cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Егермилен
Егермилен (Eggermühlen) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Замокот Егермилен бил поранешно седиште на витези, основан во век.
Местоположба
Егермилен се наоѓа во рамки на Анкумер Хее и северозападно од Природниот парк Североисточна Тевтонбуршка Шума.
Соседни општини
Егермилен се граничи со седум општини:
Клима на Србија
Климата во Србија е континентална на север, со студени и суви зими и топли, влажни лета со добро распореден обем на врнежи, а на југот од земјата климата е помедитеранска. Летата се топли и суви, а исто така и есента .Зимите се  просечно релативно свежи и поврнежливи, со обилни планински снежни врнежи. Разликите во височината, близината на Јадранското и Егејското Море и големите речни сливови, но и изложеноста на ветровите исто така влијаат на климатските разлики.
Северна Србија има типична континентална клима, со воздушни маси од северна и западна Европа кои го обликуваат нејзиниот климатски профил. Југот и југоисточниот дел на Србија подлежат на силни средоземни влијанија (потопли лета и поблаги зими). Меѓутоа, Динарските Алпи и другите планински венци придонесуваат за заладување на голем дел од топлите воздушни маси. Зимите се доста сурови во регионот Рашка поради планините кои ја опкружуваат висорамнината. Средоземни микрорегиони постојат низ јужна Србија, во Златибор и областа Пчиња околу долината и реката Пчиња. Просечната годишна температура на воздухот за периодот 1981–2017 година за подрачјето со надморска височина до 300 метри е 11.6 °C. Подрачјата со надморска височина од 300 до 500 метри имаат просечна годишна температура од околу 11.0 °C и над 1000 метри надморска височина околу 7.5 °C. Најниската забележана температура во Србија била -39.5 °C (26 јануари 2006 година, Карајукица Бунари во Пештер ), а највисоката била 45.2 °C (24.07.2007, Лесковац ).
Гент-Вевелгем
Навистина, селективноста на трката значи дека само неколку изданија на Гент-Вевелгем всушност завршиле во групен спринт. Помала елитна група (вклучувајќи некои спринтери) често ја освојуваат крајната линија. Во последниве години, трката се наоѓа во среда помеѓу Трката околу Фладрија и Париз-Рубе и иако не е службено дел од Vlaamse Wielerweek (Фламанска велосипедска недела), може да се смета како неофицијално финале на велосипедските класици во Фландрија. Во 2010 фиксниот датум на трката се префрли од средата пред Трката околу Фландрија во недела пред Трката околу Фландрија. Од 2005, трката е дел од UCI ProTour, и од 2009, дел од календарот на Светски ранкинг на UCI.
И покрај нејзиното име, трката не започнува во Гент од 2004, традиционално започнувајќи од главниот плоштад во соседниот Дејнзе. Потоа, трката се движи западно кон белгискиот крајбрежен регион, по кој се движи на југ близу француската граница кон Монтеберг и Кемелберг, пред да стигне во Вевелгем. 73. издание било одржани на 27 март 2011, на 219 километри.
Во 2012 година била додадена женска трка. Првата трка била освоена од Лизи Армитстид, член на Team AA Drink/leontien.nl, по 40 километри соло-бегство.
Историја
Првото издание на трката било возено на 9 септември 1934, како јуниорска трка на растојание од 120 километри. Нејзиното потекло е во чест на Гастон ребри (роден во Вевелгем), кој во истата година победил на Трката околу Фландрија и Париз-Рубе. По Втората светска војна, трката била организирана и за професионалци, на 29 јули 1945 на растојание од 200 километри, а организацијата до денешен ден е на велосипедскиот клуб „Хет Вил Влигенде“.
Во 1947 Гент-Вевелгем му се приклучил на распоредот на „пролетните класици“ и основал за периодот 1957-1959, „Trofee van Vlaanderen“ (Фландриски трофеј) веднаш до Омлоп Хет Волк.
Во 2010 била направена друга голема промена. Не само што е изменет датумот од средата помеѓу Трката околу Фландрија и Париз Рубе во велосипедскиот календар на неделата. Исто така, биле вметнати многу искачување пред ридот Кемелберг, како што се Шерпенберг, Мон де Кат, Берт, Црна планина, Бенеберг и потоа Родеберг Монтеберг и Кемелберг. Оваа серија ридови, возачите ги искачуваат двапати пред да се упатат кон целта во Вевелгем.
Моментално се одржува во неделата пред Трката околу Фландрија и иако службено не е дел од Фламанската велосипедска недела, може да се смета како завршница на серијата на класици во Фландрија.
Од 2005, трката е дел од UCI ProTour, а од 2009 на Светски ранкинг на UCI.
Историја на рутата
Првата трка била во 1934 и била одржана за јуниорски возачи. Второто издание во 1935 (исто така за јуниори) минале низ Фламанските Ардени со искачувањата, како што се Куаремон, Клуисберг и Тигемберг.
