cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1189
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1189 година се протега во 3825 и 3826, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3885 и 3886 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1732. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 584 и 585 исламска година.
NGC 5225
NGC 5225 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5225 се споменува и како UGC 8540, MCG 9-22-78, CGCG 271-50.
Откривање
Телото е откриено на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5225 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5225 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 33 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +51° 29' 27"".
Други поделби
Проучување на NGC 5225 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47731. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3469. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 675.
Народноослободителен партизански одред „Славеј“
Народноослободителен партизански одред „Славеј“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Формиран е на Славеј Планина на 30 јуни 1943 година. Кон крајот на септември истата година, одредот прераснува во баталјон, а бројот на борци изнесува 120 луѓе. По капитулацијата на Италија во септември 1943 година, одредот успева да ја прекине комуникацијата меѓу Охрид и Струга, и да го затвори Ботунскиот Теснец. На 14 октомври ги победува балистите кај селото Ботун. При повторното окупирање на Дебар, дел од борците преминуваат во илегала, а другите се вклучуват во рамките на Првата македонско-косовска ударна бригада.
Борци во одредот Славеј
Низ одредот Славеј, според неофицијални извори поминале 299 борци, некои од нив паралелно учествувале во повеќе одреди или баталјони, во одредот Славеј воглавно учествувало населението од Дебрца, како и од некои струшки села (од Малесија, Струшко Поле и Дримкол), и од други места незначително. Во одредот Славеј учествувале следните партизани:
Хисар (Гребенско)
Хисар — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Ометепе
Ометепе е остров формиран од два вулкани кои излегуваат од езерото Никарагва во Република Никарагва. Неговото име потекнува од ацтечките зборови ОМЕ (два) и tepetl (планина), што значи „две планини“. Тој е најголемиот остров во езерото Никарагва.
Двата вулкани (познати како вулкан Консепсион и вулкан Мадерас) се споени со низок провлак за да формираат еден остров во облик на песочен часовник, тег или кикиритка. Ометепе има површина од 276 квадратни километри, односно 31 километар во должина и од 5 до 10 километри во ширина. Островот има економија заснована на добиток, земјоделство и туризам.
Жители
Откако Шпанците ја освоиле Средна Америка во 16 век, пиратите започнале да навлегуваат кон езерото Никарагва. Тие влегувале од Карипското Море преку реката Сан Хуан. Жителите на Ометепе биле тешко погодени. Пиратите киднапирале жени, ги краделе животните, имотот и жетвата на жителите и подигале населби на брегот, правејќи си засолниште. Ова го натерало месното население да се пресели во повисоките области на вулканите во потрага по засолниште. Островот конечно бил населен од шпанските освојувачи кон крајот на 16 век.
Најважните села на островот се Алтаграсија (4.081 жители), од североисточната страна и Мојогалпа (2.905 жители), со своето пристаниште на северозападната страна на островот. Овие две села се центри на двете општини, и островот е поделен меѓу нив две. Многу традиции се одржувани во живот, со што жителите на Ометепе слават повеќе верски и народни фестивали отколку на кое било друго место во Никарагва.
Денес, Ометепе го развива туризмот и екотуризмот, со археолошко минато и природните богатства, егзотичната вегетација, животот на животните и птиците. Нов аеродром бил отворен во 2014 година.
Вулкани
Вулканот Консепсион е на северозападната половина на островот. Во основа има 16 километри под неговиот симетричен конус, и тој е активен вулкан. Поради својата симетрија, се сметал за исклучително убав вулкан. Се вели дека пиратот Едвард Хјум го прогласил погледот кон Ометепе за повреден отколку богатството кое го ограбил од градот Гранада.
Се верува дека вулканот се издигнал во раната епоха на холоценот, и преку постојани ерупции, сега достигнува висина од 1.610 метри, поради што Ометепе е највисокиот езерски остров на светот.
Иако долг период бил тивок, на 8 декември 1880 година, Консепсион се вратил во живот. Оваа ерупција била голема, а вулканот останал активен една година. Следувале повеќе ерупции во 1883, 1889, 1902, 1907 и 1924 година. Во 2005 година се случил земјотрес со јачина од 6,2 степени според Рихтеровата скала како резултат на зголемениот притисок во вулканот. На патиштата низ целиот остров се појавиле пукнатини и била издадена наредба за напуштање на островот. Ова била прва помала ерупција од 1999 година. Најновата ерупција била во 2010 година, и иако била крајно насилна, малкумина од жителите ја послушале наредбата од владата во Манагва да го напуштат островот, па била направена мала штета.
Југоисточната половина на островот се состои од вулканот Мадерас, кој има кратерско езеро и поддржува разновидна околина од дождовни шуми. За Мадерас исто така се верува дека се издигнал во холоценската епоха, и се издига на 1.394 метри надморска височина. Се смета за згаснат или можеби заспан. Големата лагуна во нејзиниот кратер е откриена на 15 април 1930 година од страна на земјоделецот Касемиро Муриљо. Страните на вулканот се главно покриени со насади за кафе и тутун, додека остатокот е дождовна шума. Голем дел од овој дел на островот сега е природен резерват.
