cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хуан Карлос I
Абдикација
На 2 јуни 2014 година, премиерот на Шпанија, Марио Рахој, прогласил дека, по речиси 40 години минати на престолот, кралот Хуан Карлос решил да абдицира, поради лични причини, и дека ќе го наследи принцот Фелипе. По објавувањето на веста за абдикацијата на Хуан Карлос, шпанската влада одржала вонреден состанок на кој биле разгледани уставните мерки потребни за наследувањето на престолот, бидејќи шпанскиот устав не пропишува никаква процедура за абдикација на кралот и за наследување на круната. Истовремено, на централниот плоштад во Мадрид, Пуерта дел сол, како и во другите шпански градови се собрале неколку илјади демонстранти, кои барале укинување на монархијата. Инаку, неколку години пред абдикацијата, угледот на кралот Хуан Карлос бил сериозно разнишан поради неколкуте скандали во кои биле вклучени членовите на неговото семејство: Така, против неговиот зет, Инаки Урдангарин била отворена истрага поради злоупотреба на државни пари.
Список на државни водачи во 326 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Гави (фудбалер)
Пабло Мартин Паез Гавира е роден на 5 август 2004 година. Тој е е шпански професионален фудбалер, познат како Гави кој игра како централен играч за клубот од Ла Лига Барселона. Гави исто така е дел од репрезентацијата на Шпанија. Во 2022 година, тој ја освоил наградата Златно момче и го доби трофејот Копа, доделен од старана на Франс Фудбал за време на церемонијата за доделување на Златната топка во 2022 година.
Ран живот и кариера
Пабло Гави е роден во Лос Паласиос и Вилафранка, Андалузија. Неговата кариера започнала во Ла Лиара Баломпие, клуб кој се наоѓа во неговиот роден град, каде што тренирал само две години, помеѓу 2010 и 2012 година Оттаму тој се префрлил во младинската академија на Реал Бетис, каде што тренирал две сезони. За младинскиот тим на Реал Бетис постигнал 95 гола.
Младинска кариера
Во 2015 година, на негова 11-годишна возраст, тој потпишал договор за шпанскиот тим, Барселона.
Во септември 2020 година, тој го потпишал својот прв професионален фудбалски договор со Каталонскиот клуб и бил промовиран директно од тимот до 16 години во тимот до 19 години. Своето деби за Барселона Б го постигнал на 21 февруари 2021 година, во натпреварот со 6-0 на домашен терен на Л'Хоспиталет, влегувајќи како замена за фудбалерот, Нико Гонзалес во 77та минута. Првиот почеток за Барса Б го направил на 14 март истата година, во победата од 1–0 во дербито против Еспањол Б на Сиутат Еспортива Дани Жарке.
Сезона 2021-22
Откако одигра двапати за Барселона Б во сезоната 2020-21, шпанскиот фудбалер, Гави бил промовиран во сениорскиот тим за претсезонските пријателски натпревари со првиот тим пред да започне новата сезона. Откако се покажа во одиграните натпреварите и победите против Гимнастик де Тарагона и Жирона, било објавено дека Пабло напредувал пред Рики Пуиг во изборот на менаџерот Роналд Куман. Тој ја продолжил да се докажува со неговиот талент во победата од 3-0 против германската опозиција ВфБ Штутгарт, добивајќи споредби со легендата на Барселона, Чави.
На 29 август 2021 година, тој успеал да го одигра својот прв официјален натпревар за првиот тим на шпанскиот тим, Барселона, во победата од 2–1 во Ла Лига над Гетафе, заменувајќи го Серхи Роберто во 73. минута. Гави го постигнал својот прв гол во кариерата за клубот на Барселона. Пабло исто така дал асистенција во победата од 3–2 на домашен терен над Елче.
Сезона 2022-23
На 15 јануари 2023 година, на натпреварот против Реал Мадрид, Гави постигнал еден гол и дал две асистенции и успеал да биде прогласен за играч на натпреварот во победата со 3-1 над Реал Мадрид во финалето на Суперкупот на Шпанија. На 31 јануари 2023 година, шпанскиот суд пресудил во корист на прифаќање на новиот договор на Гави со Барселона до 2026 година, кој бил потпишан во септември претходната година, и покрај противењето на претседателот на Ла Лига Хавиер Тебас кој тврдел дека новиот договор нема да се вклопи во границата на платите на клубот што сезона. За време на истиот ден Барселона објавиле дека Пабло ќе го добие дресот со број 6, кој порано го носел неговиот тренер Чави. На 21 март 2023 година, судската одлука нареди да се откаже новиот договор. Според судот, се смета дека договорот ќе ја надмине границата на платата на клубот и дека то ќе довело до враќање на неговиот претходен упис како играч на младинскиот тим со неговиот стар дрес со број 30.
Меѓународна кариера
Гави ја претставувал Шпанија на ниво под 15 и под 16 години (бил дел од репрезентацијата на Шпанија).
Гави, на 30 септември 2021 година, добил не очекуван повик во сениорската репрезентација на Шпанија од страна на менаџерот Луис Енрике. Тој го направил своето деби во нивната победа во полуфиналето на Лигата на нации на УЕФА против Италија на 6 октомври, станувајќи најмладиот играч што некогаш ја претставувал Шпанија на сениорско ниво. Во финалниот натпревар против Франција, на 10 октомври, Шпанија на крајот остана поазена со резултат од 2-1. На 5 јуни 2022 година, тој го постигнал својот прв сениорски гол во Лигата на нации на гости на натпреварот против Чешка, станувајќи најмладиот играч кој некогаш постигнал гол како претставувајќи ја Шпанија на сениорско ниво.
