cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noesis Cultural Society
Основана есента, во 1998 година од Remus Cernea, меѓу нивните досегашни проекти се „виртуелни енциклопедии “ ("virtual encyclopedias") за Константин Бранкуши, Никита Станеску и I.L. Caragiale. Тие, исто така, produced неколку „виртуелни антологии“ ("virtual anthologies“) на современи романски уметници, писатели и академици. Секоја од овие антологии содржи еквивалент на педесет книги на CD ROM и е sold за цена споредлива со една книга. Оваа стратегија e за земјa, каде што повеќето академици и интелектуалци имаат пристап до компјутери.
До три ми пушки пукнаа
„До три ми пушки пукнаа“ — македонска народна песна. Песната е посветена на некои си тројца јунаци кои биле смртно погодени од пушки, и кои биле оплакувани од своите мајки. Песната има општествен и ајдутски карактер.
Текст
-До три ми пушки пукнаја,
до три јунака паднаја.
До три јунака паднаја,
до три ми мајки плакаја.
До три ми мајки плакаја,
стојанова мајка највеќе.
- Стани ми синко Стојане,
да видиш родна вдовица.
Да видиш родна вдовица,
со седум, осум сирака,
деветти сирак на лулка.
- Не можам мајко да станам,
земја ми лице покрила,
Избишта
Избишта — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Избишта — село во областа Преспа, воглавно сместено на западната страна од патот А3 (Охрид-Ресен) кој го поврзува Избишта со Јанковец и Ресен на југ. Од градот Ресен е оддалечено 4,5 километри. Соседни села, и нивниот правец и оддалеченост во воздушна линија од Златари (сметано од средиштата на населените места), се: Крушје (на северозапад; 3,2 км), Лева Река (на север; 3 км), Кривени (на запад; 1,9 км), Јанковец (на југ; 2,5 км) и Болно (на југозапад; 3,7 км).
Историја
Во XIX век селото било дел од нахијата Преспа на Охридската каза на Отоманското Царство.
На 31 јануари 1903 година, Избишта било опколено од османлиската војска. Тогаш била водена битка со четите на ТМОРО од околните села, при што куќата на Мантовци била запалена и бил направен терор во селото од страна на османлиската војска.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Избишта живееле 232 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Избишта имало 256 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Избишта брои 176 жители, од кои 174 Македонци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 128 жители, од кои 121 Македонец, 1 Србин и 6 лица без податоци.
Родови
Избишта е македонско село.
Родови во селото се: Ѓоревци, Јанчевци, Петковци (дојдени од селото Брежани, Дебрца пред многу години, не се знае точниот период на нивната преселба,Фузевци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Илино
Илино — раселено село во Општина Ресен, во областа Преспа, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Општина Ресен, во областа Преспа чиј атар се допира со подрачјето на Општина Охрид.
Население
Селото е целосно раселено и според пописот од 2002 година, селото нема жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1636 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски дом на селото Горно Крушје.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 73 гласачи.
Иселеништво
Селото е целосно иселено. Голем број од населението мигрирало во Аргентина (преку 10 семејства). Населението во помал број се иселувало уште и во Србија, САД, Бугарија, Ресен, Скопје.
Избишта
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 139 гласачи.
Заврх (Литија)
Заврх (словенечки: Zavrh) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Избишта
Иселеништво
во Аргентина се иселени 15тина семејства до 1949 година.
Пресек (теорија на множества)
Пресек (означен со ∩) на две множества А и В – множество кое ги содржи сите елементи на множеството А кои му припаѓаат и на множеството В (или еквивалентно, сите елементи на множеството В кои истовремено му припаѓаат на множеството А и ниеден друг елемент.
Формална дефиниција
Пресекот на две множества A и B е множеството:
т.е. x ∈A∩B ако и само ако
На пример:
Пресекот на неколку множества може да се пресметува наеднаш. На пример, пресекот на множествата A, ‘‘B, C и D, е A ∩ B ∩ C ∩ D = A ∩ (B ∩ (C ∩ D)) ''. Пресекот на множества е асоцијативна операција, па важи идентитетот A ∩ (B ∩ C) = (A ∩ B) ∩ C.
Во универзумот U може да се дефинира комплемент Ac на множеството А како множество на сите елементи на U кои не се во А. Сега пресекот на множествата А и В може да се запише како комплемент на унијата на нивните комплементи, што следи од Де Моргановите закони: A ∩ B = (Ac ∪ Bc)c.
Воена болница
Градска општа болница „8 Септември" (поранешна Воена болница) — најголема здравствена установа за болничко лекување на ниво на секундарна здравствена заштита во Скопје и Македонија. Таа е под директна јурисдикција на Министерството за одбрана на Република Македонија. Основана е на 15 ноември 1944 година со одлука на Главниот штаб на Народноослободителната војска на Македонија. Командант на ВБ е полковник Петре Утковски.
