cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џингис-хан
Во Монголија
За време на комунистичкиот период во Монголија, Џингис-хан бил избегнуван од јавни дискусии и такви разговори биле избегнувани. Во 1962, издигнувањето на мавзолејот на Џингис-хан во неговото родно место по повод 800 години од раѓањето на Џингис-хан, довело до голем број на критики од Советскиот Сојуз и резултирало со смена на генералниот секретар на Монголската Народна Револуционерна Партија. Во раните 1990-ти, кога демократијата се вовела во Монголија, Џингис-хан сè повеќе бил чувствуван како голем национален херој. Тој станал централна фигура на националниот идентитет. Тој денес е извор на гордост за Монголците и врски кон нивниот национален и етнички корен. На пример, не е чудно во Монголија да се нарекува земјата како „Монголија од Џингис-хан“ а себеси Монголците се нарекуваат „деца на Џингис-хан“ а додека Џингис-хан како „татко на Монголците“. Неговото име се наоѓа на голем број производи, улици, згради и останати позначајни објекти од јавен интерес. Неговиот лик може да се најде на монголските пари, и останати обележја за Монголија. Главниот меѓународен аеродром во Улан Батор е наречен Џингис-хан и статуа на Џингис-хан се наоѓа на самиот влез на Монголскиот парламент. Општо гледано, Монголците имаат голема почит кон ликот на Џингис-хан и е фундиментална фугура во монголскиот идентитет и историја.
Во Кина
Денес, во Кина има конфликтни мислења за Џингис-хан. Во Внатрешна Монголија, поради големиот број монголско население, погледите кон Џингис-хан се позитивни и тие го почитуваат во голема мера со тоа што опстојуваат поголем број на мавзолеи и споменици за ликот на Џингис-хан, како што е мавзолејот во Хохот. Иако Џингис-хан не ја освоил цела Кина, неговиот внук Кублај Хан ја освоил целата Кина а тоа довело до формирање на кинеската Јуанска Династија. Исто така, ликот на Џингис-хан е присутен на доста уметнички и книжевни дела што го претставуваат како голем водач и херој. Поради фактот што од една страна Џингис-хан ја има освоено Кина а од друга страна тоа довело до обединување на Кина, има конфликтни погледи кон него и делото на Џингис-хан.
Космос-1017
Космос-1017 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1017 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1492 км, а најмалото на 1457.
Оброк на полски начин
„Оброк на полски начин“ (српски: Обед на пољски начин) — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
Пролегомени за секоја идна метафизика
Пролегомени за секоја идна метафизика (полн наслов: Пролегомени за секоја идна метафизика која ќе може да настапи како наука; гер. Prolegomena zu einer jeden künftigen Metaphysik, die als Wissenschaft wird auftreten können) — едно од пократките дела на германскиот филозоф Имануел Кант. Објавено е во 1783 г., две години по објавувањето на првото издание на „Критика на чистиот разум“.
„Пролегомените“ содржат преглед и одбрана на главните заклучоци во Кантовата „Критика“, некаде по пат на аргументи кои авторот не ги употребил во „Критиката“. Кант го карактеризира неговиот приод во ова дело како „аналитички“, наспроти оној во „Критиката“ кој е „синтетички“ преглед на последователни способности на умот и нивните начела.
Книгата е предвидена и како полемика. Кант бил разочаран од лошиот прием на „Критика на чистиот разум“, и тука тој повеќепати ја нагласува важноста на критички проект за самото постоење на метафизиката како наука. Во последниот додаток Кант во подробност ги побива искажаните неповолни мислења за неговата „Критика“.
1427
1427 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1427 година од новата ера, 427. од вториот милениум, 27. од XV век и осма од 1420-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6935 и 6936 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6177 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5187 и 5188 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2180.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1427 година се протега во 4063 и 4064, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4123 и 4124 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1970. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 830 и 831 исламска година.
Алексија (принцеза на Грција)
Принцеза Алексија (грчки: Πριγκίπισσα Αλεξία της Παταγονίας και Δανίας) (родена на на Кофру, Јонски Острови) е ќерка на грчкиот крал Константин II и Ана Марија.
На 9 јули 1999 принцезата Алексија стапила во брак со Карлос Моралес Кинтана, архитект, во катедралата „Св. Софија“, Лондон. Принцезата Алексија и Карлос Моралес имаат четири деца:
IC 1562
IC 1562 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1562 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 33 м 4,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 5' 7"".
Други поделби
Проучување на IC 1562 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 2668
NGC 2668 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2668 се споменува и како UGC 4616, MCG 6-20-7, CGCG 180-13, NPM1G +36.0155, IRAS 08460+3654.
