cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Надреализам
Постмодернизмот и популарната култура
Вилијам С. Бароуз, главен член на бит-генерацијата и многу влијателен постмодерен романописец, ја разви, она што тој го нарекува „техника на сечкање“ со поранешниот надреалист Брион Гисин – во која шанса е навикнат да го диктира составот на текстот од зборови исецкани од други извори- однесувајќи се на тоа како „надреалистичка чучулига“ и признавање на неговиот долг кон техниките на Тристан Цара. Постмодерниот романописец Томас Пинчон кој, исто така, беше под влијание на Бит фикцијата, експериментираше уште од 1960-тите со надреалистичката идеја за изненадувачки јукстапозиции, и коментирајќи на „потребата за управување на оваа процедура со одреден степен на заштита и вештина“ тој додаде дека „секоја стара комбинација на детали нема да пројде“. Спајк Џонс помладиот, чии таткови оркестарски снимки имаа длабок и неизбришив ефект врз мене како дете, рече еднаш во едно интервју, „Една од работите што луѓето не ги разбираат за видот музиката на тато е дека кога ќе замениш си (нота) со истрел, мора да биде Си истрел или ќе звучи ужасно“. Многу други постмодерни писатели на белетристика се под директно влијание на надреализмот. Пол Остер, на пример, преведувал надреалистичка поезија и вели дека надреалистите се вистинско откритие за него. За работата на другите постмодернисти како Доналд Бартелм и Роберт Ковер, широката споредба со надреализмот е вообичаена.
Магичниот реализам, популарна техника мегу романописците од втората половина на 20 век, посебно меѓу латиноамериканските писатели, има некои очигледни сличности со надреализмот со својата јукстапозиција на нормалното и сонот, како во делата на Габриел Гарсија Маркез. Карлос фуентес беше инспириран од револуционерниот глас во надреалистичката поезија и укажува на инспирацијата што ја најдоа Бретон и Арто во неговата татковина, Мексико. Иако надреализмот имаше директно влијание врз магичниот реализам во раните фази, многу писатели и критичари од магичниот реализам, како што се Амарил Шанади и С.П. Гангули, признавајќи ги сличностите, ги цитираа многуте разлики во споредбата на надреализмот со магичниот реализам како што се интересот за психологија и артефактите од европската култура за кои тие тврдат дека не се присутни во магичниот реализам. Истакнат пример на писател од магичниот реализам кој укажува на надреализмот како рано влијание е Алехо Карпентиер кој исто така подоцна го критикуваше надреалистичкото разграничување помеѓу реално и нереално како не го претставува вистинското јужноамериканско искуство.
Точка на вриење
Топлината на испарување е енергија која е потребна за да се претвори одредено количевство на (a mol, kg, pound, etc.) на супстанца од течна форма во гас со даден притисок (често атмосферски притисок).
Надреализам
Постмодернизмот и популарната култура
Влијанието на надреализмот е присутно и во музиката. На пример, вториот албум на американската рок-група Jefferson Airplane се вика „Надреалистичка перница“ (англиски: Surrealistic Pillow).
Надреалистички групи
Надреалистичките поединци и групи се обидуваа да продолжат со надреализмот по смртта на Андре Бретон во 1996. Вистинската Надреалистичка група од Париз беше распуштена од членот Џан Шустер во 1969.
Точка на вриење
Заситеност на температурата и притисокот
Заситената течност содржи толку топлинска енергија колку што содржи без вриење (или обратно заситената пареа содржи мала топлинска енергија колку што може без кондензација).
Надреализам
Надреализмот и театарот
Надреалистичкиот театар и Артовиот „Театар на Суровоста“ беа инспирација за многу во групата на драматурзи кои критичарот Мартин Еслин ги нарече „Театар на апсурдот“ (во неговата книга под исто име од 1963). Иако не под организирано движење, Еслин ги групираше овие драматурзи заедно врз основа на некои сличности на тема и техника, Еслин тврдеше дека овие сличности можат можат да се проследат на влијание од надреалистите. Ежен Јонеско особено беше љубител на надреализмот, тврдејќи во еден момент дека Бретон беше еден од најважните мислители во историјата. Семјуел Бекет беше исто така љубител на надреалистите, дури и преведувал многу од поезијата на англиски. Други значајни драматурзи од групите на Еслин под поимот, како Артур Адамов и Фернандо Арабал беа во одреден момент членови на надреалистичката група.
Точка на вриење
Заситеност на температурата и притисокот
Заситена температура е точка на вриење. Заситената температура е температура за соодветниот заситен притисок на кој течноста врие и се претвора во гас. Течноста може да се каже дека е заситена со топлинска енергија. Било кој прилог на топлинска енергија резултира со фазен премин.
Ако притисикот во системот отанува константен (изобарен), пареата на заситена температура ќе почне да се кондензира во течна фаза како топлинска енергија (топлина) и ќе се отстрани. Слично на тоа, течноста на заситена температура и притисокот ќе вријат во нејзината пареа со дополнителна топлинска енергија.
Надреализам
Феминистички
Феминистите во минатото го критикуваа надреализмот, тврдејќи дека фундаментално тоа е машко движење и машко дружењеи покрај славните шени надреалисти како Леонора Керингтон (1917- 2011), Леонор Фини, Кеј Саг, Доротеја Танинг,Ремедиос Варо и Тојен. Феминистичките критичари веруваат дека тоа донесува архаични ставови кон жените, како обожавајќи ги симнолично преку стереотипи и сексистички норми. Жените често се создадени за да претставуваат повисоки вредности и се трансформираат во предмети на копнеж и мистерија. Пионер во феминистичката критика на надреализмот беше Хавиер Готје, чија книга ‘Надреализмот и сексуалноста’(1970) инспирираше понатамошна стипендија на маргинализацијата на жените во однос на „авангардата“. Оваа перспектива беше очекувана и критикувана како недоразбирање на поентата на надреализмот и одраз на претпоставките на поединецот, така за да можат критички да бидат доведени во прашање.
