cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Копа Америка
Неорганизираност и прекини
Настанот потоа влегол во период на големо нарушување. Првенството не се играло редовно и многу изданија се сметаат за неофицијални, за подоцна да се сметаат за валидни од КОНМЕБОЛ. На пример, Аргентина била првата (и засега единствена) репрезентација која освоила три последователни титули со освојување на првенствата од 1945, 1946 и 1947 година. По тие три годишни турнири, натпреварувањето се вратило да се одржува на секои две години, потоа три, а подоцна и четири. Имало дури два турнири одржани во 1959 година, еден во Аргентина и вториот во Еквадор. Во овој период дел од репрезентациите останале рамнодушни кон турнирот. Некои не учествувале секоја година, други испраќале помали тимови; во изданието во 1959 година одржано во Еквадор, Бразил влегол со тим од државата Пернамбуко. Боливија победила за прв пат кога била домаќин во 1963 година, но била поразена во првиот натпревар на турнирот во 1967 година од дебитантот Венецуела. Основањето на Копа Либертадорес во 1959 година, исто така, влијаело на начинот на кој турнирот бил гледан од неговите учесници.
Обнова
Во 1986 година, КОНМЕБОЛ одлучил да се врати на една земја домаќин на турнирот и да се натпреварува секоја втора година. Од 1987 до 2001 година, настанот бил домаќин на секои две години во ротација од десет членки на конфедерацијата. Форматот ќе остане константен со првиот круг на групи, но последната фаза се движела од тоа да биде нова, според т.н. Бергеров систем или систем со една елиминација за да се одлучи победникот. Ова обновување му помогнало на турнирот, кој почнал да добива телевизиска покриеност во Европа и Северна Америка. Копа Америка во 1987 година се одржал во Аргентина; ова било првпат нацијата да биде домаќин на издание по 28 години. И покрај тоа што влегла како фаворит бидејќи бил и актуелен светски шампион (го освоила Светското првенство во ФИФА во 1986 година), играјќи дома и имајќи тим составен главно од неговите победници на Светскиот куп предводен од легендарниот Диего Марадона, Аргентина завршила на разочарувачкото четврто место откако била поразена од бранителот на титулата Уругвај со 0–1 во полуфиналето. Уругвај го поразил изненадувачки силниот чилеански тим кој стигнал до финалето, отстранувајќи го моќниот Бразил со 4-0 во групната фаза.
Бразил ја подигнал својата прва официјална меѓународна титула по Светското првенство во ФИФА во 1970 година, откако ја освоил Копа Америка во 1989 година одржана на домашен терен. Аргентина, пак, ја освоила Копа Америка по долги 32 години во 1991 година во Чиле, благодарение на освежениот тим предводен од плодниот стрелец Габриел Батистута. Турнирот Копа Америка во 1993 година во Еквадор ја добил својата сегашна форма. Заедно со вообичаените десет екипи, КОНМЕБОЛ поканил две земји од КОНКАКАФ да учествуваат, Мексико и САД.
Уругвај успеал да го освои натпреварувањето во 1995 година како домаќин, завршувајќи го периодот на пад на уругвајскиот фудбал. Со имплементација на ротирачки домаќини, Колумбија, Парагвај и Венецуела првпат биле домаќини на турнирот. Бразил влегол во серија на победи, освојувајќи четири од петте континентални титули помеѓу 1997 и 2007 година. Првиот, во 1997 година, бил освоен откако била поразена земјата домаќин Боливија со 1–3 со головите на Леонардо, Денилсон и Роналдо кои станале клучни во уверувањето на Верде- Амарела за надморската височина на Боливија. Бразил успешно ја одбранил титулата во 1999 година, откако го победил Уругвај со 3–0 во Асунсион, Парагвај. Сепак, Копа Америка во 2001 година го доживеал едно од најголемите изненадувања во историјата на спортот бидејќи Хондурас го елиминирал Бразил во четвртфиналето. Колумбија, земјата-домаќин, победила на натпреварот за прв пат. Од 2001 до 2007 година, турнирот се играл на секои три години, а од 2007 година на секои четири години, со исклучок на стогодишнината од турнирот во 2016 година.
Бегајќи од непријатниот настап во 2001 година, Бразил повторно се воспоставил во јужноамериканскиот пантеон откако ја победил Аргентина на пенали, победувајќи на натпреварот во 2004 година одржан во Перу. Три години подоцна, двата тима повторно се сретнале во финалето, овој пат во Венецуела. Повторно, Бразил излегол како победник откако ја победил Аргентина со 3-0.
Турнирот во 2015 година бил одржан во Чиле, кој ги заменил позициите како домаќин со Бразил во пресред на Светското првенство во фудбал во 2014 и Летните олимписки игри 2016 година. Чиле го освоил турнирот, нивната прва титула, на домашен терен.
Во 2016 година, стогодишнината од турнирот била прославена со турнирот Copa América Centenario, кое се одржало во Соединетите Американски Држави; турнирот бил првиот одржан надвор од Јужна Америка и имал проширен терен од 16 тимови од КОНМЕБОЛ и КОНКАКАФ. За време на турнирот, медиумите објавиле дека КОНМЕБОЛ и КОНКАКАФ преговарале за спојување на Копа Америка со златниот куп на КОНКАКАФ, континенталниот турнир на последниот што се одржува на секои 2 години, а САД се домаќини на редовните турнири; Претседателот на Фудбалската федерација на Соединетите Американски Држави, Сунил Гулати, го нарекол извештајот неточен, велејќи дека таква дискусија немало и дека ќе треба да се формира нов турнир. Чиле по втор пат во историјата го освоил трофејот.
