cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2610
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2610 се споменува и како PK 239+13.1, CS=15.5.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2610 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m. NGC 2610 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 33 м 23,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 8' 55".
Други поделби
Проучување на NGC 2610 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 276; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6011. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1492.
Тони Китановски
Животопис
Тони Китановски е роден во 1964 година, во Скопје.
Музичка кариера
Китановски е одличен композитор и гитарист со извонредна техника и имагинација, инспириран од најголемите мајстори на гитарата во светот.
Од крајот на 1970-тите години и во дел од 1980-тите, негов музички ментор бил Драган Ѓаконовски - Шпато. Од 1986 до 1990 година го водел триото „Шпато“ со кое одржал бројни концерти. Од 1990 до 1997 година престојувал во САД, каде што студирал. Дипломирал композиција на музичкиот колеџ „Беркли“ во Бостон, а паралелно компонирал за оркестарот на Херб Помероу и за биг-бендот на Грег Хопкинс.
Во 1997 година се вратил во Македонија и во Скопје го формирал составот „Луна“, а подоцна и своето трио. Повторно соработувал со голем број реномирани светски музичари, меѓу кои се и Грег Хопкинс, Чарли Мариано и Мет Дариау. Во 1998 година, за продукцијата на „Скопскиот џез фестивал“ го објавил својот прв албум „One For Charlie“), а една година подоцна, со своето трио, го промовирал албумот во рамките на кумановскиот „Летен џез фестивал“.
Концертни настапи
На 19 декември 2014 година, Триото на Тони Китановски настапило на презентацијата на Скопскиот џез-фестивал во Њујорк, свирејќи во џез-клубот „Студио 151“.
Изборно Кнежевство Мајнц
Изборно Кнежевство Мајнц (Kurfürstentum Mainz, Electoratus Moguntinus) — една од најпрестижните и една од највлијателните членки на Светото Римско Царство од неговото создавање до неговото распаѓање во 19 век. Хиерархиски ова кнежевство било управувано од изборен кнез и архиепископите на Мајнц, како поглавари на Германија.
Историја
Епископијата во Мајнц била основана во времето на Римското Царство. Градот Мајнц бил провинциски град кој започнал да има голема улога кога во 780 година црквата била издигната во ранг на архиепископија. Првите епископи пред 4 век имале легендарни имиња, а како прв се смета апостол Крискент. Првиот верификуван епископ на Мајнц бил Мартин во 343 година. Црковна и светска важност Мајнц стекнал во времето на мисионерот Бонифациј во 747 година.
Територијата на ова изборно кнежевство ги опфаќала териториите во близина на Мајнц на левиот и десниот брег од реката Рајна, територијата по должината на реката Мајна над Франкфурт (вклучувајќи ја областа Ашафенбург), регионот на Ајхсфелд во Долна Саксонија и Тирингија, и територијата околу Ерфурт во Тирингија.
За време на раниот нов век, Архиепископијата на Мајнц претставувала најголема црковна провинција во Германија која опфаќала десет епархии.
Во 1802 година, Мајнц го загубил својот архирејски карактер. Во 1803 година, седиштето на изборниот кнез било пренесено во Регенсбург. Новата римокатоличка епархија била основана во 1802 година и истата претставувала епархија во рамките на Франција.
Знаме на Велс
Знаме на Велс (Baner Cymru или Y Ddraig Goch, „црвен змеј“) — национално обележје на Велс кое се состои од црвен змеј во расчекорен став на зелено-бело поле. Како и кај сите хералдички прикази, изгледот не е стандардизиран и постојат разни варијанти.
На знамето е претставен црвениот змеј на гвинедскиот крал Кадваладр, заедно со тјудорските бои зелена и бела. Играло значајна улога како знамето на Хенри VII во Битката кај Босворт (1485), по што биле однесено, во свечена поворка, во катедралата „Св. Павле“ во Лондон. Потоа црвениот змеј е вклучен во штитодржачите на кралскиот грб на Тјудорите, за да го означат нивното велшко потекло. Добило статус на национално знаме во 1959 г.
Историја
Меѓу народот постоело верување дека црвениот змеј бил воено обележје на Кралот Артур и други келтски/британски велможи. Постојат многу докази дека змејот служел како симбол на владетелите во римска Британија, а можеби и општеството пошироко. Во велшката поезија, змејот особено се поврзува со Кадваладр, крал на Гвинед од ~ 655 до 682 г.
Симеон Иванов - Канго
Симеон Иванов - Канго (познат и само како Канго; 2 ноември 1951, Кочани - 26 март 2018) — македонски рок - музичар и гитарист, поет, сликар и основач на културното движење „Мактеон“ кое ја промовира македонската нација, култура, јазик, а особено античко-македонското наследство на денешниот македонски народ. Канго бил познат по својот необичен стил налик на легендарниот гитарист Џими Хендрикс.
Животопис
Симеон Иванов е роден во Кочани на 2 ноември 1951 година, каде што го завршил основното и средното образование. Дипломирал на правниот факултет во Скопје. Симеон Иванов - Канго бил оженет и татко на три деца. Починал по тешко боледување од канцер, на 26 март 2018 година.
Музика
Канго почнал да се занимава со рок-музиката во раната младост, а во 2005 година го прославил 40-годишниот јубилеј со концерт во Домот на АРМ во Скопје. Во неговата долга музичка кариера, свирел заедно со скоро сите музичари од неговиот град и пошироката околина. Канго бил гитарист, текстописец, аранжер, композитор и продуцент на неговата истоимена група, која работела во формацијата: гитара/вокал, бас гитара и тапани. Исто така, над 20 години, Канго бил сопственик на училиште за рок-музика каде го предавал своето искуство на помладите генерации.
