cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ангола
Политички систем
Mотото на Ангола е Virtus Unita Fortior, латински изразот што значи „Доблеста е посилна кога сме обединети.“ Извршната власт е на владата и е составена од претседател, премиер (во моментов Пауло Касома) и Советот на министрите. Со децении, политичката моќ е концентрирана во претседателството. Советот на министри, составени од сите владини министри и заменици министри, редовно се состанува за да разговараат за прашања на политиката. Гувернерите на 18 провинции се назначуваат од страна и служат на задоволство на претседателот. Уставниот закон од 1992 година за воспоставување на црти на широка влада ги опишува структурата и правата и обврските на граѓаните. Правниот систем е заснован на португалското и обичајното право, но е слабо и фрагментирано. Врховниот суд служи како апелационен трибунал.
На парламентарните избори одржани на 5 септември 2008 година, МПЛА била победничка партија со 81% од гласовите. Најблиску опозициска партија била Unita со 10%. Овие избори се првите од 1992 година.
Административна поделба
Ангола е поделена на осумнаесет покраини и на 163 општини. Покраините во Ангола се:
Стопанство
Економијата на Ангола поминала низ период на трансформација во последниве години, движејќи се од неред предизвикан граѓанската војна па до најбрзо растечка економија во Африка и една од најпознатите во светот.
Растот е речиси целосно управуван од зголемувањето на производството на нафта, кое надминало 1,4 милиони барели на ден (220.000 м³ годишно) во крајот на 2005 година и се очекува да се зголеми на 2 милиони барели на ден (320.000 м³ / г) од 2007 година. Контролата над нафтената индустрија е консолидирана во групација Сенангол која е во сопственост на владата на Ангола. Во декември 2006 година, Ангола била примена како членка на ОПЕК. Економија имала раст од 18% во 2005 година, 26% во 2006 и 17,6% во 2007 година и се очекува да остане над 10% до крајот на оваа деценија. Безбедноста, произлезена со мировниот договор од 2002 година доведе до преселување на 4 милиони раселени лица, со што ќе резултира со големо зголемување на земјоделското производство.
Старосна структура
Според последниот попис одржан во 2009 година, населението на Ангола изнесува 12,799,293 луѓе. (2006) (2007) (2009)
Населението на Ангола е составено од Овимбунду со 37%, Кимбунду 25%, Баконго 13%, мешани 2%, Европејци 1%, и 22% од "други" етнички групи.
Се проценува дека Ангола била домаќин на 12.100 бегалци и 2.900 лица кои бараат азил до крајот на 2007 година. 11.400 од овие бегалци биле првично од Демократската Република Конго (Конго-Киншаса), кои пристигнале во 1970-тите.
Португалски јазик се зборува како прв јазик од страна на 60% од населението. Присутноста на португалскиот јазик е поради силното влијание на Португалија и Бразил, што не е истиот случај со Мозамбик, каде се зборуваат локалните јазици.
Христијанството е главната религија во Ангола со 53 проценти од населението. Од христијаните во Ангола, 72% се римокатолици и 28% се припадници на други христијански групации. 47% од населението има свои локални религии.
Култура
Португалија владеела со Ангола околу 400 години и двете држави делат слични културните аспекти: јазик (португалски) и религија (римокатолички христијанството). Локалната анголска култура е синтетизирана со португалската култура. Во покраината Мошико повеќе од 10.000 лица зборуваат шпански (околу 4,34% од населението на оваа покраина) и тоа се должи на присуството на кубанските војници за време на граѓанската војна во Ангола (1975-2002).
Тимотеј Ефески
Тимотеј е важен за како учесник во мисијата на апостолот Павле во Македонија, но и како независен деец на христијанизацијата заедно со другите апостоли.
Житие
Тимотеј пораснал во Листра во Ликаонија (Анадолија). Кога Павле и Варнава првпат го посетиле градот, Павле излекувал некој жител осакатен од раѓање, поради што многу жители почнале да ги прифаќаат неговите учења. Враќајќи се во Листра по неколку години заедно со Сила, Павле разбрал за Тимотеј, кој веќе бил уважен член на тамошната христијанска заедница, какви што биле и неговата баба Лоида и мајка му Евника — обете Еврејки. Во 2 Тимотеј 1,5 тие се опишани како примерни благочестиви верници. Тимотеј ги совладал светите списи уште во детството. Од 1 Коринтјаните 16,10 може да е види дека бил повлечен и срамежлив: „Ако, пак, дојде Тимотеј, гледајте меѓу вас да биде безбеден; зашто тој го извршува делото Господово како и јас“.
Тимотеј стнал ученик на Павле, а подоцна и негов постојан придружник и сотрудбеник во проповедите. Во 52 г. Павле и Сила го повеле на патувањето во Македонија со цел да ја христијанизираат. Свети Августин се изразува мошне пофално за Тимотеј, истакнувајќи ја неговата ревност, и спремноста веднаш да ги напушти татковината, домот и родителите за да го следи апостолот и да ги дели неговите страдања и неговата беда. Често страдал од болести, поради што Павле му препорачал да пие по малку вино за да си ги олесни проблемите со стомакот.
Со заминувањето на Павле за Атина, Сила и Тимотеј извесно време престојувале во македонските градови Бер и Солун, пред да му се придружат во Коринт. Потоа се јавува во Делата, за време на Павловиот престој во Ефес (54–57), како и кон крајот на 56 или почетокот на 57 г. Павле повторно го испратил во Македонија, за потоа да дојде во Коринт. Тимотеј пристинал во Коринт непосредно откако стасало првото Павлово послание до тој град.
