cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перси Фосет
Завршна експедиција
Многу луѓе претпоставувале дека локалните Индијци ги убиле, бидејќи неколку племиња биле во близина во тоа време: Калапалос, последното племе што ги видело, Арумас, Суја и Ксаванте на чија територија влегувале. Според истражувачот Џон Хеминг, тричлената партија на Фосет била премалку за да преживее во џунглата и неговото очекување дека неговите индиски домаќини ќе се грижат за нив веројатно ги антагонизирало со тоа што не им донеле никакви подароци за да ја вратат нивната великодушност. Дваесет години подоцна, началникот на Калапало наречен Коматци им кажал на своите луѓе како биле убиени непожелните странци, но други мислеле дека се изгубиле и умреле од глад, а коските што ги обезбедил Коматци се покажало дека не биле да бидат оние на Фосет. Едмар Морел и Нило Велозо известија дека претходникот на Коматци, началникот на Калапалос Изари, им рекол дека ги убил Фосет и неговиот син Џек, навидум пукајќи ги со стрели откако Фосет наводно го нападнал него и другите Индијци кога тие одбиле да му дадат водичи и носачи да однесете го кај нивните непријатели Шаванте, а Ролф Бломберг рече дека Изари му кажал дека Рали Римел веќе умрел од треска во логорот на Индијанците Курикуро. Малку поинаква верзија дојде од Орландо Вилас-Боас, кој извести дека Изари му рекол дека ги убил сите тројца бели мажи со својот клуб утрото откако Џек Фосет наводно се здружил со една од неговите сопруги, кога тврдел дека Перси Фосет му удрил шлаканица во лице откако началникот го одбил неговото барање за кануа и носачи за да го продолжи патувањето.
Калапало имале усна приказна за пристигнувањето на тројца истражувачи во која се вели дека тројцата отишле на исток, а по пет дена Калапало забележале дека групата повеќе не прави логорски огнови. Калапало велат дека најверојатно ги убило многу насилно племе. Сепак, и двајцата помлади биле куци и болни кога последен пат биле видени, а нема доказ дека биле убиени. Веројатно е дека тие починале од природна смрт во бразилската џунгла.
Камп на мртов коњ
Кампот на мртов коњ, или Кампот на Фосет, е еден од главните кампови што Фосет ги направи на своето последно патување. Овој логор бил неговата последна позната локација. Од Кампот на мртвите коњи, Фосет ѝ напишал на својата сопруга за тешкотиите со кои се соочил тој и неговите придружници, неговите координати, неговите сомнежи во Рали Римел и плановите на Фосет за блиска иднина. Тој ја завршува својата порака со: „Не треба да се плашите од каков било неуспех. . .“
Едно прашање што преостана за Кампот на мртов коњ се однесува на несовпаѓање во координатите што Фосет ги даде за кампот. Во писмото до неговата сопруга, тој напишал: „Тука сме во кампот на мртвите коњи, географска ширина 11 степени 43' јужно и географска должина 54 степени 35' западно, местото каде што мојот коњ умре во 1920 година.-11.71667°N, -54.58333°W ). Меѓутоа, во извештајот до Алијансата на северноамериканските весници тој ги дал координатите како-13.71667°N, -54.58333°W.
Несовпаѓањето можеби е печатна грешка. Сепак, тој можеби намерно ја сокрил локацијата за да ги спречи другите да ги користат неговите белешки за да го пронајдат изгубениот град. Можеби тоа беше обид да се одвратат какви било обиди за спасување; Фосет изјавил дека доколку исчезне, не треба да се испрати спасувачка група бидејќи опасноста е преголема.
Мислењето на Хенри Костин
Истражувачот Хенри Костин го придружуваше Фосет на пет негови претходни експедиции. Костин го изразил своето сомневање дека Фосет ќе загине од рацете на домородните Индијанци, бидејќи тој обично уживал во добри односи со нив. Тој верувал дека Фосет подлегнал или на недостаток на храна или на исцрпеност.
Гласини и непроверени извештаи
Во текот на следните децении, различни групи организираа неколку спасувачки експедиции, без успех. Слушнаа само разни гласини кои не можеле да се потврдат.
Додека една фиктивна приказна проценува дека 100 идни спасувачи загинале во неколку експедиции обидувајќи се да ја откријат судбината на Фосет, вистинскиот биланс бил само еден - единствен човек кој се осмелил сам по него. Една од најраните експедиции бил командувана од американскиот истражувач Џорџ Милер Диот. Во 1927 година, тој тврдел дека пронашол докази за смртта на Фосет од рацете на Индијанците од Алоик, но неговата приказна била неубедлива. Од 1930 до 1931 година, Алоха Вандервел го користела својот хидроавион за да се обиде да слета на реката Парагвај во државата Мато Гросо за да го најде. По итно слетување и шест недели живеење со племето Бороро, Алоха и нејзиниот сопруг Валтер полетаа назад во Бразил, без среќа. Експедиција од 1951 година откопа човечки коски за кои подоцна бил откриено дека не се поврзани со Фосет или неговите придружници.
