cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1239 п.н.е.
1239 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1239. година пред новата ера, 239. од вториот милениум п.н.е., 39. од 13 век п.н.е. и последна од 1230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4269 и 4270 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3511 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2521 и 2522 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 486 пред основањето на Рим.
Алексеј Колесов
Алексиј Колесов (роден на 27 септември 1984) — казахстански професионален друмски велосипедист. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 2004 година.
12 век п.н.е.
12 век пред нашата ера (п.н.е.) — век кој започнал на 1 јануари 1200 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 1101 г. п.н.е.
Историчарите сметаат дека во овој век почнало пропаѓањето на Доцното бронзено доба на територијата на древниот Близок Исток и источното Средоземје.
Опсада на Манцикерт (1054)
Опсадата на Манцикерт во 1054 година ― успешна одбрана на градот Манцикерт од страна на римските сили под водство на Василиј Апокап против Селџуците предводени од султанот Тогрул.
Опсада
Тогрул го опколил Манцикерт триесет дена користејќи секакви машини за опсада, но градот се одбранил. Еден историски извештај ја наведува успешната одбрана од употребата на лесни желки од страна на Селџучите, подвижните засолништа што ги штителе луѓето и опсадното оружје од ракетен оган. Се вели дека Василиј складирал наострени големи греди, кои биле фрлени врз желките што напредувале, превртувајќи ги притоа. Самиот град можел да го издржи нападот поради тројниот ѕид и пристапот до изворска вода.
Седумнаесет години подоцна, Селџулите ќе доживеат поголем успех против Роман Диоген под водство на Алп Арслан на истото место, при што градот паднал заедно со познатиот римски пораз во 1071 година.
Космос-824
Космос-824 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 8 јуни 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-824 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 316 км, а најмалото на 168.
Плунковни жлезди
Плунковните жлезди (латински: glandullaе salivales) се егзокрини жлезди кои лачат плунка. Ги има три пара, од кои најголеми се доушните (glandullaе parotis), помали се подјазичните (glandullae sublingvalis), додека најмали се подвиличните (glandullae submandibularis). Исто така, во слузокожата од ѕидот на усната празнина се наоѓаат голем број мали т.н. букални плунковни жлезди.
Дигестивниот сок на овие жлезди е плунката. Дневно излачуваат околу 1 - 1,5 l плунка, во зависност од конзистенцијата на храната (сува, течна).
Плунката е производ на лачењето на трите пара главни плунковни жлезди и големиот број мали жлезди од слузницата на устата, јазикот и голтката.
Јован VII Палеолог
Јован VII Палеолог (1370 – ) — византиски цар во период од пет месеци во 1390 година. Додека бил цар постојат некакви докази кои покажуваат дека го користел името Андроник, според својот татко, и кога бил регент за време на отсуството на својот брат, кој заминал на запад, тој владеел со своето родем име.
Живот
Јован VII Палеолог бил син на царот Андроник IV Палеолог и Кераца Марија, ќерка на царот Јован Александар и теодора од Влашка. Не треба да се поистоветува со неговиот роднина Јован VIII Палеолог, синот на неговиот вујко Мануил II, кој бил наследен од неговиот татко.
Кога неговиот татко Андроник IV Го узурпирал престолот од неговиот татко од својот татко Јован V Палеолог во 1376 година, Јован VII бил прогласен за совладетел следната година. Двајцата таткото и синот биле биле соборени и делумно ослепени во 1379 година, но Андроник IV го зачувал својот царски статус и му била доделена Селимбрија (Силиври) како неово владение од Јован V. Кога Андроник IV починал во 1385 година, Јован VII најверојатно го наследил својот татко.
На 14 април 1390 година Јован VII Палеолог го соборил својот дедо Јован V и се задржал на престолот во наредните пет месеци, кога Јован V бил повоторно поставен за од неговиот Мануил со помош на Венецијанската република
Јован VII побарал прибежиште кај Султанот Бајазит I кој владеел со Османлиите на 17 септември 1390 година. Бајазит го потврдил владението на Јован VII со владението на неговиот татко Селимбрија, и односите се подобриле со Мануил II, кој го признал Јован VII за свој иден наследник (во тој период сè уште не му се родиле децата).
Во 1399 година, откако Бајазит I го опсадил Цариград во наредните пет години, Мануил II заминал да побара воена помош во западна Европа и го поставил Јован VII како регент да го брани главниот град. Јован VII ги исполнувал своите должности одговорно, очекувајќи чудо, што се случило кога Бајазит бил поразен од Тимерлан во Битка кај Ангора (20 јули 1402).
