cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Теобалд Годен
Во октомври 1291, најголемиот дел од редот се сретнале на островот Кипар. Оваа средба го пшотврдила изборот на Теобалд Годен за нов Голем масјтор на витешкиот ред Темплари, кој оттогаш и офдицијално бил назначен на таа функција. На таа средба биле распоредени и нови темплари во хиерархијата на витешкиот ред, па така за маршпал на редот бил избран Жак де Молеј како наследник на Пјер де Севри којшто јуначки загинал во одбраната на градот Арка. Новиот Голем мајстор Тибо Гаудин извршилч нова организација на редот и ги поставил оновните задачи: да се заштити кралството Ерменија од налетот на Турците Селџуци и да се заштити островот Кипар којшто бил преполн со бегалците од изгубените градови. Но, веќе во месец април 1292 година, Теобалд Годен умрел преголема исцрпеност, па предвидените задачи за кои требало многу работа ,му биле препуштени на неговиот наследник Жак де Молеј.
NGC 4631
NGC 4631 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4631 се споменува и како UGC 7865, MCG 6-28-20, CGCG 188-16, IRAS 12396+3249, KCPG 350A, Arp 281, KUG 1239+328B.
Откривање
Телото е откриено на 20 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4631 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4631 има привидни димензии од 15,2' х 2,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 7,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 32' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на NGC 4631 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42637. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2531. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 105.
IC 961
IC 961 — галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 961 се споменува и како NPM1G +21.0015.
Откривање
Објектот е откриен на 29 декември 1899 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 961 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 961 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 20,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 59' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 961 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1661236.
Киргиска азбука
Киргиска азбука е термин кој се користи да се означат три различни писма кои се користат/ користеле за запишување на киргискиот јазик. Во Киргистан, јазикот се пипува со кирилица, каде ова писмо е официјално на целата територија на државата. Во минатото јазикот се пишувал и со латинично писмо, но денес е скоро во целосна неупотреба. Во НР Кина, во Автономната префектура Кизилу-Киргиз, киригискиот јазик официјално се пишува со персиско-арапско писмо.
Арапското писмо било традиционално за запишување на киргискиот јазик до воведувањето на првата латинична азбука во 1927 година. Подоцна латиницата била заменета со кирилица, а денес арапското писмо останало во употреба само во Кина.
Немирна љубов
„Rastlose Liebe“ („Немирна љубов“) е дело компонирано од Франц Шуберт и објавено во јули 1821 година како Оп. 5, бр. 1. Во каталогот на Otto Erich Deutsch е D138. Композицијата посветена на Антон Салиери е заснована на текст на Јохан Волфганг фон Гете, напишан за време на снежна бура во шумата Тирингија.
Шуберт направил две поставки на „Rastlose Liebe“: првата, компонирана на 19 мај 1815 година, (оригинален клуч: Е-дур), била објавена како Оп. 5 бр. 1. Нејзината прва изведба била од тенорот Лудвиг Тице на концертот на Gesellschaft der Musikfreunde во Виена, на 29 јануари 1824 година.
Композицијата е изведена и од машки и од женски гласови. Темпото на првата верзија е „Schnell, mit Leidenschaft“ (Брзо, со страст). Делото содржи голема динамична варијација.
Втората поставка, во ре-дур, темпо „Шнел“ (Брзо), напишана во 1821 година, била објавена во 1970 година во IV дел, том 1 од Новото издание на Шуберт.
Поемата ја поставил и Роберт Шуман во неговиот Sechs Lieder (Оп. 33).
Џо Страмер
Џон Мелор (анг. John Graham Mellor) ( - ), уште познат и како  Џо Страмер е основач, текстописец, гитарист, вокал и фронтмен на британскиот рок бенд  Клаш. Доживањата во неговото музичко творештво го вклучува и членството во бендовите како 101ерс, Латино рокабили вор, Мескалерос и Поугс, како еден вид на надополнување во сопствената соло музичка кариера. Работата како музичар му дозволувала да се испроба и на другите полина од животот, вклучувајќи ја глумата, создавањето музички подлога за телевизиите и филмовите, создавањето песни и водењето на радио емисии. Џо Страмер и Клеш беа вметнати во "рокенрол салата на славните" во јануари 2003. Во негово сеќавање, пријателите и фамилијата ја основаа "Страмервајл фондејшн" за промоција на нова музика, и секоја година во негова чест се организираат настани и фестивали како и церемонии ширум светот.
