cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Богатски манастир
'''Богатски манастир „Св. Константин и Елена“' (Μονή Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης Βογατσικού или Μονή Βογατσικού'') — женски манастир кај селото Богатско, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е сместен кај Богатско на територијата на Општина Рупишта. Во 1882 г. е изградена старата црква во месноста Гуљасано во близина на реката Бистрица, на 3 км источно од Богатско. Во 1975 г. на местото на старата еднокорабна базилика е подигната нова крстокуполна црква. Од 2005 г. работи како женски манастир.
Религија во Руанда
Религијата во Руанда има значајна улога во животот на земјата. Најголема религија во земјата според последниот попис од 2002 година, но и според податоците објавени од страна на американската влада, е христијанството со околу 94%, додека втора по големина е исламот со 4.6%, 1,8% немале религија или се придржувале кон други верувања. Според други податоци, најголема христијанска заедница претставуваат Римокатолиците со 56,9%, протестантите зазимаат 26%, Адвентистите - 11,1%. Муслиманите главно се сунити, а 0,1% практикуваат традиционални домородни верувања
Податоците за протестантите верници вклучуваат зголемен број членови на Јеховини сведоци (36.000 во 2013 година) и евангелистичките протестантски групи. Исто така постои и мала популација на бахајски верници.
Христијанство
Христијанството во Руанда е најголема религија според последниот попис од 2002 година. Во 2000 година во земјата работеле 7,600 цркви кои припаѓале на 35 различни христијански деноминации.
Првите христијански мисионери во Руанда биле припадници на католичката заедница „Бели Отци“, кои пристигнале во регионот во 1889 година. Со основањето на белгиската администрација, католичките мисионери станале советници на белгиските власти. Во 1943 година, кралот Мутара III го прифатил крштевањето, а неговиот пример бил проследен од страна на речиси цела аристократија на царството. Бројот на католици во тој период започнал рапидно да се зголемува. Во 1950 година нивниот број изнесувал 25% од населението на Руанда, во 1961 година - 34%; 1988 година - 50%. За време на пописот од 1991 година, како католици во земјата се изјасниле 62,6% од жителите на Руанда. Сепак, по геноцидот од 1994 година, бројот на католици во земјата започнал да се намалува. Според пописот во 2002 година, во земјата живеат 49,5% католици.
Протестантските мисионери во земјата биле Лутераните кои пристигнале во 1907 година. Во 1920 година на нив им се придружиле Адвентистите, Презвитеријаните и англиканците. Од 1938 година во земјата започнале мисии на Баптистите, а од 1940 година и на Пентекостите. Во моментов, најголема протестантска деноминација зазимаат англиканците, Адвентистите и Пентекостите со повеќе од еден милион следбеници посебно.
Во 1958 година во Руанда имало и заедница на Православни христијани од грчко и руско потекло. Започнувајќи од 1990 година, на населението започнало да му служи и Александриската патријаршија. Во 2009 година била основана Епархијата на Бурунди и Руанда.
Ислам
Исламот во земјата е присутен од почетокот на XX век. Во 1913 година била изградена првата џамија во земјата. Во 1964 година, владата на Руанда го признала Здружението на муслиманите во Руанда. По геноцидот во 1994 година, според дневните весници, голем број на христијани во земјата го прифатиле исламот. Во 2001 година, Шеик Салих тврдел дека муслиманите сочинуваат 18% од населението на Руанда, The New York Times навел 15% ; The Washington Post 14%. Сепак, овие бројки не се потврдени во следните студии. Во општиот попис на населението во 2002 година, како муслимани се изјасниле само 1,8% од населението Според Светската христијанска база на податоци, во 2010 година муслиманите биле 4,8% од населението на Руанда.
Геноцид
Околу 800.000 жители на Руанда загинале за време на етничкото насилство за краток временски период од 100 дена помеѓу април и јуни 1994 година. Поголемиот дел од оние кои загинале биле Тутси, а поголемиот дел од оние го извршиле насилството биле Хутуси.
Геноцидот започнал по смртта на претседателот на Руанда, Жувенал Хабијаримана на 6 април 1994 година кога неговиот авион паднал. Се појавиле информации дека нарачателите се Тутси, по кое Хутусите ја зазеле власта, премиерката на земјата била убиена следниот ден. Во организирањето на кампањата за масовни убиства биле инволвирани и обични граѓани. Многу Тутси биле убиени од своите соседи. Според Тимоти Лонгман, католичките и протестантските цркви помогнале да се спроведе геноцидот. Црковните лица копнееле да ја играат самата етничка политика, фаворизирајќи ги најпрвин Тутсите за време на колонијалниот период, а потоа и Хутусите по 1959 година, испраќајќи порака дека етничката дискриминација е во согласност со црковното учење. Црковните водачи имале блиски врски со политичките водачи, а по започнувањето на геноцидот, црковните водачи го повикале населението да ја поддржат новата привремена влада односно самата влада која го поддржува геноцидот.
