cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
770 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 770 година се протега во 1866 и 1867, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1926 и 1927 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 227 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1434 и 1433 исламска година пред хиџра.
Знаме на Пакистан
Знамето на Пакистан (урду: پاکستان کا پرچم) е националното знаме на државата кое е дизајнирано од страна на Сјед Амир-удин Кедваи. Ова знаме се заснова на знамето на Муслиманската лига, кое пак потекнува од знамето на Могулското Царство од Индија. Пакистанското знаме е усвоено на уставното собрание. на 11 август 1947 неколку денови пред независността.
Знамето е составено од две ленти, бела и зелена и во зеленото поле има бела полумесечина и бела ѕвезда. Зелената боја ги претставува муслиманите во земјата. Белата боја ги претставува религиозните малцински групи Месечината и ѕвездата претставуваат прогрес.
HD 206731
HD 206731 (BD + 48 3480, SAO 51217, HR 8304) — ѕвезда со привидна величина од 6.09, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:42:38,9 и деклинација +49°36′01″
Плесецк
Плесецк (Космодром Плесецк) е руски космодром сместен во Архангелската област, Русија, околу 800 км северно од Москва и 200 км јужно од Архангелск.
Космодромот Плесецк исклучиво се користи за лансирање на воени вештачки сателити кои се поставуваат во орбитата со високи инклинации, вклучувајќи ги и поларните. Положбата е погодна затоа што теренот северно од космодромот е ненаселен и има субполарен и поларен тере.
Моментално, ракетите Сојуз, Космос, Молнија, Рокот и Циклон ракете се лансираат од Плесецк. Ракетите Протон и Зенит се лансираат само од Бајконур.
Харкинос
Гигантски рак, Харкинос, е чудовиште кое и помогнало на деветоглавата Хидра во битката со Херкле кај Лерна. Херакле го убилно Хера го наградила за неговите услуги така што го ставила меѓу ѕвездите како саѕвездие Рак.
Митологија
Гигантскиот рак имал помала улога во херакловата втора задача. Додека Херакле се борел со многуглавото чудовиште, Хидра од Лерна, божицата Хера, која го мразела вонрачниот син на својот маж Зевс, го испратила Харкинос да му го одврати вниманието. Харкинос се обидел да го убие Херакле, но Херакле го ударил толку силно што полетел во небото.
Према друга верзиј од митот, Харкинос го зграбил Херакловото стапало сосвоите клешти, но јунакот го смачкал со своето стапало, едвај прекинувајќи ја својата битка со Хидрата. Хера, благодарна на харкиносовиот јуначки, но безвреден труд, го ставила меѓу ѕвездите. Меѓутоа, ниту една од ѕвездите не светела силно, бидејќи Харкинос не успеал да ја изврши задачата. Некои научници сметаат дека Харкинос подоцна е додаден во митот, за да Дванаесетте хераклови задачи се поклопат со дванаесетте знаци од Хороскопот.
Лимски балкони
Лимски балкони (Balcones de Lima) — забележителни архитектонски елементи на градот Лима во Перу, остатоци од колонијалниот период на градот. Балконите се предмет на културното наследство на Перу и истите се изградени додека постоело Вицекралството Перу, а потоа продолжиле да се градат и на почетокот на независноста на Перу. Повеќето балкони се изградени во XVII и XVIII век и истите се наоѓаат во исторскиот центар на Лима. Тие биле адаптирани за резиденцијални потреби и истите влијаеле врз голем број перуански научници и истакнати личности, како што е на пример писателот Рикардо Палма. Овие балкони се клучните за прогласување на историскиот центар на Лима како Светско културно наследство на УНЕСКО.
Колонијална архитектура
Колонијалната архитектура на Вицекралството Перу се развила во периодот од 16 до 19 век, кога Јужна Америка бил освоена од Шпанската Империја. Балковите во Лима биле изградени во ренесансен, барок, необарок и неокласичен стил, со забележливи влијанија од средоземната, блискоисточната, анадалузиската и карипската архитектура.
Изградба
Главната одлика на балковите се режетките и балустерите. Дрвените балкони кои се на горните нивоа им давале приватност на жителите и циркулација на воздух, особено важна одлика за куќите во топлите региони. Неокруглите балкови биле донесени во Шпанија во 18 век. Балконите од 15 до 17 век имале отвореност, а балконите по 18 век биле затворени. Плочки и мозаици исто така се користеле за изградба на балконите.
Социјална функција
Во 18 век, вицекралевите би стоеле на балконите и би испраќале пораки и говори до народот. За религиски цели, свештениците можеле да ги набљудуваат масите без да бидат видени.
Балконите често ги спојувале внатрешниот и надворешни простор. Тие често се нарекувале како „улици на небото“ поради нивната големина. Историчарот Чарлс В. Вокер ги толкувал балконите како манифестација на моќ и доминација.
Црква „Св. Никола“ - Наколец
Црквата била изградена во 1884 година, која е исклесана во камен над влезот од јужната страна.
