cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3396
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3396 се споменува и како UGC 5935, MCG 6-24-18, CGCG 184-19, KCPG 249B, Arp 270, VV 246.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Камбанарија Свети Марко (Венеција)
Историја
Во текот на својата историја, кулата постојано била реновирана, главно поради удари од грмови. Во 1609 година, Галилео Галилеј камбанаријата му послужила за демонстранција на неговиот телескоп. Во 1653 година поредната обнова му била доделена на архитектот Балдасаре Лонгена. Во 1745 година повторно од гром била направена голема штета, а загинале и неколку луѓе од одроните. Конечно, во 1776 година бил поставен громобран. Во 1820 година, статуата на врвот била заменета со нов.
На 14 јули 1902 година, камбанаријата се срушила до темел. При нејзиното срушување, никој не настрадал, освен една мачка која живеела во неа. Поради позицијата на која се наоѓа, штетите од ова биле мали. Истата вечер градот одобрил повеќе од 500.000 лири за обнова на објектот. Било одлучено да се изгради онаков каков што бил претходно, со некои измени во самата конструкција. Работата траела до 6 март 1912 година, кога новата камбанарија официјално била пуштена на 25 април 1912 година, по повод празникот на Свети Марко, точно 1000 години откако била изградена првата црква Свети Марко.
NGC 3396
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3396 е од видот SBm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3396 има привидни димензии од 2,9' х 1,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 3396 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32434. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2519. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 731.
Винодолски законик
Винодолскиот законик (хрватски: Vinodolski zakonik) е еден од најстарите правни текстови напишан на чакавскиот дијалект од хрватскиот јазик, и е еден од најстарите словенски закони. Напишан е на глаголица. Првично бил составен во 1288 година од комисија од 42 члена во Нови Винодолски, град на брегот од Јадранското Море во Хрватска, кој се наоѓа јужно од Цриквеница, Селце и Брибир, а северно од Сењ. Сепак, самиот законик е сочуван во облик на копија од 16 век.
Статут
Бил поставен параграф за да се дефинира односот помеѓу кнезовите и селанството во регионот. Тоа е најстариот меѓу сите хрватски градски статути, што претставувало спогодба меѓу луѓето од Винодол и нивните нови господари, кнезовите од Крк. Содржи важни информации за феудалниот закон во оваа област, кој ги заменил старите племенски обичаи. Винодолскиот статут е значаен бидејќи дава увид за животот и политичките услови во средновековна Европа. Најстарите прописи во врска со јавното здравје во западна Хрватска се сочувани во Винодолскиот статут. Денес се чува во Националната и универзитетска библиотека во Загреб.
Винодолскиот статут го потврдува статусот на Винодол како административен и политички центар во 13 век. Текстот на статутот е зачуван како копија од 16 век.
Изданија
Првото печатено издание било објавено во 1843 година од Антун Мажураниќ во третиот годишен том на списанието Коло. Во 1846 година, Осип Бодјански го превел на руски јазик, а Ана Михајловна Евреинова го уредила изданието од 1878 година во Санкт Петербург, со факсимил на оригиналната, како и латинична и кирилична транслитерација. Ватрослав Јагиќ го објавил оригиналниот и рускиот превод во 1880 година со филолошки и правен коментар. Во 1856 година, Вацлав Мацејовски го превел на полски јазик; Жил Прекс го превел во 1896 година на француски јазик; Марк Костренчиќ го превел во 1931 година на германски јазик; а Лујо Маргетиќ го превел во 1981/1982 година на италијански јазик, и во 1983 година на англиски јазик. Јосип Братулиќ го уредил изданието за факсимил од 1988 година со коментари и речник.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Шлегово
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Шлегово — главна селска црква во селото Шлегово, во Општина Кратово. Се наоѓа на самото сретсело, во близина на регионалниот пат од Кратово до Пробиштип, кој поминува низ самото село. Одбележена е со својата камбанарија, која се забележува од далеку со својата убавина и необична градба. Камбанаријата е сместена на почетокот на стрмната уличка која води кон горното маало на селото. Изградена е целосно од камен и вообичаено се користи за венчавки и крштевки, за разлика од другата селска црква „Св. Никола“ на излезот на селото, која се користи за погреби, каде што се наоѓаат и самите селски гробишта.
Црквата располага со многу убав фрескоживопис и карактеристични икони, кои се истакнуваат со својата убавина. Иконите се стари стотина години и најверојатно се донесени од стариот безимен манастир на еден од ридовите во околината на селото, кој бил разрушен од Османлиите во век. Иконите биле случајно откриени од страна на црковниот одбор на црквата во еден стар куфер, за кој никој не проверив што содржи. На иконите се насликани Богородица, свети Михаил, свети Ѓорѓи, како и делови од Библијата.
Камбанарија
Особена убавина на црквата ѝ дава самата камбанарија, кој прекрасно се вклопува во самата околина со црквата, како и околните стари селски куќи. Камбаријата била изградена десетина години по завршувањето на самата црква со доброволни прилози од целото население. Самото ѕвоно во камбанаријата било направено од мајстор донесен од Егејска Македонија. На ѕвоното имало златни букви, но кои за време на бугарската окупација на Македонија во Втората светска војна исчезнале.
Камбанаријата е изѕидена е со бели мазни камења.
Обнова
Во црквата биле изведувани градежни работи, со што бил обновен надворешниот трем, како и била поставена нова ограда бетонско-железна ограда околу црквата. Работите биле финансирани од страна на Општина Кратово, а своја помош дало и Здружението на граѓани „Согласие“ од Шлегово. Самата ограда околу црквата била изработена од камен, а горе било поставено ковано железо. Како поголема активност која тогаш се презела била целосната обнова на надворешниот трем на црквата.
