cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3676
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3676 се споменува и како MCG -2-29-29, NPM1G -10.0377.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Ѓорѓе Андрејевиќ-Кун
Животопис
Роден е на 31 март 1904 година во Вроцлав во Полска, тогаш Германско Царство, во семејството на Вељко Андрејевиќ Кун и жена му Гертруда, како четврто од вкупно пет деца. Таткото Вељко бил графички мајстор и пред да оди во Германија, тука го изучил и граверскиот занает. Станал гравер во едно од најдобрите графички претпријатија во Германија и така успеал да го спои својот занает и големата склоност кон уметноста. Се покажало дека и едното и другото му го пренел на својот син Ѓорѓе. Уметничката црта во малиот Ѓорѓе прв ја открил неговиот берлински учител, господинот Штрајх. Ѓорѓе со семејство дошол во Белград во 1914 година, каде завршил печатарски занает (1920), а потоа учел сликарство на Уметничката школа во Белград (1920-1925).
NGC 3676
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Ѓорѓе Андрејевиќ-Кун
Животопис
Благодарение на добротворот, белградскиот трговец Илија Ранкиќ, Ѓорѓе Андрејевиќ-Кун добил стипендија за сликарско усовршување во Италија. Престојувал во Венеција, таму учел, сликал, посетувал музеи и галерии, а потоа и во Фиренца, Милано и Рим. Во Италија поминал две години пред платната на големите мајстори на ренесансата и барокот, Микеланџело, Тицијан, Веронезе, Тинторето. По Италија, Ѓорѓе ги продолжил студиите во Париз каде ги проучувал современите уметници, Сезан, Модиљани и бугарскиот сликар Паскин, но и се пронашол себеси т.е. својот стил. Во Париз ги продал своите први слики, кои и денес се чуваат во приватните збирки.
NGC 3676
Други поделби
Проучување на NGC 3676 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35131. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5512. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Ѓорѓе Андрејевиќ-Кун
Животопис
Кон крајот на февруари 1931 година, Кун ја имал својата прва самостојна изложба, на која преовладувале две негови главни теми: мртва природа и автопортрет. Истата година младиот Кун (имал 27 години) на анонимниот конкурс за грб на Градот Белград, на кој учествувале 56 уметници од Југославија, добива прва награда. Тој грб и денес е официјален грб на Белград. Пресврт во Куновото творештво настанал во 1934 година кога бил одржан светски конгрес на писателите во Москва на кој бил изречен поимот „социјалистички реализам“. Со тој поим е означено дека темата на уметничкото дело треба да биде секојдневието на работниците, за да уметноста помогне во борбата против класниот непријател. Со оглед дека Кун по политичка ориентација бил левичар, ѝ се вратил на графиката како најпогоден уметнички медиум за остварување на тие барања. Како сето тоа изгледа во животот, се видело веќе истата година на Првата графичка изложба, покрената со намера јавноста да ги сознае можностите на графичката вештина. Во тој период издава мапа графики под назив „Крваво злато“ со тематика од работничкиот живот. Од Шпанија, каде отишол со тамошните патриоти да се бори против фашизмот во Интернационалните бригади, ја донел мапата графики „За слобода“.
Во Втората светска војна бил од почетокот до крајот. После ослободувањето објавил мапа цртежи „Партизани“. Познат е по монументалните реалистични композиции и графички мапи во кои ги прикажал злочините на окупаторите во текот на Втората светска војна и мотив за обнова и изградба на земјата. Творец е на идејните решенија за ордени и грбот на новата југословенска држава основана во 1943 година на Второто заседание на АВНОЈ во Јајце. Бил професор на Академијата за ликовни уметности во Белград и ректор на Уметничката академија.
Илустрирал и опремил бројни книжевни дела: (Жена во кошула, Колона, Црвени риби, Риба на бело...) На неговата работа влијаеле Георг Грос и Франс Масерел.
Умрел на 17 јануари 1964 година во Белград.
Награди и одликувања
Во текот на својот живот Ѓорѓе Андрејевиќ-Кун добил многу награди и одликувања, а најзначајни се:
Атријална фибрилација
Атријална фибрилација или преткоморно треперење е абнормален срцев ритам (аритмија) која се одликува со исклучително брза активност на срцевите преткомори. Често епизодите немаат никакви симптоми. Повремено може да се јават палпитации, синкопа, пресинкопа, недостиг на здив, или градна болка. Атријалната фибрилација е поврзана со зголемен ризик од појава на срцева слабост, деменција, и мозочен удар. Претставува вид на суправентрикуларна тахикардија.
NGC 6045A
NGC 6045A — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6045A се споменува и како UGC 10177, MCG 3-41-88, CGCG 108-112, DRCG 34-82, Arp 71, IRAS 16028+1753.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6045A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 6045A има привидни димензии од 1,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 5 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 45' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 82°.
Други поделби
Проучување на NGC 6045A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57031. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Науката во 1634 година
1634 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Науката во 1633 година
1633 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Портрет на Фредерик Шопен и Жорж Санд
Портрет на Фредерик Шопен и Жорж Санд  е слика од 1838 година недовршена, масло на платно од францускиот уметник Ежен Делакроа. Првично била двоен портрет, подоцна била исечена на два дела и продадена пооделно како две слики.
