cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марсел Дишан
Творештво
Изложбата на футуристите во 1912 година му помогнала на Дишан да ги дефинира своите ставови, иако тој тежнеел на спротивни крајности во однос на футуристите и на својата „естетика на машините“. Тоа лето тој ги сликар автомобилите кои сам ги има создадено. Сликата "Актот се спушта по скалите" ги покажува елементите на фрагментација и синтеза на кубизмот, како и динамиката и движењето на футуристите. Таинственоста на сликата го категоризира Дишан во контраст на футуристичко-кубистичките, во имагинарна и фантастична уметност. Во неговите слики, органското станува механичко и човечко месо е заменето со цевки, вентили, цилиндри. Да би опишало ова Дишаново комбинирање, подоцна е смислем и поимот „металоморфно“. Сликата „Актот се спушта по скалите“ претставува нова ера во естетиката на сликарството која го одбележува распрснувањето на формата. Со комбинирање на техниките на кубизмот, футуризмот и фотографијата,  Марсел Дишан создал слика која сигурно ќе предизвика контраверзии и побудува интерес во годините кои доаѓаат. Иако тој се сомневал во легитимитетот на традиционалното сликарство и скулптура, а војувал и со кубизмот, Дишан сепак создавал визуелно примамливи дела. Ова сознавање ќе го натера на само дваесет и пет години да го напушти сликарството.
Симиќево
Симиќево е едно одселата во општина Жабари, Србија. Според пописот кој што се одржал во 2002 година, селото имало 1465 жители.
Наводи
44.38333°N, 21.2°W
Которе
Которе (албански: Kotorr) е село во Косово, сместено во регионот на градот Србица и во округот Косовска Митровица. Според пописот на население од 2011, во селото живеат 279 жители, сите Албанци.
Керсти Каљулаид
Керсти Каљулаид е родена на 30 декември 1969 година таа е естонски политичар кој била петти претседател на Естонија помеѓу 2016 и 2021 година. Таа исто така била првата и единствена жена шеф на држава на Естонија откако земјата прогласила независност во 1918 година, како и најмладиот претседател, на возраст од 46 години за време на нејзиниот избор.
Каљулаид, како државен функционер кој во тоа време служела како претставник на Естонија во Европскиот суд на ревизори, влегла во трката за претседателските избори во Естонија во 2016 година во шестиот круг по пет претходни неуспешни круга. Таа била номинирана на 30 септември 2016 година од мнозинството парламентарни партии како заеднички кандидат за претседател, како единствен официјален кандидат за шестиот круг. Каљулаид била избрана за претседател на 3 октомври 2016 година, со 81 глас и 17 воздржани.
Ран живот и образование
Во 1987 година, Каљулаид завршила средно училиште во Талин бр. 44. За време на студиите таму, таа била член на Студентската научна асоцијација, специјализирана за орнитологија. Во 1992 година, таа дипломирала на Универзитетот во Тарту како биолог. Таа е членка на естонската студентска корпорација, Ќерките на земјата. Во 2001 година дипломирала на Универзитетот во Тарту со МБА во бизнис менаџмент. Нејзината теза била насловена како „Riigi poolt asutatud sihtasutuste juhtimissüsteemi täiustamine“ или „Подобрување на системот за управување со државните фондации“ на англиски јазик.
Деловна кариера
Од 1996 до 1997 година Каљулаид била менаџер за продажба во државниот телеком Естонски телефон и од 1997 до 1998 година проект менаџер во Hoiupanga Investeeringute AS. Од 1998 до 1999 година била вработена во одделот за инвестициско банкарство на Ханзабанк Ханзабанк маркети. Од 1999 до 2002 година, Каљулаид работела како економски советник на естонскиот премиер Март Лаар. Од 2002 до 2004 година, таа била директор на Иру Електраната, подружница на државната енергетска компанија Естонска енергија. Таа била првата жена што водела електрана во Естонија.
Во 2004 година, кога Естонија се приклучила на Европската унија, Каљулаид била назначена за претставник на земјата во Европскиот суд на ревизори. Од 2011 година, Каљулаид е претседател на одборот на Универзитетот во Тарту.
