cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Итало (фудбалер)
Италу Жузе Оливејра дус Сантус (роден 12 Јануари 1988), познат како Итало,е бразилски професионален фудбалер кој моментално игра за ФК Вардар во Македонија, како напаѓач.
Животопис
Роден во Масеио, Алагоас, Итало ја почнал својата кариера во Коринтиас Алагоано и играл еднаш во 2005 Купот на Бразил. На 1 Февруари премина во португалскиот клуб Маритимо и играл за Б тимот во Португалската втора лига. Првпат дебитираше за првиот тим на 12 Август 2007 година, го заменил Bruno Fogaça во првото полувреме, губејќи од Пенафиел во 2007–08 Португалскиот Куп по изведување на пенали. Таа сезона тој дал еден гол во 2 натпревари во лигата. Во 2008–09 Португалската лига, тој играл 10 натпревари во лигата и постигнал само еден гол.
После мечот во првата рунда од 2009-10 Португалската Лига,тој бил позајмен на Интернационал,но главно играл за Б тимот.Во Август 2010,неговата позајмница била продолжена за уште две години. Во 2009 и 2010 тој освоил Копа ФГФ со Интернационал Б.Тој исто играл 3 меча и постигнал еден гол со Интернационал во 2010 година во Гаучо Лигата, каде што Интернационал заврши на второто место.
Митишчи
Митишчи (Мытищи) е град во Русија во Московска област. Се наоѓа на 19 -km североисточно од Москва, на реката Јауза што се влева во рекаљта Москва) и железничката пруга Москва-Јарослављ. Градот претставува административен и образовен центар на Митишчинскиот дистрикт. Познат е по својот акведукт, изграден од 1779—1804 година, по наредбата на Катарина II, кој претставувал прво средство за снабдување на Кремљ со чиста вода. Према пописот на населението од 2010 година во градот живеело 173.341 житела.
Население
Во средината на 19 века бројот на населението изнесувал 389 жители. Денеска, Митишчи е трет по бројот на жители, после Подољск и Љуберци. Според прелиминарните податоци од пописот, во градот во 2010 година живеело 173.341 житела, 13.441 (8,41%) повеќе од во 2002 година.
{{ДемографијаРУ
Ристо Василев Кочев
Ристо Василев Кочев, познат како Ристоман Попчевски или Атентаторот од Попчево (1870, Попчево - 25 јули 1904, Гевгелија) — деец на Струмичкиот револуционерен округ и извршувач на атентатот кај градот Гевгелија (1904).
Св. Врачи (Октиси)
'''Св. Врачи''' — археолошко наоѓалиште во струшкото село Октиси. Претставува црква од средниот век.
ГСГ9
Група за заштита на граница 9 (ГСГ 9) е елитната Полициска Тактичка Единица на германската Сојузна Полиција (Bundespolizei). ГСГ 9 колеги на државно ниво се Командоси за специјално распоредување (Spezialeinsatzkommandos (SEK)).
Потекло
На 5 септември 1972 година, Палестинското терористичко движење Црн септември ги инфилтрирале Летните олимписки игри во Минхен, Западна Германија, за да ги грабне 11-те Израелски спортисти, при што двајца загинаа во Олимпиското Село во првичниот напад на собите на спортистите. Инцидентот кулминираше кога на германската полиција, кои не биле обучени или опремени за кантер-тероситички операции, потценувајќи го бројот на терористите кои биле инволвирани, се обиделе да ги спасат спортистите. Полицијата не ја имаат специјализирани тактички снајперистот тим во тоа време. Војската имала снајпери, но германскиот Устав не дозволува употреба на германските Вооружени Сили во Германија за време на мир.
Обидот да ги спасат заложниците не бил успешен, и операцијата доведе до смрт на еден полицаец, пет од осумте киднапери и сите останатите девет заложници.
Историја
Како последица на лошото водење на Олимписката трагедија, Западно германската влада ја создаде ГСГ 9 под раководство на тогаш потполовникот Улрих Вегенер што значи дека во слични ситуации во иднина би можеле да се одговори соодветно и професионално. Многу германски политичари не го оправдале формирањето на оваа единица, стравувајќи дека ГСГ 9 ќе го обноват сеќавањето на Нацистичка Партија(пкк). Одлуката беше донесена за да се формира единица од полициските сили, што е спротивно од војската, како еквивалент на сили во други земји, врз основа на тоа дека германскиот  закон забранува употребата на воени сили против цивилното население. Составување на посебна сила од полициски персонал ќе се избегне тоа. Единицата беше официјално основана на 17 април, 1973 година како дел од Германиската федерална полицициска агенција, (Bundesgrenzschutz), преименувана (Bundespolizei во 2005 година).
Во 2017, GSG9 најави дека КТ единица цел да се справи со ЦБРН ситуации ќе биде со седиште во Берлин.
Промена на името
Името ГСГ 9 стои за "Grenzschutzgruppe 9" (Гранична полициска единица 9) и беше избрано едноставно затоа што БГС имаше осум редовни гранични полиции во тоа време. По преименувањето во 2005 година, кратенката "ГСГ 9" се чуваше поради славата на единицата и сега е официјален начин да се однесува на единицата. Нејзиното формирање беше засновано на експертизата на британските САС контратеррористички единици и израелските специјални операции.
Операции
ГСГ 9 стапува во акција во случај на заложнички ситуации, киднапирање, тероризам и ограбувње. Групата, исто така, може да се користи за обезбедување локации, неутрализирање цели, следење на бегалците, а понекогаш и снајперски операции. Единицата е многу активна во развој и тестирање на методи и тактики за овие мисии. Групата може да дава совети на различни држави во Германија, министерства или меѓународни сојузници. Групата им помага на "Bundespolizei" и други федерални и локални агенции на барање.
Од 1972 до 2003 година, тие, наводно, извршиле над 1.500 мисии, користејќи ги своите оружја само во пет случаи. На "SWAT светското првентсо" во 2005 година, ГСГ 9 освои осум од осум настани, победувајќи 17 други тимови. ГСГ 9 го одбрани своето првенсство следната година, и е ставен петти во 2007 година.