Градба
Црквата „Св. Никола“ се наоѓа во средишниот дел на самото село. Сместена е во оградениот простор, заедно со селските гробишта. Според својата архитектонска градба се вбројува во типот на мали трикорабни псевдобазилики, со петтострана апсида на исток и доградени помошни простории крај западната фасада.
Црквата била изградена во 1884 година, што можеме да го дознаеме од натписот исклесан во камен над јужниот влез во црквата. Во внатрешноста на црквата се влегува од јужната страна и тоа низ еден влез кој води во наосот и еден, кон олтарскиот простор. Јужната фасада во поново време е измалтерисана, така што автентичниот опус на ѕидаријата може да се види само на источниот и северниот ѕид. Кровот е со едноставно решение на две води.
Фрескоживопис
Врз ѕидните површини на наосот и олтарскиот простор не се сочувале траги од постаро сликарство.
Можеби постоечкото сликарство од поново време со лош квалитет е нанесено токму врз постарите насликани партии, со што е нарушена автентичната содржина на црквата.
Иконостас
Наосот е издвоен од нартексот со ниска преграда, додека пред олтарскиот дел е иконостасот со три реда на икони. На иконостасот се икони работени од повеќемина анонимни мајстори.
Одбојка на Летните олимписки игри 1980
Одбојката на Летните олимписки игри 1980 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Москва, Советски Сојуз и тоа во машка и во женска конкуренција.
Список на државни водачи во 1469 година
Ова е список на државни водачи во 469 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
14. корпус во Кремљ
14. административен корпус е објект кој се наоѓа меѓу Фроловската кула и Кремљскиот сенат. Зградата била изградена во периодот од 1932-1934 година, на темелите од Чудовиот манастир и Манастирот на вознесението. Гклавен архитект на објектот бил Иван Рерберг.
Во почетокот, во оваа зграда било сместено воено училиште на Црвената армија, а во 1935 година истото било пшрефрлено во Лефортово. Во 1938 година, во зградата се преместил секретаријатот на Президиумот на Врховниот Совет на СССР. Денеска, градбата претставува управна зграда.
Знаме на Авганистан
Знамето на Авганистан се состои од бело поле на кое во црно е прикажан шехадетот. Тоа исто така е и знамето на талибанците, кои се власт во Авганистан од 2021 година.
По падот на Кабул во 2021 година, Исламскиот емират на Авганистан, т.е. талибанците, е де факто власт во Авганистан. Знамето на меѓународно признатата Исламска Република Авганистан (црно-црвено-зелена тробојка со националниот амблем во бело на средината) останува во употреба на меѓународно ниво, и исто така се употребува од движењето на отпорот во Авганистан.
NGC 4419
NGC 4419 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4419 се споменува и како UGC 7551, MCG 3-32-38, CGCG 99-54, VCC 958, IRAS 12244+1519.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4419 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4419 има привидни димензии од 3,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 4419 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40772. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Андеја (космодром)
Андеја е космодром и ракетна база која се наоѓа на островот Андеја во северна Норвешка. Од 1962 година од космодромот Андеја се истрелани над 1.200 ракети со секакви конфигурации.
Во 1997 година е отворена опсерваторијата ALOMAR, која има за цел да ги испита средните слоеви на атмосферата во арктичните региони.
Разтез
Разтез (словенечки: Raztez) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
IC 484
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 484 се споменува и како ESO 107-25, IRAS 21177-6602.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 484 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 484 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 21 м 55,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -65° 50' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 484 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66636.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Никифор III Вотанијат
Никифор III Вотанијат (Νικηφόρος Βοτανειάτης, о. 1002 г. - 1081 г.), бил византиски цар кој владеел од 1078 г. до 1081 г. Тој припаѓал на семејство кое тврдело дека води потекло од византиското семејство Фока.
Преземање на царскиот престол
Не е чудно што во времето на владеењето на Михаил VII Дука бунтовите во војската биле особено чести. Карактеристично било за тогашните прилики што јунак на еден таков бунт бил заповедникот на норманските наемници, Урсел од Бајела. Тој како кандидат за царскиот престол го истакнал цезарот Јован Дука. Исто така било карактеристично тоа што византиската влада против него ги повикала Турците. Турците го совладале и го предале за добра откупнина на царскиот командант Алексиј Комнин. Меѓутоа, добри војсководци тогаш во Византија имало малку. Наскоро Урсел бил пуштен од затвор и се борел заедно со Алексиј Комнин во служба на Михаил VII против новите узурпации. Речиси истовремено се појавиле двајца претенденти на престолот од круговите на византиското воено благородништво. Во Мала Азија се кренал Никифор Вотанијат, на Балканскиот Полуостров Никифор Вриениј.
