cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ладонија (микронација)
Нимис
Тие беа започнати од уметникот Ларс Вилкс во 1980 година и беа предмет на долготраен правен спор меѓу шведските власти и уметникот. Бидејќи не беше дадена дозвола за изградба на локацијата во рамките на природниот резерват, Административниот одбор на округот во Скане се обиде да го уништи Нимис, и покрај фактот што стана популарна туристичка атракција.
Бидејќи постоењето на Нимис не е одобрено од Шведска, тешко е да се најде - во Шведска нема официјални знаци, ниту е означено на мапи. Сепак, може да се најде на Google Maps. Се наоѓа на неколку километри северозападно од градот Арилд и нешто подалеку од градот Моле, и до него може да се стигне само пеш по добро истрошена патека со жолти N-и насликани на дрвја и огради. Патеката започнува како лесна прошетка покрај Химелсторп, добро сочувана фарма од осумнаесеттиот век, но брзо станува стрмно и карпесто искачување до брегот. Наводно, илјадници локални и меѓународни туристи го посетуваат Нимис секоја година, особено во текот на летото.
Надворешни врски
56.28778°N, 12.53944°W
NGC 2025
NGC 2025 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2025 се споменува и како ESO 56-SC149, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2025 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m. NGC 2025 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 32 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 42' 56".
Анџиски Валови (Лаки)
На 6 км источно од селото, во месноста Обозна (Обездна), на површина од 60 × 40 м се среќаваат фрагменти од тули. Според податоците од Ј. Наков, на ова наоѓалиште бил ваден и друг градежен материјал.
Сала на жените
Сала на жените е проект со седиште во Шведска, чија цел е да ја истакне работата на жените во уметничката област и дизајнот. Дизајнерите Самира Буабана и Ангела Тилман Сперандио го основале проектот во 2009 година и намерата била да се ревидира историјата на дизајнот со разговор и оддавање почит на жените кои биле вклучени во него. Бизнисот ја вклучува серијата книги Сала на жените каде што се прикажани осум женски пионери во графичкиот дизајн. Проектот вклучува и семинари, проекции, разговори, изложби и подкасти. Салата на жените, исто така, сака да инспирира за порамноправна индустрија и да придонесе за иднината на дизајнерската сцена. Бизнисот е широко воспоставен и во Шведска и на меѓународно ниво. За него е пишувано и во списанија, како списанието Њујорк Тајмс, Creative Review и Vanity Fair.
Во 2013 година, Салата на жените ја добила наградата Бенгт Хансер, доделена од Шведската асоцијација на агенции за комуникација.
Крџали
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
<strong style="font-variant:small-caps;">Крџали
<strong style="font-variant:small-caps;"> Бугарија
Историjа
Месна легенда вели дека градот го носи името на Крџи Али, кој што после многу години на воени подвизи станал проповедник. После неговата смрт неговите следбеници основале населено место во близината на неговиот гроб. Иститот гроб е отворен во 20-те години на XX век, но тој бил празен. Археолозите сметаат дека тоа бил симболичен гроб.
Реификација
Реификацијата (исто така позната како конкретизам, хипостатизација или заблуда на неоправдана конкретност) е заблуда на двосмисленост, кога апстракција (апстрактно верување или хипотетичка конструкција) се третира како да е конкретен вистински настан или физички објект. Со други зборови, тоа е грешка на третирање на нешто што не е конкретно (како идејата) како конкретно нешто. Чест случај на реификација е конфузијата на модел со реалноста: "мапата не е територијата".
Реификацијата е дел од нормалното користење на природен јазик (исто како метонимијата на пример), како и на литературата, каде реифицираната апстракција е наменета како стилска фигура и навстина се сфаќа така. Но, употребата на реификацијата во логичкото расудување или реториката е погрешна и обично се смета за логичка грешка.
Теорија
Реификацијата се случува кога природните или општествените процеси се погрешно разбрани или поедноставени, на пример кога човечките творби се опишани како "факти на природата, резултати на космичките закони или манифестации на божјата волја".
Реификацијата е можно да произлегува од вродена тенденција да се поедноставува искуството со претпоставување на константност колку што е можно повеќе.
Цветници
Цветници (Цветоносна недела или Врбица) — христијански подвижен празник во спомен на влегувањето на Исус Христос во Ерусалим, кога неговите ученици и симпатизери со цвеќе и врбови гранки, како и со својата облека му го постилале патот. Денот на празнување секогаш е една недела пред Велигден.
Според тогашните закони учител можело да биде само лице што наполнило триесет години. Исус веќе четврта година го проповедал своето учење, а бидејќи за Пасха мноштво народ доаѓал во Ерусалим за да го прослави празникот и Исус по четврти пат доаѓал како учител. Но тогаш разбрал дека неговиот пријател Лазар од Витанија е тешко болен. Исус веднаш се упатил тамо но стигнал четири дена по неговата смрт и по погребот. Сестрите на Лазар Марта и Марија го прекориле Исуса велејќи му дека ако дојдел на време немало Лазар да умре. Марта му рекла: „Господи, ако беше Ти овде, немаше да умре брат ми. Но и сега знам што и да посакаш од Бога Бог ќе ти даде”.