Портретот останал во ателјето на Делакроа до неговата смрт. Набргу потоа, сликата била пресечена на две посебни дела, од кои и двете се цврсто фокусирани. Портретот на Шопен се состои само од претстава на главата, додека на Сенд е прикажан горниот дел од телото, но е тесно исечен. Ова довело до губење на големи површини од оригиналното платно. Причината за поделбата е веројатно верувањето на тогашниот сопственик дека две слики ќе се продадат за повисока цена од една. Денес портретот на Шопен е сместен во Лувр во Париз, додека портретот на Санд виси во музејот Копенхаген Ordrupgaard.
Жорж Санд била француски романтичар, романописец, една од првите француски писателки што воспоставила меѓународен углед. Таа станала позната по однесувањето невообичаено за една жена во тоа време, вклучувајќи отворено водење афери, пушење луле и носење машка облека. Сенд му била пријателка на Делакроа неколку години, иако сликарот не ги почитувал нејзините дела. Таа го запознала Шопен во 1836 година и од 1838 година биле во врска десет години, сè до две години пред да почине. Голем дел од најдобриот опус на композиторот е направен во текот на тие десет години. Поради болеста на Шопен, нивната љубов прераснала и особено во посветена грижа и старателство на Санд.
Сенд го запознала Делакроа со Шопен во 1838 година, а двајцата останале блиски пријатели до смртта на композиторот. Двојниот портрет го покажува Шопен како свири на пијано додека Сенд седи и слушаше. Малку е познато за потеклото на сликата или за околностите на нејзиното создавање. Не се знае дали станува збор за нарачка или за подарок на композиторот. Познато е дека Делакроа позајмил пијано за делото да биде насликано во неговото студио. Двојниот портрет не бил завршен, а еден од елементите што не бил насликан било пијаното.
Метро на Заливската област на Сан Франциско
Метрото на Заливската област на Сан Франциско (БАРТ, Bay Area Rapid Transit (BART)) е метро систем кој ја опслужува Заливската област на Сан Франциско во Калифорнија, САД. Издигнатата и подземната железница ги поврзуваат Сан Франциско и Оукленд со градски и приградски населби во окрузите Аламида, Контра Коста, Сан Матео и Санта Клара. БАРТ застанува на 48 постојки на шесте линии во должина од 180 km, вклучувајќи и додатна линија од 16 km со дизелни возови на истокот на округот Контра Коста и 5.1-km автоматизирана линија за превоз на патници на Меѓународниот аеродром „Оукленд“. Во просек, БАРТ пренесува 432.000 патници во еден работен ден. Вкупно во 2019 година, БАРТ пренел 126 милиони патници, што го прави петтиот најкористен метро систем во САД.
Науката во 1632 година
1632 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Емиричка Река
Нејзиното сливно подрачје изнесува 32,6 км2, течејќи источно од градот Кратово.
Тек
Реката поминува источно од селото Куново и од градот Кратово, и се влева од левата страна во Злетовска Река.
55. западен меридијан
55. западен меридијан — меридијан кој се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Северна Америка, Атлантскиот Океан, Јужна Америка, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
55. западен меридијан образува голема кружница со 125. источен меридијан.
Воена извидница
Воена извидница — поранешен екипен зимски спорт, во кој спортистите се натпреварувале во скијачко трчање, скијачко планинарење и стрелаштво. Обично било одржувано помеѓу држави или воени единици.
Натпреварувањето се состоело од 25 километри скијачко трчање (15 км за жени) и стрелаштво. Големината на извидницата била четири членови. Вкупното искачување требало да биде од 500 до 1.200 метри (300 до 700 метри за жени). Правилата биле многу слично на современиот биатлон. Традиционално, извидницата била составена од еден офицер, еден подофицер и двајца војници. Офицерот носел пиштол наместо пушка и не учествувал во пукањето. Вкупната тежина на ранците на подофицерот и војниците требало да биде најмалку 24 килограми. Подоцна, натпреварувачите не носеле ранци и пушкие биле слична верзија на оние во биатлон. Предводникот на извидницата немал никакво оружје.
55. западен меридијан
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 55. западен меридијан поминува низ:
Воена извидница
Воената извидница била дел од Меѓународниот совет за воени спортови (Conseil International du Sport Militaire), како и од скијачките првенства во 1929 година. Била дел од официјалната програма на Зимските олимписки игри во Шамони 1924, и на три игри како демонстративен спорт (1928, 1936 и 1948).
55. западен меридијан
Места
! scope="col" width="120" |Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Линколново Море ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Бафинов Залив ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Бафинов Залив ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Дејвисов Проток ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Форчун ! scope="row" | 🇨🇦 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇸🇷 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" | 🇵🇾 ! scope="row" | 🇦🇷 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" | 🇺🇾 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Јужни Шетландски Острови ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Воена извидница
Наследник
Биатлонот се развил од воената извидница.
Науката во 1631 година
1631 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Каравашчина (Витолиште)
Каравашчина  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Витолиште. Претставува населба од доцноантичко време.
На 3 км југоисточно од селото, длабоко во расклоненијата на планината Козјак, на едно помало плато се среќаваат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Црквиште II (Русиново)
Црквиште II — старохристијанска црква. Во близината на месноста Чука се зачувани остатоци од мала црква околу која се наоѓаат парчиња од покривни ќерамиди.
