cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
944
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6452 и 6453 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5694 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4704 и 4705 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1697.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 944 година се протега во 3580 и 3581, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3640 и 3641 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1487. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 332 и 333 исламска година.
79 п.н.е.
79 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 79. година пред новата ера, 79. од првиот милениум п.н.е., 79. од 1 век п.н.е. и последна од 70-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5429 и 5430 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4671 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3681 и 3682 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 674.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 79 година се протега во 2557 и 2558, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2617 и 2618 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 464. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 722 и 721 исламска година пред хиџра.
Irriducibili
Една од најпопуларните навивачки групи на Апенините со сигурност се навивачите на СС Лацио, познати како Irriducibili, што во превод значи нескршливи или непобедливи. Тие се основани во 1987 година, а првиот натпревар на кој навивале се одиграл на 18 октомври истата година против Парма, на кој тие го заземаат централното место на северната трибина на стадионот „Олимпико“, позната како Curva Nord. За своја маскота групата го избира карактерот Mr. Enrich. Групата уште тогаш го наметнува својот препознатлив стил кој за основа го зема англискиот начин на навивање. На гостувањата тие патуваат со возови, одбиваат помош од управата, изработуваат бар шалови, мали знамиња, не користат тапани, издаваат свои фанзини и слично. Пред да се појават Irriducibili, Лацио бил бодрен од страна на неприкосновените Eagles Supporters, група која станува главен соперник на Irriducibili по нивното појавување.
Иридучибили се познати како ултрадесничарска група која често се поврзува со партијата на внуката на Бенито Мусолини. Тие со задоволство истакнуваат дека Мусолини навивал токму за Лацио. Нивни членови се забележувани на политички митинзи, а често на нивната трибина се случува агитирање и пропагирање на десничарските партии, за што се критикувани од новинарите, но и од оние коишто се залагаат за ултрас без политика. Италијанската химна и уште неколку националистички песни се на редовниот репертоар на скоро секој натпревар. Своевремено како дете член на Irriducibili бил и италијанскиот фудбалер Паоло ди Канио кој во 1989 година преминал кај нив од горе споменатите Eagles Supporters. Групата има своја радио-станица „Гласот на северната трибина“ и 14 продавници во околината на Рим.
Муслимански свет
Поимот муслимански свет (познат и како „Умет“) има неколку значења. Во религиозна смисла, се однесува на оние кои се придржуваат до учењето на Исламот, се однесува на муслиманите. Во културна смисла, се однесува на исламската цивилизација, вклучувајќи немуслимани кои живеат во таа цивилизација. Во современата геополитичка смисла, терминот обично се однесува колективно за муслимански мнозинство земји, држави, области или градови. Исламот нагласува единство и одбрана на колегите муслимани, иако постојат многу училишта и гранки (види на пример, шиитите-сунитски односи). Во минатото и Пан-исламизмот и националистичките струи имаат влијание на статусот на муслиманскиот свет. Почнувајќи од 2009 година, повеќе од 1,5 милијарди денари или околу 23% од светската популација се муслимани. Од нив, околу 62% живеат во Азија-Тихоокеанија, 20% на Блискиот Исток и Северна Африка, 15% во потсахарска Африка и околу 2% во Европа и Америка.
Историјат
Муслиманската историја ја вклучува историја на исламската вера како религија и како општествена установа. Историјата на Исламот се појавија во Арабија со првите рецитали на исламскиот пророк Мухамед на Куранот во 7 век. Според Рашидун и Умјадс, на Калифатот се развиваа рапидно и географски проширувања на муслиманската моќ и надвор од Арапскиот Полуостров во форма на голема Муслиманска империја со површина од влијанието што протегало од северозападна Индија, во Средна Азија, Блискиот Исток, Северна Африка, јужна Италија, и на Пиринејскиот Полуостров, на Пиринеите. Во текот на поголемиот дел од дваесеттиот век, Исламскиот идентитет и доминација на исламот за политички прашања веројатно е зголемена во текот на почетокот на дваесет и првиот век. Брзо растечките западни интереси во Исламските региони, на меѓународните конфликти и глобализацијата се промени влијанието на исламот на светот во современата историја.
