cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свети тајни
Свештенство
=Брак= Бракот во христијанството е Света тајна во која младоженецот и невестата пред свештеникот и црквата даваат слободно ветување за својата заемна брачна верност и нивната врска се благословува како слика на блискоста на Христос со црквата и им се дава благодат која ја осветува нивната врска за заемно помагање и благословено раѓање и христијанско воспитување на деца. Според христијанските верувања, Бог уште во рајот ја осветил брачната врска кога го благословил Адам со Ева. Самата тајна се извршува во средината на црквата, пред Светиот Крст и Светото Евангелие. Две важни работи и припаѓаат на видливата страна од бракот:
Раните христијански писатели исто така, потврдуваат дека Евхаристијата му дава на бракот особено христијанско значење. Така Тертулијан (2 век) пишува дека:
бракот е уреден со Црквата, потврден со бескрвната Жртва (со Евхаристијата), запечатен со благословот, а на небото напишан од Ангелите Божји“ (За Неговиот живот).
Чинот на Светата Тајна Брак е исполнет со симболизам кој потврдува дека мажот и жената се крунисуваат еден со друг, “и двајцата постануваат едно тело“. Надворешните дејства и изгледот се потврда на духовната реалност на венчавањето. Самиот чин се состои од два дела: прстенување и крунисување. Во минатото било пракса овие два дела да се извршуваат одвоено, така што прстенувањето се извршувало на веридбата, а крунисувањето на денот на свадбата или венчавањето. Денес тие се извршуваат заедно како една целина.
Прстенување
Од најстаро време прстените претставувале симбол на брачност. Невестата и момчето ги сменуваат прстените трипати, во чест на Света Троица, симболизирајќи дека во бракот нивните дарби, таленти и великодушност, ќе ги делат еден со друг. Во Православната црква прстените се ставаат на десната рака, затоа што десната рака, според традицијата претставувала симбол на сила и почит. Променувањето на прстените ја симболизира нераскинливата врска во христијанскиот брак. По ова следува благослов даден од страна на свештеникот и менување на прстените од страна на кумот.
Елеосвештенство
Елеосвештенството во христијанската црква претставува Света тајна, во која на христијанинот со осветен му се помазуваат одредени делови од телото и, невидливо му се дава благодат Божја, која ги исцелува не само духовните туку и телесните болки (Јак.5.14-15). И оваа Света Тајна била востановена од Исус Христос. Се извршува над тешко болни верници за излекување од нивните болести.
Тројцата јунаци (цртан циклус)
Тројцата јунаци — руска франшиза со целосни анимирани филмови што раскажуваат за авантурите на трите најпознати јунаци - Алјоша Попович, Добриња Никитич и Иљја Муромец. Цртаните филмови се создадени од студиото за анимација Мелница и филмската компанија СТВ. Есента 2008 година, била објавена збирка од првите три дела од концернот Сојуз. Од 2010 година, филмовите од оваа серија се објавени како дел од колекциите.
Создавање на циклусот
По успехот на цртаните филмови „Авантури во смарагдниот град" (1999 г.) и „Џуџест нос" (2003 г.), Александар Бојарски добил писмо од студент од Днепропетровск со фрагмент од сценарио за авантурите на Алјоша Попович на современ начин, го покажува добиениот пасус до Сергеј Селјанов. На двајцата им се допаднала идејата и тие одлучиле да се префрлат на рускиот фолклор. Цртаниот филм „Алјоша Попович и змејот Тугарин“ биле снимени од Константин Бронзит за околу една година и бил објавен во декември 2004 година, кога рускиот филмски пазар веќе растел. Дури и студиото Сојузмултфилм не го сториле тоа пред него.
После тоа, филмот „Алјоша Попович и змејот Тугарин“ станал еден од цртаните филмови со најголема заработка во Русија, и тој често се прикажувал на ТВ-каналите РЕН (на празници) и СТС (до 2015 година). По „Алјоша Попович“ Бронзит одбил да снимаат продолжение, но режисерот Иљја Максимов изјавил дека ќе има нов „блокбастер“ за јунакот. Кога публиката го слушнала ова, побарала да го врати коњот на Гај Јулиј Цезар, но Максимов цврсто одлучил дека нема место во овој цртан филм за него. Но, тие ветиле дека нема да биде застапен ликот на принцот од Киев. Тој исто така не се исплател на благајните, со буџет од 3 милиони долари, собирајќи само нешто поголема сума.
На 13 февруари 2006 година, прво во програмата „ Добра ноќ, деца “ на ТВ каналот „Русија“, а потоа и во кината на 16 март бил прикажан цртаниот филм „Добриња Никитич и змејот Горнич“. На 27 декември 2007 година се одржала премиерата на новиот цртан филм за Иљја Муромец, во режија на Владимир Торопчин, а на 4 ноември следната година бил прикажан на Првиот канал.
По успехот на три цртани филмови за јунаците, било одлучено да се снимат уште неколку цртани филмови, со спин-оф, каде што ќе се обединат сите тројца јунаци и други ликови кои некогаш се појавиле во првите три филма. Тоа биле Јулиј, принцот од Киев, жените на јунаците (Љубава, Настасија Филиповна и Алјонушка), бабата, Тихон, Змејот Горнич и коњите на јунаците (Бурушка, Мојсеј и Васја). Новите цртани филмови започнале да прикажуваат настани што не биле во епика. Првиот од нив бил цртаниот филм „Три јунаци и кралицата Шамахан“ (2010), во режија на Сергеј Глезин.
