cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Екернфердски Залив
Екернфердски Залив (Eckernförder Bucht; Egernførde Fjord) — фјорд во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Заливот претставува ракав на Килскиот Залив. Се граничи со Килскиот Фјорд кај светилникот Билкер. Некогашниот пошумен полуостров Денишер Волд помеѓу Килскиот Фјорд и Екернфердскиот Залив претставувал погранична област помеѓу Сасите и Данците во текот на средниот век. Северно од Екернфердскиот Залив се наоѓа полуостровот Шванзен. На крајот на заливот се наоѓа градот Екернферде.
Екернфердскиот Залив е долг 17 километри и при неговиот влез е широк 10 километри, каде што како крајни точки се земаат Бокнис-Ек (општина Вабс) и Дениш-Нинхоф (општина Шведенек). Во поглед на меѓународното право се смета за „вистински залив“.
Брегот на Екернфердскиот Залив целосно се граничи со округот Рендсбург-Екернферде (стариот округ Екернферде). На северниот брег се наоѓаат општините Вабс (на почетокот на заливот) и Баркелсби, на јужниот брег од исток кон запад општините Шведенек (исто така на почетокот на заливот), Нер и Алтенхоф. Истоимениот град Екернферде се наоѓа на западниот крај на заливот.
Жорж Бизе
Жорж Бизе — во Париз по името Александар Цезар Леополд Бизе, но брзо после крштевањето го добива името Жорж по кое ќе остане познат и до ден денес. Како чудо од дете е примен во престижниот Париски музички конзерваториум на неполни 10 години, каде учел да свири клавир и композиции и редовно добивал награди за своите дела.
Во 1857 година добива награда од Жак Офенбах за операта “La docteur Miracle” и така ја освојува својата школарина за продолжувањето на учењето. Жорж Бизе студирал во Рим три години и таму ја напишал една од своите попознати опери “Don Procopio“. Освен тие три години во Рим, Жорж Бизе цел свој живот го поминал во Париз.
По завршувањето на студиите се вратил во Франција и продолжил да компонира. Брзо после неговото враќање, мајка му починала. Во 1863 година ја напишал операта “Ловци на бисери“ или (Les pêcheurs de perles) за театарот „Lyrique“. Во текот на овој период Жорж Бизе го напишал и делото „La jolie fille de Perth“, позната „L'arlésienne“ (напишана како случајна музика за претстава) и композицијата за клавир “Детска игра“ (Jeux d'enfants). Исто така ја напишал и романтичната опера „Djamileh“, која и ден денес се гледа како претходница на операта “Кармен“. Бизеовата прва симфонија “Симфонија со големо С“ е напишана во Парискиот конзерваториум каде Бизе имал само 17 години, и тоа како школска задача. Откриена е тек во 1935 година во архивата во библиотеката на музичкиот конзерваториум. После своето прво изложување, веднаш е прогласена како ремек дело на тој млад композитор.
Најпознатото дело на Жорж Бизе е секако операта “Кармен“ од 1875 година која е заснована на романот (излезен во 1846 година) кој го напишал Проспер Мериме. Според впечатокот на Џузепе Верди, главна улога била мецоспоран (мецо-пола). Операта “Кармен“ веднаш не постигнала успех, а Бизе бил многу разочаран, но за утеха брзо дошла пофалба од своите колеги композитори како што се Камиј Сен-Санс, Петар Илич Чајковски и Клод Дебиси, кои веднаш ја препознале убавината на операта. Во брзо време публиката почнала да го дели истото мислење со овие композитори и “Кармен“ станува една од најпознатите опери во историјата.
Жорж Бизе долго пател од angine pectoris и не стигнал да ја ужива славата која му ја донела “Кармен“. Само неколку месеци после првото изведување, на својата шест годишнина од бракот, на 36 години Жорж Бизе умира, на. Закопан е на гробиштата „Пер Лашез“ во Париз.
Луле
Луле — направа за пушење на согорливи супстанци како тутун и канабис. Лулето обично се состои од мала чашка со кмора (празнина) за согорување на супстанцијата што се пуши и тенко стебленце кое на крајот завршува во писка.
Лулињата се прават од различни материјали, од кои најчести се (по користеност):корен од дрвенест врес, пченкарен клип, мершаум, африкански блок-мершаум, бела глина, црешово дрво, други дрва, стакло, лејки и разни други материјали како морта и метал. Неретко се среќаваат и уметнички изрезбани лулиња.
Тутуните за луле се третираат и мешаат за да се добијат нијанси на арома кои инаку не можат да се најдат кај другите тутунски производи. Многу од овие мешавини се состојат од основни сорти на тутун како берли и вирџинија, кои се прво се сушат на неколку можни начини, па потоа се мешаат со тутуни за зачинување од ориентален или балкански тип, латакија (тутун за зачинување од Кипар и Сирија, сушен врз оган), перик (расте само во округот Сент Џејмс во Луизијана, САД) или мешавини од вирџинија и Берли, тутуни од африканско, индиско и јужноамериканско потекло. Традиционално, највеќето американски мешавини се прават од Burley со додадени засладувачи и ароматизери за да се добие „ароматичен“ тутун, додека „англиските“ мешавини на основа на природни тутуни како вирџинија збогатени со ориентални и други природни тутуни. Во последно време во светот постои тенденција кон „природни“ тутуни кои ја добиваат својата арома по пат на вешто мешање на основни со исклучиво посебни тутуни за зачинување и се сушат по традиционални методи. Лулињата можат да бидат рачно или машински изработени. Рачно изработените лулиња можат да бидат обични или поединечни творби на врвни мајстори и претставуваат високоценети колекционерски парчиња
Материјали и изработка
Материјалот и обликот на лулето имаат големо влијание врз естетиката на пушењето.
