cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аеродром Будимпешта
Дизајн и конструкција
Во 1938 година концепцијата на изработка на нов аеродром влезе во план. Просторот кој зафаќаше околу три региони околу Будимпешта(Pestszentlőrinc-Rákoshegy-Vecsés), беше определен за изградба на новиот аеродром. Аеродромот беше планиран за цивилни и воени цели. Во декември 1939 година, по завршувањето на тендерот, и објавувањето на резултатите, понудениот план од страна на Кароли Давид Јуниор беше избран за изградба. Изградбата започна 1942 година. Исто така, беше изграден автопат во должина од 16 километри во текот на периодот од 1940 до 1943 година. Воените структури беа изградени напоредно со цивилните структури, но поради почетокот на втората светска војна. Нормалниот сообраќај започна во 1943 година, но поради зголемените воени операции во околината на Будимпешта, сообраќајот беше стопиран во почетокот на 1944 година.
Обнова (1947 - 1950)
во 1947 година беше одлучено да се обнови аеродромот за цивилни цели. Церемонијата на свечено отворање на аеродромот беше одржана на 7 мај 1950 година. Во тоа време, имаше само неколку меѓународни летови и тоа главно до Софија, Прага, Букурешт и Варшава. Унгарската национална авиопревозник Малев беше формирана на 25 ноември 1954 година, додека првиот лет кон западна Европа беше летот до Виена за време на летниот период, 1956 година. Првата Западноевропска авиопревозник да лета на аеродромот беше KLM во 1957 година.
Постојан Развој (1960-1980)
Со постојаниот растеж на сообраќајот на аеродромот, бројот на слетувања на аеродромот се зголемија од 4,786 на 17,133 и на број на патници од 49,955 на 359,338 во 1960 година. Во 1974 година, бројот на патници на годишно ниво достигна еден милион. Поради зголемениот сообраќај, повеќе проекти беа реализирани. Во 1977 година, нова контролна кула беше изградена како и втора писта паралелна на првата, како и база за одржување на авионите на Malev.
Нова инфраструктура (1980-2000)
Во 1980, бројот на слетувања на аеродромот достигна 32,642, како и бројот на патници кој достигна 1,780,000. Зголемениот број на патници значеше и потреба за проширување на аеродромот. Од 1 ноември 1983 година, патниците пристигаат на терминал 2, терминал кој беше изграден на 24 илјади квадратни метри. Беше користен од Малев, како и од Луфтханза, Air France и Swissair. Во 1990 година повеќе од 40 илјади полетувања и спуштања се регистрирани, а исто така беа обработени околу 2,5 милиони патници. Летото 1993, Малев започна со летови кон Северна Америка (Њујорк Кенеди). Развојот на воздухопловството на застана тука туку продолжи да се развива. Изградбата на нов терминал, терминал 2В беше започната во 1997 година, и беше свечено отворена на 8 декември 1998 година. Капацитетот на терминалот е 3,5 милиони патници на годишно ниво.
Идни планови
До 2011 година, на аеродромот во Будимпешта се планирани да се инвестираат околу 261 милиони евра во проширување и модернизација на инфраструктурата. По реконструкцијата аеродромот треба да претставува модерен и економичен аеродром кој ќе нуди сервиси по Европски стандарди.
Александер Бејн
Александар Бејн (Alexander Bain, - ) бил  шкотски филозоф и професор во Британското училиште за емпиризам (Филозофски правец според кој само со опит, со искуство се доаѓа до спознанието) и истакната фигура во областа на психологијата, лингвистиката, логиката, етиката и образовните реформи. Тој го основал Mind, првиот весник за психологија и аналитичка филозофија, и бил водечка фигура во дефинирање и примена на научниот метод во психологијата. Бејн бил професор по логика, филозофија, етика и англиски јазик и литература на Универзитетот во Абердин.
Животопис
Александер Бејн е роден во Абердин. Неговиот татко бил ткајач и воен ветеран. Кога наполнил единаесет години, Бејн го напуштил школувањето за да работи како ткајач. Исто така посетувал предавања на Институтот за механика во Абердин, и во абердинската јавна библиотека. Во 1836 година почнал да учи на колеџот Маришал. Бил под големо влијание од професорите по математика, хемија и филозофија. Пред да го заврши школувањето, станал колумнист за списанието Вестминстер ревју. Неговата прва статија била објавена во септември 1840 година. За првпат како колумнист почнал да соработува со Џон Стјуарт Мил, со кого станале доживотни пријатели.
По дипломирањето, во 1841 година, Бејн бил замена за доктор Глениј, професор по етика, кој поради болест не можел да ги извршува своите академски должности.
Академска кариера
Во 1845 година бил поставен како професор по математика и филозофија на природата на Универзитетот во Глазгов. После една година дал отказ и се посветил на пишување. Во 1848 година се преселил во Лондон каде се вработил во Министерството за здравје. Таму работел на социјалните општествени реформи и станал истакнат член на интелектуалниот круг, во кој биле и Џорџ Гроут и Џон Стјуарт Мил. Во 1855 година го објавил својот прв обемен труд, Чувствата и интелигенцијата, а во 1859 година Емоциите и волјата. Со овие трудови влегол во кругот на независните мислители. Во 1860 година, бил поставен за Региус професор по логика и по англиска литература на новофромираниот Универзитет во Абердин.
Бејн успеал не само да го крене стандардот на образованието генерално во северна Шкотска, туку и успеал да основа школа за филозофија на Универзитетот во Абердин, и да повлијае врз предавањата поврзани со англиската граматика и композиција во Обединетото Кралство.
Бидејќи неговите објавени филозофски дела биле преобемни за да се косритат како учебници, Бејн во 1868 година објавил кратка форма на двете дела, под наслов „Прирачник за ментална и морална наука“, а во 1870 година, „Логика“ за студентите.
