cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Саванасаурус
Со должина од 15 метри, Саванасаурусот бил титаносаурус со средна големина. Познат е по широките колкови, кои би биле над 1.1 метри широки на нивните најшироки точки. Ова би ја распределило неговата телесна тежина порамномерно, заедно со робустна рамена коска (коски на надлактицата) и можеби и високата коска на глуждот Во комбинација со флексибилниот 'рбетен столб, овие одлики би го направиле Саванасаурусот подобар во навигацијата по калливата земја на поплавените подрачја на која живеел. Другите гранки на титаносауруси, исто така, покажуваат некои од овие одлики, кои можеби биле независно стекнати од сличен притисок во животната средина.
Различни одлики укажуваат на тоа дека Саванасаурусот бил базален член на Титаносаурија, но не и член на Литостротија. Палеобиогеографските анализи сугерираат дека предците на Саванасаурусот и Дијамантинасаурус биле од Азија или од некој од јужните континенти на Гондвана; без оглед на тоа, тие најверојатно мигрирале во Австралија преку Антарктикот пред околу 105–100 милиони години.
Откривање и именување
Во март 2005 година, првиот примерок од Саванасаурус го открил Дејвид Елиот, основач на Австралиската доба на диносаурусите (AODF), заедно со неговата сопруга Јуди и нивните деца. Примерокот, сега каталогизиран како AODF 660, бил пронајден во Белмонт, 60 километри североисточно од Винтон, Квинсленд. Ископувањата на музејот Квинсленд и стотици доброволци го откриле примерокот во јули и септември истата година. Подготовката на примерокот траело околу една деценија, со користење на воздушни писари и микро-дигалки. Тогаш се користеле лепила, како што се суперлепак и аралдит, за повторно да се соберат парчињата. Ознаките дозволиле ориентација на примерокот бидејќи било откриено дека е реконструирана, што информираше за тридимензионална мапа на страницата конструирана со фотограметрија.
AODF 660 се состои од околу 40 коски: една вратна, третата до десеттата дорзална, најмалку четири сакрални (на колкот) и најмалку пет каудални (на опашката) коски; потоа, дорзални ребра; делови од рамениот појас, вклучително и фрагментарна плешка и двете градни коски ; делови од предните екстремитети, вклучително и порции на рамена коска, фрагментарна лакотна коска, лев полупречник и рачни коски, сплотените коски на колкот, имено и левата и десна препонска коска и седалната коска; коски на стапалата и други фрагменти. За една од коските на стапалото првично се сметало дека му припаѓа на еден теропод, додека метакарпалите првично исто така биле протолкувани дека не припаѓаат на видот. Примерокот е најцелосниот од сауропод познат во Австралија и претставува приближно 20% до 25% од животното. Коските биле зачувани на површина помала од 20 метри квадратни. Додека грбните пршлени не биле артикулирани, тие биле зачувани во низа пред коските на колкот, овозможувајќи нивна идентификација. Ребрата од левата страна се чини дека биле смачкани пред фосилизацијата, пред сите да бидат фрагментирани понатаму. Петтиот дорзален пршлен и двете рамени коски имаат знаци на газење од други диносауруси пред фосилизацијата, што исто така може да ги објасни расфрланите коски; сепак, коските биле помалку расфрлани од другите примероци на диносауруси од современите карпи. Третото ископување во септември 2006 година не открило никакви дополнителни остатоци.
Бидејќи го добилпрекарот „Вејд“, AODF 660 бил формално опишан и именуван во 2016 година од Стивен Поропат и колегите во хартија во која бил опишан и черепот што му припаѓаше на Дијамантинасаурус. Тие го идентификуваале AODF 660 како холотип на нов род и вид, Savannasaurus elliotorum; генеричкото име на Саванасаурусот, од таинскиот јзик е zavana (коренот на зборот „савана“), и се однесува на опкружувањето во кое е пронајдено, додека видовото име elliotorum и се однесува на семејството Елиот и неговите придонеси за австралиската палеонтологија. Прелиминарниот анатомски опис на AODF 660 во овој труд бил дополнет во 2020 година со друг труд од многу исти автори, кој обезбедил целосен опис на нејзината остеологија.
Опис
Саванасаурусот бил титаносаурус со средна големина и во должина бил околу 15 метри, а имал тежина од околу 20 тони и висина на рамото околу 3 метри.
Рбетен столб
Како и со повеќето други членови на Титаносауриформите, пршлените на Саванасаурусот биле камилатизирани од мали дупки создадени од воздушни вреќи. Цервикалните и дорзалните пршлени на Саванасаурус биле опитокоцелозни, или имале центром (пршлено тело), кој е конвексен напред и конкавен позади. Сите други членови на Еусауропода имаат опитокоцелозни цервикалии, а сите други членови на Макронарија имаат опитокоцелозни грбни. Невообичаено, предната артикулирачка површина на една од опашката била повлажна во горната половина и конвексна во долната половина. Поропат и колегите го предложиле ова како одлика на Саванасаурусот.
Единствениот познат цервикален пршлен на Саванасаурус се смета дека потекнувал од задниот дел на вратот поради неговите пропорции. За разлика од повеќето титаносауруси, пршленот се движел надолжно по долната површина; Мендозасаурус, Оверосаурус, Австропосејдон и Рапетосаурус, исто така, имаат такви пршлени. Имал добро развиена надолжна „коскена јама“, по должината на страната на пршленот што се протега скоро по целата должина, за разлика од многу титаносауруси каде тие или биле слаби или не постоеле воопшто.
