cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Биолуминисценција
Биотехнологија
Meѓу предложените проекти за искористување на биолуминисценцијата се наоѓаат и следниве:
Коцкање во Турција
Коцкањето во Турција е регулирано од страна на државата. Турција забранила казина во 1998 година, а го забранила недржавното коцкање преку Интернет во 2006 година. Државна лотарија (Мили Пијанго) и услуги за обложување постојат, сепак, и има некои коцкања преку Интернет, а илегалното коцкање продолжува да опстојува.
Историја
Трките на коњи првично биле легализирани во 1984 година, а казината во 1990 година. Нови ограничувања биле воведени во септември 1996 година, вклучително ограничување на работното време на 8 часа на ден и да се бара добивката да се плаќа со чек. Ова следувало по атентатот врз „кралот на казиното“ Омер Лутфу Топал во јули 1996 година. Законот за забрана на казина (делумно поради обвинувања за перење пари) бил неочекувано објавен и одобрен во декември 1996 година и (по правна постапка против него) стапил на сила на 11 февруари 1998 година. Сепак, илегалните казина продолжуваат да постојат. Во времето на забраната, казината имале индустрија од 1 милијарда долари, вработувајќи околу 20 000 луѓе. Суди Озкан, друг „крал на казиното“ со 20 казина, ја напуштил земјата некое време и бил обвинет за затајување на скоро 700 милиони долари, за на крај да се врати откако склучил договор со турските даночни органи
Коцкањето преку Интернет било забрането во 2006 година, но мерките за забрана имале ограничен успех. Во 2009 година се проценувало дека една четвртина од приходите на шведската фирма Бетсон доаѓаат од Турција. Во 2013 година, турскиот парламент планирал да ги зголеми казните за оние кои користат коцкање преку Интернет, како и за оние што овозможуваат финансиски трансакции во врска со коцкање преку Интернет.
Коцкање преку Интернет
Коцкањето преку Интернет во Турција во моментов е забрането, со исклучок на државната компанија за спортско обложување ИДДАА, која е единствениот турски субјект на кој и е дозволено да нуди услуги за коцкање преку Интернет. Законот кој забранува коцкање преку Интернет во Турција е донесен во 2007 година, а неодамна Турција презела мерки за да ги спречи играчите да користат странски мрежни места за коцкање преку Интернет. И покрај забраната за коцкање, многу Турци продолжуваат да се обложуваат на страници за коцкање преку Интернет и се признаваат како водечки коцкари. Во 2013 година, турската влада го објавила законот со кој Турција станала првата земја во светот што насочувала кон индивидуални играчи наместо оператори за коцкање. Санкциите за секој што е фатен во Турција за пристап до услуги за коцкање преку Интернет е казна од 100 до 500 фунти (околу 55–278 американски долари). Казино-операторите кои се занимаваат со турскиот пазар и банкарите што им служат исто така можат да се соочат со затворските услови во исто време.
Два Даба (Слепче)
Два Даба — археолошко наоѓалиште во прилепското село Слепче. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на неколку стотици метри северозападно од манастирот „Св. Никола“, каде се наоѓаат остатоци од темели на објект граден од кршен камен и варов малтер. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, имбрекси и воденични камења. Покрај тоа, најдени се монети и една бронзена статуетка со претстава на богот Меркур. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Црква „Св. Никола“ - Петерско
Храмот се наоѓа во северниот дел на селото, во подножјето на ридот Курија. Изграден е во 1776 г. од камен, користејќи материјал од околните антички урнатини. Имал улога на на парохиски храм на Петерско до 1972 г. Бидејќи селото било под двете пропаганди, во 1880 г. во црквата наизменично доаѓале свештеници на Бугарската егзархија и на Цариградската патријаршија. Во 1895 г. овој храм станал наполно патријаршиски.
Црквата е трикорабна базилика со дрвен покрив, нартекс и женска црква над него. Зачуван е дел од оригиналниот живопис во апсидата, во жртвеникот и на дел од јужниот ѕид на наосот. Тие датираат од 1840 г. — период во кој во Леринско работеле зографи од епирското село Кионат. Ви храмот се чуваат 64 икони од XVIII – XIX век, повеќето од кои стојат на дрвениот иконостас. Шест од нив имаат напишан датум — една од 1776 г. со резбана рамка и 5 од почетокот на на XIX век. Иконостасот има два реда апостолски икони, царски двери и дел од оригиналниот иконостас од XVIII век.
Камбанаријата е одделна куловидна камена градба северозападно од црквата.
Црквата заедно со камбанаријата е прогласена за заштитен споменик на културата во 1992 г.
Светско првенство во водени спортови
Светско првенство во водени спортови на ФИНА — светско првенство во водени спортови: скокови во вода, пливање, пливање на отворено, синхронизирано пливање и ватерполо. Нив ги организира ФИНА и ти се одржуваат во базени од 50 м или на отворено.
Првенството се одржува од 1973 и сега се одржува на секои 2 години. Од 1978-1998, Првенството се одржуваше на секои четири години помеѓу Летните олимписки игри. Од 2001 па натаму се одржува на секои 2 години, односно во секој непарна година.
Хусеин Сулејман
Хусеин Сулејман (турски: Hüseyin Süleyman;, - , ) — македонски раскажувач за деца и драмски автор.