Како логичар и јазичар извршил големо влијание, но најголемо влијание извршл со своите трудови за психологија: бил првиот научник во Велика Британија кој во 19 век ја користел физиологијата при расветлувањето на менталните состојби. Бејн е творецот на психофизичкиот паралелизам, што дене го користат современите психолози.
NGC 6979
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6979 се споменува и како part of Veil nebula.
Откривање
Објектот е откриен на 7 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6979 е од видот EN. NGC 6979 има привидни димензии од 7' х 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 50 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 1' 36"".
Други поделби
Проучување на NGC 6979 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 120; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2691. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 757.
EM Лебед
EM Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 11,9.
ФК Торино
Клубот е основан под името Фудбал клуб Торино, на 3 декември 1906 година, но низ историјата бил познат под разни имиња (АК Торино, Торино Фиат, АК Талмоне Торино и Торино Калчо) сè до 2005 година кога клубот прогласил банкрот и бил основан нов клуб кој ги задржал правата и успесите на старата екипа, но продолжувајќи под името Торино Фудбал клуб.
Торино е еден од поуспешните клубови во Италија со седум титули во лигата, меѓу кој и оние пет последователни титули во периодот 1942-1949. Торино исто така бил првиот италијански клуб кој освоил домашна двојна круна. Клубот е освојувач на Купот на Италија пет пати, а последната титула била освоена во сезоната 1992-1993 сезона. На меѓународната сцена, Торино биле финалисти во Купот на УЕФА во сезоната 1991-1992.
Во пласманот на сите времиња на Серија А, кој ги зема предвид сите фудбалски екипи кои играле во првата лига, барем еднаш, Торино го зазема 8. место, учествувајќи во 70 од 82 изданија. Својте домашни натпревари ги игра на Стадионот Олимпико во Торино кој е со капацитет од 28,140 седечки места.
Рекорди
Играчи со најмногу настапи
Најдобри стрелци
Најдобри стрелци во Серија А
Досега 9 различни играчи на Торино биле најдобри стрелци во Серија А за една сезона. Клубот имал свој играч за најдобар стрелец во лигата во 11 сезони, бидејќи Паоло Пуличи бил топ-реализатор на Серија А трипати во 1973, 1975, 1976 година.
Едуард Прадес
Едуард Прадес Реверте (Eduard Prades Reverte; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Светско првенство во фудбал 1998
Светското првенство во фудбал 1998 година било 16-тото Светско првенство во фудбал, меѓународен фудбалски турнир кој се одржува на секој четири години и на кој право на учество имаат сите членки на ФИФА кои ги минале квалификациите. Првенството се одржало во Франција од 10 јуни до 12 јули 1998 година. Земјата-домаќин била избрана од страна на ФИФА по втор пат во историјата на натпреварувањето, совладувајќи го Мароко во процесот на наддавање. Така, Франција добила можност вторпат да го организира првенството (првиот бил во 1938 година), а по деветти пат тој се одржал во Европа. Ова било првото Светско првенство што се одржало под претседателство на Сеп Блатер. Со времетраење од 32 дена, ова бил најдолгиот мундијал во историјата.
Квалификациите започнале во март 1996 и завршиле во ноември 1997. Ова првенство било првото на кое групната фаза била проширена од 24 на 32 екипи, со осум групи од по четири екипи. Вкупниот број натпревари на турнирот биле 64, кои се одиграле на 10 стадиони во 10 градови домаќини, а воведниот и завршниот натпревар биле одиграни на новоизградениот Стад де Франс, во Сен Дени.
Титулата на ова првенство му припаднала на домаќинот, репрезентацијата на Франција, која во финалето го победила Бразил со резултат 3-0. Тоа била прва титула за Франција, со што тие станале седма земја која триумфирала на Светското првенство во фудбал и шестата нација на која тоа и успеало на домашно тло (по Уругвај, Италија, Англија, Западна Германија и Аргентина).
Изборот на домаќин
Одлуката за организаторот на светското првенство била донесена во јули 1992 година. Кандидати за организација на светското првенство биле: Франција, Мароко и Швајцарија. Во Цирих на 1 јули 1992 година, ФИФА и го доделила организаторството на Франција. Франција во гласањето го победила Мароко со 12 гласа наспроти 7. Швајцарија не ги исполнила потребните барања па поради тоа не била вклучена во гласањето.
Квалификации
Од вкупно 174 репрезентации колку се пријавиле за учество на светското првенство, 172 учествувале во квалификациите за завршниот турнир додека само Франција како организатор на турнирот и Бразил како актуелен шампион имале обезбедено учество на светското првенство. Останатите 30 репрезентации учеството го обезбедиле преку квалификациите.
Четири репрезентации за првпат се квалификувале на Светско првенство во нивната историја: Хрватска, Јамајка, Јапонија и Јужноафриканска Република. Иран и Тунис се квалификувале на СП по првпат после 1978 година, додека Парагвај и Данска првпат се квалификувале по 1986 година. Домаќинот Франција, исто така, се вратил на завршницата на светските првенства по 12 години (ги пропуштиле претходните две првенства). Меѓу поквалитетните репрезентации кој не успеале да се пласираат на првенството биле: Уругвај (кој пропуштиле второ првенство по ред) како и трето пласираната репрезентација на Светското првенство 1994 во САД - репрезентацијата на Шведска. Русија не успеала да се квалификува на првенството за првпат по 1978 година. Највисоко рангираната екипа што не се квалификувала била Чешка (рангирана на 3. место), додека најниско рангираната екипа која се квалификувала била Нигерија (рангирана на 74. место).
Квалификувани репрезентации по конфедерации
Следниве 32 репрезентации, се квалификувале за Светското првенство.
Ждрепка
Германија, Италија, Аргентина, Шпанија, Романија и Холандија биле поставени за носители, заедно со бранителот на титулата Бразил и домаќинот Франција.
