cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Милена Павловиќ-Барили
Животопис
Всушност, оттогаш, започнал нејзиниот таканаречен „номадски живот“, исполнет со бројни, постојани патувања, без постојано вработување, без постојани финансиски приходи, без мецени. Нејзиното семејство, после смртта на нејзиниот дедо Стојан Павловиќ, финансиски осиромашува, а и малкуте финансии, најмногу и постојано се трошеле за нејзиното лечење.
И покрај нејзиното исклучително образование, талент како и говорењето на повеќе светски јазици, како наставник била одбивана да работи во: Пожаревац, Штип, Тетово и Велес, со образложение дека нема буџетски средства за нејзиното вработување. Во март 1930 година, преку Италија и Франција заминала во Шпанија, ги посетила: Гранада, Барселона, Севиља, Валенсија и Кордоба. Од Шпанија заминала во Париз, а потоа во Лондон, каде што останала до 1932 година. По престојот во Лондон, се вратила во Париз каде што живеела до 1939 година, од 1938-1939 година престојувала и во Осло, а во август 1939 година заминала во Њујорк, каде што останала до својата прерана смрт на 6 март 1945.
Овој начин на живеење ќе има големо влијание во нејзиниот живот. Насекаде посетувала музеи, галерии, изложби, а некаде и сама излагала. Бројните патувања оставиле длабоки траги во нејзините слики, стил, начин на ликовно размислување.
Веднаш по доаѓањето во Соединетите Американски Држави, организирала самостојна изложба, со што започнала значајна референца во нејзиното уметничкото творештво и кариера. Бројните и позитивни критики, не само што ја сместиле во рангот на истакнатите уметници на Њујорк, туку ѝ овозможиле и егзистенцијална независност - добивала најчесто порачки за изработка на портрети, а и ангажман во елитниот часопис Вог, каде што нејзините илустрации, постигнале големи успеси и интерес. Нејзината уметничка и излагачка активност во Соединетите Американски Држави, била интензивна, со присуство низ истакнатите галериските сцени во Њујорк, Вашингтон и други поголеми градови.
Во 1943 се омажила со дваесет години помладиот Роберт Томас Астор Гослен, ги следеле финансиски тешкотии, а на брачното патување, доживеала несреќен пад од коњ, заради што морала да лежи во гипсено корито повеќе месеци. Откако заздравела, заминуваат во Монтекасино, каде што го запознала славниот композитор Џанкарло Меноти којшто ја ангажирал како костимограф и сценограф во неколку негови проекти. Со ова, започнува нејзиниот пат кон поголема афирмација, ангажман, признанија и финансиска стабилност. Но, поради долгото мирување во гипсеното корито, нејзиното болно срце уште повеќе ослабува, на 6 март 1945 година доживува срцев удар, умрела на 35 години. Погребана била во Њујорк.
Творештво
На пет години веќе изработувала солидни цртежи, многу позрели од нејзината возраст. Била повлечена, не се дружела со своите врсници, најмногу заради болеста. Подоцна, како дооформен сликар, најголем интерес пројавувала кон портретирањето и човечкиот лик. Всушност во нејзиниот ликовен опус најприсутни се портретите, а особено автопортретите во кои истакната е своевидна меланхоличност, бајковитост, медитативност. Нејзиниот талент бил забележан уште со нејзината прва самостојна изложба во Париз во 1932 година. Истакнатиот уметник Де Кирико во нејзините дела открива суптилно метафизичко сликарство, а Жан Касу пишува предговор за каталогот од изложбата. Од нејзиното сликарство, воодушевени се Андре Лот, Пол Валери и многу други. Во Париз, продолжила нејзината бројна излагачка активност, при што уште повеќе се осамостојувал и потврдувал нејзиниот автентичен и поединечен стил. Во овој период имала голема поддршка од нејзиниот татко којшто ја насочувал кон длабоките сликарски елементи, а воедно ја внесувал во интелектуалните и боемски кругови. Сликарството на Милена Павловиќ-Барили минало низ неколку фази во кои нема јасни и брзи премини, но, затоа пак, секоја фаза се одликува со суштински разлики и промени. Покарактеристични и доминантни фази во нејзиното творештво:
Академизам (1922‒1931) Постнадреализам (1932‒1945)
Милена Павловиќ-Барили не се вклопувала и не припаѓала, благодарение на својот автентичен индивидуализам, кон ниеден од главните развојни текови на југословенското сликарство во периодот помеѓу двете светски војни. Во својот краток живот успеела да создаде над 300 дела, како и голем број на скици и цртежи. Нејзините дела денес се чуваат во: Галеријата на Милена Павловиќ-Барили во Пожаревац, Музејот на современата уметност во Белград и Народниот музеј (Белград) во Белград, како и во многу светски музеи и приватни збирки. Додека нејзините дела од Галеријата Милена Павловиќ - Барили од Пожаревц, биле излагани во многу европски градови: Брисел, Парма, Париз, Букурешт, Братислава, Прага, Брно, Скопје и Загреб како и во многу градови во Србија: во Галеријатa на Српската академија на науките и уметностите во Белград, како и во Сомбор, Сремска Митровица и други.