Домакини
Во 1984 година, КОНМЕБОЛ ја усвоил политиката на ротирање на правото да биде домаќин на Копа Америка меѓу десетте конфедерации-членки. Првата ротација била завршена по Копа Америка 2007 година што се одржала во Венецуела. Втората ротација започнала во 2011 година, при што земјите домаќини ротираат по азбучен ред, почнувајќи од Аргентина. Чиле, Мексико и Соединетите Американски Држави изразиле интерес да бидат домаќини на следниот турнир, но Извршниот комитет на КОНМЕБОЛ одлучил да продолжи со извршувањето на ротацијата, давајќи им приоритет на организацијата на секоја нејзина асоцијација-членка; секое здружение потврдува дали ќе биде домаќин на издание или не, немајќи никаква обврска да го стори тоа. Аргентина потврдила на 24 ноември 2008 година, преку претставници на Аргентинската фудбалска асоцијација, дека ќе биде домаќин на Копа Америка 2011 година.
Копа Америка 2015 требало да се одржи во Бразил по редоследот на ротација. Меѓутоа, бидејќи Бразил бил домаќин и на Светското првенство во фудбал во 2014 година и на Летните олимписки игри 2016 година, одлуката била преиспитана. Иако претседателот на КОНМЕБОЛ Николас Леоз предложил Мексико да биде домаќин на континенталниот турнир (членка на федерацијата КОНКАКАФ) и членовите на одборот Бразил и Чиле разговарале за можноста за размена на турнирите во 2015 и 2019 година, било одлучено и потврдено од страна на CBF во февруари 2011 година дека Копа Америка 2015 ќе остане во Бразил. Меѓутоа, во март 2012 година, претседателот на ЦБФ Рикардо Тешеира поднел оставка од својата позиција и ЦБФ се согласила да го замени домаќинот на турнирот со Чиле. Замената била официјализирана во мај 2012 година. Стогодишното издание на турнирот, Copa América Centenario, се одржало во јуни 2016 година во Соединетите Американски Држави. Copa América Centenario за прв пат домакин бил нација која не е на КОНМЕБОЛ.
Секоја Копа Америка од 2005 година има своја маскота. Гарделито, маскота за натпреварувањето во 1987 година, била првата маскота на Копа Америка.
Формат и правила
Турнирот претходно бил познат како Campeonato Sudamericano de Futbol (Јужноамериканско првенство во фудбал). Јужноамериканското првенство на нации било официјалното име на англиски јазик. Сегашното име се користи од 1975 година. Помеѓу 1975 и 1983 година немало земја-домаќин и се одржувало на домашен и на гостински начин. На тековниот завршен турнир учествуваат 13 репрезентации кои се натпреваруваат во текот на еден месец во земјата домаќин. Има две фази: групна фаза проследена со нокаут фаза. Во групната фаза, тимовите се натпреваруваат во три групи по четири екипи. Три тима се носители, вклучувајќи ги и домаќините, а другите тимови се избрани со формула заснована на Светското рангирање на ФИФА. Останатите тимови се доделуваат врз основа на ранг-листата на ФИФА, а тимовите во секој сад се извлекуваат по случаен избор во трите групи.
Секоја група игра според Бергеровиот систем, во кој секој тим е закажан за три натпревари против други тимови во истата група. Последната рунда натпревари од секоја група не е закажана во исто време за разлика од многу турнири ширум светот. Двете првопласирани екипи од секоја група се пласираат во нокаут фазата, како и двете најдобри третопласирани екипи. Поените се користат за рангирање на тимовите во група. Почнувајќи од 1995 година, три поени се доделуваат за победа, еден за нерешено и ниту еден за пораз (порано, победниците добиваа два поени).
Рангирањето на секоја екипа во секоја група се одредува на следниов начин:
Доколку две или повеќе екипи се еднакви врз основа на горенаведените три критериуми, нивниот ранг се одредува на следниов начин:
Нокаут фазата е турнир со една елиминација на кој тимовите играат меѓусебно во еднократни натпревари, при што се користат пенали за да се реши победникот ако натпреварот е сè уште нерешен по 90 минути во четврт-финалето и полуфиналето, и по продолженија во финалето. Започнува со четврт-финалето, потоа полуфинале, натпревар за третото место (кои го оспоруваат поразените полуфиналисти) и финале.
Покани
На Копа Америка 2011 година, Јапонија се повлекла, наведувајќи ги тешкотиите со европските клубови во ослободувањето на јапонските играчи по земјотресот и цунамито во Тохоку. Шпанија била поканета на изданието во 2011 година, но според Кралската шпанска фудбалска федерација, тие одбиле бидејќи не сакале да го прекинат одморот на шпанските играчи. На Копа Америка 2015 година, Јапонија ја одбила поканата бидејќи тоа ќе им донело товар на нивните играчи во странство, а Кина морала да се повлече поради азискиот сектор за квалификации за Светското првенство 2018 година што се одржувал во исто време. На Копа Америка 2021 година, поканетите Австралија и Катар на 23 февруари 2021 година, го објавиле своето повлекување од турнирот, поради одложувањето на преостанатиот дел од квалификациите за Светското првенство на ФИФА во 2022 година на АФЦ за јуни 2021 година
Трофеи
Трофејот на Копа Америка, кој им се доделува на победниците на турнирот, бил дониран на Здружението од страна на Министерството за надворешни работи на Аргентина, Ернесто Бош, во 1910 година, кога Аргентина организирала настан за комеморација на стогодишнината од Мајската револуција. Тој натпревар (на кој присуствувале и Уругвај и Чиле) бил именуван како „Копа дел Сентенарио“ (Куп на стогодишнината).
Трофејот во Копа Америка е 9 kg тежина и 77 cm висок сребрен орнамент, со дрвена основа од 3 нивоа која содржи неколку плакети. На плакетите е изгравиран секој победник на натпреварот, како и освоеното издание. Трофејот претходно имал основа на едно и две нивоа, а пред 1979 година воопшто немал основа, како онаа што се користела во 1975 година.