Преглед на првенството
Почнувајќи од ова првенство, репрезентациите морале да патуваат од еден град во друг за да ги играат својте натпревари во групната фаза на натпреварувањето, бидејќи различни стадиони во различни градови биле домаќини на натпреварите од групите. Исто така, бил уведeн и електричниот семафор со кој четвртиот судија го покажувал надополнетото време и замените.
Мундијалот бил отворен со натпреварот меѓу Бразил и Шкотска, кој завршил со победа на бранителот на титулата со 2-1. Норвешка го напрвила најголемото изненадување во групата А со победата над Бразил со 2-1, во последното коло постигнувајќи два гола во завршницата од натпреварот за да дојдат до целосен пресврт. Таа победа им овозможила на норвежаните како второпласирани заедно со кариоките да минат понатаму во осминафиналето.
Италија без проблеми го освоила првото место во групата Б, а пак на Чиле му биле доволни и три нерешени натпревари за да мине во нокаут фазата. Откако пред четири години во финалето на претходното првенство, го промашил клучниот пенал сега Роберто Баџо ја спасил Италија од пораз против Чиле за конечни 2-2 во првиот натпревар одигран од оваа група. и, исто така, имале свој шанси да минат натаму но ремито во нивниот меѓусебен двобој ќе се покаже клучно за нивната елиминација. Исто така, Автрија на овој турнир поставила еден многу интересен куриозитет, постигнувајќи голови во самата завршница односно во судиското продолежние на секој од нивните три натпревари од групата.
Франција сигурно го освоила првото место во групата Ц, иако Зинедин Зидан во натпреварот против Саудиска Арабија (завршил 4-0 за французите) заработил црвен картон кој му донел два натпревари суспензија. Од таа група како второпласирана понатаму поминала Данска, откако не успеала да ја совлада Саудиска Арабија во последното коло.
Нигерија била изненадувачки победник во групата Д (т.н. група на смртта), додека Шпанија била најголемото разочарување на турнирот не успевајќи да ја мине групната фаза. На старотот од турнирот шпанците биле поразени од Нигерија со 3-2 во фантастичен натпревар со многу пресврти, и натаму нивните шанси за понатамошен пласман биле сведени на чекање на резултатите од останатите натпревари. Така, за нив се покажало дека ниту најубедливата победа на турнирот со 6-1 над не им била доволна да ја минат групната фаза, затоа што натаму покрај Нигерија минала селекцијата на Парагвај, која по нерешените резултати со Бугарија и Шпанија во првите две кола, ја совладала Нигерија во последното коло во кое Африканците сепак влегле со осигурено прво место во групата и пласман понатаму.
Од групата Е понатаму поминале репрезентациите на Холандија и Мексико. Мексико во двата натпревари во кои одиграл нерешено, губеле со два гола негатива и се спасувале од пораз (особено важно било враќањето против ), но и тоа било доволно за да поминат понатаму. Белгија, исто така, била близу да се пласира во осминафиналето но прокоцканото водство од 2-0 против Мексико и 1-0 во последното коло против Јужна Кореја и ја чинело елиминација и освојување на третото место со 3 бода (сите нерешени резултати), додека Јужна Кореја завршила последна во групата со само еден освоен бод.
Во групата Ф, доминирале репрезентациите на Германија и СР Југославија и многу лесно минале понатаму. Тие ги совладале својте соперници и, а во нивниот меѓусебен двобој за првото место одиграле нерешено 2-2, иако СР Југославија водела со 2-0. Во натпреварот кој бил опишан како „мајка на сите натпревари“ и „најполитичкиот натпревар во историјата на Светското првенство“ Иран ги совладал САД со 2-1 и го освоил третото место во групата.
Аргентина со три победи и максимален учинок го освоила првото место во групата Х, во која освен нив играле уште три дебитанти на Светските првенства:, и. Хрватска завршила втора славејќи победи над Јамајка и Јапонија во првите две кола, пред во директниот натпревар за првото место да потклекнат пред Аргентина, а во натпреварот без големо резултатско значење Јамајка ја победила Јапонија со 2-1 завршувајќи на третото место во групата.
Првиот ден од осминафиналето не донел изненадувања и фаворитите биле сигурни: Италија ја победила Норвешка со 1-0, додека Бразил убедливо го совладал Чиле со 4-1. Следниот ден, францускиот одбранбен играч Лоран Блан влегол во историјата на светските фудбалски првенства како првиот играч кој постигнал златен гол. Неговиот гол ја одвел Франција во четвртфиналето, откако ја елиминирале селекцијата на Парагвај (1-0 по продолженија) во оваа фаза. Данска неочекувано лесно ја победила во групната фаза одличната репрезентација на Нигерија со 4-1. Место во четвртфиналето обезбедила и Германија која направила пресврт против Мексико за ја надополни негативата од еден гол и да победи со 2-1, со голот на Оливер Бирхоф во самата завршница од натпреварот, а слично сценарио имал и натпреварот меѓу Холандија и СР Југославија, кој бил завршен со идентичен резултат 2-1 во корист на холанѓаните со голот на Едгар Давидс во последните секунди од натпреварот. Хрватска благодарение на голот од белата точка на Давор Шукер ја победила Романија со 1-0 и така изборила место во четвртфиналето, а дефинитивно најинтересниот натпревар во осминафиналната фаза го одиграле селекциите на Аргентина и Англија. На овој натпревар се видени четири гола во првото полувреме: најпрво биле досудени два контроверзни пенала за двете репрезентации кои во голови ги претвориле Габриел Батистута и Алан Ширер, а потоа тогаш осумнаесетгодишниот Мајкл Овен постигнал неверојатен гол за да ја доведе Англија во водство од 2-1. Сепак, во самата завршница на првото полувреме Аргентина израмнила со голот на Хавиер Санети, a потоа на стартот на вториот дел стекнале бројчана предност, откако Дејвид Бекам бил исклучен заради удирање на Диего Симеоне. Меѓутоа, и покрај тоа што имале играч помалку, англичаните играле многу храбро и постигнале погодок преку Сол Кембел кој бил поништен поради прекршок, па се стигнало до изведување пенали како би се одредил победникот. На крајот, Аргентина победила на пенали со 4-3 и станала последниот четвртфиналист.
