cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Музеј на културното наследство (Киев)
Главната цел а основање на еден таков музеј е собирање и изложба на јавни работи од украинските уметници. Во него се наоѓаат дела на истакнати личности од Украина како писатели, поети, кореографи и пејачи. Посетителите можат да се запознаат со нивните биографии како и сонивните дела. Овде се наоѓаат и дела на украинци кои во времето на комунизмот работеле во егзил.
Денеска, музејот на културното наследство се состои од 3,000 експонати. Изложбата се состои од слики, графики, модели, предмети од декоративна уметност, плочи од украинските фестивали. Едни од најпечатливите дела се оние на Људмила Морозова.
Дабар (жупа)
Дабар ― жупа односно дел од средновековното кнежевство Захумје (подоцна „Хум“). Првпат се споменува во 10 век, во „За управување на Империјата“, како еден од петте населени градови на Захумје. Бил викан Добрискик. Дабар бил сместен околу Дабарското Поле, и граничел со Дубрава на запад, Невесиње на север, Фатница на исток и Попово на југозапад. Етимологијата на топонимот Дабар е поврзан со животното дабар.
Имало друг регион со истото име во долината на реката Лим, кој бил дел од Српското Кралство до 1373 година, кога босанскиот бан Твртко I го приклучил во неговата држава.
Агнеса Вајблингенска
Агнеса Вајблингенска (1072/73 - 24 септември 1143), исто така познатa како Агнеса Германска, Агнеса Поату и Агнеса Сарбрикенска, била член на царското семејство Салиан. Преку нејзиниот прв брак, таа била Војвотката од Швабија ; преку нејзиниот втор брак, таа била Маргарине на Австрија.
Семејство
Таа била ќерка на светиот римски цар Хајнрих IV, и Берта Савојска.
Прв брак
Во 1079 година, на возраст од седум, Агнеса била посветен на Фридрих, член на династијата Hohenstaufen ; во исто време, Хајнрих IV го назначил Фредерик како нов војвода од Швабија. Парот се зел во 1086 година, кога Агнеса имала четиринаесет години. Тие имале единаесет деца, именувани во еден документ пронајден во опатијата на Лорш:
Втор брак
По смртта на Фредерик во 1105, Агнеса се омажила со Леополд Маргравер на Австрија (1095-1136). Според една легенда, превезот што го изгубил Агнеса и кој подоцна го пронајде Леополд додека бил ловец, бил поттик за него да го пронајде манастирот Клостернебург.
Нивните деца беа:
Според Продолжувањето на Хрониките на Клостернебург, можно е дека имала и седум други деца (можеби од повеќе раѓања) мртвородени или кои починале во детството.
Во 1125, брат на Агнеса, Хајнрих V, Светиот римски цар, починал без деца, оставајќи ги Агнеса и нејзините деца како наследници на огромните алодиски имоти на династијата Салиан, вклучувајќи го и Вајлинген.
Во 1127, вториот син на Агнеса, Конрад III, бил избран за сопернички крал на Германија од страна на оние што се противеле на партијата Лотар III на Саксонската партија. Кога Лотар умрел во 1137, Конрад бил избран на позицијата.
Баловско Маало
Баловско Маало или Црквиште — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Србиново. Претставува доцноантичка некропола. Се наоѓа на југоисточниот дел од селото, во приватен двор, каде во 1984 година на длабочина од 1,5 м е откриен гроб граден од тегули на две води. И во околните дворови при поголеми земјени работи се наоѓани гробови.
NGC 1048A
NGC 1048A — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1048A се споменува и како MCG -2-7-58.
Откривање
Објектот е откриен на 10 ноември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1048A е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1048A има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 40 м 35,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 32' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 1048A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10137. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5285. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Ушест нуркач
Ушестиот нуркач (Podiceps auritus) е член на семејството нуркачи од видот водени птици. Тој, исто така, е познат и како словенски нуркач. Тој е одличен пливач и нуркач и својот рибен плен го гони под вода. Ушестиот нуркач е еден од видовите заштитени со Спогодбата за заштита на африканско-евроазиските водени птици преселници AEWA. Го има и во Македонија.
Опис
Ушестиот нуркач е мал нуркач со должина од 31 до 38 см и со распон на крилјата од 46 до 55 см. Без исклучок, на лето, и машките и женските примероци имаат црна глава со кафени воздушести пердувести китки по должина на двете страни од нивното лице. Има долг црвен врат, црвеникави очи и мал прав црн клун покриен со бело. Плива по површината на водата.
Гнездење
Ушестиот нуркач се размножува во области покриени со вегетација и езера со слтка вода кои се наоѓаат на територијата на Европа и Азија. Тој, исто така, се размножува и во далечни островски делови на Соединетите Американски Држави и Канада. Најмногу од птиците се селат на зима кон крајбрежјето. Тогаш, овој мал нуркач воглавно е бел со остро дефинирана црна капа. За време на парење, викањето на машките единки се слуша како чудна, забележлива серија на гласно гракање и повторувачки звуци, следени со продолжено врескање.
Како сите нуркачи и тој гради гнездо на брегот, близу до водата, од причина што неговите нозе се поставени многу назад и не може добро да оди. Вообичаено полагаат две јајца, а изведените мали шарени птички понекогаш се носени на грбот од родителите.
Во културата
Оваа птица меѓу народот е позната како ѓаволски нуркач, пеколен нуркач, нуркач со розови очи и водена вештерка. Неговото име често е скратено, односно заменето од британските птичари со „словенски нуркач“ или едноставно „словен“.
По кажувањето на Индијанците Блекфити, Стариот човек измамник (волшебник) намамил неколку патки да ги затворат очите и да танцуваат додека тој убивал една по една од нив. Но, најмалата патка погледнала, го видела Стариот човек и ги известила другите патки. Оваа „патка“ била ушестиот нуркач, кој станал првиот кој ја забележува неволјата.