Од 1936 до 1939 трката била отворена за аматерски возачи. Минувале директно од Гент и Кортрајк, а потоа ги следела локалните патишта, вклучувајќи го значајниот Мон Лов.
Во 1945, по Втората светска војна, Гент-Вевелгем станала трка за професионалци. Комплетно новата патека поминувале низ Фламанските Ардени до Вевелгем и потоа се враќала на фламанските ридови. Еделареберг, Хопенберг, Куаремон, Цвартеберг (Црна планина) и Родеберг (Црвена планина) биле дел од рутата. Во 1947 и 1948 рутата го следела брегот.
Од 1949 до 1954, Фламанската Ардени (Калвариберг, Куаремон) се вратиле, следени од Ховелан (Родеберг, Видањеберг, падината Мезен). Во 1955 Клуисберг и Кемелберг бил додадени. Патот на Кемелберг бил сè уште земјен. Во 1956 бил вклучен Ајкенберг.
Во 1957, Трката околу Фландрија, Хет Волк и Гент-Вевелгем биле одржани заедно и велосипедистите се натпреварувале за заедничка награда, „Трофеј на Фландрија“. Во тоа време, Гент-Вевелгем ги додале искачувањата во францускиот дел на Фландрија (Црна планина, Катсберг, Кит, Каселберг) како претходници на Кемелберг. Во 1958, овие француски искачувања не биле вклучени: преминувањето на границата значело многу административни пречки. По периодот на брегот, рутата ги следела единствено Родеберг, Видањеберг и Кемелберг.
Во 1960 бројни конфликти го обележале крајот на Трофеј на Фландрија. Во тоа време, помалку престижната трка Гент-Вевелгем била вметната помеѓу познатите класици. Оваа година, покрај искачувањата Герардсберген, Куаремон и Клуисберг во Фламанските Ардени, се возеле и Видањеберг, Кемелберг и падината Мезен.
Во 1961 Гент-Вевелгем вовел дводневна трка. Првиот ден бил од Гент до Антверпен, а вториот од Гент до Вевелгем единствено со падини во ридскиот дел.
Од 1962 до 1976 Гент-Вевелгем била возена преку брегот до ридската област, со Родеберг, Видањеберг и Кемелберг како фиксирани делници, понекогаш надополнувани со Монтеберг, Банеберг, Сулферберг, Геберг, Сукеберг (Шеќерна планина), како и искачувањата Ниувскерке, Гелувелд или Шерпенберген. Ова, исто така се однесувале и на годините 1978 до денес. Во периодот 1993-1995, француските искачувања биле вметнати повторно, но во 1996 била вратена традиционалната патека. Фламанските Ардени не биле погодени, поради корените на Гент-Вевелгем и бидејќи возачите сакале тие да останат.
Во 1977, патеката била радикално променета и Фламанските Ардени биле завршени со 11 значајни искачувања (Еделареберг, Катенберг, Варент, Клусберг и Тигемберг). Исто така, на Трката околу Фландрија 1976 бил вклучен Копенберг, додека на Гент-Вевелгем бил вклучен Стенгат.
Женска трка
Женската трка Гент-Вевелгем се одржала за првпат во 2012 на истиот ден како машката трка, но на пократко растојание од 114 километри.
NGC 7192
NGC 7192 — елиптична галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7192 се споменува и како ESO 108-12.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7192 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7192 има привидни димензии од 1,9' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 6 м 49,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -64° 18' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
IC 1226
IC 1226 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1226 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1226 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 19 м 15,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 47' 35"".
Други поделби
Проучување на IC 1226 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23333.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Марко Мишевски
Марко Мишевски (роден на 23 август 1999г.) — македонски ракометар кој игра за Вардар 1961 и за македонската репрезентација.
Клупска кариера
Мишевски започнал да тренира ракомет на 10-годишна возраст во Металург Скопје, но подоцна се префрлил во Вардар, каде што бил дел од пионерската и младинската екипа на клубот, а во сезоната 2016–17 бил прекомандуван во РК Вардар 2, каде што бил еден од најдобрите стрелци и помогнал на екипата да го освои второто место во Првата македонска лига. Следната сезона тој бил прекомандуван во вториот тим на Вардар, суперлигашот Вардар Јуниор. На почетокот на сезоната 2018–19, Мишевски бил приклучен кон првиот тим на Вардар.
Во август 2019 година Мишевски потпишал за францускиот второлигаш Гренобл, но по крајот на полусезоната го напуштил францускиот клуб кој се соочил со финансиски проблеми и повторно потпишал за Вардар.
Мегаум (анимиран филм)
Мегаум (англиски: Megamind) — американски анимиран филм од 2010 г., во режија на Том Мекграт. Гласовите на главните ликови во филмот ги позајмуваат: Бред Пит, Бен Стилер, Вил Ферел, Џона Хил, Тина Феј, Џ. К. Симонс итн.