Бил заедно со Павле во Коринт зимата 57–58 г. кога Павле го испратил неговото Послание до Римјаните (Римјаните 16,21). Според Дела 20,3–6, Тимотеј бил во Македонија со Павле воочи Пасха во 58 г.; го напуштил градот кајшто престојувал пред самиот Павле и отишол во Троада, чекајќи го да дојде подоцна (Дела 20,4–5). Во 64 г. Павле го оставил Тимотеј во Ефес, каде тој стапил на должноста епископ.
Поради неговата блискост со Павле, Тимотеј бил задолжуван со мисии од исклучителна важност. Се јавува како соавтор на Второто послание до Коринтјаните, Посланието до Филипјаните, до Колосјаните, Првото и Второто послание до Солуњаните, како и Посланието до Филимон. На Филипјаните Павле напишал за Тимотеј дека нема истомисленик што толку би се грижел за нив (Филипјаните 2,19–23). Кога бил во затвор исчекувајќи маченичка смрт, Павле го повикал верниот другар Тимотеј за да се збогуваат за последен пат.
Самиот Тимотеј барем еднаш бил затворан во овој период, што се гледа од напишаното во Посланието до Евреите, каде, кон крајот на писмото, се споменува неговото ослободување.
Иако Библијата не зборува за неговата смрт, за крајот на Тимотеевиот живот се знае од други извори. Апокрифната списа Дела на светиот апостол Тимотеј вели дека во 97 г. како 80-годишниот митрополит приредил проповед на евангелието со цел да спречи поворка во чест на божицата Артемида. Разлутените пагани го грабнале, го влечеле по улиците и потоа го претепале со палки (или, според друга верзија, го каменувале) до смрт.
Чествување
Тимотеј се чествува како апостол, светец и маченик (свештеномаченик) во православието, чија слава е на 22 јануари по црковниот јулијански календар, односно 4 февруари по нов стил. Општоримскиот календар го чествува заедно со Тит со служителен помен на 26 јануари — дента по празникот на преобраќањето на Павле. Од XIII век па сè до 1969 г. Тимотеј (самостојно) се славел на 24 јануари, дента пред Преобраќањето на Павле. Заедно со Тит и Сила, Тимотеј се поменува во Евангелската лутеранска црква во Америка и Епископалната црква на САД на 26 јануари. Овој ден е на 24 јануари и во заедницата на Мисурискиот лутерански синод.
Во IV век моштите на Тимотеј се пренесени од Ефес во Цариград и сместени во Црквата на Светите Апостоли до гробовите на апостолите Андреја и Лука. Во XIII век рекилвии од моштите се однесени во Италија од извесен гроф на враќање од крстоносен поход и во 1239 г. положени во катедралата во Термоли. Останките се пронајдени во 1945 г. кога е вршена обнова на црквата.
Тимотеј е јунак во романот Во живо од Голгота (1992) на Гор Видал.
Заштитништво
Меѓу верниците се смета дека Тимотеј им помага на луѓето со цревни болести.
Амурска област
Амурската област (Аму́рская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е Благовешченск. Наречена е по реката Амур.
Перати
Перати (словенечки: Perati) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
1710 во книжевноста
1710 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1709 во книжевноста
1709 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Авионска несреќа кај Кожле (2016)
Авионската несреќа кај селото Кожле во Општина Петровец. се случила на 6 септември, 2016 околу 17:40. Во авионот имало 6 луѓе, патници и членови на екипажот.
Лавор
Лавор (лат. Laurus nobilis L.) — зимзелено дрво или грмушка од истоименото семејството Лавори (Lauraceae). Латинското име на видот потекнува од зборот laurus — победа, славење и nobilis - благороден, познат. Во нашата нација, лаворот е познат под имињата лобер (од германскиот збор Lorbeer), дворник, зеленика, ловорика, јаворика, лорбек. И други европски јазици за коренот на лаворот го имаат латинското име на растението: англиски — Bay laurel, француски — Laurier, шпански — laurel, lauro, италијански — Alloro, руски — благородный.
Авионска несреќа кај Кожле (2016)
Приватниот комерцијален авион полетал од италијанскиот град Тревизо, а требал да слета во Приштина. Авионот требало да наполни гориво на скопскиот аеродром. Патниците во авионот биле пет италијански и еден косовски државјанин.
Лавор
Во античката доба исто така било ценето и светото дрво. Лаворовите гранчиња биле знак на најголема слава и чест, така што во Стариот Рим, како симбол на триумф, овечуваните победници во војните, познати поети и други познати личности. Од зборот „лавор“, бил создаден зборот лауреат. Во Стара Грција и во Рим, лауреат претставувало поет со лауреален венец, а денес се користи за писател или уметник награден со најголема награда
Изглед
Лаворот е ниско дрво, ретка грмушка, која во природните живеалишта може да прерасне во висина од 15 метри, а стеблото може да биде до 60 см. Кај постарите примероци, гранките се насочени нагоре.
Лисјата се зимзелени, голи, округли, долги и зашилени, на кратка дршка. Тие се долги 8-12 см и широки 3-5 см. Работ на листот е брановиден и малку свиткан. Лицето на листот е мазно, сјајно, зелено-кафеаво по боја, а грбот е со бледа боја без сјајна. Од задната страна се издвојува централниот нерв што се истакнува кај 6-8 силни странични нерви. Тие се мирисна кога се нанесуваат и ароматични вкусови.
Рстенијата се двојни, а цветовите се жолтеникави, собрани во мали цутови. Цвета во пролет, од март до мај. Плодот е црно-сина коска, долга 15 мм и широка од 1-11 мм. Перикарпот е крт и лесно се крши при најмал притисок. Плодот е со карактеристичен мирис, особено кога ќе се смачка. Се размножува со семиња, резенки.
