cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кеплер-6
Номенклатура и историја
Кеплер-6 е именуван според мисијата Кеплер, проект на НАСА лансиран во 2009 година кој цели на откривање на земјовидни планети кои минуваат, пред нивната ѕвезда гледано од Земјата. За разлика од ѕвездите како Сонцето или Сириус, Кеплер-6 нема вообичаено име. Откривањето на Кеплер-6b беше објавено на 4 јануари 2010 година при состанокот на Американското астрономско друштво заедно со забележаните планети околу Кеплер-4, Кеплер-5, Кеплер-7 и Кепелр-8. Станува збор за третата планета откриена од страна на вселенското летало Кеплер, односно е дел од првите три планетии потврдени од податоците добиени од самата мисија. Овие три планети биле искористени за тестирање на прецизноста на Кеплеровите мерења.
Забележувањето на Кеплер-6 било потврдено со дополнителни набљудувања користејќи ги телескопите Хоби-Еберли и Смит во Тексас; телескопот Кек 1 на Хаваи; телескопите Хејли и Шејн во јужна Калифорнија; телескопите WIYN, MMT и Тилингаст во Аризона; и Северниот оптички телескоп на Канарските Острови.
Особености
Кепелр-6 е ѕвезда која е приближно 1,209 Msun, или 5/4 од масата на Сонцето. Исто така е поширока од Сонцето, со полупречник од 1,391 Rsun, или 7/5 од оној на Сонцето. Ѕвездата е приближно со старост од 3,8 милијарди години, и има делотворна температура од 5.647 K. За споредба, Сонцето има малку повисока температура од 5.778 K. Кеплер-6 има металичност од [Fe/H] = +0.34, што го прави 2,2 пати пометалична од Сонцето. Во просек, ѕвездите богати со метали тежнеат да имаат планети и планетарни системи.
Ѕвездата, гледана од Земјата, има привидна величина од 13,8. не може да се забележи со човековото око. За споредба, привидната величина на Плутон при најголема сјајност е за малку посјајна, при 13,65.
Планетарен систем
Кеплер-6 има една потврдена вонсончева планета, станува збор за гасовит џин наречен Кеплер-6b. Планетата е приближно со маса од 0,669 MJ, или 2/3 од масата на Јупитер. Исто така е малку подифузна од Јупитер, полупречник од 1,323 RJ. Кеплер-6b орбитира на просечно растојание од 0,0456 ае од матичната ѕвезда, и за период од 3,234 денови прави една орбита. Занесувањето на орбитата на планетата сезема да биде 0, што пак значи дека орбитата е кружна.
Список на државни водачи во 88 година
Ова е список на државни водачи во 8 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Парк Мускау
Парк Мускау (Muskauer Park, службено: Fürst-Pückler-Park Bad Muskau, Park Mużakowski), е најголемата и една од најпознатите англиски градини во Германија и Полска.
Неговата местоположба е во историскиот регион Горна Лужица, каде покрива 3,5 км2 земја во Полска и 2,1 км2 во Германија. Паркот се протега на обата брега на реката Лужичка Ниса, која ја создава границата помеѓу државите. Зоната околу паркот од 17,9 км2 го опфаѓа германскиот град Бад Мускау (Mužakow) на запад и полскиот Ленкњица (Wjeska, порано Lugknitz) на исток. Додека замокот Мускау се наоѓа западно од реката, срцето на паркот е во делумно пошумената областа на источниот брег, наречена Парк на терасите. Во 2003 повторно бил изградена пешачки мост над Ниса за да ги поврзе двата дела.
На 2 јули 2004, УНЕСКО го додал паркот на неговиот список на светско културно и природно наследство, како типичен пример за прекугранична културна соработка помеѓу Полска и Германија. Бил додаден на списокот од два критериума: за пробивање нови основи во смисла на развој на идеалниот предел создаден од човекот и за неговото влијание на развојот на пределна архитектура како дисциплина.
Историја
Тврдината на реката Ниса кај Мускау била првпат спомената во раниот 13 век, под власта на грофот Хајнрих III од Мајсен. Основач на блискиот парк бил Херман фон Пиклер-Мускау (1785-1871), автор на влијателниот Совети за пределното градинарство и сопственик на државното грофовија Мускау од 1811. По долгите студии во Англија, во 1815 во времето кога североисточниот дел на Горна Лужица потпаднал под Прусија, тој го претставил паркот. Како времето поминувало, тој основал меѓународно училиште за пределно управуавње во Бад Мускау и укажал на изградба на голем пределен парк, кој можел да го обиколува градот „на начин кој не е направен претходно“.
Работите вклучени во обновување на барокниот „Стар замок“ - всушност поранешна порта на замокот - и изградбата на готската капела, англиската куќа, неколку мостови и оранжерија дизајнирана од Фридрих Лудвиг Перзиус. Пиклер ги обновил средновековните тврдини како „Нов замок“, центарот на паркот, со мрежа на патеки кои започнувале од него и биле под влијание на идеите на Хамфри Рептон, чиј син Џон Адеј работел во Мускау од 1822 па натаму. Проширувањето продолжило до 1845, кога Пиклер поради неговите огромни долгови бил принуден да го продаде наследството. Следната година бил купен од страна на принцот Фредерик од Холандија, кој го вработил Едуард Пецолд, ученик на Пиклер и познат пределен градинар, да го доврши неговиот проект. По неговата смрт во 1881, бил наследен од неговата ќерка, принцезата Мари, која го продала имотот на благородничкото семејство Фон Арним.
