cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Австралазиска антарктичка експедиција
Други групи за санкање
Западната група го одложила своето заминување до 3 декември, надевајќи се дека подоброто време ќе помогне во возењето на моторната санка. Машината работела задоволително во пробите, и на почетокот добро, но на 16 километри надвор од основата, еден од неговите цилиндри почнал да грее. Проблемот се влошил; моторот наеднаш застанал, а пропелерот бил уништен. Моторната санка била напуштена, а групата го продолжила своето патување со влечење, патувајќи 254 километри западно преку платото пред да се сврти кон базата. Нивното најважно геолошко откритие е метеорит, првиот откриен на Антарктикот.
Втора сезона, 1913-1914 година
За групата оставена во Денисоновиот ’Рт, зимата дошла рано, ограничувајќи ги главно во колибата многу месеци. Програмата за магнетни и метеоролошки набљудувања од претходната година била обновена, како и рутините на секојдневниот живот во базата. Многумина од групата откриле дека имаат време, а Меклин, во традицијата на претходните експедиции, го искористил тоа за да уредува и произведува списание, Адели Близард. Едно големо подобрување во однос на претходната година било тоа што, од 20 февруари, бил воспоставен редовен безжичен контакт со островот Мекквари, што и овозможило на групата да остане во контакт со надворешниот свет до 8 јуни, кога силните ветрови повторно ги срушиле безжичните јарболи.
Безжичниот оператор, Џефрис, првично бил совесен и почитуван член на групата, но од средината на јуни, неговото однесување почнало да се влошува. Тој станал нерасположен и агресивен, предизвикувајќи ги своите другари од колибата на тепачки, мрморејќи во себе, развивајќи менталитет за прогонство и занемарувајќи ја својата хигиена. Ова било доволно алармантно за остатокот од групата, но кога безжичните јарболи биле повторно подигнати на почетокот на август, Џефрис почнал да испраќа бесни пораки, тврдејќи дека сите други, освен Мосон, полуделе и се обидувале да го убијат. Бикертон почнал да практикува ракување со безжичната мрежа, а Мосон испратил порака до Ејнсворт на безжичната станица на островот Мекквари да ги цензурира сите комуникации добиени од Џефрис. Конечно, во период на полуцидност, Џефрис побарал да биде ослободен од своите должности, а Бикертон трајно ја презел улогата на безжичниот оператор.
Бидејќи времето се подобрувало, Мосон одлучил дека ќе направи последна експедиција со санки со Медиган и Хоџман, првенствено за да ја врати опремата што била фрлена или зачувана за време на патувањата претходната година. Во ова, тие биле во голема мера неуспешни. Тие се вратиле во базата на 12 декември, а Аурора пристигнала следниот ден. Конечно го напуштиле Денисоновиот ’Рт на 24 декември 1913 година. Како што отпловувале, тие можеле да го видат крстот, подигнат на високо место од Бикертон и Меклин, во чест на нивните изгубени другари, Нинис и Мерц.
Западна база
Мосон се надевал дека ќе ја постави западната база на околу 800 километри западно од Денисоновиот ’Рт, за да се овозможи меѓубазна безжична комуникација. По слетувањето на групата на Денисоновиот ’Рт во јануари 1912 година, Аурора отпловила на запад, многу подалеку од 800 километри, без да се најде соодветно место за слетување. На 15 февруари, тие биле на 2.410 километри од Денисоновиот ’Рт и во опасност да бидат замрзнати во зима кога нашле голем леден гребен на 66° 21′ S, 94° 51′ Е. Немајќи други опции, Вајлд го истражувал како место за базата и, и покрај можноста мразот да се распадне, решил да ризикува.
Базата била основана до 21 февруари, кога Аурора отпловила за Хобарт. Вајлд го именувал ледениот гребен по Шеклтон, чиј роденден бил на15 февруари. Обидите за воспоставување безжичен контакт со Денисоновиот ’Рт не успеале; не можеле да подигнат соодветен јарбол и откриле дека недостасуваат витални делови од опремата за пренос.
Во текот на следната година, групата во западната база завршила напорна програма за работа. Ова вклучувало две главни патувања со санки источно и западно од базата, мапирајќи вкупно над 560 километри. Тие, исто така, завршиле неколку патувања за поставување складишта и истражување на внатрешноста на платото. Тие правеле редовни метеоролошки, геолошки, магнетни и други научни набљудувања.
Вајлд започнал патување со санки на исток пред да биде запрен од непрооден мраз. Една група предводена од Сиднеј Еван Џонс патувала 377 километри на запад пристигнувајќи на Гаусберг, изгаснат вулкан откриен од експедицијата на Дригалски во 1902 година. Во февруари 1913 година, групата нетрпеливо го чекала враќањето на Аурора. Поради недостаток на одредби за уште една година во базата, тие се подготвиле за можноста бродот да не пристигне со собирање залихи на месо од фоки и пингвини, но на нивно големо олеснување, Аурора се појавила на 23 февруари; Истата вечер луѓето, нивната опрема и нивниот личен имот биле на бродот, а бродот бил на пат кон Хобарт.
