cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трка околу Баскија 2016
Фаворити пред трката
Планинскиот терен означувал дека фаворити за победа биле само искачувачите; секоја етапа нудела можности за напади. Завршните две етапи (искачувањето до Арате и поединечниот хронометар) се очекувало да бидат одлучувачки. Првите двајца возачи од изданието во 2015 година, Хоаким Родригес и Серхио Енао, обајцата се вратиле на трката. Родригес не бил во добра форма и не завршил помеѓу првите десет на некоја трка во 2016 година. Енао се очекувало да вози како поддршка на новиот член на екипата Микел Ланда, но Ланда бил болен и не бил во добра форма; поради тоа Енао станал водач на екипата. Меѓутоа, главни фаворити, биле Наиро Кинтана и Алберто Контадор ; обајцата поранешни победници на трката (Кинтана во 2013 година, а Контадор во 2008, 2009 и 2014 година). Кинтана го поразил Контадор претходниот месец на Волта а Каталуња. Други фаворити биле Даниел Мартин и Фабио Ару, заедно со Тибо Пино.
Етапа 1
4 април – Ечебарија до Маркина-Хемејн, 144 км
Етапа 2
4 април – Маркина-Хемејн до Баранбио-Гарастачу (Амурио), 174,2 км
Етапа 3
6 април 2016 – Виторија до Лесака, 193,5 км
Етапа 4
7 април 2016 – Лесака до Орио, 165 км
Етапа 5
8 април 2016 – Орио до Арате (Ејбар), 159 км
Етапа 6
9 април 2016 – Ејбар, 16,5 км (ITT)
Реакции на возачите
Алберто Контадор на неколку претходни настани објавил дека 2016 ќе му биде последна како професионален возач. По победата на Трката околу Баскија, меѓутоа, изјавил „сигурен сум дека ова нема да биде последен пат да дојдам тука“ и изјавил дека веројатно ќе продолжи и по сезоната 2016. Тоа му била прва победа на генерален пласман по Рут ди Сид 2015; ја посветил својата победа на неговите обожаватели и на Олег Тинков, сопственикот на екипата Тинкоф. Серхио Енао изјавил дека се обидел со различна тактика на хронометарот – чувајќи се рано на патеката за поголем напор кон крајот – и изјавил дека бил задоволен од неговиот резултат и како неговата екипа возела. Изјавил дека се чувствувал силен пред неговите главни цели за сезоната, арденските класици. Кинтана изјавил дека промената на велосипедот на хронометарот му помогнала, но дека не било доволно за победа на етапата. Изјавил дека бил задоволен како извозел на трката и како се опоравил од болета претходно во неделата.
Поредок во Светската турнеја
Во Светската турнеја, победата на Контадор го поместил од третото на второто место, 59 бода зад колегата Петер Саган. Серхио Енао се поместил од осмото на четвртото место, а Кинтана од дванаесеттото на петтото место. Шпанија повела во националниот пласман, претходно на петтото место. Тинкоф ја задржал водечката позиција во екипниот пласман, пред Тим Скај.
Пласмани
На Трка околу Баскија 2016 се доделувале четири различни маички. На генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа, предводникот ја добивал жолтата маичка. Овој пласман бил сметан за најважен на Трката околу Баскија 2015 и победникот на пласманот бил победник на трката. Немало бонус секунди.
Дополнително, постоел бодовен пласман, на кој се доделувала белата маичка. За бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат на првите 15 места на етапата. За победа на етапа, возачот добивал 25 бода, второто место добивало 20 бода, третото место 16 бода, четвртото 12 бода, петтото 12, шестото 10 и по еден бод помалку до еден бод за 15. место. Постоел, исто така, и планински пласман, каде водството во пласманот било обележано со црвена маичка со бели точки. Во планинскиот пласман, бодовите биле освојувани доколку велосипедистите стигнат на некое искачување пред останатите велосипедисти и повеќе бодови биле достапни на повисоките категоризирани искачувања.
Четвртата маичка го претставувала спринтерскиот пласман, обележан со сината маичка. Во спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат на првите три места на средните спринтови во текот на етапите, со исклучок на завршниот поединечен хронометар. Постоел и екипен пласман, во кој времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа биле собирани заедно; водечката екипа на крајот на трката била екипата со најниско вкупно време.
Австриско Царство
Австрискo Царство (Kaiserthum Oesterreich ) било моќно царство во Средна и Источна Европа во периодот од 1804 до 1867 година. Австриското Царство било наследник на Светото Римско Царство на териториите од Хабсбуршката Монархија. За време на своето постоење, тоа била трета империја во Европа според бројот на население, по Руската Империја и Обединетото Кралство. Заедно со Прусија, било една од двете големи сили на Германската Конфедерација. Географски, било третата најголема империја во Европа по Руската и Првата Француска империја. Создадено како одговор на Првото Француско Царство, територијата на Австриското Царство речиси се совпаѓала со Светото Римско Царство по неговото распаѓање во 1806 година.
Кралството Унгарија - како Regnum Independens - беше управувано од сопствени институции одделно од остатокот од империјата. Откако Австрија беше поразена во Австро-пруската војна од 1866 година, беше усвоен Австроунгарскиот компромис од 1867 година, приклучувајќи им се на Кралството Унгарија и Империјата Австрија за да ја формираат Австроунгарија.
Создавање
Со конференциите во Раштат (1797–1799) и Регенсбург (1801–1803) се променила природата на Светото Римско Царство. На 24 март 1803 година, била донесена резолуција (Reichsdeputationshauptschluss), со која бројот на црковните ентитети во Светото Римско Царство се намалиле од дотогашните од 81 на само 3, а бројот на слободни царски градови од 51 на 6. Оваа мерка имала за цел да го замени стариот устав на Светото Римско Царство, но всушност придонела за крајот на империјата. светиот римски цар Франц II за себе и за неговите наследници ја создал титулата Цар на Австрија.