Во периодот пред геноцидот, 1990-1994, во повеќето цркви се појавиле големи поделби меѓу умерените луѓе кои промовирале демократски промени и конзервативците поврзани со режимот на претседателот. Голем дел од свештенството биле Тутси, и генерално ги поддржувале демократските реформи, додека умерените Хутуси во рамките на црквите ги поддржале и реформите. Кога геноцидот започнал во 1994 година, некои свештеници и други црковни водачи се спротивставиле на насилството, дури и со ризик по сопствените животи. На 20 ноември 2016 година, Католичката црква во Руанда објавила изјава потпишана од девет епископи во која се извинува за улогата на нејзините членови во геноцидот од 1994 година.
Фердинанд Ходлер
Роден е како најстаро од шесте деца. Неговиот татко, Жан Ходлер, водел скромен живот како столар, неговата мајка Маргарита потекнувала од земјоделското семејство. Холдер се родил во Берн, но се преселил во Женева и тука со 19 години ја започнал својата сликарска кариера. Негово дело претежно содржило пејзажи, портрети и фигурални композиции.
Во последните денови од својот живот се сврстува во редовите на сликарската сеценсија и симболизмот. Го развивал сопствениот стил кој го нарекувал паралелизам кој се одликува со формирање на симетрични фигури, како во танц. Со своите дела го наговестил правецот на експерсионизам во сликарство во XX век.
2035
2035 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2035 година од новата ера, 35. од третиот милениум, 35. од XXI век и шеста од 2030-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7543 и 7544 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6785 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5795 и 5796 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2788.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2035 година се протега во 4671 и 4672, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4731 и 4732 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2578. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1456 и 1457 исламска година.
Космос-961
Космос-961 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 26 октомври 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Сабјарка (птица)
Опис
Сабјарката е впечатлива бела блатна птица со црни дамки. Возрасните имаат бели пердуви, освен црната капа на главата и црни дамки по крилјата и грбот. Имаат долг, нагоре свиткан клун и долги, синкави нозе. Долги се приближно 16,5 - 17,75 см, од кои клунот е околу 2,95 - 3,35 см, а нозете околу 3 - 4 см. Распонот на крилјата е 30 - 31,5 см. Мажјаците и женките се слични. Младенчињата наликуваат на возрасните, но имаат повеќе сивкасти тонови.
Повикот на сабјарката се разнесува надалеку и е течно, мелодично кли-и-кли.
Живеалиште и исхрана
Сабјарката живее во колонии, обично меѓу 10 и 70 двојки, а при преселба се собираат и по неколку илјади во јато. Живее крај солени води, а поретко крај слатководни езера и устија. Овие птици имаат специфичен и единствен начин на исхрана, пасејќи по дното на мочуриштето, често движејќи го клунот лево-десно, како да коси. ). Најмногу јадат ракчиња и инсекти.
Размножување
Паровите се формираат за вгнездување брзо по пристигнувањето од преселбата. По краток период на парење двојките одлучуваат да го изградат гнездото, што обично се наоѓа во близина на вода, на песок, врз ретки растенија или исушена тиња. Секогаш избира отворен простор, без густа вегетација. Обично, гнездото е мала дупка во земјата, обрабено со гранчиња, без обложување (гнездо - гребнатинка) или пак, може да биде во вид на могила, ако местото е повлажно и да се крене на висина од 7 до 10 см од земјата. Гнездат во мали колонии и со други птици. Женката несе 3-4 окер или маслинастозелни јајца со црни дамки. И двата родитела ги инкубираат во период од 23 до 25 дена. Младенчињата добиваат пердуви по 35-42 дена, по што почнуваат да летаат и се осамостојуваат. При опасност двете возрасни птици се преправаат дека се повредени и постепено се оддалечуваат од гнездото. За тоа време младенчињата се припиваат до земјата или се сокриваат меѓу мочуришните растенија. Максимална позната возраст на сабјарката регистрирана во Европа, поточно во Холандија, е 27 години и 10 месеци.
Статус
Во Велика Британија во 1840 овој вид беше изумрен, но во 1947 година повторно е успешно населен.
Сабјарката е еден од видовите на кои се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските водени птици-преселници.
Галерија
<Gallery> Saebelschnaebler (Recurvirostra avosetta).jpg|Возрасна птица, се храни Recurvirostra avosetta 1.jpg|Возрасна птица во лет Säbelschnäbler Küken 0506111.jpg|Пиле Recurvirostra avosetta MHNT.JPG|Јајце Pied Avocet chick.jpg|Младенче Säbelschnäbler Ei 050611 2.jpg|Гнездо </Gallery>
Снежната кралица 2: Повторно замрзнување
Заплет
Поминало извесно време од победата на Герда над Снежната кралица. Тролот Орм се вратил во пештерите во Оман и го скршил Печатот на Снежната кралица, зад кој се наоѓал последниот град на троловите.
Тој ветил дека никогаш повеќе нема да лаже, но тешкиот живот во градот на неговите сограѓани го принудиле Орм постојано да ја прекршува својата заклетва, што на крајот доведува до доаѓање на кралот Снег - злобниот двојник на Орм, предводен само од помислата за уништување на сите живи нешта.
