cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓавато (Битолско)
Личности
Михајло Митрев Андоновски е роден во ноември 1918 година во Ѓавато. Уште во раното детство нивното семејство се преселило во селото Гопеш. Конкретно Андоновски Михајло потекнува од сиромашно семејство, кое претежно се занимавало со сточарство, а и со земјоделство. Поради слабата материјална положба Михајло како и неговите браќа биле принудени да се глават како момоци кај имотните селани во разни места. Окупацијата Михајло го затекнала во Мариово каде што бил да работи како момок. Преку партиската организација се поврзал во село Рапеш со партизаните кои ги помагал на сите можни илегални начини, а во август 1944 и самиот се приклучил кон НОВЈ. Како борец зел учество во повеќе акции, меѓу кои попознати се оние на Ѓавато, за ослободување на Прилеп и други. Во борбите за ослободување на Охрид од Германците, Михајло го изгубил својот живот на 7 ноември 1944 година.
Џодовски Ѓорѓиев Борис е роден во село Ѓавато 1924 година во бедно семејство. Уште како малечок Борис му помагал, а и подоцна често и самиот вршел препродавање на јаболка, дрва, риби исл. за да го издржува семејството. За време на окупацијата Џидовски со група прогресивни младинци ја помага НОБ, а кога во Ѓавото дошла до Седмата бригада и се приклучил. Подоцна, на Сремскиот фронт, и припаѓа на Втората македонска бригада каде зел учество во повеќе борби. Во една таква борба за Врполје, Џодовски бил тешко ранет, а нешто подоцна подлегнал на истите. Починал на 5 април 1945 година.
Буџевски произлегува од сиромашна земјоделска печалбарско семејство од село Ѓавато. Роден е 1923 година. Уште како мало дете ја почувствувал сета сиромаштија, бидејќи морал да работи за да се прехранува. Подоцна бил овчар. За време на окупацијата Буџевски се дружел со прогресивните младинци од селото. Од нив добивал летки но не ги покажувал на власта. Во август 1944 година Буџевски и се приклучил на НОВЈ. како борец на Втората македонска бригада зел учество во сите борби што ги водела неговата единица на Сремскиот фронт. Во една жестока борба кај Стризивојна, митролезецот Буџевски, на 17 април 1945 година загинал.
Тодор Спиров Чумковски е роден во село Ѓавато на 24 март 1924 година, во мошне бедно селско печалбарско семејство. Се школувал до четврто одделение. Заминувајќи на печалба татко му им ја оставил цела грижа на Тодор, наречен Тодија и брат му Борис, односно тие ги паселе говедата и така привредувале за семејството. По капитулацијата на стара Југославија, Тодија од Дервен прибрал, како и многуте Ѓаваштани, оружје, муниција, шаторски крила и сл. и добар дел од тоа му предал на ѓаватската партиска ќелија. Така, на пример, покрај другото, го дал митролезот марка „Горки“ и уште еден пушкомитролез. Тодија во 1944 година на 11 септември ѝ се приклучил на НОВЈ и ѝ припаѓал на Втората македонска бригада. Со заминувањето на Сремскиот фронт Чумковски зелу чество во повеќе борби, а во една таква кај Врполје, на 17 април 1945 година загина како борец - митролезец.
Трајан Тодоров Цибалевски е роден на 14 февруари 1924 година во деветочлено селско-работничко семејство, во село Ѓавато. Иако одличен ученик, немајќи материјални средства не го продолжил школувањето, туку работел како општ работник. Откако татко му настрадал од мина,1939 година и станал немоќен да привредува, целата грижа околу семејството останало на младиот Трајан. Извесно време бил на работа во Германија од каде оболен и исцрпен се вратил в село. Во есента 1944 година Цибалевски и се приклучил на Седмата бригада и зел борби во повеќе борби каде што се движела истата. Потоа, кога XV корпус, во чиј состав била и 48. дивизија со Седмата бригада, заминал на Сремскиот фронт. Цибалевски загинал како нишанџија на митролез заедно со својот помошник кај Кајгана, Хрватска за кое е одликуван со „Орден заслуги за народ“.
Илинденци
Иселеништво
По неуспехот на Илинденското востание дел од овдешното население на село Ѓавато заминува на печалба пред сè Бугарија (Софија), Србија (Белград), Романија (Букурешт) или во други европски земји како и во некои прекуокеански земји. Оваа појава со несмален интензитет е присутна и меѓу двете светски војни. Еден до два члена од семејството оделе на печалба и останувале по пет до шест години. Многу ретко едниот, а поретко двајцата се враќале назад.
Периодот послем балканските војни и Првата светска војна бидејќи голем дел од турското население на соседното село Кажани заминало, се иселува во Турција дел од населението од с. Ѓавато се населуваат во с. Кажани.
До 1951 година од селото се иселиле повеќе од 200 семејства од разни родови во селото. Само во САД се иселиле преку 50 семејства. Големо иселување до овој период имало и во Битола (преку 30 семејства), Австралија (преку 20 семејства), Канада (преку 10 семејства). Иселеништво имало и во Бугарија (20 семејства, Софија, Плевен, итн), во Скопје, Аргентина (2 семејства), Србија (1 семејство), Турција (1 семејство), Охрид (1 семејство), Германија (1 семејство).
Голем дел на населението на село Ѓавато во периодот на шеесеттите и седумдесеттите години на минатиот век како последните две децении на минатиот век, пред сè од економски карактер заради вработување се иселуваат во внатрешноста на Р.Македонија пред сè во Скопје, Ресен, Битола или други градови.