Услови за живеалиште
Лаворот расте на висина до 400 метри надморска височина, во области каде просечната годишна температура е 10 до 16 °C, а просечните врнежи во вегетацискиот период се 50 до 100 mm. Успева на секоја земја со умерена плодност. Подобро поднесува умерено влажна почва, иако работи добро на сува и плодна почва. Најдобро успева на сончеви позиции, но не му смета ни полусенка. Тој е доста отпорен на ветерот, но не толерира екстремна изложеност на приморски, како и суви и ладни ветрови. Освен средоземна поднесува и субсредоземна клима, но потоа бара заштита во текот на зимата. Отпорен е на ниски температури до -5 °C, со повремени падови до -15 °C Таквите ниски температури можат да предизвикаат распаѓање на лисјата, но билката обично се обновува на крајот на пролетта до летото.
Употреба
Лаворското дрво е тешко, со жолто-бело во боја со слаб сив или кафеав тон. На надолжниот дел е одлично и миризливо. Се употребува во градежништвото, во индустријата, за производство на дрвена галантерија, лозови насади, итн.
Лаворовите листови содржат 1-3 % есенцијално масло, од кои главните состојки се пин и цинеол, а во прилог на есенцијално масло и горчлива материја и танин. Најчесто се користи како зачин. Вкусови се многу ароматични, малку лути и горчливи. Есенцијалното масло од лисја се користи во индустријата за парфеми. Расте само или се одгледува, а најголеми производители денес се Италија, Грција и Шпанија.
Како зачин може да се користат и плодовите кои содржат 1 % етерично и до 30 % маслено масло, шеќер, скроб, итн. Сувото овошје содржи 0,6-10 % етерично масло, во зависност од локацијата на барање и начинот на складирање. Вкусот е сличен на лисјата, ароматични, богати и горчливи. Од плодовите, исто така се цеди лаворово масло.
Лековити својства
Лековити состојки од лавор се есенцијални масла и масни масла од плодовите и листовите. Силната аналгетска и фунгицидна активност го прави есенцијалното масло од лавор речиси незаменлива состојка во терапијата на силна болка и кај тешки габични заболувања (како што се габични инфекции на ноктите). Маслото од лавор е едно од најефикасните масла за зајакнување и превентивно-чист лимфатичен систем, има експекторентно и муколитичко својство и се препорачува за проширени вени. Има силенантивирусен ефект и неговата употреба се препорачува за вирусни инфекции како што е грип. Покрај тоа, лаворот има антисептички ефект, го зајакнува апетитот, го подобрува варењето и помага да се исфрлат натрупаните гасови. Во народната медицина се користи во третманот на хроничен бронхитис, настинки, грип и ревматизам.
Лавор како зачин
Во минатото, лавориот лист повеќе се користел во кујната отколку денес. Како зачин, се користат првенствено свежи или суви лисја, кои мора да бидат цели и зелени, но плодот исто така може да се користи. Правилото се однесува на лисјата - толку позелени тие се подобри, додека исушените и кафеавите се зачинета со слаб квалитет. На пазарот, исто така, може да се најде лаворов лист како самостоен зачин или како дел од некои зачин мешавини. Се додава во печење, сосови, кисели зачини, рибини маринади, кисели зимници, друго. Мирисот на лаворовите листови добро се вклопува во целата храна и речиси не се наоѓа некој на кој лавор може да му го расипе вкусот. Лаворот не само што се додава заради аромата, туку и го подобрува варењето и апетитот. Кога додавате лаворови листови, не треба да се пртерува, така што храната нема да стане премногу горчлива.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Тајмиште
Света Петар и Павле — црква во кичевското село Тајмиште. Изградена е во 1861 година, целосно изгорена во пожар во 1921 година, па повторно обновена и преосветена во 1928 година. Иконостасот и фреските се дело на Данило Нестороски - Фрчкоски од Галичник, изработени во 1928година. Црквата се наоѓа во Четвртата кичевска парохија.
Фудбалска репрезентација на Мароко
Фудбалската репрезентација на Мароко го претставувa Мароко на меѓународните фудбалски натпрварувања и е под контрола на мароканскиот фудбалски сојуз (الاتحادية الجزائرية لكرة القدم). Прекар на репрезентацијата е Irzem n Atlasi (македонски: Лавовите од Атлас).
Репрезентацијата досега петнаесет пати учествувала на Африканскиот куп на нации, а победници се на турнирот во 1976. Досега исто така имаат и 4 настапи на завршницата на Светските првенства, каде тие станале првата африканска нација која успеала да ја мине групната, откако тоа им пошло од рака во 1986 година завршувајќи пред три европски репрезентации Португалија, Полска и Англија. Меѓутоа, во осминафиналето биле елиминирани од подоцнежниот вицешампион Западна Германија со 1-0, и тоа осминафинале останува нивниот најдобар резултат на Светските првенства до денес, иако тие биле блиску да ја минат групната фаза и на првенството во 1998 кога ги делеле само две минути од пласман понатаму, меѓутоа доцниот погодок на Кјетил Рекдал за Норвешка против Бразил ги одвел Норвежаните понатаму и го елиминирал Мароко.
Историја
Географската близина на државата до Португалија и Шпанија и нејзината склоност кон шпанската култура се одразуваат и во фудбалот, со присуство на марокански таленти во иберскoto и луситанскoto првенство. Мароко за првпат се пласирал на Светските првенства во 1970 во Мексико, каде биле елиминирни уште во првиот круг. Шест години подоцна, репрезентацијата се искачила на континенталниот престол триумфирајќи на Африканскиот куп на нации во Етиопија, освојувајќи го првото место во завршната група во која биле уште и Гвинеја, Нигерија и Египет. Меѓу најистакнатите фудбалери на Мароко од овој период се издвојува Ахмед Фарас, играчот кој и ден-денес е водечки по бројот на постигнати голови за мароканската репрезентација.
