cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Станислав Гроховјак
Творештво
Творештвото на Гроховјак се состои од збирки поезија, романи („Тризмус“) и збирки раскази („Тажачки“). Исто така, тој бил уредник на книжевното списание „Современик“ (Współczesność) и водач на поетската група собрана околу тоа списание. Поезијата што ја негува Гроховјак, Јулијан Пшибош ја нарекол „турпизам“ (од зборот „turpis“, т.е. „turpe“ = грд, грдо), а Гроховјак го прифатил тој назив. Во секој случај, тој е мрачен поет, а неговата поезија е темпераментна, страстна, многу сугестивна. Поради тоа, читателите или ја прифаќаат или ја одбиваат, но не постои средина. Неговите песни се далеку од стремежот кон елементарна едноставност, па дури во почетните негови дела се забележува и барокен акцент, доведен до совршенство во збирката „Огрозд“ (1963). Притоа, тој не крие дека инспирацијата ја црпи од интелектуалните извори, од историјата и од сликарството, особено, од надреализмот, иако неговата поетска постапка е далеку од автоматското пишување. Често брутална, неговата поезија е исто толку сентиментална. Гротескните елементи во неа не се лесни, туку бараат од читателот интелектуален напор за да бидат примени и доведени до поентата на песната, зашто целта на неговата гротеска не е да насмее. Сите надворешни елементи кои се видливи во неговата поезија - барокот, гротеската, пародијата, сарказмот, возвишеноста и крајната вулгарност - имаат цел да создадат хаос, слично на антироманот и антидрамата. Токму затоа, критичарот Јан Блоњски ја нарекува поезијата на Гроховјак - антипоезија.
Берта Пипиња
Берта Пипиња ( родено Берта Зимеле ; 28 септември 1883 - 1942) била латвиска учителка, новинарка, политичарка и активистка за правата на жените. Таа беше првата жена избрана да служи во Саеима, иако имала шест женски членови на Уставното собрание на Латвија од 1 мај 1920 година, до 7 ноември 1922 година, кога се свика 1-та Саеима. Активна за правата на жените, за време на нејзиниот период во Градскиот совет на Рига и Саеима, таа се трудела да донесе закони и политики за промовирање на еднаквоста на жените и заштита на семејствата. Кога советските трупи ја окупираа Летонија, таа била депортирана во Сибир, нејзиниот живот бил отстранет од енциклопедиите и умрела во гулаг.
Раниот живот
Берта Зимеле е родена на 28 септември 1883 година во парохијата Код на Руската империја,  во она што сега е балтичка држава Летонија, во семејството на Лиза (роденото Кула) и Јекабс Зимелис. Нејзините родители работеле на фарма и воделе гостилница. Зимеле посетувала Граматика за девојки, државен основен објект во, пред да ја посетуваат девојската прелиминарна гимназија Бечерис во Бауска, која на жените им понуди четиригодишно средно образование.
Кариера
Кога Латвија ја стекнала својата независност во 1918 година, Пипиња започнала активно да учествува во социјалните и политичките прашања. Таа беше една од основачите на Партијата на Демократскиот центар и била избрана да служи во нејзиниот Централен комитет, првата жена избрана да служи во централното раководно тело на една партија. Во 1919 година, таа била избрана во Градскиот совет на Рига и почнала да работи на прашања како што се јавното пиење и грижите фокусирани на жените и децата. Таа била назначена во Комисијата за снабдување и зборуваше на бројни настани за женските прашања. Околу 1922 година, таа се приклучила на Летонската женска национална лига и истата година, Лигата се приклучила на Меѓународниот совет на жените (ICW). Во 1925 година, Пипиња станал претседател на Лигата, која организирала добротворна работа, како што се основање градинка, управување со библиотека, основање неделни училишта и организирање едукативни и везана курсеви за жени. Организацијата, исто така, обезбедила бесплатен правен совет за жените, за кој Пипија верувала дека е дел од организациската цел за обединување на жените, едуцирање да ги воспитуваат следните генерации и помагајќи им да развијат национален дух.
Помеѓу 1925 и 1928 година, Пипија го предводеше Одделот за сиромашни во Рига, а потоа до 1931 година служела во Комисијата за ревизија во Рига, која ги надгледуваше општинските канцеларии. Таа започнала да објавува во 1928 година, со делото Kā es runāju ar saviem bērniem par dzimumdzīvi (Како да разговарам со моите деца за сексуалноста), кое имаше за цел да им помогне на жените да ги едуцираат своите деца. Во 1930 година, таа била вклучена во основањето на Советот на латвиските женски организации, чадор организација за унапредување на социјалната и политичката еднаквост на жените. Таа служеше во неговиот одбор и била назначена за водач на организацијата. Во 1931 година, Пипија станала првата жена што служела во Саеима и била единствената парламентарка од 100-членото тело за време на меѓувоениот период. Таа беше избрана за заменик претставник на Демократскиот центар и служеше како помошник на претседателот на Комисијата за самоуправа и како секретар на Комисијата за петиции. Пипија се трудела да побара правна заштита за жените и семејствата. Кога бил предложен закон со кој се принудувале мажените жени да се откажат од своето вработување, Пипиа предизвикала возбуда во изјавата за нејзиното противење, предизвикувајќи презир на Карлис Улманис. Таа, исто така, работеше на закони за обезбедување државна поддршка за семејствата и сиромашните и често беше исмејувана од нејзините машки колеги и печатот поради нејзините позиции.
Во исто време, Пипија учествувала на неколку меѓународни женски конференции, присуствувајќи на „Конгреси на МЦВ во Виена (1930), Стокхолм (1933), Париз (1934) и Дубровник (1936)“, и на женски состаноци одржани во Австрија, Унгарија и Русија. меѓу другите. Во 1934 година, таа го основала месечното списание, Latviete (Латвијка). Целта на списанието беше да ги едуцира жените за прашања кои се однесуваат на нацијата и да се бори против „патријархалните стереотипи“ кои им забранувале на жените да се третираат како еднакви во општеството. Истата година, Пипија ја прекинала својата работа со Градскиот совет на Рига  и во 1935 година, таа се повлече од нејзиното раководство на советот за чадор. Таа објави роман, Lejaskrodzinieka meita (Ќерката на гостилничарот, 1935)  и во 1936 година, таа стана потпретседател на ICW.
