cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 522
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 522 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 522 има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 28 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -60° 23' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 22°.
Други поделби
Проучување на IC 522 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68927.
Poe Toaster
Poe Toaster е неофицијалниот прекар којшто му бил даден на некоја мистериозна личност која секоја година од 1949 до 2009 се појавувала на гробот на американскиот автор Едгар Алан По на неговиот роденден, 19 јануари. Очевидците кажувале дека личноста облечена во црно со шешир на главата и бел шал, оставала секогаш по три рози и половина шише француски коњак а потоа навечер ќе исчезнела. Иако многумина луѓе доаѓале да го гледаат настанот никој не се обидел да го спречи.
Јумерово (Младо Нагоричане)
Јумерово  — археолошко наоѓалиште крај кумановското село Младо Нагоричане. Наоѓалиштето претставува вила рустика од римско време. Во блокот на ЗИК „Куманово“, што се наоѓа на 1 км југоисточно од маалото Чукинци, има голем број ќерамиди, тегули и друг градежен материјал. Можеби се работи за остатоци од поголем објект.
NGC 6861D
NGC 6861D — елиптична галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6861D се споменува и како ESO 233-34.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јули 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6861D е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6861D има привидни димензии од 2,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 8 м 19,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 12' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 154°.
Други поделби
Проучување на NGC 6861D е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64153. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 411; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8396. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Катедрала Сан Алесандро
Катедралата Сан Алесандро претставува главното место на католичкото проповедање во градот Бергамо, а таа е воедно и мајката црква на истоимената епархија (Бергамовата епархија).
Овој храм е посветен на Свети Александар, светецот-заштитник на градот Бергамо. Лоциран е во горниот дел од градот, на плоштадот Пјаца дел Дуомо, веднаш до соседниот плоштад Палацо дела Рагионе и базиликата Санта Марија Маџоре.
Катедралата, која била градена со посветеност на Сан Винченцо, го променила своето име во периодот кога црквата Сан Алесандро, инаку најстарата црква во градот посветена на светецот, била срушена. Рушењето се случило во 1561 година и тоа од страна на Венецијанците поради изградба на венецијанските ѕидови на таа локација.
Ранохристијанската структура
Историјата на катедралата била доста контроверзна и предмет на многу шпекулации, особено во неколкуте последни векови, поради недостигот на археолошки наоди и пишани извори, особено во времето од пред средновековниот период. Само за време на реставраторските работи, кои започнале во 2004 година, биле пронајдени остатоци кои воделе потекло од римскиот период, со што овозможило со особена прецизност да се реконструираат градбите кои биле поредени една до друга во просторот, и урбаната поставеност каде што се наоѓа катедралата. На местото под тротоарот при реставрацијата се појавиле различни напластени слоеви. Секој од слоевите одговарал на исто толку различни епохи (периоди).
Најстариот слој, односно наод го истакнал присуството на првото палео-христијанско место кога и се вршеле богослужби. Тој период се поклопувал со периодот на 5 век, за чие постоење до тој период само се претпоставувало.
Античката катедрала Сан Винченцо
Првото место на богослужба, во романски стил, било посветено токму на претходно споменатиот светец. Димензиите на храмот биле доста големи, толку многу што неговиот периметар бил еднаков по големина како и на новиот објект. Тој бил изграден во центарот на тогашниот урбан простор. Поради димензиите дошло до мало искривувајќи на неговиот првично замислен изглед. При ископувањата бил пронајден дел од некогашниот градски потпорен ѕид и тоа во одлична состојба. Тој потпорен ѕид припаѓал на одредени патрициски вили и мозаици кои воделе потекло некаде од првиот век. Тоа укажувало на огромното значење што христијанската заедница го имала во тој период од времето. Освен ѕидот од под ископините се појавиле и гробници од таканаречено лонгобардиско време и дополнително одредени фрески кои му се припишувале на мајсторот на Рока од Анџера, автор и на други дела низ градските цркви во тој регион од периодот на втората половина на XIII век.
Првиот документ кој сведочел за постоењето на црквата посветена на Сан Винченцо водел потекло од месец мај 774 година. Тоа бил всушност еден тестаментот на Taido fu Teuderolfo со даден аманет за Пресвета Богородица и Богородица мајката Марија и Свети Винсент. Овој тестамент бил зачуван во библиотеката Анџело. Во 840 година во привилегија на Лотар I имало дел со кој му дал на епископот од Бергам о Аганон можност да се распрашува за богатството на црквата посветена на блажените Александар и Винсент Маркус. Со тоа сакало да се исцелат претходно претрпените запоседнувања. Моштите на светителот никогаш не биле пронајдени во базиликата, бидејќи никогаш не биле поставени таму. Во еден документ стоело дека епископот Амброџио I (971-973) заминал во Кортона за да ги подигне моштите. Тој пристигнал со неколку дена задоцнување. Негов претходник бил епископот на Мец, извесен Деодато. Местото каде што се чувале моштите сѐ уште не било познато. Просторот пред црквата бил наречен улицата Сан Винченцо.
Во 1561 година, црквата Сан Алесандро во Колона била уништена поради изградбата на венецијанските ѕидини. Телото на Сан Алесандро во тој период морало да биде пренесено во црквата Сан Винченцо. На тој начин биле соединети двете побожности заедно со каноните на двете различни градби. Ова било дело на епископот Даниеле Џустиниани, кој во 1687 година го свикал синодот во црквата која сѐ уште била посветена на Сан Винченцо. Но, од 1688 година тој канон бил уништен. На 4 ноември 1689 година, бил спроведен чинот на распуштање, а малку подоцна било повторното обединување на каноните на црквата Сан Винченцо со она на Сан Алесандро и ставени во едно поглавје.
