cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Омар
Реформи
Во 641 година, тој го основал Бајт ал-мал, финансиска институција и започнал годишен надоместок за муслиманите. Како водач, бил познат по својот едноставен, суров животен стил. Во 638, во неговата четврта година како калиф и седумнаесеттата година од Хиџра, тој наредил дека исламскиот календар треба да се смета од годината на Хиџра од преместувањето на Мухамед од Мека до Медина.
Посета на Ерусалим во 637
Посетата на Омар во Ерусалим е документирана во неколку извори. Неодамна откриен јудео-арапски текст ја објавува следнава анегдота: [72]
„Омар им нареди на незнабошците и на еврејските групи да го зафатат подрачјето на Ридот на храмовите, а Омар ги надгледуваше работите. Евреите што доаѓаа, испратија писма до останатите Евреи во Палестина и ги информираа дека Омар дозволил евреите да се преселат во Ерусалим, и по ова Омар дозволил на седумдесет еврејски домаќинства да се вратат. Тие се вратија да живеат во јужниот дел на градот, односно Еврејскиот пазар (нивната цел била да биде во близина на водата на Силоам и на Ридот на храмовите. Седумдесетте семејства се преселија во Ерусалим од Тиберија и областа околу него со своите жени и деца“.
Исто така било запишано и во името на Александрискиот епископ Евтихиј Александриски (932-940) дека карпата позната како Храмова планина било место на урнатините уште од времето на царицата Елена, мајка на Константин Велики, која изградила цркви во Ерусалим. „Византијците намерно го оставиле античкото место на храмот како што било и дури и го фрлале ѓубрето врз него, за да се формира голема грама на урнатините“. Кога Омар влегол во Ерусалим со војската, го побарал Каб ал Ахбар, кој бил евреин пред да се преобрати во исламот и го прашал: „Каде ме советуваш да го изградам местото за обожавање?“ Каб го посочил Ридот на храмовите, врз урнатините на храмот на Јупитер. Евреите, накратко се населиле во својата стара населба, а Омар наредил ѓубрето на да биде отстрането од набатејците по кое била изградена Куполата на карпата.
Воена експанзија
Воените освојувања биле делумно прекинати меѓу 638 и 639 година за време на големиот глад во Арабија и чума во Левант. За време на неговото владеење биле освоени речиси цело Сасанидско Царство, вклучувајќи ја и Бактрија, Персија, Азербејџан, Ерменија, Кавказ и Макран, како и Левант, Египет, Киренајка, Триполитанија, Фезан, Источна Анатолија. Според една проценка, повеќе од 4.050 градови биле освоени за време на овие воени освојувања. Пред неговата смрт во 644 година, Омар ги прекинал сите воени експедиции, очигледно, за да ја консолидира својата власт во неодамна освоениот Римски Египет и новопобедената Сасанидско Царство (642-644). До неговата смрт во ноември 644, неговото владеење се проширило од денешна Либија на запад до реката Инд на исток и реката Аму Дарја на север.
Големиот глад
Подоцна, Абу Убаида лично ја посетил Медина и дејствувл како офицер за управување со катастрофи. За внатрешно раселените лица, Омар бил домаќин на вечерата секоја вечер во Медина, која, според една проценка, имало присуство на повеќе од сто илјади луѓе. .
Големата чума
Додека гладот завршил во Арабија, многу области во Сирија и Палестина биле уништени од чума. Додека Омар бил на пат да ја посети Сирија, во Елат, тој бил примен од Абу Убаида ибн ал-Џарах, гувернер на Сирија, кој го информирал за чумата и нејзиниот интензитет и предложил Омар да се врати во Медина. Омар се обидел да го убеди Абу Убаида да дојде со него во Медина, но тој одбил да ги остави своите војници во таа критична ситуација. Абу Убаида починал во 639 година од чума, која, исто така, ги чинела животите на 25.000 муслимани во Сирија. Кога чумата замрела кон крајот на 639 година, Омар ја посетил Сирија за политичка и административна реорганизација, бидејќи повеќето од ветеранските команданти и гувернери починале од чумата.
Слободна трговија
Локалните популации на евреите и домородните христијани, прогонувани како религиозни малцинства и оданочени во голема мера за финансирање на византиските и сасанидските војни, често им помагале на муслиманите да ги преземат своите земји од византиските и персиските народи, што резултирало со исклучително брзо освојување. И новите области кои се приклучиле на исламската држава исто така имале корист од слободната трговија, поради трговијата со други области во државата, со цел да се поттикне трговијата која била неоданочлива. Муслиманите плаќале закат на нивното богатство на сиромашните. Од т.н. Уставот на Медина, изготвен од Мухамед, Евреите и христијаните продолжиле да ги користат своите сопствени закони во Исламската држава и имале свои судии.
Атентат
Во 644 година, Омар бил убиен од персиски роб наречен Абу Лулу. Неговата мотивација за атентатот не е јасна. Едно можно објаснување e дека тоа било направено како одговор на муслиманското освојување на Персија. Атентатот бил планиран неколку месеци порано. Во октомври 644 година, Омар започнал хаџ во Мека, за време на кој атентаторите ја изрекле претстојната смрт на Омар и таа масовна толпа од народ ја искористиле заговорниците за да се сокријат.
За време на еден од ритуалите на Хаџ, Рами ал-Џамарат (Каменување на ѓаволот), некој фрлли камен на Омар и тој се здобил со повреда на главата, по кое слушнало глас дека Омар нема повторно да присуствува на Хаџ.
Персискиот роб поднел жалба до Омар за високиот данок што го наплаќа неговиот господар Мугира. Омар му пишал на Мугира и го прашал за данок; Одговорот на Мигира бил задоволителен, но Омар сметал дека данокот што бил наплатен за Абу Лулу бил разумен, поради неговиот дневен приход. Омар потоа го прашал Абу Лулу: „Слушнав дека правиш ветерници, направи и една за мене“. Во непријатното расположение, Пируз рекол: „Вистина, ќе направам таква мелница за вас, за да се сетам на целиот свет“.
