cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хелиоцентричен систем
Гео-хелиоцентричен систем на Тихо Брахе (околу 1587 г.)
Тихо го ценел Коперниканскиот систем, но се спротивставил на идејата за подвижна Земја врз основа на физиката, астрономијата и религијата. Аристотеловата физика од тоа време (современата Њутнова физика била по еден век) не понудила физичко објаснување за движењето на масивно тело како Земјата, додека лесно можело да го објасни движењето на небесните тела со постулирање дека тие се направени од различен вид супстанција наречена етер која се движела природно. Така, Тихо рекол дека Коперниканскиот систем „... стручно и целосно го заобиколува сето она што е излишно или неусогласено во системот на Птоломеј. ''Во никој случај не го навредува принципот на математиката. Сепак, тоа ѝ го припишува на Земјата, тоа гломазно, мрзливо тело, непогодно за движење, движење толку брзо како она на етеричните факли, а притоа тројно движење''.“ Слично на тоа, Тихо спорел за огромните растојанија до ѕвездите што Аристарх и Коперник ги презеле за да го објаснат недостатокот на каква било видлива паралакса. Тихо ги измерил привидните големини на ѕвездите (сега се познати како илузорни) и користел геометрија за да пресмета дека за да ги имаат тие привидни големини и да бидат подалеку колку што бара хелиоцентризмот, ѕвездите треба да бидат огромни (многу поголеми од сонце; големината на Земјината орбита или поголема). Во врска со ова, Тихо напишал: „Ако сакате геометриски заклучете ги овие работи и ќе видите колку апсурди (да не зборуваме за други) ја придружуваат оваа претпоставка [за движењето на земјата] со заклучоци“. Тој, исто така, го навел коперниканскиот систем „спротивставување на авторитетот на Светото писмо на повеќе од едно место“ како причина зошто некој би сакал да го отфрли, и забележал дека неговата сопствена гео-хелиоцентрична алтернатива „не ги навредува ниту принципите на физиката ниту Светото писмо “.
Језуитските астрономи во Рим на почетокот не биле приемчиви за системот на Тихо; најистакнатиот, Клавиј, коментирал дека Тихо ја „збунува целата астрономија, бидејќи сака да го има Марс пониско од Сонцето“. Меѓутоа, откако доаѓањето на телескопот покажало проблеми со некои геоцентрични модели (со демонстрација дека Венера кружи околу Сонцето, на пример), Тихонскиот систем и варијациите на тој систем станале популарни меѓу геоцентристите и језуитскиот астроном Џовани Батиста Ричиоли ќе ја продолжил употребата на Тихо преку физиката, ѕвездената астрономија (сега со телескоп) и религијата за да се расправа против хелиоцентризмот и за системот на Тихо до седумнаесеттиот век.
Џордано Бруно (р. 1600) е единствената позната личност која го бранела хелиоцентризмот на Коперник во неговото време. Користејќи мерења направени во опсерваторијата на Тихо, Јоханес Кеплер ги развил своите закони за планетарно движење помеѓу 1609 и 1619 година Во Astronomia nova (1609), Кеплер направил дијаграм на движењето на Марс во однос на Земјата доколку Земјата била во центарот на нејзината орбита, што покажува дека орбитата на Марс би била целосно несовршена и никогаш нема да оди по истиот пат. За да го реши очигледното изведување на орбитата на Марс од совршен круг, Кеплер извел и математичка дефиниција и, независно, соодветна елипса околу Сонцето за да го објасни движењето на црвената планета.
Помеѓу 1617 и 1621 година, Кеплер развил хелиоцентричен модел на Сончевиот Систем во Epitome astronomiae Copernicanae, во кој сите планети имаат елипсовидни орбити. Ова обезбедило значително зголемена точност во предвидувањето на положбата на планетите. Идеите на Кеплер не биле веднаш прифатени, а Галилео на пример ги игнорирал. Во 1621 година, Epitome astronomia Copernicanae била ставена на индексот на забранети книги на Католичката црква и покрај тоа што Кеплер бил протестант.
Галилео Галилеј и забраната против коперниканизмот од 1616 година
Галилео можел да го погледне ноќното небо со новоизмислениот телескоп. Тој ги објавил своите откритија дека околу Јупитер орбитираат месечини и дека Сонцето ротира во неговите Sidereus Nuncius (1610) и Писма за сончевите дамки (1613), соодветно. Отприлика во тоа време, тој исто така објавил дека Венера изложува цел опсег на мени (задоволувајќи го аргументот што бил направен против Коперник). Како што језуитските астрономи ги потврдиле набљудувањата на Галилео, Језуитите се оддалечиле од моделот на Птолемеј и кон учењето на Тихо.
Во неговото „ Писмо до големата војвотка Кристина “ од 1615 година, Галилео го бранел хелиоцентризмот и тврдел дека тоа не е спротивно на Светото Писмо. Тој го зазел ставот на Августин за Светото Писмо: да не се зема буквално секој пасус кога предметот е во библиска книга со поезија и песни, а не во книга со упатства или историја. Писателите на Светото Писмо пишувале од перспектива на копнениот свет, и од таа гледна точка Сонцето навистина изгрева и заоѓа. Всушност, Земјината ротација дава впечаток на Сонцето во движење низ небото. Во февруари 1615 година, истакнати Доминиканци, вклучувајќи ги Томас Качини и Николо Лорини, ги донеле списите на Галилео за хелиоцентризмот на инквизицијата, бидејќи се сметало дека тие го прекршуваат Светото Писмо и декретите на Советот од Трент. Кардиналот и инквизитор Роберт Белармин бил повикан да пресуди и во април напишал дека третирањето на хелиоцентризмот како реален феномен би било „многу опасна работа за“, иритирајќи ги филозофите и теолозите. „Светата вера со претворање на Светото Писмо како лажно“.
