cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Полет Либерман
Ран живот и образование
Либерман била една од трите сестри, родени во семејство на руско-украински еврејски имигранти во Париз. Таа започнала да студира во 1938 година, во École normale supérieure de jeunes filles, колеџ во Севр, за обучување на жените да станат наставници, но била спречена да ја преземе агрегацијата и да стане учителка, поради анти-еврејските закони покренати за време на германската окупација. Наместо тоа, таа започнала да истражува, под надзор на Ели Картан. Во 1942 година, таа и нејзиното семејство избегале од Париз за Лион, каде што две години се криеле од нацистите. По ослободувањето на Париз во 1944 година, таа се вратила во Севр и ги завршила своите студии.
Плоштани
Плоштани — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Кала Додас.
Маркетинг-комуникации
Маркетинг-комуникации (MC, marcom(s), marcomm(s)) користи различни маркетинг-канали и алатки во комбинација: Маркетинг-каналите на комуникација се фокусираат на кој било начин на бизнис-комуникацијата, порака до саканиот пазар, или на пазарот во целина. Маркетинг-алатката за комуникација може да биде ништо од: рекламирање, лична продажба, директен маркетинг, спонзорство, комуникација, промоција и односи со јавноста.
MC се составени од маркетинг-миксот кој е составен од 4P е: Цена, Промоција, Место и Производот, за деловна продажба на стока, и направен е од 7P е: Цена, Промоција, Место, Производ, Луѓето, материјалните докази и Процесот, за услуги засновани бизнис.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Кавак (Лагадинско)
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Кавак, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е парохиски храм. Изградена е во 1955 г. и осветена од митрополитот Максим Серско-нигритски во 1995 г. Градбата претставува трикорабна базилика со ќерамиди. Живописувањето на храмот започнало во 2005 г.
Десет Божји заповеди
Десетте Божји заповеди, или Декалогот, се религиски и морални закони кои, според Библијата, се напишани од Бог и му се дадени на Мојсеј на планината Синај во вид на две камени табли. Играат голема улога во јудаизмот и христијанството. Фразата „Десет заповеди“ во основа се однесува на сличниот текст од библиската книга Исход и од Второзаконие.
Во книгата Исход
Преводот од хебрејски на македонски, пренесен од втората книга во Библијата - Исход гласи вака:
Тогаш Бог ги изговори сите овие зборови: „Јас Сум Господ, твој Бог, Кој те изведе од Египетската Земја, од куќата на ропството!
1. Јас сум Господ твој, да немаш други богови освен Мене;
2. Не прави идол, ниту каква слика, од она што е горе на небото, и што е долу на земјата и што е во водата и под земјата; да не им се поклонуваш, ниту да им служиш;
3. Не изговарај го напразно името на Господа, твојот Бог;
4. Памти го денот на одмор, за да го празнуваш; шест дена работи и сврши ги во нив сите работи, а седмиот ден е одмор на Господа, твојот Бог;
5. Почитувај ги татка си и мајка си, за да ти биде добро и долго да поживееш на земјата;
6. Не убивај;
7. Не врши прељуба;
8. Не кради;
Боројевиќ
Боројевиќ е српско и хрватско презиме. Потекнува од личното име Бороје (Бороје), изведено од зборот бор што значи „бор“, со присвојна наставка -ев (Бороје). Наставката иќ е деминутивна ознака, или ознака за потомок. Така, презимето може да се преведе како син на Бороје. Луѓе со презиме Боројевиќ:
Десет Божји заповеди
Во книгата Исход
9. Не сведочи лажно против твојот ближен;
10. Не пожелувај ништо што е туѓо.
И двете главни божји заповеди:
1. Возљуби Го Господа, твојот Бог, со сето свое срце,
со сета своја душа, со сета своја сила, со сите свои помисли (Лука 10, 27).
2. Возљуби го својот ближен како себеси (Матеј 22, 39).
Во книгата Второзаконие
Извадокот во кој се опишуваат Божјите заповеди сместен во петтото поглавје на Петтата Мојсеева Книга Второзаконие:
6 „Јас Сум Господ, твој Бог, Кој те изведе од Египетската Земја, од домот на ропството.
8 Не прави си резан лик ни некаква слика на што и да е горе во небото или долу на земјата, или во водите под земјата.
9 ''Не клањај им се ниту им служи. Зашто Јас, Господ, твојот Бог, Сум ревнив Бог. Ги казнувам гревовите на татковците - на оние кои Ме мразат - на децата, на внучињата и на правнучињата,''
10 а им искажувам милост на илјадници, кои Ме љубат и ги пазат Моите заповеди.
11 Не земај го напразно името на Господа, својот Бог, зашто Господ не ќе го остави неказнет оној, кој го зема напразно Неговото име.
1484 во музиката
1484 година во музиката содржи некои значајни настани.
Десет Божји заповеди
Во книгата Второзаконие
12 Одржувај го саботниот ден за да го осветуваш, како што ти заповеда Господ, твојот Бог.
13 Шест дни работи и извршувај ги сите свои работи.
14 А седмиот ден е ден на Господа, твојот Бог; не врши во него никаква работа, ни ти, ни твојот син, ни твојата ќерка, ни твојот слуга, ни твојата слугинка, ни твојот вол, ни твоето осле, ниту некое твое добиче, ниту придојденикот, кој е во твоите градови; така што може да се одмори и твојот слуга, и твојата слугинка како и ти.
15 ''Спомни си дека и ти беше роб во Египетската Земја и дека оттаму те избави Господ, твојот Бог, со силна рака и со испружена мишка. Затоа ти заповеда Господ, твојот Бог, да го пазиш саботниот ден.''
