cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Колодиумска фотографија
Користете
И покрај неговите недостатоци, колодионот со влажна плоча стана енормно популарен. Се користеше за портрети, пејзажни работи, архитектонска фотографија и уметничка фотографија. Најголемите негативи од колодионска стаклена плоча произведени во деветнаесеттиот век биле направени во Сиднеј, Австралија, во 1875 година. Тие беа направени од професионалниот фотограф Чарлс Бејлис со помош на богатиот аматер фотограф Бернхард Ото Холтерман, кој исто така го финансираше проектот.
Глогув
Географија
Според податоците од 1 јануари 2010 година, областа на градот изнесува 35,11 км². Градот претставува 7,98% од областа на округот.
Колодиумска фотографија
Користете
Бејлис и Холтерман произведоа четири познати стаклени негативи од кои сите беа земени од наменската камера на Холтерман во кулата на неговата палата во Северен Сиднеј. Двајца беа со димензии 160 x 96,5 см (5,1 стапки x 3,08 стапки) и формираа панорама на пристаништето во Сиднеј од островот Гарден до Милеровата точка. Другите две беа со димензии 136 x 95 cm (4,4 x 3,1 стапки) и беа од островот Харбор и Гарден и Лонгноуз Поинт. Три од четирите сега се чуваат во Државната библиотека на Нов Јужен Велс.
Италијански сос
Италијанскиот сос — вид на сос како што e оцетот и најчесто се користи во кујните во САД и Канада, кој содржи вода, оцет или сок од лимон, масло од зеленчук, исецкана пиперка, најчесто шеќер или пченкарен сируп, билки и зачини вклучувајќи оригано, анасон, копар и сол. Кромидот и лукот можат да се користат за да го зајакнат вкусот на сосот. Најчесто може да се купи зготвен или може да се подготви со додавање на масло и оцет со кесичката сос во која има сушен зеленчик и зачини.
Колодиумска фотографија
Користете
Процесот на влажна плоча се користи од голем број уметници и експериментатори кои ги претпочитаат неговите естетски квалитети од оние на помодерниот процес на желатин сребро. Светскиот ден на влажната чинија се одржува секоја година во мај за современите практичари.
Глогув
Географија
Во годините 1975-1998 градот бил административно дел од покраината Легница.
Италијански сос
Северноамериканскиот тип на италијански сос не се користи во Италија, каде салатата најчесто се прелива со маслиново масло, оцет или со сок од лимон, сол, и понекогаш бибер, и не со претходно измешан оцет. Италијанскиот сос исто се користи како миринада за месо или зеленчук, за риба, и на сендвичи. Салатите од тестенини понекогаш вклучуваат италијански сос. Калориски се разликуваат. Најразлични италијански сосови, познати како кремасти, ги содржат истите состојки но со млечни производи и се додаваат за сосовите да бидат по густи и кремасти.
Колодиумска фотографија
Побарајте процес на сув колодион
Екстремната непријатност за изложување на влажен колодион на терен доведе до многу обиди да се развие процес на сув колодион, кој можеше да биде изложен и развиен некое време по обложувањето. Беа испробани голем број методи, иако ниеден никогаш не беше откриен како вистински практичен и конзистентен во работењето. Познати научници како Џозеф Сајдботам, Ричард Кенет, мајор Расел и Фредерик Чарлс Лутер Ратен се обиделе, но никогаш не дошле до добри резултати.
Италијански сос
Историја
Северноамерикаснкиот вид на италијански сос е прикажан во 1941-тата година во Фрамингем, Масачутес. Флоренца Хана, ќерката на италијански имигранти и жена на сопственик на ресторан, Кен Хана, направил големи количини од нејизиниот семеен сос за салата во ресторанот. Ресторанот, познат под името Кафе 41 подоцна ја сменува локацијата и е познат под името Куќата на Кен. Сосот за салата подоцна станува многу популарен до тој степен што Кевин почнува да го подготвува и да го чува во големи бочви долу во неговиот подрум во ресторанот. Муштериите го предлагале сосот. Семејството Кровлеј, кој го имале бизнис во близина (фабрика) им предложиле на семејството на Хана да започнат производство на сосот во шишиња. Ова довело до тоа на крајот да има повеќе видови на сосот со најразлични вкусови.
Колодиумска фотографија
Побарајте процес на сув колодион
Вообичаено, методите вклучуваа премачкување или мешање на колодионот со супстанца што го спречуваше брзото сушење. Сè додека колодионот остана барем делумно влажен, тој задржа дел од својата чувствителност. Вообичаените процеси вклучуваат хемикалии како што се глицерин, магнезиум нитрат, танинска киселина и белка. Други вклучуваат поневеројатни супстанции, како што се чај, кафе, мед, пиво и навидум бескрајни комбинации од нив.
Многу методи работеа до одреден степен; тие дозволија плочата да биде изложена неколку часа, па дури и денови по обложувањето. Сите тие го поседуваа главниот недостаток, тоа што ја направија плочата исклучително бавна. Сликата може да бара од три до десет пати повеќе изложеност на сува чинија отколку на влажна чинија.
Колодиумска емулзија
Во 1864 година, В.Б. Болтон и Би Џеј Сејс објавија идеја за процес кој ќе ја револуционизира фотографијата. Тие предложија чувствителните сребрени соли да се формираат во течен колодион, наместо да се таложат, in-situ, на површината на плочата. Плоча чувствителна на светлина потоа може да се подготви со едноставно протекување на оваа емулзија низ површината на стаклена плоча; не беше потребна бања со сребро нитрат.
Оваа идеја набрзо беше реализирана. Прво, беше развиена емулзија за печатење со употреба на сребро хлорид. Овие емулзии беа бавни и не можеа да се развијат, па најчесто се користеа за позитивно печатење. Набргу подоцна, беа произведени емулзии на сребро јодид и сребробромид. Овие се покажаа значително побрзи, а сликата можеше да се покаже со развојот.