Остров Маквори
Групата на Ејнсворт започнала со секојдневни метеоролошки набљудувања од 1 јануари 1912 година, а безжичната станица била подигната на високиот гребен наречен Безжичен Рид. До средината на февруари, станицата остварила контакт со Сиднеј, и до 12 мај, ги пренесувала дневните временски извештаи до Велингтон. Сигналите од Денисоновиот ’Рт се слушнале за прв пат на 25 септември.
Како и што се претпоставувало, тешките зимски временски услови ги спречило бродовите за снабдување да стигнат до нив до 20 август, дотогаш резервите и резервите на гориво биле блиску до исцрпување. Артур Соер, кој се разболел, бил однесен од островот. Аурора пристигнала на 29 ноември, кога бил собран остатокот од групата, и заменета со членови на Метеоролошкото биро на Комонвелтот.
Океанографска работа
Главната океанографска работа на експедицијата била извршена за време на две крстарења во 1912 година и на крајбрежно патување во 1914 година. Првото крстарење, од мај до јули 1912 година, вклучувало истрага, југозападно од Тасманија, за наводната местоположба на Островите на Кралската компанија кои биле барани без успех во многу наврати. Ниту Аурора не нашла ни трага од нив, ниту пак од гребени на морското дно што би можело да сугерира на потонати острови. Главната сфера на океанографските истражувања било морето околу островот Меквари и понатаму североисточно кон Окландските Острови. Второто крстарење, во ноември 1912 година, се вратило во овие води. Три дена надвор од Хобарт, длабочината до морското дно одеднаш се намалило, од 3,550 метри измерени претходниот ден на 1.448 метри. Повторениот звук, направен во случај на грешка, произвел 1.452 метри. Дејвис го сфатил ова како доказ за потопен гребен кој можеби бил дел од копнениот мост што ја поврзувал Австралија со Антарктикот во праисториско време. Последователните испитувања не успеале да ја поткрепат оваа теорија.
Откако преостанатите членови на групата од Денисоновиот ’Рт биле подигнати во декември 1913 година, Мосон одлучил дека, пред да се вратат дома, ќе спроведат истражување на крајбрежјето и морското дно на запад, до ледениот гребен Шеклтон. Оваа задача довела до несогласување меѓу Мосон и Дејвис, кој дотогаш бил лишен од сон и исцрпен. Мосон забележал во својот дневник: „Се надевам дека напорот нема да каже повеќе за него“. Работата започнала на 1 јануари 1914 година, и била главно завршена до 2 февруари. По напорниот период во мразот, за време на кој Дејвис ретко го напуштал мостот, Аурора го започнала патувањето до дома.
Последици
На 26 февруари 1914 година, Аурора стигнала до Аделаида на ентузијастички пречек. Следниот месец, Мосон бил ангажиран во круг приеми и научни состаноци, пред да отплови за Лондон на 1 април, придружуван од неговата невеста Пакита Делпрат, со која се оженил претходниот ден. Во Лондон, тој држел предавање во Кралското географско друштво, ги посетил родителите на Нинис и бил примен во Куќата Марлборо од Александра, кралицата мајка и нејзината сестра, царицата на Русија. На 29 јуни, пред неговото враќање во Австралија, тој бил прогласен за витез во Бакингемската палата од кралот Џорџ V и подоцна станал добитник на многу други почести, вклучувајќи го и орденот на Кралското географско друштво во 1915 година.
Во Австралија, Мосон се соочил со реалноста на долговите на експедицијата. Тој предложил австралиската влада да ги купи Аурора и другите артефакти и опрема од експедицијата за 15.000 фунти - сума, која не само што ќе ги подмири сите неподмирени долгови, туку и ќе го финансира производството на научни извештаи. Владата го одбила овој предлог. Наместо тоа, тој ја продал Аурора на Шеклтон за само 3.200 фунти, за употреба во Царската транс-антарктичка експедиција (ITAE), и се надевал дека ќе го подмири билансот на долгот преку продажбата на неговата хроника на експедицијата. The Home of the Blizzard, и со профитот од филмот и фотографиите на Харли. Избувнувањето на војната подоцна во 1914 година го одложило објавувањето на книгата, додека дистрибуцијата на филмот била попречена од договорни проблеми и со пренасочување на вниманието на јавноста кон војната. Како резултат на тоа, научните извештаи биле произведени поединечно во текот на следните 30 години, а последен пат се појавиле во 1947 година.
Многу од персоналот на експедицијата се пријавиле во вооружените сили кога избила војната; Баге - веќе офицер во Кралските австралиски инженери - бил убиен за време на кампањата во Галиполи во 1915 година, и Лесли Блејк, картограф и геолог на групата на островот Маквари, починал откако бил тешко ранет од граната во Франција во 1918 година. Неколку од нив се вратиле на Антарктикот: Мосон како водач на Британската австралиска и новозеландска истражувачка експедиција на Антарктикот (BANZARE) во 1929–1931 година; Дејвис, како капетан на Аурора за релјефното патување за групата на Рос Море во експедицијата на Шеклтон,  и како капетан на Дисковери за време на првата етапа на БАНЗАРЕ;  Харли се придружил на Царската транс-антарктичка експедиција,  и исто така се потпишал на БАНЗАРЕ. и се придружил на ИТАЕ, и во 1921 година го придружувал Шеклтон на неговата последна експедиција, преземајќи го како водач по ненадејната смрт на Шеклтон во јануари 1922 година. Чарлс Харисон, кој бил член на групата на Далечниот Запад, го посетил островот Меквари во 1914 година, но неговиот брод исчезнал без трага на неговото враќање во Австралија..
