cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Индекси (економија)
Индекси на цени
Задачата на статистичкото истражување на цените е да ги измери квантитативните промени на цените и да ги утврди важните тенденции во тие промени, но мора да се има предвид и сигурноста на заклучоците за висината и промените на цените со оглед на содржината и квалитетот на податоците со кои се располага. За следење на динамиката на цените се користат поединечните и групните индекси на цени. Поединечниот индекс на цени ги изразува релативните промени на цените на еден вид производ:
Меѓутоа мошне големо значење има следењето на динамиката на општото ниво на цените на пазарот, во прометот на мало и големо. Динамиката на општото ниво на цените се следи со помош на групните индекси на цени. Овој индекс исто како и индексот на физички обем може да се пресмета со помош на методот на агрегати и методот на просечни односи.
Метод на агрегати:
На природата на методот на агрегати му одговара пондерирањето на количествата на пооделните производи во прометот. Со тоа е овозможено во структурата на прометот да се појави поголемо влијание на цената на онаа стока чие учество во прометот е поголемо. Ова е групен индекс на цени со базична пондерација, каде што цените од тековниот и базичниот период се множат со количествата од базичниот период, а добиениот резултат ќе ги покаже само релативните промени во цените бидејќи непроменетите количества играат улога на пондери на поединечните цени:
Паешовиот индекс на цени се користи за определување на пондерот врз основа на структурата на прометот во тековниот период, со тоа што тие пондети и во тој случај се применуваат за прикажување на положбата во базниот период:
Во статистичката практика е можна комбинација на пондерите од базичниот и тековниот период. Така Фишеровиот индекс претставува геометриска средина на два групни индекси:првиот со пондерациони фактори од базичниот период,а вториот со пондерациони фактори од тековниот период.
Овој индекс се нарекува идеален индекс, бидејќи во најголема мера ги задоволува теоретските и математичките тестови, но неговото пресметување е навистина комплицирано и во практиката ретко се применува. Друг индекс кој исто така релативно малку се применува е и Маршал-Еџвортовиот индекс којшто е пондериран со збирот на пондерационите фактори од базичниот и тековниот период. Се пресметува според формулата:
Метод на просечни односи:
За пресметување на групните индекси на цени се користи и методот на просечни односи кој се заснова на поединечните индекси на цени. Пондерираната средина на поединечните индекси на цени претставува општ групен индекс на цени за сите опфатени производи.
Јонче Серафимоски
Јонче Дингов Серафимоски (28 мај 1924 во Врбјани, Охридско — 22 септември 1944 во Србица, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Јонче Дингов Серафимоски е роден во селото Врбјани. Како младински активист доброволно стапува во НОБ. Се приклучил на Шестата македонска бригада, при што загинува во борбите против балистите кај селото Србица, на 22 септември 1944 година.
Дејан Лекиќ
Дејан Лекиќ (роден на 7 јуни 1985 година) е српски фудбалер кој моментално игра за шпанскиот клуб Лас Розас ЦФ на позицијата напаѓач.
Кариера
Откако на почетокот на својата кариера настапувал за екипите на Металац од Краљево и Земун, Лекиќ летото 2009 година се приклучил на екипата на Црвена ѕвезда од Белград. Пред да се префрли во новиот клуб, тој за составот на Земун во сезоната 2008-09 постигнал вкупно 26 голови. Својот прв натпревар за клубот го имал на 16 јули 2009 година, кога започнал како стартер, во победата со 1:0 на гостински терен против составот на НК Рудар од Велење. Тоа бил натпревар од новата сезона во УЕФА Европа Лигата.
На 6 август 2009 година, во натпреварот од третото квалификациско коло против составот на Динамо од Тбилиси, Лекиќ постигнал автогол со кој составот на Динамо имал два гола предност. Тој подоцна постигнал хет-трик за екипата на Црвена ѕвезда со што клубот обезбедил место во плеј-офот од тоа натпреварување.
На 25 јуни 2010 година Дејан Лекиќ потпишал петгодишен договор со тимот од Ла Лига, CA Осасуна, за сума од 2,6 милиони евра. Својот прв натпревар го имал на 29 август, влегувајќи како замена во второто полувреме на нерешениот натпревар од 0:0 на домашен терен против екипата на УД Алмерија. Лекиќ својот прв гол го постигнал на 23 јануари наредната година, во поразот со 2:3 на гостински терен против истиот противник.
На 13 јануари 2012 година, Дејан Лекиќ постигнал гол во првото полувреме во поразот на домашен терен со резултат од 1:2 против екипата на ФК Барселона. Тој натпревар бил за натпреварувањето за Купот на кралот. Некаде еден месец подоцна, исто така против Каталонците, постигнал гол за изненадувачкиот домашен успех од 3:2. Во месец јули 2012 година, по две години играње во Шпанија, Лекиќ ја променил средината и од тимот од стадионот Навареза, заминал и потпишал за турскиот прволигаш Генчлербирлиги. Во месец август 2013 година, тој се согласил за период од една година да биде со статус на позајмен играч во екипата на Спортинг од Хихон, тим од шпанската Сегунда дивизион. Тој на крајот се вратил во неговиот матичен клуб, згаснувајќи го договорот во месец август 2014 година.
На 1 септември 2014 година, Лекиќ потпишал едногодишен договор со екипата на СД Еибар, ново промовиран тим на највисоко ниво во Сегунда Дивизион. Откако одиграл само еден натпревар како стартер во текот на целата сезона и по испаѓањето на тимот од првата лига, тој го напуштил клубот.
На 11 ноември 2015 година, Дејан Лекиќ потпишал договор со индискиот клуб Атлетико де Калкута за период од почетокот на втората полусезона на ИСЛ (индиска супер лига).
На 30 декември 2015 година, тој се вратил во Шпанија, потпишувајќи за екипата на фК Жирона која се натпреварувала во втората шпанска лига. На 11 август наредната година, тој бил префрлен во екипата на РЦД Мајорка исто така член на втората лига - Сегунда дивизион.