На Пируз му била доделена мисијата за атентат врз Омар. Според планот, пред утринските молитви пред зори, Пируз требало да влезе во Ал-Масџид ал-Набави, главната џамија во Медина, каде што Омар ги водел молитвите и ќе го нападне Омар за време на молитвите, а потоа ќе побегне или се измеша со општеството во џамијата.
На 31 октомври 644 година Пируз го нападнал Омар додека ги водел утринските молитви, прободувајќи го шест пати во стомакот и, конечно, во папокот, кое се покажало како фатално. Омар имал изобилно крварење, додека Пируз се обидувал да побегне, но луѓето од сите страни побрзале да го фатат. Во неговите напори да избега, тој повредил дванаесет други лица, од кои шест или девет од нив подоцна починале, пред да изврши самоубиство.
Омар починал од раните три дена подоцна, во средата 3 ноември 644.
Според волјата на Омар, тој бил погребан до Ал-Масџид ал-Набави заедно со Мухамед и калифот Абу Бакр со дозвола на Ајша.
Последици
На смртната постела Омар многу размислувал околу својот наследник. Меѓутоа, било објавено дека тој рекол дека доколку Абу Убаида ибн ал-Џара, Халид ибн Валид или Салим, мавлата и ослободениот персиски роб, биле живи, тој би назначил еден од нив за негов наследник. Омар конечно назначил комитет од шест лица кој се состоил од Абдур Рахман ибн Ауф, Саад Ибн Аби Вакас, Талха ибн Убаидулах, Утман ибн Афан, Али ибн Аби Талиб и Зубајр ибн ал-Авам.
Нивната задача била да изберат калиф некој од нив. Сите шестмина биле меѓу десетте луѓе кои ветиле рај според сунитите. Единствениот кој бил оставен од комитетот кој во тоа време бил жив бил Саид ибн Заид, братучед и зет на Омар. Тој бил исклучен врз основа на крвните односи и на истото племе како Омар. Омар имал политика да не назначува никој што е поврзан со него на позиција дури и ако тие се квалификувани според неговите стандарди.
Омар назначил група од педесет вооружени војници за да ја заштитат куќата во која се одвивала средбата. До назначувањето на следниот калиф, Омар го назначил познатиот Сахаби и Мавла, Сухајб ар-Руми, како чувар на калифатот. Додека се одржала средбата за избор на калиф, Абдул Рахман ибн Абу Бакр и Абдур Рахман ибн Ауф откриле дека го виделе ножот што го употребил Пируз, атентаторот на Омар. Една ноќ пред атентатот на Омар, Абдур Рахман ибн Ауф го видел Хормузан, Џафина и Абу Лулу како тие сомнително разговарале за нешто. Абдул Рахман ибн Абу Бакр, син на починатиот калиф Абу Бакр, исто така, потврдил дека, неколку дена пред атентатот, го видел овој нож кај Хормузан. Откако тајната на атентатот била откриена, се чинело дека атентатот бил планиран од страна на Персијците кои живееле во Медина. Поразен од ова, помладиот син на Омар, Убаидулах ибн Омар, сакал да ги убие сите Персијци во Медина. Тој ги убил Хормузан, Џафина и ќерката на убиецот на Омар, Абу Лулу, за кој се верува дека бил муслиман. Убаидулах бил пресретнат од луѓето од Медина, кој го спречиле да продолжи со масакрот. Убиството на Џафина го разлутило Сад Ибн Аби Вакас, и тој го нападнал Убаидулах Ибн Омар по кое повторно интервенирале придружниците. Кога Омар бил информиран за инцидентот, тој наредил Убаидула да биде затворен и следниот калиф треба да одлучи за неговата судбина.
Омар умрел на 3 ноември 644; на 7 ноември Утман го наследил како калиф. По продолжените преговори, Трибуналот одлучил да им даде пари семејствата на жртвите и го ослободи синот на Омер.
Политичко наследство
Еден писател напишал дека Омар е политички генијалец и, како архитект на Исламската Империја, го смета за 52-та највлијателна личност во историјата. . Омар бил еден од главните советници на Мухамед. По смртта на Мухамед, тој ги помирил муслиманите и ги потикнал да го прифатат Абу Бакр за калиф. . За време на ерата на Абу Бакр, тој активно учествувал како негов секретар и главен советник. Откако Абу Бакр го наследил како калиф, Омар ги освоил срцата на бедуинските племиња со ослободување на сите нивни затвореници и робови земени за време на војните во Рида. .
Тој е најпознат по тоа што создал ефикасна административна структура на империјата, која го држел заедно неговото огромно царство. Тој организирал ефикасна мрежа на разузнавачки информации, делумно причина за силна контрола врз неговата бирократија.
Омар никогаш не наименувал гувернери повеќе од две години, зашто би можеле да добијат влијание во нивната област. Тој го отпуштил својот најуспешен генерал Халид ибн Валид, поради неговата огромна популарност и зголемено влијание го видел како закана за неговиот авторитет.
Тој патролирал на улиците на Медина со камшик во раката, подготвен да ги казни сите сторители на лоши дела. Се вели дека од камшикот на Омар се плашеле повеќе одошто од мечот на друг човек. Но, со сето ова, тој исто така бил познат по тоа што бил срдечен, одговарајќи на потребите на безбожните и вдовиците.
Поради неговото брзо пронаоѓање на правдата против неговите гувернери за какви било злодела што тие ги правијле, честопати новите гувернери се плашеле од самиот Омер. Али ибн Абу Талиб за време на подоцнежното владеење на Утман, Ибн Афан, сакал Утман да биде поцврст со своите гувернери.
Според владеењето на Омар, со цел да се промовира строга дисциплина, арапските војници се населиле надвор од градовите, помеѓу пустината и култивираните земји во специјални гарнизонски градови познати како амсари. Познати примери за ваквите населби се Басра и Куфа, во Ирак, и Фустат јужно од она што подоцна ќе стане Каиро. Неговата цел била да ги задржи своите војници во посебна форма населени народи. На неговите војници им било забрането да поседуваат земјиште надвор од Арабија. Имало ограничувања за нивното право да се искористат зградите и други недвижни работи кои обично се сметаат за награди за војна. Подвижниот плен се делел на луѓето без оглед на нивниот социјален слој. Модерен истражувач за Омар запишал :
"„Тој многу внимателно ја следеше јавната политика и ги чуваше потребите на јавната централа за својот раководствен пристап. Како втор калиф на исламот, тој одбивал да ги отсече рацете на крадците, бидејќи сметал дека тој не успеал да обезбеди значајно вработување на сите негови поданици. Како владетел на огромното царство, неговата визија беше да се осигура дека секој во неговото царство треба да спие со пол стомак“.."
