cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атомска бомба
Атомска бомба — јадрено оружје за масовно уништување, која својата уништувачка моќ ја црпи од јадрените реакции на цепење и соединување на атомското јадро.
Во историјата на војувањето фрлени се две атомски бомби, во текот на Втората светска војна, од страна на САД. Бомбите беа фрлени на 6 август 1945 врз Хирошима и на 9 август 1945 врз Нагасаки, Јапонија. Првата бомба, „Малото момче“, беше ураниумска, а втората, „Дебелкото“, беше плутониумска бомба. Една од верзиите зошто и втората бомба беше фрлена, иако беше увиден степенот на уништување предизвикан од првата бомба, е дека намерата беше да се испита која бомба е поефикасна: ураниумската или плутониумската. Бројот на жртвите се движи од 100.000 до 220.000, голем дел од нив цивили. Актот на фрлање на атомските бомби од страна на САД врз Јапонија е контроверзно прашање: оние што го бранат тврдат дека тоа беше нужно за да се принуди Јапонија на капитулација, додека неговите критичари тврдат дека целта беше да му се демонстрира американската моќ на СССР и дека тоа, заедно со Холокаустот, е едно од злосторствата против човештвото извршени во текот на Втората светска војна.
Видови атомски бомби
Постојат два вида атомски бомби. Првите функционираат врз основа на јадрено цепење и се нарекуваат атомски бомби во потесна смисла на зборот или А-бомби. Вториот тип, кој е подеструктивен, функционира на основа на јадрено соединување и се нарекува водородна бомба или H-бомба.
Нидерајсен
Нидерајсен (Niederreißen) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Илмтал-Вински Пат.
Однесување
Однесување — опсег на активности и манири на личности, организми, системи или вештачки ентитети во врска со себе или нивната околина која ги вклучува и другите системи или организми околу како (неживо) физичко опкружување. Тоа е одговор на системот или организмот на разни стимули или инпути, без разлика дали се внатрешни или надворешни, свесни или потсвесни, отворени или тајни и доброволни или несакани. Преземање на перспектива информатика перспектива, однесување се состои од однесување глумец, операција, интеракции, и нивните својства. Однесувањето може да биде претставено како вектор на однесување.
Амедео Модиљани
Период на студии по уметност
Познато е дека Модиљани започнал да црта и слика на рана восраст, па уште пред воопшто да го започне своето формално образование се гледал себеси како уметник, на оној начин на кој неговата мајка тоа го сакала. И покрај стравот дека запишувавањто на малиот Модиљани на курс по уметност, негативно ќе се одрази врз неговото останато образование, сепак неговата мајка не му го скратила тоа задоволство. Додека боледувал од тифусна треска, на само 14 години, бладајќи во делириум изразил желба, пред сè да ги види уметничките дела во Палацо Пити и Уфици во Фиренца.Поради фактот дека музејот во Ливорно располагал со многу мал дел на дела од овие ренесансни генијалци и со оглед на неговата здравствена состојба, Модиљани мислел дека никогаш нема да има шанса лично да ги види останатите нивни дела и одново да ги доживее сите приказни кои ги чул за нив. Неговата мајка му ветила дека лично ќе го одведе во Фиренца веднаш по неговото закрепнување. Подоцна, не само што го остварила своето ветување туку се потрудила и да го запише на ликовната школа на најдобриот сликарски мајстор Џулиемо Мишели.
Животот во Париз
Во 1906 година Модиљани се преселил во Париз, град кој во тој период претставувал центар за развивање на „авангардот“. Всушност, неговото пристигнување во Париз се совпаѓа со пристигнувањето на уште двајца, тогаш анонимни странци кои исто така ги оставиле своите траги во светот на уметноста. Тоа се Џино Северини и Хуан Гриз. Модиљани изнајмил атеље во Ру Кајлаинкорт, во Ли Бати Лавор, населба во која најмногу се населувале бедни уметници од целиот Монмартр. Фактот што овој кварт бил познат како кварт на сиромаштија и беда, Модиљани не го засегало којзнае колку. И покрај финансиските колапси со кои се соочувало неговото семејство, тој се обидувал и понатаму да изгледа префинето и богато. Неговата облека била елегантна, меѓутоа без никакво претерување, а атељето кое го изнајмил било уредено стилски да одговора некому кој е способен прецизно да ги усогласи кадифените завеси со ренесансните примероци. Подоцна, го променил начинот на облекување, обидувајќи се и преку него да ја изрази својата боемска природа, меѓутоа дури и во неговите кафени пантолони од сомот, црвениот шал и големата црна шапка, изгледајќи како бедник давале слика на некој кој сака да каже: „ Сум искусил јас и многу полоши нешта “ Набргу после пристугнувањето во Париз, и пишал на мајка си, известил дека скицира дела во Академијата „Колароси“ и дека умерено се дружи со алкохолот. Врз околината, на прв поглед оставал впечаток на резервирана, речиси непријателски настроена личност. Модиљани, после првата средба со Пикасо, кој во тој период се шетал наоколу со неговат брендирана облека, искоментирал дека иако човекот има огромен талент, тоа не му дава право да изгледа „недоделкано и просто“
Промени и трансформација
Иако овие изјави служеле како оправдување за оние романтичари кои копнееле да бидат трагични, пропаднати уметници, ваквиот начин на живот не бил доволен за создавање на уникатна уметност и техника, за оние кои воопшто немале талент. Многу историчари по уметност, тврдат дека Модиљани ќе постигнел многу повеќе во уметноста доколку не се затворел и не се препуштил на сопствените уживања. Можеме само да претпоставуваме што сè ќе се случело ако успеел да се одбрани себеси од авто деструктивноста.
