cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кристина (шведска кралица)
Изглед
Според автобиографијата на Кристина, акушерките при нејзиното раѓање најпрво поверувале дека таа е момче бидејќи била „целосно влакнеста и имала груб и силен глас“. Таквата двосмисленост не завршила со нејзиното раѓање; Кристина давала криптични изјави за нејзиното здравје и тело во текот на нејзиниот живот. Кристина исто така верувала дека медицинската сестра невнимателно ја спуштила на подот кога била бебе. Рамото на коската се скршило, оставајќи го едното рамо повисоко од другото до крајот на животот. Голем број нејзини современици се осврнале на различната висина на нејзините раменици.
Како дете, манирите на Кристина веројатно најдобро би можеле да се опишат како манири на момченце. Нејзиниот татко инсистирал таа да добие „образование на принц“, а некои тоа го протолкувале како прифаќање, од страна на кралот, дека имала машки одлики или дека има некаква форма на родова нејаснотија во нејзиното воспитување. Се школувала како принц и учела (и уживала) мечување, јавање коњи и лов на мечки.
Како возрасна, се вели дека Кристина „оди како маж, седи и јава како маж и можела да јаде и да пцуе како најгрубите војници“. Современикот на Кристина, Џон Баргрејв, го опишал нејзиниот костим на сличен начин, но рекол дека сведоците го припишуваат нејзиниот стил повеќе на детството или лудилото отколку на мажественоста. Кога пристигнала во Рим во 1655 година, ја избричила главата и носела голема, темна перика. До 1665 година, според Едвард Браун, таа редовно носела кадифе, вратоврска, и (перика).
Иако Кристина можеби не била сама во своето време во изборот на машка облека (Леонора Кристина Улфелд, на пример, била позната по тоа што се облекувала на ист начин), таа исто така имала физички одлики некои опишани како машки. Според Хенри II, војводата од Гиз, „таа носи машки чевли и нејзиниот глас и речиси сите нејзини постапки се машки“. Кога пристигнала во Лион, таа повторно носела ток и ја обликувала косата како на млад човек. Било забележано дека носела и големи количини пудра и крем за лице. Во една прошетка таа „изгорела на сонце и изгледала како египетска улична девојка, многу чудна и повеќе алармантна отколку привлечна“. Живеејќи во Рим, таа формирала блиска врска со кардиналот Ацолино, што било контроверзно, но симболично за нејзината привлечност кон врски кои не биле типични за жена од нејзината ера и статус. Таа ја напуштила својата машка облека и почнала да носи деколте фустани толку ризични што наишла на укор од папата.
Половата нејасност и сексуалност
Во својата Автобиографија (1681) Кристина флертува со нејзината андрогина личност. Прашањето за нејзината сексуалност се дебатира, дури и бидејќи голем број современи биографи генерално сметаат дека таа била лезбејка, а нејзините односи со жените биле забележани за време на нејзиниот живот; Изгледа дека Кристина пишувала страсни писма до Еба Спаре, а Гилие предложила врска помеѓу Кристина и Габриел де Рошекуар де Мортемарт, Рејчел, внука на Диего Тешеира, и пејачката Анџелина Џорџино. Некои историчари тврдат дека таа одржувала хетеросексуални, несексуални, лезбејски, или бисексуални врски во текот на нејзиниот живот во зависност од кој извор се консултира. Според Вероника Бакли, Кристина била „пагажник“ која нејзините современици ја „насликале како лезбејка, проститутка, хермафродит и атеист“, иако „во таа бурна доба, тешко е да се одреди која била најпроклетната етикета“. Кристина пред крајот на својот живот напишала дека не е „ниту машко, ниту хермафродит, како што некои луѓе во светот ме нарекоа“.
Баргрејв раскажал дека врската на Кристина со Азолино била и интимна и „љубоморна“ и дека Ацолино бил испратен (од Папата) во Романија како казна. Бакли, од друга страна, верувал дека има „во Кристина љубопитна мрзливост во однос на сексот“ и дека „сексуалниот однос меѓу неа и Азолино, или кој било друг маж, изгледа малку веројатна“. Врз основа на историските извештаи за физичката состојба на Кристина, некои научници веруваат дека таа можеби била интерсексуална индивидуа.
Во 1965 година, овие спротивставени извештаи довеле до истрага за посмртните останки на Кристина. Физичкиот антрополог Карл-Херман Хјортсјо, кој ја презел истрагата, објаснил: „Нашето несовршено знаење во врска со ефектот на интерсексот врз скелетната формација [...] го оневозможува одлучувањето кои позитивни скелетни наоди треба да се бараат врз кои ќе се заснова дијагнозата.“ Сепак, Хјортсјо шпекулирал дека Кристина има разумно типични женски гениталии бидејќи нејзините лекари Бурделот и Макиати забележале дека имала менструација.
Некои од симптомите може да се должат на синдром на полицистични јајници, сложено мулти- ендокрино пореметување вклучувајќи хирзутизам (машки модел/тип на раст на косата) поради зголемено ниво на андрогени хормони и абдоминална дебелина поради дефекти на хормонските инсулински рецептори. Бакли сугерирал дека нејзиното слабо разбирање за потребата од повеќето општествени норми, малата желба да се однесува, да се облекува или да прави други општествени норми и нејзината претпочитање да се облекува, дејствува и да го прави само она што таа го смета за логично практично, укажуваат на тоа дека има продорно развојни нарушувања, како што е Аспергеров синдром.