Корен од дрвенест врес
Најголемиот број на лулиња денес, рачно или машински изработени, се прават од коренот на дрвенестиот врес (ботаничко име erica arborea) кое најчесто се наоѓа во каменестите и песокливите предели на Медитеранот, но расте и во југоисточна Европа (Македонија, Србија и др.)
Мершаум
Мершаум (Meershaum) (хидриран магнезиум силикат), е минерал кој се ископува од плитки минерални пластови околу градот Ескисехир во централниот дел на Турција и е ценет заради неговата пластичност, благодарение на која истиот може да се обработува во најразлични облици. Овој материјал почнал да се користи во 17 век и бил главен материјал за изработка на лулиња сè до 19 век, кога корен на дрвенестиот врес го заменил по важност и употреба. Зборот „meerschaum“ значи „морска пена“ на Германски и се користи заради сугестивно белата боја на материјалот. Но meerschaum-от е истовремено и доста порозен материјал кој ги апсорбира тутунските компоненти при процесот на пушење и малку по малку ја менува бојата од бела во златеникаво-жолта. Познавачите посебно ги ценат старите добро-испушени лулиња заради нивната фина боја.
Калабаш
Калабаш е вид на лејка од која се изработуваат лулиња во комбинација со чашка направена од мершаум или порцелан која се вметнува одкога ќе се изрезба лулето. Ваквите лулиња бараат многу макотрпна работа и затоа денес се ретки и прилично скапи.
Калабашот е свиткан по облик, со една надолна кривина која завршува во уште една, нагорна кривина каде што е чашката. Нискиот центар на рамнотежа на лулето му ги ослободува рацете на пушачот бидејќи дозволува истото да биде држено во забите без значителен замор. Таа предност највеќе ја имаат искористено актерите кои играат некој лик кој треба да пуши луле, но истовремено и да прави нешто со рацете. Затоа Шерлок Холмс, кој инаку никогаш не пуши такво луле во расказите, е стереотипно прикажан со калабаш, главно како резултат на замислата на ликот при филмувањето на раните епизоди и копирање на истиот имиџ подоцна.
Пченкарен клип
Лулињата од пченкарни клипови се евтини и ефективни иако могу луѓе ги сметаат за неелегантни. Прво клиповите се сушат две години и потоа се длабат за внатре да добијат форма на чашка. Како следна фаза, истите се потопуваат во гипсена смеса или се лакираат од надворешната страна, па се вметнуваат писки од борово дрво. Ваквите лулиња се доста популарни денес заради тоа што се евтини и за разлика од вресовите лулиња, не бараат период на разработка. Заради овие две причини лулињата од пченкарни клипови се препорачуваат на почетници. Поискусните пушачи исто така ги користат за пробање на разни видови на тутун без да си ги замирисуваат своите вообичаени лулиња.
Употреба
Пушењето на лулето бара повеќе прибор и техника отколку пушењето на цигари или пури. Покрај самото луле и ќибритот или запалката, потребни се алатка за луле за полнење, дотерување и празнење на тутунот во чашката, како и постојана залиха на чистачи за луле.
Полнење
Тутунот за луле може да се најде во неколку облика, кои се разликуваат по вкус (што доведува до многу мешавини, или можноста на пушачот да си прави свои мешавини) и по физичкиот изглед и големина на пресечениот тутун. Многу тутуни по изглед се слични на тутуните за цигари, но се многу повлажни (и затоа мора да се чуваат во херметички кутии), и се режани покрупно. Некои видови се режат во облик на долги, тесни ленти, додека други се пресуваат во цврсти рамни „колачи“ кои потоа се сечат. Лиснатиот тутун (кој се добива од овие по нивно сечење) мора да се истрла меѓу прстите додека не стане доволно растресит за да може да се полни. Некои пушачи ги сецкаат крупните тутуни за полесно полнење.
Во секој од овие случаи, тутунот мора да се става на неколку наврати при полнењето на лулето, и на секој наврат тутунот мора да се втисне доволно добро за да се добие размномерен проток на воздух (ова бара искуство). Ова може да се изврши со палецот, но луѓето најчесто користат алатка за луле бидејќи е истото се врши полесно со неа и од причина што лулето мора да се притиска барем два-трипати додека гори. Доколку тутунот треба да се олабави (за да стане порастресит) при пушењето, се употребува метална чепкалка (обично дел од алатот) или нешто слично на неа.
Палење
Ќибритот, или посебно запалени бориноци, се сметаат за подобри по запалките. Некои луѓе велат дека запалката му дава несодветен вкус на тутунот. Поради тоа што запалката мора да се држи странично, држејќи ги прстите многу поблиску до пламенот, тие се потешки за употреба од ќибритот. Меѓутоа, постојат и посебни запалки за лулиња кои го минимизираат овој проблем. При употребата на ќибрит, ќибритчето се остава да погпори некоја секунда за да може да изгори сулфурот од главата, и за добивање на поголем пламен. Потоа пламенот се движи во кругови над тутунот, пафкајќи го лулето. По неколку секунди загорениот тутун лесно се тапка надолу (зарамнува), за да се добие заштитна површина со која лулето подобро се пуши. Потоа лулето се пали повторно, но овој пат палењето е многу полесно.