Поезија
Канго е автор на четири збирки поезија:
Мактеон
Со своето движење „Мактеон“, Канго организирал повеќе македонски космополитски средби, како и чествувања по повод раѓањето на Александар Македонски на наоѓалиштето Горно Гратче, на планината Осогово, во близината на Кочани.
Корово
Корово — пазарско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Гран Коломбје
Гран Коломбје е мал, ненаселен остров на француската северноамериканска територија Свети Петар и Микелон. Се наоѓа на надморска височина од 150 метри, а опфаќа површина од само 500 хектари. Неговата местоположба е 500 метри од северниот брег на островот Сент Пјер. Претставува стрмен, нежно извртен врв со бујна вегетација на папрати и треви на неговите падини. Оваа област е позната како важна птичја област, од страна на BirdLife International бидејќи тука се населени и се одгледуваат околу 100.000 парови птици од фамилијата Oceanodroma leucorhoa.
Антигонидско Царство
Антигонидско Царство — едно од царствата наследници на Македонската Империја и Македонското Кралство.
Царството го доживеала својот крај пос Битката кај Пидна која се одвила на 22 јуни 168 п.н.е. помеѓу војската на Римската Република и македонскиот крал Персеј. Потоа царството потпаднало под римска власт.
Тимјаник
Тимјаник — село во Општина Неготино, во непосредна околина на градот Неготино.
Географија и местоположба
Селото Тимјаник се наоѓа во средното Повардарие, на територијата на Општина Неготино, недалеку југозападно од градот Неготино при што поради непосредната близина припаѓа на неговата рурбална зона. Од градот Неготино, селото Тимјаник е оддалечено неполни 3 километри и е поврзано со добар и обновен асфалтен пат.
Сместено е во долот на Тимјаничка Река со амфитеатрален распоред на куќите и отвореност кон исток. Тимјаник е рамничарска населба расположена на надморска височина од 190 метри. Низ селото Тимјаник води скоро обновениот асфалтен пат до Долни Дисан кој продолжува и ги поврзува и селата Горни Дисан и Вешје со градот Неготино. Недалеку од Тимјаник минува меѓународниот автопат „Александр Македонски“ дел од меѓународниот паневропски коридор 10 (Е-75).
Во минатото селото се делело на 9 маала и со вода се снабдувало од неколку чешми и повеќе бунари. Денес, Тимјаник се снабдува со вода од централниот водоводен систем „Лукар“, а во центарот на селото од 2011 е обновена чешмата „Св. Петар“ и „Св. Богородица“.
Селото Тимјаник се одликува со доста висок степен на уреденост и урбанизираност. Од неодамна во селото е изграден и уреден плоштад во средина на селото, ново игралиште во училишниот двор, асфалтирани се повеќе улици. Куќите во Тимјаник се нови, модерни и големи со широки и пространи дворови кои се убаво уредени, а постојат и сосема новоизградени куќи на семејства од градот Неготино кои од скоро се преселиле да живеат во селото. Атарот на Тимјаник зафаќа простор од 15 км2, на кои обработливото земјиште зазема површина од 1.308 ха, а на пасиштата отпаѓаат 289 ха.
Историја
Селото Тимјаник се наоѓа во предел каде има голем број на значајни археолошки наоѓалишта од древниот антички македонски, хеленски и римски период и во близина на остатоците на античките градови Стоби и Антигонеа, што укажува дека на ова место имало организиран живот уште многу одамна.
Првиот запис на селото Тимјаник потекнува од турските документи од 1570 година, а потоа се повторува и во XVI век, каде на едно место среќава и под името Мал Тимјаник.
Во однос на настанокот на сегашното село Тимјаник е едно од селата во Тиквеш кое избегнало уништување и преместување во време на турското ропство. Затоа, Тимјаник меѓу населението се смета дека е староземанско односно е настанало и постоело уште пред доаѓањето на турските поробувачи во XIV век. Со доселувањето и колонизирањето на Јуруци во XVI век во Тиквешијата започнува првиот бран на исламизација на македонско христијанско население, при што први на удар биле сите старинечки села во котлинската рамнина, на преминот кон планинските падини и подножја и поважни важните патишта, меѓу кои особено било зафатено и Тимјаник.
Кон крајот на XVI век во Тимјаник живеело богатото и значајно македонско семејство Ѓоревци кои го подигнале, односно изградиле познатиот манастир во Моклиште. Кон крајот на XVIII и почетокот на XIX век е извршено главното исламизирање на Тимјаник, за ајанот на Кантур-бег, при што членовите на христијанскиот род Ѓоревци задржувајќи ја својата земја во Тимјаник поголемиот дел се иселиле во Неготино, а другите во селото Клисура, а истото го сториле и други христијански родови од Тимјаник како Леблебиџиовци кои се иселиле во селото Корешница. Последните христијани од Тимјаник, кое важело за „младо потурчено“ село се иселиле околу 1870 година.
