cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
85. источен меридијан
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упоатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 85. источен меридијан минува низ:
! scope="col" width="120" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Карско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Карско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇳🇵 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Стара болница (Ростуше)
Стара болница (позната и како Ростушка болница) — зграда на поранешниот здравствен дом во селото Ростуше, Македонија. Објектот е прогласен за споменик на културата на Македонија.
Местоположба
Зградата на болницата се наоѓа на влезот во селото Ростуше, во непосредна близина на Старата џамија. Објектот се наоѓа во задниот дел на парцелата, додека на исток и на југ се протега дворот. Самиот двор е ограден со потпорни ѕидови и скали, бидејќи има пад на теренот, иако во овој дел на селото и не е толку изразен. Дел од партерното уредување на парцелата била и самата фонтана, поставена средишно пред главната фасада на објектот.
Историја
Објектот бил подигнат во 1929 година во време на Кралството Југославија, чија власт за потребите на здравствената заштита на населението подигнала четири вакви типски објекти во Македонија (Ростуше, Кратово, Македонски Брод и Вратница).
Иван Катарџиев
Иван Катарџиев (, -, ) — македонски историчар, еден од основоположниците на македонската историска наука и академик. Од 1972 до 1978 година бил директор на Националната библиотека „Св. Климент Охридски“ во Скопје.
Научно дело
Иван Катарџиев е истакнат научник со вонредно богат научен опус во областа на историските науки. Предмет на неговиот научен интерес е историјата на македонскиот народ во последниве два века, а посебно историјата на национално-ослободителното движење и борбите за слобода и самостојност на македонскиот народ. Тој е автор на 17 книги од кои три се објавени на странски јазици. Се смета за веројатно најдобриот познавач на збиднувањата од крајот на 19 и од првата половина од 20 век и за експерт за прашањата врзани со Внатрешната македонска револуционерна организација.
Стара болница (Ростуше)
Историја
Болницата била во функција до 1980 година.
Архитектура
Во основа, објектот има правоаголен облик, со минимални проширувања на сите страни на градбата, особено изразени на главната влезна фасада на објектот. Поседува приземје и спрат, кој е изведен над средишниот дел на објектот, како и поткровни простории над северниот дел од покривот. Поради самиот терен, подрумски простории има само во северниот дел на објектот.
Главната фасада на објектот ја има симетричната организација на внатрешноста на објектот, средишно е издигнатиот двокатен дел на објектот, каде се наоѓа и годината на изградба и два пониски странични приземни делови на кои се поставени влезните тремови со скали. Фасадите на тремовите се столбци поврзани со полукружни отвори. Кровот на објектот е на повеќе води, покриен со ќерамиди.
Состојба
Погледнато од конструктивната стабилност, објектот се наоѓа во релативно добра состојба, но има сериозни оштетувања на кровот. Бидејќи дел од објектот е со оштетен кров и заради долготрајната изложеност на атмосферските влијанија постојат сериозни оштетувања на таванската конструкција. Оштетувања се видливи и на самите фасади, отпаднат поголем дел од малтерот на страничната и на задната фасада.
Најголеми оштетувања има во внатрешноста, каде е отпаднат малтерот од ѕидовите, таванските и меѓукатните конструкции и оштетувања на дрвените елементи на скалите, извадени или искршени врати и прозорци и оштетувања на подовите.
Напуштеноста на објектот, односно можноста за слободен влез во него е исто така фактор кој придонесува за висок степен на загрозеност на истиот.
Во 2017 година може да се забележи дека кровот е веќе целосно паднат.
Во 2019 година, ликовниот уметник Адем Сулејманоски со ликовна интервенција се обидел да го привлече вниманието за заштита на објектот.
Сер (округ)
Географија
Во округот Сер се наоѓаат планините Славјанка (Алиботуш или Орвилос) на север, Сминица (Меникио) на исток, Кушница (Пангео) на југ, Богданска Планина (Ори Вронду) на југозапад и запад, делови од Круша (Крусија ори) на запад и делови од Беласица (Белес) на северозапад.
Административно се граничи со Солунскиот округ на југозапад, Кукушкиот округ на запад, со Општина Ново Село во Република Македонија на северозапад, со Пиринска Македонија на север, со округот Драма на североисток и со округот Кавала на исток. Во јужниот дел на округот се наоѓа Струмскиот Залив со делтата на реката Струма.
Округот зазема 3% од вкупната површина на Грција. Обработливото земјиште зафаќа 41% од територијата. Најзначајна река е Струма, која тече низ целиот округ и се влева во Егејското Море. Друга поважна река е Драматица (Ангитис), во источниот дел на округот.
Административна поделба
Округот е поделен на 7 општини. Тие се следниве (со нивните броеви во инфокутијата):
Демографија
Бидејќи нема официјален попис за тоа колку Македонци живеат во овој округ, кога ќе споредиме некои историски податоци и денешни статистики, се доаѓа до одредена проценка. Така, во овој округ Македонците живеат во околу 75 населени места и сочинуваат околу 20% од вкупното население, па според последниот попис тоа се приближно 35.000 Македонци.
Скопски маратон
Скопскиот маратон е годишен маратон кој се одржува во мај во Скопје, Република Македонија.
Од 2009 година, маратонот е дел од Асоцијацијата на Меѓународни Маратонски Трки. Скопскиот маратон бил внесен во списокот на квалификациски маратонски трки за Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Во 2015 година маратонот бил откажан поради безбедносни причини.
Во 2017 година, на 13. издание на скопскиот маратон учествувале повеќе од 8.500 натпреварувачи од 51 земја, што претставувало нов рекорд на маратонот.
Луј Ле Во
Луј Ле Во (Louis Le Vau; – ) — француски архитект кој работел за кралот Луј XIV. Роден е и умрел во Париз. Во неговите најпознати дела се вбројуваат Версајскиот дворец и, во соработка со Клод Перо, неговата работа на Лувр. Тој, заедно со Андре Ле Нотр и Шарл Ле Брeн ги реконструирал и градините на замокот Во-ле-Виконт. Други дела: Винсенески замок, Ренсиски дворец, Колеџ на четирите нации (денес зградата на Институтот на Франција), црквата Сан-Сулпис, како и зградата Хотел Ламбер на Ил Сан-Луј во Париз.