Германија понуди да и помогне на Индија во пресрет на нападите во Мумбаи во ноември 2008 година. ГСГ 9 помогна во обуката и надградбата на Националната гарда за безбедност, примарната единица за борба против тероризмот во Индија. Понатамошна помош беше дадена на полицијата во Мумбаи, за да можат да создадат тактичка полициска единица.
Мисии
Нејзината прва мисија, "Операција Фјуерзаубер", веднаш ја воспостави репутацијата на ГСГ 9 како елитна единица. Тоа беше спроведено во 1977 година, кога палестинските терористи го запленија "Ландшут", авион " на пат од Палма де Мајорка до Франкфурт, барајќи затворени членови на германската терористичка група Фракција на Црвената армија да бидат ослободени во замена за патниците и екипажот кој ќе биде задржан како заложници. Авионот потоа беше пренесен во неколку одредишта низ Средниот Исток. Во тоа време, капетанот на Луфтханза Јурген Шуман бил убиен од водачот на киднаперите во Аден.
По четиридневната одисеја, киднаперите го насочија Боинг 737 во Могадишу, Сомалија, каде што чекаа да пристигнат членови на фракцијата на Црвената армија откако германската влада (лажно) сигнализираше дека ќе бидат ослободени. Во ноќта помеѓу 17 октомври и 18 октомври, сомалиските ренџерски единици им го одвлекоа вниманието, додека членовите на ГСГ 9 го нападнаа авионот.
Операцијата траеше седум минути и беше успешна со сите заложници спасени. Тројца киднапери загинаа, четвртиот беше сериозно повреден. Само еден член на ГСГ 9 и еден стјуардеса беа повредени. Меѓународната заедница за борба против тероризмот аплаудираше на ГСГ 9 за одличното и професионално справување со ситуацијата, бидејќи нападите врз авионите се сметаат за една од најтешките операции што веројатно ќе треба да ги направи заложната спасувачка сила. За поддршка на акцијата на ГСГ 9, двајца придружни британски САС советници обезбедија некои ново развиени флеш експлозивни гранати, но во крајна инстанца флеш-удирањата никогаш не биле користени поради ризикот од пожар во кабината на авионот.
Организација
Единицата е дел од германската Bundespolizei (Федерална полиција, порано Bundesgrenzschutz), и на тој начин има нормални полициски овластувања, вклучително, на пример, моќта на апсење. Федералната полиција на Германија (а со тоа и ГСГ 9) е под контрола на Сојузното министерство за внатрешни работи. Bundespolizei, исто така, обезбедува воздушен превоз за ГСГ 9. Спротивно на тоа, редовните полициски сили се подредени на различни области, како и нивните тимови "Spezialeinsatzkommando" (СЕК), додека војската е одговорна за "Kommando Spezialkräfte" (КСК) и Кампсшвајмер.
Св. Никола (Октиси)
'''Св. Никола''' — археолошко наоѓалиште во струшкото село Октиси. Претставува старохристијанска базилика од почетокот на V век.
Врз темелите на оваа старохристијанска базилика денес стои главната селска црква „Св. Никола“, која се наоѓа на северната страна од селото, изградена во 1925/27 година.
Заштитни, а потоа и систематски археолошки ископувања се вршени од 1954 година од страна на Археолошкиот музеј на Македонија, под раководство на Димче Коцо и други истражувачи, сè до 1994 година. Базиликата има трикорабен наос со димензии од 27,2 × 24,1 м, нартекс, егзонартекс, бочни анекси и крстилница. Изградена е во една фаза, а подовите во централниот кораб, нартексот, крстилницата и северниот анекс се покриени со разнобојни мозаици, украсени со геометриски и цветни елементи и слабо зачувани животински претстави.
Наодите се чуваат во Народниот музеј во Струга.
Мани
Мани – најстар вид и најкуса турска поетска творба. Со оглед на тоа што старите пишувани извори не посветувале доволно внимание на производите на народната литература, не е расветлено прашањето околу потеклото и историјата на овој вид поезија. Називот мани потекнува од арапскиот збор ма’на (значење).
Како најрано сведоштво за нивно постоење е „Сејахатнаме “ од Евлија Челебија од XVII в.
Меѓу првите автори што пишуваат за овој вид поетски творби е Унгарецот Игнас Кунош, кој објавува 401 маниња од повеќе региони. Автор на првите објавени творби од овој вид од Македонија е Глиша Елезовиќ. Во Македонија м. е распространето главно преку усната трансмисија, се среќава во репертоарот на сите генерации, а најомилени и најмасовни се кај помладата популација.
Најчестиот термин во Македонија е мане, но во некои региони се среќава и како [[мартуфал или мартифал. Најмногубројни се творбите составени од четири стиха, а се среќаваат и во поширока форма, кога двата стиха што се додаваат служат за мисловната цел на творбата. За разлика од другите турски поетски творби во форма на четворостих, каде што сите четири стиха претставуваат една мисловна целина, во творбите мане првите и вторите два стиха имаат посебна мисловна целина.
Меѓу турското население од Македонија се среќаваат две форми на манифестација два вида исполнители: првата група ја сочинуваат оние кај кои кажувањето е во форма на рецитирање на текстот, а втората група се однесува на вокалните исполнители, кога мелодиската линија е непроменлива без оглед на бројноста на творбите. Друга мелодиска линија може да се сретне кај исполнители од други региони во Македонија.
Милано-Санремо 2011
Милано-Санремо 2011 беше 102-ро издание на Милано-Санремо, еднодневна велосипедска трка. Се одржа на 19 март на растојание од 298 километри и беше четврта трка во сезоната на светската турнеја.
Трката ја освои возачот на Метју Гос, кој беше дел од групата од осум возачи кои се бореа за победата, во завршниот спринт. Гос заврши пред возачот на Фабијан Канчелара – победникот на трката во 2008 – и возачот на  Филип Жилбер, кој го комплетираше подиумот.