Кога авторитарниот режим дојде на власт во 1934 година, Пипиња остана активен како новинар, но се повлече од политиката. Во 1940 година, кога советските трупи ја окупираа Летонија, таа стана цел и беше депортирана во Сибир во 1941 година
Социјална и политичка активност
По прогласувањето на независноста на латвиската држава, таа активно работела во различни локални самоуправи и јавни организации, како и во политиката - беше избрана во Градскиот совет на Рига, потоа во Саеима како заменик.
Посебно фокусиран на актуелизирање на улогата и правата на жената, сексуалноста, прашањата за сексуалното образование на младите во општеството. Таа држеше предавања за овие прашања, зборуваше на предавања и конференции - зборуваше на конгресите на Меѓународната унија на жени:
1933: во Стокхолм,
1934: во Париз,
1936: во Дубровник,
1938: Единбург
Publicistika1927: памфлет „Како им зборувам на моите деца за сексуалниот живот“.
Објавува написи за општествени и политички прашања во периодични списанија.
Дејност во литературата 1935: прв роман „Lejaskrodziniece meitas“.
Смрт и наследство
Пипија умрел во работен логор на реката Об во 1942 година. За време на советскиот период, таа се сметаше за непријател на државата, бидејќи служеше во независниот парламент на Латвија и нејзината биографија беше исчистена од енциклопедии. Нејзиното значење во политичката историја и во женското движење повторно се појави откако Летонија ја поврати својата независност.
Библиографија
https://www.womage.lv/en/persons/berta-pipina
Трајан Петровски
Животопис
Петровски дипломирал право во Скопје, а потоа имал богата дипломатска кариера. Бил амбсадор на СФРЈ и на Македонија во Египет, Турција, Саудиска Арабија, Обединети Арапски Емирати, Узбекистан, Казахстан, Азербејџан и Киргистан. Покрај тоа, бил секретар и претседател на Друштвото на писателите на Македонија, претседател на Советот на Струшките вечери на поезијата и член на македонскиот ПЕН центар.
Петровски бил во брак со Верка Петровска со која имал два сина: Горан и Александар.
Творештво
Во однос на тематската преокупација, дел од поезијата на Петровски е свртена кон тешкиот живот на селанецот и кон судбината на човекот, воопшто, додека во прозата се застапени теми и мотиви поврзани со селскиот живот, раскажани со мошне необичен јазик, небаре позајмен од народниот раскажувач.
Библиографија
Петровски е автор е на следниве дела:
Трајан Петровски е носител на неколку значајни домашни и меѓународни книжевни награди и признанија за поезија и проза, како: Рациново признание, Кочо Рацин, Григор Прличев, Ванчо Николески, Златно перо, Златен Јупитер на градот Тоска во Турција, како и на наградата „Св. Климент Охридски“ на градот Охрид за животно дело.
Џанкарло Берчелино
Тој бил Европски шампион со италијанската репрезентација на првенството во 1968 година.
Џанкарло Берчелино понекогаш се среќава и како Берчелино I за да се разликува од неговиот брат Силвино, кој исто така бил фудбалер.
Животопис
Тој е син на Терезио Берчелино, фудбалер кој играл во Серија А кон крајот на 1930-тите години.
Клупска кариера
Тој ја започнал својата кариера под водството на неговиот татко Терезио, кој во тој период бил тренер на Боргосезија. Сепак, три години подоцна тој бил забележан од скаути на Јувентус, и бил ангажиран од страна на клубот од Торино. Својата професионална кариера ја започнал на позајмица во Алесандрија, во Серија Б, во сезоната 1960-1961, додека веќе следната година се нашол во почетната постава на Јуве во Серија А, забележувајќи го своето деби на 27 август 1961 година во ремито 1-1 со.
Тој останал во Јувентус до 1969 година, правејќи впечатливо партнерство во центарот на одбраната заедно со Ернесто Кастано. Во август 1965 година, тој го освоил својот прв трофеј со клубот, Купот на Италија. Две години подоцна, на крајот на сезоната 1966-1967 тој го освоил своето прво и единствено скудето.
Во 1969 година Берчелино се преселил во Бреша, а во ноември 1970 година клубот се договорил со за позајмица на играчот, кој сепак никогаш не го облекол "бјанкочелестиот" дрес заради разни договорни проблеми и проблеми со членството; тој се посветил на семејниот бизнис и ја завршил својата фудбалска кариера на возраст од 30 години.
Потоа, сепак тој се вратил во фудбалот и бил тренер на неколку аматерски клубови во Пиемонт.
Репрезентативна кариера
Своето деби за италијанската репрезентација, Берчелино го направил на 1 мај 1965 година во победата со 4-1 над Велс во пријателски натпревар. Потоа тој одиграл неколку натпревари во квалификациите за Европското првенство 1968. Конечно, тој бил меѓу играчите повикани од страна за селекторот Валкареџи за самото Европско првенство 1968 година на кое Италија била шампион. Тој одиграл само еден натпревар на турнирот во полуфиналето против СССР кое по 120 минути игра без постигнат гол (0-0) на крајот Италија го добила после фрлање на паричка.
Збигњев Херберт
Збигњев Херберт (полски: Zbigniew Herbert; Лавов, 29 октомври 1924 — Варшава, 28 јули 1998) — полски поет.