Потсахарска Африка
Потсахарска Африка или Супсахарска Африка — подрачје во Африка кое се наоѓа јужно од Сахара, а се користи за означување на државите на Африка кои не се сметаат за дел на Северна или некои подрачја на Западна Африка . Во Европа и Северна Америка во текот на XIX век Потсахарска Африка била позната како Црна Африка или Темна Африка, поради расната разлика на населението.
Сигишоара
Сегешвар е еден од седумте познати саксонски градови во Романија. Се наоѓа во централниот дел на земјата, во историската провинција Трансилванија, чиј најважен центар е Клуж. Сигишоара се наоѓа во округот Мурес.
Стариот град Сегешвара е едно од најдобро зачуваните средновековни градски јадра не само во Трансилванија и Романија, туку дури и во цела Средна Европа. Затоа, стариот град во ѕидините е вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО. Исто така тој, од истата причина, градот станал центар на туризмот во последните децении.
Историја
Сегесвар бил населен од група саксонски колонисти во текот на 12 век, кој бил на покана на унгарскиот крал, да ја бранел границата на унгарското кралство. Благодарение на германската трудољубивост, тие изградиле прекрасен утврден град, кој, како и другите саксонски градови во Трансилванија, бил сличен на германските градови Саксонија.
Сегесвар е исто така познат и како родното место на Влад Наколнувачот, попознат како и грофот Дракула. Таткото на Цепес, Влад II Дракула, принцот од Влашка, живеел во градот Сегесвар како прогонет во тоа време.
Демографија
Споредено со пописот од 2002 година, населението на пописот од 2011 г.е намалено.
Список на македонски светци
Од ранохристијанско (античко) доба
Од средниот век
За време на турското владеење
Од најново време
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 50м делфин во машка конкуренција
Натпреварите во 50м делфин за мажи во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 24 и 25 јули. Прелиминациите и полуфиналето се одржаа на 24 јули, додека финалето на 25 јули.
Прелиминации
56 пливачи учествуваа во 7 групи, квалификуваните пливачи се следниве:
Препливување
Двајца пливачи имаа исто време во прелиминациите на 16то место и затоа учествуваа во препливување за да се одреди последниот полуфиналист.
Полуфинале
Полуфиналето се одржа во 18:30.
Финале
Финалето се одржа во 18:39.
Краушвиц (Саксонија-Анхалт)
Краушвиц (Krauschwitz) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Тојхерн.
Витни Хјустон
Витни Елизабет Хјустон (9 август 1963 – 11 февруари 2012) била американски изведувач, глумица, продуцент и модел. Во 2009 година, Гинисовата книга на рекорди и оддаде признание за најнаградуван женски изведувач на сите времиња. Хјустон беше една од светски најдобро продаваните музички артисти, со продадени над 200 милиони албуми, песни и видеа ширум светот. Таа издаде шест студиски албуми, еден празничен албум и три албуми со песни за филмови, од кои сите имат дијамант, мулти-платина, платина и златна сертификација. Преминот на Хјустон на популарните музички топ листи, како и нејзиното истакнување на MTV, започна со со нејзиното видео за “How Will I Know”, со што влијаеше на неколку афроамерикански женски артисти да ги следат нејзините стапки Хјустон е единствениот изведувач што седум пати едноподруго бил на местото број 1 на Billboard Hot 100 hits. Таа е вториот изведувач после Елтон Џон и единствениот женски изведувач што освоил две најдобри награди на Billboard 200 албум наградите (некогаш “Top Pop Album” на топ листите на крајот на годината на магазинот Billboard. Деби албумот од 1985 година, стана најдобро продаваниот деби албум од страна на женски изведувач во времето на неговото издавање. Албумот беше прогласен за најдобар албум во 1986 година од страна на магазинот Rolling Stone и беше рангиран на 254 место на списокот на Rolling Stone за 500 најдобри албуми на сите времиња . Нејзиниот втор студиски албум “Whitney” (1987) стана првиот албум од женски изведувач што дебитираше на првото место на списокот на албуми Billboard 200. Првата глумечка улога на Хјустон беше во долгометражниот филм “The Bodyguard”(1992). Оригиналната музика на филмот победи на Греми наградите за најдобар албум на годината во 1994 година. Неговата водечка нумера “I Will Always Love You” стана најпродаванит сингл од женски изведувач во музичката историја. Со овој албум Хјустон стана првиот изведувач (соло или група, машки или женски изведувач) што продал повеќе од милион копии од албум во период од една недела под Nielsen SoundScan system. Албумот ја направи најдобар женски изведувач во топ 10 списокот на најдобро-продавани албуми на сите времиња на која се најде на местото број четири. Хјустон продолжи да игра главни улоги во филмови и да соработува на нивните песни, вклучувајќи ги и филмовите “Waiting to Exhale”(1995) и “Preacher’s Wife”(1996). Песната за филмот “The Preacher’s Wife” стана најдобро продаваниот црковен албум во историјата. На 11 февруари 2012 година, Хјустон беше пронајдена мртва во нејзината гостинска соба во хотелот Беверли Хилтон во Беверли Хилс, Калифорнија. Подоцнежните резултати покажаа дека таа несреќно се удавила во кадата поради дејството на хроничната употреба на кокаин и срцево заболување. Вестите од нејзината смрт се совпаднаа со Греми наградите 2012 и заземаа значајно место во американските и интернационалните медиуми.
