cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2097
Други поделби
Проучување на NGC 2097 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8896.
Батон Руж
Батон Руж (Baton Rouge) е главен и втор по големина град во американската сојузна држава Луизијана, веднаш по Њу Орлеанс. Според пописот извршен во 2010 година во градот живееле 229,553. Градот лежи на реката Мисисипи
Црквичка (Ново Коњарево)
Црквичка — археолошко наоѓалиште во Ново Коњарево, Општина Ново Село.
Претставува населба од доцноантичкото и среедновековно време. На 1,5 км северно од селото, на едно поголемо обработливо земјиште се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. На северниот крај на наоѓалиштето има понагласена концентрација на средновековна керамика.
Изборно здружение на Јужен Шлезвиг
Изборно здружение на Јужен Шлезвиг (Südschleswigscher Wählerverband, Sydslesvigsk Vælgerforening, севернофризиски: Söödschlaswiksche Wäälerferbånd) — регионална политичка партија во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, во северна Германија. Ги претставува данското и фризиското малцинство.
Бидејќи партијата претставува национални малцинства, SSW одбива да се определи според политичкиот спектар од лево до десно, но ги води своите политики според нордискиот модел, кој често поддржува силна социјална држава, но од друга страна, поголема слобода на пазарот на труд како во германскиот модел. Застапена е во покраинското собрание на Шлезвиг-Холштајн и неколку окружни и општински совети. Не настапува во сојузните избори од 1965 година.
Како партија за националното данско малцинство во Јужен Шлезвиг, SSW не е предмет на општата обврска за надминување на прагот од 5% освоени гласови за да добие пропорционални места во ниедно покраинско собрание („Ландтаг“) или долниот дом на германското собрание („Бундестаг“). На најновите избори во 2012 година, SSW освоила 4,6% од гласовите и четири места.
На изборите во 2005 година, SSW добила 3,6% (две места). Ова било доволно за SSW да ја држи рамнотежата помеѓу националните партии на левицата и десницата и SSW одбрала да ја поддржи коалицијата на SPD и Зелените, без да се приклучи на самата коалиција. Ова предизвикало критики од CDU и од германските конзервативни кругови, кои тврделе дека откако SSW добиле посебен статус, била обврзана да ги брани само интересите на малцинствата и дека тој статус треба да биде повлечен, ако SSW се однесува како „обична“ партија. Меѓутоа, претставници на SSW инсистирале на целосна вредност на нивните парламентарни места и нивните еднакви права како германски граѓани. Партијата зазела силна позиција за образовните принципи во покраината (укинувањето на традиционалниот германски систем на делење на учениците според академското знаење веќе по четврто одделенија во различни видови на средни училишта). CDU тврделе дека бидејќи постојат одвоени дански училишта, било неразбирливо за SSW самата да се вклучи во работата на јавните училишта.
Бидејќи коалицијата на SPD и Зелените не успеала да создаде влада на следните избори, по што била создадена коалиција на CDU–FDP, а SSW се приклучува на опозицијата.
На покраинските избори во 2012 година, SSW добила 4,6% од сите гласови и добила три места во покраинското собрание. Коалицијата на SPD, Зелените и SSW била создадена во јуни 2012 година и поранешниот парламентарен водач, Анке Спорендонк, бил назначен за министер за култура, правда и европски прашања. Ова било првпат во германската историја, малцинска партија да биде дел од покраинска влада. Новата коалиција имала низа прекари, на пример „Дански семафор“ (Dänen-Ampel), „Семафор на Шлезвиг-Холштајн“ (Schleswig-Holstein-Ampel), „црвено-зелено-сина коалиција“ (rot-grün-blaue Koalition), „Крајбрежен семафор“ (Küstenampel) и „Северен семафор“ (Nord-Ampel).
NGC 4119
NGC 4119 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4119 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4119 има привидни димензии од 4,3' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 4119 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38527. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Сократ Схоластик
Сократ Схоластик или Сократ Цариградски (грчки: Σωκράτης ὁ Σχολαστικός) — христијански црковен историчар од 5 век.
Автор е на Historia Ecclesiastica („Историја на Црквата“) која ја покрива историјата на доцноантичкото христијанство во текот на годините 305-439.
Животопис
Сократ е роден во Цариград и имал правно и реторичко образование. Негови наставници биле Хелидиј и Амониј, кои дошле во Цариград од Александрија, каде што биле пагански свештеници. Револтот, придружен со напад врз паганските храмови, ги принудил да побегнат. Овој напад, во кој Серепеум бил вандализиран и уништен, е датиран околу 391 година.
Тој ја продолжил црковната историја на Евсевиј Кесариски од 325 година до 439 година. Бил голем бранител на православието и противник на Аријанството. Наоѓа место во црковната историографија како претставник на христијанската хуманистички традиција која бара пат за ширење на новата религија во секуларното општество и соживот со паганската класична култура на Старите Грци и Римјани.
„Историја на Црквата“
Историјата го опфаќа периодот од 305 до 439 година, а експертите веруваат дека била завршена во 439 година или наскоро потоа, за време на животот на царот Теодосиј II, т.е. пред 450. Целта на историјата е да продолжи со работата на Евсевиј Кесариски.
Historia Ecclesiastica е еден од ретките извори на познавањата на Хипатија, женски математичар и филозоф од Александрија. Извештајот на Сократ е во многу погледи добро избалансиран. Тој внимава да не се користи хиперболични наслови кога се однесуваат на истакнати личности во Црквата и државата.