Аниконизам и Арабеска
Ниту едно од Исламските визуелни слики или цртежи на Бога не значи дека постојат поради тоа што се верува дека таквите уметнички претстави можат да доведат до идолопоклонство. Покрај тоа, Муслиманите веруваат дека Бог е бестелесен, правејќи ги било кои два или три-димензионални претстави невозможни. Наместо тоа, муслиманите го опишуваат Бог со имиња и атрибути кои, според Исламот, тој ги открил низ неговата творба. Сите, освен една сура од Кур `анот започнува со фразата" Во името на Бога, на добротворното, Милостивиот ". Слики на Мухамед се исто така забранети. Таквите аниконизми и иконокластика, исто така, може да се најде во еврејските и некоја христијанска теологија. Исламската уметност често донесува употребата на геометриски или растителни цветни дизајни во повторување познат како арабеска. Таквите дизајни се многу не претставителни, така како исламот забранува претставување претстави така се наоѓа во пред-Исламските пагански религии. И покрај тоа, постои присуство на описната уметност во некои муслимански општества, особено на минијатурен стил станаа познати во Персија и под Отоманското Царство, во која не се вклучени само слики на луѓе и животни, но, исто така, претстави на куранските приказни и Исламските традиционални приказни. Друга причина зошто исламската уметност обично е апстрактен е да ја симболизираат трансценденцијата, неделива и бесконечна природа на Бога, целта е да се постигне преку арабеска. Исламската калиграфија е сеприсутна декорација во исламската уметност, и обично се изразува во форма на куранските стихови.
Две од главните скрипти вклучени се симболичните куфик и наскх скрипти, која не може да се најде украсувајќи ги ѕидовите и куполите од џамии, од двете страни на минарето, и така натаму. Разликувањето на мотивите на исламската архитектура секогаш било наредено повторување, структурни зрачења, и ритмички, метрички обрасци. Во овој поглед, фрактал геометријата е клучна алатка, особено за џамии и палати. Други значајни одлики вработени како мотивите кои вклучуваат колони, столбови и арки, организиран и испреплетен со наизменични секвенци на ниши и колони. Улогата на куполите во исламската архитектура е значителена. Нејзината употреба се протега со векови, првото појавување во 691 со изградбата на Куполата на карпата џамија, и повторувајќи го тоа дури и до 17 век со Таџ Махал. И како дури во 19 век, исламските куполи биле вградени во Западната архитектура.
Архитектура
Можеби најважниот израз на исламската уметност е архитектура, особено онаа на џамијата. Преку него може да се илустрира ефектот на различни култури во исламската цивилизација. Северна Африка и Ибериската исламска архитектура, на пример, римски-византиски елементи, како што се гледа во големата џамија на Каирон кој содржи мермерни столбови од римските и византиските згради, во Алхамбра дворецот во Гранада, или во Големата џамија на Кордоба. Персискиот стил на џамии се одликуваат со своите заострени тули на столбовите, големи арки, сводови и поддржан секоја од страна на неколку столба. Во Јужна Азија, елементите на хинду архитектурата биле ангажирани, но подоцна беа заменети со Персиските дизајни. Најбројните и најголеми џамии постојат во Турција, кои добивале влијание од Византија, персиски и сириски дизајни, иако турските архитекти успеале да имплементираат свој стил на куполата куполи.
Филозофија
Една од заедничките дефиниции за "Исламската филозофија" е "стил на филозофијата произведени во рамките на исламската култура." Исламската филозофија во оваа дефиниција не е ниту задолжително загрижена за религиозните прашања, ниту е ексклузивно произведена од страна на муслиманите. Персискиот научник Ибн Сина (Авицена) (980-1037) имаше повеќе од 450 книги што му се припишуваат. Неговите дела се засегнати со многу предмети, особено филозофија и медицина. Неговиот медицински учебник Со Канонот на медицина се користи како стандарден текст во европските универзитети за векови. Неговите дела на Аристотел беа клучен чекор во пренесување на учењето од Стара Грција до исламскиот свет и Западот. Тој често го поправил филозофот, охрабрувајќи жива дебата во духот на иџитихад. Тој исто така ја напишал Книгата на Исцелување, една влијателена научна и филозофска енциклопедија. Неговото размислување и на неговиот следбеник Ибн Рушид (Авероис) беше усвоен во христијанската филозофија за време на средниот век, особено од Тома Аквински. Еден од највлијателните муслимански филозофи на Западот беше Авероис (Ибн Рушид), основач на Авероизам Филозофскиот факултет, чии дела и коментари имале влијание врз зголемувањето на секуларната мисла во Западна Европа. Тој исто така го развил концептот на "постоењето и претходи на суштината". Авицена исто така формирал свој Авиценизам Филозофски факултет, која самата била влијателна во двете исламски и христијански земји. Тој исто така беше критичар на Аристотеловата логика и основач на Авиценианската логика, и тој го развил концептот на емпиријанската и табулската раса, и разликувал помеѓу суштината и постоењето. Друг влијателен филозоф кој имаше значајно влијание на современата филозофија беше Ибн Туфаил. Неговиот филозофски роман, Hayy ибн Јаџда, преведен на латински како Филозофус Аутодидактус во 1671,ги разви темите на емпиријазам, табула раса, природата наспроти одгледувањето, состојбата на можноста, материјализмот, и проблемот на Молинекс. Европските научници и писатели кои биле под влијание на овој роман се Џон Лок, Готфрид Лајбниц, Мелшиседеч Тевенот, Џон Валис, Кристијан Хајгенс, Џорџ Кит, Роберт Беркли, Куаркес, и Самуил Хартлиб. Исламски филозофи го продолжија напредокот во филозофијата во текот на 17 век, кога Мула Садра го основи неговото училиште од трансцендентната Теософија и го разви концептот на егзистенцијализмот. Други влијателни муслимански филозофи вклучуваат Ал Јахиз, пионер во еволутивна мисла; Ибн ел-Хајтам (Алхазен), пионер од феноменологијата и филозофијата на науката и критичар на Аристотеловата природна филозофија и концепт на Аристотелското место (топос); Абу Рејхан ел-Бируни, критичар на Аристотеловата природна филозофија; Ибн Туфаил и Ибн ел-Нафис, пионерите на филозофски роман; шахаб Ел-Дин Сухраварди, основач на Луминатионистичката филозофија; Факхр Ел-Дин Ел-Рази, критичар на Аристотеловата логика и пионер од индуктивна логика, и Ибн Калдун, пионер во филозофијата на историјата и социјалната филозофија.
