cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1273 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4235 и 4236 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3477 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2487 и 2488 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 520 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1273 година се протега во 1363 и 1364, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1423 и 1424 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 730 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1952 и 1951 исламска година пред хиџра.
Откритија
1273 av. J.-C.
NGC 4914
NGC 4914 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4914 се споменува и како UGC 8125, MCG 6-29-14, CGCG 189-13.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4914 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4914 има привидни димензии од 3,5' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 42,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 18' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 4914 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44807. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2534. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Роклум
Роклум (Roklum) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
19 век
19 век започнува на 1 јануари 1801 г. и завршува на 31 декември 1900 г.
Сликарство
Реализмот и романтизмот во раниот 19 веку доведуваат до импресионизмот и постимпресионизмот во втората половина на 19 век. Париз станува уметнички центар на светот.
428
428 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 428 година од новата ера, 428. од првиот милениум, 28. од V век и деветта од 420-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5936 и 5937 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5178 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4188 и 4189 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1181.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 428 година се протега во 3064 и 3065, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3124 и 3125 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 971. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 200 и 199 година пред хиџра.
Кледен
Географија
Кледен се наоѓа на Елба околу 12 километри југозападно од Јесен и во источниот дел на Саксонија-Анхалт.
Кледен се наоѓа во средината на Elbaue, вид на природни полдери и една од најголемите области со шуми и ливади во регионот. Голем дел од нејзе е неразвиен, во која се сместени многубројни диви животни.
Историја
Историјата на Кледен е предмет на многу различни дискусии. Ова води од потеклото на името на селото, како и за првото спомнување на Кледен. Најнеодамнешните истражувања велат дека името е од словенско потекло. Во 1935, означувањето на името било променето од „Clöden“ во „Klöden“.
Спомнувањето на место Clotna во 965 дозволува заклучоци дека Кледен е повеќе од 1000 години стар.
Економија и сообраќај
Кледен е поврзан со сојузниот автопат (Bundesstraße) B 187, кој се наоѓа 12 километри северно од селото, и ги поврзува Јесен и Витенберг.
Меѓутоа, нема никаква железничка врска. Станицата Јесен не е да далеку, така во Кледен може да се стигне оттаму со автобус.
Велосипедската патека Елба исто така поминува низ Кледен.
Зофија Ридет
Личен живот
Ридет е роден во Станиславов. Таа присуствувала на Гловна Школа Господарца Чешка во Снопков. Како млада жена, таа имала голем број занимања како што се работи за Полската туристичка канцеларија Орбис и водење продавница за канцелариски материјал.
Во средината на животот се вратила во своето хоби за фотографија. Таа се приклучила на Фотографското друштво Гливис во 1954 година и ги подобрила своите вештини.
Дела
Во 1961 година Ридет имала голема изложба на фотографии наречена Mały człowiek (Малиот човек). Намерата на Ридет за Малиот човек била да покаже дека децата имале добри и лоши искуства во животот, исто како и возрасните. Таа исто така сакала да опише како општествените теми и политики можат да влијаат на децата. Ридет не сакал да им покажува на децата како безгрижен стереотип, туку повеќе како човек.
Во 1965 година, делата на оваа изложба биле собрани во книга изменета од Војчех Замечник. Истата година станала членка на Сојузот на полски уметнички фотографи.
Во Czas prezemianija (Патот на времето, 1963-1977), Ридет ги прикажала достоинството и благодатта на староста во низа интимни портрети. Во 1976 година, на Ридет ѝ била доделена награда од меѓународната федерација за фотографска уметност.
Во 1978 година, Ридет ја започнала својата работа на „Запис Социологични“ („Социолошки запис“). Проектот се состои од илјадници неформални црно-бели фотографии направени во обични домаќинства низ Полска, особено од регионите Подхале, Горна Шлеска и областа Сувачки.
За време на последните години од својот живот, бидејќи била премногу слаба за да патува со својот фотоапарат, Ридет се свртела кон фотографскиот колаж како медиум и ги измени своите фотографии со тоа што ги пресече и додаде копчиња, ткаенина и суво цвеќе.
Првата голема изложба на Ридет за нејзиниот Социолошки запис се одржала во 2015 година во Музејот на модерна уметност во Варшава, и Jeu de Paume, Château de Tours. Нејзината фотографија може да се најде во постојаните колекции на Музејот на модерна уметност во Њујорк, Институтот за уметност во Чикаго, и Центарот orорж Помпиду во Париз и Националниот музеј на модерна уметност во Кјото.
