cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1405 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4103 и 4104 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3345 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2355 и 2356 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 652 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1405 година се протега во 1231 и 1232, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1291 и 1292 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 862 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2088 и 2087 исламска година пред хиџра.
Културни периоди на Перу
Ова е табела каде се прикажани културните периоди на Перу низ историјата. Оваа табела е развиена од страна на Едвард Ланинг и се користи од некои археолози за проучивање на старите андски цивилизации во регионот. Постои и алтернативна хронологија развиена од Луис Лумбрерас. Во првата табела не е вметната цивилизацијата Норте Чико бидејќи не била откриена во периодот кога се изработила истата.
Периоди
Алтернативна хронологија дава Луис Лумбрерас:
Користена литература
Edward P. Lanning, 1967 Peru Before the Incas. Prentice Hall, Englewood Cliffs, N.J., ISBN 0-13-661595-3
Барок во Италија
Поимот барок се однесува на стилот кој доминира во уметноста помеѓу 1600-1750 година. Истиот потекнува од зборот барок "што значи" неправилен, искривен, гротескен», првично користен за опишување на такви ситуации.
Гренинген
Гренинген (Gröningen) — град во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа 40 километри југозападно од Магдебург и 10 километри источно од Халберштат. Гренинген е дел од заедницата на општини Вестлихе Берде.
Барок во Италија
Главниот град на барокот во Италија е Рим ; папството ја финансира уметноста се со цел да Рим стане најубавиот град во светот „за слава на Бог и на Црквата“.
Сликарство
И покрај профаниот амбиент разбираме дека се работи за религиозна тема, и тоа не само поради едвај забележливиот ореол над Христовата глава, единствениот „натприроден“ елемент на сликата. На тоа ни укажува пред сè светлосниот зрак кој ја осветлува Христовата рака, која со гестот на Микеланџелоовиот Адам укажува на свети Матијас, раката и лицето на светецот: тајната на верата е достапна за секого. и секаде... Оваа идеја дека верата е достапна насекаде и за секого е во основа протестантска, а Караваџо за возврат ќе биде инспирација и за протестантскиот север... Во Италија, пак, обичниот, скромен свет, за кого била наменета оваа уметност, ќе биде шокиран кога ќе најде слични на ѕидовите на црквите наместо на возвишените идеали на ренесансата. За разлика на тоа, општото одобрување ќе наиде на идеализирана претстава на еден друг сликар, Караки, во Римк ој пристигнал од Болоња, и кој го украсува сводот на палатата Фарнезе со фрески што ги прикажуваат љубовите на класичните богови. Карачи не слика само ликови, туку и симулација на архитектонски елементи и скулптури: создавајќи илузија, слична на Кореџо, во куполата на катедралата во Парма. А во црквата Ил Гесу, матичната црква на језуитите во Рим, таванот е изведен илузионистички, во комбинација на сликарска и штуко-декорација со архитектура и го отвора просторот на небото... Овој илузионизам ќе го одбележи барокното сликарство во Италија и ќе биде негова најзначајна одлика. Отсега па натаму, сите технички иновации на ренесансата, линеарна и атмосферска перспектива, кијароскуто и сфумато, ќе служат за предизвикување на илузијата на бесконечен простор и за отворање на сводовите на црквите и палатите за восхитениот поглед на верниците и посетителите. Тој илузионизам ќе го одбележи барокното сликарство во Италија и ќе биде негова најзначајна одлика. Барокното сликарство ги користи техничките иновации на ренесансата (линеарна и атмосферска перспектива, киароскуро и сфумато) за да создаде илузија на бесконечен простор: сводовите и куполите на црквите и палатите се отвораат пред зачудениот поглед на посетителите (барокен илузионизам).
Караваџо (1573-1610) донесува друг аспект на барокното сликарство од северна Италија во Рим. Во неговите слики реализмот на северна Италија е доведен до границите на натурализмот ... Амбиентите во кои тој прикажува религиозни сцени се скромни и секојдневни, телото е неподносливо реалистично, натуралистички прикажано.
Скулптура
Во оваа скулптурална група ја гледаме првата одлика на барокната скулптура: изборот на клучниот, пресвртен момент, најзначајниот момент на дејствување: во митот за Аполон и нимфата Дафне, која бог ја гони со својата љубов. е секако моментот во кој нимфата, гледајќи дека не може да избега, се претвора во дрво на ловор. А во Киднапирањето на Персефона го гледаме најдраматичниот момент, во исто време насилен и еротски. Трагот притиснат од згрчените прсти на Плутон, богот на подземјето, во бедрото на Персефона е изведен виртуозно.
Барокната уметност ги избира најдраматичните моменти на акција, со задоволство ги прикажува сцените во кои се комбинираат насилството и еротиката, бидејќи таквите прикази најдиректно се обраќаат на сетилата на гледачот. Составот на овие скулпторски групи е спирален и придонесува за драматичноста на приказот.
Спиралната композиција не само што придонесува за драматичноста на приказот, туку и генерира нов, активен однос помеѓу скулптурата и просторот во кој се наоѓа. Спиралната композиција постои и во Давид на Бернини, прикажана во моментот на борбата, во силен пресврт околу себе и не само што придонесува за прикажување на динамиката на овој гест, туку и го доловува и активира околниот простор. Спиралната композиција на тој начин генерира нова, активна врска помеѓу скулптурата и просторот што ја опкружува. Тој активен однос меѓу скулптурата и просторот во кој се наоѓа е карактеристичен за барокот.
