cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славчо Абазов
Животопис
Славчо Анастас Абазов е роден на 9 март 1883 година во Злетово, во семејството на Анастас и Парашкева Арсова Абазова. Семејството Абазови кое се занимавало со сточарство и трговија со дрво потекнувало од кочанското село Горно Гратче, од каде се преселило во пробиштопското село Зеленград. Во почетокот на 80-тите години на XIX век Крсте Митрев Абазов се преселил во Злетово, а неговиот син Анастас Абазов ја наследил трговијата со дрво од која се збогатил, а се занимавал и со револуционерна дејност. Во редовите на МРО, семејството Абазови го привлекол воденичарот Лазо Јакимов, човек на војводата Атанас Бабата во Злетово. Славчо учел во Скопското педагошко училиште, каде соученик му бил Тодор Александров. По завршувањето на педагошкото училиште во 1898 година, работел како учител во Кочани и како активен член на организацијата бил назначен за револуционерен раководител на регионот. Уште во 1901 година тој веќе го раководел злетовски комитет и го помага формирањето на четите и активностите на реонскиот војвода Атанас Бабата. Така Злетово и Лесново станале важни пунктови на Организацијата каде се складирало оружјето кое доаѓало од Бугарија. По Солунските атентати во април 1903 година, Славчо и неговиот татко Анастас биле уапсени од турските власти поради својата револуционерна дејност. Анастас бил ослободен, а Славчо бил прогласен за виновен, и осуден на 101 година во скопскиот затвор. За подготвување и давање засолништво и храна на бунтовниците и пројавената активност за собирање пари од населението, како и заради пренесување и доставување оружје, муниција и други убојни средства, Славчо Абазов бил осуден на три години затвор. Тој казната ја издржувал во Скопскиот затвор Куршумли ан, каде лежел заедно со Тодор Александров.
По општата амнестија во април 1904 година, Славчо бил ослободен и се вратил во Злетово, каде по задушувањето на Илинденското востание ја затекнал Организацијата растурена, четите распуштени, а голем број на луѓе биле пребегани во Бугарија. Во овој период во регионот се појавила и српската вооружена пропаганда. Но, во текот на годината четите на Мише Развигоров, Константин Нунков и Боби Стојчев им нанеле тешки удари на четите на српската пропаганда и ја стабилизирале Организацијата. Така, од 2 до 7 јануари 1905 година, Славчо Абзаов како делегат учествувал на Скопскиот окружен конгрес во Кнежево, каде ги прифатил мерките за борба против српската пропаганда.
Набргу по конгресот Славчо Абазов влегол во илегала и делувал како војвода на чета во Кратовско, Штипско, Кочанско и Паланечко. Со четата дошол во Ќустендил во октомври 1906 година, со што се поврзал со узвената програма за борба против српската и грчката пропаганда на Вториот регуларен конгрес на Скопскиот револуционерен округ.
На Ќустендилскиот конгрес на ВМРО во март 1908 година, на местото на Аце Дорев кој бил избран за член на Задграничното претставништво на ВМРО, Славчо Абазов бил назначен да раководи со пунктот во Ќустендил. Основната задача на Славчо и неговиот помошник Георги Гочев во Ќустендил им била да ги вооружуваат и да ги испраќаат четите преку граница. Тој ја презел должноста и постајано одржувал коресподенција со задграничниот претставник Христо Матов. Инаку низ Ќустендил, од 1903 до 1908 година на пат за Македонија, поминале 162 чети.
По Младотурската револуција во 1908 година, Ќустендилскиот пункт бил распуштен, а Славчо се вратил во Злетово. Меѓутоа, набрзо бил приморан да бега во Бугарија и само повремено се враќал во Злетово.
Славчо Абазов учествувал во Првата балканска војна како војвода на Кратовската чета (чета бр 33 на Македонско одринско ополчение). Четата која броела 33 лица, Абазов ја формирал за еден ден и ја вооружил со поголем дел од оружјето. Кратовската чета ја преминала границата на 5 октомври 1912 година и заедно со четите на Стојан Мишев и Георги Гочев учествувала во разбивање на турска коњичка патрола кај влашките колиби Кормина, југозападно од Султан тепе, што предизвикало нејзино повлекување и паника меѓу турското население. На 9 октомври, четата на Абазов со 300 лица од формираната македонска милиција го ослободила Кратово и го предала на 14-тиот српски полк, а Абазов и милицијата го зазеле Црн врв и го спречиле настапувањето на турската војска од кај Овче Поле. На 11 – ти, четите на Абазов, Тодор Оровчанов и Спиро Диљов со милицијата, поддржани од делови на Тимочката дивизија сè уште го држеле Црн Врв, а на 12 октомври пред пладне, Турците се повлекле откако ги изгубиле двете батерии и резервите.
Веќе на 16 октомври, постариот окружен војвода Абазов го испратил до штабот на Македонското одринско ополчение еден од првите документи во кој го опишал непријателскиот однос на српската војска кон локаното македонско население. Тој подоцна ги опишал Србите како окупатори. Потоа Кратовската чета дејствувала заедно со четата на Стамен Темелков во Радовишко, а заедно со Дончо Ангелов и Еротеј Николов се нашол на чело на Кратовско-Пијанечката чета.
По избувнувањето на Втората балканска војна на 16 јуни 1913 година, Абазов со Кратовската партизанска чета и делови на семата рилска дивизија влегол во Злетово и потоа се повлекол по паѓањето на градот на 21 јуни. За учеството во двете војни бил награден со орден „За воени заслуги“ VI степен и воен крст „За храброст“. По војната се населил во градот Ѓумурџина (Комотина), кој во војната и припаднал на Бугарија и се занимавал со трговија со тутун.