Ридет починала во Гливице на 24 август 1997 година.
Нордерштет
Нордерштет (Norderstedt) — град во Германија и дел од метрополитенската област Хамбург. Се наоѓа во јужниот дел на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн и претставува петти најголем град во покраината (со околу 75.000 жители), веднаш зад Кил, Либек, Фленсбург и Нојминстер.
Градот бил основан во 1970 година и денес претставува најголем град во округот Зегеберг и од 2005 година го добил статусот „голем окружен град“.
Историја
Нордерштет бил создаден со спојување на четири градови на 1 јануари 1970 година: градовите Фридрихсгабе (Friedrichsgabe) и Гарштет (Garstedt), обата припаѓале на округот Пинеберг и градовите Гласхите (Glashütte) и Харкхајде (Harksheide), обата припаѓале на округот Штормарн. Новосоздадениот град бил доделен на округот Зегеберг.
Местоположба
Нордерштет е најјужниот град во округот Зегеберг и се граничи во југоисточниот дел со Хамбург.
Сообраќај
Нордерштет е опслужуван од автопатот А7 преку излезот Хамбург-Шнелзен-Норд (Нордерштет-Зид), сместен на територија на Хамбург, на југ, и излезот 23 Квикборн на север. Други врски се сојузните автопати Б432 и Б433.
Најблискиот аеродром е оној во Хамбург, чија писта 33 се протега низ покраничната граница во Нордерштет.
Нордерштет нема железничка станица на Германските железници. Постојат мал број на возови помеѓу Улцбург Зид на север и Нордерштет Мите на југ. Нордерштет Мите е исто така крајна станица на линијата У1 на хамбуршката У-Железница. Времето на патување од главната железничка станица ов Хамбург до Нордерштет Мите е околу 40 минути. Други две станици на линијата во градот се Рихтвег и Гарштет.
Меѓународни односи
Нордерштет е збратимен со следниве градови:
Маала (Леринско)
Маала или Махала (Τροπαιούχος, Тропеухос; до 1929 г. Μαχαλάς, Махалас ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 323 жители (2011), сочинето од Македонци и грчки доселеници.
Географија
Селото е сместено во источните пазуви на Нередска Планина, 5 км јужно од Лерин и 3 км југозападно од Кучковени. Крај селото минува Малечка Река.
Во Отоманското Царство
Од податоците се гледа дека Маала било македонско село кое во подоцнежниот дел на XIX век станало турско. На почетокот на на XIX век францускиот конзул кај Али-паша Јанински Франсоа Пуквил го означил Махала (Machala) како „големо македонско село“.
Во 1861 г. Јохан фон Хан на етничката карта на долината на Вардар ја означил Маала како македонско село.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Маала е укажана двапати — еднаш како село Мала (Mala) во Леринската каза со 30 домаќинства и 85 жители Македонци, и вторпат под името Махала (Mahala) како село во Костурската каза со 80 домаќинства сочинети од 60 жители муслимани и 240 Македонци.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 300 жители. Боривое Милоевиќ го спомнува со 100 турски куќи. Во 1920 г. во Маала се попишани 450 жители. Во 1924 г. турските жители се иселени по сила на Лозанскиот договор, а на нивно место властите довеле 155 грчки дојденци од Источна Тракија и Мала Азија, но поголем број македонски семејства од околните села кои го откупиле земјиштето од турските сопственици. Така, селото станало мешана македонско-грчка населба во која во 1928 г. живееле 430 лица.
Во 1929 г. селото е преминеувано во Тропеухос, што во превод значи „трофејно“.
На пописот од 1940 г. е забележан пораст на 665 жители. Во 1941 г. селото потпаднало под бугарска окупација и воспостравена е бугарска општинска управа. Селото не настрадало во Граѓанската војна, па затоа во 1951 г. имало 664 жители. Подоцна бројот на жителите почнал да опаѓа поради иселувања во прекуокеанските земји и поголемите градови.
Цркви
Селото ги има следниве верски објекти:
Селска слава е Ѓурѓовден.
Стопанство
Селото важи за доста богато. Населението се занимава со земјоделство и сточарство. Главни производи се јагодите, тутунот и житото, како и сточарските преработки.
IC 1277
IC 1277 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1277 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 24 м 40 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 36' 8".