Пабло Гави учествувал во Светското првенство во ФИФА 2022 одржано во Катар, на кое започна во сите четири натпревари. Со неговиот гол, постигнат против Костарика на првиот натпревар на Шпанија, на турнирот, Гави стана третиот најмлад играч (само зад Пеле и Мануел Росас) кој постигнал гол на натпревар од Светското првенство.
Стил на игра
Греам Хантер од ЕСПН го опиша Гави како многу перспективен и талентиран млад играч во 2021 година, споредувајќи го со поранешните играчи од средниот ред на клубот Барселона, Чави и Андрес Иниеста поради неговите високи квалитети како фудбалер, вклучително и неговиот дриблинг, исчекување, интелигенција, визија, додавање, прв допир, блиска контрола, промена на темпото и способност за брзо вртење за да излезете од многу тесните простори и да напарви контра-напади. Неговиот настап во полуфиналната победа на Шпанија над Италија во финалето на Лигата на нации во 2021 година, италијанскиот одбранбен играч Емерсон Палмиери го опишал Пабло како играч кој „има огромен потенцијал“.
Меѓународен
Прв е наведен резултатот на Шпанија, колоната за резултати го покажува резултатот по секој гол на Гави''
Почести
Барселона
Шпанија
Индивидуален
Национална централна библиотека во Фиренца
Националната Централна библиотека на Фиренца (Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze) — јавна библиотека, најголема во Италија и една од најзначајните во Европа. Таа е една од двете Централни библиотеки на Италија, покрај Националната библиотека во Рим.
Историја
Националната библиотека во Фиренца е основана во 1714 година кога библиотеката Публика Фиорентина  се споила во комбинација со библиотеката Платина. Потекло води од приватната библиотека на Антонио Маљабеки, чија  збирка содржи околу 300 000 копии од неколку ракописи. Во 1714 година таа е основана од страна на Фердинанд III од Ларајн, а неговиот наследник е Леополд III. Џан Гастон ди Медичи наредил 1737 оваа колекција се спои со колекцијата на Антоана Франциско Марија и изјавил дека правото на сопственост и припаѓа на јавната библиотека. Во 1747 година го добива името Маљабекијана. Во 1935 година колекцијата се чува во зграда  која била дизајнирана од страна на Казаре Базани и В. Мазеи, која се наоѓала по должината на Арнo реката во кварталот Санта Кроче. Пред тоа, биле пронајдени во различни простории кои припаѓале на галеријата Уфици. Големата поплава на реката Арно во 1966 година оштетила речиси една третина од колекциите на  библиотеката, пред сè нејзините списанија и зборници на Платиина и Маљабеки. Центарот за реставрација бил дополнително основан и успеал да зачува голем број на предмети кои се  бесценети. Сепак,  треба повеќе да се направи, а мора да се напомене дека  некои книги биле изгубени засекогаш.
Хапаранда
Хапаранда (Haparanda) е населба на северот на Шведска. Административен центар на истоимената општина, сместена е во округот Норботен. Сместена на западниот брег на реката Турнелвен на нејзиниот улив во Ботнискиот Залив. Реката тече покрај границата со Финска, од другата страна е градот Торнио, кој всушност формира една населба со Хапаранда.
Хапаранда е недостапен за големи бродови и не е, како што многумина веруваат, најсеверното пристаниште на Балтичкото Море.
Етимологија
Името доаѓа од Фин. Haaparanta (каде што haapa - трепетлика, ranta - брег, крајбржје), буквално се преведува како "брег од трепетлика". Зборот ranta, пак, има германско потекло.
Историја
Градот Торнио е основан во 1621 година и до почетокот на 19 век се развил во голем трговски град. Во согласност со мировниот договор од 1809 година, по руско-шведската војна, Шведска ја изгубила цела Финска поради новиот граничен премин, кој бил извлечен покрај реките Турне и Муониоелвен, како резултат на што Торнио завршил на руска страна. Во тоа време, во градот доминирале трговци и занаетчии кои зборувале шведски, формирајќи јазичен остров во населба со фински јазик. По војната, многу од Швеѓаните се преселиле на шведската страна на реката и почнале да развиваат мало село наречено Хапарант. Постепено, во него почнале да се населуваат многу жители и занаетчии од околните области со шведско говорно подрачје и од другите делови на Шведска. До 1821 година, селото било претворено во трговски град под името Хапаранда, кој добил статус на град на 10 декември 1842 година. Така, од лингвистичка и културна гледна точка, населението на Хапаранда се разликувало од населението на околните села, каде доминирал финскиот јазик, а кон средината на 19 век шведскиот станал доминантен јазик во градот. На почетокот на дваесеттиот век, Хапаранда, и покрај нејзината скромна големина, била од комерцијално и политичко значење поради нејзината положба на устието на реката Турне на изворот на Ботнискиот Залив. Дрвото и крзната од цела северна Скандинавија и Руската империја биле транспортирани со воден пат за испорака до остатокот од светот преку Балтичкото Море. Експедициите на Арктикот и Антарктикот од 19 и 20 век, вклучувајќи ја и експедицијата на американскиот адмирал Роберт Пири,тие носеле крзна на трговецот Хермансон, чија продавница сè уште се наоѓа во градот. Хапаранда била единствениот отворен железнички граничен премин на границата со Руската империја за време на Првата светска војна.