Потекло и значење на името
Името на селото Тимјаник потекнува од македонскиот јазик со значење на место со темјан или темјанушки кои на местниот тиквешки говор се изговара со -и наместо со е. Уште во 1914 година е запишано дека мештаните потеклото на името доаѓа од цвеќето тимјанушка кое го има во многу голем број во околината. Според научните истражувачи постојат 3 претпоставки за настанокот и значењето на името:
Стопанство
Селото Тимјаник е едно од најголемите лозарски села во Македонија. Според составот на атарот тоа има полјоделска функција, при што најголем обем и најзначајно место зазема одгледувањето на винова лоза и производството на грозје, вино и ракија. Во селото Тимјаник постои и работи расадник за лозови калеми како и неколку приватни винарници меѓу кои винарницата Винарија Сарафов и др. Речиси секое семејство поседува лозја, а голем број на произведено вино и ракија жители на селото го продаваат и на „Зелениот Пазар“ и другите пазари во Скопје, Неготино и Кавадарци. Најмногу се одгледуваат сортните видови грозје: вранец, смедеревка, мерлот хамбург, станушина. Од полјоделството во помали размери е застапено одгледувањето на жито, претежно пченица, како и градинарство за сопствени потреби во дворовите при што на отворено и под пластеник најмногу се одгледуваат: патлиџани (домати), пиперки, краставици, лук, кромид, морков, марула. Од сточарството најмногу се одгледува живина односно домашни птици како кокошки, а за разлика од другите тиквешки села во Тимјаник многу малку или речиси воопшто не се носат овци на зимување од Западна Македонија.
Во Тимјаник постои земјоделска задруга, а работат и повеќе трговски продавници, занаетчиски дуќани и услужни објекти. Исто така во Тимјаник постојат и работат повеќе приватни претпријатија и фирми како „Делта Тим“ за производство и рециклажа на вреќи, најлонска фолија, ќеси, амбалажа, отпаден најлон и пластика. Поради непосредната близина до градот Неготино, значаен дел од жителите на Тимјаник се занимаваат со дејности во градот, како занаетчиски и услужни дејности во градежништвото, превозот, просветата, угостителството. Како големо и значајно село, Тимјаник и во минатото имало доста развиен стопански живот. На почетокот на XIX век во селото имало по 2 дуќани, ковачници, касапници и по една кафеана, фурна и налбантница, а повеќето селани биле орачи.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Тимјаник живееле 1.250 жители, од кои 1.150 Македонци муслимани и 100 Македонци христијани.
Според пописот од 2002 година во Тимјаник живееле 1.155 жители од кои:
Поради поволната местоположба во непосредната близина на градот Неготино, добрата сообраќајна поврзаност и плодното земјиште со одлични услови за живот и стопанисување, Тимјаник постојано бележи пораст на бројот на своите жители што се должи на доселувањето од други повисоки неготински села, но и на природниот прираст и раѓањето деца. Во поново време е забележано доселување и на жители од градот Неготино. Така, во 1961 година во Тимјаник живееле 515 жители од кои 433 биле Македонци, 72 Срби и 7 Турци, а во 1994 година бројот се зголемил на 1094 жители од кои 1025 биле Македонци, 55 Срби и 13 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.138 жители, од кои 1.077 Македонци, 1 Албанец, 13 Турци, 17 Срби, 3 останати и 27 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Тимјаник:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Според истражувањата од 1920-1924 година, селото било чисто муслиманско. Родови во селото бил
Во селото Тимјаник живеат исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед. Денешните македонски родови и семејства во Тимјаник во најголем дел се доселеници со потекло од повисоките тиквешки села на планината Кожуф, како Чемерско, Конопиште, Радња, Горни Дисан, Драчевица, Стрмашево и други, потоа од Радовишко од селата зад планината Серта како Скоруша, Лубница. Македонски родови и семејства кои денес живеат во Тимјаник се: Цветкови (доселени од с. Драчевица), Сарафови, Јованови, Ѓорѓиеви (по потекло од с. Скоруша - Радовишко), Темелкови, Димови, Гоцови, Коцеви, Петрови, Станоеви, Ристови, Дилимановски, Зафирови, Колеви, Мојсовски, Богевски, Гелеви, Ризови, Стаменкови, Станкови, Маневи, Петкови, Милевски, Димитриеви, Михаилови и др.
Општествени установи
Како доста големо и значајно село во Тимјаник има повеќе општествени установи, меѓу кои:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Неготино, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на општината Неготино и во периодот 1957-1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Неготинска градска општина, во која покрај селото Тимјаник, се наоѓале и градот Неготино и селата Дуброво и Курија. Неготинската градска општина постоела и во периодот 1950-1952.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1236 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 907 гласачи.
Редовни настани
Како верски празници селаните редовно ги празнуваат патрониот празник на селската црква посветена на Пресвета Богородица, како и празникот на Свети Атанасиј и летен кога се осветила црквата и зимен, а поради тоа што речиси сите жители се лозари во селото се празнува и празникот на Свети Трифун.
Иселеништво
Во подалечното минато во втората половина на XIX век од Тимјаник се иселиле последните христијански семејства: Ѓоревци познато богато семејство чии предци го изградиле познатиот Моклишки манастир се иселиле во Неготино и селото Клисура, а родот Леблебиџиовци се иселиле во селото Корешница. По завршувањето на Балканските и Првата светска војна речиси сите муслимански семејства од селото се иселиле во Турција претежно во областите околу градовите Измир и Бурса. Во 1912 година се иселиле 10 семејства. Потоа уследило поголемо иселување во Турција. Во поново време имало иселеници во градовите Неготино, Кавадарци и Скопје. Во денешно време речиси воопшто нема иселувања од селото.
Портрет на Херонимо де Севаљос
Портрет на Херонимо де Севалос ― слика од 1609-1613 година на Ел Греко, од крајот на неговиот период во Толедо. Првично висела во Квинтата на војводата на Арко во Кралскиот дворец Ел Пардо во Мадрид, но сега во Музејот Прадо.
