cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Западноантарктичка ледена покривка
Потенцијален колапс
Рапли изјавил: "„Делови од ледената покривка на Антарктикот што лежи на карпите под нивото на морето, почнаа да испуштаат мраз доволно брзо за да дадат значителен придонес во зголемувањето на нивото на морето. Разбирањето на причината за оваа промена е итно за да може да се предвиди колку мраз на крајот може да се испушти и во кој временски рок. Сегашните компјутерски модели не го вклучуваат ефектот на течната вода врз лизгањето и протокот на ледената покривка, и затоа обезбедуваат само конзервативни проценки за идното однесување.“"Експерти за поларен мраз од САД и Обединетото Кралство се состанале на Универзитетот во Тексас во Остин во март 2007 година на работилницата за врски на Западниот Антарктик до проценка на нивото на морето (WALSE). Експертите разговарале за нова хипотеза која го објаснува забележаното зголемено топење на ледената покривка на Западен Антарктик. Тие предложиле дека промените во шемите на циркулација на воздухот довеле до зголемено издигнување на топла, длабока океанска вода долж брегот на Антарктикот и дека оваа топла вода го зголемила топењето на пловечките ледени гребени на работ на ледената покривка. Модел на океанот покажал како промените на ветровите можат да помогнат да се канализира водата по длабоките корита на морското дно, кон ледените гребени на излезните ледници. Точната причина за промените во шемите на циркулацијата не е позната и тие може да се должат на природната варијабилност. Сепак, оваа врска помеѓу атмосферата и издигнувањето на длабоките океански води обезбедува механизам со кој климатските промени предизвикани од човекот може да предизвикаат забрзано губење на мразот. Неодамна објавените податоци собрани од сателити ја поддржуваат оваа хипотеза, што сугерира дека ледената покривка на Западен Антарктик почнува да покажува знаци на нестабилност.
На 12 мај 2014 година, било објавено дека два тима научници изјавиле дека започнал долго стравуваниот колапс на Ледената покривка, со што тие велат дека ќе биде вековен, „незапирлив“ процес кој може да го подигне нивото на морето за 1.2 до 3.6 метри Тие проценуваат дека брзото повлекување на Твејтсовиот Ледник ќе започне за 200-1000 години. (Статии од научни извори: Rignot et al. 2014 и Joughin et al. 2014 Поновите истражувања сугерираат дека делумно колапс на Твејтсовиот Ледник може да се случи порано, бидејќи ледениот гребен што ја ограничува источната третина од протокот на ледникот сега покажува нестабилност, бидејќи затоплувањето на води ја поткопува зоната на заземјување, каде што ледникот се поврзува со неговиот лебдечки гребен. Според Тед Скамбос, глациолог на Универзитетот во Колорадо Болдер и водач на Меѓународната соработка за ледниците Твејтс, во интервју од 2021 година од станицата Мекмердо, „Работите се развиваат навистина брзо овде. Тоа е застрашувачко.“
Во 2016 година, подобреното компјутерско моделирање открило дека распадот на ледниците може да доведе до нагло зголемување на нивото на морето многу побрзо отколку што претходно било предвидено. „Ние сме во опасност да им дадеме на младите ситуација која е надвор од нивна контрола“, изјавил Џејмс Е. Хансен, водач на голем број климатски научници кои работеле заедно за да ја состават студијата. Во 2018 година, научниците заклучиле дека високото ниво на морето пред околу 125.000 години, кое било 6–9 m (20–30 ft) повисоко од денешното ниво, најверојатно се должи на отсуството на западноантарктичката ледена покривка и откриле докази дека ледената покривка се урнала под климатски услови слични на денешните.
Затоплување
Западноантарктичката ледена покривка се загреала за повеќе од 0.1 C-change во последните педесет години, а затоплувањето е најсилно во зима и пролет. Иако ова е делумно неутрализирано со есенското ладење на Источен Антарктик, овој ефект бил ограничен во 1980-тите и 1990-тите. Трендот на просечна површинска температура на Антарктикот ширум континентот е позитивен и статистички значаен на > 0.05 C-change од 1957 година. Ова затоплување е најсилно на Антарктичкиот Полуостров. Во 2012 година, температурните рекорди биле повторно анализирани со заклучок дека од 1958 година, западноантарктичката ледена покривка се загреала за 2.4 C-change, речиси двојно повеќе од претходната проценка. Некои научници сега се плашат дека може да се сруши како што тоа го направил Ларсеновиот Леден Гребен Б во 2002 година.
Расед
Раседниот систем на Западниот Антарктик (РСЗА) е еден од главните активни континентални раседи на Земјата. Во 2017 година, геолозите од Универзитетот во Единбург откриле 91 вулкани сместени два километри под ледената површина, што го прави најголемиот вулкански регион на Земјата. Се верува дека РСЗА имаат големо влијание врз ледените текови во Западен Антарктик. Во западниот дел на Земјата на Мари Бирд, активните ледници течат низ долините ограничени со раседи (грабени) на РСЗА. Откриен е и предложен е подледен вулканизам да влијае на протокот на мраз. Брзо движечките ледени струи во Сајпловиот Брег во непосредна близина на источниот раб на Росовиот Леден Гребен се под влијание на подмачкувањето, што може да предизвика брзо распаѓање на ледената покривка ако глобалното затоплување се забрза.
Мирза Фатали Ахундов
Мирза Фатали Ахундов (Mirzə Fətəli Məhəmmədtağı oğlu Axundov (Axundzadə)) (30 јуни 1812, Шеки - 10 март 1878, Тбилиси) е азербејџански писател демократ, педагог, филозоф и општественик.
