cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алјаски маламут
Темперамент
Неколку маламути сè уште се користат за влечење на санки за лично патување, влечење на товар, или за помош при движење на тешки објекти, некои сепак се користат за рекреативна потера на санки, како и за влечење на скијачи, влечење на велосипеди, и каникрос. Меѓутоа повеќето маламути денес се чуваат како домашни миленичиња, или како шоу кучиња, или како изведувачки кучиња во влечење на товар, и кучешка подвижност. Маламутот е главно побавен на трки на подолго растојание од помалите и побрзи раси, и нивната работна корисност е ограничена на патување на долги растојанија со многу побавна брзина од онаа која е потребна за тркање. Тие исто така можат да помогнат при движење на тешки предмети на кратки растојанија. Маламутот задржува повеќе од својата оригинална форма и функција од многу други модерни раси. Ако сопственик на куче не може да се справи со куче кое не се покорува на секоја негова команда, треба да бидат селектирани повеќе согласни раси. Ова куче има долга генетска основа за живеење во најсуровата животна средина што може да се замисли, и многу од неговите навики се развиле за да се приспособи за опстанокот меѓу најспособните. Независност, снаодливост и примитивно однесување се вообичаени во расата. Иако интелигентни, се мисли дека тие се едни од најтешките кучиња за обучување. Меѓутоа ако обуката му е интересна на кучето, успехот е на дофат. Постои причина да се верува дека маламутот понекогаш добро се справува со помали животни, вклучувајќи и помали кучиња, меѓутоа ова е тешко да се документира во детали надвор од наблудувањата. Тешко е да се утврди зошто повеќе сопственици го забележаа ова однесување со помали животни, иако некои би можеле да шпекулираат дека ова се должи на уникатното дивергентно потекло на маламутот, во еден момент вкрстување на расите со волци. Поради нивните природни почетоци, маламутот е склон кон тоа да има зголемен нагон за плен, во споредба со некои други раси на кучиња. Така маламутите им се, како општо правило, посебно симпатични на луѓето и можат да се научат да толерираат други домашни миленчиња, треба да се внимава на нив кога се околу помали животни и деца. Маламутите им се доста пријатни на луѓето, одлика што ги прави барано семејство кучиња. Маламутите се подвижни околу мебел и помали предмети, нешто што ги прави идеални куќни кучиња, ако им обезбедите доволно време да поминат надвор за да ги исполнат нивните потреби. Ако во текот на целата година живеат надвор, капење во базен полн со ладна вода во лето им претставува посебно задоволство. Во зима тие обожаваат снег. Поголемиот дел од маламутите, се прилично тивки кучиња, ретко лаат како повеќето раси на кучиња. Кога маламутите испуштаат звуци, најчесто се стремат да зборуваат со вокализација на "woo woo" звук. Од истите причини тие може да завиваат како волци или којоти.
Животен век
Има само едно здравствено истражување за Алјаскиниот Маламут, истражувањето на Кенел клубот во 2004 година спроведено на 14 кучиња со помала големина. Просечниот животен век од 10,7 години измерен во тоа истражување е многу типично за раса со таа големина. Главна причина за нивната смрт бил ракот (36%).
Морбидитет
Најчесто пријавени здравствени проблеми во истаржувањето на Кенел Клубот во 2004 година ( засновани на големината на 64 кучиња ) беа мускулно-скелетни (хип дисплазија), и наследно перде. Други здравствени проблеми кои се јавуваат кај маламутите се наследни полиневропатија, хондродисплазија, срцеви мани и проблеми со очите (особено перде и напредна ретинална атрофија)
Климата и Маламутите
Маламутите успешно се одгледуваат во места како Аризона, нивното густо крзно обично ги прави несоодветни за живеење надвор во топла клима. Кога е многу жешко, како и сите други раси на кучиња,и на маламутите им треба многу вода и сенка. Во зима крзното им се зголемува, а подоцна во пролет паѓа.
Историја
Маламутот е потомок на кучињата на Инуитското племе Махлемут кое живеело во горниот дел од западна Алјаска. Овие кучиња имале важна улога во животите на нивните придружници- работеле, ловеле и живееле заедно со нив. Во меѓусебниот зависен однос помеѓу Махлемутите и нивните кучиња се негувал просперитет кој им овозможил да преживеат во негостољубивата земја над Северниот Поларник. За краток период за време на златната треска во Клондајк во 1896 година, маламутите и другите кучиња кои влечат санки им станале исклучително вредни на штотуку населените трагачи и доселеници, и често биле вкрстувани со увезени раси. Тоа најчесто бил обид да се подобри видот, или да се подготват неколку вистински маламути за продажба. Ова се чини немало долгогодишен ефект на модерните маламути, и неодамнешна ДНК-анализа покажува дека маламутите се една од најстарите раси на кучиња, генетички различни од другите раси на кучиња. Кучето маламут има истакната историја, му помагало на вицеадмиралот Ричард Берд на Јужниот Пол, и на рударите кои дошле во Алјаска за време на златната треска во 1896 година, како и за време на Втората светска војна каде служеле за потрага и како спасувачки кучиња во Гринланд, исто така биле користени и за превоз на стока. Ова куче никогаш не било предодредено да влече санка на трки, но наместо тоа, било користено за преносување на тежок товар, влечење на стотици (можеби илјадници) фунти залихи до селата и камповите во групи од 4 кучиња за тежок товар Аласкиниот маламут е член на групата кучиња Spitz, кои датираат 2000 до 3000 години пред племето Махлемути на Алјаска. Во форма, палеолитските кучиња најмногу личат на Сибирски Хаски, но по големина, сепак, тие биле малку поголеми, веројатно споредени со големите овчарски кучиња, изјави Гермонпре, палеонтолог на Кралскиот Белгиски Институт за природни науки. Овој опис на неодамна откиените кучешки остатоци (30 000 години стари) многу одговараат на Алјаскиниот Маламут. Иако не е научно потврдено, Алјаскиниот Маламут може да биде најблискиот роднина на Првото куче. Во парламентот на Алјаска бил донесен нацрт-закон кој го именува маламутот како официјално државно куче на Алјаска.
