cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кристијан Виери
После Интер до завршувањето на кариерата
На 6 јули 2006 година, Виери се договорил со Сампдорија на договор во траење од една година. Меѓутоа, тој подоцна ја одбил таа можност, и на 29 август истата година се вратил во Аталанта од Бергамо. Десет години подоцна од неговиот прв престој во Аталанта, Виери се вратил потпишувајќи едногодишен договор за минимална месечна плата од 1500 евра. И покрај тој факт, Виери во својот договор потпишал клаузула со која може да заработи по 100.000 евра за секој постигнат погодок. Поради тоа претседателот на клубот Иван Руџери изјавил: "Ако работите тргнат добро, Виери може да ме чини 2 милиони евра." Виери настапил 7 пати за клубот (сите седум како замена) и постигнал два гол (вклучувајќи го и голот од преку 40 метри против Сиена, кој го постигнал свртен со грбот кон голот).
Во јуни 2007 година од клубот Аталанта објавиле дека нема да ја продолжуваат соработката со Виери, и дека по завршувањето на постоечкиот договор со клубот, на 30 јуни 2007 Виери ќе биде слободен агент. Набрзо потоа тој потпишал за Фјорентина. Официјално бил претставен на новинарите на 21 јули 2007 година По подолго време, Виери повторно играл во Европа - и тоа во Купот на УЕФА и го зголемил бројот на настапите во првенството (26). По истекувањето на неговиот договор со Фјорентина, Виери по третпат доаѓа во Аталанта. После само 9 одиграни натпревари, Виери и Аталанта го раскинале договорот. . На 20 октомври 2009 Виери го објавил своето повлекување од активното играње фудбал и заминување во пензија.
Образовни политики и иницијативи на Европската унија
Образовни политики и иницијативи на Европската унија
Во Европската унија образованието е одговорност на земјите-членки.Институциите на Европската унија имаат улога на поддршка.Според член 165 од договорот за функционирање на Европската унија,заедницата „треба да придонесе за развој на квалитетно образование со тоа што ќе ја охрабри соработката меѓу земјите-членки“,преку дела како што се:промовирање на подвижноста на граѓаните,создавање на студиски програми за приклучување,основање на мрежи,размена на информации за предавање на јазици од Европската унија.Договорот исто така содржи обврзаност да се промовира доживотното учење на сите граѓани на Унијата.
ЕУ исто така основа образовна програма,стручна програма и програма за градење граѓанство,кои ги охрабруваат граѓаните на ЕУ да ги скористат можностите кои им ги нуди ЕУ на своите граѓани:да живеат, да учат и работат во други земји.Најпозната од нив е програмата Еразмо,преку која повеќе од 2 000 000 студенти учествуваа во универзитетска размена и подвижност во последните 20 години.Свесни за важноста на образованието и обуката за нивните економски и социјални цели, од 2000г. земјите-членки на ЕУ почнаа да работат заедно за да ги постигнат 13те специфични цели од полето на образованието.Ова е познато како Програма за образование и обука 2010г.Преку споделување на примери на добра политичка практика,со учествување во активности за меѓусебно учење,преку поставување на пример и следење на напредокот против клучните индикатори,27те земји-членки се стремат соодветно да одговорат на секојдневните предизвици, а сепак да го сочува нивниот поединечен суверенитет во полето на образовната политика.Европската унија е исто така партнер во повеќе меѓувладини проекти,меѓу кои е и Болоњскиот договор,чија цел е да создаде област на европско високо образование со тоа што ќе ги усогласи структурите и стандардите на академски степен како и стандардите за обезбедување на квалитет на земјите-членки на ЕУ и други европски земји.
Европската унија ја усвои својата прва програма за високо образование(програмата „COMETT“,создадена да го поттикне контактот и размената меѓу универзитетите и индустријата) во јули 1987г. Набрзо по оваа програма следеше програмата Еразмо,која промовираше меѓууниверзитетски контакти и соработка,како и реална студентска подвижност(како што во 2009г. тоа го правеше програмата „Младите за Европа“,првиот план за поддршка на размена на млади во ЕУ).Овие програми беа прифатени од земјите-членки на ЕУ но со голема поддршка од Европскиот парламент кој направи буџетите да бидат достапни уште пред да бидат усвоени легалните инструменти.
Европската унија има два различни вида на инструменти за да го зголеми квалитетот и отвореноста на системите за образование и обука на земјите-членки на ЕУ:збир на политички инструменти преку кои земјите-членки на ЕУ се охрабруваат да ги развијат нивните образовни системи и да учат од успехот на другите и реална програма за поддршка на размена,мрежи и взаемно учење меѓу училиштата, универзитетите или центрите за обука,како и меѓу политичките власти одговорни за овие области во различните земји-членки.
Образовна политика и политика за обука
Интересот на Европската унија за образовната политика (што е спротивно на образовните програми) кој се разви по самитот во Лисабон во март 2000г., каде претседателите и премиерите на земјите-членки на ЕУ побараа од министрите за образование во ЕУ да размислат за „конкретни цели“ во образовните системи со цел да се подобрат.Европската комисија и земјите-членки на ЕУ работеа заедно на пролетниот извештај од 2001г. за Европскиот совет,а во 2002г. Пролетниот самит ја одобри нивната програма за заедничка работа,покажувајќи како тие предложиле да се проследат препораките за извештајот.Од тогаш тие обавуваа серија на „заеднички извештаи“ секоја следна година.
Комисијата на многу начини се стреми да ги охрабри земјите-членки да го подобрат квалитетот на нивните системи за образование и обука:преку процес на поставување цели и објавување на позицијата на земјите-членки според тоа во колкава мера ги постигнале целите и со стимулирање на дебата, на теми од заеднички интерес.Ова го прави користејќи го процесот познат како „Отворен метод на координација“.
Поставување на цели
Во однос на поставувањето на цели,земјите-членки на 5 мај 2003г. во Советот се согласија на серија „референтни нивоа на европската просечна изведба во образованието и обуката(репер)“ според кои ќе се проценуваат нивните системи.Според тоа во 2010г. се бара следново:
•да нема повеќе од 10% од учениците кои го предвремено го напуштиле задолжителното образование.
