Историја_на_филмот
Филмскиот бизнис
Во 1907 година во САД имало околу 4000 мали „никелодеон“ кина. Филмовите се прикажувале во придружба на музика обезбедена од страна на пијанист, иако можело да има повеќе музичари. Имало и мал број поголеми кина во некои од најголемите градови. Првично, поголемиот дел од филмовите на програмата биле Пате филмовите, но тоа се сменило многу брзо како што американските компании започнале со продукција. Програмата се состоела од само неколку филмови и шоуто траело околу 30 минути. Филмската ролна со максимална должина од 1.000 стапки (300 метри), која обично содржела еден посебен филм, станала стандардна единица за филмската продукција и изложба во тој период. Програмата се менувала два или повеќепати неделно, а стигнала до пет промени во една недела за неколку години. Во принцип, кината се правеле во воспоставените забавни области на градовите. Во другите земји од западниот свет ситуацијата со изложување на филмовите била слична. Со промената во „никелодеон“ изложувањето исто така имало промени, предводени од Пате во 1907 година, започнувајќи од целосна продажба на филмовите, па сè до нивно издавање преку филмска размена. Судските спорови околу патентите помеѓу сите големи американски филмски компании продолжиле и на крајот од 1908 година тие одлучиле да ги повлечат своите патенти и да формираат доверба за нивно користење за да го контролираат американскиот филмски бизнис. Засегнати компании биле Пате, Едисон, Биограф, Витаграф, Лубин, Селиг, Есанај, Калем и Клајне Оптичката компанија, главниот увозник на европски филмови. Џорџ Истман компанијата, единствениот производител на филмски залихи во САД, исто така била дел од комбинацијата, која била наречена Филмска Патент Компанија (ФПК) и Истмен Кодак се согласил да ги снабдува само членовите со филмски залихи. Надоместоци за лиценца за дистрибуција и проектирање на филмови се земале од сите дистрибутери и изложувачи. На производствените компании кои биле дел од довербата им биле доделени производствени квоти (две репортажи, односно филмови, една недела за најголемите, една ролна неделно за помалите), кои требало да бидат доволни за да се пополни програмата на лиценцираните изложувачи. Витаграф и Едисон веќе имале повеќе производни единици и затоа немале потешкотии со исполнувањето на нивните квоти, но во 1908 година компанијата Биограф го загубила својот единствен режисер. Тие ја понудиле работата за изработка на нивните филмови на Д. В. Грифит, како важен глумец и сценарист, кој ја прифатил работата и открил дека има дарба за неа. Самиот тој ги направил сите филмови на Биограф од 1908 до 1910. Тоа изнесувало 30 минути време на екранот неделно. Но пазарот барал повеќе од она што членовите на „Филмската Патент Компанија“ можеле да го обезбедат. Иако 6000 изложувачи потпишале договор со ФПК, околу 2000 други не потпишале. Мал дел од трговците (односно дистрибутерите) останале надвор од ФПК и во 1909 година овие независни трговци веднаш започнале да ги финансираат новите филмски производствени компании. До 1911 имало доволно независни и странски филмови достапни за програмата на сите претстави на независните изложувачи, а во 1912 година независните држеле скоро половина од пазарот. ФПК делотворно била поразен во својот план за контрола на целиот пазар во САД, а владината антимонополска акција, која што тогаш започнала против ФПК, не била навистина потребна за да ја порази.