cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Селимова џамија (Никозија)
Градежништвото и периодот на Франките
Во 1359 година, папскиот легат на Кипар, Петар Томас, ги собрал сите грчки православни епископи на Кипар во катедралата, ги затворил и почнал да проповеда за да ги преобрати. Звукот на извици што доаѓале од катедралата собрал голема толпа надвор од катедралата, која набрзо започнала бунт за ослободување на свештениците и ги запалила вратите на катедралата. Кралот наредил да се спаси од толпата проповедникот, и да се ослободат епископите.
Во 1373 година, катедралата претрпела оштетувања за време на џеновските напади на Кипар.
Венецијански период
Земјотресот на Кипар во 1491 година сериозно ја оштетил катедралата. Еден аџија кој ја посетил опишал дека голем дел од хорот паднал, капелата на тајните зад хорот била уништена и гробницата што наводно му припаѓала на Иго III била оштетена, откривајќи го неговото недопрено тело во кралска облека и златни мошти. Златното богатство го зеле Венецијанците. Венецијанскиот сенат наредил санирање на штетата и формирал посебна комисија, која оданочувала годишен придонес од 250 дукати од надбискупот. Поправката била многу обемна и темелна; во 1507 година, Пјер Месенж напишал дека и покрај фактот што зградата била „тотално урната“ пред 20 или 22 години, тогаш изгледала многу убаво.
Кога Венецијанците ги изградиле своите ѕидови на Никозија, катедралата Света Софија станала центар на градот. Ова ја одразувало положбата на средновековните европски катедрали, околу кои бил обликуван градот.
Османлиски период
За време на 50-дневната отоманска опсада на градот во 1570 година, катедралата обезбедила засолниште за голем број луѓе. Кога градот паднал на 9 септември, Франческо Контарини, бискупот од Пафос, ја одржал последната христијанска проповед во зградата, во која побарал божествена помош и го поттикнувал народот. Во катедралата упаднале отомански војници, кои ја скршиле вратата и го убиле епископот заедно со другите. Тие кршеле или исфрлале христијански предмети, како мебел и украси во катедралата и го уништиле хорот како и наосот. Потоа, тие ја измиле внатрешноста на џамијата за да ја подготват за првата петочна молитва што се организирала на 15 септември, на која присуствувал и командантот Лала Мустафа-паша и ја виделе официјалната преобразба на катедралата во џамија. Во текот на истата година, биле додадени двете минариња, како и исламските обележја како што се михработ и минберот.
Првиот имам на џамијата бил Моравизад Ахмет Ефенди, кој потекнувал од провинцијата Мореја на Отоманската империја. Сите имами ја одржувале традицијата да се качуваат по скалите до минбарот пред петочните проповеди додека се потпирале на меч што се користел за време на освојувањето на Никозија за да означи дека Никозија е заробена со освојување.
По нејзиното пренамена, џамијата станала сопственост на Фондацијата Султан Селим, која била одговорна за нејзино одржување. Други донатори формирале голем број фондации за да помогнат во одржувањето. Окчузаде Мехмед-паша, гувернер на Кипар во 16 век, донирале продавница за да обезбеди приход за фондацијата Султан Селим; други донации вклучуваат имоти во селата и други продавници. Фондацијата вработувала повереници (mütevelli) да се грижат за средствата и префрлувала 40.000 акќиња годишно во Медина кон крајот на 16 век. За време на отоманскиот период, таа била најголемата џамија на целиот остров, а била користена неделно од отоманскиот гувернер, администраторите и елитата за петочните молитви. Кон крајот на 18 век, голема поворка која се состоела од водечките функционери на фронтот на коњи, проследени со функционери од понизок ранг, доаѓале во џамијата секој петок.
Петочната молитва привлекувала и голем број муслимани од Никозија и околните села. Поради гужвата што ја посетувала џамијата, до неа се развил пазар и областа станала трговски центар. Областа околу џамијата станала и центар за образование, а во близина биле изградени медреси како Големата медреса и Малата медреса.
Во 1874 година, по гласините дека султанот Абдулазиз ќе ја посети Никозија, на источниот крај на зградата била изградена нова порта, наречена „порта Азизије“ по името на султанот. Портата била проширување на претходно постоечкиот прозорец на Лузињан на локацијата, а во нејзината изградба биле користени парчиња мермер и друг материјал од околината. Украсите на портата вклучуваат натпис од калиграфот Ес-Сеид Ахмет Шукри Ефенди, професор по калиграфија во локалното средно училиште. Натписот се состои од пофалба на султанот и споменува дека портата била изградена по наредба на Абдулазиз од Назиф-паша. Опкружен е со две украсени фигури кои прикажуваат чемпреси. Портата потоа била користена како женски влез, а подоцна пропаднала и останала трајно заклучена.
Британско владеење и 20 век
Во 1949 година, имамите престанале да се качуваат до минарето за да го читаат езанот и наместо тоа почнале да користат звучници. На 13 август 1954 година, муфтијата на Кипар официјално ја преименувал џамијата во „Селимије џамија“, во чест на отоманскиот султан Селим II, кој ја предводел империјата за време на освојувањето на Кипар.
Архитектура
Хорот има околна амбуланта, но нема апсидни капели. Ова го следи планот на Нотр Дам де Париз, кој пак влијаел на голем број други катедрали, вклучително и Нотр Дам де Мант во родниот град на надбискупот Тиери. Трансептите се состојат од капели кои имаат иста висина како онаа на патеките, а се прикачени на вторите заливи западно од амбулантата. Ова го следи планот на катедралата Поатје, која е епископска црква на францускиот град Лузињан, родниот град на Куќата на Лузињан. Северниот и јужниот влез првично биле во четвртиот залив на наосот, иако портата Азизије изградена од Османлиите се наоѓа на источниот крај на катедралата. Се смета дека првичниот аранжман бил направен по моделот на катедралата Сенс.