Наследство
Комплексниот лик на Кристина инспирирал бројни драми, книги и оперски дела:
Имиња на места:
Список на државни водачи во 1887 година
Ова е список на државни водачи во 887 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Српскохрватски јазик
Српскохрватски јазик односно хрватскосрпски јазик (кирилица: српскохрватски/хрватскосрпски, латиница: srpskohrvatski/hrvatskosrpski) исто така именуван како босански-хрватски-српски или босански-хрватски-српски-црногорски — јужнословенски јазик и главен јазик во Србија, Хрватска, Босна и Херцеговина и Црна Гора. Српскохрватскиот е полицентричен јазик заснован на четири меѓусебно разбирливи стандардизирани варијанти: српски, хрватски, босански и црногорски
Спорот околу терминот „српскохрватски“
Со распадот на СФРЈ во 1990, дијалектите на српскохрватскиот јазик формирале нови, со многу мали разлики, јазици како што се: српски јазик, хрватски јазик, босански јазик и црногорскиот јазик за кој има денес движење за негова стандардизација. Старото име на јазикот сѐ помалку се користел, заменет со новоформираните термини „српски“, „хрватски“, „босански“ и „црногосрки“.
Денес, терминот српскохрватски е контроверзен поради политичките и лингистички причини што ги зафатиле новоформираните норми, особе но контраверзен во Хрватска. Но сепак, термионот се користи како универзален термин што ќе ги опфати „јазиците ќерки“ произлезени од стандардниот српскохрватски јазик.
Како алтернатива, се користи терминот српски/хрватски/босански или кратенка СХБ но исто така се користи и терминот Централен Јужнословенски дијалектен систем, термин што ги опфаќа сите дијалекти од Словенија па сѐ до Македонија.
Особини на јазикот
Српскохрватскиот јазик е словенски јазик што значи дека води потекло од прасловенскиот јазик. Како и за повеќето словенски јазици, така и за српскохрватскиот, најраната книжевна активност е врзана за старословенскиот јазик.
За современиот српскохрватски јазик се битни следниве особини:
Примери
Пример за разлики меѓу јазиците:
Дијалекти
Дијалектното раслојување на јазикот се врши главно по две основи:
Напомена: иако поделбата според рефлексите на јатот може да се примени на целиот српскохрватски дијасистем, најчесто таа се применува само на штокавското наречје.
Географската распределба на дијалектите е ваква:
Напомена: од географската распределба е јасно дека чакавскиот и кајкавскиот јазик имаат говорители исклучиво од хрватска националност.
Како основа на книжевниот српскохрватски јазик првично е избран јекавскиот новоштокавски дијалект (согласно Виенскиот Книжевен Договор од 1850). Ова е јазикот на кој Вук Стефановиќ Караџиќ ја превел Библијата и на кој воопшто творел. Подоцна јазикот се „локализира“: српските книжевници прибегнуваат кон екавскиот новоштокавски дијалект (Шумадиско-Војводински), додека хрватските на широка врата внесуваат кајкавска и чакавска лексика.
Одбојка на Летните олимписки игри 1984 (мажи)
Одбојката на Летните олимписки игри 1984 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Лос Анџелес, САД. На турнирот учествувале вкупно 10 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто Бразил и третото Италија.
Мачкино Око (маглина)
Мачкино Око (NGC 6543 или Колдвел 6) — планетарна маглина во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како Мачкино Око и NGC 6543 се споменува и како Caldwell 6, PK 96+29.1, 7ZW 759 i CS=11.4.
Откривање
Телото е откриено на 15 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Мачкино Око е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 8,8 m. Мачкино Око има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,33'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 58 м 33,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +66° 38' 1"".
Други поделби
Проучување на Мачкино Око е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4212. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Мраморје (Чашка)
Мраморје — археолошко наоѓалиште во велешкото село Чашка. Наоѓалиштето претставува населба од неолитското време. Се наоѓа на 300 метри југозападно од населбата на левиот брег на реката Тополка, од двете страни на патот за Отиштино, на простор од околу 300 × 50 м се среќаваат фрагменти од рачно изработени керамички садови како и камени и орудија изработени од кремен. Во 1990/91 година се извршени посебни ископувања при што била пронајдена повеќеслојна населба од средниот неолит (Анзабегово – Вршник IV) и доцниот неолит (Зелениково II).
System of a Down
System of a Down е ерменско-американска хеви метал група формирана во 1994 година во Глендејл (Калифорнија). Групата ја сочинуваат Серж Танкијан (вокали, клавијатура и ритам гитара), Дарон Малакијан (гитара и вокали), Шаво Одаџијан (бас гитара) и Џон Долмајан (тапани и перкусија). Бендот има издадено 5 албуми од 1998 година досега. Трипати беа номинирани за Греми наградите, на кои еднаш победија. Во 2006 година групата замина на неодредена пауза и сите четири членови сега работат на одделени проекти.
Во ноември 2010, објавија дека се враќаат на сцената во 2011 на турнеја, притоа заблагодарувајќи се на своите обожаватели за поддршката на нивните соло проекти.
Седрик Макијади
Мапута Седрик Макијади (роден на 23 февруари 1984) — поранешен фудбалер од Демократска Република Конго, играч од средниот ред.
Баќевац
Баќевац е една од приградските населби на Белград, Србија. Баќевац се наоѓа во општина Бараево. Нејзиното население во 2011 година изнесувало 1.942.