129 (број)
129 (сто дваесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 128 а претходник на бројот 130.
Јохан Кристоф Алтникол
Јохан Кристоф Алтникол, или Алтникол, (крстен на 1 јануари 1720 година, погребан на 25 јули 1759 година) бил германски оргулист, бас пејач и композитор. Тој бил студент, препишувач и зет на Јохан Себастијан Бах.
Биографија
Роден бил во Берна беј Зајденберг, Оберлаузиц, и првпат се школувал во Лаубанскиот ликеј во 1733 година. Бил вработен како пејач и помошник оргулист во Света Марија Магдалена, Бреслау, помеѓу 1740 и 1744 година. Почнал да студира теологија на Универзитетот во Лајпциг од март 1744 година, откако му биле доделени четири талери како виатикум во јануари истата година. Од Михаелмас 1745 година пеел како бас во хоровите на Јохан Себастијан Бах (потврдено од Бах во мај 1747 година кога Алтникол побарал грант од 12 талери во април/мај 1747 година за делото), нешто што не требало да му биде дозволено да го прави како студент на универзитет. Тој, исто така, служел како писар за Бах, копирајќи го, на пример, Добро темпериран Клавиер. Тој бил препорачан од В.Ф. Бах како наследник на неговата функција во Дрезден, април 1746 година, со тврдење дека студирал тастатура и композиција кај неговиот татко, но не му било доделено назначувањето.
Тој бил назначен за органист и учител во Нидервиеса, во близина на Грајфенберг, Шлезија, јануари 1748 година, откако Бах сведочел дека бил задоволителен ученик. Во септември истата година, тој се преселил на работно место во Сент Венцел, Наумбург, по друга препорака од Бах; советот едногласно се согласил да го назначи пред да ја добијат неговата формална апликација. Тој се оженил со ќерката на Бах, Елизабет Јулијан Фридерика во јануари 1749 година; нивниот прв син се родил во октомври истата година и се викал Јохан Себастијан, но починал во детството. Форкел напишал дека Бах го диктирал својот последен хорски прелудиум (Затоа стапувам пред твојот престол, BWV 668) на Алтникол на неговата смртна постела, иако овој ракопис не преживеал.
Тој дејствувал како повереник откако Бах починал во 1750 година и бил вклучен во дистрибуцијата на неговиот имот. Тој го зел својот зет Готфрид Хајнрих Бах, за кој се верува дека бил ментално хендикепиран, во своето домаќинство, а исто така го презел учењето на Ј.Г Мутел. Тој бил неуспешен во апликацијата за работно место во Јоханискирхе, Зитау, во 1753 година, заедно со ВФ Бах. Тој го предавал трубачот Ј. Ернст Алтенбург во 1757 година, и бил познат по тоа што ја режирал хаос Страст кантата Кој е тој што доаѓа од Едом?, со музика од CH Граун, Бах и Телеман, како и Баховата ''Св. Матеј Страст.'' Тој бил наследен од Јохан Фридрих Грабнер во Наумбург по неговата смрт во 1759 година. Неговата вдовица живеела со додаток од C.П.E Бах, нејзиниот полубрат. Познато е дека таа останала во Наумбург до 1763 година, кога починал нејзиниот брат Готфрид Хајнрих; подоцна се преселила во Лајпциг, каде што се омажиле нејзините две ќерки; таа починала на 24 август 1781 година.
Композиции
Многу од неговите дела се изгубени.
Аустер
Аустер е вид на ветар кој дува во западна и централна Европа. Настанува најчесто во текот на пролетта и есента, кога е над Сахара во поле со висок ваздушен притисок. На почетокот е сув и топол, но кога поминува кај Средоземјето собира влага, така што носи дождливо време.
Повик (слика)
Повик ― слика од 1902 година на Пол Гоген, направена во Полинезија една година пред смртта на уметникот. Сега се наоѓа во Музејот на уметност во Кливленд.
Црква „Св. Петка“ - Криводол
Света Петка (Αγίας Παρασκενής Καλλιθέας) — црква во селото Криводол, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1890 г. според плочата вградена однадвор на шестстарната апсида. Некои од иконостасните и другите икони ја носат годината 1891. Храмот има женска црква со свој влез од јужната страна и трем на западната, лесно навален на север. Внатре се чува вреден амвон на кој се насликани четворицата евангелисти и владички престол со резбан балдахин.
Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била потчинета на Патријаршијата. Обновена е во 1924 – 1926 г. што се гледа од некои икони и резбаните врати.
Кочанска Котлина
Географија и природни одлики
Кочанската Котлина зафаќа површина од 1020 км2 и се протега од двете страни на Брегалница, од запад-југозапад кон исток-североисток, во должина од 26 км. Дното на Котлината, односно нејзиниот рамен дел зафаќа површина од 115 км2. Најниска точка е во западниот дел, кај вливот на Злетовска Река во Брегалница, каде има надморска височина од 290 метри. Одејќи кон исток рамнината постепено се издигнува, така што кај вливот на реката Осојница има височина од 330 метри. Разликата од најнискиот до највисокиот дел на полето изнесува 40 метри.
За одделни делови од Кочанската Котлина постојат посебни имиња. Така, средишниот дел е познат како Кочанско Поле (или само Кочанско), југоисточниот како Виничко, а западниот дел како Злетовица. Територијата пак околу поголемите села се именува како: Оризарско, Истибањско, Зрновско, Облешевско и сл.
Котлината има релјефна погодност и плодна почва, која заедно со расположливата хидрографска мрежа овозможува природно движење на водата и дозволува житните култури, посебно оризот, да егзистираат во извонредни природни услови.