Вулканскиот пепел ја направил почвата на овој остров екстремно плодна, овозможувајќи континуирано садење. Вулканите се видливи од секаде на островот, а животот на Ометепе тесно се врти околу нив. Тие исто така играат важна улога во митовите и легендите на островот, кој некогаш служел како место за погребување на домородците.
Археологија
Островот Ометепе генерално е вклучен во археолошката област „Голема Никоја“, која исто така ја опфаќа областа Ривас на езерскиот брег и се спушта на полуостровот Никоја од Костарика. Поради наносите на вулкански пепел со милениуми, почвата е многу плодна, и овозможува постојано засадување. Оваа богата средина овозможила островот да биде постојано населен уште од фазата Динарте (околу 2000 година п.н.е. - 500 п.н.е.). Постои временски период класифициран како „период на Ометепе“ (1350 - 1550 г. н.е.) или „Поголем период на Никоја“, што одговара на мезоамериканскиот посткласичен период. Овој период е поврзан со миграцијата на индијанскиот народ Никарао (говорници на јазикот Нахуа) во областа на Голема Никоја.
Археолозите кои со години работеле на теренот на островот се:
Керамика
Д-р Гордон Вили и Алберт Норвеб го ископале локалитетот Круз (именуван по Круз Хациенда), на североисточниот дел од островот. Овој локалитет е важен затоа што беа најдени околу 30.000 парчиња керамика, од кои повеќето припаѓаат на доцниот полихромен период. На горните нивоа на локацијата биле најдени керамички типови што го дефинираат Доцниот полихромен период за целата област Ривас. Пронајдени биле и парчиња од фазата Сан Хорхе во периодот на зониран бихром.
Посебен керамички тип е најден на островот Ометепе. Тоа е керамички тип од доцниот полихромен период и обично се наоѓа во форма на тегли. Овој вид керамика може да се препознае затоа што е изгребан и однатре и однадвор, а измазнувањето и полирањето е направено на надворешното тело и на работ. Линиите се сечат во усната од теглата, а триаголниците се најчестиот мотив. Пронајдени се и други видови керамика.
Петроглифи
Проектот Ометепе Петроглиф бил волонтерско теренско истражување на полуостровот Мадерас од Ометепе од 1995–1999 година. Овој проект интензивно истражуваше 15 км од полуостровот Мадерас. Проектот одбележа 73 археолошки наоѓалишта на овие 15 килоемтри од областа, вклучувајќи речиси 1700 плочи со петроглифи на 1400 карпи.
Од 73 наоѓалишта истражени од страна на Проектот Петроглиф Ометепе, пронајдени се петроглифи на сите, освен на еден локалитет. Многу од петрографите на Ометепе содржат спирали и „меандри“ низ карпестото лице. Стилизираните желки се чест мотив за оваа област.
Петрографите на Ометепе вклучуваат некои форми кои се поретки. Фигурите на многу слики се опишани како „топчести лица“ на човечки фигури. Спиралите се вообичаени и очигледно се користат на неколку начини. Се чини дека две споени спирали го претставуваат островот, со неговите два вулкани. Спиралите исто така се користат за да се прикаже главата на антропоморфните фигури.
Некои од невообичаените формации што се гледаат во рамки на петрографите на Ометепе вклучуваат седишта или скалила врежани во камења, овали и големи жлебови. Целта на овие форми сè уште не е објаснета.
Помеѓу 1995 и 1996 година, снимени се десет наоѓалишта. Најголемата концентрација на петроглифи е забележана кај N-RIO-3, веројатно забележана од Хаберленд како Ом-38. Сместен покрај падините и на врвот на гребенот, локацијата содржи 82 камења со петроглифи, шест толчници, две зрномелачки, парчиња керамика и обработени камени парчиња. Од 149 петроглифи забележани во текот на 1996 година, повеќето се наоѓале на земјиште во сопственост на задругата кај хациендата. Кога програмата била проширена во 1997 година за да вклучи волонтери, 20 волонтери учествувале во истражувањето на петнаесет дополнителни локации. Најимпресивната локација, N-RIO-19, била со површина поголема од 180.000 квадратни метри. Деведесет и два петроглифа, над 30 куќни насипи, фрагменти од камени статуетки и керамика од најмалку три различни периоди биле пронајдени на ова место, а материјалот се изучувал во Манагва.
Проектот Ометепе Петроглиф е интересен пример за современа технологија која помага при истражување на археолошки места. Додека се испитувале и бележеле праисториските уметнички места, биле фотографирани сите локации во боја, како и во црна и бела техника. На едно место било направено и видео. Фотографиите потоа биле поставени на компјутер, а програмата фотошоп била искористена за да се зголеми контрастот на фотографиите, зголемувајќи ја видливоста на сликаните петроглифи. Ова овозможило попрецизно истражување на локациите кои биле фотографирани во помалку идеални услови и осветлување. Покрај оддалечената област и слабото осветлување на островот Ометепе, длабочината на врежаните линии на петрографите варира од „неизмерно плитка“ до околу три сантиметри.