Надворешни врски
http://arheo.com.mk/2009/03/11/tracing-via-egnatia-in-republic-of-macedonia/
http://www.mnd-bitola.mk/files/broj%203-4/15%20Iseluvanjeto%20od%20Bitolskiot.pdf
http://www.scribd.com/doc/37090082/Znacajni-Licnosti-od-Bitola
Кънчов, Васил. „Македония. Етнография и статистика“. София, 1900, стр. 239.
Метју Лилард
Метју Лилард (Matthew Lillard) — американски филмски глумец, режисер и сценарист, кој е роден на 24 април 1970 година во Лансинг, Мичиген.
NGC 7233
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7233 се споменува и како ESO 289-8, AM 2212-460, IRAS 22127-4605.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7233 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7233 има привидни димензии од 1,7' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 15 м 49 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -45° 50' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 7233 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68441. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 414; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8439. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Тур де Свис 2017
Тур де Свис 2017 (познато и како: Трка околу Швајцарија 2017) — 81. издание на велосипедската етапна трка Тур де Свис, која се одржала помеѓу 10 и 18 јуни како дваесетичетврти настан во сезоната на Светската турнеја.
Вторпат во три години, словенечкиот возач Симон Шпилак ја освоил трката откако го презел водството на трката на седмата етапа, стигнувајќи сам до етапна победа кога трката завршила во Австрија. Завршил 48 секунди пред возачот на, Дамијано Карузо, додека подиумот бил заокружен од возачот на , Стевен Краусвајк, дополнителни 20 секунди зад Карузо.
Во другите пласмани на трката, возачот на, Петер Саган го освоил бодовниот пласман по шести пат во седум години откако го зголемил рекордот по број на етапни победи на трката - освоил две етапи стигнувајќи до 15 во кариерата; возачот на , Ласе Норман Хансен повел во планинскиот пласман, додека најдобро пласиран домашен возач бил Матијас Франк , завршувајќи на седмото место. Екипниот пласман бил освоен од, при што Франк бил придружуван во првите десет од Доменико Поцовиво на четвртото место.
Екипи
Бидејќи Тур де Свис е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Четири професионални континентални екипи настапиле, со што главната група имала 22 екипи.
Рута
Рутата на трката била делумно објавена на 21 декември 2016 година, пред да биде потврдена целата патека на 2 март 2017 година.
Поредок
На Тур де Свис 2017 биле доделени четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку завршното време на секој велосипедист на секоја етапа, предводникот ја добивал жолтата маичка. Постоеле и временски бонуси за првите тројца на средните спринтови (три секунди за првиот, две секунди за вториот и една секунда за третиот) и на завршницата на етапите; првите тројца добивале временски бонуси, освен на поединечниот хронометар: етапниот победник освојувал десет секунди, додека вториот и третиот шест и четири секунди, соодветно. Овој пласман бил сметан за најважен на Тур де Свис 2017 и победникот на овој пласман бил сметан за победник на трката.
Дополнително, постоел бодовен пласман, кој бил наградуван со црна маичка. За бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку се пласираат на првите пет места на етапите. Етапните победи носеле 10 бода, 8 бода за второто место, 6 за третото, 4 за четвртото и 2 за петтото. Бодови за овој пласман можеле да се добијат и на секој од средните спринтови; овие бодови биле доделувани на секој од тројцата најбрзи возачи низ целта и тоа 6 бода за првиот, 3 за вториот и 1 за третиот.
Четвртата маичка го претставувала пласманот на швајцарски возачи, обележан со црвена маичка. Пласманот се одлучувал на ист начин како генералниот пласман, но само со возачи родени во Швајцарија, кои можеле да учествуваат во пласманот.
Постоел и екипен пласман, каде се пресметувале времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа на секоја етапа; водечката екипа на крајот на екипата била онаа со најмало вкупно време.
Била воведена и награда за борбеност за возачот кој возел најборбено според судиите, која се доделувала на крајот на секоја етапа. Обично бил возач вклучен во бегството или велосипедист кој напаѓал често.
1801
1801 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1801 година од новата ера, 801. од вториот милениум, 1. од XIX век и втора од 1800-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7309 и 7310 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6551 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5561 и 5562 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2554.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1801 година се протега во 4437 и 4438, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4497 и 4498 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2344. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1215 и 1216 исламска година.
ФК Силекс
ФК Силекс е македонски фудбалски клуб од Кратово. Клубот моментално се натпреварува во Првата македонска лига.
Евро купови
ВАЦ Самсунг-Силекс 1:1
Силекс-ВАЦ Самсунг 3:1
Борусија Мехенгладбах-Силекс 3:0
Силекс-Борусија Мехенгладбах 2:3 Акранес-Силекс 2:0
Силекс-Акранес 1:0 Силекс-Беитар 1:0
Беитар-Силекс 3:0 Силекс-Брухе 0:0
Брухе-Силекс 2:1 Шахтјор Донецк-Силекс 3:0
Силекс-Шахтјор Донецк 2:1
Монте Карло (патека)
Патеката Монте Карло — улична патека која се наоѓа на градските улици во Монте Карло и Ла Кондамин околу пристаништето на Кнежевство Монако. Најчесто се нарекува „Монте Карло“, но понекогаш е позната и како „Монако“.
Патеката се користи секоја година за еден викенд во месец мај кога се одржува Големата награда на Монако, дел од календарот на ФИА за Светското првенство во Формула 1, како и Формула 2 и Формула 3000.