Во 1804 година, светиот римски цар Франц II, кој исто така владеел со земјите на Хабсбуршката Монархија, го основал Австриското Царство, кон кое биле приклучени сите негови владенија. Тој го направил тоа затоа што го предвидел крајот на Светото Римско Царство или евентуалното стапување на Наполеон како Свет римски император, кој претходно истата година ја усвоил титулата Француски Император.
Падот и распаѓањето на Светото Римско Царство било забрзано со француската интервенција во септември 1805 година. На 20 октомври 1805 година, австриската војска предводена од генералот Карл Мак фон Лајберих била поразена од француската армија во близина на градот Улм. Французите заробиле 20.000 австриски војници и многу топови. На 2 декември 1805 година Наполеоновата армија извојувала уште една победа кај Аустерлиц. Франц бил принуден на преговори со Французите (4 - 6 декември 1805 година) и на 6 декември 1805 година било склучено примирје.
Победите на французите ги поттикнале владетелите на некои царски територии да стапат во сојуз со Французите и да прогласат формална независност од Царството. На 10 декември 1805 година, Максимилијан IV Јосиф, изборниот кнез и војвода од Баварија, се самопрогласил за крал, а истото го направил и војводата на Виртемберг - Фредерик III на 11 декември. Со Договорот од Пожуна (денешна Братислава) од 26 декември помеѓу Франција и Австрија се проширила територијата на германските сојузници на Наполеон за сметка на поразената Австрија.
Франц II се согласил со понижувачкиот Пожунски договор (26 декември 1805 година), што во пракса значело распаѓање на Светото Римско Царство и реорганизација на германските територии. Одредени австриски поседи во Германија биле предадени на француските сојузници - Кралот на Баварија, Кралот на Виртемберг и Големиот војвода од Баден.
На 12 јули 1806 година била основан Рајнскиот Сојуз. Овој сојуз под француско влијание, ставил крај на Светото Римско Царство. На 6 август 1806 година, дури и Франц II ја признал новата држава и прогласил распаѓање на Светото Римско Царство. Со ова не се согласил Џорџ III од Обединетото Кралство, кој бил избирон кнез на Хановер и кому Наполеон му ги одзел териториите околу Хановер. Тоа подоцна се решило со создавањето на Кралството Хановер со кое владееле Џорџ IV и Вилијам IV како кралеви на Хановер.
Ерата на Метерних
Клеменс фон Метерних во 1809 година станал министер за надворешни работи. Исто така, од 1821 до 1848 година ја извршувал функцијата државен канцелар. Периодот од 1815 до 1848 година се нарекува и „Ерата на Метерних“. Во овој период, Метерних ја контролирал надворешната политика на Хабсбуршката монархија. Тој имал големо влијание и во европската политика. Бил познат по своите конзервативни ставови. Неговите политики биле против револуцијата и либерализмот. Според неговото мислење, либерализмот бил облик на легализирана револуција. Метерних верувал дека апсолутната монархија е единствениот правилен систем на владеење. Овој поим влијаел на неговата антиреволуционерна политика со која се обезбедил опстанокот на Хабсбуршката Монархија во Европа. По Наполеоновите војни, Метерних бил главен архитект на Виенскиот конгрес во 1815 година. Од Виенскиот конгрес најголема корист извлекло Австриското Царство и тоа склучило сојуз со Британија, Прусија и Русија со што се формирал Четирикратниот сојуз. По Конгресот, Австриското Царство добило нови територии, а влијанието му се проширило (преку Германскиот Сојуз) на север, и во Италија. Австрија станала водечка членка на Германскиот Сојуз. Метерних како австриски министер за надворешни работи, помогнал при склучувањето и на други мировни договори: Екс-ла-Шапел (1818), Карлсбад (1819), Тропау (1820), Лајбах (1821) и Верона (1822).
Метерних имал одврзани раце во водењето на надворешната политика за време на владеењето на Франц II. Франц починал во 1835 година. Негов наследник бил неговиот син Фердинанд I, но тој имал здравствени проблеми. Пристапувањето на Фердинанд го зачувало Хабсбуршкото династичко наследство, но тој не бил способен да владее Раководењето со Австриското Царство го презел државен совет составен од Метерних, надвојводата Луј (братот на Франц II) и грофот Франц Антон Коловрат, кој подоцна станал првиот премиер на Австриското Царство. По револуциите од 1848 година во Австриското Царство, Метерних бил принуден да поднесе оставка. Метерних е запаметен по неговиот успех во одржувањето на статус кво и Хабсбуршкото влијание во меѓународните односи. Ниеден Хабсбуршки министер за надворешни работи после него немал таква позиција во царството, ниту пак имал толкаво влијание врз европските надворешни работи.
Историчарите, ерата на Метерних ја сметаат како период на стабилност: Австриското Царство не влегло во војна, а немало ни некои радикални внатрешни реформи. Ова било период на економски раст и просперитет во Австриското Царство. Населението во Австрија до 1843 година се зголемило на 37,5 милиони. Имало урбана експанзија и населението во Виена ја достигнало бројката од 400.000 жители. За време на ерата на Метерних, Австриското Царство, одржувало стабилна економска политика и успеало да го  избалансира буџетот, и покрај тоа што по Наполеоновите војни имало голем дефицит.
Револуциите од 1848 година
Од март 1848 до ноември 1849 година, во Царството се појавиле бројни револуционерни движења, од кои повеќето биле од националистички карактер. Исто така, либералните и (во помала мера) социјалистичките струи почнале да се спротивставуваат на долгогодишниот конзервативизам во империјата. Иако повеќето од револуциите биле угушени, направени биле некои внатрешни промени; меѓу позначајните реформи се: укинување на крепосништвото, укинување на цензурата и ветувањето дадено од Фердинанд I од Австрија, дека уставот ќе се спроведува насекаде во царството.
