на неколку негови пријатели, Наваро и Фреди Вебстер. Тој неколкупати бил уапсен за поседување на дрога додека бил на турнеја во Лос Анџелес, па неговата зависност од дрога излегла во јавност по интервјуто кое Каб Каловеј го има дадено за списанието Даун Бит (Down Beat).
Согледувајќи ја својата несигурна состојба, Дејвис има пробано неколкупати да се откаже од зависта на дрога, конечно успевајќи во 1954 година, по неговото враќање во домот на татко му во Сејнт Луис на неколку месеци, каде што буквално самиот се заклучил во соба сè додека не поминал на патот на кој се откажал од навиката. Во текот на периодов, тој го избегнувал Њујорк и свирел воглавно во Детроит и други централни градови, каде што не можело да се дојде лесно до дрога. Познатата приказна, припишана на Ричард Џенингс, дека Дејвис додека настапувал во Детроит во Блу Брд клубот како солист, гостин во бендот на Били Мичел, заедно со Томи Фланаган, Елвин Џонс, Бети Картер, Јусеф Латиф, Бери Херис, Тед Џонс, Куртис Фулер и Доналд Берд, тетеравејќи се влезе во џез клубот Бејкерс Киборд, целиот мокар од дожд, носејќи ја неговата труба под неговиот капут завиткана во хартиена кеса, пријде до бината и почна да ја свири “My Funny Valentine” притоа прекинувајќи ги Макс Роуч и Клифорд Браун додека ја изведуваа “Sweet Georgia Brown”, па по крајот на неговата изведба излезе од клубот надвор на дождот. Дејвис наводно беше премногу засрамен за да го расчисти случајот. Во неговата автобиографија, Дејвис го негираше настанот, изјавувајќи дека Роуч побарал од него да настапуваат заедно таа вечер, а деталите за инцидентот, како што се носењето на трубата во хартиена кеса и прекинувањето на Роуч и Клифорд, биле измислици, и дека неговата одлука да се откаже од зависноста на хероин нема никаква врска со тој инцидент.
Покрај неговиот турбулентен личен живот, периодот од 1950-54 година беше доста плоден од музичка гледна точка. Тој сработи голем број на снимки и склучи неколку договори за соработка со други доста битни музичари. Тој се запозна со музиката на пијанистот од Чикаго Ахмад Џамал, чиј елегант пристап и искористување на просторот влијаеше длабоко на него. Тој дефинитифно ги прекина своите врски со бибопот.
Во 1951 година, Дејвис се сретна со Боб Веинсток, сопственикот на Престиж Рекордс, и потпиша договор со оваа издавачка куќа. Меѓу периодот од 1951 година до 1954 година, тој има објавено многу снимки под палката на Престиж, во неколку различни комбинации. Додека остатокот од членовите за време на снимањата се менуваа, Дејвис ги претпочиташе во неговиот почетен состав да бидат вклучени Сони Ролинс и Арк Блејки. Дејвис беше прилично голем обожавател на Ролинс и се обидел веќе неколкупати назад во годините, уште кога беше со Џон Колтрејн, да го најми во неговиот бенд. Никогаш не му успеа, меѓутоа, главно поради односот на Ролинс тогаш, кој се обидуваше да биде недостапен во период од неколку месеци. И покрај неколкуте лежерни средби којшто беа произлезени од снимањата, нивниот квалитет во секое време беше на високо ниво, и со тоа тие го документирале (забележале), еволутивниот раст на стилот и звукот на Дејвис. Во овој период тој почна да користи квакушка (вах), да го држи блиску до микрофонот, така што прерасна во негов заштитен знак, како и неговото изразување, особено во баладите, со што ги правеше да бидат попросторни (подолги), мелодични и релаксирачки. Овој звук подоцна ќе прерасне да биде толку пополарен, така што користењето на квакушката ќе биде од страна на секој џез трубач штом ќе му се препише заслугата на Мајлс Дејвис.