Позначајни изложби
До 1939 година, кога заминува за Њујорк, Милена излагала на бројни самостојни и групни изложби во Европа: Во 1939 година, Милена заминува во Њујорк и во март 1940 година веќе приредила своја самостојна изложба.
Галеријата „Милена Павловиќ-Барили“
За првпат Галеријата на Милена Павловиќ-Барили била отворена во 1962 година, во нејзината стара семејна куќа во Пожаревац. Галеријата била создадена по идејата и залагањето на нејзината мајка Даница, која севкупната ликовна заоставнина на својата ќерка ја зачувала и ја презентирала како една компактна целина. Галеријата - Милена Павловиќ-Барили е и музеј од меморијален вид со богат уметнички фонд, лични предмети, личната библиотека, семејното наследство и архивска граѓа.
Книжевно творештво
Мошне рано почнала да пишува поезија, паралелно со нејзиниот интерес за сликарството. Како поет, веќе во седмата година се пројавува со зачудувачки зрели литературни творби. Во периодот од 1934 и 1935 година, напишала околу шеесетина песни на четири јазици: италијански, француски, шпански и српски. Во Србија, за првпат нејзина збирка на поезија, се појавува во 1998 година. Поезијата исто како и сликарството ѝ е проткаена со чувства на осаменост, меланхолија, бајковитост.
Уметнички дела инспирирани од животот на Милена Павловиќ-Барили и нејзиното творештво
За нејзиниот ликовен и литературен опус напишани се бројни монографии и книжевни критики, а покрај тоа нејзиниот фасцинантен живот и творештво биле инспирација за многу писатели, режисери, драматурзи, сценаристи:
Војводство Штаерска
Војводство Штаерска (Herzogtum Steiermark, Vojvodina Štajerska, Stájer Hercegség) — војводствo на Светото Римско Царство кое било основано во 1180 година и опстојувало до нејзиното распаѓање во 1806 година. Војводството било во составот на Цислајтанија како дел од Австроунгарија до 1918 година. Во почетокот на 20 век, во Штаерска живееле 983,000 Германци и 409,000 Словени.
Историја
Војводството било основано од страна на Фридрих Барбароса во 1180 година кога Штаерска била подигната на еднаков ранг со соседните војводства Корушка и Баварија, по паѓањето од власт на баварскиот војвода Хајнрих Лавот, претходно таа година. Грофот Отокар IV станал прв војвода од Штеарска. Тој во 1186 година го потпишал Георгенбергскиот договор до династија Бабенберг, владетели на Австрија од 976 година според кој договор двете војводства се ограничиле од идни конфликти поврзани околу зазимање на територии. Но, по неговата смрт, Штаерска паднала под управа на Бабенберг, на чело со Леополд V.
Во 1379 година бил потпишан договор во Нојберг според кој Штаерска, Корушка и Крањска биле прераспределени на потомците на Леополд III и Албрехт III. Во 1512 војводството било приклучено кон Австрискиот круг на царството.
Војводи
Отакари
Бабенберги
Пршемисловци
Арпади
Хабсбуршка династија
Леополдска линија
Кале (Долно Чичево)
Кале — градиште од доцноантичкото време во атарот на селото Долно Чичево, Македонија. На 2,5 километри западно од селото, на зарамнета падина на едно од расклоненијата на планината Клепа се гледаат остатоци од ѕидови на одбранбен бедем, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, монети и градежен материјал.
NGC 2709
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2709 се споменува и како MCG 0-23-16, CGCG 5-35, NPM1G -03.0280.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1852 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2709 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2709 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 56 м 12,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 14' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 2709 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25103. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 232; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 469.
Стара Река (Прилепскополска)
Стара река (Прилепскополска) се наоѓа во средишниот дел на Прилепското Поле, западно од Прилеп, се влева во реката Блато. Зафаќа сливно подрачје од 161,9 км2.
Космос-1053
Космос-1053 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 декември 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1053 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1488 км, а најмалото на 1429.
Каролос Папуљас
Каролос Папуљас (грчки: Κάρολος Παπούλιας; роден на во Јанина - 26 декември 2021 година) е грчки политичар и моментален претседател на Грција. Претходно, Папуљас бил Министер за надворешни работи на Република Грција.
Папуљас е роден во градот Јанина. Тој е син на генералот Григорис Папуљас. Папуљас студирал на правниот факултет во Атина, како и на Миланскиот универзитет. Тој поседува диплома по меѓународно право од универзитетот во Келн.
Како поранешен шампион во атлетика и одбојка, тој бил претседател на спортскиот сојуз на Грција во продолжение на 25 години. Тој бил еден од основачите на ПАСОК и близок соработник со Андреас Папандреу.
Извршувал неколку државни функции, и тоа:
Сими
Сими или Симе (Σύμη) — грчки остров и општина кој се наоѓа во југоисточниот дел на Егејско Море. Припаѓа на групата острови Додеканези и е дел од регионалната единица Родос. Сими е планински остров на кој се наоѓа истоимено пристаниште и градот Ано Сими, како и неколку помали наоѓалишта, плажи и области од значење во историјата и митологијата.
Економијата на Сими традиционално се засновала на индустриите за бродоградба и производство на сунѓер. Населението достигнало 22.500 на својот врв во тој период. Главната индустрија на Сими денес е туризмот, а неговото постојано население се намалило на 2.500 луѓе Symi's main industry is now tourism,.