16 Почитувај ги татка си и мајка си, како што Господ, твојот Бог, ти заповеда, за да живееш долго и за да ти биде добро на земјата, што Господ, твојот Бог, ти ја дава.
17 Не убивај!
18 Не прељубодејствувај!
19 Не кради!
20 Не сведочи лажно против својот ближен!
21 ''Не посакувај ја жената на својот ближен! Не лакоми за куќата на својот ближен, за неговата нива, за неговиот слуга, за неговата слугинка, за неговиот вол, за неговото осле, ниту за нешто што е на твојот ближен.’”''
Разлики
Во извадокот од Исход се забележуваат повеќе од десет заповеди, можеби 14 или 15. Како и да е, Библијата ги ограничува на бројот "10", според хебрејската фраза ʻaseret had'varim— која може да се преведе како десетте зборови, искази или нешта. Различни религии различно ги делат заповедите. Табелата ги прикажува основните разлики.
1485 во музиката
1485 година во музиката содржи некои значајни настани.
Емануел Ласкер
Емануел Ласкер (германски: Emanuel Lasker, ( - ) — германски шахист кој станал светски шампион по победувањето на првакот Вилхелм Штајниц во 1894. Тој успеал да ја задржи титулата за 27 години што е сè уште рекорд. За време на неговата шаховска кариера тој сепак нашол време да докторира во математиката во универзитетот Ерланген во 1900.
Во шахот Ласкер бил тактичар и голем борец. Во многу од неговите игри успеал да претвори инфериорна позиција во негов корист. Не само во офанзивата, тука и во играње одбрана немал рамен. Се` до неговите последни години (седумдесеттите), иако повеќе не бил шампион, бил ценет како добар шахист и тогашните прваци се`уште стравувале од играње со него, како на пр., Хосе Раул Капабланка.
Извор
Берџес, Нан и Емс, 2004, Најзначајните шаховски игри на светот, Робинсон Паблишинг, Лондон. ISBN 1-84119-905-2
Куковски Чукар
Низ северното и источното подножје на Куковски Чукар поминува асфалтен пат од селото Првомај за поранешниот планинарски дом „Маркови Кладенци“. Во источните пазуви е сместено маалото Куково на селото Чуричени.
Славе Ивановски
Животопис
Завршил основно училиште во родното село. Уште како дете бил принуден да се бори за корка леб како печалбар. Се доселил и живеел во Скопје, каде работел како слаткар. Во 1944 година бил распореден во 17 македонска ударна бригада на курирска должност. Учествувал во акциите за уништување на балистичките банди.
Папа Целестин IV
Целестин IV (лат. Celestinus PP. IV; 1187 - 10 ноември 1241) — римски папа од 25 октомври 1241 до 10 ноември 1241.
Златно руно
Златното руно — митолошки старогрчки предмет, руно на крилестиот овен на кој Фрекс и Хеда патувале во Калхида, каде што го чувал змејот.
Потрагата по Златното руно
Јасон не можел да го одбие барањето на Пелиј. Тој го наговорил бродоградителот Аргус од Теспија да му направи брод со педесет весла. Арг го соградрадил бродот од борови дрвја во гората Пелион, а самата Атена на бродот Арго на прамецот му поставила пророчки клун од дабот на Зевс од Дардана.
Јасон во меѓувреме испратил гласници низ цела Грција за да соберат доброволци – јунаци да тргнат на неизвесното патување. Наскоро била формирана посадата на Арго, ја сочинувале најголемите јунаци кои се отповикале на предизвикот. Според името на бродот морепловците биле наречени Аргонаути, а некаде се спомнуваат и под името Минијци, зашто некои од нив, како и самиот Јасон биле потомци на ќерките на Минијад.
Исполнување на задачата
Потрагата по Златното руно била долга, неизвесна и исполнета со многу непредвидени потешкотии и само благодарение на силната поддршка на Хера и Атена, како и на јунаштвото на неговите сопатници Јасон успеал да го донесе бродот до целта. Но и тогаш мисијата би била невозможна да во неа не се вплеткале божествата, но овој пат и со помош на Афродита, која издејствувала нејзиниот син Ерос да ја маѓепса ќерката на Ајет Медеја, која му помагала на Јасон да дојде до руното. Ајет на Аргонаутите им задавал речиси невозможни задачи за да избегне да им го предаде руното. Но и по исполнувањето на задачите, кралот Ајет одбил да го исполни ветеното и се заканил дека ќе го запали Арго кој бил укотвен пред неговата престолнина Аја и дека ќе ја убие посадата. Знаејќи го тоа, Медеја ги повела Јасон и Аргонаутите во забранетата градина. Медеја со своето волшебништво им помогнала на Аргонаутите заспивајќи го чудовишниот змеј роден од крвта на Тифон. Јасон крадешкум го симнал руното, по што се повлекле во својот брод и тргнале назад.
151 п.н.е.
151 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 151. година пред новата ера, 151. од првиот милениум п.н.е., 51. од 2 век п.н.е. и втора од 150-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5357 и 5358 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4599 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3609 и 3610 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 602.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 151 година се протега во 2485 и 2486, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2545 и 2546 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 392. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 796 и 795 исламска година пред хиџра.
Лешански манастир
Лешански манастир (Манастир „Си Свети“) — средновековен манастир во областа Дебрца, сместен во селото Лешани.
Старата црква на манастирот посветена на „Сите Светци“ потекнува од 1452 година, кога биле удрени нејзините темели на постара црква, која се претпоставува дека потекнува од век. Подоцна, била подигната и нова поголема црква посветена, исто така, на „Сите Светци“ веднаш до старата помала црква.
