cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Јувентус сезона 2019-2020
Настапи и голови
! colspan=14 style=background:#DCDCDC; text-align:center| Напаѓачи
! colspan="18" style="background:#dcdcdc; text-align:center"| Играчи кој го напуштиле клубот во текот на сезоната
Суви мрежи
Последно ажурирање: 17 септември 2020
Дисциплина
Последно ажурирање: 17 септември 2020
Карлсон од покривот
Карлсон од покривот или Карлсон кој живее на покривот (шведски: Lillebror och Karlsson på taket) - книга за деца на шведската писателка Астрид Линдгрен, првобитно објавена во 1955 година.
Содржина
Повеста се состои од следниве глави:
Изданија на македонски јазик
Повеста „Карлсон од покривот“ е објавена на македонски јазик во 1978 година од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Повести за Карлсон“ која ги содржи трите повести. Книгата е издадена како деветти наслов во едицијата „Ѕуница“, а преводот од руски јазик го направил Евтим Манев. Автор на кориците и на внатрешните илустрации е Владо Јоциќ. Книгата е отпечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“ во тираж од 2 000 примероци. Книгата не е каталогизирана и не ја поседува меѓународната ознака ISBN.
Велигденче
Велигденче (Sarcoscypha coccinea), попозната како црвена чашка, црвена капа или црвена шапка, пехарче, е вид на габа од фамилијата Sarcoscyphaceae од редот на Pezizales. Печурка та е широко распространета на северната хемисфера, таа е пронајдена во Африка, Азија, Европа, Северна и Јужна Америка и Австралија. Видот од родот Sarcoscypha, С.coccinea е позната по многу имиња уште од нејзиното прво појавување во научната литература во 1772 година. Филогенетската анализа покажува дека видот е најтесно поврзан со другите видови Саркоскифа кои содржат бројни мали капки масло во нивните спори, како што е северноатлантскиот островски вид Sarcoscypha macaronesica. Поради слични физички појави и понекогаш преклопувачки распределби, Велигденчето често се меша со S. occidentalis, S. austriaca, и S. dudleyi.
Оваа сапробична печурка расте на стебла и гранки кои се распаѓаат на влажни места на шумските земја, генерално закопани под лисјата или во почвата. Плодните тела во форма на чашка обично се појавуваат за време на постудените месеци од зимата и рана пролет. Брилијантната црвена внатрешност на чашката - од која потекнуваат и заедничките и научните имиња - е во контраст со надворешноста која е со посветла боја. Јадливоста на плодните тела е добро утврдена, но нејзината мала големина, малото изобилство цврста текстура и несуштинските плодови би ги одвратиле повеќето луѓе да ја собираат за јадење. Печурката во медицината ја користеле Индијанците Онајди, а исто така и како компонента за украс на трпезите во Англија. Во еден дел од Русија, каде плодовите се почести, се консумира во салати, се пржи или само се користи како прелив за оброците.
Таксономија, именување и филогенија
Видот првично го добил името Helvella coccinea од италијанскиот натуралист Џовани Антонио Скополи во 1772 година Други рани имиња вклучуваат Peziza coccinea ( Николаус Џозеф фон Жакин, 1774)  и Peziza dichroa ( Теодор Холмскјолд, 1799). Иако некои автори во постарата литература го примениле генеричкото име Plectania на таксонот по промената на името на Карл Фукел во 1870 година (на пр. Сивер, 1928 година;  Каноус, 1948 ;  Нанфелд, 1949 година;  Ле Гал, 1953 ), тоа име сега се користи за печурка со кафеаво-црни плодни тела. Велигденчето го добило своето сегашно име од Жан Батист Емил Ламботе во 1889 година. Задолжителни синоними (различни имиња за ист вид врз основа на еден вид ) ги вклучуваат Lachnea coccinea Gillet (1880), Macroscyphus coccineus Gray (1821),  и Peziza dichroa Holmskjold (1799). Таксономските синоними (различни имиња за ист вид, врз основа на различни типови) ги вклучуваат Peziza aurantia Schumacher (1803), Peziza aurantiaca Persoon (1822), Peziza coccinea Jacquin (1774), Helvella coccinea Schaeffer (1774 (1771 coccine87), Lachneachne7 ), Geopyxis coccinea Massee (1895), Sarcoscypha coccinea Saccardo ex Durand (1900), Plectania coccinea ( Fuckel ex Seaver ) и Peziza cochleata Batsch ( 1783).
Велигденчето е тип на вид од родот Sarcoscypha, кој првпат бил експлицитно назначен како таков во 1931 година од Фредерик Клементс и Корнелиус Лот Шеар. Публикација од 1990 година открива дека името на родот Sarcoscypha претходно го користел Карл Ф.П фон Мартиус како име на племе од родот Peziza; според правилата на ботаничката номенклатура, тоа значело дека генеричкото име Peziza имало приоритет пред Sarcoscypha. За да се одговори на таксономската дилема, името на родот Sarcoscypha било зачувано како име на Велигденчето вид на видот, за „да се избегне создавање на ново генеричко име за црвените чашки и исто така да се избегне неповолното губење на генеричкото име широко користено во популарната и научната литература“. Специфичниот епитет coccinea потекнува од латинскиот збор што значи „длабоко црвено“. Видот е општо познат како „црвено шолче“, „црвена капче“,  или „црвена чашка“.