Баховите години
По смртта на принцот Феликс од Шварценберг во 1852 година, министерот за внатрешни работи, баронот Александар фон Бах, во голема мера ја диктирал политиката во Австрија и Унгарија. Бах ја централизирал административната власт во Австриското Царство, но ги поддржал и реакционерните политики кои ја намалувале слободата на печатот и се оневозможувале јавните судења. Со конкордатот од август 1855 година, на Римокатоличката црква ѝ се дало контрола над образованието и семејниот живот. Овој период во историјата на Австриското Царство ќе стане познат како ера на нео-апсолутизмот, или Бахов апсолутизам.
Во својство на водач на Германскиот Сојуз, Австрија со доброволци учествувала во Првата Шлезвишка војна (1848–1850).
Сардинија склучила сојуз со Франција за освојување на Ломбардија-Венеција. Во вооружениот конфликт во 1859 година Австрија била поразена, и со Договорите од Вилафранка и Цирих, Ломбардија ѝ се одзема на Австрија (освен делот источно од реката Минсио, т.н. Мантовано).
По 1859 година
Со Уставот од 1861 година се создал Дом на лордовите и Дом на пратеници. Но, повеќето националности во монархијата останале незадоволни.
По втората војна со Данска во 1864 година, Холштајн потпаднал под Австриска, Шлезвиг и Лауенбург под пруска управа. Но, внатрешните проблеми продолжиле.
По поразот на Австрија во Австро-пруската војна од 1866 година и распаѓањето на Германскиот Сојуз, бил усвоен Австроунгарскиот компромис од 1867 година. Со овој чин, Кралството Унгарија и Царството Австрија како два посебни ентитети се здружиле на еднаква основа и се создала Дуалната монархија Австроунгарија.
Составни земји
По Виенскиот конгрес од 1815 година, во склоп на Австриското Царство влегувале следниве крунски земји:
Маунт Рашмор
Маунт Рашмор (Mount Rushmore) е споменик кој се наоѓа во американската сојузна држава Јужна Дакота изработен помеѓу 1927 - 1941. Скулптурени на споменикот се 4 влијателни претседатели на САД: Џорџ Вашингтон, Томас Џеферсон, Теодор Рузвелт, и Абрахам Линколн по повод 150-годинишнината од американска независност.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Превој Ѓавато
'''Успение на Пресв. Богородица (Св. Богородица''') — црква кај битолското село Ѓавато. Му припаѓа на Ресенското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е разположена на превојот Ѓавато на патот Битола – Ресен, на тесниот простор помеѓу автопатот А3 и регионалниот пат Р1101. Тука минувал пат уште од античко време и се претпоставува дека селото првично било на ова место. Храмот е изграден во 1971 година. Има улгоа на појдовна точка за многу планинарски патеки на Баба на југ и Плакенска Планина на север.
Во тремот на црквата се вградени антички тули најдени од некропола од доцноантичко време при изградбата на селскиот пат источно од црквата и југоисточно од селото.
Хипотироидизам
Хипотироидизам, познато и како недоволно активна штитна жлезда или ниско активна штитна жлезда, е честонарушување на ендокриниот систем кога штитната жлезда не произведува доволно тироидни хормони. Може да предизвика бројни симптоми, како мала отпорност на настинка, чувство на замор, тврда столица, депресија, и склоност кон зголемување на телесната тежина. Повремено можно е да има оток на предниот дел од вратот како последица на  гушавост. Нелекуван хипотироидизам за време на бременоста може да доведе до задоцнет раст и интелектуален развој кај бебето, што се нарекува кретенизам.
Насекаде во светот, недостатокот на јод во исхраната е најчестата причина за хипотироидизам. Во земји со доволно јод во исхраната, најчеста причина за хипотироидизам е автоимуна болест Хашимотов тироидитис. Помалку чести причини вклучуваат: претходен третман со радиоактивен јод, повреда во хипоталамусот или во предната питуитарна жлезда, одредени медикаменти, отсуство на функционална штитна жлезда при раѓање, или претходна тироидектомија. Дијагнозата за хипотироидизам, ако на тоа се сомнева, мооже да биде потврдена со крвно/и испитување/а кои го мерат нивото на тирео-стимулирачкиот хормон (TSH) и тироксин во крвта.
Превенција на ниво на популација се прави со универзално јодирање на солта. Хипотироидизмот може да се лекува со левотироксин. Дозата се подесува според симптомите и нормализацијата на нивоата на тироксин и TSH. Терапија за штитната жлезда е безбедно да се зема во бременоста. Додека одредено количество на јод во исхраната е важно, прекумерно количество може да доведе до влошување на одредени видови хипотироидизам. ref name=NIH2016/>
Насекаде во светот за околу една милијарда луѓе се претпоставува дека имаат недостаток на јод во организмот; меѓутоа, не е познато колку често ова резултира со хипотироидизам. . Во Соединетите Американски Држави, хипотироидизмот се појавува кај 0.3–0.4% од популацијата. Хипотироидизам без клинички симтоми, поблага форма на хипотироидизам карактеризирана со нормални нивоа на тироксин и покачени на TSH, се смета дека се појавува кај 4.3–8.5% од луѓето во САД. Хипотироидизам почесто се јавува кај жени тколку кај мажи. Луѓе над 60 години се почесто засегнати. Кучињата исто така развиваат хипотироидизам, а во ретки случаи и мачки и коњи може да го имаат ова нарушување. Зборот "хипотироидизам" е од Грчко hypo што значи "намалено", thyreos што значи "штит", и eidos што значи "форма."
Знаци и симптоми
Луѓето со хипотироидизам често немаат или имаат само благи симптомии. Бројни симтоми и знаци се поврзани со хипотироидизам, и може да бидат поврзани со скриена причина, или да бидат директен ефект од недостаток на тироидни хормони. Хашимотовиот тироидитис може да биде претставен со масивен ефект на гушавост (зголемена штитна жлезда).