Погреби во црквата
(погребување кога сè уште била црква)
Каленско Плење (Карбуница)
Каленско Плење — археолошко наоѓалиште во кичевското село Карбуница. Претставува доцноантичка населба. Се наоѓа на околу 1 км југоисточно од селото, во непосредната близина на раскрсницата за селата Србјани и Староец, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси и множество градежен материјал.
Бегалскиот камп Басрох
Бегалскиот камп Басрох се наоѓа во Гранде-Синте, Данкерк, Франција. Започнал како неформален бегалски камп во калливо поле во 2006 година. До крајот на летото 2015 година, тој сè уште содржел само околу 60 жители, но до јануари 2016 година кампот се проширил на повеќе од 2000 луѓе.
Многу брзото ширење создало хуманитарна криза, бидејќи локацијата воопшто не била погодна за голем број луѓе што живееле таму. Стаорците, отпадоците и болеста довеле до тоа кампот да биде наречен „најлошиот бегалски камп во Европа“. Бил опишан како „ужасен“, „горчлив стомак“ и „жалосен“.
1695 во уметноста
1695 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Бегалскиот камп Басрох
Меѓународната невладина организација Лекари без граници изјавила:
Организациите за помош кои работеле во кампот Басрох ги вклучиле Emmaüs, Terre d'Errance, le Secours Catholique et Populaire, Aid Box Convey и Edlumino, за да ги образуваат децата од кампот.
Виенски валцер
Виенски валцер (Wiener Walzer) е жанр на салонски танци. Се препознаваат најмалку четири различни значења. Историски првата смисла, името може да се однесува на неколку верзии на валцерот, вклучувајќи ги и најраните валцери направени во сала за танцување, танцувани под музика на виенски валцер.
Она што сега се нарекува виенски валцер е оригиналната форма на валцерот. Тоа било првиот танц за салонски бал, изведен во затворена положба или позиција „валцер“. Танцот, популарно познат како валцер, всушност е англискиот или бавниот валцер, танцувајќи приближно 90 отчукувања во минута со 3 удари до лентата (меѓународен стандард од 30 мерки во минута ), додека виенскиот валцер се танцува околу 180 отчукувања (58-60 мерки) во минута. Сепак, до ден -денес, во Германија, Австрија, Скандинавија и Франција, зборовите (Германски),  (Дански, норвешки и шведски) и  (Француски) сè уште имплицитно се однесуваат на оригиналниот танц, а не на бавниот валцер.
Виенскиот валцер е вртежен танц каде танчерите постојано се вртат или кон десното на лидерот (природно) или кон лево на водачот (обратно), прошарано со чекори за промена што не ротираат за да се префрлат помеѓу насоката на ротација.
Како што еволуира валцерот, некои од верзиите направени со оригиналното брзо темпо се нарекуваа специјално „виенски валцер“ за да се разликуваат од побавните валцери. Во модерната сала за танц, се препознаваат две верзии на виенски валцер: меѓународен стил и американски стил.
Денес виенскиот валцер е и партнерски танц, кој е дел од меѓународната стандардна поделба на современиот танц. Серијата валцер е членство во Њујорк, посветено на зачувување на традицијата на виенскиот валцер пред Првата светска војна. Организира програма за танци.
Историја
Виенскиот валцер, наречен така да се разликува од валцерот и францускиот валцер, е најстариот од сегашните танцови за бал. Се појавил во втората половина на 18 век од германскиот танц и Лендлер во Австрија и бил популарен и подложен на критики. Во тоа време, валцерот, како што е опишано во списание од 1799 година, го изведувале танчери кои ги држеле долгите наметки за да ги спречат да се влечат или да не се газат. Танчерите ги кревале фустаните и ги држеле високо како наметки, а тоа ги носи и двете тела под едно покритие. Оваа акција, исто така, барала телата на танчерите да бидат многу блиски заедно, и оваа блискост привлекла морално омаловажување. Во 1797 година, Волф објавил памфлет против танцот насловен „Доказ дека валцерс е главен извор на слабост на телото и умот на нашата генерација“. Но, дури и кога се соочил со сета оваа негативност, станала многу популарна во Виена. Големи танц сали како Зум Сперл во 1807 година и Аполо во 1808 година биле отворени за да обезбедат простор за илјадници танчери. Танцот стигнал и се проширил во Англија некаде пред 1812 година. Воведен бил како германски валцер и станал огромен хит. Тој се здобил со терен преку Виенскиот конгрес на почетокот на 19 век и со познатите композиции на Јозеф Ланер, Јохан Штраус I и неговиот син, Јохан Штраус Втори. Првично, валцерот бил значително различен од неговата денешна форма. Прво, паровите не танцувале во затворена положба како денес. Илустрациите и описите јасно покажуваат дека паровите танцувале со положба на рацете слична на онаа на претходните ора, Лендлер и Алеманде. Застојот бил на моменти полузатворен, а понекогаш и рамо до рамо. Рацете биле испреплетени и кружечките движења биле направени под кренати раце. Ниту еден пар во чинијата на Вилсон не е прикажан во блиска прегратка, но некои се во затворена положба еден спроти друг. Друга значајна разлика од сегашната техника било тоа што стапалата биле искривени и кревањето на стапалото за време на танцот било многу поизразено. Ова може јасно да се види на сликата, и таквиот стил ги наметнува своите ограничувања за тоа како може да се изведе танцот.