С.coccinea var. jurana била опишана од Жан Будие (1903) како разновидност на видовите со посветло и попортокалово овошно тело и со зарамнети или тапи аскоспори. Денес е познат како посебен вид S. jurana.. С.coccinea var. albida, именувана од Џорџ Едвард Маси во 1903 година (како Geopyxis coccinea var. albida ), има внатрешна површина во крем боја наместо црвена, но инаку е идентична со типичната сорта. Во рамките на големата површина што ја опфаќа умерената до алпско - бореална зона на северната хемисфера (Европа и Северна Америка), само Велигденчето било препознаено до 1980-тите. Сепак, од раните 1900-ти било познато дека постоеле неколку макроскопски неразлични таксони со различни микроскопски разлики: дистрибуција и број на капки масло во свежи спори; однесувањето на ртење ; и формата на спорите. Деталната анализа и споредбата на свежи примероци открило дека она што колективно се нарекувало „ Велигденче“ всушност имало четири различни видови: S.austriaca, S.coccinea, S.dudleyi и S.Jurana.
Филогенетските врски во родот Sarcoscypha биле анализирани од Френсис Харингтон кон крајот на 1990-тите. Нејзината кладистичка анализа комбинирала споредби на секвенците на внатрешниот транскрибиран простор во нефункционалната РНК со петнаесет традиционални морфолошки одлики, како што се одликите на спорите, обликот на плодното тело и степенот на завитканост на „влакната“ што го формираат томентумот. Врз основа на нејзината анализа, Велигденчето е дел од клад што ги вклучува видовите S.austriaca, S.macaronesica S.knixoniana и S.humberiana. Сите овие видови имаат бројни, мали капки масло во нивните спори. Нејзиниот најблизок роднина S.macaronesica, се наоѓа на Канарските Острови и Мадеира; Харингтон претпоставил дека најновиот заеднички предок на двата вида потекнува од Европа и подоцна бил распространет на Макаронезиските острови.
Опис
Првично сферични, плодните тела подоцна се плитки во форма на чинија или чашка со валкани бандажи и се со големина 2-6 см во дијаметар. Внатрешната површина на чашката е длабоко црвена (бледнее до портокалово кога е суво) и мазна, додека надворешната е белузлава и покриена со густ матен слој од ситни влакна (a tomentum ). Дршката, кога е присутна, е витка и висока до 4 см долго (ако е длабоко закопано) таа е  0,3.-0.7 см  густа и белузлава, со томентум. Постојат варијанти на бои на печурката кои имаат намалена или отсутна пигментација; овие форми може да бидат портокалови, жолти, па дури и бели (како во сортата albida ). Во Холандија, печурки со бела боја се пронајдени се како растат во насипите за наводнување. Велигденчето е една од неколкуте печурки чии плодни тела е забележано дека испуштаат „пукачки“ звук - звучна манифестација на празнење на спорите каде што илјадници асции истовремено експлодираат и ослободуваат облак од спори.
Спорите се големи 26-40 на 10-12 микрометри, елипсовидни, мазни, безбојни, хијалинска е (проѕирна) и има мали липидни капки концентрирани на двата краја. Капките се рефрактивни на светлина и видливи со светлосна микроскопија. Кај постарите, исушени примероци (како што е материјалот од хербариум ), капките може да се спојат и да ја попречат идентификацијата на видовите. Во зависност од нивното географско потекло, спорите може да имаат нежна муцилагинозна обвивка. Европските примероци немаат плик, додека примероците од Северна Америка секогаш имаат плик.
Асците се долги и цилиндрични и се стеснуваат во кратка основа слична на стебло; тие се мерат 300–375 со 14–16 микрометри. Иако во повеќето Пезизали сите аскоспори се формираат истовремено преку разграничување со внатрешна и надворешна мембрана, во Велигденчето аскоспорите се лоцирани во базалните делови на аскусот се развиваат побрзо. Парафизите (стерилни филаментозни хифи присутни во химениумот ) се широки околу 3 микрометри (и само малку задебелени на врвот) и содржи црвени пигментни гранули.
Слични видови
Слични видови ги вклучуваат Sarcoscypha dudleyi и Sarcoscypha austriaca, а во литературата, конфузијата меѓу трите врсти е честа појава. Честопати е потребно испитување на микроскопски одлики за дефинитивно да се направи разлика помеѓу видовите. Sarcoscypha occidentalis има помали чашки (0,5-2,0 см широк), поизразено стебленце кое е 1–3 см долго и мазно надворешна површина. За разлика од Велигденчето, го има само во Новиот свет и во источна и среден запад Северна Америка, но не и на далечниот запад. Се јавува и во Централна Америка и Карибите. Во Северна Америка, <i id="mwAWQ">Sarcoscypha austriaca</i> и <i id="mwAWY">S</i> ''. dudleyi'' се наоѓаат во источните региони на континентот. <i id="mwAWg">S</i> ''. dudleyi'' има елипсовидни спори со заоблени краеви кои се 25-33 на 12-14 микрометри и целосно обложени кога е свежа. <i id="mwAWs">S</i> .austriaca има елипсовидни спори кои се 29-36 на 12-15 микрометри кои не се целосно обложени кога се свежи, но имаат мали поларни капачиња на двата краја. Макаронезискиот вид <i id="mwAXE"><a href="./Sarcoscypha_macaronesica" rel="mw:WikiLink" data-linkid="452" class="new cx-link" data-mw-i18n="{&quot;title&quot;:{&quot;lang&quot;:&quot;x-page&quot;,&quot;key&quot;:&quot;red-link-title&quot;,&quot;params&quot;:[&quot;Sarcoscypha macaronesica&quot;]}}" id="mwAXI" title="Sarcoscypha macaronesica" typeof="mw:LocalizedAttrs">S</a> </i> .macaronesica, често погрешно идентификувана како Велигденче, има помали спори, типично со димензии 20,5-28 со 7,3-11 микрометри и помали плодни тела - до 2 сантиметри широки.
