cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карло VI (Свето Римско Царство)
Внатрешна политика
Според тоа, Карло VI бил последниот цар на Светото Римско Царство од директната машка линија на Хабсбуршката династија, додека Франц бил основач на Лотарингенската династија.
Ненси Кувер Андреасен
Ненси Кувер Андреасен (Nancy Coover Andreasen; р. ) — американски невронаучник и невропсихијатар. Таа моментално е шеф на психијатрија на Универзитетот во Ајова.
Андреасен е пионер во примената на техниките за невровизуелизација кај големите ментални болести и ја објавила првата квантитативна студија за магнетна резонанца на мозочни абнормалности кај шизофренијата. Таа води мултидисциплинарен тим кој работи на тридимензионални техники за анализа на слики за да се интегрира мулти-модалното сликање и развој на автоматизираната анализа на структурни и функционални техники за сликање.
Хотели во Санкт Петербург
Санкт Петербург е град кој е изграден во 1703 година. Првиот хотел во овој град бил изграден во 1719 година на местото на куќата Чичерин.
Вишеград (Ниш)
Тврдината Вишеград е тврдина која се наоѓа во близина на градот Ниш, Србија. Денеска, од тврдината има останато само рушевини
Бајрам Дере
Бајрам Дере — село во Егејска Македонија, Република Грција.
1128
1128 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1128 година од новата ера, 128. од вториот милениум, 28. од XII век и деветта од 1120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6636 и 6637 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5878 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4888 и 4889 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1881.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1128 година се протега во 3764 и 3765, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3824 и 3825 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1671. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 521 и 523 исламска година.
Надворешни врски
1120'erne
Арлбершки тунел
Арлбершкиот тунел (герм. Arlbergtunnel) е тунел долж Арлбершката железница во западниот дел на Австрија, помеѓу покраините Тирол и Предарлска. Има должина од 10,6 километри и минува низ венецот Арлберг на североисточниот крај на Ретските Алпи.
Изградбата траела од 1879 до 1884 г, изведена на „староавстриски начин“. Отпрвин имал една пруга, но се покажал толку прометен што наредната година е пуштена уште една. Тунелот започнува на 99,5 км, кај железничката станица Св. Антон на Арлберг, а завршува во Ланген на Арлберг.
NGC 7696
NGC 7696 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 ноември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7696 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7696 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 33 м 50,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 52' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 7696 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71757. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 588. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 796.
Космос-1395
Космос-1395 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јули 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1395 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1516 км, а најмалото на 1474.
Полски Сеновец
Полски Сеновец или Сеновец како се нарекувал градот до 1900 година. Во околината околу Полски Сеневец имаше неколку мали села: Сарница, Глогова, Дунавли и Сувањикјуџој.Во неговите дела, познатите бугарски етнографи Анастас Иширков и Стојан Романски ја означуваат специфичната нијанса на сини очи и издолжени тесни лица на жителите на Полски Сеневец, некарактеристични за Словените, што укажува на тракиски корен.
Врокич, 1957 година 1911 година останува во историјата на Полски Сеневец, по што е основана првата пошта и селото има телефонска и телеграфска врска.
Градни прешлени
Градните прешлени (vetebrae thoracicae), се наоѓаат на средината од ’рбетниот столб, меѓу вратните прешлени и слабинските прешлени.
Делови
Кај градните прешлени се разликуваат:
Кај животните
Повеќето торбари имаат 13 градни прешлени, кај коњите, носорозите и слоновите има 18-20 градни прешлени.
Нојенхаус (општинска заедница)
Нојенхаус (Neuenhaus) — општинска заедница во округот Грофовија Бентхајм, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Нојенхаус.
Општинската заедница Нојенхаус се состои од следниве општини:
NGC 685
NGC 685 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 685 се споменува и како ESO 152-24, AM 0145-530, IRAS 01458-5300.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 685 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 685 има привидни димензии од 3,6' х 3,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 47 м 42,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 45' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 74°.
Други поделби
Проучување на NGC 685 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6581. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 418; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8482.
ОУ „Иднина“ - Чаир
Иднина — основно училиште во Чаир, Општина Чаир. .
Чртомир Фрелих
Чртомир Фрелих  (Črtomir Frelih), (, — словенечки  графичар.
Животопис
Дипломирал на Академијата за ликовна уметност во Љубљана, Словенија во 1985 година, одделот за графика во класата на проф. Звест Аполониј, а специјализирал во 1990 година на истата академија.
Работи како професор на одделот за ликовна педагогика на Педагошкиот факултет на Универзитетот во Љубљана.
Изложби
Има реализирано преку осумдесет самостојни изложби.
Учествувал на околу 240 групни изложби во Словенија и во странство.
Автор е и на бројни меѓународни уметнички проекти.
Во доменот на графиката развил нова колграфска технологија, со која го менува изразот во графичкото творештво.
Награди
Добитник е повеќе меѓународни награди :
Урвич
Урвич — село во Општина Боговиње, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Урвич се наоѓа под југоисточните падини на Шар Планина. Селото е планинско, на надморска височина од 1.120 метри. Оддалечено е 23 километри југозаапдно од градот Тетово.