Задоцнета релаксација по тестирање на Ахиловиот рефлекс е карактеристичен знак за хипотироидизами е поврзан со тежината на хормоналниот дефицит.
Бременост
Дури и благ и хипотироидизам без клинички симптоми е поврзан со нарушена плодност anи зголемен ризик заспонтан абортус. Хипотироидизам во рана бременост, дури и со намалени или без симптоми, може да го зголеми ризикот за пре-еклампсија, подмладок со намалена интелигенција и ризик за смрт на доенчето околу периодот на раѓање. Жените се засегнати со хипотироидизам во 0.3–0.5% од бременостите. Хипотироидизам без клинички симптоми за време на бременоста исто така се поврзува со гестациски дијабетес и раѓање на бебе пред 37 седмици од бременост.
Деца
Новороденчиња со хипотироидизам може да имаат нормална маса и висина при раѓање (иако главата може да биде поголема од очекувано и постериорната фонтанела може да биде отворена). Некои бебиња може да се поспани, да имаат намален мускулен тонус, рапаво плачење, тешкотии во исхранувањето, тврда столица, зголемен јазик, умбиликална хернија, сува кожа, намалена телесна температура и жолтица. Гушавоста е ретка, иако може да се развие подоцна кај деца кои имаат штитна жлезда која не произведува функционален тироиден хормон. Гушавост исто така може да се јави и кај деца кои растат во региони со недостаток на јод. Нормалниот раст и развој може да биде одложен, и отсуството на лекување може да доведе до интелектуални оштетувања (IQ 6–15 бода во некои случаи). Останати проблеми го вклучуваат следното: зголемени или намалени моторни вештини и атаксија, намален мускулен тонус, Страбизам, намален распон на внимание и decr задоцнето прозборување. Појавување на забите може да биде задоцнето.
Патофизиологија
Тироидните хормони се неопходни за нормално функционирање на голем број ткива во организмот. Кај здрави индивидуи, штитната жлезда доминанто секретира тироксин (T4), кој потоа се претвора во тријодотиронин (T3) во другите органи под дејство на селен-зависниот ензим јодотиронин дејодиназа. Тријодотиронинот се врзува за својот рецептор во јадрото на клетките, каде што ја стимулира транскрипцијата и синтезата на специфични белковини. Дополнително, хормонот се врзува за интегрин αvβ3 на клеточната мембрана, со што го стимулира натриум–водород антипортерот и процесите на ангиогенеза и клеточен раст. Во крвта, речиси целото количество на тироиден хормон (99.97%) е врзан за плазма-белковини, како што е тироксин-врзувачкиот глобулин; само слободната фракција на хормонот е биолошки активна.
Штитната жлезда е единствениот извор на тироиден хормон во организмот; во процесот на неговата синтеза потребен е јод и аминокиселината тирозин. Штитната жлезда го презема јодот од крвотокот и го инкорпорира во молекулите на тироглобулин. Процесот е контролиран од тирео-стимулирачкиот хормон (TSH, тиротропин), кој се секретира од страна на питуитарната жлезда. Недостигот на јод, или намалената секреција на TSH, може да резултираат со намалена продукција на тироидни хормони.
Хипоталамо–питуитаро–тироидната оска игра важна улога во одржувањето на нормалните нивоа на тироидни хормони. Продукцијата на TSH од страна на предниот лобус на питуитарната жлезда е стимулирана од страна на тиротропин-ослободувачкиот хормон (TRH), кој се секретира од хипоталамусот. Продукцијата на TSH и TRH се инхибира од страна на тироксинот по принцип на негативна повратна спрега. Намалена секреција на TRH, која се јавува ретко, може да доведе до намалена секреција на TSH и со тоа да се намали продукцијата на тироидни хормони.
Бременоста доведува до значителни промени во физиологијата на штитната жлезда. Жлездата се зголемува за 10%, продукцијата на тироксин се зголемува за 50%, а потребите за јод исто така се зголемуваат. Многу жени кои имаат нормална тироидна функција, но имаат имунолошка потврда за тироиден автоимунитет (присуство на автоантитела) или имаат јоден дефицит, развиваат симптоми на хипотироидизам пред или по породувањето.
Дијагноза
Лабораториско тестирање на нивото на TSH во крвта се смета за најдобар првичен тест за хипотироидизам. Втор тест за нивото на TSH Laboratory testing of thyroid stimulating hormone levels in the blood is considered the best initial test for hypothyroidism; a second TSH често се прави по неколку нседмици за потврдување. Нивоата може да бидат абнормални во контект на други нарушувања, а кај хоспитализирани луѓе тестирањето за TSH не е пожелно освен ако не се сомнева на штитна дисфункција. Зголемено ниво на TSH укажува дека штитната жлезда не произведува доволно тироиден хормон, а потоа се истражуваат нивоат на слободен Т4. Measuring T3 is discouraged in the assessment for hypothyroidism.
33 век п.н.е.
33 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3300 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3201 г. п.н.е.
Пјер Ролан (велосипедист)
Пјер Ролан (Pierre Rolland; р. во Жијан) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа. Најпознат е по својот агресивен стил на возење низ планините.
Тој е двократен етапен победник на Тур де Франс и етапен победник на Џиро д’Италија. Негова најпозната победа досега била етапата на Алп д’Иез на Тур де Франс 2011. Најдобри пласмани на големите трки се четвртото место на Џиро д’Италија 2014 и осмото место на Тур де Франс 2012. Покрај етапата на Тур де Франс 2011, го освои исто така и пласманот за млад возач.