Историја
Првата трка се одржала во 1929 година, кога трката ја освоил Вилијам Гровер-Вилијамс со Бугати. Во календарот на Светското првенство во Формула 1, Монако е од првата сезона од 1950 година, а во периодот 1951-1954 не се одржувале натпреварувања. Победникот на првиот натпревар во 1950-тите била аргентинската легенда Хуан Мануел Фанџо со Алфа Ромео. Од 1955 година, натпреварот се одржува секоја година.
Стина Волтер
Стина Маргарета Улрика Волтер (родена на 24 мај 1964 година) е шведска уметница, телевизиска презентерка и авторка. Таа е ќерка на глумецот Свен Волтер.
Монте Карло (патека)
Историја
Конфигурацијата на била променета 9 пати во текот на годините без да ги наруши нејзините главни одлики. Во последната конфигурација користена од 2003 година, најбрзиот круг бил со време од 1:14.439, постигнат во 2004 година од Михаел Шумахер со Ферари.
Стина Волтер
Волтер работи најмногу како уметник, но исто така се занимава и со илустрација, говорништво и радио презентирање. Таа ја претставувала радио емисијата Söndagarna med Stina Wollter на P4 Стокхолм за Sveriges Radio. Таа ја имала претставено и радио емисијата Карлавагнен. Таа се натпреварувала во шоуто SVT På spåret заедно со нејзиниот татко. Таа исто така настапувала со музика во 2014 година, го основала бендот Стина Волтер Бенд кој свири кантри музика, а нејзиниот сопруг Мике Олсон Волтер свири на гитара.
Монте Карло (патека)
Особености
Големата награда на Монако на патеката Монте Карло се одржува еднаш годишно во мај, на улиците на кнежевството, и е најпопуларна патека во светот. Најпознатите делови на патеката се свиоците на Фиба и Тунел.
Стина Волтер
Волтер студирала во KV Konstskola, уметничко училиште во Гетеборг помеѓу 1980 и 1981 година, и Konstindustriskolan помеѓу 1981 и 1983 година. Потоа студирала уметност на Nordiska konstskolan во Финска помеѓу 1983 и 1984 година, а помеѓу крајот на 1984 и 1987 година на Gerlesborgsskolan во Бохуслан.
Монте Карло (патека)
Особености
Конкуренцијата е исклучително напната поради близината на бетонските плочи околу патеката. На крајот од трката некои пилоти губат околу 5% од нивната тежина.
Стина Волтер
Таа се натпреварувала во танцувачкото шоу на славните личности Let's Dance 2017 емитувано на ТВ4.
Ханој
Ханој (виетнамски: Hà Nội) е главниот град на Виетнам и втор најголем град во државата со околу 6,5 милиони жители. Од 1010 до 1802 година Ханој бил главен центар на Виетнам и како главен град бил прогласен од страна на Нгујенската династија. Подоцна, за време на колонијалниот период, Ханој бил главен град на Француска Индокина од 1902 до 1954. Од 1954 до 1976 година, Ханој бил главен град на Северен Виетнам.
Збратимени градови
Ханој е збратимен со:
ПОУ „Мите Богоевски“ - Златари
Подрачно основно училиште „Мите Богоевски“ — нефункционално подрачно основно училиште во Златари, Општина Ресен. Училиштето било огранок на истоименото училиште во Ресен.
434
434 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 434 година од новата ера, 434. од првиот милениум, 34. од V век и петта од 430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5942 и 5943 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5184 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4194 и 4195 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1187.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 434 година се протега во 3070 и 3071, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3130 и 3131 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 977. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 194 и 193 година пред хиџра.
Венецијанска ренесансна архитектура
Венецијанската ренесансна архитектура започнала подоцна отколку во Фиренца, не пред 1480-тите, и во текот на целиот период главно се потпирала на архитекти увезени од друго место во Италија. Градот во тој период бил многу богат и подложен на пожари, така што поголемиот дел од времето имало многу згради, а барем фасадите на венецијанските згради често биле особено раскошно украсени. Венецијанската елита имала колективно верување во важноста на архитектурата за зајакнување на довербата во Републиката, а резолуцијата на Сенатот во 1535 година забележала дека тој е „најубавиот и најславниот град што во моментов постои во светот“. Во исто време, отворената конкуренција меѓу патрициските семејства била обесхрабрена, во корист на „хармонична еднаквост“, која се однесувала на зградите како и на други области, и се сметале за новина заради себе, или повторно да се придобијат славите на антиката со сомнеж. Иако посетителите се восхитувале на богатите ансамбли, венецијанската архитектура немала големо влијание надвор од сопствените поседи на републиката пред Андреа Паладио (1508–1580), чиј стил на паладијанската архитектура станал многу влијателен некое време по неговата смрт, и не само во англиското говорно подрачје.
Венецијанската елита имала колективно верување во важноста на архитектурата за зајакнување на довербата во Републиката, а резолуцијата на Сенатот во 1535 година забележала дека тој е „најубавиот и најславниот град што во моментов постои во светот“. Во исто време, отворената конкуренција меѓу патрициските семејства била обесхрабрена, во корист на „хармонична еднаквост“, која се однесувала на зградите како и на други области, и се сметале за новина заради себе, или повторно да се придобијат славите на антиката со сомнеж. Иако посетителите се восхитувале на богатите ансамбли, венецијанската архитектура немала големо влијание надвор од сопствените поседи на републиката пред Андреа Паладио (1508–1580), чиј стил на паладијанската архитектура станал многу влијателен некое време по неговата смрт, и не само во англиското говорно подрачје.
