cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конија
Клима
Летните температури се во просек до 30 °C. Највисоката температура која била измерена во Конија била 40,6 °C на 30 јули 2000 година. Зимските температури се во просек -4,2 °C. Најниската температура која била измерена во Конија била -26,5 °C на 6 февруари 1972 година.
Образование
Градот Конија е домаќин на центарот за обука на НАТО сојузниците и на воздухопловни сили. Во градот има повеќе од 100.000 студенти. Универзитетот Селчук имал најголем број на студенти, 76.080, од ​​било кој државен универзитет во Турција во текот на академската 2008-09 година. Универзитетот бил основан во 1975 година додека универзитетот Неџметин Ербакан бил основан во 2010 година.
Во градот постојат и неколку приватни академии како универзитетот КТО Каратај и универзитетот Мевлана. .
Економија
Градот е рангиран помеѓу т.н. Анадолски Тигри во највисоко ниво. Постојат голем број на индустриски капацитети во градот и околината In 2012 Konya's exports reached 130 countries. . Во 2012 година извозот од градот достигнал во 130 земји. Во градот седиште има компанијата Комбасан Холдинг.
Земјоделството е едно од водечките гранки во регионот за развој на економијата, но во градот постојат и компании за автомобилската индустрија, машинско производство, хемиска и градежна индустрија, текстил, кожа итн.
Сообраќај
Во градот се наоѓа автобуската станица која врши превоз на своите патници до голем број на одредишта, вклучувајќи ги градовите Истанбул, Анкара и Измир. Во градот има изградено и поставено трамвајска мрежна линија, и се користи моделот Шкода 28 Т. Градот Конија исто така има и железничка станица која е поврзана со Анкара, Ескишехир и Истанбул. Постојат два аеродроми во Конија, државен аеродром и воена воздухопловна база која исто така се користи од страна на НАТО. Во 2006 година, аеродромот опслужил 262.561 патници.
Култура
Во градот се наоѓа гробот на Руми (Мевлана). Во 1273 година неговите следбеници во Конија го основале Мевланскиот ред. Градот има репутација на еден од поголемите конзервативни верски центри во Турција. Градот некогаш бил познат како „тврдина на исламот“ и неговите жители сè уште се релативно повеќе побожни од оние од другите градови.
Во градот се произведувале теписи кои се извезувале во Европа за време на ренесансата.
Турски народна песна е наречена „Konyalım“, се однесува на некоја личност од Конија.
Ламбичица (Десово)
Ламбичица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Десово. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на околу 2 км североисточно од селото, покрај патот за селото Дервен, каде по површината се забележуваат фрагменти од керамички садови и орудија од камен и кремен.
Лора Гардин Фрејзер
Лаура Гардин Фрејзер (14 септември 1889 - 13 август 1966 година) била американска вајарка и сопруга на вајарот Џејмс Ерл Фрејзер.
Лаура Гардин студирала под Фрејзер во Уметничката студентска лига на Њујорк од 1910 до 1912 година. Сама или со нејзиниот сопруг, таа дизајнираше голем број американски монети, особено половина долар Стогодишнината на Алабама од 1921 година, половина долар Грант Меморијал од 1922 година, половина долар Стогодишнината од Форт Ванкувер од 1925 година и половина долар Спомен на патеката Орегон од 1926 година.
Во 1931 година таа беше победничка на натпреварот за дизајнирање на нов кварт со Џорџ Вашингтон на аверсот. Нејзиниот победнички дизајн беше игнориран од тогашниот министер за финансии, Ендрју Мелон, кој избра дизајн од Џон Фланаган. Дизајнот на Фрејзер беше измислен како комеморативно златно парче од пет долари во 1999 година. Од 2022 до 2025 година, дизајнот ќе се користи за серијата американски квартови за жени што ги слави истакнатите Американки. Во 1924 година, таа беше избрана во Националната академија за дизајн како придружна членка и стана редовен академик во 1931 година.
Лора Гардин Фрејзер е погребана до нејзиниот сопруг на гробиштата Вилобрук во Вестпорт, Конектикат.
Личен живот
Лора Гардин е родена на 14 септември 1889 година, ќерка на Џон Емил и Алис Тилтон Гардин, нејзината мајка и самата била добро позната уметница, во Мортон Парк, предградие во времето на Чикаго. Основното образование го добила во училиштата во Мортон Парк. Лора посетуваше училиште во Рај, Њујорк, потоа Ведли и училиштето Хорас Ман во Њујорк Сити. Таа дипломирала на второто во класата во 1907 година. На рана возраст покажала способност за моделирање фигури и работа на глина, талент што го развила под водство на нејзината мајка.
По завршувањето на средното училиште, Лаура накратко студирала на Универзитетот Колумбија, а потоа се запишала на работа во Уметничката студентска лига. За време на нејзините години во Лигата, таа се запознала и студирала под Џејмс Ерл Фрејзер, за кого подоцна се омажила.
Кариера
Иако е призната главно за нејзините медалински придонеси, Лаура добила извонредни провизии за скулптура со херојска големина. Од нив, најзначајна беше нејзината победа на натпреварот за двојна јавачка статуа на генералите Роберт Е. Ли и Стоунвол Џексон во Балтимор. Натпреварот се одржа во 1936 година и шест еминентни американски вајари, Ли Лори, Пол Меншип, Едвард Макартан, Ханс Шулер, Фредерик Вилијам Сиверс и Лора Фрејзер беа поканети да поднесат дизајни. Фрејзер беше единствената жена вајар поканета да учествува на натпреварот. Нејзината работа била и дел од уметничките натпревари на Летните олимписки игри 1928 и Летните олимписки игри 1932.