Тој е основач на реализмот во азербејџанската литература, предок на азербејџанската драматургија и фикција, полковник.
Меморија
Неговото име го носат Азербејџански народната библиотека, Азербејџанскиот театар за опера и балет и Азербејџанскиот педагошки институт за руски јазик и литература.
Дру Баримор
Дру Блајт Баримор (родена на 22 февруари 1975 г.) — американска глумица, автор, режисер, модел и продуцент. Таа ја започнала својата кариера глумејќи на телевизија, и набрзо потоа станала филмска глумица.
По турбулентното детство кое ѝ било одбележано со зависност од дрога и алхокол и две рехабилитациски сесии, таа на свои 15 години ја напишала својата автобиографија насловена Изгубно девојче. Таа глумела во низа популарни филмови, влучувајќи ги Отровна Ајви (1992), Лоши девојки (1994), Момци на страна (1995) и Врисок (1996). Таа исто така глумела заедно со Адам Сендлер во Пејач на свадби (1998), 50 први состаноци (2004) и Семеен хаос (2014).
Откако Баримор и Ненси Џувонен ја основале продукциската компанија Flower Films, компанијата продуцирала неколку филмови и серии во кои глумела Баримор, како Никогаш бакната (1999), Ангелите на Чарли (2000), Дони Дарко (2001), Ролерки (2009) и Тој едноставно не е заинтересиран за тебе (2009). Таа глумела и во филмовите Музика и стихови (2007), Сите се добро (2009), Врска на далечина (2010) и Веќе ми недостигаш. Баримор добила Златен глобус за најдобра глумица во минисерија или ТВ филм за најзината изведба во ТВ филмот Сиви градини (2009).
Таа била именувана за амбасадор против гладот при Светската програма за храна (WFP) на Обединетите Нации. Оттогаш, таа донирала преку 1 милион долари на програмата. Баримор има своја ѕвезда на холивудската патека на славните.
Животопис
Дру Баримор е омажена за Вил Копелман, со кого има две ќерки: Олив (родена во 2012) и Френки (родена во 2014).
Филмска кариера
Баримор се прославила на седумгодишна возраст, со улогата во филмот на Спилберг „ЕТ“.
Други активности
Покрај филмската кариера, Баримор повремено пишувала текстови за интернет-магазинот „Рифајнери 2“.
Боркслебен
Боркслебен (Borxleben) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Боркслебен се наоѓа источно од Кифхојзер, на самата граница со Саксонија-Анхалт. Боркслебен се наоѓа 2 километри источно од Ихштет.
Лос Љанос де Тормес
Лос Љанос де Тормес — општина која се наоѓа во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Јохана Шмит
Johanna Schmitt е еволутивен еколог и генетичар на растенија. Нејзиното истражување е познато по неговото фокусирање на генетската основа на црти во еколошки вредни растенија и предвидување како таквите растенија ќе одговорат и ќе се прилагодат на промените во животната средина, како што е климатското затоплување. Автор е на над 100 статии, а нејзините дела се цитирани во над 7900 цитати. Таа е почестена што е првата жена научник на Универзитетот Браун избрана во Националната академија на науките.
Живот
Schmitt заработила диплома за биологија од колеџот Swarthmore во 1974 година. Schmitt била наградена со д-р. по биологија од Stanford University во 1981 година. По Стенфорд, Schmitt conducted истражување на Duke University. Таа се придружила на Универзитетот Браун во 1982 година каде што на крајот стана Stephen T. Olney, професор по природна историја. Во Браун, таа била и директор на Иницијативата за промена на животната средина. Во моментов, таа е истакнат професор на Универзитетот на Калифорнија во Дејвис во Одделот за еволуцијата и екологија која таа се приклучила во 2012 година.
Schmitt е добитник на награда за истражување Humboldt и е past претседател на Здружението за проучување на еволуцијата (ССЕ) и на Американското здружение на натуралисти (АСН). Покрај тоа, Schmitt е соработник на Американската асоцијација за унапредување на науката (AAAS) и член на Националната академија на науките. Таа била примена во Американската академија за уметности и науки во 2010 година.
Фокус на истражување
Истражувањето на Schmitt се фокусира на механизмите за прилагодување и одговори на климатските и еколошките варијации, адаптивната еволуција на развојната пластичност (како што се одговорите на сезонските знаци), екологијата и еволуцијата на ефектите врз мајката, генетската и адаптивната основа на развојниот и физиолошкиот живот - одлики на историјата и конзерваторска биологија на растенијата. Пример за нејзиното истражување вклучува одредување на улогите на генетска и климатска варијација во model plant Arabidopsis. Истражувањето на Schmitt е исто така во првите редови во користењето моделирање за да се испита како климатските промени ќе влијаат на дистрибуцијата и успехот на растенијата.
Мољано Венето
Мољано Венето (итал. Mogliano Veneto) е град и општина во покраината Тревизо (регион Венето) во северна Италија, на половина пат помеѓу Местре (Венеција) и Тревизо.
Култура
Градот е познат по средновековниот фестивал кој се организира во септември секоја година. Од 1 до 10 декември на плоштадот Пјаца Пио X се приредува божиќен пазар со тезги на малостопанственици од разни краишта.
Сообраќај
Низ градот минува мошне прометниот автопат наречен „Тераљо“, кој е впрочем историски пат кој го поврзувца Тревизо со Местре/Венеција. Низ Мољано Венето минува и железничката линија Удине-Венеција и затоа градот претставува престојувалиште на оние што работат во околните индустриски подрачја.
Познати личности
Мољано Венето е родно место на познатиот уметник Џовани Батиста Пиранези (1720-1778).