Почнувајќи со цртаниот филм „Тројца јунаци на далечните брегови“ (2012), режисер на проектот бил Константин Феоктистов.
Циклус на цртаните филмови
Дејството се одвива во средниот век на територијата на Киевска Русија конвенционално во X-XII век. Секој од цртаните филмови има посебен заговор, но е поврзан со главните ликови. Единствениот вкрстен лик од сите цртани филмови е принцот од Киев, на кој гласот му го позајмил глумецот Сергеј Маковецки.
Добриња Никитич и Змеј Горинич (2006)
Премиерата на цртаниот филм била најавена во 2005 година, а се снимало една година подоцна.
Тројца јунаци и кралицата Шамахан (2010)
Премиерата се одржала на 30 декември 2010 година.
Тројца јунаци на далечните брегови (2012)
Премиерата на цртаниот филм се одржала на 27 декември 2012 година.
Тројца јунаци и кралот на морето (2016)
Премиерата се одржала во Русија на 1 јануари 2017 година.
Тројца јунаци и принцезата на Египет (2017)
Премиерата се одржала на 28 декември 2017 година.
Тројца јунаци и наследничката на престолот (2018)
Премиерата се одржала на 27 декември 2018 година.
Филмска екипа
Бројот на филмот е во заграда
Романизација
Во 2017 година, Наталија Каменских создава новелизација "Тројца јунаци и принцезата на Египет". Заплетот на книгата ги следи настаните од цртаниот филм со иста хронологија, но со некои појаснувања (на пример, дадени се имињата на разбојниците). Сликите од цртаниот филм ја формирале основата на илустрациите.
Признанија
На 28 декември 2017 година, Банката на Русија пуштила во оптек комеморативни монети од руската (советска) серија анимација посветена на цртани филмови за тројца јунаци : еден сребен со апоен од 3 рубли и два основни метални со апоени од 25 рубли во редовна и специјална верзија, соодветно.
Анализа
Појавата на циклусот цртани филмови за тројца јунаци се одликува со нова рунда интереси за јуначката тема, која се одржала во раните 2000-ти. Цртаните филмови парадоксно ја комбинираат употребата на западниот формат и модерната масовна култура.
Во цртаните филмови, широко се користат интертекстуални маркери, кои создаваат стрип-ефект и воспоставуваат врска помеѓу ликовите и публиката. Ликовите користат деловен стил и професионални жаргони („Јас го прогласувам вечерта за затворена“), фрази од секојдневната сфера („Само се плашиш од сериозна врска“), цитираат филмови („ А ти, Добриња, ќе те замолам да останеш“, „ А сега грбав. Реков грбав! “), Фантастика и фолклор („Имаше Руски дух, но сите излегоа", „Јас те родив, ќе те убијам"), направиле и упатувања на историски факти (настани од Првата светска војна и Патриотската војна од 1812 година)
Ликијански јазик
Ликијанскиот, или познат како моарски, е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
Гванин
Гванинот (G) е една од четирите основни нуклеобази кои влегуваат во составот на нуклеинските киселини ДНК и РНК.
Кабардинска Автономна Советска Социјалистичка Република
Кабардинска Автономна Советска Социјалистичка Република (кабардински: Къэбэрдей-Балъкъэр АССР ; руски: Чувашская Автономная Советская Социалистическая Республик) — автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Руска СФСР.
Републиката била основана во 1936 година.
Територијата на земјата опфаќала 12.470 квадратни километри, а бројот на населението било 759.586.
Таа била наследена од Кабардино-Балкарија.
Наводи
Кабардинская АССР
Македонска народна музика
Македонската народна музика кореспондира со македонскиот фолклор и етнос. Таа е производ на нивото на културниот развој на најшироките народни маси на едно општество, а во исто време се потпира врз музичките традиции на определена средина. Како централен ден на целокупната македонска музика, народната или фолклорна музика се пренесува од колено на колено, по пат на усно предание, претставувајќи синтеза на она што современиот македонски народ го наследил од својата словенска прататковина, од антиката на денешната татковина и од пошироката средина. Затоа во неа се среќаваат антички (римски и грчки) елементи, како што се на пример русалиите во Гевгелиско, потоа византиски (особено врз духовната музика), ориентални (чалгаџиски состави) и западноевропски влијанија (староградски народни песни). И покрај овие влијанија, македонската фолклорна музика се одликува со индивидуалност, оригиналност и квалитет. Тоа го покажуваат многубројните високи квалификации изречени или напишани од врвните светски етномузиколози.
