Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Револуција од 1848-1849 година
Србите зборувале се поотворено. Опожарени биле зградите на спахијаните и општинските службеници, загрозени биле имотите на манастирите Фрушка Гора итн. Се повеќе се зборувало за намерата на унгарската влада да ги унгаризира Србите. За тоа сведочела нејзината одлука да го воведе унгарскиот јазик како официјален јазик, дури и за црковната управа. Од Рајачиќ се барало да свика парламент. По кратко двоумење, тоа го направил во мај 1848 година. На првиот ден од работа, мајското собрание го изгласал Рајачиќ за патријарх (поглавар на црквата), а Шупљик за војвода (секуларен поглавар). Следните денови се донесени следните одлуки: српскиот народ бил слободен и независен под австрискиот дом, прогласено било српско војводство составено од Барања, Срем со граница, Бачка и Банат, се создал Народен одбор како извршна власт. тело на Народното собрание, одлуките на Собранието ќе ги изнесе пред владетелот и пред хрватскиот Сабор, формирајќи делегација која ќе оди на словенечкиот конгрес во Прага. Овие одлуки навестувале движење и војна за српска Војводина. Официјално започнал на 12 јуни со лансирање на војската на генерал Јанош Храбовски од Петроварадин до Карловац со намера да го распушти српскиот главен одбор. Главниот одбор го преземал водството над востанието, на чело со Ѓорѓи Стратимировиќ. Тој ги повикал граничарите (воената граница беше подредена на унгарската влада со одлука од 3 јуни) да го нападнат Нови Сад. Нападот на унгарската војска на Карловац бил одбиен, а унгарската војска се повлекла во тврдината поради контранападот на Стратимировиќ. Волонтери доаѓале од Кнежевството Србија. До јули истата година, целата Сремска жупанија била во рацете на Главниот одбор. Борбите се воделе околу Врбас, Сентомаш (Србобран) и Бела Црква. Во средината на септември хрватската војска влегувале во војна против Унгарците. Војната меѓу Србите и Унгарците се интензивирале. Првиот неуспешно го напаѓал Врбас, а вториот Сентомаш. Се создава рамнотежа; Србите ги одбиваат унгарските напади во Бачка, а Унгарците Србите во Банат. На почетокот на октомври, Австрија и објавила војна на Унгарија. Целата власт во Унгарија преминала во рацете на Бан Јелачиќ. Октомври и ноември биле обележани со борби за Сентомаш. Во декември, одлуките на мајското собрание биле потврдени со кралски патент. Во истиот месец, Шупљикац починал. Конфликтот меѓу Рајачиќ и Стратимировиќ (за апсолутистичките аспирации на патријархот) повторно се разгорел. Конечно било решено во февруари 1849 година со победата на патријархот. Има промена на царскиот трон; Франц Јосиф ја презел власта. Во јануари 1849 година Србите ги освоиле Велики Бекерек и Вршац, Врбас и Кула и Бела Црква. Во средината на февруари, Книќанин влегол во Сомбор, но не успеал да ја освои Суботица. Има промени на штета на Србите. Со посредство на Виена и Порта, доброволците од Кнежевството Србија се повлекле, а во освоените области била формирана царската милиција, со што се губи важноста на Главниот одбор. Се обновила Воената граница каде се вовел германски, а се забранил српскиот јазик. На крајот на март 1849 година, следеле воени порази; Паднале Врбас, Сента и Бечеј. На почетокот на април, Виена ја поделил Унгарија на 7 административни области и ги ставил сите под воена управа. Војводина била една од тие области, а Мајерхофер бил назначен за нејзин шеф. Нови Сад бил бомбардиран во средината на јули, по влегувањето на војниците на Јелачиќ. Претворен е во печка за согорување.