cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Македонска староградска архитектура
Манастирски конаци
Манастирските конаци се специфични по својата намена, и нивната посебност е програмата во која во еден посебен вид колективно домување се мешал обемен простор за повремен престој во деновите на манастирската слава: еснафите од повеќе блиски градови ги финансирале и ги користеле овие апартмани, при што на посебен начин бил решен проблемот за готвење и консумирање храна. Конаците на манастирот Св. Архангел под прилепското Кале и Св. Јован Бигорски се најзначајни примероци на оваа архитектура. Поради обемноста на програмските барања и големината на комплексите, овие ансамбли претставувале исклучително богатство на хуман простор и динамичност во архитектонската пластика, овладана со виртуозна конструктивна акробатика во дрво.
Христијанска куќа
Христијанската куќа е нешто посебно, надвор од секакви можности за шематизам. Таа претставува жив организам, способен да заземе каков било облик, во зависност од големата варијабилност на условите, битно различни од оние за муслиманската куќа. Во македонската куќа живеалиштето го прават одделенијата во нејзиното средиште; многу често тоа е само една соба така уредена да служи истовремено за сите намени. Христијанското население во македонскиот град од XIX век бројно се зголемувало, а истовремено му се зголемувала и имотната состојба. Во услови на тесниот простор, тие немаат друга можност, освен да живеат збиени и да имаат евентуално многу мало дворче. Всушност, тоа бил органски урбанизам што модерниот свет се труди да го измилува. Овде урбаното ткиво расте и се развива во облици, каде што секој жив организам, колку и тоа да изгледа поинаку, според своите материјални можности се борел за повеќе простор во ширина и висина. Способноста, да се акомодира во секаков простор и да го продолжи животот во секое време, ја чини македонската куќа и денес значајна како извор за современите инспирации.
Специфики на македонската куќа
Нема сомнение дека македонската куќа припаѓа кон онаа стилска целина што во XIX век го имало секаде низ Балканот. Како и сите познати стилови низ историјата, старата градска архитектура го создала единството со грижлива стандардизација на проектантски и градежни методи, а материјалот се користел во ликовно единство. Затоа на Површниот поглед му се откриваат како исто лики куќите од Охрид и оние од Бруса.
Додека во куќата на Ориентот се клечело, се седело на под или се лежело, во македонската куќа се стоело или се седело на стол. Големиот чардак и другите одделенија за претставителни приеми имале високи седишта - минсофи, наместо миндерлаци. Покрај минсофите се распоредуваат мали, подвижни масички за послужување, а средината останува и натаму празна. Работниот став натаму се одразувал во просторите за живеење. Понекогаш тие се растурени меѓу станбените простори и одделенија за домашна економија. Во оној момент кога овие три елементи ќе се соберат во единствен простор, ќе го откриеме прототипот на модерната кујнска батерија.
Во македонската куќа се открива и посебен архитектонски израз. Во ентериерот ориенталната арабеска е заменета со домашна резба на дрво. На таваните, сергените и вратите, на килимите и другиот текстил, орнаментиката е автохтона - македонска. И во фасадната обработка ориенталната флорална декорација е заменета со творечка смеса од локална културна традиција и европски барок, пресоздаден во дрво.
Со таква македонска куќа од XIX век, и денес се среќаваме во Македонските градови поради очигледните архитектонски квалитети.
NGC 3907B
NGC 3907B — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3907B се споменува и како UGC 6793, MCG 0-30-26, IRAS 11468-0048, CGCG 12-92, KCPG 304A.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3907B е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3907B има привидни димензии од 1,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 76°.
Други поделби
Проучување на NGC 3907B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36928. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 237; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4931. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 471.
NGC 6251
NGC 6251 — елиптична галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6251 се споменува и како UGC 10501, MCG 14-8-10, CGCG 367-13, NPM1G +82.0085.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1802 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6251 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6251 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 32 м 31,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +82° 32' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 6251 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58472. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 11; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4647. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 775.
Длабочелен смок
Длабочелен смок —  на слабо отровна змија од семејството на смоковите (Colubridae).
Распространетост
Ова е мошне честа змија во Македонија и низ Средоземјето. Научното име monspessulanus претставува латинизација на градот Монпелје во јужна Франција.
Опис
Длабочелниот смок достигнува должина од 2 м и може да тежи до 1,5 кг.
Поведение и исхрана
Змијата е активна преку ден и се храни претежно со гуштери.
Еволуција
Генетските наоди укажуваат на тоа дека видот води потекло од северноафриканското подрачје Магреб и дека се преселил во југозападна Европа пред 83.000 до 168.000 години, а уште порано во југоисточна Европа и западна Азија. Длабочелниот смок е во најблиско сродство со северноафриканските и арапските видови качулест длабочелен смок или „лажна кобра“ (Malpolon moilensis) и со фосилниот вид од плиоценска Шпанија наречен Malpolon mlynarskii, со кои го сочинува родот длабочелен смок (Malpolon).
Подвидови
Постојат три главни подвида на длабочелен смок. Постои големо генетско разидување помеѓу западниот подвид (M. m. monspessulanus) и двата источни подвида (M. m. insignitus и M. m. fuscus), поради што е предложено источниот да биде прогласен за посебен вид. Се смета дека овие две групи се одвоиле некаде пред 3,5 до 6 милиони години. Во 2006 г. е опишан и четврт подвид — M. m. saharatlanticus.
