Џонатан_Едвардс_(теолог)
Подоцнежни години
Во 1747 година, според Ола Елизабет Вислоу, во неговото семејство дојде роб, “црна девојка по име Венера“ која Едвардс ја купи за 80 фунти од Ричард Перкинс од Љупорт. Во 1748 година дојде до криза во неговиот однос со неговата заедница. “Пактот на половина пат”, усвоен од страна на синодот од 1657 до 1662 година, го направи баптизмот услов за граѓански привилегии на црковните членови. Дедото на Едвардс, Соломон Стодард, беше дури и полиберален, тврдејќи дека вечерата е обред на преобратување и дека крштевката е доволна привилегија на црквата. Уште во 1744 година, Едвардс во своите богослужби за Религиозната наклонетост, отворено ги искажа своите несогласувања со оваа практика. Истата година, тој ги објави на еден црковен собир имињата на одредени млади луѓе, членови на црквата, за кои постоеше сомневање дека читаат несоодветни книги како и имињата на оние кои требаше да сведочат. И едните и другите се наоѓаа на истата листа без никакво разграничување па тоа предизвика неред во заедницата. Сепак, истражувањето на Патриша Трејси покажува дека сепак постоела поделба на имињата во листата која Едвардс ја прочитал. Сите вклучени подоцна биле почесто казнувани заради непочитување на истрагата отколку заради самото дело. Во секој случај, овој инцидент го влоши односот помеѓу Едвардс и заедницата. Проповедањето на Едвардс стана непопуларно. Четири години никој не се побара прием во црквата, а кога во 1748 година се пријави еден човек тој мораше да ги помине тестовите на Едвардс кои не беа воопшто строги, како што е кажано во “Препознатливите знаци“ и подоцна во “Кваликациите за целосна причест“ (1749). Кандидатот одби да ги пополни и со тоа заврши секоја врска помеѓу Едвардс и црквата. Дури му беа забранети и дискусии во однос на неговите погледи. Нему му беше дозволена да ги изнеси своите погледи во четврток попладне. Неговите богослужби беа добро посетени, но не од луѓето од неговата заедница. Беше свикан совет кој требаше да одлучи за прашањето на заедницата помеѓу министерот и неговите луѓе. Народот ги одбра половина од членовите на Советот а на Едвардс му беше дозволено да ја одбери другата половина. Сепак тој беше ограничен да избира помеѓу членовите на една заедница во која сите министри беа против него. Црковниот совет гласаше за раскинување на црковната врска. Членовите на црквата со 200 наспроти 23 гласови ја ратификуваа одлуката на Советот и конечно беше одлучено Едвардс да не може да држи проповеди во Нортхемптон иако тој и понатаму остана да живее таму и проповедаше во црквата по барање на заедницата до октомври 1751 година. Тој не изрази омраза, а неговата “Проповед за збогум“ беше достоинствена и умерена. Тој проповедаше од 2 Кор. 1:14 и ги насочи мислите на неговите луќе кон иднината кога министерот и неговите луѓе ќе застанат пред Бога. Во неговото писмо до Шкотска тој ја нагласува својата наклоност кон Презвитеријанската црква. Неговата позиција во ова време не беше непопуларна во Нова Англија; неговата доктрина дека Тајната вечера не е последица на препородувањето и дека ширењето на христијанството од тогаш стана стандард во Нова Англија. Едвардс, со неговото големо семејство, беше отфрлен но набрзо се појави решение за него. Парохијата во Шкотска беше основана и тој беше повикан во црква во Вирџинија. Тој ги одби и во 1750 година стана пастир во црквата во Стокбриџ и мисионер на Хусатонските Индијанци. Меѓу Индијанците тој проведаше со помош на преведувач, и во своите проповеди тој успешно ги бранеше напаѓајќи ги белците кои ја користеја својата позиција за зголемување на своите богатства. За ова време тој го запозна Џосеф Двајт кој беше старател на Индијанските училишта. Во Стокбриџ, тој ја напиша “Понизна врска“, уште позната како “Одговор на Вилијамс“ (1752), што всушност беше одговор за Соломон Вилијамс (1700-1776), роднина и противник на Едвардс, кој ги напиша расправите врз кои е заснована целата негова репутација како филозофски теолог, есејот за Ориналниот грев, Десертацијата која се однесува на природата на вистинската доблест, Десертацијата која се однесува на Крајот за кој Бог го создал светот, и големото дело за Волјата, напишано во четири и пол месеци и објавено во 1754 година под наслов Истраување на современите распространети идеи со почит кон слободата на волјата која треба да биде суштинска во моралното посредување.