Космос-2412
Космос-2412 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 26 декември 2004 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9138 км, а најмалото на 9121.
Градиште (Лезово)
Градиште — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Лезово. Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време. Се наоѓа на 1,5 км северозападно од селото, на еден висок рид со доминантна местоположба. На врвот, кој претставува зарамнето плато, се гледаат остатоци од одбранбен бедем. Во внатрешноста на градиштето има темели од повеќе мали објекти. Најдени се и монети од Јустинијан I.
NGC 1319
NGC 1319 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1319 се споменува и како ESO 548-6, MCG -4-9-3.
Откривање
Објектот е откриен на 13 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1319 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1319 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 1319 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12708. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 311; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5879. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
RIP
RIP (од англ. Routing Information Protocol или „Протокол за насочувачки информации“) претставува динамички насочувачки протокол кој се користи во локални и широкоподрачни мрежи. Како таков тој е класифициран како внатрешен протокол на портен насочувач (IGP). Овој протокол користи алгоритам кој се заснова на патека. За првпат е дефиниран во документот RFC 1058 во 1988. Оттогаш овој протокол неколкупати бил проширен, и како резултат на тоа е добиен RIP верзија 2 протоколот(RFC 2453). Денес сè уште се користат и двете верзии на RIP протколот, иако се смета дека технички се заменети со понапредни протоколи како што се Open Shortest Path First (OSPF) и протоколот претставен од OSI IS-IS. протоколот RIP исто така може да се користи и во IPv6 мрежи, овоаa верзија на протоколот е позната како RIPng (RIP next generation- RIP следна генерација) протокол, и за првпат е објавена во RFC 2080 (1997).
Историја
Насочувачкиот алгоритам кој го користи протоколот RIP е алгоритамот на Белман-Форд. Овој алгоритам за првпат бил применет во компјутерските мрежи во 1967 година и бил првиот насочувачки алгоритам на мрежата ARPANET.
Првата верзија на протоколот кој подоцна се разви во RIP била наречена Gateway Information Protocol и била дел од пакетот протоколи наречен PARC Universal Packet, кој бил развиен од стрна на Xerox Parc. Подоцнежната верзија на овој протокол била наречена Routing Information Protocol, и била дел од Xerox Network Systems.
Верзија на протоколот RIP која го поддржува семрежниот протокол (IP) подоцна била вклучена во BSD (Berkeley Software Distribution) оперативниот кој се засновал на оперативниот систем Unix. Разни произведувачи на програми имаат развиено своја верзија на протоколот RIP. Со RFC 1058 разни верзии на овој протокол се обединети во еден стандард.
Технички детали
RIP е distance-vector routing protocol кој вклучува броење на скокови (hopcount) како насочувачка метрика. Времето на задржување изнесува 180 секунди. протоколот RIP спречува бесконечни извршувања на алгоритмот со воведување на лимит на бројот на скокови кои се дозволени во една патека од изворот до одредиштето. Максималниот број на скокови кои ги дозволува RIP изнесува 15. Ова ограничување кое се воведува ча ограничува и големината на мрежата во која може да се примени протоколот RIP. Скок (hop) со вредност 16 се смета за бесконечно растојание и се користи за означување на непристапни, неоперабилни или непосакувани патеки во процесот на избирање на соодветната патека.
Вообичаено секој RIP насочувач испраќа целосни известувања (насочувачки информации) на секои 30 секунди. Во минатото насочувачките табели биле толку мали што воопшто не влијаеле на мрежниот сообраќај. Пропорционално со растот на големината на мрежите зголемувала и големината на насочувачката табела, па така податоците (насочувачки информации) кои се испраќале на секои 30 секунди сериозно влијаеле на мрежниот сообраќај. Една идеја која е разгледувана е насочувачките информации да се испраќаат во различни временски интервали, но во пракса ова не покажало никакви подобрувања.
Во денешните компјутерски мрежи, протоколот RIP не се препорачува да се избере како насочувачки протокол бидејќи можностите за конвергенција и размерливост кои ги нуди протоколот RIP се премногу ограничено во споредба со Enhanced Interior Gateway Routing Protocol (EIGRP), Open Shortest Path First (OSPF), или IS-IS протоколите кај кои е надминат хоп лимитот. Добра особина на протоколот RIP е фактот што протоколот RIP е лесен за конфигурирање и не побарува дополнителни параметри за насочувачите, што не е случај кај другите протоколи.
Протоколот RIP се спроведува со примена на User Datagram Protocol како транспортен протокол. Овој протокол има резервиран порт број 520.
Верзии
Постојат три верзии на Протоколот за насочувачки информации: RIPv1, RIPv2, и RIPng.
RIP верзија 1
Оригиналната спецификација на протоколот RIP, дефиниран во RFC 1058, користи класен насочувачки протокол. Периодичните насочувачки ажурирарања не содржат информации за подмаските, со што не е поддржано support for VLSM адресирање. Ова ограничување недозволува да се создаваат различни по големина подмрежи во иста мрежна класа (ИП класа). Со други зборови ова ограничување доведува до побарувањето дека сите подмрежи во мрежната класа мора да бидат со иста големина. Исто така не постои поддршка за автентификација на насочувачите што го прави протоколот RIP небезбеден. RIP верзија 1 протоколот функционира во мрежи каде бројот на скокови (hop) помеѓу насочувачите е во интервалот од 0 до 15 (само 16 скокови). Доколку има повеќе од 16 скокови помеѓу два насочувачи неможат да се испратат податочните пакети до дестинациската адреса.