Често се претпоставува дека е следбеник на Новацијанството, главно поради тоа што дава многу детали за новацијаите. Во неговите дела, тој за себе зборува како да е припадник на црквата.
NGC 6716
NGC 6716 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6716 се споменува и како OCL 46, ESO 592-SC5.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јули 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6716 е од видот IV1p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,5 m. NGC 6716 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Кипсели
Кипсели (Κυψέλη) — новосоздадено село во Солунско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
NGC 6716
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 54 м 34 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -19° 54' 30"".
Кипсели
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на единаесет километри источно од градот Гида, на надморска височина од 14 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 12 квадратни километри.
NGC 6716
Други поделби
Проучување на NGC 6716 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 340; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6289. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1111.
Кипсели
Географија и местоположба
Сместено е во областа Урумлак, во непосредна близина на десниот брег на реката Бистрица.
Историја
Селото е наполно ново, создадено е по 1923 година кога во него биле сместени исклучително бегалски семејства.
Стопанство
Кипсели е исклучително богато село, бидејќи располага со богати обработливи површини, кои се наводнуваат. Основни производи во селото се памукот, овошјето, шеќерната репка и пченицата.
Население
Населбата првпат е спомената во пописот од 1928 година, кога биле попишани 205 жители, а во 1940 година двојно повеќе, односно 564 жители. Во 1951 година имало 453, во 1961 година 621, во 1971 година 535, во 1981 година 534, во 1991 година 520 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 437 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 376 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кипсел, во кој покрај Кипсели влегува и Свиничкиот манастир.
Дани Греам
Даниел Ентони Вилијам "Дани" Греам (роден на 12 август 1985) — англиски фудбалер кој игра во Премиер лигата за тимот на Сандерленд како напаѓач. Тој ја започнал својата професионална фудбалска кариера во Мидлзборо во 2003 година, а своето деби за клубот го направил во натпревар од Премиер лигата против Манчестер Јунајтед следната година. Тој подоцна ја претставувал селекцијата на Англија на првенството за играчи до 20 години.
За време на неговите четири години престој во Мидлзборо, Греам направи само еден старт во првиот тим. Тој бил позајмен во клубови од сите три дивизии во професионалната фудбалска лига, пред да му се приклучи на својот последен клуб во кој бил на позајмица Карлајал Јунајтед на две-годишен договор во 2007 година. По истекот на неговиот договор, тој потпиша за Чемпионшип тимот, Ватфорд. Греам беше топ-стрелец на Ватфорд во двете негови сезони во тимот од Викариџ Роуд, како и Играч на сезоната на Ватфорд и најдобар стрелец во Чемпионшип лигата во сезоната 2010-11. Во јули 2011 година, Греам направи трансфер во новиот-промовиран тим во Премиер лигата Свонзи Сити за £ 3,5 милиони фунти.
Свонзи Сити
На 7 јуни 2011 година, Греам го комплетираше својот трансфер за сума од £ 3.500.000 во новиот-промовиран Премиер лига, Свонзи Сити. Тој го постигна својот прв неофицијален гол на 6 август 2011 година, во пред-сезонскиот пријателскиот натпревар против Ла Лига тимот на Реал Бетис на Либерти Стадионот. Тој го постигна својот прв натпреварувачки погодок на 2 октомври 2011 година во 2-0 победата дома на неговиот тим против Стоук Сити. Следната недела, Греам го постигна својот втор гол за Свонзи во 3-1 поразот кај уште еден новак во лигата Норвич Сити. Греам го постигна својот трет гол на 22 октомври, во ремито 2-2 со Вулверхемптон Вондерерс и асистираше за вториот гол што беше дело на Џо Алан. На 29 октомври, дојде неговиот четврти гол во 3-1 победата против Болтон, откако исто така тој постигна и автогол порано во мечот. Греам беше прецизен и на 10 декември против Фулам во 90 минута по влегувањето во мечот како замена за Лерој Лита. Својот шести гол тој го постигна на 27 декември 2011 година во 14-тата минута против Квинс Парк Ренџерс. Тој погоди и на 15 јануари 2012 година во 70-тата минута во сензационалната победа на Свонзи над Арсенал со 3-2. Греам, исто така, го постигна победеносниот погодок за тимот на Брендан Роџерс во 2-1 гостинската победа над Вест Бромвич Албион во снежните услови на 5 февруари 2012 година. На 11 февруари 2012 пак, тој постигна два гола против Норич Сити, но неуспеа да го спаси својот тим од пораз пред домашните навивачи од 3-2. Тој постигна четвртиот гол за својот тим против Вулверхемптон на 28 април во ремито 4-4, а својот 12-ти и последен гол во сезоната го постигна во последното коло на 13 мај против Ливерпул во победата од 1-0 со која го одведе својот тим на одличното 11-то место на крајот од сезоната.
Сандерленд
На 31 јануари 2012 Греам потпишал три-и пол годишен договор со Сандерленд за сума од 5 милиони £. Тој го направил своето деби за црните мачки, на 2 февруари, влегувајќи како замена на местото на Стефан Сесењон во 79-тата минута во поразот од 2-1 нагостувањето кај Рединг.
Торинско платно
Торинско платно — ленено платно со слика на еден човек за кој се претпоставува дека е Исус Христос, кој се чини дека бил физички трауматизиран при распетието. Таа се чува во кралската капела на катедралата „Св. Јован Крстител“ во Торино, Италија. Се верува дека e тоа крпата со која било обвиткано телото на Исус за време на неговиот погреб.
