cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Галеоносаурус
Опис и име
Општото име потекнува од „галеон“ (вид на голем едриличар) и „саурус“ (нов латински од грчки саурос за гуштер), во врска со појавата на максилата до свртениот труп на галеон. Специфичното име "dorisae" беше дадено како признание на Дорис Зегетс-Вилиерс за нејзината геолошка, палинолошка и тафономска работа на локалитетот на фосилни 'рбетници на Флот Рок ..
Наоди од фосили и детерминизација
„Галеоносаурус“ бил не-игуанодонтски орнитопод со мала телесна градба. Се одликувал со пет потенцијални автопоморфии: асцендентниот рамус на максилата има две отвори во форма на отвори на предната маргина, кои комуницираат со невроваскуларниот тракт; невроваскуларниот тракт бифуркатира внатрешно за да излезе на две антеровентрална максиларна форамина; јазична маргина на корените на максиларниот заб во средниот регион на забниот ред формираат свиок S во нивните основи; задна третина од максилата кај некои, но не сите примероци, се оддалечуваат постеролатерално со нагло затворање; и страничниот крај на палатинскиот страничен рамус формира прирабница во форма на секира.
Класификација
Кладограмот подолу произлегува од анализата на Херн '' и сор. '', 2019 година.
Национален географски канал
National Geographic (порано Национален географски канал и исто така комерцијално кратенка и трговска марка како Nat Geo или Nat Geo TV) ) е американска телевизиска мрежа за која се плаќа за да се користи и предводник на каналот што е во сопственост на National Geographic Partners, заедничко вложување меѓу компанијата Волт Дизни (73%) и Националното географско друштво (27%), со оперативно управување управувана од Волт Дизни Телевизија.
Преглед
На 14 ноември 2016 година, National Geographic Channel бил ребрендиран како едноставно National Geographic, испуштајќи го „Канал“ од своето име.
На 14 декември 2017 година, во договор, компанијата „Волт Дизни“ објави дека ќе го купи мнозинството од 21-от век Фокс. Потоа, Дизни би презела контрола врз контролниот удел на „Фокс“ во Националното географско партнерство. По аквизицијата, National Geographic и нејзините сестрински канали беа склопени во телевизијата Волт Дизни, при што претседателот на Националните географски партнери известуваше директно до претседателот на телевизијата Волт Дизни. Дизни официјално го затвори договорот на 20 март 2019 година, откако во своето портфолио на мрежи додаде Нат Гео.
Национален географски канал HD
Симуласт на САД со висока дефиниција од 720p на Националниот географски канал започна во јануари 2006 година. Тој е достапен на сите поголеми кабелски и сателитски даватели.
Nat Geo Wild
Nat Geo Wild (стилизиран како Nat Geo WILD или скратено како NGW) е кабелски / сателитски ТВ канал фокусиран на програми поврзани со животните. Таа е сестринска мрежа на National Geographic Channel и е најновиот канал што заеднички го започнаа Националното географско друштво и Fox Cable Networks. Истиот бил лансиран во САД на 29 март 2010 година, фокусирајќи се првенствено на програмирање на дивиот свет и природната историја.
Nat Geo Mundo
Nat Geo Mundo се емитува на американски шпански јазик, а бил лансиран во 2011 година. Дели програми со каналот Nat Geo достапен во земјите од Шпанска Америка.
ТВ Нат Гео
Nat Geo TV е апликација за паметни телефони и таблет компјутери, заедно со Windows 10. Им дозволува на претплатниците на учесници во кои плаќаат телевизиски плаќања (како што се Time Warner Cable и Comcast Xfinity ) бројни опции за гледање:
Контроверзии и критики
Во 2013 година, мрежата започна да го емитува реалното шоу "Are You Tougher Than a Boy Scout?" Националниот географски канал бил критикуван за нивното здружување со Boy Scouts of America.
Ормуриски јазик
Ормуриски јазик (пашту : ارموری ژبه; ) познат и како Баракиски, Ормурски, Ормујски или Баргистски ― источноирански јазик што е зборуван во Југоисточен Авганистан и Вазиристан. Тоа првенствено го зборуваат Бурците во градот Канигурам во Јужен Вазиристан и Логар, Авганистан. Јазикот припаѓа на групата источно-ирански јазици. Исклучително малиот број на говорници го прави ормурискиот јазик загрозен јазик кој се смета дека е во „загрозена“ состојба.
Јазичен статус
Според Проектот за загрозени јазици, ормурискиот јазик е многу загрозен. Јазикот се користи за општење лице-в-лице, но сепак губи корисници.
Историја
Ормурискиот јазик е користен племето Ормурци/Бараки во делови од долината Канигурам во Вазиристан, Пакистан. Јазикот се користи и во мал дел од покраината Логар, Авганистан.
Ормурци
Алтернативно име што е користено од Ормурците е Бараки. Се верува дека имало осум до десет илјади семејства во областа на Логар на почетокот на 19 век и приближно четири до петстотини семејства во Канигурам на почетокот на 20 век. Ормурците не зазема етнички хомогена територија. Во Авганистан, Ормурците живее во мешани заедници и со Таџикистанци и со Паштунци. Додека во Пакистан, Ормурците живеат само со Паштунците.
Раната историја на племето може да се следи во книгата на Херодот. Персискиот император Дариј Хистасп; Гувернерот на Египет ги освоил грчките колонии Барса и Кирена во Либија и ги одвел во Египет при нивното враќање од експедиција. Во тоа време, кралот се вратил од својот скитски поход во неговиот главен град Суза. На Бараките им било дадено село во Бактрија да живеат, подоцна наречено Барке. По две илјади и триста и педесет години, селото се уште било населено во 1891 година на истата територија.
Ормуриски јазик
Името „ормур“ (мфа: orməṛ) првично било изведено од паштунскиот (што значи оган). Првиот човек кој го спомнал баракискиот бил Бабар, во неговата книга Бабурнама. Ормурискиот, исто така наречен Бирки во тоа време, бил еден од единаесет до дванаесет јазици што ги забележал Бабар додека бил во регионот на Кабул. Познато е дека многу од говорителите на ормурискиот се барем двојазични или тријазични, зборувајќи други племенски јазици како што се паштунски, персиски, дариски или каболиски.
