cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антиматерија
Античестичките се врзуваат едни со други за да формираат антиматерија, исто како обични честички кои се поврзуваат за да формираат нормална материја. На пример, позитрон (античестичка на електронот) и антипротон (античестичката на протонот) може да формираат антиводороден атом. Физичките принципи укажуваат дека сложените атоми на антиматеријата, односно атомски јадра се можни, како и антиматерија што одговара на познатите хемиски елементи. Преку изучувањата на космичките зраци се индентификувани зраци со два позитрони и антипротони, за кои се претпоставува дека се добиени од страна на судирите меѓу честичките на обичната материја. Сателитското пребарување на космичките зраци за антидеутериумски и антихелиумски честички не дало некаков разултат.
Постојат значителен број на шпекулации за тоа зошто видливиот универзум е составен речиси целосно од обична материја, односно не постои мешавина на материја и антиматерија. Оваа барионска асиметрија на материјата и антиматеријата во видливиот универзум е еден од најголемите нерешени проблеми во физиката. Процесот со кој оваа нееднаквост помеѓу честичките и античестичките е развиена се нарекува бариогенеза.
Антиматеријата во облик на антиатом е една од најтешките антиматериии за производство. Антиматеријата во облик на посебни античестички, сепак, најчесто е произведена од страна на забрзувачите на честички и во некои видови на радиоактивно распаѓање. Јадрата на антихелиум (двата хелиум-3 и хелиум-4) вештачки се добиваат со тешкотии. Овие се најкомплексните антијадра, кои досега се збележани.
Историја на замислата
Поимот антиматерија првпат бил употребен од страна на Артур Шустер во две писма со интересни идеи во списанието Nature во 1898 година,. Тој претпоставил постоење на антиатоми, како и постоење на сончеви системи составени од антиматерија, и била разработувана идеја за меѓусебното уништување на материјата и антиматеријата. Шустеровите идеи не биле сериозни теориски предлози, само шпекулации, и како и претходните идеи, биле различни од современата замисла за антиматеријата со тоа што поседува негативна гравитација.
Фејнман-Штукелберговото толкување посочува дека антиматеријата и античестичките се обични честички кои патуваат назад во времето.
Обележување
Еден начин за да се означи античестичката е со додавање на црта над честичниот симбол. На пример, протонот и антипротонот се обележани како и, соодветно. Истото правило се појавува ако треба честичка да се опише преку нејзините составни компоненти. Протонот е составен од кваркови, додека пак антипротонот мора да биде оформен од  антикваркови. Друг начин на запишување е да се направи разлика на честичките според нивнитот електричен набој. Така, електронот и позитронот се обележани едноставно како и  соодветно. Сепак, за да не дојде до забуна, двета начини никогаш не се мешаат.
Потекло и асиметрија
Речиси целата материја видлива од Земјата, е материја отколку антиматерија. Ако антиматериските-доминантни области на вселената постојат, гама-зраците произведени при анхилацијата по должина на границата меѓу областите на материјата и антиматеријата, ќе ги прикажат овие антиматериски области.
Античестичките се создаваат насекаде во вселената каде се судираат високоенергетските честички. Високата енергија на космичките зраци влијае врз Земјината атмосфера (или на некоја друга материја во Сончевиот Систем) произведуваат мали количини на античестички во резултатните млазовите од честички, кои веднаш се поништуваат при контактот со најблиската материја. Тие можат на сличен начин да бидат создадени во области како што се галактичкото средиште на Млечниот Пат и други галаксии, каде што енергетските небесни настани се случуваат (главно, заемодејството на релативистичките млазови со меѓуѕвездената средина). Присуството на добиената антиматерија е забележано преку двата гама-зраци добиени кога позитроните се поништуваат со блиската материја. Честотата и брановата должина на гама-зраците укажуваат на тоа дека секој фотон поседува 511 keV енергија(т.е., масата во мирување на електронот се множи со c2).
Антиматеријата може да постои во релативно големи количини во далечните галаксии поради космичкото наголемување во пра-времето на универзумот. Антиматериските галаксии, ако постојат, се очекува да имаат ист хемиски состав и апсорпционите и емисионите спектри како галаксиите од обична материја, и астрономските тела би биле набљудувани на сличен начин, со што се отежнува нивното разликување. НАСА се обидува да утврди дали постојат такви галаксии со барање на X-зраци и гама-зраци кои упатуваат на анхилациски настани во заемноделувачки суперјата.
Природно создавање
Позитроните се добиваат природно при β+ распаѓањето на природните радиоактивни изотопи (како на пример, калиум-40) и при заемнодејствата на гама-квантите (испуштени од страна на радиоактивните јадра) во материјата. Антинеутрината се друг вид на античестички создадени од природното радиоактивно (β− распаѓање). Многу различни видови на античестички се добиваат преку космичките зраци. Во јануари 2011 година, истражувањето на Американското астрономско друштво забележале постоење на антиматерија, чие потекло е од грмотевиците во облаци; позитроните се произведени при заблескувањето на гама-зраците создадени од електроните кои се забрзани од силните електрични полиња во облаците. Пронајдени се антипротони во Ван Аленовиот појас околу Земјата од детекторот PAMELA.