Второто учество на Мароко на Светско првенство дошло повторно во Мексико каде што тие и дебитираа, меѓутоа сега во 1986 година. Тие на општо изненадување на сите успеале да го минат, првиот круг иако се нашле во група со три силни европски репрезентации како Португалија, Англија и Полска, меѓутоа нивниот пат завршил во осминафиналето каде биле поразени од Западна Германија со 1-0 со гол во завршницата од натпреварот. Со самиот пласман во осминафиналето Мароко станал првата африканска и арапска земја која успеала да го мине првиот круг на Светските првенства.
Соперништва
Репрезентацијата има историско соперништво со останатите Магребски земји: Алжир, Тунис и Египет.
Моментален состав
Следниве 23 играчи се повикани за Африканскиот куп на нации 2015 и подготовките за нив.
! colspan="9" bgcolor="#B0D3FB" align="left" |
Селектори
Source:
Дресови
Principaux maillots utilisés par l'équipe du Maroc {| style="margin:auto; border: 1px solid #999; border-right-width: 2px; border-bottom-width: 2px;"
Нико Доага
Нико Доага е роден во 1922 година во Крушево. Бил угостителски работни. Бил член на СКОЈ од 1941 година, а на КПЈ од 1942 година. Во април 1942 станал борец на партизанскиот одред „Питу Гули“. Во зимата 1942-43 прешол во Кичево и Дебарца, каде што бил заднински работник заедно со крушевчанецот Кочо Миленку. Италијанските окупатори го откриле и притоа Миленку загинал, а Доага бил тешко ранет и уапсен. Бил затворен во Тиранскиот политички затвор. По капитулацијата на Италија стапил во Првата македонска бригада, а во 1944 година во Крушево формирал нови партизански единици. Загинал на Сремски фронт, на 25 април 1945.
NGC 3561B
NGC 3561B — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3561B се споменува и како UGC 6224, MCG 5-27-11, CGCG 155-90, DRCG 23-27, CGCG 156-11, VV 237, Arp 105, IRAS 11085+2859.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3561B е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3561B има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3561B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33992. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Антике
Демографија
Населението во Антике брои 582,012 жители (2015). Населението е многунационално.
Стопанство
Економијата е претежно земјоделска и има повеќе рудници.
Административна политика
Антике е поделен на 18 општини.
Надворешни врски
11.23778°N, 122.09389°W krj:Antique
NGC 1628
NGC 1628 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1628 се споменува и како MCG -1-12-39, IRAS 04351-0448.
Откривање
Објектот е откриен на 22 декември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1628 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1628 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 37 м 36,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 42' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Други поделби
Проучување на NGC 1628 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15674. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
Мартин во облаците (филм)
Мартин во облаците (хрватски: Martin u oblacima) - хрватски и југословенски филм од 1961 година, во режија на Бранко Бауер. Главните улоги ги граат: Борис Дворник, Љубица Јовиќ, Јожа Швеб, Антун Налис и Љерка Прекратиќ. Почетната шпица на филмот е проследена со песна на Иво Робиќ, а директор на фотографијата е Бранко Блажина.
Синопсис
Mladi studentski par Martin i Zorica stanuju jedan preko puta drugog u unajmljenim sobama te im je veliki san imati svoj stan. Ubrzo Martinove gazde odu na more na nekoliko mjeseci, a Martin na nagovor strica podnajmi stan talijanskom poduzetniku Carmineu i njegovoj zgodnoj kćeri. Stric je strastveni izumitelj različitih patenata te se nada da bi mu Carmineo mogao pomoći. Ubrzo stric pronalazi "odličnu" vezu koja bi Martinu trebala omogućiti kupnju novog stana u zgradi koja se tek gradi no da svijet nije uvijek pošten Martin će iskusiti na vlastitoj koži...
"Martin u oblacima" film je suvremene tematike čija se priča vrti oko toga kako do stana. Za ulogu Martina Bauer je odabrao tada mladog i nepoznatog Borisa Dvornika dok ulogu njegove djevojke Zorice tumači velika zvijezda 50-ih, Ljubica Jović. Prekrasne stare gradske zagrebačke vizure snimio je,
Есфигмен
Манастир Есфигмен (Μονή Εσφιγμένου) е православен манастир во монашката држава Света Гора во Грција, посветен на Вознесението Христово. Изграден е веднаш до морето на северната страна на Светогорскиот Полуостров. Сместен е во близина на манастирот Хиландар, и се наоѓа најсеверно од сите светогорски манастири. Сегашниот манастир датира од 10-от век, додека според преданието тука постоел манастир уште од 5-от век. Есфигмен се наоѓа на 18 место во хиерархијата на светогорските манастири. Се смета за едно од најконзервативните монашки братства на Света Гора.
Архангелска Област
Архангелска Област (руски: Арха́нгельская о́бласть) — федерална област во Русија. Административен центар е градот Архангелск.
Нумантска војна
Првата војна била водена истовремено со Луситанската војна во Далечна Хиспанија. Луситанците биле покорени од Сулпикиј Галба, кој го предал нивното потчинување и ги погубил нивните водечки луѓе, а племето Ареваки од Блиска Хиспанија ја продолжило војната и се здружило со луситанскиот водач Виријат.