На 1 септември 2017 година, слободниот агент Лекиќ потпишал договор за екипата на ЦФ Реус Депортиу. Приближно една година подоцна, тој се преселил во второлигашот ЦФ Кадиз со потпишан едногодишен договор. На 31 август 2019 година, тој го напуштил клубот.
На 29 јануари 2020 година, Лекиќ се преселил во составот на ЦД Атлетико Балеарес. По само два одиграни натпревари, тој го напуштил клубот на 1 август 2020 година.
Репрезентација
Лекиќ бил дел од српската репрезентација од 2009 година.
Крсто Хегедушиќ
Крсто Хегедушиќ (, -, ) — хрватски наивен сликар. Toj е еден од најзначајните хрватски сликари од дваесеттиот век припадник на светски познатата школа на наивците.
Животопис
Пред Втора светска војната, престојувал во Париз, каде што се инспирира од сликарството на германскиот ренесансен сликар Питер Бројгел.
Во 1929 година ја основа легендарната група „Земја“ заедно со сликарите: Табаковиќ, Постружник, Јунек.Првите дела на оваа група а особено на Хегедушиќ во принцип го отфрлаат концептот - уметност поради уметност. Нивното ликовно кредо ќе го забележи Мирослав Крлежа, пишувајчи предговори за каталозите од нивните изложби.
По војната, Хегегушиќ беше назначен за редовен професор на Академијата за ликовни уметности, а во 1950 година ја доби титулата сликарски мајстор и стана шеф на мастер работилница.
Од 1971 до 1973 година работел на големиот циклус на мурали во спомен-домот во Тјентиште. Сцените биле полни со трагични и тешки мотиви. Со ова докажал дека не е само сликар на идилични „рустични“ подравски сцени туку и дека е автор којшто изразува бунт против злото.
Во неговата родна Петриња, од 1987 година, постои галерија наречена во ннегова чест.
Стил
Крсто Хегедушиќ изградил специфичен стил. Покрај што се потпирал на ренесансното сликарство, особено на жанр сцените, тој се надоврзува и на сликарството на „алтернативните“ сликари како што бил Анри Русо - Цариникот. Сликал со маслени бои на стакло - со што добивал сјај и интензитет на бојата. Неговата поетика е своевидно враќање кон природата и хармонија помеѓу човечкото опстојување со природата и во природата. Тој е основачот, инспираторот и темелот на идната хрватска школа на наивното сликарство кое ќе доживее светска слава и кое ќе биде забележано во бројни публикации во светската литература за ликовната уметност.
NGC 3382
NGC 3382 — двојна ѕвезда во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 април 1874 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3382 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3382 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2521. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 731.
Прангли
Прангли (Vrangö) ― естонски остров во Финскиот Залив.
Првите записи се од 1387 година кога се викало Ранго. Првите доселеници дошле од Шведска. Естонската култура била ширена на островот во 17 век.
Прангли е дел од општината Вимси. Во Келнасе се наоѓа пристаниште кое е поврзано со траект до Лепнеме на копното.
Пранглишкиот светилник бил изграден во 1923 година.
Во 1941 година, естонскиот пароброд Естиранд бил потопен покрај брегот на островот Прангли по германски воздушен напад. Естиранд бил дел од флота бродови кои носеле советски трупи кон Ленинград за време на советската евакуација на Талин. Естонскиот екипаж и регрутите успеале да го разоружаат советскиот воен персонал на бродот и да ја преземат контролата над островот, кревајќи го знамето на Естонската Република на високо борово дрво. Буната спасила приближно 2.700 регрути, од кои повеќето биле Естонци, да бидат мобилизирани во Ленинград. По војната, на островот бил поставен споменик во чест на оние кои ги загубиле своите животи во трагедијата.
Самос
Самос (на грчки: Σαμός) е остров во источниот дел на Егејското Море, на брегот на Мала Азија. Се наоѓа меѓу островот Хиос на север и Додеканезите на југ. Влегува во составот на архипелагот Јужни Споради.
Во антиката бил центар на јонската и егејска култура. Татковина е на големите филозофи Питагора, Мелис и Епикур, како и на астрономот Аристарх. Името на турски јазик е Sisam.
NGC 1488
NGC 1488 — двојна ѕвезда во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Самос
Површина на островот е 468 км2 и е 43 км. на должина и 13 на ширина. Самос е еден од најважните и плодни острови во Егејското Море. Од Мала Азија го дели само една 1 милја проток. Климата е типично средоземна. На островот се одгледува тутун, мед, маслиново масло. Познат е по своето вино, сушени смокви и бадеми. Првенствено се произведува мускатово вино.
NGC 1488
Откривање
Објектот е откриен на 24 ноември 1854 година од страна на Едвард Џошуа Купер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 13,5 см.
Самос
Во периодот меѓу 1834 и 1912 година Самос бил автономно кнежевство во рамките на Отоманското Царство, а негов прв кнез до 1850 бил Стефан Богориди. Островот од 1992 година се наоѓа на листата од УНЕСКО како светско наследство.
NGC 1488
Други поделби
Проучување на NGC 1488 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 133; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 223.
Тед Банди
Теодор Роберт „Тед“ Банди (Theodore Robert „Ted" Bundy) (— година) — американски сериски убиец, силувач, грабнувач и некрофил, кој нападнал и убил најмалку 30 млади жени, и можеби повеќе во државите Вашингтон, Орегон, Калифорнија, Јута, Ајдахо, Колорадо и Флорида во периодот од 1974 до 1978 година. По повеќе од една деценија одрекување тој признал 30 убиства, но вистинскиот број сè уште не се знае. Тој постојано патувал сам и долги периоди од неговото време не се познати. Некои нејасни докази сугерираат дека почнал да убива и пред 1974.
