cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Идиопатска пулмонална фиброза (ИПФ)
Нинтендиб
Нинтендиб е троен инхибитор на ангиокиназа кој цели кон рецепторот тирозин кинази вклучен во регулирањето на ангиогенезата: рецептор на факторот на раст на фибробласт (РФРФ), рецептор на факторот на раст добиен од тромбоцити (РФРТ) и васкуларен рецептор на факторот на раст (ВРФР), исто така се вмешани во патогенезата на фиброза и ИПФ. И во двете фази III студии, нинтендиб го намали падот на функцијата на белите дробови за приближно 50% во текот на една година. Тој бил одобрен од ФДА на САД во октомври 2014 година и е овластен во Европа во јануари 2015 година.
Пресадување на белите дробови
Пресадувањето на белите дробови може да биде погодно за оние пациенти кои имаат физички квалификувани да поминат голема операција за пресадување. Кај ИПФ пациенти, се покажало дека пресадувањето на белите дробови го намалува ризикот од смрт за 75% во споредба со пациентите кои остануваат на списокот на чекање. Од воведувањето на резултатот за алокација на белите дробови (РАБД), кој ги дава приоритетите на кандидатите за пресадување врз основа на веројатност за преживување, ИПФ стана најчеста индикација за пресадување на белите дробови во САД.
Симптоматски пациенти со ИПФ помлади од 65 години и со индекс на телесна маса (БМИ) 26  кг / м 2 треба да се упати за пресадување на белите дробови, но нема јасни податоци за да се води точен тајминг за LTx. Иако се контроверзни, најновите податоци сугерираат дека билатералното пресадување на белите дробови е супериорна во однос на пресадувањето на единечни бели дробови кај пациенти со ИПФ. Петгодишните стапки на преживување по пресадувањето на белите дробови во ИПФ се проценуваат на меѓу 50 и 56%.
Палијативна нега
Палијативната нега исто така вклучува олеснување на физичко и емоционално страдање и психосоцијална поддршка за пациенти и старатели. Со прогресија на болеста, пациентите може да доживеат страв, вознемиреност и депресија и затоа треба да се земе предвид психолошко советување. Во неодамнешната студија на амбулантски пациенти со ИЛД, вклучувајќи ИПФ, резултат на депресија, функционален статус (како што е оценето со тест на прошетка), како и белодробна функција, сите придонеле за сериозноста на диспнејата.
Во избрани случаи на особено тешка диспнеја морфиум може да се земе предвид. Може да ја намали диспнејата, вознемиреноста и кашлицата без значително намалување на заситеноста на кислородот.
Следење
ИПФ често е погрешно дијагностицирана, барем додека физиолошките и/или податоците за слики не предложат присуство на ИЛД/ што доведува до одложување на пристапот до соодветна нега. Ако се земе предвид дека ИПФ е болест со средно преживување од три години по дијагностицирање, треба да се разгледа рано упатување до центар со специфична експертиза за секој пациент со сомнителен или познат ИЛД. Врз основа на сложената диференцијална дијагностика, мултидисциплинарна дискусија помеѓу пулмолозите, радиолозите и патолозите искусни во дијагнозата на ИЛД е од најголема важност за точна дијагноза.
По дијагностицирање на ИПФ и соодветниот избор на третман според симптоми и фаза на заболување, треба да се примени тесно следење. Поради високиот варијабилен тек на болеста, повисоката инциденца на компликации, како што е рак на белите дробови (до 25% од пациентите е забележана во ИПФ) рутинска проценка на секои 3 до 6 месеци, вклучително и спирометрија (телесна плетимографија), тестирање на капацитет на дифузија, Х-зраци на градите, проценка на диспнеја, квалитетот на животот, побарувачката за кислород е задолжителна.
Покрај тоа, зголемената свест за компликациите и вообичаените истовремени состојби кои честопати се поврзани со ИПФ, бара рутински проценка на комбинираност, повеќето од нив едноставно одразуваат истовремени заболувања на стареење и лекови со нивна интеракција и несакани ефекти.
Акутни егзацербации
Акутните егзацербации на ИПФ (AE-ИПФ) се дефинираат како необјаснето влошување или развој на диспнеја во рок од 30 дена со нови радиолошки инфилтрати при абнормалност на ХРКТ, честопати надредени на позадина во согласност со УИП-шема. Годишната инциденца на AE-ИПФ е помеѓу 10 и 15% од сите пациенти. Прогнозата на AE-ИПФ е лоша, со смртност од 78% до 96%. Треба да се исклучат други причини за AE-ИПФ, како што се белодробна емболија, конгестивна срцева слабост, пневмоторакс или инфекција. Белодробната инфекција треба да се отфрли од страна на ендотрахеален аспират или БАЛ.
Многу пациенти кои доживуваат акутно влошување, бараат третман на интензивна нега, особено кога респираторната слабост е поврзана со хемодинамичка нестабилност, значителни комбинирања или тешка хипоксемија. Сепак, смртноста за време на хоспитализација е голема. Механичката вентилација треба да се воведе само откако внимателно ќе ја измерите долгорочната прогноза на пациентот и, кога е можно, желбите на пациентот. Сепак, сегашните упатства обесхрабруваат употреба на механичка вентилација кај пациенти со респираторна слабост секундарна на ИПФ.
Прогноза
Клиничкиот тек на ИПФ може да биде непредвидлив. Прогресијата на ИПФ е поврзана со проценетото средно време на преживување од 2 до 5 години по дијагностицирањето. 5-годишното преживување за ИПФ се движи помеѓу 20–40%, стапка на смртност повисока од онаа на голем број на злоќудни заболувања, вклучувајќи карцином на дебелото црево, мултилозен миелом и рак на мочниот меур.