Античестичките исто така се добиваат во секоја област со доволно висока температура (што значи дека енергијата на честичките е поголема од прагот на создавањето на парови ). Во периодот на бариогенезата, кога универзумот бил крајно жежок и густ, материјата и антиматеријата биле непрекинато создавани и уништувани. Присуството на материјата, како и отсуството на антиматерија, наречена и барионска асиметрија, која се должи на CP-нарушувањето: нарушувањето на CP-симетријата во однос на материја-антиматерија. Точниот механизам на нарушувањето за време на бариогенезата останува мистерија.
Набљудувањето во космичките зраци
Антипротонските космички зраци исто така имаат високи енергии за разлика од материските протони. Тие пристигнале на Земјата со карактеристична енергија чиј масимум изнесува 2 GeV, што укажува на нивното создавање во значајно различен процес од оној на протонските космички зраци, кои во просек имаат само една-шестина од енергијата.
Не постојат докази за сложено антиматериско атомско јадро, како антихелиумско јадро (т.е., анти-алфа-честички), во космичките зраци. Активно се трага по нив. Прототип на АМС-02 именуван како АМС-01, бил лансиран во вселената со помош на на STS-91 во јуни 1998 година. Но мисијата воопшто не забележала антихелиум, АМС-01 воспоставил горна граница на соодносот на антихелиум-хелиум од 1,1×10−6 во магнетниот тек.
Позитрони
Позитроните биле откриени во ноември 2008 година во Лоренс Ливерморската националната лабораторија во значајни количества од кој и да било претходен вештачки процес. Ласер ги турка електроните низ милиметарски полупречник на златните јадени цели, што предизвикува упадните електрони да оддадат енергетски кванти кои се распаѓаат на материја и антиматерија. Позитроните биле забележувани со висока стапка и со поголема густина на начин кој порано никогаш не бил добиен во лабораторија. Претходните експерименти давале помали количини на позитрони користејќи ласери и тенки бцели, меѓутоа, новите симулации покажуваат дека краткиот, ултра-интензивен ласер и милиметарскиот златен ласер се доста поделотворни извори.
Антипротони, антинеутрони, и антијадра
Постоењето на антипротонот било експериментално потврдено во 1955 година на Калифорнискиот универзитет Беркли од страна на физичарите Емилио Сегре и Овен Чемберлејн, кои биле наградени со Нобелова награда за физика во 1959 година. Антипротонот се состои од два горни антикварка и еден долен антикварк. Измерените својства на антипротонот целосно одговарале на соодветните својства на протонот, со исклучок на антипротонот кој има спротивен електричен полнеж и магнетен момент од протонот. Набргу потоа, во 1956 година, антинеутронот бил откриен при судирите протон-протон во Беватронот (Лоренс Берклиевата национална лабораторија) од страна на Брус Корк и колегите.
Подоцна се создадени антибарионите, антијадра кои се состојат од повеќе сврзани антипротони и антинеутрони. Овие антијадра типично се добиваат со енергии превисоки за да се создадат антиматериски атоми (со сврзани позитрони наместо електрони). Во 1965 година, група истражувачи предводени од страна на Антонио Зичичи пријавиле создавање на јадра на антидеутриум со забрзувачот на честички Протонски синхотрон во ЦЕРН. Во приближно исто време, наблудувања на антидеутриумските јадра биле соопштени од страна на група американски физичари од забрзувачот на честички Променлив градиенстски синхотрон во Брукхејвенската национална лабораторија.
Антиводородни атоми
Во 1995 година, CERN објави дека успешно создалe девет топли антиводородни атоми со примена на замислата на SLAC/Фермилаб за време на PS210. Експериментот бил изведен користејќи го Нискоенергеткиот антипротонски прстен (НАП), и бил предводен од страна на Валтер Оелерт и Марио Мацри. Фермилаб наскоро ги потврдува наодите на CERN откако произвеле приближно 100 антиводородни атоми. Антиводородните атоми биле создадени за време на PS210 и последователните експерименти биле исклучително енергетски и не биле поволни за истражување. За решавање на проблемот, и да се добие подобро разбирање на антиводородот, биле созадени два здружени проекти во доцните 1990-ти, именувани како, ATHENA и ATRAP. Во 2005 година, ATHENA била распуштена и некои од поранешните членови го создале здружениот проект ALPHA, чија база била исто така во CERN. Првичната цел на овие соработници е создавање на нискоенергетски („ладен“) антиводород, кои биле подобри за изучување. Во 1999 година, во CERN е вклучен антипротнскиот забавувач, уред способен за забрзување на антипротоните од до  — сè уште многу „топол“ за да создаде антиводород за проучување, но чекор нанапред. При крајот на 2002 година од проектот ATHENA објавиле дека тие го создале првиот „ладен“ антиводород. Проектот ATRAP објавил сличен резултат многу кусо време подоцна. Антипротоните кои се користеле во овие експерименти биле ладени од забавувачот т.е. антипротонскиот забавувач, кои им овозможува да поминат низ тенок лист хартија, и конечно да ги зароби во т.н. Пенинг-Малбергова замка. Целокупниот процес на ладење е изводлив, но многу неефикасен, приближно 25 милиони антипротони го напуштаат антипротонскиот забавувач и околу 25.000 ќе простигнат во Пенинг-Малберговата замка, која е околу 1⁄1000 или 0.1% од првичната количина.