Банди бил згоден, шармантен и харизматичен човек и овие квалитети потполно ги искористувал во своја корист. Сите негови познати жртви се атрактивни млади жени и девојки кои што вообичаено имале долги коси поделени на средина и носеле обетки во вид на алки. Тој вообичаено им приоѓал на јавни места и ја добивал нивната доверба преправајќи се дека има повреди и недостатоци, или преправајќи се дека е авторитетна личност, а потоа ги совладувал и физички ги онеспособувал. Повеќето од нив биле сексуално напаѓани и убивани на друго место. На неколку наврати тој едноставно упаѓал во домовите доцна во ноќта и ги напаѓал жртвите додека спиеле. Понекогаш тој повторно ги посетувал местата на злосторството, поминувајќи неколку часа галејќи ги и вршејќи сексуални чинови со мртвите тела се додека целосно не се распаднеле. Тој обезглавил неколку од неговите жртви и ги чувал главите во неговиот стан како спомени. Бил погубен на електричен стол во затворот Рејнфорд во Старк, Флорида во јануари, 1989 година. (Raiford Prison, Starke, Florida).
'''Живот '''
Детство
Банди е роден како Теодор Роберт Кауел (Theodore Robert Cowell) во домот за самохрани мајки на Елизабет Ланд во Барлингтон, Вермонт (Elizabeth Lund Home For Unwed Mothers, Burlington, Vermont) од Еленор Луис Кауел (Eleanor Louise Cowell). Идентитетот на неговиот татко не е утврден со сигурност. Во документот за неговото раѓање се споменува името на еден продавач и ветеран во Воздушните сили Лојд Маршал (Lloyd Marshall), но подоцна Луис тврди дека била заведена од некој морнар чие што име можеби е “Џек Ворингтон“ ("Jack Worthington"). Нејзиното семејство се сомневало дека е можно таткото да е нејзиниот насилен татко Семјуел Кауел (Samuel Cowell). Бабата и дедото од страната на неговата мајка, Семјуел и Еленор Кауел (Samuel and Eleanor Cowell) го чувале во нивниот дом во Филаделфија како нивен син за да ја избегнат општествената предрасуда за нелегитимните деца во тоа време. На поширокото семејство, на пријателите, па и на самиот Банди им било кажано дека тие се негови родители, а дека неговата вистинска мајка е негова постара сестра. Со текот на времето тој ја дознал вистината, но не е јасно како и кога. Тој ù кажал на својата девојка дека еден ден неговиот братучед го нарекол “копиле“ и за да му докаже му покажал на Банди копија од документот од раѓањето што тој го пронашол. На биографичарите Стефан Микод (Stephen Michaud) и Хју Ејнсворт (Hugh Aynesworth) Банди им кажал дека тој самиот го пронашол документот. Биографичарката и писателката на вистински злосторства, Ан Рул, која што лично го познавала Банди, верува дека тој немал веродостоен доказ сé додека не го пронашол оригиналниот запис за неговото раѓање во Вермонт во 1969 по трауматичното раскинување со неговата девојка од колеџ. Банди цел живот чувствувал и покажувал омраза кон неговата мајка поради тоа што не се обидела да му ја каже вистината и што го оставила самиот да ја открие.
Додека во некои интервјуа Банди топло зборувал за неговите баба и дедо и ù кажал на Ан Рул дека “се идентификува со“ Семјуел Кауел, “го почитува“ и “е близок со него“, на назначениот судски психијатар, во 1987, му кажал дека неговиот дедо бил тирански насилник и фанатик кој мразел црнци, италијанци, католици и евреи. Тој го тепал нивното куче и ги влечел за опаш мачките на соседите. Едно утро тој ја бутнал помладата сестра на Луис затоа што спиела до доцна. Некој градинар во својата стаклена куќа чувал порнографска колекција која што Тед и неговиот братучед внимателно ја проучувале со часови. Еднаш тој збеснал кога се спомнала темата за родителите на Тед. Банди ја опишува неговата баба како повлечена и потчинета жена која што повремено одела на електроконвулзивна терапија поради депресија и се плашела да испадне од куќата до крајот на својот живот. Уште во раните години Банди повремено покажувал вознемирувачко однесување. Џулија се сеќава дека еден ден кога се разбудила од спиење, била опкружена со ножеви од кујната на Кауел, а нејзиниот тригодишен внук (Банди) стоел до креветот и се смешкал.
Како младо момче, Банди скитал по соседството, буричкал во корпите за ѓубре барајќи слики од голи жени. Како адолесцент тој барал по библиотеките и книжарниците детективски списанија, крими новели и документални филмови за вистински злосторства, обожувал приказни во кои имало сексуално насилство, особено кога се проследени со слики од мртви или осакатени тела. Подоцна, откако ќе испиел поголема количина на алкохол (за кој што сметал дека е “многу важен стимулант“) ја “разгледувал општината“ доцна во ноќта барајќи незатворени прозорци каде што ги гледал жените додека се преоблекуваат или пак “нешто друго што вреди да се види“.
Банди има кажал на Микод и Ејнсворт дека тој уште како адолесцент „избрал да биде сам бидејќи не ги разбирал меѓучовечките врски“. Иако се криел зад друштвените активности во училиштето, тој тврди дека немал природно чувство за спријателување. „Не знаев како да започнам пријателство“, вели тој. „Не ја знаев суштината на дружењето“. Сепак пријателите на Банди од средното училиште Вудроу Вилсон (Woodrow Wilson High School) ù кажале на Ан Рул дека тој бил „познат и сакан“, „средно-голема риба во голем базен“. Негово единствено значајно хоби било скијањето на снег кое што го правел со ентузијазам користејќи украдена опрема и фалсификувани билети за жичара. Пред да го заврши средното образование, тој бил два пати уапсен под сомнение за кражба и крадење од коли. Кога наполнил 18 години, според законот во Вашингтон и во повеќето држави, деталите од овие настани биле избришани од неговото досие.
'''Универзитетските години '''
Банди матурирал во 1965. По една година во Универзитетот Puget Sound тој се префрлил во Универзитетот во Вашингтон (УВ) (University of Washington, UW), каде што интензивно студирал кинески јазик бидејќи сметал дека Кина ќе биде „земјата со која еден ден ќе мора да се соочиме“. Додека бил на универзитетот, Банди самиот се издржувал со неколку слабо платени аргатски работни места, како товарање производи и редење на полици во маркетот Сејфвеј (Safeway) во Сиетл на улицата Queen Anne Hill. Во 1967 тој бил во романтична врска со една од соученичките која е идентификувана со неколку псевдоними, а најпозната е како Стефани Брукс (Stephanie Brooks). Таа ја прекинала врската по дипломирањето во 1968 и се вратила кај нејзиното семејство во Калифорнија, заситена од, како што вели таа, незрелоста и неамбициозноста на Банди. Уништен од нејзиното одбивање, Банди се отпишал од универзитетот и тргнал кон исток, каде што ги посетил своите роднини во Арканзас и Филаделфија и посетил неколку часа на универзитетот Темпл (Temple University). Рул верува дека во овој период тој ја посетил канцеларијата за записи на родените во Барлингтон, Вермонт и ги дознал своите вистински родители.