За да разбереме зошто Куири вели „Појавата на валцер во учтивото општество беше едноставно најголемата промена во танцовата форма и начинот на танцување што се случи во нашата историја“, треба да сфатиме дека сите европски социјални танци пред валцерот биле заеднички секвенца танци, бидејќи сите танчери на подот учествувале во претходно поставена шема (честопати избрана од господар на церемонијата). Танчерите одделно, и како двојки, се соочиле нанадвор со гледачите исто колку и со внатрешноста. Така, сите присутни учествувале како танчери или како гледачи. Ова бил начин со селскиот танц и сите претходни популарни танци. Со валцерот, двојките биле независни еден од друг и биле свртени еден кон друг (иако не во близок контакт). Лорд Бајрон напишал бесно писмо, кое му претходи на неговата песна „Валцер“, во кое тој ја осудува анти-социјалната природа на танцот, а двојката „како двајца коксери плукани на ист бодкин“.
Техника и стилови
Виенскиот валцер е вртежен танц каде танчерите постојано се вртат или во насока на стрелките на часовникот („природно“) или спротивно од стрелките на часовникот („обратно“), прошарани со чекори за промена што не ротираат за да се префрлат помеѓу насоката на ротација. Вистинскиот виенски валцер се состои само од свиоци и промена на чекори. Останатите потези како што се флекерлите, фигурите во американски стил и страничните вртења или вртења под пазувите се модерни пронајдоци.
Конкурентните стилови на виенскиот валцер имаат намален број чекори, во зависност од стилот и нивото на натпреварување или нивото на испит за медали.
Виенски валцер во меѓународен стил
Виенскиот валцер во меѓународен стил се танцува во затворена положба. Наставната програма е ограничена на природни и обратни пресврти, затворени и отворени промени, флакерли, контра-проверка, лево размахване и вртење на стожерот за време на кантер (стожерски стожери).
Во натпреварот на Светскиот совет за танц, не се исклучени распоредувачките стожери.
Виенски валцер во американски стил
Виенскиот валцер во американски стил има многу повеќе слобода, и во танцови позиции и во наставната програма.
Конкордија (подледничко езеро)
Конкордија — подледничко езеро сместено под ледена покривка дебела 4.000 - 4.100 м. Зафаќа површина од, а длабоко е 250 м. Водната површина лежи висина од -800 до -950 м под морското ниво.
Езерото за првпат е пронајдено во 1999 г. и го носи името на блиската француско-италијанска станица „Конкордија“.
Национална океанска и атмосферска управа
Национална океанска и атмосферска управа National Oceanic and Atmospheric Administration, NOAA) — научна установа во надлежност на Министерството за трговија на САД која се занимава со набљудување и изучување на океаните и атмосферата. NOAA warns of временски непогоди, charts seas and skies, guides the use and protection of ocean and coastal resources, and conducts research to improve understanding и запазување на животната околина. In addition to its цивилниот кадар, 12.000 (2012), NOAA research and operations are supported by 300 воени лица members who make up the Офицерски корпус. На чело на управата се потсекретарот (заменик-министер) за трговија за океани и атмосфери и управникот на NOAA.
Надлежност
NOAA игра неколку улоги во општеството и стопанството на САД и пошироко во светот. Нејзините пет основни дејности се:
Историја и организациска поставеност
Националната океанска и атмосферска управа е основана на 3 октомври 1970 г. по предлог на тогашниот претседател Ричард Никсон „… за подобра заштита на животите и имотот од природните непогоди … за подобар увид во севкупната околина … [и] за истражување и развој кои би довеле до паметно користење на нашите морски ресурси ...“ NOAA е создадена како спој од неколку постоечки служби, кои биле меѓу најстарите во сојузната влада. Тие се Брежната и геодетска служба (осн. 1807 г.); Метеролошкото биро (осн. 1870 г) — Службата за геодетски премер и метеорологија е споена со Управата за научни служби за животната околина (ESSA) уште во во 1965 г. ; како и Бирото за стопански риболов (осн. 1871 г.) NOAA е основана во состав на Министерството за трговија со [http://www.lib.noaa.gov/noaainfo/heritage/ReorganizationPlan4.html Планота за преуредување бр. 4 од 1970 г].
NOAA има шест составни и преку дузина помошни служби
Офицерски корпус
Истражните и оперативните работи на NOAA се спроведуваат со помош од посветени воени лица од Офицерскиот корпус на NOAA кои управуваат со пловилата и воздухопловите и извршуваат научни и административни функции.
1696 во уметноста
1696 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Подград (Горња Радгона)
Подград (словенечки: Podgrad) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
NGC 1798
NGC 1798 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1798 се споменува и како OCL 410.
Откривање
Објектот е откриен во - година од страна на Едвард Емерсон Барнард, со помош на -, чијашто леќа имала пречник од - cm.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1798 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m. NGC 1798 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 11 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 47° 41' 44".
Други поделби
Проучување на NGC 1798 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 65; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3349. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 224.
NGC 3882
NGC 3882 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3882 се споменува и како ESO 170-11, IRAS 11436-5606.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3882 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3882 има привидни димензии од 2,3' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 3882 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36697. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 428; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8638. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Тухеитиа Паки
Тухеитиа Паки (маорски: Tūheitia Paki) (р. 21 април 1955) е моменталниот маорски крал. Тој е најстариот син на претходната маорска кралица, Дејм Те Атаирангикааху кој бил назначен за наследни и крунисан на нејзинот погреб на 21 август 2006 г.
