cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пакет (информатика)
Справување со загуби на податоци
Избришаните рамки што не можат да се декодираат се главниот тип на загуби на податоци кои влијаат на компресираните сетови податоци. Воглавно би имало малку корист од обиди да се искористат податоци од рамка означена како недекодирачка.
Одтука, рамките во кои се најдени грешки би биле суштински неупотребливи дури и ако не биле избришани од обработувачот за рамки.
Овие загуби на податоци можат да бидат компензирани со следните механизми.
MPEG пакетизиран проток
Packetized Елementary Stream (PES) е спецификација дефинирана од MPEG комуникациониот протокол која дозволува елементарен проток да биде поделен во пакети. Елементарниот проток е пакетизиран од последователни потадочни бајтови за енкапсулација од внатрепните PES заглавја на пакетот.
Типичен метод за пренесување на податоци од елементарен проток од видео или аудио енкодер е најпрво да се создаваат PES пакети од податоците на  елементарниот проток и потоа да енкапсулираат овие PES пакети во MPEG транспортен проток (TS) пакети или MPEG програмски проток (PS). TS пакетите потоа може да бидат мултиплексирани и пренесени користејќи техники за емитување, како оние кои се користат во ATSC и DVB.
NICAM
Со цел да се обезбеди моно „компатибилност“, NICAM сигналот се пренесува на под-носител заедно со звучен носител. Ова значи дека обичниот моно FM или АМ звучен носител се остава сам за да биде примен од monaural приемници.
NICAM-заснована стерео ТВ инфраструктура може да пренесе стерео ТВ програма како и моно „компатибилен“ звук во исто време, или може да пренесе две или три сосема различни звучни протоци. Последниот мод може да се користи за да се пренесе звук на различни јазици, на сличен начин како во in-flight movies на интернационални летови. Во овој мод, корисникот може да бира кој саундтрак да го слуша кога ја гледа содржината управувајќи со „sound-select“ контрола на рисиверот.
NICAM ги нуди следните можности. Автоселекција на модот е овозможена со вклучување на 3-битно поле за тип во податочниот проток.
Четирите други опции можат да бидат употребени подоцна. Само првите два од листата погоре се познати дека се во општа употреба во секој случај.
Пренос на NICAM пакети
NICAM пакетот (освен заглавјето) e кодиран со 9 битен псевдо-рандом бит-генератор пред пренос.
Да се направи NICAM проток на битови да изгледа повеќе како бел шум е важно бидејќи ова го намалува мешањето на сидналот на соседните ТВ канали.
Општина Тетово
Општина Тетово — општина во Западна Македонија. Центар на општината е градот Тетово. Со новата територијална поделба на Република Македонија од 2005 година, кон поранешната Општина Тетово се припоени општините Џепчиште и Шипковица.
Географија
Тетово се наоѓа на северозападниот дел на Република Македонија, на падините на Шар Планина, односно на Долната Полошка Котлина. Денеска општината Тетово зафаќа простор од 261, 89 км2, а заедно со новосоздадените општини произлезени од неа и кои и до ден денеска гравитираат кон неа, таа површина изнесува 1.053 км2.
Тетово се наоѓа на 460 – 500 метри надморска височина и има умереноконтинентална котлинска клима со просечна годишна температура од.
Климатско – почвените, хидрографските и просторните услови одговараат за развој на земјоделството и сточарството, односно преку поволните температури, погодни почви со висока бонитетна вредност и обилното количество на воден потенцијал се овозможува одгледување на житни, градинарски, овоштарски, фуражни и некои индустриски култури. Во однос на сточарството, истите тие услови одговараат посебно за развој на говедарството и високопланинските пасишта, за предуслов за развој на овчарството.
Реката Пена, бисерот на градот и вечниот предизвик на тетовчани, е најубавиот украс со којшто природата го дарувала ова прекрасно поднебје. На неа се наоѓаат и неколку хидроцентрали, изградени во педесеттите и шеесеттите години на XX век.
Демографија
Гледано од демографски аспект, Општина Тетово е мултиетничка средина со 86.580 граѓани и претставува една од најголемите општини по број на жители во Македонија.
Според верската припадност над 80% се муслимани а останатите православни христијани.
Етничкиот состав на населението што живее само во градот изнесува 35,07 % Македонци, 54,61 % Албанци, а останатото се други претежно Роми и помалку Срби и Турци.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Тетово е Биљал Касами од редовите на БЕСА. Тој бил избран на локалните избори од 2021 година за првпат со мандат од четири години. Советот на општина Тетово е составен од 31 член. Според последните локални избори од 2021 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2021-2025 се:
Културни и природни знаменитости
Тетово спаѓа меѓу најстарите градови во Македонија, во кој низ историјата се испреплетувале голем број култури засновани врз традицијата на граѓанските општества кои живеат во овие простории. Градот го добива името по легендарниот јунак Тето (Ктето) кој спореед легендата го исчистил местото од змии.
Како најпознати културно споменични наследства се набројуваат: Шарена џамија, Арабати Баба Теќе, Амамот, Стариот мост, Тетовското Кале, Лешочкиот Манастир и др, кои исто така придонесуваат за развојот на туризмот. Во 2001 година, поради воените дејства, Лешочкиот Манастир беше целосно уништен и разурнат, за летото 2005 повторно да се издигне, со помош на Европската Агенција за реконструкција и развој.