Грб на Грузија
Грбот на Грузија е официјалниот грб на државата усвоен на 1 октомври 2004 година. Грбот на Грузија е заснован на грбот на кралското средновековно цемејство Багратиони. Грбот се состои од два лава кои држат штит. над штитот се наоѓа кралската круна. Штитот е црвен и на него има приказ на Свети Ѓорѓија. Под грбот се наоѓа мотото на Грузија „силата е во единството“ или на грузиски ძალა ერთობაშია.
Шато д’Олон
Шато д’Олон — населено место во францускиот регион Лоара, во департманот Вандеја.
Според податоците од 2006 година, бројот на населението бил 13.420, а густината на населението 430 жит/км2.
Војна на Втората коалиција
Војна на Втората коалиција (1798 – 1802) — втората војна против револуционерна Франција од страна на повеќето европски монархии, предводени од Британија, Австрија и Русија, вклучувајќи ги и Отоманското Царство, Португалија, Неапол и разни германски монархии, иако Прусија не се приклучила на оваа коалиција, а Шпанија ја поддржала Франција.
Општата цел на Британија и Русија била да го задржат ширењето на Француската Република и да ја обноват монархијата во Франција, додека Австрија, која сè уште била ослабена и во длабок финансиски долг од војната на Првата коалиција, првенствено се обидувала да ја врати својата позиција и да излезе од војната посилна отколку што влегла. Поради оваа разлика во стратегијата меѓу трите главни сојузнички сили, Втората коалиција не успеала да го собори револуционерниот режим и биле потврдени француските територијални придобивки од 1793 година. Во Франко-австрискиот Договор од Луневил во февруари 1801 година, Франција ги задржала сите свои претходни придобивки и добила нови територии во Тоскана, Италија, додека на Австрија и биле доделени Венеција и далматинскиот брег. Повеќето други сојузници, исто така, потпишале одделни мировни договори со Француската Република во 1801 година. Велика Британија и Франција го потпишале Амјенскиот договор во март 1802 година, а потоа и Османлиите во јуни 1802 година, што донело интервал на мир во Европа што траел неколку месеци додека Британија не објавила војна против Франција повторно во мај 1803 година. Обновените непријателства ќе кулминираат со војната на Третата коалиција.
Позадина
Повеќе за оваа тема ќе најдете на Француска револуција и Војна на Првата коалиција
На 20 април 1792 година, француското законодавно собрание и објавило војна на Австрија. Во војната на првата коалиција (1792–97), Франција се борела против повеќето држави со кои делела граница, како и против Велика Британија, Португалија и Отоманската империја. Иако коалициските сили постигнале неколку победи на почетокот на војната, тие на крајот биле одбиени од француската територија, а потоа изгубиле значителни територии од страна на Французите, кои почнале да поставуваат сестрински републики на окупираните територии. Напорите на Наполеон Бонапарт во северноиталијанските кампањи на Француските револуционерни војни ги потиснале австриските сили назад и резултирале со Договорот од Леобен (18 април 1797 година) и последователниот Договор од Кампо Формио (октомври 1797 година) оставајќи ја Британија сама да се бори и означува крај на коалицијата.
Мирот е прекинат
Повеќе за оваа тема ќе најдете на Средоземен поход и Француски поход на Египет Од октомври 1797 година до март 1799 година, Франција и Австрија, потписнички на Договорот од Кампо Формио, избегнале вооружен конфликт, но останале сомнителни еден кон друг и неколку дипломатски инциденти го поткопале договорот. Французите барале дополнителна територија што не е спомната во Договорот. Хабсбурзите не сакале да ги предадат одредените територии, а уште помалку дополнителни територии. Конгресот во Раштат се покажал неспособен да го организира трансферот на територии за да ги надомести германските принцови за нивните загуби. Фердинанд Неаполски одбил да ѝ оддаде почит на Франција, по што следело наполитанскиот бунт и последователното воспоставување на Партенопската Република. Републиканците во швајцарските кантони, поддржани од француската армија, ја собориле централната власт во Берн и ја основале Хелветската Република.
Други фактори придонесле за зголемување на тензиите. Во летото 1798 година, Наполеон Бонапарт предводел експедиција во Египет и Сирија. На пат кон Египет, Наполеон застанал во силно утврдениот пристаништен град Валета, главниот град на Малта. Големиот мајстор Фердинанд фон Хомпеш цу Болхајм, кој владеел со островот, дозволил само два брода да влезат во пристаништето во исто време, во согласност со неутралноста на островот. Бонапарт веднаш наредил бомбардирање на Валета и на 11 јуни 1798 година, генералот Луј Бараге д'Хилје наредил истовар на неколку илјади француски војници на стратешки локации околу островот. Француските витези од редот дезертирале, а останатите витези не успеале да направат успешен отпор. Бонапарт насилно ги отстрани другите витези од нивните поседи, што го налутило Павле, рускиот цар, кој бил почесен поглавар на Редот. Францускиот Директориум, дополнително, бил убеден дека Австријците наговараат да започнат нова војна. Навистина, колку што изгледала послаба Француската Република, толку посериозно Австријците, Наполитанците, Русите и Британците всушност разговарале за оваа можност. Во Египет, војската на Наполеон останала заробена, а откако тој се вратил во Франција (октомври 1799), таа на крајот се предала (септември 1801 година).