Комеморативниот трофеј на Copa América Centenario е дизајниран од студиото Epico во САД и произведен од London Workshops на Томас Лајт во Англија. Победничката екипа ќе го чува трофејот засекогаш.
Космос-2026
Космос-2026 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 825 килограми. Космос-2026 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1010 км, а најмалото на 952.
Остел
Остел (Osteel) — општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината Остел припаѓа и местото Шонорт, околу три километри западно од стариот поштенски пат.
NGC 5504B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5504B се споменува и како IC 4383, MCG 3-36-79, CGCG 103-113, KUG 1409+161A.
Кингстаун
Кингстаун со население од 15.900 е главно пристаниште на островот Свети Винсент и главен град на државата Свети Винсент и Гренадини. Градот се наоѓа на 13.16667°N, -61.23333°W.
NGC 5504B
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5504B е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5504B има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 5504B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50730. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1468. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 81.
Џовани Рејна
Џовани Алехандро Рејна (англиски: Giovanni Alejandro Reyna; роден на 13 ноември 2002) — американски професионален фудбалер кој игра како офанзивен играч за врска или крилен играч за бундеслигашкиот клуб Борусија Дортмунд и за репрезентацијата на Соединетите Американски Држави.
Тој бил вклучен во „Следната генерација 2019“ на Гардијан и е еден од последните кандидати за наградата „Златно момче“ за 2022 година.
Сезона 2019-20
На 18 јануари 2020 година, Рејна го направил своето деби во Бундеслигата за Борусија Дортмунд, влегувајќи како замена во 72. минута, во победата со 5–3 против Аугсбург. Оттука, тој стана најмладиот Американец, на возраст од 17 години и 66 дена, кој некогаш се појавил во Бундеслигата, соборувајќи го рекордот претходно поставен од Кристијан Пулишиќ.
На 4 февруари, Рејна го постигнал својот прв професионален гол во поразот со 3–2 од Вердер Бремен во осминафиналето на ДФБ-Покал. Со тоа, тој станал најмладиот стрелец во историјата на Купот на Германија. На 18 февруари 2020 година, Рејна станал третиот најмлад играч кој некогаш се појавил во нокаут натпревар во Лигата на шампионите на УЕФА кога влегол како замена во 67. минута против Париз Сен Жермен. Девет минути подоцна, Рејна го асистирал победничкиот гол на Ерлинг Холанд за Борусија Дортмунд во реваншот од осминафиналето, станувајќи најмладиот Американец кој играл и забележал асистенција во натпревар од Лигата на шампионите.
На 16 мај, Рејна требало да го започне својот прв натпревар во Бундеслигата за Борусија Дортмунд во нивното дерби против Шалке, но се здобил со повреда на потколеницата за време на загревањето. Рејна се вратил на 23 мај и играл во последните 11 минути од победата со 2-0 на Волфсбург.
Сезона 2020-21
На 3 октомври 2020 година, во неговиот трет настап во лигата во сезоната 2020-2021, Рејна асистирал на 3 гола - два на Ерлинг Холанд и еден на Емре Џан со глава од корнер, во победата врз Фрајбург со 4-0. Како резултат на тоа, Рејна станал првиот Американец кој забележал хет-трик со асистенции во една од 5-те големи европски лиги откако Стив Черундоло го направил тоа за Хановер во март 2008 година, и најмладиот играч што некогаш го направил тоа во Бундеслигата.
На 5 декември, Рејна го постигнал својот втор гол во Бундеслигата против Ајнтрахт Франкфурт. Овој гол го направи вториот најмлад Американец кој постигнал два голови во лигата, откако Кристијан Пулишиќ го направил тоа за истиот клуб како Рејна. На 22 декември, тој бил избран за најдобар млад машки играч на годината во американскиот фудбал за 2020 година.
Рејна бил замена во второто полувреме за Дортмунд во нивната победа со 4-1 над РБ Лајпциг во финалето на ДФБ-Покал на 13 мај 2021 година. Неговото учество во натпреварот го означува како најмладиот Американец што се појавил во финале на домашен куп во Европа, рекорд кој претходно го држел неговиот интернационален соиграч Кристијан Пулишиќ.
Сезона 2021-22
На 28 јули 2021 година, Дортмунд објавил дека Рејна ќе го носи дресот со број 7 за претстојната сезона, кој претходно го носел Џејдон Санчо. На 27 август, тој станал најмладиот играч со 50 настапи во Бундеслигата за време на првенствениот натпревар против Хофенхајм.
Рејна претрпел серија повреди поради кои го пропуштил поголемиот дел од сезоната 2021-2022.
Сезона 2022-23
Враќајќи се од повредите, на 6 септември 2022 година, Рејна станал првиот американски играч кој обезбедил две асистенции во натпревар од Лигата на шампионите во победата од 3-0 против Копенхаген.
Меѓународна кариера
Откако ги претставувал Соединетите Држави на неколку младински нивоа, Рејна го добил својот прв повик во сениорскиот тим на Соединетите Држави за натпреварите против Велс и Панама во ноември 2020 година. На 12 ноември 2020 година, еден ден пред неговиот осумнаесетти роденден, Рејна го направил своето деби за сениорската репрезентација против Велс. Во следниот натпревар, пријателска победа над Панама со 6–2, Рејна започнал и го постигнал својот прв сениорски гол директно од слободен удар.
Личен живот
Рејна е роден во Сандерленд, Англија од американски родители кога неговиот татко, Клаудио Рејна, играл за Сандерленд. Неговото семејство се вратило во Соединетите Држави, населувајќи се во Бедфорд, Њујорк, во 2007 година кога Џовани имал пет години. Џовани се приклучил на младиот тим на Њујорк Сити, во 2015 година и продолжи да игра со тимовите на академијата Сити до 2019 година кога се преселил во Германија за да се приклучи на академијата на Борусија Дортмунд.