Поразот довел до граѓанска војна во Османлиското Царство, како соперници османлиските принцови побарале мир со Византија. Искористувајќи го овој период на османлиско слабеење, Јован VII потпишал договор кој му обезбедил повраток на поголемиот дел на крајбрежјето на европскиот дел од Мраморното Море кој бил претходно освоен од Османлиите, и специјална концесија на градот Солун на брегот на Егејското Море. Солун бил владеен од Мануил II пред да биде освоен од Турците во 1387 година. По враќањето на Мануил II, Јован VII му го отстапил престолот и му било дозволено да се повлече во Солун, кој неодамна бил вратен на Византија. Тму тој владеел како полу независен владетел до крајот на својот живот (1403–1408), користејќи ја титулата „Цар на цела Тесалија“. На Јован VII му било дозволено да ја зачува титулата цар (василеј), и го поистоветил својот млад син, Андроник V (роден во 1400), со самиот себе но на непознат датум, но Андроник V починал пред својот татко во 1407 година.
Семејство
Со неговата сопруга Ирина Гатилусио, Јован VII Палеолог имал најмалку еден син:
NGC 4890
NGC 4890 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4890 се споменува и како MCG -1-33-67, IRAS 12580-0420.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4890 е од видот Sm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4890 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 38,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 36' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 4890 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44793. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4960. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
IC 1236
IC 1236 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1236 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 7,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 24' 10"".
Други поделби
Проучување на IC 1236 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Јован V Палеолог
Јован V Палеолог (грчки: Ίωάννης Ε' Παλαιολόγος, 18 јуни 1332 - 16 февруари 1391) бил византиски цар од династијата Палеолози кој владеел неколкупати во периодот од 1341 до 1391 година.
По смртта на таткото-цар
Кога Андроник III на 15 јуни 1341 г. умрел, неговиот син Јован V имал само девет години. Како најблизок пријател и соработник на покојниот цар, големиот доместик Јован Кантакузин полагал право врз водењето на регентството. Меѓутоа, против него се создала моќна опозиција којашто се собрала околу царицата мајка-мајка Ана Савојска и патријархот Јован Калекас. А најопасен противник на Кантакузин му бил неговиот некогашен приврзаник, итриот Алексиј Апокавк, којшто во времето на граѓанската војна се истакнал на страната на Андроник III и се здобил со големи почести и богатства.
NGC 7201
NGC 7201 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7201 се споменува и како ESO 467-4, MCG -5-52-26, IRAS 22036-3130.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 6 м 32 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 15' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 128°.
Космос-825
Космос-825 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
NGC 7201
Други поделби
Проучување на NGC 7201 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68040. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7489. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Космос-825
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 јуни 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-825 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1486 км, а најмалото на 1395.
Цезар Сиело
Цезар Аугусто Сиело Фиљо (роден на 10 јануари 1987 во Сао Паоло, Бразил) e бразилски професионален пливач кој е специјализиран за спринтерските дисциплини. Тој е најуспешен бразилски пливач во историјата на државата, освојувајќи два медали од Олимписките игри 2008, и четири златни медали од Светските првенства.
Сиело е актуелен светски рекордер на дисциплините 50 метри краул и 100 метри краул. Неговиот златен медал на Летните олимписки игри 2008 во дисциплината 50 метри краул, е единствен златен медал во пливање за Бразил до денес.
Улрика Ломан
Улрика Ломан е климатски истражувач и професор по атмосферска физика на ЕТХ Цирих. Таа е позната по нејзиното истражување за аеросолните честички во облаците.
Ран живот, образование и кариера
Ломан доаѓа од Кил како ќерка на учителка и политичар во Социјалдемократската партија на Германија. Таа направила волонтерска година во СОС Детското село во Нигерија, а потоа студирала етнологија и географија. Инспирирана од еколошките извештаи за климатските промени, студирала метеорологија на Универзитетот во Мајнц од 1988 до 1993 година Докторирала во 1996 година на Институтот за метеорологија Макс Планк. Таа првично работела како доцент и вонреден професор за атмосферски науки на Универзитетот Далхози. Таа е редовен професор по атмосферска физика на Институтот за атмосфера и клима при ЕТХ Цирих од 2004 година.