Кога се вратил во Вашингтон во 1968 година, Банди се фокусирал и остварил некои планови. Тој ја водел канцеларијата на претседателската кампања на Нелсон Рокфелер (Nelson Rockefeller) во Сиетл и присуствувал на Републиканската национална конвенција во 1968 во Мајами, Флорида како поддржувач на Рокфелер. Тој повторно се запишал на универзитетот во Вашингтон, овој пат на Психолигија и станал одличен и почитуван студент од страна на професорите. Во 1969 тој ја сретнал Елизабет Клопфер (Elizabeth Kloepfer) од Огден, Јута (Ogden, Utah) (во литературата за Банди позната како Мег Андерс (Meg Anders), Бет Арчер (Beth Archer) или Лиз Кендал (Liz Kendall)), која што била разведена, имала млада ќерка и работела како секретарка во Медицинското училиште на универзитетот во Вашингтон. Нивната бурна врска траела долго по неговото прво затворање во Јута во 1976 година. Во 1971 тој започнува да работи и учи за два долари од час на телефонската линија за убиства во центарот за кризи во Сиетл. Таму тој работел покрај поранешниот командир на полицијата во Сиетл и идната крими писателка Ан Рул, која што подоцна ќе ја пишува официјалната биографија на Банди, The Stranger Beside Me. Рул во тоа време не забележувала ништо вознемирувачко во личноста на Банди и го опишува како „љубезен, грижлив и емпатичен“.
За време на деловното патување во Калифорнија на Републиканската партија во летото 1973, Банди одново се вратил во животот на неговата поранешна девојка Стефани Брукс, која што се претворила во сериозна и посветена професионалка, влијателна во политичките кругови и која што исто така сакала да се запише на правен факултет. Банди продолжил да се гледа и со Клопфер и никоја од нив не била свесна за постоењето на другата. Есента, 1973, тој се запишал на UPS Правниот Факултет, иако на барање на Клопфер се сместил во Јута бидејќи нејзините родители работеле и живееле таму. За тоа време тој ја продолжил врската со Брукс и таа неколку пати летала до Сиетл за да биде со него. Тие разговарале за брак, дури еднаш Банди ја претставил пред Дејвис како негова свршеница. Сепак, во јануари 1974 година, тој наеднаш станал ладен и отсутен, престанал да ù се јавува и одбивал да и одговара на нејзините повици и писма. Кога конечно го слушнала по телефон, Брукс барала да ù се објасни зошто тој еднострано решил да ја прекине врската без никакво објаснување. Со смирен глас тој ù одговорил: „Стефани, јас немам поима што зборуваш...“ и ù исклучил. Таа никогаш повеќе не го слушнала, Подоцна тој објаснува „јас само сакав да си докажам дали ќе можам да се оженам со неа“. Банди почнал да ги испушта часовите на правното училиште и целосно прекинал да го посетува до пролетта во 1974. Во тоа време млади жени почнале да исчезнуваат во Северозападниот Пацифик. (Pacific Northwest).
Првите две убиства
Вашингтон, Орегон
Нема конечна согласност за тоа кога и каде Банди почнал да убива жени. Банди раскажал различни приказни на различни луѓе и одбивал да открива детали за неговите најрани злосторства, иако призна одвратни детали за дузина подоцни убиства во деновите пред погубувањето. На последниот ден од неговиот живот тој му признал на адвокатот поли Нелсон (Polly Nelson) дека првото киднапирање го планирал во 1969, но не убил никој се до 1972. Претходно му кажал на некој психијатар дека убил две жени во Атлантик Сити (Atlantic City) во 1969 додека го посетувал семејството во Филаделфија. Во неговото претпоследно интервју со детективот Роберт Кепел (Robert Keppel), од округот Кинг (King County), тој спомнал убиство во 1972 и друго во 1973 вклучувајќи го автостоперот во близина на Тамвотер, Вашингтон (Tumwater, Washington), но одбил да соработува. Рул и Кепел веруваат дека веројатно почнал да убива уште како тинејџер. Има одредени докази дека убил млада девојка во Такома во 1961 кога имал само 14 години, иако тој негира. Неговите најрани документирани убиства се извршени во 1974 кога имал 27 години. До тогаш тој ги совладал (по неговото признание) сите потребни вештини во времето прет ДНК тестовите, за да остава минимум докази на местото на злосторството.
Кратко по полноќ на 4 јануари 1974, Банди влегол во подрумската спална на 18-годишната Џони Ленз (Joni Lenz) (псевдоним), танчарка и студентка на универзитетот во Вашингтон. Тој ја нападнал со метална шипка од рамката на нејзиниот кревет и потоа сексуално ја нападнал користејќи спекулум (инструмент за гинеколошки преглед) со што ù предизвикал големи внатрешни повреди. Таа останала во кома следните десет дена, но го преживеала нападот со трајно оштетување на мозокот. Еден месец подоцна, повторно доцна во ноќта, Банди провалил во собата на студентката на универзитетот во Вашингтон, Линда Ан Хили (Lynda Ann Healy) која што ги читала вестите за времето за скијачите на радио секое утро. Тој ја тепал до онесвестување, ја облекол во фармерки, бела блуза и чизми и ја киднапирал.
