cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шега со Станец
Содржина
Дејството на комедијата се одвива во Дубровник, една ноќ за време на Поклади. Влахо, Михо и Џиво се тројца другари на кои им е здодевно и сакаат да си направат некаква забава. Џиво им кажува дека видел некој селанец кој дошол во Дубровник со намера да продаде јаре, маст и сирење и предлага да се пошегуваат со него. Оттука, тој се преоблекува како селанец и му пристапува на селанецот Станец, кој заспал покрај еден извор. Џиво му кажува дека своевремено и тој самиот бил старец и дека еднаш заспал крај водата при што самовилите го поканиле да игра оро со нив, а потоа го претвориле во млад човек. Наивниот Станец верува во приказната, а набргу доаѓаат маскарите и тој помислува дека тие се самовилите. Маскарите, исто така, се шегуваат со него, претставувајќи се како самовили и го канат на оро. Станец ги моли да го претворат во млад човек, но тие му ги врзуваат рацете, му ја бричат брадата, а лицето му го бојат со црна боја. Во меѓувреме, маскарите му го земаат јарето и другите производи, но сепак му остваат пари колку што чини неговата стока. Дури кога тие заминуваат, Станец ја согледува измамата.
Осврт кон делото
„Шега со Станец“ претставува весела игра, напишана во стихови, дванаесетерци кои се римувани на крајот и во средината. Покрај основната цел на оваа комедија - да развесели и да насмее, таа обработува и неколку дурги проблеми, како што се протестот на младите дубровчани против строгиот однос на родителите, како и проблемот на нерамноправните бракови. Имено, старецот Станец е оженет со многу помлада жена која ја држи во страв, зашто е исплашен од разликата во годините. Притоа, тој не сфаќа дека неговиот брак со Миона не е нормален и не може да разбере дека се однесува лошо кон неа. Она што импресионира во комедијата е леснотијата со која Држиќ ги води на сцената своите јунаци и го гради нивниот однос кон другите ликови во драмата. Навистина, се забележува и нешто наивно и невешто во композицијата на стиховите, но оригиналноста на содржината и свежината на јазикот ги надоместуваат овие слабости.
Изданија на македонски јазик
Комедијата „Шега со Станец“ била објавена во 1970 година од издавачката куќа „Македонска книга“, како дел од библиотеката „Атлас“, а во препев на Георги Сталев, кој истовремено е автор и на предговорот. Книгата била отпечатена во јуни 1970 година, во графичкиот завод „Гоце Делчев“ во Скопје, во тираж од 10.000 примероци.
1424
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1424 година се протега во 4060 и 4061, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4120 и 4121 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1967. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 827 и 828 исламска година.
Санта Катарина
Санта Катарина ( е држава во јужен Бразил со еден од највисоките стандарди во  земјата.  Престолнина е Флоријанополис, кој претежно е расположен на островот Санта Катарина. Се граничи со Јужно Рио Гранде на југ и Парана на север. На исток е обградена од Атлантскиот Океан, и на запад се граниши со провинцијата Мисионес, Аргентина. Повеќето жители се потомци на Португалците, Германците и Италијанците коишто емигрирале овде.
Географија
Санта Катарина е во доста стратегиска позиција во Меркосур, Јужно американскиот заеднички пазар.
Атлантскиот брег на државава има многу плажи, острови, заливи, и лагуни. Највисока точка е врвот Моро да Боа Вишта.
Историја
Европејците дошле на Санта Катарина (остров) во 1542-ра. Португалците го зеле под контрола во 1675-та. Капетанијата Санта Катарина била создадена 1738-ма. Голем број европски емигранти, посебно од Германија, почнале да доаѓаат во почетокот на19 век. Имигранти од Италија, Полска, Русија, Украина, Јапонија и други делови на Европа дошле подоцна.
Демографија
Според БИГС, 2008, населението брои 6,066,000 со густина на населеност 61.53 ж./км2.
Структура: 5,253,156 Бели (86.6%), 570,204 Пардо (9.4%), 218,376 Црни (3.6%), 24,264 Азијати и Домородци (0.4%).
Стопанство
Индустрискиот сектро зазема најголем дел од БДП-то со 52.5%, следен од секторот за услуги со 33.9%. Земјоделието е 13.6% (2004). Санта Катарина извезува: авикултура 26.1%, дрвени производи 15.4%, памук 6.8%, и автомобили 5.8% (2002).
Удел во Бразилската економија: 4% (2005).
Статистика
Автомобили: 2,489,343 (март/2007); Мобилни: 3,7 милиони (април/2007); Телефони: 1,6 милиони (април/2007). Градови: 293 (2007).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Меѓународен аеродром
Во Флоријанополис се наоѓа Меѓународниот аеродром Ерсилио Луз за домашни и меѓународни летови. Обслужува 2,7 милиони патници на годишно ниво.
Туризам
Државав нуди голем број на предели и настани преку годината: рурален туризам, термални минерални ресорти, еколошки туризам и авантуристички спортови, историски споменици и знаменитости, религиозен туризам.