Животопис
Сулејман е роден во Куманово во 1900 година. Повеќе години бил учител. Како млад покажал интерес за литературата, за културното минато на турската националност во Македонија. Голем број статии од областа на литературата, историјата и културата објавил во весникот „Бирлик“. Пишувал за деца и младина, кои се објавени на детската страница на весникот „Бирлик“, на страниците на детските списанија „Севинч“ и „Томурџук“. По неговата смрт е објавена збирка раскази за деца. Пишувал и драмски творби со мотиви од народното творештво „Алиши“. Починал во Скопјево 1963 година.
Добрава под Рака
Добрава под Рака (словенечки: Dobrava pod Rako) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Торино
Торино (Torino, пиемонтски: Turin) — четврти по големина град во Италија. Познат е како најиндустриски град во Италија. Во него е седиштето на светски познатите автомобилски компании Фиат, Алфа Ромео, Ланча и други. Торино со својата покраина во регионот Пиемонт е познат како местото на раѓање на современата италијанска држава.
Положба на градот
Торино се наоѓа во северозападниот дел на Италија. Низ градот тече реката По (најголем град на оваа река). Од главниот град Рим, Торино е оддалечен 700 км северозападно, а од Милано е оддалечен 130 км западно. Торино има население од 910.188 жители и површината на градот изнесува 130,17 км2.
Релјеф
Торино се развил во западниот дел на Падската Низина и со три страни (југ, запад и север) — опкружен од Алпите. Градот со поголемиот дел е на рамничарски предел, но помал дел (источниот дел преку реката По) — на ридест дел (подножјето Монферат).
Клима
Климата во Торино е изменето континентална со влијание од Средоземното Море. Затоа во лето е многу топло, а во зима снегот е редовна појава и е многу ладно во однос на поголемиот дел на Италија.
Вода
Торино се развил на реката По која е симбол на градот. Освен таа река низ градот минуваат и нејзините утоки: Дурија Минор, Сангоне и Стура ди Ланцо. Торино е најголемиот град на оваа река. Таа го дели градот на источен и западен дел и во средината на градот се формирало таканаречено градско езеро.
Историја
По падот на Западното Римско Царство во 476 година, Торино го освоиле Готите, потоа Лонгобардите и на крајот Франките, кои основале своја провинција во 7 век. Царот Фридрих II, Торино како феудално сопствеништво ѝ го доделил на моќната фамилија Савоја.
Врвот во својот развиток Торино го достигнал во XVII и XVIII век кога се дало акцент на уметноста и културата. Градот станал средиште на барокот како уметност и архитектура.
Во 1861 г. дошло до соединување на Италија во единствена држава. Торино бил прв главен град во италијанската држава. Тоа траело од 1861 до 1864 година кога престолнината била пренесена во Рим. По ова Торино започнал на стагнира во развојот, а тоа особено се забележува во архитектурата. Градот започнува да станува индустриски центар. Се раѓа Фиат и други слични фабрики.
Население
Во 2008 година во Торино имало над 900.000 жители, двојно повеќе отколку на почетокот на 20 век, но 20% помалку отколку во 1970 година. Во овој град денес се доселиле голем број имигранти од сите краеви на светот. Овој град има огромно градско подрачје со околу 1,7 милиони жители. Метрополското подрачје на градот има околу 2,5 милиони жители.
Градски знаменитости
Денес, една од главните одлики на Торино е неговата барокна архитектура. Тука се и многубројните историски кафулиња, продавници за чоколади со висок квалитет, големи цркви (како Торинската катедрала) и многу музеи, меѓу кои и Египетскиот, Чинема и др.
Индустрија
Торино е важен индустриски центар, пред сè благодарение на тоа што тука се наоѓа седиштето на светско познатата автомобилска компанија Фиат.
Спорт
Од Торино потекнуваат два многу успешни фудбалски клубови во италијанската Серија А: Јувентус (најуспешната екипа во историјата на италијанскиот фудбал со 34 титули првак на Италија) и Торино (со 7 титули).
Во кошаркарската Серија А се натпреварува екипата Ауксилиум Торино.
Список на државни водачи во 457 година
Ова е список на државни водачи во 57 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Тамаш Гашпар
Тамаш Гашпар (роден на 19 јули 1960 година) е унгарски борач и светски шампион во грчко-римско стил.
Светско првенство
Гашпар доби сребрен медал на Светското првенство во борење во ФИЛАЛА во 1981 во Осло, а на Светското првенство во борење 1985 во Колботн. Тој освои златен медал на Светското првенство во ФИЛА борење во Будимпешта во 1986 година.
Олимпијада
Гашпар се натпреваруваше на Летните олимписки игри во 1980 година во Москва, каде што заврши 9-ти во грчко-римско борење, класа во тешка категорија. На Летните олимписки игри 1988 во Сеул завршил 8-то во класата во тешка категорија.
Награди
Гашпар беше избран за унгарски спортист на годината 1984 за освојување на златен медал на годинешните европски првенства.
Наводи
<references group="" responsive="">
NGC 446
NGC 446 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 446 се споменува и како IC 89, UGC 818, MCG 1-4-12, IRAS 01134+0401, CGCG 411-16, UM 90, MK 565.
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 446 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 446 има привидни димензии од 2' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 16 м 3,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 4° 17' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Други поделби
Проучување на NGC 446 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4578. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 23. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1201.
Манастириште (Слепче)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Слепче. Претставува населба од римско време. Се наоѓа покрај патот за селото Црнилиште, на тромеѓата меѓу атарите на селата Слепче, Црнилиште и Костинци, каде се гледаат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и друг градежен материјал.
