cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Данди
Историја
Данди првин било мало населено место каде први се населиле Пикти пред 3 500 години. Тој регион бил познат под името Алектум. Името Данди потекнува од Dùn Dèagh, што значи „тврдина на Теј“. Градот Данди во 1191 година добил статус на кралски град. Подоцна Едвард I го поништил тој статус, па затоа Роберт Брус ја заменил со нова во 1327 година. Данди во 1545 година станал град со ѕидини поради периодот на непријателствата. Поголемиот дел од градот бил разоран во 1574 година со англиските поморски бомбардирања. За време на Шкотската граѓанска војна во 1645 година, градот бил под опсада. Во 1651 година генералот Монк за време на третата англиска граѓанска војна извршил инвазија. Поголем дел тогаш бил унитен, а многу луѓе настрадале.
Стопанство
Околу 13,5% од работно способното население сѐ уште работи во класичниот индустриски сектор. Биомедицинската и софтверската индустрија имаа силен пораст од 1950-ите години и Данди денес остварува 10% од британската дигитална забавна ундустрија.
Википедија на казашки јазик
Казашката Википедија (Қазақша Уикипедия) е издание на Википедија на казашки јазик, дел од фондацијата Викимедија. Ова издание има над 11.000 регистрирани корисници и над 82.000 статии заклучно со 17 октомври 2011 година.
Црква „Св. Атанасиј“ - Сопот
Свети Атанасиј — главна селска црква во кавадаречкото село Сопот.
Историја
Црквата е изградена во 1977 година.
Џамија Султан Абдул Азис Шах Џамек
Џамијата Султан Абдул Азис Шах Џамек е муслимански храм која се наоѓа во Селангор, Малезија.
Ника Пилиев
Ника Пилиев (руски: Ника Константинович Пилиев, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК ЦСКА Москва.
Пилиев својата професионална кариера ја започнал во 2009 година како играч на ФК Локомотив Москва, и во истиот тим се задржал една сезона кога преминал во ФК ЦСКА Москва. Во сезоната 2009/2010 бил на позајмица во ФК Амкар Перм.
71 (број)
71 (седумдесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 70 а претходник на бројот 72.
Тур де Франс 2014 - етапа 12 до етапа 21
Тур де Франс 2014 — 101. издание на трката, една од трите големи трки во велосипедизмот. Настапиле 22 екипи. Трката започнала во Јоркшир, Англија на 5 јули и традиционално завршила на Шанзелизе во Париз на 27 јули. Првите две етапи, во Јоркшир, биле неслужбено наречени „Тур де Јоркшир“ (Le Tour de Yorkshire).
СОУ „Ѓорче Петров“ - Крива Паланка
„Ѓорче Петров“ — средно училиште во Крива Паланка, Општина Крива Паланка.
Основање и развој
СОУ „Ѓорче Петров“ од Крива Паланка, постои од 1960 г. Зад себе има повеќе години на успешно постоење, растење и квалитет. Низ него поминале 50 000 ученици кои се стекнале со средно образование, а сега се успешни писатели, лекари, професори, инженери, новинари, правници, занаетчии, конфекционери итн. Цели на ушилиштето да биде делотворно и да создава успешни кадри.
Слатина (Златари)
Слатина — археолошко наоѓалиште во преспанското село Златари. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на десната страна од патот за Ресен, на 2,5–3 км јужно од селото, каде на блага падина што се спушта кон запад при обработувањето на нивите мештаните откриле темели од објекти ѕидани од кршен камен и кал. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и водоводни цевки. Месен жител при орање на својата нива, открил питос во кој имало земјоделски алатки. Наодите се загубени.
Фиркирхен
Фиркирхен може да се однесува на следниве места во Германија:
Поле на соништата
Поле на соништата (англиски: Field of Dreams) е американски филм од 1989 година, во режија на Фил Алден Робинсон. Главните улоги ги играат: Кевин Костнер и Реј Лјота. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во три категории.
Содржина
Фармерот од Ајова, Реј Кинсела слуша чудни гласови, кои му наредуваат да ја преора нивата со пченка и да ја претвори во терен за безбол. На почетокот, теренот ги привлекува духовите на одамна починатите ѕвезди на безболот, но подоцна станува место на кое луѓето ги остваруваат своите соништа.
Зелена Чукарка (Немањици)
Зелена Чукарка, наречено и Јокуш или Железнодобска Населба — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Немањици. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од античкоримско време.
Местоположба и наоди
На 1,8 км западно од Немањици, во нивата на Г. Златев се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал. Сопственикот откопал капак од саркофаг и грубо обработена архитравна греда на која на челната страна има старогрчки натпис. Наодите се чувани во Народниот музеј во Свети Николе.
Историја на парите во Македонија
Историја на парите во Македонија е преглед на мошне долг временски период на постоењето на парите како платежно средство, од  монетоковањата на македонските родовски заедници векови пред нашата ера, па сè до денешниот македонски денар како валута на Република Македонија.
Монетите на македонските заедници
Почетокот на монетоковањето на територијата на Македонија датира од крајот на VI п.н.е, кога пајонските заедници почнале да ги издават своите сребрени монети само еден век подоцна од појавата на монетите во светот. Во текот на VI век п.н.е. меѓу заедниците кои ја населувале оваа територија се издигале владетели коишто, по примерот на малоазиските владетели, почнале да издаваат свои пари, сребрени парчиња со стандардизирана тежина на кои биле втиснати претстави карактеристични за нивната заедница. Во почетокот, парите биле користени за купување мир, т.е за плаќање данок на Персијците и за трговија.