Генеза
Во Македонија постојат голем број македонски народни песни и игри што ги одразуваат животот, работата и обичаите на луѓето кои живееле и живеат во неа. Голем дел од оваа музика има карактеристични белези за македонскиот народ. Но, секако има и наследени од музичките култури на други народи, како розалиите (русалиите), кои се преземени од римската култура, а сепак, со текот на времето, се менувале во Македонија хармонично со општите цивилизациски услови на ова тло. Секако, денешните розалии се плод на синтезата на тоа што го зеле Словените од нивната прататковина и тоа што го наследиле и стекнале во својата денешна татковина од веќе постоечката древномакедонска традиција, која уште тогаш имала континуиран, оригинален и автохтон стил, чиј израз не претставувал ниту имитација, ниту „ретардација“ на елинскиот, римскиот и еврејскиот стил. Тоа зборува дека, со населувањето на Словените во Македонија кон крајот на VI и во текот на VII век, дошло до мешање на културите на древните Македонци и македонските Словени, при што настанала нова специфична култура за Македонија. Истата, созревала речиси два века и станала основа врз која браќата св. Кирил и Методиј ја развивале својата широка просветителска дејност преку Словените. Најпрвин преку нивната Брегалничка мисија во Македонија, потоа во Моравија и Панонија. Од овие големи историски и културни настани била определена и формата на денешниот архаичен македонски музички фолклор, како што е примерот за влијанијата од римската култура (русалиите во Гевгелиско и Струмичко и денес егзистираат во македонската фолклорна практика како споменик на римско-македонската културна врска). Византиските влијанија се најмногу видливи во македонската духовна музика, но се забележливи и во македонскиот музички фолклор, тема која била обработувана на првиот Симпозиум за балканскиот фолклор во 1969 година под наслов: „Византиската музика и фолклорот на балканските народи“.
Ориенталните влијанија се забележани уште во првата книга од едицијата „Македонски музички фолклор“ од 1953 година, во која се истакнува дека „... туѓите влијанија, особено оние од ориентот, одиграле судбоносна улога во развојот на македонскиот мелос“. Додека западноевропските влијанија се особено видливи во формирањето на македонската градска песна од XIX век, меѓународниот дух во македонскиот музички фолклор е особено актуелен во периодот на НОБ.
Мелографија
Првите мелографи што се занимавале со бележење на македонските народни напеви, се најеминентните претставници на македонската преродба. Тоа е, всушност, третиот брат Наум од браќата Миладиновци. Четири месеци пред публикувањето на нивниот „Зборник на народни песни“, т.е. во почетокот на месец февруари 1861 година, Константин Миладинов пратил од Загреб еден оглас со писмо до Георги Стојков „Сава“ Раковски во Белград, со молба огласот да биде објавен во „Дунавски Лебед“. Тој оглас, со кој се предвестува појавата на „Зборникот“, завршува со овие зборови: „... оште ќе се напечатат единаесет хороводни песни“. Потоа следувале мелограмите на Тодор Гавазов, Александар Конев, Гиорги Л'жев, Тодор Нетков, Георги Смичков, Иван Клинков и Александар Букурештлиев.
Етномузикологија
Македонската повоена етномузикологија почнува со формирање на Институтот за фолклор во Скопје во 1950 година, во рамките на музиколошко-кореографскиот оддел. Во 1953 година излегол од печат првиот том од едицијата „Македонски музички фолклор“ под уредништво на Живко Фирфов. Потоа следуваат повеќе изданија кои го обработуваат македонскиот музички фолклор. Како автори се јавуваат македонски, но и странски етномузиколози кои покажале жив интерес за истражување на оваа многу квалитетна фолклорна материја. Меѓу нив треба да се споменат: Васил Хаџиманов, Александар Линин, Методија Симоновски, Мане Чучков, Трпко Бицевски, Михајло Димовски, Ѓорѓи Ѓорѓиев, Боривое Џимвревски.
Мелодија
Според првиот том од едицијата „Македонски музички фолклор“ излезен во 1953 година, уреден од Живко Фирфов, во воведот се истакнува дека песните се распоредени во три дела или: Понатаму, песните се поделени на селски и градски, а потоа според говорно-територијалната припадност. Значаен е и прегледот на тоналностите, каде што напевите се определени според влијанијата присутни во нив, т.е.: Живко Фирфов, во врска со влијанијата, истакнува дека тие одиграле судбоносна улога во развојот на македонскиот мелос, а со оглед на неговата архаичност, се обидел да даде и еден вид психолошка анализа на секој напев, која се состои во тоа што, сообразувајќи се со музичкиот стил на напевот, дал назив на тоналноста во која тој спаѓа.
Ритмика
Застапени се два вида тактови, т.е. прости (дводелни и триделни) и сложени (составени од два или од повеќе прости тактови). Специфична одлика на македонската народна музика се рамноделните (еднакво-сложени или составени од исти прости тактови, на пример 2/4+2/4=4/4, 3/4+3/4=6/4) и особено нерамноделните тактови (мешано-сложени или составени од различни прости тактови, на пример 3/4+2/4=5/4, 3/8+2/8+2/8=7/8), кои се најчеста појава во народните игри, што значи дека се врзани исклучиво за начинот на музичкото изразување на Македонците. Следи список на тактови во различни народни песни:
Сцена
Народната музичка сцена постои од крајот на четиериесетите и почетокот на педесеттите години на XX век. Под овој термин обично се подразбираат три групи на народна музика.