Квантитет
Во првите години од неговиот престој во Париз, Модиљани работел со пребрзо темпо. Непрекинато цртал скици, создавајќи околу стотина на ден. Сепак, многу од неговите дела биле загубени, уништени од него, во моменти на слабост, заборавени како резултат на постојано променување на адресата на живеење или едноставно подарени на девојки кои не ги зачувале. Неговиот уметничкиот развој најпрво бил допрен од влијанието на Хенри де Тулуза-Лотрек, за подоцна, околу 1907 година, да започне да се восхитува на делата на Пол Сезан. На крајот развива еден сопствен стил, кој не може соодветно да биде категоризиран ниту спореден со оној на другите уметници. Во 1910 година, на 26 годишна возраст, ја започнал својата прва посериозна љубовна врска, со руската поетеса Ана Ахматова. Таа имала свое студио во истата зграда во која Модиљани го изнајмил своето атеље, и иако од неодамна стапила во брак, тие сепак започнале афера. Ана била висока, со темна коса, светол тен и сиво-зелени очи. Таа претставувала поим за убавина и естетски идеал за Модиљани, па така двајцата набргу станале зависни еден од друг. Сепак, после година дена, Ана се вратила кај својот сопруг.
Вајарство
Во 1909 година Модиљани се вратил во својот дом во Ливорно, болен и изморен од бурниот начин на живот. Меѓутоа, набргу потоа, повторно се вратил во Париз, овој пат изнајмувајќи атеље во Монпарнас. Уште на самиот почеток на кариерата, Модиљани повеќе се пронаоѓал во вајарството отколку во сликарстовото. Токму поради тоа, Пол Гијом, кој бил млад и амбициозен дилер со уметнички дела, го охрабрил да продолжи да работи со вајарството, откако претходно го запознал со вајарот Константин Бранкуси. Модиљани останал да биде негов ученик цела година. Иако многу од неговите скулптури биле изложени во „Слоновата Градина“( Salon d’Automne) во 1912 година, од 1914 година па сè до крајот на животот, Модиљани целосно се посветил на сликарството. Бил приморан да донесе таква одлука, пред сè поради тешкотиите за пронаѓање на вајарски материјал, избувнувањето на војната како и поради неговата здравствена состојба. „Тете“, резбата во варовник со форма на глава од жена, во јуни 2010 година, станала втората најскапо скулптура некогаш продадена.
Влијанија
Модиљани насликал голем број на портрети на негови пријатели и современици во Монпарнас, меѓу кои Хаим Сутин, Мојсе Кислинг, Пабло Пикасо, Диего Ривера, Мари „Маревна“ Воробејев- Стебелска, Хуан Гриз, Макс Џејкоб, Блез Кендрарс и Хуан Кокто, сите поставени во седечка положба. На почетокот на Првата светска војна, Модиљани се обидел да волонтира во војска меѓутоа бил одбиен поради неговата лоша здравствена состојба.
Џена Хјебатерн
Во летото, следната година, рускиот вајар Чана Орлоф го запознал со една прекрасна, 19 годишна студентка по уметност, Џена Хјебатерн која дотогаш позирала за Цагахару Фуџито. Со оглед на нејзиното буржаоско и конзервативно воспитување, Џена не ни очекувала некавка поддршка од нејзиното семејство кои важеле за едни од најпосветените римо-католици. Така и било, наскоро откако дознале за нејзината врска со младиот уметник се откажале од нејзе, не гледајќи во него ништо повеќе од еден расипан скитник. Меѓутоа и покрај несогасувањето од страна на нејзиното семејство, Модиљани и Џена, набрзо започнале да живеат заедно. Иако изгледало дека таа е само негова моментална опсесија, Модиљани поминувал најголем дел од времето со неа, водејќи ја со себе секаде и запоставувајќи ги постојаните ноќни опивања. На 3 декември 1917 година, Модиљани ја претставил својата прва самостојна изложба во галеријата Berthe Weill. Меѓутоа шефот на париската полиција бил згрозен од неговите дела и го приморал да ја затвори само неколку часа по нејзиното отворање. Откако заедно со Џена се преселиле во Ница, таа останала бремена. На 29 ноемрви 1918 година, на свет донела девојче кое го добило нејзиното име (1918 – 1984 година). Кога Модиљани починал, на 24 јануари 1920 година, Џена веќе била бремена со нивното второ дете.
Ница
На едно патување во Ница, организирано на иницијатива на Леополд Зборовски, Модиљани, Фуџито и уште неколку други уметници се обиделе да ги продадат своите дела на богати туристи. Модиљани успеал да продаде неколку од неговите слики, но за многу ниска цена. Без оглед на тоа, многу од сликите кои Модиљани ги насликал во овој период, подоцна станале негови најпознати и највредни дела. За време на неговиот живот, Модиљани продал многу од неговите дела, но ниту едно за некоја голема сума на пари. Колку и средства да заработел, наскоро исчезнувале, како резултата на неговите лоши навики и пороци. Во мај 1919 година, заедно со Џена и нивната ќерка, Модиљани се вратил во Париз, каде изнајмил стан во Rue de la Grande Chaumire. За време на престојот таму, Џена и Модиљани постојано цртале портрети еден на друг.