Див свет
Во Ометепе се наоѓаат големи популации на мајмунот капуцин со бело лице, исто така наречен белоглав капуцин (Cebus capucinus), како и популација на мајмуни од видот Alouatta palliata. Се прават напори за проучување и заштита на овие животни. Училиштето за биолија во Ометепе се наоѓа на страната на Мадерас на островот. Тука, студенти и научници од целиот свет доаѓаат да ја проучат уникатната флора и фауна на областа. Во езерото околу Ометепе се наоѓаат многу видови водни животни, особено ајкулата бик, за која до неодамна се сметало дека е единствен вид слатководна ајкула. Мали популации на пајак-мајмуни (Ateles s.) ги населуваат малите острови во рамки на езерото Никарагва. Овие популации постојат единствено поради луѓето и многу од локалните рибари ги хранат. Локалната форма на стаорецот Oryzomys couesi е карактеристична и може да претставува посебен подвид.
Транспорт
Аеродромот Ометепе Ла Палома (ОМТ) што се наоѓа на островот, раководен е од Ла Костења. Авиокомпаниите нудат летови до Манагва, Сан Карлос и Сан Хуан де Никарагва (Грејтаун). Летови за Манагва има двапати неделно, секој четврток и недела. Постојат три пристаништа за ферибот на островот, и има редовни траекти до и од Сан Карлос и Гранада двапати неделно (сезонски и навечер), како и неколку пати на ден до и од Сан Хорхе близу Ривас. Сите главни патиштата на островот неодамна биле поплочени со бетонски плочи, а секундарните патишта надвор од градовите се земјени или од чакал, и не се проодни без возило со погон на четири тркала или мотор.
Туризам
Најголемиот дел од туристите доаѓаат меѓу средината на ноември и средината на мај. Поголемиот дел од посетителите пристигнуваат со траект од Сан Хорхе до Мојогалпа.
NGC 7658/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7658/2 се споменува и како NGC 7658A, ESO 347-15, MCG -7-48-2, AM 2323-392.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7658/2 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 7658/2 има привидни димензии од 0,6' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 26 м 24,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 12' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на NGC 7658/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71433. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 415; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8013. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Лучера
Лучера (Lucera; Luciörë или Lucérë на лучерински дијалект ) е италијански град од 31.822 жители во провинцијата Фоџа, регион Апулија.
Познат по својата тврдина Шваби-Ангевин и неговиот августовски амфитеатар, меѓу најстарите во јужна Италија, има добро сочуван историски центар, административен и економски центар на градот. Од 1584 до 1806 година бил главен град на провинцијата Капитаната и околијата Молисе и сѐ уште е епископија на епархијата Лучера-Троја.
Заедно со Бриндизи, Лучера била еден од темелите на римското присуство во Апулија, град овластен да кова монети и градско собрание по социјалнаите немири.
Територија
Територијата има површина од 339,79 км² и е распоредена на надморска височина помеѓу 56 м и формирана од три рида. Првиот се протега од замокот до старите градски sидини и е наречен „Монте Албано“ поради белата глина што била пронајдена таму. Вториот, каде што манастирот на Спасителот на ПП. Минори Реформати се нарекува „Монте Белведере“, додека третиот го должи името „Монте Сакро“ на присуството во минатото на храмовите посветени на Минерва, Церера и други божества.
Според сеизмичката класификација, градот се наоѓа во зона 2 (просечна сеизмичност), како што е утврдено со уредбата на ПЦМ бр. 3274 од 20 март 2003 година.
Хидрографија
Во подножјето на ридовите во градот течат потоците Салсола и Вулгано, и двете од кои се влеваат во Канделаро. Појужно, на сливот на потоците Лоренцо и Селоне, има вештачки резервоар (изграден во 1990 година).
Клима
Градот се одликува со средоземна клима, со долги топли лета кои се одликуваат со силни дневни температурни варијации и благи зими, дури и покрај близината до Под-Апенините, температурата исто така се спушта до вредноста под 0 °C, минималната надворешна температура. Ветровите се доста чести и, иако понекогаш доста силни, во просек се умерени.
Потекло на името
Топонимот „Лучера“ има непознато потекло, со оглед на многуте имиња со кои се нарекува селото во историските извори. Името на градот може да потекнува од името на сервиското племе Лукерес, иако според некои може да се асоцира на божицата Лучина, која била почитувана во градот.
Потеклото и првите столетија
Лучера, од своето потекло, била наречена „клучот на Апулија“, поради нејзината стратешка позиција, како портата на Таволиере.
Првите докази за живот во областа на градот се идентификувани на Монте Албано, каде се пронајдени траги од некои неолитски села од третиот милениум п.н.е.
Се смета за древен град на Дауните, како што вели античкиот географ Страбон (58 г. В.-24 г.п.н.е.) раскажувајќи ја легендата според која Диомед, кралот на Етолија, по уништувањето на Троја, побегнал во Апулија и се населил во близина на Лучера.
Во деветнаесеттиот век, количката Лучера е пронајдена на падините на Коле Албано, група бронзи со фигури на луѓе и животни кои веројатно сочинуваат ритуална сцена, датира од VIII век п.н.е и можеби првично припаѓаат на погребна облека. Првично вклучени во приватната колекција на мештанинот Онофрио Бонги, скоро сите бронзи подоцна биле пренесени во музејот Ашмолијан во Оксфорд.