Обрад Глушчевиќ
Обрад Глушчевиќ (17 јануари 1913 – 5 септември 1980) бил југословенски и хрватски филмски режисер. Тој напишал и режирал околу дваесет документарни филмови, пет долгометражни филмови и две телевизиски серии.
Роден во Метковиќ, Глушчевиќ првично започнал да глуми во театрите во близина на Дубровник. Негови први значајни дела биле документарни и краткометражни играни филмови направени во 1950те и 1960те, кои биле наградувани на филмските фестивали во Венеција, Кан, Оберхаузен и Белград.
Во средината на 1960те, Глушчевиќ започнал да снима долгометражни играни филмови, снимајќи три филмови кои го отсликуваат животот во руралната Далмација: Турбулентно лето (1964), Човек од светот (1965) и Голиот човек (1968). Потоа тој режирал два детски филмови (Осамен волк во 1972 и Капетан Микула Мали во 1974). Микула мали бил подоцна проширен во телевизиска серија која била емитувана во 1976 година. Глушчевиќ исто така бил автор на популарната југословенска телевизиска серија за деца Јеленко во 1980 година продуцирана од Радиотелевизија Загреб.
Глушчевиќ бил одликуван со наградата Владимир Назор за животно остварување во филмската индустрија во 1978 година. Тој починал во Загреб во септември 1980 година.
Кралска академија на сликарството и вајарството
Во 1661 на чело на академијата застанал Жан Батист Колбер кој ги ставил уметностите во улога на величење на кралот Луј XIV. Почнувајќи од 1683, академијата го достигнала врвот на моќта под диктаторското раководство на Шарл Лебрен кој воспоставил хиерархија на членовите и строг систем на обука и образование. Во 1749 во рамките на академијата е основана Школата за ученици под покровителство (École des Élèves Protégés) како тригодишна специјалистичка школа наменета добитниците на Римската награда, со цел да бидат што подобро обучени за нивниот престој во Рим. Меѓу алумните на оваа школа се вбројуваат Пјер Жилјен, Жан Гијом Моат и Жан Жозеф Фуку.
На 8 август 1793, револуционерниот Национален конвент ја укинал академијата, заедно со сите други академии и книжевни друштва од национален карактер.
Во подоцнежниот период академијата го добила името „Академија на сликарството и вајарството“ (Académie de peinture et de sculpture) и надлежноста врз Француската академија во Рим, сместена во Вила Медичи (осн. 1666), која им дава можност на особено надарени уметници да учат во Рим. Во 1816, кон академијата се споила со Музичката академија (осн. 1669) и Архитектонската академија (осн. 1671), образувајќи ја Ликовната акдемија (Académie des beaux-arts), една од петте академии на Институтот на Франција.
Тарсо Тон
Тарсо Тон (понекогаш познат и како Тарсо Тох; „Тарсо“ значи „високо плато“) ― вулкан во средишниот дел на планината Тибести.
Вулканот достигнува максимална висина од 2.575 метри и ширина од 21 на 19 километри, покривајќи површина од 600 квадратни километри. Исто така, има калдера широка 11 на 12 километри, со празнина на нејзината северна страна.
Бил активен во миоценот, развивајќи се над постари игнибрити со толеитски карпи. Подоцна, фелсичните вулкански карпи биле сместени во калдерата, а вонскиот игнимбритот закопал делови од толеитот.
Карл Фридрих Гаус
Јохан Карл Фридрих Гаус (Johann Carl Friedrich Gauß; - ) — германски математичар кој дал значителен придонес во многу полиња, вклучувајќи статистиката, геофизиката, електростатиката, астрономијата и оптиката.
Понекогаш е нарекуван Princeps mathematicorum („Кнезот на математичарите“ ) и „најголемиот математичар од античко време“). Гаус имал големо влијание во многу области на математиката и науката и е рангиран како еден од највлијателните математичари во историјата..
Рани години
Карл Фридрих Гаус е роден на 30 април 1777 година во Брауншвајг во Војводството Брауншвајг (денес дел од Долна Саксонија, Германија), како син на сиромашно семејство од работничка класа. Неговата мајка била неписмена и никогаш не го евидентирала датумот на неговото раѓање, сеќавајќи се само дека тој е роден во среда, осум дена пред вознесувањето на Исус, кој се случува 40 дена по Велигден. Гаус подоцна ја решил сложувалка за неговиот датум на раѓање, во контекст на наоѓање на датумот на Велигден, користејќи методи за пресметување на датумот и во минатото и иднината. Тој бил крстен во една црква во близина на училиште, каде што пристувувал како дете.
Гаус бил чудо од дете. Постојат многу анегдоти за неговото созревање додека бил дете, и тој своите први големи математички откритија ги направил додека бил тинејџер. Ја напишал „Disquisitiones Arithmeticae“, неговиот магнум опус, во 1798 година, на 21 годишна возраст, но не бил објавен до 1801 година. Ова дело има суштинско значење за консолидирањето на теоријата на броеви како дисциплина.
Умствените способности Гаус го привлекле вниманието на Карл Вилхелм Фердинанд, војводата од Брауншвајг кој го испратил на Колегиум Каролинум (денешен Брауншвајгски Универзитет за технологија), каде што присуствувал во периодор ос 1792-1795 година, како и на Универзитетот во Гетинген 1795-1798. Годината 1796 била најпродуктивна за Гаус и теоријат на броеви.