Наводните коски на Фосет
Во 1951 година, Орландо Вилас-Боас, активист за домородните народи, наводно ги добил преостанатите скелетни коски на Фосет и ги натерал научно да се анализираат. Анализата, наводно, потврдила дека коските се на Фосет, но неговиот син Брајан Фосет (1906–1984) одбил да го прифати тоа. Вилас-Боас тврдел дека Брајан бил премногу заинтересиран да заработува пари од книгите за исчезнувањето на неговиот татко. Подоцнежните научни анализи потврдија дека коските не се на Фосет. Почнувајќи од 1965 година, коските наводно легнале во кутија во станот на еден од браќата Вила-Боас во Сао Паоло.
Во 1998 година, англискиот истражувач Бенедикт Ален отиде да разговара со Индијанците од Калапало, за кои Вилас-Боас рече дека признал дека ги убил тројцата членови на експедицијата Фосет. Еден старешина на Калапало, Вајуви, за време на снименото интервју на Би-Би-Си со Ален, тврдеше дека коските што ги пронашол Вилас-Боас пред 45 години, всушност не биле на Фосет. Вајуви, исто така, негираl дека неговото племе имало некаков удел во исчезнувањето на Фосетс. Ниту еден убедлив доказ не ја поддржува последната изјава.
Приказна за Вили-Боас
Данскиот истражувач Арне Фалк-Роне патувал до Мато Гросо во текот на 1960-тите. Во една книга од 1991 година, тој напишал дека дознал за судбината на Фосет од Орландо Вилас-Боас, кој го слушнал тоа од еден од убијците на Фосет. Наводно, Фосет и неговите придружници доживеале несреќа на реката и ги изгубиле повеќето од подароците што ги донеле за индијанските племиња. Продолжувањето без подароци било сериозно прекршување на протоколот; бидејќи членовите на експедицијата биле сите повеќе или помалку сериозно болни во тоа време, племето Калапало со кое се сретнале решило да ги убие. Телата на Џек Фосет и Рали Римел беа фрлени во реката; Полковникот Фосет, кој се сметал за старец и затоа истакнат, доби соодветен погреб. Фалк-Рен го посетил племето Калапало и известил дека еден од членовите на племето ја потврдил приказната на Вилас-Боас за тоа како и зошто Фосет бил убиен.
Прстенот на Фосет
Во 1979 година, прстенот на Фосет бил пронајден во заложна куќа. Новата теорија е дека Фосет и неговите придружници биле убиени од бандити, а телата биле фрлени во река додека нивните работи биле ограбени.
Руски документарен филм
Во 2003 година, руски документарен филм, Проклетството на златото на Инките / Експедиција на Перси Фосет во Амазон ( Проклятье золота инков / Экспедиция Перси Фоссета в Амазонку  ), бил објавен како дел од телевизиската серија Мистерии на векот. Меѓу другото, филмот ја нагласува неодамнешната експедиција на Олег Алиев на претпоставеното приближно место на последното место на Фосет и наодите, впечатоците и претпоставките на Алиев за судбината на Фосет. Филмот заклучува дека Фосет можеби ги барал урнатините на Елдорадо, град изграден од понапредни луѓе од другата страна на Андите, и дека членовите на експедицијата биле убиени од непознато примитивно племе кое немало контакт со модерната цивилизација.
Комуна во џунглата
На 21 март 2004 година, Обсервер објавил дека телевизискиот директор Миша Вилијамс, кој ги проучувал приватните трудови на Фосет, верувал дека Фосет немал намера да се врати во Британија, туку сакал да основа комуна во џунглата, заснована на теозофски принципи и обожавање на неговиот син Џек. Вилијамс детално го објасни своето истражување во предговорот на неговата драма AmaZonia, првпат изведена во април 2004 година.
Во популарната култура
Во 2005 година, писателот на персоналот на Њујоркер, Дејвид Гран, го посетил племето Калапало и известил дека тоа очигледно зачувало усна историја за Фосет, меѓу првите Европејци што племето некогаш ги видело. Во усната изјава се вели дека Фосет и неговата партија останале во нивното село, а потоа заминале, упатувајќи се кон исток. Калапалосите го предупредиле Фосет и неговите придружници дека ако тргнат на тој начин ќе бидат убиени од „жестоките Индијанци“ кои ја окупирале таа територија, но Фосет инсистирал да оди. Калапалос секоја вечер го набљудувале чадот од камперскиот оган на експедицијата пет дена пред да исчезне. Калапалосите рекоа дека се сигурни дека жестоките Индијанци ги убиле. Написот исто така известува дека монументалната цивилизација позната како Кухикугу можеби всушност постоела во близина на местото каде што Фосет барал, како што неодамна било откриено од археологот Мајкл Хекенбергер и други. Наодите на Гран се подетални во неговата книга Изгубениот град на З (2009).
Во 2016 година, Џејмс Греј напишал и режирал филмска адаптација на книгата на Гран, а Чарли Ханам глуми како Фосет.
Епизодата 133 од британскиот хорор подкаст „Архивите на Магнус“ содржи измислена сметка дадена од Фосет во која ги опишувал настаните што се случиле на неговата последна експедиција.