Истражување
Истражувањата на Ломан се фокусираат на интеракциите помеѓу глобалното затоплување, аеросолите и формирањето облаци. Нејзиното рано истражување го моделирало влијанието на цирусните облаци врз климата, што таа го продолжила во нејзината употреба на моделот ECHAM. Нејзиното истражување ги разгледува и глобалните индиректни ефекти на аеросолот и поврзаноста со климатските промени. Таа, исто така, се занимава со можноста за геоинженеринг со разредување на цирусните облаци. Во написот Науката од 2017 година, таа забележува „засега, разредувањето на цирусниот облак треба да се гледа како мисловен експеримент кој помага да се разберат механизмите за формирање на цирусниот облак“.
Таа е една од водечките автори на поглавјата за облаци и аеросоли во четвртиот и петтиот извештај за проценка на Меѓувладиниот панел за климатски промени (IPCC), и ја споделила Нобеловата награда за мир во 2007 година за нејзиниот придонес во IPCC извештаите.
Ломан ги поддржува младите луѓе кои штрајкуваат за да привлечат внимание на климатските промени, и во 2019 година таа била една од научниците кои потпишале изјава за училишните протести за заштита на климата за да го привлечат вниманието за климатската криза.
Личен живот
Живее покрај Циришкото езеро, а страст и се спортовите за издржливост и веслањето.
Ристе
Ристе (Rieste) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Ристе е признаено покраинско одморалиште во северниот дел на Оснабрички крај. Реката Хазе тече низ општината во насока југ-север. На запад околу 5% од површината на Алфското Езеро припаѓаат на Ристе.
.ve
.ve — највисок државен домен за Венецуела.
Регистрациите без пренасочувања се дозволени само на трето ниво:
Следниве второстепени домене дозволуваат ограничени третостепени регистрации:
Домените од IDN се достапни користејќи ги следниве шпански букви: á, é, í, ó, ú, ü, и ñ.
Бројни второстепени домени се во употреба како на пример, cha.ve, internet.ve, ipv6.ve, nic.ve, etc.
1240 п.н.е.
1240 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1240. година пред новата ера, 240. од вториот милениум п.н.е., 40. од 13 век п.н.е. и прва од 1240-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4268 и 4269 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3510 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2520 и 2521 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 487 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1240 година се протега во 1396 и 1397, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1456 и 1457 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 697 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1918 и 1917 исламска година пред хиџра.
Војводство Баварија
Војводство Баварија (германски: Herzogtum Bayern; латински: Ducatus Bavariae) — пограничен регион во југоисточниот дел на Меровиншкото Кралство од шестиот до осмиот век. Било населено од баварски племиња и управувано од војводи под владеење на Франките. Новото војводство било создадено од оваа област за време на падот на Каролиншкото Царство кон крајот на деветтиот век. Станало едно од матичните војводства на Источна Франкија која еволуирала во Кралството Германија и Светото Римско Царство.
За време на внатрешните борби на владејачката Отонска династија, баварската територија била значително намалена со одвојувањето на новооснованото Војводство Корушка во 976 година. Помеѓу 1070 и 1180 година, на Царевите на Светото Римско Царство повторно се спротивставила Баварија, особено војводската династија Велф. Во последниот конфликт помеѓу династиите Велф и Хоенштауфен, војводата Хенри Лав бил забранет и лишен од неговите баварски и саксонски феуди од страна на императорот Фридрих Барбароса. Фридрих ја префрлил Баварија на Домот на Вителсбах, кој владеел си неа до 1918 година.
IC 1237
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1237 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 9,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 20' 17"".
Други поделби
Проучување на IC 1237 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Јернар Јеримбетов
Јернар Јеримбетов (роден на 15 февруари 1980, Алмати) — казахстански гимнастичар. Јеримбетов тренирал под стариот советски систем сè додека не се распаднал СССР. Првпат се натпреварувал на меѓународно ниво на 17 години, на јуниорскиот интернационал во 1997 година. Завршил на 24. место. На Светското првенство во уметничка гимнастика во 2001 година, тој се пласирал во финалињата за  партер и прескок, завршувајќи на 6 место.
Јеримбетов учествувал на многу натпревари во текот на 2002 и 2003 година. Тој освоил златен медал на ХБ на Гран при во Гент, Белгија во 2005 година. Тој исто така освоил злато на Универзитетските игри и азиските првенства во 2003 година. На Светското првенство во уметничка гимнастика во 2003 година, тој се пласирал на 4ти. Јеримбетов се квалификувал на Летните олимписки игри 2004 година, но се пласирал на 14 место во индивидуалниот опсег за мажи, откако го освоил петтото место во уметничките квалификации за мажи. Во конкуренција на паралелни шипки, тој завршил осми. Во 2006 година, Јеримбетов освоил бронзен медал на скок на Азиските игри 2006 година, и се натпреварувал на финалето на Гранд во прескок.