Конфликтите на Блискиот Исток
Имаше судир меѓу Иран и арапските земји. Додека Иран и Ирак ги решија нивните конфликти за договорот од 1975 година, по иранската револуција, Садам Хусеин го нападна Иран во 1980 година. Како резултат на војната, еден од најсмртоносните по Втората светска војна, заврши во 1988 година. Садам потоа го нападна Кувајт, предизвикувајќи ја Заливската војна во 1991 завршувајќи во реставрација на Кувајт од коалиција на земји. Во 2001 година, САД извршија инвазија врз Авганистан и во 2003 година извршија инвазија врз Ирак како дел од војната против тероризмот.
Блиско минато
1979 година беше критична година во однос на муслиманскиот свет со остатокот од светот. Во таа година, Египет склучи мир со Израел, монархијата на Иран беше симнат од власт во Иранската револуција, и советската инвазија на Авганистан започна. Некои од на настаните водечки во однос на муслиманскиот свет со надворешниот свет во пост-советската ера беа: -Војната на Карабах -Иранско-ирачката војна -Заливската војна во 1991 -Босанската војна -Војната на Косово -јужен Либански конфликт (1982-2000) -Војната на Каргил -Во 2001 година инвазијата на Авганистан -Инвазијата во 2003 година на Ирак -Војната против тероризмот -Сириската окупација на Либан -Јуландс-Постен Мухамед карикатури контроверзии на 2005 година -Втората суданска граѓанска војна -Во 2006 војната во Либан -Во 2006 контроверзии околу забелешки цитирани од папата Бенедикт Шеснаесетти -Во 2007 година Либанскиот конфликт -Тековната војна во Дарфур -Тековната ситуација со Иран околу неговата јадрена програма -Тековниот Втор чеченски Каргил -Тековниот Каргил во Пакистан северозапад -Тековниот бунт на Филипините -Тековната војна во Сомалија -Во 2008 година Косово прогласи независност -2010-2011 Блискиот Исток и Северно Африканските протести
Израел
Арапско-израелскиот конфликт започна во 20-от век, како одговор на обидот и успешното создавање на Израел на територијата на мандатот на Палестина. Непријателствата свртеле кон војната во 1948 година, 1967 година, а 1973 година.По војната 1973, Египет преговори мир со Израел во 1979 година. Израел, исто така, учествуваше во либанската граѓанска војна. По првиот интифада, Израелците и Палестинците го потпишаа Осло и следната година Јордан и Израел исто така постигнаа мир. Но, неуспехот да го реши израелско-палестинскиот конфликт резултираше со втор интифада. Војна повторно изби меѓу Израел и Либан во 2006 година и Израел и Газа во 2009 година. Турција беше првата држава со муслиманско мнозинство кој се залагаше да го признае Израел, само една година по нејзиното основање, и тие ја имаат најдолгата заедничка близина на воени и економски врски. Пред Иранската револуција, Иран и Израел одржуваше силно политичко пријателство, но тековната иранска влада е силно анти-израелски и во неколку наврати повика на уништување на Израел. Еднаш во војна, Египет и Јордан имаат воспоставено дипломатски односи и потпиша мировни договори со Израел, и се обидуваше да го реши конфликтот со Палестинците и произведе голем број на привремени договори. Девет неарапски муслимански држави одржуваат дипломатски врски со Израел, а од 1994 година, на Персискиот Залив го имаат намалено нивното спроведување на арапскиот бојкот, со Саудиска Арабија и прогласувањето на нејзиниот крај во 2005 година, и покрај тоа што има уште да ги откаже своите санкции. Држави како Мароко, кои имаат голема еврејска популација, генерално имале помалку непријателски односи со Израел.