Содржина
Уште како мало дете, Мегаум (гласот на Ферел) е испратен на Земјата од друга планета. Тој е неверојатно интелигентен, но грд и поради тоа, никој не сака со него да си игра во училиштето, за разлика од Метромен, кој е омилен кај сите. Поради лошиот однос на луѓето, Мегаум станува злосторник, а во исто време, Метромен (гласот на Пит) е херој кој го спасува градот од злосторниците. Меѓу нив започнува долга борба. Мегаум сака да загосподари со Метроград, но секогаш доживува катастрофа, благодарение на Метромен. Еднаш, сосема случајно, Мегаум успева да го убие Метромен и така станува господар на градот. Меѓутоа, лишен од својот долгогодишен противник, тој нема повеќе инспирација и желба за делување, па затоа решава да создаде нов противник - Тајтен (гласот на Хил). Меѓутоа, Тајтен, наместо да го заштитува градот, сака да стане негов господар. така, Мегаум за првпат прави добро дело, така што го победува лошиот Тајтен. Истовремено, се открива дека Матромен не е мртов, туку дека и тој се повлекол од сцената, зашто му здодеало постојано да го слават како спасител на Метроград.
Хартмансдорф
Хартмансдорф може да се однесува на следниве места:
1230 п.н.е.
1230 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1230. година пред новата ера, 230. од вториот милениум п.н.е., 30. од 13 век п.н.е. и прва од 1230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4278 и 4279 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3520 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2530 и 2531 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 477 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1230 година се протега во 1406 и 1407, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1466 и 1467 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 687 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1908 и 1907 исламска година пред хиџра.
Откритија
1230 av. J.-C.
Суза
Суза („Шуш“; ерменски (Shushan); грчки: Σοῦσα ); сириски:  (Shush); староперсиски Çūšā) — поранешен град во еламското, персиското и партиското царство, расположен во подножјето на планината Загрос на околу 250 км источно од реката Тигар, помеѓу реките Карке и Дез.  Модерниот ирански град Шуш се наоѓа точно на местото на поранешниот град Суза. Шуш е административен центар на општината Шуш во иранската покраина Хузестан, со популација од 64.960 жители во 2005 година.
Еламити
Суза бил главен град на државата наречена Шушан, која зафаќала приближна површина како денешната покраина Хузестан. Контролата над Шушан честопати била менувана помеѓу Еламците, Сумерците и Акадците. Шушан понекогаш по грешка се поистоветува со Елам, но тој бил различен и посебен културен и политички ентитет. Шушан од страна на Саргон Велики бил приклучен кон Акадијската империја некаде околу 2330 гпне. Суза бил главен град на Акадијската провинција донекаде 2240 гпне, кога неговиот управител, Кутик-Иншушинак, се побунил, дигнал востание и го ослободил. Меѓутоа, градот бил повторно освоен од нео-Сумерската Ур-III династија, и задржан сè додека Ур не потпаднал во рацете на Еламците под водство на Киндату околу 2004 гпне. Во ова време Суза станува главен град на Еламското царство под водство на династијата Епартиди.
Партијански, Сасанијански и Арапски периоди
Приближно еден век откако Партијанската империја стекнала независност од Селевкидската империја, Суза бил еден од главните градови на новата држава. После Селевкија, Суза бил најголем град во Месопотамија во тоа време.
Суза била разрушувана најмалку трипати. Првиот па во 647 гпне, од Асурбанипал. Вториот пат во 638 гпне, кога муслиманските војски за првпат ја завладеале Персија. Конечно, во 1218, градот бил целосно уништен при навалата на Монголците.
Археологија
Градот бил проучуван во 1826 година од страна на Хенри Ролинсон а подоцна и од Остен Хенри Лејард. 185 година, направени се сериозни истражувања и ископувања од страна на Вилијам Лофтус, со кои се идентификувала Суза.
Надворешни врски
Audio slideshow: (6 min 31 sec).
25143 Итокава
25143 Итокава (привремена ознака ) — објект блиску до Земјата од групата Аполо и потенцијално опасен астероид. Откриен е од програмата LINEAR во 1998 година и подоцна именуван по јапонскиот ракетен инженер Хидео Итокава. Астероидот од типот S во облик на кикиритка има период на ротација од 12,1 часа и има пречник од 330 метри. Поради малата густина и високата порозност, Итокава се смета за збировит отпад, кој се состои од бројни камења со различни големини наместо од едно цврсто тело.
NGC 4883
NGC 4883 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
25143 Итокава
Овој астероид бил првиот астероид кој бил цел на мисија за враќање примероци, јапонската вселенска сонда Хајабуса, која собрала повеќе од 1500 реголит честички од прашина од површината на астероидот во 2005 година. По нејзиното враќање на Земјата во 2010 година, минералогијата, петрографијата, хемијата и односот на изотопот на овие честички биле детално проучени, обезбедувајќи увид во настанокот и развојот на Сончевиот Систем. Итокава е најмалиот астероид некогаш фотографиран и посетен од вселенско летало.
