cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симеон I Цариградски
Симеон I Трапезунтски бил Вселенски патријарх трипати: краток период во 1466, од 1471 до 1475 и од 1482 до 1486. Во 1484 тој претседавал со синодот на Цариград кој го одбил Советот на Фиренца.
Живот
Симеон се родил помеѓу 1400 и 1420 во благородничко семејство во Трапезунтското Царство. По падот на царството во рацете на Османлиите во 1461, сите благородници од поранешното царство биле приморани од Мехмед II да се преселат во Цариград, а тоа важело и за Симеон, кој веќе бил монарх, па и тој заминал во градот. Трапезунтското благородништво создало одделна група помеѓу Грците во градот, веројатно предводена од научникот и политичар Џорџ Амируц. Оваа група го поддржувала Симеон како свој кандидат за патријаршискиот престол против групата предводена од мирјанските архонти како што е хартофилкасот Џорџ Галезиот и големиот еклезијарх Мануел (идниот патријарх Максим III).
Есента 1466 Симеон успешно го наследил престолот по давањето 2000 парчиња злато како подарок на османлиската влада, со што започнала Симонискaта пракса која ја одбележала историјата на цариградската патријаршија наредните неколку векови. Но тука, нов играч се придружил на трката за престолот: Мара Бранковиќ, ќерка на српскиот деспот Џураџ Бранковиќ и една од маќеите на Мехмед II. Иако Мара била доживотна христијанка, таа била прилично влијателна со Мехмед. Мара била изреволтирана од Симониското дејствување на Симеон и заминала во Цариград за да се пожали кај Мехмед. Како одговор на нејзиното барање и нејзината донација на 2000 златници, султанот го симнал Симеон и го назначил за патријарх кандидатот на Мара, Дионисиј I. Симеон неколку години се пензионирал во манастир близу Стенимахос.
Максим III починал на 3 април 1482 и Симеон се вратил на престолот по третпат сè до есента 1486, кога бил наследен од Нифонт II. Набрзо потоа Симеон починал, несомнено пред 1488, без да го искаже неговото барање, по неговата смрт имало голема борба за наследување на неговото големо богатство. Највпечатливиот чин на неговото трето и последно владеење бил Цариградскиот собор од 1484.
Спор за редоследот
Не постои консензус помеѓу научниците во врска со редоследот на првото владеење на Симеон. Многу научници, како Кимин (2009), Рункиман (1985), Грумел (1958) и според владиката Геман Сардејски (1933–8) и Грумел (1958), како и официјалниот портал на Вселенската патријаршија ги прифаќаат хрониките на Доротеј Монемвасиски и го сместуваат владеењето на Симеон I по она на Марко II.
Лорен (1968), поддржан од Подскалски (1988), верува дека судирите со Симеон започнале кога Марко сè уште бил митрополит на Адријанопол и го сместува владеењето на Симеон пред она на Марко. За споредба на главните научни тврдења, погледни го списокот на цариградски патријарси.
Ернан Санта Крус
Ернан Санта Крус (1906-1999) бил чилеански делегат на Обединетите нации, судија, адвокат и еден од првичните изработувачи на Универзалната декларација за човекови права.
Првично како предавач по кривична и воена постапка пред неговото назначување за судија во Врховниот воен суд на Чиле, улогата на Круз во Обединетите нации, како делегат на Третиот комитет и Комисијата за човекови права, била формативна.
Според Сузан Волц, иако Круз „не држел одговорна позиција... неговите политички и суштински придонеси биле такви“ што неговиот соработник, Џон Питерс Хамфри и авторот Јоханес Морсинк, подоцна ја издвоиле важната улога што ја одиграл во обликувањето на преминот на Декларацијата да биде понастрана од филозофијата на Просветителството од осумнаесеттиот век, за да биде кон социоекономски права.
Според Обединетите нации, покрај својата работа на декларацијата, Круз бил активно вклучен во формирањето на Економската комисија на Обединетите нации за Латинска Америка и Карибите.
Мува (соѕвездие)
Мува — мало соѕвездие на јужното небо. Едно од дванаесетте соѕвездија создадени од Петар Планциј од набљудувањата на Питер Дирксон Кејзер и Фредерик де Хаутман и првпат се појавува на 35 сантиметарскиот небесен глобус објавен во 1597 година во Амстердам од страна на Планциј и Јодок Хондиј. Првиот приказ на соѕвездието било во небесниот атлас Уранометрија на Јохан Бајер во 1603 година. Соѕвездието било познато под името Apis (пчела) во наредните двестотини години. Мува е под хоризонтот за повеќето жители на северната полутопка.
Многу од посјајните ѕвезди во соѕвездието се членови на ѕвезденото здружение Скорпија-Кентаур, расеана група од жешки сино-бели ѕвезди кои имаат исто потекло и се движат во иста насока во Млечниот Пат. Во оваа група припаѓаат Алфа, Бета, Гама, Зета2 и (најверојатно) Ета Мува, како и HD 100546, сино-бела Хербигова Ae/Be-ѕвезда која е опколена со сложен диск од отпад кој содржи вонсончева планета или кафеаво џуџе и можна протопланета. Две подалечни планети поседуваат планети. Соѕвездието исто така содржи и две кефеиди кои можат да се видат со голо око. Тета Мува е тројна ѕвезда, од кои најсјајниот член е Волф–Рајеова ѕвезда.
