cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парте
Име
Меѓу другите, општината Партенштајн и сообраќајната раскрсница Партенауе (спојувањето на А38 во А14) се наречени по реката.
Поплава 2002
Во текот на поплавата на столетието на Елба во 2002, Парте исто така се излила од нејзиното користо. Ова довело до штета во селата и градовите, како што се Клајнбардау и Гросбардау.
Рекреација и природа
Велосипедската патека Парте-Мулде, долга 51 километар од Грима преку Наунхоф, Борсдорф и Тауха до Лајпциг води долж реката Парте. Таа е дел од мрежата на велосипедски патеки, кои водат од Лајпциг до Фрајбергер Мулде, како и реката Елба.
Жолта треска
Причина и дијагноза
Оваа болест е предизвикана од вирусот на жолта треска и се пренесува преку каснување од женскиот комарец. Може да инфицира само луѓе, други примати и неколку видови на комарци. Во градовите, најмногу се шири од комарците од видот Аедеса еквипти. Вирусот е РНА вирус од родот Флавивирус. Болеста тешко се разликува од други болести, особено во раните фази. За потврдување на сомнителен случај, потребна е анализа на примерок од крвта со полимераза верижна реакција.
Превенција, лекување и прогноза
Постојат безбедна и ефикасна вакцина против жолтата треска и некои држави бараат вакцинација за патници. Други напори за спречување на инфекцијата вклучуваат намалување на популацијата на комарците преносители. Во областите каде жолта треска е честа појава а вакцинацијата е невообичаена, важна е рана дијагноза на случаите и имунизација на голем дел од населението за да се спречи појавата. Во случај на инфицираност, следењето е симптоматично без конкретни мерки за ефикасност против вирусот. Смрт се јавува кај половината од луѓето без лекување, кои имаат тешка болест.ref name=WHO2013/>
Епидемиологија и историја
Жолтата треска предизвикува 200.000 инфекции и 30.000 смртни случаи секоја година, кои речиси 90% од нив се случуваат во Африка. Речиси една милијарда луѓе живеат во област на светот каде болеста е честа појава. Болеста е честа во тропски предели на Јужна Америка иАфрика, но не и во Азија. Од 1980 година, бројот на случаи на жолта треска се зголемува. Се верува дека се должи на малкуте луѓе кои се имуни, како луѓето кои живеат во градовите, луѓето кои се движат често и променлива клима. Оваа болест потекнува од Африка, каде што се шири во Јужна Америка преку трговијата со робови во 17 век. Од 17 век, неколку големи епидемии на болеста се случија во Америка, Африка и Европа. Во 18-ти и 19 век, жолтата треска се смета за една од најопасните заразни болести. Вирусот на жолтата треска бил првиот откриен човечки вирус.
Мозок
Мозок — виш нервен центар и е дел од централниот нервен систем. Кај ’рбетниците е сместен во черепот. Неговиот степен на развој соодветствува на општата градба на ’рбетниците, така што черепниот мозок е најслабо развиен кај најпримитивните, а најсложено кај највисоко организираните ’рбетници - птиците и цицачите. Нервното ткиво кај черепниот мозок е претставено со два вида: сива маса (од невроцити и дендрити) и бела маса (од аксони), при што белата е распространета во централниот дел, додека сивата во периферниот дел, претставена со мозочна кора и субкортикални јадра. Черепниот мозок е составен од неколку делови, и тоа преден (голем) мозок, меѓумозок, среден мозок, заден (мал) мозок и продолжен мозок.
Преден (голем) мозок
Предниот (големиот) мозок е оној дел од черепниот мозок којшто најмногу еволуирал прогресивно. Кај водоземните ’рбетници тој е мал и има проста градба, а кај сувоземните, особено кај цицачите (вклучувајќи го и човекот), тој ги надминува останатите делови од черепниот мозок и голем дел од нив ги препокрива. Во него се сместени првата и втората мозочна комора. Скоро кај сите ’рбетници, големиот мозок е поделен на две полутопки, поврзани меѓусебно со corpus callosum. Површината на полутопките кај сите ’рбетници, со исклучок на цицачите, е мазна. Полутопките се покриени со тенок слој од сива маса, познат како мозочна кора (cortex), најскоро еволуираниот регион на черепниот мозок кај ’рбетниците. Рибите немаат мозочна кора, додека водоземците и влекачите имаат само рудиментирани остатоци од овој регион.
