cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Улема
Во минатото улемите го озаконувале стапувањето на власт на калифите и владетелите. Духовната функција на калифот било извршување на шеријатот, во кој никој не смеел да воведува нови догми (како што тоа го правел папата), а улемите го толкувале без менување. Во Османлиското Царство, советот на улемите завлегувал во развојот на општеството и државата (до Младотурската револуција).
Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 23а (Струмица)
'''Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 23а''' — дуќан во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Центар за водени спортови (Лондон)
Центарот за водени спортови (англиски: London Aquatics Centre) е повеќенаменска спортска арена која се наоѓа во Лондон, Обединетото Кралство. Арената е наменета за натпреварувањата во водени спортови, и е изградена за потребите на Летните олимписки игри 2012. Се наоѓа во Олимпискиот парк во источен Лондон, непосредно до Ватерполо арената и спроти Олимпискиот стадион.
Во центарот се наоѓаат два олимписки базени со должина од 50 метри, од кои едниот се користи на пливачките натпреварувања, а другиот за подготовка на спортистите, и базен со должина од 25 метри наменет за скокови во вода. Сместивоста на арената изнесува 17.500 места, за време на Олимписките игри, додека пак после игрите сместивоста е намалена на 2.500 места. Во арената ќе се одржуваат натпреварите во пливање, скокови во вода, синхронизирано пливање, и пливачкиот дел од модерниот петобој.
Особености
Целокупната структура се заснова на само два потпорни столба, едниот на северниот дел, а другиот на јужниот дел од објектот. Челичната конструкција на покривот е тешка 3.200 тони и е изработена од алуминиумски плочи. Површината на покривот изнесува 1.042 м². Уникатната кула со 6 скокалници над малиот базен за скокови во вода е изградена од 462 тони бетон, додека пак таванот е изграден од 30.000 парчиња црвено градежно дрво. Во сите три базени има околу 10.000 литри вода.
Сместивоста на арената изнесува 17.500 места, но по Олимписките игри две трибини се отстранети, и со тоа сместивоста е намалена на 2.500 места, со можност за додавање на уште 1000 места за големи настани.
2096
2096 (Римски бројки) ќе биде престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2096 година од новата ера, 96. од третиот милениум, 96. од XXI век и седма од 2090-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7604 и 7605 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6846 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5856 и 5857 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2849.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2096 година се протега во 4732 и 4733, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4792 и 4793 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2639. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1519 и 1520 исламска година.
Хамфри (Прв војвода од Глостер)
Хамфри  ( — ) бил војвода од Глостер. Тој бил син на англискиот крал Хенри IV и неговата сопруга Марија.
Илија Сланштанец
Творештво
Сланштанец бил мошне плоден автор, чии дела се појавувале во период од неколку месеци. Тој пишувал проза за возрасни и за деца. Со пишување започнал да се занимава во 1942 година. Во неговото книжевно творештво, централна тема била борбата на македонскиот народ за ослободување од турското ропство. Негово најпознато дело се Илинденски истории, објавени во неколку десетици книшки. Поважни негови дела се:
1566
1566 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1566 година од новата ера, 566. од вториот милениум, 66. од XVI век и седма од 1560-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7074 и 7075 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6316 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5326 и 5327 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2319.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1566 година се протега во 4202 и 4203, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4262 и 4263 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2109. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 973 и 974 исламска година.
Хевеш
Окруог Хевеш (унгарски: Heves) е еден од 19 унгарски окрузи кој се наоѓа во северна Унгарија. Сместен е помеѓу десниот брег на реката Тиса и Матра и планинската верига Бук. Своите граници ги дели со унгарските окрузи Пешта, Ноград, Боршод-Абауј-Земплен, Јас-Наѓкун-Солнок. Главен град на округот е Егер.
Економски региони на Русија
Русија е поделена на дванаесет економски региони (экономи́ческие райо́ны)—групи на федерални субјекти кои ги споделуваат следните одлики:
Еден федерален субјект не може да припаѓа на повеќе од еден економски регион.
Економските региони исто така се групирани во економски зони (наречени „макрозони“). Економски регион или негови делови можат да припаѓаат на повеќе од една економска зона.
Основањето и укинувањето на економските региони и економските зони или какви било промени во нивниот состав се во ингеренција на федералната влада на Русија.
Оваа поделба на економски региони е различна од поделбата на федералните окрузи—првата е направена само за економски и статистички цели, додека втората постои само како алатка за да се почитуваат федералните закони на територијата на земјата.
Список и состав на економските региони
Следното е список и состав на економски региони, подредени по население.
Наводи
<references group="" responsive="">
Бојана Машковиќ
Бојана Машковиќ ( Белград, 7 октомври 1985 година) е српски пејач, текстописец и текстописец. Таа е идеен креатор на проектот и хуманитарен концерт Child of Dreams, кој е посветен на децата заболени од рак.
