cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горазд Росоклија
Горазд Росоклија — македонски светски признаен научник во областа на истражувањето на невропатологијата и невроимунологијата, кој од 1992 година е професор на Медицинскиот факултет при Универзитетот Колумбија, Њујорк, САД.
Животопис
Росоклија е роден во Скопје на 21 април 1949 година. Неговата мајка била сестра на познатиот македонски писател Венко Марковски. Основното и средното образование ги завршил во родниот град. Медицинскиот факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ го завршил во 1976 година. По завршувањето на лекарскиот стаж, се вработил на Клиниката за невропсихијатрија каде ја завршил специјализацијата по невропсихијатрија, а во 1978 година бил избран за асистент на истата клиника.
Во периодот 1985/1986 се усовршил од областа на невропатологија и невроимунологија на светски познатата лабораторија за невропатологија на болницата Salpetriere во Париз. По враќањето од Париз во Скопје, на Клиниката за невропсихијатрија при Медицинскиот факултет, формирал лабораторија за невроимунологија и имунопатологија, која ја раководел од 1987 до 1992 година. Докторската дисертација на тема: „Карактеризација на лимфоцитните поттипови во мозочното ткиво и во крвта кај пациенти со мозочни тумори и нивното значење за прогнозата и третманот“ ја одбранил со одличен успех во 1990 година. Во истата година бил избран за доцент при Катедрата за невропсихијатрија на Медицинскиот факултет во Скопје. Како вљубеник во невропсихијатријата, Росоклија завршил три специјализации и тоа по неврологија, невропатологија и психијатрија на Медицинскиот факултет во Скопје. Своите невроимунолошки истражувања како и истражувањата од областа на психијатријата и невропатологијата ги продолжил на познатиот Колумбија Универзитет во Њујорк, САД. Работејќи со светски познати стручњаци, Росоклија се афирмирал и се докажал во САД, а и пошироко како водечки истражувач на подрачјето на невропсихијатријата со потекло од Македонија. Од 1998 до 2005 година тој бил доцент по психијатрија, а од 2005 година бил номониран за вонреден професор за клиничка психијатрија на Одделот за психијатрија на Колумбија Универзитетот во Њујорк. Росоклија е автор и соавтор на бројни трудови засновани врз неговите научни истражувања.
Член е на Македонската асоцијација на невролозите и психијатрите од 1980 година, на Европското невролошко друштво од 1986 година, на Американската академија за неврологија од 1993 година, на Американската асоцијација на невропатолозите од 1996 година и на многу други асоцијации и истражувачки центри.
Росоклија е двапати награден за спортски подвиг на годината со највисоката награда во спортот „25 Мај“, а учеството во Македонската Алпинистичка Експедиција „Еверест '89“, заедно со останатите членови на МАХЕ „Еверест '89“, е добитник на наградата „11 Октомври“ за животно дело.
Во јуни 2007 година д-р Горазд Росоклија бил избран за член на Македонската академија на науките и уметностите надвор од работниот состав.
Комсомолск (Ивановска област)
Комсомолск (Комсомо́льск)) — град во Ивановската област, Русија. Има население од, и.
Евровизија 1960
Eurovision Song Contest Logo 1960.svg Лого на Евровизија 1960
Јаунпилс (општина)
Јаунпилс (Jaunpils novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Науката во 1906 година
1906 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Ромео и Јулија (балет од Сергеј Прокофјев)
Ромео и Јулија  (Ромео и Джульетта), Оп. 64, е балет од Сергеј Прокофјев базиран на драмата на Вилијам Шекспир Ромео и Јулија. Прво компониран во 1935 година, тој беше суштински ревидиран за неговата советска премиера на почетокот на 1940 година. Прокофјев повторно употреби музика од балетот во три суита за оркестар и соло дело за пијано.
Бесмртната приказна за две вљубени срца, обединети само по смртта засекогаш, е отелотворена на сцената благодарение на музиката на Прокофјев. Продукцијата се случи непосредно пред Втората светска војна и мора да им оддадеме почит на посветените мајстори кои се спротивставија на наредбите кои беа вообичаени во тоа време, кои преовладуваа и во креативната сфера на сталинистичката земја: композиторот го задржа традиционалниот трагичен крај. на парцелата.
По првиот грандиозен успех, кој ја додели претставата со Сталиновата награда, имаше многу верзии, но буквално во 2008 година се одржа традиционалната продукција од 1935 година во Њујорк со среќен крај на познатата приказна непозната за јавноста до тој момент. .
Меѓу најдобрите советски балети што ја красат сцената на Државниот академски Бољшој театар на СССР, едно од првите места со право го зазема балетот „Ромео и Јулија“ на С. Прокофјев. Тој секогаш ја плени публиката со својата висока поезија и вистински хуманизам, светло, вистинито олицетворение на човечките чувства и мисли. Премиерата на балетот се одржа во 1940 година во театарот за опера и балет Киров Ленинград. Во 1946 година оваа претстава беше пренесена со одредени промени на сцената на театарот Бољшој на СССР.
