cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Одбивање (физика)
Сеизмички одбивања
Сеизмичките бранови произведени од земјотреси или други извори (како што се експлозии) може да се гледаат од слоевите на Земјата. Студијата на длабоките рефлексии на бранови предизвикани од земјотреси е дозволено да се утврди на слоевита структура на Земјата. Поплитки рефлексии се користат во одразот на сеизмологијата да студираат на Земјината кора, генерално, а особени  се изгледите за нафта и природен гас депозит.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Валовишта
Свети Ѓорѓи (Ἱ. Μητροπολιτικός Ναός Ἁγίου Γεωργίου Σιδηροκάστρου) — црква во градот Валовишта, Егејска Македонија. Претставува главна катедрала на Валовишката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1888 г. кога населението било под врховенството на Бугарската егзархија. Се наоѓа на ул. „Агиос Георгиос“ бр. 26. При изградбата, традиционалните облици се збогатени со сложени архитектонски елементи. Внатрешноста е богато украсена. .
Бурбонци
Бурбонската династија (француски: Bourbon, шпански: Borbón) е важна европска династија, гранка од Капетинската династија. Бурбонските кралеви владееле со кралствата Навара и Франција уште од 16 век. До 18 век, членови на Бурбонската династија биле монарси и на Шпанија, Неапол, Сицилија и Парма. Шпанија и Луксембург и денес имаат Бурбонски монарси.
Бурбонските монарси владееле со Навара од 1555 и со Франција од 1589, сè до 1792 кога монархијата била отфрлена за време на Француската револуција. Потоа, повторно монархијата била обновена во 1815, и дефинитивно заменета во 1830 од Орлеанската династија.
Филип V од Шпанија бил првиот Бурбонски владетел на Шпанија од 1700 година. Оваа гранка од Бурбонската династија владее со Шпанија до денес. Нејзин претставник е Н.В. кралот Хуан Карлос I.
Историја
Бурбоните првобитно биле аристократско семејство чие стебло може да се следи до почетокот на 13 век, кога со имотот Бурбон владеел лорд кој бил вазал на францускиот крал. Во 1268 година Робер, Гроф од Клермон, шестиот син на кралот Луј IX се оженил со Беатрикс од Бургундија, Дама на Бурбон. Бидејќи таа била единствена наследничка на имотот Бурбон, нивниот син ја добил титулата Војвода од Бурбон во 1327. Бурбонската линија најпрво станале кралеви на Навара во 1555, а потоа и на Франција, кога Анри III од Навара станал Анри IV од Франција во 1589.
Шпанија
Годините се однесуваат на владеењето.
Луксембург
Годините се однесуваат на владеењето.
Мише Развигоров
Михаил (Мише) Развигоров (, -, ) — македонски револуционер, војвода, член на ТМОРО и учител.
Револуционерна дејност
Во 1893 година во Штип пристигнал Даме Груев, кој работел како учител во градот и тука го основал Месниот комитет на ТМОРО во кој членувале: Михаил Арсов, Христо Поп Коцев, Александар Малински, Мише Развигоров, Митре Теранцелиев, Ефрем Чучков и Тодор Лазаров, кој бил раководител. Како член на Месниот комитет, Развигоров ја ширел организациската мрежа во околината на Штип и ги организирал приемот, складирањето, препраќањето и распоредувањето на револуционерните материјали.
По избувнувањето на Виничката афера од 14-15 ноември 1897 година, Развигоров, заедно со повеќемина членови на Окружниот комитет во Штип бил затворен и мачен во штипскиот затвор, а потоа врзан бил носен по штипските, виничките и светиниколските села со цел да се заплаши народот. Гледајќи ги страдањата што ги трпело месното население, Развигоров решил да ја преземе вината врз себе и признал дека тој ги вооружувал луѓето. Затоа, Развигоров бил осуден на доживотна робија и заедно со Петар Поп Арсов и другите членови на Окружниот комитет, на 23 август 1898 година, преку Солун бил спроведен во затворот Подрум Кале во Акија, Мала Азија.
Во затворот владееле ужасни услови и во едно писмо од 25 јули 1898 година, Развигоров, Поп Арсов и Александар Коцев побарале од австрискиот конзул во Скопје да се ангажира кај турските власти за подобрување на нивната положба. Нивните семејства на 22 август 1899 година напишале уште едно писмо до австрискиот конзул со молба да им помогне на затворениците. Во август 1902 година, по повод устоличувањето на султанот Абдул Хамид II, била прогласена амнестија и Развигоров излегол од затворот. Притоа, одредено време, тој поминал во Бугарија, а потоа формирал своја чета со која заминал во штипската околија.
По пропаста на Илинденското востание, биле одржани повеќе советувања како подготовка на конгресот на ТМОРО од 1905 година. На едно такво советување, одржано во текот на јануари-февруари 1904 година во Софија учествувал и Развигоров како претставник на Скопскиот револуционерен округ. Во пролетта 1904 година, тој се вратил во Штип и ја продолжил револуционерната дејност. Во септември 1904 година влегува со четата во кумановското село Кокошиње и убива осум србомани.
Од 2 до 7 јануари 1905 година, како претставник на штипската околија (заедно со Ефрем Чучков, Тодор Александров и Стојан Мишев), Развигоров учествувал на конгресот на Скопскиот револуционерен округ што се одржал во кратовското село Кнежево, во присуство на 20 делегати. Учествувал и на Рилскиот конгрес.