Владеење
Стариот Вотанијат не бил во состојба Византиското царство да го извлече од хаосот. Неговото краткотрајно владеење со кое завршила оваа епоха на опаѓање, било исполнето со борби и востанија, бидејќи по разгромот на моќта на цивилното благородништво меѓу војсководците започнало огорчено разграбување на највисоката власт. Круната најодзади му припаднувала на најсилниот и најспособниот, на Алексиј Комнин. Алексиј најпрвин, во служба на новиот цар го совладал Никифор Вриениј, а потоа и новиот узурпатор, Никифор Василакиј, којшто го наследил на местото дукс на Драчката тема па и во улогата на претендент. Меѓутоа, кога во 1080 г. во Никеја бил прогласен за цар Никифор Мелисин, кој по примерот на Вотанијат го повикал на помош Сулејман, Алексиј не влегол во нова борба. Тој престанал да изигрува лојален слуга на царот Никифор Вотанијат и почнал да подготвува свое сопствено издигнување.
Соработката на Вотанијат и Мелисин со Турците значително го олеснила турското освојување на Мала Азија. Веќе околу 1080 г. Сулејман бил господар на цела Мала Азија, од Киликија до Хелеспонт. Овде, на старата византиска почва, тој го основал султанатот Рум, т.е. Римскиот султанат. Бидејќи пропаднал цврстиот византиски одбранбен систем и бидејќи исчезнал сталежот на визатиските стратиоти. Мала Азија, колепката на тој систем и тој сталеж била изгубена речиси без отпор.
Во Цариград, чијашто посада се состоела во поголем дел од странски наемници, Алексиј влегол благодарение на договорот со заповедникот на германскиот одред. Како и трупите коишто го бранеле Цариград, и војската на Алексиј претставувала шаренило војници од разни народности, желни за ограбување и плен. Три дена и три ноќи византиската престолнина била сцена на подивено ограбување и насилство. Откажувајќи се од безигледната борба, Никифор Вотанијат се откажал од престолот и се закалуѓерил. На првиот ден на Велигден, 4 април 1081 г., Алексиј Комнин бил крунисан за цар на Византија.
Карим Бензема
Карим Мостафа Бензема (كريم بنزيما) (роден 19 декември 1987 година) — француски професионален фудбалер кој игра за саудискиот клуб Ал Итихад. Тој е опишан како "неверојатно талентиран напаѓач", кој е "силен и моќен" и " со изнвонредна реализација во внатрешноста на шеснаесетникот".
Бензема е роден во градот Лион, каде што и ја започнал својата фудбалска кариера со локалниот клуб Брон Тераилон. Во 1996 година, тој се приклучил на Олипик Лион,  преку младинските категории. Бензема го направил своето професионално деби во сезоната 2004-05  и се појавил само спорадично во првите три сезони кога Лион освоил три титули во Лига 1. Во сезоната 2007-08, Бензема станал стартер во првиот тим и постигнал над 30 гола, со што му помигнал на Лион да ја освои својата седма лига титула. Со неговите одлични игри, тој бил прогласен за играч на годината во Лига 1 од страна на Националниот Сојуз на Професионални Фудбалери (UNFP) како и во тимот на годината. Бензема во 2009 година во трансфер вреден од над 35 милиони фунти ( 50 милиони долари), и потпишал шест годишен договор со Реал Мадрид. По борбата да се воспостави себеси во првиот тим во својата деби сезона со клубот, во наредните две сезони, Бензема дал огромен придонес со постигнатите 32 гола со што му помогнал на Реал Мадрид да го освои шпанскиот куп и првенството. Тој е именуван за француски фудбалер на годината трипати, во 2011, 2012 и 2014 година.
Бензема ја претставувал фудбалската репрезентација на Франција во младинските категории, со репрезентацијата до 17 години го освоил  УЕФА Европското првенство под-17 години во 2004 година. Бензема го имал своето  репрезентативно  деби за сениорскиот тим на Франција во март 2007 година во пријателскиот натпревар против Австрија, постигнувајќи гол во победата од 1-0. Бензема досега одиграл над 80 пати за репрезентацијата и бил улесник  на три големи меѓународни турнири: 2008 и 2012 изданија на УЕФА Европското Фудбалско Првенство и 2014 година ФИФА Светското Првенство. Сепак, Бензема во два наврати бил  изоставен од главните турнир : на Светското прцвенство во Јужна Агрика во 2010 година поради недостаток на минутажа со Реал Мадрид и Евро 2016 година по големиот јавен скандал.
768 п.н.е.
768 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 768. година пред новата ера, 768. од првиот милениум п.н.е., 68. од 8 век п.н.е. и деветта од 760-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4740 и 4741 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3982 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2992 и 2993 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 15 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 768 година се протега во 1868 и 1869, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1928 и 1929 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 225 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1432 и 1431 исламска година пред хиџра.
Атомско јадро
Атомско јадро — густа област која се состои од протони и неутрони во центарот на атомот. Атомското јадро е откриено во 1911 година од страна на Ернест Радерфорд врз основа на експериментот со Гајгер-Марсденовата златна фолија во 1909 година. По откривањето на неутроните во 1932 година, моделот на јадрото составено од протони и неутрони брзо било развиено од страна на Дмитриј Иваненко и Вернер Хајзенберг. Речиси целата маса на атомот се наоѓа во јадрото, со многу мал придонес од електронскиот облак. Протоните и неутроните се поврзани заедно со што образуваат јадро под дејство на јадрената сила.