Тома Песке
Тома Готје Песке (Thomas Gautier Pesquet;, ) — француски инженер за воздухопловство, пилот и астронаут на Европската вселенска агенција (англиски: European Space Agency или ESA). Песке бил избран од ESA како кандидат во мај 2009 година, и успешно ја завршил основната обука во ноември 2010 година. Од ноември 2016 година до јуни 2017 година, Песке бил дел од Expedition 50 и Expedition 51 како инженер за летање. Песке се вратил во вселената во април 2021 година на бродот „SpaceX Crew Dragon“ за втор шестмесечен престој на ISS.
Личен живот
Песке е роден во Руан, Франција и го смета Диеп за свој роден град. Тој е помладиот од двајцата браќа. Песке има црн појас во џудо и ги наведува кошарката, џогирање, пливање и сквош како негови омилени спортови. Тој е ентузијаст на отворено и авантуристички активности и ужива во планински велосипедизам, kite surfing, едрење, скијање и планинарење. Тој исто така е со долгогодишно искуство и има напредни лиценци за нуркање и падобранство. Неговите други интереси вклучуваат патување, свирење на саксофон и читање. Ан Моте (Anne Mottet) е негова партнерка.
Образование
Песке матурирал во гимназијата Пјер Корнеј (Lycée Pierre Corneille) во Руан, Франција, во 1996 година.
Во 2001 година магистрирал на École nationale supérieure de l'aéronautique et de l'espace во Тулуза, Франција, насока вселенски системи и механика на вселенски возила. Последната година пред дипломирањето ја поминал на École Polytechnique de Montréal, Канада, како студент за размена на аеронаутика и вселенски магистер.
Песке дипломирал на школата за летови на Ер Франс (Air France) во 2006 година. Ова довело до Airline Transport Pilot License-Instrument Rating (ATPL-IR).
Зборува француски, англиски, шпански, кинески, германски и руски, и е член на Француската асоцијација за аеронаутика и астронаутика (French Aeronautics and Astronautics Association) и на Американскиот институт за аеронаутика и астронаутика (AIAA).
Кариера
Од октомври 2001 година, Песке работел како инженер за динамика на вселенски летала во мисии за далечинско набљудување за GMV, S.A. во Мадрид, Шпанија.
Помеѓу 2002 и 2004 година, Песке работел во француската вселенска агенција ЦНЕС, како истражувачки инженер за автономија на вселенските мисии. Тој исто така спровел различни студии за идниот дизајн на европскиот копнен сегмент и хармонизацијата на европската вселенска технологија. Од крајот на 2002 година, тој бил претставник на CNES на CCSDS, Консултативниот комитет за системи за вселенски податоци, работејќи на темата за вкрстена поддршка помеѓу меѓународните вселенски агенции.
Приватен пилот, бил избран во 2004 година за програмата за обука на летови на Ер Франс. Продолжил да стане комерцијален пилот на француската авиокомпанија, каде што започнал да лета со Ербас А320 во 2006 година. Тој се пријавил на повеќе од 2000 часа на летање на разни комерцијални патнички авиони и се квалификувал како инструктор за летање со типови на A320 и како инструктор за управување со ресурси на екипажот.
Кариера во ESA
Песке бил избран за астронаут на Европската вселенска агенција (ESA) во мај 2009 година. Тој се приклучил на ESA во септември 2009 година и успешно ја завршил основната обука на астронаутот во ноември 2010 година. Песке е најмладиот член на European Astronaut Corps и последниот од класата на астронаути на ESA од 2009 година кој пристигнал во вселената.
На 10 јуни 2014 година, НАСА објавила дека Песке ќе служи како акванаут на Aquarius подводна лабораторија за време на мисијата за истражување на подморските води NEEMO 18, која започнала на 21 јули 2014 година и траела девет дена. Тој исто така учествувал во подземниот курс на ESA's CAVES и NASA's SEATEST II мисијата во 2013 година, напредувајќи го своето искуство во истражувањето.
Во 2014 година, Тома бил избран од ESA за шестмесечна мисија во Меѓународната вселенска станица, почнувајќи од ноември 2016 година. Тома исто така бил резерва на астронаутот на ESA, Андреас Могенсен, кој полетал до Меѓународната вселенска станица со 10-дневен лет во септември 2015 година
Експедиција 50/51
Песке бил лансиран од космодромот Бајконур на Soyuz MS-03 на 17 ноември 2016 година. Тој поминал шест месеци на Меѓународната вселенска станица како дел од Expedition 50/51. Пристигнувајќи на ISS на 19 ноември 2016 година, тој бил првиот француски астронаут откако Léopold Eyharts помогнал да се инсталира европскиот лабораториски модул Columbus за време на Expedition 16. Неговото доаѓање го означил почетокот на европската мисија Проксима Мисијата „Проксима“ вклучувала 50 научни експерименти за ЕСА и ЦНЕС. Мисијата била именувана по Проксима Кентаур, продолжувајќи ја традицијата на француските астронаути да ги именуваат мисиите по ѕвезди и соѕвездија. Х во логото симболизира дека Песке е десеттиот француски астронаут, како и непознатото. Името на мисијата „Проксима“ било избрано на натпревар, а победничкото име го дал 13-годишниот Самуел Плана (Samuel Planas) од Тулуза, Франција. Логото на мисијата е дизајнирано од Тома Песке и Карен Олденбург.
