cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катедрала Сан Емидио
Криптата
Изградбата се сметала за завршена до 1054 година, годината на бикот на папата Лав IX во која за прв пат се појавува катедралата посветена не само на Богородица, туку и на маченикот Емидио. Подземната црква е структурирана во седум патеки поделени со 64 травертински столбови. Тоа биле елементи на повторна употреба на античкиот стил, од кои некои некои делови имале раносредновековни капители. Централниот дел на криптата бил реконструиран од страна на Џузепе Џосафати помеѓу 1704 и 1706 година, подигнувајќи ги сводовите, кои биле поддржани од колони во црвен веронски мермер (кој алудира на крвта на мачеништвото) надополнети со капители во стилот на штуко кои биле четирикратно спарени (удвоени). Во центарот, поставен вертикално над главниот олтар, се наоѓал гробот на Сан Емидио, исто така важен елемент за повторна употреба од античките стилови, бидејќи тој претставувал пагански саркофаг некаде од III век и првично наменет за некој војник. Над него била сместена мермерна група на која е прикажан Сан Емидио како ја крсти Полисија (1730 - 34), дело изработено од Лазаро Џосафати.
По ѕидовите на криптата се наоѓаат погребните споменици посветени на епископи, прелати, историчари и експоненти на градското благородништво, пренесени на ова место од горната црква, како дел од реставраторските работи од периодот на деветнаесеттиот век.
Во 2019 година започнале работите за реставрација со цел првенствено повторно откривање на декорацијата која датирала од средновековниот период, со што требало да се обнови огромен сликовен циклус кој потекнувал од XIII и XIV век, исто така и на сводовите (во многу случаи во форма на синопија),но и на задните ѕидови, формирани од периметарскиот ѕид на римската градба.
Сакристија
Сакристијата се отвора во задниот ѕид на десниот трансепт, во кој се сместени погребните споменици на Филипо Мерли (1818) и на блажениот Саладино д'Асколи. Портата била реконструирана во 19 век, кога била изградена лунетата украсена со штит со грбот на Поглавјето,опкружена со два грифина. Во неа се наоѓа врата украсена со 28 квадратни панели со мотив на фитоморфни украси и розети, додека на горниот дел го носи грбот на епископот Паоло Алберти во штит, што овозможувало да датира артефактот од околу 1430 година. Татковство било доделено на Џовани ди Матео, истиот автор на хорските изведби во кои сепак, нема некое украсно богатство.
Сакристијата била изградена помеѓу 1415 и 1425 година Таа има правоаголна форма и се состои од два заливи надградени со ребрести попречни сводови, украсени од страна на Маријани, нешто слично како и сводовите на црквата. Просторијата се осветлувала од светлината која се филтрирала низ два готски единечни прозорци сместени на левиот ѕид. До излезната врата во градината на ректоратот се наоѓа монументален травертински мијалник направен од познатиот Џузепе Џосафати, некаде во втората половина на 17 век, во чија ниша е поставена бистата на епископот Алберани од 19 век. Соседната градина, исто така, го формира преминот за да се стигне до Капитуларската архива, до салата за состаноци на каноните и до малата сакристија позната и како Капитолето.
Внатрешната опрема на сакристијата се состои од голем пулт со ореви, кој го затвора целиот ѕид спроти влезот во должина од околу 10 метри. Ова дело го направил Антонио Мојс од Антверпен, фламански мајстор активен во градот Асколи помеѓу 1560 и 1570 година.Овој автор бил создавач и на монументалната хорска мансарда (се наоѓа на влезот во капелата на Светата Тајна), изградена за сместување на оргулите изградени во 1563 година (хорска мансарда и инструмент изгубени за време на делата од 19 век). Мојс изработил и други дела нарачана од градските благороднички семејства за нивните палати.
Уметникот го ставил својот потпис „ANTONIUS MOYS DE ANTUERPIA“ (Антонио Мојс од Антверпен) на централната инкрустирана плоча на која е прикажано Распетието, додека во времето на 1565 година, е поставен на панелот на киматиумот кој прикажува класична архитектура. Структурата на обвивката е врамена во мали обелиси и оцртана со мотив гаргојл. Парчето мебел се одликува со правоаголни огледала, означени со дорски столбови кои поддржуваат табла долж кој се протега фриз во класичен стил со триглифи и метопи кои наизменично прикажуваат трофеи и музички инструменти.
По должината на десниот ѕид се наоѓаат уште две дрвени гардероби, изработени од непознат уметник, обележани со двојни дорски пиластри, крунисани со триглифи и метопи, кои потсетуваат на оние направени од страна на Антонио Мојс. Тие се со правоаголни огледални врати, од кои секоја содржи бас- релјефен грб на кардиналот Џироламо Бернерио. Тоа е доказ за да можеме да ги датираме овие покуќнини во годините помеѓу 16 и 17 век. На горниот дел од истиот ѕид има, на секој од заливите, две монументални спомен-плочи од ерата на епископот Бернерио и епископот Гамби, временски датирани од 1717 година.
