cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Давид Трезеге
Репрезентативна кариера
И покрај освојувањето на Светското првенство со Франција во 1998, Трезеге можеби најмногу ќе остане запаметен по постигнувањето на златниот гол во финалето на Европското првенство 2000 против Италија кој на Франција и го донесе Европскиот наслов по победата со 2-1 во продолженијата.
Спортска улога
Откако ја завршил својата играчка кариера се вратил во Јувентус, на функцијата претседател на новиот клупски проект наречен "Легендите на Јувентус".
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 9 декември 2014.
Најмногу голови на еден натпревар
Во својата кариера Трезеге постигнал најмногу три гола на еден натпревар, односно т.н. хет-трик. Вкупно има осум такви натпревари на кој постигнал хет-трик, од кој два во Лига 1 како играч на Монако и шест во Серија А како играч на Јувентус.
Проект „Менхетн“
Проект „Мехнетн“ — заеднички проект на САД, Обединетото Кралство и Канада кој имал за цел развој на јадрено оружје (атомска бомба) за време на Втората светска војна.
Историја
Во 1939 година американските научници го натерале претседателот Френклин Рузвелт да направи програма за истражување на потенцијалната воена примена на физијата и биле одвоени 6.000 долари. До 1942 проектот бил кодиран како Менхетен, по местото на Колумбискиот универзитет, каде што било направено почетното истражување. Истражувањето, исто така, се вршело и на Универзитетот во Калифорнија и на Универзитетот во Чикаго. Во 1943 година била основана лабораторија за конструирање на бомбата во Лос Аламос, Ново Мексико, и бил составен тим од научници на чело со Ј.Роберт Опенхајмер. Производството, исто така, се извршило и во Оук Риџ, Тенеси, и Ханфорд, Вашингтон. Првата бомба била пробно експлодирана во Аламогордо, воздухопловна база на југ во Ново Мексико. До својот крај проектот чинел околу 2 милијарди долари (22 милијарди долари во сегашно време) и вклучил 125.000 луѓе.
Диоптра
Диоптра (понекогаш се нарекува и диоптер, од διόπτρα) ― хеленистички астрономски и геодетски инструмент, кој датира од 3 век п.н.е. Диоптрата била цевка за видување или, алтернативно, прачка со нишан на двата краја, прикачена на држач. Ако е опремена со агломери, може да се користи за мерење на аглите.
Употреба
Грчките астрономи користеле диоптра за мерење на положбите на ѕвездите; и Евклид и Гемин ја наведуваат диоптрата во нивните астрономски дела.
Продолжила да биде користена како делотворна геодетска алатка. Прилагодена за геодетство, диоптрата е слична на теодолитот, или геодетскиот транзит, кој датира од шеснаесеттиот век. Тоа е попрецизна верзија на громата.
Постојат некои шпекулации дека можеби бил користен за изградба на Евпалинскиот аквадукт. Наречен „едно од најголемите инженерски достигнувања на античките времиња“, тој е тунел 1.036 метри долг, „ископан низ планината Кастро на грчкиот остров Самос, во 6 век п.н.е.“ за време на владеењето на Поликрат. Меѓутоа, научниците не се согласуваат дали диоптрата била достапна толку рано.
Цела книга за изградбата и геодетската употреба на диоптрата, му дава заслуг на Херон Александриски. Херон бил „еден од најгенијалните инженери и применети математичари во историјата“.
Диоптрата била широко користена за проекти за изградба на аквадукти. Вртењата со завртки на неколку различни делови од инструментот го олеснуваат калибрирањето за многу прецизни мерења
Диоптрата била заменета како геодетски инструмент со теодолитот.
Лихнид
Во доцно античкиот период градот бележи подем. Се градат повеќе ранохристијански цркви, од кои секако централна и веројатно катедрална е поликонхалната базилика кај Имарет, изградена од втората половина на 5 век.
Архитектонските и градежните остатоци од седумте ранохристијански цркви на Лихнид, од своја страна, ја потврдуваат активната христијанска организација во градот, позната и преку многуте лихнидски свештеници - епископи: Зосим и Дионизиј (собор во Сердика, 343 г.); епископот Анатолиј (Втор собор во Ефес, 449 г.); епископот Лаврентиј (од писмото на папата Галезиј или наследникот Анастасиј 2 до Лаврентиј, крајот на 5 век) кој паѓа во немилост кај византискиот цар Анастазиј 1, и во 516 година ќе биде задржан во престолнината, од каде што по 7 години ќе се врати во Лихнид, каде што умира на осумдесетгодишна возраст; епископот Теодорит (потписник на "libellus", на 7 март 519 г.).
Тетарот е ситуиран под Самоиловата тврдина блиску до Горната порта на источнот дел на ридот во Охрид, од каде што се пружа незаборавна глетка на езерото и планините кои го опкружуваат.
Класичниот театар бил изграден пред околу 2000 години или во доцниот македонски период или кратко по Римското освојување. Првите најдени запишани споменувања на постоењето на театарот беа направени на крајот на 19 и почетокот на 20 век. Уште тогаш биле направени напори за откривање на театарот но тоа резултирало со делумни ископувања кои не ги дале саканите резултати. Сондажите во 1960 година помогнале да се открие поточно локацијата како и да се одреди точно големината на тетарот. Систематски археолошки ископувања започнале 1977 и по шест годишна пауза продолжиле во 1984.