Се образувал во училиштето Ракауманга во Хантли како и Св. Стивенов Колеџ во Бомбај, Окленд. Оженет е и има три деца, Фатумоана, Коротанги и Наумаи. Пред да стане крал бил таинујски советник за култура при Те Вананга о Аотеароа во Хантли.
Должности
Како крал на маорите, досега ги извршил следните должности:
NGC 6227
NGC 6227 — ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6227 се споменува и како ESO 332-**5.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 51 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -40° 54' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6227 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 407; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Христо Ќуркчиев
Христо Ќуркчиев (роден во 1872 година во Крушево, починал во 1941 година во Софија) бил еден од шестте членови на Привремената влада на Крушевската Република и првиот и единствен градоначалник во Крушевската Република.
Животопис
Христо Ќуркчиев е роден во 1872 година во градот Крушево, тогаш Отоманско Царство. Според потеклото, неговиот дедо Трајчо Стрезов бил од селото Бучин, Крушевско, но од таму бил протеран па со целата фамилија се преселил во Крушево. Ќуркчиев образованието го има завршено во Солунската машка гимназија каде што научил течно да зборува на француски јазик. Пред да се подигне востанието се знимавал со чевларство.
Во Крушевската Република
Веднаш по прогласувњаето на Крушевската Република се дала иницијатива за формирање на Привремена влада. Во неа влегле шестмина граѓани на Крушево, меѓу кои и Христо Ќуркчиев. Секој од нив добил функција според нивното искуство, па така Ќуркчиев бил назначен за градоначалник, при што неговата функција била и да раководи со градската милиција.
Амнестија и емиграција
По падот на републиката и заземањето на Крушево и Крушевско од османлиската војска, заедно со Димитар Секулов, одговорен за прехрана и производство, наводно поради тоа што ги заштитил жените во турската администрација бил испратен во Битола од Бахтијар паша. Сепак, во 1904 година се спасува од општа амнестија и веднаш емигрира во Бугарија каде што се сместува во Софија.
Животот во Софија го посветува на својот стар занает, при што се занимавал со чевларство, и поради таа причина отворил чевларски дуќан. Во 1941 година добива мозочен удар и умира во Софија, Бугарија во своите 60-ти години.
Градиште (Горно Нерези)
Градиште — археолошко наоѓалиште во скопското село Горно Нерези. Претставува градиште со некропола од доцноантичко време.
На 1 км источно од селото, на северните падини на Водно, на издадена карпеста чука со зарамнет врв во облик на триаголник и со димензии од 110 × 105 м се гледаат остатоци од одбранбен бедем граден од кршен камен и варов малтер. На површината на градиштето се гледаат темели од повеќе објекти и множество градежен материјал, како и фрагменти од керамички садови и монети. На северозападното подножје, при обработувањето на земјата се откриени повеќе гробови градени од камени плочи.
Музеј „Западна Македонија во НОБ“
Музеј „Западна Македонија во НОБ“ — музејско-документарна установа во градот Кичево, која собира материјали поврзани со борбата против османлиската власт во XIX век, Илинденското востание и Народноослободителната борба во Западна Македонија. Музејот е отворен во 1980 година и се наоѓа на самиот плоштад во Кичево.
Содржини во музејот
Постојаната поставка на музејот ја покажува борбата на македонскиот народ за слобода во текот на XIX и XX век, серија на документи кои сочинуваат автентични материјали, предмети, фотографии, цртежи, мапи, знамиња, модели и текстови. Покрај материјалите, изложено е и вистинско оружје кое се користело од страна на востаниците од овие краишта во текот на годините. Некои ѕидови во музејот биле насликани со фрески со мотиви од Илинденското востание и Народноослободителната борба од овој крај, како и мозаици кои ја претставуваат капитулацијата на фашистичка Италија во 1943 година, падот на фашистичката власт во Бугарија во 1944 година и капитулацијата на нацистичка Германија во 1945 година. Приземјето на музејот го сочинува просторијата во која се наоѓа галеријата на народните херои, кои во одреден период за време на НОБ дејствувале или ги посетиле Кичево и околината, а во продолжение се наоѓаат поставки на борбите и востанијата на македонскиот народ до 1941 година. Првиот кат е исполнет со материјали поврзани со НОБ. Помал дел од овој кат е исто така галерија со изложена народна носија карактеристична за овие Кичевскиот регион.
Баганашил
Баганашил е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Плитвички Врх
Плитвички Врх (словенечки: Plitvički Vrh) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Милиција
Милиција — назив за цивилна полиција во некои комунистички држави. Поимот се користел во Советскиот Сојуз и неколку држави од Варшавскиот договор, како и во Југославија, а денес сè уште се користи во Белорусија, Таџикистан, Узбекистан и Киргистан, но исто така и во непризнаените републики Абхазија, Јужна Осетија и Приднестровие.
Перос-Гирек
Перос-Гирек (Perros-Guirec, Perroz-Gireg – општина во департманот Арморски Брегови во Бретања, во северозападна Франција.
Кемпов Брег
Кемпов Брег (Kemp Coast) — дел од бреговата линија на Антарктикот кој се протега меѓу заливот Едвард VIII (56°25′ ИГД) и заливот Вилијам Скорсби (59°34′ ИГД). Наречен е по британскиот фоколовен капетан Питер Кемп, кој го открил овој предел во 1833 г.
Перос-Гирек
Население
Во 2008 година Перос-Гирек броел 7.297 жители.
