cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бургер Кинг
Поврзано: Список на земји со Бургер Кинг Франшиза и гладен Џек (List of countries with Burger King franchises and Hungry Jack's) Додека БК почна со локации надвор од континентална САД во 1963 година со една продавница во Сан Хуан, Порторико, тоа не се смета за меѓународно присуство до неколку години подоцна. Набрзо по купувањето на синџирот од Пилсбури, се отвори првиот меѓународен ресторан во Виндзор,Онтарио, Канада во 1969 година. Други меѓународни локации следат наскоро после:. Океанија во 1971 година и Европа во 1975 година, со ресторан во Мадрид,Шпанија. Во почетокот на 1982 година, Б.К. и неговите франшизи започнаа со работа со продавници во неколку источноевропски земји од Азија, вклучувајќи ја Јапонија, Тајван,Сингапур и Јужна Кореја. Поради високата конкуренција,сите јапонски локации беа затворени во 2001 година, сепак БК повторно влезе на јапонскиот пазар во јуни 2007 година. Б.К. Централна и Јужна Америка почнаа да работат во Мексико во доцните 1970-и од раните 1980-ти во Каракас, Венецуела, Сантјаго, Чиле и Буенос Аирес, Аргентина. Додека БургерКинг заостанува зад "Мекдоналдс" во меѓународни локации со повеќе од 12.000 продавници, тој успеа да стане најголемиот синџир во неколку земји, вклучувајќи Мексико и Шпанија. За да им помогне во својата меѓународна експанзија, Бургер Кинг има воспоставено неколку подружници за развој на стратешките партнерства и сојузи за да се прошири на нови територии; воЕвропа, подружницата на Бургер Кинг, Бургер Кинг Европа е одговорна за издавање лиценци и развој на БК франшизи во тој пазар, Африка и Западна Азија. Во Азија, деловната единица се справува со франшизата за Источна Азија, азискиот потконтинент и сите океански територии, освен Австралија. Австралија е единствената држава во која Бургер Кинг не работи според неговото име. Кога компанијата се постави во 1971 година, се дозна дека името е веќе заштитено од продавница за готова брза храна во Аделаида. Како резултат на тоа, Бургер Кинг предвиде за австралиската франшиза, Џек Коуин (Jack Cowin), список на можни алтернативни имиња кои би можеле да се користат за име на Австралиските ресторани.Коуин избра "Гладен Џек" (Hungry Jack). По истекот на заштитното име во доцните 1990-ти, Бургер Кинг безуспешно се обиде да го воведе името на континентот. По поразот на тужба поднесена против него од страна на сопственичката на Гладен Џек, компанијата и отстапила територија на неговата франшиза.
Во текот на десет години почнувајќи од 2008, Бургер Кинг предвидува 80% од својот удел на пазарот да биде управуван од страна на странска експанзија, особено во регионалните пазари на Азискиот Пацифик и Индискиот Потконтинент. Додека ТПГ групацијата продолжува меѓународната експанзија на Б.К., најавувајќи планови да се отвори нова франшиза локации во Источна Европа, Африка и Блискиот Исток, и Бразил, компанијата планира да се фокусира на трите најголеми пазари, Индија, Кина и Јапонија.Компанијата планира да додадете повеќе од 250 продавници во овие азиски територии, како и други земји, како што е Макао, до крајот на 2012 година. Нејзиното проширување во индискиот пазар ја прави компанија со понеповолна конкурентска позиција со другите ресторани за брза храна, како KFC ([http://KFC KFC] ) поради големата аверзија во земјата на Хинду мнозинство за говедско месо. БК сака да ги искористи нивните производи со не-говедско месо, како што се ТендерКрисп (TenderCrisp) и ТендерГрил (TenderGrill) сендвичи, како и други производи за да им помогне да се надминат оваа пречка и да се прошират во таа земја.
На крајот од својата фискална 2010 година, Бургер Кинг е вториот по големина синџир на ресторани за хамбургери и брза храна со локации на ресторани низ светот зад индустријата на "Мекдоналдс"(McDonald's) (32.400 места) и четврт по големина синџир на ресторани за брза храна севкупно после Yum!(Yum! Brands) (37.000 места), Мекдоналдс и Сабвеј (Subway )(32.000 локации).