Јашха
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Закпетен
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
’Рбет (филм)
’Рбет (српски: Кичма) — филм на режисерот Влатко Гилиќ од 1975 година. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Предраг Лаковиќ, Мира Бањац, Милутин Бутковиќ, Јелисавета Сека Саблиќ, Нада Шкрињар, Мирољуб Лешо, Неда Спасојевиќ, Рената Улмански, Драгомир Фелба и Данило Бата Стојковиќ.
Синопсис
Една ноќ, група облакодери кои личат на тврдина е обвиткана од смог, а тоа предизвикува паника меѓу станарите. Заедничката опасност ги открива истрошените меѓучовечки односи, себичноста, недостатокот од љубов. Истовремено, таквата состојба ја враќа смислата за универзалностна на човечката егзистенција, за хуманизмот и сочувството со другите луѓе.
Закулеу
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Гватемала.
Список на државни водачи во 1565 година
Ова е список на државни водачи во 565 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Знамиња во Јужна Америка
Ова е галерија на знамиња во Јужна Америка. Оваа листа вклучува меѓународно признати држави и зависни самоуправувачки територии.
Хоја де Серен
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Ел Салвадор.
IC 305
IC 305 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 305 се споменува и како ESO 140-10, FAIR 45, AM 1809-574, IRAS 18093-5744.
Откривање
Објектот е откриен на 1 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 305 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. IC 305 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 13 м 39,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 43' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на IC 305 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61602.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Ал Гор
Алберт Арнолд Гор Јуниор (роден на 31 март 1948 година) — американски политичар и екологист, кој служел како 45-ти потпретседател на САД од 1993 до 2001 година. Гор во 1992 година бил избран со Бил Клинтон како претседател на САД, а истиот успех го доживеал и на следните избори во 1996 година. Скоро пред крајот на вториот мандат на Клинтон, Гор бил избран за кандидат на претседателските избори во 2000 година, но ги загубил изборите во многу блиска трка по пребројувањето на Флорида. По завршувањето на мандатот за заменик претседател во 2001 година, Гор останал истакнат како автор и активист за животната средина, за чија работа во својот активизам за климатските промени (заедно со Меѓувладиниот панел за климатски промени) добил Нобелова награда за мир во 2007 година.
Гор бил службеник на Тенеси (1977-1985) и од 1985 до 1993 година служеше како сенатор од таа држава. Тој бил заменик претседател за време на администрацијата на Клинтон од 1993 до 2001 година. Претседателските избори во 2000 година биле една од најблиските претседателски трки во историјата. Гор го освоил народното гласање, но по контроверзниот изборен спор околу пребројувањето во Флорида (решен од Врховниот суд на САД, кој пресуди 5-4 во корист на Буш), тој ги загубил изборите.
Гор е основач и сегашен претседавач на Проектот за климатска реалност, соосновач и претседател на генерација инвестиции за управување, член на Управниот одбор на „Епл АД“ и постар советник на Гугл. Гор е исто така партнер во фирмата Клајнер Перкинс, која ја предводи групата решенија за климатски промени. Тој работел како визитинг професор на Државниот универзитет Среден Тенеси, Факултетот за новинарство на Универзитетот Колумбија, Универзитетот Фиск и Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес. Тој бил член на Одборот на директори на Светскиот институт за ресурси.
Седа (Латвија)
Акционерското друштво „Седа“ сè уште е голем работодавач.
Паланката и нејзините луѓе биле предмет на документарниот филм „Седа: Луѓето од мочуриштето“ (Seda. Purva ļaudis; режисер Каспарс Гоба; Латвија/Германија, 2004 година).
Горња Савина испосница
Историјат и изглед
Испосницата свети Сава ја изградил по неговото враќање од Хиландар, каде што се пензионирал за време на постот, каде што се молел во мир и тишина. Според легендата, Свети Сава ги напишал Студенички типик и Житието на свети Симеон во испосникот, а средновековните записи покажуваат дека тој основал цело препишувачко училиште во недостапна клисура, од која потекнуваат книгите напишани на српски и кирилица за да му обезбедат на народот најголемото богатство - образованието.
До Горносавскиот Ермитаж се стигнува по шумска патека, која во првиот дел минува низ бујна шума, а минувајќи покрај Долносавскиот Ермитаж се стеснува на патека не поширока од еден метар, која се наоѓа помеѓу карпа и длабока бездна. По минување низ дрвената капија се посочува катниот испосник кој е залепен на карпата до која води тесна патека и дрвен покриен мост. Во средниот век, мостот имал улога да го спречи доаѓањето на непријателот во скитот со негово рушење.
Малата црква посветена на Свети Ѓорѓи и ќелиите на Горниот Ермитаж се затворени кога во нив нема монаси, освен една просторија која е скриена со едноставна дрвена врата без знаци. Таму е пештера та Сава во која светителот, според преданието, се борел и Савовото буре - извор заштитен со ѕид со прозорец низ кој аџиите црпат вода со долга лажичка, која се користи како лек.
Последниот постојан жител на испосницата бил јеромонахот Гаврило Миловановиќ, кој ги поминал последните четириесет и три години и трагично загинал во пожар во декември 1981 година.