На влезниот ѕид на сакристијата, кон црквата, по отстранувањето на слојот од гипс се откриле грандиозните травертински блокови на трансептот, од V -VI век, кои припаѓале на базиликата на Форумот.
Дрвениот хор
Зад олтарот, на хемициклот на трибината, се наоѓа хор во готски стил изработен од ореово дрво. Дело на Џовани ди Матео, мајстор од 15 век, роден во Малтињано, кој го создал, со помош на неговиот син Паолино од Асколи, помеѓу 1443 и 1448 година.
На хорот изработен за катедралата од страна на Џовани ди Матео, составен од тринаесет тезги, во 1546 година по повод проширувањето на централната апсида, бил додаден уште еден дел од вкупно дванаесет делчиња, кои доаѓаат од црквата Асколи на Сан Пјетро Мартире. И овој додаток е изработен во истите години од страна на истата работилница, со слична структура и декорација. Ова дело на спојување на сите делчиња од двете цркви го извел маестро Грифон ди Франческо, внук на еден од архитектите на хорот од XV век. Тој сепак морал да прилагоди структура дизајнирана за четириаголна, за структура на полигонална апсида. Погледот бил восхитувачки по додавањето на двете надворешни завршни глави, од панели украсени со растителни елементи.
Целиот дрвен хор се состои од 40 простори распоредени во два реда: 16 во долниот и 24 во горниот ред. Целиот артефакт има извонреден декоративен ефект, богато врежан со розети, кубиња со цветни мотиви, зеленило и линии кои им даваат живот на мотивите на префинетата уметност. Хорот е завршен со 4 панели издлабени во мал релјеф и целосно насликани. Тие се поставени зад епископското столче, кое го дели хемициклот на хорот на половина и го претставуваат Архангел Гаврил, Благовештението, додека на страничните глави се прикажани Свети Јован Крстител и Свети Емидио. Свети Емидио прикажува благослов, облечен во свети облеки, додека во левата рака го носел Евангелието.
Оргули
Во катедралата има два вредни лулести оргули направени од различни членови на семејството Паци, семејство уметници кои биле протагонисти на уметноста на градот Асколи помеѓу последната четвртина од осумнаесеттиот век и првата четвртина на дваесеттиот век. Некои од членовите на тоа семејство исто така се истакнале во уметноста на градење оргули во XIX век. Во хорската мансарда, изградена по дизајн на Чезаре Маријани во 1884 година, лоцирана на контрафасадата, во монументален истовременски сандак насликан во имитација на полихроматски мермер и украсен со мотиви на мали столбови и амфори, е сместен инструментот од 1873 година, дело на Винченцо Пачи. Тој бил потпомогнат од страна на неговите синови Џовани и Енрико. Тој претставувал механички преносен инструмент со вкупно 30 регистри распоредени на две тастатури со вкупно 58 хроматски копчиња.
Другиот орган, позитивен, составен од 8 регистри со кратка тастатура од вкупно 45 копчиња, се наоѓа на јужната страна на централната апсида и е поставен таму, откако долго време бил сместен во капелата на Светата Тајна. По наредба на Епископот Џовани Д'Еркол во декември 2015 година органот бил преместен. Нарачателот на новата локација, бил парохискиот свештеник архиепископот Анџело Цианкоти. Преместувањето требало да го изврши мајсторот градител на органи Алесандро Жирото. Овој позитивен и помал орган бил направен во 1854 година од страна на Винченцо Паци, користејќи дел од инструментот направен од страна на Гаетано Калидо во 1786 година (опус 223) за истата црква.
Црква „Св. Спас“ - Солун
Свети Спас или Преображение Христово (Ιερός Ναός Μεταμόρφωσης του Σωτήρος) — средновековна црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Во 1988 г. е прогласена за светско наследство на УНЕСКО како дел од Ранохристијанските и византиски споменици во Солун.
Историја
Црквата е разположена на аголот на улиците „Егнатија“ и „Герман Патраски“, меѓу храмовите „Рождество на Пресв. Богородица“ („Богородица Скоропослушница“) и „Сретение Господово“. Според монетата откриена во куполата, црквата е изградена околу 1350 година. Од малиот оловен кивор од времето на осветување се гледа дека црквата првично била посветена на Пресвета Богородица. По заземањето на градот од Османлиите во 1430 г. црквата била една од малкуте кои не биле претворени во замии, поради малите димензии и бидејќи била сместена во двор во христијанското маало Панагуда.