Емулзиите имаа и предност што можеа да се перат. Во процесот на влажен колодион, сребрениот нитрат реагирал со халидна сол; калиум јодид, на пример. Ова резултираше со реакција на двојна замена. Сребрените и јодните јони во растворот реагирале, формирајќи сребрен јодид на колодионската фолија. Меѓутоа, во исто време, формиран е и калиум нитрат, од јоните на калиум во јодидот и нитратните јони во среброто. Оваа сол не можеше да се отстрани во влажниот процес. Меѓутоа, со процесот на емулзија, може да се измие по создавањето на емулзијата.
Брзината на процесот на емулзија беше незабележителна. Не беше толку брз како обичниот влажен процес, но не беше ни приближно бавен како процесите на сува плоча. Неговата главна предност беше што секоја чинија се однесуваше на ист начин. Недоследностите во обичниот процес беа ретки.
Панотип
Панотипот (од латински pannus = ткаенина) е директен позитив кој, како и типот tintype, користи колодионска емулзија од недоволно изложена слика која се пренесува на темна површина, така што проѕирните (неизложени) области изгледаат црни и се појавува слабо преципитирано сребро (нагласи). посветла во рефлектираната светлина, на истиот принцип како дагеротипот и амбротипот. Измислен е во 1852 година од францускиот фотограф Жан Никола Трушелу, ученик на Луј Дагер и интинрантен дагеротип. Слични слики на црн восочен лен беа прикажани во Француската академија на науките од Wulff & Co. во 1853 година.
Беа испробани различни подлоги вклучувајќи дрво, а австралиските фотографи Алфред Р. Фентон и Фредерик Х. Колдри патентираа верзија на црна кожа во 1857 година за да создадат нераскинлива фотографија што може да се испрати по пошта. Различни практичари формулирале, а некои патентирале свои рецепти со цел добра адхезија, но недостаток на користењето на таквите потпори било тоа што свиткувањето на површината предизвикало пукање и лупење на емулзијата, така што неколку историски примери преживеале. Процесот продолжи да се користи до 1880-тите, но постепено се менуваше со поиздржливиот тип од 1860-тите.
Пример за подготовка на колодионска емулзија
Подолу е пример за подготовка на колодионска емулзија, од крајот на 19 век. Јазикот е адаптиран да биде помодерен, а мерните единици се претворени во метрички.
Емулзиите создадени на овој начин можеа да се користат влажни, но тие често беа обложени на плочата и конзервирани на сличен начин како и сувиот процес. Колодионските емулзиски плочи беа развиени во алкален развивач, не за разлика од оние што се вообичаени денес. Следува пример формула.
Кога е потребно за употреба, измешајте 0,37 ml A, 2,72 ml B и 10,9 ml C. Истурете го ова преку плочата додека не се развие. Ако се користи сува чинија, прво измијте го конзервансот во проточна вода.
Џон Бул
Џон Бул (англиски: John Bull; 1562 или 1563 – 12 март 1628 ) — англиски композитор, музичар и изработувач на оргули. Тој бил познат изведувач на дела на клавијатура од виргиналистичката школа и поголемиот дел од неговите композиции се напишани за да бидат изведувани на клавијатура.
Животопис
Не се знае многу за раното детство на Бул. Во натпис објавен во 1952 година, Торстон Дарт претпоставил дека семејството на Бул потекнува од Сомерсет, каде е можно и да е роден самиот композитор. Скорешните истражувања од страна на Сузи Џинс укажуваат дека Бул е роден во Радонорширската парохија во Стар Раднор во диоцезата на Херефорд иако досега не се пронајдени никакви записи од неговот раѓање. Назначувањето на Бул како органист во Херефордската катедрала во 1582 година дава потврда за тезата дека неговото место на раѓање е Херефорд бидејќи по школувањето во лондон било традиција да се вратат назад во својата диоцеза.
Образование
Во 1586 година се стекнал со диплома од Оксфорд и станал Господин на Кралската капела во истата година. Во 1591 година, по смртта на Џон Блитман, тој станал оргулист во Кралската капела, а во 1592 година тој го стекнал својот докторат од Оксфорд и во 1596 година тој станал првиот професор по музика во колеџот „Грешхам“ по препорака на кралицата Елизабета, која многу му се восхитувала. Постојат и докази дека таа го праќала бул на шпионским мисии во Брисел. По смртта на кралицата Елизабета тој влегол во служба на кралот Џејмс и се стекнува со репутација на вешт композитор изведувач на клавијатура и врвен изведувач.
Бегство
Неколку дена по објавувањето на седум клавијатурни дела Партенија, Бул ја напушта Англија за секогаш и со голема брзина во октомври 1613 година, бегајќи од гневот на Џорџ Абот Кантербурскиот архиепископ и оној на кралот Џејмс. Ова се должело на фактот што против него било подигнато обвинение за прељуба. Вилијам Трумбул англискиот пратеник во Низоземјето првично се обидел да му обезбеди скровиште но подоцна плашејќи се за својата титула му пишал на кралот на почетокот на 1614 година. Бул останал во Фландрија каде ги избегнал неволјите. Во 1615 година Антверпенската катедрала го назначила за помошник оргулист, а во 1617 година за главен оргулист. Бул напипшал низа на писма додека бил во Фландрија вклучувајќи и едно до градоначалникот на Антверпен во кое тврдел дека причината поради која избегал од Англија е за да го избегне верското прогонување.
Смрт
Во 1620-ите тој продолжил со својата кариера како оргулист, советник и изведувач на оргули. Тој починал во Антверпен на 15 март 1628 година и е погребан во гробиштата во близина на катедралата.
Дела
Бул беше еден од најпознатите композитори на музиката на почетокот на 17 век, надминат само од Jan Pieterszoon Sweelinck во Холандија, Џироламо Фрескобалди во Италија, а некои би рекле, од страна на неговиот сонародник и старец, славен Вилијам Бирд. Тој напушти многу композиции, од кои некои беа собрани во книгата Фицвилијам Вирџинал (Fitzwilliam Virginal).