За болницата
По Првата светска војна воената болница се наоѓала на местото каде што сега е Скопскиот саем и хотелот „Континентал“, и истата функционирала сè до средината на 1971 година. Во 1971 година била пуштена во употреба новата зграда која постои и ден-денес, која во тоа време била една од најмодерните воено-медицински установи на Балканот. Вкупната површина што ја зафаќа овој комплекс изнесува околу 90.000 м2, од кои под покрив се околу 60.000 м2, а во слободната површина доминира болничкиот парк и паркиралиштата. Стационарниот дел од Воената болница располага со 400 болнички легла. Вработени се околу 700 воени и цивилни лица — здравствени работници, лекари од сите специјалности, специјалисти и супспецијалисти, доктори на науки, магистри, медицински техничари, административен, технички и друг помошен персонал. Амбулантно-поликлиничка специјалистичка здравствена заштита во Воената болница се обезбедува за повеќе од 120.000 пациенти годишно, а болничка здравствена заштита за околу 11.000 болни. Воената болница е наставна база на Медицинскиот факултет и Воената академија.
Научно-истражувачката дејност се реализира во координација со Медицинскиот факултет преку учество на мултидисциплинарни научни проекти, изработка на докторски дисертации и магистерски трудови кои се од интерес за Воената болница.
Структура на болницата
Денес во рамките на Воената болница влегуваат: Институтот за превентивна медицина, Воената амбуланта и Воената аптека.
Од 1 март 2000 година, со три оддели (Оддел за интензивна нега, Оддел за полуитензивна нега и Дијагностички центар), во склоп на болницата, функцонира и Приватната специјална болница за хируршки болести „Филип Втори“.
Институт за превентивна медицина
Институтот за превентивна медицина е составена од 5 одделенија и тоа:
Воена амбуланта
Воената амбуланта е составена од три пункта кои делуваат во определени подрачја во местата каде што се наоѓаат. Тие се:
Пунктот е од отворен тип и покрај згрижување на АВЛ, ЦЛ и војниците од ГШ, врши стоматолошки услуги и на лица од граѓанството. Амбулантата укажува општа медицинска помош и стоматолошки услуги, а во својот состав има и превијалиште, лабораторија и аптека. Во општата служба има три лекари од кои еден специјалист по општа медицина, а во стоматолошката служба има 4 стоматолози од кои еден специјалист по детска и превентивна стоматологија.
Воена аптека
Како организациона единица на Воената болница, Воената аптека е неопходна за нејзино функционирање. Воената аптека ги обединува плановите за потребите на болничките одделенија од лекови и медицински материјали и се грижи за нивна реализација преку прием, чување и издавање, а во согласност со законските прописи. Во рамките на активностите на Воената аптека влегува и издавање на лекови на рецепт за осигуреници на Фондот за здравство и припадниците на безбедносните сили на Република Македонија. За потребите на Воената болница, во Воената аптека се изработуваат магистрални препарати, парентерални раствори и капки за очи. Воената аптека располага со информациски систем кој овозможува редовно следење на потрошувачката на лекови и медицински материјали.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Тиквешко Езеро
Тиквешко Езеро — вештачко езеро на Црна Река 12 км југозападно од Кавадарци, односно 3 км јужно од селото Возарци. Езерото е настанато во 1968 година со преградување на кањонот на реката и со изградба на брана висока 104 м. Браната е изградена од нафрлан камен со глинено јадро чија должина изнесува 338 м.
Местоположба
Тиквешкото Езеро на север се граничи со вештачки создадената брана во близина на с. Возарци, на исток со атарите на населените места: Брушани, Ресава, Бегниште и Куманичево, како и висорамнината Витачево, на запад се граничи со атарите на с. Добротино, Праведник и планината Вишешница, а на југ со Мрежичко и Клиново.
Географска местоположба
Според својата географска положба, езерото може да се подели на два дела:
Флора и фауна
Планинските масиви кои го оградуваа Тиквешкото Езеро се слабо зашумени, со исклучок на Мариовскиот дел и масивот Чатино, кои ја чинат десниот брег од горниот дел на езерото. Планинските масиви од левата страна на езерото (долен дел), Голема Рудина - Вишешница - Мала Рудина, како и десната страна на долниот дел на езерото, кои ја чинат висорамнината Витачево - Самовилец се посиромашни со шуми. Шумите главно се листопадни и нискожбунести, кои не можат да се користат за индустриски цели. Најзастапени се следните видови: даб, габер, тиса, дива фоја, грипа, смрека, додека борот се јавува многу слабо на горната страна од езерото. На средниот дел од езерото, на левиот брег, северно од месноста Полошко се сретнува дрвото наречено гол човек (Arbutus andrachne) кое е зимзелено и претставува реткост во Европа. Карактеристично е за шумите, посебно дабот кој е доста богат со жир и претставува добра храна за голем дел на животинските видови (питоми и диви). Значајно е да напоменеме дека во овие планински предели може да се сретне разновиден дивеч, од кои најчесто се: дива свиња, срна, волкот, лисицата и зајакот. По целото крајбрежје се одгледува крупна стока и тоа: говедо од расата „буша“, која е практично најзастапена како и мал број товарни грла: коњи и мазги, додека од ситната стока се одгледува коза и мал број на свиња.
Со изградбата на акумулацијата, на целото крајбрежје, се населија разни видови на езерски птици, од кои најмногубројни се: корморан, сива чапја, дивите бели галеби, преку зимскиот период - диви шатки. Исто така, на овој предел, посебно карпестиот, на планината Вишешница и Голема Рудина, можат да се сретнат разни птици грабливки и тоа: кањата (Neophron percnopterus), белоглавиот орел и брадестиот орел кои се во изумирање, потоа соколот, и други.