Лошиот живот на Орм, како и желбата да го постигне најдоброто за себе и за неговата баба Роузи, го тераат да лаже, велејќи дека токму тој ја победил Снежната кралица, и со тоа да го освои срцето на принцезата Марибел. Кај, Герда и Алфида се навредуваат од Орм од неговата себичност.
Орм морал повторно лаже за да победи, предизвикувајќи ги сите, вклучувајќи ги Герда и Кај, и тие го напуштаат. Во момент на очај, тој му дава слобода на својот двојник и ги замрзнува сите свои пријатели. Орм требало да исчезне и да му отстапи место на своето зло внатрешното его, но во последен момент решил да им ја каже на сите вистината и со тоа го победил Кралот Снег.
Како блаагодарност, тролските луѓе му подигнуваат споменик.
Производство
Режисерот Алексеј Цицилин, извршниот продуцент Владимир Николаев и дизајнерот на продукција Алексеј Замислов, со учество на Тимур Бекмамбетов и Роман Непомњашчи, го напишале сценариото за вториот дел од приказната.
Работата на вториот целосен проект продолжила на меѓународно ниво. Такви светски sвезди на киното, како Шон Бин, Шарлто Копли, Бела Торн, Изабел Фурман учествувале во снимањето на англиската верзија на позајмување на гласовите во цртаниот филм.
Будистичка космологија
Будистичката космологијата е описот за потеклото и развојот на светот, според каноните, будистички текстови и коментари.
Будистичката космологијата зборува за три главни светови (три типа на постоење), во кои се препородуваат суштества. Најниско е  чујното бивање (kāma-bhava), кој е дом на пет видови на суштества. Најмалку се престојува во светот на најголемите страдања (привремен пекол). Други се световите на гладни духови, животни, луѓе, а на  крајот небесниот свет. Во нив главната движечка сила е желбата. Над оваа е обликот бивање (рупа-bhava), кој содржи петнаесет нивоа во кои нема грубо чујни искуства. Суштествата се убави и светли. Над оваа е бивање без облик (arupa-bhava). Тоа се состои од четири делови: бесконечен простор, бесконечна свест, ништо, ниту согледувања ниту невнимание.
Во секој од световите ќе се препородуваат суштества зависни од нивните дела. (карма).
Позадина
Не сите будистички училишта се занимавале со космологија. На пример мадхјамика, со неговото сфаќање за непостоење на надворешниот свет, тој додал малку професии за космолошката теорија. Три школи на Будизмот, во која е присутно занимање за космологија се: теравада,  сарвастивада и јогакара.
Светови
Во будистичката космологијата целиот универзум е поделен на три сфери или светови:
Доменот на сетилата (Kāmadhātu)
Најниска од трите сфери е Кама-дхату (или Кама-лока), светот на сетилата. Тој се протега од најниската точка, од непрегледниот број на пеколи, па нагоре низ средината на духовите, животните и луѓето, сè до средината на пониските "божества", кои живеат на највисоката точка на светот на сетилата. Овој цел свет бил населен со суштества кои имаат шест сетила: сетило за вид, слух, вкус, мирис, допир и ментални впечатоци.
Во различни пекоколи опстојуваат суштества, кој страдаат од пораките на минатото на различни степени. Едни пеколи се мрачни, други се ладни, трети се жешки; секој има осум фази, секоја со цел да ги вреднува од лош кон најлош (како во најврелиот пеколот, болката никогаш не запира).
Областа со форма (Rūpadhātu)
Вториот свет, Рупа-дхату (или Рупа-лока) се одликува со недостаток на три сетила: чувство на вкус, мирис и допир; таму постојат само вид, слух и ментални впечатоци. Жителите на овој свет сè уште имаат некоја слика, или форма (дупка), кој во ова ниво сè уште е неизбежна во нивното постоење.
Светот Рупа е поделен на повеќе небеси:според Васубандхудова абидхама-коса има седумнаесет, теравади има шестнаесет, додека јогачара се заложува за постоење на осомнаесет вакви небеси. Со овие небеси се поврзани различни степени на џхани (dhjána), или контемплации: исползување на првата џхана овозможува пристап во првите три Рупа небеса (кои понекогаш се нарекуваат Брахма-лока или Брахмин свет), користењето на втората џхана во втори три, третата џхана во следните три, а последната џхана во последните осум небеси.
Област без форма (Ārūpyadhātu)
Над светот Рупа  се наоѓа во третата сфера од вселената, Арупја-дхату (или Арупа-лока). Во овој "безличен" или "нематеријален" свет, видот и звукот се отсутни - постојат само ментални впечатоци, или со речникот на јогачарите, само-свест. Сите училишта се согласни дека во безобличниот свет постојат четири небеси: небеса на безграничен простор, бескрајна свесност, ништожност или непостоење и ни свесност ни несвесност. На овие небеси пристигнуваат битија чије повторно раѓање следи по медитација на една од четирите неограничувања или Брахма-вихари.
