cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Докозахексаеноинска киселина
ДХК и ЕПА во рибино масло
Рибиното масло се продава во капсули кои содржат мешавина од омега-3 масни киселини, вклучувајќи ги ЕПА и ДХК. Оксидираното рибино масло во капсули може да содржи пониски нивоа на ЕПА и ДХК. Светлината, изложеноста на кислород и топлината придонесуваат за оксидација на суплементите од рибино масло. Со купувањето на квалитетен производ што се чувал на ладно на место, а потоа со негово чување во фрижидер се минимизира оксидацијата.
NGC 1824
NGC 1824 — спирална галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1824 се споменува и како ESO 119-36, AM 0506-594, IRAS 05061-5947.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1824 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1824 има привидни димензии од 3,2' х 0,8'.
591 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4917 и 4918 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4159 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3169 и 3170 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 162.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 591 година се протега во 2045 и 2046, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2105 и 2106 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 48 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1249 и 1248 исламска година пред хиџра.
Тврдина Бохус
Тврдина Бохус (Båhus festning), (Bohus fästning) лежи по старата граница на Норвешка - Шведска во Кунгалв, Бохуслен, Шведска, североисточно од Хисинген каде Реката Гата се дели на две гранки 20 километри северно од Гетеборг). Поминува низ околина од карпи и од 40 m високи, и реката формира природен ров околу себе.
Почетна конструкција
Изградбата на тврдината започнала во 1308 година под кралот Хокон V Магнусон, крал на Норвешка од 1299 до 1319 година. Хокон V, исто така, иницирал изградба на норвешки тврдини во Акершус и Вардахус, како дел од поширока одбранбена политика. Во тоа време Бохуслен била норвешка територија и служела како главна норвешка одбрана против Шведска, долж брегот, како и силна точка за регионот Бохуслан од 1308 до 1658 година.
Средновековен замок
Според архитектот Гуторм Кавли:
До 1310 година, записите покажуваат дека бил изграден, како и обично за тој период, од гранит и тула, можеби под водство на грофот Јаков од Халанд. До 1450 година, вклучувало континуиран опкружувачки ѕид, дебел 3 метри во основата, со висина која варирала од 8,5 до 13,5 метри, варирајќи со теренот. Била приближно правоаголна, со четири правоаголни аголни кули. На источниот крај имало кула од тули, а во центарот на западната страна порта и мост. По должината на внатрешноста на околните ѕидни згради се наоѓале, кои меѓу другото ја вклучувале „Салата на кралевите“, резиденцијата на командантот на замокот, капелата, чуварската соба, касарната и кујната. Тврдината имала сигурни сводовни позиции, делумно исечени во планината, а надвор од тоа силни надворешни работи. Во тоа време Бахус била најсилната тврдина во Норвешка. Пристапите биле многу тешки и површината што требало да се одбрани била мала, само 250 x 150 метри, така што не барало голема одбранбена сила.
Тврдина
Тврдината била нападната или опколена 14 пати, но никогаш не била заробена. За време на Северната седумгодишна војна, во 1563-1570 година, таа била сериозно оштетена. Ова се случило во 1566 година, кога 250 шведски војници успешно ја нападнале североисточната кула. Норвешкиот командант испратил доброволец да ги разнесе складовите за муниција под кулата, убивајќи ги Швеѓаните и одбивајќи го нападот. Како награда, семејството на доброволецот добило парче земја што сè уште е во сопственост на потомците на овој доброволец.
Норвежаните ја изградиле тврдината од камен и тула и значително ја зајакнале. Реконструкцијата веднаш по војната ја режирал Ханс Пааске (Паске) од Холандија. На 1 јануари 1590 година, Џејмс VI од Шкотска и неговата сопруга Ана од Данска кога дошле во Бохус. Тие му дале на Хенрик Гилденстиерн, капетан на Бохус, прстен и златен ланец вреден 3.000 дански далери.
Во 1593-1604, слични на градба потоа се направени во Акерсхус во Осло, Бохус бил надграден во бастион тврдина. Се подигнало ново надворешно утврдување. Оваа конструкција била едно од раните дела на Ханс ван Штинвинкел, исто така од Холандија, кој подоцна станал познат по неговиот холандски ренесансен стил на дизајн во Данска.
Бидејќи шведските инвазии постојано го загрозувале норвешкиот Бахуслен во овој временски период, подобрувањето на утврдувањата продолжило со години. На пример, почнувајќи од летото 1651 година и до есента 1652 година, холандскиот инженер Исак ван Гелкерк ја надгледувал изградбата на двете аголни кули долж јужната фасада и нов прстен од ѕид што бил изграден околу арсеналната зграда.
Губење на Шведска
Според условите на Договорот од Роскилде во 1658 година, Данска -Норвешка ги отстапила данските провинции Сканија, Блекинге и Халанд (втората била договорена да припаѓа на Шведска во период од 30 години по мирот во Брамсебро, но била дадена на Шведска трајно во договорот од Роскилде) и норвешките провинции Тренделаг и Бохуслен (вклучувајќи ја и тврдината Бохус).
Откако Данска-Норвешка ја отстапиле територијата што ја вклучувала и тврдината Бохус, тврдината Фредрикстен била изградена во Фредриксхалд на новоформираната норвешко-шведска граница.
Бидејќи тврдината Бохус веќе не лежела на границата, таа била од мала корист за Шведска, која се потпирала на постојниот Нов Алвсборг во Гетеборг и новата тврдина Карлстен изградена на Марстранд.
Затвор
Наместо тоа, тврдината била користена како затвор. Најзабележаниот затвореник бил радикалниот пиетист Томас Леополд, кој поминал 42 години од својот живот зад решетки, 32 од оние во Бохус, за неговите наводни ереси. Неговата ќелија обложена со камења уште постои во замокот.