Дополнително, Давид, во моментот кога го фрла својот камен од прачката, не е независен, туку создава илузија дека неговиот гест продолжува во просторот што го опкружува: иако не е прикажан, претпоставуваме присуство на Голијат. Станува збор за невидливиот комплемент, кој ја надополнува барокната скулптура. Спиралната композиција нè наведува да се шетаме околу скулптурата. Претпоставуваме и присуство на Голијат, кој е невидливото дополнување на Давид. Вака барокната скулптура го освојува околниот простор. Зборуваме за активен однос со просторот.
Дејвид на Бернини го зазема околниот простор со неговиот гест кој исто така укажува на тивко присуство на Голијат. Набљудувачот како да е сведок на настанот, кој се одвива пред нашите очи, како гледачи во театар.
Некои современи критичари ги објаснуваат религиозните искуства блиски до синкопа, наместо како духовни феномени, како психофизиолошки искуства блиски до оргазам. Современиот христијански филозоф Жан-Лук Марион во својот „Еротски феномен“ зборува за Бога како за оној кој нè надминува како „најдобриот љубовник“!
Одлики на барокната скулптура
Динамична и експресивна, избира да го прикаже најдраматичниот, најпрекинат момент од дејството. Таа користи силни емоции: страв, насилство, еротика како изразно средство. Спиралната композиција и постоењето на невидлив комплемент придонесуваат за нов, активен однос со просторот во кој се наоѓа скулптурата.
Со сликарството и архитектонски декор, создава композитни сцени, создава илузија дека сме сведоци на сцената, како гледач во театар.
Архитектура
Последното архитектонско достигнување на Микеланџело е работата на базиликата Свети Петар во Рим, веќе може да се смета за претходник на барокната архитектура. Микеланџело користел колосален ред двојни пиластри во фасадата. Колосалниот ред на двојни пиластри го следат дупликатите столбови на куполата на тамбурот. „Архитравот“ над столбовите е скршен, а настрешниците на прозорците наизменично имаат заоблени и триаголни „фронтови“.
Врвот на римската барокна архитектура, нејзиниот најпрепознатлив аспект сè уште се поврзува со големиот архитект од овој период, Франческо Боромини (1599-1667).
Барокната архитектура, како и ренесансната архитектура, користи елементи од грчката и римската архитектура...Но, барокот ја менува формата на класичните елементи, за да ги направи подраматични, поизразени: архитравот е брановиден, фронтонот исто така е прекинат, ѕидот е наизменично. конкавен и конвексен, со издлабени ниши во кои е поставена скулптурата, се проектира порталот. Кеплер ги формулира своите закони во периодот помеѓу 1609 и 1618 година, меѓу другото и оној за орбитата на планетите, кој е елипсовиден, а не кружен. Според најновите сознанија, значи, елипса, а не круг, е лик на Божјата промисла. Информациите веднаш усвоени од барокната архитектура: овален медалјон го краси барокниот педимент на Боромини, а не круг како на ренесансната фасада на Албери. Основата на црквата Свети Карло е исто така елипсовидна како основата на куполата.
Азовски поход
Азовските кампањи од 1695 и 1696 година — руски воени кампањи против Отоманското Царство кои претставуваат продолжение на војната што ја започнала владата на регентот Софија Алексеевна со Отоманското Царство и Кримското Ханство. Походот бил преземен од Петар I на почетокот на неговото владеење и завршил со заземање на турската Азовска тврдина. Оваа кампања може да се смета за првото значајно достигнување на младиот крал и една од првите поголеми победи на Русите на Османлиите.
Прва кампања од 1695 година
Во 1693 година, османлискиот гарнизон на тврдината изнесувал 3.656, од кои 2.272 биле јаничари.
По соборувањето на владата на принцезата Софија, воените операции против Турците и Татарите биле прекинати. Руските трупи ги одразувале само нападите на Татарите. Во 1694 година, било одлучено да се обноват активните непријателства и да не се удира врз Кримските Татари, како во кампањите на Василиј Голицин, и на турската тврдина Азов. Била променета и маршрутата: не низ пустинските степи, туку по регионите на Волга и Дон.
Во пролетта 1695 година, на Дон биле изградени транспортни бродови: плугови, морски чамци и сплавови за испорака на војници, муниција, артилерија и храна за преселба во Азов.
Во пролетта 1695 година, војската во 3 групи под команда на П. Гордон (9500 луѓе со 43 топови и 10 минофрлачи), А. М. Головин (7000 луѓе) и Ф. Ле Форт (13.000 луѓе - со последните два: 44 пиштали, 104 минофрлачи) била пренесена на југ. За време на кампањата, Петар ги комбинирал должностите на првиот стрелец и вистинскиот лидер на целата кампања. На Днепар против трупите на кримските Татари, со војската на војводата Б. П. Шереметев се наоѓале и Козаците.