Горан Менков
Горан Менков (роден на 5 декември 1987, Скопје, Македонија) — македонски ликовен уметник. Дипломирал на Факултетот за Ликовни Уметности, Скопје (педагошки отсек, насока сликарство) при Универзитетот Св. Кирил и Методиј, во класата на професорот Рубенс Корубин.
Некои од неговите најзначајни изложувања се на IX и X „Биенале на Млади“ при Музејот на Современа уметност, Скопје, и на „Зимскиот Салон 2014“ на ДЛУМ, ,а воедно бил и добитник на наградата „ Експериментален Цртеж“ за 2013 доделена од страна на уметничкиот совет на ДЛУМ. Менков за првпат на глобалната ликовно уметничка сцена, употребил мувла како сликарска техника за создавање на современи ликовно уметнички дела. Овие експериментални „Мувлосани слики“ ги изложил на неговата самостојна изложба Бајата Уметност, Хибернација, Скопје, Македонија, 2013.
Во 2013 Менков ја претставувал Република Македонија на VII Франкофонски Игри кои биле одржани во Ница, Франција, од 6-15 септември. Тој бил член на официјалната Македонска Делегација ( Ликовна Уметност, Сликарство) и зема учество на Културните манифестации при VII Франкофонски Игри во Ница.
Во мај 2014 како заслуга за наградата „Експериментален цртеж“ 2013, ДЛУМ ја организирал изложбата Експериметален Цртеж- Линија, Трета Димензија, на наградениот автор Горан Менков, во галерискиот простор на Домот на Армијата.
Дополнително во 2014 Менков е номиниран за престижната ДЕНЕС- награда за млад ликовен уметник на годината, организирана од страна на Центарот за Современи Уметности-Скопје, во соработка со Фондацијата за Цивилно Општество од Нујорк.
Карл Барт
Карл Барт (Karl Barth; во  —  во ) — швајцарски математичар и протестантски теолог.
Младост и школување
Татко му бил професор по Новиот завет на теолошкиот факултет во Берн. По студирањето во Берн, Берлин, Тибинген и Марбург започнал свештеничка служба во Женева 1909 — 1911 каде ги провел наредните десет години. Карл Бат саработувал со Фредрик Тејлор и многу добро ги запознал филозофиите на научните управувања. Нешто подоцна вовел систем на научно управување во „Franklin Motor Car Company“ (1908—1912). Ефектите беа изненадувачки - го подигнал производството за десет пати. Барт предавал научно управување на универзитетите во Чикаго и на Харвард во период од 1911-1922 година. Го нарекувале „ортодоксни претставник на научно управљање“ бидејќи бил оријнтиран само на некои, пред сè математички аспекти на менаџментот.
Ворон (река која се влева во Црното Море)
Ворон е мала река во источниот дел на јужниот брег на Крим, во источниот дел на Главниот гребен на Кримските Планини. Должината на реката е 16 km, сливното подрачје е 52 км², просечното годишно истекување на мерната станица Ворон е 0,028 м³/сек, во близина на реката има 2 притоки: Аи-Серез и втората - неименувана, на устието - 0,06 м³/сец. Уклон реки — 46,9 м/км.
Опис
Започнува на 5 километри од истоименото село, на јужната падина на сливот со Индол, според Николај Рухлов (во делото „Преглед на речните долини на планинскиот дел на Крим“, 1915 година) на надморска височина од 288 фатоми. Изворот на реката е извор во близина на планината Кисломно (превојот Ворон (Сарабениш-Богаз)). Тече, речиси меридијално, од север кон југ и се влева во заливот Капсихор кај Кејп Аи-Фок, на 1,5 км од селото Морскоје (до 1944 година Капсихор ). И покрај опасноста од кал, таа е генерално плитка, има истекување само во пролет и по дождови, за време на поплави дното на реката е предмет на значително истекување и наноси, па дури и достапната вода, во средниот и долниот тек., оди до (до плитка длабочина - 1— 2 м) во наноси од шут, од кои е составено коритото на долината, целосно покриено со лозја.
Падините на долината на реката се расчленети со клисури и долови, покриени со шума, во горниот тек, областите со субмедитеранска ксерофилна вегетација се зачувани речиси непроменети. Речното корито има благ наклон, што доведува до релативно униформни услови низ целата река, освен во горниот тек, каде што наклонот се зголемува, има делови од скалест канал. Во средишниот тек, достигнувајќи речиси до устието, лозјата се засадени во плавината. Водата на реката припаѓа на класата на јаглеводороди, групата на калциум, со минерализација од 200–300 до 450–600 мг/л и цврстина од 2,3–3,9 до 5,15–7,0. Во близина на реката, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 2 неименувани притоки, долги помалку од 5 километри и 1 значајна - Аи-Серез. Водозаштитната зона на реката е поставена на 50м
Активност на кал и кал од 1911 година
Реката е исклучително опасна со кал. Постои верзија дека не случајно името на реката е од турско потекло од зборот вирон, што значи оштетување.