NGC 4883
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4883 се споменува и како CGCG 160-237, DRCG 27-175.
25143 Итокава
Откривање и именување
Итокава бил откриен на 26 септември 1998 година од страна на астрономи со програмата на Линколнска лабараторија за истражување на астероиди блиску до Земјата (LINEAR) на Експерименталното тестирање на Лабораторијата Линколн во близина на Сокоро, Ново Мексико, во САД. Ја добил привремената ознака. Лакот за набљудување на телото започнува со неговото прво набљудување од страна на Sloan Digital Sky Survey само една недела пред неговото официјално набљудување на откритието. Малата планета го добила името во спомен на јапонскиот ракетен научник Хидео Итокава (1912–1999), кој се смета за татко на јапонската ракета. Официјалното именување било објавено од Центарот за мали планети на 6 август 2003 година.
NGC 4883
Откривање
Објектот е откриен на 22 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
25143 Итокава
Орбита и класификација
Итокава припаѓа на Аполонските астероиди. Тие се астероиди кои ја преминуваат Земјата и најголемата динамичка група на објекти блиску до Земјата со речиси 10.000 познати членови. Итокава кружи околу Сонцето на растојание од 0,95–1,70 ае еднаш на секои 18 месеци (557 дена; голема полуоска од 1,32 ае). Неговата орбита има ексцентричност од 0,28 и наклон од 2° во однос на еклиптиката. Има ниско растојание на орбитален пресек од 0,0131, што одговара на 5,1 месечеви растојанија.
NGC 4883
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4883 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 4883 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
25143 Итокава
Истражување
Во 2000 година Итокава бил избран за цел на јапонската мисија Хајабуса. Сондата пристигнала во околината на Итокава на 12 септември 2005 година и првично се „паркирала“ на линијата астероид-Сонце на 20 километри, а подоцна 7 километри од астероидот (гравитација на Итокава е премногу слаба за да се обезбеди орбита, па леталото ја прилагодило својата орбита околу Сонцето, сè додека не се совпаднало со астероидот). Хајабуса слетала на 20 ноември за триесет минути, но не успела да работи со уред дизајниран да собира примероци од почвата. На 25 ноември, бил направен обид за втора секвенца за слетување и земање примероци. Капсулата од примерокот била вратена на Земјата и слетала во Вумера, Јужна Австралија на 13 јуни 2010 година, околу 13:51 UTC (23:21 локално). На 16 ноември 2010 година, Јапонската агенција за истражување на воздухопловството објавила дека прашината собрана за време на патувањето на Хајабуса навистина била од астероидот.
NGC 4883
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 59 м 56,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 2' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
25143 Итокава
Одлики на површината
Имињата на главните одлики на површината биле предложени од научниците од Хајабуса и прифатени од Работната група за номенклатура на планетарни системи на Меѓународниот астрономски сојуз. Исто така, научниот тим користел работни имиња за помали површински одлики. Следните табели ги наведуваат имињата на геолошките одлики на астероидот. Не се откриени конвенции за именување за површинските одлики на Итокава.
NGC 4883
Други поделби
Проучување на NGC 4883 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44682. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
25143 Итокава
Кратери
Десет ударни кратери на површината на Итокава биле именувани на 18 февруари 2009 година.
NGC 4883
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
25143 Итокава
Региони
Регионите се голема површина означена со рефлексивност или разлики во боја од соседните области во планетарната геологија. Следниве региони се именувани на Итокава.
Физички одлики
Итокава е камен астероид од типот S. Радарската слика од Голдстоун во 2001 година забележала елипсоид метри и  метри.
Мисијата Хајабуса ги потврдила овие наоди и исто така сугерирала дека Итокава можеби е допирен двоен астероид формиран од два или повеќе помали астероиди кои гравитирале еден кон друг и се залепиле заедно. Сликите на Хајабуса покажуваат изненадувачки недостаток на ударни кратери и многу груба површина набиена со камења, опишана од тимот на мисијата како збировит отпад. Понатаму, густината на астероидот е премногу мала за да може да биде направен од цврста карпа. Ова би значело дека Итокава не е монолит, туку збир на отпади формирани од фрагменти кои се здружиле со текот на времето. Врз основа на мерењата на ефектот Јарковски-О'Киф-Раџиевски- Падак, се проценува дека мал дел од Итокава има густина од, додека поголем дел се проценува дека има густина од 1,8 g/cm³.
Вртежен период и столбови
Од 2001 година, голем број вртежни светлински криви на Итокава се добиени од фотометриски набљудувања. Анализата на најдобро оценетата светлинска крива од Мико Касалаинен дала вртежен период на часа со голема варијација на осветленоста од 0,8 светлини. Дополнително, Касалаинен определил и две оски на вртење од (355,0°, −84,0°) и (39°, −87,0°) во еклиптички координати (λ, β). Алтернативните мерења на светлинските криви биле направени од Ламберт (12h), Лори ( и  h),  Охба (  h),  Ворнер ( h).