Бретонски јазик
Во 2008 година, 4,79% од учениците во основно училиште посетувале билингвална настава.
Туризам
Перос-Гирек е популарно морско одморалиште со плажи и можности за спортови на вода и на плажа. Исто така познат е по своите карпи од розов гранит кои се извајани од морето во различни облици и примероци.
Калојанска Црква (Карбуница)
Калојанска Црква — археолошко наоѓалиште во кичевското село Карбуница. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа во непосредната близина на селото, од неговата североисточна страна, лево од патот што води за Кичево, каде се забележуваат остатоци од мала еднокорабна црква и околу неа гробови градени од камени плочи - тип циста, поставени во правец исток-запад. При изградбата на патот биле уништени повеќе гробови во кои имало монети.
1698 во уметноста
1698 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Голема стрнарка
Големата стрнарка е врапчевидна птица овесарка од семејството на стрнарките Emberizidae, група, која современите авторитети ја издвоија од семејството на зебите Fringillidae. Обично е сместена во родот Emberiza, но некои таксономисти ја сместуваат во монотипичнот род Miliaria. Се размножува низ јужна и централна Европа, северна Африка и во Азија до Казахстан. Ја има и во Македонија. Претежно е постојан жител преку целата година, но птиците од постудените краишта на Средна Европа и Азија се селат понајуг зиме.
Опис
Големата стрнарка е необична по тоа што половите се исти во изгледот, освен што мажјаците се околу 20% поголеми, што не е одлика на стрнарките каде е изразен половиот диморфизам. Долги се 16-19 см. Мажјаците немаат карактеристични обоени глави. Двата пола наликуваат на чучурлиги, со избразденошарени сивокафеави горни делови, и белкави долни делови, исто така, со линии.
Пеењето на мажјакот е повторлив метален звук, сличен на ѕвечкање на клучеви, обично качен на некоја грмушка или телефонски жици.
Поведение
Живеалиштето на големата стрнарка е отворената земја со дрвја, обработливото земјиште и напуштените ниви. Нејзиниот број многу се намалува во северозападна Европа поради интензивните земјоделски практики и одземање на неговата потреба од снабдување со храна од плевелот, семиња и нсекти, вториве особено значајни при исхраната на младенчињата. Оваа птица неодамна изумре во Ирска, каде претходно била вообичаена.
Размножување
Во сезоната на парење мажјакот ја брани својата територија и може да биде полигиничен, со над три женки. Кај нивната популација, половиот сооднос е генерално 1:1, што значи дека некои мажјаци остануваат без женки во текот на една сезона. Мажјаците играат мала улога во родителската грижа, тие не се вклучени во градењето на гнездото или инкубацијата и само ги хранат пилињата кога тие се веќе потпораснати. Гнездото е направено од трева, обрабено со влакна или потенки тревки, и обично е сместено на земја. Леглото во просек има 4 јајца, обично од 3 до 5, само понекогаш 6.
Статус
Во Европа, бројот на големата стрнарка е 7,9-22.000.000 пара, што е еквивалентно на 23,7-66.000.000 поединци (BirdLife International 2004). Европа сочинува 50-74% од глобалниот опсег, така што, многу приближна оценка на глобалната популација е 32-132.000.000 поединци. Поради големата популација и широкиот опсег, иако бројот е во благо опаѓање, според Црвениот список на МСЗП класифициран е како вид со најмала загриженост. Во Англија, владината еколошка организација Природна Англија нуди грантови за спроведување мерки за да се зачува овој вид.
1699 во уметноста
1699 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Миден
Миден може да се однесува на следниве места во Германија:
Миден (Алер)
Миден (службено: Миден (Алер); Müden (Aller)) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на вливот на реките Алер и Окер.
Местоположба
Миден се наоѓа на јужниот крај на Линебуршкото Поле, околу 20 километри од Гифхорн, 50 километри од Хановер, 30 километри од Целе, 35 километри од Брауншвајг и 40 километри од Волфсбург.
Во Миден (Алер) се влева реката Окер во Алер.
Жељу Желев
Жељу Желев (бугарски: Желю Митев Желев) ( - ) - бугарски политичар, прв некомунистички претседател на Бугарија во периодот од 1990 до 1997 година.
Миден (Алер)
Општински единици
Општината има 5.787 жители и е поделена на следниве единици (во загради нивниот број на жители):
Жељу Желев
Животопис
Жељу Желев бил иницијатор и соосновач на Клубот за гласност и перестројка и еден од основачите на Сојузот на демократските сили (СДС) во декември 1989 година.
По првите повеќепартиски избори во Бугарија во јуни 1990 година, Желев станал координатор на Пратеничката група на СДС, а веќе на 1 август Народното собрание го избрал за претседател на Бугарија. Во јануари 1992 година бил реизбран на функцијата на првите дирекни претседателски избори во Бугарија. Претседателксата должност ја извршувал до јануари 1997 година.
Во 1993 станал член на Либералната интернационала, а во 1997 година бил избран за почесен претседател на бугарската партија Либерално демократска алтернатива. Тој раководел и со фондацијата „Д-р Жељу Желев“, а бил и соосновач и претседател на Балканскиот политички клуб.
Отоманско-персиска војна (1532–1555)
Османлиско-персиската војна од 1532-1555 се водела помеѓу Отоманското Царство на Сулејман Величествениот и персиските Сефевиди на чело со Тахмасп I.
Војната беше предизвикана од територијалните спорови помеѓу двете империи, особено кога бегот од Битлиш одлучил да се стави себеси под персиска заштита. Исто така, Тахмасп го убил управителот на Багдад кој бил на страната на Сулејман. Персија во текот на војната сакала да направи сојуз со Хабсбуршката династија со кое Османлиското Царство ќе биде нападната на два фронта.