Четвртфиналето донело судир на две репрезентации кои претендирале на највисок пласман, домаќинот Франција и трикратниот светски првак и финалист од претходното првенство репрезентацијата на Италија. Тактичкото надмудрување на двете екипи го одбележило натпреварот во кој сепак гол не бил виден во ниту една мрежа (0-0 по 120 минути игра), па морале да одлучат пеналите каде Франција била подобра со 4-3. Одлучувачка била последната петта серија кога ударот на Лујџи Ди Бјаџо завршил во пречката, додека за Франција прецизен бил Блан. Во многу возбудлив и интересен натпревар, бранителот на титулата Бразил на крајот сепак успеал да ја победи Данска со резултат 3-2. Иако данците повеле со 1–0 со раниот гол на Мартин Јоргенсен уште во втората минута, Бразил го свртел натпреварот во своја полза со головите на Бебето и Ривалдо. Бријан Лаудруп изедначил за Данска по 50 минути игра на 2-2, но победата на Бразил им ја донел Ривалдо со својот втор гол десеттина минути подоцна. Најголемото изненадување го направила Хрватска, совладувајќи ја Германија со високи и убедливи 3-0 со одлична и храбра игра. Испаѓањето на германците во четвртфиналето на ова и на претходното првенство, значело дека првпат во нивната репрезентативна историја тие не успеле да стигнат до полуфиналето на две првенства по ред. Натпреварот пак меѓу репрезентациите на Холандија и Аргентина бил многу груб и насилен; Холандија прва дошла во водство со голот на Патрик Клајверт, но само шест минути подоцна резултатот го изедначил Клаудио Лопес. Холанѓаните останале со играч помалку на теренот откако Артур Нуман бил исклучен во 76-тата минута за опасен старт над Диего Симеоне. Неколку минути пред истекот на 90-тата минута, и аргентинскиот репрезентативец Ариел Ортега заработил црвен картон за неспортско удирање на холандскиот голман Едвин ван дер Сар. Тоа скапо ја чинело Аргентина, па само две минути по исклучувањето на Ортега, Денис Бергкамп постигнал одличен погодок за водство на Орање од 2-1 и ја однел својата земја во полуфиналето.
Полуфиналето донело двобои меѓу Бразил и Холандија во првиот натпревар и Франција и Хрватска во вториот.
Во првиот полуфинален натпревар, Холандија со доцниот гол на Клајверт со глава успеала да го поништи водството на Бразил од почетокот на второто полувреме остварено со голот на Роналдо. По 90 минути натпреварот завршил нерешено 1-1, па се играле продолженија во кои не бил постигнат златен гол и така првото полуфинале станало третиот натпревар во нокаут фазата на овој турнир на кој пеналите го одлучиле победникот. Тоа била репрезентацијата на Бразил која славела на пенали со 4-2, во чији редови сите четворица изведувачи на пеналите биле прецизни, додека за Холандија кобни биле промашувањата на Филип Коку и Роналд де Бур.
На бразилците во финалето им се придружила репрезентацијата на Франција, која во второто полуфинале го победила најпријатното изненадување на мундијалот репрезентацијата на Хрватска. Иако хрватите први дошле до водство преку својот најдобар стрелец на ова првенство Давор Шукер, Франција брзо одговорила па радоста на хрватите траела многу кратко. Благодарение на нивниот одбранбен играч Лилијан Тирам, триколорите изедначиле само една минута подоцна по голот на Шукер, а дваесеттина минути подоцна повторно преку Тирам стигнале до целосен пресврт и победа со 2-1 над Хрватска во полуфиналето. Интересно е тоа што за Тирам ова биле неговите први голови во кариерата за репрезентацијата, а и останале единствените на неговата сметка кога тој решил да се повлече од националниот дрес во 2008 година.
Бразил - Франција
Првпат во историјатот на Светските првенства во финалето играле бранителот на титулата од претходното првенство и домаќинот на првенството. На првиот гол во финалето играно на Стад де Франс се чекало до 27-мата минута, кога Зинедин Зидан со силен и прецизен удар со глава и донел водство на Франција по корнерот од десната страна изведен од Емануел Пети. Истиот играч повтрорно со глава, по нафрлување повторно од корнер, го постигнал и вториот гол за Франција во првата минута од судиското продолжение на првото полувреме за да и донесе комфорна предност на својата земја на полувремето.
Била тоа прекрасна вечер за домаќинот на првенството. Проценето е дека милион луѓе излегле на улиците во Париз за да ја прослават победата сè до раните утрински часови. Франција со ова станала седма држава на која и пошло од рака да го освои светското првенство, придружувајќи им се на, , , , и. Исто така, тие биле шестата земја во историјата на мундијалите која го освоила првенството на домашен терен. За време на првенството Франција примила само два гола - рекорд кој подоцна бил изедначен од Италија (во 2006) и (во 2010).
Стадиони
Турнирот се играл на 10 различни стадиони:
Групна фаза
Првите два тима од секоја група се пласираат во осминафиналето.
Сите наведени времиња се според месното време во Франција, односно Средноевропското време (UTC+1).