Легендата вели дека Бог сакал Лазар да умре за врз него да се манифестира силата Божја. Кога дошол до гробот Исус го повикал Лазара: „Лазаре, излези надвор”. И Лазар веднаш излегол завиткан со платно на рацете и нозете и со крпа околу лицето. Сите што го виделе тоа се почудиле и поверувале дека Исус е синот Божји. Со овој чин Исус уште повеќе се здобил со слава. И пак се упатил кон Ерусалим.
Кога стигнал во подножјето на Маслиновата гора Исус пратил двајца свои ученици во Витфагија да му донесат осле (магаре) и ослица. Им рекол: „одете во селоно, што е наспроти вас и веднаш ќе најдете врзана ослица и осле со неа; одврзете ги и доведете ми ги. А ако ви рече некој нешто, ќе му кажете дека му се потребни на Господа и веднаш ќе ги прати”. Учениците ги донеле, а потоа ги ставиле на ослето своите облеки врз кои седнал Исус и така влегол во Ерусалим поздравен од мноштво народ.
Ваквиот пречек на Исус во Ерусалим бил последица од неговата голема популарност меѓу народот уште повеќе зголемена по воскреснувањето на Лазара. Се поставува прашањето, зошто Исус во Ерусалим влегол качен на магаре? Толкувачите на Светото Писмо истакнуваат дека кај источните народи магарето било симбол на мирот наспроти коњите што служеле за водење војни. Магарето мирно му служело на човекот како што и Исус му служел на народот.
Пречекувајќи го Исуса воодушевениот народ со цвеќе, врбови гранки но и со својата облека го постилал патот и пеел: „Осана на синот Давидов. Благословен е оној кој доаѓа во името Господово. Осана на висините”.
Во Македонија
Во Македонија овој празник се празнува различно. На пример во гостиварско Зубовце, на овој ден младите невести, девојките и девојчињата со кошници во рацете, одат на прошетка во селските ливади. Берат цвеќиња. Прават толку цветни кивчиња колку што има членови во нивната фамилија. Прават и една поголема китка за куќата која, по враќањето дома, ја оставаат пред домашната икона.
По берењето на цвеќињата и при правењето на китчињата, младите невести, девојките и девојчињата пеат:
Младите невести, девојките и девојчињата со китките во раце пеат и други песни и играат.
Именден
На Цветници именден чекаат лицата кои ги имаат следниве имиња:
Битолски триод (роман)
Битолски триод – македонски роман напишан од Владимир Костов. Романот за прв пат бил издаден во 1994 година, а второто издание го доживеал во 2017 година во едицијата „Современа македонска проза“ на издавачката куќа „Силсонс“.
Содржина
На страниците на овој роман дадена е панорама на Битола во виорот на Првата светска војна. Артилеријата на Централните сили, предводена од германската војска, вкопана на пелистерските падини, деноноќно го бомбардирала градот цели две години. Притоа биле употребени и бојни отрови, населението било десеткувано, а градот скоро целосно разурнат.
NGC 246
NGC 246, наречена Череп — планетарна маглина во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 47 м 3,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 11° 52' 17".
Други поделби
Проучување на NGC 246 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5272. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1204.
Берта Моризо
Берта Моризо (Berthe Morisot); (, —, ) - француска импресионистичка сликарка, единствена жена која изложувала свои дела на „првата изложба на импресионистите“  во 1874 година.
Животопис
Моризо е родена во Буржe, во Франција во имотно буржоаско семејство. Таа како и нејзината сестра Едма Моризо одлучуваат да станат сликарки; кога Берта ќе ги увери нејзините родители за сериозноста на нејзината одлука, наидува на негодуавње. Нејзините родители не сакале нивните ќерки да бидат сликарки.
На 20-годишна возраст се сретнува и се спријателува со Камиј Коро, важен сликар на пејзажи, припадник на Барбизонската школа. Стариот сликар почнал да ги учи Берта и нејзината сестра на основите на сликањето, и исто така им ги претставувал на другите сликари и учители. Под влијание на Коро, Моризо почнува да се ограничува само на сликање во природа. Како студенти по уметност Берта и Едма почнуваат да работат заедно, сè до завршувањето на кариерата на Едма со нејзиното венчавање, после кое брзо добива деца на кои потполно им се посветува немајќи повеќе време за интензивно сликање како што имала Берта. Сочуваните писма меѓу двете сестри и денес ја покажуваат нивната заемна љубов и разбирање, и посебната врска која ја имале помеѓу себе, но која била проследена со каење на Берта заради нивната оддалеченост, како и повлекувањето на Едма од уметноста. Едма до крајот на својот живот продолжува да ја поддржува уметноста на Берта, и така семејствата на двете сестри ќе останат блиски до крајот.
Импресионизам
Сликите на Моризо првпат биле изложени во Парискиот салон во 1864 година заедно со појавувањето на двајца сликари на пејзажи, и после тоа регуларно продолжува да изложува слики во овој салон сè до 1874 година, година на првата импресионистичка изложба. Околу 1867 година Моризо го запознава Едуар Мане. Тој покажал посебен интерес за Берта, што докажуваат бројни портрерти вклучувајќи го и тоа што ја нацртал Берта Моризо во црн шал додека жали за татковата смрт. Меѓу нив почнало да се јавува пријателство: Мане еднаш дури ѝ поклонил штафелај како божиќен поклон. Исто така доброволно се ангажира во пренесувањето на нејзините трудови во изложбените салони, ургирајќи на разни начини кога не постоеле средства за нормално да се транспортираат. Еднаш се случило Мане погрешно да сфати една од Моризовите стандардни самокритики како дозвола да може да додава поправки на нејзиното платно, што и Мане го направил, на запрепастување на Берта. Иако традиционално Мане е виден како учител, додека Моризо како негов поддржувач, постојат докази дека таа врска била поинаква и двонасочна. Доста слики и потези на четкичката на Мане, покажуваат дека како што Моризо била под влијание на Мане, така и Мане бил под влијание на Моризо. Одредени композиции на Берта, како и имитации на нејзиниот стил зрачат од неговите дела, додека Моризо од Мане го развила таканаречениот уметнички карактер. Моризо била таа која го натерала Мане да проба да слика во природа, воведувајќи го притоа во кругот на сликари кои сами себе се нарекувале импресионисти.