Модерно време
На крајот на 18 век било одлучено дека сега неискористената тврдина треба да се урне. Екипите за уривање работеле на тврдината два месеци, откако парите наменети за работата се трошеле. Градителите на блискиот град Кунгалв го користеле извадениот камен од тврдината за да изградат куќи. Сепак, голем дел од тврдината е сè уште недопрена, вклучувајќи ја и големата северна кула, Фарс хат („Шапка на таткото“). Од 2015 г., тврдината е музеј отворен за посетители во текот на летото.
Бризен (Марк)
Бризен (Марк) (Briesen (Mark)) — село и општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа источно од главниот град Берлин, помеѓу градовите Фирстенвалде и Франкфурт на Одра. Бризен бил првпат споменат во 1403.
Општината Бризен се состои од селата Алт Мадлиц, Биген, Бризен, Фалкенберг и Вилмерсдорф. Претставува дел од општинската заедница Одерфорланд.
Штафелај
Етимологија
Зборот штафелај е позајмен од германскиот јазик (Staffelei), а потекнува од германскиот архаизам за „скалило“.
Историја
Штафелите се користат уште од времето на древните Египќани. Во 1 век, Плиниј Постариот споменува „големо пано“ поставено на штафелај.
Дизајн
Има три основни дизајни за штафелаи:
Јужен Синај
Јужен Синај (‏محافظة جنوب سيناء, Мухафазат Жануб Сина) — најмалку населената област во Египет. Сместена е во источниот дел на земјата и ја опфаќа јужната половина на Синајскиот Полуостров. Административен центар е градот ел-Тур. Во областа се наоѓа највисоката планина во земјата — Катерина (2.629 м) — наречена по светицата.
Замок Фјелен
Замокот Фјелен (Fjällnäs slott) е вила сместена во подножјето на Дундрет во општината Галиваре, округот Норботен, Шведска. Изградена е во швајцарски стил во текот на 1888 година од Карл Ото Бергман (1828-1901), кој бил вклучен во локалната индустрија за производи од дрво и рударство. Тој бил менаџер на Актиеболагет Бодраскфорс во годините 1860-1887 година. Како шеф на рударската компанија, Бергман ја имал својата канцеларија во куќата. Вилата и имотот биле купени во 1987 година од Риксбиген, кој започнал со реновирање и ја изградил околината со помали групи куќи.
Тања Дубаш
Тања Арвинд Дубаш (Tanya Arvind Dubash, р. година) е извршен директор и директор за маркетинг на Годреџ Груп. Таа стоеше зад ребрендирањето на групацијата во 2008 година. Дубаш е на одборите на Годреџ Индустрис Лтд, Годреџ Конзумер Продуктс Лимитед, Годреџ Агровет и е претседавач со Годреџ Природната Кошничка. Претходно, таа служеше на одборот на Бартија Махила Банката и корпорацијата на Брауновиот универзитет. Дубаш е постарата ќерка на индустријалецот Ади Годреџ.
Еламан
Еламан е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
AH-64 Aпачи
AH-64 Апачи (англ. AH-64 Apache) е двомоторски, со четири перки борбен хеликоптер со кокпит за двајца пилоти, т.е. пилот и копилот кој потекнува од САД. Апачи е пуштен во употреба како "Mодел 77" од компанијата "Hughes Helicopters" за замена на хеликоптерот AH-1 Cobra. Апачи првпат летнал на 1 октомври 1975 година. Тој е тотално компјутеризиран и има многу современи особини, како што се сензорот за детекција на непријатели кој му е вметнат на носот и системот за гледање навечер. Апачито е вооружан со 30 mm M230 митралез измеѓу тркалата и "стомакот" на хеликоптерот. Исто така Апачито има и AGM-114 Hellfire и Hydra 70 ракети наместени на специјални крила од двете страни. Апачито е многу безбеден хеликоптер, има системи кој помаат при преживување во случај на пад на хеликоптерот. Апачито има повеќе варијанти, меѓу кои AH-64A, AH-64В, AH-64С и AH-64D.
Армијата на САД го избра Апачи како замена за Bell YAH-63 во 1976 година. Во 1982, Армијата го одобри понатамошното производвство на Апачито. Компанијата McDonnell Douglas продолжи со констукција на овие хеликоптери, откако ја купи "Hughes Helicopters" од компанијата "Summa Corporation" во 1984 година. На 15 април 1992 година, првиот Апачи AH-64D полетал, а првиот хеликоптер им бил даден на Армијата во пролетта 1997 додина. Во август 1997, "Boeing" и "McDonnell Douglas" се споија и ја сочинија "The Boeing Company". Денеска сѐ уште се произведуваат AХ-64 Апачи хеликоптери.
Плоштад „Република“ (Ереван)
Плоштад Република (Հանրապետության հրապարակ, Hanrapetut'yan hraparak, познат и како Храпарак, „градски плоштад“) е централниот градски плоштад во Ереван, главниот град на Ерменија. Тој се состои од два дела: елипсоидна раскружница и трапезоиден дел во кој има базен со музички фонтани. Плоштадот е опкружен со пет големи згради изградени во розова боја и жолт туф во неокласичен стил при што се користени ерменски мотиви. Оваа архитектонска целина ги вклучува: зградата на владата,  Историскиот музеј, Националната галерија, Еремнскиот хотел Мариот, како и министерствата за надворешни работи и за транспорт и врски. Плоштадот бил дизајниран од  Александар Таманијан во 1924 година. Изградбата на повеќето од зградите била завршена во 1950-те години, а последната зграда — Националната галерија — била завршена во 1977 година.