На крајот од VI век и во текот на V век п.н.е. племињата кои ги населувале регионите на Пајонија, Македонија и Тракија влегле во своевиден монетарен сојуз, па нивните пари биле ковани со ист тежински стандард, имале исти номинали и иконографија која е блиска, но сепак со белег на посебност, а била поврзана со нивната религија и со секојдневниот живот. Парите што биле ковани пред 480 г. п.н.е. содржат претстави само на аверсната(предната) страна, додека на реверсот(задната страна) е втиснат инкузен квадрат, отпечаток што настанал во самиот процес на нивната изработка. Поголемите номинали најчесто содржат композиции на човек и говедо. Кај деронските и лајајските примероци е прикажано некое локално божество или можеби самиот владетел во кола влечена од говедо. Сонцето, шлемот или растителниот мотив коишто често се дел од аверсната композиција можно е да претставуваат своевидни ковнички знаци. Македонските племенски заедници биле во тесна врска со пајонските, па некогаш и тешко се разграничуваат едни со други. Меѓу обединувачките претстави кои се јавуваат на монетите е сонцето, кое подоцна ќе прерасне во препознатлив симбол на македонската кралска куќа на Аргеадите.
Монетите на пајонските владетели
Во НБРМ се чуваат 180 монети кои биле ковани од пајонските владетели, меѓу кои има исклучително ретки и уникатни примероци. Еден таков примерок е диаболот на пајонскиот владетел Тевтај, за кој нема потврда во пишаните извори и единствено оваа монета го потврдува неговото постоење. Покрај Тевтај, уште пет владетели се посведочени единствено преку монети определени како пајонски кнежевства и паралелно со познатата пајонска кралска династија која е потврдена во историските извори. Ликеј (с.359/6 – с.340/35 г. пр.н.е) е првиот пајонски владетел кој ковал свои пари, тетрадрахми, драхми и тетроболи. Мотивите на неговите пари асоцираат на поврзаност со македонската кралска куќа (Зевс, борбата на Херакле со немејскиот лав), а аверсната претстава на Аполон, дел од неговите тетрадрахми ги поврзува со ковниците во Олинт Дамастиј. Во времето на следниот пајонски крал Патрај (340/35-315 г.пр.н.е) продолжило ковањето на истите номиналии, тетрадрахми, драхми и тетраболи според пајонскиот тежински стандард. Аверсниот тип со претстава на Аполон на аверсната страна на тетрахмите исто така бил задржан од претходниот владетел. На неговите тетрадрахми се познати два типа на реверсни претстави, едната е со глава на коњ, а на другата има претстава на коњаник кој прободува паднат непријател. Особено е интересна аверсната претстава на неговите драхми и тетраболи каде што е претставен млад маж со тенија на главата, за кој се смета дека е портрет на самиот владетел.
Монети на македонските владетели
Историјата на македонското кралско ковништво започнува со Александар I Филхелен (498-454 г.пр.н.е). Имено, по повлекувањето на Персијците, околу 480 г. п.н.е. започнало политичкото анектирање на областите Крестонија, Бизалтија и Мигдонија кон Македонија. Во регионот што го населувале Бизалтите се наоѓала планината Дисорон позната по своите богати рудници од кои, според Херодот, Александар I добивал по еден талант сребро дневно(околу 26 кг). Пред 480 г. п.н.е., заедницата на Бизалтите издавала свои монети чии претстави останале исти со нивното влегување во Македонското Кралство, така што практично овие монети, на чија реверсна страна било додадено името на Александар, претставувале негови први парични изданија. Покрај поголемите номинали, во периодот помеѓу 476/75 и 460 г.пр.н.е Александар емитувал октооболи и тетроболи, обележани со буквите А и Н. Овој македонски паричен систем бил заснован врз феникискиот тежински стандард, односно бил негова редуцирана варијанта.
За време на своето владеење Пердика II водел мудра и флексибилна политика и склучувал сојузи во зависност од политичката ситуација, со што успеал да го зачува територијалниот интегритет на неговото кралство. Ковал само сребрени монети со помали номинални вредности – тешки и лесни тетраболи, диоболи и оболи можеби заради недостатокот од сребро со кој се соочувал, но и заради потребата од поголема монетаризација на неговата економија. Неговите тетроболи и диоболи имаат иста иконографија како монетите на неговиот татко, но на оболите на Пердика II за првпат бил претставен Херакле, митскиот предок на Македонците. Наследникот на Пердика II, кралот Архелај (413-399 г.пр.н.е) ја претворил Македонија во значајна економска сила во поширокиот регион. Во историјата е запаметен како голем градител и реформатор кој, меѓу другото ја преселил македонската престолнина од Ајга во Пела и организирал македонски олимписки игри во Дион, бидејќи на варварите им било забрането учество на хеленските олимписки игри. Во однос на неговата монетарна политика, Архелај останал забележан заради реформата со која бил променет дотогашниот тежински стандард, односно за основа на паричниот систем бил прифатен т.н. лидиско персиски стандард, но со локални одлики. Покрај тоа, повторно биле воведени големи номинали во сребро коишто требало да ги задоволат потребите на надворешната трговија. За потребите на локалниот пазар биле ковани поситни сребрени номинали, како и бронзени пари коишто за првпат биле воведени во употреба во 400 г. п.н.е. Се чини дека иконографијата на парите ја отсликува потребата на Архелај да го истакне своето аргеадско потекло. Очигледноста на оваа намера е забележлива преку изразеното присуство на претставата на Херакле, како и претставата на волкот што требало да алудира на легендата за основањето на градот Арг.
Скорцени
Скорцени (Scorţeni) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 3.177 жители.