Неправилна галаксија
Неправилна галаксија — галаксија која нема особен правилен облик, за разлика од спиралната или елиптичната галаксија. Облиците им се необични и затоа не спаѓаат во ниедна класа од Хабловата низа. Често имаат хаотичен изглед, и немаат ниту јадрена испакнатина, ниту трага од некаква структура на спирални краци. Се смета дека вакви се речиси една четвртина од галаксиите во вселената. Највеќето од нив некогаш биле спирални или елиптични, но се изобличиле поради влечните гравитациски сили. Неправилните галаксии може да содржат изобилство amounts од гас и прашина. Ова не мора да важи за џуџестите неправилни галаксии.
Хабловата типологија има определено два главни вида на неправилни галаксии:
Трет вид на неправилна галаксија е џуџестата, која се означува со dI или dIrrs. Овој тип денес се смета дека е важен за осознавањето на целокупнатаеволуција на галаксиите. Бидејќи се одликува со низок степен на металичност и релативн голем удел на гас, се смета дека е слична на најпрвобитните галаксии во вселената. Може да претставуваат месна (и затоа понова) варијанта на бледосината галаксија утврдена во иследувањата на длабокото небо.
Некои неправилни галаксии се мали спирални галаксии кои се изобличени поради гравитациските сили на поголема сосена галаксија.
Сан Андрес, Ел Салвадор
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Ел Салвадор.
Божјата војна (филм)
„Божјата војна“ (шпански: La guerra de Dios) — шпански филм од 1953 година, во режија на Рафаел Хил (Rafael Gil), по сценариото на Висенте Ескрива (Vicente Escrivá) и Рамон Д. Фаралдо (Ramón D. Faraldo). Главните улоги ги играат: Клод Ледју (Claude Laydu), Франсиско Рабал (Francisco Rabal), Хосе Марко Даво (José Marco Davó), Фернандо Санчо (Fernando Sancho), Жерард Тихи (Gérard Tichy) и Алберто Ромеа (Alberto Romea). На Венецијанскиот филмски фестивал, филмот ја освоил наградата „Бронзен лав“, а на првото издание на филмскиот фестивал во Сан Себастијан ја освоил Големата награда.
Синопсис
На почетокот на 1930-тите, еден млад свештеник е испратен во сиромашно рударско село со цел на жителите да им помогне да ја пронајдат верата во бога.
Оотсузуми
Оотсузуми [], познат и како Оокауа [ ], е јапонски тапан во форма на песочен часовник. Тоа е поголема верзија на тсузуми, или котсузуми и се користи во традиционалниот јапонски театар и народна музика. Неговиот изглед е малку поразличен од оној на тсузуми, а произведениот звук е многу различен од кој било од четирите звуци што ги создава котсузуми. Со оглед на тоа што котсузуми е помал и има поукрасена глава од тапан, оокауа е поголема, а главата добива пообичен, кожен изглед. Звукот е исто така повисок и висински поостар, што наликува на повеќе сув, скоро металичен од помекиот звук на тсузуми. Структурата на песочен часовник е малку поголема, а на средина има испакнато „копче“, за разлика од котсузуми, кој има измазнет среден дел. Главите на тапанот се затегнати многу цврсто, не оставаат простор за понатамошно напнатост и акустични прилагодувања. Оокава се свири така што се положува на левиот колк на свирачот, можеби поради неговата поголема, тешка големина, додека тсузуми се положува на десното рамо.
Главите на тапанот (горе и долу) се направени од дебела кожа земена од возрасни коњи, а во однос на грижата за главите на тапанот оокауа, инструментот треба да се чува на суво место цело време. Спротивно на тоа, главите на помалите, котсузуми, секогаш мора да бидат влажни. Бидејќи звукот на оокауа се претпоставува дека е повисок во висина, свирачот мора да осигура дека кожата на главата на тапанот останува колку што е можно позатегната, а тоа најдобро се реализира кога главите на тапанот се чуваат суви. За да се исушат главите на тапанот, тие често се загреваат во близина на еден вид стар стил на јапонска печка наречена хибачи не помалку од еден час пред изведбата. Кога е подготвен за изведување, свирачот ги зема тапаните и ги врзува за корпусот на оокауа што е можно поцврсто со помош на дебело, тешко јаже од коноп и користи еден вид потенко свилено јаже за дополнително стегање на јажето што ги врзува тапаните и обезбедува зафат за тапанот. Пред да се заврши подготовката, се става украсно јаже од коноп со долги реси на тапанот. Со оглед на природата на главите на оокауа, тие се користат одреден број пати. Бидејќи се многу скапи, барем 1000$ за пар, свирачот мора да измери колку пати и колку долго се свири на инструментот. Ако главите се добро згрижени, тие можат да се користат дури за десет настапи, по што главите покажуваат знаци на абење, го губат посакуваниот квалитет на звукот и мора да бидат сменети.