Во меѓувреме, за време на неговото отсуство од Европа, избувнувањето на насилството во Швајцарија привлекло француска поддршка против Стариот Швајцарски Сојуз. Кога револуционерите ја собориле кантоналната влада во Берн, француската армија на Алпите извршила инвазија, наводно за да ги поддржи швајцарските републиканци. Во северна Италија, рускиот генерал Александар Суворов извојувал низа победи, истерувајќи ги Французите под Моро од долината По, принудувајќи ги да се вратат на француските Алпи и на брегот околу Џенова. Меѓутоа, руските војски во Хелветската Република биле поразени од францускиот командант Андре Масена, а Суворов на крајот се повлекол. На крајот, Русите ја напуштиле коалицијата кога Велика Британија инсистирала на правото да ги пребарува сите бродови што би ги запрела на море. Во Германија, надвојводата Чарлс од Австрија ги протерал Французите под раководство на Жан-Батист Журдан назад преку Рајна и извојувал неколку победи во Швајцарија. Журдан бил заменет со Масена, кој потоа ги комбинирал армиите на Дунав и Хелветија.
Прелиминарни подготовки за војна
Воените планери во Париз увиделе дека долината на Горна Рајна, југозападните германски територии и Швајцарија се стратешки важни за одбраната на Републиката. Швајцарските премини заповедале пристап до северна Италија; следствено, армијата што ги контролирала тие премини можела брзо да ги премести своите војниците до и од северните и јужните фронтови.
За таа цел, на почетокот на ноември 1798 година, Журдан пристигнал во Хунинген за да ја преземе командата со француските сили таму, таканаречената Армија на набљудување бидејќи нејзината функција била да ја набљудува безбедноста на француската граница на Рајна. Откако го проценил квалитетот и распоредот на силите и ги идентификувал потребните резерви и работна сила. Тој донел заклучок дека армијата е жалосно несоодветна за нејзината задача. Армијата на Дунав и нејзините две странични војски, Армијата на Хелветија и Армијата на Мајенс, или Мајнц, имале подеднаков недостиг од жива сила, залихи, муниција и обука; повеќето ресурси веќе биле насочени кон Армијата во Северна Италија, Армијата на Британија и египетската експедиција. Журдан внимателно ги документирал овие недостатоци, посочувајќи во долгата кореспонденција до директоратот на последиците од недоволно екипирана и недоволно снабдена армија; Се чинело дека неговите петиции имале мал ефект врз директоратот, кој не се ангажирал за подобрување на армиите.
Наредбата на Журдан била да ја однесе војската во Германија и да обезбеди стратешки позиции, особено на југозападните патишта низ Стоках и Шафхаузен, на најзападната граница на Боденското Езеро. Слично на тоа, како командант на Армијата на Хелвеција (Швајцарија), Андре Масена требало да ги обезбеди стратешки позиции во Швајцарија, особено на преминот Сент Готард, премините над Фелдкирх, особено Мајенфелд (Сент Лусиенштајг), и да го држи централното плато во и околу Цирих и Винтертур. Овие позиции би ги спречиле сојузниците од Втората коалиција да ги преместуваат трупите напред-назад меѓу северниот италијански и германскиот театар, но ќе им овозможат на Французите пристап до овие стратешки премини. Ова позиционирање ќе им овозможи на Французите да ги контролираат сите западни патишта што водат до и од Виена.
Формирање на Втората коалиција
На Втората коалиција и требале неколку месеци за да се формира, почнувајќи од сојузот на Неапол со Австрија (19 мај 1798) и Русија (29 ноември), по што британскиот премиер Пит и австрискиот државен канцелар Тугут (вториот само под услов Русија исто така да влезе во коалицијата) не успеале да ја убедат Прусија (која ја напуштила Првата коалиција уште во април 1795 година) да се приклучи. Ниту Британија, ниту Австрија не биле во можност да официјализираат сојуз поради немањето договор за конвенцијата за заем што би го покрил заостанатиот долг на Австрија кон Британија од претходната војна, а камоли британската субвенција за Австрија за претстојната војна; тие завршиле со прибегнување кон ад хок соработка без формален договор. Потоа, Русија се здружила со Отоманската империја (23 декември) и Велика Британија (26 декември). До 1 декември, Кралството Неапол потпишало сојузи со Русија и со Велика Британија. И до 2 јануари 1799 година, биле воспоставени дополнителни сојузи меѓу Русија, Велика Британија и Отоманската империја.
Првата воена акција под Алијансата се случила на 29 ноември кога австрискиот генерал Карл Мак го окупирал Рим и ја врати папската власт со неаполската војска.
1799
Во Европа, сојузниците извршиле неколку инвазии, вклучувајќи офанзиви во Италија и Швајцарија и англо-руска инвазија на Холандија. Рускиот генерал Александар Суворов им нанесол низа порази на Французите во Италија, враќајќи ги на Алпите. Меѓутоа, сојузниците биле помалку успешни во Холандија, каде што Британците се повлекле по поразот кај Кастрикум и во Швајцарија, каде што по првичните победи, руската војска била целосно разбиена во Втората битка кај Цирих. Овие промени, како и британското инсистирање за пребарување на бродови во Балтичкото Море довеле до повлекување на Русија од Коалицијата.
Самиот Наполеон ја нападнал Сирија од Египет, но по неуспешната опсада на Акре се повлекол во Египет, одбивајќи ја британско-турската инвазија. Предупреден за политичката и воената криза во Франција, тој се вратил, оставајќи ја својата војска зад себе и ја искористил својата популарност и армиската поддршка за да изврши државен удар што го направил прв конзул, на чело на француската влада.
1800
Наполеон го испратил Моро во поход во Германија, а тој самиот заминал во Дижон каде собрал нова војска и продолжил да маршира низ Швајцарија за да ги нападне австриските војски во Италија одзади.
Моро во меѓувреме ја нападнал Баварија и победил во голема битка против Австрија во Хоенлинден. Моро продолжил кон Виена, а Австријците побарале преговори за мир, кој го добиле со примирјето на Штајр на 25 декември.
