cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Планинска еребија
Возрасен
Распон на крилјата 16-22 милиметри. „Типичната форма на оваа пеперутка, епифронот, Кнок, има непрекинати темпести ленти на предните крилја, а скоро така и на задните крила; црните точки на задните крила на женката често се зеници со бело, а поретко ова така е и кај мажјакот. Наведено е дека во Пертшир се појавуваат примероци кои ги покажуваат овие знаци. Темите или портокаловите ленти ретко се толку целини на предните крила како кај епифронот, и генерално се прилично потесни; а тоа на задното крило е растурено на три или четири прстени. Црните точки се обично помали и без бели зеници. Женката е нешто поголема, а лентите или прстените побледи. Разликата во ознаките е голема. Лентите на предните крила стануваат сè помалку целосни, сè додека не се сведат на низа обични прстени околу црните точки. Црните точки се намалуваат по големина и број сè додека тие, заедно со кафеавата ознака, целосно не исчезнат, а останува само обичен црно-кафеав инсект. Оваа екстремна форма е наречена застарена, Тут. Најраните прстени што исчезнале се чини дека се третиот на предните крила и првиот на задните крила. Слични модификации се случуваат и на долната страна, но може да има абер на горната страна на примерокот, а не, или барем не на ист начин, на долната страна“.
Рани фази
„Јајцето при првото поставување е жолто, потоа се менува бојата со потемни ознаки, особено кон врвот. Се поставува во јули на трева. Ларвата излегува за околу шеснаесет дена. Младата гасеница, пред хибернација во октомври, е зеленикава, со потемни зелени и жолти линии. Главата кафеава. Се храни во јули и по хибернација со разни треви, меѓу кои Poa annua, Festuca ovina, Aira praecox и A. caespitosa се наведени како гасеници во затвор. Како и да е, се покажа посебна предност за мат тревата ( Nardus strictus ), и се сугерираше дека ова може да е природна храна. Се чини дека целосно растената гасеница е неопишана. Хризалисот е опишан од Баклер како „малку повеќе од три осми од инч во должина, прилично дебел во сооднос, со помалку бунлив облик од хиперанттисот, но повеќе од бландина [ Erebia cethiops ]. Бојата на задниот дел на градниот кош и крилата е светло зелена, прилично глаукозна; абдоменот бледо млака или валкана белузлава; на градниот кош е забележлива темно кафеава грбна лента, а постои најслаба можна индикација дека таа продолжува како лента по должината на абдоменот. Куќиштата на очите, багажникот, антената и нозете се маргинализирани со темно кафеава, а нервите на крилата се означени со истите бои.
Севернофилипински јазици
Севернофилипинските јазици се подгрупа на филипинските јазици. Јазиците се зборуваат во Лузон, на Филипините, но и на Тајван.
Сибирски хаски
Сибирска хаска (Сибирский хаски) - куче со средна големина и густо крзно кое потекнува од источен Сибир. Оваа раса припаѓа на генетското семејство Шпиц. Препознатлив е по дебелото двослојно крзно, со исправени триаголни уши и со карактеристични обележја. Хаските се активни, енергични и издржливи раси, чии предци потекнуваат од екстремно ладни и сурови средини во Сибир. Водат потекло од Чикучите од северно-источна Азија. Првично биле донесени во Алјаска како кучиња кои влечат санки за време на златната треска но набрзо нивниот статус преминал во кучиња-миленичиња и шоу-кучиња, па така се распространиле во САД и Канада.
Историја
Сибирската хаска, самоједот и маламутите од Алјаска се видови кои водат потекло од оригиналните „кучиња кои влечат санка“. Неодамнешната ДНК-анализа потврди дека ова е еден од најстарите видови на кучиња, како и маламутите од Алјаска. Во овој тип на кучешка раса, зборот „хаска“ претставува подмитување на терминот „ески“ кој бил употребуван од Инуките кои ги направиле првите експидиции во своите земји. По правило, хаските не се крупни ниту дебели. Зборот „сибирска“ потекнува од Сибир, бидејќи се смета дека Ескимите ги употребувале за да преминат по мост и стигнат во Алјаска, но сепак оваа теорија сѐ уште останува енигма за интелектуалците. Постои и опција дека ова име претставувало племенско име на Сибила, поранешни турски номади. Расите кои потекнуваат од ескимските кучиња биле пронајдени во северната полутопка од Сибир до Канада, Алјаска, Гренланд, Лабрадор и островот Бафин.