Пир Рошан (Бајазид Кан) бил еден од првите познати паштунски прозаисти и композитори на паштунски азбуки кој употребил неколку ормуриски зборови во својата книга „Кајрул-бајан“. Неколку од зборовите што се употребени во неговата книга се налати (свињи), нмандзак оф маздак (џамија), тештан (сопственик), бургу (пропуст), харамунај (болнороден) итн.
Истражување
Хикматјар Бурки, исто така, има завршено магистрант за Ормури и го објавил своот труд преку Паштунската академија.
Географска распространетост
Ормурискиот е зборуван првенствено во градот Канигурам во Јужен Вазиристан, Пакистан. Мало население го зборува и во градот Бараки Барак во покраината Логар, Авганистан. Јазикот го одржуваат речиси педесет приврзаници во Авганистан и околу пет до шест илјади говорители во Пакистан.
Дијалекти
Постојат два дијалекти на ормурискиот; едниот е зборуван во Канигурам, Вазиристан, кој е поархаичен дијалект, а другиот во Бараки-Барак, Логар. Канигурамскиот дијалект не се разбира во Бараки-Барак. Јазичарот Георг Морстине напишал:
Кангурамскиот дијалект моментално е силен, зборуван од релативно просперитетна заедница на Ормурците во изолиран дел од грубите ридови на Вазиристан. Сепак, положбата на баракибарачкиот дијалект не е силна. Морстине напишал дека му било кажано дека:
Бата
Бата (Batta ) — општина во округот Арад, Романија. Се наоѓа во долината на реката Муреш.
Манастир „Св. Ѓорѓи“ - Кукуш
Географија
Манастирот е сместен на истоимениот рид Свети Ѓорѓи на 600 м северно од градот. Од него има прекрасен поглед на Кукуш, а се гледа дури и Дојранското Езеро. Во тој рид има убава пештера случајно откриена во 1908 г. Во неа има подземни рекички и останки на праисториски животни. Највисокиот дел на ридот е доста пространа висорамнина, во старо време наречена „Кукушко Градиште“. Овде во 1830-тите при изградба на манастирската црква „Св. Ѓорѓи“ се откриени темелите на некогашен манастир и остатоци од тврдински градби. Во северозападното подножје на ридот се наоѓа Калуѓеровиот Кладенец, чие име повторно кажува за некогашното постоење на манастир.
Историја
Населбата веројатно е основана под ридот Свети Ѓорѓи, крај карстните извори под манастирот, а во Кукушкото Градиште жителите се засолнувале во време на опасност. Се претпоставува дека во времето на христијанизацијата таму е создаден манастирот кој му го дал името на самиот рид. Во VII – VIII век манастирот бил седиште на Каличката епископија (επισκοπή Καλλίκου). Манастирскиот комплекс е разурнат при наездата на Османлиите во XIV век.
На почетокот на XIX век на ридот имало мал манастир „Св. Ѓорѓи“, чие време на изградба е непознато. Според преданието, Свети Ѓорѓи му се јавил на овчарот Јане (Јано) кој ги пасел овците на ридскиот врв, и му наредил да си го продаде стадото, да најми 7 солунски мајстори и да изгради манастир. Овчарот не го послушал веднаш, но светецот му се јавил пак, и тој ја исполнил наредбата. Кукушкиот кадија ја забранил изградбата и ги затворил мајсторите, но ослепел и оглувел; тоа го натерало да ги ослободи и да даде одобрение за изградбата на манастирот, по што станало чудо — кадијата прогледнал и почнал да слуша. Во 1830-тите и 1840-тите во Кукуш се забележува стопанско зајакнување на населението и будење на македонската национална свест. Главниот црковен епитроп/настојник Станиша Хаџихристов презел мерки за преизградба на „малиот“ манастир во поголем. Во 1833 г. е добиен ферман за изградбата на „Св. Ѓорѓи“. Подигнат е на местото на стариот манастир на врвот на ридот; старата црква била распадната, а иконите биле пренесени на привремено чување во „Св. Богородица“. Според преданието, исклучок била иконата на Свети Ѓорѓи, која никој не можел да ја премести и затоа ѝ направиле барака, одржувајќи го пламенот на кандилото во текот на целата изградба. Црквата била изградена со општонародно учество: сите носеле материјали и вода, подавајќи ги од рака на рака. ''„Црквата беше завршена во 1835 г. Натписот поставен над вратата не на грчки, туку на црковнословенски јазик, и ја бележеше веќе претстојната промена“''. Подигањето на оваа црква од кукушани била сфатена како почеток на востановувањето на стариот манастир. Манастирот е завршен на почетокот на 1858 г. Поднесена е молба до Зографскиот манастир на Света Гора манастирот да биде примен под негова власт, и во него да се служи на црковнословенски јазик. Така, на празникот Света Троица истата година на црковнословенски е одржана првата богослужба во новиот манастир.
Во март 1913 г. бугарскиот истражувач и политичар Богдан Филов го посетил манастирот и оставил интересни белешки за него: За време на Втората балканска војна, во јуни 1913 г. градот е запален од грчката армија и населението го напуштило. Манастирот им дал прибежиште за многу лица, но затоа бил бомбардиран. И покрај тоа што останал во француски раце, македонските свештеници и монахињи морале да пребегаат во Бугарија. Камбаната на манастирот е пренесена во унијатската црква „Св. Троица“ во бугарското село Куклен, каде се преселиле унијатите бегалци од с. Долно Тодорак. Француските калуѓерки биле прогонети од новите грчки жители на градот на 27 јуни 1915 г., но манастирот останал католичка сопственост сè до 1926 г. кога ѝ е предаден на православната Цариградска патријаршија.
Во 1950 г. со претседателски указ „Св. Ѓорѓи“ е претворен во машки манастир и изградени се два конака за братството. Во 1972 г. повторно станал женски, а во 1992 г. пак машки. Во периодот од 2009 до 2010 г. синодот на Грчката црква усвоил нов статут за манастирот.
Во 1983 г. манастирската црква е прогласена за споменик на културата.