Во мај 1800 година Наполеон ги водел своите трупи преку Алпите низ Големиот премин Свети Бернард во Италија во воена офанзива против Австријците. За малку избегнувајќи пораз, тој ги победил Австријците во битката кај Маренго. Првично Австријците извојувале победа, но Наполеон се вратил со друга војска и ги поразил набргу потоа.
1801
Пред Актите на Унијата од јули/август 1800 година, Ирска била посебно кралство, со свој парламент, кој бил во личен сојуз со Велика Британија. Како одговор на бунтот на Обединетите Ирци од 1798 година, таа станала дел од Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска, делотворно на 1 јануари 1801 година.
Австријците го потпишале примирјето во Тревизо на 16 јануари, со што завршила војната во северна Италија. На 9 февруари, тие го потпишале Договорот од Луневил за целото Свето Римско Царство, во основа прифаќајќи ги условите од претходниот Договор од Кампо Формио. Во Египет, Османлиите и Британците извршиле инвазија и конечно ги принудиле Французите да се предадат по падот на Каиро и Александрија.
Британија ја продолжила војната на море. Коалиција на неборци, вклучувајќи ги Прусија, Русија, Данска и Шведска се здружиле за да ги заштитат неутралните бродови од британската блокада, што резултирало со ненадеен напад на Нелсон врз данската флота во пристаништето во битката за Копенхаген.
Франција и Шпанија ја нападнале Португалија, во војната на портокалите, принудувајќи ја Португалија да го потпише Договорот од Бадахоз (1801).
Русија официјално склучила мир со Франција преку Договорот од Париз на 8 октомври, потпишувајќи таен сојуз два дена подоцна.
Во декември 1801 година, Франција ја испратила експедицијата Сен Доминг за повторно да го заземе островот, кој бил независен од Хаитиската револуција во 1791 година. Ова вклучувало над 30.000 војници, многу искусни и елитни ветерани, но завршило со катастрофален неуспех; до крајот на 1802 година, околу 15.000 – 22.000 починале од болест и жолта треска, меѓу кои и шурата на Наполеон, генералот Чарлс Леклер.
Белешки
<references group="а" />
Акира Нозава
Акира Нозава — поранешен јапонски фудбалер.
Црква „Св. Никола“ - Дутлија
Свети Никола (Αγίου Νικολάου — средновековна црква во селото Дутлија, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е парохиски храм.
Описание
Ова е парохиска црква изградена во XII век, и се наоѓа на сретселото. Има скромни димензии од 5,70 × 5,80 м без конхата. Претстаува крстокуполна црква со четири столба. Овие столбови и арките се потпора за средишната купола, која покрива доста голем дел од црквата. Апсидата е придодадена непосредно кон источниот дел на крстот. Храмот е изграден камен со редови од украсни тули. Куполата е осумстрана и направена од тули, а апсидата е тристрана. Додавањето на грда припрата од западната страна во 1851 г. и современата бетонска покривна конструкција значително го измениле изворниот изглед на градбата.
Поголемиот дел од внатрешноста покриен со поствизантиски и понови фрески. Нешто пред 1971 г. е откриен дел од првичниот фрескопис од 1171 г. на источниот ѕид, во делот лево од нишата на ѓаконикот под дебел слој од малтер Фреската на Свети Дамјан не е во многу добра состојба. Светецот е претставен од напред и во полн раст. Во левата рака држи послужавник со медицински инструменти и изработен е од провинциска работилница. Покажува сличности со карпестата фреска на Богородица во Дервешен (1382). Подоцна, со остранување на поновите фрески, разоткриени се уште четири фигури од првобитниот живопис — тројца светци во полн раст на јужниот ѕид од наосот и Свети Јован Крстител во нишата на ѓаконикот. Иконостасните икони се од XIX век.
Архитектонскиот стил на црквата и поедините морфолошки црти се врзани со градителската традиција на Цариград и ја датират во XII век.
Во парохијата на оваа црква припаѓаат и храмовите „Св. Пантелејмон“ и „Св. Константин и Елена“ и „Св. Илија“.
Во 1962 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
29 (број)
29 (дваесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 28 а претходник на бројот 30.
Експертен систем
Како гранка од вештачката интелигенција, Експертниот систем претставува сметачки (компјутерски) систем кој користи специјализирано знаење од некоја област и ја имитира способноста на човечкиот експерт да носи одлуки, а со тоа и да решава проблеми. Експертните системи решаваат комплексни проблеми преку расудување врз основа на знаење, слично како човечки експерт, а не следат одредена процедура зададена од развивачот како што прават конвенционалните компјутерски програми. Првите експертни системи биле создадени во 70-тите години, а во 80-тите станале попопуларни.
Форма на експертни системи
Сепак, според некои научници повеќето практичари на вештачката интелигенција не сметаат дека експертните системи заслужуваат да се вбројат во полето на вештачка интелигенција. Имено, вистинска интелигенција бара способност за учење, за расудување врз основа на искуство, за „пукање од појас“, користење на општо знаење, носење заклучоци користејќи интуиција, а експертните системи не можат да прават ништо од тоа. Тие не се подобруваат со искуство. Само продолжуваат кон следното ако/тогаш правило.
Но повеќето се сложуваат дека експертните системи го прават токму тоа. Random House непопречениот речник дава една дефиниција на учење како „чинот или процесот на здобивање на знаење или вештина“; секако дека експертниот систем, со додавање на нови факти во својата база, се здобива со знаење и со додавање на нови правила добива нови вештини.