Во текот на советскиот период плоштадот бил познат како Плоштад Ленин. Во центарот на плоштадот имало статуа на Ленин, а двапати годишно овде се одржувале воени паради. По прогласувањето на независноста Ерменија, статуата на Ленин била отстранета, а плоштадот го добил новото име. Плоштадот Република се опишува како ерменски и еревански „најважен градски простор”, еревански архитектонски врв”, и „најзначајна архитектонска целина” во градот. Патописецот Дејрдр Холдинг напишал дека ова е „едан од најубавите централни плоштади изградени било каде во светот во текот на 20 века”.
Архитектура
Плоштадот се состои од два дела. Првиот дел е елипсовиден кружен тек кој е поплочен со разнобојни камења, така што гледано од воздух, претставува традиционален ерменски ќилим. Другиот дел е трапезоиден по форма, и на него е сместена музичката фонтана која се наоѓа пред Историскиот музеј и Националната галерија. Градбите околу плоштадот биле изградени од розов и жолт туф во неокласичен стил при што се користени ерменски мотиви.
Историја
Градски плоштад со различни пропорции постоел на оваа локација со векови. Во текот на 2003 година плоштадот бил реновиран кога се извршени и големи ископувања, при кои бил откриен постар слој од 18—19 век. Предсоветскиот плоштад бил дизајниран од страна на Борис Мерабијан (Меграбов), кој го дал предлогот за изглед на плоштадот во својот план за Ереван од 1906—1911 година.
Денешниот плоштад бил дизајниран од страна на Александар Таманијан во рамките на неговиот план за Ереван од 1924 година. Изградбата на плоштадот според планот на Таманијан започнала во 1926 година, кога почнала изградбата на владината зграда. Зградата во која е сместена Владата била завршена кон крајот на 1950-те години, а другите згради биле комплетирани до 1977 година, кога била завршена и изградбата на Националната галерија на Ерменија. Плоштадот бил наречен Ленинов плоштад (Լենինի հրապարակ, Lenini hraparak; площадь Ленина, ploshchad’ Lenina) според советскиот водач Владимир Илич Ленин, чија статуа била поставена во центарот на плоштадот во 1940 година, а отстранета во 1991 година, по прогласувањето на независноста на Ерменија.
Замена
Тер-Газаријан напишал дека „откако статуата на Ленин била отстранета, плоштадот останал без рамнотежа, а испразнетиот простор бил предмет на различни дизајнерски предлози, но ниеден не успеал.“
На 31 декември 2000 година, 24 метри висок крст осветлен со светилки бил поставен на местото каде претходно се наоѓала статуата на Ленин. Овој споменик бил завршен во 2001 година, што била година кога ерменската држава и ерменската апостолска црква прославувале 1700 годишнина од постоењето на христијанската нација. Крстот бил симболично осветлен со 1.700 светилки, и продолжил да биде во центарот на прославите кои биле одржувани во текот на таа година. Но, кон крајот на 2001 година, периодот на прослави завршил, а крстот бил тивко отстранет. Со оглед на тоа дека бил привремен, немало дискусии ниту при поставувањето, ниту при отстранувањето.
Во февруари 2004 година, бил поставен телевизиски екран со големина на билборд, на кој биле прикажувани реклами. It was removed in 2006.
Во Ерменија биле одржани повеќе натпревари за да се избере соодветна замена за статуата на Ленин. Еден од најчестите предлози бил да се постави овде споменикот на Давид Сасунски, народниот херој на Ерменија. Според Тер-Газаријан поставувањето на овој национален херој би бил најсоодветен избор; но во 2013 година, таа напишала дека е малку веројатно преместувањето на овој споменик од неговото место пред железничката станица на Ереван.
Фонтани
По години на нефункционалност, музичката фонтана била реновирана од страна на француската компанија „Акватик шоу интернешенел“ што чинело околу 1,4 милиони евра. Музичката фонтана била официјално пуштена во септември 2007 година.
Паради
За време на советскиот период, на плоштадот биле одржувани воени паради во деновите: 1 мај (Меѓународен ден на трудот), 9 мај (Денот на поведата, до 1969 година) и 7 ноември (октомвриска револуција). Водачите на советска Ерменија стоеле на подиум, поставен под статуата на Ленин. Последната од ваквите паради била одржана во 1988 година.
Концерти
На 30 септември 2006 година, француско-ерменскиот пејач Шарл Азнавур одржал концерт на плоштадот Република.
Н 23 април 2015 година, ерменско-американската рок група System of a Down го одржале својот прв концерт во Ерменија, на плоштадот Република. Концертот бил бесплатен, и посветен на 100 годишнината од ерменскиот геноцид.
На 8 јуни 2017 година, рускиот хип-хоп уметник Тимати одржал бесплатен концерт на плоштадот, на кој присуствувале повеќе од 40.000 лица.
Политички демонстрации
На 24 април 1965 година, масовни демонстрации се случиле на плоштадот и на други места во Ереван, како одбележување на педессет годишнината од Ерменскиот геноцид.
Во јануари 1974 година, Размик Зохрапјан, член на Националната обединета партија на Ерменија, на плоштадот го запалил портретот на Ленин, како протест против советското тоталитарно владеење.
По претседателските избори во 2008 година, новоизбраниот претседател Серж Саргсјан одржал митинг на кој присуствувале околу 60.000 и 70.000 „потенцијални поддржувачи” кои со автобуси биле доведени од различни делови на Ерменија. Многумина од нив се упатиле кон плоштадот Слобода, каде Левон Тер-Петросијан држел контрамитинг. Во март, после строгото казнување на демонстрантите кои го поддржувале Тер-Петросијан, плоштадот за некое време бил окупиран од ерменските вооружени сили.