На него е прикажан Херонимо де Севаљос, истакнат правник по природно право во Ескалона, но исто така често во Толедо како секретар и советник за тој град. Неколку извори забележуваат дека тој бил покровител и заштитник на синот на сликарот Хорхе Мануел. Неутралната позадина е под влијание на Тицијан и Венецијанската школа.
Градашница (пештера)
Градашница — пештера која се наоѓа во изворниот дел на реката Велика Градашница на северозападните падини на Големиот Гребен, на 375 м.н.в.
Пештерата е долга 529 метри, со денивелација од 18 метри, а била образувана при допир на варовниците од периодот јура со песокот и глината од периодот креда. Од пештерата извира река која по 100 м се влева во Велика Градашница. Дното на главниот канал е покриено со механички речни седименти - песок и чакал, во кои на повеќе места се всечени тераси во насобраниот материјал. Речниот тек се формирал преку травертинските кади во западниот активен канал. Од селото Мироч е оддалечена 3,5 км, а од Ѓердапска магистрала е оддалечена околу 15 км.
Рита Ванионпа
Биографија
Ванионпа е наградена со неколку стипендии и е избрана за уметничка на годината за 2011 година од страна на шведско-финското уметничко здружение Suomiart.
Ванионпа починала на 24 април 2021 година, во Стокхолм, од СОВИД-19. Таа имала 68 години.
Светски ден на свесноста за аутизмот
Светски ден на свесноста за аутизмот (World Autism Awareness Day) — ден посветен на информирање и активизам за аутизмот кој се одбележува секоја година на 2 април, почнувајќи од 2008 г. Воведен е со одлука на Генералното собрание на ООН, усвоен на 18 декември 2007 г. по предлог на Катар и поддржан од сите земји-членки. Одликата се состои од четири точки:
Президиум на АСНОМ
Состав на првиот Президиум на АСНОМ
Во составот на првиот Президиум на АСНОМ, избран на Првото заседание на АСНОМ, влегуваат следните 22 делегати на АСНОМ:
За поефикасно вршење на извршните ингеренции, на 6 август во рамките на Президиумот на АСНОМ се формираат осум поверенства. За повереници се назначени: Брашнаров (за информации), Петрушев (за внатрешни работи), Поп Андонов (за просвета), Соколов (за народно стопанство и обнова), Фотев (за финансии), Гигов (за сообраќај и градежништво), Петровски (за социјална политика) и Пирузе (за судство).
Во периодот до Второто заседание на АСНОМ, Президиумот донел повеќе решенија: решение за организација поверенства при Президиумот на АСНОМ и именување на нивните раководители, за поделба на Македонија на области, околии и општини, за издавање бонови, за организирање на аптекарската служба, за мобилизирање на аптекарите и откупување на приватните аптеки, за организирање на аналфабетски курсеви, за востановување на учителска школа, за востановување на основна и средна настава, за востановување на државна здравствена служба, за востановување на весник, орган на АСНОМ, за востановување на народна милиција, за важноста на левот и лекот, за создавање фондови за исхрана и др.
Второто заседание на АСНОМ и Работното тело на Президиумот на АСНОМ
На Второто заседание на АСНОМ, одржано од 28 до 30 декември 1944 година, бројот на членови на Президиумот е зголемен од 22 на 32. Ченто останува претседател, додека Лазар Колишевски е избран за прв потпретседател, а Неџат Аголи за втор потпретседател. Борис Спиров е избран за прв секретар, а Епаминонда Поп Андонов за втор секретар. За членови се избрани:
На 1 јануари 1945 година Президиумот на АСНОМ ги избра следните повереници: Кирил Петрушев (за внатрешни работи), Киро Глигоров (за финансии), Страхил Гигов (за индустрија и занаетчиство), Киро Миљовски (за трговија и снабдување), Димитар Миревски (за просвета), Петре Пирузе (за судство), Никола Минчев (за изградба на власта), Мире Анастасов (за шуми и руди), Богоја Фотев (за земјоделство), Ацо Петровски (за социјална политика), Стерјо Боздов (за народно здравје) и Георги Василев (за соопштенија и градежништво).
На почетокот на јануари 1945 година под изговор дека Президиумот е „многу крупен и непродуктивен“, се формира Работното тело на Президиумот на АСНОМ на чело со Лазар Колишевски. Ченто, иако претседател на Президиумот на АСНОМ, не е член на Работното тело. Вакво тело не постоело ниту во федерацијата, ниту во другите републики.
Третото заседание на АСНОМ
На Третото заседание на АСНОМ, одржано од 14 до 16 април 1945 година е донесен Законот за изменување и дополнување на Решението за конституирање на АСНОМ како врховен законодавен и извршен орган на државната власт на Демократска Македонија, со кој се менува местото и улогата на Президиумот во системот на власта на Федерална Македонија. Врз основа на овој закон, Президиумот, преименуван во Президиум на Народното Собрание на Македонија, продолжува да ја врши законодавната функција помеѓу заседанијата на Собранието, но извршната функција е пренесена на новоформираната влада на чело со Лазар Колишевски. При тој процес се укинати и поверенствата во состав на Президиумот.
Во согласност со овие промени, на седницата на АСНОМ од 15 април, Президиумот на АСНОМ поднесува оставка, по што следниот ден е избран составот на Президиумот на Народното Собрание на Македонија.