Во јануари 1616 година, Франческо Инголи му упатил есеј на Галилео оспорувајќи го Коперниканскиот систем. Галилео подоцна изјавил дека верува дека овој есеј бил инструмент за забраната против коперниканизмот што следел во февруари. Според Морис Финокијаро, Инголи веројатно бил нарачан од инквизицијата да напише стручно мислење за контроверзноста, а есејот ја дал „главната директна основа“ за забраната. Есејот се фокусирал на осумнаесет физички и математички аргументи против хелиоцентризмот. Тој е позајмено првенствено од аргументите на Тихо Брахе и забележано го споменува проблемот што хелиоцентризмот бара ѕвездите да бидат многу поголеми од Сонцето. Инголи напишал дека големото растојание до ѕвездите во хелиоцентричната теорија „јасно докажува... фиксните ѕвезди се со таква големина, бидејќи тие можат да ја надминат, или еднаква големината на кругот на орбитата на самата Земја“. Инголи вклучил четири теолошки аргументи во есејот, но му предложил на Галилео да се фокусира на физичките и математичките аргументи. Галилео не напишал одговор на Инголи дури до 1624 година.
Во февруари 1616 година, Инквизицијата собрала комитет од теолози, познати како квалификатори, кои го донеле својот едногласен извештај во кој го осудуваат хелиоцентризмот како „глупав и апсурден во филозофијата и формално еретички бидејќи на многу места експлицитно се спротивставува на смислата на Светото Писмо“. Инквизицијата, исто така, утврдила дека движењето на Земјата „го добива истиот суд во филозофијата и... во однос на теолошката вистина тоа е најмалку погрешно во верата“. Белармин лично му наредил на Галилео"целосно да се воздржуваме од поучување или одбрана на оваа доктрина и мислење или од дискутирање за тоа... целосно да се откажеме од... мислењето дека сонцето мирува во центарот на светот и дека земјата се движи, и отсега да не се држиме, поучуваме, или да го браниме на кој било начин, усно или писмено."Во март 1616 година, по налогот на инквизицијата против Галилео, папскиот господар на Светата палата, Конгрегацијата на Индексите и Папата ги забраниле сите книги и писма кои го застапувале Коперниканскиот систем, кој тие го нарекле „лажна питагорова доктрина, целосно спротивно на Светото Писмото“. Во 1618 година, Светата канцеларија препорачала модифицирана верзија на De Revolutionibus на Коперник да биде дозволена за употреба во календарските пресметки, иако оригиналното објавување останало забрането до 1758 година.
Папата Урбан VIII го охрабрил Галилео да ги објави добрите и лошите страни на хелиоцентризмот. Одговорот на Галилео, Дијалог за двата главни светски системи (1632), јасно се залагал за хелиоцентризам, и покрај неговата изјава во предговорот дека,"Ќе се обидам да покажам дека сите експерименти што можат да се направат на Земјата се недоволни за да се заклучи за нејзината подвижност, но се рамнодушно применливи за Земјата, подвижни или неподвижни..."и неговата директна изјава,"Може многу рационално да го ставам во спор, дали има таков центар во природата или не; бидејќи ниту вие, ниту некој друг никогаш не сте докажале, дали Светот е конечен и фигуративен, или пак бесконечен и меѓусебен; но сепак, во моментов ви дава до знаење дека е конечен и со завршна сферична фигура, и дека таму има центар..."Некои црковни луѓе исто така ја протолкувале книгата дека го карактеризира папата како простак, бидејќи неговото гледиште во дијалогот го застапувал ликот Симплицио. Урбан VIII станал непријателски настроен кон Галилео и тој повторно бил повикан во Рим. Судењето на Галилео во 1633 година вклучувало правење добри разлики помеѓу „поучување“ и „држење и бранење како вистинито“. За унапредување на хелиоцентричната теорија Галилео бил принуден да се откаже од коперниканизмот и бил ставен во домашен притвор во последните неколку години од својот живот.
Во 1664 година, папата Александар VII го објавил својот Индекс на забранетите книги кој ги вклучувал сите претходни осуди на хелиоцентрични книги.
Возраст
Првиот космолошки трактат на Рене Декарт, напишан помеѓу 1629 и 1633 година и со наслов Светот, вклучувал хелиоцентричен модел. Во неговите Принципи на филозофијата (1644), Декарт вовел механички модел во кој планетите не се движат во однос на нивната непосредна атмосфера, туку се конституирани околу витлите на простор-материја во закривен простор; овие ротираат поради центрифугалната сила и добиениот центрипетален притисок. Аферата со Галилео воопшто не направила многу за да го забави ширењето на хелиоцентризмот низ Европа, бидејќи Кеплеровото Олицетворение на Коперниковата астрономија станало сè повлијателно во наредните децении. До 1686 година, моделот бил доволно добро воспоставен што пошироката јавност читала за него во Разговори за плуралноста на световите, објавена во Франција од Бернар ле Бовие де Фонтенел и преведена на англиски и на други јазици во наредните години. Таа е наречена „една од првите големи популаризации на науката“.
Во 1687 година, Исак Њутн ја објавил Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, во која дал објаснување за законите на Кеплер во однос на универзалната гравитација и она што стана познато како Њутнови закони за движење. Ова го поставил хелиоцентризмот на цврста теоретска основа, иако хелиоцентризмот на Њутн бил од малку модерен вид. Веќе во средината на 1680-тите тој го препознал „отстапувањето на Сонцето“ од центарот на гравитација на Сончевиот Систем. За Њутн не било точно центарот на Сонцето или кое било друго тело што може да се смета дека мирува, но „заедничкиот центар на гравитација на Земјата, Сонцето и сите планети треба да се цени како центар на светот.“, и овој центар на гравитација „или е во мирување или се движи рамномерно напред во десната линија“. Њутн ја усвоил алтернативата „во мирување“ со оглед на заедничката согласност дека центарот, каде и да е, е во мирување.