Историја
Мува е едно од дванаесетте соѕвездија воспоставени од страна на холандскиот астрономот Петар Планциј од набљудувањата на холадските истражувачи Питер Дирксон Кејсер и Фредерик де Хаутман, кој испловил на првата холандска трговска експедиција, позната како Eerste Schipvaart, до Источна Индија. Де Хаутман ги вклучил ѕвездите од Мува во својот јужен каталог од 1598 година под холандското име De Vlieghe, „Мува“. На соѕвездието му припишале четири ѕвезди, со ѕвезда која подоцна ќе биде наречена Бета Мува и ќе ја означува главата, Гама Мува е телото, и Алфа и Делта како левото и десното крило. За првпат истото се појавува на 35-см небесен глобус објавен во 1598 година во Амстердам од страна на Планциј и Јодок Хондиј, но не било именувано. Првото претставување на ова соѕвездие во небесен атлас било она на германскиот картограф Јохан Бајер наречено Уранометрија од 1603 година, Бајер го нарекол Apis, Пчела, име кое се задржало во наредните 200 години. Небесениот глобус од 1603 година од Вилем Блау го прикажува како храна за блиското соѕвездие Камелеон кое со својот долг јазик како да се обидува да го улови инсектот.
Францускиот астроном Никола Луј де Лакај го нарекол la Mouche во својата карта на ѕвездите од 1756 година. Жан Фортен го задржал француското име во небесниот атлас од 1776 година, додека пак Лакај го латинизирал името во своето дело Coelum Australe Stelliferum во 1763 година. Лакај го преименувал во Musca Australis, Јужна Мува, бидејќи веќе постоело соѕвездие сега отфрлено со името Musca Borealis кое се состоело од неколку ѕвезди од Овен, и за да се одбегне забуна со Рајска Птица. Денес името е едноставно Musca, Мува. Станува збор за единственото соѕвездие кое опишува инсект.
Луѓето од племето Калапало од Мато Гросо држава во Бразил ѕвездите Алфа и Бета Мува (заедно со Бета и Капа Јужен Крст) ги нарекувале Kutsu anangagï „двојните завои на орелот“. Луѓето од племето Вардаман во Северната Територија во Австралија главните ѕвезди на осѕвездието Мува ги сметала за свет бумеранг, дел од Централната Арена, света област која го опколова Јужен Крст кој пак го опишува местото каде се создаваат молњите и местото каде се учат Вардаманските обичаи, Алфа и Бета исто така го означуваат и церемонијалнот превез за главата додека пак Гама и Делта ги претставувале превезите за рацете. Во централна Австралија племињата Арернте и Луритја го гледале небото како поделено на источно и западно источниот дел ги претставувал домовите на Арернте додека пак западното ги претставувало домовите на Луритја. Ѕвездите од Мува, заедно со Формалхаут, Алфа Едро и Алфа и Бета Жерав се велело дека му припаѓаат на Арернте.
Особености
Мува се граничи со Јужен Крст на север, Кобилица на запад, Камелеон на југ, Рајска Птица и Шестар на исток и Кентаур на североисток. Со површина од138 квадратни степени и 0,335% од небесното небо, станува збор за 77-то по големина осѕвездие од 88-те соѕвездија. Кратенката од три букви Mus за соѕвездието била усвоена од страна на Меѓународниот астрономски сојуз во 1922 година. Официјалните граници на соѕвездието се поставени од Ежен Делпорт во 1930 година, и се дефинирани како многуаголник со 6 агли. Во екваторскиот координатен систем, кординатите на ректасцензијата се меѓу 11:19,3:0 и 13:51,1:0, додека пак коорднатите на деклинацијата се меѓу −64,64° и −75,68°. Сошвездието е целосно видливо за набљудувачи јужно од 14°СГШ.
Ѕвезди
Лакај исцртал и означил 10 ѕвезди со Бајерови ознаки од алфа до капа во 1756 година. Тој ги категоризирал и ѕвездите кои ќе се наречат Ламбда и Ми но не ги означил бидејќи сметал дека се непотребни бидејќи биле надвор од астеризмот. Бејли пак ги сметал како дел од Мува, а Гулд им ги дал ознаките. Френсис Бејли исто така ја отфрлил Капа, за која сметал дека е многу темна за да има име, и означил де ѕвезди како Зета1 и Зета2. Последниве две ѕвезди се на растојание од 1°, доста далеку за да би делеле една иста Бајерова ознака. Лакај првично првично птемната ја нарекол Зета, додека пак Бејли сметал дека сакал да ја нарече посјајната. Нескајќи да ја отстрани ознаката на Лакај и другата ѕвезда ја нарекол Зета. Сè на сè во соѕвездието Мува има 62 ѕвезди со светлинска величина поголема од 6,5.
Обликот на најсјаните ѕвезди наликува на оној на Мала Мечка, на начин што ѕвездите наликуваат на српалка со рачка. Сместено на југ-југоисток од Акрукс од соседното соѕвездие Јужен крст е Алфа Мува. Станува збор за најсјајната ѕвезда во соѕвездието со светлинска величина 2,7. На растојание од 310 сг. од Земјата, станува збор за сино-бела ѕвезда од спектрален тип B2IV-V која е 4520 пати посјајна и 8 пати помасивна од Сонцето. Ѕвездата е кефеида со пречник поголем 4,7 пати од оној на Сонцето, и пулсира на секои 2,2 часа, со промена на сјајноста од 1%. Ѕвезда во непосрдна близина со светлинска величина 13 можно е да биде и ѕвезда придружник, мо ова не со сигурност утврдено. Означувајќи го задниот дел на Мувата е Гама Мува, сино-бела ѕвезда со спектрална класа B5V која има променлива светлинска величина која се движи меѓу 3,84 и 3,86 во период од 2,7 денови. Станува збор за променлива ѕвезда која се класифицира како споро пулсирачка B ѕвезда. Истата е пет пати помасивна од нашето Сонце.