Граници
Од сите четири правци, како и во однос на соседните области, Кочанската Котлина е одделена и воедно опкружена со планински венци и ридски предели. Јужната граница се наоѓа на билото на планината Плачковица и се протега во напореднички правец по врвовите Туртел (1.607 м), Џамија (1.569 м), Картал (1.442 м), Козбран (1.708 м) и Паруца (1.356 м) и воедно претставува граница со Струмичко-радовишката Котлина. Источната граница се протега во меридијански правец по билото на планината Голак со врвовите Обозна (1.181 м), Јастребец (1.273 м), Чавка (1.538 м) и Бајрамица (1202 м) и истовремено претставува граница со соседните области Пијанец (Делчевско) и Малешево (Беровско-Пехчевско). Северната граница на Кочанската Котлина, која ја одделува од Злетовско-Пробиштипскиот крај, се наоѓа на пресеката помеѓу изразитиот планински дел и низниското подножје на Осогово на надморска височина помеѓу 1000 и 700 метри, близу селата Пресека, Безиково, Јастребник, Лешки, Пантелеј и Рајчани. Западната граница, која ја одделува Кочанската Котлина од Штипско, се наоѓа во долинот дел на сливот на Злетовска Река, десна притока на Брегалница, во непосредната околина на Штип.
Историја
Според досегашните испитувања, дојдено е до научни сознанија дека Котлината настанала по тектонски пат. Пресудно значење за денешната форма и релјефната структура одиграле тектонските движења што се случиле пред средниот олигоцен. Тогаш дошло до спуштање на земјиштето меѓу две раседни линии и тоа една од северната, Осоговската и друга од јужната, Плачковичката страна. При крајот на миоценот и почетокот на плиоценот, котлината е поплавена од слатководно езеро кое заедно со другите соседни езера го создава познатото, во геоморфолошката литература, Средновардарско Езеро. Длабочината на ова Кочанско плиоцено езеро била над 500 метри.
Со истекувањето на езерата на средновардарската потолина дошло до исушување и на Кочанското Езеро, бидејќи тоа преку истеци комуницирало со нив. Потоа започнала флувијалната фаза во развојот на релјефот и формирањето на флувијалните земјишни облици. Засекувањето на коритото на Брегалница довело до формирање речни тераси кои се најзабележливи на влезот и излезот на реката од Кочанската Котлина.
Структурата на котлината со своите маркантни раседи ја прави сеизмички доста активна, со потенцијалност од 8-9° според Меркалиевата сеизмичка скала.
Клима
Срдедната просечна годишна температура на воздухот изнесува 13°С, со што Кочанската Котлина се вбројува во редот на топлите котлини во Македонија. Таа е слична на температурата на воздухот во Струмичката и Велешката котлина. Котлината изобилува со термални извори, од кои покарактеристични се оние кај селата Истибања, Долни Подлог, Бања и Крупиште. Кај селото Долни Подлог, близу Кочани сега се користат две дупнатини длабоки 35 и 460 метри со штедрост од 300л/сек. и температура меѓу 70-80°С. Лековитите својства на топлата вода од Кочанската Котлина, според Ристо Чанев, се истоветни со водата во Негорски бањи, кај Гевгелија.
Земјоделство и производно стопанство
Поради извонредно поволните природни услови, најразвиена стопанска гранка во Кочанската Котлина е земјоделството, односно првобитно полјоделството и градинарството, а потоа и сточарството. Најпознатата земјоделска и житна култура кој се одгледува од дамнина, а по која Кочанската Котлина е надалеку позната и прочуена во Македонија и на Балканот е оризот. Одгледувањето на ориз е застапено во илјадници хектари најповеќе во средишниот рамничарски дел на котлинското дно, а во функција на оризопроизводството се отворени и работат посебни погони и претпријатија како лупилници за ориз и оризова арпа како што се тие во Чешиново, Облешево, Оризари. Останати житни култури кои се одгледуваат во голема мерка се пченицата и пченката, како и стрмните жита пред сè овес во котлинските рабови во Виничко. Во голема мера поради поволните хидрографски услови и влажност на почвата се одгледува грав, од познатата сорта за овој крај наречена „пешак“, како и спанаќ и други мешункасти растенија како грашок и боранија. Сè поголеми размери добива и градинарството, пред сè одлгедувањето на познатите „кочански“ домати (патлиџани) кои се сè повеќе застапени на пазарите во Скопје. Покрај домати, се одгледуваат и зелка, пиперки, компир, кромид, морков. Сточарството е најзастапено во северните делови на Кочанската Котлина и во подножјето на Осогово, каде се одгледуваат голем број на стада на овци, а се отворени и приватни млекарници кои го произведуваат познатиот „Осоговски“ овчи и мешан кашкавал (с. Соколарци). Во рамничарскиот предел се одгледуваат и крупни говеда како крави и волови во помала мера.
Двајца пријатели
„Двајца пријатели“ (француски: Deux Amis) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен во 1882 година.
Кочанска Котлина
Земјоделство и производно стопанство
Од останатите економски гранки, најразвиена е трговијата и лесната преработувачка индустрија, концентрирана во главните градски центри на котлината, Кочани и Виница. Најпознати претпријатија се индустријата за автоделови „Руен“, печатницата „Европа 92“.
Двајца пријатели
Содржина
Во текот на Француско-пруската војна, за време на опсадата на Париз, господинот Морисо излегува да прошета и притоа го среќава својот стар познаник, господинот Соваж, со кого пред војната заедно оделе на риболов. Тие се потсетиле на старите добри времиња и се договориле уште истиот ден да појдат на нивното омилено место за риболов. Штом стигнале таму, пруската артилерија почнала да го бомбардира соседното место, а набргу тие биле заробени и обвинети дека се шпиони. Прускиот офицер ги наговарал двајцата пријатели да му ја кажат лозинката со која се поминува низ француската стража, но тие одбиле да го направат тоа. Поради тоа, Морисо и Соваж биле стрелани, нивните тела биле фрлени во реката, а прускиот офицер наредил да му ги испржат рибите што ги уловиле двајцата пријатели.
Кротка (новела)
Кротка (руски: Кроткая) - новела од рускиот писател Фјодор Михајлович Достоевски прв пат објавена во 1876 година.
Ентони Мендлер
Ентони Мендлер (англиски: Anthony Mandler) е еден од топ комерцијалните режисери на музички видеа, кој напишал и режирал музички видеа за ѕвезди како: Ријана („Only Girl (In the World)“), Дрејк („Find Your Love“), Ашер („OMG“), Ферги („[Big Girls Don't Cry“), Џеј-Зи заедно со Ријана и Канји Вест („Run This Town“), OneRepublic („Stop and Stare“) и слично. Негов најблизок соработник е Ријана. Заедно работеле на повеќето од музичките видеа кои таа ги има снимено во текот на нејзината кариера почнувајќи од „Unfaithful“ (2006), па сè до „California King Bed“ и „Man Down“ (2011). Кога станува збор за рекламите работел со интернационални клиенти како Моторола, Самсунг, Nike и слично.