Базиликата дефинитивно била посветена на Сан Алесандро во 1704 година, со чинот на пренос на моштите на светецот-заштитник, но и со пренос на мошти и на други светци со потекло од Бергамо. Сепак за Сан Винченцо не постоеле оригинални мошти. Епископот Лујџи Руцини подарил еден сандак со телото од маченикот донесен од катакомбите од Рим. На сандакот стоело името на Винченцо. Но тој чин не можел да го надомести недостатокот на оригиналните мошти. Поради тој чин од страна на граѓаните никогаш не било прифатено дека наследството потекнува од вистинскиот маченик.
Страничната капела на презвитеријата била посветена на Сан Винченцо. Овој дел бил уреден од страна на Бартоломео Мани, а олтарниот дел од страна на Карло Сереза. На тој начин сепак останале многу малку траги од првиот и вистински патрон на градот Бергамо. Музејот на катедралата ни овозможува да ги погледаме остатоците од старата примитивна црква, како и начинот и стилот како е изведувана нејзината трансформација.
Новата градба
Во средината на XV век, бискупот Џовани Бароци решил да изградил нов верски објект со поголеми димензии на местото на претходниот, доверувајќи му го проектот на фирентинскиот архитект Филарет. Новата катедрала била, посветена не само на Сан Винченцо, туку и на Сан Алесандро. Градбата имала форма на латински крст план со еден кораб опкружен со три мали полукружни капели на секоја страна и со осумаголна павилјонска купола. Претходната црква била составена од три кораби. За изградба на црквата било потребно да се добие поголем простор од градските власти. Меѓутоа требало да се води сметка дека простор имало само од едната страна на плоштадот. Требало да дојде до отстранување на старите скали кои претходно постоеле и овозможувале пристап од страната на новиот плоштад па сѐ некаде до плоштадот Палацо дела Рагионе.
На 3 мај 1459 година бил поставен првиот камен, а веќе во 1467 година била завршена првата капела од левата страна, посветена на Санта Катерина и Сан Жироламо. Меѓутоа, по неколку години работите биле одеднаш прекинати поради смртта на архитектот Филарет, но и поради изборот на епископот Бароци за патријарх на Венеција. Новонастанатата состојба довела до напуштање на почетниот проект на црквата. Напуштањето на делото, но и пожарот на соседната Палацо дела Рагионе во 1513 година го натерале Маркантонио Микиел во 1516 година да ги напише следните зборови: познатиот објект посветен на Сан Винченцо ќе остане напуштен и недовршен, поради реставрацијата врз неговите урнатини кои останаа не завршени.
Вкупно околу триесет години работите на реставрацијата останале во застој, по што тие продолжиле со споро темпо. Во 1611 година архитектот Винченцо Скамоци бил назначен да ги раководи работите околу продолжувањето на изградбата. Градежните работи продолжиле на крајот на векот. Во 1689 година, објектот бил подложен на реновирање од страна на архитектот Карло Фонтана, кој успеал да ја изгради куполата. Подоцна ја продолжил изградбата врз апсидата и конечно успеал да ја завршил работата некаде во 1693 година.
Во меѓувреме, на почетокот на 17 век, епископот Џовани Емо ги собрал сите канони и на 18 август 1697 година, епископот свети Григориј Барбариго го добил од страна на папата Инокентиј XI бикот одобрението во кое стоело кој основал и обединил единствена катедрала. Во тој допис во едно поглавје стоело на кого е посветена градбата и објаснување кои биле Сан Алесандро и Сан Винченцо. На Сан Винченцо му била посветена капелата од десната страна и трансептот со жртвеник кој бил насликан од страна на Карло Сереза.
На 26 август 2008 година, бискупот Роберто Амадеи го ставил во употреба олтарот по извршеното реновирање започнато во 2004 година. Тоа придонело да се овозможи откривање на претходно опишаните наоди. Од 2012 година за јавноста бил отворен, Музејот на катедралата, кој овозможува да се погледне и разбере еволуцијата на катедралата од нејзиното примитивно или почетно формирање.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Блаца
Свети Константин и Елена (Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης) — преродбеничка црква во селото Блаца, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е гробишен храм, изграде меѓу двете маала на селото во 1885 г. Има вредни икони од истата година, дело на преродбенички мајстори.
Катедрала Сан Алесандро
Надворешен опис
Надворешноста на катедралата Сан Алесандро се одликува со фасада која потекнува од деветнаесеттиот век. Изработена е од бел мермер од типот Ботичино. Фасадата има поглед кон Пјаца дел Дуомо и воедно е нормално поставена кон задниот дел на платата Палацо дела Рагионе. Фасадата на катедралата била започната во 1866 година, а завршена дури во 1889 година. На неа недостигале некои декоративни елементи предвидени со оригиналниот завршен проект, создаден помеѓу 1878 и 1879 година од страна на Анџело Боничели.
На проспектот му претходи едно скалило изработено од црвено - бовен гранит, а во долниот дел постои порта со три сводови, од кои секој е составен од кружен лак потпрен на страничните столбови. Секој од двата странични заливи на тремот е украсен со мала купола која е украсена со внатрешен живописен фрескопис и надворешно надградена со бронзена статуа. На централниот свод постојат два медалјона на кои се претставени светите Петар и Павле изработени од Лујџи Пагани, а над нив има една поголема статуа, која го прикажува Светиот Александар, која била изработена од страна на Паоло Сози. Двете статуи поставени на двете странични прегради ги претставуваат теолошките доблести според Верата и Надежта изработени според делото на Лујџи Пагани. Горниот дел од фасадата претставува фронтон, со голем правоаголен прозорец врамен меѓу два коринтски столбови. Одликата на крунисувањето на највисокиот дел е еден триаголен тимпан.
