cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бугарска историографија
Фалсификација на историја од Бугарската историографија
Бугарската историографија содржи многу примери за фалсификација на историја и кон Македонското прашање нивните архиви пишуваа дека Македонскиот народ секогаш се идентификуваше како Бугари и дека Македонскиот јазик е продолжение на бугарски диалекти, но причината што ја водат ваквата анти-Македонски став е претежно заради предрасуди.
Заради тоа има големи тензии помеѓу Бугарската историографија и Македонската историографијата за идентитетот на Македонскиот народ во време на окупацијата на Отоманското Царство, Заради вакви тензии Бугарската влада го плокираше влезот на Македонија во Европска Унија.
Ваквите предрасуди на Бугарската влада и историографија создава тензии и во самата Европска унија каде што собранието на Европска унија се обидува да направи компромиз помеѓу Македонија и Бугарија но ниту двете страни не се согласуваат со нивниот обид на решавање на Македонското прашање.
Фалсификаци на Македонски револуционери од МРО
според Бугарската историографија првиот устав на МРО ја именуваше организацијата како „Бугарско Македонска Одринска Револуционерен Комитет“ но Христо Татарчев и Петар Поп Арсов сите современи извори тврдат дека првото име беше МРО.
Уште еден детаил што изразува дека БМОРК е фалсификуван документ е дека документот беше најден во Софија од Иван Катарџиев но според некој историчари тие ја најдоа таа приказна чудна заради тоа што првиот устав беше запишан во Солун и е пренајден во Софија.
Еден од најпознатите ликови во историјата на МРО кој се расправат Македонските научници и Бугарските историчари е познатион македонски револуционер Гоце Делчев кој е главната разделба помеѓу двете држави и еден од главните причини за забранетиот влез во Европска Унија за Македонија. Според Бугарската историографија во оваа писмо Гоце Делчев се декларира како Бугарин. но во писмото Гоце Делчев чисто изразува иронија кон Бугарската пропаганда и Грчката пропаганда, каде што ги вика двете народи како „Вируз“ но оваа не е признаето во бугарската историографија
Осинчани
Осинчани — целосно раселено село во Општина Студеничани, во областа Торбешија, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото Осинчани се наоѓа во јужниот дел на Скопската Котлина, во областа Торбешија, на територијата на Општина Студеничани во средишното сливно подрачје на Маркова Река. Сместено е на десната падина во долот на Патишка Река на преслапот во северното подножје на планините Караџица и Китка. Осинчани е планинско село ,расположено на надморска височина од 700 метри. Од градот Скопје е оддалечено 18 километри, односно 25 километри, вклучувајќи ги 4,5 километри од крстопатот пред рудникот за цемент. До него може да се стигне преку патот за Драчево, односно патот кој води за Марков Манастир и вештачкото езеро Козјак во областа Порече, или пак од другата страна преку Горно и Долно Соње. Најблиски села до Осинчани се Јаболци на запад (3 км воздушна линија), Маркова Сушица на североисток (3 км воздушна линија), Малчште на југоисток (2 км воздушна линија) и Држилово на југозапад (4 км воздушна линија). Атарот на селото зафаќа површина од 11,9 км2, од кои на обработливото земјиште отпаѓаат 700 хектари, на шумите 391 хектар, а на пасиштата 83 хектари. Селото Осинчани е опкружено со густа дабова шума, а се срќеваат и буки и јасики. На атарот на селото избиваат изворите Присој, Млака и Костен, на кои е изградена и чешма во средината на селото. Селото се дели на три маала: Ристовска (десно од долот), Трајковска и Јанковска (лево од долот), според родовските презимиња на жителите. Густата шума се протега над селото, додека под селото и во долот се пространите пасишта. По патот во правец на соседното село Црн Врв пределот е зарамнет, со тревнати ливади и по некоја нива - ораница.
Историја
Наоѓалиштата близу до селото Осинчани, на околу 13 км воздушна линија јужно од центарот на Скопје, изобилуваат со пронајдоци на исклучително специфична материјална култура од праисторијата, новото камено време и антиката, која сведочи за долг континуитет на живеење на овие простори. Селото Осинчани се смета за многу старо село како според народните традиции и преданија, така и по старините, археолошките пронајдоци и пишаните документи.
Во повелбата на кралот Милутин за обновениот стар манастир Свети Ѓорѓи - Горг Скоропостижник во Скопје, од 1300 година, како негови приложени села од овој крај се споменуваат Барово, Козарево, Винско или Синско и Златоустинчани, за кое со сигурност може да се утврди дека се однесува на Осинчани. Народното предание вели дека селото Осинчани било големо македонско село со околу 300 домови и пространи ораници, а било распределено и во повеќе оддалечени маала во пределите Брзовец, Кочково, Црна Лома, кои во случај на некаква потреба биле повикувани на тој начин што некој човек од возвишението на некој рид чукал во тапанче. За староста на селото сведочат и остатоците од неколку црквишта, за кои селаните сметале дека се римски. Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Скопскиот Вилает и имало 42 христијански семејства и 4 вдовици христијани.
Во век, Осинчани било село во Скопската каза на Отоманското Царство.