Откривање
Објектот е откриен на 7 февруари 1877 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 49 м 22,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 36° 42' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 2668 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24791. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 102; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2491. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1342.
Список на знамиња на Азербејџан
Ова се знамиња на Азербејџан кои се користат/ користеле на државно или локално ниво. За националното знаме, видете знаме на Азербејџан.
Нусинерсен
Нусинерсен (INN), со заштитено име Спинраза, е лек кој се користи во третманот на спинална мускулна атрофија (СМА), ретко невромускулно нарушување. Во декември 2016 година, стана првиот одобрен лек за третман на ова заболување. Нусинерсенот во САД и ЕУ има ознака лек-сирак.
NGC 5061
NGC 5061 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5061 се споменува и како ESO 508-38, MCG -4-31-48, AM 1315-263.
Откривање
Објектот е откриен на 28 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5061 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5061 има привидни димензии од 3,5' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 18 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -26° 50' 14"".
Други поделби
Проучување на NGC 5061 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46330. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 330; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6708. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1039.
Космос-1018
Космос-1018 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1018 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1488 км, а најмалото на 1442.
Сачка ера
Сачка ера (шака самват) или шаливаханска ера (шаливахана шаха) — сметање на времето прифатено од индиската влада како индиски национален календар. Нултата година започнува близу рамноденицата во 78 година. Сачкиот календар започнува на 22 март секоја година со исклучок на престапните години кога започнува на 23 март. Кушанскиот цар Канишка се смета дека е одговорен за воведувањето на Шаковата ера за време на неговото владеење кое започнува во 78 година. По падот на кушаните нивните феудални потчинети, Саки од Уџајин продолжиле да ја користат оваа ера. Астрономот Варахмихир, математичарот Брахмгупта и историчарот Калхана ја користеле Шаковата ера во своите познати дела. Гурџарас од Бинмал, Чалукјас од Бадами и Растркутас од Декан исто така ја користеле Шаковата ера. Всушност Шаковата ера била најупотребувана во историските времиња во Индија и поради оваа причина Комисијата за обнова на календарот ја определила Шаковата ера да стане индискиот национален календар, неговата релативна прецизност во однос на другите индиски календари била уште една причина плус за изборот на овој календар.
Првиот водач на археолошките истражувања во Индија, Сер А. Канингам во својот извештај од 1864 година, заслугата за воведувањето на Шаковата ера му ја препишува на легендарниот пенџабски крал Шаливахан од Бхатовата династија за да ја прослави својата победа над Саките. Бхатовата династија владеела од Сијалкот во Пенџаб.
Оваа ера се користела и од јаванските дворови во старите јавански времиња сè до 1633 година кога била заменета со jаванскиот календар, мешавина од јаванско-исламски систем. Токму оваа ера им помогнала на историчарите во одредувањето на староста на најстариот напишан документ на Филипините, Лагунскиот натпис на бакарната плоча.
Оваа ера не се користела само во индиските натписи туку се користела и во старите санскритски натписи во југоисточна Азија. Обновениот Индиски национален календае се заснова на оваа ера.
Аџикабул (езеро)
Аџикабул (Hacıqabul) – езеро во Азербејџан. Се наоѓа во Куро-аракската Низина, во округот Аџикабул, на југозапад од Баку, крај истоимениот град. Било образувано како природно отцепување од Каспиското Море во некој геолошки период и изливите на реката Кура. Во 15 век, шахот Абас крај езерото изградил голем каравансарај, кој бил на Патот на свилата.
Име
За потеклото на името на Аџикабул имало многу спорови. Најчесто се спомнуваат следните две варијанти ː
Опис
Езерото е опкружено со плитки рекички и мочуришни површни. Неговата максимална должина е 6 км, најголемата ширина – 3 км, а максималната длабочина достига до 5 м. Неговата површина изнесува околу 1668 ха. Се наоѓа на надморска височина од 18 м под морското ниво.
Клима
Климата е сува, суптропска, карактеристична за полупустините. Во лето е многу жешко, а во јули и август температурата често надминува 40 ° C. Зимата е блага, температурата варира главно во рамките на 6 - 12 °C. Врнежите се претежно во пролет и есен. Летото е многу суво.
Води и почви
Водата во езерото не тече и не замрзнува зима. В о него се влева топла вода од Али-Бајрамлинската електроцентрала. Аџикабул се напојува со посебен канал од водите на реката Кура, а пролетното излевање на реката значително го зголемува неговиот волумен. Просечната температура на водата варира од 5 °C до 28,5 °C. Транспарентноста на водата се движи од 0,10 до 0,69 м. Содржината на слободен кислород е 6,8 - 9,1 mg / l.