Архитектура
Градбата е од реткиот четириконхален тип — со четири симетрични покукружни ниши, од кои источната е апсида, внатрешно шестаголна. Во 1936 г. на западната страна е дограден нартекс. Наосот е покриен со голема висока купола на осумаголен барабан, украсен со наизменични лакови и тулени полустолбови. Ѕидана е од ќерпич, со камен на основања и тули во горниот дел. Под подот на северната и јужната конха, нартексот, како и околу храмот се откриени гробници, што укажува дека веројатно била гробишен нхрам.
Живопис
Внатре се зачувани фрески кои датираат мешу 1350 и 1370 г. Во куполата е претставено Вознесението Христово, а во соседното подрачје следува Света Богородица со Апостолите и Сонцето, Месечината и персонификации на ветровите. Меѓу прозорците на куполата се насликани осум пророци, а при основата е Светата Литургија со епископи, ѓакони, певци и верници.
Анкаратра
Анкаратра — угасен вулкански масив во самото средиште на Мадагаскар. Се наоѓа на 50 км југозападно од главниот град Антананариво. На крајниот југ можат да се најдат жешки извори кои се последни траги на вулканската активност. Највисокиот врв е Цијафајавона е на надморска висина од 2.642 м. Неговото име на малгашки јазик значи „никогаш вон магла“.
804 п.н.е.
804 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 804. година пред новата ера, 804. од првиот милениум п.н.е., 4. од 9 век п.н.е. и петта од 800-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4704 и 4705 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3946 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2956 и 2957 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 51 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 804 година се протега во 1832 и 1833, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1892 и 1893 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 261 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1469 и 1468 исламска година пред хиџра.
IC 668
IC 668 — галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1888 година од страна на Вилијамина Патон Стивенс Флеминг.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 668 е од видот EN+RN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 24,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 27' 6"".
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
XZ Лебед
XZ Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 9,68.
Ангел Нацев
Ангел Нацев (роден 1989 во Штип, Македонија) — фудбалерски напаѓач што играл за ФК Брегалница.
Мерќин Новак-Њехорњски
Мерќин Новак-Њехорњски (германско име од 1958 година Martin Nowak-Neumann, на горнолужичкосрпски Měrćin Nowak-Njechorński; * во Њехорњ; † во Њехорњ) беше горнолужички сликар, публицист, графичар и писател. Во периодот меѓу 1952 и 1970 година работи како главен уредник на културното списание Розхлад.
Ангел Нацев
Кариера
Нацев ја почнал својата фудбалска кариера на 16 годишна возраст со ФК Брегалница.
Список на државни водачи во 644 година
Ова е список на државни водачи во 44 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Атанасиј“ - Железна Река
Свети Атанасиј — селска црква во маалото Пештеровци во гостиварското село Железна Река, Македонија.
Историја
Црквата најпрвин била подигната како трошна градба, но во 1860-тите години била срушена и на нејзина место била изградена моменталната црква.
Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело на Железна Река, во Пештерското Маало. Околу црквата се наоѓаат гробиштата на маалото.
Ризоспастис
Ризоспастис (Ριζοσπάστης, Радикал) е официјалниот весник на Комунистичката партија на Грција.
ZZ Лебед
ZZ Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 10,98.
Коинце
Коинце — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Средорек, во околината на градот Куманово.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Коинце имало 70 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 56 жители, од кои 49 Македонци, 1 Србин и 6 лица без податоци.
Родови
Коинце е македонско село.
Според истражувањата од 1970 година, родови во селото се:
Иселеништво
Постари иселеници од селото се. Миљинци иселени се во Пелинце. Долинци иселеници се во селото Облавце. После Втората светска војна иселување имало кон Куманово (преку 15 семејства), Скопје (преку 3 семејства) и во Глогоњ кај Панчево (околу 5 семејства).
Хитрино
Хитрино (Хитрино) — село во североисточниот дел на Бугарија во Шуменската Област. Тоа е административен центар на истоимената општина Хитрино.
Географија
Хитрино се наоѓа во североисточниот дел на Лудогорието. Тоа е еднакво оддалечено од Црното Море и Дунав и е на 20 километри од областниот град Шумен. Селото се наоѓа на главниот пат помеѓу Силистра и Шумен. Преку Хитрино оди главната пруга Варна - Русе.
Железничка несреќа во 2016
Во 5:40 часот месно време на 10 декември 2016 година 7 лица загинале, а 29 биле повредени по експлозијата на цистерна от излетал от шините воз. Возот, кој превезувал пропан-бутан и пропен, експлодирал и се запалил. Пожарот зафатил најмалку педесет објекти, а 20 згради во Хитрино биле уништени.