Во Тиквешкото Езеро се констатирани повеќе видови риби од кои предмет на стопанската експлоатација се:
Хидропотенцијал
Тиквешкото Езеро е најголемо вештачко езеро по површина, длабочина и по должина во нашата земја, а второ по вкупното количество вода во него. Зафаќа површина од 14 км2 и должина од 29 км. Вкупната бруто-зафатнина во езерото изнасува 475 милиони м3 вода. Водата од Тиквешкото Езеро се користи за наводнување и за добивање на електрична енергија. Наводнувањето се врши преку хидросистемот „Тиквеш“, а во близина на браната е подигната ХЕЦ „Тиквеш“.
Хидроелектрана "Тиквеш"
Хидроелектранта "Тиквеш" односно браната на Тиквешката акумулација е оддалечена од вливот на Црна Река во Вардар околу 26 км, а околу 2,5 км пред излезот на реката Црна од својот кањонски дел на течението. Изградбата на браната и хидроелектранта "Тиквеш" на реката Црна со своите два агрегати е завршена 1968 година додека останатие два агрегати се пуштени во погон 1981 година. Дното на Црна Река на местото на браната се наоѓа на просечна кота од 165м надморска височина. Нивото на големи количини на вода во акумулацијата е на 270м надморска височина, додека котата на круната на преливниот шахт е на 265м надморска височина. Должината на браната изнесува 417м, а висината изнесува 105м. Ширината на основицата на браната (тампонирана - насипана од глина и чакал) изнесува 300м, додека ширината на круната на браната изнесува 14м. Енергетската вредност на акумулацијата со четирите агрегати изнесува 51.8 GW/h, со средно годишно производство од 220 GM/h, со инсталиран проток од 120 м3/sec и инсталирана моќ од 96 MW/h.
Знаменитости
На просторот на Тиквешкото Езеро постојат голем број на археолошки наоѓалишта, населби, манастири и споменици. Од античкиот период, на овој простор се откриени повеќе наоѓалишта, како на пример: Римските гробишта кај с. Клиново и населбата Црквиште. Од средновековните наоѓалишта, познати се: населбата Тиквеш, пештерската црква „св. Лазар“ во близина на утоката на реката Каменица во Тиквешкото Езеро, Полошкиот манастир „св. Ѓорѓи“, пештерската црква „св. Марко“ во близина на с. Драдња) и др.
Во близината на селото Куманичево се наоѓа локалитетот Моминска карпа за кој постои легендата според која три девојки од селото Галиште, за да си ја спасат честа, се фрлиле од карпата. Пирота, за некоја да не се премисли, тие претходно си ги врзале косите во заедничка плетенка. Во близината на селото Моклиште се наоѓа манастир од XVI век, посветен на св. Никола. Непосредно над езерото се наоѓа Полошкиот манастир и црквата „Свети Ѓорѓи“ од XIV век, богато украсена со фрески. За неа се мисли дека потекнува од крајот на IX век, бидејќи според архитектурата е многу слична со охридските црковни градби.
Мохач
Мохач — град во областа Барања, Унгарија, на десниот брег на Дунав.
Потекло на поимот
Името најверојатно доаѓа од словенскиот * Mъchačь, * Mocháč: mъchъ (мов, унгарски moha е позајмен збор од словенскиот /) + наставка -ačь словенските, како Словачка Mochnáč или Чешка Macháč. Види 1093/1190/1388 Мохах.
Историја
Таму се одржале две познати битки:
Овие битки го претставуваа почетокот и крајот, соодветно, на отоманската доминација на Унгарија.
Во римското време имало камп на бреговите на Дунав кај Мохач.
Во средновековното Кралство Унгарија, Мохач бил дел од историската област Барања , а за време на османлиското владеење бил административно седиште на Санџак Мохач , Отоманска административна единица. Откако Хабсбурзите ја одвеле областа од Османлиите, Мохач бил вклучен во обновената област Барања.
Во 1910 година, населението во областа Мохач броело 56.909 луѓе, од кои 21.951 зборувале германски, 20.699 унгарски , 4.312 српски и 421 хрватски. Уште 9.600 жители се водат како зборувале "и други јазици" (веројатно Буџевац и Сокац ).
Настани
Секоја пролет, градот е домаќин на годишниот карневал Busójárás.
Демографија
Според пописот во 2011 година вкупното население во Мохач било 17,808, од кои 15,842 (84,2%) Унгарци, 1,723 (9,7%) Германци , 700 (3,9%) Хрвати и 537 (3%) Роми. 14% од вкупното население не ја објавиле својата етничка припадност. Во Унгарија луѓето можат да пријават повеќе од една етничка припадност (двоен идентитет), така што сумата го надминува вкупното население.
Збратимени градови
Мохач е збратимен со:
Анѓелко Андонов
Биографија
Роден е во мијачкото село Папрадиште. Работел заедно со брата си Вељан Андонов. В 1860 година двајцата ја живописуваат црквата „Свети Никола“ во прилепското село Топлица.