Мичиген-Хјурон
Езерото Мичиген-Хјурон (Lake Michigan-Huron) е име за дел од северноамериканските Големи Езера кои традиционално се сметаат за две одвоени езера; Еезеро Мичиген и Хјурон. Меѓутоа, хидролошки, овие две езера се дел од истата водена маса која ги поврзува протокот Макино, широк 8 километри и длабок 37 метари. Двете езера имаат исто ниво на површина, и заеднички го менуваат. Водата помеѓу двете езера понекогаш потекува од исток кон запад.
Како заедничко езеро, Мичиген-Хјурон има површина од 117.600 км2, а со тоа е најпроторното слатководно езеро на светот. Поголемо од него е само соленото Касписко Езеро/Море. Горното Езеро е поголемо по зафатнина од езерото Мичиген-Хјурон, а поголеми езера се и Бајкалското Езерото и езерото Тангањика.
Музеј на Никола Лисенко
Музејот на Никола Лисенко (украински: Будинок-музей Миколи Лисенка) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Одредот на отпишаните: Нова мисија
Одредот на отпишаните: Нова мисија (оригинален англиски наслов: The Suicide Squad) ― американски суперхеројски филм од 2021 година, заснован на тимот од DC Comics, Одредот на отпишаните. Филмот е продуциран од DC Films, Atlas Entertainment и The Safran Company, а дистрибуиран бил од Warner Bros. Pictures. Филмот е независно продолжение на Одредот на отпишаните (2016) и 10-ти филм од Проширениот универзум од DC (DCEU). Сценариото и режијата се од Џејмс Ган, а во ансамблска поделба на улогите глумат Маргот Роби, Идрис Елба, Џон Сина, Џоел Кинаман, Силвестер Сталоне, Виола Дејвис, Дејвид Дастмалчијан, Даниела Мелкиор, Мајкл Рукер, Џеј Кортни, Питер Брајс Капалди, Алис Брага и Пит Дејвидсон. Во филмот, работна група од осуденици позната под името „Одредот на отпишаните“ во замена за полесни казни е испратена да ги уништи доказите за џиновската вонземјанска ѕвезда. Тие се испратени во јужноамериканската островска држава Корто Малтезе за да ја уништат џиновската вонземска морска ѕвезда Старо Освојувачот.
Музеј на Никола Лисенко
Музејот е посветен на украинскиот композитор Никола Лисенко. Изложбата се состои од негови дела и слики.
Одредот на отпишаните: Нова мисија
Одредот на отпишаните: Нова мисија премиерно бил прикажан во Обединетото Кралство на 30 јули 2021 година. Филмот добил позитивни критики од критичарите, кои ги пофалиле глумењето, сценариото и режијата на Ган, акционите делови, саундтракот и визуелниот стил, и што многумина сметаат дека е значително подобрување во однос на својот претходник. Филмот станал најстримуваниот DCEU филм на HBO Max, но слабо поминал во бокс офисот и заработил 168,7 милиони долари наспроти буџетот од 185 милиони долари, што се должи на Ковид-19 пандемијата, достапноста на филмот на HBO Max и поврзувањето со првиот филм за Одредот на отпишаните.
Дејство
Разузнавачот Аманда Валер, од затвореници во казнено-поправен дом, составува два тима познати под името „Одред на отпишаните“ кои за да им се намалат казните се согласуваат да одат во мисија. Тие не знаат за постоењето на другиот тим. Испратени се во јужноамериканската островска држава Корто Малтезе чија влада е соборена од антиамерикански режим, со задача да ја уништат лабораторијата Јотунхајм од нацистичката ера, во која се наоѓа тајниот експеримент „Проект морска ѕвезда“. Првиот тим е целосно уништен од војската на Корто Малтезе, а преживуваат само водачот на тимот, полковникот Рик Флег и Харли Квин. Заседата на првиот тим служи како диверзија и му дозволува на вториот тим неприметно да влезе во земјата. Тимот се состои од од атентаторот Блодспорт, Миротворец, Кралот Ајкула, Полка-дот Мен и Раткечер 2.
Валер му наредува на одредот да го пронајдат Флаг, кој избегал од војската, но бил заробен од бунтовниците. Тимот ја наоѓа базата на бунтовниците и ги убива, но потоа дознаваат дека водачот на бунтовниците Сол Сорија го спасил Флег. Сепак, Сорија се согласува да им помогне да се инфилтрираат во главниот град за да го фатат Мислителот, главниот научник од проектот Морска ѕвезда. Харли е заробена од владата на Корто Малтезе и ја носат кај новиот диктатор Силвио Луна, кој сака да се ожени со неа. Откако Харли дознава дека Луна сака да го користи проектот Морска ѕвезда, таа го убива и бега. Им се придружува на другите, кои го користат Мислителот за да упаднат во Јотунхајм и да почнуваат да местат експлозив.
Флег и Раткечер 2 влегуваат во лабораторијата каде се наоѓа проектот Морска ѕвезда и таму го наоѓаат Старо Освојувачот, џиновски вонземјанин налик на морска ѕвезда, кој од себе испушта помали морски ѕвезди кои убиваат луѓе и ги контролираат нивните тела. Мислителот им кажува дека американската влада го донела Старо на Земјата, и со децении тајно ги финансирала експериментите во кои граѓаните од Корто Малтеза биле користени за опит. Флег е бесен поради тоа и решава преку хард диск да ги протече доказите за тоа, но Миротворецот, кој има наредба од Волер да ја прикрие вмешаноста на САД веднаш го убива. Во меѓувреме, за време на престрелката меѓу остатокот од одредот и војската, Полка-дот Мен случајно предвреме го активира експлозивот. Додека Јотунхајм се распаѓа, Раткечер 2 доаѓа до дискот. Миротворецот се обидува да ја убие затоа што ја знае вистината за Старо, но Блодспорт го застрелува и го зема дискот.