Зрели години
Во својот докторат на отсуство, „Нов доказ за теоремата дека секоја рационално составена алгебарска функцијата со една променлива може да се реши во вистински фактори на првиот или вториот степен“ од 1799 година, Гаус ја докажал основна теорема на алгебра во која се наведува дека секој непостојан полином со комплексни коефициенти има најмалку еден комплексен корен. Некои математичари, вклучувајќи го Жан ле Ронд Алемберт, произвеле лажни докази пред него, и дисертацијата на Гаус содржи критика на работата на Алемберт. Иронично, според денешни стандарди, сопствени обиди Гаус не се прифатливи, поради имплицитно користење на Јорданова терома за крива. Сепак, тој подоцна резултирал о три други докази, од кои последниот во 1849 година бил посебно ригорозен. Неговите обиди го појасниле концептот на комплексни броеви значително.
Гаус исто така имал значаен придонес во теоријата на броеви со неговата книга „Disquisitiones Arithmeticae“ (латински: Аритметички истраги), што меѓу другото го вовел симболот ≡ за сличност и го користел во чиста презентација на модуларна аритметика, содржани првите две докази за правото на квадратна реципроцитет, го развил теоријата на бинарни и тројните квадратна форма и, се вели во класа број проблемот за нив, и покажа дека правилниот седумнаесетаголник може да биде изградени со шестар и линијар.
Во истата година, италијанскиот астроном Џузепе Пјаци ја открил џуџестата планета Церера. Џузепе Пјаци можел да ја следи Церера за само околу еден месец, пратејќи ја по три степена восклопот на ноќното небо. Потоа исчезнувала привремено зад сјајот на Сонцето. Неколку месеци подоцна, кога Церера требало повторно да избила на површина, Пјаци не можел да ја лоцира: математичките алатки во тоа време не биле во можност да ја екстраполираат положбата поради многу мала количина на податоци и три степени претставуваат помалку од 1% од вкупниот орбита.
Гаус, кој имал 24 години во тоа време, слушнал за проблемот и го решил. По три месеци на интензивна работа, тој ја предвидел положбата на Церера во декември 1801, само за една година по нејзиното прво видување, а ова се покажало како точно од половина степен кога таа била откриена од страна на Франц Ксавер фон Зак на 31 декември во Гота, и еден ден подоцна од страна на Хајнрих Вилхелм Олберс во Бремен.
Методот на Гаус вклучил утврдувана од конусен пресек во вселената, со оглед еден фокус (Сонцето) и пресекот на конус со три дадени линии (линии на погледот од Земјата, која и самата се движи на елипса, на планетата) и со оглед на времето кое е потребно на планетата да ги помине лаковите утврдени од овие линии (од кои должините на овие лакови можат да се пресметат со вториот Кеплеров закон). Овој проблем води кон равенка од осмиот степен, од кои едно решение, Земјината орбита, се знае. Бараното решение се одделува од останатите шест врз основа на физички услови. Во ова дело Гаус користи сеопфатни приближуни методи кои он ги создаде за таа намена.
Брак и деца
На 9 октомври 1805 година, [15] Гаус се оженил со Јохана Остхоф (1780-1809) и со неа имал син и ќерка. [15] [16] Трагично, таа почина на 11 октомври 1809, [15] [16] [17] и нивното дете, Луис, починало следната година. Тој потоа се оженил со Мина Валдек (1788-1831) [15] [16] на 4 август 1810, [15] и имал три други деца. [16] Гаус никогаш не бил ист без својата прва сопруга, па така тој доминирал на своите деца, како и неговиот татко. [16] Трагедијата повторно го погоди семејството Гаус кога Мина Валдек починала на 12 септември 1831 година. [15] [16] едно од неговите деца ќе умре; [18] На крајот, тој беше во голема мера горчлив,и продолжи да води осамен живот.
Последните години на Гаус и неговата смрт
Во 1831 Гаус развил плодна соработка со професорот по физика Вилхелм Вебер, што го довело до нови откритија во магнетизам (вклучувајќи и изнаоѓање на претставници на единица на магнетизам во однос на маса, големина и време), откривање на Кирхофоф закон во електрична енергија. [19] Се конструирал првиот електромеханички телеграф 1833, [19] кој ја спои опсерваторијата со Институтот за физика во Гетинген. Гаус наредил магнетна опсерваторија да се гради во дворот на опсерваторијата и со Вебер ја основал "Magnetischer Verein" (магнетен клуб во Германија), која се залагал за мерење на магнетното поле на Земјата во многу региони на светот. Тој развил метод за мерење на интензитетот на хоризонтално магнетно поле, што беше во употреба во втората половина на 20 век, и направил математичка теорија за одделување на внатрешни и надворешни (magnetospheric) извори на магнетното поле на Земјата. Гаус останал ментално активен во својата возраст, дури и кога бил болен. [19] На пример, на возраст од 62 години, тој предавал руски јазик. [19] Во 1840 година, Гаус ја објавил неговата влијателна Dioptrische Untersuchungen, [20], во која ја дал првата систематска анализа на формирањето на сликата под parakial конвергенција. [21] Помеѓу резултатите, тоа откривало дека во рамките на Gaussian оптички систем може да се одликува со своите кардинални точки [22] и се вршисо Гаусовата формула, леќа. [18] Во 1845 година станал придружен член на Кралскиот институт во Холандија; Во Кралската Холандска академија на науките и уметностите во 1851 година, се приклучил како странски член. [24] Во 1854 Гаус избрал тема за Бернхард Риман. [25] На патот до дома од предавањата на Риман, Вебер известил дека Гаус бил полн со пофалби и возбуда. [26] На 23 февруари 1855 година, Гаус почина од срцев удар во Геттинген (тогаш Кралството Хановер и сега Долна Саксонија); [3] [19] тој бил погребан во Албани Цеметрија. Две лица давале пофалби на погребот а тоа биле синот Гаус и Евалд Хајнрих и Волфганг, кој беше близок пријател и биограф на Гаус. Мозокот на Гаус беше спасен и испитуваат од страна на Рудолф Вагнер, кој дошол до заклучок дека неговата маса е над просекот, 1.492 грама, и церебрална површина еднаква на 219,588 милиметри [27] (340.362 квадратни инчи). Беа пронајдени високо развиени конволуцији, кои на почетокот на 20 век беа предложени како објаснување на неговиот генијализам. [28]