В 1892 година двајцата ја живописуваат црквата „Успение Богородично“ во Крива круша.
Дел од иконите во црквата „Свети Јован Богослов“ в штипското село Богословец.
Бостон
Бостон (Boston) — главен град и најнаселена општина на американската држава Масачусетс. Градот се простира на 124 км2 и има 685.094 жители (во 2017 година), што го прави најнаселен град во регионот на Нова Англија. Бостон е и седиштето на општината Сафолк, иако владата на општината беше распуштена на 1 јули 1999 година. Градот е стопански и културен центар на значително поголема област позната како Голем Бостон во која живеат околу 4,8 милиони луѓе (во 2016 година) и се рангира како десетта по големина таква област во земјата.
Бостон е еден од најстарите градови во САД, основан на полуостровот Шомут во 1630 година од страна на пуританските доселеници од Англија. Тука се одиграле неколку клучни настани од американската револуција, како бостонскиот масакр, бостонската чајанка, Битката кај Бункер Хил и опсадата на Бостон. По независноста на САД од Велика Британија, Бостон продолжил да биде важно пристаниште и индустриски центар, како и центар за образование и култура. Градот се проширил надвор од оригиналниот полуостров преку мелиорација на земјиштето и проширување на општината. Неговата богата историја привлекува многу туристи; само салата Фенел е посетена од повеќе од 20 милиони посетители годишно. Бостон е познат по тоа што во 1634 година е изграден првиот јавен парк, каде што во 1635 година е отворено првото државно училиште и каде што во 1897 година е изградена првата подземна железница.
Бостон ја има најголемата стапка на добротворни донации и активности во САД по жител. Бизнисите и институциите се рангираат меѓу најдобрите во земјата за еколошка совесност и реинвестиции. Градот е еден од најскапите за живеење во Соединетите Американски Држави, но, останува високо рангиран по квалитет на живеење.
Во соседниот град Кембриџ се наоѓа познатиот универзитет Харвард и Масачусетскиот технолошки институт.
NGC 1756
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1756 се споменува и како ESO 56-SC27, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 11 ноември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1756 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m. NGC 1756 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 54 м 49,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 14' 15".
Други поделби
Проучување на NGC 1756 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Агва Гранде
Агва Гранде (португалски: Água Grande) е округ во Сао Томе и Принсипе. Округот се наоѓа во покраината Сао Томе. Главниот град на државата, Сао Томе, се наоѓа во округот. Округот има вкупна површина од 17 км2 и е најмал од сите окрузи. Округот има население од околу 54.300 жители според проценките од 2004.
Демографија
Историска демографија на округот
Инфраструктура
Агва Гранде има училишта и колеџи, среди училишта, единствените болница и аеродром во државата, стадион, цркви, плажи, пристаниште и неколку мали плоштади. Ова е најразвоен округ во државата.
Остерхолц
Остерхолц (Osterholz) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Административното окружно седиште е во градот Остерхолц-Шармбек.
Округот се граничи (од запад надесно) со следниве окрузи: Везермарш, Куксхафен, Ротенбург и Ферден, како и градот Бремен.
Географија
Јужниот дел на округот е дел од метрополитенската област на Бремен. На север се наоѓа Тојферсмор (букв. „ѓаволско мочуриште“), едно од најголемите зачувани мочуришта во Германија. Поголеми мочуришта постојат на обата брега на реката Хаме, која тече низ округот од север на југ и се влвиа во реката Виме. Виме ја создава јужната граница и е притока на Везер, кој ја создава западната граница на округот.
Историја
Првично архиепископите од Бремен владееле со денешната област на округот. Во 1648 година, Архиепископијата била претворена во Војводство Бремен, кое најпрвин било владеено во личен сојуз од Швеѓаните, а од 1715 од Хановерската династија. Во 1807 година, Кралството Вестфалија го припоило Војводството, пред Франција да го анектира во 1810 година. Во 1813 година, Војводството било вратено на Изборното кнежевство Хановер, кое било издигнато како Кралство Хановер во 1814 година - го припоило војводството во вистински сојуз и војводската територија станала дел од областа Штаде, основана во 1823 година. Во 1866 година, Кралството Хановер станало дел од Прусија, создавајќи ја покраината Хановер. Пруската администрација основала окрузи во 1885 година, а меѓу нив бил и Остерхолц.
Сариѓол
Сариѓол — село во Општина Радовиш, источна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на југозпадната падина на Плачковица, оддалечено 11 километри источно од Радовиш. Атарот зафаќа површина од Источно од селото тече реката Сирава, која се влева во Плавија (Плаваја) на јужниот крај од атарот.
Историја
Во XIX век Сариѓол било турско село во Радовишката каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Сари Ѓол имал 75 жители, сите Турци.
Според османистот Димитар Гаџанов во 1916 г. во Сари ѓол живееле 124 Турци.
Население
Во првите децении на XX век населението на Сариѓол значително нараснало, што се гледа од податокот на Гаџанов, како и од првите два пописа по Втората светска војна. Ова се променило во 1950-тите кога целото село е испразнето, веројатно поради иселувањето на Турците од Македонија.