Други слични видови вклучуваат Plectania melastoma, Plectania nannfeldtii и Scutellinia scutellata.
Екологија, живеалиште и распространетост
Сапробен вид, Велигденчето  расте на  дрва кои се во распаѓање, стебла од различни растенија: семејството рози, бука, леска, врба, брест и, во Средоземјето, даб. Плодните тела на Велигденчето често се наоѓаат како растат поединечно или групирани во групи на закопани или делумно закопани стебла во листопадни шуми. Едно унгарско истражување забележало дека гпечурката била пронајдена главно на гранчиња од европскиот габер ( Carpinus betulus ) кои обично биле помали од 5 сантиметри. Плодните тела кои растат на стебла над земјата имаат тенденција да бидат помали од оние на закопано дрво. Печурките кои се заштитени од ветер исто така растат поголеми од нивните поизложени видовии. Плодните тела се упорни и може да траат неколку недели ако времето е убаво. Времето потребно за развој на плодните тела се проценува на околу 24 недели, иако било забележано дека „максималниот животен век може да биде повеќе од 24 недели бидејќи падот на колониите се чинел дека е повеќе поврзан со сончево, ветровито време наместо со староста“. Еден теренски водич ја нарекува габата „добредојдена глетка по долга, очајна зима и ... предвесник на новата година со печурки“. Печурката ја има и во Македонија.
Хемија
Црвената боја на плодните тела е предизвикана од пет типа каротеноидни пигменти, вклучувајќи ги плектаниаксантин и β-каротин. Каротеноидите се растворливи во липиди и се складираат во гранули во парафизите. Британско-канадскиот миколог Артур Хенри Реџиналд Булер сугерирал дека пигментите во плодните тела изложени на Сонце апсорбираат дел од сончевите зраци, зголемувајќи ја температурата на химениумот - забрзувајќи го развојот на аскусот и последователното испуштање на спори.
Лектините се белковини кои го врзуваат шеќерот и се користат при одредување крвна група, биохемиски студии и медицински истражувања. Лектинот е прочистен и карактеризиран од плодните тела на велигденчето кои можат селективно да се врзат за неколку специфични молекули на јаглехидрати, вклучително и лактоза.
Употреба
Видот се вели дека може да се јаде, не може да се јаде, или „не се препорачува“,  во зависност од авторот. Иако неговото незначително плодно тело и малиот број не го прават особено погоден за јадење, еден извор тврди дека „децата во Јура се вели дека го јадат сиров на леб и путер; а еден француски автор предлага да се додадат чашките, со малку вид ракија (Кирш), или во свежа овошна салата“. Забележано е дека плодните тела се извор на храна за глодачите во зима, а на полжавите во лето.
Љубов (роман)
Љубов (англиски: Love) - роман на англиската писателка Анџела Картер. Романот бил напишан во 1969 година, првобитно бил објавен во 1971 година, а во 1987 госина се појавила проширената верзија.
Содржина
Една вечер, додека минува низ паркот, Анабел (која веќе подолго време има кошмари) ги здогледува на небото истовремено сонцето и месечината и тоа ја вознемирува. Таа е омажена со Ли, кој работи како наставник во гимназијата, а со нив живее и неговиот брат Баз. Откако полудела нивната мајка, Ли и Баз одраснале кај нивната тетка, а по нејзината смрт Ли заминал на студии при што продолжил да живее со Баз. Кога станал полнолетен, Баз заминал во Мароко, а Ли случајно ја запознал Анабел (која претходно се обидела да изврши самоубиство) и тие почнале да живеат заедно. Истовремено Ли имал и љубовна врска со сопругата на неговиот професор по философија, но кога таа дознала за Анабел ја раскинала врската. Наскоро, Баз се вратил од Мароко и се вселил во станот при што бил многу љубоморен на Анабел. Штом разбрале дека Анабел живее со маж, нејзините родители го принудиле Ли да се ожени со неа, иако не ја одобрувале нивната врска. По склучувањето на бракот, Ли нашол нова љубивница - Керолин, која била љубоморна на Анабел.
Истата вечер кога Анабел ги здогледала сонцето и месечината, Баз приредува забава на која доаѓа и Керолин. За време на забавата, таа и Ли излегуваат на балконот, а Анабел ги заклучува и потоа се затвора во бањата, каде ги сече вените на рацете. Ли и Керолин излегуваат надвор и се упатуваат кон нејзиниот дом, но тогаш тој ја здогледува брзата помош и се враќа дома. Таму е сведок на сцената на изнесувањето на телото на Анабел, а Баз го напаѓа. Ли ја поминува ноќта во станот на Керолин, а изутрината на вратата се појавува Баз, кој ја удира Керолин. Во меѓувреме, Анабел се освестува, но не сака да го види Ли. По неколку недели, тој оди во болницата на разговор со психијатарката, која му кажува дека Баз влијае лошо врз нестабилната Анабел. По некое време, Ли му кажува на Баз да се исели од куќата и ја зема Анабел од болницата. Притоа, таа го наговара да го истетовира нејзиното име на градите. Со текот на времето, односите меѓу Анабел и Ли се менуваат: таа станува самосвесна и самоуверена, додека Ли ја губи сопствената личност и станува повлечен и несреќен; така, Анабел почнува да доминира во нивниот брак. Истовремено, таа цело време мисли на Баз. Во меѓувреме, Анабел менува неколку работни места и најпосле се вработува во еден бар каде една ноќ Ли започнува тепачка застанувајќи во одбрана на неговата ученичка Џоан.