Споменатото старо село Осинчани, за време на турското владеење, еднаш било во голема мера раселено поради големите злодела кои врз Македонците ги вршеле поедини муслимани, при што дел од иселените жители преминале и се населиле во селото Градовци во сливот на Кадина Река на падините на Китка. Кон крајот на XVIII и почетокот на XIX век, земјиштето во селото Осинчани го приграбиле некои скопски „беглери“, бидејќи според народното предание, една година во селото владеел страшен глад, поради што селаните од беговите позајмиле „сто шиници просо“, кои не можеле да ги вратат, па затоа беговите го почифличиле селото. Македонскиот просветител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот во својот напис „Јужна страна скопска“ објавен во „Цариградски весник“ на 1 мај 1855 година за Осинчани запишал дека е добро плодно село богато од секакво плодородие, а неговите древности едвај се забележувале. Во 1907 година македонските комити од четата на ВМРО во Осинчани го убиле најсилниот поседник Рамиз-бег, при што за одмазда селото било нападнато од страна на Македонците - муслимани (Торбеши) од Држилово и Албанци од другите села, запалувајќи ги сите тогашни 17 македонски куќи и приморувајќи ги на иселување тогашните жители. На местото на иселените жители, биле населени 8 семејства на косовски Албанци, кои поради тоа што на сопствениците на чифлиците не им давале дел од своите производи и се обидувале да ја присвојат земјата биле иселени во велешкото село Џидимирци, источно од Пчиња, а на нивно место во 1910 година повторно биле вратени 9 куќи од иселените Македонци претходни жители на Осинчани.
Потекло и значење на името
За потеклото и значењето на името Осинчани постојат повеќе непотврдени претпоставки. Споре П. Скок името Осинчани би требало да потекнува од зборот осинец кој означува стршлен, меѓутоа таков збор не е присутен ниту познат во местниот говор и дијалект, ниту во топономастиката на овој крај. Бидејќи селото е поставено присојно, Ј. Трифуноски сметал дека името не може да потекнува од зборот осој, осојница (место кое не го грее сонце). Меѓутоа од пишаните извори каде што селото се споменува како Златоустинчани името на селото може да води потекло од светецот Св. Јован Златоуст, или пак од некогашни ископини на злато (златоусти) кои постоеле во минатото или пак неговата положба да била осојна во подалечното минато.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Осинчани имало 120 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Осинчани имало 120 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Сепак во селото постојат и се обновени поголем број на стари куќи на иселени жители од селото, како и сосема новоизградени куќи и викендички кои се посетуваат во летниот, пролетниот и есенскиот период, кога селото брои и до 70ина повремени жители. Неколкумина поранешни повозрасни жители, пензионерските денови ги минуваат во селото, останувајќи постојано да живеат во него, при што селото има околу 10ина постари луѓе кои постојано престојуваат во него, но не се водат како негови жители.
Статистички селото бележи постојан пад на населението, во 1961 година тоа броело 170 жители, а во 1994 само 2 жители, Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото бил запишан само 1 жител, Македонец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Стопанство
Во основа селото имало полјоделска функција, меѓутоа со раселувањето и повремениот живот во него тоа главно има шумарско-сточарска функција. Од земјоделството најзастапено е градинарството, односно одгледувањето зеленчук (пиперки, домати, краставици, кромид, лук, моркови) на отворено и под плaстеници, за сопствени потреби, како и овоштарството преку насади на цреши, вишни, јаболка, круши, како и лозови насади. На бујните пасишта и грмушки на падините се напасуваат овци, кози и крупен добиток како крави од околните села, а во голема мера е застапено и пчеларството и производството на мед. На атарот на селото се сечат и дрвја за огрев, а постојат и ископи за цемент, камен и песок, пред влезот на селото. На крајот на селото во фаза на изградба е и фармата за ноеви во сопственост на Димо Тодоровски, некогашен жител населото.
Личности
Личности родени во Осинчани:
Иселеништво
Иселеници од Осинчани се забележани во Говрлево, Драчево, Јаболци, Долно Соње, Сопиште, Маркова Сушица, Матка, градот Скопје (Кисела Вода и други маала), како и во Бугарија во Софија. По Втората светска војна најголемиот дел од населението се иселило во Скопје, а подоцна еден мал дел од нив и во странство
Културни и природни знаменитости
Во наоѓалиштето Дабје е регистрирана веројатно надгробна плоча (1,20 х 0,60х 0,10) со барелјефна композиција во вид на стилизирана еленска глава со нагласени очи и нос што по својот општ ликовен третман асоцира на мотивите од скулптурите на лепенсковирската уметност.
На самиот врв на планината Црна Лома или Илина Гора, веднаш над селото Осинчани, се зачувани мегалитски структури во вид на долмени, кои формираат светилиште, т.е. првобитен организиран затворен простор, заграден од трите страни со карпи и покриен со поголема масивна карпа. Кон светилиштето води "патека" обложена со поголеми необработени камени блокови. Во непосредна близина на светилиштето се регистрирани повеќе натписи на карпи и камења со асоцирање на симболичка претстава на соѕвездијата "Скорпија", "Вага", "Змееносец", "Овен", "Риба", "Крст" итн., а на поголема карпа со димензии 3,80 х 2,85 м има и изгравиран круг со пречник 1,35 м и екцентрично издлабена дупка со пречник околу 8 см во површината на кругот,кои фактички заеднички формираат ПЛАНЕТАРЕН ЗНАК НА СОНЦЕТО.
Киевско речно пристаниште
Киевското речно пристаниште (украински: Київський річковий вокзал) е главното пристаниште во престолнината на Украина Киев, кое се наоѓа на десниот брег од реката Днепар, во историскиот дел од градот.
Осинчани
Културни и природни знаменитости
На јужната страна на Црна Лома или Илина Гора, во наоѓалиштето Присој, се регистрирани уште две светилишта во вид на ДОЛМЕНИ, од кои едното со својата просторна организација го симболизира соѕвездието "Стрелец" и има елементи на нагласена космографија.
Киевско речно пристаниште
Оваа станица била изградена во периодот од 1957 до 1961 година, и е сместена на Поштовиот плоштад. За главни архитекти биле избрани Вадим Хопкало, Вадим Ладни и Григориј Слуцки.