Дното е песокливо (34,1 ха), песочно-тињесто (25,6 ха), тињесто (724,9 ха), со растителни остатоци (69,9 ха) или органски остатоци, измешани со тиња. Почвите по крајбрежјето се засолени или сивокафеави.
Флора и фауна
Територијата крај езерото е определена како мочуришна зона тип Q, Tp согласно Рамсарската конвенција. За разлика от повеќето други езера во Азербејџан, растителноста е слабо изразена. Оградените плиткости го компензираат тој недостаток. Крајбрежјето е исклучително важно место за привремен одмор на птиците преселници во {миграција (птици)|миграцискиот период} во пролет и особено во есен. Тоа е важно место за зимување и гнездење на водните птици, вклучувајќи и видови кои се во исчезнување.
Растителност
Во езерото има 302 вида алги со биомаса 0,006 – 6,84 г/м3 и 11 вида макрофити (големи прикрепени алги) со вкупна биомаса 2,3 (1,8 – 3,6) г/м3. За разлика од други езера, деловите под трска тука се незначителни и зафаќаат тесен појас по крајбрежјето. Од водните растенија широко распространети се трската, шаварот, рогозите и блатно лутиче.
Птици
Релативно топлата вода и богатството со алги и безрбетници обезбедуваат добра основа од храна за птиците. Овалниот облик на езерото обезбедува доволно големо растојание од средината на езерото до брегот, што во отсуство на трска во поголемиот дел од водената површина е важен услов за заштита на птиците. Во пролет се забележани вкупно 20 - 24 илјади птици, а во есен - 10 - 12 000. Бројот на птици кои се гнездат е значително помал и е во опсег 1500 - 2000. Најголемиот дел од нив се сели во потопените површини и мочуриштата каде растителноста е многу погуста, а видливоста е помала.
Во близина на езерото се забележани 54 видови на мочуришни птици и 2 вида грабливки поврзани со водните живеалишта. Од нив светски загрозени се 5 вида, кои се или вклучени во Црвената книга на светски загрозените видови, или се во специјалниот список на птици со опасност од исчезнување во подрачјето. Такви се кадравиот пеликан, малиот корморан, мраморната патка, црниот кожувар и белоглавата патка. Оние со европски статус на зачувување на природата се 15 вида, а 4 се вклучени во црвената книга на Азербејџан. Тоа се малиот нуркач, малиот воден бик, чапјата лажичарка, фламингото, патката крецка, султанката, сабјарката, блатната ластовица, белоопашестата калуѓерица, црвеноногата тринга, црноопашната блатарка, малата рибарка, белобрадата рибарка, водомарот.
Риби
Рибите во езерото се претставени со 21 вид, меѓу кои економски највредни се девериката, крапот, сомот, штуката, белиот амур, барбуси и зракоперки. Со риболов се занимава државна рибна фирма и неколку рибни задруги.
Глодачи
Еден од највредните глодачи во областа околу езерото е нутријата, аклимитизирана од Јужна Америка.
Рабија ел-Адевија
Рабија ел-Адевија ал Кајсија (арапски: رابعة العدوية القيسية‎‎) (родена меѓу 714 и 718 - починала во 801 година) - муслиманска (суфиска) светица. Некаде е позната и како Хазрат Биби Рабија Басри или како Рабија Басри.
Учењето на Рабија ел-Адевија
Рабија ел-Адевија е најпозната по тоа што аскетската традиција ја споила со посебен вид љубовен мистицизам. Притоа, нејзината љубов кон Бога била апсолутна и ексклузивна во однос на сè, не допуштајќи место за страв од пеколот, омраза кон ѓаволот или страст за рајот.
Шалонер Огл
Сер Шалонер Огл (1681- 1750) бил познат британски адмирал.
Тој бил од имотот Киркли Хол и бил член на познатото семејство Огл.
Во 1721 година, тој предводел флота во акцијата на западноафриканскиот брег. Во 1722, тој ја уништил флотата на пиратот Бартоломеј Робертс. Со тој успех, Огл бил награден со титулата витез. Неговата специјалност се смета дека била отстранувањето на пиратите.
Тој со своите дејствија многу се збогатил, а особено по земањето на златото од двата брода на Бартоломеј Робертс, Кралска среќе и Рејнџер („Скитник“).
Во 1741 година, како адмикрал на сините сили, капетан Шалонер Огл го предводел британскиот напад во Картагена, Колумбија. Во 1742 година бил обвинет дека го нападнал сојузникот Едвард Трелани којшто бил гувернер на Јамајка, но се спасил и бил назначен за адмирал на белите, а во 1747 и за адмирал на целата флота.