Еден ден, ненадејно во нивниот стан се појавува Баз и тројцата заминуваат во блискиот бар каде Баз и Анабел се бакнуваат по што заедно го напуштат барот. Таму, Ли ја среќава Керолин, која му кажува дека во меѓувреме абортирала. Анабел и Баз одат во неговиот стан каде имаат сексуален однос од кој двајцата се разочарани зашто тоа не било како во нивната фантазија. Разочарана, Анабел се враќа дома и има бурен полов однос со Ли, но двајцата се свесни за меѓусебната омраза. Утредента, Анабел купува нова облека, прави фризура и бара од Ли да го напушти станот. Тој оди во блискиот бар каде ја среќава Џоан и со неа води љубов во нејзиниот дом. Потоа, тој се враќа дома и таму го наоѓа мртвото тело на Анабел која во меѓувреме извршила самоубиство. Во станот го затекнува и Баз и двајцата почнуваат да се расправаат околу тоа кој е виновен за смртта на Анабел.
Поговор
Во поговорот се опишува судбината на главните ликови од романот: Љубовницата на Ли (сопругата на неговиот професор) го напуштила семејството и се преселила на една фарма во Велс каде живеела со три жени; Психијатарката на Анабел заминала во приватниот сектор и станала богата; Џоан Дејвис се преселила во Лондон каде работела како модел и како проститутка, абортирала, потоа родила бебе и станала социјална работничка; Керолин станала позната тв-водителка и имала два брака; Баз имал неколку панк-групи, водел панк-клубови, подоцна станал графити-уметник и имал своја галерија, но никогаш повеќе не контактирла со својот брат; во 1972 година, Ли се оженил со Роузи која му помогнала да се избори со депресијата и со зависноста од дрогата и од алкохолот, потоа тој станал успешен професор, а Роузи, откако станала активна во женското движење, го напуштила, но во 1974 година пак му се вратила по што добиле уште две деца и продолжиле да се караат во врска со неговата вина за смртта на Анабел.
Осврт кон делото
Романот „Љубов“ ги опишува сложените и непредвидливи односи меѓу брачниот пар Колинс и братот на сопругот, кои живеат на маргините на студентското движење и животната философија од доцните 1960-ти. Картер успева да го пренесе ехото на таквиот живот со прецизно чувство за психолошките ситуации и со разбирање за алтернативниот начин на живеење на главниет ликови. Таа ја артикулира бесконечната потрага по приврзеност, љубов и верност, која парадоксално завршува во губење на сите чувства. Оригиналноста на стилот на Картер се состои во прецизноста на реченицата, внимателниот избор на метафорите, суптилните нијанси на описот, вообичаено сместен во две-три реченици кои го сочинуваат пасусот, како и необичната смена на кратките, недоречени реченици со долгите, навидум заплеткани, реченици.
Дуко Мувчески
Дуко Танев Мувчески (12 мај 1922 во Требеништа, Охридско —16 април 1945 во Врпоље, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Дуко Танев Мувчески е роден на 12 мај 1922 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучил доброволно на 9 декември 1944 година. Како борец на Втората македонска ударна бригада, 2 чета, 2 баталјон, загинува на Сремскиот фронт кај Врпоље, на 16 април 1945 година.
Владе Јордески
Владе Иљов Јордески (31 јули 1921 во Требеништа, Охридско — 16 април 1945 во Врпоље, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Владе Иљов Јордески е роден на 31 јули 1921 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучил доброволно на 16 април 1944 година. Како борец на Втората ударна бригада, 1 чета, 3 баталјон, учествува на Сремскиот фронт и загинува кај Врпоље на 16 април 1945 година.
Карлсон од покривот одново лета
Карлсон од покривот одново лета (шведски: Karlsson på taket flyger igen) - книга за деца на шведската писателка Астрид Линдгрен, првобитно објавена во 1962 година.
Содржина
Повеста се состои од следниве глави:
Изданија на македонски јазик
Повеста „Карлсон од покривот“ е објавена на македонски јазик во 1978 година од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Повести за Карлсон“ која ги содржи трите повести. Книгата е издадена како деветти наслов во едицијата „Ѕуница“, а преводот од руски јазик го направил Евтим Манев. Автор на кориците и на внатрешните илустрации е Владо Јоциќ. Книгата е отпечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“ во тираж од 2 000 примероци. Книгата не е каталогизирана и не ја поседува меѓународната ознака ISBN.
Ѓоргија Сидороски
Ѓоргија Митрев Сидороски (12 ноември 1924 во Требеништа, Охридско — 25 ноември 1944 во гостиварско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Стојан Кочовски
Стојан Манасиев Кочовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Во потрага за подобар живот и материјална егзистенција уште како млад работел по разни градови ширум Југославија. Како прогресивно ориентиран младинец се имал определено за Народноослободителната борба на народите на Југославија. Стапил во Четиринаесеттата среднобосанска бригада. Бил распореден во вториот баталјон. Се борел во планините на Босна. Учествувал во завршните операции за ослободувањето на Југославија. По завршување на војната учествувал во состав на својата единица, во борбите за ликвидирање на квислиншките банди. Во една од борбите против тие непријатели, загинал кај Бихаќ, на 7 јуни 1945 година.