Во јануари 2016 година, работната група која ги разгледува спомениците на Конфедерацијата во Балтимор препорача споменикот на Џексон и Ли, заедно со статуата на главниот судија на Врховниот суд, Роџер Б. Тени, да се отстранат. Комесарите препорачаа скулптурата на Џексон и Ли да биде понудена на американската Парк служба за инсталација во Ченселорсвил, Вирџинија. Двајцата генерали на Конфедерацијата последен пат се сретнале лично непосредно пред битката кај Канцелорсвил во 1863 година. Скулптурата беше отстранета во раните утрински часови на 16 август 2017 година од страна на градот Балтимор, како реакција на немирите во Шарлотсвил, Вирџинија неколку дена претходно. Иднината на оваа скулптура е неодлучна бидејќи градот се обидува да најде нов дом за неа.
Петел (Фабержеово јајце)
Петел (Фабержеово јајце),  (првично Кукавица часовник јајце) било направено од Питер Карл Фаберже во неговиот сет на јајца на Империал Фаберже. Јајцето било дадено во 1900 година од царот Николај II на царицата Марија Фјодоровна како подарок. Јајцето има механизам на врвот на задниот дел што му овозможува на птицата да излезе и да се движи. Јајцето е дел од колекцијата на Виктор Векселберг, сопственост на фондацијата "Врска на времињата", и е сместено во Фабричкиот музеј во Санкт Петербург, Русија.
За македонцките работи
За македонцките работи — книга напишана од Крсте Петков Мисирков и објавена во Софија во 1903 година. Книгата ги претставува погледите на еден од најголемите македонисти и национални дејци кон македонското прашање, националната свест и пред сè на потребата од завршување на националната афирмација и ослободување на Македонците како посебен народ со особено значење на улогата за кодифицирање на литературен македонски јазик. Во книгата се обработуваат тематики поврзани со основање на стандарден македонски јазик, правопис и азбука во контекст на изнесениот политиколошки поглед на тогашната актуелна политичка состојба во Македонија по Илиденското востание, како и научно-теоретски погледи за самобитноста и посебноста на македонскиот народ со историски пристап кон настанокот на другите европски и словенски народи, со единствена замисла и цел за национална афирмација на македонскиот народ во современа модерна европска нација со своја слободна, целовита и независна држава Македонија.
Содржина на книгата
Книгата на Мисирков е политичка анализа на положбата на македонскиот народ и предлог-програма за македонското националноослободително движење. Истовремено, таа ја разоткрива асимилаторската политика на соседните земји насочена против македонскиот народ и против македонскиот јазичен, културен и етнички идентитет. Во самата книга, тој 10 години пред Балканските војни и Букурешкиот мировен договор, ја предвидува можноста од поделба на Македонија меѓу балканските држави, предлагајќи обединување на сите македонски народности, како и интелектуални, револуционерни и ослободителни сили и движења во една и заедничка борба за ослободување на Македонија со цел да се оневозможи ваквиот процес и истовремено предлага воведување и сеопшто прифаќање на терминот Македонец / Македонци во официјална употреба за националноста на македонското словенско население во вилаетите на Отоманското Царство на подрачјето на Македонија. Согледувајќи ја тогашната политичка состојба во Македонија по Илинденското востание, Крсте Мисирков во книгата се осврнува и на предложените Мирцштешки реформи како поволна политичка одлука за Македонија и Македонците и истовремено смета дека поради опасноста од поделба на Македонија заради вмешаноста на соседните балкански држави и нивните пропаганди, подобра е соработка и спроведување на реформи во рамките на Отоманското Царство со што ќе се зачува целовитоста на Македонија, а ќе се намалат страдањата и убиствата над македонскиот народ, отколку да се спроведува револуционерна борба поттикната и под знаме на еден дел од населението и општеството.
Книгата „За македонцките работи“ била испечатена во 1903 година во Софија, тогашно Царство Бугарија, и била печатена во т.н. „Либерален клуб“. Самата книга има над 120 страници и поделена на пет дела и предговор. Четири од петте поглавја се всушност и говори кои Мисирков ги читал на состаноците на македонскиот литературен кружок во Русија. Поглавјата на книгата се:
Мисирков и јазичното прашање
Во оваа книга тој го прогласува централното македонско наречје за литературен македонски јазик и ја определува својата национална програма, во која главно место има прашањето за македонскиот литературен јазик. Со оваа книга, тој теориски ги изложи погледите за оформување на македонскиот литературен јазик. Неговиот јазик, всушност, е нормиран јазик и претставува солидна основа за дефинитивното нормирање и кодифицирање на македонскиот јазик. Последната статија во оваа книга носи наслов „Неколку зборои за македонцкиот литературен јазик“ и претставува прв научно аргументиран, теориски солидно поставен и практично разработен проект за кодификација на македонскиот јазик.
Мисирков тргнува од особеностите на македонскиот јазик во однос на другите словенски јазици. Тој ја разгледува неговата историја, неговата практична примена во писменоста, како и културно-историските околности кои придонесуваат да се избере западномакедонското наречје и да се издигне на ниво на литературен јазик.
Според Мисирков, потребата од одделен македонски литературен јазик е национален интерес на македонскиот народ и успешно средство во национално-политичката борба против туѓите пропаганди и против употребата на туѓите соседни јазици.
Мисирков се определува за брзо решавање на македонското јазично прашање и ги оформува своите ставови за македонскиот литературен јазик, главно, во три точки:
Така, во изговорот и правописот настојува на:
На морфолошко поле, настојува на наставката -т во трето лице еднина сегашно време (требит, мислит, значит), исто и кај формите од помошниот глагол јет, сет. Значително е што предлогот од имал две форми, па забележуваме користење на предлогот от пред збор што започнува на безвучна согласка и предлогот од пред збор што започнува на звучна согласка и гласници.