Функции на големиот мозок (Telencphalon)
Големиот мозок кај човекот и други примати претставува најразвиен и најусовршен дел од CNS. Иако филогенетски најмлад, тој преземајќи голем број функции од другите структури во CNS станал највисок регилаторен нервен систе во организмот. Од физиолошка гледна точка големиот мозок се дели на кора и базални ганглии
Базални ганглии
Базалните галнглии (јадра) претставуваат сиви вклопени во белата маса на големиот мозок во близина на таламусот. Во базалните ганглии спаѓаат : globus, pallidus, putamen I nucleus caudatus. Globus pallidus како субкортикален центар, учествува во остварување на сложени моторичко-рефлекторни движења(одење, трчање, лазење, пливање итн.), го регулираат мускулниот тонус, учествува во оформување на мимичките реакции, во реакции поврзани со гестикулацијата, ракувањето, смеењето итн. При дразнење на ова јадро настанува контракција на скелетната мускулатура од спротивната страна. Со неговото оштетување движењата стануваат нерамномерни, несмасни и усилени. Globus pallidus својата функцијата ја остварува посредно преку јадрата на средниот мозок. Nucleus cauditus и putamen го сочинуваат пругастото тело (corpus stratum). Тоа претставува повисок субкортикален центар, одговорен за координација на движењата што се поврзани со одржување на статиката на телото и изведување на автоматизирани мускулни движења (трчање, одење, пливање итн.). Оваа функција се остварува преку globus pallidus со инхибиција на неговата активност.Поврзаноста на базалните ганглии со хипоталамусот има регулирачко влијание врз вегетативните функции и работата на внатрешните органи во организмот.функцијата на базалните ганглии стои подконтрола на кората на големиот мозок.
Мозочна кора
Мозочната кора (cortex) е средиште на најважните нервни центри од сите активности. Таа во секоја полутопка од черепниот мозок е околу 1 и 4 mm тенка. Функционално, кората е поделена во три зони: асоцијативна, моторна и чувствителна, коишто се места на вишата нервна активност на повеќето ’рбетници. Невроните од овие три зони се значајни за создавање на условни рефлекси, поврзани со функциите во одредените центри. Филогенетски најстариот дел од кората на големиот мозок е лимбичкиот систем. Преку него се остварува врската меѓу соматскиот и вегетативниот нервен систем, а неговата функција е поврзана со инстинктите, емоциите (кај човекот), помнењето и др. Преку центрите од кората се управува со духовниот живот на човекот. Центрите меѓу себе не се изолирани, туку поврзани со нервни врски. Притоа, еден впечаток или сеќавање, се поврзува со повеќе други за да се формира целосна слика за проблемот што се обработува. Од обемноста на врските, богатството на центрите и градбата на нервното ткиво зависат умствените способности на човекот. Сите центри се развиваат и усовршуваат.
Функции на кората на големиот мозок
Преку условните и безусловните рефлекси кората на големиот мозок го поврзува организмот со надворешната средина. Активноста на кората овозможува остварување на вишите психички активности‘’’’’ (мислење и осознавање) ‘’’’’. Таа како центар на вишата нервна активност одговорна е за однесувањето на единкатаво животната средина. Обединувањето на функциите на органии органски системи во организмот се остварува преку активноста на кората на големиот мозок.
Мозочно стебло
Мозочното стебло е најмалиот и, од еволуциска гледна точка, најстариот и најпримитивен дел на черепниот мозок. Стеблото е во континуитет со ’рбетниот мозок и се состои од два дела: продолжен (medulla oblongata) со мост на Вароли и меѓумозок. Продолжениот мозок и мостот на Вароли го контролираат срцевиот циклус, констрикцијата на крвните садови, дигестијата и респирацијата. Во продолжениот мозок, кај цицачите, доаѓа до вкрстување на нервните патишта, и тоа оние нервни влакна од десната полутопка одат во левата, и обратно. Меѓумозокот се состои од врски меѓу продолжениот и големиот мозок. Цицачите го користат овој дел од мозокот само за очните рефлекси. Во меѓумозокот е сместена третата мозочна комора. Некои автори го вклучуваат и таламусот како дел од меѓумозокот.
Улога на малиот мозок во регулација на движењата
При движењата, иако се работи за движење на целото тело или некој негов дел, се јавуваат тинерциони сили кои дејствуваат во насока спротивно од насоката на движењето. При запирање на движењето повторно дејствуваат инерционите сили. Улогата на малиот мозок како регулатор на морорничките движења се состои во ублажување и отстранување на инерционите движења. Кога кората на големио мозок испраќа импулси кон medulla spinalis, за остварување на некоја моторичка активност, дел од импулсите, преку колатералните неврони во понсот одат и до кората на малиот мозок, со што, тој се информира за целта на движењето. Импулсите од кората на големиот мозок преку моторните неврони на ’рбетниот мозок ги ексцитираат мускулите од кои некои се контрахираат, а некои деконтрхираат. Оваа активност е придужена со менување на тонусот на мускулите. Тонусните промени се регистрираат од страна на проприорецепторите, преку аферентните патишта, малиот мозок ќе биде известен за состојбата на периферијата(локомоторенапарат). Пристигнатите информации, во вид на импулси, малиот мозок ги анализира, интегрира и точно ги дозира и како такви, посредно, преку црвеното јадро, таламусот и кората на големиот мозок се праќаат на периферијата кон мускулите антагонисти, со цел, започнатото движење да запре. Со тоа движењето ќе се изведе токму како што е и замислено, со определена цел, брзо и точно.
Среден мозок
Средниот мозок (mesencephalon) е релативно голем дел од черепниот мозок кај рибите и водоземците, додека кај влекачите, птиците и цицачите е помал од малиот и големиот мозок. Кај цицачите, тој содржи четири задебелувања - 2 видни и 2 слушни, црна супстанција (substantia nigra) и централно поставено црвено јадро.