Балетот Ромео и Јулија (либрето на С. Прокофјев и Л. Лавровски по Шекспир) поставен од кореографот Л. Лавровски е една од најзначајните пресвртници на патот на советскиот балетски театар кон реализмот. Барањата за висока идеологија и реализам, заеднички за целата советска уметност, го определија пристапот на Прокофјев и Лавровски кон олицетворение на длабокиот идеолошки концепт на бесмртната трагедија на Шекспир. Во живописната репродукција на ликовите на Шекспир, балетските автори се обидоа да ја откријат главната идеја за трагедијата: судирот меѓу мрачните сили негувани од средниот век, од една страна, и чувствата, идеите и расположенијата на луѓето. на раната ренесанса, од друга страна. Ромео и Јулија живеат во суров свет на сурови средновековни обичаи. Непријателството што минува од колено на колено ги раздвојува нивните стари патриски семејства. Во овие услови љубовта на Ромео и Јулија требаше да биде трагична за нив. Оспорувајќи ги предрасудите на застарениот среден век, Ромео и Јулија умреле во борбата за лична слобода, слобода на чувствата. Со нивната смрт, тие се чинеше дека го потврдија триумфот на хуманистичките идеи на една нова ера, чии зори се разгореа сè поблескаво. Лесни стихови, тажен патос, забавна буфон - сето она што го живее Шекспировата трагедија - наоѓа живописно и карактеристично олицетворение во музиката и кореографијата на балетот.
Инспирирани сцени на љубовта меѓу Ромео и Јулија, слики од секојдневието и суровиот, инертен морал на веронеската аристократија, епизодите од впечатливиот уличен живот во италијанскиот град, каде лесната забава им го отстапува местото на крвавите тепачки и жалосните поворки, оживуваат пред гледачот. Фигуративно и уметнички, силите на средниот век и ренесансата се спротивставени во музиката на балетот. Острите застрашувачки звуци ја поттикнуваат идејата за мрачните средновековни обичаи кои безмилосно ја потиснувале човечката личност, неговата желба за слобода. На таква музика се градат епизоди од судирот на завојуваните семејства - Монтегите и Капулетите, со тоа се одликуваат типични претставници на светот од средниот век. - арогантниот и злобниот Тибалт, бездушниот и суров Сињор и Сињора Капулет. Предвесниците на ренесансата се прикажани поинаку. Богатиот емотивен свет на Ромео и Јулија е откриен во лесна, возбудена, милозвучна музика.
Сликата на Јулија е најцелосно и најатрактивно доловена во музиката на Прокофјев. Безгрижната и разиграна девојка, како што ја гледаме на почетокот на балетот, покажува вистинска несебичност и херојство кога во борбата за верност на своите чувства се бунтува против апсурдните предрасуди. Музичкиот развој на сликата оди од изразување на детска спонтана забава до најнежните текстови и длабоката драма. Во музиката полаконски е оцртан ликот на Ромео. Две контрастни теми - лирско-контемплативна и возбудена-страсна - ја прикажуваат трансформацијата на Ромео под влијание на љубовта кон Јулија од меланхоличен сонувач во храбра, намерна личност. Другите претставници на новата ера се сликовито наведени од страна на композиторот. Духовитата музика, полна со весел, донекаде груб хумор, а понекогаш и остар сарказам, го открива ликот на Меркутио, весел, весел другар и шегаџија.
Музичкиот портрет на отец Лоренцо, филозоф и хуманист, е многу експресивен. Мудрата едноставност и смиреноста се комбинираат во него со голема топлина и хуманост. Музиката што го карактеризира Лоренцо игра значајна улога во создавањето на општата атмосфера во која ќе проникне балетот - атмосфера на хуманост и емоционална полнота. Вистински отелотворувајќи ја содржината на Шекспировата трагедија, Прокофјев ја толкува на својствен начин, што се објаснува со особеностите на неговата креативна индивидуалност.
Снимки
Самиот Сергеј Прокофјев го направил првото снимање на музика од балетот, со Московската филхармонија во 1938 година. Оттогаш, има снимки од целосната партитура, како и разни извадоци, како што се оркестарските свити што ги подготвил композиторот. . Леополд Стоковски диригираше со Симфонискиот оркестар на Ен-Би-Си во ретка стерео снимка во 1954 година. Андре Превин]] со Симфонискиот оркестар на Лондон и Лорин Мазел со Оркестарот на Кливленд и двајцата направија снимки на комплетната партитура во 1973 година. Мајкл Тилсон Томас диригираше Сан Симфонискиот оркестар Франциско во 1995 година, во избори од партитурата, и двете за RCA Victor. Георг Солти диригираше со Симфонискиот оркестар на Чикаго во снимка заедно со Класичната симфонија. Валери Гергиев направи две снимки со Киров Оркестар во 2001 година и Симфонискиот оркестар на Лондон во 2011 година.
1,4-диоксан
1,4-диоксан или само диоксан е безбојно хетероциклично органско соединение, кое е течност на собна температура и притисок. Диоксанот претставува етер. Оваа безбојна течност се користи главно како стабилизатор за растворувачот трихлоретан. Има слабо слатка миризба слична на онаа на диетил етер. Според Меѓународната агенција за истражување на ракот диоксанот се смета за канцерогена супстанца.
Евровизија 1963
Евровизија 1963 е 8. издание на Евровизија. Се одржа во Лондон, Обединетото Кралство на 23.03.1963 г. Победник беше Данска со песната “Dansevise” од Grethe and Jørgen Ingmann
Eurovision Song Contest Logo 1963.svg Лого на Евровизија 1963
Скопје фест
Скопски фестивал, Скопје фест или Фестивал на забавни мелодии Скопје — еден од главните музички настани во Македонија.
Фестивалот започнал во 1968 во Универзална сала во Скопје, и продолжил до 1980. Во ова кратко време, фестивалот станал еден од најголемите музички настани во Југославија. Скопје фест било местото каде познати македонски пејачи како Славе Димитров, Зафир Хаџиманов, Нина Спирова, настапувале заедно со југословенски изведувачи. Публиката уживала во повеќе од 50 песни.
Откако Македонија се осамостоила од Југославија, Скопје фест оживеал во 1994, и ја презел титулата за прв музички фестивал на Македонија од Макфест. Фестивалот вклучува некои од најдобрите македонски изведувачи, пеејќи оригинални песни испратени до МРТ, обично придружувани од оркестарот на МРТ (освен некои од последните изданија).