Неодамна се предложи повеќедимензионален индекс и систем за стагнирање за да се предвиди смртноста кај ИПФ. Името на индексот е ГАП и се заснова на пол [Г], возраст [А] и две варијабили на физиологија на белите дробови [П] (ФВК, и ДЛ CO кои обично се мерат во клиничката пракса за да се предвиди смртност кај ИПФ). Откриено е дека највисоката фаза на ГАП (фаза III) е поврзана со ризик од смртност од 39% на 1 година. Овој модел е исто така оценет кај ИПФ и другите ИЛД и покажа добри перформанси при предвидување на смртност кај сите главни поттипови на ИЛД. Изработен е изменет ИЛД -ГАП индекс за апликација низ поттипови на ИЛД за да се обезбедат проценки за преживување специфични за болести. Кај пациенти со ИПФ, вкупната смртност со стапка од 5 години е висока, но годишната стапка на смртност од сите причини кај пациенти со благо до умерено нарушување на белите дробови е релативно ниска. Ова е причината зошто промената во функцијата на белите дробови (ФВК) обично се мери во 1-годишни клинички испитувања на третмани со ИПФ отколку за преживување.
Покрај клиничките и физиолошките параметри, за да се предвиди колку брзо може да напредуваат пациентите со ИПФ, генетските и молекуларните одлики се поврзани со смртност на ИПФ. На пример, се покажа дека ИПФ-пациенти кои имаат специфичен генотип во поликомфизмот на генот муцин МУК5Б (види погоре) доживуваат побавен пад на ФВК и значително подобрен опстанок. Дури и ако таквите податоци се интересни од научна гледна точка, примената во клиничката рутина на прогностички модел заснован на специфични генотипови сè уште не е можна.
Епидемиологија
Иако е ретка, ИПФ е најчестата форма на ИИП. Преваленцијата на ИПФ е проценета помеѓу 14,0 и 42,7 на 100,000 лица врз основа на анализа на податоци за побарувања од здравствена заштита во САД, со варијации во зависност од дефинициите на случајот користени во овие анализи. ИПФ е почеста кај мажите отколку кај жените и обично се дијагностицира кај луѓе постари од 50 години.
Инциденцата на ИПФ е тешко да се утврди бидејќи униформни критериуми за дијагностицирање не се применуваат доследно. Една неодамнешна студија од САД процени дека инциденцата на ИПФ е помеѓу 6,8 и 16,3 на 100 000 лица. Во 27 земји на Европската унија, голем број извори проценуваат зачестеност на 4,6–7,4 лица на 100 000 од населението, сугерира дека приближно 30 000–35 000 нови пациенти ќе бидат дијагностицирани со ИПФ секоја година.
Поради хетерогена дистрибуција на болеста низ европските земји, епидемиолошките податоци треба да се ажурираат преку регистар за широко распространетоста на растително ниво за ИЛД и ИПФ.
Други животни
ИПФ е призната во неколку раси и на кучиња и мачки, и најдобро се одликува во белите територии на Западен Хајленд. Ветеринарни пациенти со состојба делат многу исти клинички знаци како и нивните човечки колеги, вклучувајќи прогресивна нетолеранција на вежбање, зголемена стапка на респираторност и евентуално вознемирување на дишењето. Прогнозата е генерално лоша.
Истражување
Во моментот се испитуваат голем број агенти во клиничкото испитување од II фаза за ИПФ, вклучувајќи ги и моноклоналните антитела симтузумаб, тралокинумаб, лебрикизумаб и ФГ-3019, антагонист на рецептор на лизофосфатидична киселина (БМС-986020). Студија во фаза 2 на СТЏ-100 е исто така во тек. Овие молекули се насочени против неколку фактори на раст и цитокини за кои е познато дека играат улога во размножување, активирање, диференцијација или несоодветно преживување на фибробластите.
Истраги претходници на микро-РК микро-РНА кај глувци предизвикаа пресврт на индуцираната ИПФ. МРГ-201 во моментов се тестира заклучно со 2016 година, но сè уште не е кај пациенти со ИПФ и не се закажани човечки испитувања за употреба на ИПФ заклучно со јануари 2016 година.
Терапиите на матични клетки за ИПФ се област на истражување.
Цичоли
Цициоли се пресувани колачи од масно свинско месо. Тие се познати под ова име во Емилија Ромања, популарни во Модена, Реџо Емилија, Болоња, Парма, Пјаченца и Ромања. Во Неапол се нарекуваат циколи. Во Лацио и Умбрија се нарекуваат сфризоли, а во Калабрија, ризимугли.
Цициолите се прават со стискање, сушење и стареење на масни, преостанати парчиња свинско месо. Овие остатоци се стискаат со помош на специјална машина каде што месото се завиткува во вреќичка, а потоа полека се цеди во текот на неколку недели за да се отстрани вишокот течност. Тие можат да се подготват во влажна подготовка што може да се исече и да се сервира или во многу сува, крцкава форма налик на чипс, често наречена цициоли фроли.
Жамила Колономос
Жамила Ангела Исак Колономос (, -, ) — македонска револуционерка и првоборец, поранешна професорка по француска филологија, општественик, писател и публицист.
Животопис
Коломонос е родена на 19 јуни 1922 година еврејско семејство во Битола. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје. Како член на СКОЈ и првоборец од април 1941 година била истакнат организатор на еврејската младина во НОД. Била примена за член на КПЈ од април 1942 и наскоро преминала во илегалство. Од април 1943 станала борец на Битолскиот народноослободителен партизански одред „Гоце Делчев„. Била заменик политички комесар во Првата македонско-косовска народноослободителна ударна бригада и заменик политички комесар на Четириесет и втората (македонска) дивизија на НОВЈ, секретар на баталјонски, бригаден и дивизиски комитет на КПМ. Подоцна била избрана за член на Окружниот комитет на КПМ во Битола и член на ПК на СКОЈ за Македонија од декември 1944. По Ослободувањето била функционер на АФЖ на Македонија, секретар на Окружниот народен одбор во Тетово, кандидат за член на ЦК на КПМ каде била избрана на Првиот конгрес на КПМ и член на ЦК на КПМ избирана на Вториот, Третиот и Четвртиот конгрес на ЦК на КПМ/СКМ, началник на Персоналното одделение во Владата на НРМ, член на Агитпроп на ЦК на КПМ, член на Кадровската комисија на ЦК на КПМ, републички пратеник во Собранието на СРМ во повеќе свикувања, претседател на Сојузот на женските друштва на Македонија, претседател на Републичкиот совет на друштвата за заштита и воспитување на децата и активист на подоцнешниот Советот за грижи и воспитување на децата на Македонија. Избрана за професор емеритус на Катедрата за романска филологија на Филозофскиот факултет во Скопје во 1962 година. Носител е на Партизанска споменица 1941 и Орден на братството и единството со златен венец. Мажена е за еврејскиот активист од Македонија, Аврам Садикарио со кого го имаат синот Самуел Садикарио. Починала во Скопје на 18 јуни 2013 година.