Историја на парите во Македонија
Монети на македонските владетели
Во времето на Филип II Македонски, Македонија станала најмоќна држава. По неговото доаѓање на власт започнало ковањето на Филиповите сребрени пари во Пела. Со монетарната реформа којашто била спроведена во 345 г.п.н.е. Филип II првпат во монетарната историја на Македонија вовел златна номинала. Златниот статер бил кован во истите ковници во кои биле произведувани сребрените пари, а заради флексибилност на монетарниот систем биле издавани и неговите фракции: ½, ¼, 1/8 и 1/12 од статерот. За статерите бил користен атичкиот тежински стандард, додека за тертадрахмите локалниот македонски тежински стандард. Паричниот систем на Филип II бил триметален, па покрај статерите и тетрадрахмите во Пела и Амфилон веројатно биле ковани и неговите бронзени пари. Сите тие продолжиле да бидат ковани во негово име долго време по неговата смрт.
По смртта на Филип II, на престолот дошол неговиот син Александар III Македонски еден од најголемите и најхаризматичните војсководители во историјата на човештвото. Во текот на своето владеење успеал да ја прошири територијата на Македонија од Египет до Индија и на тој огромен простор во циркулација биле неговите златни, сребрени и бронзени пари кои се ковале во триесетина ковници низ целата империја. Моќта на Александар Македонски, како и високата чистота на металот од кој биле ковани неговите пари условиле овие монети да станат општоприфатено меѓународно платежно средство. Паричниот систем на Македонската Империја во овој период се засновал врз атичкиот систем. Златни деноминации биле дистатер, статер, ½, ¼ и 1/8 статер, а сребрени биле декадрахми, тетрадрахми, дидрахми, драхми, половина драхма, диобол, обол и половина обол а било интензивирано и ковањето бронзени монети. На аверсната страна на неговите тетрадрахми е претставен Херакле, а на реверсот врховниот бог, за кој е прифатено дека го претставува Зевс.
Римски монети
По поразот на Македонците во 168 година пр.н.е, државата била ставена под римски протекторат и поделена на четири области. Рудниците од кои се добивала златна и сребрена руда биле затворени и со таа мерка монетоковањето било значително редуцирано. Монетите кои биле емитувани во име на градовите претставуваат вообичаен тип на римското провинциско монетоковање. Тие најчесто биле ковани во бронза и се употребувале локално па на територијата на Македонија меѓу I и III век во циркулација биле монетите на градовите од провинцијата Македонија, Амфипол, Бероја, Едеса, Тесалоника, муникипиумот Стоби, колониите Касандреја, Дион, Пела и Филипини. Меѓу мноштвото градови кои во римскиот империјален период добиле дозвола да издаваат пари на територијата на Македонија денес се наоѓа единствено Стоби. Во римскиот период, Стоби бил најголем град во провинцијата Македонија Салутарис и во него постоела римска заедница за чие значење зборува и добивањето муникипијален статус во 69 г. Овој статус му овозможил на градот ковање сопствени бронзени монети коешто започнало на крајот на I век и траело до 217 г.
Римски денари
Со паѓањето на Македонија под власт на Римјаните покрај провинциските монети во првата половина на I век п.н.е. во циркулацијата на територијата на Република Македонија влегол и римскиот денар. Денарот е сребрена монета која Римската Република била воведена во оптек околу 211 г. п.н.е. Името потекнува од лат. Deni (по десет), што ја означувало неговата првобитна вредност од 10 аса, која на дел од денарите е означена со ознака Х. Според оваа номинала е именувана и денешната македонска валута. Во републиканскиот период, монетите биле ковани во името на монетарните магистрати. На аверсот најчесто е претставена Рома, а на реверсот сцени од римската митологија, историја како и прикази на значајни политички и воени   настани.
Една од најтемелните монетарни реформи во историјата била спроведена од страна на Диоклетијан. Со реформата била коригирана тежината на ауреусот, а биле воведени сребрен аргентеј и фолис или нумус, бронзена монета со сребрена навлака. Во 301 година бил донесен Едикт за цените со кој се утврдувале максималните цени на определени стоки, а непридржувањето до него повлекувало ригорозни санкции. Во 309 година Константин I повторно спровел монетарна реформа со која било воведена нова златна номинала – солид и неговата фракција семис. Околу 324 година биле воведени и две нови сребрени парични единици, милиаренс и силикава.
Византиски монети
Почетокот на византиската нумизматика најчесто се поврзува со монетарната реформа на Анастасиј I со која биле воведени нови бакарни пари додека златното ковање останало непроменето, па во оптек биле златните солиди, семиси и тремизи. Покрај драстичното зголемување на тежината во однос на доцноримските монети, новите бакарни пари добиле и ознака за вредност според хеленскиот бројчен систем која била забележана на нивната реверсна страна. Со М (40 нумии) бил обележуван фолисот, со К (20 нумии) полуфолисот и со I (10 нумии) деканумијата. Со реформата од 512 година двојно била зголемена тежината на бакарните монети а била додадена и нова номинала, 5 нумии обележана со Е. Парите биле ковани во четири ковници: Цариград, Тесалоника, Антиохија и Никомедија. Од VIII век до почетокот на ХI век монетоковањето било поедноставно со елиминирање на сите фракции и се состоело од три номиналии ковани во три метали. Во втората половина на ХI век циркулацијата на пари на територијата на Македонија била зголемена, а една од причините била фискалната реформа во 1042 година со која данокот во натура бил заменет со данок на пари. Покрај тоа, зголемената монетаризација може да се објасни и со распаѓањето на Самуиловата држава и потпаѓањето на македонската територија под византиска контрола како и со инфлациските процеси кои во овој период зеле замав.