Осинчани
Културни и природни знаменитости
На атарот во непосредната околина и во селото постоеле 4 црквишта, од кои 2 се денес возобновени, тоа се Св. Никола (возобновена), Св. Петка, Св. Атанасиј (возобновена) и една на непознат светител.
Киевско речно пристаниште
Самата зграда има четири спратови. На првите два се наоѓаат администрацијата, шалтерите, гардеробите а во останатите два ресторани, пошта и кафебар.
Список на заштитени природни подрачја во Македонија
Ова претставува список на заштитени природни подрачја во Република Македонија, кој содржи три национални парка (108.338 хектари), четири строги национални резервати (12.855 хектари), три области со исклучителни природни обележја (2.338 хектари), 14 различни растителни и животински видови коишто живеат во области надвор од природните резервати (2.709 хектари) и на 33 природни области во категоријата на т.н. „споменици на природата“ (61.655 хектари). Севкупно, системот на заштитени подрачја вклучува 82 подрачјa, кои зафаќаат површина од 357.778,05 хектари или околу 13,92% од територијата на државата.
Категоризација
Според Законот за заштита на природата, заштитените подрачја се поделени на:
Строги природни резервати (Iа)
Досега, во Македонија се прогласени четири строги природни резервати:
Споменици на природата (III)
Споменици на природата кои се прогласени со законски акт како споменици на културата или како ботанички резервати:
Друго
Во Македонија се сретнуваат и други облици на заштита, кои не влегуваат во овој список. Низ територијата на Републиката се сретнуваат заштитени поединечни дрвја, група на дрвја, парк-шуми, повеќенаменски подрачја и слично. Вакви примери се:
Латинска Црква (Корошишта)
Латинска Црква — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Корошишта. Претставува сакрален објект од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 1 км јужно од селото, каде се забележителни темели од објект. По површината на местото се пронајдени фрагменти од мермерна пластика.
И (Франција)
И (фр. Y) — село и општина во департманот Сома (регион Пикардија), северна Франција.
Ова е најкраткото име на населено место во Франција, и едно од најкратките во светот. Жителите се нарекуваат себеси „Ипсилоњени“ (Ypsiloniennes).
Географија
И се наоѓа 50 км источно од Амјен, кајшто вкрстуваат патиштата D15 и D615, во најисточниот дел на департманот.
NGC 7034
NGC 7034 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7034 се споменува и како UGC 11687, MCG 2-54-3, CGCG 426-7, KCPG 554B, NPM1G +14.0508.
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7034 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7034 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 9 м 38,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 9' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 7034 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66227. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1649. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 298.
Десет (филм од 1979)
Синопсис
Славниот композитор Џорџ Вебер (го игра Мур) прославува 42 години. Тој има удобен живот, раскошна вила на Беверли Хилс, луксузен автомобил и врска со театарската глумица Саманта Тејлор (ја игра Ендрјус). Меѓутоа, него го зафаќа кризата на средните години и, еден ден, на прв поглед се вљубува во прекрасната русокоса девојка Џени (ја игра Дерек), и тоа токму на денот на нејзината венчавка. Оттогаш, Џорџ почнува да тоне и најпосле, предизвикува голема кавга со Саманта, која му забележува за неговата навика да го гледа соседот низ телескоп. По кавгата, неколкупати тие безуспешно се обидуваат да се слушнат по телефон. Џорџ го посетува татко ѝ на Џени, кој е познат заболекар, и од него дознава дека таа заминала на меден месец во Мексико. Кога конечно ќе успеат да воспостават телефонска врска, Џорџ не може јасно да зборува поради поправката на забите, па Саманта го посетува во неговата вила. Таа погледнува низ телескопот и го гледа голиот Џорџ како се забавува во вилата на соседот, во друштво со голи девојки. Саманта побеснува и повеќе не сака да го види, а за да се смири, Џорџ патува за Мексико, надевајќи се на средба со Џени. За време на одморот во Мексико, тој го спасува сопругот на Џени од давење во морето. Една вечер, Џорџ ја посетува Џени и тие почнуваат да водат љубов, но со постојани прекини. Тогаш, неговите илузии исчезнуваат, зашто согледува дека Џени е бесчувствителна и неморална личност, така што тој веднаш се враќа дома и бара прошка од Саманта. Најпосле, таа му простува и тие повторно се заедно.
Слободанка Георгиевска
Слободанка Георгиевска (моминско: Стојанова; р. во Скопје) — македонска математичарка и универзитетска професорка од 1998 година.
Животопис
Дипломирала на Природно-математичкиот факултет во Скопје во 1966 година, магистрирала исто така на ПМФ во Скопје во 1976 година, а докторирала во 1992 година на ПМФ со темата „Дветочкини контурни проблеми при обичните диференцијални равенки”. Објавила научни трудови во областа на диференцијалните равенки. Била соавтор на неколку учебници за студенти и била продекан на Математичкиот факултет (1982-1984) и на Градежниот факултет (1997-1999). Од 1998 година била редовен професор на Градежниот факултет.
Тиреста (национален парк)
Тиреста (швед. Tyresta nationalpark) е национален парк и природен резерват во Шведска. Се протега во општините Ханинге и Тиресе во округот Стокхолм.
Во 1999 Тиреста настрадала од голем пожар кој опустошил 10% од паркот.