•Треба да се зголеми бројот на дипломци на факултетите за математика,наука и технологија за најмалку 15%, а исто така треба да се зголеми бројот на женски лица кои ќе дипломираат на тие факултети.
•Најмалку 85% на малдите на 22 годишна возраст да го имаат завршено високото образование.
•Процентот на млади на 15 годишна возраст кои имаат ниски постигнувања во читање литература,како што е проценето во првото ниво на програмата за меѓународна проценка на учениците „OECD“ ,треба да се намали за најмалку 20% во споредба со 2000г.
•Учеството на лица од 25-65 години во доживотното учење(односно продолжување со образование и обука вклучувајќи развивање на вештините во компаниите во кои работат) не треба да биде помало од 12.5% годишно.
Политички дискусии
Во прилог на мерењето на напредокот,Комисијата исто така објавува политички документи направени да ги охрабрат земјите-членки на ЕУ, да погледнат од блиску кон одредени области од нивната образовна политика и политика за обука.Комисијата објавуваше такви документи во текот на многу години, но сè до самито во Лисабон во март 2000г. многу малку од нив беа проследени од широката јавност. Од тогаш,сепак,земјите-членки станаа поотворени за заедничка размена и учење,а бројни документи од Комисијата имаа значајно влијание. Неодамнешен пример(кон крајот на 2006г.) може да се најде во известувањето за „ефикасни и праведни системи за образование и обука“. Генерално документот беше поздравен од земјите-членки но наиде на критики од страна на некои од нив (особено од Германија и Австрија) кои сметаа дека тој зборува лошо за нивните системи за образование и обука.
===Вмрежување===
Конечно, Комисијата поддржа голем број од системите за вмрежување меѓу министрите (и министерствата) во земјите-членки на ЕУ,во прилог на трите први средби на Советот за образование во институционалниот систем на ЕУ.Оваа низа на биенални средби на министерствата одговорни за стручното образование и обука (Копенхашкиот процес),преку редовни средби меѓу генералните директори за високо образование или за стручно образование и обука работат на поспецијализирани мрежи или „локални групи“ во рамките на „Програмата за образование и обука 2010г.“ во области како: клучни способности,учење странски јазици или признавање на неформални квалификации.
Во ЕУ
Првата програма за размена на ЕУ беше програмата „COMETT“, наменета за врски и размена меѓу индустријата и универзитетите која започнала во 1987г.(а завршила во 1995г.).Истата година наменета за размена на студенти Еразмо.Од тогаш започнале и многу слични програми, а од 2007г. сите програми за образование и обука беа споени во една единствена програма,„Програмата за доживотно учење 2007г.-2013г.“.Програмата за доживотно учење вклучува посебни подпрограми за: училишта,универзитети и високо образование,стручно образование и обука,образование за возрасни,предавања за ЕУ на универзитетите и „хоризонтална“ програма за политички развој.
Програмата за размена на ученици,именувана според чешкиот професор од 15 век,научникот и едукатор Џон Амос Каменус,им помогна на повеќе од 2,5 милиони ученици да бидат дел од меѓународни заеднички проекти.Програмата Еразмо (именувана според Дезидериус Еразмо,холандски хуманист и теолог од 16 век)беше симбол на програмите за размена на студенти уште откако започна во 1987г.Околу 2 милиони студенти досега преку оваа програма поминале целосно акредитиран период од 3месеци до една академска година во некој од универзитетите во ЕУ,што стана симбол за Европа во универзитетите.
Програмата за стручно образование и наука е именувана според ренесансниот творец и сестран шовек Леонардо да Винчи. Денес таа им помага на околу 75 000 млади луѓе секоја година да научат занает или да стекнат стаж во друга земја на ЕУ. Програмата за образование на возрасни,која е именувана според пастирот Николај Грундвиг,дански теолог,поет,филозоф и мислител од 19 век,им помага на возрасните кои учествуваат во неа да имаат пристап до слично меѓународно искуство. Подпрограмата која ги поддржува предавањата за Европа во високото образование е именувана според француски политичар и архитркт од Европската заедница,Жан Моне.
===Надвор од ЕУ===
Првата програма на ЕУ за промовирање на размена на ученици и соработка меѓу образовните институции во ЕУ и надвор од неа беше програмата Темпус.Таа беше усвоена на 7 мај 1990г. од Советот,како дел од помошта од страна на Европската заедница,на денот на кој земјите слободно го прекршија советското правило.
Казахстан на Олимписките игри
Казахстан — првпат учествуале на Олимписките игри како независна држава во 1994 година, и испратиле натпреварувачи на сите игри оттогаш. Пред распадот на Советскиот Сојуз, казахстанските спортисти се натпреварувале како Советскиот Сојуз на Олимписките игри, и исто така биле дел од Независниате екипа во 1992 година.
Образовни политики и иницијативи на Европската унија
Во ЕУ
Идејата на Темпус беше дека поединечните универзитети во Европската заедница можат да придонесат во процесот на повторно создавање на ефикасни универзитетски системи во партнерските земји и дека процесот на повторно создавање преку партнерствата меѓу поединечните универзитети во овие земји,ќе создаде противтежа на влијанието на многу помалку доверливите министерства,од кои многу малку до тогаш направиле сериозни промени,уште од времето на советската доминација. Оваа програма веднаш стана успешна и до 1993г. бројот на земји-учеснички порасна од почетни 5 на 11.Подоцна програмата беше проширена вклучувајќи ги и новите независни држави од Советскиот Сојуз,повторно вклучувајќи ги земјите од западен Балкан,а конечно ги опфати и средоземните земји.
Казахстан на Олимписките игри
Казахстанските натпреварувачи имаат освоено вкупно 52 медали на Летните олимписки игри, и уште 7 на Зимските олимписки игри.
Националниот олимписки комитет на Казахстан бил создаден во 1990 година и признен во 1993 година.