1963-1976 : Детство
Витни Хјустон е родена во тогашно соседство со средни приходи во Њуарк, Њу Џерси, како второ дете на Џон Расел Хјустон, воено лице и забавувач (13 септември 1920 – 2 февруари 2003) и црковна пејачка Сиси Хјустон. Имала двајца браќа Гери Гарленд, кој исто така бил пејач и Мајкл Хјустон. Таа има афроамериканско, северноамериканско индијанско и холандско потекло. Значајни фигури во жанровите како ритам и блуз, црковната, соул и поп-музиката биле и нејзината мајка заедно со роднините Дион Варвик и Ди Ди Варвик, бабата Дарлен Лав и почесната тетка Арета Френклин. Таа ја запознала нејзината почесна тетка кога имала 8 или 9 години, кога мајка и ја носела во едно студио за снимање. Таа била одгледана како Баптист, но исто така била изложена и на Пентоксалната Црква. Кога имала четири години после немирите во Њуарк во 1967 година, фамилијата се преселила во Источен Оринџ, Њу Џерси. Кога имала 11 години, Хјустон започнала како солист во јуниорскиот црковен хор во Баптистичката Црква Нова Надеж, каде што исто така научила да свири на пијано. Нејзината прва соло изведба во црквата била “Guide Me, O Thou Great Jehovah”. Кога била тинејџерка, присуствувала на “Mount Saint Dominic Academy”, женско католичко средно училиште во Калдвел, Њу Џерси, каде што ја запознала својата најдобра пријателка Робин Крафорд, која што ја опишала како “сестра која што никогаш ја немала”. Додека Хјустон сè уште одела на училиште, нејзината мајка продолжила да ја учи како да пее. Хјустон исто така била изложена на музиката на Чака Кан, Гледис Најт и Роберта Флек, од кои повеќето подоцна ќе имаат влијание на неа како пејачка и изведувач.
1977-1984: Почеток на кариерата
Хјустон дел од нејзините тинејџерски години ги поминала во турнеја на ноќни клубови каде што настапувала нејзината мајка Сиси, каде што повремено се качувала на сцена и настапувала со неа. Во 1977 година кога имала 14 години, станува придружен вокал на бендот Мајкл Загер за песната “Life’s a Party”. Во 1978 година, кога имала 15 години, Хјустон ги пеела придружните вокали на хит синглот “I’m Every Woman” на Чака Кан, песна која подоцна ќе стане поголем хит за неа со огромната продажба на албумот за филмот “The Bodyguard”. Исто така пеела придружен вокал на албумите од Лу Ролс и Џермин Џексон. Во раните осумдесетти, Хјустон започнала да работи како модел, откако еден фотограф ја забележал во Карнеги Хол додека пеела со нејзината мајка. Таа се појавува за Seventeen и станува првата жена што не е бела, а ја краси насловната страна на магазинот. Исто така се појавува и за Glamour, Cosmopolitan, Young Miss и во телевизиска реклама за канадски газиран пијалак. Нејзиниот впечатлив изглед и шармот на девојка од соседсвото ја направија да биде најбарана по тинајџерските модели во тоа време. Додека се занимавала со манекенство, таа продолжила со нејзината веќе развиена кариера како изведувач, соработувајќи со продуцентите Мајкл Беинхорн, Бил Ласвел и Мартин Биси .Таа исто така се појавува како главен вокал на една песна од албумот на Пол Џабара, насловен како Пол Џабара и Пријателите, издаден од Columbia Records во 1983 година. Хјустон претходно имаше добиено понуди од повеќе дискографски агенции(Michael Zager во 1980 и Electra Records во1981) ,меѓутоа нејзината мајка ги одби овие понуди, наведувајќи дека нејзината ќерка мора прво да го заврши средното образование. Во 1983 година, претставник од Arista Records, Гери Грифит, го виде нејзиниот настап заедно со нејзината мајка во еден ноќен клуб во Њујорк и беше воодушевен. Тој го убеди директорот на Arista Records Клив Дејвис да одвои време за да го изгледа настапот на Хјустон. Дејвис исто така беше воодушевен и и понуди светски договор за снимање, којшто Витни го потпиша. Подоцна таа година таа го направи своето национално телевизиско деби заедно со Дејвис во Merv Griffin Show. Хјустон потпиша за Arista Records во 1983 година, но не започна веднаш со снимањето на албумот. Музичката куќа сакаше да биде сигурна дека пејачката нема потпишано со друга музичка куќа. Дејвис сакаше да се осигура дека тој го има материјалното и продуцентското право за деби албумот на Хјустон. Продуцентите мораа да преминат на проектот поради други ангажмани. Хјустон најпрво сними дует со Теди Пендерграс насловен како “Hold Me”, кој се појави на неговиот албум “Love Language”. Песната беше објавена 1984 година и станува топ 5 R&B хит, со што и овозможи на Витни да го почувствува за првпат вкусот на славата. Исто така песната ќе се појави и на нејзиниот деби албум во 1985 година.
2006-2012: Враќање на музиката, "I Look to You", турнеја и филмски повраток
Во септември 2011 година, Hollywood Reporter најави дека Хјустон ќе продуцира и глуми покрај Џордан Спаркс и Мајк Епс во римејкот на филмот "Sparkle" од 1976 година. Хјустон ја игра улогата на Спаркс "не многу храбра мајка". Таа исто така беше назначена за извршен продуцент на филмот. Дебра Мартин Чејс, продуцент на "Sparkle", изјави дека Хјустон заслужена ја добила таа титула, земајќи предвид дека таа била таму уште во 2001 година кога Хјустон ги добила правата за "Sparkle". R&B пејачката Алија, koja првенствено беше избрана да глуми во "Sparkle" - почина во авионска насреќа во 2001 година. Нејзината смрт ќе го спречи снимањето на филмот, кое требаше да започне во 2002 година. Римејкот на Хјустон на "Sparkle" беше снимен есента во 2011 година, во преиод од еден до два месеци и беше издаден од TriStar Pictures. На 21 мај 2012 година, "Celebrate" последната песна на Хјустон снимена сО Спаркс, ја имаше својата премира на RyanSeacrest.com. а беше достапна за дигитално симнување на iTunes на 5 јуни. Песната беше саунтрак за филмот "Sparkle", како прв официјален сингл. Филмот беше издаден на 17 август 2012 година во Соединетите држави. Музичкото видео за "Celebrate" беше снимено на 30 мај 2012 година. Се снимаше повеќе од 2 дена, а премиерата ја доби на 4 јуни 2012 година на Entertainment Tonight.