Клима
Хапаранда има субарктичка клима поради нејзината северна положба, но и покрај оваа класификација, климата често е прилично блага. Крајниот проток на воздух од благиот Северен Атлантик се заладува во зима и покрај слабото сонце, додека Хапаранда задржува доволно континентално влијание за да ги одржува летата релативно топли, особено за крајбрежниот град на север. Ова се должи на големата површина вода што го опкружува градот во повеќето правци, како и на краткото полноќно сонце, кое обично трае околу 10 дена. Во текот на летото, дневната светлина е доволно вообичаена за да обезбеди 24-часовна дневна активност за подолг период, меѓутоа, за време на зимската краткодневица, Хапарнда доживува само 2 часа и 56 минути дневна светлина. Дневните просечни температури обично се движат од 20 °C во лето до -6 °C во зима.
Архитектура
Во 1900 година бил отворен градски хотел, изграден во класичен стил според цртежите на стокхолмските архитекти Фриц Улрих и Едуард Халквист. Железничката станица Хапаранда, отворена во 1918 година, е една од најголемите во Шведска. Една од најпрепознатливите градби е водокулата висока 49 метри, изградена во 1920 година за да го снабдува населението на градот со чиста вода. Денес кулата обезбедува комунално снабдување со топла вода.
Модерната црква во Хапаранда била изградена во 1967 година од Бенгт Ларсон за да ја замени старата црква која изгорела четири години претходно. Надворешноста на темната бакарна штица овозможува просторот да има светла и воздушеста внатрешност.
Статусот на државната граница меѓу градовите Хапаранда и Торнио
Жителите на Хапаранда и финскиот град Торнио отсекогаш имале пријателски односи. Повеќето од жителите на Хапаранда зборуваат и шведски и фински. Денес двата града имаат силни економски и социјални врски; тие претставуваат прекугранична агломерација, позиционирана како „Eurocity“. Поради фактот што Шведска и Финска се во различни часовни појаси, времето во Хапаранда е еден час зад времето во Торнио. Оваа функција им овозможува на жителите на двата града да ја прослават Новата година двапати во една ноќ. Од 2005 година градовите добиле нови имиња: „Хапаранда-Торнио“ во Шведска и „Торнио-Хапаранда“ во Финска.
Во Хапаранда има железничка станица, но во моментов железницата се користи само за товарни возови. Зградата на станицата е дадена на младински клуб, понекогаш таму се одржуваат концерти. Исто така, во зградата има изложба посветена на историјата на царинскиот премин и граничната контрола.
Железничката линија што минува низ Хапарнда била единствената што ги поврзувала Русија и Германија за време на Првата светска војна. Преку Хапаранда, за време на Втората светска војна, приближно 80.000 деца од Финска пристигнале во Шведска со евакуација со помош на железницата.
Рачице (Илирска Бистрица)
Рачице (словенечки: Račice) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
IC 166
IC 166 — галаксија во соѕвездието Големо Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во  година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 166 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 45 м 13 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 40' 24".
Други поделби
Проучување на IC 166 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Орева
Орева (маорски: Orewa) е населба на Северниот Остров на Нов Зеланд на Хибискусовото Крајбрежје, 30 километри северно од Окленд и близу основата на полуостровот Фангапараоа. Населението брои 7.326 жители, и многу посетители на одмор.
Орева се наоѓа на источниот брег на Севернооклендскиот Полуостров, во рамките на округот Родни, а низ местото поминува Државниот автопат 1 (State Highway 1).
Лаухамер
Лаухамер (Lauchhammer) — град во округот Горен Шпревалд-Лужица, во јужен Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Шварце Елстер, околу 17 километри западно од Зенфтенберг и 50 километри северно од Дрезден.
Тимлауер-Ког
Тимлауер-Ког (Tümlauer-Koog; Tømlaus Kog) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Joomla
Јоомла! претставува CMS (систем за управување со интернет содржини) отворен код.
Овој CMS e моментално најкористената алатка за изработка и управување како на едноставни, така и на посложени мрежни места. Јоомла Заедницата е една од најголемите заедници од тој вид во светот. Неа можеме да ја преземеме бесплатно од нејзиното официјално мрежно место. Преку Џумлата можеме да создаваме динамички мрежни места, што значи можеме да додадеме нова и да ја промениме постоечката содржина на мрежното место. За оваа бесплатна скрипта има многу модули кои би го подобриле мрежното место. Пример за таков модул е модулот за интернет продавница. Со негова помош мрежното место ќе биде семрежна продавница.
Исто така има многу предлошки за Џумлата. Некои од нив се беслпатни, а некои се купуваат. Тие би го промениле дизајнот на мрежното место. Таа е една од најкористените скрипти на интернет. Поради тоа има многу експлоити со чија помош може да се изврши упад во некој незаштитен Џумла мрежно место. Поради тоа препорачливо е сите сопственици на Џумла мрежни места да прават редовно надградба на најновата верзија од скриптата и да ги заштитуваат нивните мрежни места што е можно подобро.
Награди
Joomla! CMS доби бројни награди и почести од своето основање во 2005 година.