Тарн (појаснување)
Тарн (Tarn) може да се однесува на:
2006
2006 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 2006 година од новата ера, 6. од третиот милениум, 6. од XXI век и седма од 2000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7514 и 7515 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6756 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5766 и 5767 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2759.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2006 година се протега во 4642 и 4643, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4702 и 4703 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2549. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1426 и 1427 исламска година.
Олга Серафимова-Стефановска
Олга Серафимова–Стефановска ( во —  во ) — македонски максилофацијален хирург и професорка.
Образование
Олга завршила основно и средно образование во Охрид. На Стоматолошкиот факултет во Белград дипломирала во 1960 година. Со звањето специјалист по максилофацијална хирургија се здобила во 1969 година. На Стоматолошкиот оддел при Медицинскиот факултет во Скопје, во 1979 година одбранила хабилитација на тема „Клиничка евалуација на основните одлики и методи на лекување на идиопатска невралгија на тригеминалниот нерв“.
Работен век
Првите работни искуства ги добила во Домот за народно здравје во Струга (1960-1964). Во 1964 година се вработила на Клиниката за усни, забни и вилични болести при Медицинскиот факултет во Скопје. Во звањето асистент на предметот стоматохирургија на Стоматолошки оддел при Медицинскиот факултет во Скопје, била избрана во 1964 година. Во звањето доцент на Катедрата за максилофацијална хирургија при Стоматолошкиот факултет во Скопје била избрана во 1980 година, а во 1985 година била преизбрана во истото звање. Во звањето вонреден професор, на истата катедра, била избрана во 1990 година. Се пензионирала во звањето вонреден професор во 1997 година.
Проф. д-р Олга Серафимова-Стефановска, заедно со акад. проф. Васков e основоположник на современата максилофацијална хирургија во Македонија и има голема улога во нејзината афирмација, развој и дисеминација.
Објавени трудови
Публицистичкиот опус на проф. д-р Олга Серафимова-Стефановска опфаќа 72 статии, 67 објавени во домашни и 5 во странски публикации.
Професионален ангажман
Проф. д-р Олга Серафимова-Стефановска била претседател на стоматолошката секција при Македонското лекарско друштво, а подоцна и член на Управниот одбор на Македонското лекарско друштво. Била претседател на Советот на Стоматолошката клиника и член на Управниот одбор на Стоматолошкиот оддел при Медицинскиот факултет. Била член на наставно-научниот совет при Медицинскиот факултет и член на Советот на Училиштето за забари и забни техничари, член на Советот на Стоматолошкиот оддел и член на Сојузниот одбор на синдикатите за општествена дејност. Проф. д-р Олга Серафимова-Стефановска била раководител на Поликлиниката при Клиниката за максилофацијална хирургија од 1970 година. Во изборниот период 1984-1986 била продекан на Стоматолошкиот факултет во Скопје.
Награди и признанија
Добитник е на Орден на трудот со сребрен венец (1989) и плакети по повод одбележувањето на 30-годишнината, 40-годишнината и 45-годишнината од постоењето на Стоматолошкиот факултет во Скопје (1989, 1999 и 2004)
Кузман Бутески
Кузман Ристов Бутески (1 јули 1924 во Требеништа, Охридско — 28 април 1945 во Крушица, Сремски фронт) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Кузман Ристов Бутески е роден на 1 јули 1924 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучил доброволно на 9 декември 1944 година. Како борец на Втората македонска ударна бригада, 2 чета, 2 баталјон, загинува на Сремскиот фронт кај Крушица, на 28 април 1945 година.
Повести за Карлсон
„Повести за Карлсон“ - книга за деца на шведската писателка Астрид Линдгрен која ги содржи трите нејзини книги за Карлсон од покривот.
Содржина
Книгата се состои од три дела
Изданија на македонски јазик
Книгата „Повести за Карлсон“ е објавена на македонски јазик во 1978 година од издавачката куќа „Детска радост“, како деветти наслов во едицијата „Ѕуница“. Преводот од руски јазик го направил Евтим Манев, а автор на кориците и на внатрешните илустрации е Владо Јоциќ. Книгата е отпечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“ во тираж од 2 000 примероци. Книгата не е каталогизирана и не ја поседува меѓународната ознака ISBN.
2005
2005 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 2005 година од новата ера, 5. од третиот милениум, 5. од XXI век и шеста од 2000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7513 и 7514 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6755 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5765 и 5766 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2758.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2005 година се протега во 4641 и 4642, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4701 и 4702 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2548. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1425 и 1426 исламска година.
Еве го пак Карлсон од покривот
Содржина
Повеста се состои од следниве глави:
Изданија на македонски јазик
Повеста „Карлсон од покривот“ е објавена на македонски јазик во 1978 година од издавачката куќа „Детска радост“, како дел од книгата „Повести за Карлсон“ која ги содржи трите повести. Книгата е издадена како деветти наслов во едицијата „Ѕуница“, а преводот од руски јазик го направил Евтим Манев. Автор на кориците и на внатрешните илустрации е Владо Јоциќ. Книгата е отпечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“ во тираж од 2 000 примероци. Книгата не е каталогизирана и не ја поседува меѓународната ознака ISBN.