Нагорно-Карабах
Нагорно-Карабах или Горен Карабах (Լեռնային Ղարաբաղ Հանրապետություն, Lernayin Gharabaghi Hanrapetut’yun) е де факто независна република во Јужниот Кавказ, официјално дел од Република Азербејџан, околу 270 километри западно од азербејџанскиот главен град Баку, и многу блиска до границата со Ерменија.
Регионот е познат по повеќе имиња: рускиот назив е Нагорни Карабах и тој потекнува од советскиот период ("нагорни" означува висок или планински на руски), ерменскиот назив е Арцах (историска област што приближно соодветствува со денешниот регион), додека пак азербејџанскиот назив е Карабах (кој означува Црна градина, од турското кара = црна и персиското бах = градина).
Во 1923, Советскиот Сојуз го инкорпорирал регионот кој е претежно населен со Ерменци во Азербејџанската ССР и го именувал како Нагорнокарабашка Автономна Област (НКАО). На 10 декември 1991, како што Советскиот Сојуз се распаѓал, во НКАО и во соседниот округ Шахумијан бил одржан референдум на кој била прогласена независност од Азербејџан како Нагорнокарабашка Република (НКР), која не е призната од ниту една меѓународна организација или држава, вклучувајќи ја и Ерменија.
Во последните години на распаѓањето на Советскиот Сојуз, регионот станал причина за спор помеѓу Ерменија и Азербејџан, кулминирајќи со војната во Нагорно-Карабах. По примирјето постигнато со руска помош на 12 мај 1994, најголемиот дел од Нагорно-Карабах и неколку региони на Азербејџан околу него се под контрола на војската на Ерменија, а НКР се здобива и со де факто посебна влада. Од тогаш, страните водат мировни разговори со посредство на ОБСЕ Групата Минск.
200 п.н.е.
200 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 200. година пред новата ера, 200. од првиот милениум п.н.е., последна од 2 век п.н.е. и прва од 200-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5308 и 5309 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4550 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3560 и 3561 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 553.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 200 година се протега во 2436 и 2437, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2496 и 2497 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 343. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 846 и 845 исламска година пред хиџра.
Науката во 1630 година
1630 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Валверде де Љерена
Валверде де Љерена — општина во покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Општината има население од 763 жители на површина од 41 км2.
Местоположба
Сместена е во близина на Аиљонес кон Гвадалканал, до самиот раб на Севиља. Станува збор за населба сместена на гребен под ниок агол на ридест терен кој одговара на теренот на Сиера Морена.
Историја
Валверде де Љерена е основано како населено место во 1240 година од страна на дон Родриго де Валверде, витез од Сантијашкиот ред, управник на Валез, кој во средината на век го апоседнал ова место давајжи им одредени предности на тие што ќе се населат.
Новодоселените потпаднале под управување на Сантијашкиот ред. Во 1594 година, на пописот на покраините и владенија на Кастиљското кралство во век како дел од Сантијашкиот ред во Леон и имало 232 зависни селани.
Во 1559 година било разгледувано дали местото ќе се стекне со титлулата виља од страна на кралот Филип. Во 1586 година, било отуѓено од владението на Сантијашкиот ред, и продадено на маркизата Маријана де Кордоба од Виљануева дел Рио, минувајќи во владение на Семејството Алба.
Во минатото градот бил во делот општини во североисточна Екстремадура. Под управа на Љерена е од 1834 година.
Наследство
Католичка парохиска црква именувана како Безгрешен зачеток, под архиепископијата Мерида-Бадахос.
14. октомври (компанија)
14. Октомври е српски производител на тешки машини и опрема, со седиште во Крушевац, Србија.
Историја
14 Октомври е основана од австриски и унгарски инвеститори во 1923 година како компанија специјализирана за поправка и производство на вагони. Во првите години на компанијата, примарната дејност била поврзана со ремонт и поправка на возила и товарни вагони, навреме се зголемува искористувањето на квалитетот во производствената технологија со истовремено проширување на палетата на производи, што резултирало со почеток на производство на челик. градежништво, метални производи за широка потрошувачка и производи за употреба во воената индустрија.
По Втората светска војна, компанијата била национализирана и поправена од воени штети. Името го добило во спомен на датумот кога Крушевац бил ослободен од нацистичката окупација во 1944 година. Компанијата е ориентирана кон производство на градежништво, рударство, земјоделство и транспорт, машини и опрема за производство на опрема и машински делови. Била еден од најголемите производители на тешка механизација во поранешна Југославија. За време на своите златни времиња, таа вработувала околу 8.000 луѓе.
Во август 2015 година, по години акумулирани деловни загуби, компанијата го прекинала своето производство. Од декември 2014 година до август 2015 година, речиси сите 1.500 вработени ја напуштиле компанијата користејќи ги социјалните програми. Во јануари 2016 година, компанијата прогласила стечај. Во март 2016 година била регистрирана нова компанија под име „14. октобар“. Ги земала на закуп производствени капацитети на поранешната компанија.
Во ноември 2017 година компанијата ја купила белградска фирма во име на чешката компанија „Чехословак груп“. По купувањето, Обвинителството на Република Македонија покрена истрага против поранешниот македонски шеф на Управата за безбедност и контраразузнавање Сашо Мијалков, поради сомнение за перење пари и сомнителни врски со чехословачката групација.