Венецијански грошеви и српски динари
Венецијанскиот грош кој бил воведен во времето на дуждот Енрико Дандоло со својата стабилна тежина од 2,17 грама и непроменливата чистота на среброто од 98,5 % станал доминантно платежно средство во трговијата. Карванската трговија која се одвивала помеѓу Венеција и внатрешноста на Балканот била главна причина за циркулација на венецијанските грошеви на територијата на Македонија, паралелно со византискиот монетарен систем. Нивното присуство започнало набрзо по воведувањето и со различен интензитет продолжило сè до потпаѓањето на овие области под османлиска власт. Во втората половина од ХIII век, паралелно со венецијанските грошеви, во Македонија циркулирале динарите на српските владетели. Српската средновековна држава почнала да емитува свои пари во времето на кралот Радослав, но дури по освојувањето на северниот дел од Македонија од страна на Милутин, во 1282 година, тие станале доминантна парична единица на овие простори. Српските динари во почетокот ги имитирале венецијанските грошеви, а од првата половина на ХIV век, динарите добиле чисто византиска иконографија. Покрај овие промени, и инскрипциите од латински се смениле во кирилски. Во Скопје бил донесен Душановиот законик и со овој законик било регулирано и правото на издавање на пари со што на златарите им се забранувало да коваат пари на други места, освен во градовите во кои се наоѓа царската ковница.
,,Ако се пронајде златар во градот кој кова пари тајно, златарот да се изгори, а градот да плати глоба.
Монетите на самостојните владетели во Македонија
По распаѓањето на српската средновековна држава, на територијата на Македонија биле формирани неколку кралства и благороднички поседи чии владетели ковале свои пари. Познато е дека една од ковниците на кралот Волкашин се наоѓала во Призрен, но сигурно дека ковањето било организирано и во Македонија. Со исклучок на најраниот совладетелски тип на Волкашин, аверсот на преостанатите негови динари како и монетите на другите владетели во Македонија содржи четириреден натпис, додека на реверсот е претставен Исус Христос.
Македонски денар
Монетарното осамостојување е процес на прецизирање на државниот суверенитет во областа на монетарните финансии, тука вклучувајќи и создавање на национална валута. Тоа се вршело во најголема тајност веднаш по прогласувањето на независноста и донесувањето на Уставот. Прогласувањето се случило на 26 април 1992 година, кога првиот премиер на нашата држава, Никола Кљусев од говорницата на парламентот ги презентирал првите пари. Името на македонскиот денар води потекло од римскиот збор „денариус“, збор изведен од дени – што значи „по десет“. Најпрвин, во 1991 година биле воведени вредносни бонови печатени во печатницата „11 Октомври“ од Прилеп. Тие требале да послужат како привремено платежно средство. На 29 април 1993 година, југословенските динари официјално престанале да важат како платежно средство во Македонија. Дизајнот на првата емисија на книжни пари било дело на графичкиот уметник Борче Николоски, а банкнотите носеле ликовни решенија од македонската историја. Подвалутата на денарот е наречена „дени“ и претставува еден стоти дел од денарот. Во моментот, во оптек во Македонија се монети од 50 дени, 1, 2, 5, 10 и 50 денари и банкноти од 10, 50, 100, 500, 1000 и 5000 денари.
Народната банка на Република Македонија го има ексклузивното право на печатење и издавање на нашата валута. Монетите се коваат во ковачницата „Сувенир“ во Самоков, а банкнотите од 10, 50 и 100 денари се печатат во Македонија, додека деноминациите од 500, 1000 и 5000 денари од 1996 година се печатени во една лондонска печатница. НБРМ постојано издава јубилејни монети, како златен, сребрен, бакарен денар, во апоени од 1, 2, 5, 10, 60 и 100 денари, со што се одбележани важни историски настани и личности. Ретка појава во оптек се монетите од 50 дени. Тие се помали од оние од 1 денар, со слична боја и првото нивно издание од 1993 година го вклучувало и стилизираното 16-крако сонце и претстава на галеб во лет.
Печатењето на банкнотите трае од четири до шест месеци. При изработката на десетденарката на хартијата се нанесуваат 12 слоја бои. Во банкнотата се вградени 10 заштитни елементи. Температурата во просторијата во која се печатат парите мора да изнесува 18 степени, притисокот да биде 989 хектопаскали, а влажноста на воздухот не смее да биде повисока ниту пониска од 55 проценти. На крајот секоја банкнота мора да издржи двочасовно вриење на 90 Целзиусови степени во машина за перење, односно не смее да претрпи никакви оштетувања. Таа не смее да се скине и по 5 000 превиткувања, а предвидено е во промет да издржи 5-7 години. Од средствата за заштита банкнотите содржат воден жиг, дел што ги менува боите во зависност од аголот под кој се гледа, и таканаречен двоен пасер, предмет поделен на два дела, кој кога се гледа во правец на светлината прави целина. Третата страна на банкнотата служи за заштита и ја гледаат малкумина. Сегашното издание на македонски банкноти е пуштено во оптек на 8 септември 1996 година и се состои од книжни пари, што се дело на ликовниот уметник Билјана Унковска. Банкнотите носат ликовни решенија што го изразуваат богатото културно-историско наследство на Република Македонија. Издадени се и две сувенир-банкноти – „личникот“ (создаден од вевчанци) и „Македонката“ (на која е прикажана Белата кула во Солун).
Селангорска аеродромска џамија
Субанската џамија е муслимански храм која се наоѓа во Селангор, Малезија. Била изградена во периодот од 1992 година до 1994 година. Оваа џамија се наоѓа на самиот аеродром, каде верниците ја посетуваат пред или по својот лет.
Шенбах
Шенбах може да се однесува на следниве места:
Бојана Стаменов
Бојана Стаменов (24 јуни 1986, Белград) - српска џез и блуз пејачка. На широката јавност и станала позната по учеството во шоу програмот Ја имам таленат!. Ја претставувала Србија на изборот за Песна на Евровизија на натпреварот за Евровизија 2015 во Виена, каде го заземала 10. место.
Кариера
Во 2011. година гостува во претставите за деца во белградскиот Театар "Бошко Буха" Белград.