Смрт
Иако никогаш не престанал да слика, неговото здравје сè повеќе и повеќе се влошувало, а несвестиците предизвикани од премногу алкохол станувале се почести. Во 1920 година, нивната загрижена сосетка се качила во нивниот стан да ја провери состојбата во која се наоѓаат. Го нашла Модиљани легнат во креветот, во бессознание, држејќи ја Џена која веќе била во деветитот месец од бременоста. Веднаш повикале доктор, но ништо не можело да се направи бидејќи Модиљани веќе бил во последната фаза од туберкулозен менингитис. Починал на 24 јануари 1920 година. Имал огромен погреб на кој присуствувале многу уметнички имиња од Момартар и Монпарнас. Џена била вратена во домот на нејзните родители. Не можејќи да се помири со смртта на Модиљани, се фрлила од прозорот на петтиот смрт, убивајќи се себеси и нероденото дете на Амадео, само еден ден откако тој починал. Модиљани бил погребан на гробиштата во Piere Lachaise, а Џена на гробишта близу Париз, сè до 1930 година кога семејството на Џена дозволило нејзиното тело да биде преместено за да почива покрај Модиљани. Над двата гробови се наоѓа само една надгробна плоча со два епитафи. Неговиот гласи „затекнат од смртта, во моментот на славата“, а нејзиниот надополнува „посветен придружник, вечна жртва“. Амадео починал сиромашен и беден, успевајќи само еднаш да ги изложи своите дела во самостојна изложба, и расфралјќи ги неговите дела наоколу во замена за храна по локалните ресторани. По неговата смрт, неговата репутација нагло расте. Девет романи, драма, еден документарен и три играни филма се направени во негова чест и посветени на неговиот живот. Во ноември 2010 година, слика на Модиљани на која е насликано голо тело, дел од колекцијата која ја насликал во 1917 година, на аукција во Њујорк било продадено за 68,9 милиони долари што претставува рекорд за уметничко дело дотогаш продадено. На друга аукција во Париз, делото “La Belle Romaine”, достигнува цена далеку повисока од онаа за која претходно била проценета (43.2 милиони евра). Друго дело, „Портрет на Џена со шапка“, едно од првите на кое Модиљани ја насликал својата љубовница, било продадено за 19.1 милиони долари, откако претходно било проценето за само 9.12 милиони долари.
Критики кон делата на Модиљани
Питер Шедал запишал :
дела - жена со долг врат, специфично издолжен и скаменет лик. Беше лесно да се ужива во ноншалантното стилизирање и огромниот колорит. Поставеноста на ликот зрачеше со оптимистичка еротичност која ме охрабри да се почувствувам одважен, безобразен и благороден, занемарувајќи ги моите години. Во тој момент ја сфатив вредноста на Модиљани. Од тогаш, макар и на кратко, уживам да ги гледам и да се восхитувам на неговите дела каде и да ги забележам, низ музеите“. Шедал ги поддржал изјавите на Мерили Секрест, дека Модиљани бил среќен кога луѓето кои не знаеле за неговата болест го гледале како обичен алкохоличар и наркоман. Сакајќи да се оправда за ова и самиот Модиљани велел „пијаниците се толерирани, но носителите на заразни болести не“.
Кинемоатографија
Во чест на Модиљани биле направени два филма, „Љубовниците од Монпарнас“, во 1958 година, во режија на Жак Бекер и „Модиљани“ во 2004 година, во режија на Мик Дејвис, во кој главната улога ја толкува глумецот Енди Гарсија. Делото „Црвенокосата девојка“ одигрува важна улога во филмот од 1972 година, „Патување со тетка ми“. Кокетното лице на Меги Смит и нејзината црвена коса совршено ја пренесеуваат емоцијата од сликата која лично Модиљани ја насликал. Францускиот филм „Тетоважа“ направен во 1968 година, зборува за легионер чиј грб е покриен со тетоважа нацртана лично од Модиљани. Дејството на филмот се одвива и по неговата смрт, кога делата на Модиљани добиваат повисока вредност, а дилерите со уметнички дела непрекинато се обидуваат истата слика од грбот на легионерот да ја префрлат на платно.
Грб на Индонезија
Грбот на Индонезија претставува "гаруда" (голема митска птица) на која се наоѓа штит. Штитот е поделен на четири делови, два делови со црвена и два делов ина бела боја, на која се наоѓаат ланец, дрво, бик, орис и памук. Во средината на штитот се наоѓа златна ѕвезда на црна позадина во облик на штит. Гарудата држи трака со натписот "Bhinneka Tunggal Ika" (Единство во различностите). Грбот е усвоен на 11 февруари 1950.
Суверени територии на Шпанија
Во минатото се правела разлика помеѓу „главни“ и „споредни“ суверени територии. Првите ги офпаќале градовите Сеута и Мелиља, а вторите ги подразбирале малите островски енклави долж крајбрежјето. Денес поимот се однесува само на вториот случај, а двата града имаат посебен статус.
Историја
Во 1415 г. Португалците ја освоиле Сеута. Во 1481 г. е издадена папската була „За вечниот крал“ () со која на Португалија ѝ се доделува сета земја јужно од Канарските Острови. Шпанските владенија во Африка се свеле на Санта Крус де ла Мар Пекења (1476–1524), Мелиља (освоена од Педро де Естопињан во 1497 г.), Виља Сиснерос (основана во 1502 г. во денешна Западна Сахара), Масалкибир (1505), Пењон де Велес де ла Гомера (1508), Оран (1509–1790), Алжир (1510–1529), Буџа (1510–1554), Триполи (1511–1551) и Тунис (1535–1569). Подоцна Португалија се осамостоила од Шпанија, предавајќи ѝ ја Сеута на Шпанија во 1668 г.
Со признавањето на независноста на Мароко во 1956 г. Шпанците не ги повратиле овие ситни територии бидејќи истите биле во нивно владение уште пред воспоставувањето на протекторатот.
