cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јужна Америка
Растителен и животински свет
Климатските фактори во Јужна Америка условиле присуство на различни вегетациски области. Во екваторската област, поради, топлината и врнежите, се развиле пространи, густи и непроодни прашуми, кои се нарекуваат селваси. Тие се среќаваат во сливот на реката Амазон, на околу 5 милиони км2. Прашумата се состои од повеќе растителни катови, меѓу кои растенијата што бараат најмногу светлина достигнуваат височина од над 50м. Северно и јужно од амазонската прашума се простираат области со високи треви. Тие во сливот на реката Ориноко се нарекуваат љаноси, а на Бразилската Висорамнина се нарекуваат кампоси. Овие високотревни области кон југ се простираат до Гран Чако. Во областите на ланосите и кампосите има разорани површини на кои се одгледуваат кафе, како, шеќерна трска и друго. Јужните делови на Бразилската Висорамнина и северните делови на рамницата Гран Чако се одликуваат со суптропски климатско вегетациски одлики. Во нив владеат жешки лета и благи зими. Во овие области се одгледуваат лимони, портокали, мандарини, шеќерна трска, тутун, градинарски култури и друго. Во рамницитена долниот тек на реката Парана се јавуваат огромни степски тревни области, кои се нарекуваат пампи, и разорани полиња на кои се одгледуваат пченица, пченка и други житни и градинарски култури. Во крајните јужни делови, односно во Патагонија се простираат области со ниски тревни површини. Во Јужна Америка се распространети различни животински видови. Најкарактеристични за континентот се ламата и мравојадот. Во Амазонија се присутни мајмуни, разни видови птици, особено папагали, разновидни влекачи, меѓу кои и најголемата змија, анаконда. Во ланосите и во кампосите се присутни различни тревопасни животни, антилопи и лами, а во шуми од ѕверовите се среќаваат јужноамериканската мечка, јагуарот, пумата и чакалот. Во кампосите и во пампите се одгледуваат голе број домашни животни. Назјастапени се говедата, овцитеи свињите.
Ајватовица
Историја на светото место Ајватовица
Ајваз-дедо бил суфиски дервиш кој пристигнал во Ахисар (денес познат како Прусац, Босна и Херцеговина) со освојувачките отомански војски во 1463 година.
Приказната за поделбата на карпите датира од легендата за Ајваз-дедо, постар човек кој се молел за вода за време на долг период на суша што му се заканувала на малото планинско село Прусак во 1510 година, за време на отоманското владеење. Меѓутоа, Ајваз Деде нашол моќен извор на вода во близина на селото на планината Шуљага. Изворот бил исклучен од карпа долга 74 метри и широка 30 метри, што ја попречувало изградбата на систем за проточна вода. Ајваз-дедо помина 40 дена молејќи го Господ (Алах) да ја расцепи карпата. Во четириесеттото утро, следејќи ги неговите молитви, Ајваз Деде сонувал дека два бели овни се судриле и ја расцепиле карпата. Кога се разбудил, видел како карпата се подели на половина. По должината на новостворениот кањон биле поставени дрвени цевки за да ја однесат водата во Прусак. Гледајќи го како знак на Божјото чудо и благослов, луѓето почнаа да одат на аџилак до местото каде што се расцепи карпата.
Во 1947 година, во раните години на сојузна Југославија, тринаесет лица биле осудени од страна на окружниот суд во Травник за „учество во неовластена поворка по повод верскиот празник Ајватовица, противење на државните службеници и кршење на забраната за веење верски знамиња“. Тринаесетте лица биле обвинети и за напад на двајца полицајци кои се обиделе да ја разбијат поворката и им се заканувале со ножеви додека биле на коњ. По овој инцидент, одржувањето на верското место било забрането од страна на комунистичката југословенска влада сè додека традицијата не била обновена во јуни 1990 година. Во Прусак се одржувани годишни прослави за да се одбележи настанот. Стана голема туристичка и религиозна знаменитост наречена „Денови на Ајватовица“. 500-годишнината од настанот бил одбележана во јуни 2010 година.
Наводи
44.1°N, 17.38333°W
Осаменост (Мопасан)
„Осаменост“ (француски: Solitude) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 31 март 1884 година.
Содржина
Двајца другари шетаат по Елисејските полиња во Париз. Едниот му раскажува на другиот за својата осаменост, а потоа ги изложува своите погледи за животот, воопшто. Тој тврди дека секој човек неизбежно е осамен, зашто другите луѓе никогаш не можат да ги сфатат неговите мисли и да ги споделат неговите чувства. Исто така, тој тврди дека и љубовта е само илузија, зашто две души никогаш не можат да се соединат. Оттука, секој човек е осуден на вечна осаменост, а животот е само стремеж да се избегне осаменоста.
Форкиј
Форкије (Phorkys; ) во старогрчката митологија е морски бог, син на богот на морските длабочини Понт и божицата земја Геја.
Митологија
Форкије бил заштитник на сите морски чудовишта и чувар на морето, а со својата жена Кето имал јмногу потомци, и тоа сите чудовишта:
Три Граји, три Горгони, змајот Ладон, нимфата Тооса.
Форкије, покрај жената Кето, со која имал седам ќерки и еден син, со Кратеидата, божицата на морските силини, ја имал ќерката Скила, страшно морско чудовиште кое имало дванаесет раце и дванаесет нозе.