Функции на средниот мозок
Функциите на средниот мозок се разновидни што е условно од неовата сложена и разновидна морфолошка структура. Во среднио мозок се наоѓаат центри одговорни за регулација на отворот на зеницата и акомодацијата на окото како реакцијата на дејствувањето на светлината врз окото. во средниот мозок се наоѓаат и примарни центри за сулшање. Во овие центри доаѓаат импулси од јадрата на слушните нерви што се наоѓаат во продолжениот мозок. Преку овие центри се остварува рефлекс на ориентацијата кон звучните дразби. Рефлексот се манифестира со свртување на главата кон изворот на звукот. Според тоа, ненадејни звучни и светлосни дразби предизвикуваат создавање на ориентационо рефлекси, свртување на флавата и очите во најсоодветна положба за прием на дразбите. Од функцијата на III I IV‘ кранијален нерв, зависи движењето на очното јаболко. Од сивата маса на средниот мозок најзначајни се црвеното и црното јадро. Црвеното јадро(nucleus ruber)учествува во регулацијата на мускулниот тонус со што придонесува за правлино движење на телото во просторот. Црвеното јадро прима импулси од кората на малиот мозок и од јадрата што му припаѓаат на екстрапирамидниот систем. Импулсите се пренесуваат преку специјален пат до јадрата на екстензорните мускули во ’рбетниот мозок вршејќи врз нив инхибирачко дејство. Црното јадро (substantia nigra)исто така зема учество во регулацијата на мускулниот тонус и одржувањето поза на телото. Функциите на црвеното и црното јадро тесно се поврзани со функцијата на продолжениот мозок особено со функциите на џвакањето, голтањето и дишењето. Улогата на средниот мозок во регулацијата на мускулниот тонус најдобро се забележува кај експерименталното животно (мачка), на која е направен напречен пресек меѓу продолжениот и средниот мозок. Кај мачката се покачува мускулниот тонус, особено тонусот на екстензорите. Нозете на животното се здрвени и исправени, а главата е зафрлена назад. Оваа состојба е позната како децеребрациона ригидност.
Заболувања на черепниот мозок
Некои невротрансмитери се ексцитирачки за мозокот, како ацетилхолин, норадреналин, серотонин и допамин, а некои релаксирачки - допамин ]]. Гколичества на допамин предизвикуваат големи изливи на задоволство. Ендорфините се природни опиоиди што предизвикуваат зголемување или намалување на болка, како некои дроги, на пример, опиум и хероин. Невролошките заболувања на мозокот, како Паркинсоновата болест и Хантингтоновата болест се последица на нарушениот баланс на невротрансмитерите. Паркинсонот е последица на дефицит на допамин. Хантингтонот се мисли дека е последица на нефункционирањето на некој инхибиторен невротрансмитер. Алцхајмеровата болест е придружена со белковински напластувања во мозокот.
Функции на продолжениот мозок
Продолжениот мозок (medulla oblongata)и мостот (pons) вршат две функции: рефлексна и спроводна.
’Рбетен мозок
‘Рбетниот мозок се протега долж грбната страна на телото и го поврзува черепниот мозок со остатокот од телото. Кај ‘рбетниците, ‘рбетниот мозок е опкружен со ‘рбетот. Сивата маса на ‘рбетниот мозок се состои највеќе од невроцити и дендрити, додека околната бела маса се состои од аксони групирани во ганглии. ‘Рбетниот мозок учествува во рефлексните функции во кои не е задолжително вмешан и черепниот мозок.
Рефлексна функција
Во ’рбетниот мозок се наоѓаат рефлексни центри на голем број моторички и вегетативни рефлекси. Преку аферентните патишта тој е поврзан со рецепторите во кожата со проприорецепторите на локомоторниот апарат и интерорецепторите на кардиоциркулаторниот, дигестивниот и мочнополовиот систем. Еферентните импулси од ’рбетниот мозок одат до сите скелетни мускули(со исклучок со мускулите на лицето) и до мускулите одговрни за остварување на дишнте движења(меѓурбетни мускули и дијафрагма). Од вегетативните центри во ’рбетниот мозок одат влакна за инервација на срцето, крвните садови, дигестивните органи, потните жлезди, всушност до сите внатрешни органи во организмот. Моторните нервони на ’рбетниот мозок примаат импулси што доаѓаат од рецепторите сместени на периферијата на организмот. Меѓутоа, активноста на невроните на зависи само од овие импулси, туку и од импулсите што доаѓаат од повисоките центри во ЦНС. Големо влијание врз работата на мотоневроните имаат импулсите што потекнуваат од кората на големиот мозок, од ретикуларната формација, мозочното стебло, малиот мозок и други подрачја во ЦНС, како и од голем број вметнати неврони во самиот ’рбетен мозок. Контрола на активноста на мотоневроните се остварува и преку импулсите што доаѓаат од проприорецепторите. ’Рбетниот мозок има сегментарна градба. Секој сегмент дава нервни влакна кои влегуваат во состав на двата пара корени од ’рбетните нервни предни и задни. Ако на жабата од едната страна и ги пресечиме предните, а од другара страна задните корени. Тогаш мозже да се забележи од страната каде што се пресечените корени се јавува парализаа на задниот екстремитет, додека на спротивната страна моторната функција е сочувана, а чувствителната е изгубена. Според тоа функцијата на предните корени е моторна а на задните чувствителна.
