cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Френелова леќа
Осветлување
Стаклените Френелови леќи, исто така, се користат во инструментите за осветлување за театарските и филмските сцени (види Фртенелов фенер); таквите инструменти често се наречени едноставно френели. Целиот инструмент се состои од метално куќиште, рефлектор, склоп од светилки и Френелова леќа. Многу Френелови инструменти дозволуваат светилката да се помести релативно во однос на фокусната точка на леќата, за да се зголеми или намали големината на светлосниот зрак. Како резултат на тоа, тие се многу флексибилни и често можат да создадат зрак толку тесен колку што се 7° или толку широк колку што се 70°. Френеловата леќа создава зрак со многу меки рабови, па често се користи како светлина за чистење. Држачот пред леќата може да држи пластичен филм во боја (гел) за да ја нијансира светлината или жичените екрани или матираната пластика да ја дифузира. Френеловата леќа е корисна во правењето на подвижни слики не само поради нејзината способност да го фокусира зракот појасно отколку обичната леќа, туку исто така и поради тоа што светлината е со релативно доследен интензитет низ целата широчина на светлината.
Френеловите леќи наоѓаат примена и при подобрувањето на светлината за читање, на патниците во Ербас авионите: во темната кабина фокусираниот зрак од светлина не ги заслепува соседните патници.
Проекција
Користењето на Френеловите леќи за проекција на слики го намалува квалитетот на сликата, така што тие можат да се појават само таму каде што квалитетот не е критичен, или таму каде што големината на цврстите леќи може да биде забранета. Евтините Френелови леќи можат да бидат отпечатени или одлиени од проѕирна пластика и се користат кај проекторите сместени над главата и телевизиската проекција.
Френеловите леќи со различни фокусни растојанија (еден колиматор и еден колектор) се користат кај комерцијалните и DIY проекции. Колиматорската леќа има помало фокусно растојание и е поставенa поблиску до изворот на светлина, а колекторската леќа коja ја фокусира светлината во тројна леќа е поставена после проекциската слика (активен матричен LCD панел кај LCD проекторите). Френеловите леќи исто така се користат како колиматори кај проекторите сместени над главата.
Сончева енергија
Бидејќи пластичните Френелови леќи можат да се направат со поголеми димензии од стаклените леќи, како и да бидат многу поевтини и полесни, тие се користат за да ја концентрираат сончевата светлина за греење во сончевите шпорети, сончевите печки, како  и во сончевите колектори кои се користат за загревање на водата за домашна употреба. Тие исто така можат да се користат за произведување на пареа или за напојување на Стирлинговиот мотор.
Френеловите леќи можат да ја концентрираат сончевата светлина врз сончевите ќелии во сооднос од речиси 500:1. Ова овозможува намалување на активната површина на сончевата ќелија, намалување на трошоците и овозможува користење на поефикасни ќелии, кои инаку би биле премногу скапи. На почетоткот од 21-от век Френеловите рефлектори почнале да се користат кај апаратите за концентрирање на сончевата енергија (CSP), за концентрирање на сончевата енергија. Една од можните примени била за предзагревање на водата во Лидел станицата за енергија која користела на јаглен како енергија, во долината Хантер во Австралија.
Френеловите леќи можат да се користат за синтерување на песок, овозможувајќи 3D печатење во стакло.
Во фикција
Англиската детска фиктивна телевизиска серија „Сенки“ содржи епизода „Друг прозорец“ во која научник става Френелова леќа на прозорецот од својот дом, а неговите деца и неговата мајка можат да видат визии за своите предци од претходните векови во неа.
Во јапонската комична книга Узумаки од Јунџи Ито, концентричните примероци од Френеловата леќа во светилникот се топат од топлината и формираат спирала.
Во предзаплетот од новелата „Солено парче земја“ на Џими Бафет, тој ги следи напорите на ликовите да пронајдат Френелова леќа за да го реновираат бахамскиот светилник.
Френеловата леќа е прикажана во филмот „Да ја зачуваш светлината“ од 2016 година, каде што сопругата на чуварот на светилникот ги исполнува должностите на својот сопруг.
Емели Гарберс
Емели Гарберс (родена на 1 септември 1982 година) е шведска глумица.
Гарберс се школувала на Кралската шведска балетска школа и Стокхолмскиот универзитет за уметност. Пред да се омажи, таа се викала Емели Јонсон.
Жијан
Жијан — општина во департманот Лоара во североцентрална Франција.
Жијан се наоѓа на Лоара, 80 км од Орлеан. Градот бил купен за кралски имот од Филип II Август. Градот е збратимен со Малмесбери во Англија.
Голема Маала
Голема Маала или Бејук Махале — село во Серско, Егејска Македонија.
Шабан Иљаз
Шабан Иљаз (р. 1955 во ) ― поет и преведувач од ромска националност во Македонија.
Животопис
Иљаз е роден во Скопје во 1955 година. Завршил средно стручно образование. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1996 година. Преведувал од ромски на македонски јазик и обратно.
Дела
Автор е на стихозбирките:
Неговите стихови, како впрочем и севкупната литература на Ромите, провоцираат низа прашања и дилеми за битието, љубовта, смртта, за животот со своето секојдневие и за животот со една космополитска свртеност. Тоа се и стихови што ја промовираат мислата на Ромите во Македонија, но и нивната мисла за Македонија и пошироко.
Пршово
Пршово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Културно наследство на Македонија во Општина Демир Капија
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Демир Капија според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Елкслебен (Земерда)
Елкслебен (познат и како Елкслебен на Гера; Elxleben) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Елкслебен се наоѓа северно од покраинскиот главен град Ерфурт.