Религиозни погледи на Гаус
Гаус бил лутерански протестант, член на Лутеранската црква Албанс во Гетинген. [29] Потенцијален доказ дека Гаус верувал во Бога, бидејќи неговите одговори по решавање на проблеми кои претходно го поразиле кажал: ". На крај, пред два дена, јас успеав нана моја  сметка, туку со благодарноста на Господ" [30] Еден од неговите биографи, Г. Валдо Dunnington, ги опишал религиозните  погледи Гаус на следниов начин: за него науката е средство за истражувањена  бесмртноста на човечката душа. Бог на Гаус не беше ладен и далечен резултат на метафизиката, ниту искривена карикатура на горчливата теологија. Тој верувал дека пристоен живот овде на земјата е најдобар, подготвувајќи се за рајот. Религијата не е прашање на литература, туку на живот. Божјото откровение е континуирано, не е пронајдено во камени плочи или свет пергамент. Книгата е инспирирана кога инспирира. [31] Нема многу познати детали за личната вера на Гаус. Многу биографи на Гаус не се согласуваат со неговиот религиозен став. [35] Постои евиденција за разговор помеѓу Рудолф Вагнер и Гаус, каде тие разговараат и за книга на многу светови, од Вилијам Vhevell. Во овој труд, Vhevell ја отфрли можноста дека има живот во други планети, врз основа на теолошки аргументи, но тоа беше ставот со кој Вагнер и Гаус не се согласуваат. Подоцна, Вагнер објаснил дека не верува во Библијата, иако признал дека "оние што биле завидливи" биле оние што лесно можеле да веруваат. [32] [36] Ова подоцна ги натерало да се разговарат за прашањето на религијата, како и во други религиозни забелешки, Гаус изјавил дека е повеќе под влијание на теолози како лутерански министер Пол Герхарт од Мојсеј. [37] Други религиозни влијанија биле и од Вилхелм Браубах, Јохан Питер Сусмилх и Новиот завет. [38] Dunnington ги н разработил натамошните религиозни погледи Гаус "религиозна свест врз основа на незаситна жед за вистината и длабоко чувство за правда во интелектуалните проширувања, како и на материјалните добра. Тој го осмислил духовниот живот во универзумот како огромен систем на права да се влезе во вечната вистина, и од овој извор се здоби со цврста верба дека со смртта не се завршува се. Тој цитирал :. "Светот ќе биде глупост, целатото творештво е апсурдно без бесмртност", [41] и оваа изјава е силно критикувана од атеистот Јуџин. И покрај тоа што не ја посетувал црквата, [43] Гаус силно ја поддржувал верската толеранција, тврдејќи дека "не е оправдано нарушување на други верски убедувања, кои најдоа утеха во тагата земен во неволја." [2] кога неговиот син Јуџин му кажал дека сака да стане христијански мисионер, Гаус тоа го одобри, велејќи дека без оглед на проблемите во религиозните организации, мисионерската работа била "многу чесна" задача. [44]
Личноста на Гаус
Карл Гаус беше пламен перфекционист и достоен работник. Тој никогаш не бил плоден писател, одбивајќи да објавува дело што не се смета за целосна и надвор од каква било критика. Ова беше во согласност со неговото лично мото Паука Сед Матура ("малку, но зрело"). Неговите лични дневници покажуваат дека тој направил неколку важни математички откритија со години или децении пред да се објават неговите современици. Математичкиот историчар Ерик Храм Бел рекол дека ако Гаус навремено ги најавил сите своите откритија, тој ќе напредувал многу поевеќе во математика. [47] Иако тој зеде неколку ученици, познато е дека Гаус не го сакал подучењето. Тој рече дека присуствуваа само на научна средба, која беше во Берлин во 1828. Сепак, неколку од неговите ученици, стана влијателени математичари, меѓу кои и Ричард Дедекинд и Бернхард Риман. По препорака на Гаус, на Фридрих Беселов му било дозволено докторирање во Гетинген во [48] март 1811. Во тоа време, и двајцата се ангажирани во епистоларена преписка. [49] Пред да умре, Софи Жермен му препорачала на Гаус да ја добие својата почесна диплома; која никогаш не ја доби. [51] Гаус обично одбивал да воведе интуиција зад неговите често елегантни докази - тој претпочитал да се појави "надвор од воздух" и да ги избрише сите траги од тоа како ги открил. Гаус ја поддржал монархијата и за разликата од Наполеон, кого го виде како избувнување на револуцијата. Гаус го сумирал своето мислење во врска со потрага по знаење во писмото до Фаркаш Болјаи од 2 септември 1808 година, како што следува: Не е знаење, туку чинот на учење, не е поседување, но чинот да се стигне до таму,  тоа дава најголемо задоволство. Кога разјаснувам и исцрпувам субјект, тогаш пренасочете го од мене, повторно да одам во мракот. Незадоволен човек е толку чуден; ако е завршено, тогаш не е во ред да се смириме во него, туку да започнеме друг. Претпоставувам дека светскиот освојувач мора да се чувствува така што, кога една империја едвај освоена, се протега низ рацете за другите.
= Кариера и постигнувања =
Алгебра
Во својата 1799 докторат во отсуство, нов доказ за теорема дека секој интеграл составен од рационално алгебарски функции од една променлива може да се реши во вистински фактори на прв или втор степен, Гаус ги покажал основните теореми на алгебрата каде се наведува дека секоја не-постојана променлива на- полином со комплексни коефициенти има барем еден комплексен корен. Математичарите,вклучувајќи го и Жан ле Rond д'Алемберт произвеле лажни докази пред него, и Гаус содржи критика на Алембертова работа. Иронично е тоа што според денешните стандарди,  обидот на Гаус е неприфатлив, што се должи на имплицитна употреба на кривата теорема на Јордан. Сепак, потоа се произведени три други докази, за последен пат во 1849 година се генерално ригорозни. Неговите обиди значително го разјаснија концептот на комплексни броеви.