Во овој период, Развигоров развил богата дејност како војвода на штипската околија, при што уживал голема популарност кај народот, поради неговите активности за подобрување на социјалната положба, како: помагање на селаните за откупување на земјата од беговите, ослободување на долговите на задолжените селани кај Евреите, поништување на турските документи во кои се воделе задолжените селани, формирање помагателни каси, организирање бојкот на населението на плаќањето даноци итн. Во тој поглед, Развигоров извршил големо влијание и во другите околии во Источна Македонија. Како резултат на неговите активности, населението го нарекувало Овчеполски кнез.
Загинување
Во почетокот на 1907 година, Развигоров дошол во Штип да изврши контрола на финансиското работење на штипската револуционерна организација, бидејќи постоеле сомневања за проневера на парите. Притоа, тој се сместил во куќата на Петре Брашнаров во Исарското маало, а со него биле неговите телохранители Петре Жабата и Милан Крстев. Притоа, на 2 април 1907 година, Развигоров бил предаден и куќата била опколена од турската војска. Не сакајќи да се предадат, четниците започнале борба при што Турците ја запалиле куќата. Според едни извори, Развигоров и другарите изгореле живи, според други извори, тие се самоубиле, а трети извори посочуваат дека Развигоров бил убиен во борбата, Милан Крстев изгорел, а Петре Жабата успеал да избега во една од соседните куќи, но таму бил предаден и опколен, па се самоубил. Изгореното тело на Развигоров било пронајдено во оџакот на запалената куќа, а турската власт дозволила телата на загинатите да бидат закопани.
Погребот на Развигоров бил масовно посетен при што тој бил закопан на градските гробишта, до црквата „Св. Спас“, а на надгробната плоча бил издлабен следниов текст: „Мише Развигоров, народен учител“, со податоци за местото и датата на раѓањето и на смртта. Инаку, мотивот за предавството на Развигоров биле парите, а предавството го извршил благајникот на штипската револуционерна организација Мише Анчев. Во знак на сеќавање на делото на Развигоров, народот му испеал неколку песни.
Хузестан
Хузестан (, Ostān-e Khūzestān) — покраина на Иран. Се наоѓа во југозападниот дел на земјата и се граничи со Ирак. Главен град е Ахваз и има површина од 63.238 км2. Други поголеми градови се Бехбахан, Абадан, Амдимешк, Коремшехр, Бандар Имам, Дезфул, Шуштар, Омидијех, Изех, Бак-e-Малек, Мах Шахр, Дашт-e-Азадеган, Рамхормос, Шадеган, Суза, Масџед Солејман, Мину и Ховејзех.
Хузестан има 18 пратеници во Меџлисот и 6 претставници во Советот на експерти
Потекло на поимот
Името Кузестан, во слободен превод значи Земјата на Кузите.
Хузестан во книжевноста
Хузестан долго време е предмет за вдахновение на многу писатели и поети од Пресија. Следуваат некои прочуени текстови:
زبس کز دامن لب شکر افشاند
شکر دامن به خوزستان بر افشاند
„На усните ѝ сладок шеќер разлеан,
Како шеќерот во Хузестан што се лее.“
Незами
قد رعنای تو و قامت سرو کشمر
لب شیرین تو و شکر خوزستانی
„Твојта витка става како кешмарскиот чемпрес,
Усните слатки, како хузестанскиот шеќер.“
Незари Кохистани
که باشد که پیوند سام سوار
نخواهد از اهواز تا قندهار
„Та Сем не требаше далеку да јава
од Хазар, сал до Кандахар.“
Достапен израз
Во областа на оптимизациите на компајлерите, достапните изрази се алгоритам за анализа што го одредува за секоја точка во програмата множеството изрази што не треба повторно да се пресметуваат. За тие изрази се вели дека се достапни во таква точка. За да бидат достапни на програмска точка, операндите на изразот не треба да се менуваат на кој било пат од појавата на тој израз до програмската точка.
Анализата е пример за кон напред проблем на анализа на проток на податоци. Се одржува збир на достапни изрази. Секоја изјава се анализира за да види дали ги менува операндите на еден или повеќе достапни изрази. Ова дава целини на достапни изрази на крајот од секој основен блок, познат како почеток во термините за анализа на проток на податоци. Израз е достапен на почетокот на основниот блок ако е достапен на крајот од секој претходник на основниот блок. Ова дава збир на равенки во однос на достапните множества, што може да се реши со повторувачки алгоритам.
Анализата на достапниот израз се користи за да се направи глобално отстранување на заеднички под-изрази (CSE). Ако изразот е достапен во одредена точка, нема потреба повторно да се проценува.
Мост на Киевското метро
Мостот на Киевското метро (украински: Міст Метро) е мост кој минува низ реката Днепар во престолнината на Украина, Киев.
Мостот е долг 700 метри.
Мостот бил отворен на 5 ноември 1965 година, со проширувањето на Киевското метро. Главен инженер за изградбата на мостот бил Георгиј Фухс. Мостот го поврзува Хидропаркотот.
Мостот има и автомобилска лента.
Турне (река)
Турне или Торнио (Tornionjoki, Torne älv, Duortneseatnu, Tornionväylä) — река во северна Шведска и Финска. Приближно половина од должината на реката е природна граница помеѓу овие две земји. Извира во езерото Турнетреск близу границата со Норвешка и тече југоисточно во далечина од 510 км, влевајќи се во Ботнискиот Залив. Таа е најголема река и по должина и по речен слив во округот Норботен. Реката Турне е долга 510 км, а нејзиниот речен слив зафаќа површина од.