Хамес Родригес
Хамес Давид Родригес Рубио (роден на 12 јули 1991 година во Кукута) — колумбиски фудбалер, играч од средниот ред на Ал-Рајан и на колумбиската репрезентација.
Суперкуп на Италија
Суперкуп на Италија (Supercoppa Italiana) е годишно фудбалско натпреварување што најчесто се одржува една недела пред почетокот на секоја сезона во Италија. Натпреварот се игра помеѓу победникот на Серија А и освојувачот на Купот на Италија од претходната сезона. Доколку еден ист клуб ги освои двете натпреварувања, тогаш финалистот на купот добива право да учествува во Суперкупот на Италија. Оваа ситуација до сега се случила 7 пати: во 1995, 2000, 2006, 2010, 2015, 2016, 2017 и 2018 година.
Јувентус е најуспешниот клуб со 9 освоени титули. Тие го добиле и последното издание одиграно на 20 јануари 2021 на стадионот Мапеи, во кое го победиле со 2-0.
Мурат Исаку
Мурат Исаку бил поет, раскажувач, романописец, драмски автор од албанската националност во Македонија.
Животопис
Исаку е роден во с. Гајре, Тетовско на година. Починал на 24 август 2005 во Тетово. Завршил Филозофски факултет. Бил уредник во Македонската телевизија. Член на Македонскиот ПЕН центар. Член на ДПМ од 1966 година. Бил секретар на ДПМ. Автор е на книгите: Глас на шумата (поезија, 1960), Пладневни насмевки (поезија, 1963), Сонцето го знае својот пат (роман, 1964), Попладневни насмевки (поезија, 1966), Венец на земјата (поезија, 1968), Прстен на пустелија (раскази, 1971), Задоцнет огин (роман, 1973), Трески (поезија, 1975), Рани (роман, 1975), Прамен (раскази, 1978), Мост (поезија, 1982), Жед (роман, 1982), Ветрометина (раскази, 1982), Дамки (роман, 1986), Убава утеха (поезија, 1989), Бран (роман, 1989), Рецкајт (роман, 1989), Изневера (роман, 1991), Ориолика (поезија, 1994), Несреќници (роман, 1995), Некој копа на моето чело (поезија, 1999).
Вананосаурус
Вананосаурус (што значи „Ванан гуштер“, именуван по локацијата каде што бил откриен) — род на базалните пахицефалосаурскидиносаурус од Кампанската доба од формацијата Шиаојан од пред околу 80 милиони години во денешен Анхуи, Кина. Типскиот вид Wannanosaurus yansiensis, бил опишан од Хоу Лијан-Хаи во 1977 година.
Познат е од еден делумен скелет, вклучувајќи делумен покрив на черепот и долната вилица, бедрената коска и тибијата, дел од реброто и други фрагменти. Бидејќи има рамен покрив на черепот со големи отвори, тој се сметал за примитивен меѓу пахицефалосаурусите. Понекогаш тој бил класифициран како член на сега веќе амортизираната фамилија Хомалоцефалидија, која сега се смета дека е неприродно собрание на пахицефалосауари. Иако неговите остатоци се од многу мала единка, со должина на бедрената коска од 8 сантиметри и проценетата вкупна должина од околу 60 сантиметри. Споените коски во неговиот череп сугерираат дека станува збор за возрасно лице при смрт. Како и другите пахицефалосауруси, тој веројатно бил тревојад или сештојад, хранејќи се близу до земјата со разни растителни материи, а можеби и инсекти.
Јаловец (Оризари)
Јаловец — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари.
Претставува црква од старохристијанско време.
NGC 915
NGC 915 — леќеста галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 915 се споменува и како MCG 4-6-33, CGCG 483-41, NPM1G +26.0063.
Откривање
Телото е откриено на 5 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 25 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 13' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 915 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9232. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 130; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1774. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 858.
Црква „Св. Димитриј“ - Побожје
Свети Димитриј — гробјанска црква во скопското село Побожје.
Историја
Историските податоци навестуваат дека црквата постоела од средниот век, но срушена во буица во 1944 година. Во близина на старата била подигната нова градба. Остатоците на старата црква можат да се забележат.
Ветрен (Серско)
Ветрен — село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.
Масакр во Гуменџе
Масакр во Гуменџе ― масакр извршен врз 52-ца македонски и грчки борци, во мај/јуни, 1944 година.
Хронологија на настаните
Во мај 1944 година германските окупаторски војски започнале воени операции против единиците на ЕЛАС на планината Пајак. Воените операции биле неуспешни и германските сили претрпеле околу 10 жртви, меѓу кои загинал и еден грчки командант. По овој настан следела одмазда врз мирното население. Најпрво било запалено селото Голема Ливада, ограбени биле и други села, а уапсени повеќе од 100 патриоти - Македонци и Грци од Гуменџе и околината. Сите биле членови на КПГ и ЕАМ, додека Гоно Маслинчев и Танасис Александропулос биле кадри на КПГ во Гуменичко. На 8 мај бил обесен еден од уапсените лица, Г. Георгопулос, додека другите биле испратени во логорот во Солун „Павлос Мелас“.
Нивните последни зборови биле: ''„Да живее ЕЛАС! „Да живее КПГ!“ „Да живее слободата!“''
Цолепиоцефал
Цолепиоцефал — род на пачицефалосауридски диносаурус од доцната креда во депозити во Алберта, Канада. Тој бил собран од формацијата Формост. Типскиот вид, C. lambei, првично бил опишан од Стернберг (во 1945 година како Stegoceras lambei ), а подоцна бил преименуван од Саливан во 2003 година. C. lambei е куполен пахицефалосаурус кој се одликува главно со недостаток на странична и постериосквамозална полица, стрмно свртен париетал и присуство на два почетни јазли подвиткани под задната маргина на париетосквамозалната граница.