Франшиза
Главна статија: Франшизи на Бургер Кинг Кога Корпорацијата Бургер Кинг започна со франшизирање во 1959 година таа се потпираше на моделот на регионално франшизирање каде што франшизите го купуваат правото да отворат продавници во одреден географски регион.Овие франшизни договори му даваат на КБК многу малку надзор и контрола над своите франшизи и тоа резултираше со прашања за контрола на квалитетот на производот, складирањето, дизајнот и операциските постапки. Во текот на 1970-те структурните недостатоци во франшизниот систем на Бургер Кинг станаа сè повеќе проблематични за Пилсбури. Главен пример е односот помеѓу Бургер Кинг и франшизата во Луизијана, Чарт Хаус (Chart House), најголемата франшизна група на Бургер Кинг во тоа време со над 350 локации во САД. Сопствениците на компанијата Вилијам и Џејмс Тротер направија неколку потези да го преземат Бургер Кинг во текот на седумдесеттите, но сите беа отфрлени од страна на Пилсбури. По неуспешните обиди да се здобијат со компанијата, односот помеѓу Чарт Хаус и Бургер Кинг се расипал и на крајот преминал во тужба. Чарт Хаус на крајот ги оддели своите Бургер Кинг операции во раните 1980-ти во холдинг компанијата наречена Дајверси Фудс (DiversiFoods), која пак беше купена од страна на Пилсбери во 1984 година и склопена во операциите на Бургер Кинг. Овај модел на франшзирање останал во местото до 1978 година кога Доналд Смит Н. пристигнал во компанијата. Смит иницираше преструктуирање на сите идни франшизинг договори, оневозможувајќи им на новите сопственици од живеат повеќе од еден час од нивните ресторани, спречувајќи ги корпорациите да бидат сопственици на франшизите и забрана на франшизите да работат со други синџири. Оваа нова политика ефикасно ја ограничи големината на франшизите и ги спречи поголемите франшизи како Чарт Хаус да го предизвикаат Бургер Кинг. Смит, исто така, побара КБК да биде примарен сопственик на новите локации и да ги издава или да ги дава на лизинг своите ресторани на франшизите. Ова правило ќе и овозможи на компанијата да преземе активности за неуспешните продавници или да ги отстранат оние сопственици кои не ќе се во согласност со насоките и политиките на компанијата.Од 1988 родителот на КБК Пилсбури пропушти многу од промените на Смит,намали со изградба на нови локации и го успори растот. Запоставувањето на Бургер Кинг од страна на новиот сопственик Гранд Метрополитен, и неговиот наследник Диагео, понатаму му наштети на угледот на брендот, предизвикувајќи значителна финансиска штета на франшизите на БК.
Во 2001 година, по речиси осумнаесет години постојан раст, состојбата на своите франшизи започна да влијае на вредноста на компанијата. Една од најтешко погодените франшизи беше продавницата Амери Кинг (AmeriKing) која поради големите долгови беше принудена да банкротира. Неуспехот на Амери Кинг длабоко влијаеше на вредноста на Бургер Кинг, и ги стави преговорите меѓу Диагео и ТПЦ Капитал до група на чекање. Развојот на настаните на крајот го принуди Диагео да ја намали вкупната продажна цена на синџирот од речиси три четвртини од една милијарда долари. По продажбата, новоименуваниот извршен директор Бредли Блум иницираше програма да им помогне на околу 20% од своите франшизи, вклучувајќи ги и четирите најголеми, кои биле во финансиска нестабилност, стечај или престанале да работат заедно. Во партнерство со Калифорнискиот Капитал, ЛЛЦ, компанијата основа иницијатива за финансиско преструктуирање на франшизите, програма за решавање на финансиските проблеми со кои се соочува Б.К. и финансиски потресените франшизи. Иницијативата беше наменета да им помогне на франшизите во реструктуирањето на нивните бизниси со цел да се исполнат финансиските обврски, се фокусира на ресторан со оперативната совршеност, реинвестираат во нивното работење со цел да се врати профитабилноста. Поединечни сопственици ја искористија слабоста на Амери Кинг. Еден од регионалните сопственици на Б.К., со седиште во Ал Кабрера Мајами, купи 130 дуќани сместени главно во Чикаго и на горниот дел од средината на западниот регион, од неуспешната компанијата по цена од 16.000.000 долари, околу 88 % од нивната првична вредност. Новата компанија, која започна како Партнери на Основната Вредност и на крајот стана Хартленд Фудс (Heartland Foods), исто така купија и дополнителни 120 продавници од погодените сопственици. Како резултат г-дин Кабрера стана најголемото малцинство во франшизата на Бургер Кинг а Хартленд Фудс една од најголемите франшизи на компанијата. До 2006 година, компанијата беше во вредност од над 150 милиони евра, и беше продадена на GSO Капитал Партнерс со седиште во Њујорк. Други купувачи се Кевин Фаулк, Маркус Ален and Мајкл Стренан кои колективно купија 17 куќи во градовите на Норфолк и Ричмонд, Вирџинија, и Синсинати. По инвестирањето во нов декор, опрема и кадар за преквалификација, многу продавниците покажаа раст приближно до 20%.
Правни прашања
NGC 2489
NGC 2489 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2489 се споменува и како OCL 690, ESO 430-SC3.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 56 м 15,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 30° 3' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 2489 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 362; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7119. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
1095 п.н.е.
1095 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1095. година пред новата ера, 95. од вториот милениум п.н.е., 95. од 11 век п.н.е. и шеста од 1090-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4413 и 4414 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3655 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2665 и 2666 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 342 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1095 година се протега во 1541 и 1542, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1601 и 1602 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 552 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1769 и 1768 исламска година пред хиџра.
Елеонора Аквитанска
Елеонора Аквитанска (Aliénor d'Aquitaine; 1122 — 1204) — сопруга на англискиот крал Хенри II и една од најмоќните средновековни жени.
Таа била кралица на Франција, а подоцна и на Англија.
Таа е родена во семејството на Гијом X како најголемо дете. Таа добила големо образование, проучувајќи го латинскиот јазик. По смртта на нејзиниот татко, таа на свои 15 години станала војвотка на Аквитанија. По ова, таа се оженила за францускиот крал Луј VII. По раѓањето на својата втора ќерка, таа се развела од францускиот крал во 1152 година. Како причина од страна на Луј било наведено неверството. Во текот на Втората крстоносна војна, таа го придружувала својот сопруг во патот кон Светите земји. Кога престигнале во Антиохија, таа станала гост на постојани банкети кои биле организирани од страна на кнезот Рејмон Поатје. По ова, тие станале љубовници. По ова, таа испратила повик до грофот од Анжу да испрати понуда до англискиот крал Хенри за да се ожени со неа, Така, на 18 мај 1152 година таа стапила во брак со Хенри. Во следните години, таа го дарувала со пет сина и три ќерки:
Равиндра Прабат
Равиндра Прабат — индиски писател и есеист. Познат е по своите прозни дела, во кои со помош на сопсвенитот наративен стил ги спојува фантазијата и митологијата со реалниот свет.