Од 17 до 23 април 2018 година, на плоштадот Република се одржале масовни протести предводени од Никол Пашињан, против владата на ново-избраниот премиер Серж Саргсјан. На 22 април, кога бил уапсен водачот на опозицијата Пашињан, полициските сили биле распоредени на плоштадот. Десетици демонстранти биле отстранети од плоштадот. До вечерта, околу 115.000 демонстранти се собрале на плоштадот и околните улици. Во текот на наредниот ден, на 23 април, откако Саргсјан поднел оставка, плоштадот бил место на масовно славење. На 24 април, денот на сеќавање на ермеснкиот геноцид, десетици протестанти се собрале на плоштадот за да го исчистат.
Други настани
Во 1968 година, на плоштадот била прославена 2750-та годишнина на Ереван.
На 25 јуни 2016 година папата Франциск и Карекин II одржале екуменска молитва на плоштадот Република. На овој настан присуствувале околу 50.000 лица.
Џон Оливер
Џон Вилијам Оливер (роден на 23 Април 1977 година)  - англиски комичар, писател, продуцент, политички коментатор, глумец и телевизиски водител. Од 2014 година, тој е домаќин на HBO политичкиот talk-show "Last Week Tonight with John Oliver". Тој е добитник на Peabody Award, пет Primetime Emmys, и два Writers Guild награди.
Оливер стана познат во САД за неговата работа во The Daily Show со Џон Стјуарт. Тој е ко-водител на сатиричнaта комедија  The Bugle и водител на John Oliver's New York Stand-Up  на Comedy Central. Оливер често соработуваше со Енди Залцман, заедно со соработката, вклучувајќи сатирични поткасти и радио емисии, како и серии како што се Политичките животни (Political Animal) и Одделот (The Department).
Раниот живот и образование
Џон Вилијам Оливер е роден на 23 април 1977 година во Ердтингтон, Вест Мидлендс, Англија,  негови родители сеː Џим Оливер и неговата сопруга, Керол. Неговиот татко работел и како директор на училиште и како социјален работник, неговата мајка била професор по Музичко. И неговите родители се по потекло од Ливерпул. Неговиот вујко бил композиторот Стефан Оливер, и неговиот пра прадедо бил Вилијам Бојд, Епископ во Рипон и судски капелан на Кралицата Викторија.
Уште од детството е навивач на ФК Ливерпул, истакнувајќи во интервјуата дека "фамилијата на мајка ми се од Кноти Еш и семејството на татко ми се од Вирал, така што поддршката за Ливерпул не беше голем избор". Како дете, Оливер беше школуван во Бедфорд во Mark Rutherford училиште.
По средното училиште, тој студирал во Христовиот Колеџ во Кембриџ. Како студент во средината во доцните 1990-ти, Оливер беше член на Кембриџ Footlights, аматерски театарски клуб раководен од страна на студентите на Универзитетот во Кембриџ. Современици на Оливер во тоа време се Дејвид Мичел и Ричард Аојаде. Во 1997 година, тој стана потпретседател во самиот клуб. Во 1998 година, Оливер дипломирал на Христовиот Колеџ со диплома по Англиски јазик.
Стенд-ап
Оливер првпат се појави во Edinburgh Festival Fringe во 2001 година, како дел од The Comedy Zone, вечерената програма, каде што тој го играше ликот на "oleaginous journalist". Тој го изведе своето прво соло шоу во 2002 година и се врати во 2003 година. Во 2004 и 2005 година, тој соработуваше со Енди Залцман и направија радио програма наречена Political Animal, програма во која е застапен политички материјал. Откако се пресели во Њујорк за The Daily Show, Оливер почна да прави стенд-ап настани во мали клубови низ градот, а подоцна и да прави и во поголемите места во градот. Првиот стенд-ап на Оливер, со наслов John Oliver: Terrifying Times, дебитираше на Comedy Central во 2008 година, а подоцна беше издаден на DVD. Од 2010 година, Оливер беше водител, четири сезони на John Oliver's New York Stand-Up Show.
Според изјавата на Едвард Хелмор во Гардијан, "Неговиот стил се потпира на оној вид кој Американците го сакаат најдобро од Британците - претеран, полн со чудни акценти и манири, во духот на Монти Пајтон". Оливер ја користи неговата Британската култура како примарен предмет за неговите шеги. Оливер го опишува својот сопствен акцент како "mongrel", влијанија од Brummie, Scouse и Bedford акценти.
Mock the Week
Пред да се приклучи на The Daily Show, Оливер правеше настапи на Британската телевизија како панелист на сатиричниот квиз-вести "Mock the Week". Тој беше чест гостин во првите две серии во 2005 и 2006 година, се појавува во 7 од 11 епизоди.
The Daily Show со Џон Стјуарт
Оливер се приклучи на "Дневнa програма со Џон Стјуарт" како нејзин висок британски дописник во јули 2006 година. Тој вели дека бил интервјуиран за програмата по препорака на комичарот Рики Џервејз, но никогаш не се сретнал со Оливер, но беше запознаен со неговата работа. Тоа беше неговиот првпат во САД. Две недели по интервјуто, тој го доби работното место, со авион од Лондон до Њујорк во недела и неочекувано се појавува на камерата наредниот ден. Оливер доби Еми Награди за најдобро пишување во 2009, 2011 и 2012 година.
Во текот на летото 2013 година, Оливер гостуваше на The Daily Show за осум недели, додека Стјуарт го режираше филмот Rosewater. Перформансите на Оливер добија позитивни критики,   некои критичари сугерираа дека тој на крајот треба да го наследи Стјуарт како домаќин на The Daily Show или да добие свое шоу. CBS разговараше за можноста Оливер да го замени Крег Фергусон на The Late Late Show. Три месеци по неговот гостување во The Daily Show, HBO објави дека ќе му направи на Оливер негово late-night шоу.