Пушење
Повторно палење на лулето од време-на време е совршено нормална работа. Едно луле може да трае меѓу 15 минути и 2 часа (зависно од големината и обликот на лулето, како и од видот на тутунот). Ако лулето се пуши премногу бавно, ова гаснење ќе зачести. Ако пак се пуши преногу брзо, тутунот дава непријатна влажност и сок, и самото луле оддава шумолив звук. За негово сушење се употребува чистач за луле. Чашката на лулето исто така може да биде неудобно врела, зависно од материјалот и брзината на пушење. Токму од овие причини глинените лулиња се држат за стебленцето.
Чистење
Пепелта и последните остатоци од неизгорен тутун мораат да се исфрлат по секое пушење, а самото луле треба да се чисти барем на две користења. По извесно време на ѕидовите на чашката се напластува црна догореница. Оваа догореница е добра за контрола на топлината на лулето, но доколку стане премногу дебела треба да се изгребе до саканата дебелина.
IC 1942
IC 1942 — галаксија во соѕвездието Гавран, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1942 се споменува и како NPM1G -14.0475.
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1899 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1942 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1942 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 30,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 25' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 1942 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170210.
935
935 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 935 година од новата ера, 935. од првиот милениум, 35. од X век и шеста од 930-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6443 и 6444 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5685 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4695 и 4696 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1688.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 935 година се протега во 3571 и 3572, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3631 и 3632 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1478. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 323 и 324 исламска година.
Чали
Чали или Чали Маало (, до 1926 Τσαλή Μαχαλά, Цали махала ) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 34 километри западно од Ставрос и 43 километри источно од Солун, во подножјето на Богданска Планина (Кердилија) во близина на Бешичко Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 119 метри.
Сколари опфаќа површина од 29 квадратни километри. .
Отоманско Царство
Во XIX век селото било турско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители Турци и 75 цигани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година во селото живееле 286 жители. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, муслиманското население било принудено да го напушти селото, додека на негово место биле населени грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во Сколари.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 78 жители бегалци и со население од 315 луѓе, додека во 1940 година селото броело 352 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 572 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 889 жители, во 1971 година имало 753 жители, во 1981 година имало 790 жители, додека во 1991 година имало 832 жители а во 2001 имало 779 жители. Денеска, населението на селото е 609 жители според пописот од 2011 година.
81 п.н.е.
81 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 81. година пред новата ера, 81. од првиот милениум п.н.е., 81. од 1 век п.н.е. и втора од 80-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5427 и 5428 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4669 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3679 и 3680 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 672.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 81 година се протега во 2555 и 2556, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2615 и 2616 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 462. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 724 и 723 исламска година пред хиџра.
Список на реки во Франција
Овој список ги наведува реките што течат барем делумно низ Франција, организирани по должина. Реката Лоара е најдолга река која е целосно на француска територија (нејзините 1.012 км се целосно сместени во Франција). Рајна е долга 1.233 километри, но од нив само 188 километри минуваат низ Франција.
Paramore
Paramore е американски рок бенд од Френклин, Тенеси, формиран во 2004 година. Бендот се состои од водечкиот вокал Хајли Вилијамс, басистот Џереми Дејвис и гитаристот Тејлор Јорк.
Групата го издала својот прв албум All We Know Is Falling во 2005 година, а нивниот втор студиски албум Riot! во 2007 година, кој освоил платинеста сертификација во САД, а златна во Австралија, Канада, Нов Зеланд и во Обединетото Кралство. Brand New Eyes, третиот албум на бендот, е издаден во 2009 година и му има донесено најголема слава на бендот, заземајќи високи места на табелите.
2002-2004 година: Формирање
Во 2002 година, 13-годишната Хејли Вилијамс се преселила од Меридијан, Мисисипи во Френклин, Тенеси каде што се запознала со браќата Џош Фаро и Зек Фаро додека таа учела во приватно училиште. Откако пристигнала Хејли, почнала да зема часови по вокално пеење кај Брет Менинг. Бендот официјално е формиран од Џош Фаро (водечка гитара/следечки вокал) Зек Фаро (тапани) Џереми Дејвис (бас гитара) и Хајли Вилијамс (главен вокал) во 2004 година, with the later addition of Williams' neighbor а подоцна се вклучил и соседот на Хајли, Џејсон Бинум (ритмичка гитара). Кога Џереми Дејвис за првпат го видел дванаесетгодишниот тапнарот бил изненаден. Тој признава, „Јас имав многу, многу, многу мала доверба во сите во бендот поради нивните години. Ми текнува дека помислив 'Ова нема да оди вака бидејќи детето е многу мало,' но првата проба пеше неверојатна. Знаев дека сме на нешто.“ Според Вилијамс, името "Paramore" дошло од името на мајката на еден од нивните први бас изведувачи. Откако групата го дознала значењето на зборот "paramour" ("таен љубовник"), тие одлучиле така да го наречат својот бенд, користејќи го како Paramore.