Историја
Урвич во 18 век било воглавно населено со население кое било доселено од Гора и малку од Албанија.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Урвич живееле 360 жители, сите муслимани.
Според Афанаиј Селишчев во 1929 година, Синичане — село во Долнопалчишка општина во Долнополошкиот срез и има 145 куќи со 780 жители, Македонци.
Според пописот од 2002 селото брои 756 жители, од кои најголем дел се Македонци муслимани - Горанци, но од различни политичко-верски причини се изјасниле како Турци и Албанци. На пописот имало 1 Македонец, 113 Албанци, 640 Турци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 746 жители, од кои 101 Албанец, 627 Турци, 8 останати и 10 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2058 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 669 гласачи.
IC 1847
IC 1847 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1847 се споменува и како KUG 1238+228B.
Жупено
Жупено (словенечки: Župeno) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
IC 1847
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1847 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1847 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 41 м 13,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 35' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 1847 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 86327.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Шарл Ролен
Шарл Ролен ( – ) — француски историчар и просветител, кој бил доста популарен во своето време, но подоцна бил заборавен.
Животопис
Ролен бил син на мајстор за кујнски прибор, а на 22 години дипломирал на универзитетот Сорбона. Во 1694 бил поставен за ректор на универзитетот, а освен обавување на таа должност, го проучувал и грчкиот јазик. На функцијата останал две години, а во 1699 бил назначен за директор на колеџот Бове. Ролен застапувал јансенистички ставови, а ги бранел и наводните чуда кои сметал дека биле дело на теологот Франсоа де Пари. За жал, поради неговите религиозни ставови му биле одземени овластувањата и го разрешиле од местото директор, но повторно бил назначен во 1719. Се смета дека поради истата причина не бил избран за член на француската академија. Кратко пред неговата смрт се изјаснил против папската була Unigenitus.
Книжевното творештво на Ролен датира од подоцнежниот период во неговиот живот, кога му било забрането да предава. Неговата 12–томна Древна историја (1730–38) се сметала за дело без цврсти историски докази, некритична и малку неточна. Но следните генерации се заинтересирале за книгата и ја проучувале. Друго негово важно дело е Traité des études (1726–31) во кое е резимирано како би требало да се реформира образовниот систем, отфрлајќи ги средновековните традиции кои се задржале во Франција, нагласувајќи го значењето на националната историја и намалувајќи го обемот на латински јазик во учебниците. Ролен почнал да пишува книги откако наполнил 60 години.
Папа Захариј
Захариј (лат. Zacharias PP.; ? - 22 март 752) — римски папа од 10 декември 741 до 22 март 752. Тој се допишувал со Св.Бонифациј, мисионер во Германија. Пипин Малиот му испратил писмо, во кое го прашувал, дали е правилно со државата да владее некој кој нема сила, или тоа да го прави некој кој ја има власта в раце. На тоа, папата Захариј mу одговорил, дека да управува е должен оној кој има сила. Со тоа, тој дал согласност за симнување од престолот на последниот меровински крал и поставување на Пипин III на негово место.
Стролонгос
Стролонгос или Неја Мадитос (Νέα Μάδυτος; до 1927 г. Στρόλογγος) — село во Општина Бешик од Солунски округ на Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. . Пред реформата на локалната власт во 2011 г. местото било дел од општината Стролонгос (Мадитос).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 76 километри источно од Солун и на 14 километри западно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, на два километри јужно од Бешичко Езеро. Во близина на селото поминува автопатот кој води од Солун кон Кавала.
Селото опфаќа површина од 35 км2. .
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 220 жители Грци.
Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 35 Грци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било мешано со 357 семејства и 1277 лица бегалци, додека во 1940 година селото броело 1432 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1361 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 1521 жител, во 1971 година имало 1501 жител, во 1981 година имало 1371 жител, додека во 1991 година имало 1820 жители. Денеска, населението на селото е 1621 жител според пописот од 2011 година.
Флорика Багдасар
Флорика Багдасар (моминско: Цијумети; во, Отоманско Царство -  во ) била романски невропсихијатар и прва жена министер во Романија во Министерството за здравство помеѓу 1946 и 1948 година.
Биографски податоци и образование
Флорика Цијумети потекнувала од влашко семејство. Нејзиниот татко беше Стери Цјумети - инженер за мостови и патишта, како и професор по математика во средно училиште. Нејзината мајка била Анастасија Цијемети (родениот Папахаги); нејзиниот брат, Перикле Папахаги, бил признат авторитет за животот и јазиците на народите што зборуваат романти од југот на Дунав, Ароманците. Флорика започнала средно училиште во приватниот интернат во Помпилијан (Пенсинул Помпилијан), но поради Првата светска војна, таа морала да го продолжи средното училиште во Молдавија, во градот Роман, каде се засолнило семејството.