Дафне Зилери
Дафне Дагал де Зилери (19 април 1936 - 21 октомври 2011 година) била перуанска фотографка родена во Аргентина. Таа е најпозната по нејзините иконски слики на деца во типични улични сцени низ Лима. Првата жена фотограф за списанието Каретас, таа објавила два собрани тома дела кои ја испитуваат осаменоста и интимноста. Постхумно, колекциите на нејзините фотографии биле на турнеја во Колумбија, САД и Перу.
1157 п.н.е.
1157 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1157. година пред новата ера, 157. од вториот милениум п.н.е., 57. од 12 век п.н.е. и осма од 1150-тите п.н.е.
IC 1277
Други поделби
Проучување на IC 1277 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Дафне Зилери
Ран живот
Дафне Дагал Хог е родена на 19 април 1936 година во населбата Ел Тигре во Буенос Аирес, Аргентина, од родители кои емигрирале од Шкотска на крајот на дваесеттиот век. Нејзиниот татко бил Алфред Б. Дагал, основач на аргентинската радио станица Радио Екселзиор. Нејзините рани години ги поминала во Аргентина, каде што добила интернатско образование. На дваесет и две години, таа го напушти Буенос Аирес и се пресели во Њујорк, каде што започна да работи во рекламна агенција. Најголемиот клиент на агенцијата се наоѓаше во Куба и кога Кубанската револуција го оневозможи работењето, Дагал стана стјуардеса.
1157 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Дафне Зилери
Ран живот
Во 1959 година, таа го запознала Енрике Зилери преку пријатели кои исто така биле стјуардеси, за време на застанувањето во Лима, Перу. По краткото додворување, тие се венчаа за една година, а потоа добија пет деца: Марко, Доменика, Дијана, Себастијан и Друсила. Додека ги воспитуваше своите деца, Дагал ги фотографираше своите деца и ги проучуваше мајсторите фотографи како Ансел Адамс, Анри Картие-Бресон, Роберт Франк и Доротеа Ланге за да ја развие својата вештина.
Кариера
Зилери почнала да работи како прва жена фотограф во Каретас, политичкиот магазин во сопственост на семејството на нејзиниот сопруг. Во 1968 година, кога воената влада на Хуан Веласко Алварадо ја презел контролата врз земјата, Енрике бил протеран во Шпанија и Зилери ја зела работата што можела да ја најде за да го издржува семејството. Работела како заменик наставник и преведувач, правејќи невестински фотографии на страна. Таа, исто така, помагала во повеќе функции за да продолжи да работи списанието за време на други пресврти, кога биле принудени да се затворат или биле протерани поради нивниот продемократски став. Таа многу влијаела на уметничката визија на списанието.
1157 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1157 година се протега во 1479 и 1480, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1539 и 1540 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 614 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1833 и 1832 исламска година пред хиџра.
Дафне Зилери
Кариера
Во 1994 година, Зилери одржа изложба на нејзините дела во Centro Cultural General San Martín во Буенос Аирес. Иако многу пати се обидела да ја продаде својата работа, таа не нашла пазар за нејзините фотографии. Наместо тоа, таа објави две книги, Солилоквии (1996) и Дуа (2000), како придружни дела - едната ја истражува самотијата, а другата интимните односи. Сликите собрани во Солилоквии се направени во Буенос Аирес, СоХо, Менхетен и во Каиро, Египет. Нејзините фотографии, често со деца, прикажуваат „уникатна чувствителност“ на човечката состојба и мнозинството ја рефлектираат бојата и реалноста на улиците на Лима. При крајот на кариерата, таа се концентрираше на портрет. Таа претпочитала да користи Leica фотоапарат без зум или блиц, но во нејзината подоцнежна фотографија, понекогаш користела дигитална камера, иако сметала дека процесот не е толку уметнички.
Зилери починала на 21 октомври 2011 година во Сантијаго де Сурко, Лима, од компликации на астма. Постхумно, изложби на нејзината работа биле изложени во Колумбија (2011), во уметничката галерија Фернандо де Шисло во Перуанската амбасада во Вашингтон (2011), Уметничката галерија на Сервантес од Њујорк Институтот (2011), и во областа Мирафлорес во Лима (2012).
Швабија (Баварија)
Швабија (Schwaben) — еден од седумте административни окрузи на Баварија, Германија.