Во текот на Првата светска војна Абазов бил подофицер во 59 – от пешадиски полк на 11 дивизија на бугарската армија, кој ги држел позициите во близина на Валовишта во Егејска Македонија. Во јули 1918 година, Славчо бил назначен за член на окружната постојана комисија во Куманово и водел голема грижа за да го овозможи прехранувањето на населението.
По завршувањето на Првата светска војна, Славчо се повлекол во Бугарија каде учествува во активностите на македонските емигрантски организации и бил член на Кратовското добротворно браство. Учествувал во основањето на Илинденската организација и бил прв нејзин благајник. Исто така учествувал и во основањето на Македонската коперативна банка во 1925 година. Починал во Софија на 7 февруари 1928 година.
Тетрода
Тетрода – вид на електронска цевка со четири електроди сместени во стаклен или мтален балон со вакуум. Загреаната катода емитува електрони кои одат кон позитивната анода.
Првата решетка, која се наоѓа меѓу катодата и анодата овозможува регулација на струјата во цевката и нејзина употреба во улога на засилувач или прекинувач. Втората решетка служи за смалување на капацитетот на анода-првата решетка, и со тоа овозможува засилување на сигналите со високи честоти без влез во самоосцилации.
Историја
За историјатот да се погледа статијата Електронска цевка.
Начин на работа и опис
Триодата имала задоволителни одлики за некои намени, но постоеле и недостатоци: релативно мал фактор на засилување и слаба работа на високи честоти (заради релативно големиот капацитет анода-решетка). За да се отстранат овие слабости, произведени се тетроди кај кои е додадена и втора решетка (заштитна решетка, англ. screen grid, ознака G2) во просторот меѓу анодата и првата решетка.
Бидејќи втората решетка била под позитивен напон (но обично заземјена за наизменичен сигнал преку кондензатор), капацитетот анода-прва решетка паднал скоро на нула и овозможено е засилување на сигналот на многу повисоки честоти отколку кај триодата, без влез во самоосцилации. Друга предност на тетродате е многу поголем фактор на засилување заради значително намаленото влијание на анодниот напон на првата решетка. За жал, со воведувањето на втората решетка воведен и еден проблем. Електроните кои со голема брзина удирале во анодата исфрлале од неа секундарни електрони кои често завршувале на втората решетка. Ова ја зголемувало струјата на втората решетка, го смалувало факторот на засилување на тетродата и доведувало до изобличување на сигналот. Во екстремни случаи, ова можело да доведе до топење на втората решетка заради преголемата температура.
За засилување на моќност често е користена варијација на тетродата наречена млазна тетрода (англ. beam tetrode).
Примена
Тетродите во електрониката главно се користени за високофреквенциско засилување.
Струјно-напонски одлики
За одредување на работната точка на тетродата (исто како и за триодата) се користеле струјно-напонски одлики кои ги обезбедувал произведувачот. Овие одлики ја прикажувале зависноста на анодната струја Ia од напонот на анодата Ua, напонот на првата решетка Ug1 и напонот на втората решетка Ug2.
На графиконот е прикажана одлика за постојан напон од 250 V на втората решетка. Може да се види дека при мали анодни напони доаѓа до заминување на приличен број електрони на втората решетка, па одликата има таканаречена тетродна вдлабнатина. При повисоки анодни напони, ова сè помалку доаѓа до израз бидејќи попозитивната анода сè повеќе ги привлекува секундарните електрони. Сепак, на ова мора да му обрати внимание при поголеми наизменични напони на анодата.
Симбол
Симбол на тетрода со индиректно загревана катода е прикажан на сликата.
Горан Стојковиќ
Горан Стојковиќ (, -, ) — македонски политичар, виден активист на Српската заедница во Македонија и Генерален секретар на ДПСМ.
Животопис
Стојковиќ е роден на 18 мај 1972 година во Куманово. Основно образование и гимназија завршил во Куманово, додека Машински факултет во Скопје. Во 2002 година, Стојковиќ бил назначен за Претседател на Општинска организација на Демократска партија на Србите во Македонија (ДПСМ) Куманово, од јануари 2009 година за Претседател на Извршниот одбор а подоцна бил избран и за Генерален секретар на ДПСМ.. Бил долгогодишен член на Српска заедница во Македонија каде што оставил огромен удел како член на Претседателството. Стојковиќ бил претседател на КУД Српски вез, а својата професонална кариера ја завршил како вработен во А.Д ”Гама”, Скопје. Работел како директор на Македонија пат и бил советник во општина Куманово. Бил женет и татко на две деца. Починал од срцев удар на 11 јануари 2015 година во Банско, Пиринска Македонија, кога бил на семеен одмор.
Доротеја Ланг
Доротеја Ланг (26 мај 1895- 11 октомври 1965) е американска фоторепортерка и фотограф, најпозната по фотографиите во времето на Големата депресија во Америка и работата во Управата за заштита на фармери. Работата на Ланг ги овековечила последиците од Големата депресија и извршила влијание во развојот на документарна фотографија.
Живот и дело
Доротеја Ланг е родена во фамилијата на германски имигранти на 26 мај 1895 година во Блумфилд 1041, Хобокен, Њу Џерси. Таа е родена како Доротеја Маргарета Нуцхорн. Еден од потрауматичните настани во нејзиниот живот е напуштањето на семејството од нејзиниот татко кога таа имала само дванаесет години, па поради тоа се откажува од татковото презиме земајќи го моминското презиме на нејзината мајка „Ланг“. Друг таков момент е кога се разболува од детска парализа на седум годишна возраст оставајќи ја куца на десната нога целиот свој живот. За нејзиниот физички недостаток во една прилика таа изјавува: „ Тоа ме оформи, ми го трасира патот, ме води, ми помогна и ме омаловажи воедно. Никогаш не го преболев и сум свесна за силата и моќта која ми ја даде“.