Неговото прво објавување, во 1612 или 1613, е придонес на седум парчиња кои се дел од колекцијата на музиката.
NGC 4582
NGC 4582 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Џон Бул
Дела
Во прилог на композициите, тој напишал стих химни, каноните и други дела.
NGC 4582
Откривање
Објектот е откриен на 3 мај 1859 година од страна на Филип Сидни Кулиџ, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Џон Бул
Дела
Еден од повеќето невообичаени збирки музика од тој период е неговата книга од 120 канони, неверојатен приказ на контрапунктна вештина достоен за Окегем или Ј.С. Бах. Некои дела од неговата музика : ‘’Добра ноќ Бул“, "Кралот на лов“ и други дела.
NGC 4582
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4582 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 13,4 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 38 м 10,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 11' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 4582 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 289. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1405.
Демократска Федерална Македонија
Во виорот на Втората светска војна, на Првото заседание на АСНОМ одржано на 2 август 1944 година во манастирот Св. Прохор Пчински со присуство на делегати од сите краишта на Македонија и на претставници на големите сили учесници во антифашистичката војна - САД и Велика Британија, се донесени следниве важни одлуки:
Првото заседание на АСНОМ формира свој Президиум, кој всушност претставува прва македонска влада. Покрај претседател, Президиумот имал двајца потпретседатели, двајца секретари и 17 члена. За претседател е избран Методија Андонов - Ченто.
Територијата на државата била поделена на народни одбори, околии и општини како облици на локална управа и самоуправа.
Излегува првиот број на весникот „Нова Македонија“. Донесена одлука за основање на Школата за народни учители. Формирана е Народната библиотека „Климент Охридски“. Формирана е Македонската филхармонија. Божиќните настани на Скопското Кале: одредени единици одбиваат да заминат на Сремскиот фронт и наместо тоа сакаат да се оди на Солун. Формиран е Македонскиот народен театар. Се одржува Првиот црковно-народен собор за обновување на Македонската православна црква. Формирана е првата македонска влада. Донесено е решение за утврдување на македонската азбука. Од печат излегува првиот македонски буквар.
На 8 март 1946 г. Президиумот на Народното Собрание донесува закон со кој дотогашното име Демократска Федерална Македонија се менува во Народна Република Македонија.
Харисов јастреб
Името е изведено од грчкиот пара, што значи покрај, блиску или слично, и латинскиот buteo, што се однесува на еден вид на ѕвер; uni значење еднаш; и cinctus што значи опашан, што се однесува на белата лента на врвот на опашката. Џон Џејмс Одубон и го дал на оваа птица своето англиско име во чест на неговиот орнитолошки придружник, финансиски поддржувач и пријател Едвард Харис.
Харисовиот јастреб се истакнува по своето поведение да лови кооперативно во глутници составени од толерантни групи, додека другите грабливци често ловат сами. Социјалната природа на Харисовите јастреби се припишува на нивната интелигенција, што ги прави лесни за тренирање и ги направи популарна птица за употреба во соколарството.
Опис
Овој средноголем јастреб е приближно среден по големина помеѓу див сокол (Falco peregrinus) и црвеноопашест јастреб (Buteo jamaicensis). Јастребите на Харис се со должина од 46 до 59 цантиметри и генерално имаат распон на крилјата од околу 103 до 120 сантиметри. Овие јастреби имаат кафеаво перје, црвеникави рамења и пердуви од опашката со бела основа и бел врв.
Тие покажуваат сексуален диморфизам при што женките се поголеми за околу 35%. Во Соединетите Држави, просечната тежина за возрасни мажи е околу 701 грам, со опсег од 546 до 850 грама, додека просекот на возрасната женка е 1029 грама, со опсег од 766 до 1633 грама. Имаат темно кафеави перја со костенови рамења, облоги на крилата и бутовите, бели на основата и врвот на опашката, долги, жолти нозе и жолта цереза. Вокализациите на Харисовиот јастреб се многу груби звуци.
Животниот век на Харисовиот сокол е 10-12 години во дивината, 20-25 години во заробеништво.
Малолетничка
Младиот Харисов сокол е претежно ишаран како биволска кожа и изгледа многу посветол од темните возрасни. Кога се во лет, долните страни на крилата на младите се обоени со кафеава боја. На прв поглед може да изгледаат за разлика од возрасните, но идентичниот костенлив пердув е помош за идентификација.
Подвидови
Постојат три подвидови на Харисовиот јастреб:
Дистрибуција и живеалиште
Јастребите на Харис живеат во ретки шуми и полупустини, како и мочуришта (со некои дрвја) во некои делови од нивниот опсег (Howell и Webb 1995), вклучувајќи ги и мочуриштата со мангрови, како во делови од нивниот јужноамерикански опсег. Јастребите на Харис се постојани жители и не се селат. Важните костуми и потпори за гнездо се обезбедени од расфрлани поголеми дрвја или други одлики (на пр. столбови за струја, рабови на шуми, стоечки мртви дрвја, живи дрвја и камења и сагуароси).
Популацијата на дивите Харисови јастреби се намалува поради губење на живеалиштата; сепак, под одредени околности, познато е дека тие се преселуваат во развиените области.
Хранење
Во југозападниот дел на Соединетите Американски Држави, најчестите видови плен (по опаѓачки редослед на распространетост) се пустинска опашка (Syvilagus auduboni), источна памучна опашка (Syvilagus floridanus), црноопашеста јакна ( Lepus californicus ), земјата верверичка (Amomopsermil spermopherm . spp.), шуми (Neotoma spp.), кенгурски стаорци ( Dipodomys spp.), џебни гофери (Geomys и Thomomys spp.), гамбелова препелица ( Callipepla gambelii), лушпеста препелица (C. squamata), северна боб бела (Colinus virginianus), кактус врна (Campylorhynchus brunneicapillus, северна потсмешна птица (Mimus polyglottos), пустина (максел) ( skinkslostereum ) Во тропските предели, Харисовте јастреби се приспособиле да земаат плен на неколку сорти, вклучувајќи ги и оние како кокошките и европските зајаци кои ги вовел човекот. Во Чиле, обичниот дегу (Octodon degus) сочинува 67,5% од пленот.