RIP верзија 2
RIP верзијата 2 е развиена во 1993, и ги надминува повеќето од недостатоците на RIP верзија 1. За последен пат овој протокол е стандардизиран во 1998. Овој протокол вклучува можност за пренос на податоци за подмрежите, и исто така поддржува Classless Inter-Domain Routing (CIDR). За да се обезбеди компатибилност за поретходната верзија скок лимитот од 15 е задржан. RIP верзијата 2 има можности за компатибилност со сите претходни спецификации, доколку сите т.н. Must Be Zero полиња во пораката на RIP верзија 1 се точно специфицирани, а опцијата compatibility switch овозможува фини поставки на интероперабилноста.
Со цел да се избегне непотребно оптоварување на хостовите кои не учествуваат во насочувањето, RIP в2 користи мултикаст наместо броадкаст што е случај кај RIP в1. Уникаст адресирањето е дозволено за некои специјални апликации.
(MD5) автентификација за протоколот RIP е претставена во 1997.
RIP верзијата 2 претставува семрежен стандард именуван како STD56 (RFC 2453).
Во RIP верзијата 2 се додадени и тагови за насоките кои овозможуваат насоките да бидат разликувани од внатрешните насоки во надворешни редистрибуирани насоки од ЕГП протоколите.
RIPng
RIPng (RIP next generation - RIP следна генерација), дефиниран во RFC 2080, претставува екстензија на протоколот RIP кој поддржува IPv6 адресирање, кое е следната генерација на Семрежен протокол. Главните разлики помеѓу RIP верзија 2 и RIRng се:
Црвена боја
Црвената боја е основна боја од видливиот дел на спектарот на светлината. Брановата должина на боја во спектарот е 625 - 700 нм. Со сината и жолтата боја ги сочинуваат трите главни бои, а со нивно мешање ги добиваме останатите бои. Крвта најчесто има црвена боја. Често означува некои работи кои се важни, опасни или погрешни.
Извор (Кумановско)
Извор — село во Општина Липково, Кумановско.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Жеглигово, во сливното подрачје на Липковска Река, делумно заезерена со акумулацијата Глажња. Атарот е планински, со површина од Од источната страна на селото минува регионалниот пат Опае - Злокуќане (Р29272) кој води до граничниот премин за Косово.
Историја
Селото е спомнато се спомнува во Првата архилевичка грамота од 1354/5 г. како дар на деспотот Дејан за црвата во Архилевица. Во 1378-9 г. наследниците на Дејан, Јован и Константин Драгаш, ја дарувале црквата во Архилевица со сите нејзини имоти на манастирот Хиландар на Света Гора.
Стопанство
Извор има скромно земјоделство. Од вкупната површина на атарот, 347 ха се шуми, 163 ха се обработливо земјиште, а само 57 ха отпаѓа на пасишта
Население
Во 1950-тите и 1960-тите, Извор бил населен претежно од Турци, Албанците биле малцинство (17,9 % во 1953, а 12,4 % во 1961 г). Ова се сменило во текот на наредната деценија, која Турците целосно се иселиле, а на нивно место се доселиле голем број Албанци. Сепак, во 1970-тите населението (сега целосно албанско) доживеало голем пад, кој продолжил сè до денес. На пописот од 2002 година, селото имало 4 жители.
Во 2002 година, селото имало 4 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 20 жители, сите Албанци.
Црква „Св. Петка“ - Марвинци
Света Петка — главна селска црква на валандовското село Марвинци. Црквата се наоѓа над селото.
Во дворот на црквата се наоѓаат и селските гробишта на Марвинци.
Историја
Според народното предание, првобитната црква во селото била подигната во втората половина на век. Нејзин градител бил познатиот неимар од селото Тресонче, Андон Китанов.
Но, во 1913 година била запалена од грчките андарти и изгорела. Повторно, била изградена во 1926 година на местото на старата црква.
За несреќа, во 1931 година била разурната од катастрофалниот Валандовски земјотрес, но со помош на верниците од селото, повторно била обновена.
Архитектура
Според својата архитектурна форма, црквата е трикорабна, со дрвени рамни тавани, со нартекс на западната страна и со полукружна олтарна апсида на источната страна. Црквата има голем иконостас, долг над десет метри, изработен во 1927-1928 година. Царските двери потекнуваат од 1928 година, а иконите од 1927 година.
Гехофен
Гехофен (Gehofen) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Гехофен се наоѓа во северниот дел на покраината Тирингија.
Јанка Купала
Јанка Купала(Я́нка Купа́ла; 7 јули 1882 - 28 јуни 1942) бил псевдонимот на белорускиот поет и писател Иван Даминикавич Луцевич. Купала се смета за еден од најголемите белоруски писатели на XX век.
Животопис
Купала е роден на 7 јули 1882 година во близина на Минск во Белорусија. Двата родители на Купала биле фармери и поради тоа Купала бил сметан за дел од селската класа на граѓани. Тој се стекнал со традиционално белоруско образование и истото го завршил во 1898 година. По смртта на неговиот татко во 1902 година, тој работел неколку краткотрајни работи.
Купола бил добитникот на Орденот Ленин во 1941 година за колекцијата „Ад сэрца“ (Од срце). Тој во 1941 година се преселил во Москва поради окупацијата на Белорусија од Нацистичка Германија. Во Москва објавувал поеми за поддршка на белоруските партизани. Купала умерел мистериозно во 1942 година во Москва, по пад низ скали во „Хотел Москва“. Официјално смртта била назначена како несреќа, но и денес постојат шпекулации за вистинската причина за смртта на писателот.
Купала се смета за симбол на белоруската култура за време на советскиот режим. Во Минск има подигнати и музеј за овој писател.