Како и тсузуми, на оокауа се удира и со голи раце. Бидејќи главите на тапанот се затегнати многу цврсто, често боли самото свирење на тапанот, а на прстите на свирачот мора да се развијат калуси, односно да се наталожи мртво ткиво, за поудобно свирење. За калусите мора да се води грижа, да се бричат со нож од време на време, пред да станат премногу големи. Повеќето свирачи користат кожа од елен на дланките, за да ја заштитат својата дланка и да го подобрат звукот. Тие носат додатоци на прстите направени од повеќе слоеви јапонска уаши хартија, стврдната со скроб, на прстите.
Каталози на композиции на Бетовен
Каталозите на Бетовеновите композиции ― сите различни начини на кои музичките композиции на Лудвиг ван Бетовен биле организирани од истражувачите во неговата музика.
Проблемот
Повеќето од најпознатите дела на Бетовен биле објавени со опусни броеви, со кои тие може веродостојно да се идентификуваат. Други 228 дела се означени со WoO (Werke ohne Opuszahl – буквално, „дела без опусен број“), меѓу нив необјавени рани и повремени дела („Кантата за смртта на императорот Јозеф II“, WoO 87), објавени варијации и аранжмани на народни песни („25 ирски песни“, WoO 152), постхумни публикации („За Елиза“ WoO 59 ) и голем број недовршени дела. Списокот на дела без опусни броеви бил проширен, но сè уште бил оставен без информации за многу фрагменти и скици, како и бројни случаи на несигурно припишување.
Број на опус
Традиционалниот метод од 19 век за идентификување на делата на композиторот бил издавачите да им доделат некој последователен број на опус на делата додека биле објавувани. Овој метод не е целосно задоволувачки за никого. Музичарите и публиката што слуша нема сигурен начин да разликуваат различни дела со слични одлики. Музиколозите не можат со сигурност да ги идентификуваат необјавените дела, ниту имаат веродостојна индикација од бројот на опусот на вистинскиот датум(и) на композицијата. На пример, Октетот, напишан од 1792 до 1793 година е Opus 103, додека Opus 102 и Opus 104 биле напишани во 1815 и 1817 година соодветно. Некои опус броеви се состојат од повеќе парчиња; 172 дела се поделени на 138 опус броеви.
Сите композиции на Бетовен до и вклучувајќи го опусот 135 беа објавени во текот на животот на Бетовен; подоцнежните броеви беа објавени постхумно и воглавно се означени со „Оп. постх“.
Кинскиев каталог
Во 1955 година, Георг Кински и Ханс Халм објавиле каталог на делата на Бетовен, во кој на некои од необјавените дела на Бетовен им доделиле броеви на 205 „Werke ohne Opuszahl“ (што значи „дела без опус број“ на германски. На овие бројки со оглед на овие дела воглавно им претходи „WoO“.
Кински-Халмовиот каталог, исто така, наведува 18 дела во додаток како сомнително припишани или едноставно лажни. На овие бројки воглавно им претходи „Anh.“, кратенка за германскиот звор Anhang, што значи додаток.
Хесов каталог
Швајцарскиот композитор и музиколог Вили Хес, исто така, истражувал и објавил каталог во 1950-тите, во кој вклучил дела што не биле вклучени во целосното издание од 19 век, објавено од Брајткопф и Хартел. Хес вклучил многу повеќе фрагментарни дела отколку Кински, а неговиот каталог содржи 335 записи во „Хаупткаталог“ (главен каталог) и 66 „сомнителни и лажно припишани“ дела во додатокот. Многу парчиња имаат и WoO и H броеви. Добар пример би биле „Дванаесетте танци за оркестар“ (односно „Германски танци“) од 1792-1797 година, кои се WoO 13 во Кинскиевиот каталог и H 5 во Хесовиот каталог.
Бјамонтиев каталог
Композициите на Бетовен се организирани и преку Бјамонтиевиот каталог, составен од Џовани Бјамонти и објавен во 1968 година. Ова дело е обид хронолошки да се подреди целокупниот творечки труд на Бетовен, на сличен начин како каталозите на делата на Франц Шуберт од Ото Ерих Дојч и на делата на Волфганг Амадеус Моцарт од Лудвиг Ритер фон Кехел. Ги комбинира парчињата со опусни броеви, сите дела од каталозите на Кински и Хес и претходно некаталогизирани фрагменти, во единствен список кој содржи 849 записи.
Каталози
— Историски важен тематски каталог, од пионерски научник од Бетовен од 19 век. — Целосен наслов на англиски: Тhematic Catalogue of the Published Works of Ludwig van Beethove. — Стандардниот тематски и библиографски каталог на делата на Бетовен. — Целосен наслов на англиски: Beethoven's Works: thematic and bibliographic catalogue of all his completed compositions by Georg Kinsky, completed and edited after the author's death by Hans Halm. — Хесова изворна студија и каталог; уште пошироко достапно во библиотеките од изданието на Грин. — Целосен наслов на англиски: Catalogue of works not found in the Collected Works of Ludwig van Beethoven. — Англиски превод на важниот каталог и студија на Вили Хес од 1957 година, ажуриран за да ги одразува поновите стипендии. — Опфаќа дела со и без опусни броеви, како и скици и фрагменти, во 849 хронолошки подредени записи. — Целосен наслов на англиски јазик: Chronological and Thematic Catalogue of the works of Beethoven.
Тазумал
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Ел Салвадор.