Во лексиката, и особено во зборообразувањето, настојува на народна лексика и на живи зборообразувачки модели: дележ, продолжаач, опитуачка и слично.
Бугарска гледна точка
Бугарската наука тврди дека Мисирков подоцна јавно се откажува од пишувањата во својата книга објаснувајќи дека „настапил како импровизиран политичар по македонското прашање“. Таа го посочува и податокот дека и во предговорот Мисирков пишува дека целото словенско население на Македонија, во 1903, се нарекува бугарско, но поради тоа што Византијците ги нарекувале со ова заедничко име Словените и Прабугарите (за кои Мисирков тврди дека се монголско племе, дојденци од Азија) така што ова име останало кај Македонците.
Цајц
Цајц (Zeitz) — град во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Вајсе Елстер, во средината на триаголникот на сојузните покраини Саксонија-Анхалт, Тирингија и Саксонија.
Историја
Цајц бил прво документиран под името Сиси на синодот во Равена во 967. Помеѓу 965 и 982, била главна тврдина на грофовијата Цајц. Помеѓу 968 и 1028 Цајц бил бискупска резиденција, која подоцна била преселена во Наумбург. Но, кон крајот на 13-от век бискупите повторно престојувале во нивниот замок во Цајц. Хермансшахт (изграден во 1889) — една од најстарите фабрики за тули во светот.
Целта на бомбардирањето во нафтената кампања во втората светска војна, фабриката БРАБАГ североисточно од Цајц, која користела лигнит јаглен за синтетизирање на нафта Ерзац – работниците биле обезбедувани од блиските подкампови на Бухенвалд во Ремсдорф и Глајна. Во средината на 1960-тите започнала со градсба станбената зона „Цајц-Исток“, а во средината на 1980-тите станбени објекти како што се „Völkerfreundschaft“ (Народно пријателство) биле изградени.
Вајсенфелс
Вајсенфелс (Weißenfels) — најголемиот град во округот Бургенланд, во јужниот дел на Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Зале, приближно 30 километри јужно од Хале.
Цајц
Историја
Градот бил индустриски центар до 1989/90. На 18 август 1976, протестантскиот свештеник Оскар Бризевиц од Рипиха се запалил самиот до смрт пред црквата Св. Михаил. Ова било протест против системот на ГДР и еден од корените за побуните во 1989.
Џорџ Буш (појаснување)
Џорџ Буш може да се однесува на:
Цајц
Главни знаменитости
Главните знаменитости во Цајц главно се наоѓаат по Романескниот пат.
Вајсенфелс
Историја
Населбата се појавија околу замокот на преминот на Зале и ги добила градските права во 1185. Во текот на Триесетгодишната војна, градот бил сериозно оштетен и населението се намалило значително, од 2200 на 960. На 7 ноември 1632, телото на кралот Густаф II Адолф од Шведска, најпрвин било доведено во Вајсенфелс, откако бил убиен еден ден претходно во борбата кај Лицен.
Набргу потоа, сепак градот доживеал значаен пораст, кога војводата Августус, потомок од саксонската династија Ветин, го основал војводството Саксонија-Вајсенфелс во 1656 и го одбрал Вајсенфелс како негова резиденција. Од 1638 Августус служел како протестантски администратор на магдебуршката надбискупија, која, според Вестфалскиот мир од 1648 требало да биде конечно секуларизирано кон Бранденбург-Прусија по неговата смрт.
Лутеранскиот теолог Ердман Нојмајстер од 1704 работел како ѓакон во капелата Св. Троица во замокот. Нејзините оргули ги завршил во 1673 и имаат 22 краја. Според Џон Мајнваринг, војводата Јохан Адолф I од Саксо-Вајсенфелс самиот го открил музичкиот талент на Георг Фридрих Хендл, кога го чул синот на неговиот лекар Георг Хендл свирејќи на оргули. Бах ја напишал Toccata and Fugue in F major (BWV 540) за тоа.
Со изумирањето на линијата Ветин во 1746, градот паднал повторно под саксонскиот електорат и по виенскиот конгрес во 1815 на пруската провинција Саксонија. Од 1816 бил главен град на округот Вајсенфелс, сè до неговото распуштање во 2007.
Население
Развојот на градското население (од 1960 на 31 декември): 1: 29 октомври
2: 31 август
3: 3 октомври
Припојувања
Од административната реформа на 1 јануари 2010, Вајсенфелс, исто така ги доби поранешните општини Лангендорф, Марквербен и Ујхтериц. На 1 септември 2010, поранешните општини Бургвербен, Гроскорбета, Лајслинг, Рајхартсвербен, Шкортлебен, Шторкау, Тагевербен и Венгелсдорф се приклучија кон градот.
Политика
Местата во градскиот совет (Stadtrat), од изборите во 2009:
Стопанство
Од 19. век со индустрализацијата, чевларската индустрија била примарната индустрија на Вајсенфелс. Тоа траело сè до 1991, кога и последната фабрика била затворена. Оттогаш, прехранбената индустрија се развила значајно. Главни компании се:
Градот има пристап до A9 на раскрсницата Вајсенфелс, во близина на пресретнувањето со A38. Станицата во Вајсенфелс е на пат на тириншката железница од Хале до Бебра.
