cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гварино Гварини
Животопис
Гварини се родил во Модена во 1624 година. Се приклучил на религиозниот ред на Театинците во 1639, а се школувал во манастирот Сан Силвестро ал Квиринале во Рим, каде изучувал теологија, филозофија, математика и архитектура. Во родната Модена се вратил во 1647, а следната година бил посветен. Брзо напредувал низ хиерархијата на редот, па најпрво станал ревизор, па администратор на дела, благајник, предавач по филозофија, собирач на данок, а најпосле во 1654 година станал пробст. Но, принцот Алфонсо поддржувал друг кандидат, па Гварини наскоро бил сменет и бил принуден да ја напушти Модена. За следните години од неговиот живот многу малку е познато. Во 1656 година, станал член на Театинскиот ред во Парма, а веројастно отпатувал до Прага и Лисабон. Од 1657 до 1659 година, престојувал во Шпанија, каде ги проучувал маврските градби, што подоцна влијаело на неговите градби изградени во Торино. Во 1660 година, во родната Месина го издал делото „La Pietà trionfante“, каде што предавал математика, а пет години подоцна и математичко-филозофското дело „Placita Philosophica“, во кое застанал во одбрана на геоцентричниот универзум, спротивставувајќи им се на Никола Коперник и Галилео Галилеј.
Се тврди дека за првпат работел како архитект кај грофот Филибер Савојски во Торино, каде што заминал во 1666. Поради влијанието во неговите дела од страна на Франческо Боромини, бил прогласен за негов наследник. Во Торино, главно работел за сметка на семејството Савоја. Така, проектирал изградба на палати по барање на Карл Емануел II и неговата сестра, Лујза Кристина Савијска, а во периодот од 1666 до 1680 година работел на изградбата на црквата Сан Лоренцо. Во 1667 година, му била доверена изградбата на Капелата на Светиот Плашт („Сидоне“), во склоп на веќе започнатата Торинска катедрала, каде што денес се чува Торинското платно. По налог на карињанскиот принц, Емануел Филибер, во 1679 година ја започнал изградбата на Палацо Карињано, коешто се смета за една од најурбавите палати од втората половина на XVII век.
Дела
Најзначајните дела на Гварини се наоѓаат во северна Италија, каде што работел на должност кај семејството Савоја. Како театински свештеник, главно се занимавал со изградба на цркви. Неговите дела се одликуваат со раскошност и се богато украсени.
За негово најзначајно дело се смета Палацо Карињано во Торино, кое не успеал да го доврши додека бил жив. Палацото се одликува со својот раскош, а особено со заоблената фасада во барокен стил. Меѓу останатите позначајни дела се и дворецот Рекониџи, кој како едно од живеалиштата на семејството Савоја се вбројува на списокот на светско културно наследство на УНЕСКО, како и црквата Сан Лоренцо.
Освен во Торино, проектирал и дела во други италијански градови, но и надвор од Италија. Значаен таков примерок била црквата Сан Ане ла Ројал во Париз.
Покрај неговата практична работа, Гварини е автор и на неколку дела, главно посветени на математиката и архитектурата. Книгите „Placita Philosophica“ (1665), „Euclides Adauctus“ (1671) и „Architettura Civile“ (1686) заземаат првенствено место во нацртната геометрија. Последната од наведените, која била издадена посмртно, содржи признание за готиката, чијшто стил е всаден во црквата Сан Лоренцо. Исто така, во 1737 година, од страна на Бенардо Витоне, посмртно било издадено и делото „Architettura Civile“, коешто ги содржи неговите нацрти.
Дреново (Преспа)
Дреново (Κρανιές, Краниес, до 1926 Δρένοβο, Дреново ) — раселено село во Егејска Македонија, Република Грција, во општината Преспа, во областа Западна Македонија. Со пописот од 1961 година селото е избришано од официјалната евиденција.
Топонимија
Ова се позначајните топоними во атарот на Дреново:
Веља, Водици, Врба, Гамила, Главките, Голина, Гонецо, Горбец, Горна Лачица, Горна Липица, Гривите, Ѓуро Кошара, Докша, Долна Лачица, Долна Липица, Дреново, Дреновско, Изворо, Капеница, Козјак, Кокоша Нива, Лазоите, Љубражда, Мали Ор, Мало Езеро, Орејчината, Осоо, Присоо, Ресата, Рид, Свети Илија, Странгите, Стрежоо, Умарица, Филаќето, Школото.
Историја
Селото целосно настрадало во Грчката граѓанска војна при што 28 семејства со 152 души пребегнале во Република Македонија и останатите источноевропски земји, а на преостанатите 27 души не можеле да се вратат во селото бидејќи властите забраниле обнова на селото, па се населиле во соседното село Л’нки.
Демографија
На почетокот на XX век според К’нчов селото броело 70 жители, а Милоевиќ наведува 15 македонски куќи. Меѓу двете светски војни од селото 8 лица емигрирале во прекуокенските земји, 1 лице во Бугарија и 2 во Албанија. Движењето на населениото по години е следното :
NGC 3521
NGC 3521 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3521 се споменува и како UGC 6150, MCG 0-28-30, CGCG 10-74, KARA 461.
Откривање
Објектот е откриен на 22 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3521 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3521 има привидни димензии од 11,2' х 5,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 163°.
Други поделби
Проучување на NGC 3521 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33550. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 236; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4921. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1397.