Науката која се занимава со проучување и разбирање на атомското јадро, вклучувајќи го и составот и силите кои го сврзуваат, се нарекува јадрена физика.
Историја
Јадрото е откриено во 1911 година, како резултат на напорите на Ернест Радерфорд да го тестира Томсоновиот "Пудинг со сливи модел" на атомот. Електрони веќе биле откриени претходно од Џ.Џ.Томсон. Знаејќи дека атомите се електро неутрални, Томсон претпоставувал дека мора да има и позитивен полнеж. Во неговиот модел пудинг со сливи, Томсон вели дека еден атом се состои од негативни електрони случајно расфрлани во сферата на позитивени полнежи. Подоцна Ернест Радерфорд смислил експеримент, изведен од страна на Ханс Гајгер и Ернест Марсден под водство на Радерфорд, кои вклучувал девијации на алфа-честичките (хелиум) насочени на тенок лист на метална фолија. Тој заклучил дека ако моделот Томсон бил точен, позитивно наелектризираните алфа-честички лесно ќе поминат низ фолијата со многу малку отстапување во нивните патеки, фолијата требало да дејствува како електро неутрална ако позитивните и негативните полнежи се толку измешани што ја прават да се јавува како неутрална. На негово изненадување, многу од честичките се отклонувале во многу големи агли. Бидејќи масата на алфа-честички е околу 8000 пати поголема од онаа на електронот, стана јасно дека многу силна сила мора да биде присутна ако  може да се одврати масовено и брзо движењето на алфа-честичките. Тој сфатил дека пудинг со сливи моделот не може да биде точен и дека на дефлексиите на алфа-честичките може да се објасни само ако позитивните и негативните полнежи се одделени едни од други и дека масата на атомот била концентрирана во точката на позитивениот полнеж. Ова ја оправда идејата за јадрен атом со густ центар на позитивен полнеж и маса.
Потекло на поимот
Терминот јадро доаѓа од латинскиот збор nucleus, деминутив од nux ( "орев"), што значи кернелот (на пример, "мал орев") во водените видови на овошје (како праска). Во 1844 година, Мајкл Фарадеј го користи терминот да посочи на "централна точка на еден атом". Модерното атомско значење беше предложено од страна на Ернест Радерфорд во 1912 година. Терминот "јадро" на атомската теорија, сепак не беше веднаш усвоено. Во 1916 година, на пример, Гилберт Н. Луис изјавил, во својот позната статија Атомот и Молекулата, дека "атомот се состои од јадро и надворешен атом или школка".
Јадрен состав
Протоните го дефинираат целиот полнеж на јадрото, а со тоа и неговиот хемиски идентитет. Неутроните се електрично неутралени, но придонесот за масата на јадрото е речиси во иста мера како и протоните. Неутрони се објаснети со феноменот на изотопи - сорти од ист хемиски елементи кои се разликуваат само во нивната атомска маса, а не нивните хемиски дејства.
Протони и неутрони
Протоните и неутроните се таканаречени фермиони, со различни вредности за силен изоспин квантен број, па два протони и два неутрони можат да делат ист простор на функционалниот бран откако тие не се идентични квантната субјекти. Понекогаш и на нив се гледа како на две различни квантни состојби на истите честички, јадрото. Две таканаречени фермиони, како што се два протони или два неутрони или протон + неутрони (деутрон) може да ги изложат бозонско однесување кога тие стануваат лабаво врзани во парови, кои се составен од спин.
Во редок случај на хиперјадро, една третина барион се нарекува хиперон, кој содржи една или повеќе чудни кваркови и / или други невообичаени кваркови (и) кои можат да ја делат функцијата на бранот. Сепак, овој тип на јадро е крајно нестабилен и не се наоѓа на Земјата, освен со високо енергески физички експерименти.
Сили
Јадра се врзани заедно врз основа на силна сила (јадрена сила). Преостанатата силна сила е мал остаток на силното заемнодејство кое ги поврзува кварковите заедно за да образуваат протони и неутрони. Оваа сила е многу послаба помеѓу неутроните и протоните, бидејќи е претежно неутрализирана во нив, на истиот начин на кој електромагнетни сили меѓу неутрални атоми (како Ван Дер Валсовите сили кои дејствуваат меѓу два инертени гасни атоми) се многу послаби од електромагнетните сили кои се содржат во делови од атоми внатрешно (на пример, силите кои ги држат електроните во инертен гасен атом врзани за неговото јадро).
Јадрената сила е многу привлечна на растојание од типичната поделба на јадрото, а тоа одбивање  меѓу протоните се должи на електромагнетната сила, со што се овозможува јадрото да постои. Сепак, преостанатата силна сила има ограничен опсег поради тоа што се распаѓа брзо со растојание (види потенцијалот на Јукава); така само јадра помали од одредена големина може да биде целосно стабилни. Најголемиото познато целосно стабилно јадро (односно стабилна за алфа, бета и гама пропаѓања) се води-208, кој содржи вкупно 208 нуклеони (126 неутрони и 82 протони ). Јадра поголеми од овој максимум се нестабилни и имаат тенденција да бидат краткотрајни со поголем број на нуклеони. Сепак, бизмут-209 е исто така стабилен на бета распаѓање и има најдолг полураспадот на алфа-распад на сите познати изотопи, се проценува дека е милијарда пати постаро од универзумот.