Точка на вриење
Заситеност на температурата и притисокот
Точката на вриење одговара на температурата на која парниот притисок на течноста е еднаков со приток  од околината која ја опкружува. Така, точката на вриење зависи од притисокот. Точките на вриење може да бидат објавени со одобрение на NIST, USA каде стандардниот притисок е од 101.325 kPa (или 1 atm), или стандардниот притисок од IUPAC од 100.000 kPa. На повисоки надморски висини, каде атмосферскиот притисок е многу помал, точката на вриење е исто така помала. Точката на вриење се зголемува со зголемување на притисокот до критичната точка, каде својствата на гасот и течноста стануваат идентични. Точката на вриење не може да биде над критичната точка. Слично на тоа, точката на вриење се намалува со намалување на притисокот, сè додека не се достигне тројната точка. Точката на вриење не може да се намали под тројната точка.
Надреализам
Фројдов
Фројд ја иницираше психоаналитичката критика за надреализмот со забелешка дека она што најмногу го заинтересирало за надреалистите не е нивното несвесно туку свесното. Неговото значење беше дека нагласените манифестации на и експериментите со психички автоматизам од страна на надреалистите како ослободување на несвесното, се високо структурирани од активноста на егото, слична со активностите на соновната цензура во соновите и затоа е во принцип грешка да се однесува кон надреалистичките песни и други уметнички дела како на директни манифестации на несвесното, кога всушност тие се силно оформени и обработени од егото. Во тој поглед, надреалистите можеби создаваат големи дела, но тие се производ на свесното, не на несвесниот ум и тие се измамија самите себеси во однос на тоа што го правеа со несвесното. По психоаналитичко правило, несвесното не се искажува само автоматски, туку само може да се открие преку анализа на отпор и пренос во психоаналитичкиот процес.
Точка на вриење
Заситеност на температурата и притисокот
Заситениот притисок е притисок за соодветна заситена температура на која течноста врие до пареа. Заситениот притисок и температура имаат директна врскаː како притисокот се зголемува така ќе се зголемува и температурата.
Ако температурата во системот останува константа (изотермалниот систем), пареата на заситениот притисок и температура ќе почната да ја кондензираат во течност со што притисокот ќе се зголемува. Слично, течноста на заситен притисок и температура ќе се стреми да трепери неговата парна фаза со што се намалува притисокот во системот.
Има два договори во поглед на стандарната точка на вриење на водата. Нормална точка на вриење е 99.97 °C (211.9 °F) на притисок од 1 atm (односно, 101.325 kPa). IUPAC препорачува стандардна точка на вриење на водата на стандарден притисок од 100 kPa (1 bar) да е 99.61 °C (211.3 °F). За споредба, на врвот на Монт Еверест на 8,848 m (29,029 ft) височина, притисокот е околу 34 kPa (255 Torr) и точка на вриење на водата е 71 °C (160 °F). Целзијусовата температурна скала до 1954 беше дефинирана со две точки - 0 °C дефинирана од точката на замрзнување на водата и 100 °C дефинирана од точката на вриење на водата на стандарден атмосферски притисок.
Релацијата помеѓу нормална точка на вриење и парниот притисок на течностите
Што е повисок парниот притисок на течноста на дадена температура, толку е помала нормалната точка на вриење (односно, точката на вриење на атмосферскиот притисок) на течноста.
Дијаграмот на парниот притисок од десно има графи од парни притисоци наспроти температурите за различни течности. Како што може да видиме во дијаграмот, течностите со најголеми парни притисоци имаат најниски точки на вриење.
За пример, на било која дадена температура, метил хлоридот има најголем парен притисок од било кој од течносите во графикот. Исто така има и најмала точка на вриење (−24.2 °C), каде што парниот притисок од метил хлорид (сината линија) се сече со хоризонталната линија на притисокот од една атмосфера (atm) на апсолутен парен притисок.
Особини на елементите
Елементот со најниска точка на вриење е хелиумот. Двете точките на вриење на рениумот и волфрамот преминуваат 5000 K на стандарден притисок; затоа што е тешко да се измерат екстремните температури прецизно, и двата елементи биле наведени дека имаат повисока точка на вриење.
Нечистотии и соединенија
Во претходните делови, беа опфатени точките на вриење кај чисти соединенија. Парниот притисок и точките на вриење на супстанците можат да бидат погодени од пристувство на растворени нечистотии (раствори) или некои други измешани соединенија, степенот на ефектот зависи од  концентрацијата на нечистотии и соединенија. Присуството на не спарливи нечистотии како солите или нестабилните соедниненија, далеку е помал од главната компонента на соединението и ја намалува моларната фракција и нестабилноста на растворот, а со тоа се зголемува нормална точка на вриење пропорционално на концентрацијата на растворени материи. Овој ефект е наречен висина на точката на вриење. Како пример, солената вода врие на повисока температура отколку чистата вода.
Во други мешани соединенија (компоненти), може да има две или повеќе компоненти со различна нестабилност, и секоја ќе има своја чиста компонента со точка на вриење на било кој даден притисок. Присуството на други испарливи компоненти во смесите, влијае врз парниот притисок и точката на вриење и точката на росење на сите компоненти во смесата. Точка на росење е температура на која пареата се кондензира во течност.Исто така, на било која температура, составот на пареата е различен од составот на течноста во повеќето случаи. Со цел да се илустрираат овие ефекти помеѓу испарливите компоненти во смесата, се употребува дијаграмот за точки на вриење. Дестилација е процес на вриење и кондензирање која нуди надминување на разликите во составот на течноста и парниот притисок.
Милош Јосимов
Милош Јосимов (27 септември 1984) е српски професионален фудбалер кој игра како дефанзивец за Раднички Сремска Митровица.
Кариера
Во јуни 2013 година, Јосимов се преселил во странство и потпишал со словачкиот клуб Слован Братислава, двегодишен договор со опција за продолжување. Тој го направил своето натпреварувачко деби во ремито 1-1 во лигата на домашен терен против Дунајска Стреда на 12 јули. Слован ја освоил шампионската титула со Јосимов на 16 од 33 натпревари. Во летото 2014 година, Јосимов бил деградиран во резервите.