Кариера
Ланг го завршува женското средно училиште „Вадлеј“, a се образова во областа на фотографијата на Универзитетот Колумбија во Њујорк во класата на Кларенс Х. Вајт. Таа е работи во неколку неколку фото студија како чирак во Њујорк (едно од студијата е тоа на Арнолд Гент) каде неформално се дообразува. Во 1918 година го напушта Њујорк заедно со една од нејзините пријателки за да патува низ светот, но нејзиното патување завршува во Сан франциско поради грабеж и таа останува да живее таму работејќи како photo finisher. Живее покрај брегот на Беркли до крајот на својот живот каде отвора фото студио за портрети кое своевремено ја достигнува својата слава. Во 1920 година се мажи за исклучителниот сликар од западот Мајнард Диксон, со кој има два сина, Даниел, роден 1925 година и Џон, роден 1930 година. Во зародишот на Големата депресија таа го пренасочува својот објектив од студиото кон улиците каде започнува со истражувања на животот на бездомниците и невработените. Нејзината фотографија „Белиот ангел на работ“ (1933) на која е прикажан осамен човек со завртен грб на толпа луѓе кои стојат пред кујна во која се служи супа, го привлекува вниманието на локалните фотографи и и обезбедува место во Агенцијата за иселеништво
Во зародишот на Големата депресија таа го пренасочува својот објектив од студиото кон улиците каде започнува со истражувања на животот на бездомниците и невработените. Нејзината фотографија „Белиот ангел на работ“ (1933) на која е прикажан осамен човек со завртен грб на толпа луѓе кои стојат пред кујна во која се служи супа, го привлекува вниманието на локалните фотографи и и обезбедува место во Агенцијата за иселеништво  (РА) и   Управата за заштита на фармери (FSA).
Агенција за иселеништво
Во декември 1935 година, Ланг се разведува од Диксон и се премажува за економистот Пол Шустер Тејлор, професор по економија на Универзитетот во Калифорнија, Беркли. Во следните пет години го документира животот во руралните области заедно со својот сопруг, а особено внимание посветува на експлоатацијата на закупците и мигрантските работници.- Тејлор ги интервјуира и собира податоци во својата област, а Ланг фотографира.
Со работата во Агенцијата за иселништво и УЗФ, истражувајќи на темата на сиромашните и заборавени луѓе, особено закупците, присилно разделени фармерски фамилии и работници мигранти, тие го привлекуваат вниманието на јавноста. Нејзините фотографии се појавуваат во дневните весници низ целата земја и стануваат белег на една ера.
Едно од најпрепознатливите дела на Ланг е „Мајка Мигрант“. Жената на фотографијата е Флоренс Овенс Томпсон.
За своето искуство за оваа фотографија во 1960 година Ланг изјавува:
По враќањето на Ланг од кампот, таа разговара со уредникот на дневниот весник „Сан Франциско“ за условите таму, каде му доставува две од нејзините фотографии. За тамошната ситуацијата тој ги информира јавните власти и издава статија на која ги објавува фотографиите. Како резултат на ова, властите веднаш започнуваат да преземаат мерки за подобрување на мизерните услови во камповите.
Според синот на Томпсон, Ланг ги преувеличила деталите од приказната, но и покрај тоа, фотографијата е своевиден доказ за начинот на живот на мигрантите. Фотографиите на Ланг направени за потребите на Управата за заштита на фармери се објавени во книгата на Џон Стеинбек „Цигани жетвари“ издадена од Сан Франциско Њуз во 1936 година.
Јапонско-американска интернација
Во 1941 година Ланг ја добива наградата за особено достигнувања во фотографијата од Друштвото Гугенхајм. По нападот на базата Перл Харбор се откажува од престижната награда за да ја фотографира присилената евакуација на јапонците од Америка од западниот брег, под наредба на воените власти. Ланг целосно ја покрива веста за нивното насилно протерување, по кое следи затвор и продолжува да патува низ урбаните и рурални предели низ Калифорнија со цел да фотографира фамилии кои се подготвуваат да го напуштат местото на живеење. Посетува неколку привремено отворени центри за грижа за конечно да се смести во Манзанар- првиот привремен камп за интернација. Нејзината работа е исчекување на моменти на секојдневите настани во кампот како на пр. багаж кој треба да се сортира, фамилии со значки со имиња кои чекаат да бидат сместени итн. За многумина, фотографијата од јапонските деца родени во Америка кои се заколнуваат на верност под американското знаме пред да бидат ипратени во камповите е потсетник за оваа манипулативна политика на затворање луѓе без да бидат осудени на некаков вид на криминал.
Критиката која ја носат нејзините фотографии не е тешко да се воочи, па поради тоа воените сили конфискуваат голем дел од нив и тие не се прикажани во јавноста повеќе од педесеттина години. Денес тие фотографии од камповите за интернација се достапни во Националните архиви на мрежното место на STILL Photographs Division и библиотеката Банкрофт на Универзитетот на Калифонија, Беркли.
Факултет за применета уметност во Калифорнија
Во 1945 година по покана од Ансел Адамс Ланг прифаќа да биде дел од првата катедра за фотографија на факултетот за применета уметност во Калифорнија. Имоџен Канингам и Мајнор Вајт се придружуваат исто така.