Јернар има сопруга и син во Алмати, Казахстан.
Космос-826
Космос-826 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 јуни 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-826 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1544 км, а најмалото на 1482.
Нана Клуце
Нана Ама Браун Клуце е родена на 23 мај 1981 година во Нјанфеку Екрофул. Основното образование го имала во Аномабо методистичко основно и ЈХС.
Таа продолжила во средното училиште за девојчиња Мфантсиман, а подоцна отишла на Универзитетот во Кејп Коуст во Гана за да учи BSc физика. Докторирала климатологија на Универзитетот во Кејп Таун во Јужна Африка.
Научна кариера
Д-р Клуце ја проучувала климатската динамика на Западна Африка. Нејзината работа се фокусирала на науката за климата и развојот конкретно на африканскиот монсун. Таа е виш предавач на Катедрата за физика на Универзитетот во Гана. Во минатото, таа раководела со Центарот за далечинско согледување и клима. Клуце е соработник за климатски науки на Африканскиот институт за математички науки и главен автор кој придонесува во Шестиот извештај за проценка на IPCC (AR6). Таа, исто така, активно ги охрабрува девојчињата во Гана да размислуваат за научни кариери и ги поддржува подобрувањата во научното образование во земјата.
Клуце работела во Институтот за вселенска наука и технологија во Гана на Комисијата за атомска енергија на Гана како постар научник за истражување од 2016 до 2018 година Пред тоа, таа била гостин-предавач во Западноафриканскиот научен сервисен центар за клима и приспособена употреба на земјиште (ВАСКАЛ) во Акуре, Нигерија.
Политичка кариера
Клуце е активна и во политиката како член на Националниот демократски конгрес.
NGC 4891
NGC 4891 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4891 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 47 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 25' 35".
NGC 7202
NGC 7202 — ѕвезда во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 4891
Други поделби
Проучување на NGC 4891 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5542. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
NGC 7202
Откривање
Објектот е откриен на 15 август 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7202 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,4 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 6 м 43,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 13' 7"".
Други поделби
Проучување на NGC 7202 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7489. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Хранопровод
Хранопроводот (латински: esophagus) е мускулен орган со должина од околу 25 cm, кој го поврзува голтникот со желудникот. Со неговите контракции, залакот за време од 8 - 9 s. се пренесува до желудникот. Хранопроводот на патот од градната во стомачната празнина, заедно со крвните садови и нервот скитник (nervus vagus), преку посебен отвор, ја преминува дијафрагмата. Во својот горен дел е во непосреден контакт со трахејата и големите крвни садови (аорта, пулмонални вени и артерии, горната шуплива вена). Заради тие односи доаѓа до стеснување на хранопроводот. Првото стеснување е во висина на крикоидната рскавица. Оддалечено е од долните секачи околу 15 см и пречникот на оваа место е околу 14мм. Другото стеснување е во делот каде хранопроводот е во непосреден допир со аортата и левата главна бронхија, оддалечено е од долните секачи 19 до 21 см а пречникот е околу 16 до 17 мм. Третото стеснување е во делот каде хранопроводот минува низ дијафрагмата т.е. од градниот кош во абдоменот. Оддалечено е од долните секачи 40 см а пречникот е од 15 до 17 мм. Овие стеснувања на хранопроводот се многу важни при различни прегледи на желудникот, кога е потребно да се внесе сонда до истиот. Тогаш треба да внимаваме на овие места да не го повредиме хранопроводот.
Голем Кораб
Голем Кораб — највисокиот врв на планината Кораб и воедно највисок врв во Република Македонија, на надморска висина од 2.764 метри. Се наоѓа на границата меѓу Македонија и Албанија. Геолошкиот состав го прават филитоидни карпи, а во подножјето се јурски варовници. Врвот е остар, карпест, оголен и од него се протега извонреден панорамски видик.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Бач
Рождество на Пресвета Богородица – главна селска црква во селото Бач.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
Историја
Црквата е изградена во XIX век, а била обновена од егзархистите и осветена на 21 септември 1912 година, односно на празникот Рождество на Пресвета Богородица којшто е и селска слава. Во текот на Првата светска војна, црквата била разрушена, а повторно била обновена во 1921 година.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна до којашто е доградена отворена припрата, а над неа се издига и камбанаријата којашто е прилепена до објектот на храмот. Црквата има и спореден влез на јужната страна до којшто е доградена мала камена припрата над чијшто влез има фреска на којашто е претставена Богородица со Исус. Храмот има женски оддел којшто е во облик на балкон.