Образовни политики и иницијативи на Европската унија
Во ЕУ
Програмата Темпус денес поддржува проекти предводени од конзорциумот на универзитети во ЕУ и партнерските земји кои се стремат да ги обноват наставните програми и методите на предавање, да го подобрат академското управување(на пр.развој на:стратешко планирање,системи на проценување и осигурување) и ги промовира приоритетите на високото образование во партнерските земји.Таа исто така обезбедува поединечни мобилни неповратни кредити да овозможи поединечни лица да патуваат кон или од Европа за овие цели. Програмата Темпус е сè уште активна,но ќе биде обновувана и прегледувана како од 2007г.
По Темпус следеше серија на помали програми насочени повеќе кон подвижноста на академските граѓани кон ЕУ.Тука се вклучени програмите „ALFA/ALBAN“ кај Латиноамериканските универзитети,програмата „Азија-Линк“ и други програми,понекогаш временски ограничени.Некои од овие програми повеќе наликуваат на средства за развојна помош отколку на развој на универзитети.Таквиот впрчаток е зајакнат со фактот дека со нив управува службата за развојна помош на Европската комисија,наместо нејзиниот оддел за образование и култура(како што е случај со програмите Темпус и Еразмо Мундус).
Конечно во 2003г. Европската унија ја започна програмата Еразмо Мундус,да ги привлече најдобрите студенти во светот во Европа и да обезбеди партнерство меѓу европските универзитети и универзитетите во другите земји,проект кој ќе го обезбеди местото на европските универзитети како центри на извонредноста ширум светот.Програмата имаше силна поддршка и од Советот на министри и од Европскиот парламент.Првата фаза на Еразмо Мундус ќе заврши во 2008г.Комисијата ја објави нивната намера да предложи дополнителен период.
Филип Крајиновиќ
Филип Крајиновиќ е српски тенисер роден на 27 февруари 1992 година во Сомбор, Србија. Најдобар пласман на АТП листата е неговото 26 место во април 2018 година. Првиот забележителен резултат го имал во Белград, каде стигнал до првото полуфинале на АТП турнирите. На тој турнир го победил вториот тенисер во светот, откако Новак Ѓоковиќ му го предал мечот. Крајиновиќ моментално има 39 години и место на листата на најдобри тенисери во светот.
Јуниорска конкуренција
Почнал да игра тенис на петгодишна возраст. На 15-годишна возраст, 2007 г. Тој се преселил на академијата Ник Болетери. Тој има договор со менаџерската агенција ИМГ. Крајиновиќ неколку пати бил прогласуван за еден од најталентираните тенисери на негова возраст, а самиот Болетери во интервју за „Индепендент“ го споредил со Агаси.
Во јуниорска конкуренција, Крајиновиќ играл двапати во полуфиналето на Грен слем турнирот, 2008 година. (Вимблдон и УС Опен). На петнаесетгодишна возраст почнал да игра на професионални турнири.
Професионална кариера
Во јуни 2008 година играл две финалиња на фјучрс турнири во САД, а во август 2009 година играл и во финалето на челинџер турнирот во Сан Себастијан, Шпанија. Ги загубил сите три финалиња, но стигнал до 293та позиција на АТП листата, што е најдобар пласман на играч до 18 години.
Својот прв АТП турнир го играл во Србија, каде што добил покана за првото Српско отворено тениско првенство во Белград. Во првото коло на тој турнир, Марсел Гранолерс го совладал во три сета. Ја завршил 2009 година на 351 место на АТП листата.
Следната година играл на Мастерсот во Мајами, каде загубил во првото коло од Џејмс Блејк со 7:6, 4:6, 4:6. Повторно добил покана за АТП турнирот во Белград. Победите над Јевгени Донски и Орасије Зебаљос биле неговите први победи на АТП турнир. Тој во четвртфиналето на овој турнир се сретнал со бранителот на титулата Новак Ѓоковиќ. Ѓоковиќ му го предал мечот со кој Крајиновиќ ја постигнал првата победа над играчите од првата петорка и првиот пласман во полуфиналето. На патот до финалето, тој бил запрен од подоцнежниот шампион Сем Квери.
Во април 2019 година, во финалето на предизвикувачот, Софија Антиполис во Франција бил поразен од Дастин Браун.
2017 година Мастерс финале и полуфинале на Дејвис купот
Најголемиот успех во кариерата го постигнал на Мастерсот во Париз во 2017 година, кога стигнал до финалето како квалификант (прв по Јежи Јановиќ во 2012 година ). сезона и петто учество на Мастерс во кариерата. На патот до финалето ги победил Јуичи Сугита, Сем Квери и Николас Маја, а во четвртфиналето Рафаел Надал му го предал мечот пред почетокот поради повреда. Во полуфиналето тој исфрлил уште еден Американецот Џон Изнер. Конечно, во финалето се сретнал со Џек Сок, каде и покрај тоа што го освоил првиот сет, сепак не успеал да победи. Со овој резултат Крајиновиќ се пласирал на 33. место на најдобрите тенисери во светот.
Договори
Крајиновиќ потпишал договори со производителот на спортска опрема Најк и со производителот на рекети Вилсон.
Победа над топ 10 тенисери
Крајиновиќ има сооднос победи-порази 3:23 (11,5%) против тенисерите кои во моментот на натпреварот беа рангирани меѓу првите 10 на АТП листата.
Калај(II) оксид
Калај(II) оксид (стан оксид) е соединение со формулата SnO. Составен е од калај и кислород каде што калајот има состојба на оксидација од +2. Постојат две форми, стабилна сино-црна форма и метастабилна црвена форма.
Подготовка и реакции
Сино-црниот SnO може да се произведе со загревање на калај (II) оксид хидрат, каде SnO·xH2O (x<1) се таложи кога солта на калај(II) ќе реагира со алкален хидроксид како на пр. NaOH.
Метастабилниот, црвен SnO може да се подготви со нежно загревање на талогот произведен од дејството на воден амонијак на калај(II) солта.