See You Later (албум од Вангелис)
See You Later  е албум од Вангелис објавен во 1980 година.
NGC 3301
NGC 3301 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3301 се споменува и како NGC 3760, UGC 5767, MCG 4-25-35, CGCG 124-45, IRAS 10341+2208.
Откривање
Објектот е откриен на 12 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3301 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3301 има привидни димензии од 3,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 36 м 55,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 52' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 52°.
Други поделби
Проучување на NGC 3301 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31497. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1427. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
Колиби (Лезово)
Колиби — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Лезово. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време. На околу 1 км источно од селото, на една пространа висорамнина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал, насобрани на неколку грамади.
Бешир Аталај
Бешир Аталај (родена на во Крккале) е турски политичар и моментален вицепремиер на Труција од страна на владејачката Партија на правдата и развојот.
Аталај дипломирал на Анкарскиот универзитет по право. По дипломирањето работел на неколку универзитети, а станал и ректор на Универзитетор во Кркале.
По победата на Ердоган на изборите во 2002 година, Аталај станал Државен министер. Во август 2007 година бил назначен за Министер за внатрешни работи на Труција. По Парламентарни избори во Турција (2011)|Парламентарните избори во 2011 година бил назначен за вицепремиер на земјата.
Бешир Аталај е оженет и има три деца. Инаку тој има курдско потекло
Јелачки Црн Врв
Јелачки Црн Врв ― планински врв во месноста Јелак на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Неговата височина е 1.890 метри.
Местоположба и пристапност
Јелачки Црн Врв се наоѓа на север од Попова Шапка во близина на поранешниот планинарски дом Јелак.
Патеката е со должина од 5 км и се одвива од Планинарскиот дом „Смрека“ преку бандерите до сртот од 2000 мнв кои водат до разрушениот планинарски дом Јелак сè до Јелачки Црн Врв. Патеката е лесна и се движи во живописен предел од пасишта и иглолисен шумски појас сè до врвот кој е поставен на карактеристичен гребен. Искачувањето пред врвот конкретно се одвива по сртот на гребенот, едната страна на врвот е карпа додека другата е со стрмни пасишта, во овој дел е потребно внимателно движење. Од врвот се отвора прекрасен поглед кон средишниот дел од Шар планина. Патеката е добро маркирана и прегледна.
Масато Моришиге
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2014.
Црвеногушка
Црвеногушка — мала инсектојадна врапчевидна птица од семејството на муварчињата (Muscicapidae), која порано била сместена меѓу дроздовите (Turdidae). Долга околу 12.5-14 см, и мажјаците и женките со исти бои - портокалови гради и лице обрабени со сиво, кафеави горни делови и белкави долни делови - оваа птица ја има низ цела Европа, на исток до западен Сибир, на југ до северна Африка. Ја има и во Македонија. Таа е обично постојан жител (не е преселница), освен од најсеверните делови на нејзиниот опсег.
Таксономија и систематизација
Црвеногушката е еден од многубројните видови за првпат опишани од Linnaeus во неговото дело од 18 век, Systema Naturae, под името Motacilla rubecula. Епитетот rubecula е деминутивна форма од латинскиот збор ruber, што значи „црвен“. Родот Erithacus бил создаден од францускиот природонаучник Cuvier 1800 година, давајќи ѝ го на птицата денешното научно име E. rubecula.
Во својот широк опсег низ континентална Европа, црногушките по малку се разликуваат, но не формираат посебна популација која може да се смета за подвид. Подвидовите на црвеногушките имаат свои популации на островите или на повисоките планини.
На Канарските Острови
Птици кои најмногу се разликуваат како подвид се оние на Канарските Острови, на Гран Канарија (E. r. marionae) и Тенерифе (E. r. superbus), кои може да се сметаат за два различни вида, или барем подвида. Се разликуваат по белиот прстен околу окото, интензивно обоените гради и сива линија која ги одвојува портокаловите од кафеавите делови. Стомакот му е бел. Гетенски, и птиците од Гран Канарија и Тенерифе добро се разликуваат. Компарацијата меѓу marionae и  superbus покажува дека првите имаат 10% пократки крилја од вторите.
Опис
Возрасната црвеногушка е долга 12.5-14 см, има распон на крилјата 20-22 см и тежи 16-22 грама. Мажјакот и женката имаат слично перје, портокалови гради и лице, обрабени со синкавосиво од страните на вратот и градите. Горните делови се кафеавкави, стомакот им е белкав, а нозете кафеави. Клунот и очите им се црни. Младенчињата се точкави, кафеави со бело, со дамки од портокалово.
Поведение
Црвеногушката е дневна птица, иако има сведоштва дека се појавува да лови инсекти на силна месечева светлина или близу до светилки, ноќе. Во британските и ирските градини таа чеесто доаѓа и не се плаши од луѓето, а особено ако се копа земјата, па чека да излезе некој црв или некоја друга свежо ископана храна. Оваа птица се смета за пријател на градинарите и никогаш не е повредувана од луѓето. За разлика од тука, во континентална Европа, птицата била ловена и убивана, па затоа е поплашлива. Обично се храни со инсекти и црви, но наесен и зимно време, ја дополнува својата исхрана со бобинки и овошје. Јаде и мешавина од специјални семиња подготвени и понудени од луѓето.
Морталитетот е многу голем во првата година од животот, па затоа просечно, овие птици живеат 1.1 година. Но, ако ја преживеат првата година можат и долго да живеат, а забележана е возраст од 12 години.