Тимови
25 тима се натпреваруваа на Милано-Санремо 2011. Секој имаше по осум возачи, со што се оформи почетната група од 200 возачи; но само 198 од нив ја започнаа трката. Тие беа:
Фи-мезон
Во физиката на честички, ϕ мезон е векторски мезон формиран од чуден кварк и чуден антикварк. ф мезонот има необична склоност да се распаѓа во и    што довело до откривање на правилото на ОЗ. Има маса од 1 019. 461 ± 0.020 MeV / c2 и средно време од 1.55 ± 0.01 x 10-22s.
Својства
Најчестите режими на распаѓање на ϕ мезон се   на ,   на  , и разни комбинации од s и пиони кои не можат да се разликуваат на. Во сите случаи, се распаѓа преку силна сила. Пионскиот канал најверојатно би бил доминантен канал за распаѓање, бидејќи колективната маса на пионите е помала од онаа на каоните, што ја прави енергетски поволна; сепак, тоа е потиснато од страна на OZI правило.
Кварковиот состав на ϕ мезонот може да се смета за мешавина меѓѕ,   и  состојби, но тоа е многу блиску до чиста  состојба. Ова може да се прикаже со деконструирање на брановата функција на ϕ во неговите составни делови. Гледаме дека ϕ и ω мезони се мешавини на SU (3) брановите функции како што следува.
,
Аголот на мешање, при кој компонентите целосно се одвојуваат, може да се пресмета дека изнесува околу 35,3 ˚. Аголот на мешање на ϕ и ω состојбите се пресметуваат од масата на секоја состојба да биде околу 35˚, што е многу близу до максимално одвојување. Затоа, ϕ мезонот е речиси чиста  состојба.
Историја
ϕ мезонот има неколку можни начини на распаѓање. Најмногу енергетски фаворизиран режим е на ϕ мезон распаѓањето во 3 пиони, што е она што најверојатно ќе се очекува. Сепак, наместо тоа забележуваме дека најчесто се распаѓа во 2 каони. Помеѓу 1963 и 1966 година, три лица, Сусуму Окубо, Џорџ Цваиг и Југоро Иизука, секој независно предложил правило за да го објасни набљудуваното сузбивање на распаѓањето на 3 пиона. Ова правило сега е познато како правило OZI и истовремено е прифатено објаснување за невообичаено долгите животи на и  мезоните. Имено, во просек тие траат ~ 7 × 10−21 s и ~ 1.5 × 10−20 s. Ова се споредува со нормалниот просечен животен век на распаѓањето на мезонот преку силната сила, која е на редот од 10−23 s.
Во 1999 година, ϕ фабрика наречена DAFNE (или ДАϕNE бидејќи F се залага за ϕ Фабрика ") започна со работа за проучување на распаѓањето на ϕ мезон во Фраскати, Италија . Произведува ϕ мезони преку електрон - позитронски судири.  Има бројни детектори, вклучувајќи го и детекторот KLOE кој беше во функција на почетокот на своето работење.
Наводи
<references group="" responsive="">
Бета-цилиндар
Бета-цилиндар — бета-плоча составена од тандемски повторувања кои се вртат и намотуваат за да формираат затворена тороидна структура, во која првата бета нишка водородно е поврзана за последната бета нишка. Во многу бета цилиндри, бета нишките се антипаралелни. Повеќето белковини кои содржат бета цилиндри се растворливи во вода и често врзуваат хидрофобни лиганди во центарот на цилиндарот, како кај липокалините. Други, пак, се хидрофобни и се наоѓаат во составот на клеточните мембрани, како што е случајот со порините. Кај Грам-негативните бактерии околу 2-3% од гените кодираат за порини со структура на бета цилиндар.
Во многу случаи, бета нишките содржат наизменично распоредени поларни и неполарни аминокиселини, така што хидрофобните аминокиселински остатоци се ориентирани кон внатрешноста на цилиндарот за да формираат хидрофобно јадро, а поларните аминокиселински остатоци се ориентирани кон надворешноста на цилиндарот. Кај порините и другите мембрански белковини што содржат бета цилиндри, оваа шема е обратна; т.е. хидрофобните аминокиселински остатоци се ориентирани кон надворешноста на цилиндарот, каде стапуваат во контакт со околните липиди, а хидрофилните аминокиселински остатоци се ориентирани кон внатрешната водена пора.
Сите бета цилиндри може да се класифицираат во однос на два параметра: бројот на бета нишки во бета-плочата, n, и „бројот на смолкнување“, S, кој е мерка за смолкнувањето на бета нишките во бета-плочата. Овие два параметра (n и S) се поврзани со аголот на инклинација (наклон) на бета нишките во однос на оската на цилиндарот.
Нагоре-надолу
Нагоре-надолу цилиндрите имаат наједноставна топологија на бета цилиндар и се состојат од серија на бета нишки, од кои секоја е водородно поврзана со нишките непосредно пред и по неа во првичната низа.
Склоп на „швајцарски ролат“
Склопот на „швајцарски ролат“ обично се состои од осум бета нишки кои се распоредени во две бета плочи, од кои секоја содржи по четири нишки. Соседните нишки во низата наизменично се менуваат помеѓу двете бета плочи, така што тие се „завиткани“ во три димензии, формирајќи цилиндар.
Порини
Нагоре-надолу бета цилиндри со шеснаесет или осумнаесет бета нишки се среќаваат кај порините, кои функционираат како транспортери за јони и мали молекули кои не можат да дифундираат низ клеточната мембрана. Овие белковини се среќаваат во надворешните мембрани на Грам-негативните бактерии, хлоропластите и митохондриите. Централната пора на белковината, понекогаш позната и како прозорче, се состои од наелектризирани аминокиселински остатоци, поредени на тој начин што позитивните и негативните полнежи се наоѓаат на спротивните страни на пората. Помеѓу две бета нишки се наоѓа една долга петелка која делумно го затвора (блокира) централниот канал; нејзината точно одредена должина и конформација помага во дискриминацијата на молекулите кои минуваат низ транспортерот.