Место за кампување
Ова е еден од само трите официјално назначени кампови во Белград до 2018 година кој се наоѓа во Баќевац. Тоа е сместено е во рамките на комплексот на етнодомаќинството „Куќа на Зорниќ“.
Фотиј II Цариградски
Животопис
Се родил во 1874 и бил крстен Димитриос Манијатис. По завршување на основното образование тој го посетувал Зарифијското училиште во Филипол (денешен Пловдив). Изучувал теологија во Атинскиот универзитет и филозофија во Минхенскиот универзитет. Говорел на Грчки, Турски, Француски, Германски и Бугарски јазик.
Во 1902 бил именуван за ѓакон. Останал во Митрополијата на Филипол каде што го достигнал чинот „Протосинкел“. Потоа бил назначен за егзаршки патријарх на Филипол за периодот 1906–1914.
Во 1915 бил избран за асистент бискуп на Иринопол.
На 7 октомври 1929 бил избран за Вселески патријарх и назначен на неговото место истиот ден. За време на неговата патријаршија односот помеѓу Грција и Турција се подобрил благодарение на политичките дејствувања на Елефтериос Венизелос и Кемал Ататурк. Патријархот Фотиј II починал на 29 декември 1935.
Милан - Јувентус 1-6 (Серија А 1996-1997)
Вториот натпревар во Серија А во сезоната 1996-1997 помеѓу славните италијански фудбалски клубови Милан и Јувентус, бил одигран на Сан Сиро во Милано на 6 април 1997 во рамките на 26-тото коло од првенството. Јувентус го добил овој натпревар како гостин со убедливи 6-1, нанесувајќи му го на својот соперник еден од најтешките порази на негов терен во Серија А, од кога е уведено новото правило за секоја победа да се добиваат по три бода. Интересно е дека ова била најубедливата победа на Јувентус на гостински терен во Серија А во оваа сезона, но не и единствената таква во сезоната бидејќи претходно во Суперкупот на Европа тие со истиот резултат го совладале и францускиот на Паркот на принцовите.
Во првиот натпревар во Серија А за сезоната помеѓу овие два тима во есенскиот дел од првенството, Јувентус и Милан одиграле нерешено 0-0 во Торино.
Фердинанд Маршал
Фердинанд Маршал (19 февруари 1924 - 14 ноември 2006 година) ― австриски фудбалски судија.
Судиска кариера
Во 1953 година Маршал станал судија во австриското фудбалско првенство, а во 1967 година бил назначен за судија на ФИФА.
Во 1972 година, Маршал бил избран за судија на Европското првенство во фудбал 1972, каде го судел финалето помеѓу Западна Германија и Советскиот Сојуз.
Црква „Св. Никола“ - Враништа
Свети Никола — главна црква во селото Враништа. На денот на црковната слава во исто време е и селска слава и тука се одржува „ордија“ (панаѓур). На тој ден доаѓаат гости од соседните села и од градот. Домаќините на гостите роднини им приредуваат ручек во своите домови, додека за останатите гости се дава ручек кај самата црква.
Историја
Извори за историјата на црквата има во Кодиката, или книга на дарувања, која била водена од 1804 до 1845 година, и од два ктиторски натписи од 1868 и 1879 година. Војските на Али-паша Јанински ја разрушиле црквата во почекото на 19 век, ги зеле ќерамидите и така црквата останала три години, според изворот во Кодиката. Кодиката споменува дека црквата била обновена и живописана во 1804 година, со дозвола на Абаз-бет од Дебар, кој го имал купено Враништа како свој чифлик. За обновата, Враништанци биле заложени од охридскиот владика Калиник, да собираат пари. Струшката црковна општина дала 800 гроша. Фреските ги сликал Дојчин од Росоки со својот чирак Јован од Струга. Црквата нема свод, тука има дрвена таваница.
Фрескоживопис од 1804 година
Од фрескоживописот од Дојчин и Јован се зачувани две претстави на епископи. Тие се насликани челно на јужниот и северниот ѕид. Архиерејот на северниот ѕид е насликан како старец со седа коса и долга седа брада. Тој е прикажан со бел фелон и омофор околу вратот со евангелие во левата рака. На неговата сигнатура пишува го грчки букви „Ιγνατίος“ (се изговара Игнатиос, во превод Игнатиј) и веројатно се однесува на Игнатиј Богоносец. Од другата страна, архиерејот на јужниот ѕид е насликан како старец со кратка седа коса и кратка седа брада. Тој е прикажан со бел фелон и омофор околу вратот со затворено евангелие.
Фрескоживопис од 1868 година
Второто фрескоживописување претставува вториот слој и е сторен 1868 година на западниот дел на црквата. На крајниот западен агол се наоѓа и (донекаде оштетениот) криторскиот натпис кој ја наведува годината и авторот Аврам Дичов. Живописот на западниот дел е завршен на 10 мај 1868 година, во времето на епитропот Косте Ристов. Родното село Тресонче на Аврам Дичов, е споменато над крајните југозападни влезни врати.
Фрескоживопис од 1879 година
Третото сликање е повторно од Аврам Дичов кој тогаш го сликал наосот и западниот ѕид на надворешниот отворен трем од јужната страна на црквата. Сликарството ѕидовите на наосот е поделено во три зони: зона на цокле, зона на стоечки светци, и горна зона со евангелистите и сцени од циклусот на Големите празници и Христовите страдања.