Во 2017 година, Јосимов се преселил во Финска и се приклучи на тимот на Иконен КПВ, помагајќи им да се унапредат во првата лига во 2018 година.
Ослободување на Скопје (филм)
Ослободување на Скопје — македонски филм, во режија на Раде Шербеџија.
Екипа
Глумечка екипа
За филмот
Филмот започнал да се снима на 1 октомври 2014 година во Велес, а продолжил да се снима во Битола и во Скопје. Филмот го продуцирале „Партизанс“ од Македонија, „Лијени филм“ од Хрватска и „АРТ Филмс“ од Финска. Филмот бил поддржан од Агенцијата за филм на Македонија со 1.250.000 евра, а европскиот фонд „Еуримаж“ доделил 15 отсто од буџетот, односно околу 316.000 евра.
Во септември 2016 година, Друштвото на филмските работници на Македонија го кандидирало филмот за наградата „Оскар“ за најдобар филм од неанглиското говорно подрачје. Во текот на истиот месец, филмот започнал да се прикажува во кино-салите, а официјалната премиера ја имал на 1 октомври, во киното „Милениум“ во Скопје.
Науканско јупички јазик
Науканско јупичкиот јазик или науканско сибирскиот јупички јазик е критички загрозен ескимски јазик од, зборуван од околу 70 лица Науканци (нывуӄаӷмит) на полуостровот Чукотка. Тој е еден од четирите јипички јазици, заедно со средно сибирскиот јупички, средноалјаскиот јупички и тихоокеанско заливскиот јупички јазик.
Јазично, тој е во средина помеѓу средно сибирскиот јупички и средноалјаскиот јупички.
Морфологија
Графиконски пример за предметен падеж : Неприсвојните завршетоци на табелата може да предизвикаат завршното "слабо" р на основата, да испадне со компензаторната гемитација во Ину. Почетното м го отсликува единствениот релативен белег. Облиците со почетно н (к или т) се комбинираат за да се создаде присвоен предмет со соодветните завршетоци апсолутивот во трето лице, но со варијанти на завршетоците на релативот за другите лица.
Во праескимскиот јазик, н (ŋ) честопати се спушта со морфеми, освен кога веднаш до е (ə) исто така се спушта под веларно спуштање на продуктив (спуштањето на и (ɣ), р (ʀ) и н (ŋ) помеѓу единечните самогласки), а „ана“ оди во „ии“ во тезно поле.
Српски патријарх Варнава
Неговото полно име и титула биле ''Неговата Светост Архиепископот пеќки, Митрополитот Белградско-Карловачки и Српскиот патријарх г. Варнава''.
Биографија
Од Петроград, во втората половина на 1905 година, јеромонахот Варнава на руски трошок отпатувал во Истанбул за да се запише на Богословијата во Халки. Ја прифатил должноста свештеник во српската амбасада. Во тоа време пишувал во „Цариградски весник“, единственото списание на српски јазик во Турската империја, раководел со српското училиште и соработувал со Цариградската патријаршија во 1910 година.
Епископ
За време на управата на митрополитот велешко-дебарски, Партениј Галас (1907-1913), кој често отсуствувал од епархијата поради синодалните работи во Цариград, словенското население на епархијата, со помош на Кралството Србија, управувало за да добие архимандритот Варнава Росиќ ја поставиле службата за помошен епископ во оваа епархија, со звање: епископ Главинички. Епископот Варнава бил ракоположен на 10 април 1910 година во патријаршиската црква Свети Великомаченик Георгиј во Константинопол.
За време на турското владеење во Стара Србија, епископот Варнава се здобил со посебни заслуги во будењето и зајакнувањето на српската национална свест во борбата против бугарската и грчката пропаганда. По завршувањето на Балканските војни и ослободувањето на Јужна Србија, кога митрополитот велешко-дебарски патренски, конечно, бил преместен во друга епархија, а владиката Варнава ја презема целосната управа над Велешко-дебарската епархија. Поради заминувањето на грчките и егзархиските епископи (1913 год.), Варнава раководел и со Битолската епархија, како и со делови од Струмичката, Пољанско-вардарската и Преспанско-Охридската епархија, каде што ја организирал целата српска црква во јужните делови на проширената држава. Во Првата светска војна морал да ја напушти Јужна Србија, каде заедно со српскиот народ и војска ја преминал Албанија на Крф.
По војната, по барање на српската влада, заминал во Русија, во дипломатска мисија. Кога во 1920 г. Основана е обединета Српска патријаршија, а на 17 ноември 1920 година Варнава бил избран за митрополит скопски. За патријарх на Српската православна црква бил избран на 12 април 1930 година.
Српски патријарх
Варнава Росиќ станал епископ на 30 години, митрополит на 40 години, а патријарх на 50 години. Поглавар на Српската православна црква бил само седум години, од 1930 до 1937 година.
Кралот Александар I Караѓорѓевиќ изгледа не знаел за неговите зборови: „Не сум доволно послушен за да бидам командант“, па верувал дека во Варнава добил послушен патријарх, кој црквата ќе ја направи сервилен слуга на државата. Наместо тоа, Варнава ја организирал СПЦ на современ начин од поделената СПЦ на шест различни законодавни, административни, финансиски и хиерархиски области, новиот црковен устав и строги правила и успеал да ја одвои од државата. При таа реорганизација биле формирани две нови епархии, Загреб и Мукачев, така што вкупно 27 епархии станале дел од Српската црква, со викарна епархија Скадар во Албанија.
Во негово време се активирал црковниот живот, па започнала изградбата на многу храмови, па со негова иницијатива започнала изградбата на црквата Свети Сава на Врачар во Белград (најголемата православна црква во употреба во светот). Тој изградил и нова зграда на местото на старата белградска митрополија за потребите на Архиепископијата (зградата на денешната Патријаршија во непосредна близина на Соборниот храм), како и манастирот Ваведење на Сењак.