Втора фудбалска лига на Македонија 2009/2010
Втората фудбалска лига на Македонија 2009/2010 - 18. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала на 15 август 2009, а завршила на 19 мај 2010. Поради проширувањето на лигата, ниедна екипа не отпаднала таа сезона. Во оваа сезона првак била Шкендија 79.
Резултати
Извор:soccerway.com
Само единството ги спасува Србите
Само единството ги спасува Србите е популарно мото и слоган во Србија и меѓу Србите, често се користи како собирен повик против странската доминација и во време на национална криза. Фразата е интерпретација на она што се смета за четири кирилични букви за „ S “ (напишано С) на српскиот крст, самиот првично византиски симбол. Популарната традиција го припишува мотото на Свети Сава, основачот на Српската православна црква. Меѓутоа, вистинскиот автор е Јован Драгашевиќ.
Српски крст
Српскиот крст е заснован на симболот Палаиологос, крст со четири Β за мотото „Крал на кралевите, владее над кралевите“. Во средниот век, во Србија се користеле и „грчкиот стил“, со затворени огнени челици (Β— B ), и „српскиот стил“, со отворените челици (ї S ). Се тврди дека српскиот крст се користел како национален симбол веќе во 14 век. Симболот се користел во Илирски армоари за Србија. Српскиот крст повторно се појавил за време на Првото српско востание против Отоманската империја, од 1804 до 1813 година, и оттогаш се користи во државните обележја. Служеше како референца за средновековната Српска империја и ја исповедаше улогата што Србите ја одиграа во одбраната на христијанскиот свет против Отоманската империја во 14 век.
Здружение со Свети Сава
Според легендата, потеклото на српскиот крст во облик на С лежи кај Свети Сава, првиот архиепископ на автокефалната српска црква и светец-заштитник на Србите, кој го засновал својот дизајн на византискиот оригинал.
Јован Стерија Поповиќ во својата драматична историска алегорија Сан Краљевица Марка („Сонот на принцот Марко “, 1847 година) е првиот што го поврзал мотото со четирите огнени челици. Асоцијацијата на мотото со Свети Сава потекнува од поемата Смрт свет спаси („Смртта на Свети Сава“, 1882) од Милорад Шимиќ. Се вели Свети Сава  да го изговори за да го повика српскиот народ да прогласи национална автономија и да се спротивстави на доминацијата на Римокатоличката црква.
Мотото ја претставува „идејата за предавство“, една од главните теми во косовскиот мит – антитезата на херојството на Милош Обилиќ отелотворена во ликот на Вук Бранковиќ, за која легендата вели дека избегал од бојното поле, моралот на приказната е дека раздорот и предавството меѓу Србите ја осудиле нацијата да падне. Слоганот стана фраза за фаќање. Популарното толкување на четирите „С“ како „Само Слога Србина Спасава“ на српскиот грб датира од 19 век, создадено од националистички и политички причини. Јован Стерија Поповиќ во својата драматична историска алегорија Сан Краљевица Марка (1847) е првиот што изјавил дека огнените челици се четири букви „С“ што треба да се читаат на тој начин, кои „побожните патриотски души веќе ги земале со сигурност“, како што вели Ѓорѓе Петровиќ. во списанието „ Србадија “ за 1881 година.
Рани варијанти
Авторката Билјана Ванковска тврди дека првата интерпретација на акронимот СССС била „Србија сама се спасила“ (Сама Србија себе спасила), која потоа се сменила во „Само единството ги спасува Србите“ (Само слога Србе спасава), како одраз на растечкиот српски страв од внатрешни непријатели. Во поемата Јека од гусала („одгласите на гушалот “, 1860 г.), генералот и писател Јован Драгашевиќ (1836–1915) напишал „Само согласноста го спасува Србинот, затоа е напишано за Србинот на грб“ (Само Слога Србина Спасава, тако Србу пишува и на грбу). Српскиот поет и православен свештеник Јован Сундечиќ (1825–1900) во Осветници, или невина жртва (1868) употребил „Само единството го спасува словенството“ (Samo sloga Slavenstvo spašava). Во Pesme i običai (1869), збирка поезија и традиции собрани од М.С. Милојевиќ, се направени повеќе толкувања. Истата фраза како порано што ја користеше Драгашевиќ беше употребена во песната Smrt svetog Save („Смртта на Свети Сава“, 1882) од Милорад Шимиќ. Фразата се наоѓа во напишана на крпи и врежана на гуша која датира од 1880-тите и 1890-тите. Наводно, мотото Само слога Србија спасава било скратено на црногорската капа. Се користи, акроним, во украсувањето на велигденските јајца.
Фразата се користела во песните на српското движење Сокол. Во автомобилот на Владан Ѓорѓевиќ Душан: Млади краљ („Императорот Стефан Душан: Млад владетел“, 1919 година), во воведот се вели „Затоа што само единството ги спасува не само Србите, туку и Хрватот и Словенецот, православните, католиците. и муслиманите“.
Современа употреба
За време на Втората светска војна, Главниот штаб на четничките одреди во Босна и Херцеговина го користеше како апел во својата борба.