Рефлексни центри во ’рбетниот мозок
Секој спинален рефлекс има свое рецептивно поле и своја локализација во ’рбетниот мозок. Во пределот на вратот се наоѓа центарот на n. pherenicus(одговорен за инервација на дијафрагмата)и центар одговорен заа ширење на зеница (midriasis). Во вратниот и градниот дел од ’рбетникот се наоѓаат ценри што ги инервираат горните екстремитети, мускулите на градниот кош, абдомилалните мускули и мускулите на ’рбетникот. Во лумбалниот предел се наоѓаат центри одговорни за инервација на долните екстремитети, а во сакралниот дел се сместени центрите за микација, дефекација, и полова активност(ерекција и еакулација). Во латералниот рогови на ’рбетниот мозок во неговиот граден и лумбален дел се наоѓаат центри за потење и ’рбетните вазомоторни центри во клиничката практика преку испитување на рефлексите може да се заклучи за состојбата на ’рбетниот мозок доаѓа до гаснење на рефлексната активност во оштетеното подрачје. Од функцијата се исклучуваат центрите на рефлексите. Така на пример, центрите на абдоминалните рефлекси (горен, среден и долен), се наоѓаат во торкалните сегменти(Th7-Th12); центарот на пателарниот рефлек се наоѓа во лмбалниот дел од ’рбетниот мозокот (L2-L4); центарот од рефлексот на Ахиловата тетива се наоѓа во лумбо-сакралните сегменти (L5-S2), а на платарниот рефлекс во сакралните сегменти (S1-S2).
Проводна функција на ’рбетниот мозок
Проводна функција на на рбетниот мозок се должи на присуството на нагорни и надолни патишта кои ги поврзуваат одделените сегменти еден со друг и сите заедно со повисоките структири на CNS. Преку горните патишта се пренесуваат информации од рецепторите за допир, болка, топло, студено и проприорецепторите во другите делови на CNS , главно, кон малиот мозок и кората на големиот мозок. Надолните патишта(пирамидни и екстрапирамидни) ја поврзуваат кората на големиот мозок, субкортикалните јадра и јадрата на мозочното стебло со моторните неврони на ’рбетниот мозок. Преку овие патишта се остварува влијанието на вишите структури во CNS врз активноста на скелетните мускули. Спинален шок. Пресекување или повреда на спинален шок. Вакво животно се нарекува спинално животно. ’Рбетниот шок трае различно долго кај различни видови животни. Кај поорганизираните оранизми тој трае подолго, а кај жабата само 5-10 минути. ’Рбетниот шок се манифестира со исчезнување на сензибилитетот и губење на рефлексната активност на сите нервни центри што се наоѓаат под местото на пресекувањето. За развивање на ’рбетниот шок придонесува и исклучување на импулсите што во ’рбетниот мозок доаѓаат од повисоките делови на CNS, а особено од ретикуларната формација во мозочното стебло. По исчезнувањето на ’рбетниот шок повторно се восоставува рефлексната активност на скелетните мускули, рефлексите и микацијата, дефекацијата и половите рефлекси. Големината на крвнот притисок се нормализира, но до воспоставување на волните движења, сензибилитетот, движењето и температурата на телотот никогаш веќе не доаѓа.
Марија Парамо
Марија Евридис Парамо Фонсека (родена 1953 година во Богота, Колумбија) таа е колумбиски палеонтолог и геолог. Таа придонела за палеонтологија во Колумбија во областа на опишување разни варовници на влекачи, особено на mosasaurs Eonatator и Yaguarasaurus, на ichthyosaurs Kyhytysuka и Stenorhynchosaurus и plesiosaur Leivanectes.
Биографија
Во 1991 година, Парамо ја добила својата магистерска диплома од Националниот универзитет во Колумбија со теза насловена како Систематска положба на морски рептил врз основа на фосилните остатоци пронајдени во слоевите на горниот креда во Јагуара, Хуила и нејзината докторска диплома во 1997 година од Универзитет во Поатје. Вистината на Ле Поатје со Туронот од долината Горна Магдалена, Колумбија, Систематика, Палеоекологија и Палеобиогеографија. Со „Почесен спомен со честитки“ за докторската теза Марија Парамо предавала и спроведувала истражувања на Катедрата за геонауки на Националниот универзитет во Колумбија во Богота од 2006 година. Парамо помогнала да се воспостави основа за зачувување и спасување на фосили во регионот на Колумбија, заедно со други истражувачи и соработници.