Млади студентки продолжиле да исчезнуваат една месечно. Во март Дона Геил Менсон (Donna Gail Manson), 19-годишна студентка на државниот колеџ Евергрин (The Evergreen State College) во Олимпија (Olympia), го напуштила нејзиниот стан за да оди на џез концерт во кампусот, но никогаш не се вратила. Во април Сузан Елен Ранкур (Susan Elaine Rancourt) исчезнала по попладневниот собир на советници во кампусот на државниот колеџ во Централен Вашингтон (Central Washington State College) (сега Универзитет на Централен Вашингтон Central Washington University) во Еленсбург (Ellensburg), 180 км југоисточно од Сиетл. Две студентки од Централен Вашингтон (Central Washington) подоцна пријавиле дека имале средби, едната пријавила средба ноќта кога Ранкур исчезнала, а другата три дена претходно, со човек на кој што раката му била преврзана и побарал помош да однесе куп книги до неговата кола Фолксваген Буба (Volkswagen Beetle). На 6 мај Роберта Кетлин Паркс (Roberta Kathleen Parks) го напуштила нејзиното живеалиште во државниот универзитет во Орегон (Oregon State University) во Корвалис (Corvallis), 420 км јужно од Сиетл, да пие кафе со нејзините пријатели во зградата на Унијата на студентите и никогаш не се вратила.
Детективите од Единицата за криминал врз личности од полициската станица во Сиетл значително се загрижија. Недостатокот од физички докази не им дозволи да продолжат со истрага. Исчезнатите девојки имале многу малку заеднички работи, освен тоа што сите биле млади, згодни и бели студентки, сите имале долга коса разделена на средината. На 1 јуни 22-годишната Бренда Карол Бел (Brenda Carol Ball), исчезнала откако ја напуштила таверната Флејм во Буриен, Вашингтон, близу до аеродромот Сиетл – Такома. Последен пат била видена на паркингот како зборува со маж со кафеава коса на кој што раката му била преврзана. Рано на 11 јуни, студентката на УВ, Џорџина Хокинс (Georgeann Hawkins) исчезнала додека се движела по добро осветлената алеа помеѓу станот на нејзиниот дечко и женскиот клуб. Следното утро детективите за убиства го пребараа целиот простор и не пронајдоа ништо. Откако исчезнувањето на Хокинс беше објавено на телевизија, се појавија сведоци кои виделе маж на патерици застанат на алеата близу до домот таа ноќ, мачејќи се да пренесе куфер. Една жена изјавила дека некој маж и` побарал помош да го качи куферот во колата, светло кафеава Фолксваген Буба.
За ова време Банди работел во Станицата за итни услуги на Вашингтон (Washington State Department of Emergency Services (DES)) во Олимпија, владина агенција која работела на потрагата на исчезнатите жени. Тој таму ја сретнал и се состанувал со Карол Ан Бун (Carole Ann Boone), два пати разведена мајка на две деца, која што шест години подоцна ќе има клучна улога во последната фаза од неговиот живот.
Постојано се појавуваа извештаи за шесте исчезнати жени и за Ленс. Која што беше брутално претепана во весниците и на телевизија низ Вашингтон и Орегон. Се рашири страв помеѓу народот и бројот на девојки кои што стопираат значително се намали. Притисокот се зголеми и кај агенциите за спроведување на законот, но недостатокот на физички докази ги спречуваше во работата. Барањата на новинарите за оние малку информации кои што ги имаа не можеа да бидат задовелени поради страв дека ќе им се наруши истрагата. Беа забележани и други сличности: исчезнувањата се случувале ноќе, обично блиску до места каде што се гради, во време на колоквиуми или испитна сесија, сите жртви носеле панталони или фармерки и на повеќето места на злосторство бил забележан човек кој носел патерици или завој и вози Фолксваген Буба.
Првиот бран на убиства на Банди кулминирал на 14 јуни со киднапирањето на две жени од преполната плажа во државниот парк на езерото Самамиш (Lake Sammamish State Park) во Исака (Issaquah), Вашингтон. Четири женски сведоци опишале згоден млад човек облечен во облека за играње тенис, а левата рака му била преврзана, зборувал на лесен акцент, канадски или британски. Себеси се претставил како „Тед“ и им побарал помош да го извлечат чамецот од неговата кола, жолто-кафеава или бронзена Фолксваген Буба. Тие четири жени одбиле, а една заминала со него сé додека не видела дека на колата нема чамец и потоа побегнала. Други тројца сведоци го виделе како и` пришол на 23-годишната Џанис Ан От (Janice Anne Ott), која што работела на случај за условно ослободување во малолетничкиот суд во округот Кинг (King County Juvenile Court), со приказната за чамецот и ја видел како ја напушта плажата со него. По четири часа Денис Насланд (Denise Naslund), 18-годишна девојка која учела за компјутерски програмер, го напуштила местото на пикникот за да оди во тоалет и никогаш не се вратила. Банди подоцна ќе признае дека От била сè уште жива кога се вратил со Насланд и дека едната била приморана да гледа додека ја убивал другата.
Детективите од округот Кинг (King County), конечно собрале доволно докази за деталниот опис на осомничениот како и за неговата кола и залепиле флаери насекаде низ Сиетл. Се направил и цртеж во регионалните весници и се покажал и на телевизија на локалните телевизиски станици. Елизабет Клопфер, вработените во DES, Ан Рул и еден професор по психологија од универзитетот во Вашингтон го препознале профилот, цртежот и колата и сите го пријавиле Тед Банди како можен осомничен. Сепак полицијата, која што добивала и по 200 можни осомничени, не верувала дека чист студент по право без криминално досие може да биде извршителот.
На 6 септември двајца ловци на тетреби ги пронашле остатоците од скелетот на От и Насланд близу патот во Исака, 3,2 км источно од езерото Самамиш. Исто така пронашле и бутна/натколенична коска и неколку пршлени, кои подоцна Банди ќе ги идентификува дека се на Џорџина Хокинс. Шест месеци подоцна пронајдени се черепите и долните вилици на Хели, Ранкур, Паркс и Бел на планината Тејлор (Taylor Mountain) (каде што Банди често се качувал), источно од Исака. Сите биле оштетени од тап предмет.