Без сомневање едно од најважните откритија е она на имињата на членовите на публиката врежани во нивните седишта во аудиториумот. Тоа биле луѓе кои биле претплатени или имале сезонски билети за присуство на претставите.
Класични драми - трагедии и комедии - биле изведувани на отворената сцена, исто како во другите театри во класичниот период.Лихнид на Охридското Езеро се развил во убав град на површина од близу 40 хектари. Ако елинистичкиот град, што израснал на местото на Самоиловата крепост, се ширел јужно сè до езерскиот брег, во римскиот период тој ќе се шири кон исток, така што, ќе го опфати и соседниот рид Дебој.
Познато е (делумно и од натписите), дека во градот покрај театарот, постоеле и други јавни градби, како: агора, гимназион, булевтерион, цивилна базилика, храмови. За жал, поради наслојувањето на современиот Охрид, овие градби не се ископани.
Мих’ешт
Мих’ешт (Mihăeşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која ивеат 5.882 жители. Се состои од седум села.
Африканско првенство во кошарка 1965
Африканско првенство во кошарка 1965 — 3-то африканско кошаркарско првенство на Африканското првенство во кошарка кое се одржало во Тунис од 28 март – 2 април 1965 година. На ова првенство учество зеле 5 репрезентации.
Победник на турнирот била Кошаркарската репрезентација на Мароко.
Кифхојзер (округ)
Кифхојзер (Kyffhäuserkreis) — округ во северниот дел на покраината Тирингија, Германија. Соседни окрузи се окрузите Мансфелд-Јужен Харц, Зале и Бургенланд во Саксонија-Анхалт и окрузите Земерда, Унштрут-Хајних, Ајхсфелд и Нордхаузен.
Историја
Во век постоел замок на планинскиот масив Кифхојзер, кој бил изграден во текот на владеењето на императорот Фридрих Барбароса. Според локалната легенца, императорот не умрел, туку продолжил да спие во овој замок.
Од 1579 областа потпаднала кон територијата на Саксонија, а по 1815 била поделена помеѓу пруската покраина Саксонија и Шварцбург-Зондерсхаузен.
Во 1952 биле основани двата округа Артерн и Зондерсхаузен. Овие окрузи биле споени во 1994 година со одредени мали промени, кога некои општини припаднале на други окрузи.
Географија
Округот е именуван по планинскиот масив „Кифхојзер“. Главна река во округот е Унштрут, која тече низ источниот дел на округот.
NGC 5532
NGC 5532 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5532 се споменува и како NGC 5532A, UGC 9137, MCG 2-36-62, CGCG 74-156, 3C 296.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5532 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5532 има привидни димензии од 1,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 16 м 52,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 48' 27"".
Други поделби
Проучување на NGC 5532 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51006. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 905. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1051.
Креслин
Креслин (Kröslin) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Во рамките на општината влегуваат и следниве острови:
322 (број)
Наводи
300 (number)
Банана-држава
Банана-држава — погрден поим за мала, често латиноамериканска или карипска држава која е политички нестабилна, зависна од земјоделието и владеена од мала, богата и корумпирана клика која е на власт благодарение на поддршката, воена и економска, на САД. Во поширока смисла, поимот „банана-држава“ може да се примени надвор од назначениот регион за секоја земја чија надворешна и внатрешна политика е зависна од надворешни фактори.
Автор на терминот „банана држава“ е американскиот хуморист О. Хенри, кој него го употреби мислејќи на Хондурас, познат по своето производство на банани и по доминацијата на неговото производство на банани од американските компании „Јунајтед фрут“ и „Стандард фрут“. Овие компании доста често се мешаат во внатрешните работи на Хондурас со цел на власт да биде гарнитура која ќе делува во корист на нивните деловни интереси.
Тотенберг
Тотенберг, на 408.1м погоре од нивото на морето (НН), е највисокиот рид во Брамвалд, пошумен опфат на врвот на планината Везер во јЈужна долна Саксонија.
Ридот е опкружен со природниот резерват Тотенберг со површина од околу 437 лица  хектари, од кои 342   ha се управува како "природна шума". Остатокот е означен како Naturwald (95  ха) каде сеча е забрането. Знаците покажуваат дека не може да се внесе.
Локација
Тотенберг се наоѓа во западниот дел на областа Гетинген во северната половина од Брамвалд и Природниот парк Мюнден. Реката Ниме тече низ долниот дел од своите северни падини и се испушта во Горниот Везер малку подалеку западно во близина на Бурсефелде. Југозападно од ридот е Хемелн, на југоисток е општина Нијеметал.
Топографија и геологија
Помеѓу 195 и 408 метри, Тотенберг лежи на типични кревети на песочни дрвја на Бунтер, помешани со лесе.
Максим (бугарски патријарх)
Максим бил православен духовник од Бугарија, поглавар на Бугарската православна црква и митрополит Софиски од 1971 па сè до својата смрт во 2012 година.
Животопис
Максим е роден како Марин Најденов Минков на 29 октомври 1914 година во село Орешак во семејството на Најден Минков Рачев и Пена Борџукова. Од рани години бил послушник во Тројанскиот манастир. Основното образование го стекнал во своето родно село. Завршил Софиската духовна богословија и Богословскиот факултет на Софискиот универзитет. Во 1941 година примил монашки потстриг во параклисот на Богословскиот факултет под името Максим, а потоа бил ракоположен за јероѓакон. Во 1947 година бил воведен во архимандритско достоинство од Доростолскиот и Червенскиот митрополит Михаил.