На крајот на јуни, главните сили го опседнале Азов (тврдина на устието на Дон). Гордон стоел наспроти јужната страна, Лефор лево, Головин, со чиј одред се наоѓал и царот, десно. На 2 јули трупите под команда на Гордон започнале со опсада. На 5 јули корпусот на Головин и Лефор им се придружил. На 14 и 16 јули Русите успеале да ги окупираат кулите - две камени кули на двата брега на Дон, над Азов, со железни синџири испружени меѓу нив, блокирајќи ги речните пловни објекти да влезат во морето. Ова всушност претставувал највисокиот успех на кампањата. Во тврдината бил сместен турски гарнизон од 7.000 војници под команда на Хасан Арслан-бег. На 5 август пешадиските полкови на Лефор, поддржани од 2.500 Козаци, го направиле првиот обид да упаднат во тврдината, кој бил неуспешен. На руска страна, загубите во убиени и ранети изнесувале 1.500 луѓе. На 25 септември се случил вториот напад на тврдината. Ф. М. Апраксин со полковите Преображенски и Семјоновски и 1000 Донски Козаци успеале да заземат дел од утврдувањата и да пробијат во градот, но тука влијаела недоследноста во руската армија. Турците успеале да се прегрупираат, а Апраксин, не поддржан од други единици, бил принуден да се повлече. На 2 октомври опсадата била укината. 3000 стрелци биле оставени во заробените одбранбени кули наречени „Новосергиевски град“.
Кампањата на Казикермен Б. П. Шереметев
Бојарот и гувернер Б.П. Шереметев, на чело со посебен корпус (25 илјади луѓе), со поддршка на Козаците на Иван Мазепа (околу 35 илјади), до 30 јули успеале да освојат четири тврдини Кази-кермен, Мустрит-кермен, Аслан-кермен и Муберек-кермен на островот Таван.
Корпусот на Борис Петрович Шереметев се состоел од три војводски полкови (неговиот и двајца негови другари, благородникот на Думата Семјон Протасиевич Непљуев и Илја Дмитриев-Мамонов). Коњаницата на „новиот систем“ ја командувал генерал-полковник А. А. Цеј, војнички полкови - генерал-полковник Иван (Јаган) Андреевич Гулитс. Основата на корпусот бил Белгородскиот полк, засилен со Смоленскиот полк. Официјално, првиот поход завршил на 1 октомври.
Втора кампања од 1696 година
Собирните точки за единиците на собраната армија биле доделени две локации:
Главните пешачки сили од Москва тргнале на 15 март 1696 година низ селото Вихино. На 19 март, трупите ја преминале реката Ока кај селото Гори, на 24 март стигнале до тврдината Епифан. До 25 март, трупите на Шеин стигнале до реката Дон во близина на селото Кољукановка и таму ја преминале реката. На 26 март стигнале до градот Данков, а на 27 март влегле во градот Лебедијан. Конечно, на 31 март, московските трупи пристигнале во Воронеж, каде што требало да се качат на бродови и да отпловат до Черкаск.
Чамците за војниците (галии и пожарникарски бродови), произведени во Москва, пристигнале демонтирани во Воронеж на суво во текот на март. Првата галија лансирана во водата била наречена Принципиум. Пјотр Алексеев станал капетан на него (т. е. самиот Петар I), а командата била чета на поморскиот режим од војниците на полкот Преображенски. Исто така, многу помошни бродови биле изградени во близина на Воронеж. На 22 април, болјарот и гувернерот Шеин им наредиле на трупите да одат по реките Воронеж и Дон до Черкаск. На 23 април, одредот на П.И.Гордон бил првиот што отпловил кон Азов. Во просек, секој ешалон со војници кои се движел по реката на бродови до Черкаск бил на пат околу три недели. Авангардата на капетанот Петар Алексеев ја поминал патеката за 11 дена - царот пристигнал во Черкаск на четири галии на 15 мај (само еден ден подоцна по одредот на Гордон).
Војводата А. Шејн пристигнал со главните сили во Черкаск на 19 мај и се приклучил со полковите на неговиот одред донесени од генералот Ригиман, кој пристигнал порано од Валујки, и со 5.000-тиот корпус на коњаници и пешаци Козаци на Атаман Фрол Минаев. На 23 мај, поморскиот одред на Ф. Ја. Лефор пристигнал во Черкаск. На 23 мај, на генералот Ригиман и на Донските Козаци и Калмици им било наредено да заминат кон Азов по суво и да се приклучат на кампот руски трупи кои веќе биле таму во изминатата 1695 година. Во меѓувреме, Гордон со 3 полкови тргнал кон изградба на утврдување на остров во близина на главниот канал на Дон - на устието на Каланча. Галиската флотила, засилена со галиите донесени од вицеадмиралот Лима и 4 пожарникарски бродови „де-Розиер“, со помош на две утврдувања лоцирани на двата брега на реката, целосно ја блокирале комуникацијата на опколениот гарнизон на Азовската тврдина со море и ја лишил од можноста да добие помош покрај реката од турската флота. На 27 мај, Петар I со 22 галии долж каналите на Дон за прв пат влегол во Азовското Море, во чест на тоа бил даден поздрав од галија преку пушките .<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">На 28 мај, генералот Ригиман со својот одред, откако ги избркал Турците назад во тврдината, поставил камп во близина на Азов. На 2 јуни, синот на генералот Гордон, Јаков Гордон, пристигнал во Азов, со 4 војнички полкови; На 6 јуни, војводата принцот П. Г. Лвов пристигнал со воени лица од московскиот ранг.