Калај (II) оксид гори во воздух со слаб зелен пламен за да формира SnO2.
Кога се загрева во инертна атмосфера првично се јавува диспропорционално давајќи Sn метал и Sn3O4 што дополнително реагира и дава SnO2 и Sn метал. SnO е амфотеричен, се раствора во силна киселина за да се добијат калај(II) соли и во силна база за да се добијат станити кои содржат Sn(OH).3-. Може да се раствори во раствори на силна киселина за да се добијат јонските комплекси Sn(OH2)32+и Sn(OH)(OH 2)2+, а во раствори со послаби киселини се добива Sn3(OH)42+. Забележете дека безводните станити, на пр. K2Sn2O3, K2SnO2 се исто така познати. SnO е редукционо средство и се смета дека го редуцира бакарот(I) во метални кластери во производството на таканареченото „бакарно рубин стакло“.
Структура
Не-стехиометрија е забележана кај SnO.
Електронскиот јаз на опсегот е измерен помеѓу 2,5eV и 3eV.
Употреба
Доминантната употреба на калај оксидот е како претходник во производството на други, типично двовалентни, калајни соединенија или соли. Стан оксидот, исто така, може да се користи како средство за намалување и во создавањето на стакло од рубин. It has a minor use as an esterification catalyst.
Цериум(III) оксидот во керамичка форма, заедно со калај(II) оксид (SnO) се користи за осветлување со УВ светлина.
Брз етернет
Во сметачката мрежа, брз Етернет е колективен термин за голем број на Етернет стандарди кои носат сообраќај во номинална брзина до 100 Mbit/s, наспроти оригиналната брзина на Етернет од 10 Mbit/s. Од брзите Етернет стандарди 100BASE-TX е најчест и е поддржан од огромното мнозинство на Етернет хардвер кој во моментот се произведува. Брзиот Етернет бил воведен во 1995 година и остана најбрзата верзија на Етернет за три години пред да биде заменет од страна на Гигабитен Етернет.
Општа поставеност
Брз Етернет адаптер може да биде логички поделен на Медиум за контрола на пристап (MAC) кој се занимава со проблемите за достапноста на медиумот и Интерфејсот на Физичкиот Слој (PHY) на повисоко ниво. MAC може да биде поврзан со PHY со 4 бита 25 MHz синхронен паралелен интерфеј познат како Media Independent Interface (MII) или со 2 бита 50 MHz варијанта на Reduced Media Independent Interface (RMII). Повторувачите (разводна кутија) исто така можат да се поврзат со повеќе PHY-ја за нивните различни интерфејси.
MII може (ретко) да биде надворешна врска, но обично е врска помеѓу IC-ија во мрежен адаптер или дури и во рамките на едно IC. Спецификациите се напишани врз основа на претпоставката дека интерфејсот помеѓу MAC и PHY ќе биде MII но тие не го побаруваат.
MII ја утврдува теоретската максимална брзина на пренос на податоци за сите верзии на Брзиот Етернет до 100 Mbit/s. Стапката на сигнални податоци кој всушност ја гледаме на вистинските мрежи е помала од теоретскиот максимум, што се должи на потребните заглавје и крај (адресирање и битовите за детекција на грешки) на секоја рамка, повремената "изгубена рамка" поради бучавата и времето за чекање по секоја испратена рамка на другите уреди на мрежата да го заврши преносот.
Бакар
100BASE-T е еден од стандардите на Брз Етернет за Телефонски Кабел, вклучувајќи: 100BASE-TX (100 Mbit/s над два-парови Cat5 или подобар кабел), 100BASE-T4 (100 Mbit/s над четири-парови Cat3 или подобар кабел, непостоечки), 100BASE-T2 (100 Mbit/s над два-парови Cat3 или подобар кабел, исто така непостоечки). Должината на 100BASE-T кабелот е ограничена на 100 метри (како и со 10BASE-T и Гигабитен Етернет). Сите се или беа стандарди под IEEE 802.3 (одобрен 1995). Речиси сите 100BASE-T инсталации се 100BASE-TX.
Во раните денови на Брз Етернет, поголемиот дел од рекламирањето се сконцентрира на тврдења на спротивставените стандарди, како "нашите ќе работат подобро до постоечките кабли отколку нивните." Во пракса, брзо беше откриено дека неколку постоечки мрежи всушност се сретнаа со претпоставените стандарди, затоа што 10-мегабит Тетрнетото беше толерантен за мали отсапувања од одредени електични одлики и некои инаталери не се загрижуваа да направат точни мерки на кабелот и конекцискиот квалитет; ако Етернетот работел со кабелот, тогаш тој бил прифатлив. Затоа поголемиот дел од мрежите мораше да бидат повторно поврзувани со кабли за брзина од 100-мегабита без разлика дали претходно бил употребуван CAT3 или CAT5 кабел.
100BASE-TX
100BASE-TX е доминантна фома на Брз Етернет и работи на два-парови во внатрешноста категорија 5 или со кабел (типичен кабел од категорија 5 што содржи 4 парови и може да поддржи две 100BASE-TX врски). Како 10BASE-T, соодветните парови се портокаловите и зелените парови (канонски вториот и третиот пар) во TIA/EIA-568-B стандардите, T568A или T568B. Овие парови употребуваат пинови 1, 2, 3 и 6.
Во T568A и T568B, жиците се во ред: 1, 2, 3, 6, 4, 5, 7, 8 на модуларниот приклучок на секој крај. Редот на боите е зелена/бела, зелена, портокалова/бела, сина, сина/бела, портокалова, кафеава/бела, кафеава за T568A, и портокалова/бела, портокалова, зелена/бела, сина, сина/бела, зелена, кафеава/бела, кафеава за T568B.
Самата конфигурација на мрежи 100BASE-TX е многу слична на 10BASE-Т. Кога се користи за изградба на локална мрежа, уредите на мрежата (компјутери печатачи, и сл.) типично се поврзани со разводна кутија или преклопник, создавајќи star network. Од друга страна, можно е да се поврзат дирекно два уреди со користење на кросовер кабел.