Меланија Алварес
Меланија Алварес де Адем (Melania Alvarez de Adem) е мексикански професор по математика, која работи како координатор за образование на Институтот за математички науки во Тихиот Океан и координатор за теренски истражувања на Катедрата за Математика на Универзитетот во Британска Колумбија, Ванкувер. Во УБЦ, таа е позната по летните кампуси по математика, кои таа ги развила, со цел подобрување на математичката едукација на домородните средношколци. Таа е добитник на наградата Адриен Пулиот за 2012 година, доделена од Канадското математичко друштво за значајни придонеси во образованието по математика во Канада.
Алварес пораснала во Мексико Сити, каде што завршила додипломско образование на Националниот автономен универзитет во Мексико. Таа подоцна магистрирала по економија и антропологијата на Универзитетот во Висконсин-Медисон, како и во операцииските истражување од Универзитетот Стенфорд. Во 2016 година докторирала во математичкото образование на Универзитетот Сајмон Фрејзер, под надзор на Питер Лиљедал.
Таа го добила интересот да им помага на малцинствата, кои се во нерамноправна положба, по математика по инцидентот на расна дискриминација, кој се случил во Медисон, каде што нејзиниот син од шесто одделение (кој го наследил талентот на мајка му за математика) бил ставен на пониско ниво по математика поради неговата латино етничка припадност. Таа се преселила во Ванкувер во 2004 година и во 2007 година ја започна својата програма во математичкиот камп во УБЦ. Освен нејзината работа со домородните луѓе, Алварес била активна и во организирањето на математички натпревари, работилници и прибирање на средства, за математичко образование, помеѓу општата популација.
Политика на Хамбург
Политиката на Хамбург е поделена на извршна, законодавна и судска власт. Поради одликата дека Хамбург е град-покраина и општина во Германија, власта вклучува неколку детали од покраинската и општинската политика. Таа се одвива на две нивоа; градска и покраинска администрација (Сенат на Хамбург) и локално ниво за окрузите. Главен за градската и покраинска администрација е Првиот градоначалник (Erster Bürgermeister). Министерството е наречено Behörde (канцеларија), а покраинскиот министер е Senator во Хамбург. Законодавниот дом е покраинскиот парламент, наречен Hamburgische Bürgerschaft, а судската власт е составена од покраински Врховен суд и друг судови. Седиштето на управата (владата) е во Градскиот дом („ратхаус“).
Локалното ниво е организирано во 7 окрузи на Хамбург.
Политички систем
Слободниот и ханзеатски град Хамбург е посебна држава во Сојузна Република Германија. Хамбург е република, демократска социјална држава и правна држава. Во истовреме, Хамбург е и општина, но нема поделба помеѓу овие две административни задачи. Моќта да создаде закон е ограничена од сојузен закон.
Постои јасна поделба на власта.
Законодавна власт
Моќта да создаде, измени и усвои закони (законодавна власт) е дадена на парламентот. Во согласност со Уставот на Хамбург возможен е плебисцит и референдум. Во другите германски покраини, парламентот е наречен Landtag.
Парламенот, покрај другите работи, одговорен е за законите, изборот на Erster Bürgermeister (Првиот градоначалник) за одреден изборен период и контрола на Сенатот (кабинет). Парламентот е еднодомен парламент и 121 пратеник се избираат на универзални, директни, слободни, еднакви и тајни избори на секои четири години.
Извршна власт
Извршната власт е Senat der Freien und Hansestadt Hamburg (Сенат на Хамбург / владин кабинет). Неговата цел е да ги спроведува законите. Сенатот е одговорен за секојдневното управување, а главен на него е Првиот градоначалник. Сенатот го претставува Хамбург кај сојузната влада и другите покраини или држави.
Senat der Freien und Hansestadt Hamburg е формиран од Првиот градоначалник на Хамбург, Министер-Претседателот и градоначалникот на Хамбург. Неговиот заменик е Вториот градоначалник. Сенатот е ограничен според закон на не повеќе од 12 члена. Овој закон, исто така, ги регулира меѓудругото, платите, пензиите, привилегиите да се добие имунитет и за нивната правна позиција пред хамбуршките судии. Сенаторите ги назначува Првиот градоначалник, а потоа треба да бидат избрани од Парламентот на Хамбург. Првиот градоначалник ги создава министерствата, според коалицискиот договор на владејачките партии.
Историја
До 1860, владата на Хамбург била наречена Rath или Rat (одбор/совет), членовите биле Ratsherrn и Bürgermeister. По измената на Уставот на Хамбург во 1861, владата била наречена Hamburger Senat.
Пред Првата светска војна два градоначалника биле избран на едногодишен мандат. До 1997, Првиот градоначалник бил Primus inter pares меѓу неговите колеги во Сенатот, од кого бил избран. Оттогаш, тој е избиран од парламентот и има право да назначува и разрешува други сенатори.
Судска власт
Толкување на правото (судска власт) е задача на Hamburgisches Verfassungsgericht (Уставен суд на Хамбург) и другите 17 судови на Хамбург.