Сликата на платното е повеќе видлива кога е сликана во негатив одошто во природните бои. Негативната фотографија на сликите од платното била за првпат проучена вечерта на 28 мај 1898 година кога ја сликал аматерскиот фотограф Секондо Пија. Тој добил дозвола да го слика платното додека било објавено за јавноста во Катедралата во Торино. Според Пија, само што не го пуштил апаратот од раце кога ја видел сликата со човечко лице на неа.
Еластичен судир
Еластичен судир е средбата помеѓу две тела во кои вкупната кинетичка енергија на двете тела по средбата е еднаква на нивната вкупна кинетичка енергија пред средбата. Еластичен судир ќе се случи само ако не постои нето претворање на кинетичката енергија во други форми (на пример, топлина или бучава).
Торинско платно
Платното е предмет на интензивна дебата помеѓу научниците, верниците, историчарите и писателите за тоа од кога постои платното, од каде потекнува и како е создаден ликот на самото платно. Од религиска гледна точка, во 1958 година папата Пиј XII, заедно со католичката црква, смета дека ликот е светото лице на Исус. Некои веруваат дека платното е покривката со која бил покриен Исус кога го поставиле во гробот. Скептиците сметаат дека ова платно е обична средновековна измама, додека пак други тврдат дека ликот се создал по пат на природни хемиски реакции.
Еластичен судир
За време на судирот на мали објекти, кинетичката енергија прво се претвора во потенцијална енергија поврзана со одбојна сила помеѓу честичките (кога честичките се движат против оваа силе, односно аголот помеѓу силата и релативната брзина е тап), тогаш оваа потенцијална енергија се претвора назад во кинетичка енергија (кога честичките се движат со оваа сила, односно аголот помеѓу силата и релативната брзина е акутен).
Судирот на атоми се еластични судири (Rutherford backscattering е еден пример).
Торинско платно
Како и да е, според истражувањето направено во 2008 година од Институтот за радиојаглерод во Оксфорд се обидело да се провери точноста на дадениот период кој бил даден со претходното истражување и директорот на институтот Кристофер Ремси ја повикал научната јавност повторно да ја утврдат автентичноста на платното.
Еластичен судир
Молекули—за разлика од атоми—на гас или течност ретко доживуваат совршен еластичен судир бидејќи кинетичката енергија се разменува помеѓу преносувачко движење на молекули и нивните внатрешни degrees of freedom со секој судир. Во било кој момент, половина од судирите се, до одреден степен, нееластични судири (парот поседува помалку кинетичка енергија во нивното преведувачко движење по судирот отколку пред него), а другата половина може да се опише како "супер-еластична" (кои поседуваат повеќе кинетичка енергија по судирот отколку пред него). Просечни низ целиот примерок, молекуларните судири може да се сметаат како суштински еластични сè додека Законот на Планк забранува црно-тело фотони да носат енергија надвор од системот.
Во случај на макроскопските тела, совршенo еластичните  судири се идеални никогаш целосно реализирани, но се поистоветуваат со интеракцијата на објекти како што се билијард топки.
Торинско платно
Одлики
Торинското платно е четириаголно платно со димензии од 4,4 со 1,1 метри. Најголемата одлика на платното е неговата бледожолтеникава боја со ликот на човекот со скрстени раце. Предниот и задниот поглед на главата се совпаѓаат на средината на платното. Ликот што се забележува потсетува на проекција на човеково тело или на уметничко дело на некој автор.
Еластичен судир
Кога се разгледуваат енергии, можна вртежна енергија пред или по судирот исто така може да игра улога.
Едно-димензионален Њутн
Нека се разгледаат две честички, означени со индексите 1 и 2. Нека m1 и m2 бидат масите, u1 и u2 брзините пред судирот, и v1 и v2 брзините по судирот.
Зачувувањето на вкупниот импулс бара вкупниот импулс пред судирот да биде ист со вкупниот импулс по судирот, и се изразува со равенката Исто така, зачувувањето на вкупната кинетичка енергија се изразува со равенката Овие равенки можат да се решат директно за да се најде vi кога ui се познати или обратно. Алтернативно решение е прво да се промени рамката за рефернци така што еден од познатите брзини е нула.Непознатите брзини во новата рамка за наводи можат потоа да се утврдат и да бидат проследени со претворање назад во оригиналната рамка на наводи за да се дојде до истиот резлутат. Откако ќе се утврди една од непознатите брзини другите можат да се најдат од страна на симетрија.
Решавајќи ги овие равенки истовремено за vi добиваме:
или
На крајот е тривијално решение, што одговара на случајот дека нема да се случи судирот (сè уште).
По судирот:
Сопственост:
Изведување: Со користење на кинетичка енергија може да се напише
Равенка за преуредување на интензитет:
Поделба на равенката за кинетичка енергија со равеката на импулсот добиваме:
Како што може да се очекува, решението е непромеливо по додавање на константа на сите брзини, и е исто како користење на рамка за референца со постојана преведувачка брзина.
Брзината на центар на маса не се менува од судирот: Центарот на маса во времето \ t пред судирот и во времето \ t' по судирот е даден со овие две равенки: Оттука, брзините на центарот на масата пред и по судирот се: Броителот на е вкупниот импулс пред судирот, и броителот на  е вкупниот импулс по судирот. Сè додека импулсот е конзервиран, имаме.