Во пролжение на преминот, ја имаме куполата која се издигнува над градбата. Таа е завршена во 1829 година, но била извршена уште една важна структурна реставрација некаде во 1853 година. На куполата постои висок тапан со четириаголни прозорци и бакарен покрив надграден со статуа изработена од страна на Карло Броџи која го прикажувала Сан Алесандро (1851). Тоа било комплетно позлатено дело изработено во 1984 година.
На југозападната страна, различните премини од конструкцијата на базиликата останале како и во минатото. На нив можат да се забележат квадратните блокови од песочник. Горниот дел претставува ѕид оставен и непроменет, во рустикален стил од XVIII век. Делот кон палатата Палацо дела Рагионе ни овозможува пристап до археолошката област која ги прикажува различните фази од историјата на базиликата од уште од ранохристијанскиот период.
Лево од апсидата се наоѓа камбанаријата, изградена во 1690 година и подигната во 1850 година. Камбанаријата се отвора на секоја од четирите страни на камбанаријата со голем тркалезен прозорец и има концерт од 6 ѕвона кои одѕвонуваат во Е-дур скалата.
Археолошка област
Под портот на Палацо дела Рагионе има пристап до археолошката област која води директно под базиликата и која ни овозможува да ги разбереме различните периоди на историјата на катедралата уште од раниот христијански период. По минувањето на пристапните скали се наоѓате пред основата каде се наоѓаат два од големите потпорни столбови од претходната зграда кои ја делеле црквата на три кораби, а може да се види и дел од подниот мозаик од 5 век. Црквата по димензии била доста голема, со должина од 45 метри и широка од 24 метри и преставувала најголемото богослужно место во градот. Неколку фрагменти од подниот мозаик од црквата и мозаици од една соседна куќа со потекло од римската ера овозможувале реконструкција на различните периоди, со тоа што деловите од мозаиците се протегаат во различни насоки. Тротоарот сведочел за тоа дека овој предел бил населен уште од 10 век п.н.е. како со граѓанско така и со стопанско живеење. Било потврдено дека кон цркавата во минатото имало и гробница. Таму биле пронајдени два саркофази и уште неколку други гробници поставени во делот што бил еден вид на презвитер. Еден од гробовите содржел два ковчези кои биле богато облечени, а во едниот имало и стап обоен со полихромни ленти.
На задниот ѕид постоел плутеус со средновековен иконостас издлабен во каменот. Во делот наречен Зандобио на горните сводови имало фрески од различни епохи. Меѓу нив бил приказот на Сан Џовани и Санта Ана Метерца, опкружени со двајца непознати донатори поставени во позиција на молитва, а на истата фреска бил поставен и Свети Петар. Претставите од фрески продолжувале и на десниот столб каде биле преставени Санта Катерина и Сан Бартоломео како и распетие кое ведочело дека таму морало да постои и горен регистер, кој сепак било многу тешко да се идентификува.
Некои фрески секако се од подоцнежните периоди, како што е Христовото распнување, дело доделено на Мајсторот на Дрвото на животот, кое пак водело потекло од 14 век. Кога на почетокот на дваесеттиот век Елија Форнони планирал изградба на криптата за да може да се погребуваат и епископите, пронајден е дел од старата древна катедрала. Неговото истражување поради страв од унишување не можело да продолжи сѐ до 2004 година, кога биле потребни нови потфати, но овој пат во делот на горната базилика.
Внатрешен опис
Внатрешноста на катедралата Сан Алесандро има план на латински крст, со единечен кораб што се отвора кон страничните капели. Постојат по три свода со буре со лунети од секоја страна.
Во десниот трансепт се наоѓа големиот олтар на светите Фермо, Рустико и Проколо дизајниран од страна на Филипо Јувара, а во левиот трансепт се олтарот посветен на Мадона дела Пиета (Пресвета Богородица од Пјета).
Во првата капела од десната страна посветена на свети Бенедикт се наоѓа олтарниот дел посветен на Свети Бенедикт Нурсија и светите Џером и Луј од Тулуз изработен од страна на Андреа Превитали (1524). Во левата пак капела е сместена Мадона со Детето во слава и чест на Света Катерина од Александрија и Џироламо. Овие дела се изработени од страна на Џован Батиста Морони (1576).
Во капелата на Распетието е зачувано истоименото дело од 16 век кое е сочувано од поранешната црква Санта Марија ди Росате.
Во просторот на црквата се исто така конзервирани и други слики, вклучително и тоа на Мадона со гулабите, која му се припишува на мајсторот Џовани Кариани. Таму постојат и платна изработени од Џамбетино Чињароли и Себастиано Ричи.