Библиографија
Автор е на прилози и книги сеќавања и документи за минатото на Евреите во Македонија, посебно во Втората светска војна и НОБ, за јудеошпанскиот јазик и книжевност т.е. јазикот и книжевноста на Сефардите и др.
Манастир „Преображение Христово“ - Дреново (Населичко)
Манастирот е сместен на видно место со широк поглед на врвот на планината Садово. Се наоѓа на 3 км северозападно од Дреново. Црквата е крстовиден храм со купола, на кој подоцна му е доградена припрата. Според ктиторскиот натпис, манастирот е основан во 1592 г. Од оваа првична фаза преостануваат манастирската црква, како и северното и источното крило на манастирот. Останатите градби изгореле во пожар за време на окупацијата во 1943 г. Сегашните конаци се изградени во 1990-тите. Иконографската програма на црквата се одликува со богатство на теми, од кои преовладува онаа на Богородица. Живописот са дело на уметникот Никола од Линотопи и датират од 1652 г. Се одликуваат со висок квалитет, симетрична и подредена распореденост и внимателен избор на бои. Се забележуваат заемки од западната уметност. Ктитори биле јеромонахот Паисиј, брат му Неофит и Георгиј, син на Караманис.
На 20 март 1980 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
Џенифер Лоренс
Џенифер Шредер Лоренс (Jennifer Shrader Lawrence, родена на 15 август, 1990) е американска глумица. Нејзина прва голема улога како главен глумечки член на ТБС' The Bill Engvall Show (2007–2009) а таа потоа се појави во независни филмови како „The Burning Plain“ (2008) and „Winter's Bone“ (2010), за коишто таа доби номинации за Оскар, Златен глобус, Сателитска награда, Награда за независен дух и  Screen Actors Guild Award  за најдобра глумица. На 20 годишна возраст таа беше втората најмлада глумица што некогаш била номинирана за Оскар за најдобра глумица. На 22 годишна возраст, со нејзината изведба во романтичната комедија „Во добро и зло“(2012) освои Оскар, Златен глобус, Screen Actors Guild Award, Сателитска награда и Награда за независен дух за најдобра глумица меѓу другите признанија, правејќи ја најмладиот човек што некогаш бил номиниран за два Оскари/Награди на Академијата за најдобра глумица и вториот најмлад победник за најдобра глумица.
Лоренс е исто така позната во играње Raven Darkhölme / Mystique во филмот X-Men: First Class, улога што ќе ја повтори во  X-Men: Days of Future Past во 2014.Во 2012 г. таа се здоби со меѓународно признавање за улогата како хероината Кетнис Евердин во The Hunger Games, адаптација на најдобро продаваниот роман на Сузан Колинс. Нејзината изведба во филмот и донесе значајни критички пофалби и ја обележи како најголема акциона хероина на сите времиња. Така што изведбата на Лоренс ги предизвика Ролинг Стоунс да ја наречат „најталентираната млада глумица во Америка“.
Ран живот
Лоренс е родена и израсната во Лусвил, Кентаки. Нејзини родители се Карен (родена во Кох), која се занимава со раководење на детски камп, и Гери Лоренс, кој некогаш бил сопственик на градежна фирма, Лоренс&Партнери. Таа има двајца постари браќа, Бен и Блејн. Таа глумеше во локалниот театар, и на 14 годишна возраст одлучи да се занимава со глума, убедувајќи ги нејзините родители да ја однесат во Њујорк за да најде агент за таленти. Пред успехот во Холивуд, Лоренс одеше во средото училиште Камерер во Кентаки. Матурираше две години предвреме со просек 3.9 за да ја започне глумечката кариера. Додека растела и во периодот на глумата, Лоренс работела како помошник медицинска сестра во детскиот летен камп што го раководела мајка и.
2006–09: Почетокот на работата
Лоренс никогаш не посетувала часови по драма или глумење. Таа ја започна својата кариера со комедијата Шоуто на Бил Енгвал, глумејќи ја Лорен Пирсон, најстарата ќерка. Напишано и смислено од страна на Бил Енгвал и Мајкл Лисон, шоуто е сместено во предградието на Денвер и го следи животот на „Бил Пирсон“(глумен од Енгвал), семеен советник на чие сопствено семејство добро би му дошла мала доза на советување. Серијата беше емитувана во септември 2007 г. и беше откажана по три сезони. Лоренс ја доби наградата за најдобар млад изведувач во телевизиска серија за нејзината улога во шоуто.
Лоренс имаше улога како гостин во серијата The Devil You Know, Cold Case, Medium, и Monk.[14] Во 2007 г. Лоренс имаше аудиција за улогата на Бела Свон во „Самрак“, но сепак на крајот улогата и беше дадена на Кристен Стујарт. Подоцна, Лоренс изјави дека и било „мило“ тоа што не ја добила улогата поради преголемото внимание што Стујарт го добила од медиумите од улогата.