Образование
На девет години се запишала во музичкото училиште „Јосип Славенски“ во Белград, насока пијано. Посетувала паралелно и во гимназијата „Јосип Славенски“ и гимназијата „Свети Сава“, за целосно да се запише на Факултетот за музичка уметност, каде што дипломирала со просечна оценка 9,5 на насоката Општа музичка педагогија. Заедно со теоретската насока во гимназијата музичка школа посетувала и насока за соло пеење во музичкото училиште Стеван Стојановиќ Мокрањац. За време на студиите на Факултетот за музичка уметност го освоила првото место на државниот натпревар во солфеж за млади студенти во Србија.
Педагошка работа
Таа предавала десет години. Пет години работела во гимназијата Артимедија како професор по солфеж, теорија на музика, историја на музика, музика и пеење. Тренирала и млади поп пејачи. Заедно со композиторот и музички продуцент Марко Кон и младиот композитор на детски песни Немања Михајловиќ е основач на училиштето Voice Stars Factory.
Музичка кариера
Со пеење и глума се занимавала од четиригодишна возраст. Била член на детскиот хор на театарот Пуж. Се занимава со компонирање и пишување текстови како и со пеење придружни вокали. Како вокален солист има настапувано на многу регионални музички фестивали во Србија и регионот. Таа била вокален солист во емисијата Пази све обојено, која се емитувала на Првата програма на РТС од 1996 до 1998 година. Таа настапила во 2019 година, и како еден од гостите солисти на Рок операта на Новосадскиот Биг Бенд. Таа била придружен вокал на концертите на групата Хари Мата Хари и Рибља Чорба во шоуто Луда Народна Ноќ.
Музички фестивали
Како композитор и текстописец, таа била на вечер на млади ѕвезди во 2011 година, учесник на музичкиот фестивал Сунчане скале во Црна Гора. Тогаш таа била и член на жирито на главната вечер на фестивалот.
NGC 2560
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2560 се споменува и како UGC 4337, MCG 4-20-27, CGCG 119-58.
Бојана Машковиќ
Песна за Евровизија
Таа дебитирала на натпреварот Беовизија 2020 година со песната Као музика за која таа го напишала текстот. Вториот пат е, 2022 година, учествувала на изборот за Песна на Евровизија со песната Lady.
NGC 2560
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Бојана Машковиќ
Хуманитарна акција
Таа е ангажирана во хуманитарна работа, имплементатор и креатор на идејата на проектот и хуманитарен концерт Child of Dreams, кој е посветен на децата болни од рак и на здружението Секогаш со деца. Таа го компонирала и напишала текстот за песната Дете од соништата, изведена од многу познати личности.
NGC 2560
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2560 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2560 има привидни димензии од 1,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 19 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 59' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 2560 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23367. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1390. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1364.
Аневска тврдина
Аневскaта тврдина (бугарски:Аневско кале)) е тврдина која се наоѓа на 2 километри од градот Сопот, Стара Планина, во Бугарија. Тврдината била изградена во времето на Второто Бугарско Царство. Денеска, нејзините ѕидини се високи 12 метри. Во минатото, тврдината била расположена на околу 5 декари. Во тврдината се наоѓал манастирски комплекс со една црква.
Дарко Митревски
Дарко Митревски ( во ) — македонски филмски режисер. Од 2007 година живее во Лос Анџелес, Калифорнија.
Митревски е режисер на филмовите „Збогум на 20-тиот век“, „Балканкан“ и „Трето полувреме“, како и на документарните серијали „Уа, шнајдери“ и „Досие Скопје“.
Пат на романиката
Пат на романиката (Straße der Romanik) — пејзажен пат во германската сојузна покраина Саксонија-Анхалт.
Патеката започнува да го формира обликот на осмица, со северниот и јужниот дел, како и градот Магдебург во нејзиниот центар, поврзувајќи ги селските цркви, манастири, катедрали и замоци изградени помеѓу 950 и 1250 и кои со тоа ја претставуваат појавата на христијанството во овој дел на Германија. Нивната романска архитектура (романика) може да се препознае по нивните аглести облици и окружните лакови на прозорците и вратите, како што е покажано на официјалните знаци за Патот на романиката. Како и останати романски станици, има попатни станици, каде што може да се видат други села и црква.
Јужен дел
За поттикнување и поддршка на економија долж Патот на романиката во областа на Саксонија-Анхалт се спроведува натпревар за наградата за романика вредна 10.000 евра.
Масакр во Беличица
Масакр во Беличица — масовно убиство извршено од балистите врз македонското население од горнореканското село Беличица на 19 септември 1944 година. Во борбата со балистите, бранејќи го селото загинале 19 партизани од Третиот тетовски партизански одред. По завршетокот на борбата со партизаните, балистите убиле 17 жени, деца и старци од селото, а потоа го запалиле до темел целото село. Биле заробени и четворица партизани, од кои двајца биле стрелани во Тетово два дена потоа, на 21 септември.