Архитектура на манастирската црква
Главната црква „Св. Ѓорѓи“ е изградена во 1835 г. Му припаѓа на типот трикорабни македонски базилики со дрвени покриви и тремовии на западната и јужната страна, кои денес се реставрирани. Покривот е на две води, со засеци на источната и западната страна. Покривот на тремот е на пониско ниво. Дрвените столбови не одат долу до подот, туку се потпираат на нискиот камен парапет.
Внатре, шестѕидната апсида на олтарната ниша е полукружна и во неа има едно правоаголно окно за светлина. Ѕидовите се од варовник. На предните страни на јужниот влез и југозападниот агол се вградени делкани камени плочи со крстови и лав. Камените плочи веројатно се поврзани со античкиот олтар, кој според традицијата се наоѓал на ридот близу изворот. Забележителни се надворешните украси на мермерната рамка на јужниот главен влез, сочинети од спирали и корнизи, кои се единствени во Кукушко и не се водат по западни примери. Храмот има два влеза — од југ и запад. Подот е направен претежно од камени плочи. Трите кораба се поделени со дрвени столбови. На внатрешниот источен ѕид има две полукружни конхи. Северниот кораб е посветен на Светите Бессребреници Кузман и Дамјан, средишниот на Свети Ѓорѓи и јужниот на Свети Димитрија Солунски; така, во неа може да се служи повеќе од една литургија дневно, но секоја треба да биде во различна конха. Во жртвеникот се претставени Свети Дионисиј Олимпски, Свети Јован Крстител и Свети Тома.
Внатрешност на црквата
Храмот е живописан. Фреските на страничните ѕидови и куполата се од средината на XIX век. Дрвените покриви на корабите се насликани со растителни и цветни мотиви, разни геометриски мотиви, главно ромбови и четириаголници. На западната страна на црквата е галеријата, која е богато изрезбана, подигната е и се простира на северниот и јужниот дел од црквата. Влезот е внатрешен од западната страна. Амвонот има многу страни и е насликан. Владичкиот престол и проскинитарите се резбани. Дрвениот иконостас е исклучително убав, изработен од резбано дрво со заоблена линија во 1834 г. Ѝ припаѓа на групата иконостаси кои го бележат крајот на копаничарството во последните години на османлиската власт. Првото подрачје се состои од ограда, богато украсена со растителни елементи. На дел од оградата се претставени лавот на Свети Герасим Јордански и еленот на Свети Евстатиј. Во второто подрачје, голем број од царските икони на иконостасот се дело на мајстори от Кулакиската школа (од погрченото солунско село Кулакија), датирани во 1841, 1845 и 1846 г. На повеќето до нив е напишано името на творецот, „διά χειρός μαργαρήτη λάμπου ἐκ Κολακιᾶς“ („дело на Маргаритис Ламбу од Колакија“), како на пр. иконата на Свети Димитрија, на која е напишана годината „1845. δια χειρός [μαργαρήτη] λάμπου ἐκ κολακιᾶς“ („1845. Од рацете на [Маргаритис] Ламбу од Колакија“). На друга икона на Свети Никола може да се прочита „ΧẎΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΖΩΣΙΜᾹ ΕΚ ΚΟΛΑΚΙΑΣ Ι0ΥΝΙΟΣ 1841“ („Од рацете на Константинос Зосимас од Колакија јуни 1841“). Иконите на иконостасот десно од царските двери се: Христос, Свети Јован Крстител со сцени од неговото житие во долното подрачје, Свети Атанас со житие исто така долу, Свети Димитрија Солунски, Архангел Михаил на влезот на олтарот, Успението Богородично, датирана во 1845 г., Воскресението Христово и Свети Илија со сцени од житието долу. Лево од царските двери е најновата икона на Богородица со Младенецот, Свети Ѓорѓи и сцени од кругот на мачењата во долното подрачје, Свети Никола со сцени од неговото житие долу, Свети Теодор, Светите Три Јерарси, Успението на Пресв. Богородица, Архангел Гаврил на влезот на олтарот и иконата на светите Бессребреници Кузман и Дамјан.
Од влезот на олтарот до калканот на северната и јужната страна се насликани сцени од Христовиот циклус (Рождество, Сретение, Тајната вечера, Предавството на Јуда, Воскресението), опкружени со сцени со пророци (Еремија, Арон, Јесеј, Мојсеј), апостолите (Јаков, Тома, Вартоломеј, Филип, Андреја, Павле, Варнава, Матеј, Симеон, Јован, Јаков, Петар) и чудата на Господ (истерувањето на бесови од ќерката на Сирофеничанката, Свадбата во Кана).
Во црковниот музеј на Полјанско-кукушката епархија има икона на Свети Ѓорѓи од манастирот, која датира од XVI век.
Камбанарија
Камбанаријата во североисточниот дел на храмот е изградена по 1949 г. Грчките доселеници од Карс во 1921 г. со себе донеле камбана тешка три тона, украсена со претстави на Преображението Христово, Богородица и Свети Ѓорѓи, подарок од рускиот цар Александар III за црквата „Преображение Христово“ во Карс. До 1933 г. камбаната била во храмот „Преображение Христово“, по што е преместена во црквата „Св. Ѓорѓи“. Однесена е во митрополијата на привремено чување, а во 1952 г. е вратена во „Св. Ѓорѓи“. Подоцна камбаната е стопена и од неа се изработени 7 помали камбани.
Јосефин Нелден
Кристина Јосефин Нелден, (родена на 17 декември 1984 година) е шведска глумица. Своето филмско деби го имала во филмот „Здраво крале“ од режисерот Улф Малмрос во 2005 година. И дебитирала на сцената во претставата „Треба да живееш“ во театарот Анџередс во Гетеборг во 2007 година. Во 2014 година, таа беше номинирана за наградата Гулдбаге за најдобра споредна улога како Лена во „Не пролеа солзи“. Филмот се базираше на текстот и музиката на пејачот Хакан Хелстром.
Леополдсхаген
Леополдсхаген (Leopoldshagen) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Теодул I (охридски архиепископ)
Теодул I бил византиски свештеник и охридски архиепископ во периодот од 1056 до 1067 година. Тој бил вториот архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Теодул е роден во византискиот град Тетрапол, денеска Конија во Мала Азија, и пред да стане архиепископ во Охрид, работел во манастирот Свети Мокиј во Цариград. На архиепископскиот престол се качил по смртта на Лав I, најверојатно со помош на византиската царица Теодора. Починал во текот на 1065 година.