NGC 6739
NGC 6739 — леќеста галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6739 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 6739 има привидни димензии од 2,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 7 м 48,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -61° 22' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 6739 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62799. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9070. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Ратечево Брдо
Ратечево Брдо (словенечки: Ratečevo Brdo) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Пиринејски Полуостров
Пиринејскиот Полуостров (или Ибериски Полуостров, од шпан. и пор. Península Ibérica) е сместен на крајниот југозападен дел од Европа. На југ и на исток излегува на Средоземното Море, а на север и запад на Атлантскиот Океан. Пиринеите го формираат североисточниот дел од полуостровот, поврзувајќи го со остатокот од Европа. Кај Гибралтар на југ, Пиринејскиот Полуостров се приближува до Африка.
Плуостровот го добил името од планинскиот венец Пиринеи што се протегаат ни него. Другото име „Ибериски Полуостров“ води потекло од стариот народ Ибери кој живеел на полуостровот во антиката.
Предримски јазици
На Пиринејскиот Полуостров пред римското владеење се говореле следиве јазици:
Историја
Во 711 година маварската умајадска војска од Северна Африка направила инвазија на визиготска Христијанска Шпанија. Под водство на нивниот водач Тарик ибн-Зијад, тие влегле преку Гибралтар на 30 април, 711 г, и го потчиниле поголемиот дел од Пиринејскиот Полуостров под исламска власт цели осум години. Ал-Андалус (Арапски: الإندلوس) е Арапското име на Пиринејскиот Полуостров дадено од Муслиманските освојувачи.
Во средновековието, полуостровот бил дом на повеќе мали државички. Како и да е, овие држави се зголемувале на сметка на други, сè до завршувањето на Наполеоновите војни (вклучувајќи ја и Полуостровската војна) во 1815. Тогаш бил создаден тоа што денес е и современиот Пиринејски Полуостров, кој се состои од Шпанија, Португалија (без островите Сеута и Мелиља), територијата Гибралтар и Андора.
Бернит
Бернит (Bernitt) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Метежево
Метежево — село распослано во областите Горна Пчиња и Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областите Горна Пчиња и Славиште, во северниот висок дел на територијата на Општина Крива Паланка. Селото е раштркано и планинско, чии маала се наоѓаат на надморска височина од 1.020 до 1.260 метри. Од градот Крива Паланка е оддалечено 20 километри.
Селото географски повеќе припаѓа на соседната област Горна Пчиња, додека маалото Вучковци припаѓа на Славиште.
Селото се наоѓа помеѓу 900 и 1.000 метри надморска височина, во изворишниот дел на Лесничка Река. Околни села се Огут, Нерав и Подржи Коњ.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Градиште, Преслап, Момковац, Катуниште, Угљарица, Терзијини Венци, Марков Камен, Белев Дол, Крива Бука, Чука, Језеро, Матини Вирови, Занога, Трајкова Падина, Клинчово, Пожар, Река, Селиште, Билино и Студенац.
Селото има разбиен тип. Неговите маала се одвоени од 500 до 1.500 метри едно од друго. Вкупно има 5 маала, кои одејќи од северозапад кон југоисток се Николинци, Јовановци, Давитковци или Ливаѓани, Бара и Вучковци или Осоја.Се разликуваат вкупно 21 маало, поради што селото зазема големо подрачје. Главно и најголемо маало е Милевци.
Селото Метежево се наоѓа северозападно од градот Крива Паланка. На запад се граничи со селото Нерав, на северозапад со селото Огут, на североисток со селото Подржи Коњ, на исток со селото Габар, на југ со селото Баштево и на југозапад со Општина Ранковце.
Историја
Маалото Вучковци било основано во средината на век. Поседот кој се наоѓа во изворишниот дел на Габерска Река го поседувал Мустафа-бег од градот Крива Паланка. На тоа место се доселиле три роднински родови од Црцорија и еден род од селото Добровница.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 15,7 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 606 хектари, на пасиштата отпаѓаат 489 хектари, а на шумите 328 хектари.
Селото поседува големи пасишта на планината Билино. Месноста Катуниште над селото говори дека селото имало развиено сточарство одамна.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Метежево имало 420 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Метежево имало 408 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна селото било дел од општина Градец и имало 450 жители.
Поради иселувањето на населението, Метежево преминало од средно во мало село. Така, селото во 1961 година броело 431 жител, а во 1994 година 93 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Метежево живееле 50 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 13 жители, сите Македонци.
Родови
Метежево е македонско православно село, родовите во селото се староседелски и доселенички. Доселениците потекнуваат од селата во областа Горна Пчиња.
Родови во Метежево се: Николинци (3 к.), најстар род во селото и основачи на истоименото маало; Тасевци или Младеновци (3 к.), биле еден род со Николинци и живееле во исто маало, но во средината на век преминале на место каде имале сточарски колиби и го основале маалото Бара; Петровци (3 к.), стар род, живеат во маалото Николинци; Милковци (3 к.), се верува дека е стар род, кој најпрвин живеал во маалото Николинци, а подоцна во маалото Бара; Стаменовци (2 к.), стар род; Илинци (2 к.), стар род, живеат во маалото Јовановци; Митровци (2 к.), не им се знае потеклото, живеат во маалото Николинци; Пољаци (4 к.), доселени однекаде, живеат во маалото Николинци; Давитковци (5 к.), доселени однекаде, живеат во истоименото маало; Вукановци (2 к.), не им се знае потеклото, живеат во маалото Давитковци; Ѓуринци (2 к.), доселени однекаде, живеат во маалото Ливаѓани; Ристовци (5 к.), доселени се од селото Добровница, се доселил Ристо во маалото Давитковци; Јовановци или Чифлици (5 к.), доселени се од некое село кај Ќустендил, го знаат следното родословие: Владо (жив на 30 г. во 1950 година) Димитрија-Станислав-Цветко-Јован, основачот на родот кој се доселил; Стојчинци (2 к.), доселени се однекаде; Пожарлици (1 к.), доселени се во втората половина на век од селото Добровница и Божана (1 к.), доселени со непозната старина.