Во зоната на светци на јужниот ѕид се Св. Евстатиј Плакида насликан како старед со седа коса и брада, вооружено опремен и со крст во рака. До него е Св. Виктор кој е млад и голобрад со црна коса. Тој е исто така вооружен. До Св. Виктор (кон запад) е Св. Викентиј кој ги има истите одлики како соседниот светец. После Св. Викентиј е Св. Гурија.
Архитектура
Црквата е еднокорабно здание. Таа е правоаголна со малку издолжен западен дел веројатно со функција на припрата, или т.н. женска црква каде во недостаток на галериски простор со катна конструкција, каде за време на богослужбата стоеле женските верници. На источниот дел е олтарот и олтарната апсида со пет агли и две помали ниши во делот на проскомидијата и ѓакониконот.
Црквата е градена од камен, со делумно користење на тула и малтер. Олтарната страна се издвојува бидејќи содржи поголеми блокови варовник. Тоа наведува дека олтарната апсида и источната фасада се остатоци од постарата средновековна градба. Тремот бил веројатно затворен односно направен во година.
Музеј
Во рамките на прославата од 210 години обнова на храмот, на 2 мај 2014 година, бил отворен музеј во неговите простории. Музејот е археолошки и црковен музеј, како и галерија на икони. Во музејската поставка може да бидат видени многубројни археолошки предмети од различни периоди од неолитот преку бакарното време, па до бронзеното време. Средновековната изложбена поставка опфаќа неколку икони кои датираат од времето на XVI и XVII век, две икони од XIX век, дело на Аврам Дичов, како и неколку литургиски сребрени предмети. Особено се истакнува иконата на свети Никола со сцените од неговото житие, а која е една од ретките житијни икони во Македонија од овој период.
Висок Рид (Букри)
Висок Рид — археолошко наоѓалиште во битолското историско село Букри. Претставува населба од бакарно, бронзено и раноантичко време. Се наоѓа на околу 600 м од јужната страна на селото, на десниот брег на Црна Река, каде има тумба со пречник во основата од 70 м и височина од 3 м. Поголем дел од источната половина на тумбата е оштетен со ерозија од реката. Во 1980 година е извршено сондажно ископување при што во културниот слој се утврдени две фази на живеење, како и неколку нивни интерни потфази, проследени со многубројни фрагменти од керамички садови и орудија од камен, кремен и коска. Постарата е енеолитска, а помладата од бронзеното време. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Во најновите истражувања откриени се културни слоеви од раната антика и се смета дека тука се наоѓа древниот македонски град Линк, кој бил родното место на Евридика, мајката на големиот војсководец Филип II Македонски, а односно баба на Александар Македонски. Овој град постоел од 6 до 2 век пред нашата ера. Во 1954 година археологот Олга Дурацу од Битола ископала грнчарија од црно и црвено фигурално сликарство од 5 и 6 век пред нашата ера. Тука е пронајдена и ваза бел лекит, која му припаѓала на народот од Атина. Овие наоди денес се чуваат во битолскиот Завод и музеј. Според бугарскиот археолог Васил Лахтов, за време на Првата светска војна, поточно во 1917 година, криејќи се по рововите, војници пронашле археолошки надои кои потоа биле однесени надвор од земјава, а до денес не се знае точно каде.
Список на државни водачи во 113 година
Ова е список на државни водачи во 13 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кредитна картичка
Историски развој
Издавач на првиот прототип на кредитна картичка бил Џон Бигинс од Националната банка на Бруклин „Флетбуш“ (Flatbush National Bank of Brooklyn), во Њујорк. Во 1946 година, тој ја измислил програмата Charge-It помеѓу клиентите на банката и локалните трговци. Со оваа програма, трговецот можел да депонира слипови од извршените продажби во банката, а потоа банката го фактурирала клиентот кој ја користел картичката. Сепак, првата кредитна картичка била издадена во 1950 година, од страна на „Дајнерс клуб“ (Diners Club). Картичката била измислена од страна на основачот на „Дајнерс клуб“, Френк Мекнамара, со цел да може да ги плаќа своите сметки во рестораните. Со помош на картичката, клиентот можел да јаде без да плати во секој ресторан кој ги прифаќал кредитните картички на „Дајнерс клуб“. Потоа, „Дајнерс клуб“ му плаќал на ресторанот, а имателот на кредитната картичка вршел отплата на долгот кон “Дајнерс клуб“. Всушност, на почетокот, картичката била т.н. chargecard, наместо кредитна картичка, бидејќи клиентот морал веднаш да го отплати целиот износ кој бил фактуриран од страна на “Дајнерс клуб“.
Подоцна, во 1958 година, фирмата „Американ Експрес“ (American Express) ја лансирала својата прва кредитна картичка, а истата година и „Бенк оф Америка“ (Bank of America) ja издала својата BankAmerica card, која претставувала обична картичка од хартија со ограничување од 300 долари. Оваа картичка подоцна била преименувана во „Виза“ (Visa).