Крн (село)
Крн (словенечки: Krn) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Голанска Висорамнина
Голанска Висорамнина (هضبة الجولان Haḍbatu 'l-Jawlān или  Murtafaʻātu l-Jawlān,, Ramat HaGolan  ) или едноставно Голан — регион на Блискиот Исток кој зазема околу 1800 км2. Регионот е денес под контрола на Израел, како директна последица од Шестдневната војна, а претходно бил под сириска контрола. ООН го смета регионот за „окупиран“ од страна на Израел, и „интегрален дел на Сирија“.
Геолошки, географски и биогеографски регионот ја опфаќа територијата од базалтската висорамнина помеѓу реката Јармук на југ, Галилејското Езеро и долината Хула на запад, Хермонската Планина на север Вади Ракад на исток.
Географија
Голан се граничи со северниот округ на Израел, Либан, Јордан и Сирија. Според Израел под негова контрола се 1150 км2, а сириските извори наведуваат дека Голам има вкупна површина од 1860 км2, од кои 1500 се под израелска контрола. Според ЦИА, Израел контролира 1300 км2.
Регионот е планински и е на висока надморска височина, кој има преглед на јорднската долина, каде се наоѓа Галилејското Езеро и реката Јордан. На север се наоѓа високата планина Хермон. Просечната надморска височина на Голан е 1000 метри, односно на север е некаде највисока точка со 2814 метри, а кај Галилејското Езеро е под нивото на морето.
Регионот е значаен извор на свежа вода, особено во повисоките места. Голанската Висорамнина снабдува 15% од потребната вода на Израел.
Фотоелектричен ефект
Фотоелектричен ефект — физичка појава при која електроните се исфрлени од атомите, кога тие се изложени на енергијата од светлината. Електроните исфрлени на овој начин се наречени фотоелектрони.
Во 1887, Хајнрих Херц забележал дека електродите осветлени со ултравиолетова светлина создаваат електрични искри мошне полесно. Во 1905 Алберт Ајнштајн објави труд кој ги објаснуваше експерименталните податоци од фотоелектричниот ефект како резултат на фактот дека енергијата на светлината е пренесена во дискретни квантни пакети. Ова откритие доведе до квантна револуција. Ајнштајн беше награден со Нобелова награда во 1921 г. за неговото откритие на „законот на фотоелектричниот ефект“.
За да настане Фотоелектричниот ефект потребни се фотони со енергии од неколку електронволти па до над 1 MeV кај елементите со големи атомски броеви. Проучувањата на фотоелектричниот ефект доведоа до спознавање на квантната природа на светлината и електроните и помогна во создавањето на концептот дуалитет бран-честичка. Останатите појави во кои светлината влијае на движењето на електричните полнежи се наречени фотоспроводлив ефект,( познат и како фотоспроводливост или пак фотоотпорност ), фотоволтаичниот ефект и фотоелектрохемискиот ефект. Се надоврза на Планковото pоткритие т.н. Планкова равенка (E = hf) поврзувајќи ја енергијата (E) и честотата (f) како последица на квантуваната природа на енергијата. Ознаката h е позната како Планкова константа.
Механизам на избивање на електроните
Фотоните од светлосниот зрак имаат карактеристична енергија пропорционална со честотата на светлината. Ако некој електрон од материјалот ја впие енергијата на фотонот и впие енергија поголема од врзивната енергија истиот ќе биде исфрлен од материјалот. ако енергијата на фотонот е многу мала, електронот нема да го напушти материјалот. Со зголемувањњето на јачината на светлинскиот зрак се зголемува бројот на фотони во истиот, со што се зголемува бројот на возбудени електрони, но не се зголемува енергијата која ја поседува секој од електроните. Енергијата на исфрлените електрони не зависи од јачината на светлината, туку само од енергијата ( еквивалентната честота ) на поединечните фотони. Всушност станува збор за заемодејство меѓу фотонот и електроните од највисокото енергетско ниво.
Електроните можат да впијат енергија од фотоните кога се озрачени, но обично го следат принципот „на се или ништо“. Целата енергија од еден фотон може да биде впиена и искористена за да се исфрли електрон од атомското јадро, во спротивно енергијата ќе биде преодадена. Ако енергијата на фотонот е впиена, дел од истата го исфрла електронот од атомот, а остатокот придонесува за кинетичката енергија на електронот како слободна честичка.
Експериментални набљудувања на фотоелектричниот ефект
Теоријата на фотоелектричниот ефект мора да ги објасни и експерименталните набљудувања на исфрлените електрони од осветлени метални површини.
За одреден метал, постои одредена минимална честота на случајно озрачување под која не се исфрлаат фотоелектрони. Оваа честота се нарекува „праг на честота“. Со зголемувањето на честотата на упадниот зрак, зачувувајќи го бројот на упадните фотони фиксен се зголемува максималната кинетичка енергија на исфрлените фотоелектрони. Но се зголемува запирачкиот напон. Бројот на електрони се менува со фактот дека секој фотон ќе исфрли електрон и на тој начин се добива функција на енергијата на фотонот. Ако јачината на упадното зрачење се зголеми тоа нема да има ефект на енергијата на фотоелектроните.
Над прагот на честотата максималната кинетичка енергија на исфрлените фотоелектрони ќе зависи од честотата ан упадната светлина, но е независно од јачината на упадната светлина сè до оној момент сè додека јачината на светлината не е многу голема.