Главното место за развој на туризмот го држи туристичкиот центар Попова Шапка и другите природни убавини на Шар Планина, кои се познати по придонесите кон развојот на белиот спорт во земјата па и во светски размери.
Култура и спорт
Карактеристичен е преминот на Тетово од високоразвиен културен центар на zападна Македонија (што претставувал од средината на XIX век па сè до средината на XX век), во доста пасивен град во поглед на културата (при крајот на XX и почетокот на XI век).
Иако центар на култура практично не постои, Домот на Културата „Иљо Антевски Смок“ на некој начин ги поврзува повеќето културно-општествени манифестации кои се одржуваат во Тетово. Во Тетово постојат три македонски културно-уметнички друштва, едно албанско и едно турско.
Особено познати и признаени се тетовскиот градски женски хор „Менада“ како и детскиот женски хор „Лале“ кои секоја година настапуваат на поголем број домашни и меѓународни натпревари и фестивали, каде имаат освоено повеќе први, втори и трети места, како и Гранд При награди.
Секоја година, во летниот период се одржува хорскиот фестивал „ТЕХО“ на кој настапуваат поголем број на машки, женски и мешани хорови од Македонија и странство.
Криви Дабец (Бесвица)
Криви Дабец — населба од доцноантичко време во атарот на селото Бесвица, Македонија. Во нивите што се наоѓаат на 4 километри јужно од селото, од левата страна на патот за селото Барово се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси и друг градежен материјал.
Свети Димитрија Солунски
Свети Димитрија Солунски — прочуен македонски маченик и светец од Солун, во почетокот на IV век. Во средновековието станал еден од најславните „воени“ светители, и често се поврзува со Св. Георгиј. Неговиот ден се празнува на 8 ноември (26 октомври по стариот календар), и уште е познат како Митровден.
Живот
Најстарите записи за животот на Св. Димитрија доаѓаат од IX век, иако има слики за неговите чуда уште од VII век.
Овој славен и чудотворен светител се родил во Солун од благородни и благочестиви родители. Измолен од Бога од бездетни родители, Димитрија бил син единец, така што бил воспитан со големо внимание. Татко му бил војвода солунски и кога умрел, Димитрија бил поставен за војвода, наместо неговиот татко. Кога го поставил за војвода, царот Максимијан особено му препорачал да ги гони и истребува христијаните во Солун. Но, Димитрија не само што не го послушал царот туку напротив, јавно го проповедал христијанството во Солун. Кога слушнал за тоа, царот Максимијан многу се огорчил и еднаш, враќајќи се од војна, дошол во Солун за да ја испита оваа работа. Тој го повикал војводата Димитрија и го испитувал за верата. Димитрија, јавно пред царот, признал дека е христијанин и го изобличил идолопоклонството на Максимијан. Разјарен, царот го фрлил Димитрија во затвор.
Знаејќи што го чека, Димитрија му го врачил сиот свој имот на својот верен ученик Луп за да го раздаде на сиромасите и отишол во затворот весел, зашто му претстоело страдање во името на Господ. Во затворот, нему му се јавил ангел и му рекол: „Мир на тебе, страдалецу Христов. Биди храбар!“ По неколку дена, царот испратил војници во затворот за да го убијат Димитрија. Војниците го нашле Димитрија во молитва и го избодиле со копјата. Неговото тело тајно го презеле христијаните и чесно го погребале. Преданието вели дека од неговото тело потекло исцелително миро, со коешто многу болни се излечиле. Наскоро, над моштите на Св. Димитрија била подигната малечка црква. Еднаш, некој илирски војник — Леонтиј, бил болен од неизлечлива болест — но со помош на моштите на Св. Димитрија и со молитва целосно оздравел. Од благодарност, тој му подигнал на Св. Димитрија многу поголема црква, а светителот му се јавил двапати.
Подоцна, кога царот Јулијан сакал да ги пренесе моштите од Солун во Цариград, од гробот скокнале пламени искри и се чул глас: „Застанете и не гибајте!“ И така, моштите на Св. Димитрија останале засекогаш во Солун. Како заштитник на Солун, Св. Димитрија се јавувал многупати,спасувајќи го градот од големи неволји. Русите го сметаат и за покровител на Сибир, којшто го освоиле и го присоединиле кон Русија во 1581 година.
Култот на Св. Димитрија се негува на целиот Балкански Полуостров, вклучувајќи ја и Македонија, каде голем број цркви се посветени токму на Св. Димитрија. Во 2010 година, Св. Димитрија бил прогласен за светец-заштитник на селото Зрновци, а во ноември 2014 година, на плоштадот во селото бил поставен негов споменик, направен од бронза, со височина од 2 м и со тежина од 250 кг.
Св. Димитрија во народното творештво
Култот на Св. Димитрија е присутен и во народното творештво. На пример, во српската народна песна „Неблагодарни синови“, откако мајката ги израснала и ги оженила своите девет сина, ги слушнала како посакуваат да замине во шумата за да ја изедат ѕверовите. Но, кога отишла во шумата, ја сретнал Св. Димитрија, кој ѝ рекол да се врати дома, каде што видела необична глетка: синовите биле претворени во камења, а снаите во студени карпи. Така, светецот ги казнил синовите за нивниот лош однос кон мајка им.