Во текот на Битката за Берлин, двата замока биле срушени, како и сите четири моста над Ниса. Имотот на семејството Арним му бил одземен од Советската воена администрација во Германија и со воведувањето на линијата Одра-Ниса во 1945, паркот бил поделен со државната граница помеѓу Полска и Германија, со две третини на полска страна. Дури во 1960-тите, комунистичките власти полека го прифатиле наследството на принцот Пиклер. Стариот замок бил повторно изграден од администрацијата на Источна Германија во 1965-72, додека Новиот замок и мостовите сè уште се обновуваат.
По револуциите во 1989 германската и полска администрација ги здружија силите за повторен развој на паркот. Со влегувањето на Полска Шенген-зоната во 2007, посетителите можат слободно да ги посетуваат двата дела на паркот, без да поминат низ гранични контроли.
Љао (династија)
Речиси веднаш по нејзиното основање, династијата започнала процес на територијална експанзија. Најпрво биле освоени Шеснаесетте префектури (меѓу кои и денешен Пекинг и дел од Хебеј) што довело до пропаѓање на Доцен Танг (923–936). Во 1004 година, династијата Љао започнала поход против династијата Северен Сонг. По тешки борби и големи жртви меѓу двете царства, двете страни го склучиле Чанјуанскиот договор. Со договорот, династијата Љао го принудила Северна Сонг да ги признае и настапил период од приближно 120 години на мир и стабилност меѓу двете држави. Династијата Љао била прва држава што под своја контрола ја имала цела Манџурија.
Владеењето на династијата се одликува со несогласувањето на царевите од Љао и китанската елита во врска со наследното право. Тоа довело до низа наследни кризи; царевите од Љао го претпочитале хановиот концепт за првородство, а голем дел од останатата китанска елита го поддржувала традиционалниот метод на наследување од страна на најсилниот кандидат. Покрај тоа, усвојувањето на Хановиот и притисокот за реформирање на китанската практика го натерале Абаоџи да формира две паралелни влади. Северната администрација управувала со китанските области според традиционалната китанска практика, а јужната администрација која управувала со области во кои мнозинството немало хитанско потекло, ги усвоила традиционалните практики на народот Хан.
Династијата Љао била уништена во 1125 година од династијата Џин по претходното заробување на царот Тианзуо од Љао. Приврзаниците на Љао, предводени од Јелу Даши (царот Дезонг од Љао), ја основале западната династија на Љао (Кара Китај), која речиси еден век владеела со делови од Средна Азија за потоа да биде освоена од Монголското Царство.
Брдо (Тржич)
Брдо ― мала населба во Општина Тржич во регионот Горењска во Словенија.
Име
Брдо во пишаните извори е споменат како Ек (германски: Ekk) 1420 година и Наварде (Nawarde) во 1498 година.
Давидов гроб
Давидовиот гроб (хебр. קבר דוד המלך) е стара тврдина која се наоѓа на планината Сион околу портата во Стариот дел на Ерусалим. Гробот на царот Давид бил изграден во текот на II век п.н.е., многупати бил рушен и обновуван, непрекинато од страна на Христијаните, Мемелуците, Муслиманите и отоманските освојувачи на градот Ерусалим, сѐ со цел да се открие тајната на првиот храм на царот Соломон.
Пивара Лашко
Пивара Лашко (Pivovarna Laško) ― најголемата пиварница во Словенија. Се наоѓа во Лашко и го носи името на градот. Пиварата била основана во 1825 година од Франц Гејер, пекар на ѓумбир и производител на медовина. По завршувањето на Втората светска војна во 1945 година, Лашко пиварата била петта по големина во Југославија, а до 1991 година била најголема меѓу 28 југословенски пиварници. Изгубила голем дел од југословенскиот пазар во 1991 година, откако Словенија прогласила независност и последователната Десетдневна војна, иако продажбата се вратила во текот на 1990-тите.
Во 2016 година, Лашко и Унион биле формално споени во Пивоварна Лашко Унион д.д. под сопственикот Хајнекен.
Историја на пиварницата во Лашко
Во 1825 година, лекарот и предавач Франц Гејер основал занаетчиска пиварница во поранешната болница Валвасор (прва местоположба - денешен Хотел Савиња), каде што првиот производител на пиво во Лашка веројатно варел камено пиво (Штајнбир), кое инаку било познато во Корушка тринаесет години. Сепак, не е познато дали тој не знаел да направи и технолошки потешкото за правење баварско пиво.
Во 1838 година, пиварницата ја купил Хајнрих Август Улих, кој му дал вистински углед на пивото Лашка. Како сопственик на бањата во Римске Топлице, тој сигурно го послужил своето пиво и на странски гости и поради потеклото од Трст, го носел до Трст, трговско средиште со познавачи на добра храна и пијалоци. Тој исто така се покажал како претприемнички продавач на големо, бидејќи неговото пиво било пиено дури и во Александрија и Калкута.
Следниот сопственик, Антон Лариш, изградил во 1867 година во подножјето на Свети Кристофа и Шмихел (втора местоположба - поранешна Волна) нова пиварница, која во тоа време била најголема во Долна Штаерска. Тој бил познат по тоа што лично го контролирал квалитетот на пивото, па дури и го подобрувал, а го зголемил и капацитетот на пиварницата.
Во 1889 година, пиварницата ја купил Симон Кукец, пивар од Жал, силен словенечки националист. Бидејќи бил добар организатор, финансиер, бизнисмен, а згора на тоа особено бил љубител на иновациите, се смета за најважна личност во историјата на пиварницата Лашка. Воспоставил нов вид пиво и прв пивски бренд - термално пиво, кое и денес живее во својот дериватен облик. Преку многу опити, тој открил дека термалната вода го подобрува вкусот на пивото. Како добар претприемач, тој бил свесен за потребата да се привлечат клиенти со необични иновации. Затоа, почнал да вари термално пиво како светло и темно, а и во двата случаи било појако од обичното пиво.