Во однос на центарот на масата двете брзини се обртуваат од судирот: во случај на честички со различна маса, потежката честичка се движи поспоро кон центарот на масата и се одбива назад со истата мала брзина, и светлосна честичка се движи брзо кон центарот на маса, и се одбива назад со истата висока брзина.
Од равенките за \ v_{1} и \ v_{2} горе можеме да видиме дека во случај на голем \ u_{1}, вредноста на \ v_{1}е мала ако масите се од прилика исти: удирајќи полесна честичка не ја менува многу брзината, удирајќи многу потешка честичка предизвикува брзата честичка да се одбие назад со висока брзина.
Едно-димензионален релативитет
Според специјален релативитет,
Каде p обележува импулсот на било која честичка со маса, v обележува брзина, и c е брзината на светлината.
Во централно импулсниот систем каде вкупниот импулс еднаков на нула,
Каде m_1 претставува остаток маса од првото судирачко тело, m_2 претставува остаток маса од второто судирачко тело, u_1 претставува почетната брзина на првото судирачко тело, u_2 претставува почетната брзина на второто судирачко тело, v_1 претставува брзината по судирот на првото судирачко тело, v_2 претставува брзината по судирот на второто судирачко тело, p_1 означува импулсот на првото судирачко тело, p_2 означува импулсот на второто судирачко тело и c означува брзината на светлината во вакуум, E означува вкупната енергија на системот (односно сумата на остатокот маси и кинетички енергии од судирачките тела).
Од вкупната потрошувачка енергија и динамика на системот се конзервирани и остатокот од масите на судирачките тела не се менува, покажано е дека импулсот на судирачките тела е одлучен од остатокот маси на судирачките тела, вкупната енергија и вкупниот импулс. Големината на импулсот на судирачките тела не се менува по судирот но правецот на движење е спротивен во однос на централно импулсниот систем.
Класичната механика е само добра апроксимација. Тоа ќе даде точни резултати кога се управува со објектот кој е макроскопски и оди со многу помала брзина од брзината на светлината. Надвор од класичните граници, тој ќе даде погрешен резлутат. Вкупниот импулс на две судирни тела е зависи од појдовните системи. Во централно импулсниот систем, според класичната механика,
Покажано е дека u_1 = -v_1 останува вистина во релативистичката пресметка покрај други разлики. Една од поставките во Специјален Релативитет наведува дека Законите за Физика треба да бидат непроменливи во сите инертни рамки за референца. Тоа е, ако вкупниот импулс е зачуван во одредена инертна рамка за референца, вкупниот импулс исто така ќе биде зачуван во било која инертна рамка за референца, иако износот на вкупниот импулс е зависен од рамката. Затоа, преку трансформирање од инертна рамка за референца во друга, ќе бидеме во можност да ги добиеме саканите резлутати. Во одредена рамка за референца каде вкупниот импулс може да биде секој,
Можеме да погледнеме кон двете движечки тела како еден систем од кој вкупниот импулс е p_T, вкупната енергија е E и неговата брзина v_c е брзината на неговиот центар на маса. Во однос на рамката за центарот на импулс е еднаква на нула. Може да биде покажано дека v_c е дадена со :
Сега брзините пред судирот во рамката за центарот на импулс u_1 ' и u_2 ' се: Кога u_1 \ll c и u_2 \ll c, Затоа класичната пресметка важи и кога брзината на двете судирачки тела е многу пониска од брзината на светлината (околу 300 million m/s).
Торинско платно
Одлики
Ликот од платното има брада, мустаќи и коса со раст до рамениците. Човекот е мускулест и висок, за кој експертите процениле дека има околу 1,75 метри. За луѓето од Исусовото време или од средновековието ова е натпросечна висина, но секако не е недостижна. Кафеавкастите дамки што се присутно на платното и се совпаѓаат со деловите од телото, според верниците на платното, се совпаѓаат со раните што ги здобил Исус за време на распнувањето, но раните се совпаѓаат и со библискиот опис на смртта на Исус :
Други физички одлики на платното вклучуваат присуство на вода, последици од огнот во 1532 година и остатоци од свилата во која платното било завиткано после огнот. Некои дупки кои можат да се забележат на платното не се како последица од огнот. Исто така можат да се забележат линии како последица на превиткувањето на платното.
На 28 мај 1898 италијанскиот аматерски фотограф го сликал за првпат платното и бил шокиран од негативот на сликата. Негативите на сликите од платното даваат некаков вид позитивна слика. Пија бил веднаш обвинет за измама но бил ослободен од обвиненијата кога во 1931 година професионалниот фотограф Џузепе Енрие го сликал платното и ги добил истите резултати како Пија.
Анализите од научниците од Лабораторијата Џет објавиле дека покрај тоа што сликаното платно има и одлики на негатив, туку има и пропорции за декодирање во 3Д-слика на човекот. Темните делови се претставени како да се поблиску до гледачот, додека светлите се подалеку. Ова не е одлика која се појавува во фотографијата и истражувачите не можеле повторно да создадат таква слика како што е претставена на платното.