Како и многу титаносаури, артикулирачките површини на дорзалната центра во Саванасаурус биле пократки вертикално отколку што биле широки. Грбниците имаат слабо развиени гребени кои се граничат со страните на нивните долни лица, како во Дијамантинасаурус и Опистокоеликадија (каде што биле подобро развиени),
Рамења и предни екстремитети
Две карактеристични одлики на Саванасаурус се наоѓаат во градната коска. Прво, тие биле во облик на латинската буква „D“, наместо да бидат во форма на бубрег како и кај другите титаносауруси. Второ, им недостасувало долгите гребени што биле присутни на долните површини кај повеќето членови на Неосауропода. Општо земено, долните површини биле лишени од жлебови и јами на горните површини што се показател на 'рскавичните облоги. Сепак, како и повеќето други титаносаури, стерналните плочи би биле најмалку 65% колку што се лакотните коски (во Саванасаурус, односот бил приближно 71%). Коракоидот кај Саванасауруспт бил во овален облик од страничен поглед, за разлика од карактеристично четириаголните кај Салтасауридите. За разлика од повеќето титаносаурируми, освен за Даксиатитан, Лигабуесаурус и Сауропосејдон, артикулацијата со плешката на задниот дел на коската била повисока отколку целата коска била долга однапред и назад.
'''Топологија A: Поропат и негвите колеги (2016)
Бабуна (населба)
Бабуна — релативно млада населба созадена од доселеници недалеку од устието на реката Бабуна во Вардар. Се смета за приградска населба на градот Велес, со кого има заеднички атар.
Саванасаурус
Класификација
За нивниот опис во 2016 година, Поропат и неговите колеги спровеле филогенетска анализа за да ги тестираат афинитетите на Саванасаурус и новиот примерок на череп на Дијамантинасаурус. Тие ги додале овие примероци во базата на податоци создадени од Филип Манион (еден од соавторите на описот на Саванасаурус ) и колегите за Лусотитан во 2013 година. Анализата ги поставило Саванасаурусот и Дијамантинасаурусот заедно во кладот (унифицирана група) близу до коренот на Титаносаурија, надвор од добиената (специјализирана) група Литостротија. Слични резултати биле пронајдени од Рафаел Ројо-Торес и колегите во нивниот опис на Соријатитан во 2017 година; Манион и колегите во описот на Вуивија од 2017 година ; Александар Аверијанов и Владимир Ефимов во нивниот опис за Волгатитан во 2018 година; Бернардо Гонзалес Рига и колегите во нивното препишување на Мендозасаурус во 2018 година; и Педро Мочо и колегите во нивните описи за 2019 година на неодреден литостротиан и океанотитан.
Бабуна (населба)
Население и општи податоци
Местото е рамничарско на надморска височина од 160 метри и на 5 км оддалеченост од градот Велес.
Саванасаурус
Класификација
Во 2020 година, Поропат и неговите колеги забележале голем број на одлики кои поддржуваат позиција за Саванасаурус надвор од Литостротија:
Бабуна (населба)
Население и општи податоци
Интересно е тоа што Бабуна популациски мошне расте. Така во 1961 година имала 104 жители македонско население, денес брои 457 жители, сите Македонци.
Саванасаурус
Класификација
Како и да е, други филогенетски анализи засновани врз базата на податоци на Манион и колегите од 2013 година, пронашле различни резултати. Ројо-Торес и неговите колеги ја повториле анализата од 2017 година откако отстранија титаносаурирум од формацијата Кловери; наместо тоа, тие откриле дека Саванасаурусот и Дијамантинасаурусот се сукцесивно базални на една обвивка составена од Баотијанмансаурус и Донгјаносаурус
Палеобиогеографија
Бидејќи јужниот суперконтинент Гондвана се распаднал за време на креда, фауните на диносаурусите станале поразновидни. Конвенционалните хипотези сугерираат дека фауните од континентите Гондвана (вклучително и Австралија) би биле тесно поврзани но се покажало дека австралиските диносауруси од средината на Креда се потесно поврзани со нивните колеги од Лавразија (север) и покрај фактот дека Лавразија и Гондвана веќе биле одделени од Тетискиот Океан за значителен временски период. Во 2016 година, Поропат и колегите ја тестирале оваа хипотеза со вршење на палеобиогеографска анализа користејќи ги резултатите од нивната филогенетска анализа. Користејќи ја современата географија на континентите, тие откриле дека предците на австралиските сауроподи Саванасаурус, Дијамантинасаурус и Виннотитанин најверојатно биле по потекло од територијата на денешна Азија. Инкорпорирањето на географијата на креда сугерира опсези на предци, исто така, опфаќајќи ги континентите Гондвана од Јужна Америка, Африка и Индо-Мадагаскар. Комбинирајќи ја нивната палеобиогеографска анализа со временски калибрирана филогенија заснована врз проценки на фосилна старост, Поропат и колегите заклучиле дека сомфоспондиланите и титаносаурусите постигнале широка распространетост низ целиот свет од периодот барем, пред 131 до 125 милиони години, ако не и порано. Сепак, тие на крајот се разидуваат во голем број гранки на крајот со ограничени географски опсези; тие го припишуваат овој ендемизам на регионалните згаснувања. Тие проценуваат дека Savannasaurus + Diamantinasaurus и Wintonotitan одделно стигнале во Австралија, најдоцна до крајот на периодот алб, пред 105 до 100 милиони години, но точниот датум зависи од моделите кои тие ги користат. Најстарите австралиски титаносаурируми, Австросаурус и „Хјугенден сауропод“, датираат од овој интервал.
Иако ја признаа можноста за пристрасноста на примерокот, Поропат и неговите колеги сметале дека може да се појави рано распрснување во периодот Алб заради најверојатната рута за дисперзија, што би опфаќало од Јужна Америка и преку Антарктикот до југоисточна Австралија. Во аптиската до раната албијска епоха, овој регион на Австралија би се наоѓал на географска ширина од 70 ° С, со ладна и умерена клима. Не се пронајдени сауроподи од овие географски широчини и средини, што укажува на тоа дека тие биле прилагодени на топла клима и ги избегнувале овие региони. Така, тие веројатно немало да можат да се распрснат низ Антарктикот сè до доцниот Алб, кога глобалното затоплување довело до неспокоен градиент на температурата.