Гаус дал значителен придонес во теоријата на броеви со својата книга "Аритметички дискусии" (Латинска, аритметичка истрага) од 1801 година, која, меѓу другото, го воведе симболот ≡ за набивање и ја употреби во чиста презентација на модуларна аритметика, ги содржи првите два доказа на законот за квадратен реципроцитет, бинарни и кружни квадратни форми, го навеле проблемот со бројот на класата за нив и покажале дека редовно може да се конструира седумнаесеттиот (17-стран многуаголник) со шестар и линијар
Астрономија
Истата година, италијанскиот астроном Џузепе Пиачи ја открил џуџестата планета Церер. Пиачи можел да ја следи Церер повеќе од еден месец, следејќи ја за три степени во ноќното небото. Тогаш таа привремено исчезнала зад сјајот на сонцето, неколку месеци подоцна, кога Церер требала повторно да се појави, Пјачи не можеше да ја лоцираа: математички алатки од времето не беа во можност да го претворат во положба од таква мала количина на податоци и три степени претставуваат помалку од 1% од вкупната орбита. Гаус, кој во тоа време, слушнал за проблемот и одлучил да го реши. По три месеци интензивна работа, тој предвидел дека положбата на Церера ќе биде во декември 1801г речиси една година по неговата прва визија,и тоа испадна да биде со точност до половина степен, кога беше откриена од страна на Франц Ксавер фон Зек на 31 декември во Готската и еден ден подоцна Хајнрих Олберс во Бремен. Метод на Гаус вклучува одредување на конусниот пресек во оваа област во однос на секој фокус (Сонцето) и пресекот на конусот со три дадени линии (линијата на очите од земјата, која и самата се движи на елипса, на планетава), и со оглед на времето кое и е потребно на планетата да ги помине лаковите определени со овие линии (од кои должината на лаковите може да се пресмета со вториот Кеплеров закон). Овој проблем води кон равенството на осмиот степен, од кој е познато едно решение, Земјината орбита. Решението потоа се одделува од останатите шест основи на физичките услови. Во овој труд, Гаус ги користи сеопфатните методи за приближување што ги создал за таа цел. [53] Една таква постапка е брза Фуриева трансформација. Додека овој метод традиционално му се припишува на 1965 година од страна на JV Coolei и JV Tukei хартија, Гаус го развил како тригонометриски метод на интерполација. Неговото дело, Theoria Interpolationis Methodo Tractata, [54] е објавено во книгата на неговите три збирки во дела. Оваа работа му претходи на првата презентација на тема Џозеф Фурие во 1807 година [55] Зек истакнал дека "без интелигентната работа и пресметки на доктор Гаус немаше да најдеме Церер повторно." Додека пакГаус до тој момент беше финансиски поддржан со стипендија од неговиот војвода, војводата се сомневал во безбедноста на овој аранжман, и исто така не верувал  дека математиката е доволно важна за да заслужуваат поддршка. Затоа тој побара астрономско работно место, во 1807 година, тој беше назначен за професор по астрономија и директор на Астрономската опсерваторија во Гетинген, положбата ја задржал до крајот на својот живот.
Откривањето на Церера го доведе Гаус на неговата работа за теоријата на движење на планетоиди нарушен од страна на големите планети, конечно објавено во 1809 година како Теорија на движењето на небесните тела да се движат во конусни пресеци околу сонцето. Во тој процес, тој, аеродинамичен тежок математичар на 18-век на орбитално предвидел дека неговата работа останува камен-темелник на астрономски пресметки. Воведена Гаусовата гравитациска константа, а содржи метод на влијателни третмани на најмали квадрати, постапка се користи во сите науки и ден денец со цел да го намали ефектот на мерење грешки. методот Гаус го покажал претпоставувајќи нормално распределени грешки. Методот е опишан порано од Адриен-Мари Legendre во 1805 година, но Гаус тврди дека тој бил користен од 1794 или 1795. [56] Во историјата на статистиката, оваа разлика се нарекува "приоритет околу откривањето на методот на најмали квадрати." [57]
Неевклидовата геометрија
Гаус, исто така, тврди дека ја открил можноста за неевклидовата геометрија, но тие откритја никогаш не се објавени. Ова откритие беше голема промена на парадигмата во математиката, како што ослободени математичари од погрешното верување дека Евклидови аксиоми се единствениот начин да се направи гееометријата и не контрадикторни. Истражување на овие геометрии доведе до, меѓу другото, теорија на релативитетот на Ајнштајн, која ја опишува универзумот како неевклидовата. Неговиот пријател Фаркаш Волфганг Болјаи со кого Гаус се заколнал на "братство и знамето на вистината", како студент, тој се обидел залудно за многу години за да се докаже паралелно постулат од другите аксиоми на геометрија Евклид. Синот Болијај, Јанос Болија, ја открил неевклидовата геометрија во1829; Неговото дело беше објавено во 1832 година. Валдо Dunnington, биограф на Гаус, според Гаус, Титан Наука која Гаус, всушност, била во целосна сопственост на неевклидовата геометрија долго пред тоа беше објавен од страна на Болјаи, но тој одбил да открие било што од тоа поради страв од контроверзии. [59] [60]
Теорема Егрегиум
Геоодетските истражувања во Хановер, каде побарал Гаус да поминуваат летата патуваајќи на коњи цела деценија, [61] поттикнат бил интересот на Гаус во диференцијалната геометрија и топологија, математика кои се занимаваат со криви и површини. Меѓу другото, тој дојде до идеја на Гаусова крива. Ова доведе во 1828 година до важна теорема,ТЕОРЕМАТА ЕГРЕГИУМ воспоставил важна одлика на концептот на крива. Неформално, теоремата вели дека кривината на површината е целосно определена со мерење на аглите и растојанија на површината. Тоа е, на искривување не зависи од површината за да бидат вградени во 3-димензионален простор, или две-димензионален простор.