Фестивалот се користел за македонските национални селекции за Евровизија, уште од доцните 1990-ти. Првиот македонски претставник на Евровизија бил македонскиот пејач Владо Јаневски, кој победил на Скопје фест 1998 со песната Не зори зоро за Евровизија 1998.
Надворешни врски
Профил страна за Скопје фест на ВБУ Музички регистар.
Науката во 1905 година
1905 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Дожд или светлост (филм)
„Дожд или светлост“ (англиски: Rain or Shine) — американски филм од 1930 година, во режија на Френк Капра. Главните улоги ги толкуваат: Џоан Пирс, Џо Кук, Вилијам Колиер Јуниор и Луиз Фазенда.
Синопсис
По смртта на татко ѝ, Мери Рејни (ја игра Пирс) го презема раководењето со циркусот (кој дава две претстави дневно, без оглед на сè), но се соочува со финансиски проблеми. За време на вечерата на Мери со семејството на нејзиниот сакан, Бад Конвеј (го игра Колиер), циркузантите измислуваат смешни гегови. Со текот на времето, онака како што се влошува состојбата, циркузантите започнуваат штрајк, а Мери се обидува да го спаси циркусот од оние кои се бунат...
Космос-2279
Космос-2279 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 26 април 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 825 килограми. Космос-2279 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1006 км, а најмалото на 956.
Евровизија 1968
Евровизија 1968 е 13. издание на Евровизија. Се одржа во Лондон, Обединетото Кралство на 06.04.1968 г. Победник беше Шпанија со песната “La, la, la” од Massiel.
Тврдина Копакабана
Историја
Тврдината е изградена на ’рт, на кој првично се наоѓала мала капела во која се наоѓала реплика на девицата од Копакабана, светица-заштитничка на Боливија. Во 1908 година, бразилската војска започнала да гради современа одбранбена крајбрежна тврдина на ’ртот за заштита на плажата Копакабана и влезот во пристаништето на Рио де Жанеиро. Тврдината, завршена во 1914 година, се состои од две армирани куполи, едната поседува двојни топови Круп, а другата двојни 190 мм митралези.
Името на куполата со топовите е „Дуке де Кашијас“, а топовите се именувани „Барозо“ и „Озорио“. Оваа купола е зад и над онаа со митралезите од 190 мм, така што може да пука над нив. Топовите Круп може да испукаат гранати тешки 445 кг на далечина од 23 км. Името на куполата со митралезите од 190 мм е „Андре Видал“. Овие митралези може да пукаат од 200 метри до 18,2 км.
Тврдината, исто така, има две мали склопувачки делови на крилата, секоја со митралез од 75 мм со агол на вртење од 180 степени и досег од 7 км. За разлика од големите топови, овие митралези не се наоѓаат повеќе таму. Северниот дел е именуван „Антонио Жоао“, а јужниот дел е именуван „Рикардо Франко“.
На 5 јули 1922 година, тврдината била средишна точка на револтот на младите офицери во армијата. Бил прв револт на движењето „тенентиста“ во текот на Старата република. Бунтовните офицери ги свртеле топовите на тврдината кон Рио де Жанеиро. За задушување на револтот, владата ги донела воените бродови „Сао ПаулО“ и „Минар Гераес“. На 6 јули, „Сао Пауло“ ја бомбардирал тврдината, а по половина час подоцна, бунтовниците се предале.
Бразил ја распуштил крајбрежната одбранбена артилерија во 1987 година. Во тоа време, војската ја напуштила тврдината. Куполата со топовите „Круп“ е една од неколкуте останати во светот со истиот дизајн.
Посета
Музејот е отворен од 10:00 наутро до 18:00 попладне, а тврдината е отворена од 10:00 наутро до 20:00 навечер, од вторник до недела и празници. Влезот за возрасни е 4 реали за возрасни, но постојат попусти и слободни тури за постари лица и деца. На влезот во тврдината се наоѓа стражар во униформа, каква што носеле војниците во тврдината, кога била отворена во 1914 година.
Летни олимписки игри 2016
За Летните олимписки игри 2016, тврдината се очекува да биде домаќин на велосипедската друмска трка (почеток и крај), маратонското пливање и триатлонот.
Томорбулаг, Ховсгол
Томорбулаг (Төмөрбулаг) е област во Монголија во покраината Ховсгол.
Сара Е. Гергел
'''Сара Е. Гергел''' е американски екологист и професор на Одделот за шуми и науки за заштита на Универзитетот во Британска Колумбија (УБЦ), Канада. Таа е влијателен екологист на пејзажи, позната по своите истражувања што ги поврзуваат пејзажите и реките, и нејзината улога во зајакнувањето на обуката во практиката на еколошката сцена.
Образование и кариера
Сара Гергел студирала екологија за дивиот свет како студент на додипломски студии на Универзитетот во Флорида. Таму била запознаена со пејзажната екологија додека работела како асистент за истражување на влијателниот пејзажен екологист Лери Харис. Потоа се преселила на Универзитетот во Висконсин-Медисон за да работи со влијателната екологистка Моника Тарнер за да ги добие своите магистерски во 1996 година, на тема „Растворен органски јаглерод како индикатор за размерот на влијанието на сливот на северните умерени езера и реки“ и докторат во 2001 година на тема „Режими на вознемиреност променети во човекот: ефекти на контрола на поплавите долж реката Висконсин“. Следејќи го својот докторат, таа била доделена на постдокторска стипендија на Националниот центар за еколошка анализа и синтеза на Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара, каде што развила модели како изобилството и конфигурацијата за тоа како изобилството и конфигурацијата на мочуриштата влијаат врз протоците на хранливи материи од земјоделско земјиште во слатководно. Потоа била ангажирана од Универзитетот во Британска Колумбија во 2003 година како доцент на Одделот за шумарство и науки за заштита на шумарскиот факултет на УБЦ. Таа сега е професор на истиот оддел и е исто така Associate декан, Diversity и Inclusion, за факултетот.