Во неговиот состав влегуваат следните 13 лица:
Во однос на првиот состав на Президиумот на АСНОМ, во составот на Президиумот на Народното Собрание на Македонија се само: Ченто, Брашнаров, Петровски и Узуновски.
Кониково
Кониково (Δυτικό, Дитико; до 1950 г. Στίβα или Στοίβα, Стива; до 1926 г. Κονίκοβο, Кониково ) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 454 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Солунското (или Пазарското Поле), на 20 км североисточно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
Во Отоманското Царство
Во XIX век Кониково е заведено како чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) го опишал Кониноно како македонско село.
Селото било под врховенството на Бугарската егзархија. Во мај 1880 г. се уапсени главешините на неколку пазарски села и од нив е побарано рачателство дека се доверливи, кое би можел да го даде само грчкиот митрополит. Така митрополитот успеал да ги придобие селата Крива, Баровица, Црна Река, Тушилово, Петрово, Бозец, Постол, Геракарци и Кониково, и да ги стави под грчката црква — Цариградска патријаршија.
Подоцна селото повторно прешло под вровенството на егзархијата и во него работела бугарската пропаганда. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кониково имало 200 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.
Истата 1910 г. Халкиопулос напишал дека во селото (Κονίκοβον) имало 120 егзархисти.
Во Грција
Во 1912 г. Кониково е заведено како село со христијанска вероисповед и македонски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 130 жители, од кои 68 мажи и 62 жени. Во 1920 г. населението броело на 126 жители. Во 1924 г. грчките власти присилно ги иселиле 121 жител во Бугарија. Одземени се 16 имоти на преселени жители.
Во 1926 г. селото е преименувано во Стива, а во 1950 г. во Дитико. Во селото се доселени грчки колонисти, а 15 македонски семејства се иселени во Горен Воден (денес во Асеновград) и Пловдив. Според пописот од 1928 г. Кониково било етнички мешано село со 402 дојенци (120 семејства).
Во 1940 г. Кониково имало 589 жители и продолжило да расте сè до извесен пад во 1960-тите, по што бројот на населението останал устојчив.
Стопанство
Селото е полупланинско и релативно пасивно. Се одгледуваат жито, памук и тутун, а се прават и сточарски преработки.
Вир (Порече)
Потекло и значење на името
Името на селото потекнува од вир со значење за длабнатина каде се собира вода.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во североисточниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, од десната страна на реката Треска. Селото е рамнинско, на надморска височина од 640 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 15 километри.
Селото е сместено во горниот дел на долината на Модришка Река, која се влева во Треска, кај селото Модриште. Нивите се наоѓаат околу селото, а шума има малку.
Куќите се на дното на долината и по бреговите. Групирани се во три маала: Шјаковско, Николовско и Шутевско.
До Вир води земјен пат, кој започнува од селото Модриште. Со земјен пат, селото е поврзано и со селото Локвица.
Историја
Во селскиот атар се наоѓаат старини на месноста Горна Црква, каде има и гробишта.
Народното предание наведува дека селото настанало со доселување и во прв момент се нарекувало Дервен Вир.
Во век, Вир било село во Поречката нахија, на Кичевската каза, во Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е зафаќа површина од 11,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 617,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 89,2 хектари, а на пасиштата само 22,4 хектари.
Селото има мешовита полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 40 домаќинства со 161 жител, од кои 55 муслимани и 106 христијани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Вир имало 290 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вир имало 280 жители.
Вир е мало село, коешто во 1961 година броело 245 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 31 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Вир имало 18 жители, сите Македонци.
Родови
Вир е македонско православно село. Сите родови во селото се доселенички. Во селото има четири рода.
Според истражувањата на Петар Јовановиќ во 1930-тите години родови во селото се: Шутевци (13 к.), доселени се од кичевското село Шутово; Шијаковци (9 к.), доселени се од Шијак во Албанија, нивниот предок кој се доселил бил прво во Модриште, но од таму го избркале, па си направил колиба во Вир, но го фатило срам и се отселил во Сливје, но таму не му се допаднало, па се вратил назад и за постојано се населил во Вир; Николовци (6 к.), основачот на родот дошол од Дебарско и влегол во родот Шијаковци, каде се оженил за некоја крива девојка; Савевци (17 к.) исто така доселени од Дебарско, најпрво дошол овде на чифлик, но не му се допаднало, па отишол во Сливје, па кога и таму не му се допаднало се вратил назад во Вир.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1957-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод. Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Модриште, во која покрај селото Вир се наоѓале селата Белица, Брезница, Калуѓерец, Могилец, Модриште, Локвица, Тажево и Црешнево. Општината Модриште постоела и во периодот 1950-1952 година, во која влегувале селата Белица, Вир, Калуѓерец, Локвица, Могилец и Црешнево.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0239 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 7 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 7 гласачи.
Пу Ји
Пу Ји ( Chinese ; 7 февруари 1906 година - 17 октомври 1967 година), бил единаесеттиот и последен владетел од династијата Ќинг и последен Кинески Цар. Тој во 1908 година, на двегодишна возраст, станал цар, но бил принуден да абдицира на 12 февруари 1912 година за време на Сјинхајската револуција. Неговото епохално име како цар на династијата Ќинг, „Хсуантонг“, значи „објавување на единство“. Тој за време на Втората светска војна станал владетел на јапонската марионетска држава Манџукуо.