Акронимот почна да се појавува во српските националистички графити во текот на 1980-тите. Во 1989 година, српскиот претседател Слободан Милошевиќ го одржа својот озлогласен говор на Газиместан пред големиот, камен православен крст со акроним. Во раните 1990-ти, кога Југославија почна да се распаѓа, пропагандниот апарат на Милошевиќ ја усвои фразата „Само единството ги спасува Србите“. Акронимската форма на фразата била прикажана со српски крст на ознаките на Армијата на Република Српска Краина за време на Хрватската војна и на ознаките на Армијата на Република Српска за време на војната во Босна. Српскиот крст со кратенката СССС се користел и како ознака на крилата и трупот на авионите што ги користеле Военото воздухопловство на Република Српска. Фразата честопати била исцртана на ѕидовите на напуштените куќи во градовите заземени од српските сили, обично следена покрај акронимот ЈНА (за Југословенска народна армија) и имињата на поединечни војници. Непосредно по југословенските војни, регистарските таблички низ Република Српска го користеле кратенката. Тие беа заменети неколку години подоцна, по воведувањето на регистерските таблички на национално ниво.
Српскиот кантавтор Бора Ѓорѓевиќ го адаптирал мотото како наслов на неговата песна Само слога Србина спасава, напишана за време на НАТО бомбардирањето на Југославија во 1999 година.
Во 2010 година, на годишнината од битката кај Лозница, патријархот Иринеј рече дека само единството може да го спасило српскиот народ, а неединството можело да го уништи.
Меѓународна конференција на српската православна младина со името била одржана во 2015 година и 2016 година во Република Српска.
Саучешт
Саучешт (Săuceşti) — општина во округот Бакау во Романија, во која живее 4.081 жител.
227 (број)
227 (двесте дваесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 226 а претходник на бројот 228.
Хотел Пера Палас
Хотелот Пера Палас (турски: Pera Palas Oteli) е хотел којшто се наоѓа во населбата Тепебаши, во областа Бејоглу, Истанбул, Турција. Хотелот бил изграден во 1892 година, за потребите на патниците од Ориент Експрес и името го добил според местото каде што се наоѓа. Тој е еден од постарите хотели во градот и затоа ја има титулата на “стар европски хотел во Турција“.
во хотелот имаат преноќувано голем број на познати кралеви, кралици, државници и уметници од целиот свет, вклучувајќи ги и Мустафа Кемал Ататурк, Агата Кристи, Џорџ V од Англија, Вилхелм II од Германија, Франц Јосиф I, Николај II од Русија итн.
Местоположбата на хотелот во градот зазима значајна улога. Во негова непосредна близина се наоѓа улица Истиклал, плоштад Таксим и некои странски конзули, како на пример англискиот, швердскиот, рускиот, холандскиот итн.
Хотелот во 2006 година бил целосно затворен. Моментално доживува целосна овнова и реставрација, а неговото повторно отворање треба да се случи во април 2010 година.
Марио Ланца
Марио Ланца (Mario Lanza; – ) — американски  тенор и холивудска ѕвезда, мошне успешен во доцните 1940-ти и 1950-тите години. Некои сметаат дека неговиот глас му парира на оној на Енрико Карузо, кого Ланца го одиграл во филмот „Големиот Карузо“ (1951). Ланца можел да пее секаков вид на музика. Додека неговиот високоемотивен не бил добредојден кај сите критичари, Ланца уживал неизмерна популарност и неговите снимки и денес високо се вреднуваат.
Оперска кариера
Роден Алфредо Арнолд Кокоца (Alfred Arnold Cocozza) во Филаделфија, Пенсилванија, бил изложен на опера и пеење уште од мали нозе, а на 16-годишна возраст неговиот талент бил воочлив. Татко му Антонио Кокоца се родил во Филињано, Италија и се преселил во Америка кога имал 16 години. Започнувајќи со локални оперски продукции во Филаделфија, Алфредо Кокоца подоцна бил приметен од диригентот Сергеј Кусевицки, кој му доделил полна стипендија на Беркширскиот музички фестивал во Тенглвуд во Масачусетс. Кусевицки подоцна му рекол на Ланца: „Имаш глас што се слуша еднаш на сто години“.
Зелмсдорф
Зелмсдорф (Selmsdorf) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината се наоѓа источно од градот Либек.
Марио Ланца
Оперска кариера
Дебитирал во операта како Фентон во „Веселите жени од Виндзор“ од Ото Николај, во Тенглвуд на 7 абгуст, 1942, откако учел кај диригентите Борис Голдовски и Леонард Бернштајн. Тука Кокоца го прифатил сценското име Марио Ланца, што е всушност машка верзија на мајчиното име. Изведбата била успех и Ланца се прославил како голем талент. Потоа Ноел Штраус од New York Times го поздравил 21-годишниот тенор со зборовите дека нему „во денешницата му се малкумина рамни по квалитет, топлина и моќ“.
Џон Лури
Џон Лури е американски глумец, музичар,сликар и продуцент. Тој е ко-сопственик на џез ансамблот The Lounge Lizards. Лури глумел во 19 филмови, вклучувајќи ги и Почудно од рајот и Надвор од законот, компонирал и изведувал музика за 20 телевизиски и филмски остварувања, и се појавува како продуцент и глумец во телевизиската серија од 1991 година Рибарење со Џон. Во 1996 година неговата музика за филмот Намали се била номинирана за наградата Греми. Пет години се појавува во телевизиската серија на HBO, Оз.
Марио Ланца
Оперска кариера
Неговата оперска кариера прекинала со Втората светска војна, кога бил испратен да служи во Специјалните служби во американската авијација. Се појавил во воените театарски програми On the Beam и „Крилата победа“ додека бил во воздухопловството. Се појавил и во филмуваната верзија на второспоменатата (но како непрепознатлив член на хорот).