Во 1874 година Моризо се омажила за братот на Мане, Ежен. Имале само едно дете, ќерката Жили.
Моризо, заедно со Камиј Писаро, биле единствените сликари кои излагале на сите оригинални импресионистички состаноци.
Како и нејзината современичка, во годините кои доаѓаат Мери Касат, така и Берта Моризо најчесто за тема земала деца, мајки, како и семејни сцени. Окарактеризирана и прифатена како импресионист, и како член „haute bourgeoisie“ (от буржоази - висока буржоазија), Моризо сликала со искуство и со дневна навика на тема за уживање, секојдневност и интимносен живот на семејството.
Берта Моризо починала на 2 март 1895 година во Париз каде била закопана на гробиштата Симитјер де Паси (Cimetière de Passy). На нејзината умреница пишувало дека била без професија.
Нејзините слики се продаваат и преку 4 милиони долари во САД.
Поврзано
Импресионизам
Бургас (област)
Бургаска област е најголемата по површина и една од 28-те области на Бугарија. Се наоѓа југоисточниот дел на земјата.
На исток таа граничи со Црно Море, на запад со областите Сливенска и Јамболска, на север — со областите Варненска и Шуменска, а на југ — со Турција.
Бургаска област има површина од 7 748,1 км2 и население 422 458 жители.
Список на населените места во Бургаска област
Градовите се со задебелен фонт.
Општина Ајтос
Ајтос, Дрјаковец, Зетјово, Карагеоргиево, Караново, Лјасково, Малка Полјана, М’глен, Пештерско, Пирне, Полјаново, Раклиново, С’диево, Тополица, Черна Могила, Черноград, Чукарка
Општина Бургас
Банево, Братово, Брјастовец, Бургас, Б’лгарово, Димчево, Драганово, Ветрен, Извориште, Маринка, Мирољубово, Равнец, Рудник, Тврдица, Черно море
Општина Средец
Белеврен, Белила, Бистрец, Богданово, Варовник, Голјамо Буково, Горно Јаб’лково, Гранитец, Граничар, Средец, Дебелт, Долно Јаб’лково, Драка, Драчево, Дјулево, Момина Црква, Загорци, Зорница, Кирово, Кубадин, Малина, Орлинци, Проход, П’нчево, Радојново, Росеново, Светлина, Сињо Камене, Сливово, Суходол, В’лчаново, Факија
Општина Карнобат
Аспарухово, Детелина, Венец, Глумче, Деветак, Деветинци, Добриново, Драганци, Драгово, Екзарх Антимово, Железник, Житосвјат, Зимен, Искра, Карнобат, Кликач, Козаре, Крумово градище, Крушово, М’дрино, Невестино, Огнен, Раклица, Сан-Стефано, Сигмен, Соколово, Срнево, Смолник, Хаџиите, Церковски, Черково
Општина Мало Трново
Близнак, Бршљан, Бјала вода, Визица, Граматиково, Евренозово, Заберново, Звездец, Калово, Мало Трново, Младежко, Сливарово, Стоилово
Општина Царево
Ахтопол, Бродилово, Б’лгари, Варвара, Велика, Изгрев, Кондолово, Кости, Лозенец, Царево, Резово, Синеморец, Фазаново
Општина Несебар
Бања, Свети Влас, Ѓуљовца, Емона, Козница, Кошарица, Несебар, Обзор, Оризаре, Паницово, Приселци, Равда, Раковсково, Т’нково
Општина Созопол
Вършило, Габ’р, Зидарово, Извор, Инџе воjвода, Крушевец, Присад, Равадиново, Равна гора, Атија, Росен, Созопол, Черноморец
Општина Сунгурларе
Балабанчево, Бероново, Босилково, Ведрово, Везенково, В’лчин, Горово, Грозден, Есен, Завет, Каменско, Камчија, Климаш, Костен, Лозарево, Лозица, Манолич, Подвис, Прилеп, Пчелин, Садово, Скала, Славјанци, Сунгурларе, С’единение, Терзиjско, Велислав, Черница, Чубра, Д’бовица
Лисабон
Лисабон (Lisboa) — главен и најголем град во Португалија со население над половина милион во рамките на неговите административни граници со површина од 84,8 км2. Урбаната област на Лисабон се протега надвор од административните граници со население од над 3 милиони на површина од 958 км2, правејќи ја 11. најнаселена урбана област во рамките на Европската Унија. Околу 3.035.000 луѓе живеат во метрополитенската област Лисабон (која претставува околу 27% од населението на земјата). Лисабон е најзападниот голем град сместен во Европа, како и најзападен главен град на европскиот континент и единствен долж атлантскиот брег. Се наоѓа во западниот дел на Пиринејскиот Полуостров на Океан и реката Тежо.