Бета Мува е двојна ѕвезда на растојание од 341 сг. од Земјата и системот е составен од две ѕвезди со спектрална класа В2V и B3V, и истите се на главната низа со орбитален период од 194 години. Тие се 8 и 6 пати помасивни од Сонцето и имаат пречник 3,5 пати поголем од оној на Сонцето. Зета2 Мува е ѕвезда со спектрална класа A5V на растојание од 330 сг. од Земјата. Станува збор за систем од три ѕвезди со слабосјајни придружни ѕвезди на растојание од 0,5 и 32,4 лачни секунди. Ета Мува е многубрен ѕвезден систем, двете главни ѕвезди образуваат елиптична двојна ѕвезда чиј заеднички спектрален тип е B8V со светлинска величина 4,77 кој се намалува за 0,05 на секој 2,39 денови. Алфа, Бета, Гама, HD 103079, Зета2 и најверојатно Ета се чќенови на подгрупата Долен Кентаур-Јужен Крст од ѕвезденото здружение Скорпија-Кентаур, група од претежно топли сино-бели ѕвезди кои имаат исто потекло и се движат во иста насока ни галаксијата.
Делта и Еспилон ги означуваат левото и десното крило на мувата. Со светлинска величина 3,62 Делта Мува е портокалов џин од спектрален тип K2III на растојание од 91 сг. од Земјата. Епсилон Мува е црвен џин од спектрален тип M5III и полупроменлива ѕвезда чија светлинска величина се движи меѓу 3,99 и 4,31 во период од 40 денови. Ѕвездата се има проширено 130 сончеви пречници и има сјајност 1800 до 2300 пати поголема од онаа на Сонцето. Првичната ѕвезда била 1,5 до 2 пати помасивна од Сонцето. Иако е на слично растојание од 302 сг. од подгрупата Низок Кентаур Јужен Крст, се движи многу побрзо 100 км/с и нема исто потекло. На северозапад е Ми Мува, портокалов џин од спектрален тип K4III чија светлинска величина се менува меѓу 4,71 и 4,76 и е класифицирана како спора неправилна променлива. Во близина на Ми е Ламбда Мува, третата по сјајност ѕвезда и бела ѕвезда на главната низа од спектрален тип A7V на растојание од 128 сг. од Земјата.
Во близина на Алфа е R Мува, Кефеида со светлинска величина меѓу 5,93 и 6,73 во период од 7,5 денови. Станува збор за жолто-бел суперџин кој припаша на спектралните типови F7Ib и G2Ib, на растојание од 2037 сг. од Земјата. S Мува е исто така кефеида и жолто-бел суперџин со спектрален тип меѓу F6Ib и G0Ib и светлинска величина 5,89 до 6,49 во период од 9,66 денови. Сјана ѕвезда околу 5,9 пати помасивна од Сонцето, станува збор за двојна ѕвезда со сино-бела ѕвезда како првична ѕвезда од спектрален тип B3V до B5V со маса поголема 5 пати од онаа на Сонцето, еден од најтоплите и најсјаните придружници на вееќе позната кефеида. Орбиталниот период изнесува 505 денови.
Тета Мува е систем од три ѕвезди на растојание од 7.500 сг. од Земјата. Се состои од спектроскопска двојна ѕвезда кој се состои од Волф–Рајеова ѕвезда (спектрален тип: WC5 или 6) и ѕвезда со спектрална класификација О (спектрален тип: O6 или O7) со орбитален период од 19 денови и син суперџин (спектрален тип: O9,5/B0Iab) на растојание од 46 лачни секунди. Ако растојанието до системот е прецизно определен двојната ѕвезда е на растојание од 100 ае. од синиот суперџин. Сите три се сјани ѕвезди чиј збирен сјај е милион пати поголем од оној на Сонцето. TU Мува е двоен систем на растојание од 15.500 сг. од Земјата и се состои од две топли сјајни сини ѕвезди од главната низа со спектрален тип O7,5V и O9,5V, со маси 23 и 15 пати од онаа на Сонцето. Ѕвездите се толку близу една до друга што се допираат (допирна двојна ѕвезда) и се класифицирани како Бета Лира променлива бидејќи нивната светлинска величина се менува гледано од земјата поради еклипсата кога минуваат една пред друга. Светлинската величина се менува од 8,17 до 8,75 во период од 1,4 денови.
Позната и како Нова Мува 1983, GQ Мува е двоен систем кој се состои од бело џуџе и мала ѕвезда која по маса е само 1/10 од масата на Сонцето. Двете орбитираат една околу друга на 1,4 часови. Белото џуџе насобира материјал од својот придружник преку забрзувачки диск. По одредено време на ансобирање ѕвездата еруптира како во 1983 година, постигнувајќи светлинска величина од 7,2. Била забележани при светлинска величина од 7,1 на 18 јануари 1983 година, и била првата нова од која биле забележани X-зраци. Х-зрачната нова GRS 1124-683 (позната и како Nova Мува 1991) е двоен систем кој се состои од портокалова ѕвезда (GU Мува) од спектрален тип K3V–K4V и црна дупка со маса од околу 6 сончеви маси. За време на експлозијата во 1991 година која довела до нејзиното откривање, добиеното зрачење е производ на процесот на анихилација на позитроните. GR Мува е рендгенски извор кој се состои од неутронска ѕвезда со маса 1,2 или 1,8 пати од онаа на Сонцето и ѕвезда со мала маса колку и онаа на Сонцето во непосредна близина на неутронската ѕвезда. И накрај, SY Мува е симбиотски ѕвезден систем кој се состои од црвен џин и бело џуџе, каде поголемата ѕвезда ја оддава својата маса на помалото џуџе, при што по одреден временски период нема ни ерупција ниту пак се создава забрзувачки диск. Светлинската величина на системот се менува меѓу 10,2 и 12,7 во период од 624,5 денови.