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Огут, во која покрај селото Метежево, се наоѓале и селата Нерав и Огут. Општината Огут постоела и во периодот 1950-1952.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0970 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 24 гласачи.
Иселеништво
Од селото се знае за следниве иселеници: Метежевци (3 к.), се иселиле во селото Лопате, покрај Куманово; Метежевци (7 к.), се иселиле во кумановското село Клечевце. Има и иселеници во поново време.
NGC 2122
NGC 2122 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2122 се споменува и како ESO 57-EN41.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2122 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m. NGC 2122 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 2122 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Список на државни водачи во 1673 година
Ова е список на државни водачи во 673 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Баумгартен
Баумгартен може да се однесува на:
Виталијано Бранкати
Виталијано Бранкати (Vitaliano Brancati), (, –, ) — италијански  романописец, драматург, поет и сценарист.
Баумгартен
Баумгартен е презиме на:
Виталијано Бранкати
Животопис
Роден бил во Пачино, Сиракуза, Бранкати студирал на Универзитет на Катанија, Катанија, каде што дипломирал книжевност и каде што го поминал најголемиот дел од животот. Започнал да пишува мошне рано, на 25 години, веќе бил автор на шест книги, на кои во голема мера влијаел италијанскиот фашизам и кој подоцна самиот тој го отфрлил.
Критичарите ја поставиле почетната точка на неговата кариера од 1935 година, кога тој ја објавил збирката раскази.„Во потрага по причината“,  Бранкати го добил својот прв и веројатно голем успех во 1941 година, со романот „Дон Џовани во Сицилија“ кој го претставил живописно и хумористично сицилијанскиот темперамент.
Во 1944 година тој го објавил романот „Изгубените години“, смела сатира на мегаломанија на Бенито Мусолини, а во 1946 година „Старец во чизми ”, сатиричен расказ инспириран од околностите на италијанскиот фашизам, со  кој ја доби наградата Вандеммија и која бил адаптирана во успешниот филм, '' Тешки години” од Лујџи Зампа.
Во 1950 година ја освоил Багута наградата за романот „Убавиот Антонио“.
Починал во клиника во Торино по голема операција. Тој бил оженет со глумица Ана Проклемер со која имале ќерка.
Моторни песни (музички албум)
„Моторни песни“ — музички албум на македонската рок-група Верка од 2010 година. Тој е вториот албум на Верка, а насловот на албумот и неговиот омот се позајмени од истоимената збирка поезија на македонскиот поет Никола Јонков Вапцаров. Притоа, две песни од албумот, „Песни“ и „Ѓерданот“, содржат стихови од песните „Претсмртно“ и „Проштално“ на Вапцаров. Албумот е снимен во студиото на Евгениј Каревски во Скопје, а тој е и продуцент. Автори на сите песни се членовите на групата, а автор на дизајнот на обвивката на албумот е Борис Ангелушев, според оригиналната илустрација на збирката „Моторни песни“ на Вапцаров. На албумот свират тогашните челнови на групата: Марс Марсовски (гитара), Влатко Ѓоргиевски - Далтон (тапани), Маздрак (вокал и бас гитара) и Бране Антовски - Блеки (тапан, тарабука, кларинет и бендир), а покрај нив, како гости на албумот настапуваат и Саше Бранковски (соло гитара во „Такаметера“) и Добрила Грашеска (вокал во „Песни“).
Список на песни
Албумот содржи осум песни:
Фолервик
Фолервик (Vollerwiek; Follervig, севернофризиски: Folerwiik) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Момини солзи (Фабержеово јајце)
Момини солзи — царско Фабержеово јајце, едно од низата од педесет и две украсени јајца направени од страна на Петар Карл Фаберже за руското царско семејство. Било изработено и доставено во 1898 година од ателјистот на Фаберже, Михаел Перхин. Тоа е едно од двете јајца во југендстил (другото е Темјанушки). Јајцето било направено во чест на царицата Александра Фјодоровна.
Моментално е поседувано од еден од руските олигарси, Виктор Векселберг, а е чувано во Фабержеовиот музеј во Санкт Петербург, Русија.
Архаичен египетски јазик
Архаичниот египетски јазик — една од првите фази на развитокот на египетскиот јазик кој се зборувал за време на периодот на раната династија на Египет. Овој период траел до 3400 п.н.е. Нема докази за египетскиот јазик пред периодот на династиите.
Момини солзи (Фабержеово јајце)
Дизајн
Јајцето е покриено со бисери и на врвот има розов емајл. Јајцето има постолје од зелено-златни ливчиња со обработени дијаманти. Златните момини солзи имаат зелени емајлирани ливчиња и цвеќиња направени од злато нафрлени со рубини, бисери и дијаманти.
Изненадување
Изненадувањето на ова јајце е подигнато над јајцето со вртење на копче од златен бисер. Кога целосно ќе се крене, видливи се три портрети под царската круна поставена со рубин: царот Никола II и неговите две најстари ќерки, големата војвотка Олга и големата војвотка Татјана, насликани на слонова коска од Јоханес Ценграф. Портретите се врамени во розови дијаманти и поткрепени со златни панели на кои е впишан датумот 31 јули 1898 година.