Ова е најполноводната река во Финска.
Рут Литл Сатер (награда по математика)
Наградата по математика „Рут Литл Сатер“, исто така наречена Награда Сатер, - една од дваесет и една награда што ја доделува Американското математичко друштво (АМД). Таа е претставена двогодишно како признание за извонреден придонес во истражувањето на математиката од страна на жената во претходните шест години. Наградата била основана во 1990 година со помош на донација од Џоан Бирман, во спомен на нејзината сестра Рут Литл Сатер, која работела во биолошките науки и била поборник за еднакви можности на жените во науката. Прво доделена во 1991 година, наградата има за цел „да ја почитува (сатеровата) посветеност(а) за истражување и да ги охрабри жените во науката“. Победникот се избира од советот на АМС, врз основа на препорака на комисијата. Наградата се доделува на Заедничките состаноци по математика во секоја непарна година и се доделувало скромна парична награда. Од 2003 година, наградата е 5000$, додека 1997-2001, наградата била 1,200$,, а пред тоа била 4000$. Доколку наградата е здружена, парите се делат меѓу примателите.
Капела на Света Петка (Белград)
Капелата на Света Петка се наоѓа во Долниот град на Белградската тврдина и е изградена на местото на чудесниот извор, во непосредна близина на црквата Ружица, изградена по 1867 година. Изворот со лековитата вода се наоѓа во самиот олтар на капелата. Сегашната капела е изградена во 1937 години по проект на архитектот Момир Коруновиќ. Нејзините ѕидови и сводови се прекриени со мозаици, кои од 1980 до 1983 година ги изработил сликарот Ѓуро Радуловиќ.
Историја
Капелата на Света Петка е изграден во периодот кога моштите на оваа светителка биле преместени во Белград. Нејзините мошти биле пренесени на барање на кнегињата Милица на Султанот. Дел од моштите биле пренесени во 1417 година во капелата која била изградена од непознат великодостојник од Долниот град. По турското освојување на Белград во 1521 година моштите биле однесени во Цариград. Во 1641 година биле откупени од молдавскиот војвода и пренесени во градот Јаш. Црквата Ружица сè уште чува еден дел од моштите на Света Петка.
Пред денешната изѕидана капела, постоела капела земуница на падината над денешната капела. Таа првобитна капела била во форма на земуница, во која се влегувало преку скали. Однадвор се гледале само вратата и над неа крстот. На крајот од влезот еден мал ходник водел до извор со бистра и студена вода. Ѕидовите од двете страни на влезот биле украсени со икони. Поради лошата состојба, на иницијатива на патријархот Варнава, на денешеното место била изградена и осветена капела на денот на Света Петка во 1937 година. При копање на темелите биле пронајдени остатоци од некој стар храм и биле ископани бројни коски на војници кои загинале за време на одбраната на Белград во 1914 и 1915 година. Старата капела била отстранета на почетокот на октомври 1935 година, а во темелите и околниот парк биле пронајдени черепи „најверојатно на луѓе кои биле погубени од Турците“, како и надгробни плочи на неколку угледни Турци, меѓу кои и везирот Марашли Али паша.
До оваа црква е изградена крстилница по примерот на апостолите.
Живописот на капелата
Капелата била двапати живописана. Првиот живопис го направил академскиот сликар Владимир Предојевиќ. Тој живопис бргу пропаднал поради лошиот квалитет на материјалот којо се користел за време на изработката, па вториот пат била користена техниката мозаик. Вториот живопис го изработил белградскиот сликар Ѓуро Радловиќ помеѓу 1975 и 1982  година а била осветена од патријархот Герман на 27 февруари 1983 година.
Молитвен петок
Капелата на Света Петка е посетувана секој ден, но особено во петокот и на славите на храмовите. На денот на Света Петка 27 октомври тешко е да се стигне до самата капела. Секој петок наутро во црквата Ружица се служи Света Литургија со читање на канонот на Света Петка и со бакнуање на светите мошти, а попладне во капелата се служи вечерна исто со читање на канонот на Света Петка и со бакнување. на моштите. Овој обичај да се чита канонот на Света Петка со бакнување на нејзините свети мошти е прастар обичај. Служењето на Литургија и читањето молитва над моштите на Света Петка во петок е обичај кај Србите во Белград кој настанал повеќе од сто години пред турската влада во Белград.
Водата на Света Петка
Изворите кај светилиштата народот ги нарекува водици. Водата во овие извори се осветува и народот особено ја почитува. Водата на Света Петка во Белград особено ужива голема почит кај верниците и тоа од прастари времиња. Постои народно предание за витез кој пронашол извор на лековита вода на устието на две реки. Кралската ќерка се излечила со таа вода и над тој извор била изградена црквата Ружица по нејзиното име.
Интересен е податокот дека околината на тогашниот Белград била покриена со густа шума, така што извори имало на сите страни. И тогаш овој извор на Света Петка бил посилен од денешниот.
Девица (соѕвездие)
Девица — едно од соѕвездијата од зодијакот, и како астролошки знак го носи истото име. Латинскиот назив Virgo значи девојка - девица, а неговиот симбол е. Се наоѓа меѓу соѕвездијата Лав на запад и Вага на исток, и е второ најголемо соѕвездие на небото. Многу лесно може да се најде на небото заради неговата најсјајна ѕвезда Спица.