Лешанскиот манастир е единствениот манастирски комплекс посветен на „Сите Светители“ во Македонија, но и на Балканот.
Местоположба
Манастирот се наоѓа во селото Лешани, во областа Дебрца, оддалечен 30-тина километри од градот Охрид. До манастирот води асфалтиран пат, на кој постојат уредно поставени патокази.
Историја
Манастирот бил изградена во 1452 година со удирање на темелите на старата еднокорабна црква посветена на „Сите Светители“ на основа на средновековна базилика од век.
Во текот на и  век, кога имал активен монашки живот, манастирот бил добро одржуван, но по 1971 година, со починувањето на последната монахиња, започнал да пропаѓа и руинира.
Манастирот е тесно поврзан со историјата на Дебрца, па така за време на НОБ, во него се наоѓал штабот на партизанските единици и оттука се планирале ослободителните акции.
Монашки живот
Лешанскиот манастир претставувал женски манастир во текот на и  век, а сестринското сè до Втората светска војна броела и до 30 монахињи. По војната останала само сестрата Евдокија, која во 1971 година починала и е погребана во манастирот.
Градби во манастирот
Од манастирскиот комплекс до денес се сочувани: старата манастирска црква, заедно со рушевините и темелите на постарата средновековна црква, новата манастирска црква, новата камбанарија налик на црква, новоизградената црква „Покров на Пресвета Богородица“ и конаците.
Црква „Сите Светители“
Била изградена во 1452 година, кога е и живописана. Таа е мала еднокорабна, ѕидана од кршен камен и бигор. Живописот, што го има изведено непознат автор, се издвојува со својот колоритет, што ретко се среќава. Некои фрагменти покажуваат дека црквата е живописана и од надворешната страна. Авторот на живописот влегува во редот на талентираните зографи.
Црква „Покров на Пресвета Богородица“
Новоизградена црква во дворот на манастирот, чија изградба сè уште е во тек.
Стефан Воислав
Стефан Воислав (Брусно, околу 990 - Прапратна, околу 1044), познат и како Доброслав по „Хроника на свештеникот Дукљанин“, бил српски (јужнословенски) принц (архон) на Дукља и Травунија од првата половина на XI век, кој ја отфрлил византиската власт и ја бранел независноста на својата земја со успешни битки. Во тој период неговото вазално владеење се проширило и на соседните области како што се Захумје, Босна и Рашка. Според неговото презиме, целата династија што владеела со Дукља, Травунија и другите српски земји речиси два века се нарекува Воислављевиќи.
Биографија
Потеклото на Стефан Воислав, како и неговата поврзаност со претходниот дукљански кнез Јован Владимир (околу 990 - 1016 г.), не се целосно разјаснети. Според „Хрониката на свештеникот Дукљанин“, неговиот татко бил кнезот на Травунија и вујко на Јован Владимир, Драгимир, додека неговата мајка била ќерка на Љутомир, кој бил жупан на Рашка. Некои записи за сето тоа може да се најдат кај византиските хроничари, кои Стефан Воислав го нарекувале Србин од Травун. Според Дукљанин пак, Стефан Воислав е роден во Босна, каде што го поминал детството, а потоа неговите роднини го израснале во Дубровник.
Претходници
Кон крајот на X и почетокот на XI век, со српското поморско кнежевство Дукља управувал кнезот Јован Владимир, додека со соседното кнежевство Травунија управувал неговиот вујко Драгимир, додека неговите земји не биле освоени од словенскиот цар Самоил во 1009 година или 1010 година. Набргу потоа Јован Владимир се оженил со ќерката на Самоил - Теодора Косара, па со негово посредништво Травунија била вратена на владетелот Драгомир. По ова Владимир и Драгомир владееле на нивните територии како Самоилови вазали.
По Самоиловата смрт, по битката кај Беласица во 1014 година, неговото огромно кралство го наследил неговиот единствен син - Гаврило Радомир. Гаврило Радомир владеел помалку од една година, бидејќи бил соборен и убиен од братот на вујко му - Јован Владислав. Бидејќи Јован Владислав на тронот дошол нелегитимно, како узурпатор, бил исплашен да не го напушти тронот на ист начин како што и дошол. Поради тоа, во 1016 година во Преспа со измама го убил кнезот на Дукља, Јован Владимир, кој бил Самоилов зет и легитимен престолонаследник.
Јован Владислав загинал борејќи се против моќниот византиски император Василиј II Македонски, под ѕидините на градот Драч, кон крајот на 1017 година. По ова, Драгомир се обидел да ги преземе земјите на својот измачен внук, пристигнувајќи со војската во Которскиот залив, во првата половина на 1018 година. Таму бил примен од которанците на островот Св. Габриел (денешен Страдиоти). За време на гозбата во црквата подоцна бил убиен. Не е сосема јасно кој стои зад тоа убиство. Можно е тоа да се самите жители на градот Котор, бидејќи меѓу нив сѐ уште биле свежи сеќавањата на Самоиловиот напад на Травунија во 1009/1010 година кога Самоил ги зел моштите на Свети Трифун. Убиството на Драгомир во тоа време можело да биде дело на Бугарија, но поверојатно можеби било дело на Византија, бидејќи Драгомир бил вазал на неодамна починатиот Самоил. Зајакнувањето на Драгомир не било во согласност со неговите планови да воспостави византиска власт во Далмација.