Во 2008 г.се појави во мала улога во филмот Garden Party како Тиф. Тоа е во режија на Џејсон Фриленд. Истата година, Лоренс се појави на големото платно во дебутантскиот филм на режисерот Гуљелмо Арига, The burning Plain, спротивно на Шарлиз Терон и Ким Безинџер. Нејзината изведба во филмот ја заработи наградата Марчело Мастројани за најдобар млад нов глумец/глумица на Венецискиот филмски фестивал во 2008 г.. Сепак во 2008 г. Лоренс ја имаше главната улога во друг дебутантски филм во режија на Лори Пети, семејната драма The poker house, спротивно на Селма Блер и Клои Грејс Мортез, каде глумеше како Агнес, млада девојка жртва на злоупотреба. Лорен доби награда на филмскиот фестивал во Лос Анџелес за исклучителна изведба за нејзината улога во филмот. Таа се појави во спотот за песната „The Mess I Made“, од албумот на Losing Sleep од 2009 г. од Parachute.
2010–12: Пробивот
Главната улога на Лоренс во „Winter’s Bone“ на Дебра Граник што доби награда за најдобра слика на Санденс филмскиот фестивал во 2010 г., генерално се наведува како изведба што ја проби неа. Таа ја отсликува улогата на Ри Доли, седумнаесет годишна девојка од планините Озарк која се грижи за нејзината душевно болна мајка и нејзиниот помлад брат и сестра. Ри подоцна открива дека нејзиниот татко ја ставил нивната куќа и земјиште како гаранција за да се појави на суд пред да исчезне, и сега семејството се соочува со иселување. Изведбата беше високо прифатена од филмските критичари. Дејвид Денби пишувајќи во The New Yorker, изјави дека филмот би бил незамислив со некој помалку харизматичен да ја игра Ри. Петар Траверс од Ролинг Стоун исто така зборуваше високо за неа и истакна дека „нејзината изведба е повеќе од глумење, тоа е збир на невреме. Очите на Лоренс се патоказ до страдањата на Ри. По добивање на признанија за нејзината изведба, Лоренс ја доби наградата на Државниот одбор за преглед за најдобра пробивна изведба. Таа беше номинирана за Оскар за најдобра глумица на 25 јануари 2011 година, со што стана третата најмлада глумица што била номинирана за оваа категорија до денес., и исто така била номинирана за Златен Глобус, Screen Actors Guild Award, Награда за независен дух и Сателитска награда, меѓу другите.
Лоренс се појави во Бивер, темна комедија со Џоди Фостер и Мел Гибсон. Филмот е снимен во 2009 г. но помина подолг период во застој поради контроверзии. На 6 мај 2011 г. беше пуштен во етерот. Таа исто така глумеше во независен филм „Like Crazy“, што премиерно се појави на Санденс филмскиот фестивал. Следната година, беше најавено дека Лоренс била поканета да се приклучи на Академијата за филмска уметност и науки.
Во март 2011 г., на Лоренс и била понудена улогата на Кетнис Евердин во филмот „The Hanger Games“, основана на најпродаваниот роман со истото име од Сузан Колинс. И покрај тоа што е љубител на книгите, на Лоренс и требаше три дена да ја прифати улогата бидејќи првично беше исплашена од големината на филмот и што ова може да значи за најзината слава. Таа беше подложена на обука за да влезе во форма за улогата, вклучувајќи каскадерство, стрелаштво, качување по карпи и планини, борба, трчање, паркур, пилатес, и јога. Филмот беше објавен на 23 март 2012 г. и го постави рекордот за третиот по големина викенд на отворање на сите времиња, правејќи рекордни 152.500.000 $ за три дена за филм што нема продолжение.
Фактот што „The Hunger Games“ се покажа како хит по билетарниците со женска главна улога претставува еден драматичен пресврт за филмскиот жанр-акција бидејќи е меѓу „топ 200 најпродавани филмови во историјата (350$ милиони и над), и ниту еден од нив не е граден околу женска глумечка ѕвезда“, и Лоренс е првата што го оспори тоа. „Forbes“ изјави дека „Никој што го има гледано „The Hunger Games“ ќе се посомнева во способноста на Џенифер Лоренс да ја игра главната ѕвезда во акцијата.“ Таа е моментално најпродаваната акциона хероина на сите времиња.
Иако филмот генерално доби позитивни критки, Лоренсовиот портрет на Кетнис Евердин беше најмногу пофален од Тод Мекартни од „The Hollywood Reporter“ велејќи дека Лоренс ја отелотворува Кетнис, „исто како некој да може  да ја замисли од романот“ и „го зацврстува“ цел филм „со импресивна гравитација и присуство“, и за крај нарекувајќи ја „идеалната глумица на екранот“. Кенет Туран од „Los Angeles Times“ изјави дека Лоренс е „најдобриот можен изведувач на Кетнис и е клучниот фактор во правењето ’The Hunger Games’ заплеткана популарна забава со силен наративен пат што го задржува нашето внимание“. Филмскиот критичар Роџер Иберт од „Chigaco Sun-Times“ исто се согласи дека „Лоренс е цврста и убедлива во главната улога“.
Во Јуни 2011 година, таа ја играше улогата на негативецот Мистик заедно со Џејмс Мекавој и Мајкл Фесбендер во X-Men: First Class, претходник на останатите X-Men продолженија. Ликот Мистик на Лоренс, е помлада верзија на ликот кој го глуми Ребека Ромин во претходните X-Men филмови. Лоренс повторно ќе ја глуми таа улога во новото продолжение, X-Men во 2014: Days of Future Past.Таа глумела заедно со Макс Териот и Елизабет Шу во трилерот на Марк Тондереи, House at the End of the Street, кој излезе во септември 2012. Таа првично требаше да го игра „О“ во филмот „Savages“ од режисерот Оливер Стоун, но се повлече поради несогласувањата околу распоредот. Во ноември 2012, Лоренс ја играше улогата на неодамна останата вдовица Тифани Максвел во филмот на Дејвид О. Расел „Во добро и зло“, адаптација на романот со исто име, од Метју Квик, наспроти Бредли Купер и Робер Де Ниро. Таа доби бројни позтивини критики за нејзината изведба во филмот, со тоа што Ричард Корлис во „TIME Magazine“ напиша, „Причината да се остане е Лоренс. Само 21 кога филмот беше снимен, Лоренс е таа реткост од млада глумица која што глуми, која што е, возрасна. Мрзлива и сензационална, таа позајмува една зрела интелегенција за секоја улога...Џенифер Лоренс е таа светла точка во ова секојдневно сценарио.“
Петар Траверс од Ролинг Стоун исто така изјавил дека Лоренс е некој вид на чудо. Таа е некултурна, непристојна, забавна, трапава, секси, енергична и ранлива, понекогаш се во иста сцена, дури и во истиот здив. Ниедна листа од Оскарот за најдобра глумица не би бил комплетен без енергичната Лоренс на чело. Таа го просветлува екранот" Таа ја освои наградата Академија, како и Златен глобус за најдобра глумица за нејзината улога.