Конечно, во недела, на 7 јуни, голем полк на блискиот бојар Шејн пристигнал во близина на Азов. Истиот ден започнала опсадата на тврдината Азов по наредба на гувернерот Шејн: Руските трупи биле лоцирани јужно од тврдината Азов, поделени низ рововите во неколку посебни кампови. Во средниот логор бил Шејн, со одредот на Головин, кој се состоел од полковите Преображенски и Семјоновски. На десната страна на Шејн стоел Гордон со неговите полкови; бил организиран опсаден артилериски парк помеѓу средниот и десниот логор. Генералот Ригиман се приклучил на средниот табор на левото крило; зад него, со малите руски полкови, се свртел хетманот Черкаски, черниговскиот полковник Лизогуб, лево му се придружиле Донските Козаци. Севкупно, опсадната војска се состоела од околу 40.000 пешадија, вклучувајќи 14.000 Козаци и 16.000 коњаници, вклучувајќи 6.000 Козаци.
Негрижата на Турците, кои ги оставиле непроменети минатогодишните руски утврдувања, им овозможило на руските војници за кратко време да се доближат до утврдувањата. Гордон ја водел опсадата на десното крило и, како човек кој го разбира инженерството повеќе од другите, можел да им го даде на рововите и батериите посакуваниот развој за успешен напад. Од самиот почеток, работата во рововите се вршел на сите три правци на напад со таков успех што четвртиот ден од опсадата четите се приближиле до тврдината за истрел од пушка.
На 10 јуни имало обид од страна на бранителите да ја спречат опсадата - татарската коњаница се обидела да го нападне рускиот логор, но нападот завршил со целосен неуспех: кралската коњаница ги гонела Татарите до реката Кагалник и заробила многу затвореници. На 14 јуни турската флота се приближила до устието на Дон од морето со цел да слета десантна сила за напад на логорот на опсадувачите, но не се осмелила да нападне. Царот, кој постојано престојувал во галијата Принципиум, често доаѓал кај опсадувачите за да ја прегледа работата на опсадата, оделе по рововите и исто така разговарал со генералите. На 22 јуни, пониските чинови ја изнеле идејата за изградба на подвижен бедем за да биде побезбедно приближувањето до градскиот бедем на тврдината. Предлогот бил прифатен на состанокот, а од вечерта на 23 јуни, спроти левата страна на нападнатиот фронт, 1000 луѓе почнале да излеваат земјен бедем. На 24 јуни имало втор голем обид да се спречи опсадата - татарската коњаница и кубанските Нагаи ги нападнале главните сили на руската војска на болјарот Шејн, но биле отфрлени и тие започнале да бегаат од царската коњаница.
На 29 јуни било испратено писмо до непријателот со предлог за доброволно предавање. На овој предлог Турците одговориле со топовски истрели. После тоа, изградбата на бедемот продолжила со забрзано темпо. Јавецот бил исполнет со купишта фрлена земја, а набргу бедемот на опсадувачите се приближил до турскиот земјен ѕид што ја опкружувал главната камена тврдина. На 15 јули, околу 1.500 Донски Козаци и дел од Запорошките Козаци произволно провалиле во турскиот земјен бедем и се населиле во два бастиони на надворешниот ѕид на бедемот. На 17 јули се водела многучасовна сериозна битка за бастионите, но Турците од окното биле протерани назад во камената тврдина.
После тоа, опколените, откако изгубиле секаква надеж дека ќе добијат надворешна помош, а увиделе губење на дел од надворешниот бедем, на 18 јули напладне, решиле да влезат во мировни преговори за предавање под условите што претходно ги предложиле. Под овие услови, гарнизонот и жителите на тврдината добиле слобода, а Русите биле должни да ги превезат со своите бродови до устието на Кагалник. Исто така, турскиот бег се согласил со барањето за екстрадиција на предавникот Холанѓанец Јаков Јансен (кој претходно пребегнал кај Турците при првиот поход на Азов и преминал во ислам). Следниот ден, 19 јули, преостанатиот гарнизон (околу 3700 луѓе) ја напуштил тврдината, која била окупирана од руските трупи. Турците кои ја добиле слободата со своите семејства и имот биле испратени покрај реката на 30 плугови и 2 галии под команда на капетанот на поморскиот режим, мајорот на полкот Преображенски А. Веиде. На 20 јули, соседната мала тврдина Љутик, која се наоѓа на устието на најсеверната гранка на Дон, се предала Во Азов и Љутик биле заробени 136 топови од различен калибар (вклучувајќи 4 минофрлачи). Веќе до 23 јули, Петар одобрил план за нови утврдувања во тврдината, која до тоа време била тешко оштетена како резултат на артилериско гранатирање. Азов немал погодно пристаниште за основање на морнарицата. За таа цел, на 27 јули 1696 година било избрано поуспешно место на Тагани, каде што бил основан Таганрог две години подоцна.
Војводата Шејн за неговите услуги во вториот поход на Азов станал првиот руски генералисимус, во исто време добивајќи феуд, скапоцен пехар и специјално искован златен медал од 13 червонети. За заземањето на Азов, сите други учесници биле наградени во согласност со нивните чинови. Генералите Гордон и Головин биле наградени со златен медал од 6 червонети, пехар, златен кафтан со самур и по 100 јарди.