ОУ „Вера Циривири - Трена“ - Дебреште
Основно училиште „Вера Циривири - Трена“ (официјално: Централно основно училиште „Вера Циривири - Трена“ - Дебреште; скратено: ЦОУ „Вера Циривири - Трена“) — централно основно училиште во селото Дебреште.
Лучера
Раниот среден век
По победата на Византија над Готите (553), Јустинијан ја враќа Лучерија како провинциска престолнина на Регионот II Апулија и Калабрија, откако била преместена во Каноза за одреден период.
ОУ „Вера Циривири - Трена“ - Дебреште
Училиштето е именувано по македонската партизанка Вера Циривири - Трена.
Лучера
Раниот среден век
На почетокот на седмиот век, под војводата Аречи I, Ломбардите напредувале кон провинцијата Лучерија и се населиле во најограничените области на градот, на Коле Албано, каде што се наоѓала римската акропола, и во близина на амфитеатарот на исток.
Швапски период
За време на Швабите, Лучерија наскоро ја обновила својата централна улога, со доаѓањето на царот Фредерик II и муслиманите. Во 1223 година, Фредерик II, по вооружената борба меѓу муслиманите и трупите на Швабите, од Сицилија, депортираше бројни муслимани во Луцерија, вистинска сараценска колонија. Сарацените беа слободни да ја исповедаат својата исламска религија: според традицијата, во 1239 година. Биле изградени џамии и кураниски училишта, а градот бил наречен „Лучерија Сараценорум“. Во врска со ова, некои локални историчари тврдат дека неколкуте христијани што останале во градот, и владиката Бартоломео, биле принудени да се прилагодат на муслиманското присуство и, од страв од евентуален грабеж, ја сокриле почитуваната статуа на Санта Марија на безбедно место наречен Трибуна.. Различните монашки редови што се населиле на територијата биле исфрлени од кралството. Муслиманската Лучера останала верна на куќата на Швабите и, по смртта на Фредерик Втори во 1250 година, што се случила во блискиот Кастел Фиорентино, му служел на Корадо IV од Швабија. Во тие години, внатре во царската палата, власта ја презел слугата Џовани Моро, кој благодарение на симпатиите на Фредерик II, успеа да влезе во империјалната елита со титула барон, држејќи разни поседи. Конрад IV го направи командант на замокот Лучера, но, по смртта на царот во 1254 година, Џовани се обиде да ја преземе власта: се преправаше дека му гостува на Манфреди од Сицилија (кој не се сметаше за безбеден пред папата), но потоа, привремено доверувајќи ја градската власт во Маркизио отиде во Рим за да се стави себеси и Луцера во рацете на Инокентиј IV. По пристигнувањето на Манфреди, луѓето го дочекале триумфално и Маркизио не можел да не се потчини и да му се заколне на верност. На враќањето од Рим, на Џовани не му било дозволено да влезе во градот; се обидел да избега во Ачеренца, каде што бил убиен од Сарацените, кои ја однеле главата до Лучера и ја обесиле на влезот во Порта Фоџа.
ОУ „Вера Циривири - Трена“ - Дебреште
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во јужниот дел од селото, во непосредна близина на Горна џамија.
Лучера
Археолошки наоѓалишта
Присуството на археолошки наоѓалишта кои ја раскажуваат приказната за римската Лучера е од големо значење, особено со оглед на разновидноста на остатоците што излегле на виделина низ вековите. Антропоморфните и зооморфните бронзи, пронајдени во 1800 година на ридот на тврдината, се релевантни за култна количка, која се припишува на погребен контекст што вратил други елементи на панталоните, датирани од 7 век п.н.е. Гробните предмети на пештерските гробници откриени во близина на тврдината ја докажуваат силната хеленизација на центарот. Урбаната област на латинската колонија беше дефинирана со изградба на идови во блокови од песочник. Воотивниот камен пронајден на ридот Белведере, богат со екс вото и глинени фрагменти од архитектонска и педиментална декорација, се однесува на урбано светилиште, идентификувано со она на Атина Илиес, познато од изворите, всадено по колонијалната основа на дауниското место на богослужба од почетокот на четвртиот век..
Демографска еволуција
Попишани жители (илјадници)
ОУ „Вера Циривири - Трена“ - Дебреште
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува на македонски, турски и албански наставен јазик.
Лучера
Јазици и дијалекти
Дијалектот лучерино, кој се зборува во градот Луцера и во некои соседни села, е класифициран меѓу северноапулиските дијалекти кои припаѓаат на групата јужноиталијански дијалекти. Има веројатно грчко-латинско потекло, воедно има афинитет со арапски, француски, шпански и германски зборови.