Жорж Клузо
Жорж Клузо ( - Париз, ), француски филмски режисер и сценарист. Најпознати негови филмови се „Убиецот живее во бр. 21“, „Кеј Орфевр“, „Надница за страв“ и „Мистеријата Пикасо“. Добитник е на „Златна палма“ за режија во Кан, во 1956 година,.
ФК Лестер Сити
Клубот бил основан во 1884 година како Лестер Фос и се натпреварувал на терен во близина на патот Фос Роуд. Тие подоцна се преселиле на Филберт Стрит во 1891 година и одиграле таму 111 години по ред, пред да го релоцираат бизнисот во близина на Стадионот Вокерс во 2002 година, кој подоцна бил преименуван во Кинг Пауер во 2011 година.
Лестер се приклучил на Фудбалската лига на Англија во 1894 година. Најголемиот успех на клубот е освојувањето на Премиер лигата во сезоната 2015-2016, кога Лестер за првпат во својата историја станал шампион на Англија. Со тоа тие станале еден од седумте клубови кој ја освоиле Премиер лигата од нејзиното основање во 1992 година, а нивниот успех во голем број на весници и медиуми бил опишан како еден од најголемите спортски шокови и најпријатни изненадувања во историјата на било кој спорт.
Клубот исто така е познат и под прекарот лисиците, кој доаѓа од клупскиот амблем. Традиционало играат во дресови со темно-сина боја и со бели шорцеви.
Соперништва
Навивачите на Лестер го сметаат тимот на Нотингам Форест за нивен примарен соперник што се должи на историските социо-економски соперништва меѓу градовите Лестер и Нотингам, од каде што доаѓаат двата клуба. Втори соперници на клубот се Дарби Каунти со кои тие играат натпревар во таканреченото дерби на Источен Мидландс.
И покрај тоа што се со седиште во Западен Мидландс, друг соперник на Лестер во последниве неколку години е Ковентри Сити, кои се засновани на само 24 милји оддалеченост. Натпреварите меѓу двата клуба, станаа познати како M69 дерби, дебивајќи ги името по Автопатот кој ги поврзува двата града.
Титули
Премиер лига : 1
Втора Дивизија на Англија : 6
ФА Куп : 1
Лига куп : 3
Черити Шилд : 1
Драган Ангеловски
Драган Спиров Ангеловски ( во —  во Банова Јаруга, Хрватска) — Македонски партизан, учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. По завршувањето на основното училиште се занимавал со земјоделство, како и поголемиот дел од населението. Веднаш по ослободувањето на Македонија, односно на 15 ноември, 1944 година, стапил во инженерскиот баталјон во 42та македонска ударна дивизија.
И тој е еден од многуте Македонци, кои ја делат сличната трагична судбина, со нивното испраќање на Сремскиот фронт. Драган Ангеловски со единицата заминал за Земун и на 12 април, 1945 година и учествувал во пробивот на Сремскиот фронт. Во борбите за ослободување на Банова Јаруга, тешко бил ранет од минофрлачка граната.
Културно наследство на Македонија во Општина Дојран
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Дојран според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Ана Дабовиќ
Ана Дабовиќ (Херцег-Нови, 18 август 1989 година) е српска кошаркарка и репрезентативка. Таа е висока 183 см и игра како бек.
Нејзината сестра Милица исто така била во кошаркарската репрезентација на Србија и капитен на државната репрезентација.
Клупска кариера
Кариерата ја започнала во нејзиниот роден град Херцег Нови, за накратко да се пресели во Фљамуртари, Албанија. Таа се вратила во Херцег Нови во 2008 година, а една сезона подоцна заминала во Арис, Грција. Таа продолжила да се сели, се преселила во Динамо од Новосибирск каде минала една сезона, а потоа играла за полска Висла и турски ТЕД Анкара.
Репрезентација
Таа е стандарден член на женската кошаркарска репрезентација на Србија. Официјално била прогласена за најдобар играч (МВП) на Европското првенство во Унгарија и Романија во 2015 година.
Дабовиќ во финалето постигнала 25 поени и заедно со Соња Петровиќ ја предводеле Србија до титулата европски првак со просек од 14,7 поени по меч и 3,2 асистенции. Дабовиќ била срцето на српската женска кошаркарска репрезентација, која го постигнала најголемиот успех досега со освојувањето на златниот медал на Европското првенство што се одигра во Унгарија и Романија во 2015 година. Победата против Франција во финалето во Будимпешта - 76:68 (15:22, 18:10, 20:17, 23:19) го освоила не само првиот медал за Србија како независна држава, туку и првото злато во целата историја на нашата женска кошарка. Воедно, обезбеден е директен пласман на Олимписките игри 2016 година. во Рио.
Со својата игра, но и со залагањето на теренот, Дабовиќ ги освоила симпатиите на многумина во Србија. Во првата петорка на ЕП 2015 биле избрани и Ана Дабовиќ и Соња Петровиќ. Други членови на идеалната постава се Алба Торенс од Шпанија и Сандра Груда и Селин Думер од Франција.
Со репрезентацијата на Србија освоиле и златен медал на ЕП 2021 година одржани во Франција и Шпанија.