Спортови
Кошарката и унихокејот се двата најпопуларни спорта во градот. КК Мителдојчер (MBC) играл во германската национална кошаркарска лига помеѓу 1999 и 2004 и влегол повторно во лигата во 2009. Унихокеј клубот Крајсшпаркасе Вајсенфелс го освоил германското првенство во унихокеј седумпати, од 2003 до 2009. Европскиот куп во унихокеј, организиран секоја година со цел да се прогласи најдобриот тим во Европа, бил одржан во Вајсенфелс и соседните градови Хоенмелзен и Мерзебург во јануари 2004.
Меѓународни односи
Вајсенфелс е збратимен со:
Бостонските адвокати
Динамична, на моменти и цинична серија која гледачите ги води низ ситуации во кои се судираат социјалните и моралните вредности, од една страна, и потрагата по лична среќа и пари од друга страна.
Ширли Смит (Кендис Берген) е одличен адвокат, еден од основачите на “ Крејн, Пул и Шмит” и е задолжена за најкомпликуваните случаи.
Дени Крејн ( Вилијам Шатнер) е исто така еден од основачите на канцеларијата, кој не изгубил ниту една парница во својата адвокатска кариера, ексцентричен, елоквентен и харизматичен, кој секогаш наоѓа начин да ја придобие наклоноста на судиите и поротата. Со Ширли одамна имал врска, но и по 25 години и понатаму е заљубен во неа.
Алан Шор( Џејмс Спајдер) е млад, амбициозен а понекогаш и арогантен во адвокатските игри, но исклучително чесен и хуман човек, кој цврсто верува во своите постапки( од морален и етички аспект), а најдобар пријател му е Дени. Пред судницата е убедлив и неговите завршни зборови честопати го одредуваат исходот на спорот.
Серијата „Бостонските адвокати“ во Македонија се емитува на државната телевизија МТВ 1
Фрида Блуменберг
Родена во Дурбан, Јужна Африка од шведски родители, таа се школувала како вајар, сликар и златар во Лондон, каде имала неколку самостојни изложби на Институтот за современа уметност. Во 1960 година, на 25-годишна возраст, таа заврши мозаичен мурал за поморскиот терминал Дурбан, кој во тоа време беше најголемиот мозаичен мурал на јужната полутопка. Во 1965 година, таа беше една од шесте уметници-златари кои ја претставуваа Велика Британија на специјалното шоу на баварската влада во Минхен, Германија на изложбата насловена „Накитот како скулптура“. Нејзината работа е изложена во музеи и галерии во Англија, Канада, Ирска, Германија, Холандија, Јужна Африка и во Америка во Институтот за современа уметност (Бостон), Националниот музеј на жените во уметностите (Вашингтон, ДЦ), Музејот на уметност во Денвер, Музејот на уметност во Далас и Музејот на уметност во Хјустон, меѓу другите. На групни изложби, таа покажа со Пикасо, Александар Калдер и Луиз Невелсон. Нејзината работа е исто така претставена во многу корпоративни колекции, вклучувајќи ги и оние на Шел, Алкон/Нестле, Канадската Пацифичка железница и Тексас американски банки. Таа се смета за меѓу врвните уметници кои работат на меѓународно ниво во неон и акрилик, и таа го комбинира постмодерниот сензибилитет за елементите на индустриската уметност, како неонот, со класично чувство за дизајн и уметност.
Бакала ала лукана
Бакала ала лукана е традиционално јадење од базиликата во јужна Италија, особено позната во областа на комуната Авиљано. Типично божиќно јадење, направено е од вид на риба и сушени црвени пиперки.
Ан дер Постштрасе
Ан дер Постштрасе (An der Poststraße) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Основана е со спојување на претходните независни општини Клостерхезелер, Вишрода и Херенгосерштет, на 1 јули 2009.
Македонски партизански одреди
Ова е список на партизанските одреди на Македонија (ПОМ):
Кевин Леданоа
Кевин Леданоа (Kévin Ledanois; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Тој е син на поранешниот француски велосипедист Ивон Леданоа. На 25 септември 2015 година го освоил Светското друмско првенство под 23 години одржано во Ричмонд, Вирџинија. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2018.
Манастириште (Десово)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Десово. Претставува црква од непознат период. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на горната страна од селото, каде сега има ниви и пасишта се наоѓал манастир со црква посветена на Св. Илија.
== Поврзано < ==
Добромир Хрс
Добромир Хрс — средновековен македонски владетел на областа околу денешниот град Струмица, со центар во Просек, околу денешниот град Демир Капија.
Осамостојување
Почетокот на владеењето на византискиот цар Исак II Ангел (1185-1195) е време кога новонараснатите феудални моќници ќе прераснат во значаен политички фактор. Голем дел во слабеењето на централната византиска власт имале и норманските навлегувања на Балканот, кои ќе обезбедат плодни услови за осамостојување на некои феудалци од разлабавената централна власт. Еден од нив бил и Добромир Хрс кој бил активен во централниот дел на Македонија. На почеток Хрс располагал со 500 вооружени луѓе и одржувал мирни односи со цариградскиот двор. Во 1189 година крстоносците на чело со светиот римски цар Фридрих I Барбароса (од Третиот крстоносен поход) навлегле на Балканот, на тоа се надоврзале и српските власти при што успеале од Византија да ѝ го преземат и градот Скопје, сета таа мешаница Хрс ќе је искористи да се осамостои во струмичката област. Како владател на тој дел тој успеал дури да стапи во контакт и со Фридрих, при што и делегација од Крстоносците му била во официјална посета на дворецот. После заминувањето на крстоносците од Балканот, Хрс бил затворен, но за брзо време бил помилуван.