Можен историски развој до XIV век
Според Евангелието на Јован, апостол Петар и неговите соверници влегле во гробот на Исус набрзо по неговото воскреснување, за кое тие сè уште не биле свесни, и го пронашле лененото платно со кое било обвиткано телото на Исус и салфетката која била до неговата глава. Низ историјата голем број на визуелни претставувања се давале за платното со кое било обвиткано телото, но ниту едно не е тесно сврзано со Торинското платно. Освен Мандалионот ниту едно претставување на платното или тврдење дека е вистинскот платно не содржи слика на лик. Вакви тврдења за вистинското платно има околу 43.
За Мандалионот се потврдило дека содржи слика од лицето на Исус и неговото постоење датира од 16 век. Некои предлагаат поврзаност помеѓу Мандалионот и Торинското платно. За Мандалионот не постои легенда или навестување дека содржи слика од раскрвавеното и претепаното тело на Исус. За него се верува дека е слика на Исус префрлена на платното додека бил жив. Оваа слика е претставување само на лицето на Исус, не целото тело. Поборниците за теоријата дека Мандалионот е всушност платното на Исус, како што е Јан Вилсон, велат дека секогаш се обвиткувало така само за да се претстави лицето.
Три суштествени докази се цитирани во корист на оваа теорија. Свети Јован Дамаскински споменува слика и го одликувал Мандалионот како „парче“ или како долгнавесто платно, одошто како квадратно по облик. Како и да е, во описот на св. Јован Дамаскински сепак се зборува за слика на лицето на Исус.
Спротивно на тоа, Аврил Камерон, експерт за доцниот антички период и за византиската историја на Универзитетот во Оксфорд, остро се спротивставува на поистоветувањето на Торинското платно со Мандалионот. Според неа, Мандалионот е дел од византиската зографска школа.
За време на трансферот на Мандалионот во Цариград во 944 година, Грегори Референдариус проповедал за артефактот. Овој говор на Грегори бил изгубен но повторно бил пронајден во архивата на Ватикан и преведен од Марк Гускин во 2004 година. Овој говор вели дека Мандалионот содржел не само лице од човек туку цела слика, за која се верува дека е од Исус. Говорот исто така споменува дека имало и остатоци или дамки од крв на него. Од тогаш биле пронајдени во Ватиканската библиотека и во Универзитетот во Лаијден во Холандија со кои се потврдува теоријата за Мандалионот. Меѓу артефактите пронајдени во универзитетот и во библиотеката во Codex Vossianus Latinus може да се прочита следното:
Во 1203 година, витезот крстоносец Роберт де Клари тврдел дека артефактот бил дел од безброј други реликти во Цариград. Меѓу другото тој вели: „Каде што беше платното во кое нашиот Господ бил завиткан, секој петок се исправува за да може секој да го види ликот на нашиот Господ“. Како и да е, историчарите Маден и Квелер тврдат дека Роберт ги помешал артефактите и дека тој всушност мислел на платното на света Вероника кое исто така го содржел ликот на Исус.
После четвртата крстоносна војна во 1205 година следувало писмо на Теодор Ангел, внук на византискиот цар, кој меѓу другото вели: „Венецијанците го распарчија златото и среброто, додека Французите го сторија истото со реликтите од светците и со најсветото од сите нив, платното во кое нашиот Господ Исус Христос бил завиткан после неговата смрт и пред воскреснувањето. Знаеме дека светите објекти се зачувани во Франција и Венеција и на други места.“
Некои историчари велат дека платното било преземено од Ото де ла Рош, кој станал војвода на Атина, но набрзо го предал на темпларите кои пак го однеле во Франција. Така, за први сопственици на Торинското платно се сметаат темпларите или наследниците на Де ла Рош.
XIV век
Денес познато е дека појавата на платното кое денес се чува во Торино е од 1357 година, кога вдовицата на витезот Жофроа де Шарне, Жан де Вержи го објавила во црква во Лире во Франција.
Во музејот Клини во Париз, грбот на витезот и неговата вдовица може да се види на медалјон за поклонение, на кој исто така е прикажана слика на Торинското платно. За време на 14 век, платното често било јавно објавувано и изложувано, но не постојано, бидејќи бискупот на Троа, Анри де Поатје, забранил почит на сликата. Триесет и три години после објавувањето, сликата била објавена повторно, и кралот Шарл VI наредил да се премести платното.
Во 1389 година, платното и сликата биле прогласени за измама од страна на бискупот Пјер Дарсис во писмото кое го испратил до Авињон Антипоп Климент VII. Тој споменал дека и претходно била прогласена измама од страна на Анри де Поатје.
Во истото писмо, бискупот исто така вели дека при обидот за објавување на измама од страна на Анри, платното било многу бргу скриено за следните 35 и нешто години. Во писмото е вклучен детален опис на платното, каде се вели: „со мудра рака била насликана слика од човек, на позадината и на лицето, и лажно објавил дека тоа е самото платно со кое нашиот Спасител Исус Христос бил завиткан во гробот.“.
XV век
Во 1418 година, Умберт од Вилерсексел, го преместил платното во неговиот замок во Монфор поради безбедносни причини и да ги спречи криминалците. Подоцна, платното било преместено во Сент-Иполит-сир-ле-Ду. По смртта на Умберт, локалните канони се бореле за да се врати платното и случајот стигнал до суд. Но парламентот на Дол и Судот на Безансон го оставиле платното во сопствеништво на вдовицата, која патувала со платното низ различни места.