Животопис
Херберт е роден во Лавов, а потекнува од англиско-полско-ерменско семејство кое во периодот до 1940 година било во состојба да му обезбеди удобен живот и солидно образование, вклучувајќи го и класичното образование кое подоцна било многу застапено во неговото творештво. По Втората светска војна, тој го напуштил Лавов и, верен на семејната традиција, во Краков почнал да студира економија и право, но по својата желба студирал на ликовната академија, како и историја на уметноста и философија. Подоцна, студиите ги продолжил во Варшава и во Торуњ. За време на студиите во Краков имал прилика да ги слуша предавањата на големите професори Кшижановски, Ингарден, Конпочињски, а во Торуњ го слушал Хенрик Елзенберг, кој го учел да живее во согласност со природата и разумот (атараксија). Покрај грчкиот и латинскиот, Херберт го изучувал и сите поголеми европски јазици со цел да ја чита книжевноста која го интересирала. Меѓутоа, без оглед на завршените студии и познавањето на повеќе јазици, бидејќи не бил член на комунистичката партија, не можел да најде пристојна работа, така што се занимавал со публицистика и со ликовна критика. Херберт многу патувал, особено посетувајќи ги: Грција, Холандија, САД, Југославија, Италија, Франција, Англија, Италија и Германија при што во староста патувал и како автостопер. За време на бројните патувања, често носел блок во кој со пенкало или со перо ги цртал пејзажите и митските јунаци. Земјите кои ги посетувал ги запознавал низ библиотеките, музеи, малите народни ресторани, кафеаните и евтините хотели при што често контактирал со обичните луѓе. Пред крајот на животот, сериозно се разболел поради што бил принуден трајно да се врати во Полска. Умрел во 1998 година, во својот стан во Варшава, а 2000 година била прогласена за меѓународна година на Херберт.
Творештво
На почетокот, Херберт се занимавал со публицистика и со ликовна критика, објавувајќи најчесто во краковското католичко списание „Општ неделник“, користејќи бројни псевдоними. Како писател, дебитирал со поетска проза, а потоа и со поезија. На почетокот, своите песни ги објавувал во книжевните списанија.
На сцената дебитирал во 1956 година, со збирката „Зрак светлина“ (Struna światła) во која го искажал своето искуство од Втората светска војна, која ја нарекол тројанска. Постепено, тој започнал да ја користи старогрчката митологија, а како свој заштитник го избрал Аполон. На тој начин, од своите песни ги исфрлил автобиографските црти, карактеристични за другите полски поети од неговата генерација, и го конструирал реторското и иронично поетско Јас. Уште со своите први збирки („Хермес, куче и ѕвезда“ (Hermes, pies i gwiazda, 1957), „Студија на предмет“ (Studium przedmiotu, 1961) стекнал голема поддршка од критиката и углед на еден од најважните современи полски поети. Неговиот развоен пат се движел од поезијата на Чеслав Милош и Мјечислав Јаструн, но не му била далечна ниту линијата на Тадеуш Ружевич. Сепак, почитувајќи ги овие корени, Херберт за брзо време го пронашол својот поетски пат. Во неговата поезија се поврзани реминисценциите од класичната и од полската култура и историја со современата проблематика, а во сето тоа има благороден хумор помешан со скептицизмот на интелектуалецот кој бил сведок на најголемата катастрофа во човековата историја. Од неговата поезија зрачи сугестивна топлина која интимно се пренесува на секој читател. Веројатно, како резултат на таквата непосредност, Херберт стекнал широка популарност кај полските интелектуалци, а неговиот углед уште повеќе се зголемил по објавувањето на есеистичкото дело од областа на ликовната уметност, „Варварин во градината“.
Најважни негови поетски збирки се: „Студија на предметот“ (1961), „Натпис“ (Napis, 1969), „Избрани песни“ (Wiersze zebrane, 1971, 1982), „Господинот Когито“ (Pan Cogito, 1974), „Рапорт од Градот под опсада и други песни“ (Raport za oblężonego miasta i inne wiersze, 1983), „18 песни“ (18 wirszy, 1983), „Елегија за заминувањето“ (Elegia na odejście, 1989), „Ровиго“ (Rovigo, 1992), „Епилогот на бурата“ (Epilog burzy, 1998), (89 wierszy, 1989), „Собрани песни“ (Wiersze wybrane, 2004) итн. Пресудна година во творештвото на Херберт била 1974, кога во неговата поезија се појавил ликот на господинот Когито, кој останал застапен и во подоцнежните негови поетски збирки. Покрај поезија, тој пишувал и радио-драми и драми, од кои најпозната е „Пештерата на филозофот“ во која како главен јунак се појавува Сократ, додека Хомер е главен лик во неговата најпозната радио-драма, „Реконструкција на поетот“. Грчката култура била тема и во многу есеи на Херберт, особено во книгите: „Лавиринт над морето“, „Кралот на мравите“, „Варварин во градината“ и „Мртва природа со ѓем“. Особено голема популарност стекнал со книгата „Варварин во градината“, преведена на околу 40 јазици, со големи тиражи.
Херберт бил добитник на бројни награди и стипендии, како: наградата на Фондацијата Кошќелски, наградата на Фондацијата А. Јужиковски, Internationaler Nikolaus Lenau Preis, Хердеровата награда, Петраркината награда, Наградата на Солидарноста, меѓународната книжевна награда на Велшкиот совет на уметноста, наградата на Унгарската фондација на кнезот Габор Бетлем, наградата „Бруно Шулц“, наградата „јан Парандовски“ на Полскиот ПЕН-клуб, Ерусалимската награда, наградата Виленција, наградата „Т. С. Елиот“, наградата на градот Минстер итн.
Заедничка одлика на целокупното творештво на Херберт е специфичниот Езоповски јазик кој го користел за да ја избегне цензурата. Притоа, тој го критикувал системот со голема ерудиција и хумор или, како што вели критичарот Јацек Лукасјевич: „Во песните на Збигњев Херберт го среќаваме лирскиот јунак кој се разликува од поетот“, зашто едниот е критичар на стварноста, а другиот е филозоф стоик кој спокојно анализира. Благодарение на својот бескомпромисен став, уште на почетокот од 1990-ите, Херберт го напуштил Сојузот на полските писатели, а потоа и ПЕН-клубот, иако тоа имале големи последици врз неговата материјална положба.
Никос Чаусидис
Во 1984 г. дипломирал на Филозофски факултет - катедра за историја на уметноста со археологија. Од 1 јануари 1986 г. работи на Институтот за историја на уметноста со археологија како помлад асистент, а подоцна како доцент и професор.