За одреден метал и честота на упадно зрачење, стапката со која се исфрлени фотоелектроните е правопропорционална со јачината на упадната светлина. Со зголемувањето на јачината на упадниот зрак ( одржувајќи ја честотата фиксна ) се зголемува силината на фотоелектричната струја, но запирниот напон останува ист.Временското задоцнување меѓу упадното зрачење и исфрлањето на фото е мошне мала, помала од електронот 10−9 секунди.
Математички опис
Максималната кинетичка енергија на исфрлениот електрон е дадена со релацијата
каде h е планковата константа и f е честотата на упадниот фотон. Записот \varphi е работната функција (некогаш означена како W, или \phi ), со што се добива минималната енергија потребна за да се отстрни или помести електрон од површината на металот. Работната функција го задоволува условот
каде f_0 е прагот на честота за металот. Максималната кинетичка енергија на исфрлениот електрон е
Кинетичката енергија е позитивна па се добива f > f_0 што е потребно за да настане фотоелектричниот ефект.
Фотомултипликатори
Станува збор за екстремно светлинско-осетливи вакуумски лампи Фотокатоди ставени на крајниот дел од внатрешноста на лампата. Фотокатодата е составена од материјали како цезиум, рубидиум и антимон кои се специјално одбрани за да овозможат ниска работна функција, па кога ќе бидат осветлени дури и со најмала светлина, фотокатодата ослободува електрони. Со помош на серии од (диноди) со повисоки потенцијали, овие електрони се забрзани со значително зголемен број низ секундарно оддавање за да се добие струја која може да се измери. Фотомултипликаторите сè уште се во употреба кога треба да се измери ниско ниво на светлина.
Цисплатин
Се употребува при некои видови на рак: саркоми, ситноклеточен карцином на белите дробови, лимфоми. Несаканите ефекти вклучуваат: нефротоксичност, невротоксичност, гадење, повраќање и др.
Андија Чавес Фонегра
Андија Чавес Фонегра е колумбиски морски биолог. Таа добила стипендија „Ореал-УНЕСКО“ за жени во наука во 2011 година за нејзиното истражување на морскиот сунѓер Клиона делитрикс и неговото влијание врз коралните гребени, станувајќи петтиот колумбиски научник што добил такво признание.
Образование и кариера
Чавес дипломирала морска биологија во 2001 година на Националниот универзитет во Колумбија. Во 2001 година се приклучила на <i id="mwFQ">Институтот за истражување марини и костераси Хосе Бенито Вивес де Андреис</i> (ИНВЕМАР) како приправник и асистент за истражување. Таа завршила магистерски студии по морска биологија на Националниот универзитет во Колумбија откако студирала таму од 2003 до 2006 година. Во 2007 година предавала на Колумбискиот Националниот Педагошки Универзитет .Предавала и на Универзитетот во Алберта од септември 2007 година до ноември 2008 година. Во 2009 година се преселила во Флорида и станала дипломиран студент на Универзитетот „Нова Југоисток“, каде што дипломирала во 2014 година за д-р по океанографија и морска биологија. По различните назначувања по докторатот, Чавез станала професор асистент на Универзитетот Атлантик во Флорида, во септември 2018 година, каде што работи во Океанографскиот институт во филијалата на пристаништето. . Таа е позната по своето истражување на морскиот сунѓер Клиона делитрикс, организам што расте помеѓу корали и калциум карбонат кој го формира скелетот на коралните гребени и кој, преку ископувачко дејство, постепено го влошува коралот. Во Карипското Море, развојот на овој сунѓер е забрзан во последните неколку години, што резултира со постепена ерозија на коралите, менувајќи го екосистемот.
Ал Раким
Во исламската традиција, Ал Ракем било кучето што ги чувало легендарните Седуммина спијачи и стоело покрај нив во текот на нивниот долг сон. Други нарации идентификуваат дека кучето било наречено Китмер. Сепак, Ал Раким наизменично било идентификувано како името на местоположбата на пештерата на Седумте спијачи, или името на „месинганата плоча, или камената маса“ сместена во пештерата, со именување на праговите.
Кредит Лион
Кредит Лион (Crédit Lyonnais) — историска француска банка. Во раните 1990-ти била најголема банка во Франција, главно во државна сопственост. Поради лошото управување со банката, дошла на раб на банкрот во 1993 година. Во 2003 била преземена од страна на Кредит Агрикол (Crédit Agricole) и сега е позната како „LCL“ (Le Crédit Lyonnais)
Историја
Банката била создадена во 1863 година во Лион, од страна на Анри Жермен. Кредит Лион била најголема светска банка сè до 1990 година, од страна на државата била национализирана во 1945 година и била главна банка во Франција после периодот на Втората светска војна.
Спонзорство
Кредит Лион можеби најмногу е запаметена по нејзиното спонзорство на велосипедската трка Тур де Франс. Банката била спонзор на генералниот пласман на трката, односно нејзиното име се појавувало на жолтата маичка, која ја носат предводниците на трката.
Вора
Вора (албански: Vorë) — град во Албанија. Населението на градот изнесува 12,135. Се наоѓа во централниот дел на државата во округот Тирана.
Еден ден на Иван Денисович
Еден ден на Иван Денисович (руски: Один день Ивана Денисовича) е краток роман на рускиот писател Александар Солженицин од 1962 година.