XVI век до денес
Во 1532 платното претрпело оштета од оган во црквата каде се чувало. Капка стопено сребро создало симетричејн белег на самото платно. Кларисинките се обиделе да ја поправат штетата. Некои тврдат дека имало и оштета од вода врз самото платно настаната за време на гасењето на пожарот. Како и да е, има докази дека оштетата од водата е настаната за времето кога платното се чувало во една тегла. Во 1578 година, платното повторно пристигнало во Торино. Тоа било во сопственост на Куќата во Савоја сè до 1983 година кога било предадено на Ватикан.
Во 1988 година, Ватикан се согласил на испутување на реликтот со радиоактивен јаглен, за чија цел бил отсечен мал дел од реликтот, поделен а потоа испратен во лабораторија. Потоа следел нов пожар кој претел на опстанокот на платното на 11 април 1997 година, но пожарникарот Марио Трематоре успеал да го спаси артефактот. Во 2002 година, Ватикан го реставрирал артефактот. Ова овозможило да се слика артефактот и да се скенира задната страна на платното. Користејќи математички и оптички техники, се забележала замаглена слика на позадината на платното. Во 2002 година била извршена повторна проверка на платното, додека пак следната е закажана за 2010.
Контроверзии
Потеклото и начинот на создавање на платното е многу спорно во светската научна јавност.
Можни средства за создавање на сликата
Сликата на платното има многу чудни особености како на пример таа е сосема површна, бојата не продрела во внатрешните делови на платното, односно текстилот, и не е обоено. Така обојувањето на сликата е сосема необјаснива иако има природни и натприродни предлози и теории за создавање на самата слика. Покрај големиот број истражувачи на платното, Валтер Меккрон тврди дека сликата е составена од пигмент. Сепак оваа теза била отфрлена со подоцнежните детални истражувања на платното и се утврдило дека нема сегменти на пигмент. Според трети истражувања, сликата е последица на деколоризација, не на колоризација.
Фотографско производство на сликата
Според историчарот за уметност Николас Ален сликата на платното била создадена со промотивна фотографска техника во 13 век. Спротивно на сличните такви тези, Ален ги отфрла можностите дека Леонардо да Винчи бил на некаков начин вмешан во производството на сликата. Тој ја поддржува тезата за технилките за сликање кои биле присутни и пред 14 век, техника која се наоѓа во Оптичката Книга, книга преведена од арапски на латински. Според историчарот, таквите примитивни техники на сликање и луѓето кои ги познавале истите биле во можност да создадат уметничко дело како таа слика на платното. За таа цел тој направил експеримент, односно создал слика со користење на такви техники.
Техника со трансфер на прашина
Научниците Емили Крег и Рандал Брис се обиделе да создадат копија на сликата од платното со користење на техника со трансфер на прашина, техника која се користела од средновековните уметници. Тие на почетокот направиле цртеж со јаглеродна прашина со ликот на Исус. Потоа цртежот го поставиле на маса, односно на парче лен. Потоа цртежот го притиснале на ленот. Со ова тие успеале да создадат кафеавкаста слика, многу слична со таа од платното.
Сликање
Техниката користена за производство на сликата, според В. Меккрон, е веќе опишана во книгата за средновековното сликарство објавена во 1847 година од страна на Чарлс Лок Истлејк. Истлејк во книгата опишува сликање на лен со користње на темперни бои, што дава слика со невообичаени одлики.
Во 1977 година, тим научници предложиле сет на тестови посветени на платното. Анастастио Кардинал Балестреро, архиепископ на Торино, дал дозвола за тоа, иако имал несогласности со црквата. Тимот ги извршиле тестовите за рок од пет дена во 1978. Валтер Меккрон според анализите заклучил дека сликата е составена од милиони честички од пигмент. Според научникот, пигментот е како резултат на темпера боја.
Д-р Џон Хелер и др. Ален Адлер, научници на кои групата научници од претходниот тест им побарале мислење за резултатите. Тие ги потврдиле резултатите и заклучиле дека сликата содржи оксиди на железо. Сепак, со споредба на антички артефакти и нивната содржина, забележале дека сликата на платното и железото пронајдено не е главен извор како материја за цртање. Други микроскопски анализи на платното индицирале дека сликата е на основа на јаглехидрат, со доадтни пигменти.
Бас релјеф
Друга хипотеза која постои за потеклото на сликата на платното вели дека е користена техника на бас релјеф скулптура. Истражувачот Жак ди Костанцо, забележувајќи дека сликата има 3Д димензии вели дека можеби сликата била создадена со помош на вистински тридимензионален модел, нешто како скулптура. Со свиткување на платното околу вистински објект би резултирал со создавање на слика слична со таа на платното од Торино. За да ја потврдат оваа теорија, Констанцо создал бас релјеф скулптура на Исус и врз неа ставил влажно ленено платно. Резултатот бил сличен со сликата на платното.
Втората слика на позадината
За време на реставрацијата во 2002 година, позадината на платното било фотографирана и скенирана за првпат. Според статијата објавена од страна на професорот Џулио Фанти, опишува електрична корона како можна последица од механизмот со кој била направена сликата. Како и предната, така и задната страна е површински обоена, со ограничена обоеност.
Радиојаглеродно испитување
Во 1988 година, Ватикан се согласил да се изврши радиојаглеродно испитување на делови извадени од ќошовите на платното. На почетокот, Ватикан се согласил да се изврши испитување од шест различни испитувачки центри, но подоцна челниците на Светата Столица се согласиле за само три. Трите центри кои ги извршиле анализите на платното се Универзитетот во Оксфорд, Универзитетот во Аризона и Швајцарскиот Федерален Институт за Технологија кои заклучиле дека деловите врз кои се извршени испитувањата датираат од 13 до 14 век. Некои членови на научната заедница побарале од Ватикан да им дадат повеќе примероци, вкличувајќи и делови од сликата, но тие биле одбиени.