Преостанатата силна сила е ефикасна во текот на еден многу краток опсег (обично само неколку фермометри (fm) или ферми, околу еден или два пречници на јадрото) и предизвикува привлекување помеѓу секој јадрен пар. На пример, меѓу протоните и неутроните да се образуваат [NP] девтериум, а исто така и меѓу протоните и протони и неутрони и неутрони.
Хало јадра и силина на опсегот на граничната сила
Делотворно апсолутно ограничување на опсегот на силната сила е претставена со халогени јадра како што се литиум-11 или бор-14, во која неутроните и други збирови на неутрони, орбитата е на растојание од околу десет ферми (приближно слично на 8 ферми од полупречникот на јадрото на ураниум-238). Овие јадра не се максимално густи. Хало јадрената форма во екстремни рабовите на дијаграмот на нуклиди-неутронот капка линија и протонот капка линија и сите се нестабилни со краток полураспад, се мери во милисекунди; на пример, литиум-11 има полураспад од 8,8 милисекунди.
Халогеноста, всушност, претставува една возбудена состојба на нуклеоните во надворешена квантната школка која има непополнети нивоа на енергија "подолу" од тоа (како во однос на полупречник и енергија). Халогеноста може да се направи на било кој неутрон [NN, NNN] или протон [PP, PPP]. Јадрата кои имаат еден неутрон халоген вклучува 11Be и 19C. Две неутронски халоген е изложен од страна на 6He, 11Li, 17B, 19B и 22C. Две неутронско халогени јадра се пробиваат во три фрагменти, никогаш не во два и се нарекуваат Borromean јадра, бидејќи ова однесување (кое се однесуваат на системот на три меѓусебно поврзани прстени во кој се крши било кој испреплетен прстен и ги ослободува другите). 8He и 14Be и да ги покажат четири неутронскиот ореол. Јадра кои имаат халоген протон вклучуваат 8B и 26P. Два халогениот протон е изложен од страна на 17Ne и 27S. Од халогените протони се очекува да бидат по ретки и нестабилни од примерите на неутралните, поради одбивните електромагнетни сили на вишокот на протони.
Модели на атомското јадро
Јадрениот полупречник (R) се смета за еден од основните количества што секој модел мора да ја предвиди. За стабилни јадра (не ореол јадра или други нестабилна искривени јадра), јадрениот полупречник е отприлика пропорционален на коцка коренот на масениот број (A) на јадрото, а особено во јадрата кои содржат многу нуклеони, каде се организира во повеќе сферини конфигурации:
Стабилното јадро има постојана густина и затоа јадрениот полупречник R можат да се пресмета со следнава формула, каде A = Атомски масен број (бројот на протоните Z, и бројот на неутроните N) и r0 = 1.25 fm = 1.25 × 10−15 m. Во оваа равенка, константата r0 варира од 0.2 fm, во зависност какво јадро е во прашање, но таа е помалку од 20% променлива од постојаната.
Со други зборови, пакетите со протони и неутрони во јадрото ја дава делумно големината на истиот вкупен резултат како пакетот тешко сферни константни големини (како џамлии) во тесна сферични или речиси сферични торби (некои стабилни јадра не се сосема сферични, но се знае да бидат сфероидни).
Модел на капка
Во почетните модели на јадрото се гледа јадрото како вртечка течна капка. Во овој модел, trade-off на долг дострел на електромагнетни сили и релативно краток опсег на јадрени сили, заедно предизвикуваат однесувања кои потсетуваат на површинскиот напон во течни капки од различни големини. Оваа формула е успешно  објаснува многу важни феномени на јадрата, како што е нивното менување на количини на обврзувачки енергија на нивната големина и промени во составот (види формула за полуемпириски маса ), но тоа не ја објаснува посебната стабилност што се случува кога јадра имаат посебни " магични броеви "на протоните и неутроните.
Поимите полуемпириските формули, кои можат да се применуваат за пресметување на обврзувачки енергија на многу јадра, се сметаат како збир на пет видови на енергии (види подолу). Тогаш сликата на јадрото како капка некомпресибилни течност околу пресметките за набљудуваните варијација на врзувачката енергија на јадрото:
'''Зафатнинска енергија. '''Кога еден собир на нуклеони со иста големина се спакувани во најмал волумен, секое внатрешен нуклеон има одреден број на други нуклеони во контакт со него. Значи, оваа јадрената енергија е пропорционална со волуменот.
'''Површина на енергија. '''Нуклеонот на површината на јадрото се поврзува помалку од другите нуклеони во внатрешноста на јадрото и поради што нејзината обврзувачки енергија е помала. Овој термин површинска енергија го тоа зема тоа предвид и затоа е негативна и пропорционална на површината.