NGC 4696A
NGC 4696A — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4696A се споменува и како ESO 322-77, MCG -7-26-43, DCL 197, IRAS 12441-4113.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4696A е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4696A има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 29' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 4696A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43120. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Џамфел Ѓацо
Џамфел Ѓацо (1758-1804) бил осмиот далај-лама. Роден е во месноста Лари Ганг во горен Цанг во југоападен Тибет.Неговиот татко Сонам Дарѓе и неговата мајка Фунцок Вангмо биле од Кам.Тие биле далечни потомци на еден од најголемите херои во епот за царот Гесар, Драла Цеѓал.
Традиционална историја
Кога бил смислен Џамфел Ѓацо во селото имало голема берба на јачмен каква што немало претходно во Тибет.Кога мајката на Џамфел,Фунцок Вангмо вечерала со своите роднини се појавило виножито коешто ја допрело за рамо и и дало знак дека ќе роди свето дете.
Наскоро по раѓањето во шестиот месец од годината на огнениот бик (1758),светото бебе честопати пробувало да седне во позиција на медитација и да се сврти кон небото.Кога за тоа дознал шестиот панчен-лама Лобзанг Палден Јеши, тој изјавил дека тоа е всушност реинкарнација на далај-лама.
На возраст од две и пол години Јамфел бил однесен во манастирот Ташилхунпо во Шигатсе каде што била извршена церемонија во чест реинкарнацијата на далај-ламата.
Тој бил однесен во Ласа и прогласен за водач на Тибеќаните во Потала во седмиот месец од годината на водниот коњ(1762).Тогаш тој имал само 5(некаде 4) години,а церемонијата ја водел Демо Тулку Јамфел Јеши,првиот намесник којшто го претставувал далај-ламата кога тој бил многу мал.Церемонијата бил одржана во „Храмот над мислата во Втора Потала.“
Кратко потоа тој го дпбил и името Џамфел Ѓацо од Лобзанг Пандел Јеши, а целосно бил почестен во 1777.
Со земјата продолжиле да управуваат намесниците и за време на годината на дрвениот змеј (1784) кога намесникот бил испратен како амбасадор во Кина, па далај-ламата управувал само до враќањето на намесникот во 1790 година којшто дошол да му помогне.
Англискиот далај-лама го изградил паркот Норбулинка и Летниот дворец во предградијата на Ласа. Тој исто така поставил и статуа на Буда за луѓето од јужен Тибет коишто во шеесеттите години на XX век биле однесени во Индија.
Џамфел Ѓацо починал во 1804 година, на возраст од 47 (некаде 46) години.
Индиски носорог
Индиски носорог познат и како азиски носорог — голем цицач кој живее на териториите на Непал, Бутан, Пакистан и во Асам, Индија. Негово природно живеалиште се пасиштата и шумите во подножјето на Хималаите. Индискиот носорог може да трча на кратки растојанија со брзина од 40 км/ч и е одличен пливач. Има одличен слух и осет за мирис, но многу слаб вид. Иако во минатото бил доста распространет, ловот и уништувањето на неговото природно живеалиште за создавање земјоделски површини драстично го намалиле нивниот број, па на почетокот на XX век останале само 100-200 единки. Заштитата која е донесена во 1910 година овозможила зголемување на популацијата, која во 2006 година достигнала бројка од 2500 единки.
Таксономија
Индискиот носорог е првиот носорог кој бил познат на европејците. Научното име на носорогот – Rhinoceros доаѓа од двата грчки јазикгрчки збора ῥινός (ринос) што значи нос и κέρας (керас) што значи рог. Инискиот носорог е монотипичен, што значи дека не постојат подвидови. Rhinoceros unicornis е типовен вид за семејството Rhinocerotidae, и за првпат е класифициран од Карл Лине во 1758 година.
Еволуција
Предците на носорозите се одвоиле од останатите непарнокопитни животни за време на раниот еоцен. Според анализите на митохондриалната ДНК предците на денешните носорози се одвоиле од предците на Equidae пред околу 50 милиони години. Семејството Rhinocerotidae за првпат се појавило во Евроазија за време на доцниот еоцен, и предците на овие носорози се распространиле низ Азија на почетокот на миоценот.
Фосили од индискиот носорог се појавуваат за време на средниот плеистоцен. За време на овој период родот Rhinoceros бил распространет низ југоисточна и јужна Азија, со единки кои живееле на Шри Ланка. За време на холоценот, односно пред околу 3200 години, единки живееле дури и во Пакистан и Гуџарат. Индискиот и јаванскиот носорог, единствените членови на родот Rhinoceros, во фосилните остатоци во Азија за првпат се појавуваат пред 1,6-3,3 милиони години. Според молекуларните анализи се претпоставува дека видовите се одвоиле многу порано, односно пред околу 11,7 милиони години. Се смета дека индискиот и јаванскиот носорог не се многу блиски роднини со останатите видови на носорози. Неколку истраживања поставиле хипотези дека овие два вида се многу поблиски со изумрените Gaindetherium и Punjabitherium. Според деталните истражувања на кладите во Rhinocerotidae, постојат хипотези дека Rhinoceros и изумрениот Punjabitherium се во иста клада со Dicerorhinus (Суматранскиот носорог). Други истражувања пак, укажуваат дека суматранскиот носорог е сепак поблизок со двата африкански видови. Можно е суматранскиот носорог да се одвоил од азиските носорози пред околу 15 милиони години.