По неговата трагична смрт, сопругата на Драгомир заминала во Рашка да го посети својот татко Љутомир, но кога пристигнала во родниот крај дознала дека татко ѝ бил веќе починат. Од Рашка, заедно со нејзината мајка, вдовицата на Љутомир, и со вујковците заминала во тогашна Босна. На патот кон Босна го родила синот - Доброслав, во местото наречено Брусно во округот околу реката Дрина. Свештеникот Дукљанин напишал дека младоста ја поминал во Дубровник.
Во хрониката исто така, било наведено дека тој бил во брак со принцеза од Самуиловото (976-1014) семејство со кого тој имал пет синови (Гојислав, Предимир, Михајло, Жегавац и Радослав). Словенските востаници кои во 1072 година се побуниле против Византија, побарале од синот на Воислав, Михајло (околу 1050-1081) да испрати еден од неговите синови да го прогласи за цар и Самоилов наследник, што би било потврда за неговиот брак со роднина на Самоил.
Воислав или Доброслав?
Постојат 3 различни автори кои ни давале информации за животот на Стефан Воислав- Свештеникот Дукљанин, Јован Скилица и Кекавмен. Свештеникот Дукљанин оваа личност ја нарекувал Доброслав, додека другите двајца автори - Скилица и Кекавмен, го нарекувале Воислав. Уште поголем проблем се создал кога Дукљанин индиректно рекол дека Доброслав е роден во 1018 година, а добро се знае дека за време на вториот бунт во 1040 година, кога Доброслав имал само 22 години, имал дури 5 сина кои биле способни за воен рок, односно имале повеќе од 17 години. За да го добиеме одговорот на оваа дилема - мора да ги погледнеме политичките околности во кои се создавале делата на овие автори. Во времето на создавањето на Дукљанините работи, со Дукља управувале потомците на Воислав. Сосема е можно Дукљанин намерно да го идентификувал Воислав, основачот на династијата Воислављевиќ, со синот на Драгимир, Доброслав. Сето тоа поради легитимирање на моменталната владејачка династија и да ја поврзе со династиите кои претходно владееле на тие простори. Трагата дека свештеникот Дукљанин можеби намерно го именувал синот на Драгимир, Доброслав по Воислав била во неговата изјава дека Доброслав „неговите родители го испратиле да учи во Дубровник“. Иако, сосема е можно тоа да важи само за неговата мајка, која можеби во меѓувреме повторно се омажила.
Фердо Шишиќ предложил Драгимир да се ожени двапати, а син од првиот брак е Стефан Воислав за кој пишувале Скилица и Кекавмен, а син од вториот брак бил Доброслав, за кој пишувал свештеникот Дукљанин. Меѓутоа, проблемот со оваа теорија бил што Дукљанин наведува дека Драгимир „бил единствениот преживеан од нивното (кралско) семејство.
Сепак, најлогичното решение за овој проблем би било дека целосното име на оваа личност е - Стефан Доброслав Воислав, слично на синот на Самоил, чие полно име било Роман Гаврило Радомир. Џанантонио Боман велел дека името „Воислав“ на оваа мистериозна личност народот го дал како прекар, бидејќи бил многу успешен во војувањето. Но, овој одговор сè уште не го решил прашањето на синовите на Воислав. Како што веќе е напоменето, Воислав очигледно имал 5 сина на свои 22 години, со кои ја делел командата над својата војска. Единственото можно решение било тие да не се негови синови, туку синови на Јован Владимир и неговата сопруга Косара. Објаснувањето за оваа дилема може да се најде во тоа што Хрониката на свештеникот Дукљанин била преведена од словенски на латински, и дури на крај на српски. Сосема било можно авторот навистина да го употребил зборот внук во оригиналот, но не можело да се преведе на латински освен filius, кој подоцна на српски е преведен како син.
Тој исто така можел да пристигне во Дубровник по офанзивата на Самоил 1009/1010 година, кога неговиот татко Драгомир привремено ја загубил власта во Травунија. Ова би можело да ја објасни нелогичноста во текстот на Дукљанин, дека неговите родители го испратиле Доброслав (Стефан Воислав) во Дубровник, што е невозможно ако тоа се случило по 1018 година, бидејќи тогаш неговиот татко бил убиен. Тогаш би се решило и прашањето за синовите, бидејќи според ова сценарио тој имал над 30 години во времето на вториот бунт. Во светлината на ова сценарио, можело да се каже дека Стефан Воислав е роден во областа Травунија, веројатно во местото Требиње, и тоа на почетокот на последната деценија од X век. За време на неговиот престој во Дубровник, неговите родители го ожениле со ќерката на Роман Гаврил Радомир, кој останал под византиска заштита до падот на царството на Самоиловите наследници во 1018 година. Неговите синови, кои во времето на востанието биле полнолетни, како што експлицитно вели свештеникот Дукљанин, би требало да бидат родени меѓу 1015/1016 и 1020/1021 година.
Дубровничките писатели, најчесто неверодостојни за средниот век, најмногу внимание посветувале на босанскиот владетел Стефан, чие владеење го означиле за почетокот на IX век. Овие дубровнички легенди првпат биле напишани во XIV век, а можеби сè уште се однесувале на Воислав и неговиот престој во Дубровник.
Не е невозможно вдовицата на Драгимир да го родила Воислав во Босна. Таму му се губела секоја трага, освен со Дукљанин, кој упорно го сметал за основач на династијата Дукљан. Фактот дека втората сопруга на Драгомир била ќерка на префектот на Рашка, Љутомир, укажувало на тоа дека по смртта на Самоил, семејните врски се зближиле, која можела да биде првата причина за политичкиот и воениот пад на империјата по смртта на Самоил. Така во 1009/1010 година во Дубровник пристигнал синот на Драгомир од првиот брак, Стефан Воислав.