Лисабон е признат како глобален град поради неговото значење во финансиите, трговијата, медиумите, забавата, уметноста, меѓународната трговија, образованието и туризмот. Тој е еден од главните економски центри на континентот, со растечки финансиски сектор и најголемо/второ најголемо контејнерско пристаниште во Европа на атлантскиот брег. Аеродромот Лисабон-Портела опслужува 15,3 милиони патници годишно (2012); автопатската мрежа и системот на големобрзинска железница го поврзуваат со поголемите градови во Португалија. Градот е седми најмногу посетуван град во Јужна Европа, по Истанбул, Рим, Барселона, Мадрид, Атина и Милано, со 1.740.000 туристи во 2009. Лисабонскиот регион е најбогат регион во Португалија, БДП ПКМ по главна на жител е 26.100 евра (4,7% повеќе од европскиот просек). Таа е десетта најбогата метрополитенска област по БДП на континентот со 39.275 евра по глава на жител, 40% повеќе отколку европскиот просек. Градот се наоѓа на 32. место на највисоки бруто заработки во светот. Поголем дел од седиштата на компаниите во земјата се наоѓаат во неговиот регион и е деветти град во светот по одржани меѓународни конференции. Исто така претставува политички центар на земјата, како седиште на владата и резиденција на претседателот. Градот претставува и административно седиште на истоимениот округ и центар на Лисабонскиот регион.
Лисабон е еден од најстарите градови во светот и најстар град во Западна Европа, претходејќи на другите современи европски главни градови како Лондон, Париз и Рим. Гај Јулиј Цезар го направил муниципиум наречен Фелиситас Јулија (Felicitas Julia), додавајќи му го Олисипо. Владеен од низа германски племиња од петтиот век, бил освоен од Маврите во осмиот век. Во 1147, крстоносците под водство на Афонсу Први Велики повторно го освоил градот и оттогаш станал главен политички, економски и културен центар на Португалија. За разлика од многу главни градови, статусот на Лисабон како главен град на Португалија никогаш не бил доделен или потврден официјална – преку статут или во пишана форма. Неговата позиција како главен град произлегла преку уставната конвенција, со што станал де факто главен град како дел од Уставот на Португалија.
Лисабон е седиште на две агенции на Европската Унија: Европскиот мониторинг центар за дроги и зависност од дроги и Европската агенција за безбедност во поморството. Наречен „главен град на лузофонскиот свет“, Заедницата на земји со португалски јазик е сместен во градот.
Лисабон има два објекта заштитени од УНЕСКО како светско културно наследство: Кула Белем и Црква Јеронимо. Покрај тоа, во 1994, Лисабон бил европска престолнина на културата, а во 1998 го организирал Експо ’98.
Лисабон има средоземна клима. Помеѓу сите главни градови во Европа има најтопли зими, со просечна температура од 15 °C во текот на денот и 8 °C ноќе од декември до февруари. Вообичаената летна сезона трае околу шест месеци, од мај до октомври, иако исто така и во ноември, март и април температурите можат понекогаш да достигнат околу 20 °C.
Газела (мост во Белград)
Газела e најпрометниот белградски мост на реката Сава. Дневно преку него поминуваат повеќе од 165.000 иако мостот е проектиран за околу 40.000. Изграден е како дел од автопатот Братство и единство кој требал да ги поврзува тогашните републики на СФРЈ Македонија, Србија, Хрватска и Словенија.Реконстуркцијата на мостот траела од 2010 до 2012 година.
Технички каректеристики
Мостот е комбинација од греди и олук, долг е 332 м, широк 27,5 м. Вкупната ширина на коловозот e 21,8м (по три траки во двата правци, ширина 10 м со разделник од 1,5м). Во делот на должината на мостот постојат и две пешачки патеки со ширина од по три метри.
Газела над реката Сава е издигнат 22,8 м во текот на средниот водостој.
Главен проектант на мостот бил професорот на Градежниот факултет во Белград инженерот Милан Гурик. Името на мостот му го дал Ѓорѓe Лазаревик, претседателот на конкурсната комисија за градење на мостови, каде што рекол дека „овој мост ја прескокнал Сава како "газела во скок“.
Телевизија Белград директно го пренесувал моментот кога се испитувала носивоста на мостот.
Градбата на мостот ја извршило претпријатието „Мостоградња“ од Белград, во соработка со претпријатието „Гоша“ од Смедеревска паланка.
Историја на мостот
Мостот е отворен на 4 декември 1970 година во присуство на Јосип Броз Тито и Бранко Пешик.
Мостот е проектиран ѕа проаѓање на 40000 возила дневно, а денеска преку него дневно проаѓаат 165000 возила дневно.
Поради неодржување на мостт во оследните 40 години, на 29 јануари 2010 година поради пукнатини на главниот носач, дошло до делумно пренасочување на сообракајот кон другите мостови за возилата над три тона. Била наредена санација во рок од 15 дена.