"„Ако кучето умре гладно на бреговите на реката Еуфрат, Омар ќе биде одговорен за непочитување на должноста.“... - Омар"
"„ За да се осигура дека во неговата империја никој не спие гладен, секојпат вечерта одеше по улиците за да види дали има некој што е сиромашен или болен..“... - Омар"
Неговото владеење било едно од ретките моменти во историјата на исламот, каде муслиманите биле обединети како една заедница. Абдула Ибн Масуд рекол: „Омар беше тврдина на исламот, луѓето ќе влезат во исламот и нема да заминат. Кога починал, тврдината била прекршена, а сега луѓето излегуваат од исламот" Абу Убаида ибн ал-Јарх пред смртта на Омар кажал: „Доколку Омар умре, исламот ќе биде ослабен“. Луѓето го запрашале зошто и неговиот одговор бил „Ќе видите за што зборувам ако преживеете“ . Неговото најголемо достигнување од религиозна перспектива било созавањето на Куранот . Омар го убедил Абу Бакр да го состави Куранот во една книга., нешто што не било направено за време на Мухамед.
Воено наследство
Заедно со Калид ибн Валид, Омар бил влијателен во војните во Рида. .
Еден стратешки успех било неговoto цепење на персиско-римскиот сојуз во 636 година, кога царот Ираклиј I и царот Јаздегерд III се здружиле против нивниот заеднички непријател Омар. Тој имал среќа што персискиот цар Јаздегер III не можел да ги синхронизира силите со Ираклиј според планираното. Омар целосно ја искористил можноста и успешно се справил со ситуацијата, поттикнувајќи ги Византијците да дејствуваат предвреме. Ова било спротивно на наредбите на царот Ираклиј, кој веројатно сакал координиран напад заедно со Персијците. Ова го правел со испраќање на засилувања на римскиот фронт во Битката кај Јармук, со инструкции дека тие треба да се појавуваат во форма на мали напади, еден по друг, давајќи впечаток на континуиран прилив на засилувања што конечно ги завело на Византијците за ненавремената битка. Од друга страна, Јездегерд III од Персија бил ангажиран во преговори, што уште повеќе му дало на Омар време да ги пренесе своите војници од Сирија во Ирак. Овие војници се покажале одлучувачки во Битката кај Кадисија.
Неговата стратегија резултирала со муслиманска победа во Втората Битка кај Емеса во 638 година, кога провизантиските христијански арапи од Џизира, потпомогнати од византискиот цар, направиле неочекувано движење и поставиле опсада на Емеса.
Омар издал наредба да ја нападне самата татковина на христијанските арапски сили во опсада на Емеса, Џазира. Трикратниот напад врз Џазира бил стартуван од Ирак. За понатамошно притискање на христијанските арапски војски, Омар му наредил на Сад Ибн Аби Вакас, командант на муслиманските сили во Ирак, да испрати засилување на Емеса. Самиот Омар зел засилување од Медина и марширал кон Емеса. Под овој невиден притисок, христијанските Арапи се повлекле од Емеса пред да дојдат муслиманските засилувања. Муслиманите ја анектирале Месопотамија и делови од византиската Ерменија.
По Битката кај Нахванд, Омар започнал инвазија на Сасанидското Царство. Инвазијата се состоела од серија на добро координирани напади со повеќе удари кои биле засновани на принципот на изолирање, а потоа и уништување на целта. Омар ја започнал инвазијата со напаѓање на срцето на Персија, со цел да го изолира Азербејџан и источна Персија. Потоа следувале симултани напади врз Азербејџан и Фарс. Следно, Систан и Кирман биле заробени, со што се изолирало упориштето на Персија, Хорасан. Последната експедиција била против Хорасан, каде по Битката кај реката Аму Дарја, Персија престанала да постои, а царот Јаздегерд III побегнал во Средна Азија.
Јуџин Гледстон О'Нил
Јуџин Гледстон О'Нил е најпознатиот американски драматург на 20 век и единствен кој добил Нобелова награда за литература во 1936 година и Пулицерови награди за четири драми: „Зад хоризонтот“ (1920), „Ана Кристи“ (1922), „Чуден интервал“ (1928) и „Долго патување во ноќта“ (1957).
Животопис
Јуџин (Гледстон) О'Нил (Eugenе Gladstone O'Neill) — роден на 16 октомври 1888 година во хотелска соба во Бродвеј, во Њујорк Сити. Џејмс О'Нил (James O'Neill), таткото на Јуџин бил познат театарски глумец во Америка во 19 век, па така, Јуџин кога бил мал често патувал со него и со својата мајка на националните тури и своето рано детство го поминал по хотели, возови и разни театри. Од една страна, таквиот животен стил кај него создал длабоко чувство на несигурност и нестабилност што ќе го следи понатаму во животот, а од друга страна, театарот ја одредил неговата идна професија. Единствен постојан дом на Јуџин О'Нил била скромната семејна куќа во Конектикат каде го поминувал секое лето. Во 1906 година се запишал на Универзитетот во Принстон. Но поради некоја случка бил избркан и не се вратил повторно, а животното искуство му било понатамошно образование. Живеел во напуштени куќи, пловел по мориња, често се опивал, бил депресивен и се разболел од туберкулоза. За време на опоравувањето во еден санаториум во Конектикат почнал да чита и тогаш првпат се соочил самиот со себе и со својот мрачен ум. Токму тогаш, во 1912 година, бил инспириран и почнал да пишува драми.