Антипротоните се сè уште топли кога првично се заробени. За да дохде до понатамошно ладење, тие се мешаат во електронска плазма. Електроните во оваа плазма се изладени преку циклотронско зрачење, а потоа антипротоните судирно се ладат преку електричениот потенцијал. На крајот, електроните се отстранети со применена на краткотрајни електрични полиња, напуштајќи ги антипротоните со енергии помали од. Додека антипротоните почнуваат да се ладат во првата замка, мал облак од антипротоните е заробен од радиоактивен натриум во Сурков позитронски акумулатор. Овој облак подоцна е заробен во втората замка поблиска до антипротоните.Со одредени зафати на електродите на замката антипротоните се префрлаат во позитронската плазма, каде некои се комбинираат со антипротони за да се создаде антиводородот. Овој неутрален антиводород е незафатен од електричните и магнетните полиња користени за да се заробат позитроните и антипротоните со полнежи, и во рок од неколку микросекунди антиводородот ги погодува ѕидовите на замката, каде се поништува. Неколку стотици милиони антиводородни атоми се создадени на овој начин.
Поголем дел од барните високопрецизни тестови на својствата на антиводородот може да бидат изведени само ако антивдородот бил заробен т.е. задржан во место релативно подолго време. Додека антиводородните атоми се електронски неутрални, спиновите на нивните составни честички создаваат магнетни моменти. Овие магнетни моменти можат да заемодејствуваат со нехомогените магнетни полиња, некои од антиводородните атоми можат да бидат привлечени до магнетниот минимум. Како што минимумот може да биде создаден од страна на комбинацијата на огледало и повеќеполови полиња. Антиводородот може да биде заробен во замката на магнетниот минимум (минимум-B), во ноември 2010 година, здружениот проект ALPHA објавил дека тие заробиле 38 антиводородни атоми за околу една шестина од секундата. Ова е првиот пат неутралната антиматерија да биде заробена.
Најголемиот ограничувачки фактор во пообемно создавање на антиматеријата е достапноста на антипротони. Последните податоци објавени од страна на CERN велат дека, кога забрзувачот целосно ќе биде оперативен, нивните постројки ќе бидат способни за создавање на десет милиони антипротони во минута. Доколку се претпостави дека 100% од антипротоните ќе се создадат антиводород, би требале 100 милијарди години за да се произведе 1 грам или  1 мол на антиводород ( приближно  атоми на анти-водород).
Антихелиум
Јадрото на антихелиум-3 бил првично набљудуван во 1970-те години кај експерименти во протонските-јадрени судири на Институтот за високоенергетска физика од страна на Ј.Процкошкиновата група ( Противно близу Москава, СССР) и подоцна создаден во експериментот на судирите на јадро со јадро. Судирите јадро со јадро создаваат антијадра преку создавањето на антипротоните и антинеутроните создадени во овие реакции. Во 2011 година, со STAR детекторот било објавено набљудување на вештачки создадените јадра на антихелиум-4  (антиалфа-честички)  од таквите судири.
Чување
Антиматеријата не можат да се чува во сад направен од обична материја, бидејќи антиматеријата реагира со било која материја што ќе ја допре, поништувајќи се себеси со иста количина материја од садот. Антиматеријата во облик на наелектризирани честички може да содржи комбинација на електрични и магнетни полиња, во уред наречен Пенингова замка. Овој уред не може да ја задржи антиматерија која се состои од неутрални честички, за кои се користат атомски замки. Особено, овие замки можат да го искористат диполниот момент (електричен или магнетен) на заробените честички. При висок вакуум, честичките на материјата или антиматеријата можат да бидат заробени и изладени со мали нерезонантни ласерско џрачење, користејќи магнетна-оптичка замка или магнетна замка. Малите честички можат исто така да бидат издвоини со оптички пинцети, користејќи високо фокусирани ласерски зраци.
Во 2011 година,научниците од CERN биле во можност да го зачуваат антиводородот за приближно 17 минути.
Цена
Научниците тврдат дека антиматеријата е најскапиот материјал кој може да се создаде. Во 2006 година, Џералд Смит проценил дека со $250 милиони можат да создадат 10 милиграми на позитрони (одосно $25 милијарди по грам), во 1999 година, NASA дала сума од $62,5 трилиони по грам на антиводород. Тоа е затоа што производството е тешко (само неколку антипротони се произведени во реакции во забрзувачите на честичките), и поради тоа постои голема побарувачка за друга употреба на забрзувачите на честички. Според CERN, би требале неколку стотини милиони швајцарски франци за да се создаде околу 1 милијардити дел од грам (количината се користела досега за честични/античестични судири). За споредба, за да се создаде првото атомско оружје, трошоците за Проектот Менхетен биле проценети на $23 милијарди долари вклучувајќи ја и инфлацијата во 2007 година.
Неколку изучувања финансирани од страна на Институт на NASA за напредни концепти истражувале дали би било можно да се користат магнетни топки за да се собере антиматеријата која природно се појавува во Ван Аленовиот појас на Земјата, и на рабовитет на појасите на гасовитите џинови, како Јупитер,  со што би се снижила цената по грам.
Медицински
Реакциите на материјата и антиматеријата имаат практична примена во снимањето на медицински слики, како позитронска емисиона томографија (ПЕТ). При позитивниот бета-распад, нуклидот губи вишок позитивен полнеж од емитуваниот позитрон (во истиот настан, протонот станува неутрон, и се оддава неутрино). Јадрата со вишок позитивен полнеж се лесно се создаваат во циклотроните и се широко создавани за медицинската употреба. Антипротоните исто така се покажаа во лабораториски експерименти како можност за лекување на одредени видови ракови, на сличен начин денес се користат за јонска (протонска) терапија.