Традиционална
Изворната музика, која што во најголем дел е инструментална музика, се третира како народно наследство, се изведува во придружба на оро, па како таква се изведува од ансамбли на концерти за културни настани и фестивали. Најпознат и долгогодишен изведувач на оваа музика е ансамблот Танец. Дополнително, со афирмирањето на оваа музика како народно наследство, современите македонски автори и композитори создале свои аранжмани на овие постоечки дела, меѓу кои можеби најистакнат е композиторот и мулти-инструменталист Тале Огненовски.
Ново-компонирана
Оваа современа фолк музика, која веќе и жанровски се препознава како „Македонски фолк“, започнува од педесеттите години на XX век, а бележи подем во деведесеттите години на XX век. Често се меша со турбо-фолк музиката, иако ваквите споредби се деградирачки. Дел од изведувачите и композитори на оваа музика се:
Список на народни и староградски песни
Благодарение на поединци и напредокот на технологијата, постојат приватни дигитализирани записи на овие песни, кои, освен таму, можат да се разгледаат и тука.
Beaucoup Fish Singles
Beaucoup Fish Singles е ЦД сет што ги содржи четирите ЦД-синглови од албумот Beaucoup Fish (1999) издаден во САД.
NGC 4397
NGC 4397 — тројна ѕвезда во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4397 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4397 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Мартиње
Мартиње (словенечки: Martinje) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Кавал
Додека во минатото ова бил овчарски инструмент, денеска се користи во народни песни и ора како дел од ансамбл или соло. Кавалот често се свири во парови. Првиот кавалџија (или водач) го води другиот (полагач), со тоа што кавалот е во истиот клуч, обично понизок, како C, C#, D, иако се користат и други клучеви. Калибарот на кавалот е 16мм, но постојат и кавали со калибар од 17mm кои се препорачуваат на поискусни кавалџии од изработувачот Стојанче Костовски.
Кавалот обично стои на дрвен држач (арбија), кој го штити од искривување и ја чува внатрешноста замастена.
Космос-261
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 декември 1968 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 611 км, а најмалото на 201.
Дионисиј Ареопагит
Дионисиј Ареопагит (Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης) — атински мислител, светец и судија во Ареопагот од I век. По неговото преобраќање во христијанство станал негов значаен деец и како таков се почитува во повеќе гранки на христијанството.
Житие
Според библиската книга „Дела на светите апостоли“ (Дела 17,34), Дионисиј прешол во христијанството кога го чул Апостол Павле за време на неговата проповед на Ареопагот; ова сознание доаѓа од коринтскиот епископ Дионисиј кој се повикува на Евсевиј. Бил меѓу првите атињани кои станале христијани.
Според преданието, на помлади години се нашол во Хелиопол во Египет (кај Каиро) токму во времето на Христовото распнување во Ерусалим. Тој петок, за време на распнувањето, според евангелието, „...од шестиот час (на пладне) настана темнина по целата земја, до деветтиот час (три попладне)“ (Матеј 27,45). Младиот Дионисиј бил запрепастен од оваа парадоксална појава (темнината) и воскликнал: „или Бог Создателот на сиот свет страда, или на овој видлив свет му дошол крајот“. Тој ден внимателно го забележал времето кога се случило ова натприродно Затемнување на сонцето.
Кога се вратил во Атина, Дионисиј ја чул беседата на Апостол Павле на ридот Ареопаг во Атина, како говори за натприродната темнина за време на распнувањето, со што наполно се уверил во новата вера. Во 52 г. се покрстил заедно со своето семејство. Неговото примање на Хрста е забележано во Дела 17,34: „А некои луѓе се присоединија кон него и поверуваа. Меѓу нив беше Ди­они­сиј Ареопагит и една жена, по име Дамара, и други со нив.“
Така, кога Дионисиј го чул говорот на Павле во Атина, си го приспомнал доживувањето, и со тоа се уверил дека Павле ја говорел вистината за Христос како Спасител на светот. Според историските списи, кога разбрал дека Исусовата мајка, Богородица Марија, живеела во Ерусалим, Дионисиј отишол таму за да ја види. По таа средба рекол: „Нејзиниот изглед, црти, целиот нејзин изглед сведочи дека таа е навистина Мајка Божја.“ Во Ерусалим исто така открил каде Марија спиела и заминала од овој свет за да му се придружи на Синот и нејзиниот Бог. Тогаш горко липал како апостолите и другите црковни водачи, и со река од солзи присуствувал на нејзиниот погреб. Дионисиј умрел маченички со спалување на клада. Други црковни извори велат дека му била отсечена главата, но тоа е производ на неговото побркување со францускиот старохристијански епископ Дионисиј Париски. Неговото житие може да се најде во делото Црковна историја на ранохристијанскиот историчар Евсевиј Кесариски.
По преобраќањето, Дионисиј станал првиот Атински спископ. Се почитува како светец во православието и католицизмот. Се смета за светецот на Атина и се почитува како заштитник на судиите и судството. Се чествува на 3 октомври по стар стил (16 октомври по нов), а католиците го чествуваат на 9 октомври.
Забуна со псевдоепиграфски автор
На почетокот на VI век на Дионисиј му биле припишани низа христијански списи од мистична природа напишани со неоплатонистички приод како образложение за христијанските теолошки и мистични идеи. Веќе долго време овие дела се сметаат за псевдоепирафски, а нивниот автор се нарекува „Псевдо-Дионисиј Ареопагит“.