Истражување
На UBC, Гергел ја проширила својата работа за екологија на пејзаж за да развие нови методи за да ги испита промените во екосистемските услуги со текот на времето и да ги поврзе квантитативните методи на екологија на пејзаж со локалното знаење, преку работа со првите нации и соработка со Center for International Forestry Research.
Награди и почести
Во 2018 година, Гергел била избран за соработник на Американското здружение за унапредување на науката во својот дел од геологија и географија.
Науката во 1904 година
1904 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Холцзусра
Холцзусра (Holzsußra) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Низ местото тече потокот Урбах. Окружниот пат 4 го поврзува местото со Ебелебен на исток и Појкендорф на запад.
NGC 1263
NGC 1263 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1263 се споменува и како MCG -3-9-15.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1263 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1263 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 15 м 39,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 5' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 1263 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12114. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 947.
Јекабпилс (општина)
Јекабпилс (Jēkabpils novads) — општина во Латвија. Создадена е во 2009 година. Административен центар е градот Јекабпилс, но не е во состав на општината.
Јелен
Јелен — пиво кое го произведува пиварницата Апатин од Србија, која е во сопственост на Молсон Корс. Содржи 5% алкохол и припаѓа на класата, светли пива. Јелен Пиво има освоено разни награди во Србија и учествувало во различни спонзорства. Неговото лого е црвен елен.
Спонзорство
Од 2008 година, Јелен Пиво станало главен спонзор на српската Јелен Супер лига на Србија и генерален спонзор на Фестивалот за труба во Гуча, како и сопственик на "Топ 10" на Јелен, една од националните поп-рок телевизиски емисии. Таа е организатор на фестивалот Јелен Лајф.
Борино
Борино — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Евровизија 1977
Евровизија 1977 е 22. издание на Евровизија. Се одржа во Лондон, Обединетото Кралство на 07.05.1977 г. Победник беше Франција со песната “L'oiseau et l'enfant” од Marie Myriam
Борино
Потекло и значење на името
Името на селото првпат се сретнува во историските документи како Бохорино во век (1335 г.). Се претпоставува дека доаѓа од личното име Бохор.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во североисточниот дел на Општина Крушево, во подножјето на Бушева Планина, а чиј атар се допира со просторот на Општина Долнени. Селото е ридско, на надморска височина од 690 метри, додека атарот му се простира во Прилепското Поле. Од градот Крушево е оддалечено 14 километри.
Евровизија 1977
Eurovision Song Contest Logo 1977.svg Лого на Евровизија 1977
Борино
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на самата граница помеѓу полето на исток и повисокото земјиште на запад. Поради тоа мештаните може да се занимаваат со сточарство и со земјоделство. Околни села се Горно Житоше, Лажани, Белушино и други. Во минатото, водата за пиење ја добивале од една бразда (Омова Бразда), додека летно време кога браздата немала вода оделе до изворот Брака, оддалечен 1.000 метри од селото.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Криви Слог, Ливада Мад (Голема Ливада), Бранајца (Браненица), Ливада Поштр (Долна Ливада), Шаждец, Фуша (Поле), Брака, Душк, Ќерамидница, Крс-Пат, Лозина Река, Лимкоа Чешма, Калуга и Виеш.
Историја
Најпрвин Борино било христијанско словенско село. Постоела црква и гробишта околу нејзе, кои се наоѓале во денешното Долно Маало. До 1950-тите години на тоа место се познавале остатоци на срушениот храм и напуштените гробишта. Во првата половина на век во селото се доселиле муслимански Арбанаси, поради што христијаните започнале да се иселуваат. Од христијаните останале само името на селото и некои топоними.
Денешното албанско население се намножило од осум семејства по потекло од Северна Албанија, одејќи преку Дебар и Кичево. Албанците од Борино влегувале во брак не само со Албанците од околните села, туку и со Торбеши, особено со оние од Дебреште. Поради ова, Албанците говорат македонски и имаат некои словенски расни и психички одлики.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 4,3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 260,5 хектари, на пасиштата отпаѓаат 137,1 хектар, додека шумско земјиште нема.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција. Во селото работат продавници.
По заминувањето на отоманската власт, атарот на селото започнал да се намалува. Најпрвин, Македонците од Кошино ја зазеле месноста Ќор-Пат, а потоа Торбешите од Лажани започнале да има ја присвојуваат месноста Ќерамидница. Со селото Белушино воделе спор за месноста Две Буки.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Борино живееле 200 жители, сите Албанци.
Селото е средно по големина, со благ пораст на бројот на населението. Во 1961 година броело 418 жители, додека во 1994 година бројот се зголемил на 438 жители, од кои 290 биле Албанци, 37 Турци и 111 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 385 жители, од кои 313 Албанци, 13 Турци, 47 Бошњаци, 1 останат и 11 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Борино:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Борино е мешано муслиманско село. До почетокот на 1960-тите години било албанско село.
Иселеништво
Од денешните албански родови има иселеници во Пресил (1 к.), Битола (1 к.), Прилеп (2 к.) и Турција (1 к.). Родот Поповц целосно се иселил во Пешталево (1 к.).
По 1952 година се случиле и други иселувања на Албанци во Турција, а на нивно место се населувале санџачки Бошњаци.
Самоуправа и политика
Во век, Борино било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Норово, во која покрај селото Борино, се наоѓале и селата Алданци, Житоше, Белушино и Селце. Општината Норово постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Алданци, Белушино, Борово, Житоше и Норово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1203 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 515 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 532 гласачи.