Професионална активност
Откако ја поминала целата низа потребни испити и натпревари, Флорика Багдасар се здоби со титулата „Примарен психијатар“, со специјалност за ментална хигиена. Таа се посветила на полето на невропсихијатриска и образовна педијатриска нега. Флорика Багдасар и нејзината соработничка, Флорика Николеску (Стафиску), успешно развиле сопствен учебник по азбука („Книгата за сите деца“) во бројни основни училишта и свој аритметички прирачник, двете засновани на  идејата за глобално групирање и поедноставено вертикално пишување [8] Овие наставни материјали имале за цел да го привлечат интересот на децата и да ги натераат да учат со задоволство. Во 1946 година д-р Флорика Багдасар го создала Центарот за ментална хигиена во Букурешт, на ул. Василе Ласкир бр. 14, чија мисија било лекување на деца со ментални недостатоци и нарушувања во однесувањето. Овој центар е дизајниран од Флорика Багдасар следејќи ги најсовремените научни методи што се користеле во САД. Како директор на оваа институција, Флорика Багдасар регрутирала и водела одличен тим од експерти за справување со детски проблеми, психолози, педагози, логопеди и кинезиотерапевти. Флорика Багдасар служела како директор на Центарот за ментална хигиена до јануари 1953 година.
Во 1946 година, по смртта на нејзиниот сопруг, кој во тоа време бил министер за здравство во владата на Петру Гроза, од Флорика Багдасар било побарано да стане министер за здравство, како наследник на нејзиниот сопруг. Таа ја зазела оваа позиција од 26 септември 1946 до 28 август 1948 година.
Во 1949 година, Флорика Багдасар била назначена за вонреден професор на Медицинско-фармацевтскиот институт (ММФ) Букурешт), каде ја вовела специјалноста детската невропсихијатрија (типична и патолошка детска психологија). Таа станала промотор на инфантилна невропсихијатрија, теоретска и практична, притоа создавајќи вредни специјалисти.
Политичка активност
По ударот на кралот Михаил од 23 август 1944 година, Флорика Багдасар станала член на Романската комунистичка партија. Од 1944 до 1948 година работела во разни масовни организации, како што биле Патриотската одбрана, Сојузот на патриоти и во Унијата на демократски жени во Романија (УФДР). Помеѓу 1946–1951 година, таа била член на Големото национално собрание како претставник на округот Тулцеа. Во август – септември 1946 година, таа била единствената жена од официјалната делегација на Романија на Париската мировна конференција. Од Париз, таа отишла на официјална мисија во Стокхолм да побара помош од Шведска (храна и лекови) за Романија. По враќањето во нејзината земја на 26 септември 1946 година, таа била назначена за министер за здравство и ја извршувала оваа функција до 28 август 1948 година. Во 1948 година била одликувана со Орден на Ѕвездата на Романската народна република.
Отпуштање и рехабилитација
Фактот дека во 1949 година била назначена за вонреден професор на Медицинскиот и фармацевтски институт Букурешт, а во октомври 1957 година заменик-претседател на организацијата Црвен крст во Романија може да сугерира дека Флорика Багдасар има кариера на непрекинато вознесение. Меѓутоа, меѓу 1953–1956 година таа паднала во немилост, на само еден чекор од погубувањето.
Кампањата против Флорика Багдасар започнала во август 1948 година. Таа била на инспекциска задача во Добруја за време на антималаричната кампања кога било објавено дека е ослободена од функцијата министер за здравство. Одлуката била донесена без претходно образложение. Следувале години на контрадикторни гласини, заплашувања, појава на провокативни агенти. Во 1951 година, нејзиниот најблизок соработник во Центарот за ментална хигиена, Флорика Николеску, бил уапсен, без налог за апсење; таа била ослободена по две години затвор, без судење, без да знае какви се обвинувањата. Кампањата против д-р Флорика Багдасар кулминирала на 18 јануари 1953 година, со напис во весникот Scînteia под наслов „Да се исчисти педагогијата на анти-научните деформации“. Веднаш по објавувањето на написот, официјална делегација се впуштила во Центарот за ментална хигиена и Флорика Багдасар била отстранета од позицијата директор и принудена да ги предаде досиејата и клучевите на Институтот. Шокот бил толку голем што таа сериозно се разболела, долго време била хоспитализирана во болницата во Филарет и морала да помине многу сериозна операција на белите дробови со минимални шанси за преживување. Но, за чудо, таа успеала да се опорави. Во меѓувреме, како што партијата декларирала, написот за неа во Скинтеја била „дискутиран“ на посебни долги сесии во сите училишта и болници во земјата. Комплетниот напис во Scînteia ја обвинувала Флорика Багдасар за „космополитизам“, за слаб грабеж пред скапаната буржоаска идеологија, за перверзија на инфантилната психијатрија со воведување на опкруантистички пристапи слични на Фројд, итн. Неколкупати била истражувана. Останала без приходи, бидејќи пензијата на нејзиниот сопруг била запрена од Академијата, а „Одделот за домување / Spatiul Locativ“ ја принудил да го сподели својот стан со друго семејство. Острацизацијата била целосна: тоа било период на жестока политичка срамота, прогонства, материјален недостиг, болест.