Цркви во чест на Дионисиј
Светецот е заштитник на гратчето Гаргалјани во Месенија, како и селотто Диониси на југот од округот Ираклион. Селото е наречено по светецот и единственото населено место на Крит со црква посветена на Дионисиј.
Масимаски јазик
Масимаскиот е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
Аранчини
Аранчини - грицки, јадење кое е направено од оризови топчиња премачкани со презла и пропржени. Аранчините претставуваат типична сицилијанска кујна. Најчести филови се: ал рагу или ал суго, филувани со смеса (месо или мелено месо, полека готвено на ниска температура со доматен сос и зачини), сирење моцарела или качокавало, а често и со грашок и ал буро или о буро, исполнето со шунка и моцарела или со бешамел сос.
Постојат голем број регионални варијанти кои се разликуваат по полнење и по форма. Aранчини ал рагу произведени на истокот на Сицилија имаат конусна форма инспирирана од вулканот Етна.
Етимологија
Аранчини е деминутив од Аранција. Името, што е преведено како „мал портокал“, доаѓа од нивната форма и боја, која после готвењето наликува на портокал. На италијански јазик, аранчини е граматички множина (Sicilian: arancine); соодветната еднина е arancino (сицилијански: arancinu или arancina).
Историја
Се вели дека Аранчините потекнуваат од Сицилија во 10 век кога островот бил под арапска власт.
Во градовите Палермо, Сиракуза и Трапани на Сицилија, аранчините се традиционална храна за празникот Санта Лусија на 13 декември кога не се јадат леб и тестенини. Со тоа се означува пристигнувањето на бродот за снабдување со жито на Денот на Санта Лусија 1646 година, ублажувајќи го големиот глад.
Денес, со се поголемата популарност на оваа брза храна во современата италијанска култура на храна, аранчините може да се најдат во текот на целата година во повеќето продажни места во Сицилија, особено во Палермо, Месина и Катанија. Јадењето традиционално се правело за да биде обезбеден полн оброк за Фридрих II, царот на Светото римско царство, за време на неговите ловечки активности.
Состојки и варијанти
Најчестиот вид аранчини што се продава во сицилијанските кафулиња се аранчини ал рагу, кои обично се состојат од месо во сос од домати, ориз и моцарела или друго сирење. Многу кафулиња нудат arancini al burro (со путер или бешамел сос) или специјалитет аранчини, како што се arancini con funghi (печурки), con fistacchi (ф'стаци) или con melanzane (модар патлиџан).
Во римската кујна, тие се слични, но обично се полнат со сирење (различни начини на подготовка и дистрибуција на филот). Во Неапол, оризовите топчиња се нарекуваат. Во варијанта на рецептот со потекло од италијанската дијаспора од југоисточен Тексас, аранчините се полнети со фил кој е зачинет со чили.
Во популарната култура
Во италијанската литература, инспекторот Монталбано, главниот лик на писателот на детективски романи Андреа Камилери, е познат обожавател на Аранчини, особено оние кои ги има подготвено Аделина Циринчио, неговата куќна помошничка. Успехот на серијата книги и телевизиската адаптација придонесоа ова јадење да стане познато надвор од Италија.
Жени во Македонија
Традиционално, жените од Македонија вршат домашна работа. Во областа на академиците, некои жени од Северна Македонија се фокусираат на изучувањето на хуманистичките науки. Некои жени во Македонија имаат авторитетни позиции. Жените добиваат „наследство“ преку добивање мираз, бидејќи наследството традиционално се пренесува на машките наследници. Некои современи жени добиваат наследство што го делат меѓу браќата и сестрите од нивните родители. Традиционалниот начин на кој жените се поздравуваат вклучува размена на бакнежи. Со традиционалната медицина се занимаваат некои жени од постарата генерација, кои дејствуваат како верски исцелители, исцелувајќи ги луѓето од болести предизвикани од таканареченото „зло око“.
Кабардинско-балкарска Автономна Советска Социјалистичка Република
Кабардинско-балкарска Автономна Советска Социјалистичка Република (руски: Кабардино-Балкарская АССР ) —  автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Руска СФСР.
Републиката била основана во 1936 година.
Територијата на земјата опфаќала 12.500 квадратни километри, а бројот на населението било 732.000 луѓе. Односнот меѓу градското и селското население бил 450.000 кон 282.000 луѓе.
Таа била наследена од Кабардино-Балкарија.
Атлетика на Летните олимписки игри 2004 – скок во височина за жени
Скок во височина за жени на Летните олимписки игри 2004 — дисциплина која се одржала во периодот од 26 август до 28 август 2004 година на Олимпискиот стадион во Атина, Грција.
На натпреварот биле пријавени 34 натпреварувачи од 25 земји. Натпреварувачите биле поделени во две квалификациски групи (по 17). Квалификациите за 12 финалисти се одржале на 26 август, а финалето на 28 август.