Рани години (2007-2008)
Ролан станал професионалец во 2007 година за екипата откако возел како стажант во екипата на крајот на 2006 година. Во неговата прва сезона како професионалец, освоил етапи на Ла Тропикал Амиса Бонго и Тур ди Лимузен. Во 2008 година, го освоил планинскиот пласман на Критериум ди Дофине Либере. На Летните олимписки игри 2008, Ролан се натпреварувал на друмската трка, но не успеал да заврши.
Ббокс Бјуик Телеком/Тим Јуропкар (2009–2015)
Во неговата прва сезона во, Ролан завршил трет на Ла Тропикал Амиса Бонго, но морал да чека до 2010 година за неговата прва победа со екипата, кога освоил етапа на Сиркут де Лорен и завршил осми на Критериум ди Дофине.
2011
На деветтата етапа на Тур де Франс, Тома Веклер ја презел жолтата маичка откако бил во бегство. Следната седмица, Ролан му помогал на Веклер да ја одбрани маичката на планинските превои. Ролан добил признание за неговата силна поддршка во одбрана на жолтата маичка на Веклер. По 14. етапа на Тур, Ленс Армстронг го нарекол Ролан „рок-ѕвезда“. Ролан ја освоил 19. етапа на врвот на Алп д’Иез, поразувајќи го златниот олимписки победник Самуел Санчес и двократниот победник на Тур, Алберто Контадор. Победата, исто така, му ја донела белата маичка, која успешно ја одбранил на 20. етапа, завршувајќи го Тур на 10. место.
2012
На неговата прва трка во сезоната, Ролан освоил етапа на Етоал де Бесеж и завршил четврти на трката. Ролан го забележал својот најдобар резултат дотогаш на Лиеж-Бастоњ-Лиеж, каде завршил на 12. место. По една недела на Тур де Франс, Ролан бил на 25. место и учествувал во пад на шестата етапа. На етапата 11, Ролан бил дел од четиричленото бегство, заедно со Крис Анкер Серенсен, Роберт Кишерловски и Васил Кириенка. На спустот од Кол ди Молар, Ролан паднал во кривина, но брзо се вратил на својот велосипед. На последното искачување до Ла Тусир/Ле Сибел, Ролан нападнал и ги оставил другите зад него, освојувајќи уште една соло-победа на Тур де Франс. Ролан се искачил на деветтото место по етапата, но сакал да оди на уште етапни победи. На последната планинска етапа на Тур, Ролан завршил петти и се искачил на осмото место во генералниот пласман. Ова било најдобар резултат во неговата кариера дотогаш на Тур де Франс и исто така бил најдобро пласиран Французин во генералниот пласман таа година.
2013
Во април, Ролан ја освоил претпоследната етапа на Сиркут де ла Сарт и ја освоил трката следниот ден. Само неколку дена подоцна бил трет на еднодневната трка, Париз-Камемберт. Потоа, Ролан завршил десетти на Џиро дел Трентино, пред една од последните цели во пролетниот дел од сезоната на Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Откако завршил на 12. место претходната година, Ролан имал големи надежи, но морал да се задоволи со 24. место. На втората етапа на 100. издание на Тур де Франс, Ролан отишол во бегство и ја презел точкастата маичка за првпат во кариерата. Ја носел до седмата етапа, кога сонародникот Блел Кадри го презел водството за 1 бод. На последниот ден на Пиринеите на деветтата етапа, РОлан ја презел маичката откако собрал доволно бодови во бегството. Ролан ја загубил маичката на етапата 15 од Крис Фрум, кој ја освоил етапата на Мон Венту.
2014
Сезоната 2014 била прва сезона кога Ролан возел на Џиро д’Италија. По пролетта во која немал некои врвни резултати, притисокот му се намалил со учеството на трката. Откако завршил на 21. место во екипниот хронометар, Ролан го започнал Џиро на најлош можен начин. Меѓутоа, на крајот на првата седмица, Ролан се подобрил и се искачил на 12. место во генералниот пласман, како што се приближувал вториот ден за одмор. Со повеќето планински етапи на трката, Ролан го подобрил неговиот резултат и се искачил уште повеќе во генералниот пласман. На етапата до Вал Мартело, Ролан завршил трет и стигнал до четвртото место во генералниот пласман. Напредувал до третото место само два дена подоцна, но и покрај тоа што го имал еден од најдобрите хронометри на етапата 19, кога завршил на четвртото место, излегол од место за подиум. На претпоследната етапа до Монте Ѕонколан, Ролан имал скоро невозможна задача, ако сакал да заврши на подиум. На крајот изгубил 4 секунди од Фабио Ару и затоа завршил четврти во генералниот пласман, негов најдобар пласман на некоја голема трка. Кога пристигнал на Тур де Франс, Ролан не бил сметан за некоја закана за генералниот пласман и затоа целел кон бегствата. Нападнал на втората етапа во завршните километри, но не успеал да остане напред. На деветтата етапа, Ролан се искачил до осмото место во генералниот пласман по добриот резултат во бегството. Следниот ден паднал на 16. место, поради неговите напори од претходниот ден. Негова најдобра завршница на етапа била на етапата 17, кога завршил шести. Ролан завршил на Тур де Франс на 11. место.
2015
Во неговата последна сезона со, Ролан бил близу победа на двапати во пролетта. Завршил втор на првата етапа на Волта а Каталуња, откако го изгубил спринтот со Маќеј Патерски. Патерски ја презел водечката маичка по етапата, но Ролан ја презел маичката на третата етапа, откако Патерски изгубил една минута. Ролан ја изгубил маичката следниот ден, губејќи над пет минути. Две недели подоцна, Ролан бил во бегство на Сиркут де ла Сарт, но овој пат го изгубил спринтот од Мануеле Боаро. Една недела подоцна, Ролан конечно ја остварил првата победа во сезоната со победата на третата и последната етапа на Вуелта а Кастиља и Леон, освојувајќи ја трката за 16 секунди. На Тур де Франс, Ролан бил надвор од првите 10 пред последната недела. На етапата 18, Ролан бил во бегство и завршил втор зад сонародникот Ромен Барде. Следниот ден, Ролан бил повторно во бегство и нападнал сам. Бидејќи ја освоил етапата на Ла Тусир/Ле Сибел во 2012 година, Ролан сакал да го повтори успехот, но бил претекнат од крајниот етапен победник Винченцо Нибали и завршил на 11. место на етапата. Ролан заминал повторно во бегство на етапата 20 на етапата до Алп д’Иез, каде што претходно победил, во 2011 година. Овој пат, Ролан завршил шести и го одбранил 10. место во генералниот пласман. На Вуелта а Еспања, Ролан целел на етапни победи и бил во бегство повторно. Негов најдобар резултат било петтото место на етапата 16.