Смрт
На 9 февруари 2012 Хјустон ги посети пејачите Бренди и Моника, заедно со Клив Дејвис, на пробите на Дејвис за забавата пред Греми наградите во хотелот Беверли Хилтон во Беверли Хилс. Истиот ден, таа го изведе нејзиниот последен јавен настап, кога ја придружи Кели Прајс на сцената во Холивуд, Калифорнија и ја испеа "Jesus Loves Me". Два дена подоцна, на 11 февруари, Хјустон беше пронајдена без свест во сопстената соба 434 во хотелот Беверли Хилтон, потопена во кадата; подоцна беше прогласена за мртва.Причината за смртта не беше веднаш позната. Болничарите од Беверли Хилс пристигнаа околу 3:30 попладне и ја пронајдоа пејачката онесвестена и извршиле вештачко дишење. Хјустон беше прогласена за мртва во 3:55 попладне. Локалната полиција соопшти дека немало видливи знаци на насислство. На 22 март 2012, иследникот од канцелариите на Лос Анџелес соопшти дека причината за смртта на Хјустон биле давењето и ефектите од атеросклеротичната срцева болест, како и употребата на кокаин. Оттаму изјавија дека количеството на кокаин кое беше пронајдено во телото на Хјустон, посочи дека таа ја користела оваа супстанција непосредно пред нејзината смрт. Резултатите од токсикологија открија дополнителни лекови во нејзиниот организам: Бенедрил, Ханакс, марихуана и флексерил. Смртта беше прогласена како несреќен случај. Споменот на Хјустон се одржа во сабота, 18 февруари 2012 година, во Баптистичката црква "Нова надеж" во Њуарк, Њу Џерси. Беше планирано да трае два часа, но траеше четири. Помеѓу оние кои имаа своја изведба на погребот беа и Стиви Вондер(со преработка на "Ribbon in the Sky" и "Love's in Need of Love Today""), Сиси Винанс("Don't Cry" и "Jesus Loves Me"), Алиша Кис("Send Me an Angel"),Ким Барел(преработка на"A Change is Gonna Come") и Ар Кели("I Loоk to You"), на кои им се придружи и црковниот хор, со неколку црковни песни и говори одржаа продуцентот на Хјустон Клив Дејвис, Кевин Костнер, нејзиниот музички директор Рики Минор, нејзината роднина Дајен Варвик и нејзиниот телохранител во последните 11 години Реј Ватсон. Арета Френкин беше на списокот на програмата и беше очекувано да пее и таа, но не беше способна да присиствува на споменот. Бившиот маж на Хјустон, Боби Браун, исто така беше поканет на погребот, но тој си замина пред да започне. Хјустон беше погребана во недела, 19 февруари 2012 година, на гробиштата во Фервју, Вестфајлд во Њу Џерси до нејзиниот татко Џон Расел Хјустон кој почина во 2003 година. Во јуни 2012 година, McDonald's Gospelfest во Њуарк се одржа во чест на Хјустон.
Клаудио Лопес
Клаудио Хавиер Лопес (, роден на 17 јули 1974 година) — поранешен аргентински фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Рана кариера
Лопес ја започнал својата професионална кариера со Естудијантес де Ла Плата во неговата родна Аргентина, во 1990 година како 16-годишно момче. Сепак, тој се преселил во Расинг наредната година, каде што останал сè до неговиот трансфер во Европа во 1996 година во шпанскиот клуб Валенсија.
Европа
Лопес останал со Валенсија пет години, помагајќи му на тимот да биде второпласиран во Лигата на Шампионите во сезоната 1999-2000, по порзазот од во финалето од Реал Мадрид со 3-0. Со добрите игри во Валенсија, Лопез направил трансфер во Лацио во Серија А за износ од 35 милиони евра. Тој бил во партнерство со сонародникот Ернан Креспо во напаѓачката линија. За жал, Лопес страдал од повреди за време на неговиот престој во Лацио. Во текот на Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001, тој постигнал гол од корнер против Андерлехт на Олимпискиот стадион во Рим.
Репрезентативна кариера
Лопез имал истакната кариера со репрезентацијата на Аргентина. По освојувањето на сребрениот медал со екипата под 23 години за време на Летните олимписки игри 1996, Лопес настапил и на Светското првенство 1998 година. Тој постигнал гол против Холандија во четврт-финалето, кога ја пласирал топката помеѓу нозете на Едвин ван дер Сар за да донесе привремено водство, иако Аргентина на крајот била поразена со резултат од 2-1.
Четвртиот начин
Четвртиот начин се однесува на еден концепт користен од страна на Г.И. Гурдијеф за да се опише неговиот пристап на самостоен развој. Гурдијеф верува дека неговиот метод комбиниран со она што го виде како три основани начини, или школи: телото, емоциите и на умот. Гурдијеф се осврнува на концептот како „дело“ или „Делото на себе“, или „Системот“, но никогаш во своите пишувања не го користел зборот „Четврт начин“; неговиот ученик П.Д. Оуспенски го употреби терминот во своите предавања и пишувања. По смртта на Оуспенски, неговите ученици објавија книга под наслов „Четвртиот начин“, врз основа на неговите предавања.