M. m. insignitus
M. m. insignitus живее од источно Мароко до (и заклучно со) Алжир и од средоземните краишта на Тунис до западна Сирија, вклучувајќи го Кипар. Во Мароко западен Алжир се среќава на повисоки места од M. m. monspessulanus. Обично име 19 реда грбни лушпи на средината на телото, но мажјаците го немаат темното „седло“. Често имаат тесни бледи надолжни пруги. Податоците од низите на генот цитохром b укажуваат на тоа дека се парафилетски во однос на M. m. fuscus, при што кипарскиот M. m. insignitus е во поблиско сродство со грчкиот M. m. fuscus отколку со северноафриканскиот M. m. insignitus.
M. m. fuscus
M. m. fuscus се среќава во југоисточна Европа, Турција, северен Ирак и западен Иран. Се разликува од M. m. insignitus по тоа што има само 17 реда грбни лушпи на средината на телото.
M. m. saharatlanticus
M. m. saharatlanticus живее на подрачјето од Бу Изакарн во Мароко до Дахла во Западна Сахара и на север до Аулуз и Тафраут.
Потешкотии при разликувањето
Длабочелните смокови што се среќаваат во посувите подрачја во Сирија, Јордан и Ирак напати се тешки за распознавање бидејќи имаат или 17 или 19 реда, што значи дека истовремено моажт да личат на M. m. fuscus и на M. m. insignitus.
Сметан универзитет
Сметан универзитет (Deemed university или Deemed-to-be-university) е тип на акредитација за високообразовни институции во Индија, со која се доделува статусот на универзитет. Акредитациското тело е Секторот за високо образование при индиското Министерство за развој на човечкиот капитал.
Кроја
Кроја или Круја (Krujë) — град во Албанија и седиште на истоимениот округ. Во мерењата извршени во 2004 година, во Кроја живееле околу 20.000 жители.
Ова е најпозната како роден град на Ѓорѓи Кастриот - Скендербег, албански национален јунак од времето на отпорот кој градот го пружал на Османлиското Царство.
Историја
Градот го освоил цар Душан, и тој, како и останатите српски градови од тоа време, уживал одреден степен на автономија. Османлиското Царство од 1443 до 1478 година четири пати безуспешно се обидувало да го освои овој град. Градот конечно паднал под османска власт по Скендербеговата смрт.
Роберт Хибнер
Роберт Хибнер (роден на 6 ноември 1948 во Келн, Западна Германија) е познат германски велемајстор, шаховски автор и папиролог. Во својата шаховска кариера, Хибнер има играно на многу силни турнири и против многу силни противници. Меѓу најзначајните негови постигнувања е златниот медал за најдобар шахист на прва табла на шаховската олимпијада одржана во Скопје во 1972, како и учеството во четвртфиналниот меч на турнирот на кандидатите во 1983. Најголемиот рејтинг, Хибнер го остварил во април 1973 и изнесувал 2732 бода (април 1973), а во 1980 бил дури и трет на светската шаховска рејтинг-список на ФИДЕ. Со овие достигнување, Хибнер се смета за најдобриот германски шахист по Емануел Ласкер.
Рани години
Хибнер научил да игра шах на 5 години, а негов учител бил неговиот татко. Во 1957, тој се зачленил во еднен локален шаховски клуб. Како дел од шаховскиот клуб, Роберт се појавил на шаховската сцена на турнир во Минден во 1961, на кој остварил забележителен учинок, 5 од 7. Во 1963, станал младински првак на Германија, победувајќи во Бад Швалбах. Една година подоцна, учествувал на меѓународен младински турнир во Гронинген, на кој завршил на делба на првото место, заедно со Ханс Рее. На младинското светско првенство, одржано во Барселона во 1965, Хибнер завршил на делба од петтото до седмото место, а на следното светско младинско првенство, одржано во Ерусалим во 1967, завршил четвртти, веднаш зад Каплан, Кин и Тиман.
Роберт Хибнер бил ученик на познатиот спортски новинар и меѓународен мајстор Паул Тригер.
Кариера
По настапите во младинска конкуренција, Хибнер продолжил да се натпреварува и во сениорска конкуренција. Првиот забележителен резултат го остварил на првенството на Германија во Келн во 1967, на кое завршил на делба на првото место, заедно со Ханс Бесер. Во 1968, Роберт победил на меѓународен турнир во Бизум, а следната 1969 обезбедил учество на меѓузонскиот турнир во Атина, завршувајќи на делба од 2-3 место на квалификациониот турнир.
Меѓузонскиот турнир во Палма де Мајорка и првиот обид за светски првак
Во 1970, Хибнер учествувал на силниот меѓузонски шаховски турнир во Палма де Мајорка. На турнирот учествувал и идниот светски првак Боби Фишер, против кого, Хибнер одиграл реми во двете партии. Фишер победил на турнирот со 18,5 бода, а Хибнер завршил на делба од 2-4 место со 15 бода, заедно со Ларсен и Гелер. Со овој успех, Роберт обезбедил учество на турнирот на кандидатите, а уште веднаш ја исполнил и велемајсторската форма, станувајќи најмладиот германски велемајстор.
На турнирот на кандидатите, одригран во Севиља, Хибнер играл добро, сè до четвртфиналето, каде се сретнал со поранешниот светски првак Тигран Петросјан. Во овој меч, Хибнер влегол доста вознемирено, за што можеби прилина била и големата бучност во салата. Петросјан се покажал како поцврст и посмирен шахист, кој ја покажал својата моќ без поголеми вознемирувања. Мечот не завршил до крај, бидејќи Хибнер се откажал по седмата партија од мечот, при резултат 4-3 за Петросјан.
Достигнувањата во периодот 1973-1979
Во 1973, Хибнер учествувал на меѓузонскиот турнир во Ленинград, на кој завршил петти, со што не обезбедил учество на турнирот на каднидатите. Но, сепак според рејтинг списокот на ФИДЕ објавена во април 1973, Хибнер имал рејтинг 2732, што е негов најголем рејтинг воопшто. Тој бил дел од шаховскиот клуб Золинген, со кој одиграл меч против Корчној, од кого загубил со резултат 3,5-4,5. Во 1974 и 1975, тој му помогнал на својот клуб Золинген да ги освои титулите државен клупски првак.