На 18 јули 1911 година, дожд предизвикал големи катастрофи во селото Аи-Серез, област Феодосија. Загинале 6 деца, 10 куќи и 30 шупи биле целосно уништени, уште 30 куќи се оштетени така што не можело да се живее во нив. Водата однела 10.000 ридови сено и околу 1.000 вагони со дрва. Сите овоштарници и лозја во долината Воронскаја биле тешко оштетени, некои од нив биле целосно измиени или покриени со насипи направени од камења и земја.
Во 1956 година, на устието на Ворон, ширината на на калта била 118 м, тој штрчел 62 m во морето.песочници.
Раде Вергович
Раде Вергович
Датум на раѓање 1939
Место на раѓање Ужице
Кралство на Југославија Радомир Раде Верговиќ ( 1939 ) бил српски сликар и глумец.
Биографија
Роден е во Ужице во 1939 година. години. Во младоста бил одличен гимнастичар, а потоа и талентиран глумец. Како животна определба го избрал сликарството. Дипломирал на Вишата педагошка школа, а потоа и на Академијата за применета уметност во Белград.
Работел во Ужице „Вести“ како уметнички и технички уредник, бил директор на печатницата „Рујно“. Добитник е на најважната еснафска награда УЛУПУДС за животно дело. Публиката се запозна со делата на Верговиќ во 40 самостојни и околу 200 колективни изложби.
Српската и југословенската публика го паметат од филмот „ Вратата останува отворена“ од 1958 година, во режија на Франтишек Чап. Ја играше главната улога со Милена Дравиќ, на која тоа и бил прв филм во кариерата. Имаше уште една епизодна улога во филмот Наш автомобил, по што целосно се посветил на сликарството. Во јуни 2018 година одржал ретроспективна изложба на која беа опфатени околу 300 експонати, масла на платно, цртежи, графики, карикатури, графички решенија за книги и весници, создадени од 1960 до 2018 година.
Појчек
Појчек (стопеница од појадок и ручек) или бранч (brunch, стопеница од breakfast и lunch(eon)) — оброк кој се јаде доцна изутрина, помеѓу појадокот и малиот ручек, како замена за двата оброка. Истиот се јаде кога некој станува предоцна за појадок или како посебно планиран оброк. Изразот е портманто од англиските зборови breakfast (македонски: појадок) и lunch (македонски: мал ручек). Бранчот може да се служи по некое утринско, или пред некое пладневно збиднување, како свадба или спортски настан. Обично бранчот е поопуштен оброк од појадокот или малиот ручек и затоа се сметаа соодветен за помали прослави.
Некои ресторани и хотели служат бранч, особено за викенди и празници. Таквите бранчови обично се со шведска маса, но и мени-јадења можат да се нарачаат наместо или заедно со шведската маса. Оброкот се состои од стандардни појадочни јадења како јајца, палачинки, виршли, сланина, шунка, овошје, печива и слично. Меѓутоа, истиот може да се состои и од било која друга храна. Шведските маси може да имаат големи печења од месо или живина, ладни морски плодови како шкампи и чадена риба, салати, супи и чорби, зеленчукови јадења, многу видови на печива и најразлични десерти.
Бранчот дим сум е популарен оброк во кинеските ресторани ширум светот. Се состои од голем избор на полнети пао (земички), кнедли и други солени или слатки јадења кои можат да бидат парени, фритирани или печени. Гостите си ги бираат јадењата од количките кои поминуваат, а кујната константно прави и служи свежи јадења.
Рамон Менендез Пидал
Рамон Менендез Пидал (изговор на шпански: [raˈmon meˈnendeθ piˈðal], 13 март 1869 година - 14 ноември 1968 година) бил шпански филолог и историчар. Тој интензивно работел на историјата на шпанскиот јазик и шпанскиот фолклор и народната поезија. Една од неговите главни теми била историјата и легендата за Ел Сид. Тој бил номиниран за Нобелова награда 23 пати, најноминирана личност, трипати повеќе од втората најноминирана личност, Андре Малро.
Биографија
Студирал на универзитетот во Мадрид. Во 1899 година бил назначен за претседател на романтистика на истиот универзитет, позиција што ја извршувал сè до неговото пензионирање во 1939 година. Во 1900 година се оженил со Марија Гори, која во 1896 година станала првата Шпанка што добила диплома по филозофија, а подоцна, во 1909 година, станала првата жена што докторирала на немедицина на шпански универзитет. Својот меден месец го поминале во потсетување на географските локации на „Песна за Сид“ ( (Cantar de Mio Cid) ).
Менендез Пидал бил избран во Шпанската кралска академија (Real Academia Española) во 1901 година и бил избран за директор во 1925 година. Сепак, тој поднел оставка во 1939 година под притисок на академици кои сакале режисер поприфатлив за режимот на Франко. Како и да е, во декември 1947 година тој бил реизбран за директор едногласно и ја извршувал функцијата до крајот на својот живот.
Во 1910 година, тој станал шеф на филолошкиот оддел на Центро де Естудиос Хисторикос (Центар за историски студии), поделба на либералната и европски ориентирана, кој исто така имал делови посветени на медицината, физиката, хемијата и математиката. Во 1914 година Центро ја основал Revista de Filología Española (весник за шпанска филологија), кое ќе стане најголем научно списание во областа на лингвистиката и средновековната и ренесансната шпанска литература.