Најчеста форма на експертен систем е програма која се состои од низа од правила преку кои се анализираат информациите внесени од корисникот кои треба да се решат од страна на системот. Овој систем е направен да решава одредени специфични проблеми. На пример системот за временска прогноза ќе дава инфромации за времето, анти-вирусната програма ќе дава информации за вируси и сл. Експертните системи најчесто се среќаваат кај организациите кои имаат потреба од огромно знаење и соодветни експерти и бидејќи ваквото знаење е тешко да се пренесе на други членови од организацијата се користи експертните системи. Во вавките системи се вградени знаеањата на повеќе експерти и информации имплементирани од нив. Овие инфорамции експертниот систем ги користи за донесување на заклучок или решение на одреден проблем, па така според потребите експертните системи можат да бидат направени за решавање на најразлични проблеми. Посотојат алатки кои помагаат при решавање на проблемите како што се листи заснован на предикатна логика, добивање на резултат со споредување на податоци од минатите испитувања и др. Постојат и системи кои проблемот го делат на помали проблеми и така сè додека не се дојде до едноставен проблем кој полесно се решава.
Структура на експертните системи
Експертните системи имаат уникатна структура, различна од традиционалните програми. Имено тие се изградени од два модели, еден фиксен дел, независен од експертниот систем: погонот (механизмот) за заклучување и еден променлив дел: базата на знаење. Во 80-тите се појавил и трет дел: дијалог посредник (или интерфејс) како вид на кориснички интерфејс за комуникација со корисникот. Освен тоа постојат и уште некои помошни сегменти па целиот систем може да биде поделен на следниот начин: кориснички посредник, систем за објаснување, база на знаење, погон за заклучување и листа со факти.
Кориснички посредник
Корисничкиот посредник може да биде од различен тип, а неговите почетоци се во 80-тите и тогаш има дијалог заснована форма, посредувајќи меѓу системот и корисникот преку командна конзола или нешто слично.
Систем на објаснување
Експертните системи треба да бидат способни да понудат објаснување во врска со одлуките кои ги прават. Повеќето експертни системи нудат механизам каде корисникот може да постуавува прашања од типот:
„Како системот дошол до одреден заклучок?“
Нудењето објаснување е од голема важност кај сите нетривијални домени за корисникот да разбере како системот работи и да провери односно да се увери дека расудувањето и резонирањето на системот е исправно.
Базата на знаење врз основа на правила
Во експертните системи, базата на знаења е изразена во правила во природен јазик од типот АКО ... ТОГАШ ... Овие правила го претставуваат знаењето кое системот го користи. На пример: Ваквата формулација е добра поради тоа што се изразува го секојдневниот јазик што е причилно ретко во компјутерската наука или класично кодирање. Правилата можат да имаат видоизменета форма во зависност од механизмот на пребарување. Главниот проблем за експертните системи е да го придобијат знаењето за некоја тема од некои човечки експерти.
Погон за заклучување
Погонот (или механизмот) за заклучување (англиски: inference engine) е програмскиот дел од експертниот систем. Тој презентира модел за решавање на проблемот кој користи правила од базата на знаење и специфично знаење од работната меморија за да реши одреден проблем. Механизмот е заснован ра логика. Има два начини на кои може да работи: блоковски или разговорен начин.
Кај блоковскиот начин, експертниот систем ги има сите потребни податоци уште при самиот почеток. За корисникот, програмата работи како класична програма: тој ѝ дава податоци и добива резултат веднаш. Процесот на расудување е невидлив.
Разговорниот начин станува потребен кога развивачот на системот знае дека не може да го праша корисникот сè наеднаш на почетокот, поради комплексноста на проблемот. Тогаш софтверот мора да најде начин да го реши проблемот, барајќи некои податоци, по патно доближувајќи сè до решението што е можно побрзо. Вака системот резултира во нешто налик на дијалог помеѓу корисникот и човечки експерт од дадената област. За да го води разговорот, механизмот мора да има неколку нивоа на софистикација: „верижење нанапред“, „верижење наназад“ и „мешано верижење“.
Позитивна работа на користењето на логика е дека ваквиот софтвер може да му даде на корисникот јасна претстава и објаснување за тоа што тој прави (прашањето „зошто?“) и што тој заклучил (или „како?“). Исто така благодарение на логиката најсофистицираните системи можат да пронајдат контрадикција во информациите од корисникот или во знаењето и можат да ги објаснат со што го претставуваат експертското знаење и начинот на размислувањето на експертот.
Листа со факти
Листата со факти (некогаш и работна меморија, список на инстанци или база на податоци) претставува збир на факти познати за областа за која системот работи. Елементите во листата со факти ја отсликуваат моментната состојба на светот.
На пример при решавање на проблем за телевизор, работната меморија содржи информации само за телевизорот кој го има на располагање. Секој различен телевизор или модел на телевизор има своја посебна листа со факти.
Погонот за заклучување ги користи информациите од оваа листа заедно со правилата во базата на знаење со цел да понуди додатни информации за проблемот кој се решава.
Историја
Експертните системи биле претставени од страна на научниците во Проектот за Евристичко Програмирање на Стенфорд (анг.: Stanford Heuristic Programming Project), вклучувајќи го и таткото на експертните системи Едвард Фајгенбаум (Edward Feigenbaum), со системите „Dendral“ и „Mycin“. Првични придонесувачи на технологијата биле Брус Бјукенан (Bruce Buchanan), Едвард Шортлиф (Edward Shortliffe), Рендал Дејвис (Randall Davis), Вилијам ВанМеле (William vanMelle), Карли Скот (Carli Scott) и други истражувачи на Стенфорд. Експертните системи биле меѓу првите вистниски успешни форми на софтвер од полето на вештачка интелигенција.