Џорџ I
Џорџ I (Џорџ Луис- на германски Георг Лудвиг- 28 мај 1660 година – 11 јуни 1727) бил крал на Велика Британија и Ирска од 1 август 1714 година сè до неговата смрт, Владетел на војводството и Изборник на Брауншвајг–Линебург (Хановер) во Светото Римско Царство од 1698 година
Раните годинаини
Џорџ е роден на 28 мај 1660 година, во Хановер, во Светото Римско Царство. Тој бил најстариот син на Ернест Август, војводата од Брауншвајг – Лунбург и Софија на Рајнланд Пфалц. Софија му била внука на Кралот Џејмс I на Англија преку нејзината мајка, Елизабет од Боемија.
Шаховска олимпијада 1974
21. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 6 до 30 јуни 1974 во Ница, Франција.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
Џорџ I
Раните годинаини
За првпат во неговиот живот, Џорџ бил единствениот наследник на германска територија од страна на неговиот татко и чичковци кои не оставиле потомци. Во 1661 година, се родил Фредрих Август, брат на Џорџ и двете момчиња (познати како Горген и Густен) пораснале заедно. Нивната мајка била отсутна една година (1664-65) поради закрепнување во Италија, но таа била одговорна за воспитувањето на нејзините синови и многу влијаела во нивното одгледување, а уште повеќе откако се вратила. По нејзиното враќање, Софија родила уште четири синови и една ќерка. Во нејзините писма, Софија го опишувала Џорџ како одговорно, совесно дете кој претставувал пример за неговите помлади браќа и сестри.
Шаховска олимпијада 1974
Поврзано
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
Џорџ I
Раните годинаини
Во 1675 година, најстариот чичко на Џорџ починал без да остави потомок, но останатите двајца се ожениле, ставајќи го во опасност наследството на Џорџ доколку тие го предадат на нивните синови, ако воопшто ги имаат. Неговиот татко го учел Џорџ да лови и да јава, и го воведил во некои воени служби. Свесен за неговата несигурна иднина, Ернест Август го земал неговиот 15-годинаишен син Џорџ на кампања за Француско-Данската војна со промислена цел за да го тестира и тренира за војни.
Шаховска олимпијада 1974
Поврзано
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Џорџ I
Раните годинаини
Во 1679 година, другиот чичко на Џорџ починал неочекувано, не оставајќи наследници, па така Ернест Август станал Војвода на Каленберг- Гетинген, со главен град во Хановер. Единствениот чичко на Џорџ, Џорџ Вилијам од Кел, се оженил со неговата љубовница со цел да ја озакони неговата единствена ќерка Софија Доротеја од Цел, но за жал немале други деца. Според Салискиот закон, каде што наследството на територијата било ограничено само за машката популација, наследството на Џорџ и неговите браќа за териториите на нивниот татко и чичковци станало сигурно. Во 1682 година, фамилијата се согласила да го усвои принципот на првородство, што значело дека Џорџ ќе ја наследи целата територија и не треба да ја дели со неговите браќа.
Брак
Истата година, Џорџ се оженил со неговата прва братучетка Софија Доротеја од Кел, при што си обезбедил дополнителна заработувачка надвор од Салиските закони кои налагаале машки наследник. Овој ,,брак помеѓу две држави”, пред сè бил склучен поради поголем годинаишен приход и подарил здружување на Хановер и Кел. На почетокот неговата мајка била против овој брак бидејќи немала добро мислење за мајката на Софија (која е родена во кралството) и била загрижена за посвојувањето на Софија Доротеја. Сепак, нејзиното мислење било поразено од предностите на овој брак.
Во 1687 година, Софија Доротеја родила второ дете, ќерка крстена по неа и тоа била последна нејзина бременост. После тоа двојката се оддалечила. Џорџ го претпочитал друштвото на неговите љубовници, Мелусине фон дер Шуленбург, со која имал две ќерки во 1692 и 1693 година, додека Софија Доротеја имала романса со Шведскиот Гроф Кристоф фон Конигсмарк. Со закана за бегство, Хановерскиот суд, заедно со браќата и сопругата на Џорџ, Софија, ги убедувале љубовниците да се разделат, но од тоа немало никаква корист. Според дипломатски извори од непријателите на Хановер, во јули 1694 година, грофот бил убиен, премолчено од Џорџ, а телото било фрлено во река и прекриено со камења. Се претпоставувало дека убиецот бил еден од четирите дворјаници на Ернест Август (Дон Николо Монталбано) на кој му бил платен износ од 150.000 толари, сто пати поголем од највисоката плата на највисоко платениот министер. Подоцна се претпоставувало дека Конигсмарк бил распарчен на парчиња и запален на плоштадот во Хановер. Сепак, самите извори од Хановер, вклучувајќи ја и Софија, ги негиралр сознанијата за тоа каде е Конигсмарк.
Бракот помеѓу Џорџ и Софија се раскинал, но не поради тоа што и двајцата биле неверни, туку поради тоа што Софија го напуштила нејзиниот сопруг. Со согласност од нејзиниот татко, Џорџ ја затворил Софија Доротеја во куќата Алден во нејзиниот роден Кел, каде што останала околу триесет годинаини сè до нејзината смрт. И бил забранет пристап до нејзините деца и татко и, ѝ било забрането да се премажи и ѝ било дозволено само да излегува во придружба на дворјаните од замокот. Сепак, на Софија и давале приходи, слуги и ѝ било дозволено да јава надвор од замокот, но под надзор.
Владеењето како избраник
Ернест Август починал на 23 јануари 1698 година, притоа сите негови територии му ги оставил на Џорџ, со исклучок на една канцеларија во Оснабрик која ја предводел сè до 1661 година, кога му ја доделил на Принцот на Епископијата. Потоа Џорџ станал Владетел на Брауншвајг-Линебург (тој бил познат и како Хановер, според името на главниот град) и избраник во Светото Римско Царство. Неговиот суд во Хановер бил удостојуван од присуството на многу културни икони како што се математичарот и филозофот Готфрид Лајбниц и композиторот Георг Фридрих Хендл.