Кротка (новела)
Содржина
Новелата „Кротка“ се состои од две глави, секоја со по неколку делови:
Ентони Мендлер
Неговата кариера ја започнал како фотограф и најпрво работел за насловните страни на магазини како Entertainment Weekly, Esquire, Men's Health, и ESPN магазинот. Притоа фотографирал голем број познати личности меѓу кои и: Ева Мендес, Еминем, Дејвид Бекам, Хит Леџер и други.
Кротка (новела)
Содржина
Еден ден, кај него дошла млада девојка на возраст од околу 15-16 години, која, притисната од сиромаштијата, сакала да заложи некои предмети. Уште при првите неколку средби, тој се заинтересирал за девојката и подоцна се оженил со неа. На почетокот од нивната врска, таа била многу среќна, но тој бил строг кон неа, особено во поглед на финансиските работи. Како последица на тоа, нивната врска започанла да спласнува и поголемиот дел од животот го поминувале во молчење. Постепено, девојката почнала да се буни против таквиот начин на живот и започнала да му пркоси, отворено да му се потсмева на неговото минато, да му се меша во работата на заложната куќа и најпосле, по цели денови самостојно да излегува надвор од домот. Најпосле, во знак на протест, таа се обидела да започне љубовна врска. Нејзиниот сопруг дознал за тоа и тајно го прислушнувал разговорот меѓу неа и еден офицер во кој таа, не можејќи да оди против својата природа, грубо ја одбила љубовната понуда.
По тој настан, двајцата живееле одвоено во станот и речиси не зборувале меѓу себе, а девојката била цело време потиштена поради „неверството“ во кое била фатена. Еднаш, таа го зела револверот и го ставила на слепоочницата на нејзиниот сопруг, со намера да го убие, но немала сила да го направи тоа. Тој настан, сопругот си го протолкувал како своја конечна победа над неа, а таа паднала во тешка болест. Дури тогаш, кај него се разбудиле чувствата и тој започнал да се грижи за неа и да ја лекува. Еден ден, кога ја слушнал како пее, тој сфатил дека нејзината љубов исчезнала и дека мора да го промени својот однос кон неа. Така, тој паднал пред неа на колена, ја молел за прошка и ѝ ветувал среќна иднина, па дури ја затворил и заложната куќа. Меѓутоа, слабата девојка не можела да го издржи тешкиот психички товар и, за време не неговото кратко отсуство од домот, се фрлила од прозорецот.
За делото
Новелата „Кротка“ е едно од подоцнежните дела на Достоевски. Таа е напишана според вистински настан за кој Достоевски дознал од петербуршките весници - самоубиството на млада, сиромашна девојка, која скокнала од прозорецот, држејќи ја семејната икона во рацете. Во новелата, Достоевски ја слика бурната драма на судирот меѓу две личности, меѓу два пола, меѓу две генерации. Новелата го покажува мајсторството на Достоевски во длабинското продирање во човековата психа, како да го снима процесот на мислење и функционирањето на психичките механизми. Евоцирајќи го заедничкито живот со младата жена, главниот лик постојано запаѓа во контрадикции, со што докажува дека не постои еден став, една вистина и еден начин на гледање на работите, туку секогаш постојат најмалку две точки на гледишта. Според некои аналитичари, во ова дело на најдобар начин се манифестира најважнито раскажувачки принцип на Достоевски - принципот на изнесување на гледиштата „за“ и „против“.
Во предговорот, авторот вели дека ѝ дал поднаслов „фантастична“ иако ја смета за реална, бидејќи во неа фантастичното е реално, и тоа токму во самата форма на приказната, т.е. во самата постапка на пишувањето авторот си претпоставува постоење невидлив „стенограф“ кој ги запишува мислите на главниот јунак. Во тој поглед, Достоевски се повикува на Виктор Иго, кој ја применил истата постапка во делото „Последниот ден на осуденикот на смрт“.
Издание на „Панили“ од 2006
Во 2006 година, издавачката куќа „Панили“ го објавила делото „Кротка“, во превод на Златко Иванов. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-48-674-3. Книгата е отпечатена во мал формат (19 сантиметри), во мек повез и има 68 страници. Лектурата ја извршила Анета Велкоска.
Значење и влијание
Во 2017 година, украинскиот режисер Сергеј Лозница го снимил истоимениот филм кој е инспириран од новелата на Достоевски, иако дејствието на филмот целосно се разликува од новелата.
Арон Пол
Арон Пол Стуртевант (роден на 27 август 1979 година) — американски глумец и продуцент. Тој е најпознат по тоа што го толкувал Џеси Пинкман во серијата АМЦ Неуспешен лош (2008–2013), за која освоил неколку награди, вклучувајќи ја и телевизиската награда за избор на критичар за најдобра споредна машка улога во драмска серија (2014), награда Сатурн за најдобар глумец за споредна улога - серии, мини серии или телевизиски филм (2013) и награда Примејм Еми за најдобра споредна машка улога во драмска серија. Ова го направило еден од само двајцата глумци што ја освоил последната категорија трипати (2010, 2012, 2014), од неговото одделување во комедија и драма. Тој исто така е добитник на наградата Сатурн за најдобра споредна машка улога на телевизија трипати (2009, 2011, 2013), повеќе од кој било друг глумец во таа категорија. Тој ја репризирал улогата на Пинкман шест години по крајот на серијата во филмот „ Ел Камино: Неуспешен лош филм “ во Нетфликс во 2019 година.