Варнаба живеел во тешки и неизвесни времиња кога нацистите дојдоа на власт во Германија, атентатот на кралот Александар и Шпанската граѓанска војна. Тој се покажал како непоколеблив и цврст, особено при обидот да се создаде конкордат меѓу Ватикан и Кралството Југославија. Тој бил категоричен, не затоа што начелно бил против конкордатот, туку затоа што верувал дека договорот ги фаворизира католичката и исламската религија на сметка на другите верски заедници во Југославија.
Починал ненадејно и мистериозно на 57-годишна возраст во Белград, на 23 јули 1937 година, во времето на гласањето на споменатиот конкордат во Собранието на Југославија, кој иако бил изгласан со мнозинство гласови, никогаш не стапил во сила. Патријархот Варнава бил привремено погребан во црквата Свети Сава во Врачар. До денес, мислењето дека бил отруен токму поради неговиот непомирлив однос околу конкордатот не е потврдено или побиено.
Делфа Иваниќ за изборот на Варнава за патријарх
Делфа го прашала својот домашен пријател Воислав Маринковиќ, тогашен министер за надворешни работи во владата на Петар Живковиќ, зошто е избран за патријарх Варнава, митрополит скопски. Таа прашаа и зошто не се избрани многу подобри кандидати, како што се владиката г. Георгије Летиќ, Николај Велимировиќ или владиката Јосиф. Таа добила одговор дека одговорните фактори не можат да најдат посоодветна личност во овие околности, имајќи ги предвид посебните потреби на СПЦ. Не можеше Летиќ, зошто не можел да ги поднесе интригите и озборувањата на свештениците на својот брат, ниту владиката Николај, кој со својот живот и дело бил повеќе на небото отколку на земјата, поголем говорник и црковен поет отколку вистински црковен пратеник и организатор. Ниту владиката Јосиф не бил погоден, кој како четник се борел со пушка во рака и ги убивал своите противници во битка. Во тие прилики тоа им бил единствениот избор. Варнава бил избран поради неговата силна рака и организациона способност да воведе ред, ред и дисциплина во српската црква во време кога возраста, болеста и сенилноста на блажениот патријарх Димитриј направија недоволен ред и дисциплина. Се верувало дека митрополитот Варнава ќе може, повеќе од кој било друг, најдобро да ја задоволи оваа итна потреба на српската црква, бидејќи требало да се подготви Уставот на Српската православна црква.
Уривање на родната куќа (2019)
Иако патријархот Варнава бил еден од најпознатите архиереи во современата историја на Српската православна црква, надлежните црковни власти не успеале да го купат неговото родно место во приватна сопственост во Плевља и да го претворат во спомен дом посветен на споменот на починатиот српски патријарх., кој уживал голема репутација во родниот град. Бидејќи куќата останала обичен предмет, оставен на забот на времето, никогаш не се нашла под соодветна заштита, па во пролетта 2019 година се  урнала. Овој чин предизвикал незадоволство во српската јавност, но и бројни реакции од српските организации кои упатиле остри критики до надлежните општински и државни органи.
Правопис на холандскиот јазик
Правописот на холандскиот јазик се служи со латиницата во согласност со системот кој се има развиено за потребите на холандскиот јазик. Оваа статија го разработува современиот правописен систем, и го проследува развојот на холандскиот правопис во неговиот напредок од средниот век па сè до последните две столетија, со честите владини одредби за подобрување и упростување на системот.
Основни графеми
Ова е список на основните графеми во холандскиот јазик, со нивната звучност по МФА и транскрипција на македонски. Во некои случаи истата буква звучи (се изговара) различно кога стои на почетокот и на крајот од слогот.
Двојни самогласки и согласки
Бидејќи холандскиот има многу повеќе самогласки од латиницата, тие се бележат по пат на сложен систем на единечни и двојни самогласки и согласки. Една иста буква се користи за бележење на пар самогласки кои се меѓусебно блиски во самогласниот простор на МФА. Зависно од конкретната фонолошка расправа, членовите на секој пар добиваат разни називи: остра/тапа, јасна/темна, слободна/врзана, напрегната/лабава, отворена/затворена, долга/кратка. Иако должината на звуците во холандскиот со себе обично не носи фонемско значење, многу говорници изговараат еден од гласовите од секој пар како малку подолг, па така поимот долга/кратка по традиција се однесува на правописниот систем, иако некои од другите показатели можеби се поточни.
Олендорф
Олендорф (Ollendorf) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Мал александар
Мал александар — друштвена тропска птица од родот на прстенестите папагали (Psittacula) со многу голем ареал во Африка и Азија. Го носи името на кралот Александар III Македонски, за кој се смета дека ги довел птиците од овој род во Средоземјето од Пенџаб како подароци за аристократијата и дипломатите. Оваа птица може да се види во Зоолошката градина во Скопје.
Птицата се одликува со полов диморфизам. Возрасниот мажјак има црвен или црн прстен на вратот, додека пак женките и младенците од двата пола немаат прстн или пак имаат сенчест светлосив до темносив прстен. Индискиот подвид е просечно долг 40 см, заклучно со опашните пердуви, кои се мошне долги во однос на телото. Секое крило е долго 15–17,5 см. Во природната средина, по поведение се мошне гласни, со карактеристично крекаво огласување и зелена боја. По исхрана се растителнојадни, а по местото на живеење се непреселни.
Ова е еден од малкуте видови папагали кои се имаат успешно прилагодено на живот во пореметени живеалишта, одолевајќи им на урбанизацијата и обесшумувањето. Бидејќи видот уште многу одамна ужива популарност како миленик, денес постојат во разни градови во светот постојат колонии зачнати од избегани единки. Бројноста на малиот александар сè повеќе се зголемува, и затоа го носи статусот „најмала загриженост“ (LC) според МСЗП, доделен во 2012 г. Од друга страна, во некои делови од матичниот ареал, овие птици имаат намалена бројност поради заловувањето за чување како миленици и судирот со земјоделците, кои ги сметаат за штетници.