Состав
Изданието на Science од 26 август 2011 година посветило шест статии на наодите засновани на прашина што Хајабуса кој ја собрал од Итокава. Анализата на научниците сугерирала дека Итокава веројатно е направена од внатрешни фрагменти на поголем астероид кој се распаднал. Се смета дека прашината собрана од површината на астероидот била изложена таму околу осум милиони години.
Научниците користеле различни техники на хемија и минералогија за да ја анализираат прашината од Итокава. Друг тим на научници утврдил дека темната железна боја на површината на Итокава е резултат на абразија од микрометеороиди и честички со голема брзина од Сонцето кои ја претвориле нормално белузлавата боја на железен оксид.
Резултати од Хајабуса во 2018 година
Две одделни групи пријавиле вода во различни честички на Итокава. Џин и неговите соработници пријавите вода во зрната со нискокалциум пироксен. Нивото на изотоп на водата кореспондира со нивото на изотоп на водата во внатрешниот Сончев Систем и јаглеродниот хондрит. Дејли и неговите соработници направиле извештај според кој хидроксидот очигледно е формиран со имплантација на водород од сончевиот ветер. Рамките на честичката на оливин „покажуваат збогатување до ~ 1,2 во % во OH и H 2 O“. Концентрациите на вода на зрната во Итокава би укажале на проценетата содржина на вода во согласност со најголемиот дел од водата на Земјата, и дека Итокава бил „астероид богат со вода“.
Резултати од Хајабуса во 2020 година
На конференцијата за месечевата и планетарна наука во 2020 година, третата група пријавила вода и органски материи, преку третата честичка Хајабуса - RA-QD02-0612, или „Амазон“. Оливин, пироксен и албит содржат вода. Изотопските состави укажуваат на јасно вонземско потекло.
1231 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1231 година се протега во 1405 и 1406, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1465 и 1466 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 688 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1909 и 1908 исламска година пред хиџра.
Анкум
Анкум (Ankum) — општина во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Анкум се наоѓа околу 35 километри северно од безокружниот град Оснабрик во шумската ридска област Анкумер Хее. Највисоката точка во општината е 140 метри на Триленберг.
Општински единици
Општината Анкум се состои од поранешните општини, кои биле придодадени во 1972 година кон Анкум:
Аденике Оладосу
Аденике Титилопе Оладосу (англиски и јорупски: Adenike Titilope Oladosu, 1994 ) — нигериски активист за климатски промени, феминист и иницијатор на нигериското движење „Петоци за иднината“.
Детство и образование
Оладосу е од Огбомошо во Ојо. Таа се стекнала со основното образование во Абуџа, и продолжила на Земјоделскиот Универзитет во Маркурди, каде студирала земјоделска економија.
Активизам
Оладосу започнака да организира  климатски активизам откако започнака со универзитет. Таа видела дека земјоделците и сточарите се лути затоа што нивната земја станувала сè посушна, а другите заедници кои никогаш не се соочиле со поплави ги зазеле нивните обработливи површини. Специјалниот извештај за глобалното затоплување од 1,5 °C извештајот на IPCC ја навело да се приклучи на движењето „Петок за иднината“. Таа почнала да се залага помеѓу заедниците, училиштата и јавните места да зборува со луѓето за климатската криза. Таа ги поттикнала да садат дрвја и да ги едуцираат своите врсници.
Во 2019 година, Оладосу била добитник на наградата Амбасадор на совеста од Амнести Интернешнл на Нигерија и таа зборувала со светските лидери на младинскиот самит на ОН за климата.
Балакански синец
Балканскиот синец (Polyommatus eros) е пеперуга од видот пеперуги синци. Пеперугата живее и во Македонија.
Опис
Ппеперугата-мажјак, на горната страна на крилјата, е во изразито сина боја. Вените на крилјата се црни, а во иста боја се и краевите на крилјата. Во сина боја се и телото и антените на пеперугата. Долната страна на крилјата е во светлокафеава боја со поголем број бели точки во ред бела боја, ред светлокафеава боја и ред црна. Има и црни точки кон средишниот дел на крилјата. Женката на горната страна е во кафеава боја, а понекогаш жолтеникаво-бледа.
Пеперугата живее на висока надморска висина. Може да се најде на планинските венци во Европа и Азија. Живее на предели со над 1800 метри надморска висина, најчесто на падини.
Подвидови
Подвидови на пеперугата се:
Менча Крничева
Мелпомена Димитрова Крничева, позната и само како Менча — револуционерен деец на Внатрешната македонска револуционерна организација, сопруга на Иван Михајлов. На 8 мај 1925 година, Менча извршила атентат на Тодор Паница.