Купола
Првиот проект за изградба на куполата бил претставен од страна на Карло Фонтана во 1688 година.Тој предвидувал изградба на систем кој по висина и архитектонска вредност ќе го надмине оној на соседната базилика Санта Марија Маџоре. Толку грандиозниот проект би го нарушил првичниот план поглавјето на катедралата. Па така се побарало нејзино извесно намалување. Во исто време со тоа намалување требало да се ублажат трошоците за нејзината изградба. Но, архитектот на таквите заложби одговорил дека со намалувањето на димензиите ќе дојде до минимален пад на трошоците, а ќе дојде до сериозна естетска загуба. Подоцна следувале многу различни проекти. Таков бил проектот од 1826 година на архитектот Карло Амати, кој сепак подоцна бил повлечен од реализација. Во 1833 година, по желба на протоѓаконот Марко Селио Паси, изградбата му била доверена на архитектот Џузепе Кузи. Тој изработил проект со помали размери. Но, и тој проект доживеал неуспех поради дебелината на барабанот. Тоа довело до загрозување на стабилноста на ѕидарската купола која била покриена со бакар. Изгледот на куполата со бакарот врз неа била наречена груб казан. По дури осум обиди, протоѓаконот Пјетро Руска на крајот поканил тројца архитекти, меѓу кои бил и Џузепе Берлендис кој ја преземал одговорноста за изградба на новиот проект. Куполата била изработена во периодот од 1853 до 1855 година.На крајот хемиосферичната купола сепак била повисока од онаа на црквата Санта Марија Маџоре, онака како што било проектирано во примарниот проект на Фонтана, но секако со помали димензии од почетниот проект. Од надворешна страна стабилноста ја обезбедуваат три скалила, над кои била поставена бакарната статуа на Сан Алесандро. Во внатрешноста на куполата имало насликани фрески од страна на Франческо Когети со мотиви од триумфот на Сан Алесандро. Тие делови хармонично се поврзуваат со остатокот од катедралата.
Апсидата на презвитерството
До просторот на презвитериумот се пристапува преку просторот составен од вкупно седум бели мермерни скалила украсени со црна мермерна балустрада.
Во центарот се наоѓа модерниот олтар, дело изработено во времето по Вториот ватикански собор. Овој олтар бил составен од мермерна маса со скапоцениот сребрен фронтал од седумнаесеттиот век. Во центарот се наоѓа сребрената урна со посмртните останки на Светиот маченик Александар. Ова дело било изработено од страна на златарот Пјетро Роберти, а донирано од градскиот совет на Бергамо во 1702 година.
Шест големи ангели го поддржуваат цибориумот. Тие се подоцнежно дело на Антонио Фонтана, а потекнуваат од 1715 година. Тогаш се добило впечаток дека олтарот е премногу едноставен во споредба со величественоста на целата базилика, па требало да се изработат тие шест ангели. Завршниот дизајн бил на Марко Алесандри.
Дрвен хор
Во делот на апсидатата се наоѓа и дрвен хор изработен со длабење од страна на Џан Карло Санз ( XVIII век ). Започнувањето на изработката на ова дело е во 1693 година, а работата била завршена во 1698 година. Хорот се состоел од 44 штандови (места) за каноните на Поглавјето и исто толку каријатиди кои прикажувале некои библиски теми. Местото за хорот бил со димензии по должина од 30 метри и по висина од 3,5 метри. Во дваесет и втората каријатида авторот на ова дело го вметнал автопортретот со името Џоан Каролус Санц Скулпсит и годинаѕта 1695. На Санц му се припишувало и делото, мермерниот барелеф на Животот Христов, поставено веднаш над олтарот во делот на левиот трансепт.Бискупското столче кое било поставено во центарот на дрвениот хор било дело на Андреа Фантони од 1705 година. На врвот се наоѓа грбот на епископот Лујџи Руцини и дополнително две дрвени медали со слики, едниот на Соломон и Ерусалимскиот храм и вториот на Помазанието на Самуил на цар Давид. Столот бил комплетиран со делот наречен клекнувач.
Во сакристијата биле сместени и дела на Џован Батиста Морони, а во делот на преградата е врежан и позлатен дрвен полиптих од петнаесеттиот век.
Оргулите Боси
На хорската мансарда на левиот ѕид од апсидата се наоѓаат оргулите изградени во 1842 година од страна на познатиот мајстор Феличе Боси. Истите се обновени од компанијата Масиони во 1995 година. Постои механичкиот менувач и единечна тастатура со вкупно 58 ноти поделени на бас/сопран на C# 3  - ''D 3. Говорната табла е составена од 20 педали (првите 18 се вистински ноти и постојано се приклучени на прирачникот, 19-та одговара на третата рака, а 20-та на стилот Роланте'').
Оргули со рогови
Главната оргула на катедралата била изградена помеѓу 2009 и 2010 година од страна на градителот на оргули Пјетро Корна, со реупотреба на фонискиот материјал и преадаптирање на конзолата на претходната оргула изработена од компанијата Балбиани - Вегеци Боси, создадена во 1943 година, а дополнително доработена и надградена во 1995 година.
Инструментот има електронски пренос и има вкупно две конзоли:
Најголемиот дел од фонскиот материјал на инструментот се наоѓа на десната хорска мансарда во делот на презвитериумот, додека другиот дел се наоѓа на десната хорска мансарда на левиот крак од трансептот.
Позитивни оргули
Во капелата Адолората има позитивни оргули за придружба на хорот изграден во 2009 година од Силвио Замбети. Со целосно механички менувач, има една тастатура од 54 ноти и нема педала.
Општина Ајдовшчина
Општина Ајдовшчина (словенечки: Ajdovščina) — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Ајдовшчина. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Денес е дел од Горичкиот статистички регион.
Катедрала Сан Алесандро
Крстилница
Спроти фасадата на катедралата, на спротивната страна од плоштадот Пјаца дел Дуомо, се наоѓа крстилницата.
Општина Ајдовшчина
Населени места
Покрај општинското седиште Ајдовшчина, општината ги опфаќа и следните населени места:
Катедрала Сан Алесандро
Крстилница
Со октагонален план, крстилницата била изградена во 1340 година од страна на Џовани да Кампионе како и базиликата Санта Марија Маџоре. На почетокот крстилницата се наоѓала на таа локација, веројатно во делот од крајот на централниот кораб. Таа била демонтирана во 1660 година и повторно изградена некаде во 1856 година. Новата ликација била во дворот на Каноните. Била изградена во 1900 година во неоготски стил.