Научниот назив на птицата е даден во чест на австрискиот природонаучник Вилхелм Хајнрих Крамер (†1765).
Опис
Малиот александар е полово диморфен. Возрасниот мажјак носи црвено-црн прстен на вратот, а женката и незрелите птици од двата пола или не покажуваат прстени на вратот, или прикажуваат прстени на вратот од бледо до темносива боја, како во сенка. Двата пола имаат карактеристична зелена боја во дивината, а одвоените вратни врати имаат повеќе мутации во боја кои се тиркизни, маслинови, бели, сини, виолетови, сиви и жолти. Малите александри имаат должина во просек 40 см, вклучувајќи ги и пердувите на опашката, голем дел од нивната вкупна должина. Нивната просечна должина на едното крило е околу 15 до 17,5 см. Во дивината, ова е бучен вид со непогрешлив повик за макарење. Заробените единки може да бидат научени да зборуваат. Тие се тревојади и непреселнички видови.
Распространетост
Од 19-тиот век, малиот александар успешно колонизирал многу други земји. Се размножува северно од кој било друг вид папагал. Се етаблира во голем обем во Германија, Франција, Белгија, Холандија, Италија и особено Обединетото Кралство.
Исхрана
Во дивина, малиот папагал обично се храни со пупки, плодови, зеленчук, оревести плодови, бобинки и семки. Кога немаат храна при рака, патуваат во јата по неколку километри и навалуваат на насади и овоштарници, предизвикувајќи големи штети.
Во Индија птицата се храни со житарки, а зиме и со гулабов грашок. Во Египет, напролет јадат дудинки а во летото јадат урми и се гнездат на палмините дрва. Се хранат и на сончогледови и пченкарни полиња.
Во заробеништво, малите александри ќе земат голема разновидност на храна и може да се хранат со голем број овошја, зеленчук, семиња, па дури и со мали количини варено месо за белковини. Треба да се избегнуваат масла, сол, чоколадо, алкохол и други конзерванси.
Размножување
Во северозападна Индија, индискиот мал александар се пари од септември до декември. Немаат доживотни партнери, туку се парат со различни единки секоја сезона. Во студениот дел од годината одбираат места за гнездење и го бранат леглото други птици што сакаат да им го земат. За да произведе јајца, женката ги добива потребните хранливи состојки хранејќи се со зимските посеви на грашок. Грижата за младите трае од април до јуни, а пилињата се оспособуваат за лет пред да дојдат монсуните.
Одгледување
Малиот александар веќе многу векови ужива популарност како домашен миленик. Старите Македонци и Грци го одгледувале индискиот подвид P. krameri manillensis, а Римјаните го чувале африканскиот подвид P. krameri krameri. Во поново време, одгледувачите имаат добиено мошне широк спектар на бои.
Подражавање
Двата пола умеат да подражаваат човечкиот говор, слушајќи ги луѓето околу нив и повторувајќи го она што го кажале. Некои птичари се занимаваат со одгледување и учење птиците на различни зборови уште од пилиња.
Расправа за светата тајна
Опис
На сликата, Рафаел создал сцена која се протега и на небото и на земјата. Горе, Христос е опкружен со ореол, опкружен со Пресвета Богородица и Јован Крстител десно и лево (аранжман познат како дејзис). Други разни библиски лица како што се Петар (многу лево, држи клучеви), Адам ( многу лево, разголени гради), Јован Евангелист (лево, пишува), крал Давид (лево, држи лира), Свети Лоренс (лево, облечен во виолетово), Јуда Макавеј (десно, облечен во златен оклоп), Стефан (десно, облечен во зелено), Мојсеј (десно, ги држи Десетте заповеди), Јаков Постариот (десно, облечен во бело), Авраам (десно, држи нож ), а Павле (десно, држи книга и меч) се на страните. Господ Отецот седи над сите нив во златната светлина на небото и обожуван од ангелите, благословува со десната рака и ја држи Земјата во левата. Под Христовите стапала е Светиот Дух во типичен облик на гулаб, на чии страни се книгите од четирите евангелија што ги држат отворени пути.
Подолу, на олтарот седи чудовиштето. На работ на олтарот пишува: „Јулиј II Понт. Макс." Олтарот е опкружен со историски теолози кои расправаат за транссупстанцијација (Христово присуство во евхаристијата). Меѓу нив се првичните четворица доктори на црквата (идентификувани со нивните имиња впишани во нивните ореоли), со папата Григориј I и Јероним седнати лево од олтарот и Августин и Амвросиј десно, заедно со папата Јулиј II, папата Сикст IV, Савонарола и Данте Алигиери. Папата Сикст IV е папата облечен во златно на дното на сликата. Директно зад Сикст е Данте, облечен во црвено и носи лаворов венец (симбол на неговата големина како поет). Петти од десно, стои Свети Тома Аквински. Ќелавата фигура која чита книга во левиот агол е менторот на Рафаел и ренесансен архитект Браманте, а брадестата фигура на десната страна облечена во портокалова и сина облека е Аристотел. Монахот на крајната лева страна е Фра Анџелико. Во позадина лево се гради црква, претставник на Католичката црква.
Васил Хаџиманов
Васил Хаџиманов е име и презиме со кое се поврзуваат две личности:
Стара џамија (Чегране)
Стара џамија (Чегране) — една од трите селски џамии во селото Чегране, во Општина Гостивар, Македонија.
Илва Лоф
Илва Лоф (родена на 28 февруари 1958 година) е шведска глумица која се има појавено во голем број филмови и телевизиски емисии.
Сада (Галиција)
Сада — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 27.68 жит./км2, население од 12,867 жители (2004) и густина од 	464.85 жит./км2.
Нанина де Медичи
Нанина де Медичи (родена на во  - починала на  во ) била ќерка на Пјеро ди Козимо де Медичи и Лукреција Торнабони.