Главни деноминации
Двете главни вероисповеди на исламот се сунитски и шиитски секти. Тие се разликуваат пред сè на тоа како на животот на Умметот ("верници") треба да се регулирани, и улогата на имамот. Овие две главни разлики произлегуваат од разбирањето на кој хадис се да се толкува Кур `анот. Малцинските шиитски верувања дека семејството на традициите на пророкот исклучиво треба да се следат, а мнозинството сунитски верувања во традицијата од придружници на пророкот и други обични луѓе да бидат следени. Најголемиот дел од муслиманите во светот, околу 85%, се сунити. Шиитите и други (Ибадијас-Исмаилс) го сочинуваат остатокот, околу 15% од целокупното муслиманско население. Меѓу земјите со шиитско мнозинство или значително население се Иран (80%), Азербејџан (85%), Ирак (60% -65%), Бахреин (60%), Кувајт (40%), Пакистан (25-33%), Индија 25-31% од муслиманската популација и (3-4%) од целото население на Индија и на Либан (35-40%).Кхариските муслимани, кои се помалку познати, имаат своја тврдина во земјата на Оман која држи околу 75% од населението. Останатиот дел од населението е 15% шиитско а останатите се сунити.
Гробот на Авгурите
Опис
Комората е украсена со фигуративен фриз на сите четири ѕида. Претставување на растенија и животни во сите четири фрески ги навело научниците да толкуваат дека настаните прикажани во гробницата се случуваат надвор. За жал, многу од фигурите прикажани во гробот, особено оние на левиот и предниот ѕид, се изгубени бидејќи фреските се влошиле со текот на времето и од изложување на надворешни влијанија. На влезниот ѕид има фигури кои поради лошата состојба во која се наоѓаат е тешко да со сигурност да се каже кои се овие фигури и какви дејства се прикажани.
Десен ѕид
Целиот десен ѕид ги прикажува погребните игри во чест на покојникот. Погребните игри биле традиција меѓу многу древни општества, што е нагласено и илустрирано од описот на Хомер во Илијадата на натпреварите организирани на погребот на Патрокле. Хомер пишувал:
„Борењето е трет настан. Многу типично, наградите се статив три котли со три нозе дадени како подарок] во вредност од 12 волови за прва награда и жена во вредност од 4 волови за губитникот“.
Оваа сцена на борење што Хомер ја опишува во Илијадата може да се види во централниот мотив на десниот ѕид. Исто така, важно е да се забележи дека етрурските погребни игри, (биле често крвави и смртни) се наследени од римјаните како претходник на спектакуларните гладијаторски игри.
На далечниот крај на ѕидот, најблиску до задниот ѕид, е прикажан маж облечен во виолетова тебена, вообичаена етрурска машка облека, чија боја претставува човек со висок социјален ранг. Човекот гледа преку неговото рамо и гестикулира кон неговите двајца придружници, две фигури со понизок раст. Еден придружник носи преклопен стол, службеното седиште на високата канцеларија на човекот, а другиот придружник е стуткан на земја со качулка што му ја покрива главата. Многу научници толкуваат дека стутканиот придружник тагува по својот господар, што ги доведува научниците да заклучат дека човекот во пурпурна облека е најверојатно покојникот кој доаѓа да ги гледа игрите на сопствениот погреб.
Во центарот на десниот ѕид е прикажана погребната игра на борење во чест на починатиот. Прикажани се двајца борачи - еден помлад и еден постар - кои се борат во грчки стил (целосно голи без облека). Помладиот борач е идентификуван дека нема брада и има потенок торзо, додека постариот борач има брада, знак за напредната возраст кај мажјак и подебел горен дел од телото. Помеѓу двајцата борачи се поставени три чинии со различни бои, кои претставуваат сребрен, бронзен и бакарен сад, кои се поставени еден врз друг и најверојатно се наградата за победникот, како што е опишано во Илијадата.
Лево од помладиот борач суди агонот (судијата) кој го следи натпреварот. Над човекот е напишан зборот Теверат кој ги доведува научниците да се запрашат дали тоа е името, занимањето или титулата на човекот. Облечен во наметка со едната рака испружена, а во другата носи литус, се приближува до мечот за борење. Две црвени птици летаат над боречкиот натпревар, детаљ што доведе до првичната погрешна интерпретација на сцената на која се прикажани два аугури, всушност се починатиот и судијата кои ги гледаат летачките птици и натпреварот. Оттука и името, Гробот на Авгурите.
На најблискиот дел до влезот на десниот ѕид е последниот мотив, кој некои можеби го сметаат за доста грозоморен. Тука е прикажана погребната игра на крвопролевање, игра што се изведува за да се смири душата на покојникот. Маскираната фигура облечена во шилеста капа, долга црна лажна брада, црна или сина јакна со бели реси е прикажан со зборот ферсу напишан погоре. Етрурскиот збор phersu, што значи „маска“ или „маскиран човек“. Научниците дебатираат дека ферсу насликан во оваа сцена е актер костимиран да имитира џелат. Се вели дека кога Римјаните го усвоиле етрурскиот обичај да користат робови и криминалци како гладијатори, прво во погребни игри и на крајот на изложби на огромни арени за пошироката јавност, еднаш гладијаторот паднал смртно ранет и лежел мирен во арената, доаѓал маскиран и костимиран маж да му зададе „милосрдие“ со чекан во челотоа потоа Чарун, етрурскиот демон ги носел мртвите во адот. Од ова научниците заклучуваат дека маскираниот е всушност актер кој го имитира Чарун во гробот на Авгурите, а не мачител или џелат.