Со помош на сибирските хаски, сите племиња не само што успеале да преживеат, туку и да допрат до тера инкогнита (terra incognita). Адмиралот Роберт Пери од армијата во САД, бил потпомогнат од овиј вид на кучиња за време на своите експедиции во истражувањето на Северниот Пол, па затоа улогата на сибирската хаска не може да биде потценувана. Кучињата од регионот кај реката Анадур и околината, биле пренесени во Алјаска во 1908 ( како и во наредните две децении) за време на златната треска, за да ги користат како кучиња кои влечат санки, особено за обложување на нив. Малите, брзи и со тежина од 44 до 54 кг ја освоиле публиката на номадските обложувалници. Леонард Сепала, поранешен одгледувач на сибирски хаски, учествувал во натпревари во времето од 1909 до средината на 1920 година. На 3 февруари 1925 година, Гунар Касен бил првиот кој го вовел серумот дифтерија во трката од 1925 година. Ова претставувало групен придонес за неколку кучиња. Идитаорд трката ја комеморила ваквата достава. Овој случај бил прикажан и во 1995 година во анимираниот филм „Балто“, кадешто името на тимот на Гунар Касен го претставувал тимот Балто, иако овој лик во филмот всушност бил претставен како пола волк. Во чест на овој филм, му била врачена бронзена статуа во Централ Парк во Њујорк. Статуата била изгравирана со натписот: „ Посветена на непобедливиот дух на кучињата влечачи, кои во зимата 1925 година, преку предавнички води, претрчаа голема километража. Издржливост-- верност-- интелигенција“. Во 1930 година, последните сибирски хаски биле испратени во руската влада, блиску до границите на Сибир за надворешна истрага. Девет години подоцна, оваа раса биле регитрирана и во Канада. Најистакнатиот одгледувач на раси од типот на сибирските хаски бил Артур Валден, кој воедно бил и сопственик на најголемиот кучкарник Чинок во Воналанцет. Во 1933 година, адмиралот Ричард Берд со себе земал 50 сибирски хаски на експидиција околу Антарктикот. Кучињата биле дресирани во кучкарникот Чинок. Операцијата била наречена Хигјумп, историска патека која ја покажала вредноста на сибирските хаски со својата големина и брзина. Сибирските хаски се покажале мошне добро во армијата на САД за време на Втората светска војна.
Појава
Сибирските хаски се многу слични со маламутите од Алјаска, како и со друѓи Шпиц раси како самојед,кој пак има споредлива историја во однос на хаските. Ги има во различни бои и стилови, обично со бели шепи и нозе, со обележја на лице и на врвот на опашката. Најчесто застапени бои се бела и црна, црвенишкави или бели, сиви и бели, чисто бели, или пак шарени. Карактеристични се и гримасите на нивните лица. На прв поглед наликуваат на волк. Тие се помали од маламутите.
Очи
Очите на сибирските хаски се ледено-сини, темносини, килибарни или кафени. Кај некои кучиња, едното око може да биде кафено а другото сино (комплетна хетерокромија), или пак едното или двете очи може да бидат „делумно обоени“ т.е. пола кафено- пола сино (делумна хетерокромија).Сите вакви комбинации на очи се прифатени од страна на америкнаскиот кучешки клуб, во кој исто така се наведува дека очите им се во форма на бадем. "
Крзно
Крзното на сибирската хаска е подебело за разлика од другите видови на кучиња и е составено од два слоја: Густ долна основа, додека горниот слој им е покриен со кратки,прави влакна. Тоа го штити кучето од суровите арктички зими, но крзното рефлектира топлина и во лето. Може да издржи температура и до −50 °C и −60 °C. Крзното бара внимателно одгледување, бидејќи долгите влакна кај сибирските хаски претставуваат голема негативност, особено кај кучињата за изложби.
Нос
Во некои случаи, кај хаските се појавува состојба која е позната под името „зимски или снежен нос“. Или пак хипопигментација. Во ваквата состојба, не може да се забележи носот, дали е истакнат или сплескан. Носот кај сивите хаски е црн, кафен кај црните.
Големина
Стандардната големина на мажјаците иснесува помеѓу 53 и 60цм, а тежината од 20 до 27 кг. Женките се помали и нивната големина изнесува од 51 до 56 см, а тежина од 16 до 23кг.
Интелигентност
Сибирските хаски се многу интелигенти, Меѓутоа, и покрај нивната интелигентност, може многу лесно да се досадуваат и да престанат да ги слушаат командите. Многу дресери настојуваат да ги одржуваат зафатени давајќи им нови активности. Хаските се огромни набљудувачи на акциите на луѓето, па честопати ги повторуваат домашните активности како гасење светло и отворање на врати со нивните заби. Постојат и одредени ситуации кои се непријатни, како на пример можат да го отворат фрижидерот ( и да ја изедат целата храна во него), да копаат дупки за да избегаат. Меѓутоа, ваквото однесување може да биде спречено доколку кучето е доволно зафатено со најразлични занимања.
Здравје
Со соодветна нега, сибирските хаски можат да живеат од дванаест до петнаесет години. Здравствените проблеми кај овој вид раси пред сè е генетски и се состои од болести во очите: Младинско перде, дистрофија и ретинална атрофија Хип диспласијата не е карактеристична за овој вид на кучиња, но таа може да се појави кај оние со средни или големи заби. Според ортопедската фондација за животни, сибирските хаски се рангирани на 148 место од 153 кои имаат ризик од хип диспласија. Сибирските хаски се употребуваат за тркање со санки, па затоа тие може да бидат склони и на други заболувања како гастритис, бронхитис или бронхопулмонари или загнојување.