Во 2020 година, Таи Кубо применил анализа на мрежата на филогенетско „супер дрво“ на австралиски диносауруси. Тој пронашол силна врска помеѓу фауните на австралиските диносауруси и другите диносауруси од Гондвана и ги идентификувал диносаурусите од креда од периодот на Гондвана како посебна заедница. Така, тој посочил дека повеќето претходни резултати кои ги идентификуваат афинитетите помеѓу австралиските и лаврасиските диносауруси биле предизвикани од недоволно земање примероци на диносаурусите од Гондвана и филогенетската нестабилност на австралиските диносауруси. На пример, тој посочил дека Австраловенер е подружница на азиската гранка сè додека не се најдат повеќе мегарапти на Гондвана. Додека тој сугерирал дека истото важи и за овие сауроподи, тој исто така ја додал можноста дека тие имаат поинаква биогеографска историја од помалите диносауруси.
Палеобиологија
Како и сите титаносауруси, Саванасаурусот веројатно стоел и одел со нозете далеку од средната линија. Во 2020 година, Поропат и неговите колеги ја посочиле ширината на неговите стернални плочи и сакрум како доказ за широк мерачки став. Робусната рамена коска на Саванасаурусот исто така се смета за веројатна адаптација кон широк- мерачки став, кој би бил конвергентно стекнат со салтасауридите. Тие исто така сугерираат дека необичната форма на астрагалус е исто така прилагодување кон носењето тежина, но отсуството на други коски на задните екстремитети го направило ова нејасно. Сепак, Поропат и неговите колеги, исто така, забележале одлики кои би ја зголемиле флексибилноста на 'рбетниот столб.
Оксирацетам
Клинички наоди
Направени се напори за истражување на можната употреба на оксирацетам како лек за ублажување на симптомите на деменција. Сепак, не биле добиени убедливи резултати од студиите на пациенти со Алцхајмерова деменција или злоупотреба на органски растворувачи.
Тестовите извршени на пациенти со блага до умерена деменција доживеале корисни ефекти мерени со повисоки резултати на тестовите за логички перформанси, внимание, концентрација, меморија и ориентација во просторот. Подобрување било забележано и кај пациенти со егзоген пост-потресен синдром, органски мозочни синдроми и други деменции.
Глувците(DBA) третирани со оксирацетам покажале значително зголемување на перформансите на просторното учење како што е утврдено со задачата за навигација во вода на Морис, во споредба со контролите. Ова зголемување на перформансите било поврзано со зголемување на PKC поврзана со мембраната.
Фармакокинетика
Оксирацетам добро се апсорбира од гастроинтестиналниот тракт со биорасположивост од 56-82%. Максималните серумски нивоа се постигнуваат во рок од еден до три часа по еден 800 mg или 2000 mg орална доза, при што максималната серумска концентрација достигнува помеѓу 19 и 31 μg/ml во овие дози.
Оксирацетам главно се чисти преку бубрезите и приближно 84% се излачува непроменет во урината. Полуживотот на оксирацетам кај здрави индивидуи е околу 8 часа, додека кај пациенти со бубрежно оштетување е 10-68 часа. Постои одредена пенетрација на крвно-мозочната бариера со мозочни концентрации кои достигнуваат 5,3% од оние во крвта (мерено еден час по една 2000 г. mg интравенска доза). Стапките на клиренс се движат од 9 до 95 ml/min и концентрациите во стабилна состојба кога 800 mg се дава двапати дневно во опсег од 60 μM до 530 μM.
Највисоки концентрации на оксирацетам во мозокот се наоѓаат во септумот пелуцидум, проследено со хипокампусот, церебралниот кортекс и со најниски концентрации во стриатумот по 200 mg/kg орална доза дадена на стаорци. Оксирацетам може да се квантитира во плазмата, серумот или урината со течна хроматографија со една од неколкуте различни техники за откривање.
Главните метаболити на Оксирацетам вклучуваат: бета-хидрокси -2-пиролидон, N-аминоацетил- ГАБОБ, ГАБОБ (бета-хидрокси-ГАБА) и глицин. Така неговиот метаболички пат е точно паралелен со оној на пирацетам, анирацетам, фенилпирацетам и сите други членови на семејството -рацетам, а исто така и пироглутаминска киселина.
Атлетико Насионал
Клуб Атлетико Насионал С.А., исто така познат само како Атлетико Насионал, е колумбиски професионален фудбалски од градот Меделјин. Клубот е еден од само трите екипи кои ги одиграле сите сезони во највисоката лига во земјата во нејзината историјата, заедно со Миљонариос и Индепендиенте Санта Фе.
Атлетико Насионал својте домашни натпревари ги игра на стадионот Атанасио Гирардот, кој има капацитет од 45.943. Стадионот го делат со нивните локални соперници, Индепендиенте Меделјин. Овие два клуба се соочуваат еден против друг во нивното дерби наречено Ел Класико Пајса, кое се смета за едно од најважните дерби натпревари во земјата. Атлетико Национал, исто така, има соперништво со Миљонариос, кое произлегло од Копа Либертадорес 1989.
Клубот се смета за еден од најсилните екипи од Колумбија, тој е еден од најконзистентни клубови во земјата. До денес, Атлетико Насионал освоил 16 титули во лигата, четири Купа на Колумбија и двапати бил победник на Суперлигата на Колумбија, вкупно 22 домашни титули, што го прават најуспешниот фудбалски тим во Колумбија. Тој бил исто така првиот колумбиски клуб кој ја освоил Копа Либертадорес во 1989 година, а откако ја освоил титулата повторно во 2016 година, е најуспешниот колумбиски клуб во ова натпреварување. Исто така има и најмногу меѓународни титули во споредба со кој било друг колумбиски клуб; двапати ги освоил Копа Мерконорте и Копа Интерамерикана и еднаш Рекопа Судамерикана, што вкупно прави седум меѓународни трофеи.
Во 2016 година, Алетико Насионал бил рангиран од IFFHS како најдобар фудбалски клуб во светот, станувајќи првиот Јужноамерикански клуб, и првиот надвор од Европа, кој ја примил наградата. Исто така е рангиран како најдобар колумбиски клуб во 21 век. Насионал, исто така, се смета за најдобар колумбиски клуб во клупските турнири под покровителство на КОНМЕБОЛ и рангиран на третото место на официјалниот клупски поредок на Копа Либертадорес.