Во 1976, Роберт учествувал и на меѓузонскиот турнир во Бил, на кој завршил на делба од 5-7 место, што не му донело учество на турнирот на кандидатите, притоа пропуштајќи голема шанса за победа во партијата која ја загубил против Петросјан.
Во 1978, Хибнер учествувал на силниот турнир во Тилбург, а следната 1979 и на „турнирот на ѕвездите“ во Монтреал, на кој учествувал и најдобрите шахисти во светот во тоа време, меѓу кои Анатолиј Карпов, Михаил Таљ и Јан Тиман.
Меѓузонскиот турнир во Рио де Жанеиро и вториот обид за светски првак
По неколкугодишните клупски натпревари, Хибнер учествувал на меѓузонскиот турнир во Рио де Жанеиро во 1979. На овој турнир, тој се покажал во одлично издание и завршил трет, веднаш зад Петросјан и Портиш, со што обезбедил учество на престојниот турнир на кандидатите.
На турнирот на кандидатите во 1980, Хибнер играл одлично. Во четвртфиналето одиграно во Бад Лаутерберг, тој го победил унгарскиот велемајстор Андраш Адорјан со резултат 6,5-5,5 (+2-1=7), а потоа во полуфиналето победил уште еден унгарски велемајстор, овој пат Лајош Портиш со 6,5-4,5 (+2-0=7). По оваа победа, тој го постигнал највисокиот положбен пласман на рејтинг списокот на ФИДЕ (3. место, веднаш зад Анатолиј Карпов и Виктор Корчној).
Финалниот меч на турнирот на кандидатите содржел 16 партии, а противник на Хибнер бил Корчној. По, добриот почеток и водството по првите 6 одиграни партии, Хибнер изгубил значајно темпо во завршницата, по што ја загубил партијата. Овој пораз, многу силно влијаел на понатамошната игра негова игра, па така Роберт ги загубил следните 3 партии, од кои последните 2 со ковертирани потези. По десеттата партиј, при резултат 6,5-3,5 за корчној, Хибнер се откажал од понатамошната борба во овој меч, со што и второто негово учество на турнирот на кандидатите завршило без успех.
Во 1982, Хибнер победил на силен двонасочен шаховски турнир со 6 учесници, одржан во Чикаго, со предност од 2,5 бода пред Валтер Браун и 3 пред Виктор Корчној.
Третиот обид за светски првак
Во 1983, Хибнер по третпат учествувал на турнирот на кандидатите, откако се пласирал во финалето на оној во 1980. Во четвртфиналниот меч одигран во Фелден ам Вортер Зее, Роберт се сретнал со некогашниот светски првак Василиј Смислов. По 10 одиграни партии, резултатот бил 5:5 (+1-1=8). Во продолжение 4 партии завршиле реми, па за да се одлучи победникот мечот се прибегнало кон примена на методот на елиминација (кој прв загуби, го губи и мечот), при што Хибнер имал „пех“ и се откажал.
Достигнувањата во периодот 1983-1990 и четвртиот обид за светски првак
Во 1980-тите, Хибнер продолжил даигра на силни турнири, но со послаб интензитет. Негово глемо достигнување во овој период е пласманот на делба на првото место, заедно со Љубомир Љубоевиќ на шаховскиот турнир во Линарес.
Во 1990, тој учествувал на меѓузонскиот турнир во Манила, на кој завршил на седмото место со резултат 8 од 13, што се покажало како доволно за обезбедување учество на турнирот на кандидатите. Во јануари 1991, во осминафиналниот меч на турнирот на кандидатите, одигран во Сараево, Роберт Хибнер претрпел пораз од Јан Тиман со 2,5-4,5.
Подоцнежната кариера
Хибнер бил секундант, веднаш по Најџел Шорт во мечот на каднидатите за избор на предизвикувач на Гари Каспаров за светски првак во 1993 во Лондон. Сепак, на меѓузонскиот турнир, одржан во Бил во 1993, тој не успеал да обезбеди учество на турнирот на каднидатите. Во 1993 година, Роберт Хибнер станал првак на Германија.
Во 2001, во рамките на одржувањето на шаховскиот турнир во Дортмунд, Хибнер одиграл меч против компјутерскиот шаховски програм Fritz, во кој сите шест партии завршиле реми. Истата година, тој го напуштил шаховскиот клуб од Золингерн, преминувајќи во шаховскиот клуб Баден-Баден од истоимениот град. Со новиот клуб, во 2006 победил на првенството на Германија. Во 2007 ги завршил настапите за овој клуб,а од 2008 започнал да се натпреварува за шаховскиот клуб Ремаген.
Хибнер бил успешен и во натпреварите од Европскиот клупски куп. Двапати бил дел од победничката екипа. Првиот пат во 1990, како член на клубот Золингер 1868 и вториот пат во 1992 како дел од шаховската екипа на Баерн Минхен.
Настапите на шаховските Олимпијади
Роберт Хибнер учествувал на 11 шаховски олимпијади во периодот од 1968 до 2000, претставувајќи ја Западна Германија, а потоа Германија. На овие натпреварувања, тој одиграл 121 партија и освоил 79,5 бода. Најголемиот успех го постигнал на 20. шаховската олимпијада одржана во Скопје во 1972, кога го освоил златниот медал на прва табла во поединечна конкуренција. На 34. шаховска олимпијада, одржана во Истанбул во 2000, Хибнер освоил сребрен медал со реопрезентацијата на Германија во екипна конкуренција.