Детсво и адолесценција
Страмер е роден во Анкара, Турција на 21 Авугст 1952 под името Џон Мелор. Неговата мајка Ана Мекензи, ќерка на фармер родена и израсната во Бонар Бриџ во планинските предели на Шкотска ,била медицинска сестра. Неговиот татко Роналд Мелор бил висок британски службеник за надворешни работи, роден во Лукнов, Индија. Предците на Роналд по мајка биле од ермениско потекло а по татко биле од еврејско потекло од Германија. Семејството поминало голем временски период преселувајќи се од место на место, и Страмер дел од своето детство го поминал израснувајќи во Каиро, Град Мексико и Бон. На девет годишна возраст Страмер и неговиот постар брат се пратени во престижниот интернат "Сити оф Лондонс фримен скул" така што во наредните седум години се поретко се гледаат со своите родители. Љубовта кон рок музиката ја развива преку песните на Литл Ричард, Бич бојс и американскиот фолк пејач Вуди Гутри. Неколку години Страмер го употребува псевдонимот Вуди. До 1970 неговиот брат Дејвид е отфрлен од своето семејство и се приклучува на нео-нацистичката групација Нејшнл Фронт. Неговото самоубиство во јули длабоко го потресува Страмер, откако мора да го идентификува мртвото тело. По завршувањето на образованието во интернатот "Сити оф Лондонс фримен скул" во 1970, Страмер се префрла на "Сент мери колеџот за уметност и дизајн" во Лондон каде се здобива со идејата да стане професионален карикатурист, но набрзо уписот за овој курс бил преполнет. Во тоа време Мелор живеел во стан во предградието на северен Лондон заедно со пријателите Клајв Тимперли и Тимон Дог. Во 1973, Страмер се преселува во Њупорт, Велс. Иако не студирал на колеџот за уметност во Њупорт, тој се запознава со музичарите во студентскиот сојуз во Стоу Хил и станува вокал на бендот Флејминг јут, преименувајќи го бендот во Валчрс. Во Валчрс биле вклучени и три поранешни членови на бендот Рип оф парк рокенрол олстарс, оригинален колеџ бенд создаден од Тери Ерл Тејлор. Во следната година Страмер е повремен вокал и ритам гитарист во бендот. Во тоа време тој работи и како гробар. Во 1974 бендот се распаѓа и тој се преселува во Лондон каде повторно се сретнува со Тимон Дог. Помал временски период музички јз забавувал јавноста по улиците низ Лондон одлучувајќи да создаде друг бенд со неговите цимери од западен Лондон. Бендот бил именуван во 101ерc по адресата на која живееле. Како 101ерс, направиле поголем број на свирки, преработувајќи ги популарните ар ен би и блуз песни. Во 1975 Мелор престанува да се нарекува себеси Вуди и го присвојува името Џо Страмер со кое сака да го нарекуваат неговите пријатели. Иако бил леворак, тој имал научено да свири и на гитари наменети за десничари. Страмер бил вокал на 101ерс и започнува да создава оригинални песни за бендот. Една од ново создадените песни инспирирана од неговата девојка во тоа време, била "Слитс драмр палмоливе". На членовите на бендот им се допаѓа песната новата песна "Кијс то јуар харт" станувајќи нивни прв сингл.
(1999-2002) Мескалерос и останатите проекти
Во средината на деведесеттите години, Страмер собра врвни музичари во бендот што тој го нарече Мескалерос. Страмер и бендот потпишаа договор за Меркјури рекордс и го издадоа својот прв албум во 1999, кој беше создаден со помош на Ентони Ген, именуван како "Рок арт енд д икс реј стајл". Во 2001 бендот потпишува договор со калифорниската панк издавчка куќа Хелкет Рекордс и го издаваат својот втор албум насловен како "Глобал а гоу гоу". Албумот бил поткрепен со дваесетдневна турнеја низ Северна Америка, Британија и Ирска. На овие концерти повторно се изведувани песните на Клеш ("Лондонс брнинг", "Руди кант феил", "Вајт мен") како и преработките на реге и ска хитовите ("Д хардер деј кам", "A месиџ ту ју руди") а затворањето на шоуто е пропратено со песната на Рамоунс "Блицкригбоп". Заедно со Џони Кеш ја прероботува "Ридемпшнсонг" од Боб Марли. Истата година, надвор од препорзнатливиот стил, Страмер и Мескалерос ја исвирија песната "Минстрил бој" за филмот "Блек хоук даун", прогонувачка и емотивна мелодија која е исвирена за време на евакуцијата на Тод Блекбурн од ПФЦ во време на Битката за Могадишу. На 15 Ноември Страмер и Мескалерос свират на хуманитарниот концерт за поддршка на пожарникарите кои штрајкуваат, во Лондон во "Екшн таун хол". Мик Џонс кој се наоѓал меѓу толпата народ се приклучува на сцената за време на песната од Клеш "Бенкробр." Проследува враќање на бис и свирење на Мик Џонс пеејќи ги песните "Вајт рајат" и "Лондонс брнинг". Овој настап е одбележан како заеднички, на Страмер и Џонс после 1983. Џонс подоцна истакнува дека настанот бил сосема спонтан и почувствувал дека мора да се качи на сцената. Последниот официјален концерт на Страмер е во "Ливерпул академи" на 22 ноември 2002, а воопшто последно појавување на сцената е 2 недели пред неговата смрт во малото пабче "Д плејс" во Бриџвотер близу неговиот дом. Кратко пред неговата смрт Страмер и фронтменот на Ју Ту (U2) пишуваат песна именувана како "46664", посветена на Нелсон Мендела како дел од кампањата за борбата против сидата во Африка. Страмер е избран да настапува на "Менделас СОС фандрејсинг" концертот во февруари 2003 на Робенските острови. Подоцна Мик Џонс снима верзија од песната во неговото студио, истовремено свирејќи и пеејќи, за да биде формално издадена.
(2002 - денес) Смрта и наследството
"Џо Страмер: Д фјучр ис анвритен", е документарен филм режисиран од страна на Џулиен Темпл во којшто се работи за Џо Страмер, кој својата премиера ја имаше на 20 јануари 2007 на "Санданц филм фестивал". Во врска со имотот на Страмер, Фендер ја изработува марката на гитара "Џо Страмер трибјут телекастер", која ги содржи основните елементи на гитара на Џо, именувана по обидот за завршување на "род ворн" на неговиот телекастер од 1966. Привите илјада и петстотини гитари доаѓаат заедно со дизајнот на "Шепард феирли", "Кастмизејшн кит" со налепници, кои потсетуваат на налепниците кои Страмер ги користи во дизајнирањето на неговата гитара. Влијанието на Страмер е спомнато од страна на бендот "Холд стеди" во песната "Констрактив самр"  која е содржана во нивниот албум од 2008 "Стеј позитив". Во оваа песна бендот пее “Raise a toast to Saint Joe Strummer. I think he might have been our only decent teacher". Во ноември 2009 во Тонара, град во Сардинија, Италија именува своја улица со името на Џо Страмер. Исто така мора да се напоменат и огромниот број на фестивали која секоја година се одржуваат со посвета и сеќавање во чест на Страмер. Во овие фестивали вклучен е и фестивалот "Струмвајл" каде што се наоѓа и кампот "Струмеркемп" каде што настапуваат бендови како Аларм,Демнед,ТВ смитод беднот Адвертс,потоа Шем69,Дредзон, Бит,Хуг Корнвел од бендот Стренглерс и бендот кој се појавува повеќето години наречен Голдблејд кој го вклучува и авторот Џон Роб. На сите овие бендови силно влијание иамле Џо Страмер и Клеш.