Одгледување
Се гнездат во мали дрвја, грмушки или кактуси. Гнездата се често компактни, направени од стапчиња, корени и стебла на растенијата и често се обложени со лисја, мов, кора и корени на растенија. Тие се изградени главно од женката. Обично има две до четири бели до сини бели јајца понекогаш со бледо кафеава или сива дамка. Испилените млади од почеток се со лесна, тенка кожа, но за пет до шест дена добиваат богата кафена боја.
Многу често, може да се забележат три јастреби на едно гнездо: двајца мажјаци и една женка. Дали ова е полиандрија или не, се дебатира, бидејќи може да се помеша со задниот дел (една птица стои на грб на друга). Женката го прави најголемиот дел од инкубацијата. Јајцата излегуваат за 31 до 36 дена. Младенчињата почнуваат да истражуваат надвор од гнездото на 38 дена, а летаат или почнуваат да летаат на 45 до 50 дена. Женката понекогаш се размножува два или трипати годишно. Младите можат да останат со своите родители до три години, помагајќи да се подигнат подоцнежните потомци. Познато е дека гнездата се напаѓани од којоти ( Canis latrans ), златни орли ( Aquila chrysaetos ), црвеноопашести јастреби ( Buteo jamaicensis ), големите рогови бувови ( Bubo virginianus ) и јата обични гаврани ( Corvus corax ), грабливците што може да влијаат на целосно раселување од кооперативните одбрани на гнездото на Харисовиот јастреб. Не постојат податоци за грабнување на возрасни јастреби во Соединетите Држави и Харисовиот јастреб може да се смета за врвен грабливец, иако се претпоставува дека грабливците како орлите и големите рогасти бувови би биле способни да ги убијат. Во Чиле, орлите со црни гради ( Geranoaetus melanoleucus ) се веројатно грабливци.
Соколарство
Тренираните Харисови јастреби се користат за отстранување на несакана популација на гулаби од лондонскиот плоштад Трафалгар и од тениските терени на Вимблдон.
Обучените Харисови јастреби се користат за намалување на бројот на птици од експерти за соколарство во Канада и САД на различни локации, вклучувајќи аеродроми, одморалишта, депонии и индустриски локации.
Во уметноста
Џон Џејмс Одубон го илустрирал Харисовиот јастреб во Птиците на Америка (објавено, Лондон 1827–38) како плоча 392 со наслов „Луизијана Хок - Бутео Хариси “. Сликата била врежана и обоена од работилниците на Роберт Хавел, Лондон во 1837 година. Оригиналниот акварел од Одубон бил купен од Друштвото за историја на Њујорк каде што останал до ден-денес (јануари 2009 година).
Враќање во Брајдсхед (минисеријал)
Враќање во Брајдсхед (англиски: Brideshead Revisited) — телевизиски минисеријал од 1981 заснован на истоимениот роман на Ивлин Во. Адаптацијата ја направиле продуцентот Дерек Грејнџер и Мартин Томпсон по отфрлање на првичното сценарио на Џон Мортимер. Режисерот е Чарлс Стариџ и дел од една или повеќе епизоди на Мајкл Линдзи-Хог. Улогите ги толкуваат: Џереми Ајронс - Чарлс Рајдер, Ентони Ендрјуз - Лорд Себастијан Флајт, Лоренс Оливије - Лорд Марчмејн, Клер Блум - Леди Марчмејн, Дијана Квик - Леди Џулија Флајт и Џејн Ешер - Силија Рајдер; како и Фиби Николс - Леди Кордилија Флајт, Џон Гилгуд - Едвард Рајдер, Сајмон Џонс - Лорд Брајдсхед, Николас Грејс - Ентони Бланш, Стефана Одран - Кара, љубовницата на Лорд Марчмејн и Чарлс Китинг - Рекс Мотрем.
Впечатливиот почеток на серијата има музика со барокна труба компонирана од Џефри Бургон.
На списокот на 100 најдобри британски телевизиски програми направена од Британскиот Филмски Институт во 2000 г. по гласови на професионалци во таа дејност, серијалот „Враќање во Брајдхед“ добил десетто место, иако многу го сметаат за најдобриот ТВ серијал на сите времиња.
674
674 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 674 година од новата ера, 674. од првиот милениум, 74. од VII век и петта од 670-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6182 и 6183 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5424 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4434 и 4435 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1427.
Гливице
Гливице е град во Шлеското Војводство во јужна Полска. Се наоѓа на околу 25 километри западно од Катовице.
Фонтегрека
Фонтегрека — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Теодор Шван
Теодор Шван (7 декември 1810 – 11 јануари 1882) бил германски физиолог. Неговите придонеси во биологијата вклучуваат развој на клеточната теорија, откривање на шванови клетки во периферниот нервен систем, откривање и проучување на пепсинот, откривање на органската природа на квасецот, и воведување на терминот метаболизам.
Smile (песна на Аврил Лавињ)
„Smile“ е песна на канадската пејачка Аврил Лавињ, напишана од Лавињ, Макс Мартин и Шилбек, а продуцирана од Мартин и Шилбек. „Smile“ бил издаден на 11 април на австралиските радио станици како втор сингл од четвртиот студиски албум на Лавињ, Goodbye Lullaby.