Најбитните албуми произлезени од страна на Престиж се: (Dig, Blue Haze, Bags' Groove, Miles Davis and the Modern Jazz Giants, и Walkin'), произлезени од сесии на снимање помеѓу 1951 и 1954 година, по откажувањето од неговата завист. Важно е да се напоменат и неговите пет албуми од Блу Ноут Рекордингс (Blue Note), собрани во едно издание “Miles Davis Volume 1”.
Со овие албуми, Дејвис ја заземал централната улога во она што е познато како хард боб стил. Во споредба со бибопот, хард боб стилот користел побавни темпа и порадикален пристап до хармонијата и мелодијата. Често прифаќајќи популарни тонови и песни од Американската книга за песни (American songbook) како почетна фаза на импровизирање. Хард боб стилот исто така се дистанцира од кул џезот по неговите тешки ритми и постојаното упатување во блузот, двете поради нивната традиционална форма и поради формата која што стана популарна од страна на ритамот и блузот. Неколку критики се упатени за албумот “Walkin'”, албумот кој го создаде хард боб стилот, но сепак темата е дискутабилна, со оглед на бројот на музичари кои работеа на ист принцип во исто време, а многумина од нив во тој период свиреа за Дејвис.
Исто така во овој период, Дејвис се здоби со репутација на доста дистанциран човек, ладен, повлечен и доста избувлив. Земајќи ги овие фактори кои допринеа кон неговата репутација, исто така тука не беа изоставени и конфронтациите кој ги имаше тој со критичарите, медиумите, јавноста и неколкумина музичари. Во еден наврат, додека го снимал албумот “Bags' Groove”, тој избегнал тепачка со Телониус Монк, по што доживеа голема изложеност по медиумите.
Дејвис во октомври 1955 година морал да оди на операција на отстранување на крајници. И покрај тоа што тој не требал да зборува цели десет дена, тој имал расправија со некого каде што го повишил својот глас. Испадот му ги оштетил гласните жици засекогаш, со што подоцна го добил неговиот препознатлив рапав глас. “Во февруари или март 1956 година, ја имав мојата прва операција на грлото и морав да се повлечам од групата додека не оздравам. Во текот на расправијата го подигнав гласот да укажам на нешто и го зезнав мојот глас. Јас не смеев да зборувам цели десет дена, а ваму не само што зборував, туку и викав. После тој инцидент, мојот глас имаше нагласок којшто е препознатлив оттогаш па до денес.”
Квалитетните ноќни изведби на Дејвис и неговата репутација на трезен човек, заедно со неговиот тивок глас, му го дадоа доживотниот прекар “принцот на темнината”, додавајќи му мистериозност како јавна личност.
Првиот голем квинтет и секстет (1955-58)
Во Њујорк во подобра здравствена состојба, во 1955 година Дејвис присуствуваше на Њупорт Џез Фестивалот, каде што неговата сценска изведба (особено неговиот соло настап во песната “Round Midnight”), беше пропратена со големо воодушевување и ги натера критичарите да го поздрават “враќањето на Мајлс Дејвис”. Во тоа време, Дејвис прибираше изведувачи кои беа поставени во формацијата кој подоцна ќе биде позната како “првиот голем квинтет”. Џон Колтрејн на тенор саксофон, Ред Гарланд на пијано, Пол Чемберс на бас и Фили Џо Џонс на тапани.
Никој од овие музичари, освен Дејвис, дотогаш не биле изложени на јавност. Чемберс беше прилично млад, имаше 19 години, изведувач од Детроит со само една година искуство настапувајќи во Њујорк, соработувајќи со бендовите на Бени Грин, Пол Квиничит, Џорџ Велингтон, Џ.Џ. Џонсон и Кај Вајндинг. Малку се знаеше за Колтрејн во тој период и покрај соработките што ги имаше со Дизи Гилеспи, Ерл Бостик и Џони Хоџес. Дејвис го најми Колтрејн како замена за Сони Ролинс, по неуспешниот обид да го намами Џулијан Кенонбол Адерли за местото на алто саксофонист. Музичкиот репертоар им содржеше многу гледишта на бибоп стилот, некои традиционални мелодии, стандарди од пред бибоп ерата како и од “Големата Американска Музичка Книга”. Препознатливиот стил на бендот беше постигнат како резултат на музичкото искуство кое Дејвис го има постигнато во изминатите години, свирејќи долго, течно и поврзано, во суштината создаден мелодичен правец, додека Колтрејн, кој во текот на годините се пројави како водечка личност на музичката сцена, кој се разликуваше и стана препознатлив по неговите високоенергични соло настапи.