Во три ѕвездени ситеми се пронајдени вонсончеви планети. HD 111232е жолта ѕвезда од главната низа со маса 0,78 од масата на Сонцето и на растојание од 95 сг. од Земјата. Истата има планета (HD 111232 b) со маса 6,8 пати поголема од масата на Јупитер и орбитален период од 1143 денови. HD 112410 е жолт џин од спектрален тип G8III на растојание од 439 сг. од Земјата. Со маса 1,54 пати поголема од Сонцето се шири и се собира како црвен џин. Има планета придружник со маса 9,2 пати од онаа на Јупитер и орбитален период од 124,6 денови на растојание од 0,57 ае. Како член ан подгрупата Низок Кентаур Јужен Крст, HD 100546 е млада сино-бела ѕвезда од типот Хербигова Ae/Be-ѕвезда од спектрален тип B9V која сè уште не се сместила на главната низа и најблизу до Земјата на растојание од 320 сг. Истата еопколена со диск од прашина и гас на растојание од 0,2 до 4 ае. па сè до неколку стотина ае., со доказ дека се одвива создавање на протопланета на растојание од 47 ае. Има и празнина меѓу 4 и 13 ае., што најверојатно е голема планета со 20 Јупитерови маси, иако понатамошното испитување на дискот укажува на можноста од постоење на кафеаво џуџе или повеќе од една планета. LP 145-141 е бело џуџе на растојание од 15 сг од Земјата и е четвртиот објект најблизу до Земјата. Се смета дека е добар кандидат кој би содржел планети од типот на Јупитер, поради својата близина и маса.
Далечни објекти
NGC 5189 е невообичаена планетарна маглина со местополжба во близина на соѕвездието Шестар, и на растојание од 1.750 сг. од Земјата. Сложениот состав се должи на повеќекратните оддавања на маттерија од ѕвездата која старее во центарот, кој пак се најверојатно размешани од присуството на ѕвезда придружник. Со местоположба 2,4° источно од ета Мува со светлинска величина 12,9 е маглината Песочен Часовник, која е на растојание од 8.000 сг. од Земјата. На запад од Ета Мува е IC 4191, збиена синкава планетарна маглина со светлинска величина 10,6, и на растојание од 10.750 сг. од Земјата. Западно од Епилон Мува е NGC 4071, голема, дифузна планетарна маглина со светлинска величина 12,7 и централна ѕвезда со светлинска величина 12, за која се смета дека се наоѓа на растојание од 4.000 сг. од Земјата. Маглината Торба за Јаглен е темна маглина главно сместена во соседното соѕвездие Јужен Крст со мал дел кој навлегува во Мува. NGC 4463 е расеано ѕвездено јато на југозападната граница на соѕвездието. Со пречник од 5 сг. и на растојание од 3.400 сг од Земјата.
NGC 4833 старо збиено ѕвездено јато во близина на Делта Мува каталогизирано од страна на лакај во 1755 година. На растојание од 21.000 сг. од Земјата и делумно е прекриено со облаците прав од галактичката рамнина. Збиеното ѕвездено јато NGC 4372 во близина на Гама Мува е потемно и исто така прекриено со прав но се протега на поголема површина. Се наоѓа на растојание од 18.900 сг. од Земјата и 23.000 сг. од центарот на галаксијата. Мошне малата металичност укажува на тоа дека се работи за мошне старо или најверојатно за едно од најстарите јата во Млечниот Пат. На југ е теманата маглина Дудад, која наликува на река во облик на латинската буква L и како позадина има поле од сјајни ѕвезди.
Црква (Сливје)
Црква — археолошко наоѓалиште во прилепското село Сливје. Наоѓалиштето најверојатно претставува црква, која поради неистраженоста не е датирана. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека северозападно од селото, во селските гробишта биле видливи рушевини од црква, која била посветена на св. Атанасиј.
Фурнир
Фурнирот се добива со „лупење“ на дрвото, кое е главното место од кое се добиваат архитектонските фурнири (видете и интарзија). Изгледот на гранулацијата, или „шарата“ во дрвото се добива преку годовите на дрвото и зависи од аголот на сечење на истото. За стопански цели се користат три типа опрема за сечење фурнири:
Секој процес на режење дава своја препознатлива гранулација, зависно од видот на дрвото. При сите методи се јавува искривување во гранулацијата. При навлегувањето на пилата во дрвото, таа прави лабава страна (каде клетките се расечени) и набиена страна (каде се потиснати).
Порано фурнирите се пилеле но со тоа се јавува и непотребен губиток (отпадоци) на дрво. Фурнирањето е древна вештина, која ја употрбувале уште старите египјани за нивниот мебел.
Борнум (Саксонија-Анхалт)
Борнум — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Знаме на Либија
Знаме на Либија (علم ليبيا) — де факто] знамето користено од Преодниот национален совет усвоено на [[27 февруари 2011 година. Ова знаме е прогласено за национално знаме со уставна декларација на Преодниот совет од 3 август 2011година, како резултат на падот на Триполи. Знамето е идентично со знамето на Кралството Либија. Зеленото знаме воведено во 1977 година сè уште го користат лојалистите на Гадафи.
Леон Бенко
Леон Бенко (Leon Benko; р. 11 ноември 1983 година) — хрватски фудбалер, напаѓач на Вараждин.
Вартекс
Бенко ја започнал својата кариера во екипата на Вартекс, на кој му се приклучил во 1991 година на возраст од 8 години. Во јули 2003 година потпишал професинален договор со клубот. Во својата втора сезона веќе станал еден од најважните играчи на клубот и помогнал Вартекс да се квалификува за Интертото купот.
Нирнберг
На 23 мај 2006, Бенко потпишал три-годишен договор со германскиот Бундеслигаш, Нирнберг. Своето деби во Бундеслигата го направил на 12 август 2006, влегувајќи во игра од клупата за резерви во 86-тата минута на местото на Роберт Витек во победата со 3-0 над Штутгарт на гости. Во својата прва сезона имал големи проблеми со повреди поради што одиграл само 9 натпревари (7 во првенството и 2 во купот) и сите влегувајќи како замена. Исто така поради повреда не бил во можност да игра во финалето на купот на Германија, кое неговите соиграчи го добиле со победа повторно над Штутгарт со 3-2.