Бекирова Чешма (Дреново)
Бекирова Чешма  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Дреново.
Наоѓалиштето претставува некропола од доцната антика.
Во реонот на наоѓалиштето Врано Брдо, што се наоѓа на 800 м од селото се откриени гробови градени од камени плочи - тип циста.
Козимо де Медичи
Козимо Џовани де Медичи (Cosimo di Giovanni de' Medici; во  -  ) — прв владетел од династијата Медичи која владеела со Фиренца во поголемиот дел од ренесансата.
Козимо го наследил своето богатство од својот татко Џовани ди Бичи кој бил банкар. Козимо речиси незабележано и без потреси ја претворил Фиренската република во монархија. Тој успеал да создаде силна партија, која наскоро започнала битка со аристократската партија на Алибите. Во почетокот тој доживеал пораз. Во 1433 година бил уапсен каде со поткуп успеал да не биде убиен и бил испратен во Павија а потоа и во Венеција. Уште во следната година неговата партија победила и Козимо се вратил во Фиренца застанувајќи на чело на републиката. Во политичкиот живот Козимо се трудел да воспостави мир во Северна Италија, преку создавање на рамнотежа на силите помеѓу Фиренца, Венеција и Пелимо и сакал да ја намали интервенцијата на надворешните сили (особено Франција и Светото Римско Царство).
Козимо ја добил славата на заштитник на културата и уметноста. Во 1439 година Козимо Медичи ги испратил своите агенти во светот да најдат древни ракописи и во 1444 тој ја отворил првата јавна библиотека Сан Марко. Ова било револуционерен за своето време чекор, бидејќи дотогаш само црквата ја имала улогата да распространува знаење. По негово наредба биле направени и многу преводи. Козимо Медичи наредил на Фиренскиот универзитет да се учи грчки јазик. Така ова место станало првото место после 700 години каде се изучувал грчки јазик. Тој создал и академија за изучување на учењата на Платон и Питагора. Тој го ангажирал младиот Микелоцо Микелоци да го изгради Палацо Медичи Рикарди.
По неговата смрт во 1464, Козимо бил наследен од својот син Пјеро ди Козимо де Медичи, татко на Лоренцо де Медичи (Лоренцо Убавиот). Неговата гробница е во базилика Сан Лоренцо во Фиренца.
Гоце Междуречки
Животопис
Гоце Толев е роден во кукушкото село Междурек, денес Мелисургио, Грција во 1877 или 1877 година. Се занимавал со трговија. Во редовите на ВМОРО бил внесен од страна на Христо Чернопеев по 1901 година.
Учествувал во Илинденското востание. Во 1903 година бил четник кај војводата Крсто Асенов, а потоа околу три месеци и во четата на Атанас Јовев во Струмичко. На 20 мај 1905 година тргнал од пограничниот пункт на Организацијата во Ќустендил кон Македонија (за Скопско) со четата на војводата Богдан Ацев. Една година бил помошник на војводата Крсто Лазаров во Кумановско. Во 1906 година го придружавал Даме Груев во обиколките низ Македонија. Во 1907 година бил во четата на Кимон Георгиев, а подоцна станал околиски војвода во Кукушко.
Неговите потомци живеат во Софија, Бугарија, каде се активни политичари. Починал на 18 април 1941 година во Горна Џумаја, Пиринска Македонија.
Мехомија
Мехомија (од 1925 г. офиц. Разлог, Разлог) — град во Општина Мехомија (Општина Разлог) во Пиринска Македонија, денес Благоевградска област, југозападна Бугарија, недалеку од градот Банско.
Градот го добил новото име по традиционалната котлина и географска област Разлог (Разлошко), во која е сместен.
Географија
Градот се наоѓа во центарот на Разлошката Котлина, помеѓу три планини - Рила, Пирин и Родопи. Оддалечен е само 6 километри северно од соседниот град Банско и 13 километри од Добриниште.
Разлошката Котлина е оградена од јужните ограноци на Рила и северните падини на Пирин, додека источна граница претставува реката Места. Котлината е релативно висока со просечна надморска височина од 800 метри.
Историја
На 7 километри од денешниот град, во месноста Бетоловото, се откриени остатоци од црква од V век. Остатоци од друга ранохристијанска црква од V-VI век се наоѓаат во месноста Катарино, а во близина од неа има остатоци од поранешно паганско светилиште.
За првпат името Разлог во пишаните извори се споменува во 1019 година, во грамота на византискиот цар Василиј II, како дел од Ќустендилската епархија.
Во XIX век Мехомија е мешано христијанско-мулиманско село во Неврокопската каза на Отоманското Царство.
Кон крајот на XIX век Мехомија е центар на посебна каза во рамките на Серскиот санџак.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мехомија живееле 4.970 жители, од кои 3.200 Македонци христијани, 1.460 Македонци муслимани, 200 Роми, 80 Турци и 30 Власи.
Во 1896 година Гоце Делчев основа комитет на ВМОРО во Мехомија. За време на Илинденското востание во градот започнуваат востанички дејствија. Турскиот аскер и башибозук го напаѓаат градот при што убиваат околу 45 луѓе и опожаруваат околу 200 куќи. Дел од населението пребегува во кнежевството Бугарија. Според податоците на Неврокопската митрополија во 1907 година во градот имало 3.235 жители, Македонци христијани.
Демографија
Според пописот од 2011 година, во Мехомија живееле 11.960 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: Во градот и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари. Во пописот од 1956 година, кога имало можност за самоопределување на македонски народ, вкупно 45,18 % од населението во Разлошката околија се декларирале како Македонци.
На табелата е прикажан бројот на населението во Мехомија за периодот 1934-2011:
Грета Воксен
Грета Ана Марија Воксен била првата жена градежен инженер во Шведска која дипломирала на Kungliga Tekniska högskolan (KTH) (Кралскиот институт за технологија) во 1928 година.