Откако во 143 година владела отворена војна, Рим испратил низа генерали на Пиринејскиот Полуостров да се справат со Нумантите. Во таа година, Квинт Кекилиј Метел Македонијак се обидел и не успеал да ја заземе Нумантија со опсада, но ги покорил сите други племиња на Ареваките. Неговиот наследник, Квинт Помпеј, бил неспособен и претрпел сериозни порази од нивна страна, па скришум преговарал за мир со градот придржувајќи се на претходниот договор. Сепак, во 138 година п.н.е пристигна нов генерал, Марк Помпилиј Лена, и кога нумантските пратеници дошле да ги завршат своите обврски за мировниот договор, Помпеј не сакал да преговара за таков мир. Ова прашање било испратено до Сенатот за пресуда. Рим решил да го игнорира мирот на Помпеј и го испратил Гај Хостилиј Манкин да ја продолжи војната во 136 п.н.е. Тој го нападнал градот и бил одбиен неколку пати пред да биде разбиен и опколен, и затоа бил принуден да прифати договор, за кој преговарал младиот Тибериј Грах. Ниту Сенатот не го ратификувал овој договор, туку само го испрати Манкин кај Нумантите како затвореник. Неговите наследници Лукиј Фуриј Фил и Гај Калпурниј Писо избегнале судир со Нумантите.
Во 134 година п.н.е., конзулот Скипион Емилијан бил испратен во Блиска Хиспанија за да ја заврши војната. Тој регрутирал 20.000 мажи и 40.000 сојузници, вклучувајќи ја и нумидиска коњица под кралот Југурта. Скипион изградил прстен од седум тврдини околу самата Нумантија пред да започне самата опсадата. После страдање од глад, повеќето преживеани Нумантијци извршиле самоубиство отколку да се предадат на Рим. Одлучувачката римска победа над Нумантија започнала во време на траен мир во Хиспанија до Серторската војна повеќе од половина век подоцна.
Оваа војна ги започнала кариерите на неколку важни ликови. Тибериј Грах ббил присутен како квестор во неуспешната опсада на Манкин. Поради угледот што таткото на Грах ја имал со Нумантите, Тибериј бил избран да преговара за договорот. Во оваа војна се борел и Гај Мариј, како и подоцнежниот римски непријател Југурта.
Животното на кметот Белом
„Животното на кметот Белом“ (француски: La Bête à Maît' Belhomme) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен на 22 септември 1885 година.
Содржина
Група патници патуваат со кочија во Авр, а меѓу нив е и кметот Белом, кој постојано се жали на голема болка во увото и тврди дека му влегол неке ситно животно. Бидејќи неговата болка е неподнослива, кочијата застанува и патниците му го полнат увото со вода, но тоа не му помага. Подоцна, тие повторно се принудени да застанат и патниците пак му го чистат увото од кое излегува една болва. Откако е ослободен од болката, Белом не го продолжува патот и не сака да плати за патувањето. Сепак, по расправата со кочијашот, еден патник го принудува да плати и патниците го продолжуваат патот.
Енипејски Водопад
Енипејски Водопад (Καταρράκτης Ενιπέα) — водопад во Катеринско, Егејска Македонија. Сместен е над гратчето Литохоро во областа на Западен Олимп. Водопадот се наоѓа во истоимената Енипејска Клисура на реката Енипеј, малку над планинарскиот дом „Прионија“. Висок е 38 м. До него се стасува во европската патека на долги растојанија Е4 која ја сече клисурата.
Аљоша Асановиќ
Аљоша Асановиќ (, Сплит) — поранешен хрватски и југословенски фудбалер кој играше како играч од средниот ред. Тој моментно е помошник тренер на Славен Билиќ во Локомотива од Москва.
Кариера
Аљоша Асановиќ се пресели во Хајдук Сплит, каде ја започна својата сениорска кариера. Со Хајдук во 1987 тој го освои Купот на Југославија, во 1990 година се пресели во францускиот Мец. Во Мец игра една сезона, како во Кан, а потоа игра во Монпелје за сезоната 2.
По натпреварот за Монпелје, Асановиќ се враќа во Хајдук и со тимот постигнува успех во сезоната 1994/95. елиминирање на пласманот во Лигата на шампионите. Хајдук ја поминал групната фаза од натпреварот, но тој го напуштил четвртфиналето од Ајакс, кој подоцна го освоил трофејот. Истата сезона, Асановиќ со Хајдук го освои првенството и Купот на Хрватска.
Во јануари 1996 година се преселил во Дерби Каунти, каде повторно бил соиграч Игор Штимац. За Дерби Каунти играл 38 првенствени игри и постигна 7 гола.
По одличната изведба на Светското првенство 1998, Асановиќ се пресели во Панатинаикос. Во текот на две сезони во Грција, играше 44 натпревари и постигна 9 гола. Во 2002 година, по третпат играше во Хајдук, каде ја заврши кариерата.
Репрезентација
Асановиќ го имаше своето деби за репрезентацијата на Југославија на 25 март 1987 година во пријателски натпревар против Австрија. Тој играше 3 натпревари за Југославија.
Тој играше за репрезентацијата на Хрватска во пријателски натпревар против САД на 17 октомври 1990, кој бил првиот натпревар од хрватската репрезентација. Хрватска победи со 2: 1, додека Асановиќ бил првиот стрелец во натпреварот.
На Европското првенство во 1996 и Светското првенство 1998, Асановиќ бил еден од најважните играчи во репрезентацијата. Со Хрватска тој стигна до четврт-финалето на Европското првенство 1996 година, а на Светското првенство 1998 година го освои третото место и бронзените медали. Во полуфиналниот натпревар против Франција тој му помогна на Давор Шукер со цел за Хрватска во поразот од 2: 1.
Последниот натпревар за Хрватска бил против Франција на 28 мај 2000 година. Тој играше 62 натпревари за репрезентацијата и постигна 3 гола.