Старо Село (Црвена Вода)
Старо Село — археолошко наоѓалиште во селото Црвена Вода во областа Дебрца. Претставува средновековна населба со црква и некропола. Се наоѓа на околу 3 км северозападно од селото, по патот за Малесија. Претставува напуштено село во кое се идентификуваат урнатини од две цркви, како и обележја на селските гробишта.
Вранково
Вранково или Вранков Чифлик — поранешно село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.
Нада Зекманова-Јакимова
Нада Зекманова Јакимова — македонски писател за деца.
Животопис
Нада Зекимова Јакимова е родена во Скопје на година. Завршила Учителска школа во Скопје и работниот век го минала како просветен работник. Член на ДПМ од 1972 година. Автор е на книгите: Лет на Марс (раскази, 1972), Пролетни сказни (раскази, 1975), Новиот учител (раскази, 1981), Волшебна насмевка (раскази, 1983).
Починала во октомври 2002 година.
Кралство Ломбардија-Венеција
Кралство Ломбардија-Венеција (латински: Regnum Langobardiae et Venetiae), познато уште како Ломбардо-Венецијанско Кралство (италијански: Regno Lombardo-Veneto; германски: Königreich Lombardo-Venetien) — составна земја на Австриското Царство. Кралството било создадено во 1815 година со резолуција на Виенскиот конгрес како признавање на правата на Хабсбуршко-лотариншката династија на поранешното Војводство Милано и поранешната Република Венеција по распадот на Наполеоновото Кралство Италија, основано во 1805 година. Во 1866 година територијата на кралството е инкорпорирана во неодамна прогласеното Кралство Италија.
Список на филмови со Пајо Паторот
Следниот список ги содржи сите филмови во кои Пајо Паторот се појавил на филмоското платно. Во него не се вклучени неговите појавувања на телевизија, видеокасети или ДВД изданија.
Филмографија
Следниот список не е комплетен.
Шкортлебен
Шкортлебен (Schkortleben) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010, е дел од градот Вајсенфелс. Дотогаш, селото Крихау се сметало како дел од Шкортлебен.
Абдулазис Ислами
Абдулазис Ислами — поет, раскажувач, романописец, драмски автор од албанската националност во Македонија.
Животопис
Ислами е роден во с. Гајре, Тетовско на година. Завршил Педагошка академија во Скопје. Бил уредник во Радио Скопје. Член на ДПМ од 1965 година. Автор е на книгите: Ветер и стихови (поезија, 1963), Зора во селото (поезија, 1965), Побудени песни (поезија, 1968), Погледи од земјата (поезија, 1969), Чунот во брановите (поезија, 1970), Спомени и сништа (раскази, 1972), Оаза (поезија, 1973), Водите (поезија, 1976), Разденување (поезија, 1978) Непознатото девојче (роман, 1985), Мелероти (поезија, 1986), Злосторство во храмот (роман, 1987), Гулабот златоклунец (роман, 1988), Светлост на сводот (поезија, 1990), Ел Дорадо (поезија, 1900), Малиот од Старо Село (поезија, 1992), Херукан од Артас (роман, 1993), Шепотот на стариот патник (поезија, 1994), Огин (драма, 1994), Состанок на јунаците (драма, 1994), Ница (поезија, 1995), Тетовирање (раскази, 1996), Бегство од Пројона (роман, 1996), Лукавство (роман, 1996), Траги на брановите во карпа (раскази, 1996).
Јужноамериканско првенство во фудбал 1946
Јужноамериканско првенство во фудбал 1946 — 19-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Аргентина од 12 јануари до 10 февруари 1946 година. На турнирот учествувале 6 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Аргентина, второто место припаднало на репрезентацијата на Бразил а третото на репрезентацијата на Парагвај. Хозе Марија Медина, репрезентативец на Уругвај, бил најдобар стрелец со 7 голови.
Куново (Оризари)
Куново — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1946
Учесници
На турнирот учествувале 6 репрезентации: домакинот Аргентина, и Чиле, Уругвај, Боливија, Парагвај и Бразил. Перу, Колумбија и Еквадор не учествувале на турнирот. Се применил т.н. Бергеров систем според кој шампион станува онаа екипа која ќе освои најмногу бодови.
Куново (Оризари)
Претставува населба од римско време.
Се наоѓа на десната страна на патот Кочани - Делчево, на мала тераса што се издига над оризовото поле во коритото на Брегалница  и претставува продолжение на теренот на кој лежи наоѓалиштето Куново - Чуки. На површината има фрагменти од атипична римска керамика, тегули и тули, а селаните откопале и неколку питоси  со различни големини. Во 1966 година, при реконструкцијата и асфалтирањето на патот е подигната асфалтна база и сепарација, со што се направени големи оштетувања на површинскиот слој од населбата.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1946
Учесници
2.
3.
4.
5.
6.
Голгетери
7 голови
5 голови
4 гола
2 гола
1 гол
Автогол
Куќи на Жаулови
Куќи А и Б на Жаулови — куќи изградени од 1953 до 1955 година на парцела од илјада квадратни метри на Ри де Лоншан бр 81, во Неји на Сена (Сенски Висови, Франција), од архитектот Шарл-Едуар Жанере-Гри, викан Ле Корбизје за Андре Жаул и неговиот син Мишел.
Опис
Овие куќи од тули и бетон, секоја со површина од околу 300 квадратни метри, имаат различна експозиција, но ја делат истата градина, бетонска тераса и имаат заеднички подрум. Куќата „A“, за родителите, која гледа на улица, ја штити куќата за деца, „Б“, од погледи од улица. Овие семејни куќи се на два ката и се апликација на модулор. Една од особеностите на овие куќи е употребата на сводови и носечки ѕидови, кои не се на вообичаениот архитектонски јазик на Ле Корбизје.Првите планови за овие куќи биле направени во 1937 година, но изградбата започнала дури по војната, во 1953 година.
