cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
’Рбетна мускулна атрофија
Индикација
Во март 2021 година, Европската агенција за лекови (анг. European Medicines Agency, ЕМА ) го одобри лекот risdiplam за третман на 5q спинална мускулна атрофија кај пациенти на возраст од 2 месеци и постари, со клиничка дијагноза на СМА тип 1, тип 2 или тип 3 или со една до четири копии на SMN2. На 6 јули 2021 година, Агенцијата за лекови и медицински средства на Република Северна Македонија (МАЛМЕД) го одобри лекот Evrysdi (risdiplam) за третман на 5q спинална мускулна атрофија (СМА) кај пациенти на возраст од 2 месеци и постари, со клиничка дијагноза на СМА тип 1, тип 2 или тип 3 или со една до четири SMN2 копии.
Освен во Македонија, risdiplam е одобрен во повеќе од 87 земји (септември 2022 г.), а досега се лекувани повеќе од 5.000 пациенти кај нас и ширум светот. Одредување на одговор од третманот со risdiplam.
Одговорот или недостатокот на одговор на третманот кај пациенти со СМА кои се лекуваат со risdiplam, односно неговата ефикасност се одредува со помош на неколку различни скали за мерење на моторната функција. Тие скали мора да се прилагодени на тежината на болеста, возраста како и на стекнатите моторни достигнувања. Кај СМА се користат следниве валидирани и доверливи скали за проценка на моторните функции: 6MWT, 6-minute walk test; CHOP-INTEND , Children’s Hospital of Philadelphia Infant Test of Neuromuscular Disorders; HFMSE, Hammersmith Functional Motor Scale Expanded; HINE-2 , Hammersmith Infant Neurological Examination, Section 2; MFM , Motor Function Measure; RULM , Revised Upper Limb Module).
269 п.н.е.
269 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 269. година пред новата ера, 269. од првиот милениум п.н.е., 69. од 3 век п.н.е. и последна од 260-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5239 и 5240 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4481 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3491 и 3492 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 484.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 269 година се протега во 2367 и 2368, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2427 и 2428 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 274. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 917 и 916 исламска година пред хиџра.
Еритреја на Олимписките игри
Еритреја првпат учествувала на Летните олимписки игри 2000 во Сиднеј каде испратила три натпреварувачи кои се натпреварувале во атлетските дисциплини. На Летните олимписки игри 2004 во Атина, Зерсенај Тадесе и го донел првиот медал на Еритреја од Олимписките игри, освојувајќи го бронзениот медал на трката на 10.000 метри.
Еритреја досега не учествувала на Зимски олимписки игри.
Националниот олимписки комитет на Еритреја е основан во 1996 година, а бил признаен од страна на Меѓународниот олимписки комитет во 1999 година.
Албанско востание (1843–1844)
Албанското востание (1843 – 1844) или востанието на Дервиш Цара, претставувало вооружен конфликт против османлиската власт во околината на Скопје, Тетово и Приштина.
Позадина
По започнувањето на танзиматските реформи во 1839 година, како главна цел на османлиските власти била модернизација на армијата и поголема централизација на администрацијата. Најмногу од овие реформи загубил тимарскиот систем кој бил управуван од муслиманското население низ империјата односно локалните бегови кои претходно имале големо влијание врз политиката на регионите со кои управувале. Албанците како народ дале голем број на државници во империјата но замената на влијателните локални водачи со османлиски функционери и воведувањето на нови даноци довело до обид за разоружување на албанското население. Ова незадоволство довело да во летото 1843 година неколку жители на градот Призрен започнат напад над неколку од тое нови функционери во градот.
Востание
Востанието на Дервиш Цара започнало во Скопје во јули 1843 година кога биле најпрвин уапсени а потоа и погубени Абдулрахман Паша од Тетово и неговите два браќа Хавзи Паша од Скопје и Хусеин Паша од Ќустендил. Бунтовниците биле поддржани од други албански паши како и од локалното христијанско население. Албанските сили значително се зголемиле кога османлискиот предводник Хајредин Паша се обидел да регрутира Албанци во османлиската армија. Така, востанието се проширило и во ноември 1843 година бил заземен градот Гостивар, а во јануари 1844 по големи борби паднал и градот Тетово, додека Скопје бил освоен во февруари. Предводени од Дервиш Цар, во заземаните територии бил формиран совет кој управувал. Во следниот период биле освоени Куманово, Прешево, Бујановац, Врање, Лесковац итн. Бунтот се проширил и во реонот на Пеќ, Ѓаковица, Призрен и Скадар. Во пролетта на 1844 година го опфаќал просторот од Охрид и Битола на југ, северниот дел на Косово, Скадар на запад и Куманово на исток. Востаниците испратиле писмо до Албанците од Јанинскиот санџак за преминување кон востанички дејства и во овој регион. .
Плашејќи се од понатамошно проширување на востанието, турската влада се обидела да освои време преку преговори. Востаниците барале да се укине воениот совет од нивна страна како замена на османлиските функционери со албански како и прогласување на автономија на Албанците слично како српскиот статут од 1830 година. Османлиските власти не ги прифатиле овие барања но направиле неколку отстапки според кој прогласиле амнестија за бунтовниците, биле откажани новите даноци а воената регрутација била одложена со разбирање дека во иднина тоа ќе биде доброволно за секој жител на империјата. Додека се одвивале преговорите, Омер Паша со сила од околу 30.000 османлиски војници во мај 1844 година започнал напад кон востаниците принудувајќи ги да се повлечат кон Тетово и Скопје. Големи борби се воделе во мај кај Катланово каде востаниците биле поразени а на 21 мај османлиските сили влегле во Скопје по кое следувало угнетување на месното население. По ова паднале за краток период и останатите градови а Дервиш Цара бил заробен.