По војната во месноста Трница е подинат споменик во чест на загинатите партизани и жители на селото Беличица во овој масакр.
Настан
Горнореканското село Беличица во текот на НОВ било познато како партизанско село. Тоа дало голем број борци во Народноослободителната војска, било центар за врски на Комунистичката партија и Народноослободителната војска, а често овозможувало безбедно засолнување на илегалци и преминување на функционери на народноослободителното движење. Во Беличица и во нејзината околина често наминуваа партизански единици, кои селаните секогаш ги снабдувале со храна. Меѓу другото, во јули 1944 година на Бистра, близу Беличица, неколку дена престојуваше и Првата албанска бригада, која се одмораше по тешките битки што ги водеше во Албанија и на која беличичани им ја обезбедиле потребната храна додека била во реонот на селото.
Неколку месеци пред масакрот на 19 септември 1944 година, поточно во јули 1944 година, балистите веќе го имаа нападнато селото. Тогаш тие претепале многу селани, пљачкосале голем број добиток и убиле еден селанец.
Новиот напад врз селото, во утринските часови на 19 септември 1944 година го извршија преку 300 добро вооружени балисти на чело со Аќиф Речани. Непланирано, непосредно пред нападот на балистите врз Беличица, во селото пристигнале борците на Третиот тетовски партизански одред. Овој одред бил составен од 35 борци, од кои поголемиот дел штотуку беа станале партизани и од кои само 13-мина биле вооружени. Во својот состав Одредот имал Македонци, Срби кои биле доселени во Тетовско, како и Албанци. Одредот се движел од Шар Планина кон Караорман и Дебрца со цел дополнително да се вооружи, а потоа да се врати во Тетовскиот регион. Во раните ноќни часови на 19 септември Одредот влегол во Беличица со цел да воспостави врска и да се снабди со храна пред да продолжи понатаму. Кога сфатиле дека се опколени, и покрај својата слаба вооруженост и 10 пати помалата бројност, партизаните решиле да ја прифатат борбата и да го бранат селото. Во повеќе од шестчасовната борба, неколку партизани успеале преку јуриш да го пробијат непријателскиот обрач, но 19-мина биле убиени, а четворица биле заробени. Како што истакнува Нешо Маркоски, еден од борците на Третиот тетовски партизански одред, на бојното поле „еден покрај друг лежеа работник, земјоделец, ученик; Македонец, Србин и Албанец; двајца браќа и едната нивна сестра; неразделни другари од детството; соученици од тетовските училишта.“ Откако го совладале отпорот на партизаните, балистите влегле во селото и прво почнале да се изживуваат врз телата на убиените партизани, а потоа следувала планираната одмазда врз селаните. Биле убиени 17 жени, деца и старци, кои потоа биле фрлани во оганот на нивните запалени куќи. Најстарата старица која ја убиле балистите, додека лежела во својот кревет веќе подолго време поради тешка болест, Лиска Јовановска, имала 88 години, а најмладиот жител, Нада Брајковска, била девојче со само 12 години. Некои од жртвите биле и живи фрлани во оган, како 61-годишната старица Соломија Јовановска.
Четворицата партизани што ги заробиле балистите ги одвеле со себе, од кои тројца биле стрелани во Тетово два дена потоа, на 21 септември. Сепак еден од нив, Сретен Теофиловски, и со 17 куршуми во телото, не подлегнал на повредите и по стрелањето е спасен и излечен.
Жртви
Во борбите и масакрот во Беличица загинале вкупно 38 партизани и селани. Жртви имало и кај балистите. Кај зградата на училиштето била разбиена и една група балисти со голем број на убиени, но нивниот број е непознат.
Светлечки црви (астрономија)
Светлечки црви се светлечка трага на мали метеори, повремено видлива на ноќното небо за време на метеорски дожд.
Парчињата од комета со големина од сантиметар можат да создадат стотици огнени топки или повеќе, секој час. Во некои случаи, особено за време на Леонидите, огнените топки прават светли патеки кои можат да останат 10 до 15 минути, според астрономите.
2097
2097 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2097 година од новата ера, 97. од третиот милениум, 97. од XXI век и осма од 2090-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7605 и 7606 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6847 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5857 и 5858 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2850.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2097 година се протега во 4733 и 4734, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4793 и 4794 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2640. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1520 и 1521 исламска година.
Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 23 (Струмица)
'''Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 23''' — дуќан во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Џозеф Конрад
Џозеф Конрад (Joseph Conrad), роден: Јузеф Теодор Конрад Кожењовски (Józef Teodor Konrad Korzeniowski;  – ) — полски писател кој пишувал и објавувал на англиски јазик по неговото доселување во Англија. Конрад се стекал со британско државјанство во 1886 година, но се сметал себеси за Полјак.. Конрад се смета за еден од најголемите романописци на англиски јазик, иако не го зборувал јазикот течно до неговите дваесетти години. Тој пишувал кратки раскази и романи, најчесто поврзано со морепловството. Тој бил прозен гениј кој вовел забележлив неанглиски трагичен сензибилитет во англиската книжевност.