Помеѓу јули и ноември, китови го посетуваат брегот на државава. Најголемите фестивали се одржуваат во октомври. Октоберфест во Блуменау е најголемиот и втор во светот фестивал (по германскиот во Минхен).
Флоријаноплис, градот остров и престолнина привлекува голем број туристи со своите 42 плажи.
53
53 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 53 година од новата ера, 53. од првиот милениум, 53. од I век и четвртта од 50-тите.
Санта Катарина
Малцински јазици
Малцинските јазици во Санта Катарина може да се поделат на две групи:
53
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Санта Катарина
Малцински јазици
Автохтони јазици или Домородни јазици: Каинганг; Гуарани; други...
53
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5561 и 5562 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4803 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3813 и 3814 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 806.
Санта Катарина
Малцински јазици
Екстоктони јазици или Имигрантски јазици: Германски јазик (Хунсрукшки јазик, поморски јазик); (италијански или Венециски), Украински (Украински ; други (Полски, итн.)
Поголеми градови
Други поважни градови
53
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 53 година се протега во 2689 и 2690, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2749 и 2750 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 596. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 587 и 585 година пред хиџра.
Починале
50er
Јосиф Николај Лауренти
Јосиф Николај Лауренти (Josephus Nicolaus Laurenti; 4 декември 1735 – 17 февруари 1805) — австриски природонаучник од италијанско потекло.
Лауренти е роден во Виена. Се смета за автор на класата влекачи (Reptilia) со делото  (1768) во кое расправа за улогата на отровот кај влекачите и водоземците. Ова е мошне значаен труд во историјата на херпетологијата, каде се определени триесетина рода на влекачи (за разлика, да речеме, од X издание на Линеевото дело „Систем на природата“ (1758), каде се даваат само десет. Во 1768 г. Лауренти објавил и дело на италијански, насловено како  („Змеј“), каде го опишува слепиот дождовник наречен човечка рипка (Proteus anguinus) која ја зел од пештера како Постојнската Јама во Словенија, или можеби некаде во западна Хрватска). Ова е меѓу првите научни описи на пештерско животно во западниот свет.
Ново Село (Тетовско)
Топонимот Ново Село во Тетовско може да се однесува на две населени места:
Ли Катермол
Ли Катермол(англиски: Lee Cattermole) — англиски фудбалер играч од средниот ред на Сандерленд. Тој моментално е и капитен на својот тим.
Мидлсбро
Кетермол дебитирал во Премиер лигата за Мидлсбро против Њукасл Јунајтед на само 17 години во ремито 2-2. Веднаш по натпреварот бил избран за човек на мечот.
Сандерленд
Во август 2009 по само една сезона помината во тимот на латикс, Катермол решил да замине од тимот и да му се приклучи на својот довчерашен менаџер Стив Брус во Сандерленд. Тој го добива дресот со број 6. Своето деби го имал против Болтон во победата од 1:0, а по завршувањето на натпреварот тој бил избран за човек на мечот од навивачите на Сандерленд.
Данил Перејаславски
Данил Перејаславски е христијански светец од 16 век.
Според христијаните, како посебен подвиг ја имал грижата за мртовците. Кога и да слушнел дека се нашол некој замрзнат или на друг начин умртвен, тој ќе побрзал пристојно да го погреба и за него на Бога да се помоли. Мирно завршил во 1540 година.
Православната црква нејзиниот ден го чествува на 7 април.
Космос-1021
Космос-1021 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1021 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 308 км, а најмалото на 171.
Јован Дучиќ
Првата збирка песни Дучиќ ја објавил во Мостар во 1901 година во издание на мостарската Зора, втората ја објавил во Белград во 1908 година во издание на Српската книжевна задруга (Српска књижевна задруга). Пишувал и во проза: неколку литературни есеи и студија за писатели, Богатството на царот Радован (Благо цара Радована) и поетски писма од Швајцарија, Грција и Шпанија.
За дописен член на Српската кралска академија бил избран во 1924 година, а за редовен член во 1931 година.
Животопис
За неговата година на раѓање постојат спорови и нејаснотии. Според зборовите на самиот писател, како најверодостојна дата на раѓањето се зема 5 февруари 1874 година. Перо Слијепчевиќ наведува дека Дучиќ е роден, најверојатно, во 1872 година, во Требиње. Од друга страна, Светозар Ќоровиќ, во своите сеќавања, наведува (според М. Милошевиќ, Ран Дучиќ (српски: Рани Дучић)) дека Дучиќ е роден во 1872 година. Датата на раѓањето би можела да биде 15 јуни или 15 јули, САНУ ја наведува датата 5/17 февруари 1871 година, а според поновите пронајдени документи се смета дека тој е роден на 15 февруари 1874 година.