Во меѓувреме, Католичката црква останала против хелиоцентризмот како буквален опис, но тоа во никој случај не имплицирало противење на целата астрономија; и биле потребни податоци за набљудување за да го одржува својот календар. Како поддршка на овој напор, дозволила самите катедрали да се користат како сончеви опсерватории наречени меридијани; т.е. тие биле претворени во „обратни сончеви часовници“, или гигантски камери со дупчиња, каде што сликата на Сонцето се проектира од дупка во прозорецот во фенерот на катедралата на линијата на меридијанот. Во средината на 18 век противењето на Католичката црква почнало да се намалува. Забележаната копија на Њутновата Принципија била објавена во 1742 година од двајца католички математичари, со предговор во кој се наведува дека делото на авторот претпоставува хелиоцентризам и не може да се објасни без теоријата. Во 1758 година, Католичката црква ја отфрлила општата забрана за книги кои се залагаат за хелиоцентризам од Индексот на забранети книги. Опсерваторијата на Римскиот колеџ била основана од папата Климент XIV во 1774 година (национализирана во 1878 година, но повторно основана од папата Лео XIII како Ватиканска опсерваторија во 1891 година). И покрај тоа што го отфрлилаа својот активен отпор кон хелиоцентризмот, Католичката црква не ја укинала забраната за нецензурирани верзии на De Revolutionibus на Коперник или Дијалогот на Галилео. Аферата била обновена во 1820 година, кога господарот на Светата палата (главниот цензор на Католичката црква), Филипо Анфоси, одбил да даде лиценца за книга на католичкиот канон, Џузепе Сетеле, бидејќи отворено го третирал хелиоцентризмот како физички факт. Сетеле се обратил до папата Пиј VII. Откако ова прашање било преиспитано од Конгрегацијата и Светата канцеларија, одлуката на Анфоси била поништена. Пиј VII одобрил декрет во 1822 година од страна на Светата конгрегација на инквизицијата за да се дозволи печатење на хелиоцентрични книги во Рим. Коперниковите „De Revolutionibus“ и „Дијалогот на Галилео“ потоа биле исфрлени од следното издание на Индексот кога се појавиле во 1835 година.
Прием во јудаизмот
Веќе во Талмуд от, грчката филозофија и наука под општо име „грчка мудрост“ се сметале за опасни. Тие биле ставени под забрана тогаш, а подоцна и некои периоди. Првиот еврејски научник кој го опишал Коперниковиот систем, иако без да го спомене Коперник по име, бил Махарал од Прага, неговата книга „Бер ха-Голах“ (1593). Махарал дал аргумент за радикален скептицизам, тврдејќи дека ниту една научна теорија не може да биде веродостојна, што тој го илустрира со новооткриената теорија за хелиоцентризам, што ги нарушува дури и најфундаменталните гледишта за космосот.
Коперник се споменува во книгите на Дејвид Ганс (1541–1613), кој работел со Тихо Брахе и Јоханес Кеплер. Ганс напишал две книги за астрономијата на хебрејски: кратка „Маген Давид“ (1612) и целосна „Нехмад веНаим“ (објавена само во 1743 година). Тој ги опишал објективно трите системи на: Птоломеј, Коперник и Тихо Брахе без да зазема страна. Џозеф Соломон Делмедиго (1591–1655) во својот „Елим“ (1629) вели дека аргументите на Коперник се толку силни што само имбецил нема да ги прифати. Делмедиго студирал во Падова и бил запознаен со учењето на Галилео.
Вистинската контроверзија за коперниковиот модел во јудаизмот се појавувала дури на почетокот на 18 век. Повеќето автори во овој период го прифаќаат коперниковиот хелиоцентризам, со противење од Дејвид Нието и Тобијас Кон. И двајцата автори расправале против хелиоцентризмот врз основа на противречности со Светото писмо. Нието само го отфрлил новиот систем на тие основи без многу страст, додека Кон отидел дотаму што го нарекол Коперник „првороден на сатаната“, иако тој исто така признал дека би му било тешко да се спротивстави на еден посебен приговор, врз основа на пасус од Талмудот.
Во 19 век, двајца студенти на Хатам Софер напишале книги кои биле одобрени од него, иако едниот го поддржувал хелиоцентризмот, а другиот геоцентризмот. Оној, коментар напишан од Р. Израел Дејвид Шлезингер се спротивставил на хелиоцентричниот модел и го поддржувал геоцентризмот. Другиот, напишан од Р. Елицер Липман го охрабрил прифаќањето на хелиоцентричниот модел и другото современо научно размислување.
Од 20 век, повеќето Евреи не ја доведувале во прашање науката за хелиоцентризмот. Исклучоци биле Шломо Бенизри и Р.М.М. Шнерсон, кои тврделе дека прашањето за хелиоцентризам наспроти геоцентризам е застарено поради релативноста на движењето. Следбениците на Шнерсон продолжуваат да го негираат хелиоцентричниот модел.
Современа наука
Во текот на 18 и 19 век, статусот на Сонцето како само една ѕвезда меѓу многуте станал сè поочигледен. До 20 век, дури и пред откривањето дека има многу галаксии, тоа веќе не претставувало проблем.