Содржина
Во романот е прикажан еден ден на затвореникот Иван Денисович Шухов, која ја издржува десетгодишната казна затвор во еден логор во руската степа. Рано наутро, затворениците ги будат за да одат на работа, а Шухов чувствува некоја мачнина, поради која се пријавува во амбулантата, но таму не успева да добие слободен ден. Потоа, по скромниот појадок, тој успева да скрие парче леб во душекот на креветот и заминува на местото каде затворениците ја градат термо-централата. Бидејќи температурата е многу ниска, затворениците најпрвин се обидуваат да се затоплат, затворајќи ги прозорските окна и палејќи оган. Потоа, тие започнуваат совесно да работат, а Шухов се истакнува како едне од најдобрите ѕидари. По завршувањето на работата, затворениците се враќаат во логорот, каде Шухов чека во редот за пратки, заменувајќи го затвореникот Цезар, кој за награда му ги отстапува вечерата и лебот. Вечерта, добро нахранет, Шухов оди задоволен на спиење, среќен што добро го пминал денот.
Сиромашното дејство на романот служи само како рамка во која авторот го опишува специфичниот живот во логорот, каде затворениците покажуваат голема солидарност, помагајќи си во секоја прилика и казнувајќи ги безмилосно предавниците. Притоа, никој не мисли на денот кога ќе ја дочека слободата, зашто таа изгледа бескрајно далеку. Оттука, секој затвореник е преокупиран со мислата како да се помине денот, како да се избегне затворската ќелија, како да се заштеди силата во текот на работата, како да се добие повеќе храна итн. Шухов речиси го има заборавено својот цивилен живот и не размислува за враќањето дома, ниту пак му е јасно зошто е осуден, зашто сите тие прашања немаат никаква смисла во суровите услови за живот во логорот, каде што преживувањето е единствената цел на човекот.
Романска делегација во посета на Гопеш
Романска делегација во посета на Гопеш е филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1911 година со должина од 2 минути. Иако се работи за дел од една целина - Романска делегација во посета на Македонија - Милтон Манаки, при идентификацијата на филмовите, овој материјал го спомнува трипати. Снимен е во стандард техника, без звук, во црно бела форма и на 35мм филм.
Кратка содржина
Втората целина од престојот на романската делегација во Македонија ја опфаќа посетата на Гопеш и нивниот пат до Моловишта на пропатување од Битола кон Ресен и Охрид.
Браќата Манаки ја следеле делегацијата и на овој материјал е забележано пристигнувањето на делегацијата и нејзиниот пречек во Гопеш, како и дел од патот кон Моловишта и соседните села.
Ладра
Ладра (словенечки: Ladra) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Црква „Св. Петка“ - Требичино
'''„Св. Петка“''' — христијански храм кој се наоѓа во село Требичино, Општина Василево.
Црквата била изградена во 1875 година.
Млахсо
Млахсо — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на источни арамејски јазици како дел од модерниот западниот сириски јазик. Овој јазик е мртов јазик, зборуван во источна Турција како и во североисточна Сирија. Говорниците на овој јазик се членови на Сириската православна црква. Млахсо е мошне сроден со јазикот туројо. Последниот говорител на овој јазик, Ибрахим Хана, починал во 1998 година. Во наредните години се сметало дека неговото поколение добро го разбира овој јазик, но сепак тоа било така.
Холоцен
Холоценската епоха е геолошки период, кој започнува приближно 11.550 календарски години пред денешно време, односно околу 9600 п.н.е.) и истата продолжува до денес. Холоценот е дел од неогените и квартерни периоди. Неговото име доаѓа од грчките зборови  (холос, сосема или потполно) и  (каинос, ново), со комбинирано значење „сосема блиско, ново“.
Холоценот уште го носи и името „алувиумска епоха“, но ова име е веќе подзаборавено.
Хируп (амт)
Хируп (Hürup) — општинска заедница во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Хируп.
Општинската заедница Хируп се состои од следниве општини:
Брег на Принцот Харалд
Брег на Принцот Харалд (Prins Harald Kyst, Prince Harald Coast) — дел од бреговата линија на Земјата на Кралицата Мод на Антарктикот. Се протега помеѓу Рисер-Ларсеновиот Полуостров (34° ИГД) и источниот пристап на заливот Лицов-Холм, обележан со брежниот агол 40° ИГД.
Откриен е со авионски прелет на 4 февруари 1937 г. од Виго Видерое, Нилс Ромнес и Ингрид Кристенсен за време на експедицијата на Ларс Кристенсен (1936–1937). Наречен е по новородениот принц и иден крал Харалд V. На исток од него се наоѓа Брегот на Принцот Олав.
NGC 3553
NGC 3553 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3553 се споменува и како MCG 5-27-4, CGCG 156-6, CGCG 155-85, NPM1G +29.0207.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1885 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3553 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 3553 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 17°.
Други поделби
Проучување на NGC 3553 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33933. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
NGC 1618
NGC 1618 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1618 се споменува и како MCG -1-12-34, IRAS 04336-0314.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1618 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1618 има привидни димензии од 2,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 36 м 6,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 8' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 26°.
Други поделби
Проучување на NGC 1618 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15611. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4738. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
NGC 5997
NGC 5997 — галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5997 се споменува и како CGCG 50-105, NPM1G +08.0422.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5997 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 5997 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 47 м 27,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 19' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5997 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56044. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 930. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1082.