Островот е познат по своите уникатни ракчиња. Именувани како „Симиски ракчиња“, ова се мали ракчиња кои се пржат и се јадат цели.
Географија
Географски, Сими е дел од групата острови Додеканези, кој се наоѓа на околу 41 километар северо-северозападно од Родос (и 425 километри од Пиреја, пристаништето во Атина) со 58,1 квадратни километри од планинскиот терен. Неговите најблиски соседи се Датча и Бозбурун од провинцијата Мугла во Турција. Неговата внатрешност е преполна со мали долини, а неговото крајбрежје се менува помеѓу карпи и плажи и изолирани заливи. Неговиот главен град, кој се наоѓа на североисточниот брег, се вика Сими и се состои од долен град (околу пристаништето), и горен град кој се нарекува Хорио или Ано Сими. Други населени места се Педи, Нимборијо, Маратунда и Панормитис. Панормитис е местоположба на познатиот манастир на островот кој го посетуваат луѓе од целиот свет, а многу Грци оддаваат почит на Свети Михаил секоја година. Островот има 2.580 жители, главно ангажирани во туризмот, риболовот и трговијата. Во туристичката сезона која трае од Велигден до Денот на Панормитис во почетокот на ноември, туристите и дневните патници го зголемуваат бројот на луѓе на островот до 6000 луѓе. Покрај многуте историски наоѓалишта, изолираните плажи на островот, многу достапни само со мали чамци, се популарни кај туристите. Општина Сими вклучува неколку ненаселени островчиња. Неговата вкупна површина е 65.754 квадратни километри.
Ран период
Во старогрчката митологија, Сими е познат како родно место на Харитите и да го носи името од нимфата Сими, иако Плиниј Постариот и некои подоцнежни писатели тврделе дека името е изведено од scimmia или мајмун. Во Хомеровата Илијада островот се споменува како сопственост на кралот Ниреј, кој се борел во Тројанската војна на страната на Грците. Тукидид пишува дека за време на Пелопонеската војна имало битка кај Сими во близина на островот во јануари 411 година п.н.е., во која неодреден број спартански бродови ја поразиле ескадрилата на атинските сили. Малку е познато за островот до 14 век, но археолошките докази покажуваат дека бил постојано населен, а рушевините на цитадели сугерираат дека претставувал важна локација. Островот бил дел од Римското Царство и Византија, до неговото освојување од Витезите на Свети Јован во 1309 година.
Витешки и османлиски период
Освојувањето на островот било поттикнато од интересот на Витезите за превозот и трговијата. Поради неговата стратешка позиција, островот требало да помине низ период од неколку векови на просперитет. Но, отровот бил освоен од страна на Отоманското Царство во 1522 (заедно со блискиот Родос), но му било дозволено да задржи многу свои привилегии, па неговиот просперитет продолжил речиси непречено. Во времето на Османлиите островот бил наречен Сомбеки. Сими било место каде се вадело сунѓер и својот врв во економијата го достигнал во средината на XIX век. Голем број на необични шарени неокласични палати што ги покриваат падините во близина на главниот град датираат од тој период. Иако Сими учествувал во Грчката војна за независност од 1821-1829 година, островот бил изоставен и останал под османлиска власт.
Современ период
Островот, заедно со остатокот од Додеканезите, неколкупати ја менувал својата сопственост во текот на XX век: во 1912 година Додеканези прогласил независност од Османлиите, иако островите речиси биле окупирани од Италија. Островот официјално бил отстапен на Италија во 1923 година, а на 12 октомври 1943 година бил окупиран од нацистите. По крајот на Втората светска војна, предавањето на германските сили во регионот се случило на островот Сими, а островот бил предмет на тригодишна окупација од Британците. Сими потоа бил вклучен во составот на Грција.
Островот станал место за туристите од странство, особено Британците и Италијанците, и сега е постојан дом на околу 120 негрчки жители , од кои 50 се Британци. Приливот на туристи довело до реновирање на голем број куќи (од кои многу биле уништени за време на Втората светска војна). Помеѓу 1998 и 2006 година, се проценува дека цената се зголемила пет пати. Зголемената популација на британски и други иселеници довело до демографски и политички промени.
Има значителна реставрација на многу куќи во Сими во изминатата деценија, од страна на архитекти, вклучувајќи ги Харис А. Калигас и Анастасија Папајоано, добитници на наградите Europa Nostra за нивната работа на Сими и на други места во Грција.
Фестивал
Од 1995 година, Сими е домаќин на музички фестивал во периодот јули-септември. Овој фестивал бил основан од грчкиот политички новинар Јоанис, кој го основал во родното место на неговиот татко Елефтериос. Од своето основање, фестивалот привлекол многу грчки музичари кои настапиле.
Папа Телесфор
Телесфор ( латински: Telesphorus) бил папа од околу 126 до околу 137 година.
Кит-ајкула
Кит-ајкула (Rhincodon typus) — вид на ајкула.