Kарактеристики
Големината на овие носорози е слична со големината на белиот носорог од Африка. Овие два вида се најголеми од сите видови на носорози. Возрасен мажјак во дивината е поголем од женката и тежи од 2200 до 3000 килограми. Жанка индиски носорог тежи околу 1600 килограми. Индиските носорози се високи од 1,7 до 2 метри и имаат должина од 4 метри. Најголемиот регистриран примерок тежел околу 3500 килограми. Индискиот носорог има само еден рог, кој е присутен и кај машките и кај женските единки, но го нема кај новородените. Рогот, како ноктите и косата е составен од кератин и почнува да расте после 6 годишна возраст. Кај повеќето возрасни идивидуи рогот достигнува должина од околу 25 сантиметри, но регистрирани се единки и со рекордна должина од 57,2 сантиметри. Рогот е свиткан наназад и е со црна боја. Кај животните во заробеништво рогот често е свртен надолу. Овој носорог има дебела, сребрено-кафеава кожа кој добива розова боја во близина на наборите кои го прекриваат телото. Кај мажјаците има дебел набор на вратот. Предните нозе и рамениците се прекриено со еден вид на џумки. Има многу малку влакна, освен трепките, влакната на ушите и на врвот на опашката. Во зарбеништво четири единки живееле над 40 години, од кој настарата единка умрела на возраст од 47 години.
Однесување
Овие животни живеат на пасиштата и во речните шуми, но поради загубата на природното живеалиште се приморани да живеат на пообработливи почви. Најчесто се самотни животни, со исклучок на мајките и нивните малечки, и паровите за време на сезоната на парење, иако сепак понекогаш се собираат во регионите каде се бањаат. Носорозите имаат таканаречени домашни пространства. На мажјаците се со колемина од 2 до 8 квадратни километри и често се препокриваат едни со други. Доминантните мажјаци се толеранти кон мажјаците кои поминуваат низ нивната територија, освен за време на сезоната за парење кога има борби. Активни се навечер и рано наутро. Денот го поминуваат валкајќи се во езерата, реките и барите за да се разладат. Носорозите се одлични пливачи. Индиските носорози имаат многу малку природни непријатели, освен тигрите. Се случува тигар да убие незаштитено младо, но ворасните единки не се толку ранливи поради нивната големина. Луѓето се единствената закана за овие животни, кои ги ловат за забава или за нивниот рог. Птици од семејствата Sturnidae и Ardeidae се хранат со безрбетници кои ги има на кожата на носорогот и околу неговите стапала. Познато е дека постојат еден вид на коњски муви кои ги касаат носорозите. Индискиот носорог е доста осетлив на болести предизвикани од паразити како што се цевчести црви, пијавици и крлежи. Забележани се и болести како антркас и сепса.
Исхрана
Индискиот носорог е хербиворно животно. Скоро ексклузино нивната исхрана се состои од трева, но се храни и со листови, фиданки, плодови и водни растенија. Истражување кое било направено со непалскиот парк Читаван во 1978 година покажало дека овие носорози се хранат со 183 различни видови на растенија, од кои 70-89% претставувале тревести видови .. Индискиот носорог ја користи горната усна за да ги зграпчи растенијата, и има доста развиени предни заби за да ги кине растенијата.
Социјално однесување
Возрасните мажјаци генерално се самотни животни, освен за време на сезоната на парење и борбите со други мажјаци. Возрасните женки се исто така самотни животни кога немаат малечки. Мајките индиски носорози остануваат со своите млади и до 4 години после нивното раѓање, дозволувајќи понекогаш на младите да останат дури и ког се раѓа ново младенче. Младите носорози кои сѐ уште не достигнале зрелост често формираат групи. Групи од 2-3 млади мажјака најчесто живеат во маргиналните делови на животниот простор на доминантните мажјаци. Младите женки се помалку социјални од мажјаците. Индиските носорози формираат повремено и краткотрајни групи, најчесто во шумските мочуришта за време на сезоната на монсуни и на пасиштата за време на март и април. Групи до 10 носорози се собираат во мочуриштата, но овие групи се сотавени од доминантен мажјак, жанки и младенчиња, но нема млади мажјаци. Индискиот носорог е доста вокално животно. Употребува најмалку 10 различни звуци како грофтање, мукање, рикање, пиштење и јачење. Како дополна на комуникацијата со звуци користи и олфакторни знаци. Возрасните мажјаци уринираат наназад, на растојание од околу 3-4 метри, најчесто како одговор на вознемирување од други единки. Како и останатите носорози, и индискиот носорог изметот го остава во големи купови. Индискиот носорог има и мирисни жлезди со кои ги означува овие купови од измет. Набљудувани се мажјаци кои се движат душкајќи ја земјата, најверојатно следејќи го мирисот оставен од женките. Во група, овие носорози најчесто се пријателски расположени. Набљудувани се како се поздравуваат со триење на главите, испуштање специфични звуци или лижење. Исто така понекогаш и играат, трчајќи и носејќи фиданки во устата. Возрасните мажјаци се главни иницијатори на борби. Борбите помеѓу доминантни мажјаци е најчестата причина за смрт меѓу носорозите. Мажјаците се исто така доста агресивни и кон женките за време на парењето. Мажјаците ги прогонуваат женките на долги растојанија и понекогаш директно ги напаѓаат. За разлика од африканските носорози, индискиот носорог напаѓа со забите секачи, а не со рогот.