Во 1952 година е соосновач на фотографското списание Апертур. Ланг и Пиркел Џонс во средината на педесеттите години добиваат задача од магазинот Лајф да ја документираат смртта на градот Монтичели во Калифорнија, чии жители се преселени поради изградбата на браната Пута Крик за формирање на езерото Бериеса. Маагазинот не ја објавува репортажата, па Ланг посветува цело издание на оваа тема за своето списание Апертур. Колекцијата на фотографии е изложена во уметничкиот институт во Чикаго во 1960 година. Следна серија фотографии објавени во магазинот Лајф е онаа за адвокатот Мартин Пулич во 1954 година која потекнува од интересот на Ланг, за тоа како сиромашните луѓе се одбранети од судскиот систем, кој всушност е поттикнат од нејзиното искуство со апсењето и судската парница на нејзиниот брат. Ланг помага на својот пријател Едвард Стеихен во МоМа со регрутирање фотографи за неговата интернационална изложба „Фамилијата на народот“ користејќи ги контактите во Управата за заштита на фармери и магазинот Лајф, кои го промовираат проектот на своите колеги. Во 1953 година пушта јавно писмо до фотографите низ целиот свет со цел да регрутира што повеќе од нив со пораката „Покажете човек на човек- Со ова се надеваме дека преку фотографијата ќе допреме до човековите желби и аспирации, неговата сила и неговиот очај пред злото. Ако фотографијата ја има моќта да ги оживее овие страни на човекот, оваа изложба ќе биде создадена во духот на страста и посветата на надежта на човекот. Не треба да постои ништо помалку од ова“ Делата на Ланг од оваа изложба допираат до сетилата на повеќе од девет милиони луѓе
Смрт и наследство
Последните дваесет години од нејзиниот живот ги поминува со многу кревко здравје. Боледува од гастроинтестинални проблеми и проблеми поврзани со болеста од своето детство- иако ова навраќање на болеста во подоцнежни години било сè уште непознато на физиологијата.
Ланг умира на седумдесет годишна возраст од рак на хранопроводот на 11 октомври 1965 година во Сан Франциско, Калифорнија. Нејзината работа останува да живее благодарение на нејзиниот втор маж Пол Тејлор, нејзините две деца, трите деца од нејзиниот сопруг и многу внуци и правнуци. Три месеци по нејзината смрт, музејот за модерна уметност во Њујорк одржа ретроспектива на целокупната нејзина работа. Во 1972 година музејот за американска уметност „Витни“ искористи дваесет и седум од делата на Ланг во изложбата „Извршна наредба број 9066“, која ја прикажа јапонската интернација за време на Втората светска војна. Оваа одредба е потпишана од Франклин Рузвелт во февруари 1942 година со која се дозволи интернација на јапонци, италијанци и Германци од Америка во мигрантските кампови. Во 2006 година во Нипомо, Калифорнија, во близината на местото каде е снимена фотографијата „Мајка Мигрант“ едно основно училиште го добива името „Доротеја Ланг“ во нејзина чест. На 28 мај 2008 година гувернерот на Калифорнија Арнолд Шварценегер и првата дама Марија Шривер прогласуваат дека Ланг ќе биде внесена во Домот на славните во Калифорнискиот музеј на историјата, жената и уметностите. Церемонијата е одржана на 15 декември кога нејзиниот син ја прими честа во нејзино име. На 29 август 2014 година се одржува премиерата на филмот „Американски Мастери- Доротеја Ланг: Зграби парче светлина“ на Јавниот програмски сервис. Како режисер и раскажувач на филмот свое уникатно гледиште за животот на Доротеја дава нејзината внука петократен добитник на наградата ЕМИ, кинематографката Дијана Тејлор. Во филмот се прикажуваат фотографии, кои дотогаш не стигнале до окото на јавноста како и семејни снимки и интервјуа. Во 2013 година се издава книга со фотографиите на Доротеја Ланг и е единствената монографија на Ланг во принт.
Знаме на Гернзи
Знамето на Гернзи е усвоено во 1985 година и се состои од црвениот крст на Св. Џорџ со додаден златен крст во средина. Златниот крст претставува го Вилим I Освојувачот, кој го имал за време на Битката кај Хестингс.
Пред 1985 година било користено знамето без златниот крст, еднакво на знамето на Англија.
Евла (Ресенско)
Евла — село во Општина Ресен, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Селото Евла административно ѝ припаѓа на Општина Ресен. Сместено е на западниот дел на Преспанската Котлина во подножјето на планината Галичица. Од Ресен е оддалечено на пет километри, а со градот е поврзано со асфалтен пат. Населбата е распространета на рамничарски простор на надморска височина од 925 метри. Западно од селото се протегаат падините на планината Галичица, обрастени со богат фонд на дабова и букова шума, а на источната страна е полето во кое се сместени нивите, ливадите, лозјата и овоштарниците со јаболкови насади.
Соседни населени места на село Евла се: на северната страна - селата Петрино и Болно, на јужната Горно Дупени и Лавци, на источната - Преспанската Котлина со градот Ресен, а на западната - планината Галичица и градот Охрид.