Избрана е за кандидат за српски претставник на натпреварот за Евровизија 2015. На Србија на избору за Песму Евровизије 2015. 15 февруарија 2015 испеа песнара под насловот „Цео свет је мој“, од композиторот Владимир Граиќ и авторот на текстот Леонтина Вукомановиќ. Ги победила Даница Крстиќ и Алекса Јелиќ, и ја претсавувала Србија на натпреварот, одржан во Виена од 19. до 23 мај. Со освоени 53 бода, Стаменов го зазела десеттото место.
Бојана на 13 јуниго одржа својот прв солистички концерт, во белградскиот Сава центар.
Џамија Долмабахче
Џамијата Долмабахче, исто така, позната и како Безмијалем Валиде султан џамија (турски: Bezm-i Alem Valide Sultan Camii) е џамија која се наоѓа во Бешикташ, Истанбул, Турција. Џамијата била изградена во времето на османлискиот султан Абдул Меџит I, помеѓу 1853 и 1855 година. Џамијата била изградена во чест на починатата мајка на султанот, Безмијалем султан. За главни архитекти биле избрани браќата Балјан.
Планетарен систем
Планетарен систем — систем од различни небесни тела кои не се ѕвезди, а орбитираат околу ѕвезда како планети, џуџести планети, месечини, астероиди, метеороиди, комети и вселенска прашина. Планетарниот систем на нашето Сонце, вклучувајќи ја и нашата Земја, е познат како Сончев Систем.
Потекло и развој
Се смета дека планетарните системи се оформени како дел од истиот процес кој ги создал ѕвездите. Некои поранешни теории вклучуваат поминување на друга ѕвезда многу блиску до Сонцето, која исфрлила материјал од кој се создадени планетите. Но, денес се знае дека веројатноста од ваква блиска средба е речиси неверојатна за да се смета тој процес како модел за создавање на планетите. Денес прифатените теории велат дека протопланетарниот диск кој се формирал преку гравитациски колапс на молекуларен облак, потоа еволуирал во планетарен систем.
Сепак, некои планетарни системи може да се формирани на поинаков начин. Планетите што кружат околу ѕвездите пулсари што емитуваат периодична експлозија од електромагнетно зрачење, откриени се поради варијацијата што ја предизвикуваат при овие експлозии. Пулсарите се формираат при силна експлозија на супернова, така што нормален планетарен систем не е можно да преживее таква експлозија, при која планетите би испариле, би биле исфрлени од нивните орбити од количеството на гас ослободено од екплозијата на ѕвездата, или би ја изгубиле гравитациската врска со ѕвездата околу која треба да орбитираат.
Милениумска кула (Ротердам)
Милениумската кула е 35- приказна, 138 метри висина, облакодер во Ротердам, Холандија дизајниран од страна на ВЗМХ Архитектс и АГС Архитектс. Завршена е во 2000 година. Кулата е изградена на Вена пред Централната станица. Во моментов е во мешана употреба, првите 15 ката припаѓаат на хотелот Ротердам Мериот, вклучувајќи 2 ресторани, а другиот кат се користи како канцеларии.
Градба
Кулата првично била дизајнирана да биде изградена со шупливи плочи, но близу до почетокот на изградбата, дизајнот бил променет за да се вклучи системот BubbleDeck. Ова било првпат овој нов метод да се користи во Холандија, а исто така и првиот голем проект ширум светот што ја инкорпорираше оваа техника.
И покрај доцната промена во дизајнот, проектот бил завршен пред време, како резултат на намалување на циклусите на ерекција од 10 на 4 дена на ниво, како и намалување на лифтот на кран за 50 проценти.
Кога целиот проект завршил, Милениумската кула била втората највисока зграда во Холандија.
Гријер
Гријер (Le Gruyère, Greyerzer – швајцарско тврдо сирење со заштитено потекло, кое се прави од необработено кравјо млеко. За разлика од ементалерот, со кого често се меша, гријерот ретко или воопшто нема окца (отвори). Тоа е најпопуларно швајцарско сирење во Швајцарија и во поголемиот дел на Европа.
Историја
Првите записи за сирењето гријер датираат уште од 1115 година. Во еден запис кој потекнува од оваа година, првиот гроф од Гријер сведочи за употребата на сирење во манастирот Ружмон, но останува отворено кој вид сирење било тоа.
Името гријер како ознака за видот, за кој би можело да се рече дека со денешниот гријер бил исклучително сличен, првпат се појавува во 1602 година, кога управата на Фрибур на членовите на Францијафранцуската амбасада им понудила четирнаесет пити сирење на поклон. Сирењето потекнувало од фрибуршкото гратче Гријер (Gruyère).
Денес името на ова сирење е заштитено. Ширум светот марката „швајцарски гријер“(Le Gruyere Switzerland) е заштитена. Гријерот се произведува во кантоните Фрибур, Во (Лозана), Нешател и Јура, како и во поедини општини кои се граничат со кантонот Берн.
Особини
Питите гријер се со пречник 55-65 см и дебелина од 9,5 до 12 см и тежат меѓу 25 и 40 кг.
Кората на гријерот е светлокафеава, сирењето е мазно, тврдо и лесно се крши. Дупките се пожелни, но не се задолжителни. Кај гријерот кој подолго зреел, под јазикот се чувствуваат фини кристали. Содржината на маснотии во сува маса е меѓу 49 и 53%.
Зреење
Зреењето на гријер е многу важен составен дел од процесот на производство. Идеално, влажноста на воздухот би требало да биде меѓу 94 и 98%, при пониска влажност сирењето се суши, а при повисока, кората станува леплива и масна. Температурата би требало да биде меѓу 13 и 14 °C, но овие релативно високи температури се можни само кога квалитетот на сирењето е исклучително добар. Во спротивно, се препорачуваат пониски температури, меѓу 10 и 12 степени. Колку температурата е пониска, толку сирењето е потврдо и покршливо.