Транслокази на пребелковини
Бета цилиндрите, исто така, функционираат во рамките на органелите, како митохондриите и хлоропластите, за транспорт на белковини. Во рамките на митохондријата постојат два комплекси кои во структурата имаат бета цилиндар; Tom40 (Транслоказа на надворешната мембрана) и Sam50 (Машинерија за сортирање и асемблирање). Кај хлоропластот постојат слични комплекси што содржат бета цилиндар, а најдобро опишан е Toc75 на TOC комплексот (Транслокон на надворешната мембрана на хлоропластите).
Липокалини
Липокалините се белковини со нагоре-надолу бета цилиндри со, најчесто, осум бета нишки, кои се излачуваат во вонклеточната средина. Нивна карактеристична особина е способноста да врзуваат и транспортираат мали хидрофобни молекули во каликсот на цилиндарот. Примери за оваа белковинска фамилија се ретинол-врзувачките белковини (RBPs) и големите уринарни белковини (англ. Major urinary proteins - Mups). RBP врзува и транспортира ретинол (витамин А), додека Mups врзуваат голем број на мали, органски феромони, вклучувајќи ги 2-sec-бутил-4,5-дихидротиазол (скратено, SBT или DHT), 6-хидрокси-6-метил-3-хептанон (HMH) и 2,3 дихидро-ексо-бревикомин (DHB).
Број на смолкнување
Еден лист хартија може да се обликува во цилиндар на тој начин што ќе се приближат спротивните страни. Двата раба се спојуваат за да формираат линија. Ако се лизгаат двата раба паралелно со таа линија се формира смолкнување. На сличен начин, бета цилиндарот се формира со спојување на рабовите на бета-плочата. Ако тие рабови се поместени, се создава смолкнување.
Одредувањето на бројот на смолкнување се врши под претпоставка дека секоја аминокиселина во една бета нишка на бета-плочата е соседна само на една аминокиселина во соседната бета нишка (оваа претпоставка не важи доколку, на пример, има присуство на бета испакнатина). За илустрирација, S ќе биде пресметан за зелената флуоресцентна белковина (англ. green fluorescent protein - GFP). Оваа белковина е избрана бидејќи нејзиниот бета цилиндар содржи и паралелни и антипаралелни бета нишки. За да се утврди кои аминокиселински остатоци се соседни во бета нишките, се одредува локацијата на водородните врски. Водородните врски помеѓу бета нишките може да се прикажат во табела. Секоја колона ги содржи аминокиселинските остатоци на една бета нишка (првата нишка се повторува во последната колона). Стрелките ги прикажуваат водородните врски. Релативната насока на секоја нишка е наведена со знаците „+“ и „-“ на дното од табелата. Освен нишките 1 и 6, сите други нишки се антипаралелни. Паралелната интеракција помеѓу нишките 1 и 6 е одговорна за различноста во шемата на водородното поврзување. (Некои стрелки недостасуваат, бидејќи не биле идентификувани сите очекувани водородни врски. Нестандардните аминокиселини се означени со "?") Страничните ланци кои се насочени кон надворешноста на цилиндарот се одбележани со задебелени букви.
Да не беше присутно смолкнување во овој бета цилиндар, тогаш аминокиселинскиот остаток 12 V, да речеме, во нишката 1 треба во последната нишка да заврши на истото ниво на кое почнал. Меѓутоа, поради смолкнувањето, 12 V не е на истото ниво: тој е 14 остатоци повисоко одошто започнал, па затоа неговиот број на смолкување, S, изнесува 14.
Пазарџик
Историја
Пазарџик бил основан од страна на Татарите од денешен Билгород-Дњистровски во 1485 година, на левиот брег на реката Марица, во близина на пазарот во областа, кој бил важен крстопат во средината на овој продуктивен регион, и го нарекле Татар Пазарџик, со значење „мал татарски пазар“. Благодарение на поволната местоположба, населбата брзо се развивала.
Јулијан Бромлеј
Животопис
Специјалист за Јужните Словени и неприкосновен етнографски теоретичар, во 1966 година станал директор на Институтот за антропологија и етнографија на Руската академија на науките, кое работно место го држел до 1989 година кога го заменил со Валери Тичков.
Творештво
Под редакцијата на Бромлej, била објавена енциклопедија во дваесет тома „Земји и народи“ (1978-1985) и универзитетски учебник за етнографија (1982). Во соавторстово Роман Григориевич Подолни ги напишал научно-популарните дела „Создавање на човештвото“ (1984) и „Човештвото - тоа се народите“ (1990).
Гончаровска Куќа (Октиси)
Гончаровска Куќа — археолошко наоѓалиште во струшкото село Октиси. Претставува некропола од доцноантичко време.
Валдајски Иверски манастир
Манастирот е основан во 1653 на иницијатива на патријархот на московскиот Никон, а името го добил по манастирот Ивирон на Света Гора. Во текот на 17 век, манастирот Ивер бил еден од најважните верски и културни центри на тогашното Руско Царство. Манастирот се наоѓа на спискокот на културно наследство на Руската Федерација.
Гончаровска Куќа (Октиси)
Западно од селото, при обработувањето на земјата биле откриени гробови градени од камени плочи, во кои не се најдени гробни прилози.
Валдајски Иверски манастир
Историјат
Валдајско Иверскиот манастиир е основан на иницијатива на патријархот Никон Московски (1605–1681) кој сакал да изгради манастирски комплекс идентичен со манастирот на територијата под јурисдикција на Руска Православна црква, Ивирон на Света Гора. Тогашниот цар Алексеј I обезбедил средства за изградба на манастирот во есента во 1653 година и биле изградени првите две дрвени цркви и се формирало манастирско братство. Катедралата во манастирот била посветена на пиринската икона Богородица, додека помалата црква била посветена на Филип Московски. Првиот управител на манастирот бил архимандритот Дионисиј. Истата година започна изградбата на згради изработени од цврсти материјали, камен и тула. Во 1654 година со одлука на црковните власти, целата земја околу езерото Валдај била припоена кон манастирот, вклучувајќи ги и селата Валдај, Боровичи и Вижњи Волошок, што го направи манастирот Ивер еден од најголемите земјопоседници во тој дел од земјата. Следната година, во манастирот се приклучило цело братство на белорускиот манастир Кутејнски, околу 70 монаси, и со нивното пристигнување во манастирот, започнале да се развиваат активности за копирање и печатење. Благодарение на тоа, манастирот Ивер се сметал за еден од најважните културни центри на тогашната Русија во текот на целиот XVII век. Во исто време, производството на керамички плочки започна да се развива во рамките на манастирот, првиот ваков вид занает на територијата на Русија. Откако патријархот Никон беше соборен од престолот на РПЦ во 1666 години, сите манастири што ги основал автоматски биле затворени. Сепак, манастирот Ивер веќе ги обновил своите активности во 1668 година. Со почетокот на XVIII век, имаше постепено опаѓање на важноста на самиот манастир и во периодот помеѓу 1712 и 1730 година скоро сите манастирски поседи станале сопственост на Петербургшка Александро-Невска лавра. Дури и главното манастирско ѕвоно беше пренесено во северната престолнина.