Гориво
Изолираната и складирана антиматерија може да се користи како гориво за меѓупланетарни или меѓуѕвездени патувања како дел од антиматеријалниот катализиран јадрен пулсен погон или друга антиматериска ракета, како што е ракетното црвено-поместување. Со оглед на енергетската густина на антиматеријата е повисока од онаа на ковенционалните горива, па антиматериското летало ќе има поголем соодност на потисокот и тежината отколку конвенционалните летала.
Ако судирите на материјата и антиматеријата доведува само до фотонска емисија, целосната непроменлива маса на честички би била претворена во кинетичка енергија. Енргијата по единица маса е околу 10 пати поголема од хемиска енергија, и околу 3 пати поголема од потенцијалната енергија која може да биде ослободена, денес, користејќи јадрено цепење (околу  по цепна реакција или ), и околу 2 пати поголема од најдобрите можни резултати кои се очекуваат од соединувањето (околу  за ланчаната реакција на протон со протон). Реакцијата на на антиматеријата со  на материја би создала  (180 петаџули) на енергија (од равенката за еднаквоста на масата и енергијата, E = mc2), или околу 43 мегатони на TNT – нешто помалку од приносот на Цар бомбата со маса од 27,000 кг, најголемата водородна бомба.
Се забележува дека наелектризираните пиони на крајот се распаѓаат во комбинација на неутрина (носејќи околу 22% од енергијата на наелектризираните пиони) и нестабилните наелектризирани миони (носејќи околу 78% од енергијата на наелектризираните пиони), по што мионите се распаѓаат во комбинација од електрони, позитрони и неутрони (споредено со мионско распаѓање; неутроните од ова распаѓање носат околу 2/3 од енергијата на мионите, што значи дека од оригиналните наелектризирани пиони, вкупната енергија којасе претвора во неутрина од еден или друг начин би била околу 0,22 + (2/3)⋅0,78 = 0,74). <!--- For more regular (earthly) applications (e.g., regular transport, use in portable generators, powering of cities, ...) artificially created antimatter is not a suitable energy carrier, despite its high energy density, because the process of creating antimatter is extremely inefficient. According to CERN, only one part in ten billion of the energy invested in the production of antimatter particles can be subsequently retrieved.
Antimatter production is currently very limited, but has been growing at a nearly geometric rate since the observation of the first antiproton in 1955 by Segrè and Chamberlain. The current antimatter production rate is between 1 and 10 nanograms per year, and this is expected to increase to between 3 and 30 nanograms per year by 2015 or 2020 with new superconducting linear accelerator facilities at CERN and Fermilab.
Some researchers claim that with current technology, it is possible to obtain antimatter for US$25 million per gram by optimizing the collision and collection parameters (given current electricity generation costs). Many experts, however, dispute these claims as being far too optimistic by many orders of magnitude. They point out that, in 2004, the annual production of antiprotons at CERN was several picograms at a cost of $20 million. This means that to produce 1 gram of antimatter, CERN would need to spend 100 quadrillion dollars and run the antimatter factory for 100 billion years.
Antimatter production costs, in mass production, are almost linearly tied to electricity costs, so economical pure-antimatter thrust applications are unlikely to come online unless a very cheap power source is found.
One researcher from the CERN laboratories, which produces antimatter regularly, said: "If we could assemble all of the antimatter we've ever made at CERN and annihilate it with matter, we would have enough energy to light a single electric light bulb for a few minutes."
--->
Оружја
Антиматеријата се разгледувала како можен активатор на јадрените оружја. Главната препрека е потешкотијата за создавање на антиматеријата во доволно големи количини, и не постои доказ дека тоа некогаш ќе биде изводливо. Сепак, воздухопловните сили на САД финансирале изучувања на антиматеријата во студената војна, и почнале да размислуваат за негова можна примена во оружјата, не како активатор, туку како експлозив.
Сурлово
Сурлово или Сурлево (Αμάραντα, Амаранда, до 1927 Σούρλοβο, Сурлово) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 21 километри југозападно од градот Кукуш, на 4 километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 276 метри.
Саламаново опфаќа површина од 30 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Саламаново се состоело од 86 семејства и 104 жители муслимани и 127 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Саламаново имало 260 жители Македонци и 200 Турци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 255 Македонци и работело егзархиско училиште. .
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, селото било регистрирано 346 жители додека на пописот од 1920 година биле регистрирани 528 жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија или Бугарија, и на негово место било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Според Тодор Симовски околу 110 македонски семејства заминале во Струмица и Струмичко, додека 40 заминале во Петрич, Бугарија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Амаранда.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 747 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 847 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 527 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 676 жители, во 1971 година имало 551 жител, во 1981 година имало 468 жители, додека во 1991 година имало 471 жител. Денеска, населението на селото е 408 жители.
Финкенвердер
Финкенвердер (долногермански: Finkwarder, Finkenwarder или - wärder; германски: Finkeninsel) е кварт на Хамбург, Германија во округот Хамбург-Мите. Тука е местото на фабриката на Ербас и неговиот аеродром. Во 2006, населението било 11.629.
Историја
Во текот на Втората светска војна, до 30 април 1945, постоел концентрационен логор во Финкенвердер. Бил подкамп на концентрациониот логор Нојенгаме.
Географија
Хамбуршкото пристаниште покрива дел од овој кварт. Во 2006, според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, квартот Финкенвердер имал вкупна површина од 19,3 км2.
Западната и северната граница е реката Елба на север со округот Алтона. Долна Саксонија е на исток. На југ е границата со квартот Бергедорф.