Од надворешната страна крстилницата се одликува со распрскана кружна заоблена порта и лажен чардак составен од тенки колони поставени еден до друг со наизменичен ред со осум статуи од четиринаесеттиот век. Со нив се прикажуваат трите Теолошки доблести (вера, надеж, милосрдие - љубов) и четирите Кардинални доблести (Правда, претпазливост, цврстина, умереност). Покрај седумте доблести додадена била и осмата доблест, Трпението. Покривот на градбата се состои од фенер (светилник) без тапан, дополнет со уште еден мал фенер надграден заедно со статуата на еден Архангел.
Внатрешноста на крстилницата е составена од единечна октагонална сала, со двобојна мермерна страна. Центарот на крстилницата, е дело на Џовани да Кампионе, кој го изградил во 1340 година. Тој се состои од готски украси. Веднаш зад центарот, во линија со влезната порта, се наоѓа олтарот, надграден со мермерна статуа на ''Свети Јован Крстител. Ова дело е поставено'' во огивална трофолна ниша. Ѕидовите се украсени со осум барелјефи со сцени од Животот на Исус. И ова дело е изработено од страна на Џовани да Кампионе.
Валери Афанасиев
Валери Афанасиев (роден на 8 септември 1947 година) е руски пијанист, писател и диригент.
Ивотот
Валери Афанасиев е роден во Москва. Студирал пијано на Академскиот музички колеџ и Московскиот конзерваториум кај Емил Гилелс и Јаков Зак. Тој беше победник на натпреварот Бах во Лајпциг во 1968 година, како и добитник на 1-ва награда на Конкурс Рејн Елизабет во Брисел во 1971 година. Набргу потоа, додека беше на обиколка низ Белгија,тој зема белгиско државјанство.
Афанасиев живее во Версај.
Работа и критички прием
Афанасиев стана широко познат во 80-тите години на минатиот век, поради неговото музичко партнерство со Гидон Кремер. Нивните заеднички записи за дела на Моцарт, Шуберт и Брамс беа високо пофалени. Неговите интерпретации на соло-дела на пијано од Франц Шуберт, Лудвиг ван Бетовен и другите предизвикаа полемика поради изборните температури на Афанасиев и идиосинкратичната експресивност. Една рецензија за неговото снимање на последните три сонати за пијано на Шуберт вели: „изопаченоста што се сретна овде толку ме налути што чувствував дека не можам да го достоинстам она што го најдов тука со каква било кохерентна анализа“.
Афанасиев има снимано и за други, како Денон, Дојче Грамофон и Оемс.
Афанасиев има напишано поезија, голем број романи и сценски претстави. Тој е исто така оркестарски диригент.
Мал Кораб
Мал Кораб — врв во средишниот дел на главниот срт на протегање на планината Кораб, во Република Македонија. Неговата височина изнесува 2.683 метри.
Местоположба
Се наоѓа во средишниот дел на планината на главниот срт, во непосредна близина на границата меѓу Македонија и Албанија, но сепак целосно припаѓа на македонска територија. Според местоположбата на врвот Мал Кораб се наоѓа на координатите 41°46'15" северна географска широчина и 20°32'08" источна географска должина, западно од селото Нистрово. Поточно, врвот Мал Кораб е сместен непосредно на север над долината на Длабока Река и познатиот Корапски водопад, додека понатаму на север преку седло со камењар-сипар тој е веднаш непосредно поврзан со повисокиот врв Малокорапска Стена (Мала Корапска Врата) (2725 м.). До врвот Мал Кораб води обележана планинарска патека која води од долината на Длабока Река и Корапскиот (Пројфелски) водопад до самиот врв, а потоа преку превојот Мала Корапска Врата продолжува до највисокиот врв Голем Кораб. На самиот врв Мал Кораб постои кота односно пирамида изградена од бетон, која го означува врвот.
именување
Се одликува со величествен изглед, поради стрмниот и вертикален карпест стеновит блок кој ја сочинува јужната падина и сипарот од камења на источната падина каде неговата северна падина стрмно се спушта до преслапот кој го поврзува со Малокорапска Стена, поради што е забележителен и видлив и од многу големи далечини. Поради забележителниот изглед кој го има Мал Кораб со соседниот карпест и стеновит врв Малокорапска Стена кој е налик на кораб, односно брод кој плови, е именувана и е добиено името на целата планина. На некои топографски карти, врвот Мал Кораб е означен и како Кепи Бард (име кое го носи друг врв веднаш источно наспроти врвот Голем Кораб) и само како Кораб.
Црква „Св. Никола“ - Велес
Свети Никола — црква на југ од градот Велес, веднаш од десната страна на патот за Градско и реката Вардар.