Симултанка на слепо
Хибнер може да се пофали со одлични резултати во играњето симултанка на слепо. Во 1997, тој играл симултанка на слепо на 6 табли, против шахисти од второлигашкиот клуб од Келн, губејќи со резултат од 5,5-0,5. На 50-годшниот јубилеј на шаховскиот клуб Кројцберг, на 25 септември 1999, Хибнер одиграл симултанка на слепо на 8 табли, против шахисти од вторологашкиот клуб кои имале Ело рејтинг околу 2300. Хибнер загуубил со 6,5-1,5.
Придонесот во теоријата на отворањата
Во разновидниот придонес на Роберт Хибнер, за бележителен е и неговиот придонес во теоријата на шаховски отворања. Разновидниот стил на игра, а и моќните и презцизни анализи на партиите покажуваат дека имал големо познавање и во шаховската теорија.
Во негова чест, денес една варијанта во Нимцо-индиската одбрана го носи неговото име (Хибнерова варијанта).
Авторско право
Во 1990-тите, Хибнер го поседувал авторското право за коментар на многу шаховски партии. Тој утврдил дека секој шахист има лично право во партијата што ја игра, која претставува негова духовна творба и партија која без дозвола на шахистите кои ја одиграле не смее да се објави во јавноста. Со ова мислење, тој не можел да го спроведе својот план.
За да се објасни проблемот поедноставно, Хибнер напорно работел на еден преседан. Имено во партијата од првенството на Германија меѓу Кучински и Хибнер (28 февруари 1993), Хибнер одбил да го предаде листот на кој биле запишувани потезите. Поради тоа, службено било одлучено оваа партија да заврши реми, што за Хибнер било загубена позиција. Нешто подоцна, комисијата за шаховски турнири на Германија одлучила, Роберт Хибнер по секоја партија читливо и уредно да го предава листотс на кој биле запишани потезите на судијата на шаховскиот настан, со цел да се спречи спорното завршување на партиите со службен резултат реми.
Во 1994, двајцата членови на германскиот шаховски сојуз, Волфганг Унцикер и Ернст Бедау го изнеел своето мислење, по што на шаховските партии не им било доделено ниаккво авторско право. Ова било образложението:
"„Кога две (или повеќе) личности работат иста работа со заедничка цел, тогаш секој има авторско право. Но, во шаховската партија не е земена една иста цел, таму секој игра за победа и напорите на противниците водат до вознемирување. Затоа, шахистите немаат авторско право над шаховската партија“"
Во април 1994, Хибнер поднел групна петиција до германскиот шаховски сојуз, во која навел дека овие партии се заштитени со авторско право. На 31 март 1995, петицијата била одбиена од страна на германскиот шаховски сојуз.
Награди
Во 1990 година, читателите на шаховското списание Schach-Kalenders го избрале Роберт Хибнер за „шахист на годината“.
Кинески шах
Роберт Хибнер е и еден од најдобрите играчи на кинески шах во светот, кој не е од Кина. Во 1993, тој учествувал на светското првенство во кинески шах, одржано во Пекинг.
Творештво
Анализите на партиите од страна на Хибнер се многу продлабочени и се поткрепени со точно наведени извори.
Неговото творештво ги содржи следните дела:
Беговите редовни колумни во списанието ChessBase често имаат карактер на Сократови дијалози.
Приватен живот
Постариот брат на Роберт, Волфганг (роден на 17 јуни 1943) е исто така силен шахист, кој сепак и покрај неговите настапи на силни турнири не успеал да го следи чекорот на мнеговиот помлад брат. Тој бил наречен мајстор на шаховскиот клуб од Келн.
Роберт Хибнер одлично владее голем број на странски јазици, а активно работи и како преведувач. Во 1993 година, тој објавил превод на германски од фински, на сатиричните дела на финскиот писател Ваино Нуортева. Нему му е посебно задоволство да зборува пофално за Финска.
Карактерно, Хибнер важи за плашлив човек.
Post Office Protocol
Преглед
POP поддржува едноставни преземи-и-избриши барања за пристап до поштенските сандачиња на далечина. Иако повеќето POP клиенти имаат опција да го напуштат маилот или опслужувачот по преземањето, емаил корисниците кои користат POP обично се поврзуваат, ги преземаат сите пораки, ги зачувуваат на компјутерот на корисникот како нови пораки, ги бришат од опслужувачот и потоа се исклучуваат. Други протоколи, особено IMAP, (Internet Message Access Protocol) обезбедуваат покомплетен и покомплексен далечински пристап до електронското сандаче. Многу емаил корисници за добивање на пораки го поддржуваат POP како и IMAP; но, сепак, помалку Internet Service Providers (ISPs) поддржуват IMAP.
POP3 опслужувачот слуша на добро-познатата порта 110. Криптираната комуникација за POP3 е или побарана по иницирање на протоколот, користејќи STLS команди, ако ги поддржува, или од POP3S, кој се поврзува со опслужувачот користејќи го Transport Layer Security (TLS) или Secure Sockets Layer (SSL) на добро-познатата TCP порта 995.
Пораки кои му се достапни на корисникот се утврдуваат кога POP сесијата го отвора поштенското сандаче, и се идентификуваат од бројачот на пораки, локално, во таа сесија, или по можност, од единствен идентификатор доделен на поракта од страна на POP опслужувачот. Овој единствен идентификатор е посотјан и единствен за поштенското сандаче и му дозволува на корисникот пристап до истата порака во различни POP сесии. Пораката е означена за бришење од бојачот на пораки. Кога корисникот ќе ја исклучи сесијата, поракта означена за бришење е отстранета од поштенското сандаче.