За време на 1920-тите, Менендез Пидал објавувал низа главни студии: Poesía juglaresca y juglares (1924) го проследил развојот на поезијата во средновековна Шпанија. „Потекло на шпанкиот јазик“ (Orígenes del español 1926), знаменитоста во романтичката лингвистика, ја враќа пред-литературната фаза на иберо-романтичните дијалекти и „триумфот“ на кастилскиот јазик. Колекцијата балада, наменета за пошироката јавност, „Нов цвет на стари романси“ (Flor nueva de romances viejos 1928) станал бестселер и вклучува некои верзии на балади што Менендез Пидал ги напишал самиот. Конечно,(La España del Cid 1929) ја проследил кариерата на воинот господар во 11 век, Родриго Диаз де Вивар („Ел Сид“), во биографија на околу 1000 страници.
По Шпанската граѓанска војна, Менендез Пидал присилно станал „независен научник“ и ревидирал голем дел од претходната работа. Сепак, од овој период е неговиот есеј „Los españoles en la Historia“, студија што ја следи борбата меѓу либералите и конзервативците во целиот тек на историјата на Шпанија. Тој исто така ги сумирал своите откритија за баладите во „Шпанска балада: Теорија и историја“ (1953) и ја применил својата теорија за потеклото на епската поезија на француската литература во „La Chanson de Roland y el neotradicionalismo“ (1959).
Менендез Пидал работел многу години на сеопфатна историја на шпанскиот јазик, која не можел да ја заврши во текот на својот живот; двата тома се објавени постхумно како „Historia de la lengua española“ (2005).
Тој бил номиниран за Нобелова награда 23 пати, но никогаш не победил. Само во 1956 година, тој добил над 16 номинации за Нобелова награда за литература.
146
146 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 146 година од новата ера, 146. од првиот милениум, 46. од II век и седма од 140-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 146 година се протега во 2782 и 2783, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2842 и 2843 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 689. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 491 и 490 година пред хиџра.
Космос-962
Космос-962 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 октомври 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7000 килограми. Космос-962 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1005 км, а најмалото на 965.
В’лтава
В’лтава (, Moldau) — најдолгата река во Чешка, лева притока на Лаба (Елба). Извира на североисточните ограноци на Шумава (Чешка Шума). Постојат три изворни крака именувани Топла, Ладна и Тревната В’лтава (Teplá, Studená и Travnatá Vltava).
В’лтава е долга 446 км, а површината на нејзиниот слив изнесува 28.090 км2. Кај месноста Мјелник се влева во Лаба. Просечниот проток кај Прага е 142 м3/с. Пловна е од Штеховица до устието, околу 84 км. Главни приотки од левата страна се Бероунка и Отава, а од десната страна Лужнице и Сазава. На реката се подигнати неколку хидроцентрали (Орлик, Штеховице и др.), додека пак најголема брана е Липно.
Чесите ја сметаат В’лтава за своја национална река. Позната е симфонијата „В’лтава“ од циклусот „Моја татковина“ (Má vlast) на чешкиот композитор Беджих Сметана.
1509
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1509 година се протега во 4145 и 4146, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4205 и 4206 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2052. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 914 и 915 исламска година.
Антиконвулзив
Првиот делотворен лек кој се користел во третманот на епилепсија е калиум бромид, сè до откривањето на фенобарбитал во 1912 од кога се откриени голем број на антиконвулзиви.
Волгоградска Област
Волгоградска област (руски: Волгоградская область) е федерален субјект на Русија (област). Административен центар е градот Волгоград.
Населението во областа било 2.610.161 на Пописот во 2010 година.Порано позната како Сталинградска област, го добила своето сегашно име во 1961 година,кога градот Сталинград бил преименуван во Волгоград како дел од десталинизацијата.Волгоградска област се граничи со областа Ростов на југозапад,Воронежска област на северозапад,Саратовска област на север,Астраханска област и Република Калмикија на југоисток и има меѓународна граница со Казахстан на исток. Двете главни реки во европска Русија, Дон и Волга,минуваат низ областа и се поврзани со каналот Волга-Дон.Стратешките водни патишта на Волгоградска област ја направиле популарна рута за испорака и за производство на хидроелектрична енергија.
Волгоградска област е примарното место на Битката кај Сталинград за време на Втората светска војна.честопати сметана за една од најголемите и најкрвавите битки во историјата на војувањето.
Географија
Волгоградска област се граничи со Саратов,Ростов,Астрахан и Воронежска област,како и со Калмикија од Русија и со Казахстан (Западен Казахстански регион).
Волгоград има повеќе од 200 реки и потоци.Поголеми реки се :
Историја
Сталинградска област е основана во декември 5,1936 година на територијата на поранешната територија на Сталинград .Областа го добила своето сегашно име на 10 ноември,1961 година.
Политика
За време на советскиот период,три лица вршеле овластување на ниво на област:
Во 1991 година, КПСС ја изгубила де факто власта и шефот на администрацијата на Областа и на крајот гувернерот биле назначени/избрани заедно со избраниот регионален парламент.