Етереум
Рударењето на етереум е слично на рударењето биткоини, но кога се решава блокверигата, рударот заработува етереум.
Една од главните одлики на етереумот се паметните договори. Паметните договори на етереумот ги извршува виртуелната машина етереум (Виртуелна машина Ethereum). Како и секоја друга криптовалута, етереумот може да се купи, продаде, плати и разменува. Технологијата етереумот овозможува снимање трансакции со кое било средство на дистрибуирана основа во договори од типот на блокверига без користење на традиционални правни процедури. За разлика од биткоинот, етереумот е неограничен во обезбедувањето со криптовалути. Ова значи дека криптовалутата може да биде во состојба на инфлација.
Разни организации покажале интерес за платформата, меѓу кои Microsoft, IBM, JPMorgan, Chase. Bloomberg Businessweek тврди дека софтверот дистрибуиран од етереум може да го користи секој што бара заштита од неовластена интервенција. Можете безбедно да работите со некој што не го познавате бидејќи условите се наведени во паметен договор вграден во блокверигата.
Кенткаус I
Кенткаус I, исто така нарекувана Кенткавес, била кралска жена која живеела во древниот Египет за време на Четвртата и Петтата династија. Можеби била ќерка на кралот Менкауре, сопруга на кралот Шепсескаф и кралот Усеркаф (основачот на Петтата династија), мајка на кралот Сахуре, и можеби, според своите наследни права, крал на Горен и Долен Египет. Нејзината мастаба во Гиза - гробот LG100 - се наоѓа многу блиску до пирамидалниот комплекс на Менкауре. Оваа блиска врска може да укаже на семеен однос, но односот не е јасен. Сепак, близината на пирамидалниот комплекс на Кенткаус до онаа на кралот Менкауре доведе до претпоставка дека можеби била негова ќерка.
Живот
Нејзиниот погребен комплекс го потврдува кралскиот статус на Кенткаус. Се чини дека служела како регент и можеби ја презела титулата крал. Некои од нејзините титули се двосмислени и очигледно, се отворени за толкување. Кенкаус можеби била во брак со фараонот Усеркаф и можеби била мајка на Сахуре и Нефериркаре Какаи.
Вернер изјавил дека е поверојатно дека Сахуре бил син на Усеркаф и неговата сопруга Неферхетепес. Тој, исто така, сугерирал дека Кенткаус била мајка и регент за нејзиниот син Тамптис и мајка на Нефериркаре Какаи.
Кралскиот список на Манетон ги има Менкауре и Тамптис кои владеат во четвртата династија, што ја поврзува Кенткаус со крајот на четвртата династија. Претпоставките дека била во брак со Усеркаф и дека била мајка на Сахуре, ја врзуваат и за петтата династија.
Nationalencyklopedin
Nationalencyklopedin („Национална енциклопедија“) скрат. NE — најобемната современа енциклопедија на шведски јазик. Изготвувањето и издавањето започнало со владин заем од 17 милиони круни, отплатен кон крајот на 1990 г. Во печатен облик, делото има 20 тома со 172.000 статии, а изданието на семрежјето опфаќа 260.000 статии (јуни 2005).
Историја
Проектот започнал во 1980 г, со препорака од владината комисија за преговори со разни издавачи. Оваа фаза завршила во август 1985 г, избирајќи ги „Бра Бекер“ и „Хегнас“. Задачата на проектот била да се изработи современо прирачно дело во склад со научната парадигма, вклучувајќи проблематики како меѓуродовите односи и животната средина.
Уште пред да излезе, делото побудило огромен интерес. До моментот на издавањето на првиот том во декември 1989 г, енциклопедијата ја порачале дури 54.000 лица. Последниот том излегол во 1996 г, со три дополненија во 2000 г.
Во 1997 г. е издаден дигитален облик на енциклопедијата, на 6 диска (подоцна и на ДВД), а во 2000 г. е ставена на располагање на семрежјето, со претплата. Оваа верзија е тековна и осовремена, и го опфаќа и речникот. Има вкупно 356.000 ставки, од кои 183.000 се енциклопедиски статии. Во услугата се вклучени и неколку дополнителни можности како шведско-англиски речник.
Еспарагоса де ла Серена
Еспарагоса де ла Серена — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Нојбург (Мекленбург)
Нојбург (Neuburg) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
172 (број)
172 (сто седумдесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 171 а претходник на бројот 173.
Наоши
Наоши - официјална свечена јапонска облека од ерата Хејан. Таа била многу скапоцена и имала долг шлеп на задната страна. Таа била долга до стапалата, затворена до грлото и со долги ракави. Се носела само во најсвечените прилики - приемите кај царот, на државните празници итн. Неа ја носеле само највисоките јапонски благородници.
Нојбург
Нојбург може да се однесува на:
Глобоко (Брежице)
Глобоко (словенечки: Globoko) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
ОСУ „Мирко Милески“ - Кичево
ОСУ „Мирко Милески“ — средно општинско училиште, се наоѓа во строгиот центар на Кичево на улица Рудничка бр. 2 . Центарот располага со 25970 метри квадратни. На овој простор се сместени главната зграда, спортската сала, отворените игралишта за фудбал и кошарка, како и две машински работилници. Гимназијата има на располагање 24 училници, од кои во 21 може да се изведува класична настава.