Врховниот суд се состои од претседател на судот и 8 судии. Претседателот и 3 судии се избрани како доживотни судии во Хамбург. Парламентот на Хамбург ги избира судиите на 6 години и само еднаш можат повторно да бидат избрани. Одговорностите се одредени според Уставот на Хамбург (Член 65) и Gesetzes über das Hamburgische Verfassungsgericht (Закон за Уставниот суд на Хамбург) (§ 14).
Професионалните судии на другите судови се избираат од сенатот според номинации од комитетот.
Министерства
Во 2011, постојат девет сенатори кои имаат министерски позиции и главниот на покраината, Првиот градоначалник. Сенатор е моменталниот министер на Behörde ('владина агенција' означувајќи тука како министерство).
Покраинското Канцеларство (German: Senatskanzlei) ги координира Сенатот и го поддржува градоначалникот. Првиот градоначалник е на чело на оваа владина агенција. Во 2011, Прв градоначалник на Хамбург е Олаф Шолц.
Министерството (германски: Behörde für Schule und Berufsbildung) е одговорно за образовниот систем во Хамбург.
(германски: Behörde für Wissenschaft und Forschung)
Меѓу другите Behörde für Inneres е надзорен орган за спроведување на законот во Хамбург, противпожарната бригада, за контрола од катастрофи и неговите единици, службите за пријавување на граѓаните и Покраинската изборна комисија. Во 2008, Кристоф Алхаус (CDU) бил министер за внатрешни работи.
(германски: Finanzbehörde)
(германски: Behörde für Wirtschaft und Arbeit)
(германски: Behörde für Stadtentwicklung und Umwelt)
Министерството (германски: Justizbehörde) е надлежно за поправните установи, судовите и ревизијата на законите. Во 2008, Тил Штефен (GAL) бил министер за правда на Хамбург.
(германски: Behörde für Soziales, Familie, Gesundheit und Verbraucherschutz)
На 7 мај 2008, поранешното министерство за култура беше променето во Министерство за култура, спорт и медиуми (германски: Behörde für Kultur, Sport und Medien), сега меѓудругото одговорно за туризмот, јавните информации, заштита на историските споменици и меморијалниот музеј за концентрациониот камп Нојенгаме. Во 2005, годишниот буџет бил 212,7 милиони евра. Во 2008, проф. д-р Карин фон Велк била на чело на министерството.
Спроведување на законот
Откако спроведувањето на законот и полициските должноста се делумно во одговорност на германските покраина, Хамбург има сопствени полициски сили. Овие сили се состојат од покраинска полиција  Polizei Hamburg, крим-полиција (германски: Landeskriminalamt), криминална истрага (Kriminalpolizei), пловна полиција (Wasserschutzpolizei) која го контролира сообраќајот во пристаништето во Хамбург, сили на готовност (Bereitschaftspolizei), единици за специјални задачи и тактички единици (Spezialeinsatzkommando) и мобилни единици за следење (Mobiles Einsatzkommando). Покраинското биро за заштита на Уставот (Landesamt für den Verfassungsschutz) е домашна разузнавачка служба во Хамбург. Министерство за внатрешни работи има правен и технички надзор над агенциите за спроведување на законот.
Избори
Изборите за покраинскиот парламент на Хамбург се одржуваат на секои четири години, заедно со изборите на окружните парламенти (Bezirksversammlungen). Изборите се регулирани со закон.
Политички партии
Главни политички партии во Хамбург се Христијанска демократска унија, Социјалдемократска партија, Сојуз '90/Зелени, Левица и од 2008 не е во покраинскиот парламент Слободна демократска партија.
STATT партија е мала политичка партија, која била основан во 1993. Партијата била избрана во Парламентот на Хамбург на покраинските избори во 1993. Владејачката SPD и новата STATT партија направиле владејачка коалиција до 1997, кога партијата ги изгубила сите места.
Веќе непостоечката партија Партија за право и ред (Partei Rechtsstaatlicher Offensive - Offensive D). Партијата била во хамбуршкиот парламент од 2001 до 2004, добивајќи 19,4% од гласовите.
NGC 6971
NGC 6971 — спирална галаксија во соѕвездието Делфин, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 август 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6971 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6971 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 49 м 23,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 59' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 6971 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65462. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 209; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 524. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 836.
