cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оберон (месечина)
Оберон, исто така познат како Уран IV — месечина на планетата Уран. Таа е втора по големина и втора по маса од Урановите месечини и деветта по масивна месечина во Сончевиот Систем. Оберон била откриена од Вилијам Хершел во 1787 година, и именувана по митскиот крал на самовилите кој се појавува како лик во шекспировата комедија „Сон на летната ноќ“. Неговата орбита е делумно надвор од магнетосферата на Уран.
Веројатно е дека Оберон настанал од насобирачки диск што го опкружувал Уран веднаш по формирањето на планетата. Месечината се состои од приближно еднакви количества мраз и карпи и веројатно е диференцирана во карпесто јадро и ледена обвивка. Слој од течна вода може да биде присутен на границата помеѓу обвивката и јадрото. Површината на Оберон, која е темна и малку црвена по боја, се смета дека е првенствено обликувана од удари на астероиди и комети. Месечината е покриена со бројни ударни кратери кои достигнуваат 210 км во пречник. Оберон поседува систем на шазма (стрмна вдлабнатина или провалија) формирана за време на проширувањето на кората како резултат на проширувањето на неговата внатрешност за време на нејзината рана еволуција.
Уранскиот систем е проучен одблизу само еднаш: вселенското летало Војаџер 2 направило неколку снимки од Оберон во јануари 1986 година, овозможувајќи да се мапира 40% од површината на Месечината.
Откривање и именување
Оберон бил откриен од Вилијам Хершел на 11 јануари 1787 година; истиот ден ја открил најголемата месечина на Уран, Титанија. Тој подоцна ги пријавил откритијата на уште четири сателити, иако тие подоцна биле откриени како лажни. Скоро педесет години по нивното откритие, Титанија и Оберон не биле набљудувани со друг инструмент освен со оној на Вилијам Хершел, иако месечината може да се види од Земјата со денешен аматерски телескоп од висока класа.
Сите месечини на Уран се именувани по ликовите создадени од Вилијам Шекспир или Александар Поуп. Името Оберон потекнува од Оберон, кралот на самовилите во „Сон на летната ноќ“. Имињата на сите тогаш шпзнати четири сателити на Уран биле предложени од синот на Хершел, Џон во 1852 година, на барање на Вилијам Ласел, кој ги открил другите две месечини, Ариел и Умбриел, претходната година.
Оберон првично бил означен како „вториот сателит на Уран“, а во 1848 година ја добил ознаката  од Вилијам Ласел, иако понекогаш го користел нумерирањето на Вилијам Хершел (каде што Титанија и Оберон се II и IV). Во 1851 година, Ласел на крајот ги нумерирал сите четири познати сателити според нивната оддалеченост од планетата со римски бројки, и оттогаш Оберон е означен како .
Орбита
Оберон кружи околу Уран на растојание од околу 584.000 километри, што е најоддалечена од планетата меѓу нејзините пет главни месечини. Обероновата орбита има мала орбитална ексцентричност и наклонетост во однос на екваторот на Уран. Неговиот орбитален период е околу 13,5 денови, што се совпаѓа со неговиот вртежен период. Со други зборови, Оберон е синхрон сателит, плимно заклучен, со едно лице секогаш насочено кон планетата. Оберон поминува значителен дел од својата орбита надвор од урановата магнетосфера. Како резултат на тоа, неговата површина е директно погодена од сончевиот ветер. Ова е важно, бидејќи задните полутопки на сателитите кои орбитираат внатре во магнетосферата се погодени од магнетосферската плазма, која ко-ротира со планетата. Ова бомбардирање може да доведе до затемнување на заостанатите полутопки, што всушност е забележано за сите месечини освен кај Оберон.
Бидејќи Уран кружи околу Сонцето речиси на негова страна, а неговите месечини орбитираат во екваторската рамнина на планетата, тие (вклучувајќи го и Оберон) се предмет на екстремен сезонски циклус. И северниот и јужниот пол поминуваат 42 години во целосна темнина, а уште 42 години во постојана сончева светлина, при што сонцето изгрева блиску до зенитот над еден од половите на секоја краткодневица. Прелетот на Војаџер 2 се совпаднал со летната краткодневица на јужната полутопка во 1986 година, кога речиси целата северна полутопка била во темнина. Еднаш на секои 42 години, кога Уран има рамнодневица и неговата екваторска рамнина ја пресекува Земјата, станува возможно меѓусебно прикривање на месечините на Уран. Еден таков настан, кој траел околу шест минути, бил забележан на 4 мај 2007 година, кога Оберон го прикрил Умбриел.
Состав и внатрешна структура
Оберон е втора по големина и најмасивна од урановите месечини по Титанија, и деветта најмасивна месечина во Сончевиот Систем .Оберонова густина од 1,63 g/cm³  што е повисока од типичната густина на сателитите на Сатурн, покажува дека се состои од приближно еднакви пропорции на воден мраз и густа компонента што не е мразОваа втора структура би т моложе да биде направаен од карпи и јаглероден материјал вклучувајќи тешки органски соединениа. Присуството на воден мраз е поткрепено со спектроскопски набљудувања, кои откриле кристален воден мраз на површината на Месечинат  Појасите за апсорпција на воден мраз се посилни на задната полутопка на Оберон отколку на водечката полутопка. Ова е спротивно од она што е забележано на другите урански месечини, каде што водечката полутопка покажува посилни знаци на воден мраз Причината за оваа асиметрија не е позната, но може да биде поврзана со ударно градинарство (создавање почва преку удари) на површината, која е посилна на водечката полутопка  Ударите на метеоритите имаат тенденција да го исфрлаат (нокаутираат) мразот од површината, оставајќи зад себе темен неледен материјал  Самиот темен материјал можеби се формирал како резултат на радијациона обработка на метански гасни хидрати или зрачење затемнување на други органски соединенија.