По својата архитектонска градба црквата е еднокорабна, мала по димензии, со тристрана апсида на исток и влез на западната страна. Истата е изградена од кршен камен и со наизменични хоризонтални и вертикални редови на делкан бигор и тула. Според начинот на градба оваа црква припаѓа на храмовите кои се карактеристични за нашата средновековна уметност главно до крајот на XIV век. Во поново време кон западната страна е додаден трем, а исто така и дел од апсидата е обновен. Од првобитниот фреско - живопис подобро се сочувани две композиции кои се наоѓаат во самата апсида и тоа: “Св. Богородица Ширшаја - Небес” и “Причестувањето на Апостолите”. Имајќи ги предвид изразените тенденции за оплеменување на фасадите, стилските и ликовни одлики карактеристични за живописот од XIV век, оваа црква е изградена и живописана во XIV век. Во периодот меѓу двете светски војни, во нишите на јужната и северната страна од наосот, се насликани ликовите на Св. Никола и Св. Архангел Михаил на вратата од иконостасот во 1939 година. Црквата е доста оштетена. Најмногу придонело тоа, што во времето кога се градела пругата Солун — Скопје — Приштина, во нејзина близина бил отворен мајдан на камен за потребите на пругата, а црквата била приспособена како магацин на железничката секција, во кој се чувале алатите на работниците. Последното нејзино поголемо реновирање и живопис настанал во 1921 година. Додека, пак во 1939 и 1940 година извршени се уште некои дополнителни зогравдисувања. Изгледа со овој последен живопис се премачкани и последните траги на претходниот од српското време. Од еден заостанат, испрекинат и деформиран текст може да се заклучи, оти тој се однесува на посветата на црквата на Св. Никола, но од него не може да се насети името на добротворот. Денес црквата служи како параклис слично на Маркова Меана.
Кехкаан Басу
Кехкаан Басу (родена на 5 јуни 2000 година) е емиратски активист за животна средина и човекови права. Таа исто така се залага за мир, права на децата, образование за одржлив развој, родова еднаквост и климатска правда. Таа е амбасадор за млади на Советот за иднината на светот, почесен советник на невладината организација Комитет за одржлив развој и е добитник на Меѓународната детска награда за мир во 2016 година.
Биографија
Кехкашан е родена на 5 јуни.
На возраст од 8 години садела дрвја и ги организирала младите да рециклираат. На 11-годишна возраст, таа се обрати на конференцијата за деца и млади УНЗА која се одржа во Индонезија, а следната година постави рекорд како најмлад делегат што зборувал на прес конференцијата на Конференцијата на Обединетите нации за одржлив развој.
Таа ја основала Фондацијата Зелена надеж во 2012 година, со цел да ги подучи и имплементира Целите за одржлив развој (ЦОР) на ОН, преку основни активности како што е садење дрвја. Фондацијата, исто така, ги вклучува младите луѓе на глобално ниво во ЦОР преку проекти насочени кон заедницата за климатска правда, запирање на деградацијата на земјиштето, промовирање на одржлива потрошувачка и обновливи извори на енергија и зачувување на биолошката разновидност, како и родова еднаквост и социјална правда. Во моментов заедно со повеќе од 1000 членови, во Канада, Суринам, Блискиот Исток, Индија и Непал, организацијата работи спроведувајќи работилници и конференции околу имплементацијата на ЦОР.
Басу го посетувала Меѓународното училиште Деира во Дубаи. СЕ преселила во Канада за да студира и од 1 Декември 2020 година е студент на трета година на Универзитетот во Торонто отсек еколошки студии и специјализација во родови студии и физичка и еколошка географија.
Во 2017 година бјави книга со кратки раскази „Дрвото на надежта“, во соработка со илустраторката Карен Веб-Мик. Во книгата, една млада девојка создава оаза во пустина садејќи дрвја и убедувајќи ги пријателите да и помогнат.
Црногорска православна црква
Црногорската православна црква или кратко ЦПЦ (црногорски: Crnogorska pravoslavna crkva) е православна црква која делува на територијата на Црна Гора, во Ловќенац во Војводина и во емигрантските заедници на Црногорците. ЦПЦ била обновена во 1993 година на 31 октомври во Цетиње од страна на Антоние Абрамовиќ. Црногорската православна црква како и неколку останати православни цркви не се канонски признати поради политички причини.
Митрополити 1858 - 1918
По смртта на Његош во 1851 година негов наследник бил кнезот Данило Петровиќ кога Црна Гора станала секуларна држава. Сè до 1858 година не бил избран нов црногорски митрополит. Во 1894 година кнезот Данило I го поставил Никанор Ивановиќ за нов митрополит на ЦПЦ. Воедно, овој нов митрополит бил прв нецрногорски митрополит кој во Котор, а после смртта на Данило I, бил обвинет за неверност кон народот. Братот на Данило I, војводата Мирко Петровиќ, татко на Никола I Петровиќ, го обвинил митрополитот со зборовите:
По ваквите тужби, митрополитот Никанор не се вратил во Црна Гора. Од 1860 година поглаварот на Црногорската православна црква бил именуван од страна на кнезот или кралот Никола Петеровиќ и следни метрополи биле:
Состав на ЦПЦ 1878 - 1918
После победата за време на војната против Отоманското Царство од 1876 до 1878 и големото територијално проширување на црногорската држава, Црногорската православна црква е поделена на две епархии: митрополска или цетињска се центар во Цетиње и захумско-рашка епархија со центар во манастирот Острог во Даниловград.
После ослободувањето на Пеќ за време на Првата балканска војна и кога поголем дел од Косово се припоил кон Кралство Црна Гора се создала и третата епархија - Пеќска.
На чело на ЦПЦ од 1878-1918 биле:
Светиот синод на ЦПЦ имал осум членови каде митрополитот бил претседател, а членови биле епископите и секретар.
Обновување
Црногорската православна црква била обновена на 31 октомври 1993 година. Прв поглавар на обновената црква бил Антоние Абрамовиќ, што бил пречекам со бесна реакција на Србите. По смртта на Антоние во 1996 година за нов поглавар на ЦПЦ во 1997 година православните Црногорци го избрале дотогашниот православен парох на цариградскиот патријархат во Рим Мираш Дедеиќ. По поставувањето на чело на ЦПЦ, се преименувал во митрополит Михаило.