Опсадата на Просек
За време на Алексиј III Ангел (1195-1203) Хрс повторно се осамостојува во Струмица, и го освојува градот Просек кој бил со извонредна положба во демиркаписката клисура на левиот брег на Вардар. Во својата нова база Просек откако обезбедил доволно оружје и намирници презел голем поход при што неговата територија ја проширил на запад и југ до Прилепската тема (тема е административна област), на север до Скопје, на исток до Малешевијата, до Мородвизд и на југоисток до Струмица. На својата територија ги укинал византиските закони и вовел свои. После катастрофалниот пораз што и го нанел Хрс на Византија 1199 кај Просек, византискиот цар се согласил на безусловен мир, при што му била признаена власта над Струмица и Просек и бил назначен за жупан над истите. Својата власт ја зацврстил и со брак со ќерката на византискиот протостратор Маноил Камиц. Со овој чин Хрс на свое (самостојно) располагање ја имал речиси цела централна Македонија. После апсењето на неговиот дедо Маноил од страна на Бугарите, Хрс повторно ги заладил односите со визнатискиот двор бидејќи не сакал да плати откупни на за истот на бугарските власти. Хрс со свои средства го ослободува и презема одмаздички акции во делот на Пелагонија, при што движејќи се на југ успева да продре до Тесалија и да иницира востание во Елада кое резултирало со отклонување на пелопонез од византиската власт. Гледајќи ја сериозноста Византија ја мобилизирала речиси целата војска и на Хрс и неговиот дедо Маноил Камиц им задале голема контраофанзива при што за кратко време војниците на Хрс биле приморани да се повлечат во Просек. Целата територија на Хрс веќе била повторно во рацете на Византијците. 1201 византиските војски ја зазеле Струмица. Хрс бил сега потиснат во изолираниот Просек, но успева некако со своите телохранители да се извлече, при што понатака му се губи секаков траг.
Знаме на Француска Гвајана
Знамето на Француска Гвајана, која е департман во рамките на Француската Република, било бело знаме каде се наоѓа лого. Логото е претставено од една жолта петокрака на сина лента. Под сината лента има зелена лента на која има претставено жолт брод над две портокалови брановидни ленти. Над сината лента има напишано GUYANE, а под портокаловите ленти има напишано LA RÉGION.
На 29 јануари 2010 година, Генералниот совет на Француска Гвајана усвоил ново знаме. Знамето е составено од два триаголника во зелена и жолта боја со црвена петокрака во средината. Зелената ги претставува шумите на регионот, додека жолтата златото и минералните ресурси. Црвената петокрака претставува социјализам.
Црква „Св. Ѓорги“ - Горенци (Костурско, XVIII век)
Свети Ѓорѓи, месно наречена и Свети Ер (Αγίου Γεωργίου), — црква во југоисточниот дел на селото Горенци, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот и изградне во втората половина на XVIII век, околу 1770 г. Првобитно била трикорабна базилика со дрвен покрив со ќерамиди, живописана припрата, наос и светилиште. Денес е зачуван само мал дек од изворниот изглед — жртвеникот и дел од наосот, околу 2 м. Зачувани се четиристолбен кивот (балдахин) на Чесната трпеза, убав резбан иконостас со вредни икони и украсен таван. Во 1996 г. оваа црквичка и истоимената гробишна црква во селото се прогласени за заштитени споменици на културата.
Од 1897 г. до Илинденското востание во 1903 г. црквата била под врховенството на Бугарската егзархија.
Извор (Пирот)
Извор (Извор) — село во град Пирот во Пиротскиот округ, југоисточна Србија. Според пописот од 2002 г., селото има 781 жители, додека пак во 1990 г. населението броело 905 жители.
Демографија
Во Извор живеат 657 полонолетни лица, со просечна старост од 43,3 години (41,9 код за жени и 44,8 за мажи). Селото опфаќа 252 домаќинства, со просечно 3,10 луѓе по домаќинство.
Населението во селото е мошне нехомогено.
Дејвид Хејмен
Дејвид Џонатан Хејмен (David Jonathan Heyman) e британски филмски продуцент роден во на.
IC 1184
IC 1184 — галаксија во соѕвездието Мало Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1184 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 24 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 55' 12".
Други поделби
Проучување на IC 1184 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Цистерна Базилика
Цистерна на базиликата (турски: Yerebatan Sarayı) — музеј кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Во времето на Византија, оваа подземна цистерна го снабдувала Цариград со вода. Се наоѓа помеѓу Хиподромот и Аја Софија, а позната е по своите столбови. Цистерната е долга 146 метри, широка 65 метри и зазема површина од 9.800 m².
Историја
Името на оваа подземна структура потекнува од базиликата која се наоѓала на Првиот рид од Цариград, која првично била изградена. Пред да биде претворена и изградена во цистерна, на тоа место постоела базилика која била изградена во 3 век или 4 век, во времето на најраната историја на новиот Рим. По пожарот од 476 година, базиликата била реконструирана.
Една од главните функции на оваа цистерна била снабдувње на градот со вода доколку истиот се најде под некаква опсада. Таа првично била изградена во времето на Константин Велики, за да истата биде проширена од страна на Јустинијан I по немирите во Ника во 532 година. Цистерната директно водела кон големата императорска палата. Историски текстови тврдат дека 7.000 робови биле вклучени во изградбата на цистерна.
Цистерната е долга 138 метри, широка 65 метри и зазема површина од 9.800 m² со способност да држи 80.000 кубни метри вода. Таванот виси над 336 мермерни столбови, од кои секој е висок по 9 метри и се наредени во 12 редови со реатојание од 5 метри меѓу нив. Главниот архитектонски стил на столбовите е јонскиот и коринтскиот, со исклучок на некои кои наликуваат на дорски стил. Една колона наликува на триумфалната порта на Теодосиј (види: Форум на Теодосиј) од 4 век. Античките текстови укажуваат дека солзите кои течат од столбот оддаваат почит на робовите кои починале за време на изградбата на базиликата цистерна. Поголемиот дел од столбовите се смета дека биле рециклирани од урнатините на стари градби од различни делови од империјата, заедно со оние кои биле користени за изградба на катедралата Света Софија. Овие столбови биле изработени од различни видови на мермер и гранит.