Кон крајот на 1956 година, бранот на сталинистички терор поминал и Флорика Багдасар започнала да се „рехабилитира“ (заедно со програмата за десталинизација иницирана од Никита Хрушчов во Советскиот Сојуз ). Од неа било побарано повторно да се приклучи на партијата, но таа го одбила. Во октомври 1957 година била назначена за потпретседател на Црвениот крст во Романија, позиција на која работела неколку години. Таа исто така добила дозвола да патува во странство и имала можност да ја посети својата ќерка во САД неколку пати. Таа продолжила да живее во Романија до крајот на нејзините денови во 1978 година, третирана од владата на „квазипосебен“ начин како што наведува Валериу Негру во една статија: „таа беше толерирана политички, но не и се допаѓаше“.
Драматичниот крај на Флорика Багдасар го опиша американскиот писател Саул Белоу во неговиот роман Деканскиот декември. Саул Белоу ја придружувал неговата сопруга Александра Белоу (поранешна Александра Јонеску Тулчеа) во Романија кога нејзината мајка, Флорика Багдасар, била тешко болна и умирала. Флорика Багдасар е еден од главните ликови во тој роман.
Во сеќавање
Спомен-плоча беше поставена на зградата на улицата Сперанчеи бр. 13, Букурешт, Сектор 2, потсетувајќи го минувачот дека таму живееле д-р Думитру Багдасар и др. Флорика Багдасар.
Патаготитан
Патаготитан — род на титаносауруски сауроподски диносаурус од формацијата Серо Барчино во провинцијата Чубут, Патагонија, Аргентина. Родот содржи единствен вид познат од повеќе единки: Patagotitan Mayorum, прв пат објавен во 2014 година, а потоа важечки именуван во 2017 година од Хозе Карбалидо, Диего Пол и колегите. Современите студии ја проценуваат должината на типот примерок, на 37 метри со приближна тежина од 69 тони, иако следните проценки на масата покажуваат маса од 55-57 тони.
Откривање
Остатоци од Patagotitan mayorum, дел од долната бутна коска, првично биле откриени во 2008 година од земјоделец, Аурелио Хернандез, во пустината кај Ла Флеча, околу 250 километри западно од Трелев. Ископувањето го извршиле палеонтолозите од Музејот на палеонтологија Егидио Феруглио. Водечките научници на ископувањето биле Хозе Луис Карбалидо и Диего Пол, со делумно финансирање од Фондацијата Јура. Помеѓу јануари 2013 година и февруари 2015 година, биле извршени седум палеонтолошки експедиции на полето до фосилните места во Ла Флеча, при што биле опоравени повеќе од 200 фосили, и сауроподи и тероподи (претставени од 57 заби) Откриени се најмалку шест парцијални скелети, кои се состојат од приближно 130 коски, што го прави Патаготитан еден од најцелосните титаносауруси во моментов.
Типскиот вид Patagotitan mayorum бил прогласен и опишан од страна на Хозе Луис Карбалидо, Диего Пол, Алехандро Отеро, Игнасио Алехандро, Леонардо Салгадо, Алберто Карлос Гаридо и Хавиер Марсело Краузе во 2017 година. Генеричкото име комбинира упатување на Патагонија со грчки Титан за „јачината и големината“ на овој титаносаурус. Специфичното име го почитува семејството Мајо, сопственици на ранчот Ла Флеча. Холотипот, MPEF-PV 3400, е пронајден во слојот на формацијата Серо Барчино, и датира од датира од најновиот Алб. Конкретниот слој има возраст од 101,62 плус или минус 0,18 милиони години. Холотипот се состои од делумен скелет во кој недостасува черепот. Содржи три пршлени на вратот, шест пршлени на грбот, шест пршлени на предната опашка, три шеврони, ребра, обете коски на дојката, десниот скапулокоракоид на рамениот појас, двете препонски коски и бедрена коска. Скелетот бил избран да биде холотип затоа што тој бил најдобро зачуван, а исто така и оној што ги покажува најпознатите одлики. Другите примероци биле назначени како паратипи. Примерок MPEF-PV 3399 е втор скелет кој вклучува шест пршлени на вратот, четири задни пршлени, еден прешлен, шеснаесет задни пршлени на опашката, ребра, шеврони, лева долна рака, седална коска, лева препонска коска и лева бедрена коска. Примерок MPEF-PV 3372 е заб. Примерок MPEF-PV 3393 е пршлен на задната опашка. Примерок MPEF-PV 3395 е лева коска како што е примерокот MPEF-PV 3396, додека примерокот MPEF-PV 3397 е десна коска. Примерок MPEF-PV 3375 е лева бутина, додека MPEF-PV 3394 е десна бутна коска. Примероците MPEF-PV 3391 и MPEF-PV3392 претставуваат две коски.
Опис и големина
Како и другите титаносауруси, Патаготитан бил тревојад со долг врат и опашка и се истакнува по својата големина. Во 2014 година извештаите навеле проценки на големината на 40 метри дожина со тежина од 77 тони ; Писателот Рајли Блек предупредил во 2014 година дека е сè уште рано да се прават проценки за големината. Во 2017 година бил објавен описот на видовите Patagotitan Mayorum кој проценува на должина од 37 метри, со приближна тежина од 69 тони кога се користи равенка за скалирање и 44,2-77,6 тони кога се користи зафатнински метод заснован на 3Д скелетни модели. Во 2019 година, Грегори С. Пол го проценил Патаготитан на 31 метри во должина и 50-55 тони во тежина користејќи зафатнински модели, што го прави помал од Аргентиносаурус, кој се проценува на 35 метри и 65-75 тони во тежина. Масовна проценка со користење на ревидирана равенка за скалирање донела просечна проценка од 57тони, со опсег со маргина на грешка од 42,5-71,4 тони, што е близу до проценката од 55 тони претходно добиени од зафатнинскиот метод.