Шалонер Огл се женел двапати, во 1726 и 1737, кога се оженил со својата братучетка Изабела Огл, ќерка на Натаниел Огл.
Кон крајот на својот живот, тој живеел на имотот Џифорд Лоџ во Твикенхам каде што умрел во 1750.
Сент Луис
Сент Луис (St. Louis) е град во американската држава Мисури. Се наоѓа во источен Мисури на врвот на реката Мисисипи. Со 353 837 жители, градот е најголемиот по број на жители во државата, после Канзас Сити, и 52-ти во САД. Градот се вика Сент Луис во чест на кралот Луј IX од Франција. Во XX век, градот беше чтрвти град по број на жители во земјата. Во овие години, на Сент Луис ѝ биле доделени Летни олимписки игри - 1904. Во 21 век, градот смена од центар за мануфактура до центар за медицина и биотехнологија.
Горјане
Горјане — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, во источното подножје на Шар Планина, оддалечено 19 километри северозападно од Гостивар.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горјане живееле 234 жители, од кои 190 Албанци и 44 Македонци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Горјане — село во Сенокоска општина во Долнополошкиот срез и има 34 куќи со 213 жители, Албанци и Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 70 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 25 жители, сите Албанци.
Родови
Горјане е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 450 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 93 гласачи.
Позитрониум
Позитрониум (Ps) — систем што се состои од еден електрон и неговата анти-честичка, позитрон, врзани заедно во егзотични атоми, (конкретно) ониум. Системот е нестабилен: двете честички се уништуваат меѓусебно, и воглавно произведуваат два или три гама-зраци, во зависност од нивната релативна состојба на спинот. Орбитата и и нивините нивоа на енергија се слични со оние како кај водородниот атом (која е состојба на еден протон и еден електрон). Сепак, поради редуцираната маса, честотите на спектрални линии се помали за половина од соодветните водородни линии.
Состојби
Масата на позитрониумот е 1.022 MeV, што е за двапати поголема од електронската маса минус сврзната енергија од неколку eV. Основната состојба на позитрониумот, како и таа кај водородот, има две можни конфигурации во зависност од релативната насока на спиновите на електронот и позитронот.
Сиглетната состојба,, со антипаралелни спинови (S = 0, Ms = 0) е позната како парапозитрониум (p-Ps). Парапозитрониумот живее само 0,125 ns и се распаѓа следствено на два гама-зраци со енергија од   (појдовниот систем на тежиштето). Со откривањето на овие фотони може да се открие кога положбата во која се случило распаѓањето. Овој процес се користи во позитронско-емисионата томографија. Парапозитрономиумот може да се распадне во целоброен парен број фотони (2, 4, 6, ...), но веројатноста брзо се намалува со зголемување на бројот: соодносот на распад на 4 фотони од.
Животнот век на парапозитрониум во вакуум е приближно:
Триплетната состојба, 3S1, со паралелни спинови (S = 1, Ms = -1, 0, 1) е позната како ортопозитрониум (o-Ps). Таа има краток живот од, и се распаѓа на три гама-зраци. Другите начини на распаѓање се занемарливи, на пример: модот од пет фотони има сооднос на распад од ≈.
Животниот век на ортопозитрониумот во вакуум може приближно да се пресмета како:
Сепак, поточните пресметки со исправки од редот на O(α2) придонесуваат за вредност од 7.040 μs−1 за стапката  на распад, што одговара на животен век од.
Мерења
Мерењата на овие животни векови и нивото на енергија се користат во прецизни тестирања на квантна електродинамика, потврдувајќи ги предвидувањата на квантната електродинамика (КЕД) со висока прецизност. Поништувањето може да продолжи преку голем број на канали, секој од нив произведува гама-зраци со вкупна енергија на (збир од масената енергија на електронот и позитронот), обично се снимени 2 или 3, па сè до 5 зраци.
Поништувањето во неутринско–антинеутрински пар е исто така можен, но веројатноста е предвидено дека ќе биде занемарлива. Соодносот на распад за о-Ps за овој канал е  (пар електронско неутрино–антинеутрино) и  (за друг вкус) во предвидувања засновани на стандардниот  модел, но тоа може да биде зголемено од страна на нестандардните неутрински својства, како релативно високите магнетни моменти. Крајните граници на соодносот на распад  за овој распад (како и за распаѓањето во било кои „невидливи“ честички) се < за p-Ps и <  за о-Ps.