Религија
Најраспространетата вероисповед во Луцера е католицизмот. Градот е седиште на епархијата Лучера-Троја, која вклучува 19 општини. Епархијата, суфраган на архиепископијата Фоџа-Бовино, е родена во 1986 година од обединувањето на епархиите Троја и Лучера, и двете од старо потекло. Покрај Санта Марија Патрона и двајцата покровители, Сан Роко од Монпелје и Сан Франческо Антонио Фасани, Лучера може да се пофали со една серија заштитници: Сан Басо ди Лучера, Сан Пардо, Беато Џовани, Сан Марко ди Ека, Беато Агостино Казоти, Сант Антонио од Падова, Сан Лудовико д Анжуј, Сан Винченцо Ферери, Сан Паскуале Бајлон, Сант Алфонсо Марија де Лигуори, Сан Џерардо Мајела, Сан Џузепе, Сан Пјетро и Сан Паоло, прикажани на панелите во внатрешноста на Катедралата Базилика, која датира од 1906 година, заедно со онаа што го прикажува патронот.
Папата Јован Павле II ја посетил Лучера на 25 мај 1987 година, за да го почитува телото на Сан Франческо Антонио Фасани, канонизиран од него претходната година, и да се поклони на анжујската икона на Света Марија, нарекувајќи ја „град на светлината и гласот“.
Музеј за урбана археологија „Џузепе Фиорели“
Музејот за урбана археологија „Џузепе Фиорели“ се наоѓа во внатрешноста на Палацо де Никастри-Кавали, во центарот на градот. Основан и инаугуриран во 1905 година како граѓански музеј, во него се сместени артефакти, почнувајќи од праисторијата до средниот век. Исто така, можно е да се восхитувате на просториите на благородната палата, обврзана од Министерството за културно и еколошко наследство со декрет од 23 август 1984 година, како „значаен пример на величествен дом од XVIII век во Лучера“.
Во внатрешноста на музејот се наоѓа „Споменикот на Спасителот“, пронајден на ридот Белведере, каде што се претпоставува дека храмот бил посветен на божицата Атина.
Велидио
Велидио или Јоанис Велидис (Ιωάννης Βελλίδης или Βελλίδειο) е најголемиот конгресен центар во Солун, со 2400 места. Се наоѓа на улица „Леофос Страту“ број 3. Наречен е според Јоанис Велидис, грчки новинар и издавач.
Саат-кула (Измир)
Саат-кулата во Измир (турски: İzmir Saat Kulesi) — историска саат-кула која се наоѓа на плоштадот Конак во областа Конак во Измир, Турција.
Саат-кулата била дизајнирана од францускиот архитект Рејмонд Шарл и изградена во 1901 година за да ја одбележи 25-годишнината од пристапувањето на Абдул Хамид II на престолот (владеел 1876-1909). Самиот часовник бил подарок од германскиот цар Вилхелм II (владеел 1888-1918) и има османлиски стил на архитектура. Кулата е висока 25 метри и има четири фонтани, кои се поставени околу основата во кружен модел. Столбовите се инспирирани од мавритански теми.
Саат-кулата била прикажана на задната страна од турските банкноти од 500 лири од 1983-1989 година.
Во поранешните балкански провинции на Отоманското Царство, особено во денешните српски, босански и црногорски градови, како што се Белград, Сараево, Бања Лука, Градачац и Стара Варош, сѐ уште постојат такви кули од времето на отоманската ера.
IC 1798
IC 1798 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1798 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,3 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 34 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 41' 55".
Други поделби
Проучување на IC 1798 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 648
NGC 648 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 648 се споменува и како IC 146, ESO 543-6, MCG -3-5-11.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 648 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 648 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 38 м 39,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 49' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 648 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6083. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5855. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 349.
Бетахистин
Бетахистинот е лек против вртоглавица. Често се препишува за нарушувања на рамнотежата или за симптоми на вртоглавица поврзани со Мениерова болест.
Првпат е регистриран во Европа во 1970 за третман на Мениерова болест.
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 8 (Штип)
'''Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 8''' ― куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата била купена од страна на Богоеви од 1989 година.
Јупитер LXIII
Јупитер LXIII, привремено познат како „S/2017 J 2““, е надворешен природен сателит на Јупитер. Откриен е од Скот С. Шепард и неговиот тим во 2017 година, но не бил објавен до 17 јули 2018 година преку Мала планета електронска кружница од Центарот за мала планета.
Тој е со пречник од околу 2 километри и орбитира на голема полуоска од околу 23.303.000 км со наклон од околу 166,4°.
Премиер
Премиер или претседател на владата е личноста која е на чело на владата. Во зависност од моделот на организација на власта во дадена земја, овластувањата на премиерот можат да бидат широки или релативно ограничени. Обично премиерот нема конкретен ресор, но понекогаш се случува тој, истовремено со премиерската функција да ја врши функцијата министер на одредено министерство. При таков случај најчесто се работи за министерството за одбрана.
총리 Minister-president
Мазер (Италија)
Мазер (Maser) — општина во покраината Тревизо во италијанскиот регион Венето, околу 50 км северозападно од Венеција, а околу 25 км северозападно од Тревизо. На 31 декември, 2004, Мазер броел 4.854 жители, а имал површина од 26.0 км².
Занимливости
Масер е познат како местото каде починал славниот архитект Андреја Паладио, создател на Паладијанскиот стил. Во местото се наоѓа неговата Вила Барбаро, дом на семејството Барбаро.