Аристотелов корморан
Аристотеловиот корморан (Phalacrocorax aristotelis) е вид на корморан. Се размножува на карпестите брегови на западна и јужна Европа, југозападна Азија и северна Африка, а најчесто презимува во рамките на териториите каде се размножува, освен најсеверните популации од оваа птица. Ова е средноголема црна птица, долга 68–78 cm и со распон на крилјата од 95–110 cm. Има долга опашка и жолта дамка на грлото. Возрасните поседуваат мала качулка во сезоната на размножување. Се разликува од големиот корморан по тоа што е помал, полесен, има потенок клун и (кај возрасните единки во период на размножување) по качулката и металик-зелениот одблесок на пердувите. Младите единки поседуваат потемен стомак. Опашката има 12 пердуви, а таа на големиот корморан 14.
Се храни од морето, и, за разлика од големиот корморан, ретко се наоѓа повнатре на копното. Ќе презими на секој брег каде има доволни количества риба.
Аристотеловиот корморан е еден од кормораните кои најдлабоко нуркаат (до 45 метри). Тие се исхрануваат со бентосни организми, односно го наоѓаат пленот на морското дно. Јадат многу видови на риби, но нивен најчест плен е песочната јагула. Би пропатувале многу километри од местото на живеење во потрага по храна.
1048 п.н.е.
1048 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1048. година пред новата ера, 48. од вториот милениум п.н.е., 48. од 11 век п.н.е. и деветта од 1040-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1048 година се протега во 1588 и 1589, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1648 и 1649 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 505 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1720 и 1719 исламска година пред хиџра.
Хинди Зара
Хинди Зара (берберски: ⵀⵉⵏⴷⵉ ⵣⴰⵀⵕⴰ, родена на 20 јануари 1979 година во Хурибга, Мароко) е франко-мароканска пејачка и глумица. За сценско име, таа едноставно го зела своето име. Нејзините песни се претежно на англиски јазик, но некои стихови како во песната "Имик Си Мик" се на берберски јазик.
Кариера
До 2005 година, таа напишала околу 50 песни од кои неколку за првпат биле објавени на „ЕП Хинди Зара“ во 2009 година, а единаесет песни биле снимени на нејзиниот прв албум кој бил издаден во јануари 2010 година. Видеото за песната Убаво танго било направено од страна на францускиот режисер Тони Гатлиф. Песната Стани била избрана за комерцијалната кампања на Вестерн Јунион. Во ноември 2010 година, Хинди Зара освоила награда за најдобар албум. Во февруари 2011 година, таа освоила награда за најдобар музички албум во светот.
Во април 2015 бил објавен нејзиниот втор студиски албум „Татковина“.
Вилијам Викри
Вилијам Спенсер Викри (William Spencer Vickrey; — ) — канадски економист и добитник на Нобеловата награда за економија во 1996 година, заедно со Џејмс Мирлис „за нивното истражување во економската теорија за стимулациите при асиметрични информации“. Објавувањето на наградата било направено само три дена пред неговата смрт; неговиот колега Ловел Харис ја прифатил посмртно наградата во негово име.
Рани години
Викри е роден во Викторија, Британска Колумбија и посетувал средно училиште на Академијата Филипс во Андовер, Масачусетс. По добивањето на неговата диплома во математика на Универзитетот Јејл во 1935 година, се запишал и ги завршил магистерските студии во 1937 година и докторските студии во 1948 година на Универзитетот Колумбија, каде останал најголем дел од неговата кариера.
Кариера
Викри бил првиот кој ги користел алатките од теоријата на игрите за да ја објасни динамиката на аукциите. Во неговиот епохален труд, Викри изведува неколку идентитети за аукција и обезбедува докази за еквивалентност. Теоремата за еквиваленост на приходите останува средиштен дел на современата теорија на аукција. Аукцијата Викри е именувана по него.
Викри работел на цените на закрчување, поим кој означува дека патиштата и другите услуги треба да бидат наплаќани така што корисниците гледаат дека трошоците растат кога услугата е целосно искористена и кога сè уште постои побарувачка. Цените на закрчување даваат сигнал на корисниците да го прилагодат нивното однесување или на инвеститорите да ја продлабочат услугата со цел да го отстранат застојот. Теоријата подоцна била делумно изведена во Лондон.
Во економијата на јавниот сектор, Викри го продлабочил пристапот за маргинален трошок на Харолд Хотелинг.
Економската филозофија на Викри била под влијание на Џон Мејнард Кејнс и Хенри Џорџ. Бил остар критичар на Чикашката економска школа и бил гласен во спротивставувањето на политичкиот фокус на балансирани буџети и борењето против инфлацијата, особено во времиња на висока невработеност.
Викри предавал на многу студенти и бил ментор на многу од нив на Универзитетот Колумбија, вклучувајќи ги економистите Жак Дрезе, Лин Тарџон и Харви Левин.
IC 1059
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1059 се споменува и како ESO 356-17, MCG -6-7-11, AM 0251-342.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1059 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 1059 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 53 м 39,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 11' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 63°.
Други поделби
Проучување на IC 1059 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10925.
Замоци на Лоара
Долината на реката Лоара (фр. Vallée de la Loire) во Франција е позната по својата богата архитектонска оставнина во старите градови како Амбоаз, Анже, Блоа, Шинон, Монсоро, Орлеан, Сомур и Тур, но особено по своите славни замоци („шатоа“), како Амбоаз, Виландри, Шанонсо, Монсоро.
Пејзажот на речната долина, а особено нејзините споменици на културата, во голема мера ги отелотворуваат идеалите на еенесансата и просветителството во западноевропската мисла и дела. Долината се одликува со извонреден културен пејзаж од восхитувачка убавина, со стари градови и села од историско значење, велики споменици на архитектурата, многу замоци, и висококвалитетни вина.