Веднаш по Октомвриската револуција, сите верски објекти во земјата го изгубиле своето значење и земја, а исто така и манастирот Ивер во 1919 година бил претворен во земјоделска комуна. Комунистичките власти конечно го распуштија манастирот во 1927 година, и главната манастирска реликвија, копија на Иверската икона од Мајката Божја била изгубена засекогаш. Во текот на следните 6 децении, поранешниот манастирски имот служел за разни намени, како и историска архива, работилница, дом за стари лица и санаториум за деца со туберкулоза. Во 1970 година манастирот бил претворен во работничко одморалиште. Имотот на манастирот бел денационализиран во 1991 година и и бил вратен на Руската православна црква, односно на Новгородската епархија, и на крајот на 2007 година целата реставрација на комплексот била завршена. Копијата од ибериската икона од 1854 година била пренесена од капелата Петар и Павле во Валдај во манастирот.
Во текот на април во 2008 започна работата на позлатувањето на 5-те куполи на катедралата Ивер, а во јануари 2011 започнаа работите за реставрација на фрески.
Климент Милошевиќ
Климент Милошевиќ (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски лекар, специјалист по педијатрија и пневмофтизиологија. Медицински факултет завршил на Сорбона, педијатрија специјализирал во Виена. До 1941 г. работел во Белград, од каде што бил депортиран во логор. Во 1945 дошол во Скопје и формирал прв детски АТД и болница во с. Лешок (1946). Во 1957 г. ја основал Болницата за детска ТБЦ во Скопје (Козле).
Сашо Миленковски
Сашо Миленковски (роден на година во ) — македонски режисер.
Животопис
Дипломирал на отсекот за театарска режија и драматургија на ФДУ во Скопје (1992). Бил член на Казалиште, позориште, гледалишче, театар во Суботица, Србија (1988-1991). Основач е на независниот театар „Бабилон“. Во ноември 2006 г. станал директор на Драмата на МНТ.
Режии:
Неуспех на правда
Неуспех на правдата, е случај кога едно лице е осудено и казнето за кривично дело што не го сторило. Ретко се користи како правна одбрана во кривични постапки и постапки за депортација. See generally United States v. Olano, 507 U.S. 725, 736 (1993) ("In our collateral review jurisprudence, the term 'miscarriage of justice' means that the defendant is actually innocent.... The court of appeals should no doubt correct a plain forfeited error that causes the conviction or sentencing of an actually innocent defendant....") (citations omitted); Henderson v. United States, 568 U.S. 266 (2013); Davis v. United States, 417 U.S. 333, 346-47 (1974) ("There can be no room for doubt that such a circumstance 'inherently results in a complete miscarriage of justice' and 'present[s] exceptional circumstances' that justify collateral relief...."); see also Satterfield v. Dist. Att'y of Phila., 872 F.3d 152, 164 (3d Cir. 2017) ("The fact that ... proceeding ended a decade ago should not preclude him from obtaining relief under Rule 60(b) if the court concludes that he has raised a colorable claim that he meets this threshold actual-innocence standard ...."); Herring v. United States, 424 F.3d 384, 386-87 (3d Cir. 2005); Luna v. Bell, 887 F.3d 290, 294 (6th Cir. 2018); United States v. Handy, ___ F.3d ___, ___, No. 18-3086, p.5-6 (10th Cir. July 18, 2018). Терминот се однесува и на грешки во друга насока - „грешки на неказнивост“, или на кој било јасно неправеден исход во кој било граѓански случај . Секој „неуспех на правдата“ е и „очигледна неправда“. Повеќето системи за кривична правда имаат средства за укинување на погрешно обвинување, но тоа честопати е тешко да се постигне. Во некои случаи, погрешното обвинување не се укинува неколку децении, дури ни откако невиното лице е погубено, ослободено од притвор или починало.
Терминологија
"Неуспех на правдата“ понекогаш се користи за да се опише какво било погрешно осудување, дури и кога обвинетиот може да биде виновен, на пример во врска со пресудата донесена како резултат на нефер или спорно судење. Додека неуспехот на правда е грешка од прв тип за лажно идентификување на вината, грешка на неказнивост би била грешка од втор тип да не се докаже за виновна осомничената личност. Сепак, терминот „неуспехот на правдата“ често се користи за да се опише и вториот тип. Со намалување на смртната казна, изразот се здоби со проширено значење, имено каква било осуда за сторено кривично дело не сторено од осудено лице.
Терминот пародија на правдата понекогаш се користи за грубо, намерно злоупотребување на правдата. Јавните судења (не во смисла на висок публицитет, туку во смисла на непочитување на реалната правна постапка и правичност), поради нивниот карактер, честопати доведуваат до такви зафати.
Скандинавските јазици ( т.е. дански, норвешки и шведски) и фински имаат збор, чија шведска варијанта е јустимиморд, што буквално се преведува како „убиство на правдата“. Словенската група на јазици користи различен збор (на пример, justičná vražda на словачки јазик, justiční vražda на чешки), но тој се користи за судско убиство, додека злоупотреба на правдата е „justiční omyl“ на чешки јазик, што подразбира грешка на правосудниот систем, а не намерна манипулација. Терминот првично се користел за случаи кога обвинетиот бил осуден, погубен, а по смртта ослободен од вина.