Венецијанска зграда
Венеција е изградена на алувијална кал, а повеќето згради во градот биле (и главно сè уште се) поддржани од голем број дрвени купови забиени во калта. Над камената платформа која се наоѓа на нив, нормалниот градежен материјал е тула, иако ренесансните фасади обично биле соочени со истарски камен, фин варовник кој не е строго мермер, иако често се нарекува т.н. Овој материјал бил донесен по морски пат од каменоломи во Истра во тераферма, сега во Хрватска. Имало предности и што ја издржало солта во крајбрежниот воздух и поплавите, многу подобро од мермерот. За контраст често се користеле и други камења со различни бои, особено црвен камен од Верона. Марморино или кокиопесто штуко, направени од мелење на варовник, фрагменти од тули и теракота, биле типична завршница за внатрешни ѕидови, а понекогаш и за надворешни.
Рамните тавани поддржани со дрвени греди се претпочитаат отколку сводовите, кои би можеле да пукнат додека зградата ќе се насели на темелите на купот. Обично два слоја на подни даски, поставени под прав агол еден на друг, се потпирале на гредите. Различни видови дрво се користеле за различни намени, а во периодот на ренесансата шумите во близина на копното биле скратени, а цената на дрвото значително се зголемила. Препознатливите и многу големи венецијански оџаци, со теракота покриен врв како превртен конус, биле дизајнирани да спречат опасните искри да избегаат и да предизвикаат пожари. Главниот град веќе бил многу изграден, со згради цврсто спакувани во центарот; Ова јасно го покажува огромниот дрворез Поглед на Венеција на Јакопо де Барбари со издигнат поглед на градот во 1500 година. Повеќето од поголемите ренесансни згради биле замени, кои морале да се вклопат во постојните граници на локацијата. Бидејќи зградите биле цврсто преполни, Венеција била уште поподложна од другите италијански градски центри на пожари, што ја создаде потребата за многу нови згради. Особено, областа Риалто бил речиси уништен во 1514 година, и Дуждовата палата имала лоши пожари во 1483, 1547 и 1577 година, иако готските надворешни фасади преживеале. Речиси трајно зафатената градежна активност во Венеција значело дека има изобилство квалификувани работници. И покрај ова, завршувањето на главните згради често траело десет до дваесет години или повеќе.
Раните градби
Главната порта на Венецијанскиот Арсенал, Порта Магна, била изградена кон крајот на 1450-тите и била едно од првите дела на венецијанската ренесансна архитектура. Била заснована на Римската капија на Сергиите, триумфална порта во Пула во Истра, сега во Хрватска, но потоа на венецијанска територија. Отприлика од истиот датум, Арко Фоскари, елаборирана крошна или триумфална порта за свечениот влез во дворот на Дуждовата палата, е класична во нејзините пониски нивоа, но станала шума од готски врвови до врвот.
Архитекти и нивните главни згради
Мауро Кодуси (1440–1504) од Ломбардија бил еден од првите архитекти што работел во ренесансен стил во Венеција, при што неговиот син Доменико му помагал и ја продолжил неговата пракса по неговата смрт. Неговите дела во јавни згради ги вклучуваат горните катови на Сан Закарија, Венеција, Сан Џовани Грисостомо (почнал во 1497 година), Санта Марија Формоза (почнал во 1492 година) и Прокуратие Веки на плоштадот Свети Марко. Веројатно ја дизајнирал Саат-кулата на Свети Марко (од 1495 година) и работел со скулптори за да ја обнови Големото училиште на Сан Марко по пожарот во 1485 година. Пожар во 1483 година го уништил источното крило на Дуждовата палата, а Кодуси победил на натпреварот да го замени, создавајќи сосема различни дизајни за фасадите свртени кон дворот и надвор. Неговите палаци вклучуваат Ка' Вендрамин Калерги (почнат во 1481 година) и Палацо Зорзи Галеони. Неговото дело почитува и алудира на многу елементи од венецијанската готика и одлично се усогласува со него.
Други архитекти активни во раниот период на ренесансата се Џорџо Спавенто (активен од 1489 или порано, д. 1509), и Антонио Абонди, често познат како Скарпањино (починал во 1549 година), кој бил активен од најмалку 1505 година. Сан Себастиано, Венеција, започнато во 1506 година, е рана работа. И двајцата имаат многу владини комисии. Јакопо Сансовино (1486–1570), исто така важен скулптор, бил Фирентинец со успешна кариера во Фиренца, а потоа и во Рим. Тој побегнал во Венеција по катастрофалното Ограбување на Рим во 1527 година и во 1529 година бил назначен за главен архитект и надзорник на имотот (Протомаестро или Прото) кај прокураторите на Сан Марко. Според Манфредо Тафури, неговиот прв проект во Венеција, Палацо Грити, никогаш не бил изграден бидејќи неговите планови, иако брилијантни, се сметале за премногу полни со егзибиционистички новитети; тој не успеал да ја сфати идеологијата на трезвената и воздржана величественост што ја барале венецијанските патрици. Сепак, неговиот план да ги стабилизирал куполите на Сан Марко, кои долго време правеле неволји, со обвиткување железни ленти околу нив, „ја направил неговата репутација“. Набргу тој нашол стил кој ги задоволил венецијанските патрони и бил „дефинитивен за целата понатамошна историја на венецијанската архитектура“. Тој го создал изгледот на голем дел од областа околу плоштадот Сан Марко надвор од самата базилика Сан Марко.