Група А
<section begin=СП 1998 - А1 /><section end=СП 1998 - A1 />
<section begin=СП 1998 - А2 /><section end=СП 1998 - A2 />
<section begin=СП 1998 - А3 /><section end=СП 1998 - A3 />
<section begin=СП 1998 - А4 /><section end=СП 1998 - A4 />
<section begin=СП 1998 - А5 /><section end=СП 1998 - A5 />
<section begin=СП 1998 - А6 /><section end=СП 1998 - A6 />
Група Б
<section begin=СП 1998 - Б1 /><section end=СП 1998 - Б1 />
<section begin=СП 1998 - Б2 /><section end=СП 1998 - Б2 />
<section begin=СП 1998 - Б3 /><section end=СП 1998 - Б3 />
<section begin=СП 1998 - Б4 /><section end=СП 1998 - Б4 />
<section begin=СП 1998 - Б6 /><section end=СП 1998 - Б6 />
Група Ц
<section begin=СП 1998 - Ц1 /><section end=СП 1998 - Ц1 />
<section begin=СП 1998 - Ц2 /><section end=СП 1998 - Ц2 />
<section begin=СП 1998 - Ц4 /><section end=СП 1998 - Ц4 />
<section begin=СП 1998 - Ц5 /><section end=СП 1998 - Ц5 />
<section begin=СП 1998 - Ц6 />
Група Д
<section begin=СП 1998 - Д1 /><section end=СП 1998 - Д1 />
<section begin=СП 1998 - Д3 /><section end=СП 1998 - Д3 />
<section begin=СП 1998 - Д4 /><section end=СП 1998 - Д4 />
<section begin=СП 1998 - Д5 /><section end=СП 1998 - Д5 />
<section begin=СП 1998 - Д6 /><section end=СП 1998 - Д6 />
Група Е
<section begin=СП 1998 - Е1 /><section end=СП 1998 - Е1 />
<section begin=СП 1998 - Е2 /><section end=СП 1998 - Е2 />
<section begin=СП 1998 - Е3 /><section end=СП 1998 - Е3 />
<section begin=СП 1998 - Е4 /><section end=СП 1998 - Е4 />
<section begin=СП 1998 - Е5 /><section end=СП 1998 - Е5 />
<section begin=СП 1998 - Е6 /><section end=СП 1998 - Е6 />
Група Ф
<section begin=СП 1998 - Ф1 /><section end=СП 1998 - Ф1 />
<section begin=СП 1998 - Ф2 /><section end=СП 1998 - Ф2 />
<section begin=СП 1998 - Ф3 /><section end=СП 1998 - Ф3 />
<section begin=СП 1998 - Ф4 /><section end=СП 1998 - Ф4 />
<section begin=СП 1998 - Ф5 /><section end=СП 1998 - Ф5 />
<section begin=СП 1998 - Ф6 /><section end=СП 1998 - Ф6 />
Група Г
<section begin=СП 1998 - Г1 /><section end=СП 1998 - Г1 />
<section begin=СП 1998 - Г2 /><section end=СП 1998 - Г2 />
<section begin=СП 1998 - Г3 /><section end=СП 1998 - Г3 />
<section begin=СП 1998 - Г4 /><section end=СП 1998 - Г4 />
<section begin=СП 1998 - Г5 /><section end=СП 1998 - Г5 />
<section begin=СП 1998 - Г6 /><section end=СП 1998 - Г6 />
Група Х
<section begin=СП 1998 - Х1 /><section end=СП 1998 - Х1 />
<section begin=СП 1998 - Х2 /><section end=СП 1998 - Х2 />
<section begin=СП 1998 - Х3 /><section end=СП 1998 - Х3 />
<section begin=СП 1998 - Х4 /><section end=СП 1998 - Х4 />
<section begin=СП 1998 - Х5 /><section end=СП 1998 - Х5 />
<section begin=СП 1998 - Х6 /><section end=СП 1998 - Х6 />
Осминафинале
<section begin=СП 1998 - ОФ1 /><section end=СП 1998 - ОФ1 />
<section begin=СП 1998 - ОФ3 /><section end=СП 1998 - ОФ3 />
<section begin=СП 1998 - ОФ4 /><section end=СП 1998 - ОФ4 />
<section begin=СП 1998 - ОФ5 /><section end=СП 1998 - ОФ5 />
<section begin=СП 1998 - ОФ6 /><section end=СП 1998 - ОФ6 />
<section begin=СП 1998 - ОФ7 /><section end=СП 1998 - ОФ7 />
<section begin=СП 1998 - ОФ8 /><section end=СП 1998 - ОФ8 />
Четвртфинале
<section begin=СП 1998 - ЧФ1 /><section end=СП 1998 - ЧФ1 />
<section begin=СП 1998 - ЧФ2 /><section end=СП 1998 - ЧФ2 />
<section begin=СП 1998 - ЧФ3 /><section end=СП 1998 - ЧФ3 />
<section begin=СП 1998 - ЧФ4 /><section end=СП 1998 - ЧФ4 />
Полуфинале
<section begin=СП 1998 - ПФ1 /><section end=СП 1998 - ПФ1 />
<section begin=СП 1998 - ПФ1 /><section end=СП 1998 - ПФ2 />
Натпревар за трето место
<section begin=СП 1998 - 3. место /><section end=СП 1998 - 3. место />
Финале
<section begin=СП 1998 - Финале /><section end=СП 1998 - Финале />
ФИФА Идеален тим на првенството
Идеалниот тим е составен од 16 играчи за кој се смета дека најмногу импресионирале на Светското првенство 1998, а избран е од страна на FIFA's Technical Study Group.
Маскота
Официјалната маскота на турнирот бил „Футикс“ (изворно Footix), петел кој првпат бил претставен во мај 1996 година. Создаден од графичкиот дизајнер Фабрис Пијало, Футикс бил избран во потесниот избор од пет маскоти. Истражувањето спроведено во врска со изборот да се има петел како маскота покажале дека маскотата била многу добро примена: 91% од испитаниците го поврзале веднаш со Франција, традиционалниот симбол на нацијата. Името Футикс, било избрано од француските телевизиски гледачи, а претставува синоним за фудбал („Foot“) со завршеток „ix“ кој доаѓа од популарниот стрип „Астерикс“. Боите на маскотата ги рефлектираат знамето на земјата-домаќин и опремата со која настапува француската репрезентација - костумот е во сина боја, грбот во црвена а зборовите „Франција 98“ на костумот се обоени во бела боја.