Тој бил накратко вратен на тронот како цар на династијата Ќинг од страна на генералот лојалист Чанг Ксун од 1 јули до 12 јули 1917 година. Се оженил со царицата Ванронг во 1922 година во договорен брак. Во 1924 година, бил протеран од палатата и се засолнил во Тјенцин, од каде што почнал да им се додворува на воените лидери кои се бореле за хегемонија над Кина. Јапонците долго време сакале да имаат контрола врз Кина. Во 1932 година, по јапонската инвазија на Манџурија, Јапонија ја основала марионетската држава Манчукуо и тој бил избран да стане император на новата држава користејќи го името Датонг (Та-тунг).
Во 1934 година, тој беше прогласен за Кангдски цар на Манчукуо и владеел со неговата нова империја до крајот на Втората кинеско-јапонска војна во 1945 година. Ова трето владеење како цар го претставило како марионета на Јапонија; тој ги потпишал повеќето едикти што му ги дале Јапонците. Во овој период, тој претежно престојувал во Палатата за данок на сол, каде што редовно наредувал да се тепаат неговите слуги. Неговата прва сопруга била зависна од опиум сиве овие години, и тие биле поприлично отуѓени. По падот на Јапонија (а со тоа и на Манчукуо) во 1945 година, Пу Ји побегнал од главниот град и потоа бил заробен од Советите; тој бил екстрадиран во Народна Република Кина по нејзиното основање во 1949 година. По неговото заробување, тој веќе нема повторно да ја види својата прва сопруга; таа умрела од глад во кинески затвор во 1946 година.
Пу Ји на судењата во Токио бил обвинет, а подоцна бил осуден како воен злосторник и затворен на 10 години. По ослободувањето, тој ги напишал своите мемоари и станал титуларен член на Народната политичка консултативна конференција на Кина и на Националниот народен конгрес на Народна Република Кина. Времето кое го поминал во затвор многу го променило и изразил длабоко жалење за неговите постапки додека бил император. Починал во 1967 година и бил погребан во близина на гробниците на Западен Ќинг.
Lactarius lignyotus
Lactarius lignyotus припаѓа на видот Млечки (печурки) од редот Russulales. За прв пат научно е опишана од Елиас Магнус Фрис во 1855 година. Се смета дека е јадлива, но со мал интерес.
Ден на Републиката
Денот на Републиката е голем државен празник на Република Македонија. Се прославува на 2 август, кој е исто така и голем верски празник — Илинден, во чест на пророкот Св. Илија — според јулијанскиот календар. Денот на Републиката се прославува во знак на сеќавање на два големи настани кои се случиле на овој датум, и со кои се удрени темелите на македонската државност:
Македонците традиционално го прославувале овој ден бидејќи е голем верски празник кој влече корени уште од паганските словенски времиња, кога врховниот словенски бог Перун бил заменет со христијанската верзија Св. Илија.
Прогласен е за државен празник уште на Првото заседание на АСНОМ во 1944.
Големи народни собири се одржуваат во сите манастири, а се организира и коњанички марш од Скопје до Крушево кадешто главнината од востаничките водачи ја прогласиле Крушевската република во 1903 година. Главната прослава се одржува на Мечкин Камен, кадешто имало една херојска борба со отоманските војски во која загинал Питу Гули во август 1903 година.
Крива (село)
Крива  (Γρίβα, Грива, до 1926 Κρίβα, Крива) — пазарско село во Егејска Македонија, Република Грција., дел од општината Гуменџе во Кукушкиот округ. Според пописот од 2001 година Крива има 813 жители.
Глигор Муратовски
Глигор Муратовски (22 март 1897, Галичник - 11 јули 1976, Скопје) — физиолог, пнеумофтизиолог, редовен професор и основоположник на Институтот за градни болести во Скопје.
Животопис
Глигор Муратовски е роден во селото Галичник. Основно и средно образование учел во Галичник, Солун и Скопје, а медицина во Софија и Виена. По дипломирањето, работел како општ лекар во Галичник, а потоа и како лекар во Хигиенскиот завод во Скопје. По формирањето на Медицинскиот факултет во Скопје, тој бил избран за професор по предметот „Фтизиологија“. Специјализирал во периодот од 1937 до 1941 во Скопје, а за време на НОБ давал медицинска помош на борците.
Кариера
По ослободувањето, во 1945 година Муратовски станал управник на Државната болница во Скопје. Учествувал во основањето на Медицинскиот факултет во Скопје, каде бил назначен за редовен професор, и подоцна и декан на факултетот во три наврати, во периодот од 1954 до 1960 година. Меѓу другото, Глигор Муратовски ги обавувал должностите: началник на Одделението за туберкулоза при Министерството за народно здравје на Македонија, член на Одборот за народно здравје, шеф на Градската клиника во Скопје, претседател на Здружението на пневмофтизиолози на Македонија, основач и претседател на МЛД, како и еден од организаторите на првиот конгрес на лекарите на Македонија. Исто така бил член на Основачкото собрание на Црвениот крст на Македонија, и почесен член на Здружението на пневмофтизиолозите на Југославија. Се пензионирал во 1959 година, и по пензионирањето ја продолжил својата активност во Црвениот крст на Македонија.
Добитник е на наградите: Орден на заслуги за народот, Орден на трудот од II ред, Орден на трудот од I ред, Златен знак на Црвениот крст на Југославија, и други пофалници, награди и признанија.
УАЗ Патриот
УАЗ Патриот е средноголем џип од руската марка УАЗ, подружница на Севстрал-Авто. Почнал да се произведува во 2005. Продажбата во Русија е добра заради употреба на делови од други производители, големиот капацитет, добри теренски способности и прифатлива цена (<€9,650). Во 2007 биле продадени 12,011 возила.