Во втората сезона во клубот Бенко имал многу мала минутажа. Единствено за одбележување е неговиот прв и единствен погодок во дресот на Нирнберг, постигнат на 29 ноември 2007 во натпревар од Купот на УЕФА против рускиот Зенит што завршил 2-2.
Стандард
На 4 август 2008, потпишал за белгискиот Стандард. Во својата единствена сезона во клубот страдал од повреда и одиграл само 14 првенствени натпревари на кој постигнал само еден гол.
Кортрејк
Сезоната 2009-10 ја поминал во редовите на друг белгиски тим, Кортрејк. На 32 првенствени натпревари постигнал 5 гола.
Славен Белупо
На 29 јануари 2011 година, Бенко потпишал договор на една и пол година со Славен Белупо. Во својот прв натпревар за Славен, тој постигнал гол во поразот со 2-1 од Сплит. До крајот на сезоната тој направил уште десет настапи за клубот и постигнал осум гола во процесот. Тој ја отворил новата сезона постигнувајќи гол против ФK Загреб во првото коло во јули 2011 година. Тој постигна седум гола во хрватската прва лига и додал 3 асистенции до средината на сезоната, кога тој го напуштил клубот и заминал во екипата на Ал Фајсали во Саудиска Арабија.
Ал Фајсали
Во Арабија започнал добро, постигнал 5 гола на 9 натпревари, но по завршувањето на сезоната одбил да ја продолжи соработката и се враќа назад во својата родна Хрватска.
Риека
Пред почетокот на сезоната 2012-13, Бенко потпишал за екипата на Риека. Тој бил најдобар стрелец за сезоната во хрватската прва лига постигнувајќи 18 гола во 30 настапи.
Следната сезона 2013-14, Бенко постигнал многу важни голови за Риека во квалификациите за Лига Европа против Престатин Таун и Штутгарт. Риека стигнала до групната фаза во ова натпреварување, но во конкуренција со Реал Бетис, Лион и Виторија Гимараеш го зазема последното место. Бенко постигнал еден гол во групната фаза против Бетис на домашен терен.
Даљен Аербин
После само три месеци во клубот го раскинал договорот поради неисплатени плати.
Сараево
На 12 септември 2014, како слободен играч потпишал договор со Сараево.
630
630 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 630 година од новата ера, 630. од првиот милениум, 30. од VII век и прва од 630-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6138 и 6139 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5380 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4390 и 4391 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1383.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 630 година се протега во 3266 и 3267, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3326 и 3327 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1173. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 8 и 9 исламска година.
NGC 4551
NGC 4551 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4551 се споменува и како UGC 7759, MCG 2-32-148, CGCG 70-183, VCC 1630.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4551 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4551 има привидни димензии од 1,8' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 35 м 38 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 15' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Гуштери
Гуштерите (лат. Lacertilia, порано Sauria) се животни од класата влекачи. Тие ја сочинуваат најголемата денешна група на влекачи, со повеќе од 4.300 видови со најразлични облици и големини.
Комодски варан (лат. Varanus Comodensis ) припаѓа во фамилијата на Варанус, а уште е познат и под името на ,, Комодо Змеј ''. Застапен е во деловите на Островот Комо и на уште неколку острови во Индонезија. Долг е 3 метри, тежи околу 135 колограми и просечниот век на живеење му е околу 100 години. Националниот парк на комодото се наоѓа во Индонезија, во Островот Комо. Нивно засолниште се дупките коишто ги прават, ископувајќи со помош на предните нозе , а со задните нозе ја истуркуваат земјата надвор на површината. Во 2009 година научниците докажале дека при каснувањето на пленот се пренесува отров.
Физички својства
Иако гуштерите се слични со дождовниците и другите водоземци, сепак се разликуваат по тоа што гуштерите имаат сува лушпеста кожа и повеќето имаат канџести стапала и надворешни ушни отвори. Повеќето гуштери се мали, со четири екстремитети и долга опашка која кај многу видови е фрагилна и лесно кршлива, но се регенерира. Нозете на некои гуштери се многу скусени, правејќи ги змијовидни (како стаклениот гуштер); тие се разликуваат од вистинските змии по нивните подвижни очни капаци и по разликите во структурата на черепните коски, особено на тие од долната вилица. Коските од двете половини на долната вилица од гуштерот се цврсто споени, додека тие на змиите се разделени.
Гуштерите се движат на различни начини, во зависност од телесната структура и живеалиштето. Гекосите имаат лушпести дискови на секое стапало кои им овозможуваат да се прилепуваат за мазни површини. Некои гуштери се добри пливачи, а неколку се адаптирани за искачување по дрва.
Исхрана и Однесување
Како и повеќето влекачи, и гуштерите обично немаат родителско однесување. Женките на повеќето видови положуваат јајца кои ги оставаат сами да се изведат. Меѓутоа, неколку видови (вклучувајќи го и змијовидниот гуштер), раѓаат живи младенчиња.
Живеалиште
Гуштерите можат да се најдат во тропските и суптропските региони низ светот; неколку видови се наоѓаат во умерените области, а ниеден вид во арктичките области. Некои се закопуваат во почвата, а некои се арбореални, додека трети се полуводни животни. Игуаните се наоѓаат во сите три типа на живеалишта.