Улога
Сибирските хаски сè уште се употребуваат како кучиња за влечење на санки или тркање со санки. Особено се познати за тркање и се најбрзи од сите слични видови. Денес, овој вид на раса е поделен на кучиња кои се тркаат или кои се изложуваат. Оние кои се тркаат се многу по активни во нозете, сè со цел да претрчат повеќе. Додека оние кои се изложуваат се помали и поситни. Освен за тркање со санки, особено се популарни за рекреација. Поради недостатокот на снег во Велика Британија и Австралија, сибирските хаски се одгледуваат и во шума со специјално дизајнирани скутери со две тркала за едно или две кучиња, или со три тркала за три и повеќе кучиња. Познати сибирски хаски Сибирските хаски биле особено популарни во Додека Того ја трчал најдолагата трка, Балто го вратил серумот кај номите. Балто се стекна со поголема слава за разлика од Того( Того бил љубоморен на Балто и Гунар Касен), но тој и Леонард сепак добија пофалница. Многумина веруваа дека зад оваа приказна се крие уште нешто,бидејќи и Леонард едноставно верувал дека Того заслужил многу повеќе отколку само пофалница. Во секој случај, сибирските хаски ја стекнале својата популарност во овој период.
Чавдар (Софиска Област)
Чавдар (Чавдар) — село во Западна Бугарија, административен центар на општината Чавдар во Софиската Област. Има население од околу 1.282 жители (2022).
Географија
Селото се наоѓа во Златишко-Пирдопската Котлина, во подножјето на Стара Планина, на 71 км од главниот град Софија во непосредна близина на градовите Златица и Пирдоп.
Историја
Во 1968 година, за време на археолошките истражувања, во атарот на селото покрај реката Тополница била ископана населена тумба, што откри дека овде постоел организиран живот уште пред 7.000 години. Изучувањето на чавдарската неолитска култура започнала во мај 1968 година и била завршена во 1980 година под раководство на праисторичарите од Археолошкиот завод и музеј проф. Георги Георгиев и К’нчо К’нчев. Откриена е исклучително вредна сликана керамика, која подоцна им била дадена на специјалисти за истражување.
Според некои историчари, во средниот век на месноста „Ќој Дере“ постоела бугарска населба Марково, за што се пишува во познатото Добрејшово евангелие од 13 век. Првата пишана информација за денешното село датира од 1430 година во османлиски регистар на тимари, зеамети и хаси од Никополскиот санџак. Запишан е под името Коланлар (произлезено од множина на турскиот збор kolan - „коњ“, т.е. место со многу коњи, пасиште за коњи), со 29 даночни обврзници - Јуруци.
IC 1606
IC 1606 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1606 се споменува и како ESO 267-?33.
Откривање
Објектот е откриен во април 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1606 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 15 м 2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -44° 28' 24".
Други поделби
Проучување на IC 1606 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Гросенхајн
Гросенхајн (Großenhain) — град во округот Мајсен, во сојузната покраина Саксонија, Германија.
Историја
Гросенхајн првично била лужичка населба. Првпат бил споменат во 1205. Едно време бил окупиран од Бохемија, при што бил силно утврден. Потоа преминал во посед на грофовите од Мајсен, од кого во 1312 бил преземен од грофовите од Бранденбург. Во средниот век, Гросенхајн бил еден од најмоќните градови во Саксонија. Значително настрадал во сите големи германски војни и во 1744 бил скоро целосно уништен од пожар. На 16 мај 1813, се водела голема битка помеѓу Французите и Русите.
Географија
Гросенхајн се наоѓа на реката Редер, 30 километри северозападно од Дрезден и 17 километри источно од Риза. Исто така, се наоѓа на Вија Регија од Герлиц до Сантјаго де Компостела.
Стопанство
Funke & Will AG се наоѓа во Гросенхајн и е познат по производството на автомобилите Yes! Roadster.
Инфраструктура
Постојат две железнички станици во Гросенхајн. Железничката станица Großenhain Berliner Bahnhof е надвор од употреба од 2002, единствено Großenhain Cottbusser Bahnhof е опслужувана со возови од Дрезден до Елстерверда, Котбус и Хојерсверда.
Гросенхајн е поврзан со Bundesstraße 98 и Bundesstraße 101.
Ајкула-тигар
Ајкулата-тигар (Galeocerdo cuvier) — вид на ајкула.
За луѓето, ова е вториот најопасен вид ајкула, по Големата бела ајкула. Таа е голема, има тешка глава и нејзината уста е исполнета со остри заби, што имаат карактеристичен облик. Таа е толку опасна и затоа што ги сака крајбрежните води. Пронајдена е и во течни утоки и пристаништа, а често доаѓа во контакт со луѓе. Познато е дека јаде речиси се-освен што јаде помали ајкули, па дури и своите младенчиња, други риби, морски цицачи, желки и птици. Таа е мршојадец. Во нејзиниот желудник е пронајден секаков вид отпад. Младенчињата се раѓаат од јајца во мајчиното тело. На почетокот на животот се означени со дамки што кај младите единки се преобразуваат во „тигрести ленти“, а кај возрасните избледуваат.
Голема Република Средна Америка
Голема Република Средна Америка (шпански: República Mayor de Centroamérica) — краткотраен политички сојуз меѓу денешните средноамерикански држави Хондурас, Никарагва и Ел Салвадор. Републиката функционирала од 1896 до 1898 година и таа била обид за заживување на поранешната распадната Федерална Република Средна Америка.