Бенгалски календар
Бенгалски календар (বঙ্গাব্দ) — месечево-сончев календар кој се користи во областа Бенгал на Индискиот Потконтинент, како национален во Бангладеш и како месен во Индија (сојузните држави Западен Бенгал, Трипура и Асам).
Бенгалската ера се нарекува бенгали самбат (б.с. или BS) или бенгалска година ( бангла сон, бангла сал или бангабда). Нултата година според овој календар почнува во 593/4 г. од нашата ера според грегоријанскиот календар.
Календарот е усвоен како национален календар на Бангладеш во 1987 г., но во преработен облик. Бенгалците во Индија го користат во традиционален облик како верски календар за хиндуистичките празници.
Денови
Бенгалскиот календар има седумдневна седмица како многу други календари. Деновите во седмицата се наречени според божествените небесни тела наречени наваграси ( нобогрохо). Денот почнува и завршува во утрината, за разлика од грегоријанскиот, каде почнува на полноќ.
Се смета дека могулскиот цар Акбар Велики во 1584 г. вовел посебни имиња за секој ден од месецот, но ова се покажало непрактично, па неговиот внук Шах Џахан ја вовел седумдневната седмица со почеток во недела, по пример на грегоријанскиот календар.
Традиционална наспроти преработена варијанта
Денешниот бенгалски календар во Индија се заснова на санскритскиот спис Сурја сиданта и ги користи старите имиња на месеците. Има големи сличности со хиндуистичкиот календар поради заедничката вероисповед.
Во Бангладеш истиот е преработен во 1966 г. од страна на одбор на чело со Мухамед Шахидула. Решено е првите пет месеци да траат 31, а остатокот по 30 дена (додавајќи му по еден ден на фалгун во престапна година). Овој преработен календар е официјално усвоен од државата во 1987 г.
Дуње
Дуње — село во Општина Прилеп, во областа Мариово, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел од областа Мариово, од левата страна на Црна Река во пределот познат како Мало Мариово. Поточно, Дуње е сместено во прилепскиот дел на Мариово на еден прилично простран зарамнет дел од висорамнина која како благо се издигнува како последниот отсек и подножје на Дрен Планина, од десната страна на малите поврзани потоци Дуњска и Лисичка Река. Дуње е ридско село расположено на надморска височина од 690 метри. Од градот Прилеп селото Дуње е оддалечено 29 километри, и е поврзaно директно со асфалтен пат кој се исклучува од левата страна на главниот регионален пат од Прилеп за Витолиште.
Историја
Најстариот запис во кој се споменува селото Дуње потекенува од втората половина на XV век односно од турските пописни дефтери од 1476/77 кога во селото живееле 13 семејства, потоа во 1481/82 биле попишани 23 домаќинства, за потоа да бележат пораст на 56 домови во 1519 година, а потоа опаѓање на 43 домаќинства во 1528/29 и намалување на 37 семејства во 1544/45 година. Во овој период Дуње спаѓало во нахијата Мориово во Прилепската каза.
Во својот запис објавен во „Цариградски весник“ под наслов ''„Споменик за села називаеми Мориево прилепско. Статистическо описание“'' на 21 ноември 1859 за селата во Мариово, македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот за селото Дуње запишал дека имало 150 куќи со црква посветена на св. Николај и една стара црква.
За време на револуционерните борби за ослободување од отоманското ропство кон крајот на XIX век, Дуње како едно од поголемите села имало месна чета на чело со војводата Андо Волканов.
Потекло и значење на името
Името на селото Дуње потекнува и има значење на македонски јазик и тоа најверојатно од глаголот дување, ду(ва)ње, што може да се објасни и потврди со самата местоположба на селото. Имено селото Дуње е сместено на зарамнет простор каде се спојуваат неколку долови со што самото е отворено на ветер кој често дува од различни страни. Уште неколку села во Македонија коишто имаат местоположба отворена на дување на ветер носат слични имиња, а тоа се: Здуње во Порече и гостиварските Здуње и Дуф. Многу е мала веројатноста името да потекнува од името на овошното дрво - дуња, кое што е многу малку застапено во селото Дуње и неговиот атар.
Стопанство
Според составот на атарот селото Дуње има поледелско-сточарска функција. Поради извонредната поволна местоположба на зарамнет терен крај неколку водотеци, населението на Дуње се занимава најмногу со земјоделство и сточарство. Од сточарството застапени се одгледувањето на овци во неколку стада и кози од ситниот, како и повеќе крави, волови и телиња од крупниот добиток. Според податоци од турските дефтери од првата половина на XVI век, Дуње било прво од неколкуте села кои чувале најмногу свињи и имале најголем број на пчелни кошници. Пчеларството со бројни плчелни сандаци и денес е застапено во Дуње, додека свињарството е сосема напуштено. Од поледелството се одгледува: тутун, пченица, пченка, како и градинарски култури односно пипер, патлиџан (домат), кромид, лук, марула, краставици во дворовите за сопствени потреби. Непосредната околина на Дуње има богати рудни наоѓалишта на јадрени суровини како ураниум, како и од тврдите метали односно титан. Во селото Дуње има и работеле земјоделска задруга и продавница.