Одбранбени механизми
Гуштерите поседуваат низа на одбранбени механизми. Скорешните студии покажуваат дека група на гуштери, вклучувајќи ги мониторите и игуаните, имаат жлезди кои секретираат отров во нивните усти, но немаат специјализирани заби како кај змиите. Ниските дози на отров во нивната плунка се доволни за покорување на мал плен. Само два гуштера имаат силен отровен ефект врз пленот - мексиканскиот брадавичар и отровниот (аризонски) брадавичар. И двата вида имаат вдлабнувања во забите кои им помагаат да го спроведат отровот од нивните големи жлезди. Тие најчесто го користат отровот во одбранбени цели. Многу од видовите на големи гуштери можат да се одбранат со силно каснување. Кога е опколен, рогатиот гуштер може да го испрска натрапникот со крв од рабовите на очите или, како чуквалата, да се повлече во пукнатина меѓу карпи или слично и да се надуе (ги исполнува белите дробови со воздух) така што не може да се извлече од тој тесен простор. Алигаторскиот гуштер има заштитни, штитовидни лушпи. Многу гуштери се криптички обоени, односно се обојуваат исто како и околината и тешко се забележуваат. Некои гуштери, како камелеонот, можат да ги менуваат боите на телото како што се менува надворешната околина.
Градба
Усниот отвор е широк, и над него се сместени ноздрите, а зад нив се наоѓаат очите, кои ги препокрива долно и горно капаче, мигателна ципа. Вратот е релативно кус, а трупот е издолжен, испакнат на грбната и сплеснат на стомачната страна. На границата меѓу трупот и опашката се наоѓа коакалниот отвор. Екстремитетите се еднакво развиени и завршуваат со по 5 прсти.
Кожа
Кожата на гуштерот, за разлика од жабата, цврсто е прилегната кон телото. Површинскиот слој од покожичката (epidemis) е орожнат и образува рожести лушпи и штитчиња, додека долниот, малпигиевиот слој е составен од живи клетки кои се размножуваат. Во овој слој и во горниот дел од вистинската кожа се наоѓаат пигментни клетки. Ваквата кожа ги заштитува од загубата на водата, од повреди и навлегуање на најразлични микроорганизми и кожата е сиромашна со жлезди.
’Рбетник
`Рбетникот е изграден од коскени процелни прстени. Прешлените имаат тело на прешленот (corpus vertebrae), со горни (arcus neuralis) и долни (arcus haemalis) лакови, односно напречни израстоци (proc. transversi). На `рбетникот можат да се различат 4 региони: вратен (pars cervicalis), составен од 8 прешлени, градно-слабински (pars thoraco-lumbalis), составен од 22 прешлени, крсен (pars sacralis), составен од 2 прешлени и опашен (pars caudalis) составен од голем број прешлени.
Првите два вратни прешлени се диференцирани во атлас (atlas) и епистрофеус (epistrophaeus). Градно-слабинските прешлени се снабдени со зглобни површини за ребрата. Крсните прешлени се одликуваат со силни напречни израстоци, за кои се врзуваат слабинските коски од карличниот појас. Опашните прешлени се нешто подолги и одејќи на назад, постепено ги губат своите составни делови, се смалуваат и на крајот се сведуваат на тенки ковчиња.
Ребра и градна коска
Последните три вратни и сите градно-слабински прешлени се снабдени со подвижно поврзани ребра. На секое ребро може да се различи еден коскен грбен (pars vertebralis) и `рскавичен стомачен дел (pars sternalis). Градната коска (sternum) е `рскавична и има изглед на ромбична плочка со мал отвор. Таа има облик на крст, на чии краишта се врзуваат клучните коски од раменскиот појас.
Череп
Черепот е со тесна основа (тропибазичен череп) и се состои од повеќе региони. Тилниот регион е образован од 4 тилни коски: горна (supraoccipitale), долна (basioccipitale), и две странични тилни коски (exoccipitalia). Слушниот регион е образован од 3 ушни коски: предна (prooticum), задна (opistoticum) и горна ушна коска (epioticum). Во Орбиталниот регион се наоѓа основната клинеста коска (basisphenoideum), а кон однапред се надоврзува мала парасфеноидна коска (parasphenoideum) и парно рало (vomer).Во Мирисниот регион нема коски, туку целиот е изграден од `рскавица. Покривот на черепот е образован од парните носни коски (nasalia), предчелните (prefrontalia), челните (frontalia), задчелните (postfrontalia, postorbitalia), темените (parietalia) и непарната меѓутемена коска (interparietale). Страните на черепот се покриени со: солзни (lacrymalia), надочни (supraorbitalia), надслепочни (supratemporalia) и лушпести коски (squamosa). Во слепоочниот дел од черепот се наоѓа една плитка вдлабнатина,наречена слепоочна јама (fossa temporalis). Оваа јама од надвор е ограничена со горен слепоочен лак, образован од задчелната (postorbitale) и лушпестата коска (squamosum). Горната вилица е образувана од предвилични коски (premaxillare) и горновилични коски (maxillaria). Непцето е образувано од ралото (vomer), непчените (palatinum), крилестите (pterygoidea) и напречните коски (transversum).На Долната вилица се наоѓаат зглобната коска (articulare), забната (dentale), спленијалната (spleniale), аголната (angulare), надаголната (supraangulare) и венечната коска (coronoideum).
Скелет на екстремитетите и нивните појаси
Раменскиот појас е сличен на тој од водоземците, само што е повеќе вкоскенет. Коракоидната коска (coracoideum) е силно развиена, на неа е надоврзана лопатката (scapula), а на лопатката се надоврзува `рскавична надлопатка (cartilago suprascapularis). Клучните коски (claviculae) имаат облик на тенки свиени коски, кои со едниот крај, се прикрепуваат за лопатката, а со другиот за меѓуклучната коска. Предните екстремитети имаат типична градба за петопрсните екстремитети. Раменската коска (humerus), е долга а во подлактичниот дел се наоѓаат две коски палечна (radius) и лакотна коска (ulna). Коренот на шепата е изграден од 10 ковчиња, распоредени во два реда. Во првиот ред се наоѓаат radiale, intermedium, ulnare, centrale и pisiforme, а во вториот ред 5 carpalia distalia. На нив се надоврзуваат метакарпалните ковчиња (metacarpalia) и фалангите на прстите (phallanges digitorum). Карличниот појас е составен од две безимени коски (os innominata). Секоја безимена коска е образувана од 3 коски: слабинска (ilium), седална (ischium) и срамна (pubis). Задните екстремитети имаат исто така типична градба. Бутната коска (femur) е снажна и се надоврзува на две коски: голема писка (tibia) и мала писка (fibula). Во коренот на стапалото (tarsus) има 3 ковчиња: tibio fibulare, tarsale distale 3 и tarsale distale 4+5. На нив се надоврзуваат 5 метатарзални ковчиња (metatarsalia) и фалангите на прстите (phallanges digitorum).