Цистерната е опкружена со ѕид кој е дебел 4 метри и обложена со водоотпорен малтер. Водата во цистерната доаѓа од Белградската шума, која се наоѓа на 19 километри северно од градот. Таа минувала низ аквадуктот Валенс и Могловскио аквадукт кои биле изградени во времето на Јустинијан I.
Во времето кога Османлиите го освоиле градот, таа продолжила со својата намена, пренасочувајќи го својот тек кон Топкапи-сарај. Базиликата во текот на својата историја доживеала неколку реставрации. Првите поправки започнале во 1723 година, во времето на султанот Ахмед III, а втората во времето на султанот Абдул Хамид II (1876-1909). Пукнатините од ѕидовите и оштетените столбови биле поправени во 1968 година, а реставрација објектот доживееал и во 1985 година кога биле извадени 50.000 тони кал од цистерната.
Од 9 септември 1987 година, објектот е отворен за посетителите.
Денеска, цистерната е една туристичка атракција на градот. Цистерната има добра циркулација на воздухот и покрај тоа што се наоѓа под земјата. Во цистерната се наоѓа еден кладенец, во кој според верувањата доколку се фрли една монета замислената желба ќе биде остварена.
Столбовите на медуза
Во северзападниот дел од цистерната, во основата на два столба се наоѓа ликот на Медуза. Потеклото на овие два столба не е познат, иако се смета дека главите биле дополнително донесени во цистерната во доцноримскиот период. Едната глава на Медуза е поставена странично, а другата е завртена надолу кон подот.
Фине
Фине (Finne) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Основана е со спојување на претходни независните општини Билрода и Лоса, на 1 јули 2009. Наречена е по Фине, масив на ниски ридови, кои се наоѓаат помеѓу Хелдрунген и Бад Зулца.
Знаме на Есватини
Знамето на Есватини било усвоено на 1 октомври 1968 г.. како знаме на Свазиленд, како што се нарекувала државата до 2018 г. Составено е од една средишна голема лента во црвена боја, две мали жолти ленти и две поголеми сини ленти. Црвената боја ги симболизира минатите борби на народот, сината за мир и стабилност и жолтата за природните ресурси. Во средината има штит и две копја кои ја симболизира безбедноста на државата. Штитот е во бела и црна боја кои ја претставува хармонијата помеѓу белите и црните луѓе. Знамето е засновано на знамето предложено од кралот Собхуза II во 1941 година.
Бистрица (Битолско)
Бистрица — село во Општина Битола, во околината на градот Битола. До 2004 година селото беше седиште на истоимената општина.
Географија и местоположба
Населбата од Битола е оддалечена 5 км, се наоѓа на регионалниот пат Битола-Драгош или Р508 кој води до граничниот премин, каде Р Македонија граничи со Грција (Леринско). Населбата има географски координати 40˚ 52’ СГШ и 21˚ 30’ ИГД. Катастарската површина на селската населба изнесува 570,33 ха и се наоѓа на надморска висина од 585-990 метри. Околу две третини од селскиот атар е во полето или 419,0 ха на надморска височина од 586-680 метри кое претставува земјоделско земјиште и една третина пасишта 98,4 ха, шуми 2,1 хаи неплодно земјиште.
Поголемиот дел од селото Бистрица е рамничарски, бидејќи се наоѓа во котлината Пелагонија. Бистрица во долниот дел е на надморска нисочина од 586 метри додека во горниот дел е 680 метри.
Атарот на селото Бистрица граничи со атарите на следните села: Крстоар и Кравари од север, Оптичари од исток, Злокуќани од запад, и Олевени од југ.
Поедини места во атарот на селото ги носат следните имиња: Кула, Стара црква, Сува река, Бендолица, Грмаѓе, Тумба, Калдрма, Бразда, Слатина, итн. Селото се дели на три маала, Долна, Средна и Горна.
Историја
Според кажувањата се вели дека населбата своето име го добива по бистрата и чиста река. Таа претставува стара населба. Од сочуваните документи се забележува дека истата се среќава уште во 1468 год, во Големиот пописен турски дефтер, во неа живееле 90 семејства и би броела од 470-570 жители. Македонското население и од Бистрица било принудено да бара заем за покривање на своите долгови кои доаѓале поради разните давачки што ги собирала османлиската власт. Давачките биле многубројни и разновидни. Задолжувањето на жителите кај приватни лица или „вакав“ продолжило и во наредните години. Долговите се плаќале со голема лихва што се одразувало на нивниот живот. Во 1640 г. поради ненавремено враќање на долгот, еден жител по име Димо бил затворен, а познатиот Бендо Али со својата чета го нападнал затворот и го ослободил. Во 1713 г. веќе се споменуваат и чифлизи кај Бистрица и тоа неколку такви, сите во сопственост на муслимани, што зборува дека пропаѓањето на селаните и во ова село е евидентно.
Стопанство
Покрај овоштарството, застапени се житните и градинарските култури, а помалку се застапени индустриските култури. Со овоштарство се занимаваат 77% од населението, со полјоделство 20%, а најмалку со 3% е застапено сточарството. Нема индустрија.