Аквитанија
Аквитанија (Aquitaine, окситански Aquitània, баскиски Akitania) — регион во југоисточна Франција што излегува на Атлантскиот Океан и планинскиот венец Пиринеи на границата со Шпанија.
Географија
Аквитанија зазема површина од 41.400 км2 (7% од површината на цела Франција). Регионот на југ се граничи со Шпанија, на исток со регионот Јужни Пиринеи, на север со Поату-Шарант и Лимузен, и на запад со Бискајскиот Залив. Поважни градови во Аквитанија се Бордо, По и Ажен.
Евровизија 1989
Евровизија 1989 е 34. издание на Евровизија. Се одржа во Лозана, Швајцарија на 06.05.1989 г. Победник беше Југославија со песната “Rock Me” од Riva
Eurovision Song Contest Logo 1989.svg Лого на Евровизија 1989
Наволоки
Наволоки (Наволоки)) — град во Ивановската област, Русија. Има население од, и.
Милева Мариќ
Милева Мариќ (Милева Марић), (, Австроунгарија, —, Швајцарија, ) — српска математичарка, прва жена на Алберт Ајнштајн, еден од најгенијалните луѓе на XX век. Постојат тврдења дека таа придонела за раните Ајнштајнови трудови, но степенот на нејзиното учество во откритијата не е познат, па затоа е предмет на разни расправи.
Животопис
Милева Мариќ е родена во богато семејство во Тител во Војводина (тогаш дел од Австроунгарска) како најстара од трите деца во семејството на офицер на австроунгарската војска. При породување на Милева и е исчашен колкот, па затоа левбата нога и била пократка. Набргу по нејзиното раѓање, нејзиниот татко ја завршил воената кариера и добил работа во суд во Рума, а потоа во Загреб. Милева имала помала сестра Зорка (1883—1938) и брат Милош (роден 1885.) Во Рума постои куќа во која живеело семејството на Милева Мариќ од 1877. до 1892. година. Семејната куќа на семејството Мариќ која постои во Нови Сад, Кисачка 20, е под заштита на државата.
Образование
Во 1886 година Милева се запишала во женската гимназија во Нови Сад, а во 1888 година преминала во гимназијата во Сремска Митровица, каде што и завршила матура во 1890 година како најдобра во одделението по математика и физика. Од 1890 година школувањето го продолжува во гимназијата во Шабац. Кога се преселила во Загреб, добила специјална дозвола за да оди во училиште во кое учеле само машки.
Во летото 1896 година се запишала на студии по медицина на Универзитетот во Цирих. Во октомври се префрлила на Државна политехничка школа на студии по математика и физика. Таа била петтата жена која била примена на тој факултет. Еден од нејзините колеги на предавањата по физика бил и Алберт Ајнштајн, кој тогаш имал 17 години. Првите две години од студирањето биле многу успешни за Милева. Еден семестар поминала во Хајделберг. Додека била отсутна се допишувала со Алберт, кој и напишал дека му недостига. Во Цирих се вратила 1899 година и стапиле во врска. Родителите на Милева не биле против таа врска, бидејќи знаеле дека нејзините шанси за брак се мали поради нејзината болест. Меѓутоа родителите на Ајнштајн се противеле, бидејќи таа била постара од него три и пол години и не била Еврејка.
И покрај добриот успех во почетокот на студиите на Милева, тој почнал да слабее. Во летото 1900 година не ги положила своите завршни испити. Иако просекот на Милева и Алберт бил помал од потребниот 5,0, Албертовиот просек 4,9 бил заокружен на 5,0, но за Милевиниот 4,0 најзаслужна е слабата оценка 2,5 од теорија на функции. Ајнштајн дипломирал и отишол дома за распуст. Милева останала во Цирих, работејќи како лабораториски асистент и во исто време се подготвувала повторно да излезе на испити. Милева и Алберт повторно се сретнале на езерото Комо. Неколку недели подоцна Милева открила дека е бремена, а во јули 1901 година повторно паднала на испити. Таа есен Ајнштајн се вработил како професор на замена во Шафхаузен, работа која била слабо платена.
Бракот со Ајнштајн
Во Нови Сад, кон крајот на јануари или почетокот на февруари 1902 година, Милева ја родила ќерката Лизерл. Во својата 27. година, со незавршен факултет и вонбрачно дете, се чувствувала како срам за семејството. Во меѓувреме, Алберт добил работа во патентски завод во Берн. Алберт и Милева се венчале во Берн на 6 јануари 1903 година. Пред венчавката Лизерл се разболела од шарлах. Не е познато дали починала или е дадена на посвојување. Кога Милева се придружила на Алберт во Берн, детето не било до неа. Нивниот брак функционирал така што Алберт шест дена неделно поминувал во патентниот завод, слободното време го посветувал на физиката, а Милева пробала да се носи со губењето на детето и неуспехот на факултетот. Сепак, бракот тргнал кон подобро откако Алберт добил покачување и со раѓањето на синот Ханс Алберт. Ајнштајн во 1905 го објаснил фотоелектричниот ефект, a 1908. ја добил лиценцата за работа на универзитетот во Берн. Наредната година дал отказ на Универзитетот во Берн и заводот за патенти и го прифатил местото како вонреден професор по теориска физика на Универзитетот во Цирих.
Ајнштајн почнал да се допишува со роднината во која бил заљубен како дете, па бракот со Милева западнал во криза. За да ја надминат кризата во бракот, отпатувале на одмор. Нивниот втор син Едуард е роден во 1910 година.