Истражувањата биле доста активни и во Франција, каде што истражувачите се фокусирале на автоматизирање на процесот на расудивање и логични погони. Францускиот програмски јазик Пролог (PROLOG од programmation en logique), дизајниран во 1972 година, претставува вистински напредок од системи како „Dendral“ или „Mycin“. Тој претставува школка-шел (анг.: shell]), што значи дека е софтверска структура спремна да прима информации и да работи со било кој експертен систем. Пролог има погон кој користи логика од прв ред, со правила и факти. Тој претставува популарна алатка за масовно произведување на експертни системи и други сегменти од вештачката интелигенција. Сепак тој не е многу лесен за корисниците и е работи со различна логика од човечката.
Во 80-тите, експертните системи станале уште попопуларни и биле прифатени како практична алатка за решавање на проблеми од реалниот свет. Многу универзитети во САД почнале да воведуваат предмети за експертни системи и две третини од Fortune 1000 компаниите ја користеле технологијата во секојдневни бизнис активности. Технологијата се интернационализирала со зголемениот интресе во Јапонија и низ Европа. А растот продолжил и во 90-тите.
Развојот на експертните системи бил помогнат од развојот на симболички програмски јазици како LISP и споменатиот Пролог. Во 1981 со појавата на првиот личен сметач и опаративниот систем MS-DOS, имиџот на вештачката интелигенција и експертните системи бил на високо ниво и многу компании правеле т.н. генератори на системи со додавање на можности за пишување на правила во природен јазик и теоретски за развивање на експертнисистеми без програмски јазик во самата школка. Најпознат ваков систем е „Guru“ кој се заснова на Mycin. Но сепак овие алатки на крајот се користеле само за истражувачки цели и не успеале да го пробијат пазарот.
CLIPS (C Language Integrated Production System) претставува комплетна околина за развој на експертни системи, која во себе вклучува интегриран едитор и алатки за дебагирање. CLIPS школката овозможува донесување на заклучоци (inferences) или резонирање. Тој датира од 1984 година кога се развил во еден од центрите на НАСА и тоа како замена за LISP. Главниот недостаток на LISP се смета тоа што тешко се интергира со другите јазици (тешко е да се направат вградени (embedded) апликации).
Во 1986, нов генератор на системи за персонални сметачи се појавил на пазарот, изведен од француските академски истаживачи: Intelligence Service Овој софтвер покажал радикална иновација: користел логика на од нулти ред за извршување на експертни системи, расудивање на базата на знаење со секојдневен јазик, создавање на објаснувања и наоѓање на контрадикција меѓу фактите. Ова бил првиот софтвер кој ја покажувал вештачката интелигенција онака како што била дефинирана од страна на Едвард Фајгенбаум. Овој софтвер всушност бил разработен под името Pandora од страна на двајца студенти на еден од најпознатите француски истражувачи од областа на вештачката интелигенција Жан Луи Лориер (фра.: Jean-Louis Laurière), како дипломска работа. За жал, бидејќи овој софтвер не бил развиен од страна на специјализирани ИТ развивачи, не еволуирал и продажбите биле на минимално ниво и по неколку години престанале.
Предности
Експертните системи имат низа на предности за корисниците во однос на класичните програми, затоа што тие функционираат налик на чоечкиот мозок:
Разговорни
Веројатно првата и највпечатливата предност за корисниците е разговорноста бидејќи системот овозможува корисникот да комуницира со компјутерот слично како со човок. За внесување на податоци во традиционалните програми се користи специфичен посредник меѓу човекот и машината, кој преку екранот за внесување на податоци, нив ги претвора од природен јазик во машински разбирлив, што претставува неинтерактивен медиум. Овој начин ко приморува корисникот да определи множество на податоци без секогаш да разбира зошто. Скоро секогаш потребен е период на тренинг и навикнување на софтверот пред негово користење. Разговорниот експертен систем пак, го прашува корисникот чекор по чекор разни работи околу проблемот и постепено го идентификува решението. Корсиникот размислува само на едно прашњање во дадено време што претставува природен начин на адаптација за човекот.
Брза достапност и можност за само-програмирање
Бидејќи базата на знаење е во секојдневен јазик, експертниот систем може да биде пишуван многу побрзо од конвенционалната програма, од страна на корисниците или човечки експерти, со што се прескокнува професионалниот развивач на софтвер кому сè би требало да му се објасни.
Можност за искористување на огромно количество на знаење
Експертните системи го претвораат софтерот во база на податоци: база на знаење. Па, за разлика од конвенционалните програми, волуменот на знаењето не е главна грижа за програмата, како кај базите на податоци. Дали базата на знаење има 10 или 10.000 правила, погонот извршува исти операции.
Размерливост
Еволуирање на еден експертен систем значи да се додадат, модифицираат или избришат некои правила. Бидејќи правилата се напишани во природен јазик, полесно се наоѓаат оние кои треба да се модифицираат или избришат.
Педагогија
Погоните кои работат врз основа на вистинска логика имаат можност да му објасната на корисникот во природен јазик зошто прашуваат нешто или како донеле некој заклучок. Правејќи го тоа, тие покажуваат карактереистики и знаење како човечки експерт, па корисникот може да научи нешто врз основа на тоа. Уште подобро, тие ги објаснуваат нивните заклучоци чекор по чекор, па корисникот добива информации за проблемот уште пред да го добие крајниот одговор.
Зачувување и подобрување на знаењето
Корисно знаење може да исчезне, доколку се чува кај човечки експерт поради смрт, пензионирање или слично. Зачувано во еден експертен систем тоа станува вечно. Исто така равивањето на експертен систем е како правење на интервју со некој експерт и во истовреме претставување на тековното знаење. Па, тоа му дава можност на експертот или на системот да се потсети на сè што знае до тогаш и да го унапреди веќе кажаното.