Во 1986 г. се запишува на постдипломски студии по археологија на истиот факултет. Ги завршува во 1992 г. со одбрана на магистарскиот труд под наслов: „Паганската религија на Јужните Словени и нејзиниот одраз во нивната материјална култура”. Истата година е избран во звање асистент по предметот Музеологија и конзервација. Во 2002 година се здобил со звањето доктор на археологија (наслов на дисертацијата: Рано-средновековните двоплочести фибули и претхристијанската духовна култура на Словените" одбранет на Филозофскиот факултет во Скопје, на Институтот за историја на уметноста и археологија).
Во функција на стручен раководител, автор на елаборатот и на најголем дел од текстовите на проектот „Македонски древности”, од кој е изработен компакт диск (CD) во кој преку текст, слика, филм, компјутерски анимации, музика и говор претставена е културната историја на почвата на Република Македонија и нејзиното поблиско окружување, од предисторијата до крајот на XIV век.
Автор е на следните трудови:
„Митските слики на Јужните Словени“ (Скопје, 1994)
„Дуалистички слики - богомилството во медиумот на сликата“ (Скопје, 2003)
Стара синагога (Ерфурт)
Алте Синагог (Стара синагога) во Ерфурт, Германија, е една од најдобро зачуваните средновековни синагоги во Европа, нејзините најстари делови кои датираат од крајот на 11 век. Повеќето делови од зградата датираат од околу 1250-1320 година. Се смета дека е најстарата зграда на синагогата недопрена на нејзиниот покрив што сè уште стои во Европа.
Животот на другите
Другиот живот е германски долгометражен филм од 2006 година. Со своето деби на филмскиот филм, Флоријан Хенкел фон Донерсмарк, го напиша и сценариото, оствари светски успех. Драмата се фокусира на државниот безбедносен апарат и на културната сцена во Источен Берлин и исто така се занимава сериозно и критички со историјата на ГДР. Се наметнува на темата дека вистинската уметност може да го донесе доброто кај луѓето и да се извлече можноста за помирување помеѓу жртвите и сторителите. Во најважните улоги се Улрих Мух, Себастијан Кох, Мартина Гедек и Улрих Тукур. Производството се појави со релативно мал буџет и невообичаено ниски перформанси.
Стара синагога (Ерфурт)
Од 2009 година се користи како музеј на локалната историја на Евреите. Во него е сместено богатството Ерфурт, складиште на средновековни монети, дело на златарници и накит пронајдени во 1998 година. Исто така има факсимили на хебрејските ракописи во Ерфурт, важна колекција на верски текстови од 12-ти до 14 век, кои припаѓале на средновековната еврејска заедница Ерфурт.
Животот на другите
Критиката ги отценила театарските претстави со највисоки пофалби. Многу рецензенти изразија задоволство што по низата комедии за ГДР, игран филм конечно се справи со темата во сериозен стил. Сепак, беше поделена во проценката дали филмот соодветно ги рефлектира историските аспекти. Филмот има добиено бројни награди, меѓу кои и Германската награда за филм во 2006 година (седум награди за единаесет номинации), Награда за филм на Баварците (во четири категории) и Награда за европски филм (во три категории), како и Оскар за најдобар филм за странски јазик. Во придружната филмска книга и ДВД-аудио коментарот имаше изјави за проблеми и Донерсмарк, осврнувајќи се на наводните активности на Стаси на enени Грлман и Грегори Гиси. Ова резултираше во судски спорови; Како резултат, оригиналните медиуми со овие изјави повеќе не можеа да се дистрибуираат.
Литература
Книги
Еврејски гробишта (Алтона)
Еврејските гробишта Алтона, исто така, еврејските гробишта Königstraße или, повикувајќи се на сефардскиот дел на гробиштата, португалските гробишта на Königstraße, се создадени во 1611 година и затворени во 1877 година. Тоа се должи на нивната големина од 1,9 хектари, нивната старост и големиот број сочувани надгробни плочи (околу 7600 од 8474, кои им сметале на затворањето на гробиштата во 1869 година) како една од најважните еврејски гробишта во светот.
Тука беа погребани припадниците на еврејските заедници од Алтона и Хамбург : Сефардско потекло од шпанско-португалско потекло и Ашкеназим, и Евреи од Средна и Источна Европа.
Историја
На 31 мај 1611 година, португалските Евреи од Хамбург се здобиле со парче земја од грофот Ернст III. од Холштајн-Шаунбург и ѕвездена планина на Алтонаер Хуберг како гробишта. Designatio Articulorum, усвоен од Сенатот во Хамбург на 19 февруари 1612 година '', се однесува на Е. E. Rath, во споредба со португалската нација и'' заштитен, се однесува на тоа под број 17: „Ако нацијата исто така сакаше да ги испрати своите мртви во Алтонах или на друго место, треба да му се дозволи да го стори со предзнаење и консензус на градоначалникот што го чува зборот.”
Стифтунг Денкалмфлег Хамбург
Куќата на Едуард Дакеш со предавална, библиотека и простор за работа, како и санитарни јазли на влезот на гробиштата е инаугурирана во ноември, 2007 година. Оттогаш, гробиштата се отворени за посетување.
Стара синагога (Ерфурт)
Проектот „ Историски синагоги на Европа “, спроведен од Центарот за еврејска уметност на хебрејскиот универзитет во Ерусалим, му ја даде на Старата синагога, Ерфурт највисоко ниво на важност на оценувањето: 4 (Меѓународен) - „Зградата е од извонредна архитектонска, урбано или историско значење. Има уникатни одлики и / или е особено влијателен/а на меѓународен план како архитектонска шема. ”
Во 2015 година била предложена како место за светско наследство на УНЕСКО.
Никос Чаусидис
„Космолошки слики: симболизација и митологизација на космосот во ликовниот медиум“ (Скопје, 2005)
„Музеологија, Скопје: Филозофскси факултет, 2012 (универзитетски учебник);
„Проектот Скопје 2014: скици за едно наредно истражување“ (Скопје, 2013) (електорнско издание).