Старо бега од уништениот Јотунхајм, брутално го убива Мислителот и голем дел од војската, по што почнува да презема контрола врз населението од островот. Валер го известува одредот дека ја завршил мисијата и тие добиваат наредба да си заминат. Сепак, Блодспорт одлучува одредот да се соочи со Старо; Валер се обидува преку копче да ги убие поради тоа, но нејзините подредени ја спречуваат со тоа што ја нокаутираат. Откако Старо го убива Полка-дот Мен, Харли во окото му пробива дупка, а Раткечер 2 ги повикува стаорците од градот до смрт да го гризат Старо одвнатре. Сорија ја презема контролата врз владата и ветува демократски избори. Блодспорт ја принудува Валер да го ослободи него и другите преживеани членови од одредот а за возврат ѝ ветува дека содржината од хард дискот ќе ја чува во тајност. Со хеликоптер заминуваат од Корто Малтезе.
Македонска транскрипција на украинскиот јазик
Позадина
Украинскиот јазик спаѓа во источнословенската подгрупа на словенски јазици и е официјален јазик на Република Украина. Ширум светот се претпоставува дека го говорат приближно околу 41-45 милиони луѓе. Украинскиот јазик, како и македонскиот, официјално се пишува употребувајќи го кириличното писмо. Во украинскиот јазик постојат 33 букви - некои од знаците кои се карактеристични за украинскиот се буквите ґ, є, i, ї, а исто така и апострофот (’). Фонетски, јазикот познава 6 самогласни фонеми и 32 согласни фонеми, иако постојат уште околу 13 консонантни фонеми во периферниот систем кои се оспорени од страна на лингвистите.
Јапакани
Јапакани или Вилја Јапакани (шпански: Yapacaní, Villa Yapacaní) е град во Боливија. Јапакани е најголем град во покраината Ичило во департманот Санта Крус. Градот се наоѓа на западниот брег на реката Јапакани, на устието на реката Суруту. Јапакани се наоѓа на 100 км северозападно од Санта Крус де ла Сиера. Градот бил основан на 23 август 1953 година, а пред тоа на местото имало воена база наречена Ел Командо.
Население
На пописот од 1992 година градот имал население од 8.585 жители, на пописот од 2001 имал население од 14.665 жители и на пописот од 2008 година имал 21.622 жители.
Сенгелска Планина
Сенгелска Планина, Сенгеловска Планина, Ченгел Планина или Рупелска Планина (Άγκιστρο, Ангистро или Τσιγγέλι, Τσιγκέλι, Цингели) — планина во Серскиот округ на Егејска Македонија, денес во Грција, недалеку од границата со Пиринска Македонија, денес во Бугарија.
Планината се наоѓа на територијата на традиционалната област Демирхисарско (или Валовишко) — денес во состав на општината Синтика. Највисок врв е Чал или Беш - 1.330 м и се протега во правец југозапад - североисток. На североисток преку седлото Кали (870 м) е поврзана како продолжение на планината Славјанка (Алиботуш). На запад се граничи со реката Струма, која ја одвојува од Беласица со Рупелската Клисура. Изградена е од мермер, шкрилци, песочник, чакал и многу мали количества на гранит.
Наречена е по селото Сенгелово (гр. Ангистро, тур. Ченгел), кое се наоѓа на нејзините северни падини. Називот „Рупелска Планина“ е добиен по поранешното село Рупел, кое се наоѓа недалеку од Сенгелово.
По билото на Сенгелска Планина се изградени над дваесет ветрогенератори за производство на електрична енергија, кои се гледаат оддалеку при ведри услови.
Теорија на графови
Теоријата на графови е област на математиката, мошне застапена во информатиката, која се занимава со истражување на особеностите на графот. Графовите се математички објекти што често ги среќаваме во секојдневниот живот како:
Графовите се составени од точки односно јазли (врвови) и од линии меѓу нив односно гранки.
Многу е честа употребата на графовите за опис на моделите и на структурите на податоците. Структурата на една веб-презентација може сликовито да се претстави со употребата на графот. Јазлите на тој граф се поединечни страни, а гранките на графот се врските со кои една страна може да премине во друга.
Проучувањата на алгоритмот, кои ги решаваат проблемите на употребата на графовите, претставуваат мошне значаен дел од информатичката наука. Мрежите имаат многу примени во проучувањето на практичните аспекти на теоријата на графовите и тоа се вика анализа на мрежите. Анализата на мрежите е особено значајна за проблемот на моделирањето и анализирањето на мрежниот сообраќај на пример на интернетот.
Карл Лешли
Карл Спенсер Лешли (7 јуни 1890 - 7 август 1958) бил психолог и бихејвиорист запаметен по неговиот придонес во студијата за учење и меморија. Истражувањето Преглед на општата психологија, објавено во 2002 година, го рангирало Лешли како 61-ви најпосочен психолог на 20-от век.
Животопис
Лешли е роден на 7 јуни 1890 година во градот Дејвис, Западна Вирџинија. Тој бил единственото дете на Чарлс и Меги Лешли, и израснал во семејство од средна класа со разумно удобен живот. Таткото на Лешли имал различни локални политички позиции. Неговата мајка била домаќинка и имала огромна колекција книги во домот. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2018)">потребно е цитирање  ] Мајката на Лешли била силен поборник на школувањето и таа го охрабрувала Лешли интелектуално уште од раната возраст. Лешли бил многу активно момче, и физички и психички. Тој можел да чита од својата четиригодишна возраст. Неговата омилена работа што ја правел како дете била да талка низ шумата и да собира животни, како пеперутки и глувци. Поголемиот дел од детството го поминал сам, и немал многу пријатели. Нејасни се причините за неговиот недостаток на пријатели. Лешли завршил средно училиште на 14 години.