На 11 јули 2002 г. мароканската влада поставила шестчлена жандармерија на островот Перехил, што поттикнало значајно негодување во Шпанија, проследено од операција на шпанските специјалните единици со поддршка на морнарицата и воздухопловството. Шесте марокански кадети не пружиле никаков отпор и веднаш се предале, по што биле отстранети од островот, кој денес останува напуштен.
Физичка географија
Историски постојат три суверени територии на Шпанија:
Други острови
Освен трите групи, суверените територии опфаќаат и уште два острова:
Политичка географија
Суверените територии се состојат од повеќе островчиња и еден полуостров врзан за мароканското копно (Пењон де Велес де ла Гомера), кој бил остров сè до силната бура од 1934 г. која направила песочен премин до копното. На нив се сместени воени гарнизони под непосредна управа на шпанската влада.
Оспорување
Мароко го оспорува правото на Шпанија на териториите, како и на автономните градови Сеута и Мелиља. Стручњаците по меѓународно право го сметаат ова повикување за неосновано поради фактот што островите биле дел од Шпанија долго пред настанокот на Мароко.
Република Анкона
Република Анкона (италијански: Repubblica di Ancona) — била средновековна комуна и поморска република значајна по својот економски развој и поморската трговија, особено со Византиското Царство и Источниот Медитеран, иако донекаде ограничена со венецијанската надмоќ на морето. Ималаодлични односи со Кралството Унгарија, сојузник на Дубровничката Република, а одржувала добри односи со Турците. Сите овие односи ѝ овозможиле да служи како порта на средна Италија кон Ориентот.
Вклучена во Папските држави од 774 година, Анкона паднала под влијание на Светото Римско Царство околу 1000 година, но постепено се здобила со независност за да стане целосно независна во 11 век, под висока јурисдикција на папската држава.
Анкона била олигархиска република управувана од шест старешини, избрани од трите терзиери на кои бил поделен градот: С. Пјетро, ​​Порто и Каподимонте. Имала серија поморски закони познати како Статути на морето и арсеналот (италијански: Statuti del mare e del Terzenale) и Статути на царината (италијански: Statuti della Dogana).
Дувачки квинтет „Арт“
„Арт“ — македонски дувачки квинтет, основан во 1994 година по иницијатива на група музичари и со поддршка од проф. Киро Божиновски.
Состав
Квинтетот „Арт“ го сочинуваат:
Творештво
Квинтетот „Арт“ редовно се појавува на музичките манифестации што се организираат во Македонија, а исто така одржува и самостојни концерти. Неговиот репертоар го сочинуваат дела од сите стилски епохи, а посебно место заземаат делата на македонските автори. Покрај концертните настапи, квинтетот има направено повеќе снимки за МРТВ.
Ефедра
Ефедра е од род на грмушки од гимносперми. Различните видови на ефедра се широко распространети во многу сушни региони во светот, кои се движат низ југозападна Северна Америка, јужна Европа, северна Африка, југозападна и Средна Азија, северна Кина и западна Јужна Америка. Тој е единствениот постоечки род во неговото семејство, Ephedraceae и редот, Ephedrales, и еден од трите живи членови на поделбата Gnetophyta заедно со Gnetum и Welwitschia.
Во умерените клими, повеќето видови ефедра растат на бреговите или во песочни почви со директно изложување на сонце. Вообичаените имиња на англиски вклучуваат џоинт-бор, џоинфир, мормонски чај или чај од Бригам. Кинеското име за видот ефедра е махуанг. Ефедра е потеклото на името на стимуланс ефедрин, кој растенијата го содржат во значителна концентрација.
Опис
Фамилијата Ephedraceae, од која ефедра е единствениот род, се гимносперми и генерално грмушки, понекогаш качувачки лози, а ретко и мали дрвја. Припадниците на родот често се шират со употреба на ризоми.
Стеблата се зелени и фотосинтетички. Листовите се спротивни или заоблени. Листовите слични на лушпите се спојуваат во обвивка во основата и тоа често паѓа веднаш по развојот. Нема канали од смола.
Растенијата се претежно дводомни: со полен стробили во кругови од 1-10, од кои секоја се состои од низа декусатни bracts. Поленот е избразден. Женските стробили, исто така, се појавуваат во вртежи, со бракти кои се спојуваат околу една овулка. Месести bracts се бели (како во Ephedra frustillata) или црвени. Генерално има 1-2 жолти до темно кафеави семиња по strobilus.
Еволутивна историја
Најстарите познати членови на родот се од раниот креда пред околу 125 милиони години, со записи се познати од Аптиан - Албанец од Аргентина, Кина, Португалија и САД. Фосилниот запис за Ефедра надвор од полен исчезнува по раниот креда. Проценките на молекуларниот часовник сугерираат дека последниот заеднички предок на живите видови Ефедра живеел многу поново, за време на раниот олигоцен пред околу 30 милиони години. Сепак, поленот модифициран од состојбата на предците на родот со разгранети псевдосулци (жлебови), кои еволуирале паралелно во живите северноамерикански и азиски лоза е познат од доцниот креда, што сугерира дека последниот заеднички предок е барем толку стар.
Видови
, Plants of the World Online accepted the following species:
Дистрибуција
Родот се среќава низ целиот свет, во пустинските региони, но не и во Австралија.
Neopalpa donaldtrumpi
Neopalpa donaldtrumpi — вид молец од родот новопипки (Neopalpa) кој живее во Јужна Калифорнија и северно Мексико. Опишан е во 2017 г. од канадскиот научник Вазрик Назари, кој му го дал ова име бидејќи главата го потсетувала на косата на американскиот претседател Доналд Трамп.
