cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катафиги (Солунско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓало на јужниот брег на некогашното Ениџевардарско Езеро, два километри североисточно од селото Ниси, во чиј атар и влегувало, на надморска височина од 3 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
Историја
Селото не било споменато од К’нчов и од Бранков, но најверојатно се работело за населба со грчко население.
Во 1912 година, Катафиги било гркојазично христијанско село. Било напуштено во 1920-тите години. Неговите жители го напуштиле и се преселиле во соседното село Ниси.
Население
На пописот од 1913 година било забележано со 48, а во 1920 година само со 9 жители. Малку подоцна, селото целосно се распаднало, а неговите жители се преселиле во Ниси.
Фабио Дуарте
Фабио Андрес Дуарте Аревало (Fabio Andrés Duarte Arevalo; р. ) — колумбиски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Најпознат е по победата на Светското друмско првенство под 23 години. Исто така, одлични резултати имал на Џиро д’Италија 2013, кога завршил втор зад Винченцо Нибали на етапата 20 и на Џиро д’Италија 2014, кога завршил втор зад сонародникот Хулијан Аредондо на етапата 18.
Тој е помлад брат на Алваро Дуарте, кој е исто така професионален велосипедист.
Јоханес Вилхелм Јенсен
Јоханес Вилхелм Јенсен ( - ) — дански автор, честопати сметан за првиот голем дански писател на 20 век. Седумнаесет пати бил номиниран за Нобелова награда за литература, што се смета за основиден рекорд. Нобеловата награда за литература ја добил во 1944 година.
Кинески боречки вештини
Кинески боречки вештини, честопати нарекувани со заедничкиот термин кунг фу, кујошу или вушу , се повеќе борбени стилови кои се развиле низ вековите во Кина.
Историја
Кинеските боречки вештини потекнуваат од потребата за самоодбрана, ловечките техники и воената обука во Древна Кина.
Според легендата, кинеските боречки вештини настанале за време на полумитската династија Ксиа (夏朝) пред повеќе од 4.000 години. Се вели дека Жолтиот цар (Хуанг Ди) (датум на вознесение според легендите 2698 п.н.е.) ги вовел првите боречки системи во Кина. Жолтиот император е опишан како прочуен генерал кој, пред да стане водач на Кина, напишал долги трактати за медицината, астрологијата и боречките вештини. Еден од неговите главни противници бил Чи Ју (蚩尤) кому му се припишува создавањето на џиао ди, претходник на современото кинеското борење.
Помеѓу XVI и XI век п.н.е., во династијата Ксиа, се појавува оружје изработено од бронза, сабји (Дао), секири (Џин), шлемови итн. Во овој период колите се користат како главно оружје во војувањето. Во дванаесеттиот век п.н.е., за време на владеењето на Ву Ји, историските записи наведуваат дека царот направил Оу Рен (човечка фигура од дрво) која се користела за вежбање Бо (борба без оружје). Термините Вушу, Кунг Фу и други со кои се опишуваат боречките вештини во Кина се неодамна воведени зборови. Терминот кој најчесто се користи за опишување на боксот, Ќуан (拳), значи сила, а не бокс. Во средината на 16 век од нашата ера, се користи кованицата Ќуанјонг (拳勇) за да се опише боксот; особено во книгата „Епитаф за Ванг Женгнан“. Бо (搏) е можеби најстариот зачуван збор кој ги опишува кинеските боречки вештини.
Модерна историја
Повеќето боречки стилови кои денес се практикуваат како традиционални кинески боречки вештини ја стекнале својата популарност во 20 век. Некои од нив вклучуваат Багуажанг, Пијан бокс, Орелска канџа, Пет животни, Ксинги, Хунг Гар, Мајмун, Бак Меи Паи, Северни богомолки, јужни богомолки, Фуџијан бел кран, Џоу Га, Винг чун и Тај чи чуан. Зголемувањето на популарноста на овие стилови е резултат на драматичните промени кои се случувале во кинеското општество.
Во Кина, традиционалните боречки вештини не се практикувале за време на турбулентните години од Кинеската културна револуција (1969–1976). Како и многу други аспекти од традиционалниот кинески живот, боречките вештини биле подложени на радикална трансформација од страна на Народна Република Кина за да се усогласат со маоистичката револуционерна доктрина.
Потиснувањето на традиционалното учење било разлабевено за време на ерата на реконструкција (1976–1989), бидејќи комунистичката идеологија почнала да се прилагодува на алтернативните гледишта. Во 1979 година, Државната комисија за физичка култура и спорт создала посебна работна група за преоценување на наставата и практикувањето на Вушу. Во 1986 година, бил основан Кинескиот национален истражувачки институт за Вушу.
Поделба
Кинеските боречки вештини се делат според:
Географска поделба
Други поделби според географска местоположба може да бидат според:
Поделба според способностите кои се развиваат
Според оваа поделба, грубо разликуваме два типа на вештини: „внатрешни“ и „надворешни“.