Пол ја започнал својата кариера со улоги во неколку музички спотови, гостински улоги во телевизија и минорни улоги во филмови. Во 2007 година, тој имал повторувачка улога како Скот Квитман во серијата Голема Љубов на ХБО (2006–2011). После „ Неуспешен лош“, тој глумел во филмови како „ Потреба за брзина“ (2014), „ Егзодус: богови и кралеви“ (2014), „ Окото на небото“ (2015) и „ Централна интелигенција“ (2016). Тој исто така го изразил Тод Чавез во анимираната серија БоЏак Коњаник на Нетфликс (2014-2020), на која бил и извршен продуцент, и ги толкувал Еди Лејн во драмската серија Хулу „Патот“ (2016–2018) и Калеб Николс во науката за HBO фантастична драмска серија Вестворлд (2020).
Ран живот и образование
Арон Пол Стуртевант е роден во Емет, Ајдахо, на 27 август 1979 година, тој е најмладиот од четирите деца на Дарла (мом Хејнс) и Роберт Стуртевант, еден Крстител министер. Роден е еден месец предвреме во бањата на неговите родители. Пол дипломирал во 1997 година од Средното стогодишно училиште во Боиз, Ајдахо, по што со својата мајка и со неговата заштеда од 6.000 американски долари возел во Лос Анџелес во 1982 година со неговата Тојота Корола Пред да се здобие со слава, тој се појавил во една епизода од „Цената е исправна“, која се емитувала на 3 јануари 2000 година. Појавувајќи се под неговото вистинско име, тој играл и ја изгуби својата цена и претерал со истакнување на својата надворешност. Тој исто така работел како најавувач во кино во Универзална студија во Холивуд.
Кариера
Во 1996 година, Пол отишол во Лос Анџелес на натпреварот на меѓународното здружение за модели и таленти. Тој го освоил вицешампионатот и потпишал со менаџер. Тој глумел во музички спотови за Корн "песната е" Избезумено "и Еверласт " песната е " бело убаво ѓубре ". Тој исто така бил прикажан и во телевизиски реклами за Сочно овошје, Пченка, и Колаче од ванила. Тој се појавил и во филмовите Што и да е потребно (2000), Помош! Јас сум риба (2001), К-ПАКС (2001), Национален лампун Ван Вајлдер (2002), Лоши девојки од високата долина (2005), Задушувачки човек (2006), Мисија: невозможно III (2006) и Последната Куќа на левата страна (2009). Го глумел како Откачениот Ал Јанковиќ во краткиот Смешен или Умри кратко: Чудно: Приказната за Ал Јанковиќ (2010), и гостувал во телевизиски емисии како Гардијан, ЦСИ: Истрага на местото на злосторството, ЦСИ: Мајами, Е.Р., Sleeper Cell, Вероника Марс, Досие Х, Шаптачка со духови, Криминални умови, Коски и 3-от камен од Сонцето. Пол најпрво станал познат по улогата на Скот Квитман во Големата Љубов на HBO, на која се појавил четиринаесет пати. Во 2008 година, тој започнал да го игра Џеси Пинкман на серијата АМЦ </i> Неуспешен лош. Неговиот лик првично требало да умре во текот на првата сезона, но откако ја виделе хемијата меѓу Пол и главниот глумец Брајан Кренстон, творецот на серијата Винс Гилиган се предомислил и ги изменич првичните планови и го вклучил Џеси како главен лик. За својата улога во „ <i id="mwsQ">Неуспешен лош</i> “, Пол бил номиниран за наградата „Еми“ за Најдобра споредна машка улога во драмска серија во 2009, 2010, 2012, 2013 и 2014 година; тој ја освоил наградата во 2010, 2012, и 2014 година.
Пол глумел во филмот Скршен, кој бил еден од официјалните избори за филмскиот фестивал Санденс во 2012 година. Во интервју за ESPN во октомври 2012 година, тој зборувал за своето детско искуство како навивач на Боис Стејт Бронкос и зборувал за предизвиците на играње на ликот на зависник од мет во Неуспешен лош</i>. Во 2012 и 2013 година тој се појавил во шоуто Престол: Востание, изразувајќи го ликот по име Сајрус.
Во септември 2013 година, тој бил претставен на танцовата песна на Зен Фримен, „Танц Кучка“. Тој направил изненадување со изгледот на Сабота навечер во живо ' 39 сезона именувана како" мет внук ", роднина на Боби Мојнихан " популарен лик е "пијаниот вујко". Во 2014 година, Пол глумел во филмот „ Потреба за брзина“, како уличен тркач кој бил неодамна ослободен од затвор кој се одмаздува на богат деловен соработник. Пол глуми заедно со Џулиет Луис во семејната драма Хелион, како пијан татко на двајца млади вандали. Исто така во 2014 година, тој глумел во библискиот еп Егзодус: Богови и кралеви, претставувајќи го хебрејскиот пророк Џошуа.
Во декември 2013 година, Нетфликс објавил дека Пол ќе биде член на глумечката екипа во анимираната серија БоЏак Коњаник. На 3 март 2014 година, тој се појави на ВВЕ РАВ за да го промовира потреба за брзина, со негово влегување во арената со спортски автомобил со Долф Циглер, давање коментари за натпреварот на Циглер против Алберто Дел Рио и да му помогне на Циглер да успее со одвлекување на внимание на Дел Рио. На 23 септември 2014 година било објавено дека Пол ќе го игра таткото на младиот Луис Дракс кој станува во фокусот на кривичната истрага откако неговиот син претрпел скоро фатален пад во претстојниот филм на Мирамакс со наслов 9-тиот живот на Луј Дракс, натприроден трилер заснован на истоимената книга.
Во 2016 година, Пол започна да го игра Еди Лејн, човек кој во животна криза се приклучува на култ, но потоа ја доведува во прашање неговата вера, во серијата Хулу „Патот“, која дебитирала на 30 март 2016 година. Пол го играл главниот протагонист, Никс Улриќ, во Кралевите во живо: Конечна фантазија XV, објавен во јули 2016 година.
Во јуни 2018 година, Пол се приклучил на екипата на криминалистичката драмска серија „ Епл ТВ + “, „ Вистината е раскажана“, наспроти Октавија Спенсер и Лизи Каплан. Во септември 2018 година, Пол се приклучил на екипата на HBO научната фантастика западната серија Западен свет во третата сезона, играјќи го ликот Калеб Николс.