Продолжил со пеење во 1945 на радиопрограмата на CBS насловена како „Големи мигови во музиката“, каде се појавил шест пати, пеејќи разни арии. Потоа учел петнаесет месеци кај Енрико Розати, па тргнал на 86-концертна турнеја низ САД, Канада и Мексико помеѓу јули 1947 и мај 1948 заедно со Џорџ Лондон и Франсес Јинд. Во април 1948 пеел во улога на Пинкертон во „Мадама Батерфлај“ во Њу Орлеанс (диригент: Волтер Херберт) и со тоа се здобил со голема слава. На концертот на Холивуд Боул бил приметен од студиото МГМ, со кого потоа Ланца потпишал седумгодишен договор. Ова донело пресудни промени за кариерата на младиот пејач.
Филмска кариера
Според договорот со МГМ, Ланца требал да се посвети на студиото шест месеци. Отпрвин Ланца успешно ја комбинирал филмската со оперската кариера, инзвонредно изведувајќи двапати во „Мадама Батерфлај“ за Оперското здружение на Њу Орлеанс во април 1948. Продолжил да изведува и на концерти, соло и како дел од триото Бел Канто со Џорџ Лондон и Франсес Јинд. Во мај 1949 почнал и да снима плочи во РКА Виктор. Меѓутоа, заради големиот успех во неговите први два филма, „Тој полноќен бакнеж“ и „Љубимецот на Њу Орлеанс“, како и заради успехот со плочите, неговата слава пораснала во огромна мера.
Во 1951 Ланца го одиграл Енрико Карузо во филмот „Големиот Карузо“, а со тоа Ланца и самиот филм повторно доживеале голем успех. Популарноста на Ланца истовремено го изложувала на критиките на некои музички критичари, меѓу кои и оние кои го фалеле до пред некоја година.
Во 1952, откога претходно ги снимил песните за филмот „Принцот-студент“, Ланца бил отпуштен од МГМ заради несогласувања со режисерот Кертис Бернхарт и неговото напуштање на студиото. МГМ одбиле да го сменат Бернхарт, и затоа улогата на Ланца ја презел Едмунд Пардом, кој гестикулирал на претходно снименото пеење на Ланца.
Депримиран заради отпуштањето, и со мошне нарушена самодоверба, Ланца се изолирал повеќе од една година, често барајќи излез во чашката. Во овој период Ланца станал речиси банкрот заради лошите инвестиции на неговиот поранешен менаџер, како и заради неговиот раскошен живот, и должел $250,000 во даноци.
Му се вратил активно на филмот во 1955 во „Серенада“. Меѓутоа и покрај неговата силна музичка содржина, филмот не бил успешен како претходните. Ланца потоа се преселил во Рим во мај 1957, каде работел на филмот „Седум рида на Рим“ и ѝ се вратил на изведбата во живо во низа успешни концерти низ Британија, Ирска и Европа. И покрај влошеното здравје, поради кое откажал неколку концерти, Ланца и понатаму добивал покани за оперски настапи, концертии филмови.
Доцна во август 1958, Ланца направил неколку оперски снимки во Римската опера за неговиот последен филм „За првпат“. Тука дошол во контакт со уметничкиот директор на операта, Рикардо Витале, кој му понудил улога во „Паљачи“ во сезоната 1960/61. Меѓутоа истовремено тој заболел од разни боелсти, меѓу кои флебитис и акутен висок крвен притисок. Старите навики на прејадување, па нагла диета, заедно со неговите пијанки, дополнително му ги влошиле проблемите. Следната година, во арпил 1959, Ланца претрпел помал срцев удар, а потоа во август и двојна пневмонија. Умрел во Рим во октомври истата година на 38-годиншна возраст од белодробна емболија. Неговата вдовица Бети, се преселила назад во Холивуд со четирите деца, но пет емсеци подоцна земала барбитурати и со тоа се самоубила; помладиот син Марк умрел во 1993 од срцев удар на 37-годишна возраст.
Кусата кариера на Ланца се протегала во сферата на операта, радиото, концертите, плочите и филмовите. Тој бил првиот човек на РКА Виктор кој добил златен диск. Бил и првиот изведувач кој продал 2.5 милиони албуми. Се смета дека Ланца, како високовлијателен изведувач, им вдахнал инспирација на следните генерации на оперски пејачи како што се Пласидо Доминго, Лучано Павароти, Лео Нучи и Хозе Карерас, како и оние на пејачите од различни позадини и влијанија како неговиот колега во РКА Виктор, Елвис Присли. Во 1994, тенорот Хозе Карерас му оддал признание и почит на Ланца во светска турнеја, велејќи за него: „Тоа што сум оперски пејач е благодарение на Марио Ланца“.
Автокоманда
Автокоманда — населба во источниот дел на градот Скопје, на 3 км оддалеченост од центарот на градот, на левиот брег на реката Вардар, од источната страна на парк-шумата Гази Баба, а западно од населбите Камник, Маџари, Триангла и Ченто, северно од Ќерамидница, јужно од населбата Железара и од фабриката Железара. Населбата Автокоманда припаѓа во рамките на скопската градска општина Гази Баба.
Сместена е на самиот влез на градот и е раскрсница кон населбите Кисела Вода и Аеродром, Карпош, Центар и Чаир и автопатот кон Гевгелија и Куманово.
Главен јавен простор на населбата е плоштадот Филип II, на кој се наоѓа споменик на истоимениот крал заедно со фонтана од антички воини и девојки.