Брендови
Групацијата Лашко поседува и неколку најпознати стопански друштва за пијалоци во земјата, вклучувајќи:
Групацијата има и некои други подружници, но поседува помалку од 50% од компаниите: Меркатор, Дело, Словита, Јадранска пивовара, РА&ЛА и Фирма Дел.
Пиварата учествува на годишниот летен фестивал Пиво-Цветје во Лашко, еден од најпознатите настани за туристите во земјата.
Наган
Наган M1895 револвер (или само наган) е револвер со калибар 7,62х38 мм; дизајниран и произведен од белгискиот индустријалец Леон Наган за потребите на Руската Империја.
Руски Наган M1895
Прво се произведувала во Лиеж, Белгија; но во 1898г. Русија ги откупила правата за производство, и го преместила производството во Тулскиот Арсенал во Русија, каде набрзо се произведувале 20.000 парчиња годишно.
Технички одлики
Револверите обично имаат мал јаз меѓу цилиндерот и цевката со што се овозможува вртење на цилиндерот. Испуканиот куршумот мора да помине меѓу овој јаз, што негативно влијае врз прецизноста. Низ јазот исто така се исфрлаат топли гасови со висок притисок. Поскапите револвери како Корт и Манурхин се склопуваат рачно, при што јазот се сведува на минимум. Масовно произведените револвери може да имаат јаз и до 0,25 mm.
Историја и употреба
Наган револверот М1895 е користен од Руската Царска Армија, а подоцна, по руската револуција, и од Советскиот Сојуз.
Бил претежно користен и од болшевистичката тајна полиција, Чека, а подоцна и од агенциите ОГПУ и НКВД. Со седум наган револвери комунистичките револуционери го погубиле руското царско семејство и нивните слуги во јули 1918 година.
Наган револвери M1895, модифицикувани во тајни работилници, исто така се користеле од герилците од Виет Конг за време на Виетнамската војна.
Наган револверот во Македонија
За време на илинденското востание, македонските револуционери (комитите, градските терористи и селската полиција) користеле оружје од најразлично производство. Меѓу револверите најценети биле т.н. „Крадачки“ и рускиот „Наган“. Крадачкиот всушност бил Колт, што се среќавал најчесто во Црна Гора a носел втиснат натпис со латински букви "Монте Негро". Наган револверот бил произведен во руската фабрика за оружје во Тула. Моделот од 1895, со кој главно биле вооружени војводите и градските раководители, имал седум патрони, калибар 7,62мм и со почетна брзина на зрното од 272 метри во секунда. Тежел 750 грама. За време на стрелање со ваков револвер, реденицата со патроните (куршумите) ce долепувала до цевката на револверот и им давала поголема пробојност на зрната. И наганот и карадакот на рачката имале метална алка за гајтан, што ce префрлал околу вратот. Рачките им биле од слонова коска и метал или само од метал со уметнички украси.
За популарноста на ова оружје меѓу војводите и комитите сведочи американскиот новинар Алберт Сониксен (Albert Sonnichsen), во неговата книга „Исповед на еден македонски четник“ (Confessions of a Macedonian Bandit), кој што во 1906 година шест месеци престојувал во Македонија.
Припадниците на македонската револуционерна организација заклетва давале пред евангелие и вкрстени кама и револвер, од кои што последниот не ретко бил и наган. Но ова оружје има и темна страна. Имено во 1907 година револуционерот Борис Сарафов бил застралан од страна на Тодор Паница токму со овој револвер.
Гемиџијата Јордан Поп Орданов - Орцето на почетокот од своето проштално писмо го споменува овој револвер: „Сакана единствена Кате,
Наган револверот во македонските народни песни
Во народната песна „Заплакало е Мариово“ посветена на предавството на Ѓорѓи Сугарев, во последната строфа се споменува дека за да не падне жив во рацете на Турците тој се самоубива со наган револвер: Згрмеја пушки, пушки аскерски, крвави,
сета дружина му ја избија.
самиот крвта си ја пролеа,
самиот крвта си ја пролеа, Ѓорѓи Сугарев,
жив на душмани не се предаде. Во истата песна, но во верзијата на Петранка Костадинова, во втората строфа се споменува дека целата дружина на Ѓорѓи Сугарев имала пушки малихерки и наган револвери: -Слушам ве народ, народ поробен,
слушам ви гласој, гласој жалосни.
Сега за скоро јас ќе дојдам, ќе пристигнам,
со триесет одбрани момчиња,
сите со нагант револвери.“ Смртта на Ѓорѓи Сугарев, кој си го одзема животот со наган револвер е опеано и во „Песна за Ѓорѓи Сугаре“.
Во песната пак „Гоце ми отиде во Солуна града“, во која се пее за Гоце Делчев и како тој си ја жртува својата младост за слободата на Македонија, наган револверот е спомнат во последната строфа од песната: Мојот стари татко небричен оди, мене живо жали за мојата младост,
моите браќа нагани си стегат,
в планина ќе одат, борба да водат,
борба да водат за Македонија,
за Македонија да ја ослободат.
Сулејман Рушити
Сулејман Рушити (роден на година во Чајле, ) — македонски режисер и политичар.