Формат
Натпреварот се состоел од две рунди, квалификации и финале. Спортистите започнуваат со квалификациска рунда. Скокајќи, секој спортист се обидува да ја постигне квалификациската висина. Ако не успеат на три скока по ред, тие се елиминираат. По успешниот скок, добиваат уште три обиди да ја постигнат следната висина. Откако ќе бидат завршени сите скокови, сите спортисти кои ја постигнале квалификациската висина поминуваат во финалето. Ако помалку од 12 спортисти го постигнат квалификацискиот стандард, минуваат најдобрите 12 спортисти. Постигнатите резултати оф полуфиналето се бришат за финалето, кое го следи истиот формат сè додека сите спортисти не направат три последователни скока.
Финале
Финалето било одржано на 28 август со почеток во 20:00 часот. Почетната висина била 1,85 метари.
ХК ХВ71
Хокеарскиот клуб „ХВ71“ е професионален тим во хокеј на мраз кој доаѓа од градот Јеншепинг, Шведска. Клубот моментално настапува во најсилната професионална лига за хокеј во Шведска. Вкупно 4 пати бил шампион на својата држава и тоа во сезоните: 1994/95, 2003/04, 2007/08 и 2009/10. Своите домашни натпревари клубот на ХВ71 ги игра во салата „Кинарпс арена“ со капацитет  од 7.400 места за седење. Пред да започне да настапува во оваа арена клубот своите натпревари ги играл во старата сала „Росенлундхален“ која имала капацитет од 4.500 места. Оваа сала била срушена во 2000 година.
Историја
На тој начин ХВ71 станува првиот тим во историјата на шведското хокеарско првенство кој од осмата позиција стигнува до шампионскиот „престол“.
Втората шампионска титула тимот ја има освоено во сезоната 2003/04. Во регуларниот тек на сезоната тимот го заземал првото место. Во финалето совладан е тимот на Ферјестад со резултат од 4:3. За време на четвртфиналето од истата сезона тимот на ХВ71 успеал да постигне на еден натпревар дури 7 голови во една третина и тоа против тимот на Модо. Ова е рекорд на постигнати голови во една третина во шведското најелитно натпреварување.
IC 462
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 462 се споменува и како ESO 26-6, FGCE 1519.
Откривање
Објектот е откриен на 22 септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 462 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. IC 462 има привидни димензии од 2,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 48 м 27,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -78° 4' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 76°.
Други поделби
Проучување на IC 462 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65426.
Брачано
Брачано (Bracciano) е населба во Италија во округот Рим, регионот Лацио.
Според проценката од 2011 година во населбата живееле 12459 жители. Населбата се наоѓа на надморска височина од 314 м.
Каптијауански јазик
Каптијауанскиот, или капитијауански, е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
ОУ „Сандо Масев“ - Баница
„Сандо Масев“  — основно училиште во Баница, Општина Струмица.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Струмица
'''Црква „Св. Кирил и Методиј“''' — македонска православна црква која се наоѓа во стариот дел на градот Струмица. За нејзиниот денешен облик е одговорен истакнатиот голобрдски мајстор Атанас Митровски од Себишта.
Долна црква
Изградбата на првата црква започнала во 1750 година во времето на епископот Пасиј, а истата била завршена во 1760 година. Олтарот или т.н. долен олтар од денешната црква е подрумски и е посветен Светите петнаесет тивериополски свештеномаченици.
Во долната црква иконостасот е изработен од дабово дрво и овде се наоѓаат дел од моштите на Свети Василиј Велики и Свети Теофан Начертани. Овде се наоѓа и гробот на егзархискиот митрополит Герасим кој бил иницијатор за изградба на горната црква.
Горна црква
Во почетокот на XX век во градот Струмица постоеле две цркви и тоа Црква „Св. Константин и Елена“ и Црква „Св. Димитриј“ кои припаѓале на патријаршијата во Цариград односно на Струмичката грчка митрополија. Од своја страна, долго време на Бугарската егзархија не ѝ било дозволувано да изгради свој храм во градот. Егзархиската струмичка општина успеала да издејствува султански ферман за изградба на своја црква кон 1905 година.
Иконостасот во овој дел е изработен од липа од страна на мајсторот на дебарската школа Нестор Алексиев во 1935 година. Иконописот го изработиле зографите Григориј Пецанов од Струмица, Гаврил Атанасов од Берово и Д. А. Папрадишки, а имало и други анонимни автори.
Во оваа црква според отецот Ѓорѓи Митрев се наоѓаат икони од црквата „Св. Константин и Елена“ која денеска не постои.
Архитектура
Според инвеститорите, изгледот на црквата е во руски стил. Црквата има крстовидна основа со нартекс и камбанарија на западната страна, додека на источната страна содржи развиен олтар.
Мошти
Во црквата во 2006 година по 1.700 години чување во тајност, моштите на Свети Василиј Велики биле изложени. Неговите коски 17 века се наоѓале во Струмица. Моштите биле откриени во 1958 година и биле соѕидани во трпезната маса, внатре во олтарот, во долната сала на црквата, која служи за крштевање.
8 Ball (песна од Underworld)
8 Ball — песна од Underworld, првично издадена како ограничен сингл на плоча во 2000 за промоција на нејзиното појавување на саундтракот за филмот The Beach на Леонардо ДиКаприо.
Космос-262
Космос-262 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 26 декември 1968 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 747 км, а најмалото на 255.