Татко му на Дучиќ, Андрија, бил трговец. Загинал во Херцеговското востание (српски: Херцеговачки устанак) во 1875 година, а погребан бил во Дубровник. Мајка му Јованка (Јока), со моминско презиме Владиславиќ, починала во 1900 година. Покрај Јован и Милена, таа имала уште две деца од првиот брак со Шќепан Глоговец (Ристо и Сока). Основното училиште го завршил во родното место. Кога семејството се преселило во Мостар, се запишал во трговското училиште. Учителско училиште учел во Сараево (1890—1891) и во Сомбор, каде матурирал во 1893 година. Учителствувал кратко време по разни места, а во 1893 година станал учител во Бијељина, но поради патриотската песна „Татковина“ (Отаџбина) бил отпуштен од работата, со одлука на Земската влада во Сараево. („Не те трга ужасот на бедата, ниту те трга ужасот на раната/Мирно спиеш, мила мајко, со тежок сон успиена“) („Не трза те ужас б’једе, нит’ те трза ужас рана/Мирно спаваш, мила мајко, тешким санком успавана“) и „Ој Босно“. Поради нив Дучиќ бил ставен под истрага, а потоа, во мај 1894 година, властите го протерале од градот. Веднаш после прогонството, поетот не можел да најде учителска служба речиси никаде, па се вработил во манастирското училиште во Житомислиќ.
Како учител работел во Мостар од 1895 до 1899 година. Бил член на друштвото „Гусли“ (Гусле). Заедно со Шантиќ створил книжевен круг и во 1896 година го покренале списанието „Зора“. Последните години од престојот во Мостар, заедно со пријателите и писателот Светозар Ќоровиќ бил уапсен и отпуштен од работа. Амбициозниот Дуќиќ, во 1899 година заминал во Женева за да студира книжевност и филозофија, а на 31 декември 1899 година пристигнал во Париз. Во странство поминал речиси десет години, најмногу во Женева и во Париз. За тоа време одржувал врски со пријателите, писатели од Мостар, во Париз го запознал Јован Скерлиќ и соработувал со многу списанија („Летопис“, „Зора“, „Српски книжевен гласник“ (српски: Српски књижевни гласник)). На женевскиот универзитет дипломирал право и потоа се вратил во Србија.
Во 1907 година Дучиќ се вратил во Белград и станал писар во министерството за надворешни работи. Тој напредувал брзо во кариерата и во 1910 година бил именуван за аташе на српската делеагија во Цариград, а истата година, бил преместен во Софија. Во 1912 година станал секретар на српската делегација во Рим, во 1914 година бил именуван на истата положба во Атина, а од 1918 до 1922 година бил советник во делегацијата во Мадрид. Во 1924 година престојувал во Женева, како делегат во Лигата на народите, а од 1926 до 1927 година бил вршител на работите во Каиро, каде бил прирвемено пензиониран. Во 1931 година станал редовен член на Српската кралска академија, а истата година се вратил во активната дипломатска служба, најпрвин како вршител на работите во Каиро, а од 1932 година какопратеник во Будимпешта и во Рим. Во 1937 година станал првиот југословенски дипломат во рангот на амбасадор и заминал на должност во Букурешт. Во 1940 година бил преместен во Мадрид, а кога Шпанија ги прекинала дипломатските односи со Југославија, во јуни 1941 година, Дучиќ се повлекол во Лисабон од каде во август истата година заминал во САД во градот Гери, Индијана, каде живеел кај својот роднина, индустријалецот Михаил Дучиќ. Оттогаш до својата смрт водел организација во Илиноис (чиј основач бил Михајло Пупин во 1914 година), која ја претставувала српската дијаспора во Америка. Умрел на 7 април 1943 година, како последица на инфекцијата со шпански грип, а бил погребан два дена подоцна. Истата година, неговите посмртни остатоци биле пренесени во портата на српскиот манастир Св. Сава во Либертвил. Неговата последна желба, искажана во тестаментот, била конечно остварена на 22 октомври 2000 година, кога посмртните остатоци биле пренесени во криптата на црквата Херцеговска Грачаница, во местото Црквина, во близината на Требиње.
Дучиќ бил голем љубител на книгата, а за тоа сведочи неговата богата библиотека од над 5.000 наслови, која денес се чува во Требиње.