Атарот на населбата зафаќа површина од 26,1км/2. Во него доминираат шумите со површина од 1.438 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 374, 3 ха, а на пасиштата 327,8 ха. Водениот потенцијал на просторот е доста богат. Низ средината на селото тече мала планинска река Елска Река, која ја дели населбата на два дела, а на северо – источната страна, по целата должина на атерот, поминува Источка Река, која е поголема и на неа порано биле изградени и успешно функционирале пет воденици. Издашноста на водата во реките дозволувала да се наводнуваат полињата на селата Евла и Горно Дупени, а во периодот 1952- 1953 година да се изгради и мала хидроцентрала. За тоа време, во услови кога селските населби не билеа електрфицирани, ова село ја имало привилегијата да биде меѓу првите што има електрично осветление. Ридско – планинскиот појас кој како потковица го обвиткува селото, го прават ограноците на планините: Вртелка со највисока кота 1056 метри, Спаса (1100 метри), Јаворец (1236 метри) и Исток (1241 метар). На овој простор, во реонот Спаса, на 3 километри западно од селото, во близина на наоѓалиштето Елски Копанки, се наоѓа познатиот пештерски манастир „Св. Спас“. Овој манастир со убавата шума околу него, зелениот папрат, ливадите и планинската студена вода, е привлечно излетничко место за населението на цела Преспа и пошироко. До него по прилагоден шумски пат, во секое време може да се дојде и со моторно возило.
Историја
Во XIX век, селото било дел од нахијата Горна Преспа на Битолската каза, во рамките на Отоманското Царство.
Стопанство
Местоположбата на населбата, сообраќајните врски, близината со градот Ресен, а посебно минувањето на еден крак од римскиот пат Вија Игнација низ атерот на селото, биле значаен предуслов за негов побрз стопански развој. Покрај тоа оваа населба располага и со други ресурси меѓу кои позначајни се: богатиот водостој на реките, шумскиот фонд со густа дабова и букова шума, познатите пасишта на наоѓалиштето Исток и на планината Галичица како и поволната умерено - континентална клима во Преспанската Котлина, му овозможувале на населението подобро да ја обезбедува својата издршка.
Таквите природни одлики на просторот овозможувале населението да ги задоволува своите животни потреби од сопствени извори. Во таа насока голем придонес имале: градинарството, овоштарството, лозарството, сточарството, шумарството и трговијата. Покрај земјоделските производи на наведените стопански гранки, населението било во можност на пазарот да нуди и други производи како огревно дрво, ќумур, вар, млечни производи, планински чај, печурки, мед и други производи.
Веројатно поради таквите можности за време на турско – османлиското владеење во Преспа, власта одлучила во селото Евла да биде седиштето на нивниот бег. Тој задоволен од условите за живот, одлучил за себе и своето семејство да изгради голема куќа – кула со високи чардаци сместена на влезот од селото.
На стопански план во текот на времето, овоштарството прераснало во најдоходовна гранка, не само во оваа населба, туку и во целата општина Ресен. Тоа овозможило овој регион да прерасне во најголем производител на квалитетно јаболко не само во Македонија туку и пошироко во соседните земји.
Според бројни историски податоци, евидентно е дека селото Евла е стара населба. Како таква, во своето повеќевековно опстојување станала привлечна за живеење на луѓето од целата Преспа. Исто така интересни се и податоците кои зборуваат за најтешкиот период од животот на населението. Имено, за време на Илинденското востание во 1903 г., во близината на селото, една вооружена чета од 250 востаници водела борба против турската војска, составена од 2 500 војници. По неуспехот на востанието, во знак на одмазда, селото било целосно изгорено, а населението, за да се заштити од репресалиите, се повлекло на запад во густата шума на Галичица. По повлекувањето на Турците од Балканот, селото било обновено.
Население
Оваа населба сè до осумдесеттите години од десеттиот век, според бројот на жителите, била третирана како средно развиена. Подоцна, поради процесот на миграцијата на населението на релација село – град, тој статус е заменет со мала населба.
Од завршувањето на Втората светска војна па сè до 1955 година населбата броела околу 450 жители. Во тој период во селото имало: основно четиригодишно училиште, две активни цркви, задружен дом, земјоделска задруга, продавница со колонијална стока, музички состав, импровизирана кино сала и фудбалски клуб. Со тоа селото го доживеало својот најголем просперитет.
Наведените податоци покажуваат дека, за периодот од 1953 до 2002 година, бројот на населението во селото се намалил за 386 жители или за 80,2 %.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 106 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 51 жител, од кои 50 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Евла е македонско село.
Родови во селото се: Атанасовци, Богдановци, Босилковци, Гошевци, Гештаковци, Гаџовци, Гелибаловци, Демировци, Јоновци, Китевци, Кочевци, Камшиговци, Крстевци, Колевци, Лозевци, Марковци, Николовци, Петревци, Секуловци, Савевци, Стојчевци, Трповци, Тасевци, Тракталовци, Угриновци (доселени од некогашното село Исток), Цветковци и  Шуминовци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1628 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект на динче кочовска.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 76 гласачи.
Иселеништво
Постари иселеници од селото има во САД (9 семејства), Аргентина (8 семејства), Бугарија (5 семејства), Канада, Турција, Ресен и Скопје. Иселени пред 1949 година.
Променлива ѕвезда од типот на PV Телескоп
Променлива ѕвезда од типот на PV Телескоп (PV Tel-променлива, PVTEL) — вид променлива ѕвезда според Општиот каталог на променливи ѕвезди. Класата се дефинира како „хелиумски суперџиновски Bp-ѕвезди со слаби водородни линии и засилени линии од He и C“. Тоа значи дека водородните спектрални линии на овие ѕвезди се послаби отколку што би било нормално за ѕвезда од класата B, додека пак хелиумските и јаглеродните линии се посилни. Прототипна ѕвезда на оваа категорија е HD 168476, наречена и PV Телескоп, која претрпува мали но сложени колебања во сјајноста и радијалната брзина. PV Tel-ѕвездите се крајно сиромашни со водород во споредба со другите ѕвезди од класата B и ја менуваат сјајноста во временски опсези од неколку часа до неколку години. Во 2008 г. имало 12 потврдени PV Tel-променливи во Општиот каталог на променливи ѕвезди.