Повелбата на Волгоградска област го дава основниот закон на регионот.Законодавно собрание на Волгоградска област е постојан законодавен (претставнички) орган на покраината.Законодавното собрание го овластува своето донесување со донесување закони,резолуции и други правни акти и со надзор над спроведувањето и почитувањето на законите и другите правни акти донесени од него.Највисокото извршно тело,Владата на Областа,вклучува територијални извршни тела,како што се обласни администрации,комитети и комисии кои го олеснуваат развојот и ги водат секојдневните работи на покраината.Администрацијата на Областа ги поддржува активностите на гувернерот,кој е највисок службеник и дејствува како гарант за почитување на Повелбата во областа во согласност со Уставот на Русија.
Демографија
Населението во областа било 2.610.161 според рускиот попис во 2010 година,2.699.223 во рускиот попис во 2002 година,и 2.593.944 во Советскиот попис во 1989 година.Во 2012 година имало 30.252 раѓања (11,7 на 1000) и 35,021 смртни случаи(13,5 на 1000).Вкупната стапка на плодност била 1,46  во 2009 година,до 2016 година се искачила на 1,57.
Етнички групи
(прикажани се етничките групи со повеќе од 7.500 жители)
Религија
Според истражувањето од 2012 година 54,5% од населението на Волгоградската област се приврзани кон Руската православна црква,4% се неповрзани генерички христијани,2% се православни христијански верници кои не припаѓаат на ниту една црква или се членови на не-Руски православни цркви, 3% се муслимани. Покрај тоа,18% од населението изјавувило дека е „ духовно,но не и религиозно “,12% се атеист,а 6,5% следи други религии или не дале одговор на прашањето.
Владата
Гувернер на Волгоградската област е Анатолиј Бровко(од 2010 година)
И знамето и грбот на Волгоградска област содржат слика на Повиците на татковината,статуа висока 85 метри сместена во Волгоград.
Економија
Основните гранки на економијата се земјоделство,производство на храна,тешка индустрија,рафинирање на гас и нафта.Хидроелектричната станица Волга работи на реката Волга.
Најголемите компании во регионот вклучуваат фабрика за цевки Волжски,Волгограденергосбит(локална компанија за дистрибуција на електрична енергија),OJSC Каустик(производител на каустична сода),Волжски Оргсинтез(хемиска фабрика).
Белешки
<references group="" responsive="1">
Цветот со седум бои (цртан филм)
Цветот со седум бои е советски цртан филм, изведен во 1948 година во студиото Сојузмултифилм на режисерот Михаил Цекановски врз основа на бајката со исто име (1940) од страна на Валентина Катаева.
Заплет
Девојчето Жане добива волшебен цвет со седум ливчиња од една љубезна волшебничка. Секое ливче е желба и седум желби што цветот може да ги исполни. Главниот лик не разбира веднаш што добива во нејзините раце, а првите шест од нејзините желби се покажале празни и бесмислени. Тие се состоеле, дека цветот ќе ги врати ѓевреците изедени од уличното куче, ќе ја залепи скршената вазна на нејзината мајка, ќе го пренесе главниот лик на Северниот пол и потоа ќе ја постави белата мечка во кафез во зоолошката градина.
Откако му позавидела на девојчето кое ја имало куклата Матилда, Жане „наредува“ да ги има сите играчки на светот. Кога желбата и е исполнета, хероината го откинува претпоследниот ливче со барање да ги испрати играчките назад во продавниците. Само со последното венче лист таа прави вистинско добро дело - му помага на момчето Вита, лекувајќи го од куцањето, по што тие среќно играат.
Награди
Во 1949 година - IV меѓународен филмски фестивал во Маријанске Лазне (Чехословачка) - Награда за најдобар филм за деца.
Видео изданија
Во 1980-ти, Видео програмата на Државниот комитет за кинематографија на СССР започнале да произведуваат цртани филмови на видео ленти. Во 90-тите години на минатиот век, цртаниот филм бил објавен на видео касети од филмското здружение „Крупен план“ во колекцијата на најдобрите советски цртани филмови „Студио ПРО Видео“ и од видео студиото „Сојуз“. Цртаниот филм постојано бил објавуван на ДВД во колекции на цртани филмови („Цветот со седум бои“. Колекција број 8)
Средишница. План
'''Средишница. План''' е шаховска книга, дел од творештвото на познатиот руски меѓународен мајстор и автор на шаховска литература Петар Романовски. Книгата е напишана во 1960 и е прво дело од двете посветени на средишницата (другото е Средишница. Комбинација, напишано во 1963). Во неа се коментирани и анализирани избрани шаховски партии од повеќе перидои од развојот на шаховската игра, како и извадоци од партии, во кои се посочени елементите и фазите при смислувањето на план, како неопходно средство за продолжување на борбата. Во ова дело, вниманието е обрнето на планот, неговата улога во развојот на партијата, како и неговото смислување и спроведување. Книгата е напишана на руски јазик.
Содржина
Содржината на ова дело, пред сè претставува објаснување на планот како средство за продолжување на играта, неговите елементи, фазите во неговото смислување и спроведување и неговото значење во средишницата.