Вредност на кампањите
Азовската кампања на дело ја покажала важноста на артилерија и морнарица за војување. Тоа е забележлив пример за успешна интеракција на флотата и копнените сили за време на опсадата на морска тврдина, која особено се истакнува на позадината на неуспесите на Британците во Квебек (1691) и Сент Пјер (1693).
Подготовката на кампањите јасно ги покажало организационите и стратешките способности на Петар. За прв пат се појавиле такви важни квалитети како неговата способност да извлекува заклучоци од неуспеси и да собере сила за втор удар.
И покрај успехот, на крајот на кампањата, нецелосноста на постигнатите резултати станала очигледна: без заземање на Крим, или барем Керч, пристапот до Црното Море сè уште би бил невозможен. За да се одржи Азов, неопходно било да се зајакне флотата. Било неопходно да се продолжи со изградбата на флотата и да се обезбеди земјата со специјалисти способни да градат модерни морски бродови. На 20 октомври 1696 година, Бојарската Дума прогласила „Морските бродови да бидат...“. Овој датум може да се смета за роденден на руската редовна морнарица. Одобрена е обемна програма за бродоградба - 52 (подоцна 77) бродови; биле воведени нови давачки за нивно финансирање.
На 22 ноември бил објавен декрет за испраќање благородници да студираат во странство.
Војната со Турција сè уште не е била завршена, и затоа, за подобро да се разбере рамнотежата на силите, да се најдат сојузници во војната против Турција и да се потврди веќе постоечкиот сојуз - Светата лига, конечно, да ја зајакне позицијата на Русија, била организирана т.н. „Голема амбасада“.
Војната со Турција завршила со Цариградскиот договор (1700).
1701
1701 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1701 година од новата ера, 701. од вториот милениум, 1. од XVIII век и втора од 1700-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1701 година се протега во 4337 и 4338, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4397 и 4398 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2244. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1112 и 1113 исламска година.
Кипурѓо
Кипурѓо или Кипурјо (Κηπουρειό, Кипурио) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција.
ПУ „Св. Климент Охридски“ - Црешнево
'''Основно училиште „Св. Климент Охридски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Св. Климент Охридски“ - Црешнево; скратено: ПООУ „Св. Климент Охридски“''') — подрачно основно училиште во селото Црешнево, составен дел на истоименото училиште од градот Македонски Брод.
Училиштето е именувано по македонскиот светец и просветител Свети Климент Охридски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Црешнево.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Црвенокапчест клукајдрвец
Црвенокапчест клукајдрвец — птица од семејството на клукајдрвците (Picidae) која живее на просторот од југозападна Костарика, па јужно во Колумбија, Венецуела, Гвајаните и Тобаго.
Птицата живее во шуми и кории. Се гнездиди во шуплини на дрва или големи кактуси. Женката несе по две јајца кои ги квачат двајцата родители и се испилуваат по 31–33 дена.
Возрасните единки се долги 20,5 см и тежат по 48 грама. На грбот и крилата имаат црно-бели риги, а задникот е бел. Опашката е црна со неколку бели пруги, а долната страна е бледокафеава.
Мажјакот има црвено „капче“ на темето и црвен тил. Кај женката истото „капчето“ е бледо кафеаво, а тилот е поблед. Младите единки имаат побледи бои, особено во црвените делови на главата и вратот.
Црвенокапчестиот клукајдрвец се храни со инсекти, но напати бере овошки и се храни со нектар.
Огласувањето кај двата пола е ѕвечкав звук крррррл.
Роберт Бош
Роберт Бош GmbH, или Бош, е германска мултинационална инженерска и технолошка компанија со седиште во Герлинген, во близина на Штутгарт, Германија. Компанијата е основана од Роберт Бош во Штутгарт во 1886 година. Бош е 92% во сопственост на Роберт Бош Стифтунг, добротворна институција.
1886-1920 година
Историјата на компанијата започнала во дворот во Штутгарт-Запад како Werkstätte für Feinmekanik und Elektrotechnik ( Работилница за прецизна механика и електротехника ) на 15 ноември 1886 година. Една година подоцна, Бош го претставил првиот магнето со низок напон за бензински мотори.
Од 1897 година, Бош започнал да инсталира подобро дизајнирани уреди за палење на магнетот во автомобили и станал единствениот снабдувач на навистина стабилни палења во рамките на индустријата. Во 1902 година, главниот инженер во Бош, Готлоб Хололд, го откри системот за палење на магнетот со висок напон, со свеќичка. Овој производ го отвори патот Бош да стане водечки снабдувач на автомобилски производи.
Првата фабрика ја отворил Бош во Штутгарт во 1901 година. Во 1906 година, компанијата го произвела својот 100000-ти магнет. Во истата година, Бош го воведе 8-часовниот ден за работниците. Во 1910 година, фабриката Фејербах е основана и изградена близу Штутгарт. Во оваа фабрика, Бош започна да произведува фарови во 1913 година.
Во 1917 година, Бош се претвори во корпорација.
IC 1397
IC 1397 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1397 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 17 м 52,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 54' 35".
Други поделби
Проучување на IC 1397 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Конечки манастир
Конечки манастир — средновековен манастир во лакавичкото село Конче.
Самата црква на манастирот потекнува од 1366 година, кога биле удрени нејзините темели. Била завршена за пет години, во 1371 година, кога бил довршен и нејзиниот првобитен фрескоживопис.