Оберон може да се диференцира во карпесто јадро опкружено со ледена обвивка. Ако е тос така, полупречникот на јадрото (480 km) е околу 63% од полупречникот на месечината, а неговата маса е околу 54% од масата на месечината - пропорциите се диктирани од составот на месечината. Притисокот во центарот на Оберон е околу 0,5 GPa (5 kbar ). Сегашната состојба на ледената обвивка е нејасна. Ако мразот содржи доволно амонијак или друг антифриз, Оберон може да поседува течен океански слој на границата помеѓу јадрото и обвивката. Дебелината на овој океан, доколку постои, е и до 40 км и неговата температура е околу 180 K. Меѓутоа, внатрешната структура на Оберон во голема мера зависи од неговата топлинска историја, која е слабо позната во моментов.
Одлики на површината и геологија
Оберон е втората најтемна голема месечина на Уран по Умбриел. Неговата површина покажува силен бран на спротивставување: неговата рефлексивност се намалува од 31% при фазен агол од 0° (геометриско албедо) до 22% под агол од околу 1°. Оберон има ниско Бонд албедо од околу 14%. Неговата површина е генерално црвена во боја, освен свежите наслаги од удари, кои се неутрални или малку сини. Оберон е, всушност, најцрвениот меѓу главните уранови месечини. Неговите задни и водечки полутопки се асиметрични: втората е многу поцрвена од првата, бидејќи содржи повеќе темноцрвен материјал. Црвенилото на површините често е резултат на вселенското влијанија предизвикано од бомбардирање на површината од наелектризирани честички и микрометеорити над староста на Сончевиот Систем. Сепак, асиметријата на бојата на Оберон е поверојатно предизвикана од натрупување на црвеникав материјал што спирално влегува од надворешните делови на урановиот систем, веројатно од неправилни сателити, што би се случило претежно на водечката полутопка.
Научниците препознале две класи на геолошки одлики на Оберон: кратери и хазмати („кањони“ - длабоки, издолжени, стрмни странични вдлабнатини кои веројатно би биле опишани како раседни долини или гребени ако се на Земјата). Површината на Оберон е најтешкиот кратер од сите уранови месечини, со густина на кратер што се приближува до заситеноста - кога формирањето на нови кратери се балансира со уништување на старите. Овој висок број на кратери покажува дека Оберон ја има најстарата површина меѓу месечините на Уран. Пречникот на кратерот се движи до 206 километри за најголемиот познат кратер, Хамлет. Многу големи кратери се опкружени со светли ударни исфрлања кои се состојат од релативно свеж мраз. Најголемите кратери, Хамлет, Отело и Магбет, имаат подови направени од многу темен материјал депониран по нивното формирање. Врв со висина од околу 11 км бил забележан на некои слики на Војаџер во близина на југоисточниот раб на Оберон, што може да биде централен врв на голем слив со удар со пречник од околу 375 км. Површината на Оберон е пресечена со систем на кањони, кои, сепак, се помалку распространети од оние што се наоѓаат на Титанија. Страните на кањоните се веројатно гребнатини произведени од нормални раседи кои можат да бидат или стари или свежи: вторите ги пресекуваат светлите наслаги на некои големи кратери, што покажува дека тие се формирале подоцн. Најистакнатики кањон Момурa.
Геологијата на Оберон била под влијание на две конкурентски сили: формирање на ударен кратер и ендогено обновување на површината. Првиот делувал во текот на целата историја на месечината и е првенствено одговорен за нејзиниот денешен изглед. Последните процеси биле активни во период по формирањето на Месечината. Ендогените процеси биле главно тектонски по природа и довеле до формирање на кањони, кои всушност се џиновски пукнатини во ледената кора. Кањоните избришале делови од постарата површина. Напукнувањето на кората било предизвикано од проширувањето на Оберон за околу 0,5%, што се случило во две фази што одговараат на старите и младите кањони.
Природата на темните дамки, кои главно се појавуваат на водечката полутопка и внатрешните кратери, не е позната. Некои научници претпоставувале дека тие се од криовулканско потекло додека други мислат дека ударите ископале темен материјал закопан под чистиот мраз. Во вториот случај, Оберон треба да биде барем делумно диференциран, при што ледената кора лежи на недиференцираната внатрешност.
Потекло и еволуција
Се смета дека Оберон настанал од насобирачки диск: диск од гас и прашина кој или постоел околу Уран некое време по неговото формирање или бил создаден од џиновскиот удар што најверојатно му ја дал на Уран неговата голема косиност. Не е познат прецизниот состав на дискот; сепак, релативно високата густина на Оберон и другите месечини во споредба со месечините на Сатурн укажува дека можеби била релативно сиромашна со вода. Значителни количини на јаглерод и азот можеби биле присутни во форма на јаглерод моноксиди N 2 наместо метан и амониак. Месечините што се формирале во таква подмаглина ќе содржат помалку воден мраз (со CO иN 2 заробени како клатрат) и повеќе карпи, објаснувајќи ја поголемата густина.
Насобирањето на Оберон веројатно траело неколку илјади години. Ударите што го придружувале насобирањето предизвикале загревање на надворешниот слој на Месечината. Максималната температура од околу 230 К бил достигнат на длабочина од околу 60 км. По завршувањето на формирањето, подповршинскиот слој се оладил, додека внатрешноста на Оберон се загревала поради распаѓање на радиоактивни елементи присутни во неговите карпи. Ладечкиот блиску површински слој се собирал, додека внатрешноста се проширила. Ова предизвикало силни екстензивни напрегања во кората на месечината што довело до пукање. Денешниот систем на кањони можеби е резултат на овој процес, кој траел околу 200 милиони години, што имплицира дека секоја ендогена активност од оваа причина престанала пред милијарди години.