Два дена по пристигнувањето во Аделаида, Џефрис отишол со воз кој се упатил кон неговиот дом во Тувумба, но тој никогаш не пристигнал; Еден месец подоцна, тој бил пронајден во близина на Ставел, Викторија, како талка во покрај грмушка. Следната година ја поминал во азил, но по нападот врз член на персоналот, бил ангажиран во криминален азил во Арарат, каде што починал во 1942 година. Неговото семејство било многу критично за недостатокот на грижа и сочувство на Мосон; тие му напишале многу писма очигледно без одговор. Во 2018 година, Џефрис конечно бил почестен со поставување на плоча на гробиштата Арарат, во близина на местото на неговиот необележан гроб.
Проценка
Многу одлики на Антарктикот носат имиња кои им оддаваат почит на членовите на експедицијата, вклучувајќи ги Мосонов ’Рт, Мосонов Брег, полуостровот Мосон, Мадиган Нунатак,  ледникот Мерц и ледникот Нинис. Експедицијата била првиот чекор кон подоцнежните територијални претензии на Австралија на антарктичкиот континент, и била во поголем обем од кој било од нејзините претходници на теренот. Френк Харли го сумирал карактерот на експедицијата: „Шеклтон ја пресади науката за истражување – Мосон додаде истражување на науката.“ Според историчарот Гордон Хејс, „Експедицијата на Мосон, судена според големината и на нејзината скала и на нејзините достигнувања, била најголемата и најсовршената експедиција што некогаш отпловила на Антарктикот“
Остатоци од материјалната култура во Македонија
Најраните траги од животот на луѓето во Македонија потекнуваат уште од далечното ново камено време (неолитот). Според археолошките наоди, во овој период луѓето веќе имале постојани живеалишта и се занимавале со примитивно земјоделство и сточарство. Мошне застапено било грнчарството и изработувале разни домашни ракотворби. А меѓу најбогатите археолошки наоѓалишта од тој период се Анзабегово (Светиниколско) и Маџари (Скопско).
Исто така, особено познато е и наоѓалиштето кај село Таринци (Штипско). Тукашните луѓе главно се занимавале со земјоделство, а користеле мазнети камени секири и праќа, од која исфрлале јајчести топки од глина.
Неолитот во Пелагонија пак познат е по повеќе наоѓалишта. Тука, меѓу другото, пронајдени се и коскени орудија, убаво украсени глинени садови и обредни предмети.
Слични наоди пронајдени се и во други наоѓалишта во Македонија.
Покрај остаоците од неолитот, во Пелагонија откриени се и наоди од преодниот период меѓу неолитот и бронзеното време (од металното време). Тоа е време кога и во Македонија продреле племиња дури од руските степи. А од тоа време се и откриените наколни живеалишта во Струшко.
Во бронзено време продолжиле упадите на разни племиња од север. Затоа, за заштита од нападите, населбите биле градени и на недостапни возвишенија. Меѓу остатоците се срќаваат и куќи од камен.
Од железното време има голем број наоѓалишта низ цела Македонија. Меѓу најстарите племиња од овој период во Македонија познати се Бригите и Пајонците, а кон крајот на 9 век пред н.е. речиси низ сите области постепено настанале и античките Македонци.
Во тоа време постепено јакнела племенската аристократија, се развила трговијата и започнало зголемено влијание на грчките колонии. Истовремено се одвивал и процесот на формирањето на најстарите народи во Македонија и започнало формирањето на првите држави.
Богатите археолошки наоди од убаво обработено злато и други метали потврдуваат дека занаетчиството доживувало голем подем. Посебно значајни се наодите во Требениште, Охридско, каде се пронајдени златни маски, златни сандали, нараквици и други украсни предмети од сребро, слонова коска и друго за погребните ритуали.
Шосин
Шосин (Schossin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Пишување
Пишување — човечка активност со која на некој медиум се остава траг во вид на симболи (букви) од низа строго утврдени симболи (азбука). Пушувањето се разликува од цртањето, сликањето или снимањето по тоа што симболите се видливи со човечко око, строго дефинирани и можат да се разликуваат само по големина или дебелина. За пишувањето треба познавање од четири вештини: познавање на зборови од јазикот на кој се пишува, знаење на граматиката, знаење на правописот и познавање на буквите.
Резултатот што останува од пишувањето се вика текст, запис или напис.
Секој човек има специфичен начин на пишување (ракопис), по кој е можно недвосмислено да се установи кој го напишал одредениот текст. Ова особеност на пишувањто се користи и за потпис.
Професии чија дејност е пишување
Жазу
Евагриј Цариградски
Евагриј Цариградси (починал околу ) — Цариградски патријарх во 370 или 380 година.
За неговиот живот и дело денеска се знаме многу малку. Во 370 година, аријаните го избрале Демофил Цариградски по смртта на Евдоксиј Антиохиски, и се смета дека тој бил наследник на Свети Евстахиј Антиохиски, кога истиот по само неколку месеци бил симнат од својата должност од страна на царот Валент. Според други тврдења пак, тој бил наследник на Демофил Цариградски, во времето на Теодосиј I.