Вилијамс имала потпишано договор со издавачката куќа Atlantic Records како соло артист во 2003 година. Издавачката куќа имала план Вилијамс да биде поп пејачка, но таа се противела, кажувајќи дека сака да свири алтернативна рок-музика заедно со бенд зад неа.
Првата песна на бендот заедно била "Conspiracy", која подоцна се појавила во нивниот деби албум. Во меѓувреме тие одржувале турнеи северозападно, обично возени од родителите на Вилијамс.
2005–2006: All We Know Is Falling
Paramore се вратиле во Орландо, Флорида, но откако пристигнале Џереми Дејвис го напуштил бендот.
Dieu et mon droit
Dieu et mon droit (француски за „Бог и моето право“) е традиционално гесло на англиските, и подоцна, на британските монарси од неговото прифаќање од страна на кралот Хенри V (1413–1422). (Освен ова, на еден кралски грб може да стои и лично гесло на монархот, како на пример SEMPER EADEM (од лат. „Секогаш ист“) на Елизабета I, и Џејмс I често ја истакувал фразата BEATI PACIFICI (од лат. „Благословени да се миротворците“)).
Геслото во Британија е на француски јазик, а се преведува на англиски како God and my right. (Во полна верзија, геслото на англиски гласело God and my right shall me defend. Ова првобитно се пишувало како Dieut et mon droict на тогашниот француски, но подоцна отпаднале буквите t и c во согласност со промените во францускиот правопис.
Фактот што англискиот двор има гесло на француски јазик не треба да се смета за необичен, земајќи предвид дека англискиот релативно скоро го заменил францускиот како јазик на англискиот кралски двор и владеачката класа. На кралскиот грб се јавува и старофранцуското гесло на Редот на подвеската, напишано на слика на подвеска и гласи: Honi soit qui mal y pense, („Срам да му е на тој што го смета за зол“).
Фразата Dieu et mon droit наводно за првпат била употребена во 1198 како лозинка на кралот Ричард I во Битката кај Жизор, кога тој ја поразил војската на францускиот крал Филип II. Со ова Ричард се изјаснил дека својата кралска власт не ѝ ја должи на ниедна сила освен на Бога и неговата наследност, и како таков не ѝ е потчинет на ниедна земна сила или на друг крал. Ова е во согласност со доктрината на божјето право на кралевите.
Брава за велосипед
Брава за велосипед е безбедносна направа која се користи за да ги спречи кражба на велосипед воопшто, со прицврстување на велосипедот да неподвижен предмет, на пример, велосипедски паркинг.
Ексцентрите за брзо ослободување, вообичаени на повеќето велосипедски тркала и носачи за седло, се голем предизвик за спречување кражба. освен во случај кога обете тркала и рамката се прицврстени, тркалата можат да бидат извадени посебно. Оптимален метод на заклучување е оној кој ја обезбедува рамката како и обете тркала, дали на неподвижен предмет или едно со друго.
Направите за заклучување се разликуваат во големина и безбедност; најбезбедните најчесто се најголеми, најтешки и најмалку подвижни. со ова, како и друга безбедносна опрема, бравите за велосипед мораат да бидат како баланс на спротивставените интереси на безбедност, подвижност и цена. Некои се направени од особено скапи материјали избрани за нивната прифатлива цврстина и мала густина.
Стандардите за тестирање ја одредуваат делотворната безбедност на бравите за велосипед се извршуваат од страна на Thatcham и Sold Secure во Обединетото Кралство, ART во Холандија, SSF во Шведска, и VDS во Германија. Тестови спроведени од страна на Клубот на велосипедски туристи покажал дека сите тестирани брави биле скршени за помалку од 42 секунди со користење или на клешти за сечење арматура за бравите со сајла или синџир или хидраулична дигалка за бравите cable/синџир или шише хидраулична дигалка  D-брави.
U-брави и D-брави
U-бравата е цврст метален прстен во облик на буквата U. Делот во облик на буквата U се прицврстува со попречен дел, и поради оваа причина се нарекуваат и D-брави. За да се заклучи велосипедот, физички треба да се заклучи за некој предмет, како на пример велосипедски паркинг, столб или други предмет сигурно вграден во цврста основа. Едноставно заклучување на рамката од велосипедот со тркалата не е препорачливо затоа што иако велосипедот не може да биде оттуркан, целиот велосипед може да биде кренат и однесен. U-брави се посигурни отколку повеќето други видови на направи за заклучување, бидејќи тие се поотпорни на сечење со рачни алати како  висока потпора рака алатки како клешти за сечење арматура. Сепак, повеќето од нив сепак се ранливи на барем еден вид на обивање. На пример, ако има доволно простор за крадец да вметне да одговара на хидраулична дигалка во U-бравата, дигалката може да произведе доволно сила за бравата да се скрши. Уште еден чест метод со брутална сила за да се обие U-брава е да се користи долга (можеби 2 m) на цевка за да се усука и да се отвори (иако овој метод е најчесто се користи за да се обие брава со синџир и сајла). Како и сите брави, U-бравите се ранливи при користење на електрични алати како што се преносни аголни брусилки. Квалитетна U-брава ќе има декларирана цврстина на материјалот (при брусење), отпорноста на корнење (изразена во тони, на пример, би можело да се спротивстави на 5 t, кој го надминува двотонскиот капацитет на вообичаената хидраулична автомобилска дигалка), како и отпорност на дупчење во самата клучалка.