Семејството Жаул живееле во куќите многу години пред да ги продадат на англискиот милионер Лорд Палумбо во 1987 година. Последниов делумно ги обновил, а потоа ги продал на две сестри кои моментално живеат таму со нивните семејства.
Градбите биле заведени како историски споменик на иницијатива на тогашниот министер за култура, Андре Малро. Куќите се приватни и се отворени за јавноста само во исклучителни прилики.
Житоше
Житоше — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп. Историски, селото било поделено на Горно и Долно Житоше, кои денес се споени во едно село.
До 2004 година, селото претставувало административно седиште на поранешната истоимена општина, која била припоена со Општина Долнени.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот западен дел на Прилепското Поле, а на западната страна на територијата на Општина Долнени, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Крушево. Селото е рамничарско, на надморска височина од 630 метри. Оддалечено е 30 километри северозападно од Прилеп и 24 километри северно од Крушево.
Горно Житоше
Горно Житоше било познато албанско село, а околни села биле Долно Житоше, Борино, Селце и други. Во минатото, водата за пиење се добивала од бунари, а имало и неколку извори во близина на селото.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Мусица, Извор, Житошанец, Црвени Брегои, Балабанои Коњи, Влашки Пат, Шопур, Габер, Равна Чука, Лозишта, Меѓе, Бела Калица, Браница, Шеделица, Коњска Ливада, Дабјански Пат, Кадиов Даб и Лавци.
Селото има збиен тип, поделено на Горно и Долно Маало.
Долно Житоше
Долно Житоше било мало село во непосредна близина на познатото Горно Житоше, а околни села биле Локвени и Норово. Во минатото, водата за пиење се добивала од бунари, а над селото се наоѓаат послабите извори Неделојца и Леска.
Бидејќи е мало село, тоа не се делело на маала. Сепак, куќите се доста разредени и без огради на дворовите.
Горно Житоше
Помеѓу Горно Житоше и Лажани се наоѓа селиштето Лавци, каде денес има ниви. Житошани при орање на нивите наоѓале големи ќупови, ќерамиди и темели на стара црква. Се говори дека некогаш тоа село броело 500 куќи, но подоцна тоа запустело. Друго селиште, но без остатоци на старини, се наоѓа во шумата западно од Житоше. Источно од селото пак се наоѓаат урнатини од црквата „Св. Ѓорѓи“, околу која се наоѓаат стари христијански гробови.
Житоше е старо село, споменато во Слепченскиот кодик и кодикот на манастирот Трескавец во и  век. Поради поволната местоположба и плодноста на земјата, се говори дека некогаш го носело и името Лично Село. Житоше некогаш било христијанско словенско село, но на почетокот на тука се доселиле седум муслимански семејства, кои на почетокот живееле во колиби. Од едно од тие семејства денес потекнува родот Балабановци, кои денес говорат албански, иако се наведува дека нивните предци се од Мала Азија. Останатите доселеници биле Арбанаси.
Јордан Гавазов
Јордан Гавазов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Јордан Гавазов е роден во Прилеп, тогаш во Отоманското Царство. По професија е железар. Заедно со Даме Груев, Александар Хаџи Панов и Јордан Поп Костадинов го создале Прилепскиот револуционерен комитет на Македонската револуционерна организација во 1894 година.
Житоше
Горно Житоше
Стариот пат Битола-Порече воделе преку Житоше, а преку него до крајот на отоманскиот период се одвивал целокупниот сообраќај. Во тоа време, во селото се наоѓал ан. По патот се пренесувала железна руда од поречкото село Самоков во Битола. Низ селото поминувал и т.н. Дабјански пат, од поранешното село Дабјани до Горно Житоше. По овој пат, селаните од Дабјани доаѓале до житошките воденици.
Јордан Гавазов
Животопис
Во 1896 година е уапсен и затворен во битолскиот затвор, уапсен е како учесник во убиството на беговските зулумџии во Небрегово во 1894 година, нападот бил извршен од Дедо Димо и неговите другари. Во затворот, Јордан Гавазов, заедно со Стојан Лазов и Дончо го прободеле со ками неколкупати Мицко Крстевски, по што Мицко конечно преминал во услуга на српската пропаганда во Македонија.
Зимата на 1897-98 година Јордан Гавазов успеал да се ослободи од затвор и емигрирал во Бугарија. Заедно со Христо Чемков повторно навлегол во Македонија, во мај 1898 година, со идејата да формираат организациска чета во Прилепско со Харалампи Џуров и Стојан Димитров - Акчијата.
Житоше
Долно Житоше
Јужно од селото се наоѓа месноста Манастириште, каде се наоѓа средновековниот манастир „Св. Атанасиј“. По иселувањето на христијаните од Долно Житоше, манастирот бил напуштен, а од 1912 година за него се грижат христијаните од селото Локвени (денес припаѓа и во неговиот атар). Манастирот бил доста познат, а на денот на манастирската слава се собирале гости од сите села. Во 1950-тите години, манастирот бил напуштен и полуразрушен. Денес, манастирот повторно е возобновен со конаци.
Јордан Гавазов
Животопис
Во Прилеп, Гавазов и Чемков биле опколени во една куќа и за да не бидат заробени се самоубиваат, а пред тоа го убиле полицискиот началник и неколку војници.
Житоше
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 15,7 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.014,3 хектари, на шумите отпаѓаат 248,2 хектари, додека на пасиштата 190,1 хектар.