Китот-ајкула е најголемата риба во светот. Широка 1,5 м, нејзината уста е доволно голема внатре да собере човек. Но таа е безопасен процедувач: се храни само со планктон и со мали риби. За да добие големо количество храна што и е потребно, ја вцицува водата в уста, а потоа ја црпи преку жабрите каде што честичките храна се задржуваат на коскените изостатоци наречени жабрени шипки, а потоа ги проголтува. Оваа ајкула има најдебела кожа од сите животни, дебела и до 10 см. По должината на нејзиното тело се протегаат испакнати гребени, а има голема, српеста опашка. Дезенот со бели дамки на нејзиниот грб е уникатен кај секоја риба, што на научниците им овозможува да ги препознаат единките со анализа на фотографиите. Иако малку се знае за нивните океански патувања, со сателитско следење е откриено дека некои кит-ајкули мигрираат преку целиот океан. Јајцата на оваа ајкула се развиваат заради месото и перките (се користат за супа), иако во некои земји се заштитени со закон.
Непафенак
Непафенак е нестероиден антиинфламаторен лек (НСАИЛ), вообичаено формулиран во вид на капки за очи. Се користи за третман на болка и воспаление повзрани со операција на перде. Непафенакот е пролек на амфенакот, инхибитор на активноста на COX-1 и COX-2.
Подор Чука
Подор Чука — чука во Македонија со координати 41° 12' 36" СГШ, и 22° 20' 23" ИГД.
Северногермански јазици
Северногерманските јазици (наречени скандинавски или нордиски јазици) се подгрупа на германските јазици. Овие јазици се зборуваат на териториите на Северна Европа поточно на територијата на и околу Скандинавскиот Полуостров, во државите Шведска, Норвешка, Данска, Гренланд и Исланд.
Во оваа група спаѓаат:
Иван Цончев
Иван Стефанов Цончев — офицер, генерал-мајор. Неофицијален водач на Врховниот македонско-одрински комитет, главен организатор на Горноџумајското востание и учесник во Илинденското востание.
Потекло
Иван Цончев е роден на 10 септември 1858 година во бугарскиот град Дрјаново.
Во бугарската армија
Во текот на Руско-турската војна Цончев бил доброволец во Бугарското ополчение и се борел во рамките на XII ополченска дружина.
По ослободувањето на Бугарија во 1879 год. го завршил военото училиште во Софија по што служел во Лом и Орханија. Во 1883 год. заминал за Русија на стажирање. По враќањето во Бугарија ја продолжил воената кариера и во август 1885 год. бил унапреден во капетан. Потоа бил назначен за командир на II дружина од VII пешадиски преславски полк.
Во текот на Српско-бугарската војна Цончев со својата дружина учествува во борбите кај Сливница, а на 7 ноември бил тешко ранет. Таквиот ангажман и пожртвуваност му го донел орденот „За храброст“.
По војната капетан Цончев служел низ различни гарнизони низ Бугарија и постепено стасал со командир на полк : VII- и пешадиски преславски полк 1889 година и VI пешадиски трновски полк во 1890. Подоцна на II- а бригада од VI- а пешадиска бдинска дивизија во 1899.
Цончев учествувал во ликвидирањето на разбојничките банди во Североисточна Бугарија во 1880 г. и во задушувањето на русофилскиот бунт во војската во 1887 г.
Во почетокот на 1901 г. полковникот Иван Цончев бил унапреден во генерал-мајор.
Тајни офицерски братства
Кон крајот на 1896 година во Софија како задграничен претставинк на Македонската револуционерна организација пристигнал Гоце Делчев.
По своето пристигање во Бугарија тој стапил во контакт со офицерите од 1895 година, односно со дел од учесниците во Мелничкото востание.
По доаѓањето на Ѓорче Петров за задграничен претставинк соработката со офицерите била продлабочена. Во тој период Македонската револуционерна организација поради лошите односи со ВМОК барала нови извори за помош на револуционерната борба во Македонија.
Отука кај Ѓорче Петров, Гоце Делчев и офицерите Антон Бозуков и Стојчо Гаруфалов се појавила идејата за формирање на Тајните офицерски братства, a се поставило прашањето и кој би можел да застане на нивно чело.
Гаруфалов за раководител на Офицерските братства го предлжил Иван Цончев бидејќи тој имал углед меѓу офицерите, меѓутоа Бозуков истакнал дека тој имал врски со кнезот Фердинанд I и неговиот двор. Задграничните претставници поради тоа долго се колебале но на крајот се одлучиле за Цончев сметајќи дека обвинението на Бозуков е од лични амбиции.
Во летото 1897 година, од името на Офицерските братства, Цончев го посетил Солун. Таму во книжарницата на Иван Хаџи Николов имал средба со Даме Груев и Христо Татарчев. Од нив Цончев разбрал за состојбите во Македонија и искажал подготвеност Офицерските братства морално и материјално да ја помогнат Македонската револуционерна организација.
Во Солун, Цончев направил безуспешен обид за помирување помеѓу Македонската револуционерна организација и Бугарското тајно револуционерно братство. По разговорите Цончев се вратил во Бугарија восхитен од луѓето и положбата. Во врска со оваа посета, Цончев во својот дневник запишал:
По враќањето на Цончев во Софија соработката меѓу Офицерските братства и Организацијата била продлабочена. Братствата во почетокот укажале значајна материјална помош за Македонската револуционерна организација. Преку Офицерските братства биле врбувани и испраќани првите кадри за Четничкиот институт. Затоа, Ѓорче Петров забележал дека Цончев во прво време многу им помагал.