2012-денес: Престојни проекти
Во 2012 година, Лоренс ја замени Анџелина Џоли во депресивниот трилер на Сузан Биер, „Serena“, основан на романот со истото име од Рон Реш. Таа ќе ја игра улогата на една нестабилна жена наречена Серена која што дознава дека не може да му роди деца на сопругот и е задолжена да ја убие жената што му роди на нејзиниот сопруг незаконски син пред нивниот брак.
На 10 септември 2012, Лоренс почна да работи на адаптација на вториот роман од триологијата на „The Hunger Games“, „The Hunger Games:Catching Fire“, којшто е закажан да биде објавен на 22 ноември 2013.
Во октомври 2012, Лоренс беше најавена како новото лице на Диор. Таа се искачи на првото место на списокот на „AskMen“ за топ 99 Најпосакувани жени за 2013 година.
Во 2014 година, Лоренс повторно ќе ја игра нејзината улога како Мистик во „X-Men: Days of Future Past“ со Џејмс Мекавој и Мајкл Фесбендер. На 15 февруари 2013 беше најавено дека Лоренс ќе глуми наспроти Кристијан Бејл, Бредли Купер и Ејми Адамс во „Untitled David O. Russell/Abscam Project“ во врска со 70тата ФБИ операција „Abscam“. Таа исто така ќе глуми во третата соработка на филмот режиран од Дејвид О. Расел насловен „The Ends of the Earth“.
Лоренс ќе ја игра Жанет Валс во филмската адаптација на најдобро продаваниот мемоар на Валс „The Glass Castle“.
Приватен живот
Лоренс живеела во Њујорк првите неколку години од нејзината кариера, но сега живее во Санта Моника, Калифорнија. Таа излегуваше со британскиот глумец и коѕвездата на „X-Men:First Class“ Николас Хулт од 2011 до 2013 година. Во однос на нејзиниот приватен живот, Лоренс изјави, „Не сакате врската да ви биде во печатот, но во исто време, а ова е само теорија, колку повеќе се трудите да ја одржите во тајност, толку повеќе медиумите ќе се обидат да ја разоткријат.“
Коралпи
Врвови
Највисоката точка е врвот Гросер Шпајкогел (2 140 м). Тој е популарно туристичко место. На планината се наоѓа исто така и телевизиска и радиоантена, како и радар на австриската армија. Во североисточниот дел на венецот се наоѓа врвот Рајнишкогел (1 463 м), кој исто така е популарна туристичка атракција за жителите на Грац.
Геологија
Планинската верига Коралпи во основа се состои од метаморфни карпи, од кои некои претставуваат значителен интерес за геолозите и колекционерите на полускапоцени камења. Во средишниот дел и околу Вајнебене (исто така популарна рекреациона и туристичка зона), венецот има пегматитови слоеви, кои содржат значителни количества сподумен, што го прави овој реон најпознатиот литиумов рудник во Европа. Наоѓалиштата на кварц и фелдспат, заедно со густите шуми, во минатото се во основата на индустриското производство на стакло, керамика, порцелан и изолациони материјали.
Железнички транспорт
Железничкиот транспорт во Коралпите е во тек на градба. Во 2022 година тој ќе ги поврзува провинциските центри Клагенфурт и Грац со тунел под планинскиот венец. Проектираната должина на тунелот е 32,9 километри, по завршувањето тој ќе биде еден од најдолгите тунели на светот
Јохана Сигурдардотир
Кариера
Јохана е социјалдемократ и исландки пратеник со најдолг стаж во Алтингот. Таа е родена во Рејкјавик и има завршено факултет за трговија. Во 1960 дипломира и се вработува во Loftleiðir (сегашен Icelandair). До 1983 работи на различни високи чиновнички позиции. Во Алтингот за првпат е избрана во 1978 година, како пратеник на социјалдемократите. Од 1987 до 1994 ја врши функцијата Министер за социјална политика. Во 1994 година ја напушта партијата и ја формира својата партија "National Movement".
Во 2000 година, двете партии повторно се обединуваат и ја основаат денешната Социјалдемоократска алијанса. Нејзината изјава Minn tími mun koma! („Моето време ќе дојде!“), што ја даде откако ја изгуби трката за претседател на социјалдемократите, денес е најпопуларна фраза во исландскиот јазик.
Прва жена премиер на Исланд
На 26 јануари 2008, по големите протести во Исланд заради економската криза, доскорешниот премиер Геир Харде поднесе оставка, по што Претседателот на државата, Олафур Рагнар Гримсон, побара од Социјалдемократската алијанса и Движењето на зелените да формираат влада. Двете партии ја предложија Јохана за премиер, поради нејзината популарност во јавноста. Како поддршка беше и истражувањето на Галуп според кое во декември 2008, над 73% од населението на Исланд ги поддржувало мерките кои таа ги презела како министерка.
Приватен живот
Во 1970 година, Јохана Сигурдардотир се омажи за Торвалдур Стејнар Јоханесон Јоханесон, од кој брак Јохана има два сина. По разводот, Јохана живее со драмската писателка Јонина Леосдотир (р. 1954), со која во 2002 стапила во граѓанска заедница.
NGC 7147
NGC 7147 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7147 се споменува и како MCG 0-55-25, CGCG 376-45, NPM1G +02.0511.
Откривање
Објектот е откриен на 11 август 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7147 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7147 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 51 м 58,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 4' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7147 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67518. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 548. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1130.
Борсдорф
Борсдорф (Borsdorf) — општина во округот Лајпциг во Саксонија, Германија.