HTTP 404
Грешката 404 во HTTP протоколот е страница која ви кажува дека страницата што ја барате не е пронајдена. Често се користи на сите страници, како и Википедија (пример). 404 грешките не треба да се мешаат со грешките како што се "опслужувачот не е пронајден" или слични, кадешто врската од одредиштето не можело да биде доставена. За да создете ваша страница за грешка како што е 404 ќе треба да користите панел (како cPanel) или програмски јазик (како php)
Турбофолк
Турбофолк — музички жанр што настанал во Југославија во 1980-те години. Настанал под влијание на популарните поп-фолк изведувачи од 80-те, како што е Лепа Брена, Весна Змијанац и Драгана Мирковиќ. Врвот на популарноста го достигнал во 1990-те години од минатиот век, а најголема турбофолк-продукција настанала во Србија. Како последица на економската криза, национализмот и падот на сите вредности во општеството турбофолкот го најде своето место кај балканските народи кои на овој начин добија евтина забава. Имал силно влијание на поп-фолк и техно-фолк музиката во поранешните југословенски републики, но и во некои други земји, како Бугарија.
За турбофолкот се вели дека е кафеанска музика, а посебно популарен е називот “народњаци“, како за музиката, така и за изведувачите. Терминот турбофолк прв го употребил пејачот Рамбо Амадеус. Некои музички аналитичари сметаат дека турбофолкот всушност е уништил народната песна на народите од Балканот и од народна музика со висок квалитет направил новокомпонирана песна без критериум како во музичка така и во текстуална смисла.
Турбофолкот настанал од поп-фолкот, под големо влијание на модерните стилови. Всушност, овој мелос е мешавина од српска етно музика и ромска музика, а се чувствува и влијание на арапска, турска и грчка народна музика..
Ракомет на Летните олимписки игри 2004 (мажи)
Ракометниот олимписки турнир за мажи еден од двата настани од ракометот на Летните олимписки игри 2004, во Атина, зазема место во Спортскиот Павилјон (Олимписки Комплекс Фалиро) за време на прелиминарната фаза и четврт-финалето (14 август–24 август), и во Олимписката Арена Хелинико за време на полуфиналето и натпреварите за медали (27 август - 29 август). Учество на турнирот заземаа 180 играчи од дванаест државни репрезентации.
Романска делегација во посета на Ресен
Романска делегација во посета на Ресен е филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1911 година во времетраење од 4 минути. Иако се работи за дел од една целина - Романска делегација во посета на Македонија - Милтон Манаки, при идентификацијата на филмовите, овој материјал го спомнува трипати. Снимен е во стандард техника, без звук, во црно бела форма и на 35мм филм.
Кратка содржина
Третиот снимен дел од посетата на романската делегација на Македонија е и најдолг и го следи патот на делегацијата кон Ресен, како и нејзиното пристигнување и престој во овој град. Самиот филм може да се подели на два мини-дела:
Либушње
Либушње (словенечки: Libušnje) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Ангел Дарк
Ангел Дарк (, Собранце) — словачка порно ѕвезда и модел. Сојата кариера како порно глумица ја започнала во 2002 година и досега се има појавено во повеќе од 150 филмови за возрасни.
Играчот (филм од 1992)
Играчот (англиски: The Player) - американски филм од 1992 година, во режија на Роберт Алтман, по сценариото на Мајкл Толкин засновано врз неговиот роман. Главните улоги ги играат: Тим Робинс, Грета Скаки, Фред Ворд, Вупи Голдберг, Питер Галагер, Синтија Стивенсон, Лајл Ловет и Винсент Д'Онофрио. Исто така, во филмот се појавуваат и многу познати глумци, како: Џон Кјузак, Хари Белафонте, Ник Нолти, Сузан Еарандон, Џулија Робертс, Брус Вилис итн. „Играчот“ го означува повторното враќање на Алтман на големата сцена по творечката криза од 1980-тите. Филмот претставува сатира за холивудската филмска индустрија, а во него Алтман си поигрува со неколку жанрови - драмата, комедијата и трилерот. Притоа, со овој филм започнала плодната соработка на Алтман со глумецот Тим Робинс, кој подоцна настапил и во два други филма на Алтман. „Играчот“ постигнал голем успех кај критиката и кај публиката и бил номиниран за „Оскар“ во три категории. Исто така, Алтман и Робинс ги освоиле наградите за најдобар режисер и за најдобар глумец на Канскиот филмски фестивал. Најпосле, филмот освоил една награда БАФТА, два „Златни глобуса“ и уште десетина други награди.
Синопсис
Младиот Грифин Мил (го игра Робинс) работи во едно холивудско студио и секој ден мора да слуша десетина идеи за филмови кои му ги нудат сценаристите. Кога ќе почне да добива заканувачки пораки, тој заклучува дека нив ги праќа сценаристот Дејвид Кехејн (го игра Д'Онофрио) кого Мил го одбил пред неколку месеци. Мил разговара со него, а потоа случајно го убива бега од местото на убиството. Истовремено, тој ја запознава девојката на Кехејн, Џун Гудмундсдотир (ја игра Скаки) и меѓу нив се раѓа љубовна врска. Во меѓувреме, работното место на Мил е загрозено со доаѓањето на младиот Лари Леви (го игра Галагер), а продолжуваат и заканувачките пораки упатени до него. Полицијата спроведува истрага за убиството и во неколку наврати го испрашува Мил. Во целата збрка, Мил добива идеја за филм од двајца сценаристи и намерно проектот му го препушта на Леви со намера да го наведе на неуспех. Најпосле, истрагата против Мил е запрена, тој добива повисока менаџерска положба, го презема филмскиот проект на Леви и го претвора во комерцијален холивудски филм, раскинува со својата девојка (ја игра Стивенсон) и се жени со Џун.