Ран живот
Џозеф Конрад е роден на 3 декември 1857 година во Бердичев, денес во Украина, а тогаш дел од Кралството Полска. Тој бил единствено дете на Аполо Коржењовски и Ева Бобровска. Неговиот татко бил писател, преведувач и политички активист. Регионот каде растел Конрад бил населен со Украинци, но власта ја држела полската благородничка класа, во која припаѓал и Конрад и неговото семејство. Полската книжевност, особено родољубивата книжевност, се воздигнувала на висок степен од локалното полско население.
Поради политичкиот ангажман и земјоделството, семејството на Конрад се преселувале на неколку наврати. Во мај 1861 година тие се преселиле во Варшава, каде Аполо се приклучил во полското движење за отпор на Руското Царство. Тое довело до негово апсење. Казната затвор била заменета со испраќање на семејството во Чернигов, во северна Украина, каде условите биле подобри. На 18 април 1865 година Ева починала од туберкулоза.
Аполо дал сè од себе да го школува Конрад. Уште од рани години Конрад се запознал со пишаниот збор, а особено два момента биле значајни и влијателни во неговиот подоцнежен живот: „Морски работници“ од Виктор Иго и делата на Вилијам Шекспир, кои го вовеле во англиската книжевност. Сепак тој најмногу читал полска книжевност, односно полска романтична поезија.
Трговска морнарица
По напуштањето на Полска во 1874 година, Конрад започнал кариера во трговската морнарица. По скоро четири години во Франција и на француски бродови, тој се приклучил на британската трговска морнарица и таму служел наредните петнаесет години. Тој работел на различни бродови, вршејќи повеќе функции за да на крај стане капетан. Од неговите 19 години служба во трговската морнарица, само 9 или 10 години бил на море. Голем број од ликовите и настаните опишани во делата на Конрад се инспирирани од настани и личности од неговиот професионален (морнарички) живот.
Смрт
Конрад умрел на 3 август 1924 година, најверојатно од срцев удар. Тој бил закопан на гробиштата во Кантербери во Англија, и на неговата надгробна плоча било испишано неговото родно полско име, но со три грешки, односно Joseph Teador Conrad Korzeniowski наместо Jozef Teodor Konrad Korzeniowski. На неговата надгробна плоча биле испишани редови од „Кралицата на феите“ од Едмунд Спенсер, кој самиот Конрад ги избрал за епиграф за неговиот последен роман „Скитник“:
Тане Наумов
Тане Наумов (с. Долно Котори, Леринско, Егејска Македонија, 24 февруари 1907 - Битола, 27 април 1977) — македонски комунист, учесник во Шпанската граѓанска војна, во НОБ во Егејска Македонија и во Грчката граѓанска војна.
Животопис
Наумов е роден во 1907 г. во Долно Котори, Леринско. Во 1912 година, за време на Првата балканска војна, биле убиени неговиот татко и неговиот дедо. Тоа го принудува Тане да работи уште од мали години. Во 1933 година станал член на КПГ. По воведувањето на диктатурата на Метаксас, во 1936 година, заедно со други комунисти Грци, заминал со брод за Панама.
Во Шпанија дошол од Панама на 4 август 1937 година. Прво бил морнар во трговските бродови „Стануел“ и „Марџит“ и учествувал во дотурот на оружје и опрема за републиканска Шпанија по морски пат. По потопувањето на бродовите од непријателската авијација, се приклучил на пешадиските единици.
На 5 февруари 1939 година пребегнал во Франција, со последните интер-бригадисти што ја напуштале Шпанија. По директива на Комунистичката партија на Франција (КПФ) работи во внатрешноста на Франција, во рудникот Буасон. По окупацијата на Франција од нацистичка Германија, во 1942 година бил фатен од Гестапо и бил затворен во логорот „Рош Рум“ во Германија. На 22 април 1943 година е префрлен во Бугарија (во Пирот), од каде набрзо, на 5 мај, успеал да побегне од логорот и се вратил во родното село.
По враќањето во селото, се вклучил во ЕЛАС и бил назначен за организациски секретар на Суровичкиот реон. Во текот на Граѓанската војна во Грција бил организациски секретар на НОФ за Леринско-кајларскиот реон, а подоцна станал член на Главното раководство на НОФ.
По поразот на ДАГ, во септември 1949 година се префрлил во Албанија, од каде во ноември истата година со товарен брод бил префрлен во Полска. Таму бил осуден поради „титоизам“ на седум години строг затвор и од 17 март 1950 година се наоѓа во затворот во Згожелци. По смртта на Сталин, по одлежаните четири години затвор, добил помилување и на 12 мај 1954 година бил ослободен. Во 1956 година се вратил во Југославија, но по доаѓањето во Скопје бил затворен и испитуван три дена во затворот во Идризово. Во август 1956 година бил ослободен и пристигнал во Битола кај своето семејство. Починал во Битола на 27 април 1977 година.