Од 1947 до 1950 година архимандритот Максим бил протосингел на Доростолско-червенската митрополија, а од 1950 до 1955 година бил претставник на Бугарското црковно подвоје при Московската патријаршија. По враќањето во Бугарија, во 1955 година бил назначен за главен секретар на Светиот синод, на оваа функција бил сè до 1960 година. На 30 декември 1956 година бил хиротонисан во епископски чин како епископ Браницки по предлог на патријархот Кирил. Во 1960 година бил избран и утврден за Ловчански митрополит. По смртта на патријархот Кирил во март 1971 година бил намесник-претседател на Светиот синод на Бугарската православна црква. Бил назначен за Бугарски патријарх на 4 јули 1971 година. Според статутот на БПЦ, патријархот е истовремено и Софиски митрополит. Починал на 6 ноември 2012 година во Софија.
Меморандум за независноста на Македонија (1913)
Меморандум за независност на Македонија (на Mémorandum consérnant l'indépendance de la Macédoine) — документ со кој се бара доделување и признавање на независност на историскиот регион Македонија, составен и подготвен од членови на Македонското научно-литературно другарство во Санкт Петербург на 1 март 1913 година и испратен до британскиот министер за надворешни работи сер Едвард Греј, амбасадорите на голмите сили при дворот во Лондон и рускиот министер за надворешни работи.
Истовремено, меморандумот бил објавен во целост или во делови во „Македонски глас“, повеќе руски печатени весници и други весници во Европа. Во составувањето, подготвувањето и објавувањето и воедно како потписници на меморандумот учествувале и се јавуваат Димитрија Чуповски, Александар Везенков, Гаврил Константинович и Наце Димов, кои согледувајќи ја ужасната положба на Македонија по првата и непосредно пред втората балканска војна, завојувана и окупирана од соседните балкански држави, како единствено праведно, најправилно, а воедно и најразумно и најцелисходно решение го гледале доделувањето на независност на историскиот регион Македонија во нејзините природни, географски, етнички и економско-стопански граници од страна на големите европски сили, со што сметале дека ќе се стави крај на страдањата на населението и ќе се избегнат понатамошни војни, судири и крвопролевања.
Во прилог на овој меморандум Димитрија Чуповски ја изработил и објавил политичко-географската карта на Македонија насловена во нејзините природни, географски, етнички и економско-стопански граници „Карта Македониiа“ со поднаслов „по програма на македонските народници“. Во меморандумот, кој е своевиден прв јавен настап на „ополномоштените Македонци“ пред светската јавност, се изложува и истакнува борбата на Македонците за својата слобода и држава, со акцентирање на учеството на Македонците во Првата балканска војна како рамноправна војувачка страна. Преку неколку точки во меморандумот се изнесени барањата, меѓу кои најбитни се: Македонија во нејзините географски, етнографски и економско-културни граници да остане единствена, неделива, независна балканска држава и во најскоро време врз основа на општо гласање, да биде свикано Македонско народно собрание во Солун заради детална разработка на внатрешната организација на државата и за определување на односите со соседните земји.
323 (број)
323 (триста дваесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 322 а претходник на бројот 324.
Шпанска граматика
Шпански јазик (самонар. español, castellano) — јазик кој се зборува во Шпанија, Америка и Екваторска Гвинеја. Шпанскиот е флективен јазик, со два граматички рода, разни форми на глаголи, но без деклинација на именки и со поедноставена заменска (прономинална) деклинација. Овој јазик е првиот романски јазик кој имал напишана граматика во 1492 година, напишана од андалузискиот лингвист Антонио де Небриха.
Што се однесува за регулацијата на јазикот, шпанската кралска академија се грижи за јазикот и го адаптира новите правила на јазикот. Разликите помеѓу стандардниот шпански јазик зборуван во Шпанија и шпанскиот јазик во Америка, не се разликува многу и меѓусебно многу лесно се разбираат.
Глаголи
Во шпанскиот јазик постојат седум индикативни граматички времиња, горе долу лесно споредливи со граматичките времиња на македонскиот јазик. Секој глагол има шест различни форми за пишување, во зависност од лицата и времето.
Придавки
Употребата и функцијата на придавките во шпанскиот јазик се скоро слични со тие во македонскиот јазик и останатите индоевропски јазици. Покрај големите сличности, карактеристично за шпанските придавки е:
Членови
Определените членови на шпанскиот се исти со македонските -та, -ва, -на, -от, -ов, -он, -то, -во, -но и останатите. Неопеределен член, македонскиот јазик нема.
Показни зборови
Шпанскиот јазик има три вида на показни зборови, чија употреба зависи од далечината на говорниците и предметот кој се опишува. Исто како и македонскиот, показните зборови на шпанскиот имаат и број и род.
Забелешка: кога показниот збор се наоѓа пред именката за која се однесува, показниот збор не се акцентира, пр. esta casa (оваа куќа), esos días (тие денови).
Исто така, показните зборови можат да стојат сами. Во таков случај, акцентот е опционален или често е испуштен освен ако тоа ја прави реченицата двозмислена, пр. Quiero este (or éste) (Јас го сакам ова).