Концептот на апсолутна брзина, вклучително и да се биде „во мирување“ како конкретен случај, е исклучен од принципот на релативност, кој исто така го елиминира секој очигледен „центар“ на универзумот како природно потекло на координатите. Дури и ако дискусијата е ограничена на Сончевиот Систем, Сонцето не е во геометрискиот центар на орбитата на која било планета, туку приближно во еден фокус од елиптичната орбита. Понатаму, до степен до кој масата на планетата не може да се занемари во споредба со масата на Сонцето, центарот на гравитација на Сончевиот Систем е малку поместен од центарот на Сонцето. (Масата на планетите, главно Јупитер, изнесува 0,14% од онаа на Сонцето.) Затоа, хипотетички астроном на вонсончева планета би забележал мало „нишање“ во движењето на Сонцето.
Современа употреба
Во современите пресметки, термините „геоцентричен“ и „хелиоцентричен“ често се користат за да се однесуваат на референтните рамки. Во такви системи може да се избере потеклото во центарот на масата на Земјата, на системот Земја-Месечина, на Сонцето, на Сонцето плус главните планети или на целиот Сончев Систем. Десното воздигнување и деклинација се примери на геоцентрични координати, кои се користат во набљудувањата базирани на Земјата, додека хелиоцентричната географска ширина и должина се користат за пресметки на орбитата. Ова води до термини како „хелиоцентрична брзина“ и „хелиоцентричен аголен моментум“. На оваа хелиоцентрична слика, која било планета од Сончевиот Систем може да се користи како извор на механичка енергија бидејќи се движи релативно кон Сонцето. Помало тело (или вештачко или природно) може да добие хелиоцентрична брзина поради помошта од гравитацијата – овој ефект може да ја промени механичката енергија на телото во хелиоцентрична референтна рамка (иако нема да се промени во планетарната). Меѓутоа, таквиот избор на „геоцентрични“ или „хелиоцентрични“ рамки е само прашање на пресметување. Тоа нема филозофски импликации и не претставува посебен физички или научен модел. Од гледна точка на општата релативност, инерцијалните референтни рамки воопшто не постојат, а секоја практична референтна рамка е само приближување на вистинското време-простор, кое може да има поголема или помала прецизност. Некои форми на Маховиот принцип сметаат дека рамката во мирување во однос на далечните маси во универзумот има посебни својства.
Антон Терехов
Антон Андреевич Терехов ( Антон Андреевич Терехов  ; роден на 30 јануари 1998 година) — руски фудбалер кој игра на позицијата десно крило за Динамо Москва.
Шарлотенлунд (палата)
Палатата Шарлотенлунд е поранешна кралска летна резиденција во Чарлотенлунд, околу 10 километри северно од центарот на Копенхаген, Данска. Палатата го добила името по принцезата Шарлот Амали, која била одговорна за изградбата на оригиналната палата. Подоцна била продолжена и прилагодена за престолонаследникот Фредерик VIII на дизајн на Фердинанд Мелдал во раните 1880 -ти.
Од 1935 до 2017 година, во зградата била сместена Данската биолошка станица, подоцна преименувана во Данско риболовно истражување и во последните години наречена ДТУ Аква. Сега е место за културни настани. Големата сала повремено се користи за класични концерти.
Потекло
Во 1622, кралот Кристијан IV воспоставил нов парк за елени на местото, кој требало да го замени Розенборг Паркот на елените во замокот Розенборг само надвор од Копенхаген. Различно бил наведен како „Новиот парк на кралот кај Сковшовед“, „ Парк на елени Гентофте покрај плажата“), „Малата зоолошка градина во Ибструб“ ( „Паркот за мали елени кај Ибструб “) и „Фројдендал“.
Гилденлунд
Поради спор во судот, Џејкоб Петерсен морал да ја напушти земјата. Откако неговиот имот бил преземен од Улрик Фредерик Гилденлове, признат вонбрачен син на кралот Фридрик III, тој станал познат како Гилденлунд по неговиот нов сопственик. Ги реновирал зградите како и рибарските бари и изградил нова летна резиденција во теренот. Точната локација на новата куќа не е позната, но се претпоставува дека се наоѓала на местото на сегашната палата.
Црква „Вознесение Христово“ - Бели
Вознесение Христово – главна селска црква во селото Бели. Сместена е на височина во средишниот дел на селото.
Тит
Тит (латински:Titus Flavius Sabinus Vespasianus) — римски цар. Познат е и како Тит Флавиј Веспазијан
Роден е на 30 декември 39 година во Рим, денешна Италија. Со Римското Царство управувал од 79 до 81 година. Најпознат е по тоа што во негово време завршила градбата на Колосеумот. Син е на Вазпазијан.
Црква „Вознесение Христово“ - Бели
Историја
Црквата била изградена во 1870 година, но не познато кога и од кој архијереј била осветена. Иконите биле изработени во 19 век од страна на зографот Захариј Самоковец и други непознати творци. Внатрешноста на црквата не била зографисана.
Во март 2013 година, започнала обнова на црквата со средства прибрани од мештаните.
Во април 2015 година, црквата била ограбена и од неа биле одземени 1.500 денари.
Рушење и обнова
Во декември 2020 година, објектот во целост бил срушен за на негово место да се изгради нов. Црковниот одбор донел одлука изградбата на новиот објект да се врши со поддршка од селаните, така што секое семејство би било задолжено во просек да учествува со 200 евра годишно сè додека трае обновувањето. Планирано било новата црква да биде изградена на темелите на старата, со истите големини, а новина би била изградбата на купола со којашто би се подобрил изгледот на црквата и подобро би се осветлила внатрешноста.
Шарлотенлунд (палата)
Гилденлунд
Гилденлов бил сопственик на Гилденлунд околу десет години кога Фридрик III го побарал назад во замена за Замокот Скјолденишхолм во Рингстед. Кралот ја користел куќата како летно одморалиште и за лов. Кристијан V го изградил Јегерсборг Але во 1706 година, првично како приватен пат, поврзувајќи ги двете кралски резиденции во Шарлотенлунд и Јегерсборг.