Други видови опишани од страна на Парамо се на mosasaur Eonatator coellensis од Coello, Tolima, на pliosaur Stenorhynchosaurus munozi, и ichthyosaur Platypterigius sachicarum од формирањето Paja, Platypterygius appendicular остатоци од Северниот врв на Јужна Америка, фосилни риби од видовите Bachea huilensis од групата Вилета, и Гомфотери од плеистоценските наоѓалишта блиску до Картагена. Едно од најкомплетните откритија во Јужна Америка, мозасаурот Yaguarasaurus columbianus од формацијата Ла Фронтера, Хуила, главно се наоѓло во Јужна Америка, но е идентификувано и глобално. Заедно со Фонсеска, во 2000 година, го ископале забот од родот мозасаури пронајден во слоевите на Турониенсе од формацијата Вилета од „Мозауроиди од Колумбија."
Парамо има објавено трудови на шпански, француски и англиски јазик.
Фридрих Август II (Саксонија)
Фридрих Август II (германски: Friedrich August II; 18 мај 1797 - 9 август 1854) — крал на Саксонија од домот на Ветин.
Тој бил најстариот син на Максимилијан, принцот од Саксонија - помладиот син на кнезот избирач Фридрих Кристијан од Саксонија - од неговата прва сопруга, Каролина од Бурбон, принцезата од Парма.
Рани години
Од неговото раѓање било јасно дека еден ден Фридрих Август ќе стане владетел на Саксонија. Неговиот татко бил единствениот син на кнезот избирач Фридрих Кристијан од Саксонија кој немал живи машки потомци. Кога починал кралот Фридрих Август I (1827), а Антон го наследил како крал, Фридрих Август станал втор во редот на престолот, а пред него бил само неговиот татко Максимилијан. Меѓутоа, тој не учествувал во управувањето на земјата.
Тој бил офицер во Војната на Шестата коалиција, но имал мал интерес за воени работи.
Регент на Кралството
Јулската револуција од 1830 година во Франција го означил почетокот на немирите во Саксонија таа есен. Народот барал промена на уставот и млад регент на кралството кој би ја делел власта со кралот Антон. На 1 септември, принцот Максимилијан се откажал од своите права на наследување во корист на неговиот син Фридрих Август, кој бил прогласен за принц-ко-регент (германски: Prinz-Mitregenten). На 2 февруари 1832 година Фридрих Август донел слободна автономија на градовите. А со указот од 17 март истата година, земјоделците биле ослободени од Кулук (присилна работа, работна обврска на селаните кон феудалниот господар). Неговата популарност и либералните реформи брзо ставиле крај на незадоволството.
Крал на Саксонија
Стандардизирана јурисдикција за Саксонија го создала Кривичниот законик од 1836 година. За време на револуционерните немири од 1848 година (Мартската револуција), тој назначил либерални министри во владата, ја укинал цензурата и го вовел либералниот изборен закон. Подоцна неговиот став се променил. На 28 април Фридрих Август II го распуштил парламентот, а во 1849 година бил принуден да побегне во тврдината Кенигштајн. Мајското востание било задушено од саксонските и пруските трупи, а Фридрих можел да се врати по само неколку дена.
Смрт
За време на патување во Тирол, тој доживеал несреќа во Бренбихел во која паднал пред коњ кој му згазнал на главата. На 8 август 1854 година, тој починал во Гастоф Нојнер. Тој бил погребан на 16 август во Хофкирхе во Дрезден. Во негово сеќавање, кралицата Марија организирала да се воспостави кралска капела (Königskapelle) на местото на несреќата, која била осветена една година подоцна, а некои од последните членови на саксонското кралско семејство, вклучително и Марија Емануел, Маркгрофот од Мајсен се погребани покрај капелата.
NGC 4893A
NGC 4893A — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4893A се споменува и како IC 4016, UGC 8111, MCG 6-29-9, CGCG 189-10, VV 222.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Други поделби
Проучување на NGC 4893A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44696. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2534. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Георг (Саксонија)
Георг (германски: Georg; 8 август 1832 – 15 октомври 1904) — крал на Саксонија од домот на Ветин. Служел под команда на неговиот брат Алберт за време на Австро-пруската војна од 1866 година и во Француско-пруската војна.
Калтенкирхен
Калтенкирхен (Kaltenkirchen) — град во близина на Хамбург во Германија. Се наоѓа во округот Зегеберг, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Калтенкирхен-Ланд, иако самиот град не е член на заедницата.
Историја
Првпат бил споменат во век, а најмногу се разви за време на индустриската револуција, каде се доселиле многу работници од Хамбург.
Во текот на Втората светска војна, привремениот аеродром ги штител северните градови од бомбашки напади, но во текот на нападите на Хамбург аеродромот бил уништен и никогаш не бил обновен. Сега е останато само празно поле. Концентрацискиот камп Калтенкирхен бил основан во август 1944 година, а бил затворен во април 1945 година како подкамп на концетрацискиот камп Нојенгаме. Во кампот умреле околу 700 затвореници.
Постоеле одредени размислувања Хамбуршкиот аеродром да се префрли во Калтенкирхен во 1970-тите, но тие не се оствариле.
Знаменитости
Калтенкирхен е познат во северниот дел на Германија како средишна точка на железничката компанија АКН (Алтона — Калтенкирхен — Нојминстер) за возовите кои поврзуваат многу од помалите градови во Шлезвиг-Холштајн со У-Железницата на Хамбург. Ова го прави Калтенкирхен привлечен за моменталните или идните постојани патници, кои работат во Хамбург.