Денеб
Денеб (α Cyg / α Cygni) е најсјајната ѕвезда во соѕвездието Лебед и има вертекс во летниот триаголник. Таа е 19-та најсјајна ѕвезда на ноќното небо, со привидна ѕвездена величина од 1,25. Денеб е бел суперџин и е една од најлуминозните познати ѕвезди. Позната е, односно била позната, по многу други имиња, меѓу кои: Аридед, Дениб Адиге и Аридиф, кои денес се заборавени.
Оулу
Оулу — (Oulu) град и општина во регионот Северна Остроботнија во Финска. Тој е најнаселениот град во северна Финска и шести најнаселен град во државата. Зафаќа површина од 1,513.37 км2 и има население од 198.804 (март 2016).
NGC 5819
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5819 се споменува и како NGC 5808, UGC 9609, CGCG 337-23, IRAS 14540+7319.
Откривање
Објектот е откриен на 6 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5819 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5819 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 54 м 2,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +73° 7' 55"".
Други поделби
Проучување на NGC 5819 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53251. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 10; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4416. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 752.
Алан Ѕагоев
Алан Ѕагоев (руски: Алан Елизбарович Дзагоев, осетски: Зæгъойты Елызбары фырт Алан, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК ЦСКА Москва.
Ѕагоев својата професионална кариера ја започнал во 2006 година како играч на ФК Академија Тољјати. Во моментот настапува за ФК ЦСКА Москва и се смета како еден од најталентираните руски фудбалери.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2008 година и постигнал еден гол.
Абелова награда
Абелова награда — меѓународна награда која секоја година ја доделува кралот на Норвешка на еден или повеќе истакнати математичари. Го носи името на норвешкиот математичар Нилс Хенрик Абел (1802–1829). Оваа награда се смета за „Нобелова награда за математика“     и се вбројува меѓу најпрестижните математички награди. Наградата е и парична, со износ од 684.000 евра (2009 г.).
Добитниците секоја година ги прогласува Норвешката академија на науките откако изборот ќе го направи одбор од пет меѓународни математичари. На чело на одборот стои математичарот Кристијан Сејп. Паричниот износ на наградата е сличен на оној на Нобеловата награда. Наградата е воспоставена во 2001 година со почетен фонд од 200.000.000 круни (околу $24.000.000 долари) во 2001 г. Наградата се доделува во обид да се создаде публицитет и јавна свест за математиката, и со цел да се подигне угледот на математиката, особено кај младите.
Наградниот одбор го има основано и Абеловиот симпозиум, со кој раководи Норвешкото математичко друштво.
Историја
Наградата за првпат била предложена како дел од прославата во на 100-годишнината од Абеловото раѓање во 1902 г. Во 1899, накратко по неговата смрт, Софус Ли предложил да се формира Абелова награда откако дознал во 1897 дека Алфред Нобел не планирал да ја вклучи математиката во неговите награди. Шведскиот крал Оскар II се согласил да ја финансира математичката награда во име на Абел, па така матемаричарите Лудвиг Силов and Карл Стермер изработиле нацрт-статути и правила за предложената награда. Меѓутоа влијанието на Ли обледнело по неговата смрт, и распаѓањето на Шведско-Норвешката Унија во 1905 значело неуспех за првиот обид за формирање на Абеловата награда.
Во 2001, откако се родил обновен интерес за наградата, формирана е работна група за предлогот, а самиот предлог бил поднесен на разгледување кај премиерот на Норвешка во мај месец истата година. Во август 2001, владата на Норвешка најавила дека доделувањето на наградата ќе по чне од 2002 г., по повод двесте-годишнината од раѓањето на Абел. По извесни одложувања, првата награда е всушност доделена во 2003 г.
Во текот на првите седум години (2003–2009), три добитници на наградата (Лакс, Варадан и Громов) се математичари вработени или во соработка со Курантовиот институт за математички науки.
NGC 3345
NGC 3345 — двојна ѕвезда во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3345 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 849. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 238.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
NGC 1443
NGC 1443 — ѕвезда во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1443 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 53,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 3' 8".
Други поделби
Проучување на NGC 1443 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 222; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4720. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
Третјаковска галерија
Државна Третјаковска галерија (рус. Государственная Третьяковская Галерея, ГТГ) — ликовен музеј во Москва, Русија, е најзначајната ризница на руска фина уметност во светот.
Историјата галеријата започнува во 1856 кога московскиот трговец Павел Михајлович Третјаков (1832-98) набавил дела од руски уметници во неговото време со цел за создавање на збирка, која подоцна би прераснала во музеј на национална уметност. Во 1892, Третјаков ѝ ја подарил неговата веќе прочуена збирка на руската нација.
Фасадата на објектот е дело на сликарот Виктор Васнецов во необичен стил на руските сказни. Изграден е во периодот 1902-04 јужно од Московскиот кремљ. За време на XX век, галеријата се проширила во неколку соседни згради, меѓу кои и црквата Св. Никола во Толмачи (XVII век).
Збирката содржи повеќе од 130.000 поставки, од „Владимирската Богородица“ и „Троица“ од Андреј Рубљов, па сѐ до монументалната Композиција VII од Василиј Кандински и Црн квадрат од Казимир Малевич. Во 1977 галеријата држела голем дел од збирката збирката на Георгиј Костаки.