Космос-809
Космос-809 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 18 март 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-809 бил надгледувачки сателит.
Хунгароринг
Хунгароринг е автодром во Унгарија, каде што се одржува трката на Формула Еден за големата награда на унгарското Гран при. Во 1986 година,  автодромот стана локација на првата Формула Еден голема награда зад Железната Завеса. Берни Еклстоун сакал да се одржува трка во СССР, но негов унгарски пријател ја препорачал Будимпешта. Тие сакале улична трка налик на Трката на Монако која требала да биде изградена во Неплигет, кој е најголемиот парк во Будимпешта, но владата одлучила да изгради нова патека веднаш надвор од градот во близина на главниот автопат. Изградбата започнала на 1 октомври 1985 година. Таа била изградена за осум месеци, за помалку време отколку било која друга патека на Формула Еден. Првата трка се одржала на 24 март 1986 година, во спомен на Џон Драпал, првиот Унгарец кој ја освоил мото гп трки. Според анкетата спроведена од националната туристичка статистика на Унгарија, Монгорјод се рангирал на третото место кај унгарските одредишта посетени од страна на туристите, зад крајбрежната област на Дунав и езерото Балатон, но пред Будимпешта. Патеката има ФИА лиценца од прв степен.
IC 1227
IC 1227 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 февруари 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1227 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 19 м 17,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 47' 11".
Други поделби
Проучување на IC 1227 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Надворешни врски
IC 1227
.uk
.uk — највисок државен домен за Обединето Кралство Голема Британија и Северна Ирска. Од март 2012 година, е четврт најкористен највисок домен по .com, .de и .net), со преку 10 милиони регистрации.
Во октомври 1984, RFC 920 го започбнало создавањето на домени со употреба на државните кодови добиени од кодовите со две букви според список на ISO 3166-1. GB е кратенката за земјата во ISO 3166.Но, доменот .uk бил создаден одвоено пред да се користи списокто со ISO кратенките. Последователно, .gb не се користел и не можеле да се направат регистрации под тој домен.
Нови регистрации директно под доменот .uk се прифаќаат од Nominet од 10 јуни 2014 година, но постои период за резаервации за постојаните корисници кои поседуваат запис со .co.uk, .org.uk, .me.uk, .net.uk, .ltd.uk or .plc.uk domain to claim the corresponding .uk domain, и овој период же трае до 10 јуни 2019 година.
.uk го користи OpenDNSSEC од март 2010 година.
Историја
Како и со другите домени на почеткот овој домен му бил доверен на личност, во овој случај Џон Постел.Потоа преминал кај Др Вили Блак од UKERNA. Првично барањата за домените биле праќани преку електронска адреса, прегледани па препратени кон UK Naming Committee пред да бидат обработени од UKERNA. Членството во комитетот било ограничено а група од стручни лица кои биле дел од договорените процедури.
Во средината на 90-тите со порастот на семрежјето, и наследникот светската пајажина предизвикало лавина од барања за доменски имиња на нивоа кои не можеле да ги обработат група на волонтери управители. Оливер Смит од Demon Internet презел мерки обезбедувајќи го комитетот со серија на автоматизирани алатки наречени „автоматон“, кои го формализирале и автоматизирале процесот од почеток до крај. Ова овозможило многу барања за запишување да бидат обработни брзо и едноставно, и инспирирало луѓе како Иван Поп да изнајдат нови побрзи начини за регистрација.
Различни планови биле претставени како можен начин за управување на доменот, најчесто давателите на мрежни услуги сакале да преземат дел од управувањето, кои пак не биле прифатливи за остатокот од комитетот. Како одговор на ова Д-р Блак предложил непрофитно здружение да раководи со доменот .uk. Трговските интереси го попречувале, но со широка поддршка во 4996 година бил формиран ценатарот за мрежни информации Nominet UK, кој работи до ден денешен.
Општите правила биле создадени од комитетот за именувања. Nominet не ги изменил овие правила, иако бил воведен нов второстепен домен за физички лица .me.uk.
До 10 јуни 2014 година било забрането регистрирањето на доменски имиња под доменот .uk (како на пример internet.uk) се користеле третостепени доменски имиња (како internet.co.uk).
Сепак, некои домени пред создавањето на Nominet UK останале. Примери се mod.uk, parliament.uk, bl.uk и british-library.uk, nls.uk, nhs.uk, и jet.uk. Не се прифаќаат нови 'нормални' регистрации на второстепени домени, иако постои систем за приаќање на нови второстепени доменски имиња за зголемување на апацитетот на системот. Но вакви прераспределби се случуваат мошне ретко. Моментално правата за доменот .uk се поседуваи од Nominet UK. Можно е директно да се регистрира доменско име преку Nominet UK, но е полесно и побрзо истото да се направи преку регистарот на Nominet.