Население
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) и имало 50 христијански семејства и 2 вдовици христијани.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 година селото било поделено на христијанско Житоше со 35 домаќинства и 153 христијани (Македонци) и муслиманско Житоше со 94 домаќинства и 232 жители муслимани, 83 Македонци и 21 Ром.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Житоше живееле 560 Албанци, 75 Роми и 66 Македонци, а во Долно Житоше 102 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Житоше имало 48 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Житоше е големо село, коешто во 1961 година броело 1.435 жители, од кои 1.298 биле Турци, 70 Македонци и 48 Албанци, додека во 1994 година селото броело 1.773 жители, од кои 1.054 биле Албанци, 86 Турци, 3 Македонци, 8 Срби и 622 жители изјаснети како други.
Според пописот од 2002 година, во селото Житоше живееле 1.807 жители, од кои 3 Македонци, 1.158 Албанци, 17 Турци, 5 Срби, 604 Бошњаци и 20 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.690 жители, од кои 1 Македонец, 1.280 Албанци, 10 Турци, 3 Срби, 354 Бошњаци и 42 лица без податоци.
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Горно Житоше
Селото Горно Житоше е албанско муслиманско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1955 година родови во селото се:
Долно Житоше
Во минатото Долно Житоше било христијанско словенско село, додека денес е албанско муслиманско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1955 година родови во селото се:
Доселување на Бошњаци
Во век се зголемил бројот на имиграцијата кога се доселени Бошњаците. Бошњаците се релативно доцна доселени на територијата на Македонија. Првите населувања на Бошњаци од Босна и Херцеговина се забележуваат после Големата источна криза и анексијата на Босна од страна на Австроунгарија во 1875-1878 година. Во овој период огромен број на муслимански бегалци (Бошњаци, Турци, Черкези) бил населен во Македонија. По Балканските војни речиси сите доселени муслимани се иселиле во Турција.
Денешните Бошњаци во Македонија се населени во 50-тите и 60-тите години на XX век од областа Санџак во Србија и Црна Гора, претежно од местата Тутин, Рожае, Плав, Гусиње и Нови Пазар, поради што овие луѓе се познати и под името „Санџаклии“. Тргнувајќи на пат за иселување во Турција, според договорот меѓу Турција и Југославија од 50-тите години на XX век со кој муслиманите од Југославија единствено можеле да се иселуваат во Турција преку Македонија, голем број на Бошњаци од Санџак (заедно со Албанци од Косово) остануваат и се населуваат во испразнетите турски и торбешки села во Македонија, најчесто купувајќи ги имотите на Турците и Торбешите кои се иселувале за евтини пари. Така се доселени во Македонија во селата Житоше, Лажани, Десово, Локвени, Борино, Јакреново, Канатларци, Оризари, Батинци, Долно Коњари, Средно Коњари, Љубин, Петровец ,Студеничани и други села.
Горно Житоше
За иселениците од првичното македонско христијанско население се знае за следниве родови: Гулевци (2 к.) и Пуцуловци (4 к.), заминале во Средорек; Бакардановци (6 к.), живеат во Свето Митрани; Житошани (14 к.), живеат во Вашарејца и Житошани (6 к.), живеат во Кривогаштани.
Се иселувале и албански родови, а од 1955 година започнале иселувања во Турција. Се знае за овие иселени албански родови: Камебровци (4 к.), живеат во селото Лажани и Афузоски (3 к.), живеат во Долно Житоше. Од родот Кера има иселеници во Битола. Српскиот род Миловановиќи (1 к.) се иселиле во 1948 година во Србија.
Долно Житоше
За иселениците од првичното македонско христијанско население се знае за следниве родови: Шамковци (3 к.) заминале во Средорек; Пејовци (1 к.), живеат во Мажучиште и Бојовци (3 к.), живеат во Локвени.
Од муслиманското население, две семејства од родот Исмаиловци се иселиле во Турција.
Самоуправа и политика
Во век, Житоше било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Долнени, на која ѝ била додадена поранешната Општина Житоше по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било седиште на тогашната Општина Житоше.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во општина Долнени.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Норово, во која покрај селото Житоше, се наоѓале и селата Алданци, Белушино, Норово и Селце. Општината Норово постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Алданци, Белушино, Норово, Житоше и Норово.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1209 и 1210 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.850 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.894 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото источно од селото Горно Житоше постоела црквата „Св. Ѓорѓи“, околу која во 1950-тите се забележувале стари христијански гробови.
Култура и спорт
Во селото работи фудбалскиот клуб „Братство“.
Грделица (населба)
Географија
До 1965 година, ова населено место е со статус на општина Општина Грделица која ја сочинувале населените места: Бистрица, Боќевица, Бојишина, Бричевље, Црвени Брег, Дедина Бара, Добротин, Доњи Буниброд, Горњи Буниброд, Граово, Грделица Село, Грделица Варошица, Губеревац, Кораќевац, Ковачева Бара, Козаре, Крпејце, Личин Дол, Мала Грабовница, Мала Копашница, Мрковица, Несврта, Ново Село, Ораовица, Падеж, Палојце, Предејане Село, Предејане Варошица, Слатина, Сушевље, Тулово, Тупаловце, Велика Грабовница, Велика Копашница, Велика Сејаница, Виље Коло, Загужане, Зољево и Жижавица. По укинување на општината, подачјето на поранешната општина во потполност влегло во состав на општина Лесковац.
Надморска височина е 363 метри.