Средниот родима значење како "ова (или она) нешто, концепт или идеја": Eso está bien (Тоа е добро). Поради нивната употреба, показните зборови од среден род никогаш не се користени како придавки. За неопределеност, немаат множина.
Присвојност
Присвојните зборови зависат од родот и бројот. Првото во табелата е присвојна придавка, второто присвојна заменка.
Родот во овие случаи се однесува на родот на предметот што е присвоен, за разлика од македонскиот каде присвојниот збор е според човекот кој го поседува.
Космос-2163
Космос-2163 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 9 октомври 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 337 км, а најмалото на 207.
Милорад Б. Протиќ
'''Милорад Б. Протиќ''' бил српски астроном.
Ги открил следниве астероиди:
Милорад Протиќ починал на 29 октомври 2001 година во Белград.
Договор од Цариград (1479)
Цариградскиот договор бил потпишан на 25 јануари 1479 година преку кој завршила втората Османлиско-венецијанска војна.
Според договорот Венеција ги задржила Улцињ и Драч но го отстапиле Скадар како и други територии на далматинскиот брег, како и грчките острови Негропонте (Евбеја) и Лемнос. Покрај тоа, Венецијанците биле принудени да платат 100.000 дукати обесштетување данок од околу 10.000 дукати годишно, со цел да се здобијат со трговски привилегии во Црното Море.
Стивен Хачинсон
Стивен Хачинсон (роден на 17 јануари 1968) е германски кошаркарски тренер и поранешен играч. Од 2018 година, тој работел како асистент на главниот тренер на екипата Хемниц 99 на германската ПроА лига.
Како активен играч, тој играл неколку сезони за Телеком Бон од Германската кошаркарска лига.
За животот
Роден е во Берлин како дете на американски татко и германска мајка, Хачинсон го поминал поголемиот дел од своето детство во Вирцбург.
Лијана Либерато
Лијана Либерато ( Liana Daine Liberato  Лијана Даин Либерато, род 20 август 1995 година, Галвстон ) - Американската глумица на кино и телевизија.
Животопис
Лијана Либерато е родена на 20.08.1995 година во Галвестин, Тексас, САД.
Филмското деби на глумицата било во серијалот „ Детектив Раш “. Во САД, таа станала позната по улогата на Ени Камерон во филмот „ Доверба “ на Дејвид Швимер, кој беше објавен во ограничено издание. На 3-годишна возраст, таа започнала да игра во театарот Бродвеј Бонд, 7 години подоцна учествувала во мјузиклот момци и кукли. Таа станала широко позната по нејзината улога во филмот „ Најдоброто во мене “.
Трикветрум (астрономија)
Трикветрум (произведен од латинскиот три- [„три“] и quetrum [„аголен“]) ― средновековното име за античкиот астрономски инструмент првпат опишан од Птоломеј (ок. 90 – ок. 168 година) во Алмагест (Т. 12). Исто така познат како Паралактички линијари, бил користен за одредување на височините на небесните тела. Птоломеј го нарекува „паралактички инструмент“ и се чини дека го користел за да го одреди зенитното растојание и паралаксата на Месечината.
Употреба
Трикетумот бил еден од најпознатите астрономски инструменти до пронаоѓањето на телескопот, тој можел да ги мери аглите со подобра прецизност од астролабот. Коперник ја опишува неговата употреба во четвртата книга на „За вртењето на небесните сфери“ (латински: De Revolutionibus orbium coelestium (1543) под наслов „ Instrumenti parallactici constructio“. Инструментот го користел и Тихо Брахе во истиот век.
Раул Меирелеш
Раул Хосе Триндаде Меирелеш (роден 17 март 1983 г.) — португалски фудбалер кој моментално игра за Фенербахче како средиштен играч во Супер лигата.
Раул Меирелеш својата кариера ја започнал во Боависта, но бил позајмен на Депортиво Авес во втората португалска лига, каде што го направил своето професионално деби. По две години поминати на позајмица, Меирелеш се вратил во Боависта каде што го направил своето деби во Португалската Примеира.
Поради добрите игри во дресот на Боависта, тој потпишал договор со португалскиот гигант Порто со кој ја освоил Португалската Примеира трипати по ред, а на тоа додал и два Португалски Купа, и три Португалски Суперкупови.
Во 2010 тој се преселил во Ливерпул каде бил избран од навивачите за играч на годината. Во август 2011, Меирелеш потпишал за Челзи. Од кога потпишал со Челзи, тој славел по повод освојувањето на Лигата на Шампионите и ФА Купот. После освојувањето на Лигата на Шампионите со Челзи тој се пресли во турскиот Фенербахче, каде што остана до 2016 година.
На меѓународно ниво, Меирелеш за првпат бил повикан за репрезентацијата на Португалија во 2006 година. Потоа со репрезентацијата тој играл на Европското првенство 2008, Светското првенство 2010 и на Европското првенство 2012.
NGC 3126
NGC 3126 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3126 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3126 има привидни димензии од 2,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 8 м 20,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 51' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 3126 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29484. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2503. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1396.
324 (број)
324 (триста дваесет и четири) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 323 а претходник на бројот 325.
Наводи
300 (number)
Космос-2164
Космос-2164 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 655 км, а најмалото на 278.