Почетното насобирање заедно со континуираното распаѓање на радиоактивните елементи веројатно биле доволно силни за да се стопи мразот доколку имало антифриз како амонијак (во форма на амонијак хидрат) или некоја сол. Понатамошното топење може да доведе до одвојување на мразот од карпите и формирање на карпесто јадро опкружено со ледена обвивка. Слој од течна вода (океан) богат со растворен амонијак можеби се формирал на границата помеѓу јадрото и обвивката. Евтектичката температура на оваа смеса е 176 K. Доколку температурата паднала под оваа вредност, океанот досега ќе бил замрзнат. Замрзнувањето на водата би довело до проширување на внатрешноста, што може да придонесе и за формирање на грабен сличен на кањонот. Сепак, сегашното знаење за еволуцијата на Оберон е многу ограничено.
Истражување
Досега единствените слики одблиску на Оберон биле создадени од сондата Војаџер 2, која ја фотографирала месечината за време на нејзиното прелетување на Уран во јануари 1986 година. Бидејќи најблиското приближување на Војаџер 2 до Оберон изнесувало 470.600 km, најдобрите слики од оваа месечина имаат просторна резолуција од околу 6 км. Сликите покриваат околу 40% од површината, но само 25% од површината се снимени со резолуција што овозможува геолошко мапирање. Во времето на прелетувањето, јужната полутопка на Оберон била насочена кон Сонцето, така што темната северна полутопка не можела да се проучува. Ниту едно друго вселенско летало никогаш не го посетило урановиот систем.
Андреас Килингаридис
Андреас Килингаридис (Ανδρέας Κιλιγκαρίδης) (роден, починат ) руско-грчки кану-спринтер кој се натпреваруваше во раните 2000-ти. Тој беше елиминиран во загревањата на дисциплината Ц-1 500 метри мажи, на Летните олимписки игри во 2000, по дисквалификацијата во дисциплината Ц-1 1000 метри на Летните олимписки игри 2000 во Сиднеј, Австралија. Четири години подоцна, во Атина, Килингаридис беше елиминиран во полуфиналето на дисциплината Ц-1 500 метри и Ц-1 1000 метри мажи. На последните олимписки игри тој беше исто така елимининран во двете полуфиналиња, како и во двете дисциплини (Ц-1 500 и Ц-1 1000 метри).
Лазо Поплазаров
Лазо Поплазаров — член на Комунистичката партија на Грција (КПГ) од пред Втората светска војна.
Од 1941 година до почетокот на 1943 година бил апсен и затворан од италијанските окупаторски власти. Во летото 1943 година е назначен за командир на една вооружена единица на грчката народноослободителна армија (ЕЛАС), составена претежно од Македонци во Костурско. Член е на Окружното раководство на СНОФ за Костурско од 1943-1944 година. Бил уредник на весникот „Славјано-Македонски Глас“ (1943-1944).
Во 1945 година е инструктор на НОФ (Народноослободителен фронт) во Костурско, Леринско, Гуменџиско и други реони. Во 1947 година станува секретар на Главното раководство на НОФ на Македонците од Егејска Македонија.
Херберт Спенсер
Херберт Спенсер (27 април 1820 - 8 декември 1903) — англиски филозоф, биолог, антрополог и социолог кој што е познат по својата хипотеза за социјалниот дарвинизам, според која што супериорната физичка сила ја обликува историјата. Спенсер потекнува од изразот „опстанок на најсилните“, што го измислил во Принципи на биологија (1864), откако ја прочитал книгата на Чарлс Дарвин за потеклото на видовите. Овој поим силно сугерира природна селекција, но сепак Спенсер гледаше дека еволуцијата се протега во областите на социологијата и етикага, па затоа го поддржува и ламаркизмот.
Спенсер развива сеопфатна концепција за еволуцијата како прогресивен развој на физичкиот свет, биолошките организми, човечкиот ум, човечката култура и општествата. Како полимат, тој придонесе за широк спектар на предмети, која вклучува етика, религија, антропологија, економија, политичка теорија, филозофија, литература, астрономија, биологија, социологија и психологија. За време на неговиот живот, тој постигна огромна популарност, главно во академијата која што зборува на англиски. „Единствениот друг англиски филозоф што постигнал таква популарност бил Бертранд Расел, и тоа било во 20 век„. Спенсер беше „единствениот најпознат европски интелектуалец во последните децении на деветнаесеттиот век“ но неговото влијание нагло опадна по 1900 година: „Кој сега го чита Спенсер?“ праша Талкот Парсонс во 1937.
Ран живот и образование
Спенсер е роден во Дерби, Англија, на 27 април 1820 година, гоје син на Вилијам Џорџ Спенсер (генерално наречен Џорџ). Неговиот татко бил религиозен неистомисленик кој се оддалечил од методизмот кон квакеризмот и кој се чини дека на својот син му пренел противење на сите форми на власт. Тој раководеше со училиште основано од прогресивните методи на настава на Јохан Хајнрих Песталоци, а исто така служеше како секретар на филозофското друштво Дерби, кое што е и научно друштво, основано во 1783 година од Еразмус Дарвин, дедото на Чарлс Дарвин.
Спенсер се образувал во емпириска наука од неговиот татко, додека членовите на филозофското друштво Дерби го запознале со пред-дарвинови концепти за биолошка еволуција, особено со оние на Еразмус Дарвин и Жан-Батист Ламарк. Неговиот вујко, пречесниот Томас Спенсер, викар на Хинтон Чартерхаус во близина на Бат(Самерсет), го заврши ограниченото формално образование на Спенсер, предавајќи му математика и физика и доволно латински јазик за да му овозможи да преведува некои лесни текстови. Томас Спенсер, исто така, на својот внук ги втиснува сопствените фирми за слободна трговија и анти-статистички политички ставови. Инаку, Спенсер беше автодидакт кој поголемиот дел од своето знаење го стекна од тесно фокусирани читања и разговори со своите пријатели и познаници.