Моментално во центарот наставата редовно ја посетуваат 900 ученици, а бројот на стручниот кадар што ја води наставата брои 90 лица. наставата се изведува на македонски. ОСУ Мирко Милески започна со работа дамнешната 1952/53 година како виша гимназија Мирко Милески. Со општествениот развој како и поради економските прилики се спроведуваат реформи во сите училишни центри во Р.Македонија, а и нашиот центар не претставува исклучок. Во текот на долгогодишната работа покрај гимназиското образование се појавуваат и други струки.
NGC 3494
NGC 3494 — двојна ѕвезда во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3494 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3494 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 236; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 265. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Проколнати
Проколнати — македонски филм снимен во 1994 година во режија на Младен Крстевски, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Младен Крстевски, Весна Димитровска, Јосиф Јосифовски, Благоја Спиркоски-Џумерко, Јордан Витанов и Кирил Гравчев.
Кенткаус
Кенткаус (исто така Кенткавес и Кентакавес, египетски Ḫnt kȝw = s) било древно египетско име. Може да се однесува на неколку жени кои живееле во Старото Кралство:
173 (број)
173 (сто седумдесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 172 а претходник на бројот 174.
ATC код V20
Оваа група е празна.
898 Хилдегард
898 Хилдегард — астероид од главниот астероиден појас кој е во орбита околу Сонцето. Астероидот е откриен од Макс Волф на 3 август 1918 година. Именувана е по Св. Хилдегард Бингенска.
Ну, погоди!
Ну, погоди́! (во превод: Само почекај!) — советски и руски цртан филм. Тоа е еден од најпознатите и најуспешни анимирани серијали на советската кинематографија. Серијалот доживува огромна популарност во земјите на Источниот Блок, вклучително и во Македонија. Се емитува во периодот од 1969 до денес.
Ликови
Главни ликови во филмот се Зајакот (руски Заяц) и Волкот (руски Волк). Тие се олицетворени на стереотипот: плен - гонител кон кој е придодаден уште еден друг стереотип: пленот секогаш успева да се извлече.
Зајакот е претставен како позитивен лик, иако има „чудни“ методи со кои му се спротивставува на Волкот. Всушност (имајќи ја предвид образовната функција на филмот), Зајакот ги претставува нормалните (недевијантни) елементи на општеството, оние кои уредно и корисно го живеат својот живот. Бидејќи на добро смислените напади на Волкот реагира речиси механички, симпатиите на гледачите се многу често приклонети не кон Зајакот, туку кон Волкот.
Волкот пак, е претставен како деструктивен и антисоцијален тип кој не бира средства и методи да ја постигне својата цел. Како и да е, Волкот поседува и некои префинети особини: одлично свири гитара, танцува, лизга, па дури умее да вози и мотоцикл, што го иззема од светот на „обичните“ хулигани. Има добро смислени планови, но неговата непромисленост и несмасност на крајот секогаш му се враќаат двојно. Токму заради ваквото страдање успева да ги придобие симпатиите на гледачите.
Женски студии
Женски студии е академско поле кое се заснова на феминистички и интердисциплинарни методи со цел да ги смести животите на жените и нивните искуства во центарот на учењето, додека ги проучува социјалните и културните конструктори на полот, системите на привилегија и односите меѓу моќта и полот.
Ферија
Ферија — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
174 (број)
174 (сто седумдесет и четири) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 173 а претходник на бројот 175.
Бенц (Висмар)
Бенц (Benz) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Корминиш (Бистренци)
Корминиш — некропола од доцноантичко време во атарот на селото Бистренци, Македонија. На 5 километри јужно од селото, во непосредната близина на левиот брег на Вардар, на една флувијална тераса има фрагменти од тегули, имбрекси и големи камени плочи од гробни конструкции.
Насканска култура
Насканска култура — развиена култура на тлото на Јужна Америка, поточно на територијата на денешно Перу. Таа напредувала од I до VIII век покрај сушниот јужен брег на Перу во речната долина од пресушената Рио Гранде де Наска и во долината Ика. Поради влијанието од претходната паракаска култура која била позната по сложените ткаенини, во насканската култура била создадена палета прекрасни уметнички дела и техники како керамика, текстил и геоглифи (најчесто познати како наскански линии). Тие исто така изградиле и величествен систем на подводни аквадукти, познати како пукиоси, кои и денес се функционални.
Поради екстремната природа на околната животна средина не постои сомневање дека поголем дел од религиозните верувања на Наска се однесувале на плодноста и земјоделството. На голем дел од уметноста од Наска се прикажуваат моќни природни богови како: мистичниот кит убиец, жетварите и мистичната дамчеста мачка, змијулестото суштество и најзастапената од сите обожувани фигури, антропоморфичното мистично суштество. Наските се најпознати по насканските линии, кои се геоглифи со прикази на различни геометриски и стилски фигури.
Временски интервал
Општеството на Наска се развивало во период, кој е поделен на следните фази: пранасканска (1100 п.н.е. — 1), ранонаски (4—450), среднонаскански (450—550) и доцнонаскански (550—750).