Список на државни водачи во 435 година
Ова е список на државни водачи во 35 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Куп на УЕФА 1982-1983
Купот на УЕФА во сезоната 1982-1983 било 12-тото издание на Купот на УЕФА. Победник бил белгискиот клуб Андерлехт кој со вкупен резултат 2-1 бил подобар во финалето од португалската Бенфика.
Втор натпревар
Андерлехт победил со вкупен резултат 2-1.
NGC 4244
NGC 4244 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4244 се споменува и како UGC 7322, MCG 6-27-45, CGCG 187-35, FGC 1402, IRAS 12150+3804.
Откривање
Телото е откриено на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4244 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4244 има привидни димензии од 16,6' х 1,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 4244 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39422. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3017. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1559.
Црква „Св. Димитриј“ - Баниште
Свети Димитриј — главна селска црква во дебарското село Баниште, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел од селото, а околу нејзе се наоѓаат стари гробишта, а некогаш околу нејзе се наоѓало и селското гумно.
Историја
Црквата потекнува од век.
NGC 421
NGC 421 — засега неутврден објект во соѕвездието Риби, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
.
Откривање
Објектот е откриен на 12 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
IC 306
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 306 се споменува и како ESO 140-11, FAIR 46, AM 1809-574.
Откривање
Објектот е откриен на 1 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
NGC 421
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 421 е од видот NF. Видливиот сјај со голо око изнесува m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота  m, додека површинскиот сјај изнесува  m/лм2. NGC 421 има привидни димензии од ' х '.
IC 306
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 306 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 306 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
NGC 421
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 12 м 14,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 7' 25".
Други поделби
Проучување на NGC 421 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2295. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
IC 306
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 13 м 40,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 44' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на IC 306 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61604.
Баламку
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Куќа на ул. „Кирил и Методиј“ бр. 22 (Битола)
'''Куќа на ул. „Кирил и Методиј“ бр. 22 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 30 во Битола.
Бергманска офанзива
Бергманска офанзива — првиот конфликт во Кавкаскиот поход во времето на Првата светска војна. На чело на походот застанал рускиот командант Георги Бергман кој ја презел иницијативата против Отоманското Царство.
Конфликтот започнал на 2 ноември кога руските сили ја преминале границата и се упатиле кон градот Копрукој. Како одговор на тоа, османлиските сили одговориле со контра-офанзива и руските сили биле спасени единствено поради доаѓање на засилување.
Борбите траеле до 16 ноември 1914 година. Русите претрпиле голем пораз со околу 40,000 жртви наспроти 14,000 османлиски. Овој успех бил охрабрувачки за османлиските водачи и Енвер Паша наредил напад на Сарикамиш.
Астероид од типот E
Астероиди од типот E — тип на астероиди кои имаат енстатитни (MgSiO3) ахондритски површини. Сочинуваат голем дел од астероидите одејќи кон внатрешниот дел на астероидниот појас познати како унгарски астероиди, но стануваат многу ретки вон главнината на појасот. Сепак, има такви како 64 Ангелина кои се доста далеку од внатрешниот раб на астероидниот појас. Се смета дека потекнуват од мошне намален плашт на издиференциран астероид.
Опис
Овие астероиди имаат големо албедо (над 0,3), што ги разликува од почестите астероиди од типот M. Нивниот спектар е безлично рамен до црвеникав. Веројатно бидејќи потекнуваат од работ на поголемо планетарно тело наместо од јадрото, астероидите од типот E се мали, при што само три (44 Ниса, 55 Пандора, 64 Ангелина) имаат пречници над 50 км и ниеден над 25 км (најголемите три воедно кружат нетипично далеку од Сонцето, на ~3 ае). Обритs (енстатитните ахондритски метеорити) are believed to come from E-type asteroids, because Aubrites could be linked to the E-type asteroid 3103 Егер.
This grouping may be related to the типот Xe од класификацијата по SMASS.
E-појас
Се смета дека астероидите од типот E во унгарското семејство се остатоци од астероидно население од претпоставен E-појас. Растурањето на највеќето астероиди од претпоставениот појас може да било предизвикано од преселба на гасовити џинови од Сончевиот Систем во надворешен правец, кон што упатуваат симулациите по Ничкиот модел, а овие растурени астероиди може да биле телата одговорни за Доцното тешко бомбардирање.
Истражување
На 5 септември 2008 г. роботаската вселенска сонда „Розета“ го посетила астероидот 2867 Штејнс, кој е од типот E. Леталото потврдило дека астероидот бил сочинет главно од минерали сиромашни со железо како енстатит (пироксен богат со магнезиум), форстерит (оливин богат со магнезиум) и фелдспат.
Исламска архитектура
Исламска архитектура — збир на уметнички стилови во архитектурата кои се силно обележани од исламот и можат да се најдат насекаде низ светот каде што живеат муслиманите.