Трите држави се согласиле да основаат сојуз со потпишувањето на Договорот од Амапала на 20 јуни 1895 година. Сојузот била основана на 15 септември 1896 откако сите држави го ратификувале договорот. Републиката била преименувана во Соединети Држави на Средна Америка кога уставот стапил на сила на 1 ноември 1898 година. Главниот град на Републиката требало да биде градот Амапала во Хондурас. За време на своето опстојување, сојузот основал дипломатски односи со САД. Гватемала и Костарика требало да се приклучат на сојузот, но не го сториле тоа. Сојузот се распаднал кога генералот Тома Регалдо ја презел власта во Ел Салвадот на 21 ноември.
Главен стратег на Белата куќа
Главен стратег на Белата куќа (White House Chief Strategist) — еден од главните советници на Претседателот на САД, одговорен за извршување на долгорочните цели и насоки на владата и да го советува претседателот по сите важни прашања. Функцијата е воведена во 2016 г. од Доналд Трамп како новоизбран претседател, назначувајќи го општественикот и стопанственик Стив Бенон на оваа функција, како и на функцијатата Виш советник на претседателот.
Иако не е дел од кабинетот во потесна смисла, главниот стратег е на исто рамниште со Началникот на Белата куќа и донесува одлуки рамноправно со него, за кои е потребен потпис од двајцата.
На 28 јануари 2017 г. главниот стратег е назначен за траен член на Советот за државна безбедност на САД со указ на претседателот Трамп.
На 18 август 2017 г. Бенон е отпуштен од функцијата Главен стратег од страна на генералот Џон Кели.
NGC 5097
NGC 5097 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5097 се споменува и како 2SZ 37, IRAS 13183-1212.
Откривање
Телото е откриено на 3 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5097 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5097 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 20 м 59,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 28' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 5097 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46602. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5547. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1061.
Етил ацетат
Етил ацетат е органско соединение.
Аманда Пералта
Аманда Беатриз Пералта, исто така позната како ла Негра, (1939–2009) била аргентински герилски борец, а подоцна академик во Шведска. Таа била една од основачите на Перонистичките вооружени сили или Fuerzas Armadas Peronistas (FAP) кои се бореле против воената диктатура во Аргентина. По бегството од затвор, таа пристигнала во Шведска во 1977 година каде продолжила да ја поддржува нејзината кауза. Студирала политичка историја на Универзитетот во Гетеборг, преземајќи истражување за постколонијалната политика.
Биографија
Родена на 22 ноември 1939 година, Аманда Беатрис Пералта е родена во Сан Карлос де Боливар, Аргентина. Додека била студентка во Ла Планта од 1925 година, таа се борела за социјални реформи како член на универзитетската Федерација на Естудијантес. Таа веќе ја започна својата кампања додека била во средно училиште. Во 1976 година, по воениот удар соборена претседателката Изабел Мартинез де Перон, Пералта насилно се борела против воената диктатура. Била заробена и затворена, но нејзиниот адвокат успеал да и внесе пиштол со кој избегала. Таа избегала во Шведска со своето семејство во 1977 година.
Во Шведска, таа продолжила да води кампања против политичкото угнетување додека студирала интелектуална историја на Универзитетот во Гетеборг. Нејзините идеи и публикации придонеле за постколонијалната теорија. Таа продолжила да објавува написи до самиот крај на нејзиниот живот.
Аманда Пералта починала во Гетеборг на 2 јануари 2009 година.
Лажен Димитриј II
Лажен Димитриј II (руски: Лжедмитрий II; починал на 11 декември 1610 година), историски познат како Псевдо-Димитриј Втори, бил втор од тројцата претенденти на рускиот престол кој тврдел дека е Царот Дмитриј Иванович, најмладиот син на Иван Грозни. Вистинскиот Димитриј починал под несигурни околности, најверојатно атентат во 1591 година на деветгодишна возраст во апанажната резиденција на неговата мајка вдовица во Углич.
Вториот Лажен Димитриј првпат се појавиl на сцената околу 20 јули 1607 година, во Стародуб. За него се верува дека бил или син на свештеник или преобратен Евреин и бил релативно високо образован за тоа време. Зборувал руски и полски јазик и бил експерт за литургиски работи. Отпрвин се преправал дека е московскиот болјар Нагој, но под тортура лажно признал дека е Цар Димитриј, по што бил одведен по неговиот зборот и му се придружиле илјадници Козаци, Полјаци и Московјани.
Во текот на годината, Јержи Мнишчек, татко на Марина Мнишехиќ, вдовица на Лажниот Димитриј Први, го „соединил“ со Марина, која за чудо го препознала својот покоен сопруг во овој втор Димитриј. Ова им донело поддршка на магнатите на Полско-литванската Државсна Заедница кои го поддржувале Лажни Димитриј I. Адам Вижниовиецки, Роман Рожињски и Јан Сапиеха одлучил да го поддржи вториот претендент, како и да го снабдуваат со некои почетни средства и 7.500 војници, меѓу нив Александар Јозеф Лисовски, водач на озлогласениот платенички сојуз подоцна познат како Лисовци.