Демографија
Во 2006, во квартот Финкенвердер живееле 11.629 луѓе. Густината на население била 602 жители на км2. 18,9% биле деца под 18 години, а 19,8% имале 65 години или повеќе. 13% биле имигранти. 461 биле регистрирани како невработени.
Во 1999, имало 5.702 домаќинства, од кои 25,7% имале деца под 18 години, кои живееле со нив и 39,9% од сите домаќинства биле составени од само еден член. Просечната големина на домаќинството било 2,1.
Во 2006, имало 867 кривични дела (75 дела на 1000 луѓе).
Здравствен систем
Финкенвердер има шест дневни центри за деца и исто така седум лекари во приватни ординации и три аптеки.
Сообраќај
Квартот не е опслужуван со железничкиот систем на градските возови. Јавниот превоз е обезбеден со автобуси на Hamburger Verkehrsverbund и HADAG Seetouristik und Fährdienst, кој ги оперира фериботите на реката Елба.
Според секторот за моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), биле регистрирани 4.354 приватни возила во Финкенвердер (376 автомобили/1000 луѓе). Имало вкупно 58 сообраќајни несреќи, вклучувајќи и 45 сообраќајни несреќи со жртви.
NGC 2019
NGC 2019 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2019 се споменува и како ESO 56-SC145, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2019 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m. NGC 2019 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 31 м 56,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 9' 35".
Остенде
Остенде — крајбрежен град и општина во Белгија, кој се наоѓа во покраината Западна Фландрија. Се наоѓа на брегот на Северното Море. На почетокот на 2016 година, во градот живееле 70,600 жители.
Почетоци и Среден век
Во раните периоди, Остенде било мало село изградено на источниот крај (oost-einde) на тогашниот остров Тестереп помеѓу Северното Море и езерската плажа. И покрај тоа што било мало, селото израснало до статусот „град“ околу 1265 година кога на жителите им било дозволено да организираат пазар и да изградат пазариште.
Главен извор на приходи за жителите бил риболовот. Крајбрежјето на Северното Море отсекогаш било прилично нестабилно и во 1395 година жителите одлучиле да изградат нов Остенде позади големите насипи и подалеку отсекогаш опасното море.
15. век – 18.век
Стратешката позиција на брегот на Северното Море имало големи предности за Остенде како пристаниште но исто така се покажала како извор на проблеми. Градот бил често заземан, запустен, ограбуван и уништен од освојувачки војски. Холандските бунтовници,Гезите, ја преземале контролата врз градот. Опсадата на Остенде, 1601 до 1604, за која се вели „шпанците го нападнале несовладливото а холанѓаните го одбраниле неодбранливото“, оставила комбиниран вкупен број од преку 80,000 мртви и ранети, правјќи ја најкрвава битка во осумдесетгодишната војна. Војната била завршена со примирје неколку години подоцна. Кога примирјето се прекршило, градот станал база на дункиркските пирати.
По овој период, Остенде бил претворен во пристаниште од одредена важност. Во 1722 година, холанѓаните повторно го затвориле влезот кон најголемото светско пристаниште во Антверпен. Затоа, Остенде ја зголемил својата важност бидејќи градот обезбедувал алтернативен излез кон морето. Јужна Холандија станала дел од Австриското Царство. Австрискиот цар Карло VI му одобрил на градот трговски монопол со Африка и далечниот исток. На остендската трговска компанија и било дозволено да заснова колонии во странство. Сепак, во 1727 година компанијата била принудена да ги сопре своите активности под холандски и британски притисок. Холандија и Британија не дозволувале конкуренти на меѓународно трговско ниво. Двете држави ја сметале меѓународната трговија како „нивна“ привилегија.
Модерен период
На 19 септември 1826 година локалното воено складиште експлодирало. Најмалку 20 лица биле убиени и уште 200 повредени. Богатиот кварт д'Харграс бил срамнет со земја и ретко некој објект да избегнал штета. По разурнувањето следеле болести кои дополнително го зголемиле бројот на смртни случаи.
Пристаништето во Остенде продолжило да се проширува бидејќи пристанишниот док, како и собраќајните поврзувања со копното позади пристаништето биле подобрени. Во 1838 година Остенде бил железнички поврзан со Брисел. Градот станал транзитно пристаниште кон Англија во 1846 година кога првиот траект отпловил кон Довер. Многу важно за имиџот на градот било вниманието кое започнал градот да го добива од белгиските кралеви Леополд I и Леополд II. Двајцата сакале да ги трошат своите одмори во Остенде. Важни споменици и вили биле изградени за да го задоволат кралското семејство, вклучувајќи го хиподромот Велингтон на кој се одржувале коњски трки и кралските галерии. Остатокот од аристократска Белгија започнал да доаѓа во градот и набрзо Остенде станал познат како „Кралица на белгиските морски одморалишта“.
Во 1866 година Остенде било место на клучната средба на прогонетите шпанските либерали и републиканци кои поставиле рамка на големиот бунт во нивната држава, кој кулминирал со величествената револуција две години подоцна. Остенде (заедно со речиси целата држава) бил окупиран од германските сили и користен како пристапна точка до морето за подморници и други помали морски сили во поголмиот дел од времетраењето на првата светска војна. Како последица на тоа, пристаништето било изложено на два поморски напади од страна на кралската британска морнарица.