Бракови и врски
Во 1975 откако му се понудени 100 фунти со цел јужно авриканската жителка по име Памела Мулман да се стекне со бритнско држајвјанство, Страмер влегува во формален брак со неа. Со парите подоцна ја купува позната гитара Фендер телекастер што подоцна ја обојува црна. Во 1978 започнува врска со Габи Селтеркратко по својот седумнаесетгодишен роденден. Двојката останува заедно четиринаесет години и има две ќерки по име Џез и Лола, но не биле официјално венчани поради тоа што Страмер не може да ја пронајде Мулман и да направи развод на нивниот формален брак. Во 1993, Страмер влегува во афера со Лусинда Таит, кога најпосле ќе се раздели од Селтер. Во 1995 тие се венчаваат и остануваат заедно сè до смрта на Страмер во 2002. За Страмер се верува дека е кум на Лили Ален(. Иако тоа не е точно, тој и неговото семејство биле блиски пријатели со смејството Ален и заедно се појавуваат на фестивалот "Гластонбери Фестивал". Лили се сеќава како Страмер имал татковски однос кон неа, кога била адолесцент, придружувајќи ја два дена кога се среќавала со пријателите на фестивалот.
Музичка опрема
Главна гитара на Страмер низ неговата музичка кариера е Фендер Телекастер од 1966 која оригинално е произведена со тробоен орнамент и бела заштитна маска "пикгард". Страмер се стекнуа со оваа гитара во средината на 1975 кога е член во бендот 101ерс. По приклучувањето во Клеш, вратот и заштитната маска на гитарата најпрво се поминати со основна сива боја, а потоа се обоени во црна боја. До 1979, зборот "Нојз" е изгравиран на горниот дел од трупот на гитарата, "раста флег" налепницата е поставена на врвот од зашититната маска, а налепницата "Игнор елиен ордр" е поставена на мостот од гитарата. Со издавањето на албумот "Гив ем инаф роуп" гитарата е опремена со мост со посебни подлоги и оригиналниот "Класон" приемник е заменет со понов модел, а на грбот од гитарата со спреј е исцртан знакот прашалник. Гитарата останува вака како што е низ целата негова кариера со повремено додавање на различни налепници на трупот од гитарата. Црната боја на гитарата станува излитена поради свирењето и на многу места оригиналниот тробоен орнамент е избледен па се познава дрвото на гитарата, забележано на плоштадот каде што Страмер ја припрема неговата список на песни.Продавницата од брендот Фендер исто така создаде и "Џо Страмер трибјут Телекастер" со црна боја. По природа Страмер бил леворак, но научил да свири и на гитари наменети за десничари. Тој го нагласи ова како недостаток и нагласи дека тоа е причина за неговата недоволна развиеност како гитарист, иако неговиот стил на свирење е уникатен. Како засилувачи на звукот кој Страмер ги користи се појачалата: "Роланд џез хорус", "Селмер Басман" за време на неговата кариера во 101ерс, "Вокс АЦ30" и различни типови на "Маршал" појачала, но главно појачала кое е користено од негова страна е  "Мјузик мен ХД 212 150". Страмер прокоментира за неговиот избор на појачало со: "Немав време да ги барам старите појачала на Фендер. "Мјузик мен" е најблиската нешто до тој звук што го пронајдов и додаде: "пластичниот дел на предниот дел е одбивен".
Религија во Русија
Православното христијанство (руски: Православие Pravoslavije) е најголемата религија во Русија. Верата е сметена за дел од руското "историско наследство" според законот донесен во 1997 година. Руското Православие е најголемата религиозна организација во земјата. Така, 95% од регистрираните православни парохии припаѓаат на Руската православна црква, а има ѝ голем број на помали православни цркви. Сепак, голем дел од православните христијани не ја посетуваат односно не одат на црква редовно. И покрај тоа, црквата е доста почитувана од и на верниците и на неверниците, кои гледаат на тоа како на симбол на руско наследство и култура. Помалите христијански деноминации се верниците на Римокатоличката црква, Ерменската апостолска црква и различни протестантски организации.
Предците на голем дел од денешните Руси го примиле христијанство во 10 век. Околу 100 милиони граѓани се сметаат себеси за православни христијани, кое во процент е околу 70% од вкупниот борј на население во земјата. Сепак црквата тврди дека тој број е околу 80 милиони. Исто така, според една анкета која била спроведена од страна на рускиот Центар за истражување на јавното мислење, 63% од испитаниците сметаат себеси за православни верници, 6% од испитаниците за муслимани и помалку од 1% за протестанти, будисти, евреи и слично. Други 12% рекле дека веруваат во Бог, а 16% изјавиле дека се неверници.
Денеска, се проценува дека Русија е дом на околу 23 000 000 луѓе од муслиманска вероисповед, од кој само 1 500 000 живеат во Москва. Според Православната црква пак, бројот на муслиманските верници е околу 20 000 000, додека пак според официјалниот попис, нивниот број е околу 15 000 000. Во Русија исто така има населено околу 4 000 000 муслимани кои биле раселени во за времето на Советскиот Сојуз. Најголемиот дел од муслиманското население во Идел-Урал, како и во Северен Кавказ, Москва, Санкт Петербург и Западен Сибир.