Кариера
И како адолесцент и како млад човек, на Спенсер му беше тешко да се помири со каква било интелектуална или професионална дисциплина. Работел како градежен инженер за време на железничката манија кон крајот на 1830 -тите, а исто така посветил многу време на пишување за провинциски списанија кои биле неконформистички во нивната религија и радикални во нивната политика.
Пишување
Спенсер ја објави својата прва книга, Социјална статистика (1851), додека работеше како под-уредник во списанието за слободна трговија Економистот од 1848 до 1853 година. Тој предвиде дека човештвото на крајот ќе стане целосно прилагодено на барањата за живеење во општеството со последователно исчезнување на државата. Неговиот издавач, Џон Чепмен, го претстави Спенсер во неговиот салон на кој присуствуваа многу од водечките радикални и прогресивни мислители на главниот град, вклучувајќи ги Џон Стјуарт Мил, Хариет Мартино, Џорџ Хенри Луес и Мери Ен Еванс, со кои беше кратко романтично поврзано.Спенсер го претстави биологот Томас Хенри Хаксли, кој подоцна ќе ја добие славата како „булдогот на Дарвин“ и кој остана доживотен пријател на Спенсер. Како и да е, пријателството на Еванс и Луес започна со „ Систем на логика “ на Џом Стјуарт Мил и со позитивизмот на Огист Конт и го постави патот кон неговата животна работа. Но сепак, тој силно не се согласи со Конт.
Неговата втора книга, Принципи на психологијата, која што е објавена во 1855 година, ја истражуваше физиолошката основа за психологијата и беше плод на неговото пријателство со Еванс и Луес. Книгата е основана врз основната претпоставка дека човечкиот ум е подложен на природни закони и дека тие можат да се откријат во рамките на општата биологија. Ова овозможи усвојување на развојна перспектива не само во однос на индивидуата (како во традиционалната психологија), туку и на видот и расата. Преку оваа парадигма, Спенсер имаше за цел да ја усогласи асоцијативната психологија на логиката на Мил, идејата дека човечкиот ум е изграден од атомски сензации одржани заедно со законите на здружението на идеи, со очигледно повеќе „научната“ теорија за френологијата, која лоцираше специфични ментални функции во одредени делови на мозокот.
Спенсер тврдеше дека и двете овие теории се делумни прикази за вистината: повторените асоцијации на идеи се отелотворени во формирањето на специфични насоки на мозочното ткиво, и тие можат да се пренесат од генерација на генерација со помош на ламаркизмот со употреба-наследство на психологоијата, веруваше, дека ќе го направи за човечкиот ум она што Исак Њутн го направи за физиката. Сепак, книгата првично не беше успешна и последната од 251 копија од нејзиното прво издание не беа продадени до јуни 1861 година.
Интересот на Спенсер за психологија произлезе од посуштинска грижа што требаше да се воспостави универзалност на природното право. Заедно со другите од неговата генерација, вклучително и членовите на салонот на Чепмен, тој беше опседнат со идејата да демонстрира дека е можно да се покаже дека се во универзумот - вклучувајќи ја и човечката култура, јазик и морал - може да се објасни со закони на универзална валидност. Ова беше спротивно на ставовите на многу теолози од тоа време кои инсистираа дека некои делови од создавањето, особено човечката душа, се надвор од доменот на научно истражување. Système de Philosophie Positive на Comte беше напишан со амбиција да ја демонстрира универзалноста на природното право, а Спенсер требаше да го следи Конт во обемот на неговата амбиција. Сепак, Спенсер се разликуваше од Конт во верувањето дека е можно да се открие единствен закон за универзална примена што го идентификуваше со прогресивен развој и требаше да го нарече принцип на еволуција.
Во 1858 година, Спенсер направи преглед на она што требаше да стане систем на синтетичка филозофија. Овој огромен потфат, кој има малку паралели на англискиот јазик, имаше за цел да покаже дека принципот на еволуција се применува во биологијата, психологијата, социологијата и моралот. Спенсер предвиде дека за да се заврши оваа работа од десет тома ќе бидат потребни дваесет години; на крајот му требаше двапати повеќе и го потроши речиси целиот остаток од неговиот долг живот.
И покрај раните борби на Спенсер да се етаблира како писател, до 1870 -тите тој стана најпознатиот филозоф на времето. Неговите дела беа широко читани за време на неговиот живот, и до 1869 година тој можеше да се издржува само од профитот од продажба на книги и од приходите од неговите редовни придонеси за викторијанските периодики, собрани како три тома есеи. Неговите дела беа преведени на германски јазик, италијански јазик, шпански јазик, француски јазик, руски јазик, јапонски јазик и кинески јазик, и на многу други јазици и му беа дадени награди низ цела Европа и Северна Америка. Тој, исто така, стана член на Атенаум, ексклузивен џентлменски клуб во Лондон, отворен само за оние кои се одликуваат во уметноста и науката, и Х клуб, клуб за јадење од девет лица, основан од Томас Хаксли, кој се состануваше секој месец и вклучуваше некои од повеќето истакнати мислители од викторијанската ера (од кои тројца би станале претседатели на Кралското друштво ).
Меѓу членовите беа физичарот-филозоф Џон Тиндал и братучедот на Дарвин, банкарот и биологот Џонн Лубок.Имаше и доста значајни други личности како либералниот свештеник Артур Стенли, деканот на Вестминстер; а гостите како Чарлс Дарвин и Херман фон Хелмхолц одвреме навреме се забавуваа. Преку таквите здруженија, Спенсер имаше силно присуство во срцето на научната заедница и можеше да обезбеди влијателна публика за неговите ставови. И покрај растечкото богатство и слава, тој никогаш не поседувал сопствена куќа.