Кариера
Кариерата на Јуџин О`Нил како драмски писател се состои од 3 периоди. Во првите реалистични драми ги опишува своите искуства, особено оние на морепловец. Во 1920-тите го напуштил реализмот во обид да ги прикаже на сцена силите што се зад човечкиот живот. Неговите експресионистички драми во овој период биле под влијание на идеите на филозофот Фридрих Ниче, психолозите Зигмунд Фројд и Карл Јунг, како и шведскиот драмски писател Август Стриндберг. Во последниот период повторно му се вратил на реализмот. Способноста на Јуџин О`Нил и неговата посветеност кон работата биле зачудувачки. Помеѓу 1922 и 1943 година напишал дваесет долги драми, а своите ракописи ги препишувал сè додека конечно не бил задоволен од нив. Меѓутоа, во 1944 година заболел од невродегенеративна болест што му ја попречила понатамошната плодна работа. И покрај тоа, во 1956 година ја напишал драмата „Долго патување во ноќта“ за која добил Пулицерова награда во 1957 г.
Дела
Јуџин О`Нил е единствениот американски драматург кој добил Нобелова награда и често се споредува со големите драмски писатели Антон Павлович Чехов, Ибзен и Стриндберг. Неговите драми се одликуваат со реализам и жестокост која понекогаш преминува во брутлност. „Долго патување во ноќта“ е драма која опишува едно семејно страдање на татко и син алкохоличари и мајка зависник од морфиум. Во трилогијата, „Црнината ѝ прилега на Електра“, темата е преземена од античкиот мит и драма, но тој ја сместува во Америка за време на Ѓраѓанската војна. Други дела: „Зад хоризонтот“, „Ана Кристи“, „Сите божји деца имаат крилја“, „Големиот Господ Браун“, „Долго патување во ноќта“, „Копнеж под брестовите“. Првата Пулицерова награда Јуџин О`Нил ја добил за драмата „Зад хоризонтот“ (објавена во 1920 г.), која е прва позначајна драма на авторот. Приказната зборува за двајца браќа, Ендру, постариот, практичен реалист и помладиот, Роберт, поетичен идеалист. Роберт не е способен да управува со семејната фарма. Кога Ендру се враќа од долгото патување, успешен и богат, го наоѓа Роберт на умирање од туберкулоза. На својата смртна постела Роберт сè уште сонува за слобода зад хоризонтот.
Пиридостигмин
Пиридостигминот е лек кој се користи во третманот на миастенија гравис, паралитичен илеус и постоперативна уринарна ретенција.
Пиридостигминот претставува инхибитор на холинестеразата, ензим кој го разградува ацетилхолинот. На овој начин се зголемуваат нивоата на ацетилхолин, со што се подобрува мускулната стимулација.
Бидејќи претставува кватерен амин, слабо се ресорбира во цревата, и не може да ја помине крвно–мозочната бариера.
Инјамодер
Ингамодер е шведско име измислено во модерното време за ќерката на кралот Емунд Стариот, која била во брак со шведскиот крал Стенкил и чие име не е познато. На англиски се преведува како „Мајка на Инге“ (таа е мајка на кралот Инге Постариот ).
Биографија
Жената е родена околу 1025 година како ќерка на кралот Емунд. Таа се омажила за Стенкил, кој подоцна ја наследил титулата на нејзиниот татко. Според неколку повеќе или помалку сигурни извори, кралот Стенкил имал четири сина, од кои првите два може да се сметаат за познати на историјата:
Наводен идентитет како Ингемо
Ингемо била локална шведска светица во Вестерјетланд, меѓутоа, таа не била официјално санкционирана и призната од Црквата. Таа е позната само од обичаите во бунарот Ингемо во Шведска. Ингемо бунар ( Ingemo källa  ), Кој се наоѓа помеѓу Skövde и Tidaholm, е природен и каде Ingemo била почитуван според легендата, а кои можат да првично биле пагански ера свето место и. Бунарот е ѕиден со камен, неговите димензии се 1,2 × 0,6 метри. Покриен е со варовничка плоча. Бунарот бил цел на аџилак, каде што луѓето нуделе монети за здравје во 19 век. Најраните извештаи за обичаите на бунарот датираат од крајот на 17 век.
Современите генеалошки шпекулации ја направиле дека е мајка на Инге, но Ингемо не може со сигурност да се добие како иста личност како Ингамодер.
Бранко Цветкоски
Бранко Цветкоски (Слатино,, ) — македонски поет, литературен критичар, есеист, преведувач, публицист и издавач.
Животопис
Роден е на 21 јуни 1954 година во с. Слатино, Дебрца. Завршил Филолошки факултет при универзитетот "Св. Кирил и Методиј" во Скопје.
Работел како новинар во весникот „Нова Македонија”, бил главен уредник на книгоиздателството „Култура“, секретар на Друштвото на писателите на Македонија, претседател на манифестацијата „Рацинови средби”, директор на Македонскиот народен театар, уредник и главен уредник на списанието „Стремеж“ од Прилеп, еден од основачите на Балканската книжевна фондација „Балканика“, основач, директор и главен уредник на издавачката куќа „Макавеј“ од Скопје, уредник-продуцент во Македонската информативна агенција (МИА), член на уредувачкиот одбор на едицијата „Македонска книжевност во 130 тома“ и на едицијата „Превод на литературни дела што добиле Нобелова награда“, како и директор на Градската библиотека „Браќа Миладиновци“ во Скопје. Цветкоски живее во Скопје. Цветкоски е член е на Македонскиот ПЕН центар и на Друштвото на писателите на Македонија, почесен член на Сојузот на бугарските писатели, член на Словенската литературна и уметничка акдемија со седиште во Варна (Бугарија) и нејзин кординатор за Македонија, член на Академијата на убавите уметности - Вевчани. Учествувал на книжевни фестивали, книжевни средби и на собири на интелектуалци во: Бугарија, Турција, Грција, Албанија, Србија, Босна и Херцеговина, Хрватска, Словенија, Германија, Италија, Романија, Молдавија, Русија, Полска, Кина, Црна Гора, Словачка, Чешка, Азербејџан, Украина, Унгарија, Шведска итн.