Оваа површна и поедноставена поделба е доста распространета, но честопати е погрешно разбрана. „Надворешното“ и „внатрешното“ се само два различни аспекти со слична цел. Така, „надворешните“ вештини, ако правилно се практикуваат, придонесуваат за развој на „внатрешните“ способности, а „внатрешните“ вештини можат да содржат многу елементи на „надворешни“ способности.
Поделба по лични и симболични имиња
Оваа поделба на кинеските боречки вештини е според името на основачот, или името на познато семејство кое ја развило или раширило вештината.
Вештините може да се именуваат и по симболи или метафори, на пр. вештина на „топовска тупаница“, вештина „раката на ветрот“ итн.
Филозофско-верска поделба
Според оваа поделба, кинеските боречки вештини се делат според содржината на филозофијата, религиозните симболи и верувањата. Така се разликуваат будистичките, таоистичките и исламските боречки вештини. Оваа поделба станала „несоодветна“ во Кина по Втората светска војна поради забраната на религијата.
Познати практичари
Примери на добро познати практичари низ историјата:
IC 211
IC 211 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 211 се споменува и како ESO 501-58, MCG -4-25-51, HCG 48A, AM 1035-264.
Откривање
Објектот е откриен на 14 февруари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 211 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 211 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 37 м 47,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -27° 4' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 4°.
Други поделби
Проучување на IC 211 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31586.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Роко и неговите браќа
Роко и неговите браќа (италијански: Rocco e i suoi fratelli) - италијански филм од 1960 година, во режија на Лукино Висконти. Во главните улоги настапуваат: Ален Делон, Ренато Салватори, Ани Жирардо, Катина Паксину, Спирос Фокас, Макс Картие и Клаудија Кардинале. Филмот освоил две награди на филмскиот фестивал во Венеција при што режисерот и продуцентот одбиел да ја примат специјалната награда на жирито. Вкупно, на разни фестивали, филмот освоил 10 награди и имал уште 10 други номинации.
Синопсис
По смртта на таткото, во Милано пристигнува Розарија Паронди (ја игра Паксину) со своите четворица синови. Тие упаѓаат на веселбата по повод свршувањето на нејзиниот син Винченцо (го игра Фокас), но набргу доаѓа до кавга меѓу Розарија и мајката на невестата поради што се прекинува веселбата. Розарија и нејзините деца се сместуваат во подрумските простории на една зграда, сонувајќи за подобар стан. Возрасниет синови почнуваат да работат, а примамен од можноста за брза заработка, мрзеливиот Симоне (го игра Салватори) станува боксер. Истовремено, тој почнува љубовна врска со проститутката Надја (ја игра Жирардо). Меѓутоа, тој не сака да тренира, па неговата боксерска кариера завршува неславно. Роко (го игра Делон) заминува во армијата, а таму случајно ја среќава Надја, која штотуку излегла од затвор. Во меѓувреме, Винченцо стапува во брак и добива дете, а Чиро завршува вечерно училиште и се вработува во фабриката на Алфа Ромео. По отслужувањето на воениот рок, Роко започнува љубовна врска со Надја, но за тоа дознава Симоне кој, заедно со група другари, ги напаѓа Роки и Надја при што ја силува Надја и го претепува Роко. Тогаш, Роко сфаќа дека Симоне е вљубен во Надја и чувствува вина за несреќата на својот брат, поради што ја раскинува врската со Надја. Истовремено, тој станува познат боксер. Симоне повторно ја среќава Надја и живее заедно со неа, наспроти негодувањето на мајка му. Додека кариерата на Роко напредува, Симоне пропаѓа морално и физички, а Надја повторно го напушта. Кога Симоне е обвинет за кражба, Роко несебично му помага, но Симоне е немилосрден и продолжува да изнудува пари од браќата. Еднаш, тој дознава каде може да ја најде Надја, а когатаа му кажува дека го мрази, тој ја убива. Во мигот кога семејството Паронди го прославува успехот на Роко, во станот влегува Симоне со веста дека ја убил Надја. По неколку дена, Симоне е затворен, а потресен од семејната трагедија, Роко се враќа во родниот крај.
NGC 2159
NGC 2159 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2159 се споменува и како ESO 57-SC60, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2159 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m. NGC 2159 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 58 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 37' 28".
Други поделби
Проучување на NGC 2159 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Автомобилски регистарски таблички во Естонија
Регистарските таблички во Естонија се составени од три букви и трицифрен број. Црни карактери на бела позадина. Првата буква покажува во кој регион е регистрирано возилото.
Шабленско Езеро
Шабленското Езеро (Шабленско езеро) ― лагуна (лиман) во североисточна Бугарија, која се одделила од Црното Море со песочниот појас. Површината на водното тело е 0,8 км2, длабочина 0,4–4 м, соленоста 0,4%. Лагуната се наоѓа на 3 км источно од градот Шабла.
Криштанци
Криштанци (словенечки: Krištanci) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Виолетовокафеава гулапка
Виолетовокафеава гулапка (Russula caerulea), попозната како грбница, е член на родот Гулапк и, чии членови се познати и како кршливи Гулапка.Таа има боја на темно вино или виолетова боја печурката е за јадење и расте со четинари дрвја на крајот на летото и есента. Ја има во Европа и Северна Америка.