Марсовска библиотека се смета за негово „несомнено ремек дело“ и клучно дело во венецијанската ренесансна архитектура. Паладио, кој ја видел како се гради, ја нарекол „веројатно најбогатата некогаш изградена од времето на античките до сега“, а Фредерик Харт ја опишал како „сигурно една од најзадоволувачките градби во италијанската архитектонска историја“. Има исклучително истакнато место, со долгата фасада свртена кон Дуждовата палата преку плоштадот Свети Марко. Микеле Санмикели (1484–1559) од Верона во тераферма, тренирал понатаму на југ, а по враќањето во Верона во 1527 година бил ангажиран од државата како воен архитект. Поголемиот дел од неговата работа биле утврдувања и воени или поморски градби околу венецијанските територии, особено во Верона, но изградил и голем број палати кои се многу оригинални и ја воведуваат венецијанската архитектура во маниризам. Неговата работа во Верона претставува група згради кои го дефинираат градот на начин споредлив со Паладио во Виченца. Палатата Бевилакуа во Верона (започна 1529) е најпознатата од нив. Главниот архитект на подоцнежната венецијанска ренесанса бил Андреа Паладио (1508–1580), кој исто така бил клучна фигура во подоцнежната италијанска ренесансна архитектура и нејзиниот најважен писател за архитектура. Но, освен двете големи цркви Сан Џорџо Маџоре (1566 г.) и Ил Реденторе (1577 г.), тој дизајнирал релативно малку во самиот град, поради повеќе причини. Тој дизајнирал многу вили во Венето, во Виченца и низа познати селски куќи, релативно мали во споредба со некои појужни, за венецијанската елита. Стилот на Паладио подоцна бил развиен во паладиската архитектура и на Британија и на американските колонии, и неговиот венецијански прозорец, со централен заоблен врв, земал многу венецијански елемент низ целиот свет. Светското наследство на градот Виченца и Паладијанските вили на Венето вклучува 23 згради во градот и 24 вили во село.
Таканаречената базилика Паладијана во Виченца, започната во 1549 година, е серија фасади со лоѓи кои ја обвиткуваат големата готска јавна сала на градот, користени за цели како што се правните судови, каде за прв пат се појавува неговата елаборирана верзија на венецијанскиот прозорец; ова се нарекува паладијански прозорец или „паладиски мотив“. Овде се појавува на двата ката, што е поретко кога е копирано. Зградата се потпира на Библиотеката Марчиана во Сансовино, но е „построго архитектонска, помалку зависна од скулптурата и во исто време пофлексибилна“. Во Палацо Киерикати, започнат во 1551 година, повторно има два ката лоѓи, но фасадата е поделена вертикално на три дела со унапредување на горниот кат во центарот. Винченцо Скамоци (1548–1616) од Виченца се преселил во Венеција само во 1581 година, годината по смртта на Паладио. Тој го дизајнирал Новото обвинителство на плоштадот Сан Марко и завршил многу проекти што Паладио ги оставил нецелосни. Неговиот ученик Балдасаре Лонгена (1598–1682), кој бил за промена роден во градот, за возврат ги завршил проектите на Скамоци и, додека тој вовел целосна барокна архитектура во Венеција, многу згради, особено палати, продолжиле да развиваат барок форма на венецијанскиот ренесансен стил.
Венецијански книги за архитектура
Венеција била главен европски центар за целокупното печатење на книги и станал главен центар за архитектонско издаваштво. Витрувиј е единствениот значаен класичен писател за архитектура што преживеал, а неговото дело De architectura било внимателно проучувано од сите ренесансни архитекти. Иако латинскиот текст бил отпечатен претходно, првото издание илустрирано со дрворез било произведено од Фра Џовани Џокондо во Венеција во 1511 година; тој го дизајнирал Фондако деи Тедески во 1505–08.
Во Венеција биле објавени и „Седумте книги“ на Себастиано Серлио (1475–1554), во неколку тома од 1537 година наваму. Работел во градот како архитект, но оставил малку трага. Тие исто така биле во голема мера илустрирани и станале суштинско читање, и брзо биле копирани и преведени низ Европа. Патрицискиот хуманист, свештеник и венецијански дипломат Даниеле Барбаро бил покровител на Паладио (Вила Барбаро), а Паладио го илустрирал неговиот италијански превод на Витрувиј (1556). Сопствениот Четири книги за архитектурата (1570) на Паладио, илустриран од него, повторно имало огромно влијание низ Европа.
Главната книга на Винченцо Скамоци била објавена во 1615 година и во суштина се навраќа на Паладио; бил влијателен во ширењето на паладијанизмот.
Палаули
Палаули (самоански: Palauli) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
Географија
Палаули е округ кој се наоѓа во југоисточниот дел Саваи. Географски и административно е составен од два дела кои се оддлеени од источниот дел на округот Сатупаитеја. Административниот центар на округот е Ваилоа.
Според пописот од 2016 година, округот имал население од 9.300 жители. Кланската титула на округот е Лиломаиава.
Крајбрежјето на округот е интересен за туристи поради вулканското потекло и поради природната појава на исфрлање на вода од дупки во Алофага, во близина на селото Тага.
Значајна туристичја атракција е и праисториската населба во Пулемелеи.
Џелато
Џелато (gelato) — италијански збор за сладолед кој потекнува од латинскиот збор „gelātus“, што значи замрзнато. Џелато се прави со млеко, слатка павлака, различни видови на шеќери и ароми како што се свежото овошје и оревово пире.
По закон, џелато во Италија мора да содржи барем најмалку 3,5% маст од путер, без запазување на границата поставена.