Назив и историја
Името Грделица најверојатно настанало од топонимот Град Јелица кој означува населба на ридот над денешното гратче. Остатоците на оваа тврдина се видливи до денес. Во состав на српската држава е од времето на Стефан Немања кој оваа област ја добил на управа од Византија. По долг период под турско владење, повторно влегува во состав на Србија по ослободувањето во 1877 година. Со заслуга на тогашниот народен пратеник Аранѓел Маринковиќ станува локален административен центар и седиште на општината.
Помеѓу двете светски војни, Грделица е центар на текстилната индуструха и земјоделието. Во 1965 година, Грделица го губи статусот на општина и се припојува кон Општината Лесковац. Од тогаш го губи значењето, и доживува економска и културна деградација.
Со систематско уништување на индустријата, денес Грделица е едно од најнеразвиените места во Србија.
Демографија
Во Грделица (Варош) живеат 1820 пунолетни жители, а просечна старост на населението изнесува 37,3 година (36,5 кај мажите и 38,1 кај жените). Во населбата има 739 домаќинства, а просечен број на членови по домаќинство е 3,22.
Рафе Андоновски
Животопис
Во ноември 1944 година, стапи во 16та македонска ударна бригада. Бил распределен во IIта чета II баталјон. Учествувал во борбите низ западна Македонија, односно во битките и акциите за уништување на балистичките банди. Успешно ја завршил и воената обука, по што е испратен да замине на Сремскиот фронт.
Применета антропологија
Применетата антропологија се однесува на применување на методите и теориите од антропологијата во анализата и решавањето на практичните проблеми. Антропологијата традиционално вклучува четири под-дисциплини – биолошка (т.е. физичка), културна, лингвистичка и археолошка антропологија – практичната примена на било која од овие поддисциплини може да бидат назначени како „применета антропологија“. Всушност, некои практични проблеми можно е да се повикаат на сите поддисциплини. На пример, една програма за развој на некоја американска староседелска заедница може да вклучи археолошко истражување за утврдување на легитимноста на тврдењата за права за водата, етнографија за оценување на актуелните и културните одлики на заедницата, лингвистика за враќање на употребата на јазикот меѓу жителите, и биолошка или медицинска антропологија за утврдување на причините на болестите предизвикани од недостигот на храна, итн.
Рафе Андоновски
Животопис
Бил учесник во повеќе борби против Германците. Во една од тие битки храбро загинал кај селото Марино, Хрватска, на 16 април 1945 година.
Мерхави Кудус
Мерхави Кудус Гебремедин (Merhawi Kudus Ghebremedhin; р. ) — еритрејски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Пегвисомант
Пегвисомант е рецепторен антагонист на хормонот за раст кој се користи во третманот на акромегалија. Примарно се користи доколку туморот на питуитарната жлезда кој ја предизвикува акромегалијата не може да биде контролиран со хируршка интервенција или зрачење, и употребата на аналози на соматостатинот е неуспешна, но исто така е успешен како монотерапија. Достапен е во облик на прашок за реконституција.
Применета антропологија
Антрополозите кои се занимаваат со применета антропологија често работат на неакадемски клиенти како влади, агенции за развој, невладини организации, племенски и етнички здруженија, групи за застапување, агенции за социјална работа и образовни организации, и бизниси. Етнографијата и набљудувањето со учество се примарните методи на применетата антропологија. Исто така се користат и текстуалната анализа, анкетните истражувања и други емпириски методи за создавање политики или пазарни производи.
Ова стои како контраст на чисто академската област на социо-културната антропологија, која можеби повеќе се грижи за создавање на теоретски модели кои одговараат на единиците на анализата, пр. социјална нееднаквост, однесување, размена, релативна етичка вредност итн. Некогаш кога истражувањето паѓа во полето на применетата антропологија, се разликува од таквото истражување, и според тоа се нарекува „основна“ антропологија.
Примери на прашања кои применетата антропологија се обидува да ги реши можат да бидат:
Најдоброто списание за применета антропологија во САД е Човекова организација (Human Organization), објавено од Здружението за применета антропологија (Society for Applied Anthropology).
Под раководство на Кралскиот антрополошки институт RAI (Royal Anthropological Institute), Џонатан Бентхал (Jonathan Benthall), автор на „Најдоброто од Антропологијата денес“ (The Best of Anthropology Today), било воведено годишното одликување со медал Луси Мер (Lucy Mair) за применета антропологија. Ова ја доведува предвид извонредноста на употребата на антропологијата „за олеснување на сиромаштијата и патењето, или за активното признавање на човечкото достоинство“.
Холандија
Холандија (холандски: Nederland) — европскиот дел од Кралството Холандија (холандски: Koninkrijk der Nederlanden). Холандија е парламентарна демократија со уставен монарх, сместена во северозападна Европа. Се граничи со Северното Море на север и запад, со Белгија на југ и со Германија на исток. Холандија е административно поделена на 12 провинции. Денешните граници на Холандија се утврдени во 1839 година.
Холандија е една од најгусто населените и географски најниско позиционираните земји во светот, позната по своите брани, ветерници, кломпи, лалиња, велосипеди и толеранција.
Бургундска и Хабсбуршка Холандија (1384–1581)
Во времето на Карло V, император на Светото Римско Царство и крал на Шпанија, територијата на денешна Холандија била дел од седумнаесетте покраини на Ниските Земји, кои вклучувале поголем дел од денешна Белгија, Луксембург и дел од Франција и Германија. Во 1568 година започнала војната за независност против шпанскиот крал Филипе II, син на Карло V. Во 1579 година северниот дел од седумнаесетте провинции објавиле независност обединувајќи се во Утрехска унија, која се смета за почетокот на денешната држава Холандија.