Космос-976
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јануари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-976 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1463 км, а најмалото на 1455.
Хеликаза
Хеликазите се класа на ензими витални за сите живи организми. Тие се движат по должината на ДНК катализирајќи го одвиткувањето на дуплексот. Приближно 1% од еукариотските гени кодираат хеликази. Многу клеточни процеси, како што се репликација на ДНК, транскрипција, транслација вклучуваат одвиткување на веригите што бара употреба на хеликази.
Аксис
Аксис, познат и како читал, дамчест елен — елен кој вообичаено ги населува шумите во Индија, Шри Ланка, Непал, Бангладеш, Бутан, и во помал број во Пакистан. Станува збор за најраспостранетиот елен во шумите во Индија. Името шитал потекнува од бенгалскиот збор читрал (চিত্রল)/читра (চিত্রা), што означува „дамчест“  на бенгалски јазик (од санскритскиот збор „читра“, „разнобоен“ или „дамчест“). Аксисот е монотипичен во родот аксис, но вој род вклучува и други три видови кои се вбројуваат во свинските елени според истражувањата на генетските материјали.
Портрет на Хуан Пардо де Тавера
Портрет на Хуан Пардо де Тавера ― слика од масло на платно од 1609 година од Ел Греко, сега во Хоспитал де Тавера во Толедо, основано од темата на портретот. Насликана е долго по смртта на нејзиниот субјект во 1545 година, кардиналот Хуан Пардо де Тавера, и така уметникот ги моделира особеностите на кардиналот на погребна маска од Алонсо Беругете.
Аксис
Опис
Крзното на аксисот е розово-кафено, испошарано со бели дамки, додека пак екстѕремитетите се бело обоени. Неговите рогови, кои се менуваат секоја година, вообичаено се на налик на дрво и закривени во облик на лира и можно е да имаат должина од 75 см. Споредени со свинскиот елен, близок роднина, аксисот е со градба на тркач. Тој исто така има поразвиена морологија која со изразено куси подлошки за роговите а и тапанскиот дел на слепоочната коска е доста помал. Тој исто така има големи ноздри. Посечниот мажјак аксис има висина од 90 см. кај рамењата, со вкупна должина од 170 см., вклучувајќи ја тука и опашката со должина од 20 см. Мажјаците, имаат тежина од 30-75 кг., и се поголеми од женките, кои имаат тежина од 25-45 кг. Exceptionally large males can weigh up to 98-110 кг. Нивниот животен век се движи од 8–14 години.
Аксисот има добро развиени предочни жлезди кои пак имаат влакна кои се цврсти како мали гранчиња. Тие исто така имаат добро развиени ножни и копитни жлезди на задните нозе. Мажјаците имаат поголеми предочни жлезди од женките и истите се честопати отворени, реагираат на одредени дразби.
Животна средина
Дамчестиот елен може да се забележи во поголеми броеви во густи или ретки шуми како и на отворени пасишта. Најголемиот број на дамчестиот елен може да се забележи во шумите на Индија, каде тие се хранат со високата трева или пак грмушките. Овие елени се забележани и во Резерватот за див свет Фибсо во Бутан, кои се единствените природни шуми кои останале во таа земја. Тие не можат да се забележат во шумите на повисоките надморски висини, каде тие се заменети со други видови како што е на пример индискиот замбар. Тие исто така претпочитаат да се движат во густи шуми бидејќи не трпат изложеност на светлина.
Дамчестите елени претежно се хранат со пасење на ниска трева, односно со штотуку никната трева. Сепак, тие и брстат, исто така јадат и треви, овошје, гранки на дрвја, особено оние кои се флени од мајмуните на дрвјата. Мажјаците, моат да стојат исправени на задните нозе и на тој начин се хранат со младите лисја на гранките. Дамчестите елени истот ака ги јадат и отфрлените рогови како начин на добивање на дополнителни хранливи состојки, особено минерали. Тие сакаат живеалиштето да биде о близина на вода и тие од ситото ќе пијат наутро и навечер за време на жешките периоди. Грабливци кои се хранат со овој вид на елен се: волци, тигри, лавови (само во Гирската шума), леопарди, тигрести питони, кучиња, диви кучиња и крокодили. Црвените лисици и обичните шакали понекогаш ги ловаат дамкастите елени. Младенчињата се најчестите жртви на грабливците, додека пак дивото азиско чуче е поуспешно во фаќањето на возрасни елени за разлика од леопардите и тигрите. Елените можат да трчаат со брзини од 65 км/ч, во обид да им избегаат на грабливците.
Забележано е интересно поведение меѓу стадата на аксисот и хануманскиот лангур, широко распостранет листојаден мајмун кој живее во Јужна Азија. Аксисот има корист од добриот вид на мајмуните кои се високо горе на крошните, и се огласуваат со предупредување кога некол грабливец се приближува. За возврат елените го користат своето добро чувство за мирис да ги предупредат кога се приближуваат грабливци, и во присуство на елените лангурите се симнуваа на земја во потрага на храна. Аксисот исто така има корист и од овошјата кои им паѓаат на мајмуните од дрвја како што се: и. Предупредувачките повици на двата вида на животни се најчесто знак за присуство на грабливец како што е тигарот.