Комичари (филм од 1967)
„Комичари“ (англиски: The Comedians) — филм на режисерот Питер Гленвил (Peter Glenville) од 1967 година. Филмот е заснован врз истоимениот роман на Грем Грин (Graham Greene), кој е автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Ричард Бартон (Richard Burton), Елизабет Тејлор (Elizabeth Taylor) и Алек Гинис (Alec Guinness).
Синопсис
Циничен сопственик на хотел во Хаити, по потекло Велшанин, одржува тајна љубовна врска со сопругата на еден дипломат за време на владеењето на диктаторот Дивалје...
453 п.н.е.
453 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 453. година пред новата ера, 453. од првиот милениум п.н.е., 53. од 5 век п.н.е. и четвртта од 450-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5055 и 5056 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4297 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3307 и 3308 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 300.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 453 година се протега во 2183 и 2184, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2243 и 2244 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 90. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1107 и 1106 исламска година пред хиџра.
NGC 3837
NGC 3837 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3837 се споменува и како UGC 6701, MCG 3-30-68, CGCG 97-89, ARAK 314.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3837 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 3837 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Павлодар (округ)
Павлодар е округ во Казахстан во покраината Павлодар со центар град Павлодар.
2010: Втора одисеја
„2010: Втора одисеја“ (англиски: 2010: Odyssey Two) — научнофантастичен роман на британскиот писател Артур Кларк, кој претставува продолжение на „2001: Вселенска одисеја.
Настанувањето на романот
Во ноември 1982 година, Кларк го напишал епилогот на романот „2001: Вселенска одисеја“ со наслов „По 2001“ во кој објаснува како настанало неговото продолжение. Имено, кога го завршил романот „2001: Вселенска одисеја“, тој воопшто не планирал да напише негово продолжение. Уште повеќе, според неговите зборови, во текот на следната деценија ја исмејувал и самата помисла на такво нешто, како нешто бесмислено. Меѓутоа, во меѓувреме, тој добивал многу писма од читателите, кои биле љубопитни да дознаат што се случило понатаму. Затоа, како едне вид интелектуална вежба, тој напишал еден нацрт-текст за можното продолжение, и тоа во форма на краток филмски синопсис при што еден примерок му испратил на режисерот Стенли Кјубрик, а еден на неговиот агент Скот Мередит. Кјубрик бил воздржан, но Мередит бил воодушевен и почнал да го убедува да ја напише книгата што ќе претставува продолжение на „2001: Вселенска одисеја“. Така настанал романот „2010: Втора одисеја“, а Кларк ја искористил 37. глава од првата книга како премин меѓу двата романа.
14-ти Филипински Конгрес
14-тиот Филиписнки конгрес е моменталниот состав на законодавната власт на филипините, односно тоа е сегашниот состав на Конгресот, кој е составен од Сенатот и Претставничкиот Дом.
Претседател на сенатот на Филипините
Претседателот на сенатот на Филипините е највисока рангирана функција во филиписнкиот Сенат. Тој е избран од Сенаторите и е нивен претседател.
Моментален претседател на сенатот е Мануел Вилар Јр., кој е избран на 24 јули 2006, на 13-тиот Конгрес.
Заподје
Заподје (словенечки: Zapodje) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
NGC 1757
NGC 1757 — засега неутврден објект во соѕвездието Еридан, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1757 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 2 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 43' 23".
Други поделби
Проучување на NGC 1757 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4758. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Мај (округ во Павлодар)
Мај е округ во Казахстан во покраината Павлодар со центар град Коктобе.
Николас Васкес
Николас Васкес (Nicolás Vázquez) (роден ) — аргентински глумец и пејач, најдобро познат по своите улоги во Ангели, Пиратска душа и Бескрајно лето.
Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 22 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 22''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Кошарка на Летните олимписки игри 1988 (мажи)
Првото место го освоил СССР, второто СФРЈ и третото САД.
Список на француски кралеви
Ова е список на кралеви на Франција, распоредени по хронолошки редослед, од соодветните династии. Француските монарси владееле од воспоставувањето на Франкија во 486 па сè до 1870. Во текот на поголемиот дел од својата историја, Франција била под власт на кралевите. Сепак, четворица каролиншки монарси биле исто така и цареви на Светото Римско Царство а династијата Бонапарти биле цареви.
Во оваа статија се содржат сите владетели кои ја имале титулата „Крал на Франките“, „Крал на Франција“, „Крал на Французите“ или „Цар на Французите“. За другите франкиски монарси, види Список на франкиски кралеви.
Како дополнување на туканаведените монарси, Кралевите на Англија и Британија од 1340–1360 и 1369–1801 исто така ја барале титулата Крал на Франција. Кусо време, тоа барање имало основа in fact — под условите на Троанскиот договор од 1420, кога Шарл VI го признал својот зет Хенри V од Англија за регент и наследник. Хенри V починал пред Шарл VI па така синот на Хенри V, Хенри VI од Англија, го наследил својот дедо Шарл VI како Крал на Франција. Поголемиот дел на северна Франција бил под британска контрола сè до 1435, но околу 1453, Англичаните биле истерани од цела Франција освен од Кале (и Каналските Острови), а Кале го изгубиле во 1558. Сепак, англиските а потоа и британските монарси продолжиле да ја бараат титулата сè до создавањето на Обединетото Кралство во 1801. Титулата "Крал на Франките" (Rex Francorum) останала во употреба сè до владеењето на Филип II. Во тек на кусиот период кога Уставот од 1791 бил на сила (1791–1792) и после Јулската револуција во 1830, стилот "Крал на Французите" се користел наместо "Крал на Франција (и Навара)". Тоа била уставна иновација позната како народна монархија која титулата на монарх повеќе ја поврзувала со Французите отколку со територијата на Франција.