Тој брзо ги зазел Карачев, Брјанск и другите градови, бил засилен од Полјаците и во пролетта 1608 година напредувал кон Москва, уништувајќи ја војската на царот Василиј Шуиски кај Болхов. Ветувањата за конфискација на големо на имотите на болјарите привлкле многу обични луѓе на негова страна. Селото Тушино, дванаесет версти од главниот град, бил претворен во вооружен логор каде Димитриј ја собирал својата војска. Неговите сили првично вклучиле 7.000 полски војници, 10.000 козаци и 10.000 други војници, вклучително и поранешни припадници на пропаднатиот бунт Зебрзидовски. Неговите сили наскоро надминале 100.000 луѓе. Тој го подигнал рангот на друг патријарски славен заробеник, Филарет Романов и ја освоил верноста на градовите Јарослављ, Кострома, Вологда, Кашин и уште неколку други.
Доаѓањето на кралот Сигизмунд III Васа во Смоленск предизвикало мнозинство од неговите полски приврзаници да го напуштат и да се приклучат на армиите на полскиот крал. Во исто време, силна руско-шведска војска под водство на Михаил Скопин-Шуиски и Јакоб Де ла Гарди му пришла на Тушино, принудувајќи го да го напушти логорот маскиран како селанец и да замине во Кострома, каде што му се придружила Марина и тој живеел уште еднаш во кралска држава. Тој извршил уште еден неуспешен напад врз Москва и, поддржан од Дон Козаците, ја вратил зафатеноста низ цела југоисточна Русија. Сепак, тој бил убиен, додека бил пијан, на 11 декември 1610 година од татарското кнежевство, Петар Урусов, кого го камшикувал.
NGC 7505
NGC 7505 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7505 се споменува и како CGCG 431-9.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7505 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7505 има привидни димензии од 0,8' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 7505 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70636. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Космос-1057
Космос-1057 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 декември 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1057 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1516 км, а најмалото на 1480.
1369
1369 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1369 година од новата ера, 369. од вториот милениум, 69. од XIV век и последна од 1360-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6877 и 6878 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6119 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5129 и 5130 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2122.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1369 година се протега во 4005 и 4006, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4065 и 4066 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1912. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 770 и 771 исламска година.
Џозеф Пулицер
Џозеф Пулицер (Мако, Унгарија, 10 април 1847 - Шарлотсвил, Јужна Каролина, САД, 29 октомври 1911), значајно име во американското новинарство.
Се смета за зачетник на „жолтиот печат“, односно на масовниот булеварски печат во светот. Од 1917 година е воведена „Пулицеровата награда“ за новинарство, култура и литература.
Учествуваше во Американската граѓанска војна (1861 - 1865), а подоцна стана сопственик на издавачки куќи и беше избран во Конгресот.
Заноне
Заноне е остров во Тиренското Море во близина на западниот брег на Италија и е дел од Понцијанските Острови кој административно припаѓа во општината Понца. Целиот остров е 1 км2 во големина и на околу 10 километри оддалеченост од островот Понца.
Достапност
Заноне е достапен само со брод од Понца. Поранешни рибари нудат денски патувања, вклучувајќи ручек на брод, кој тргнува од пристаништето во Понца во 11 часот наутро и го напушта Заноне за враќање во Понца во 5 часот
Островот бил користен како приватен ловечки резерват од италијанската аристократија. Стотици муфлонски диви овци биле донесени на Заноне. Овците се сега заштитени видови.
Светилникот Пунта Варо
На островот има светилник наречен Пунта Варо.
Наводи
<references group="" responsive="">
NGC 2712
NGC 2712 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2712 се споменува и како UGC 4708, MCG 8-17-3, CGCG 238-1, IRAS 08561+4506, KARA 292, KUG 0856+451.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2712 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 2712 има привидни димензии од 2,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 59 м 30,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 44° 54' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 178°.
Други поделби
Проучување на NGC 2712 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25248. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 70; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2989. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1004.
Рок агресори
Рок агресори - македонска рок група.
Биографија
Групата Рок Агресори се оформени во 1991 г. во Скопје од Фалус Агресор (Зоран Трпков) - вокал и гитара којшто е единствен оригинален член на бендот и Тони Станковски - тапани.
Во 1991 година дебитираат на Македонската национална телевизија со песната "Врати ми ги парите". Текстот на песната беше како и самиот наслов, односно, една реченица и со тоа го свртеа вниманието на домашната музичка јавност, којашто беше поделена околу тоа дали е ова некоја нова шарлатанска група или озбилен бенд.
Во 1992 г. ги снимаат песните "Јас смрдам на лук" и "Рок агресор оро", а во 1993 г. песната "Секси лексикон".
Рок Агресори во прво време настапуваа како дует, а во 1993 г. на бас гитара се приклучи Ристо Апостолов од групата "Водолија", а од 1995-1998 г. басист е Сашо Здравев-Ламбе.
Во тој период често настапуваа на ТВ и радио емисии и имаат концерти по градовите низ Македонија.
Во 1994 г. снимаат албум во Белград, којшто не беше издаден заради лошиот квалитет на снимките на повеќето песни.
Тогаш гостуваат на неколку радио станици во Белград и снимаат ТВ спот за телевизија Политика.
Во 1996 г. е издаден албумот "Ебена Антикултура" со текстови кои беа под влијание на преодот од еден систем-социјализам во друг систем, таканаречената "демократија" или повеќе партиски систем. Албумот е микс од ангажирани текстови, текстови во кои се збори за лажниот морал и хумор песни. Песни коишто се издвојуваат од овој албум се: Мојата Партија, Сексуален Манијак, Рок Агресор Оро, Куртоазија, Јас смрдам на лук, Мери, Врати Ми ги парите, Барам Ништо, Ебена Антикултура...