Санкт Петер-Ординг
Санкт Петер-Ординг (Sankt Peter-Ording) — општина и приморско одморалиште во округот Северна Фризија, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Тоа е единствено германско приморско одморалиште кое има и сулфурен извор и затоа се нарекува „Бања на Северното Море и сулфурен извор“. По бројот на ноќевања, Санкт Петер-Ординг е водечко приморско одморалиште во покраината Шлезвиг-Холштајн.
Географија
Санкт Петер-Ординг се наоѓа на брегот на Северното, на западниот крај на полуостровот Ајдерштет, околу 45 километри југозападно од Хузум. Дел од општината се наоѓа во Националниот парк Ваденско Море. Општината е препознатлива по својата 12-километарка плажа во должина и еден километар широчина, дините, солените мочуришта и пошумените области, кои се невообичаени за оваа област. Солените мочуришта се од посебно еколошко значење, бидејќи тие припаѓаат на неколкуте солени мочуришта кои останале во нивната природна состојба. Спротивно на другите солени мочуришта долж Северното Море, тие содржат бројни езерца и бари. Копнената страна е поплавувана со морска вода понекогаш и не секоја година, па така амфибиите како тревнастите и мочуришните жаби живеат некарактеристично близу до морето.
Нормалниот распон на плимите е до три метри.
Клима
Локалната клима, особено воздухот на дините и плажата, солените мочуришта и шумата, особено, имаат високи количества на аеросоли и јод. Дополнително малата вегетација овозможува чист воздух без можност за алергени.
Делови
Општината Санкт Петер-Ординг се состои од пет дела: Брезум и Нордердајх, Ординг и Вестмаркен, Бад, Дорф и Витендин и Зидерхефт/Бел.
Историја
Санкт Петер-Ординг е составена од неколку поранешни општини. Најраното споменување било за селото Санкт Петер, претходно познато како Улструп, кое потекнува од 1373 година; името се менувало бидејќи Улструп изгубил доста земја во Северното Море. Постои доказ за постоење на викиншки населби. Зидерхефт/Бел се откажал од својата независност по поплавата во 1553 година. Црквите во Санкт Петер и Ординг се споиле во една парохија во 1867 година. Во 1967 година се споиле како една општина, Санкт Петер-Ординг. Во 1970 година, општината станала дел од округот Северна Фризија, а претходно била дел од округот Ајдерштет.
Поради постојаното губење земја, ниедно пристаниште не можело да биде изградено и Санкт Петер-Ординг никогаш не започнал со рибарство. Дури и земјоделството не било секогаш успешно, поради соленоста на почвата од поплавувањето.
Постоеле „барачи“ (Hitzlöper) кои го пребарувале брегот за разни работи. Вредните работи често биле криени со цел да се избегне плаќањето данок.
Дините создавале проблеми за жителите. Така, Ординг двапати морал да ја напушти својата црква. Засадувањето на постојана вегетација започнало во 1860 година по наредба на данскиот крал, кој владеел со областа до 1864 година; данската граница била близу реката Ајдер. Во 1867 година, Санкт Петер станал дел од Прусија.
Важноста на Санкт Петер-Ординг како приморско одморалиште потекнува од 1877 година, кога бил изграден првиот хотел. Во 1913 година бил изграден првиот санаториум. Во 1953 година бил пронајден силен извор на јод и биле изградени уште бањски објекти. Во 1958 година, покраината го признала Санкт Петер-Ординг како „бања на Северното Море и сулфурен извор“.
Првата крајбрежна патека била изградена на плажата во Ординг во 1926 година. Во 1932 година била проширена железницата Хузум-Бад Санкт Петер-Ординг од Гардинг. Можноста за подобра патна инфраструктура била можно со изградбата на Ајдершперверк, морска брана на реката Ајдер.
Список на ѕвезди во соѕвездието Пегаз
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Пегаз, надолно подредени според сјајноста.
Наравоучение
Наравоучение или поука  — порака која се пренесува преку некој настан или приказна. Наровоучението може да биде оставено на читателот или слушателот сам да го сфати, но може да биде и ескплицитно дадено во максима. Пример за вториот случај е крајот на Езоповата басна за Желката и зајакот, каде упорната желка ја добива трката против брзиот самобендисан зајак, каде поуката е: „полека, но сигурно до победа“.
Тука се употребуваат типизирани ликови како начин на пренесување на поуката, елиминирајќи ја комплексноста на карактерите кои меѓусебно соделуваат, и така давајќи му на авторот лесен начин на пренесување на пораката. Кај пооформените ликови, како оние во Шекспировите пиеси, поуката може да биде суптилна, но не помалку присутна, или пак писателот може да избере друг начин да го изведе тоа (како да речеме „Прологот“ на „Ромео и Јулија“.)
Низ историјата на пишаната книжевност, големиот дел од белетристиката служела не само за забава, туку и за поука, информирање и карактерно подобрување на читателите. Во класичната драма да речеме, улогата на хорот била да коментира на случувањата и да влече наравоучение за публиката; романите на Чарлс Дикенс пак, се двигатели на поуки во врска со социјално-економските прилики во Викторијанска Британија.
Наравоучението е најочигледно во детската литература, каде понекогаш тоа се дава дури и со самите зборови, „Наравоучение:“ или „Поуката од оваа приказна е....“ Ваквите експлицитни практики денес во голема мера се демодирани, и се пишуваат само од иронични причини. Како што Оскар Вајлд накратко забележал: „''Добрите завршија среќно, а лошите несреќно. Ете тоа ти е приказна.''“
Наводи
Moralidade Moral Sensmoral
HD 183986
HD 183986 (BD+35 3658, SAO 68417,HR 7419) — ѕвезда со привидна величина од 6.25, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:30:46,9 и деклинација +36°13′43″.