Нови полиња заборавени од конвенционално компјутерство
Автоматизирајќи огромно количество на знаење, развивачот може да се средно со класичниот проблем на комбинаторна експлозија што ја комплицира неговата работа и резултира во комплексна програма која одзема многу време. Расудувањето на експертните системи не се среќава со таков проблем бидејќи погонот автоматски ги полни комбинаториките меѓу правила. Оваа можност може да се однесува на полиња каде комбинаториката е огромна како: високо интерактивни или разговорни апликации, дијагнозирање на грешки, медицинско дијагнозирање, поддршка за одлучување кај комплексни системи, едукациски софтвер итн.
Едварт Даглас Хорсфол
Едварт Даглас Хорсфол (24 мај 1892 - 1 февруари 1974) бил британски веслач кој се натпреварувал на Летните олимписки игри - 1912 во Стокхолм, и Летните олимписки игри - 1920 во Антверпен.
Тој бил член на британскиот тим којшто во конкуренција на 8 веслачи освоил златен медал на игроите во Стокхолм во 1912, а на игрите во Антверпен во 1920, тој освоил сребрен медал во истата конкуренција.
Војска сенки
Војска сенки (француски: L'armée des ombres) - француски филм од 1969 година во режија на Жан-Пјер Мелвил. Филмот претставува екранизација на истоимениот роман на Жозеф Кесел. Главните улоги ги играат: Лино Вентура, Пол Мерис, Жан-Пјер Касел, Симон Сињоре, Клод Ман, Пол Кроше и Кристијан Барбие.
Синопсис
Филип Жербие (го игра Вентура), припадник на француското движење на отпорот, е уапсен и затворен. Еден ден, Гестапо го носи во својот штаб, но Филип успева да побегне. Потоа, тој организира разни акции, заедно со неговите соработници Феликс (го игра Кроше), Бизон (го игра Барбие), Маска (го игра Ман) и Жан-Франсоа (го игра Касел), вклучувајќи го и префрлањето на шефот на движењето на отпорот Лик Жарди (го игра Мерис) во Лондон. Тогаш, тој добива порака дека Феликс е уапсен, па веднаш се враќа во Франција, каде соработува со Матилда (ја игра Сињоре), способна жена која извршува неверојатно храбри потфати. Таа успева да влезе во затворот со цел да го спаси Феликс, но тој е во многу тешка здравствена состојба и акцијата за неговото спасување пропаѓа. Истовремено, Жан-Франсоа намерно му се предава на Гестапо и влегува во ќелијата во која е затворен Феликс каде умираат двајцата. Матилда го предупредува Филип дека е во опасност и му предлага да замине во Лондон, но тој одбива, а набргу е уапсен, затворен и осуден на смртна казна. Сепак, во мигот кога се извршува смртната казна, Матилда успева да го ослободи и да го скрие на сигурно место. Додека закрепнува, Филип дознава е уапсена Матилда и дека Гестапо ја уценува со животот на нејзината ќерка. Затоа, Филип донесува одлука да ја ликвидираат Матилда. Филмот завршува со информација дека подоцна, Филип и неговите соработници биле уапсени и убиени.
Истражувачки станици на Антарктикот
Повеќе влади поставиле постојани истражувачки станици на Антарктикот и овие бази се широко распространети. За разлика од ледените станици поставени на Арктикот, Истражувачките станици на Антарктикот се изградени или на карпи или на мраз кои се (за практични цели) фиксирани на своето место.
Многу од станиците се екипирани во текот на целата година. Вкупно 42 земји (од октомври 2006 година), сите потписнички на Антарктичкиот договор, работат со сезонски (лето) и целогодишни истражувачки станици на континентот. Популацијата на луѓе кои вршат и поддржуваат научни истражувања на континентот и блиските острови варира од приближно 4.000 во текот на летната сезона до 1.000 во текот на зимата (јуни). Покрај овие постојани станици, секое лето се формираат приближно 30 теренски кампови за поддршка на конкретни проекти.
Први бази
За време на херојското доба на истражувањето на Антарктикот кон крајот на 19 век, биле воспоставени првите бази на континентот. Во 1898 година, Карстен Борхгревинк, норвешки/британски истражувач, ја предводел британската антарктичка експедиција до Адеровиот ’Рт, каде што ја основале првата антарктичка база на плажата Ридли. Експедицијата често се нарекува како Експедиција на „Јужен Крст“, по името на бродот на експедицијата. Повеќето од персоналот биле Норвежани, но средствата за експедицијата биле британски, обезбедени од сер Џорџ Њунс. 10-те членови на експедицијата го истражувале Робертсоновиот Залив западно од Адеровиот ’Рт со кучешки тимови, а подоцна, откако биле земени од бродот во базата, излегле на брегот на Росовиот Леден Гребен на кратки патувања. Колибата на експедицијата се уште е во добра состојба и често ја посетуваат туристите.
Колибата подоцна била окупирана од Северната група на Скот под команда на Виктор Кембел една година во 1911 година, откако нејзиниот обид да го истражи источниот крај на ледениот гребен го открил Роалд Амундсен веќе на брегот, подготвувајќи се за неговиот марш на Јужниот пол.
Во 1903 година, Шкотската национална антарктичка експедиција на д-р Вилијам С. Брус тргнала на Антарктикот, со една од нејзините цели да воспостави метеоролошка станица во областа. Откако експедицијата не успеала да најде на земја, Брус решил да се врати на островот Лори во Јужните Оркниски Острови и да најде сидро таму. Островите биле добро сместени како место за метеоролошка станица, а нивната релативна близина до јужноамериканското копно овозможило да се воспостави постојана станица. Брус воспоставил сеопфатна програма за работа, која вклучува метеоролошки читања, ловење на морски примероци, ботанички екскурзии и собирање биолошки и геолошки примероци.