Откривање
Родот новопипки (Neopalpa), во кој спаѓа и видот Neopalpa neonata, е опишан како таков во 1998 г. од Далибор Поволни. Речиси две децении подоцна, Назари го прегледувал материјалот и последователно собраните примероци изложени во Бохартовиот ентомолошки музеј, сметајќи дека некои примероци укажуваат на досега неопишан вид. Новиот вид го нарекол Neopalpa donaldtrumpi поради бледожолтите перца на главата, кои го потсетувале на фризурата на Доналд Трамп.
Опис
Молецот е долг 7-11 мм, со распон на предните крилца од 6-9,2 мм. Горната површина на крилцата е обрабена со темнокафеаво и проретчени бледи пеги, додека грбот и телесните членки се портокалово-жолти до бледожолти. Жилестиот раб има две до три школкички. Крајчињата се темнокафеави, густо просеани со обледени делови. Задните крилца се бледожолти, без белези, и со малку потемен раб. Пипалата на главата се долги две третини од распонот на крилцата, а главата е покриена со жолто-бели лушпички, што е причината за името на видот.
Највоочливите разлики меѓу N. donaldtrumpi и другиот вид во родот, N. neonata, се жолто-белите лушпички на главата, портокалово-жолтата боја на плеќниот дел, како и структурата на половите органи кај двата пола.
Распространетост
Иако сродната N. neonata се јавува ширум речиси цела Калифорнија, Долна Калифорнија и северозападно Мексико, N. donaldtrumpi засега е забележан само во северната половина на Долна Калифорнија и округот Риверсајд и Империјал во Јужна Калифорнија.
Биологија
Neopapla donaldtrumpi му припаѓа на семејството на кривопипките (Gelechiidae), чија одлика е вртењето во кругови кога се на листови. Молецот е рамномерно застапен преку целата година, но не е познат неговиот животен век и растението-домаќин. Живеалиштето му е загрозено со урбанизација.
Нидеросла
Нидеросла (Niederroßla) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Илмтал-Вински Пат.
Црвени Брегови (Мешеишта)
Црвени Брегови — археолошко наоѓалиште во селото Мешеишта во областа Дебрца. Претставува раносредновековна црква и некропола. Се наоѓа на околу 1,5 км северно од селото и на околу 500 км источно од патот Охрид-Кичево. Во 1933 год, при пошумувањето на ридскиот простор биле откривани питоси и човечки коски.
Проблем
Проблем (од грчко потекло πρόβλημα, „проблема“) — поим што значи научна задача или контроверзно прашање. Во поширока смисла, тоа е задача што го чека решението, контроверзната и сомнителна работа да се реши или загатката.
Пара (сојузна држава)
Пара (Pará ) е држава во Бразил, сместена во северниот дел од земјата.
Клисура (Кајларско)
Клисура — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Грб на Лаос
Грбто на Лаос го пикажува националното светиште Па Тат Луанг. Покрај тоа е прикажана брана, асфалтиран пат, запченик и стилизирана водна водни полиња. Под грбот се наоѓаат траки со натписите "Мир, Независност, Демократија" и "Единство и Просперитет".
Тумба (Градец)
Тумба или Бунар — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Градец. Претставува утврдување од римското време. Се наоѓа на околу 1 км источно од селото, каде на висок рид со зарамнето плато се гледаат остатоци од мало утврдување — кула. Кулата се наоѓа на античката комуникација што минувала низ овој дел на Горни Полог.
Џулио Чезаре Прокачини
Биографија
Роден во Болоња, тој бил син на маниристичкиот сликар Ерколе Прокачини постариот и брат на Камило Прокачини и Карло Антонио Прокачини. Семејството се преселило во Милано околу 1585 година со помош на богатиот колекционер на уметнички дела Пиро Висконти.
Почнал како скулптор во катедралата и во миланската црква Санта Марија во близина на Сан Целзус. Во 1610 година тој насликал шест од Квадрони, големи платна кои го слават Свети Чарлс Боромео.
ОУ „Ристо Крле“ - Кадино
Ристо Крле — основно училиште во Кадино, Општина Илинден.
Џулио Чезаре Прокачини
Биографија
Меѓу неговите многубројни жртвеници се Обрежувањето (околу 1616 година) сега во Галерија Есте, Модена, и Тајната вечера (1616) за манастирот поврзан со базиликата на Пресвета
Го насликал и камшикувањето Христово. Во 1620 година за црквата Санта Марија ди Канепанова во Павија насликал две платна на кои е прикажана Дебора која ја собира војската и Рејчел со Јаков кај бунарот и, сè уште во истиот град, Света Тереза за црквата Санта Марија дел Грацие.
Работел со Џовани Батиста Креспи (ил Серано) и Пјер Франческо Мазучели (ил Моразоне) следејќи ги упатствата на кардиналот Федерико Боромео, покровител на уметноста и братучед на Чарлс Боромео. Од тоа време постои прекрасен венец што Прокачини го направил во соработка со фламанскиот сликар Јан Бројгел, кој во тоа време работел и за кардиналот Боромео, припаѓа на колекциите на музејот Прадо и потекнува од шпанската кралска колекција. Тој исто така насликал и мали религиозни платна за богати семејства, во Милано и во Џенова, каде што ги видел делата на Рубенс.
Неговиот стил го покажува влијанието на болоњскиот маниризам и венецијанскиот колоризам и го означува почетокот на барокот.
Залиха
Залиха (или резерва) е стоката и материјалите што ги поседува бизнисот за крајна цел препродажба (или поправка).
Управување со залихи е дисциплина првенствено за одредување на обликот и поставување на порибено стока. Потребно е на различни локации во рамките на еден објект или во рамките на многу локации на мрежата за снабдување да му претходат на редовниот и планираниот тек на производство и залихи на материјали.