Канондејл (2016-2018)
На 27 август 2015 година било објавено дека Ролан ќе се приклучи на за сезоната 2016.
2016
Со префрлањето во за сезоната 2016, Ролан сакал да смени во својата кариера. Возејќи многу трки во претходните сезони, го префрлил фокусот на висинските кампови. Возејќи за француска екипа претходните 10 години, Ролан не зборувал англиски кога првпат пристигнал во. Иако било тешко на почетокот, Ролан на крајот можел добро да комуницира со неговите колеги. На Критериум ди Дофине, Ролан завршил на 10. место. Пјер бил 9. во генералниот пласман по седмата етапа на Тур де Франс, меѓутоа паднал во карпа при спуст на осмата етапа и изгубил скоро 2 минути. Исто така, паднал на спуст на етапата 19 откако бил во бегство со Руј Кошта. На неговата последна трка во сезоната, на Вуелта а Еспања, Пјер завршил седми на четвртата етапа.
2017
Се чувствувал болен на последната недела на Тур де Франс поради што немал добар резултат.
Скоро три седмици по Џиро, Ролан учествувал на Рут ди Сид, негова последна трка пред Тур де Франс. Губејќи скоро 10 минути по првите две етапи, Ролан не бил вистинска закана за генералниот пласман и нападнал на 4 километри до целта на третата етапа. Успеал да се одржи пред другите, освојувајќи ја втората победа во сезоната. Тур де Франс не бил успешен за Ролан. Негова првична цел биле етапните победи, но низ трката се борел со ангина и бронхит, поради што трката била тешка за него. Ролан изјавил дека ако била друга трка ќе бил дома, наместо да се трка. Ролан ја завршил сезоната со Класик Бретања во август, завршувајќи на 79. место.
2018
На Париз-Ница, Пјер завршил на 23. место. Ја напуштил Волта а Каталуња на последниот ден, но се опоравил следната недела за да учествува на Сиркут де ла Сарт, каде завршил на 20. место. Потоа возел на пролетните класици, но немал добри резултати. По разочарувачката пролетна сезона, Ролан сакал да се врати на Критериум ди Дофине. Последните четири етапи на трката имале планински превои и Ролан полека напредувал кон првите десет и бил во бегство последниот ден, каде завршил 10. и се искачил на осмото место. Започнувајќи го својот десетти Тур де Франс, Ролан бил поддршка за Ригоберто Уран во планините, но Уран ја напуштил трката на етапата 11, со што Ролан имал повеќе можности за етапни победи. Ја зграбил можноста на етапата 12 – со три искачувања од екстра категорија и завршница на Алп д’Иез, каде Ролан победил во 2011 година. Иако вложил многу на етапата, Ролан и другите во бегството биле достигнати пред последното искачување. Негов најдобар резултат на етапите бил на етапата 14, каде бил во одлучувачкото бегство, но морал да се задоволи со 11. место. Ролан, исто така, возел на Вуелта а Еспања, и бил во бегство на четвртата етапа, меѓутоа не го фатил победничкиот напад во бегство од Никита Сталнов и Бен Кинг.
На 9 август било објавено дека Ролан ќе се приклучи на за сезоната 2019 по три поминати години во.
Ристо Василевски
Животопис
Ристо Василевски е роден на 31 јануари 1943 година во с. Наколец, Преспа. Основно училиште, од прво до четврто одделение завршил во с. Наколец, од петто до осмо во с. Љубојно, а средно техничко училиште, градежна насока, во Скопје. Вонредно студирал на Градежниот факултет во Суботица.
Во периодот 1962-1963 година работел како градежен техничар во градежното претпријатие „Пелагонија“ од Скопје. Веднаш по скопскиот земјотрес заминува на отслужување на воениот рок во Пожаревац и останува да живее во тој град, вработувајќи се најпрвин како технички раководител на градежното претпријатие „Неимар“, а потоа како градежен стручњак – цивилно лице во тогашната ЈНА, во која останува до крајот на 1993 година. Неговото заминување од ЈНА се врзува за распаѓањето на СФРЈ и осамостојувањето на Република Македонија. Во Пожаревац активно се вклучил во книжевниот живот и воспоставил плодна соработка со списанието „Браничево“ и весникот „Реч народа“, во кои објавил серија книжевни прилози. Во август 1969 година се преселил во Смедерево. Во него го основал Книжевниот клуб „Смедерево“ и станал негов прв претседател; го покренал угледниот Меѓународен фестивал на поезија „Смедеревска песничка jeсен“ („Смедеревска поетска есен“) и станал негов долгогодишен директор, уметнички директор и главен и одговорен уредник на издавачката дејност; го втемелил југословенскиот Фестивал на детско книжевно творештво „Извор живе речи“ („Извор на живиот збор“) во Колари кај Смедерево, и го покренал младинскиот весник „Сутра“ („Утре“) – станал негов главен и одговорен уредник. Во градот Смедерево и во Србија бил ангажиран и во многу други книжевни, издавачки и културни дејности. Бил уредник на повеќе списанија за книжевност, уметност и култура, а бил уредник и на најугледниот српски литературен весник „Књижевне новине“ од Белград, уредник на литературното списание „Моне Ауреус“ од Смедерево и член на Одборот на Меѓународниот фестивал „Смедеревска поетска есен“ и на меѓународните „Белградски книжевни средби“. Од 1993 година е сопственик, директор и главен уредник на угледната издавачка куќа „Арка“ од Смедерево.