Јарислеј Силва
Јарислеј Силва Родригес (родена на 1 јуни 1987 г.) — кубанска атлетичарка која е специјализирана во дисциплината скок со стап. Таа го освоила бронзениот медал на Летните олимписки игри 2012 во Лондон, како и златните медали на светските првенства во сала и на отворено одржани во 2014 и 2015 година во Сопот и Пекинг.
Таа е првата латиноамериканка со освоен олимписки медал во дисциплината скок со стап. Нејзин најдобар резултат во кариерата се прескокнатите 4.91 метри во август 2015 година.
Нектариј Цариградски
Нектариј Цариградски (починал околу ) — Цариградски патријарх во 381 или 397 година.
Х’рсешт
Х’рсешт (Hârseşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 2.874 жители.
NGC 5520
NGC 5520 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5520 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5520 има привидни димензии од 2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 12 м 22,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +50° 20' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 66°.
Други поделби
Проучување на NGC 5520 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50728. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3471. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Женскиот здив низ стих во хронологијата на Штип
Идејата за овој зборник била да се создаде една заедничка стихозбирка од поетски творби, излеани преку дел од лирски субјекти на поетески од Штип потекнувајќи од 2016 година. Таа година бил распишан Јавен повик до жените - поетеси од Штип.
Првично, било знамислено да се направи антологија, но поради дилема за поимот „антологија“, антологија значи збирка на повеќе дела од различни автори, но според два - тројца културни автори се сметало дека не треба да биде антологија. Поради тоа се користи „зборник“. Идејата за реализација на еден ваков Зборник на поетеси од Штип е наменет поради дополнителна афирмација на македонското женско писмо.
Содржина
Македонското женско писмо не е постаро од пет децении. Ако направиме ретроспектива на македонската книжевност низ вековите и текот на стилските формации, ќе констатираме дека етабилираните авторки стапуваат на сцена многу подоцна. Интензитетот со кој се афирмираат е надежен и оди во подобра насока. Македонскиот среден век се одликува со творци кои творат во манастири. Во 19 век е периодот на Новата македонската книжевност што се одликува со поети, собирачи на народни умотворби, творештва кои најчесто го вршеле мажите. Поради тогашното патријахално опшество. Во третата македонска поетска генерација се јавуваат првите македонски поетеси. Поезијата на жените во Штип датира одамна, но за прв пат публикувана во поедични, лични стихозбирки било во 20 век.
Според архивските податоци на штипската гимназија во учебната 1939/40 во управата на „Напредок“ се споменува и Стојка Тасева. Продолжувајки ја литературната уметничка традиција во градот под Исарот, по ослободувањето во 1947 година, по инијацитива на СКОЈ бил формиран Градски литературен клуб „Искра“.
Долно Падиште (Косово)
Долно Падиште — археолошко наоѓалиште во поречкото село Косово. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на 2 км западно од селото, на мала тераса која лежи на левот брег на Мала Река, каде при обрабтувањето на земјата се откриени гробови градени од камени плочи.
Кале (Стари Град)
Кале (или Градиште) е археолошко наоѓалиште на утврдена населба во непосредната близина на селото Стари Град.
Местоположба
Наоѓалиштето Кале се наоѓа на 2 километри југоисточно од селото Стари Град, на висок рид со зарамнето плато, кој се издигнува високо на десниот брег веднаш над реката Бабуна, и непосредно крај мостот на асфалтниот пат кој води кон Извор и Богомила, а во минатото тука минувал и главниот, доста прометен пат помеѓу Скопје, Велес и Прилеп. Поради ваквата местоположба, оваа тврдина имала многу значајна стратегиска позиција. Врз основа на ваквата значајна стратешка географска положба, како и богатите пронајдоци, кон крајот на триесеттите години на XX век, археологот Никола Вулиќ сметал дека на ова место во III век од нашата ера се наоѓал градот Аргос.
Пронајдоци
Наоѓалиштето било истражувано неколкупати и тоа особено во деведесеттите години на XX век и во месец јули 2015 година. Од поранешните истражувања е познато дека на површина со зафатнина од 350 × 100 метри има видливи ѕидови од одбранбен бедем како и остатоци од градежен материјал, како и фрагменти од керамички садови и питоси, додека на североисточната страна на наоѓалиштето имало поголема концентрација на фрагменти од керамички садови со груба фактура. На југозападната страна на наоѓалиштео се откриени гробови, а исто така и покрај железничката станица Стари Град. Од ова наоѓалиште се надгробните споменици и релјефи од доцноантичкото време, коишто кон крајот на триесеттите години на XX век ги публикувал Н.Вулиќ, а чиишто наоди се чуваат во Mузејот на Македонија во Скопје. Со најновите ископувања од 2015 година биле откриени неколку станбени објекти како и керамички садови кои опфаќаат широка хронолошка рамка од железното време сѐ до доцноантичкиот период. Од откриените неколку станбени објектн, еден станбен објект таканаречена „villa urbana“ бил поопсежно истражен и биле утврдени неколку градежни фази односно интервенции и ремоделации на просторот на кој се наоѓа објектот. На ископините на овој објект е пронајден и остаток од бунар. Благодарение на движните наоди може да се заклучи дека овој објект егзистирал во античкиот период. Од аспект на недвижното културно наследство делумно се откриени уште три објекти од античкиот период. Пред самиот влез на тврдината од север се пронајдени остатоци и од две живеалишта од каменото време — бакарно време. Најголем дел од движните наоди пронајдени со овие истражувања претставуваат керамички садови кои опфаќаат широка хронолошка рамка од Железното време сè до доцноантичкиот период. Поголемиот број од пронајдените садови претставуваат садови за секојдневна употреба (чинии, бокали, шолји и слично) и се од локалното производство. Пронајдени се и луксузни примероци како на пример фрагменти на садови кои припаѓаат на групата од типот на таканаречената terra sigillata, а кои веројатно се увезени и донесени од соседните поголеми центри на Римското Царство. Ова укажува на фактот дека жителите на оваа населба одржувале интензивни трговски контакти на пошироката територија на Римското Царство. Врз основа на сите овие пронајдоци и големината на просторот со подградието и акрополата, археолозите сметаат дека на ова место постоел значајна утврдена населба со население од над 1,500 жители.