The Bugle
Од октомври 2007 до мај 2015 година, Оливер беше ко-водител на The Bugle, неделен сатиричен комедичен поткаст, со Енди Залцман. Оригинално направено од The Times од Лондон, стана независен проект во 2012 година. 200-та епизода емитуваше на 13 Јули 2012. Програмата достигна број на 500.000 преземања месечно
Last Week Tonight
Оливер почна да го води Last Week Tonight with John Oliver, late-night talk show кој со сатиричен изглед ги прикажуваше вестите, политиката и тековните настани, на 27 април 2014 година. Неговиот почетен двегодишен договор со HBO беше продолжен до 2017 година во февруари 2015 година. Оливер вели дека има целосна креативна слобода, вклучувајќи слобода за критикување на корпорациите, со оглед на моделот за претплата без надомест на HBO. Неговата работа на шоуто доведе до тоа Оливер да биде именуван на листата "100 највлијателни луѓе" во магазинот Тајм во 2015 година.
Телевизиско глумење
Оливер имаше постојана улога во комедијата на Ен-би-си комедијата како професор по психологија, Ијан Данкан. Сепак, тој одби да стане редовен член на серијата, бидејќи тој не сакаше да го напушти The Daily Show. Тој не се појави во третата и четвртата сезона на шоуто, но се врати во петтата сезона, се појавува во седум од 13 епизоди. Тој не беше во шестата сезона што се емитуваше на Yahoo!
Како момче, Оливер го играше ликот Феликс Пардигл, помала улога во драмата "Bleak House" на BBC во 1985 година.
Оливер исто така го работаше гласот на Шерлок Холмс во "Gravity Falls" (сезона 1, епизода 3),  во "Rick and Morty" како амеба наречена Dr. Xenon Bloom (сезона 1, епизода 3), во "People Like Us" како менаџер на банка (сезона 2, епизода 5), во "Randy Cunningham: 9th Grade Ninja" како гласот од Coach Green (сезона 1, епизода 9), во "My Hero" како човек од BBC (сезона 2, епизода 5), во "Green Wing" како продавач на автомобили (сезона 1, епизода 1) и во "Bob's Burgers" како агент мачка (сезона 7, епизода 10).
Оливер го играше ликот Booth Wilkes-John (цртаниот лик) во 25-та сезона, епизода "Pay Pal", во долготрајната FOX анимираната серија "The Simpsons".
Филм
Во 2008, на Оливер му беше дадена неговата прва филмска улога, играјќи го Dick Pants во "The Love Guru". Тој подоцна го прави гласот на Ванити Смрф во филмот "The Smurfs" и неговото продолжение (вториот дел). Оливер беше најавен да го прави гласот на Зазу во претстојниот римејк на Дизни, "The Lion King".
Наводи
<div class="cx-template-editor-title" title="The purpose of this template is to provide a standard format for labeling links to official websites.">Official website   <div class="cx-template-editor-title" title="The purpose of this template is to provide a standard format for labeling links to official websites.">Official website    <div class="cx-template-editor-title" title="The purpose of this template is to provide a standard format for labeling links to official websites.">Official website    <div class="cx-template-editor-title" title="The purpose of this template is to provide a standard format for labeling links to official websites.">Official website <div class="cx-template-editor-title" title="Use this to create an external link to YouTube in the External links section. This is not a citation template.">YouTube  YouTube video id <span data-key="id" title="The video id which appears after https://www.youtube.com/watch?v= in the URL" class="cx-template-editor-param-desc">  Last Week Tonight with John Oliver    YouTube user's (channel) name <span data-key="user" title="The user name which appears after https://www.youtube.com/user/ in the URL" class="cx-template-editor-param-desc">  LastWeekTonight    Title   Last Week Tonight with John Oliver     <div class="cx-template-editor-title" title="Use this to create an external link to YouTube in the External links section. This is not a citation template.">YouTube   YouTube video id <span data-key="id" title="The video id which appears after https://www.youtube.com/watch?v= in the URL" class="cx-template-editor-param-desc">  Last Week Tonight with John Oliver    YouTube user's (channel) name <span data-key="user" title="The user name which appears after https://www.youtube.com/user/ in the URL" class="cx-template-editor-param-desc">  LastWeekTonight    Title   Last Week Tonight with John Oliver <div class="cx-template-editor-title" title="This template is used to generate an external link to a web page for a person in the Internet Movie Database.">IMDb name  ID   1056659    Name <span data-key="name" title="Name that you want to have displayed. Defaults to article title." class="cx-template-editor-param-desc"> John Oliver     <div class="cx-template-editor-title" title="This template is used to generate an external link to a web page for a person in the Internet Movie Database.">IMDb name   ID   1056659    Name <span data-key="name" title="Name that you want to have displayed. Defaults to article title." class="cx-template-editor-param-desc"> John Oliver
Јакобсдорф (Бранденбург)
Јакобсдорф (Jacobsdorf, Wadochowice) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија.
Знаме на Обединетите Нации
Знамето на Обединетите Нации е усвоено на 20 октомври 1947 година.
Знамето е официјален амблем на Обединетите Нации. На него е прикажана планетата Земја во бела боја на сина позадина опкружена со маслинови гранчиња, кои го симболизираат мирот. СИната позадина ги симболизира сите луѓе на светот. Знаме слично на ова првпат е употребено во 1945, со разлики во прикажувањето на планетата земја. Белата и сината боја се официјалните бои на Обединетите Нации.
Паксуниеми
Паксуниеми е мал град во областа Јукасјарви ( парохија Јукасјарви) во општината Кируна. Селото се наоѓа на глава во реката Торне, неколку километри низводно од градот Јукасјарви. На границата на малиот град во 1995 година, процентот на ненаселени имоти за викендички во малиот град бил повеќе од 50% од сите имоти. На границите на малиот град 2000 до 2010 година, процентот на ненаселени имоти за викендички во малиот град била повеќе од 30 % од сите имоти.