Сеизмологија
Резултатите од сеизмолошките истражувања се применуваат во градежништвото (потресното инженерство, инженерска сеизмологија, против сеизмичка градба), урбано планирање и во истражувањето на нафта и природниот плин (применета геофизика). Стручната работа на сеизмологијата го вклучува и бележењето на потресите, нивното лоцирање и каталогизирање, размена на податоци со меѓународните институции, макросеизмичка обработка на силните потреси и слично.Најголем дел од знаењето за структурата на Земјата е откриено со сеизмолошки процедури.
Благоја Тапарчев
Благоја Нешов Тапарчев ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од многу сиромашно семејство. Откако го завршил основното училиште, се занимавал со земјоделство. По доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада во овој крај, на 21 септември 1944 година стапил во третата чета на првиот баталјон на истата. Честопати доброволно учествувал во акциите против балистите и германските моторизирани колони, што се повлекувале низ Качаничката Клисура. По ослободувањето на Македонија со Бригадата заминал за Војводина, каде учествувал во пробивот на Сремскиот фронт. Загинал на 16 април 1945 година во една битка за ослободување на Будровци. Посмртните останки му биле пренесени ѝ закопани во родното село.
Вилијам Шокли
Вилијам Брадфорд Шокли (William Bradford Shockley; 13 февруари 1910 – 12 август 1989) — американски физичар и пронаоѓач. Шокли бил раководител на истражувачка група во која биле вклучени Џон Барден и Валтер Братајн. Тројцата научници го измислиле транзисторот за контакт во 1947 година и заеднички им беше доделена Нобеловата награда за физика во 1956.
Обидот на Шокли да го комерцијализира новиот дизајн за транзисторот во 1950 и 1960 го доведе до Shockley's attempts to commercialize a new transistor design in the 1950s and 1960s "Силициумската Долина" во Калифорнија каде станува жариште на електронските иновации. Во неговиот подоцнежен живот Шокли стана професор по електротехника во Универзитетот Станфорд и стана поборник за еугенетика.
Ран живот и образование
Шокли е роден во Лондон, на Американски родители и израснал во родениот град Пали Алто, Калифорнија,од неговата тринаестеа година. Неговиот тако Билијам Хилман Шокли, бил рударски инженер кој шпекулира во рудници за заработувачка, и зборувал осум јазици. Неговата мајка, Марија (мом Брадфорд), израснала во западна Америка каде што дипломирала од универзитетот Станфорд и станала првата заменик жена на американскиот рударски геодет.
Шокли ја добил својата диплома од Калтеч во 1932. Шокли докторирал од МИТ во 1936. Насловот на неговата докторска теза бил електронски бендови во натриум хлорид. Насловот за тезата на неговата тема бил предложено од страна неговиот советник, Џон В. Слејтер. По добивањето на неговиот докторат, Шокли се приклучил истражувачката група предводена од Клинтон Дејвисон во Лабораторијата Бел во Њу Џерси. Следните неколку години за Шокли биле продуктивни. Објавил голем број основни текстови за цврстата и солидна физика во Physical Review. Во 1938, ја добил својата прва дозвола за, "Електронски Ослободен уред", на електрони мултипликатори.
Кариера
За време на втората светска војна Шокли беше вклучен во истражувањето на радар во лабораторијата Бел во Менхетн во (Њујорк (град), Њујорк). Во мај 1942, ја напушти лабораторијата Бел за да стане директор за истражување во Универзитетот во Колумбија анти-подморница воени операциони групи. Ова вклучувало методи со испланирани тактики со подобрени воени техники со оптимизирачка длабочина на полнење, и така натаму. Овој проект вклучувал чести патувања до Пентагон и Вашингтон каде што Шокли се запознал со многу високо рангирани офицери и властини претставници. Во 1944 организирал обука за Б-29 бомбашки пилоти како да ги користат новите радарни бомби. Кон крајот на 1944 тој зел три месечна турнеја на бази низ целиот свет за да ги процени резултатите. За овој проект секретарот на војнат Роберт Патерсон го наградил Шокли со Медал за заслугана 17ти октомври 1946.
Во јули 1945 Одделението за војна побара од Шкли да подготви извеѓтај на прашањето на можните жртви од инвазијата на Јапонското копно. Шокли заклучи:
"Ако проучувањата покажува дека однесувањето на народите во сите историски случаи се спореди со однесувањето на Јапонците ќе видиме дека тој отсекогаш  бил  во согласност со однесувањето на војниците во битката, тогаш тоа значи дека Јапонците во времето а поразот мртви и неефикасни ќе го надминат  соодветниот број на Германците. Со други зборови, ние веројатно ќе треба да убиеме најмалку 5 до 10 милиони Јапонци. Ова може да  достигне до 1,7 и 4 милиони жртви меѓу кои 400.000 до 800.000 мртви."