Монхајм (Баварија)
Монхајм (германски: Monheim) — град во германската федерална држава Баварија. Градот е еден од 43-те општински центри во областа Донау-Рис. Според проценката за 2010 година, во градот имало 4.924 жители. Градот се наоѓа во областа Швабија.
Географија
Монхајм се наоѓа во сојузната држава Баварија во округот Донау-Реис. Градот е на надморска височина од 495 метри. Областа на општината е 69,4. Според проценката за 2010 година, во самиот град имало 4.924 жители. Просечната густина на население е 71 жител.
Села
Во општи на Монхајм се наоѓаат селата:
Архимандрит
Овој чин соодветствува на мирскиот презвитерски чин протојереј-ставрофор.
Историја
Во Византиската црква, архимандрит се сретнува од почетокот на V век. Во почетокот бил старешина на неколку манастири, а подоцна ова било почесна ознака за игумените или старешините на најугледните манастири. Во поново време, овој чин им се дава на заслужните свештеномонаси на постари години, не толку по угледот на манастирот, колку како благодарност за жртвата која ја дале за напредок на црковниот живот и црквата.
Нов двор
Нов двор е монументална зграда во центарот на Белград, на Андриќев венац, каде се наоѓа седиштето на претседателот на Република Србија. Овој објект е споменик на културата под заштита на државата. Изграден е во периодот од 1911 година до 1922 г година како двор на кралот Александар I Караѓорѓевиќ. Палатата е изградена според проектот на архитектот Стојан Тителбах (1877—1916) на академски начин, со елементи на ренесансна и барокна архитектура, но првобитниот изглед се менувал со текот на времето.
Кралот Александар престојувал во Новата палата, каде што се наоѓал Музејот на принцот Павле. Од 1953 година, Нов двор го користеле Извршниот совет на Србија, Собранието на Србија, Претседателството на СР Србија и најдолго време претседателот на Република Србија со придружните служби. По претседателските избори во 2017 година, била објавена можноста Претседателството да се пресели од оваа зграда во Палатата Србија, а музејската намена да биде вратена во Новиот дворец.
Изградба на палатата
Новата палата, изградена како нова резиденција на династијата Караѓорѓевиќ и последната подигната зграда во ансамблот на зградите на дворскиот комплекс на Теразије, заедно со соседните палати на Стариот дворец, кој е и негов архитектонски и уметнички пандан, и Националното собрание, е ансамбл од најважните јавни згради во Белград и Србија. Изграден е според првичната идеја на архитектот Александар Бугарин од 1980-тите, како едно крило на имагинарен комплекс на палата. Според тоа просторно решение, централниот дел на комплексот би бил окупиран од кралскиот двор, кој требало да биде изграден на местото на Старата резиденција (поранешна зграда на Симиќ). Левото крило на комплексот би било Стариот дворец изграден во 1884 година, додека десното крило би бил замокот на престолонаследникот изграден на местото каде што се наоѓа од средината на седмата деценија на 19 век. век се наоѓал замок за престолонаследникот Михаило Обреновиќ. Иако се верува дека проектот на замокот на принцот Михаило во духот на романтизмот го изработил архитектот Коста Шрепловиќ, некои извори наведуваат дека тој ги надгледувал завршните работи на изградбата на зградата, а плановите најверојатно ги направил Јован Френцл. и Јосиф Касано, најпознатите архитекти. Со изградбата на овој објект веќе била забележлива идејата просторот на дворскиот комплекс да се организира како тричлена композиција. Меѓутоа, принцот Михаило никогаш не живеел во оваа зграда, туку се вселил во Старата резиденција, а во новата зграда го сместил Министерството за надворешни и внатрешни работи.
Идејата за изградба на Новата палата била иницирана по настаните од мај 1903 година, а следната година била срушена. Старата резиденција, каде дотогаш била сместена кралската резиденција. По доаѓањето на власт, кралот Петар I Караѓорѓевиќ престојувал во Стариот дворец на Обреновиќ, кој во претходниот период не бил користен за домување, туку за претставителни потреби на владетелот. Бидејќи просторот на Стариот дворец бил несоодветен за постојана резиденција на кралското семејство, решението било да се изгради нова резиденција.
Подигнувањето на Новата палата за престолонаследникот Александар I Караѓорѓевиќ започнало во 1911 година, според проектот на Стојан Тителбах (1877-1916), истакнат српски градител од почетокот на 20 век. , кој лично ја надгледувал изградбата. Денес, Нов двор е единственото негово познато дело што го работел како архитект во Министерството за градежништво. Изградбата на дворецот е завршена во 1914 година, но веќе за време на Првата светска војна зградата била значително оштетена. Една граната погодила шест метри под земја и темелите на дворецот - била извадена во 1921 година Во периодот 1919-1922 година следело темелно реновирање, под надзор на специјално формирана Комисија, која работела и на обнова на Стариот дворец. Во Комисијата, која се грижела за целосно уредување на идната кралска куќа и седиштето на Маршалската палата, биле вклучени сликарот Урош Предиќ и архитектите на Министерството за градежништво Петар Поповиќ и Момир Коруновиќ. По конкурсот и опремувањето на теренот било доверено да го реновира париската куќа Безиер за 2.700.195 франци. - најголемиот дел од мебелот, лустерите, тапетите, теписите се правени до пролетта 1921 година. Во јуни 1922 година, кога кралот Александар I Караѓорѓевиќ и кралицата Марија се вселиле во зградата, Новата палата станала официјална владејачка резиденција.