Нова железничка станица била изградена поради постојаниот пораст на работници и туристи до и од железничката станица.
Калтенкирхен се смета за дом на многу лица кои работат во Хамбург.
Меѓународни односи
Калтенкирхен е збратимен со следниве градови:
Регис-Брајтинген
Регис-Брајтинген (Regis-Breitingen) — град во округот Лајпциг, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Плајсе, 6 километри југозападно од Борна.
Калтенкирхен-Ланд
Калтенкирхен-Ланд (Kaltenkirchen-Land) — општинска заедница во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу градот Калтенкирхен, кој претставува нејзино седиште, иако не е дел од заедницата. Општинската заедница Калтенкирхен-Ланд се состои од следниве општини:
Алексеј Ховрин
Алексеј Ховрин (Алексей Ховрин; роден на 10 јуни 1973) — пензиониран пливач во слободен стил од Казахстан. Тој се натпреварувал на Летните олимписки игри 1994 во Атланта, Џорџија, каде бил дисквалификуван во штафетна екипа од 4 × 100 м во машка конкуренција, заедно со Сергеј Борисенко, Сергеј Ушкалов и Алексеј Јегоров.
Авичи: Вистински приказни
Avicii: True Stories е документарен филм од 2017 година, во режија на Леван Цикуришвили, за шведскиот диџеј и продуцент на плочи Авичи, со специјални настапи на Дејвид Гета, Вајклеф Жан, Нил Роџерс, Тиесто и Крис Мартин. Авичи: Вистински приказни премиерно бил прикажан на 26 октомври 2017 година во избрани кина ширум светот и бил објавен на Нетфликс во САД, Велика Британија и Австралија на 28 декември 2018 година.
Содржина
Авичи: Вистински приказни е сопствена приказна на Тим Берглинг, раскажана одвнатре и направена од неговата обемна лична и семејна архива и снимки зад сцената. Режисерот Леван Цикуришвили го следел Берглинг повеќе од четири години додека снимал снимки од неговите искуства и размислувања.
Продукција
Во документарниот филм учествуваат колеги како Крис Мартин, Нил Роџерс, Дејвид Гета и Вајклеф Жан. Некои делови биле снимени во Мадагаскар и Австралија.
Director Levan Tsikurishvili quoted on his documentary:
Премиера
Авичи: Вистински приказни дебитирал во избрани кина ширум светот на 26 октомври 2017 година. Документарецот бил објавен на Нетфликс на 28 декември 2018 година, во Соединетите Американски Држави, Велика Британија и Австралија.
Награди и номинации
Авичи: Вистински приказни се квалификувал за разгледување на Оскар на 1 ноември 2018 година.
Санта Анастасија, Верона
Санта Анастасија е црква на Доминиканскиот ред во Верона, северна Италија. Во готски стил, се наоѓа во најстариот дел од градот, во близина на Понте Пјетра.
Историја
Сегашната црква била започната во 1280 година и завршена во 1400 година, дизајнирана од доминиканските монаси Фра Бенвенуто да Имола и Фра Никола да Имола. Името го добил од претходно постоечкиот храм изграден од кралот Теодерик Велики на кој била изградена вистинската црква. Од 1307 година, всушност има право на Св.Петар од Верона, маченик и сопатрон на градот.
Осветена само во 1471 година, до 1808 година црквата ја држеле Доминиканците.
72 метри високата камбанарија имала четири ѕвона во 1460 година, петтото било додадено во 1650 година. Во 1839 година, 9-те ѕвона биле фрлени и подесени во C; тие се слушаат во веронеската ѕвонарска уметност од локален тим основан во 1776 година.
Црквата по структура е слична на базиликата Сан Заниполо во Венеција.
Фасада
Фасадата е поделена на три вертикални делови што одговараат на наосот и двата кораби во внатрешноста. Недовршена, фасадата е претежно во тула. Во центарот на средниот дел има прозор од роза.
Порталот од 15 век има две врати и е затворен во готска структура (1330) со сводови поддржани од украсни столбови во црвен, црн и бел мермер. Сводовите формираат три лунети: во поголемата е претстава на Света Троица со два ангела, опкружени со Свети Јосиф и Богородица. Отецот седи на готски трон со Распетието на колена и Христос на негова страна, надминат гулаб. Во двете помали лунети, директно над порталот, се прикажани епископот кој го води веронескиот народ и Св.Петар од Верона ги предводи фраерите, со бело-црниот транспарент на Доминиканците. Петте плитки на готскиот лак се украсени со шест хронолошки сцени од животот на Исус: Благовештение, Раѓање, Поклонение на мудреците, Патот кон Голгота, Распнувањето и Воскресението. Централната колона меѓу вратите има високорелјефи со Св.Доминик, Св.Петар од Верона и Св.Томас.
Архитравот има три статуи: централната и поголемата е Мадона со дете од венецијанското училиште, додека другата го претставува Св.Анастасија и Св.Кетрин на тркалото.