Сообраќај
Мостот е главната врска помеѓу центарот на Белград и Нов Белград, а исто така го носи транзитниот сообраќај на автопатите Е70 и Е75 преку Србија. Како таква, таа е исклучително преоптоварена и причина за чести застои, бидејќи се потпира на главната размена на мостар во Белград. Во просек повеќе од 165.000 возила го преминуваат секој ден (без оглед на попречниот тек), иако е дизајниран да се користи за 38.000. Сепак, мостот речиси целосно бил пренасочен во 2011 година и сега поддржува до 200.000 возила дневно. Дополнително олеснување се очекува кога ќе биде завршен белгискиот бајпас, кој во моментов е во изградба и требаше да биде отворен во 2013 година. Исто така, било значително олеснување кога новиот мост Ада бил отворен за сообраќај, на 1 јануари 2012 година.
Ел Мирадор
Ел Мирадор — голем град кој датира од периодот од пред шпанската колонизација на Средна Америка. Ел Мирадор се наоѓа во департманот Ел Петен во Гватемала.
Откривање
Градот за првпат бил откриен во 1926 година и воздушно фотографиран во 1930. Делот од градот кој се наоѓа длабоко во џунглата не бил многу истражен сè додека Јан Грахам во 1962 не ја направел првата карта на наоѓалиштето. Во 1978 година започнало детално истражување на наоѓалиштето под раководство на д-р Брус Дахлин и д-р Реј Метни.
Римска брокула
Римска брокула (римски карфиол) — прехранбен цвет на дивата зелка (Brassica oleracea) и сорта на карфиолот. Во историските документи за првпат се среќава во XVI век во Италија како broccolo romanesco
Опис
Римската брокула личи на карфиол, но по боја е светлозелена, а соцветието има самосличен карактер, со разгранети творни ткива кои образуваат логаритамска сипрала. Во овој смисол обликот приближно образува природен фрактал. Секоја пупка се состои од низа помали пупки, кои исто така образуваат логаритамски спирали. Оваа шема продолжува неколкупати, во сè помал размер. Фракталот е приближен биедејќи шемата завршува кога доаѓа до достатно мал размер.
Приготвување и вкус
Како и обичната брокула, римската брокула треба да се готви само делумно, бидејќи во спротивно добива непријатна текстура. По состав е покревка од карфиолот, што значи дека е погодна за туршии и конзумирање во сирова состојба. Во споредба со обичната брокула и карфиолот, римската брокула има помек вкус, составот ѝ покремаст, по арома потсетува на ореви, а по вкус нагорчува помалку од нив.
Надворешни врски
Blumenkohl
Србиновски мост
Србиновски мост — железнички мост на железничката линија Скопје-Кичево, кој ја поминува Србиновска Река.
Историја
Мостот бил изграден во 1964 година.
Дел од праговите на мостот изгореле во пожар во 2012 година, поради што движењето на возовите на вијадуктот било ограничено на 20 километри на час.
Во текот на 2013 година, истиот бил обновен. Во обновата биле променети 290 дрвени прагови во должина од 315 метри, биле поставени нови дрвени патосници и била санирана заштитната ограда. Со зафатот се овозможило возовите да се движат со брзина од 80 километри на час.
Особености
Вијадуктот е долг 315 метри, додека висината на средишните столбови изнесува 55 метри. Тој бил изработен од челична решеткаста континуирана греда.
Список на државни водачи во 1772 година
Ова е список на државни водачи во 772 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Золота Липа
Золота Липа (Золота Липа, Złota Lipa) ― река во Западна Украина. Тече низ Тернопилскиот и Чорткивскиот Реон, образувајќи го Бережанското Езеро северно од градот Бережани. Таа е лева притока на Днестар, која припаѓа на црноморскиот слив. Името значи „златна липа“ и го има истото значење во сите словенски јазици. Реката со спротивно значење Хнила Липа (македонски превод: гнила липа) тече напоредно 30 км западно од Бережани.
Стварност
Стварност или реалност во секојдневна употреба значи „се што постои.“ Поимот „стварност“ во најслободна интерпретација, вклучува се што е достапно и разбирливо за науките, филозофија, теологија или било кој друг аналитички систем. Стварност во оваа смисла може да вклучува и постоење и непостоење.
Во најстриктна смисла на европско-германската филозофија, постојата нивоа на градација во стварноста. Овие нивоа вклучуваат, од најсубјективно кон најстрого:
Девица (суперјато)
Девица или Месно Суперјато — масовна концентрација на галаксии во која спаѓа јатото Девица и Месната Група, која пак ги содржи галаксиите Млечен Пат и Андромеда и разни други. Барем 100 галактички групи и јата се наоѓаат во полупречник од 33 мегапарсеци (110 милиони светлосни години). Суперјатото Девица е едно од околу 10 милиони суперјата во видливата вселена и се наоѓа во суперјатниот комплекс Риби-Кит кој е галактичка нишка.
Во 2014 г. е утврдено дека суперјатото Девица е само еден дел од поголемото суперјато Ланијакеја, кое исто така се нарекува Месно Суперјато сосредоточено во Големиот Привлекувач.
Структура
Во неговиот опширен труд од 1982 г. Р. Брент Тали ги претставил заклучоците од неговото истражување за основната структура на Месното Суперјато. Се состои од два дела: забележително зарамнетиот диск во кој се наоѓаат две третини од сјајни галаксии и топчест ореол во кој е останатата третина. Самииот диск е тенок (~1 Мпс) елипсоид со сооднос на долгата и кратката оска од барем 6 на 1, а можеби и 9 на 1. Податоците изанализирани во јуни 2003 г. од петгодишното набњудување им овозможиле на астрономите да го споредат Месното Суперјато со другите суперјата. Месното Суперјато е типично сиромашно суперјато (т.е. нема големогустинско јадро) и прилично мали димензии. Има едно богато галактичко јато во средината, опркужено од нишки од галаксии и сиромашни групи. Месната Група е сместена по крајот на Месното Суперјато во мала нишка која се протега од јатото Печка до јатото Девица. Зафатнината на суперјатото Девица е приближно 7000 пати поголема од онаа на Месната Група или 100 милијарди пати од таа на Млечниот Пат.