Творештво
Својата прва песна, „Самохрана мајка“, напишана под влијание на Воислав Илиќ, Дучиќ ја објавил во списанието „Гулаб“ (Голуб) во Сомбор. Потоа, продолжил да објавува песни во списанието „Невен“ во Нови Сад, во сараевското списание „Босанска вила“ и во „Нова Зета“ во Цетиње. Подоцна, за време на престојот во Париз, Дучиќ бил воодушевен од парнасовците и од симболистите и станал нивен следбеник. Во 1901 година, во издание на мостарската „Зора“ се појавила неговата прва поетска збирка со наслов „Песни“ (Пјесме). Следната година, во белградското списание „Дело“, Дучиќ го објавил есејот „Споменикот на Воислав“ (Споменик Војиславу), напишан по повод подигнувањето на споменикот на Воислав Илиќ на Калемегдан, во Белград. Во него, тој ја образложува својата поетика, по примерот на парнасовците и симболистите, а подоцна есејот станал поетска програма на цела генерација српски поети меѓу кои како најважен претставник се истакнува Милан Ракиќ. Во 1908 година, во издание на Српската книжевна задруга (Српска књижевна задруга), се појавила неговата втора поетска збирка, „Песни“ (Песме), која му донела голем успех. Така, веќе во 1911 година, во познатата „Антологија на поновата српска лирика“ (Антологија новије српске лирике) на Богдан Поповиќ, Дучиќ бил застапен дури со 33 песни, а денес, неговата втора збирка се смета за едно од најважните остварувања во српската поезија. Во доцните 1920-ти, за време на службата во Каиро, Дучиќ започнал да ги подготвува своите собрани дела при што првите две книги, „Песни на сонцето“ и „Песни на љубовта и смртта“ се појавиле во 1929 година, една година подоцна биле објавени и делата: „Царски сонети“, „Сини легенди“ и „Градови и химери“, а последниот том од собраните дела, книгата „Богатството на царот Радован“, излегла во 1932 година. Подоцна, по заминувањето во САД, во 1942 година, ја објавил монографијата за грофот Сава Владиславиќ. Историчарот на уметноста Милан Кашанин го опишал животот на Дучиќ на следниов начин: Јован Дучиќ, како човек, исцрпи од животот сè... Не можеше попаметно да се потроши едне живот, ни подобро да се искористи една дарба. Ништо не пропушти, ниту упропасти. Со она што го носеше во себе, повеќе не можеше да се даде од она што го даде тој.“
Творештвото на Дучиќ зазема значајно место во српската книжевност. За тоа сведочи и писмото што Иво Андриќ упатено до Дучиќ, во кое вели: Вашето дело стана сопственост на еден народ. Со вашето име се заколнуваат поколенијата. Но, кога би било можно еднаш да биде заборавено вашето име и да биде изгубено Вашето дело, цврсто верувам дека момчињата и девојките од тие далечни генерации, сакајќи да го изразат она што е најубаво во нив од болката и од љубовта, би проговориле со јазикот на Вашата поезија, би ги нашле истите, Вашите, зборови и извици. Тоа е судбината на големите поети.“
Поезијата на Дучиќ
Наместо соништа, страдања, копнежи и привлечности на својата земја, идеалите на својата раса, тој со чудна и сјајна грациозност ги зема туѓите, западните и латинските идеали на убавината и животот, западниот естетизам, отмен и виртуозен но ладен, лишен од длабоки восхити и возвишена етика. Тој открива сосем нови мотиви во српската поезија, дотогаш ненасетени, ретки чувства, бизарни, префинети. Дури и личните расположенија, својата еротика на пример, тој не ја искажува едноставно ниту дозволува да изгледа обична. Тој има двоен страв: од вулгарност на мислите и чувствата и вулгарност на изразот. Силата и убавината на неговата поезија е во изразот, кој поетот го сфаќа како „кабинетски работник и научен занаетчија на тешка работа со рими и ритам“. Врвното начело на неговата поезија е да најде најсовршен израз. Тој навистина го надминал сето она што до него е творено во српската лирика, тој е толку силен во изразот — отмен, дискретен, духовит и мил. Неговата поезија блеска со сликовитост и мелодичен ритам. Таа е толку неодолива со својот облик и толку суверено владеела, па најмладите поети почнале да се бунтуваат против неа, чувствувајќи ја и самите нејзината магија и нејзиниот притисок воедно.
Прозата на Дучиќ
Иако е најпознат како поет, Дучиќ се истакнал и како прозаист. Неговите патописи „Градови и химери“ и збирката есеи „Моите сопатници“ се сметаат за антологиски остварувања. Конечно, тој се потврдил во уште еден жанр, рефлексивно-медитативната проза, во книгата „Богатството на царот Радован“ која е единствена појава во српската книжевност.
Библиографија
Творештвото на Дучиќ се состои од следниве дела:
Умберту де Аленкар Кастелу Бранку
Филдмаршал Умберту де Аленкар Кастелу Бранку (порт. Humberto de Alencar Castello Branco) (20 септември 1897 -18 јули 1967), бил бразилски воен водач, политичар и државник.
Кастелу Бранку се родил во местото Форталезе, според некои во 1897 а според други во 1900. Живеел во римокатоличко семејство. Во 1918 пристапил во бразилската војска, за во Втората светска војна да учествува со чин полковник.
На 31 март 1964, тој бил еден од најистакнатите водачи на пучот, по кој претседателот Жоао Гуларт бил срушен од власта. На власт ќе дојде воената хунта која ќе владее сè до 1985.
Кастелу Бранку ја распуштил левицата од конгресот, ги забранил сите политички партии и наместо нив создал двопартиски систем, кој се состоел од неговата владеачка партија и опозициската партија. Тој бил на чело на Бразил од 15 април 1964 до 15 март 1967.