Замоци на Лоара
Замоците (шатоата) се повеќе од триста на број, и претставуваат нација на градители започнувајќи од неопходните замоци - утврдувања во X век до раскошот на оние изградени илјада години подоцна. Кога кралевите почнале да ги градат нивните огромни замоци во таа долина, благородништвото, не сакајќи да биде далеку од средиштето на моќта, го направило истото. Нивното присуство во богатата и плодна долина, со умерена клима, почнало да ги привлекува најдобрите пејзажни архитекти.
Кон средината на XVI век, кралот Франсоа I го преместил центарот на моќта од Лоара кон старата престолнина Париз. Со него пошле и големите архитекти, но кралското семејство и понатаму претпочитало да го минува најголемиот дел од времето крај Лоара. Со доаѓањето на Луј XIV на власт во средината на XVII век, градот Париз станал трајно средиште на администрацијата и власта по изградбата на Версај. Меѓутоа оние под покровителство на кралот и буржоазијата продолжиле со реновирање на постоечки замоци или да градат одново како летни резиденции крај Лоара.
Денес овие замоци се во приватна сопственост и служат како домови, а неколку ги отвораат нивните врати за туристи, додека други се хотели или пансиони. Многу од нив се преземени од локалните власти, додека гигантските градби како Шамбор се во сопственост и под управа на владата и се големи туристички атракции, привлекувајќи стотици илјади посетители годишно.
Сликар (соѕвездие)
Сликар — мало слабосјајно соѕвездие на јужната полутопка, смесетено меѓу сјајната ѕвезда Канопус и Големиот Магеланов Облак. Името потекнува од латнискиот збор pictor што во превод значи сликар,името е скратен облик од старото име Equuleus Pictoris („сликарски триножник“). Обично се прикажува како триножник, соѕвездието Сликар било осмислено и именувано од страна на аботот Никола Луј де Лакај во век. Најсјајната ѕвезда е Алфа Сликар, бела ѕвезда од главната низа и светлинска величина 3,3 на растојание од 97 сг. од Земјата. Сликар ја содржи и RR Сликар, променлив ѕвезден системкој засветил како нова, која постигнала светлинска величина 1,2 во 1925 година пред да замине во темнината.
Сликар го привлече вниманието поради втората најсјана ѕвезда Бета Сликар, на растојание од 63,4 сг. од Земјата, каја е обиколена од невообичаен диск од прав богат со јаглерод, како и вонсончева планета. Други пет ѕвезди во ова соѕвездие исто така поседуваат планети. Меѓу нив е HD 40307, портокалово џуџе кое има 6 планети од кој една HD 40307 g е потенцијална суперземја со орбита во населивата зона. Каптајновата Ѕвезда, е најблиската ѕвезда во Сликар до Земјата, станува збор за црвено џуџе на растојание од 12,76 сг. и поседува две суперземји кои се во орбита околу истото. Сликар A е радио галаксија која исфрла млаз од плазма со должина од 800.000 сг. од супермасивна црна дупка во својот центар. Во 2006 година, била забележана гама-зрачната експлозија GRB 060729 во соѕвездието Сликар, појавата била проследена со крајно изразителен Х-зрачен отсјај кој можел да се забележи и по две години.
Историја
Францускиот астроном Никола Луј де Лакај првично соѕвездието го нарекол  le Chevalet et la Palette во 1756 година, откако набљудувал и катологизирал 10.000 јужни ѕвезди за време на престојот од две години на ’Ртот на Добра Надеж. Тој осмислил нови 14 соѕвездија во неозначените подрачја на јужната небесна полутопка и истите не можат да се видат од Евроопа. Сите само едно ја означуваат добата на просветленост. На овие соѕвездија им дал Бајерови ознаки, вклуќувајќи и десет ѕвезди од Сликар кои сега се именувани од Алфа до Ни Сликар. Соѕвездието го обележал како Equuleus Pictorius на неговата карта од 1763 година, каде зборот „Equuleus“ означува магаре, мал коњ, или пак триножник, најверојатно стар обичај уметниците да го носат триножникот на магаре. Германскиот астроном Јохан Елерт Боде го нарекол Pluteum Pictoris. Името било скусено во 1845 година од англискиот астроном Френсис Бејли советуван од Џон Хершел.
Особености
Сликар е мало соѕвездие кое се граничи со Гулаб на север, Крма и Кобилица на исток, Длето на северозапад, Златна риба на југозапад и Летечка Риба на југ. Кратенката од три букви „Pic“ за соѕвездието, усвоена од Меѓународниот астрономски сојуз во 1922 година. Официјалните граници на соѕвездието се поставени од Ежен Делпорт во 1930 година, и се дефинирани како многуаголник со 18 страни. Во екваторскиот координатен систем, координатите на ректасцензијата се меѓу 04:32,5:0 и 06:52,0:0, додека пак деклинацијата се меѓу −42,79° и −64,15°. Сликар [[кулминација|кулминира] секоја година во 21.00 часот на 17 март. Со својата местоположба на југ значи дека целото соѕвездие е видливо за набљудувачи јужно од 26°СГШ, и делови се околуполарни јужно од 35°ЈГШ.
Ѕвезди
Сликар е слабосјајно соѕвездие, најсјајните три ѕвезди можат да се видат во близина на Канопус. На растојание од 97 сг. од Земјата е Алфа Сликар е најсјајната ѕвезда во соѕвездието и станува збор за бела ѕвезда од главната низа со светлинска величина 3,3, и спектрален тип A8VnkA6. Брзовртежна ѕвезда со брзина од 206 км/с, и има обвивка од сикумѕвезден гас. Бета Сликар е уште една бела ѕвезда од главната низа со спектрален тип A6V и светлинска величина 3,86. На растојание од 63,4 сг. од Земјата, е член на подвижната група Бета Пикторис, група од 17 ѕвездени системи стари 12 милиони години и се движат низ просторот во иста насока. Во 1984 година Бета Сликар беше првата ѕвезда опколена со диск од прашина. Оттогаш, пронајдена е вонсончева планета со маса 8 пати поголема од Јупитер приближно на растојание од 8 ае. на растојание слично до она до Сатурн. Европската јужна опсерваторија (ЕЈО) го потврдиле присуството на планетата со употреба на методот за директно сликање со VLT во 2009 година.