Религија
Поради екстремната природа на околната животна средина, не постои сомневање дека поголем дел од религиозните верувања на Наските се однесувале на плодноста и земјоделството. На голем дел од насканската уметност се прикажуваат моќни природни богови како мистичниот кит убиец, жетварите и мистичната дамчеста мачка, змијулестото суштество и најзастапената од сите обожувани фигури, антропоморфичното мистично суштество. За разлика од денешната Моче култура, за да се предизвикаат визии, шаманите користеле халуциногени дроги, како што е исцедокот од кактусот Сан Педро. Користењето на такви супстанци е прикажано и на сликите кои се наоѓаат на грнчарските предмети, кои се поврзуваат со културата. Религиозните настани и церемонии се одржувале во Кахуачи. Овие церемонии се одржувале за да се слават боговите на природата, за да помогнат во зреењето на земјоделските производи и зголемувањето на количеството вода. За тоа време, сите членови од заедниците од околните села патувале до центарот за да учествуваат во гозбата. Луѓето кои не припаѓале на елитата можеле преку гозбата да добијат стоки од голема вредност како што биле украсните полихромни глинени садови. За возврат, припадниците на елитата можеле да ги зајакнат нивната политичка моќ и статус и истовремено да ги избираат обичните граѓани да работат и да градат во местото.
Традиционалните глави
Сè уште постои дебата околу целта на трофејните глави, односно дали биле воени трофеи или обредни предмети. Тешко е точно да се одреди која била вистинската намена на овие глави. Визуелните прикази за често се прикажуваат со приказите на оружја и воена облека, но овие типови на облека можеле да се носат само при церемонијални пригоди. Поимот „трофејна глава“ бил скован од археологот Макс Уле, кој сметал дека приказите на отсечени глави од античката уметност од Перу се поистоветувала со трофеи земени при војувањето. Тие се сметале и за трофејни предмети поради фактот што сите имале една заедничка модификација, дупка во челото за да може да се прикажуваат или да се носат. Многу погреби на припадниците од Наска се познати како „делумни погреби“. Во делумните погреби обично биле вклучени купови на екстремитети, неколку глави или тела на кои им недостасувале делови. Откриени се неколку гробници каде недостига глава од скелет, која била заменета со нешто што најдобро е познато како „главечка тегла“. Главечката тегла претставувала керамички сад на која била насликана човечка глава, а околу неа дрва и растенија. Во средниот период од развојот на Наска, драматично се зголемил бројот на пронајдени отсечени глави, а бројот се намалил во доцниот период, и покрај тоа што оваа практика и во овој период била популарна. Од доцната иконографија на Наските се посочува дека престижот на водачите од доцниот период на Наските бил зголемен со успешниот лов на глави.
Грнчарство
Културата во Наска се одликувала со своите прекрасни полихромни грнчарски садови обоени со најмалку 15 различни бои. Промената од сликањето со калифониум, сликањето со ленти пред печењето го означува крајот на параскиот грнчарски стил и почетокот на насканскиот грнчарски стил. Употребата на сликањето со ленти пред печењето значело дека имало многу експериментирање за да се утврди, која боја се создавала од кои ленти. Голем дел од грнчарските предмети се состојат од шишиња со две грла, чинии, чаши, вазни и скулптурни форми. При археолошките ископувања, биле откриени многу вредни полихромни грнчарски предмети, кои ги поседувале припадници од сите општествени класи, што докажува дека полихромните грнчарски предмети не биле достапни само за елитата. Обичните граѓани можеле да ги добијат овие предмети при гозбите и аџилаците кон Кахуачи. Освен тоа, во близината на Кахуачи пронајдена е глина која по својот хемиски состав е еднаква со полихромните грнчарски предмети кои можат да се пронајдат низ целата северна област на Наска. Сепак, не постојат доволни докази дека во самиот Кахуачи се произведувале грнчарски предмети. Голема е веројатноста дека Кахуачи служел како центар за распределување на керамичките производи.
Хронолошки, развојот на грнчарството на Наска е поделен во девет фази. Сликовните прикази кои можат да се забележат на грнчарските предмети од првата фаза (наречена и пранасканска) прикажуваат реалистични предмети како овошје, луѓе и животни. Реализмот ја зголемува важноста во втората, третата и четвртата фаза, кои се однесуваат на монументалните фази. Во грнчарските предмети од овие фази се вклучени интерпретации на нивниот главен предмет на интерес на црвена, црна или бела позадина. Во петтата фаза, се појавиле значителни експерименти, како додавање на зраци, валути и други „пролиферациски“ додатоци кон натприродните мотиви кои биле прикажани на садовите. Оваа фаза е наречена и „транзициска“, бидејќи го означува преминот во стилот од втората до четвртата фаза и пролиферациските елементи кои се додаваат во мотивите од шестата и седмата фаза. Во шестата и седмата фаза, се вклучени дел од постарите мотиви, но се истакнати и дел од воените мотиви, на кои се прикажува поместување во социјалната организација. Во мотивите од овие фази како дел од дизајнот се вклучени апстрактни елементи. Голем број од цртите се вклучени во многу од дизајните, особено оние на кои се прикажани митски суштества, со што се дава визуелен приказ на речиси бескрајно размножени елементи, односно приказ од кој се добило името „пролиферациски“. Грнчарските предмети изработени во овие две фази биле под влијанието на Моче културата, која постоела на северното крајбрежје на Перу. Во осмата фаза од развојот на грнчарството, се забележува воведување на целосно разделени фигури, геометриски иконографии кои тешко можат да се дешифрираат. Денес се верува дека осмата и деветтата фаза потекнуваат од средишните предели, со што се прикажува поместување од брегот на повисоките места со проширувањето на Вари културата, околу 650 година од нашата ера.