Фатлија
Фатлија (Εφτελιά, Ефтелиja) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 43 километри јужно од градот Драма и на 4 километри југозападно од Доксат.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција.
Демографија
Селото според пописот од 1951 година броело 1136 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1109 жители, во 1971 година имало 901 жител, во 1981 година имало 964 жители, додека во 1991 година имало 907 жители. Денеска, населението на селото е 828 жители според пописот од 2011 година.
Кевин Киган
Џозеф Кевин Киган (анг. Joseph Kevin Keegan; ) е поранешен англиски репрезентативец и тренер на државниот тим. Како играч тој се натпреварувал за повеќе англиски клубови со кои ги освои Купот на УЕФА, КЕШ, Лига Купот и ФА Купот.
Играчка
Како играч во текот на 1970-тите и 1980-тите, тој бил опишан како "веројатно првата англиска фудбалска ѕвезда која го привлекува вниманието на модерните медиуми". Ја започна својата кариера во Скаунторп јунајтед во 1968 година, а потоа се пресели во Ливерпул во 1971 година, кој потоа играл во Првата англиска дивизија. Во Ливерпул, Киган ја освоил трипати Првата дивизија, два Куп на УЕФА, еден ФА Куп и еден Куп на Шампиони. Првиот натпревар за репрезентацијата на Англија го одиграл во 1972 година, а во 1977 година се пресели во германскиот клуб Хамбург. Во Хамбург, тој бил прогласен за Европски фудбалер на годината за 1978 и 1979 година, а во сезоната 1978/79 ја освоил Бундеслигата со клубот и дошол до финалето на Европското првенство следната година. Тој се преселил во Саутемптон во лелото 1980 година и таму поминал две сезони, а потоа се преселил во Њукасл Јунајтед во 1982 година, а потоа играл во Втората дивизија. Тој се повлекол од фудбалот во 1984 година. Тој за репрезентацијата играл 63 пати и постигна 21 гол.
Тренерска
Својата тренерска кариера ја започнал во Њукасл во 1992 година откако клубот се вратил во Првата лига, Премиер Лига. Во сезоната 1995/96. Њукасл го освоил второто место на табелата иако го предводеше најголемиот дел од сезоната. По кратко време во Фулам, тој го зазел местото на селекцијата на репрезентацијата во 1999 година, но оваа работа била запрена во есента 2000 година, по поразот од Германија во квалификациите за Светското првенство (ова бил и последниот натпревар на стариот стадион Вембор). Потоа тој станал тренер на Манчестер Сити во 2001 година и по четири години поминати во клубот поднел оставка во 2005 година. Без тренинг ангажман тој бил речиси три години, кога во 2008 година по вторпат го зел Њукасл во јануари. Сепак, клубот го водел само осум месеци, а дал оставка на 4 септември 2008 година по неколку дена шпекулации за спорот со директорите на клубот.
Масакрот во Шаховиќи
Позадина
Мотивот за масакрот е убиството на Бошко Бошковиќ, началникот на Колашинската жупанија. Бошковиќ бил убиен во заседа од непознати напаѓачи на 7 ноември 1924 година, додека патувал од Мојковац до Шаховиќи. Во овој период, во поголемиот дел од Долно Колашин дејствувала група антијугословенски бунтовници. Нивниот водач бил Јусуф Мехоњиќ (познат и како Исуф Механи), качак и член на Комитетот за национална одбрана на Косово од Шаховиќи. Локалните црногорски власти го издвоија Јусуф Мејоњиќ, и покрај тоа што тој бил во Албанија за време на убиството, и населението на Шаховиќи како активно во убиството на Бошковиќ и истиот ден беше издадена наредба да се конфискува целото оружје во поседување на населението на Шаховиќи и Павино Поље. Бошковиќ бил погребан на 9 ноември 1924 година. Во говорите одржани за време на неговиот погреб, православното население на Шаховиќ го обвини муслиманското население на Шаховиќ за неговата смрт. Адил Зулфикарпашиќ нагласува дека Шаховиќи и Павино Поље биле разоружани два дена пред масакрот. Локалните власти уапсија 31 маж од Шаховиќи на 7 ноември 1924 година. По настаните од масакрот, се покажа дека убијците на Бошковиќ биле членови на кланот од Ровча, ривалско племе на неговото.
Масакр
Зулфикарпашиќ заклучил дека масакрот го извршиле вооружени лица од Колашин и Бијело Поље кои го координирале нивниот напад на Шаховиќи и Павино Поље на фронтот широк 19 километри. Постојат различни проценки за бројот на жртвите. Некои извори проценуваат 600, додека некои извори до 900, сите тие нагласуваат дека меѓу жртвите има многу жени и деца. Некои извори проценуваат дека бројот на жртвите е 3.000. Според официјалниот извештај, масакрот го извршиле селани од Колашинското село Поља, членови на братството на убиениот Бошковиќ, кои убиле 120 муслимани, а запалиле и ограбиле 45 куќи.
Масакрот го опишал Милован Ѓилас во книгата Земја без правда, врз основа на сведочењето на неговиот татко Никола, кој учествувал во масакрот.
