Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Воспоставување Хабсбуршка контрола
Словенските племиња живееле во Унгарија уште пред доаѓањето на Унгарците. Словенечкото население, сепак, преживеало само од другата страна на Драва, во Славонија. Имало српско-хрватски огранок на словенското семејство. Оваа состојба траела до крајот на 17 век, кога голем број Срби биле принудени да бараат нова татковина. Причината е Австро-турската војна (1683-1699), водена како дел од поголемата војна на Светата лига против Отоманската империја (Големата виенска војна). Големата преселба на Србите на територијата на Унгарија започнала во XIV век, за време на владеењето на императорот Душан, а се интензивирала во XV век, особено по падот на српскиот деспотат во 1459 година. Понатаму, Србите се населиле по битката кај Мохач, а во втората половина на 16 век, главно Срби живееле во јужна Унгарија. Во првата половина на векот била формирана институцијата Воена граница, мешавина од селани и војници од српско-хрватскиот словенски огранок. Доселувањето на српските бегалци добил нов замав кон крајот на 17 век. Првите преселби, претходник на Големата преселба, се случиле во 1686 година. По австриската окупација на Белград (1688), императорот Леополд испратил проглас до Србите, Бугарите и Албанците во кој повикал на востание против турските власти. Грофот Ѓорѓе Бранковиќ значително придонел за мобилизација на христијанските трупи на Балканот, а духовен водач на востанието бил патријархот Арсенија Чарнојевиќ. Помеѓу војводата Ѓорѓи Бранковиќ и австриските власти дошло до конфликт околу власта, па војводата бил затворен. Царот се обидел да го ублажи незадоволството на Србите со прогласот кој им ветувал заштита на австриската војска доколку се приклучат на војната на страната на Хабсбуршката монархија. Во прогласот се повикале на ненапуштање на своите огништа и ниви; се гледало дека целта не му била да ги покани Србите да се иселат. Меѓутоа, војната се одвивала лошо за христијанската војска од 1690 година, а веќе во јуни 1690 година, српските бегалци биле во Белград. Патријархот потоа испратил молба до царот барајќи слобода на вероисповед за неговиот народ, како и користење на стариот (Јулијански) календар и избор на архиепископ од самите Срби. Србите немале намера трајно да се иселат, но верувале дека по војната ќе се вратат во своите домови. Со привилегијата од 1690 година, царот им дозволил на Србите да го користат стариот календар, архиепископот на српското семејство и јазик, ослободувањето од црковниот десеток итн. Патријархот Чарнојевиќ одвел меѓу 37.000 и 40.000 Срби (последната бројка ја наведува самиот Чарнојевиќ) во Унгарија. Во декември истата година, Србите го избркала капитенот Јован Монарстирлија како замена за Бранковиќ. Со новиот патент од 1691 година, српскиот патријарх бил прогласен за духовен и секуларен водач на Србите во Унгарија. Кралот имал намера да ги задржи Србите заедно како единствен ентитет. Србите се населуваат во области кои биле напуштени од Турците, што го зајакнало населението на тие места, како и заштитен бедем против муслиманите. По склучувањето на Карловачкиот мир (1699), српските бегалци биле принудени трајно да останат во унгарските земји. Карловачкиот мир во 1699 г. Хабсбуршката монархија и Отоманската империја воспоставиле граници, а Хабсбуршката монархија потоа ги опфаќала Бачка и северозападниот дел на Срем, додека Отоманската империја ги опфаќала југоисточниот Срем, Банат и областите јужно од Сава и Дунав. Хабсбуршките власти вклучиле делови од Бачка и Срем во воената граница, а останатите ги припоиле кон нивните кралски земји, Кралството Славонија (Срем) и Кралството Унгарија (Бачка). Во делот на Бачка кој е вклучен во Кралството Унгарија биле основани окрузите Бачка и Бодрошка.