Оваа соработка меѓу Офицерските братства и Организацијата била забележана од страна на бугарскиот трговски агент во Солун, Атанас Шопов. Тој во својот извештај до бугарскиот премиер Константин Стоилов истакнал:
Извештајот како и фактот дека бугарската влада не можела да се спогоди со Македонската револуционерна организација, донеле консенквенции. Воениот министер Мишо Иванов наредил да се следи Ѓорче Петров, Цончев го преместил во Видин, а офицерите почнал да ги заплашува.
Цончев во комбинаториките на Ѓорче Петров
Во 1899 година Задграничните претставници во согласност на Централниот комитет на Македонската револуционерна организација решил индирекно да го преземат Врховниот македонски комитет.
Ѓорче Петров сакал да најде лице кое ќе има силен авторитет и ќе може да застане на чело на Комитетот и да ја зацврсти неговата позиција.
Затоа Ѓорче барал други лица и на крајот била постигната коалиција со офицерите од 1895 година.
Задграничните претставници на ТМОРО направиле договор со Сарафов и неговите приврзаници, односно ТМОРО ќе ја подржи кандидатурата на Сарафов за претседател на Комитетот, а за возврат Врховниот Комитет нема да презема никави дејства без знаење и согласност на задграничните претставници.
На 1 мај 1899 година во Софија започнал VІ македонски конгрес на кој Борис Сарафов бил избран за претседател на Комитетот, секако со поткрепа на Ѓ. Петров и Гоце Делчев.
Договорот Сарафов - Цончев
Борис Сарафов финансиски и морално ја помагал ТМОРО, меѓутоа уште додека се составувал комитетот тој планирал да го заземе ЦК на ТМОРО. Имено, Сарафов направил договор со Иван Цончев и потполковниците Атанас Јанков и Стефан Николов.
Според овој договор Цончев требало да даде оставка на офицерската должност и да го зазеде претседателското место во Комитетот, а Борис Сарафов со 14 до 16 офицери требало да навлезе во Македонија да го преземе Централниот комитет и потоа да се крене востание.
Било предвидено територијата на Македонија да се подели на 14 востанички окрузи на чело со по еден офицер, а полковникот И. Цончев со големи сили да навлезе од Бугарија. За планот не требало да дознаат Гоце Делчев и Ѓорче Петров.
Раководител на ВМОК
По убиството на Стефан Михаљану положбата на Сарафов се влошила и затоа тој според претходниот договор кои го имал со офицерите го повикал Иван Цончев да даде оставка на генералската функција и да застане на чело на Врховниот комитет.
Цончев ја прифатил поканата и во почетокот на јануари 1901 година се нашол во Софија но во меѓу време дошло до Солунската провала и Сарафов го сменил решението сметајќи дека ќе може да владее со се. Во врска со тоа Цончев објаснувал:
Поради тоа дошло до расцеп во Комитетот на две крила сарафисти и цончевисти. Додека траеле превирањата бил закажан VІІІ македонски конгрес, Сарфов бил уапсен а за претседател на Комитетот бил избран Стојан Михајловски кои требало да го подготви теренот за влегување на Цончев во Врховниот комитет.
Отука произлегла нова мајска спогодба од 16.05.1901 година во која меѓу другото било договорено дека каналите и пунктовите на бугарска територија се во сопственост на ТМОРО додека пак оружјето складирано од страна на Сарафов во магацините по бугарската граница се на Врховниот комитет.
Меѓутоа откако Цончев го презел оружјето тој го сменил својот однос кон ТМОРО и за време на IX македонски конгрес тој бил избран за потпретседател на Врховниот комитет и започанл со подготовки за кревање на востание во Македонија кое му било потребно на бугарскиот кнез.
Иван Цончев започнал со праќање на чети во Македонија составени од арамии а меќу нив се нашле Хаљо, Дончо Златков, подофицерот Лазов, Ангел Станчовалијата, Касапчето и други.
Истовремено посегнал по пограничните пунктови на ТМОРО и биле преземени разни дејства за нарушување на авторитетот на ТМОРО пред населението во Македонија со што на 14 декември 1901 година Задгранично претставништвото објавило дека ги прекинува за секогаш сите врски со овој состав на Врховниот комитет.
Горноџумајско востание
Првата активност за започнување на врховистичкото востание во Македонија ја почнал полковникот Атанас Јанков. Во средината на 1902 година, Јанков со голема чета навлегол во Македонија и се движел од Џумаја до Костурско.
Поминувајќи низ Џумајско, Малешевско, Струмичко, Гевгелиско и други места, Јанков оставал свои приврзаници и го повикувал населението на востание. Меѓутоа ТМОРО успеала со својата дејност да го спречи објавувањето на Врховистичкото востание во Костурско.
Во текот на оваа акција на полковникот Јанков во југозападна Македонија започнало Горноџумајското востание. Со востанието биле зафатени Горноџумајско, Мелничко, Петричко, Малешевско, Струмичко и Разлошко.
Оваа акција на Комитетот ја ослабнал и сериозно ја загрозил организациската мрежа на ТМОРО. Меѓутоа треба да се истакне дека Горноџумајското востание успеало да ги раздвижи дипломатите на големите сили околу македонското прашање и да ги предизвика таканаречените Падарски реформи.