Кратко по доаѓањето на престолот во неговото родно војводство, принцот Вилијам, починал војводата од Глостер, кој бил втор по ред за да ги наследи англискиот и шкотскиот престол. Според англискиот Акт за населувањето од 1701 година, мајката на Џорџ, Софија, требало да биде наследник на англискиот престол, доколку тогашниот владетел (Вилијам III) и неговата снаа, Принцезата Ана Данска (подоцна Кралица Ана) умрат без да остават наследници. Наследството се подготвувало долго време, бидејќи Софија била најблиската роднина протестант на британското кралското семејство. Педесет и шест католички врски со врвни барања за наследство биле одбиени. Можноста некој од нив да премине во протестанството само поради наследството била незначителна, бидејќи некои веднаш одбиле.
Во август 1701 година, Џорџ инвестирал во Редот на Подвеската и за шест месеци, најблискиот католички молител до престолот на Англија, поранешниот крал Џејмс II, починал. Вилијам III починал наредниот март и бил наследен од Ана. Софија станала најверојатната наследничка на Кралицата на Англија. Софија била во нејзините седумдесетти годинаини, постара од Ана за триесет и пет годинаини, но таа била многу здрава па нејзиното време и енергија ги трошела за обезбедување на наследството, било за неа било за нејзините деца. Сепак, Џорџ бил тој кој ја разбрал сложеноста на англиската политика и на уставниот закон, кои во 1705 година, барале понатамошни акти за усвојување на Софија и нејзините наследници како англиски државјани и да ги задржи договорите за преместување на силата преку Регенски Совет. Истата година, единствениот останат чичко на Џорџ починал и тој наследил уште неколку германски делови: Општината на Љунбург- Грубенхаген во Кел.
Кратко по доаѓањето на престолот, избувнала Војната за шпанското наследство. Во кавга било правото на Филип, внукот на францускиот крал Луј XIV, да го освојат шпанскиот престол преку волјата на Шарл II. Светото Римско Царство, обединетите холандски провинции, Англија, Хановер и многу други германски држави се спротивставувале на оваа одлука бидејќи тие се плашеле дека француската Династија Бурбони ќе стане многу помоќна ако е управувана од Шпанија. Како дел од напорот во војната, Џорџ ја нападнал соседната држава Брауншвајг–Волфенбител, која била про-француска, сам пишувајќи ги некои од наредбите. Нападот успеал со неколку изгубени животи. Како награда, претходното Хановерско присоединување на Војводството од Саксе – Лоенбург пробано од неговиот чичко, било признато од Британците и од Холанѓаните.
Во 1706 година, Избираникот од Баварија бил отстранет од неговата должност поради договарање со Луј против царството. Следната година, Џорџ бил назначен за Кралски ферлдмаршал со команда од кралската армија со седиште покрај реката Рајна. Времетраењето на неговата служба не било успешно, главно поради тоа што тој бил измамен од неговите сојузници, Војводата од Марлборо, во еден напад и поради тоа што Царот Јозеф I ги одделил средствата наменети за кампањата на Џорџ за негова сопствена употреба. Покрај ова, германските владетели мислеле дека тој се покажал многу добро. Во 1708 година, тие формално ја потврдиле позицијата на Џорџ како изборен кнез за признавање на или поради негова служба. Џорџ не ги трпел акциите на Марлборо против него кои ги сфатил како дел од планот за да ги намами француските сили за главниот напад.
Во 1709 година, Џорџ се повлекол од функцијата фелдмаршал и никогаш повеќе не отишол на активна скужба. Во 1710 година, му било доделено богатството на царството, служба порано предводена од изборното кнежевство Пфалц. Смртта на царот во 1711 година, претставувал закана за уништување на рамнотежата на силата во спротивна насока, па така војната завршила во 1713 година,со ратификација на Договорот од Утрехт. На Филип му било дозволено да победи во шпанскиот престол, но бил отсртанет од француското наследство па изборниот кнез во Баварија го вратил.
Доаѓањето на престолот во Велика Британија
Иако Англија и Шкотска ја признале Ана како нивна кралица, англискиот парламент ја признавала Софија, изборната кнегиња од Хановер, како наследник. Парламентот во Шкотска не го поставил формално прашањето за шкотскиот престол. Во 1703 година, државите усвоиле предлог-закон во кој се изјавува дека избирањето на Кралицата Ана како нивен владетел нема да биде поединечно како и наследувањето на англискиот престол, освен ако Англија не обезбеди целосна слобода на шкотските трговци и нивните колонии во Англија. Најпрво, кралската согласност била затаена, но следната година Ана се предала на желбите на Државите и согласноста била дадена, со што се направил Актот за безбедност од 1704 година Англискиот парламент воведил мерки кои се заканувале дека ќе ја ограничат англиско-шкотската трговија и ќе ја онеспособи шкотската економија ако Државите не се согласат да ја прифатат Хановеријанската наследничка. Всушност во 1707 година, и двата парламенти се согласиле на Актот на Унијата кој ги соединил Ангија и Шкотска во Кралството на Велика Британија и ги основал правилата за наследник како што се наведени во Актот за безбедност од 1701 година Унијата била најголемата трговска област во единаесетти век во Средна Европа.
Виговците верувале дека Парламентот го има правото да го одреди престолонаследникот и наследникот да биде најблискиот протестантски роднина на Кралицата, додека многу тореанци се стремеле кон традицијата која е напишана во правото на Стјуард. Во 1710 година, Џорџ објавил дека тој ќе биде наследникот на Британија според традиционалното право, бидејќи правото не било прифатено само од католиците на Стјуард, па така тој се држел до тоа. ,,Оваа изјава е за сите виговци кои мислат дека Парламентот може да им го даде Кралството...да ги убеди тореанците дека тоа не е присвојување.”
Мајката на Џорџ, изборната кнегиња Софија, починла на 28 мај 1714 година, на 83 годинаишна возраст. Таа паднала откако брзала за да најде засолниште од пороен дожд во Градината Харенхосен. Сега Џорџ бил единствениот наследник на Кралицата Ана. Тој набрзо го прегледал членството на привремениот совет, кој ја заменувал Кралицата по нејзината смрт, бидејќи било познато дека здравјето на Ана е кревко па политичарите се тепале за власт. Таа имала удар, од кој подоцна не можела да зборува и починала на 1 август. Листата за заменици на наследникот била отворена, членовите биле верни, а Џорџ бил назначен за Крал на Велика Британија и Ирска. Поради противставени гледишта, којшто го ограничувале од премин од Хаг, тој не пристигнал во Британија сè до 18 септември. Џорџ бил крунисан во Вестминстерската опатија на 20 октомври.