Второстепени домени
.co.uk, .ltd.uk, .me.uk, .net.uk, .nic.uk, .org.uk, .plc.uk and .sch.uk се управувани од Nominet UK и со исклучок на .nic.uk се достапни за регистрација на јавноста. Други второстепени домени се раководени од владини агенции, а со тоа и построго контролирани.
Доделување на доменските имиња
Доделувањата се спроведуваат според начелото прв дојден, прв услужен. Не постојат територијални ограничувања: барателите не мораат да имаат никаква поврзаност со О.К., освен оние кои се поврзани со .ltd.uk и други ограничени домени.
.co.uk е еден од најупотребуваните домени, по него следат .org.uk па .me.uk. .plc.uk и .ltd.uk останатите се користат ретко. Бројот на нови регистрации за секој од различните домени на .uk од месец за месец може да се проверат на страницата на Nominet (www.nominet.org.uk/intelligence/statistics/registration/)
Наменетото ограничување на .co.uk за претпријатијати било само номинално, во практиката било отворено за регистрација на сите баратели. Како и .org.uk кој домен е наменет за организации, нема ограничувања за регистрирање на домени. Додека па .me.uk првично немал ограничување на регистрациите во поново време се бара од регистрантите да бидат физички лица.
Сепак, запишаните на .ltd.uk мора да останат, друштва со ограничена одговорност според законите на Обединетото Кралство. Во продолжение, имињата може да се регистрираат ако се во согласност со правилата за регистрација, со точното име на претпријатието, запишано во регистарот на претпријатија. Истите услови важат и за јавните претпријатија кој сакаат да го користат доменот .plc.uk. Овие домени не се во широка употреба.
.net.uk е посободен домен, но правилата на Nominet побаруваат дека барателот мора да биде давател на мрежни услуги, или слични тела, и дека тој домен не се користи обезбедување на услуги на крајните потрошувачи. .nic.uk, е пак само поврзан со работата на Nominet.
sch.uk
Невообичаено, домените .sch.uk се доделуваат на четврто ниво, третото ниво е наменето за месната власт како на пример schoolname.leaname.sch.uk. Претходно барањата биле поднесувани на вообичаен начин, отакако Nominet се договорило со образовните власти, по еден домен бил доделен автоматски на секое училиште. Тие кои имале регистрирано доменско име на co.uk добиле ново име, и можеле да се пренасочат одо нивното доменско име на доменот co.uk.
Долно Каленик
Долно Каленик (Κάτω Καλλινίκη, Като Калиники; до 1926 г. Κάτω Κάλενικ, Като Каленик ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 85 жители (2011), сочинето од Македонци и грчки доселеници.
Географија
Селото е сместено во северозападниот крај на Леринското Поле, близу границата со Р. Македонија. Лежи на левиот брег на Стара Река, 11 км североисточно од Лерин и 7 км источно од Долно Клештино. Селото е од растурен тип, и куќите се оддалечени една од друга.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Долно Каленик било чисто македонско село во Леринската каза. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции“) Каљник како македонско село. На етничката карта на Вардарската Долина од 1861 г. Јохан фон Хан го означил Долно Каленик како македонско село. ВО „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Каленик (Kalénik) имал 90 домаќинства со 254 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в Горно и Долно Каленик имало 394 жители Македонци. По Илинденското востание на почетокот на 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзаргискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 120 Македонци под егзархијата.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 120 жители. Во овој период, Боривое Милоевиќ го спомнува со 15 македонски домови. Во 1920 г. Долно Каленик имало 127 лица, а неколку години подоцна властите доселиле 24 грчки дојденци од Понд. Во 1928 г. Каленик (Горно и Долно) броело 253 жители, од кои 88 лица (24 семејства) биле грчки дојденци. Во 1926 г. селото е преименувано во Като Каленики, што е проста грцизација на македонското име.
Во 1940 г. Долно Каленик имало 368 жители, но за време на Граѓанската војна повеќе Македонци пребегнале во Р. Македонија и источноевропските земји. Така, во 1951 г. населението се намалило на 35 жители, кои продолжиле да се смалуваат во 1960-тите период поради иселувања во прекуокеанските земји. Иселувањата продолжиле и понатаму, така што селото денес е многу помало отколку во предвоениот период.
Според истражување од 1993 г. селото е етнички мешано „дојденско-словенојазично“, во кое македонскиот јазк и понтскиот грчки се зачувани на средно ниво.
Стопанство
Селото се смета за прилично сиромашно. Дури и водата за пиење е бунарска и не е добра.
Зизи
Зизи е синџир на ресторани инспирирани од Италија во Обединетото Кралство и Ирска. Во февруари 2015 година, Бриџпоинт Капитал го завршил купувањето на Аск Италиан и Зизи во вредност од 250 милиони фунти, и последователно го купил од ТаурБрук Капитал Партнерс во 2020 година.
Локации
Зизи го отворил својот прв ресторан во Чисвик во 1999 година.