Ајдахо, Јута, Колорадо
Нова линија на убиства почнала следниот месец почнувајќи со оние две кои нема да бидат откриени сé до признанието на Банди кратко пред неговото погубување. На 2 септември тој качил автостоперка во Ајдахо која што ја силувал и ја задавил. Нејзиниот идентитет е непознат и телото не е пронајдено. На 2 окромври тој ја грабнал 16-годишната Ненси Вилкокс (Nancy Wilcox) во Холадеј (Holladay), предградие на Салт Лејк Сити и ја одвлекол во зашумената област со намера да ги „смири“ своите патолошки потреби, вели тој, со тоа што ќе ја силува а потоа ќе ја пушти. Но тој тврди дека ненамерно ја задавил во обидот да ја замолчи.
Мелиса Смит (Melissa Smith), 17-годишната ќерка на шефот на полицијата во Мидвеил (Midvale) исчезнала на 18 октомври откако ја напуштила пицеријата каде што била. Нејзиното голо тело е пронајдено близу планинската област по девет дена. Таа била тепана, силувана, содомизирана и задавена. Посмртните испитувања покажуваат дека таа веројатно била жива седум дена по нејзиното исчезнување. Лаура Ејм (Laura Aime), исто така 17–годишна девојка, исчезнала на 31 октомври, на 40км јужно од Лехи (Lehi) по напуштањето на забавата за Ноќта на вештерките кратко по полноќ. Нејзиното тело со повреди слични како кај Смит е пронајдено на 14км североисточно во кањонот American Fork на Денот на благодарноста, од некои планинари. Таа исто така била силувана, содомизирана и задавена.
Во една дождлива ноемвриска вечер во Муреј, Банди и пришол на 18-годишната телефонска операторка Керол ДаРонч (Carol DaRonch) во трговскиот центар близу до пицеријата каде што Мелиса Смит била последен пат видена. Тој се претставил себеси како Офицер Роузленд од полициската станица во Муреј. Тој ù рекол дека некој се обидел да ја ограби нејзината кола и ù побарал да оди со него во полициската станица за да пополни жалба. Кога ДаРонч му забележала на Банди дека не вози по патот кој води до станицата, тој веднаш ја зграпчил и се обидел да ù стави лисици. За време на нивната борба, Банди ненамерно ги врзал двете алки од лисиците на едната рака и ДаРонч успеала да ја отвори вратата и да избега. Подоцна истата вечер, 17-годишната ученичка во средното училиште Вјумонт (Viewmont), Деби Кент (Debby Kent) исчезнала откако ја напуштила театарската продукција во школото за да го земе својот брат. Школскиот професор по драма и еден ученик ù кажале на полицијата дека некој „странец“ ги повикал и двајцата да дојдат до паркингот да идентификуваат кола. Друг ученик подоцна го видел истиот човек најназад во публиката, а професорот по драма го забележал повторно кратко пред крајот на претставата. Истражувачите подоцна пронајдоа клучеви надвор од салата кои одговарале на лисиците со кои што била врзана Керол ДаРонч.
Откако во ноември Елизабет Клопфер прочитала дека млади девојки исчезнуваат, овојпат околу Салт лејк Сити, повторно ја повикала полицијата во округот Кинг. Таа детално била испрашувана од детективот Ренди Хергесхајмер (Randy Hergesheimer) од одделот за Сериозен криминал. До тогаш Банди беше меѓу првите осомничени, но сведоците од Лејк Самамиш не беа веродостојни откако детективите не успеаја да го фатат на камерите. Во декември Клопфер повторно се јавила во полиција и ги повторила нејзините сомневања, но тие сè уште немале валидни докази кои би го поврзале со злосторствата во Јута. Во јануари 1975 Банди се вратил во Сиетл по неговиот последен испит и поминал една седмица со Клопфер која што не му кажала дека три пати го пријавила во полиција. Таа планирала да го посети во Салт Лејк Сити во август.
Во 1975 година Банди ги насочил повеќето од неговите злосторства источно во Колорадо, но продолжил да живее и да го посетува правниот факултет во Јута. На 12 јануари 23-годишната болничка сестра Карин Кемпбел (Caryn Campbell) решила да земе списание од нејзината соба во Wildwood Inn (сега Wildwood Lodge) во Сноумас (Snowmass). Нејзиниот свршеник ја гледал како влегува во лифтот во лобито на хотелот а колегите ја виделе како погоре излегува од него. Таа исчезнала во осветлениот ходник, помеѓу лифтот и нејзината соба. Нејзиното голо тело било пронајдено еден месец подоцна на прашливиот пат блиску до одморалиштето. Таа била убиена со тап предмет кој оставил линеарна трага на нејзиниот череп. На нејзиното тело имало исекотини од остро оружје. На 160км западно, на 15 март, во Веил (Vail), 26-годишната инструкторка по скијање Џули Канингам (Julie Cunningham), исчезнала додека се движела од нејзиниот апартман кон средбата со нејзиниот пријател. Подоцна Банди им кажал на детективите во Колорадо дека ù пришол на патерици и ја прашал дали ќе му помогне да ги однесе неговите скии до колата, каде што ја удрил и ја врзал а потоа ја злоставил и ја задавал на второто најблиско место близу Рајфл, Колорадо (Rifle, Colorado). Неколку седмици подоцна тој возел шест часа од Салт Лејк Сити за да го посети нејзиното мртво тело. 25-годишната Денис Оливерсон (Denise Oliverson) исчезнала близу Големиот Железнички мост (Grand Junction) на 26 април додека со велосипед одела кон куќата на нејзините родители. Нејзиниот велосипед и сандали биле пронајдени под каналот за вода близу до железничкиот мост. На 6 мај Банди ја грабнал 12-годишната Линет Кулвер (Lynette Culver) од нејзиното школо во Покатело, Ајдахо (Pocatello, Idaho), 260км западно од Салт Лејк Сити, ја однел во неговата хотелска соба каде што ја силувал и ја удавил.
Во средината на мај тројца негови соработници, вклучувајќи ја и Керол Ан Бун го посетиле во Салт Лејк Сити и останале една седмица во неговиот апартман. Банди поминал една седмица во Сиетл со Клопфер на почетокот на јуни и разговарале да се венчаат на Божиќ. Сепак, Клопфер не му споменала ништо за нејзините разговори со полицијата, а Банди, пак, не ја открил неговата врска со Бун, ниту пак романсата со студентката во Јута позната како Ким Ендрју или Шерон Ауер (Kim Andrewѕ или Sharon Auer).