Одлики на кредитната картичка
Со кредитната картичка автоматски се добива кредит од банката. Овој кредит го користите со употреба на самата картица, а тоа значи со купување или извршена уплата. Затоа ваквиот кредит се нарекува револвинг. Уште една предност кај кредитната картица е тоа што сами го бирате износот на уплатата (сепак, тој не смее да биде помал од минимумот прикажан на изводот). Ако до рокот кој е зададен во изводот го уплатите целиот износ кој сте го потрошиле тогаш банката не наплаќа камата. Периодот за кој не се наплаќа камата се вика ''grace period'. Kредитните картици не само што претставуваат подобро средство за плаќање од чековите туку и многу значаен инструмент во продажната политика со кој се овозможува краткорочно кредитирање на поедини трговци и потрошувачи на мало. Кредитната картица е легитимација која го овластува легитимниот имател на безготовинското плаќање кај договорените претпријатија. При користење на кредитните картици, засегнати се обично четири страни: Во некои случаи, фирмата која го обработува плакањето со картица и емитентот се исти, но во повеќето случаи тие дејствуваат како различни правни ентитети.
Функции на кредитната картица
Кредитната картица опфаќа три главни функции:
Процес на плаќање
Вообичаената трансакција со помош на кредитна картица, се одвива на следниов начин: Продавачот ја израчунува вредноста што купувачот треба да ја плати. Купувачот ја дава својата кредитна картица. Продавачот ја провлекува картицата низ ПОС терминалот. Вредноста на купената стока се внесува рачно. Продавачот ги поднесува податоците за кредитната картица и вредността на купената стока во својата банка-соработник, со наредба за авторизација. ПОС терминалите обично се наместени да бараат авторизација во самиот момент на продажба, а вистинскиот пренос од сметката се врши подоцна. Банката-соработник потоа ја проследува трансакцијата, проследувајќи го барањето за авторизација на банката која ја емитира картицата. Бројот на картицата го идентификува видот на картицата, банката која ја емитирала и сметката на сопственикот на картицата.
Мојот грев
Мојот грев (шпански: Mi Pecado) е мексиканска теленовела од 2009 година.
Дејство
Паулино Кордоба, Габино Роура, Родолфо Уерта и Матиас Кирога се неразделни пријатели од детството, но кога стануваат зрели мажи, нивните приоритети ја променуваат насоката и еден грев силно настапува и го нарушува нивното пријателство. Паулињо е сопственик на имотот “El Milagro”, кое е главен производител на јаболки во регионот. Тој е сопруг на Росарио, со која има две деца, Сесар и Лукресија. Росарио секогаш покажувала почитување кон момчето но гледала туѓина кон девојчето. За Лукресија се грижи Делфина, слугинката на Росарио и мајка на Мануел. Лукресија и Мануел израснуваат како брат и сестра, бидејќи Делфина ги одгледува и двајцата со многу љубов. Најдобриот пријател на Лукресија е Хулиан Уерта. Двајцата споделуваат еднакви чувства и почитување, коешто со текот на години прераснува во љубов. Габино Роура е лукав и амбициозен маж, кој ја убива сопругата заради осигурување на наследството. Габино манипулира со пријателите и децата Камило и Тереса. Тој е сопственик на најдобрите земји за обработување на земјоделска култура во регионот, кои му носат приходи на Паулињо, за да го контролира развојот на јаболките. Родолфо е мајсторот на селото Сан Педро. Тој е многу ценет и работлив маж. Женет е за Хустина, чувствителна жена, која живее незадоволна поради малата финансиска возможност, која и ја дава сопругот. Тие имаат две деца, Хулиан и Хосе. Хустина Алмада, жената на Родолго, е онаа која ги прави силните конфликти, кои ги нарошуваат пријателските односи помеѓу Паулино, Родолфо и Габино.
Матиас Кироха, свештеникот во селото, гледа со мака како неговите пријатели сега се непријатели, а исто така тоа е и главна пречка за љубовта помеѓу Лукресија и Хулиан. За несреќата на двајцата вљубени, случајноста ги тера да доживеат инцидент, во кој е во опасност животот на Сесар. И покрај тоа што се невини, Росарио е решена дека тие се одговорните. Злобата на Росарио го задолжуваат Паулино да се оддалечи од својата ќерка и имотот, како и да ги прекине сите дотогашни односи со семејството на Родолфо. Од тој момент, лошата слава на Хуалиан се шири низ селото и тој ќе треба да ја носи целиот живот. Со изминувањето на годините, Хулиан и Лукресија се среќаваат и љубовта им нараснува повторно, но родителите им се противставуваат. Вљубените се готови да се борат за љубовта каква било пречка да им се најде на патиштата. Тие ја имаат грижата од Делфина, нејзиниот сопруг Модесто и солидарноста на Мануел, кој заради љубовта кон Лукресија им помага да бидат среќни. Модесто, управителот на имотот, е селски човек, кој има дел од земјата и заедно со Делфина и Мануел создаваат обично и прекрасно семејство. Рената е братучетката на Лукресија. Таа е амбициозна девојка, која сака да и преземе се‘ она што е на Лукресија. Паулино страда од економска криза, а Габино му предлага да се ожени за Лукресија, но Кармело, синот на Габино се попречува и го убива татка си. Хулиан е неправдено осуден за тоа обиство, заради кое, Лукресија е принудена да се омажи за Кармело за да го спаси својот татко од кризата. Лукресија живее со тагата како сопруга на Кармело и со фактот, дека го загубила имотот. Во селото се појавува мистериозен маж, кој е новиот господар на името. Лукресија открива, дека тоа всушност е Хулиан Уерта. Кармело се пушта во борба да го тргне Хулиан од патот на Лукресија и меѓу двајцата започнува една бескрајна борба за срцето и љубовта.
NGC 147
NGC 147 — елиптична галаксија во соѕвездието Касиопеја, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 147 се споменува и како UGC 326, MCG 8-2-5, DDO 3, CGCG 550-6.