На негово место бил назначен Артур да Коста и Силва.
Умберту де Аленкар Кастелу Бранку загинал во авионска несреќа на 16 јули 1967 година.
NGC 2670
NGC 2670 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Едро, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2670 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,8 m. NGC 2670 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 45 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 48° 47' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 2670 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 397; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8159.
Кошарка на Летните олимписки игри 2012
Кошаркарскиот турнир на Олимписките игри 2012 во Лондон се одржува од 28 јули до 12 август 2012 година. Натпреварите ќе се играат во новата Кошаркарска арена со капацитет од 12.000 гледачи, а финалните натпревари ќе се играат во О2 Арената.
На турнирот учествуваат 24 репрезентации, по 12 во двете конкуренции. Во двете конкуренции титулите ги бранат репрезентациите на САД.
Формат на натпреварувањето
Натпреварите во кошарка ќе се одвиваат во машка и женска конкуренција (по 12 репрезентации во двете конкуренции). Учесниците ќе бидат поделени во две групи од по 6 екипи. Откако ќе биде одиграна групната фаза каде репрезентациите ќе играат секоја против секоја, четирите најдобропласирани репрезентации од двете групи го продолжуваат натпреварувањето во елиминационата фаза која ќе трае сè до финалниот натпревар.
Квалификации
Екипите кои се квалификувале за турнирот може да пријават највеќе 12 играчи. Во двете конкуренции ќе учествуваат 12 репрезентации поделени во две групи од по 6 екипи.
Домаќин
По правилото на МОК, државата домаќин на игрите автоматски добива можност за учество на игрите во сите спортови. Меѓутоа, кошаркарската репрезентација на Обединетото Кралство не постоела сè до 2006 година, и било неизвесно нејзиното учество на игрите. Меѓутоа, извршниот одбор на ФИБА на седница во Лион (Франција) на 13 март 2011 ги разрешил сите недоумици, дозволувајќи му на британскиот тим да учествува на игрите
Мажи
Репрезентациите се квалификувале преку натпреварувањата на ФИБА (континентални првенства, светски првенства и олимписки квалификациски турнир).
Ждреб
Официјалниот ждреб за групната фаза на кошаркарскиот турнир бил одржан во Лондон на 30 април 2012.
Балтички Регион
Балтичкиот Регион — поим кој се користи да се означат државите и териториите во и околу Балтичкото Море. Најчесто, со овој поим се означуваат Латвија, Литванија, Естонија и делови од Полска, Германија, Данска, Шведска и Русија.
Потекло на поимот
Првото споменување на Балтичкото Море (Mare Balticum) било во 11 век од германскиот хроничар Адам од Бремен.
Конотација
Во зависност од контекстот каде е употребет терминот „Балтички Регион“, истиот може да се однесува на:
Даутово
Даутово — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Макефу
Макефу ― едно од четиринаесетте села во Ниуе. Неговото население на пописот во 2017 година било 70, наспроти 64 во 2011 година.
Димитар Гоцев
Димитар Георгиев Гоцев (Димитър Георгиев Гоцев) е научник и историчар од Бугарија, поранешен претседател на ВМРО-Сојуз на Македонските Друштва и на Македонскиот научен институт.
Кумановски народноослободителен партизански одред
Скопско-кумановски народноослободителен партизански одред или само Кумановски народноослободителен партизански одред е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Одредот е создаден на 26 јуни 1943 година во селото Пелинце. Формиран е од 11 члена на КПЈ и на СКМЈ во Куманово. Една група се вклучува во редовите на Вториот јужноморавски народноослободителен партизански одред, кај селото Братоселце. Другата група на 4 и 5 јуни 1943 година, врши напад на железничката линија северно од селото Букаревац. Подоцна, на 2 август 1943 година, од овие две групи е формиран Кумановскиот одред. Командир е Христијан Тодоровски, а политички комесар Бранко Павловиќ – Уча. Откако борбите се насочуваат кон Македонија, Павловиќ останува на територијата на Јужна Србија, а за политички комесар е назначен Доне Филиповски. До крајот на август, овој одред дејствува заедно со јужноморавскиот одред во реонот на Кумановско и Кривопаланечко. На 5 октомври 1943 година води битка со бугарската војска кај Карпинскиот манастир. На 10 октомври одредот е преименуван во Скопско-кумановски одред, и разделен е на две чети. Првата чета дејствува во реонот Куманово-Кратово-Крива Паланка, а втората во Скопска Црна Гора. Откако одредот достигнал бројност од 100 души, влегол во состав на Првиот кумановски народноослободителен партизански баталјон.
Луанива
Луанива ― островче од Валис и Футуна. Сместено е покрај источниот брег на Мата Уту, островот Увеа.
Космос-1022
Космос-1022 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1022 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 343 км, а најмалото на 170.
Фелипе Андерсон
Фелипе Андерсон Переира Гомес (роден во Бразилија на 15 април 1993) — бразилски фудбалер, играч од средниот ред на ФК Вест Хем Јунајтед и на бразилската репрезентација.