Фариш
Фариш или Вариш — село во областа Раец, во Општина Кавадарци, на патот помеѓу градовите Кавадарци и Прилеп.
Географија и местоположба
Фариш се наоѓа во крајниот северозападен дел на Општина Кавадарци, од левата страна на реката Раец. Селото е ридско и се наоѓа на надморска височина од 415 м. Од градот Кавадарци е оддалечено 22 км. Неговиот атар зафаќа површина од 16,2 км2. Селото располага со изобилие на водни ресурси. Се состои од четири маала: Горно, Крстевско, Долно и Ракатско Маало.
Историја
Селото е основано во XIX век, кога жителите на Вариш Дервен се раселени под притисок од страна на Албанците.
Во XIX век, Фариш било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Во Првата балканска војна, од селото имало еден доброволец кој бил дел од Македонско-одринските доброволни чети.
Стопанство
Селото има полјоделско-сточарска функција. Во неговиот атар преовладуваат пасиштата на површина од 946 ха, обработливото земјиште зафаќа површина од 278 ха, а на шумите отпаѓаат 186 ха.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Фариш живееле 500 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 416 жители.
Од Фариш се иселил значителен број од населението и селото преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година селото броело 253 жители, а во 1994 година 41 жител, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 23 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, од кои 7 Македонци, 1 Србин и 1 лице без податоци.
Родови
Фариш е македонско село.
Според истражувањата од почетокот на 1920-тите години, во селото биле застапени следниве родови:
Иселеништво
Во текот на 1970-тите и 1980-тите години, од селото е забележано масовно иселување кон поголемите градови, главно Кавадарци и Прилеп.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци од 1955 година. Претходно, во периодот од 1950 до 1952 година, тоа било дел од Тиквешката околија; а во периодот од 1952 до 1955 година било дел од Општина Дреново.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 697 кое е сместено во кулата.
Во вториот круг на претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
Космос-2139
Космос-2139 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 4 април 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2139 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9147 км, а најмалото на 9112.
Државни празници во Романија
Следното е списокот на државни празници во Романија. Според романскиот закон, Романија имала 51 државен празник од 2011 година, кои покриваат дури 14% од деновите во годината и во земјата.
Штралендорф
Штралендорф (Stralendorf) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Арзакиј Цариградски
Арзакиј Цариградски (починал околу ) — Цариградски патријарх од 404 до 405 година.
JavaScript
JavaScript — производ на Netscape, и претставува скриптен јазик кој е објектно ориентиран, со можност да се извршува на повеќе хардверски и софтверски платформи. JavaScript е мал и едноставен јазик, кој се користи во комбинација со други производи и апликации, како на пример прелистувач (анг. web browser). Вгнезден во соодветен производ, JavaScript може да се поврзе со објектите во неговата околина и да овозможи програмска контрола над нив. Основата на JavaScript јазикот се состои од основно множество на објекти, како што се Array, Data и Math, основно множество на елементи на јазикот како што се операторите, контролните структури и искази. Основата на JavaScript може да се проширува во зависност од потребите со додавање на дополнителни објекти; пример:
JavaScript во комбинација со некои други технологии успешно се користи за изработка на AJAX апликации.
Драгоман
Драгоман ― службен толкувач, преведувач при странските дипломатски претставништва во Турското Царство.
Гран при Квебек 2018
Гран при Квебек 2018 (наречена и: ГП Квебек 2018) — 9. издание на велосипедската еднодневна трка Гран при Квебек, која се одржала на 7 септември како 33. настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена во спринтерска завршница од Австралиецот Мајкл Метјус, пред Грег ван Авермат и Јаспер Стејвен.
Екипи
Бидејќи Гран при Квебек е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Биле повикани две професионални континентални екипи, како и националната екипа на Канада, со што главната група била составена од 21 екипа.
Библиотека „Кочо Рацин“ - Тетово
Национална установа библиотека „Кочо Рацин“ ― општа библиотека во Тетово создадена во 1945 година.
Историјат
Точниот датум на кој е основана библиотеката не е познат, но се претпоставува дека 1945 година е година во која библиотеката започнала да работи во рамките на Народното образование, и за прв пат била сместена во новоизградената т.н. Куќа на трговецот односно на добро познатиот Тетовец Мато Симовски - Ченка.