Будизмот е традиционален за три региони на Руската Федерација: Бурјатија, Тува и Калмикија. Некои жители на сибирски региони и Далечниот Исток, Јакутија, Чукотски, итн, се припадници на помали религиозни организации. Будизмот во Русија започнал да се инкорпорира уште во раните години на 16 век кога руските истражувачи патувале и го испитувале Сибир, што сега е познато под името Руски далечен исток. Исто се смета дека индискиот крал Ашока испратил монаси во дој дел за да го шират будизмот низ целиот свет вклучувајќи го и Сибир. Според последните податоци во Рудија има повеќе извори кои ја прогнозираат бројката на будистите. Но се семта дека тие со помеѓу 0,75% - 1,1% - 1,45% односно од 1.060.333 - 1.555.155 - 2.049.977 верници. Будизмот што се практикува во Русија е Теравада и Тибетски будизам.
Војдан Чернодрински
Војдан Поп Георгиев - Чернодрински (Селци, Малесија, 15 јануари 1875 - Софија, 8 јануари 1951) — истакнат македонски писател, патриот, револуционер, театарски режисер, артист и основоположник на македонскиот театар. Псевдонимот Чернодрински потекнува од реката Црн Дрим која тече крај неговото родно село.
Животопис
Војдан Поп Георгиев е роден во селото Селци, Дебарско (Малесија) во 1875 година во семејството на селскиот кмет и подоцнежен свештеник Георги Славковски, подоцна наречен Ѓурчин. Таткото ја забележал љубовта на Војдан кон книгата и токму поради тоа Ѓурчин му овозможил на својот син соодветно школување.
Од животот на Војдан Поп Георгиев позначаен е настанот кога неговата мајка извршила убиство над некојси Арнаутин - силеџија сѐ со цел да ја одбрани честа на нејзиното семејство. Тој немил и несекојдневен настан бил повод за отселување на целото семејство од Селци во Охрид. Во Охрид Војдан го продолжил своето образование што го започнал во своето родно место. По завршувањето на основното училиште, Војдан поп Георгиев се запишал во Солунската Гимназија, но во убавиот македонски град не се задржал премногу долго. Таткото на Војдан заминал во Софија на печалба и поради тоа тој го повикал и Војдан во Софија каде би бил со него а воедно и да си го продолжи своето образование. Тој, во Бугарија, го продолжил своето школување и се зачленил во Младата македонска дружина. Воедно, Војдан бил и најактивен член на литературниот кружок во гимназијата наречен Македонски заговор. Војдан Поп Георгиев се смета и за основач на тој кружок. Под директно влијание на Младата македонска дружина и Македонскиот заговор, членовите и активистите на овие два кружока се залагале за користење на македонскиот народен говор и тој јазик го користеле во своите книжевни дела.
Според неодамнешни историски архиви и документи, Војдан го завршил своето образование во Србија. Правните науки ги започнал во Грац, ги продолжил во Берн, но студиите сепак не ги завршил. Сѐ со цел да се поврзе со ослободителното движење во Македонија, Војдан побарал учителска служба во Македонија. Тој бил назначен за учител во село Могила, Битола. Војдан не служел многу долго како учител во Македонија. Тој работел како учител во Македонија само една година, учебната 1897- 1898 година. Потоа тој се вратил пак во Софија, каде со тешки маки и подолги перипетии успеал да ја одржи првата негова драма на македонски јазик- „Македонска крвава свадба“. Драмата забележала голем успех и се одржале неколку репризи во Софија. По Софија, драмата се одиграла и во Пловдив. Тоа го мотивирало Војдан да се залага за формирање на македонски театар. По извршента реорганизација на екипата со која ги одржувал претставите, тие создале нова драмска екипа под името „Скрб и утеха“. Успехот на драмската македонска екипа растеле и се одржале нови гостувања во Бугарија бидејќи немало соодветни технички услови во Македонија. По сѐ поголемиот успех на драмската екипа, таа си го променила повторно името во „Столичен македонски театар“. По одржувањето и задушувањето на Илинденското востание, новите политички прилики на Војдан му овозможиле гостувања во Србија и таму бил пречекан со големи симпатии.
По одржувањето на Младотурската револуција во 1908, Македонија се здобила со подобра политичка клима и Војдан Поп Георгиев и неговата жена Марија Поп Георгиева (артист-аматер) пристигнале во Скопје, а подоцна и во Солун и Битола. Тој во македонија учествувал во организирање на учители и учителки што ги подготвувале театарските претстави. Тие организирале повеќе европски драми, меѓу кои се нашла и Македонска Крвава Свадба, за првпат изведена во својата татковина.
Неколку години подоцна, Војдан Поп Георгиев бил мобилизиран во Балканските војни а набрзо потоа и во Првата светска војна. Тој тогаш го доживеал натрагичниот момент во македонската историја- распарчувањето на Македонија. Неговиот творечки живот и понатака продолжил да опстојува но се помалав интензитет поради тоа што тој се наоѓал во бугарска средина каде се чувствувал како емигрант. Иако неговата татковина се стекнала со долго посакуваната слобода во 1945 година, Војдан не можел да се пресели во Македонија и умрел во Софија во 1951 година.
Наводно, според бугарските театарски критичари, по смртта на Војдан Поп Георгиев во СР Македонија во текстот на драмата „Македонска крвава свадба“ се внесувале мали промени, односно зборовите „Бугари“ или биле избришани или заменети со „рисјани“. Но сепак, и во предговорот што го напишал Поп Георгиев и според своето животно осврнување, тој јасно и прецизно кажува што е и јасно ја потенцира македонската народност како посебна етничка група.