Пол следно ќе глуми во научно-фантастичниот трилер Двојно заедно со Карен Гилан и Џеси Ајзенберг, кој е снимен целосно во Тампере, Финска.
Личен живот
Пол се свршил со Лорен Парсекијан во Париз на 1 јануари 2012 година. Двајцата се сретнале на фестивалот Коачела. Тие се венчале на 26 мај 2013 година, на свадба во Париски карневал во 1920-тите во Малибу, Калифорнија ; Настапиле Негувајте ѓи луѓето и Џон Маер. Пол им ја испратил на сите на списокот на гости песната „Убавина“ од The Shivers и ги замолил да ги научат зборовите за да можат да пеат заедно за време на церемонијата. Во септември 2017 година, тој објавил дека тој и Парсекијан го очекуваат своето прво дете. Нивната ќерка, Стори Анабел, се родила во февруари 2018 година. Семејството во моментов живее во Ајдахо.
Во знак на сеќавање на последната епизода на Брејкинг Бад („ Фелина “), Пол и колегата Брајан Кренстон и двајцата направија тетоважи на Неуспешен лош на последниот ден од снимањето; Пол ја имал истетовирано фразата „без половина мерки “ на неговиот бицепс, додека Кранстон го истетовирал логото на шоуто на едниот прст.
Одбрани раскази (книга од Димитар Солев)
„Одбрани раскази“ - книга од македонскиот писател Димитар Солев, објавена од издавачката куќа „Мисла“ во 1970 година.
Содржина
Во збирката се застапени следниве раскази:
Покрај расказите на Солев, во збирката е поместен и предговорот, со наслов „Димитар Солев или Достоинство на авангардниот реализам“, напишан од Александар Спасов во 1967 година.
Технички податоци
Збирката „Одбрани раскази“ е објавена во рамките на едицијата „Новогодишна библиотека“, посветена на современите македонски писатели. Книгата, со обем од 117 страници не е каталогизирана, ниту пак ја поседува меѓународната ознака ISBN. Таа е отпечатена во Графичкиот завод „Гоце Делчев“ од Скопје.
Срѓан Баљак
Кариера
Срѓан Баљак е роден во Сремска Митровица. Својот прв сениорски натпревар го имал во клубот на Телеоптик, пред да биде промовиран во екипата на Партизан. За Црно-белите во текот на сезоната 1999-2000 имал одиграно натпревар во поразот со 0:1 на гостински терен кај премиерлигашот Лидс Јунајтед, во реваншот од првото коло од Купот на УЕФА 1999-2000. Тој подоцна бил испратен како позајмен играч за период од шест месеци во Раднички од Крагуевац. Тоа се случило во зимскиот преоден рок, во 2000 година.
Во летниот преоден рок во 2003 година, Баљак се вратил во својата татковина и се приклучил на клубот на Будуќност од Банатски Двор, откако клубот за прв пат во својата историја изборил настап во Првата лига. Клубот на Будуќност на крајот од дебитантска сезона испаднал од првата лига. Клубот на изненадувачки начин стигнал до финалето на Купот на Србија и Црна Гора, со што обезбедил место во Купот на УЕФА 2004–05.
Додека играл за Банат од Зрењанин, Баљак станал најдобар стрелец во Српската Суперлига со 18 гола и тоа во сезоната 2006–07, со што го спасил клубот од испаѓање. Исто така, ѝ помогнал на екипата да стигне до полуфиналето на Купот на Србија истата година. Клубот бил елиминиран во полуфиналето од екипата на Војводина.
Во јуни 2007 година, Баљак се преселил да игра во Германија потпишувајќи за екипата на Мајнц 05 за период од три години. Тој бил нивниот втор стрелец по постигнати голови во сезоната 2008–09 во Бундеслигата 2 со вкупно 11 гола. На крајот на сезоната Мајнц 05 успел да се квалификува во Бундеслигата. Во првата лига од германското првенство, Баљак добивал ограничена минутажа и поради тоа бил префрлен во клубот на МСВ Дуизбург во месец јануари 2010 година. Во новиот клуб бил именуван за капитен на тимот пред почетокот на сезоната 2010–11. Со екипата на Дуизбург стигнал до финалето на ДФБ-Покал истата таа сезона.
Во јули 2013 година, Баљак потпишал со клубот на Ворматија Вормс (клуб од пониската германска лига) на слободен трансфер. Тој го напуштил клубот по само една сезона и се приклучил на екипата на Шот Мајнц. Во април 2017 година, било соопштено дека Баљак ќе се пензионира и тоа на крајот од сезоната.
130 (број)
130 (сто триесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 129 а претходник на бројот 131.
Асуага
Асуага — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Размер HO
HO (H0 во континентална Европа) е најпопуларен размер во железничкото моделарство во најголемиот дел на светот.
Името е добиено од германскиот израз Halb-null што значи половина-нула, бидејќи 1:87 размерот е приближно половина од размерот О.
Според размерот HO, 3,5 мм претставува 1 стапка; овој несмасен однос e околу 1:87,086. Така што во размерот HO меѓупросторот помеѓу шините обично е 16,5 мм независно кој од моделите е од стандардните пруги на 4'8,5".
Историја
HO скалата за првпат се појавува во Англија во 1930 година, како алтернатива на размерот ООта, која се потврдува како несоодветна за моделите на возови. Нејзината популарност и практичност ја зафаќа во доцните 1950-ти години и Америка.
Во 1960 година популарноста на размерот HO веќе ја надминува и размерот О.
Денес размерот HO е најпопуларна железнички моделарски размер, нарочно во континентална Европа и Северна Америка, за разлика од размерот ОО кој е сѐ уште најпопуларен во Англија.
Варијанти
HO скалата има повеќе потесни линии како претставници на теснолинејски железнички линии како одговор на нормалната линија во размер HO.