Историја
Манастирот со црквата го подигнал или обновил големиот војвода Никола Станоевиќ, за време на владеењето на царот Душан. Со една негова повелба од 1366 година, го приложил манастирот во Конче на манастирот Хиландар на Света Гора.
Во 2010 година, била извршена и замена на покривната конструкција на црквата, која била оштетена од неколку последователни невремиња во областа. Обновата била извршена од Заводот и музеј од Штип.
Во 2014 година, целиот манастирски двор бил целосно уреден, биле направени нови патеки и нова влезна порта, преку проект на Југоисточниот плански регион.
Градби во манастирот
Од манастирскиот комплекс до денес се сочувани: манастирската црква, припратата и отворен трем западно од црквата, подигнат во поново време. Од некогашните манастирски конаци кои со децении биле во рушевини, денес се видливи остатоците на ѕидовите, а во манастирскиот двор била подигната импровизирана зграда за потребите на верниците за време на манастирскиот празник, Голема Богородица. Иако манастирскиот комплекс бил ограден со новоподигнати ѕидови, манастирот долго време бил запуштен и без грижа од населението и надлежните локални и државни власти. Во поново време, манастирот започнал да добива нови конаци, а и самиот манастирски двор бил уреден и била изградена нова влезна порта.
Кон северната страна на црквата се наоѓаат остатоците на некогашната средновековна купола-пирг, која го штитела манастирот. Денес, кулата е срушена и целосно обрасната и во многу лоша состојба.
Црква „Св. Стефан“
Црквата „Св. Стефан“ е главната манастирска црква во целиот комплекс, по која е и наречен целиот манастир. Црквата е изградена во 1366 година од страна на војводата Никола Станоевиќ, но не е познато кога и од кој архиjереј била осветена. Познато е дека била фрескоживописувана двапати. Првиот фрескоживопис бил извршен непосредно по изградбата, односно до 1371 година, а од него денес е сочуван само мал дел. Вториот фрескоживопис бил направен во и  век. Иконите во црквата биле изработени од страна на Димитар Андонов Папрадишки и Костадин Вангелов во 1921 и 1922 година.
Црквата има изглед на впишан крст со купола врз осмостран тамбур, кој се издигнува на четири јаки столбови. На источната страна е петстрана олтарна апсида со бифорен прозорец.
Во поново време биле извршени реставраторско-конзервациски интервенции на манастирската црква со што е обновено кубето, а исто така и фасадите на црквата, кои се мошне украсно изведени, каде што преовладуваат тулите во стилот на византиските средновековни цркви.
NGC 7317
NGC 7317 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7317 се споменува и како MCG 6-49-38, CGCG 514-60, VV 288, Arp 319, HCG 92E, Stephan's quintet.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 35 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 56' 43"".
Други поделби
Проучување на NGC 7317 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69256. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
Катакал
Катакал (Κατάκαλη, Катакали) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Дескати на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 176 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е сместено околу 30 км југоисточно од градот Гребен, на надморска височина од 520 м.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Катакал било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Катакал живееле 129 Грци.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Катакал живееле 104 Грци христијани.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 248 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 208.
Стопанство
Населението произведува жито, компири и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава со сточарството и краварството.
Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 20 квадратни километри. Општината Катакал била приклучена во општината Хасија во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Дескати.
Селото припаѓа на општинската единица Хасија со седиште во селото Дименица, која припаѓа на поголемата општина Дескати, во округот Гребен. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Катакал, во кој е единствено село.
Културни и природни знаменитости
Цркви
Параклиси
Волшебнa продавница
Волшебна продавница е советски цртан филм од 1953 година врз основа на бајката со исто име од страна на Владимир Сутеев. Последната заедничка работа на режисерите Леонид Амалрик и Владимир Полковиков, кои обединети со слични креативни аспирации, пронашле свој стил.
Вовед
Пионерот Витја Петров сакал да напредува и затоа се пријавил доброволно да нацрта зиден весник, иако не знаел да црта. Тој отишол кај неговиот соученик Миша и го замолил да му помогне. Но, тој бил зафатен со часови и Витја одлучил да го чека. Немајќи што да прави на креветот, тој земал да ја чита збирката бајки и полека заспал. Часовникот означил 19 часот.
Сон
Витја се наоѓа во продавница со звучно име: „Волшебна детска стоковна куќа“. Во оваа продавница, чиј сопственик е добродушен волшебник-продавач, Витја купува бои што самите цртааат и бојат. Овие бои сами го насликале зидниот весник, но сите цртежи биле карикатури на самиот Витја.Сакајќи и тој да учествува да нацрта зиден весник, тој не слушнал дека весникот треба да им биде посветен на мрзливите пионери, и кога им дал наредба на боиците да цртаат, не се потрудил да го прочита насловот на белешките што требало да ги постави во весникот. Момците се смееле на неговите обиди да се оправда. Овој настан, како што се случил, му навестува на Витја за погрешно избраниот пат.
Наместо да го сфати тоа, тој решил да се ослободи од боите и ги заменува за балалајка, која самата ја свири мелодијата на руската народна песна „Ох, ти, крошно, моја крошно “. Пристигнувајќи вечерта на аматерските настапи, Витја неочекувано (и најверојатно, според законот на подлоста) заборавил на магичното парче хартија со текстот на магијата и невозможно било да најде, бидејќи продавачот го скрил во балалајката. Очигледно, ова било сторено така што Витја, преку нов пораз, ќе сфати дека си прави лошо. Ништо не се случувало и момците повторно му се смееле.