Општи прашања
Концептот на злоупотреба на правдата има важни влијанија врз стандардот на преиспитување, со тоа што апелациониот суд честопати ќе го користи своето дискреционо право да поправи обична грешка кога поинаку би се случила злоупотреба на правдата (или „очигледна неправда“). Во последниве години, ДНК доказите се користат за расчистување наслучаи на многу луѓе лажно осудени.
Ризикот од неуспех на правдата честопати се наведува како причина за елиминирање на смртната казна. Кога осудените лица ќе бидат погубени пред да се утврди дека се погрешно осудени, ефектот е неповратен. Погрешно погубените луѓе повремено добиваат посмртно помилување - што во суштина го поништува осудувањето - или им се укинати обвинувањата.
Причините за неуспех на правдата вклучуваат:
Стапка на појава
Различни студии проценуваат дека во Соединетите држави, помеѓу 2,3 и 5% од сите затвореници се невини. Една студија која ги разгледувала осудувањата во 1970-тите и 80-тите години на минатиот век во Вирџинија и ги споредила со подоцнежна ДНК-анализа, проценува поголема стапка на погрешно убедување, на 11,6% од ваквите случаи. Една студија проценила дека до 10 000 луѓе може да бидат неправедно осудени за сериозни злосторства годишно во САД. Една студија од 2014 година објавена во „ Зборник на трудови на Националната академија на науките“ направи конзервативна проценка дека 4,1% од затворениците кои чекаат на извршување на смртната казна во САД се невини и дека најмалку 340 невини луѓе може да се погубени од 1973 година
Според професорот Боаз Сангеро од Колеџот за правни и деловни активности во Рамат Ган, повеќето погрешни пресуди во Израел се за кривични дела помалку сериозни од поголеми кривични дела како што се силување и убиства, бидејќи судските системи се помалку внимателни во постапувањето со тие случаи.
Последици
Погрешните убедувања се чини дека првично се „законски“ апсења и последователни осудувања, а исто така вклучуваат и јавно соопштение за одредено злосторство што се случило, како и одреден поединец или лица кои го сториле тоа дело. Ако осудата се покаже како неуспех на правдата, тогаш се смета дека едната или двете од овие изјави се лажни. Во случаи кога голем аудиториум несвесно е сведок неуспех или злоупотреба на правдата, јавноста што прима вести може да развие лажни убедувања за природата на самиот криминал. Исто така, може да предизвика јавноста лажно да верува дека постојат одредени видови на криминал, или дека одредени типови на луѓе имаат тенденција да ги извршуваат овие злосторства, или дека одредени кривични дела се почесто распространети отколку што се всушност. Така, погрешните убедувања на крајот можат да ги обликуваат верувањата на популацијата на едно општество во врска со криминалот. Бидејќи нашето разбирање за криминалот е социјално конструирано, тој е обликуван од многу други фактори, освен реалното нејзино појавување.
Исто така, може да бидат виновни мас-медиуми за нарушување на јавната перцепција за криминалот преку преголема застапеност на одредени раси и родови како криминалци и жртви и за истакнување на повеќе сензационални и заживувачки типови на кривични дела како повеќе вредни за вест. Начинот на кој медиумите ги презентираат прашањата поврзани со криминалот може да има влијание не само врз стравот на општеството за криминал, туку и врз неговите убедувања во врска со причините за криминалното однесување и посакуваноста на еден или друг пристап кон контрола на криминалот. На крајот на краиштата, ова може да има значително влијание врз критичките јавни убедувања за појавените форми на криминал како што се компјутерски криминал, глобален криминал и тероризам.
Постојат неповолни психолошки ефекти, дури и во отсуство на какво било јавно знаење. Во еден експеримент, учесниците значително го намалиле своето социјално однесување откако биле неправилно санкционирани. Како последица, имало негативни ефекти за целата група. Степенот на погрешни санкции варира помеѓу општествата.
Кина
Серија погрешни убедувања откриени во 2010-тите ја поткопаа довербата на јавноста во кинескиот правосуден систем.
Холандија
Како одговор на два извртени случаи, случајот на убиството во Сједамерпарк и убиството во Путен, Холандија го создаде „комитетот Постхумус I“, кој анализирал што се случило наопаку во случајот на убиството во Скидамерпарк. Комитетот заклучи дека пристрасноста на потврдата ја навела полицијата да ги игнорира и погрешно да ги толкува научните докази, конкретно ДНК. Последователно, комитетот постхумус II испита дали имало неправда во слични случаи. Комитетот доби 25 апликации од засегнати и вклучени научници и избра три за понатамошна истрага: случајот Лусија де Берк, случајот Ина Пост и случајот на инцест, Еншеде. Во тие три случаи, независни истражувачи (професори Вагенар, ван Купен, Израелс, Кромбаг и Дерксен) заклучиле дека пристрасноста на потврдата и злоупотребата на комплексни научни докази довеле до потфрлување на правдата на правдата.
Шпанија
Уставот на Шпанија гарантира компензација во случаи на неуспех на правдата.
Обединето Кралство
Во Обединетото Кралство на затворено лице, чија осуда е поништена, може да му се исплати оштета за времето кога било во затвор. Ова во моментов е ограничено со статут на максимална сума од 1.000.000 фунти за оние кои биле во затвор повеќе од десет години и 500.000 фунти за какви било други случаи, со одземања за трошоците за храна и затворските ќелии за тоа време. Поврзано: Погрешни осуди во Обединетото Кралство.
Ричард Фостер, претседател на Комисијата за разгледување кривични случаи (КРКС), во октомври 2018 година објави дека единствената и најголема причина за неуспех или потфрлување е неоткривањето на виталните докази.
Англија, Велс и Северна Ирска
До 2005 година, системот за помилување претпоставувал дека сите осудени лица се виновни и лошо се однесувале со оние кои не биле. За да биде условно осуден, едно осудено лице морало да потпише документ во кој, меѓу другото, го признава делото за кое е осудено. Оној што ќе одбие да ја потпише оваа декларација поминува подолго време во затвор отколку некој што го потпишал. На некои погрешно осудени лица, како Бирмингем Шест, им било одбиено условно да се ослободат од оваа причина. Во 2005 година системот се сменил и започна да ги ослободува затворениците кои никогаш не ја признале вината.