Историја
POP (POP1) е специфициран од RFC 918 (1984), а POP2 од RFC 937 (1985). Оригиналаната спецификација на POP3 е RFC 1081 (1988). Неговата сегашна спецификација е RFC 1939, ажуриран со проширен механизам RFC 2449 и механизам за проверка RFC 1734.
POP2 е назначен на добро познатата порта 109.
Оригиналната POP3 спецификација поддржувала само некриптирани КОРИСНИК/ЛОЗИНКА најавувачки механизми или Berkeley .rhosts пристап. POP3 моментално поддржува неколку методи на автентикација за да обезбеди различни нивоа за заштита од нелегитимен пристап до електронската пошта на корисникот. Повеќето од нив се обезбедени од проширените механизми на POP3. POP3 клиентите поддржуваат SASL методи за автентикација преку AUTH екстензијата.
RFC 1460 го воведе APOP во основниот протокол. APOP е протокол кој користи MD5 функција за криптирање обидувајќи се да се избегнат повторени напади и откривање на споделени тајни. Клиентите го имплементираат APOP преку Mozilla Thunderbird, Opera Mail, Eudora, KMail, Novell Evolution, RimArts' Becky!, Windows Live Mail, PowerMail, Apple Mail и Mutt.
Имало неформален предлог за "POP4" спецификација, дополнет со работна опслужувач имплментација. Овој предложен "POP4" додава основно управување со директориумите, повеќекратна поддршка на пораките, позната и како управување со порака и знаменце, овозможувајќи лесен протокол кој поддржува некои познати MAP одлики кои му недостасуваат на POP3. Меѓутоа, заедничко со IMAP им е вградувањето посебен модел на поштенско сандаче во комуникацискиот протокол, кој, иако им е заеднички, не е универзален. Не беше забележан напредок кај предложениот "POP4" до 2003.
Екстензии
Проширениот механизам беше предложен во RFC 2449. RFC не ги поттикнува проширувањата, туку потврдува дека улогата на POP3 е да обезбеди едноставни преземи-и-избриши опции во ракувањето со поштенското сандаче. Со команадата CAPA се листаат екстензиите кои се нарекуваат способности. Опционалните команди се вклучени во првичното множество на способности, освен тоа не важи за APOP. Водејќи се по ESMTP (RFC 5321), способностите кои започнуваат со Х, означуваат локални способности.
STARTTLS
STARTTLS екстензијата овозможува користење на Transport Layer Security (TLS) или Secure Sockets Layer (SSL) употребувајќи ја STLS командата, на стандардната POP3 порта, наместо на некоја алтернативна. Некои пак, клиенти и опслужувачи наместо алтернативниот метод за избирање на порта, користат TCP порта 995 (POP3S).
SDPS
Demon Internet воведува екстензии кај POP3 кои овозможуват повеќе кориснички сметки на домен, и познат е како Standard Dial-up POP3 Service (SDPS). За да се пристапи до една сметка, корисничкото име го вклучува името на опслужувачот(hostname), на пример: john@hostname или john+hostname.
Google Apps го користат истиот метод.
Споредби со IMAP
Клиентите кои оставаат пораки на опслужувачите обично користат UIDL комада за да го добијат тековниот бројач на пораки идентификуван од единствениот идентификатор. Единствениот идентификатор е арбитарен, и може да се повотрува ако сандачето содржи идентични пораки. Спротивно на тоа, IMAP користи 32-битен единстевн идентификатор (UID) кој им се доделува на пораките во растечки редослед(иако не мора тоа да биде последователно) како што пристигнале. Кога пристигнуваат нови пораки, IMAP клиентот побарува зголемување на UID, поставувајќи го со најголема вредност во однос на UID на претходно добиените пораки, при што POP клиентот мора да ја пренесе целата UIDL мапа. За големи поштенски сандачиња, ова може да побарува значителна обработка.
MIME е стандард за прикачувања(атачменти) и не-ASCII текст во пораката. Иако ниту POP3, ниту SMTP не побаруваат пораки од MIME формат, во суштина сите не-ASCII електронски пораки се од MIME формат, така што POP клиентите мораат да го поддржуваат и користат MIME. IMAP претставува електронско писмо од MIME формат.
Пример
Користењето APOP е приемр од RFC 1939 page 18.
RFC 1939 APOP е поддржан од <1896.697170952@dbc.mtview.ca.us> :
S: <чекај за врска на TCP порта 110> C: <отвори врска> S:   +OK POP3 опслужувачот е спремен <1896.697170952@dbc.mtview.ca.us> C:   APOP mrose c4c9334bac560ecc979e58001b3e22fb S:   +OK mrose's поштенското сандаче има 2 пораки (320 октети) C:   STAT S:   +OK 2 320 C:   LIST S:   +OK 2 пораки (320 октети) S:   1 120 S:   2 200 S:. C:   RETR 1 S:   +OK 120 октети S:   <POP3 сервeрот испраќа порака 1> S:. C:   DELE 1 S:   +OK пораката 1 е избришана C:   RETR 2 S:   +OK 200 октети S:   <POP3 опслужувачот испраќа порака 2> S:. C:   DELE 2 S:   +OK поракта 2 е избришана C:   QUIT S:   +OK dewey POP3 опслужувачот се исклучува(сандачето е празно) C: <затвори врска> S: <чекај за нова врска>
POP3 опслужувачите без опционалната APOP команда очекуваат од клиентот да се најави со команди за КОРИСНИК и ЛОЗИНКА:
C:   КОРИСНИК mrose S:   +OK Корисникот е валиден C:   ЛОЗИНКА tanstaaf S:   +OK Лозинката е валидна
Кошарка на Летните олимписки игри 2000 (мажи)
Кошарката на Летните олимписки игри 2000 — петнаесеттиот официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто Франција и третото Литванија.