Италијанска мода
Италија е една од водечките земји во моден дизајн, заедно со Франција, САД и Обединетото Кралство. Модата отсекогаш била важен дел од културниот живот и општеството на земјата, а Италијанците се добро познати по нивното внимание на облекувањето; la bella figura, или добриот изглед, ја задржува својата традиционална важност.
Италијанската мода станала истакната во текот на 11 до 16 век, кога уметничкиот развој во Италија бил на својот врв. Градовите како Рим, Палермо, Венеција, Милано, Неапол, Фиренца и Виченца почнале да произведуваат луксузни стоки, капи, козметика, накит и богати ткаенини. Од 17 век до почетокот на 20, италијанската мода ја изгубила својата важност и сјај и главниот трендсетер во Европа станала Франција, со големата популарност на француската мода; ова се должи на луксузните фустани кои биле дизајнирани за дворјаните на Луј XIV. Сепак, од модните соа од 1951–53 година што ги одржал Џовани Батиста Џорџини во Фиренца, „италијанското училиште“ почнало да се натпреварува со француската висока мода, а етикетите како Ферагамо и Гучи почнале да се борат со Шанел и Диор. Во 2009 година, според Глобалниот јазичен монитор, Милано, италијанскиот центар за дизајн, бил рангиран како врвна модна престолнина во светот, а Рим бил рангиран на четвртото место и, иако двата града паднале во следните рангирања, во 2011 година, Фиренца влегла како 31-ва светска модна престолнина. Милано генерално се смета за една од „големите четири“ светски модни престолнини, заедно со Њујорк, Париз и Лондон; повремено во „големата петорка“ влегува и Рим.
Италијанската мода е поврзана со најопштиот концепт на „Произведено во Италија“, трговска марка која изразува извонредност на креативност и изработка. Италијанските луксузни производи се познати по квалитетот на текстилот и елеганцијата и префинетоста на нивната конструкција. Многу француски, британски и американски врвни луксузни брендови (како Шанел, Диор, Балмен и главната линија на Ралф Лорен) исто така се потпираат на италијански занаетчиски фабрики, лоцирани во високо специјализирани области во градското подрачје на Неапол и во центарот на северно од Италија (Тоскана, Марке, Венето и Пиемонт), за производство на делови од нивната облека и додатоци.
Непрофитното здружение кое го координира и промовира развојот на италијанската мода е Националната комора за италијанска мода (Camera Nazionale della Moda Italiana), сега предводена од Карло Капаса. Поставена е во 1958 година во Рим, а сега е сместена во Милано и ги претставува сите највисоки културни вредности на италијанската мода. Ова здружение спроведува политика на организациска поддршка насочена кон знаење, промоција и развој на модата преку настани од висок профил во Италија и во странство. Талентот на младата, креативна мода е промовиран и во Италија, како на годишниот натпревар за млади модни дизајнери ITS (International Talent Support Awards) во Трст.
Италијански модни куќи, дизајнери и луксузни брендови
Примери на големи италијански модни куќи фокусирани и на машка и на женска облека, но и на додатоци:
Примери на големи модни брендови кои се специјализирани главно за женска облека (а исто така и женска галантерија) се Агнона, Лаура Бјаџоти, Блуфин (создаден од Ана Молинари), Капучи (воден од Марио Дис), Алберта Ферети, Гатинони, Џени (дизајниран од Сара Каваза Фачини), Џамба (создаден од дизајнерот Џамбатиста Вали), Кризија (основан од Мариучија Мандели, а сега уметнички директор на Жу Чонгјан), Ла Перла, Луиза Спањоли, Макс Мара (креиран од Иан Грифитс), Mиу Миу (основан и воден од Мјуча Прада), Филозофија (воден од Лоренцо Серафини), Емилио Пучи (создаден од Камил Мицели), Мила Шон и Твин-сет Милано, додека најважните луксузни куќи кои се фокусираат само на машка облека и додатоци за мажи се Бриони, Канали, Корнелијани, Лардини, Стефано Ричи, Ерменегилдо Зегна (воден од Алесандро Сартори) и Пал Зилери.
Луксузната спортска облека и уличната облека станале општи модни трендови, мешајќи висок и низок, формален и активен стил во еден изглед, а исто така и во овој сегмент Италија, освен големите луксузни брендови фокусирани на подготвеност за носење (или мода) развивајќи свои линии или предмети во уличен стил, како што се Гучи, Фенди, Москино и Прада или врвни брендови со силно спортско наследство како Бикембергс, има неколку висококвалитетни компании фокусирани на овој стил како ГЦДС, Оф-Бело основана од Американецот Вирџил Аблох, но со седиште во Милано. Во спортска облека некои од најистакнатите куќи се Диадора, Фила и Капа.
Неколку италијански дизајнери раководат (или раководеле) со некои важни модни брендови надвор од Италија. Рикардо Тиши работел за француската луксузна куќа Живанши дванаесет години до 2017 година и во 2018 година бил именуван за креативен директор на британскиот Бурбери до 2022 година, Марија Грација Чиури откако била ко-глава во Валентино заедно со Пјер Паоло Пичоли сега е првата жена креативен директор дури и во Диор, францускиот моден бренд Рочас бил воден од Алесандро Дел'Аква неколку години, Марко Колагроси на чело на Унгаро по неколку години под раководство на Фаусто Пуглиси, Нино Черути основал своја модна куќа со седиште во Париз, главните линии за подготвеност за носење и високите модни линии Џамбатиста Вали се поставени во Париз, а Стефано Пилати речиси осум години бил главен дизајнер на Сен Лоран.