Тој се запишал на Универзитетот во Западна Вирџинија, каде што првично имал намера да стане англиски мајор. Меѓутоа, тој поминал курс по зоологија и ја сменил својата специјалност во зоологија заради контактите со професорот Џон Блек Џонстон. Лешли напишал: „За неколку недели на неговиот час знаев дека го најдов мојот животен позив“.
На Универзитетот Џонс Хопкинс, Лешли учел и психологија под водство на Џон Б. Вотсон, со кого тој продолжил да работи по докторирањето. За тоа време, Лешли работел со Франц и се запознал со неговиот метод на обука. Вотсон имал големо влијание врз Лешли. Заедно, двајцата спровеле експерименти на терен и ги проучувале ефектите на различните лекови врз лавиринтското учење на стаорците. Вотсон му помогнал на Лешли да се фокусира на специфични проблеми во учењето и експерименталното истражување, проследено со лоцирање на областа на малиот мозок вклучена во учењето и дискриминацијата.
Кариера
Кариерата на Лешли започнала со истражување во врска со мозочните механизми и како тие се поврзани со сетилните рецептори. Тој исто така го проучувал инстинктот, како и гледањето во боја. Проучувал многу животни и примати, кои го интересирале уште од неговата прва година на колеџ.
Највлијателното истражување на Лешли се фокусира на кортикалната основа на учење и дискриминација. Тој го истражувал ова набљудувајќи го однесувањето пред и после специфично, внимателно предизвикано оштетување на мозокот кај стаорци. Тој обучувал стаорци за извршување на специфични задачи (со храна како награда), а потоа ги проучувал специфичните области на кортексот на стаорците, или пред или откако животните биле обучени. Кортикалните лезии имале специфични ефекти врз стекнувањето и задржувањето на знаењето, но локацијата на отстранетиот кортекс немала никакво влијание врз перформансите на стаорците во лавиринтот. Ова го натерало Лешли да заклучи дека спомените не се локализирани, туку дека се широко распространети низ кортексот. Денес знаеме дека дистрибуцијата на енграми навистина постои, но дека дистрибуцијата не е еднаква низ сите кортикални области, како што претпоставувал Лешли. Неговата студија за V1 (примарен визуелен кортекс) го навела да верува дека тоа е место за учење и складирање на меморијата (т.е. енграм) во мозокот. Овој погрешен заклучок се должи на неговите несовршените методи.
До 1950-ти години, од истражувањето на Лешли произлегле два посебни принципи: масовно дејствување и еквипотенцијалност. „Масовно дејствување“ се однесува на идејата дека стапката, ефикасноста и точноста на учењето зависат од количината на достапен кортекс. Ако кортикалното ткиво е уништено по учење на сложена задача, влошувањето на перформансите на задачата се одредува повеќе од количеството на уништеното ткиво отколку од неговата локација. „Еквипотенцијалност“ се однесува на идејата дека еден дел од кортексот може да ја преземе функцијата на друг дел; во рамките на функционалната област на мозокот, секое ткиво во таа област може да ја изврши својата поврзана функција. Затоа, за да се уништи некоја функција, целото ткиво во рамките на една функционална област мора да биде уништено. Ако областа не е уништена, тогаш кортексот може да преземе друг дел. Овие два принципа произлегле од истражувањето на Лешли за кортикалната основа на учење и дискриминација.
Подоцнежен живот
Во февруари 1954 година, додека го држел своето предавање на Харвард, Лешли неочекувано паднал и бил хоспитализиран. Му била дијагностицирана хемолитична анемија и бил ставен на третман со кортизон. Поради ова, неговите пршлени омекнале, и му била направена спленектомија. Тој почнал добро да закрепнува, но на патувањето во Франција со неговата сопруга Клер уште еднаш неочекувано паднал. Починал на 7 август 1958 година.
Почести
На Лешли му биле доделени почесни докторати на науки од Универзитетот во Питсбург (1936), Универзитетот во Чикаго (1941), Универзитет Вестерн Резерв (1951), Универзитет во Пенсилванија, а во 1953 година Универзитетот Џон Хопкинс му доделил почесен степен доктор на правни науки.
Денебола
Денебола (β Leo / β Leonis / Бета Леонис) е втора по сјајност ѕвезда во соѕвездието Лав. Оваа ѕвезда е A-класа, и се наоѓа на околу 36 светлосни години од Земјата. Светлината ѝ е околу дванаесет пати посилна од онаа на нашето сонце. Има величина од 2,14. Денебола е променлива ѕвезда, што значи нејзината светлина варира многу малку во период од неколку часа.
Денебола е сина ѕвезда во опашката на лавот. Во астролошката литература често се скратува името на оваа ѕвезда, но така доаѓа до забуна со ѕвездата Денеб.
Црноврвна жолта пеперуга
Црноврвна жолта пеперуга (Euchloe penia) е пеперуга од семејството на пеперуги белци, од видот белци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Опис
Пеперугата е со среден раст. Распонот на крилјата на пеперугата е од 32 до 36 мм. Возразните единки на пеперугата се со зеленкасто-жолта боја. На врвовите на крилјата а горниот дел има црни нијанси. Долниот дел на крилјата е си слична нијанса како и горната, но нема црни нијанси.
Пеперугата има две генерации годишно. Возрасните единки летаат од април до јули. Пеперутката живее во суви и топли карпести предели.
Ларвите се хранат со растенијата: M. tessela и M. fruticulosa.
Цинизам
Цинизам е старогрчка филозофија која се појавила доцна во 5-тиот век пне и постепено опаѓала во популарност по 3-тиот век пне. Поимот потекнува од старогрчкиот збор kynikos - значејќи “како куче” и се користел како навреда за да ги понижи циниците за отфрлање на конвенционалниот начин на живеење во тој период.
Принципи и филозофија
За циниците, целта на животот е да се живее во доблест (евдајмонизам), целосно поврзани и во согласност со природата. За тоа да го постигнат, тие ги отфрлаат сите поседи, имот и желби за моќ, богатство или слава.