Европски форум на осигурители на депозити
Европскиот форум на осигурители на депозити (ЕФДИ) првпат беше формиран во 2002 година со поддржкa на Европската комисија. Основан е od 25 членки-основачи кои донесоа одлука за создавање заедничка платформа за меѓусебна размена на информации. Во јуни 2007 година, ЕФДИ стекна законски статус на Меѓународно непрофитно здружение според белгискиот закон (ИНПА - АИСБЛ). Седиштето на ЕФДИ е во Брисел (B-1000 Bruxelles, 10 Rue Montoyer, Belgium). Канцелариите на претседателот и секретаријатот на ЕФДИ се наоѓаат во Рим (Via del Plebiscito, 102, 00186, Roma, Italia). ЕФДИ моментално го сочинуваат 68 институции, дел полноправни членки (57 шеми за осигурување на депозити), а дел придружни (11 шеми за компензација на инвенститори) од вкупно 44 држави, земји-членки на Советот на Европа (согласно член 6 од Статутот на ЕФДИ). ЕФДИ има тесна соработка со позначајните европски и меѓународни организации и академски институции особено со Европската комисија (ЕК), Европската централна банка (ЕЦБ), Европската управа за надзор на работењето на банките, Светската банка (СБ), Меѓународниот монетарен фонд (ММФ), Европска тркалезна маса на финансиски услуги, Европската банкарска федерација (ЕБФ) и Меѓународното здружение на осигурители на депозити (ИАДИ).
ЕУ комисија
ЕФДИ има воспоставено ЕУ комисија чии членки се од земјите-членки на ЕУ. Оваа комисија се занимава со политиката на ЕФДИ во врска со законодавството на Европската унија во областа на осигурувањето на депозити, со доставување одговори или соопштенија за својата политика до Европската комисија (или други институции на или поврзани со Европската унија), известување за дискусиите на членките во врска со политиката на ЕФДИ во однос на Европската комисија (или други институции на или поврзани со Европската унија); и застапување на политиката на ЕФДИ пред Европската комисија (или други институции на или поврзани со Европската унија). Со ЕУ комисијата на ЕФДИ претседава претседателот на ЕФДИ (Роберто Морети) (во согласност со чл. 31 од Статутот на ЕФДИ). Управниот одбор на ЕФДИ го именува Алекс Качински за координатор на ЕУ комисијата.
Работна група на шемите за компензација на инвеститори
Работната група на шемите за компензација на инвеститори е составена од 35 институции, од кои 11 се придружни членки (т.е. само шеми за компензација на инвеститори), а останатите 24, се воедно шеми за осигурување на депозити и шеми за компензација на инвеститори. Работната група на шемите за компензација на инвеститори се занимава со политиката на ЕФДИ во врска со законодавството на ЕУ за шемите за компензација на инвеститори. Работната група со големо внимание го следи процесот на донесување на Директива за шемите за компензација на инвеститори (97/9/EC), организира состаноци, учествува во размената на ставови и бара толкувања од претставниците на Европскиот парламент и Европската комисија. Подгрупата исто така ја следи работата на Комисијата на ЕУ и се стреми кон поширока меѓународна соработка.
Работна група за разрешување на финансиска криза
Работната група за разрешување на финансиска криза врши анализи и дава препораки до Управниот одбор на ЕФДИ во врска со прашањата/плановите за санација на проблематичните банки или начините за разрешување на нивната иднина така што ЕФДИ е во можност да одговори и дејствува на европските и меѓународните иницијативи по ова прашање. Од особена важност за членките на ЕФДИ е врската помеѓу шемите за осигурување на депозити и фондовите за разрешување на проблематичните банки.
Управен одбор на ЕФДИ
Претседател: Роберто Морети (Италија)
Потпретседател: Дирк Купеи (Германија)
Благајник: Хелмут Штарнбахер (Австрија)
Други членови на Управниот одбор:
Андраш Фекете-Џер (Унгарија)
Франсоа де Лакост Ларејмонди (Франција)
Андреј Пехтерев (Русија)
Патрик Леб (Швајцарија)
Претседатели на комисии и други тела:
Претседател на ЕУ комисијата: Роберто Морети (Италија)
Координатор на ЕУ комисијата: Алекс Качински (Велика Британија)
Претседател на работната група за компензација на инвеститори: Дирк Купеи (Германија)
Координатор на работната група за компензација на инвеститори: Јохан Палин (Финска)
Порпарол: д-р Штефан Рабе (Германија)
Секретаријат: Дебора Поли (Италија)
Список на државни водачи во 1355 година
Ова е список на државни водачи во 355 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Карловце
Карловце — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Козјачија, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во областа Козјачија, во северниот дел на територијата на Општина Старо Нагоричане, од левата страна на реката Пчиња. Селото е раштркано и има ридски карактер, чии маала се издигаат на надморска височина околу 405 метри. Од градот Куманово селото е оддалечено 30 километри.
Селото се наоѓа мала висорамнина, лево и десно од долината на реката Бистрица, притока на Пчиња.
Атарот е мошне мал и зафаќа површина од само 2,8 км2. На него обработливото земјиште зафаќа површина од 132 хектари, на пасиштата отпаѓаат 110 хектари, а на шумите само 29 хектари.
Карловце е село од разбиен тип. Десно од Бистрица се маалата Тодоровци (3 к.) и Ќелинци (2 к.), додека лево од неа се маалата Ридарци (6 к.) и Стојановци (3 к.).