Обично жолтарче
Обичното жолтарче е најмал член на европската семејство ѕвингалки (Fringillidae). Се размножува низ јужна и централна Европа и северна Африка. Ја има и во Македонија. Јужните и птиците од крајбрежјето на Атлантикот се постојани жители, но оние од посеверните краишта се птици преселници што зимуваат понајуг.
Опис
Обичното жолтарче е слично на обичната зеленушка, но е малку помало и пожолтеникаво. Долго е 11-12 см. Има изразен полов диморфизам, мажјаците се разликуваат од женките. Горните делови им се жолтеникави, избраздени со потемни, сиви линии. Долните делови, исто така, се избраздени со вертикални шари, бело и жолтеникаво кај мажјаците, бело и сиво кај женките. Над опашката имаат поголема жолта дамка. Кај мажјаците жолтото е поизразено, тоа е еднобојно жолто на челото, грлото и градите, а малку прошарано на главата и тилот. Кај женките сите овие делови се многу прошарани со жолто и сиво и затоа изгледаат побледо. Преку зима, кај мажјаците жолтите делови се прошаруваат, па разликата меѓу половите се намалува. Младенчињата се како женките. Клунот на оваа птица е многу мал и краток, сив како и нозете.
Поведение
Живеалиштето на обичното жолтарче се парковите и градините во урбаните средини, како и отворениште шумски предели мешани со иглолисни дрвја. Претежно се храни со пупки и семиња, а во сезоната на парење со инсекти. Песната му е брзо чрчорење. Гнездото го прави во крошната на дрвото и несе 3-5 јајца. Вон сезоната на парење формира јата, понекогаш мешани со други видови. Многу се активни и впечатливи.
Бардачка Река
Течение
Реката извира во северниот дел на планината Огражден. По напуштањето на горниот тек, таа го менува името во Сливничка Река, а потоа нејзиниот тек продолжува до вливот во Преведенска Река.
Хидрографија
Реката е богата со вода во текот на целата година. Таа припаѓа на сливното подрачје на реката Струма.
Науката во 1629 година
1629 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Британска Индија
Британска Индија или Британски Раџ (од хинди rāj: кралство, царство, држава или империја) ― владеење на британската круна со поголемиот дел од индискиот потконтинент кое траело од 1858 до 1947 година. Регионот понекогаш не официјално се нарекувал и Индиско Царство.
Под името „Индија“, таа била основачка членка на Лигата на нации, држава учесник на Летните олимписки игри во 1900, 1920, 1928, 1932 и 1936 година, и основачка членка на Обединетите нации во Сан Франциско во 1945 година.
Овој систем на управување бил воспоставен на 28 јуни 1858 година, кога по Индискиот бунт од 1857 г, британската Источноиндиска компанија своето владеење со потконтинентот го префрлила на круната претставувана од кралицата Викторија (која, во 1876 година, била прогласена за Царица на Индија). Траел до 1947 година, кога Британскиот Раџ бил поделен на две суверени доминионски држави: Унија на Индија (подоцна Република Индија) и Доминион Пакистан (подоцна Исламска Република Пакистан и Народна Република Бангладеш). На почетокот на Раџот во 1858 година, Долна Бурма веќе била дел од Британска Индија; Горна Бурма била додадена во 1886 година, а по обединувањето Бурма била управувана како автономна провинција до 1937 година, кога станала посебна британска колонија, стекнувајќи сопствена независност во 1948 година. Во 1989 година била преименуван во Мјанмар.
Географско протегање
Британскиот Раџ се простира на речиси цела денешна Индија, Пакистан и Бангладеш, со исклучок на малите поседи од други европски нации како Гоа и Пондичери. Оваа област е многу разновидна, содржи хималајски планини, плодни поплавни рамнини, Индоганшка рамнина, долго крајбрежје, тропски суви шуми, суви висорамнини и пустината Тар. Покрај тоа, во различни периоди, го опфаќала Аден (од 1858 до 1937 година), Долна Бурма (од 1858 до 1937 година), Горна Бурма (од 1886 до 1937 година), Британски Сомалиленд (накратко од 1884 до 1898 година) и Сингапур (накратко од 1858 до 1867 г.). Бурма била одвоена од Индија и директно управувана од британската круна од 1937 година до нејзината независност во 1948 година.
Цејлон кој се сметал за крајбрежен регион не бил дел од Британска Индија. Кралствата Непал и Бутан, по војните со Британците, потпишале договори со кои од Британците биле признати како независни држави. Кралството Сиким било основано како кнежевство по Англо-Сикимскиот договор од 1861 година; сепак, прашањето за суверенитетот остана недефинирано Малдивските острови биле британски протекторат од 1887 до 1965 година, но не и дел од Британска Индија.
1858–1868: Бунтот од 1857 и неговите последици
На 10 мај 1857 година, војниците од Британската индиска армија, составена од месни Хиндуси и муслимани, се побуниле во Мерут, воен гарнизон на 80 километри североисточно од Делхи. Бунтовниците се упатиле кон Делхи за да преговараат, но во исто време цела централна и северна Индија се кренала на бунт против Британската источноиндиска компанија. Многу од вазалните владетели на малите кралства застанале на страната на револуционерните сили, а другите останале лојални на Британците и се приклучиле на нивната страна. Во историјата овој настан е познат како Индиско востание од 1857 година.