Сообраќај
Низ Автокоманда поминува булеварот Александар Македонски кој всушност е продолжение на автопатот кон Гевгелија и Куманово и води кон Бит-пазар, центарот на Скопје и Карпош. Надвозникот над булеварот води кон Аеродром, Кисела Вода, Лисиче и Драчево. Преку северниот дел од населбата се оди кон населбите Чаир, Бутел, Радишани и Железара.
Исто така, низ Автокоманда поминуваат и краци од железничката пруга кои водат кон Гевгелија, Куманово, Тетово, кон Фабриката Железара и кон Главната железничка станица Скопје.
Поради сето ова Автокоманда е сообраќаен јазол од голема важност за Скопје.
Индустрија
Општина Гази Баба е втора во Македонија според економската моќ, веднаш зад Општина Центар, со тоа што економијата на Општина Центар во голема мерка ја градат седиштата на банките, додека економијата во Општина Гази Баба е составена воглавно од индустриски гиганти. А речиси сите индустриски капацитети на оваа општина се сместени токму во Автокоманда. Тоа се Пивара Скопје, Фершпед, Алкалоид, Фабрика за чоколадо и вафел Европа, Жито Лукс, ЈСП Скопје, ЕРА Скопски саем, Фабрика за автобуси Скопје (ФАС), Митал стил, Балкан стил, Сковин.
Образовна инфраструктура
Во самата населба постојат следниве образовни установи:
Општествена инфраструктура
Во непосредна близина на Студентскиот Дом Стив Наумов и Земјоделскиот Факултет се наоѓа црквата Св. Архангел Михаил, храм на Македонската православна црква. Во самиот црковен круг се наоѓаат и гробишта на Британските војници загинати на Македонските простори во текот на Првата светска војна Во близина се наоѓа и парк-шумата Гази Баба која служи за рекреација на населението. Помладите ништо не ги врзува за Домот на Културата Димитар Влахов, но оние кои растеа во периодот 1960-тите до 1990-тите години со невидена носталгија се присетуваат на овој објект кој престана да постои во 2017 година. Во состав на стариот Дом на Култура работеше библиотека и аматерскиот театар „Чекори“, а во минатото имаше и кино со околу 100-тина седишта. Во киното најмногу гледани беа филмови од хонгконгшка продукција (најомилен лик на публиката беше Брус Ли), Индиски филмови, филмови со тематика од Втората светска војна. Во текот на 2017 година домот е урнат и на негово место се гради современ објект во сопственост на приватна компанија која се занимава со музичка продукција.
Историја
Самото име Автокоманда е во тесна врска со настанокот на населбата. Имено, по завршувањето на Првата светска војна, војската на Кралството СХС проценила дека овој простор е погоден за стационирање на транспортни единици и на еден дел од денешната населба изградила транспортна база. По завршувањето на Втората светска војна во текот на 1940-тите и 1950-тите години, војската на СФРЈ ја дислоцира оваа база при крајот на 1964. По завршувањето на граѓанската војна во Грција, во Автокоманда им се дава прибежиште на Македонците кои биваат протерани од своите дотогашни домови во Грција. Во населбата Автокоманда масовно се доселуваат протераните со цели семејства. Сосема природно, големиот број новодоселени жители се дочекани студено од староседелците во населбата, и се јавува соперништво кој трае се`до времето на Скопскиот земјотрес. По земјотресот, се гради низ целиот град. Автокоманда го добива сегашниот изглед: изградени се таканаречените Железарски згради во северниот дел на населбата, четирите жолти станбени кули покрај булеварот Александар Македонски, исти такви три кули позади бензинската пумпа, таканаречената Руска зграда кај пазарчето (изградена од владата на тогашен СССР), спортската сала, а во залезот на 1970-тите години е изградена и Воената Кула, наменета за офицерите на ЈНА, воени пензионери и цивили во служба на ЈНА. Во новите згради се доселуваат нови жители, и дотогашното соперништво помеѓу староседелците и протераните од Грција избледува во целост. Денеска старите жители на Автокоманда се вистинска реткост. Во текот на 1980-тите и 1990-тите години се изруши старото гето составено од суб-стандардни бараки кои од жителите на Автокоманда беа цинично наречени Американско Село, и на истото место се изградени зградите позади бензинската пумпа, кои гледаат кон Ветеринарниот Факултет.
Население и структура на население
Населението на Автокоманда се главно (99%) Македонци. Социјалната структура на жителите на Автокоманда е широка, станува збор за главно работничка средина, сопственици на мали и средни бизниси, како и државни службеници од понизок и среден ранг.
Спорт
Во текот на 1950-тите и 1960-тите години активен е Фудбалскиот клуб МИК (кратенка од „Металска Индустрија Кале„), кој се натпреварува во фудбалски лиги од понизок ранг: Македонска Републичка Лига, Трета Југословенска Лига, а има и играно 2 сезони во Втората Југословенска Лига Исток од кои во првата го освојува шестото место. Подоцна го менува своето име во Фудбалски клуб Скопје, под кое име постои до ден денешен, и се натпреварува во втората лига. Клубот ги доживеа своите ѕвездени мигови во 1990-тите години под спонзорство на Авио-Компанијата Палер Македонија и подоцна под спонзорство на спортскиот менаџер Миленко Неделковски, кога го завршува есенскиот дел од прволигашкиото првенство на прво место. ФК Скопје настапува како кираџија на игралиштето на ФК Металург, популарно наречено Олд Трафорд.