Според Гурдијеф, главната разлика помеѓу трите традиционални начини, и четвртиот начин е во тоа што „тие се постојани форми кои преживеале низ историјата најчесто се непроменети“, а се засноваат на религија. Онаму каде што постојат училиштата на „јогис“, монасите или фекирите, тие едвај се разликуваат од верските училишта. Четвртиот начин се разликува по тоа што не е постојан начин. Тој нема специфични форми или институции и доаѓа и заминува контролиран од страна на некои посебни сопствени закони.“
Тоа секогаш има некои работи на една специфичен увоз, а никогаш не е без некоја задача околу кој и во врска со кои само тој може да постои. Кога оваа работа е завршена, така да се каже, кога цел сет пред да се оствари, четвртиот начин исчезнува, односно тоа исчезнува од определено место, исчезнува во својата форма, продолжува а можеби и во друго место во друга форма. Училиштата на Четвртиот начин постојат за потребите на работата која се врши во врска со предложените претпријатија. Тие никогаш не постојат сами по себе, како училишта за целите на образованието и наставата. Четвртиот начин воглавно се однесува на прашањето за местото на луѓето во вселената, нивните можности за внатрешен развој, и надминување на телото за да се постигне повисока состојба на свесност. Тој нагласува дека луѓето ги живеат своите животи во една состојба којашто се нарекува „будејќи се спиејќи“, но дека повисоките нивоа на свесност и разни внатрешни способности се можни. Четвртиот начин ги учи луѓето како да ги зголемат и да ги фокусира своето внимание и енергија на различни начини, да ги минимизираат мечтаењето и расеаноста. Според ова учење, овој внатрешен развој во себеси е почеток на еден можeн понатамошниот процес на промени, чија цел е да го трансформира човекот во она што Гурдијеф кажува тој да биде. Следбеници на Гурдијеф веруваат дека тој бил духовен мајстор, што поседувал висока свест; човечко суштество, кој е целосно буден или просветлен. Тој беше, исто така, се сметал за езотирицист или окулист. Тој се согласил дека наставата е езотерична, но тврдеше дека ништо од тоа не било обвиено во тајност, туку Гурдијеф тврди дека многу луѓе или немаат интерес или способност да разберат некои идеи. Кога бил прашан за неговиот метод на одржување на наставата, тој рекол: „Наставата чија теорија е тука да се постави надвор е сосема самостојна поддршка и независна од другите линии и тоа е целосно непознато сè до денешно време.“ Точното потекло на учење на Гурдијеф се непознати, но луѓето имаат понуди на различни извори. Четвртиот начин учи дека луѓето не се раѓаат со душа, и не се навистина свесни, туку само веруваат дека се свесни поради процесот на социјализација. Човекот мора да создаде/развива душа низ текот на неговиот живот од страна на наставата по која може да доведе до оваа цел, или тој ќе „умре како куче“, и дека луѓето се раѓаат заспани, живеат во сон и умираат во сон, и само си замислуваат дека тие се будни. Системот, исто така, учи дека обичните будења на „свеста“ на човечките суштества не е свеста на сите, но само еден вид на спиењето, и дека вистинската повисока свест е можна.
Гурдијеф учеше дека традиционалните начини во духовното просветлување следат по еден од трите начини: Начинот на факир:
Факирот работи за да добие мајсторство на вниманието (самостојно владеење) низ борби со физичкото тело, вклучувајќи тешки физички вежби и пози.
Начинот на монахот:
Монахот (или калуѓерката) се труди за да го добие истото мајсторство на вниманието (самостојно владеење) низ борбата со чувствата, во домен, како што велат, на срцето, која се истакна на запад, и се познава како начинот на верата, поради неговата практика, особено од страна на католичките верници.
Јоги работи за да го добие истото ниво на познавање на внимание (како и досега: „самостојно владеење“), преку борба со ментални навики и способности.
Гурдијеф инсистираше дека овие патеки – иако тие може да имаат намера да бараат да се произведе целосно развиен човек – со тенденција во реалноста да се посвети на одредени способности на сметка на другите. Целта на религијата, целта на духовноста беше, всушност, да произведе добро балансиран, одговорен и разумен човек за да се справи со сите можни евентуалности што животот може да им ги нанесува. Традиционалните методи, како такви генерално не успеаја да ја постигнат оваа цел. Гурдијеф затоа разјасни дека е неопходно да се посвети на начин кој ги интегрираше и ги комбинираше трите традиционалните начина. Гурдијеф се гледаше себеси како еден кој презентираше таква настава.
Четвртиот начин
Гурдијеф кажуваше дека неговиот Четврт начин е побрз од првите три начини, бидејќи тој истовремено ја комбинира работата на сите три центри наместо да се фокусира на еден како што се прави во првите три начини, дека тоа би можело да биде проследено со обичните луѓе во секојдневниот живот, не бараат пензионирање во пустината и сексуалната енергија не ја користи само во создавање, туку и во сублимација.
Четвртиот начин подразбира одредени услови наметнати од страна на наставникот, но слепо прифаќање од нив не е добредојдено. Секој студент е препорачливо да го направи само она што тој го разбира, и да потврди за себе вистинитоста на идеите на наставата.
Со здружување на начин на Факир (суфизам), начинот на Јоги (хиндуизам и сикизам) и начинот на монахот (христијански и будистички обичаи, меѓу другите) Гурдијеф јасно го сместува Четвртиот начин на крстопат на различни верувања. Сепак, Четвртиот начин носи неверојатна сличност со таков интегрални патеки, како, на пример, Натја Јога, каде што „божественото дејствување“ е еден од клучните концепти.
Еден од значајни фактори во учењата на Гурдијеф е дека сите сме различни предмети што се вклопуваат заедно и се однесуваат едни кон други. Така со проучувањето на една работа, Гурдијеф изјави дека лицето истовремено студира и многу други предмети. Оуспенски го документираше Гурдијеф велејќи дека „пред две или три илјади години имало уште други начини со кои веќе не постојат и начини сега во постоење не беа толку поделени, тие стоеја многу поблиску еден до друг. Четвртиот начин се разликува од старите и новиот начин и со фактот дека тој никогаш не е постојан начин. Тој нема дефинитивна форма и не постојат институции поврзани со него. Во книгата „Во потрага по чудесното“, тоа беше забележано дека Гурдијеф научи дека штом почетното училиште со вистински учител е завршена, сите други училишта кои се обидуваат да продолжат со работа презентирани од страна на првичното училиште веќе не се реални.
Лажни училишта
Гурдијеф посочи дека постојат лажни училишта каде што наставниците: 1) Може да се во вистинска заблуда и мислат дека тој знае нешто, додека не знае ништо. 2) Може да сметаат дека друг човек може да се помешаат. 3) Може да мамат свесно.