Бунтот, кој сериозно ги потресол темелите на британското владеење во Индија, несомнено бил кулминација на акумулираниот гнев кон британската политика и администрација во текот на изминатите децении од колонијалното минато. По задушувањето на востанието биле затворени културните и верските центри. Запленети биле многу уметнички предмети. Последица за Британците било затворањето на компанијата и префрлањето на управувањето со Индија на државата.
1858–1880: Железници, канали, Кодекс за глад
Индустријализацијата го менувала земјоделското стопанство во Индија: кон крајот од 19 век, многу индиски суровини се извезувале на далечните пазари. Во втората половина на 19 век, исто така, имало почести појави на голем глад во Индија. Иако гладот не бил нешто ново за потконтинентот, гладот во овој период бил особено тежок, со десетици милиони умрени, а многу критичари ( Британци и Индијци) вината ја адресирале до колонијалната администрација. Новата железничката мрежа го намалила гладот, значително ги намалила трошоците за пренос на стока, и ѝ помогнал во развојот на индустријата во Индија. По Големиот глад од 1876-1878 година биле донесени индиските кодекси за глад, најрани скали на глад и програми за спречување на гладта. Во една или друга форма, тие ќе бидат имплементирани ширум светот од Обединетите нации и Организацијата за храна и земјоделство до 1970-тите.
1880-1890: Средна класа, Индиски национален конгрес
На 28 декември 1885 година, професионалци и интелектуалци од оваа средна класа - многумина се школуваа на новите универзитети основани од Британија во Бомбај, Калкута и Мадрас и биле запознати со идеите на британските политички филозофи, особено на утилитаристите во Бомбај. Седумдесетте мажи го основаа Индискиот национален конгрес; За прв претседател бил избран Вомеш Чундер Бонерџи.
Во текот на првите дваесет години, Конгресот првенствено расправал за британската политика кон Индија; сепак, дебатите создале еден нов индиски поглед според кој Велика Британија е одговорна за осиромашување на Индија. Велика Британија го направила тоа (според националистите) со нелојална трговија, со ограничување на домородната индиска индустрија и со наметнување даноци на Индијците за исплата на високи плати на британските државни службеници во Индија.
1905–1911: Поделба на Бенгал, Свадеши, насилство
Поткралот, Лорд Керзон (1899–1905) енергично барал зголемена ефикасност и реформи. Се залагал за создавање на Северозападна погранична провинција; мали промени во државните служби; забрзување на работењето на секретаријатот; воспоставување златен стандард за да се обезбеди стабилна валута; создавање на Железнички одбор; реформа за наводнување; намалување на долговите на селаните; намалување на цената на телеграмите; археолошки истражувања и зачувување на антиквитети; подобрувања на универзитетите; реформи во полицијата; надградба на улогите на матичните држави; нов оддел за трговија и индустрија; промоција на индустријата; ревидирани политики за приходи од земјиште; намалување на даноците; формирање земјоделски банки; создавање на Земјоделско одделение; спонзорирање земјоделски истражувања; формирање на Царска библиотека; создавање на царски кадетски корпус; нови шифри за глад; и, навистина, намалување на непријатноста од чад во Калкута.
По поделбата на Бенгал, стратегија поставена од Лорд Керзон за да го ослабне националистичкото движење, се појавило движењето Свадеши и движењето Бојкот. Движењето се состоело од бојкот на странска стока и, исто така, социјален бојкот на секој Индиец кој користи странска стока. Движењето Свадеши се состоело од употреба на домашно произведени стоки. Откако странските стоки биле бојкотирани, имало празнина која требало да се пополни со производството на тие стоки во самата Индија. Бал Гангадар Тилак рекол дека движењата Свадеши и Бојкот се две страни на иста паричка.
Шри Ауробиндо проповедал независност, но на мирен начин. Негова цел била пасивен отпор. Немирите се прошириле од Калкута во околните региони на Бенгал. Некои студенти се приклучиле на месните политички младински клубови кои се појавиле во Бенгал во тоа време, некои се занимавале со грабежи за да купат оружје, и дури се обиделе да ги убијат функционерите на Раџ. Движењето за бојкот Свадеши го намалил увозот на британски текстил за 25%. Свадеши облеката, иако поскапа и помалку удобна од нејзиниот конкурент во Ланкашир, била носена како знак на национална гордост од луѓето ширум Индија.
1870-1906: Муслимански социјални движења, Муслиманска лига
Огромниот, но доминантно хиндуистички, протест против поделбата на Бенгал и стравот од реформи со кои би се фаворизирало хинду мнозинството, ја натерло муслиманската елита во Индија во 1906 година да се состане со новиот поткрал, лорд Минто и да побара одвоени електорати за муслиманите. Заедно, барале пропорционална законодавна застапеност. Во декември 1906 година, ова довело до основање на Сѐиндиска муслиманска лига во Дака. Иако Керзон, веќе поднел оставка од својата позиција и се вратил во Англија, основањето на Лигата била дел од неговиот план за поделба. Желбата на Керзон да им се додворува на муслиманите од Источен Бенгал произлегла од пописот од 1871 година. .Во трите децении оттогаш, муслиманските водачи во северна Индија, биле предмет на јавно непријателство од некои од новите хиндуистички политички и општествени групи.