Доколку се анализира, неговата содржина, ова дело е поделено на две целини. Првата е веднаш по воведот и се однесува општо за планот, а втората содржи 8 глави, кои всушност преку избрани партии, го прикажуваат смислувањето на план во зависност од различниот карактер на позицијата.
Првата целина е поделена на 3 подгрупи: општа методика, поле и линија. Во општата методика е дадено објаснување на поимот план, неговот сфаќање и идејата потребна за неговото смислување. Во продолжението се споменуваат динамиката и хармонијата во играта, кои всушност се фактори кои влијаат на карактерот на планот. Во подгрупите поле и линија е извршена анализа на елементите, кои е потребно да се разгледаат при осмислувањето на планот. Така, овде се споменува значењето на слабиот пункт, „вечниот коњ“, слабите полиња по хоризонталите, како и отворените линии.
Во втората целина, извршена е подлабока анализа на фазите на планот и елементите, кои треба да се земат предвид, а за таа цел анализирани се повеќе партии, со различен карактер на критичните позиции, поделени во 8 глави:
Стил на пишување
Книгата е напишана на повисоко ниво и на читателот му овозможува мајсторски да го овладее осмислувањето на планот во шаховските партии. Содржината е составена и поделена на начин кој најпрвин овозможува запознавање на општите согледувања, а потоа нивно подлабоко набљудување. Од техничка гледна точка, анализата на партиите е проследена со дијаграми, на кои најчесто е претставена критичната позиција во партијата.
Кара Дере (Воденско)
Кара Дере (Μαυρόλακκος, Мавролакос; до 1925 г. Καρά Δερέ, Кара Дере ) — село во Ениџевардарско (Пазарско) или Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција.
Во Отоманското Царство
Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век Кара Дере било муслиманско село со машко население од 148 жители во 35 домаќинства кои ги води како Македонци-муслимани, иако според Тодор Симовски всушност станувало збор за Турци сточари од народноста Јуруци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Кара Дере било етнички мешано село во кое живееле 80 Македонци-христијани и 165 Турци. Нејасно е дали христијаните кои ги спомнуа К’нчов се грешка, или пак се иселиле набргу по неговиот попис.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Двете маала (Воденското и Пазарското) почнале да се сметаат за посебни села. Истата 1913 г. Воденското броело 190, а Пазарското — 184 жители (вкупно 374 лица). Во 1920 г. Воденското спаднало на 129, а Пазарското на 139 жители (вкупно 268 лица). Во 1925 г. селото е преименувано во Мавролакос, што е буквален превод на турското име; од маалата, Воденското станало Мавролакос Воденон, а Пазарското — Марволакос Геницон.
Во 1924 г. муслиманското население на Кара Дере е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор. Кара Дере Пазарско престанало да постои, а во Кара Дере Воденско властите довеле мал број грчки колонисти. Во 1928 г. селото имало 32 грчки дојденци од 9 семејства. Бидејќи немале услови за живот, дојденците го напуштиле во 1935 г. и се преселиле во Ениџевардарското Поле, каде им е дадено земјиште.
2036
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2036 година се протега во 4672 и 4673, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4732 и 4733 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2579. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1457 и 1458 исламска година.
NGC 7461
NGC 7461 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7461 се споменува и како UGC 12314, MCG 2-58-56, CGCG 430-51.
Откривање
Објектот е откриен на 8 август 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7461 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7461 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 1 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 34' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 7461 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70290. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 800.
Космос-963
Космос-963 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 109,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1207 км, а најмалото на 1178.
Владимирска област
Владимирска област (руски: Владимирская область) е федерален субјект на Русија (област). Административен центар е средновековниот главен град на Русија, Владимир, кој е 190 км источно од денешната престолнина, Москва. За детални информации за средновековната историја на областа, видете Залесе и Владимирско-суздалљско Кнежевство. Катедралите од 12 век во Владимир, Суздаљ, Богољубово и Кидекша се на списокот на светско културно наследство на УНЕСКО.
Областа зафаќа површина од 29,000 км2, и брои 1,443,693 жители (по попис од 2010).
Бзугу
Бзугу е река што се влева во Црното Море. Должината на реката е 10 километри, а површината на сливот е 13,6 км².
Владимирска област
Географија
Владимирската област се граничи со Московската, Јарославската, Ивановската, Рјазањската и Нижегородската област.
Бзугу
Потекнува од јужните падини на планината Пикет на надморска височина од околу 600 метри надморска височина, тече во областа Хостински во Сочи и се влева во Црното Море. Највисоката точка на сливот на реката Бзугу е 627 метри надморска височина (планината Пикет).
Кратер Македонски
Кратер бил крал на Македонија само 4 дена во 399 п.н.е.. Кратер го убил Архелај I со цел да му го заземе престолот. Според други извори мотивот за убиството на Архелај I било неисполнетото ветување на Архелај I дека ќе му даде на Кратер за жена една од неговите ќерки. Третата верзија вели деа Кратер го убли Архелај сосема случајно за време на ловот.