Наредната година, Алберт со семејството се преселил во Прага, каде што е поставен за редовен професор на Универзитетот Карл-Фердинанд. За Милева овој премин бил тежок; како Србинка била чувствителна на напнатоста помеѓу германски и чешки националисти, со кои како Словенка се идентификувала. Ајнштајн во 1912 се вратил во Цирих, Алберт останал со Елза и ја завршил Општата теорија за релативност. Во 1916 година побарал развод од Милева, која поради тоа се разболела. Додека Милева била болна, нејзината помала сестра се грижела за децата, но на крајот поради грижата за сестра ѝ доживеала нервен слом, па наредните две години ги поминала во психијатриска клиника. Милева конечно се согласила да се разведе од Алберт во 1918, а Ајнштајн се сложил да ѝ даде пари од било која идна Нобелова награда. Официјално се развеле на 14 февруари 1919, а Алберт се оженил со Елза на 2 јун 1919. Таа година, прекршување на светлината во гравитациско поле за време на затемнување на Сонцето бил главниот доказ за Општата теорија за релативност, што на Ајнштајн му донесе светска слава.
После разводот
Тешкоболната сестра Зорка доживеала уште еден нервен слом, а пред тоа запалила поголема количина на пари од своите веќе остарени родители во Нови Сад. Таткото на Милева, Милош починал во 1922 од мозочен удар, а Зорка законски била прогласена за неспособна.
Милева заради долговите настанати заради Едуардовта болест морала да продаде две куќи, а и претрпела и опасност да остане и без третата, па се обратила на Алберт за помош. Ајнштајн ја преземал сопственоста над куќата, но 8 години подоцна изненадно ја продал за 85.000 швајцарски франци, под услов да ѝ дозволи на Милева да остане во куќата. Меѓутоа, на дочекот на Нова година, Милева изненадно добила официјално објаснување дека нејзината закупнина истекла. Еден пријател пробал да ѝ го продолжи престојот и откриено е дека парите на купувачот во износ од 85.000 франци случајно се уплатени на името на Милева, Алберт барал од Милева да му ги врати парите инаку ќе го исклучел Едуард од тестаментот.
Во таа пролет на Милева ѝ се слошило за време на еден насилен напад на Едуард, и се онесветила. Починала во болница три месеци подоцна, на 4 август 1948 година и погребана е на циришките гробишта Нордхајм. За нејзиниот гроб пошироката јавност дознала во 2004 година по заслуга на Петар Стојановиќ, основач на Меморијалниот центар „Никола Тесла“ од Санкт Гален.[3] По пет години, 14 јуни 2009 година, со осветување и откривање на спомен-обележјето претставниците на Република Србија првпат официјално и одадоа почит на Милева Мариќ-Ајнштајн.
КУД Српски вез
КУД Српски вез е Културно-уметничко друштво формирано на 25 септември 2013 година во Куманово, на иницијатива на Српската заедница во Македонија со цел да се негува и сочува културниот идентитет на Србите кои живеат во Република Македонија, да се зачуваат традиционалните игри и песни и пренесе српската култура на младата популација во државата и пошироко.
Историја
За прв претседател на Друштвото е избран Горан Стојковиќ. Неговиот ентузијазам и целосна посветеност видно придонесе за афирмација и успешна работа на овој фолклорен ансамбл. Актуелен претседател на КУД Српски вез е Далибор Китановиќ, а уметнички директор е Горан Зафировиќ.
Активности
Друштвото е сочинето од играорна и вокална секција и оркестар.
Во март 2015 година формиран е и огранок на друштвото во општина Старо Нагоричане.
Космос-2280
Космос-2280 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 314 км, а најмалото на 238.
Шерлок Холмс
Шерлок Холмс (англиски: Sherlock Holmes; роден 1854 година) во приказните на сер Артур Конан Дојл и создаден според Џозеф Бел) — измислен детектив од доцниот XIX и раниот XX век кој за првпат се појавил во 1887 год. Тој бил измислен од шкотскиот автор и лекар сер Артур Конан Дојл. Холмс е познат по своето мајсторство во употребата на логика и досетливи набљудувања во решавањето на неговите криминални случаи. Тој е веројатно најпознатиот измислен детектив и еден од најпознатите и лесно распознатливите литературни ликови.
Конан Дојл напишал четири романи и 56 раскази со овој лик. Речиси во сите нив раскажувачот е пријателот и биографот на Холмс, Д-р Џон Х. Ватсон, со исклучок на две во кој самиот Холмс е раскажувачот и уште две кои се напишани во трето лице.
Расказите најпрвин излегувале во списанија во продолженија, меѓу кои доста од нив во списанието The Strand, во временски период од четириесет години. Ова бил чест облик на издавање во тоа време: Чарлс Дикенс исто така пишувал за списанија. Расказите покриваат временски период од 1878 до 1903 год. со последен случај во 1914. Треба да се знае дека иако многу од насловите на расказите ја носат претставката, „Авантурите на...“, медиумите каде што се издавани не биле доследни на ова. Долгата и кратката верзија варијабилно се употребуваат во оваа статија.
Преглед
Во делата Шерлок Холмс се опишува себеси како „советодавен детектив“ („consulting detective“), експерт кај кого се оди во случаи кои се премногу тешки за обичните иследници; тој ја има способноста многупати да реши случај без да го напушти својот стан. Но се разбира, оваа способност не е доминантна во делата, кои се концентрират на случаите кои Холмс мора да ги реши со надворешни активности. Тој специјализира во решавање на необични случаи со неговата чудесна моќ на набљудување и логичко расудување, моќ која често ја демонстрира на неговите нови клиенти со правење на дедукции на лице место за нивните карактери и скорешни активности. Оваа едноставна маркетинг стратегија оддава посебен впечаток и влева доверба кај неговите клиенти.