За време на раните 1990-ти, серија случаи од висок профил се покажаа како злоупотреби на правдата. Многумина резултираа од фабрикување докази за осуда на луѓе за кои мислеле дека се виновни или едноставно за да се добие висока стапка на осуда. Одредот за сериозен криминал во Западен Мидлендс станал познат по ваквите практики и бил распуштен во 1989 година. Во 1997 година била формирана Комисијата за разгледување на кривични случаи специјално за да се испитаат можните пропусти во правдата. Сепак, сè уште се потребни или нови цврсти докази за невиност, или ново докажување на правна грешка од страна на судијата или обвинителството. На пример, не е доволно само да инсистирате дека сте невини, а поротата направила грешка или да наведете дека нема доволно докази за да се докаже вината. Не е можно да се доведе во прашање одлуката на жирито или прашањето за тоа што е важно. Списокот на чекање за случаите што треба да се разгледаат за разгледување е најмалку две години во просек.
Во 2002 година, Апелациониот суд во Северна Ирска направи исклучок од тоа кој би можел да го искористи правото на правично судење во ''Р. против Валш : „... ако на обвинетиот му е одбиено фер судење, скоро ќе биде неизбежно дека осудата ќе да се смета за небезбедна, овој предмет според наше мислење претставува исклучок од општото правило ... пресудата треба да се смета за безбедна, дури и ако се смета дека се случило повреда на членот 6 (1) во овој случај''“. (Видете Кристи Волш (случај).)
Шкотска
Законот за кривична жалба (Шкотска) од 1927 година ја зголеми надлежноста на шкотскиот апелационен суд по неуспехот на судството околу судењето на Оскар Слејтер.
Одразувајќи го сопствениот правен систем на Шкотска, кој се разликува од оној на останатото Велика Британија, шкотската комисија за разгледување кривични случаи (ШКРКС) е основана во април 1999 година. Сите случаи прифатени од ДКСКС се подложени на робусно и темелно, непристрасно разгледување пред да се донесе одлука за тоа дали ќе биде упатено на Високиот суд на правдата.
Соединети Држави
Во јуни 2012 година, Националниот регистар на ослободувања, заеднички проект на Правниот факултет на Универзитетот во Мичиген и Правниот факултет при Северозападниот Универзитет, првично пријавил 873 поединечни ослободувања во САД од јануари 1989 до февруари 2012 година; извештајот го нарече овој број „мал“ во земја со 2,3 милиони луѓе во затвори и затвори, но тврдел дека има многу повеќе лажни убедувања отколку ослободувања. До 2015 година, бројот на поединечни ослободувања бил пријавен на 1.733, со 2015 година има најголем годишен број на ослободувања од 1989 година. До 2019 година, бројот се искачи на 1.934 лица. 20 лица се ослободувани додека биле на смртна казна поради докази за ДНК.
Според извештајот за Националниот регистар на ослободувања од 2020 година, лошото службено однесување придонело за 54% од сите погрешни пресуди. Студијата сметала на лошо однесување само кога тоа директно придонело за осудувања, како што се генерирање лажни докази или прикривање докази за невиност.
Најмалку 21 држава во САД не нудат компензација за погрешно затворање.
Истражувањата во врска со прашањето за погрешни убедувања доведоа до употреба на методи за да се избегнат погрешни убедувања, како што е идентификација на очевидец од двојно слепо око. Водечките причини за погрешно убедување во САД вклучуваат кодоши и ненаучна форензика. Другите причини вклучуваат лошо однесување во полицијата и обвинителството.
Германски јазик
Германски јазик (самонар. Deutsch) — јазик од групата на западни германски јазици кој има одредени сличности со англискиот и холандскиот јазик. Како мајчин јазик го зборуваат околу 100 милиони говорници и е еден од водечките светски јазици, како и прв јазик кој нашироко се зборува во Европската Унија.
Европа
Германскиот јазик најмногу се зборува во Германија (каде што е прв јазик на повеќе од 95% од населението), Австрија (89%) и Швајцарија (65%). Исто така, германскиот го зборуваат и мнозинство од населението во Луксембург и Лихтенштајн.
Други европски заедници кои го зборуваат германскиот јазик се наоѓаат во Северна Италија (во покраината Болцано и во некои општини во други покраини), во источните кантони во Белгија, во француските региони Елзас и Лорена, како и во некои гранични села од поранешниот Јужен Јиланд во Данска.
Заедници кои зборуваат германски исто така се наоѓаат во делови од Чешка, Словачка, Унгарија, Полска, Романија, Србија, Русија и Казахстан.
Насилните протерувања од Русија после Втората светска војна и големите емиграции во Германија во осумдесеттите и деведесеттите години, иселиле повеќе од овие заедници. Германски зборува и странското население како и некои од потомците во Босна, Бугарија, Кипар, Хрватска, Египет, Грција, Израел, Мароко, Холандија, Португалија, Скандинавија, Словенија, Шпанија, Турција и Обединетото Кралство.
Надвор од Европа
Заедници кои зборуваат германски постојат и во поранешната германска колонија Намибија во Јужна Африка, која е независна држава од 1990 година, како и во други земји во кои има германски емигранти како што се Канада, Мексико, Доминиканска Република, Парагвај, Уругвај, Чиле, Перу, Венецуела (каде што е развиен дијалектот алемен колониеро), Јужноафриканска Република и Австралија. Во Намибија, германските Намибијци ги задржале германските образовни институции.
Во Бразил најголема концентрација на германски говорници има во Јужно Рио Гранде, Санта Катарина, Парана, Сао Паоло и Еспирито Санто.