Внатрешност
Внатрешноста, на латинскиот крст план, е поделена на наос и две кораби, со вкрстени сводови, одделени со по шест колони; вторите се во бел или црвен мермер од Верона, со готски капители. Четирите колони над високиот олтар го прикажуваат грбот на Кастелбарко од Тренто, семејство кое интензивно придонесе за изградбата на црквата. Забележителен е погребниот споменик на Кортезија Серего, лево од апсидата, кој бил завршен во 1432 година од Винченцо ди Стефано да Верона. Ја прикажува јавачката фигура на Кортезија, облечена со оклоп и држи командно стапче. Неговиот коњ стои на извајаниот саркофаг, кој отсекогаш бил празен. Во фрескоживописот се претставени Благовештението и светите Петар Веронски и Доминик.
Двете стопчиња пред првите две колони стојат на две грбави фигури, од кои едната му се припишува на постариот син на Паоло Веронезе, Габриеле Калиари.
Во капелата Пелегрини е сместена доцната меѓународна готска фреска на Свети Ѓорѓи и принцезата, главно дело на Пизанело, како и статуи од теракотни од Микеле ди Фиренц, погубени пред 1436 година. Фриз од вториот, или од Писанело, сега исчезнато. Во капелата Пелегрини се наоѓа и гробот на Вилхелм фон Бибра.
Црквата завршува со голема апсида.
Надворешен изглед
Лево од влезот на црквата, Гулјелмо ди Кастелбарко, подеста од Верона, изградил лак што станал негов гроб (Арка) предвидувајќи ги попознатите гробници на Скалигер.
Селиште (Беловодица)
Селиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Беловодица. Претставува некропола од римско време.
Се наоѓа на 2 км северозападно од селото, непосредно крај старата траса на патот Прилеп-Скопје, каде се најдени гробови од мермерни плочи и во нив монети. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
1245 п.н.е.
1245 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1245. година пред новата ера, 245. од вториот милениум п.н.е., 45. од 13 век п.н.е. и шеста од 1240-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4263 и 4264 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3505 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2515 и 2516 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 492 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1245 година се протега во 1391 и 1392, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1451 и 1452 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 702 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1923 и 1922 исламска година пред хиџра.
Бета блокатор
Бета блокатори се класа на лекови кои воглавно се користат во третман на кардијална аритмија, и да го заштитат срцето од следен срцев удар (миокарден инфаркт) после првиот срцев удар (секундарна превенција). Тие исто така се користат во третманот на хипертензија, иако според сегашните водичи (од 2016) не претставуваат прв избор за првичен третман за повеќето пациенти.
Бета блокаторите се компетитивни антагонисти кои ги блокираат рецепторните места за ендогените катехоламини адреналин (епинефрин) и норадреналин (норепинефрин) на бета адренергичните рецептори.
Неселективни агенси
Неселективните бета блокатори покажуваат антагонизам и кон β1 и кон β2 рецепторите.
Шмалфелд
Шмалфелд (Schmalfeld) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Филаделфија Севентисиксерс
Филаделфија Севентисиксерс (Philadelphia 76ers) е професионален кошаркарски клуб од градот Филаделфија во сојузната американска држава Пенсилванија. Се натпреваруваат во Атлантската дивизија (Источна Конференција) од НБА лигата. Претходница на сегашната франшиза била екипата Сиракуза Нешелс, основани во 1946 година (една од најстарите НБА организации). По преминот во Филаделфија тимот добил ново име, во чест на 1776, годината кога е донесена Декларацијата за независност на САД.
Оваа екипа има долга кошаркарска традиција, бидејќи во нивните редови настапувале играчи од калибарот на Вил Чембрлен, Мозес Мелоун, Џулиус Ирвинг, Чарлс Баркли и Ален Ајверсон. Имаат освоено три шампионски прстени, првиот додека тимот бил сместен во Сиракуза (1955). Вториот пат бил во сезоната 67′ под водство на Чембрлен, а третиот во 83′ кога во екипата играле Мелоун и Ирвинг. Последниот позначаен успех на тимот бил големото финале од 2001, кога „седумдесет и шестките“ на Ајверсон загубиле од ЛА Лејкерс со 4-1 во серијата најдобар од седум.
Екипата во периодот 1967-1996 година своите натпревари на домашен терен ги играла во легендарната Спектрум Арена, а од 96′ па наваму нејзин дом е спортскиот центар Велс Фарго.
Космос-833
Космос-833 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 313 км, а најмалото на 178.
NGC 7204/2
NGC 7204/2 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7204/2 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7204/2 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 6 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 3' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 7204/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68060. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7489. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Ханс Георг Демелт
Ханс Георг Демелт (Hans Georg Dehmelt ) — германско - американски физичар, кој бил награден со Нобелова награда за физика во 1989 година, за неговото учество во создавањето на техниката на јонската замка заедно со Волфганг Паул, за што тие поделиле една половина од наградата (другата половина од наградата за таа година му била доделена на Норман Фостер Ремзи). Нивната техника била искористена кај високопрецизните мерења на електронскиот g-фактор.