Законот за индиски совети од 1909 година, познат како Морли-Минто реформи ( Џон Морли бил државен секретар за Индија, а Минто бил поткрал) - на Индијците им дал ограничени улоги во централните и провинциските законодавства. Биле фаворизирани Индијците од високата класа, богатите земјопоседници и бизнисмени. Муслиманската заедница добила посебен електорат и добила двојна застапеност. Целите биле прилично конзервативни, но го унапредија изборниот принцип.
Поделбата на Бенгал била укината во 1911 година и била објавена во Делхи Дурбар, каде што дошол кралот Џорџ V и бил крунисан за цар на Индија. Тој најавил дека главниот град ќе биде преместен од Калкута во Делхи. Во овој период имало зголемени на активности на револуционерните групи, во кои биле вклучени бенгалската Анушилан Самити и Панџабската партија Гадар. Сепак, британските власти брзо се справувале со насилните бунтовници.
1914–1918: Прва светска војна, Пакт Лакнау, Лиги за домашна управа
Со оглед на тоа што турскиот султан тврдел дека има старателство врз исламските свети места Мека, Медина и Ерусалим, и бидејќи Британците и нивните сојузници биле во конфликт со Турција, кај некои индиски муслимани се зголемувале сомнежите за „верска неутралност“ на Британците, сомнежи кои се појавиле како резултат на повторното обединување на Бенгал во 1911 година, одлука која се сметало дека е против интересите на муслиманите. Во Пактот Лакнау, Лигата му се придружила на Конгресот во предлогот за поголема самоуправа; Конгресот прифатил посебни електорати за муслиманите во покраинските законодавни тела, како и во Царскиот законодавен совет. Во 1916 година, Муслиманската лига имала помеѓу 500 и 800членови и сè уште немала многу следбеници меѓу индиските муслимани (како во подоцнежните години); во самата Лига, пактот немал едногласна поддршка, бидејќи во голема мера бил преговаран од група муслимани од „Младата партија“ од Обединетите провинции (УП), кои ја прифатиле панисламската кауза; сепак, ја имал поддршката од младиот адвокат од Бомбај, Мухамед Али Џина, кој подоцна ќе се искачи на лидерска позиција во Лигата и во индиското движење за независност.
Во текот на 1916 година, во рамките на Индискиот национален конгрес биле основани две Лиги за домашна управа кои го промовирале Домашното владеење од Индијците.
1915–1918: Враќање на Ганди
Во 1915 година, во Индија се вратил Мохандас Карамчанд Ганди. Тој бил веќе познат во Индија поради неговите протести за граѓански слободи во име на Индијците во Јужна Африка. Претходно, за време на неговиот престој во Јужна Африка, Ганди, кој по професија бил адвокат, застапувал формирање на индиска заедница. Тој создал техника на ненасилен отпор, која ја нарекол Сатјаграха (или Стремеж кон вистината). За Ганди, Сатјаграха била различна од „пасивниот отпор“, тогаш позната техника на социјален протест, која тој ја сметал за практична стратегија усвоена од слабите пред супериорната сила; Сатјаграха, за разлика од тоа, за него била „последното средство на оние кои се доволно силни во нивната посветеност за вистината за да ги издржат страдањата за нејзината кауза“. Ганди ја тестирал техниката на Сатјаграха во многу протести во име на индиската заедница во Јужна Африка против неправедните расни закони.
Ганди се вклучил во политиката во Индија во 1917 година во областа Чампаран во Бихар, во близина на границата со Непал, каде бил поканет од група незадоволни земјоделци-закупци кои долги години биле принудувани да садат индиго (за бои) на дел од нивната земја, а потоа да ја продаваат на британските жардинери по цени пониски од пазарните кои им ја дале земјата под закуп. Кога локалните британски власти му наредиле на Ганди да замине од државата, тој одбил на морална основа, сметајќи го своето одбивање како форма на лична Сатјаграха. Наскоро, под притисок на вицекралот во Делхи, кој сакал да го одржи мирот во земјата за време на војната, провинциската влада ја укинала наредбата за протерување на Ганди.
1916–1919: реформите Монтагу–Челмсфорд
Во 1916 година, соочени со новата сила што националистите ја демонстрирале по потпишувањето на Пактот Лакнау и по основањето на лигите за домашно владеење, како и откако дознале за катастрофата во кампањата во Месопотамија што значело дека војната најверојатно ќе трае подолго, новиот вицекрал, лордот Челмсфорд, ја предупредил Владата на Индија треба да го земе предвид индискиот сентимент. Тој на Британците им предложил да покажат добра волја и преку повеќе јавни акции, како титуларни награди и почести за принцовите, доделување на провизии во армијата за Индијците, и отстранување на озогласената акциза за памук, но, најважното, најава за идни планови на Британија за Индија и преземање некои конкретни чекори. По повеќе дискусии, во август 1917 година, новиот либерален државен секретар за Индија, Едвин Монтагу, ја објавил британската цел за „зголемување на бројот на Индијци во секоја гранка од администрацијата и постепен развој на самоуправните институции, за да се основа одговорна влада во Индија како составен дел од Британската империја“.