Тајкун (ТВ серија)
Тајкун е српски трилер, телевизиска серија, создадена од Ѓорѓе Милосављевиќ. Се емитувала од 15 март 2020 година на Суперстар ТВ и од 16 март истата година на РТС 1.
Синопсис
Во центарот на приказната е Владан Симоновиќ, омразен во Србија поради богатството што го стекнал за време на распадот на Југославија во 1990-тите. Ако порано можеше да ја води својата компанија од сенка, а донекаде и економијата на целата земја, политичарите на власт сега го ставија на еден вид столб на срамот, користејќи го за зајакнување на нивниот политички авторитет.
Истовремено, истите политичари соработуваат со конкуренцијата на Симоновиќ и планираат себеси или луѓето од нивното најблиско окружување да се претворат во нова класа на тајкуни безусловно лојални на нив, со навидум чисто минато. Затоа, обидот за атентат врз Симоновиќ нема да го направи жртва во очите на политичарите и медиумите под нивна контрола.
Тој напад само ќе го направи уште поизолиран и поранлив, па ќе мора самиот да ја води истрагата за атентатот. Тој е прогонет човек принуден да преземе драстични мерки за да се зачува себеси и својата компанија. Покрај јавните и тајните непријатели, тој е во конфликт и со синот, но и со остатокот од семејството, што всушност го одржува неговото богатство.
Концентрација
Во хемијата, концентрацијата претставува мерка за тоа колку една супстанција е измешана со некоја друга. Ова се однесува за секој вид на хемиска мешавина, но највеќе се користи кај растворите, каде се однесува на количината на растворената супстанција во растворувачот.
За да се концентрира еден раствор, мора во него да се додаде растворлива супстанција или, пак, да се намали количината на растворувачот (на пример, со селективно испарување). А за да се разреди еден раствор, пак, мора да се додаде растворувач или да се намали количината на растворената супстанција во растворот.
Постои одредена концентрација при која не може понатаму да се раствора растворливата супстанција во растворувачот. При оваа состојба се вели дека растворот е заситен. Ако се додаде растворлива супстанција во заситен раствор, таа нема да се раствори. Наместо тоа, ќе се смени агрегатната состојба во суспензија. Точката на заситување зависи од многу променливи, како амбиенталната температура и прецизната хемиска природа на растворената супстанција и растворувачот.
Концентрацијата може да се изрази и квалитативно (неформално) и квантитативно (бројчено).
Концентрацијата кај растворите се определува со следните изрази:
каде:
Николо Барбиери
Николо Барбиери (Верчели, 1586 - 1641) бил италијански писател и глумец на театарскиот жанр на комедија дел арте. Тој бил познат и како Белтраме ди Милано („Белтраме од Милано“) однесувајќи се на еден од неговите најпознати ликови, Белтраме; овој бил главниот лик на една од најпознатите драми на Барбиери, Л'инавертито, за која е познато дека го инспирирал Молиер за делото „L'Étourdi ou les Contretemps“. Покрај популаризирањето на Белтрамe, на Барбиeри му се припишува и создавањето на друг лик во жанрот комедија-дел’арте, Скапино.
Барбиери бил успешен автор и глумец и еден од оние што ја обиколиле Европа; тој е познат, на пример, дека играл на кралскиот двор на Франција.
Покрај претстави, тој напишал есеи за театарот; неговиот истакнат есеј е „''La supplica. Discorso famigliare a quelli che trattano de' comici“'' (1634 година), страсно извинување на театарот и глумците, што е исто така важен извор на информации за културата на комедијата.
Како глумец во комедија, Барбиери ја вовел навиката да глуми додека стоел на стол, што наводно е потекло на италијанскиот збор салтимбанко (што грубо се преведува на „некој кој скока на столици“) да се однесува на комичните глумци и дворските шутови.
На продажба
„На продажба“ — (француски: À vendre) — расказ на францускиот писател Ги де Мопасан, првпат објавен во весникот „Фигаро“ на 5 јануари 1885 година.
Содржина
Раскажувачот шета по морскиот брег во Бретања и ѝ се восхитува на природата. Тој здогледува убава куќа на која стои натписот дека се продава. Тој влегува внатре за да ја разгледа куќата и здогледува фотографија на убава жена. Слугинката му раскажува дека таа е поранешната жена на сопственикот на куќата. Тој ја запознал во Италија, некое време живееле во куќата, но едно утро, жената ненадејно си заминала. Тогаш, раскажувачот ја зема фотографијата со себе, среќен поради бегството на жената, и си замислува дека еден ден ќе ја сретне и дека ќе живеат заедно во некоја слична куќа.
Деветта египетска династија
Деветтата династија на древниот Египет (Династија IX) често се комбинира со династиите 7, 8, 10 и почетокот на 11 династија под заедничко име Прв преоден период. Династијата што изгледа ја заменила осмата династија е крајно нејасна. Преземањето на владетелите на Хераклеопол било насилно и се огледува во записите на Манетон за Ахтоес, основачот на династијата, како „пострашен од неговите претходници", кој „направил зло за сите во Египет".
Владетели
Деветтата династија била основана во Хераклеопол, а 10-та династија продолжила таму. Во тоа време Египет не бил унифициран, и постои преклопување помеѓу овие и други локални династии. Кралскиот список од Торино набројува 18 кралеви од оваа кралска линија, но нивните имиња се оштетени, неидентификувани или изгубени.