Титула
Титулата и називот на француските монарси се менувала со тек на времето:
Меровиншка династија (428–737)
Биле припадници на германското племе познато како Франки. Меровиншките кралеви започнале како војсководачи, а најстариот за кој се знае бил Хлодион. Хлодовик I бил првиот кој се воздигнал до вистински крал. После неговата смрт, неговото кралство било поделено меѓу неговите синови, на (Неустрија), Париз, Орлеан (Бургундија), и Мец (Австразија). Неколку меровиншки монарси го обединиле франкиското кралство и стекнале титула „Крал на Франките“. Но после нивната смрт, согласно франкискиот обичај, кралството честопати било повторно делено меѓу нивните синови.
Каролиншки интерегнум (737–743)
Последните меровиншки кралеви, познати како мрзливите кралеви (rois fainéants), немале никаква реална политичка моќ, додека мајордомите владееле наместо нив. Кога Теодорих IV умрел во 737, мајордомот Карло Мартел го оставил престолот празен и продолжил да владее сè до својата смрт во 741. Неговиот син Пипин Кусиот накратко ја обновил меровиншката династија со тоа што го донел Хилдерик III на престолот во 743, но потоа повторно го разрешил во 751.
NGC 6186
NGC 6186 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6186 се споменува и како UGC 10448, MCG 4-39-15, CGCG 138-38, IRAS 16322+2138.
Откривање
Објектот е откриен на 28 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6186 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6186 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 34 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 32' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 6186 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58523. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 156; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1531. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1438.
Кантагало
Кантагало е округ во Сао Томе и Принсипе. Округот се наоѓа во покраината Сао Томе. По број на население, овој округ е четврти во државата и има вкупна површина од 119 км2. Административен центар на округот е Сантана.
Демографија
Историска демографија
Инфраструктура
Во округот има училишта, стадион, цркви, плажи, мало пристаниште и неколку мали плоштади. Округот според БНП е на средно ниво.
Ејми Чау
Емји Јуен Ји Чау (Amy Yuen Yee Chow или 周婉儀; пинјин: Zhōu Wǎnyí, р. година во Сан Хозе, Калифорнија, САД) е пензионирана американска спортска гимнастичарка. Таа учествуваше на Летните олимписки игри во 1996 и 2000 година. Чау е позната како член на Волшебната Седумка, тимот кој го освои првиот гимнастичарски златен медал за САД на Олимписките игри. Таа е првата Американска Азијатка која освоила олимписки медал во гимнастика.
Никлас Александерсон
Јенс Никлас Александерсон (роден на 29 декември 1971 година во Халмштад, Шведска) — поранешен шведски фудбалер, играч од средниот ред.
Технички одлики
Тој играл како десно крило и десен краен одбранбен играч. Освен неговата разновидност, тој е познат и по неговиот дриблинг и издржливост.
Загозд (Литија)
Загозд (словенечки: Zagozd) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Симеоновден
Симеоновден или денот на Свети Симеон Столпник е голем православен празник, кој се одбележува на 1 септември според грегоријанскиот и на 14 септември според јулијанскиот календар. На овој празник започнува Црковната Нова Година. Според верувањето и светците се раководеле по овој календар. Со празникот Свети Симеон е поврзано есенското засејување, што е проследено со посебни обичаи и верувања, иако тие се различни во разни краишта на Македонија и Светот имаат и многу заеднички елементи.
Црна Река
Црна Река — најголема десна притока на Вардар. Нејзината должина изнесува 207 км.
Симеоновден
Симеон Столпник
Симеон Столпник по потекло бил Сириец од родители селани и христијани. Во својата осумнаесетта година побегнал од родителите и се замонаши. Се предавал себеси на најтешки подвизи, понекогаш постел по четириесет дена. Потоа се предал на посебен подвиг: имено, деноноќно сотел на столб, во непрестајна молитва. Неговиот столб најпрво бил висок шест лалкти, потоа му подигнале еден од дванаесет, па од дваесет и два, па од триесет и шест, и најпосле столб висок четириесет лакти. Мајка му Марта двапати доаѓала да го види, но тој не ја примал, туку од столбот ѝ велел: „Не ме вознемирувај сега, мајко, ако се удостојам ќе се видиме во оној свет.“ Свети Симеон претрпел безбројни напади од демоните, но сите ги победил со молитва кон Бога. Овој светител извршил големи чуда и мнозина болни ги исцелил со збор и со молитва. Околу неговиот столб притекнувал народ од сите страни, богати и сиромашни, цареви и робови. И тој им помагал на сите; на некои враќајќи им го телесното здравје, на некои давајќи им утеха и поука, а некои изобличувајќи ги заради нивната еретичка вера. Така ја одвратил царицата Евдокија од Евтихиевата ерес и ја привел кон Христијанството. Свети Симеон се подвизувал за време на царевите Теодосиј Помладиот, Маркијан и Лав Велики. Симеон Столпник живеел 103 години и се упокоил на 1 септември, 459 година. Неговите мошти се пренесени во Антиохија, во црквата посветена на неговото име.