Кулонова енергија. Електрична одбивност помеѓу секој пар на протони во јадрото придонесува за намалување на неговата врзувачка енергија.
'''Асиметрија на енергија (исто така наречена Паули енергија). '''Енергетски поврзани со принципот на исклучување на Паули. Ако ја нема Кулоновата енергија, најстабилна форма на јадрената материја ќе има ист број на неутрони и протони, бидејќи нееднаков број на неутрони и протони подразбира пополнување повисоко ниво на енергија за еден вид на честички, а оставајќи ги пониските енергетски нивоа испразнети од друг вид.
Модели на школка и други квантни модели
Бројот на моделите за јадрото, исто така, беа предложени во која нуклеоните ги зафаќаат орбиталите, како атомските орбитали во атомската теорија на физика. Овие бран модели го замислува нуклеонот како помала точка во честичка во потенцијалните извори, или друго веројатноста брановте да се јават како "оптички модел", неспоредливо кружи со голема брзина во потенцијалните извори.
За поголеми јадра, школките заземени од нуклеони започнуваат значително да се разликуваат од електронските обвивки, но сепак, оваа јадрена теорија не ги предвидува магичните броеви на пополнети јадрена школки за протони и неутрони. Затворањето на стабилните школки предвидува невообичаено стабилна конфигурации, аналогно на благородната група од речиси-инертни гасови во хемијата. Пример за тоа е стабилноста на затворената школка од 50 протони, која им овозможува на калајот да има 10 стабилни изотопи, повеќе од било кој друг елемент. Слично на тоа, растојанието помеѓу затворените школки се објаснува со необична нестабилност на изотопи кои имаат далеку од стабилни броеви на овие честички, како што се радиоактивните елементи 43 (технециум) и 61 (прометиум), од која секоја и претходи, а по 17 или повеќе стабилни елементи.
Меѓутоа, постојат проблеми со моделот на школката кога се прави обид да дадат објаснат јадрените својства сосем далеку од затворените школки. Ова доведе до комплексни post hoc нарушувања на обликот на потенцијалот и да одговара на експериментални податоци, но останува отворено прашањето дали овие математички манипулации всушност одговараат на просторните деформации во реалното јадро. Проблеми со моделот на школка доведе до тоа некои да предложи реална две-молекулска и три-молекулска јадрена сила, ефекти кои вклучуваат нуклеон кластери и потоа се гради јадрото на оваа основа. Две такви кластер модели се блиску спакуван сферен модел на Лајнус Полинг и 2D Ising модел на Мекгрегор.
Доследност меѓу модели
Како и во случајот на супертечниот хелиум, атомски јадра се пример за состојба во која и двете (1) "обичните" честички физички правила за обемот и (2) не-интуитивна квантно механички правила за брановидна природата се применуваат. Во супертечниот хелиум, хелиумовите атоми имаат волумен, и во суштина "доприраат" едни до други, но во исто време покажуваат чудни карактеристичните својства, во согласност со кондензација на Бозе-Ајнштајн. Вториот открива дека тие исто така имаат брановидна природа и не покажуваат стандардни течни својства, како што триење. За јадра направени од хадрони кои се таканаречени фермиони, истиот тип на кондензација не се случува, но сепак, многу јадрени својства може да се објаснат само на сличен начин со комбинација на својства на честички со волумен, во прилог на триење при движење, одлика на огромен бран како однесување на предметите заглавени во Erwin Schrödinger.
Месје 55
NGC 6809 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6809 се споменува и како M 55, GCL 113, ESO 460-SC21.
Откривање
Телото е откриено на 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 39 м 59,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 57' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 6809 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 379; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 2.
HD 206749
HD 206749 (BD + 40 4623, SAO 51221, HR 8306) — ѕвезда со привидна величина од 5.49, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:43:06,4 и деклинација +41°09′18″
Сириска слезовина
Сириска слезовина (научно: Hibiscus syriacus) ― вид на цветни растенија од семејството слезови. оден е во Кореја и југосредишна и југоисточна НР Кина, но широко е воведен на други места, вклучително и голем дел од Азија. Го добил епитетот сириски (syriacus) бидејќи бил собиран од градините во Сирија. Народни имиња и се шаронска роза, (особено во Северна Америка ), сириска кетмија, грмушеста алтеја, и слезна роза (во Обединетото Кралство). Тој е национален цвет на Јужна Кореја и се споменува во јужнокорејската државна химна.
Опис
Hibiscus syriacus е издржлива листопадна грмушка. Таа е исправена и во облик на вазна, достигнувајќи 2-4 м во висина, со големи цветови во облик на труба со истакнати бели столпчиња со жолти врвови. Цветовите често имаат розова боја, но можат да бидат и темно розови (речиси виолетови), светло розови или бели. Поединечните цветови се краткотрајни, траат само еден ден. Сепак, бројните пупки произведени на новиот раст на грмушката обезбедуваат плодно цветање во текот на долгиот летен период на цветање. Почвата во која успева слозовината е влажна, но добро исцедена, мешавина од песок, глина, креда и керпич. Hibiscus syriacus е високо толерантен на загадување на воздухот, топлина, влажност, лоша почва и суша. Видот се се одомаќинува многу добро во многу приградски области, па дури може да се нарече малку инвазивен, па често се сее наоколу.