Значењето на Војдан Поп Геогиев за македонската книжевност
Војдан Поп Георгиев е првиот македонски драмски автор во чии дела прозвучи мајчиниот, македонски, јазик. Тој бил доста коректен кон македонскиот јазик и еден од основните критериуми за членство на глумци во неговата драмска група било солидно познавање на македонскиот јазик. Сите негови драмски дела обработуваат теми и проблеми од секојдневниот живот на Македонците и борбата за слобода. Тој со своите текстови го бодрел и храбрел македонскиот народ. Тој со своите ставови за македонскиот идентитет и со своите залагања за организирање на востание за конечно ослободување на Македонија, здобил големи симпатии како од македонската, така и од странската јавност.
Тој со своите дела извршил големо влијание и кај некои други македонски автори како што се: Димитар Хаџи - Динев (ја напишал драмата „Револуционер“), Марко Цепенков (го напишал текстот „Црне Војвода“) и Никола Киров Мајски (ја напишал драмата „Илинден“).
Во 1929 година, Војдан Поп Георгиев отишол во посета на еден дом за сираци каде им подарил примероци од својата драма Македонска крвава свадба. По тој повод, Војдан изјавил: "Се надевам дека по прочитувањето на книгава секој питомец добро ќе го запомни прочитаното и никогаш не ќе го заборави јазикот на кој е напишана, јазикот на кој зборувале неговите прадедовци, родители и роднини и на кој ќе зборуваат и покрај физичкиот и морален терор на сегашните поробители на татковината Македонија, сите идни поколенија што ќе ја населуваат оваа света земја."
Дреновечки манастир
Дреновечки манастир — манастир во средишниот дел на Македонија, на јужните падини на планината Бабуна, во близина на селото Дреновци.
Историја
Манастирот бил изграден со подигнувањето на манастирската црква веројатно во XVII век.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, конак, чешма и помошни објекти. На карпи над доворот од манастирот се издига и метален крст, а зад манастирот има и стар гроб.
Црква „Свети Атанасиј“
Според своите димензии, архитектурниот стил и живописот, црквата се проценува дека била изградена во XVII век. Таа е еднокорабна со правоаголна основа и се одликува по тоа што олтарскиот простор во источниот дел претставува засебен дел со помали димензии и има мала полукружна апсида на источната страна.
Црква (Долно Татеши)
Црква — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Долно Татеши. Претставува црква од среден век. Се наоѓа на околу 1 км југоисточно од селото. На местото се забележуваат остатоци од објект со насоченост исток-запад, обраснат со многу грмушки и дрвја.
Кунлун
Кунлун (昆仑山, ; كۇئېنلۇن تاغ تىزمىسى; ཁུ་ནུ་རི་རྒྱུད།; Хөндлөн Уулс) — еден од најдолгите планински венци во Азија, со распон од 3.000 км. Во најширока смисла, ја бразува северната граница на Тибетската Висорамнина јужно од Таримската Котлина и коридорот Хесји, па продолжува источно од реката Веј, сè до крајот на Севернокинеската Низина.
Географска положба
Планините почнуваат од Памир во Таџикистан, па на исток, долж границата помеѓу автономните региони Синѓанг и Тибет, па до кинеско-тибетските венци во покраината Ќингхај. Се протегаат по јужната граница на Таримската Котлина, кај пустините Такла Макан и Гоби. Од нив истекуваат повеќе важни реки, како што се Каракаш и Јурункаш, кои минуваат низ оазата Хотан и навлегуваат во Такла Макан.
Највисока планина на Кунлун е Кунлунската Божица или Лиуше (7.167 м) во областа Керија. Во средиштето се наоѓа венецот Аркатаг, чија највисока планина е Улуг Мустаг.
Венецот е создаден на северниот раб на Кимерскаа Плоча, при нејзиното судрување со сибирското копно во доцниот тријас.
Во сета должина од 3.000 км, Кунлун го преминуваат само два пата — автопатот 219 од Јеченг за Лаце, Тибет. и автопатот 109 од Ласа за Голмуд.
Митологија
Според верувањата на таоизмот, на Кунлун се наоѓа рајот. Него прво го посетил кралот Му (976-922 п.н.е.) од династијата, каде го открил жадовиот дворец на Жолтиот цар (Хуангди) — родоначалник на Кинезите. Во истото патување ја сретнал и култната божица Си Вангму („Кралицата-мајка на Западот“).
Список на државни водачи во 906 година
Ова е список на државни водачи во 06 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Витулацио
Витулацио — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Космос-784
Космос-784 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 3 декември 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-784 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 227 км, а најмалото на 213.
Бјелско-Бјала
Бјелско-Бјала (Bielsko-Biała, Bielitz-Biala, Bílsko-Bělá, Biylsko-Biołŏ) – град во Полска во Шлеското Војводство. Според пописот на населението во 2011 година во градот живееле 174.534 жители. Градот се наоѓа во јужна Полска, на границата на историската Горна Шлеска и Малополска. Бјелско-Бјала се состои од два града на двата брега на реката Бјала. Градовите Бјелско и Бјала биле споени во 1951 година.
Историја
Стариот град Бјелско бил создаден меѓу 12 и 14 век. Овде се преработувала железна руда. Германските доселеници се доселиле во втората половина на 13 век на повик на локалниот војвода. Градот добил градски привилегии во 1312 година. Реката Бјала со векови била граница на Чешка Шлеска (дел Светото Римско Царство) и Полското Кралство. Бјелско ѝ припаѓало на Чешка, и по таа линија од 1526 година им припаднало на Хабсбурговците.
Малото место на другиот брег, Бјала, името го добило во 1584 година. Со време тука се доселуваат протестанти од Бјелско. Статус на град Бјала го добила во 1723 година. Од втората поделба на Полска во 1772 година Бјала ѝ припаѓа на Австрија, односно на крунската земја Галиција.