Ферсу држи јаже кое е закачено за ланец на црно куче. Кога ферсуто го влече јажето, како што е прикажано на фреската, клинец од ланецот на кучето му се зарива во вратот, збеснувајќи го животното и предизвикувајќи го да нападне врзан човек. Врзаниот маж има повеќекратни раскрвавени каснувања на нозете, вреќа врзана над главата и палка во едната рака за да се одбрани од кучето, давајќи му на крвопролевањето возбудлив аспект за гледање на етрурските гледачи. Многу научници веруваат дека овој врзан човек е криминалец веќе осуден на смрт што се користи за погребните игри. (Иако ова животно вообичаено се опишува како „куче“, се чини дека според должината на неговата опашка, пропорциите на главата и канџиѕр со кои ги раскинува нозете на својот противник, го прави многу веројатно дека се работи всушност за црн леопард).
Левиот ѕид
Во центарот на овој ѕид се гледаат две фигури како се борат а десно од нив се гледа уште една ферсу. Движењето на ферсу се дебатира, некои го толкуваат ферсуто, кој носи само црвена туника танцува соло опкружен со природа, додека други ги  коментираат двете фигури лево од ѕидот. Една фигура може да се толкува како аулета, музичар кој свири на аулос. Другата, забележуваат научниците, ги покажува само нозете на фигурата. Нозете на изгубената фигура се со иста нијанса како и другите спортисти и се во иста положба како и ферсуовите на другиот крај од ѕидот. Научниците ја толкуваат оваа сцена како ферсуто што го гони противникот во некаква погребна игра.
Гунела
Гунела -―антички римско-берберски град и археолошко наоѓалиште во вилаетот Бизерта, Тунис. Се наоѓа на 37.165524с, 9.765536и, во предградијата на гратчето Тинџа.
Во антиката, Гунела бил град во провинцијата Африка Проконзуларис. Гунела била проверливо сместена кај урнатините на Хенчир-Гунгла преку реката од Тинџа. Градот го достигнал својот процут од 30 п.н.е. до 640 г.
За време на доцната антика, Гунела била седиште на античка римокатоличка епархија, суфраган на Архиепископијата Картагина. Единствениот епископ запишан во историјата е Паскасион, кој учествувал на Соборот во Картагина (484) што го свикал вандалскиот крал Хунерик, по што Паскасион бил прогонет. Денес опстојува како насловна епископија, а сегашен архиепископ е Кристоф Пјер.
Сопотник
Сопотник — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Заврток (Слоештица)
Заврток — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Слоештица. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 1 км североисточно од селото и на околу 100 м од левата страна на патот што води за селото, каде во нива на локални селани, што зафаќа површина од околу 0,5 ха, по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и множество градежен материјал.
Витмаршен
Витмаршен (Wietmarschen) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Витмаршен се наоѓа во триаголникот на градовите Нордхорн, Линген и Мепен. Највисока точка на општината е Рупингберг во Лоне со 50 метри.
Соседни места
Општината Витмаршен се граничи на север со следниве места во округот Емсланд: Твист, Гесте, Линген, Емсбирен. Во Грофовијата Бентхајм се граничи со следниве места: Енгден, Нордхорн, Остервалд и Георгсдорф.
Општински единици
Општината е составена од следниве единици:
Најново место е Фихтенфелд, каде за време на Нацистичка Германија постоел камп Емсланд, во кој подоцна се населиле германските бегалци од Истокот. Најголемо место е Лоне, каде од 2008 година се наоѓа и новото општинско собрание. Во местото Витмаршен се наоѓа подрачно одделение на општинската управа.
Фирстенберг-Штилинген
Фирстенберг-Штилинген (Fürstenberg-Stühlingen) — средновековна грофовија во денешна Германија, сместена во областа Штилинген. Се создала со поделба на Фирстенберг-Бломберг во 1614 година. Била поделена во 1704 година помеѓу синовите на грофот Проспер Фридрих, при што Фирстенберг-Фирстенберг го земал Јозеф Вилхелм Ернст, а Фирстенберг-Вајтра го презел неговиот син, Лудвиг Август Егон.
NGC 5381
NGC 5381 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кентаур, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 3 мај 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5381 е од видот II2p. NGC 5381 има само една позната привидна димензија, која изнесува 11'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 0 м 42 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -59° 33' 0"".
Норторф
Норторф (Nortorf) — град во округот Рендсбург-Екернферде, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 13 километри северозападно од Нојминстер и 25 километри југозападно од Кил.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Норторфер Ланд.