Променливите ѕвезди од овој тип се делат на три различни вида зависно од спектралниот тип: тип I (доцни B-ѕвезди и A-ѕвезди), тип II (O-ѕвезди и рани B-ѕвезди) и тип III (F- и G-ѕвезди). Оние од типот III секогаш се богати со јаглерод и сиромашни со водород, додека пак оние од типовите I и II не секогаш изобилуваат со јаглерод. Поврелите типови пулсираат побрзо од постудените.
Список
Ова е список на избрани PV Tel-променливи од интерес за аматерската и професионалната астрономија. Освен ако не е поинаку укажано, наведените величини се во V-појасот.
Гутау
Гутау (Guttau или Gutau) може да се однесува на едно од следниве места:
Дина кузмани
Дина кузмани (Dina kuzmani) е вид ендемска пијавица во Охридско Езеро.
Опис
Должина на телото на Дина кузмани достигнува до 60 мм и најголема ширина од 6 мм холотип и од 40 до 61 мм должина и од 4,9 до 5,7 мм ширина на паратипови - во зрели наркотизирани примероци (додавање на 70% алкохол во водата што ја ограничува живата пијавица постепено зголемување на концентрацијата во период од околу половина час) пред зачувување (фиксатор на 94 делови од дестилирана вода, 5 делови од 40% формалдехид и 1 дел од глицерин).
Телото е дорсовентрално зарамнето. Фронталниот крај е широко заоблен. Простомијалната усна е широка и заоблена. Маргиналните делови на телото се мазни. Грбната страна на телото е сиво-обоена во бледо сивкаста или жолто сива боја од примероците што живеат во сублитеторалното езеро, додека вентралната страна е бледо-сивкаста.
Анулацијата на површината на телото е видлива, многу подобра отколку кај следните два нови вида. Секој од комплетните сомити е поделен на пет анули и секој петти анулус е малку поголем од другите. Добро развиен - многу релативно поголем од примерокот од следниве два вида, особено од D.profunda.
Очите се добро видливи со големи црни дамки. Само на примероците што живеат во зоната на школка, очите се невидливи или намалени. Бројот и распоредот на очите се претставени на Fing.
Порите на гениталиите се одделени со три годишно. Машката сексуална решетка е многу истакната и кружно обликувана, додека женската отвор е како точка, но не е тешко да се најде. И машките и женските пори се наоѓаат во жлеб помеѓу двата прстени. Анусот е релативно одличен и е лесно видлив.
Внатрешни одлики
Атриумот на гениталиите е подолг отколку што е широк. Телото на атриумот е топчесто и поголемо од половина од должината на атриумот. Корнуата е умерено густа и малку закривена во странична насока. Нивните основи, како и советите се далеку одвоени. Гениталниот атриум на Дина кузмани е многу сличен на преткоморот на Дина лепиња, ендемичен вид пијавица на Охридското Езеро. Освен атриумот, другите репродуктивни органи се скоро идентични со гениталните органи на Дина линеата.
Систематска позиција
Надворешната морфологија (облик на тело, распоред на очите, положба на порите на гениталиите) многу наликува на Herpobdela octoculata, но пред сè со анулација припаѓа на родот Дина, род што го прифатија многу автори како подрод на родот Herpobdella. Во секој случај, Дина кузмани спаѓа во групата на видови Дина во Охридското Езеро.
Живеалиште и локалитет
Камено дно, чакалесто-песочна подлога и макрофитска вегетација во крајбрежната зона и поретко во зоната на школките на Охридското Езеро.
Номинација за изведување
Името на овој вид е посветено на прадедото Кузман Шапкарев - еден од големите македонски едукатори од тоа време.
Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 9 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Јане Сандански“ бр. 9''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Унија (теорија на множества)
Унија (со ознака ∪) на одредена група множества – множество од сите елементи во групата. Таа е една од фундаменталните операции со која множествата можат да се комбинираат и меѓусебно поврзуваат.
Унија на две множества
Унија на две множества А и В е множеството елементи кои се елементи на множествата А, В или во А и В “. Изразено со симболи,
На пример, ако А = {1, 3, 5, 7} и B = {1, 2, 4, 6} тогаш A ∪ B = {1, 2, 3, 4, 5, 6, 7}. Посложен пример (кој вклучува две бесконечни множества) е:
Множествата не можат да имаат дупли елементи, следствено унијата на множествата {1, 2, 3} и {2, 3, 4} е {1, 2, 3, 4}. Повеќекратното присуство на идентични елементи нема ефект на кардиналноста на множеството или неговата содржина.
Алгебарски својства
Бинарната унија е асоцијативна операција; така,
Операциите може да се извршуваат по кој било редослед и заградите може да се испуштат без промени на резултатот (горниот израз еквивалентно може да се изрази како A ∪ B ∪ C).
Слично, унијата е комутативна, па множествата може да бидат напишани по кој било редослед.
Празното множество е неутрален елемент за операцијата унија. Така, A ∪ ∅ = A, за кое било множество A. Ова следи од аналогните факти за логичката дисјункција.
Ваклинци
Ваклинци (или Вакленци) — историско село во Кратовско, североисточна Македонија.
Географија
Селото се наоѓало територијата на денешната Општина Кратово, 25 км југозападно од градот Кратово, на северното подножје на планината Манговица. Се наоѓало на 2 км северно од с. Строиманци и неколку километри јужно од с. Секулица.
NGC 6179
NGC 6179 — галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Брезов свиркач
Тоа е птица на отворени шумски предели со дрвја и покриена земја за гнездење, вклучувајќи ги најважно брезите, евлите и врбите. Гнездото обично го градат близу земјата, често во ниската вегетација. Како и повеќето грмушарчиња, и овој се храни со инсекти.