Животопис
Рушити бил основач и директор на театарот Алтернативе, Скопје во периодот од 1998-2002 година. Во 2002 година бил еден од основачите на културниот магазин Алтернатива, а во текот на 2002-2003 година бил член на одборот на „Про хелветиа“. Посетувал повеќе обуки од областа на управување на институциите од културата во странски образовни институции. Рушити зборува англиски, германски, српски и италијански јазик.
Литиум карбонат
Литиум карбонат — неорганско соединение, литиумова сол на јаглеродна киселина со формула. Оваа бела сол е широко користена за обработка на метални оксиди. Тој е на списокот на есенцијални лекови на Светската здравствена организација поради неговата ефикасност во третманот на нарушувања на расположението како што е биполарното растројство.
Употреба
Литиум карбонат е важна индустриска хемикалија. Неговата главна употреба е како претходник на соединенијата што се користат во литиум-јонските батерии.
Литиум карбонатот е вообичаена состојка и во керамичката глазура со мал оган. Со силициум диоксид и други материјали се формираат ниско-топливи текови. Неговите алкални својства се погодни за промена на состојбата на боите на металниот оксид во глазурата, особено црвениот железен оксид. Цементот се стврднува побрзо кога се подготвува со литиум карбонат и е корисен за лепила за плочки. Кога се додава во алуминиум трифлуорид, тој формира LiF кој дава супериорен електролит за преработка на алуминиум.
Батерии за полнење
Соединенијата добиени од литиум карбонат се клучни за литиум-јонските батерии. Литиум карбонат може да се претвори во литиум хидроксид како посредник. Во пракса, две компоненти на батеријата се направени со соединенија на литиум: катодата и електролитот.
Електролитот е раствор на литиум хексафлуорофосфат, додека катодата користи една од неколкуте литиирани структури, од кои најпопуларни се литиум кобалт оксид и литиум железо фосфат.
Медицинска употреба
Во 1843 година, литиум карбонат се користел за лекување на камења во мочниот меур. Во 1859 година, некои лекари препорачале терапија со соли на литиум за голем број заболувања, вклучувајќи гихт, уринарни калкули, ревматизам, манија, депресија и главоболка.
Во 1948 година, Џон Кејд ги открил антиманичните ефекти на литиумските јони. Ова откритие довело до употреба на литиум карбонат како психијатриски лек за лекување на манија, покачена фаза на биполарно растројство. Литиум карбонат на рецепт од аптека е погоден за употреба како лек кај луѓето, но индустрискиот литиум карбонат не е затоа што може да содржи небезбедни нивоа на токсични тешки метали или други токсанти. По ингестијата, литиум карбонатот се дисоцира на фармаколошки активни јони на литиум (Li+) и (нетерапевтски) карбонат, со 300 mg литиум карбонат кој содржи приближно 8 mEq (8 mmol) литиум јон. Според Управата за храна и лекови (ФДА), 300–600 mg литиум карбонат земен два до три пати на ден е типичен за одржување на биполарно I нарушување кај возрасни, каде точната дадена доза варира во зависност од факторите како што се серумските концентрации на литиум кај пациентот, кои мора внимателно да се следат од страна на лекар за избегнувањетоксичност на литиум и потенцијално оштетување на бубрезите (или дури и бубрежна инсуфициенција) од нефроген дијабетес инсипидус индуциран од литиум. Дехидрацијата и одредени лекови, вклучително и НСАИЛ, како што е ибупрофен, може да ги зголемат серумските концентрации на литиум до небезбедни нивоа, додека други лекови, како што е кофеинот, може да ги намалат концентрациите. За разлика од елементарните јони натриум, калиум и калциум, не постои познат клеточен механизам специјално посветен на регулирање на внатреклеточниот литиум. Литиумот може да влезе во клетките преку епителните натриумови канали. Литиумските јони се мешаат во процесите на распространување на јоните (видете „натриумова пумпа“) кои ги пренесуваат и засилуваат пораките што се носат до клетките на мозокот. Манијата е поврзана со неправилно зголемување на активноста на белковина киназа C (PKC) во мозокот. Литиум карбонат и натриум валпроат, друг лек кој традиционално се користи за лекување на нарушувањето, делуваат во мозокот со инхибирање на активноста на PKC и помагаат да се произведуваат други соединенија кои исто така го инхибираат PKC. Својствата на литиум карбонат за контрола на расположението не се целосно разбрани.
Здравствени ризици
Земањето соли на литиум има ризици и несакани ефекти. Познато е дека продолжената употреба на литиум за лекување на ментални нарушувања доведува до стекнат нефроген дијабетес инсипидус. Интоксикацијата со литиум може да влијае на централниот нервен систем и бубрежниот систем и може да биде смртоносна. Во текот на подолг период, литиумот може да се акумулира во главните клетки на собирниот канал и да интерферира со антидиуретичен хормон (ADH), кој ја регулира водопропустливоста на главните клетки во собирната тубула. Медуларниот интерстициум на системот на собирниот канал природно има висока концентрација на натриум и се обидува да ја одржи. Не постои познат механизам за клетките да ги разликуваат јоните на литиум од натриумовите јони, така што може да дојде до оштетување на бубрежните нефрони ако концентрациите на литиум станат превисоки како резултат на дехидрација, хипонатремија, диета со невообичаено ниска натриум или одредени лекови.
Црвена пиротехничка боја
Литиум карбонат се користи за давање црвена боја на огнометот.