Песке ја извршил својата прва EVA со астронаутот Шејн Кимброу (Shane Kimbrough) на 13 јануари 2017 година. За време на EVA, тие ја подготвиле инфраструктурата за да ги заменат батериите ISS. EVA траела 5 часа и 58 минути. На 23 март 2017 година, Песке ја извел својата втора кариера EVA со Шејн Кимброу. Главната цел била да се подготви Pressurized Mating Adapter-3 (PMA-3) за инсталација на вториот меѓународен адаптер за прицврстување International Docking Adapter (IDA), кој ќе ги смести идните пристаништа за возила на трговскиот екипаж. PMA-3 обезбедува под притисок на интерфејсот помеѓу станичните модули и прицврстувачкиот адаптер. Експедицијата 50 Кимброу и Песке ги исклучиле каблите и електричните врски на PMA-3  за да се подготват за неговиот роботски потег на 26 март 2017 година. PMA-3 ќе биде преместена од пристанишната страна на модулот Tranquility на страничната страна на модулот Harmony, каде што ќе стане дом за прицврстувачкиот адаптер, кој ќе биде испорачан на иден лет на товарен брод SpaceX Dragon. Просторните возачи инсталираа и нова станица со нула бандаж (ITS) нова компјутерска реле-кутија опремена со напреден софтвер за адаптерот. Двајцата spacewalkers го подмачкаа заклучувачкиот ефектор на роботската рака Canadarm2, прегледаа вентил на радијаторот осомничен за мало истекување на амонијак и ги замениле камерите на јапонскиот сегмент на излезната станица. Радијаторите се користат за исфрлање на вишок топлина што се собира преку нормално работење на вселенската станица. EVA траел 6 часа и 34 минути.
На 2 јуни 2017 година, МС-03 undocked од ISS, носејќи ги Песке и Новицки на Земјата, заклучувајќи 196-дневна мисија во вселената. Peggy Whitson остана на ISS и се врати на Soyuz MS-04. MS-03 се допре нешто повеќе од 3 часа after undocking, заклучувајќи го првиот вселенски лет на Песке. Песке поминал 196 дена, 17 часа и 49 минути во вселената.
Експедиција 65/66
На 11 март 2020 година, ESA објави во блог пост дека Песке ќе се врати на ISS во втората половина на 2021 година за втор шестмесечен престој, во кој тој ќе стане првиот европски астронаут што пуштал American Commercial Crew Vehicle.
Тој требал да отпатува во Вселенски центар Џонсон (Johnson Space Center) во Тексас за да започне со обука за неговиот лет до крајот на март 2020 година, иако во средината на март 2020 година на својата приказна на Инстаграм изјавил дека ќе го одложи своето патување до Хјустон. Тој пристигнал во Хјустон, заедно со германскиот астронаут на ESA, Матијас Маурер и космонаутите од Roscosmos, Сергеј Рижиков, Сергеј Куд-Сверчков, Олег Новицки и Петар Дубров на 12 мај 2020 година.
На 29 април 2020 година, ESA објавил конкурс за именување на мисијата на Песке; победникот ќе биде објавен во летото 2020 година и ќе добие потпишана мисија за лет, пренесена од Песке до ISS.
На 28 јули 2020 година, Песке бил официјално доделен на мисијата SpaceX Crew-2, која започнал на 23 април 2021 година. Тој патувал до Меѓународната вселенска станица заедно со астронаутите на НАСА, Shane Kimbrough, кој командувал со Crew Dragon, Megan McArthur, како пилот и астронаутот од JAXA, Akihiko Hoshide. Откако ќе се качат на станицата, тие ќе се приклучат на ISS експедицијата 65. Неколку часа пред објавата, Песке го открил своето второ име на мисија како Alpha, по Алфа Кентаур, најблискиот ѕвезден систем на Сонцето, следејќи ја традицијата за именување на француската мисија.
Амбасадор на добра волја
На 12 април 2021 година, Тома Песке бил номиниран за амбасадор на добра волја за Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации (ООН).
Лаша Бекаури
Лаша Бекаури (роден на 26 јули 2000) — грузиски џудист. Тој го освоил златниот медал во дисциплината до 90 килограми за мажи на Летните олимписки игри 2020 во Токио, Јапонија. Тој исто така го освоил златниот медал во неговата дисциплина на Светскиот мастерс во џудо во 2019 година и на Европското првенство во џудо во 2021 година.
Кариера
Тој го освоил сребрениот медал во дисциплината до 90 килограми за мажи на Летната универзијада 2019 година што се одржала во Неапол, Италија. Истата година, тој го освоил златниот медал во дисциплината до 90 килограми за мажи на светскиот мастерс во џудо 2019 година што се одржал во Кингдао, Кина.
Тој освоил еден од бронзените медали во дисциплината до 90 килограми за мажи на Светскиот мастерс во џудо 2021 година што се одржал во Доха, Катар. Еден месец подоцна, тој го освоил златниот медал во неговата дисциплина на џудо Грен слем Тел Авив 2021 година одржан во Тел Авив, Израел. Неколку месеци подоцна, тој исто така го освоил златниот медал во својата дисциплина на Европското првенство во џудо во 2021 година што се одржало во Лисабон, Португалија.
Список на државни водачи во 1542 година
Ова е список на државни водачи во 542 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Никола Карчев
Никола Карчев — македонски фудбалер. Својата кариера ја започнал во младинските тимот на Партизан во Белград во Србија. Тој го направил своето деби во професионалната кариера во Вардар во Скопје, каде што тој играл 5 сезони и освоил две шампионски титули. Потоа тој се преселил во друг клуб во Скопје, Работнички Кометал, и додал уште една титула во Македонската лига. Тој отидел во албанскиот KF Elbasani тим за сезоната 2007/2008 и беше избран за најдобар играч на тимот.