Атенштет
Атенштет — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Халберштат.
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 12 (Штип)
'''Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 12''' ― куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Пе (буква)
Пе е седумнаесетта буква од семитските абџади („азбуки“). Буквата се користи во феникискиот, арамејскиот, сирискиот, хебрејскиот и арапскиот јазик. Основаната звучна вредност на буквата е „п“ (/p/) или „ф“ /f/ (зависи од јазик до јазик).
Арапски
Арапскиот буквата ја пишува како ﻑ :
Буквата во арапскиот се изговара како „ф“.
Хебрејски
Буквата на хебрејски се вика „пе“, а на јидиш „пеј“. Буквата е една од ретките во хебрејскиот која има крајна форма.
Буквата се користи за два гласа во хебрејскиот, со мали модификации. Ако буквата има точка, тогаш таа се изговара како „п“, а ако нема точка тогаш таа се изговара како „ф“.
Шевролет
Шевролет (Chevrolet) е американска автомобилска марка на корпорацијата Џенерал Моторс.
Основана е во 1911 година. Главното седиште на Шевролет е во градот Детроит, Мичиген. Освен автомобили со оваа марка се произведуваат и камиони. Шевролет е најраспространетата марка на Џенерал Моторс со над 20 различни модела.
ОУ „Видое Подгорец“ - Струмица
Видое Подгорец — основно училиште во Струмица, Општина Струмица.
Керасија
Керасија — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Катерина Шарлот Де ла Гарди
Грофицата Кетрин Шарлот Де ла Гарди (родена Катарина Шарлота Таубе; 5 април 1723 - 24 март 1763 година), исто така била позната како Катрин Шарлот де Ла Гарди, била шведска грофица и дворјанка. Таа била позната по нејзината поддршка за вакцинацијата против сипаници во Шведска и по запирањето на последното судење на вештерки во нејзината земја.
Живот
Родена од татко, грофот Едвард Дидрик Таубе од Оденкат и мајка, Кристина Марија Фалкенберг, Катерина била помладата сестра на кралската миленичка Хедвиг Таубе, која била кралска љубовница на кралот Фредерик I од Шведска од 1731 до 1744 година. Кетрин Шарлот служела како хорокен на престолонаследничката принцезата Ловиса Улрика од 1744 до 1748 година.
Кетрин Шарлот Де ла Гарди била опишана како талентирана, храбра, убава и со чиста визија, без предрасуди и со отворен ум. Таа добила само вообичаено плитко женско образование за достигнувања кои требало да ја направат привлечна на брачниот пазар, но таа се едуцирала себеси на различни теми преку автодидактицизам и станала поддржувачка на добата на просветителството.
Таа била доживотна пријателка на Олоф фон Далин и Карл фон Лине, кој го изразил своето восхитување кон неа.
Таа се омажила за грофот Понтус Фредрик Де ла Гарди, брат на научничката Ева Екеблад, во 1748 година. По венчавката, таа се населила во замокот Сјо.
Пионерка на вакцинацијата против сипаници
Еден од двата дела по кои е најпозната е како пионерка на вакцинацијата против големи сипаници. Нејзините напори да ја поттикне употребата на вакцинација понекогаш се нарекуваат пробив за вакцинација против сипаници меѓу јавноста, и иако ова можеби е претерување, таа е позната како страствна поддржувачка на тогаш многу контроверзниот метод.
Додека бароницата Катарина Шарлота Рибинг, сопругата на Чарлс Де Гир, во реалноста била првата од шведската аристократија која ги инокулирала нејзините деца, Кетрин Шарлот Де ла Гарди била таа која, откако го следела примерот на Рибинг со вакцинирање на нејзините деца, станала пионер со популаризирање на овој метод меѓу селанството.
Вакцинацијата против сипаници била официјално воведена во Шведска во 1756 година, првично наишла на голем отпор. Де ла Гарди се сметала за еден од пионерите на вакцинацијата против сипаници, бидејќи таа активно се обидувала да ја охрабри јавноста да ја спроведе. Отпорот меѓу селанството бил голем, но таа успеала да убеди некои родители од селанството да ги вакцинираат своите деца, што наводно предизвикало пробив во подготвеноста за примена на вакцината против сипаници кај селанството. Децата за кои станува збор, без разлика дали правилно или не, се наведени како првите шведски деца кои биле вакцинирани.
Спречување на судење на вештерки
Вториот чин по кој останала запаметена биле нејзините успешни напори да го запре последното судење на вештерки во Шведска. Во 1757 година, избувнала вештерска хистерија во парохијата Ал во Даларна, каде што тринаесет жени и пет мажи биле обвинети дека киднапирале деца и ги донеле на Сабат на вештерки. Гувернерот Пехр Екман наредил нивно апсење, испрашување и мачење.