Еден дел од историчарите сметаат дека оваа акција на Комитетот придонела Централниот комитет на ТМОРО да го свика когресот на кој било поставено прашањето за востание во престојната 1903 година.
По Горноџумајското востание претседателот на Централниот комитет Иван Гарванов сакал да дојде до помирување со Врховниот Комитет, а Иван Цончев за таквото помирување го поставил условот за кревање на востание во пролета 1903 година.
Од своја пак страна Иван Цончев на 10 декември 1902 година (стар стил) испратил повик до офицерите Македонци и Одринци да ја напуштат бугарската армија и да се вклучат во идното востание.
Илинденско востание
Во пресрет на востанието четите на Врховниот комитет, на чело со Иван Цончев, полковникот Јанков и Стефан Николов се групираат на границата на Серскиот револуционерен округ, откако меѓу двете организации е постигнат писмен договор за помош.
Во Валовишко врховистката четата на Љубомир Стоенчев заедно со внатрешната чета на дедо Иљо Крчовалијата на 9 септември во месноста Ливада во Пирин води борба.
На 31 август единица од 400 лица, под команда на полковник Јанков и генерал Цончев и на војводите на ВМОК Христо Танушев, Иван Ботушанов, Никола Лефтеров и Димитар Атанасов се бори во месноста Гарваница, а на 1 септември се води борба во село Пелистер.
На 4 септември четите на војводата на ТМОРО Спиро Петров и оваа на ВМОК на чело со Константин Настев водат заедничка борба со турските сили кај месноста Кукли во која загинува Спиро Петров.
Растурање на Цончевистите
Меѓутоа и покрај овие зборови во истото соопштение ТМОРО ги поканил Врховистите без разлика на нивната вера, народност и убедување да се приклучат кон организацијата, а својата група да ја растураат и да престанаат со својата активност во Македонија и Бугарија.
Сосема неочекувано за многумина, Иван Цончев се обратил писмено до Рилскиот конгрес приваќајќи го барањето на ТМОРО и истакнувајќи дека Врховниот комитет го изгубил своето значење, дека тој се распаднал на повеќе групи, а дека тој е претставник на онаа група во Бугарија.
Меѓу другото Цончев истакнал дека сака да постигне единство со ТМОРО и дека ќе ги извести своите приврзаници за тоа. До формално слевање на врховистите во ТМОРО немало, меѓутоа Цончев ги повлекол своите луѓе од Македонија и неговата група престанала да постои.
Големоуста ајкула
Големоуста ајкула (Megachasma pelagios) — вид на ајкула.
NGC 5095
NGC 5095 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5095 се споменува и како UGC 8381, MCG 0-34-29, CGCG 16-54.
Откривање
Телото е откриено на 15 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5095 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5095 има привидни димензии од 1,2' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 20 м 36,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 17' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 5095 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46561. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1595.
Немири (Книга на Иво Андриќ)
Немири - збирка со песни во проза на Иво Андриќ од 1920 година.
Содржина
Книгата се состои од три дела:
„Немир од векот“ се состои од седум песни во проза (без наслов), посветени на Бога. Во „Немир на денот“ има пет лирски текстови, насловени како: „Ноќ во возот“ (Noć u vozu), „Над победите“ (Iznad pobjeda), „Деца“ (Djeca), „Погребна песна“ (Pogrebna pjesma) и „Приказна од Јапонија“ (Priča iz Japana). Во првиот текст се опишува патувањето на војниците со воз за време на Првата светска војна; вториот текст има антивоени пораки; третиот текст ги опишува страдањата на децата-сирачиња во август 1917 година; во четвртиот е опишана смртта на непознат крадец; во последната е дадена приказната за поетот Мори Ипо и 350-те учесници во заверата против јапонската царица. Најпосле, „Ридови“ содржат 27 лирски текстови во проза (без наслов) во кои поетот обработува разни теми: ридовите, осаменоста, немирните соништа, душата, спомени од морето, итн.
Ержен Сју
Ержен Сју (француски: Eugène Sue, роден на во  - починал на  во ) — француски писател на дела во жанрот авантуристички, социјален и битен роман, еден од основоположниците на масовната литература.
Животопис
Жозеф Мари Ержен Сју е роден на 26 јануари 1804 година во Париз, Франција. Син на истакнатиот хирург од армијата на Наполеон Бонапарт, Жан-Жозеф Сју. Ержен завршил во училиштето „Кондорсе“ во Париз. По дипломирањето неговиот татко го испратил во армијата, во 1923 година во т.н. Шпанска експедиција, а потоа и во Грција и Карибите.
По смртта на неговиот татко во 1829 година тој наследил значително богатство и се населил во Париз. Се запишал во престижниот „Џокеј Клуб“ во Париз, станувајќи љубовник на најубавите дами во Паризтрошејќи го целото наследство во рок од седум години.
Започнал да пишува лесни авантуристички романи, а првиот од нив бил „Kernok le pirate“, објавен во 1830 година. Освен тоа пишувал и историски и современи романи.
Во 1842 година го објавил еден од најпознатите романи - Париски тајни. Успехот на романот бил многу голем, правејќи го познат како значајна личност. Книжевното дело било екранизирано. Во 1844 година го издал својот втор роман „Еврејскиот скитник“..