Градот бил домаќин на сите натпревари во едрење на Летните олимписки игри 1920 кои се одржувале во Антверпен. Само финалето во една дисциплина било одржано во Амстердам. Остенде исто така бил домаќин и на натпреварите во поло.
Втората светска војна вклучила втора окупација од Германија во период од помалку од дваесет години; окупација која била поделлена со остатокот од Северна Европа. Двете окупации довеле до значајно уништување на Остенде. Освен тоа, другите раскошни градби кои ги преживеале војните подоцна биле заменети со објекти во модерен архитектонски стил.
Список на државни водачи во 221 година
Ова е список на државни водачи во 21 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јужна Долна Калифорнија
Јужна Долна Калифорнија е сојузна држава во Мексико. Зафаќа површина од и население од 691,161. Главен град е Ла Паз.
Везув
Везув (Vesuvio, Vesuvius) — еден од четирите активни вулкани во Италија на истоимената планина. Вулканот се наоѓа на брегот на Неаполскиот Залив во близина на градот Неапол, па населението од овој град е во непријатно исчекување на активирањето на вулканот. Овој вулкан е познат во историјата по големата ерупција од 79 година кога биле погодени и уништени римските градови Помпеја и Херкуланеум. Оттогаш вулканот еруптирал многупати со што предизвикал соодветни штети.
Според Римјаните, планината Везув е посветена на грчкиот митолошки јунак Херакле (Херкул), во чија чест градот Херкуланеум го добил името.
Потекло на името
Името на Херкул, син на Зевс често се наоѓа и како Huesou hios (син на Хеј), со транслитерација на ou во V и на неколку други слогови како hy го дава зборот VESVVIVS - Vesuvius Исто така значаен е и зборот од осканскиот јазик festf што значи чад, и праиндискоевропскиот корен ves што значи карпа (најверојатно магматска карпа).
Образување
Вулканот се образувал со две тектонски поместувања, на Африка и Евроазија. Претходниот го подбутнал подолу подоцнежниот, а од кората се создала магма. Бидејќи магмата е полесна од карпата, таа се придвижувала нагоре кон послабите места на Земјината кора формирајќи вулкан. Карпите на вулканот коишто постојат денес се стари околу 25.000 години.
Ерупции
Вулканот Везув еруптирал повеќепати, а се претпоставува дека неговата прва ерупција била околу 1800 г.п.н.е., уште во бронзеното време. Но, ерупциите на вулканот многу зачестиле по големата ерупција во 79 година кога се претпоставува дека починале 16.000 жители на околните места. Вулканот повторно еруптирал во 172, 203, 222, можеби во 303, 379, 472, 512, 536, 685, 787, околу 860, 900,968, 991, 999, 1006, 1037, 1049, околу 1073, 1139, 1150, како и во 1270, 1347 и 1500. Вулканот повторно еруптирал во 1631, 6 пати во XVIII век, 8 пати во XIX век (познато за 1872), како и во 1906, 1929 и 1944 година кога е најсилната ерупција по таа во 79 година. Ерупцијата во 1944 година предизвикала 49 жртви.
Иднина
Според италијанскиот геолог Франческо Русо, шансите Везув повторно да еруптира во наредните сто години се 27 проценти, а мерките за заштита на населението, според Русо, не се соодветни. Доколку Везув се разбуди, загрозени ќе бидат околу 600 илјади луѓе, кои можеби не би успеале да се евакуираат сите.
Селишта (Присовјани)
Селишта — средновековна црква во атарот на селото Присовјани, Македонија. На околу 2 километри североисточно од училиштето, кај месноста Лепеница има две мали цркви посветени на Свети Петар и Света Богородица. Според кажувањето на мештаните, биле изградени врз темелите од постари цркви.
Српски крст
Српски крст — српски национален симбол, дел од грбот на Србија, знамето на Србија и знамето на Српската православна црква. Се смета дека овој вид на крст своите корени ги има во тетраграмскиот крст од грбот на византиската династија на Палеолозите. Разликата е во тоа што во српската традиција вообичаено се употребува бел крст на црвена подлога.
Според српската традиција, овој симбол се поврзува со Свети Сава, првиот српски архиепископ, на кој се препишува и популарната изрека: „Само слогата ги спасува Србите“, чија кратенка од почетните букви ги означува четирите „С“ букви.
Фландрија
Фландрија, и покрај тоа што не е најголемиот дел од Белгија по површина, е област со најголемо население (68,2%) ако се вклучи и Брисел. 7.797.611 од 11.431.406 белгиски жители живеат во Фландрија или двојазичниот регион Брисел. Само околу 8% од жителите на Брисел се идентификуваат како Фламанци, додека останатите се идентификуваат како говорници на францускиот јазик. Не вклучувајќи го Брисел, постојат пет денешни фламански покраини.
Во средновековни контексти, првичната „Грофовија Фландрија“, околу 900 година, се протегала од Доверскиот Проток до естуарот на Шелда и се ширела оттаму. Овој округ, исто така, сè уште одговара приближно со современите белгиски покраини Западна Фландрија и Источна Фландрија, заедно со соседните делови на Франција и Холандија. Иако ова првобитно значење е сè уште релевантно, во денешно време поимот „Фландрија“ се однесува на поголема област и се користи за да се однесува на целиот дел од Белгија во кој се зборува холандски, кој се протега сè до Меза, како и културни движења како фламанската уметност. Во согласност со белгиските државни реформи од крајот на 20 век, белгискиот дел од оваа област се претворил во два политички ентитета: „Фламанска Заедница“ (Vlaamse Gemeenschap) и „ Фламанска Област“ (Vlaams Gewest). Овие ентитети биле споени, иако географски Фламанската Заедница, која има поширок културен мандат, го покрива Брисел, додека Фламанската Област не.