Хумерусот на Патаготитан бил 1675 долг, помал од оној на другите гиганти како што се Notocolossus (1,76 метри) и Паралититанот (1,69 метри). Неговиот фемур бил измерен 2,38 метри во должина што го прави најдолг познат, иако Пол ја проценил вкупната големина на изолираниот фемур (примерок MLP-DP 46-VIII-21-3), кој се однесува на Аргентиносаурус, на 2,575 метри што го прави поголем од оној на Патаготитанот. Тој исто така забележал дека артикулираната должина на грбната серија е поголема кај Аргентиносаурусот (4,47 метри) отколку во Патаготитанин (3,67 метри).
Истражувачите кои го опишале Патаготитан изјавиле во медиумите:
По објавувањето на „ Патаготитанин“, Рајли Блек и палеонтологот Мет Ведел понатаму предупредуваат на медиумската реклама. Во објавите на блоговите, Ведел истакнал дека врз основа на достапните мерења Патаготитанинот може да се спореди по големина со другите познати џиновски титаносаури, сепак, скоро секое мерење на коските може да се спореди во Аргентиносаурусот. Ведел исто така ја критикувал техничката проценка на масовноста на истражувачите. Во други студии, Аргентиносаурусот е проценет на 65-94,4 тони.
Различни одлики
Авторите посочиле девет одлики на Патаготитанот. Првите три задни пршлени имаат lamina prezygodiapophysealis, гребен што поминува помеѓу предниот артикуларен процес и страничниот процес, што е вертикално бидејќи предниот артикуларен процес се наоѓа значително повисок од страничниот. Со првите два задни пршлени, гребенот трча наоздола од страничниот преден дел на нервниот 'рбет има испакнатина од долната страна. Средните и задните пршлени на грбот имаат вертикални нервни кичми. Во првиот пршлен на опашката, центарот или главното 'рбетно тело има рамен артикуларен аспект напред и конвексен аспект одзади. Пршлените на предна опашка имаат нервни боцки од кои попречната ширина е четири до шест пати поголема од нивната должина измерена од предниот и задниот дел. Пршлените на предната опашка имаат нервни кичми кои покажуваат одредена бифуркација. Коската на надлактицата има изразена испакнатина на задната надворешна страна. Долната бутна коска има исправен раб на надворешната страна.
Класификација
Во 2017 година, Патаготитанот бил ставен, во рамките на Титаносауријата, во Евтитаносауриријата и поточно Логнокосауријата, како сестрински вид на Аргентиносаурус. Неколку подкладови на Титаносаурија независно би се здобиле со голема телесна маса. Еден таков случај би се случил во базата на Notocolossus + Lognkosauria клада кое доведе до тројно зголемување на телесната тежина од максимално 20 на максимални 60 тони.
Палеоекологија
Патаготитанот живеел за време на доцниот период на креда, пред 102 и 95 милиони години, во тогаш пошумениот регион. Седиментите на лежиштата укажуваат на тоа дека таложењето се одвивало со поставување на ниска енергија, поврзано со поплавните рамнини на системот
Димче Мирчев
Димче Ѓошев Мирчев (Велес, 13 ноември 1913 — Кавадарци, 7 април 1944) — македонски комунист, учесник во НОВ и организатор на НОВ во Велес. Прогласен е за Народен херој на Југославија на 2 август 1949 година.
Животопис
Димче Мирчев е роден во Велес, на 13 ноември 1913 година. По завршување на основното училиште, бил пратен да учи занает.
Станал член на СКОЈ во 1933 и на КПЈ во 1935 година. Во периодот од 1936 до 1941 година организирал повеќе штрајкови во Македонија и во Србија. Во 1940 година, бил приморан да се врати од Белград во Велес, каде веднаш бил избран во Месниот комитет на КПЈ. Повеќепати бил затворан.
Учество во НОВ
Во 1941 година активно се вклучил во подготовките за вооруженото востание. Бил член на Воениот комитет при Месниот комитет на КПЈ за Велес, организатор за формирањето на Велешкиот партизански одред „Димитар Влахов“ во април 1942, и заменик-командант на Одредот од септември истата година.
По разбивањето на Одредот во 1943 година, преминал во илегалност, а од февруари 1944 година заминал на работа во Кавадарци, како секретар на Обласниот комитет на КПМ за Кавадарци. Во Кавадарци заедно со Киро Крстев подготвувале поголема група да замине во партизани. При една блокада во градот, двајцата борци наишле на бугарска полиција. Започнало пукање, а двајцата борци се нашле опколени во една куќа, на периферијата на градот. Поради тоа што одлучиле да не се предадат, пружале отпор на непријателите седум часа додека имале муниција, а потоа извршиле самоубиство.
Во негова чест и во чест на Киро Атанасовски е испеана песната „Димче и Киро Налбатот“.