Со 100BASE-TX хардверот, the raw bits (4 bits wide clocked at 25 MHz at the MII) поминува низ 4B5B бинарно кодирање за да генерира серии од симболите 0 и 1 clocked at 125 MHz symbol rate. 4B5B кодирањето овозможува DC изедначување и спектар на обликување (погледни во стандардот за детали). Исто како во случајот на 100BASE-FX, битовите тогаш се префрлени на физичкиот слој кое користи NRZI кодирање. Како и да е, 100BASE-TX воведува дополнителни, средни зависни подслоеви, што го s MLT-3 како финално кодирање на податочниот поток пред преносот, резултирајчи во максимална "фундаментална феквенција" од 31.25 MHz. Процедурата е позајмена од ANSI X3.263 FDDI спецификациите, со мали разлики.
100BASE-T4
100BASE-T4 беше почеток на спроведувањето на Брз Етернет. Побарува четири бакрни извртени парови, но беше потребно само паровите да бидат категорија 3 наместо категорија 5 којшто беше потребна за TX. Еден пар е резирван само за пренос, еден за примање, и останатите два ќе ја менуваат насоката како што се побарува. Необичен код 8B6T е користен за претворање на 8 податочни битови во 6 цифри со основа 3 ( обликувањето на сигналот е можно бидејчи има трипати повече 6-цифрени броеви со основа 3 од колку 8-цифрени броеви со основа 2). Двата резултирачки 3-цифрени симболи со основа 3 се праќаат паралелно низ 3 парови користејќи 3-ниво pulse-amplitude modulation (PAM-3). Фактот дека 3 пара се користат за пренос во секоја насока го прави 100BASE-T4 half-duplex. Овој стандард може да биде имплементиран со CAT 3, 4, 5 UTP кабли, или ако е потребен STP против мешање. Максималната далечина е ограничена на 100 метри. 100BASE-T4 не беше широко прифатен но технологијата кој се разви за него се користи во 1000BASE-T.
100BASE-T2
Во 100BASE-T2, податоците се пренесуваат низ два бакарни пара, 4 бита за симбол. Ги користи овие два парови за симулација на преносто и примењето на двата парови со што се овозможува full-duplex операција. Прво, 4 битен сигнал е проширен на 3-бита симболи преку не-тривијална процедура заснована наlinear feedback shift register; погледни го стандардот за повеќе детали. Ова е потребно за да се израмнат пропусниот опсег и спектарот на емисија на сигнал, за да одговара на преносот на особините на врската. Мапирањето на оригиналните битови во код со симболи не е константно во време и има доста голем период (појавувајчи се како псевдо-случајна секвенца). Крајното мапирање од симболи во PAM-5 нивоата на модулациска врска се потчинуваат на правилата од десно. 100BASE-T2 не беше широко прифатен но технологијата што се разви за него беше користена во 1000BASE-T.
100BASE-FX
100BASE-FX е верзија на Брз Етернет од оптичко влакно. Користи 1300 nm речиси инфрацрвена (NIR) светлина бранова должина пренесена преку две нишки на оптичко влакно, една за примање (RX) и другата за пренос (TX). Максималната должина е 400 метри за half-duplex врски (да обезбеди детекција на колизии), и 2 километри за full-duplex на multi-mode optical fiber. 100BASE-FX го користи истото 4B5B кодирање и NRZI line кодот како и 100BASE-TX. 100BASE-FX треба да користи SC, ST, LC, MTRJ or MIC поврзувачи и притоа SC е претпочитана опција.
100BASE-FX не е компатибилен 10BASE-FL, 10 MBit/s верзијата над оптичкото влакно.
100BASE-SX
100BASE-SX е верзија на Брз Етернет со оптичко влакно. Користи две нишки на multi-mode оптичко влакно за примање и пренос. Тоа е алтернатива со пониска цена користејќи 100BASE-FX, затоа што користи кратки оптички бранови должини кои се значително поевтини од оптички долги бранови должини користени во 100BASE-FX. 100BASE-SX може да работи на растојание до 550 метри.
100BASE-SX ја користи истата бранова должина како и 10BASE-FL, 10 MBit/s верзијата над оптичкото влакно. Не како 100BASE-FX, ова овозможува 100BASE-SX да биде наназад-компитабилен со 10BASE-FL.
Поради пократката бранова должина која ја користи (850 nm) и пократкото растојание што може да го поддржи, 100BASE-SX користи поевтини оптички компоненти (LED наместо ласери) што го прави поатрактивна опција за оние кои се надградба од 10BASE-FL и тие кои не побаруваат големо растојание.
100BASE-BX
100BASE-BX е верзија на Брз Етернет над единечна нишка од оптичко влакно (не како 100BASE-FX, што користи пар нишки). Метод на единечно влакно се користи, заедно со специјален мултиплексер кој ги дели сигналите на преносни и приемни бранови должини. Двете бранови должини користени за пренос и примање е 1310/1550 nm. Терминалите на секоја страна на влакното не се еднакви, како и она кое пренесува "downstream" (од центарот на мрежата до надворешноста) корисит 1550 nm бранова должина, и она кое пренесува "upstream" користи 1310 nm бранова должинаh. Растојанието може да биде 10, 20 или 40 км.
100BASE-LX10
100BASE-LX10 е верзија на Брз Етернет над две метод на единечно оптичко влакно. Има минимален опсег од 10 км и минимална бранова должина од 1310 нм. Опишан е во IEEE 802.3-2005 Дел 5 поглавје 58.
Аналитичка геометрија
Аналитичка геометрија — дел од геометријата кој користи негеометриски методи за решавање на геометриски проблеми (задачи). Иако и стандардната геометрија користи аритметички (пресметковни) методи за решавање на проблемите, сепак, во аналитичката геометрија нивното разгледување се врши на поемпириски и поапстрактен начин, каде на одредена геометриска појава ѝ одговата соодветен систем равенки (кој пак може да брои и една равенка). Апаратот и методите со кои се служи аналитичката геометрија се разновидни, така што таа пред сè има допирни точки со математичката анализа и со линеарната алгебра, а директно е поврзана и со останатите гранки на геометријата (диференцијална, проективна и др.)