Население
Во почетокот на XX век во Дуње живееле околу 1.224 жители. Селото Дуње, како впрочем и сите останати во Мариово, доживеало огромно отселување во наредните години. Така, во 1961 година во Дуње живееле 778 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 145 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, од кои 5 Македонци и 5 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Прилеп, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Витолиште.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Селото припаѓало на некогашната општина Мориово во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Дуње, во која покрај селото Дуње, се наоѓале и селата Вепрчани, Ѓуѓаково, Кален, Кокре, Крушевица, Пештани и Чаниште. Општината Дуње постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1520 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Гајдарохор
Успение на Пресвета Богородица (Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αηδονοχωρίου) — црква во селото Гајдарохор, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Дуње
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 36 гласачи.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Гајдарохор
Црквата е гробишен и парохиски храм на селото, сместем во неговиот источен крај. Изградена е во 1763 г. Има забележителен резбан иконостас од 1773 г, како и вредни икони со голема уметничка вредност од XVIII и XIX век.
Во 1976 г. храмот е прогласен за заштитен споменик на културата.
Охрид-експрес (документарен филм)
Охрид-експрес (Ohrid express) — француски документарен филм во режија на Жан Даск и Робер Легран.
Главниот лик е железничарот Петре Михајловски, кој и покрај големата желба да се занимава како и неговите предци со риболов, се нафаќа на државна работа по инсистирање на мајка му. „Јанка, цел живот селанка, сакала Петре, нејзиниот најстар син, да биде во администрација. И така и биднало.“
Идеолошки филмот е чудна комбинација на пораки - од една страна возот е знак на прогрес во забаталениот пејзаж на „овој дел од Југославија“. Од друга, животот тука е толку романтичен и спокоен, што таквиот „напредок“ всушност би можел да значи уништување на суштинските вредности на оваа заедница, на која „ѝ е баш добро онаква каква што е“. Во други делови на таа држава можеби имаат побрзи машини, не како Ќиро кој датира од 1895, но „зошто некој би сакал да се движи побргу?“. Истото важи и за промените во родовите односи - во други краишта жените не работат физичка работа, но затоа пак охридските се здрави и силни (илустрирано со жена како мава со пиралка додека пере, облечена во народна носија и тежок волнен елек, лете).
Освен приказната за возот, документарецот ја покажува и сликата на Охрид односно крајбрежјето на Охридското Езеро и начинот на живот во тоа време
Живово
Географија и местоположба
Селото Живово е планинско село. Се наоѓа во областа Мариово. Тоа е сместено на планината Козјак, од десната страна на Црна Река (предел познат како Старо Мариово).
Историја
Селото Живово за првпат се спомнува во пописните отомански дефтери од 1476 година.
Во век, Живово било село во Мариовската нахија во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Живово живееле 360 жители, од кои 350 Македонци и 10 Роми. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 400 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото броело 250 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле само пет жители, Македонци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1527 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна канцеларија на селото Витолиште. Во избирачкото место се опфатени населените места: Живово, Витолиште и Врпско.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 130 гласачи. .
Чапаница (Делчево)
Чапаница  — археолошко наоѓалиште во околината на Делчево. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Во нивата на Ѓорѓи Валоженски, што се наоѓа на околу 4 км западно од Делчево, се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Вила Авала
Вилата Авала се наоѓа во Врњачка Бања и претставува недвижнина како културно богатство како споменик на културата.
Прв сопственик на објектот бил д-р Коста Ракичиќ, еден од основачите на угостителството во Бања и визионер за развојот на бањскиот туризам. Пред почетокот на Првата светска војна, од него, трговецот од Трстеник, Бошко Јанковиќ,ја  купил  семејната  куќа, позната како „Станови на Ракичиќ“ и доградил  спрат, но задржувајќи го истиот распоред и начинот  на градба.
Основата на зградата била изградена во форма на издолжена (кирилица, печатно) буква П, дизајнирана по моделот на типични пансиони од  средноевропските бањи од 19 век. Вилата има високо приземје, кат и поткровје. Во симетрично дизајнираниот објект се влегувало преку отворениот трем во средината, а потоа кон дворот се пристапувало со ходник, премин, кој продолжувал кон отворениот  трем,  во дворниот дел од приземјето. Скалите за  првиот кат,  водат во  ходник  кој излегува на  оградена  тераса,  на главната фасада, како и до идентичната дворна тераса. Дрвени декоративни елементи ги красат оградите на терасите и скалите. По Втората светска војна, вилата Авала е претворена во објект за трајно домување, со што бил нарушен концептот на основна функција, но и се изгубила  претставителноста.
Боге Велјановски
Боге Велјановски (, -, ) — македонски партизан, учесник во Првата и Втората светска војна.
Животопис
Се описменил во своето родно село. За време на Првата светска војна, најпрвин бил мобилизиран во бугарската војска, а пoтoa преминал во сојузничките војски, односно стапил во српската војска и се борел на Солунскиот фронт.