Со изградбата на спортската сала спортскиот живот дополнително се збогатува, се создаваат и нови спортски клубови кои го носат името Скопје:
Химна
Автокоманда е населба којашто има своја химна. Песната е испеана од навивачите на ФК Скопје и на КК МЗТ Скопје во текот на 1970-тите години и е веднаш прифатена како неофицијална Химна на Автокоманда, и е сѐ уште актуелна :
Навивачка група Пирати
Малкумина на број, на возраст 15-30 години, но многу верни следбеници на своите миленици ФК Скопје и РК Металург. Гордо ѝ пркосат на очигледната доминација на поголемите навивачки групи.
Потрошуваштво
Потрошуваштво (конзумеризам, од comsumerism) — општествен и економски поредок и идеологија поттикнува на постојано стекнување на материјални добра и услуги во сè поголеми износи.
Во критички контекст, потрошуваштвото се користи за опишување на тенденцијата на луѓето да се идентификуваат силно со производи или услуги кои тие ги потрошуваат. Потрошуваштвото може да преземе екстремна форма кога потрошувачот го жртвува значително своето време и успех не само за купување туку и активно поддржување на одредена фирма или бренд.
Критичарите на потрошуваштвото често нагласуваат дека потрошувачките општества се повеќе склони да ја наштетуваат животната средина, повеќе придонесуваат за глобалното затоплување и употребата на ресурси во повисока мера од другите општества. Според д-р Хорхе Мајфад: "Обидувајќи се да се намали загадувањето на животната средина без да се намали потрошуваштвото е како борба против трговијата со дрога без намалување на зависноста од дрога."
Осломеј
Осломеј — мало село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево. Осломеј се смета за родно место на македонскиот преродбеник Јоаким Крчовски.
До 2013 година, селото претставувало административно средиште на поранешната истоимена општина. Селото е сместено во непосредна близина на РЕК „Осломеј“.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во Кичевската Котлина, во северниот дел на подрачјето на Општина Кичево, североисточно од градот Кичево на оддалеченост од шест километри. Селото лежи на надморска височина од 700 метри.
Ова мало македонско село се наоѓа на југоисточната падина на возвишението Вардино (950 метри). Околни села се: Црвивци на југозапад и Жубрино на североисток.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Малев Дол, Камен, Два Камена, Попова Нива, Чукле, Скакала, Широка Ледина, Гоедарица, Река, Солена Земја, Задсело, Кошариште, Ничеј Дрење, Куќиште, Стар Јасак, Клаѓе, Кобел, Требеница, Диви Ливади, Ѓуч, Малезанов Рид, Ајатиште, Поле и Винарски Даб.
Селото има збиен тип. Не е поделено на маала, бидејќи е мало и доста едноставно. Сепак роднинските куќи се поблизу една со друга и се групирани.
Во близина на селото поминува реката Темница.
Историја
Во Осломеј и околу него се наоѓаат различни старини, кои покажуваат дека во него имало жители уште во минатото. На месноста Ајатиште, кое се наоѓа 400 метри југоисточно од селото, по народната традиција се наоѓала населба која била нарекувана „Ајат град“. На големи површини селаните откривале остатоци од ѕидови и поединечни гробови. Населбата на Ајатиште веројатно во римскиот период била управен центар за овој дел од Кичевската Котлина и поседувала убави градби.
Денешното село не е стара населба. Било основан во втората половина на век, кога прво се населиле предците на денешниот род Кузмановци. Потоа се доселиле и останатите родови.
Во средината на век, во селото бил основан чифлиг на Ѓул-ага од Кичево. Неговата земја се наоѓала источно од селото. Земјата била обработувана од некои жители на Осломеј. Пред крајот на отоманскиот период, земјата ја купиле муслимани од соседното село Србица.
Во век, Осломеј било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во отоманскиот период, поради близината на двете арбанашки села, селото страдало од некои муслимани. Тие ги присвоиле нивите, пасиштата и убивале селани. Во тоа особено се истакнувале Арбанасите од Црвивци. Пред крајот на отоманскиот период тие се обиделе и да се населат во Осломеј, кога за кратко време убиле пет домаќини во ова село.
Во поновата историја, првиот ракетен напад на ОНА бил извршен на 18 јануари 2001 година врз полициската станица во селото Осломеј, Кичевско, што е почеток на воениот конфликт во Македонија.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 4,1 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 214 хектари, на пасиштата отпаѓаат 134 хектари, а на шумите 107 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во непосредна близина се наоѓа РЕК „Осломеј“ со неговиот рудник и термоцентрала, кои влијаеле на околината на селото, а населението е вработено таму.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 16 домаќинства со 44 жители христијани.
Селото е мало, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото броело 201 жител, а во 1994 година 57 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Осломеј живееле 40 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 21 жител, сите Македонци.
Родови
Осломеј е чисто македонско православно село, зачувано помеѓу муслимански села. Сите родови во селото се доселенички.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се: Кузмановци (2 к.), доселени се од некое село во Дебарско, во почетокот на ХVIII век, од овој род потекнува познатиот преродбеник Јоаким Крчовски, го знаат следното родословие: Блаже (жив на 42 г. во 1961 година) Крсте-Цветан-Ѓино-Кузман; Велковци (6 к.), доселени се од соседното торбешко село Долно Строгомиште, доселени се после родот Кузмановци, кои најпрвин направиле куќа на Куќиште на возвишението Вардино, каде нивниот предок Стојан Малезан чувал над 400 овци. Но, кога почнале да доаѓаат муслиманските сточари ја срушиле својата куќа и се преселиле во Осломеј; Николовци (4 к.), доселени се од некое село во Охридско, доселени се одма после родот Велковци; Момковци (4 к.) и тие се доселени од некое село во Охридско, го знаат следното родословие: Трајан (жив на 75 г. во 1961 година) Софе-Димо-Момко кој се доселил, наведените предци Софе и Димо биле убиени од страна на Албанците од соседното село Црвивци; Цветковци (6 к.), Ѓурчиновци (3 к.) и Порталовци (1 к.) се доселеници од непознато место, основачот на родот Порталовци го чувал влезот на Кичевската тврдина и по тоа го добиле името и Анѓелевци (3 к.), доселени се од кичевското село Раштани.