Сер Артур Конан Дојл му ја оддавал заслугата за создавањето на Холмс на неговиот предавач на медицинскиот факултет при Единбуршкиот универзитет, талентираниот хирург и криминалистички детектив, Џозеф Бел. (криминалистиката била релативно нова гранка во тоа време.) Неколку години подоцна Бел му напишал на Конан Дојл, дека „самиот тој е Шерлок Холмс и дека тој тоа добро го знае“. . Холмес бил именуван по Оливер Вендел Холмс, чиј обожавател бил Дојл, и англискиот крикетер по име Шерлок.
Профил
Историски, Холмс живеел од 1881 г. на адресата 221Б Бејкер Стрит во Лондон во стан на првиот кат (во раните записки стои дека живеел на Горен 'Upper' Бејкер Стрит), каде ги провел најголемиот дел од своите професионални години со неговиот добар пријател, Д-р Ватсон со кого бил цимер некое време пред Ватсоновата женидба во 1890. Станот бил одржуван од неговата газдарица Г-ѓа Хадсон.
Во многу од расказите Холмс е припомаган од практичниот Ватсон, кој не само што му бил пријател, туку и хроничар (неговиот „Бозвел“). Во најголемиот дел од расказите Ватсон е раскажувачот, кој ги прераскажува Холсовите решенија на разни злодела. Во некои од подоцнежните раскази, Холмс го критикува Ватсон за неговите записи бидејќи тој ги прикажува како возбудливи приказни наместо како објективни и детални извештаи.
Холмс исто така има и постар брат, Мајкрофт Холмс, кој се појавува во следниве раскази: „Грчкиот преведувач“, „Последниот проблем“ и „Плановите на Брус-Партингтон“. Споменат е во разни други раскази како „Празната куќа“.
Неговата позадина
Во најпрвиот расказ, Студија во светлоцрвено, дадена е дел од Холсовата позадина. На 4 март, 1881 год. прикажан е како независен студент по хемија со разни други интересни хобија, од кои скоро сите подоцна испаѓаат дека се наклонети да му помогнат да биде супериорен решавач на случаи. Во еден друг ран расказ „Глорија Скот“, дадено е уште повеќе позадина за тоа што го инспирирало Холмс стане детектив: добил голема пофалба од таткото на еден негов соученик.
Во авантурата Грчкиот преведувач Холмс кажува дека баба му била сестра на францускиот сликар 'Верне' (веројатно Хорациј Верне).
Во Студија во светлоцрвено, Д-р Ватсон прави проценка на Шерлоковите способности и знаења:
Шерлок Холмс—неговите ограничувања
При сетоа тоа знаење, надарен е со интелигенција од 190 (јасно искажано).
Но подоцнежните раскази покажуваат дека оваа листа е лажлива и дека Холмс — кој само што го запознал ватсон — само се шегувал. Два примера: и покрај неговото привидно непознавање на политиката, во „Скандал во Бохемија“ Холмс веднаш го распознава вистинскиот идентитет на божемниот Гроф фон Крам. Што се однесува до несензационална литература, во разговорот тој честопати се повикува на Библијата, Шекспир, па дури и Гете. Ова е некако недоследно до фактот што Холмс го укорува Ватсон заради неговите разговори како Земјата се врти околу сонцето, а не обратно, ако Холмс сакал да избегнува да си го преполнува умот со нешта кои не му користат за детективската работа.
Холмс е исто така добар криптоаналитичар. Му кажува на Ватсон: „Прилично ми се познати сите облици на тајно писмо, и самиот сум автор на една ситна монографија на таа тема, во кој анализирам сто и шеесет различни шифри“. Оваа негова способност ја искористува во „Танцувачи“ во кои се користат „глишовци“, како на пример на следниов начин:
Во „Празната куќа“, Холмс споменува дека има „некои познавања“ од барицу, „јапонски начин на борење“, со помош на кој тој избегнува силниот зафат на неговиот најголем непријател, Професор Мориарти (кој и покрај неговата озлогласеност, се појавува во само два расказа).
Во Студија во светлоцрвено, Конан Дојл прави споредба меѓу неговиот истражник и два постари и подокажани измислени детективи: Август Дупен (Едгар Алан По) и Мисје Лекок (Емил Габорио). Ликот на По за првпат се појавува во Убиствата на Ру Морг, издадена во 1841 г., и подоцна во Загатката Леруж во 1866. Краткиот разговор помеѓу Холмс и Ватсон за овие два лика започнува со забелешка од страна на Ватсон: <P>„Ме потсетуваш на ликот на Едгар Алан По, Дупен. Не сум знаел дека такви личности постојат вон расказите."</P> <P>Шерлок холмс се подигна и го запали лулето. „Несомнено мислиш дека ми даваш комплимент со тоа што ме споредуваш со Дупен“, рече тој. „По мое мислење, Дупен е слаб тип. Оној трик каде што му ги чита мислите на пријателот со благовремен коментар по четврт час тишина е навистина наконтен и плиток. Тој има аналитички геинј, во тоа не се сомневам; но воопшто не е таков феномен каков што По сака да го претстави."</P> <P>„Имаш ли прочитано нешто од Габорио?“, прашав. „Дали Лекок би те задоволил како детектив?“</P> <P>Шерлок Холмс шмркна потсмевливо.„Лекок е беден смотанко“, рече тој со налутен тон; „го бидува зџа една работа — енергичност. Од таа книга ми се слоши. Прашањето беше како да се препознае еден незнаен затвореник. Јас би го направил тоа за дваесет и четири часа. На Лекок му требаа отрпилика шест месеци. Може да биде учебник за детективи кој ќе ги подучи што да не прават."</P> Холмс е убеден дека е далеку подобар од двајцата, додека Ватсон го изразува својот восхит кон тие детективи. Ова би можел да биде начинот на кој Конан Дојл ја изразува својата почит кон писателите кои го инспирирале, додека пак инсистирајќи дека неговото дело е големо подобрување.