Значајна концентрација на потомци кои зборуваат германски има во Аргентина (5 милиони), Венецуела, Парагвај и Чиле (3 милиони). Во дваесеттиот век, преку 100 000 германски политички бегалци и претприемачи се преселиле во Латинска Америка, во земји како Костарика, Панама, Венецуела и Доминиканската Република, и основале енклави во кои се зборува германски јазик. Како што се зборува, постои мала германска емиграција во Порторико. Скоро сите жители на градот Помероде во државата Санта Катарина во Бразил можат да зборуваат германски.
Според американскиот попис од 2000 година, германскиот во Соединетите Американски Држави, после англискиот, шпанскиот, кинескиот и францускиот, е петти по ред најзборуван јазик во домовите (околу 1,4 милиони). Оттука произлегува дека во Соединетите Американски Држави се наоѓа една од најголемите концентрации на луѓе кои зборуваат германски надвор од Европа. Државите Северна Дакота и Јужна Дакота се единствените држави во кои германскиот, после англискиот, е најчестиот јазик кој се зборува во домовите (вториот најзборуван јазик во другите држави е шпанскиот или францускиот). Навестување за германската присутност се наоѓа во имињата на некои места како Нов Улм и многу други градови во Минесота, Бизмарк (главниот град на државата), Минхен, Карлсруе и Стразбур во Северна Дакота, Нов Браунфелс и Минстер во Тексас и Кил, Берлин и Урмантаун во Висконсин. Во текот на дваесеттиот век, многу од потомците на емигрантите од осумнаесеттиот и XIX век продолжиле да зборуваат германски дома, но мала популација од постари (како и од помлади жители) може да се сретне во Пенсилванија (Амишите, Хатеритите, Данкардсите и некои Менонити, кои низ историјата зборувале хатерски германски и западен средногермански, комбинација од пенсилвански германски), Канзас (Менонити и Поволшките Германци), Северна Дакота (хатерски Германци, Менонити, руски Германци и балтички Германци), Јужна Дакота, Монтана, Тексас, Висконсин, Индијана, Орегон, Луизијана и Оклахома. Во раниот дваесетти век, имиграцијата била зачестена во Сент Луис, Чикаго, Њујорк, Милвоки, Питсбург и Синсинати. Според последниот попис во 2006 година, во Канада има 622 650 германски говорници, додека луѓето со германско потекло (германските Канаѓани) ги има низ целата земја. Заедници кои зборуваат германски делумно можат да се сретнат во Британска Колумбија (118 035) и Онтарио (230 330). Во градот Киченер во Онтаиро постои голема и динамична општина која одамна е наречена Берлин. Германските имигранти имале важна улога во трите големи урбани реони во земјата: Монтреал, Торонто и Ванкувер, имигрантите кои се доселиле после Втората светска војна успеале да го зачуваат влијанието на германскиот јазик во нивните соседства и квартови. Во првата половина на дваесеттиот век, повеќе од милион германски Канаѓани, германско-канадскиот јазик го претвориле во трет јазик кој најмногу се зборува, после францускиот и англискиот. Во Мексико исто така има три големи групи жители со германско потекло, најмногу во градовите: Град Мексико, Пуебла, Мацалтан, Тапачула и бројно население раштркано низ државите: Чихуахуа, Дуранго и Закатекас. Се зборува и дека жители со германско потекло има во соседните градови околу Гвадалахара, Халиско и повеќе во Северно Мексико каде германското влијание се има пренесено во мексиканската култура. Стандарден германски се зборува во богатите германски заедници во Пуебла, градот Мексико, Нов Леон, Сан Луис Потоси и Кинитана Ро.
Германските дијалекти кои се зборуваат или се зборувале во колонии или заедници кои ги основале германските говорници наликуваат на дијалектите во регионите од каде што потекнуваат основачите. Тексашки германски е дијалект кој се зборува во областите од Тексас кои се колонизирани, како Њу Браунфелс и Фредериксбург. Плаутдич е малцински јазик кој го зборуваат заедниците на Менонитите во Северно Мексико и повеќе од 200 000 луѓе во Мексико. Пенсилванискиот холандски е германски дијалект кој го зборуваат Амишите од Пенсилванија, Индијана и Охајо.
Хатеритскиот германски е погорен германски дијалект од австробаварското наречје на германскиот јазик кој го зборуваат заедниците на Хутеритите во Канада и во Соединетите Американски Држави. Хутеритскиот се зборува во американските држави: Вашингтон, Монтана, Северна Дакота, Јужна Дакота и Минесота и во канадските покраини Алберта, Саскачеван и Манитоба. Неговите говорници припаѓаат на некои хатеритски групи, но сепак постојат говорници меѓу постарите генерации Прерилити (потомците од Хатеритите кои одлучиле да не се населат во колонии). Хатеритските деца кои растат во колонии прво учат и зборуваат хатеритски германски, пред да учат англиски - стандардниот јазик на опкружувањето во приватното целодневно училиште. И покрај тоа, многу колонии настрана од целодневните училишта продолжуваат со училишта во кои се учи германска граматика. Во Австралија, во државата Јужна Австралија, нагласен бран на германскиот јазик од Прусија пристигна во илјада осумстотини и четириесеттите години (особено од регионот на Шлеска). Со долготрајната изолација од други германски говорници и контакт со австралискиот англиски, некои укажувале на новосоздаден единствен дијалект познат како бароски германски, кој најмногу се зборувал во долината Бароса во близина на Аделаида. Продолжил да се користи како прв јазик во дваесеттиот век, но неговата употреба сега е ограничена на неколку постари говорници. Постои и значаен германски креолски, наречен унзердојч, кој го зборуваат неколку постари жители во поранешната колонија на Германија во Папуа Нова Гвинеја, низ Микронезија и во северните делови на Австралија (т.е. во крајбрежните делови на Квинсленд и Западна Австралија). Постои сериозен ризик од негово изумирање, но стручњаците прават напори да се оживее интересот за овој јазик.
Интернет
Според Глобал Рич (2004), 6,9% од интернет корисниците се Германци. Според Нец-тип (2002) 7,7% од мрежните места се напишани на германски јазик, правејќи го единствен после англискиот во европската јазична група. Некои постари статистики од 1998 година, откриваат дека германскиот е трет најпопуларен јазик кој се користи на интернет, по англискиот и јапонскиот.