Со новата поставеност дојде и новиот договор за снимање. Во Њупорт, Дејвис се сретна со продуцентот на Колумбија Рекордс, Џорџ Авакијан, кој го убедил да потпише за неговата издавачка куќа. Квинтетот го направи своето деби со албумот “Round About Midnight”. Пред да ја напушти Престиж Рекордс, Дејвис морал да ја исполни својата обврска, во 1956 година во текот на два дена да сними песни. Престиж ги објави снимките во претстојната година, претставени во четири албуми: ”Relaxin' with the Miles Davis Quintet, Steamin' with the Miles Davis Quintet, Workin' with the Miles Davis Quintet, Cookin' with the Miles Davis Quintet”. Додека во студиото се снимало, секоја снимка од овој серијал имал свој белег и чувство како да е жив настап. Снимките станале скоро веднаш евергрини и го определиле квинтетот на Дејвис како еден од најдобрите на тогашната џез сцена.
Бендот за првпат бил распуштен во 1957 година, поради лични проблеми на што Дејвис ги обвинуваше останатите музичари поради нивните проблеми со дрога. Дејвис има настапено на неколку свирки во кафулето Бохемија со мала свирачка постава, која ги сметаше само Сони Ролинс и тапанарот Арт Тејлор. Потоа тој замина во Франција, каде што ја сними музиката за Филмот на Луј Мале “Лифт до бесилки” (”Ascenseur pour l'échafaud”). Со помошта на француските изведувачи Барни Вилен, Пијер Мошелот, Рене Утреге и американскиот тапанар Кени Кларк, го сними целиот саундтрак со целосна иновативна процедура, земајќи поткрепа на сценариото, почнувајќи од индикацијата за хармонијата и општото чувство пренесено во просторот, бендот импровизирано свиреше истовремено гледајќи го филмот на платно поставено пред нив.
Во 1958 година популарната танцовата точка што се изведуваше наречена “Африканскиот балет” која што потекнува од Гвинеја, ги поттикна интересите на Дејвис. Музиката, која што го вклучуваше и инструментот наречен палец пијано “kalimba”, долго време остана во вид на еден акорд, минувајќи надвор и внатре на консонанцата и дисонанцата. Тоа беше нов концепт во џезот тогаш, тогаш преовладуваше промената на акорди на што се темелеше бибоп музиката. Враќајќи се во Њујорк во 1958 година, Дејвис успешно го примами Кенонбол Адерли во неговата почетна постава. Колтрејн, кој во меѓувреме се ослободил од зависноста на дрога, по неговото значајно искуство со настапите со Телониус Монк беше слободен за настап и беше повикан да се врати назад, како и Фили Џо Џонс.
Веднаш по снимањето на “Milestones”, Дејвис поради непристојно однесување го отпушти Гарланд и кратко по него и Џонс. Тој ги замени со Бил Еванс како млад белец, пијанист со големо минато во свирење на класичната музика, и тапанарот Џими Коб. Со оваа видоизменета поставеност, Дејвис започна турнеја која траеше година дена, истовремено снимајќи го и новиот албум “1958 Miles,” исто така познат и под името ”58 Sessions”. Еванс имаше уникатен пристап до пијаното, и неговите музички идеи имаа силно влијание врз Дејвис. Но по само осум месеци на пат на турнеја со бендот, тој го напушта бендот. Тој наскоро ќе биде заменет со Вајтон Кели, изведувач кој му го доведе на бендот свингот како стил, во споредба со музичкиот пристапот на Еванс овој беше повеќе настроен кон блузот.