Социјализација и размножување
Дамчестиот елен најчесто се сретнува во стада од по 10 до 50 единки од двата пола. Поголемите доминантни мажјаци се во центарот на стадото и се обиколени со женки и нивните младенчиња. Помалите мажјаци се на надворешните граници на стадото. Мажјаците внимаваат кога во стадото ќе влезе мажјак со подеднаква големина во групата. Тие ќе го следат, ќе пасат, и ќе се движат заееедно со тој елен. Борбите се почести меѓу младите мажјаците, постарите, поголеми мажјаци претпочитаат да гребат со роговите или пак копитата трева и да ја одбележуваат територијата. Поголемите мажјаци со цврсти рогови се на распостранети на соодветни растојанија едени од други. Познато е мажјаците да сртојат на задните нозе и да ја бележат својата територија на гранките кои се на одредена висина.
Овој вид на елен има долготрајна сезона на размножување поради тропската клима, примшто раѓањата на младенчињата може да бидат низ целата година. Од оваа причина, мажјаците не ги имаат синхронизирано промените на роговите и некои женки можно е да бида тплодни во секој период од годината. Мажјаците кои имаат големи рогови се доминантни над оние мажјаци кои имаат влакнести или пак воопшто немаат рогови, независно од нивната големина и останатите фактори. Мажјаците четопати за време на размножувањето бревтаат и рикаат. Женките пак имаат тринеделние циклуси. Додворувањето кај овие елени се заснова на долготрајни врски. Мсжјак ќе ја следи и чува женката која е во сезона на парење. За време на овој период, мажјакот не се храни. Парот во неколку наврати ќе се бркаат меѓусебно и меѓусебно ќе го лижат крзното пред да дојде до парење. Женките обично раѓаат едно младо но ретко можат да родат и две млади. Помладите циццат подолг период од постарите младенчиња кои цицаат само 55 секунди. Женките и младенчињата се послободни па неретко се случува младенчето да биде одвоено од својата мајка. Сепак, бидејќи овие елени се во групи близу едни до други, без особени тешкотии женката ќе го најде своето младо. Младите може да се собираат и во групи.
Дамчестите елени се тивки кога пасат заедно. Но сепак, испуштаат високочестотни звуци додека се движат. Додека пасат,овие елени си оддаваат меѓусебна почит со одредена гестикулација кога се раминуваат еден со друг. Рикањето на мажјаците е многу сллабо и примитивно развиено за разлика од оние на црвениот елен или вапитите. Повиците се состојат од еден или повеќе следствени рикови и ’ржења, кои најверојатно послаби рикови. Рикањето е следствено со сезоната на парење. Мажјаците кои ги чуваат женките кои се во сезона на парење ќе испушатаат високчестотни звуци кн помалите мажјаци кои се во непосредна близина. Мажјаците исто така ќе брефтаат кога се агресивни или пак кога одмараат. Кога се вознемирени, овие елени лајат. Овие лаежи се карактеристични за женките и нивните младенчиња, и се разменува меѓу истите. Младенчињата кои се одвоиле од својата мајка ќе цвилат. Кога се во опасност тие трчаат во групи. Вообичаено тие имаат наплив на брзина по што изморени се упатуваат кон густи шуми или грмушки во кои се засолнуваат.
Распостранетост
Дамчестиот елен се движи од 8 – 30º СГШ во Индија, Непал, Бутан, Бангладеш и Шри Ланка. Западната граница на распостранетоста е источен Раџастан и Гуџарат. Северната граница е по должина со Бабар-терајскиот попис на подножјето на Химелаите и од Утар Прадеш и Утаранчел низ Непал, во северниот дел на Западен Бенгал и Сиким понатамошно низ западен Асам и зашумените области и долини на Бутан кои се под 1.100 м. Источната граница на распостранетоста е низ западен Асам до Сундербанс во западен Бенгал Индија и Бангладеш. Шри Ланка е јужната граница. Дамчестиот елен се сретнува спорадично во зашумените области во остатокот на Индискиот Потконтинент. Сепак, денес може да се забележи само во Сундербанс во Бангладеш, но е истребен во останатите делови на Бангладеш.
Австралија
Дамчестиот елен бил првиот вид на елен кој бил донесен во Австралија на почетокот на 1800-ите од страна на Д-р Џон Харис, хирург во војската на Нов Јужен Велс, и тој самиот држел во заробеништво 400 единки до 1813 година. Овие не преживеале во првичната распределба и сега се само на неколку бачила во Северен Квинсленд во близина на Чатерс Таверс и неколку диви стада по крајбрежјето на Нов Јужен Велс. Дел од животните се со потекло од Шри Ланка, но најверојатно има и примероци од Индија.
САД
Во 1860-ите, дамчестите елени се воведени на островот Молокај, Хаваи, како подарок од Хонгконг до кралот Камеамеха V. Денес, овој вид на елени е распостранет на Ланај, друг остров од Хавајските острови. Панилосите (каубои) започнале да ги фаќаат со ласо елените на островот Молокај И д ги носат на островот Ланај. Припадниците на друштвото за заштита на дивиот свет веруваат дека некој луѓе ги пренеле елените со хеликоптери или пак со бродови на островот. Во август 2012 година, пилот на еден хеликоптер се изјаснил за виновен за пренесување на елени од Мауи до големиот остров.
Елените биле донесени на островот Мауи во 1950-ите како дел од повените обиди за создавање на можности за лов на ветераните кои живееле на островот. Бидејќи еленот нема граблици кои се хранат со него на островите, нивниот број се зголемува за 20 до 30% секоја година. Денес хавајските закони забрануваат пренос и ослободување на диви елени на островите на кои идтите ги нема.