Слушателите овие песни стилски најмногу го доживуваа како панк-рок.
Во 2001 г. е издаден вториот албум "Хистерија" којшто стилски почнуваше како првиот албум, со ангажирани и хумор песни, за да на крај заврши со неколку песни коишто имаат мрачна и депресивна атмосфера. За песната "Никој Не Знае" во 2001 г. е снимен спот во режија на Владимир Петровски -Картер. Поважни песни: Вечно исти глупости, Хистерија, Дали можеш да ми кажеш, Побожни сме, побожни...
Во 2003, 2004 г. единствениот член на бендот Фалус Агресор снима 4,5 песни кај Ристо Апостолов, со финансиска помош на Мичо Атанасиу, коишто се вртат по underground круговите, меѓу кои најслушана песна е "Чао Чао Пички".
И баш кога Фалус Агресор донесе одлука да биде тотален underground, тој виде нов предизвик во домашниот Евросонг и во 2009 г. во студиото на Ристо Апостолов ја сними и настапи со песната "Динг-Донг" и така оваа песна стана најголем комерцијален успех на Рок Агресори.
Потоа Фалус Агресор започнува соработка со Александар Ристовски-Принц, музичар со повеќе од 15 години искуство на домашната сцена, а во последно време успешен режисер на видео спотови на домашни и Балкански поп и рок изведувачи.
Во 2011 Рок Агресори повторно настапуваат на Евросонг со песната "Кукурику".
На 11 јуни 2012 г. е објавен третиот албум "Агресор Фискултура", којшто има 11 песни (8 снимени во студиото на Александар Ристовски-Принц, за коишто Принц ги има отсвирено гитарите и клавијатурите и ги има направено аранжманите, и 3 снимени во студиото на Ристо Апостолов, којшто исто така ги има отсвирено гитарите и направено аранжманите - + 4 бонус песни од претходните два албума).
Исто така е снимен и нов видео спот за песната "Агресор Фискултура".
Сојузни држави во Бразил
Бразил е поделен на 26 сојузни држави и еден федерален округ. Ниеден од составниците нема право на оттуѓување. Државите се основани на историски, конвенционални граници создавани низ времето, иако некои граници се обсудливи. Државите можат да бидат делени и соединувани со цел создавање на нови по основа на плебицит. Државите имаат нивна управа, право да собираат свои даноци и данок на ниво на федерацијата. Тие имаат гувернep и легислативно тело избрани од нивниот народ. Поседуваат исто така и независно судство. Но, сепак го немаат правото да создаваат свои закони.
Историја
Во 1943 г., со влегувањето на Бразил во Втората светска војна, Вергасовиот режим зел директно под своја управа неколку стратегиски територии: Амапа, Рио Бранко, Акре, Гуапоре, Понта Пора, Игуасу и архипелагот Фернандо де Нороња. По војната, првите три територии се претворени во држави, Понта Пора и Игуасу останале територии. Во 1988 г., Фернандо де Нороња е припоен кон Пернамбуко.
Во 1960 г., четириаголниот „федерален округ“ е создаден од Гојас за подготовка на новата национална престолнина, Бразилија. Поранењниот федерален округ станал Гуанабара сè до 1975 г., кога бил слеан со Рио де Жанеиро.
Во 1977 г. Мато Гросо е разделен на две држави. Северниот дел го задржал името Мато Гросо, додека јужниот станал државата Јужно Мато Гросо, со престолнина Кампо Гранде. Новата држава Јужно Мато Гросо ги присоединила териториите Понта Пора и северниот дел на Игуасу. Централен Игуасу преминал под Пара, а Јужен Игуасу под Санта Катарина.
Во 1988 г., северниот дел од Гојас бил претворен во државата Токантинс, со престолнина Палмаш.
Ума
Ума или Хума — село во Општина Гевгелија, во областа Влахомеглен, во околината на градот Гевгелија.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во областа Влахомеглен, во западниот дел на територијата на Општина Гевгелија. Селото е сместено на падините на планината Кожуф. Селото е планинско, сместено на надморска височина од 850 метри. Од градот Гевгелија е оддалечено 20 километри.
Историја
Во век, Ума било христијанско влашко село во рамките на Гевгелиската каза на Отоманското Царство.
Селото било тешко оштетено при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Ума порано било село со околу 500 Власи со христијанска вероисповед. Денес, тоа е практично иселено и функционира како викенд-населба.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ума имало 490 жители, сите Власи. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ума имало 480 жители.
Селото во 1961 година имало само еден жител, а во 1994 година било целосно раселено.
Според пописот од 2002 година, во селото Ума имало 2 жители, од кои 1 Влав и 1 Бошњак.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, од кои 1 Македонец и 3 Власи.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Гевгелија, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Миравци. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Гевгелија.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Гевгелиска градска општина, во која покрај селото Ума се наоѓале градот Гевгелија и селата Горничет, Конско, Моин и Мрзенци.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Гевгелија.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гевгелија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
Редовни настани
Секоја година во почетокот на август се одржуваат панаѓурски денови по повод Св. Пантелејмон, кога во селската црква се организира неделен курбан.