Даутбал
Даутбал (Даут Бал или Даут Бали; Ωραιόκαστρο, Ореокастро; до 1926 г. Δαούτ Μπαλή, Даут Бали ) — град во Солунско, Егејска Македонија, денес во истоимената Општина Даутбал во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 20.852 жители (2011). Сè до 1920-тите бил населен исклучиво со Македонци.
Географија
Градот е сместен во Солунското Поле на 11 км северно од Солун. Лежи во подножјето на ниската планина Сиври Тепе (Балџа).
Иако целиот град денес на грчки го носи името на новиот Даутбал — Ореокастро, само стариот Даутбал и Ак Бунар се традиционални македонски населби кои постоеле во минатото, додека пак останатите биле создадени од грчки доселеници во XX век.
Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Даутбал било чисто македонско село во Солунската каза. Црквата „Св. Атанасиј“ во стар Даутбал (денес Палеокастро) е од XIX век. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ де вели дека во 1873 г. Дуд Бал (Doud-Bal) било село со 30 домаќиства и 142 жители Македонци, а Ак Бунар (Ac Bounar) имал 8 домаќинства со 35 жители Македонци. Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Даутъ Балъ живееле 250, а во Ак бунар — 70 Македонци христијани. Населението било растргнато меѓу двете наметнати пропаганди. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Даудбал (Daudbal) имало 104 Македонци под егзархијата и 176 Македонци под Цариградската патријаршија, а во Ак Бунар (Ak Bounar) — 80 Македонци под патријаршијата. Во селото работеле и бугарско и грчко училиште. Во ова време Боривое Милоевиќ го завел како македонско село со 20 куќи.
Според грчкиот пропагандистички просветар Димитриос Сарос во 1906 г. Даут Бали (Δαούτ Μπαλή) било „словенојазично“ (македонојазично село) во Солунската митрополија со 236 жители; во овој извештај Сарос тенденциозно и сосема лажно тврди дека 186 наводно биле со „грчка национална свест“. Грчкото основно училиште имало 22 ученици (18 машки и 4 женски) и 1 учител, а бугарското било со 7 ученици и 1 учител.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 144 жители кои во 1920 г. се зголемиле на 345. Во 1920-те властите довеле грчки доселеници од Понд, но за нив била изградена нова населба малку понасевер и наречена Ореокастро. Во пописот од 1928 г. Даутбал бил етнички мешано село со 781 жител, од кои 435 лица (124 семејства) биле доселеници, сметајќи ги старата и новата населба заедно. Во 1936 г. старата и новата населба се проогласени за одделни села, а старото Даутбал било преименувано во Палеокастро. Во 1940 г. старата населба е заведена со 403 жители, додека пак новата (Ореокастро) броела 726 жители. Во 1951 г. старата имала 437, а во новата живееле 797 жители, за во 1961 г. да пораснат на 518 во старото и 896 лица во новото село. Во 1960-тите 2 км јужно од Даутбал е подигната нова сточарска населба наречена Галини која во 1971 г. имала 38 пред да биде споена со Даутбал и да стане негово маало.
Во следниот период двете места се споени во една целина, под името на новата населба Ореокастро, која на македонски и натаму го задржува традиционалното име Даутбал. Во 1971 г. Даутбал имал 1.965 жители кои во 1981 г. се зголемиле на 2.661 лица. Некаде во следното десетлетие кон Даутбал е припоено и селото Ак Бунар кое во 1981 г. броело 187 жители. Во меѓувреме местото веќе станало град и почнало да доживува огромен раст. Во 1991 г. Даутбал имал 5.458 жители кои во 2001 г. се удвоиле на 11.896 лица, за повторно да се удвојат на 20.852 жители во 2011 г.
Помеѓу 1954 и 1974 г. е изградена црквата „Успение на Пресв. Богородица“. Вториот парохиски храм е во населбата Галини и а наречен „Воздвижение на Чесниот Крст“.
Стопанство
Градот важи за мошне богат. Се произведуват големи количества тутун, жито, овошје и други земјоделски култури.
Децимален знак
Децимален знак — знак кој се користи за одбележување на границата меѓу целите и дробниот дел од децималните броеви.
На почетокот (приближно кон крајот на првиот милениум од нашата ера) се користела црта поставена на цифрата за единиците. Подоцна постепено се наметнал раздвоен знак (раздвојник, сепаратор) – краток, речиси вертикална цртичка, нанесена со перцето за пишување, меѓу единиците и десеттинките. Со појавата на печатарството, погодно било за таа цел да се користи постојната запирка, поретко точка или подигната точка (на полувисочина на редот).
Од овие причини во повеќето земји се користи запирката за одбележување на местото на декадните единици, додека претежно во англофонските земји најчесто за таа цел се користи точката или подигнатата точка.
Согласно решението на Советот на Меѓународната организација за стандардизација, дадена во стандардот ISO 80000-2, децималниот знак во документите на таа организација е „запирка“.