Бакар (I) бромид
Бакар(I) бромид — хемиско соединение со формулата CuBr. Ова дијамагнетно цврсто тело има полимерна структура слична на онаа за цинк сулфид. Соединението е широко употребувано во синтезата на органски соединенија и како средство за лазирање во ласерите со бакар бромид.
Подготовка, основни својства, структура
Соединението е бело, иако примероците често се обоени поради присуството на бакар (II). Бакарниот (I) јон исто така лесно се оксидира во воздухот. Најчесто се подготвува со редукција на соли со сулфит во присуство на бромид. На пример, редукцијата на бакар(II) бромид со сулфит дава бакар(I) бромид и водород бромид:
CuBr е нерастворлив во повеќето растворувачи поради неговата полимерна структура, која има четири координирани, тетраедрални Cu центри меѓусебно поврзани со бромидни лиганди (структура на ZnS). По третман со Луисовите киселини и бази, CuBr се претвора во молекуларни адукти. На пример, со диметил сулфид, се формира безбоен комплекс:
Во овој координативен комплекс, бакарот е двокоординатен, со линеарна геометрија. Други меки лиганди си дозволуваат сродни комплекси. На пример, трифенилфосфинот дава CuBr(P(C 6 H 5 ) 3 ), иако овој вид има посложена структура. Термичкото возбудување на пареата на бакар(I) бромид дава сино-виолетова емисија која е со поголема заситеност од познатата емисија на бакар(I) хлорид. Оттука, бакар (I) бромидот е поволен емитер во пиротехничкиот пламен.
Примени во органската хемија
Во Сендмаеровата реакцијата, CuBr се користи за претворање на соли на дијазониум во соодветните арилбромиди:
Гореспоменатиот комплекс CuBr(S(CH3 2 ) е широко користен за генерирање на органобакарни реагенси. Поврзани CuBr комплекси се катализатори за радикална полимеризација на пренос на атом и вкрстено дехидрогенативни спојки (CDC) катализирани со бакар.
Под (село)
Под (Φλαμουριά, Фламурија, до 1928 г. Πόδος, Подос ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 583 жители (2001). Сè до 1924 г. било населено исклучиво од Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 10 км југозападно од градот Воден, во североисточното подножје на планината Каракамен, на надморска височина од 315 м.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Под имал 350 жители Македонци.
Целото население на Под било под врховенството на Цариградската патриjаршија. Според податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Под (Pod) имал 304 жители Македонци под патријаршијата. Во истиот период, Милоевиќ го бележи како село со 55 македонски куќи.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 161 жител. Во 1920 г. се заведени 275 жители. Дел од населението се иселило, а на негово место во 1924 г. грчките власти населиле 36 Грци-бегалци од Мала Азија. Во 1928 г. Под се води како село со 381 жител од мешан етнички карактер, од кои 13 биле доселенички семејства со вкупно 39 членови, но во кое сепак Македонците го сочинувале апсолутното мнозинство. Во 1928 г. селото е преименувано во Фламурија. Во 1940 г. се заведени 507 жители, од кои само 37 доселеници.
Селото пострадало во зимата 1947 г. кога грчките монархистички власти насилно го иселиле населението во Воден. Истата година е забележано дека доселениците се свеле на само 30 луѓе, а останатото население било македонско. По нормализацијата на состојбите, селото било обновено.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Под, во спаѓа и селото Ошљани.
Стопанство
Главно занимање на жителите е овоштарството. Се произведуваат големи количества праски, јаболка, јагоди, арпаџик и други земјоделски производи. Делумно е развиено и сточарството.
Тројански манастир
Тројанскиот манастир (Троянски манастир) е трет по големина православен манастир во Бугарија, по Рилскиот и Бачковскиот манастир. Тој е ставропигијален манастир на Бугарската православна црква. Се наоѓа во северниот дел на земјата, на брегот на реката Црн Ос’м, во близина на селото Орешак, на 10 километри од градот Тројан. Денес, посетителите на манастирот можат да ја дегустираат познатата сливова ракија, варена според стар рецепт од манастирот.
Историја
Манастирот е основан кон крајот на 16 век. Во текот на 17. и 18. век, тешко бил оштетен од страна на неколку турски напади, по што бил обновен во 1830 година. Познат е по својата исклучителна резба, којашто е дело на занаетчии од градот Тројан, а особено по својата чудотворна икона на Богородица Трорачица. Иконата е копија на чудотворната икона од Хиландарскиот манастир од 14 век. Според легендата, иконата била донесена на ова место од страна на монах од Света Гора. Тој останал испосник во овие краишта кратко за време на своето патување во Влашка. Црквата „Пресвета Богородица”, во која се чува иконата, е изградена во 1835 година. Фреските на манастирската црква се дело на познатиот бугарски мајстор Захарија Зограф.
Покрај религиозното значење, Тројанскиот манастир е познат и како место во коешто твореле познати писатели, учители и преведувачи. Меѓу нив, особено значење има Спиридон Габровски, автор на делото „Кратка историја за бугарскиот словенски народ“ (1792). Исто така, манастирот е поврзан и со борбата на Бугарите против отоманската власт. За време на Руско-турската војна од 1877 до 1878 година, манастирот бил претворен во болница за руските војници.
Миореле
Миореле (Mioarele) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 1.812 жители.