Тогаш Витја ја разменува магична балалајка со контролирана фудбалска топка со цел да игра во натпреварот со момците од соседното училиште. Но, додека тој се обидувал целосно да ја изговори магијата, 13 голови биле постигнати на голот на нивното училиште. И еднаш, со магија изречена во погрешно време, тој дури и спречил сам да постигне гол. Натпреварот бил непредвидлив, а магијата била полоша од претходната. После таков неуспех, главниот лик одлучил дека тој мора сè да направи самиот. Со покајал и дошол во продавницата и му признал за ова на продавачот. За да го провери Витја за последен пат, продавачот му нуди волшебно пенкало, кое пишувало без грешки, за да му помогне на Витја при претстојниот диктат.
Брегенцвалд
Брегенцвалд (Bregenzerwald, во превод Брегенцова Шума) – една од главните области во сојузната покраина Предарлска, Австрија. Таа се преклопува, но не се поклопува со Брегенцвалдовите Планини кои се кои се дел од Северните Варовнички Алпи, особено во северната зона на флиш. Тоа е сливниот басен на реката Брегенцер Ах
Волшебнa продавница
Сон
Но, Витја одбил, велејќи дека самиот ќе го напише диктатот со вообичаеното пенкало. Радосниот управител на продавницата му честитал на Витја за неговиот избор, по што ја ставил капата за невидливост и се збогувал.
Брегенцвалд
Географија
Жителите Брегенцвалд го делат на два главни дела, Фордервалд (Долна Шума) и Хинтервалд (Горна Шума). Фордервалд, со своите брда и ниски планини, е најблиска до Рајнската Долина. Хинтервалд има повисоки планини со надморски височини до 2.000 метра. Двете области имаат своја сопствена дијалектна варијанта.
Волшебнa продавница
Епилог
Во осум часот Витја се буди. Миша веќе завршил со часовите и е подготвен да му помогне во зидниот весник, но по поучниот сон Витја одлучил зидниот весник да го нацрта сам.
Изданија
Во 1980-ти, Видео програмата на Државниот комитет за кинематографија на СССР започнала да произведува цртани филмови на видеокасети. Во Русија, во првата половина на 1990-тите, Студио ПРО Видео било објавено во колекцијата VHS „Најдобрите советски цртани филмови“, во средината на 90-тите години од минатиот век - во колекцијата цртани филмови VHS на студиото Сојузмултфилм од видео студиото Сојуз. Подоцна, цртаниот филм бил објавен на Видео ЦД-а, а во раните 2000-ти - на ДВД.
Преизданија на ДВД
Цртаниот филм е преиздаден многу пати на ДВД во колекции на цртани филмови:
„Цвет во седум бои“ (1948), Чудесното звонче (1949), „Волшебното богатство“ (1950), „Волшебна продавница“ (1953), „Летот кон Месечината“ (1953).
„ Девојка во циркус“ (1950), „Концерт на Машенкин“ (1949), „Пријатели и другари“ (1951), „Волшебна продавница“ (1953), „Лет кон Месечината“ (1953).
„Непослушен“ (1986), „Приказна за загубеното време (1978), Кавал и бокал“ (1950), „Чудесното звонче“ (1949), „Волшебна продавница“ (1953).
Брегенцвалд
Села
Главните села во Брегенцвалд се Безау (главно место), Албершвенде и Ег. Албершвенде како историски „хофштајг“ општина не бил дел од областа на Брегенцвалд.
Долен Брегенцвалд (Фордерер Брегенцвалд) (црвено)
Горен Брегенцвалд (Хинтерер Брегенцвалд) (сино)
Дијалект
До 1814 година, делови од Алгој на север и на северозапад му припаѓале на Предарлска. Ова и фактот дека во целата област заради населувањето на Алеманите, преовладувал алеманскиот дијалект од езерото Констанца од 5/6 век, што во текот на вековите довело не само до брза трговија на добра, но исто така до лингвистичко мешање заради проширениот круг на бракови. Особено во северозападниот дел на Брегенцвалд ( Фордервалд или "Долна Шума ") влијанието на алгојскиот е особено забележливо, дијалект кој силно наликува на западниот алгојски дијалект. Спротивно, во областа на Средна и Горна Шума, предоминантната јазична форма покажува посилна врска со областа Хофштајг и Дорнбирн.
Економија
Населението на Брегенцвалд заработува за живот од туризмот, земјоделието и трговијата која е силно поврзана со индустријата за преработка на дрво. Многу месни жители работат во Рајнската Долина, економскиот центар на Предарлска.
Во пролетта 2011 година, на австриската список на кандидати за признавање на културно наследство од страна на УНЕСКО беше вклучена земјоделска структура на три нивоа на Брегенцвалд, позната и како алпска трансхуманција. Предлогот истакнува дека Брегенцвалд е „импресивен пејзаж на северната страна на Алпите“, кој „во голема мера ја задржа својата традиционална земјоделска структура“. Ова вклучува села, карактеристични за регионот, со фарми од XVIII и XIX век. Покрај тоа, постојат многу мали занаетчиски работилници во рамките фармерската заедница. Особено се истакнуваат селата Тал, Шварценберг и Шопернау, со нивните добри примери на оригинални брегенцвалдови куќи.