Историја
Историјата на џелато датира уште од многу одамна од стариот Рим и Египет кога служеле замрзнати десерти направени од снег и лед донесен од врвовите на планините кој го чувале подземјата. Подоцна, замрзнатите десерти почнале да се појавуваат на банкетите на фамилијата Медичи од Фиренца. Всушност, Бернардо Буонталенти, архитект од Фиренца, се мисли дека го измислис модерниот сладолед во 1565 година кога и ги претставил својот рецепт и своите иновативни техники за замрзнување на Катерин де Медичи. За возврат, таа ја однесе оаа новост во Франција, каде што во 1686 сицилијанскиот рибар Франческо Прокопио деи Колтели ја усоврши првата машина за правење сладолед.
Сепак, популарноста на џелато помеѓу луѓето се зголемила во 1920те и 1930те во италијанскиот град Варесе, каде што првата приколка за џелато била создадена. Италија е единствената земја во која уделот на пазарот на домашно направениот џелато наспроти идустрискиот, е преку 55%. Во моментов, преку 5 000 италијански џелатерии(gelaterie), или продавници за џелато низ светот опфаќаат повеќе од 15 000 gelatai или продавачи на џелато. Надвор од Италија, голем број на gelaterie можат да се сретнат во Обеидентото Кралство, Франција, Германија и северна Европа.
Производство
Правењето на џелато е слично со правењето на сладолед. Мешавината која се користи за џелато, вообичаено се подготвува најпрво со жешка процедура каде што шеќерот мора да се растопи. Белата база се загрева на 85 степени Целзиусови со крајна програма за пастеризирање. Топлиот процес за правење на џелато е ист како и за вообичаениот сладолед, и зависно од рецептите, традиционално треба да се стави арома од кокосов прав и кокосов путер.
Надворешни врски
Gelato
Список на земји по наталитет
Статијава дава три списока на земјите во светот според сиров нателитет (родност).
Methodology
Под сиров наталитет се подразбира бројот на родени за даден период, поделен со лице-години. Се изразува со број на родени на 1000 луѓе.
Првиот список се води според годишните статистики на Организацијата за економска соработка и развој (ОЕСР) за 2011 г.
Наведени се 236 земји и територии, според нивната состојба во 2011 г.
Вториот список е составен со податоци од Светската банка за 2010 г.
Третиот список е преземен од Светската книга на факти на ЦИА и се однесува на проценетите бројки за 2012 г. Не се наведени зависните територии и делумно признаените држави.
IC 1283
IC 1283 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1283 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 25 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 29' 43".
Други поделби
Проучување на IC 1283 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Маргарет Михаилис-Сакс
Маргарет Михаелис-Сакс (родено Грос, 1902 – 1985) била австриско-австралиска фотографка со полско-еврејско потекло. Покрај нејзините многубројни портрети, траен историски интерес се нејзините архитектонски сцени од Барселона и нејзините слики од еврејскиот кварт во Краков во 1930-тите.
Ран живот
Родена во Џидиц во близина на Биелско во јужна Полска (тогаш Австроунгарија) на 6 април 1902 година, таа била ќерка на Хајнрих Грос, богат еврејски лекар. Студирала фотографија на виенскиот Графички наставно-истражувачки институт од 1918 до 1921 година.
Кариера
Во 1922 година, сè уште во Виена, таа првпат работеше одреден период во Студиото на Ора пред да помине неколку години во Ателје за Портрет фотографија .Таа продолжила да работи за Binder Photographie во Берлин и Fotostyle во Прага, и конечно се вратила во Берлин во 1929 година за да работи наизменично за различни студија за време на тешките времиња на депресијата.
Во октомври 1933 година, таа се омажила за Рудолф Михаелис, кој, како анархосиндикалист, речиси веднаш бил уапсен и затворен од нацистите. Во декември 1933 година, по ослободувањето на Рудолф, парот се преселил во Шпанија, но набргу потоа се разделиле. Во Барселона, Михаелис отворил свое студио, Фото-елис. Соработувајќи со група архитекти, таа продуцирала документарни слики од прогресивната архитектура кои беа објавени во каталонски списанија, по почетокот на граѓанската војна.
Фотографската кариера на Маргарет Михаелис завршила во 1952 година како резултат на слабиот вид. Во 1960 година се омажила за Алберт Џорџ Сакс, трговец со стакло. Таа починала на 10 октомври 1985 година во Мелбурн.
Стилови
Во нејзиниот ран живот, Михаелис го користела остриот фокус и понекогаш невообичаените гледни точки на модернистичката фотографија додека нејзините портрети се обидуваа да ја откријат психолошката суштина на нејзините сетери. Нејзините портрети првенствено биле фокусирани на доловување на животите на еврејските имигранти. Од особено значење е малиот сет на сцени од еврејскиот пазар во Краков снимени во 1930-тите. Хелен Енис од Националната галерија на Австралија изјавила дека сликите „ја носат тежината на историјата, нудејќи визуелна трага на начин на живот што бил уништен од фашизмот."
Михаелис исто така сакала автопортретирање користејќи ги пејзажите околу Сиднеј и Мелбурн како нејзина позадина.
Шина Стојанова
Шина Андреева Стојанова ( во  ―  во ) — бугарски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од изразито бедно семејство. Завршила основно училиште, а потоа се вработила во приватна фурна, каде работела тешки физички работи. Со голем труд завршила уште три класа гимназија. Под влијание на прогресивните младинци - ученици и студенти се запознала со идеите на марксизмот. Секој слободен час го користела во читање марксистичка и друга прогресивна литература. Се поврзала со месната организација на комунистичката партија и растурала прогресивна комунистичка литература меѓу другите младинци. Кога во 1942 година во нејзиното село бил доведен скопскиот првоборец Коце Стојановски - Металец како политички интернирец таа се поврзала со него и му помагала во организирањето на бегствата на затворениците.