Владо Черноземски
Величко Димитров Керин, повеќе познат под својот псевдоним Владо Черноземски — македонски револуционер и терорист од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење во првата половина на XX век, деец на Внатрешната македонска револуционерна организација. Черноземски е познат атентатор, приврзаник на терористичката тактика, која била карактеристична во овој период за Организацијата. Останува запаметен во историјата како атентатор на кралот на Југославија, Александар I Караѓорѓевиќ во 1934 година. Помеѓу неговите жртви се Димо Хаџи Димов и Наум Томалевски. Познат е и по псевдонимот Владо Шоферот, како и Петар Келеман, името со кое престојувал во Марсеј
Семејство
Черноземски е Бугарин по потекло. * [http://books.google.com/books?id=yuJBAAAAYAAJ&q=%D0%B2%D0%B5%D0%BB%D0%B8%D1%87%D0%BA%D0%BE+%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%B8%D0%BD++%D0%BA%D0%B0%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B0&dq=%D0%B2%D0%B5%D0%BB%D0%B8%D1%87%D0%BA%D0%BE+%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%B8%D0%BD++%D0%BA%D0%B0%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B0&hl=en&ei=WOqGTq2KHoWWOujf-dQB&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&sqi=2&ved=0CCwQ6AEwAA Istoricheski pregled, Books 1-6, Bŭlgarsko istorichesko druzhestvo, Institut za istoria (Bŭlgarska akademia na naukite), 1987, str. 49.]
Четништво
Во почетокот на 1920-те години Черноземски се преселува во Банско, каде е извршувал задачи за Внатрешната македонска револуционерна организација, која била основана од Тодор Александров.
Владо Черноземски станал член на ВМРО во 1922 и се вклучил во четата на војводата Иван Брло. Во 1923-1924 година е во четата на Трајан Лакавишки. Како четник дејствувал во Штипско, Кочанско и Радовишко. Учествувал во околу 15 престрелки со полиција и жандармерија во Вардарска Македонија. Станал познат како еден од најдобрите стрелци на Организацијата, во акциите се истакнувал со храброст, ладнокрвност и дисциплина.
Во 1924 година Тодор Александров го повикува во Софија и оттогаш Владо Черноземски е на располагање на ЦК на ВМРО за извршување на специјални задачи. Смртта на Александров предизвикала серија на убиства сред македонското револуционерно движење и македонската емиграција.
Атентаторство
Новото раководсто на ВМРО, на чело со Иван Михајлов му ја доверува ликвидацијата на македонскиот деец и бугарски народен претставник Димо Хаџи Димов. Хаџи Димов за време на денските часови на 13 септември разбрал за убиството на Славчо Ковачев, негов пријател и сомисленик, за кој акт тој искоментирал дека повторно започнале физичките истребувања во македонското револуционерно движење и изразил жалење за таквата состојба. Димо Хаџи Димов се упатил кон кафеаната Галик за да се запознае со подробности околу убиството на Ковачев. На улицата Пиротска тој бил пречекан од Владо Черноземски, кој со неколку револверски истрели го соборил на земја, а за да се осигури во неговата смрт се наведнал над трупот на жртвата и пукал уште двапати. Во 1924 година Софискиот окружен суд го осудува на смрт со бесење, но пресудата не е извршена, а во 1925 година Черноземски бега од полицијата.
Неговата пожртвуваност во името на македонската кауза кај него се граничела со фанатизам. Во 1927 година тој изјавил дека е подготвен да организира напад во салата за седници на Друштвото на народите, со цел да го сврти вниманието на Светската организација за судбината на македонското население, но неговиот предлог не бил прифатен.
Во 1930 година го ликвидирал Наум Томалевски, еден од водачите на Протогеровистите. Черноземски по вторпат е осуден на смрт, поради убиството на Томалевски, но во 1932 година тој бил помилуван поради блиските односи на Иван Михајлов со бугарските власти и дворот. Во меѓувреме, во 1929 година во Бугарија, на покана на ЦК на ВМРО е Анте Павелиќ. При оваа посета бил склучен договор за заедничка борба за извојување на независна Македонија и Хрватска.
Марсејски атентат
"За главен водач на групата атентатори, Павелиќ го поставил Еуген Дидо Кватерник. Атентатори се подготвувале на Јанка Пуста во Унгарија, отаму со фалсификувани пасоши преку Австрија и Швајцарија стигнале во Франција. Во Швајцарија им се приклучил и Дидо Кватерник во придружба на Македонецот, член на ВМРО (Внатрешна македонска револуционерна организација), наречен Владо Шоферот. Впрочем, ВМРО одржувало добри односи со усташката организација поради заедничката цел - рушење на Југославија. Затоа (ВМРО б.н) испраќала свои членови како инструктори за диверзански акции. И споменатиот Владо Шоферот бил еден од нив."
- Хрвоје Матковиќ
На 20 април 1929 година како гости на Националниот комитет на македонските братства во Бугарија пристигнале водачите на усташката организација од Анте Павелиќ и Густав Перчец, и овде со раководството на ВМРО било разговарано за заедничка борба против српската хегемонија во Кралството Југославија, на оваа средба била донесена Декларација за создавање на независна Македонија и Хрватска, а Павелиќ и Перчец биле прунудени да заминат во илегала бидејќи властите во Белград ги осудиле на смрт. Во истиот тој период македонските и хрватските емигрантски организации во Америка постигнале спогодба за соработка за нивна заедничка борба против српскиот режим во Југославија. Во Женева повторно дошло до средба помеѓу Анте Павелиќ и Иван Михајлов, каде покрај разговорите за продолжување на соработката, Павелиќ настојувал да се изврши атентат врз југословенскиот крал Александар Караѓорѓевиќ во содејство на усташката организација и ВМРО, меѓутоа Михајлов изразил воздржаност.