Во врска со тоа треба да се спомне, дека како знак за множење во тие документи се користи крвчето (×) или подигнатата точка. Првиот знак се користи при множење на броеви, а вториот при множење на величини. На пример: 220 × 4 = 880, но P = U • I
Кај калкулаторите најчесто се користи децималната точка затоа што најчесто се произведуваат во земјите кои официјално користат точка (Кина, Јапонија, САД). Добрите софтверски калкулатори за компјутери поддржуваат и децимална запирка и децимална точка, во зависност од избраните нагодувања за јазик на оперативниот систем или на самиот калкулатор.
Добри Дол (Гостиварско)
Добри Дол — село во Општина Врапчиште, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горни Полог, оддалечено 10 километри северно од Гостивар.
Историја
Во XIX век селото било дел од Гостиварската нахија во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Добри Дол живееле 940 жители, сите Албанци.
Според пописот од 2002 година, во Добри Дол живеат 5.223 жители, од кои 5.206 Албанци, 2 Македонци, 1 Турчин и 14 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.546 жители, од кои 2 Македонци, 3.401 Албанец, 1 Србин, 3 Бошњаци, 2 останати и 137 лица без податоци.
Родови
Добри Дол е воглавно албанско село
Според истражувањата од 1951 година, родови во селото:
Маало Лица
Маало Алиле
Маало Јакупе
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 436, 436/1, 437, 437/1, 438, 438/1, 439 и 439/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 5.183 гласачи.
Мики Јевремовиќ
Миодраг Јевремовиќ, попознат како Мики Јевремовиќ (Мики Јевремовић), (, —, ) - српски и југословенски пејач на забавна музика.
Кариера
Во 1960-тите и 1970-тите години бил многу популарен во бившата СФРЈ. Учествувал на тогашните фестивали: „Ваш шлагер на сезоната“ („Ваш шлагер сезоне“ (Сарајево)), „Белградска пролет“ („Београдско пролеће“), „Загрепски фестивал“ („Загребачки фестивал“), „Опатиски фестивал“ („Опатијски фестивал“) и „Сплитски фестивал“. Во 1990-тите години учествувал на летните фестивали во Црна Гора. Во 1975 и 1976 година настапил на фестивалот Скопје (Бела хризантема, А брегот нема крај), а во 1986 година настапил на фестивалот Макфест (Бакни ме, залуди ме).
Вирџинија Апгар
Вирџинија Апгар (англ. Virginia Apgar; 7 јуни 1909 — 7 август 1974) била американски акушерен анестезиолог најпозната како иноватор на Апгаровиот тест за новороденчиња, начин за брзо проценување на здравјето на новороденото веднаш по раѓањето со цел да се намали смртноста кај новороденчињата. Таа била водач во полето на анестезиологијата и тератологијата.
Мики Јевремовиќ
Кариера
Соработувал со многу композитори во земјата и странство ( Борис Бизетиќ, Микис Теодоракис и др.).
Вирџинија Апгар
Кариера
Таа специјализирала анестезиологија и педијатрија. Во нејзиното време, таа била водечки анестезиолог и основач на неонатологијата. На јавноста, и на своите родители, позната им е по својата медицинска иновација - Апгар тестот, со кој значајно се намалува процентот на смрт кај новороденчињата во светот.
Мики Јевремовиќ
Кариера
Во седумдесеттите години на XX век, покрај Ѓорѓе Марјановиќ и Радмила Караклајиќ, бил многу популарен во Советскиот Сојуз.
Вирџинија Апгар
Кариера
Сакала да стане хирург, но поради обесхрабрувањето од страната на д-р Алан Виплиј се откажала. Се запишала за изучување на анестезиологијата и веќе во 1938 година станала директорка на новоформираното Одделение за анестезиологија при Клиниката во Колумбија.
Вирџинија, во 1949 година, постанува редовна професорка на Универзитетот во Колумбија, а во 1953 година почнува да го применува тестот, кој се практикува и ден денес и го носи името според нејзе.
Објавила повеќе од 60 научни работи и голем број текстови за дневните и неделните весници во САД, обидувајќи се да им го објасни правиот начин на мајките за грижата за нивните бебиња.
54
54 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 54 година од новата ера, 54. од првиот милениум, 54. од I век и петта од 50-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5562 и 5563 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4804 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3814 и 3815 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 807.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 54 година се протега во 2690 и 2691, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2750 и 2751 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 597. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 585 и 584 година пред хиџра.
Починале
50er
Брегалнички народноослободителен партизански одред „Гоце Делчев“
Формиран е на 19 мај 1943 година во месноста Пчеларник, со само 8 души. Овој одред е создаден по препорака на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија и на Вера Ацева, која била член на комитетот и на оперативното раководство. Одредот тргнува кон планината Плачковица, но бугарската полиција ги пронаоѓа. На 21 мај во битка, одредот е разбиен. Во Битката загинуваат Ванчо Пркев, Тодор Арсов и Александар Митрев, а Гошо Сламков и Митко Ушински успеваат да избегаат. Ванчо Китанов, Никола (Коле) Нехтенин и Митко Цеков се уапсени, а потоа и убиени.