Меѓу најновите етикети или помлади дизајнери, најистакнати се Брендот Голден Гус Делукс и Стела Жан.
Други луксузни етикети кои главно се фокусирани на производство на кожни производи како додатоци, особено чевли (но не само чевли), се Балдинини, Балин, Бонтони, Рене Каовила, Бруно Магли, Цезаре Пачиоти, Полини, Серхио Роси, Џузепе Заноти, додека модни брендови или етикети кои произведуваат првенствено чанти, торби, куфери се Брачиалини, Фурла, Мандарина Патка, Пиквадро, Валекстра.
Италија, исто така, е дом на многу модни списанија, како што се Вог Италијa, Ванити фер, Ел, Гламур, Грација.
Други италијански брендови за додатоци и накит, како што се Луксотика (сопственик, меѓу неколкуте луксузни брендови на очила, на Реј-Бан и Персол), Сафило, Бучелати, Дамијани, Верниер, Помелато, Морелато, Офис Панераи и Булгари.
Историја на модата
Модата во Италија почнала да станува најмодерна во Европа од 11 век, а моќните градови од тоа време, како Венеција, Милано, Фиренца, Неапол, Виченца и Рим почнале да произведуваат наметки, накит, текстил, чевли, ткаенини, украси и елаборирани фустани. Италијанската мода го достигнала својот врв за време на ренесансата. Бидејќи Италија е широко признаена како лулка и родно место на ренесансата, процветала уметноста, музиката, образованието, финансиите и филозофијата, а заедно со неа, италијанските модни дизајни станале многу популарни (особено оние што ги носеа Медичиите во Фиренца. Модата на француската кралица Катерина де Медичи се сметала за една од најмодерните во Европа.
По падот во 17-тиот до средината на 20-тиот век, Италија се вратила како водечка нација во модата, а Фиренца била модната престолнина на Италија во 50-тите и 60-тите години од првата парада на висока мода во Сала Бјанка на палатата Пити во 1952 година со имиња како Емилио Шуберт, Емилио Пучи, Винченцо Фердинанди, Роберто Капучи, Сореле Фонтана, Германа Маручели, Мила Шон, Фаусто Сарли, додека Милан го водел патот во 70-тите и 80-тите, со тогашно-новите етикети, како што се Армани, Енрико Ковери, Долче и Габана, Џанфранко Фере, Ромео Џигли, Кризија, Мисони, Москино, Лучијано Сопрани, Трусарди и Версаче и ги отвориле и поставиле своите први бутици и емпории. До 1970-тите, италијанската мода била главно дизајнирана за богатите и славните, повеќе или помалку како француската „Висока мода“. Сепак, во 1970-тите и 80-тите, италијанската мода почнала да се концентрира на готова облека, како што се палта, јакни, панталони, кошули, фармерки, џемпери и мини здолништа. Милано станал подостапен и стилски за купувачите, а Фиренца била симната од својата позиција како италијанска модна престолнина и заменета со Рим, кој станал поважен како столб на високата мода во земјата благодарение на креациите на Валентино, Фенди, Роберто Капучи, Ренато. Балестра и Гатинони.
Денес, Милано и Рим се модни престолнини на Италија и се главни меѓународни центри за моден дизајн, кои се натпреваруваат со други градови како Токио, Лос Анџелес, Лондон, Париз и Њујорк. Исто така, други градови како Венеција, Фиренца, Неапол, Виченца, Болоња, Џенова и Торино се важни центри. Главните трговски области во земјата се модниот кварт Виа Монтенаполеоне и Галерија Виторио Емануеле (Милан), Виа деи Кондоти (Рим) и Виа де Торнабуони (Фиренца).
Градови
Во италијанската мода доминираат Милано, Рим и во помала мера Фиренца, при што првите две се вклучени во првите 30 светски модни престолнини. Сепак, постојат многу други градови кои играат важна улога во италијанската мода.
Милано
Во 2014 година, Милано се сметал за светска престолнина на модата (врз основа на зачестеноста на споменувањето во светските медиуми), дури и надминувајќи ги Њујорк, Париз, Рим и Лондон. Во 2011 година, Милан бил рангиран на четврто место, зад Лондон, Њујорк и Париз. Многу од главните италијански модни брендови, како што се Валентино, Версаче, Прада, Армани, Долче и Габана, Марни, Ајсберг, Мисони, Трусарди, Москино, Дирк Бикембергс, Етро и Зегна моментално се со седиште во градот. Меѓународните модни етикети, исто така, имаат продавници во Милано, вклучувајќи ја и главната продавница на Аберкромби &amp; Фич која стана главна атракција за потрошувачите. Милано исто така е домаќин на модна недела двапати годишно, исто како и другите меѓународни центри Париз, Лондон и Њујорк. Главниот богат моден кварт во Милано е „quadrilatero della moda“ (буквално, „моден четириаголник“), каде што се најпрестижните трговски улици во градот. Галерија Виторио Емануеле II, Пјаца дел Дуомo, Виа Дантe и Корсо Буенос Аирес се други важни трговски улици и плоштади.