Француска_книжевност_во_XVII_век
Класицизам
"Класицизмот" (како што се однесува на литературата) подразбира поими за ред, јасност, морална цел и добар вкус. Многу од овие поими директно се инспирирани од делата на Аристотел и Хорациј, и од класичните грчки и римска ремек-дела. Во театар, претставата треба да следи три единства: Единство на место: Околината не треба да се менува. Во пракса, ова води до секојдневен " замок, внатрешност". Битките се одржуваат надвор од сцената. Единство на време: Идеално, целата игра треба да се одржи во рок од 24 часа. Единство на акција: треба да има една централна приказна, и сите споредни дејства да се надоврзуваат на неа. Иако врз основа на класичните примери, единството на место и време се сметаа од суштинско значење за целосното задлабочување на гледачот во драматичната акција; многу ресфрлени сцени во Кина или Африка, или во текот на многу години, потврдените критики, би ја срушиле театарската илузија. Понекогаш, групирана со единството на дејствување е идејата дека ниеден лик не треба да се појави неочекувано доцна во драмата. Поврзани со театарските единства се следниве концепти: “Les bienséances” (пристојноста): Литературата треба да ги почитува моралните кодови и добариот вкус, ништо не треба да се претстави дека ги потценува овие кодови, дури и ако тие се историски настани. “La vraisemblance” (веројатноста): Дејствата треба да бидат веројатни. Кога историските настани ја оспоруваат веродостојноста, некои критичари препорачуваат на истите. Критериумот на веродостојност понекогаш се користеше за да се критикува монологот; во доцноантичките игри ликовите се речиси секогаш обезбедени со доверливи лица (слуги, пријатели, сестри), на кои им ги откриваат своите емоции. Овие правила спречија многу заеднички елементи во барокната трагикомедија: летаат коњи, витешки битки, магични патувања во странски земји и “Deus Ex machina” (латинса изрка која се користи да опише ненадеен лик или сила која решава некој проблем кој дотогаш бил нерешив), раскинувањето на Хиполит од чудовиштето во Федра (трагедија од ЖанРасин), може да се случи само надвор од сцената. Конечно, литературата и уметноста свесно треба да го следат правилото на Хорациј "да се молат и да се образоваат" (aut delectare aut prodesse est). Овие правила (или кодови) ретко целосно се следеа, и многу од ремек-делата на векот ги прекршија овие правила намерно за да се зголеми емоционалната сила: “Сид” на Корнеј беше критикуван поради тоа што Родриго се појави пред Химена откако го уби нејзиниот татко, прекршување на моралните кодови. “Принцезата Клевска” - откривањето за нејзините неверни чувства кон Војводата Немурски на нејзиниот сопруг беше критикувано за неверојатно. Во 1674 г. изби интелектуална дебата (la querelle des Anciens et des Modernes) за тоа дали уметноста и литературата на модерната ера имаше постигнато повеќе славни писатели и уметници од антиката. Академијата доминира од страна на "Moderns" (Шарл Перо, Жан Демаре де Сен Сорлен) и поемата на Перо "Le Siècle de Louis le Grand” ( “Векот на на Луј Велики") во 1687 г. беше најсилниот израз на нивното убедување дека владеењето на Луј XIV било еднакво со она на Август. Како голем љубител на класиците, Никола Боaло се најде себеси турнат во улогата на шампион на “Anciens” (неговите тешки критики за песните на Демаре де Сен-Сорлен не помогнаа ), и Жан Расин, Жан де Ла Фонтен и Жан де Лаброиер ја зедоа неговата одбрана. Во меѓувреме, Бернар ле Бовиер де Фонтенељ и весникот “Mercure Galant” се приклучија на "Moderns". Дебатата ќе трае до почетокот на 18 век. Терминот "класицизам" е исто така поврзан со визуелната уметност и архитектура од овој период, особено за изградбата на замокот Версај (крунисувањето, поставувањето на официјална програма на пропаганда и кралската слава). Иако првичното менување на дворот користено за посебни свечености и познато повеќе по градините и фонтаните na Андре Ле Нотр, Версај на крајот стана постојан дом на кралот. Со преместувањето на Версај, Луис ефикасно ги избегна опасностите за Париз (во младоста, Луј XIV страдаше за време на граѓанската и парламентарната војна позната како “Fronde”), исто така можеше да ги држи на око работите на благородниците и да ги сврти едни против други, а и против новите благородници “Robe”. Версај стана позлатен кафез; за да ја избегне пишаната катастрофа за благородниците, сите официјални обвиненија и состаноци се одржаа таму. Строг бонтон беше наметнат; еден збор или поглед од кралот можеше да создаде или уништи кариера. Кралот следеше строг дневен режим, и имаше малку приватност. Преку неговите борби и славата на Версај, Луј стана до одреден степен, арбитер на вкус и моќ во Европа, неговиот дворец и неговата етика во Версај беа копирани од другите европски дворови. Сепак, тешките војни на крајот од неговото долго владеење и верските проблеми создадени со укинувањето на Едиктот во Нант ги направија последните години тешки.