Во конфликтот, најпрвин Паргали Ибрахим Паша, а подоцна и самиот султан Сулејман започнале успешно да го зазимаат денешен Ирак, каде во 1534 година го зазеле Багдад.
Конфликтот завршил со потпишување на договорот во Амасија во 1555 година меѓу двата владетели. Договорот ја дефинирал границата меѓу двете земји и истиот бил проследен со дваесетгодишен мир. Со овој договор, Ерменија и Грузија биле поделени меѓу двете земји подеднакво, Османлиите го добиле поголемиот дел од Ирак заедно со Багдад кој им овозможил излез на Персискиот Залив, а Персија го задржала својот поранешен главен град Тебриз. Османлиите според договорот им дале дозвола на персиските верници да одат слободно во светите места Мека и Медина.
Патрик Андерсон
Патрик Џонас Андерсон (18 август 1971) е поранешен шведски професионален фудбалер кој играл на позицијата дефанзивец. (одбранбен играч)
Започнувајќи ја својата кариера со клубот на Малме ФФ во доцните 1980ти, тој продолжил да игра професионално во Англија, Германија и Шпанија и ја освоил Лигата на шампионите на УЕФА 2000-01 со ФК Баерн Минхен. Подоцна во 2004 година се вратил во Малме пред да се пензионира следната сезона.
Помеѓу 1992 и 2002 година, тој одиграл 96 натпревари за репрезентацијата на Шведска, а бил и дел од тимот на Шведска која го освоила на третото место на Светското првенство во фудбал во 1994 година во Соединетиоте Американски Држави. Исто така тој настапувал на Летните олимписки игри 1992 во Барселона. Патрик има настапувано и на УЕФА ЕВРО 1992, УЕФА ЕВРО 2000, и бил стандарден играч на тимот на Светското првенство на ФИФА 2002 година во Јужна Кореја и Јапонија.
Почетна кариера
Патрик Џонас Андерсон е роден е во Бјеред,Шведска. Тој ја започнал својата кариера во локалниот клуб, Бјередс ИФ, а во 1988 година, се преселил во Алсвенскан лигата во поголемиот и попознат клуб Малме ФФ.
Блекбурн Роверс
Во декември 1992 година, Андерсон се преселил во англискиот тим на Блекбурн Роверс за сума од 800.000 фунти каде останал една година, одигрувајќи само 12 натпревари во Премиер лигата. Сепак, тој останал познат по тоа што бил еден од првите странски засилувања во тимот на Блекбурн Роверс и еден од релативно малата група странци кои се појавиле во првата сезона од новата Премиер лига во Англија. Патрик постигнал еден гол за Блекбурн, во поразот со 2:1 од Шефилд Венздеј во реваншот од полуфиналето на Купот на фудбалската лига во сезоната 1992-93.
Баерн Минхен
Во јуни 1999 година, Андерсон потпишал за Баерн Минхен за приближно 6 милиони германски марки. Својот прв натпревар го одиграл на 22 август 1999 година во поразот на Бајер од 2:0 на гостински терен кај екипата на Бајер Леверкузен. Неговиот претстој во Баерн резултирал со две шампионски титули во Бундеслигата (во шампионската сезона 2000-01 тој го постигнал последниот и решавачки гол против тимот Хамбургер во последната минута. Тоа бил неговиот  единствен гол за клубот) едниот бил првак на Германија, а вториот победа и освојување на Лигата на шампионите на УЕФА 2000-01, и покрај тоа што на тој натпревар го промашил ударот од точката за казнени удари (пенал).
ФК Барселона
Андерсон во 2001 година се преселил да игра во гигантот од Ла Лига ФК Барселона и таму поминал цели три сезони, но за жал со многу повреди. Затоа за популарнит тим од Ноу Камп (Блауграна - салата) одиграл само 19 првенствени натпревари.
Малме ФФ
Во сезоната 2004, Андерсон се вратил во клубот на Малме ФФ за да игра во шведската лига повторно по цели 10 години. Таа 2004 година тој бил капитен на ФФ Малме кој ја освоил првата титула во шведската лига (Алсвенскан) по пауза од цели 15 години. Двапати бил награден со Гулдболен како шведски фудбалер на годината, и тоа во 1995 и 2001 година. Доживеал уште една повреда на коленото за време на квалификацискиот натпревар за Лигата на шампионите против швајцарскиот тим ФК Тун на 10 август 2005 година. Тогаш, на 12 август, Андерсон објавил дека се повлекува од професионалниот фудбал.
Меѓународна кариера
Андерсон во својата кариера одиграл вкупно 96 натпревари за шведската репрезентација, постигнувајќи три гола. Тој освоил бронзен медал на Светското првенство во фудбал во САД во 1994 година. Андерсон играл и во тимот што успела да стигне до полуфиналето на УЕФА ЕВРО 1992 година. Бил дел од шведската државна репрезентација која учествувала на ЕВРО 2000, потоа наСветскиот првенство на ФИФА 2002 година и бил член на шведскиот тим што се натпреварувал на Летните олимписки игри 1992 во Барселона. На ЕВРО 2000, добил црвен картон за тежок прекршок над белгиецот Барт Гур. На Светското првенство во 2002 година, на последниот тренинг на Шведска пред нивниот воведен натпревар против Англија, Андерсон се повредил и не бил во можност да игра на турнирот. Тој бил заменет од соиграчот Андреас Јакобсон.