Ристо Петрески
Ристо Војдинов Петрески (1921 во Требеништа, Охридско — 21 февруари 1944 во Ореше, Велешко) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Ристо Војдинов Петрески е роден во 1921 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Во движењето се приклучува меѓу првите од ова село. Доброволно стапува во редовите на НОБ на 8 септември 1943 година, во составот на Првиот македонски баталјон Мирче Ацев. Како борец на Првата македонско-косовска ударна бригада учествува во Богомилскиот поход и кај местото Ореше загинува на 21 февруари 1944 година.
Бекдорф
Бекдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Стојан Целески
Стојан Танев Целески (12 ноември 1925 во Требеништа, Охридско — 21 април 1945 во Славонска Пожега, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Стојан Танев Целески е роден на 12 ноември 1925 година во селото Требеништа. Се занимавал со земјоделство. Кон НОБ се приклучил доброволно на 9 декември 1944 година. Како борец на Втората македонска ударна бригада, 2 чета, 2 баталјон, загинува на Сремскиот фронт на позиција кај Славонска Пожега, на 21 април 1945 година.
Кошарка на Летните олимписки игри 2020 (мажи)
Машкиот турнир во кошарка на Летните олимписки игри 2020, ќе биде 20-тото издание на олимпискиот турнир во кошарка за мажи. Натпреварувањето ќе се одржи од 25 јули до 7 август 2021 година, а сите натпревари ќе се играат во Саитама Супер Арената во Саитама, Јапонија.
Турнирот требало да се одржи во 2020 година, но бил одложен на 24 март истата године од страна на организаторот заради пандемијата на КОВИД-19.
Репрезентацијата на САД го освоила својот шеснаесетти златен медал, откако ја совладале Франција, со резултат 87–82 во финалето. Австралија ја освоила бронзата со победата над Словенија од 107–93, освојувајќи го својот прв медал во кошарка во машка конкуренција по серијата порази во натпреварите за бронзен медал.
Распоред
Извор
Ждрепка
Жрепката била одржана на 2 февруари 2021 година.
Ждреб
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Хама
Хама може да се однесува на следниве места во Германија:
Штаде (појаснување)
Штаде може да се однесува на следниве места:
Олександра Романцова
Олександра Романцова (Олександра Романцова; родена 17 декември 1985 година во градот Миколајив) - Украински бранител на човекови права, извршен директор на организацијата „Центар за граѓански слободи“, кој ја доби Нобеловата награда за мир во 2022 година.
Трајко Кочовски
Животопис
Потекнувал од cиpомaшно селско семејство. Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство, но поради пасивност на крајот, бил принуден да отиде на печалба во Белград. Во летото 1944 година партиската организација во Вратничко го вклучила во ослободителното движење. Се истакнал со својата активност против окупаторот. Заедно со други активности ја ширел базата на НОВ во селото, така што Шарпланинскиот одред имал солидна поткрепа во селата. При втората провала на Шар Планина во април 1944 година, како пројавен активист бил затворен од бугарскиот фашистички окупатор и стрелан.
Поврзано
Стрелани во втората провала (1944 година) од страна на бугарската полиција биле ѝ:
Лаура Баси
Лаура Марија Катерина Баси Верати (29 октомври 1711 – 20 февруари 1778) била италијански физичар и академик. Признаена и прикажана како „ Минерва “ (божица на мудроста), таа била првата жена која докторирала наука и втората жена во светот која добила диплома доктор по филозофија. Работејќи на Универзитетот во Болоња, таа била и првата наставничка со плата на универзитет. Некогаш најплатената вработена на универзитетот, до крајот на животот Баси имала уште две професорски места. Таа, исто така, била првата жена членка на која било научна институција, кога била избрана за Академијата на науките на Институтот во Болоња во 1732 година на 21 година.
Баси немала формално образование и била приватно туторирана од петтата до дваесеттата година. Дотогаш таа била добро обучена во главните дисциплини, вклучувајќи ги науките и математиката. Забележувајќи ја нејзината способност, Просперо Ламбертини, надбискупот од Болоња (подоцна папа Бенедикт XIV ), станал нејзин покровител. Со аранжманот на Ламбертини таа јавно одбранила четириесет и девет тези пред професорите на Универзитетот во Болоња на 17 април 1732 година, за што и била доделена докторска диплома на 12 мај. Еден месец подоцна, таа била назначена од универзитетот за прва професорка, иако со ограничување дека не ѝ било дозволено да предава на часови само од машки пол. Ламбертини, дотогаш Папа, и помогнал да добие дозволи за приватни часови и експерименти, кои биле доделени од универзитетот во 1740 година.
Баси станала најважниот популаризирач на Њутновата механика во Италија. Таа била примена од папата во Бенедетини (слично на модерната Папска академија на науките ) како дополнителен член во 1745 година. Таа ја презела Катедрата за експериментална физика во 1776 година, на позицијата што ја имала до нејзината смрт. Таа е погребана во црквата Корпус Домини, Болоња.
Живот
Баси била роден во 1711 година во Болоња, како ќерка на просперитетен адвокат Џузепе Баси и неговата сопруга Марија Роза Цезари. Точниот датум на нејзиното раѓање е различно даден како 20 октомври,  29 октомври, 31 октомври, и 29 ноември. Но, Универзитетот во Болоња и научните трудови се согласуваат на 29 октомври.