Гама Сликар портокалов џин со спектрален тип K1III кој нараснал 1,4 пати во однос на пречникот на Сонцето. Ѕвездата има светлинска величина 4,5 и е на растојание од 174 сг. од Земјата. HD 42540, наречена 47 Сликар од амаериканскиот астроном Бенџамин Апторп Гулд, е малку поладен портокалов џин, со спектрален тип K2.5III и просечна светлинска величина 5,04. Исто така астрономите се сомневаат дека станува збор за променлива ѕвезда. Лакај по грешка ја нарекол оваа ѕвезда Ми Златна Рипка, и ја забележал ректасцензијатаеден час подолу. Лакај две соседни ѕвезди ги ги нарекол Ета Сликар. Ета2 Сликар, позната и како HR 1663, е портокалов џин со спектрален тип K5III и светлинска величина 5,05 на растојание од 474 сг. од Земјата, и со пречник 5,6 пати поголем од оној на Сонцето. Ета1 Сликар, исто така позната како HR 1649, на растојние од 85 сг. и станува збор за ѕвезда со спектрален тип F5V и светлинска величина 5,38. Двојна ѕвезда со придружник со светлинска величина 13 и на меѓусебно растојание од 11 лачни секунди.
На растојание од 1.298 сг. од Земјата, Делта Сликар е двојна еклиптичка ѕвезда класифицирана како променлива од типот Бета Лира. Составена од две сини ѕвезди со спектрални типови B3III и O9V, со орбитален период од 1,67 денови, и има промена на светлинската величина од 4,65 до 4,9. Ѕвездите се со елипсовиден облик бидејќи се делуваат една на друга. TV Сликар е спектроскопска двојна ѕвезда со ѕвезди од клас А и F кои се соорбитален период во мошне блиска орбита. Втората ѕвезда е елиптична и има променлив сјај. Светлинската величина се движи меѓу 7,37 и 7,53 на секои 20 часа.
Покрај Бета, пет други ѕвезди во Сликар се познати по тоа дека имаат планетарни системи. AB Сликар е променлива од типот BY Драконис и придружник кој најверојатно е голема планета или кафеаво џуџе, кој бил откриен со директно снимање во 2005 година. HD 40307 е портокалова ѕвезда од главната низа со спектрален тип K2.5V со светлинска величина 7,17 на растојание од 42 сг. од Земјата. Доплеровиот метод заедно со (HARPS) укажуваат дека HD 40307 е систем кој се состои од 6 суперземји планети, од кои една, HD 40307 g, се наоѓа во животопогодниот појас, и не доволно близу за да биде плимно поврзана, за разлика од останатите планети во системот, и многу други планети во други ѕвездени системи. HD 41004 е сложен двоен систем на 139 сг. од Земјата. Првичната ѕвезда е портокалово џуџе со спектрален тип K1V околу кое орбитира планета со маса 2,65 поголема од онаа на Јупитер во период од 963 денови, додека втората е црвено џуџе со спектрален тип M2V и во орбита има кафеаво џуџе кое најмалку 19 пати помасивно од Јупитер. Двата објекти на ѕвездите се откриени со Доплеров метод користејќи го спектрографот CORALIE во 2004 и 2002 година.Каптајновата Ѕвезда, црвено џуџе на растојание од 12,78 сг. со светлинска величина 8,8. Го поседува најголемото сопствено движење за една ѕвезда на небото по Бернардовата Ѕвезда. Движејќи се околу Млечниот Пат во спротивна насока од повеќето ѕвезди, и може да потекнува од џуџеста галаксија која се споила со Млечниот Пат, чиј остаток можно е да е збиеното ѕвезденото јато Омега Кентаур. Во 2014 година анализата на Доплеровите промени на Каптајновата Ѕвезда со спектрографот HARPS покажале дека ѕвездата содржи две планети суперземји [Каптајнова b]] и Каптајнова c. Каптајнова b е најстарата позната можно населива планета за која се смета дека е со старост од 11 милијарди години.
Со местоположба 1,5 степени југоисточно од Алфа, RR Сликар е катаклизмична променлива која засјајела како нова, постигнувајќи светлинска величина 1,2 на 9 јуни 1925 година. Шест месеци по постигнувањето на максималната светлина, и величината се намалила до 12,5 до 1975 година. RR Сликар е близок двоен систем составен од бело џуџе и втора ѕвезда која има орбитален период од 3,48 часа и е толку близу што ја исполнува Рошовата плоштина со ѕвезден материјал, кој подоцна се префрла на забрзувачкиот диск на првата ѕвезда. Кога овој материјал ќе ја постигне критичната маса, истиот се запалува и неверојатно засјајува. Пресметките од орбиталната брзина наведуваат дека втората ѕвезда не е доволно густа за својата големина за да биде сè уште на главната низа, па истата морала да се шири и собира откако јадрото останало без водород како гориво. Растојанието до системот RR Сликар изнесува 1.300 сг. од Земјата
Далечни објекти
NGC 1705 е неправилна џуџеста галаксија на растојание од 17 милиони сг. од Земјата. Станува збор поактивна ѕвездородна галаксија во поблискиот универзум, и покрај фактот што врвот на ѕвездообразба го дортигнала пред 30 милиони години. Сликар A, на растојание од 485 милиони години е двојно плочеста радио галаксија и силен ивор на радоио бранови на јужната небесна полутопка. Истите потекнуваат од sсупермасивна црна топка во центарот, и релативистички млаз е исфрлен од врел Х-зрачен извор во должина од 800.000 сг. SPT-CL J0546-5345 е масивно галактичко јадро на растојание од 7 милијарди сг. со маса еднаква на 800 трилиони сончеви маси.