Раст
Гранките се тенки и сиви, бело лентицелни, со подигнати лисни лузни и мали пупки. Стеблата и гранките не се разгрануваат многу освен ако не се исечат, што резултира со многу долги, прави стебла кои потекнуваат од околу 1.5-4 цм над земјата, што го дава целокупниот облик на вазна на грмушката. Листовите се појавуваат невообичаено доцна во сезоната, во мај. Тие се обично зелени или жолтеникаво зелени, наизменични, широко овални, со палмати вени и 3 in долга. Тие имаат три различни лобуси со неправилно забести рабови.
Цветови
H. syriacus има цветови со 5 ливчиња (до 7.6 цм) во цврсти бои на бела, црвена, виолетова, виолетова, виолетова или сина, или двобојни со различна боја на грлото, во зависност од сортата. Од основата на овие пет ливчиња се протега пестикот во средината, со стомак околу него. Овие основни одлики му даваат карактеристичен облик на цветот на H. syriacus и неговите многубројни врсти. Растението може постојано да цвета од јули до септември, обично ноќе. Со зрелоста, флексибилните стебла на растенијата добиваат тежина под товарот на плодните летни цвеќиња и се наведнуваат на половина пат до земјата.
Одгледување
Иако нема есенска боја и може да биде круто и неубаво ако лошо е исечено, H. syriacus останува позната украсна грмушка денес, со многу сорти. Целосните растенија можат да толерираат широк спектар на услови, вклучувајќи мраз, суша и урбано загадување. Сепак, најдобри резултати се произведуваат во топла, заштитена положба; добро исцедена неутрална почва; и полно сонце. Листовите се појавуваат невообичаено доцна во сезоната, во мај.
Размножување
Hibiscus syriacus прилично лесно се размножува или од семиња, со променливи резултати, или со слоеви или сечи, клонирање на првенецот.
Штетници и болести
Старите грмушки можат да развијат габични болести и на стеблото кои на крајот може да се покажат фатални за растението. Растението има одредена подложност на дамки на листовите, флеки, 'рѓа и габични болести. Јапонските бубачки, бели муви и вошки се повремени инсектни посетители. Јапонските бубачки можат сериозно да го оштетат зеленилото ако не се контролираат.
Сорти
Следниве сорти ја добија Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво:
Национален цвет
Hibiscus syriacus, познат и како корејска роза, е национален цвет на Јужна Кореја. Цветот се појавува во националните амблеми, а Кореја поетски се споредува со цветот во јужнокорејската државна химна. Името на цветот на корејски е мугунгува (хангул: 무궁화; ханџа: 無窮花) или мокеунва (хангул: 목근화; ханџа: 木槿花). Симболичното значење на цветот потекнува од корејскиот збор мугунг, што значи „вечност“ или „неисцрпно изобилство“. Различни државни грбови на Јужна Кореја содржат Hibiscus syriacus; Јужнокорејците главно ја сметаат за традиционален симбол на корејскиот народ и култура.
Историја и култура
Hibiscus syriacus првично бил ендемичен во Кина. Забележано е дека е донесен во Јапонија во 8 век и се одгледува за хортикултура. Според записите, тој бил воведен на Корејскиот Полуостров околу 15 или 16 век. неговите лисја биле приготвувани во билен чај, а неговите цвеќиња биле јадени во Кореја. Подоцна бил воведен и одгледуван во градините во Европа уште во 16 век, иако дури во 1629 година Џон Паркинсон мислел дека е нежен и презел големи мерки на претпазливост со него, мислејќи дека „нема да страда да биде откриен во зима., или пак во странство во Градината, но чувани во големо тенџере или туба во куќата или во топла визба, ако сакате да напредуваат“. До крајот на 17 век, некои знаеле дека е цврсто: Гибсон, опишувајќи ја лондонската куќа на лорд Арлингтон забележал шест големи земјени саксии кои го газат „дрвото холихок“, како што тој го нарекол, „што расте доволно добро. во земјата“. До 18 век, грмушката била вообичаена во англиските градини и во северноамериканските колонии, познати како Althea frutex и сириска кетмија.
Приморска
Приморска (Primorska, Litorale; Küstenland)), наречено и Словенечко Приморје или Примоска Словенија () — една од петте историско-географски области на Словенија. Поимот е изведен од некогашното Австриско Приморје (Avstrijsko primorje, Österreichisches Küstenland) — хабсбуршките владенија на северното јадранско приморје, во чиј состав влегувала денешната област Приморска.
Географија
Областа го сочинува најзападниот дел од Словенија и се граничи со италијанскиот регион Фурланија-Јулиска Краина. Се протега од Јадранското Море на југ до Јулиските Алпи на север.