Хемиски состав на платното
Еден аргумент против резултатите радиојаглеродното испитување бил даден во една студија од страна на Ана Арнолди од Универзитетот во Милано и Рејмонд Роџерс, пензиониран истражувач од Универзитетот на Калифорнија. Во едно интервју со Хари Гов, Гов признал дека бактериската контаминација, која била непозната во текот на истражувањата во 1988, би ги направиле тестовите неточни. Со ултравиолетова фотографија и спектрална анализа се утврдило дека примероците земени за тестирање се разликуваат од останатото платно. Според хемиската содржина на платното и на примероците се довело до мислење дека низ историјата платното претрпело надградби и поправки поради одржување, и примероците се од надградбите.
Микрохемиските тестови исто така пронашле траги на ванилин на истата површина од платното, за разлика од останатиот дел каде немало. Оваа состојка често се среќава во средновековните материјали, но не и во постари платна.
Теории за платното
Скорешни истражувања се сконцентрирале на изгорениците од оган и на трагите од вода. Најголем дел од изгорениците датираат од 1532 година, како и водените траги. Како и да е, во 2002 Алдо Гвереши и Мишел Салсито во нивната студија тврдат дека овие отисоци датираат од многу поодамна.
Според експертот за текстил Мехтилд Флури-Лемберг од Хамбург, Германија, ваков вид на текстил како што е платното од Торино е пронајден само во близина на Масада во близината на Мртвото Море, кој датира од првиот век. Исто така, начинот на ткаење н текстилот е својствен на ткаењето од Сирија од I век.
Платното во текстуалните сведоштва
Евангелието на Јован често се зема како доказ дека платното е фалсификат или барем не е истото платно со кое Исус бил покриен. Во евангелието Јован вели:
Верниците на платното велат дека ленот е платното од Торино, додека „салфетката“ е Судариумот од Овеидо.
Јован во евангелието исто така вели:
Техниката на распнување
Прободувањето на зглобовите одошто прободување на дланката е против христијанската традиција, особено со таа од средновековието. Голем број на модерни научници тврдат дека луѓето кои биле распнувани во тоа време биле прободувани со клинци во зглобовите, бидејќи дланката не може да ја издржи тежината на телото. Со новооткриен скелет во Израел се забележува пробод на клинец точно во пределот на зглобот. Ова не било познато во средновековието. Поддржувачите на платното велат дека ако тоа било измама, тогаш создавачот во средновековието би го нацртал прободот на самата дланка, а не вака.
Дамките од крв
На самото платно има црвенкасти дамки кои асоцираат на капки крв. Меккрон во својата студија вели дека содржат оксиди на железо и вели дека тие се присутни како сегменти на пигменти. Ова е во согласност со резултатите од италијанската комисија за истражување на платното извршени во 1970 година.Според резултатите од комисијата, сите тестови за потврда на присутност на крв се негативни, но не биле извршени тестови за присутност на боја. Од друга страна пак, истражувачот Ален Адлер тврди дека тоа е крв и е од групата на АБ, додека пак оксидите на железото се како последица на хемоглобинот. Но проблемот со крвта е тоа што денес се верува дека емигрантите од Азија кои ја населиле Европа имале крва група Б и се помешале со регионите каде имало население со крвна група А.
Платното и темпларите
Двајца масонски историчари, Кристофер Најт и Роберт Ломас напишале контроверзна книга, со наслов Вториот месија: темплари, Торинското платно и големата тајна на слободната масонерија, која што го изнесува податокот дека торинското платно е всушност слика на Жак де Молеј, а не на Исус Христос, како што се верувало. Тие сметале дека, кога Филип IV и папата Климент V го укинале редот на темпларите, еден од иследниците на францускиот крал, Гијом де Ногарет, го мачел и распнал де Молеј, нешто слично како што бил распнат Исус. Тогаш тој ја завиткал главата на Молеј со парче облека, а од главата се направил отпечаток на парчето. Авторите тврдат дека една од причините поради која темпларите биле забранувани е тајната за вистината на Исус Христос, која тие ја знаеле, а која дотогаш била криена и менувана од страна на католичката црква. Како што велат Најт и Ломас, Исус не се признавал како Бог, туку како еврејски напори да го основаат божјото царство на Земјата, и дека на првата церемонија на темпларите, тие негирале дека Исус е Бог.
Платното во католицизмот
Иако сликата на платното тесно се поврзува со католичките верници и поддржувачи на истото, посветеноста кон платното датира уште од пред времето на Секондо Пија. Така, во 1844 година е забележана посветеност кон сликата, а подоцна промовирано од Лео Дупон. Ватиканскиот весник „Osservatore Romano“ објавил статија посветена на платното на 15 јуни 1898 година после објавувањето на сликата на Пија, но во таа статија не биле вклучени официјални ставови на раководителите на католичката црква.
Недостаток на официјални коментари
Во 1983 година платното било поклонето на Ватикан. Како и да е, иако го профатиле платното, католичката црква не дала никаков коментар за тоа дали тоа платно е платното на Исус или не. Како и останатите религиозни реликти, одлуката за автентичноста на платното била оставена на самите верници и поединци. Сепак католичката црква верува дека и да било платното вистинско и да не е, тоа не влијае врз учењето на Исус, неговата смрт и воскреснување.