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Малезовци (2 к.) и Портаровци (1 к.), староседелци; Момковци (2 к.), доселени се од Охридско; Велковци (8 к.), доселени се од местото Куќиште поради зулум; Анѓелевци (2 к.), доселени се од селото Раштани; Николовци (5 к.), доселени се од Охридско; Мицковци (1 к.), доселени се од местото Куќиште; Крнаковци (2 к.), доселени се од селото Кнежино и Огненовци (8 к.), доселени се од околината на Призрен на Косово.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото било седиште на некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Осломеј, во која покрај селото Осломеј, се наоѓале и селата Арангел, Гарани, Жубрино, Лазаровци, Мамудовци, Ново Село, Премка, Србица, Стрелци, Црвивци и Шутово. Општината Осломеј постоела и во периодот 1950-1952, кога влегувале селата Жубрино, Осломеј и Црвивци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 789 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 24 гласачи.
Иселеништво
По Втората светска војна се иселиле најмалку 10 семејства, најмногу во Кичево, Староец и Тетово.
228 (број)
228 (двесте дваесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 227 а претходник на бројот 229.
Клиново (Тесалија)
Клиново (Κλεινό, Клино, до 1957 г. Κλινοβός, Клиновос) — село воопштината Каламбака во округот Трикала, Тесалија, Грција. Пред реформата од 2011 г. било посебна општина (Δήμος Κλεινόβου, Димос Клинову), а денес има статус на општинска единица во рамките на Каламбака.
Населението брои 2.301 жители (2001).
NGC 5967
NGC 5967 — спирална галаксија во соѕвездието Рајска Птица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5967 се споменува и како ESO 42-10, AM 1542-753, IRAS 15421-7531.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5967 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5967 има привидни димензии од 2,7' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 48 м 16 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -75° 40' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5967 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56078. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 468; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9429. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Солонц
Солонц (Solonţ) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 3.904 жители.
NGC 1588
NGC 1588 — елиптична галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1588 се споменува и како UGC 3064, MCG 0-12-37, CGCG 393-29, KCPG 99B, MK 616, 2ZW 12, NPM1G +00.0155.
Откривање
Објектот е откриен на 19 декември 1783 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1588 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1588 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 30 м 43,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 39' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 1588 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15340. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 82. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Лидерсдорф
Лидерсдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Минато неопределено несвршено време во македонскиот јазик
Минатото неопределено несвршено време (МННВ) или перфект од несвршени глаголи — сложена глаголска форма во македонскиот јазик со која се искажува прекажано дејство и дејство кое се кажува директно. Во лингвистиката ова време се нарекува перфект, поконкретно во македонистиката перфект од несвршени глаголи. Минатото неопределено свршено време е функционира слично како англискиот сегашен перфект т.е. present perfect continuous. Карактеристично за ова време е образувањето со глаголска л-форма од глаголот кој се менува. Ова време е многу слично со минатото неопределено свршено време, но разликата е во видот на глаголот.
Карактеристично за македонскиот јазик е тоа што перфектот од свршени и несвршени глаголи развил две паралелни форми. Едната форма, која е застапена во сите македонски говори, се прави со помошниот глагол „сум“ и глаголската л-форма и често овој перфект се нарекува „сум-перфект“. Втората форма се образува со помошниот глагол „има“ и глаголска придавка, и овој перфект често се нарекува „има-перфект“. Има-перфектот е почесто застапен во западните македонски говори и двете форми имаат скоро иста функција во реченицата и времето.
Образување
Минатото неопределено несвршено време се образува со сегашното време на помошниот глагол сум и глаголската л-форма на менуваниот глагол. Глаголот кој се менува во ова време е секогаш од несвршен вид, по кој е и добиено името перфект. Важно е да се напомене дека за трето лице еднина и множина нема форма на помошниот глагол сум. Помошниот глагол сум во ова време се користи поради тоа што глаголската л-форма е нелична т.е. нема лице.
Деклинацијата на глаголите од трите основни раздели за сум-перфект изгледа вака:
Деклинацијата на глаголите од трите основни раздели за има-перфект изгледа вака:
Употреба
Минатото неопределено несвршено време се користи за изразување минато дејство без да се укаже или да се определи конкретниот момент на одвивање на дејството. Поради тоа времето се нарекува „неопределено“. Формите на ова време се употребуваат за прекажување или за директно кажување на дејството. Под директно кажување се мисли на наши мисли или искуства, додека под прекажување се мисли на прераскажување туѓи мисли или настани. Ова време е слично со минатото неопределено свршено време, но разликата е во самиот глагол, односно тука глаголот и дејството не се свршени.
Примери за основното значење на времето се следните реченици:
Покрај оваа основна употреба, времето се користи за искажување и на:
Херпетологија
Херпетологија — гранка на зоологијата која се занимава со изучување на водоземците (жаби, дождовници, мрморци, безножни) и влекачите (змии, гуштери, прстенари, желки, крокодиловидни. туатари). Батрахологијата е поддисциплина на херпетологијата која ги изучува исклучиво водоземците.