Нивоа на енергија
Додека прецизната пресметка на позитрониумското ниво на енергија ја користи Бете–Солпитеровата равенка или Брејтовата равенка, сличноста помеѓу позитрониумот и водородот овозможува груба проценка. Во оваа проценка, нивоата на енергија се различни, поради различната делотворна маса, m* и во равенката за енергија (Погледајте изведување на електронско ниво на енергија):
каде:
На тој начин, позитрониумот, и неговата редуцирана маса само се разликува од електрон само врз основа за фактор 2. Ова предизвикува нивоата на енергија, исто така, да биде приближно половина од она кај водородниот атом.
Најниско ниво на енергија на позитрониумот   е −6.8 електроволти (eV). Следното ниво е. Негативниот знак подразбира сврзана состојба. Позитрониумот исто така, може да се смета од една страна за одреден облик на Диракова равенка за две тела,  каде точкести честички  под дејство на Кулоново заемнодејство  може точно да бидат одделени во  (релативистички) појдовниот систем на тежиштето и како резултат  основната состојба на енергија се добива со користење на прецизни методи на конечни елементи, како оние на Шерцер. Дираковата равенка чиј Хамилтонијан се состои од две Диракови честички и статичен Кулонов потенцијал не е релатиовистичка неменлива. Но, доколку се додаде условот  (или, каде што  е константата на фината структура) , каде , тогаш резултатот е релативистички неменлив. Се користи само првиот член. Придонесот е Брејтовиот услов; ретко се користи, бидејќи при  ќе дојде до Ламбова промена, која пак побарува употреба на квантна електродинамика.
Егзотични соединенија
Било предвидено дека постои молекуларното сврзување за позитрониумот. Добиени се молекули на позитрониум хидрид (PsH). Позитрониумот исто така, може да формира цијанид и може да создаде врски со халогени елементи или со литиумот.
Првото набљудување на дипозитриумски молекули—молекули составени од два позитрониумски атоми—било објавено на 12 септември 2007 година, од страна на Дејвид Касиди и Ален Милс од Калифорнискиот универзитет во Риверсајд.
Густав Нахтигал
Густав Нахтигал (Gustav Nachtigal; (Eichstedt) -  ), бил германски истражувач на средна Африка а посебно на Сахара. Најзаслужен е за тоа што Того и Камерун станале германски колонии.
Животопис
Син е на лутерански свештеник. Роден е во Ајхштет во Бранденбург. После студиите на медицина во Хале, Вирцбург и Грајфсвалд неколку години стажира како воен хирург. Се разболува од туберкулоза и поради неповолната клима во Германија заминува во Алжир и Тунис. Докторите му предвидувале неколку години живот ако остане во Германија. Како хирург учествувал во неколку експедиции во внатрешноста на Сахара. Кралот на Прусија му дал задача да однесе подароци на султанот на Борну во знак на благодарност за љубезноста што султанот ја искажувал кон германските истражувачи. За да ја исполни оваа кралска мисија патувал две години. Од Триполи тргнал во 1869 година, посетувајќи ги Тибести и Борку, области во Сахара до тогаш непознати за Европејците. Од Борну се движел кон Багирми, па продолжил до Вадај и Кордофан за конечно да пристигне во Картум зимата 1874 година. Патувањето го опишал во книгата Сахара и Судан (3 тома 1879 - 1889).
Кога Франција воспоставува протекторат над Тунис, Нахтигал е поставен за германски конзул каде што останува до 1884 година. После тоа Бизмарк го праќа во западна Африка како специјален комесар. Наводно е испратен за да ги испита условите за трговија, но Германија имала намера да анектира некои територии пред Велика Британија. Како резултат на неговата мисија Того и Камерун постануваат германски колонии. При враќањето се удавил кај ’ртот Палмас на.
Значење
Густав Нахтигал е еден од најголемите германски истражувачи. Единствено Хајнрих Барт има повеќе заслуги од него. Најмногу го интересирала етнографијата и тропската медицина. Неговите забелешки за Африка се доста значајни бидејќи се детални и затоа што непристрасно ги опишувал Африканците. За разлика од поголемиот број тогашни истражувачи тој не верувал во наводната инфериорност на Африканците. Бил сведок на лов на робови и многубројни ѕверства на африканските владетели. Во колонијална служба влегол затоа што верувал дека европската доминација над Африка може да го запре ловот на робови и ропството.
Алириза Лога
Алириза Лога (албанскиː Aliriza Loga; Ливада,, - , ) — македонски политичар, поранешен пратеник во Македонското Собрание.