Како и многу други мавровчани и тој заминал на печалба во Цариград. По враќањето од печалба до крајот на својот живот останал во своето родно село Маврово. Од парите кои ги заштедил на печалба, купил коњи и кола и долго време се занимавал со кираџилак. Освен тоа, за да обезбеди егзистенција, тој повремено се занимавал и со други работи, едно време работел како полјак, кмет и др. Бил ценет и почитуван другар и пријател. Како што раскажале некои мавровчани го бивало за многу работи и секогаш бил прв да помогне на своите соселани во незгода, изградба на објекти, друштво за лов и слично.
По карактер бил мноrу цврст, доследен и правичен. Затоа често пати бил во прилика да ја брани правдата во селото. Соседите и другите селани од него често барале совет или помош. Не било ретко Боге со својата кола да однесе некој болен на лекар во Маврови Анови или во Гостивар, на некои сиромашни мавровчани да им пренесе жито или нешто друго од Гостивар до Маврово. Во селото учествувал во решавањето на многу прашања. Мавровчани го почитувале и знаеле да го ценат неговото мислење. Тие неколку пати го избирале за кмет во селото.
Втора светска војна
Во првите денови по окупацијата на Македонија во Втората светска војна, кога партиската организација во Маврово настојувала сите селани, а посебно оние прогресивните и авторитетните да ги придобие за народноослободителното движење, тој меѓу првите го прифатил повикот на Партијата за соработка и за кусо време станал еден од најактивните возрасни симпатизери. Кога се формирал Првиот народноослободителен комитет, Боге станал негов член. Тој активно помагал за собирање на оружје, храна и други материјали. Се до неговото заминување во партизани пролетта 1943 година тој бил активен учесник во сите акции што ги организирала партиската организација во селото. По налог на Партијата во текот на 1941 и 1942 година, Боге бил избран за кмет во селото.
Повикот на партиската организација да оди во партизани, го прифатил без колебање и станал многу почитуван борец на Мавровскиот одред „Кораб". Во одредот се грижел за борците како за свои деца. Неговата храброст и длабока хуманост најмногу дошла до израз во судирот на одредот со балистите во Ново Село. Тој не само што херојски се борел, туку кога можел да се спаси, настојувал најпрвин да се спасат другите борци, штитејќи им ја отстапницата, за потоа и тој да се повлече. Храбро загинал во нерамната борба со неколку стотици балисти. Со него загинале и Злате Дамјановски, Анте Гиноски и Радован Цониќ.
Во Гостивар една улица е именувана по него.
NGC 3722
NGC 3722 — елиптична галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3722 се споменува и како MCG -1-30-5, NPM1G -09.0437.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3722 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3722 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 3722 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35746. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5509. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1006.
Суканица
Суканица — јажевиден кичер коса направен со плетење на косата. Суканици може да се образуваат и со техниката позната како „усукај и подели“ (twist and rip). Некогаш под суканици се подразбирале само кичерите коса кои се образуваат спонтано кога косата расте природно во подолг временски период без употреба на четка, чешел, ножици или брич. Суканиците денес се фризура за чие создавање и обликување е потребно многу време и трпение.
Настанок
Некои од најраните цртежи на суканици датираат од пред 3600 години, од Минојската цивилизација, една од најстарите европски цивилизации која се наоѓала на Крит (денес дел од Грција). На островот Тера (денес Санторини, Грција) пронајдени се фрески на кои се лица со усукани коси стилизирани во долги суканици. Исто така на археолошките наоѓалишта пронајдени се староегипетски мумии перики.
Историја
Суканиците биле дел од историјата на многу духовни системи. Од христијанството до хиндуизмот, сплетената коса била симбол на многу духовно лице кое се обидува да се приближи до Бога, односно боговите.
Без обѕир на потеклото, сите култури носеле суканици во некој период од нивното постоење. Римски извори кажуваат дека Келтите ја носеле својата коса „како змии“. Германските племиња и Викинзите исто така ја носеле својата коса сплетена во кики кои денес се препознаваат како суканици. Суканици носеле и монасите на Етиопската православна тевахедо црква, светите луѓе на хиндуизмот, дервиши на исламот и други.
Постоеле верувања дека суканиците им даваат особена снага на оние кои ги носат. Според одредени верувања енергијата, пред сè животната енергија, излегувала од телото низ врвот на главата, а замрсената коса истото го успорува или спречува тоа и со тоа лицето го прави посилно и поблиско до боговите. Според библиската приказна натчовечката снага на Самсон доаѓала од неговите прамни коса.
Суканици кај растафаријанците
Растафаријанството е монотеистичко религиозно движење настанато во 1930-тите години на Јамајка. Неговите припадници веруваат дека Хајле Селасие бил божјо отелотворение и познати се како растафаријанци или расти.
Суканиците на главите на растафаријанците ги претставуваат нивните корени, поврзаноста со земјата, предците и природата. Исто така ја претставуваат гривата на лав, симболот на Африка. Истовременот се и еден вид побуна против белците, како контраст на нивната руса коса и култура. На почетокот ги носеле само оние кои полагале заклетва, за подоцна да ги прифатат повеќето растафаријанци. Должината на суканиците за нив претставувал мерка на мудроста, зрелоста и знаењето, како и тоа колку одредено лице е следбеник на движењето.