Тие исто го презентирале својот нихилистички начин на живеење јавно низ градовите и биле рамнодушни кон навредите кои биле насочени накај нив.
За нивен симбол го преземале кучето, а за нивен херој го преземале Херакле (или Херкулес). Тоа било главно поврзано со како бил претставен во старогрчката митологија, како и со еден од 12-те трудови - земањето на Кербер од подземјето.
Диоген
Диоген од Синопа, ученик на Антистен, е претставникот на цинизам во старогрчката филозофија. Водејки се од примерот на Хераклит, верувал дека преку акција требал да ги покаже ставовите во кој верувал, а не само теоретски преку говор. Поради оваа причина, тој имал карактеристочно специфичен стил на живот. Имено, живеел во големо керамичко буре на улица, поседувајќи ништо освен партали за облека.
Историска промена во значењето на поимот циник
Цинизам во модерен контекст претставува став на генерална недоверба на мотивите на други луѓе, недостаток на верба или надеж. Исто може да значи мотивираност од алчност, амбиција и материјализам (што драстично се разликува од оригиналното значење на поимот).
Градината на Синедрионот гробници
Градината на Синедрионот гробници јавен парк по име: "Синедрионот (судии во периодот храмот)". на гробници на Синедрионот се сместени во неколку гробни пештери низ градината. градината гробници се наоѓа во "Sanhedria маало" во Ерусалим.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Кривогаштани
Воведение на Пресвета Богородица — селска црква во прилепското село Кривогаштани, Македонија.
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото Кривогаштани.
Местоположба
Црквата е сместена во селото Кривогаштани, на патот за селото Пресил. Во близина на црквата се наоѓаат остатоци на стари гробови.
Историја
Црквата била подигната во 1990 година врз темели на стара црква, како што има потврдено за старото црквиште и Јован Трифуноски во своите истражувања на селото во 1952 година. Во внатрешноста на црквата, старата црква е обележана со темни керамички плочки. Црквата била осветена во 1996 година од страна на митрополитите Петар Преспанско-пелагониски и Стефан Брегалнички.
Архитектура
Црквата има еднокорабна градба, со полукружна апсида на источната страна.
Мишел Уелбек
Мишел Уелбек (Michel Houellebecq), вистинско име Мишел Тома, - француски писател, поет, есеист и романописец. Кон крајот на деведесеттите години е еден од најпреведуваните современи автори кои пишуваат на француски јазик. Освен по своите литературни активности, тој е познат и како пејач, режисер и актер, а во кинематографијата се прославува во 2014 година со двата филма: „Грабнувањето на Мишел Уелбек“ и „Блиско искуство со смртта“. Уелберк станал познат со романите „Ширење на полето на борба“ и особено со „Елементарни честички“. Со него и со следниот роман „Платформа“, Уелбек се смета за предвесник во француската литература, особено во описите на емотивната и сексуална беда на западноверопските жители во 1990-тите години. За романот „Мапата и просторот“, Уелбек ја добил Гонкуровата награда во 2010 година, откако претходно повеќепати бил номиниран за неа.
Животопис
Уелбек е роден во Сен-Пјер, на островот Реунион, како син на Рене Тома, планински водич, и на Луси Секалди, лекар-анестезиолог дипломирана на медицинскиот факултет во Алжир, двајцата комунистички активисти. Мајка му го фалсификувала датумот на раѓање во неговиот извод од книгата на родените како да е роден две години порано зашто сметала дека е многу надарен : значи, тој не е роден на 26 февруари 1956, како што стои во неговиот извод, туку на 26 февруари 1958, според неговата сопствена изјава. Многу бргу неговите родители го занемаруваат, и се разведуваат, а наскоро тој добива и полусестра. Тој го менува презимето по една посета на своите родители на Мон Сен-Мишел. По разводот на родителите, извесно време го гледаат бабата и дедото по мајка во Алжир, потоа преминува кај бабата по татко. (Анриета Тома родена Уелбек), комунистка, и тој, во знак на благодарност, го зема нејзиното моминско презиме.
Завршува гимназија во Мо, потоа посетува подготвителна настава за високи школи во гимназијата Шаптал во Париз каде што често добива ќотек и во 1975 година се запишува на Националниот агрономски институт Пари-Грињон. Тука формира литерарна ревија Карамазов за која пишува песни и почнува да го снима филмот Кристал на страдањето. Дипломира во 1978 година, станува инженер агроном со специјалност „природна средина и екологија“.
Потоа, се запишува на Високата национална школа Луј Лимјер, отсек „кинематографија“ (снимателство), но ја напушта во 1981 година, пред да дипломира. Во јули 1980 година, во Тресен се жени со Жасинта де ла Рош Сент-Андре, и во јуни 1981 година, во Париз, се раѓа неговиот прв син Етјен. Потоа, извесен период е невработен, се разведува од сопругата и запаѓа во депресија.
Во 1992 година, Мишел Уелбек ја добива наградата Тристан-Цара за својата збирка песни, Во потрага по среќата, издадена во 1991 година. Се запознава со Жилиета и Андре Дарл кои го канат младиот поет, кој има триесет и шест години и работи во Националното собрание и е речиси непознат, на фестивалот Мурална поезија, кој се одржува во замокот на Стјуартови во Обињи-сир-Нер. Жилиета Дарл се сеќава: „Забележав дека е посебна личност и веднаш го вброив Мишел во големите автори на 20 век. […] Мишел Уелбек почна да го критикува либерализмот. Градоначалникот на Обињи го повика за да го запознае тој чуден поет. […] За него веќе немаше слободна соба, требаше да спие во приколка. Минавме чудесни вечери. Мишел читаше песни од Арагон и плачеше. Утредента го одведовме во Сансер}}
Во 1998 година, неговиот опис на љубовните односи во Елементарни честички предизвикува полемика и тој е обвинет дека е женомрзец и дека го објективизира женското тело.