GRB 060729 била гама-зрачен изблик кој за првпат била набљудувана на 29 јули 2006 година. Најверојатно станува збор сигнал од тип Ic супернова колапсот на јадро на масивна ѕвезда. Истот така била забележителна по невообичаено долгите Х-зрачни отсјаи, и била забележителна 642 дена скоро две години по настанувањето на појавата. Настанот кои се случил бил далечен, со црвено поместување од 0,54.
Галапагос
Галапагос (официјално име: Archipiélago de Colón; други шпански имиња: Islas de Colón или Islas Galápagos) — архипелаг од вулкански острови во Тихиот Океан, распространети околу екваторот и оддалечени 972 км. западно од Еквадор, на кого и му припаѓаат. Најпозната одлика на архипелагот е неговата флора и фауна.
Галапагос заедно со водата која го опкружува образува: покраина Галапагос, национален парк Галапагос и морски биолошки резерват Галапагос. Островите бројат 23.000 жители, а основен јазик е шпанскиот.
Геолошки гледано островите се млади, а прочуени се поради огромниот број на ендемски видови проучувани од страна на Чарлс Дарвин за време на пловидбата на бродот Бигл. Неговите забелешки и колекции придонесоа за раѓањето на Дарвиновата теорија за еволуција по пат на природен избор.
Првата поморска навигациска мапа на островите беше направена од пиратот Емброуз Каули (Ambrose Cowley) во 1684 г. Тој ги именувал островите според имињата на некои од неговите пирати или според имињата на англиските благородници кои му помогнале. Во поново време, еквадорската влада на островите им дава шпански имиња. Иако овие имиња се официјални, многумина (особено еколошките истражувачи) и понатаму ги користат старите англиски имиња, најмногу поради тоа што тоа се имињата кои ги користел Чарлс Дарвин при неговата посета на островите.
Географија
Островите се наоѓаат на источниот дел од Тихиот Океан, на 973 км. оддалеченост од западниот брег на Јужна Америка. Најблиско копно со голема површина е Еквадор (државата на која му припаѓаат) на исток, на север најблиску се наоѓа Кокосовиот остров на оддалеченост од 720 км, а на југ Велигденскиот Остров и островот Сан Феликс оддалечени 3.200 км.
Координатите на архипелагот се 1°40'СГШ–1°36'ЈГШ, 89°16'ИГД–92°01'ЗГД. Распространети околу екваторот, островите ги опфаќаат и северната и јужната полутопка, а вулканите Волф и Еквадор на островот Изабела се сместени точно на екваторот. Најјужниот остров Еспањола и најсеверниот остров Дарвин се на меѓусебна разделеченост од 220 км. Но, Меѓународната хидрографска организација (МХО) го смета архипелагот во целост како дел од јужниот дел на Тихиот Океан. Вкупно, архипелагот зафаќа копнена површина распространета на  водена површина. Најголемиот остров Изабела зафаќа површина од што претставува половина од вкупната површина на Галапагос. Највисока точка е вулканот Волф кој се наоѓа на надморска височина од 1.707 m.
Има вкупно 15 големи, 3 мали острови и 107 карпи и островчиња. Островите се наоѓаат на т.н. Галапагос тројна крстосница, место каде се вкрстуваат три тектонски плочи. Исто така се наоѓа врз т.н. Галапагос жариште, место каде качулка составена од врели камења која се наоѓа во слојот околу течното Земјино јадро се издигнува низ слојот и ја топи Земјината кора создавајќи вулкани. Се претпоставува дека најстариот остров се формирал пред 5 до 10 милиони години. Најмладите острови, Фернандина и Изабела сè уште се во образба, а последната вулканска ерупција е забележана во април 2009 г. кога лава од вулканскиот остров Фернандина започна да тече и кон крајбрежјето на островот, но и кон централната калдера (голема дупка, слична на кратер, но со многу поголеми димензии, која се создава при рушење на вулканската купа за време на вулканска ерупција.
Поголеми острови
18-те острови (со површина над ) од архипелагот прикажани по азбучен ред:
До 1986 г. аеродромот Балтра беше единствениот аеродром на Галапагос, но сега има два кои опслужуваат летови од континентот. Другиот се наоѓа на островот Сан Кристобал, но приватните авиони мора да слетуваат на аеродромот во Балтра затоа што само тој го има неопходните простории за авионите да можат да останат преку ноќ.
Во текот на 1940-тите години научници како дел од експеримент решија да преместат 70 од копнените игуани на соседниот остров Северен Симор. Овој потег имаше неочекувани последици за време на окупацијата на Балтра во текот на Втората светска војна. Месните копнени игуани изумреа. Во текот на 1980-тите години копнени игуани од Северен Симор беа однесени во Научно-истражувачката станица Чарлс Дарвин како дел од проектот за размножување и ренаселување и како резултат на тоа во 1990-тите години копнените игуани повторно станаа дел од Балтра. До 1997 г. научниците имаат изброено 97 игуани кои живеат во Балтра од кои 13 се родени на островот.
Во 2007 г и 2008 г. аеродромот во Балтра беше реновиран и сега вклучува и ресторани, продавници и подобрена зона за посетители.