Познато е дека црквата била зографисана во 1886 година од страна на Коста Анастасов од Крушево, а за тоа сведочи и натписот на црковнословенски којшто гласи:
Сей храмъ Прест Богородица нво вем она се образис г. г. Архіепіск. к иереа. Иліа. ктитор. и приложніцъ г. 1886. из рукь Коста. Анасташіовикъ зуграфа ѿ слафно Крушово мсцъ. 4.
Внатрешноста денес е без фрески, но со икони на апостоли и светци. Во главниот дел на црквата висат метални кандилници и лустери коишто потекнуваат пред обновувањето.
Дворот на црквата е ограден со метална ограда и во него има помошен објект, базен за верски обреди и гробови на српски војници.
Ангелина Бранковиќ
Ангелина Бранковиќ (Ангелина Бранковић, Angjelina Arianiti,Преподобная Ангели́на Сербская (Бра́нкович), королева; ок. 1440–1520), родена Аријанити, била сопруга на српскиот деспот Стефан Бранковиќ (вл. 1458–1459), и ќерка на Ѓорѓ Аријанит. За нејзинот благочестив живот била прогласена за светица и како таква од Српската православна црква е почитувана како Преподобна мајка Ангелина (Преподобна мати Ангелина).
Арменово
Арменово (Арменоро, Арменохор или Ерменово; Αρμενοχώρι, Арменохори) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 986 жители (2011), од кои Македонците и денес сочинуваат огромно мнозинство.
Географија
Селото е сместено во Леринското Поле, крај Сакулева Река, на 4 км североисточно од Лерин. Има железничка станица на главната линија Солун - Битола.
Историја
Кај Арменово се откриени наоди од праисториско време.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Арменово било големо, претежно македонско село, со извесно турско население. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал Арминор како македонско село. Во 1861 г. австрискиот интелектуалец Јохан фон Хан го обележал Арменор на неговата етничка карта на долината на Вардар како македонско село. Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ напишал дела во селото живеат 91 македонски семејства (446 лица). Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Арменово (Arménovo) имало 100 домаќинства со 300 жители Македонци.
По 1900 г. се засилила иселувањето на жителите во Северна Америка, главно во САД. Според бугарскиот трговски агент во Битола Андреј Тошев, кон почетокот на 1904 г. 60 лица од селото биле заминати на работа во Америка. На 1 март 1905 г. е заведено заминувањето на уште 19 лица. .
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 830 жители. За време на Првата светска војна селото за кратко е окупирано од VIII дивизија на бугарската армија по извршената Леринска операција, за да ѝ биде вратено на Грција со Нејскиот мировен договор. Боривое Милоевиќ вели дека за време на војната, Арменово имало 120 македонски и 30 турски семејства, а во 1920 г. целото село броело 871 жител. Во 1924 г. турското население на Арменово е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место се доведени 58 грчки колонисти (20 семејства) од Понд. Во 1928 г. селото броело вкупно 1.045 лица. Во 1940 г. тука живееле 1.446 жители, иако по Грчката граѓанска војна некои жители пребегнале во Р. Македонија.
Во 1960-тите бројот на жителите доживеал извесен пад поради преселувањето на бројни македонски семејства во прекуокеанските земји, во градот Лерин и на други места.
Според Тодор Симовски, денес соодносот меѓу македонското и дојденското население во поново време е 6 спрема 1, што значи дека Македонците сочинуваат огромно мнозинство.
Според истражување од 1993 г. селото е „мештанско-дојденско“ и во него македонскиот јазик е зачуван на средно ниво, а понтскиот грчки на ниско.
Стопанство
Најзастапена стопанска гранка во Арменово е земјоделството, но прилично е развиено и сточарството.
Надворешни односи на Србија
Надворешните односи на Србија се остваруваат со напори на Министерството за надворешни работи. Србија го наследила Министерството за надворешни работи, заедно со сите свои сопствености, по распаѓањето на претходната државна унија со Црна Гора. Српските министерства за надворешни работи продолжуваат да им служат на граѓаните на Црна Гора во земјите кои немаат црногорско дипломатско присуство. Владите на Србија и Црна Гора изразиле интерес за водење заедничка надворешна политика. Поранешниот претседател на Србија, Борис Тадиќ се осврнал на односите со Европската Унија (ЕУ), Русија, Соединетите Американски Држави и Кина како четири столба на надворешната политика. Србија се приклучила на Обединетите нации на 1 ноември 2000 година.