Размножување
Во зоолошките градини, женките почнуваат да се парат на возраст од 4 години, но во дивината најчесто почнуваат да се парат после шестата година. Поголемата возраст во дивината најверојатно е поради фактот што тие треба да бидат доволно големи за да не бидат убиени од агресивните мажјаци. Периодот на носење на младенчињата трае 15,7 месеци. Интервалот помеѓу две раѓања е од 34 до 51 месец. Во заробеништво мажјаците се парат на возраст од 5 години, но во дивината само доминантните мажјаци се парат, а за да станат доминантни носорозите мора да бидат многу поголеми и постари. За време на пет-годишни истражувања бил регистриран само еден мажјак кој имал успех за време на сезоната на парење и кој бил проценет дека е стар помалку од 15 години.
Распространетост
Во минатото Rhinoceros unicornis бил распространет во подножјето на Хималаите, од северниот дел на Пакистан до северот на Бангладеш и до Асам (Индија). Не е докажано но се претпоставува дека живеел и во Мјанмар, југот на Кина и Индокина .. За време на XV век популацијата била грубо проценета на 500.000 единки .. Индискиот носорог денес е целосно изумрен во Пакистан и Бангладеш и е доста редок во Индија и Непал.
Популации и закани
Индискиот носорог бил немилосрдно ловен за време на 19тиот и почетокот на XX век. Според одредени извештаи од средината на XIX век, некои офицери во Асам поединечно убиле по над 200 носорози секој. Во почетокот на 1900-тите, државните служби почнуваат да се загрижуваат за опстанокот на овој вид. До 1908 година во Каиранга, еден од главните региони во кој живеел овој носорог, популацијата паднала на само 12 единки. Во 1910 година, ловот на носорози во Индија бил забранет. Овој вид на носорог е успех на програмите за заштита. Од само 100-тина единки кои останале во почетокот на 1900-тите, еден век подоцна нивниот број се зголемил на 2500 единки. И покрај успехот, индискиот носорог сѐ уште е загрозен вид. Најголема закана сѐ уште претставува нелегалниот лов поради неговиот рог. Во источна Азија се смета дека рогот има исцелителни моќи и се употребува во традициналната кинеска медицина. Загубата на природното живеалиште исто така е закана за овој вид. Индиската и непалската влада заедно со Светскиот фонд за дива природа (WWF) презема мерки за заштита на индискиот носорог. Денес овој носорог е заштитен во националниот парк Казиранга, Националниот парк Манас, резерватот Побитора во Асам (каде има најголема концентрација од овие животни), Националниот парк Оранг, резерватот Лаокова и националниот парк Читван. Демографијата на Rhinoceros unicornis. Извори: тука.
Во заробеништво
Rhinoceros unicornis е присутен во зоолошките градини веќе долго време. На почетокот размножувањето на индиските носорози во заробеништво било неуспешно. Првиот индиски носорог кој е роден во заробеништво е регистриран во Катманду во 1826 година. Во следните 100 години немало ниту еден успешен случај на бременост, сè до 1925 година кога е роден носорог во зоолошката градина во Калкута. Во Европа не биле родени носорози сè до 1956 година, меѓутоа денес програмите за размножување се доста успешни. До 2005 година, во светот се родени околу 140 индиски носорози во заробеништво.
Вигната (Бонче)
Вигната  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Бонче. Претставува базилика од доцноантичкото време.
Кај Старо Бонче е локалитетoт Вигната. Поврзан со културата на големиот градски центар од подлабоката антика се локалитетите Цветково, Младено, Црквиште и други траги на материјална култура од различни времиња.. .
Црква „Св. Петка“ - Ињево
Света Петка — манастирска црква на Ињевскиот манастир „Св. Петка“.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 17 ноември 1994 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Стефан, а била доврешна во текот на следната година и осветена на 22 октомври 1995 година.
Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. Куполата е изработена од црвени тули и не е малтерисана освен на рабовите на осумте страни кои се во бела боја. Во средината на секоја страна на куполата има по една монофора. Главниот влез се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена припрата, а над влезната врата има ниша со мозаик на којшто е претставена Света Петка. Црквата има и спореден влез на северната страна. Објектот е изграден од тули и во целост е покриен со кров од ќерамиди. Иконите во црквата биле изработени од страна на зографот Стефан од Охрид.
Историја на папството
Историјата на папството ја претставува духовната и временската улога на папите во текот на повеќе од 2.000 години, односно од доаѓањето на Свети Петар во Рим, па сè до ден денешен. Папството е претставувано од страна на папата. Во прилог на неговата улога, тој е духовен шеф на Римокатоличката црква како и државна глава на Ватикан, независна и суверена град-држава која се наоѓа во Рим.
Во принцип, нема официјален список на папи, но сепак Annuario Pontificio (Папски годишник) содржи список според кој вкупниот број на папи до денеска изнесува 265. Во 2001 година била направена религиозна студија од страна на Римокатоличката црква за историја на папството. Врз основа на истите податоци, на папскиот стол се качиле вкупно 265 папи, а 267 е вкупната листа според хронологијата на папството. Разликата се гледа во фактот што папата Бенедикт IX бил трипати избиран за папа во периодот од 1032 до 1048 година.