Шарлотенлунд
Во 1730 година, престолонаследникот Кристијан (VI) го подарил Гилденлунд на својата сестра, принцезата Шарлот Амали. Таа ја заменила куќата со нова зграда во барокен стил. Изградбата се одвивала под надзор на инженерот офицер Х.Х.Шел, веројатно по дизајн на Јохан Корнелиус Кригер. Многу од градежните материјали потекнувале од замокот Копенхаген кој бил скоро срушен. Во средината на 19 век, палатата Шарлотенлунд долги години била дом на Луиз Шарлот и принцот Вилијам од Хесен-Касел. Сосема нетипично за кралска резиденција, паркот останал отворен за јавноста. Во текот на целиот век, во и надвор, тоа било омилено место за екскурзија за Копенхагенците во недела.
Во 1869 година, престолонаследникот Фредерик и неговата сопруга Ловиса од Шведска ја презеле палатата. Во зградата се родени и Кристијан X од Данска и Хакон VII од Норвешка. Во 1880 година – 81, Фердинанд Мелдахл презел голема обнова на палатата. Таму живеела кралицата Луиз до нејзината смрт во 1926 година.
Подоцнежна историја
Кралското семејство ја прекинало употребата на палатата во 1935 година и ја ставило на располагање на Данската биолошка станица, подоцна преименувана во Данско риболовно истражување. Данскиот национален аквариум бил отворен во аголот на паркот во 1939 година, каде што останал до 2013 година кога Сината планета била инаугурирана во Каструп. Данското истражување за риболов, сега наречено ДТУ Аква, станало катедра под Техничкиот универзитет во Данска ( ДТУ ) во 2001 година. Одделот планирал да се пресели во нова зграда во главниот кампус на ДТУ во Лингби во 2015 година. [ треба ажурирање ] Идното користење на палатата Шарлотенлунд сè уште не било одлучено од јануари 2016 година. [ треба ажурирање ] Од 2019 година, палатата Шарлотенлунд се користи за угостителство, како и канцелариски простор за огромен број компании.
Архитектура
Продолжувањето на палатата на Мелдал во 1880-тите ја приспособило оригиналната барокна палата за да го одрази францускиот ренесансен стил што ја карактеризира нејзината архитектура денес. Мелдал ја проширил зградата со два заливи и двата аголни рисалити на предната страна. Доградена е и централната сала со купола и фенер. На страната на градината има централна проекција со три заливи. Зградата била наведена во 1918 година.
Парк и околината
Паркот има површина од 14.2 хектари. Оригиналниот барокен парк бил редизајниран во романтична градина во англиски стил во 1880-тите. Содржи неколку мали згради, вклучително и ледена куќа и сламена куќа, жолта зграда со дрвена рамка која се користела и за миење и како чуварска куќа за Кралската животна гарда.
Паркот се граничи со плажата Шарлотенлунд и шумата Шарлотенлунд.
Јоасаф II Цариградски
Јоасаф II, познат како „Величествениот“, бил Вселенски патријарх од 1556 до 1565 година.
Живот
По смртта на Дионисиј II, тој бил избран за Вселенски патријарх во јули или август 1556. Тој успешно ја намалил цената за назначување на 1000 екуси (монети).
Јоасаф го поттикнувал учењето во свештенството, ја преуредил администрацијата на црковниот имот и ги подобрил финансиите намалувајќи половина од долговите на патријаршијата. Тој исто така започнал големо проширување на патријаршиската палата. Поради овие постигнувања, му бил доделен прекарот „Величествениот“. Во 1556 тој основал во Цариград патријаршиско училиште, претходникот на Големата школа на нациите.
Тој се заинтересирал за протестантската реформација, поточно Лутеранството, па така во 1558 тој го испратил во Витенберг ѓаконот Демитриј за да собере информации. Во 1559 лутеранскиот теолог Меланхтон му испратил писмо заедно со грчки превод на аугсбуршката конфесија, но без никаков ефект. Некои научници предлагаат дека Меланхтоновото писмо никогаш не стигнало до Цариград.
Скапоцените работи на Јоасаф, неговиот горделив однос спрема свештенството и неговото независно управување со финансиите создале многу противници во грчката заедница. Главната причина за неговото депозиционирање била во врска со барањето, во 1557, од страна на Иван Грозни од Русија да биде формално прогласен за цар. Наместо да го повика синодот за решавање на проблемот, Јоасаф испратил во Русија фалсификуван синодски документ за да ја земе богатата награда само за себе. Неговата измама била откриена и тој бил симнат од престолот од страна на синодот составен од 60 епископи на 15 јануари 1565 и бил прогонет на планината Света Гора.
Некое време подоцна му било дозволено од страна на Светиот синод да се врати во епархијата на Адријанопол, каде останал сè до неговата смрт.
Арпитанија
Арпитанија (арпитански и италијански: Arpitania) е контроверзен термин кој го означува наводното етничко или културно единство на Западните Алпи, претставено со говорници на француско-провансалски (наречени Арпитан).
„Арпитанија“ приближно одговара на историскиот округ Савој и неговата наследничка држава Војводството Савој:
Термините Арпитан и Арпитанија (Arpitanie) се неологизми измислени во 1970-тите од Џозеф Хенриет (роден 1945 година), учител во комунистичко училиште, кој бил под влијание на баскискиот активист Федерико Крутвиг. Во својата Гаралдеа (објавена 1978 година), Крутвиг ги именувал Баскијците „Гаралдитанци“, наводна неолитска раса за која тој тврдел дека постоела пред илјадници години. Барајќи расни или јазични остатоци од „гаралдитанците“, тој се преселил во долината Аоста во 1970 година, конструирајќи баскиски етимологии за локалните имиња на места.