Еспањола е најстариот (3.5 милиони години), а воедно и најјужниот остров. Поради неговата специфична положба на овој остров има голем број на ендемски видови. Овој остров има свои посебни автентични видови на: дроздови, тропидурус (вид на гуштер) и желки. За време на сезоната на парење водните игуани на Еспањола добиваат карактеристична црвена боја на кожата. Еспањола е единственото место каде снесува јајца. Некои птици се обиделе да се размножуваат на островот Хеновеса, но неуспешно. Стрмните гребени на Еспањола служат како совршена писта за полетување за овие птици кога летаат до местата во океанот каде се хранат во близина на Еквадор и Перу.
Еспањола има две места за посетители. Заливот Гарднер е место за пливање и нуркање, а има и убава плажа. Пунта Суарез има мигриран, месен и ендемски животински свет: светло обоени водни игуани, тропидуруси, галапагоски дроздови, галапагоски галеби, разни видови на тропски птици, галапагоскиот сокол, три видови на Дарвиновите сипки и албатросот.
Овој остров го населуваат галапагоски соколи и морски лавови, а е и дом на ендемско животно, тоа е марченскиот лава гуштер (тропидурус).
Се наоѓа на мала оддалеченост северно од аеродромот Балтра. Северен Симор е островче кое за разлика од повеќето острови не е од вулканско потекло, туку настанало со сеизмичко издигнување. Островот е рамнински, со гребени само на неколку метри од брегот на чии рабови седат галапагоски галеби и тропски птици. Има и малечка шума на сребрено-сиви "свети дрвја", најчесто без лисја на гранките, чекајќи го дождот за да расцветаат. Островот е преполн со живот. При посета на овој остров човек може да се најде очи в очи со морски лав или водна игуана. Јата од пеликани и галапагоски галеби се хранат покрај брегот. Северен Симор е одлично место за размножување на птиците и е дом на едно од местата каде многубројни јата на сино-канџести сули и прекрасни фрегати ги снесуваат своите јајца. Може да се види како парови на сино-канџести сули го вршат целокупниот чин на парење со разменување на подароци, свиркање и црцорење, истегнување на нивните вратови кон небото, ширење на крилјата и танцување со цел да ги покажат своите светлосини нозе. Прекрасните фрегати си седат во ниските грмушки и ги гледаат нивните пораснати пилиња. Фрегатите се огромни темни акробати со размер на крилјата од 2.3 m. Мажјаците можат да ги надуат своите вратови налик на големи црвени балони. Сулите и фрегатите имаат интересен меѓусебен однос. Сулите се одлични ловци и фаќаат риби во групи. За разлика од нив, фрегатите ловат во стил на пирати, удирајќи ги сулите за да ги натераат да го испуштат пленот и потоа акробатски се спуштаат и ја земаат храната која паднала во водата.
Временски услови
Во текот на годишното време кое се нарекува гаруа (од јуни до ноември) температурата покрај морето изнесува 22 °C, има постојан студен ветер кој дува од правец југ југоисток, има чести врнежи кои траат речиси по цели денови, а густа магла го сокрива островот. Во текот на топлата сезона (од декември до мај), просечната температура на морето и воздухот се искачува до 25 °C, сонцето постојано грее, воопшто нема ветер и има повремени, но силни врнежи од дожд.
На големите острови времето се менува со зголемување на надморската височина. Температурата постепено опаѓа со зголемување на височината, додека врнежите се зголемуваат поради кондензирањето на влага во облаците на падините. Количеството на врнежи се менува од место до место, и тоа не само со надморската височина, туку и во зависност од местоположбата на островите и годишните времиња (сезоните).
Следнава табела од врнежливата 1969 г. ја покажува разликата во количеството на врнежи на различни места на островот Санта Крус:
Врнежите исто така зависат и од географската положба. Во текот на март 1969 г. количеството на врнежи над станицата Чарлс Дарвин на јужниот брег на Санта Крус изнесуваше 249 мм, додека на островот Балтра во текот на истиот месец изнесуваше 137.6 мм. Причина за ова е тоа што кога се работи за јужните ветрови кои преовладуваат во овој регион, Балтра се наоѓа зад Санта Крус, па поголеииот дел од влагата во дожд преминува на високите места на Санта Крус.
Историја
Европејците го открија архипелагот Галапагос кога четвртиот епископ на Панама, шпанецот Фрај Томас де Берланга (Fray Tomás de Berlanga) отплови до Перу за да разреши несогласување меѓу Франциско Пизаро (Francisco Pizarro) и неговите подофицери. Откако прекина да дува ветер бродот на де Берланга замина во погрешен правец и неговиот екипаж стигна до островите од архипелагот на 10 март 1535 г. Според еден научен труд од 1952 г. кој го направија Тор Хејердал (Thor Heyerdahl) и Арне Скјосволд (Arne Skjølsvold), остатоци од глинени садови и други артефакти пронајдени на неколку места на островот налагаат дека островите биле посетени од некои јужноамериканци уште пред доаѓањето на шпанците. Но, сè досега не се пронајдени остатоци од гробови, обредни садови или градби што налага дека во тоа време немало трајно населување.
Островите за првпат се појавија на мапите околу 1570 г. и тоа во оние кои ги нацртаа Абрахам Ортелиј и Меркатор. Островите беа наречени "Insulae de los Galopegos" (Острови на желките).
Првиот англиски капетан кој го посети Галапагос беше Ричард Хокинс (Richard Hawkins) во 1593 г. До почетокот на 19-от век архипелагот често беше користен како скривница најчесто од страна на англиски пирати кои ги ограбуваа шпанските галии кои пренесуваа злато од Јужна Америка до Шпанија.