Хуго Волф
Хуго Филип Јакоб Волф (Hugo Philipp Jacob Wolf), (роден во, на – починат во , на ), бил австриски композитор по потекло од Словенија, особено е познат и истакнат со неговите соло песни - Песни. Во нив внесува оригинален експресивен музички израз близок до Втората виенска школа, но повеќе поединечен и различен, особено во техниката.
Животопис
Неговите родители (Кетрина Ореховник и Филип Вулф) биле со словенечко потекло.
Завршил само основно училиште, а неговиот татко го научил да свири пијано и виолина. Во 1875 година се запишал на Виенскиот конзерваториум, каде што се запознал со неговиот соученик Густав Малер. Најверојатно, на конзерваториумот, многу малку се ангажирал и учел, поради што бил исклучен во 1877 година.
По доаѓањето во Виена во 1877 година, во наредните девет години, бил на врвот од својата слава, истакнувајќи се преку бројните солистички концерти и плодната творечка работа особено во оригиналните и впечатливи соло песни.
Во овој период, бил исклучително творечки активен, поради што, доживеал силна ментална и физичка исцрпеност. Бил многу чувствителен, а живеел во екстремна сиромаштија, единствено издржуван од неговиот татко.
Последните неколку години од животот ги поминал во душевна болница, заболен од неизлечив сифилис.
Крапска Река
Крапска Река или Крапа — поголема десна притока на реката Треска. Според карактерот на нејзиниот тек, таа е типична понорница.
Тек
Реката Крапа го има изградено своето поречие во јужниот дел од масивот на планината Даутица, собирајќи ги водите на нејзината западна падина. Таа е типична понорница која своите води ги внесува во реката Треска.
Должината на постојаниот водотек изнесува 11,1 км, а должината на скратената долина, во која подземно тече Крапа е 12,1 км.
Извор
Извира под врвот Бел Камен на височина од 1.900 метри, каде ги собира водите од повеќе извори како Студен Клајнец под врвот Старци, Бела Вода и потоците Плевниште и Бороечки Дол, и има површинско истекување на водата сѐ до под селото Крапа каде што понира во три понори, а за време на висок водостој и преку четврти.
Понор
Главниот понор се наоѓа во најнискиот дел од проширената долина. Има облик на бунареста вртача која од десната и челна страна е каменлива и стрмна, а левата поблага составена во горниот дел од речен нанос. Дното на понорот е исполнето со мил и гранки. При нормални води сета вода на реката Крапа пропаѓа преку овој понор. Од овој главен понор долинското дно се издига и преку два поголеми превали продолжува најпрво кон север, а потоа кон запад и се спушта во долината на Треска.
Во овој дел нема никакво површинско истекување на вода, а дното е исполнето со карпи и плитки вртачи. Во долниот дел над самата некогашна утока на Крапа во Треска е изградена пештерата Пешница од која избива повремено врело. Вкупната должина на Крапската Долина изнесува 23,2 км.
Крапска Понорница
За време на високи води во пролет и во есен, водата од Крапската Понорница се јавува во врелото на пештерата Пешница, меѓутоа за време на ниски води ова врело пресушува и се поставува прашањето каде избива водата од Крапска Река по понирањето во Крапскиот Понор.
Со движењето на оваа вода е поврзано едно интересно научно откритие што го констатирал професорот Манаковиќ. Имено со боење во 1958 година тој утврдил дека водата на Крапа која понира во главниот понор се јавува над селото Девич во врелото Асановец. Тоа се наоѓа на левиот брег на Треска, иако поречието на Крапа е изградено од нејзината десна страна. Значи, подземниот тек на Крапа преку сифонски канали го минува коритото на Треска и се јавува во врелото Асановец кое е од левата страна на Треска.
Кичевско-поречки дијалект
Кичевско-поречки дијалект — дијалект што спаѓа во подгрупата на централни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Кичевско-поречкиот дијалект е близок дијалект со прилепско-битолскиот дијалект и со останатите дијалекти на централната подгрупа. Овој дијалект, заедно со останатите дијалекти од централната подгрупа, се основата врз која се темели стандардниот македонски јазик.
Територија и граници
Дијалектот се зборува на територијата на областа Кичевија, односно во градот Кичево со околните рамничарски села, планинските села во подножјето на Бистра и Буковиќ, кои го претставуваат дијалектното тромеѓе со горнополошкиот и галичкиот говор, потоа во селата по долината на Треска и нејзините притоки, од изворишниот дел во областа Копачка, по целото течение во Порече, сè до последното поречко село Здуње, каде што на север допира до тетовскиот и скопскиот каршијачки говор на североисток. Источно преку планините Даутица и Караџица избива на областа Азот, во Велешко, додека југозападно завршува на Пресека, каде што преку Дебрца граничи со охридско-струшките говори, а југоисточно некаде на границата помеѓу Копачка и Железник, од каде што продолжуваат прилепско-битолските говори. Овој дијалект е застапен во две градски населби, во Кичево и гратчето Македонски Брод, како и во повеќе од 100-тина села кои се наоѓаат на оваа територија.
Говорни целини
Од фонетко-фонолошки, како и од морфолошки аспект, кичевско-поречкиот дијалект не е единствен на целата територија. Поради тоа, се дели на три помали говорни целини:
Примери
Ја народ црнејт, таму на брего и ноќта ангел јасно викаше: „О, Боже, до кога и до Бога?“ и ноќта ангел јасно викаше: „О, Боже, до кога и до Бога?“
Црква „Св. Илија“ - Добрево
Свети Илија — главна селска црква во селото Добрево. Црквата се наоѓа во јужниот дел од селото.