Галерија на современа уметност
Во 1985, Третјаковската галерија административно се спола со галерија на современа уметност, сместена во голема современа зграда долж Градинскиот прстен, веднаш јужно од Кримскиот мост 55.73417°N, 37.60583°W. На теренот на оваа гранка на музејот се наоѓа збирка на соцреалистичка склуптури, во која спаѓаат и маркантни дела како легендарната статуа на „Железниот Феликс“ (Феликс Ѓержински) од Евгениј Вучетич (која била преместена од Лубјанскиот плоштад во 1991), статуата „Ковај!“ со работник како кова меч, и споменикот „Млада Русија“. Близу се наоѓа и 86-метарската статуа на Петар Велики од Зураб Церетели, една од највисоките статуи на светот.
Надворешни врски
55.74139°N, 37.62028°W
Скудриње
Скудриње — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Долна Река, во околината на градот Дебар.
Потекло на името
За настанокот на името од село Скудриње има една легенда. Еднаш една баба и нејзината внука береле дрење и кога бабата седнала да се одмори ја викнала на својата внука да седне во скут да јаде дрење и од зборовите скут и дрење логички доаѓа „Скудриње”.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во областа Долна Река, во западниот дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше, на источната падина на планината Дешат. Сместено е на десниот брег на реката Радика и недалеку од патот Гостивар-Дебар. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 940 метри.
Се наоѓа во националниот парк Маврово. Новата населба се гради по течението на реката Радика, бидејќи населението има забрана за градење на куќи кај што се наоѓа селото за да не се случи уривање на земјата.
Поради стрмниот предел, селото е изложено на опасност од свлечишта. Во близина на селото е активно и свлечиштето „Скудриње“, кое редовно се активира при дождовните сезони.
Селото е сместено на падините на Дешат, на десната страна од реката Радика. Се наоѓа на средно висока тераса, а над него се наоѓа шума. Селото поседува бројни чешми.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Рудина, Ливаѓе, Ванагорица, Градиште, Рунгаќ, Црна Краста, Бокшарен (Бошкова Равен), Свинци, Камен Зоб, Хаџијева Лока, Пазаришче Кала, Речиште, Голган, Столец, Виниградишта, Пороишта, Оџорен (Оџава Равен), Дугица, Плеќенија, Оградник, Гврлица, Бигов Камен, Бигорец, Мала Њива, Мел и Раскрсница.
Селото има збиен тип и се дели на краеви. Како посебни маала се: Реџеповци, Асовци, Фариќовци, Амовци и Чераповци.
Скудриње е оддалечено 13 километри североисточно од градот Дебар, а од општинското средиште Ростуше е оддалечено 9 километри.
Селото не е на регионалниот пат и од него е оддалечено 3,5 километри, но има асфалтен пат до него. Воедно има и автобуската станица блиску до селото. Покрај автобуски превоз се користат комбиња и автомобили како такси возило.
Историја
Старини околу селото докажуваат дека било населено одамна. Тоа се Кала кон Присојница, наречена и Дамчулица. На повисоко место се наоѓа и Кале, кај месноста Пазаришче, додека на Крчин има Градиште.
Во селото постојат спомени за постоење на чума, кога луѓето избегале во шумата.
Селото првпат во пишаните документи се споменува во пописот извршен од Османлиското Царство во 1466/67 година, под името Искудрина со 11 христијански семејства.
Од времето кога во него живееле христијански семејства, може да се најде срушена црква под самото село.
Во век, Скудриње било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото поседува атар, кој зафаќа простор од. На него преовладуваат шумите на површина од 617 хектари, пасиштата заземаат 103 хектари, додека на обработливото земјиште отпаѓаат 78 хектари.
Во Скудриње има 10 трговски објекти и има 7 угостителски објекти.
Население
Селото е големо, коешто во 1961 година броело 1.027 жители, од кои 1.012 се изјасниле како Турци, а 11 жители како Македонци. Во 1994 година бројот двојно се зголемил на 2.126 жители, од кои 1.739 Турци, 138 Македонци, 6 Албанци и 243 се изјасниле како останати, но секако се Македонци со исламска вероисповед.
Според пописот од 2002 година, во селото Скудриње живееле 2.119 жители, од кои:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.055 жители, од кои 106 Македонци, 10 Албанци, 763 Турци, 1 Бошњак, 73 останати и 102 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Скудриње:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Општествени установи
Училиштето е изградено на почетокот на 1960-тите години од минатиот век и работело како подрачно училиште сè до 1996 година кога заради зголемениот број на уцениците од подрачно училиште прераснало во самостојно основно училиште со две подрачни училишта во селата Присојница и Аџиевци. Број на вработени во училиштето има 25 лица и тие доаѓаат од Ростуше, Гостивар и Требиште, додека бројот на ученици е 247, а бројот на паралелки е 18. Од соседните села не доаѓат ученици. Училиштето располага со библиотека, но не поседува училишна кујна.
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на општина Ростуша се наоѓало во периодот 1955-1957.
Политички статус на Крим
Проблемот со припадноста на Крим е општото име на група проблеми настанати од несогласувањата меѓу Русија и Украина во врска со сопственоста на оние територии на Кримскиот Полуостров, кои се наоѓаат во административните граници на Автономната Република Крим и градот Севастопол. кои се развиле до 2014 година.