И како директор на Меѓународниот фестивал „Смедеревска поетска есен“, и како сопственик и главен и одговорен уредник на ИК „Арка“, Василевски посебно внимание й посветувал на современата македонска книжевност. За време на постоењето на „Смедеревска по¬етска есен“ не се случило учеството на македонските поети да не биде најмногубројно. На симпозиумите учествувале: академиците Димитар Митрев, Милан Ѓурчинов, Гане Тодоровски, Георги Старделов, Александар Спасов и Катица Ќулавкова, и повеќе истакнати македонски критичари и есеисти. Книжевниот летопис на Ристо Василевски започнал со објавувањето на неговите први песни во весникот „Нова Македонија“ (1960). Оттогаш редовно соработувал во речиси сите позначајни весници и списанија што излегувале во Македонија, во поранешна Југославија, и надвор од неа. Неговата библиографија има над 3.000 био¬библиографски единици.
Преселувањето во Србија влијаело Василевски да почне да пишува и на српски јазик, така што со книга на тој јазик дебитира во 1968 година, објавувајќи ja стихозбирката „Шапутања“ („Шепоти“), со која го свртел вниманието на југословенската книжевна јавност. Во истата година, на општојугословенскиот конкурс за необјавени кни¬жевни дела, чиј претседател на жири-комисијата бил истакнатиот српски критичар, есеист и антологичар Зоран Глушќевиќ, Василев¬ски ja доби првата награда за поезија „Ѓуро Салај“. Наградениот поетски ракопис под наслов „Временија“, преведен од македонски на српски јазик, го објавил во 1970 година. Оваа стихозбирка на повеќе српски критичари им послужи за правење анализи и споредби меѓу нејзината вредност и вредноста на поетските книги на српските по¬ети што тогаш се објавувале во Србија. Тоа бил повод Василевски да биде примен во Друштвото на писателите на Македонија, а малку подоцна и во Здружението на писатели на Србија.
Со поетска книга на македонски јазик Василевски дебитира со стихозбирката „Толкување на патот“ (1973). Зад неа следеле уште 17 стихозбирки, детски книги, антологии, и аудио касети на македонски јазик и уште 18 поетски книги, романи, антологии и монографии на српски јазик. Тие на Василевски му обезбедиле трајно место не само во македонската и српската книжевност, туку и пошироко – Василевски е виден учесник на многу домашни и меѓународни книжевни средби на кои добивал и повеќе значајни домашни и меѓународни награди и признанија. Според МАНУ, поезијата на Василевски е преведувана на над дваесет странски јазици.
Преведувачка работа
Василевски превел и објавил повеќе од сто и осумдесет дела на македонски, српски и други писатели. Скоро и да нема позначаен македонски или српски писател кого Василевски не го преведувал. Затоа и во двете средини го нарекуваат „амбасадор на културата и незаобиколен мост преку кој комуницираат и се зближуваат едната и другата книжевност, едната и другата култура“.
Награди и признанија
Дибитник на наградите: „Браќа Миладиновци“, „Почесно Рациново признание”, Јубилејно признание на Струшките вечери на поезија, „Кирил Пејчиновиќ”, „Јубилејно Златно перо”, „Златно перо“ – во Македонија; „Милан Ракиќ”, „Караѓорѓе”, „Печат на Кнез Лазар”, „Раде Обреновиќ”, „Ѓуро Салај”, „Октомвриска награда на градот Смедерево”, „Захарија Орфелин”, Награда за издавачки потфат на Меѓународниот саем на книги во Белград, „Смедеревски Орфеј” и др. – во Србија, и на меѓународните награди „Балкан и Европа” (Букурешт, Романија”, „Атлант на словенството” (Варна, Бугарија), „Балканика” (Браила, Романија), Голема награда „Летачко перо” (Варна, Бугарија), „Наи Нааман” (Бејрут, Либан) и др.
Ристо Василевски е член на Македонската академија на науките и уметностите, на Славјанската академија на книжевности и уметности (Варна, Бугарија), на Меѓународната асоцијација на писатели и публицисти (Рига, Летонија), на Здружението на писатели на Србија и на Здружението на литературните преведувачи на Србија.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 1968
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 1968 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоиле медали. Најуспешна нација на игрите била репрезентацијата на Норвешка, која освоила 6 златни од вкупно 14 медали.
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
Миа Бенсон
Ева-Марија „Миа“ Бенсон, (родена на 7 јуни 1947 година) — шведска глумица и сценаристка. Бенсон студирала на „Скара сколсен“ помеѓу 1967 и 1968 година, а исто така студирала во Стокхолм помеѓу 1968 и 1971 година. По студиите играла во Протеатерн, Националтер во Гетеборг, Интиман и Чинатетерн. Од 2012 година, таа работи во Драматен.
NGC 868
NGC 868 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 868 се споменува и како UGC 1748, CGCG 387-63.
Откривање
Телото е откриено на 3 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 868 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 868 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 15 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 42' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 868 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8659. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 219; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4690. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 852.
34 век п.н.е.
34 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3400 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3301 г. п.н.е.
Кирхтимке
Кирхтимке (Kirchtimke) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Југоисточно од Кирхтиме се наоѓа шумското подрачје „Ширк“.
Општински единици
Кон општината покрај главното место Кирхтимке припаѓа и местото Остертимке.
Вердер
Вердер може да се однесува на следниве места во Германија:
Вердер (Алтентрептов)
Вердер (Werder) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
35 век п.н.е.