Зоран Филиповиќ
Зоран Филиповиќ (српска кирилица: Зоран Филиповић; роден на 6 февруари 1953 година) — црногорски фудбалски тренер и поранешен играч, кој играл на позицијата напаѓач.
Најдобро е познат по неговите настапи во Црвена Ѕвезда од Белград и Бенфика од Лисабон.
325 (број)
325 (триста дваесет и пет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 324 а претходник на бројот 326.
Наводи
300 (number) Nombres 300 à 399
Гранд Хотел
Grand Hotel е американски драма филм од 1932, режиран од Едмунд Голдинг. Сценариото од Влијам А. Дрејк и Бела Балаз е направено врз основа на истоимената претстава од 1930, напишана од Дрејк кој ја адаптирал од романот „Menschen im Hotel“ на Вики Баум, издадена во 1929. До 2012, овој филм бил единствениот кој добил оскар за најдобар филм без, притоа, тие кој работеле на него да бидат номнирани во било која друга категорија.
Во 2007 „Grand Hotel“ бил избран за зачувување во библиотеката на националниот филмски регистар на САД како „културолошки, историски или естетски значаен“. Репликата „Сакам да бидам сама“ изречена од Грета Гарбо е рангирана на #30 во листана „100 години... 100 филмски реплики“ на американскиот филмски институт.
Во 1945 филмот бил повторно направен како „Крај на неделата во Валдорф“. Исто така, служел како основа на истоимениот музички филм од 1989 година. Фразата „Гранд Хотел тема“ се користи за секој драматичен филм кој ги следи активностите на различни луѓе во големо, полно, место каде некои личности живеат на необичен начин, а останатите не знаат за постоењето на другите. Вакви „гранд хотел“ филмови се снимаат на аеродроми, на океански крајбрежја, во големи стоковни куќи, како и во хотели.
Стар Рим
Стар Рим бил италијанска цивилизација која се формирала на италијанскиот полуостров на почетокот на 8 век п.н.е.. Се простирала покрај Средоземното Море сосредоточувајќи се кон градот Рим. Се проширила за да стане една од најголемите империи во античкото време, со процена од 50 до 90 милиони жители (околу 20% од светската популација) заземајќи 6,5 милиони квадратни километри за време на својот најголем успех помеѓу првиот и вториот веќ од н.е. За време на своето постоење од околу 12 века, римската цивилизација се променила од монархија кон аристократска република, но подоцна и зголемена автократска империја. Преку освојување и асимилација, таа владеела со Јужна Европа, Западна Европа, Мала Азија, Северна Африка, делови од Северна Европа и делови од Источна Европа. Рим бил бројчено надмоќен насекаде низ средоземниот регион и бил еден од најмоќните градови во античко време. Тој е често групиран во „класична древност“ заедно со Стара Грција и нивните слични култури и општества се познати како грчки-римски свет.
Римјаните сè уште се запаметени и денес, вклучувајќи имиња како Јулиј Цезар, Цицерон и Август. Античкото римско општество имаше голем придонес во владата, правото, политиката, инженерството, уметноста, литературата, архитектурата, технологијата, војувањето, религијата, јазикот, општеството и многу други придонеси во западниот свет. Римската цивилизација која била високо развиена за своето време се унапредила и во голема мера ја проширила својата војска и создала систем на владеење наречен „res publica“, кој е инспирација за современите републики како што се САД и Франција. Рим постигнал импресивни технолошки и архитектонски подвизи, како што е изградбата на обемен систем за канали и патишта, како и големи споменици, палати и јавни објекти. Кон крајот на Републиката, Рим ги освоил териториите на Медитеранот и пошироко: неговата област се проширила од Атлантикот до Арабија, од устието на реката Рајна до Северна Африка. Римското Царство се појавила под раководството на Август Цезар. Под водството на Трајан, империјата го достигнала својот територијален врв. Републиканските обичаи и традиции започнале да се намалуваат во текот на царскиот период, каде што граѓанските војни станале заеднички обичај за доаѓањето на власт на императорот. Државите како Палмира, привремено ја поделиле империјата во кризата од третиот век. Со делење на империјата на западни и источни половини, императорите-војници ја обединиле. Поради измачувањето од внатрешна нестабилност и нападите од различни миграциони народи, западниот дел од империјата се поделил на независни царства во 5 век. Оваа поделба е обележје кое историчарите го користат да го поделат античкиот период на општа историја од предсредновековната „Мрачна доба“. Источното Римско Царство ја преживеало оваа криза и било управувано од страна на престолнината Цариград по поделбата на империјата. Царството ја сочинувало Грција, Балканот, Мала Азија, Сирија и Египет. Покрај понатамошното губење на Сирија и Египет од Арапско-исламската Империја, источното Римско Царство траело уште еден милениум, додека неговите останки биле конечно присоединети од страна на новата Турско-отоманска империја. Оваа источна христијанска средновековна фаза на империјата историчарите обично ја нарекуваат Византиско Царство.