Александар Прњат
Александар Прњат (роден во 1965 година во, Србија) е филозоф и политиколог
Бииографија
Александар Прњат  е роден во Белград на 29. јуни 1965. година. Дипломирал е на Филозофски факултет на Универзитетот во Белград. Магистрирал и докторирал политичките науки на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Белград. Професор е по филозофија и социологија на Универзитетот Алфа во Белград. Предава предметите: Етика, Социологија, Политичка филозофија, Политичка теорија и Европската и глобалната политика.
Научната и друга дејност
Александар Прњат е автор на повеќе од 30 научни трудови. Проректор е за настава и научно-истражувачка дејност на Алфа универзитетот. Уредник е на списание  Култура, при Заводот за проучување на културниот развиток во Белград.
Топлина
Топлината се дефинира како енергија во преод која се регистрира (чувствува) и пренесува како резултат на температурната разлика. Топлината секогаш поминува од потопло на постудено тело, така што насоката на распространување е одредена со природен закон (вториот закон на термодинамиката).Топлина е движењето на топлинската енергија од еден предмет со повисока температура на предмет со пониска температура.
Шкотскиот физичар Џејмс Кларк Максвел, во неговото класично дело “Теорија на топлината“ од 1871 г., бил еден од првите кој се обидел да даде модерна дефиниција за топлина. Главно, Максвел истакнува четири одредби за дефинирање на топлината. Првата, дека тоа е “нешто што може да се префрли од едно тело на друго, што го претставува Вториот закон на термодинамиката. Второ, дека таа може да се смета за “мерлива големина“ и затоа може да се третира математички како останатите мерливи големини. Трето, таа “не може да се третира како супстанца“; таа може да се трансформира во нешто што не е супстанца, на пример, механичка работа. Најнакрај, таа е “една од формите на енергијата“.
Топлината се означува со Q, а СИ-единица за топлина е џул (J). Кога температурите ќе се изедначат, топлината е еднаква на нула. Топлината исклучиво е поврзана за преодот, па таа е процесна големина.
Струењето за преод на топлина:
Топлината се пренесува со спроведување, струење и зрачење.
Формула
Формулата за количество топлина е:
Q=cmD_t
Каде што:
m е маса на телото
c е специфичен топлински капацитет на телото
D_t=t_2-t_1, разлика помеѓу температурата на ладење и топлење.
Специфичен топлински капацитет
Различни тела се создадени од различни супстанци. Тоа доведува и доведува и до различни топлински особини на различни тела. Затоа, секоја супстанца си има свој специфичен топлински капацитет. Во табелата подолу се дадена топлински капацитети на некои супстанци. Специфичниот топлински капацитет се изразува во J/kgK.
Алкохол
Во општа употреба, зборот алкохол (од Арапски al-khwl الكحول, или al-ghawl الغول) најчесто се однесува на етанол, познат и како зрнест алкохол (направен од житни растенија), или, пак, на било кој пијалак кој содржи етанол (види алкохолен пијалак). Последица на ова значење е поимот алкохолизам (зависност од алкохол). Другите форми на алкохол најчесто се именуваат со појаснувачка придавка, на пример изопропил алкохол, или со наставката -ол, како во изопропанол.
Во хемијата, алкохол е поопшт поим, кој се применува за секоја органска супстанца во која хидроксилната (-OH) група е поврзана со јаглероден атом, кој, од друга страна, е поврзан со други водородни и/или јаглеродни атоми. Општата формула за едноставен алкохол кој не содржи прстени е CnH2n+1OH.
Гледан како дрога, често алкохолот (етанолот) е причина за ефекти кои го забавуваат човечкиот централен нервен систем.
Оксидација
Првичните алкохоли (R-CH2-OH) можат да се оксидираат до алдехиди (R-CHO) или до карбоксилни киселини (R-CO2H), додека вторичните алкохоли (R1R2CH-OH) се оксидираат до кетони (R1R2C=O). Третичните алкохоли (R1R2R3C-OH) не се оксидираат.
Добрава на Крка
Добрава на Крка (словенечки: Dobrava ob Krki) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Петко Славејков
Петко Рачов Славејков (Петко Рачов Славейков) — бугарски поет, публицист, фолклорист и политичар. Славејков бил еден од водачите на Либералната партија по ослободувањето на Бугарија, и Претседател на Народното собрание (1880), како и министер во неколку кабинети (1880-1881, 1884-1885).
Славејков имал четири деца, меѓу кои и политичарите Иван Славејков и Христо Славејков, публицистотот Рачо Славејков и поетот Пенчо Славејков.
Потекло и млади години
Славејков студирал последователно во Велико Трново, Дрјаново, Трјавна и Преображенскиот манастир. Сепак, интензивно се самообразовал со многу читање во библиотеките на манастирите околу Велико Трново. Главна улога за неговото образование изиграло делото „Историjа словенобугарска“ на Свети Паисиј Хилендарски. Подоцна учел во Свиштов (кај Емануел Васкидович) каде ги проширил своите знаења по грчки и се запознал со дела од српската и западноевропски литература. Неговото прво литерарно дело „Акатист на три светители“ е зачувано.
Просветна и литературна дејност
Во 1843 година Славејков станал учител во Велико Трново, но за напишаното негово дело „Се прославило Трново со славните грчки владици“ бил избркан. Од 1844 до 1864 година последователно бил учител во други села и градови - Трјавна, Видин, Враца, Плевен, Берковица, Бела, Елена итн. Работел како учител во првото класно училиште во Елена и му го дало името Даскалоливница.