Новогодишна елка
Елката е украсно дрво, обично зимзелено иглолисно како што е смреката, борот или елката, традиционално поврзани со прославата на Божиќ. Вештачката елка е предмет направен да личи на дрво, најчесто направен од поливинил хлорид (ПВЦ). Дрвото традиционално се украсува со прехранбени производи како што се јаболка, ореви или урми. Во 18 век, најпрво се осветлувала со свеќи, кои со електрификација исто така може да бидат заменети со божиќни светилки. Денес, постои голема разновидност на традиционалните украси, како што се венец, златникави украси, бонбони. Ангел или ѕвезда може да се постави на врвот од дрвото да претставува главен на ангелите или ѕвездата од Витлеем од Христовото раѓање. Обичајот за Божиќна елка е развиен во почетокот на модерна Германија со претходници од 16-от и евентуално 15-от век, кога „побожните христијани донелеукрасни дрва во своите домови“. Божиќното дрво стекна популарност и по Германија за време на втората половина на 19-от век. Исто така ова дрво било познато и како „Божиќ-дрво“, особено во дискусиите за своито фолклорно потекло.
Рани докази
Обичаите за издигнување на украсени дрва во зимскиот период може да се поврзат со божиќните прослави ренесансната ера во северна Германија и Ливонија. Првите докази за украсени дрва поврзани со божиќниот ден се дрвата во братските дворови украсени со слатки за да уживаат учениците и децата. Во Лавонија (денешна Латвија и Естонија), во 1441, 1442, 1510 и 1514, братството на Blackheads издигнаа дрво за празниците во нивните домови во Рига и Ревал (денешен Талин). На последната вечер од прославите за наближување на празниците, дрвото се носи на градскиот плоштад каде што членовите на братството играат околу него. Хроника од братство од Бремен известува дека во 1570 година, мало дрво украсено со „јаболка, ореви, урми, переци и цвеќиња од хартија“ било издигнато во братската куќа за доброто на децата на членовите на братството, кои ги собирале колачињата на Божиќ. Во 1584, свештеникот и хроничар Балтазар Русо во неговата хроника der Provinz Lyffandt (1584) напишал за постоечка традиција за поставување на ела на плоштадот за пазар каде што младите мажи „прво танцувале и пееле со девојки и жени, а потоа го палеле дрвото“. По протестантската реформација, ваквите дрва ги имало и во домовите на повисоката класа протестантски семејства како двојници на католичката божиќна макета на Христовото раѓање. Оваа транзиција од братски совет во буржоаски семејства во протестантските делови на Германија, во последно време доведува до модерна традиција како што е развиена во 18-ти и 19 век.
Германија
До почетокот на 18 век, обичајот станал честа појава во градовите горната област на Рајна, но сè уште не се раширил во руралните области. Кон крајот на 18 век пронајдени се докази како восочни свеќи, скапи предмети во тоа време. По долната област на Рајна, предел на римокатоличко мнозинство, новогодишното дрво се сметало за протестантски обичај. Како резултат на тоа, во горната област на Рајна останала ограничена за релативно долг временски период. Обичајот бил широко прифатен, почнувајќи околу 1815 година, по пат на пруски службеници кои емигрирале таму, следејќи го Виенскиот конгрес. Во 19 век, новогодишното дрво е земено како изглед на германската култура и на удобност, особено помеѓу иселениците во странство. Одлучувачки фактор во освојувањето на општа популарност е одлуката на германската војска, новогодишните дрва за време на француско-пруската војна да се постават во нивните касарни и воени болници. Само на почетокот на 20-от век новогодишните дрва се појавија внатре во црквите, овој пат во нова осветлена форма.
Присвојување од Европското благородништво
Во почетокот на 19-от век, обичајот стана популарен помеѓу благородништвото и се прошири во кралските дворови па сè до Русија. Принцезата Хариета на Nassau-Weilburg го воведе новогодишното дрво дрво во Виена во 1816 година, и во следните години обичајот се прошири во Австрија. Во Франција, првото новогодишно дрво е воведено во 1840 година од страна на војвотката на Орлеанс. Во Данска еден весник тврди дека првиот доказ за осветлено новогодишно дрво било во 1808 година од грофицата Вилхемин од Холстенборг. Била стара грофица која ја раскажала приказната за првото новогодишно дрво во Данска на данскиот писател Ханс Крристијан Андерсен во 1865 година. Тој објавил бајка наречена „Елката“ во 1844, раскажувајќи ја судбината на елката која се користи како новогодишно дрво.
Северна Америка
Традицијата во Канада е воведена зимата во 1781 година, од страна на војниците од Брауншвајг стационирани во покраината Квебек кои ја штителе колонијата од американски напад. Генералот Фридрих Адолф Ридезел и неговата сопруга, бароницата Ридезел, одржаа божиќна забава во Сорел, воодушевувајќи ги своите гости со елка украсена со свеќи и овошје. Дрворез на британското кралско семејство заедно со новогодишното дрво во замокот Виндзор, биле објавени во весникот „Илустрирани лондонски вести“ во 1848 година, и копирани во Соединетите Американски Држави за Божиќ во 1850 година, во Godey’s Lady’s Book. Gody’s буквално ги копирала, освен отстранувањето на капата на кралицата и мустаќите на принцот Алберт, за да го преправи во американска сцена. Историчар на уметноста, Карал Ан Марлин ги повикал принцот Алберт и кралицата Викторија, зачуден од нивните кралски зами, „првото влијателно американски божиќно дрво„. Историчарот на фолк култура Алфред Луис Шумејкер изјавил, „Во цела Америка немаше поважен медиум од оној за ширење на новогодишното дрво во декадата 1850-60 од Godey’s Lady’s Book“. Сликата беше пресликана во 1860 година, и до 1870-тите, поставувањето на божиќно дрво стана честа појава. Неколку градови во САД со германски врски имаат претензии кон првите земји со новогодишно дрво: Виндзор Локс, Конектикат, тврди дека војник од Брандебург во 1777 година поставил новогодишно дрво под импресии од куќата Noden-Rees, додека „Првото новогодишно дрво во Америка“ е исто така е потврдено од Истон, Пенсилванија, каде што германски доселеници наводно издигнале новогодишно дрво во 1816. Во својот дневник, Метју Цам од Ланкастер, Пенсилванија, ја забележал употребата на новогодишно дрво во 1821 година, наведувајќи го Ланкастер кон првото новогодишно дрво во Америка. Се верува дека Чарлс Фолен, германски имигрант во Бостон, е првиот кој го претставил обичајот за украсување на новогодишно дрво во Америка. Август Имгард, германски имигрант кој живее во Вустер, Охајо, е првиот кој ја промовирал навиката за украсување на дрво со шеќерни бонбони. Во 1847 година, Имгард исекол сина ела од шумите надвор од градот, изгравирал ѕвезда кај лимар и го поставил дрвото во неговата куќа, украсувајќи го со хартиени украси и шеќерни бонбони. Германскиот имигрант Чарлс Минегерод прифатил позиција како професор по општествени науки на колеџот Вилијам и Мери во Вилијамсбург, Вирџинија, во 1842, каде што научил латински и грчки. Навлегувајќи во социјалниот живот на Вирџинија, тој ја претставил германската навика за украсување на зимзелено дрво за Божиќ во домот на професорот Св. Џорџ Такер, предизвикувајќи многу влијанија кои американците ги присвоиле во тоа време. Текстот на германска песна O Tannenbaum, која се пее во Америка започнува со „О новогодишно дрво“, кои доведуваат до заблуда дека германскиот збор Tannenbaum значи „новогодишно дрво“, за кое што германски збор е Weihnachtsbaum.