Предусловите за проблемот се формирале со распадот на СССР како резултат на што регионот станал дел од независна Украина, чие мнозинство се етнички Руси, каде што се силни проруските чувства и се наоѓа Црноморската флота на Руската Федерација. Во текот на 1990-тите, прашањето за промена на статусот на полуостровот било покренато и од властите на Крим и од законодавните тела на Русија, но тоа не довело до промена на државната сопственост на Крим. Во 1997 година, Русија и Украина потпишале Договор за пријателство, соработка и партнерство, со кој се обврзале да го почитуваат меѓусебниот територијален интегритет, а во 2003 година бил потпишан договор за државната граница. Според граничната линија утврдена со договорот, Крим е доделен на територијата на Украина. До 2014 година, Русија го сметала Крим како дел од Украина и не поставувала никакви барања во врска со неговиот пренос.
Во 2014 година, Русија всушност започнала да го контролира поголемиот дел од полуостровот и оттогаш неговиот статус станал предмет на спор: од 18 март 2014 година, Русија ги смета Крим и Севастопол за субјекти на Руската Федерација и не го признава постоењето на прашањето за сопственоста на овие територии, а Украина одбива да го признае Крим како дел од Русија, која де факто ја контролира анектираната територија, на која ја добила поддршката од мнозинството земји-членки на ОН и го смета полуостровот за свој територија, која Русија привремено ја окупирала.
Позадина
На 18 октомври 1921 година, мултинационалната Кримска АССР била формирана како дел од РСФСР. Во 1939 година, населението на Кримска АССР било 1 126 000 луѓе (49,6% Руси, 19,4% Кримски Татари, 13,7% Украинци, 5,8% Евреи, 4,5% Германци ).
По депортацијата во мај - јуни 1944 година на Кримските Татари, Ерменците, Бугарите, Грците, Германците и претставниците на другите народи, проследено со преселување на неколку десетици илјади жители од различни региони на РСФСР и Украинска ССР на територијата на Крим, Кримската АССР била трансформирана на 30 јуни 1945 година во Кримската област. Во април 1954 година, регионот на Крим бил префрлен на Украинска ССР со следнава формулација: „Со оглед на заедничката економија, територијалната близина и блиските економски и културни врски меѓу Кримската област и Украинската ССР“. Според некои руски истражувачи и политичари, во 1954 година Севастопол не бил формално префрлен на Украинска ССР како дел од регионот на Крим, бидејќи од 1948 година бил град на републиканска подреденост на РСФСР. Врховниот совет на Руската Федерација, исто така, се придржувал до оваа позиција кога, на 9 јули 1993 година, усвоил резолуција „За статусот на градот Севастопол“ Меѓутоа, во исто време, во член 77 од Уставот на Украинска ССР од 1978 година, Севастопол, како и Киев, бил именуван за град на републиканска подреденост, а Севастопол не се споменува во Уставот на РСФСР од 1978 година.
Во 1989 година, депортацијата на Кримските Татари била призната од Врховниот совет на СССР како незаконска и криминална. На Кримските Татари им било дозволено да се населат на Крим. Започнало масовното враќање во нивната историска татковина на кримските Татари, што значително ги влошило социјалните и етничките противречности на полуостровот.
1990-тите
Во ноември 1990 година било покренато прашањето за обновување на Кримска АССР како субјект на СССР и учесник во Договорот за Унијата. На 20 јануари 1991 година во Кримската област се одржал референдум за обновување на автономијата на Крим. На референдумот учествувале 81,37 отсто од жителите на Крим вклучени во избирачките списоци. За обновување на Кримска АССР биле 93,26% од граѓаните кои учествувале на референдумот. На 12 февруари 1991 година, Врховниот совет на Украинската ССР го усвоил Законот „За обнова на Кримската автономна Советска Социјалистичка Република». Во Член 1 е запишано:
На 19 јуни 1991 година, споменувањето на обновената автономна република било вклучено во Уставот на Украинска ССР
На крајот на 1980-тите и 1990-тите, на Крим, како и во многу други региони на СССР, се интензивирале активностите на независните јавни организации, од кои голем број првично ја декларирале својата цел да го заштитат национално-културниот, историскиот и јазичниот идентитет на руското население на полуостровот. Во 1989 година, на Крим започнала да дејствува организацијата Демократска Таурида, која особено ги изнела слоганите за создавање на Кримската Република во рамките на СССР и обезбедување статус на рускиот јазик како државен јазик на нејзината територија. Подоцна, со учество на кримските ветерани од војната во Авганистан, на чело со Владимир Кличников, со поддршка на бизнисменот Валери Аверкин, била создадена нова структура - „Републиканско движење на Крим“ (РДК). Основачкото собрание на РДК се одржало во септември 1991 година, непосредно по неуспехот на Августовскиот пуч во СССР и усвојувањето на Актот за декларација за независност на Украина. Програмските поставки на РДК се сведувале на две главни цели - создавање република на Крим со сите права на независна суверена држава и одржување референдум за државно-правниот статус.
На 1 декември 1991 година, на Сеукраинскиот референдум, 54% и 57% од жителите на Кримска АССР и Севастопол кои учествувале во гласањето ја поддржале независноста на Украина. Во гласањето учествувале 67,5% и 64% од вкупниот број жители на овие административни единици, така што во автономијата поддршката за независноста на Украина била најмала меѓу сите региони на земјата со прилично низок одѕив.