Во 1930 година со помош на Анте Павелиќ во арсеналот на ВМРО влегле 1 000 автоматски пушки, кои биле купени од фабриката Хајнрих Фолмер. За возврат од страна на ВМРО на располагање на усташката организација и бил испратен специјалист за употреба и ракување со експлозивни материи, а како инструктор на усташките терористи во нивниот логор за обука кој бил стациониран во Јанка Пуста во Унгарија, во 1931 година отишол Кирил Дрангов. Во истото време Черноземски тајно патува за Италија, каде е назначен за инструктор во специјалниот логор на усташите во Борготаро. Соработката меѓу двете организации продолжила со тоа што на 12 февруари 1933 година во Горна Џумаја, на Големиот собор на македонската емиграција што тогаш ја истакнал паролата за создавање на независна Македонија и се обратил и пратеникот од усташката емиграција со поддршка на таа идеја - Марко Дошен. Во 1932 г. Черноземски е испратен за инструктор во базата во Јанка Пуста. Сите овие околности во непосредното опкружување на Југославија говореле дека овие две организации се подготвувале за некоја крупна вооружена акција. На 9 октомври 1934 година во Истанбул, Турција, во домот на бугарскиот митрополит Андреј Велички, по ручекот излегле на терасата за да го испијат попладневното кафе, митрополитот и водачот на распуштената ВМРО, Иван Михајлов. Некаде околу 16 часот, Михајлов погледнал на часовникот и изјавил:
Во октомври 1934 година француската влада го очекувала пристигнувањето на југословенскиот крал Александар во неговата прва официјална посета на Франција. На 9 октомври паробродот Дубровник пристигнал во пристаништето во Марсеј. На палубата на југословенскиот параход се качила француската делегација, која му посакала добредојде на кралот Александар. Југословенскиот крал на брегот бил пречекан од страна на францускиот министер за надворешни работи Луј Барту.
По официјалниот пречек, кралот Александар се качил во подготвениот автомобил за таа цел, до него седнал министерот Барту, а на едно од седиштата на автомобилот седнал и генералот Жорж. Во другиот автомобил се возеле југословенскиот министер за надворешни работи Јефтиќ и францускиот министер Пиетри, позади коишто следувала кралската придружба и луѓето што го организирале дочекот. Југословенската кралица Марија поради тоа што страдала од морска болест кон Франција патувала со воз. Пред посетата на југословенскиот крал службата за државна безбедност на Франција добила анонимно писмо, во кое пишувало дека Александар ќе биде убиен во Франција. Шпекулациите за можниот атентат ги подгреале и натписите во париските весници Пари-миди и Пари-соар, кој на денот на посетата пишувале дека врз југословенскиот крал се подготвувал атентат од страна на терористички организации на хрватската емиграција. Меѓутоа поголемиот број од релевантните безбедносни фактори во Франција не ги сфатиле за сериозно овие закани. Посетата започнала со бавно придвижување на поворката среде толпата, која се создала за да го види високиот гостин од Југославија. Автомобилите се движеле со брзина од околу 4 км на час, наместо со предвидените по протокол, 20 км на час, што се практикувало при возењето на секој владетел. Однесувањето на луѓето во толпата било смирувачко и не постоеле какви било знаци дека може нешто да се случи. Поворката со автомобилите се движела на средината на улицата помеѓу трамвајските шини. Состојбата укажувала на тоа дека критичните моменти и стравувањата за атентат биле неоправдани.
Меѓутоа кога часовникот покажувал 4 и 20 минути попладне и поворката автомобили веќе се наоѓала пред зградата на берзата во градот од толпата луѓе излегол еден човек. Полковникот Пиоле, еден од обезбедувањето на поворката, во тој момент се обидел да го сврти коњот за да се врати и да го заштити автомобилот во кој се наоѓал кралот Александар од таинствениот напаѓач. Меѓутоа напаѓачот бил побрз од него и успеал да се искачи на платформата на кралскиот автомобил и да се најде непосредно пред самиот крал Александар Караѓорѓевиќ. Атентаторот извадил револвер и испукал два куршуми во градите на кралот, кој паднал на седиштето целиот облеан во крв. Следниот истрел го погодил во раката францускиот министер за надворешни работи, Луј Барту. Револверските истрели го исплашиле возачот Фуасак, кој го запрел автомобилот и побегнал, додека генералот Жорж кој седел пред кралот Александар се обидел да го онеспособи атентаторот, но бил погоден со револверски истрели, два во градите и по еден во секоја рака. Потоа врз терористот скокнал и се обидел да го собори полицаецот Гали, но и тој бил застрелан. Полковникот Пиоле успеал да го скроти својот коњ и да го сврти кон атентаторот на кој му задал два удари со сабјата, додека во исто време кон него започнале да пукаат и другите полицајци од обезбедувањето. Во општата пукотница што настанала биле убиени и неколку луѓе од масата што се собрала да го пречека југословенскиот крал. После овие настани се случило панично бегство на толпата луѓе, при што настрадал атентаторот, а било констатирано дека кралот е мртов. Атентатот врз југословенскиот крал бил погубен и за францускиот министер за надворешни работи Луј Барту.
Атентаторот во тешка состојба бил пренесен во болница и околу 8 часот навечер, без да дојде при свест, подлегнал на повредите. При прегледот на личните работи на атентаторот, полицијата во неговите алишта пронашла чехословачки пасош на име Петер Келеман, како и револвери. од марката Маузер и Валтер и бомба. При аутопсијата на неговата десна рака била пронајдена тетоважа со иницијалите на ВМРО, череп, вкрстени коски и паролата Слобода или смрт. Атентаторот бил погребан на 12 октомври на гробиштата во Марсеј и неговиот гроб не бил одбележан. При обдукцијата на телото на атентаторот има веројатност дека бил пронајден куршум за кој се сметало дека веројатно бил истрелан од неговиот соучесник од усташкото движење, Мијо Крал. Тоа било договорено пред извршувањето на атентатот за да не проговори нешто во врска со неговото планирање во случај да биде фатен од страна на француските власти. Смртта кај атентаторот настанала од тој куршум, без да може да ја голтне отровната ампула која ја имал во неговата уста и која исто така ја чувал за да не биде жив фатен по атентатот. Атентаторот на југословенскиот крал Александар Караѓорѓевиќ бил Владо Георгиев-Черноземски, кои во круговите на ВМРО, од каде што потекнувал, бил познат под името Владо Шоферот. Всушност, вистинското име на терористот не било ни горенаведеното, туку Величко Димитров-Керин. Черноземски бил назначен од страна на раководството на ВМРО да ја изврши оваа тешка задача поради неговата храброст и големиот број на атентати што пред тоа ги имал успешно извршено благодарение на неговата умешност во ракувањето со оружје. Черноземски ја напуштил Бугарија во летото 1932 година, по наредба на ВМРО и местото на неговиот престој не било познато. Веројатно од тогаш започнале и подготовките за извршување на атентатот врз кралот Александар.