Еомаменчисаурус
Еомаменчисаурус — род на маунхисауридски сауроподски диносаурус од средната Јура во формацијата Жанге на Јуанму, Јунан, Кина. Типскиот вид е E. yuanmouensis, опишан од Ли Јунчанг и сор. во 2008 година.
Замрзнатото Кралство 2
Замрзнатото Кралство (англиски: Frozen 2) — американски 3Д-компјутерски анимиран музички фантазиски филм со продукција на Волт Дизни анимација студио. 58-от анимиран филм во продукција на студиото, тоа исто така и продолжение на филмот „ Frozen“ (2013)гикува со враќање на режисерите Крис Бак и Џенифер Ли, продуцентот Питер Дел Вечо, текстописците Кристен Андерсон-Лопез и Роберт Лопез и композиторот Кристоф Бек. Ли, исто така, се враќа како сценарист, нацртувајќи го сценариото од приказната од неа, Бак, Марк Е. Смит, Андерсон-Лопез и Лопез, додека Бајрон Хауард го продуцирал филмот. Ветеранскиот глас на ветеранот Кристен Бел, Идина Мензел, Џош Гад, Џонатан Гроф и Каријан Хиндс се враќаат како претходни ликови, а на нив им се придружуваат и новодојдените Стерлинг К. Браун, Еван Рејчел Вуд, Алфред Молина, Марта Плимптон, Jејсон Ритер, Рејчел Метјус и Џереми Систо.
Заплет
Кралот Агнарл од Арендел им раскажува приказна на своите мали деца, Елса и Ана, дека нивниот дедо, кралот Рунард, воспоставил договор со соседното племе на Нортулдра со тоа што граделе брана во нивната татковина, Маѓепсаната шума. Сепак, проследува тепачка, чив резултат е смртта на Рунард. Битката ги разлути елементарните духови на Земјата, пожарот, водата и воздухот на шумата. Духовите исчезнуваат и ѕидот на магла ги стапи во застој сите во Магијата шума. Младиот Агнар едвај бега заради помош на непознат спасител.
Три години по нејзиното крунисување, Елса ја слави есента во кралството со Ана, снешкото Олаф, собирачот на мраз Кристоф и ирвасот на Кристоф, Свен. Кога Елса ќе чуе еден мистериозен глас, повикувајќи ја неа, таа го следи и ненамерно ги буди елементарните духови, кои го нарушуваат Арендел, принудувајќи ги сите во кралството да се евакуираат. Коленијата Гранд Паби и Тролс пристигнуваат во Арендел, а Паби информира дека тие мора да ги постават работите правилно откривајќи ја вистината за минатото на кралството.
Елса, Ана, Олаф, Кристоф и Свен тргнуваат во маѓепсаната шума, следејќи го мистериозниот глас. По замаглените делови со допир на Елса, се појавува воздушниот дух, во форма на торнадо, и ги гуши сите во својот вител. Елса го запира тоа, формирајќи збир на скулптури од мраз. Сестрите откриваат дека скулптурите се слики од минатото на нивниот татко и дека нивната мајка, кралицата Идуна, била Нортулдра и била таа што го спасила Агнар. Тие се сретнуваат со Нортулдра и војската од аренделиски војници кои сè уште се во судир едни со други пред да се појави духот „Оган“. Елса открива дека духот е вознемирен магичен самамандер и го смирува. Елса и Ана договорија примирје меѓу војниците и Нортулдра, објаснувајќи дека нивната мајка е Нортулдран, а нивниот татко е Аренделијан. Тие подоцна дознаваат за постоењето на петти дух кој ќе ги обедини луѓето и магијата на природата.
Елса, Ана и Олаф продолжуваат да се насочуваат кон север, оставајќи ги зад себе Кристоф и Свен. Тие го наоѓаат уништениот брод на нивните родители и картата со пат до Атохаан, митска река која им ја кажала нивната мајка да ги содржи сите објаснувања за минатото. Елса ги испраќа Ана и Олаф на безбедно место и продолжува сама. Таа го среќава и го скротува „Nøkk“, водниот дух кој го чува морето до Атохалан. Постигнувајќи го Атохалан, Елса открива дека гласот што ја повикува е Идуна; дека нејзините овластувања биле дадени по природа заради несебичното дејствување на Идуна за спасување на Агнар; и дека самата Елса е петтиот дух.
Потоа Елса дознава дека браната била изградена како ѓубре за да се намалат ресурсите на Нортулдра, бидејќи не му се допаднала на кралот Рунард за поврзаноста на племето со магијата и неговата намера да го вклучи регионот во неговото кралство. Таа исто така дознава дека тој бил тој што го иницирал конфликтот убивајќи го невооружениот водач на Нортулдра. Елса ги испраќа овие информации до Ана пред да се замрзне заради впуштање во најопасниот дел на Ахтолан. Ова пак предизвикува Олаф да избледи.
Ана ја прима пораката на Елса и заклучува дека браната мора да биде уништена за да се врати мирот. Ана ги наоѓа и разбудува гигантските Земји духови и ги привлекува кон браната. Гигантите фрлаат камења насочени кон Ана кои ја уништуваат браната, испраќајќи потоп по фјордот кон кралството. Елса се одмрзнува и се враќа во Арендел, пренасочувајќи ја поплавата и го спаси кралството.