Оуспенски го цитира Гурдијеф велејќи дека овие наставници не водат никаде, освен што студентите веруваат дека тие одат некаде. Тој исто така додаде дека: „Невозможно е да се признае еден погрешен начин без да го знаат вистинскиот начин. Ова значи дека тоа нема никаква потреба човек да се вознемирува себеси како да се препознае еден погрешен начин. Човек мора да размислува за тоа како да го пронајде вистинскиот начин.“ Гурдијеф исто така истакна дека луѓето, кои се фокусираат само на една или неколку аспекти на неговото учење, да добие негативни или погрешни резултати. Потекло
Во својата автобиографија, Гурдијеф назначува одредени луѓе во Азија, за многу од неговите идеи, а тој сепак не го открива потеклото на неговиот систем. За потеклото на неговиот систем и неговите учења различни интелектуални и духовни долгови се сугерираат:
Технички речник првпат се појави во почетокот на 19 век руски масонство, добиени од Роберт Флуд (П.Д. Оуспенски). Езотерично христијанство (Борис Моравјеф) Суфизмот на Накшибенди, (Идрис Шах ) Амста Кезбех од Кавказ (Мурат Јаган ) Тибетскиот будизам, (Хозе Тирадо )
Во принцип на Зороастер, и експлицитно до суфискиот водач од 12 век, Абдулхалик Гујдувани (J.Г. Бенет)
Сличности со други учења
Постојат некои сличности помеѓу наставата на Четвртиот начин и другите духовни учења. Последната вежба е слична на вежбата на Укуфи Замани во книгата на Омар Али-Шах „Правила или Тајните на Накшибенди Суфискиот Ред.“ Инсистирањето на реализација во статусот на будење, техниките за „разбудувањето“ се [се бара извор ] многу слични на оние кои се користат во Карма Јога. Па после донесувањето на идеите на Гурдијеф во текот на 1920-тите и 30-тите, потоа писателите усвоија различни аспекти на наставата на Гурдијеф. Таков е случајот со Карлос Кастанеда [се бара извор] на наставата на Дон Жуан. Еден пример на ваков тип на приспособување е симболиката на месечината на Гурдијеф, кој тврди дека луѓето не се свесни поради месечината. Дон Жуан научи дека свеста на луѓето се јаде од повисоки суштества. Учењата по психологија од Самаел Аун Веор, исто така, се чини дека имале сличности со оние на претходно воспоставени идеи на Гурдијеф, освен на Кундалини каде што тие имаат дијаметрално различни ставови. Учења и наставни методи
Основа на учењето
Четвртиот начин се фокусира на можноста постојано да вршат „свесен подвизи“ и „намерно страдање.“ Свесниот труд е акција каде што лицето кое го врши чинот е присутен на она што тој го прави, тој не е „двор од себеси“ за време на неговиот чин, и/или „се памти себеси“. Истовремено, тој се стреми да го изврши чинот на поефикасен начин.
Намерното страдање е чин на борба против желбите на физичкото тело како што е мечтаењето, задоволството, храната (јадење поради други причини освен вистински глад) итн. Во книгата на Гурдијеф „Приказни за Велзевул“, тој вели дека „најголемото намерно страдање може да добиеме во нашите присуства од себеси да се издржи во зло манифестации на другите кон себе.“ Гурдијеф тврди дека овие две дела се основа на сите еволуцији на човекот.
Циклооктан
Циклооктанот е циклоалкан со хемиска формула C8H16.
Константин С. Николаеску-Плопшор
'''Константин С. Николаеску-Плопшор''' ( – ) — романски историчар, археолог, антрополог и етнограф, познат и како фолкорист и писател за деца, чии разновидни активности првенствено биле фокусирани на неговиот роден регион Олтенија. Првенствено заинтересиран за праисторискиот период на Балканот, тој истражувал различни палеолитски, мезолит и неолитски локалитети во неговата родна земја, ставајќи ги во поширок европски контекст, притоа создавајќи свои системи на праисториска хронологија и типологија. Неговите главни придонеси за археологијата ја вклучуваат класификацијата на олтенските микролити, проучувањето на локалните пештерски слики и спорното тврдење дека локалитет во Тетоу докажува регионален придонес во антропогенезата.
Николаеску-Плопшор исто така бил политичар и активист за благосостојбата на ромско-романското малцинство. Пред Втората светска војна, тој бил еден од регионалните водачи на Олтенија за новото ромско политичко движење и соработник на некои од првите весници на ромски јазик во локалната историја. Неговата работа во романската литература вклучува збирки на романски фолклор и ромска митологија, како и оригинални анегдоти и бајки со фолклорни корени. Активен собирач на традиционални предмети, тој бил познат и по неговата дејност како музеолог и раководител на Музејот Олтенија во Крајова.
Ран живот
Набргу откако бил назначен за наставник по историја во Пленица, Константин С. Николаеску-Плопшор се фокусирал на работата на истражување, документирање и зачувување на доказите за историското минато на олтенските села. Тој си поставил како своја лична амбиција археолошко испитување на целиот регион, со цел да ги открие „трагите на најстарите луѓе што ја населиле Олтенија“, население за кое првично верувал дека потекнува од Азија Во 1922 година, истражувачот станал почесен директор на Музејот Олтенија, регионална институција основана во 1915 година, и каде што бил и кустос на Секцијата за археологија и фолклор. Колекцијата главно се базирала на предмети што ги собрал за време на неговите многубројни патувања. Тој подоцна бил вклучен во основањето на огранокот на Националниот архив во Крајова, служејќи како негов директор.
Околу 1923 година, Николаеску-Плопшор започнал да копа на издигнати локации познати локално како магури, откривајќи стуткани скелети со остатоци од окер, пред да го сврти своето внимание на други локации, каде што открил остатоци од праисториски живеалишта. Во раните 1930-ти, неговото откритие на микролити во Карпен (село Клеанов) и неговата родна Салкуца (Плосор) го навело да предложи постоење на две мезолитски археолошки индустрии родени во Олтенија, теорија за прв пат наведена на 15-тиот Меѓународен конгрес за антропологија.