Концептот на залихи, акции или работа во процес е проширен од производните системи до услужните бизниси и проекти, преку генерализирање на дефиницијата за „целата работа во рамките на процес на производство - сета работа што е или се случи пред завршувањето на производството“. Во контекст на производниот систем за производство, инвентарот се однесува на сите работи што се случиле - суровини, делумно готови производи, готови производи пред продажба и заминување од производниот систем. Во контекст на услугите, залихите се однесуваат на целата работа направена пред продажбата, вклучително и делумно процесните информации.
Космос-1507
Космос-1507 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 29 октомври 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3000 килограми. Космос-1507 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 442 км, а најмалото на 429.
NGC 5339
NGC 5339 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5339 се споменува и како MCG -1-35-18, MK 1363, IRAS 13513-0741.
Откривање
Телото е откриено на 14 мај 1887 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5339 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 15 m/лм2. NGC 5339 има привидни димензии од 1,7' х 1,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 54 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 55' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 59°.
Други поделби
Проучување на NGC 5339 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49388. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 286; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5553. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 500.
Виолета Јовиќ
Виолета Јовиќ ( Ниш, 8 март 1966 ) е српска писателка. Родена е во Ниш на 8 март 1966 година. Дипломирала на Правниот факултет во Ниш, каде живее и работи. Таа е генерален секретар на Универзитетот во Ниш. Таа е мајка на две деца, Ѓорѓе и Љубица. Член е на Друштвото на писатели на Србија. Наградена е за литература со признанијата(Драгомир Ѓорѓевиќ, Гордана Брајовиќ, Момчило Тешиќ, Брана Цветковиќ, Златно Гашино перо) и сликарство.
Основач и уметнички директор на Фестивалот за детска креативност и креативност за деца Медијана. Има подготвено неколку збирки на Медијанскиот фестивал на детска креативност и креативност за деца.
Нирмсдорф
Нирмсдорф (Nirmsdorf) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Илмтал-Вински Пат.
Приемно одделение
Приемно одделение — предна канцеларија или приемна област каде посетителите пристигнуваат и најпрво се сретнуваат со персонал на местото на работење. Персоналот на канцеларијата ќе се занимава со какво било прашање што го посетил посетителот и ги става во контакт со релевантно лице во компанијата. Генерално, предната канцеларија вклучува улоги кои влијаат на приходите на бизнисот. Терминот приемно одделение е во контраст со терминот позадинска служба, која се однесува на операции на компанијата, персонал, сметководство, плати и финансиски одделенија кои не комуницираат директно со клиенти.
Факултет за биотехнички науки
Историја
Факултетот за биотехнички науки (ФБН) е јавна државнависокообразовна и научна установа од областа на биотехничките науки. Овој факултет е единствениот од ваков вид на високообразовни установи во Р.Македонија со свои карактеристични студиски програми. Од 1999/2000 г.Вишата земјоделска школа,согласно решението за работа од страна на Министерството за образование (бр.12-2920/2-1999) прерасна во Факултет за биотехнички науки.Во текот на десетгодишното постоење, овој Факултет има оспособено прилично голем број на образован кадар, инженери (bachelor) и магистри (master) кои со своето знаење и стручност се вклученивопрехранбениот сектор. Формално,Факултетот за биотехнички науки во Битола, е повисока развојна фаза на Вишата земјоделска школа која своите почетоци ги има од 1960 година.Отворањето на високообразовна Научна установа од ваков карактер значеше и пополнување на повеќедецениската празнина во високообразовниот систем за биотехнички науки и образовање на кадри од областа на прехранбената индустрија. Организацијата на високообразовната дејност на Факултетот се остварува прекуорганизирање разни видови и степени на високото образование:додипломски, постдипломски студии и стекнување научен степен доктор на науки како и прекуфундаментални, развојни и применети истражувања, изведување на комплексни научно-истражувачки проекти од поширок интерес за општествените дејности; курсеви, семинари, со кое се прошируваат и стекнуваат нови знаења и се усовршува кадарот.
Студиски програми
Втор циклус Трет циклус
Кало Обаси
Кало Обаси или Калјомбаси — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Демјанск
Демјанск ( Демя́нск) е населено место со административен статус на мало гратче ( посёлок городского типа) на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација. Сместен е во јужниот дел на Новгородската област и административно му припаѓа на Демјанскиот реон, кој е и административен центар. Според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година во градот живееле само 4 859 жители.
Географија
Градот Демјанск се наоѓа во јужниот дел на Новгородската област во рамничарското подрачје познато како Демјанска низина (микро-целина на Прииљменската низина). Реката Јавоњ, притока на реката Поле и дел од басенот на езерото Иљмењ, тече низ градот. Сместен е на околу 181 километар јужно од административниот центар на областа Велики Новгород.
Историја
Првите пишани информации за населбата се пронајдени во еден летопис од 1406 година каде што се споменува како тврдина Демонска( Деман, Демјан).
Во 1824 година поранешното село со административна одлука било трансформирано во град и административно седиште на новооснованиот Демјански округ. Во 1927 година станал седиште на истоимениот реон, но исто така го изгуби својот градски статус и повторно станува селска населба.
Населбата била тешко оштетена во борбите меѓу советските и германските трупи за време на Втората светска војна (под германска окупација од 9 септември 1941 година до 21 февруари 1943 година)
Индустрија
Постоечките претпријатија во Демјанск служат индустрија за дрво и храна.
Транспорт
Демјанск се наоѓа на патот што ги поврзува Јазелбитси и Стараја Руса. Постојат и локални патишта. Има сообраќај со автобуси со потекло од Демјанск.