Географија
Швабија се наоѓа на југозападот на Баварија. Таа била создадена како дел од историскиот регион Швабија, кој бил анектиран од Баварија во 1803. Тој, првично, формално бил под власта на војводите од династијата Хоенштауфени. За време на нацистичкиот период, територијата била одделена од остатокот на Баварија, станувајќи Гау Швабија. Тој бил повратен кон Баварија по војната.
Поделба
Административниот округ е поделен на 3 региона (Planungsregionen): Алгој, Аугсбург и Донау-Илер. Донау-Илер, исто така, вклучува два округа и еден град од Баден-Виртемберг.
* Дел од Швапски којперски крај
Историја
Баварскиот административен регион Швабија е најисточниот дел на војводството Швабија. Веднаш по погубувањето на швапскиот војвода Конрадин во Неапол во 1268, неговиот вујко, баварскиот војвода Лудвиг ги наследил некои од поседите на Конрадин во Швабија. Во 1803 со германската медиатизација Баварија се здобила со понатомошниот дел од источниот швапски територии, кои биле припоени заедно со Пфалц-Нојбург под старото име Швабија, која била создадена во 1837 од кралот Лудвиг I. Во 1945 Линдау бил одземен од страна на Франција, но бил обединет со Швабија во 1955. Во 1972 поранешниот швапски град Нојбург на Дунав се обедини со Горна Баварија.
Новоросијски ѕвончиња
Новоросијски ѕвончиња (исто така познато како Пламен на вечната слава или Оган на вечната слава), оп. 111б, напишана од Дмитриј Шостакович во 1960 година за воениот споменик во градот Новоросијск. Делото главно се состои од материјал што Шостакович првично го напишал во 1943 година како учество во натпревар за составување нова државна химна за СССР.
Новоросијски ѕвончиња свири без престан на плоштадот Херои во Новоросијск од неговото отворање на 27 септември 1960 година. Воведните фрази на песната биле користени и како воведна музика за доцната ноќна информативна програма на Московското радио CKACWH.
Непјидо
Непјидо (နေပြည်တော်) — главен град на Мјанмар (Бурма). На 6 ноември 2005 година, административниот центар на Мјанмар бил официјално префрлен западно од Пјинмана или околу 320 километри од стариот главен град Јангон. Офцијално новиот град бил прогласен на 27 март 2006 година за време на денот на воените сили на Мјанмар. Голем дел од градот е сè уште во изградба и се верува дека целосно ќе биде завршен во 2012 година Во 2009 година имал население од 925.000 жители. Непјидо е трет најголем град во државата, веднаш зад Јангон и Мандалеј.
Потекло на поимот
Непјидо или Nay Pyi Daw често се преведува како „кралски главен град“, „седиште на кралот“ или „дом на кралевите“. Традиционално, целиот збор се ставал како суфик на поранешните главни градови на Мјанмар, како што е Мандалај кој се викал Мандалај Непјидо. Зборот буквално се преведува како „кралски град на сонцето“.
Географија
Непјидо се наоѓа меѓу планинските венци Пегу и Шан. Градот зафаќа површина од 7,054.37 километри квардатни и има население од 924,608 жители. Северно од градот се наоѓа браната Чаунгмаѓи, а јужно се наоѓа браната Нгалаик.
Леди Макбет од Мценскиот Округ (опера)
Леди Макбет од Мценскиот Округ (Леди Макбет Мценского уезда) — опера во четири чина на рускиот композитор Дмитриј Шостакович, опус 29. Композиторот подоцна ја преработил операта под ново име „Катерина Измајлова“ (Катерина Измайлова), опус 114, во кој додал два нови интерлудии, детално ја преработил третата сцена од првиот чин, а на други места направил мали измени. Шостакович ја претпочитал новата верзија, но по неговата смрт, првата верзија, опус 29, со некои рани промени, се изведува почесто. Операта зборува за осамена жена во Русија од 19 век, која се заљубува во еден од слугите и поради него го убива прво свекорот, а потоа и својот сопруг. Делото, иако е со помодерен стил, содржи и елементи на експресионизам и веризам.
Либрето
Александар Прејс и Дмитриј Шостакович според истоимената приказна на Николај Лесков.
Ликови и улоги
Работници кај Измајлови - Гости на свадба - Полицајци - Затвореници и затворенички - Вооружени придружници на конвојот
Сцена 1.