Позадина
Лавињ ги прашала нејзините обожаватели преку нејзиниот Твитер профил кој би требало да биде наредниот сингл, давајќи избор меѓу „Push“ и „Smile“. Подоцна Аврил Лавињ потврдила дека ќе ја издаде „Smile“ како втор сингл од албумот. Некои репортери кажале дека Лавињ се борела за песната „Push“ да биде издадена, но нејзината издавачка куќа RCA Records кажале дека „Smile“ ќе биде испратенa до полското радио во април, а истото ќе се случело и на другите територии како САД, Канада, Нов Зеланд, Азија и Обединетото Кралство.
Промоција
Лавињ ќе ја изведува песната на германското шоу Schlag den Raab на 4 јуни 2011.
Музичко видео
Официјалното мрежно место на Лавињ велело дека таа ќе го сними видеото во април, а ќе биде ексклузивно прикажано во мај. Лавињ исто така испратила и слики од музичкото видео на нејзиниот Твитер профил.
Личности
Извор:
Список на државни водачи во 1145 година
Ова е список на државни водачи во 145 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
РНК-полимераза
РНК-полимеразата (полимераза на рибонуклеинска киселина, скратено РНКП или РНКПол), чие официјално име е ДНК-насочена РНК-полимераза) — ензим кој е од суштинско значење за животот, а се наоѓа во сите организми и во многу вируси. РНКП ја отвора двоверижната ДНК на одредено место (обично на околу четири вртења на двојната завојница), при што едната од ДНК веригите се користи како образец за синтеза на РНК, во процес наречен транскрипција. Покрај РНКП, потребно е врзување на уште неколку белковински комплекси, како што се транскрипциониот фактор и соодветен транскрипционен медијаторски комплекс (медијатор), за посебно место на ДНК наречено промотерски регион, пред РНКП да започне со отвoрање на ДНК-завојницата на таа позиција. РНКП поседува и хеликазна активност, па затоа не е потребен посебен ензим за да се одмота ДНК-завојницата (за разлика од ДНК-полимеразата). РНКП има повеќе способности: ја иницира транскрипцијата на РНК, ги води нуклеотидите на одредена позиција, го олеснува поврзувањето и елоганцијата, има вградена коректорска способност и способност за замена и за препознавање на терминација. Во еукариотите, РНКП може да изгради долги вериги составени дури и од 2,4 милиони нуклеотиди.
Еукариотите имаат повеќе типови на јадрена РНКП, секоја од нив е одговорна за синтеза на различна подгрупа на РНК-молекули. Сите овие типови на јадрена РНКП се структурно и функционално сродни меѓусебе, а сродни се и со бактериските РНКП. Ензимот РНК-полимераза I ја синтетизира 45S пре-рРНК (35S кај квасците), која е претходник на рибозомната РНК. РНК-полимеразата II ги синтетизира претходниците на информациските РНК-молекули и поголемиот број на мали јадрени РНК молекули (мјРНК) и микроРНК молекулите. РНК-полимеразата III ги синтетизира тРНК молекулите, 5S рРНК и другите мали РНК кои се наоѓаат во јадрото и цитозолот. РНК-полимеразата IV ги синтетизира малите интерферирачки РНК-молекули во растенијата. РНК-полимеразата V ги синтетизира РНК-молекулите инволвирани во создавањето на хетерохроматин кај растенијата, кое е управувано од малите интерферирачки РНК-молекули. Еукариотските хлоропласти содржат РНКП со сложена структура и функција, која е кодирана од самиот геном на хлоропластот, а е многу слична на бактериската РНКП. Хлоропластите, исто така, содржат друга структурно и функционално несродна РНКП која е кодирана од јадрото на еукариотската клетка. Еукариотските митохондрии содржат структурно и функционално несродна РНКП (член на фамилијата на белковини наречена „РНКП од една подединица“).
Бидејќи и ДНК- и РНК-полимеразите вршат шаблонска полимеризација на нуклеотиди, би се очекувало овие два ензима да се структурно сродни меѓусебе, но тие не се. Се смета дека тие се појавиле независно една од друга, во различни периоди од раната еволуција на клетките: едната линија водела до денешните ДНК-полимерази и реверзните транскриптази, како и до некои вирусни РНК-полимерази изградени од една подединица; а другата линија водела до сите денешни клеточни РНК-полимерази.
Структура
Во 2006 година, му била доделена Нобеловата награда за хемија на Роџер Д. Корнберг за создавање на детални молекуларни слики на РНК-полимеразата во различни фази на процесот на транскрипција. Кај повеќето прокариоти, еден вид на РНК-полимераза ги транскрибира сите видови на РНК. РНК-полимеразата на E. coli се состои од пет различни подединици. Бета (β) подединицата има молекуларна тежина од 150.000, бета прим (β') подединицата има молекуларна тежина од 160.000, алфа (α) подединицата 40.000 и сигма (σ) подединицата 70.000. Сигма подединицата може да дисоцира од остатокот на комплексот, одвојувајќи се од основниот ензим. Комплетниот ензим, заедно со σ подединицата, се нарекува РНК-полимераза холоензим и е неопходен за правилна иницијација на транскрипција.
Функција
РНКП може да иницира транскрипција на специфични ДНК-низи познати како промотери. Потоа таа синтетизира РНК-верига кој е комплементарна на ДНК-веригата која ја чита. Процесот на додавање нуклеотиди на РНК-веригата е познат како елонгација; кај еукариотите, РНКП може да синтетизира РНК-вериги долги и до 2,4 милиони нуклеотиди. РНКП завршува со процесот на транскрипција на специфични ДНК-низи, кои се наоѓаат на крајот од генот, и се познати како терминатори.
Производи на РНКП се:
РНКП врши de novo синтеза. Таа е во состојба да го врши ова, бидејќи специфичните интеракции со иницирачкиот нуклеотид ја држат РНКП цврсто за нејзиното место на врзување, олеснувајќи го хемиското врзување на пристигнувачкиот слободен нуклеотид. Таквите специфични интеракции објаснуваат зошто РНКП претпочита да ја започне транскрипцијата со ATP (по што следат GTP, UTP, а потоа CTP). За разлика од ДНК-полимеразата, РНАП има хеликазна активност, па затоа не ѝ е потребен посебен ензим за одмотување на ДНК-завојницата.