Во 2000 година, се повлекува во Ирска со својата втора жена Мари Пјер Готје; во 2002 година, се сели во Андалузија и се сместува во националниот парк Кабо де Гата-Нихар.
Не се гледа со мајка си од својата седумнаесетта година и во интервјуата изјавува дека е најверојатно умрена, но во 2008 година таа објавува книга Невина, во која буквално вели: „Син ми може да се зафркава со кого сака и како сака, немам што да додадам на тоа“.
Кон крајот на 2012 година, тој најавува дека се враќа во Франција. Во својот нов париски апартман, во едно интервју зборува за причините зошто се вратил: замореност од странските јазици. Одречува дека има некаков политички чин во неговото заминување од Ирска, но вели дека тоа може да се протолкува така „бидејќи тоа докажува дека нивото на наметнување не е доволно јако за да ги обесхрабри сите“.
Со најавата за објавување на збирката песни Конфигурација на последниот брег во април 2013 година, ја изразува својата волја да продолжи да пишува со следните зборови: „ животот не ме интересира доволно за да можам да се откажам од пишувањето“.
Во 2015 година ја добива наградата на Националната библиотека на Франција за целото свое творештво.
Хронологија на издадени дела
Двете први збирки песни, објавени во 1991 година, се незабележани. Но, веќе се зацртани темите на неговите идни дела: егзистенцијална осаменост, прикажување на либерализмот во делата дури и во поглед на интимата на поединецот. Неговите две следни збирки ќе бидат наградени со наградата (Тристан-Цара, во 1992 година, и со наградата Флор, во 1996 година ), но успехот ќе го стекне со прозата. Во 1994 година, неговиот прв роман, Ширење на полето на борба, е објавен од издавачката куќа Морис Надо откако го одбиле повеќе други издавачи. Со овој роман Уелбек станува предводник на една генерација писатели кои ја опишуваат емотивната беда на современиот човек. Романот доживува релативен успех (во споредба со 30000 примероци продадени по излегувањето на романот Елементарни честички, по четири години), но многу брзо тој станува „култен роман“. Делото е адаптирано за филм во Франција од Филип Арел во 1999 година, а за данската телевизија, од Јенс Албинус во 2002 година.
Во 1998 година, Елементарни честички, неговиот следен роман, дига голема медиумска врева што е делумно резултат на исклучувањето на авторот од Перпендикуларна ревија на која ѝ припаѓал, поради идејно несовпаѓање. Редакцискиот одбор на ревијата во Монд објавува трибина во која го напаѓа Уелбек поради неговите социјални и политички идеи. Полемиката добро ја користи издавачката куќа Фламарион која престанува да ја финансира спомнатата ревија. Перпендикуларна ревија престанува да излегува и Уелбек излегува од сенка.
На големо изненадување, Елементарни честички не ја добива Гонкуровата награда, доделена на Пол Констан за делото Исповед за исповед, роман што печатот ќе го критикува, а Уелбек ќе го оцени како „целосно промашување“. Елементарни честички ја добива ноемвриската награда, што му ја доделува жири во кое е Филип Солерс, спомнат во романот и избран од редакцијата на списанието Лир „за најдобра книга во 1998 година“. Уелбек ја дели Меѓународната литерарна награда ИМПАК, Даблин,во 2002 година за преводот на Елементарни честички со преведувачот Франк Вин.
Уелбек ги потпишува и зборовите за албумот Човечко присуство кој е близок на стилот на неговата поезија. Тој пее или, подобро, зборува во својот албум, исто така и го изведува на неколку концерти со групата A.С. Драгон.
Во 2004 година, Мишел Улбек преминува од старата издавачка куќа, Фламарион, во издавачката куќа Фајар, во рамките на групата Ашет ливр која припаѓа на моќното претпријатие Лагардер; Финансиските услови се невообичаени за француското издаваштво и затоа што му се овозможува следниот роман да биде пренесен и на филмско платно. По ова литерарно враќање 2005 година, со објавувањето на Можноста на еден остров, тој зафаќа голем дел од „културните страници“ на медиумите. Но, продажбата на книгата е помала од предвидената, значи, 300 000 продадени, наспроти предвидените 400 000 примероци. Во 2007 година, Уелбек работи на предпродукцијата на филмот ''Можноста на еден остров со ист наслов како и романот, потоа го режира филмот, главната улога му е доделена на Беноа Мажимел. По прикажувањето на филмот во 2008 година, филмот доживува финансиски и критички неуспех. Во 2008 година, Уелбек го објавува Јавни непријатели, серија писма разменети по електронска пошта со Бернар-Анри Леви.
Во 2010 година, кај Фламарион го објавува романот Мапата и просторот за кој ја добива Гонкуровата награда за 2010 година. Откако неколкупати не успева да ја добие оваа награда, Мишел Уелбек ќе изјави: „Сега кога ја добив наградата Гонкур, нема веќе да се прашувам дали следниот пат ќе ја добијам или не, притисокот ќе се намали, ќе бидам послободен, иако и досега бев мошне слободен.
Неговиот роман Покорување објавен на 7 јануари 2015 година во издавачката куќа Фламарион покажува една исламизирана Франција по политичката победа на исламот во Франција во 2022 година.
Уелбек му придава значење на своето есеистичко пишување. Соработувал во списанието Енрокуптибл, во Перпендикуларна ревија, во Работилница на романот, воНепосредно, како и во други меѓународни списанија.