Катакана
Катакана (片仮名, カタカナ или かたかな?) е дел од јапонскиот систем на пишување заедно со хирагана и канџи. Секој знак од катаканата е слоговен и најчесто се користи за пишување на јапонски зборови од странско потекло.
Проширена катакана
Овие знаци главно се користат за странски зборови. Речиси сите овие не се формално стандардизирани.
<ul> <li>† — Знаците со црвено се исфрлени од современата употреба.</li> <li>‡ — Знакот ヲ во треба фонетски да се пишува o во современиот јапонски кога има улога на честица, а само понекогаш означува во кај некои заемки (како нестандардниот збор ヲッカ вокка - „вотка“).</li> <li>Загради — Знаците во загради се користат само кога се јавува рендаку (секвенцијално озвучување) на ち чи или つ цу.</li> </ul>
Поврзано
Kana (skriftsystem)
Јоаким Хербут
Монсињор д-р Јоаким Хербут (1928-2005) бил бискуп на Скопската (и Скопско-Призренската) бискупија и апостолски егзарх на Апостолскиот Егзархат на Македонија.
Роден е во село Руски Крстур во Србија, во автономната покраина Војводина на 14 февруари 1928 во русинско семејство. Бил поставен за свештеник на 6 јули 1952, а како бискуп на Скопско-Призренската бискупија бил поставен на 2 октомври 1969 од Папата, а инаугурацијата се случила на 21 декември 1969 година. Подоцна бил поставен и на чело на обновениот Апостолски Егзархат на Македонија за верниците од источниот (византиски) обред на 11 јануари 2001. Монсињор Јоаким Хербут починал во Скопје на 15 април 2005.
NGC 4398
NGC 4398 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4398 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 13,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4398 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Сончев екватор
Сончевиот екватор ― географската ширина на Земјата на која Сонцето се набљудува директно над главата напладне. Поради косината на оската на Земјата, Сончевиот екватор варира во текот на годината, од Јужниот Повратник на декемвриската краткодневица до Северниот Повратник на јунската краткодневица. На денот на која било рамнодневица, положбата на Сонцето е во зенитот кога се гледа од географскиот екватор. Сонцето никогаш не може да се набљудува директно над главата надвор од тропските предели.
Волфганг Кетерле
Волфганг Кетерле (Wolfgang Ketterle ) — германски физичар и професор по физика на Масачусетскиот институт за технологија (МИТ). Неговото истражување се однесува на опити кои заробувале ладни атоми до температури блиски до апсолутна нула, и ја раководел една од првите групи кои согледале дека постои Бозе-Ајнштајнова кондензација во овие системи во 1995 година. За ова негово достигнување, како и за неговите претходни изучувања на кондензатите, бил награден со Нобелова награда за физика во 2001 година, Заедно со Ерик Корнел и Карл Виман.
Животопис
Кетерле се родил во Хајделберг, Баден-Виртемберг, исе школувал во Епелхајм и Хајделберг. Во 1976 година се запишал на Хајделбершкиот универзитет, пред да се префрли две години подоцна на Минхенскиот технички универзитет, каде се стекнал со магистерска диплома во 1982 година. Во 1986 година се стекнал со докторак титула во опитна молекуларна спектроскопија под менторство на Херберт Валтнер И Хартмут Фигер од Макс Планковиот институт за квантна оптика во Гархинг, пред да го спроведе подокторското истажување во Гархинг и Хајделбершкиот универзитет. Во 1990 година се придружил на Дејвид Причард во Истаражувачкаta лабораторија за електроника (ИЛЕ). Му било доделен место на оделот за физика при МИТ во 1993 година,и од 1998 година, тоје назначен за Џон Мекартуров професор по физика. Во 2006 година, бил назначен за помошник директор на ИЛЕ и започнал да работи како оперативен директор на Центарот за ултраладни атоми при МИТ.
По откривањето на Бозе-Ајнштајновата кондензација во разредени гасови во 1995 година, неговат група во 1997 година била во можност да покаже интерференција помеѓу два кондензати во судир, како и првотосоздавање на „атомски ласер“, атомски аналог на оптичкиот ласер. Во продолжени на опитите поврзани со Бозе_ајнштајновите кондензати кај ултраладни атоми, неговите поскори достигнувања се и создавањето на молекуларен Бозеов кондензат во 2003 година, како и опит од 2005 година кој дал доказ за суперфлуидност при високи температури  кај фермионски кондензат.
Кетерле е истот така маратонец кој се има појавено на страниците на декемврискиот број од 2009 година на списанието Светски маратонци „Јас сум тркач“. Кетерле изјавил дека ќе ги понесе своите патики за трчање во Стокхолм при доделувањето на Нобеловата награда при што трчал истото утро. Кетерле се натпреварувал на Бостонскиот маратон во 2013 година при што пристигнал со време од 2:49:16.
Књтерле е член на одборот на Центарот за унапредување на образованието, каде учествува во напредните предавања за средношколци, при Истражувачкиот научен институт (ИНИ), на кој присуствувал и сопствениот син на Кетерле, Џонас во 2003 година.
Калмичка Автономна Советска Социјалистичка Република
Калмичка Автономна Советска Социјалистичка Република (калмички: Хальмг Автономн Советск Социалистическ Республик; руски: Калмыцкая Автономная Советская Социалистическая республика) — автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Руска СФСР.