Како што ѕидот од маглата исчезнува, Елса се соединува со Ана и го оживува Олаф. Кристоф бара од Ана да се омажи за него и таа прифаќа. Елса објаснува дека таа и Ана сега се мостот меѓу луѓето и магичните духови. Ана станува нова кралица на Арендел, додека Елса станува заштитник на маѓепсаната шума, која редовно ја посетува Арендел, како што мирот се врати.
Улоги
Покрај тоа, Алан Тудик дава гласови до стража, водач на Нортулдра и војник од Аренделија. Архивите на звуците се користат во сцената на Ахтохалан за Тудик како Војводата од Веселтон и Сантино Фонтана како Ханс, принц од Јужните острови кои се обидоа да ја преземат Арендел. Пол Бригс исто така кратко ја реваншира својата улога како Маршамалоу, џиновско снежно чудовиште создадено од Елса.
Ацикловир
Ацикловирот е еден од најкористените антивирусни лекови во терапија на Herpes simplex и Herpes zoster.
Механизам на дејство
Ацикловирот се претвора во ацикловир монофосфат, под дејство на вирусната тимидин киназа, кој потоа се претвора во ацикловир трифосфат од страна на киназите од клетката-домаќин. Ацикловир трифосфат компетитивно ги инхибира и онеспособува херпес-специфичните ДНК-полимерази, спречувајќи ја понатамошната синтеза на вирусна ДНК без да влијае на нормалните клеточни процеси.
NGC 5269
NGC 5269 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кентаур, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5269 е од видот OCL. NGC 5269 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3'.
Херои (ТВ серија)
Херои (англиски: Heroes) е американска научно-фантастична телевизиска серија создадена од Тим Кринг, која својата премиера ја имала на каналот NBC‏‎ на 25 септември, 2006. Серијата ја раскажува приказната за обични индивидуалци кои откриваат дека имаат натчовечки способности, и исто така истражува како тие луѓе се адаптираат на промените кои ги носат тие способности и нивните улоги во спречувањето на катастрофи за спасување на човештвото. Серијата применува естетски стил на раскажување сличен на американските стрипови, користејќи кратки, повеќеепизодни приказни кои градат поголемо, поврзано дело. Кринг и писателите имаат смислено идеја за приказната за првите шест сезони.
Кај нас серијата започна да се емитува при почетокот на месeц октомври 2008 на Сител телевизија. Но по првата сезона, емитувањето престана.
Прв дел: Потекло
Првиот дел почнува како одредени луѓе од сите страни на светот откриваат дека поседуваат натприродни способности. Некои од нив не се сигурни што се случува и нивните способности влијаат на нивните приватни и професионални животи. Други пак веруваат дека имаат волшебни моќи и решаваат да го бараат нивното потекло. Мохиендер Суреш од Индија доаѓа во Њујорк да открие кој го убил татко му и да ги продолжи неговите истражувања за луѓе со натприродни способности, а во исто време мистериозниот Ноа Бенет истражува во станот на таткото на Мохиендер и ја претставува мистериозната организација „The Company“. Додека сите овие луѓе се справуваат на свој начин со овие способности, секој од нив сакајќи или не сакајќи се соочуваат со заговорите на мистериозната компанија да ги контролира луѓето со натприродни способности и со мистериозната експлозија која се наканува дека ќе го уништи Њујорк.
Бидејќи во овој дел дејството највеќе се врти околу љубопитноста на луѓето да го откријат потеклото и причината за овие моќи овој дел е крстен Потекло. Името Прв дел: Потекло доаѓа од англиското Volume One: Genesis. Genesis се преведува како Потекло.
Втор дел: Генерации
Вториот дел почнува четри месеци по случувањата на Кирби Плаза. Главното дејство на „Генерации“ се работи за истражувањата на компанијата за мистериозниот „Шанти Вирус“. Ова истражување е иницијатива на основачите на компанијата, чии индетитети се конечно откриени. „Хероите“ повторно се сооединуваат за да го спречат понатамошното проширување на вирусот и можното предизвикување на пандемија. Во овој дел се запознаваме и со многу други ликови, но и се збогуваме со голем дел од нив. Покрај основачите на компанијата се запознаваме и со моменталниот директор на компанијата Боб Бишоп како и со неговата нестрашлива, привлечна но премистериозна ќерка Ели Бишоп. Се запознаваме и со голем дел на семејството на Д.Л. како и со семејството на Мет. Покрај сите нови ликови најзначителни се ликовите Маја Херера и нејзиниот брат Алеандро Херера кои се одговорни за проширувањето на вирусот. Доста ликови од минатата сезона од споредни ликови го земаат статусот на главни ликови.
Во овој дел дејството се врти околу откритието дека моќите всушност се пренесуваат од генерација на генерација, што ги доведува ликовите да почнат да истражуваат повеќе за нивното минато и родители како и самото потекло на нивното поколение. Поради ова овој дел е крстен Генерации. Името Втор дел: Генерации доаѓа од англиското Volume Two: Generations. Generations се преведува како Генерации.