Влијанија
Писателот се повикува на влијанието на разни автори или ги опишува во компаративните анализи. Со својата литерарна амбиција, својот дескриптивен и социолошки пристап, романите на Уелбек често се споредени од страна на специјалистите по литература со реалистичниот француски роман од 19 век (Флобер, Балзак, Стендал), а за научната страна на неговата научна анализа со (социо-биолошкиот или антрополошки дискурс) до натурализмот на Зола. Неговото дело често се споредува со делата на писателите од 20 век, поточно со Селин. Меѓу современите романописци, неговото дело се споредува понекогаш со делото на Американецот Елис (Американско психо), преку општественото влијание истакнато преку реакцијата на скандализираната публика и медиумите. Неговиот стил е интертекстуален, спојува повеќе дискурси, на пример, Балзак и Жорж Перек и авторот се повикува на тоа влијание
Од поетите најмногу се повикува на Бодлер, на пример за својата поетска транскрипција на модерноста, на урбаната поезија и на капитализмот, и на влијанието на Лотреамон преку употребата на научниот вокабулар.
Од филозофите се чувствува мислата на Артур Шопенхауер, на кого Уелбек се повикува како на свој духовен учител и кој со раскажувачот споделува ликови од романи со песимистичка метафизика, одвратност кон светот, револт кон желбата за живот (посебно кон сексуалната желба) и концептот на живот заснован врз страдања дури и смрт. « L'absence d'envie de vivre, hélas, ne suffit pas pour avoir envie de mourir.» — Платформа.
Либерализам, „ширење на полето на борба“
Трудот и економијата се значајни теми во делото на Уелбек. Лаанк забележува дека „неговата романескна психологија и социологија се јасно изградени на тој терен“. Авторот ја почнува својата размисла за либерализмот со Х. П. Ловкрафт. Против светот, против животот, каде што забележува: „Либералниот капитализам го рашири своето влијание врз свеста; заедно со него настапија меркантилизмот, публицитетот, апсурдниот и подбивен култ кон економската ефикасност, ексклузивниот и неумерен апетит кон материјалните богатства. И уште полошо, либерализмот се прошири од економското на сексуалното поле .“ — ''Х. П. Ловкрафт. Против светот, против животот''. Либерализацијата, сфатена како натпревар, ги преобразува некогаш неефикасните човечките односи во еден систем на оптимизација на човекот кон човек. Така, во Ширење на полето на борба, тој ја смета либерализацијата, и во економијата и во сексуалноста, за генератор на нерамноправноста. „Во совршено либералниот економски систем, некои луѓе натрупуваат големи богатства; други живуркаат без работа и во беда. Во целосно слободниот сексуален систем, некои имаат разновиден и возбудлив сексуален живот ; други се препуштени на мастурбацијата и на осаменоста .“ Во Платформа, авторот изнаоѓа синтеза во тие два либерализма преку проституцијата. Глобализирана преку имиграцијата и сексуалниот туризам, проституцијата се покорува на законите на пазарот преку чистата и совршена конкуренција, во која компаративните предности доаѓаат до израз. Мишел Уелбек го користи и отсуството на каузалност меѓу либерализацијата и благосостојбата. Либерализацијата ги изострува економијата и набавките и не придонесува за развивање на луѓето, туку за нивната индивидуализација. Некогаш социјализирана во семејството, преку религијата и постојаното работно место, поединецот сега е одговорен за еден живот што не го одбира сама. Без семеен капитал и без добар физички изглед, ликовите на Уелбек не успеваат да се социјализираат и го промашуваат животот. Често самите не успеваат психички да се контролираат. Тогаш, депресијата станува последица на лошо доживеаната либерализација. Во септември 2014 година, економистот Бернар Мари посветува едно свое дело на врските меѓу делото на Мишел Уелбек и на економскиот теоретичар (Алфред Маршал, Томас Роберт Малтус, Џон Мејнард Кејнс…) и тврди дека: „Ниеден друг писател освен него не успеал да го сфати економското зло што ја зафати нашата епоха“.
Човекот и животното
Дефиницијата на човекот и животното е централна тема во Уелбековото дело. Во повеќе романи, авторот прави паралела меѓу животинското во човечките односи и нивната привидна социјабилност. Луѓето се животни водени од своите инстинкти и идеали. Елементарни честички нуди многу споредби меѓу човечките и животинските заедници.
„Грубоста и доминацијата, кои постојат во животинските заедници, се изразуваат и кај шимпанзото (Pan troglodytes) со чинови на суровост кон послабото животно. Овој стремеж го достига врвот кај примитивните човечки заедници, а во развиените заедници кај детето и кај младиот адолесцент.“
Авторот зборува за повисок вид, создаден од човештвото, правејќи портрет на своите претходници.
„Тој болезлив и злобен вид, што одвај се разликува од мајмунот, во себе носи толку благородно вдахновение. Тој вид, измачен, спротивставен, индивидуалистички и кавгаџиски, што носи неограничен егоизам и понекогаш е способен за невидена експлозија на насилство, никогаш не престанува да верува во добрината и во љубовта.“
Дијалектиката на човекот и неговата анималност е релативно песимистичка во хуелбековото дело. Додека животното не страда од патологиите на човековата социјалбилност (себичност, страст), човечкото суштество не може да се лиши од своите грабливски инстинкти кои не се компатибилни со поставените вредности (љубов). Овој социјален дарвинизам е позасилен во сексуално слободните заедници.