Кариерата по професионалната игра
Андерсон бил назначен за скаут на Манчестер Јунајтед во Скандинавија во август 2010 година.(човек кој ќе ги следи младите и надежни играчи од Скандинавија и ќе ги упатува во тимот на Манчестер Јунајтед).
Приватен живот
Андерсон е син на Рој Андерсон, кој одиграл повеќе од 300 натпревари за ФФ Малме и одиграл 20 натпревари за репрезентацијата на Шведска, претставувајќи ги на Светското првенство на ФИФА во 1978 година во Аргентина. Неговиот брат Даниел Андерсон, бил исто така поранешен професионален фудбалер и шведски репрезентативец.
Крастица (Карбуница)
Крастица — археолошко наоѓалиште во кичевското село Карбуница. Претставува средновековна некропола. Се наоѓа на околу 500 метри под чешмата Јасиковец, на патот за селото Кладник, каде во 1976 година Страхил Наумоски открил гробови од камени плочи со насоченост исток-запад.
1700 во уметноста
1700 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Данчо Бањански
Данчо Бањански (р. во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Во 1962 година како актер аматер почнува да игра претстави во Театарот во Кавадарци, во 1972 година се вработува и останува сè до неговото пензионирање во "Театар Кавадарци".
Филмографија
Бањански има остварено бројни филмски улоги:
Карневал во Бразил
Карневалот на Бразил (според Гинисовата книга на светски рекорди, градот Салвадор е домаќин на најголемата улична забава во светот) е фестивал кој се одржува еднаш годишно, четириесет и шест дена пред Велигден. Во одредени денови од Големиот пост, римокатолиците и некои други христијани се апстинираат од конзумирање на месо и живина па оттука и терминот "карневал" од "carnelevare" што значи отстранување (буквално, "воздигнување") на месото. Се верува дека карневалските прослави водат потекло од паганскиот фестивал на Сатурналија (Satirnalia), кој прилагоден на христијанството, претставува збогување со лошите навики во периодот на верска дисциплина со цел да се практикува покајание и подготовка за Христовата смрт и воскресение.
Карневалот е најпознатата прослава во Бразил и прерасна во настан од широки размери. Останатите активности во земјата целосно преминуваат во сенка речиси една недела, додека веселбите се интензивни, ден и ноќ, обично во крајбрежните градови. Потрошувачката на пиво изнесува 80% од годишната потрошувачка на истото а туризмот пречекува 70% од вкупниот број на посетители годишно. Владата покренува распределба на презервативи и отпочнува кампањи за подигнување на свеста во овој период, со цел да се спречи ширењето на СИДАТА.
Стилот на Рио де Жанеиро
Модерниот Бразилски карневал води потекло од Рио де Жанеиро, од 1641 година, кога буржуазијата на градот ја воведува практиката на одржување на балови и маскембал забави од Париз. Првично, карневалот на Бразил ја имитира европската верзија на фестивалот а подоцна презема елементи со корени од индијанската и африканската култура.
Кон крајот на 19 век, cordoes (буквално "жици", гајтани или струни на португалски) започуваат да го зафаќаат Рио де Жанеиро. Тоа се церемонијални групи кои парадираат низ градските авении свирејќи на инструменти и танцувајќи. Денес, тие се познати како Blocos ( блокови ), сочинети од група на луѓе кои се облекуваат во костими или специјални маички со одредена тематика и/или лого. Блокос ( Blocos ) обично се поврзани со конкретни соседства ; тие вклучуваат ударни инструменти или музичка група како и улична придружба.
Парадите по блокови (улици) стануваат експресивна одлика на карневалот во Рио. Денес, тие бројат над 100 групи кај кои се забележува раст секоја година. Блокос (Blocos) можат да бидат формирани од мали или големи групи на славеници, со посебен наслов, кој не ретко се одликува со шеговита игра на зборови (Os blocos RJ, para os solteiros, sao um lugar para conhecer e ate bèijar pessoas, или "Блокос во Рио де Жанеиро, за самците, се места каде можат да запознаат па дури и да бакнат луѓе"). Исто така, тие можат да го осознаат нивното соседство или социјалниот статус. Пред да започне настапот, тие се собираат на плоштад, потоа парадираат во различни делови од градот, најчесто во близина на плажа. Некои блокос (blocos) воопшто не напуштаат една улица и имаат свое засебно место, на пример некој бар, за да привлечат гледачи. Парадите на блокос (blocos) започнуваат во јануари, и може да траат до неделата по завршувањето на карневалот.
Самба училиштата се многу големи групи на изведувачи, финансирани од организации со висока репутација (како и нелегални коцкарски групи), кои работат за време на годината во рамките на подготовките за карневалот. Самба училиштата настапуваат во самба домови а нивните настапи траат до раните утрински часови. Тие се дел од еден официјален натпревар, поделен на седум дивизии, во кој едно училиште се прогласува за победник, земајќи ги предвид костимите, текот на настапот, песната (музичката тема) како и квалитетот на музиката и изведбата на бендот. Исто така, одредени самба училишта одржуваат улични забави во нивните соседства, низ кои парадираат заедно со своите следбеници.
Периодот за време на карневалот во Рио е мошне интересен, меѓутоа, исто така е и најскапиот временски интервал за посета на Рио. Хотелските соби и другите сместувалишта можат да бидат до 4 пати поскапи од редовните цени. Некои локации се масовно посетени и животот е далеку од обичен во многу делови од градот.