Собата на Катерина: Катерина е несреќно мажена за Зиновиј, богат трговски син. Се жали на својата осаменост. Нејзиниот свекор Борис Тимофеевич ја обвинува што и по пет години брак, Зиновиј сè уште нема наследници. Но, таа го обвинува сопругот кој не е заинтересиран за неа. Зиновиј заминува затоа што им паднала брана на воденицата и Борис ја тера Катерина да се заколне на иконата дека ќе му биде верна. Слугинката Аксиња ѝ кажува на Катерина за новиот работник, Сергеј, дека е познат женкар и дека го избркале од последната работа затоа што се заплеткал со газдарицата.
Сцена 2.
Двор кај Измајлови: Сергеј и мажите вработени кај Измајлови се поигруваат со Аксиња. Катерина ги прекинува и ги обвинува дека се поигруваат со неа само затоа што е жена. Сергеј ја предизвикува на двобој со борење. Тој е посилен од неа и ја соборува, но Катерина го повлекува со себе. Борис ги затекнува такви и, иако Катерина се правда дека се сопнала и паднала, тој сè уште се сомнева и се заканува дека сè ќе му каже на Зиновиј кога ќе се врати дома.
Сцена 3.
Собата на Катерина: Катерина се подготвува за спиење. Сергеј доаѓа под изговор дека сака да позајми книга затоа што му е досадно. Влегува во разговор со Катерина и успева да ја заведе.
Сцена 4.
Двор: Ноќ е, една недела подоцна. Борис изгледа слушнал некого во дворот и тргнал во обиколка. Го гледа Сергеј како излегува од собата на Катерина низ прозорецот. Го фатил и го камшикувал, а потоа го затворил в подрум. Катерина му донела печурки што останале од вечерата, во кои ставила отров за глувци. Додека Борис умира, таа ги зема клучевите и го ослободува Сергеј. На смртната постела Борис вели дека е цркнува како стаорец и повторува „таа, таа!“ Но, никој не го разбира тоа.
Сцена 5.
Собата на Катерина: Катерина и Сергеј се заедно. Откако тој заспива, нејзе ѝ се јавува духот на Борис. Одеднаш, се слуша некој во ходникот: Зиновиј се врати. Сергеј се сокрива, но Зиновиј забележува дека креветот за е наместен за двајца и наоѓа машки појас до креветот. Ја сфаќа вистината и почнува да ја тепа Катерина, но Сергеј истрчува и го убива. Во темнината, Катерина и Сергеј го кријат телото на Зиновиј во подрумот.
Сцена 6.
Дворот на Измајлови, покрај подрумот: Катерина и Сергеј се подготвуваат за венчавка. Катерина постојано се плаши дека некој ќе го открие телото на Зиновиј. Тие заминуваат, а пијаницата ја користи приликата да се прикраде и да го обие подрумот, бидејќи гледа дека газдарицата постојано го обиколува влезот и мисли дека долу крие вотка. Кога го видел телото, отрчал во полиција.
Сцена 7.
Полициска станица: Полицајците се жалат на малата плата и ја критикуваат Катерина Измајлова што не ги поканила на свадба. Сепак, тие се надеваат дека ќе имаат некоја причина да одат таму. Кога пијаницата упаѓа и им раскажува за трупот, тие среќно брзаат по него.
Сцена 8.
Градина кај Измајлови: Сите гости се веќе пијани и дремат. Катерина забележува дека вратата од подрумот е скршена и исплашена го тера Сергеј да ги земе парите од куќата и да побегнат. Но, полицијата пристигнува и тие се предаваат.
Сцена 9.
Привремен камп за осуденици: Меѓу осудените кои одат во Сибир се Катерина и Сергеј. Таа му плаќа на стражарот да ја пушти кај Сергеј, кого сè уште го сака, но тој ја обвинува за сѐ и ја брка. Кога Катерина заминува, Сергеј се обидува да заведе друга затвореничка, Сонетка. Таа бара доказ за неговата љубов и вели дека ѝ е многу ладно во нозете. Сергеј ја мами Катерина да му ги даде своите чизми, а ѝ ги дава на Сонетка. Таа и останатите осуденички ја исмеваат Катерина. Таа збеснала, ја грабнала Сонетка и ја фрлила во ледената река, а потоа се фрлила по неа. Стражарите ги собираат затворениците и ги принудуваат да продолжат понатаму.