Ламанш
Ламанш (La Manche) или Англиски Канал (English Channel) — проток на Атлантскиот Океан кој го одвојува островот Велика Британија од северна Франција и го спојува Атлантскиот Океан со Северното Море. Долг е околу 563 км, а широк околу 240 км. Доверскиот Проток е најјужниот дел на каналот, кој е широк само 34 км (од Довер до ’ртот Гри Не) и се наоѓа на најисточниот дел на преминот. За време на Римското Царство, преминот се нарекувал Oceanus Britannicus, а до 1549 година, „Британско Море“.
Ламанш отсекогаш бил природна одбрана од надворешни напади, меѓу другите и од Наполеон I и Германија за време на Втората светска војна. Преку Ламанш се одвивале повеќе инвазии (римското освојување на Британија, норманските освојувања и десантот во Нормандија).
Каналот е релативно плиток, со просечна длабочина од околу 120 м на најширокиот дел па сè до 45 m во делот меѓу Довер и Кале. Каналските Острови се наоѓаат во теснецот, поблиску до францускиот брег.
Во 1994 година под Ламанш е ископан железнички тунел долг 50 километри, што претставува вториот по должина железнички тунел во светот. Овој тунел, наречен „Евротунел“, ги спојува Черитон во Англија и Кале во Франција, а возовите кои минуваат низ него најчесто се на релација Лондон - Париз - Брисел.
Аланин трансаминаза
Аланин трансаминаза (ALT) е трансаминаза ензим. Серумското ниво на ALT, серумското ниво на AST (аспартат трансаминаза) и нивниот однос (AST/ALT однос претставуваат биомаркери за функцијата на црниот дроб.
Функција
ALT го катализира трансферот на амино групата од L-аланинот на α-кетоглутаратот. Производите на оваа реверзибилна реакција на трансаминација се пируват и L-глутамат.
Моира Орфеи
Кариера
Таа пораснала во семејство кое било сопственик на циркуската компанија Циркус Орфеј. Таа станала симбол на циркусот во Италија и со тоа се стекнала со меѓународна слава. Циркусот Моира Орфеи бил основан во 1960 година.
Дино де Лаурентис и предложил да го смени името во Миранда Моира. Билборди со нејзината слика имало во секој град каде што циркусот бил отворен. Таа исто така станала филмска глумица која глумела во над четириесет филмови, од комедии до италијански крими филмови.
Личен живот
Нејзини родители биле Ричард Орфеј и Виолета Арата. Таа се омажила за Валтер Ноунс во 1961 година и имала две деца: Стефано и Лара Орфеј.
Доживеала мозочен удар на 4 август 2006 година, за време на шоуто на Џojоза Јоник. Девет години подоцна, на 15 ноември 2015 година, починала во Бреша, Италија.
NGC 6082
NGC 6082 — засега неутврден објект во соѕвездието Скорпија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6082 се споменува и како ESO 390-?1, IC 4597 ?.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6082 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 15 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 14' 36"".
Други поделби
Проучување на NGC 6082 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 374; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7351. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
270 п.н.е.
270 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 270. година пред новата ера, 270. од првиот милениум п.н.е., 70. од 3 век п.н.е. и прва од 270-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5238 и 5239 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4480 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3490 и 3491 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 483.
Ања Ветерова
Ања Ветерова  - македонска поп пејачка. Во 2010 година ја претставуваше Македонија на Детската евровизија.
Кариера
Ања дебитирала на музичката сцена во 2004 на детскиот фестивал Супер Ѕвезда. На тој фестивал настапувала во периодот од 2004-2007, и настапила со песните „Штрк“, „Во ритам“, „Луда забава“ и „За сцена родена сум јас“. Со последната песна, таа ја освоила првата награда на "World of Talents 2007" во Одеса, Украина.
Во 2008, Ања настапила на 51виот Zecchino d'Oro фестивал во Италија, со песната "Come un aquilone" (Време е за нас) напишана од Калиопи. На тој фестивал го освоила 10тото место, претставувајќи ја македонската култура. Исто така, таа година гостувала на националното финале на Детска Евровизија во Скопје.
Во 2009 настапила на фестивалот "Il pulcinella d'Oro" во Наполи, со наполитанска песна. Истата година ја снимала дуетската песна „Јас те сакам тебе“ со бендот Паркети, со која настапиле на фестивалот Тралала во Битола.
Во 2010 освоила награда за најдобра песна на фестивалот "Ti Amo" во Романија со песната "DJ Polipo", напишана од Елена Ристеска.
Во септември 2010 била победник на домашниот детски избор за песна на Евровизија и ја претставувала Македонија во Минск, Белорусија со песната „Еооо, еооо“ (Магична песна), напишана од Дарко Димитров и Елена Ристеска.
Во октомври истата година настапила на "Verdi Note" фестивалот во Салермо, Италија со песната "Bengi, cagnolino trendy".
Таа исто така настапила на фестивалите „Мале сунчане скале“ во Херцег Нови, Црна Гора и „Чаролија“ во Белград, Србија. Освен пеење Ања танцува и глуми. Ја играла малата Есмералда во балетот
Во 2016 настапила на фестивалот Макфест со песната „И покрај сè“.
Основно училиште посетувала во ОУ „11 Октомври“, средно училиште завршила во Гимназија НОВА, а сега е студент на музичката академија Беркли во САД.