Кога Коце бил ослободен од интернацијата, таа му се придружила, станувајќи му верен соборец и сопруга. Младата брачна двојка пристигнала во Македонија во почетокот на 1944 година. Веднаш потоа заедно стапиле во Втората македонска ударна бригада. Меѓу соборците се здобила со големи симпатии како прекрасна и бестрашна партизанка. Во борбите против бугарската фашистичка полиција, Шина загинала во Тиквешијата, речиси истовремено со својот сопруг Коце Металец, во јули 1944 година.
Шекил О’Нил
Шекил Рашан О’Нил (роден на ) познат како „Шек“ е американски поранешен кошаркар кој во моментов работи како аналитичар на телевизискиот програм Inside the NBA.
Со висина 2.16 метри и тежина 147 килограми, тој е еден од најтешките играчи кои играле во НБА. Низ неговата 18 годишна кариера, О’Нил ги користеше големината и снагата за да ги совладува противниците за бодови и скокови. По пензионирањето на Линдзи Хантер на 05.03.2010, О’Нил стана најстариот активен играч во НБА.
Подоцна, по кариерата во државниот универзитет Луизијана, О’Нил беше повикан од Орландо Меџик со првото бирање во 1992 НБА драфт. Тој наскоро стана еден од главните во лигата, освојувајќи Руки на годината во 1992-93 и потоа го водеше неговиот тим до 1995 НБА финалето. После 4 години со Меџик, О’Нил потпиша како слободен играч со Лос Анџелес Лакерс. Тој освои три последователни првенства, играјќи заедно со Коби Брајант во 2000, 2001 и 2002 година. Односот помеѓу О’Нил и Брајант прерасна во непријателство, што доведе до трансфер на О’Нил во Мајами Хит во 2004 година. Тој го освои четвртото НБА првенство во 2006 година, но после година и 6 месеци беше продаден на средината на сезоната на Феникс Санс. После сезона и пол со Санс, О’Нил беше продаден на Кливленд Кавалерс, каде што играше заедно со ЛеБрон Џејмс во 2009-10 година.
Поединечните награди на Шекил вклучуваат: во 1999-00 награда за највреден играч, во 1992-93 награда за Руки на годината, и во 15 Ол Стар селекции, 3 пати највреден играч во Ол Стар, највреден играч во 3 финалиња, 2 поентирачки титули, 14 во НБА-тим селекцијата и 3 во НБА-Одбранбен Тим. Тој е еден од три играчи кои освоил НБА највреден играч, Ол Стар најдобар играч и 3 во финалиња најдобар играч во истата година (2000). Другите играчи се Вилис Ред во 1970 година и Мајкл Џордан во 1996 и 1998 година. Тој се пласираше на 5 –тото место најдобар поентер на сите времиња, 6 –ти во бодови од поле, 14 –ти во скокови и 7-ми во блокирања.
Ран живот
О’Нил ги финансира машките и женските клубови на Америка во неговиот роден град Њуарк, Њу Џерси, што му дава нему безбедно место за да игра и го чува понастрана од улиците. “ Тоа ми дава да правам нешто” – рече тој. “ Јас само одам таму за да шутирам. Никогаш не сум играл во тим.” О’Нил првпат доби внимание од државјаните додека играше за училиштето Линтон Мидл. Тој го водеше тимот на средното училиште Роберт Џ. Кол, Сан Антонио, Тексас, и за неговите 2 години таму постигна рекорд од 68-1 и му помогна на тимот да ја освои државната титула за време на постарите години. Неговите 791 скока за време на сезоната во 1989 година остануваат светски рекорд за играч во која било квалификација.
Факултет
По дипломирањето на средното училиште, О’Нил го посетуваше државниот универзитет Луизијана, каде што студираше бизнис. Тој најпрво го запозна Дел Браун, во тоа време машки тренер на државниот универзитет Луизијана. Со очувот на О’Нил поставен во армијата на Обединетите Нации во Вилдфлекен, Западна Германија, и неговиот кум прв водник во армијата на медицинскиот центар Брук во Сан Антонио, Тексас, О’Нил го посетуваше американското средно училиште Фулда.
Додека играше за Браун во државниот универзитет Луизијана, О’Нил беше двапати Американски играч на годината, и доби двапати Вице играч на годината и наградата на Adolph Rupp Trophy на Националниот Колегиум на Атлетската Асоцијација како машки кошаркар на 1991 година.
О’Нил го напушти државниот универзитет Луизијана порано за да ја продолжи неговата НБА кариера, но се врати на училиште во 2000 година и доби диплома за предмети од општа култура. Тој подоцна беше назначен во државниот универзитет Луизијана во Дом на славните.
Орландо Меџик ( 1992-1996)
Орландо Меџик го повика О’Нил со првото бирање во 1992 година, на НБА драфтот. Во текот на тоа лето, пред да се префрли во Орландо, тој помина убав период во Лос Анџелес под туторство на Меџик Џонсон во Домот на славните. За време на неговата руки сезона, О’Нил во просек постигна 23.4 бода од кои 56.2% на шутирање, 13.9 скокови, и 3.5 блокирања на натпревари во сезоната. Тој беше наречен НБА руки на годината 1993, и стана првиот руки кој беше изгласан за стартер во почетниот состав на Ол Старот по Мајкл Џордан во 1985 година. Меџик заврши со 41-41 освојувајќи 20 натпревари повеќе од претходната сезона. Повеќепати во текот на годината, спортскиот новинар Џек МекКалум го слушнал О’Нил како зборува: “Мора да го извадиме Мети од овде и да го внесеме Брајан“.