Путурус
Путурус — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
175 (број)
175 (сто седумдесет и пет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 174 а претходник на бројот 176.
Насканска култура
Грнчарство
Општеството во Наска, како и сите други преткокумбовски општества во Јужна Америка, вклучувајќи ги и Инките, немале свое писмо, за разлика од нивните современици, Маите од Средна Америка. Од тие причини иконографијата или симболите кои биле насликани на нивните керамички производи служеле како начин на комуникација. Според мотивите, грнчарските производи на Наска се делат во две главни категории: световни и несветовни. Наските верувале во моќните духови на природата за кои се верувало дека контролираат многу делови од животот. Населението на Наска, овие духови на природата ги прикажувало на своите грнчарски производи во форма на митски суштества, кои се комбинација од човек и одлики на животно, најчесто птица или риба. Меѓу митските суштества се и антропоморфското митско суштество, ужасната приза, митскиот кит убиец, точкестата мачка итн. Во други аспекти од културата на Наските се прикажуваат мотиви од војувањето, обезглавувањето и обредната употреба на човечки трофејни глави од страна на шаманите.
Путурус
Потекло на името
Името на селото не е словенско. Најверојатно доаѓа од влашкиот збор „путурос“ (puturos) што означува смрдлив.
Насканска култура
Текстил
Наските биле познати по своите сложени текстилни производи. Ткаенините, најверојатно биле изработувани од памук и волна. Ткаенините биле изработувани на дрвени разбои, на многу сличен начин како што и денес се изработуваат во истиот регион. Мотивите кои се прикажувале на грнчарските производи, првично се појавувале на ткаенините. Ткаенините од насканската и паракаската култура биле сочувани од пустината и тие денес се изворни текстилни производи од регионот. Во ископините на Кахуачи, како и на други места пронајдени се шалови, фустани, каиши и торби. Голем дел од текстилните производи кои се поврзуваат со насканската култура се употребувале како погребни подароци, кои се пронајдени при ископување на гробовите. Речиси секое погребано тело е пронајдено завиткано (понекогаш делумно) во ткаенини, што било дел од погребните обреди. Ваквите ткаенини можат да се најдат и во делумните погреби. Често се пронаоѓани куп коски завиткани во наметки. Положените фустани и шалови им припаѓале на припадници од високата класа, но имало и такви, кои им припаѓале на посиромашните, што посочува кон различни општествени улоги и одговорности. Освен тоа, како резултат од темелните анализи на текстилните производи извршени од страна на Мери Фрејм откриени се доста работи за жените од Наска. Фрејм заклучила дека жените од Наска, кои ретко биле споменувани во археолошките записи, можеле да дојдат до скапи материјали и имале право да носат облека со моќни слики. На голем дел од пронајдените слики биле прикажани птици и прошарани тела, змиски фигури со две глави и антропоморфни фигури.
Путурус
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во североисточниот дел на Битолското Поле, во источниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е ридско, на надморска височина од 670 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 34 километри.
Насканска култура
Наскански линии
Геоглифите од Наска или „наскански линии“ претставуваат серии на геометриски форми, километри од линии и големи цртежи на животински фигури (некои со големина на фудбалско игралиште), кои биле направени на пустинската површина во областа Наска. Големите геоглифи во пустинската област, се основа на многу теории. Иако некои луѓе не веруваат дека е возможно толку големи фигури да бидат создадени од човечка рака, вистината е дека со доволен број на луѓе и за подолг временски период, можно е да се создадат линиите. Линиите можат да се создадат со оптегање на јаже меѓу два столба и отстранување на црвените камчиња покрај оптегнатото јаже. Контрастот меѓу црвените пустински камчиња и посветлата земја под нив овозможува линиите да бидат видливи од голема височина. Поради едноставната градба на геоглифите, вообичаеното количество на врнежи од дожд многу лесно можело да ги оштети цртежите, но сушната пустинска околина ги зачувала овие цртежи веќе стотици години. Сè уште не се знае за што всушност биле употребувани овие линии. Според некои толкувања, се верува дека биле создадени за боговите за да можат да ги гледаат од горе, додека од други се посочува дека претставувале вид на календар со астрономски порамнувања за да му помогнат на народот да одреди, кога да се сее или да се жнее. Други посочуваат дека целта на линиите не била да се гледаат, туку да се чекори по нив како вид на церемонијална поворка. Линиите биле проучувани од антрополози, археолози и астрономи, но сѐ уште не се пронајдени докази, со кои може да потврди некоја од споменатите теории.
Путурус
Географија и местоположба
Путурус е мало потпланинско село, сместено на падината Присој. Околни села се: Црничани, Алинци, Будаково и други.
Насканска култура
Исхрана и земјоделство
Исхраната на Наските главно зависела од земјоделството. Од керамичките предмети пронајдени при ископувањата се посочува дека луѓето од Наска имале разновидна исхрана која се состоела од: пченка, тиква, компири, маниока и кана, а пронајдени се и мали остатоци од различни видови риби. Употребувале и индустриски растенија како: памук за текстил, кока, кактус Сан Педро и тикви кои се употребувале за да се прикажуваат активностите од секојдневниот живот. Доказите за присуство на кока во општеството се наоѓаат како во остатоците, така и на приказите на керамичките производи. Истото се однесува и за халуцигениот кактус, Сан Педро, кој е прикажан на неколку полихромни чинии и грниња кои се употребувале при церемониите. Што се однесува до односот кон животните, Наските користеле лами и морски прасиња како жртви на церемониите во Кахуачи. Ламите често биле употребувани и како товарни животни, а корисни биле и нивната волна и месо.