Извесно време, многу U-брави користеа прави со цилиндричен клуч. Како и да е, повеќето брави со цилиндрични клучови биле обивани од страна на крадци со помош на Пенкало за еднократна употреба Бик. U-бравите со цилиндрични клучови треба да се избегнуваат; иако повеќето производители веќе не ги нудат. Многу сличен тип на брава, често се нарекува и O-брава, оков кој се отвора за заклучување. Оваа брава нуди поголема заштита бидејќи не нуди простор за крадците да протнат алати како автомобилска дигалка  која може да обие нормална U-брава.
Прва фудбалска лига на Македонија 1998/1999
Првата фудбалска лига на Македонија 1998/1999 - 7. издание на Првата фудбалска лига на Македонија. Слога Југомагнат ја освоила својата прва титула.
Боливар (марка на пури)
Боливар (шпански: Bolívar) е име на две марки на врвни пури, од кои едната се призоведува во Куба за Хабанос СА, кубанската државна тутунска фирма, додека другата се произведува во Доминиканската Република од доминикански и никарагвански тутун за фирмата Џенерал Сигар. Двете марки го носат името на славниот јужноамерикански револуционер Симон Боливар.
Историја
Во тоа време, Боливар ја произведувале најмалата пура во светот, наречена Делгадо, со само 1 7/8 инчи и пречник од 20, која ја имала честа да биде поставена како дел од куќата за кукли на кралицата Мери во кралската детската соба во замокот Виндзор.
Во 1954 марката ја купуваат Сифуентес и Д-р и по смртта на Роча производството се релоцира во славната фабрика на Партагас во Хавана (денешна фабрика „Francisco Pérez Germán“), каде многу од витолите се произведуваат и денес. Токму во ова доба, под водство на Сифуентес, Боливар станала светска марка.
По национализацијата на тутунот со Кубанската револуција, семејството Сифуентес морало да се пресели во Доминиканската Република, каде патронот на семејството, Рамон Сифуентес, сѐ уште произведува пури од марките Партагас и Боливар за Џенерал Сигарс и пазарот во САД. Во поскоро време, одликите на доминиканскиот Боливар бил променети за да одговараат на јачината на јачината на нивните кубански истоименици.
Кубанскиот Боливар е познат меѓу познавачите на пури како најсилната и најинтензивната пура. Најпознати примери од марката се пурите Coronas Junior, Petit Coronas и Belicosos Finos. Во 2002, со купувањето на дел од акциите на државната фирма Хабанос СА од страна на Алтадис марката доживела ред промени. Едно од решенијата на Алтадис било извесни марки да станат само машински а извесни само рачно изработени. Боливар, кој историски произведувал пури по секој можен метод, тогаш изгубил доста од своите витоли. Останува да се види решението за начинот на изработка на пурите од оваа марка.
Во 2005, Хабанос СА произвеле неколку илјади кутии Bolívar Golden Medals за една продавница за пури во Келн, Германија. Овие пури се постара големина вон производство, во форматот Cervantes (лонсдејл), обвиткани во златна фолија до половина и одбележани со посебна Боливар бандерола по средината. Секоја кутија има по 10 пури.
Витоли на кубанскиот Боливар
Еве список на витоли (големини) на пури од марката Боливар изразени во англиски и метрички должини, нивното vitolas de galera (фабричко име), и нивното конвенционално име (според американскиот жаргон за пури).
Рачно-изработени витоли Машински изработени и рачно довршени витоли
Специјални пури
NGC 7809
NGC 7809 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7809 се споменува и како MCG 0-1-19, CGCG 382-18, 3ZW 126, star corona sp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 2 м 9,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 56' 26"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 7809 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 158. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 215; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 431.
Тикови
Тикови (англиски: Tic) - ненадејни, повторувачки и ненамерни моторни движења на ист мускул или група мускули, односно повторувачки вокални симптоми. Тиковите можат да зафатат која и да било група мускули, но најчесто се јавуваат на лицето и, воопшто, на главата.
Симптоми
Тиковите претставуваат начин на ослободување од одредена внатрешна емоционална напнатост. Тие се јавуваат изолирано или придружени со други бихејвиорални нарушувања (потешкотии во учењето, недостиг на внимание, пелтечење, панични напади, фобии итн.). Моторните тикови се делат на едноставни и сложени. Првите опфаќаат едноставни движења или вокални симптоми (трепкање, шмркање, кревање на веѓите, тресење на главата, воздивнување, кашлање, фрчење или кревање на рамениците), додека сложените се состојат од серија моторни движења со истиот редослед. На пример, детето може да тропка со едната нога, па со другата и да потскокнува.
Класификација
Во однос на времетраењето, тиковите се делат на минливи, хронични и Туретов синдром. Минливите тикови се јавуваат кај 5-25% од училишните деца и траат најмалку еден месец, но не подолго од една година. Другите два типа тикови имаат слична основа, симптомите се појавуваат на возраст под 21 година, а разликата е во степенот на растројството. Хроничните тикови се јавуваат кај 4% од децата, а просечно се јавуваат на возраст од седум години. Туретовиот синдром е застапен кај помалку од 1% од децата, а се појавува на возраст од 4-15 години, иако се забележани случаи и кај деца под една година. Кај овој синдром се забележуваат и сложени вокални тикови, изразени како ненадејно експлозивно кажување непристојни зборови или фрази (копролалија).