Благица Калева
Благица Калева родена Крстева е позната македонска фолк пејачка. Таа е дел од групата Модус. Средно музичко училиште завршила во Штип. Настапувала скоро на сите фолк фестивали во Македонија. Најчето на настапите освојува некоја од наградите. На Валандово фолк фест 2007 ја освоила наградата најдобра песна од публиката. Била мажена со струмичкиот Музичар Костадин Калев - Дине. На 8 јули 2002 на пат за Скопје, доживува сообраќајна несреќа, во кој животот го губи нејзиниот сопруг и помалата ќерка Викторија. Моментално живее во Струмица со ќерката Марија.
1274 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4234 и 4235 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3476 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2486 и 2487 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 521 пред основањето на Рим.
Интервизија (Шостакович)
Интервизија ― кратко оркестарско дело на Дмитриј Шостакович компонирано во 1971 година. Била нарачана од Intervision Network, која ја емитувала својата премиера на 29 март 1971 година, еден ден пред 24-тиот конгрес на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз. Бидејќи Интервизија на Шостакович редовно била користена за предговор за емитување на странски вести, делото станало едно од најпознатите на композиторот во последните децении на Советскиот Сојуз. Објавен е во том 36 од новото комплетно издание на музиката на композиторот што во моментот го издава DSCH Publishers. Ракописот на Шостакович, кој содржел делови од неговата транскрипција за гласови и пијано од неговата Симфонија бр. 14, композиторот му го подарил на Борис Парсаданијан. Ракописот моментално се чува во Џулијардовата збирка на ракописи.
Сатупаитеја
Сатупаитеја (самоански: Satupaitea) е округ во Самоа.
Географија
Во северниот дел од округот има 4 села: Моасула, Питону, Сатуфија и Ваега. Вкупното население на овој дел од округот е 1799  според пописот од 2006 година.
Кланскиот поглавица на Сатупаитеја е Тонумаипеја.
Алесандро де Марки
Алесандро де Марки може да се однесува на следниве личности:
Божин Стијков
'''Божин Т. Стијков''' ( во  ―  на ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Завршил основно училиште, по што се занимавал со земјоделство и чување на добиток. За сите четири години на окупацијата активно соработувал со партизаните и извршувал разни задачи. По доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада во неговиот крај ѝ се приклучил во септември 1944 година. Со Бригадата учествувал во бројни борби против силните балистички банди во Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Скопје, заминал во Косово, каде што исто така учествувал во разоружувањето и ликвидирањето на преостанатите балистички банди. Во една од тие борби тој бил убиен.
Дени Вилнев
Дени Вилнев (роден на 3 октомври 1967 г.) — канадски филмски режисер и сценарист.
Тој е трикратен добитник на Наградата Џини за најдобар режисер за филмовите Вител во 2001 година, Политехника во 2010 година и Пожар во 2011 година. Сите три Филмови исто така ја добиле наградата Џини за најдобар филм. Филмот Пожар бил номиниран за Оскар за најдобар странски филм. Меѓународно, тој е најмногу познат по трилер филмовите Затвореници (2013) и Сикарио (2015), како и критички пофалениот научно-фантастичен филм Пристигнување (2016).
NGC 7231
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7231 се споменува и како UGC 11951, CGCG 530-17, IRAS 22104+4504.
Откривање
Објектот е откриен на 24 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7231 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7231 има привидни димензии од 1,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 12 м 30,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +45° 19' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 88°.
Други поделби
Проучување на NGC 7231 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68285. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 87; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3606. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 580.
Муртенско Езеро
Муртенското Езеро (Murtensee, Lac de Morat) е едно од езерата во западна Швајцарија. Се наоѓа западно од Берн, а источно од Нешателското Езеро на надморска висина од 429 метри. Има облик на правоаголник. Долго е 8, а широко 3 км.
Во југозападниот дел на езерото се влева реката Број, која тече низводнодо од градот Пауерн канализирана, па е погодна за пловидба на мали бродови. Истоимениот канал овозможува проточност на езерото, поради тоа што од северниот дел води до Нешателското Езеро. Главен туристички центар е градот Муртен, кој се развил на источниот брег на езерото.
Елвира Мадиган (филм од 1967)
Елвира Мадиган била шведска романтична драма од 1967 година, направена по вистински настан.
Кратка содржина
Елвира Мадиган работела како акробат и танчерка во мал, семеен циркус, а додека патувала низ Шведска, запознавала постар благородник и офицер Сикстен Спере. Тие се заљубиле еден во друг, но Спере бил несреќно оженет и имал две деца. Одлучиле дека единствен излез од претходните обврски е бегството во друга земја (изборот паѓа на Данска), но поради неможноста да добијат финансиски средства кои би им овозможиле да преживеат, принудени биле на самоубиство.