По 1715 година, Џорџ главно живеел во Британија, но во 1716, 1719, 1720, 1723 и 1725 година, тој бил во посета на неговиот дом во Хановер. Во целост, Џорџ поминал една петтина од неговото владеење како Крал во Германија. Еден член од Актот на населувањето кој му забранувал на Британскиот монарх да ја напушти земјата без дозвола од Парламентот едногласно бил укинат во 1716 година За време на сите, а посебно за првото отсуство на Кралот, тој бил заменет од привремениот совет, но не од неговиот син, Џорџ Август, Принц на Велс.
Војни и востанија
Во рок од една година од владеењето на Џорџ, виговците победиле со убедлива победа на генералните избори во 1715 година Неколку членови од поразената тореанска партија станале симпатизери на Јакубитите, а неколку незадоволни тореанци застанале на страна на Јакобитското бунење, со што станале познати под псевдонимот ,,Петнаесетте”. Помеѓу Јакобитите се шушкало да го назначат за наследник полубратот на Ана, Џејмс Стјуард (нарекуван ,,Џејмс III” од неговите поддржувачи и ,,Присвојувачот” од неговите противници). Противниците на ,,Присвојувачот”, предводени од владетелот од Мар, еден огорчен шкотски благородник кој ја поддржувал и Славната револуција, покренал бунт во Шкотска на кој поддржувачите на Јакобитите биле многу побројни од Англија. Сепак, ,,Петнаесетте” бил целосен пропаст. Плановите на владетелот од Мар биле многу слаби, а поддржувачите на ,,Присвојувачот” пристигнале подоцна со многу малку пари и оружје. До крајот на годината, бунтот имал сè, но сепак не успеал. Соочени со пораз, владетелот од Мар и Присвојувачот заминале за Франција во февруари 1716 година По поразот, иако имало некои казни и одземања, Џорџ се стремел кон владиниот одговор, покажал милосрдност и ги трошел парите од казнените земји за училиштата во Шкотска, а дел од нив го искористил за да го плати државниот долг.
Сомнежот на Џорџ за Тореанците помогнал за доаѓањето на власт на Виговците. Доминантноста на Виговците ќе биде толку голема под владеењето на Џорџ што Тореанците нема да се вратат на власт пола век. По изборите, Парламентот на Виговците го донесиле Седумгодинаишниот акт од 1715 година, кој го продолжил максималното траење на Парламентот од седум годинаини (иако можело да се реши порано со независноста). Па така, Виговците кои веќе биле на власт можеле да останат уште долго време.
По неговото доаѓање на престолот, врската помеѓу Џорџ и неговиот син (иако никогаш не била сјајна) се влошила. Џорџ Август, Принцот од Велс, ја поддржувал опозицијата на политиката на неговиот татко, при тоа вклучил мерки за зголемена слобода за религијата во Британија и за да ги прошири германските територии на Хановер на трошок на Шветска. Во 1717 година, со раѓањето на внукот на Џорџ, дошло до поголема расправија помеѓу Џорџ и Принцот од Велс. Кралот, следејќи ја традицијата, го назначил Војводата од Њукасл за еден од крстителите на неговиот внук. Кралот се налутил, кога Принцот од Велс, покажувајќи омраза кон Њукасл, вербално го навредил Војводата, при што погрешно бил разбран од Војводата кој го сфатил тоа како предизвик за двобој. На Принцот му било наредено да ја напушти кралската резиденција, Палата Св. Џејмс. Новиот дом на Принцот, Палатата Лестер станало место за состанување на политичките опозиционери на Кралот. Џорџ и неговиот син подоцна се помириле на барање на Роберт Волпол и на желба на Принцезата од Велс, која се отселила со нејзиниот сопруг, но на која и недостигале децата за кои се грижел Кралот. Според расправијата на крштевањето, таткото и синот нема никогаш повеќе да бидат во добри односи.
Во почетокот на владеењето, Џорџ бил наклонет кон Британската надворешна политика. Во 1717 година, тој придонесел за основање на Тројниот сојуз, анти-шпански сојуз од Велика Британија, Франција и Обединетите провинции. Во 1718 година, Светото Римско Царство било вклучена во сојузот, сега веќе наречен Четворен сојуз. Подоцнежната војна на на Четворниот сојуз го вклучувал истиот проблем како и Војната за шпанското наследство. Договорот од Утрихт (1713) го признал внукот на Кралот Луј XIV, Филип, како Крал на Шпанија под услов тој да се одрече од сите права за да го наследи францускиот престол. По смртта на Луј XIV во 1715 година, Филип, сепак, зборувал дека ќе го поништи договорот.
Шпанија го поддржала нападот на Јакобитите врз Шкотска во 1719 година, но морската бура дозволила само три илјади шпански трупи да пристигнат во Шкотска. Јакобитите слабо биле опремени и лесно поразувани од британските артилерии во Битката на Глен Шиел. Здружените луѓе се распрснале на Шкотските Гори, а Шпанците се предале. Нападот никогаш не претставувал сериозна закана за владата на Џорџ. Со Французите кои овој пат се бореле против него во војната, војските на Филип заслабеле. Како резултат, шпанската и француската престолнина останале разделени.
Истовремено, Хановер бил во добивка од револуцијата на Големата северна војна предизвикана од соперништвото помеѓу Шветска и Русија за контрола врз Балтичкото Море. Шветските територии на Бремен и Верден биле отстапени на Хановер во 1719 година, при што Хановер го плаќал шветскиот монетарен надоместок за загубата на теритотиите.
Министерства
Во Хановер, кралот го имал целото право на еден монарх. Сите владини трошоци кои изнесувале околу 50 (околу 12 и 13 британски фунти) и назначувањето на сите воени офицери, сите министри па дури и владините офицери над нивото на препишувачи, биле под негова лична контрола. Во спротивно од Велика Британија, Џорџ морал да владее преку Парламентот. Во 1715 година, кога виговците дошле на власт, главните министри на Џорџ беа Сер Роберт Валпор, Лорд Тауншенд (зет на Валпор), Лорд Станфорд и Лорд Сандерленд. Во 1717 година, Лорд Тауншенд бил отпуштен, а Валпор се откажал од Кабинетот поради недоразбирања меѓу колегите. Лорд Станфорд станал министер за надворешни работи, а Лорд Сандерленд за внатрешни работи.