Подоцнежен живот
Последните децении од животот на Спенсер се карактеризираа со зголемено разочарување и осаменост. Тој никогаш не се оженил, а по 1855 година бил вечен хипохондрик кој бескрајно се жалел на болки и заболувања што ниту еден лекар не можел да ги дијагностицира во тоа време. До 1890-тите, неговата читателска публика почна да го напушта, додека многу од неговите најблиски пријатели починаа и тој се сомневаше во сигурната верба во напредокот што го направи централниот дел на неговиот филозофски систем. Неговите подоцнежни години беа исто така оние во кои неговите политички ставови станаа се поконзервативни. Додека Социјалната статистика беше дело на радикален демократ кој веруваше во гласовите за жените (па дури и за децата) и во национализацијата на земјата за да се прекине моќта на аристократијата, до 1880 -тите тој стана жесток противник на женското право на глас и направија заедничка кауза со сопствениците на земјиштето на Лигата за слобода и одбрана на имотот против она што тие го гледаа како поместување кон „социјализмот“ на елементи (како што е Вилијам Харкорт ) во администрацијата на Вилијам Еварт Гладстон - главно против мислењата на самиот Гладстон. Политичките ставови на Спенсер од овој период беа изразени во она што стана негово најпознато дело, Човекот наспроти државата. Исклучок од растечкиот конзервативизам на Спенсер беше тоа што тој остана во текот на својот живот жесток антиимперијализам и милитаризмот. Неговата критика за Бурската војна беше особено остра, и придонесе за неговата опаѓачка популарност во Британија.
Бил избран за член на Американското филозофско друштво во 1883 година.
Смрт и наследство
Во 1902 година, непосредно пред неговата смрт, Спенсер беше номиниран за Нобелова награда за литература, што му беше доделена на Германецот Теодор Момсен. Продолжи да пишува цел живот, во подоцнежните години честопати по диктат, сè додека не подлегна на лошото здравје на 83 -годишна возраст. Тој е погребан на источната страна на лондонските гробишта Хајгејт, свртен кон гробот на Карл Маркс. На погребот на Спенсер, индискиот националистички лидер Шјамџи Кришна Варма објави донација од 1.000 фунти за воспоставување предавања на Универзитетот Оксфорд во чест на Спенсер и неговата работа.
Синтетичка филозофија
Основата за привлечноста на Спенсер до многумина од неговата генерација беше дека тој се чини дека нуди готов систем на верување што може да ја замени конвенционалната верска вера во време кога православните вери се распаѓаа под напредокот на модерната наука. Филозофскиот систем на Спенсер се чинеше демонстрира дека е можно да се верува во крајно совршенство на човештвото врз основа на напредни научни концепции како што е првиот закон за термодинамика и биолошка еволуција.
Во суштина, филозофската визија на Спенсер беше формирана од комбинација на деизам и позитивизам. Од една страна, тој внел нешто од деизмот од осумнаесеттиот век од неговиот татко и другите членови на филозофското друштво Дерби и од книги како неизмерно популарниот „Устројството на човекот “ на Џорџ Комб (1828). Ова го третира светот како космос со добронамерна осмисла, а законите на природата како декрети за „Да се биде трансцендентално љубезен“. Така, природните закони беа статути за добро управуван универзум што беше прогласен од создавачот со намера да ја промовира човечката среќа. Иако Спенсер ја изгуби својата христијанска вера како тинејџер и подоцна ја отфрли секоја „антропоморфна“ концепција за Божеството, тој сепак цврсто се држеше до оваа концепција на речиси потсвесно ниво. Меѓутоа, во исто време, тој должеше многу повеќе отколку што некогаш би признал на позитивизмот, особено во неговото сфаќање на филозофскиот систем како обединување на различните гранки на научното знаење. Тој, исто така, го следеше позитивизмот во неговото инсистирање дека е можно само да се има вистинско знаење за феномените и затоа е празно да се шпекулира за природата на крајната реалност. Тензијата помеѓу позитивизмот и неговиот резидуален деизам се провлече низ целиот систем на синтетичка филозофија.
Спенсер го следеше Конт во насока кон обединување на научната вистина; во таа смисла, неговата филозофија имаше за цел да биде „синтетичка“. Како и Конт, тој беше посветен на универзалноста на природното право, идејата дека законите на природата се применуваат без исклучок, во органското подрачје исто како и во неорганското и во човечкиот ум, исто како и во остатокот од создавањето. Така, првата цел на Синтетичката филозофија беше да демонстрира дека нема исклучоци од можноста да се откријат научни објаснувања, во форма на природни закони, на сите феномени на универзумот. Томовите за биологија, психологија и социологија на Спенсер беа наменети да го демонстрираат постоењето на природни закони во овие специфични дисциплини. Дури и во своите написи за етика, тој смета дека е можно да се откријат „закони“ на моралот што имаат статус на закони на природата, додека сè уште имаат нормативна содржина, концепција што може да се следи во Устројството на човекот на Џорџ Комб.
Втората цел на Синтетичката филозофија беше да покаже дека истите овие закони неизбежно водат кон напредок. За разлика од Конт, кој го истакна само единството на научниот метод, Спенсер бараше обединување на научното знаење во форма на сведување на сите природни закони на еден фундаментален закон, закон за еволуција. Во овој поглед, тој го следеше моделот наведен од издавачот во Единбург Роберт Чемберс во неговите анонимни траги од природната историја на создавањето (1844). Иако честопати се отфрла како лесен претходник на „Потеклото на видовите “ на Чарлс Дарвин, книгата на Чемберс во реалноста беше програма за обединување на науката која имаше за цел да покаже дека маглинската хипотеза на Лаплас за потеклото на Сончевиот Систем и теоријата на видовите на Ламарк. Трансформацијата беа двата случаи на „една величествена генерализација на прогресивниот развој“ (фраза на Луес). Чемберс беше поврзан со салонот на Чепмен и неговата работа служеше како непризнаен образец за синтетичката филозофија.