Таксономија
Првпат опишана од микологот Кристијан Хендрик Персон во своето дело „Synopsis methodica fungorum“ од 1801 година како „Agaricus caeruleus“, неговиот специфичен епитет е латински caeruleus што значи „сино“. Тој бил пренесен во родот Гулапка во 1838 година од шведскиот татко на микологија Елиас Магнус Фрис. Името Russula amara од Кужера во 1927 година е синоним.
Опис
Шапката е 3 - 10 см во пречник. Таа е темнопурпурно-кафеава, со темен, понекогаш скоро црн центар. Отпрвин е конвексена, па дури и скоро во форма на звонче, но подоцна се израмнува. Речиси секогаш го задржува широкиот зашилен врв во центарот на шапката, по што е гулапка скоро единствена во родот. Кожата на шапката се лупи до две третини, а подоцна има заоблена маргина. Цврстата, бела дршка е 4-9 см висока, 1-2 см широка и со тесен клубски облик. Жабрите се спојуваат и се скоро споени со бледо окер боја, давајќи отпечаток на спорите во иста боја. Првично се доста тесно распоредени. Месото е бело и има благ вкус, но кожата на шапката е горчлива на јазикот.
Слични видови
Темно виолетова гулапка (Krombh ) Расте ретко со четинари, претпочита листопадни шуми. Нејзината шапка никогаш не е испакната, таа обично е вдлабната.
И Russula viscida Kudrna нема испакнатост и е многу ретка. Кожичката на шапката воопшто не се лупи.
Распространетост и живеалиште
Виолетовокафеава гулапка (Russula caerulea) се појавува кон крајот на летото и есента. Распространета е во северните умерени зони, Европа, Азија и Северна Америка. Веројатно е во микореза со борови дрвја (Бор), на песочни почви.
Јадење
Оваа печурка е за јадење, но кожата е горчлива кога ќе ја џвакаме.
NGC 364
NGC 364 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 364 се споменува и како UGC 666, MCG 0-3-69, CGCG 384-67.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 4 м 40,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 48' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 364 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3833. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4681. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1196.
Список на државни водачи во 1637 година
Ова е список на државни водачи во 637 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Пандија (месечина)
Пандија (или Јупитер LXV, првично: S/2017 J 4) — надворешна месечина на Јупитер со пречник од 3 км.
Откривање
Откриена е од американскиот астроном Скот Шепард и неговата екипа во 2017 г. но објавена дури на 17 јули 2018 г. преку службениот распис на Центарот за мали планети.
Име
Месечината го добила името во 2019 г. според Пандија, старогрчка божица на полната месечина, ќерка на Зевс и Селена. Името е изгласано на конкурс приреден од Карнегиевиот институт на Твитер, по предлог на основци од селото Ланивет во Корнвол, Англија. Го избрале името „Пандија“ бидејќи пандата е симбол на нивното училиште и бидејќи селото порано испорачувало бамбус за панда во Лондонската зоолошка градина.
Таа е напраден член на надворешниот дел од Хималиината група, кои имаат имиња што завршуваат на -а.
Орбита
Месечината кружи по голема полуоска од 11.525.000 км при наклон од 28,15°.
Скопска артилериска бригада
Скопска артилериска бригада — бригада на НОБ во Македонија.
Историјат
Скопската артилериска бригада била формирана во месец септември 1944 година од постоечкиот артиолериски дивизион во Присад, Велешко. На чело на бригадата бил назначен Киро Спасовски.
На почетокот на своето формирање, бригадата била вооружена со 4 хаубици од 105 мм. Бригадата е формирана во Велешко бидејќи на 20 септември 1944 година Германците го зазеле Прилеп по вторпат и дивизионот морал да се движи кон село Лисиче, Велешко.
Бригадата активно учествувала во борбите за ослободување на Македонски Брод, Прилеп и Велес. Во борбите кај селото ’Рлевци заплениле германски топ од 75 мм со камион и муниција. Откако се ослободило Скопје, бригадата била префрлена во Скопје и влегла во составот на Првата македонска артилериска бригада во месец декември 1944.
Хадсел
Хадсел (Hadsel, ) — општина во округот Нурлан, Норвешка. It is part of традиционалната област Вестеролен. Седиште на општината е гратчето Стокмаркнес. Освен тоа, во општината влегуваат и селата Фискебел, Јерстад, Гренинг, Гритинг, Ханејвика, Хенес, Калјур, Мелбу, Санден и Санднес.
Ова е најјужна општина во областа Вестеролен. Опфаќа четири острови: Хадселеја, Хинеја, Лангеја и Ауствогеја. Околу 70% од населението живее на Хадселеја, кој е поврзан со Лангеја со Хадселскиот и Берејскиот мост. Недалеку се наоѓа и Аеродромот Стокмаркнес, најпрометниот мал аеродром во Норвешка со 100.000 патници годишно (1997).