Сузан Куртис (Susan Curtis) исчезнала на 28 јуни од кампусот на универзитетот Brigham Young во Прово (Provo), 72км јужно од Салт Лејк Сити. Убиството на Куртис било последното кое што Банди го признал, во моментот кога низ ходникот го носеле во собата за погубување. Телата на Вилкокс, Кент, Канингам, Кулвер, Куртис и Оливерсон никогаш не се откриени.
Истражувачите во Вашингтон сè уште се бореле да го анализираат бранот на убиства на Пацификот кој завршил нагло исто како што почнал. Во еден обид да се справат со купот податоци, тие се свртеа кон една, тогаш иновативна, стратегија на собирање на база на податоци. Тие го искористија компјутерот од наплатната рампа на округот Кинг (King County), „огромна примитивна машина“ според денешиот стандард, но единствена која им била достапна за употреба. Откако ги внеле листите со имиња кои што ги имале од соученици и познаници на секоја жртва, сопственици на Фолксваген со име „Тед“, познати сексуални криминалци и така натаму, компјутерот направил пребарување за совпаѓања. Од илјадници имиња, 26 се појавиле на четири различни листи, едно од кои што било и на Тед Банди. Тие и рачно составиле листа на „топ“ 100 осомничени, и Банди се појавил и на оваа листа. Тој буквално бил „на врвот на кулата“ на осомничени кога ги известиле дека е уапсен во Јута.
Апсење и прво судење
Банди бил уапсен во август 1975 од патролен полицаец на автопат во Јута во Гренџер (Granger), предградие на Салт Лејк Сити откако не застанал за рутинска сообраќајна проверка. При пребарувањето на неговата кола полицијата пронашла маска за скијање, друга маска направена од хулахопки, хебла, лисици, вреќи за ѓубре, јаже, стап за кршење мраз и други предмети за кои на почетокот ссе сомневале дека се алати за провалување. Банди мирно објаснил дека маската му е за скијање, лисиците ги нашол во контејнер а останатото се вообичаени домаќински предмети. Сепак детективот Џери Томпсон (Jerry Thompson) се сетил на многу сличен осомничен и на описот на колата од киднапирањето на ДаРонч во ноември 1974, а и на името на Банди од телефонските повици на Клопфер од декември 1974. При пребарувањето на апартманот на Банди полицијата пронашла мапа на скијачките одморалишта во Колорадо на која бил обележан хотелот Wildwood Inn и брошура од претставата во средното училиште Вјумонт во Баунтифул (каде што исчезна Деби Кент), но немале ништо за што можат да го обвинат. Тој бил ослободен со кауција. (Банди подоцна изјавил дека пребарувачите пропуштиле колекција од полароидни фотографии на неговите жртви скриени во помошната просторија кои што ги уништил откако бил ослободен).
Банди бил под 24-часовен надзор од полицијата на Салт Лејк Сити, а Томпсон (Thompson) и уште двајца детективи отишле во Сиетл за да ја испрашаат Клопфер. Таа им кажала дека годината пред да се пресели во Јута, Банди често бил излезен подолго во ноќта, а потаа спиел дење. За тоа време таа нашла предмети што „не припаѓаат“ на нејзината куќа и нејзиниот апартман – патерици, кесичка со фластери за кои што тој признал дека ги украл од зградата за медицински прибор, месарски нож, кој што го земал кога се селел во Јута, медицински ракавици, ориентален нож во дрвена кутија што го чувал во преградата со ракавици и ташна полна со женски алишта. Таа се сомневала дека Банди (кој тогаш им должел пари на многу луѓе) ги украл повеќето од предметите со некаква вредност или пак ù ги давал како подароци. Кога еднаш се скарале за нов телевизор и звучници за кои што таа знаела дека не можат да си ги дозволат, тој ù се заканил дека „ако каже некому, ќе ù го скрши вратот“. Таа кажала и дека Банди се вознемирувал секогаш кога ќе помислела да ја скрати косата што ù била долга и разделена на средината. Таа понекогаш се будела среде ноќ и го наоѓала Банди под покривката со светилка во рака како го набљудува нејзиното тело. Друг пат, пак, спиел во неговата кола надвор од дома. Разгледувањето на календарот на Клопфер покажало дека Банди никогаш не бил со неа ниедна од ноќите кога жртвите од северозападен Пацифик исчезнувале, ниту пак на 14 јули, денот кога От и Насланд се киднапирани. Кратко потоа, Клопфер била испитувана од детективот за убиства од Сиетл Кети Мекчезни (Kathy McChesney). Тогаш таа за прв пат дознала за Стефани Брукс и нивната брза свршувачка со Банди околу Божиќ, 1973 година.
На 2 септември Банди ја продал неговата Буба на некој тинејџер од Мидвеил. Полицијата од Јута ја запленила а техничарите на ФБИ ја расклопиле и ја пребарувале за докази. Тие најдоа влакна кои што одговараат на оние на Карин Кемпбел и траги на хеблата конфискувана за време на првото апсење на Банди која што одговарала на трагите направени од тап предмет на черепот на Кемпбел.
На 2 октомври, 1975 година, Банди бил на распознавање од страна на ДаРонч, која што веднаш го идентификувала како „полицаец Роузленд“. Сведоците од Баунтифул го препознале како странецот кој се врткал околу публиката во средното училиште. Немало доволно докази кои ќе го поврзат со Деби Кент (чие што тело не е пронајдено), но повеќе од доволно за да го обвинат за киднапирање и намера за злоставување во случајот на ДаРонч. Тој бил ослободен со кауција од 15 000 долари (платени од неговите родители) и тој поголемиот дел од времето го поминувал во тужби и судења во Сиетл во куќата на Клопфер. Полицијата во Сиетл немала доволно докази за да го обвини за убиствата во северозападен Пацифик, но постојано го надгледувале. „Кога јас и Тед испаднавме на тремот за да одиме некаде“ напишала Клопфер, „толку многу полициски коли забрчеа што звучеше како да стартува Инди 500“.