Див брос
Див брос (Rubia peregrina), обичната дива луда, е тревен повеќегодишен растителен вид кој припаѓа на семејството на слама и кафе Rubiaceae.
Етимологија
Името на родот Rubia потекнува од латинскиот збор  што значи „црвено", бидејќи корените на некои видови (главно Rubia tinctorum) се користеле уште од античко време како растително црвена боја.
Распространетост
Дивиот брос главно е присутен во Средоземна Европа (Португалија, Шпанијa, Франција, Италија, Грција и поранешна Југославија ), во Велика Британија и во Северна Африка.
Живеалиште
Овој плевел отпорен на стрес е типичен за средоземниот пилинг. Расте во грмушки, жива ограда, камени површини и покрај патиштата и патеките. Претпочита суви почви, на надморска височина од 0-1,000 метри надморска височина.
Александар Доброхотов
Александар Доброхотов ( -, ), руски педагог и кореограф на Балетот при Македонскиот народен театар во Скопје.
Тој бил прв балетан на скопската балетска сцена.
Замок на небото
Замок на небото (天空の城ラピュタ) е јапонски анимиран филм напишан и режиран од Хајао Мијазаки од 1986. Ова е првиот филм создаден и објавен од Студио Гибли. Филмот ја освои наградата Animage Anime Grand Prix во 1986. Музиката за филмот е компонирана од Џо Хисаиши
Кратка содржина
Алтернативна реалност која е на ниво на технолошкиот развој на Европа на почетокот на XX век. Лапута - легентарниот летачи остров за некои луѓе претставува огромен капацитет за моќ за други место полно богатства. Но небесниот замок изгубен во облаците е можно да се пронајде само со кристалот на Летечкиот Камен. Шита, сопстевинчата на каменот кој и бил предаден од нејзиното семејство не е свесна за оваа моќ сè додека не почне потера по неа. Филмот започнува како пирати го напаѓаат и окупираат авионот во кој се наоѓа Шита. Шита бега и паѓа, но волшебната моќ на талисманот ја спасува. Онесвестената Шита е пронајдена од Пазу - момче од рударскиот град.
Меѓутоа пиратите не престануваат да се надеват дека ќе го украдат и искористат талисманот. Нивна конкуренција е војската која со талисманот сака да го пронајде островот Лапута скриен меѓу облаците. Војската ја фаќа и заробува Шита. Нејзиниот талисман случајно враќа во живот еден робот кој живеел на Лапута. Роботот започнува да пустоши околу себе заради што војската го напаѓа и уништува. За тоа време Паз успева да ја спаси Шита и заедно побегнуваат. Талисманот останува во војската и им го покажува патот до Лапута. Почнува друга битка меѓу пиратите и војската. На чело на вторите е Муска - еден од потомците на Лапута и во родство со Шита чија желба е да завладее со островот и на тој начин да ја преземе власта над целиот свет.
Ликови
Шита е 13-годишно фармско девојче. Пред почеткот на филмот нејзините родители и баба умираат со што Шита останува сираче како Пазу. Владата и бандата на Дола ја бркаат заради нејзината огрлица која ја носи постојано откако мајка и ја дала пред да умре. Шита е храбра, внимателна и паметна. Е земјоделка, знае сè за сонцето, земјата и животните.
Пазу — врсник на Шита, сирак и помошник на господарот на рудникот за метал. Како татко си и тој сака да ја најде Лапута. Има своја куќа и се грижи за стадо гулаби. Обожава да лета и сон му е да изгради авион со кој ќе ја пронајде Лапута и ќе докаже дека приказните кои ги раскажувал тако му за замокот Лапута се вистинити. Пазу е љубезен и вреден иако малку своеглав. Исто така е искусен механичар.
Дола е главата на летечката пиратска банда Дола и мајка на тројца од членовите. Таа е солидна командерка и одлична лидерка. и знае сите тајни воени кодови и ги користи за да прислушкува владини пораки и да ги искористи во своја полза. Останува мирна и за време на итни случаи, и е пристоен борец и покрај својата возраст.
Полковник Муска е таен агент на владата и супериорен на генерал Муоро. Полковникот Муска е лукав и уверлив. Владата го задолжила за потрагата на замокот Лапута. Муска знае многу за Лапута и неговите тајни.
Фарски јазик
Фарски (føroyskt) е северен германски јазик од германската група на јазици. Јазикот е зборуван од околу 48,000 на Фарските Острови и околу 12,000 луѓе во Данска. Тој е еден од трите островски јазици во Северна Европа, произлезени од стариот норвешки јазик што се зборувал во Скандинавија за време на Викинзите. Другите два јазици се исландски јазик и норнски јазик (изумрен).
Писмо
Фарската азбука е составена од 29 букви:
Фонологија
Како и кај останатите германски јазици, така и фарскиот има голем број на самогласки. Вкупниот број на самогласки е 26. Употребата на самогласките исто така е слична, каде кратките самогласкки се појавуваат кај затворени слогови (тие што завршуваат на согласка), а долгите самогласки се појавуваат кај отворени слогови.
Новоселска Чука
Новоселска Чука — чука во Македонија со координати 42° 2' 23" СГШ, и 22° 28' 8" ИГД.