После Првата светска војна двата града ѝ биле доделени на Полска и покрај фактот што поголемиот дел од населението биле Германци. Во 1945 година градовите ги зазела Црвената армија и германското население било протерано.
Федерико Гарсија Лорка
Федерико Гарсија Лорка (шпански: Federico del Sagrado Corazón de Jesús García Lorca; Фуенте Вакерос, - ) — шпански поет, драмски писател, режисер, пијанист, сликар и музичар. Денес, тој се смета за еден од најголемите лиричари воопшто, а неговото творештво извршило значително влијание врз развојот на европската поезија.
NGC 2405/1
NGC 2405/1 — спирална галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Федерико Гарсија Лорка
Животопис
Федерико Гарсија Лорка е роден на 5 јуни 1899 година во Фуентевакверос, во шпанската провинција Гранада, во семејство на имотни земјопоседници. Во еден свој есеј за Лорка, Луј Паро пишува дека од својто татко (земјопоседник), поетот ја наследил љубовта кон земјата, андалузиската душа и благодарноста, а од својата мајка (учителка) - дарбата, интелигенцијата и љубовта кон уметноста. Основото училиште го завршил во Алмерија. Во 1919 година за првпат го посетил Мадрид каде се запознал и се спријателил со големите шпански уметници - Салвадор Дали, Луис Буњел, Бергамино итн. Во 1923 година ги започнал студиите по право во Гранада философија и право, истовремено учејќи да свири на гитара и на пијано. Во 1927 година, во Барселона, Дали и неколку пријатели на Лорка организирале изложба на боените цртежи на Лорка. Во 1929 година учествувал на конференцијата во Лицеум-клубот во Мадрид на тема: „Имагинацијата, инспирацијата и простирањето во поезијата“. Пролетта 1930 година, Лорка престојувал во Њујорк и во Куба, каде одржал низа предавања.
NGC 2405/1
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2405/1 се споменува и како MCG 4-18-26, CGCG 117-51, VV 643.
Откривање
Објектот е откриен на 7 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Федерико Гарсија Лорка
Животопис
Во едно предавање за Лорка, одржано во Париз во 1937 година, Пабло Неруда опишал една случка во која Лорка како да ја претчувтсвувал својата блиска смрт: „Една ноќ, во некое село во Естремадура, не можејќи да заспие, тој станал пред зората... Федерико седнал загледан во сонцето што се крева меѓу две стари срушени статуи... Ги набљудувал Федерико скршените торза пламнати во белината на изгрејсонцето, кога едно јагне оддалечено од своето стадо почнало да пее блиску до него. Наеднаш му го пресекле патот пет или седум црни свињи што се нафрлиле на јагнето и за неколку минути, пред неговото изненадување и ужас, го раскинале и изеле. Федерико, обземен од исконски страв, здрвен од ужас, ги гледал црните свињи како го убиваат и растргнуваат јагнето меѓу усраните статуи, во таа осамена мугра. Додека ми го раскажуваше ова, по враќањето во Мадрид, неговиот глас трепереше, трагедијата на смртта толку ја беше обзела до делириум неговата сенизбилност на дете... Можеби на овој голем поет, нежен и пророчки, животот однапред и како страшен симбол му ја подари визијата на неговата сопствена смрт.“
NGC 2405/1
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2405/1 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 2405/1 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Федерико Гарсија Лорка
Поезијата на Лорка
Во својата поезија, Лорка најчесто обработувал мотиви од суровата Андалузија, за кулите, камбаните и зорите на Гранада, биковите и тореросите, Циганите и нивните песни и ритми, насадите со маслини и портокали итн. Неговите стихови се полни со сликарско-музички елементи, со компликувана оркестрација, голема звучност и меѓузвучност и бројни јазични пресврти. Иако во основата на неговата поезија лежат народните и циганските песни од Андалузија, Лорка изградил оригинален и модерен поетски јазик. Лорка останал настрана од тогашниот водечки поетски правец во Шпанија - ултраизам (шпанска варијанта на модернизмот), но од него ги презел најсмелите и најтешките елементи.
NGC 2405/1
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 32 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 54' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Федерико Гарсија Лорка
Поезијата на Лорка
Своето прво дело Лорка го објавил во 1918 година - збирката песни во проза „Импресии и пејзажи“, а во 1921 година се појавила неговата прва поетска збирка, „Книга песни“. Во 1925 година објавил неколку песни од подоцнежните збирки „Цигански романсеро“ и „Песната на Канте ходно“ и ја завршил драмата во стихови „Маријана Пинеда“ која била поставена на сцената две години подоцна, во режија на Маргарита Хиргу, а сценографијата била дело на Салвадор Дали. Во 1927 година го напишал есејот „Поетската слика кај Гонгора“; една година подоцна излегла од печат збирката „Цигански романсеро“, а истата година напишал неколку песни од подоцнежната збирка „Поетот во Њујорк“; во 1930 година, во Мадрид била поставена неговата пиеса „Чудесната чевларка“; во 1931 година била објавена збирката „Песната на Канте хондо“, како и некои песни од „Поетот во Њујорк“, а истовремено почнал да го пишува циклусот „Тамаритски диван“; во 1933 година биле прикажани драмите „Крвави свадби“ и „Љубовта на дон Перлимплин“; во 1934 година се одржала првата изведба на драмата „Јерма“ и ја напишал поемата „Тажачката за И. С. Мехијас“, која ја прочитал во Мадридскиот театар при стотата претстава на „Јерма“; во 1935 година излегле од печат шесте галициски песни, како и неколку газели и касиди, а ја напишал и „Дона Росита или говорот на цвеќето“; во 1936 година биле објавени „Крвави свадби“ и „Први песни“, а пред поетите Гиљен, Алонсо и де Торе за првпат ја прочитал драмата „Домот на Бернарда Алба“. Првите собрани дела на Лорка биле објавени во 1938 година, во Буенос Аирес, а во Шпанија, неговите собрани дела биле објавени дури во 1954 година.