Габрје кај Добова
Габрје кај Добова (словенечки: Gabrje pri Dobovi) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Насканска култура
Исхрана и земјоделство
Од досегашните археолошки докази се покажало дека за време на средниот период во развојот на Наска, луѓето создале хидролошки систем за да се одржи животот во сушните области. Веќе долго време постои дискусија за точниот период кога биле создадени пукиосите, кои биле подземни тунели во кои се собирала подземната вода. Потеклото на самите пукиоси е прилично тешко поради материјалите кои биле употребувани при нивната изградба. Тешко може да се одреди потеклото на браздите, бидејќи пукиосите се резултат од ископувањето. Тоа би можело да го уништи секој контекст кој можел да се толкува. Досега како најверодостојни техники за да се одреди староста на пукиосите се АСМ анализите (Акцелераторкса спектометрија на маса) на лакирата која била собрана од камењата во пукиосите и проучувањето на шемите на населување на областа. Од овие техники потеклото на создавањето на пукиосите е одредено во средниот период на развојот на Наска. Овој систем на наводнување се состоел од пукиоси. Каналите биле копани на планинските страни додека не се стигнело до акваферите под површината. Каналите биле исцртувани со речни камења. Не се користело малтер за да може водата да поминува низ каналите. Водата се пренесувала кон канали за наводнување (асеквиа), по што истата се употребувала во земјоделството или се истурала во мали резервоари, наречени „кочаси“, со што служела за идна употреба. Покрај површината на подводните канали биле поставувани голем број на дупки за пристап или „охоси“ и биле користени на сличен начин како денешните шахти. Луѓето се симнувале во пукиосите за да ги отстрануваат пречките или за да вршат поправки. Тешко може да се одреди колку се долги овие канали, поради тоа што голем дел од пукиосите се променети, а многу пукиоси се премногу опасни за да се изврши истражување под земја. Должината на пукиосите е пресметана со мерење на оддалеченоста меѓу дупките. Многу од овие канали се употребуваат и денес. Тоа е доказ за тоа од колкава важност биле овие канали за луѓето кои живееле во овие области во древните времиња. Направени се модификации на основаната структура на ваквите пукиоси за да се зголеми нивната ефикасност, со тоа што во структурата на некои пукиоси, вградени се механички пумпи. Имало и случаи каде кочасите биле покриени со малтер за подобро да се задржува водата. Некои од најдобро зачуваните канали се наоѓаат во Канталок
Повишница
Повишница — река во Македонија, сместена на планината Осогово.
Нејзиното сливно подрачје изнесува 68 км2, течејќи западно од градот Кратово, меѓу селата Тополовиќ, Филиповци и Вакуф.
Извор
Извира на Осоговските Планини.
Устие
Се влева во реката Крива Река, кај селото Вакуф.
Путурус
Географија и местоположба
Селото има издолжен облик во насока север-југ. Не се дели на маала. Некои делови од селото се именувани по родовите, како Ѓековци, Долевци и други.
Селото се наоѓа во котлината Пелагонија, североисточно од Битола и југоисточно од Могила.
Историја
Путурус е старо село. Тоа се гледа по традицијата и по староседелскиот род Колевци. Мештаните кажуваат дека најпрвин постоело на месноста Тумба, северно од денешното село. Таму живееле старинците. Селото било преместено подолу поради подобрата снабденост со вода.
На истата површина на која се наоѓа селото се смета дека постоела античка населба таканаречена Кула. Подоцна се среќава и во турскиот период. Во близина на селото се наоѓал турски чифлик..
Селото било двапати запалено. Најпрвин во 1906 година било запалено од грчки чети од мариовското село Маково. Второто палење се случило за време на Првата светска војна. По тоа опожарувањето, мештаните три години живееле во градот Прилеп.
Добило електрична енергија во 1960 година.
Легенда
Легендата за настанувањето на селото кажува дека селото настанало од две братчиња од Егејска Македонија, кои останале без родители и за нив се грижеле некои стари баба и дедо. По неколку години, децата останале сами и започнале да се движат низ селата за да преживеат. Биле сместени и живееле во селото Канатларци, каде што на некој жител му ги чувале и паселе кравите. Пораснале во убави здрави момчиња и тогаш Турците сакале да ги земат како војници или да ги погубат. Човекот каде што работеле многу ги засакал и им рекол, заминете некаде подалеку за да се спасите. А тие одејќи по пат си велеле „Добро пус па рус сум“ (Пус-Рус) и така се создало селото, каде што се населиле и создале семејства.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 6,4 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 446 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 167 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Путурус било село со 28 домаќинства и 184 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Путурус живееле 160 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Путурус имало 128 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Путурус живееле 20 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Путурус е македонско православно село, во селото има и староседелски и доселенички родови.