Етимологија
Паксуниеми може да се преведе како Густа перница на шведски.
Евангелие по Итар Пејо
Евангелие по Итар Пејо - поетска збирка на македонскиот писател Славко Јаневски. Првобитно, книгата била издадена во 1966 година, од издавачката куќа „Кочо Рацин“.
Содржина
Збирката содржи 49 песни, и тоа: „Сказание од искони“, „Безименик“, „Сонувајќи тикви на туѓи ниви“, „Старински запис“, „Под кацига череп“, „Орач меѓу скелети“, „Глас Соломона“, „Браќата солунски“, „Климент“, „Сотонохуление на Презвитер Козма против Богомилите“, „Слепци“, „Ивец“, „Теофилакт всемоги Архиепископ Охридски се моли за македонските Словени“, „Самоизгнаник во кругот на зодијак“, „Молитва“, „Песна Муратова“, „Чалма и круна“, „Загатливи балкански прашалници“, „Додолска легенда за Марко од Прилепа по гибелта му“, „Наздравица“, „Болен Пејо“, „Пиколомини огнодарител“, „Во памјат Карпошова“, „Боите на нивното знаме“, „Судбина соседова“, „Песма торбешка за Зејгора“, „Заборавена ноќ“, „Песна монашка од Лешок“, „Сентиментално писмо“, „Световрашка“, „На Мечкин Камен“, „Пресаден чинар“, „Подземен сон“, „Три шинели“, „Тринаесеттата и подоцна“, „Никодим“, „Глуви команди“, „Мера“, „Паганија“, „Песна потомачка на незадушници“, „Тројца на бесилка“, „За татковината и пролетта“, „Азбукарска балада“, „Глува доба“, „Итар Пејо за еден друг“, „Големиот колеж“, „Под точка разно“, „Покана за бал“ и „Банкет“. Притоа, песните се посветени на значајни настани и личности од историјата на македонскиот народ и од балканската историја, како: доаѓањето на Словените на Балканот, св. Кирил и Методиј, св. Климент Охридски, Битката кај Беласица, Маричката битка, Крале Марко, Карпошовото востание, Константин Миладинов, Гоце Делчев, Мечкин Камен, Балканските војни и поделбата на Македонија, Итар Пејо, Македонскиот фронт, НОБ, земјотресот во Скопје, итн.
За книгата
Првото издание на збирката се појавило во 1966 година, од страна издавачката куќа „Кочо Рацин“, во рамките на едицијата „Наша современа поезија“. Книгата има 94 страници и не е каталогизирана. Нацртот на корицата е дело на Коста Бојаџиевски, а коректор била Катерина Тошева. Книгата била испечатена во графичкиот завод „Гоце Делчев“ во Скопје, во тираж од 1.000 примероци, а печатаењето било завршено во јуни 1966 година. Во јули 1966 година, група глумци од Македонскиот народен театар, предводени од режисерот Илија Милчин, подготвиле рецитал за свечената прослава на шеесетгодишнината на Илинденското востание во кој биле вклучени и некои песни од збирката. Меѓутоа, поради катастрофалниот земјотрес, прославата не се одржала, но две недели подоцна рециталот бил изведуван на импровизираните населби и логори во Сарај, Петровец, Водно, Градскиот парк, Железарница итн. Според податоците на МНТ, на овие рецитали присуствувале околу 30.000 посетители.
Белисима
Белисима е романтична бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил и Санторини, Грција, во текот на 2005 и 2006 година, со 209 епизоди за бразилското население, а 180 за меѓународниот пазар. Серијата имаше огромен успех во Бразил, а голема причина беше тоа што оваа серија се емитуваше во ударниот термин. Последната епизода во Бразил ја гледале 60% од населението.
Белисима на Балканот
Бугарија: Нова ТВ Грција: Алфа ТВ
Светски поштенски сојуз
Светски поштенски сојуз (УПУ, Union postale universelle), основан со Договорот од Берн од 1874 година, е специјализирана агенција на Обединетите нации (ООН) која ги координира поштенските политики меѓу нациите членки, покрај светскиот поштенски систем. УПУ содржи четири тела составени од Конгресот, Советот за администрација (Калифорнија), Советот за поштенски операции (ПОЦ) и Меѓународното биро (ИБ). Исто така, ги надгледува задругите на Телематиката и услугата за експресна пошта (ЕМС). Секој член се согласува на истите услови за вршење меѓународни поштенски должности. Седиштето на УПУ се наоѓа во Берн, Швајцарија.
Билатерални договори
Преговорите за поштенските договори можело да траат со години. САД подготвиле поштенски договор со Франција во 1852 година, но двете земји не се согласиле за тоа како да се поделат поштенските марки, па договорот не бил потпишан дури во 1857 година. Сепак, договорот бил дозволен да истече. Елиху Вашбурн, новиот американски министер во Франција, пристигнал во Париз во 1869 година Откако Наполеон III бил поразен во Битката кај Седан, САД станале првата земја што ја признала Француската трета република, настан што донесе илјадници Парижани на улица извикувајќи „Vive l’Amérique“. Сепак, ваквите чувства не го отвориле патот за поштенски договор. САД и Франција конечно размениле ратификации на поштенски договор во јули 1874 година, само три месеци пред Универзалната поштенска унија или Светскиот поштенски сојуз да го направи договорот непотребен.
Генерален поштенски сојуз
Соочени со такви потешкотии во размената на пошта со Европа, САД веќе го презеле водството во повикот за подобрување на меѓународните аранжмани за пошта. Монтгомери Блер повикал на Меѓународен поштенски конгрес во 1863 година. На состанокот во Париз, делегатите поставиле некои општи принципи за поштенска соработка, но не успеале да постигнат договор.