Активност
Кај бактериите, РНК-полимеразата најпрво се врзува за сигма факторот, кој има функција да го препознае главниот промотерски регион, кој ги содржи -35 и -10 елементите (сместени пред почетокот на низата што треба да се транскрибира), а исто така, на некои промотери и C-терминалниот домен на α-подединицата, кој препознава нагорни елементи на промотерот. Постојат повеќе сигма фактори, од кои секој препознава посебна група на промотери. На пример, кај E. coli, σ70 се јавува во нормални услови и ги препознава промотерите на гените кои се потребни во нормални услови, за нормално одвивање на клеточните функции, додека σ32 ги препознава промотерите на гените кои се активираат при високи температури („гени на топлински шок“).
По врзувањето за ДНК, РНК-полимеразата се менува од затворен комплекс во отворен комплекс. Во текот на оваа промена ДНК-веригите се раздвојуваат за да формираат одмотан ДНК-сегмент, долг околу 13 bp (базни парови), кој се нарекува транскрипциски меур. Потоа се врши базно спарување, според Вотсон-Крик моделот за спарување на бази, на рибонуклеотидите за ДНК-веригата која се чита (транскрибира). Додатното намотување на ДНК (супернамотување; англ. supercoiling) игра важна улога во активноста на полимеразата, бидејќи во процесот на транскрипција на ДНК, таа треба да се одмотува и повторно замотува. Бидејќи регионите на ДНК непосредно пред РНКП се одмотуваат, постојат компензаторни позитивни додатни намотувања (супернавои), додека регионите зад РНКП се замотуваат и како резултат се јавуваат негативни супернавои.
Елонгација
Транскрипциската елонгација вклучува понатамошно додавање на рибонуклеотиди и промена на отворениот комплекс во транскрипционен комплекс. РНКП не може да започне со формирање на транскрипти со целосна должина поради нејзиното силно врзување за промотерот. Транскрипцијата во оваа фаза првенствено резултира со кратки РНК-фрагменти од околу 9 bp во процес познат како недовршена (абортивна) транскрипција. Откако РНКП започнува со формирање на подолги транскрипти, го ослободува промотерот. Во тој момент, контактите со -10 и -35 елементи се нарушени, а σ подединицата се одвојува од РНКП. Ова овозможува остатокот од комплексот на РНКП да се движи напред, бидејќи σ подединицата го држи РНКП-комплексот во место.
Аспартил (asp) остатоците од РНКП врзуваат Mg2+ јони, кои, пак, ги координираат фосфатите на рибонуклеотидите. Првиот Mg2+ го координира α-фосфатот на наредниот нуклеотид трифосфат (NTP) кој се додава на низата. Ова овозможува нуклеофилен напад на 3'OH од транскриптот на РНК, со што се додава уште еден NTP на низата. Вториот Mg2+ го координира пирофосфатот на NTP. Целокупната реакција е:
(NMP)n + NTP --> (NMP)n+1 + PPi
Терминација
Кај прокариотите, терминацијата на РНК транскрипцијата може да биде Rho-независна или Rho-зависна.
Rho-независна терминација е онаа која се одвива без помош на ро-белковината (наречен и Rho-фактор). Транскрипцијата на палиндромски регион на ДНК предизвикува формирање на структура „шнола“ (англ. hairpin). Шнолата е богата со G-C базни парови, што ја прави постабилна од ДНК-РНК хибридот. Како резултат на тоа, 8 bp ДНК-РНК хибридот на транскрипциониот комплекс се претвора во 4 bp хибрид. Овие последни 4 базни парови се слаби A-U базни парови, па затоа целиот РНК-транскрипт се одвојува од ДНК.
Бактерии
Кај бактериите, истиот ензим ја катализира синтезата на иРНК и некодирачките РНК молекули.
Бактериската РНКП е голема молекула, која е изградена од пет подединици (~ 400 kDa):
За да се врзе за промотерите, РНКП се поврзува со факторот за иницијација на транскрипцијата, сигма (σ), формирајќи го на тој начин РНКП холоензимот. Сигма факторот го намалува афинитетот на РНКП за неспецифичната ДНК, а ја зголемува специфичноста за промотерите, овозможувајќи транскрипција да отпочне на точно одредено место. Значи, целосниот холоензим има 6 подединици: β'βαI и αIIωσ (~ 450 kDa).
Еукариоти
Еукариотите имаат повеќе типови на јадрена РНКП, секој одговорен за синтеза на посебна подгрупа на РНК молекули. Сите тие се структурно и функционално сродни меѓусебе, а и со бактериската РНКП:
Еукариотските хлоропласти содржат РНКП која е структурно и функционално слична на бактериската РНКП („пластидно-кодирана полимераза“).
Еукариотските хлоропласти, содржат и втора РНКП, структурно и функционално несродна со бактериската („јадрено-кодирана полимераза“, член на фамилијата на белковини наречена „РНКП од една подединица“).
Еукариотските митохондрии содржат структурно и функционално несродна РНКП (член на фамилијата на белковини наречена „РНКП од една подединица“).
Со оглед на тоа што и ДНК и РНК-полимеразата вршат полимеризација на нуклеотиди со читање на нуклеотидната низа на ДНК, се очекува тие да бидат и структурно сродни. Сепак, рендгентската кристалографија на двата типа ензими открила дека тие, освен што содржат Mg2+ катјон во каталитички-активното место, во ништо друго не се слични. Се верува дека шаблонската полимеризација на нуклеотиди се јавила независно двапати во раната еволуција на клетката; едната линија на потекло ги дала денешните ДНК-полимерази и реверзните транскриптази, како и некои вирусни РНК-полимерази изградени од една подединица, а другата линија на потекло ги дала сите денешни клеточни РНК-полимерази.