Последици
Муслиманските славни и водачи од Шаховиќи кои го преживеале масакрот напишале меморандум до кралот Александар I. Во отсуство на соодветна реакција од југословенската влада, сите муслимани од Шаховиќи емигрирале од нивното село, повеќето од нив во Босна и Херцеговина. Многу муслимани од областа Бијело Поље побегнале од регионот и емигрирале во Турција.
Крајот на историјата и последниот човек
Крајот на Историјата и последниот човек е книга од Френсис Фукујама објавена во 1992 година, и претставува дополнување и проширување на неговиот есеј Крајот на историјата?, објавен во The National Interest во 1989 година. Во оваа книга, Фукујама тврди дека западната либерална демократија е  крајна точка на социокултурната еволуција на човештвото и конечна форма на човековото политичко уредување.
Крајот на историјата и последниот човек е обид на Фукујама да напише една филозофија на историјата, или како што тој истакнува една Универзална историја, притоа побивајќи ја дијалектиката на Карл Маркс и неговото толкување на историскиот процес и самиот крај на историјата, како што Маркс го видел. Фукујама на Маркс се спротивставува преку учењето на германски филозоф Георг Вилхелм Фридрих Хегел, всушност Фукујама во целата своја книга се повикува на Александар Кожев, најголем толкувач на Хегел во 20 - век. Кожев тврдел дека напредокот на историјата води кон слободниот пазар на демократијата (зачнати во услови на мулти-партиски систем на политичка застапеност). Треба да се истакне дека Фукујама со филозофијата на Кожев се запозанава за време на своите студии кај професорот Ален Блум на универзитетот во Корнел.
NGC 1619
NGC 1619 — засега неутврден објект во соѕвездието Еридан, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 декември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Други поделби
Проучување на NGC 1619 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4742. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
Цезиум хлорид
Цезиум хлорид е неорганско соединение со формула CsCl. Оваа безбојна сол е важен извор на јони на цезиум во различни примени. Неговата кристална структура формира голем структурен тип каде секој цезиумски јон е координиран со 8 хлоридни јони. Цезиум хлоридот се раствора во вода. CsCl се менува во својата структура и добива структура на NaCl при загревање. Цезиум хлоридот природно се јавува како нечистотии во карналит (до 0,002%), силвит и каинит. Помалку од 20 тони CsCl се произведуваат годишно ширум светот, главно од минерален загадувач што содржи цезиум.
Цезиум хлоридот е широко употребувана медицинска структура во изопикничнoто центрифугирање за одвојување на различни типови на ДНК. Тој е реагенс во аналитичката хемија, каде што се користи за идентификување на јоните според бојата и морфологијата на талогот. Кога е збогатен со радиоизотопи, како што се 137CsCl или 131CsCl, цезиум хлоридот се користи во методи на јадрената медицина, како што се третман на рак и дијагноза на миокарден инфаркт. Друга форма на третман на рак беше проучувана со користење на конвенционален нерадиоактивен CsCl. Додека конвенционалниот цезиум хлорид има прилично ниска токсичност за луѓето и животните, радиоактивната форма лесно ја контаминира животната средина поради високата растворливост на CsCl во вода. Распространетоста на прав од 137CsCl од контејнер од 93 грама во 1987 година во Гојанија, Бразил, резултираше со една од најлошите несреќи со излевање на радијација во која загинаа четворица, а директно беа погодени 249 луѓе.
Кристална структура
Структурата на цезиум хлорид усвојува примитивна кубична решетка со основа од два атоми, каде што двата атома имаат осумкратна координација. Атомите на хлоридот во кристалната решетка лежат на точки на аглите на коцката, додека атомите на цезиум лежат во дупките во центарот на коцките; алтернативна и точно еквивалентна „поставка“ ги има јоните на цезиум во аглите и хлоридниот јон во центарот. Оваа структура е иста со CsBr и CsI и многу бинарни метални легури. Спротивно на тоа, другите алкални халиди имаат структура на натриум хлорид (камена сол). Кога двата јони се слични по големина (Cs+ јонски радиус 174 pm за овој координативен број, Cl− 181 pm) tсе прифаќа структурата на CsCl, кога тие се различни (Na+ јонски радиус 102 pm, Cl− 181 pm) структурата се прифаќа структурата на натриум хлорид. При загревање на над 445 °C, нормалната структура на цезиум хлорид (α-CsCl) се претвора во форма на β-CsCl со структура на камена сол (просторна група Fmm). Структурата на камената сол е забележана и при амбиентални услови во нанометарски тенки CsCl филмови израснати на супстрати од микашист, LiF, KBr и NaCl.
Физички својства
Цезиум хлоридот е безбоен кога е во форма на големи кристали и бел кога е во прав. Лесно се раствора во вода при што максималната растворливост се зголемува од 1865 g/L на 20 °C до 2705 g/L на 100 °C. Кристалите се многу хигроскопни и постепено се распаѓаат при амбиентални услови. Цезиум хлоридот не формира хидрати.
За разлика од натриум хлорид и калиум хлорид, цезиум хлоридот лесно се раствора во концентрирана хлороводородна киселина. Цезиум хлоридот има и релативно висока растворливост во мравска киселина (1077 g/L на 18 °C) и хидразин; средна растворливост во метанол (31,7 g/L на 25 °C) и ниска растворливост во етанол (7,6 g/L на 25 °C), сулфур диоксид (2,95 g/L на 25 °C ), амонијак (3,8 g/L на 0 °C), ацетон (0,004 % на 18 °C), ацетонитрил (0,083 g/L на 18 °C), етилацетати и други сложени естери, бутанон, ацетофенон, пиридин и хлоробензен.