Црна Река (Граешничка Река)
Црна Река - река на источната падина на планината Баба, поминува низ селото Острец, југозападно од Битола, и се влева во Граешничка Река.
Прнар (село)
Прнар — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Бесни Дол (Кочански)
Бесни Дол — река западно од Кочани која тече низ селото Бели и се разводнува во Кочанското Поле. Припаѓа на сливот на Брегалница.
Ионел Истрати
Ионел Истрати (Ionel Istrati, роден во Кишинев, 24 декември 1990 година) - молдавски пејач и композитор. Тој стана познат по учеството во талент шоуто „Глас на Романија“ во 2011 година.
Пропротнички Чукар
Пропротнички Чукар — чука во Македонија со координати 42° 6' 6" СГШ, и 22° 20' 48" ИГД.
Огист Конт
Огист Конт (Auguste Comte, 19 јануари 1798 - 5 септември 1857) — француски филозоф и еден од основачите на социологијата и позитивизмот. Тој е одговорен за воведување на поимот алтруизам.
Живот
Огист Конт се родил во Монпелие. Се запишал на студии за политехника во Париз кој во тоа време бил еден од најпрестижните и познат по приврзаноста кон идеалите на републиката и нејзиниот прогрес. Но, во 1816 училиштето било затворено поради реорганизација, па Конт се запишал на медицина во Монпелие, а кога политехничкото училиште повторно било отворено, тој не барал нов прием.
Со враќањето во Монпелие, Конт наишол на спротивставување со своето семејство кое било приврзано за католицизмот и монархијата. Поради тоа, повторно се вратил во Париз каде заработувал работејќи незначителни работи. Во август 1817, Конт станал ученик и секретар на грофот Сен Симон кој го внел во интелектуалното општество. Но, во 1824 година, Конт се разидува со Сен Симон поради неможноста да ги надминат нивните спротивставени размислувања.
Тогаш, Конт сфатил дека сака да работи на филозофскиот позитивизам. Тој план го издал во 1822, под наслов „План на научни прочувања на реорганизација на општеството“. Не станал академик, па преживувал од секојдневната помош на неговите спонзори и пријатели. Се оженил со Каролин Масен, но со неа се разделил во 1842. Во 1826, бил во болница за душевно болни. Од 1830 до 1842, го пишувал шестомното дело „Курс по позитивистичка филозофија“, а од 1851 до 1854 четиритомниот „Систем на политички позитивизам“.
Учење
При своите научни учења, Огист Конт се сретнал со еден закон кој го нарекол закон на 3 фази: теолошка, метафизичка и научна. Последната научна фаза ја нарекол и позитивна фаза. Теолошката фаза од перспектива на француското општество во XIX век се сметала за претходник на просветителството и во која Бог го одредува местото на човекот во општеството. Метафизичката фаза воопшто не била поврзана со метафизиката на Аристотел, туку таа била заснована на Големата француска револуција од 1789 г. Оваа фаза вклучувала универзални права кои биле над авторитетот на кое било човечко суштество, иако за нив не може да се каже дека биле свети. За она што го сметал за научна фаза се случувањата по неуспехот на Наполеон. Тоа била можност за луѓето да најдат и спроведат решенија за социјалните проблеми. Овој закон на Конт претставува една од првите теории на социјалната еволуција.
Останатите закони на Конт му овозможиле да направа систематизацција и соодветна хиерархија на неорганската физика (астрономија, геологија, хемија и сл.) и органската физика (биологија и социјална физика од која подоцна настанала социологијата).
Идејата на Огист Конт била да се создаде науката социологија која ќе ги вклучува сите останати науки и која ќе ги интегрира наодите во кохезивна целина.
Објаснувањето на Конт на позитивистичката филозофија довело до значаен однос помеѓу теоријата, праксата и човечкиот разум.
Конт ја смислил и кованицата алтруизам, која се однесувала на моралните обврски на поединецот да ги стави интересите на останатите над сопствените што довело до спротивставување во поглед на зачувувањето на поединечните права.
За време на неговиот живот, на неговиот труд за позитивизмот многумина гледале со скептицизам, бидејќи позитивизмот го издигнувал на ниво на религија, а себеси се нарекувал папа на позитивизмот. Конт прв го употребил зборот социологија како кованица на латинскиот збор societas (општество) и старогрчкиот logos (наука).
Огист Конт се смета за основоположник на западната социологија, но сепак на исток пред него тоа го сторил Ибн Калдун.
Чини (езеро)
Езерото Чини, попознато локално како Тасик Чини, е езеро во областа Пекан, Паханг, Малезија. На езерските крајбрежја живеат домородците Јакун на Оранг Асли.
(5.085 хектари) е второто по големина езеро со слатка вода во полуостровот Малезија и е составено од 12 езера. Реката Чини, која се испушта од езерото, се влева во реката Паханг. Реката е со брана за да се задржи длабочината на езерото за време на сувата сезона. Сепак, ова ја нарушило природната екологија на езерото и предизвикало смрт на дрвјата на неговиот брег поради покачениот водостој.
Тасик Чини е едно од статусите на УНЕСКО за Бисоферни резервати во полуостровот Малезија, додека другиот е Опсегот Крокер во источна Малезија.