Раниот живот
Грета Ана Марија Вестберг е родена на 12 јули 1902 година во Данска. Нејзиниот татко Нилс Вестберг бил инженер и соработник на шведскиот индустријалец Густаф Дален.
Образование
Грета Вестберг го завршила своето средно образование во 1920 година и го положила Studentexamen, приемен испит на универзитетот за оние кои го напуштаат училиштето во Шведска.
Таа потоа започнала да работи во Vattenfallsstyrelsen, шведска мултинационална компанија за електрична енергија во сопственост на Владата на Шведска. По завршувањето на краток основен курс по електротехника на работа, таа се заинтересирала да студира инженерство. Нејзините тројца браќа студирале на Кунглига Текниска хогсколан.
Kungliga Tekniska högskolan (Кралскиот институт за технологија) ги отворил вратите за студентки во 1921 година, а Брита Снелман била првата жена што ја искористила оваа можност во истата година, студирајќи архитектура. Грета Вестберг била првата жена во Шведска која започнала магистерски студии по инженерство кога влегла во одделот за електротехника на KTH во 1924 година. Таа го добила прекарот „Електрична девојка“. ( Вера Сандберг ), која дипломирала на Технолошкиот универзитет Чалмерс во 1917 година со диплома, се смета за првата жена инженер во Шведска. Курсевите на Чалмерс во тоа време биле пократки од оние во KTH, и траеле до 1937 година пред Чалмерс да стане технички колеџ и да и биде дозволено да издава магистерски дипломи). Брита Снелман дипломирала во 1924 година, истата година кога Вестберг ги започнала студиите, што значело дека Вестберг била единствената жена технолог во целиот KTH за дел од нејзиното време таму. За време на нејзиното дипломирање, таа ја формирала Kvinnliga Teknologföreningen, Здружението на жени технолози, со уште две жени технолози, кои ги започнале своите курсеви подоцна, едната студира Архитектура, а другата хемија. Дипломирала на Кралскиот институт за технологија во Kungliga Tekniska högskolan (KTH) во 1928 година.
Кариера
По дипломирањето, Грета Воксен брзо се вработила во Elektricitetverksföreningen, шведската енергетска компанија каде што работела со оперативни статистики нешто повеќе од една година. Се омажила во 1929 година и морала да поднесе оставка за да ги воспитува своите деца. Откако нејзините деца пораснале, таа се вратила на работа во 1954 година како учителка по математика, физика и хемија.
Личен живот
Грета Вестберг се омажила за машинскиот инженер Рагнар Воксен во 1929 година. Тој, исто така, дипломирал инженерство во 1928 година, а подоцна (1943–1964) станал ректор на КТХ. Уште во 1927 година, парот го уредувал и објавил Föreläsningar i läran om hissoch transportanordningar, збирка Предавања во Доктрината за лифтови и транспортни уреди. Имале пет деца, Ива, Харалд, Ана, Герда и Густав.
Грета Воксен починала на 9 мај 1993 година во Лидинго.
Комеморација
Соба е именувана по Грета Воксен во Kungliga Tekniska högskolan.
Габриел Солис
Габриел Солис (Gabriel Solis) е измислен лик и еден главните ликови од телевизиската серија на ABC, Очајни Домаќинки. Ликот е толкуван од глумицата Ева Лонгорија, а создаден е од Марк Чери.
Прва сезона
Фамилијата Солис се од мексиканскиот град Гвадалахара. Габриел, е модел во своите доцни 20-ти години, омажена со Карлос Солис, за љубов, но пронашла задоволство во Џон Роланд, нејзиниот тинејџер градинар. Аферата на Габриел со Џон е готова кога се појавува сомнителната мајка на Карлос, Хуанита, која пристигнала во ненајавена посета. Хуанита дознава дека Габриел го мами Карлос со Џон, но ја удира автомобил возен од Ендрју Ван де Камп (кој бил пијан) што конечно довело до нејзина смрт. Габриел и признава на мајката на Џон, Хелен, која погрешно сфаќа дека Џон спиел со Сузан Мајер. На крајот од сезоната, Габриел дознава дека е трудна, но го уценува Карлос поради пилулите кои Карлос и ги заменувал со шеќерни пилули.
Втора сезона
На почетокот на втората сезона, Карлос Солис е во затвор, и Габриел ја ужива својата слобода. Трудната Габриел се обидува да го пронајде Џон градинарот со кој имаше односи. Меѓутоа, Габриел чувствува дека навистина го сака Карлос и дека верува во неговата невиност. Кога работите тргнуваат кон добро, странец влегува во нејзината куќа и таа се обидува да побегне од него, но паѓа од скалите, и го губи своето дете. Како последица од несреќата, Габриел не може да има повеќе деца. Најпосле Карлос излегува од затвор, и сака да посвојат дете, но Габи не се сложува. Па по наговор на чесната сестра Марија Бернард, Карлос и наредува ако не посвојат дете дека ќе се одрече од неа. Габи се сложува, па бидејќи не можат да имаат деца, наоѓаат една стриптизета која е трудна и која е решена нејзиното дете да им го даде на нив. Но девојката се договорила без прашање на таткото на детето. Кога бебето ќе се роди, таткото се враќа да ја земе својата ќерка, меѓутоа, Габриел и Карлос се ограбени. Во текот на последното поглавје, парот пронаоѓа начин да најдат дете: ја земаат својата слугинка, Сјао Меи како заменска мајка да им роди дете. Но Габриел гледа дека Карлос сè повеќе се зближува со неа и ги брка и двајцата од куќата.
Историја на фудбалот
Најраните податоци за игри со топка се забаежани околу 200 г. пр. н.е. во Кина, каде што постоела игра слична на денешниот фудбал. Кинезите таа игра ја нарекувале Цу чу (трад. 蹴鞠 или 蹴踘; пинјин: cù jū), а целта била да се издрибла противникот со кожна топка и истата да се уфрли низ отвор широк околу 40 см.