Библиографија
1.(„Молитвен веј“ - поезија, предговор: Санде Стојчевски) 2.(„Оган во обрачи“ - поезија, предговор: акад. Георги Старделов) 3.(„Повисоко од животот“ - избор од есестиката на Цветкоски посветена на македонската поезија) 4.(„Поезија - пајажина“ - 38 есеи, огледи и критики за творештвото на Цветкоски) 5.(„Јазиците на песната“ - седум книги од Цветкоски објавени на азерски, албански, англиски, арапски, бугарски, грчки и монголски) 6.(„Јазиците на песната“ - осум книги од Цветкоски објавени на полски, романски, српски, руски, турски, украински, хрватски и шведски јазик.
Препеви и преводи (селективен преглед)
Книги од Цветкоски на други јазици:
Македонска ракометна супер лига (мажи)
Македонската Ракометна Супер Лига е најдобро ракометно натпреварување во Македонија. Ракометната Федерација на Македонија е рангирана на 34-то место во светот.
Формат
Супер лигата за мажи брои вкупно 12 екипи, а натпреварите од првиот дел се играат по еднокружен бод систем од 10 екипи (2 х 9 = 18 кола). Двете екипи кои се учесници во СЕХА лигата имаат загарантирано учество во плејоф фазата.
По завршување на 18. коло од државното првенство – Прв дел, прво пласираните четри екипи од Супер лигата вклучувајќи ги и двете екипи кои настапуваат во СЕХА лигата, играат плејоф за одредување првак на Македонија, учесници во Сеха лигата и пласман во Европските купови. Екипите почнуваат од 0 бодови.
Екипите кои завршиле од 5. до 10. место во првиот дел, играат плеј-аут натпревари, 5 кола Х 2 = 10 кола, односно вкупно 28 кола за секоја екипа. Екипите кои заземаат од 5. до 12. место во плеј-аутот, продолжуваат со освоените бодови од 1.-18. коло во ново направената мини табела составена од резултатите постигнати помеѓу плејаут екипите.
По завршувањето на 28. коло од првенството, 12. пласираната екипа од Супер машката лига ја напушта лигата, а 11. пласираната екипа игра бараж натпревар со 2. пласираната екипа од Првата машка лига за 11. место во Супер лигата. Прво пласираната екипа од Првата машка лига директно влегува во Супер лигата.
ЕХФ коефициент ранг
Рангирање на Лигата по сезони:
Светско првенство во ракомет за мажи 2011
Светско првенство во ракомет за мажи во 2011 година — 22-от настан каде што домаќин била Меѓународната ракометна федерација, и се одржал во Шведска од 13-30 јануари 2011 година. Сите натпревари биле одиграни во Малме, Лунд, Кристијанстад, Гетеборг, Шевде, Јеншепинг , Линшепинг и Норркопинг.
Во прелиминарниот круг, 24 тимови од сите континенти во светот биле поделени во 4 групи, со првите три екипи кои напредувале низ главниот круг во две групи, носејќи ги претходно освоените бодови против останатите тимови. Франција победила на турнирот откако ја победила Данска во финалето, додека Шпанија го освои бронзениот медал по победата над Шведска во натпреварот од третото место. Така, Франција се квалификувала за турнирот на Олимпијадата во Лондон. Тимовите кои завршиле од 2-то до 7-то место, настапиле на  олимпискиот квалификациски турнир.
Список на квалификувани репрезентации
Бахреин и Чиле се квалификувале за првпат на едно Светско првенство во ракомет. Австрија за првпат се квалификувала во 1993 година, кога повторно домаќин била Шведска.
Следниве 24 екипи се квалификувале за завршниот турнир:
Состав
Секоја репрезентација има право на 16 играчи.
Судии
На 25 октомври 2010 година, биле потврдени официјалните лица од натпреварот за турнирот.
Критериум
Доколку по три одиграни натпревари во групната фаза на овој турнир, две или повеќе екипи во групата имаат со еднаков број на бодови, завршните позиции ќе бидат утврдени според следниве критериуми по следниот редослед :
Група A (Кристијанстад/Лунд)
Сите натпревари започнуваат според Средноевропско време (UTC+1)
Група B (Норшепинг/Линшепинг)
Сите натпревари започнуваат според Средноевропско време (UTC+1)
Група C (Малме/Лунд)
Сите натпревари започнуваат според Средноевропско време (UTC+1)
Група D (Гетеборг)
Сите натпревари започнуваат според Средноевропско време (UTC+1)
Главна група
Првите три екипи на секоја прелиминарна група се пласираат во Главната група. Секој тим ги пренесува бодовите од натпреварите од Групната фаза против екипите кои исто така продолжиле. Во Главна група, секој тим одиграл 3 натпревари против противниците со кои не се соочил во Групна фаза. Првите две од секоја група продолжиле во полуфиналето, другите екипи одиграле натпревари за конечен пласман.
Група II (Малме/Лунд)
Сите натпревари започнуваат според Средноевропско време (UTC+1)
Прво полувреме
Францускиот тим го започнал натпреварот со водство од 2-0 и одржувал водство до 17-та минута, кога Данска направила серија од 3:0 и изедначила на 9: 9 со пенал од Егерт. На следниот напад, Микел Хансен ја добил првата двоминутна суспензија на Данците, дозволувајќи и на Франција да оствари уште едно водство со разлика од три гола. Резултатот на полувремето бил 15-12 во корист на Франција.
Второ полувреме
Второто полувреме започнало со тоа што Франција одржувала водство од најмалку два гола во првите 15 минути. Но, по неколку одбрани во низа од добро расположениот Ландин, Микел Хансен изедначил на 24-24 со 11 минути игра. Сепак, Франција го презела водството уште еднаш, но на само пет минути од крајот на натпреварот, резултатот бил 29-27, а Фернандес бил казнет со 2-минутна суспензија. Данска ја искористила предноста, постигнувајќи два гола и изедначила на 29-29 на 3:30 минути до крајот. Во последната минута, Французите имале еден гол предност, 31-30. Данскиот селектор Улрик Вилбек го искористил тимскиот тајмаут на 25 секунди до крајот, за да го подготви тимот за последниот напад. Останале уште три секунди, кога Спелерберг постигнал од гол и изедначил на 31-31, со кое натпреварот завршил и морало да се оди на продолжение.