Хадсел зафаќа површина од и во 2017 г. броел 8.009 жители, што претставува пораст од 1,3% во изминатата деценија. Густината на населеност изнесува 14,5 жители на км2.
Се граничи со општините Суртлан на север, Бе на запад, Воган на југ и Лединген на исток.
Историја
Хадсел е основан како општина на 1 јануари 1838 г. Северната општинска околија се одвоила во 1841 г. образувајќи ја новата општина Суртлан. На 1 јануари 1963 г. околијата Внатрешен Ејдсфорд (нас. 1.360) е префрлена во општината Суртлан.
Име
Општината го носи името на некогашната парохија наречена по стариот посед со исто име (Hǫfðasegl) уште од времето на првоизградената црква (Хадселската црква). Првиот дел е генитив од поимот hǫfði што значи „висока и стрмна спила“, а вториот е segl што значи „едро“ (по блиската спила која наликува на едро)
Грб
Грбот на општината е современ, доделен на 11 март 1976 г. и се состои од четири златни прстени на сина заднина, кои ги претставуваат четирите острови на општината.
Цркви
Општината има три парохии (sokn) на Норвешката црква, кои се во состав на црковната околија Вестеролен на Серско-хологаланската епархија. Парохиите опфаќаат вкупно пет цркви, од кои по две во Хадсел и Мелбу, и една во Гренинг.
Географија
Општината е расположена на четири острови во архипелагот Вестеролен, и тоа: Хинеја, Лангеја, Хадселеја и Ауствогеја. Планината Хигравстинден која лежи на границата со Воган е меѓу највисоките во овие краишта.
Управа
Како и кај сите општини во Норвешка, општинската управа има надлежност над основното образование, здравството (освен болниците), пензиските услуги, невработеноста и другите социјални работи, зонирањето, стопански развој и општинските патишта. Со општината раководи општински совет (Kommunestyre) од 25 членови кој се бира на секои четири години. Советниците меѓу себе бираат градоначалник на општината.
Ѓаконик
Ѓаконик (Διακονικόν) — просторот на јужната страна од централната апсида на црквата, каде што се чуваат одежди, книги и сл., кои се користат во богослужбата (светите садови се чуваат во жртвеникот, северната страна на светилиштето) во источнокатоличката и православната црква.
Ѓаконикот содржи таласидион (мијалник), чии отпадни води се собираат, се користат за миење на светите работи и дури потоа се фрлаат. Со оваа вода свештенството може да ги мие рацете пред Божествената литургија. Ѓакониците обично имаат шкафови или фиоки каде што може безбедно да се чуваат одеждите и црковните завеси (антепендија). Овде се чуваат и јагленот и местото за загревање зеон (зовриена вода, која се тура во путир пред причест, крпи и други потребни предмети).
За време на владеењето на Јустин II (565-574), во чие време е извршена промената на литургијата, ѓаконикот и жртвеникот почнале да се делат во посебни апсиди на источниот крај на светилиштето. Пред тоа имало само една апсида.
Во црквите во централна Сирија од поранешниот период, ѓаконикот е правоаголна, странична апсида на Калат-Семан била додадена подоцна.
NGC 4176
NGC 4176 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4176 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4176 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 4176 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38928. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 283; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5519. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1023.
NGC 6769
NGC 6769 — спирална галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6769 се споменува и како ESO 141-48, VV 304, AM 1914-603.
Откривање
Објектот е откриен на 11 август 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6769 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6769 има привидни димензии од 2,2' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 18 м 22,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -60° 30' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 6769 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63042. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 435; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9071. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Исак Њутн
Исак Њутн (Sir Isaac Newton; 25 декември 1642, Вулсторп крај Колстерворт - 20 март 1727, Лондон) — англиски физичар, математичар, астроном, филозоф и алхемичар е еден од највлијателните научници на сите времиња. Неговата книга, издадена во три тома, „Математички принципи на природната филозофија“, за првпат објавена во 1687 година, ги поставува темелите на класичната механика. Ова дело ја опишува универзалната гравитација и трите закони на движење. Делото претставува основа на класичната (Њутнова) механика и служи како пример за настанување и развивање на други модерни физички теории.
Њутн, исто така, дава значајни придонеси кон оптиката. Тој е првиот кој конструира телескоп – рефлектор и открива дека со пропуштање на бела светлина низ стаклена призма, таа се разложува во сите видливи бои. Освен придонес кон оптиката, тој е заслужен и за развојот на диференцијалната анализа истовремено со Готфрид Вилхелм Лајбниц (германски научник). Иако Њутн го разработил својот метод неколку години пред  Лајбниц, тој немал скоро ништо објавено сè до 1693 година, а потполен увид дал дури во 1704. Поради ова постоела расправија помеѓу двајцата научници која траела сè до смртта на германскиот научник во 1716.