Првиот фонд на книги броел околу 2000 наслови на книги наследени од „Новата читалница“, која била формирана во 1922 година, збогатена со марксистичко-ленинистичка книжевност, но исто така имала и голем број книги од класични автори. Сите книги биле на српскохрватски јазик, освен одреден број на политички брошури што биле објавени на македонски јазик.
Во раните години библиотеката броела 500 члена, од кои повеќето биле средношколци. За потребите на читателите, библиотеката секојдневно се снабдувале со дневни весници како „Нова Македонија“, „Борба“, „Политика“,” Народен фронт“ и други. Веднаш по ослободувањето, во исто време со започнувањето на работата во градската библиотека Тетово, била отворена библиотеката на албански јазик која првично работела одделно од македонската. Се наоѓала во стара куќа во средишетето на Тетово.
Во 1948 или 1949 година по наредба на граѓански структури и Комесаријат за образование, албанската библиотека била вметната во градската библиотека „Кочо Рацин“ и во нови области продолжи да работи како независна културно-образовна установа сместена во приземјето на домот на д-р Глигур Евчески.
За време на својата работа, библиотеката доживеала одредено раселување и кратко време по нејзиното образување, библиотеката се наоѓала на приземјето на претходниот ресторан „Ловец“, поточно на аголот на улиците „Илинден“ и „Тодор Циповски-Мерхан“, во порано тетовскиот Дом на култура. Во 1954 година биле створени посебни оддели за деца и возрасни, така што Одделот за деца бил преселен во просториите на домот на д-р Евчески а во семејниот дом на Аврамовски на улицата „Страшо Пинџур“, бил создаден Одделот за возрасни.
После две децении, поточно во 1967 година, библиотеката „Кочо Рацин“ во Тетово се вратила на својата поранешна местоположба, но овој пат ја имала целата употреба на куќата на сопственикот на куќата, Мато Ценка. Долу било складиште за книги и Оддел за возрасни, додека на првиот кат бил сместен Одделот за професионална обработка на библиотеки, Одделот за деца и администрација. Домашната библиотека „Кочо Рацин“ работи три и пол децении во оваа зграда.
Според законот за денационализација, усвоен од Владата на РМ во 2000 година, зградата во која се наоѓала библиотеката била вратена на своите сопственици и градската библиотека претрпела следно раселување. Во истата година, надлежните органи со соодветна одлука издвоиле 200 метри квадратни од приземјето на Домот на културата како место на употреба. Во ова место Градската библиотека продолжува да функционира до ден-денес, каде е сместен: детскиот оддел, делот за возрасни и делот за професионална обработка на библиотечен материјал. Во отсуство на потребен простор, значителен обем на библиотечни книги се наоѓа во дисфункционални простори и во овие услови читателот не ја достигнува потребната книга.
На 22 јули 2004 година, Градската библиотека, со правна интервенција и со соодветна одлука, го сменила својот статут и како резултат на споменатите интервенции установата била преименувана, во оваа прилика библиотеката била преименувана: Национален библиотечен институт ”Кочо Рацин“.
Една година подоцна, во 2005 година, започнала автоматизацијата на библиотекарското работење и обработката на библиотекарскиот фонд, кога НУ библиотеката „Кочо Рацин“ – Тетово преку опслужувачот на НУБ „Свети Климент Охридски“ од Битола била поврзана со COBISS.MK. Со новиот систем на работа во Библиотеката „Кочо Рацин“ – Тетово станала функционален дел од библиотечниот информативен систем и е вклучено во семејството на четириесет и повеќе членки на библиотеките во COBISS.MK.
Џамија (Калаузлија, Радовишко)
Џамија (Калаузлија) — џамија во селото Калаузлија.
Местополоба
Џамијата се наоѓа во источниот дел на селото.
Архитектура
Градбата на џамијата има четириаголна основа. Влезот се наоѓа на северозпадната страна кон којашто е дограден трем. Објектот е обоен во бела боја, додека цоклето на северозападната страна е во светлосина боја. Покриен е со кров од ќерамиди. Џамијата има едно минаре со кружна основа и со едно шерефе. Минарето под шерефето има светлозелена основа којашто е украсена со бели ленти, додека шерефето и делот над него се во бела боја. Покриено е со црн лимен кров.
Атик Цариградски
Атик Цариградски (починал околу ) — Цариградски патријарх од 406 до 425 година.
Брегињ
Брегињ (Breginj, дијалектно: Brgin; Bergogna, Bergogne ) — село во Општина Кобарид на Горичкиот регион, Словенија. Лежи близу границата со Италија и претставува најзападно населено место во земјата. Во 2020 г. селото имало 179 жители.
Име
Брегињ е првпат посведочен во пишаните извори од 1170 г. како Вергија или Вергин (Vergia, Vergin), а потоа во 1275 г. како Бергоња (Bergona). Се смета дека денешното словенечко име Брегињ се заснова на месниот топоним Бргин, кој пак е романското име Бергона, кое пак е од непознато потекло.