Писателот е автор на 43 романи, 2 зборници, 8 политички трудови и 19 претстави.
По револуцијата од 1848 година тој бил избран во април 1850 година за член на законодавното собрание од изборен регион Сена во Париз. Кога Наполеон III направил државен удар на 2 декември 1851 година тој заминал во егзил во Сардинија, каде починал на 3 август 1857 година.
Андреј Богољубски
Андреј I Јуриевич, попознат и како Андреј Богољубски (Андрей Боголюбский) (околу 1111 година – 28 јуни 1174 година), бил кнез на Владимирско-суздаљското Кнежевство од 1157 година до неговата смрт. Неговото владеење забележува целосен пад на владеењето на Киев над североисточниот дел на Русија и подемот на Владимир како нов главен град. Андреј бил познат на Западот како Скитски Цезар, и е канонизиран за светец во Руската православна црква.
Живот
Тој бил син на Јуриј Долгорукиот, кој го прогласи Андреј за кнез во Вишгород (во близина на Киев). Неговата мајка била кнезеза од Половци (Куман), ќерка на хан Аепа/Ајепа.
Андреј го напуштил Вишгород во 1155 година и се пресели во Владимир. По смртта на неговиот татко (1157), тој станал Кнез (кнез) од Владимир, Ростов и Суздал.
Андреј Богољубски се обидел да ги обедини земјите на Рус под негов надлежност. Од 1159 година упорно се борел за потчинување на Новгород до неговиот авторитет и водел комплексна воена и дипломатска игра во Јужен Рус. Во 1162 година, Андреј Богољубски испратил мисија во Цариград, лобирајќи за посебна митрополитска престолнина во Владимир. Во 1169 година неговите трупи го разрешиле Киев, уништувајќи го како никогаш порано. Откако го ограбиле градот, украле многу религиозни уметнички дела, во кои била и византиската икона „Богородица“. Андреј го назначил својот брат Глеб за кнез на Киев, во обид да ги обедини своите земји со Киев. По смртта на неговиот брат во 1171 година, Андреј се вмешал во двегодишна војна да ја задржи контролата над Киев, што завршила со неговиот пораз.
Андреј го се стекнал со почит од населението на копното на Северна Двина. Станувајќи „владетел на целата земја Суздал“, Андреј Богољубски ја пренел својата престолнина во Владимир, ја зајакна и ја изгради прекрасната катедрала Успение, Црквата за застапништво на Нерл, и други цркви и манастири. Под негово водство Владимир бил многу зголемен и биле градени ѕидини околу градот.
Во исто време, замокот Богољубово бил изграден веднаш до Владимир и бил омилена негова резиденција. Всушност, тој го доби својот прекар „Богољубски“ во чест на ова место. Токму тој ја донел Богородица Владимирска во градот чие име сега го носи. За време на владеењето на Андреј Богољубски, Владимирскотот-Суздаљско Кнежевство достигнало значителна моќ и било најсилно меѓу кнежевствата на Русите.
Бочевник
Бочевник — река во јужниот дел на Македонија и лева притока на Радњанска Река. Течението на реката е на планината Кожуф, над раселеното село Радња, јужно од Демир Капија.
Андреј Богољубски
Живот
Засилувањето на кнежевската власт и конфликтот со извонредните болјари била причина за заговор против Андреј Богољубски, како резултат на што тој бил убиен ноќта помеѓу 28 јуни и 29 јуни 1174 година. Дваесет негови незадоволни поддржувачи влегле во неговите соби и го убиле Андреј во неговиот кревет. Неговата воена секира со сребрена вметнатост сега може да се види во Државниот историски музеј во Москва.
Неговиот син, Јуриј Богољубски, бил првиот сопруг на грузиската кралица Тамара.
Мало Кале (Долно Чичево)
Мало Кале — населба од римското време во атарот на селото Долно Чичево, Македонија. Во непосредната близина на селото, на поголема површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал.
NGC 7503
NGC 7503 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7503 се споменува и како MCG 1-59-8, CGCG 406-12, NPM1G +07.0512.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 10 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 34' 5"".
Други поделби
Проучување на NGC 7503 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70628. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1161. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Живанши (модна куќа)
Живанши (француски: Givenchy)   е француска луксузна мода и парфем куќа. Таа е домаќин на брендот на висока модна облека како и парфеми и облека.Куќата на Живанша е основана 1952 година од дизајнерот Хуберт де Живанши.Нејзиниот сегашен уметнички директор е Клер Вајт Келер, е првата жена што ја држи таа позиција
Формирањето и првите години
Во 1952 година Хуберт де Живанши ја основала својата луксузна куќа и ја лансирала новата колекција на лебни здолништа и подуени блузи направени од суров памук.
Живанчи постигна критичко признание во списанието ,,Вог,пофалувајќи ја неговата прва прекрасна колекција. Колекцијата ја вклучувала  Бетината Блуза бела кошула именувана во чест на Бетина Грациани, која потоа била насликана во едно дело на Рене Груу.
The New York Times магазин објави напис под наслов,,Ѕвездата е родена" и ,,Албум и Фигаро".Исто така напишал одлика во која се наведува дека "Во една ноќ, Хуберт де Живанши станал еден од најпознатите деца на модата со неговата прва колекција".