Мит за создавање на Рим
Според митот за создавањето на Рим, на 21 април 753 година п.н.е. градот бил основан од страна на близнаците Ромул и Рем кои биле потомци на тројанскиот принц Енеј и внуци на латинскиот крал Нумитор Алба Лонга. Кралот Нумитор бил соборен од престолот на неговиот брат Амулиус, додека Реја Силвија која била ќерката на Нумитор, родила близнаци. Бидејќи Реја Силвија била силувана и оплодена од страна на римскиот бог на војната Марс, близнаците се сметале за полубогови. Новиот крал се плашел дека Ромул и Рем ќе се вратат на престолот и затоа им наредил да се удават. Ги спасила и ги одгледала една волчица (или во некои приказни се спомнува како овчарка) и кога тие биле доволно стари, си го повратиле престолот од Алба Лонга на Нумитор. Потоа близнаците основале свој град, но Ромул го убил Рем за време на караница за локацијата на Римската Британија, иако некои извори наведуваат дека караницата била за тоа кој требало да владее или да му го даде своето име на градот. Градот бил именуван по Ромул. Со цел да се привлечат луѓе во градот, Рим станал засолниште за сиромашните, протераните и несаканите. Ова предизвикало проблем за Рим, каде што имало голема работна сила и недостиг на жени. Ромул патувал до соседните градови и племиња и се обидел да обезбеди права за склучување на брак, но бидејќи Рим бил полн со непожелни луѓе, тие го одбиле. Според легендата се верува дека Латините ги поканиле Сабињаните на фестивал и ги украле нивните немажени девојки, што довело до обединување на Латините и Сабињаните.
Според друга легенда која е запишана од грчкиот историчар Дионис Халикарнасус, се верува дека принцот Енеј ја предводел групата од Тројанци на морско патување, за да откријат нова Троја, откако старата земја била уништена како последица на Тројанската војна. По долго време поминато на немирното море, тие пристигнале на бреговите на реката Тибар. По краток период откако пристигнале, мажите сакале повторно да пловат, но жените коишто биле со нив, не сакале да си заминат. Една жена по име Рома, им предложила на другите жени да ги изгорат бродовите за да го спречат заминувањето. На почетокот мажите и биле лути на Рома, но тие подоцна сфатиле дека се наоѓале на идеалното место за населување. Тие го нарекле ова населување по името на жената која ги уништила нивните бродови. Римскиот поет Виргил ја раскажал оваа легенда во неговата класична епска поема Енеида. Во Енеида, тројанскиот принц Енеј бил предодреден од боговите за да основа нова Троја. Исто така во епот жените одбиле повторно да пловат на морето, но тие не биле оставени кај Тибар. По освојувањето на Италија, Енеј кој сакал да се ожени со Лавинија, бил принуден да води војна со нејзиниот поранешен додворувач Турнус. Според поемата латинските кралеви на Алба Лонга потекнуваат од Енеј, и на тој начин основачот на Рим- Ромул бил негов потомок.
Царство
Градот Рим се зголемил од населбите покрај брегот на реката Тибар, која била крстоносница за сообраќај и трговија. Според археолошките докази, селото Рим најверојатно било основано некаде во 8 век п.н.е., иако според членови од Латинското племе во Италија, би можело да биде основано и во 10 век п.н.е. на врвот на ридот Палатин. Се верува дека Етрурците кои претходно се населиле на север во Етрурија, воспоставиле политичка контрола над регионот кон крајот на 7 век п.н.е., формирајќи аристократска и монархиска елита. Етрурците очигледно ја изгубиле власта во регионот кон крајот на 6 век п.н.е., и во тој момент оригиналните латински и сабински племиња повторно ја создале нивната влада, преку создавање на република со многу поголеми ограничувања врз способноста на владетелите да ја спроведуваат моќта. Римската традиција и археолошките докази укажуваат на сложеност во рамките на Римскиот форум како седиште на власта за царот и почетоците на религиозниот центар. Нума Помпилиј бил вториот цар на Рим, наследувајќи го Ромул. Тој започнал големи проекти за градби во Рим со својата кралска палата Регија и комплексот на Весталките.
Република
Според традицијата, а подоцна и според писателите како Ливиј, Римската република била основана околу 509 година п.н.е., кога последниот од седумте кралеви на Рим, Тарквиниј Гордиот бил соборен од страна на Луциј Брут. Тогаш бил основан систем за годишно бирање на судии и различни претставнички собранија. Со Уставот биле поставени неколку проверки, рамнотежи и поделба на власта. Двата конзули биле најважните судии кои заедно остварувале извршна власт како империум, или воена наредба. Конзулите морале да работат со Сенатот кој првично бил советодавно тело за благородништвото или патрициите, но неговата голема моќ се зголемила. Другите судства во Републиката вклучувале трибуни, квестори, едили, претори и римски цензори. На почетокот судствата биле ограничени само за патриции но подоцна им биле достапни на обичните луѓе или сиромашните (плебејците). Во собранијата за републичко гласање било вклучено центуриско собрание кое гласало за прашања за војни и мир, како и избирање на луѓе на најважните функции. Исто така било вклучено и трибутско собрание кое избирало помалку важни функции. Во 4 век п.н.е. Рим бил нападнат од Галите, чија моќ се протегала низ Италијанскиот полуостров, по долината По и преку Етрурија. На 16 јули 390 година п.н.е. армијата на Галите под водството на племенскиот водач Бренус, се судрила со Римјаните на брегот на реката Алија, оддалечена 10 милји северно од Рим. Бренус ги поразил Римјаните, а Галите се упатиле кон Рим. Повеќето Римјани избегале од градот, но некои поставиле барикади на ридот Капитолино и се спремале за последно соочување. Галите го ограбиле и го запалиле градот и подоцна го опседнале ридот Капитолине. Опсадата траела седум месеци и подоцна Галите се согласиле да им дадат мир на Римјаните во замена за 1000 фунти (450килограми злато). (Во една легенда која настанала подоцна се смета дека при римското надгледување на мерењето било забележано дека Галите користеле лажни размери). Потоа Римјаните зеле оружје и ги победиле Галите. Нивниот победнички водач Камилиус рекол: „Римјаните ја купиле нивната слобода со железо, а не со злато.“ Римјаните постепено ги покориле другите народи на италијанскиот полуостров, вклучувајќи ги и Етрурците. Последната закана за римската хегемонија во Италија се случила кога голема грчка колонија Таренто обезбедила помош од Пир од Епир во 281 година п.н.е., но и овој напор бил залуден. Римјаните ги обезбедиле своите освојувања преку основање римски колонии во стратегиските области, и со тоа создавање стабилна контрола над италијанскиот регион.