Во 1926 година, тој отпатувал во округот Горј, каде што го документирал постоењето на пештерска слика на лов и базирана на јаглен во близина на коски од пештерска мечка и керамика од бакарно време, но не ја открил нејзината точна локација (веројатно како средство за да обезбеди подобра заштита). Поттикнат од истражувањето на францускиот научник Анри Брејл, со кого започнал да се допишува, Николаеску-Плосор посетил други такви места во јужните Карпати на Олтенија: Баја де Фиер ( Пестера Муиерилор ), Пештера Боирилор, Пештера Оилор, Ромос, итн До крајот на неговата кариера, тој истражил околу 120 индивидуални пештери.
Фолклористика, ромски активизам и политичка кариера
Во тандем со своето археолошко истражување, Константин С. Николаеску-Плопшор работел на собирање романски фолклор од родниот крај, првично фокусирајќи се на музичките извори, таканаречените cântece bătrânești („песни на стари луѓе“), а подоцна следејќи ги бајките. и други прозни творби. Неговиот интерес за попис на фолклорните елементи често се спојувал со неговата археолошка работа: наводно, неговите истражувања биле придружени со интервјуа со месното население и купување на традиционални предмети. Во 1927 година, тој исто така ја започнал својата кариера во локалниот културен печат, со поставување на ревијата Суфлет Олтенеск („Олтениска душа“). Следната година, тој го објавил, како N. Plopșor, том Ceaur. Povești oltenești („Вузи. Олтенски приказни“).
Набргу по 1930 година, Николаеску-Плопшор се собрал со други интелектуалци од ромско потекло - Аурел Манолеску-Дољ, Н. Сент Јонеску, Марин И. Првично соработувал со традиционалната структура на булибашите, или водачите на локалната заедница, како и со националните здруженија основани од православниот архимандрит и ромски активист Калиник Тербојану, додека Манолеску-Дољ и Симион не ја поделиле локалната група и не се прогласиле себеси за секој голем војвода на Цигани во Олтенија. Пред овие расколи, Николаеску-Плопшор бил вклучен во двете културни места на организацијата, весниците Timpul и O Ròm, и објавил две двојазични ромско - романски збирки на текстови на ромски песни и митологија: Ghileà romanè - Cântece țigănești („Цигански“) и Song Paramiseà romanè - Povești țigănești („Цигански приказни“). Притоа, тој станал дел од културно и политичко движење кое се залагало за десегрегација на Ромите во романското општество, замена на романскиот збор țigani (еквивалент на „Цигани“) со romi („Ромски народ“), како и модернизација на ромското општество и култура. Тој лично го поддржал ромскиот јазик да стане јазик за црковна служба во одредени заедници и бил меѓу првите што предложил негово воведување во романската наставна програма. Коментирајќи го овој феномен, романскиот историчар Виорел Ахим забележал: „Овие идеи укажуваат на акцентот ставен на зачувувањето на идентитетот на Циганите. Сепак, некои [членови] промовирале интеграционистички идеи, како што е седентаризација на номадските Цигани по секоја цена, така што циганското движење во Романија во 1930-тите не може да се смета за „ националистичко“ движење.“
По Втората светска војна
Николаеску-Плопшор достигнал научна важност по Втората светска војна, а особено за време на комунистичкиот режим инаугуриран во 1947-1948 година. Во 1946 година, тој бил назначен за целосен директор на Музејот на Олтенија, држејќи ја функцијата до 1952 година. Во 1951 година, комунистичките власти му дале задача да известува за можноста за основање нов музеј во Слатина, Региунеа Аргеш, институција подоцна редизајнирана како Музеј на округот Олт. Бил дописен член на Романската академија во 1963 година.
По откритијата на палеолитските човечки останки и хеликоптери по 1950 година на локациите Бугиулешти и Валеа луи Граунчеану во Тетоу, како и во други области на северна Олтенија и Мунтенија, Николаеску-Плопшор стана еден од главните учесници во откривањето и анализата отворени локации. Лично раководејќи со таквите ископувања по 1960 година и работејќи заедно со неговиот син Дарду Николаеску-Плопшор тој тврдеше дека открил коски од австралопитекус и тврдел дека овие хоминиди се занимавале со свесна работа. Друг фокус на неговата работа беше присуството на неандерталците во Бордул Маре ( Планините Șureanu ), каде што тој лично откри траги од живеење по експедицијата во 1954 година.
За време на неговите последни години, Николаеску-Плопшор работел на Ада Калех, остров на Дунав во кој била сместена изолирана турско-романска и исламска заедница. Местото требаше да биде поплавено по завршувањето на браната Џердап (заедничко потфат на Романија и Југославија ), а тимот на Николаеску-Плосор подготвуваше план за пренесување на историските градби на романскиот брег. Во 1966 година, тој го завршил своето последно книжевно дело, Tivisoc și Tivismoc („Tivisoc и Tivismoc“), од кои две поглавја биле објавени во 1964 година
Неговите последни години беа посветени на локализацијата на локалитетите наведени во историските извори, како што е дако-римскиот град Малва. Тој тврдел дека неговите урнатини биле пронајдени во областа Дољ во Фалкоиу, спротивно на Брадешти на Василе Парван и на подоцнежниот консензус за тоа дека Малва и Ромула се една иста локација.