Историја
Сè до XVIII век Брегињ бил во состав на Венецијанската Република, и до денес се смета за дел од историската област Венетска Словенија. Бил општина во Грофовијата Горица (како Бергоња), а за време на италијанското владеење (1918–1943, формално до 1947) бил во состав на Италија. Првичнјо бил во покраината Удине (Видем), но во 1927 г. е префрлен во новосоздадената покраина Горица (Гориција).
Земјотрес од 1976 г.
Селото било разурнато во Фурланскиот земјотрес од 1976 г. во кој останала само црквата „Св. Никола“ и две други градби. Мештаните добиле монтажни куќи. Негрижата на органите за запазување на култрното наследство била позната за новинарите, но цензурирана од власта. Преживеаните трикатни камени куќи поврзани со ходници се прогласени за споменик на градителската и народната култура, и во нив има мал музеј.
Бад Залцдетфурт
Бад Залцдетфурт (Bad Salzdetfurth) — мал град во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Градот е сместен на бреговите на реката Ламе.
Градското подрачје во денешните граници е создадена со општинската реформа во 1974 година со спојување на дванаесет општини.
Бад Залцдетфурт се наоѓа околу 11 километри јужно од Хилдесхајм. Соседни големи градови се Залцгитер (околу 24 км североисточно), Хановер (39 км северно) и Брауншвајг (околу 42 км североисточно).
Местоположба
Бад Залцдетфурт се наоѓа на Висорамнините Инерсте, дел од Долносаксонките ридови. Градската област главно се состои од обработливи површини и шуми. Градот зафаќа површина од 67 квадратни километри.
Низ северниот дел на градот, како и низ местата Хокелн, Листринген, Хајнде, Клајн Динген и Грос Динген, тече реката Инерсте.
Самиот град е вгнезден од Хилдесхајмската Шума на запад и Зауберге на исток. Реката Ламе тече низ местото во насока на север и се влева кај Грос Динген во Инерсте.
Највисока точка во Бад Залцдетфурт е Безенберг во Залцдетфуртската Шума со 339 метри.
Градски единици
Градот Бад Залцдетфурт се состои од следниве 13 места:
Соседни општини
Бад Залцдетфурт се граничи од североисток надесно со општината Шелертен, општината Холе, градот Бокенем, општината Ламшпринге, општината Зибесе, општината Дикхолцен и градот Хилдесхајм.
Историја
Во 1194 година, Залцдетфурт бил споменат во документ за првпат. Местото било уништувано од поплави и пожари неколкупати. Најлоша поплава се случила во 1738 година, кога 176 куќи биле уништено. Зборот „Бад“, кој означува „бања“, бил додаден кон името во 1921 година.
На 22 март 1945 година, во текот на тешките воздушни напади на Хилдесхајм, Бад Залцдетфурт бил погоден од неколку бомби и две куќи биле уништени.
Бад Залцдетфурт се стекнал со градските права дури во 1949 година.
Знаменитости
Постојат повеќе знаменитости во самиот град и во припоените села. Има многу зачувани фахверк куќи во стариот дел на градот, како рударскиот еснаф од 1898 година и во селото Веселн. Католичката црква „Св. Галус“ во Детфурт била изградена во класицистички стил во периодот 1772-1779. Други интересни селски цркви и капели може да се видат во Хокелн, Боденбург, Брајнум, Еструм, Верштет и Клајн Динген. Црквата „Св. Јован Крстител“ во Веселн била изградена во типичен неоготски стил во периодот 1853-55.
Најголема црква во Бад Залцдетфурт е „Св. Ѓорѓи“, протестантска црква со насликан резбан таван, изградена околу 1700 година. На западниот ѕид има ознака, три метри над земја, што ја означува висината на поплавата од Ламе во 1738 година. Барокниот олтар потекнува од 1717 година. Оргулите потекнуваат од 1590 година, првично сместени во црквата „Св. Ламбертиј“ во Хилдесхајм. Постои градски музеј за рударската историја. Првично, тулната градба во која е сместен музејот било училиште. Бил основан во 1987 година.
Сообраќај
Бад Залцдетфурт има железничка врска со Хилдесхајм. Железничката станица е во средиштето на градот. Постојат станици и во селата Боденбург, Детфурт, Веселн и Грос Динген. Во работни денови има најмалку еден воз на секој час до и од Хилдесхајм. Во неделите и празниците постои еден воз на секои два часа.
Градоначалник
Хенинг Хесе (SPD) бил избран како нов градоначалник во мај 2014 година, наследувајќи го сопартиецот Ерих Шапер.
Меѓународни односи
Бад Залцдетфурт е збратимен со следниве градови:
Коутсова Земја
Коутсова Земја (Coats Land) — област на Антарктикот која се наоѓа западно од Земјата на Кралицата Мод и го образува источниот брег на Веделовото Море. Се протега во правец североисток–југозапад, помеѓу 20°00′ ЗГД и 36°00′ ЗГД. Нејзиниот североисточен дел е откриен со бродот „Скоша“ на Вилијам Спирс Брус, предводникот на Шкотскаta национална антарктичка експедиција (1902-1904 г.) Тој и го дал името во чест на Џејмс Коутс и мајорот Ендрју Коутс, двајцата главни поддржувачи на експедицијата.