Археи
Археите имаат еден тип на РНКП, одговорен за синтеза на сите типови на РНК молекули. Архејската РНКП е структурно и функционално слична на бактериската РНКП и еукариотските јадрени РНКП I-V, а посебно со еукариотската јадрена РНК-полимераза II. Откривањето на архејската РНК-полимераза е скорешно. Првата анализа на архејска РНКП била направена во 1971 година, кога РНКП од екстремниот халофил Halobacterium cutirubrum била изолирана и прочистена. Кристалните структури на РНКП од Sulfolobus solfataricus и Sulfolobus shibatae покажале дека бројот на подединици на полимеразата кај археите е 13.
Вируси
Ортопоксвирусите ја синтетизираат РНК користејќи вирусно кодирана РНКП, која е структурно и функционално слична со бактериската РНКП, архејската РНКП и еукариотската јадрена РНКП I-V. Повеќето други вируси кои синтетизираат РНК користејќи вирусно кодирана РНК-полимераза, користат РНКП која не е структурно и функционално слична со бактериската РНКП, архејската РНКП и еукариотската јадрена РНКП I-V. Многу вируси користат ДНК-зависна РНКП од една подединица, која е структурно и функционално сродна со РНКП од една подединица на хлоропластите и митохондриите, а подалечно сродна со ДНК-полимеразите и реверзните транскриптази. Веројатно најчесто проучуваната РНКП од една подединица е Т7 РНК-полимеразата на бактериофагот Т7. Други вируси користат РНК-зависна РНК-полимераза (РНКП која користи РНК како шаблон наместо ДНК). Таа се среќава кај едноверижните РНК вируси со негативна поларност и кај двоверижните РНК вируси, кои во дел од нивниот животен циклус постојат како двоверижни РНК молекули. Сепак, некои едноверижните РНК вируси со позитивна поларност, како што е полиовирусот, исто така содржат РНК-зависна РНКП.
Историја
РНКП беше независно откриена од Чарлс Ло, Одри Стивенс и Џерард Хервиц во 1960 година. Во тоа време, половина од Нобеловата награда за медицина, од 1959 година, му била доделена на Северо Очоа за откритие за што се верувало дека е РНКП, но, наместо тоа, се покажало дека е полинуклеотид фосфорилаза.
Прочистување
РНК-полимеразата може да биде изолирана на следните начини:
Изолацијата може да се изврши и со комбинација на горенаведените техники.
Космос-680
Космос-680 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1492 км, а најмалото на 1466.
Формикола
Формикола — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Рај
Рај — верски поим кој означува место на коешто одат душите на луѓето по нивната смрт.
Христијанското толкување на рајот
Во средновековната теолошка мисла постоеле две сфаќања за рајот - рајот на земјата и рајот на небото. Во однос на толкувањето на земниот рај, свети Августин истакнал три гледишта: прво, дека земниот рај е буквална стварност; второ, дека треба да се сфати буквално и фигуративно; и трето, дека повремено треба да се прифати како физичка стварност, а повремено да се толкува спиритуално. Притоа, тој бил приврзаник на второто толкување, а неговото мислење го делеле и други теолози.
Во делото „Црковна историја на Англите“ на Беда Венерабилис се среќава следниов опис на рајот, претставен преку визијата на некој Дриктхелм кој видел бескрајно долг и неизмерно висок ѕид на кој немало ни прозорец, ни врата, ни скали. На врвот од ѕидот, тој видел убаво, широко поле, исполнето со миризливи цвеќиња, а светлината која владеела таму била посилна од сончевата светлина. Во полето шетале многу луѓе со безгранична радост и облечени во бела облека. Дриктхелм помислил дека тоа е рајот, но неговиот водич го разубедил и му покажал други места во кои светлината била уште посилна, мирисите биле уште попријатни, а насекаде се слушало слатко пеење. Подоцна, водичот му објаснил дека во тоа место се наоѓаат душите на оние луѓе кои правеле добри дела, но не оствариле толкаво ниво на совршенство за веднаш да го заслужат царството небесно; сепак, на судниот ден, тие ќе бидат примени во рајот; од друга страна, оние кои биле совршени во сите свои зборови, мисли и дела веднаш по смртта стапувале во рајот. Григориј Турски раскажува дека св. Салвиј се разболел и ја испуштил душата. Тогаш, неговата ќелија почнала силно да се тресе и се исполнила со силна светлина. Калуѓерите мислеле дека умрел и го подготвувале неговото тело за закопот, но утредента тој воскреснал и им ја раскажал следнава случка: По смртта, ангелите го кренале на небото и низ една светла врата влегле во огромна сала чиј под бил сјаен како злато и сребро и која била осветлена со неверојатна светлост; ангелите го однеле до местото на кое висел облак кој светел посилно од светлината и од облакот се слушнал силен глас сличен на шумот на многу води; него го поздравиле мажи во свештеничка и световна облека, а тоа биле светците и мачениците; тогаш, на него се спуштил толку пријатен мирис, што тој не сакал повеќе ниту да јаде ниту да пие; најпосле, св. Силвиј слушнал глас, иако не се гледал оној кој зборувал, а тој бил Бог. Во познатото дело „Видение Павлово“, за кое се претпоставува дека претставува превод на грчки текст од III век, се опишани рајските убавини при што се нагласува изобилството, претставено со реките полни со млеко, мед, вино и масло. Во своето дело „Светило“, Хонориј Августодунски пишува дека телата на жителите на рајот се проѕирни како најсјајно стакло, а нивната голотија е прекриена со бои чија убавина ја надминува онаа на цвеќето.