Овој извештај влијаеше врз одлуката за атомските бомби врз Хирошима и Нагасаки за да ја принуди Јапонија да се предаде без инвазија.
Развој на транзисторот
Набргу по крајот на војната во 1945 година, лабараоријата Бел формира цврста и солидна физика група, предводена од Шокли и хемичарот Стенли Морган, во која беа вклучени Џон Барден, Валтер Братаин, физичарот Џералд Пирсон, хемичарот Роберт Гибнеј, експертот во електроника Хилберт Мур и неколку техничари. Нивната задача беше да бараат солидна алтернатива за кревко стакло на вакуум цевки. Првите обиди беа врз основа на идеите на Шокли за користење на надворешно електрично поле на полупроводник за да може да се изврши влијание на неговата спроводливост. Овие експерименти беа неуспешни во сите видови на конфигурации и материјали. Групата беше во застој сè додека Барден не предложи теорија која ја повикува состојбата на површина кои го спречува полето да продира на полупроводници. Групата го смени својот фокус да ја проучува состојбата на површината и тие се сретнаа речиси секојдневно да разговараат за работа. На работата на групата беше одлична, и идеите слободно разменуваа.
До зимата 1946 година, тие имаа доволно резултати за кој Барден напиша есеј за состојбата на површините за Physical Review. Братаин започна експерименти ни кој ја проучуваше состојбата на површините преку набљуддувања кој ги вршеше додека сјаеше светлина на површината на полупроводниците. Ова доведе до уште неколку есеј (еден од нив соавтор со Шокли),преку кој се проценува густина на состојбата на површината. Темпото на работа се забрза, кога тие почнаа да го опкружуваат контактни точки меѓу полупроводниците и жиците за спроведување со електролити. Мур изгради коло кое им дозволуи да ја менуваат честотата на влезниот сигнал малку полесно. Конечно тие почнаа да се добиваат некои докази за засилувачка моќ кога Пирсон, постапувајќи по предлог од страна на Шокли, стави на напонот капки од гликол боратин (вискозна хемикалија која не испарува, најчесто се користи во електролитски кондензатори, и се стекнал со примерот на продупчување на кондензатор со шајка, со помош на чекан) ставени во еден куп PN.
Адвокатите на лабораторијата Бел откриле дека неуспешниот принципот за ефект на поле на Шокли биле предвидени и уреди врз основа на patented во 1930 година од страна на Јулиј Лилиенфилд, кој ја поднесе својата MESFET како patent во Канада на 22 октомври 1925 година. И покрај тоа што на patent се појави "кршливи" (не може да работи) patent адвокатите врз основа на една од неговите четири пријави на patent само на дизајнот за контакт точка на Барден-Братајн. Од другите тројца (доставен првиот) беа опфатени електролитте засновани врз транзисторот но Барден, Гибнеј и Братејн како пронаоѓачи. Името на Шокли не беше на било кој од овие апликации за patent. Ова го налутило Шокли, кој сметал дека неговото име, исто така треба да биде на patent, бидејќи работата е врз основа на неговата идеја за ефект на поле. Тој дури и направи напори на patent да го пишува само со неговото име, и им рекол на Барден и Братејн за своите намери.
Шокли, лути поради што не бил вклучени на patent апликации, тајно ја продолжи својата работа за изградба на еден поинаков вид на транзистор врз основа на крстосници наместо контактни точки; тој очекувал овој вид на дизајн да биде со поголема веројатност комерцијално остварлива.Транзистор на контакт, тој верува дека ќе биде кршлив и тежок за производство. Шокли, исто така, беше незадоволен со одредени делови од објаснувањето за тоа како транзистор на контакт работел и убеден во можноста за малцинска превозничко инјектирање. На 13 февруари 1948 година друг член од тимот, Џон Н. Шиве, изградена контакт транзистор со бронзени контакти на предната и задната страна со тенки клин на германиум еден, докажувајќи дека дупката може да се дифузни, преку масовна употреба на германиум, а не само со површината на која се мислеше претходно. Изумот на Шиве ја потикна идејата за транзисторот на Шокли. Неколку месеци подоцна тој измислил една сосема нова, значително поцврст, тип на транзистор со слој или "сендвич" структура. Оваа структура понатаму ќе се користи за огромното мнозинство на сите транзистори во 1960 година, и се разви во биполарните транзистори. Шокли подоцна призна дека работата на тимот била "мешавина на соработка и конкуренција". Тој, исто така, призна дека тој чувал дел од неговата раота во тајност се доека неговата "рака беше принуден" од советот на Шиве во 1948. Шокли изработил прилично целосен опис од она што тој го нарекува "сендвич" транзистор, и првиот доказ на принципот беше добиен на 7 април 1949 година.