Животопис
Лога е роден на 17 март 1947 година во струшкото село Ливада. Завршил Природно - математички факултет група Хемија. Од 1973 година до 1981 година работел како професор по Хемија во Гимназијата во Струга. Лога бил еден од првите членови и основач на Партијата за демократски просперитет. Со одвојувањето од Партијата за Демократски просперитет станал член на Партијата за Демократски просперитет на албанците, во која бил и член на Претседателството на Партијата. Од 1991 година до 1996 година бил директор на Основното училиште „Наим Фрашери“ во селото Делогожди. Од 1998 година бил пратеник во Собранието на Македонија и претседател на Комисијата за образование и наука. Починал на 18 декември 2000 година во Струга.
1426
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6934 и 6935 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6176 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5186 и 5187 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2179.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1426 година се протега во 4062 и 4063, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4122 и 4123 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1969. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 829 и 830 исламска година.
Владимир Гаќиновиќ
Владимир Гаќиновиќ бил српски писател и револуционер, основач на движењето Млада Босна и револуционарен водач. Бил роден во Качањ кај Билеќа на 25 мај 1890 година, а починал на 11 август 1917 година во Фрајбург, Швајцарија.
Животопис
Роден бил во свештеничко семејство што му овозможило добро образование. Се школувал во Мостар, Белград, Виена и Лозана. Бил активист на следните организации: Млада Босна, Црна рака, Народна одбрана и други српски национални организации што се бореле за слобода и обединување на српскиот народ. Бил голем почитувач на идеите на Петар Кочиќ и на словенскиот занес на чешкиот политичар Томаш Масарик.Живеел во Швајцарија во 1911 година, и таму се сретнал со политичките имигранти, меѓу кои и со Лав Троцки, поради што започнал да ја застапува идејата за поединечна акција.
Бил учесник, како доброволец во Прва балканска војна, а во Првата светска војна, поради неможноста да се врати во татковината поради Сараевскиот атентат, се борел на страната на француската морнарица, а потоа заминал во Америка за да се придружи на доброволците што се бореле на страна на Србија. Бил отруен со арсен во 1917 година во Фрајбург, во организирана акција на австриската, француската и, се претпоставува, на српската полиција, како припадник на политичката фракција на Драгутин Димитријевиќ Апис против кого бил започнат Солунскиот процес.
Активно соработувал со списанијата: Српска ријеч, Народ и Отаџбина, во Виена објавил свое дело (брошура) „Смртта на еден херој “ посветена на Богдан Жерајиќ кој извршил атентат врз австроунгарскиот поглавар во БиХ Маријан Варешанин.
Мионско неутрино
Мионско неутрино — субатомска лептонска елементарна честичка со симбол и без вкупен електричен полнеж. Заедно со мионот го образуваат второто поколение на лептони, и оттука е наречено мионско нутрино. Претпоставката за неговото постоење е првпат направена на почетокот на 1940-тите од неколку научници, а откриено е во 1962 г. од Леон Ледерман, Мелвин Шварц и Џек Стајнбергер, за што тие ја добиле Нобеловата награда за физика во 1988 г.
Откривање
Во 1962 г. Ледерман, Шварц и Стајнбергер утврдиле дека постои повеќе од еден вид неутрина со вршење на опити во Брукхејвенската национална лабораторија, забележувајќи ги заемодејствата на мионското неутрино (дотогаш претпоставено, под името неутрето ), со што станале нобеловци.
Алберт Гинтер
Алберт Карл Лудвиг Готхилф Гинтер (Albert Karl Ludwig Gotthilf Günther; 3 октомври 1830 – 1 февруари 1914) — германско-британски зоолог, ихтиолог и херпетолог. Важи за вториот најплоден систематичар на влекачите (веднаш зад Ж.А. Буланже), со преку 340 опишани вида.
Младост
Гинтер е роден во Еслинген, Швабија (Виртемберг). Татко му бил чиновник во родниот град. Ја посетувал Штутгартската гимназија. Родителите сакале да стане лутерански свештеник, па затоа се префрлил на Тибигенскиот универзитет. Брат му се откажал од теологијата и почнал да студира медицина, па така и Гинтер решил да се определи за истата наука, префрлајќи се на Медицинскиот факултет во Тибинген во 1852 г. Неговото прво пишано дело гласи „За куклената фаза на двоусникот“ (Ueber den Puppenzustand eines Distoma). Во 1858 г. дипломирал со магистратура, и истата година објавил прирачник за студенти по медицина. Мајка му се преселила во Англија, и при една посета во 1855 г, Гинтер се запознал со природонаучниците Џон Едвард Греј и Ричард Овен во Британскиот музеј. Истата година тие му понудиле работно место во музејот, каде, како прва задача, требал да класификува 2000 примероци на змии. По смртта на Греј во 1875, Гинтер бил назначен за Раководител на зоолошкото одделение во Природонаучниот музеј, и на таа функција се задржал до 1895 г. За главно негово дело се смета осумтомниот „Каталог на риби“ (Catalogue of Fishes, 1859–1870). Работел и на влекачите и водоземците во музејската збирка. Во 1864 г. го основал стручното списание Record of Zoological Literature и шест години бил негов уредник.