Родови во Путурус се: Колевци (1 к.), староседелци, тие се слаб сој, и отсекогаш имале една куќа; Ѓековци (28 к.), доселени се од некое село во Леринско, од Леринско не дошле директно во селото туку најпрво шетале по околните села, па дошле во Путурус, го знаат следното родословие: Грујо (жив на 78 г. во 1951 година) Лозан-Грујо-Анѓеле-Ѓеко, кој се доселил во селото, и кој го основал родот; Мурговци (5 к.), доселени се во XIX век од Добрушево; Темелковци (3 к.), потекнуваат од домазет, доселени се од селото Рибарци, овде влегле во родот Колевци и Долевци (7 к.), доселени се од селото Црничани, а таму се дојдени од селото Орле, Мариово.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Будаково, во која селото Мусинци, се наоѓале и селата Алинци, Арматуш, Будаково, Горно Чарлија, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Будаково, во која влегувале селата Алинци, Будаково, Путурус, Радобор и Трап.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0215 според Државната изборна комисија, сместено во продавницата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 21 гласач. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 21 гласач.
Иселеништво
Од селото се иселил значителен дел на населението. Се знае за следниве родови: Соклевци (2 к.), живеат во Логоварди, Простиженовци (3 к.), живеат во Могила, Јошевци (1 к.), живеат во Радобор, Тренга (1 к.), живеат во Дедебалци. Од родот Ѓековци има иселеници во градовите Софија, Битола и Скопје. Од родот Колевци има иселеници во Билјаник и Оптичари.
NGC 1559
NGC 1559 — спирална галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1559 се споменува и како ESO 84-10, AM 0417-625.
Откривање
Објектот е откриен на 6 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1559 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 1559 има привидни димензии од 3,5' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 17 м 36,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 62° 47' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 64°.
Други поделби
Проучување на NGC 1559 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14814. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8872.
Јурта
Јурта е дрвена конструкција обложена и заштитена со покривки и е живеалиште што го користат номадските народи во степите во Монголија и Средна Азија.
Етимологија и синоними
Зборот јурта доаѓа од туркиските јазици и значи живеалиште во смисла на татковина. На казашки јазик структурата е позната како kiyiz üy (киіз үй), на киргиски јазик е boz üý (боз үй). На монголски јазик јуртата е позната како гэр.
Конструкција
Традиционалната јурта се состои од кружна дрвена рамка покриена со покривка. Покривката е направена од волна од овци. Дрвата за правење на конструкцијата се донесуваат од најблиските долини.
Дрвената конструкција се состои од кружно поставени дрва поврзани со кружно поставени дрвени конструкции. Во одредени стилови на јурти, постојат и столбови што ја зацврстува конструкцијата. Целата дрвена конструкција, скелетот, е покриен со тенка покривка изработена од волна. Покривката е прицврстена со јажиња.
Симболизам
Горниот спој на дрвената конструкција (тооно, toono; Шаңырақ, shangyraq; түндүк, tunduk) е доста застапена во културите од тој регион. Во казашката култура, горниот дел на јуртата не била менувана низ традицијата на една фамилија иако се менувала целосната конструкција. Шангракот често се сметал за семееен заштитен знак. Шангракот се наоѓа и во грбовите и знамињата на одредени земји од тој регион.
Глава на Франц Кафка
Глава на Франц Кафка, исто така позната како Статуа на Кафка, е скулптура поставена на отворено од вајарот Дејвид Черни.
Скулптурата се наоѓа пред трговскиот центар Куадрио, во центарот на Прага, Чешка.
Скулптурата е висока 10,6 метри и е конструирана од 42 ротирачки панели, изработени од сјаен метал којшто е во вид на огледални површини. Секој панел ротира пооделно. Во текот на денот, скулптурата не само што е динамична - кинетична, со одредени визуелни и композициски промени туку во својата движечка и постојано променлива содржина и преобразба алудира на едно од попознатите дела на Франц Кафка „Преобразби“.
Поставена е во октомври 2014 година.
Скулптурата е висока 10,6 метри, широка 2,8 метри - постаментот е изработен од не'рѓосувачки челик со огледален одсјај а самата скулптура е тешка 39 тони. Скулптурата ротира со максимална брзина од 6 вртежи во минута. Брзината на вртењето на панелите се контролира од далечина, додека во алгоритмот на движењето се програмирани многу варијации.
На дното од скулптурата, постаментот, се наоѓаат мали огледала, создавајќи чувство илузија на лебдеење и бестежинска состојба. Навечер, скулптурата е осветлена со шарено осветлување, со што се добива специфична поетичност.
Вајарот Дејвид Черни е еден од истакнатите светски автори. Негово исто така позната дело, покрај Главата на Кафка е и кинетичката скулптура „Метаморфози“ во Шарлот (Северна Каролина), создадена во 2007 година.
Делото Главата на Кафка е негова најпозната вајарска творба. Според многу компоненти кои успеал да ги вгради, конструира и творечки да ги создаде, оваа дело има меѓународна афирмација и веќе е вброено во поистакнатите вајарски дела на 21-от век.
1021 Фламарио
1021 Фламарио — астероид, откриен од Макс Волф на 11 март 1924 година. Привремено именуван како 1924 RG, за подоцна да биде именуван на церемонијата посфетена на францускиот астроном Камил Фламарион.
NGC 5939
NGC 5939 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5939 се споменува и како UGC 9854, MCG 12-15-7, CGCG 338-8, IRAS 15244+6854.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јули 1883 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5939 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 5939 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.