Глумечка екипа и ликови
Всушност, Кринг ја дизајнирал серијата така што секоја сезона или дел да се работи за различни ликови што ќе му дало шанса да прави многу приказни без да ги расипува досегашните приказни. Како и да е, неговата замисла целосно се променила кога сфатил колку популарност привлекле првичните ликовите. Затоа во втората сезона го вратил поголемиот дел од ликовите од првата сезона и додал некои нови. Во првата сезона, серијата претставува 12 главни улоги правејќи ја серијата трета по ред со најголем број на улоги во САД веднаш зад серијата Очајни домаќинки која пак е под серијата Изгубени. Иако страната за глумци од првата сезона на NBC прикажувала само 10 главни ликови, Леонард Робертс (Д.Л. Хокинс), кој првпат се појавува во петтата епизода, беше додатен член на тогашната глумечка екипа. Во единаесеттата епизода пак, Џек Колмен (Ноа Бенет) беше промовиран од спореден лик во главен лик.
Првата сезона како што е горе спомената ја сочинуваа дванаесет главни ликови. Хејден Пантери ја толкуваше улогата на средношколската навивачка Клер Бенет која има способност да се регенерира. Џек Колмен го игра нејзиниот татко Ноа Бенет, таен агент на „The Company“. Сантјаго Кабрера го играше проблематичниот зависник Ајзак Мендез кој можеше да ја црта иднината. Тајни Кајпрес ја толкуваше Симон Дево, уметнички трговец и класична девојка која е поставено помеѓу двајца мажи. Грег Грунберг го играше полицаецот Мет Паркмен кој може да ги чита мислите на луѓето. Али Лартер ја играше Ники Сандрес, збунета мајка со двојна личност и супер сила. Леонард Робертс го играше нејзиниот сопруг Д.Л. Хокинс, бивши затвореник кој може да поминува низ се. Ноа Греј - Габриел го играше нивниот син Мајка Сандрес, кој може да комуницира и контролира секаква дигитална направа. Маси Ока го играше авантуристот Хиро Накамура која патува низ времето. Ејдријан Пасдар го играше Нејтан Питрели, бескруполозен политичар со кандидатура за претсетадел кој може да лета. Шенди Рамутари го играше генетичарот Мохиендер Суреш и Мајло Винтимиглиа чувствителниот но и најмоќниот херој Питер Питрели. За време на првите две сезони некои ликови беа исфрлени од серијата за да има место за нови ликови со нови приказни. Симон беше првиот главен лик кој беше исфрлен, умирајќи при крајот на првата сезона. Д.Л. станува гостин по случувањата во првата сезона со само две мали појавувања во втората сезона. Ајзак Мендез исто така беше исфрлен од серијата, умирајќи од страна на Сајлар. Нови ликови кои беа додадени во втората сезона се Маја Херера, бегалка со моќ да шири смртоносен вирус толкувана од Дејна Рамирез. Адам Монро, 400 години стар англичанец кој е во млада форма и живее во минатото благодарејќи на неговата моќ на регенерирање игран од Дејвид Андрес. Моника Досон, келнерка со способност да ги впива сите вештини што ќе ги види толкувана од Дејна Дејвис и Ели Бишоп привлечна и мистериозна девојка со електрична моќ толкувана од Кристен Бел. Два споредни лика од првата сезона, Сајлар, толкуван од Захараи Квинто и Андо Масахаши, толкувана од Џејмс Кисон Ли, беа промовирани во главни ликови.
Во третата сезона, уште еден спореден лик Анџела Питрели толкувана од Кристина Роус беше унапредена во главна улога. Ели, Адам и Мајка беа отфрлени од главните улоги. Моника Досон исто така беше на некој начин отфрлена. Ликот на Ники исто така беше отфрлен но глумицата Али Лартер осанува со нов лик наречен Трејси Старјус.
Ула Андершон (политичар)
Ула Андерсон (1963 година) е шведска политичарка од Левата партија. Таа е член на Риксдагот од 2006 година.
1127
1127 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1127 година од новата ера, 127. од вториот милениум, 27. од XII век и осма од 1120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6635 и 6636 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5877 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4887 и 4888 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1880.
Надворешни врски
1120'erne
Шитторф (општинска заедница)
Шитторф (Schüttorf) — општинска заедница во округот Грофовија Бентхајм, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Шитторф.
Мраморец
Мраморец — село во Општина Дебрца, оддалечено околу 9 км од патот Кичево - Охрид.
Географија и местоположба
Мраморец се наоѓа во областа Горна Дебрца, сместено на падините на Илинска Планина, на надморска височина од 1030 метри. Мраморец граничи со охридските села Сливово, Турје, Арбиново и Слатино, како и со кичевското село Белица. Селото е сместено во клисурата на малата река Турјанка. До него води асфалтен пат и е оддалечено 9 километри од магистралниот пат Охрид-Скопје, 36 километри јужно од Кичево и 44 километри северно од Охрид. Атарот на селото зафаќа простор од, а во него преовладуваат шумите (1.045 ха), обработливото земјиште зафаќа 589 ха, а на пасиштата отпаѓаат 50 ха.