Бродот Шкотска отпловил назад за островот Лори на 14 јануари 1904 година носејќи аргентински службеници од Министерството за земјоделство, Националната метеоролошка канцеларија, Министерството за сточарство и Националната поштенска и телеграфска канцеларија. Во 1906 година, Аргентина и соопштила на меѓународната заедница за воспоставување постојана база на Јужните Оркниски Острови.
Втората светска војна и повоената експанзија
Базите биле воспоставени во текот на февруари во близина на напуштената норвешка станица за китови, каде што знамето на Унијата било подигнато на местото на аргентинските знамиња и во Локрој (на 11 февруари) на брегот на Греамовата Земја. Понатамошна база била основана во Хоуповиот Залив на 13 февруари 1945 година, по неуспешниот обид да се истоварат магазините на 7 февруари 1944 година. Овие бази биле првите што некогаш биле изградени на копното на Антарктикот.
Соединетите Американски Држави, почнувајќи под водство на адмиралот Ричард Е. Берд, изградиле серија од пет бази во близина на Заливот на китовите наречени Мала Америка помеѓу 1929 и 1958 година. Сите тие сега се оддалечиле во морето на ледените брегови.
По војната следело масивно проширување на меѓународната активност. Чиле ја организирал својата Прва чилеанска антарктичка експедиција во 1947-48 година. Меѓу другите достигнувања, тоа му донело на чилеанскиот претседател Габриел Гонзалес Видела лично да инаугурира една од нејзините бази, со што станал првиот шеф на држава што стапнал на континентот. Истражувачката станица Сигни (Велика Британија) е основана во 1947 година, австралиската станица Мосон во 1954 година, станицата Димон Дирвил била првата француска станица во 1956 година. Истата година, САД ја изградиле станицата Мекмердо и станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол, а Советскиот Сојуз ја изградиле станицата Мирни.
Список на истражувачки станици
Соединетите Американски Држави ја одржуваат најјужната база, Амундсен-Скот на Јужниот Пол и најголемата база и истражувачка станица на Антарктикот, станицата Мекмердо. Втората најјужна база е кинеската станица Кунлун на 80°25′02″S во текот на летната сезона и руската станица Восток на 78°27′50″S во текот на зимската сезона.
Полигеро (општина)
Полигеро или Полигирос (Δήμος Πολυγύρου, Димос Полигиру) — општина во Халкидичкиот округ, Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е градот Полигеро (Полигирос).
Населени места
Општината Полигеро е создадена на 1 јануари 2011 г. со обединување на општините Жервохорија, Румилја и Полигеро по законот „Каликратис“.
Општинска единица Галачишта
Општинската единица Галачишта (Антемундас) со седиште во Галачишта ги опфаќа следниве оддели и населени места:
Општинска единица Жервохорија
Општинската единица Жервохорија со седиште во Палехор ги опфаќа следниве оддели и населени места:
Општинска единица Румилја
Општинската единица Румилја со седиште во Румилја ги опфаќа следниве оддели и населени места:
Тевтонски витези
Тевтонски витези или Тевтонски витешки ред (латински: Ordo domus Sanctæ Mariæ Theutonicorum Ierosolimitanorum, "Ред во германскиот дом на света Марија од Ерусалим", германски: Orden der Brüder vom Deutschen Haus St. Mariens in Jerusalem или најчесто Deutscher Orden) е германски римокатолички христијански Ред формиран кон крајот на 12 век во Акра, Палестина, кој подоцна својата моќ ја пренесува на територијата на Прусија (Германија). Во средниот век биле христијански витешки ред и биле облечени во бели наметки со апликација на црн крст. Тоа денес е клирски ред сместен во Виена, Австрија.
Средновековниот ред на Тевтонците игра многу значајна улога на Блискиот Исток контролирајќи го пристанишниот град Акра. Откако христијанските сили на Блискиот Исток се поразени, Редот се преместува во Трансилванија 1211, за да и помогнат на Угарија во одбрана од Куманите. Протерани се во 1225 година, поради нивното наводно поставување под папскиот, а не под угарскиот суверенитет.
Врз основа на Златната була од Римини, големиот водач на Тевтонските витези Херман вон Салца и војводата Конрад I од Масовије заедно ги нападнале Старите Пруси во 1226, за да ги покрстат во крстоносниот поход на Прусите. Тогаш витезите биле обвинети за малверзации во полската управа и образување на независната Монашка држава на Тевтонски витези. Редот ја губи својата цел кога соседна Литванија го прифаќа христијанството. Сместен во Прусија, Редот почнува походи кон своите христијански соседи, царството Полска, Големото војводство Литванија и Република Новгород, откако целосно го асимилира Ливонијскиот ред. Благодареније на своите достигнувања, Редот постигнува голема градска економија, вработува голем број на европски трговци и станува морска сила на Балтичкото Море.
Полско-Литванската војска одлучно го поразува Редот и му ја намалува воената моќ во Битката кај Гринвалд (Таненберг) 1410. Редот постои сè до 1525. со абдицирањето на големиот водач Алберт Браденбуршки тој го прифаќа Лутеранство за да на крајот стане пруски војвода. Големите водачи со големите витешки имоти се во Германија и пошироко сè до 1980. кога Наполеон I Бонапарт наредил разобразување на Редот кој го губи и својот последен световен посед. Редот продолжува да постои со седиште во Хамбург за време на Првата светска војна, и денеска функционира и работи преку добротворни организации во средна Европа.