1917–1919: Роулатов закон
Во 1917 година, додека Монтагу и Челмсфорд го составувале својот извештај, комитетот со кој претседаваше британскиот судија, Сидни Роулат, имал задача да ги истражи „револуционерните заговори“. Роулатовиот комитет својот извештај го објавил во јули 1918 година и биле наведени три региони во кој е можен бунт: Бенгал, Бомбај и Пенџаб. За да се спречат субверзивните дејства во овие региони, комитетот препорачал владата да користи овластувања слични на нејзините воени овластувања, кои давале можност во случаи на бунт власта да може да носи пресуди со тројца судии и без порота, одземање на имотот на осомничените, владин надзор на живеалиштата на осомничените, и овластување на провинциските влади да апсат и приведуваат осомничени во установи за краткотраен притвор и без судење.
По завршувањето на Првата светска војна, имало промена во економската состојба. До крајот на војната, 1,5милиони Индијци биле вклучени во војната, а Индија овозможила 146 милиони фунти приходи од војната. Зголемените даноци пропратено со пореметувањата во домашната и меѓународната трговија придонеле за двојно покачување на вкупните цени во Индија од 1914 до 1920 година. Враќањето на воените ветерани, особено во Пенџаб, создало криза со невработеност, а повоената инфлација довела до немири за храна во Бомбај, Мадрас и Бенгал, ситуацијата се влошила со монсуните од 1918-1919 година и со профитерството и шпекулациите од поединци. Глобалната епидемија на грип и болшевичката револуција од 1917 година придонеле за зголемување на општата нервоза; грипот меѓу населението кое веќе се соочувало со економски проблеми, а револуцијата меѓу владините службеници, кои се плашеле од слична револуција во Индија.
За да се спречи кризата, владата ги подготвила препораките на Роулатовиот комитет во два нацрт-закони на Роулат. По усвојувањето, новиот Роулатов закон предизвикал големо негодување низ Индија, а Ганди го поставил во првите редови на националистичкото движење.
1919–1939: Џалијанвала, несоработка, Закон за Влада на Индија
Масакрот во Џалијанвала Баг или „масакрот во Амритсар“, се случил во градот Амритсар, претежно населен со Сики. По неколкудневни немири, бригадниот генерал Реџиналд ЕХ Даер забранил јавни собирања и неделата на 13 април 1919 година, педесет војници од британската индиска армија, командувани од Даер, почнале без предупредување да пукаат на невооружен собир на илјадници луѓе. Владата на Индија објавила дека 379луѓе биле убиени, а 1.100ранети. Индискиот национален конгрес проценил дека бројот на загинати е тројно поголем. Даер бил отстранет од должноста. Историчарите сметаат дека овој настан е пресуден за крајот на британското владеење во Индија.
Во 1920 година, откако британската влада одбила да се повлече, Ганди ја започна својата кампања за несоработка, што поттикнало многу Индијци да ги вратат британските награди и почести, да дадат оставка од државните служби и повторно да ги бојкотираат британските стоки. Исто така, Ганди го реорганизирал Конгресот, и го трансформирал во масовно движење во кое можат да членуваат дури и за најсиромашните Индијци. Иако Ганди, по насилниот инцидент во Чаури Чаура во 1922 го прекинал движењето за несоработка, движењето повторно се појавило кон средината на 1920-тите.
Во 1935 година, Парламентот го усвоил Законот за Владата на Индија, со кој се дозволува основање на независни законодавни собранија во сите провинции на британска Индија, создавање централна влада која ги опфаќа и британските провинции и кнежевските држави и заштитата на муслиманските малцинства. Идниот Устав на независна Индија беше заснован на овој закон. Сепак, законот го поделил електоратот на 19 религиозни и социјални категории, на пр., муслимани, сики, индиски христијани, угнетени класи, земјопоседници, трговци и индустријалци, Европејци, англо-индијци итн. Гласачот можел да гласа само за кандидати од својата категорија.
Со законот од 1935 година се предвидувало поголема автономија за индиските провинции, со цел да се потисне националистичкото чувство. Законот предвидувал национален парламент и извршна власт под надлежност на британската влада, но владетелите на кнежевските држави успеале да го блокираат неговото спроведување. Овие држави останале под целосна контрола на нивните наследни владетели, без народна влада. За да се подготви за избори, Конгресот своето членство го зголемил од 473.000 во 1935 година на 4,5милиони во 1939 година.
На изборите од 1937 година, Конгресот победил во седум од единаесетте провинции на британска Индија. Широката поддршка од гласачите за Индискиот национален конгрес ги изненадило официјалните лица од Раџ, кои претходно на Конгресот гледале како кон мало елитистичко тело. Британците во 1937 година ја одвоиле покраината Бурма од Британска Индија и на колонијата ѝ дале нов устав со кој на Бурманите им се даваат многу овластувања, но тоа се покажало како трик со кој Бурма понатаму се исклучува од сите реформи во Индија.
1939–1945: Втора светска војна
Редовната индиска армија во 1939 година имала околу 220.000војска, а за време на војната бројката десеткратно се зголемила, и исто така биле создадени мали поморски и воздушни единици. Преку двамилиони Индијци доброволно се пријавиле за воена служба во британската армија. Тие имале голема улога во многу кампањи, особено на Блискиот Исток и Северна Африка. Жртвите биле потпросечни (во однос на просекот од целата светска војна), со 24.000убиени; 64.000 повредени; 12.000исчезнати (најверојатно мртви), и 60.000заробени во Сингапур во 1942 година.