Варијанти
Гријерот има неколку различни степени на зреење, а постои и варијанта со алпско млеко (Gruyère d'alpage). Ознаките се за различни степени на зреење, а соодветното време на зреење е: Посебна варијанта гријер е „гријер од буре“, кој, како што му зборува и името, зрее во камени буриња, и со висока влажност на воздухот (до 95%) и ниски температури (нешто над 10 °C). Оптимално зреење е најмалку 12 месеци, од кои 3 вон, и 9 месеци во буре.
Овие поделби по зреење не се официјални, туку вообичаени. Затоа може да се пронајде и петмесечен гријер од буре, како и осуммесечен екстра зрел гријер.
Гријер премије кри
Единствен сигурно созреан гријер е „гријер премије кри“Le Gruyère Premier Cru. Тој е зреен најмалку 14 месеци при влажност на воздухот од 95% и на температура од 13,5 °C. Ова сирење се произведува исклучиво во кантонот Фрибур.
Тој е првото сирење кое трипати – 1992, 2002 и 2005, ја добило титула за најдобро сирење на светот на Светските награди за сирења (World Cheese Awards) во Лондон.
Езерски галеб
Езерски галеб или речен галеб — мал галеб кој се гнезди во поголем дел од Европа и Азија, како и во крајбрежниот дел на источна Канада. Поголем дел од популациите се преселнички, зимуваат далеку на југ, но некои птици во поблагите западни области на Европа се станарки. Како и со повеќето други галеби, претходно овој вид бил сместуван во родот Larus.
Опис
Овој галеб е долг 38-44 см и има распон на крилјата од 94-105 см. Во сезоната на парење главатa и вратот на птицата се чоколаднокафеави, темето и стомакот се бели, врвовите на пердувите за летање се црни, а останатите делови од телото се сиви. Вон сезоната на парење, главата е бела, со 2 мали кафени точки кај очите.
Живеалиште и исхрана
Речниот галеб живее во големи јата и густи колонии составени од илјадници парови, често и со други видови галеби. Останува во колонијата и за време на размножувањето. Тогаш бара места крај мочуришта и езера со богата водна растителност. Останатото време го минува во депонии, рибници, канали и сл. Сака плитки, мирни води и влажни места. Овие галеби, како и другите, јадат сè. Водни и сувоземни инсекти, риби, црви, мекотели, ракови, глодачи, а понекогаш и семиња. Јадат остатоци од храната на луѓето.
Размножување
Гнездата им се грубо изградени и поставени директно на земја, послани со суви гранки. Ако се блиску до вода тогаш се конусни или поставени на повискоко за да не се намократ. Женката несе 2-4 маслинестокафеави јајца, испрскани со сиви и црно-кафени точки. Ги инкубираат и двата родитела во период од 22 до 24 дена. Малечките ги хранат со полусварена храна. По десетина дена малечките првпат излегуваат од гнездото.
Статус
Бројот на овие птици се намалува, но падот не е многу брз за да предизвика тревога. Во 2006 година во светот имало 4.800.000 до 8.900.000 птици од овој вид. Јајцата на овие птици во Велика Британија се сметаат за деликатес и се јадат тврдо варени.
Јамиште (Избишта)
Јамиште — археолошко наоѓалиште во преспанското село Избишта. Претставува пат од римско време. Се наоѓа северозападно од селото, во нива на месен жител, каде се откриени камени плочи редени една до друга. Најверојатно се работи за остатоци од античкиот пат Вија Егнација.
Лопањо
Лопањо (италијански: Lopagno) - село и седиште на поранешната истоимена општина во кантонот Тичино, Швајцарија.
Историја
Лопањо за првпат се споменува во 1335 година како ''Лопањио. ''
Лопањо, заедно со Каџало и Кампестро, создале градска заедница (вичинанца) уште од средниот век. Во 16 и 17 век имало неколку големи преселби од селото. Економијата на селото се засновала на земјоделство, трговија и градежни активности. Жителите на Лопањо биле меѓу водачите на народното востание против властите на Хелветската Република на 26 јануари 1802 година. Од 1952 година, во Лопањо е активен институтот „Дон Орионе“ за грижа на ментално попречените лица.
Капелата „Св. Аполонија“ датира од 16 век и е дел од парохијата Тесерете.
Во 2000 година околу три четвртини од работното население работело надвор од селото.
Местоположба
Селото се наоѓа во долината Капријаска на влезот во Вал Кола и вклучува малите селски населби Треџа, Сомацо и Оџо.
Историја на население
Историјата на населението е дадена во следниот графикон:
Георгиј Штеников
Георгиј Штеников (руски: Георгий Михайлович Щенников, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК ЦСКА Москва.
Градишта (Габреш)
Градишта, Кале или Габрешко кале (Γκρατίτσα, Κάλε, Καϊλάς) — средновековно утврдување кај Габреш, Костурско, Егејска Македонија.
Местоположба
Остатоците од тврдината се наоѓаат на Д’мбенска Планина меѓу селата Габреш и Брезница. Има визуелна врска со тврдината Градишта на југ. Сместена е над десниот брег на Рулска Река, близу параклисот „Св. Антониј“, и го штитела патот крај неа.
Опис
Утврдувањето е искривен трапез со квадратна кула. Друга квадратна кула е во допир со западната ѕидина. Археологот Николаос Муцопулос смета дека бедемската структура на Габрешкото кале ги покажува сите конструктивни особености на Јустинијановото градителство, но претпоставува дека на тоа место треба да имало античко утврдување поради најдената монета на Александар Македонски и делови од римски садови од Антониј Керамопул во поширокото подрачје.
Џамија Султан Абдул Самад
Џамија Султан Абдул Самад е муслимански храм која се наоѓа во Селангор, Малезија. Била изградена во периодот од 1999 година до 2000 година.
Браќата Блуз 2000
Браќата Блуз 2000 (англиски: Blues Brothers 2000) е американски филм од 1998 година, во режија на Џон Лендис. Главните улоги ги играат: Ден Ајкројд и Џон Гудмен. Филмот претставува продолжение на приказната за браќата Блуз.