Холмсовиот најголем непријател и одмаздник е Професор Џејмс Мориарти („Наполеон на криминалот“), кој подоцна во борба со Холмс паѓа од Рајхенбахскиот водопад. Конан Дојл го определил "Последниот проблем", расказот во кој ова се случува, како последен расказ со Шерлок Холмс. Но огромниот број на писма од читателите го убедиле да го оживее својот лик. Во „Празната куќа“ се објаснува дека само Мориарти паднал кај водопадот, а Холмс сакал светот да знае дека и тој умрел за да ја избегне одмаздата на соработниците на Мориарти. Многу извори тврдат дека Мориарти првобитно му бил тутор по математика на Холмс.
Холмс и жените
Холмс и неговите обпжаватели отсекогаш зборувале за Ирена Адлер како за „Жената“ според Ватсон. Ватсон кажува дека самиот Холмс никогаш не го употребува овој збор— но тој го употребува нејзиното име неколкупати. Ирена се појавува само во расказот „Скандал во Бохемија“, и е единствената жена која успеала да го надитри Холмс. Во расказот „Чарлс Август Милвертон“, Холмс се свршува со една жена, но само од професионални побуди - да се здобие со некои информации кои му се потребни за случајот.
Холмс јасно искажува интерес за неколку од неговите пошармантни клиентки (како Виолета Хантер во расказот „Бакарните буки“, за која Ватсон мислел дека би можела да му биде повеќе од само клиент на Холмс). Меѓутоа, од контекстот се гледа дека тој изразува интерес заради тоа што нивната нивната убавина и енергичност (и случаите кои му ги задаваат) му претставуваат едно освежително искуство, а не заради тоа што има романтични чувства кон нив. Ова јасно се гледа во гореспоментиот случај каде Холмс „не покажа(л) понатамошен интерес за неа кога таа престана(ла) да биде центар на еден од неговите проблеми.“
Кога Холмс навистна ќе покажел дадена доза на шарм, како што може да се види од овие епизоди, сепак немало индикации за долги, сериозни врски освен во случајот на Адлер. Ватсон кажува дека Холмс има „одбивност кон жените“, но „но влева многу доверба во нив“. Холмс се изјаснил: „Јас не сум со сета душа љубител на жените“. Неговата ненаклоност веројатно се должи на фактот што за него „побудите на жените... (се) толку загадочни... Како да се гради на таков жив песок? Нивните најситни потези можат да значат томови... нивното најнеобично однесување може да зависи од една шнола.“ Ова несоодветствување со неговите дедуктивни процеси веројатно му пречело.
Од друга страна интересно е дека неговата газдарица, Г-ѓа Хадсон, никогаш не е опишана. Веројатно читателите претпоставуваат дека таа била жена во години, но сосема е возможно таа да била на возраст на Холмс и да имала врска со него без Д-р Ватсон воопшто да знае.
Ватсон пак, е љубител на жените: тој зборува со наклонетост за нив и е се жени со Мери Морстан од расказот Знакот на четворицата.
Неговите навики
Меѓутоа, Холмс воопшто не е стегнат викторијански господин; впрочем, тој се опишува себеси како „боем“ и неговите навики како „боемски“. Тој можеби страда од манијачно-тепресивна психоза, каде тој со недели бил безволен, а потоа настапувал период на голема енергичност и ангажмани во професијата, како и неговото хоби, експериментална хемија, опишана како: „екстремна прецизност и остреоумност... [или] поетско и замислено расположение, „изливи на страствена енергија“... проследени од летаргични реакции.“ Современите читатели се изненадуваат дека тој користел (кога немало стимулативни случаи) кокаин и опиум, иако Ватсон вели дека ова е неговиот „единствен порок“. Меѓутоа, подоцна во расказите, Ватсон упева до го убеди Холмс да се откаже од таа навика.
Ватсон никогаш не ги сметал за пороци дека Холмсовите навики на постојано пушење (бично на луле), или пак волноста да ја искриви правдата и да го прекрши законот (на пр. да ја лаже полицијата, да скрива докази, да краде и обива) кога така му одговарало. Во викторијанска Англија, ваквите постапки не се сметале за пороци доколку еден џентлмен ги прави од благородни причини, како да речеме заштита на честта на една жена или пак семејниот углед. Бидејќи во многу раскази ваквите постапки на Холмс и Ватсон се од суштинско значење, современиот читател би морал да ги прифати ваквите постапки како нормални во тоа време. (И денес вавките постапки играат важна улога во детективската книжевност, кога се прават за добра цел.)
Дедукција на Холмс
„Од капка вода“, напишал Холмс во својот есеј раскажан во Студија во светлоцрвено, „логичарот може да заклучи за возможноста на постоењето на Атлантик или Нијагара без да да ги има видено или чуено за нив.“ Расказите со Холмс започнуваат со бравура на искажување на неговите теланти за „дедукција“. Логичарите изрзуваат интерес за анализирање на тоа што Холмс всушност го прави при изведбата на неговите дедукции. Холмсовската дедукција се бариза на заклучоци изведени или од едноставни факти — кои се резултат на внимателни индуктивни проучувања, како прпучувањето на пепелите од разни типови пури — или инференција на најдоброто објаснение. Во многу случаи дедукцијата може се моделира и на двете. Во 2002, Холмс бил прогласен за почесен член на Кралското Хемиско Здружение — единствениот измислен лик со ваква почест — како признание за придонесите кон истражните методи.