Животот во Дубровник и невестата
Податоците кои потврдувале дека Воислав бил оженет за внуката на царот Самоил го носел подоцнежен настан од историјата на Дукља, бидејќи Бодин, синот на Михајло, се споменувал како потомок на бугарскиот цар и бил прогласен за бугарски цар во 1072 година поради неговото сродство.
Прашањето е која била внуката на цар Самоил. Во историографијата, таа се смета за ќерка на Гаврилo Радомир или евентуално ќерка од браќата на Самуил - Арон, Мојсеј или Давид. Терминот „nepotem Samuelis“ можело да значи и некој далечен роднина. Воислав сигурно се оженил во Дубровник, каде што подалечните членови на семејството на Самоил навистина би можеле да престојуваат, каде всушност пронашле засолниште по погубувањата на Самоиловиот брат Арон, додека Давид и Мојсеј биле убиени во воени операции. Од семејството на Арон преживеал само Јован Владислав, кој бил спасен од Гаврило Радомир од сигурнасмрт, па затоа невестата на Стефан Воислав не требало да се бара меѓу потомците на Арон. Најпрвин би се помислело дека невестата потекнува од семејството на Давид и Мојсеј, кои можеле да се засолнат во Дубровник кога се вериле браќата Самоил и Арон.
Дубровничкиот писател Јакоб Лукаревиќ прикажал интересна информација што ја немало кај неговиот современик Марв Орбин. Ликаревиќ напоменувал како Стефан, кралот на Далмација, дошол во Дубровник со неговата сопруга Маргарита (nata del sangue Romano). Уште поважно, Лукаревиќ го споменувал свештеникот Дукљанин во изворите - il Prete di Doclea, а според зачуваните ракописи на свештеникот Дукљанин, тој не пишувал ништо за кралот Стефан. Оваа информација ја немало во изданието на Обрини од Летописот од 1601 година. Тој според овој извор се оженил со Неда.
Тој тврдел дека Неда по бракот го добила името Доминика.
Најверојатно по бракот ја примила латинската крштевка, бидејќи во тоа време тоа било доминантно во државата Дукља. Можеби изразот „nata del sangue Romano“ го крие името на неговиот татко Романо, кој во изворите се споменувал и како Гаврило Радомир, кој бил погубен од страна на Јован Владислав во 1015 година и чие семејство се засолнило во Дубровник под византиска заштита. Во овој случај, бракот на Стефан можел да се случи во 1015/1016 година, а вереницата била ќерка на Роман Гаврило Радомир.
Враќање во Дукља
Од византиски Дубровник, Стефан Воислав се вратил во Дукља. Свештеникот Дукљанин пишувал дека тој остро им кажувал како да се однесуваат со народот, глумејќи дека е нивен верен соработник, а всушност истовремено го подбуцнувал народот кој сакал да ја урне византиската власт. Наводно по неговo влијание било кренато и востанието, Грците биле протерани, а востаниците го повикувале да го преземе тронот и земјата на неговите предци. Новелизираниот извештај за настаните, сепак, содржел одредени историски факти.
Сосема е сигурно дека Стефан Воислав ја имал византиската титула со која владеел со државата Дукља, додека самиот бил византиски вазал. Византија во текот на 1019 година го поставила за владетел на Дукља. Византискиот хроничар Кекавмен i го опишувал Воислав како лукав варварин.
„Беше во градовите на Далмација, Зета и Стон. Тие ги владееше Воислав Дукљанин. Стратегот сакаше да го зароби. И што стори? Се спријатели со него само да го одврати од намерата. Иако овој беше варварин, но по природа беше искусен и мудар, па тој од едната страна примаше подароци, а од друга страна се преправаше дека е верен на царот. Само поради фактот да биде во благонаклоност и милост на стратегот. Тие подоцна се видоа, се бакнаа и седнала да поразговараат. Само што седнаа на даден знак стратегот беше опколен при што му беа врзани рацете и нозете. Го однесоа така врзан со неговите синови и неговата придружба во ќелиите на Стон. Во замката во која сакаше стратегот да го залови, сепак падна тој самиот. Тоа беше голем срам за Ромеите“ - Кекавмен, 1019 година.
Информациите за новородениот син укажувале на датирањето на тој настан во раните години на владеењето на Стефан Воислав како византиски вазал. Свештеникот Дукљанин зборувал за освојувањата на бугарскиот убиец ВасилијII по 1018 година, меѓу освоените области не ја споменувал Дукља, туку само реонот на Рашка, Босна, Бугарија и сите крајбрежни области до границите на Долна Далмација. Ова било знак дека со Дукља управувал штитеник, а тоа бил Стефан Воислав, со соодветен византиски чин, во случајов топарх. Истиот писател Кекавмен го споменувал сплитскиот и задарскиот топарх Дороња, кој управувал со овие простори како византиски штитеник. Недовербата на византиските власти кон овие локални вазали, кои се нарекувале Топари, била очигледна во примерот на Доброња, кога и покрај тоа што дошол во Цариград да му оддаде почит на императорот, бил заробен во вистински момент со намера „да ја преземе неговата земја“. Дејствијата на Византијците воопшто не се разликувале од намерите на византискиот стратег на Дубровник кон Стефан Воислав. Датирањето на овој настан, поради раѓањето на Стефановото дете, требало да биде за време на преминот од првата во втората деценија на XI век (1019-1021).