Историски, временската улога на папството може да се подели на три главни периоди: создавањето односно почетоците на црквата, среден век и модерната ера. Во времето на раната црква, папата служел само како епископ на христијанската црква во Рим. Дури и во таа духовна улога, неговата улога била оспорувана за тоа дали патријарсите биле потчинети на епископот на Рим.
Католиците папата го признаваат како наследник на Свети Петар, кој според христијанската библија бил познат по прекорот карпа односно камен. Иако Петар во текот на својот живот никогаш не бил наречен со таа титула, сепак католиците го признаваат како прв папа. Сепак, денеска не постојат доволно докази според кои се смета дека апостол Петар бил прв епископ на Рим.
Во времето на реформацијата, прашањето околу потеклото на папството било од витално значење за сите христијански цркви. Некои протестантски теолози сметале дека Петар никогаш не бил во Рим. Така, римскиот живот и смртта на Петар е измислена. Други сметаат пак дека апостол Петар бил погребан во Александрија, денешен Египет или во Антиохија. Сепак, денеска овие тврдења не се многу популарни во религиозниот свет. Традиционалните римокатолички погледи се дека апостол Петар живеел во Рим каде што и починал.
Апостол Петар и потеклото на папството
Околостите околу животот и смртта на Апостол Петар, како и неговата точна локација на неговите останки во голема мера денеска остануваат мистерија. Во времето на раното христијанство, раните христијани не оставиле голем број на пишани документи. Најголемата документација околу христијанската заедница во Рим како и активностите и мисионерството на Петар се наоѓаат во Ватикан.
Попради исправените посланија и неговите христијански убедувања, Свети Игнатиј Антиохиски бил осуден на смрт од страна на Римјаните Годините помеѓу 166 и 176 година, бискупот од Коринт, Дионисиј изјавил дека апостолите Апостол Павле и Петар биле во градовите Коринт и Рим, каде што го проповедале Евангелието. Во околу 190-200 година, римскиот свештеник Гај пишува околу одбрната на својата христијанска вера за Ирениј (починал 202), кој го потврдил основањето на Римокатолилчката црква од страна на Петар и Павле.
Библиски теории
За разлика од историските погледи околу потеклото на папството и околностите за животот на Петар во Рим кои не се целосно документирани, библиските темели од Новиот завет дава целосна слика за тоа. Според Новиот завет, во сите евангелија апостол Петар е сметан како водач над сите останати апостоли. Во евангелијата на Матеј, Лука, Јован и Марко исто така се споменува Петар како водач над сите апостоли, како прв ученик кој бил повикан од Исус.
Околу догмата и според традицијата на Римокатоличката црква за нејзиното основање, таа пред сè се потпира врз изводите од Библијата во Евангелието на Матеј:
И Јас ти велам, дека ти си Петар, и на тој Камен ќе ја изградам Мојата Црква, и портите на пеколот нема да надвладеат наспроти неа. И ќе ти ги дадам клучевите на царството небесно, и што и да сврзеш на земјата, ќе се појави веќе сврзано во небото; и што и да разврзеш на земјата, ќе биде веќе разврзано во небото.” Но, оваа послание кон Петар не се манифестирало само во оваа понуда. По воскреснувањето, Исус Христос го поверил Петар како “мандатор“ за распространување на новата вера (Јован, 21:15). Во Евангелието на Лука се вели:
Симоне, Симоне, ете, сатаната побара да ве просее како пченица, но Јас се молев за тебе, за да не се намали твојата вера. А ти, кога еднаш ќе се обратиш, зацврсти ги своите браќа!” (Лука, 22:31)
Сепак, некои некатолички научници сметаат дека Исус не планирал да формира црква која ќе владее над сите.
Православен поглед
Православните теолозите се согласуваат дека во Матеј 16:18, фразата "камен или карпа" најверојатно лично се однесува на апостол Петар. Некои православни научници Петар не го гледаат како водач над останатите апостоли, тврдејќи дека Петар не поседувал толкава моќ и власт за време по распнувањето на Исус.
Православните историчари, исто така сметаат дека одењето на апостол Петар во Рим и неговото проповедење не претставувал главен фактор за решавањето на христијанското прашање. Православните христијани исто така сметаат дека градот Рим не треба да ја има т.н. апсолутна власт над христијаните бидејќи светата престолнина е градот Ерусалим, којшто во исто време треба да се сета и како “мајка на сите цркви“. Освен ова, епископот на Антиохија исто така би требало да се признае како директен наследник на апостол Петар бидејќи Петар бил првиот епископ на Антиохија, место каде била основана една од најраните христијански цркви.
Промени во структурата на црквата
По Миланскиот едикт, црквата ја усвоила владината структура на црквата во рамките на империјата: со географските провинции владееле епископи. Рим не бил единствениот град кој можел да игра специјална улога во црквата. Ерусалим имал голема улога во тој период, како место на распнувањето и воскреснувањето на Исус, место каде што за првпат наследниците на Исус биле наречени христијани, и место каде се одржал Ерусалимскиот собор на апостолите. Цариград станал многу важно место за империјата и црквата по преместувањето на престолнината на империјата од Рим во времето на Константин Велики во 330 година.