Даглас Хејг
Даглас Хејг бил британски офицер и фелдмаршал. Во Првата светска војна од 1915 година бил командант на британските сили во Франција на Западен фронт.
Животопис
Хејг е роден на 19 јуни 1861 година во Единбург, образованието го стекнал на Оксфорд на колеџ во Сандхурст. Бил командант на воени сили во Индија, поради истакнување и воената умешност бил назначен за командант на БЕФ – Британска експедиција во Франција и Белгија во време кога започнала Првата светска војна. Подоцна бил унапреден во чин генерал и добил командна позиција во БЕФ под водство на генерал Френч. По големите порази во 1915 година кај Лос ен Гошел довеле до сомнеж во водство на генералот Френч па Хејг бил поставен за главниот командант на БЕФ. Неговото командување било изложено на големи критики од страна на премиерот Дејвид Лојд Џорџ. Во 1919 година се здобил со новосоздадената грофовска титула. Починал на 28 јануари 1928 година.
Космос-1023
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1000 килограми. Космос-1023 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 789 км, а најмалото на 768.
Фердинанд Фош
Фердинанд Фош  (Ferdinand Foch) — француски генерал и маршал во Првата светска војна, назначен за командант на сојузничките сили на 26 март 1918. Настојувал за тешки мировни услови кон Германија, за таа да се онеспособи повторно да стане закана за Франција и Европа. Бидејќи бил незадоволен со Версајскиот договор, тој ја изрекол реченицата:  „Ова не е мир. Ова е примирје на дваесет години.“, која станала вистина по започнување на Втората светска војна.
Животопис
Роден е на 26 март 1851 година во Тарб, тука го стекнал првото образование, а потоа учел во Сент Ентјен. Бил учесник во Француско приската војна, по што одлучил да остане во војска. Завршил Политехничко училиште и станал офицер и предавач во тоа училиште. Бил исклучителен предавач на воената академија со постојано истакнување дека првиот услов за да се победи е волјата победата да се освои. За него се зборувало дека бил најоригинален мислител во своја генерација. Бил познат по критички анализи на Француско-пруската војна и Војните на Наполеон. Неговите најпознати дела од воена (офанзивна) теорија се: „Принципи на војната“) објавено 1903 година и „За водење на војната“ објавено во 1904 година. Неговата воена кариера била блескава и на почеток на Големата војна бил генерал-полковник.
Фош во Прва светска војна
Се истакнал уште во првите битки со својата тактика спротивставувајќи се на окупацискиот налет на Германија, иако неговиот корпус претрпел тешки загуби, тој во август 1914 напредувал кон линијата Саребург-Моранж. Поразот на XV корпус од десната страна го присилил на повлекување до Нанси откаде тргнал во противнапад и ги запрел Германците да ја преминат реката Мерт. Станал командат на 9 армија во тек на Првата битка на Марна. Имал клучна улога за стабилизација на фронтот и присилување на Германците да се вкопаат во ровови. Во октомври 1914 станал заменик на главниот командант. Во Првата битка кај Ипр неговите тактики биле решителни за запирање на  германската офанзива, а Фош станал заеднички командант со генералот Жозеф Жофр. Командувал во Битката кај Арто,  во  Битката на Сома. Поради огромни загуби тој и генералот Жофр биле сменети. Фош бил испратен во Италија. Само неколику месеци подоцна, по неуспех на генералот Робер Нивел, Фош станал началник на генералштабот. Главен командант  на сојузничките сили станал на 26. март 1918 година и ги координирал сојузничките активности. Фош го запрел напредувањето на германските сили во текот на големата Пролетна офанзива во 1918 и Втората битка на Марна во  јули 1918. На 6 август 1918 година Фош е именуван за маршал на Франција. Заедно со британскиот командант, маршал Даглас Хејг, Фош ја планирал Големата офанзива, што започнала на 26 септември 1918 година со која сојузниците извојувале победа на при што на 11 ноември 1918 година Фош ја прифатил германската капитулација.
1423
1423 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1423 година од новата ера, 423. од вториот милениум, 23. од XV век и четвртта од 1420-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6931 и 6932 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6173 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5183 и 5184 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2176.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1423 година се протега во 4059 и 4060, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4119 и 4120 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1966. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 826 и 827 исламска година.
Малакал (остров)
Островот Малакал (Нгемелахел на палауански) ― остров во сојузната држава Корор, Палау. Се наоѓа на 134.45, 7.330278.
Едно од племињата во „Преживеан: Микронезија“ го добило името Малакал.
IC 1565
IC 1565 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1565 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 33 м 53,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 32' 38"".
Други поделби
Проучување на IC 1565 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
NGC 5062/2
NGC 5062/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5062/2 се споменува и како ESO 382-35, MCG -6-29-26, IRAS 13155-3511.