Проширување и развој на републиката
По поразувањето на Македонската и Селевкидската Империја во 2 век п.н.е. Римјаните станале доминантни луѓе во областа кај Средоземното Море. Освојувањето на Хеленското царство предизвикало спојување на римската и грчката култура и римската елита која порано била рурална, а подоцна станала луксузна и космополитска. Во тоа време Рим претставувал зацврстена империја во поглед на војската и немал поголеми непријатели. Странската доминација довела до внатрешни судири. Сенаторите се збогатиле на трошок на провинциите, но војниците кои главно биле земјоделци, биле подолг временски период далеку од дома и не можеле да ја одржуваат нивната земја. Достапноста на платена работа се намалила поради зголемената употреба на странски робови и зголемувањето на латифундијата. Резултатот од воениот грабеж, меркантилизмот во новите провинции и даноците за земјоделството создале нови економски можности за богатите и формирање нова класа на трговци и коњаници. Законот „ The lex Claudia “ им забранил на членовите на Сенатот да се вмешаат во трговијата и додека коњаниците би можеле теоретски да се приклучат во Сенатот, ним им била строго ограничена политичката моќ. Во Сенатот постојано се воделе дискусии и се забранувале важни реформи за земјиштата како и се одбивало да им се даде поголемо право на коњаниците во владата. Насилни банди составени од невработени луѓе и контролирани од страна на соперничките сенатори, го заплашувале Избирачкото тело преку употребување на сила. Во 2 век п.н.е. ситуацијата кулминирала кога неколку трибуни под водство на браќата Граки пробале да донесат закон за реформи на земјиштето што ќе ги прераспредели поголемите аристократски земјопоседништа меѓу сиромашните луѓе. Двајцата браќа биле убиени и Сенатот донел реформи кои биле спротивни на активностите на браќата. Ова довело до зголемена поделба на сиромашните луѓе и класата на коњаниците.
Октавијан и вториот триумвират
Атентатот на Цезар предизвикал политички и социјални немири во Рим. Без раководството на диктаторот, градот бил управуван од страна на неговиот пријател и колега Марк Антониј. Подоцна, пристигнал Октавијан, кој Цезар го вметнал во својот тестамент. Октавијан се обидел да се приклучи кон фракцијата на Цезар. Во 43 година п.н.е. заедно со Антониј и Марко Емилиј Лепид кој бил најдобар пријател на Цезар, тие законски го основале вториот триумвират. Оваа алијанса траела 5 години. По нејзиното формирање, од 100 до 130 сенатори биле погубени, а нивниот имот бил запленет поради нивната можна поддршка кон либератите. Во 42 година п.н.е. Сенатот го возвишил Цезар како „Divus Iulius“ (што значи обожуван). На тој начин Октавијан се сметал како син на обожуваниот „Divi filius“. Во истата година, во Битката кај Филипа Октавијан и Антониј ги  поразиле атентаторите на Цезар и водачите на Либератите, Марко Брут и Гај Касиј Лонгин.
Џамија Јешил
Зелената џамија (турски: Yeşil Camii) е џамија која се наоѓа во Бурса, Турција. Оваа џамија е позната и како џамија Мехмед I и е дел од големиот комплекс. Џамијата била една од најважните во периодот кога градот бил седиште на Отоманското Царство. Самиот комплекс вклучува џамија, турбе, медреса и одаи. Џамијата била изградена во времето на султан Мехмед I во декември 1419 година и истата била завршена во 1421 година од страна на архитектот Хаџи Иџаз Паша. Во 1855 година џамијата доживеала одредени разрушувања од земјотресот кој се случил, па била реконструирана од страна на архитектот Леон Парвил.
Шамахи (округ)
Шамахи (Şamaxı) — административен округ во Азербејџан.
Хоер Хаген (Дрансфелд)
Хоер Хаген — вулкански рид кој е сѐ уште 480 м висок денес, во општинската шума Дрансфелд, во германската област Гетинген во јужна Долна Саксонија.
Географија
Ридот, кој се наоѓа јужно од Дрансфелд, е највисока точка во регионот Дрансфелд по долг пат. Се наоѓа во општинската шума Дрансфелд, ридски масив во природниот парк Мюнден кој е на половина пат помеѓу Гетинген и североисточниот дел и Хан. Мюнден на југозапад.
Гаус кула
На врвот на Хоер Хаген стои Гаус-кула  51 метар висока кула за набљудување на 478м погоре NN.