Британската влада во 1942 година ја испратила мисијата Крипс за да ги придобие индиските националисти во војната, а за возврат им ветиле независност веднаш штом ќе заврши војната. Највисоките функционери во Британија, особено премиерот Винстон Черчил, не ја поддржале мисијата Крипс и преговорите со Конгресот набрзо биле прекинати.
Конгресот во јули 1942 година го започнал движењето „Остави ја Индија“ со кој барал итно повлекување на Британците од Индија, а во спротивно ќе се соочат со национална граѓанска непослушност. На 8 август Раџот ги уапсил сите национални, провинциски и локални водачи на Конгресот, држејќи десетици илјади од нив во затвор до 1945 година. Во земјата избувнале насилни демонстрации предводени од студенти, а подоцна и од селски политички групи, особено во источните обединети провинции, Бихар и западен Бенгал. Големото воено присуство на британската армија го уништила движењето за нешто повеќе од шест недели; сепак, дел од движењето формирало подземна привремена влада на границата со Непал. Во другите делови од Индија, движењето било помалку спонтано, а протестот помалку интензивен, но сепак спорадично траел до летото 1943 година
Претходно, Субас Чандра Босе, кој бил водач на радикалното крило на Индискиот национален конгрес кон крајот на 1920-тите и 1930-тите. Тој бил претседател на Конгресот од 1938 до 1939 година. Сепак, бил соборен во 1939 година и Британците го ставиле во домашен притвор, но на почетокот од 1941 година побегнал. Со јапонска поддршка, ја организирал Индиската национална армија, составена претежно од индиски војници во состав на Британската индиска армија кои биле заробени од Јапонците во битката кај Сингапур. Јапонците, за д победат во војната поддржале многу марионетски и привремени влади во освоените региони, вклучително ги и оние во Бурма, на Филипините и во Виетнам, како и Привремената влада на Азад Хинд, со која претседавал Босе.
Кон средината на 1944 година, британската армија прво ја запрела, а потоа преминала во контраофанзива против јапонските војски. Индиската национална армија на Босе во голема мера се распаднала за време на борбите во Бурма, другите војници се предале по повторното заземање на Сингапур во септември 1945 година. Босе починал во август од изгореници од трет степен добиени по обидот да избега во преоптоварен јапонски авион кој се урнал во Тајван, во што многу Индијци се сомневаат. Иако Босе не успеал, тој разбудил патриотски чувства во Индија.
1946–1947: Независност, поделба
Во јануари 1946 година, се јавило незадоволство кај вооружените служби во британската армија поради нивното бавно враќање во Британија и започнале бунтови. Бунтовите кулминирале со бунтот на Кралската индиска морнарица во Бомбај во февруари 1946 година, по што следеле бунтови во Калкута, Мадрас и Карачи. Иако бунтовите биле брзо задушени, ја поттикнале новата лабуристичка влада во Британија да преземе акција.
Исто така, на почетокот од 1946 година, во Индија биле распишани нови избори. Претходно, во 1945 година, колонијалната влада објавила јавно судење на тројца високи офицери од поразената Индиска национална армија на Босе, кои биле обвинети за предавство. Откако почнало судењето, раководството на Конгресот, одлучило да ги брани обвинетите офицери. Осудувањето на офицерите, јавното негодување против пресудите и амнестијата која следела, создале позитивна пропаганда за Конгресот, кој на изборите победил во осум од единаесетте провинции. Сепак, преговорите меѓу Конгресот и Муслиманската лига заглавиле околу прашањето за поделба. Џина била прогласена на 16 август 1946 година. Нејзина наведена цел било да се побара на мирен начин основање на муслиманска татковина во Британска Индија. Следниот ден во Калкута избувнале немири меѓу Хиндусите и муслиманите кои брзо се прошириле низ цела Британска Индија. Иако Владата на Индија и Конгресот биле потресени од текот на настаните, во септември била основана привремена влада предводена од Конгресот, со Џавахарлал Нехру како премиер на обединета Индија.
Истата година, британската државна каса била речиси празна по неодамна завршената светска војна, а лабуристичката влада знаела дека нема мандат ниту дома, ниту меѓународна поддршка, ниту можеле да се потпрат на Индиската армија да продолжат да ја контролираат сè понезадоволната Британска Индија. Тие одлучиле да стават крај на британското владеење со Индија, а на почетокот од 1947 година Британија објавила дека власта ќе ја пренесе најдоцна до јуни 1948 година.
Како што се приближувал денот на независност, насилството меѓу Хиндусите и муслиманите во провинциите Пенџаб и Бенгал продолжило со несмалено темпо. Поради неподготвената на британска армија да одговори на зголемено насилство, новиот вицекрал, Луис Маунтбатен, го одложил датумот за трансфер на власта, и им дал рок од шест месеци за заеднички да договорат план за независност. Во јуни 1947 година, областите населени со претежно хиндуистичко и сики население биле доделени на новата држава Индија, а претежно муслиманските области на новата држава Пакистан; планот предвидувал поделба на провинциите Пенџаб и Бенгал со мнозинско муслиманско население.