Српска револуција и автономно кнежевство (1804–1878)
Својата делумна независност Србија ја добила од Отоманското Царство во две востанија во 1804 година (предводено од Караѓорѓе Петровиќ) и 1815 година (предводено од Милош Обреновиќ ), иако турските трупи продолжиле да гарнизорираат во главниот град Белград, до 1867 година. Во 1817 година Кнежевството Србија добило фактичка независност од Отоманското Царство. Високи функционери во Австроунгарија лобирале за османлиско одобрување на либералниот устав за Србија од 1869 година, кој зависел од Портата за конечно одобрување. Стратегијата на Виена била дека либералниот политички систем во Србија ќе го пренасочи својот импулс кон поттикнување на националистички немири кај нејзините соседи, а исто така ќе ги одложат нејзините напори да добие територија на штета на Отоманското Царство.
Српски стратешки цели
Србија имала повеќе национални цели. Српските интелектуалци сонувале за јужнословенска држава - која во 1920-тите станала Југославија. Големиот број Срби што живееле во Босна ја гледале Србија како фокус на нивниот национализам, но со нив управувале Германците од Австриското Царство. Анексијата на Босна од Австрија во 1908 година длабоко ги отуѓил српските народи. Тие се заколнале на одмазда, што ја постигнале во 1914 година со атентат врз австрискиот наследник. Србија била без излез на море и силно чувствувала потреба за пристап до Средоземното Море, по можност преку Јадранското Море. Австрија работела напорно за да го блокира српскиот пристап до морето, на пример, помагајќи при создавањето на Албанија во 1912 година. Црна Гора, главниот сојузник на Србија, имала мало пристаниште, но австриската територија интервенирала, блокирајќи го пристапот сè додека Србија не добила Нови Пазар и дел од Македонија од Отоманското Царство во 1913 година. На југ, Бугарија го блокирала српскиот пристап до Егејското Море. Србија, Грција, Црна Гора и Бугарија ја формирале Балканската лига и влегле во војна со Османлиите во 1912–1913 година. Тие решително победиле и ја исфрлиле од скоро целиот Балкан. Главен непријател останала Австрија, која силно го отфрлила панславизмот и српскиот национализам и била подготвена да војува за да ги прекине овие закани. Етничкиот национализам би го уништил мултикултурното Австроунгарско царство. Проширувањето на Србија би ги блокирало австриските и германските аспирации за директни железнички врски со Цариград и Средниот Исток. Србија се потпирала првенствено на Русија за поддршка, но Русија првично се двоумела да го поддржи панславизмот и советувала на претпазливост. Сепак, во 1914 година ги сменила позициите и ветила воена поддршка на Србија.
Прва светска војна
На 28 јули 1914 година, Австроунгарија и објавила војна на Србија. За неколку дена, долгогодишните планови за мобилизација стапиле на сила за да започнат инвазии или да се заштитат од нив, а Русија, Франција и Велика Британија се спротивставиле на Австрија и Германија во она што во тоа време се нарекувало „Голема војна“, а подоцна било именувано како „ Светска војна“ Австрија размислувала за една мала ограничена војна во која биле вклучени само двете земји. Не планирала поширока војна, како што експлодирала за неколку дена.
Британскиот историчар Џон Заметица тврди дека Австроунгарија е првенствено одговорна за започнување на војната, бидејќи нејзините водачи сметале дека успешната војна против Србија е единствениот начин на кој таа може да остане Голема сила, да ги реши длабоките внатрешни спорови предизвикани од унгарските барања и да поврати влијание во балканските држави. Другите, особено проф. Кристофер Кларк, тврдат дека Австроунгарија се соочила со Србија, која се чинела решена да поттикне континуирани немири и на крајот да ги стекне сите „српски“ населени земји на монархијата (кои, според гледиштето на пансрпското, ги вклучува Хрватска, Далмација, Босна, Херцеговина и некои од јужните окрузи на Унгарија (приближно одговарајќи на денешна Војводина) и чија војска и влада биле испреплетени со иредентистичката терористичка група позната како „Црна рака“, не гледале практична алтернатива на употреба на сила при ставање крај на она што претставувало субверзија од Србија насочена кон голем дел од нејзините територии. Во оваа перспектива, Австрија немала друг избор освен веродостојно да се закани со војна и да го присили српското покорување доколку сака да остане голема моќ.
Билатерални односи
Србија воспоставила дипломатски односи со 191 од 193 земји-членки на ООН, Светиот Престол и Палестина, Суверениот воен ред на Малта,  и Европската Унија.