Надворешни врски
Профил на Ања Ветерова на ВБУ Музички Регистар
Окуз Мехмед-паша
Окуз Мехмед-паша (Мехмед-паша Волот), Кара Мехмед-паша (Мехмед-паша Црниот) или Кул Киран Мехмед-паша (Мехмед-паша Робокршачот), (починат на 23 декември 1619 година) – отомански државник и војсководец во раниот XVII век кој двапати бил на функцијата голем везир. Првиот пат од 17 октомври 1614 година до 17 ноември 1616 година (за време на владеењето на Ахмед I) и вториот пат од 18 јануари 1619 до 23 декември 1619 (за време на владеењето на Осман II Младиот. Тој исто така, од 1607 до 1611 година, ја извршувал функцијата беглербег (управник) на Египет. He also held the office of the governor of Egypt from 1607 to 1611.
Беглербег на Египет
Пред својот прв мандат како голем везир, во 1607 година Мехмед-паша бил назначен за беглербег на Египет, каде се задржал до 1611 година. Во 1604 година, три години пред да стапи на должноста, беглербегот на отоманскиот Египет, Мактул Хаџи Ибрахим-паша бил убиен во бунт од сопствените војници. Оваа случка предизвикала тригодишна нестабилност на Египет, следните два беглербега, Хадим Мехмед-паша и Јеменли Хасан-паша, не успеале целосно да го задушат бунтот. Кога Мехмед-паша стапил на должност, неговите методи на строга рака како и неговата личност му овозможиле да ги потисне спахиите и да го укине данокот за заштита кој тие го наметнале. После првото истоварување во Александрија тој ја стекнал јавната поддршка со посета на гробовите на локалните светци и третирајќи ги добро Мамелуците, наредувајќи да се поправат градбите и структурите кои ги изградиле Мамелуците. Потоа ги егзекутирал регионалните управници кои им дозволиле на спахиите да го наметнат данокот, и ги предупредил другите дека може да ги снајде истата судбина. Напнатоста кулминира во февруари 1609 година кога бунтовниците се собрале во градот Танта и се состанале на гробот на Ахмад ал-Бадави, египетскиот најпопуларен светец, да се заколната дека ќе му се спротивстават на Мехмед-паша. Потоа почнале да собираат трупи и да ги пљачкаат селата за намирници. И Мехмед-паша собрал трупи, иако некои од неговите офицери го наговарале на дипломатија, со што Мехмед-паша се согласил и го испратил муфтијата Алтипармак Мехмед-ефенди со еден офицер да преговара со бунтовниците. Преговорите биле неуспешни и силите на Мехмед-паша почнале да се мобилизираат.
Силите на на Мехмед-паша и бунтовниците се судриле северно од Каиро. Бунтовниците ја изгубиле битката, пашините сили егзекутирале преку 250 од нив, додека другите подоцна биле протерани во Јемен.
Како последица на овој настан, Мехмед-паша станал познат како „Кул Киран“ (робокршач на турски) заради потчинување на Мамелуците и војниците на отоманската власт. Тој продолжил јавните работи и успеал да ги реформира фискалната и војната организација на египетскиот ајалет, намалувајќи го бројот на локални бегови на 12, иако оваа мерка подоцна била повлечена. Во 1611 година султанот го повлекол во главниот град Истанбул.
Голем везир
Мехмед-паша ја извршувал функцијата голем везир од 17 октомври 1614 до 17 ноември 1616 година, и од 18 јануари 1619 до 23 декември 1619 година. Во овие периоди вообичаено бил нарекуван Кара Мехмед-паша, прекарот „вол“ му го извадиле зад грб (скоро е сигурно дека морал да го чуе) заради неговата тешка градба и заради татко му кој бил потковач на добиток во квартот Караѓумрук во Истанбул. Историјата повеќе го задржала неговиот прекар отколку Кара, што значи црн на турски и би можело да се однесува на неговиот тен и коса, или фигуративно за неговата храброст и смелост.
Една епизода за време на неговото везирување се однесува на нападот на Виена придружуван од само 47 посебно обучени војници, и без да го информира султанот или кој било друг авторитет во главниот отомански град. Потфатот целосно пропаднал и скоро да ја изгубил и главата. Некои историчари овој потфат го сметаат како трета опсада на Виена од Отоманците, заедно со попознатите, преземени прво од султанот Сулејман Величествениот во 1529 година и подоцна од големиот везир Кара Мустафа-паша во 1683 година.
Беглербег на Ајдин
Меѓу неговите два мандати на голем везир, тој го имал местото на беглербег на отоманскиот Ајдин вилает (тогаш провинција која опфаќала голем дел од западна Анадолија), и неговото управување е обележено со изградбата на каравансарај во Кушадаси кој името го добил според него Каравансарај Окуз Мехмед-паша, чија цел била да ја привлече меѓународната трговија преку тоа пристаниште (која се поместила кон пристаништето Измир кое го претпочитале европските трговци). Денес овој каравансарај се користи како лукзузен хотел и трговски центар.
Смрт
Бил задавен од млад јаничар во 1619 година.
Тријанонски договор
Тријанонскиот договор е одржан на 4 јуни 1920 год.во палатата Тријанон во Версај(Франција), помеѓу земјите на Антанта и Унгарија Со договорот се усогласило статус на ново независна унгарска држава и дефинирање на нејзините граници спрема соседните држави. Ова е еден од мировните договори со кој е завршена Првата светска војна.