Паралелно со развојот на политичката ситуација на Крим во раните 1990-ти, се појавиле идни територијални претензии на Руската Федерација за територијата што еднаш била пренесена на Украина. Иако на 19 ноември 1990 година, РСФСР и Украина потпишале договор со кој се обврзале „да го признаат и почитуваат меѓусебниот територијален интегритет во рамките на границите што моментално постојат во рамките на СССР“, оваа одредба добила приговори од голем број руски пратеници кога договорот бил ратификуван во Врховниот совет на РСФСР, кој го прекорувал договорот за обезбедување на трансферот на Крим „и другите мајчин руски земји“ во Украина. Рускиот министер за надворешни работи Андреј Козирев, како одговор, го отфрлил таквото толкување и појаснил дека „ако се постави прашањето дека границата нема да биде во рамките на СССР“, тогаш прашањето може да се ревидира („тогаш, како што велат, тоа ќе биде друга работа. Веќе ќе биде поинаква политичка ситуација“).
„Поинаква политичка ситуација“ настанала во август 1991 година, кога набргу по неуспехот на Августовскиот пуч во СССР, Врховната Рада на Украина на 24 август го усвоила Актот за декларација за независност на Украина, што значело нејзино отцепување од СССР и, соодветно, целосно државно откачување од Русија. Како одговор на ова, прес-секретарот на рускиот претседател Борис Елцин, Павел Вошчанов, издал изјава на 26 август: ''Русија не го доведува во прашање ничие право на самоопределување, но „постои проблем со границите, чие нерешавање е можно. и дозволено само ако има сојузнички односи утврдени со соодветен договор. Во случај на нивно прекинување, РСФСР го задржува правото да го постави прашањето за ревизија на границите. Горенаведеното се однесува на сите соседни републики, со исклучок на трите балтички републики (латвиски, литвански, естонски), чијашто државна независност е веќе признаена од Русија, што потврдува решението на територијалниот проблем во билатералните односи''“, а подоцна директно прецизирал дека меѓу потенцијалните претензии на Русија го вклучуваат и Кримскиот Полуостров. Истата теза за правото на Русија да ги ревидира границите ја искажал на 3 декември 1991 година, како одговор на сеукраинскиот референдум за независност. Изјавите предизвикале остра реакција во Украина, а по демарш от на Министерството за надворешни работи на земјата, администрацијата на рускиот претседател ги отфрлила , а во Договорот за создавање на ЗНД потпишан во декември 1991 година, Русија и Украина ветиле дека „ќе го „признаат и почитуваат меѓусебниот територијален интегритет и неповредливоста на постоечките граници во рамките на Комонвелтот“. Сепак, ова сè уште не претставувало сигурен крај на територијалните претензии на Русија: иако врховната извршна власт на земјата одбила да ја ревидира границата, рускиот парламент започнал да полага иницијативи за оспорување на сопственоста на Крим како целина или на градот Севастопол како посебна административна единица во следните години.
На 26 февруари 1992 година, со одлука на Врховниот совет за автономија, Кримската АССР била преименувана во Република Крим, а на 6 мај истата година бил усвоен Уставот на Крим, кој го потврдил ова име, а исто така воспоставил и влез на Крим во Украина на договорна основа.
На 21 мај 1992 година, Врховниот совет на Руската Федерација усвоил сопствена резолуција, со која се признава одлуката на Президиумот на Врховниот совет на РСФСР од 5 февруари 1954 година „За преносот на Кримската област од РСФСР во Украинска ССР“ како „неважечка од моментот на усвојување“ поради фактот што е донесена „со кршење на Уставот (основниот закон) на РСФСР и законодавната процедура“. Во исто време, рускиот парламент појаснил дека во врска со конституирањето на последователната легислатива на РСФСР за фактот за трансфер на Кримската област и склучувањето меѓу Украина и Русија за договор од 19 ноември 1990 година, во кој страните се откажуваат од територијалните претензии, како и во врска со консолидацијата на овој принцип во договорите и договорите меѓу државите на ЗНД, тој смета дека е неопходно да се реши прашањето за Крим преку меѓудржавни преговори меѓу Русија и Украина со учество на Крим и врз основа на волјата на неговото население, 136 пратеници гласале за соодветната одлука, 18 пратеници гласале против, 20 биле воздржани. Како одговор на оваа одлука, на 2 јуни 1992 година, Врховната Рада на Украина одлучила да ја разгледа одлуката на Врховниот совет на Руската Федерација за Крим како „нема правно значење“, а за прашањето за статусот на Крим во Украина, тргнувајќи од фактот дека не може да биде предмет на меѓудржавни преговори, а следниот ден таа дала детална изјава за поддршка на нејзиниот став.