Откривање
Телото е откриено на 8 септември 1829 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 147 е од видот E5/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,5 m/лм2. NGC 147 има привидни димензии од 13,2' х 7,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 147 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2004. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 60; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3252. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1224.
Прогон (Букри)
Прогон — археолошко наоѓалиште во битолското историско село Букри. Претставува некропола од железно време. Се наоѓа на околу 200 м северозападно од селото, на гребен издолжен во правец североисток-југозапад, каде трактористите од ЗИК „Пелагонија“, уште во далечната 1953 година, со орање откриле гробови градени од камени плочи - тип циста и во нив голем број керамички садови, како и еден шлем од бронза. Во 1954 година Народниот музеј од Битола извршил заштитни ископувања.
Стамер
Стамер — село во Општина Делчево, во областа Пијанец, во околината на градот Делчево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Пијанец, во источниот дел на територијата на Општина Делчево, чиј атар на тесен дел се допира со државната гранична линија со Бугарија. Селото е ридско, на надморска височина од 740 метри. Од градот Делчево, селото е оддалечено 9,5 километри.
Атарот зафаќа простор од 13,7 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 700 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 387 хектари, а на пасиштата 162 хектари.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Стамер имало 130 жители, од кои 100 муслимани и 30 православни.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година во Стамер имало 202 жители Македонци, од кои 154 муслимани и 38 православни.
Селото во 1961 година имало 264 жители, од кои 249 биле Македонци, а девет жители Турци. Во 1994 година бројот се зголемил на 447 жители, исклучително македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Стамер живееле 344 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 259 жители, од кои 232 Македонци, 1 Албанец, 4 останати и 22 лица без податоци.
На табелата е прикажан бројот на населението во сите пописни години:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Делчево, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Делчево.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Делчевска градска општина, во која покрај селото Стамер се наоѓале градот Делчево и селата Бигла, Ветрен, Габрово, Град, Ѕвегор, Очипала, Полето, Турија, Чифлик и Шопје.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на општината Делчево.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0586 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 271 гласач.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 257 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Сандански — вештачко езеро во околината
Димка Митева
Димка Митева — македонски лексиколог, лексикограф, ономастичар, дијалектолог, граматичар, хроничар, био-библиограф.
Образование и работен век
Основното и средното образование го завршила во Струмица, а високото на Филозофскиот факултет, група Славистика со македонски јазик како втор главен предмет во Скопје. Во 1971 година се вработила во Институтот за македонски јазик, каде што ги поминала сите научни и стручни звања: од стажант до научен советник (1994). Едновремено магистрирала на тема од областа на ономастиката и докторирала на филолошки науки на тема од областа на лексикологијата. Од почетокот на 1992 година го раководела главниот проект на Одделението за лексикологија и лексикографија „Толковен речник на македонскиот јазик“ со потпроект „Речник на македонската народна поезија“. Добитничка е на орден на трудот со сребрен венец (1986 г.)
Сулинар (Чашка)
Сулинар — археолошко наоѓалиште во велешкото село Чашка. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. На 200 метри северно на десната страна од железничката пруга за Велес, на блага падина што се спушта кон реката Тополка, на површина од 1, 5 хектар, се среќаваат голем број фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал. Во средниот дел на ова наожалиште забележливи се градби со кружен облик и основа со пречник од околу 14–15 метри. Овде е најдена надгобна стела со натпис и релјеф. Се чува во Народниот музеј во Велес.
Константин фон Нојрат
Константин фон Нојрат (кај Вајхинген, 2 февруари 1873 — Анцвајхинген, 14 август 1956), бил нацистички министер за надворешни работи од 1932 до 1938 година.
Бил дипломат, но и војник. Во Првата светска војна го добил Железниот крст.
Фон Нјрат е роден во Виртемберг, и студирал право во Берлин и Тибинген. Тој не бил импресиониран со фашизмот во Италија. Тој бил министер под Франц фон Папен. Тој се противел на агресивните воени планови на Хитлер. По Втората светска војна тој бил обвинет на најпознатиот дел од Нирнбершкиот процес. Бил осуден по сите точки од обвинението на 15 години затвор, но бил пуштен од затворот во 1953. Починал во 1956 на 83 години.
Поврзано
Хитлеров кабинет
Микулаш Галанда
Микулаш Галанда (Mikuláš Galanda), (, - , ) — познат словачки сликар, графичар и илустратор, спаѓа во најзначајните претставници на словачката модерна уметност. Погребан е на Националните гробишта во Мартин.
Животопис
Роден е во Мала Вјеска близу Турчјанске Теплице. Од 1914 до 1916 година студирал на Академијата за ликовни уметности во Будимпешта. Во 1922 година студирал на Академијата за уметност, архитектура и дизајн во Прага каде студирал во класата на проф. Брунер. Од 1923 до 1927 година студирал на Академијата за ликовни уметности во Прага кај професорите Аугуст Бремсе и Франц Тиле.
Починал ненадејно на 5 јуни 1938 година во Братислава.
Кариера
По завршените студии Микулаш Галанда работел како наставник во средна школа во Братислава, во 1933 година станал редовен професор во школата за уметнички занаети.
Во почетокот на триесеттите година на XX век излегол пред јавноста со пријателот Људовит Фул со манифестот „Приватни писма на Фул и Галанда“ во кои го изразиле мислењето дека треба да се заврши со старите уметнички методи и манири и дека треба да се направи простор за нови постапки и средства кои одговараат на модерниот човек на XX век.