Содржина
Елвуд Блуз, чиј брат излегува од затвор, се обидува повторно да ја собере старата група. Затоа, Елвуд се враќа во Чикаго и повторно, со помош на концерт, се обидува да го спаси домот за сираци во кој израснал.
Бојнујарали Мехмед-паша
Бојнујарали Мехмед-паша (починал во 1665 година во Ејуп, Истанбул), познат и како Бојнуегри Мехмед-паша — отомански државник. Тој бил голем везир на Отоманското Царство од 26 април 1656 до 15 септември 1656 година.
Мехмед-паша се борел во Османлиско-персиската војна под водство на султанот Мурат IV. Тој бил ранет во вратот за време на битката, по што го стекнал епитетот бојнујарали („ранет во вратот“ на турски) и бојнуегри („крив во вратот“). Како помошник генерал во младоста, тој бил учесник во погибот на сатиричниот поет Нефи.
72 (број)
72 (седумдесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 71 а претходник на бројот 73.
Лодано
Лодано - село и поранешно седиште на истоимената општина во округот Валемаџа во кантонот Тичино, Швајцарија. Првпат било забележано во 1224 година како Лодино.
Општината имала 70 жители во 1709 година, што се зголемило на 85 во 1801 година, 140 во 1850 година и 141 во 1900 година. Потоа се намалило на 134 во 1950 година и на 86 во 1970 година, пред повторно да се зголеми, на 171 во 2000 година и 191 година во 2003 година. Општината имала површина од 13,76 км².
Во 2004 година, општината била вклучена во поголемата, соседна општина Маџа.
Ванилин
Ванилинот е фенолен алдехид, органско соединение со формула C8H8O3. Содржи алдехидна, етерна и фенолна функционална група.
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ (Подолски реон)
Црквата на Светиот Крст (украински: Хрестовоздвиженська церква) е црква која се наоѓа во Подолскиот реон на Киев, Украина.
Црквата била изградена во 1748 година на местото на поранешна дрвена црква. Во 1811 година, реонот заедно со црквата бил зафатен од голем пожар и од истата не останало скоро ништо.
Во 1841 година бил ставен камен темелник на новата црква. Во текот на советскиот период, црквата останала една од малкуте во реонот која останала отворена. Во 1984 година црквата била реконстртуирана.
Денеска, црквата се наоѓа под контрола на Украинската православна црква - Московска патријаршија.
Лутовиска
Селото е административен центар на општината Лутовиска. Се наоѓа 22 км јужно од градот Устшики Долне и 101 км југоисточно од регионалниот центар Жешув.
Населението брои 750 жители.
Производство
Производство - процес на комбинирање на производните фактори со цел да се добијат стоки за потрошувачка, т.е. предмети за задоволување на потребите на луѓето.
Поим и видови на производство
Најважни форми на производство се:
NGC 3434
NGC 3434 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3434 се споменува и како UGC 5980, MCG 1-28-15, CGCG 38-36.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3434 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3434 има привидни димензии од 2,1' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 41°.
Други поделби
Проучување на NGC 3434 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32595. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 235; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 258. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Гимнастика на Летните олимписки игри 2016 – вратило за мажи
Гимнастичкото натпреварување во вратило за мажи на Летните олимписки игри 2016 било одржано во ХСБЦ арената на 16 август 2016 година.
Златниот медал го освоил Фабијан Хамбухен од Германија.
Квалификации
Гимнастичарите кои ќе се пласираат во најдобрите осум во квалификациите изборуваат место во финалето.
Во случаите кога во најдобрите осум има повеќе од два гимнастичари од една земја, последно пласираните меѓу нив не се квалифкуваат во финалето. Наместо нив, се квалификуваат следните најдобри гимнастичари.
Павловск (Санкт Петербург)
Павловск — град во Русија, 30 км од Санкт Петербург, веднаш јужно од Царское Село. Населението брои 14,960 жители (попис од 2002). Градот се има развиено околу Павловскиот дворец — една од најраскошните резиденции на руското царско семејство. Павловск е дел од Светското наследство Санкт Петербург и поврзани групи на споменици.
Дворецот на Павел I
Историјата на градот започнува во 1777 кога Катерина Велика му дала некои 362 десетини долж реката Славјанка на нејзиниот син Павел при раѓањето на нејзниот прв син. Градот го носи неговото име.
Во 1780, популарниот шкотски архитект Чарлс Камерон бил назначен како одговорно лице за иградбите во Павловск. Неговиот неокласицистички дизајн за Великиот дворец бил одобрен од Павел по две години. Околу дворецот бил направен огромен англиски парк, со бројни храмови, колонади, мостови и статуи.
Кога Павел го добил престолот како Павел I во 1796, населбата околу дворецот била доволно голема за да се нарече град. По неговата смрт, дворецот бил прогласен за резиденција на неговата вдовица, Марија Фјодоровна. Потоа тој им припаднал на Константиновичите (дел од династијата Романови).
Подоцнежна историја
Пред револуцијата, павловск бил добро познат летниковец за побогатите слоеви од престолнината. Животот на т.н. дачники во Павловск е опишан од Достоевски во неговиот роман Идиот.
За овозможување на превоз била изградена првата железница во Русија на релација Санкт Петербург-Павловск (10 октомври 1837). Железничката станица се користела и како концертна сала каде изведувале бројни славни личности меѓу кои се и Јохан Штраус II, Франц Лист, и Роберт Шуман. Импресивниот 'Воксалски павилјон' исто така се користел и за привлекување на патници. Салата се здобила со таква слава, што зборот „Вокзал“ влегол во рускиот јазик со значење „значајна железничка станица“.