Старите Грци и Старите Римјани исто така играле игри со топка и во некои од тие игри се употрбувале нозе. Римскиот писател Кикерон опишал еден случај на човек кој бил убиен додека го бричеле кога топка удрила во берберницата. Се смета дека римската игра Harpastu била создадена врз основа на тимската игра позната како "επισκυρος" (episkyros) спомената од Антифанес (388-311 г. пр. н.е.) и подоцна од Климент Александриски. Се мисли дека оваа игра била слична на денешното рагби.
Модерниот фудбал настанал во Англија, а првите топки според некои податоци биле отсечените глави на заробениците. Кралот Едвард III ја забранил оваа игра во 1365 год. поради нејзиниот насилен карактер, но и поради тоа што играта на војниците им одземала време од вежбите за стрелаштво. Сепак, играта била популарна и понатаму се ширела.
Првите организирани натпревари биле масовни конфронтации помеѓу тимови составени од жители на два или три градови, а головите биле поставени на оддалеченост и до 50 км. Околу 1801 год. фудбалските правиле биле усовршени, тимовите морале да имаат ист број на играчи, а фудбалскиот терен не смеел да биде подолг од 70,9 м. Самата игра била нешто измеѓу рагби и фудбал и играта била груба. Во наредните години правилата на играта се менувале сè додека не дошло до конечно разграничување на овие два спорта и основањето на првиот фудбалски сојуз на 26 октомври 1863 г. Осум години подоцна, во 1871 г. и рагбито добива свој сојуз и почнува да се развива независно.
Бројот на играчите во играта се движел меѓу 15 и 20, а зависел од местото на играње. Сегашното правило за 11 играчи формално било донесено 1870 год. и вообичаено било да се игра со 9 офанзинвни и 2 дефанзивни играчи. Голманот бил воведен во околу 1880 год., како еднинствен играч кој смее да игра со раце.
Први фудбалски клубови и сојузи
Првот фудбалски клуб Sheffield F.C., кој денес е активен и се смета за најстар фудбалски клуб на светот, бил формиран 1857 г. во Шефилд, Велика Британија. По овој, биле формирани и други фудбалски сојузи, помали и поголеми, во Англија. Овие случувања биле претходница на основањето на фудбалскиот сојуз на 26 октомври 1863 г. кога во Лондон се собрале претставниците на 11 најголеми фудбалски клубови и го формирале првиот фудбалскиот сојуз. Името на сојузот било Football Association  (Фудбалска асоцијација), а сите тимови кои ги почитувале нивните правила биле наречени тимови на асоцијацијата или во кратка форма "assoc". Поради тоа и денес фудбалот во некои делови на Велика Британија и Северна Америка се нарекува "soccer".
Први меѓународни натпревари
Фудбалот во следните години се ширел и надвор од Англија, на европскиот континент, а потоа и пошироко. Постепено биле формирани повеќе национални сојузи, а во 1904 год. формирана е и светската фудбалска федерација ФИФА (Fédération Internationale de Football Association). Формирањето на оваа федерација овозможило одржување на меѓународни натпревари и првиот меѓународен натпревар бил одигран меѓу Англија и Шкотска во 1872 год. Во 1902 год. во Виена бил одигран прв таков натпревар надвор од Велика Британија, а играле Австија и Унгарија.
Прв натпревар со натпреварувачки карактер, или Светско првенство, било одржано во 1930 г. во Уругвај. Домашниот тим ја победил Аргентина во финалето со 4:2. На ова светско првенство учествувале 13 нации.
Фудбалот во Македонија
Фудбалот, или "футболот", како што ја нарекувале оваа игра во Македонија во времето на нејзиното актуелизирање, започнал да се развива во почетокот на XX век. Во 1919 г. биле основани фудбалските клубови: „Македонија“, „Напредок“, „Сингелиќ“, а во 1920 г. клубовите „Вардар“ и „Југ“. Во 1922 била формирана ФК Беласица од Струмица, а една година подоцна и фудбалскиот клуб „Тиверија“ од истиот град. Првиот Скопски "лоптачки" потсојуз бил формиран во 1927 год. Десетина години подоцна бројот на фудбалски клубови пораснал на 55, а броел над 2500 членови.
Меѓународен стадион Калифа
Меѓународен стадион Калифа, познат и како Национален стадион — повеќенаменски стадион во Доха, Катар, и е дел од комплексот Спортски град Доха. Во овој комплекс исто така спаѓаат Академијата Аспир, Олимпискиот центар за водени спортови Хамад и Кулата Аспир. Стадионот го добива името Калифа во чест на поранешниот емир на Катар, Калифа бин Хамад Ал Тани. Овој стадион бил домаќин на финалето на Азискиот куп на АФЦ во 2011 година. Во 2017 година, бил оценет со четири ѕвезди од Глобалниот систем за проценка на одржливост (GSAS), прв стадион во светот што ја добил оваа оцена. Стадионот вработува околу 30.000 работници.
Историја
Пред реновирањето во 2005 година, стадионот најчесто се користел за фудбалски натпревари, иако e опремен да се користи за голем број на други спортови. Од 1997 година, стадионот е домаќин на годишниот натпревар во атлетика организиран од Дијамантска лига на Доха (претходно познатa под други имиња). На стадионот Калифа се одиграле 6 натпревари од Панарапските игри во 2011 година, и тоа сите натпревари на репрезентацијата на Катар во групната фаза, како и четвртфиналето, полуфиналето и финалето на турнирот.
Изградба за Светското првенство Катар
Меѓународниот стадион Калифа е еден од осумте стадиони кои се пренаменети за Светското првенство во фудбал во Катар во 2022 година, и е првиот стадион што е завршен.
Светско првенство во фудбал 2022 година
Меѓународниот стадион Калифа ќе биде домаќин на осум натпревари за време на Светското првенство во фудбал во 2022 година.
NGC 996
NGC 996 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 996 се споменува и како UGC 2123, MCG 7-6-45, CGCG 539-64.
Откривање
Телото е откриено на 7 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 996 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 996 има привидни димензии од 1,2' х 1,2'.