„Македонските бронзи и религијата и митологијата на железнодобните заедници од Средниот Балкан“ (Скопје, 2017)
Соавтор:
„Македонија - културно наследство“ (Скопје, 1995)
„Неолитски антропоморфни предмети во Република Македонија“ (Скопје, 2011) (во соавторство со Г. Наумов) ;
Автор е на над 100 научни публикации, објавени во стручни списанија и зборници во Македонија и странство.
Фицкаралдо
Фицкаралдо е западна германска авантура во 1982 година - драмски филм напишан и режиран од Вернер Херцог.Во филмот глуми Клаус Кински како главен лик. Тоа го прикажува кампот барон Брајан Свиниј Фитџералд, Ирец познат во Перу како Фицкаралдо, кој е решен да транспортира пареа преку стрмен рид со цел да добие пристап до богата гумена територија во басенот на Амазон. Филмот е изведен од историските настани на перуанскиот гумен барон Карлос Фицкаралд и неговиот реален живот на транспортирање на расклопната пареа со брод над Теснецот на Фицкаралд.
Проективен хармоничен конјугат
Во проективната геометрија, хармонично конјугирана точка или хармоничен конјугат на подредена тројка точки на реалната проективна права се дефинира со следнава конструкција:
Точката не зависи од тоа која точка  првично се зема, ниту пак од правата повлечена низ  која се користи за да се најдат  и. Овој факт произлегува од теоремата на Дезарг.
Во реалната проективна геометрија, хармоничната конјугација може да се дефинира и преку двоен однос како.
Критериум за двоен однос
Четирите точки понекогаш се нарекуваат хармонична четворка (на реалната проективна права) бидејќи, како што се докажува, секогаш ја дели отсечката   внатрешно во ист сооднос како што  ја дели  надворешно. Тоа значи:
кој за хармонична четворка има вредност − 1. Затоа пишуваме:
Вредноста на двојниот однос генерално не е единствена, бидејќи зависи од редоследот на избор на отсечките (и можни се шест такви избора). Но, специјално за хармоничните четворки постојат само три вредности на двојниот однос: бидејќи − 1 е инверзна сама на себе па смената на последните две точки само ја враќа секоја од овие вредности, но не произведува нова вредност, и класично е познат како хармоничен двоен однос.
Изразен преку двоен однос, за дадени точки и  на афина права, односот на делење на точка  е:
Забележете дека кога, тогаш е негативен; инаку,  е позитивен. Двојниот однос е однос на односите на делење или двоен однос. Двојниот однос е -1 кога, а тогаш и  се хармониски конјугирани во однос на  и. Значи, критериумот за односот на поделба е тие да бидат адитивно инверзни.
Хармоничното делење на отсечка е посебен случај на Аполониевата дефиниција за кругот.
За средината
Кога е средна точка на отсечката од  до, тогаш
со што се мотивира вклучување на бесконечна точка на проективната права. Бесконечната точка служи како хармонично конјугирана на средната точка.
Од комплетен четириаголник
Друг пристап кон хармонискиот конјугат е преку концептот на комплетен четириаголник како што е на горниот дијаграм. Врз основа на четири точки, комплетниот четириаголник има парови од спротивни страни и дијагонали. Во изразувањето на хармоничните конјугати од H. S. M. Coxeter, дијагоналите се сметаат за пар спротивни страни:
Карл фон Стаудт прв го употребил хармонискиот конјугат како основа за проективната геометрија независно од метричките размислувања:
[[Податотека:Fano_parallelogramm.svg|алт=parallelogram with diagonals|десно|мини|,, , ,
(игнорирајте ја зелената точка М).]] За да го видите целосниот четириаголник применет за добивање на средната точка, разгледајте го следниов пасус од Џ. В. Јанг:
Кватернарни релации
Четири подредени точки на проективен опсег се нарекуваат хармонични точки кога има тетрастигма во рамнината таква што првата и третата се коточки, а другите две точки се на конекторите на третата коточка.
Множеството од четири елемента во таква врска се нарекува хармонична четворка.
Проективни коники
Коника во проективната рамнина е крива која го има следново својство: Ако  е точка која не е на, и ако променлива права низ  се сече со  во точките  и , тогаш променливата хармонична конјугирана точка на  во однос на  и  формира права. Точката се нарекува пол на таа права на хармонични конјугати, а оваа права се нарекува поларна права на  во однос на кониката. Видете ја статијата Пол и полара за повеќе детали.
Инверзивна геометрија
Во случај кога кониката е кружница, на продолжените дијаметри на кружницата, хармоничните конјугати во однос на кружницата се инверзни во однос на кружницата. Овој факт произлегува од една од теоремите на Смогоржевски:
Тоа значи дека, ако правата е продолжен дијаметар на, тогаш пресеците со се хармониски конјугирани.
Тетради на Галуа
Во геометријата на Галуа над полето на <a href="./Галоа_геометрија" rel="mw:WikiLink" data-linkid="91" data-cx="{&quot;adapted&quot;:false,&quot;sourceTitle&quot;:{&quot;title&quot;:&quot;Galois geometry&quot;,&quot;thumbnail&quot;:{&quot;source&quot;:&quot;https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/af/Fano_plane.svg/80px-Fano_plane.svg.png&quot;,&quot;width&quot;:80,&quot;height&quot;:73},&quot;pageprops&quot;:{&quot;wikibase_item&quot;:&quot;Q1973616&quot;},&quot;pagelanguage&quot;:&quot;en&quot;},&quot;targetFrom&quot;:&quot;mt&quot;}" class="cx-link" id="mw_Q" title="Галоа геометрија">Галуа</a> правата има  точки, каде што. На оваа права четири точки формираат хармонска тетрада кога две хармонично ги делат другите две. Условот
ги карактеризира хармоничните тетради. Вниманието на овие тетради го навело Jean Dieudonné до неговото разграничување на некои случајни изоморфизми на проективните линеарни групи за.
Ако и дадени се  и, тогаш  е хармониски конјугирана на самата себе.