Мускулен систем
Мускулниот систем има претрпено значителни промени. На черепот е развиена сложена мускулатура за жвакање (мастикаторна мускулатура). Појавата на вратниот регион била проследена со развитокот на вратната мускулатура. Трупната мускулатура на стомачната страна е диференцирана на два дела: градна (pars thoracalis) и стомачна мускулатура (pars abdominalis). Во градниот дел се развиени меѓуребрени мускули, надворешни (mm. intercostales externi) и внатрешни мускули (mm. intercostales interni), кои го движат градниот кош и учествуваат во механизмот на дишење. Во задниот дел од грбната мускулатура се диференцирани мускули за движење на опашката. На екстремите и појасите е развиена сложена мускулатура за нивно движење. Присутна е и поткожна мускулатура, која служи за движење на лушпите.
Значење
Повеќето гуштери се безопасни и се корисни за човекот со тоа што ги контролираат популациите од инсекти. Некои видови се извор на храна; некои се убиваат за нивните кожи, иако сега ова е илегален чин во многу земји. Неколку видови се загрозени од уништувањето на нивните живеалишта, а најголемиот денешен гуштер, комодскиот варан, е на списокот на загрозени видови.
Сан Салваторе Телесино
Сан Салваторе Телесино — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Александар Ростковски
Александар Аркадјевич Ростковски (руски: Александр Аркадьевич Ростковский; во Одеса –  во Битола) бил руски конзул и пријател на Крсте Петков Мисирков, убиен во негово присуство од турски стражар (Албанец по потекло) во илинденските настани во Битола.
Животопис
Дипломатската кариера ја започнува како втор секретар во Бугарија, потоа како секретар и драгоман на руското генерално конзулство во Ерусалим, во Јанина и во Бејрут. Потоа Александар Ростковски ја продолжил кариерата како втор секретар во дипломатската агенција во Софија (1884–1885), вицеконзул во Бриндизи (1894–1895), вицеконзул и конзул во Битола (1895), извесно време го заменува рускиот конзул во Скопје (1899–1901) и до смртта останува во Битола.
Првпат се среќава со Мисирков на заедничкиот настап во руското географско друштво во Санкт Петербург на 18 декември 1897, а потоа во Битола како домашен учител на неговите деца (1902/03). Објавува статистичко-етнографски прегледи за населението во битолскиот (за 1897) и во солунскиот вилает, во кои Македонците ги третира не според црковната припадност, туку како православни Словени.
Булендорф
Булендорф — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Градиште (Делогожди)
Градиште или Кале — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Делогожди. Претставува населба од железно, хеленистичко и римско време. Се наоѓа на 3 км североисточно од селото и на 1 км северно од некрополата Св. Илија. Сместен е на висок рид, на неколку нивоа, на кои се протега утврдување. Утврдувањето е проширувано со одбранбени ѕидови од кршен камен, изведени во сувоѕидица на терасите што се спуштаат кон југ. На источната страна од највисоката тераса се следи ѕид изграден од камен и малтер. Сондажни истражувања се вршени во 1980 година од страна на Вера Битракова Грозданова. На местото е откриена и хеленистичка и римска керамика. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Струга.
Чарлс Малик
Чарлс Хабиб Малик (понекогаш напишан Чарлс Хабиб Малек;  1906 година - 28 декември 1987 година;     ) бил либански академски, дипломат и филозоф. Тој служел како либански претставник во Обединетите нации, претседател на Комисијата за човекови права и Генералното собрание на Обединетите нации, член на либанскиот кабинет, национален министер за образование и уметност, министер за надворешни работи и емиграција, како и за теологија. Тој бил одговорен за изготвување и усвојување на Универзалната декларација за човекови права од 1948 година.
Морско (Канал на Соча)
Морско (словенечки: Morsko) — населба во Општина Канал на Соча во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Меѓа (Сливје)
Меѓа — археолошко наоѓалиште во прилепското село Сливје. Наоѓалиштето најверојатно претставува некропола, која поради неистраженоста не е датирана. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека југозападно од селото биле видливи стари гробови.
Тања Митревска
Тања Митревска (р. ) — македонска фудбалерка, која игра како дефанзивец за репрезентацијата на Македонија.
Меѓународна кариера
Митревска го имаше своето деби за репрезентацијата на Македонија на 19 септември 2009 година, против Словачка.
Список на државни водачи во 820 година
Ова е список на државни водачи во 20 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јозеф Кабањ
Јозеф Кабањ (слов. Jozef Kabaň, р. 4 јануари 1973 во Наместово, Словачка), е словачки автоконструктор. Ја започнал кариерата како дизајнер за Volkswagen. Во 2003 се префрлил во Audi каде работел како на надворешен дизајн. Во 2007 во Шеф на надворешен дизајн на Audi. Бил главен дизајнер на Volkswagen Lupo, SEAT Arosa, како и главен дизајнер на најбрзиот и најмоќниот автомобил на светот, Bugatti Veyron.
Моментално работи како главен дизајнер на Škoda Auto.