Снимките направени со Гил Еванс (1957-63)
Во доцните 50-ти години и 60-ти години, Дејвис заедно со Гил Еванс снимиле серија на албуми, неретко изведувајќи ги песните со флигорна исто како и со труба. Првиот албум од 1957 година “Miles Ahead”, ја создаде сликата за него како член на “голем бенд” (бендови познати под тој назив од свинг ерата), а местото во дувачката секција пополнета од страна на Гил Еванс. Во репертоарот беше вклучена и песната на Дејв Брубек “The Duke”, како и песната на Лео Делибес “The Maids of Cadiz”, кое што беше првото парче на европска класична музика снимена од страна на Дејвис. Друг препознатлив белег на албумот беа неговите оркестрални пасуси којшто Еванс ги поделил како премини помеѓу две различни песни и беа споени заедно на доста иновативен начин, подготвени за постпродукциска обработка, претворајќи ја секоја страна на албумот во лесно парче музика.
Во 1958 година, Дејвис и Еванс се вратија назад во студио да го снимат албумот “Porgy and Bess”, аранжман на песни од истоимена опера од страна на Џорџ Гершвин. Поставата беше составена од тројца новајлии во секстетот: Пол Чемберс, Фили Џо Џонс и Џулијан Адерли. Дејвис го сметаше овој албум за еден од неговите омилени. “Sketches of Spain” (1959-1960) беше составен од песни напишани од современите шпански композитори Јоакин Родриго и Мануел де Фала, како и оригинални песни по рецептот на Гил Еванс. Концертот на Мајлс Дејвис “Miles Davis at Carnegie Hall” во 1960 година, ја вклучуваше во неговиот репертоар и песната на Родриго “Concierto de Aranjuez”, заедно со некои други композиции снимени со оркестар под палката на Гил Еванс.
Сесиите со Дејвис и Еванс направени во 1962 година резултираа со албум наречен “Quiet Nights”, краток збир на босанова песни кој беше издаден со големо противење од страна на двата музичара, Еванс тврдел дека е само половина албум, а вината ја префрлал кон издавачката куќа. Дејвис го обвинувал продуцентот Тео Масеро, со кого не зборувал цели две години. Ова беше последниот албум снимен во заедничка соработка помеѓу Еванс и Дејвис. И покрај професионалната разделба, сепак, Дејвис подоцна ќе изјави дека: “мојот најдобар пријател е Гил Еванс”.
„Kind of Blue“ (1959-64)
Во март и април 1959 година, повторно влегол во студио, со цел да сними албум со неговиот секстет, општо сметан за ремек дело во музиката наречен “Kind of Blue ”. Неколку месеци пред да го формира своето трио со Бил Еванс, тој го повикал Гил Еванс да му се приклучи повторно, поради потребите во снимањето на албумот, бидејќи музиката е правена за стилот на Еванс во улога на пијанист. И Дејвис и Еванс биле лично запознаени, а особено Дејвис од разговорите со Расел и другите кои се случиле пред снимање на албумот “Birth of the Cool”, со идејата на пијанистот Џорџ Расел за внесување во звукот модален џез. Дејвис, меѓутоа, запоставувајќи да го извести тогашниот нивни пијанист Кели, за улогата којашто му е доделена на Еванс во текот на снимањето, па поради тоа Кели свирел само во една песна “Freddie Freeloader” и не беше промовиран во априлското деби на албумот. Песните “So What” и “All Blues” од страна на секстетот биле свирени веднаш пред сесијата за снимање, но за остатокот на другите три композиции Дејвис имал подготвено нацрт план за работа во кој музичарите за првпат биле запознаени со ваквиот начин на работа и снимање на песни, а резултатот бил да се дозволи приод до посвеж, односно до понов пристап до создавање импровизацијата. Албумот којшто произлезе се покажа како мошне популарен и со огромно влијание. Според Здружението на музичките сниматели на Америка (“ RIAA”), албумот “Kind of Blue” е најпродаваниот џез албум на сите времиња, со четирикратна платинеста продажба (4 милиони копии продадени). Во декември 2009 година, Претставничкиот Дом на Соединетите Држави со 409 гласови за и 0 против ја изгласа резолуцијата која го прогласи албумот за национално богатство.