Баси била приватно образована. Нејзиниот братучед отец Лоренцо Стегани и предавал латински, француски и математика од петгодишна возраст. Од тринаесеттата до дваесеттата година, таа слушала предавања по филозофија, метафизика, логика и природна филозофија од Гаетано Такони, матичен лекар и професор по медицина на Универзитетот во Болоња. Таа и Такони почнале да се оддалечуваат откако Баси откри интерес за Њутновата наука, и покрај претпочитањето на Такони таа да се фокусира на помалку контроверзните декартови учења.
Образованието и интелектот на Баси биле забележани од Просперо Лоренцини Ламбертини, кој станал надбискуп на Болоња во 1731 година (подоцна папа Бенедикт XIV ). Ламбертини станал официјален покровител на Баси. Тој организирал јавна дебата помеѓу Баси и четворица професори од Универзитетот во Болоња на 17 април 1732 година. Во 1732 година, Баси, на возраст од дваесет, јавно ги одбранила своите четириесет и девет тези за Филозофика Студија во Сала дегли Анзиани на Палацо Публико. Универзитетот во Болоња и доделил докторат на 12 мај. Таа станала првата жена што добила докторат по наука и втората жена во светот која докторирала филозофија по Елена Корнаро Пископија во 1678 година, педесет и четири години претходно. Таа тогаш била популарно позната како Болоњезе Минерва. Таа станала првата жена избрана во Академијата на науките на Институтот во Болоња на 20 март 1732 година.
На 7 февруари 1738 година, Баси се омажила со Џузепе Верати, доктор по медицина и колега-предавач по анатомија на Универзитетот во Болоња. Тие споделувале софистициран работен однос; се тврди дека преку нивниот брак Баси била инспирирана да започне да студира експериментална физика. Точниот број на нивните деца не е јасен, бидејќи некои извештаи велат дека е осум, додека други велат дека е дванаесет. Записите за крштевање имале само за осум деца. Катерина (родена 1739 година), Катерина (родена 1742 година) и Фламинио (роден 1751 година) умреле во детството. Но, петмина го преживеале детството: Џовани (1738–1800), кој станал канон на Сан Петронио и професор по теологија во Колеџо Монталто; Чиро (1744–1827); Катерина (1745–1768), која станала калуѓерка; Џакомо (1749–1818), кој стана канон; и Паоло (1753–1831), кој станал доктор и професор по експериментална физика на Институтот за наука и единствениот што создал наследници.
Универзитетот во Болоња
На 27 јуни 1732 година, Баси одбранила дванаесет дополнителни тези во Archiginnasio, главната зграда на Универзитетот во Болоња. Ова била петиција за наставно место до Сенатот на универзитетот. Нејзините тези опфатиле широк спектар на предмети како што се хемија, физика, хидраулика, математика, механика и техники. На 29 октомври 1732 година, Сенатот и Универзитетот во Болоња ја одобриле кандидатурата на Баси и била назначена за професор по природна филозофија (современ еквивалент на почесна позиција) во декември. Таа станала првата платена жена предавач во светот, со што ја започнала својата академска кариера.
Првото предавање што таа го одржала било насловено „ De aqua corpore naturali elemento aliorum corporum parte universi “, што грубо може да се преведе од латински како „Водата како природен елемент на сите други тела“. Универзитетот сепак сметал дека жените треба да водат приватен живот, така што таа била поограничена од машките наставници да одржува јавни предавања. Таа потоа се борела за наставни права еднакви на оние на мажите, но безуспешно. Од 1746 до 1777 година таа давала само една формална дисертација годишно, која се движела на теми од проблемот на гравитацијата до електричната енергија. Се известува дека таа му дала најмалку триесет и една дисертација на универзитетот. Во 1739 година нејзината молба за нормална наставна должност била поддржана од Ламбертини и Фламино Скарсели, секретарот на Болоњскиот амбасадор во папскиот двор. Повторно ѝ било одбиено, но ѝ било дозволено да започне приватни часови и ѝ биле доделени средства за експерименти во нејзиниот дом во 1759 година. Ова и овозможило да ги избегне ограничувањата на универзитетот и да истражува нови идеи.
Сенатот очекувал Баси да присуствува на различни настани бидејќи таа била симбол и политичка фигура. Карневалската анатомија, јавна дисекција со билети отворени за секого, бил настан на кој се очекувало да присуствува бидејќи бил централна одлика на јавниот живот на универзитетот што го привлекувало вниманието на многу странци и важни членови на заедницата. Таа започнала да присуствува на овој настан секоја година во 1734 година
Во 1772 година ненадејно починал Паоло Балби, професор по експериментална физика. Иако сопругот на Баси, Верати бил долгогодишен асистент на Балби, Баси верувала дека таа може да го пополни празното место, и во 1776 година, на 65-годишна возраст, таа била назначена на Катедрата за експериментална физика од страна на Институтот за науки во Болоња, со нејзиниот сопруг како асистент. . Две години подоцна, таа починала, откако науката ја претвори во доживотна кариера и го унапредила статусот на жените во академските кругови.
Експериментална работа
По бракот со Џузепе Верати, таа можела редовно да држи предавања од дома. Во текот на 1760-тите, Баси и нејзиниот сопруг работеле заедно на експериментално истражување за електрична енергија. Ова го привлекло талентот на Абе Нолет и другите во Болоња за да студираат електрична енергија.
Таа главно се интересирала за Њутновата физика и предавала курсеви на оваа тема 28 години. Таа била една од клучните фигури во воведувањето на идеите на Њутн за физиката и природната филозофија во Италија. Таа, исто така, спроведувала сопствени експерименти во сите аспекти на физиката. Со цел да предава Њутнова физика и Франклин електрицитет, теми кои не биле дел од наставната програма на универзитетот, Баси одржувувала приватни часови. За време на нејзиниот живот, таа била автор на 28 трудови, повеќето од нив за физика и хидраулика, иако таа не објавила ниту една книга. Испечатени се само четири нејзини трудови.