Де ла Гарди станала свесен за судењето за време на патувањето во Даларна во 1758 година. Таа со помош на своите врски ги известила властите во главниот град и така успеала да го прекине судењето. Работата била третирана од локалните власти и црквата, а кога станала позната во земјата, било третирано како скандал. Додека судењата за вештерство формално сè уште биле легални во Шведска, законот во пракса се сметал за непостоечки, а судењата на вештерки феномен од минатото: ниту една личност всушност не била погубена поради вештерство половина век. Парламентот спровел истрага, сите обвинети биле ослободени, а гувернерот Екман, кој ги прифатил обвиненијата за вештерство и дозволил тортура, бил осуден на казна затвор и разрешен од својата позиција.
Де ла Гарди им помагала на жртвите од ловот на вештерки со правна помош и се погрижила да им биде доделена отштета од државата, бидејќи измачувањето ги направило неспособни за работа.
Љубовен триаголник
Кетрин Шарлот Де ла Гарди била пријателка на поетесата Хедвиг Шарлота Норденфлихт, чија најпозната поема, Öfver en Hyacint, е љубовна поема која ја опишува љубовта на Норденфлихт кон младиот Јохан Фишерстром. Последната песна на Норденфлихт го прикажувала љубовниот триаголник помеѓу Норденфлихт, Фишерстром и Кетрин Шарлот Де ла Гарди, кој се случил во текот на зимата 1762/3 година, кога Фишерстром бил вработен како инспектор во имотот Де ла Гарди, замокот Сјо, додека, Норденфлихт изнајмил викендица во близина.
IC 1799
IC 1799 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1799 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 34 м 57,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 52' 49"".
Други поделби
Проучување на IC 1799 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Allographa leptospora
Allographa leptospora е вид на лишаи од фамилијата Graphidaceae. Лишајот првпат бил формално опишан во 1921 година од финскиот лихенолог Едвард Август Ваинио како Graphis leptospora. Примерокот од типот бил собран во 1904 година од германскиот ботаничар Карл Курт Хосеус на Дои Сутеп                   ( провинција Чианг Маи, Тајланд), каде што бил пронајден како расте на кора од дрвја. Хосеус ги испратил овој и другите лишаи собрани од Тајланд во Ваинио на идентификација. Роберт Ликинг и Клаус Калб го пренеле во родот Алографа во 2018 година. Во 2016 година, лишајот беше пријавен од планините Синтра, Португалија, што беше негова прва документирана појава во Европа.
Allographa leptospora има белузлав талус со дебели, пругаста лирели. Неговите аскоспори, кои имаат до 15 септи, обично се мерат 40-75 со 8,0-9,5 μm.
Кахриманли
Кахриманли, Кахирманли или Караманли (Κρεμαστή, Кремасти), до 1927 година (Καχηρμανλή, Καραμανλή, Кахирманли, Караманли) – село во Република Грција, во општината Кожани, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 92 жители.
Географија
Селото се наоѓа североисточно од Кожани, на еден километар источно од Искуплер, на самиот пат што од Кожани води за Бер.
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Кахирманли е турско село во Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година, во Караманли живееле 55 Турци.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Кахирманли станува дел на Кралството Грција.
Во 1913 година селото Кахирманли има 84 жители. Во 1920-тите години според Лозанскиот договор населението се иселува во Турција, а на негово место се населиле бегалци, Грци Понди, од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 34 семејства и 146 жители бегалци.
Во 1927 година името на селото е променето во Кремасти.
Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Александар Карелин
Александар Карелин (руски: Александр Александрович Карелин; роден на во ) — поранешен советски и руски борач, Херој на Руската Федерација. Има повеќе прекари како: „Руска мечка“, „Руски Кинг-Конг“ , „Александар Велики“ и „Експеримент“. Карелин се смета за најуспешниот борач во грчко-римски стил на сите времиња. Карелин освоил златни медали на Олимписките игри во 1988, 1992 и 1996 година под друго знаме (Советски Сојуз, Обединета екипа и Русија) и сребрен медал на Олимписките игри во 2000 година. Неговиот рекорд за борење е 887 победи и два порази. Карелин бил носител на национално знаме на три последователни Олимпијади: во 1988 за Советскиот Сојуз, во 1992 за Обединета екипа, а во 1996 година за Русија.
NGC 5226
NGC 5226 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 5 април 1877 година од страна на Јохан Лудвиг Емил Дреер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5226 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 5226 има привидни димензии од 0,3' х 0,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 35 м 3,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 55' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Палацо Медичи Рикарди
Палацо Медичи Рикарди или Палацо Медичи (итал. Palazzo Medici Riccardi) — ренесансен дворец во центарот на Фиренца, Италија.
Дворецот е дело на Микелоцо ди Бартоломео Микелоци изграден по нарачка на Козимо де Медичи, од влијателното семејство Медичи, помеѓу 1445 и 1460 г. Зданието е познато по изѕиданата фасасда со рустикација и ѕидарски камен. Триделната елевација тука е замислена како отелотворение на духот на ренесансната рационалност, поредок и класицизам во човечки размери. Хоризонталната поделба на фаасадата е изведена со хоризонтални окапници што го делат зданието на три ката, следниот понизок од претходниот. Вака објектот изгледа полесен во однос на мошне тешкиот корниз кој ја карактеризира контурата на целото здание.