Животопис
Иако живеел во бурни времиња, животот на Њутон поминал мирно и повлечено: ниту еднаш не патувал надвор од Англија, а низ родната земја патувал ретко. Целиот свој живот го поминал во четири места - родното место Вулсторп, Грантам каде одел на училиште, Кембриџ каде студирал и работел, и Лондон, каде ги поминал последните три децении на својот живот. Њутон бил син на земјоделец. Тој го напуштил училиштето на 16 години и почнал да работи на фармата на неговите родители, но не бил многу заинтересиран за работата на фармата. Во 1661 година, Њутон се запишал како „subsizzer“ (сиромашен студент кој се издржува работејќи на колеџот) на Колеџот „Тринити“ (Trinity College) при Универзитетот во Кембриџ, каде студирал математика, историја и филозофија. На овој универзитет, Њутон ги поминал сите академски степени и во јули 1668 година станал „магистер на вештините“ (Master of Arts), а една година подоцна, неговиот поранешен професор Бароу му ја отстапил својата катедра.
Во јануари 1672 година бил примен во Британското кралско друштво, а во 1688 година бил избран за претставник на Универзитетот во Кембриџ во парламентот. И подоцна, во два наврати, Њутон се кандидирал за пратеник во парламентот при што првиот пат бил избран, додека вториот пат бил победен од кандидатот на „ториевците“. Желбата да ја поправи својата финансиска состојба го навела во 1696 година да ја прифати работата на чувар на државната ковачница на пари, така што се преселил во Лондон. Функцијата ја извршувал успешно и во 1699 година бил унапреден во директор на ковачницата и таа функција ја извршувал до смртта. Истовремено, во 1699 година, Париската Академија го избрала Њутон за свој член, во 1703 година станал претседател на Кралското друштво, а во 1705 година кралицата му доделила благородничка титула. Но, и покрај бројните почести, до крајот на животот, Њутон останал мирен, скромен и повлечен човек.
Математика
Њутн е заслужен за развојот на диференцијалната анализа (или „метода на флуксии“ како што ја нарекол тој), откритие до коешто дошол во текот на 1665-1666 година, работејќи паралелно и независно од Готфрид Вилхелм Лајбниц. Меѓутоа, тој не го објавил веднаш своето откритие, туку тоа го направил многу подоцна, во 1704 година, така што тоа предизвикало спор околу тоа кој прв го открил овој метод (Њутон или Лајбниц).
Механика
Њутон е автор на делото „Математички принципи на природната филозофија“ (Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica), објавенo на 5 јули 1687 година, каде ја опишал универзaлната гравитација и преку неговите закони на движење ја поставил основата на класичната механика. Во ова дело, Њутон ги дефинирал основните поими во физиката, како: маса, сила, движење, време, простор итн. Врз таа основа, тој ги поставил трите основни закони на движењето:
Применувајќи ги овие три закони на астрономските тела, Њутон го формулирал општиот закон на гравитацијата според кој сите тела меѓусебно се привлекуваат со сила која е правопропорционална на нивната маса а обратнопропорционална на квадратот од нивната оддалеченост.
G - гравитациона константа = 6.67408(31)×10−11 м3⋅kg−1⋅s−2
m2 - маса на второ астрономско тело
r - оддалеченост на астрономските тела
Така, Њутн прв предложил збир на природни закони според кои владеат силите на движењето на земја и небесните сили на движење. Њутновото дело се врзува со научната револуција и напредокот и прифаќањето на хелиоцентристичката теорија. Њутн, исто така, е заслужен за математичката формулација на Кеплеровите закони за движењето на планетите. Во тек на своите истражувања тој ги проширил тие закони и покажал дека планетарните орбити не само што се елиптични, туку можат да бидат хиперболични или параболични.
Со своето творештво, Њутон претставува татко на класичната механика и до крајот на 19. и почетокот на 20. век, неговите закони биле сметани за апсолутно точен приказ на реалните процеси во универзумот. Денес, Њутновите закони немаат универзална важност, но тие сè уште се релевантни во анализата на предметите чија брзина на движењето е мала во споредба со брзината на светлината.
Оптика
Њутн дал голем придонес во развојот на оптиката. Така, во периодот по 1699 година, Њутон вршел бројни истражувања кои резултирале во конструирањето на новиот телескоп - рефлектор, кој бил многу понапреден од дотогашните телескопи-рефрактори. Благодарение на овие откритија, во јануари 1672 година, Њутон бил примен во Кралското друштво. Истата година, тој одржал предавање во Кралското друштво под наслов „Нова теорија на светлината и боите“. Со тоа, Њутон ја негирал во тоа време важечката бранова (ундулациона) теорија на светлината и, наспроти неа, ја развил корпускуларната или емисиона теорија, според која светлосните зраци претставуваат ситни снопови честички (корпускули) кои ги исфрлаат светлечките тела. Тоа предизвикало долга полемика меѓу него, Роберт Хук, Кристијан Хајгенс и неколку други научници. Тоа било причина што своето главно дело во областа на оптиката „Оптика или расправа за одбивањето, прекршувањето, свиткувањето и бојата на светлината“ Њутон го објавил дури во 1704 година, т.е. по смртта на Хук, иако по 1680 година не работел повеќе во областа на оптиката.