Тој развил важни културни и образовни активности и до 1847 година собрал 2263 песни и поговорки. Од 1852 година ги печати првите книги - „Смесена китка“, „Песнопојка“, „Басненик“. Ја напишал поемата „Бојка војвода“ (1853) под влијание на револуционерните настани околу Кримската војна (1853-1856). Учествувал во заговорот за неуспешниот бунт на дедо Никола во Трново (1856). Како учител во Трговиште објавувал во бугарскиот сатиричен весник „Гајда“. Откако работел некое време во Варна, заминал за Цариград, поканет во 1864 година за да го редактира бугарскиот превод на Библијата (на источно бугарско наречје) од Бугарското библиско друштво заедно со Алберт Лонг, Елајс Ригс и Христодул Сичан-Николов, чиј комплетен превод бил отпечатен во 1871 година во Цариград.
Во Цариград, Славејков го издавал весникот „Гајда“ (1863-1867), весникот „Македонија“ (1866-1872), списанието „Ружица“ (1871), списанието „Пчелица“ (1871), списанието „Читалиште“ (1872-1873), во. „Шутош“ (1873-1874), „Костурка“ (1874). Славејков се појавил како најпознатиот бугарски писател во тоа време во Цариград. Издал повеќе од 60 книги, весници и списанија (оригинални и преведувачки). Тој учествувал во црковната борба и станал еден од нејзините водачи. Подоцна, тој бил учител во Бугарската егзархија. Во 1873 година ја создал познатата поема „Изворот на белоногата“.
За написот „Двете касти и власти“ (во весникот „Македонија“ ) бил уапсен и обвинет за врски со револуционерниот комитет во Букурешт.
По патувањето до Македонија, во 1874 година Петко Славејков учествувал во основањето на бугарска гимназија во Едрене, каде се борил против грчкото влијание врз Бугарите. Подоцна бил учител во Стара Загора, пишувал воинствени песни (1876), и за кратко повторно бил во затвор по Априлското востание. По заземањето на Стара Загора од руските војски во 1877 година бил назначен за претседател на градската управа. При последното палење на градот, тој ги изгубил многу ракописи и собраните 15 000 изреки. Во наредните месеци соработувал на руските војници, преведувал, станал сведок на победата кај Шипка.
Освен поет, писател и новинар, П. Р. Славејков во бугарската литература е познат и како преведувач, филолог, фолклорист, основоположник на бугарската литература за деца, автор на учебници, географ, историчар и мемоарист.
Во 1875 година Славејков станал дописен, а во 1884 година и почесен член на Бугарското книжевно друштво (денес Бугарска академија на науките).
Политичка активност (1878-1895)
По ослободувањето, Петко Славејков станал еден од водачите на новоформираната Либерална партија. Станал Претседател на Народното собрание (1880), министер за народно просветителство (1880) и министер за внатрешни работи (1880-1881) во владата на Петко Каравелов. За време на режимот на ингеренциите (1881-1883), Славејков заминал за Пловдив, каде што предавал во Пловдивската гимназија. По враќањето во Бугарија повторно бил министер за внатрешни работи (1884-1885) во новиот кабинет на Каравелов. По соединувањето на Источна Румелија со Бугарија, Славејков бил помошник комесар во Јужна Бугарија .
Ги издавал весниците „Остен“ (1879), „Целокупна Бугарија“ (1879), „Независност“ (1880–1883), „Трновски устав“ (1884), „Вистина“ (1886), „Софиски дневник“ (1886) и „Правда“ (1888).
Петко Р. Славејков починал во Софија на 1 јули 1895 година.
Селиште (Слепче)
Селиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Слепче. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на 2 км северно од селото, каде по површината на нивите се среќаваат голем број фрагменти од керамички садови, имбрекси и градежен материјал, а се насетуваат и темели од објекти.
Марија Исабел
Марија Исабел Лопес Родригес (родена на 4 јануари 1995 во Ајамонте) позната само како Марија Исабел е шпанска пејачка, актерка и модел.
Таа е победничка на Детскиот избор за песна на Евровизија 2004 со песната Antes Muerta que Sencilla (превод на мак. Подобро мртва, отколку обична).
Животопис
Марија е родена на 4 јануари 1995 во Ајамонте во Шпанија. Уште како дете покажала големо интересирање за танцувањ и пеење. Во 2004 година настапила на шпанскиот избор за претставник на Детскиот избор за песна на Евровизија 2004 и победила со синглот Antes muerta que sencilla. Со истата песна се претставила на Детската Евровизије каде исто така победила притоа поставувајќи два рекорда; најмногу освоени бодови на ова натпреварување (171 бод) и најголема бодовна разлика измеѓу првопласираниот и второпласираниот (31 бод). Таа година на изборот имало најголем број на учесници, 18. Нејзините рекорди подоцна биле скршени од Анастасија Петрик (најголема бодовна разлика измеѓу првопласираниот и второпласираниот) и Дестини Чукунјере (најголем број освоени бодови во ова натпреварување) и тоа двете а само 4 бода.
За време на шоуто имала 9 години, 10 месеци и 6 дена, и со тоа станала најмлад победник на Детската Евровизија (Сестрите Толмачеви биле постари само 10 дена). Три години подоцна, во 2007 на сила е донесено правилото учесници да мора да имаат меѓу 10 и 15 години, со што останува најмлад победник во историјата на ова натпреварување.
Нејзиниот победнички сингл станал хит во Шпанија, а успех доживеал и во земјите од Латинска Америка; Аргентина, Колумбија, Порторико и други.
На 29 декември 2015, Марија Исабел била најавена како една од 6-те кандидата за избор на претставник на Шпанија на Евровизија 2016. Таа се претставила со песната La vida sólo es una (превод на мак. Животот е еден) заземајќи го 4-тото место со освоени 68 бода.