Географија
Градот се наоѓа помеѓу природните паркови Вестензе и Аукруг, во средишниот дел на областа Среден Холштајн. Географскиот центар на покраината Шлезвиг-Холштајн се наоѓа во рамките на градот Норторф (во местото Тинбител) на надморска височина од 20,12 метри.
Хилберсдорф (Саксонија)
Хилберсдорф (Hilbersdorf) — село и поранешна општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2012 година била споена со Бобрич, создавајќи ја новата општина Бобрич-Хилберсдорф.
Бродско-посавска жупанија
Бродско-посавска жупанија е жупанија во Посавието, во јужниот дел на Славонија.
Бродско-посавска жупанија
Според пописот извршен во 2001 година, Бродско-посавската жупанија имала 176,765 жители (4% од вкупното население на Хрватска) со просечна густина на населеност од 88 жители на км2. Етничкиот соств бил следниот: Хрвати 94%, Срби 3%, Роми 0,3%, Бошњаци 0,2% и останати.
Мал пескар
Малиот пескар или малиот свиркач е мала блатарка која живее во отворени области со чакал во близина на слатки води, вклучувајќи и јами со чакал, острови и крајбрежја на реките во Европа и западна Азија. Оваа птица ја има и во Македонија.
Опис
Возрасните птици имаат сивокафеав грб и крилја, бел стомак, бели гради со една црна линија како ѓерданче. Имаат црна капа, челото им е бело и црна маска околу очите обрабена со бело. Клунот им е краток и темен. Нозете се месо боја, а прстите се поврзани со ципа.
Се разликува од малку поголемиот среден пескар во бојата на нозете, нијансите на главата и присуството на јасниот жолт прстен околу очите.
Живеалиште и поведение
Малиот пескар живее во близина на слатки води, крај реки, езера, во чакалести предели. Зимно време се селат во Африка. Гнездото го сместуваат на земја, поточно во чакалот, со малку или без растенија. Обата родитела се менуваат при инкубацијата. Се хранат пасејќи во мочурливата земја, обично јадејќи тоа што можат да го видат. Јадат инсекти и црви.
Малиот пескар е еден од видовите на кои се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските водни птици-преселници.
Абдала Саид
Абдала Саид (роден на 13 јули 1985 во Исмаилија) - египетски фудбалер, играч од средниот ред на Ал Ахли и на египетската репрезентација.
Кариера
треба да се напише
Фирстенберг-Вајтра
Фирстенберг-Вајтра (Fürstenberg-Weitra) — гранка на грофовите Фирстенберг во југозападниот дел на денешната сојузна покраина Баден-Виртемберг, Германија, со седиште во Бохемија, денешна Чешка. Фирстенберг-Вајтра се појавила со поделба на Фирстенберг-Штилинген и била поделена помеѓу самата себе и Фирстенберг-Тајковиц во 1759 година. Фирстенберг-Вајтра била медијатизирана кон Австрија во 1806 година.
80 п.н.е.
80 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 80. година пред новата ера, 80. од првиот милениум п.н.е., 80. од 1 век п.н.е. и прва од 80-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5428 и 5429 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4670 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3680 и 3681 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 673.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 80 година се протега во 2556 и 2557, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2616 и 2617 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 463. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 723 и 722 исламска година пред хиџра.
NGC 798
NGC 798 — елиптична галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 798 се споменува и како UGC 1539, MCG 5-5-48, CGCG 503-78.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 798 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 798 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 798 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7823. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Ума Турман
Ума Карума Турман (родена 29 април, 1970) е американска глумица и модел. Таа има настапувано во различни филмови, почнувајќи од романтични комедии и драми па сè до научна фантастика и акциони филмови. По појавувањето во декември 1985 година и мај 1986 година во британското списание Воуг, Турман се прослави во Опасни врски (1988). Нејзината меѓународна важност се зголеми со изведбата во Пулпа Фикција (1994),, за која таа беше номинирана за Academy Award, БАФТА Награди и Наградата Златен Глобус за најдобра споредна глумица. Често споменувана како муза на Квентин Тарантино, по повторната средба со директорот ја зела главната улога во двата Убие Бил филмови (2003-2004), кои придонеле за нејзините две дополнителни Златен Глобус наградни номинации.
Основана како водечки Холивуд глумица, нејзиниот други значајни филмови вклучуваат Хенри & јуни (1990), Вистината За Мачките И Кучињата (1996), Бетмен И Робин (1997), Gattaca (1997), Les Misérables (1998), Се Излади (2005), Продуценти (2005), Премиерот (2005), Моите Супер Екс-Девојка (2006), и Ларс фон Трир's Nymphomaniac (2013) и Куќата Дека Џек Изграден (2018). Во 2011 година, Thurman беше член на жирито за главната конкуренција на 64th Канскиот Филмски Фестивал, и во 2017, таа беше именуван за претседател на 70-издание's "Он Одредени Поглед" жирито. Thurman направи нејзиниот Бродвеј деби во На Parisian Жена (2017-2018).