Баси се соочувала со финансиски ограничувања за нејзините експерименти, кои ги спомнача во писмо до Фламинио Скарсели на 16 јули 1755 година, велејќи: „Што се однесува до моите физички експерименти, и со оглед на фактот дека постојаниот трошок што произлегува бара некаква форма на помош ако јас ги унапредувам и усовршувам, речиси сум во очај“. Но, таа и Доменико Галеаци во тоа време биле платени со највисоки плати (1.200 лири ) на универзитетот.
Кореспонденција
Одбраната на нејзината диплома, церемонијата на доделување и првото предавање во 1732 година биле значајни бидејќи се одржаа во Палацо Публико, една од најважните владини згради во Болоња. На овие настани присуствувале „не само универзитетскиот факултет и студенти, туку и главните политички и религиозни фигури на градот - папскиот легат и вицелегат, архиепископот од Болоња, Гонфалониерот, старешините, сенаторите и судиите. Дополнително, „сите дами од Болоња и целото благородништво““
Во 1745 година, Ламбертини (сега Папа Бенедикт XIV) основал елитна група од 25 научници познати како Бенедетини („бенедиктини“, именувана по него. ) Баси силно притискала да биде назначен во оваа група, но имало мешана реакција од другите академици. На крајот, Бенедикт ја назначил како дополнителен член, единствената жена во групата, но без право на глас како мажи.
Франческо Алгароти напишал неколку песни во врска со нејзините церемонии.
Смрт
Баси починалаа на 20 февруари 1778 година на 66-годишна возраст. Таа имала влошено здравје поради нејзините многубројни бремености и компликации по породувањето. Причината за нејзината смрт е забележана како attacco di petto („напад во градите“, најверојатно срцев удар). Нејзиниот погреб се одржал во црквата Корпус Домини, Болоња, каде и биле ставени сребрени ловорики на главата и ѝ оддале почит од членовите на Бенедетина. Таа била погребана во црквата во Виа Таљапиетре, пред гробот на нејзиниот колега научник Лујџи Галвани.
Почести и награди
Бронзен медал ѝ бил доделен на Баси од сликарот Доменико Марија Фрата и граверот Антонио Лазари, за да ја прослави нејзината прва серија часови насловена „Pubblica Docente e Collegiata“. На медалот на едната страна бил прикажан ликот на Баси, а на другата фразата „Soli cui fas vidisse Minervam“. Фразата грубо може да се преведе како „Само вие можете да ја видите Минерва “.
По нејзината смрт, направена е мермерна статуа во нејзин спомен и поставена над Наутичката соба во институтот.
Таа била избрана за член на многу книжевни друштва и водела опсежна кореспонденција со најеминентните европски писатели. Таа имала членство во Accademia delle Scienze dell'Instituto di Bologna (1732), Accademia dei Dissonanti di Modena (1732), Universitá degli Apastiti, Firenze (1732), Accademia degli Arcadi di Roma (1737), Accademia dei Dissonanti di Fluatt. (1745), Accademia degli Ipocondriaci di Reggio Emilia (1750), Accademia degli Ardenti di Bologna (1752), Accademia degli Agiati di Rovereto (1754), Accademia dell'Emonia di Busseto (1754), Accademia degli Ardenti di Bologna (1752), Accademia degli amanti della Botenica di Cortona (1758), Accademia Fulginia di Foligno (1760 и 1761), Accademia dei Teopneusti di Correggio (1763) и Accademia dei Placidi di Recanati (1774).
Добро ја познавала класичната литература, како и литературата на Франција и Италија.
Наследство
Истражувачкиот брод за мразокршач RRS Ernest Shackleton од British Antarctic Survey бил купен од Istituto Nazionale di Oceanografia e di Geofisica Sperimentale (Национален институт за океанографија и експериментална геофизика) на 9 мај 2019 година и бил преименуван во Лаура Баси.
Објавени дела
Поради нејзините административни должности, семејните проблеми и честите болести за време на породувањето, Баси објавила само неколку дела, кои одразуваат мал дел од нејзиниот придонес на Универзитетот во Болоња. Нејзините научни трудови најдобро се сумирани во трактатот на Доменико Пиани Catalogo dei Lavori dell'Antica Accademia, raccolti sotto i singoli autori, објавен во 1852 година Нејзините објавени дела се:
Ленара Османова
Ленара Османова (LENARA) (Ленара Османова; Lenara Osmanova; родена 7 мај 1986 година во Ташкент) — Украинска, кримскотатарска пејачка, почесен уметник на Автономната Република Крим од 2007 година, почесен уметник на Украина од 2017 година.
Автопортрет со разбушавена коса
Автопортрет со разбушавена коса ,  Автопортрет како млад човек , постојат уште наслови за оваа слика на автопортретот од холандскиот уметник Рембрант, денес во  Државниот музеј во Амстердам. Датира од 1628 година и претставува вежба во кјароскуро - ликовен метод. Тој е еден од најраните негови автопортрети кои во текот на скоро сите периоди од неговиот живот ги насликал повеќе од 40. .
2004
2004 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 2004 година од новата ера, 4. од третиот милениум, 4. од XXI век и петта од 2000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7512 и 7513 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6754 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5764 и 5765 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2757.