1156 п.н.е.
1156 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1156. година пред новата ера, 156. од вториот милениум п.н.е., 56. од 12 век п.н.е. и седма од 1150-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4352 и 4353 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3594 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2604 и 2605 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 403 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1156 година се протега во 1480 и 1481, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1540 и 1541 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 613 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1832 и 1831 исламска година пред хиџра.
Шлибен (амт)
Општинската заедница Шлибен се состои од следниве општини:
Славко Нартков
Славко Нартков (Ново Село,, - , ) — македонски оперски певец. Тој бил дел од операта „Палјачи" од Руџеро Леонкавало, која била прва опера изведена во Штип (2 септември 1925 ).
Животопис
Нартков е роден 1896 година во штипско Ново Село. Гимназија завршил во Цариград, а завршил Филозофски факултет во Скопје. Починал 1948 година во родниот Штип.
NGC 4915
NGC 4915 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4915 се споменува и како MCG -1-33-69, UGCA 318.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4915 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4915 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 1 м 28,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 32' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 4915 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44891. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4960. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
IC 1278
IC 1278 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1278 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 24 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 39' 21".
Други поделби
Проучување на IC 1278 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Хуан Фернандес (архипелаг)
Островите Хуан Фернандес (шпански: Archipiélago Juan Fernández) се слабо населени острови во Океанија, Тихиот Океан. Островите се наоѓаат на 600 км оддалеченост од Чиле, под чија управа се островите. Островите се составени од три главни вулкански острови: Робинзон Крусо, Алехандро Селкирк и Санта Клара.
Островите биле четири години дом на Александар Селкирк, и тоа можеби било инспирација за пишување на романот Робинзин Крусо. Островите имаат вкупна површина од 181 километар квадратен, од кои 93 км2 се од Робинзон Крусо и Санта Клара и 33 км2 од Александар Селкирк. Според пописот од 2002, островите имаат население од 633 жители и сите се на островот Робинзон Крусо. 598 жители живеат во главниот град Сан Хуан Баутиста.
Острови
Најголем остров е Робинзон Крусо и има 93 км2. Највисока точка на островот е ЕлЈунке и има 916 метри надморска височина. Алехандро Селкирк има 50 км2 и највисоката точка изнесува 1.319 метри надморска височина. Санта Клара има 2.2 км2 и највисоката точка има 350 метри.
Лилјана Колева-Гудева
'''Проф. д-р Лилјана Колева-Гудева''' (родена 25 февруари 1966 год. во ) е професор и продекан на Земјоделскиот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Основно и средно образование завршила во Струмица. Во академската 1984/85 година се запишала на Природно-математичкиот факултет, Институт за биологија при Универзитетот Св. „Кирил и Методиј” - Скопје на биохемиско - физиолошката насока, каде што дипломира во 1989 год. Во академската 1991/92 се запишала на постдипломски студии на истиот факултет, на Институтот за биологија, а во 1996 год. ги завршила постдипломски студии со просечна оцена 9,45 и го одбранила магистерскиот труд под наслов „Органогенеза и регенерација на пиперка (Capsicum annuum L.), сорта куртовска капија во услови in vitro”. Докторска дисертација под наслов „Андрогенеза и органогенеза на пиперка (Capsicum annuum L.), сорти куртовска капија и златен медал”, ја одбранила на ден 6 април 2004 год., на ПМФ - Скопје, со што се здобила со академскиот степен доктор на биолошки науки.
Во 1993 год. се вработува во ЈНУ „Институт за јужни земјоделски култури“ - Струмица, каде била основач и раководител на Одделението за биотехнологија и на лабораторијата за култура на растителни клетки и ткива, како и помошен директор за наука. Активно работела во реализацијата на научно-истражувачката и развојната програма на институтот. Во 1996 год. со стипендија на UNESCO, како единствен кандидат од Република Македонија, учествувала на International Symposium and Training Course In Plant Molecular Biology and Biotechnology Godolo, Hungary.
Од 1 септември 2007 год. е вработена на Катедрата за растително производство на Земјоделскиот факултет при УГД - Штип. Активно учествува во реализација на наставата за прв, втор и трет циклус на студии на Земјоделскиот факултет и Факултетот за природни и технички науки при УГД на повеќе предмети.