„Како ретка појава, вештачка и задоцнета, љубовта може да процвета само во посебни ментални услови, што ретко се собираат заедно, поради сите точки кои се спротивставени на слободата на обичаите со што се одликува модерното време (…) Љубовта како способност да се објасни другиот пол преку едно сакано суштество, ретко опстојува во една година на сексуално лутање, никогаш во две.“
Религија
По објавувањето на Покорување, Бруно Вијарди, специјалист за Мишел Уелбек, истакнува дека „религиозното прашање е присутно од почетокот“ во делото на Мишел Уелбек: „Го прогонува можноста за исчезнување на религијата иако Уелбек не верува во Господ. Но, тврди дека ни едно општество не може да опстане без религија, зашто така ќе се самоубие, зашто освен семејството и религијата одговара на основната социолошка потреба, а тоа е да го поврзе луѓето и да даде смисла на нивното постоење. Оттаму, неговиот очај: идејата за големата празнина... Тоа е причината зошто тој толку многу се интересира за религиите без трансцендентиот Господ на кој Пјер Леру или Огист Конт толку се надевале во 19 век. Треба да се прочитаат Елементарни честички за да се согледа тоа и во извесни делови од Мапата и просторот. Не ги знам причините за одбојноста кон исламот, изгледа дека се лични, но повеќепати го потврдил непријателството за секој монотеизам. Од таа перспектива, исламот е најтрансцендентната религија. Колку повеќе луѓето си замислуваат дека Господ е апсолутен, толку неговиот закон е потирански. Оттаму, најверојатно, насловот Покорување. }}
Стил на пишување
Стилската специфичност на Уелбек е често истакнувана од коментаторите и од критичарите. Неговото пишување е опфатено од „отсуство на стил“ (види подолу), ја поздравија други критичари и писатели. Понекогаш назначен како „бел стил“ или „рамен стил“, оваа специфичност е опишана и разработена во многу студии.
Избор на стилот според авторот
„Јас никогаш не сум ги прифатил, без да дадам завет со срцето, техничките претераности од некој автор „формалист Минуи“ за да постигнам некаков безначаен резултат. За да бидам во игра, често си ја повторувам реченицата од Шопенхауер: ''„Првиот — и практично единствен — услов за добар стил, е да имаш што да кажеш.“ — Уелбек, „Така ги пишувам моите книги.“.
Првите концепции на авторот за стилот на пишување се појавуваат во неговиот есеј за Х.П. Ловкрафт (1991). Ако тука ја објаснува важноста на улогата на стилот во изразувањето на идејата, Уелбек подоцна постојано ќе потсетува на несериозноста на чисто формалното истражување. Тој го опишува и го анализира својот сопствен стил на следниот начин: „Изгледа некои ментални состојби ми се мошне специфични ; особено онаа што се толкува со најава смирувачки предлози кои предизвикуваат апсурдно дејство.“.
Стилот на Уелбек: синтакса и постапка
Меѓу одликите на ова пишување, авторите откриваат кратки реченици и сопоставеност на предлозите до едноставна структура (сопоставеност засилена со употреба на точка-запирка). Исто така, пишувањето е ограничено со метафори ; тие се ретки и доста слаби, на пример, се клише или општо место.
Стилот варира поради интертекстуалноста, на пример, кога Уелбек го пародира стилот на некој друг писател. Доминик Ноге забележува балзаковски црти во една реченица како: „А ако ефемерниот патник сака да се повика на своето паметење…“, потоа, камиовски во почетокот на реченицата „Присутен на смртта на некој тип, денес…“, или пак форми слични на Лотреамон во поетските описи на пејзажот.
Но, стилот обично е автономен, поврзан единствено со јазичниот регистер: Уелбек користи понекогаш литерарен регистер, во некои пасажи или мошне точно (термини, реченици, конјугации), по примерот на: „дали таа дваесет и пет години се придржуваше на режимот за слабеење со застрашувачка строгост та нејзината судбина не омекна“. Главно, писателот користи регистер на колоквијалниот француски јазик што Ногез го опишува како „оној на прозата од написите на научната вулгаризација“ често стремејќи се кон регистерот на говорниот јазик („цел оној штос“).
„Џеф Кунс станува од местото, со раце подадени напред со одушевен полет. Седнат наспроти него на кауч од бела кожа, делумно покриен со малку стуткана свила, Дамиен Хирст се чини како да сака да направи забелешка; лицето му е зацрвенето, мрачно. Двајцата носат црн костум — оној на Кунс со фини пруги — со бела кошула и црна вратоврска. Меѓу нив, на ниска маса стои кошничка со слатки, но ни едниот ни другиот не обрнува внимание на тоа ; Хирст пие Бадвајзер лајт. — Мапата и просторот, прв параграф.“ Според Ногез, стилот се одликува со „низа лексички и синтактички феномени“ кои го зајакнуваат прозаичниот став на нештата, или го покажуваат отсуството на емоција или депримираноста на раскажувачот, преку употребата на голем број литоти, описи и детали. Критичарите го забележуваат завршетокот на сложените параграфи со едноставна и банална реченица која, „наметнува извесна резигнација“ или среќна исполнетост.
„Не можеше да се сети на својата последна ерекција ; очекуваше бура“ — Елементарни честички. „Изговарам неколку реченици за скандинавските норми и за комутацијата на мрежите ; Шнабел во одбрана се стутка на столот; ќе побарам крем-карамел“ — Ширење….
Стилот се открива и по многу други постапки. Авторот редовно користи придавки (често негативни), и тоа на невообичаен или изненадувачки начин, за да укаже на наметливите, неизнијансирани и избрзани расудувања на раскажувачот или на ликови.
Ногез забележува и изобилство на лексички или граматички ознаки, употреба на многу адвербијални форми за да му се даде на исказот сомнителен карактер, за да се оправда со говор на вистината, поблизок на есејот или на социолошката студија на романот. Тој аспект можеби е зајакнат со користење на name dropping. „Не е комплицирано да се раскажува за човечките односи: тоа најчесто е нерешливо, но ретко е комплицирано.“ — Платформа.
Според Симон Сент Онж, сите постапки всушност имаат за цел да ги објаснат „несигурните јазични практики“.
За Роже Селестен, овој стилски избор е можеби продолжување на пишувањето што се квалификува како „неутрално“ или „објективно“ на егзистенцијалистичкиот роман и на новиот роман, или на амбициите на структурализмот еден „научен“ стил.
За други критичари, како Валтер Гудман, изборот на овој рамен стил има смисла затоа што е спротивставен на пишувањето од почетокот на 20 век, или ако го споредиме со стилот на Флобер или на Пруст „каде што метафората е суштинска, витална“. Со изборот на стилот, Уелбек можеби сака подобро да ја одрази нашата модерна епоха и современите текстуални практики.