Во соборниот храм „Света Петка“ во Софија во 1998 година Михаило бил хиротонизиран за епископ на Црногорската православна црква. Хиротонизацијата ја извршил патријархот Пимен. Оваа хиротонизација ја поддржала и Украинската православна црква - Киевска патријаршија. Поглаварот на ЦПЦ има титула: „архиепископ цетињски и митрополит црногорски“. Овој чин на возобновување на ЦПЦ бил важен дел за националното освестување на Црногорците, што денес резултира со посебна држава и стандардизирање на црногорскиот јазик.
Цркви
Помеѓу поголемиот број на цркви кои се дел од ЦПЦ и под нејзина управа, најзначајни се:
Месечина (астрологија)
Месечината е ноќна планета бенефик која ги претставува нашите емоции и потребата од сигурност. Таа го објаснува нашето рано опкружување а особено патот по кој жените го доживуваат своето искуство како мајки. Месечината во астролошки смисол ја прикажува нашата спосбност да ја почувствуваме околината, способноста да дадеме и примиме чувства. Таа се однесува на инстинктите, на несвесниот дел од нашата личност како и на вообичаеното однесување преку кое се рефлектира низ тој мистериозен дел од нас самите. Месечината укажува како инстинктивно реагираме во личната заштита и заштитата на другите. Најважно, Месечината го опишува она кое го сокриваме од сите - нашата душа - нашите најдлабоки чувства - бескрајно простување себеси и на другите. Месечината е симбол на плодност и не случајно менструалниот циклус е под нејзина заштита. Во мунданата астрологија Месечината го претставува народот.
Во наталната карта Месечината е природен владетел на 4-то поле.
Во наталната карта, покрај Сонцето, Месечината има најголемо значење за личноста. Таа управува со нашите ноќни активности, сонот, интуицијата и таинственоста. Владее со нашата потсвест а со нејзиното движење низ Зодијакот и промената на мените, влијае и врз нашата емотивна состојба и однесување.
Месечината може да биде омилена како и Венера но сепак е помалку среќна од неа бидејќи е претерано зависна, на ист начин како што доенчето е зависно од мајката. Полето во наталната карта каде што се наоѓала Месечината во мигот на нашето раѓање укажува на областа од нашиот живот во која се препуштаме без резерви, ја опишува нашата мајка и баба, а кај мажите Месечината дава опис на жената која ги привлекува. Исто така, полето во кое се наоѓа Месечината укажува на областа во која сме најранливи но и најинтуитивни, но секако дека самата положба во наталната карта не е доволна комплетно да ја опише личноста или неекој настан во астролошки смисол, туку треба да се земат превид и сите аспекти кои Месечината ги прави со другите планети во мигот на раѓањето.
Симболика на Месечината на психолошко ниво
Месечината во астролошки смисол на психолошко ниво го означува следново: креативност, спонтаност, заштитнички став, душа, емоции, инстинкти, лишност, навики, претпазливост, осетливост, сентименталност, романтичност, интуиција, подложност на впечатоци.
Конструктивни одлики на Месечината
Месечината во астролошки смисол ги има следните конструктивни (позитивни) одлики: прилагодливост, друштвеност, љубезност, скромност, креативност, совесност, внимателност, љубов кон семејството, добра меморија.
Деструктивни одлики на Месечината
Месечината во астролошки смисол ги има следните деструктивни (негативни) одлики: нестабилност, апатичност, површност, фантазирање, лесномисленост, неодлучност, ситничарење, повредливост, страв, слаба волја, подложност на влијанија.
Животни
Месечината ги претставува слените животни: славејче, рак, крава, кокошка, риба, јастог, овца, патка, видра, полжав.
Растенија
Месечината ги претставува слените растенија: краставица, салата, тиква, лубеница,  детелина,  карфиол,  зелка, печурка, грав, морков.
Органи
Месечината ги претставува следните органи кај човекот: желудник, стомак, гради, малиот мозок, левата страна од телото, лимфен систем, мочен меур, полови органи кај жената, лев јајник, лев тестис,  панкреас, жолчна кеса, штитна жлезда.
Бои
Месечината ги претставува следните бои: светлосина, сива, бела, сребрена, зелена, бела, лимон жолта, виолетова.
Ден во седмицата
Месечината го претставува следнот ден: понеделник.
Минерали и метали
Месечината ги претставува следните минерали и метали: сребро и алуминиум, меки и лесни материи.
Скапоцени камења
Месечината ги претставува следните скапоцени камења: бисери, селенит, опал, смарагд, аквамарин,  стакло.
Месечина во Овен
Овие личности имаат неуморен карактер, голема смелост и стремеж кон себеостварување без оглед на ризиците. Родени водачи, склони понекогаш кон сканадалозност и бекство од рутината. Најчесто реагираат инстинктивно и веднаш го донесуваат својот суд. Мошне се импулсивни и нивниот ентузијазам може лесно да се стартува исто како и нивниот бес. Силни чувства владеат со нивната животна енергија и се чувствува недостаток од самоконтрола. Претерано работат и тоа делува на нивните чувства. Можат да имаат проблем со очите и со мигрената. Премногу бараат и сите околу нив мора да се трудат за да им удоволат. Во детството тоа го правела мајката а сега тие тоа го очекуваат од другите.
Иван Дојчинов
Иван Танев Дојчинов ( во  -  во ) — македонски комунист, борец во Шпанската граѓанска војна, учесник во НОВ, а по војната репресиран како информбировец. Дојчинов бил член на Главниот штаб на НОВ на Македонија и учествува на Првото и Второто заседание на АСНОМ. Бил носител на „Партизанска споменица 1941“.