Политичка кариера
Каљулаид се дефинира себеси како либерална конзервативка. Таа зборувала за поддршка на силно граѓанско општество со помало мешање на државата, притоа ставајќи големо значење на помагањето на оние на кои им е потребна. Таа има либерални ставови за социјалните прашања како што се ЛГБТ правата и имиграцијата. Таа често објавува мислења во естонските медиуми, имајќи ја предвид позицијата на Естонија во Европската унија и за социјалните и економските прашања. Дополнително, таа била редовен учесник во програмите за политички анализи на Радио Куку, на пр „ Пладневниот час “.
Од 2001 до 2004 година, Каљулаид била член на политичката партија Pro Patria Union, претходник на сегашната Про Патриа и Рес Публика Унија, сепак не се кандидирала на изборите.
Бидејќи мандатот на Каљулаид како член на Европскиот суд на ревизори требало да заврши на 7 мај 2016 година, таа била потврдена како следен раководител на Центарот за политички студии PRAXIS во ноември 2015 година. Иако естонската влада требало да предложи нејзина замена пред судот до 7 февруари 2016 година, сепак не успеале да го сторат тоа до крајот на нејзиниот мандат, па таа останала на функцијата.
На 19 септември 2016 година, новооснованиот Советодавен одбор за следење на развојот при канцеларството на естонскиот парламент ја изгласал Каљулаид за негов претседавач. По неколку неуспешни обиди да се избере нов претседател во август и септември 2016 година, таканаречениот „совет на старешини“ на Риигикогу, составен од спикерот, потпретседателите и лидерите на повеќето парламентарни партии, ја прашале Каљулаид дали таа би сакала да се кандидира за претседател. Со нејзина согласност, „Советот на старешини“ ја предложил како единствен потенцијален кандидат за претседател што ќе биде изнесен пред членовите на Риигикогу на 3 октомври 2016 година. Нејзината кандидатура била официјално регистрирана на 30 септември. Спикерот на Риигикогу Еики Нестор рекол дека Каљулаид несомнено ги имала потребните 68 гласови од 101-члениот Риигикогу, но точната бројка останува да се види. На крајот нејзината кандидатура била поддржана од 90 пратеници од Риигикогу. Таа победила на изборите со 81 глас, 17 воздржани и ниту еден глас против неа; парламентарната партија која јавно се изјаснила дека нема да ја поддржи била ЕКРЕ која имала само 7 гласа.
Според Уставот, претседателот е церемонијална фигура без дури и номинална извршна власт; Уставот експлицитно ја доделува извршната власт на Владата. Сепак, изборот на Каљулаид се сметал за историски, бидејќи таа била првата жена шеф на држава во историјата на земјата.
Главниот приговор што постојано го истакнувале за време на нејзината кандидатура од медиумите, како и од политичарите и од улични анкети, била релативно непозната, во споредба со кандидатите кои учествуваа во кампањата. Таа се соочила со приговорот во своето јавно писмо и за време на неколку интервјуа излегла со ветување дека ќе стане видлива низ целата земја, посетувајќи различни области и директно разговарајќи со луѓето. Во сло дека рејтингот на Каљулаид е 73%.
Во 2020 година, естонската влада ја номинирала Каљулаид како свој кандидат за наследник на Ангел Гурија на позицијата генерален секретар на Организацијата за економска соработка и развој (ОЕЦД) со петгодишен мандат. Во јануари 2021 година, Каљулаид објавила дека ја повлекла својата кандидатура, наведувајќи ги консултациите што ја навеле да верува дека прифаќањето на позицијата на крајот од нејзиниот прв мандат како претседател, среде пандемијата СОВИД-19 во Естонија „нема да биде најдоброто решение“. Таа штотуку се пласирала во вториот круг од процесот на интервју.