Култура и рекреација
Демјанск содржи тринаесет објекти класифицирани како културно и историско наследство од локално значење. [12] Тука спаѓаат голем број згради од поранешниот центар на ујездите пред 1917 година, вклучувајќи затвор, археолошки споменик и голем број гробници на војници паднати во Втората светска војна.
Демјанск е домаќин на Демјанскиот Окружен Музеј.
Население
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 5 536 жители, додека според проценките на Националната статистичка служба за 2014 година градот имал 4 859 жители.
1016
1016 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1016 година од новата ера, 16. од вториот милениум, 16. од XI век и седма од 1010-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6524 и 6525 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5766 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4776 и 4777 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1769.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1016 година се протега во 3652 и 3653, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3712 и 3713 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1559. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 406 и 407 исламска година.
Дабица (Фариш)
Дабица — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Фариш. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. Во непосредната близина на училиштето биле откриени повеќе гробови од тегули од видот „на две води“ и една ара профилирана од сите страни која подоцна е поставена во олтарот на селската црква како основа за чесната трпеза.
Црква Св. Петар (Мешеишта)
'''Црква Св. Петар''' — археолошко наоѓалиште во селото Мешеишта во областа Дебрца. Претставува доцносредновековна црква и некропола. Се наоѓа во селскиот црковен простор. Црквата е изградена врз темели на постара црковна градба. Доказ за тоа се постојните стари гробови околу неа.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Средно Егри
'''Св. Архангел Михаил''' — црква во битолското село Средно Егри, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм изграден во 1830 г. Оттогаш е обновуван; сегашната фасада е од тули. Денешната камбанаријата е изградена во 1997 г. со средства од селаните и нивни сонародници од Мелбурн, Австралија.
За време на Првата светска војна во дворот на црквата бугарската војска ги погребала нејзините поручници Христо Хинов и Лаљу Лазаров, загинати на 30 октомври и 6 ноември 1916 година во с. Кременица (Кенали).
Космос-1508
Космос-1508 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 ноември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 108,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1962 км, а најмалото на 397.
Светски ден на љубезноста
Светскиот ден на љубезноста има меѓународно одбележување на 13 ноември. Воведен е во 1998 година од Светското движење за љубезност, коалиција на невладини организации за љубезност на народите. Одбележан е во многу земји, вклучувајќи ги Канада, Австралија, Нигерија и Обединетите Арапски Емирати. Сингапур за прв пат го одбележал денот во 2009 година. Италија и Индија исто така го одбележале денот. Во Обединетото Кралство се одбележува со Дејвид Џемили, кој заедно со Луиз Бурфит-Донс го основаа Денот на љубезноста во Обединетото Кралство.
Во 2010 година, на барање на Мајкл Лојд-Вајт, Здружението на родители и Федерацијата на граѓани на Нов Јужен Велс му напишал на министерот за образование на Нов Јужен Велс да го постави Светскиот ден на љубезноста на училишниот календар на Нов Јужен Велс.
Училиштата ширум светот го слават Светскиот ден на љубезноста. Настаните ја вклучуваат „Големата прегратка“, делење картички за љубезност, глобален флешмоб, кој беше координиран од Орли Ваха од САД, и се одржа во 15 земји и 33 градови со свои слики од настанот што се најдоа на големите екрани во Њујорк. Канада го слави со Концертот за добрина, а во Сингапур во 2009 година на денот беа подарени 45.000 жолти цвеќиња. Во 2017 година, Светскиот ден на љубезноста се славеше и во Словенија, организиран од волонтерската организација Хуманитарчек, како дел од нивниот проект Рандомизирана љубезност.
Цел
Светскиот ден на љубезноста постои за да се истакнат добрите дела во заедницата, насочени кон позитивната моќ и заедничката нишка на љубезност што нè врзува. Љубезноста е основен дел од човечката состојба што ги премостува поделбите на расата, религијата, политиката, полот и поштенските кодови. Картичките за љубезност се исто така постојана активност што може да се пренесе за да се препознае дело на љубезност или да се побара да се изврши дело на љубезност. На Обединетите нации им пристапи Светското движење за љубезноста, со цел за официјално признавање на Светскиот ден на љубезноста, а членовите едногласно ја потпишаа Декларацијата за поддршка на светската љубезност.
Според „Gulf News“, „тоа е ден кој ги охрабрува индивидуите да ги превидат границите, расите и религијата“.
Тоскана
Тоскана (Toscana) — еден од најголемите и најважни региони во Италија поради своето културно-историско и уметничко наследство. Сместена во Централна Италија, на северозапад се граничи со Лигурија, на север со Емилија-Ромања, на исток со Марке и Умбрија, на југ со Лацио. Површината која го зафаќа овој регион на Апенинскиот Полуостров е 22.997 км2 а името произлегло од првите жители кои ја населувале таа зона, Етрурците или Туски, кои му ги дале на регионот првите форми на територијална организација. По нив, регионот бил заземен од страна на Римјаните а по паѓањето на Римското Царство, Тоскана паднала под власт на Готите, Лонгобардите и на Каролинзите. Во средновековниот период биле основани независните општини кои не издржале под превласта на Фиренца со која управувало семејството Медичи. Тоскана се смета за лулката на италијанскиот јазик во која се родиле едни од најпознатите италијански уметници и поети. Освен тоа, Тоскана е своевиден регион-музеј: нејзините градови чуваат многубројни ремек дела како палати, цркви, галерии, кои привлекуваат туристи од целиот свет.
Главен град на регионот Тоскана е Фиренца, град кој е прочуен во светот по својата убавина и многубројните културно-историски споменици, но и по природната убавина. Во овој регион се сместени и други познати градови како Пиза, Сиена, Лука, Арецо и Ливорно.