Продолжение
Во 64. минута, Данците го запишале првото водство на натпреварот 33-32, но во следната минута Французите постигнале два гола. Првата половина од продолжението завршила со француско водство од 34–33.
Второто продолжение започнало со тоа што ветеранот Ларс Кристијан шутирал пенал, израмнувајќи на 34–34. Французите го презеле водството со постигнување на два гола, 36-34, кога Омејер спасил удар од Микел Хансен на 9 метри на нешто повеќе од една минута. Гигу го постигнал последниот гол на натпреварот на една секунда пред крајот, со кое конечниот резултат на натпреварот бил 37–35 во корист на Франција. Никола Карабатиќ и Микел Хансен, двајцата постигнале 10 гола во финалето, а Карабатиќ бил избран за МВП на првенството, а Хансен за најдобар стрелец.
Конечна табела
{|
Најдобри голмани
Минимум 20% од вкупно упатените удари се спасени. Извор: Hego official statistics
Најдобри стрелци
Извор: Hego – официјална статистика
Најдобра екипа
Избрани од официјални лица: IHF.info
Рамниште (Драгов Дол)
Рамниште — археолошко наоѓалиште во поречкото село Драгов Дол. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 3 км источно од селото, на висок рид со зарамнето плато, каде по површината на нивите се среќаваат грамади од градежен материјал, фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. При обработувањето на земјата се најдени и неколку византиски монети кои ги чува жител на село Белица.
Кочо Урдин
Кочо Урдин — раскажувач, романописец и драмски писател. Роден е на 4 јули 1930 година во Струмица. Студирал литература во Белград и Скопје. Завршил Висока школа за политички науки во Белград. Бил директор на Народниот театар „Антон Панов“, основоположник на Работничкиот универзитет, Ликовната галерија, Интернационалната ликовна колонија и Музејот во Струмица. Член на ДПМ од 1962 година. Добитник е на наградата на театарските игри „Војдан Чернодрински“.
Книжевно творештво
Во 2000 година излегува збирката Драми:
Богољубово
Богољубово (Боголю́бово) — град во Владимирската област, Русија. Има население од   и.
Валре
Валре е општина и град во покраината Северен Брабант во јужна Холандија, веднаш јужно од градот Ајндховен. Општината важи за богата и економски просперитетна.
Кале (С’лп)
Кале — археолошко наоѓалиште во велешкото село С’лп. Наоѓалиштето претставува градиште од римското време. На 1,5 км североисточно од селото, на висок рид на десниот брег на Вардар, на зарамнет врв со површина од околу два декари се среќаваат делови од керамички садови и многу градежен материјал. Се гледаат и остатоци од бедемот на утврдувањето крај чие јужно подножје се гледаат остатоци од античкиот пат Стоби-Скупи.
Рикса од Полска (кралица на Шведска)
Ричеза од Полска ( Ryksa Bolesławówna  , Rikissa   ; 12 април 1116 – по 25 декември 1156 година), член на Домот на Пиаст, двапати била кралица на Шведска и еднаш принцеза од Минск преку нејзините три брака.
Ричеза била ќерка на Болеслав III Рајмут, војвода од Полска, од неговата втора сопруга Саломеа од Берг. Традицијата ја опишувала како невообичаено убава.
Првиот брак
Како еден од наследниците на неговиот дедо по мајка, кралот Инге I, Магнус ја барал Шведска. Тој бил признат цар на Јеталанд или делови од нив од страна на Geats (Götar) во в. 1129 година по смртта на братучедот на неговата мајка, кралот Инге II. Тогаш Ричеза станала шведска кралица. Меѓутоа, владеењето на Магнус не било прифатено од Свеар, друго племе северно од Геатите, кои ставиле вето и го избрале Рагнвалд Кнафевде за нов крал. Според хроничарот Саксо Граматикус, Рагнвалд бил убиен од приврзаниците на Магнус, кој потоа го освоил царството („империум“) како крал на Шведска. Меѓутоа, набрзо се појавил уште еден претендент за тронот, Сверкер I, кој имал своја база на моќ во Естерјетланд.
Ричеза и нејзиниот сопруг имале своја база во Данска наместо во Шведска. Вознемирени од популарноста и империјалната поддршка на неговиот братучед Кнуд <i id="mwNg">Лавард</i>, војводата од Шлезвиг, и Магнус и неговиот татко кралот Нилс дејствувале против Кнуд, кој бил убиен од Магнус на 7 јануари 1131 година. Полубратот на Кнуд, Ерик, се побунил против Нилс и Магнус, но бил поразен и се засолнил во Норвешка, каде што ги убедил локалното благородништво и светиот римски цар Лотар III да започнат одмаздничка експедиција против Нилс. Во меѓувреме, Сверкер I конечно ги натерал Швеѓаните да го напуштат Магнус во в. 1132 година, кога бил зафатен со граѓанската војна во Данска; потоа ја обединил земјата под негова власт. Нилс бил поразен во битката кај Фотевик (4 јуни 1134), а исто така го загубил и својот син Магнус кој бил убиен за време на битката. Нилс избегал во Шлезвиг, каде што бил убиен од граѓаните (25 јуни 1134). Сега вдовица, Ричеза се вратила во Полска, очигледно ги оставила своите два сина во Данска.
Втор брак
Откако пристигнала во Полска, војводата Болеслав III договорил нов брак за својата ќерка. На 18 јуни 1136 година, Ричеза се омажила со член на династијата Рурикид, Володар Глебович, принц од Минск и Хродно, [ самообјавен извор ] кој во тоа време бил во егзил во полскиот двор. Сојузот бил направен со цел да се запечати сојузот на Минск и Полска против Данска и моќната Киевска династија Мономах. За време на овој брак, Ричеза родила три деца: два сина, Владимир (подоцна принц од Минск) и Василко (принцот од Логојск или Лахојск ) и ќерката Софија, родена околу. 1139/40.