Рани години: преку Бугарија до Аргентина
Во текот на Првата светска војна неговото семејство се преселува во Ќустендил. Во март 1930 година заминал на печалба во Буенос Аирес, Аргентина. Таму станал член на Македонската прогресивна организација и на Антиимперијалистичката, антифашистичка и антивоена лига. Соработувал и со весникот „Македонски глас“. Во октомври 1932 година е затворен. Во затворот е примен за член на КП Аргентина. Во април 1933 година е ослободен, но во текот на 1933 и 1934 година уште неколкупати е затворан.
Шпанија
За Шпанија тргнал од Аргентина на почетокот од октомври 1936 година. Учествува во повеќе битки и трипати е рануван. Добил чин капетан. Во средината на јануари 1939 година со други интербригадисти ја напушта Шпанија и заминува за Франција, каде е затворен во логор за интербригадисти. Во декември 1939 година избегал од логорот Аржелес сур мер во Франција и преку Италија и Југославија стигнал во Софија.
НОВ
Во 1941 година се вклучува во народно-ослободителното движење во Македонија како инструктор на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија. Станува член на Покраинскиот воен штаб, а потоа и на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. Кога во мај 1943 година е формиран Кичевско-мавровскиот одред, Дојчинов е избран за командант на одредот. Потоа станува командант на Првата оперативна зона на НОВ и ПОМ. Делегат е на првото заседание на АСНОМ.
За време на НОБ, Дојчинов ја пишува песната „Партизанска химна на Првата оперативна зона“ која е објавена во првата стихозбирка на „Македонски народно-ослободителни песни“.
Повоени години
По ослободувањето на Македонија, учествува на Второто заседание на АСНОМ, а потоа е испратен во СССР, во Воената академија „Фрунзе“. По враќањето, во 1948 година, е унапреден во чин потполковник и бил назначен за командант на Валевската воена област и за началник на Оперативното одделение на Петтата армиска област.
На 29 декември 1950 година Дојчинов е притворен како осомничен во врска со Резолуцијата на Информбирото. По едногодишната истрага, на 10 ноември 1951 година е осуден на девет години строг затвор и три години ограничени права. Во март 1952 година е префрлен на издржување на казната во Билеќа, а во 1954 година е префрлен на Голи Оток. Помилуван е и пуштен од затвор на 29 ноември 1956 година, откако дојде до затоплување на односите со СССР по доаѓањето на Никита Хрушчов во Југославија во мај-јуни 1955 година.
По ослободувањето од затвор се враќа во Скопје и се вработува во Металскиот завод. Во јули 1958 година повторно е затворен, но по шест месеци, во декември истата година, е ослободен како невин. Емигрира во Бугарија, но повторно се враќа во Скопје.
Алгоритам за класификација
Оцена и споредба на алгоритмите за класификација
При класифицирањето, најпрвин се работи со податочно множество во кое се познати класите и тоа се користи при градењето модел. Потоа, се користи друго податочно множество во кое се познати класите, со цел да се оцени изградениот модел. Притоа, второто податочно множество може да биде дел од првичното податочно множество, т.е. првичното податочно множество може да се поделе на две податочни множества, од кои едното се користи за градење на моделот за класификација (учење), додека второт множество се користиме за оцена на моделот. Оценувањето се извршува на тој начин што се прави споредба или пребројување на предвидените класи од страна на моделот (predicted classes) и вистинските класи (actual classes) кои се познати од оригиналното податочно множество. Тоа значи дека за одредени записи од податочното множество се проверува дали предвидената и вистинската (познатата) класа се идентични, или пак моделот извршил погрешна класификација со тоа што дадениот запис го класификувал како дел од некоја друга класа.
Постојат различни статистички показатели на успешноста на класификаторот, од кои најпознати се стапката на грешка (error rate) и капа-статистиката. Стапката на грешка го покажува процентот на случаи кои биле погрешно препознаени од страна на класификаторот, додека капа-статистиката (Cohen kappa) го покажува степенот на согласување помеѓу два класификатори (inter-rater agreement).
Капа-статистика
Доколку се мери степенот на согласување помеѓу два класификатори кои класифицираат N различни случаи во C взаемно исклучиви класи, тогаш равенката за капа-статистиката (k) е:
k = (Po - Pe) / (1 - Pe) = 1 - (1 - Po) / (1 - Pe)
каде: Po е релативното регистрирано согласување помеѓу класификаторите, додека Ре е хипотетичката веројатност за случајно согласување, т.е. веројатноста за тоа секој класификатор по случаен избор да класифицира одреден случај во секоја од категориите.
Доколку класификаторите бележат целосно согласување, тогаш κ = 1, а ако помеѓу нив постои единствено случајна согласност (дадена преку Ре), тогаш κ ≤ 0.
Матрица на конфузија
Матрицата на конфузија (Confusion matrix) е еден од стандардните начини за приказ на успешноста на моделите за класификација. Таа го покажува бројот на точни и погрешни предвидувања кои се направени од страна на моделот за класификација, споредено со вистинските, познати вредности од податочното множество. Притоа, еден дел од податочното множество во кое се познати класите се користи за градење на моделот на класификација, додека другиот дел се користи за оцена на моделот, така што постои можност за извршување на споредба од таков тип на добиените резултати од класификацијата. Матрицата на конфузија се состои од броеви на точно и погрешно извршени класификации и има форма N x N, каде N е вкупниот бројот на класи при класифицирањето.