Подоцна, Њутн ги увидел и недостатоците на својата теорија, така што се обидел да ги спои двете теории. На пример, како одговор на критиката од страна на Хук, Њутон истакнувал дека неговата теорија е „само многу веројатна последица на мојата доктрина, а не основна претпоставка“, односно дека таа е блиска и поврзана со брановата теорија. Во тој поглед, Њутон сметал дека „ако претпоставиме дека светлосните зраци се состојат од мали честички, кои во сите насоки ги исфрла светлосното тело, тогаш кога овие честички ќе паднат на прекршувачки или одбивачки површини, тие мора да предизвикаат во етерот бранување исто како и каменот фрлен во водата“. Њутоновата теорија на светлината преовладувала во текот на 18. век, во 19. век ја изгубила доминацијата, но на почетокот на 20. век, со подемот на квантната теорија, корпускуларната теорија повторно заживеала.
Филозофија и други општествени науки
Иако првенствено бил физичар, Њутн дал придонес и во областа на филозофијата. На пример, интересна е неговата работа во доменот на методологијата на научното истражување. Во своите истражувања, тој ги комбинирал методите на индукција и дедукција со експерименталното проучување, така што неговата методологија претставува еден вид продолжение на Беконовиот и Локовиот емпиризам. Така, во своето дело „Оптика“, Њутон го опишува својот идеал на следниов начин: „Да се изведат од појавите два или три општи принципи на движењето, а потоа да се изложи, на кој начин од овие јасни принципи произлегуваат својствата и делувањето на сите природни тела, ете што би било голем чекор напред во филозофијата, па дури и причините на овие принципи да останат скриени“. На тој начин, Њутон се спротивставува на поставувањето произволни хипотези, сметајќи дека „хипотезите не треба да бидат предмет на емпириската филозофија“. Во таа смисла, во второто издание на „Принципите“, тој ја дава славната изјава: „Јас не измислувам хипотези (Hypotheses non fingo). Но, сето она што не се изведува од појавите мора да се нарече хипотеза; меѓутоа, на хипотезите - метафизички, физички, механички...не им е местото во експерименталната филозофија“.
Исто така, големо значење за развојот на филозофијата имаат и ставовите на Њутон за материјата, движењето, просторот и времето. Во тој поглед, исто како и Декарт, и тој секое движење го сведува на механичко движење, т.е. на промена на местото во просторот. Но, за разлика од Декарт, Њутон дозволува дека, покрај материјата, постои и празнина и дека материјата, самата по себе, е инертна, дека движењето ѝ е нешто надворешно и туѓо, нешто што не произлегува од нејзината природа и нешто чија причина не е доволно јасна. Исто така, Њутон го отфрлил картезијанското сфаќање на етерските витли како објаснување на движењето, но не дал одговор на прашањето од каде потекнува движењето, туку сметал дека, иако тоа може да се опише математички, неговата материјална или нематеријална причина не е доволно испитана. На пример, објаснувајќи го поимот на гравитацијата, Њутон вели: „Под зборот „привлекување“, јас овде воопшто го подразбирам секој стремеж на телата за заемно движење, без оглед на тоа дали овој стремеж потекнува од самите тела...или дали ова тежнеење е предизвикано од етерот...или воопшто некоја средина, материјална или нематеријална, која ги присилува телата... заемно да се ставаат во движење“.
Понатаму, тој го негира мислењето на неговите претходници дека движењето е нешто што ѝ е својствено на материјата: „Не може да се разбере дека непродуховената, груба материја би можела без посредување на нешто нематеријално да дејствува врз друга материја без заемен допир...Да се претпостави дека тежата е битно, нераздвојно и вродено својство на материјата, така што телото може да делува на друго тело...без никаков посредник...според моето мислење, тоа е апсурд за секој кој барем малку се разбира во филозофските предмети. Тежата мора да ја предизвикува некој агенс којшто непрекинато делува по одредени закони. Дали е тој агенс материјален или нематеријален, тоа им го оставам на моите читатели да решат самите“. Меѓутоа, во некои други записи, Њутон смета дека најприфатлива е претпоставката дека тој агенс е Бог. Во истата насока се ставовите на Њутон за „почетните услови“: со помош на принципите на механиката и законот на гравитацијата можеме да го опишеме движењето на небесните тела, само ако се дадени почетните услови како што се: масата на небесните тела, нивната почетна положба и почетната брзина итн., а тоа „не можело да се одигра поинаку освен со намерата и според волјата на семоќниот и премудар Бог.“
Најпосле, Њутон работел и во областа на теологијата, а најзначајни негови дела се: „За две важни изопачувања на текстот на Светото писмо“ и „Забелешка на книгата на пророкот Даниел и апокалипсата на св. Јован“.
Солунски Санџак
Солунскиот санџак припаѓал на Румелискиот вилает.
Според турскиот попис од 1878 г. во Солунскиот санџак има 55.667 куќи, и машко население: 39.441 муслимани, 126.000 Македонци, 13.279 погрчени Македонци и нешто Грци, 1.751 РОми и 2.862 Македонци-муслимани.
Кон крајот на 18 век и почетокот на 19 век Струмичката каза била во состав на Солунскиот санџак.