Местоположба
Црквата се наоѓа во непосредна близина на селското училиште, до кои води пристапен асфалтен пат кој се двои од регионалниот пат 1309.
Историја
Во некои извори се споменува дека црквата била изградена во втората половина на XIX век. Тоа е поткрепено и со фактот што иконите на дрвениот иконостас биле изработени во 1872 година. Сепак, над влезната врата има натпис на којшто е испишана 1938 година. Не е познато кога и од кој архијереј била осветена, а не е познато ниту од кој иконописец биле изработени иконите. Црквата не е зографисана.
Архитектура
Црквата претставува голема еднокорабна градба. На дрвениот иконостас има 29 икони. Градбата е оградена со камена ограда којашто е покриена со ќерамиди. Над влезната порта од дворот на црквата има натпис на којшто ја пишува годината на нејзината изградба. Влезната порта се наоѓа на предната страна на дводелната камена камбанарија. Првиот дел има квадратна основа, додека вториот осумаголна. Со исклучок на основата којашто од сите страни е оградена, вториот дел се состои од осум столбови покриени со кров над којшто е поставен крст.
Градови во Чешка
Во Чешка официјално постојат 592 градски населби (септември 2008 г.). Една населба официјално станува град со акт на Републиката.
Назив
Во чешкиот јазик градот се вика "место" (чеш. město, множ. města). Со поимот "место" се означуваат градови со различна големина, односно не постои соодветен термин за раздвојување на термините "град" и "велеград". Така, со истиот термин се означаува и главниот град Прага, како единствен во државата со преку милион жители, како и најмалото гратче Пребуз, со нешто повеќе од 80 жители.
Ова значи дека поимот град не е строго поврзан со бројот на жителите, туку за други битни одлики (градската историја, културната положба, стопанството, значењето во окружувањето и др.).
Статутарен град
Покрај терминот град - место (т.е. město), за поголемите градови во официјални цели се користи и терминот статутарен град (чеш. statutární město). Тоа всушност е град со добиени градски права од страна на повисока инстанца (државата). Во 2008 г. имало 24 статутарни градови, кои истовремено биле и најголеми населби во државата (во најголем дел со повеќе од 50.000 жители).
Статутарниот град самиот сочинува општина, т.е. тој не ги опфаќа и околните села, што не е случај со останатите општини (град + села или само селска општина).
Список на градови со преку 30 илјади жители
Пописот на градовите е изготвен според податоците за 1 јануари 2009 г.
Фалтичени
Фалтичени — град во округот Сучава, североисточна Романија. Градот се наоѓа на историскиот регион Молдавија.
Фалтичени е втора најголема градска населба во округот, со население од 24,619 жители, според пописот од 2011 година. Градот бил прогласен за општина во 1995 година, заедно со два други града во округот Сучава: Радауци и Кимпулунг Молдованеск. Фалтичени покрива површина од 28,76 км2, од кои 25% се насади и езера, и управува две села: Шолданешти и Тарна Маре. Тој бил главен град на поранешниот округ Баја (1929-1950). Градот е познат по многутте романски писатели, уметници и сценаристи кои биле родени, живееле, студирале или твореле тука.
Историја
Најраниот запис за селото Фолтичени потекнувал од март 1490 година, а вториот од март 1554 година, кога молдавскиот принц Александар Лопушанин го подарил имотот и селото на манастирот Молдовица.
Фалтичени првпат бил споменат како градска населба во август 1780 година како Град Шолданешти (Târgul Şoldăneşti), по името на имотот на локален болјарин, во документ издаден од кабинетот на принцот Константин Морузи. Во март 1826 година, во декрет издаден од принцот Ијон Стурдза името на градот било променето во Фалтичени.
Фалтичени бил бомабрдиран од Болшевиците во текот на првата светска војна.
Меѓу 1929-1950, Фалтичени бил главен град на поранешниот округ Баја. Од 1950 година градот е дел од округот Сучава.
Демографски податоци
Фалтичени го достигнал врвот во поглед на бројот на жители во 1992 година, кога речиси 33,000 лица живееле во рамките на градот. Според пописот од 2011 година, во градот живелее 24,619 лице, што претставува намалување на бројот на жители од претходниот попис од 2002 година, кога во градот живееле 29,787 лица.
Во 2011 година, од вкупното население во градот, 98.15% биле етнички Романци, 0.76% Роми, 0.75% Руси и Липовани, 0.07% Унгарци, 0.04% Германци, 0.02% Украинци и 0.01% Полјаци.
Фалтичени е втор најнаселен град во округот Сучава, по истоимениот главен град.
Култура
Во Фалтичени има четири музеи. Во музејот на уметноста Ијон Иримескиу е сместена најголемата збирка на уметнички дела на уметникот Ијон Иримеску, еден од најголемите вајари и изработувачи на скици во Романија, како и член на Романската Академија. Објектот на музејот е историски споменик, којшто датира од средината на 19. век и бил користен за различни намени сè до 1974 година, кога станал музеј на уметноста. Во 1974 година, Ијон Иринеску преземал иницијатица да основа музеј, првично како дел од музејот на градот и дал неколку донации. Подоцна вредноста на збирката пораснала, моментално е најбогата авторска збирка, и во 1991 година бил отворен независен музеј. Збирката се состои од најрепрезентативните дела на вајарот Иринеску: 313 скулптури и 1000 цртежи. Во музејот исто така е вклучена личната библиотека на уметникот (1500 тома).
Музејот на вода Михај Баческу бил основан во 1982 од романскиот зоолог Михај Баческу, кој исто така бил член на Романската Академија. Овој музеј на природни науки претставува подобрување на првиот музеј основан во Фалтичени, во 1914 година, од професорот Васил Куреа.