Во Аоста, Крутвиг се спријателил со младиот маоистички активист Џозеф Хенриет. Под влијание на Крутвиг, Хенриет ја прогласил локалната патоа за потомок на неолитскиот „гаралдитански јазик“. Подоцна го заменил поимот гаралдитан со харпитан, спој на патоаските зборови арпа „алп“, арпијан „оној што работи на алп“ и баскиската етимологија баскиска харри-пе „под карпите“ предложена од Крутвиг.
Околу 1980 година, Хариет го отфрлил почетниот h- инспириран од баскија, сега предлагајќи „Арпитанска конфедерација“ (Конфедерација арпитане) што ќе ги обедини Савој и Вале (но не вклучувајќи го Вауд што зборува на патоа). Со неуспехот на неговото политичко движење Арпитан, се повлекол во приватниот живот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
IC 971
IC 971 — галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Backspacer (албум)
„Backspacer“ — деветтиот студиски албум на американскиот рок бенд Pearl Jam, објавен на 20 септември 2009 година. Членовите на групата започнале да пишуваат инструментални и демо песни во 2007 година, а се собрале во 2008 година за да работат на албумот. Албумот бил снимен од февруари до април 2009 година со продуцентот Брендан О’Брајан, кој работел на секој албум на групата, освен на нивниот прв албум Ten. Материјалот бил снимен во Henson Recording Studios во Лос Анџелес, Калифорнија. Албумот - најкраткиот во кариерата на групата - има стихови со пооптимистички политички изглед за разлика од претходните Riot act и Pearl Jam, нешто што фронтменот Еди Ведер го припишал на изборот на Барак Обама за претседател на САД.
IC 971
Откривање
Објектот е откриен на 21 декември 1897 година од страна на Гијом Бигурдан.
Backspacer (албум)
Албумот имал три синглови - „The Fixer“, „Got Some“ и „Just Breathe“. Албумот бил критички добро прифатен, а албумот се нашол на топ листите во Канада, Австралија и Нов Зеланд.
IC 971
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 971 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 46 м 21,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 56' 14".
Други поделби
Проучување на IC 971 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Плоштад „Свети Михаил“ (Киев)
Плоштадот Свети Михаил (украински: Михайлівська площа) е плоштад кој се наоѓа во реонот шевченко во Киев, Украина, меѓу улиците Михаиловска, Житомирска, улицата Три светители и Владимирска.
Овој плоштад е еден од најстарите во градот. Бил формиран во текот на 12 век, во времето на Киевска Рус, и се наоѓа пред влезот од истоимената катедрала. Својата сегашна форма и големина, плоштадот го добил во 1850 година. Името на плоштадот било додадено во 1869 година, односно во времето кога била формирана и улицата посветена на Свети Михаил.
Површината на плоштадот претрпел големи промени во текот на советско време. Во 1919 година бил уништен споменикот послетен на книгињата Олга, а во 1930 година бил срушен и христијанскиот храм. По добивањето на независност на Украина, овој реон започнал повторно да се обновува, вклучувајќи го и храмот и плоштадот.
Патничка (филм од 1963)
„Патничка“ (полски: Pasażerka) — полски филм од 1963 година, во режија на Анджеј Мунк (Andrzej Munk), кој е автор на сценариото, заедно со Витолд Лесјевич (Witold Lesiewicz), а засновано врз романот на Зофија Посмиш-Пјасецка (Zofija Posmysz-Piasecka). Главните улоги ги играат: Александра Сласка (Aleksandra Slaska), Ана Цјепјелевска (Anna Ciepielewska) и Јан Кречмар (Jan Kreczmar). На Канскиот филмски фестивал, филмот ја освоил наградата FIPRESCI, а Мунк бил номиниран за „Златната палма“. Ова е последниот филм на Мунк, кој загинал во сообраќајна несреќа за време на продукцијата така што филмот го довршиле Витолд Лесјевиќ и Анджеј Бжозовски (Andrzej Brzozowski).
Содржина
Додека патува на прекуокеански брод, Германката Лиза (поранешна припадничка на СС-единиците) забележува жена која личи на Марта, затвореничка во Аушвиц каде Лиза била чуварка...
Список на државни водачи во 914 година
Ова е список на државни водачи во 14 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вања Драх
Вања Драх (Vanja Drach; во  —  во ) — хрватски театарски, филмски и телевизиски актер.
Животопис
Роден е на 1 февруари 1932 година во Бошњаци. Основно и средно образование стекнал во родниот град, потоа се запишал на Медицинскиот факултет во Загреб. По една година, ги напуштил студиите по медицина и се запишал на Академијата за драмски уметности во Загреб, во класата на професорот Бранко Гавела.
По дипломирањето, две години глумел во Драмскиот театар во Загреб. На предлог од истакнатиот режисер и педагог Бојан Ступица, се префрлил во Хрватскиот народен театар.
Бил пред сè познат како театарски глумец, глумејќи во античките драми, делата на руските, француските, англиските и американските класици и модернисти, како и во улогите од домашните автори, особено на оние пишувани од Мирослав Крлежа. Вања Драх, исто така бил познат и како филмски глумец каде имал карактерни улоги. Дебитирал во 1958 година во филмот „Х - 8“.
Глумел во повеќе театри во Хрватска и Југославија. Добитник бил на многубројни награди меѓу кои е и наградата за животно дело -Владимир Назор
NGC 2419
NGC 2419 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Рис, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2419 се споменува и како GCL 12.
Откривање
Телото е откриено на 31 декември 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2419 е од видот II. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,3 m. NGC 2419 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 38 м 8,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 38° 52' 57".
Други поделби
Проучување на NGC 2419 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 100; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2958. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 701.
Фаро
Фаро се однесува на зрна од три вида пченица, кои се продаваат сушени и варени во вода до омекнување. Се јаде обичен или често се користи како состојка во салати, супи и други јадења.