Оригиналниот изглед на палатата
Зградата на Новата палата, со четири ката и карактеристична аголна купола, е вредно архитектонско достигнување на белградската архитектура по Првата светска војна. Просторната организација на зградата на Нова палата е одредена со проект од 1911 година во согласност со намената на градбата. На приземјето имало приемна сала и трпезарија. Со оглед на локацијата, која е одредена од аголот на две улици и израмнувањето на теренот, свечениот влез во Новиот дворец е дизајниран од правец на Стариот дворец, што се одразило во архитектонската композиција на фасади кои се различно обликувани, во зависност од функционалниот распоред во однос на непосредната околина. Во приземјето се влегувало од правец на Стариот дворец, преку монументално скалило под овална колонада со двојни столбови. Скалилата, преку влезниот хол, воделе до централното предворје од кое можело да се пристапи до големиот салон и други простории распоредени околу предворјето: помали салони, трпезарија и помошни простории. Лево од влезниот хол било главното скалило, поврзано со предворјето. Страничниот, страничен влез со помали скалила се наоѓал на горната страна на Палас паркот. На првиот кат биле сместени приватните и студиските простории на кралот и кралицата: спални со придружни соби, кабинети, салони, библиотека и трпезарија. На вториот кат биле англиските и јапонските салони, спалните соби и библиотеката. Мебелот и декорацијата на просторот ги имаат одликите на стиловите на Луј XIV, Луј XV и Луј XVI.
Внатрешниот дизајн е направен во 1914 година. Германските дизајнери Август и Елса Бозе, но почетокот на војната спречиле палатата да се реновира. По војната, дизајнот на ентериер и бил доверен на француската компанија Безиер.
Сегашниот изглед на палатата
Архитектурата на новата палата ја поддржало идејата за историско завршување на дворскиот комплекс, така што самата зграда била обликувана како еден вид пандан на Стариот дворец. На тој начин била нагласена потребата просторно и симболично да се заокружи целината што ја конотира самата идеја за државата. Двокатната зграда е дизајнирана во стилот на академизмот, со стилски елементи преземени главно од ренесансната и барокната архитектура. Најрепрезентативната фасада гледа кон градината, а аголната проекција е обликувана како кула со купола слична на решението применето на зградата на Стариот дворец. Во системот за распаѓање на фасадите, централната композиција се приземјето и катот, решени како единствена композициска целина, подрумот е рустично дизајниран, додека вториот кат е обработен самостојно, со систем на фасадна поделба и помалку впечатлива архитектонска пластика. Фрагментацијата на главната фасада е постигната со истакнување на страничните и централните проекции, во чиј центар е поставен главниот влез, истакнат со овален трем. Според намената на објектот, посебно место во украсниот дизајн на фасадите им се дава на хералдичките симболи. Во лунетата на централниот рисалит се наоѓа монументално обликуваниот целосен грб на кралската династија Караѓорѓевиќ. Највисокиот и во исто време најдоминантен дел од Новата палата - кулата со купола и шил на врвот со бронзена фигура на двоглав орел во лет е главниот архитектонски елемент што ги поврзува фасадите кон улицата Крал Милан и Андриќев венац. Покрај хералдичките знамиња, композицијата поставена на самиот крај на аголот рисалит, под куполата, две идентични, симетрично поставени претстави на штитови со крст и четири точки, што е дел од грбот на Кралството Србија. а подоцна и составен сегмент на Кралството Југославија. Централниот мотив на фасадната композиција според Андриќовиот венец е заоблен рисалит, над кој поткровјето било украсна композиција со грбот во центарот.
Просторната организација на зградата на Новата палата е одредена со проект од 1911 година во согласност со намената на градбата. Во приземјето имало приемна сала и трпезарија, а делот кон улицата Крал Милан бил резервиран за престој на високи гости, додека првиот и вториот кат биле наменети за резиденција на кралското семејство. Проектот на Новиот Палата не предвидувал просторија за кујна, туку за таа цел служела блиската Шумадиска куќа, поврзана со тунел со подрумот на дворот. Целокупното претставително внатрешно уредување и опремување на судските простории со скап мебел го извршила француската компанија Безије. Посебно внимание било посветено на уредувањето на предворјето, приемната сала, трпезаријата, босанската соба, јапонските и англиските салони и одаите наменети за резиденцијата на кралот и кралицата.
Составен дел на комплексот на палатата и елементот што ги поврзувал старата и новата дворска зграда била оградата со порти и стражарски столбови, кои ги делеле дворовите и дворската градина од улицата Крал Милан. Слична функција добила и зградата на Маршалската палата, чија доградба и обработка на фасадите била во 1919/1920 година, проектирана од архитектот Момир Коруновиќ, така што придонесува за стилско и урбано поврзување на палатите. Портите со триумфален изглед со истакната пластична декорација и хералдички знамиња, лачната зграда на дворската стража, како и дворната градина на приземјето со фонтана меѓу дворовите му дале на целиот ансамбл претставителен и свечен изглед.
Промени во изгледот на палатата
По Втората светска војна, реконструкцијата на Старата и Новата палата и нивната нова намена биле поврзани со поширок проект за трансформација на поранешниот дворски комплекс во административен центар на државата и републиката. Со цел да се поврзе некогашниот дворец со зградата на Народното собрание, оградата е отстранета, зградата на Маршалската палата е урната, а самата дворска градина е претворена во денешен Парк на Пионерите. Во периодот од 1948 г. до 1953 година. Според проектот на архитектот Милан Миниќ, за потребите на Претседателството на Владата на Народна Република Србија се работело на реконструкција и доградба на зградата на поранешната Нова палата. Зградата била проширена со додавање на голема свечена сала со пристапна сала. Фасадата кон Стариот дворец добила целосно ново архитектонско решение истакнато со колонада од јонски столбови, додека рабовите фронтови и линиите на првобитното решение биле задржани кон улицата Крал Милан и Андриќев венац. Во согласност со промените во Стариот дворец, новиот пристап кон зградата на Новата палата бил дизајниран на источната страна, кон Паркот на Пионерите, додека хералдичките претстави биле заменети со амблемите на новиот државен систем. Во дизајнот на ентериерот посебно внимание се посветило на ентериерот на продолженото дело, кој е збогатен со дела од најзначајните југословенски уметници - Томо Росандиќ, Петар Лубарда, Мило Милуновиќ, Милица Зориќ и други.
Зградата на Новата палата од 1953 година до денес е наменета за сместување на највисоките републички органи. Во неа биле сместени Извршниот совет на НРС, Собранието на НРС, Претседателството на СРС и најдолгото седиште на претседателот на Република Србија. Денес, Новата палата, заедно со монументалните градби што го опкружуваат, е дел од еден од највредните амбиенти на историското јадро на Белград. Заради историските, културните, општествените и архитектонско-урбаните вредности е определен како споменик на културата во 1983 година.