Во меѓувреме, Шокли рабоел на неговиот мангус опус електрони и дупки во полуспроводник која беше објавена како 558-страни расправа во 1950. Изданието вклучуваше критички идеи за препишување на околностите, дифузија и диференцијална равенка со кои се регулира протокот наа електрони во солидна состојба на кристалот.Шоклиова диодова равенкае исто така опишана. Оваа плодотворена работа стана референтен текст за други научници кои работат на тоа да се развие и да се подобрат новите варијанти на транзистори и други уреди врз основа н полуспроводници.
Во 1951 година, тој беше избран за член на Националната академија на науките (NAS). Тој беше на четириесет и една година; и беше прилично млад за таков избор. Две години подоцна, тој беше избран за добитник на престижната награда Комсток награда за физика на NAS, и е добитник на голем број други награди и признанија.
Понатамошниот публицитет кој следеше заз "изумувањето на транзисторот" често се нафрлаше на Шокли во преден план, на големо разочарување на Барден и Братајн. Управувачот со лабараоријата Бел, постојано ги презентираше сите три пронаоѓачи како тим. Шокли се поправал кога новинарите ќе муу ја дадат целосната заслуга за пронајдокот, тој на крајно налутен и отуѓен од Барден и Бретејн, тој во суштина го блокираа двајцата од работници од транзисторот. Барден почна да спроведува една теорија за суперспроводливост и ја напушти лабораторијата Бел 1951 година. Братајн одбиле да работат со Шокли понатаму и беше доделен на друга група. Ниту Барден ниту Братајн немаа многу што да направат со развојот на транзистор надвор од првата година по неговиот изум.
Шоклиев Полупроводник
Во 1956 Шокли се преселил во Њу Џерси на Монтен Вју, Калифорнија за да ја започне Шоклиевата Полуспроводничка лабораторија и за да живее поблиску до неговата болна мајка во Пало Алто, Калифорнија. Со поделба на Бекам инструменти, Inc., компанијата стана првата деловна единица што работи на силициумски полуспроводнички уреди што подоцна стана познато како Силициумска Долина.
"Неговиот начин" може генерално да се сумира како подоминантен и многу параноичен. Во еден добро позната инцидентот, тој тврдеше дека исечениот палецот на секретарот е резултат на малициозно дело и тој побара да се направат тестови користејќи го детектор за лага за да може да го најде виновникот. Откако ја доби Нобеловата награда во 1956 година неговото однесување се смени, како што беше потврдено во неговиот повеќе автократски, непредвидлив и тежок стил на раководство. Кон крајот на 1957 година, осум од истражувачите на Шокли, кој подоцна ќе станат познати како "осумте предавници", поднесоа оставка откако Шокли одлучи да не го продолжи истражувањето за полупроводниците. Тие сакаа да се формира ферчајлд Полупроводник, загуба од која Полупроводникот на Шокли никогаш не се опорави. Во текот на следните 20 години, на повеќе од 65 нови работници ќе се вработат во компанијата на ерчајлд.
Брак и деца
Додека уште бил студент, Шокли се оженил за Иолан Жан Бејли на 23 годишна возраст во август 1933 година. Во март 1934 година, двојката доби женско бебе, Алисон. Шокли стана успешен качувач по карпи, се случува често да оди на Шалангукс во долината на реката Хадсон, каде што тој е пионер на еден пат низ една настрешница, овој ден е познат како "Висина на Шокли."
Шокли беше популарен како говорник, професор, и аматерски волшебник. Тој еднаш "магично" произведе букет од рози на крајот на своето обраќање пред американското Физичко општество. Тој исто така е познат во неговите рани години за неговите практични шеги.
Политички ставови
Кон крајот на својот живот, Шокли стана интензивно заинтересирани за прашањата на човечка раса, човечката интелигенција и евгениката. Тој сметал дека оваа работа е многу важна за генетската иднината на човечкиот род и ова работа ја сметал к како еден од најважните работи на својата кариера, иако изразувјќи ги своите ставови му наштетило на неговата репутација. Шокли тврди дека имањето повисока стапка на репродукција помеѓу помалку интелигентни е поради немањето на дизгенички ефект, и падот на просечната интелигенција на крајот ќе доведе до пад на цивилизацијата. Неговите објавени текстови и предавања на научни организации на оваа тема беа делумно врз основа на делата на психологот Кирил Барт и беа финансирани од страна на Пионер фонд. Шокли исто така, предложи на доброволните лица со коефициент на интелигенција под 100 да им се плати стерилизацијата.
Антропологот Роџер Пирсон, чии дела се засновани на пристапот на еволутивните и рационалистите, Шокли ја бранеше во само-објавена книга соавторство со Шокли. Во универзитетот во Висконсин-Милвоки професор Едгар Е. ЕСЈН тврди дека "позицијата на Вилијам Шокли е подложна на расистички толкувања".