Оберајсен
Оберајсен (Oberreißen) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од општината Илмтал-Вински Пат.
Берзити
Берзити (Верзити; Брзити, Брсјаци) биле јужнословенско племе кое првпат се споменува под името Верзети или Велегезети во „Чудата на свети Димитрија“, а во врска со една од опсадите на Солун. Во 799 год. словенскиот кнез Акамир заедно со Хеладиките (домашните Грци) прави заговор против византиската царица Ирина. Акамир во тоа време бил независен словенски архонт на областа Верзетиjа, а која се наоѓала во Тесалија. Присуство на словенски племиња во Тесалија е потврдено и со археолошки наоди од 7-9 век, каде се присутни и голем број рани словенски топоними.
Потекло на Берзитите
Берзитите, како и најголем број од словенските племиња кои ја населиле тероторијата на регионот Македонија припаѓаат на јужната словенска група тнр. Склавини. Баварскиот географ Geographus Bavarus од 9 век ги забележува Берзитите/Верзитите како Vereziti и ги населувале областите на денешна источна Германија, западна Чешка и југозападна Полска, поточно меѓу градовите Бауцен — Ерфурт — Прага — Краков. Во 9 век Берзитите сѐ уште постоеле како засебен етнос во Средна Европа и таму имале 10 градови (Verizane ciuitates X). Еден дел од племето се населил во градот Брест во Белорусија, а друг дел, наречен Брсјаци, заминал кон југ, на Балканот. Затоа, и ден денес, луѓето кои живеат во околината на Демир Хисар и делови од Кичевско, Охридско и Велешко се наречени Брсјаци, а и голем дел на битолчани, поради доселувањето од демирхисарско. Според истражувањата на многу географи, историчари, етнографи, и др. За брсјачки места се сметаат: Дебрца, Кичевија, Малесија, Порече, Азот, Железник, Мариово и Преспа. Како места каде најсилно се одржало брсјачкото име се сметаат Кичевија и Порече.
Потекло на населението од брсјачкиот крај
Досега низ брсјачкиот реон многу антропогеографи вршеле истражувањата, па така според резултатите може да се констатира дека Брсјаците во поголемиот број се староседелци, но исто така меѓу Брсјаците има и доселеници од одамна раселениот град Закамен, за кој сепак се претпоставува дека се наоѓал во Малесија, иако тоа не е со сигурност потврдено, меѓу населението во брсјачкиот крај, исто така има и доста родови доселени од мијачкиот крај, како и од територијата на денешна Албанија. Највеќе доселеници од мијачкиот крај има во областа Железник, таму е создадено дури и чисто мијачко село, селото Смилево. Во реонот на Преспа, има значителен број на доселеници од денешна територија на Албанија, области каде преовладува староседелското население се: Дебрца, Азот и Мариово. Во Кичевија и Порече има значителен број доселеници од одамна раселениот град Закамен, за кој сепак се претпоставува и дека се наоѓал во брсјачката област Малесија, но тоа сепак не е со 100% потврдено. Малку доселеници има и од Полог, како и од териториите на денешните држави Грција (Егејска Македонија), Србија и Косово, доселениците од другите краишта се тотално незначителни.
Берзитите
Берзитите заедно со останатите словенски племиња во 7 век формирале Склавинија т.е. кнежевство. Познатиот хроничар Теофан Конфесор спомнува дека Берзитите, како вазали плаќале данок прво на Византија, а од 9 век данокот го плаќале на Бугарија.
Taake (бенд)
Тааке ( Norwegian: [ˈtôːkə] ) е норвешки блек метал бенд од Берген, формиран во 1993 година и првично именуван како Туле. Еден континуиран член на бендот е Хоест, кој ја пишува целата музика и го снима најголемиот дел од музиката. Има издадено седум целосни албуми и неколку EP-а. Бендот се опишува себеси како „вистински норвешки блек метал“, а Хоест рекол дека сака „да ја разбуди националната гордост и културната носталгија кај моите норвешки слушатели“, како и да ги потсети луѓето „дека пеколот е токму овде на Земјата и дека луѓето можат да бидат демони“. Сите стихови се на мајчиниот дијалект на Хоест и се испечатени на нордиски руни. Taake е стариот правопис на норвешкиот збор tåke, што значи „магла“.
Рани демо снимки
Во 1993 година, Орjан Стедјеберг (Ørjan Stedjeberg), тогаш познат како Улведин (Ulvhedin), ја формирал првата верзија на бендот Тааке под името Туле, заедно со тапанарот Свартулв (Svartulv). Туле објавиле две демо-а, Der vinterstormene raste во 1993 година и Omfavnet av svarte vinger во 1994 година. Набргу потоа, бендот го сменил своето име во Тааке и „Улведин“ го усвоил новиот псевдоним „Хоест“ (што значи „есен“ или „жетва“). Во 1995 година, тие го објавиле демото Manndaudsvinter во 1995 година. Ова било проследено во 1996 година од 7" ЕП наречено Koldbrann i jesu marg.
Албумска трилогија (1999–2005)
Помеѓу 1999 и 2005 година, Taake објавиле три целосни албуми. Тие се трилогија од концептни албуми поврзани со темите „смртта, Норвешка и ѓаволот во човекот“.
Првиот целосен албум, Nattestid ser porten vid, бил издаден од Wounded Love Records во 1999 година. Албумот бил целосно напишан од Хоест, но тој донел сесивен музичар, „Тундра“, на бас гитара и тапани. Се снимал во текот на 1997 и 1998 година во салата Григ.