Теразије (Белград)
Плоштадот Теразије го опфаќа просторот од улицата Сремска до улицата Крал Милан.
Тој е најпознатиот белградски плоштад. Почнал да се формира во првата половина на 19 век, во 1840-тите, кнезот Милош Обреновиќ им наредил на српските занаетчии, особено на ковачите и грнчарите, да се иселат од градот во ровот, каде што биле измешани со турското население, и да ги изградат своите куќи и дуќани на местото на денешно Теразие. Илија Чарапиќ, синот на Васо Чарапиќ, кој извесно време бил и претседател на белградската општина, имал посебна задача да им подели парцели на Теразије на овие занаетчии; кој ќе се согласел да ја огради парцелата ја добивал бесплатно.
Плоштадот Теразије добил статус на културно богатство како просторна културно-историска целина.
За потеклото на името
За потеклото на името Теразије, историчарот и писател Милан Ѓ. Миличевиќ истакнал: „Воведувајќи вода во градот Белград, Турците изградиле кули покрај одредени клисури (ѕидарски водовод), кои земаат вода од изворите Мокролушка, на одредени растојанија, на кои користат водоводни цевки за да се добие поголем скок на водата пртокот на водата понатаму. „Една од таквите кули е поставена на местото каде што сега е чешмата Теразие. Бидејќи Турците овие кули ги нарекувале теразије за вода, овој плоштад го добил името Теразије.
До средината на 1960-тите, во Теразије се сместени претежно еднокатни и еднокатни згради. Во 1860 година водената кула била отстранета и на нејзино место била поставена чешмата Теразије во спомен на кнезот Милош. Низ улицата минувал дрворед од костени, бакалите од Земун и селата околу Белград продавале намирници во близина на фонтаната, сè до средината на 1870-тите, кога биле преместени во Зелен венец. Фонтаната е изградена при првата реконструкција на плоштадот, во 1911 година, ја преселиле во Топчидер, а ја вратиле во Теразија во 1976 година. Во Теразије во 1911-1912 година се направени значајни промени, кога биле целосно реновирани под надзор на архитектката Јелисавета Начиќ. На средината на плоштадот биле поставени редовни цветни плоштади, опкружени со ниска железна ограда, а на делот кон денешната улица Нушиќева била изградена голема фонтана.
Кон крајот на 19 и во првата половина на 20 век, Теразије е центар на општествениот живот на Белград. Тука се наоѓаат најпознатите хотели, кафулиња и продавници. Меѓу најважните градби, кои се наоѓале или се уште се наоѓаат на Теразије, треба да се споменат хотелот „Париз“ изграден околу 1870 година на местото каде што денес се наоѓа Безистан. Срушен е при реконструкцијата на плоштадот во 1948 година. На местото каде што е денес „Душанов град“ постоела меана „Кај златниот крст“ каде што на 6 јуни 1896 година се одржало првата кино претстава. До хотелот „Париз“ се наоѓал стариот хотел „Казино“, изграден околу 1860 година, каде во 1918 година кратко време заседавало Народното собрание на Србија. До 1920 година овде биле поставени претстави на Народниот театар. На истото место во 1922 година е изграден сегашниот хотел „Касина“. И денес хотелот „Москва“ на Теразије кој е изграден во 1906 година во стилот на Југендстил. Најпознати кафулиња биле „Албанија“, „Балкан“, „Шишко“ и „Роднокраен“.
Во 1938 година, на местото на малото кафуле „Албанија“ била изградена палатата Албанија. Зградата на Прашката Кредитна банка била изградена околу 1921 година, на истото место каде што на крајот од 19 век, постоела еднокатна „жолта куќа“, зградата подоцна била реконструирана и денес во неа е сместен хотелот „Европа“. Пред Втората светска војна била завршена Палатата на пензискиот фонд, во која сега се наоѓа театарот Теразије, и каде порано била познатата „Шишкова кафана“.
Пред војната било предложено да се отстранат плоштадите и фонтаните, бидејќи и патиштата и тротоарите станале премногу тесни поради зголемениот сообраќај - во тоа време Теразија била „центар на трамвајски сообраќај“. Во тоа време се замислувала изградба на подземни премини. Фонтаната Теразије предизвикала спротивставени мислења, некои ја сметале за „застрашувачки пример“, „како нетреба да се градат фонтани“ во однос на просторот и уличниот сообраќај
За време на бомбардирањето на Белград во 1941 година, Теразије бил сериозно оштетен. Теразије ја добил својата конечна форма при последната реконструкција во 1947 година според проектот на архитектот Никола Добровиќ, кога биле отстранети плоштадите, фонтаните и трамвајските шини.
Во 2012 година, во Нов Белград била поставена реплика на Теразије од 1930-тите. век.
Ужице
Топоним на Теразије е и дел во градот Ужице, кој се наоѓа западно од центарот на градот, на рид што се граничи со стариот град т.е. Градот Ужице, тврдина, населбите Буар и Костица т.е. долината на Коштички поток, како и рамнината на населбата Турица. Како и во случајот со белградска Теразије, потеклото на името е исто, според турскиот уред за водоснабдување, што е логично со оглед на близината на турската тврдина.
Циклопентан
Циклопентанот е органско соединение со хемиска формула C5H10.
Daddy (песна на Бијонсе Ноулс)
„Daddy“ е песна од американската пејачка Бијонсе Ноулс од нејзиниот прв студиски албум, Dangerously in Love (2003). Компонирана е од Ноулс како и од Марк Батсон. Песната оригинално не требало да се најде на последниот список на песни на албумот. На Ноулс ѝ било овозможено да ја сними песната откако издавачкиот датум на албумот бил одложен. „Daddy“ била издадена само во iTunes Store во САД како промоционален сингл на 3 јуни 2003 преку Columbia Records.