Рани активности
Почетоците на археолошките и палеоантрополошките истражувања на Константин С. Николаеску-Плопшор биле тесно поврзани со неговиот интерес за откривање на олтенските манифестации на балканската праисторија. Како негови непосредни претходници навел мала група историчари аматери, меѓу кои и Магнус Баилеану и учител по име Калојану. Во поддршката на сопствената теорија дека древните Олтенијци имале азиско потекло, Николаеску-Плопшор шпекулирал врз основа на биолошката антропологија и антропометрија, сугерирајќи дека и првобитното азиско население и жителите од 20 век имале ист цефаличен индекс. Тој, исто така, заклучил дека на регионот речиси целосно му недостигало човечко присуство за време на палеолитот (прашање што тој привремено го припишува на суровата плеистоценска клима) и дебатирал за таквите проценки со колегата археолог Мартон Роска. Николаеску-Плопшор, исто така, ги оспорил заклучоците на Чеслав Амбројевичи во врска со присуството на средниот палеолит ( Микокиен ) во источните области на регионот Бесарабија, сугерирајќи, како и другите по него, дека Амброевичи создал погрешна стратиграфија. Сепак, тој даде изолирано мислење во однос на остатоците од маслото од Пештера, предлагајќи дека локалитетот Олтенија датира од палеолитот. Својот преглед на средниот палеолит, а особено на Мустериската археолошка индустрија, Николаеску-Плопшор го насочил кон откритијата направени понатаму на север, во Трансилванија, од Николае Н. Морошан. Во врска со оваа тема, тој го теоретизира постоењето на одредена трансилванска особина: наводниот недостаток на кремен, како објаснување за пролиферацијата на кварцит и коскени мустерски алатки. Во неговите првични пресуди за горниот палеолит, Николаеску-Плопшор ја следел тенденцијата вообичаена меѓу научниците од неговото време, верувајќи дека Селетјан е манифестација на Солутрејанот во Унгарија и Трансилванија, и ги гледал двете индустрии поврзани со Аурињацискиот.
Истражувањето на магури го поттикнало Николаеску-Плопшор да направи споредба со мезолитските локалитети кокенмодинг во Северна Европа, кои ги поврзал со практиката на лов и риболов, додека локациите на Олтенија докажувале начин на живот поврзан со земјоделството и сточарството. Неговото истражување на локалитетите од Мезолит и неговиот извештај за Плопошорската и Клиановската како евентуално различни индустрии беа критикувани од Морошан, кој ги постави таквите откритија во врска со наоѓалиштата од каменото време во Полска и француските локалитети Тарденоис. Слично на тоа, неговата дефиниција за остатоци пронајдена во Пештера Хоцилор, во близина на Баиле Херкулане, како Азилијан била оспорена од колегата археолог Думитру Берциу, кој ги сметал за ран неолит. Николаеску-Плопшор, исто така, се фокусираше на предметите што ги идентификуваше како неолитски (како што се статуа и камени секири), додека ја коментираше функцијата на линеарните и другите форми на керамика (постулирајќи дека, со оглед на ширењето на мешаните техники, грнчарското тркало не е сфатен како непосреден технолошки напредок) и наводното потврдување на игрите од детството во неолитот (вклучувајќи ја неговата теорија дека прободените и непроменети коскени предмети со несигурна употреба биле рана верзија на коските на зглобот). Во својата студија за пештерски слики, Николаеску-Плопшор навел слики за кои верувал дека се претстави на луѓе и соларен мотив и го теоретизирал постоењето на култот на Сонцето. Севкупно, заклучил тој, постоела автономна „Олтенска пештерска уметност“, која споделувала некои особини со, но не била поврзана со онаа на праисториската Иберија, додека навидум била поврзана со претставите во пештерата Магура, Бугарија.
Со текот на времето, романскиот археолог развил свои системи за поделба на праисториските епохи во олтенски контекст. Тргнувајќи од набљудувањето дека дакиските заедници од железното време прикажувале начин на живот сличен на неолитските обрасци, и сведувајќи ја протоисторијата на остра поделба помеѓу археолошките докази и првите пишани записи, тој заклучил дека, во случајот на Олтенија, „праисторијата“ се проширувала низ римската администрација и до период кој конвенционално е вклучен во раниот среден век. Неговите текстови нудеа персонализирани и дијалектички алтернативи на оттогаш стандардизираните имиња, како што се vârsta acioaiei наместо epoca bronzului („Бронзено доба“, acioaie е архаизам ), vârsta cavalerilor („витез доба“) за epoca migrațiilor („ Доба на мигрите“. ) итн. Неговата поделба на палеолитот тесно ги следеше принципите на Џозеф Дешелет, со референци за археолошките индустрии меѓу Хелеанците и Магдалените.
Доцни придонеси
До почетокот на 1960-тите, новите откритија на палеолитските остатоци го поттикнаа Николаеску-Плопшор да ги прегледа неговите општи заклучоци. Во тоа време, тој дошол до аргумент дека романскиот палеолит започнал со „ култура на камче “ ( cultura de prund ), или еопалеолит, кој му претходел на археопалеолитот (помеѓу хеленскиот и клактонскиот ), мезопалеолитот ( левалоискиот и горномустерскиот), акропалеигјанскиот и костенскиот. ), епипалеолит (азилијански и швајдерски ) и пренеолит . Во 1965 година, тој ја изменил скалата за да ги вклучи откритијата во Тетоу ( Бугиулешти, Валеа луи Граунчеану ), кои ги припишува на почетната, предпалеолитска возраст. Во тандем, Николаеску-Плосор учествуваше лично во преоценувањето на присуството на плеистоценот и неандерталецот во Романија. Неговата експедиција на Бордул Маре откри фосилизирани неандерталци и остатоци од дивеч, како и карактеристично огниште.
Со неговата повторна проценка на претходните теории дојде и проценката дека наводниот австралопитекин во областа Тетоу користел камења собрани од големи далечини при резба на трупови на големи животни - што го навело Николаеску-Плопшор да постулира дека Тетои е врска помеѓу трите места на австралопитеки на, докажувајќи ги „најстарите фази во процесот на свесната работа“. Теоријата беше гледана со резерва од неговите современици и беше прифатена само како хипотеза од археолошкиот мејнстрим од 1970-тите. Меѓу критичарите на Николаеску-Плосор во овој поглед е археологот Адријан Добош, кој создава аналогија со погрешните заклучоци направени за археолошката индустрија што постои во Макапансгат (заклучоци кои самиот Николаеску-Плопшор ги наведе како преседан). Колатерална импликација на ова откритие, заснована на стратиграфија, беше тврдењето дека Олтенија имала придонес во антропогенезата заедно со комплексот Олдован откриен во Танзанија од Луис Лики.