35 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3500 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3401 г. п.н.е.
Оља Ивањицки
Оља Ивањицки (Панчево, 10 мај 1931 – Белград, 24 јуни 2009) — српска и југословенска сликарка, вајарка, поет и член на УЛУС (Здружение на ликовни уметници на Србија).
Животопис
Оља Ивањицки (вистинско име – Олга) е родена во Панчево, во руска болница. Нејзините родители, таткото, Василиј Васиљенко Ивањицки, и мајката, Вероника Михајловна Пјотровска, биле бегалци од Русија по Октомвриската револуција. Живееле во Крагуевац од каде се преселиле во Белград, каде таа студирала вајарство на Академијата за ликовни уметности. Иако запишала друга насока, сепак од самиот почеток се занимавала со сликарство. Дипломирала во 1957 година, во класата на професорот Сретен Стојановиќ. По завршувањето на магистериумот во 1962 година, таа добила посебно признание и стипендија од Фордовата фондација за студии во САД, а во 1978 година добила можност да учествува во програмата на Фулбрајтова фондација.
Таа била еден од основоположниците на Ниш Арт фондацијата и салонот Музеј Медијале, а во 2007 г. го основала Фондацијата на Оља Ивањицки, со цел да тој го основа Музејот на Оља Ивањицки.
Во 1957 г. таа со група на сликари (Леонид Шејка, Владимир Величковиќ, Љубомир Поповиќ, Миодраг Ѓуриќ) ја основала групата Медијала, која ја претставувале млади сликари, писатели, филозофи, архитекти и композитори. Заедничка цел на сите членови на Медијала била единствената идеја: бескрајна љубов кон уметноста и бескрајно верување во нејзината севкупна моќ.
Онондази
Онондага (Онон. Onöñda'gega' = „ридски народ“) е еден од конститутивните народи на ирокеската (Haudenosaunee'') конфедерација. Нивната традиционална татковина е околината на Онондага Округот во американската сојузна држава Њујорк. Нарекувани се и Чувари на огнот (Kayečisnakweˀnì•yuˀ.
Оља Ивањицки
Животопис
Таа имала над деведесет самостојни изложби и учествувала на бројни национални и меѓународни групни изложби. Ивањицки како сликарка била под влијание на симболизмот, надреализмот, поп-артот и фантастичната уметност. Во текот на нејзината кариера, таа ја добила Вуковата награда во 1988 г., Седмојулската награда (1988 год.) и Наградата на Кариќ.
Надворешни врски
Официјално мрежно место на [http://fondoi.weebly.com Фондацијата на Оља Ивањицки ]
Сали Хакер
Сара „Сали“ Лин Хакер ( родена Свенк, 25 септември 1936 - 24 јули 1988 година) — феминистички социолог, која истражувала култури околу технологијата. Таа била заинтересирана за тоа како промените во технологијата влијаат врз стратификација на половите.
Животопис
Хакер родена и израсната во Личфилд, Илиноис. Во својата помлада година од средното училиште, таа била протерана затоа што останала бремена со нејзиниот син. По протерувањето, таа присуствувала на колеџот А.А. Рајт Јуниор, а подоцна добила стипендија на Универзитетот во Чикаго (У Ц). Завршила У на Ц со ергени во 1962 година, магистрирала во 1965 година и докторирала во 1969 година Нејзината дисертација „Шаблони на светот и слободното време: Истражување на односите помеѓу детството и тековните стилови на одмор и однесувањето на моменталното работење кај млади дипломирани жени во областа на јавното образование“ била под надзор на Алис Роси.
Хакер работела за Роси, Фил Стоун и Фред Стодбек како асистентка за истражување на Универзитетот К и исто така на Универзитетот Харвард. Кон крајот на 1960-тите работела како клинички инструктор по психијатрија за Медицинскиот колеџ на Универзитетот Бејлор и како социолог на персоналот на Институтот за ментални науки во Тексас во Хјустон. Во 1970-тите, студирала жени и технологија на АТ & Т (Бел компанија). ) Нејзиното истражување открило дека додека АТ & Т тврди дека промовира иницијативи за вработување на малцинства и жени, реалноста била дека жените и малцинствата биле ангажирани главно за работни места „следно да се автоматизираат“.
Од 1971 до 1976 година, таа била доцент по социологија на Универзитетот Дрејк. Додека била во Ајова, Хакер и нејзиниот сопруг Бартон Хакер го основале поглавјето Де Моин на Националната организација за жени (СЕГА).
Хакер продолжила да посетува часови по инженерство на Технолошкиот институт во Масачусетс (МИТ) и часови по архитектура на Колеџот на заедницата Лин-Бентон со цел подобро да ја разбере технологијата и нејзината врска со стратификација на половите. Додека била на МИТ, Хакер ги истражувала причините на студентите за инженерство.
Била професорка по социологија на Државниот универзитет во Орегон (ОСУ) од 1977 до 1988 година. Хакер починала од рак на белите дробови во Корвалис, Орегон на 24 јули 1988 година.
Во 1989 година, нејзината последна книга, објавена посмртно, Задоволство, моќ и технологија: Некои приказни за полот, инженерството и кооперативното работно место била многу пофалена.
Американската асоцијација за социологија секоја година доделува награда за дипломиран студент во нејзино сеќавање. Во 1999 година била основана годишна награда наречена Награда Сали Хакер од Друштвото за историја на технологија. Оваа награда ја признава „исклучителната стипендија што достигнува подалеку од академијата кон широка публика“.
36 век п.н.е.
36 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 3600 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3501 г. п.н.е.
Угнетување
Угнетувањето е користење на власт или моќ на мачен, суров или неправеден начин. Тоа, исто така може да се дефинира како чин на угнетување, состојбата на угнетеност, и чувството да се биде во голема мера оптоварен, ментално или физички, со маки, неповолни услови или луѓе, и анксиозност.