NGC 6179
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6179 се споменува и како CGCG 196-73, NPM1G +35.0377.
Брезов свиркач
Опис
Брезовиот свиркач е типично грмушарче, долго 11 - 12.5 см и тешко 7 - 15 грама. Одозгора е зеленкавокафеаво, а одоздола жолтеникавобело. Младенчињата се пожолти одоздола од возрасните. Многу е слично на еловиот свиркач, но птицата што не пее може да ја разликуваме по светлорозовикавожолтите нозе, за разлика од темнокафеавите или црни кај еловиот, подолгиот и посветол клун, поелегантната форма и подолгите примарни пердуви на крилјата. Песната му е едноставен повторувачки опаѓачки свиреж, додека повикот за контакт е двосложно ху-ит, за разлика од едносложното хвит кај еловиот свиркач.
NGC 6179
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Брезов свиркач
Подвидови
Има три подвида, кои се разликуваат во степенот на зелена и жолта боја на пердувите од запад кон исток, со птиците во централниот дел кои имаат покафеавкави тонови, а источните подоминантно зелени:
NGC 6179
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6179 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6179 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Брезов свиркач
Поведение
Сите птици од овој вид се преселници, а подвидот P. t. yakutensis патува над 12.000 км од Сибир до јужна Африка, што е еден од најдолгите патишта за птица со таа големина.
NGC 6179
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 30 м 46,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 6' 10"".
Брезов свиркач
Поведение
Живеалиштето на брезовиот свиркач се младите, отворени, џбунести шуми, со мали дрвја, вклучувајќи ги и плантажите со насади стари 10-20 години. Особено ги претпочита брезите, евлите и врбите, со многу лишаи, во близина на вода, како и грмушки од капини кои ги користи за криење на гнездото. Користи и млади и отворени зимзелени шуми.
NGC 6179
Други поделби
Проучување на NGC 6179 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58401. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 114; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2587. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1069.
Брезов свиркач
Размножување
Половата зрелост ја достигнуваат на едногодишна возраст. Сезоната на парење трае од мај до јули. Гнездото, изградено од мов и тревки, со покрив, е добро скриено во грмушки или трева. Женката одеднаш несе 4-7 јајца кои ги инкубира две недели. По испилувањето, младенчињата остануваат во гнездото уште две недели. Животниот век на оваа птица може да достигне 12 години.
Статус
Најбројна популација од овој вид има во Скандинавија, каде е најчеста птица, со над 1.100 пара на км². Во Европа има околу 56.000.000-100.000.000 пара, или 168.000.000-300.000.000 поединци, што е 25-49% од глобалната популација. Многу приближна бројка на вкупната светска популација би била 343.000.000-1.200.000.000 поединци. И иако популацијата е во благо опаѓање, поради широката распространетост и големиот број птици, според Црвениот список на МСЗП, класифициран е како вид со најмала загриженост.
Флигели (’рт)
Флигели (Мыс Флигели) — ’рт на северниот крај на Рудолфовиот Остров во склоп на Земјата на Франц Јосиф, Русија. Ова е најсеверна точка на Русија, Европа, Евроазија и Афроевроазија. Оддалечен е 911 км од Северниот Пол.
’Ртот прва го посетила австроунгарската експедиција на Северниот Пол во 1874 г. и го нарекла картографот Август фон Флигели (1811-1879).
Отирар (округ)
Отирар е округ во Казахстан во покраината Јужен Казахстан. Центар е градот Шауилдер.
Жуниор Месиас
Жуниор Месиас (роден на година во, Бразил) — бразилски фудбалер, играч од средниот ред или напаѓач на Џенова.
Знаме на Гибралтар
Знамето на Гибралтар е приказ на неговиот грб, одобрен од страна на кралицата Изабела од Кастиља, на 10 јули 1502 година.
Бртви (Суводол)
Бртви — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 500 м североисточно од селото, лево од стариот пат за селото Маково (сега потопен од акумулационото езеро), каде во 1977 година Заводот и музеј од Битола и Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата од Скопје извршиле заштитно ископување при што се откриени темели од објекти градени од камен и кал. Најдени се фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди, како и сребрена монета од Валенс. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Знаме на Гибралтар
Знамето е посебно по тоа што е единствено од сите знамиња на британските колонии кое не е засновано на знамето на Обединетото Кралство. Поради своето историско потекло доста е популарно помеѓу жителите на Гибралтар, поготово на противниците на британската власт. Знамето на гувернерот се состои од темносина основа во чиј кантон се наоѓа знамето на ОК, а во полето се наоѓа грбот на Гибралтар.
Скандинавска и руска тајга
Скандинавската и руската тајга е екорегион во биомот на тајгата и бореалните шуми како што е дефинирано со класификацијата на Светскиот фонд за природа (екорегион PA0608). Се наоѓа во Северна Европа помеѓу тундра на север и умерени мешани шуми на југ и зафаќа околу 2.156.900 km2 во Норвешка, Шведска, Финска и северниот дел на европска Русија, што е најголемиот екорегион во Европа. Во Шведска тајгата е првенствено поврзана со теренот Норланд.
Опис
Скандинавскo-руската тајга се состои од иглолисни шуми во кои доминира Пинус силвестрис (на посуви локации), често со слој од Јуниперус комунис, Пикеја абиес и Пикеја обовата и значителна мешавина од Бетула пубесенс и Бетула пендула. Ларикс сибирика е карактеристичен за источниот дел на екорегионот. Геоботанички и припаѓа на североисточноевропската флористичка провинција на Циркумбореалниот регион на Бореално царство.