Генетика
Тој донирал сперма во складиштето за Жерминален избор, банка за сперма основана од страна на Роберт Кларк Греам во надеж за ширење на најдобрите гени на човештвото. Банката, наречена од страна на медиумите на "Нобеловата награда за банка за сперма", тврди дека има тројца добитници на Нобеловата награде којшто се дарители, иако Шокли беше единствениот кој јавно даде признае за неговата донација на банката за сперма. Сепак, контроверзните ставови на Шоклли bдоведе до степен да складиштето на Жерминал Избор добие озлогласеност и многумина има кој обесхрабриле другите добитници на Нобелова награда од донирање сперма.
Односи со медиумите
Во 1981 година тој поднel тужба за клевета против Уставот на Атланта откако научникот и писател, Роџер Витерспун, го споредил застапувањеto на програмата за доброволнA стерилизација на нацистичките експерименти врз Евреите. За тужбата беа потребни три години да се оди на суд. Шокли ја доби тужбата, но доби само еден долар во реалните штети и нема казнени штети. Биографот на Шокли е Џоел Шуркин, писател за наука во Универзитетот Стенфорд во текот на тие години, го сумир ова велејќи дека изјавата била клевети, но репутација Шокли не вредела многу за време на донесување судска одлука.
Шокли ги снимал неговите телефонски разговори со новинарите, а потоа им ги испраќал транскриптите преку пошта. Во еден момент тој си играл со идејата да им даде еден едноставен квиз за својата работа пред да разговара на таа тема со нив. Неговата навика да ги сочува на сите свои документи, па дури и листите каде ја носел облеката на перење, обезбедило изобилство документација за истражувачите на неговиот живот.
Група од околу триесет колеги кој се сретналево 1956 и потоа, се среќаваат во Стндфорд во 2002 за да се потсетат на времето со Шокли и неговата централна улога во предизвикувајќи ја револуцијата на тегнологијата, велејќи: "Шокли е човекот кој го донесе силициумот во Силициумската Долина."
Подоцнежни години
Кога Шокли беше ослободен од директорската позиција за Шоклиевиот полуспроводник, тој се приклучи на Универзитетот на Стендфорд, каде во 1963 беше назначен на местото од Александар М. Пониатоф професор по инженерство и применета наука, во која позиција остана до неговото пензионирање како професор во пензија во 1975.
Смрт
Шокли починал во 1989 од рак на простата на 79 годишна возраст. До времето на неговата смрт тој бил речиси целосно отуѓен од неговите пријатели и семејство, освен од неговата втора сопруга Еми Ланинг (1913-2007). Неговите деца за неговата смртт дознале преку печатените медиуми. Доктор Шокли е погребан во Алта Мас Меморијалниот парк во Пало Алто, Калифорнија.
Удово
Удово — село во Општина Валандово, во областа Бојмија, во околината на градот Валандово.
Географија и местоположба
Ова некогаш значајно село се наоѓа во областа Бојмија, во западниот дел на територијата на Општина Валандово, чиј атар се допира со левиот брег на реката Вардар. Од градот Валандово селото е оддалечено 13 километри.
Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 90 метри.
Атарот зафаќа површина од 20,3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.602 хектари. Кај селото, во реката Вардар, се наоѓа вториот по големина остров во Македонија (и најголемиот речен остров во земјата), наречен Удово, чија површина изнесува 6 хектари.
Историја
Удово бележи постара историја. Порано, во селото живееле претежно Турци и неколку куќи Власи. Старото село се наоѓало во денешното Долно (Удово) Маало. Со текот на годините, Турците се иселиле во Турција и во Скопје, додека Власите во иселиле во Гевгелија.
Во век, Удово било турско село во рамките на Дојранска каза на Отоманското Царство.
Селото било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Со изградбата на вардарската железница, Удово било позната товарна и истоварна станица, но подоцна замрело како таква населба.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Удово имало 425 жители, од кои 375 Турци и 50 Роми.
Во 1961 година, Удово било мало село и броело 287 жители, но во 1994 година, по пат на имиграција, бројот се зголемил на 886 жители, од кои 856 Македонци, 11 Турци и 7 Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Удово имало 851 жител, од кои 838 Македонци, 7 Турци, 2 Срби и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 766 жители, од кои 738 Македонци, 11 Турци, 3 Срби, 2 останати и 12 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Валандово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Валандово.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Удово, во која влегувале селата Аразли, Баракли, Башали, Градец, Ѓулели и Удово.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Удово, во која покрај селото Удово се наоѓале селата Ајранли, Дразни, Баракли, Башали, Вејсели, Градец, Ѓулели, Јосифово, Плавуш и Терзели.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Валандово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Валандово.
Во селото постои избирачкото место бр. 291 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Градец.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 700 гласачи.
280
280 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 280 година од новата ера, 280. од првиот милениум, 80. од III век и прва од 280-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5788 и 5789 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5030 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4040 и 4041 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1033.