Во тоа време во Солунскиот санџак имало 119 егзархиски училишта со 133 наставника и 2810 ученика.
Во Солунскиот санџак како училиштен инспектор работел Пере Тошев, македонски револуционер и еден од основоположниците на ТМОРО во Битолскиот револуционерен округ и учесник во Илинденското востание од 1903 година.
Согласно Мирцштешките реформи, турската влада била приморана да направи реформи во управувањето со Македонија, според кои Солунскиот санџак им бил доделен на руски офицери.
Валкана гулапка
Валкана гулапка (Russula illota) е вид на печурка што не се јаде од родот Russula. Најчесто се наоѓа во листопадни и иглолисни шуми на варовник.
Опис
Шапката е сферична кога е млада, подоцна е широко конвексна и може да биде рамна кога е стара. Таа е со изразена окер боја и е покриена со сиви лиги, до 15 cm во пречник. Жабрите се бледо кремасти и блиску едни до други, давајќи мирис на горчливи бадеми кога ќе се размачкаат. Спорите се исто така со бледа крем боја. Дршката е бела и станува со дамки со стареењето.
Слични видови
Russula laurocerasi сè уште технички не се разликува од овој вид.
Бело Поле (Пиринско)
Бело Поле — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Список на државни водачи во 363 година
Ова е список на државни водачи во 63 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јерузалем (Љутомер)
Јерузалем (словенечки: Jeruzalem) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Магдалена Антова-Велевска
Биографија
Основно  и средно образование го завршила во Скопје, а во 1974 година дипломирала на Медицинскиот факултет во Скопје со просечен успех 9,65. Во текот на студирањето за потигнатиот просек била наградена од Деканатот на Мединскиот Факултет. Приправничкиот стаж активно го работи во Медицинскиот Центар во Куманово, а во 1975 година се вработува на Клиниката за очни болести. Специјализацијата по офталмологија ја започнува истата година, и ја завршува со успех во 1978 година.
Стручна и научна активност
Стручната активност ја започнува во Сојузот на студентите на Мединскиот Факултет каде активно учествува како автор и соавтор на повеќе студенстки конгреси со свои теми од различни области. Како лекар специјалист самостојно учествува во дијагностичката и тераписката дејност на Клиниката за очни болести како во конзервативниот така и во хируршкиот дел. Особен афинитет покажува кон клиничките испитувања во патологијата на предниот сегмент на окото и леќата како и имунологијата на роговицата. Во 1982 и 1983 година на Мединскиот факултет ги започнала постдипломските студии од областа офталмологија, а во 1987 година со успех го одбранува магистерскиот труд со наслов: “Хемиски изгоретини на роговицата”. Во 1988 година ја пријавува докторската дисертација во областа на патологија на леќата а во 1991 година ја одбранува докторската теза под наслов: “Современ пристап во хируршкото лекување на катаракта и компаративна евалуација на интракапсуларниот и екстракапсуларниот пристап”. Како автор и соавтор со стручно научни трудови учествува на многубројни стручни состаноци, симпозијуми и Конгреси со меѓународно учество организирани во нашата држава, поранешни југословенски републики, Балкански асоцијации и Европски Конгреси во областа на предниот сегмент и патологија на леќата, како и хирургијата на катаракта. Активно учествува во работата на Југословенското офталмолошко здружение, Македонското офталмолошко здружение, Здружението на базичната клиничка имунологија и алергологија при Македонското лекарско друштво. Исто така е предавач на првата имунолошка школа во 1998 година во делот за офталмо-имунопатологија.
Носител е на научно истражувачки проект во изработка во областа на имунологијата на верналниот керато-конјуктивит. Стручната едукација постојано ја надоградува и уште од 1981 година престојува во ВМА во Белград. Подоцна остварува повеќе студиски престои во Универзитетски очни Клиники во : Дебрецин-Унгарија, Љубљана-Словенија, Белград и Нови Сад - Србија, Софија-Бугарија и Нинберг-Германија. Во 1999 година со успех го завршува првиот курс по факоемулзификација во Загреб-Хрватска. Во 2006 година остварува стручен престој во Фјодоров Институт во Москва.
Од 2002-2004 година е избрана за шеф на катедра на Клиниката за офталмологија. Во повеќе наврати е Директор на клиниката за Очни болести, а во 2006 година успешно ја започнува донаторската акција за осовременување и опремување на Клиниката за очни болести под име: “За мило бело видело”. Активно учествува во работата и била потпреседател и член на УО на Здружението на офталмолозите на Македонија.
Во 2003 година е избрана за член на основачкиот Борд на СЕЕОС - Здружение на Офталмолози на Југоисточна Европа, како  претставник од Република Македонија. Редовно учествува како повикан предавач на сите одржани Конгреси на СЕЕОС во Грција, Хрватска, Србија, Босна и Херцеговина, Бугарија и Унгарија.
Исто така е учесник на првиот Офталмолошки симпозијум на офталмолози во Приштина, Косово.
Во 2006 година е избрана за почесен член на Сојузот на офталмози на Бугарија, Пловдив.