Еволуција
Спенсер прво ја артикулира својата еволутивна перспектива во неговиот есеј „Напредок: Неговиот закон и причина“, објавен во Вестминстерскиот преглед на Чепмен во 1857 година, и кој подоцна ја формираше основата на Првите принципи на нов систем на филозофија (1862). Во него тој излегуваше со докази на теоријата на еволуција, која е во комбинација увид од Семјуел Тејлор Колриџ есеј "Теоријата на животот" - се дериват од Фридрих фон Шелинг е природна филозофија - со генерализација на фон Баер законот на ембриолошко развој. Спенсер посочи дека сите структури во универзумот се развиваат од едноставна, недиференцирана, хомогеност до сложена, диференцирана, хетерогеност, додека се подложени на зголемена интеграција на диференцираните делови. Овој еволутивен процес може да се забележи, верува Спенсер, низ целиот космос. Тоа беше универзален закон, кој важеше за sвездите и галаксиите и за биолошките организми, за човечката општествена организација и за човечкиот ум. Се разликуваше од другите научни закони само по својата поголема генералност, а законите на специјалните науки може да се покажат како илустрации на овој принцип.
Принципите опишани од Херберт Спенсер добија различни толкувања. Бертранд Расел во писмото до Беатрис Веб во 1923 година изјави: „Не знам дали [Спенсер] некогаш бил во можност да ги сфати импликациите на вториот закон за термодинамика ; ако е така, тој може да биде вознемирен. Законот вели дека се тежнее кон униформност и мртво ниво, намалувајќи ја (не зголемувајќи) хетерогеноста “.
Обидот на Спенсер да ја објасни еволуцијата на сложеноста беше радикално различен од оној на Дарвиновото потекло на видовите, објавено две години подоцна. Често, но сепак погрешно, се верува дека Спенсер само ја присвоил и генерализирал работата на Дарвин за природната селекција. Но, иако по читањето на делото на Дарвин, тој ја измисли фразата „преживување на најсилните“ како свој термин за концептот на Дарвин,<cite class="citation web cs1" data-ve-ignore="true">"Letter 5145 – Darwin, C. R. to Wallace, A. R., 5 July (1866)". Darwin Correspondence Project. Retrieved 12 January 2010.
<cite class="citation web cs1" data-ve-ignore="true" id="CITEREFMaurice_E._Stucke">Maurice E. Stucke. "Better Competition Advocacy" (PDF). Retrieved 29 August 2007. Herbert Spencer in his Principles of Biology of 1864, vol. 1, p. 444, wrote "This survival of the fittest, which I have here sought to express in mechanical terms, is that which Mr. Darwin has called 'natural selection', or the preservation of favoured races in the struggle for life." и честопати е погрешно претставен како мислител кој само ја применил дарвинистичката теорија во општеството, тој само ненамерно ја вклучи природната селекција во неговиот постоечки севкупен систем. Примарен механизам на трансформација видови кои тој беше признат е ламаркизмот кој претпоставува дека органите се развиваат или се намалуваат со употреба или неупотреба и дека како резултат на промени може да се пренесе на идните генерации. Спенсер верува дека овој еволутивен механизам е исто така неопходен за да се објасни „повисоката“ еволуција, особено социјалниот развој на човештвото. Покрај тоа, за разлика од Дарвин, тој смета дека еволуцијата има насока и крајна точка, постигнување конечна состојба на рамнотежа. Тој се обиде да ја примени теоријата за биолошка еволуција во социологијата. Тој предложи дека општеството е производ на промена од пониски во повисоки форми, исто како што во теоријата за биолошка еволуција, се вели дека најниските форми на живот се развиваат во повисоки форми. Спенсер тврдеше дека умот на човекот еволуирал на ист начин од едноставните автоматски одговори на пониските животни до процесот на расудување кај човекот што размислува. Спенсер веруваше во два вида на знаење: знаење стекнато од поединецот и знаење стекнато од расата. Интуицијата, или знаењето научено несвесно, беше наследното искуство на расата.
Спенсер во својата книга Принципи на биологија (1864), предложи теорија за пангенеза која вклучува „физиолошки единици“ за кои се претпоставува дека се поврзани со одредени делови од телото и се одговорни за пренесување на одликите на потомството. Овие хипотетички наследни единици беа слични на Дарвиновите камења.
Социологија
Спенсер со возбуда ја прочита оригиналната позитивистичка социологија на Огист Конт. Конт предложи теорија за социокултурна еволуција дека општеството напредува со општ закон од три фази. Меѓутоа, пишувајќи по разновидните случувања во биологијата, Спенсер ги отфрли она што ги смета за идеолошки аспекти на позитивизмот на Конт, обидувајќи се да ја преформулира општествената наука во однос на неговиот принцип на еволуција, што го примени на биолошките, психолошките и социолошките аспекти на универзумот.
Со оглед на приматот што Спенсер го стави на еволуцијата, неговата социологија може да се опише како социјален дарвинизам измешан со ламаркизам. Сепак, и покрај популарноста, овој став за социологијата на Спенсер е погрешен. Додека неговите политички и етички списи имаа теми во согласност со социјалниот дарвинизам, таквите теми ги нема во социолошките дела на Спенсер, кои се фокусираат на тоа како процесите на општествен раст и диференцијација доведуваат до промена на степенот на сложеност во општествената организација
Еволутивната прогресија од едноставна, недиференцирана хомогеност до сложена, диференцирана хетерогеност беше пример, тврди Спенсер, со развојот на општеството. Тој разви теорија за два вида општество, милитантното и индустриското, што одговараше на оваа еволутивна прогресија. Милитантното општество, структуирано околу односите на хиерархија и послушност, беше едноставно и недиференцирано; индустриското општество, засновано на доброволни, договорно преземени општествени обврски, беше сложено и диференцирано. Општеството, кое Спенсер го замисли како „ социјален организам “, еволуираше од поедноставна состојба во посложена, според универзалниот закон за еволуција. Покрај тоа, индустриското општество беше директен потомок на идеалното општество развиено во Социјалната статика, иако Спенсер сега се двоуми дали еволуцијата на општеството ќе резултира со анархизам (како што тој прво веруваше) или дали укажува на континуирана улога на државата, иако една сведена на минималните функции на извршување на договорите и надворешната одбрана.