Непосредните соработници на терористот на ВМРО во извршувањето на атентатот биле членовите на усташката организација Мијо Крал, Иван Рајиќ и Звонимир Поспишил, додека непосреден раководител на акцијата бил еден од првенците на оваа хрватска организација, Еуген Кватерник. Завршните подготовки за атентатот започнале во Швајцарија кон крајот на септември 1934 година.
Веднаш по атентатот врз југословенскиот крал, истрагата на полицијата била насочена кон откривање на сите усташки терористички организации на териториите на поголем број европски држави, додека вниманието кон испитување на учеството на ВМРО во атентатот, било многу мало или воопшто никакво поради тоа што уште не се знаел вистинскиот идентитет на атентаторот.
Во сите овие настани неоспорна била улогата што ја имала ВМРО. Колку и да не била насочувана истрагата во правец на откривањето на вмешаноста на оваа македонска организација во подготовката на атентатот, фактите зборувале поинаку. Директниот егзекутор потекнувал од нејзините редови, туку и улогата на нејзиниот водач Иван Михајлов останала вешто прикриена, бидејќи острицата по извршениот атентат била насочена кон хрватската усташка организација, која судејќи по се одиграла епизодна улога. Атентатот врз кралот Александар Караѓорѓевиќ претставувал круна на сите убиства што организацијата ВМРО ги вршела во периодот помеѓу двете светски војни.
Без да дојде во сознание, атентаторот умира во 8 часот вечерта во болницата. Во алиштата му откриваат чехословачки пасош на име Петер Келемен, револвери Маузер и Валтер и бомба. На десната рака имал тетоважа со иницијалите на ВМРО: череп, вкрстени коски и девиза Слобода или смрт. Погребан е на 12 октомври на марсејските гробишта во присуство на двајца детективи и гробари. Местото на погребот не е означено.
Касатиело
Касатиело ( casatiéllo, casatello ) е солен леб со квасец со потекло од Неапол, кој се подготвува за време на Велигден.
Основни состојки на овој леб се: брашно, маст, сирење, салама, џимиринки, јајца и црн пипер.
Етимологија
Името на лебот најверојатно потекнува од неаполскиот збор caso (cacio , „сирење“, па оттука и casatiello), состојка која се замесува во тестото.
Историја
Доказ за постоењето на casatiello постои уште од XVII век - доаѓа од народната приказна La gatta Cenerentola („Пепелашка мачката“) објавена во 1634–1636 година во збирката со раскази Pentamerone, ovvero Lo Cunto de li cunti од Џамбатиста Базиле, неаполски писател (пишувал на неаполски јазик) кој живеел помеѓу 16 и 17 век.
Лебот се споменува во пасусот каде што се опишуваат кралските прослави за да се најде девојката што ја изгубила влечката
Во 19 век, се спомнува и во книгата Costumi e tradizioni di Napoli e dintorni (Обичаите и традициите на Неапол и околината), објавена во 1858 година и уредена од Франческо Де Буркард, неаполски научник со швајцарско потекло. Тој го опишал лебот како и на начинот на негова подготовка - il casatello (сиц.) се печел дома за велигденскиот ручек и се давал како подарок на соседите и „на слугите и перачките “.
Состојки и подготовка
Основата на касатиело е тесто за леб збогатено со сирење (обично пушена скаморца, но може да се користи и пекорино и малку пармезан), маст, циколи и други сувомеснати производи.
Тестото се обликува во форма на крофна, се става во калап и се остава да стаса подолго време, најмалку 12 часа; доколку се прави со брз квасец, доволно е тестото да отстои околу два часа. Лебот потоа се пече, традиционално во рерна на дрва.
Касатиело обично се подготвува на Велики петок, се остава да нарасне преку ноќ, а се пече следниот ден. Се јаде на Велика Сабота и во Велигденски понеделник.
Касатиело кој се подготвува за Велигден, ја црпи и симболиката од овој голем празник: лентите леб со кои се затвораат јајцата кои се полупотопени во тестото го претставуваат крстот на кој умрел Исус додека обликот на прстенот е потсетник на цикличната природа на Велигденското воскресение и на Христовиот венец од трње.
При подготовката на лебот јајцата се ставаат цели - одозгора на тестото и потоа заедно со тестото се печат во рерна. Јајцата можат да бидат живи (некои пекари ставаат сирови јајца), но можат да бидат и тврдо варени. Лебот се пече на 170 °C (338 °F) околу 60 минути.
Лебот, спакуван, може да се користи за време на традиционалните патувања надвор од градот (Gite fuori porta) во понеделник на Велигден.
Касатиело може да се чува најмногу два-три дена.
Слатка варијанта
Касатиело има и слатка верзија. Како главни состојки на слатката верзија се јавуваат: јајца, шеќер, маст и шлаг. На површината овој деликатес е украсен со обоени дражеи. Оваа варијанта е широко распространета во Казерта, на островот Процида како и во областа Беневенто и Везувија. Други слатки верзии има во Монте ди Процида и во областа Нолано. Интересен факт е дека во Неапол е вообичаено да се каже „Sí proprio 'nu casatiéllo“ (sei proprio un casatiello) што во буквален превод гласи „Ти си навистина касатиело“ што значи „Ти си квалитетна, но и несварлива досадна личност“.
Цитати
<references group="" responsive="1">