Својства и реакции
За разлика од натриум карбонатот, кој формира најмалку три хидрати, литиум карбонатот постои само во безводна форма. Неговата растворливост во вода е мала во однос на другите соли на литиум. Изолацијата на литиумот од водените екстракти од литиумските руди ја капитализира оваа слаба растворливост. Неговата очигледна растворливост се зголемува 10 пати под благ притисок на јаглерод диоксид; овој ефект се должи на формирањето на метастабилен бикарбонат, кој е порастворлив:
Екстракција на литиум карбонат при високи притисоци на и неговото врнење при депресирање е основата на Квебековиот процес.
Литиум карбонат, исто така, може да се прочисти со искористување на неговата намалена растворливост во топла вода. Така, загревањето на заситен воден раствор предизвикува кристализација на.
Литиум карбонат и други карбонати од групата 1 не се декарбоксилираат лесно. се распаѓа на температури околу 1300 °C.
Производство
Литиумот се екстрахира од првенствено два извора: сподумен во депозитите на пегматит и соли на литиум во подземни базени со саламура. Во 2020 година биле произведени околу 82.000 тони, што покажува значителен и постојан раст.
Од подземните резервоари за саламура
Во Салар де Атакама во пустината Атакама во северно Чиле, литиум карбонат и хидроксид се произведуваат од саламура.
Процесот пумпа саламура богат со литиум од под земја во плитки места при испарување. Саламурата содржи многу различни растворени јони, а како што се зголемува нивната концентрација, солите се таложат од растворот и тоне. Преостанатата супернатантна течност се користи за следниот чекор. Редоследот на тавите може да варира во зависност од концентрацијата на јони во одреден извор на саламура.
Во првата тава, халитот (натриум хлорид или обична сол) се кристализира. Ова има мала економска вредност. Супернатантот, со постојано зголемена концентрација на растворени цврсти материи, се пренесува сукцесивно во садот за силвинит (натриум калиум хлорид), садот со карналит (калиум магнезиум хлорид) и на крајот тава дизајнирана да ја максимизира концентрацијата на литиум хлорид. Процесот трае околу 15 месеци. Концентратот (30-35% раствор на литиум хлорид) се транспортира до Салар дел Кармен. Таму, борот и магнезиумот се отстрануваат (обично резидуалниот бор се отстранува со екстракција со растворувач и/или јонска размена и магнезиум со подигање на pH над 10 со натриум хидроксид ) потоа во последниот чекор, со додавање на натриум карбонат, саканиот литиум карбонат се таложи, се одвојува и се обработува.
Некои од нуспроизводите од процесот на испарување може да имаат и економска вредност.
Има значително внимание на употребата на вода во овој регион сиромашен со вода. SQM нарачала анализа на животниот циклус (LCA) која заклучила дека потрошувачката на вода за литиум хидроксид и карбонат на SQM е значително помала од просечната потрошувачка по производство од главниот процес базиран на руда, користејќи сподумен. Поопшт LCA го сугерира спротивното за екстракција од резервоари.
Поголемиот дел од производството базирано на саламура е во „литиумскиот триаголник“ во Јужна Америка.
Од „геотермална“ саламура
Потенцијален извор на литиум се исцедокот од геотермалните бунари, пренесени на површината. На терен е докажано обновување на литиум; литиумот се одвојува со едноставно таложење и филтрација. Процесот и трошоците за животната средина се првенствено оние на бунарот што веќе работи; нето влијанијата врз животната средина може да бидат позитивни.
Саламурата на проектот United Downs Deep Geothermal Power во близина на Redruth тврди дека корнски литиум е вредна поради неговата висока концентрација на литиум (220 mg/L) со низок магнезиум (<5 mg/L) и вкупна содржина на растворени цврсти материи од <29g/L, и брзина на проток од 40-60l/s.
Од руда
α-сподуменот се пече на 1100 °C за 1 час за да се добие β-сподумен, а потоа се пече на 250 °C 10 минути со сулфурна киселина.
Во последниве години рударските компании започнаа со истражување на проекти за литиум низ Северна Америка, Јужна Америка и Австралија за да ги идентификуваат економските депозити кои потенцијално можат да донесат нови залихи на литиум карбонат на интернет за да ја задоволат растечката побарувачка за производот.
Од глина
Во 2020 година, Tesla Motors објавила револуционерен процес за екстракција на литиум од глина во Невада користејќи само сол и без киселина. Ова било дочекано со скептицизам.
Од батерии на крај на работниот век
Неколку мали компании рециклираат потрошени батерии, фокусирајќи се на враќање на бакар и кобалт. Некои го обновуваат и литиумот.
Друго
Електродијализата е предложена за екстракција на литиум од морската вода, но таа не е комерцијално остварлива.
Природна појава
Природниот литиум карбонат е познат како забујелит. Овој минерал е поврзан со наслаги на некои солени езера и некои пегматити.
Олимписки спортови
Олимписки спортови се спортови кои се дел од Летните и Зимските олимписки игри. На Летните олимписки игри 2012 биле вклучени 26 спортови, а два дополнителни спортови ќе бидат додадени за Летните олимписки игри 2016. Зимските олимписки игри 2014 вклучувале седум спортови. Бројот и видот на дисциплините може да се менува незначително од една на друга олимпијада. Секој олимписки спорт е претставен од меѓународно раководно тело, наречено меѓународна федерација. Меѓународниот олимписки комитет (МОК) воспоставува хиерархија на спортови и дисциплини. Според оваа хиерархија, олимписките спортови можат да бидат поделени на повеќе спортови, кои често се сметаат за различни спортови. Таков пример се пливањето и ватерполото (кои се подспортови на водените спортови, претставени од ФИНА), или уметничкото лизгање и брзото лизгање (подспортови на лизгање, претставени од меѓународната лизгачка организација). Од своја страна, овие спортови можат да се поделат во различни дисциплини, за кои всушност се доделуваат медали. За еден спорт да биде вклучен во официјалната олимписка програма, тој треба широко да се применува во светот и да биде управуван од соодветна спортска федерација.