Фалтичени е роден град на семејството Ловинеску, од кое потекнуваат четири видни автори од 20. век: литературниот критичар Еуген Ловинеску, драматургот Орија Ловинеску, езотеристот Василе Ловинеску и писателот Антон Холбан. Семејството Ловинеску е заслужно за основање на меморијален музеј во Фалтичени, Домот на значајни личности. Музејот бил отворен во 1972 година и претставува синтеза на културниот и интелектуалниот живот во градот.
Класичарите на романската литература, како Ијон Креанга, Михаил Садовану, Василе Александри, и Никола Лабиш, во одреден дел од својот живот студирале и живееле во градот. Меморијалниот дом Михаил Садовану е музеј основан во 1987 година во Фалтичени, во куќата во која Садовану живеел и творел во периодот 1909-1918.
Стопанство
Главни индустрии во градот се хемиското прозиводство, рачната изработка на стакло, производство на безалкохолни пијалаци, облека и производи од дрво. Исто така рибната индустрија е една од најстарите индустрии во градот. Повеќето од овие индустрии замреле по комунистичкиот период.
Докозахексаеноинска киселина
Докозахексаеноинска киселина (ДХК) е омега-3 масна киселина; примарна структурна компонента на човечкиот мозок, церебралниот кортекс, кожата и мрежницата. Во физиолошката литература, го носи името 22:6(n-3). Може да се добие од алфа-линоленска киселина или директно од мајчино млеко, мрсни риби, рибино масло или масло од алги.
ДХК е карбоксилна киселина со ланец од 22 јаглеродни атоми (докоса- на старогрчки значи 22) и шест (хекса) двојни врски (ен); првата двојна (незаситена) врска се наоѓа на третиот јаглероден атом од омега крајот. Позната е и како е цервонска киселина (од латинскиот збор cerebrum за „мозок“).
Присуството на докозахексаеноинската киселина кај рибите и повеќеклеточните организми е поради тоа што тие се хранат со фотосинтетички и хетеротрофни микроалги, а ја има во поголеми количини во организмите кои се повисоко во синџирот на исхрана. ДХК за комерцијални цели може да се екстрактира од некои видови микроалги.
Кај организмите кои не јадат алги кои содржат ДХК, ниту пак се хранат со животни кои содржат ДХК, присуството на ДХК се должи на внатрешното производство на алфа-линоленска киселина - пократка омега-3 масна киселина произведувана од растенија (а ја има и кај животински производи кои се хранат со вакви растенија). ДХК во мајчиното млеко е важна за развој на новороденчето. Жените произведуваат 15% ДХК од мажите.
ДХК е најзастапена масна киселина во фосфолипидите на мозокот и мрежницата на окото. Постојано се прават испитувања за потенцијалната улога и придобивки на ДХК во лечењето на различни болести, претежно насочени на нејзиниот механизам кај Алцхајмеровата болест и кардиоваскуларните заболувања.
Составна компонента на централниот нервен систем
ДХК е најзастапена омега-3 масна киселина во мозокот и мрежницата. ДХК сочинува 40% од полинезаситените масни киселини во мозокот и 60% во мрежницата. Педесет проценти од клеточната мембрана на невроните е составена од ДХК.
Фосфатидилсеринот – кој содржи големи количини на ДХК – има улоги во нервната сигнализација и синтезата на невротрансмитерите а недостатокот на ДХК е поврзан со намалување на когнитивниот способност. Нивото на ДХК во мозочното ткиво е намалено кај луѓе со изразена депресија.
Метаболичка синтеза
Луѓето ДХК ја внесуваат со исхраната или може во мали количини да се претвора од еикосапентаеноичната киселина (ЕПА) преку докозапентаеноинската киселина (ДПА) како посредник.
Кај организми како микроалги, мов и габи, биосинтезата на ДХК се случува со серија реакции на заситување и издолжување, катализирани со низно дејство на ензими.
Бременост и доење
Храната богата со омега-3 масни киселини може да им се препорача на жените кои сакаат да забременат или дојат.
Функции на мозокот и очите
Како главна структурна компонента на централниот нервен систем на цицачите, ДХК е најзастапена омега-3 масна киселина во мозокот и мрежницата. Функционирањето на мозокот и мрежницата зависат од внесувањето на ДХК преку исхраната за да поддржат разни својства на клеточната мембрана и клеточната сигнализација, а најмногу за сивата материја и ретиналните фоторецептори мрежницата, кои имаат многу мембрани.
Истражувањата покажаа дека ДХК нема придонесува значајно во подобрувањето на визуелното поле кај лица со ретинитис пигментоза (тунелски вид).
Исхрана
Во 100 г. варен лосос има 500-1500 мг. ДХК и 300-1000 мг. ЕПА. Други видови на морска храна богати со ДХК се кавијарот (3400 мг. на 100 грама), сарделите (1292 мг. во 100 грама), скушата (1195 мг. во 100 грама), и варената харинга (1105 мг. во 100 грама). Мозоците од цицачи исто така се добар директен извор. Говедскиот мозок, на пример, содржи приближно 855 мг. ДХК во 100 грама.
Употреба како додаток на храна
ДХК е често користена како додаток во исхраната. На почетокот се користеше првенствено како исхрана за доенчиња.
Одредени ДХК производи се вегетаријански - извлечени од алги и на пазарот се продаваат како алтернатива за рибиното масло кое содржи ДХК и други омега-3 киселини (како ЕПА). И рибиното масло и ДХК се без мирис и без вкус откако ќе се преработат како додаток во храната.
Студии за вегетаријанци и вегани
Вегетаријанската храна обично содржи ограничени количини на ДХК, а пак веганската обично не содржи ДХК. Додатоците базирани на алги го зголемуваат нивото на ДХК.