Србија нема воспоставено дипломатски односи со:
Африка
Уште од времето на Јосип Броз Тито и Движењето на неврзаните, Србија уживала во одлични односи со африканските нации. Ангола, Етиопија, Нигерија, Зимбабве и Јужна Африка се најблиските сојузници на Србија во Потсахарска Африка. Јужна Африка и Србија имаат одлични односи од потпишувањето на дипломатските односи во 1992 година по крајот на системот на Апартхејдот. Многу борци за отпор на АНЦ и Умконто ве сизве, тренирале во Србија за време на Апартхејдот. Во Јужна Африка живеат и околу 20 000 Срби, главно во областа Јоханесбург. Јужна Африка исто така изразува поддршка за Србија во врска со косовското прашање. Нелсон Мандела бил направен и како почесен граѓанин на Белград. Србија е исто така активно вклучена во многу инвестиции во Ангола со која има одлични политички и економски односи.
Америка
Србија има силни, но затегнати односи со Соединетите Американски Држави и малку порелаксирани односи со Канада, поради нивното непријателско признавање на независноста на Косово и бомбардирањето на НАТО од 1999 година, чија цел била да се помогне во ова отцепување. На 25 февруари 2008 година, српскиот премиер Воислав Коштуница побарал од САД да го укинат признавањето на Косово, предупредувајќи дека „нема да има стабилност додека не се поништи лажната држава“.
Србија има многу добри односи со Латинска Америка, освен Колумбија и Панама, која ја признале независноста на Косово. Бразил, најголемата земја во регионот, одлучил да не ја признава независноста на Косово сè додека не се постигне договор со Србија.
Азија
Србија има одлични односи со земји како Кина, Индонезија, Индија, Иран, Ирак, Јапонија, Казахстан, Либан, Јужна Кореја, Виетнам и Обединетите Арапски Емирати. Овие земји се важни економски партнери за Србија во Азија.
Европа
Србија го потпишала Договорот за стабилизација и асоцијација (ССА) со Европската унија на 29 април 2008 година и е во процес на прием на Република во рамките на Европската унија како полноправна земја-членка. Србија официјално аплицирала за членство во Европската унија на 22 декември 2009 година а Европската комисија препорачала да стане нејзин официјален кандидат на 12 октомври 2011 година. По гласањето на 27-те министри за надворешни работи на ЕУ на 28 февруари 2012 година, каде со 26 гласа „за“ и 1 глас „против“, била издадена препорака за статус на кандидат, а Србија добила статус на целосен кандидат на 1 март. На 28 јуни 2013 година, Европскиот совет ги одобрил заклучоците и препораките на Советот на министри за отворање на пристапните преговори со Србија. Во декември 2013 година, Советот на Европската унија ги одобрил отворањето на преговорите за пристапување на Србија во јануари 2014 година а првата меѓувладина конференција се одржала на 21 јануари во Европскиот совет во Брисел.
Морфологија (појаснување)
Морфологија може да значи:
Антон (Саксонија)
Антон (германски: Anton; 27 декември 1755 - 6 јуни 1836) — крал на Саксонија од домот на Ветин. Тој станал познат како Антон љубезниот („Anton der Gütige“). Тој бил петтиот, но трет преживеан син на Фридрих Кристијан, избирач од Саксонија и неговата сопруга војвотката Марија Антонија од Баварија.
.vi
.vi — највисок државен домен за Американските Девствени Острови.
Второстепени домени
Второстепени домени со повеќе од две букви се дозволени, но само за жители и претпријатија на Американските Девствени Острови. Третостепените домени не се ограничени.
Третостепените регистрации се достапни на .co.vi, .org.vi, .com.vi, .net.vi, и .k12.vi.
Ги де Мопасан
Анри Рене Албер Ги де Мопасан (Henry René Albert Guy de Maupassant; Турвил-сир-Арк, 5 август 1850 – Париз, 6 јули 1893) — француски писател, претставник на реализмот и натурализмот.