Население
Во втората половина на XV век брои 90 семејства кои се проценува дека имале 470-570 жители, со олкав број во времето била голема населба. Во втората половина на XVI век имала 50 семејства и би броела 294-345 жители, од нив и едно муслиманско семејство. Со преминот од тимаро-спахискиот во чифлигарски систем во Османлиското Царство бројот на жителите се намалува.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Бистрица живееле 245 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Бистрица имало 256 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Кон крајот на XIX и почетокот на XX век се намалува населението, по Балканските војни во 1914 г. населбата имала 28 домаќинства со 107 жители. Бројот на населението од 1948 г. кога има 565 жители постојано расте сè до 1981 г. кога е најголем 1140 жители, во 1994 година се намалува на 988 жители, додека во 2002 година незначително се зголемува на 1015 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 734 жители, од кои 660 Македонци, 43 Албанци, 1 Влав, 6 Срби, 1 Бошњак, 3 останати и 20 лица без податоци.
Родови
Бистрица е чисто македонско православно село, сите родови во селото се доселенички, а првиот род дошол почетокот на XIX век.
Родови во селото се:
Самоуправа и политика
Од 1996 г. со новата територијална поделба на државата, Бистрица доби статус на седиште на општина. Во нејзин склоп вкупно беа 19 селски населби: Бистрица, Крстоар, Олевени, Барешани, Канино, Велушина, Граешница, Драгош, Кишава, Острец, Злокуќани, Кравари, Жабени, Породин, Лажец, Оптичари, Егри, Меџитлија и Кременица. Во дел од нив (во планинскиот и граничниот појас) живее албанско население. Општината Бистрица се простираше на крајниот југ од Р. Македонија и непосредно се граничеше со Р. Грција, со вкупна површина од 23.100 км2 а бројот на жители изнесуваше (ДЗС: Попис на населението…2002): 5.779 жители. Ден на општината беше 25 декември, и истата опстојуваше осум години т.е сè до 2005 г., кога со новата територијална поделба на општините, беше припоена кон Општина Битола.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 149 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 755 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Споменик во чест на загинатите борци во НОБ поставен 1971 г.Чешма во спомен на Крстин Чулаковски, над селото постои и бункер кој служел за воени дејствија.
Образование
Во учебната 1960/61 година се отвора осумгодишно основно училиште, кое го носи името “Крсте Петков Мисирков”. Во училиштето учат околу 270 деца, од кои најголем дел доаѓаат од соседните села со организиран автобуски превоз. Во склоп на училиштето има и училишна библиотека со книжен фонд од преку 6000 книги. Исто така има терени за кошарка, одбојка и ракомет, но тие се во дворот на училиштето, недостига сала за физичка култура. Новата училишна зграда беше изградена 2000 г.
Иселеништво
Има доста иселеници во: Австралија, Америка, Шведска, Австрија, Италија и уште во многу други земји. Исто така многу луѓе емигрирале во Битола, како голем административен центар.
Близнаци (филм од 1988)
Близнаци (англиски: Twins) - американски филм од 1988 година, во режија на Иван Рејтман. Во главните улоги настапуваат: Арнолд Шварценегер, Дени Девито, Кели Престон, Клои Веб, Бони Бартет, Треј Вилсон, Маршал Бел, Дејвид Карусо и Хедер Греам. Насловната песна од филмот, изведена од Филип Бејли и Литл Ричард, била номинирана за наградата „Златен глобус“.
Содржина
Пред 35 години, американската влада спровела таен проект за раѓање дете кое ќе биде генетски совршено. Притоа, биле избрани шестмина натпросечни мажи, а за мајка била предвидена младата убавица Мери Ен Бенедикт (ја игра Греам). Меѓутоа, таа родила две машки близнаци при што совршеното дете било однесено на еден тропски остров каде тоа израснало во генијалниот и атлетски граден човек Џулиус Бенедикт (го игра Шварценегер). Дргиот близнак, Винсент (го игра Девито) одраснал во дом за сираци, а потоа продолжил да се занимава со криминал, постојано бегајќи од полицијата и од наплатувачите на долгови. Кога Џулиус ќе ја дознае вистината за своето потекло, тој одлучува да го побара својот брат и, заедно со него, да открие дали навистина нивната мајка умрела при породувањето...
Кардинални знаци
Во астрологијата кардинални знаци се наречени знаците кои се иницијатори на промена на сезоните додека Сонцето минува низ нив. Со нив започнуваат четирите сезони на Земјата. Овие знаци се сметаат за моќни и динамични, иницијаторски и водечки.
Кардинални знаци
Четирите кардинални знаци се:
Алопеш
Алопеш — леринско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Хилдесхајм (округ)
Хилдесхајм (Hildesheim) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Хановер, Пајне, Волфенбител, Гослар, Нортхајм, Холцминден и Хамелн-Пирмонт.
Историја
Во 1885 година, пруската влада основала окрузи во рамките на покраината Хановер. Денешната територија на округот била поделена на четири тогашни окрузи: Хилдесхајм, Алфелд, Гронау и Мариенбург. ВО 1932 година, округот Гронау се приклучил на Алфелд, а бројот на окрузи бил намален на три.
Кога била основана покраината Долна Саксонија во 1946 година имало реорганизација на окрузите: Хилдесхајм станал слободен град, додека останатите окрузи Хилдесхајм и Мариенбург биле споени во новиот округ Хилдесхајм-Мариенбург. Округот Алфелд останал во поранешните граници.
Грб
Грбот прикажува:
NGC 4841A
NGC 4841A — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4841A се споменува и како NGC 4841-1, UGC 8072, MCG 5-31-26, DRCG 27-240, CGCG 160-44, KCPG 361A.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4841A е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4841A има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 57 м 32 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 28' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Кампорели
Кампорели е лесна бисквита направена од три состојки - брашно, шеќер и јајца - и потоа испечена двапати. Се одликуваат со нивната тркалезна, долга форма, крцкави рабови и златна боја, како и недостатокот на маснотии, како што е путерот. Тие се користат во различни рецепти за тирамису, се служат со сладолед или се јадат сами.