Папа Милтијад и неговите наследници
Папа Милтијад бил римски папа во периодот од 10 јули 310 до 10 или 11 јануари 314 година. Тој е првиот папа по крајот на прогонувањето на христијаните по подпишувањето на Миланскиот едикт во 313 година. Црквата Свети Јован Латерански станала седиште на епископијата во Рим. Во 313 година се одржал Латерански синод во Рим, по налог на царот.
Папа Силвестер I (313-335), во времето на Константин Велики, ја изградил големата катедрала во Рим, денес позната како Света Кроче ин Герусалем. Првиот вселенски Собор се одржал во 325 година, во Никеја, Мала Азија, денешна Турција. На тој собор бил формулиран карактерот на папството. Целта на Соборот била разрешување на несогласувањата кои се појавиле во Александриската Црква околу природата на Господ Исус Христос во однос на неговата врска со Отецот, односно дали Исус Христос има иста или слична природа на Бог Отецот. Од овде произлегло и Аријанството, чиј водач Ариј не се согласувал во поглед на истото прашање.
Во времето на Папа Либериј (352-366), аријанскиот конфликт помеѓу царот и папата кулминирал со соборот во Арлес (353), свикан од Констанциј II, каде бил осуден донатизмот. Во практика, папата не учествувал на вселенскиот собор. Во времето на папа Дамас I (366-384) спорот околу аријанизмот бил решен во полза на папската позиција. Папата ги отворил катакомбите кои биле затворени во времето на Диоклецијан. Во времето на папа Сирициј (384-399) биле напишани првите пишани папски декрети за црковната дисциплина. Во времето на папа Целестин I, африканските епархии станале црковни единици на римската епархија. Во текот на V век, епископот на Рим започнал да го проширува своето влијание над останатите епископии.
Византиско папство
Византиското папство е период на владеење на т.н. византиски папи од 534 до 752 година, период кога папите биле избирани со одобрување на царот во Цариград. Историски, царот Јустинијан I италијанскиот полуостров го зазел по Готската војна.
Папа Симах
Во 502 година, папата Симах издал декрет според кој се збранувало да се врши каква било предизборна агитација сѐ додека еден папа е жив, и дека папата е оној којшто треба да го именува својот наследник, ако таква ситуација не се исполни поради н неочекувана смрт на папата. Во таква ситуација новиот папа бил избиран од страна на свештениците. Предвремената форма на избор од страна на свештенството била укината. Византија силно го обвинувала, дека врши неканонски дејствија, па дуруи и прељуба, но имал шанса да се оправда.
Папа Григориј I
Папата Григориј I, наречен „Велики“, како млад монах, во 590 година станал папа и на таа функција се задржал до 604 година, до неговата смрт. Негов најголем придонес е воведување на реформи во администрацијата во папството. Вовел литургиски реформи кои се познати по т.н. Григоријска песна. Тој е познат и по тоа што дал поттик на мисионерската активност помеѓу паганските народи во северните делови на Европа, особено на мисионерската иницијатива на Свети Августин Кентербериски во Англија.
Лангобарди
Царството на Лангобардите својот врв го достигнал во VII век и VIII век. паганството и аријанството биле основните верувања помеѓу овој народ, за да подоцна го прифатат католицизмот. Ширењето на римската култура и латинскиот говор постепено се наметнувал кон пошироката маса од градовите.
Дарувањето на Константин
Константиновата даровница се однесува на документот кој папите долго време го користеле за да ја претстават својата црква и света власт над останатите црковни епископии. Се сметало дека документот бил издаден од страна на царот Константин Велики на Папа Силвестер I (317-335) според кој царот му ја предал врховната власт над Западното Римско Царство. Документот содржал акти околу изборот и насочувањето на правата вера, црквата во Рим била избрана над сите останати и била прогласена како врховна, папата добил голем број на привилегии, богати дарови на црквите а римските кардинали го добиле чинот сенатори.
Сепак, неисправноста и невистинитоста на овој документ била докажана од страна на италијанскиот научник Лоренцо Вала. Тој бил добар познавач на класичните јазици и кога го прочитал и анализирал т.н. Константински дар заклучил дека документот не бил напишан во времето на царот Константин Велики, туку бил создаден подоцна. Дел од научниците сметаат дека тој документ бил направен во времето на Папа Стефан II (752-757), а според други истиот бил направен кон средината на IX век.
Пипинова даровница
Во 751, Аистулф ја зазел Равена, и најавил напад и на Рим. За да одговори на овие закани, Папа Стефан II отпатувал сдеверно од Алпите за да се сретне со кралот на Фрнаките, Пипин III. Во времето кога Пипин бил избран за цар, тој посакал својот избор да биде потврден од страна на папата, преку кое неговата династија, династија на Каролинзите, би биле признаени како кралска наследна династија во Франција. Од него папата побарал помош околу навлагувањето на Лангобардите кон териториите на денешна Италија, зазимајќи ја најпрвин Равена, со кое настанала и слична закана за градот Рим.
По состанокот, царот на Франките му дал обеќање дека заземаните територии од страна на Лангобардите ќе бидат вратени на наследниците на Свети Петар. Во документот од 754 година, Пипин гарантирал дека Дукат Рим, Равенски егзархат, Пентаполис, Тусција, Венето, Истра, Сполето и Беневенто ќе бидат вратени како црковни територии на папството. Оваа обеќање станало познато како „Пипинова даровница“, и како такво се смета за темел на Папската Држава кои територии биле дадени во 756 година. Така, во следните единаесет векови, историјата на Рим ќе биде еден вид синоним на историјата на папството.