Најпознати негови дела се:
Најпознати песни на Лорка се: „Неверна жена“, „Тажачката за Игнасио Санчес Мехијас“ и „Романса на шпанската жандармерија“.
Во едно писмо, Лорка вака ја опишал својата книжевна постапка: „Сега пишувам поезија за да се отворат вените, со емоција во која се огледува целата моја љубов кон нештата и мојата радост кон нештата. Љубовта на смртта и фарсата на смртта. Љубовта. Моето срце. Така е тоа. По цел ден развивам, како некаква фабрика, поетска активност“. Во друга прилика, на едно предавање за својата поетика, тој истакнал дека „не верува во уметникот што седи, туку во уметникот кој е постојано во движење“.
Смиланска Река
Смиланска Река — река во Југоисточна Македонија и десна притока на Плаваја.
Федерико Гарсија Лорка
Осврт кон поезијата на Лорка
Творештвото на Лорка било предмет на бројни студии, предавања, есеи и книги, а за него пишувале: Рафаел Алберти, Алтолагире, Сернуда, Хименес, Дали, Мачадо, Гиљен, Хернандес, Пабло Неруда, Паро, Пандолфи, Диего, Касу, Салинас, де Торе, Цара, Беламиш, итн.
Смиланска Река
Течение
Реката извира во југоисточниот дел на планината Плачковица. Поминува низ селото Смиланци, а потоа се влева во Плаваја од нејзината десна страна.
Федерико Гарсија Лорка
Осврт кон поезијата на Лорка
Уште се својата прва збирка „Книга со песни“ од 1921 година, Лорка го свртел вниманието како исклучителна новина во шпанската поезија. Исполнета со младешките возбуди и спомените од детството, збирката ја бара рамнотежата меѓу богатата шпанска книжевна традиција и новите тенденции, особено надреализмот и ултраизмот. Оваа збирка ги содржи песните „Сенката на мојата душа“ и „Балада за морската вода“ - првата е младешка, нежна песна со нова поетска структура, слободен стих и со мека инкантација на асонансите, а втората густа синтеза на болката која ги навестува идните нежни и блескави пејзажи на Лорка. Овој период од неговото творештво е многу значаен зашто во него се започнати циганските романси и „длабоките песни“ кои подоцна ќе го кренат во врвот на шпанската поезија. Заедно со своите врсници Гиљен, Алберти, Диего, Салинас и Алтолагире, Лорка ги прифатил идеите на неговите претходници од познатата генерација на 1898 година и ја започнал големата обнова на шпанската поезија. Токму 1920-тите се пресудни во формирањето на поетскиот профил на Лорка, а тоа е времето кога тој созреал духовно и интелектуално, го култивирал својто поетски јазик, го згустил поетскиот израз, а неговата поезија се исполнува со богати духовни содржини.
Ако во поезијата на Лорка треба да се издвојат главните точки, тоа се збирките: „Длабоки песни“, „Цигански романсеро“, „Тажачката за Игнасио Санчес Мехијас“ и „Поетот во Њујорк“. Навистина, меѓу нив, Лорка создал голем број сериозни остварувања (оди, газели, касиди итн.), но во овие неколку збирки доаѓа до израз она што е вистински ново и вредно во творештвото на Лорка. „Песната на Канте хондо“ е целосно свртена кон изворите на сигирии, саети и солеи, задлабочена во бунарот на гитарата и во сеќавањата на Шпанија од минатото. Иако збирката содржи цел регистер на музичкиот фолклор и народната поезија, сепак таа претставува вистинска модерна лирика. Народниот фолклор е инспирација и за најпознатото дело на Лорка, „Цигански романсеро“, а со „Тажачката за Игансио Санчес Мехијас“ се заокружува поезијата на Лорка инспирирана од типично шпанските теми. Збирката „Поетот во Њујорк“, објавена посмртно, претставува речиси единственото негово излегување надвор од шпанските теми и со него Лорка навлегол во сцоијално ангажираната поезија. Во сите дела на Лорка постојано се провлекуваат два мотива: љубовта и смртта, кои во неговата поезија се преточени во единство. Лорка пее за љубовта кон Шпанија, кон жената, кон убавината на светот, а над љубовта, како судбина и како неизбежна вистина, се наднесува смртта.
Драмско творештво
Лорка бил голем љубител на театарот и делувал како организатор, режисер, сценограф и композитор на драмски претстави. Во 1931 година, заедно со Едуардо Угарте, Лорка бил назначен за директор на универзитетскиот театар „La Barraca“, во кој работел и како режисер. Со театарот, Лорка патувал низ селата ширум Шпанија, прикажувајќи ги претставите на класиците: Сервантес, Лопе де Вега, Тирсо де Молина и Калдерон. Во текот на 1933-1934 година патувал по Јужна Америка (Аргентина, Бразил и Уругвај), а во Аргентина останал цели шест месеци, режирајќи ги своите драми.
Драмското творештво на Лорка може да се подели во две категории: во првата, со дискретност и интелектуална воздржаност, а повремено и со херметичност, тој ја застапува тезата за популарен, комуникативен театар; втората група ја сочинува трилогијата „Крвави свадби“ (1933), „Јерма“ (1934) и „Домот на Бернарда Алба“ (1936), која го претставува врвот на неговото драмско творештво. Меѓу овие две групи се наоѓаат пиесите: „Маријана Пинеда“ (1933), „Чудесната чевларка“ (1933), „Љубовта на Дон Перлимплин со убавата Белиса во неговата градина“ (1933) и „Дона Розита или говорот на цвеќето“ (1935). Во драмите на Лорка најчесто се обработени класичниот мотив на растурената свадба, стерилноста на човекот и на институциите и одбраната на моралот. Меѓутоа, овие традиционални мотиви во себе зрачат висока трагика и повеќеслојна поезија. Во нив особено силно се прикажани ликовите на жените, исполнети со трагика, со претчувство на смртта што доаѓа и со чемерна болка. Во тој поглед, Жан Касу вели дека драмите на Лорка се „алгебра на фаталноста“.