Црна Река
Течение
Извира од изворот Црна Дупка во близина на селото Железнец на надморска височина од 760 метри. Од изворот до селото Бучин, Црна Река тече низ Демирхисарско, а оттука до селото Скочивир низ најголемата котлина во земјата — Пелагонија. Низ Пелагонија таа има правец на течење север-југ, а од атарот на селото Брод прави лак и свртува кон исток и североисток. Од селото Скочивир таа влегува во Скочивирската Клисура, најдолга клисура во Македонија, долга 104 км, како и во највисоката област Мариово. Низ Мариово Црна Река има карактер на планинска река, бидејќи е брза, со тесно корито, со високи страни со изглед на кањон. Навлегувајќи во атарот на селото Галиште, Црна Река започнува да се заезерува во должина од 30 км, бидејќи пред излезот од клисурата е подигната брана висока 105 м. Така Црна Река го полни Тиквешкото Езеро. Водите од Црна Река се користат (главно) за наводнување на посевите и лозовите насади во општина Кавадарци и општина Неготино, а потоа и за добивање на електрична енергија. Од браната во близина на селото Возарци, па до утоката во Вардар кај античкото наоѓалиште Стоби, Црна Река има особини на рамничарска река.
Симеоновден
Обичаи
На 1 септември според стариот календар (или на 14 септември според новиот) започнува црковната година, а во народот овој ден се сметал за голем земјоделски празник. Тоа најповеќе се манифестирало со обичаите и верувањата поврзани со започнувањето на есенската сеидба. Се верува дека откако е собрана летнината е завршен еден годишен циклус и започнува друг со првата есенска сеидба. Преданието сведочи дека на Првиот вселенски собор е одредено црковната година да започнува на 1 септември. И кај Евреите со месецот септември започнувала граѓанската година, тогаш се собирале плодовите и се искажувала благодарност кон Бога. Во историјата на христијанството овој месец е значаен и по тоа што во септември царот Константин извојувал значајна победа над Максенциј, голем неверник и противник на христијанството и оттогаш започнало слободно изразување на христијанската вера. Од Симеоновден започнува есенската сеидба. Се носело семе во црквата да се „очати и благослови“, а потоа дома се мешало со другото жито подготвено за сеење. Исто така се верувало дека на овој ден не се давало заем и не се изнесувало ништо од дома за да не се разнесе касметот, а ако некој барал нешто заем за да не се налути му се велело „семе изнасамо“. Сите црни предмети од куќата се криеле од пред очи (тава, грне и др.) за да нема гламна житото. Орачот на нива носел дисаѓи со жито, а во житото имало прстен (златен или сребрен), потоа китка босилек, китка од разни други цвеќиња, две гросчиња бело и црно грозје, неварено јајце, чешел за коноп и мало лепче (кравајче). Во семето се измешувале и зрна од „брадата“ од минатата година што дотогаш се чувала во амбарот. На воловите им врзувале бела крпа за да е бело житото. По пристигнувањето на нивата орачот најпрвин изорувал една бразда, потоа низ прстенот пропуштал еден грст семе и го фрлал во нивата. Чешелот го ставал во нивата за да е густ бериќетот како чешелот, белото грозје го фрлал во нивата за е бело (чисто) житото, а црното го фрлал надвор од нивата за да нема какол и гламна. Босилекот, китката со разни цвеќиња ги ставал во браздата како дар за нивата, а потоа со втората бразда сето тоа го покривал со земја.
Македонија
Низ Македонија на овој ден забележани се најразлични обичаи и верувања, но заедничко за сите е дека на овој ден започнуваат есенските земјоделски работи коишто значеле егзистенцијаи секогаш биле проследени со многу обичаи, верувања и магиски заштити што имале цел да обезбедат богат род на земјоделските култури. На овој ден генерално низ цела етничка Македонија не се позајмувало ништо.
Црна Река
Течение
Од селото Илино таа под името Илинска Река се спушта надолу по еден длабок дол. Другиот поток ги собира водите од железничката клисура и се нарекува Железничка Река затоа што минува низ селото Железнец. Третиот поток ги собира водите на долот меѓу Бигла и нејзиното подгорје и се нарекува Слоештичка Река, затоа што минува низ селото Слоештица. Тие три потоци имаат малку вода затоа што изворите им се слаби и кај селото Железнец тие се соединуваат во една река која се нарекува Железничка. Кај селото Железнец до самата река има извор со темна, зацрнета вода. Од тој извор надолу реката го добива називот Црна.