Во 2008 е избрана за Шеф на Катедра по предметот офталмологија а во 2009 година е реизбрана со нов мандат.
Наставна дејност
За асистент е избрана 1985 година, за доцент во 1991 година, а за вонреден професор по  предметот офталмологија е избрана во 1996 година. За редовен професор по предметот офталмологија е избрана во 2001 година, реизбрана во 2007 година.
Од 1979 година наставната активност ангажирано и со посебна мотивираност и забележителен успех ја изведува на катедрата по предметот офталмологија. Во изминатиот период  има објавено и рецензирано повеќе од 100 стручни и научни трудови рецензирани во билтените на УКИМ и повеќе од 30 трудови со кои учествувала на  повеќе Офталмошки Конгреси во земјата и надвор од неа.
Во периодот до своето пензионирање до 2014, предава на Катедрата по офталмологија на: студенти на Висока школа на медицински сестри и рентген техничари, додипломски и последипломски студии на Медицинскиот Факултет – Скопје. Како професор изведува едукација на специјализантите по предметот: Офталмологија во сите четири години од специјализацијата.
Алфонсина Страда
Алфонсина Страда (родена 16 март 1891 и умрела 13 септември 1959 година) била италијанска велосипедистка.Била единствената жена што возелаво трите главни велосипедски трки. Таа започнала на Џиро д'Италија (позната трка која се одржува и денеска) во 1924 година кога организаторите ја помешале со маж. Весниците ја нарекувале Ѓавол во фустан. Нејзината тркачка кариера вклучувала италијански рекорд кој траел дури 26 години откако го покорила.
Раниот живот
Родена како Алфонсина Морини во Кастелфранко Емилија, во близина на Модена, таа бела ќерка на селско семејство. Нејзиниот татко бил дневен работник, а нејзината мајка медицинска сестра. Некои луѓе велат дека дека нејзината куќа била барака без прозорци низ која трчале кокошки. Дополнителни извештаи зборуваат дека нејзиното семејство сметало дека нејзината страст за возење велосипед е дело на ѓаволот, дека има злобно око. Некои извештаи велат дека таа била едно од осумте деца; други дека била една од 10-те, со осум браќа; други дека имала 10 браќа. Има многу извештаи за раниот живот Алфонсина, но никој не е прифатен како точен. Така да раниот живот на Алфосина ќе остане сè уште мистерија.
1924 - Џиро д'Италија
Возењето на Алфонсина на Џиро д'Италија дошол поради несогласување помеѓу организаторот, (Емилио Коломбо) и најдобрите возачи. Најдобрите возачи одбија да учествуваат. Коломбо го направи она што го направи Тур де Франс и понуди места на кој сакаше да вози. Gazzetta dello Sport вети дека ќе им ги плати сметките, хотелите и храната. Понудиле места за 90 белосипедисти и ветиле 600 кокошки, 750 кг друго месо, 4.800 банани и 720 јајца.
На Страда никогаш повеќе не и беше дозволено да го вози Џиро, но таа го следешела неколку години и ја заслужила почитта на новинарите Армандо Коугне, Џардини, Коломбо, Катанео, Латуарда, Костанте Жирарденго, како и на други новинари и натпреварувачи. Таа возела изложбени трки низ Италија, Шпанија, Франција, Луксембург и пред царот Николај II од Русија во Санкт Петербург. Во 1937 година во Париз го победила францускиот шампион Робин.
Во 1938 година таа го поставла женскиот светски рекорд за час, покривајќи 32,58 км во Лонгшамп, Париз, рекорд соборен во 1955 година од Тамара Новикова од Советскиот Сојуз.
Италијанскиот писател Дино Буцати напишал дека како момче се возел во парк во Милано, ја видел Алфонсина и успеал да остане со неа два круга.
Сеќавања на Алфонсина Страда
Во 2010 година италијанскиот бенд Têtes de bois ја објавил песната „Alfonsina e la bici“ посветена на Алфонсина Страда.
Во видео клипот на песната е италијанската астрофизичарка Маргерита Хек во главната улога како Алфонсина Страда.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Ерих Редер
Ерих Јохан Алберт Редер (Хамбург, 24 април 1876 - Кил, 6 ноември 1960) бил нацистички функционер, водач на морнарицата и Голем адмирал.
Неговиот татко бил директор на училиште. Во 1894 година се приклучил на морнарицата. Во 1912 година добива ранг на шеф. Учествувал во Битката кај Догер Банка во 1915 и Битката кај Јитланд во 1916 година.
Вампирот Носферату (филм од 1979)
Носферату: Фантомот на ноќта (германски: Nosferatu: Phantom der Nacht), познат и како Вампирот Носферату (англиски: Nosferatu the Vampyre) - германско-француски филм од 1979 година, во режија на Вернер Херцог. Во главните улоги настапуваат: Клаус Кински, Бруно Ганц и Изабел Аџани. Филмот ја освоил наградата „Сребрена мечка“ на Берлинскиот филмски фестивал. Вкупно, на разни фестивали, филмот освоил 5 награди и имал уште 8 други номинации.