Распад на Австроунгарија
Од 1867 до 1918 год. Австроунгарска монархија била поделена на австриски и унгарски делови. Австорунгарската Монархија кон крајот од 1918 год. доживеала голем воен пораз и се распаднала.Со ова распаѓање се овозможило словенечките народи на монархијата, како и Романците, да ги реализираат своите аспирации за државност или обединување со другите делов на сопствениот народ. Тогаш се формира и Кралството СХС (Југославија) и Чехословачка, а додека од Трансилванија - Романците се приклучиле на проширената Романија. Дури и Унгарците сакале да се откажат од стариот државен систем, па најпрво ја прогласиле Унгарската Демоктратска Република а потоа и Унгарска Советска Република. Во времето на распоаѓањето се појавиле и политички предлози кој се залагале за зачувување на Австроунгарската реформа односно Унгарија, каде што би биле признати националнитете аспирации на сите луѓе во таа област. Така Микша Штробл кој крајот на 1918 год. предложил конзервација на Унгарија по примерот на Швајцарија, со која би била поделена на 8 Унгарски , 13 етнички и 6 градски квартови. Овој предлог бил изнесен предоцна, бидејќи во тоа време кога предложените не-унгарски народи веќе фактички се оделиле од Унгарија и немале желба да се вратат во нејзиниот склоп
Одредби од договорот
Со тријанонскиот договор се одредиле границите на независна Унгарија, во кој се вклучувале централните делови од некогашното Кралство Унгарија. Други територии кој претходно биле управувани од страна на Унгарија биле дадени на Австрија, Чехословачка, Кралството СХС (Југославија) и Романија. Со договорот било ограничено 35.000 лесно вооружени војници да го одржуваат внатрешниот мир. Границата на новата независна Унгарија главно ги вклучувале етничите Унгарци. Голем број на Унгарци останале надвор од овие граници, додека во Унгарија останале голем број и на други луѓе. Иако границите главно биле дефинирани спрема етничкиот принцип, од овој принцип делумно се одстапило поради економските и стратешките причини. Кралството СХС (Југославија) веќе во 1919 год. е остапило дел од Банат со Темишваром во Романија, додека во согласнот со Договорот од Тријанон, независната Унгарија остапила дел од Бачке и најголем дел од Барање.
Барон (Гар)
Барон (Baron) – општина во департманот Гар во јужна Франција.
Шарлота Амалија (град)
Шарлота Амалија (Charlotte Amalie) е главен град на Американските Девствени Острови. Градот името го добил во 1692 година по кралицата на Данска Шарлота Амалија од Хесен-Касел (1650–1714). Се наоѓа на островот Сент Томас. Овој град е едно од најубавите природни пристаништа на Карибите. Бројот на жители изнесува 19,000.
Кулијачки јазици
Кулијачките јазици се понекогаш наречени и рубски јазици е мала група на јазици што се зборуваат во Уганда. Тие се дел од нилосахарските јазици и најверојатно се дел од подгрупата на источносудански јазици. Во оваа група спаѓаат јазиците:
Чука (Делчево)
Чука  — археолошко наоѓалиште во околината на Делчево. Наоѓалиштето претставува населба од неолитско време.
Во нивата на П. Стојанов, која е на 1 км западно од градот, во непосредната близина на градскиот резервоар се среќава голем број фрагменти од керамички садови со груба фактура, рачно работени.
Градина Соколица
Градина Соколица е археолошки локалитет кој  се наоѓа  во северниот дел на селото Остра, на граница спрема Вујетинцима. Наоѓалиштето претставува неподвижно културно добро затоа што е споменик на културата.
Зачуваните остатоци од утврдувањето поради својата доминантна и стратегиски поволна положба, биле континуирано населувани  во временските епохи во текот на праисторијата во бронзеното време, потоа во доцната антика (од IV до VI век ) и подоцна во текот на 10 и 11 век. Некои наоди укажуваат дека Соколица се користела како постојанo или привременo престојувалиште  во подоцнежниот период за време на турското владеење.
Утврдувањето било со помали димензии (65х35м) со два појаси на бедеми, односно со два одделно одбранети простори  - Горниот град (областа на рамното плато) и Подграѓе, кое  се наоѓало  на пострмниот  дел од теренот. Бедемите се бранеле со една или две кули, чии остатоци биле откриени во текот на ископувањата. Ширината на бедемот била помеѓу 1,5 и 2,5 m. За време на истражувањето, откриени биле четири градби на западниот ѕид на Горниот град, надворешното и внатрешното лице на бедемот и помал простор во Подграѓе.
Кордиљера Негра
Кордиљера Негра (шпански: Cordillera Negra, „црн венец“) е планински венец, еден од трите главни планински венци во централно Перу во регионот на Андите. Кордиљера Негра е дел од Кордиљера Ориентал.
Општо
Кордиљера Негра се протега на територија која е 180 километри долга и 25 до 40 километри широка. Венецот се протега во правец север-северозапад - југ-југозаапд, паралелно со брегот на Тихиот Океан. Венецот е оддалечен од брегот околу 60 километри. Овој планински венец е дел од Андите. Најголемите врвови се Пико Рокаре со 5.187 метри, потоа Руми Круз со 5.020 метри и Сенал Серо Рико со 5.006 метри надморска височина.