Размножување
Црвеногушките може да одберат многу различни места за своето гнездо, всушност секоја дупка или длапка може да дојде предвид. Освен вообичаените пукнатини или затскриена места, овие птици го прават гнездото на многу чудни места како: во делови од машини, скари, кај рачките од велосипед, влакната на угоре свртени метли, фрлени котлиња, канти, саксии, па дури и шапки. Гнездото е направено од мов, лисја и трева, послани со помека трева, коса и пердуви. Имаат две до три легла годишно со по 5-6 јајца, кои се кремави испрскани со црвеникавокафеава боја. Кога младенчињата го напуштаат гнездото, тие се целите шарени кафеави. По 2-3 месеца почнуваат да им растат портокалови пердуви на градите, па постепено се здобиваат со изгледот на возрасните.
Огласување
Црвеногушката има свиркачко-црцоречка во сезоната на парење, кога често пеат навечер, а понекогаш и ноќе заради што некои го мешаат со славејчето (Luscinia megarhynchos). Ноќното пеење на урбаните црвеногушки се случува на места кои се многу бучни дење, сугерирајќи дека пеат ноќе зашто е потивко и нивната порака може појасно да ја пренесат. И мажјакот и женката пеат зиме, држејќи ја секој својата територија, а песната тогаш звучи потажно. Женката се преместува на нова територија зимно време која е попогодна за исхрана, а мажјакот останува на истата територија.
Во културата
Црвеногушката е присутна во британскиот фолклор и во северозападна Франција, додека во другиот дел на Европа речиси воопшто не е застапена.
Таа се смета за птица на бурата и е жртвувана на Тор, богот на грмотевицата во нордиската митологија.
Во британската традиционална приказна „Деца во шумата“, птиците ги покриваат мртвите тела на децата со лисја.
Во поново време, црвеногушката се поврзува со Божиќ и често ја има на частитките, почнувајќи од средината на 19 век. Исто така, ја има на многу божиќни поштенски марки. Ова доаѓа од една стара британска народна приказна, која се обидува да ја објасни бојата на црвеногушката. Легендата вели дека кога Исус умирал на крстот, оваа птица која тогаш била со обична кафеава боја, долетала до него и му пеела на уво за да го утеши во неговата болка. Крвта од раните на Исус ги испрскале градите на птицата и оттогаш овој вид го има знакот од Христос. An alternative legend has it that its breast was scorched fetching water for souls in Purgatory. Асоцијацијата со Божиќ, сепак, поверојатно произлегува од фактот дека поштарите во Велика Британија за време на кралицата Викторија носеле црвени униформи и го добиле прекарот „робин“ (црвеногушка); на картичките стоел амблемот на поштарите кои ги доставувале.
На гласање организирано од весникот Тајмс, 1960 година, црвеногушката, неофицијално, е прогласена за национална птица на Британија. Тогаш, оваа птица е употребена за симбол на Здружението за заштита на птиците.
Морскотоплинска енергија
Морскотоплинска енергија — постапка која го користи океанскиот топлински градиент помеѓу поладните и потоплите плитки или површински морски води за да работи топлинскиот мотор и да произведе корисна работа, обично во форма на електрична енергија. КТЕО може да работи со многу висок капацитетен фактор и така може да работи во режим на основно оптоварување.
Погустите ладни водни маси, формирани од интеракцијата на површинската вода на океанот со студената атмосфера во сосема специфични области на Северниот Атлантик и Јужниот Океан, тонат во длабоките морски басени и се шират во целиот длабок океан со термохалинско кружење. Надополнувањето на студената вода од длабоките океани се надополнува со студената површинска морска вода.
Помеѓу океанските извори на енергија, КТЕО е еден од континуирано достапните обновливи извори на енергија што може да придонесе за снабдување со електрична енергија со базно оптоварување. Ресурсниот потенцијал за КТЕО се смета за многу поголем отколку за другите форми на океанска енергија. До 88.000 TWh/ годишна енергија може да се генерира од КТЕО без да влијае на топлинската структура на океанот.
Системите може да бидат или со затворен или со отворен циклус. КТЕО со затворен циклус користи работни течности кои обично се сметаат за ладилни средства како што се амонијак или R-134a. Овие течности имаат ниски точки на вриење и затоа се погодни за напојување на генераторот на системот за производство на електрична енергија. Најчесто користениот топлински циклус за КТЕО е Ранкиновиот циклус, кој користи турбина со низок притисок. Моторите со отворен циклус користат пареа од самата морска вода како работна течност.
КТЕО исто така може да снабдува количини ладна вода како спореден производ. Ова може да се користи за климатизација и ладење, а длабоката океанска вода богата со хранливи материи може да ги нахрани биолошките технологии. Друг спореден производ е свежата вода дестилирана од морето.
Теоријата за КТЕО за прв пат била развиена во 1880-тите, а првиот модел за демонстрација бил конструиран во 1926 година. Тековно оперативните пилотски погони се сместени во Јапонија, надгледувани од Универзитетот Сага и Макаи на Хаваи.
Историја
Обидите за развој и усовршување на КТЕО технологијата започнале во 1880-тите. Во 1881 година, Жак Арсен д'Арсонвал, француски физичар, предложил искористување на топлинската енергија на океанот. Ученикот на Д'Арсонвал, Жорж Клод, ја изградил првата фабрика КТЕО, во Матанцас, Куба во 1930 година. Системот генерирал 22 kW електрична енергија со турбина со низок притисок. Фабриката подоцна била уништена во невреме.
Во 1935 година, Клод изградил фабрика на товарен брод од 10.000 тони закотвен на брегот на Бразил. Времето и брановите го уништиле пред да може да генерира нето моќ. (Нето-моќта е количината на енергија што се генерира по одземање на моќноста потребна за да се работи на системот).