Тиковите почесто се јавуваат кај момчињата, а нивната етиологија е непозната. Сепак, нивната појава најчесто се објаснува преку семејните проблеми или со помош на одредени биолошки фактори. Единствено, Туретовиот синдром е моногенетска наследна болест. Се проценува дека 1,2% од населението е носител на мутираниот ген, но само половина од тие луѓе во одреден момент манифестираат некои симптоми.
Терапија
Третманот на тиковите зависи од сериозноста на симптомите. Притоа, важно е детето да не се опоменува, со цел да не се фиксира за проблемот. Имено, опоменувањето, особено кај поголемите деца, предизвикува срам, а тоа води кон влошување на тикот. Преку разговор со детето, тоа треба да научи да го игнорира тикот, а исто така, тоа треба да спие доволно и да избегнува стресни состојби. Кај сложените тикови, а особено кај Туретовиот синдром, потребни се дополнителни испитувања и подолг третман. Дополнителните испитувања опфаќаат педијатриска процена, како и невролошки и психолошки испитувања. Дури и кај потешките форми, најчесто е доволна психотерапија, а само кај најсериозните случаи се применува терапија со лекови.
Синхронизирано пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - техничко во двојки
Натпреварувањата во дует технички во синхронииарно пливање на Светско првенство во водени спортови 2011 беа одржани на 17 јули со прелиминарната рунда и финалето на 18 јули.
Резултати
Прелиминарната рунда се одржа во 14:00 по месно време.. Финалето се одржа во 19:15 следниот ден.
Зелената ги означува финалистите
Грос Пластен
Грос Пластен (Groß Plasten) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Чобанли Махала
Чобанли Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Јохан Фридрих II (војвода од Саксонија)
Јохан Фридрих II (Johann Friedrich II, роден во во  - починал на ) — владетел од династијата Ветинци како изборен кнез од Саксонија, војвода од Саксонија и ландгроф од Тирингија во периодот од 1554 до 1556 година.
Рани години
Јохан Вилхелм II учествувал како од млад со својот помлад брат Јохан Вилхелм I (1530-1573) на состаноците на дворскиот совет. Јохан Фридрих со свјот брат Јохан Вилхелм I студирал на универзитетот во Витенберг.
Управување
Јохан Фридрих II се потчинил на царот Карло V. По пет години во 1552 година неговиот татко бил пуштен на слобода, но починал во 1554 во Вајмар. Во тестаментот, нивниот татко им забранил на своите синови да ја поделат неговата територија па така, браќата управувале заедно.
По 1555 година Јохан Фридрих влегол во служба кај францускиот крал Анри II, на кого му помагнал во походите во Франција и добил годишно 30.000 франци. Бидејќи го поддржувал осудениот во 1563 година витез Вилхелм фон Грумбах, на 12 декември 1566 година царот Максимилијан II го осудил. Царската војска под команда на саксонскиот изборен кнез Август ги ставил под опсада градовите Готан и дворецот Грименштајн. По заземањето на Грименштајн на 13 април 1567 година Јохан Фридрих бил пренесен од Август во Дрезден. На 22 јуни 1567 година, тој бил пренесен во Виена во царскиот затвор. Целата негова сопственост му била одземена и дадена на неговиот брат Јохан Вилхелм I.
Во летото 1572 година, по смртта на својот син Фридрих Хајнрих (1563-1572), неговата сопруга војвотката Елизабета фон Пфалц (1540-1594) заминала да живее кај него во затворот. Таа напишала неколку писма до царот да го ослободат нејзиниот сопруг. На 8 февруари 1594 година Елизабета починала. Во 1595 година Јохан Фридрих бил префрлен во палатата Ламберг во Горна Австрија. Таму тој починал на 9 мај 1595 година.
Во 1572 година во Ерфурт царот ја поделил Саксонија на три дела и ги дал на двата сина на затворениот Јохан Фридрих, Јохан Казимир кој ја добил Саксонија-Кобург и Јохан Ернeст кој ја добил Саксонија-Аjзенах.
Семејство
Јохан Фридрих II се оженил двапати. На 26 мај 1555 година во Вајмар тој се оженил по желба на неговиот татко за првпат за принцеза Агнес фон Хесен (1527-1555). Агнес (Ана) починала од температура во ноември истата година.
На 12 јуни 1558 година во Вајмар тој се оженил по вторпат за Елизабета фон Пфалц (1540-1594). Тие имале 4 деца:
Бригита Шведска
Таа е една од шесте светци-заштитници на Европа, заедно со Бенедикт од Нурсија, светите Кирил и Методиј, Катерина Сиенска и Едит Штајн.
Динговска Црква (Богдево)
Динговска Црква — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Богдево. Претставува средновековна црква. Се наоѓа на местотокаде на синорот со селото Кракорница се гледа грамада од кршен камен, покривни ќерамиди и друг градежен материјал, а се забележува и основата на еднокорабна црква.
Акаја
Акаја е мало село, заедница, во провинцијата Лече и регионот Апулија, во јужна Италија.