Неколку релативно едноставни обреди на исламот поттикнале единствена религиозна архитектура, која вклучува џамии, места за социјално собирање и молитва, и медреси или верски училишта. Важни меѓу различните својствени облици на исламската секуларна архитектура се палатите, каравансараите и градовите, чие планирање отсекогаш вклучувало грижа за преважните извори на вода и создавање соодветни засолништа од жештината. Третиот вид градби кои биле значајни во муслиманскиот свет се мавзолеите кои служеле како гробници за владетелите или светците, но и како симболи на политичка моќ. Сите овие структури, религиозни и секуларни, споделуваат мноштво особини.
Џамии
Кога муслиманите ја освоиле Сирија во 636 година, многу напуштени црковни базилики претвориле во џамии со правење нови влезови и преместување на местото на обредите. Тоа биле долги трикорабни градби со ќерамиден покрив и олтар на источниот крај. Ориентацијата и просторната организација на џамијата била одредена, а и денес се одредува според насоката на молитвата, кон Мека, која го симболизира михработ.
Во времето на Мухамед, молитвата се одржувала од врвот на покривот, по примерот на еврејскиот обичај. Се чини дека сириската традиција на градење ниски кули по аглите на зградата (меѓу муслиманите на џамијата) довела до минарето од кое се одржувал обредот по времето на Мухамед. Најстарото е она во облик на полжав во Самара (Ирак). Првата употреба на проповедница или минбарот, уште една структура својствена за џамиите, се случила во Медина од практични причини.
Џамијата го добила својот основен облик за време на омејидската династија: надолжна правоаголна голема просторија со многу столбови (понекогаш засводена) има нагласено место за молитва свртено кон Мека во облик на ниша - михраб, бунар во дворот за ритуално миење раце пред молитва и високи минариња (тенка висока кула со кружен или многуаголен тлоцрт, со внатрешни скали кои водат до шерефето, од каде муезинот повикува на молитва).
Иако во исламската архитектура се потипични лакови во форма на потковица, особено во пораните примери, познати се и зашилените лакови. По потекло од Сирија, таа била прифатена од Омејадите и била карактеристична за абасидските џамии и била пренесена во Египет во текот на 9 и 10 век. Во Големата џамија во Кордоба (Мескита), 786-65, ритамот на тенки столбови и двојни лаци е зајакнат со ритмичко повторување на украсни обрасци, како и обоени тули, создавајќи илузија на зголемување на просторијата во длабочина.
Куполите, карактеристични за исламската архитектура, се развиле од сасански и ранохристијански архитектонски извори. Најстарата зачувана е Куполата на карпата (крајот на VII век) во Ерусалим, една од најголемите религиозни структури во светот и го претставува местото од кое Мухамед доживеал духовно и физичко просветлување. Оваа џамија има купола поставена на висок валјак и е прстенеста со два ходника, што е преземено од римската архитектура која имала влијание во Ерусалим во IV век.
За време на Османлиите, џамиите биле градени по моделот на византиското наследство во Турција, со голема главна купола и неколку помали. Меѓу нив се истакнуваат две од архитектот Синан кои служеле како пример за џамиите во Турција, Сирија, Египет и Северна Африка: Селимија во Едрене и Света Софија во Истанбул, двете византиски цркви кои подоцна биле претворени во џамии.
Секуларна архитектура
Во средниот век, исламскиот свет го дал најголемиот процут на урбаната цивилизација во историјата. Биле градени планирани градови (на пр. Самара, Ал Фусат (Стар Каиро), Кружниот град во близина на Багдад) кои со доаѓањето на Монголците заедно со нивните водни системи биле уништени или сведени на села.
Во последната ера на исламската уметност, во Иран биле изградени најголемите дела на секуларната архитектура: мостови, палати, фонтани, тркачки патеки, па дури и првите уметнички галерии. Каравансарајот и анот ги донеле Селџуците. Тоа биле места за одмор на патниците кои биле изградени покрај патиштата на караванот, имале отворен ходник и место за поење на животните. Се споменуваат и бањи, плоштади, градини и гарнизони.
Гробници и мавзолеи
И покрај исламските прописи кои забрануваат изградба на гробници, мавзолеите, изградени како симболи на моќта на починатите владетели, станале најважните градби во исламот по џамиите и палатите. Примерите ги вклучуваат куполните гробници во Каиро од 15 век. Во Иран, под Монголите е развиен посебен тип на гробница со двојна градежна купола, што ја зголемува нејзината висина. Се одликува со осумаголна основа со кула на секој агол. Најдобар пример е веројатно најпознатиот муслимански мавзолеј, Таџ Махал (од средината на 17 век) во Индија. Го подигнал Џахан-шах за неговата сакана сопруга Махал. Овде органската пластичност на хиндуистичката архитектура е усогласена со исламската апстракција и чистотата на линиите. Белите мермерни ѕидови, раскошно украсени со релјефи и вметнати обоени камења со длабоки ниши полни со сенки, изгледаат тенки како хартија, речиси проѕирни, а целата зграда дава впечаток дека едвај ја допира земјата и виси на купола како балон. Атмосферата на поетското мечтаење е засилена со рамка - долго вештачко езеро во кое се огледува зградата, обрабено со темнозелени грмушки, на прекрасен начин ја нагласува студената белина на павилјонот.