Дефиниција
Фаро е етноботанички термин за три вида излупена пченица: спел (Triticum spelta), емер (Triticum dicoccum) и еинкорн (Triticum monococcum). Лупената пченица е пченица што не може да се млати. Во италијанската кујна, трите видови понекогаш се именуваат како фаро гранде, фаро медио и фаро пиколо.
Емер е најчестата сорта на фаро што се одгледува во Италија, особено во одредени планински региони на Тоскана и Абруцо. Исто така, се смета дека е поквалитетно за готвење од другите две зрна и затоа понекогаш се нарекува „вистинско“ фаро. Спелот многу почесто се одгледува во Германија, Австрија и Швајцарија.
Збунетоста околу терминологијата на овие три сорти пченица е генерирана од тешката историја во таксономијата на пченицата и од разговорните и регионалните употреби на терминот фаро. На пример, емерот одгледуван во регионот Гарфањана во Тоскана ќе биде колоквијално познат како фаро. Исто така, некои англиски говорници претпоставуваат дека фаро се однесува на пареното или вареното жито претставено како салата и слични јадења, а не на самите три зрна. Фаро понекогаш неточно се нарекува „спелт“ на англиски, занемарувајќи дека терминот се однесува на сите три зрна - емер, еинкорн и спел.
Етимологија
Италијанскиот збор фаро потекнува од претпоставениот латински збор farrum, од стандардниот латински far, farris n .: еден вид пченица (како во farina). Претходна, пак, потекнува од индоевропскиот корен *bʰar-es- : (напишано), од кој се појавил и англискиот збор јачмен, албански бар: трева, старословенски брашьно (brašĭno): брашно и грчки Φήρον (phḗron): растително божество.
Наводи
<references group="" responsive="1">
I'm Not Dead
I'm Not Dead е четвртиот студиски албум на американската пејачка Пинк. Албумот е издаден на 4 април, 2006 година во САД, со цел да се совпадне со издавањето на деби албумот на Пинк, Can't Take Me Home, кој бил издаден шест години претходно за да има успех на музичките табели.
Оригинално наречен Long Way To Happy и закажан за издавање на 20 септември, 2005, насловот на албумот бил променет со цел да се означи враќањето на Пинк, а датумот на издавање бил одложен поради непознати причини.
Албумот го означува враќањето на Пинк по сиромашниот комерцијален и критички успех на нејзиниот претходен албум, Try This. I'm Not Dead добил Платина во неколку региони вклучувајќи ги и САД, Канада и Франција и постигнал вртоглав успех во Австралија, каде добил 11x Платина и се издвоиле Топ 5 хитови од албумот на Табелата за Синглови ARIA. Биле продадени 6,500,000 копии до почетокот 2010. Албумот бил повторно издаден под името I'm Not Dead - Platinum Edition, со бонус песни, ремиксови и ДВД.
Позадина
Пинк рекла дека го нарекла албумот I'm Not Dead бидејќи „е за тоа да се биде жив и енергичен, а не секогаш да замолчуваш иако луѓето би го сакале тоа од тебе“; таа рекла дека дошло од „будењето“ и „беше добро да чувствуваш повторно ... Јас наполнив дваесет и пет и на еден начин се разбудив и сфатив дека имам многу за учење, а претходно мислев дека знам сè. Тоа дефинитивно е голем дел од насловот.“ Според Пинк, таа не очекувала да биде многу емотивно вклучена во изработка на албумот бидејќи искуството во правењето на нејзиниот последен албум, Try This (2003), била „исрпна“, но таа била „принудена да биде емотивно вклучена“ од страна на нејзините соработници, како Били Ман. „Претпоставувам дека бев на место каде почувствував дека можам нешто да му додадам на светот“, рекла таа. „Се чувстувам како да има дупка, а јас знам како да ја пополнам, луѓето веќе не зборуваат лошо. Само се чувствував креативно и навистина емоционално, па на крајот излезе одлично.“ Според Пинк, таа напишала повеќе од четириесет песни. На 4 декември, 2007, било издадено издание на албумот наречено I'm Not Dead: Platinum Edition.
Игор Школик
Игор Анатолевич Школик (Игорь Анатольевич Школик; 9 јануари 2001 ) е руски фудбалер. Тој игра на позицијата централен играч за врска во ФК Динамо Москва.
Домицијан
Домицијан (латински:Titus Flavius Domitianus) бил последниот римски цар од династијата на Флавијците. Познат е и како Тит Флавиј Домицијан.
Роден е на 24 октомври 51 година во Рим, денешна Италија. Со Римското Царство управувал од 14 септември 81 година до 18 септември 96 година, кога бил убиен. Тој е син на Веспазијан, и брат на Тит. Негов наследник е Нерва.
Ќе запознаеш висок, црн туѓинец (филм)
Ќе запознаеш висок, црн туѓинец (англиски: You will meet a tall dark stranger) е американско-шпански игран филм од 2010 година, во режија на Вуди Ален (Woody Allen), кој исто така е автор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Наоми Вотс (Naomi Watts), Антонио Бандерас (Antonio Banderas), Ентони Хопкинс (Anthony Hopkins), Џош Бролин (Josh Brolin), Гема Џонс (Gemma Jones), Фрида Пинто (Freida Pinto) и Полин Колинс (Pauline Collins). Како продуценти на филмот се јавуваат: Mediapro, Versátil Cinema, Gravier Productions итн. Филмот трае 98 минути, буџетот на филмот се проценува на 22 милиони долари, додека заработката во САД изнесувала само 3,2 милиони долари. Исто така, филмот добил различни оценки од филмските критичари, кои истакнувале дека, наспроти одличните глумци, филмот е далеку од најдобрите остварување на Ален.