Власта на Лорд Сандерленд почнала да опаѓа во 1719 година Тој им воведил данок на аристократите со што сакал да го ограничи бројот на членови во Горниот дом, со именување нови основачи. Мерката ќе ја зацврстела контролата на Сандерленд врз Домот со именување опозициски аристократи, но не била спроведена бидејќи Валпор ја предводил опозицијата со ,,неговиот најдобар говор некогаш одржан во неговата кариера”. Валпоре и Тауншенд повторно биле назначени за министри наредната година, и сега обединети ја формирале владата на Виговците.
Поголеми проблеми се појавиле околу финансирањето и управувањето со националниот долг. Одредени владини обврзници не можеле да се исплатат без дозвола од обврзникот па биле додадени кога каматните стапки биле повисоки. Секоја обврзница претставувала долгорочно повлекување на јавните финансии, како што обврзниците тешко беа исплатливи. Во 1719 година, Компанијата на јужното море предложила да преземе 31 милион фунти (три петини) од Британскиот национален долг со заменување на владината безбедност за акции во компанијата. Компанијата го подмитила Лорд Сандерленд, Мелузине фод дер Шуленберг и роднината на Лорд Стенхоуп, Чарлиз Стенхоуп, кој станал министер за финансии за да го поддржи нивниот план. Компанијата намамила неколку обврзници да ги претворат нивните високи камати, неотплатливи обврзници со ниски камати, лесно-прометни акции при што им нуделе приоритетни финансииски добивки. Цените на компанијата брзо растеле. Акциите биле во износ од 128 фунти на 1 јануари 1720 година, но биле пресметани во износ од 500 фунти кога конверзиската шема се појавила во мај. На 24 јуни цената достигнала до 1050 фунти. Со порастот во маркетите, неконтролирано продавање започнало во август, што било причина за драстично опаѓање на акциите до 150 фунти до крајот на септември. Многу луѓе, вклушувајќи и аристократи, изгубиле големи суми на пари,а некои целосно биле уништени. Џорџ кој бил во Хановер од јуни, се вратил во Лондон во ноември, порано од тој што би сакал или порано од вообичаено, по барање на министерството. Економската криза, позната како Кризата на јужното море, ги направила непопуларни Џорџ и неговите министри. Во 1721 година, Лорд Стенхоуп, целосно невин, паднал и починал по стресна дебата во Горниот дом, а Лорд Сандерленд се откажал од јавна функција. Лорд Сандерленд се здобил со степен на лично влијание врз Џорџ сè до неговата ненадејна смрт во 1722 година Валпор под де факто станал Премиер иако титулата не му била формално доделена (прво тој бил Прв Лорд за финансии и Министер за финансии). Неговото управување со кризата на јужното море, со преуредување на долговите и договарање на некои надоместоци, помогнало во враќањето на финансиската стабилност. За време на умешното управување на Валпор со парламентот, Џорџ ја одбегнувал директната вмешаност со мамечките акции на Компанијата. Тврдењата дека Џорџ добивал акции како мито, не биле поткрепени со докази. Всушност, сметките во Кралската архива покажувале дека тој плаќал за неговите прилози и дека изгубил пари во пропаст.
Последни годинаини
По барање на Валпор, Џорџ го вратил најчесниот Ордер на бањата во 1725 година, кој му овозможил на Валпоре да се здобие со политичка поддршка преку нудењето на чесноста. Валпоре станал многу моќен и бил способен самиот да ги избира неговите министри. За разлика од неговата претходничка, Кралицата Ана, Џорџ ретко присуствувал на состаноци во кабинетот. Повеќето од неговиоте средби биле во приватност, но имал значително влијание врз надворешната политика на Британија. Со помош од Лорд Тауншенд, тој го договорил прифаќањето на Договорот од Хановер од страна на Велика Британија, Франција и Прусија, кој бил составен за контрабаланс на австриско-шпанскиот Договор од Виена и за да ја заштити британската трговија.
Џорџ, иако многу се потпирал на Валпор, можел да ги замени своите министри кога и да посакал. Всушност, Валпор бил исплашен да не го сменат при крајот на владеењето на Џорџ I, но тоа плашење завршило кога Џорџ починал на неговото шесто патување во Хановер, за време на неговто владеење. Тој доживеал срцев удар на пат помеѓу Делден и Нордхорн на 9 јуни 1727 година и бил префрлен во палата на владиката во Оснабург, каде што починал на 11 јуни 1727 година Тој бил погребан во капелата во замокот Леин, но по Втората светска војна неговите останки биле преместени во капелата во Херенхосен.
Џорџ бил наследен од неговиот син, Џорџ Август, кој седнал на престолот како Џорџ II. Се констатирало дека Џорџ II планирал да го отстрани Валпор од функција, но во ова го спречила неговата жена, Кралицата Каролина. Во наредните владеења силата на Премиерот била поголема на сметка на силата на независноста.