Ноулс кажала дека песната била мотивирана од преданоста и лојалноста која ја имал нејзиниот татко/менаџер, Метју Ноулс кон членовите на неговата фамилија. Многу од песните на албумот ги испитуваат аспекти на врските. Сепак, „Daddy“ се смета за елементно анализирање на врските помеѓу сродството со таткото и неговите потомци од различна моќна перспектива. Музичките критичари, кои генрелно добро ја прифатиле песната, коментирале дека таа е начин на Ноулс да му оддаде почит на нејзиниот татко.
Позадина
„Daddy“ е напишана од Ноулс и Марк Батсон. Била „скриена песна“ на сите изданија од Dangerously in Love како петнаесеттата и последна песна од албумот. Ноулс прво не планирала да ја вклучи песната во албумот, но по неколкуте одложувања на албумот, нејзе ѝ било овозможено да работи на дополнителен материјал за албумот, вклучувајќи ја и песната „Daddy“. Повеќе од четириесет и три песни биле снимени за Dangerously in Love, од кои сите биле набљудувани од нејзиниот татко Метју. Сепак, Ноулс тајно планирала „Daddy“ да биде „скриена песна“ што го оставило нејзиниот тако без зборови поради шок и благодарност. Песната била издадена како промоционален сингл до iTunes Store во САД на 23 јуни 2003 преку Columbia Records. Вклучена е и на саундтракот за Малечките Девојки На Тато (2007).
За концепцијата на „Daddy“, Ноулс кажала за MTV Вести: „Моите мајка и тактко беа заедно 23, 24 години и ги видов како поминуваат низ многу работиt. И тој секогаш ја поддржуваше неговата сопруга и ја поддржуваше неговата фамилија и ги поддржување мјата сестра и [мојата братучетка] Кели Роуланд. Таа лојалност и сила која ја има тој, тие одредени квалитети сакам да ги има секој околу мене. - Бијоне Ноулс (2003)
Композиција
„Daddy“ трае речиси пет минути и е Р&Б песна. Првиот стих на песната започнува со Ноулс која се сеќава како таа и нејзиниот татко/менаџер, Метју Ноулс биле заедно додека таа била дете и во адолесцентниот период. Таа пее за својата желба да биде со човек кој има слични квалитети како својо татко. Ова е илустрирано во тектсот: „Јас го ценам секој незаменлив момент и сакам мојот нероден син да биде како мојот татко, јас сакам мокот маж да биде како мојот татко, нема никој друг како мојот татко.“ Според Марк Антони Нил од PopMatters, Бијонсе исто така самоуверено ја загрнува нејзината женственост во песната. На некој начин, Бијонсе му посветува внимание на нејизниот татко преку песната.
Критички оценки
Марк Едвард Неро од About.com изјавил дека „Daddy“ најверојатно е специфично напишана за саундтрак албумот на Малечките Девојки на Тато и дека може дури „да се пушти во дел со клучна сцена.“ Давајќи насока на долгогодишната врска на Ноулс со Џеј-Зи и тогашните гласини дека тие ќе се венчаат, Неро додал дека песната можеби остава неколку обожаватели да се запрашаат што ќе се лучи потоа. Марк Антони Нил од меѓународниот онлајн магазин PopMatters сметал дека „Daddy“ е „највлијателната песна на Dangerously in Love.“ Тој напишал дека песната е вонредна почит кон нејзиниот татко Метју Ноулс, изјавувајќи дека Ноулс „го прегрнува [...] човекот кој ѝ помогнал да го има уметничкиот што Dangerously in Love го претставува.“ Тој завршил додавајќи „ [...] До моментот кога слушачите ќе стигнах до петнаесеттата и последна песна, тие ќе бидат толку убаво изненадени што 'Daddy' изгледа помалку старомоден [...]“ но во оваа песна таа конечно ја признава изјавата дека е жена, а не девојка.
Ентони Декуртис од Роулинг Стоун коментирал дека албумот кој почнува со „казанот од енергија“ на „Crazy in Love“ (2003), завршува контрасно со „Daddy“ која ја опишал како пет-минутно внимание на нејзиниот менаџер-тетко и сметал дека е „антологија на вокал и лирски клишеа.“ MTV Вестите напишале дека „Daddy“ е поразлича од другите односи во Dangerously in Love и додал дека има силна порака. За разлика од него, Алисон Стјуарт од The Washington Post ја нарекол „Daddy“ „страшна бонус песна“. Слично, Спенс Д. од IGN Music изјавил дека „Daddy“ навистина не вреди да се открива.
Македонија на Зимските олимписки игри 2002
Македонија учествуваше на Зимките олимписки игри 2002 во Солт Лејк Сити, САД.
На игрите, македонските спортисти не освоија медал.
Римско Царство
Римската држава (латински: Imperium Romanum) била создадена на Апенинскиот Полуостров. Опкружен од три страни со мориња, слабо разгранет брег, имал блага клима и мошне плодна земја. Северниот дел од полуостровот е рамничарски и погоден за земјоделство, а средниот и јужниот се планини кои се погодни за развој на сточарството.
Во страриот век на Апенинскиот Полуостров живееле многу племиња. Најпознати биле: Галите, Италите, Латините, Умбрите, Самнитите и други. По Италите подоцна Апенинскиот Полуостров го добил името Италија. Во јужниот дел на Апенинскиот Полуостров и на Сицилија живееле колонии на Хелените и овој дел бил наречен Магна Греција.
Латините имале најзначајна улога во историјата на Рим. Ја населувале областа Лациј во Средна Италија, јужно од Етрурците и од долниот тек на реката Тибар која била граница со Етрурците. Во оваа област имало повеќе градови меѓу кои бил и градот Рим (Рома), кој имал прекрасна местоположба. Се наоѓал 25 км од морето, на левиот брег на пловната река Тибар, преку која бил поврзан со морето. Градот се простирал на седум добро утврдени ритчиња, кои се обединиле за да можат полесно да се бранат од надворешните напади. Според легендата, Рим бил основан во 753 година п.н.е, но според археолошките податоци порано околу 10 век п.н.е.