Распределба на галаксиите
Бројната густина на галаксиите во Месното Суперјато опаѓа со квадратот на растојанието од неговото средиште близу јатото Девица, што покажува дека местоположбата на ова јато не е произволна. Општо земено, огромен дел од сјајните галаксии (помалку од апсолутна величина −13) се поврзани во мал број облаци (групи од галактички јата). Од нив, 98 % се сместени во следниве 11 облаци (наведени по надолен редослед по бројот на сјајни галаксии): Ловечки Кучиња, јатото Девица, Девица II (јужен продолжеток), Лав II, Девица III, Пехар (NGC 3672), Лав I, Мал Лав (NGC 2841), Змеј (NGC 5907), Пумпа (NGC 2997) и NGC 5643. Од сјајните галаксии сместени во дискот, една третина се во јатото Девица, а остатокот се во облаците Ловечки Кучиња и Девица II, како и во незначајната група NGC 5643.
Сјајните галаксии во ореаолот исто така се сосредоточени во мал број на облаци (94 % во 7 облаци). Распределбата покажува дека „највеќето од зафатнината на супергалактичката рамнина е една голема празнина“. Оваа распределба е нешто налик на меури од сапуница. Зрамнети јата и суперјата се среќаваат во пресекот на меури, кои се големи и приближно топчести празнини (со големина од 20–60 Мпс во пречник). Преовладуваат долги кончести структури. Пример за ова е суперјатото Водна Змија-Кентаур, најблиското до Месното Јато, кое почнува на растојание од 30 Мпс и се протега до 60 Мпс.
Големоразмерна динамика
Кон крајот на 1980-тите се покажало дека не само Месната Група, туку сета материја на далечина од барем 50 Мпс претрпува масовен тек од 600 км/с во правец на јатото Рамнило (Ејбел 3627). Причината за ова е таканаречениот „Голем Привлекувач“. Тој денес се смета за тежиште на уште поголема структура од галактички јата наречена Ланијакеја, која го опфаќа суперјатото Девица, но и суперјатата Водна Змија-Кентаур, Паун-Индијанец и групата Печка.
Ниви на Веселин Јованов (Црвулево)
Ниви на Веселин Јованов — археолошко наоѓалиште во селото Црвулево општина Карбинци. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика. Се наоѓа на северниот крај на селото, околу куќата на сопственикот на нивите, изградена во шеесеттите години. Со орањето на површината бил исфрлен градежен материјал од темели на повеќе објекти, фрагменти од питоси, тегули и керамички садови. Најдена е и една мала апликација со претстава на женско лице опкружено со долги завиткани кадрици, изработена во керамика. Наодот се чува во Заводот и музеј во Штип. .
Девица (суперјато)
Големоразмерна динамика
Големиот Привлекувач, заедно со целото суперјато се движи кон Шеплиевото Суперјато чие средиште е Шеплиевиот Привлекувач.
Темна материја
Месното Јато има вкупна маса M ≈ 1015 и вкупна оптичка сјајност L ≈ 3. Ова дава сооднос маса-светлина околу 300 пати поголема од Сончевиот сооднос (/ = 1), што одговара на резултатите добиени за други суперјата. За споредба, соодносот маса-светлиан за Млечниот Пат изнесува 63,8 поретпоставувајќи сончева апсолутна величина од 4,83, а апсолутна величина на Млечниот Пат од −20,9, и маса на Млечнит Пат од. Овие соодноси се еден до главните аргументи во полза на присуството на големи количества темна материја во вселената; кога не би постоела темната материја, би се очекувале многу помали соодноси маса-светлина.
Бигланско Градиште (Лаки)
Бигланско Градиште — археолошко наоѓалиште кај виничкото село Лаки. Претставува градиште од доцната антика.
На 4 км југоисточно од селото, од десната страна на патот Виница - Берово (Р1304), на простор од околу 180 × 80 м се гледаат темели од помали објекти, а по површината градежен материјал. Остатоци од бедемот има на неколку места. Од јужната страна на градиштето е всечен длабок одбранбен ров.
Клитен
Клитен или Клетно (Klitten, Klětno) — село и поранешна општина во округот округот Герлиц, во Саксонија, Германија. Од 1 февруари 2009 година е дел од општината Боксберг. Клетно лежи во југоисточниот дел на општината во Биосферскиот горнолужички резерват и образува заедно со селото Јамно на запад како и Мала Олешница на југ затворена агломерација. Во близина се наоѓаат селата Дирбах на север, Радшовк на исток, Цимпл-Турјо на југоисток и Кошла на југозапад.
Железничката станица Клетно на линијата Хојерсверда-Герлиц лежи во соседното Јамно. Северозападно од Клетно лежи Бервалдското Езеро.
Во 19 век населението на Клетно било горнолужичкосрпско. Во 1863 година 269 жители од вкупно 382 биле Лужички Срби, додека во 1880 биле 353 Лужички Срби од вкупно 440. Ова претставува 70,4 (1863 г.) проценти наспрема 80,2 (1884 г.)