Во 1956 година, француските научници дизајнирале постројка од 3 MW за Абиџан, Брегот на Слоновата Коска. Фабриката никогаш не била завршена, бидејќи новите наоди на големи количини на евтина нафта ја направиле неекономична.
Во 1962 година, Џ. Хилберт Андерсон и Џејмс Х. Андерсон Џуниор се фокусирале на зголемување на делотворноста на компонентите. Тие го патентирале нивниот нов дизајн „затворен циклус“ во 1967 година. Овој дизајн го подобрил оригиналниот систем на Ранкин со затворен циклус и го вклучил ова во прегледот за постројка што ќе произведува енергија по пониска цена од нафтата или јагленот. Меѓутоа, во тоа време, нивното истражување привлекло мало внимание бидејќи јагленот и јадрената енергија се сметале за иднина на енергијата.
Јапонија е главен придонесувач во развојот на КТЕО технологијата. Почнувајќи од 1970 година, компанијата за електрична енергија на Токио успешно изградила и распоредила 100 kW постројка КТЕО со затворен циклус на островот Науру. Фабриката почнала да работи на 14 октомври 1981 година, произведувајќи околу 120 kW електрична енергија; 90 kW се користела за напојување на централата, а останатата електрична енергија била искористена за напојување на училиште и други места. Ова поставило светски рекорд за излезна моќност од системот КТЕО каде што напојувањето се испраќа до вистинска (за разлика од експерименталната) електрична мрежа. 1981 година, исто така, забележала голем развој во КТЕО технологијата кога рускиот инженер, д-р Александар Калина, користел мешавина од амонијак и вода за производство на електрична енергија. Оваа нова мешавина на амонијак-вода значително ја подобрило делотворноста на циклусот на напојување. Во 1994 година Универзитетот Сага дизајнирал и конструирал 4.5 kW постројка за тестирање на новоизмислениот циклус на Уехара, исто така именуван по неговиот пронаоѓач Харуо Уехара. Овој циклус вклучува процеси на апсорпција и екстракција кои му овозможуваат на овој систем да го надмине циклусот Калина за 1-2%. Во моментов, Институтот за океанска енергија, Универзитетот Сага, е лидер во истражувањето на централите КТЕО и исто така се фокусира на многу секундарни придобивки на технологијата.
Европската иницијатива EUROCEAN - приватно финансирано заедничко вложување на 9 европски компании веќе активни во офшор инженерството - била активна во промовирањето на КТЕО од 1979 до 1983 година. Првично бил проучуван офшор објект од големи размери. Подоцна била направена 100 kW копнена инсталација. Ова било засновано на резултатите од мал капацитет за аквакултура на островот Сент Крој кој користел линија за снабдување со длабоки води за да ги нахрани басените за аквакултура. Исто така, била испитана фабрика со отворен циклус на брегот. Локацијата на случајот на студијата бил островот Курасао поврзан со Холандското Кралство.
Истражувањето поврзано со реализација на КТЕО на отворен циклус започнало сериозно во 1979 година во Истражувачкиот институт за сончева енергија со финансирање од Министерството за енергетика на САД. Испарувачите и соодветно конфигурираните кондензатори со директен контакт биле развиени и патентирани од Истражувачкиот институт за сончева енергија (види   ). Оригинален дизајн за експеримент за производство на енергија, тогаш наречен експеримент од 165 kW, бил опишан од Крејт и Баратан (, и ) како предавање за меморијалната награда Макс Јакоб. Првичниот дизајн користел две паралелни осни турбини, користејќи ротори од последната фаза земени од големи парни турбини. Подоцна, тим предводен од д-р Баратан во Националната лабораторија за обновлива енергија го развил првичниот концептуален дизајн за ажурирана 210 г. kW КТЕО експеримент со отворен циклус. Овој дизајн ги интегрирал сите компоненти на циклусот, имено, испарувачот, кондензаторот и турбината во еден вакумски сад, при што турбината е поставена на врвот за да се спречи каков било потенцијал вода да стигне до неа. Садот бил направен од бетон како прв процесен вакумски сад од ваков вид. Обидите да се направат сите компоненти користејќи евтин пластичен материјал не можеле целосно да се постигнат, бидејќи бил потребен одреден конзерватизам за турбината и вакумските пумпи се развиле како први од ваков вид. Подоцна д-р Баратан работел со тим инженери на Тихоокеанскиот институт за високотехнолошки истражувања за дополнително да го продолжи овој дизајн низ прелиминарните и последните фази. Бил преименуван во Експеримент за производство на нето енергија и бил изграден во Лабораторијата за природна енергија на Хаваи од страна на PICHTR од тим предводен од главниот инженер Дон Еванс, а проектот бил раководен од д-р Луис Вега. Во 2002 година, Индија тестирала пилот постројка за КТЕО со моќност од 1 MW во близина на Тамил Наду. Фабриката на крајот доживеала неуспех поради дефект на цевката за ладна вода во длабокото море. Нејзината влада продолжува да спонзорира истражување.
Во 2006 година, на Makai Ocean Engineering му бил доделен договор од Канцеларијата за поморски истражувања на САД за да го истражи потенцијалот КТЕО да произведува национално значајни количини водород во пловечки постројки на море сместени во топли, тропски води. Сфаќајќи ја потребата поголемите партнери всушност да го комерцијализираат КТЕО, Макаи му пристапил на Локхид Мартин за да ја обнови нивната претходна врска и да утврди дали времето е погодно за КТЕО. И така во 2007 година, Локхид Мартин продолжил со работа во КТЕО и станал подизведувач на Макаи за поддршка на нивниот проект, што било проследено со други последователни соработки.