Околу 1145 година, политичките предности на полско-минската унија почнале да исчезнуваат откако династијата Мономах ја изгубила својата хегемонија меѓу владејачките гранки Рурикиди. Веројатно тоа била причината за раскинувањето на бракот на Ричеза и Володар. Ричеза повторно се вратила во Полска, овој пат со ќерката Софија, но ги оставила двата сина со поранешниот сопруг. Володар никогаш не се преженил и умрел околу 1186 година. Таа се преселила во Данска кога нејзиниот син Кнуд или Канут V бил устоличен во 1146 година.
Трет брак
Во в. 1148 година, умрела кралицата Улвхилд Хакансдотер, сопругата на Сверкер I и старата маќеа на Ричеза. Набргу потоа, кралот вдовица се оженил со Ричеза, која пристигнала во Шведска со нејзината ќерка Софија. Кралот најверојатно се оженил со неа со поддршка од сојузниците на првиот сопруг на Ричеза во Геталанд. Од бракот се родил еден син, Булизлаус или Бурислев, кој го добил името по неговиот дедо од мајката Полјаќиња. Хрониките го претставуваат Суне Сик Сверкерсон како најмладиот син на Сверкер I, веројатно роден од Ричеза. [ самообјавен извор ]
Во 1150 година, најстариот син на Ричеза, Кнуд V, кралот на Јитланд, нашол засолниште во Шведска откако бил протеран од Данска од Свејн III Грате, кралот на Зеланд. На овој начин, бракот со Сверкер I и дала можност на Ричеза да му помогне на својот син, а некои историчари претпоставуваат дека таа делумно се омажила за шведскиот крал поради оваа причина. Една година подоцна (1151), Кнуд побарал помош од Хенри Лавот, војводата од Саксонија и Хартвиг I, надбискуп од Бремен, но бил поразен од силите на Свејн III. Само по посредништвото на кралот на Германците Фридрих Барбароса за време на Царската диета во Мерзебург, дошло до спогодба меѓу двете страни: Кнуд V се откажал од своето барање и бил обесштетен со земји во Зеланд, додека Свејн III бил прогласен за крал на Данска. По оваа одлука, и Кнуд V и Валдемар Кнудсон (син на Кнуд Лавард, непријателот на неговиот татко Магнус) се побуниле против Свејн III, кој бил протеран во 1154 година: Кнуд V и Валдемар станале совладетели на Данска.
Во 1156 година Кнуд V се оженил со Хелена, ќерка на кралот Сверкер I и неговата прва сопруга Улвхилд; како последица на тоа, Ричеза станала маќеа на сопствениот син. На Божиќ таа година, Сверкер I бил убиен од слуга. Кога Кнуд V слушнал за делото, отишол во Шведска со цел да ја утеши Ричеза, но и да ја донесе својата полусестра Софија од Минск во Данска за да се омажи за Валдемар, со кого била свршена од 1154 година. Бракот се одржал во 1157 година. На 9 август истата година, кралот Кнуд V бил убиен за време на состанокот со Валдемар I и Свејн III. Во 1158 година, вториот син на Ричеза, Нилс, веројатно монах во опатијата Есром, исто така умрел.
Смрт и последици
Познато е дека Ричеза ја преживеала смртта на Сверкер I, иако фактите за нејзиниот подоцнежен живот и датумот на нејзината смрт се непознати: една легенда вели дека таа повторно се омажила за стабилниот господар кој учествувал во атентатот на Сверкер I.
Бурислев, синот на Ричеза од Сверкер I, понекогаш се поистоветува со Бурислев, ривал кандидат за шведскиот престол против Кануте I по 1167 година. Тој дејствувал заедно со друг претендент Кол, но бил поразен и елиминиран, според многу подоцнежен извор во 1169 година. Се верува дека или бил убиен од луѓето на Канут I или дека побегнал во Данска или Полска некое време пред 1173 година. Сепак, средновековните шведски генеалогии велат дека барателите Кол и Бурислев всушност биле синови на Џон, син на Сверкер и Улвхилд. Ако е така, помладиот Бурислев го добил престижното име по вториот брак на неговиот дедо без всушност да биде поврзан со Болеслав III. Единственото нешто што го знаеме за синот на Ричеза, Бурислев, е дека неговата стока ја наследила неговата сестра Софија од Минск.
Ќерката на Ричеза, Софија од Минск, кралица на Данска со нејзиниот прв брак со Валдемар I, ги дала на Ричеза нејзините единствени познати легитимни внуци: подоцнежните кралеви Кнуд VI и Валдемар II од Данска ; Софи (грофицата од Орламинде ); Маргарета и Марија, калуѓерки во Роскилде ; Ингеборг (подоцна отфрлената кралица на Франција ); Хелена (војвотката од Бранзвик-Лунебург ) и Ричеза, именувана по нејзината баба и која, како неа, станала кралица на Шведска.
Берендорф (Северна Фризија)
Берендорф (Behrendorf) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Конопиште
Конопиште — село во Општина Кавадарци, во областа Бошава, во околината на градот Кавадарци.
До 2004 година, Конопиште претставувал административно седиште на истоимената општина, која ги опфаќала селата во областа Бошава.
Потекло на името
Конопиште некогаш го носело името Врбница. Тековното име најверојатно го добило по дивиот коноп којшто расте во изобилство во овој крај.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел од Општина Кавадарци, во горното сливно подрачје на реката Бошава, на регионалниот пат од Демир Капија за Мариово, а чиј атар се издига високо и се допира со државната гранична линија со Грција (северниот дел на Меглен). Селото е ридско, на надморска височина од 660 метри. Од градот Кавадарци е оддалечено 27 километри.
Има мошне голем атар, што зафаќа простор од 82 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 5.529 хектари, на пасиштата отпаѓаат 1.551 хектар, а на обработливото земјиште 251 хектар.
Низ селото поминува реката Бошава, кое е сместено на самите падини на планината Кожуф. Достапно е по асфалтен пат од Кавадарци преку висорамнината Витачево и од Демир Капија по земјен пат преку селата Барово и Долна Бошава.