Историја
На атарот на Карловце нема остатоци на старини. Населбата спаѓа во релативно младите села во Кумановско. Основачи биле две домаќинства од кои потекнуваат денешните родови, Ќелинци и Стојановци, кои се доселиле од негде, веројатно во првата половина на век.
Карловце најпрвин се наоѓало во дното на долината на Бистрица, месноста Грашиште. Таму се наоѓало до 1870 година. Потоа, жителите се поделиле на маала.
Во XIX век, Карловце било христијанско село во рамките на Кумановската каза на Отоманското Царство.
До 1912 година, селото било подложни на грабежи од Арбанаси од селата Мутилово и Бугариња од Прешевско. Најчесто краделе волови и овци.
Стопанство
Селото има полјоделско-сточарска функција.
Поради лошите услови во селото, неговите жители честопати оделе на печалба. Во текот на отоманскиот период, оделе во Романија и Бугарија како пекари и ѕидари. Во текот на двете светски војни оделе во Србија, а по завршувањето на Втората светска војна се одело во Германија.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Карловце имало 126 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Карловце имало 120 жители.
Карловце е мала населба, која што во 1961 година броела 77 жители, а во 1994 година само 16 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Карловце имало 11 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 5 жители, од кои 4 Македонци и 1 лице без податоци.
IC 669
IC 669 — галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Карловце
Родови
Малобројното население на Карловце потекнува од предоците на доселените. Родови се: Ќелинци (2 к.) и Стојановци (2 к.), слават Свети Никола; Тодоровци (3 к.), слават Свети Никола, со потекло од селото Бајловце, го знаат следното родословие: Ѓоргија (жив на 70 г. во 1970 година) Илија-Каравил, кој се доселил; Раманчани (4 к.), слават Свети Архангел, доселени во 1912 г. од селото Рамно; Иванковчани (2 к.), слават Свети Архангел, доселени помеѓу двете светски војни од Иванковци во Горна Пчиња.
IC 669
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 669 се споменува и како brightest part of IC 430, near V883 Ori.
Карловце
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Старо Нагоричане, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Старо Нагоричане.
IC 669
Откривање
Објектот е откриен на 6 февруари 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Карловце
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Жегљане, во која влегувале селата Жегљане, Карловце, Кокино, Коинце и Степанце.
IC 669
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 669 е од видот RN.
Карловце
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Жегљане, во која покрај селото Карловце се наоѓале и селата Враготурце, Врачевце, Драгоманце, Жегљане, Коинце, Кокино, Малотино, М’гленце, Пелинце, Пузајка и Степанце.
IC 669
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 38 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 2' 12"".
Други поделби
Проучување на IC 669 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Фрегула
Фрегула е вид на тестенини од гриз произведени во Сардинија.
Типична подготовка на фрегула е со прелив од школки. Јадењето добиено на овој начин се нарекува frègula de còciula (на сардински јазик), што значи „фрегула од школки“.
Производството на фрегула секако има античко потекло.
803 п.н.е.
803 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 803. година пред новата ера, 803. од првиот милениум п.н.е., 3. од 9 век п.н.е. и четвртта од 800-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4705 и 4706 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3947 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2957 и 2958 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 50 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 803 година се протега во 1833 и 1834, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1893 и 1894 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 260 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1468 и 1467 исламска година пред хиџра.
Откритија
803 av. J.-C.
Епископија Либек
Епископија Либек (Hochstift Lübeck) — поранешна римокатоличка, а подоцна протестантска епископија, како и држава на Светото Римско Царство.
Историја
Првобитната епископија била основана околу 970 година од царот Отон I во Билунговата марка во Олденбург во Холштајн (Aldinborg или Starigard), поранешно седиште на паганското племе Вагри. Тогаш, Олденбург бил подредена епископија на Архиепископијата Бремен, со цел да врши христијанизацијата кај Ободритите. Меѓутоа со словенското востание во 983 година, Вагрите ја раздрмале царската надмоќност и во 1038 година, епископите биле избркани од нивната епископија. Во 1052 годија, епископиите на Рацебург и Шверин се одвоиле од Олденбург и ниеден епископ не бил поставен по 1066 година.
Откако саксонскиот гроф Хајнрих Бадевиде ги нападнал поседите на Вагрите источно од Limes Saxoniae во 1138/39, нов епископ на Олденбург, Вицелин бил поставен во 1149 година. Хајнрих Лавот, војвода на Саксонија, го преместил седиштето на епископијата од Олденбург во Либек во 1160 година. Кога Војводството Саксонија било распуштено со отстранувањето на Хајнрих во 1180 година, епископијата се здобила со царска непосредност (reichsunmittelbar). Избиле кавги откако Градот Либек стекнал царска непосредност во 1226 година и бидејќи територијата на државата била сместена околу Ојтин, градот во 1309 година станал епископско седиште.