И покрај неговaта широка забранета зона (енергетски процеп) помеѓу валентната и спроводливата зона од околу 8,35 eV на 80 K, цезиум хлоридот слабо спроведува електрична енергија, а спроводливоста не е електронска туку јонска. Спроводливоста има вредност од редот 10−7 S/cm на 300 °C. Тоа се случува преку скокови од најблискиот сосед на слободните решетки, а мобилноста е многу поголема за Cl− од Cs+ слободните места. Спроводливоста се зголемува со температура до околу 450 °C, при што енергијата на активирање се менува од 0,6 до 1,3 eV на околу 260 °C. Потоа нагло опаѓа за два реда на големина поради фазната транзиција од α-CsCl во β-CsCl фаза. Спроводливоста е исто така потисната со примена на притисок (околу 10 пати намалување на 0,4 GPa) што ја намалува подвижноста на празните решетки.
Реакции
Цезиум хлоридот целосно дисоцира при растворање во вода, а Cs+ катјоните се солватирани во разреден раствор. CsCl се претвора во цезиум сулфат кога ќе се загрее во концентрирана сулфурна киселина или ќе се загрее со цезиум водород сулфат на 550-700 °C:
Појава и производство
Цезиум хлоридот природно се појавува како нечистотија во халидните минерали карналит(KMgCl3·6H2O со до 0.002% CsCl), силвит (KCl) и каинит (MgSO4·KCl·3H2O), и во минералните води. На пример, водата од бањата Бад Диркем, која се користела во изолација на цезиум, содржела околу 0,17 mg/L CsCl. Ниту еден од овие минерали не е комерцијално важен.
На индустриски размери, CsCl се произведува од минералниот загадувач, кој се спрашува и се третира со хлороводородна киселина на покачена температура. Екстрактот се третира со антимон хлорид, јод монохлорид или цериум(IV) хлорид за да се добие слабо растворливата двојна сол, на пр.:
Третманот на двојната сол со водород сулфид дава CsCl:
HCsCl со висока чистота се произведува и од прекристализиран (и ) со термичко распаѓање:
Само околу 20 тони соединенија на цезиум, со голем придонес од CsCl, се произведувале годишно во 1970-тите и 2000-тите низ светот. Цезиум хлорид збогатен со цезиум-137 за примена во терапијата со зрачење бил произведен во еден објект Мајак во Уралскиот регион во Русија и се продавал на меѓународно ниво преку британски дилер. Солта се синтетизира на 200 °C поради нејзината хигроскопска природа и се затвора во челичен контејнер во форма на напрсток кој потоа се затвора во друга челична обвивка. Запечатувањето е потребно за да се заштити солта од влага.
Лабораториски методи
Во лабораторија, CsCl може да се добие со третирање на цезиум хидроксид, карбонат, цезиум бикарбонат или цезиум сулфид со хлороводородна киселина:
Прекурсор на Cs метал
Цезиум хлоридот е главниот прекурсор на металниот цезиум кој се добива со редукција на висока температура:
Слична реакција - загревање на CsCl со калциум во вакуум во присуство на фосфор - првпат беше пријавена во 1905 година од францускиот хемичар M. Л. Хакспил и сè уште се користи индустриски.
Цезиум хидроксид се добива со електролиза на воден раствор на цезиум хлорид:
Раствор за ултрацентрифугирање
Цезиум хлоридот е широко користен во центрифугирање]]то во техника позната како изопикнично центрифугирање. Центрипеталните и дифузивните сили воспоставуваат градиент на густина што овозможува раздвојување на мешавините врз основа на нивната молекуларна густина. Оваа техника овозможува раздвојување на ДНК молекули со различна густина (на пр. ДНК фрагменти со различна содржина на A-T или G-C). Оваа техника бара раствор со висока густина, а сепак релативно низок вискозитет, а CsCl и одговара поради неговата висока растворливост во вода, високата густина поради големата маса на Cs, како и нискиот вискозитет]] и високата стабилност на CsCl растворите.
Органска хемија
CЦезиум хлоридот ретко се користи во органската хемија. Може да дејствува како реагенс кој катализира фазен трансфер во одбрани реакции. Една од овие реакции е синтезата на деривати на глутаминска киселина
каде што TBAB е тетрабутиламониум бромид (интерфазен катализатор) и CPME е циклопентил метил етер (растворувач).
каде DMF е диметилформамид(растворувач).
Аналитичка хемија
Цезиум хлоридот е реагенс во традиционалната аналитичка хемија што се користи за откривање на неоргански јони преку бојата и морфологијата на талогот. Квантитативно мерење на концентрацијата на некои од овие јони, на пр. Mg2+, со индуктивно спрегната плазма со масена спектрометрија на плазмата, се користи за да се одреди тврдината на вода.
Се користи и за детекција на следните јони:
Медицина
Американското здружение за рак наведува дека „достапните научни докази не ги поддржуваат тврдењата дека нерадиактивните додатоци на цезиум хлорид имаат какво било влијание врз туморите“ со употреба на цезиум хлорид во натуропатската медицина. Агенцијата за храна и лекови предупреди за безбедносните ризици, вклучувајќи значителна токсичност на срцето и смрт, поврзани со употребата на цезиум хлорид во натуропатската медицина.