Германската победа во Француско-пруската војна ги расчистила пречките за поштенски сојуз. Откако го поразиле Наполеон III во 1870 година, Северногерманскиот Сојуз и јужногерманските држави се обединиле за да го формират Германското Царство. Германскиот Рајхпост воспоставил униформен сет на поштенски стапки и прописи за новата земја, но униформноста завршила на германската граница. Различни количини на пошта биле потребни за испраќање писмо од Берлин до Њујорк, во зависност од тоа кој брод го пренесувал писмото преку Атлантскиот Океан. За да воведе ред во системот на меѓународна пошта, германскиот генерал поштар Хајнрих фон Стефан повикал на уште еден Меѓународен поштенски конгрес во 1874 година.
На состанокот во Берн, Швајцарија, делегатите се согласиле на сите предлози на Фон Стефан. Договорот од Берн бил потпишан на 9 октомври 1874 година, со кој се воспоставило она што тогаш било познато како Општа поштенска унија.
Договорот предвидувал:
Еден важен резултат на Договорот бил дека веќе не било потребно да се ставаат поштенски марки на земјите низ кои минува писмото.
Понатамошен развој на настаните
Договорот од Берн го потпишале 21 земја, од кои 19 се наоѓале во Европа. Откако била формирана Генералната поштенска унија, нејзиното членство рапидно растело со придружувањето на другите земји. На вториот конгрес за поштенски сојуз во 1878 година, тој бил преименуван во Универзална поштенска унија.
Францускиот јазик бил единствениот официјален јазик на УПУ сè додека англискиот не бил додаден како работен јазик во 1994 година. Поголемиот дел од документите и публикациите на УПУ - вклучувајќи го и неговото водечко списание, Унион Постале - се достапни на шесте официјални јазици на Обединетите нации: француски, англиски, арапски, кинески, руски и шпански.
Кон крајот на 19 век, УПУ издал правила во врска со дизајнот на печат, наменети да обезбедат максимална ефикасност при ракување со меѓународна пошта. Едно правило прецизирало дека вредностите на печатот се даваат со броеви, бидејќи апоени напишани со букви не биле универзално разбирливи. Друго правило барало земјите-членки да ги користат истите бои на нивните поштенски марки издадени за поштенски картички (зелена), нормални букви (црвена) и меѓународна пошта (сина), систем што останал во употреба неколку децении. По основањето на Обединетите нации, УПУ станала специјализирана агенција на ООН во 1948 година. Во моментов е трета најстара меѓународна организација по Рајнската комисија и Меѓународната унија за телекомуникации.
Потекло
Договорот од 1874 година предвидувал земјата од која потекнува да ги задржи сите приходи за поштарина, без да ја надомести испораката на одредишната земја. Идејата била секоја буква да генерира одговор, така што поштенските протоци ќе бидат во рамнотежа. Сепак, другите класи на пошта имале нерамнотежен проток. Во 1906 година, италијанската поштенска услуга доставувала 325.000 периодични списанија испратени од други земји во Италија, додека италијанските издавачи не испраќале периодични списанија во други земји. Системот исто така ги охрабрувал земјите да препраќаат преку друга земја, принудувајќи ја средната поштенска услуга да ги сноси трошоците за транспорт до крајното одредиште.
Повторното дополнување било забрането во 1924 година, но УПУ не презел ништо за нерамнотежен проток сè до 1969 година. Проблемот со неизбалансирани текови станал актуелен по деколонизацијата, бидејќи десетици поранешни европски колонии влегле во УПУ како независни држави. Земјите во развој добиле повеќе пошта отколку што испраќале, па затоа сакале да им се плати за испорака.
Во 1969 година, УПУ вовел систем на терминални такси. Кога две земји имале нерамнотежен проток на пошта, земјата што испраќа повеќе пошта ќе треба да плати надоместок на земјата што прими повеќе пошта. Сумата се засновала на разликата во тежината на испратената и примената пошта. Бидејќи Извршниот совет не бил во можност да излезе со шема за компензација заснована врз трошоци по петгодишно студирање, терминалните такси биле утврдени произволно на половина златен франк (0,163 SDR ) за килограм.
Измени
Системот на терминални такси, исто така, создал нови победници и губитници. Со оглед на тоа што биле фиксни терминалните давачки, земјите со ниска цена кои биле нето приматели ќе остварат профит при испорака на меѓународна пошта. Земјите во развој биле приматели на ниски трошоци, но исто така биле и развиените земји како САД и Велика Британија. Бидејќи таксите се плаќале врз основа на тежината, периодичните списанија ќе бидат проценувани многу повисоки терминални такси од буквите.
Продолжената фискална нерамнотежа барала повторени измени во системот на терминални такси. Во 1988 година, наплатата по ставка била вклучена во терминалните такси за да се зголемат трошоците за препраќање. За да се реши проблемот со периодичните списанија, УПУ во 1991 година усвоил систем на „праг“ што поставува посебни букви и периодични стапки за земјите кои добиваат најмалку 150 тони пошта годишно. Поштенскиот конгрес од 1999 година воспоставил „специфични за земјата“ терминални такси за индустриски развиените земји, нудејќи пониска стапка за земјите во развој.
Менување на билансите и САД
Во 2010 година, САД станале мрежен испраќач затоа што испраќале стоки до други земји. Таа година, Поштенската служба на Соединетите држави остварила вишок од 275 милиони долари на меѓународна пошта. Покрај тоа, системот УПУ бил достапен само за државните поштенски услуги. Ниските надоместоци за терминал им дале предност на поштенските служби на САД во однос на приватните поштенски услуги како што се DHL и FedEx. За да ги заштитат своите профити при испраќање меѓународна пошта, САД гласале со земјите во развој да ги задржат терминалните такси на ниско ниво. На нив се спротивставиле германскиот Бундеспост и Норвешка пошта, кои сакале да ги зголемат терминалните такси.