1918 година до денес
Во Русија, по Октомвриската револуција, елката била забранета за краток временски период, но потоа повторно се воведува како новогодишна елка (Новогодняя ёлка, Novogodnyaya yolka) во 1935 година. Елката станала икона за новогодишните празници, на пример, крунисувањето со ѕвезда не се сметало за симбол на витлеемска ѕвезда, туку на црвена ѕвезда. Се произведувале украси како авиони, велосипеди, вселенски ракети, космонаути и карактери од руски бајки. Оваа традиција продолжува за мнозинство Руци и по падот на СССР, со новогодишниот празник надминувајќи го Божиќ (7 Јануари). Телевизиската емисија „Божиќ со Чарли Браун“ била влијателна за поп-културата која го опкружувала новогодишното дрво. Алуминиумските новогодишни дрва биле популарни во почетокот на 1960-тите во Америка. Тие биле сатиризирани во шоуто на Чарли Браун и станале симбол за комерцијализација на Божиќ. Терминот „новогодишно дрво Чарли Браун“, опишувајќи го сиромашниот изглед на дрвото, произлегува од телевизиска емисија од 1965, врз основа на изгледот на елаката на Чарли Браун.
Јавни новогодишни дрва
Од почетокот на 20-от век, во многу градови, квартови и места стана честа појава да се поставува јавни новогодишни дрва надвор, како дрвото на Мејсис во Атланта (од 1948), божиќното дрво во центарот Рокфелер во Њујорк, и големото новогодишно дрво на плоштадот Викторија во Аделаида. Националното новогодишно дрво во САД се осветлува секоја година од 1923 на јужната полјанка во Белата Куќа. Денес, осветлувањето на националното новогодишно дрво е дел од она што стана главен празничен настан во Белата Куќа. Претседателот Џими Картер ја запали само ѕвезда на врвот на дрвото во 1970 во чест на американските заложници во Иран. Истото важело и во 1980 година, освен тоа што дрвото целосно било осветлено за 417 секунди, една секунда за секој ден заложниците што биле во заробеништво. Во поголемиот дел од 1970-тите и 1980-тите години, најголемото украсено новогодишно дрво во светот секоја година поставено на имотот National Enquirer во Лантана, Флорида. Оваа традиција прерасна во една од најспектакуларните и најпрославуваните настани во историјата на јужна Флорида, но е прекината со смртта на основачот на весникот кон крајот на 1980-тите. Во некои градови, се организира фестивал на дрвата со украсување и прикажување на повеќе дрва за добротворни настани. Во некои случаи дрвото претставува посебен комеморативен подарок, како на пример на плоштадот Трафалгар во Лондон, каде што градот Осло, Норвешка претставува дрво на луѓето во Лондон во знак на благодарност за британската поддршка на норвешкиот отпор за време на Втората светска војна, во Бостон, каде што дрвото е подарок од провинцијата Нова Шкотска, во знак на благодарност за брзо распоредување на стоки и спасувачи за експлозијата на брод со муниција во 1917 и во Њукасл каде што главното граѓанско новогодишно дрво е годишен подарок од градот Берген, како благодарност за учеството на војниците од Њукасл во ослободувањето на Берген од нацистичката окупација. Норвешка исто така годишно му подарува на Вашингтон новогодишно дрво, како симбол на пријателство меѓу Норвешка и САД и како израз на благодарност од Норвешка за помошта што ја доби од САД за време на Втората светска војна.
Производство
Секоја година, во Америка се произведуваат од 33 до 36 милиони новогодишни дрва, а од 50 до 60 милиони во Европа. Во 1998 година, во Америка имало околу 15,000 одгледувачи. Во истата година, проценето е дека американците трошат 1.5 билиони американски долари за новогодишни елки.
Природни дрва
Најчесто употребуваните видови се ела (Abies), кои се во предност, бидејќи не им опаѓаат иглите од гранките кога се сушат, како и долгото задржување на боја и мирис, но исто така се користат и други видови. Во северна Европа најчесто се користат:
•Норвешка смрека Picea abies (оригиналното дрво, обично најевтино)
•Сребрена елка Abies alba
•Нордманова ела Abies nordmanniana
•Благородна елка Abies procera
•Српска смрека Picea omorika
•Шкотски бор Pinus sylvestris
•Пинија Pinus pinea
•Швајцарска пинија Pinus cembra
•Ела Даглас Pseudotsuga menziesii
•Балзамска ела Abies balsamea
•Фрејзер ела Abies fraseri
NGC 1539/2
NGC 1539/2 — галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Новогодишна елка
Природни дрва
•Голема ела Abies grandis
•Гватемалска ела Abies guatemalensis
NGC 1539/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1539/2 се споменува и како CGCG 488-1, 5ZW 373.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1539/2 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 1539/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 19 м 2,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 26° 49' 46".
Новогодишна елка
Природни дрва
•Црвена ела Abies magnifica
•Бела ела Abies concolor