Дефиниција за олимписки спорт
Терминот "спорт" во олимписката терминологија се однесува на сите дисциплини кои се управувани од страна на една меѓународна спортска федерација, дефиниција која се разликува од вообичаеното значење на зборот спорт. Еден спорт, по олимписката дефиниција, може да биде поделен на повеќе спортови, кои се сметаат за различни спортови во заедничкиот јазик.
На пример: водените спортови се летен олимписки спорт кои вклучува шест подспортови: пливање, синхронизирано пливање, скокови во вода, ватерполо, далечинско пливање и високи скокови во вода (последниот не е олимписки спорт) и сите овие спортови се ракоодени од страна на ФИНА. Лизгањето е Зимски олимписки спорт раководен од меѓународната лизгачка организација и вклучува четири подспорта: уметничко лизгање, брзо лизгање (на традиционална долга патека), брзо лизгање на кратки патеки и синхронизирано лизгање (последниот не е олимписки спорт). Спорт со најголем број на подспортови е скијањето, со шест и тоа: алпско скијање, скијачко трчање, скијачки скокови, нордиска комбинација, скијање на даска и слободно скијање.
Дисциплина, по дефинија на МОК, е натпреварување кое води кон доделување на медали. Според тоа, водените спортови вклучуваат 46 олимписки дисциплини, од кои 32 се во пливањето, осум во скокови во вода, и по две во синхронизираното пливање, ватерполото и далечинското пливање.
Промени во олимписките спортови
Списокот на олимписки спортови значително се променил во текот на историјата на Олимписките игри, и постепено се зголемил до почетокот на раните 2000-тите години, кога МОК одлучил да го ограничи бројот на спортови на 28 на Летните олимписки игри.
Единствени спортови кои никогаш не биле исклучени од програмата се: атлетика, пливање, велосипедизам, мечување, и гимнастика (спортската гимнастика била дел на сите изданија).
Единствени спортови кои никогаш не биле исклучени од програмата се: скијање (единствено нордиско скијање), лизгање (уметничко лизгање и брзо лизгање) и хокеј на мраз. Уметничкото лизгање и хокејот на мраз биле вклучени на Летните олимписки игри пред да се воведат Зимските олимписки игри во 1924 година.
Во поголемиот дел од 20. век, показни спортови биле вклучени во многу изданија на Олимписките игри, обично за промоција на локален спорт од страна на градот домаќин или за да се измери интерсот и поддршката за спортот. Натпреварите и церемониите во овие спортови биле исти како со официјалните олимписки спортови, но доделените медали не се броеле во официјалниот извештај. Некои показни спортови, како бејзболот и карлинот, биле подоцна додадени на официјалната олимписка програма. Ова се променило кога Меѓународниот олимписки комитет во 1989 година одлучил да ги отстрани показните спортови од игрите по 1992 година. Исклучок бил направен во 2008 година, кога Пекиншкиот организационен комитет добил дозвола да организира турнир во вушу.
За еден спорт да биде вклучен во официјалната олимписка програма, тој треба широко да се применува во светот. Условите за зимските спортови се пониски отколку летните спортови поради тоа што на Зимските олимписки игри учествуваат помалку земји. МОК исто така има пониски услови за вклучување на спортови за жени поради истата причина. Жените сè уште се спречени да учествуваат во некои спортови; но од друга страна, постојат и спортови само за жени како ритмичката гимнастика и синхронизираното пливање.
Претходните изданија на Олимписките игри вклучувале спортови кои повеќе не се дел од официјалната олимписка програма, како поло и влечење јаже. Во раните години на модерните Олимписки игри, организаторите биле во можност да одлучат кои спортови ќе бидат вклучени во програмата, сè додека МОК не ја преземал контролата на програмата во 1924 година. Како резултат на тоа, многу спортови биле дел од програмата за краток временски период пред 1924 година. Овие спортови биле подоцна отстранети или поради недостаток на интерес или поради непостоење на соодветно раководно тело. Некои прекинати спортови, како стреличарство и тенис, биле повторно додадени на олимписката програма (во 1972 и 1988 редоследно). Карлингот, кој бил официјален спорт во 1924 година, а потоа отстранет, бил повторно воведен како олимписки спорт во 1998 година.
Моментални и прекинати спортови
Водени спортови – Кану/Кајак – Велосипедизам – Гимнастика – Одбојка – Коњички спорт – Борење
(•) означува спорт кој бил показен.
Зимски олимписки игри
Пред 1924 година, кога првите Зимски олимписки игри биле одржани, спортови одржани на мраз, како уметничко лизгање и хокеј на мраз, се одржувале на Летните олимписки игри. Овие два спортови дебитирале на игрите во 1908 и 1920 редоследно, но биле трајно внесени на програмата на Зимските олимписки игри од првото издание.
За еден спорт да може да биде внесен на официјалната програма на Зимските олимписки игри, тој треба да биде применуван во 25 земји и на три континенти.
Моментални спортови
Три од спортовите се состојат од подспортови. Подспортовите се групирани во иста боја:
Лизгање – Скијање – Санкање
1 Како воена патрола.
(•) означува спорт кој бил показен.