Алегорија
Алегорија е стилска фигура со која метафоричното т.е. преносното значење на мислата се реализира во целосна слика, со сите придружни детали. Во поезијата понекогаш тоа е цела песна. Алегоријата поимите ги пренесува како поединечни метафори кои дејствуваат заедно и создаваат комплексна метафора. Оваа стилска фигура често се дефинира и како продолжена метафора. Тоа значи дека алегоријата се создава кога метафората се протега низ целата мисла т.е. низ сите делови кои се содржани во истата.
Одлика на алегоријата е тоа што таа не го менува самото значење на зборовите, туку предметот за чие објаснување се користат тие. Најмногу доаѓа до израз во басните, кои во целина се една алегорија.
IC 912
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 912 се споменува и како NGC 7056, UGC 11734, MCG 3-54-8, CGCG 449-19, KARA 911.
Откривање
Објектот е откриен на 29 септември 1866 година од страна на Труман Хенри Сафорд.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 912 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 912 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 22 м 7,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 39' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на IC 912 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66641.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Дец
Дец — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Стад Болаерт-Делелис
The Stade Bollaert-Delelis ( French pronunciation: ​ stad bɔlaʁt dələlis] ) е главниот фудбалски стадион во Ленс, Франција, изграден во 1933 година. Тоа е дом на RC Lens. Капацитетот на стадионот е 38.223 – околу 7.000 повеќе од населението на градот. Стадионот првично беше именуван по Феликс Болаерт, директор на Компанија за мини де Ленс, кој сакаше да го промовира развојот на спортските клубови во градот. Изградбата започна во 1931 година, иако Болаерт почина непосредно пред инаугурацијата на стадионот. Беше преименуван во Стад Болаерт-Делелис во 2012 година по смртта на Андре Делелис, поранешен градоначалник на градот и политичар кој беше министер за трговија под претседателот Франсоа Митеран.
Историја
Стадионот бил домаќин на натпревари на следните големи меѓународни турнири:
Архитектура
Стадионот е изграден во англиски стил со четири посебни трибини посветени соодветно на:
До 15 септември 2018 година, сите делови на стадионот содржеле седење. Сепак, повеќето симпатизери во Марек, како странична трибина, постојано стојат за време на натпреварите бидејќи се смета за коп (Spion Kop (или скратено Коп) е колоквијално име или термин за голем број едностепени тераси и трибини на спортски стадиони) и се сметаат за најжестоките поддржувачи на стадионот, што го прави стадионот различен од повеќето други стадиони. бидејќи најжестоките навивачи обично седат зад мрежите. Од 15 септември 2018 година, Марек повторно содржел простор за стоење, како и долните делови на трибините Транин и Делакур од почетокот на сезоната 2022-2023. Капацитетот на стадионот сега е 38.223.
Светско првенство во ФИФА 1998 година
Стадионот бил едно од местата на Светското првенство во фудбал во 1998 година и ги одржал следните натпревари:
UEFA Euro 2016
Во мај 2011 година, стадионот бил одреден да биде домаќин на Европското фудбалско првенство 2016 година. За да се реновира, стадионот бил затворен во сезоната 2014-2015.
Други употреби
Репрезентацијата на Франција на стадионот одигра осум натпревари без пораз. Лил таму одигра две кампањи во Лигата на шампионите на УЕФА кога нивниот стадион се сметаше за несоодветен, во (2001–02 и 2006–07). Тој беше домаќин на концертот на Џони Халидеј во 2009 година и на собирот на Јеховините сведоци во 2006 година, што предизвика контроверзии. Стадионот е амбиент за сцена во филмот Bienvenue chez les Ch'tis, снимен за време на натпревар помеѓу Ленс и Ница во април 2007 година. Ја слушаме песната „Les corons“ која ја пее јавноста на крајот на паузата од полувремето.
Во 2012 година, стадионот одржла натпревар во рагби лигата помеѓу Франција и Велс како дел од натпревар од есенската меѓународна серија. Натпреварот го следеле 11.278 навивачи.
Викиречник
Викиречник (англиски: Wiktionary) — повеќејазичен, мрежно-заснован проект за создавање на слободен содржаен речник, достапен на преку 171 јазик. За разлика од стандардните речници, овој речник е напишан, заеднички од страна на волонтери, наречени „Wiktionarians“, со користење на софтверот Вики преку МедијаВики, овозможувајќи промена на статиите од речиси секој кој има пристап до мрежната страница.
Проектот Википедија, како сестра на Викиречник е водена од страна на Фондација Викимедија. Бидејќи Викречник не е просторно ограничен, повеќето од неговите јазични изданија нудат дефиниции и преводи на разни зборови од други јазици, а некои изданија нудат и дополнителни информации кои обично се наоѓаат во речниците на синоними и лексикони. Дополнително, англискиот Викиречник ја вклучува и категорија Викисаурус која служи како речник на синоними, вклучувајќи ги листите на сленг зборови, и едноставниот англиски Викиречник, создаден од збир на зборови од подгрупата на основнен англиски јазик.
Крајната цел на Викиречник е да се дефинираат „сите зборови во сите јазици“.
Историја и развој
Викиречникот е пуштен онлајн на 12 декември 2002 година, по предлог на Даниел Алстон. На 28 март 2004 година, првите не-англиски Викиречници биле создадени на француски и полски јазик. Од тогаш, се создадени Викиречници на голем број други јазици. Викиречникот бил поставен на привремена URL адреса (wiktionary.wikipedia.org) до 1 мај 2004 година, кога се префрлила на тековната комплетна URL адреса. Од ноември 2016 година, Викиречникот содржи 25,9 милиони записи во своите јазични изданија. Најголемото од јазични изданија на Викиречник е на англиски јазик, со над 5 милиони записи. Малгашкиот Викиречник има 3,9 милиони, додека францускиот Викиречник над 3 милиони записи. Четириесет и една јазични изданија на Викиречник сега содржат повеќе од 100.000 записи.