Во клетњанскиот регион се носела посебна клетњанска носија која се разликувала од другите горнолужичкосрпски народни носии.
NGC 6652
NGC 6652 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6652 се споменува и како GCL 98, ESO 395-SC11.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6652 е од видот VI. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,5 m. NGC 6652 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6'.
Други поделби
Проучување на NGC 6652 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 378; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7398. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Трани
Трани — пристаништен град и општина на Јадранското Море, во регионот Апулија на југот на Италија. Градот во 2009 година станал еден од главните градови на новата покраина Барлета-Андрија-Трани. На почетокот на 2016 година во градот живееле 56,112 жители.
Знаменитости
Трани ги загубил своите градски ѕидини и бастиони, но тврдината која датира од 13. век била значително обновена како музеј и е отворена за јавноста. Некои од улиците во и околу гето областа останале исти такви какви што биле во средновековниот период, и голем дел од куќите имаат декорации од норманска архитектура.
Главна црква е градската катедрала, посветена на Свети Никола Поклоникот, грчки поклоник кој починал во Трани во 1094 година одејќи кон поклонението во Рим, и години подоцна бил канонизиран од Папата Урбан II. Таа се наоѓа на отворено издигнато место близу морето, и била осветена, пред нејзиното завршување, во 1143 година. Тоа е базилика со три апсиди, изградена од карактеристичен бел варовник. Таа исто така има голема крипта и висока кула, која била изградена во периодот 1230-1239 од архитект чие име се појавува на амвонот во катедралата во Битонто, Никола Сасердос. Под неа се наоѓа лак, поддржуван делумно од страничниот дел на црквата, и делумно од огромен столб. Лаковите од романските портали се прекрасно украсени, на начин кој сугерира на арапско влијание; бронзените врати, изработени од Барисанус од Трани во 1175 година, се вбројуваат меѓу најдобрите од овој период во Јужна Италија. Капителите на столбовите во криптата се одлични примери на романска архитектура. Внатрешноста на архитектурата била нашироко модернизирана, но криптата останува слична на првичната и била познато складиште на мошти, меѓу кои и телото на маченичката Св. Февронија Нисибиска.
Плевен
<div style="float: right; margin: 0 0 1em 2em; width: 22em; text-align: right; font-size: 0.86em; font-family: lucida grande, sans-serif; line-height: normal;">
<div style="border: 1px solid #ccd2d9; background: #f0f6fa; text-align: left; padding: 0.5em 1em; text-align: center;">
<strong style="font-variant:small-caps;">Плевен
<strong style="font-variant:small-caps;"> Бугарија
Плевен (Плевен) е град во централниот дел на Северна Бугарија, административен центар на Плевенска област. Градот се наоѓа во централниот дел на Дунавската Низина и има население од 106.011 жители.
Црква „Св. Никола Дримени“ - Струга
Свети Никола Дримени — малечка црква која се наоѓа на левата страна на реката Црн Дрим во средиштето на Струга. При ѕидањето на црквата се откриени темелите на старата црква, но не се зачувани податоци за нејзиниот облик. Нејзиниот патронен празник е 19 декември кога редовно се изведува црковна богослужба.
Историја
Се претпоставува дека првата црква „Св. Никола Дримени“ била изградена во стара Струга, која ја покажуваат 15 мин одење југозападно од денешната крај Езерото, каде што постоел некаков вид на параклис. Велат дека стариот град се викал Дримени и дека бил голем град со 16 000 куќи и 24  цркви, со плоштад и палати на столбови. Се смета дека кога е бистро езерото можат во него да се видат калдрми и ѕидови. Од оваа населба се претпоставува дека дошло и името на црквата „Св. Никола Дримени“. Денешната градба била изграден и осветена на 10 октомври 1983                     година од страна на Митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј.
NGC 4054/2
NGC 4054/2 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4054/2 се споменува и како MCG 10-17-131, CGCG 292-62, VV 136.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4054/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 4054/2 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 4054/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38078. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3839. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Лав II (галактички групи)
Лав II (групи Лав II или облак Лав II) — збир од барем 110 галактички јата и поединечни галаксии кој се протега околу 30 милиони светлосни години (9,20 мегапарсеци) по десниот раб на суперјатото Девица. Сместен е приближно 65 Мсг (19,93 Мпс) до 95 Мсг (29,13 Мпс) од Сончевиот Систем на ректасцензија од 10:00:0 до 11:40:0.
Тие јата се:
Ефтимија Гушева
Ефтимија Гушева - Пача ( во —  најверојатно во ) ― македонска партизанка, борец за права и слобода на Македонија, учесник во НОВ во Егејска Македонија, како и Граѓанската војна во Грција.
Животопис
Се вклучила во борбата уште во 1944 година, во редовите на ЕАМ и КПГ. Важела за смел борец. Во Граѓанската војна, била член на Окружниот одбор на Земјоделската партија на Грција за Воденско. Во 1947 година, работела во Солун под многу тешки услови во движењето на отпорот. Истата година била уапсена ѝ од Воениот суд на Грција била осудена на смрт. Одбила да даде изјава за покајување. Кога ја носеле на стрелање, заедно со групата осуденици, пеела и ги бодрела другите.