Проф. д-р Лилјана Колева-Гудева е претседател на Комисијата за издавачка и нормативна дејност но и долгогодишен главен уредник и уредник на:
Критериум ди Дофине 2017
Трката била освоена на завршната етапа од данскиот возач Јакоб Фуглсанг, кој вози за екипата. На последната етапа доцнел 75 секунди зад предводникот Ричи Порт, Фуглсанг нападнал заедно со возачот на , Ромен Барде, и возачот на , Даниел Мартин на Кол де ла Коломбје, околу 35 километри од завршницата. ПОдоцна биле достигнати пред завршното искачување; Фуглсанг и Мартин повторно се одвоиле на искачувањето, а нешто подоцна Фуглсанг продолжил сам. Фуглсанг останал сам до целта, освојувајќи ја втората етапа на трката за 12 секунди во однос на Мартин. Порт, на крајот, завршил како седми на етапата, 75 секунди зад Фуглсанг; меѓутоа, со бонус секундите на трката, Фуглсанг ја освоил трката со десет секунди предност пред Порт, прва победа за Данска на трката. Мартин завршил како трет на трката, шесте секунди бонус му донеле предност од една секунда пред Крис Фрум.
На другите пласмани на трката, возачот на, Арно Демар, го освоил бодовниот пласман, додека возачот на , Кун Бауман, го освоил планинскиот пласман, освојувајќи ги втората и третата етапа, соодветно. Возачот на, Емануел Бухман, го освоил пласманот за млад возач, додека го освоиле екипниот пласман.
Поредок
На Критериум ди Дофине 2017 биле доделени четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку завршното време на секој велосипедист на секоја етапа, предводникот ја добивал жолтата маичка со сина лента. Временски бонуси биле доделувани на првите тројца на сите етапи освен на поединечниот хронометар: етапниот победник добивал 10 секунди, додека вториот и третиот добивале шест и четири секунди, соодветно. Овој пласман бил сметан за најважен на Критериум ди Дофине 2017 и победникот на овој пласман бил сметан за победник на трката.
Дополнително, постоел бодовен пласман наградуван со зелена маичка. За бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови за завршување во првите десет на етапа. На сите етапи, победата носела 15 бода, второто место носело 12 бода, третото 10, четвртото 8, петтото 6 и еден помалку за секое место надолу сè до еден бод за 10. место. Бодови за овој пласман можеле да се добијат и на секој од средните спринтови; овие бодови биле доделувани на секој од тројцата најбрзи возачи низ целта и тоа 5 бода за првиот, 3 за вториот и 1 за третиот.
Постоел и планински пласман, кој бил наградуван со бело-црвена точкаста маичка. За планинскиот пласман, бодови се добивале на врвот на некое искачување, доколку стигнеш пред другите велосипедисти. Секое искачување било категоризирано како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија, а повеќе бодови носеле повисоките категории. Искачувањата од екстра категорија носеле најмногу бода, 20 за првиот возач преку врвот; првите десет возачи на искачувањата од екстра категорија добивале бодови за планинскиот пласман, првите осум за оние од прва категорија и првите шест за оние од втора категорија. Помалку бодови се добивале на помалите искачувања, обележани со трета или четврта категорија.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, наградуван со бела маичка. Пласманот бил пресметуван на истиот начин како генералниот пласман, но тука се натпреварувале само возачите родени по 1 јануари 1992. Постоел и екипен пласман, каде се пресметувале времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа на секоја етапа; водечката екипа на крајот на екипата била онаа со најмало вкупно време.
Коце Стоилковски
Коце Јорданов Стоилковски ( во  ―  на ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. Основно училиште завршил во родното село. Од 1942 година активно работел за НОВ. Како општински чувар им доставувал вредни информации и податоци на партизаните. Во септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистичките банди и Германците на Скопска Црна Гора и во Качаничката Клисура, а потоа и во борбите за дефинитивно уништување на балистичките банди на Косово. Со Бригадата учествувал во големиот пробив на Сремскиот фронт. Во тие борби храбро загинал, во април 1945 година.
NGC 7232
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7232 се споменува и како ESO 289-7, AM 2212-460.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7232 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7232 има привидни димензии од 2,6' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 7232 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68431. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 414; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8439. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ирде
Ирде (Uehrde) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
На 1 март 1974 година, Ирде била споена со тогашните општини Барнсторф, Варле и Вацум.
Михрово
Михрово — село во Егејска Македонија, Република Грција.