Како и да е, ниските надоместоци на терминалот се одразиле како резултат на промените во протокот на пошта во САД. Со растот на електронската трговија, САД започнал да увезува повеќе стоки преку пошта. Во 2015 година, Поштенската служба на Соединетите држави за прв пат остварила нето-дефицит на меѓународната пошта. Дефицитите се зголемиле на 80 милиони американски долари во 2017 година. УПУ воспоставил нов систем на наградување во 2016 година, потег за кој Стејт департментот на Соединетите Американски Држави изјавил дека „драматично ќе го подобри покривањето на трошоците на УСПС за испорака на ... пакети од Кина и други земји во развој“. Сепак, претседателот на Регулаторната комисија за пошти не се согласил.
Вонреден конгрес за 2019 година
Со избувнувањето на трговската војна Кина - САД во 2018 година, прашањето за терминалните такси се наметнало во преден план. Американците се жалеле дека испраќањето пакет од Кина до САД чини помалку од испраќањето на истиот пакет во рамките на САД. Во тоа време, скалата на Индикаторот за поштенски развој на УПУ била искористена за класифицирање на земјите во четири групи од најбогати до најсиромашни. САД биле земја од Група I, додека Кина земја од III група, заедно со земји како Мексико и Турција кои имале сличен БДП по глава на жител. Како резултат на тоа, Кина платила пониски терминални такси од САД. Администрацијата на Доналд Трамп се пожалила дека „била принудена силно да субвенционира мали парцели што доаѓаат во нашата земја“. На 17 октомври 2018 година, САД објавиле дека ќе се повлечат од УПУ за една година и ќе се изјаснат за цените што ги наплаќаат на другите поштенски услуги.
Универзалната поштенска унија одговорила во мај 2019 година, повикувајќи се, само по трет пат во својата историја, на Вонреден конгрес за 24-26 септември 2019 година. Членовите го изгласале предлогот поднесен од Соединетите Американски Држави и Канада, што ќе овозможи непосредно самопрогласување на крајните такси. Потоа, УПУ едногласно го донел француско-германскиот компромис за да се дозволат самопрогласени терминални такси до 70% од домашната стапка на пошта и да се зголемат терминалните давачки на УПУ за 119–164%, постепено во двете промени од 2021 до 2025 година. Покрај тоа, земјите кои примаат повеќе од 75.000 тони пошта може да се изјаснат за самопрогласените терминални такси на 1 јули 2020 година за возврат за „придонес“ од 40 милиони американски долари за УПУ. САД биле единствената земја што примила повеќе од 75.000 тони пошта. Советникот на Трамп, Питер Наваро, изјавил дека договорот „е повеќе отколку што ја постигна целта на Претседателот“ но тој негирал дека САД „го купуваат“ договорот со својот „придонес“. Директорката на УПУ, Сива Сомасундрам, го поздравила договорот како „историска одлука за мултилатерализам и Унијата“.
Стандарди
Стандардите се важни предуслови за ефективни поштенски операции и за меѓусебно поврзување на глобалната мрежа. Одборот за стандарди на УПУ развива и одржува сè поголем број меѓународни стандарди за подобрување на размената на информации поврзани со поштата помеѓу поштенските оператори. Исто така, ја промовира компатибилноста на УПУ и меѓународните поштенски иницијативи. Организацијата тесно соработува со организации за управување со пошта, клиенти, добавувачи и други партнери, вклучувајќи различни меѓународни организации. Одборот за стандарди осигурува дека се развиваат кохерентни регулативи во области како што се електронска размена на податоци (EDI), кодирање по пошта, поштенски обрасци и броила. Стандардите на УПУ се изготвуваат во согласност со правилата дадени во Дел V од „Општите информации за стандардите на УПУ“ и ги објавува Меѓународното биро на УПУ во согласност со Дел VII од тоа издание.
Земјите-членки
На сите земји-членки на Обединетите нации им е дозволено да станат членки на УПУ. Не-земја-членка на Обединетите нации, исто така, може да стане членка ако две третини од земјите-членки на УПУ го одобрат нејзиното барање. Во моментов, УПУ има 192 члена (190 држави и две заеднички членства на групи зависни територии ).
Земји-членки на УПУ се Ватикан и секоја членка на ООН, освен Андора, Маршалските Острови, Сојузните држави на Микронезија и Палау. На овие четири држави им се доставува поштата преку друга членка на УПУ (Франција и Шпанија за Андора и САД за компакт- членките на слободно здружување ) Странските конститутивни земји на Кралството Холандија ( Аруба, Курасао и Синт Маартен ) се претставени како единствена членка на УПУ, како и целата британска прекуокеанска територија. Овие членови првично биле наведени одделно како „Колонии, протекторати итн.“ во Универзалната поштенска конвенција и тие добиле дедо кога членството било ограничено на суверените држави.
Набљудувачи
Палестина е држава набудувач во ООН, а во УПУ и бил доделен посебен статус на набудувач во 1999 година. Во 2008 година Израел се согласил поштата на Палестина да се пренесува преку Јордан, иако тоа не било спроведено од ноември 2012 година. Палестина започнала да прима директна пошта во 2016 година. Во ноември 2018 година, Палестина потпишала документи за пристапување кон УПУ. Сепак, нејзината кандидатура за членство била поразена во септември 2019 година со гласови 56-23-7, при што 106 земји не гласале, што потфрлило на потребното двотретинско мнозинство од членството во УПУ.
Држави со ограничено признавање
Државите со ограничено признавање мораат да ја пренасочуваат својата пошта преку трети лица, бидејќи УПУ не дозволува директни испораки.