Понорница
Понорница – река во карстни, карпести предели што понира под земјата, тече под неа и повторно избива на површината.
Понорниците може да бидат целосно природни, што течат низ пештерски системи. Во карстните предели, понорниците може да исчезнат во понори и да продолжат да течат под земја. Во некои случаи се појавуваат, тие повторно се јавуваат на површината. Некои риби и други организми се прилагодиле за живот во понорниците и подземните езера.
Понорниците исто така може да бидат резултат од покривање на река или поместување на речен тек во пропусни канали, вообичаено како дел од урбаниот развој.
Понорници во Македонија
На варовничките терени во Македонија присутни сè повеќе понорници:
Список на државни водачи во 458 година
Ова е список на државни водачи во 58 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 337
IC 337 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 337 се споменува и како ESO 72-2.
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 51 м 21,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -69° 55' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на IC 337 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62498.
Атила Мижер
Атила Мижер (Attila Mizsér, роден на 28 април 1961 година) е унгарски современ петобој и олимписки шампион.
Олимпијада
Атила Мижер учествуваше на унгарскиот тим кој освои златен медал на Летните олимписки игри 1988 во Сеул. Тој освои поединечен сребрен медал на Летните олимписки игри во 1992 година во Барселона.
Награди
Мижер беше избран за унгарски спортист на годината во 1985 година и Унгарски модерен педесетник на годината во 1985, 1990 и 1992 година. Олимпискиот златно-освојувачки пентатонски тим, чиј член беше Мизсер, беше избран за унгарски тим на годината во 1987, 1988 и 1989 година. Мижер, исто така, доби награда за меѓународна фер игра во 1995 година.
Битка кај Карпи
Битката кај Карпи започнала на 9 јули 1701 година. Оваа битка е прва од серијата војни за шпанското наследство. Конфликтот започнал помеѓу Австрија и Франција. Австриската армија, била раководена од страна на Еурген Савоиски. Битката завршила со победа на Австрија.
Атила Мижер
Личен живот
Мижер се оженил со Едина Ери во 1991 година. Тие имаат четири деца: Алекса (родена 1992 година), Мелиса (родена 1994), Марк (родена 2003) и Норина (родена 2010).
Ловецот на елени
Ловецот на елени (The Deer Hunter) — американски драма-филм од 1978, режиран и ко-напишан од Мајкл Кимино во кој се обработува приказната за тројца руско-американски пријатели кои работат во топилница за железо и за нивното учество во виетнамската војна. Главните улоги во филмот ги толкуваат Роберт Де Ниро, Кристофер Вокен, Џон Севиџ, Џон Казали, Мерил Стрип и Џорџ Џунџа. Дејствието во филмот се одвива во Клертон, Пенсилванија, јужно од Питсбург, и подоцна во Виетнам за време на војната, односно во шумските предели и во градот Сајгон.
Димитар Занешев
Димитар Занешев (роден на година во  – починал во  година во ) — македонски револуционер, учесник во Илинденското востание, воденски војвода. Бил делегат на Солунскиот конгрес на ТМОРО (1903), член на Штабот на Вториот солунски револуционерен реон во Илинденското востание. Од 1905 година станал војвода на чета во Воденско, каде се борел со андартите.
Животопис
Димитар Занешев е роден на 21 јануари 1876 година во Воден. Потекнува од видното преродбенско и револуционерно семејство Занешеви. Неговиот татко Иван, виден чорбаџија, аристократ, учествувал во борбата за црковна независност и ги поставил основите на револуционерната дејност во градот. Во Македонската револуционерна организација тој бил примен од страна на Даме Груев. Синот Димитар кој учел во Солунската егзархиска гимназија и егзистирал од трговија, ги следел стапките на својот татко и активно се вклучил во револуционерната борба на Македонската револуционерна организација.
Во септември 1902 година Димитар Занешев се спротивставил на Тома Пожарлиев кој со чета ВМОК (Врховен македоно-одрински комитет) се спремал за востание во Воденско. Поради тоа, тој и Радомир Атанасов, како и други граѓани на Воден со писмо биле предадени на турскиот кајмакам. Сепак, Пожарлиев бил разубеден за вооружена акција. Кај селата Тушим и Сборско бил пресретнат од четата на Атанас Мурџев и по успешните преговори двете чети заедно заминале за Прилепско.
Пред Илинденското востание, Димитар Занешев бил секретар во четата на војводата Атанас Караташов – Брадата (Ташо Островски) или уште познат како Кара Ташо, а во текот на востанието бил во Главниот востанички штаб на револуционерниот округ „Кожув“. По прекинувањето на каналите за дотур на оружје, кое станало по Солунските атентати, востаничкиот штаб во кој спаѓале Димитар Занешев, Аргир Манасиев и Петар Јуруков донеле одлука за спроведување на диверзанстки акции.
По Илинденското востание Димитар Занешев зел активно учество во борбите против Грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Во 1905 година, тој станал подвојвода на одред од чета на војводата Лука Иванов во Воденско и водел голем број на борби со грчките андарти. Не успеал да учествува во Вториот Солунски окружен конгрес во Света Гора, но упатил писмо со свое мислење. Во текот на месец октомври 1906 година, андартот Николаос Рокас му понудил примирје на Димитар, но тој го отфрлил.
Во периодот од декември 1906 до јануари 1907 година, Димитар Занешев учествувал во Советодавното собрание на Македонската револуционерна организација кое се одржило во Софија и го потпишал документот кој произлезел од ова Собрание.