Иако Спенсер даде значаен придонес за раната социологија, не само во неговото влијание врз структурниот функционализам, неговиот обид да ги воведе ламаркиските или дарвинистичките идеи во областа на социологијата беше неуспешен. Многумина сметаа дека е активно опасно. Херменевтичарите од тој период, како Вилхелм Дилтеј, ќе бидат пионери во разликата помеѓу природните науки и човечките науки. Во Соединетите држави, социологот Лестер Френк Ворд, кој би бил избран за прв претседател на Американското социолошко здружение, започна безмилосен напад врз теориите на Спенсер за фер и политичка етика. Иако Ворд се восхитувал на голем дел од работата на Спенсер, тој верувал дека претходните политички предрасуди на Спенсер ја искривиле неговата мисла и го одвеле во заблуда. Во 1890 -тите, Емил Диркем воспостави формална академска социологија со цврст акцент на практични социјални истражувања. До крајот на 20 век, првата генерација германски социолози, најмногу Макс Вебер, претстави методолошки антипозитивизам. Како и да е, теориите на Спенсер за фер опстанок на најсоодветното и минимално човечко мешање во процесите на природното право имаа трајна, па дури и зголемена привлечност во општествените научни области на економијата и политичката наука, а еден писател неодамна изјави случајот со важноста на Спенсер за социологија која мора да научи сериозно да ја сфаќа енергијата во општеството.
Етика
Крајната точка на еволутивниот процес ќе биде создавање на „совршен човек во совршено општество“ со тоа што човечките суштества ќе станат целосно прилагодени на општествениот живот, како што е предвидено во првата книга на Спенсер. Главната разлика помеѓу претходните и подоцнежните концепции на Спенсер за овој процес беше вклучената еволутивна временска рамка. Психолошката - а со тоа и моралната - истројство, кое беше оставена на сегашната генерација од нашите предци, а која ние, пак, ќе им ја предадеме на идните генерации, беше во процес на постепено прилагодување кон барањата за живеење во општеството. На пример, агресијата беше инстинкт за преживување, кој беше неопходен во примитивните услови на животот, но беше неприлагодлив во напредните општества. Бидејќи човечките инстинкти имаа специфична локација во насоките на мозочното ткиво, тие беа предмет на Ламарковиот механизам на употреба-наследство, така што постепените модификации може да се пренесат на идните генерации. Во текот на многу генерации, еволутивниот процес ќе обезбеди човечките суштества да станат помалку агресивни и се повеќе алтруистички, што на крајот ќе доведе до совршено општество во кое никој нема да предизвика болка на друго лице.
Меѓутоа, за еволуцијата да произведе совршена личност, неопходно беше сегашните и идните генерации да ги искусат „природните“ последици од нивното однесување. Само на овој начин поединците ќе имаат поттик да бидат потребни за да работат на само-подобрување и на тој начин да им дадат подобрена морално устројство на своите потомци. Оттука, треба да се оддолее на се што го попречува „природниот“ однос на однесување и последици, а тоа вклучува употреба на принудна моќ на државата за ублажување на сиромаштијата, обезбедување на јавно образование или потреба од задолжителна вакцинација. Иако добротворното давање требаше да се охрабри, дури и требаше да се ограничи со оглед на тоа што страдањето честопати беше резултат на поединци кои ги добиваа последиците од своите постапки. Оттука, премногу индивидуална добронамерност насочена кон „незаслужените сиромашни“ ќе ја прекине врската помеѓу однесувањето и последиците што Спенсер ги сметаше за основни за да се осигура дека човештвото продолжува да се развива на повисоко ниво на развој.
Спенсер усвои утилитарен стандард за крајна вредност - најголема среќа од најголем број - и кулминација на еволутивниот процес ќе биде максимизирање на корисноста. Во совршеното општество, индивидуите не само што ќе уживаат во практикувањето алтруизам („позитивна корист“), туку ќе имаат за цел да избегнат нанесување болка кај другите („негативна корист“). Тие, исто така, инстинктивно ќе ги почитуваат правата на другите, што ќе доведе до универзално почитување на принципот на правда - секој човек има право на максимална слобода што е компатибилна со слична слобода кај другите. „Слободата“ беше протолкувана да значи отсуство на принуда и беше тесно поврзана со правото на приватна сопственост. Спенсер го нарече овој кодекс на однесување „Апсолутна етика“ кој обезбеди научно-втемелен морален систем кој би можел да ги замени натприродно базираните етички системи од минатото. Сепак, тој призна дека нашата наследена морално устројство во моментов не ни дозволува да се однесуваме во целосна согласност со кодексот на Апсолутна етика, и поради оваа причина ни е потребен код за „релативна етика“ кој ги зема предвид искривувачките фактори на нашите сегашни несовршености.
Препознатливото гледиште на Спенсер за музиката, исто така, беше поврзано со неговата етика. Спенсер сметаше дека потеклото на музиката треба да се најде во страствено ораторство. Говорниците имаат убедлив ефект не само со расудувањето на нивните зборови, туку и со нивната брзина и тон - музичките квалитети на нивниот глас служат како „коментар на емоциите по предлозите на интелектот“, како што рече Спенсер. Музиката, замислена како зголемен развој на оваа одлика на говорот, дава придонес за етичкото образование и напредок на видот. „Чудниот капацитет што го имаме за да бидеме погодени од мелодија и хармонија, може да се земе за да се подразбира и дека е во рамките на можностите на нашата природа да ги реализираме тие посилни задоволства што тие слабо ги сугерираат, и дека тие се на некој начин загрижени за остварувањето од нив. Ако е така, моќта и значењето на музиката стануваат разбирливи; но инаку тие се мистерија.“
Последните години на Спенсер се карактеризираа со колапс на неговиот почетен оптимизам, заменет со песимизам во врска со иднината на човештвото. Како и да е, тој посвети голем дел од своите напори за зајакнување на аргументите и спречување на погрешно толкување на неговата монументална теорија за немешање.