= Основни поими и поделба =
Иако има допирни точки со повеќе математички дисциплини, аналитичката геометрија има генерално независен пристап кон проблемите (што значи дека треба да се вложи повеќе труд за добро да се совлада). Модерниот пристап на ова поле пак, се потпира главно на линеарната алгебра и бара нејзини широки познавања, и, иако помалку чуден, дава подобра основа во совладувањето и надградбата на материјалот.
Според просторот во кој се разработуваат проблемите (задачите) аналитичката геометрија на евклисдите простори условно може да се подели на:
Првите две гранки на аналитичката геометрија се поконкретни и поексплицитни, а со тоа и појасни и разбирливи, додека третата гранка е апстрактна, што поради бројот на димензии, што поради сè поголемиот удел на линеарната алгебра.
Рамнинска (2Д) аналитичка геометрија
Овој дел се занимава со разработување и апстрактна дискусија на геометриските фигури во рамките на една рамнина. Тука пред сè се разгледуваат правите (разни начини на нивно претставување и значење на одредени елементи во рамките на едно претставување) и кривите од втор ред (кружница, елипса, парабола, хипербола) како и заемната положба помеѓу правите од една и кривите од втор ред од друга страна (т.е. опишување на тангенти, нормали, секанти).
Равенки на права во рамнина
Правата во рамнина може да се претстави како график на линеарна функција. Иако постојат повеќе начини на претставување на правата како множество точки кои задоволуваат одредено равенство, заедничко за сите нив е тоа што во основа сите зависат од „правецот“ или градиентот на правата; под правец ќе го подразбираме аголот кој правата го зафаќа со позитивниот дел на x-оската. Правата обично се бележи со мало латинско \ p.
Експлицитен облик на равенка на права е всушност претставување на правата како график на линеарна функција. Тој се задава на следниов начин:
каде \ k е коефициент на правец на правата дефиниран како, \ \phi е аголот што го зафаќа правата со позитивниот дел на x-оската, додека \ n e отсечок што правата го отсекува на y-оската.
Имплицитен облик на равенка на права е претставување на точките од правата како решенија на линеарна равенка со две непознати: \ x и \ y, т.е. равенка од облик:
Јасно, може да се направи „премин“ од имплицитен на експлицитен облик на равенката на права, ако последната равенка ја запишеме како:
Сегментен облик на равенка на права е претставување на правата преку отсечоците што таа ги отсекува на координатните оски (кај експлицитниот облик се користеше само отсечокот на y-оската). Ако на y-оската правата отсекува дел со должина \ n, а на x-оската дел со должина \ m, тогаш правата може да се запише како равенка од облик:
Доколку, пак, се познати две точки коишто лежат на правата: и B(x_2,y_2), тогаш правата може да се претстави со равенката:
каде со изразот е определен градиентот на правата.
Равенка на кружница
За разлика од правата каде зависноста на координатите на точките е линеарна, кај кружницата таа е квадратна. Слично како и за правата, и за кружницата постојат неколку начини на изразување на оваа зависност. Кружницата обично се бележи со мало латинско \ k.
Централна равенка на кружница ја претставува кружницата со центар во координатниот почеток: која има полупречник \ r. Таа е од облик:
Општа равенка на кружница ја претставува кружницата со центар во точка и полупречник \ r и е од облик:
тогаш добиваме дека кружницата може да се претстави со равенката:
Обратно, кружницата може да биде зададена токму како квадратна равенка со две непознати, од облик:
Тогаш координатите на центарот и полупречникот ги определуваме како:
Просторна (3D) аналитичка геометрија
Во овој дел се разгледуваат и дискутираат на поапстрактен начин и геометриските фигури (како на пример, прави, кружници итн.) и геометриските тела (рамнина, топка, елипсоид, параболоид, хиперболоид итн) во просторот. Тука спаѓаат и специјалните случаи (тангента на просторно тело, тангенцијална рамнина на просторно тело и слично.)
Околу повеќедимензионалната (nD) аналитичка геометрија
Во повеќе од тридимензионални простори (кои се сетилно непристапни), се врши обопштување на поимите од претходно споменатите случаи (слично како што поимот топка е обопштување на поимот кружница од две, на три димензии). Тогаш наведените случаи се разгледуваат како потпростори од разгледуваниот простор (кој секако е векторски простор!), а во што се вклучува опсежен апарат кој е несвојствен за 2D и 3D аналитичката геометрија, а кој припаѓа на линеарната алгебра.
Зале
Зале, исто познат и како Саксонски Зале (Sächsische Saale) и Тирнгиски Зале (Thüringische Saale), е река во Германија и е лева притока на Елба. Не ја мешајте со помалата Франкониска Зале, десна притока на Мајна, или Зале во Долна Саксонија, притока на Лајне.
Тек
Зале извира од падините на планината Гросер Валдштај, во близина на Цел на Фихтелските Планини во Горна Франконија (Баварија), на надморска височина од 728 метри. Потоа следи пренасочување кон север и минува покрај производствениот град Хоф, влегувајќи во Тирингија. Потоа тече низ шуместите подрачја на ниските планини на Тириншката Шума, додека не стигне во долината кај Залфелд. По Залфелд, Зале стигнува во Рудолштат. Овде ги добива водите на Шварца, во чија долина се наоѓа руинираниот замок Шварцбург, древното седиште на поранешната владејачка династија Шварцбург.
Од Залфелд, Зале влегува во варовничкиот ридски регион северно од Тириншката Шума и се извишува кон неплодните и ниски ридови во близина на универзитетскиот град Јена. Влегува во Саксонија-Анхалт и го минува бањскиот град Бад Кезен, покрај многубројните виски ридови, по што ги добива водите на длабоката и пловна Унштрут кај Наумбург, тече низ Вајсенфелс, Мерзебург, Хале, Бернбург и Калбе. Конечно се придржува на Елба, веднаш по Барби, по поминато растојание од 413 километри (намалена за 14 километри со обиколницатра од нејзината оригинално должина од 427 километри.