Опис
Срцето на населбата е добар пример за неколкуте утврдени села оставени во Апулија,  и нејзиниот распоред бил планиран за да се оптимизираат одбранбените способности и способностите за опстанок. Уличната шема датира барем од 16 век и го дели селото на правоаголни т.н. острови. Центарот се состои од шест улици поставени во правилна шема, паралелни една со друга кои се протегаат приближно од север кон југ, и сите со ширина од четири метри, и сите освен една се оддалечени околу седумнаесет метри, и речиси сите имаат иста должина. Од исток кон запад, три улици се протегаат под прав агол до шесте улици север-југ, по една на јужниот и северниот крај и една преку средината, правејќи ги сите улици ортогонални. Важните градби, како што се замокот и црквата, се изградени надвор од оваа мрежа на улици, а замокот е поставен малку подалеку на југо-запад. Селото се наоѓа на околу пет километри од Јадранското Море и јавниот природен резерват Цезин.
Извор (Сопотница)
Извор — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Сопотница. Претставува сакрален објект и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на 1,5 км северозападно од селото, каде се наоѓа грамада од градежен материјал (кршен камен, варов малтер). При копањето на локалнот канал за водовод на ова наоѓалиште е откриен гроб граден од камени плочи и во него е најден керамички сад кој денес не е зачуван.
Телесеизам
Телесеизмот - трес предизвикан од земјотрес кој е многу далеку. Според УСГС, терминот телесеизмички се однесува на земјотреси што се случуваат повеќе од 1,000 км од местото за мерење. Честопати телесеизмичките настани можат да ги соберат само сеизмометрите што се наоѓаат на места со низок шум; со оглед на тоа што, општо, трес од земјотрес со јачина од 5,3 степени може да се види насекаде во светот со современи сеизмички инструменти.
Сатурн LXIII
Сатурн LXIII , привремено познат како S/2004 S 33,е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит и Јан Клејнана 8 октомври 2019 година од набљудувања направени помеѓу 12 декември 2004 и 22 март 2007 година.
Сатурн LXIII е со пречник од околу 4 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 24,168 Gm за 1403,18 дена, со наклон од 160° кон еклиптиката, во ретроградна насока и со ексцентричност од 0,399.
Среден пескар
Средниот пескар или средниот свиркач — мала блатна птица. Живее во отворени простори, на крајбрежјата, плажите или низините во близина на вода, низ северна Евроазија и северна Канада. Некои птици живеат во копното на западна Европа и гнездат до северна Франција. Оваа птица ја има и во Македонија.
Опис
Возрасните средни пескари се долги 17-19 см, со распон на крилјата од 35 до 41 см. Имаат сивокафеав грб и крилја, бел стомак, бели гради и една црна линија преку нив. Имаат кафеава капа, бело чело, црна маска преку очите и краток портокалово-црн клун. Нозете му се портокалови и само двата прста му се малку споени со ципа. Младенчињата се посветли од возрасните, често со нецелосна сивокафеава линија на вратот, темен клун и матно жолтеникавосиви нозе.
Овој вид се разликува од помалиот мал пескар по бојата на нозете, декорацијата на главата и недостатокот на жолт прстен околу очите.
Поведение
Средниот пескар живее крај слатки води, на отворени места, во постудените делови од Земјата. Таа е птица преселница која зимува во Африка. Но, распространетоста ѝ се проширува и во поумерените краишта каде е постојан жител преку целата година, како на пример во Велика Британија и северна Франција.
Се храни пасејќи на бреговите, најчесто со инсекти, ракчиња и црви.
Подвидови
Постојат три слабо дефинирани подвида, кои варираат во големината и бојата на мантијата, а се спојуваат каде им се преклопуваат живеалиштата:
На подвидовите C. h. hiaticula и C. h. tundrae се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските водни птици-преселници.
Анастасија Богдановски
Анастасија Богдановски - македонска пливачка.
Животопис
Анастасија живее во Фанвуд, Њу Џерси, а студира биомедицинско инженерство на Универзитетот „Џон Хопкинс“ во Балтимор.
Примарна миелофиброза
Примарната миелофиброза (ПМФ) (Primary myelofibrosis) е релативно редок рак на коскена срцевина / крв. Во моментов е класифицирана како миелопролиферативна неоплазма, во којашто размножувањето на абнормален клон на хематопоетски матични клетки во коскената срцевина и други места резултира во фиброза, или замена на сржта со лузни.
Терминот миелофиброза само обично се однесува на примарна миелофиброза ( ПМФ ), позната и како хронична идиопатска миелофиброза ( cIMF ); термините идиопатски и примарни значат дека во овие случаи болеста е од непознато или спонтано потекло. Ова е во спротивност со миелофиброзата која се развива во секундарна до полицитемија вера или есенцијална тромбоцитамија. Миелофиброзата е форма на миелоидна метаплазија, што се однесува на промена на типот на клетката во крвоточното ткиво на коскената срцевина и честопати двата поима се користат синонимно. Термините агногена миелоидна метаплазија и миелофиброза со миелоидна метаплазија ( МММ ) исто така се користеле за да се однесуваат на примарна миелофиброза.