Ханс Закс
Ханс Закс (Hans Sachs; – ) — германски мајстор-пејач („мајстерзингер“), поет, драматург и чевлар, истакнат книжевен деец на реформацијата. Застапен е како главен лик во две познати опери — „Ханс Закс“ (1840) од Алберт Лорцинг и „Нирнбершките мајстори-пејачи“ (1868) на Рихард Вагнер.
Микулаш Галанда
Изложби и дела
Освен многуте изложби по цела Чехословачка, своите дела ги излагал во Њујорк, Москва и во 1937 година на Светската изложба во Париз каде добил сребрен медал за книжна графика и илустрација.
Ханс Закс
Животопис
Закс е роден во царскиот град Нирнберг, во семејство на кројач. Како дете ја посетувал школата за пеење во градската црква, што во него ја поттикнало љубовта кон поезијата и музиката. Се образувал во латинско училиште, па на возраст од 14 години почнал да чиракува за чевлар.
Микулаш Галанда
Изложби и дела
Од 1991 година во Турчјанске Теплице, во неговиот дом, е отворена негова постојана изложба.
Ханс Закс
Животопис
По чиракувањето, на 17-годишна возраст станал калфа и тргнал на патешествие (валц) со други како него за да стекне мајсторско искуство на разни места. Неколку години го работел чевларскиот занает во повеќе градови како Регенсбург, Пасау, Салцбург, Минхен, Оснабрик, Либек и Лајпциг.
Микулаш Галанда
Изложби и дела
Меѓу неговите најпознати слики спаѓаат:
Ханс Закс
Животопис
Во 1513 г. престојувал во гратчето Велс во Австрија, каде останал извсно време, посветувајќи се на уметноста. Еден ден низ местото поминувал светиот римски цар Максимилијан I со неговата велелепна придружба. Понесен од раскошот на неговиот двор, младиот поет му се придружил, за царот му дал сместување во неговиот дворец во Инсбрук. Подоцна Закс го напуштил дворот и заминал за Минхен.
Истата година, Закс решил да стане чирак кај платнарот Линхард Нуненбек, но овојпат учејќи за мајстор-пејач. Во 1516 г. се вратил во Нирнберг, каде останал до крајот на животот. Во 1519 г. се оженил за Кунигунда Кројцер. Во 1560 г. таа починала, па Закс следната година се преженил, овојпат за младата вдовица Барбара Харшер. Колку што е познато, немал деца.
Реформацијата претставувала големо вдахновение за Закс, кој во 1523 г. напишал пофална песна за Лутер („Витембершкиот славеј“, 1523) и четири извонредни прозни дијалози во кои ја изразува неговата поддршка за реформаторот, но и го советува на умереност. Неговата поддршка за новата вероисповед наишла на критики кај градскиот совет на Нирнберг, кој воедно му забранил да издава повеќе такви дела. Сепак, набргу и самиот совет ја прифатил реформацијата со отворени раце.
Творештво
Закс напишал околу 6000 различни дела, иако точниот број зависи од тоа дали некои дела се сметаат за самостојни. Неговата творечка плодност е особено извонредна, имајќи предвид дека сето време Закс редовно работел и како чевлар, бидејќи мајсторските пејачи не наплаќале.
Особености на делата
Мајсторските песни не се издавале во јавноста, бидејќи биле наменети исклучиво за Школата на мајстори-пејачи во Нирнберг, каде Закс бил водечки творец. За најзначајни се сметале неговите „говорни песни“ (Spruchgedichte), во кои спаѓаат и драмските дела. Неговите „трагедии“ и „комедии“ сепак се само приказни во дијалог, поделени на чинови со паузи. Закс не бил запознаен со драматургијата и неговите дела немаат облик на вистински драмски дела.
Делата се тематски разновидни, црпејќи од различни извори: Библијата, класиците и особено, италијанските писатели. Закс бил најуспешен во жанрот наречен „покладна претстава“ (Fastnachtsspiel), каде ликовите и хуморот се поважни од драмското устројство на делото.
Некои од неговите фарси се изведуваат и во денешните театри.
Серж Танкијан
Серж Танкијан (Serj Tankian) е роден е на  година во Бејрут, Либан. Тој е ерменско-американски музичар кој од својата петгодишна возраст па сè досега живее во Лос Анџелес, Калифорнија (САД). Тој во својот бенд System of a Down е вокалист, а понекогаш свири и на гитара. Тој е најстариот член на бендот.
Венијамин Цариградски
Венијамин I (Βενιαμίν Α΄, – ) бил Вселенски патријарх од 1936 сè до 1946.
За време на неговата патријаршија, во 1941, голем пожар ја уништил патријахалната палата во Фенер. Нова палата била издигната во 1989 од Агелопулос.
Баљевац
Баљевац е село кое се наоѓа во општина Обреновац, Белград, Србија. Според пописот кој што се одвивал во 2011 година, имало население од 507 жители.
Димитар Станоевски
Димитар Станоевски (1917-2009), или Дедо Митко, бил познат ороводец на познатото соборско оро „Копачката“, кое е дел од светското нематеријално наследство на УНЕСКО.