Животопис
На возраст од 10 години Демелт се запишал на Берлинската гимназија при Сивиот манастир, училиште во Берлин во кое наставата се одвивала на латински јазик, каде бил примен со стипендија. Откако дипломирал во 1940 година, тој волонтирал во германксата армија, кои му наредиле да запише на Вроцлавскиот универзитет и да изучува физика во 1943 година. По една година од студиите тој се вратил на воената служба и бил заробен во Арденската битка.
По ослободувањето од американскиот затворенички воен камп во 1946 година, Демелт се вратил на своите студии по физика на Гетингенските универзитети, каде се издржувал поправајќи и тргувајќи со стари, предвоени радија. Тој својата магистерска теза ја завршил во 1948 година, а докторатот во 1950 година, и двете во Гетингенските универзитети. Подоцна бил поканет на универзитетот Дјук како подокторски соработник, во 1952 година. Демелт станал помошник профеаор на Вашингтонскиот универзитет во Сиетл, Вашингтон во 1955 година, и соработник професор во 1958 година,и професор во 1961 година.
Тој го создал првииот геониумски атом во 1976 година, која подоцна ја искоритил за прецизно да ги измери магнетните импулси на електроните и позитроните заедно со Р. С. ван Дик во 1980-ите, работа која му ја донела Нобеловата награда. Во 1979 година Демелт раководел со екипа која ја направила првата фотографија на единечен атом. тој продолжил да работи на јонската замка при Вашингтонски универзитет, сè до неговото пензионирање во октомври 2002 година.
Во мај 2010 година, тој бил почестен како еден од Вашингтонските добитници на Нобелова награда од шведската престолонаследничка Викторија на специјален настан во Сиетл.
Тој бил оженет со Ирмград Ласов, тие имаат син, Герд. Подоцна Демелт се оженил со Дајана Дандор, која била лекар.
Атанас Вангелов
Атанас Вангелов (Богданци, 6 февруари 1946 — Скопје, 24 октомври, 2021) — македонски поет, раскажувач, критичар, есеист, книжевен теоретичар, драмски автор, преведувач. Роден е во Богданци. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Доктор по филолошки науки. Професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје. Бил претседател на Советот на СВП. Бил лектор по македонски јазик и литература во Париз. Работел како новинар во Радио Скопје. Бил член на редакцијата на списанието „Разгледи“. Член на ДПМ од 1967 година.
Фридрих Август III (Саксонија)
Фридрих Август III (германски: Friedrich August III; 25 мај 1865 - 18 февруари 1932) — последниот крал на Саксонија (1904–1918). Роден во Дрезден, Фридрих Август бил најстариот син на кралот Георг од Саксонија и неговата сопруга Марија Ана од Португалија.
Атанас Вангелов
Награди
Добитник на наградите:
Фридрих Август III (Саксонија)
Фридрих Август служел во Кралската саксонска армија пред да стане крал, а подоцна бил унапреден во генералфелдмаршал. Иако бил многу сакан од своите поданици, тој доброволно абдицирал како крал на 13 ноември 1918 година, по поразот на Германската Империја во Првата светска војна. Починал во Сибиленорт (сега Шодре) во Долна Шлезија и бил погребан во Дрезден.
592
592 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 592 година од новата ера, 592. од првиот милениум, 92. од VI век и трета од 590-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6100 и 6101 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5342 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4352 и 4353 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1345.
1195 п.н.е.
1195 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1195. година пред новата ера, 195. од вториот милениум п.н.е., 95. од 12 век п.н.е. и шеста од 1190-тите п.н.е.
592
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 592 година се протега во 3228 и 3229, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3288 и 3289 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1135. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 31 и 30 година пред хиџра.
1195 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4313 и 4314 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3555 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2565 и 2566 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 442 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1195 година се протега во 1441 и 1442, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1501 и 1502 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 652 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1872 и 1871 исламска година пред хиџра.
IC 1244
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1244 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 39,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 6' 36"".
Други поделби
Проучување на IC 1244 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Пегау
Пегау (Pegau) — град во округот Лајпциг, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на плодна почва, близу реката Вајсе Елстер, 18 километри северозападно од Лајпциг.
Има две евангелистички цркви, таа на Свети Лоренс е со готска архитектура, градско собрание од век, многу стара болница и земјоделско училиште. Во век, нејзината индустрија се состоела од производство на железо, чизми и легури.
Пегау пораснал околу манастирот, основан во 1096 година, но не се појавил како град пред век. Овде биле одржувани пазари и неговиот развој бил поттикнат од неговата положба на главниот пат, кој водел од запад кон исток. Во манастирот, кој бил распуштен во 1539, биле создадени вредни хроники, Annales pegavienses, покривајќи го периодот од 1039 до 1227.
Шакен Нијазбеков
Шакен Онласинович Нијазбеков (Шәкен Оңласынұлы Ниязбеков; Шакен Онласынович Ниязбеков; 12 ноември 1938 - 16 август 2014) — казахстански уметник најпознат по дизајнирањето на знамето на Казахстан.
Роден е на 12 ноември 1938 година во Јамбул (денешен Тараз). Шакен Нијазбеков го напуштил средното училиште и се запишал на уметничко-индустрискиот факултет во Ленинград. За време на студирањето на овој факултет учествувал во реставраторски работи во Ермитаж, катедралата на Исакиев и Петродворец.