Стилот на Сао Паоло
Карневалот во Сао Паоло се случува во самба-домот на Анемби (Anhembi), и, исто така, има неколку организирани "фудбалски училишта". Ова е главната разлика меѓу карневалот во Сао Паоло и карневалот во Рио. Карневалските паради во Сао Паоло се одвиваат во петок и сабота навечер, за разлика од карневалот во Рио, кој се одржува во недела и понеделник навечер.
Стилот на Баија
Постојат неколку основни разлики меѓу карневалот во државата Баија и карневалот во Рио де Жанеиро. Музичките стилови се различни кај секој карневал ; во Баија постојат многу ритми во кои може да се вбројат самба (samba), самба-реге (samba-reggae), ахе (axe) итн., во споредба со Рио каде има мноштво на самба стилови : "samba-enredo" (самба-енредо), "samba de bloco" (самба де блоко), "samba de embalo" (самба де ембало), "funk-samba" (фанк-самба), како и познатиот "marchinhas" (марчинас) изведени од групите ("bandas") на улиците.
Во 80-тите, населението од црна раса ги комеморира деновите на карневалот на свој сопствен начин со силен акцент на особеностите на Јоруба (Yoruba), истовремено танцувајќи и свирејќи на инструменти по улиците. Оваа верзија на карневалот, белата елита од високата класа ја доживува како "примитивна" и на овие групи им се забранува да учествуваат на официјалниот Баија карневал, каде доминира локалната конзервативна елита. Тие се спротивставуваат на забраната и продолжуваат да ги применуваат нивните танци.
До 70-тите, во Баија, се развиваат четири основни типови на карневалски групи : Афохес (Afoxes), Триос Електрикос (Trios Electricos), "Америндиски "групи и Блокос Афрос (Blocos Afros). Афохес (Afoxes) ги користи ритмите од африканско-инспирираната религија, Candomble (Кандомбле). Тие, исто така, се поклонуваат пред боговите на Кандомбле (Candomble), кои се нарекуваат орихас (orixas). Електричното трио (Electric trio) е препознатливо по камион опремен со огромни звучници и кој има платформа на која музичарите свират песни од локални жанрови како на пример аxе (ахе). Луѓето, пеејќи и танцувајќи, ги следат камионите. "Америндиските" групи се инспирирани од западњачките филмови на САД. Групите се облекуваат како индијанци и преземаат домородни американски имиња. Блокос Афрос (Blocos Afros), или Афро групите, се под влијание на движењето Црната гордост во САД, движењата за независност во Африка, и реге музиката кои го осудуваат расизмот и угнетувањето. Овие групи се доживуваат како инспирација за обновувањето на гордоста на африканското наследство.
Стилот на Пернамбуко
Североисточната држава Пернамбуко (Pernambuco) се одликува со уникатни карневали во неговиот актуелен главен град Ресифе (Recife) и во неговиот колонијален главен град Олинда (Olinda). Нивните основни ритми се фрево (frevo) и маракатус (maracatus). Гало де Мадругада (Galo da Madrugada) е најголемата карневалска парада во светот, по бројот на учесници, според Гинисовата книга на светски рекорди. Тоа значи "петелот на зората", и, како што сугерира и самото име, парадира единствено наутро. Фрево (frevo) е Пернамбуко стил на танцување, со африкански и акробатски примеси а со оглед на неговата динамичност и неговото електрифицирање, не ретко инволвира користење на отворен чадор и чести движења со рацете и нозете.
За разлика од Салвадор и Рио, групните натпреварувања не претставуваат дел од пролсавите во Ресифе (Recife), Олинда (Olinda) и Итамарака (Itamaraca). Наместо нив, рамо до рамо, групите танцуваат и свират на инструменти. Трокас (trocas) и маракатус (macaratus), главно под африканско влијание, започнуваат една недела пред карневалот и завршуваат една недела подоцна. Некои добро познати групи имаат шеговити имиња, како на пример : Кажи ми дека ме сакаш, проклет јајчару (со позната џиновска кукла која танцува и ја води групата), Лудиот љубовник, Гаќите на Олинда и Вратата. Се одржува 40 дена пред Големиот пост.
Стилот на Минас Гераис
Минас, исто така одржуваат значајни карневалски паради, главно во историските градови Оуро Прето (Ouro Preto), Маријана (Mariana) и Дијамантина (Diamantina). Парадите најчесто ги организираат студентски домови, што привлекува мнозинство на млади луѓе од соседните држави. Исто така, постојат и други поголеми паради во регионот, како оној во Помпеј (Pompey).
Карневалот во Минас Гераис (Минас Minas Gerais) е често препознатлив по блокос карнавалескос (blocos carnevalescos) со различни песни и стилови на фантазија, речиси секогаш пропратени со дувачки оркестар и тапани. Меѓутоа, карневалот во Минас Гераис (Minas Gerais) е првиот карневал создаден по урнекот на карневалот на Рио де Жанеиро (неколку градови имаат свои сопствени самба училишта). Подоцна, некои Ахе групи од Баија, секоја карневалска сезона доаѓаат да свират во државата.
Карневалот на градот Оуро Прето (Ouro Preto) е многу популарен меѓу студентите во оваа област. Градот има голем број на студенти, кои во текот на годината живеат во места кои се нарекуваат Republicas (изнајмена куќа која ја одржуваат и со која управуваат самите тие). За време на карневалот, Републикас (Reapublicas) се буквално преполни со станари и многу посетители кои доаѓаат од сите страни на светот. Ридовите го отежнуваат сообраќајот на бучни товарни возила, но не ги спречуваат луѓето да се забавуваат преку целиот ден и преку целата ноќ.