Интересно, во средновековните описи на рајот се споменува дека во него тече вообичаеното време, наместо очекуваната вечност. Така, во повеќето дела од средновековната визонерска книжевност се вели дека во рајот птиците со своето пеење го означуваат канонското време при што, кога ќе дојде времето за литургија, свеќите се палат сами од себе. Притоа, во рајот се чествуваат недела и другите празници. Во „Адамноновата визија“ се споменува дека за да премине од долното на некое од повисоките неба во рајот, душата мора да чека од 12 до 16 години. Во „Баронтовата визија“, пак, се споменува дека во рајот постои црква во која свештениците служат миса. Во една ирска легенда за патувањето на Тејг на другиот свет се опишува дека нему и на неговите сопатници им изгледало дека го прошетале рајто за еден ден, но жителите на рајот им објасниле дека поминала цела година, без притоа гостите ниту еднаш да почувствуваат глад и жед. Св. Баринт наведува дека при неговата посета на „ветената земја на светците“, божјиот пратеник му објаснил дека на островот поминал цела година без да почувствува глад и жед и потреба од сон. И Бран, синот на Фебал, кога стигнал во земскиот рај („Земјата на жените“), мислел дека таму поминал една година, а всушност поминало подолго време, т.е. една година во „Земјата на жените“ означувала неколку векови во Ирска. Во делото „Пантеон“ на Готфрид од Витерб се споменува дека еден ден во Земскиот рај е еднаков на еден век на Земјата. Некои калуѓери кои добиле дозвола да престојуваат во рајот 15 дена, дознале дека поминале седум века. Кога прашале како е тоа можно, им било одговорено дека плодовите на Дрвото на животот и водата од Изворот на младоста делумно им дале вечен живот. Исто така, им било кажано дека нивните имиња се запишани во книгата за опелата така што кога ќе се вратат на земјата, нивните тела ќе се претворат во прав.
Пионирање
Постапка
Отстранувањето на зглоб на птицата го спречува растот на примарните пердуви, спречувајќи го забрзувањето кое е потребно за летот. Чувањето може да го вршат ветеринари или обучен одгледувач, во зависност од земјата во која чуварот работи. На пример, за никој друг, освен ветеринар, не е дозволено да ја спроведува постапката во Англија. Слично е и на другите форми на модификација на домашно издигнати животни, како на пример прицврстување на опашката на кучето.
Освен спречувањето на летот, најчесто се смета дека е малку долгорочен негативен ефект од зглобовите ако се прави правилно и во рана возраст. Сепак, влијанието на благосостојбата на животните на зглобовите е предмет на зголемена дебата. На пример, сега е познато дека операцијата, која често се изведува без олеснување на болката, е исто толку болна кај младите птици како кај возрасните птици, ако не и повеќе. Доказите, исто така, сугерираат дека зглобовите може да предизвикаат синдром на фантомски екстремитети слични на она што се забележува кај човечките ампути. Поради овие причини оваа практика е забранета во одредени региони и е предмет на зголемена контрола.
Алтернативи на пионирање
Не-хируршка алтернатива е клипинг на пердуви за летање. Ова трае само додека не се замени пердувите за време на лизгањето; сепак, пердувите за летање се заменуваат еднаш или двапати годишно, во зависност од видот. За жал, процесот на зафаќање и клипинг може да предизвика значителен стрес кај птиците.
Одржувањето на птиците кои преку природното прилагодување или селективно одгледување ја изгубиле можноста за летање ја отстрануваат потребата за зглобови; на пример, да се задржат индиските тркачи за разлика од патливите патки со диви видови.
Правен статус
Во многу земји законски ограничена е преработката. Во Англија, ако птицата е постара од 10 дена, нејзиното потстрижување може да се врши само со помош на анестезија и, без оглед на возраста на птицата, постапката е нелегална, освен ако не е извршена од ветеринар. Исто така е нелегално да се врши на фармите птици. Во Австрија е забрането забивање врз основа на § 5 (Забрана за суровост кон животните) и § 7 (Забранети интервенции извршени врз животни) од Законот за заштита на животните.
Алфред Бине
Алфред Бине (француски: Alfred Binet; 11. Јули, 1857 – 18. Октомври, 1911) бил француски психолог. Се смета за пионер во тестирањето на интелигенцијата и основач на опитната психологија во Франција.
Роден е во Ница, Франција, во 1857 година. Студирал право и медицина во Париз и докторирал на природни науки. Остручувањето во психологијата Бине во најголем дел го стекнал во болницата Салпетриер каде се занимавал со проучување проблеми од областа на абнормалната психологија. Од 1895 година па сè до неговата смрт во 1911 г., Бине бил директор на првата француска психолошка лабораторија на Сорбона при Парискиот универзитет. Уште од 1880-те Бине се интересирал за психолошките аспекти и поединечните разлики на интелигенцијата и издал членоци за емоциите, меморијата, вниманието и решавањето проблеми. Во 1899 г. отворил специјална лабораторија кадешто развил серија тестови и ги искористил за евалуација на интелектуалниот развој на неговите две ќерки. Книгата L’Étude expérimentale de l’intelligence што ја издал во 1903 г. била заснована токму на проучувањата што ги направил со нив.
Во 1905 г. Бине заедно со Теодор Симон го создале првиот тест на интелигенција со цел да и’ помогнат на француската влада да развие програма за специјална настава за децата со интелектуална попреченост. Три години подоцна, тие го ревидирале тестот проширувајќи го од единечна скала во батерија тестови за деца од различни возрасни групи пренасочувајќи го фокусот од идентификување на интелектуалната попреченост кон општо мерење на интелигенцијата. Во 1911 година, тестовите се повторно ревидирани при што е воведен поимот ментална возраст.
Во 1916, американскиот психолог Луис Терман ја искористил Бине-Симоновата скала од 1908 г. како основа за конструирање на Станфорд-Бине скалата на интелигенција – еден од најпознатите и најистражуваните тестови на интелигенција во САД.
Алфред Бине е еден од основачките уредници на часописот L’Année psychologique во 1895 г. којшто обработува теми за развојот на психологијата и сè уште се печати еднаш годишно.
Умрел во Париз, во 1911 година.