Приморска опфаќа две традиционални краишта: Горишка и Словенечка Истра. Крајот Горишка го носи името на градот Горица кој денес е во Италија; градско средиште на Приморска сега е конурбацијата на Нова Горица и Шемпетер-Вртојба. Словенечка Истра го зафаќа северниот дел на полуостровот Истра со крајбрежните градови Копер, Изола и Пиран на Словенечкиот брег, кој е единствениот излез на море за Словенија.
По Љубљана, Приморска е најразвиениот и стопански најнапреден дел од Словенија. Западот на Словенечка Истра има двојазичност во образованието, правосудството и управата, каде словенечкиот и италијанскиот јазик имаат рамноправен статус.
Северниот дел на Приморска е во состав на поголемиот Горички статистички регион, а југот е во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Исторја
Со придобивањето на Крањската Краина во 1335 г. Хабсбурговците постепено ги запоседнале крајбрежните подрачја. Во 1500 г. ги наследиле земјите на грофовијата Горица (Герц), кога последниот гроф Леонхард Горички починал без наследник. Во 1754 г. е воспоставена хабсбуршката Покнежена Грофовија Горица и Градишка, и во in 1816 г. влегла во состав на австриското Кралство Илирија. Заедно со Истарската Краина и Слободниот царски град Трст во 1849 г. била преуредена како крунски посед Австриско Приморје.
На крајот од Првата светска војна и распадот на Австроунгарија, италијанската армија во 1918 г. го окупирала ова подрачје, заедно со западниот дел на областа Нотрањска и горењската општина Бела Печ (Вајсенфелс), подоцна италијанизирана како Фузина во Валромана, денес поделокот Тарвизио (Трбиж). Според одредбите на Лондонскиот договор од 1915 г. една четвртина од претежно словенечката етничка територија со 327.000 жители од вкупно 1,3 милиони Словенци потпаднале под италијанска власт согласно Договорот од Сан Жермен од 1919 г., а територијата била конечно припоена кон Италија со Рапалскиот договор од 1920 г.
Словенечкото население сега било ставено во Јулиската Краина (Venezia Giulia) и настапила присилна италијанизација, која се засилила со доаѓањето на Бенито Мусолини во 1922 г. и траела сè до 1943 г. Словенците во Италија немале никаква правна заштита како малцинство ниту во државните, ниту во меѓународните закони. Голем број Словенци се преселиле во Кралството Југославија, а други се бореле против италијанската власт во антифашистичката организација ТИГР.
По Втората светска војна, според Париските мировни договори од 1947 г. голе мдел од областа во горната долина на Соча (Изонцо) ѝ припаднал на Југославија. Делови од подрачјето биле преуредени како Слободна територија Трст, додека пак Италија ги задржала градовите Горица и Градишка. Во 1954 г. Италија го повратила и Трст. Поради ова стапил период на развој на нови урбани центри од словенечка страна.
767 п.н.е.
767 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 767. година пред новата ера, 767. од првиот милениум п.н.е., 67. од 8 век п.н.е. и осма од 760-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4741 и 4742 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3983 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2993 и 2994 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 14 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 767 година се протега во 1869 и 1870, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1929 и 1930 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 224 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1431 и 1430 исламска година пред хиџра.
ВМРО (појаснување)
Терминот ВМРО може да се однесува на:
Знаме на Брунеј
Знамето на Брунеј е националното знаме на државата усвоено на 29 септември 1959 кога државата била британска колонија. Знамето се официјализирало кога Брунеј станал независен на 1 јануари 1984. Знамето го содржи националниот грб на Брунеј во средина на жолта основа. Позадината е пресечена од две ленти во црна и бела боја кои се дијагонално поставени.
Грбот ги содржи следните елементи: полумесечина (симбол на исламот), парасол (симбол на монархијата) и две ракавици од страните. Под полумесечината има лента со арапски натпис „Држава Брунеј“ заедно со националното мото „Секогаш во служба со Господово водство“.
Жолтата боја е боја на кралската лоза додека црната и белата ги претставуваат главните министри.
Џамија (Наколец)
Џамија (Наколец) — главна и единствена џамија во селото Наколец, во Општина Ресен, Македонија.
Џамијата, која нема име, се наоѓа во западниот дел на селото, кон брегот на Преспанското Езеро. Се пренесува дека е стара, но нема податок за нејзината изградба. Се претпоставува дека е подигната во првата половина на век, а била обновена во 1995 година. Во нејзиниот двор постојат гробишта со арапско писмо.
Метеорски дожд
Метеорски дожд — небесен настан во кој зрачењето на голем број метеори се набљудува од една точка на небото. Овие метеори се предизвикани од струите на вселенските остатоци наречени метеороиди, кои влегуваат во Земјината атмосфера со екстремно големи брзини на паралелни траектории.
Повеќето метеори се помали од зрно песок, така што скоро сите од нив ќе се распаднат и никогаш нема да ја погодат површината на Земјата. Интензивни или невообичаени метеорски дождови се познати како метеорски испади или метеорски бури кои можат да содржат повеќе од 1000 метеори на час.
Ораов Дол
Ораов Дол (понекогаш нарекувано и Ореов Дол) — село во областа Азот, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.