Областа на денешна Фландрија, по секоја дефиниција, е истакнато во европската историја уште од средниот век. Во овој период, градовите како Гент и Бриж од историската Грофовија Фландрија, а подоцна и Антверпен на Војводството Брабант ја направиле една од најбогатите и најурбанизираните делови во Европа, тргувајќи и ткаејќи ја волната од соседните земји во ткаенина за и домашна употреба и извоз. Како последица на тоа, се развила многу софистицирана култура, со впечатливи достигнувања во уметноста и архитектурата, ривалски со оние од северна Италија. Белгија била еден од средиштата на Индустриската револуција во 19 век, но Фландрија на почетокот била престигната од Валонија, која зборувала француски. Во втората половина на 20 век, и поради огромните национални инвестиции во пристанишната инфраструктура, економијата на Фландрија брзо се осовременила, а денес Фландрија и Брисел се многу побогати од Валонија. Тие се меѓу најбогатите региони во Европа и светот.
Географски, Фландрија е главно рамна и има мал дел од брегот на Северното Море. Голем дел од Фландрија е земјоделски плоден и густо населен, со густина од 483жители на км2. Го допира францускиот департман Север на југозапад во близина на брегот и се граничи со холандските покраини Зеланд, Северен Брабант и Лимбург на север и исток, и со валонските покраини Ено, Валонски Брабант и Лиеж на југ. Регионот на Престолничкиот Регион Брисел е службено двојазична енклава во рамките на Фламанската Област. Фландрија има свои ексклави: Фурен на исток е помеѓу Валонија и Холандија, а Барле-Хертох на север се состои од 22 ексклави опкружени со Холандија.
Дополнителна книжевност
51°N, 4.5°W
462 Ерифила
462 Ерифила — астероид од главниот појас. Откриен од страна на германскиот астроном Макс Волф на 22 октомври 1900 година. Привремената ознака на истиот била 1900 FQ.
Ливада
Ливада — ареал од рамен или нерамен терен каде предоминираат треви. Обично местото наречено ливада има повеќе биоразновидност отколку пасиштето бидејќи тоа содржи не само трева, туку и многубројни едногодишни, двегодишни и повеќегодишни растенија.
Преодни ливади
Преодна ливада се јавува кога едно поле, пасиште, обработливо земјиште или друга исчистена земја повеќе не се исползува за земјоделство или пасе во голема мера и истото почнува да обраснува. Меѓутоа штом условите за ливада се достигнат, оваа состојба е само привремена, бидејќи овие колонизатори ќе бидат засенчени од дрвенестите растенија кои ќе надојдат и добро ќе се прилагодат.
Вечна ливада
Вечна ливада е онаа ливада каде животните околности засекогаш не им даваат на дрвенестите растенија да виреат. На пример:
Марјетица Потрч
Рана кариера
Потрч е роден во Љубљана, главниот град на Социјалистичка Република Словенија, во тој период дел од дел од Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Нејзините родители биле писатели. Таткото на Потрч, Иван Потрч, бил истакнат словенечки романописец и главен уредник во издавачката куќа Младинска Књига. Нејзината мајка, Бранка Јурка, била наставник и уредник на списание и исто така познат автор на литература за деца. Марјетица Потр се здобила со диплома по архитектура (1978) и скулптура (1986, 1988) од Универзитет во Љубљана. Во 1990 година, таа се преселила во САД. Нејзините инсталации од овој период честопати вклучувале материјали од разни видови; на пример, „Двете лица на утопијата“ (1993 година, направено за словенечкиот павилјон на Биеналето во Венеција) и сериите „Театар Мунди: територии“ (1993–1996). „Следна станица, киоск '' (Љубљана: Модерна галерија, 2003), во 1994 година, таа се вратила  во Љубљана. .
Партиципативен дизајн и одржливи решенија
Во 2003 година, Потрч била поканет да помине шест месеци во Каракас, Венецуела, како дел од Проектот за случајот Каракас, и да спроведе истражување за неформален град.
Таму, во соработка со израелскиот архитект Лијат Есаков и жителите на Ла Вега барио, го разви проектот „Сув тоалет“: во горниот дел беше инсталиран еколошки безбеден, безводен тоалет. од бариото Ла Вега, област во Каракас што нема пристап до општинската мрежа за вода. „Сува тоалет '' е еден од низата проекти на Потрч фокусирани на заедницата кои се одликуваат со партиципативен дизајн и загриженост за одржливост прашања, особено во врска со енергетските и водните инфраструктури. Други важни проекти се „Балкон со турбина на ветер“ (Ливерпул, 2004 година), „Моќ од природата“ (Бос-колеџ колеџ, Раџастан, Индија и Академијата Кетрин Фергусон, Детроит, САД, 2005),  и „Фарма во Мурсија: жетва на дождовница“ (Мурсија, Шпанија.
Од 2010 година, Потрч имала направено и голем број проекти со архитектонската и дизајнерската практика Ooze (Ева Пфанес и Силвен Хартенберг), со седиште во Ротердам. Овие проекти, кои главно се фокусираат на прочистување на водата, вклучуваат „Меѓу водите: Градината на заедницата Емшер“ во Есен, Германија (2010), каде што конструираа комплетен одржлив систем за водоснабдување на остров во реката Емшер. .