Jmol
Jmol — компјутерски софтвер за молекуларно моделирање на хемиските структури во 3-димензии. Jmol дава 3D претстава на молекула и може да се користи како образовна програма, или пак како истражувачка програма на пр., во хемијата и биохемијата. Напишана е во програмскиот Јава, па може да работи на оперативниот систем Виндоус, Мекинтош, Линукс и Уникс, доколку на истите и инсталиран пакетот Јава. Станува збор за слободен софтвер објавен под лиценцата GNU Lesser General Public License (LGPL) верзија 2.0. Постојат самостојна апликација и развоен софтверски пакет, кои можат да бидат надоградени со други Јава апликации, како што се Биоклипс и Таверна.
Позната одлика на програмот е што може да биде вграден во мрежни странициза да ги прикаже молекулите на најразлични начини. На пример, молекулите може да се претставуваат како моделите топче и стап, просторен модел, јамчест дијаграмитн. Jmol поддржува широк спектар на хемиски податочни формати, вклучувајќи Protein Data Bank (pdb), Crystallographic Information File (cif), MDL Molfile (mol), и Chemical Markup Language (CML). Постои исто така и самостојна верзија JavaScript во (HTML5), JSmol, која може да се користи на компјутери без Јава.
Програмата Jmol, меѓу другите можности, нуди алтернатива на приклучокот Chime, кој повеќе активно не се развива. Иако Jmol има многу особенсоти кои му недостасуваат на Chime, не ги содржи сите способности на, особено, модот Sculpt. Chime побарува приклучна инсталација и Интернет Експлорер 6.0 или Фајерфокс 2.0 на Микрософт Виндоус, или Нетскејп Кумуникатор 4.8 на Мекинтош 9. Jmol побарува инсталација на Јава и може да се користи на бројни оперативни системи. На пример, Jmol е целосно функционален на Фајрфокс, Интернет Експлорер, Опера, Гугл Хром и Сафари.
Црква „Св. Недела“ - Калуѓерец
Свети Никола — помала селска црква во поречкото село Калуѓерец.
Црквата е сместена покрај регионалниот пат кој води до поранешното општинско средиште Самоков.
Afro-Cuban All Stars
Afro-Cuban All-Stars (Афро-Кјубан Ол Старс) е кубанска музичка група под водство на Хуан де Маркос Гонзалез (некогашен тресист за Sierra Maestra). Нивната музика е мешавина од сите стилови на кубанската музика, во кои спаѓаат и болеро, чачача, салса, сон монтуно, тимба, гвахира, данзон, румба и абакуа. Групата особено се прочула на меѓународната сцена со нивниот албум од 1997 наслофвен како A Toda Cuba Le Gusta, кој бил снимен на снимањата на Buena Vista Social Club. Негови членови биле Рубен Гонзалез, Ибрахим Ферер, Раул Планас, Пио Лејва, Мануел „Пунтилита“ Ликеа, Јанко Пизако и од скоо Каридад Иерезуело и Педро Калво.
Santa Esmeralda
Santa Esmeralda ― француско-американска диско група основана во 1970-тите. Најголем успех групата постигнала со преработка на хит-песните од 1960-тите „Don't Let Me Be Misunderstood“ и „House of the Rising Sun“. Прв пејач на Santa Esmeralda бил Лирој Гомез (1977-1978) и пејачот Џими Гоингс од крајот на 1978 до 1983 година. Гомез повторно се приклучил на групата во 1990-тите.
Групата ја основале француските продуценти Николас Скорски и Жан Мануел де Скарано во 1977 година. Тие биле музички продуценти и основале своја издавачка куќа за пејачи да ги снимаат нивните композиции. По средбата со пејачот Лрој Гомез во Париз, тие го повикале да го сними првиот албум на групата, „Don't Let Me Be Misunderstood“. По ненадејниот успех во Европа, Casablanca Records започнала со светска дистрибуција.
По првиот албум на групата, пејачот Џими Гоингс го заменил Лирој Гомез. Кон крајот на 1977 година, Santa Esmeralda имала уште еден топ 20 диско хит, денс верзијата на друга песна од The Animals, „The House of the Rising Sun“. Во 1978 година тие ја снимиле песната „Sevilla Nights“ за саундтракот на Фала Богу, петок е.
Santa Esmeralda (во главната улога Лерој Гомез) сè уште имаат турнеи по цел свет (EEG - Europolis Entertainment Group).
NGC 123
NGC 123 — ѕвезда во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1880 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 123 е од видот *. Видливиот сјај со голо око изнесува m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m.
Други поделби
Проучување на NGC 123 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4665. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 591.
Чегар
Денешниот споменик во форма на кула е симбол на утврдувањето на војниците - и е подигнат по повод педесетгодишнината од ослободувањето на Ниш од Турците, на 1 јуни 1927 година. Во 1938 година во полукружната ниша на споменикот била поставена бронзена биста на Стеван Синѓелиќ.
Надворешни врски
43.36556°N, 21.94833°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.36556°N, 21.94833°W
Милан Станковиќ
Милан Станковиќ (српски: Милан Станковић, 9 септември 1987 во Белград) е српски поп-фолк пејач.
NGC 6522
NGC 6522 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Милан Станковиќ
Животопис
Станковиќ својата кариера ја започна со учеството во музичкото шоу „Ѕвездите на Гранд“ („Звезде Гранда“), каде тој станал фаворит. СМС гласовите го сместиле на првото место 12 пати од 14 емитувани натпреварувачки вечери. Тој влегол во супер-финалето и го привлекол вниманието на пошироката јавност. Во истата година, неговиот сингл излегол во компилацискиот диск „Звезде Гранда“ (со тираж од 100,000 примероци). Тој станал многу популарен на територијата на целиот просотор на поранешната Југославија, тој исто така остварил голем успех во доста европски земји.