Раните години и првиот бунт
Се верувало дека Воислав е роден на крајот на X век и дека околу 1019 година ја презел власта во Дукља како византиски вазал. По смртта на Роман III Аргир (1028-1034) на 11 април, Воислав најверојатно ја соборил византиската влада следната година. Причината може да се најде во политиката на новиот император Михаил IV (1034-1041) на чело со неговиот брат евнухот Јован Орфанотроф. Тој драстично ги зголемил даноците и давачките, со што не само државната каса, туку се наполниле и џебовите на самиот Јован и неговите роднини. Покрај тоа, тој на словенското население му наметнал да плаќа даноци во готово, наместо претходното плаќање во натура, што довеело до голем бунт кај Словените, што на крајот резултирало со Востанието на Петар Делјан. Меѓутоа, отпорот на Воислав брзо бил совладан и веќе во 1035/1036 година го притвориле во Константинопол, а управата на Дукља ја презел Теофил Еротик.
Враќање и уште еден бунт
Кон крајот на 1037 или почетокот на 1038 година, тој успеал да побегне од затворот и да се врати во Дукља од каде што го заменил византискиот гувернер Теофил Еротик, за што сведочел записот на Јован Скилица „... Стефан Воислав, архонт на Србите, кој пред кратко време избега од Константинопол и ја окупира земјата на Србите, протерувајќи го Теофил Еротиецот од таму“. Теофил, кој владеел со земјата од 1036 до 1039 година како царски заменик крал, а потоа ја проширил својата моќ над византиската тема Србија, на чело со Љутовид. Византија не реагирала веднаш, бидејќи во 1040 година била во војна со Петар Делјан, кој зазел широк простор на поранешната Бугарска империја. Дури кога околу 1041 година згаснало востанието на Петар Делјан, Византија можела повеќе да се се посвети на Дукља. Во текот на зимата 1039/1040 година, византиски брод поради бурниот ветар се прикотвил во Дукља со неговиот товар, кој се состоел од 10 кентерии злато (7.200 златни номизми), Воислав си ги задржал за себе. Византискиот император ова го искористил како причина за напад на Дукља, и во пролетта 1040 година, тој испратил војска на чело со Георги Пробат да војува против Воислав. Силите на Пробат биле поразени и однесени на непознат терен, што Воислав го искористил моментот и целосно го поразил византискиот пратеник. Пробат едвај успеал да се спаси. Сличноста на записите на Скилица и Свештеникот Дукљанин, со исклучокот на името на византискиот командант, го засилувало фактот дека и двајцата писатели тврдат дека византискиот командант не бил со потекло од Драч, туку од Константинопол. Промени на византискиот трон 1041/1042 година му дале слободен термин на Стефан Воислав за да ја искористи можноста за да ја прошири својата област. Освојувањата најпрво биле кон Драч. По краткото владеење на императорот Михаил V (1041-1042), а по него и на Зоја и Теодор (1042), на византискиот трон дошол Константин IX Мономах. Византија повторно била силна и можела повеќе да се посвети на проблематичната Дукља.
Битката кај Бар
Византиската војска која тргнала од Драч, се упатила кон Скадар и Бар, напаѓајќи ја Дукља од југ. Византиските вазали од Рашка, префектот, босанскиот бан и кнезот на Захумје, Љутовид, добиле наредба да нападнат од север со своите чети. Пред силните византиски сили Воислав се повлекол, избегнувајќи ја борбата и ним им ја препуштал територијата, така што Византијците без борба поминале низ Дукља, горејќи, ограбувајќи и поробувајќи, навлегувајќи сè подлабоко во клисурите на просторот на Зета. Не се вклучил во битка поради очигледната византиска бројчана супериорност, современите извори наведувале бројки од 40.000, па дури и 60.000 војници, кои денес се сметаат сепак за претерани. Но византиската супериорност не била доведена во прашање. Воислав и неговите сили окупирале високи планини и врвовите на клисурите кои Византијците претходно ги поминале. Кога проценил дека има освоено доволно плен и затвореници, Михајло ѝ наредил на својата армија да се движи во спротивен правец кон внатрешноста на Дукља сѐ до морскиот брег.
Маршрутата по која Византијците се враќале се одвивала низ тесни премини кои претходно биле контролирани од Стефан Воислав. Во ненадејниот ноќен напад од страна на четите на Воислав над византискиот логор во планинските теснеци, византиските сили биле со изморени нозе. Во борбите загинале седум византиски комаданти, стратези. Со оваа победа Стефан успеал да ја зачува независноста на Дукља, со што станала првата држава која успеала да ја стекне независноста од Византија, како и да ја прошири својата моќ во околните српски кнежевства (Травунија и Захумје) кои до тогаш биле управувани од византиски вазали. Во спомен на оваа победа, датумот на битката во Црна Гора се слави како ден на црногорската војска.
Љутовид бил познат врз основа на документ од 1039 година. Се сметалo дека е фалсификат, па затоа постоењето на овој стратег не било веродостојно во историографијата, додека Љутовид навистина бил кнез на Захумје. Но, претставувањето на Свештеникот Дукљанин било целосно во согласност со наведената титула на Љутомир од повелбата - затоа што му била доверена сојузничката војска на српските регионални господари, т.е. византиски вазали. Тој бил локален владетел, веројатно родум од Захумје, кој во тоа време ја вршел должноста стратег на Србија. На тој начин била потврдена и веста на Јован Скилица дека командантот на Драч добил помош од стратегот на блиските теми.
Насловот протоспатарбил забележан во списите на византиските великодостојници од 971 до 975 година, во Ексоријален такт. Во истиот документ се наоѓале ипатите и стратезите. Тешко било некој во XII век да фалсификува толку сложена титула што се користела во X и XI век.