Официјална песна
Официјалната песна на Светското првенство во фудбал 1998 била The Cup of Life (изворно La Copa de la Vida, во превод на мак. Првенството на животот) во изведба на Рики Мартин.
Топка
Топката за овој мундијал, била произведена од Адидас и именувана како „Триколоре“, што на француски значи „трибојно“. Тоа била осмата топка на турнирите од Светското првенство која била изработена од германската компанија и била прва во серијата која била разнобојна. Трибојното знаме и петелот, традиционални симболи на Франција биле користени како инспирација за дизајнот.
Спонзори
Спонзорите на Светското првенство во фудбал се поделени во две категории: спонзори на Светското првенство во организација на ФИФА и спонзори-поддржувачи на француската репрезентација.
Видео игри
Во поголемиот дел од светот, официјалната видео игра била, World Cup 98 издадена од EA Sports на 13 март 1998 за Microsoft Windows, PlayStation, Nintendo 64 и Game Boy. Тоа била прва меѓународна фудбалска игра развиена од Електронски уметности откако ги добила правата од ФИФА во 1997 година и добила претежно поволни критики.
Роџер Федерер
Роџер Федерер (германски: Roger Federer, Базел, 8 август 1981) e професионален швајцарски тенисер, моментен светски број еден, кој успеал да остане на АТП листата рекордни 237 последователни недели, а вкупно повеќе од 310 недела, што исто така претставува рекорд. Од 3 март 2019 тој е рангиран на четврти место од страна на Асоцијацијата на тениските професионалци (АТП). Многу тениски критичари и негови колеги, го сметаат за најдобар тенисер на сите времиња.
Федерер е рекордер по бројот на освоени титули на Гренд слем турнирите, 20 (6 на Отвореното тениско првенство на Австралија, 1 на Ролан Гарос, 8 на Вимблдон и 5 на Отвореното тениско првенство на САД). Тој исто така има освоено и 15 турнири од АТП Мастерс серијата, 4 турнири од Мастерс серијата и златен медал во игра на двојки, заедно со Станислас Вавринка на Летните олимписки игри - 2008, одржани во Пекинг. Федерер држи и многу други рекорди, меѓу кои најзначајни се 10 последователни учества во финалните мечеви на Гренд Слем турнирите (од Вимблдон 2005 до Отвореното првенство на САД во 2007), како и 20 последователни учества во полуфиналните мечеви на Гренд Слем турнирите (од Вимблдон 2004 до денес). Тој, исто така е и тенисерот со најголем број на победи на трева (65) и тврда подлога (56) во историјата на отворената ера во тенисот. Со победата на Ролан Гарос во 2009, Федерер стана шестиот тенисер кој победил на сите 4 Гренд Слем турнири.
Благодарение на сјајните успеси, Федерер е избран за спортист на годината според списанието Ларус, 4 години по ред (од 2005 до 2008), а за истото признание бил номиниран и во 2004, но не успеал да го добие. Во 2009 година, АТП го избрал Роџер за најдобар играч на деценијата (2000-2009). Во 2011 Федерер бил рангиран на 25. место на највлијателни славни личности според магазинот Форбс.
Федерер е оженет за поранешната тенисерка Мирка Федерер (родена Мирослава Вавринец), која работи како негов менаџер за односи со јавноста. На 23 јули 2009 тие ги добија нивните први деца - близначките Мајла Роуз и Шарлин Рива. Федерер има двојно државјанство: швајцарско и јужноафриканско.
Детство и личен живот
Федерер е роден во Бининген, во близина на Базел, во семејство на татко со швајцарско потекло Роберт Федерер, додека пак неговата мајка Линет Федерер потекнува од Јужноафриканската Република. Тој денеска има две државјанства - швајцарско и јужноафриканско. Пораснал во Мјунчестејн, во близина на Базел, во близина на француско-германската граница и како резултат на тоа Федерер зборува швајцарско германски, германски, француски и англиски јазик, но тој го смета германскиот за негов мајчин јазик. По религија бил растен како римокатолик и го сретнал папата Бенедикт XVI додека играл на Меѓунароното првенство во Италија (2006) во Рим. Како и сите машки персони во швајцарската федерација и Федерер бил принуден да оди и да и служи на швајцарската армија, но во 2003 бил принуден да се откаже поради проблемите кои ги имал со неговиот грб.
Федерер е во брак со поранешната тенисерка Мирка Вавринец (сега Федерер). Тие се сретнале додека заедно се натпреварувале за Швајцарија на Олимписките игри во 2000 година. Вавринец се пензионирала после турнејата во 2002 како резултат на повредата на стапалото и од тогаш таа работи како негов менаџер со јавноста. Нивната венчавка се случила на 11 април 2009, во Базел, на која биле поканети само мала група на луѓе во Венкехоф вилата (општина Риехен). На 23 јули 2009, Мирка ги раѓа нивните први деца - близнаци, Мајла и Шарлин Рива.