Кралско друштво
Во 1867 г. Гинтер станал член на Кралското друштво и служел на функцијата потпретседател во 1875–6 г. Бил член на советот на Зоолошкото друштво речиси четири децении (1868–1905). Во 1877 г. бил примен во Линеево друштво и служел како негов претседател од 1896 до 1900 г. Починал 1914 г. во Кралските ботанички градини во Кју (тогаш во Сари).
Трајко Белински
Трајко Ангелков Белински ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнува од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште. Располагал со малку земја, па поради тоа чувал и добиток. Бил мобилизиран во бугарската фашистичка војска, но при првата можност што му се укажала, избегал ѝ им се приклучил на партизаните. Во февруари 1944 година стапил во Козјачкиот партизански одред. Учествувал во борбите против бугарските фашистички окупаторски единици. Во јуни 1944 година заедно со неколкумина партизани бил заробен од бугарската фашистичка војска. Сите заробени партизани, без да им се организира судски процес биле осудени на смрт. Неговиот партизански соборец Тодор Нешков бил жив запален, додека Трајко бил стрелан. Бил закопан на местото каде што бил стрелан.
Европски глог
Името Crataegus oxyacantha L. е отфрлено како неизвесна примена, но понекогаш сè уште се користи.
Таксономија
Линеус го вовел името Crataegus oxyacantha за еден вид северноевропски глог и името постепено станало користено за неколку слични видови, за кои се претпоставувало дека се исти, особено глогот од Мидланд C. laevigata и обичниот глог C. monogyna. Во 1946 година, Денди покажал дека Линеус всушност забележал и опишал еден вид сличен на обичниот глог, и глогот од Мидленд бил подоцна откриен. Сепак, Бајат покажал дека има конфузија околу вистинскиот идентитет на C. oxyacantha, и името било формално отфрлено како двосмислено од Меѓународниот ботанички конгрес.
Во поново време, Кристенсен заклучил дека видот што го проучувал Linnaeus одговара на C. rhipidophylla Gand., релативно редок вид.
51
51 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 51 година од новата ера, 51. од првиот милениум, 51. од I век и втора од 50-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5559 и 5560 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4801 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3811 и 3812 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 804.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 51 година се протега во 2687 и 2688, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2747 и 2748 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 594. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 589 и 588 година пред хиџра.
Надворешни врски
50er
Птеросурус од Западна Вирџинија
Птеросаурус од Западна Вирџинија (англиски: West Virginia Pterosaur) наводно е криптид од Западна Вирџинија во (САД).
Опис
Се опишува како суштество кое личи на птеросаурус. Има кожнати крилја, црно-кафена кожа без влакна, има тенок и краток врат, долг клун со ситни заби, и мали, кратки нозе. Оваа суштество има способност да создава биолуминисцентно светло. Воглавно тоа е ноќно животно.
NGC 2669
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2669 се споменува и како OCL 768, ESO 165-SC5.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 46 м 19 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 56' 6".
Други поделби
Проучување на NGC 2669 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 425; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8569.
Елизабета Јоршка
Елизабета ( – ) — англиска кралица, ќерка на англискиот крал Едвард IV, сестра на Едвард V, роднина на Ричард III, сопруга на Хенри VII и мајка на Хенри VIII.
Рани години
Елизабета е родена во Вестминстер, како прво дете на англискиот крал Едвард IV и неговата сопруга Елизабета Вудвил. Во 1475 година, и било понудено брак со францускиот престолонаследник, но истата понуда била одбиена од страна на францускиот крал Луј XI. По смртта на нејзиниот татко, на престолот се качил нејзиниот брат Едвард V. Но бидејќи не бил полнолетен, таа функција ја извршувал војводата од Глостер, Ричард, подоцна Ричард III. Ричард на младиот крал го однел во Лондонската кула, кралска резиденција каде монарсите живееле до моментот кога тие биле крунисувани. Во исто време, во Лондонската кула бил однесен и братот Ричард. Но наместо двајцата браќа да бидат спремани за англискиот престол, нивниот чичко Ричард наредил двајцата браќа да бидат затворени во Лондонската кула, по кое наредил на парламентот бракот помеѓу Едвард IV и Елизабета Вудвил да се прогласи за незаконски, наводно поради кое што Едвард бил оженет во времето кога стапил во брак со Елизабета. По ова, Ричард бил крунисан за нов крал на Англија, а двајцата млади принцови не биле видени повеќе никогаш.