NGC 6522
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6522 се споменува и како GCL 82, ESO 456-SC43.
Милан Станковиќ
Албум „Соло“
Во мај 2009 година излегол неговиот прв албум „Соло“ (50,000 примероци). На овој диск се појавиле сите негови песни, од кои најмногу се издвоиле песните: „Соло“ и „Фејс“. Песната „Фејс“ добила и видео запис. Албумот бил издаден за Гранд Продукција.
Евровизија 2010
Тој исто така учествувал во емисијата „Три па еден за Осло“ („Три па један за Осло“), српскиот нациoнален избор за претставник на изборот за песна на Евровизија 2010 во Осло. Тој победил на изборот и истата година ја претставил Србија на Евровизија со песната „Ова е Балкан“ („Ово је Балкан“). Милан влегол во финалето и на крајот завршил на 13-то место.
Кариера
По враќањето од Евровизија, тој влегол во конфликт со неговата продукциска куќа и со директорот на продукцијата, Саша Поповиќ. По скоро една година во јуни 2011 година, Милан го издал својот сингл „Перје“, за која и самиот се јавува како композитор. Во октомври 2011 Милан го решил проблемот со Гранд Продукција и го раскинал договорот. Со раскинувањето на договорот Милан започнал со европска турнеја. Својата прва турнеја ја започнал во Швајцарија.
NGC 6522
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6522 е од видот VI. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,9 m. NGC 6522 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 3 м 34,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 2' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6522 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 377; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7391. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 91.
Валандовска афера од 1915 година
Валандовската афера, позната како Валандовска акција или Валандовско-удовска акција, била вооружен напад на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација (ВМОРО),извршен на 20 март 1915 година против српски сили на три пункта во југоисточниот дел на Вардарска Македонија. Акцијата е една од најголемите борби во историјата на ВМРО.
Контекст
Со почетокот на Првата светска војна во 1914 година, Бугарија се обидувала да задржи неутрална позиција во односите помеѓу двете спротивставени блокови: Антантата и Централните сили. Ваквата наводна неутралност се должела на фактот што Бугарија преговарала во исто време и со двете страни и во рамките на тие преговори се обидувала да добие што поголеми територијални отстапки. Бугарските територијални барања најмногу се однесувале за територијата на Македонија. Во тие преговори Бугарија се решила да ја заземе страната на Централните сили, кои и ја ветиле целата територија на Македонија по завршувањето на војната.
Од тој момент започнале подготовките за вклучување на Бугарија во војната. Врховната воена команда на земјите на Централните сили по многу нешта ја сметале улогата на Бугарија за клучна во развојот на понатамошните воени операции. Тоа се должело на плановите според кои Бугарија со заземањето на Македонија и важната геостратегиска Вардарска долина би ја пресекла отстапницата на српската војска на југ, која една година била во војна и веќе го започнала своето повлекување под силниот притисок на австроунгарската војска. Подготовките на Бугарија за влегување во војна биле во насока на тоа во Македонија да се создадат услови кои би испровоцирале нејзино вклучување во истата заради наводната заштита на населението, кое тие го сметале за бугарско.
Во таа насока Бугарија сакала да ги исползува на своја страна разните македонски организации, пред сè ВМРО, заради исполнување на нејзините намери. За да започнат вооружените провокации на територијата на Србија, преку бугарската влада на Радославов од страна на Австроунгарија биле дадена парична сума од околу 25 милиони златни круни, кои за таа цел биле наменети на користење на ВМРО на Тодор Александров. Благодарение на тие финансиски средства, но и на паролата за автономна Македонија, како и антисрпското расположение кај раководството и четниците на ВМРО, започнале интензивни подготовки за навлегување на комитските чети на територијата на Македонија под српска власт и изведувањето на терористички и атентаторски акции. По целата должина на српско-бугарската граница во делот кон Вардарска Македонија од страна на ВМРО биле возобновени старите канали за снабдување со оружје и обновени пограничните пунктови преку кои требало да се извршат нападите. Раководството на ВМРО за таа цел се поврзало и со турски и албански комитети, кои се приклучиле со свои вооружени чети во заедничките напади против Србија. Тие вооружени напади се одвивале на тој начин што четите на ВМРО и турските чети навлегувале во Источна Македонија, додека албанските чети се судирале со српските вооружени формации во Западна Македонија.
Замисла и цел
Како геостратегиски најважно подрачје за изведување на вооружените акции, било оценето дека бил просторот во близината на Валандово, кое се наоѓало најблиску до тогашната српско-бугарска граница. Комбинираниот напад на четите на ВМРО и турските чети, потпомогнати од специјалисти за експлозив и пиротехника од Австроунгарија бил извршен токму во овој дел на Македонија на 20 март (стар стил) 1915 година.
Првичната цел на нападот била да се изврши уништување на мостот преку кој поминувала железничката линија на реката Вардар кај станицата Удово за да се прекине снабдувањето на српската војска на линијата Солун-Скопје, да се нанесе удар врз српското присуство во Бојмија и да се принуди Србија на поголеми отстапки при решавање на македонското прашање.
На чело на комитските чети на ВМРО се наоѓале војводите: Ване Стојанов, Петар Чаулев, Љубомир Весов, Панајот Карамфилов, Тодор Петров, Никола Лефтеров, Туше Скачков, Христо Делчев и други, а според овие податоци, нивниот број за време на нападот кај Валандово и Удово изнесувал околу 400 души четници и 600 души селска милиција или вкупно околу 1.507 души, кон нив се приклучила и една турска чета, на чело со Хусеин Хаки бег.