Достигнувања и хуманитарни акции
Федерер поддржува голем број хуманитарни акции. Во 2003 година ја основал Фондацијата Роџер Федерер за да им помогне на социјално и економски обесправените луѓе и за да го промовира спортот. Во 2005 година го ставил на аукција неговиот рекет со кој играл на Отвореното тениско првенство на САД за да им помогне на жртвите од ураганот Катрина. Во 2006 година бил назначен за амбасадор на добра војла на УНИЦЕФ. Оттогаш ги има посетено Јужна Африка и Тамил Наду, една од областите во Индија кои биле најмногу погодени од цунамито предизвикано од земјотресот во Индискиот Океан, во 2004 година. Тој исто така учествувал во кампањите на УНИЦЕФ за подигање на свеста кај народот за сидата. Во 2010 година, по земјотресот во Хаити, Федерер се договорил со дел од врвните тенисери, Рафаел Надал, Новак Ѓоковиќ, Енди Родик, Ким Клајстерс, Серена Вилијамс, Лејтон Хјуит и Сем Стосур, да се откажат од последниот ден за подготовки за Отвореното тениско првенство на Австралија и да организираат посебен добротворен настан наречен „Погодок за Хаити“ и сите собрани средства да бидат за жртвите од земјотресот во Хаити. Бил назначен за млад глобален водач за 2010 година од страна на Светскиот економски форум како признание за неговото раководство, постигања и придонеси за општеството.
До 1998 година: Јуниорски години
Најзначајните постигнувања на Федерер како јуниорски играч се на Вимблдон, каде успеал го победил Иракли Лабаѕе со 6-4, 6-4 на натпреварот во поединечна конкуренција, а во парови заедно со Оливиер Рошу го поразиле тимот на Мајкл Лодра и Енди Рам со 6-4, 6-4. Во 1998 година, Федерер го изгубил турнирот на Отвореното тениско првенство на САД во јуниорска конкуренција против Давид Налбандиан со резултат 3-6, 5-7. Освоил четири други ИТФ натпревари во поединечна јуниорска конкуренција во неговата кариера, вклучувајќи го и престижниот Оринџ Боул каде го поразил Гуљелмо Кориа со 7-5, 6-3 во финалето. 1998 година ја завршил како број еден јуниор во светот.
Од 1998 година до 2002 година: Рана кариера во АТП
Турнирот во Гштaад во 1998 година бил првиот турнир на Роџер Федерер како професионалец, каде изгубил со 4-6, 4-6 од Лукас Арнолд Кер и не успеал да обезбеди настап меѓу последните шеснаесет. Првото одиграно финале на Федерер било во 2000 година на турнирот во Марсеј каде изгубил со 6-2, 3-6, 6-7 од неговиот сонародник, Швајцарецот Марк Росет. Федерер заедно со Мартина Хингис, претставувајќи ја Швајцарија, го освоил Хопман купот во 2001 година. Првата победа на Федерер била во 2001 година на турнирот во Милано кој се играл на затворено, каде го поразил Жулиен Бутер со резултат од 6-4, 6-7(7), 6-4. Во 2001 година, стигнал до првото Грен Слем четвртфинале на Отвореното тениско првенство на Франција и истата година стигнал и до четвртфиналето на Вимблдон поразувајќи го Пит Сампрас, шампионот кој четири пати ја бранел титулата. Најпрестижното финале до кое стигнал во овој период е финалето на Мастерсот во Мајами во 2002 година, каде изгубил од Андре Агаси со 3-6, 3-6, 6-3, 4-3 на тврда подлога. Во 2002 година Федерер го освоил првиот турнир од Мастерс сериите, Мастерсот во Хамбург кој се играл на земја, победувајќи го Марат Сафин со 6-1, 6-3, 6-4. Благодарение на оваа победа се нашол помеѓу првите десет тенисери. Во овој период од неговата кариера, од 1998 година до 2002 година, одиграл десет финалиња од кои на шест изгубил, а на четири победил. Од 1998 година до 2002 година, Федерер одиграл шест финалиња во парови. Значајни се поразот на Федерер и неговиот партнер Макс Мирни во финалето на Мастерсот во Индиан Велс во 2002 година и нивната победа во финалето на еден од турнирите на серијата 500 во Ротердам, кој се одиграл истата година. Претходната година Федерер го освоил турнирот во Ротердам заедно со партнерот Џонас Бјоркман.
Од 2003 година до 2006 година: Пробив и доминација
Во текот на 2004 година, Федерер освоил три Гренд Слем титули во поединечна конкуренција за првпат во неговата кариера и бил првиот кој го направил тоа по Матс Виландер во 1988 година. Неговата прва Гренд слем титула на тврда подлога била на Отвореното тениско првенство на Австралија каде го победил Марат Сафин со 7-6(3), 6-4, 6-2. Потоа ја освоил неговата втора титула на Вимблдон поразувајќи го Енди Родик со 4-6, 7-5, 7-6(3), 6-4. Во 2001 година, Федерер го поразил шампионот на Отвореното тениско првенство на САД, Лејтон Хјуит, со 6-0, 7-6(3), 6-0 и ја освоил првата титула на ова првенство. Федерер освоил три турнири од АТП серијата Мастерс 1000. Едниот се играл на земја во Хамбург, а другите два се играле на тврда подлога во Индиан Велс и Канада. Федерер го освоил и АТП турнирот од серијата 500 во Дубаи и ја завршил годината со победа по вторпат на првенството кој се игра на крајот на годината.
Во 2005 година, Федерер не успеал да стигне до финалињата на првите два Гренд Слем турнири, губејќи во полуфиналето на Отвореното тениско првенство на Австралија од шампионот Сафин и во полуфиналето на Отвореното тениско првенство на Франција од шампионот Рафаел Надал. Сепак, Федерер многу брзо ја докажал неговата доминација на трева освојувајќи го првенството Вимблдон со победа над Енди Родик од 6-2, 7-6(2), 6-4. На последното Гренд Слем финале, финалето на Отвореното тениско првенство на САД, Федерер го поразил Андре Агаси со 6-3, 2-6, 7-6(1), 6-1. Федерер освоил четири турнири од АТП серијата Мастерс 1000: Индиан Велс, Мајами и Синсинати на тврда подлога и Хамбург на земја. Покрај тоа, Федерер освоил два турнири од АТП серијата 500 во Ротердам и Дубаи. Во финалето на првенството кој се одигрува на крајот на годината, Федерер изгубил од Давид Налбандиан.