Зале е пловна од Наумбург и е поврзана со Вајсе Елстер, во близина на Лајпциг со канал. Почвата во долниот дел на долината е особено плодна и произведува, меѓу другите култури, големи количини на шеќерна репка. Нејзини притоки се Вајсе Елстер, Регниц и Орла на десниот брег и Илм, Унштрут, Залца, Випер и Боде на левиот брег. Нејзиниот горен тек е доста брз. Нејзината долина, од Мерзебург, се состои од многу замоци на блиските височинки.
Географија
Извира во Цел, Зале тече низ – Шпарнек – Вајсдорф – Зојлбиц - Фербау – Шварценбах на Зале – Фатигау – Оберкоцау – Хоф – Брунентал – Заленштајн – Јодиц – покраинската граница Баварија-Тирингија – Хиршберг – Шпарнберг – Рудолфштајн – Бланкенберг – Бланкенштајн – Хара – Залдорф – Залбург – Перич – Грефенварт – Бургк – Валсбург – Цигенрик – Најденберга – Хоенварте – Ајхихт – Каулсдорф – Фишерсдорф - Вајшвиц - Решвиц – Бретерниц – Залфелд – Шварца – Волкштет – Рудолштат – Катаринау - Колквиц - Вајсен – Улштет – Рикерсдорф - Цојч - Нидеркросен - Орламинде – Фрајенорла – Гросојтерсдорф – Клајнојтерсдорф – Кала – Гроспиршиц – Јегерсдорф – Ротенштајн – Мауа – Лобеда – Јена – Цвецен - Порстендорф - Дорнбург – Дорндорф-Штојдниц – Вихмар – Камбург – Тимплинг – Гросхеринген – Клајнхеринген - покраинската граница Тирингија-Саксонија-Анхалт – Штендорф – Залек – Бад Кезен – Наумбург – Шелзиц - Шенбург - Ојлау – Гозек – Лајслинг – Лобич – Ујхтериц – Марквебен – Вајсенфелс – Делиц – Шкортлебен – Клајнкорбета – Гроскорбета – Еблес-Шлехтевиц – Венгелсдорф – Бад Диренберг – Крелвиц – Лојна – Требниц – Мерзебург – Мојшау - Фрајимфелде - Шкопау – Корбета – Хоенвајден – Рокендорф – Холебен – Хале – Крелвиц - Летин – Брахвиц – Шипцих – Залцминде – Пфицтал – Деблиц – Цашвиц – Ветин – Клошвиц – Румпин - Добис – Фридебург – Цикериц – Ротенбург – Нелбен - Гнелбцих - Требниц – Алслебен – Поплиц – Гросвиршлебен – Плецкау – Грена – Нојборна – Бернбург – Дребел – Нинбург – Ведлиц – Дамашке План – Вишпиц – Калбе – Трабиц – Грос Розенбург – Верклајц.
Потекло на поимот
Името Зале доаѓа од индоевропскиот корен selo 'река', слично на велшкото hêl, heledd 'ливада долж реката', корнското heyl 'речно устие', старогрчки élos 'мочуриште, ливада', санскрит sáras 'езеро, езерце', Sárasvati 'света река', староперсиски Harauvati 'река Самрканд', авестискиот Haraxvati 'река'.
Кинематографија на Турција
Кинематографија на Турција или турско кино (турски: Yeşilçam) се однесува на турската филмска уметност и индустрија. Таа е важен дел од турската култура и процветала со текот на годините, обезбедувајќи забава на публиката во Турција, турските иселеници низ Европа, а од неодамна и во Арапскиот свет и во помала мера, остатокот од светот.
Првиот филм прикажан во Отоманското Царство бил на браќата Лумиер од 1895 година, L'Arrivée d'un train en gare de La Ciotat, кој бил прикажан во Истанбул во 1896 година. Домашна работа (1905), на браќата Манаки, е првиот филм снимен во Отоманското Царство.
Најраниот преживеан филм снимен во денешна Турција е документарниот филм со наслов Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı ( Уривање на рускиот споменик во Сан Стефано), режиран од Фуат Узкинај и завршен во 1914 година. Првиот наративен филм, Шпионот на Седат Симави, бил објавен во 1917 година. Првиот звучен филм во Турција бил прикажан во 1931 година.
Преглед
Во однос на филмската продукција, Турција ја споделила истата судбина со многу од националните кина од 20 век. Филмската продукција не била континуирана до околу 1950-тите, а филмскиот пазар воопшто бил управуван од неколку големи увозни компании кои се бореле за доминација во најгусто населените места и најпрофитабилните градови како Истанбул и Измир. Филмските кина ретко кога прикажувале филмови од локално производство и поголемиот дел од програмите се состоеле од филмови од посилните западни филмски индустрии, особено оние од САД, Франција, Италија и Германија. Обидите за филмска продукција првенствено дошле од мултинационални студија, кои можеле да се потпрат на нивните сеопфатни дистрибутивни мрежи заедно со нивните сопствени театарски синџири, со што ќе им гарантираат поврат на нивната инвестиција. Помеѓу годините 1896–1945 година, бројот на филмови од локално производство не достигнало 50 филмови, што е еднакво на помалку од еден филм на филмска продукција во 1950-тите и 1960-тите. Филмовите од домашно производство сочинувале само мал дел од вкупниот број на филмови прикажани во Турција пред 1950-тите.
Филмската продукција во Турција драстично се зголемила по Втората светска војна. Со вкупно 49 филмови произведени во 1952 година, оваа година била еднаква на поголемо производство произведено во Турција од сите претходни години заедно. Во текот на 1960-тите, Турција станала петтиот најголем филмски продуцент во светот бидејќи годишната филмска продукција го достигнала реперот од 300 филмови само на почетокот на 1970-тите. Во споредба со другите национални кина, достигнувањата на турската филмска индустрија по 1950 година сè уште се извонредни.