Територија и население
Римската држава била основана на Апенинскиот Полуостров. Полуостровот е поврзан со Европа само од северната страна, преку еден планински венец. Од другите страни е опколен со мориња, со слабо разгранет брег. Северниот дел на Апенинскиот Полуостров е претежно рамничарски и е погоден за земјоделство. Средниот и јужниот дел се планински, богати со пасишта и погодни за сточарство. Климата на Апенинскиот Полуостров е блага, а почвата е доста плодна.
На Апенинскиот Полуостров во стариот век живееле повеќе племиња и народи. Во почетокот, најпознати биле Етрурците, како и племињата Оски, Умбри и Латини. Етрурците биле најстари жители на Апенинскиот Полуостров. Се занимавале со земјоделство, занаетчиство и трговија. Живееле во градови-кралства со развиена култура и уметност. Нивните градови имале поплочени улици, канализација и водовод. Латините, пак, имале најзначајна улога во основањето на Рим. Тие се занимавале со земјоделство и сточарство.
Основање на Рим
Латините се населиле во средишниот дел на Апенинскиот Полуостров. На левиот брег на реката Тибар, на седум блиски ритчиња основале свои населби, кои биле опкружени со мочуришта. Етрурците, кои живееле од другата страна на Тибар, често ја минувале реката и ги разменувале своите производи со производите на Латините. Латините прифатиле голем дел од културата на Етрурците.
Етрурците преземале и воени напади против Латините. За да се одбранат полесно од нападите, населбите на седумте ритчиња се обединиле. Така настанал градот Рим. Во шестиот век пред н.е., Етрурците ги победиле Латините и го освоиле Рим. За основањето на Рим е зачувана и една легенда. Според неа, Рим бил основан во 753 година пред н.е. од близнаците Ромул и Рем. Уште додека биле во лулка, нивниот лош стрико ги фрлил во реката Тибар. Од реката ги извадила една волчица, која ги задоила, а потоа ги нашол и ги пораснал еден овчар. Кога пораснале, браќата му се одмаздиле на лошиот стрико. Потоа основале град, кој по Ромул го добил името Рим (на латински Рома).
Општествено и државно уредување
Во најстариот период Рим имал родовско уредување. Родовите биле составени од патријахални семејства - фамилии, на чие чело стоел патер. Десет рода сочинувале братство, а десет братства сочинувале племе или триба. Вкупно имало три триба. Населението го сочинувале слободни и неслободни луѓе. Слободните се делеле на патриции и плебејци. Патриции биле богати луѓе, кои уживале големи привилегии и ги заземале сите положби во државната управа. Од нивните редови биле избирани конзули и сенатори. Плебејците воделе потекло од потчинетото население на Лациј и на Етрурците. Се заземале со земјоделство, занаетчиство и трговија. Плаќале даноци на државата, служеле војска, но немале политички права и не учествувале во работата на народното собрание. Бракот меѓу патрициите и плебејците бил забранет со закон. Неслободното население го сочинувале робови, кои во овој ран период во римската држава не биле бројни.
Во најстариот период со Рим управувал крал. Бил т.н кралски период кој изнесувал од 753-509 г. п.н.е. Кралот ја предводел војската, бил врховен судија и свештеник. Постоело и народно собрание, што го сочинувале сите полнолетни мажи и војници, а исто така и сенат, што го сочинуваат старешините на најбогатите и најугледни родови.
Според традицијата постоеле седум кралеви. Последните три кралеви биле етрурски, бидејќи во 7 век п.н.е. Лациј бил освоен од Етрурците. Со нивното владеење не биле задоволни римските патриции, кои во 509 г. п.н.е го симнале од престолот и го протерале последниот крал (Тарквиниј Гордиот) и прогласиле република. Таа добила ново уредување. На нејзиното чело се наоѓале двајца конзули, кое ги избирало народното собрание а било од редовите на патрициите, со мандат од една година. Сенатот добил многу поголемо значење, а неговите одлуки биле задолжителни и за конзулите.
Римската војска
Благодарејќи на добро организираната војска, Римјаните продолжиле да водат успешни војни и по освојувањето на Апенинскиот Полуостров. Во војската служеле Римјани на возраст од 17 до 45 години. Побогатите служеле во коњицата, а другите во пешадијата. Основна единица во војската била легијата. Таа броела околу 5000 војници, а се состоела од тешка пешадија, лесна пешадија и коњица. Римската војска била добро вооружена и извежбана. Во војската владеела строга дисциплина. Војниците биле вооружени со голем штит и кус меч или копје. На горниот дел од телото имале оклоп, а на главата шлем.
Потчинување на Италија
По ослободување од етрурската власт, Римјаните започнале да водат војни за проширување на својата држава најпрвин во Италија а подоцна и надвор од нејзините граници. Речиси сто години римјаните воделе војни со Етрурците, кои не сакале да се помират со губењето на Рим и Лациј, но на крајот Етрурците биле поразени а нивната земја влегла во составот на римската држава.
Во 4 век п.н.е Рим водел војна со Галите во Северна Италија, кои во 390 г. п.н.е. го нападнале и го ограбиле градот Рим. Единствено тврдината на ритчето Капитол не била освоена, иако била опседнувана цели шест месеци. Во исто време Рим војувал и со италските племиња во Средна Италија. Најжесток отпор му пружиле Саминтите, со кои морал да води три војни. Дури по третата семитска војна (298-290), Рим станал господар на средна Италија.
Потоа Римјаните ги насочиле своите сили кон Јужна Италија каде што се наоѓале многу колонии на Хелените. Меѓу нив се истакнал и градот Тарент со кого Рим дошол во судир. На овој град во војна му помагал епирскиот крал Пир. На крајот римјаните победиле, го потчиниле Тарент и цела Јужна Италијаи се претвориле во една од најголемите и најсилните држави на Средоземното Море.
Освојувања во Африка, Европа и Азија. Рим станува светска сила
Паднал Египет во 30 година п.н.е кој бил на чело со Клеопатра. Во втори век п.н.е била освоена Дакија(Денешна Романија)и со тоа се означил крајот на освојувањата на Рим.