Спомени за Кралот
Џорџ бил исмејуван од британските државјани. Некои од неговите врсници како што е Леди Мери Вортли Монтаги, го мислела за неинтелигентен на тенкиот мраз бидејќи тој бил здрвен во јавноста. Подоцна тој бил непопуларен поради неговата наводна неспособност да зборува англиски јазик, но таа неспособност подоцна била негирана преку документите и се докажало дека тој го разбирал, го пишувал и го зборувал англискиот јазик. Тој со сигурност течно зборувал германски и француски јазик, добро го познавал латинскиот и по малку италјанскиот и холандскиот јазик. Постапката кон неговата жена, Софија Доротеја, стана скандал. Британците го согледувале како да има премногу германски особини и според мислењето на историчарот Рагенхил Хатон, сметал дека тој бил наследник поради гермаски госпоѓи. Сепак во Европа го сметале за напреден владетел поддржувач на просветеноста кој дозволувал неговите критики да се појават во јавност без страв од жестока цензура. Европските и британските извори се слагаат дека тој бил внимателен, воздржан и претпазлив со финансиите. Џорџ не сакал да биде во центар на јавноста на општествените настани, ја избегнувал кралската кутија во операта и често патувал инкогнито во куќата на негов пријател за да играат карти. И покрај некои непопуларности, државјаните го гледале протестантот Џорџ I како подобра опција од римскиот католик Џејмс. Вилијам Мејкпис Такереј ги искажал неговите колебливи чувства и напишал: Неговото срце припаѓаше на Хановер. Тој имаше повеќе од педесет и четири годинаини кога дојде меѓу нас. Го земавме бидејќи го сакавме, бидејќи тој ни ги задоволуваше потребите. Се потсмевавме на неговите необични германски манири и се подбивавме со него...јас, како прво, бев на негова страна во тие денови. Циничен и себичен, тој беше подобар од Кралот надвор од Св.Германиус (се мисли на Џејмс), со француски кралски наредби кој со себе носеше рој од сплеткари.
Сепак, карактерот на Џорџ I останал неразбирлив. Тој бил љубезен и чувствителен во писмата за неговата ќерка, а намуртен и конфузен во јавноста. Можеби неговата мајка најдобро го опишала ,,објаснувајќи им на оние кои го гледаа како ладен и премногу сериозен дека тој може да биде радосен, дека ги земал работите при срце, дека бил чувствителен и искрен и дека се грижел за тоа како ќе се показже”. Каков и да бил неговиот карактер, тој наследил опасен престол, и или преку политчка мудрост и итрина, или преку случајност и непристрасност, тој го оставил престолот сигурен во рацете на Парламентот и на Хановеријанците.
Титули
Во Велика Британија, официјалните титули на Џорџ I гласеле: ,,Џорџ, по Волјата на Бог, Крал на Велика Британија, Франција и Ирска, Бранител на Правдата, итн.” Во некои случаи (посебно во договорите) изразот ,,Војводата од Брауншвајг–Лунбург, Благајник и Изборен кнез на Светото Римско Царство” се додавал по фразата ,,итн”.
Мотиви на грб
Додека Џорџ бил крал, мотивите на грбот биле: Поделени на четири дела, I, три лава како бранители на бледо-црвена позадина (кои ја претставувале Англија) лав во профил, исправен со двете предни шепи (за Шкодска); II, три азурни цвета од лилјан (за Франција); III, азурна харфа или гудачки инструмент на сребрена позадина (за Ирска); IV, поделба на полиња (за Хановер), I два лава како бранители на црвена позадина (за Брауншвајг), II подредени црвени срциња околу лав во профил, исправен со двете предни шепи (за Лунбург), III брз коњ на црвена позадина (за Вестфалија), во средината штит опколен со круната на Карло Велики на црвена позадина (за честа на Благајникот на Светото Римско Царство).
Потомство
Тој имал три вонбрачни деца од неговата љубовница Ехенгард Мелусин фон дер Шуленберг:
Црква „Св. Димитриј“ - Скопје
'''„Св. Димитрија“''' — православен храм во Скопје, поранешна катедрална црква на Скопската епархија, посветен на великомаченик Димитрија. На нејзиното место имало стар храм, кој постоел уште од XVI век. Во 1727 година „Св. Димитар“ се споменува како катедрална црква.
Таа се наоѓа во близината на Камениот мост, на левата страна на реката Вардар, во Еврејското маало. Црквата е многу стара. Во 1690 г. била напуштена, а од 1886 до 1894 година црквата била обновена и проширена. Црквата била изградена во форма на кораб. За време на поправките кои биле изведени на црквата бил уништен и стариот  живопис и сите важни записи за црквата. Според пишани податоци се знае дека црквата постоела уште во средниот век, во некои периоди била катедрала и дека во неа била сместена Скопската Митрополија и Митрополијата на Пеќката Патријаршија. Во дворот на оваа црква сè до 1878 година постоеле и гробишта. Во периодот меѓу двете светски војни постоеле надгробни плочи и остатоци на некогашен гроб. Реони на црквата “Свети Димитрија” биле Дебар маало, Железничка колонија, Тавталиџе и градскиот реон.
Особености
Црквата Св. Димитрија е тробродна црква со апсида и купола. Низ историјата на нејзиното повеќевековно постоење, црквата неколкупати е реновирана: во 1835 година и во 1864 година, во 1886 и во 1894 година, а во 1896 година е проширена и го добила денешниот изглед од познатиот велешки мајстор Даме, син на Андреја Дамјанов. Новиот живопис, иконописот на дрвениот иконостас и царските двери ги изработил познатиот зограф Димитар Папрадишки. Во 1907/8 година е изградена нејзината камбанарија.
По катастрофалниот земјотрес од 1963 година, зографисувањето го извршил зографот Крсте Колоски во периодот од 1963 до 1973 година. Стилските и уметничките вредности на зографската реализација во храмот се со скромен дострел. Зографот, во рамките на своите можности, се трудел во однос на сликарската постапка да ја следи поствизантиската традиција на живописувањето.
Скопската епархија, по укинувањето на Охридската архиепископија во 1767 година, се нашла под директна јурисдикција на грчката Цариградска патријаршија. Во Скопје епархиските архијереи главно биле од грчко потекло, но, сепак, хеленизмот имал слаби позиции. Седиштето на Скопската митрополија се наоѓало во црквата Св. Димитрија. Скопската епархија по 1872 година се нашла во границите на Бугарската егзархија. Дејствувањето на Патријаршијата и на Егзархијата во градот довела до подвоеност на македонските верници и до црковни борби во градот во 1890 кои траеле до 1897 година. Во 1890 година во Скопје доаѓа новоназначениот егзархиски митрополит Теодосиј Гологанов од македонско потекло. Тој ги употребил сите свои сили да го обедини македонскиот народ и повел борба против грчката, српската и бугарската пропаганда, а дури бил подготвен да прифати и унијатство со Ватикан, со цел да ја обнови Охридската архиепископија. Бугарската егзархија насила го одвела во Цариград во 1892 година кога му бил одземен чинот митрополит Скопски.
Св. Димитрија е една од ретките објекти кој го избегнал палежот на Пиколомини 25 октомври 1689.