Во март 2011 година, Ocean Thermal Energy Corporation потпишала Договор за енергетски услуги со Баха Мар, Насау, Бахами, за првиот и најголемиот систем за климатизација на морска вода (СКМВ) во светот. Во јуни 2015 година, проектот бил ставен во мирување додека одморалиштето ги реши финансиските и сопственичките прашања. Во август 2016 година, било објавено дека проблемите се решени и дека одморалиштето ќе биде отворено во март 2017 година Се очекува во тоа време да продолжи изградбата на системот СКМВ.
Во јули 2011 година, Makai Ocean Engineering го завршил дизајнот и изградбата на објектот за тестирање на разменувач на топлина КТЕО во Лабораторијата за природна енергија на Хаваи. Целта на објектот е да се постигне оптимален дизајн за КТЕО разменувачите на топлина, зголемувајќи ги перформансите и корисниот век, а истовремено намалувајќи ги трошоците (разменувачите на топлина се број 1 двигател на трошоците за постројката КТЕО). И во март 2013 година, Макаи објавил инсталирање и управување со турбина од 100 киловати на КТЕО.
Во јули 2016 година, Комисијата за јавни услуги на Девствените Острови ја одобрила апликацијата на Ocean Thermal Energy Corporation да стане квалификуван објект. Така, на компанијата и е дозволено да започне преговори со Управата за вода и енергија на Девствените Острови за Договор за набавка на електрична енергија што се однесува на постројка за претворање на топлинска енергија во океанот на островот Сент Крој. Ова ќе биде првата комерцијална фабрика во светот од таков вид.
Погони во функција
Во март 2013 година, Универзитетот Сага со различни јапонски индустрии ја завршила инсталацијата на новата фабрика КТЕО. Префектурата Окинава го објавила почетокот на оперативното тестирање КТЕОна островот Куме на 15 април 2013 година. Главната цел е да се докаже валидноста на компјутерските модели и да се демонстрира КТЕО на јавноста. Тестирањето и истражувањето требало се спроведуваат со поддршка на Универзитетот Сага до крајот на 2016 година. На IHI Plant Construction Co. Ltd, Yokogawa Electric Corporation и Xenesys Inc им било доверено изградбата на постројката од класа 100 киловати во рамките на Истражувачкиот центар за длабоки морски води во префектурата Окинава. Локацијата била специјално избрана со цел да се искористат постојните цевки за довод на длабока морска и површинска морска вода инсталирани за истражувачкиот центар во 2000 година. Цевката се користи за внесување на длабока морска вода за истражување, рибарство и земјоделска употреба. Фабриката се состои од два 50 kW единици во двојна конфигурација. Објектот КТЕО и истражувачкиот центар за длабока морска вода се отворени за бесплатни јавни обиколки со закажување на англиски и јапонски јазик. Во моментов, ова е една од двете целосно оперативни фабрики на КТЕО во светот. Оваа постројка работи континуирано кога не се во тек специфични тестови.
Во 2011 година, Makai Ocean Engineering го завршил тестот во Лабораторија за природна енергија на Хаваи. Се користи за тестирање на различни технологии за размена на топлина. Макаи добил средства за инсталирање на 105 kW турбина. Инсталирањето ќе го направи овој објект најголемиот оперативен капацитет на КТЕО, иако рекордот за најголема моќност ќе остане со постројката со отворен циклус, исто така развиена на Хаваи.
Во јули 2014 година, DCNS во партнерство со Akuo Energy објавил финансирање на нивниот проект NEMO. Доколку биде успешна, 16 MW бруто 10 MW нето офшор централа ќе биде најголемиот капацитет досега. DCNS планирала NEMO да биде оперативен до 2020 година
Електраната за претворање на океанска топлинска енергија изградена од Makai Ocean Engineering започнала да работи на Хаваи во август 2015 година. Гувернерот на Хаваите, Дејвид Ајге, „го свртел прекинувачот“ за да ја активира централата. Ова е првата вистинска постројка за претворање на топлинска енергија на океанот со затворен циклус што е поврзана на електрична мрежа во САД. Станува збор за демо-централа способна да генерира 105 киловати, доволно за напојување на околу 120 домови.
Термодинамичка делотворност
Топлинскиот мотор дава поголема делотворност кога работи со голема температурна разлика. Во океаните, температурната разлика помеѓу површинската и длабоката вода е најголема во тропските предели, иако сè уште е скромна од 20 до 25 °C. Затоа, во тропските предели КТЕО нуди најголеми можности. КТЕО има потенцијал да понуди глобални количини на енергија кои се 10 до 100 пати поголеми од другите опции за енергија на океаните, како што е моќноста на брановите.
КТЕО постројките можат да работат континуирано обезбедувајќи снабдување со основно оптоварување за системот за производство на електрична енергија.
Главниот технички предизвик на КТЕО е делотворно да генерира значителни количини на енергија од мали температурни разлики. Сè уште се смета за нова технологија. Раните КТЕО системи биле топлински делотворни од 1 до 3 проценти, многу под теоретскиот максимум 6 и 7 проценти за оваа температурна разлика. Современите дизајни овозможуваат перформанси кои се приближуваат до теоретската максимална Карнова делотворност.
Видови
Алтернативата на скапите цевки за извлекување на ладна вода со кондензација на површината е испумпување на испарувана течност со ниска точка на вриење во длабочините што треба да се кондензираат, со што се намалуваат волумените на пумпање и се намалуваат техничките и еколошките проблеми и се намалуваат трошоците.