Папата Јован Павле II
Папата Јован Павле II во 1998 година изјавил:
„Бидејќи ние не расправаме со прашање од верата, црквата не може да се произнесе на такви прашања. Тоа останува на истражувачите да ги продолжат своите истражувања и да стигнат до адекватни одговори на прашањата за платното.“
Јован Павле II покажал интерес за сликата на платното и наредил јавно да се покаже самото платно во 1998 и 2000 година. На 24 мај 1998 година по повод годишнината од првата фотографија на платното, тој изјавил:
„Платното е слика на Господовата љубов како и на човековиот грев... Сликата оставена на платното од распнатиот стои како икона на страдањето на невиниот.“
Папата Бенедикт XVI
Папата Бенедикт XVI јавно не го искоментирал потеклото на платното, но презел одредени чекори кои индиректно го засегаат реликтот. Во јуни 2008 година тој дозволил јавно да се истакне платното на пролет во 2010 година и изјавил дека лично сака да оди во Торино и да го види платното.
Реставрацијата од 2002 година
Во 2002 година, платното подлегнало на драстични реставрациски зафати што било остро пречекано од светската заедница на истражувачи на платното. Поддржано од Архиепископот на Торино како превентивна мерка, операцијата се засновала на тврдењата дека материјалот околу изгорените делови подлегнале на оксидација што било закана за платното. Според голем број на истражувачи на платното, оваа операција не биле неопходна и целата операција била остро критикувана.
Скорешни истражувања
На 6 април 2009, лондонскиот весник The Times, објавил текст каде се вели дека официјални лица на Ватикан откриле докази дека платното било чувано од страна на темпларите уште од времето на Опсадата на Цариград во 1203. Според податоците на еден од членовите на редот, платното било дел од нивниот обред. Според весникот и податоците, церемонијата се нарекувала „славење на брадестата фигура“ за која темпларите биле обвинети во 14 век.
На 10 април 2009 година, весникот Telegraph објавил дека истражувачот на платното Реј Роџерс потврдил дека радиојаглеродното испитување на платното не е точна. Примерокот кој бил земен за истражување е дел од секцијата која била оштетена за време на пожарот и реставрирана во 16 век и според тоа не се добиени точни резултати.
Според последните истражувања на францускиот истражувач Тиери Касте открил дека платното содржи зборови на арамејски јазик но напишани со хебрејски букви. Барбара Фрал, црковен научник, за ватиканското радио објавила дека според нејзините истражувања, буквите на платното се стари над 1.800 години.
Скептични страници
__ИНДЕКС__
Богојина
Богојина (словенечки: Bogojina) — населба во Општина Моравске Топлице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Игор Трпчески
Игор Трпчески — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Папа Паскал II
Паскал II (лат. Paschalis PP. II; роден како Раниеро Беда, итал. Raniero Bieda) — римски папа во периодот од 13 август 1099 -.
Кон крајот на неговото раководство во 1116 година било создадено некое ново движење кое работело против него. Папата плашејќи се за својот живот го напуштил Латеранскиот двор и надвор од Рим се задржува 2 години без 3 месеца. Во 1118 година повторно се вратил и малку по неговото враќање починал.
Список на премиери на Обединетото Кралство
Премиерот (Prime Minister - „Главен министер“) е политичкиот водач на Обединетото Кралство и шеф на британската влада. Има задача да ги одбере сите други членови на владата, да претседава на состаноците на кабинетот и да решава дали да се свикаат нови парламентарни избори for the Домот на општините (долниот дом). Премиерот исто така има право да назначува лица на високи функции во Англиканската црква, да назначува судии и да предлага прогласување на нови доживотни перства.
Не се знае точниот датум на прогласувањето на првиот премиер на земјата, бидејќи оваа функција не е создадена, туку еволуирала низ извесен временски период. Денешните исТориевцичари за прв премиер го сметаат Роберт Волпол, кој ја предводел земјата 21 година (1721-1742). Волпол се задржал на функцијата најголго од сите досегашни премиери.
Актуелен премиер на државата е Риши Сунак кој стапил на функцијата на 25 октомври 2022 со оставката на неговата сопартијка, Лиз Трас.
Премиери од XVIII век
Премиерите од XVIII век биле Премиер на Англија, Велс и Шкотска (Кралство Велика Британија, формирано со законот „Закон за Унијата 1707“.
Премиери од XIX век
Премиерите за време на XIX век биле Премиер на Англија, Велс, Шкотска и Ирска, по Законот за Унијата 1800 (со кој Кралството Ирска се присоединило кон Кралството Велика Британија, така создавајќи ја државата Обединето Кралство на Велика Британија и Ирска, почнувајќи од 1 јануари 1801).
Премиери од XX век
Немало промени на јурисдикцијата на Парламентот (и затоа премиерот бил Премиер на териТориевциите каде бил) сѐ до 1922, кога по Англо-ирската војна, 26 грофовии во Ирска се отцепиле од Обединетото Кралство и ја формирале Ирската Слободна Држава. Останатите 6 грофовии на североистокот од Ирска останале, формирајќи ја Северна Ирска. Официјаното име на Обединетото Кралство сега било Обединето Кралство на Велика Британија и Северна Ирска.