IX век
По сè почестите физички напади од страна на непријателите на Рим, Папа Лав III во 799 година заминал во посета на Падерборн, каде се сретнал со Карло Велики.
Денеска не е познато што точно било договорено помеѓу двете страни на таа посета на папата. Карло Велики во 800 година заминал во Рим каде му дал полна поддршка на папата. Како награда, во Базиликата Свети Петар, на Божик, Карло Велики бил избран за прв император на Светото Римско Царство, која во текот на средниот век одиграла голема улога во историјата на христијанството. Изворите говорат дека кога Карло Велики се наоѓал пред олтарот во црквата Свети Петар и кога бил при крајот на својата молитва, папата му пријдол и на главата му ја ставил царската круна. Неговата титула во Западна Европа била вонупотреба уште во времето на абдикцијата на Ромул Август во 476 година.
X век
Периодот од владеењето на Папа Сергиј III од 904 година до смртта на Папа Јован XII во 964 година, во историјата на папството е познат како период на порнократија или Saeculum obscurum. Папа Сергиј III е прогласе како единствениот папа досега за кого се знае дека наредил да биде убиен друг папа, и единствениот, чиј незаконски роден син го зазел неговото место. Неговата љубовница била Марозија. Овој период завршува во врмето на Папа Јован XII, во кој период папството било контролирано од страна на силните и корумпирани аристократски семејства.
XI век
XI век често се нарекува како век на саксонските папи: Папа Григориј VI (1045 - 1046), Папа Климент II (1046 - 1047), Папа Дамас II (1048), Папа Лав IX (1049 - 1054), Папа Виктор II (1055 - 1057) и Папа Стефан IX (1057 - 1058).
Во овој период настапила т.н. борба за инвеститура или спор за давање на полномоштво. Спорот се водел помеѓу папа Григориј VII и германскиот цар Хенрих IV. Суштината на проблемот била во тоа кој да ги поставува епископите и респективно истите да ги контролира, папата или царот. Во некои моменти, спорот се претворил во вистинска војна помеѓу духовната и политичката власт. По почетните успеси на царот, сепак на крај како победник излегол папата. Како една од причините за успехот на папството се наведува поддршката од страна на селското население, кое во голема мера имало доверба во институциите на црквата. Победата на папите довела до апсолутна власт над Западна Европа, кое довела до започнување на Крстоносните војни.
Источно-западна шизма
Разликите во христијанското единство кое доведе до Големиот раскол во 1054 година започнало да се чувствува уште во IV век. Причината за Големиот раскол не се гледало само во духовните разлики, но и во културните, политичките и јазичните разлики. Теолозите чие потекло водело од Западна Европа претежно се ориентирале кон правните црковно-религиозни прашања, додека источните теолози сметале дека основа за понатамошно развивање и усовршување на верата е филозофијата и решавање на нејзините прашања. Исто така, како друга причина се јавува и јазикот каде во источниот дел главно се употребува грчкиот јазик, а додека во западниот латинскиот јазик. За разлика од Коптската и ерменската црква, кои се разделиле во V век, источната и западната црква останале подолго лојални кон верата. Примарните причини за Шизмата биле спорови околу папскиот авторитет - Папата тврдел дека имал авторитет над четирите источни патријарси, додека четирите источни патријарси тврделе дека приматот на Римскиот Патријарх е само почесен, и тој има авторите само над западните христијани - и над вметнувањето на клаузулата филиокве во Никејскиот симбол.
Урбан II и крстоносни војни
Папа Урбан II е најмногу познат поради започнувањето на Првата крстоносна војна. Урбан II организирал грандиозен црковен собор во 1095 година во градот Клермон (Франција), каде тој ги повикал христијаните на поход кон Светата земја (Ерусалим) сè со цел да биде ослободен гробот на Исус Христос, при кое обеќал простување на учесниците и нивните гревови.
Подготовката на крстоносните војни и конкретно на Првата крстоносна војна започнала уште во раното средновековие. Распаѓањето на Каролиншкото Царство во минатите векови, заедно со големата стабилност на европските граници по христијанизацијата на викинзите и унгарците дошло до создавање на цела класа од војници, чија крајна цел била тероризирање на селското население. Како предизвик за ова насилие започнале кампањите против нехристијанското население. Во времето на подемот на Реконкистата на Пиренејскиот полуостров се регрутирале на шпанските рицареви, како и војници од другите делови на Европа, во војна против маврите. Норманите војувале за освојување на Сицилија, а Пиза, Џенова и Арагон биле заземени од исламистите во Мајорка и Сардинија, ослободувајќи ги бреговите на Италија и Шпанија од муслиманите. Поради овие непрекинати војувања со муслиманите, се создала идеја за можна војна против муслиманите. Папа Урбан II прв ја претставил пред широката публика идејата за крстоносна војна кон Светата Земја изрекувајќи ги зборовите “ Бог тоа го сака“ центарот на христијанскиот свет, Ерусалим, место каде Исус Христос проповедал, место каде е Бил распнат на крст, место каде Воскреснал.
Инквизиција
Инквизицијата, претставувала суд на католичката црква за заштита на верата. Основана е со папски декрет на 29 август 1289 година. Дејствувала во средниот век во сите земји на Западна Европа, а особено крвава и немилосрдна била озлогласената шпанска инквизиција. Во почетокот, инквизицијата како форма за борба со ересите се одвивала без папската улога. Истата била воведена од страна на Папа Луциј III кон крајот на XII век.