Туризам
Брегенцвалд е најпознат како локација за скијање, но други атракции вклучуваат „Кезештрасе“ и фестивал на класична музика во Шварценберг „Шубертијада“.Брегенцвалд ги привлекува оние кои бараат недопрена природа, стари традиции и вистинско гостопримство.
The Bregenz Forest is particularly well known amongst gourmets for the "KäseStrasse Bregenzerwald", an association of farmers, restaurateurs, craftspeople and traders promoting the Bregenz Forest agriculture and its local products, especially (but not exclusively) cheese. In particular, Bregenz Forest Mountain Cheese ("Bregenzerwälder Bergkäse") is an internationally renowned speciality.
Брегенцвалд е особено познат меѓу сладокусците по „Кезештрасе Брегенцвалд (KäseStrasse Bregenzerwald]), здружение на земјоделци, ресторани, занаетчии и трговци кои го промовираат земјоделството на Брегенцвалд и неговите локални производи, особено (но не и исклучиво) сирењето. Брегенцвалдовото планинско сирење („Bregenzerwälder Bergkäse“) е меѓународно признат специјалитет.
Друга атракција во регионот е Брегенцвалдовата железница, колоквијално „Велдербанле“ (Wälderbähnle). Таа е музејска железничка пруга која работи на преостанатиот дел од теснолиниска железничката пруга. Од 1902 до 1983 година, Велдербанле работел како линија која се протегала на 35,5 километри, од Брегенц до Безау. Во октомври 2004 година, дел од 6,1 километри можел да се користи, но дел бил изгубен за проектот за проширување на патот, оставајќи само 5 километри на располагање.
Во 2000 година во Хитисау бил отворен Музеј на жената, единствен од таков вид во Австрија. Музејот ги прикажува и документира културните дела и нивните приказни на жените, обработувајќи ги прашањата на женскиот идентитет и половите улоги.
Друг музеј во Брегенцвалд е Музејот на Ангелика Кауфман во Шварценберг. Музејот ѝ е посветен на барокната артистка Ангелика Кауфман.
Областа е исто така позната по своите патеки за планинарење и велосипедизам како и бројните скијачки подрачја.
Козмат
Козмат — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Александар Грличков
Александар Грличков бил претседател на владата на СР Македонија.
Сарданапал
Сарданапал ( Σαρδᾰνάπᾱλ(λ)ος ) е митскиот крал на Асирија, триесет и третиот потомок на Нин. Владеел 64 години пред основањето на Рим. Грците го идентификувале Ашурбанипал со Сарданапал.
Како да ги изградил Анхиал и Тарс, во кои може да се поистоветува со Сенахерим. Медијанецот Арбак правел заговор против него. Во женска маска завиткал пурпурна нишка меѓу наложниците. Кога настанала завера против него, тој се запалил во палатата. Гробницата во Анхиалус во Киликија има натпис.
„Гробницата“ (ниту еден од асирските кралеви не бил погребан во Киликија) Сарданапал во предвечерието на битката кај Ис ја посетил Александар Велики.
Информациите за Сарданапалус се навраќаат на незачуваниот трактат на античкиот грчки историчар Ктесијас „Праска“, цитиран од Диодор Сикулус и голем број други подоцнежни антички автори. Историскиот прототип на Сарданапал, очигледно, бил Син-шар-ишкун, кој починал за време на падот на Ниневија во 612 година п.н.е. д., но некои детали од неговата историја може да се преземат од Сенахериб, Ашурбанипал и Шамаш-шум-укин.
Влијание врз културата
Во визуелните уметности, Сарданапалус традиционално е прикажан како лежи на креве т од пердуви. Оваа традиција потекнува од Јувенал, кој во „Сатирите“ го споменува „пердувот на Сарданапал“. Ова спомнување дури и поттикнало тврдења дека Сарданапал е неговиот пронаоѓач.
Илинка Митрева
Илинка Митрева ( во —  во ) — македонска политичарка и универзитетска професорка, поранешна министерка за надворешни работи на Македонија и пратеничка од редовите на СДСМ.
По дипломирањето на Филолошкиот факултет во Скопје - група романска филологија во 1973 година, магистрирала на Филолошкиот факултет во Белград, а потоа и докторирала на Филолошкиот факултет во Скопје.
Од 1974 до 2001 работела како помлад асистент, доцент и шеф на Катедрата за романски јазици и книжевност на Филолошкиот факултет во Скопје. Митрева била професорка по француска книжевност на Катедрата за романски јазици и книжевност од 23 ноември 2001 до 31 октомври 2002 година. Таа била авторка на повеќе стручни и научни трудови.
Функцијата пратеник во Собранието на Република Македонија ја извршувала од 1994 до 2001 година. Митрева била претседателка на Комисијата за надворешна политика и шеф на Делегацијата на Македонија во Парламентарната димензија на Централно европската иницијатива, шеф на собраниската Група за соработка со Европскиот Парламент и член на Иницијативниот одбор за создавање клубови на НАТО.
Од 13 мај до 23 ноември 2001 била министерка за надворешни работи на Република Македонија. По победата на СДСМ на парламентарните избори во 2002 година повторно е назначена на оваа функција од 1 ноември 2002 година.
349
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.