Животопис
Дедо Митко бил ороводец на „Копачката“ во текот на 60 години, од 1948 до 2008 година, кога за последен пат го повел орото на фестивалот во селото Долнени, по што ороводачката крпа-тријачка му ја предал на синот Симеон. Поради неговите заслуги за развојот на ова оро, во делчевското село Драмче била отворена спомен-соба, која се наоѓа во рамките на неговата родна куќа. Притоа, бил уредени чардакот, ходникот и собата на Дедо Митко, во која се врамени текстови од весници и списанија, посветени на него и на „Копачката“, бројни фотографии и носијата што ја носел кога го водел орото. Исто така, во собата се изложени разни занаетчиски предмети кои ги изработил тој.
Клаус Барби
Живот
Во септември 1935, Барби се приклучува кон СД (Sicherheitsdienst) - безбедносната гранка на СС. Наскоро потоа испратен е на служба во Холандија. Во 1942, испратен е во Дижон, а подоцна истата година, е прекомандуван во Лион како одговорен на Гестапо. Својот штаб го сместува во лионскиот Хотел Терминус. За време на службата како раководител на Лионското Гестапо го заработува називот касапот од Лион. Тој лично ги измачувал затворениците и важи за директно одговорен за смртта на 4000 луѓе. Прочуен е случајот со апсењето и мачењето на Жан Мулен, еден од највисоките водачи на Францускиот Отпор. Во април 1944, Барби наредил депортација во Аушвиц на група од 44 еврејски деца од сиропиталиштето во Изју.
Барби е идентификуван во Боливија уште во 1971-ва од страна на Серж и Беата Кларсфелд, но е уапсен и депортиран во Франција дури на 19 јануари 1983, по доаѓањето на поумерена струја на власт во Боливија.
Неговото судење започнува на 11 мај 1987, во Лион. На 4 јули 1987, Барби е осуден на доживотен затвор поради злосторства против човештвото. Четири години подоцна умира од рак, на старост од 77 години.
Судење
За време на процесот Барби добива поддршка не само од Наци апологети како Франсоа Жену, туку и од левичарскиот адвокат Жак Верже. Верже веќе имал репутација за напади врз Францускиот политички систем, посебно на темата за Француските колонијални територии. Неговата стратегија, како главен одбранбен адвокат на судењето на Барби, била откривањето на Францските воени злочини, направени по 1945. Навистина, многу од обвиненијата против Барби се откажани, поради законите кои ги штитат луѓето за дела починети под власта на режимот на Вишистичка Франција, како и делата за време на Алжирската кампања.
Аргументите на Верже се засновале дека нема разлика во природата на злосторствата на Нацистите и на францускиот Империјализам, и според тоа, француските судови не се надлежни да му судат на Барби. Исто така, членови на одбранбениот тим на Барби биле и адвокатите Набил Буаита од Алжир и Жан-Мартен М'Бемба од Конго. Тие додатно го зајакнале прашањето на Верже: "Дали злосторствата против човештвото предизвикуваат емоции или бараат комеморации ако се направен против Европејци?". М'Бемба изложил информации за смртта на 8,000 Африканци при изградбата на 140 километарска делница на пруга низ француска колонијална Африка, додека Буаита расправал за масакрот во Сабра и Шатила.
Сепак на крајот Барби е прогласен за виновен и е осуден на доживотна робија. Умира во затвор во Франција, само четири години по осудувањето, на возраст од 77 години.
Тулана (Чашка)
Тулана — археолошко наоѓалиште во велешкото село Чашка. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. На 300 метри западно од железничката станица, при копањето на глина, биле пронајдени повеќе гробови кои се целосно уништени. Тука била пронајдена вотивна плоча со претстава на Хеката помеѓу диоскурите. Сместена е и се чува во Музејот на Македонија во Скопје.
Људмила Пајдушакова
Људмила Пајдушакова (29 јуни 1916 – 6 октомври 1979) била словачки астроном.
Се специјализирала за сончева астрономија, и открила неколку комети, меѓу кои периодичната комета 45P/Хонда-Мркос-Пајдушакова, и не периодичните комети C/1946 K1 (Пајдушакова-Ротбарт-Вебер), C/1948 E1 (Пајдушакова-Мркос), C/1951 C1 (Пајдушакова) и C/1953 X1 (Пајдушакова).
Своите набљудувања на небото ги вршела од опсерваторијата „Скалнате Плесо“, и е избрана за трет директор на опсерваторијата во периодот од 1958 до 1979 година. Од 1962 до 1974 година била претседател на Словачкото астрономско друштво.
Астероидот 3636 Пајдушакова е наречен по неа, а кој е откриен на 17 октомври 1982 година од чешкиот астроном Антонин Маркос во опсерваторијата Клет.
Список на државни водачи во 1886 година
Ова е список на државни водачи во 886 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Говрлево
Свети Кузман и Дамјан е малечка црква во скопското  село Говрлево. Во неа се наоѓа извор со лековита вода. За настанокот на оваа црквичката изградена 1936 година се поврзува со една легенда, во која не некој човек му се сонило дека на местото каде што извира водата треба да се изгради црква, додека со водата луѓето требало да си ги лечат болестите. Една легенда вели дека уште во 6 век, Јустинијан Први тука го нашол лекот за својата болест.
Букришки Вис (Букри)
Букришки Вис — археолошко наоѓалиште во битолското историско село Букри. Претставува некропола од железно време. Се наоѓа на околу 2 км источно од селото, на источната падина на Букрички Вис — каде во 1917 година, во времето на Првата светска војна, бил откопан гроб со конструкција од камени плочи - тип циста, со богати прилози (накит од бронза и еден керамички сад). Наодите се чуваат во Народниот музеј во Софија.