Знаци и симптоми
Примарната одлика на примарната миелофиброза е фиброза на коскената срцевина, но честопати е придружена со:
Причини
Причината и механизмот на формирање на ПМФ не е целосно позната. Кај луѓето, хроничното изложување на одредени хемиски супстанции, како што се органски растворувачи бензен и тулин, е поврзано со појава на ПМФ. Најголема промена во разбирањето на механизмот на формирање на оваа болест е откривањето на мутации на клеточниот ген ЈАК-2 (јанус киназа) што доведува до негова прекумерна активност и со тоа и на зголемена активност на клетките на коскената срцевина, што се рефлектира во размножувањето, созревањето и растот на клетките на коскена срцевина.
Постои асоцијација помеѓу мутации на генот JAK2, CALR или MPL и миелофиброза. Околу 90% од оние со миелофиброза имаат една од овие мутации и 10% не носат ниту една од овие мутации. Овие мутации не се специфични за миелофиброза и се поврзани со други миелопролиферативни неоплазми, поточно полицитмија вера и есенцијална тромбоцитмија.
Мутација на V617F на белковината JAK2 се наоѓа кај приближно половина од лицата со примарна миелофиброза. Мутација на V617F е промена на валин во фенилаланин на позицијата 617. Јанус кинази (JAKs) се не-рецептор тирозин кинази неопходни за активирање на сигнализација што е посредувано од цитокинските рецептори кои немаат каталитичка активност. Овие вклучуваат рецептори за еритропоетин, тромбопоетин, повеќето интерлеукини и интерферон. Мутациите JAK2 се значајни затоа што JAK2 игра улога во контролирање на производството на крвни клетки од хематопоетски матични клетки. Мутацијата V617F се чини дека ги прави хематопоетичките клетки почувствителни на факторите на раст на кои им е потребна JAK2 за пренесување на сигналот, кои вклучуваат еритропоетин и тромбопоетин.
Генот MPL е код за белковина која делува како рецептор за тромбопоетин. Мутација во тој ген, познат како мутација W515, доведува до производство на абнормална белковина на рецептор на тромбопоетин, што резултира во хиперпродукција на абнормални мегакариоцити. Абнормалните мегакариоцити ги стимулираат другите клетки, фибробластите, да произведуваат колаген во коскената срцевина, со излачување на PDGF и TGF-β1.
Механизам
Миелофиброзата е клонално неопластично нарушување на хематопоезата, формирање на крвни клеточни компоненти. Тоа е едно од миелопролиферативните нарушувања, заболувања на коскената срцевина во кои во одредена фаза се произведуваат вишок клетки. Производство на цитокини како што е фактор на раст на фибробласт од страна на абнормален клон на клетки (особено од мегакариоцити ) доведува до замена на хематопоетското ткиво на коскената срцевина со сврзно ткиво преку колагенска фиброза. Намалувањето на хематопоетското ткиво ја нарушува способноста на пациентот да генерира нови крвни клетки, што резултира во прогресивна панцитопенија, недостаток на сите типови крвни клетки. Сепак, размножувањето на фибробластите и таложењето на колагенот е секундарна појава, а самите фибробласти не се дел од абнормалниот клон на клетки.
Во примарната миелофиброза се јавува прогресивно лузни или фиброза на коскената срцевина, од причините наведени погоре. Резултатот е екстрамедуларна хематопоеза, т.е. формирање на крвни клетки кои се случуваат на други места освен коскената срцевина, бидејќи хемопоетските клетки се принудени да мигрираат во други области, особено црниот дроб и слезината. Ова предизвикува проширување на овие органи. Во црниот дроб, абнормалната големина се нарекува хепатомегалија. Проширувањето на слезината се нарекува спленомегалија, што исто така придонесува за предизвикување на панцитопенија, особено тромбоцитопенија и анемија. Друга компликација на екстрамедуларна хематопоеза е поикилоцитоза или присуство на абнормално обликувани црвени крвни зрнца.
Миелофиброзата може да биде доцна компликација на други миелопролиферативни нарушувања, како што е полицитемија вера и поретко, есенцијална тромбоцитамија. Во овие случаи, миелофиброзата се јавува како резултат на соматска еволуција на абнормалниот клон на матични клетки што го предизвикал првичното нарушување. Во некои случаи, развојот на миелофиброза после овие нарушувања може да се забрза со лекот за орална хемотерапија хидроксиуреа.
Причините и факторите на ризик за примарна миелофиброза не се познати.
Станици на хематопоеза
Главната локација на екстрамедуларна хематопоеза кај миелофиброза е слезината, која обично е значително зголемена, понекогаш со тежина од 4000 g. Како резултат на масовно проширување на слезината, повеќекратни субкапсуларни инфаркти често се случуваат во слезината, што значи дека заради прекинато снабдување со кислород во слезината, се случува делумна или целосна смрт на ткивото. На клеточно ниво, слезината содржи претходници на црвени крвни клетки, претходници на гранулоцити и мегакариоцити, при што мегакариоцитите се истакнуваат по нивниот број и во нивните бизарни форми. Се верува дека мегакариоцитите се вклучени во предизвикување на секундарната фиброза што се гледа во оваа состојба, како што беше дискутирано под „Механизмот“ погоре. Понекогаш се забележува невообичаена активност на црвените крвни зрнца, бели крвни клетки или тромбоцити.
Црниот дроб е често умерено зголемен, со фокуси на екстрамедуларна хематопоеза. Микроскопски, лимфните јазли содржат и фокуси на хематопоеза, но тие не се доволни за да предизвикаат проширување.