Триод
Триод или трипеснец (, од τρεις - три + ωδή - песна) — зборник од канони, кои се состојат од три пеења. Постојат стари ракописи на црковнословенски јазик. Првиот печатен триод е издаден во Венеција.
Триодoт ги покрива подвижните празници на годината, празниците чии датуми не се фиксни, туку зависат од деновите на празнувањето на Велигден - од подготвителната недела за великите пости до втората недела по Педесетница (Духовден).
Посен триод
Посен триод (Τριῴδιον κατανυκτικόν) - содржи служби на подготвителните и великопосната недела, од првата недела - почнувајќи со неделата на митарот и фарисејот, до Велигден. Повеќето автори на молитвени текстови (канони, стихири, антифони и др.) се од 8 и 9 век – Андреј Критски, Козма Мајумски, Јован Дамаскин, император Лав VI, и др.
Цветен триод
Цветен триод (пентикостар, петдесетодневник) – ги вклучува службите за Велигден (започнува со Лазарова сабота) и недела по Воскресението Христово до втората недела по Педесетница.
Познати триоди
Познати македонски триоди се:
Нов железнички мост (Белград)
Новиот железнички мост (српски: Нови железнички мост/Novi železnički most) е железнички мост кој ја премостува реката Сава во Белград. Изграден е во склоп на реконструкцијата на белградскиот железнички јазол (т.н. „решение Прокоп“). Мостот е со цве ленти и долг е 1.928 м. Изградбата е извршена во периодот од 1975-1979 година.
Список на државни водачи во 228 година
Ова е список на државни водачи во 28 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2026
NGC 2026 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Бик, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2026 е од видот OCL. NGC 2026 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 43 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 8' 0".
Семејна средоземна треска
Семејна средоземна треска — Фамилијарна медитеранска треска(Familial Mediterranean fever) генетски предиспонирана болест, се јавува најчесто кај Арапите, но може да се појави и било каде во светот, а ја има и во Македонија иако точниот број сѐ уште е непознат.
Херцеговински Санџак
Херцеговински санџак е османска административна единица од второ ниво која постоела на просторот на Херцеговина од 1481 до 1833 година и од 1851 до 1878 година. Помеѓу тие два периоди (од 1833 до 1851 година) овој санџак бил издигнат во покраина од прво ниво, Херцеговински пашалук (вилает). Првобитното седиште на Херцеговинскиот санџак било во Фоча, а првиот херцеговински санџак-бег бил Хамза-бег. Главниот град подоцна бил пренасочен во Пљевља (поранешен назив Брезница). Херцеговинскиот санџак во почетокот бил дел од Румелискиот вилает, а со основањето на Босанскиот вилает, во 1580 година влегува во негов состав, како би во 1867 година станал дел од новооснованиот Босански вилает.
Семејна средоземна треска
Фамилијарна медитеранска треска (ФМТ) е генетско автоинфламаторно нарушување кое предизвикува повторлива треска и болно воспаление на абдоменот, белите дробови и зглобовите. ФМТ е наследна болест која најчесто ги погодува луѓето од медитеранско потекло - вклучувајќи ги и оние од северноафриканско, еврејско, арапско, ерменско, турско, грчко или италијанско потекло. Но, тоа може да влијае на луѓето од која било етничка група.
NGC 2026
Други поделби
Проучување на NGC 2026 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 136; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1306. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 427.
Семејна средоземна треска
Симптоми
Фамилијарната медитеранска треска првенствено предизвикува воспаление на кожата, внатрешните органи и зглобовите. Нападите се одликуваат со еднодневни или тридневни напади на главоболка и треска со други воспалителни состојби, како што се:
Тежината на симптомите варира од благи до изнемоштувачки. Фреквенцијата на напади може да варира на неколку дена или на неколку години. Иако знаците на фамилијарната медитеранска треска можат да се развијат уште во детството, тие почесто започнуваат во 20-тите години.
Причини
Фамилијарната медитеранска треска е предизвикана од мутација на генот MEVF на краткиот крак на хромозомот 16. Генската мутација предизвикува проблеми во регулирањето на воспалението во телото. Болеста се наследува автосомно рецесивно.
Компликации
Амилоидозата може да ги оштети бубрезите, предизвикувајќи нефротски синдром, кој се јавува кога ќе се оштетат системите за филтрирање на бубрезите (гломерулите). Луѓето со оваа состојба можат да изгубат големи количини на белковини во урината. Нефротскиот синдром може да доведе до формирање на згрутчувања во бубрезите (тромбоза на бубрежните вени) или откажување на бубрезите.
Воспалението предизвикано од фамилијарната медитеранска треска може да влијае и на женските репродуктивни органи, предизвикувајќи неплодност. Артритисот е чест кај луѓето со фамилијарна медитеранска треска. Најчесто зафатени зглобови се колената, глуждовите, колковите и лактите.
Дијагноза
Дијагнозата на фамилијарната медитеранска треска во голема мера се засновува врз историјата и моделот на нападите. Клуч за идентификација на болеста е времетраењето на нападите кои можат да се подолги од три дена, но во ретки случаи. Лабораториските анализи вклучуваат: комплетна крвна слика, стапка на седиментација на еритроцитите, Ц-реактивна белковина, серумски хаптоглобин. Со анализа на урината, се проценува дали има вишок на албумини во урината, што укажува на хронично оштетување на бубрезите. Со генетско тестирање може да утврди дали генот MEFV содржи мутација што е поврзана со фамилијарна медитеранска треска.