Војната со Византија завршила, но траела за време на целиот живот на Воислав. По победите над драчката катедрала Михајло и стратегот на Србија и Захумjе Љутовид, Стефан ги оставил синовите да ја продолжат борбата. Освојувајќи ги северните области на Драч, стигнале до реката Војуша, каде што изградиле тврдина за полесен грабеж. Свештеникот Дукљанин спомнувал како тие постојано ги напаѓале грчките области. Со веста на свештеникот Дукљанин се сложил и Јован Скилица, кој ги опишал настаните од околу 1052 година каде што пишувал дека синот на Воислав, Михајло склучил мир со византискиот император и се пријавил како сојузник и пријател на Ромеите, со што го стекнал протоспатарскиот сон.
Последните години
На Воислав му се родил син, тој (византиецот Катаклон) се понудил да му биде кум на крштевањето. Поради меѓусебна недоверба, тие се согласиле да се најдат на ничија земја меѓу градот Дубровник и земјата на Воислав. Самиот Катаклон подготвил дромони на море кои по негов сигнал требало да го изненадат Воислав и да го приведат. Но, и самиот Воислав дошол до истата идеја и сокрил одред од неговите луѓе недалеку од местото на средбата. На самиот почеток на средбата, Воислав им сигнализирал на своите луѓе, кои ги изненадиле Византијците и го фатиле стратегот со неговиот син и придружбата, по што ги придружувале сè до градот Стон. Иако не е наведено кога се случил овој настан, се претпоставува дека се случил по 1042 година, бидејќи пред таа година Стон не бил под власта на Воислав, иако има и такви записи кои го ставиле настанот пред 1034 година, поради раѓањето на неговиот синот (во „ Хроника на свештеникот Дукљанин “ стои дека неговите синови веќе биле полнолетни во 1042 година и учествувале во битката).
Стефан Воислав долго време не уживал во своите победи. Се чиниело дека наеднаш се разболел, и во текот на една или две години умрел на својот двор во Прапратна. Погребан бил во неговата капела, веројатно во близина на дворот, во црквата Св. Андреја. Според свештеникот Дукљанин, тој владеел 25 години.
Непријателската состојба кон Византија продолжила до крајот на владеењето на Воислав, т.е. до средината на XI век. По неговата смрт, имало внатрешни борби за моќ меѓу неговите синови, од кои Михаjло излегол како победник. Имало и такви кои верувале дека победата во таа војна му ја донела византиската поддршка, бидејќи на почетокот на своето владеење ја признал врховната власт на византискиот император (околу 1052 г.), по што бил награден со византиска титула протоспатар.
Наследници
По смртта на Воислав, неговите синови ја наследиле територијата. Гојислав и Предимир ја добиле Травунија со Грбља, Михајло ги добил Облиќ, Прапратна и Црмица, Саганек Горска Жупанија, Купелник и Балец, а Радослав жупата Лука, Подлужје и Кучево со парохијата во Будица.
Воислав бил наследен од неговиот син Гојислав и неговата сопруга Неда, која најверојатно починала. По нејзината смрт во 1046 година, наследник бил Михајло.
Можеме многу прецизно да ја утврдиме хронологијата на владеењето на Стефан Воислав. Имено, неговиот син Михајло последен пат се споменувал во изворите во 1081 година, во месец април со византиската принцеза Ана Комнина. Веќе во октомври истата година, четата на Дукља пред Драч ја предводел синот на Михајло, Бодин, па може да се каже дека Михајло загинал меѓу мај и октомври во 1081 година. Должината на неговото владеење кон Дукљанин трае 35 години. Така доаѓаме до заклучок дека тој владеел од 1046 до 1081 година, што значело дека браќата владееле една или две години под надзор на неговата мајка, а Стефан Воислав седнал на дукљанскиот престол од 1019 до 1044 година, со краток период од три или четири години поминати како роб во Константинопол (1035/1036 - 1038/1039).
И покрај големите воени победи што ги извојувал над Византија, а потоа и со континуираниот грабеж на темата Драч, Стефан Воислав не успеал да ја создаде Дукља целосно независна. Иако Византија не можела да го победи, тој немал материјални средства да води поофанзивна војна. Може да се каже дека на границите на Дукља и на темата Драч имало постојана воена состојба, која се сведувала на брза византиска територија со различни начини на напад на скромни воени сили, крадење стока и заробување луѓе. Дури и самата државна територија на Дукља била премала во времето на Воислав за да биде опасен противник за Империјата.
Се чинело дека во времето на смртта на Воислав, Дукља ги вклучила Травунија и Зета во внатрешноста, како и крајбрежниот појас од градот Будва, преку Бар, па сѐ до градот Скадар. Само потомците на Воислав успеале да ја прошират својата моќ на североисток и исток, и да се прогласат за водечки владетели меѓу околните српски кнезови.
Узунбоџак
Узунбоџак (Узунбоджак) – резерват на природата во Бугарија, кој се наоѓа во рамките на УНЕСКО-вата програма Човек и биосфера и е еден од петте резервати на природата кои се наоѓаат во рамките на Паркот на природата Странџа во југоисточниот дел на  Бугарија. Се нарекува и Лопушина.
Узунбоџак бил основан на 13 декември 1956 година, во УНЕСКО-вата програм Човек и биосфера е приклучен во март 1977 година. Резерватот зафаќа површина од 25.296 км2. На неговата територија се забранети сите стопански активности.
Географија
Узунбоџак е сместен меѓу селото Кости во општината Царево и селото Сливарово во Мало Трново, во долината на Резовска Река, околу 20 км од нејзиното устие. Релјефот на резерватот е неуедначен, а надморската висина варира меѓу 50 и 300 m.