За нејзината изведба во направени-за-HBO филм Хистерична Слепило (2002), Thurman ја освои Наградата Златен Глобус за Најдобра Глумица во Телевизиски Филм, и за нејзината пет-епизода улога во NBC музички серија Пресече (2012), таа доби прикажана во вечерните Еми Награда за номинацијата за Најдобро Холивудска Глумица во Драмска Серија. Thurman има со ѕвезда во miniseries На Шамар (2015) и серија Измамници (2017-2018).
Почетокот на животот
Thurman е роден во Бостон, Масачусетс. Нејзиниот прв име "Uma" (Санскрит उमा) буквално значи "сјај, светлина", и тоа е исто така една од epithets на Хинду женска Божица Parvati, додека нејзиниот втор добил името "Karuna" (Санскрит करुणा) значи "сочувство" или "емпатија". на Нејзиниот татко, Роберт Александар Farrar Thurman, е професор на Индо-Тибетски Будистички Студии; академски и писател, тој живееше како ракоположен Будистички монах за три години. Нејзината мајка, Nena фон Schlebrügge, високомоден модел, е роден во Мексико Сити; Nena беше откриена во Стокхолм, и се пресели во Њујорк, на возраст од 17 да се приклучат на Ford Моделирање Агенција. Thurman доби Будистички воспитување, и потрошени вкупно околу две години во Индо-Хималаите град на Almora. израснала претежно во Amherst, Massachusetts, каде и да отиде да Amherst Регионални Средно Училиште, а потоа се пресели во Вудсток, Њујорк. Таа има тројца браќа, Ganden (б. 1967), Dechen Карл (б. 1973 година), и Mipam (б. 1978), и полусестра по име Taya (б. 1961), од нејзиниот татко претходниот брак. Thurman е прв братучед на, еднаш отстранетиот, е шведскиот фудбалер Макс фон Schlebrügge.
Боб на Зимските олимписки игри 2010
Натпреварите во боб на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа од 20 до 27 февруари во Вислер. Беа доделени медали во 3 дисциплини.
Со победата во двосед во машка конкуренција, Германецот Андре Ланге стана првиот натпреварвач, кој во спортот освоил 4 златни медали на Олимписките игри.
Дисциплини
На игрите во ванкувер беа доделени медали во 3 дисциплини
943
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6451 и 6452 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5693 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4703 и 4704 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1696.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 943 година се протега во 3579 и 3580, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3639 и 3640 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1486. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 331 и 332 исламска година.
NGC 7803
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7803 се споменува и како UGC 12906, MCG 2-1-11, CGCG 433-13, HCG 100A, IRAS 23587+1249.
Откривање
Објектот е откриен на 5 август 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7803 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 7803 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 1 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 6' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 7803 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 101. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 600. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 318.
Ласер
Ласер (англиски: Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation или засилување на светлината со стимулирана емисија на зрачење)  е оптички извор кој емитира фотони во истофрекфентен зрак. Просторната истоветност овозможува ласерот да се насочи во мал сноп при што се „ создава истофрекфентна светлина“ со која пак може да се сече и гравира. Ласерската светлина е скоро еднобојна, т.е. се состои од единечна бранова должина односно боја емитирана во тесен сноп. Ова е спротивно на вообичаените извори на светлина, како обичната светилка која емитира неистофрекфентни фотони во скоро сите правци, и вообичаено во широк спектар на бранови должини.
Историја
Во 1916, Алберт Ајнштајн ги постави темелите за пронаоѓањето на ласерот и неговиот претходник, масерот, со револуционерно математичко изведување на Планковиот закон за зрачење заснован на концептите на спонтана и поттикната емисија. Теоријата остана заборавена сè до Втората светска војна.
Истовремено, Гордон Гулд, апсолвент на универзитетот Колумбија, работеше на докторатска теза на енергетските нивоа на возбуден талиум. Гулд и Таунс се сретнаа разговараа на општата тема на емисијата на зрачење. Во 1958 Прохоров предложи отворен резонатор кој стана важен дел од идните ласери. Првото претставување на поимот „ласер“ на јавноста беше во извештајот на Гулд од 1959 насловен "The LASER, Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation". Гулд имаше намера зборот „асер“ да претставува наставка, која ќе се користи со соодветна претставка за спектарот на светлина оддаден од направата (на пример: ласер со икс зраци = „иксасер“; ласер со ултравиолетови зраци = „увасер“). Никои од другите поими не станаа популарни, иако „расер“ се користи понекогаш за направи кои емитираат радио честоти.