Нивниот имот на ресторани исто така ги вклучува: Абердин, Кардиф, Даблин, Единбург и Глазгов.
Инцидент со самоповредување на Странд
На 22 април 2007 година, 35-годишен Полјак влегол во ресторанот Зизи на Странд и влегол во кујната, каде зел нож кој потоа го користел за да си го пресече пенисот пред гостите. Иако првично се верувало дека обидите за повторно прикачување на додатокот биле неуспешни, „Гардијан“ подоцна истата недела објавил дека хирурзите всушност можеле да го сторат тоа „во првата операција од ваков вид во земјата“, процедура која била спроведена во болницата Сент Томас откако полицијата го зела пенисот од подот во ресторанот.
Труење со нервен агенс во Солсбери
Зизи во Солсбери бил поврзан со труењето на Сергеј и Јулија Скрипал, бидејќи парот вечерал таму. Се советувале оние оние кои јаделе во ресторанот и блискиот паб Мил во неделата на 4 и понеделник на 5 март 2018 година да преземат мерки како миење или бришење на своите лични предмети, иако било пријавено дека ризикот на другите ресторани е „низок“.
Филантропија
Во летото 2011 година, Зизи почнал да ја користи услугата Пенис во сите нивни ресторани за да им даде на своите клиенти можност да ја надополнат сметката и да донираат во добротворни цели.
До март 2012 година, биле собрани над 50.000 фунти за добротворни цели, при што мнозинството одело на долгогодишниот добротворен партнер, Довербата на принцот. Пенис со Зизи бил крунисан за „Проект на годината“ од Real IT Awards во 2012 година, земајќи ја и наградата за корпоративна, социјална и еколошка одговорност. Во 2020 година, Зизи ја освоил Наградата Индекс на Лозана - Нов производ на годината.
NGC 4884
NGC 4884 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4884 се споменува и како NGC 4889, UGC 8110, MCG 5-31-77, CGCG 160-241, DRCG 27-148.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4884 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4884 има привидни димензии од 2,8' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 58' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 4884 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44715. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Надворешни врски
NGC 4884
Космос-810
Космос-810 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 март 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-810 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 317 км, а најмалото на 169.
NGC 7193
NGC 7193 — астеризам во соѕвездието Пегаз, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 октомври 1825 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7193 е од видот *Grp. NGC 7193 има привидни димензии од 5' х 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 3 м 3,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 48' 8"".
Други поделби
Проучување на NGC 7193 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 211; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1139. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1137.
Береховски реон
Береховскиот реон (Берегівський район, Beregszászi járás) е реон во Закарпатија. Административен центар е Берехово, град од регионално значење на Украина. Многу векови истиот бил центар на Округ Берег. Според пописот од 2013 г. реонот имал 51804 жители.
Местоположба
Реонот зафаќа 635 км2 или 5,5 % од Закарпатија. Сместен е во југозападниот дел од областа и се граничи со Унгарија и другите обласни реони. Низ реонот течат три реки Тиса, Боржава и Салва. Поголемиот дел од реонот е рамнина.
Демографија
Според пописот од 2001 г., населението на реонот е 54614 жители, или 4% од населението на Закарпатската област. 50000 живеат во рурални населени места. Украинските унгарци во овој реон се мнозинство (76.1%). Други етникуми во овој реон се: Русини (18.8%), Руси (0.7%), Роми (4.1%).
Административна поделба
Береховскиот реон се состои од една градска и 30 селски општини. Сите имаат своја администрација/собрание наречено “рада”. Административниот центар е Берехово. Истиот не спаѓа во реонот. Има статус на град од регионално значење.
Патишта
Низ реонот поминува еден европски пат, т.е. два, и тоа: и. Патот поминува во правец север-југозапад од Мукачево до Берехово, потоа до романската или унгарската граница. Патот Р54 се наоѓа меѓу Берехово и Астеи, и излегува на унгарската граница. Низ Берехово поминува кој поминува низ Винохрадив и Хуст  и се поврзува со Н09. Покрај граничниот премин кај Астеи, реонот има уште два премини, еден кај Косон и еден кај Батрад. Обласни патишта се: T0714, T0707, T0715, T0731, T0717.
Железници
Има 6 железнички станици во реонот, од кои најголеми се во Батиово и Берехово. Станицата во Батиово е крстосница меѓу Чоп, Мукачево и Берехово.
Божикна приказна
Божикна приказна (A Christmas Carol), познатa и како Божикна песна — новела од Чарлс Дикенс, првпат објавен во Лондон во 1843 година, илустриран од Џон Лич. Книгата ја раскажува приказната за Ебенезер Скруџ, скржав старец кого го посетува духот на неговиот поранешен деловен партнер Џејкоб Марли, како и за духовите на минатите, сегашниот и Божикот што допрва доаѓа. По нивните посети, Скруџ станува пољубезен и поблаг човек.