Следниот е можен список на владетели на Деветтата династија врз основа на Торинскиот канон, бидејќи египтолозите имаат различни мислења за редоследот на наследување во двете династии. Меѓу нив, само Мерјибре Кети и Небкауре Кети се несомнено потврдени со археолошки наоди:
Ах, љубов моја (филм)
Ах, љубов моја — македонска серија од 2017 година во режија и сценарио на Коле Ангеловски. Филмот е во продукција на ТВ Телма. Главните улоги ги играат: Александар Микиќ, Марија Кондовска, Атанас Атанасовски и Нина Деан.
Антифашистички фронт на жените
Антифашистичкиот фронт на жените (АФЖ) — движење на жените за време на Втората светска војна во Македонија и претходник на неколку денешни феминистички организации во Република Македонија. Тоа движење било формирано од доброволци во 1942 година на Првата земска конференција на АФЖ во Босански Петровац (6-8 декември 1942 година), заедно со други Антифашистички фронтови на жените во Југославија и било едно од само четири исто така да стане организирано отпорно движење.
Почетоци
Првите нејзини никулци се сретнуваат во комисиите за работа со жените, формирани пред почетокот на Втората светска војна, како дел од месните комитети на КПЈ во Македонија, чија дејност била многу слична со дејноста на одборите на АФЖ (кои се фомрирале подоцна). Во пролетта 1943 година, бил оформен првиот одбор на АФЖ во Кавадарци. До одржувањето на првата конститутивна конференција на АФЖ на Македонија (15 декември, 1944 година во Скопје), скоро целата земја била покриена со мрежата на АФЖ.
На конститутивната седница биле избрани: Главен одбор на АФЖ, Извршен одбор и Пленум. Орган на АФЖ станало списанието Македонка, чиј прв број се појавил во ноември, 1944 година и тоа е првото женско списание на македонски јазик.
Најистакнатата фигура во движењето била Веселинка Малинска, одликуван ветеран на НОБ на Македонија и учесник на АСНОМ чиј татко бил дел од Илинденското востание во 1903 година. Движењето било тесно поврзано со организацијата на грчката граѓанска војна, Народноослободителниот фронт во која имало значителен износ на женски партизанти.
Доминантна цел на АФЖ било да го подобри образованието на жените и зголемување на нивната стапка на писменост, бидејќи мнозинството на неписмени во тоа време биле жени. Организацијата, како и нивните сојузници, Народноослободителниот фронт и Ослободителната народна Младинска Асоцијација на грчка Македонија, биле етикетирани како "бандити" од страна на грчката влада по Втората светска војна.
Повоена активност на АФЖ
Како посебна општествено-политичка организација, АФЖ дејствувала до 1953 година, кога се трансформирала во Сојуз на женските друштва на Македонија. Во 1961 година Сојузот се преименувал во Конференција за општествена активност на жената - КОАЖ, а веднаш потоа во името ја внел и додавката положба, односно Конференција за општествена активност и положба на жената - КОПАЖ. Во 1991 година Организацијата престанала да постои, а за нејзина наследничка се прогласила Организација на жените на Македонија (ОЖМ).
Барби (Германија)
Барби (Barby) — град во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на левиот брег на реката Елба, во близина на вливањето на Зале, приближно 25 километри југоисточно од Магдебург. Со административната реформа на 1 јануари 2010, поранешните општини на заедницата на општини Елба-Зале, освен Гнадау, кои се приклучи на Барби во септември 2010.
Тврдината во Барби била првпат спомената во 961 во декрет на гермаскиот крал Отон I. Од 12 век, областа на грофовијата Барби била наследена од соседниот Арнштајн, кој доби царска непосредност во 1497. По исчезнувањето на династијата во 1659, грофовијата Барби припаднало на војводството Саксо-Вајсенфелс, управуван од млада гранка од електорската саксонска династија Ветин. Кога војводата Георг Албрехт фон Саксо-Вајсенфелс умрел во 1739, Барби припаднал на Електорат Саксонија.
Ферибот Барби, ферибот кој минува низ Елба, поврзувајќи го Барби со Цербст-Валтернинбург.
Меѓународни односи
Барби е збратимен со:
Велесело
Географија и местоположба
Селото е сместено во подножјето на Селечка Планина, југоисточно од Битола.
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Велесело живееле 110 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Велесело имало 128 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Велесело, поради иселувањето на населението, преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година броело 131 жител, а во 1994 година 8 жители, Македонци.
Според пописот од 2002, селото брои само 4 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Велесело е македонско село.
Според истражувањата од 1953 година, родови во селото:
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 172 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Брод.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 62 гласачи.
Иселеништво
Родовите Мојановци и Враговци се иселиле во селото Брод. Даскале се иселиле во Бач. Стојковци и Беџовци се иселиле во Долно Егри. Димуловци во Средно Егри. Трајковци во Орехово.
Опсада на Белград (1690)
Опсадата на Белград од 1690 година — петта опсада на тој град, која се случила за време на Големата турска војна.
Белград бил освоен од Австријците на чело со Максимилијан II Емануел, на 6 септември 1688 година, по петнеделна опсада. Само 20 дена подоцна, кралот Луј XIV ја нападнал Рајнската област, започнувајќи ја Деветгодишната војна. Оваа инвазија го натерало царот да ги запре сите офанзиви на Балканот и да го пренасочи најголемиот дел од својата војска на исток кон Рајна. Оваа диверзија им овозможило на Османлиите под големиот везир Фазил Мустафа-паша да ја прегрупираат својата војска и повторно да ја преземат иницијативата. Во 1690 година, Османлиите повторно го зазеле Ниш и до 2 октомври стигнале до Белград.
Опсадата траела само шест дена, бидејќи Австријците биле принудени да се предадат кога нивната главна барутница била погодена од турска граната и експлодирала. Белград тогаш бил заземен од Османлиите.