Селото се наоѓа на ниска тераса на десната и осојничава страна на реката Бошава, во подножјето на планината Кожуф. Има збиен тип и издолжен облик. Било поделено на Горно и Долно Маало.
Историја
Подрачјето на Конопиште е населено уште од доцната антика, за што сведочат мноштвото археолошки наоѓалишта во неговиот атар.
Во век, Конопиште било село во Рожденската нахија во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Бугарското воено разузнавање во 1908 г. вели за селото:
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Селаните живееле од стока и од планината. Нивите се ретки и неплодни.
Население
Од Конопиште потекнува значителна емиграција на населението. Така, селото во 1961 година броело 666 жители, од кои 622 биле Македонци, 35 Срби, петмина Хрвати и двајца жители Црногорци, а во 1994 година само 87 жители, од кои 82 биле Македонци и петмина Срби.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Конопиште живееле 55 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 20 жители, од кои 11 Македонци и 9 останати.
Родови
Конопиште е македонско правослано село.
Како родови во Конопиште се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било административно седиште на некогашната Општина Конопиште.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бојанчиште, во која влегувале селата Бојанчиште, Конпиште и Куманичево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Крњево, во која покрај селото Конопиште се наоѓале селата Барово, Бохула, Бунарче, Горна Бошава, Долна Бошава, Крњево, Радња, Страгово, Стрмашево и Чемерско.
Во периодот 1955-1965, селото било седиште на тогашната општина Конопиште.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0704 според Државната изборна комисија, кое е сместено во зграда на општината, поранешни простории на месната заедница.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 38 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи.
Занимливости
Во хумористичниот серијал „К-15“, ликот Цацко Конопишки е родум од Конопиште.
Карл XII
Карл XII (Karl XII) Вителсбах, нарекуван и Северниот Александар, бил крал на Шведска од 1697 до неговата смрт во 1718 година. Од Османлиите е нарекуван Демирбаш Шарл (Demirbaş Şarl). Тој е четвртиот крал од династија Вителсбах. Го наследил татко му на само 14 години на престолот на една од најмоќните држави во Европа. Русија, Данска, Полска и Прусија биле исплашени од силата на Шведското Царство и ја нападнале користејќи го малолетството на кралот (Големата Северна војна, 1700-1721). Карл покажал особени способности како полковник и последователно ги разрушил противниците. Но тој ги немал способностите на стратег и политичар и ја истоштувал земјата со непрекинати безрезултатни војни. Битката кај Полтава (1709) го навестила крајот на Шведското Царство. Карл бил ранет, паднал во кома и едвај бил спасен. Како бегалец бил примен од турскиот султан кој му обеќал помош. Минувајќи по земјите на Странџа, селаните масовно ги крстеле своите деца по него. И до ден денес има луѓе од тој крај кои се викаат Карл. Подоцна се враќа за да ја продолжи војната. За време на една опсада е убиен од случаен куршум, испукан од страна на Швеѓаните.
Софонисба Ангисола
Софонисба Ангисола (1532 - 16 ноември 1625) била италијански ренесансен сликар родена во Кремона. Таа доби добро образование, кое вклучуваше и ликовна уметност, и нејзиното школување со локалните сликари постави преседан за жените да бидат прифатени како студенти на уметноста. Како млада жена, Ангисола отпатувала во Рим каде го запознала Микеланџело, кој веднаш го препознала нејзиниот талент, и во Милано, каде што го насликала војводата од Алба. Елизабета Валојсова, кралицата на Филип II од Шпанија, била аматерски сликар, и Ангисола била регрутирана да оди во Мадрид како нејзин учител. Таа подоцна стана официјален дворски сликар на кралот, и го прилагодила нејзиниот стил на поформалните барања за официјалните портрети за шпанскиот двор. По смртта на кралицата, Филип помогна да се организира аристократски брак за неа. Таа се пресели во Палермо, а подоцна и во Пиза и Џенова, каде што продолжила да биде водечки портретист.
Автопортретите и портретите на членови од семејството биле нејзините најчести теми, но во нејзиниот подоцнежен живот таа исто така сликала религиозни теми, иако многу од нејзините верски слики биле изгубени. Ангисола станала богат патрон на уметноста по ослабнувањето на нејзиниот вид. Во 1625 година, таа почина на 93-годишна возраст во Палермо. Опусот на Ангисола имаше трајно влијание врз подоцнежните генерации на уметници, и нејзиниот голем успех го отвори патот за поголем број на жени да бараат сериозна кариера како уметници.
Ангисола семејството
Ангисола семејството имало силна поврзаност со античката Картагинска историја и на нивната прва ќерка ѝ го дале името по трагичната картагинска фигура Софонисба.
Амилкер Ангисола ги охрабрувал сите негови ќерки (Софонисба, Елена, Лусија, Европа, Минерва и Ана Марија) да ги усовршат своите таленти. Четири од сестрите (Елена, Лусија, Европа и Ана Марија) станале сликари, но Софонисба беше од повештите и познати. Елена го напушти сликарството за да стане монахиња. И Ана Марија и Европа се откажале од уметноста по браковите, а Лусија Ангисола, најдобриот сликар од сестрите на Софонисба, починала млада. Останатата сестра Минерва, станала писателка и Латински научник. Асдрубејл, брат ѝ на Софонисба студирал музика и латински јазик, но не и сликарство.
Искуство како женски артист
Иако Ангисола уживаше значително повеќе охрабрување и поддршка од просечната жена од нејзиното време, нејзината општествена класа не и дозволи да ги надмине ограничувањата на нејзиниот пол. Без можност за студирање на анатомија или да црта од животот (беше неприфатливо за дама да види актови), таа не можеше да ги преземе комплексните мулти-фигурни композиции кои се потребни за големи верски или историски слики.
Наместо тоа, таа експериментирала со нови стилови на портрет, поставувајќи ги предметите неформално. Автопортретите и портретите на членовите на семејството биле нејзините најчести теми.
Подоцнежни години
До сега доста позната, Ангисола била посетена од многу современици кои доваѓале да разговараат за уметноста со неа. Неколку од нив биле помлади уметници, кои сакале да го научат и да го имитираат специфичниот стил на Ангисола.