Итерирани проективни хармонични конјугати и златен однос
Нека се три различни точки на реалната проективна права. Разгледајте ја бесконечната низа од точки, каде што е хармониски конјугирана на  во однос на , за .Оваа низа е конвергентна.
За конечна граница имаме
каде е златниот однос, т.e.   за голем. Граничната вредност кон бесконечност е
За доказ се зема проективниот изоморфизам:
каде
Хајнрих Штајнховел
Хајнрих Штајнховел познат и како Steinhäuel или Штајнхајл (* 1410 / 1411 во Вел дер Штадт, † 1. март 1479 во Улм ) бил германски ран хуманист преведувач и писател.
Живот
Штајнхаел е роден по неодамнешните откритија во 1410 или 1411 година. Дипломирал во медицината уште од 1429 година во Виена, каде што беше во 1436 година Мајстор. Потоа, студирал од 1438 година во Падова и докторирал таму во 1443 година станувајќи доктор по медицина. Веќе во 1442 година тој бил ректорски уметник во Падова.
Во преодниот период од доцниот среден век до ренесансната се зголеми интересот за класична римска и грчка култура. Штајнхуел беше најдоцна од основањето во центарот на Улм, во кругот на хуманистички ум мажи во Швабија како ( Никлас од Вајл или Антониј фон Фор ) и исто така работел како преведувач од латински и издавач на антички текстови. Во овај период тесно се оработувал со печатарот  од Улм Јохан Заин, кој веројатно во 1472 година кој ја основал првата печатница во Улм со финансиска поддршка на Штајнхавелс. Штајнхуел меѓу другото ја превел и метричката адаптација на античкиот роман Аполон од Тир од Готфрид од Витербо и дела од Петрарка. Во 1470-тите особено се истакнал како уредник и преведувач на делата на Бокачо.
Чудото од Берн
Чудото од Берн е игран филм на режисерот Сонке Вортман од 2003 година, кој го напишал сценариото заедно со Рохус Хан .Се раскажува приказната за неочекуваната победа на Германија на Светскиот куп во 1954 година во Берн (т.н. Чудо од Берн ). Покрај тоа, филмот ги опишува тешкотиите на вратениот воен заробеник, кој веќе не може да го најде својот пат во неговиот стар живот, паралелно со германскиот успех, но повторно поблизу до неговиот син и семејството.
Преглед
Додека Бергман Ричард од Есен бил војник на фронтот, а подоцна и советски воен заробеник, неговото семејство научило да прави без него. Тој и припаѓа на т.н. одложена повратници, во текот на 12 години, тоа не го видел неговото семејство. По неговото враќање во 1954 година, тој мора да сфати дека неговиот постар син Бруно ја прегледува својата улога за време на нацистичката ера, неговата ќерка Ингрид флертува со британските окупаторски војници (поранешниот непријател) и неговиот единаесетгодишен син Матијас (прекар Метис), кој во отсуство е роден, Хелмут Ран изгледа како модел и татко фигура. Засега тој не успева повторно да се вклопи во своето семејство.
Хелмут Ран и глумците на репрезентацијата стануваат 26-ти. Мај 1954 година во спортското училиште Гренвалд во подготовките за Светскиот куп во фудбал натоварен. Ран е фрустриран затоа што не е обичен играч и го користи националниот тренер Сеп Хербергер во прелиминарното коло само против Унгарија. На турнирот германскиот тим успева да стигне до финалето како аутсајдер.
Полека се подобрува врската меѓу Ричард и синот Метс, а Хелмут Ран ќе биде поставен по прелиминарната рунда во сите игри. Во финалето против Унгарија, тој го шутира решавачкиот гол до 3-2 конечен резултат, кој на 4. Јули 1954 германскиот тим управува со сензација дека, после неколку години депресија во повоениот период, предизвика несомнен бран еуфорија во земјата, но и патриотизам и национален сентимент.
Сиромавиот Хајнрих
Сиромавиот Хајнрих — средногорногерманска наративна песна од Хартман фон Ауе. Веројатно е напишана во 1190-тите и била втора од последните четири епски дела на Хартман. Комбинирајќи љубезни и религиозни наративни модели кои ја раскажуваат приказната за еден благороден витез, кој бил погоден од Бога со лепра и можел да се излечи само со крвтта од срцето на девица, која доброволно би се жртвувала за неговото спасение.
Заплет
Во краткиот пролог, во кој се содржани повеќето познати историски детали за фон Ауе, раскажувачот се именува себеси. Приказната потоа започнува со воведување на Хајнрих, млад Фрејер (барон) од Ове во Швабија. Тој заповедал со големо материјално богатство и највисока општествена почит и ги отелотворувал сите витешки доблести и учтивото однесување, вклучително и вештините во Минанг.
Владлена Бобровникова
Владлена Едуардовна Бобровникова (родена на 24 октомври 1987) — руска ракометарка која игра на позицијата лев бек за Ростов-Дон и за руската репрезентација.
Клупска кариера
Бобровникова започнала да се занимава со ракомет на 11 години, а овој спорт го избрала благодарение на баба и. Својата кариера ја започнала во екипата на Кубањ Краснодар, за која го направила своето деби во натпревар од руското првенство против екипата на Университет Ижевск. Со Кубањ стигнала до четвртфиналето на Купот на ЕХФ во сезоната 2008-2009. Во 2009 година, таа ја напуштила Русија и заминала во странство: најпрво играјќи во српската Кикинда, а потоа во јануари 2010 година се преселила во италијанското првенство во екипата на Сасари, со која го освоила Купот на Италија во 2010 и 2011 година. Во октомври 2011 година се преселила во Терамо (поради спонзорски причини клубот бил познат и како Лидеркуп) со кого го освоила италијанското првенство во сезоната 2011-2012.
Во 2012 година, Владлена се вратила во Русија и до денес настапува за екипата на Ростов-Дон; со нив двапати стигнала до полуфиналето на Купот на победниците на куповите во 2012-2013 и 2013-2014. Во сезоната 2014-2015, за првпат во својата кариера го освоила руското првенство. Подоцна со клубот освоила уште три шампионски титули на Русија: во сезоните 2016-2017, 2017-2018 и 2018-2019. Во сезоната 2016-2017, била во составот на Ростов-Дон кој го освоил Купот на ЕХФ со победа над Витигхајм во финалето. Исто така играла во финалето на Лигата на шампионите во сезоната 2018-2019 и постигнала еден гол во поразот од Ѓер со 25-24.