Во втората сезона на Шекил, Хил бил тренерот, а Гуокас бил во дирекцијата.О’Нил го подобри неговиот просек на 29.4 бода (втор до Дејвид Робинсон). На 20 ноември 1993 година против Њу Џерси-Нетс О’Нил го регистрираше првото Трипл-Дабл во неговата кариера, освојувајќи 24 бода, 28 скока, и 15 блокирања.
Шекил беше повреден во 1995-96 година, пропуштајќи 28 натпревари. Тој постигна 26.6 бода и 11 скока на натпревар што го направи НБА трет тим и играше во четвртиот Ол Стар натпревар. Покрај повредата на Шекил, Меџик заврши со рекорд од 60-22, втор во Источната Конференција зад Чикаго Булс кој заврши со НБА рекорд од 72 победи. Орландо лесно ги порази Детроит Пистонс и Атланта Хокс во првите две рунди во плејофот во 1996 година, меѓутоа немаше мечеви против водечкиот Мајкл Џордан во Чикаго Булс кој им донесе убедлива победа во финалето на Источната Конференција.
Лос Анџелес Лејкерс (1996-2004)
О’Нил стана слободен играч по сезоната 1995 -96 година. Во летото 1996 година, Шекил беше во кошаркарскиот тим на Обединетите Нации и подоцна беше дел од победничкиот златен медал во 1996 година во Атланта. Додека Олимпискиот кошаркарски тим тренираше во Орландо, Орландо Сентинел започна анкета за дали Меџик треба да го отпушти Хил ако тоа беше услов за О’Нил да се врати. 82% одговорија “не“. Шекил играше напорно додека беше под Хил. Тој рече: “Тимот не го почитува Хил“. Друго прашање во анкетата беше: “ Дали Шек вреди 115 милиони американски долари?“, сума понудена од Меџик. 91.3% од одговорите беа “не“. Тој беше вознемирен бидејќи медиумите објавиле дека тој не е добар пример за одгледување деца со неговата долгогодишна девојка без идни планови за венчавање. На првиот ден на олимписките игри во Атланта беше објавено дека О’Нил ќе се приклучи на седум години во Лос Анџелес Лејкерс со договор од 121 милиони американски долари. Тој објасни дека не го избрал Лос Анџелес заради парите.“изморен сум од слушање за пари, пари, пари“, О’Нил рече после потпишувањето.“Јас само сакам да играм, пијам пепси, носам рибок, “ тој додаде рекламирајќи некои производи. Лејкерс освоија 56 натпревари во текот на 1996-97 година, Шекил освои 26.2 бода, и 12.5 скокови во првата сезона со Лос Анџелес; сепак, тој повторно пропушти преку 30 натпревари но за време на повредата Лејкерс доиграа, и во 5 натпревари беа елиминирани од Јута Џез.
Во тандем со Шекил и Коби Брајант очекувањата за Лејкерс пораснаа. Како и да е, личните промени беа извор на нестабилност за време на 1998-99 година. Долгогодишниот судија Ник Ван Ексел беше продаден на Денвер Нагетс; неговиот поранешен одбранбен партнер Еди Џоунс оди во пакет со резервниот центар Елден Камбел за Глен Рајс да ги задоволи барањата на Шекил за фрлач. Тренерот Дел Харис беше отпуштен и поранешниот Лејкерс пред Курт Рамбис ја заврши сезоната како главен тренер. Лејкерс заврши со 31-19 во текот на заклучувачката сезона. Тие доиграа, но беа поразени со убедлива победа од Сан Антонио Спарс, водени од Тим Данкан и Дејвид Робинсон во првата рунда во плејофите. Спурс ќе се обидуваат да ја освојат нивната прва титула оваа година.
Во 1999 година, Лејкерс го најмија Фил Џексон како нов главен тренер, и финансиите на тимот наскоро се променија. Користејќи го Џексон како триагонална одбрана, О‘Нил и Брајант остварија одличен успех на теренот, водејќи го Лос Анџелес Лејкерс до три последователни НБА титули (2000, 2001, 2002 година). Шекил беше награден за највреден играч на сите три НБА финалиња и имаше највисок просек за центар во историјата на НБА.
О’Нил исто така беше изгласан за највреден играч во 1999-2000 година со недостаток од еден глас за да стане прв едногласен највреден играч во историјата на НБА. Фред Хикман, тогаш во Си-ен-ен (мрежа на кабловски вести), беше единствениот гласач којшто не гласаше за Шекил наместо него го избра Ален Ајверсон, тогаш во Филаделфија 76те којшто ќе ја освои наградата за највреден играч следната сезона. О’Нил исто така таа година ја освои титулата, завршувајќи втор во скокови, и трет во блокирани шутови.
Во НБА финалето во 2001 година против 76-те, Шекил фаулираше во игра 3 против Дикембе Мутомбо, одбранбениот играч на 2000-2001 година.“Не мислев дека најдобриот одбранбениот играч во лигата ќе се струполува така. Срамота е што судиите поминуваат преку тоа“, рече Шекил. “посакувам да стане и да игра како маж наместо да се струполува и плаче секогаш кога ќе го турнам.“