Павловскиот дворец е веројатно најдобро зачуваната царска резиденција вон Санкт Петербург. Раскошниот неокласичен ентериер на дворецот бил веродостојно реставриран по големиот пожар во 1803 год. Штетата врз дворецот за време на германската окупација (1941-1943), иако значителна, не била толку лоша како кај Петерхоф и Царское Село.
Железнички мост Уфа
Железнички мост Уфа — железнички мост на реката Белаја, преку кој поминуваат двојни железнички линии. Се наоѓа во градот Уфа, Република Башкортостан, Русија.
Израдба
Изградбата на мостот започнала во 1886 година и била завршена во 1888 година. Мостот обезбедил премин за возови преку реката Белаја во правец на Уфа, и овозможил да се прошири транссибирската линија до Чељабинск (1892).
Дизајнот е направен од проф. Николај Белелубски, во согласност со техничките упатства од 1884 година. Елементите од челик биле произведени во познатата железара Воткинск (сега Машинско-градежна фабрика Воткинск) во Удмуртија, каде што почнувајќи од 1871 година почнале широко да се користат печки со отворено огниште, што овозможило да се произведуваат шини за железничката мрежа на земјата.
Мостот се состоел од 6 распони, секој на растојание од 109 метри. Овој дизајн вклучувал внимателно и точно усогласување на членовите на бандажот и акордите произведени од леано железо што било напредно во своето време. Белелубски предложил и иновативно конструктивно решение: попречните подни греди биле поврзани со шарки со долните акорди. Ваквиот тип на структурна поддршка се сметал за револуционерен во времето на Белелубски. Овој дизајн го добил златниот медал на изложбата во Единбург во 1890 година, а подоцна станал познат како „руски метод за поддршка“.
На 8 септември 1888 година, мостот бил свечено отворен за сообраќај од страна на министерот за железнички транспорт, адмирал Константин Посиет. На мостот била отворена пешачка патека со дрвени тротоари (подоцна движењето на пешаците било забрането).
Во јуни 1919 година, битките во Руската граѓанска војна се одржале директно околу Уфа. Со цел да се одржи контролата над градот по секоја цена, трупите на адмирал Колчак што се повлекувале го разнесле шестиот распон на мостот. Едниот крај на бандажот паднал во реката и силно се деформирал. Но, ова не им помогнало на Белите да ја постигнат својата цел, бидејќи познатата 25-та дивизија на Чапаев го завзела градот на 9 јуни 1919 година.
По повлекувањето на Колчак, јуришните трупи на Црвената армија се движеле понатаму, додека нивните задни единици останале на десниот брег во близина на Уфа. Во меѓувреме, преминот имал итна потреба од рехабилитација. Бидејќи немало достапна тешка градежна опрема, физичката работа била единствена надеж.
Во реставрацијата биле вклучени околу 2.500 градежни работници и железнички инженери. Мостот бил успешно обновен истата година преку привремено поставување на оштетениот бандаж, проследен со целосен ремонт, кога стариот бил целосно заменет со нова структура на распон дизајнирана од проф. Лавр Проскуријаков во согласност со техничките упатства од 1907 година и најголемите железнички мостови во Русија над реките Енисеј и Амур.
Благодарение на внимателната подготовка, градежните работници го замениле оштетениот распон со минимален прекин на сообраќајот - за само 11 часа. Потребни биле 7 часа за туркање на стариот распон од столбовите со помош на дигалки и 3 часа и 45 минути за поставување на новиот. На 10 октомври 1919 година, Владимир Ленин испратил телеграма со честитки до работниците кои што го граделе мостот за да ја изрази својата благодарност за нивната напорна работа.
Реновирање
Постои стар лист со податоци за мостот во архивата на Градското одржување на патот во Уфа, кој го содржи следниот запис направен во 1928 година:"„... На возовите со парни локомотиви од класа Е и американските вагони со гондоли не им е дозволено да поминуваат преку мостот, за време на минување на парните локомотиви од класа Е, максималната брзина не смее да надминува 8 км на час (5 милји на час. )“."Во 20 век, мостот бил зајакнат и модифициран неколку пати.
Помеѓу 1937 и 1939 година, конструкциите на распонот биле зајакнати со отстранување на големи димензии и додавање на армиран метал до 4 проценти од тежината на конструкциите на распонот.
Помеѓу 1949 и 1951 година, мостот бил повторно реновиран. Биле подигнати столбови за втор колосек, кои биле надминати со унифицирани структури на распон.
Замената на застарените „царски“ распони конструкции со нови погодни за товари од класа С-14 е направена од „Трансстроимост“ (отворено акционерско друштво) во периодот 1991-2001 година.
Така, до 2001 година, сите распони на мостот се опремени со современи челични елементи, така што нема потреба да се грижиме за цврстината на структурата и безбедноста на преминот.
Мост преку реката Уфа
Железничкиот мост Уфа носи двојни железнички линии над реката Уфа. Се наоѓа во градот Уфа, во близина на станицата Ураково (Шакша).
Неговиот дизајн и историја биле речиси исти како и мостот на реката Белаја. Бил изграден речиси 2 години подоцна. Дизајниран е од проф. Николај Белелубски во согласност со техничките правила од 1884 година, но имал само три распони, секој долг 109 метри.
За време на Граѓанската војна во 1919 година, третиот дел од левиот брег на мостот бил кренат во воздух од трупите на Колчак и се урнал. Експлозијата била изведена со артилериско пукање кон експлозив претходно утврден во распонот.
Во 1920 година, уништената градба била заменета со нова дизајнирана од проф. Проскуријаков во согласност со техничките правила од 1907 година.
Светот не е доволен
Светот не е доволен (англиски: The World is not enough) е британски филм од 1999 година, во режија на Мајкл Ејптид. Главните улоги ги играат: Пирс Броснан, Софи Марсо и Џуди Денч. Филмот е дел од серијалот посветен на тајниот агент Џејмс Бонд.