Гулдовите белешки вклучуваа можни примени за ласер, како на пример спектрометрија, интерферометрија, радар и јадрено соединување. Тој продолжи да работи на неговата идеја и пополни пријава за патент во април 1959. Американската канцеларија за патенти ја одби и ја додели на Бел лабораториите во 1960. Ова разгоре легална битка која што траеше три декади, со научен престиж и многу пари во игра. Гулд го доби неговиот прв и помал патент во 1977, но не беше сè до 1987 додека тој не ја доби неговата прва позначајна победа за патент кога судот одлучи тој да добие патент за оптички засилуваните ласери и ласерите со гасно празнење.
Првиот фунцкионален ласер беше создаден од Теодор Мајман во 1960 во истражувачките лаборатории Хјуз, во Малибу, Калифорнија, САД, успевајќи во тоа повеќе истражувачки тимови како оној на Таунс во универзитетот Колумбија, и на Шаулоу во Бел лаборатории. Мајман користеше синтетички рубински кристал засилуван од флеш-ламба во цврста состојба за произведување на црвена ласерска светлина со 694 нанометри бранова должина. Но Мајмановиот ласер беше способен само за пулсирачко дејство поради неговите три транзиции на енергетски нивоа. Подоцна во истата година иранскиот физичар Али Џаван, заедно со Вилијам Бенет и Доналд Хериот го направи првиот гасен ласер користејќи хелиум и неон. Џаван подоцна ја доби наградата на Алберт Ајнштајн во 1993.
Концептот на полупроводничка ласерска диода беше предложен од Басов и Џаван; и првите ласерски диоди беа демонстрирани од страна на Роберт Хол во 1962. Неговата направа беше составена од галиум арсенид и создаваше емисија на 850 нанометри бранова должина, близу до инфрацрвениот регион на спектарот. Првиот полупроводнички ласер со видлива емисија беше демонстриран истата година подоцна од Ник Холонијак Џуниор. Како и кај првите гасни ласери, овие рани полупроводнички ласери можеа да се користат само со пулсирачки операции, и само кога беа ладени до температура на течен азот (77 К).
Во 1970, Жорес Алферов од СССР и Изуо Хајаши и Мортон Пениш од Бел телефонски лаборатории независно создадоа ласерски диоди со непрекината емисија на собна температура, користејќи ја структурата на хетеро премин. Првата примена на ласерите видлива во секојдневните животи на обичните луѓе беше бар код читачот во супермаркетите, првпат претставен во 1974. Читачот на ласерски дискови, претставен во 1978, беше првиот успешен потрошувачки производ кој содржи ласер, но читачот на компакт дискови е првата направа опремена со ласер која стана навистина секојдневие во потрошувачките домови, уште од 1982.
Физика
[[Слика:Laser.svg|right|thumb|200px|Главни делови:
1. Работна (активна) средина
3. Огледало
4. Полупропустливо огледало
5. Ласерски сноп]] Ласерот се состои од работна (активна) околина, или медиум за засилување, и резонантна (оптичка) шуплина. Медиумот за засилување принесува надворешна енергија кон ласерскиот сноп. Тој е материјал со определена чистота, големина и форма, којшто го засилува зракот преку квантно-механичкиот процес на поттикната емисија откриен од Алберт Ајнштајн за време на истражувањето на фотоелектричниот ефект.
Медиумот за засилување е енергизиран, или пумпан од надворешен извор на енергија. Примери за извори на енергија на пумпање се електрицитет и светлина, на пример флеш ламба од друг ласер. Енергијата на пумпање е впиена од медиумот создавајќи возбудени состојби. Кога бројот на честички во една возбудена состојба го надмине боројот на честички во некоја пониска состојба се постигнува инверзна населеност. Во оваа состојба, оптички сноп кој минува низ медиумот создава повеќе поттикната емисија отколку поттикната апсорпција, па така снопот се засилува. Возбуден ласерски медиум може да се користи и како оптички засилувач.
Светлината создадена со стимулирана емисија е многу слична на влезниот сигнал во смисла на бранова должина, фаза и поларизација. Ова ѝ ја дава на ласерската светлина нејзината карактеристична истофрекфентност, и ѝ дозволува да ја зачува поларизацијата и монохроматноста воспоставена од дизајнот на оптичката шуплина.
Минималната моќ на пумпање потребна за започнување на дејство на ласерот се вика ласерски праг. За забелешка е тоа што медиумот за засилување ќе ги засили сите фотони кои минуваат низ него, без разлика на правец, но само оние коишто се подредени во иста насока со шуплината ќе успеат да направат повеќе премини низ медиумот и да имаат значајно засилување. Излезот на еден ласер може да биде континуиран (непрекинат), со константна амплитуда, или пак пулсирачки (користејќи разни техники). Со пулсирачко дејство може да се постигнат многу повисоки максимални моќи.
Иако ласерскиот феномен беше откриен со помош на квантната физика, во суштина не е ништо повеќе квантно механичен во однос на другите извори на светлина. Всушност, функционирањето на слободен електронски ласер може да се објасне без осврнување на квантната механика.