Репрезентативна кариера
Владлена учествувала на Европското првенство 2014 година, каде одиграла четири натпревари (руската репрезентација тогаш го освоила само 14-тото место). Исто така добила повик и за Светското првенство 2015 во Данска,, каде во првиот натпревар против бранителот на титулата Норвешка постигнала два гола (Русија победила со 26-25). Следната година настапила на Олимписките игри 2016 во Рио де Жанеиро, каде Русија го освоила златниот медал, а Бобровникова била една од најважните ракометарки на репрезентацијата.
Љубов 47
Љубов 47 е германски долгометражен филм од 1949 година, заснован на претставата на Волфганг Борхерт, надвор од вратата (1947). Во режија на Волфганг Либенајнер.
Дело
Филмот е по името на кралот Бекаман, кој сфаќа дека неговата сопруга се свртила кон друг маж во годините на сибирското заробеништво, а неговиот син е мртов. Очајно гледа само излез за себе, затоа што „не може да стори повеќе“ - но таму се среќава на бреговите на Елбе Ана Герке, млада вдовица која повеќе не „сака“, и двајцата меѓу себеси раскажуваат.
Позадина
Моделот на Борхерт се смета за таканаречена литература за урнатините, во која авторите се обидоа да ги обработат настаните и последиците од Втората светска војна. Авторите на книжевноста за урнатините како и режисерите на филмовите за урнатините се занимаваа со своите дела со проблемите на повратниците од војната, гладот, нула час, Новиот почеток, Сиромаштијата, Страдањето, Бината и Помирувањето, Воените штети, остатоците и траумата на војна. Со овие проблеми, луѓето сакаа да постигнат просветлување во народот или да го образоваат народот кон демократија.
Филмот е снимен во Ателје Гетинген со надворешни снимки од Хамбург и околината, како и од Готинген. За разлика од сценската игра на Борхер, филмот не имаше голем успех.
Хелоуин
Хелејн е германски електричен метал бенд, основан во 1984 година во Хамбург, Западна Германија од страна на членовите на групите Iron Fist и Gentry. Првата постава се состоела од пејачот и гитаристот за ритам, Каи Хансен, басистот Маркус Гроскопф, водечкиот гитарист Мајкл Ваикат и тапанарот Инго Швиштенберг. По издавањето на само-насловен ЕП и нивниот деби-албум Walls of Jericho во 1985 година, тој се проширил во квинтет со додавање на пејачот Мајкл Киске, а Хансен решил да се фокусира на гитарата. Под оваа постава, тие ги објавија албумите „ <i id="mwFw">Keeper of the Seven Keys</i> “ (1987 и 1988 година), кои го основаа Хуелин како забележителен хеви метал бенд и доведоа до создавање на поджанр на метал музика. Хансен го напушти бендот веднаш по објавувањето на Дел II и беше заменет со Роланд Грапов. По напуштањето на Хелејн, Хансен го формираше Гама Реј.
Првите два албума на Хелејн без Хансен, Пинк Бубули Гу Апе (1991) и Камелеон (1993), беа комерцијални и критични неуспеси, што создадоа тензии помеѓу членовите на групата и доведоа до отпуштање на Швиштенберг и Киске. Тие беа заменети со Ули Куш и Енди Дерис, соодветно. Албумите објавени под оваа постава, Master of the Rings (1994), Времето на заклетвата (1996), Better Than Raw (1998) и The Dark Ride (2000) добија потопол прием и од обожавателите и од критичарите, постепено повторно воспоставување на Хелејн како успешен бенд.
Членови на бендот
Additional musicians
Зинаида Јершова
Зинаида Василевна Јершова ( Зинаида Васильевна Ершова  ; 23 октомври 1904 — 25 април 1995) бил советски и руски хемичар, физичар и инженер. Таа ја поминала целата своја кариера работејќи со радиоактивни елементи и раководеше со лаборатории за производство на радиоактивни материјали користени најмногу во советскиот проект за атомска бомба и советската вселенска програма.
Животот и кариерата
Таа е родена во Москва. По напуштањето на училиштето во 1923 година, таа се запишала на Московскиот државен универзитет на Факултетот за физика и математика. Таа се приклучи на радиохемиска лабораторија. Во 1924 година, Виталиј Клопин, заменик-директор на неодамна започнатиот Институт Радиум во Петроград објави оглас наменет за студенти на универзитет во Москва. Оттогаш, Јершова беше под надзор и соработуваше со Клопин. Забележувајќи го нејзиниот потенцијал, тој ја советувал да работи во Московската фабрика за ретки елементи, каде што радиумот првпат се произведувал во Советскиот Сојуз индустриски. Дипломирала на универзитет во 1929 година Во јануари 1930 година, Ершова започнала да работи во продавницата за радиум во фабриката. Отпрвин, Зинаида Васиљевна работеше како обичен вработен; подоцна раководела во физичката лабораторија. На крајот на 1931 година, фабриката започнала со производство на радиум. Ова беше голема победа за тимот, кој главно го сочинуваа неодамна дипломираните универзитети.
Во 1930 година, таа започнала да работи како специјалист за обработка на радиум од наоѓалиштата Тјуја-Мујун (во Киргистан ) и брзо станала шеф на физичката лабораторија. Првите серии радиум произведени од младиот тим беа пуштени во зима 1931 година, 200 милиграми, 90% чист. Во 1936 година била испратена на стажирање во лабораторијата Марија Кири во Париз. Под водство на Ирена Жолио-Кири, таа објави труд во 1937 година во Journal de Physique : „Проценка на односот ураниум-238/ураниум-235 во U-Y“. По препорака на Клопин, таа била испратена да работи во Гиредмет (Државен институт за ретки метали) и била назначена за шеф на лабораторијата за радиум. Кога нацистите го нападнаа Советскиот Сојуз во 1941 година, таа била евакуирана во Казахстан со своето семејство.