За време на Првата балканска војна, во јануари 1913 година, Димитар Занешев во родниот град јавно се заканил дека повтрно ќе се бори доколку Воден остане во грчки раце. По апсењето од страна на грчките власти, кон крајот на 1913 година, тој бил ослободен со помош на „женската полиција“ на Македонската револуционерна организација. Во текот на Првата светска војна работел во военото командантство во градот Фере.
Во 1924 година учествувал како делегат на Солунскиот окружен конгрес на ВМРО, а во 1934 или 1936 година ја напуштил Егејска Македонија која веќе била под грчка окупација. Се преселил првично во Софија, а потоа во Несебар каде се наоѓа голема македонска колонија (протерани Македонци од Егејска Македонија). До својата смрт тој бил претседател на МКББ - Македонски клуб за благотворителност за бегалците „Тодор Александров“.
Дедни Врх (Кршко)
Дедни Врх (словенечки: Dedni Vrh) — населба во Општина Кршко во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Архитектонски стил
Архитектонски стил — начин на класификација на архитектурата по нејзините морфолошки одлики - по форма, техники, материјали итн. Меѓутоа ова не е холистички начин на гледање на архитектонските дела заради истакнувањето на стилистичките детали. Ова се преклопува со, и произлегува од изучувањето на на еволуцијата и и историјата на архитектурата, но е помалку различна по нагласокот.
Во историјата на архитектурата, изучувањето на византиската архитектура, на пример, би ги опфатило сите аспекти на културниот контекст кој учествувал во проектирањето, дизајнот и изведбата на овие градби. Архитектонскит стил е начин на класификација кој придава важност на дизајнот, така работејќи со терминологија како византиски „стил“. Ваквата терминологија важи и за згради изградени вон самиот историски период на готската архитектура. Така, можеме да видиме многу новоизградени византиски цркви и денес, без разлика на историскиот период кога овој стил се појавил.
Наводи
Périodes de l'architecture
Златна Рипка (соѕвездие)
Златна Рипка (лат. Dorado) — соѕвездие најужното небо. Било именувано во доцниот век и сега е едно од 88 современи соѕвездија. Името се однесува на рибата корифен (Coryphaena hippurus), која е позната како dorado на португалски, иако истата е прикажана како сабјарка. Златна Рипка е позната по тоа што го содржи поголемиот дел од Големиот Магеланов Облак, остатокот е во соѕвездието Маса. Во ова соѕвездие се наоѓа и јужниот еклиптички пол.
Иако името Dorado не е латинско туку португалско, астрономите го нарекуваат според латинскиот генитивен облик Doradus кога ги именуваат ѕвездите.
Историја
Златната рипка беше едно од дванаесетте соѕвездија именувани од Петар Планциј од набљудувањата на Питер Дирксон Кејсер и Фредерик де Хаутман, и за првпат се појавува на 35 сантиметарскиот небесен глобус објавен во 1597 г. (или 1598 г.) во Амстердам од страна на Планциј и Јодок Хондиј. Првиот запис во небесен атлас беше во атласот на Јохан Бајер наречен Уранометрија Uranometria од 1603 г. каде беше запишано под името Дорадо. Дорадо низ историјата се прикажувало како риба делфин и сабјарка, второто е неточно. Исто така е прикажано и како златна рипка. Соѕвездието било познато во и  век како Ксифија, сабјарка, првично напоменато во Кеплеровото издание на списокот од ѕвезди на Тихо Брахе во Рудолфиновите табели од 1627 г. Името Дорадо преовладува и е прифатено од Меѓународниот астрономски сојуз.
Ѕвезди
Алфа Златна Рипка е сино бела ѕвезда со светлинска големина 3,3, на 176 сг. од Земјата. Таа е најсветлата ѕвезда во соѕвездието Златна Рипка. Бета Златна Рипка е забележително светла променлива ѕвезда. Станува збор за жолт суперџин кој има минимална светлосна големина 4,1 и максимална светлосна големина од 3,5. На растојание од 1040 сг. од Земјата, Бета Златна Рипка има период од 9 дена и 20 часа.
R Златна Рипка е една од многуте променливи ѕвезди во соѕвездието Златна Рипка. S Dor, 9.721 хиперџин во Големиот Магеланов Облак, е прототипот за S Златна Рипка променливи ѕвезди. Променливата ѕвезда R Златна Рипка со 5,73 од 1997 ја поседува наголемата привидна големина за која и да било ѕвезда. Гама Златна Рипка е прототипот за Гама Златан рипка променливите ѕвезди.
Суперновата 1987A беше најблиската супернова која се случила од создавањето на телескопот. SNR 0509-67,5 е остатокот од небообичаено енергетскиот вид на 1a супернова која се случила пред 400 години.
HE 0437-5439 е хипербрзинска ѕвезда која го напушта системот Млечен Пат/Магеланов Облак.
Далечни објекти
Бидејќи Златна Рипкасодржи дел од Големиот Магеланов Облак, соѕвездието е богато со далечни објекти. Големиот Магеланов Облак, со пречник од 1.000 сг., е придружна галаксија на Млечниот Пат, и е на растојание од 179.000 сг. Истата е деформирана од гравитационите заемодејства со Млечниот Пат. Во 1987, во истата се случи SN 1987A, првата супернова од 1987 г. и најблиската по онаа од 1604 г. Со широчина од 25.000 сг. содржи околу 10.000 милиони ѕвезди. Сите кординати се за епохата J2000.0.
NGC 447
NGC 447 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.