Турците го задржиле градот до 1717 година.
Аламах
Аламах (, урду и , што значи „Научен“), исто така напишано Алама, ― исламска почесна титула за длабок научник, повеќејазичар, човек со огромно читање и ерудиција или голем ученик.
Титулата ја носат научниците од исламскиот фикх (јуриспруденција) и филозофијата. Се користи како почест во сунитскиот ислам, како и во шиитскиот ислам, најмногу во Јужна Азија, Блискиот Исток и Иран. Сунитите и шиитите кои се стекнале со стипендија во неколку дисциплини често се нарекуваат со титулата. Се користи и за филозофи, како што е Алама Икбал.
Бобовидни
Бобовидните (науч. Fabales) се ред на цветни растенија во рамките на розидната група на евдикотите (систем APG II). Според APG II, во редот влегуваат фамилиите Бобови (Fabaceae) (со потсемејствата Цезалпинии (Caesalpinioideae), Мимози (Mimosoideae) и Глушини (Faboideae)), Квилаи (Quillajaceae), Млечни треви (Polygalaceae) и Суријани (Surianaceae). Во постариот Кронквистов систем и некои други системи, редот Бобовидни ги содржи само Бобовите, а останатите фамилии се сместени во посебни редови.
Како трета најголема фамилија на растенија во светот, Бобовите се одликуваат со најголема разновидност во редот Бобовидни. Другите две фамилии имаат споредбено мала удел во богатството на видови. Покрај ова, бобовите видови се храна за разни пеперутки и молци.
Распределба
Бобовидните се космополитски ред растенија, со исклучок на тоа што во северниот дел на северниот умерен појас добро распространета е само фамилијата Глушини од Бобовите.
Црква „Св. Петка“ - Русиново
Света Петка — главна селска црква во малешевското село Русиново. Црквата е сместена надвор од селото, десно од локалниот пат, кој води до соседното село Владимирово. Покрај нејзе наоѓаат и селските гробишта.
Црквата била изградена во првата половина на 19 век. Богата е со икони и записи кои се однесуваат на различни временски периоди.
Градба
Првобитната црква била мала по димензии, а подоцна била проширувана од западната и јужната страна за потребите на верниците.
Фрескоживопис
Остатоци од фрескопис на ѕидовите се зачувани само во средишниот дел на средишниот кораб. Најголем дел од иконите се изработени од познатиот беровски зограф, Гаврил Атанасов, а дел се изработени од непознат зограф. Сите икони се реставрирани во 2000 година, а подоцна е реставриран и дрвениот дел од иконостасот.
Паратлија (Петралица)
Паратлија — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Петралица. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Во непосредната близина на селото се откриени повеќе гробови градени од камени плочи - тип циста.
Комшиски приказни (серија)
Комшиски приказни — македонска телевизиска серија од 2016 година во Продукција на Телевизија Алфа.
Сенека (народ)
Потекло и значење на името
Народот Сенека себеси се нарекува Onöndowága', што значи "Народот од Големото Брдо", и има идентичен ендоним со народот Онондага. Со користењето на формацијата ("People of the Longhouse") во 1142, Сенеканците стануваат познати како "чувари на западната врата", бидејќи живеат најзападно од сите ирокески нации.
Национален парк Ракиура
Националниот парк Ракиура (англ. Rakiura National Park) е природен резерват на Стјуартовиот Остров/Ракиура во Нов Зеланд. Овој е најновиот од 14-те национални паркови во Нов Зеланд, отворен на 9 март 2002 г. Зафаќа површина од 1.570 км2, околу 85% од Стјуартовиот Остров, кој е трет остров по големина во земјата. Во паркот не спаѓа населената област околу Полумесечениот Залив (т.е. гратчето Обан) и некои патишта, како и приватна маорска земја повнатре на копното. Паркот се состои од мрежа од поранешни природни резервати, пејзажни резервати и општествени шуми.
Природознание
Во паркот има популарна планинарска патека наречена Ракиура Трек. Во него живеат најразновидни локални птици, а паркот нуди најдобра можност во земјата за посматрање на птицата киви во дивина. Ова делумно се должи на ограничениот број на невестулки и ласица. Во извесни крајбрежни предели во паркот се размножуваат загрозените жолтооки пингвини.
Подбела
Подбела (словенечки: Podbela) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Астрахањска област
Астрахањска област (руски:Астраха́нская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Астрахањ.
Андамански јазици
Андаманските јазици го сочинуваат претпоставеното јазично семејство што се говорат од страна на Андаманците - народи населени на Андаманските Острови, кои се сојузна територија на Индија. Постојат две фамилии на Андамански јазици, Големоандамански и Онгански, како и сентинелскиот јазик, кои се изолирани јазици и некласификувани.
Историја
Домородните андамански народи живееле на Андаманските Острови со илјадници години, во поголемиот период нивните општества и јазици се развивале без какво било надворешно влијание. И покрај тоа што постоењето на овие острови и нивните жители долго време било познато на големите поморски сили и трговци на Јужна и Југостоична Азија, врските со овие народи биле многу ретки и честопати непријатни; како резултат на што нема никакви пишани сведоштва за нив и нивните јазици сè до средината на осумнаесеттиот век, кога започнале поинтензивни контакти, како што било воспоставувањето на Британска колонија, доселување на имигранти и работници, најчесто од Индискиот Потконтинент.
На почетокот од дваесеттиот век, дошло до осетно намалување на популацијата на овие острови со што се довело во прашање постоењето на различни јазични и племенски дијалекти во големоандаманската јазична група. При крајот на дваесеттиот век поголем број на јазици од Големоандаманската јазична група исчезнале бидејќи новите генерации се помалку ги користеле.