Украсување во архитектурата
На муслиманите не им било забрането да претставуваат фигуративни живи суштества, само не им било дозволено да го прават тоа во џамиите, каде што тоа би можело да доведе до строго забрането идолопоклонство. Украсите на џамиите биле создадени со стилизирање на модели од античката традиција - вино, лисја, списи - и нивно претворање во навивачки арапски обрасци. Тие користеле линии за да создадат апстрактни елементи како што се ѕвезди и многуаголници, но користеле и арапско писмо, така што цитатите од Куранот станале чиста декорација.
Во исламските градби за украсување се користеле вар, ѕидни тули и плочки со различни облици со шари, додека Селџуците подоцна додале глазура и боја. Воведена е и уметноста на ѕидни мозаици, во која боите се палеле за да се добие нивниот целосен интензитет. Со отворањето на нови работилници во Иран, таквата уметност се проширила и во Турција. Други исламски украси во архитектурата вклучувале резби во дрво, обично обложени со слонова коска на прозорците и вратите на минберот и разни структурни елементи. Но, резбите од дрво и слонова коска се користеле и за украсување мебел и кутии. Камени релјефи и мермерни тапацири се наоѓаат на згради во Шпанија, Турција и Египет. Богато украсените светилки и тапети обично носат светлина и боја на во зградите.
Сплеснатост
Сплеснатост — мерка за згмеченоста на една кружница или сфера долж пречникот со која образува елипса или елипсоид со вртењето во сфероид. Наречена е и елиптичност. Обично се претставува со симболот, а се дефиницира со полуоските на добиената елипса или елипсоид
Фактрот на згмеченост е во обата случаја; за елипсата, ова воедно е нејзиниот сооднос на страните.
Дефиниции
Постојат три вида на сплеснување. Кога е потребно да се избегнат забуни, главното се нарекува прво сплеснување. како во стандардните текстови, така и на семрежни страници
Во следнава табела, е поголемата димензија (на пр. голема полуоска), а  е помалата (мала полуоска). Сите сплеснувања изнесуваат нула за кружница (
). ! style="padding-left: 0.5em" scope="row" | (Прво) сплеснување ! style="padding-left: 0.5em" scope="row" | Второ сплесување ! style="padding-left: 0.5em" scope="row" | Трето сплеснување
Идентитети
Сплеснувањата се поврзани со други параметри на елипсата. На пример:
Какаштла
бил стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Бихел
Бихел може да се однесува на следниве места во Германија:
Список на државни водачи во 1564 година
Ова е список на државни водачи во 564 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 422
NGC 422 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 422 се споменува и како ESO 51-SC22, in SMC.
Откривање
Објектот е откриен на 21 септември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 422 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота m, додека површинскиот сјај изнесува  m/лм2. NGC 422 има привидни димензии од ' х '.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 9 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 46' 0".
Маркова Кула (Чучер-Сандево)
Маркова Кула — археолошко наоѓалиште кај скопското село Чучер-Сандево, Општина Чучер-Сандево. Претставува некропола од римско време.
NGC 422
Други поделби
Проучување на NGC 422 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 441; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9139.
Маркова Кула (Чучер-Сандево)
Северно од градиштето Давина Кула се наоѓа некропола во која, во 1931 г., во еден случајно откопан гроб се пронајдени три надгробни плочи во секундарна употреба.
Спомениците се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
NGC 4245
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4245 се споменува и како UGC 7328, MCG 5-29-49, CGCG 158-59, IRAS 12151+2952.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 4245 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39437. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1398.
Вртешка (појаснување)
Вртешка може да се однесува на следново:
Убиството на фон Сидов
Убиството на фон Сидов, е еден од најозлогласените кривични случаи во Шведска, се случил на 7 март 1932 година во Стокхолм.
Настани
Ноќта на 7 март 1932 година, шведскиот политичар Јалмар фон Сидов, неговата готвачка Каролина Херу и неговата слугинка Еба Хам биле пронајдени до смрт претепани во градската куќа на Сидов во Нор Маларстранд во Стокхолм. Телата на Сидов и Херу биле пронајдени во собата на Херу; Хам лежел мртов во собата на Сидов. Од самиот почеток, се претпоставувува дека оружјето за убиството била железна цевка, купена еден ден пред убиствата од синот на Сидов, Фредрик фон Сидов, но подоцна било утврдено дека пегла, исчезната по убиствата, е вистинското оружје за убиство.
Младата внука на покојната сопруга на Сидов, која исто така живеела во домот, ги открила телата. Нејзиниот доказ ја навела полицијата да издаде налог за апсење на Фредрик фон Сидов и неговата сопруга Ингун како главни осомничени во случајот. Веднаш по убиствата, двајцата патувале со такси за да се сретнат со конкурентниот стрелец Свен О. Халман, пријател на Фредрик, позајмувајќи му пиштол. Потоа, парот отишол во ресторанот Тегнер во Стокхолм, потоа посетиле продавница за машка облека, аптека, уште еден ресторан наречен Валонен, и ресторанот Жилет во Упсала, каде што пристигнале во околу 8 попладне. Тие се договориле да вечераат со пријателите, а додека вечерата била во тек, Фредрик ја застрелал сопругата, а потоа си пукал во глава.