Републиката била основана во 1935 година.
Територијата на земјата опфаќала 75.900 квадратни километри, а бројот на населението било 329.000 луѓе. Односнот меѓу градското и селското население бил 139.000 кон 190.000 луѓе.
Таа била наследена од Калмикија.
Љутова куќа
Љутовата куќа (Лютова къща) е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Градбата импресионира со својата архитектура. Изградена е во 1854 година од пловдивски мајстори за чорбаџијата Стефан Топалов и има богато цртани стени и резбани тавани. Во 1906 година куќата е продадена на трговецот Петко Љутов со чије име е позната денес.
Во приземниот кат е поставена постојана изложба на неткани шарени постели од волна, познати како плст (бугарски: „плъст“). Тие биле користени за постилање на подови и како удобни постели за спиење. Се создаваат во домашни услови со специфични методи како валање и притискање. Се красат со природно обоена волна.
Црква „Св. Атанасиј“ - Костемар
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — доцносредновековна црква во селото Костемар, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Храмот е гробишна црква сместена на северозападниот крај на селото.
Историја
Нема зачувани историски податоци за црквата. Според карактерот на живописот, храмот е изграден во XV или XVI век; според Флора Карајани фреските датираат од последната четвртина на XV век, според Танасиос Папазотос од почетокот на XVI век, а според Цвета Кунева тие се изработени некаде помеѓу 1500 г. и 1530-тите.
Архитектура
Градбата претставува мала еднокорабна црква со полукружна апсида и дрвен покрив. Надворешните димензии се 5,15 × 3,5 м. Во олтарот има и ниша за жртвеникот. Судејќи по отсуството на на фрески од Големите празници на јужниот и северниот ѕид, кој во горните делови се срушени, веројатно е дека храмот имал свод каде се наоѓале Големите празници. Нема припрата, а ѕидаријата е направена од кршени камења.
Живопис
Внатрешноста на храмот е насликана со вредни фрески, делумно зачувани и распоредени во две подрачја на четирите ѕидови. Под малтерот на западната фасада исто така се гледаат фрагменти од живопис, каде го препознаваме покровителот Свети Атанасиј во нишата. Во конхата на апсидата се Богородица со Младенецот и Поклонение на жртвата со Свети Јован Златоуст и Свети Атанасиј Александриски, вклучен во сцената како покровител на храмот. Од двете страни на малиот апсиден прозорец е Христос Жертва во диск од северната страна и на путир од јужната. Во нишата на север во жртвеникот традиционално е претставен Свети Стефан. Од южната страна е непознат ѓакон. Над апсидата е Преображението Господови.
Двете подрачја на јужниот и северниот ѕид се поделени со украсна лента. Во долното се претставени светци во полн раст, а во горното тие се во медалјони со растителни мотиви како позадина. Во второто подрачје на јужниот ѕид се распознаваат Свети Пантелејмон, Свети Кузман Дамјан, а на северниот само Света Петка. Во првото подрачје на јужниот ѕид се непознат архијереј, Свети Атанасиј Александриски, Архангел Михаил, Свети Ѓорѓи Кападокиски и Свети Димитриј, при што светците-воини се во благородничка облека. На северниот ѕид се претставени светици — Света Марина, Света Варвара, Света Недела, а таму е и Свети Јован Крстител.
Во горното подрачје на западниот ѕид традиционално е насликана композицијата „Успение Богородично“. Во првото подрачје место традиционалните Архангел Михаил и Св. Константин и Елена стојат месниот светец Антониј Нов и Света Соломонија.
Зографската работилница
Живописот е дело на Костурската школа, силно активна во Македонија пошироко на Балканот во последните две децении на XV век и во XVI век. За ова сведочат многу иконографски и стилски елементи — украсите што ги двојат подрачјата, поставеноста на светците во полн раст под лакови и претставувањето на воините во благородничка одежда. Паралели на овие фрески има во „Св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“ во Серфиџе (1497 или 1512) и во дел од фреските во „Вознесение Христово“ на Чебренскиот манастир (1532/1533) во Битолско. Иконографски и стилски, живописот во „Свети Атанасиј“ е сврзан и со живописните споменици, дело на месната Берската работилница од крајот на XV и првите децении на XVI век.
Евангелско-методистичка црква (Вељуса)
Евангелско-методистичка црква е христијански храм кој се наоѓа во Вељуса, Општина Струмица.
Поденски јазик
Поденскиот, или познат како федански или фандануски, е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
Космос-263
Космос-263 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 јануари 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-263 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 319 км, а најмалото на 197.
Бенковска куќа
Бенковската куќа е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Во оваа зграда е роден бугарскиот револуционер Георги Бенковски (родно име: Гаврил Хл'тев) кој е познат со својата Хвркова чета што учествувала во Априлското востание.
Тарписки јазик
Тарпискиот, или познат како тарфиски или суфрајски, е австронезиски јазик кој се зборува во Индонезија, на островот Нова Гвинеја. Јазикот е дел од подгрупага на сармски јазици од групата на западноокеански јазици.
NGC 4399
NGC 4399 — дел од галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4399 се споменува и како MCG 6-27-53, CGCG 187-42, HII in N 4395.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4399 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4399 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2528. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 105.