Сезоната на растење во областите на тајгата генерално се смета дека се мери како број на денови за кои просечната дневна температура надминува 5 °C. Најдолгата сезона на растење за скандинавската и руската тајга се јавува во местата со морско влијание од Северното Море и Балтичкото Море: во крајбрежните области на Норвешка, Шведска и Финска, сезоната на растење на затворената бореална шума може да достигне 145-180 денови на годишно ниво. Најкратката сезона на растење на екорегионот се среќава во континентална Русија и во крајниот северен дел на екорегионот во екотонот со тундра.
Нивоата на хранливи материи во почвата се генерално лоши, но разновидноста на почвените организми може да достигне високи нивоа, особено во јужните делови на екорегионот. Во овие јужни елементи на екорегионот, затворена крошна тајга со некои умерени листопадни видови дрвја прошарани меѓу доминантните четинари, вклучувајќи јавор, брест и даб. Во некои области на Норвешка, Шведска, Финска и западна Русија, оваа зона се користи за земјоделство. Некои од елементите на екорегионот се богати со моклиште, како што е примерот на Националниот парк Фемундсмарка во Норвешка, кој е преполн со мочуришта и езера.
Биоразновидност
Има вкупно 368 автохтони видови 'рбетници во скандинавската и руската тајга според табелирањето на WWF; кога сите преселните птици видови се вклучени, овој број е нешто поголем.
Овој екорегион ги поддржува следните домашни не-ендемски загрозени цицачи:
Скандинавската и руската тајга имаат само еден неендемичен роден рептил со посебен статус: тревната змија со помал ризик (Natrix natrix).
Домородни не-ендемски загрозени птичји видови во екорегионот се:
Заштитени подрачја
Следното е делумна листа на заштитени подрачја кои се наоѓаат во рамките на скандинавската и руската тајга:
NGC 3832
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3832 се споменува и како UGC 6693, MCG 4-28-40, CGCG 127-38.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3832 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 3832 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Нож
Нож (множина: ножеви) — рачно орудие со изострени рабови. Некои типови на ножеви се користат како прибор, како прибор за јадење се поставуваат на трпеза, или како кујнски прибор (пример: нож за сечење леб, отворач). Многу видови се користат како алатка, на пример нож кој го користат војниците, џебен нож кој го користат туристите и ловечки нож кој го користат ловците. Ножевите исто така се употребуваат и за традиционални и верски цели, како ножот кирпан, а може да се користат и за војна и спортска намена. Некои типови на ножеви се користат дури и во земјоделството, односно во собирањето на храна (пример, срп, коса), а се комбинираат и жетварски ножеви.
Ножевите се алатки кои се користеле најмалку пред два и пол милиони години, како што е потврдено со олдуванските алатки. Првично се изработени од камен, коска и опсидијан, а со развојот на технологијата се произведувале од бронза, бакар, железо, челик, керамика и титан. Неколку култури имаат измислено нивни верзии на ножеви. Поради својата улога како прва алатка на човештвото, некои култури имаат додадено и духовно и религиозно значење на ножот.
Повеќето денешни модели на ножеви го следат стилот на фиксно сечило и на преклоп, а моделот и стилот на изработка варираат во зависност од произведувачот и земји на потекло.
Острица
Острицата на ножот може да биде произведена од разни видови материјали. Јаглеродниот челик може да биде многу остар. Острицата останува остра по подолго време и лесно може да се наостри повторно, но со време може да се појават `рѓа и флеки. Не’рѓосувачкиот челик не е многу остар како јаглеродниот челик, но е отпорен на `рѓосување. Високојаглеродниот челик е комбинација на најдобрите квалитети од претходните два вида челик. Острицата од овој вид челик не ја менува бојата и останува остар подолго време. Ножевите од ламинат се произведуваат од повеќе видови метали. Сепак острицата е подложна на корозија.
Сао Томе (покраина)
Покраината Сао Томе е една од двете покраини во Сао Томе и Принсипе.Покраината го зафаќа островот Сао Томе и истата е дом на најголем дел од населението на државата. Проценките за 2004 година кажуваат дека во покраината живеат 133.600 жители од вкупните 139.000 жители во државата. Сао Томе е поголемата покраина по површина во државата.
Окрузи
Покраината е поделена на шест окрузи. Окрузите и нивните центри се:
Острови
Покраината ги опфаќа следните острови.
NGC 1750
NGC 1750 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Бик, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1750 е од видот OCL. NGC 1750 има привидни димензии од 25' х 12'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 3 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 39' 30".
Хрисотриклинос (Цариград)
Хрисотриклинос или во превод Златна приемна сала претставувала главната приемна и церемонијална сала во Големата палата во Цариград од нејзината изградба во 6 век до 10 век. Описот на палатата е познат главно од книжевни описи додека за изградбата на Дворската капела на Карло Велики во Ахен била инспирација од Хрисотриклинос.
Салата се смета дека била изградена во времето на Јустин II или неговиот наследник Тибериј II (578-582), но постојат извори дека овој објект постоел во времето на Јустинијан I. По византиското иконоборство објектот бил повторно обновен. и во 9 век претставувала главна церемонијална сала во палатата. Овде биле примени странските амбасадори, биле организирани банкети за посебни празници особено за Велигден.
Во времето кога била изградена Букелеон, Хрисотриклинос станала централен дел од новата палата. Кога по 11 век резиденцијата биле префрлена во Влахерна значењето на објектот се намалило. Латинските императори како резиденција ја користиле Букелеон. За последен пат Хрисотриклинос се споменува во 1308 година.
462 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.