Во текот на 1970-тите, влијанието на телевизијата и видеото како нови популарни форми на медиумски и политички превирања (често рака под рака со длабоки економски кризи) предизвикале нагло опаѓање на продажбата на билети, што резултирало со постојан пад почнувајќи од околу 1980 година и продолжило до средината на 1990-тите. Бројот на годишна продажба на билети се намалил од врвот од 90 милиони билети во 1966 година на 56 милиони билети во 1984 година и само 11 милиони во 1990 година. Според тоа, бројот на кина се намалил од приближно 2.000 во 1966 година на 854 во 1984 година и 290 во 1990 година. Во текот на 1990-тите просечниот број на продуцирани филмови годишно останал помеѓу 10-15; обично половина од нив дури и не влегуваат во театрите.
Од 1995 година ситуацијата е подобрена. По 2000 година, годишната продажба на билети се зголемила на 20 милиони, а од 1995 година, бројот на театри постојано се зголемува на приближно 500 на национално ниво. Во моментов, турските филмови привлекуваат публика од милиони гледачи и рутински се на врвот на листите на блокбастери, честопати надминувајќи ги странските филмови. Сепак, тешко е да се зборува за постоење на индустрија, бидејќи повеќето филмови се прилично индивидуални проекти на режисери кои инаку заработуваат просечно во телевизијата преку рекламирање или во театар. Со дистрибуцијата на овие филмови главно се занимаваат мултинационални корпорации како што се Warner Bros и United International Pictures.
Пред 1950-тите
Повеќето турски филмови произведени пред 1950 година биле проекти иницирани од увозни компании во сопственост на локални семејства, особено İpek Film, компанија ќерка на İpek Merchandise, увозна компанија која се рекламирала во османлиските книжевни списанија како што е Servet-i Fünun. Друга важна компанија во раната ера на турската кинематографија била Кемал Филм, компанија чие континуирано присуство како водечка увозна компанија често се занемарувала поради неколку локални филмови што ги продуцирала во текот на 1920-тите. (Основачите на Кемал Филм ја купиле својата прва филмска камера на позајмица од Ипек). Двете компании биле најсилните филмски дистрибутери до 1950-тите и единствените компании кои биле финансиски доволно здрави за самите да продуцираат филмови, со мали ризици за финансиски неуспех, бидејќи тие веќе поседувале систем за дистрибуција и синџири на театар што гарантирале враќање на инвестицијата.
Сепак, забележливиот развој на овие компании мора да се гледа како неопходна адаптација на технолошкиот напредок на западните филмски индустрии чии филмови ги увезувале. Еден пример овде е основањето на Студиото за синхронизација „Мармара“ во раните 1930-ти, кога завршил немиот период на Запад и звучните филмови станале стандард, што ги поттикнало компаниите зависни од увоз да се приспособат на новите технолошки барања. Големите дистрибутери во Истанбул, предводени од Ипек Филм и Кемал Филм, постепено го прошириле својот систем на дистрибуција низ остатокот од земјата во текот на 1930-тите, што довело до таканаречениот „регионален систем“ ( Bölge İşletmeleri ), кој се состоел од седум области на дистрибуција со седиште во најзначајните градови во тие региони: Истанбул (Регион Мармара), Измир (Регион на Егејско Море), Анкара (Регион Средна Анадолија), Самсун (Регион на Црното Море), Адана (Средоземен регион), Ерзурум (Регион на Источна Анадолија) и Дијарбакир (Регион на Југоисточна Анадолија). Регионалниот систем станал многу поважен по 1950-тите, кога локалното филмско производство драстично се зголемило и локалните филмови ги надминало увезените филмови и во продажбата на билети и во приходите. Овој систем станал финансиска основа на Јешилчам (често нарекуван „турски Холивуд“), кој бил срцето на турската филмска продукција помеѓу 1955-1975 година. По 1965 година, таканаречениот „Комбиниран систем“ предводен од довербата на регионалните лидери се вели дека презел контрола над речиси сè што се однесува на производството. Водечка фигура бил продуцентот Туркер Инаноглу, кој сè уште е активен во медиумскиот бизнис денес, а сега раководи со Улусал Филм, најголемата турска телевизиска продукциска компанија.
Првиот филм што се прикажувал во Турција бил одржан во палатата Јилдиз, Истанбул во 1896 година. Јавните претстави на Зигмунд Вајнберг во областите Бејоглу и Шехзадебаши следеле во 1897 година. Вајнберг веќе бил истакната личност во тоа време, особено познат како претставник на странски компании како Пате, за кои продавал грамофони пред да се впушти во филмскиот бизнис. Некои извори сугерираат дека тој бил и фотограф, повторно поради тоа што бил еден од претставниците на странски компании како Кодак.
Првиот турски филм, Ayastefanos′taki Rus Abidesinin Yıkılışı, документарен филм продуциран од Фуат Узкинај во 1914 година, го прикажува уништувањето на руски споменик подигнат на крајот на руско-турската војна 1877-1878 година во Јешилќој (Сан Стефано) по влегувањето на Турција во Првата светска војна. Првите тематски турски филмови ниле Бракот на Химет-ага (1916–1918), започнат од Вајнберг и завршен од Узкинај, и Шепа (1917) и Шпион (1917), двата на Седат Симави. Централниот директорат за кино, поврзан со армијата, полувоеното здружение за национална одбрана и Здружението на ветераните со инвалиди биле продуцентските организации во тој период.
Во 1922 година, снимен е голем документарен филм, „Независност, победата во Измир“, за Турската војна за независност. Истата година започнала со работа првото приватно филмско студио Кемал Филм. Од 1923 до 1939 година, Мухсин Ертугрул бил единствениот активен филмски режисер во земјата. Режирал 29 филмови во овој период, генерално инкорпорирани адаптации на драми, оперети, фикција и странски филмови. Во делото на Ертугрул е многу силно влијанието на театарот што датира од Узкинај, Симави, Ахмет Фехим и Шади Карагозоглу.