Во ноември тројцата главни истражувачи на случајот на Банди, Џери Томпсон од Јута, Роберт Кепел од Вашингтон и Мајкл Фишер (Michael Fisher) од Колорадо се сретнаа со 30 детективи и тужители од пет држави во Аспен, Колорадо и средбата ја нарекле Самитот во Аспен (Aspen Summit). Беа разменети голем број информации и сите страни биле убедени дека Банди е убиецот што го бараат. Сепак биле присилени да заклучат дека немаат доволно цврсти докази за понатамошни обвинувања.
Банди бил на судење во февруари 1976, откажувјќи се од правото на порота според советот на неговиот советник, високо реномираниот адвокат за одбрана Џон О‘Конел (John O'Connell) поради публицитетот на случајот. По четиридневно судење, судијата го прогласи за виновен за киднапирање и напад, но ги намали обвиненијата на втор степен. На 30 јуни тој бил осуден на една до петнаесет години затвор.
По судењето за ДаРонч, лабораторијата на ФБИ дошла до други откритија од колата на Банди. Освен влакната на Кемпбел, тие пронашле и „микроскопски нераспознатливи“ влакна од косата на Мелиса Смит и Керол ДаРонч. Вилијам Нил (William Neil), специјалист од лабораторијата на FBI заклучил дека „зачудувачки ретко се случува“ влакна од три жртви кои што никогаш не се сретнале да се најдат во една кола. На 22 октомври властите во Колорадо го обвиниле Банди за убиство на Карин Кемпбел. Тој се откажал од екстрадиција и бил префрлен во Аспен во јануари, 1977 година.
Бегање
На 7 јуни 1977, банди бил префрлен од општинскиот затвор во Гленвуд Спрингс (Glenwood Springs) во судот во округот Питкин (Pitkin County Courthouse) во Аспен за прелиминарно сослушување. Тој одбрал самиот да си биде адвокат и затоа не носел лисици на рацете или пак пранги на нозете. За време на паузата тој побарал да ја посети библиотеката на судот за да го истражува неговиот случај. Скриен зад полиците со книги тој го отворил прозорецот и скокнал од втор спрат, изместувајќи го неговиот десен зглоб на ногата. Откако испаднал од градот, тој стопирал кон планината Аспен каде што провалил во ловечка колиба близу до врвот и од таму украл храна, облека и пушка. Следниот ден ја напуштил колибата и се движел јужно кон градот Crested Butte, но се изгубил во шумата. Два дена бесцелно талкал во круг на планината и пропуштил два воза кон посакуваното место. На 10 јуни провалил во камп-приколка на езерото Марун (Maroon Lake), земал храна и јакна за скијање и се вратил западно кон Аспен, избегнувајќи ги групите кои што го барале. На 13 јуни украл кола од игралиште за голф во Аспен. Измрзнат, ненаспан и со постојани болки во зглобот, возел назад кон Аспен каде што двајца полицајци го забележале неговото неконтролирано возење и го сопреле. Тој бил во бегство шест дена. Во колата имало мапи од планинската област околу Аспен кои што тужителите ги искористиле за да го најдат местото каде што е телото на Керин Кемпбел (како свој бранител, Банди рекол дека го користи своето право на откритија), потенцирајќи дека бегството било претходно испланирано.
Назад во затворот, Банди смислил нов план за бегство. Тој се снабдил со бонсек од друг затвореник, а подоцна изјавил дека прошверцувал повеќе од 500 долари со посетите на неговите пријатели, поточно Керол Ан Бун, во период од шест месеци. Навечер, додека сите затвореници се туширале, Банди направил дупка од 30цм квадратни на аголот од таванот во неговата ќелија и откако ослабел 16кг можел да се спротне во дупката и да испадне во тесниот простор помеѓу таванот и покривот. Следните неколку седмици тој правел проби за бегање истражувајќи ги параметрите на просторот. Некој доушник им кажал на полицајците дека слушнал како нешто се движи по таванот во текот на ноќите, но тоа никогаш не било испитано. На 23 декември, 1977, судијата од Аспен дозволил преместување за Банди во затворот Колорадо Спронгс (Colorado Springs). Една седмица подоцна, ноќта пред да биде преместен, Банди ставил книги и папки под ќебето во неговиот кревет за да изгледа како тој да спие и се протнал на таванот. Тој испаднал низ една мала дупка и се симнал надолу во плакарот на еден од затворските чувари, кој заедно со жена си биле испаднати таа вечер, и од предната врата испаднал на слобода.
Откако украл кола од паркингот близу до затворот, Банди возел источно од затворот, но брзо потоа колата му се расипала на подножјето од планините на автопатот Interstate 70, заглавувајќи среде ноќ во снежна бура. Некој моторџија што поминувал оттаму го пренел до Ваил (Vail), 97км кон исток. Од таму тој фатил автобус до Денвер каде се качил на авион за Чикаго. Полицајците во затворот во Колорадо не сфатиле дека го нема се до утрото на 31 декември, седумнаесет часа по неговото бегство кога тој веќе бил во Чикаго.
Флорида
Банди со воз патувал од Чикаго до Ан Арбор, Мичиген (Ann Arbor, Michigan), каде што изнајмил соба во YMCA. На 2 јануари во барот Ann Arbor го гледал неговиот поранешен универзитет од Вашингтон како го победува Мичиген во 1978 Rose Bowl. Четири денна подоцна тој украл кола и тргнал да вози кон југ. Откако колата му се расипала во Атланта, Џорџија, тој се качил на автобус и се симнал во Талахаси, Флорида (Tallahassee, Florida), на 8 јануари. Тој изнајмил соба под името Крис Хаген (Chris Hagen) во куќа блиску до кампусот на државниот универзитет на Флорида. Подоцна Банди изјавил дека на почетокот имал намера да најде работа и да прекине со криминалните активности знаејќи дека во Флорида може засекогаш да остане слободен и незабележан се додека не го привлече вниманието на полицијата. Сепак, кога аплицирал за работа на градежен локалитет, шефот на персоналот побарал идентификација. Тој само се извинил и заминал. Тоа бил единствен обид да најде работа и им се вратил на старите навики на крадење од продавници и ташни од жени.