Симеоновден
Македонија
Во Дебрца (Охридско) на Свети Симеон се пеело семето за есенската сеидба. Во една чинија се ставале разни семиња: пченица, ’рж, јачмен, пченка, грав и др. Во чинијата уште се ставало и босилек, а потоа таа се завиткувала со бела шамија (тулбенче) и се носела во црквата. Тамо свештеникот ги пеел чиниите со семињата, од целото село заедно. По враќањето од црквата се одело на засевање. Ако времето не било стасано за засевање се засевало малку, барем неколку бразди, колку за адет. При засевањето најпрвин се сеело пеаното семе, а потоа босилекот се закачувал во нивата. Се верува дека босилекот има апотропејско дејство и дека нивата и житото ќе ги чува од разни несреќи, болести, поројни дождови, разни инсекти и сл. Според Веселин Чајкановиќ босилекот е божји цвет и дејствува како сигурен апотропејон. Откако ќе го насее пеаното семе орачот седнува да руча. На засевање за ручек задолжително се прави нешто сукано, за да се сучи к’сметот. Секогаш се засевувало на полна месечина и наутро кога сонцето одело нагоре. Тој ден по изнесувањето на семето не смее да се изнесува ништо црно од дома за да нема гламна житото, дури и на вода не се оди со црно котле или ѓумче. Кога првпат се одело засевање не чинело некој со празен сад да го пресретне орачот. Може да им се случи несреќа на воловите, да му се скршат плугот или браната. Исто така, тој ден не се давало на заем ништо за да не се случи некој да го изнесе к’сметот од куќата. На заорување воловите се потураат со вода за да им лесно при орањето, како што е лесна водата или како што лесно оди водата. Кога ѕевгарот минува по патот сите што седат покрај патот стануваат и со тоа им прават чест на воловите, а се верува дека и земјата ќе им биде полесна кога ќе ораат. Очигледно во овие обичаи, верувања и магиски дејствија има многу елементи од имитативната, но и од преносната магија.
Црна Река
Течение
Под селото Железнец реката излегува од планинското грло во Демир Хисар. При самата утока на грлото, од левата страна ја прима Делечката Река, којашто ги собира водите на Суво Поле и југозападните падини на Стрмол и Слива. Од нејзината утока надолу Црна тече во една тесна долина. Недалеку од селото Белче, Црна Река излегува во североисточниот крај на малото Слепчанско Поле. Тука Црна од десно го прима Смилевскиот Поток кој започнува од Црн Врв над селото Смилево и ги собира водите на Слепчанското Поле и на оној дел од источната падина на Бигла, која го заградува тоа поленце. Тука Црна е веќе голем планински поток, но сѐ уште не е полноводна река. Тој дел го сочинува нејзиното горно течение. Течението тука ѝ е силно, но не е бујно, затоа што чисто планинскиот дел на нејзината долина е мал, а од Железнец надолу долината ѝ е доста хоризонтална.
Симеоновден
Македонија
Во Радовишко каде што со овој празник започнувала земјоделската нова година, исто така започнувала есенската сеидба. Притоа на воловите и на ралото врзувале црвен конец со монистра „за лоши очи“, односно за од уроци. Во секоја куќа меселе зелник кој заедно со тепсијата го носеле на нивата на орачите. Овие откако благословувале, го изедувале зелникот, засевале колку за адет и се враќале при што трошките од зелникот ги закопувале во нивата за и касметот да остане на нивата и да не се разнесува.
Во Кумановско овој обичај бил проследен со богати обичаи и верувања. И овде се носело семе во црквата да се „очати и благослови“, а потоа дома се мешало со другото жито подготвено за сеење. И во овој крај не се давало заем и не се изнесувало ништо од дома за да не се разнесе касметот, а ако некој барал нешто заем за да не се налути му се велело „семе изнасамо“. Сите црни предмети од куќата се криеле од пред очи (тава, грне и др.) за да нема гламна житото. Орачот на нива носел дисаѓи со жито, а во житото имало прстен (златен или сребрен), потоа китка босилек, китка од разни други цвеќиња, две гросчиња бело и црно грозје, неварено јајце, чешел за коноп и мало лепче (кравајче). Во семето се измешувале и зрна од „брадата“ од минатата година што дотогаш се чувала во амбарот. На воловите им врзувале бела крпа за да е бело житото. По пристигнувањето на нивата орачот најпрвин изорувал една бразда, потоа низ прстенот пропуштал еден грст семе и го фрлал во нивата. Чешелот го ставал во нивата за да е густ бериќетот како чешелот, белото грозје го фрлал во нивата за е бело (чисто) житото, а црното го фрлал надвор од нивата за да нема какол и гламна. Босилекот, китката со разни цвеќиња ги ставал во браздата како дар за нивата, а потоа со втората бразда сето тоа го покривал со земја.
Црна Река
Течение
Малку подолу од утоката на таа рекичка, Црна влегува во клисурата којашто ја пресекува Крушевската Планина и води од Демир Хисар во Прилепското Поле. Таа е не многу кривулеста клисура со широко дно и средно стрмни земјени падини. Во Прилепското Поле таа завршува кај с.Бучин, според кое е позната и под името Бучинска Клисура. Во Прилепското Поле, Црна Река тече при самото оголено подножје на продолжението на Крушевската Планина преку клисурата. Самото нејзино корито е плитко. Кај селото Чепигово од нејзината лева страна се влева Блато Река. Кај селото Тополчани, Црна Река влегува во Битолското Поле и продолжува да тече во подножјето на јужниот крај на Селечка Планина. Штом се сретне со полите на таа планина, реката свртува кон југ и прави голем агол.