Правополагачи на Коутсовата Земја
На источниот дел на Коутсовата Земја полага право Норвешка и сочинува дел од Земјата на Кралицата Мод. На средишниот дел полага право Велика Британија и сочинува дел од Британската Антарктичка Територија, додека пак на западниот дел полага право Аргентина и тој е дел од Аргентински Антарктик.
NGC 3113
NGC 3113 — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3113 се споменува и како ESO 435-35, MCG -5-24-21, UGCA 198, AM 1002-281, IRAS 10021-2812.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3113 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 3113 има привидни димензии од 3,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 4 м 26 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 28° 26' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 3113 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29216. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 365; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6629. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Космос-2140
Космос-2140 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 4 април 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-2140 бил навигациски сателит ГЛОНАСС.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9153 км, а најмалото на 9104.
Нихар
Нихар  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Хронометрија
Хронометријата (од грч. χρόνος „време“ и μέτρηση „мерење“) е науката која се занимава со мерењето на време.
Ова не е исто што и хронологија, која е науката која ги сместува настаните во времето, и која честопати зависи од него.
NGC 1196
NGC 1196 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1196 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 1196 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 3 м 35,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 4' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 1196 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11522. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5290. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Дезире Клари
Бернардин Ежени Дезире Клари ( Eugenia Bernhardina Desideria  ; 8 ноември 1777 – 17 декември 1860 година) била кралица на Шведска и Норвешка како сопруга на кралот Чарлс XIV Џон, поранешен француски генерал и основач на Домот на Бернадот. Таа била мајка на Оскар I и некогашна свршеница на Наполеон Бонапарт. Таа официјално го сменила своето име во Шведска во Десидера, но самата не го користела името.
Позадина и образование
Дезире Клари е родена во Марсеј, Франција, ќерка на Франсоа Клари (Марсеј, Сент Фереол, 24 февруари 1725 - Марсеј, 20 јануари 1794 година), богат производител на свила и трговец, од неговата втора сопруга (м. 26 јуни 1759 година) Франсоаз Роуз Сомис (Марсеј, Сент Фереол, 30 август 1737 година - Париз, 28 јануари 1815 година). Eugénie вообичаено се користело како нејзино име со кое и се обраќале. Нејзиниот татко претходно бил оженет во Марсеј, на 13 април 1751 година со Габриел Флешон (1732 - 3 мај 1758 година).
Клари имала сестра и брат со кои останала многу блиска цел живот. Нејзината сестра, Џули Клари, се омажила за Жозеф Бонапарт, а подоцна станала кралица на Неапол и Шпанија. Нејзиниот брат, Никола Жозеф Клари, бил преименуван во Грофот Клари. Тој се оженил со Ана Жан Руер, од која имал ќерка по име Зенаид Франсоаз Клари (Париз, 25 ноември 1812 - Париз, 27 април 1884 година). Зенаид се омажила за Наполеон Александре Бертие, син на маршалот Луј Александар Бертие, и имала неколку деца, меѓу кои и првата сопруга на Јоаким, четвртиот принц Мурат.
Како дете, Клари го добила манастирското школување што обично им се давало на ќерките од повисоките класи во предреволуционерна Франција. Меѓутоа, кога имала едвај единаесет години, се случила Француската револуција од 1789 година, а манастирите биле затворени. Клари се вратила да живее со нејзините родители, а потоа била насилно школувана дома. Подоцна, нејзиното образование било опишано како плитко. Забележано е од неколку историчари дека Клари цел живот му била посветена на своето родно семејство.
Средба со Бонапартите
Во 1794 година, таткото на Клари починал. Набргу потоа било откриено дека во годините пред револуцијата тој упатил апел да биде облагороден, барање кое било одбиено. Поради ова, братот на Дезире Клари, Етјен, сега глава на семејството и нејзин старател, бил уапсен. Дезир Клари отишла да разговара во негово име и да го ослободи од имотот. Во тој процес, таа го запознала Јосиф Бонапарт, поканувајќи го да се врати во нивниот дом. Жозеф наскоро се свршил со нејзината постара сестра Жули, додека Наполеон бил свршен со Дезире Клари на 21 април 1795 година. Во 1795–1797 година, Клари живеела со нејзината мајка во Џенова во Италија, каде што нејзиниот зет Жозеф имал дипломатска мисија; им се придружило и семејството Бонапарт. Во 1795 година, Наполеон се впуштил во врска со Жозефин де Бохарне и ја раскинал свршувачката со Клари на 6 септември. Тој се оженил со Жозефина во 1796 година.
Во 1797 година, Клари отишла да живее во Рим со нејзината сестра Џули и нејзиниот зет Џозеф, кој бил француски амбасадор во Папските држави. Нејзината врска со Џули останала блиска. Таа била накратко свршена со Матурин-Леонард Дуфо, француски генерал. Се претпоставува дека свршувачката била идеја на Наполеон да ја надомести со брак, додека Дуфо бил привлечен од нејзиниот мираз и позицијата како снаа на Наполеон. Таа се согласила на свршувачката иако Дуфо имал долгогодишна врска и син со друга жена. На 30 декември 1797 година, во пресрет на нивниот брак, Дуфо бил убиен во антифранцуски бунт пред нивната резиденција Палацо Корсини во Рим. Во подоцнежните години, Клари жестоко негирала дека нејзината свршувачка со Дуфо некогаш постоела.