Модели како што се Suzy Паркер и Dorian Ли станале музи на куќата.
Во смисла на иновативноста, тој се користи', суров памук слична на моделот хартија, за да ја создаде својата шик и удобни колекции.
Во 1954 година, Хуберт де Живанши го претстави првиот кошуларски фустан.Тој бил првиот висок моден творец кој создал луксузна линија за облека наречена "Живанши Университи", која била произведена во Париз со машини увезени од САД. Пред да успее да потпише за оваа нова колекција, Хуберт де Живанши ги купил сите акции од неговата модна куќа назад од Луј Фонтејн.
1950-те: Баленсиага и Живанши
Во 1956 година, и Кристобал Баленсиага и Хуберт де Живанши претстави својата колекција во Њујорк за време на една добротворна гала во помош на Американската болница во Париз.
Во 1956 година, Кристобал Баленсиага и Хуберт де Живанши ја презентирала својата колекција во Њујорк за време на добротворната гала за помош на американската болница во Париз.
Истата година, Живанши и Баленсиага најавиле дека нивните колекции ќе бидат прикажани на печатот еден месец по нивната презентација до купувачите, со цел избегне каква било диктат.
1969 1970-тите: проширување
Во 1969 година, Хуберт де Живанши ја започнала својата модна линија за мажи «Господин Живанши». Бутикот бил отворен во ноември.
По совет на Кристобал Баленсиага, Живанши ги развил своите лиценци во 1970-тите, со цел да ги заштити колекциите Haute Couture (Висока Мода). Во 1971 година, тој дизајнирал збирка на извезени палта во чест на Жорж Браке и Џоан Миро. Во текот на овој период, Куќата на Живанши ги диверсифицира своите активности за создавање на чевли, накит, врски, садови, тапацир и кимоноси. Хуберт де Живанши бил избран да го дизајнира ентериерот на хотелите Хилтон низ целиот свет, па дури и автомобил.
Во текот на овој период, Куќата на Живанши ги насочува своите активности да се создаде чевли, накит, врски, садови, текстил и кимона. Хуберт де Живенши бил избран за дизајн на ентериер на Хилтон хотелите во целиот свет, па дури и на автомобилот ( Континентална Марк V).
1979-1985: LVMH ера
Подоцна, Хуберт де Живанчи бил избран за личност во 1979 година и најубавиот човек од годината од страна на  The Best Magazine.
. Во 1985 година, францускиот министер за култура, Жак Ланг, му го подарил Оскар посветен на уметноста на елеганција за време на прославата во Опера во Париз.
Поаѓање на Хуберт де Givenchy
Во 1988 година, Живанши се приклучил на модната куќа Луи Витон. Во 1991 година во Палатата Галиера биле прославени четириесет години од формирањето на модната куќа. Хуберт де Живанши ја напуштил компанијата во 1995 година. Него го наследиле некои британски млади творци како Џон Галијано, Александар Меквин и Џулиен Мекдоналд. Од декември 2003 до 2006 година, британскиот носач Озвалд Боатенг е именуван за уметнички директор на машка поделба на Живанши..
1995-2005 Женска мода
1995-2005, женска облека Џон Галијано го наследил Живанши по неговото пензионирање, но бил промовиран во Кристијан Диор помалку од две години подоцна, поттикнувајќи го вработувањето на Александар Меквин. Во 2001 година, дизајнерот Џулиен Мекдоналд бил назначен за уметнички директор за женски линии, кои се состојат од високата мода.
2005-2017, Рикардо Тиски
Со менување на куќните кодови, Рикардо Тиси додавал некои темен и сензуален романтизам допир. Со проширувањето на хроматската палета на куќата, блескавите бои, како што е светло сината и црвената крв боја, металот, дивиот свет и цветните отпечатоци, тој дизајнира неприкосновена, структурирана и графичка силуета.
Филип Фортунато, поранешен главен оператор на Витон - Кина исто така   актуелен главен оператор во Живанши. Живанши дизајнот ги носеле голем број познати личности на приредби за црвениот тепих, вклучувајќи ги и Руни Мара на наградите за Оскар во 2012 година. Исто така е одговорна за работата со Мадона, дизајнирајќи ги нејзините костими за нејзината "Sticky & Sweet" турнеја, како и за Show of Halftime Show 2012. Во 2016 година, Tisci започна со спортска соработка со Nike наречен NikeLab x RT.
.
Познати личности
Живанши привлекла многу познати личности, вклучувајќи ги  Лорен Бекол, Бебе Палеј, Мајкл Норман, Грета Гарбо, Елизабет Тејлор, Жаклин Кенеди Оназис, Бијонсе Ноулс, Принцеза Грејс од Монако и дури и Волис Симпсон за кој посебно дизајнирал, Џулија Робертс, Руни Mara. Денеска Живанши ги стилизира најпознатите холивудски ѕвезди како Кејт Банкет, Ема Стоун, Џулиан Мор, Џулијан Роберт итн.
Матица (река)
Матица може да се однесува на две истоимени реки во Македонија:
IC 1604
IC 1604 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1604 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1604 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 14 м 14,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 32' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на IC 1604 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39080.
1372
1372 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1372 година од новата ера, 372. од вториот милениум, 72. од XIV век и трета од 1370-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.