Во паркот преовладува континентална и средоземна клима и има тенденција да биде поблага, заради влијанието на Црното Море кое се наоѓа во близина на резерватот.
Просечната месечна температура во зимските месеци не паѓа под 0 °C (2-3 °C во јануари). Земјата во паркот е со жолто-пепелава боја. Низ Узунбоџак тече Резовска Река, Каретарски Дол и реката Лопушиница.
Името се состои од два збора - "узун", што на турски јазик значи долгунест и "боџак", односно тихо, мирно и удобно.
Флора и фауна
Во резерватот се наоѓа 651 вид и подвид на васкуларни растенија. Око 65% од шумите се дабови, а 30% букови, а нивната просечна старост е повеќе од 200 години. Во реликтни видови спаѓаат quercus hartwissiana, лаворвишна, 'Rrhododendron ponticum, Daphne pontica, Ilex colchica, Hypericum calycinum, Vaccinium arctostaphylos, Pyrus elaeagrifolia, обична мушмула, Fritillaria pontica, Quercus hartwissiana'' и многу други.
Фауната во Узунбоџак е разнолика. Најчести цицачи се дива свиња, дива мачка, волк, обичен шакал, црвена лисица, јазовец, срна и сив хамстер. Евроазискиот рис ја населувал оваа територија сѐ до 1930—тите години кога исчезнал од резерватот.
Резерватот е дом на голем број птици како што се јастреб глувчар, црвен глувчар, јастреб врапчар, мал орел кликач, рибарче, воден кос, ливадски кос, планинска тресиопашка, голема стрнарка, кукавица, црн штрк, повеќе видови соколи, клукајдрвци, ластовици и многу други птици.
Водоземците и влекачите во паркот ги вклучуваат крастава жаба, голема зелена жаба, шумска жаба, зелен гуштер, слепок, планински смок, жолт смок, смок, леопардов смок, длабочелен смок и многу други видови.
1483 во музиката
1483 година во музиката содржи некои значајни настани.
Американец во Париз
Американец во Париз е американски музички филм на „MGM“ од 1951, инспириран од истоимената оркестарска композиција на Џорџ Гершвин. Во улогите играат Џин Кели, Лесли Керон, Оскар Ливант, Џорџис Гаетреј и Нина Фоч, а филмот бил сниман во Париз. Исто така, филмот е режиран од Винсент Минели според кратко сценариот на Алан Џеј Лернер.
Приказната на филмот е прошарана низ голем број танцови кореографирани од Џин Кели. Меѓу песните се вклучени и „I Got Rhythm“, „I'll Build A Stairway to Paradise“, „'S Wonderful“ и „Our Love is Here to Stay“. Расплетот на филмот ја вклучува 16 минутната композиција „The American in Paris“. Само балетот ја чинел продуцентската куќа повеќе од 500.000 американски долари.
Пауза (музика)
Пауза (франц. silence, англ. rest, итал. pausa) е музички знак со кој се бележи привремен прекин во мелодијата. Значи пауза е знак што укажува на отсуство на звук.
Има повеќе симболи за пауза и секој симбол има соодветно име и различно времетраење.
Опис
Паузите се интервали на тишина во музиката, обележани со симболи што ја означуваат должината на паузата. Секој симбол и име на паузата одговара на одредена вредност на нотата, што покажува колку долго треба да трае тишината.
Пауза со точка
Паузата исто така може да има точка до неа, зголемувајќи го своето времетраење за половина. Значи, точката ја зема вредноста на паузата до која стои и добива пола од нејзината вредност. Паузите, како и нотите, можат да бидат продолжени и со две точки (пример долу). Освен со точка, паузата може да биде продолжена и со корона.
NGC 6018
NGC 6018 — во соѕвездието,  се наоѓа на списокот на Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6018 е од видот.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува h m  s, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, ° ' "".
Други поделби
Проучување на NGC 6018 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1496. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Градиште (Мачево)
Градиште — градиште од доцноантичкото време. На оддалеченост од околу 7 километри од селото, на левиот брег на Каменица се издига висок рид со доминантна положба. На простор од 300 × 200 метри се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Шипокно
Шипокно — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Охридско, во средишниот повисок дел на територијата на Општина Охрид. Селото е планинско, на надморска височина од 930 метри. Од градот Охрид, селото е оддалечено 7 километри.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Свети Стефан, Краста, Елен, Висок Камен, Дол и други.
Селото се наоѓа на планината Галичица, над источниот брег на Охридското Езеро. Во близината на езерото по Втората светска војна на атарот на селото биле изградени бројни туристички објекти, каде подоцна израснала и населбата Свети Стефан.
Историја
Денешното село не е многу стара населба. Основано е на истоименото селиште во текот на отоманскиот период. Основачи биле три рода, од кои потекнуваат денешните селски родови.
До 1912 година, селото претставувало чифлиг на Јаја-ага од Охрид. Меѓутоа, потоа тој бил протеран и земјата му била одземена.
Во век, Шипокно било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
За селото никогаш не била извршена катастарска евиденција и нема податоци за распределбата на атарот по функција.
Околу селото се наоѓаат пространи планински пасишта. Поради нив, до Втората светска војна, мештаните се занимавале главно со сточарство. Најмногу биле одгледувани кози, овци и говеда. Исто така, мештаните оделе и на печалба.
По војната, мештаните се вработиле во градот Охрид во растечката индустрија.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Шипокно живееле 30 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Шипокно имало 32 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Шипокно живееле 5 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 117 жители, од кои 110 Македонци, 3 Турци и 4 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Охрид.