Особености
Кордиљера Негра се наоѓа во перуанскиот регион Анкаш. Во 1960-те години во северниот дел од венецот, во пештерата Куева дел Гитареро, биле откриени коски од мастодонт и лама и биле пронајдени докази дека во регионот живееле луѓе уште од 10,950 до 10,230 г.п.н.е. Денес местото е населено од амеркански староседелци кои одгледуваат пченка, жито и останати култури. Регионот е богат со руда, особено со злато, сребро и бакар.
Мијата
Наташа Мијат Крстевска (порано Мијатовиќ), позната како MIYATTA — македонска поп пејачка и кант-авторка на забавна музика.
Во 2004-2005 била учесник на Српски идол, покрај Ноне Неделковска.
Првиот самостоен хит со наслов ,,Верувам во себе" го издаде во 2007ма година.
Дарил Импи
Дарил Импи (Daryl Impey; р. во ) — јужноафрикански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Импи е универзален возал, но главно се бори на стрмните спринтови.
Импи е двократен победник на Тур Даун Андер и единствен возач кој ја освоил трката две години по ред, освојувајќи ја во 2018, и во 2019 година. Го освоил националното друмско првенство двапати и е осумкратен победник на националното хронометарско првенство, вклучувајќи седум последователни титули помеѓу 2013 и 2019 година.
Кариера
Откако возел за јужноафриканската екипа во 2008 и 2009 година, во 2010 година Импи се приклучил на. Првично, Импи за 2011 потпишал со австралиската екипа Пегасус, но бил присилен да бара друга екипа, откако Пегасус не успеал да добие лиценце од UCI. По возењето за и  во 2011, Импи му се приклучил на  за првата сезона на екипата во 2012. Тој освоил етапа на Трката околу Баскија во април оваа година, пред да го направи своето деби на некоја голема трка на Џиро д’Италија во мај. Во 2013 станал првиот јужноафрикански предводник на Тур де Франс.
Во јули 2014 година, Импи објавил дека се покажал позитивен на забранетото средство пробенецид на јужноафриканските друмски првенства во февруари, иако отфрлил какви било престапки. Импи подоцна бил прогласен за виновен од обвиненијата на сослушувањето во август 2014 година, на кое било прифатено неговото објаснување дека пробенецидот влегол во неговиот систем преку капсули кои ги купил од аптека. По неговото враќање, ја освоил Трката околу Алберта со една секунда предност благодарение на победата во последната етапа, која му донеле доволно бонус секунди да ја освои трката пред Том Димулен. Импи ја потврдил неговата добра форма неколку денови подоцна, завршувајќи на четвртото место на Гран при Квебек.
Во 2015 година морал да го напушти Тур де Франс откако бил вклучен во масовниот пад на третата етапа. Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Покраини во Шри Ланка
Шри Ланка е поделена на покраини (පළාත, மாகாணம்), воспоставени од британските власти на Цејлон во 1833 г. Во текот на следниот век, административната власт им припаднала на окрузите, а кон средината на XX век, покраините добиле чисто церемонијална улога. Оваа поставеност се сменила во 1987 г, со воведувањето на покраински совети како одговор на долгоочекуваната децентрализација согласно XIII Амандман на Уставот на Шри Ланка од 1978 г. Денес постојат девет покраини.
Покраини
Сите податоци се водат според последниот попис во земјата, спроведен во 2001 г. Северната и Источната покраина не биле наполно попишани од безбедносни причини, па затоа населението во нив е само проценето. Овие случаи се означени со ѕвездичка.
Коморите на Олимписките игри
Коморите првпат настапиле на Олимписки игри во 1996 година, и оттогаш испратиле натпреварувачи на сите летни олимпијади. Комори досега не испратил натпреварувачи на Зимски олимписки игри. Досега ниту еден натпреварувач од Комори не освоил олимписки медал.
Националниот олимписки комитет на Коморите е основан во 1979 година, а бил признаен од страна на Меѓународниот олимписки комитет во 1993 година.
Црква „Св. Никола“ - Галате
Свети Никола — македонска православна црква во гостиварското село Галате. Црквата е изградена во 1876 година. Црковниот ентериер е дело на претставителот на Дебарската школа, галичанецот Данаил Несторов. Во 2017 година, црквата била ограбена.
Лорд Џим
Лорд Џим (англиски: Lord Jim) е роман на писателот Џозеф Конрад, првично објавен во серијал во списанието Blackwood's Magazine  во периодот од  октомвриr 1899 до ноември 1900. Приказната на романот се развива со напуштањето на еден патнички брод со сè екипажот во водите на Југоисточна Азија, вклучително и еден млад британски морнар - Џим.
Во 1988 година, Modern Library го рангирал романот „Лорд Џим“ на 85 место на списокот на 100 најдобри англиски романи на 20 век.
Прием
Во1998, Modern Library го рангирала романот „Лорд Џим“ на 85 место на списокот на 100 најдобри англиски романи за 20 век. Во 1999, францускиот весник „Ле Монд“ направил проглас помеѓу читачите за да кажат кои од 200-те избрани романи во 20 век би ги препораќале. Романот „Лорд Џим“ бил на 75 место.