Лорка како музичар
Лорка уште како дете покажувал голем музички талент, а подоцна, со години студирал музика и сонувал да стане музичар, а истовремено бил пријател со Мануел де Фаља. Лорка ги собирал и забележувал народните песни кои често ги хармонизирал и обработувал и често ги изведувал на клавир и ги пеел. Поради својата музичка дарба, уште во текот на животот го нарекле „Андалузиски славеј“.
Лорка како сликар
Лорка се занимавал и со цртање. Така, во 1927 година, во Барселона, група негови пријатели, меѓу кои и Салвадор Дали, организирале изложба на цртежите на Лорка. Во 1934 година, за време на посетата на Буенос Аирес, Лорка направил серија цртежи како илустрации на песните на Пабло Неруда. Притоа, на еден од цртежите, Лорка ги прикажал својата и главата на Неруда како се поставени на една маса, облезани со млазови крв што истекува на подот. Потезите на цртежот се едноставни, природни, прецизни, чисти и спокојни, со нагласување а темнината на очните дупки на Лорка и густите веѓи на Неруда. А над нив, отстрана во празниот простор, стои профилот на месечевиот срп. Исто како и неговата поезија, и овој цртеж како да ја содржи визијата на Лорка за неговата прерана, трагична смрт.
Ричард Руфус
Ричард Руфус (анг. Richard Ruphus; роден * - умрел околу 1260), исто така познат како Рикардо де Корнелус (лат. Ricardo de Cornaellus), бил англиски физиолоф и теолог. Му се препишуваат првите анализи од Аристотеловата физиолофија на Запад. Ричард Руфус бил професор по уметност во Париз, каде студирал со Александар од Халеса. Го напушта Париз и се приклучува на францисканскиот верски поредок во Англија, 1238 година. Во 1256. година постанува ректор во франциските студии во Оксфорд. По Роџер Бејкон, бил највлиателниот теолог и физиолоф во Оксфорд во втората половина на 13 век.
Освен анализата на физиолофијата на Аристотел, напишал и две анализи на Ломбардовите Сентенции, околу 1254. година. Другата од тие анализи е критичка анализа на теолошките учења на Сан Бонавентуре, современик но помлад од него. Ричард Руфус бил првиот средновековен човек кој се залагал за теоријата на импулси. Неговите размислувања за движењето на проектилите биле наголемо цитирани од страна на современиците. Против вечноста како филозофски концепт, тој тврдеше:
Вратница
Географија и местоположба
Вратница е сместена во областа Полог (Долен Полог), во подножјето на планинскиот врв Љуботен (2.498 м на Шар Планина). Надморската височина се движи од 700-760 м. Во близина на селото се наоѓа и реката Ракита (Раќита), која се влева во Вардар.
Селото се наоѓа на магистралниот пат кој води од градот Тетово до граничниот премин Јажинце на македонско-косовската граница. Од градот Тетово е оддалечено 22 километри и е на само 5 километри од Јажинце.
Порано, селото претставувало општинско средиште на истоимената општина, во која влегувале и селата Јажинце, Рогачево, Старо Село, Беловиште и Орашје, додека денес селото е дел од проширената Општина Јегуновце.
Историја
Се верува дека некогашното село Моравце, сместено околу 800 метри северозападно, е претходник на денешното современо село Вратница. Поради притисокот на османлиските власти, жителите на Моравце биле приморани да побараат посигурна област за населбата. Првично се населиле во денешно Косово, но на крајот повторно биле приморани да се вратат назад. По нивното враќање го создале денешното село Вратница, заедно со потомците на првичните иселеници.
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Тетовската нахија (Нихије-и Калканделен) и имало 66 семејства, 4 неженети и 4 вдовици, сите христијани.
Понова историја
Вратница била цел на идејата за Голема Албанија, откога била објавена со Призренската лига во 1878 година. Во текот на Втората светска војна, Вратница на кратко се нашла во територијата на Голема Албанија, создадена од балистите.
За време на воениот конфликт во Македонија во текот на 2001 година, Вратница била цел на постојани напади и дел од воените борби кои се случиле во текот на конфликтот.
Во текот на постконфликтниот период, селото се нашло под удар на албанските вандали и терористи, кога заедно со селата Старо Село, Беловиште и Рогачево, биле под практична опсада од членови на т.н. Ослободителната Народна Армија. Вратница, како и останатите села, со недели поминала без храна, вода, лекови и медицинска помош. Албанските терористи биле сместени во блиското село Одри, од каде објавиле ултиматум упатен до македонското население за напуштање на своите домови.
Население
Вратница била првпат запишано во османлиските дефтери во век. Во првите дефтери, населението изнесувало 59 семејства. Селото било под влијание на миграциски движење во текот на век, кога голем број на жители се иселувале во САД.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вратница живееле 780 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Вратница имало 880 Македонци, патријаршисти.
Во 1914 година, вкупното население изнесувало 1131 со 131 куќа; во 1948 година, имало 1299 жители и 197 куќи; во 1953 имало 1387 жители и 214 куќи; во 1961, бројот на жители изнесувал 1384 и 227 куќи; во 1968 имало 1240 жители и 225 куќи, а во 1971 година 1082 жители и 266 куќи.