Проценката на Гаус
Британскиот математичар Хенри Џон Стивен Смит (1826-1883) ја даде следната оценка на Гаус: Ако, во очекување нафолемиот Њутн,веројатно дека нема математичар на било која возраст или земјата досега кој го надминал Гаус во комбинација на изобилство на плодноста на пронајдокот со апсолутна ригорозноста на демонстрациите, кои Старите Грци можат да  завидуваат. Ова може да изгледа парадоксално, но тоа е веројатно, уште е точно дека напорите по логичено совршенство на формата што ги презел Гаус податотеки отворени за полнење на опскурноста и непотребни тешкотии. Гаус вели дека постојано повторува дека, за краткост, тоа обезбедува синтеза и анализа и го турка неговиот предлог. Ако, од друга страна, ние се свртиме кон мемоарите на Ојлер, постои еден вид на слободен и богат шарм на целата претстава, што зборува за тивкото задоволство што Ојлер мора да земени во секој чекор на неговата работа. Не и најмалку важно Гаус е "тврдење на восхит од математичари, кои, иако целосно навлеге со чувство на простор на науката, тој бара најголемата можна строгост во секој дел, никогаш не поминале низ тешкотии, како да не постои и не го прифатиле предлогот како вистински надвор од границите во кои навистина можеше да биде. [63]
Влијание
Од 1989 до 2001 година, поретретот на Гаус и кривата на нормална распределба се објавени на германските банкноти. Германија, исто така, издала три поштенски марки во чест на Гаус. Првата се појавила во 1955 година, на стогодишнината од неговата смрт, а другите две, бр. 1246 и бр. 1811, во 1977 година, по повод 200-годишнината од неговото раѓање. Во 2005 година, Даниел Келман, во романот „Светот на мерењето“ (Die Welt der Vermessung), ги истражувал животот и работата на Гаус низ призмата на историската фикција. Филмската верзија на оваа книга се појавила во 2012 година.
Во говорот по повод примањето на Нобеловата награда, француско-американската економистка Естер Дифло го навела Гаус како еден од нејзините херои во младоста.
Списокот на почестите на Гаус вклучува голем број настани, градби, институции итн., како:
Бразил на Олимписките игри
Бразил првпат учествува на Олимписките игри во 1920 година, и од тогаш се испраќани спортисти на сите Летни олимписки игри, освен на Олимпијадата во 1928 година. Исто така Бразил е учесник и на Зимските олимписки игри од 1992 година, иако досега ниеден бразилски спортист нема освоено награда на зимските спортови.
Бразилските спортисти освоиле вкупно 108 медаљи, вклучувајќи ги медаљите во одбојка, едрење и џудо. Најголем број медаљи имаат освоено на игрите од 2012 година, 17, а најголем број златни медаљи во 2004 година - 5. Еден бразислки спортист е награден и со медаљата Пјер де Кубертин.
Националниот олимписки комитет во Бразил е Бразилски олимписки комитет, формиран во 1914 година. Во 2009 година, Рио де Жанеиро е избран за град домаќин на Олимписките игри во 2016 година.
Медаљи по спорт
'''Водечки во тој спорт
Медаљи по Младински летни игри
'''Водечки во тој спорт
Медаљи по поединци
Според официјалните податоци на Меѓународниот олимписки комитет. Ова е список на спортисти кои освоиле една или повеќе златни медаљи и три или повеќе медаљи за Бразил.
Волкојанево
Волкојанево или Волкојаново (Λύκοι, Лики, до 1926 г. Βουλκογιάννοβον, Волкојановон ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 65 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 7 км северозападно од градот Воден, на падините на планината Ниџе.
Османлиско време
На крајот на XIX век Волкојанево било чисто македонско село во Воденската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена во Цариград во 1878 г. се вели дека во 1873 г. во Волкојаново (Volcoyanovo) има 36 куќи со вкупно 204 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година в селото живеят 300 жители Македонци. Во овој период селото било под врховенството на Бугарската егзархија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 г. во Волкојанево (Volkoyanovo) има 264 Македонци и работи бугарско училиште.
Потпаѓање под грчка власт
Со Букурашкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава. Во 1924 г. Дел од македонското население се иселува и на негово место се населени Грци бегалци од Турција. Во 1926 г. селото е преименувано во Лики. Во 1928 г. Волкојанево е заведено како село со 228 жители и мешано население. Од овие, 96 жители (23 семејства) биле грчки доселеници-бегалци. Во 1940 г. селото имало 217 жители, што се должи на иселување на некои од дојдените бегалци
Во Граѓанската војна
За време на Втората светска војна селото го окупираат Бугарите и основаат своја општина.
За време на Граѓанската војна, селото било иселено, а многу од неговите македонски жители активно учествувале во НОФ и ДАГ. По војната, дел од раселените семејства се вратиле и селото обило обновено. Во подоцнежниот период, Волкојанево бележи намалување на населението поради иселување на извесни семејства во Воден.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Луковец, во кој спаѓаат и селата Луковец, Почеп и Самар.
Стопанство
Главна стопанска гранка во селото е сточарството, но развиено е и земјоделството, особено одгледувањето на цреши.
NGC 3047A
NGC 3047A — елиптична галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3047A се споменува и како UGC 5323, MCG 0-25-32, CGCG 7-59, double system.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1883 година од страна на Шербурн Весли Бернам, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 18,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3047A е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 11 m/лм2. NGC 3047A има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 54 м 29,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 17' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.