Фиксни знаци
Во астрологијата постојат четири фиксни знаци.
Фиксните знаци се средината на годишните времиња. Како што кажува и името на овие знаци, тие се постојани, а се сметаат и за бавни.
Фиксни знаци
Четирите фискни знаци во Зодијакот се:
Непозната жена
Портрет на Непозната Жена, исто така познат како Непозната Жена, Непозната Дама или Туѓинка (рускиНеизвестная ) е уметничка слика во маслена техника насликана од страна на рускиот уметник Иван Крамској, во 1883 година. Моделот, чиј идентитет е непознат, е жена со "тивка сила и искрен поглед". Сликата е едно од најпознатите уметнички дела на Русија, иако голем број на критичари биле огорчени кога сликата била за првпат изложена осудувајќи го она што го виделе како опис на еден горделива и неморална жена. Нејзината популарност расте со промените во вкусот на јавноста.
Сликата е искористена на корицата за некои изданија на толстоевиот роман Ана Каренина. Во 2008, куратор на Гугенхајм, Валери Хилингс забележал дека, "Многу луѓе едноставно мислат дека таа е еден вид како Anna Karenina. Таа има таков вид на посебно чувствуво, она посебно Руство".
Стив Кловс
Стивен Кловс (Steven Kloves) (роден ) е американски сценарист добро познат по неговите адапции на некои романи, особено по Хари Потер филмскиот серијал и филмот Wonder Boys, чије сценариот доби номинација за Златен глобус и Оскар. Тој исто така има режирано два филма.
Кловс, е роден во Остин, Тексас, а пораснал во Санивал, Калифорнија и учел во Fremont High School. Тој влегува во УКЛА но подоцна се отпишува откако почнал да го намалува распоредот на се помалку курсеви во својата втора година. Како неплатен стажист за некој Холивудски агент, тој привлекол внимание со сценарио кое тогаш го напишал наречено Swings. Ова го донело до состанок на кој се решило да се снима Racing with the Moon (1984).
Warner Bros. му испратиле список на романи на Кловс кои планирале да ги направат во филмови. По некои размислувања се одлучиле за првиот Хари Потер роман. Тој со тек на времето ги напиша сценариата на првите четри Хари Потер филмови. Продуцентот на Хари Потер Дејвид Хејмен на 25 октомври 2008 на една прес-конференција потврди дека Кловс се враќа да го пишува сценариото и на Хари Потер и Полукрвниот Принц — шестиот дел од серијата.
NGC 7156
NGC 7156 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7156 се споменува и како UGC 11843, MCG 0-55-29, CGCG 376-53, KARA 935, IRAS 21520+0242.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7156 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7156 има привидни димензии од 1,7' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 7156 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67622. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 549. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1130.
Берил Фаулер
Берил Фаулер, родено Мери Берил Менцис (1881 - 1963) била англиски сликар. Нејзините слики во масло често го прикажуваат руралниот живот во Ескдејл, Камбрија во Англија.
Биографија
Мери Берил Менцис е родена во 1881 година во Њукасл на Тајн. Нејзиниот татко бил инженер. Таа беше во брак со сликарот и учител Френсис „Френк“ Хју Фаулер (1878–1945) од Рептон. Таа и нејзиниот сопруг студирале со германскиот уметник Хуберт фон Херкомер во Уметничката школа на Херкомер во Буши, Хертфордшир.
Нејзината работа е вклучена во различни музејски збирки, вклучувајќи ги Музејот и уметничката галерија Буши, музејот и библиотеката Армит, музејот Бикон во Вајтхавен и уметничката галерија Лејнг.
Ѓидина кафана во Мургаш
Ѓидина кафана во Мургаш, населено место во општина Уб, е стара попатна таверна изградена во 19 век. век се наоѓа на левата страна на патот Ваљево - Уб - Обреновац. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата од големо значење.
Историја
Истражувањето дошло до заклучок дека првите општествени објекти во српските села биле меани, меани или таверни. Тие служеле како гостилници за патниците, а во исто време биле центри каде се собирало селското население, за решавање на заедничките проблеми или за добивање информации за важни настани. Отпрвин се собираа само мажи, во слободно време, особено во зима.
Изградбата на таверната означува период од 19 век, за што сведочи декретот за таверни од 1861 година, потоа дополнувањето на декретот од 1864 година. стандардни планови од 1878 година. години и 1879 година, кои ги одредуваат условите каде и како може да се одгледуваат.
Изгледот на таверната
Таверната се наоѓа веднаш до патот кој порано бил трговија на ваљевската Тамнава и Колубара со Австроунгарија. Таа е една од ретко зачуваните таверни, како во Тамнава. Создаден е според план пред да се донесе декретот за таверни во седмата деценија на 19 век. Изградена е во 1853 година. години и е една од ретко зачуваните кафани. Денес е позната како „ Џидина кафана“, но според мештаните до 1988-1989 година. година се викала „Кладница“, по истоимениот поток.
Таверната е со правоаголна основа, со димензии 13,25 x 18,90 m и е изградена на темели од цврст материјал. Пред влезот има простран трем со шест заоблени отвори. Столбовите на тремот порано биле дрвени, поставени на ѕидарски скали. Покривот со четири чекори обложен со бибер ќерамиди завршува со ѕидарски венец, под кој се наоѓаат симовите, а на аглите на објектот се поставени пиластри.