Животопис
Мопасан е роден во замокот Мироменил во Турвил-сир-Арк (Château de Miromesnil) кај Дјеп во Франција. Мопасонови биле стара лоренска семејство кое се доселило во Нормандија во средината на XVIII век. Неговиот татко се оженил со Лора ле Поатевен (Laure le Poittevin), девојка од богато граѓанско семејство. Лора и нејзиниот брат Алфред во детството често си играле со синот на руанскиот хирург, Гистав Флобер, кој подоцна силно влијаел на животот на нејзиниот син. Таа била жена со невообичаен литературен вкус за тоа време и многу добро ги познавала класиците, особено Шекспир. Бидејќи била разделена од мажот, своите два сина, Ги и Ерве, ги растела сама. Сè до својата тринаесетта година Ги со својата мајка живеел во Етрета, каде растел уживајќи во благодатите на приморското село. Честопати со рибарите одел на риболов или разговарал со локалните селани на нивниот дијалект. Тој бил толку приврзан кон мајка си што откога бил запишан на богословија во Ивето (Yvetot), многу брзо успеал да биде исфрлен од училиштето и да се врати кај неа. Од таа фаза на неговиот живот потекнува и неговата изразена одбојност кон религијата. Потоа го испратиле во руанскиот лицеј каде почнал да се интересира за поезијата и успешно се пробал во глумата.
Кога Ги го завршил колеџот, во 1870 година избувнала Француско-пруската војна, а тој веднаш се пријавил како доброволец и се борел на фронтот. По завршувањето на војната, во 1871 година тој ја напуштил Нормандија и дошол во Париз каде следните седум години работел како службеник во Министерството за поморство. Во тие седум години единствената разонода му била веслањето по Сена во неделите и на празниците. Во тоа време, Гистав Флобер му станал своевиден литературен водич во неговите книжевни и новинарски почетоци. Во домот на Флобер ги среќавал Иван Тургењев, Емил Зола, како и многу други претставници на реализмот и натурализмот. Во тоа време, Мопасан пишувал песни и кратки драми. Во 1878 година преминал во Министерството за образование, а истовремено станал надворешен соработник на неколку водечки новини, како: „Фигаро“, „Жил Бла“, „Голоаз“ и „Л’еко де Пари“.
Мопасан од раѓање бил повлечен, ја сакал самотијата и медитацијата. Често патувал во Алжир, Италија, Англија, Британија, Сицилија, Оверњ, и од секое патување се враќал со нова книга. Крстарел на својата јахта „Бел-Ами“, наречена по неговиот роман. Ваквиот бурен живот не го спречувал да се спријатели со најславните книжевници на тоа време. Александар Дима Синот му бил како втор татко, а во Екс ле Бен (Aix-les-Bains) се дружел со Иполит Тен (Hippolyte Taine) од кого бил воодушевен.
Иако е општопознато дека Мопасан бил нервно болен, не е целосно познат карактерот на неговата болест. Во тој поглед, уште во периодот меѓу двете светски војни се развила богата дебата и биле напишани голем број студии на таа тема. Притоа бил објавен богат материјал: од сеќавањата на неговите соработници и пријатели (на пример, неговиот собар Франсоа) сè до болничките записи во болницата на д-р Бланш каде Мопасан ги поминал последните 16 месеци од животот и каде што починал. Како резултат на тие обемни истражувања, познато е дека уште на возраст од 26 години Мопасан се заразил од сифилис при што како прва последица се појавила неврастенија, а потоа и заболување на очите; дека уште од првите години на својата писателска кариера се плашел од лудилото и од смртта, а паралелно со книжевната слава кај него се развила манија на следење поради што постојнао се криел од јавноста; дека страдал од халуцинации (за што најдобро сведочи новелата „Тој?“), а во текот на 1884 и 1885 година се појавиле и други параноидни симптоми. На крајот, Мопасан умрел од прогресивна парализа од која умрел и неговиот брат Hervé (иако семејството лажело дека умрел од сончаница). Исто така, Мопасан бил психопат, иако се одликувал со добра волја и навидум весел карактер. Понатаму, тој бил голем хипохондрик, вечно загрижен за здравјето, недоверлив, повлечен и плашлив, но и арогантен, така што во последните години страдал од мегаломанија. Најпосле, бидејќи страдал од мигрена и постојани артритични болки, Мопасан често употребувал разни дроги, како: етер, морфиум, кокаин и хашиш. Со еден збор, тој бил шизоид, а таква била и мајка му, така што се мисли дека неговата болест има наследна природа. Многумина книжевни критичари и историчари сметаат дека неговите фантастични раскази се непосредна последица на постепеното влошување на неговата психичка болест. Борејќи се со болеста, како сведок на своето постепено изумирање, Мопасан двапати се обидел да изврши самоубиство, посакувајќи ја својата брза смрт. Така, во 1891 година, простувајќи се од еден пријател, Мопасан изјавил: „Збогум, а не до гледање, збогум! Мојата одлука е донесена...“
Во 1891 година, Мопасан потполно го загубил разумот, а умрел две години подоцна, во јули 1893 година, еден месец пред својот 43. роденден. Ги де Мопасан е погребан на гробиштата Монпарнас во Париз.