Оваа гранка се занимава со проучување на ладнокрвните (поикилотермни и ектотермни) четириношци, наречени „херпетофауна“. Според оваа определба, тука не спаѓаат рибите, но стручњаците од областа на херпетологијата често се здружуваат со ихтиолозите и вршат заеднички истражувања и издаваат трудови со цел разменување на наоди и идеи помеѓу овие научници. Една од највидните организации од овој вид е Американското друштво на ихтиолози и херпетолози.
Најзначајна група во Македонија е Херпетолошката секција при Истражувачко друштво на студенти биолози (ИДСБ).
Херпетологијата нуди поволности за човештвото со изучувањето на водоземците и влекачте во сеопштата екологија, особено поради чувствителноста на водоземците кон промени на околината — со ова се добива забележливо предупредување за луѓето дека се случуваат промени во животната средина. Некои токсини што ги излачуваат влекачите и водоземците наоѓаат примена во медицината. На пример, некои змиски отрови се користат за добивање на антикоагуланти (средства против згрутчување на крвта) за настрадани од мозочен и срцев удар.
Немушт јазик
Извори
Сказната Немушт јазик е првпат објавена од страна на Вук Стефановиќ Караџиќ во Српске народне приповетке во 1853 година. Според Караџиќ, тој бајката ја забележал приказната од раскажувачот Грујо Механџиќ од Србобран. Во митолошка смисла, овој јазик претставува магичен елемент со кој одбраните луѓе се стекнуваат со натприродна моќ со која им се отвора пат кон сите знаења на светот. Во современата книжевност кај јужнословенските автори, оваа митолошка единица е често експлоатирана.
Кошаркарска федерација на Југославија
Кошаркарската федерација на Југославија (српски: Košarkaški Savez Jugoslavije) била управувачкото тело на кошарката во Југославија. Била организатор на Националната кошаркарска лига и Југословенскиот национален кошаркарски тим.
Ејафјадлајекидл
Ејафјадлајекидл (Eyjafjallajökull) — еден од помалите ледници во Исланд. Се наоѓа северно од Скогар и западно од големиот ледник Мирдалсјекидл. Ледената кора на ледникот покрива вулкан висок 1.666 м. Вулканот од леденото доба имал чести ерупции. Вулканот во 2010 година имал две ерупции во периодот од 20 март до 14 април. априлската ерупција предизвикала прекин на воздушиниот сообраќај над северна Европа. Претходната ерупција се случила во 1821 и траела до 1823, а ерупцијата пред неа се случила во 1612 година. Кратерот на вулканот има пречник од 4 км, a ледникот зазема површина од. Во превод од исландскиот јазик назив за ледник значи — „острвско-планински ледник“.
Јужниот крај на планината некогаш бил дел од атлантскиот брег на Исланд. Како полека морето се повлекувало околу 5 км, на поранешниот брег останале стрмни карпи со бројни водопади, од кои најпознат е Скогафос. При посилни ветрови, водата од помалите ветрови може да биде издувана.
Дволистен залисток
Дволистен залисток, познат како и митрален, бикуспидален или лев преткоморнокоморен залисток е срцев залисток кој се наоѓа помеѓу левата срцева преткомора и левата срцева комора. Се нарекува митрален поради неговиот облика на митра. Изграден е од два листа.
За време на дијастола, дволисниот залисток се отвора и ја полни левата комора со крв. За време на систола дволисниот залисток се затвора и на тој начин овозможува крвта да продолжи да тече кон аортата и спречува да се врати кон левата преткомора.
Дардана (тврдина)
Тврдината Дардана е археолошки локалитет од бронзеното време, железното време и доцната антика во денешно источно Косово. Се наоѓа на рид северозападно од Каменица. Таа била населба на врвот на ридот и тврдина на Дарданите во класичната антика и била повторно изградена во доцната римска ера како дел од фортификацискиот систем во римската провинција Дарданија. Локалитетот бил откриен во 1970-тите, но ископувањата започнале сериозно дури во 2012 година. Едно од најраните наоди на локалитетот е погребна стела пронајдена случајно во подножјето на ридот во 1992 година. Нејзиното толкување помогнало да се расветли илирските погребни обичаи, а ископувањата на локалитетот придонеле за знаење за трговијата обрасци меѓу Дарданија и средоземниот регион. Слични локалитети се откриени во последните години во Каменичкиот регион.
Бронзено доба
Најраните наоди на локалитетот датираат од доцниот неолит. Тие се состојат од две камени секири, фрагменти од кремен нож и прободен камен чекан. Се смета дека овие материјали се донесени на локацијата од друга локација. Првите наоди за кои се смета дека првично биле на локалитетот датираат од бронзеното време и главно се фрагменти од керамика.
Доцна антика
Фазата на доцната антика ја претставува последната фаза на населување и користење на локалитетот. Повеќето ископани архитектонски структури, вклучувајќи ги ѕидовите, кулите и живеалиштата, датираат од оваа ера. Системот за утврдување има две линии на бедеми. Планот на земјата на ѕидовите следи неправилна шема како што ја следи природната формација на ридот. Тие се изградени во јадро и фурнир и нивната ширина варира помеѓу 140см и 210см. Камењата што се користат за изградба на ѕидот се од локално потекло од песочник и со средна големина.
Ископувања и конзервација
Локалитетот е прогласен за археолошки споменик на културното наследство на Косово под ознака 1198 од 2015 година.