Холандска Република (1581–1795)
По војната, таа во 1648 година добила формална независност од страна на кралот Филип, и под името Република на седумте ниски земји постепено се преврнала во една од најразвиените земји која ги поседувала главните морски патишта во 17 век. Во тоа време, Холандија создала многу колонии во Новиот Свет.
Батависка Република и кралство (1795–1890)
По соединувањето ѝ во империјата на Наполеон Бонапарт во 1815 година било создадено Кралство Холандија кое ги вклучувало денешните Луксембург, Белгија и Холандија. Во 1830 година, Белгија добила независност, а по смртта на Вилхелм III се одделил и Луксембург.
Светските војни и потоа
Во текот на Првата светска војна, Холандија останала неутрална, а во Втората светска војна била окупирана од страна на Нацистичка Германија. По војната, Холандија станала член на Бенелукс. Во 1957 година станала членка на Европската економска заедница, која е претходник на ЕУ. Претходно, во 1949 година Холандија станала член на НАТО.
Географија
Холандија е кралство кое се наоѓа во Западна Европа. Вкупната површина на земјата изнесува 41.526², и според тоа се наоѓа на 135 место по големина во светот. Земјата граничи со Северното Море на север и запад, со Белгија на југ и со Германија на исток.
Холандија е една од најнископоставените земји во светот. Околу поливина од нејзината територија се наоѓа под еден метар надморска висина. На нејзината територија се наоѓаат четирите делти на нејзините најголеми реки: Рајна, Ваал, Меза. Холандија е на трето место на најгусто населените земји во светот. Највисокиот дел на Холандија се наоѓа на 321 метар.
Клима
Холандија има морска клима со благи зими и умерени лета. Климата е под влијание на Северното Море кое цела година ја регулира. На север температурата е цела година малку пониска од температурата на југ. Крајбрежните, југозападните, западните и северните провинции во есенските и зимските месеци имаат поблага клима отколку источните и североисточните провинции. Во лето од прилика најтоплите предели се источниот дел од брабант и северниот дел од Лимбург. Просечно најстудениот месец во повеќето предели е Јануари, а најтоплиот месец е Јули. Во последниве години се зголеми просечната температура во Холандија.
Најсончеви делови во Холандија се западниот дел од Зеланд, и северозападниот дел од јужна Холандија. Со исклучок на островот тексел со 1600-1700 сончеви часови. Просечно 790 mm. дожд во годината.
Политички систем
Кралството Холандија е држава со парламентарно уставна моранхија. Кралот е шеф на државата и ја претатсвува. Извршната власт ја има Советот на министри на Кралството Холандија кој е одговорен за другиот дом на работната влада. Преседателот и министерот го именуваат кралот. Државата е поделена на 12 провинции, а границите меѓу нив ги одредува парламентот. Извршниот орган на провинцијата е кралски советник. Судската власт ја сочинуваат Холандија, Аруб и Холандски Антили. Сите три дела се рамноправни. Избирачко право имаат холандски државјани постари од 18 години, а псивно постари од 21 година. Од 30 април 2013 г. на престолот е кралот Вилем-Александар, наследувајќи ја неговата мајка Беатриса која му го отстапила престолот. Престолот се наследува по женска и машка линија според наследниот ред. Холандија има дводелен парламент составен од Горен дом кој има 75 и Долен дом кој има 150 члена. Седиштето на парламентот е во Хаг. Законите мора да бидат усвоени од двата дома и мора да бидат прифатени од Кралот.
Население и јазик
Со 484 жители на км2, Холандија е една од најгусто населените земји во светот. Во јуни 2006 Холандското населението беше 16.336.000, од кои половина живеат во најгусто населениот дел на државата.
Холанѓаните се едни од највисоките луѓе во светот, со просечна висина од 1,81 метри за мажи и 1,68 метри за жени.
Населението на Холандија вклучува членови од многу земји во светот. Холанѓаните сочинуваат 80,6 %. Повеќето имигранти доаѓаат од Германија (2,4%) и Белгија (0,7%), потоа од поранешните колонии Индонезија (2,4%) и Суринам (2%), и конечно Мароко (2%) и Турција (2, 2%).
Религија
За време на реформацијата, Холандија станала анабаптистичка, менонитистичка и калвинистичка земја. Овие религиозни движења биле поттиснати од страна на Шпанците, кои ја поддржаа контрареформацијата. По независноста, Холандија го прифатила калвинизмот како државна религија, но се практикува верска сакале да го наметнат католицизмот. Католиците, кои доминирале во јужните провинции на земјата, не им било дозволено да ја проповедат својата религија отворено. Тие еманципирале за време на 19 век и XX век, преку пиларизацијата, со формирање на сопствените социјални заедници. Во XX век веќе започнал да опаѓа процентот на религиозните верници: повеќето од холандските евреи не го преживеале холокаустот, а во средината на XX век, голем број од протестантските и католичките верници ја напуштиле црквата. Бројот на исламски верници значително се зголемил, како резултат на имиграцијата. Како една од причините за намалувањето на бројот на верници се смета социјално-либералната политика кон абортусот, евтаназијата, проституцијата и бракот од ист пол. Од 2000 година постои зголемена свест на религијата, главно како резултат на муслиманскиот екстремизам.
Денеска, најголемата религиозна организација е Римокатоличката, со 26.6% од вкупниот број на население, а помали се протестантската со 16.8%, муслиманската со околу 6% итн.
Композитен материјал
Композитни материјали, скратено композити, се инженерни материјали направени од два или повеќе составни материјали со значително различни физички или хемиски својства кои остануваат одделно и посебно на макроскопско ниво во рамките на готовата структура.