Агностицизам
Угледот на Спенсер меѓу Викторијанците му должеше многу на неговиот агностицизам. Тој ја отфрли теологијата бидејќи како што верува тој ја претставува „нечесноста на побожните“. Тој требаше да добие голема озлогласеност од неговото отфрлање на традиционалната религија, и честопати беше осудуван од верските мислители за наводно застапување на атеизмот и материјализмот. Како и да е, за разлика од Томас Хенри Хаксли, чиј агностицизам беше милитантна вера насочена кон „непростливиот грев на верата“ (во фразата на Адријан Дезмонд ), Спенсер инсистираше на тоа дека не е загрижен да ја поткопа религијата во име на науката, туку да донесе за помирување на двајцата. Следниот аргумент е резиме на Дел 1 од неговите први принципи (второ издание 1867 година).
Почнувајќи или од верско верување или од наука, тврди Спенсер, ние сме на крајот поттикнати да прифатиме некои неопходни, но буквално незамисливи поими. Без разлика дали сме загрижени за создавачот или за подлогата што лежи во основата на нашето искуство со феномени, не можеме да замислиме за тоа. Затоа, заклучи Спенсер, религијата и науката се согласуваат во врховната вистина дека човечкото разбирање е способно само за „релативно“ знаење. Ова е случај бидејќи, поради вродените ограничувања на човечкиот ум, можно е да се добие знаење само за феномените, а не за реалноста („апсолутната“) феномена. Оттука, и науката и религијата мора да се препознаат како „најсигурни од сите факти дека Силата што ни ја манифестира Универзумот е потполно несомнена“. Тој ја нарече оваа свест за „незнајното“ и го претстави обожувањето на непознатото како способно да биде позитивна вера што може да ја замени конвенционалната религија. Навистина, тој мислеше дека Непознатото претставува крајна фаза во еволуцијата на религијата, конечна елиминација на нејзините последни антропоморфни траги.
Политички ставови
Ставовите на Спенсер во тиражот на 21 век произлегуваат од неговите политички теории и незаборавните напади врз реформските движења од крајот на 19 век. Тој беше замислен како претходник од десни-слободари на правото и анархо-капиталисти. Економистот од Австриската школа, Мареј Ротбард, ја нарече Социјална статистика „најголемото дело на слободарската политичка филозофија некогаш напишано„. Спенсер тврдеше дека државата не е „суштинска“ институција и дека ќе „пропадне“ бидејќи доброволната организација на пазарот ќе ги замени принудните аспекти на државата. Тој, исто така, тврдеше дека поединецот има „право да ја игнорира државата“. Како резултат на оваа перспектива, Спенсер имаше остри критики кон патриотизмот. Како одговор на тоа што му беше кажано дека британските војници се во опасност за време на Втората авганистанска војна (1878-1880), тој одговори: „Кога мажите се вработуваат да стрелаат по нарачка на други мажи, не прашувајќи ништо за правдата на нивната кауза, не грижете се дали ќе бидат застрелани сами“.
Политиката во доцната викторијанска Британија се движеше во насоки што на Спенсер не му се допаднаа, а неговите аргументи обезбедија толку многу муниција за конзервативците и индивидуалистите во Европа и Америка што тие сè уште се користат во 21 век. Изразот „Нема алтернатива “, познат од премиерката Маргарет Тачер, може да се следи по нагласената употреба од Спенсер. До 1880 -тите, тој го осудуваше „новиот торизам “, односно „ социјално -реформското крило“ на Либералната партија, крилото донекаде непријателски расположено кон премиерот Вилијам Еварт Гладстон, оваа фракција на Либералната партија Спенсер во споредба со интервенционистички „торизам“ на луѓе како поранешниот премиер на Конзервативната партија Бенјамин Дизраели. Во Човекот наспроти државата (1884), тој ги нападна Гладстоун и Либералната партија за губење на соодветната мисија (тие треба да ја бранат личната слобода, рече тој) и наместо тоа промовираше татковно социјално законодавство (она што самиот Гледстон го нарече „Конструкција“), елемент во модерната либерална партија на кој се спротивстави). Спенсер ги осуди ирските земјишни реформи, задолжителното образование, законите за регулирање на безбедноста при работа, законите за забрана и умереност, библиотеки финансирани од даноци и реформи за благосостојба. Неговите главни забелешки беа три: употреба на принудни овластувања на владата, обесхрабрување дадено на доброволно самоусовршување и непочитување на „законите на животот“. Реформите, рече тој, беа еднакви на „социјализам“, за кој рече дека е приближно ист како „ропство“ во смисла на ограничување на човековата слобода. Спенсер жестоко го нападна раширениот ентузијазам за анексија на колониите и империјална експанзија, што го поништи сето она што го предвиде за еволутивниот напредок од „милитантни“ во „индустриски“ општества и држави.
Спенсер предвиде многу аналитички гледишта на подоцнежните слободарски теоретичари како Фридрих Хајек, особено во неговиот „закон за еднаква слобода“, неговото инсистирање на границите на предвидливо знаење, неговиот модел на спонтан општествен поредок и неговите предупредувања за „несакани последици“ од колективистичките социјални реформи. Иако честопати карикатуриран како ултра- конзервативен, Спенсер порано во својата кариера беше порадикален или лево-слободарски,, спротивставувајќи се на приватната сопственост во земјиштето и тврдејќи дека секој има латентно тврдење дека учествува во користењето на земјата (гледишта што влијаеле врз георгизмот), нарекувајќи се себеси „ радикален феминист “ и застапувајќи ја организацијата на синдикатите како бедем против „експлоатацијата од газдите“ и ја фаворизира економијата организирана првенствено во слободните работнички задруги како замена за платата -пороѓај.