Од друга страна пак, Елизабета исто така била цел на династичките конфликти. Во тоа време имало дискусии да Ричард се ожени за Елизабета веднаш откако неговата сопруга почине. Сепак, овој план не успеал. По ова, Елизабета била омажена за идниот Хенри VII.
Брак
Хенри успеал да го симне од власт на Ричард III на 22 август 1485 година, станувајќи крал на Англија како Хенри VII. Како најстара ќерка на Едвард IV, кој немал преживеани браќа, Елизабета поседувала директно право на престолот, но тое не се случило. Иако првично не бил подготвен да го одржи своето ветување, Хенри VII ја признал потребата од брак со Елизабета за да се осигури стабилноста на неговото владеење. Хенри за крал бил крунисан на 30 октомври 1485 година, пред да биде склучен неговиот брак.
Хенри VII ги признал децата на Едвард IV, а со тоа го признал Едвард V како неговиот претходник. Свадбената церемонија се одржала на 18 јануари 1486, во Вестминстерската опатија. Нивниот прв син Артур се родил на 20 септември 1486 година. ​​Елизабета била крунисана за кралица на 25 ноември 1487 година. По нејзиното крунисување, таа родила уште шест деца, но само четири го преживеале детството: Артур, Маргарита, Хенри и Марија.
И покрај тоа што бракот претставувал политички договор, подоцна тој се покажал како успешен и двајцата партнери со текот на времето се засакале еден со друг. Елизабета не покажала поголема политичка влијание како кралицата и главно живеела во голема мера мирен живот заедно со своите деца. На 14 ноември 1501 година нејзиниот син Артур, кој имал 15 години, стапил во брак со Катерина Арагонска, ќерка на арагонскиот крал Фердинанд II и Изабела I Кастиљска, но во април 1502 година починал Артур, па таа била омажена за нејзиниот друг син, идниот Хенри VIII. Елизабета на 2 февруари 1503 година родила ќерка, но таа починала по неколку денови. Поради добивање на инфекција, таа починала на 11 февруари. Самиот Хенри бил скршен од загубата. Според еден извор, тој заминал на некое пусто место и не сакал никој да му се приближи долго време".
Потомство
Од тој брак се родиле осум деца.
Мизрашки хебрејски јазик
Мизрашкиот хебрејски јазик — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на хебрејски јазици. Ова е јазикот на Евреите Мизрахијци кои живеат во арапските земји на Блискиот Исток. Од овој јазик биле преземени некои поими при создавањето и кодифицирањето на современиот хебрејски јазик.
1425
1425 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1425 година од новата ера, 425. од вториот милениум, 25. од XV век и шеста од 1420-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6933 и 6934 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6175 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5185 и 5186 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2178.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1425 година се протега во 4061 и 4062, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4121 и 4122 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1968. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 828 и 829 исламска година.
Средновековен хебрејски јазик
Средновековниот хебрејски јазик — семитски јазик и една од формите на современиот хебрејски јазик. Во Златните години на еврејската култура во Шпанија, овој јазик имал големо значење во неговата упортеба низ верските објекти.
Историја
По Талмудот, различни регионални книжевни варијанти се појавиле на средновековниот хебрејски. Најважен од нив е тиберискиот хебрејски јазик, или нарекуван и како масоретски хебрејски, книжевна форма која се развила на локалниот тибериски дијалект. Овој дијалект станал стандард за вокализирање на Еврејската Библија и така сè уште влијае врз другите регионални дијалекти на хебрејскиот. Овој тибериски дијалект од 7 до 10 век е понекогаш нарекуван „библиски хебрејски“, но сепак не е исто и треба да се разликува од историскиот древен јазик од 6 в.п.н.е. Тиберискиот хебрејски го вклучува и изучувањето на Масоретите, вклучително и нивните надредни знаци (никуд) и кантилацијата (граматички точки) на хебрејските букви за да се зачува многу порани одлики на хебрејскиот во однос на пеењето на Библијата. Масоретите сметале дека буквите од хебрејската азбука се многу свети и дека нивна модификација не е можна, па поради тоа тие создале систем на точки кои се користеле за означување на самогласките во дадените зборови. Паралелно во тоа време и сириското писмо развило систем на точки за означување на самогласките. Кодексот од Алеп е напишан на овој нов принцип и датира од 10 век. Тој е еден од најважните хебрејски ракописи денес.