Епископијата не се обидувала да се бори против реформацијата. Во 1531 година, Слободниот Град Либек, предводен од Јоханес Бугенхаген, станал протестантски, забранувајќи католичко проповедање во дел на Либечката епископија под власт на градот. И во 1535 година, Либечката катедрала и понатаму сите други територии на епископијата го прифатиле лутеранството. Принц-Епископот бил избиран од колегиум; од 1586 година, сите управници на принц-епископијата биле членови на линијата Холштајн-Готорп на Олденбуршката династија. По Вестфалскиот мир во 1648 година, Либек било едно од двете протестантски принц-епископии во Царството (заедно со Оснабрик, меѓутоа, кое било предводено и од протестантски и од католички епископи).
Кнежевство и Регион Либек
Принц-Епископијата била медијатизирана во 1803 година. Станала Кнежевство Либек и била доделена на Војводството Олденбург, бидејќи последниот принц-епископ Петер I од Холштајн-Готорп бил исто така принц-регент на Олденбург. Во 1803 година, кнежевството зафаќало 9,5 квадратни милји („германски милји“) со околу 22.000 жители. Негов главен град бил Ојтин.
Помеѓу 1810 и 1814 година, кнежевството било припоено од Франција, пред да биде вратено на Војводството Олденбург. Војводството Олденбург, именувано по неговиот главен град Олденбург, така делејќи го неговото име со градот Олденбург во Холштајн, првичното седиште на Епископијата, што било чиста случајност.
По Австриско-пруската војна во 1867 година, кнежевството било зголемено за холштајнскиот посед Аренсбек, како надомест за наследничките тврдење на војводската Олденбуршка династија на Холштајн. Откако Олденбург станал република во 1918 година, областа останала како енклава на Слободната Држава Олденбург, сега именувана Регион Либек (Landesteil Lübeck).
Во 1937 година, регионот бил припоен кон пруската Покраина Шлезвиг-Холштајн со територијалната распределба според Законот за голем Хамбург. Тогаш, Регионот Либек станал округ Ојтин, кој бил споен со соседниот округ Олденбург во Холштајн во нов округ Источен Холштајн во 1970 година.
Лутеранската црква, од протестантската реформација претставува мнозинство од жителите, останувајќи одвоен ентитет, именуван Евангелско-лутеранско покраинска црква на Олденбуршкиот Регион Либек (Evangelisch-Lutherische Landeskirche des oldenburgischen Landesteils Lübeck, предводена од администратор или епископ во Ојтин) додека не била споена со соседната покраинска црква во новата Северноелпска евангелистичко-лутеранска црква во 1977 година.
Фестивал Одигитис
Фестивалот Одигитис (именуван по весникот на КМГ и поемата на Костас Варналис „Одигитис“), е серија на годишни фестивали организирани во повеќето големи градови во Грција од страна на Комунистичката младина на Грција.
Битка за Берлин
Причини
На почеток на 1945 година состојбата на Источниот фронт од август 1944 година, била релативно мирна и стабилизирана. Германците ја имале загубено Будимпешта и најголемиот дел од Унгарија, Романија и Бугарија биле присилени да се предадат и да ѝ објават војна на Германија, а Полска била потполно отворена за операциите на советската Црвена армија.
По својата неактивност Варшавското востание, советската војска ја зазела Варшава во јануари 1945 година. Во тек на три дена, на широкиот советски фронт, Црвената армија започнала офанзива преку реката Нарев и од правец на Варшава. По четири дена советската армија го пробила германскиот фронт и започнала да го преминува по 40 километри на ден,ослободувајќи ги на тој начин балтичките држави, Гдањск, Источна Прусија, Познањ,со што се поставила на позициите источно од Берлин, по линијата на реката Одра.
Германија организирала контранапад со Армиската група Висла, под команда на Хајнрих Химлер, кој пропаднал на 24 февруари, а Русите навлегле во Померанија и го исчистиле десниот брег на реката Одра. Германскиот обид да се ослободи опколената Будимпешта и заповед на Хитлер повторно да се воспостави фронт по целата должина на реката Дунав бил потполно неуспешен. Обидот за контраофанзива траел до 16 март, по што Црвената армија извршила контранапад, а Советите на 30 март влегле во Австрија, освијувајќи ја Виена на 13 април 1945 година.
Овие воени операции имале огромен негативен учинок за Вермахтот кој останал со дванаесеттина од потребното гориво, со што било драстично намалено производството на авиони, тенкови и друго оружје. Германските трупи поттикнати од националната гордост, страв од последиците за предизвиканите злосторства, од сојузничкото инсистирање на безусловна капитулација и желбата да се добие во време за повлекување на запад, германските војници биле мотивирани на пружање силен отпор.