Во 2006 година, Федерер ги освоил титулите на трите Гренд Слем турнири во поединечна конкуренција, а во финалето на Отвореното тениско првенство на Франција изгубил од Надал со 1-6, 6-1, 6-4, 7-6(4). Ова била нивната прва средба на Гренд Слем финале. Федерер го победил Надал во финалето на првенството Вимблдон со 6-0, 7-6(5), 6-7(2), 6-3, што го означува почетокот на нивното соперништво. На Отвореното тениско првенство на Австралија, Федерер го победил Маркос Багдатис со 5-7, 7-5, 6-0, 6-2, а на Отвореното тениско првенство на САД, Федерер го поразил Родик, шампионот од 2003 година, со 6-2, 4-6, 7-5, 6-1. Покрај тоа, Федерер стигнал до шест финалиња на АТП серијата Мастерс 1000, од кои победил на четири кои се играле на тврда подлога, а од Надал изгубил на две кои се играле на земја. Федерер го освоил турнирот од АТП серијата 500 во Токио и по третпат во неговата кариера го освоил првенствотоо кој се игра на крајот на годината.
2007 - 2009 година
Во 2007 година, Федерер стигнал до финалињата на сите четири Гренд Слем турнири и победил на три од нив. Го освоил Отвореното тениско првенство на Австралија, победувајќи го Фернандо Гонзалес со 7-6(2), 6-4, 6-4, на Вимблдон по вторпат го поразил Рафаел Надал со 7-6(7), 4-6, 7-6(3), 2-6, 6-2 и Отвореното тениско првенство на САД го освоил победувајќи го Новак Ѓоковиќ со 7-6(4), 7-6(2), 6-4. На Отвореното тениско првенство на Франција, Федерер изгубил од Надал со 6-3, 4-6, 6-3, 6-4. Федерер стигнал до пет финалиња на АТП серијата Мастерс 1000, но победил само во Хамбург и Мадрид. Федерер го освоил турнирот во Дубаи од серијата 500 и го освоил првенството кој се одигрува на крајот на годината.
Во 2008 година, Федерер освиол една Гренд Слем титула, на Отвореното тениско првенство на САД каде го победил Британецот Енди Мареј со 6-2, 7-5, 6-2. Федерер бил поразен од Надал на две Гренд Слем финалиња, на Отвореното тениско првенство на Франција со 6-1, 6-3, 6-0 и на Вимблдон со 6-4, 6-4, 6-7(5), 6-7(8), 9-7, кога се обидувал да ја освои шестата последувателна победа и да го собори рекордот на Бјорн Борг. На Отвореното тениско првенство на Австралија изгубил во полуфиналето од Ѓоковиќ и тоа ставило крај на неговиот рекорд од десет последувателни финалиња. Федерер двапати изгубил од Надал во финалињата од серијата Мастерс 1000 одиграни на земја, во Монте Карло и Хамбург. Федерер освоил две титули на АТП 250 турнирите во Базел. Во парови, Федерер и Станислас Вавринка го освоиле златниот медал на Олимписките игри.
Во 2009 година, Федерер освоил две Грен Слем титули, Отвореното тениско првенство на Франција поразувајќи го Робин Содерлинг со 6-1, 7-6(1), 6-4 и првенството Вимблдон поразувајќи го Енди Родик со 5-7, 7-6(6), 7-6(5), 3-6, 16-14. На другите два Грен Слем турнири стигнал до финале. На Отвореното тениско првенство на Австралија изгубил од Надал со 7-5, 3-6, 7-6(3), 3-6, 6-2, а на Отвореното тениско првенство на САД изгубил од Хуан Мартин дел Потро со 3-6, 7-6(5), 4-6, 7-6(4), 6-2. Федерер освоил уште два турнири. Првиот бил Мастерсот во Мадрид кој се играл на земја каде го победил Надал во финалето со 6-4, 6-4. Вториот бил во Синсинати каде го победил Ѓоковиќ со 6-1, 7-5, а подоцна изгубил од Ѓоковиќ во Базел со 6-4, 4-6, 6-2. Федерер конечно ги освојува сите четири Гренд Слем турнири со освојувањето на титулата на Отвореното тениско првенство на Франција и постигнува рекорд од освоени петнаесет Гренд Слем титули во поединечна конкуренција, што е за една повеќе од Пит Сампрас кој има четиринаесет.
2012 - 2014 година
Во август 2014 година, во второто коло на турнирот во Синсинати, Федерер го победил Васек Поспишил со 2-1 (7-6, 5-7 и 6-2) и со тоа ја забележал 300. победа на турнирите од мастерс-серијата, како прв тенисер во историјата со таков учинок. Подоцна, во октомври 2014 година, Федерер победил на турнирот во Шангај, со што, за првпат по подолго време се вратил на второто место на списокот на АТП, со 9 280 бодови, притоа прескокнувајќи го Рафаел Надал.
2015-
На тенискиот турнир во Дубаи од серијата „АТП 500“, Федерер се пласирал во финалето, каде го победил Новак Ѓоковиќ во два сета (6-3, 7-5). Тоа било дваесеттата победа на Федерер против Ѓоковиќ во меѓусебните двобои. Така, Федерер го освоил својот 84. пехар на турнирите во поединечна конкуренција. Инаку, тоа била седма победа на Федерер на турнирот во Дубаи.
На 22 март 2015 година, Федерер и Ѓоковиќ повторно се сретнале во финалето на турнирот во Индиан велс (Indian Wells). Притоа, во натпреварот што траел 2 часа и 17 минути, Ѓоковиќ остварил победа во три сета (6-3, 6-7, 6-2). Претходно, во полуфиналето одиграно на 21 март, Федерер го победил Милош Раониќ во два сета (7-5, 6-4).