Среден_век
Расцеп на Карловото царство
Карло Велики планирал да ја продолжи традицијата на Франките со тоа што ќе го подели кралството на сите негови наследници, но тој не бил во можност поради тоа што до 813 година тој имал само еден жив син, Луј I Побожниот (владеел 814-840 г.). Непосредно пред неговата смрт во 814 година, Карло Велики го крунисал Луј за негов наследник. Дваесет и шест годишното владеење на Луј било обележано со бројни поделби на Империјата помеѓу неговите синови, а после 829 г. и со граѓанските војни помеѓу различните сојузи на татко и синови коишто се воделе околу власта врз различни делови од Империјата. На крајот, Луј го назначил за крал неговиот најстар син Лотар I (умрел 855 г.) и му ја дал Италија. Луј остатокот од царството го поделил помеѓу Лотар и неговиот најмлад син, Карло Ќелавиот(умрел 877 г.). Лотар ја презел Источна Франкија, којашто ги опфаќала двата брега на реката Рајна кон исток, препуштајќи му ја на Карло Западна Франкија со Империјата западно од Рајнската област и Алпите. На средниот од браќата, Луј Германски (умрел 876 г.), којшто бил бунтовен сè до неговата смрт, му било дозволено да ја задржи Баварија под сузеренство на неговиот постар брат. Поделбата била оспорувана. Додека Луј Германски се обидувал да ја присоедини цела Источна Франкија, внукот на кралот, Пипин II од Аквитанија ( умрел 864 г.) давал отпор за превласта во Аквитанија. Луј умрел во 840 г. а Империјата е сѐ уште била во хаос. По неговата смрт следи граѓанска војна, којашто траела три години. Со Верденскиот договор (843 г.) создадено е кралството меѓу реките Рајна и Рона, Лотар започнал да владее на териториите на Италија и неговата царска титула била признаена. Луј Германски управувал со Баварија и источните земји во денешна Германија. Карло Ќелавиот ги добил западните територии од Кралството на Франките, вклучувајќи поголем дел од денешна Франција. Внуците и правнуците на Карло Велики ги поделиле своите кралства помеѓу нивните потомци, со што на крајот дошло до губење на сето внатрешно единство. Со крунисувањето на Хуго Капет (Иго Капе) за крал во 987 г. Каролиншката династија била вратена во западните земји. Поради смртта на Луј Детето во 911 година и изборот на Конард I, којшто не бил во никакви роднински врски, за крал династијата во источните земји го доживеала својот крај порано. Распаѓањето на Карловото царсто било придружувано со инвазии, миграции и непријателски преземања од надворешни непријатели. Викинзите коишто непријателски ги презеле Британските острови и се населиле во Британија Ирска и Исланд, постојано ги напаѓале Атлантикот и северните брегови. Викинзите понатаму, во 911 година се населиле во Франција на чело со војсководецот Роло (умрел околу 931год.), којшто добил дозвола од Карло III (владеел 898-922) да ја населат територијата на Нормандија. Сè до големиот пораз во Битката кај Личфилд во 955 година, Маѓарите постојано ги напаѓале источните делови на кралствата на Франките, особено Германија и Италија. Распаѓањето на династијата на Абасидите значело поделба на исламскиот свет на помали политички држави, од кои некои почнале да се шират кон Италија и Сицилија како и преку Пиринеите во јужните делови на кралства на Франките.