Содржина
Во филмот се прикажува судбината на два брачни пара: Алфи (го игра Хопкинс) и Хелена (ја глуми Џонс), од една страна, и нивната ќерка Сали (ја игра Вотс) со мажот Рој (го глуми Бролин). Алфи запаѓа во средовечната криза и ја напушта Хелена. Таа паѓа во депресија и се обидува да се отруе со апчиња. За да не мисли на разводот, нејзината ќерка Сали ѝ средува сеанси кај една гатачка, која постојано ја лаже Хелена, претскажувајќи ѝ само убави нешта. Така, Хелена добива волја за живот и дури запознава и еден постар господин со кого одлучува да го продолжи животот. Алфи, пак, се однесува сосема спротивно: изнајмува стан и се оженува со една згодна проститутка, која постојано му ги цеди парите. Со текот на времето, Алфи ја сфаќа грешката и кога ќе ја фати својата жена во прељуба, ја моли поранешната жена да му се врати, но таа го одбива.
За тоа време, Сали наоѓа работа како помошничка на сопственикот на една успешна галерија. Неа ја привлекува нејзиниот шеф Грег (го глуми Бандерас), но тој е во врска со една сликарка. Кога го открива тоа, Сали се разочарува и решава да ја напушти работата и да отвори своја галерија. За тоа бара пари на заем од мајка си, но таа ја одбива, зашто верува дека распоредот на планетите не е погоден за финансиски трансакции. Во меѓувреме, Сали и Рој се разведуваат, зашто таа е незадоволна од него, поради тоа што тој не работи ништо, а освен тоа, не сака да имаат бебе.
Рој е дипломиран доктор, кој никогаш не се занимавал со медицина, ама сака да биде писател. Бидејќи нема посебна дарба, не може да најде издавач за неговите книги, но наеднаш, среќата му се насмевнува. Спроти неговиот стан живее младата девојка Дија (ја игра Пинто), која тој постојано ја гледа низ прозорецот, а подоцна стапува во врска со неа, иако таа е венчана. Таткото на Фрида е книжевен критичар и преведувач. Во меѓувреме, Рој дознава дека еден негов пријател (извонредно надарен писател) загинал во една автомобилска несреќа. Затоа, Рој упаѓа во неговиот дом, го краде ракописот од неговата необјавена, извонредна книга и му го дава на таткото на Дија за да добие критика. Таткото на Дија е воодушевен, по што издавачката куќа воодушевено се согласува да ја отпечати книгата. За несреќа, Рој дознава дека вистинскиот автор на книгата не загинал, туку е во кома, и тоа со извесни изгледи да се разбуди.
IC 972
IC 972 — галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 972 се споменува и како ESO 474-23.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 972 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 972 има привидни димензии од 0,9' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 45 м 46,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -25° 55' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 46°.
Други поделби
Проучување на IC 972 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2676.
Церовица (Кучево)
Церовица е село во општина Кучево, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, селото брои 381 жители.А во пописот кој жто бил одржан во 2011 година имало 314 жители. Во Церовица живеат 308 возрасни лица, а просечната возраст на населението е 40,6 години (39,8 за мажи и 41,3 за жени). Во населбата има 125 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,05. Оваа населба е претежно населена со Срби.
Географија
Селото Церовица се наоѓа во источна Србија, на 153 километри источно од Белград и на само 2 километри од Кучево. На падините на планините Звиске и Хомољски се протега селото Церовица со просечна надморска височина од 195 м.
Историја
Првите податоци за населбата во областа на денешна Церовица потекнуваат од периодот на Римската Империја. Меѓу првите жители на тогашната населба биле Келтите и тие го населиле просторот покрај потокот таканаречен Чоровица, западно од денешната Колонија. Келтите биле претежно рудари кои работеле во рудникот во Мајдан - Кучајна. Од тој период и денес се видливи остатоци од гробишта. Вториот погром на овие жители се случил во периодот на Турците. Селото било изградено во оддалечени густи шуми, но турскиот пат минувал низ дел од територијата паралелно до каде денес води асфалтираниот пат до центарот на населбата Церовица. Поминувајќи таму на пат за Кладурово во раните утрински часови, турската војска, слушајќи ги петлите, го открила селото и убила се што ќе нашла и ги запалила сите куќи.
Наводи
44.45°N, 21.63333°W
Исламски календар
Исламски календар или муслимански календар (арапски: التقويم الهجري; персиски: تقویم هجری قمری ‎ турски: Hicri Takvim; уште се нарекува и хиџрански календар) — месечев календар кој е во службена употреба во многу муслимански земји, а исто така се користи од сите муслимани во одредувањето на верските празници.
Календарот е месечев, составен од дванаесет месеци, а годината трае околу 354 дена. Бидејќи месечевата година има 11 дена помалку од сончевата, исламските празници, иако се прославуваат на фиксни дати според нивниот календар, обично се поместуваат за 11 дена порано секоја следна сончева година, т.е. според грегоријанскиот календар.
Првата година од календарот се вика Хиџра, годината кога пророкот Мухамед се преселил од Мека во Медина, и календарот ги брои годините од тој настан.
Месеци
Месеците се именувани вака:
Од сите месеци, рамазан или рамадан е најславениот. Муслиманите треба да постат во текот на денот во овој месец. За повеќе околу светиот месец видете и: рамазан.
Денови
Првиот ден од неделата е недела. Според исламскиот календар, деновите започнуваат на зајдисонце. Муслиманите се собираат за молитва во џамија на пладне на „денот за собор“ кој одговара на петок. Затоа, петокот се смета за ден за одмор, а саботата честопати е прв работен ден.
Имињата на деновите се:
„Јаум“ значи ден, а неколку денови имаат имиња на редоследни броеви: првиот, вториот, третиот и четвртиот.