На 9 јули 1993 година, Врховниот совет на Руската Федерација, со кој претседавал Руслан Касбулатов, донел резолуција „За статусот на градот Севастопол“, со која се потврдил „рускиот федерален статус на градот Севастопол во рамките на административно-територијалниот границите на градскиот округ од декември 1991 година“, за одлуката гласале 166 пратеници, еден бил воздржан и никој не гласал против. Рускиот претседател Борис Елцин реагирал негативно на постапките на Врховниот совет, велејќи: „Се срамам од одлуката на парламентот... Не започнувајте војна со Украина“. Изјавата на руските парламентарци била дадена во позадина на акутната политичка криза во Русија во 1992-1993 година, што резултирала со тешка конфронтација меѓу парламентот и претседателот. Во врска со одлуката на Врховниот совет на Руската Федерација за статусот на Севастопол, Украина поднела жалба до Советот за безбедност на ОН. Советот за безбедност на ОН, вклучително и претставникот на Русија, во својата изјава од 20 јули 1993 година (S/26118) ја потврдил својата посветеност на принципите на суверенитет, независност, единство и територијален интегритет на Украина во меѓународно признатите граници. Во 1994 година, мисијата на ОБСЕ ја започнала својата работа во Украина, чија главна задача била да придонесе за стабилизирање на ситуацијата на полуостровот Крим. Во 1999 година, во врска со исполнувањето на својот мандат, мисијата на ОБСЕ во Украина ја завршила својата работа.
На почетокот на 1994 година, бил забележан највисокиот успех на кримското проруско движење во тоа време: во јануари, познатата јавна личност Јуриј Мешков бил избран за претседател на Република Крим, а мнозинството во Врховниот совет на автономијата ја освоил Блокот „Русија“ создаден со поддршка на Републиканската партија на Крим и Народната партија на Крим. Но, по убедливата победа на изборите, новото раководство на Крим се соочило со недостаток на финансиска, економска, менаџерска база за да се обезбеди вистинска автономија, како и недостаток на поддршка од самата Русија, чие раководство во тоа време се обидувало да се доближи до Западот и затоа ја сметало активноста на проруските фигури во странство како непријатна пречка способна повторно да ги разгори сомнежите на Западот за „постојаните империјални амбиции“ на Русија.
Во 1998 година, проруските политички сили на Крим, ослабени од политичката криза, биле поразени на изборите за Врховниот совет на Крим. На 21 октомври 1998 година, Кримскиот парламент усвоил нов Устав, усогласен со Уставот на Украина. На меѓународно ниво, во 1997 година, Русија и Украина потпишале договори за статусот на Црноморската флота, со кои се решило прашањето за нејзината поделба и останување на територијата на Крим, како и Договорот за пријателство, соработка и партнерство меѓу Руската Федерација и Украина („Големиот договор“), кој ја признал неповредливоста на меѓусебните граници и, со тоа, суверенитетот на Украина над Крим ; во врска со граничниот договор од 2003 година што следел, овој акт претставува договорно решавање на новонастанатиот територијален проблем, кој, како што изгледало во тоа време,  заминало во историјата.
Извесно време во активностите на проруските организации, самата политичка компонента избледела во втор план, додека прашањата за рускиот јазик, религијата, културата, историската самосвест и одржувањето врски со историската татковина почнале да играат повеќе. важна улога. Од 1995-1996 година, „Руската заедница на Крим“ дошла до израз, создадена уште во октомври 1993 година со одлука на водачите на РДК / ПКК како јавна организација фокусирана во своите активности на заштита на интересите и правата на Русите на Крим и сите Кримјани кои рускиот јазик и руската култура ги сметаат за свои.
Црноморската флота
По распадот на Советскиот Сојуз, судбината на Црноморската флота на морнарицата на СССР, која била поделена меѓу земјите во 1994 година, станала посебен проблем за украинско-руските односи. За време на поделбата на советската флота во првата половина на 1990-тите, односите меѓу воениот персонал на украинската и руската флота, според изворите, на моменти станувале многу напнати, понекогаш достигнувајќи физичка пресметка помеѓу нив. Ситуацијата на полуостровот која се развила во 1993-1994 година била на работ на вооружен судир меѓу Русија и Украина. Во периодот од 1994 до 1997 година, претседателите на Русија и Украина потпишале голем број билатерални договори наменети за решавање на ситуацијата со Црноморската флота. Како резултат на преговорите за поделба на флотата, украинската страна добила 30 воени бродови и чамци, една подморница, 6 бродови за специјални намени, како и 28 бродови за поддршка (вкупно 67 единици), 90 борбени авиони. Русија добила 338 бродови и пловила, како и 106 авиони и хеликоптери.
Согласно Договорот за статусот и условите на Црноморската флота на Руската Федерација на територијата на Украина, на Русија било пренесено правото на 20-годишен закуп на: главниот залив на градот - Севастопол со лежишта за паркирање повеќе од 30 воени бродови, заливот Карантинаја со бригада ракетни чамци на Црноморската флота и полигон за нуркање, Козачки Залив, каде што била стационирана бригадата на Маринскиот корпус, Јужен Залив. Бродовите на руската и украинската флота биле заеднички сместени во заливот Стрелецкаја. Русија, исто така, добила закуп на главниот арсенал на муниција, ракетната база на Црноморската флота, опсегот за слетување и два аеродроми: Гвардејскоје во близина на Симферопол и Севастопол. Украина се согласила да ја користи Црноморската флота во Крим, надвор од Севастопол, како и: 31-от тест центар во Феодосија, високофреквентни комуникациски точки во Јалта и Судак и воениот санаториум на Јалта. Според договорите, Русија не може да има повеќе од 25.000 персонал во Украина, 24 артилериски системи со калибар поголем од 100 mm, 132 оклопни возила, 22 копнени борбени авиони на поморската авијација, а бројот на руски бродови не треба да надминува 388 единици. На изнајмените аеродроми во Гарди и Севастопол било овозможено да се постават 161 авиони. Руската страна се обврзала да нема нуклеарно оружје во Црноморската флота на Руската Федерација на територијата на Украина.