Во проектирањето на дворецот, Микелоцо нашол инспирација во римските градежни начела, и начелата на неговиот претходник, Филипо Брунелески. Ренесансната архитектура се стремела да го возобнови римскиот стил од тогашните зданија и насликаната архитектура на фреските. Кај дворецот Медичи Рикарди, рустикацијата на ѕидовите и корнизот имаат свои претходници во римската уметност.
Палатата Медичи Рикарди е една од многуте палати изградени во просперитетот на Фиренца. Иако зданието очигледно претставувало витрина за насобраните богатства на семејството Медичи, стилот е сепак е воздржан. Во 1459 петнаесетгодишниот Галеацо Марија Сфорца гостувал во палатата, и во едно писмо ја опишал недовршената палата, кадешто целата негова свита била сместена мошне благородно: "...веројатно најдобриот дом што сум го видел во животот — прекрасни таваници, високи ѕидови, мазни површини на влезовите и прозорците, голем број одаи и салони, елегантни работни соби, скапоцени книги, уредни и отмени градините, таписерии, ковчези од непроценлива вредност изработени со врвно мајсторство, благодорни скулптури, безброј облици и дезени, како и најскапоцени прибори за јадење...“"
Николо де Карисими, советник на Галеацо Марија, ги опишува одаите и градината: "„украсени на сите страни со злато и разни фини мермери, резби и скулптури во релјеф, па дури и подот и клупите имаат слики во интарзија со перспектива изработени од најдобрите мајстори; таписерии и украси од злати и свила; сребрени садови и полици со книги на кои им нема крај... градината пак, е поплочена со најдобар измазнет мермер и најразлични растенија, и сето ова како да е насликано, а не вистинско.“"
Козимо го дочекал младиот Сфорца во капелата која била „не помалку украсена и убава од остатокот од куќата“. Единствениот зачуван дел од палатата што датира од XV век е Капелата на Трите Свети крала живописана од Беноцо Гоцоли (1461) богата со анегдоти и ликови така убедливо претставени, што веќе долго време се смета дека се портрети на членовите на семејството Медичи, заедно со царевите Јован VIII Палеолог и Жигмунд Луксембуршки како парадираат низ Тоскана преправени како Трите Свети крала.
Пред изградбата, семејството Медичи било протерано од Фиренца како закана за републиканскиот поредок. Со нивното враќање на фиренската сцена, семејството се држело настрана за да не им паѓа во очи на републиканците. Ова се смета за причината што Козимо де Медичи го одбил првичниот предлог на Брунелески.
Соколарство
Соколарството е вештина на ловење со птици грабливки, датира од пред неколку милениуми. Соколарството се среќава на територијата на Македонија уште од најдалечното минато. Најголем расцут соколарството доживува во средниот век. Едно од најстарите пишани дела кое датира од XIII век е „Умешност во ловот со птиците“ (латински: De arte venandi cum avibus) напишано на латински од Фридрих II.
Ловот со птици грабливки бил аристократска забава и посебни феудални закони, како и религиозни нарачки биле вмешани во одгледувањето и тренирањето на грабливките, како и во основањето на првите соколарски школи. Тренираните соколи биле ценети како скапоцен поклон од значителна вредност, и често се користеле во дипломатски цели.
Соколарските клубови се формирани со цел за конзервација на соколарските традиции, за развој во одгледувањето, размножувањето и тренирањето на птиците грабливки, како и ловот со нив. Условите за зачленување во ваквите соколарски клубови се:
Почетниците се подготвуваат од страна на искусни соколари и по кус период на пракса се во можност да го полагаат соколарскиот испит. Употребата на птици грабливки во соколарството ја одобрува посебно административно тело за управување со дивечот, а дозволите за поседување и размножување ги дава посебно тело за заштита на природата.
Птици кои најчесто се употребуваат во соколарството се: јастреб кокошкар (Accipiter Gentillis), сив сокол (Falco peregrinus) степски сокол (Falco cherrug) и златен орел (Aquila chrysaetos). Дивеч кој најчесто се лови се еребици, фазани, зајци и лисици.
Чешките соколари користат околу 200 птици за соколарење и околу 40 за вештачко размножување. Секоја година се произведуваат над 350 птици кои се наменети за соколарите или пак за реинтродукција во природа. Голем број соколари се занимаваат со размножување и на други птици грабливки, како што е малечкиот сокол гулабар, па сѐ до различни видови на орли и бувови. Настрана од тренирањето и ловот со птиците грабливки, соколарите играат и важна улога во заштитата на птиците грабливки во природата, вклучувајќи ја и грижата за повредените или хендикепирани единки.
Најпрестижен е годишниот соколарски состанок, кој се одвива во Опочно - Чешка, каде се собираат соколари од цела Европа. Состанокот трае неколку дена, а е пропратен со соколарење на терените кои се богати со разновиден дивеч. Повеќето соколарски клубови се членови или пак се стремат за членство во IAF - Меѓународната Асоцијација за Соколарство (и конзервација на птиците грабливки) која постои од 1991 година.
Данштет
Данштет (Danstedt) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Нордхарц.
1188
1188 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1188 година од новата ера, 188. од вториот милениум, 88. од XII век и деветта од 1180-тите.