Во 1943 година, владата итно била повикана назад во Москва. Физичарот Игор Курчатов, еден од водачите на советскиот атомски проект, побара од неа да произведе ураниум карбид и ураниум метал; ова било направено во Гиредмет и се користел за истражување на нуклеарната физика и за изградба на првиот европски експериментален нуклеарен реактор, F-1. Таа година ја одбранила својата теза на Институтот за фина хемиска технологија М.В. Ломоносов, користејќи истражување од Институтот Радиум. Во 1945 година, таа раководела со работи во пилот-фабрика во градот Електростал за производство на ураниумски инготи. Таа била нарекувана како „руската Мадам Кири“. Гледајќи ја потребата од истражувачки институт со поширок технички и научен опсег - имаше само две институции (Giredmet и RIAN кои работеа со радиоизотопи) - таа ја подигна идејата со своите претпоставени, првично на гневот на Khlopin. Во 1944 година, Државниот комитет за одбрана го поттикна Институтот за специјални материјали (подоцна NII-9, Серускиот институт за истражување на неоргански материјали А. Бочвар (VNIINM)), под раководство на полковник-инженер В.Б. Шевченко. Јершова, В.Д. Николски и Н.С. Повицки ги договорија проектите за технички дизајн. Јершова била поканета со други научници да се види со Лаврентиј Берија, страшниот шеф на советската државна безбедност. Тој ја испрашувал додека зборувала за производството на ураниум и му покажа примерок во кутија обложена со кадифе. Берија рече дека ќе биде наградена и таа била навремено и финансиски наградена.
Јершова беше раководител на првата радиохемиска лабораторија во NII-9 од почетокот на 1946 година, а во следните три години ова беше критичен период, развивајќи технологија за обработка на ураниум и неговиот нуклеарен производ по зрачењето - плутониум (и неговите производи, за нуклеарни материјал за бомба и истражување) - и бизмут и неговиот нуклеарен производ по зрачењето - полониум (да биде прајмер за нуклеарна бомба со висока густина на неутрони). Изградена е пилот-фабрика за производство на плутониум - Мајак. Од почетокот на 1947 година, инготите на ураниум озрачени во реакторот Ф-1 почнале да пристигнуваат во Институтот за да се извлече плутониумот. Во декември 1947 година, младата женска работна сила го произведе првиот советски плутониум, маса од 73 микрограми.
Јершова се префрли на производство на полониум во нова лабораторија во 1948 година. Технологијата „Влажна“ била развиена од Јершова и ДМ Жива (распуштање на озрачени инготи на бизмут во азотна киселина проследено со таложење на бакар или бизмут во прав проследено со сублимација во вакуум) за да се произведат големи количини на извори на полониум -берилиум неутрони во друга нова фабрика. Првото советско нуклеарно полнење, RDS-1, беше тестирано во август 1949 година, користејќи ги овие производи. За нејзиниот придонес, истата година и беше доделена првата од нејзините национални награди, Сталиновата награда. По 1949 година, таа добила инструкции да произведе тритиум од зрачењето на литиум за да го користи во развојот на советската хидрогенска бомба. Во 1952 година, Јершова докторирала. од Институтот.
Во 1960-тите, главната област на работа за Јершова било производството на тритиум за истражување на циклусот на гориво на тритиум за реактори и „инсталации“ (последните како КБ-11 во затворениот град Саров). Полониумот се користел помалку од дизајнерите на нуклеарно оружје, но продолжил да се користи за мали извори на атомска енергија. Со БВ Петров таа разви „сув“ процес, вакуумска дестилација на полониум од озрачен стопен бизмут, што беше побезбедно и поефикасно. Јершова ги проучувал реакциите на полониум со многу различни елементи. Нејзините лаборатории произведуваа производи од полониум за генератори на електрична струја во комуникациските сателити (Космос-84 и Космос-90 во 1965 година) и три термални блока (во 1968, 1970 и 1972 година) за месечевите ровери Луноход-1 и Луноход-2. За нејзината работа на хемијата на полониум ѝ беше доделена наградата на Академијата на науките на СССР VG Khlopin во 1968 година.
Таа се повлече од NII-9 по 40-годишна кариера. Таа починала во 1995 година и е погребана на Ваганковските гробишта во Москва.
Наводи
https://www.bochvar.ru/en/company_en/zinaida-ershova-1904-1995/
Царска палата
Царска палата или кралска палата се однесува на голем број на замоци и палати низ Светото Римско Царство кое служело како привремено, секундарно место на моќ за светиот римски цар во раниот и средниот век. Терминот исто така се користи поретко за владика, кој, како територијален господар (Landesherr), морал на царот и неговата придружба да им обезбеди сместување и исхрана, должност која се нарекувала Gastungspflicht.
Потекло на името
Кајсерфалц е германски збор што е комбинација на Кајзер, што значи „император“, кој е изведен од „ цезар “; и Пфалц, што значи „палата“, а самиот потекнува од латинскиот палатиум, што значи исто (види палата ). Исто така, Конигсфалц е комбинација на Кониг, „крал“ и Пфалц, што значи „кралска палата“.
Опис и намена
Како и нивните врсници во Франција и Англија, средновековните императори на Светото Римско Царство не владееле од главниот град, туку морале да одржуваат личен контакт со нивните вазали на теренот. Ова било таканареченото „итентативно царство“; еден вид „патувачко царство“ ( Reisekönigtum ). Бидејќи палатите биле изградени и користени од страна на кралот како владетел во рамките на Светото Римско Царство ( rex Romanorum (Römischer König) ), точен историски термин е "кралска палата". Терминот Кајсперфалц е апелација од 19 век што не се осврнува на фактот дека кралот не ја носел титулата римски цар (доделен од папата ) сè до неговото царско крунисување. За разлика од pfalz, каде патувачкиот владетел ги донесувал своите суверени должности, кралскиот имот или Кунигшоф е само економски имот во сопственост на кралот, кој кралот само повремено го користел на својата рута.