Изложби и награди
Творештвото на Потрч било изложено нашироко низ цела Европа и Америка, вклучително и на важни меѓународни манифестации како Биеналето на Сао Паоло (1996 и 2006 година) и Биеналето на Венеција (на изложбите „Структурата на опстанокот“, 2003 година и „Создавање светови“, 2009 година). Таа исто така учествуваше на 5-то Биенале Гвангжу во Гвангжу, Јужна Кореја (2004 година). Таа редовно ја покажуваше својата работа во во Берлин и Стокхолм од 2003 година, и, порано, во галеријата Макс Протеч (2002–2009) и галеријата Меуленстин (2009–2012) ) во Њујорк. Имала и самостојни изложби во Музеј Гугенхајм во Њујорк (2001),  Портикус во Франкфурт на Мајна (2006) и Кривата во Уметничката галерија Барбикан во Лондон (2007), меѓу другите. Други важни изложби на нејзината работа вклучуваат „Каракас: Растечки куќи“, што таа ја претстави како дел од изложбата „Архитектоника 2“ на Хамбургер Бахнхоф - Музеј за современа уметност во Берлин (2012) и" Школата на шумата: Кампусот во во Перез Музеј на уметност во Мајами
Потрч добила бројни грантови и награди, вклучувајќи и две главни од Фондацијата Полок-Краснер (1993 и 1999 година); Наградата Хуго Бос во 2000 година, администрирано од Музејот Гугенхајм (2000); и стипендија за Центар за уметности и политика на Вера Лист на The New School во Њујорк (2007).
IC 52
IC 52 — галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 52 се споменува и како ESO 243-40, AM 0106-464, DRCG 40-5, IRAS 01065-4644.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 52 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 52 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 8 м 44,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -46° 28' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 82°.
Други поделби
Проучување на IC 52 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4068.
Берски манастир
Берски манастир „Свети Јован Претеча“ (Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Βέροιας), познат и како Берски скит (Σκήτη Βέροιας) — манастир кај градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Географија
Манастирот е сместен на 12 км јужно од Бер во пазувите на планината Шапка, на десниот брег на реката Бистрица. Најблиско населено место е Варвара, кое се наоѓа на половина од Бер до манастирот.
Историја
Манастирот веројатно е изграден во IX век. Во 1822 г. за време на Негушкото востание манастирот изгорен од Турците, и од него останал само параклисот „Преображение Христово“. Обновен е во 1830 г.
Во Берскиот манастир се чуваат мошти на разни светци како Јован Претеча, Лука Евангелист, Јован Златоуст и други. Тука се чува и главата на Климент Охридски.
Список на државни водачи во 1778 година
Ова е список на државни водачи во 778 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Иранска теорија за потеклото на Србите
Оваа теорија претпоставува дека името -{Serboi}- било сарматско (иранско) племе кое живеело во источна Европа (Sarmatia Asiatica), северно од Кавказот. Првите пишани споменувања за "сарматските Срби"можат да се пронајдат во 1. век (69тата. година), во делото на Плиниј Цецилија Секундуса "Познавање на природата", на латинизиран облик - Serbi. Овие "Serbi" тука се забележани како народ кој живеел во Азиска Сарматија, северно од Кавказот, па од тоа може да се претпостави дека биле сарматско (иранско) племе.Понатаму Плиниј пишува "Покрај Кимеријците живеат Меотите,Валите,Србите,Зингите и Псесите".
Споменувањето на српскиот етноним наоѓаме во делото "Географија" на египетскиот научник Клаудио Птоломеј (пред 175. година). Тој го забележува српското племе дека постоеле на подрачјето на Кавказ, пишувајќи: "Помеѓу Кераунската гора и реката Ра смештени се Оринеи и Вали и Срби".
После Плиниј и Птоломеј, народот "Serbi" го споменуваат и Такит, Прокопиј, Јорданес, Вибијус, Ајнхард.
Врската помеѓу овие "Стари Срби" (кои некогаш се викале Serbi) и денешните Срби не е научно докажана, туку претставува хипотеза. Се претпоставува дека овие Serbi од Азиска Сарматија се преселиле во Средна Европа (Полабија) во 4. век, заедно со Аланите. Се смета дека овие Serbi и Аланите биле многу сродни сарматски племиња, а потомците на Аланите се денешните Осети на Кавказот. Според едно друго предание самите Сарматски Serbi биле дел од Аланите.
Споменувањето на српскиот етноним наоѓаме во делото "Географија" на египетскиот научник Клаудио Птоломеј (пред 175. година). Тој го забележува Српското племе дека постоеле на подрачјето на Кавказ, пишувајќи: "Помеѓу Кераунската гора и реката Ра смештени се Оринеи и Вали и Срби".
Врска со денешните Срби
Врската помеѓу Сарматските Срби и денешните Срби не е научно докажана,туку претставува хипотеза, а противниците на иранската теорија за потеклото на Србте тврдат дека во прашање е само "случајно споменување на овој етноним со некој недефиниран етникум".
Според Тадеуш Сулимирски, Србите, како дел од сарматските Алани, во Хунската војска сочинувале гарнизон кој имал задача во покорените подрачја да ја одржува власта на Хуните. Кога Атила 453. године умре, Србите источно од реката Река Сала станале независни и ја задржавали власта над месното словенско население во Полабија, со која со тек на време се претопиле и му го дале своето име.