На 21 јануари 2021 година, опозициската Социјалдемократска партија објавила дека ќе ја поддржи Каљулаид доколку таа се кандидира за втор мандат на претседателските избори во Естонија во 2021 година. Доколку таа биде номинирана од владата на премиерот Каја Калас за нејзин претседателски кандидат на изборите, тоа ќе и дало доволно гласови за да биде избрана од Риигикогу. До јуни 2021 година, било наведено дека владата ја „оладила“ можноста Каљулаид да служи втор претседателски мандат, сметајќи дека е премногу поларизирана. Сепак, Каљулаид подоцна потврдила дека ќе се кандидира како кандидат за втор мандат на изборите. Сепак, таа не добила доволно поддршка од пратениците за да биде подобна; Уставот барал претседателските кандидати да бидат предложени од најмалку 21 пратеник за да се кандидираат.
Препознавање
Во 2017 година, Каљулаид станала првиот Естонец што се нашол на листата на 100 најмоќни жени на светот на магазинот Форбс, на 78-то место, и се нашла на дваесет и второто место меѓу највлијателните женски политички лидери.
Личен живот
Каљулаид има ќерка и син од првиот брак. Таа е и баба на три внучиња. Вториот сопруг на Каљулаид е Георги-Рене Максимовски; имаат два сина. Полубратот на Каљулаид е политичар и член на парламентот Рајмонд Каљулаид.
Покрај естонскиот, Каљулаид течно зборува англиски, фински, француски и до одреден степен и руски.
NGC 2429A
NGC 2429A — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2429A се споменува и како NGC 2429, UGC 3983, MCG 9-13-39, KCPG 138B, CGCG 262-23, VV 284.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2429A е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2429A има привидни димензии од 0,3' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 2429A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21664. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3412. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Надворешни врски
NGC 2429A
Сјај во очите (филм)
„Сјај во очите“ (српски: Сјај у очима) — српски филм од 2003 година, во режија на Срѓан Карановиќ. Главните улоги ги играат: Сенад Алихоџиќ, Јелена Ѓокиќ, Ивана Боланча и Милена Дравиќ, а во филмот настапува и познатиот кошаркар Предраг Даниловиќ.
Синопсис
Србинот Лабуд (го игра Алихоџиќ) е млад студент кој бил принуден поради војната да ја напушти Краина. Тогаш, тој се разделува од девојката Вида која потоа ја бара, но во неговиот живот влегува друга девојка — Романа (ја игра Боланча) која е „од другата страна“, а која исто така морала да го напушти родниот дом. Тие се запознаваат со посредство на една агенција и така почнува нивната љубовна врска која се испреплетени духовите од минатото и разликите меѓу двајцата вљубени.
Фрик Питсбург
Фрик Питсбург било здружение на музеи и историски градби лоцирани во Питсбург, Пенсилванија, Соединетите Американски Држави, создадно околу резиденцијата на семејството Фрик од деветнаесеттиот век, познато како „Клејтон“. Се фокусирало на толкувањето на животот и времето на Хенри Клеј Фрик (1849 – 1919), кој бил индустријалец и колекционер на уметнички дела.
Бени (департман)
Покраини во Бени
Департманот е поделен на 8 покраини кои пак се поделени на општини и кантони.
Фрик Питсбург
Комплексот кој се наоѓал на 5.5 acre од тревникот и градините во градската населба Поинт Бриз, во кој биле вклучени: Клејтон, обновената палата на Фрик; Музејот на уметноста Фрик; Музејот на автомобили и кочии; стаклената градина; детската игротека Фрик и Кафулето. Веб-страницата ја следеле над 100.000 посетители годишно. Влезот бил бесплатен.
Бени (департман)
Покраини во Бени
!Покраини !Население !Површина (км2) !Главен град !Карта
Плиоценски кинески гепард
Плиоценски кинески гепард — исчезнат вид на гепарди, кој бил откриен во Кина во 2008 година и кој живеел во текот на плиоценот (пред 5.332 до 1.806 милиони години).
Бени (департман)
Јазици
Доминантен јазик во департманот е шпанскиот јазик. Следната табела ги претставува останатите јазици кои се зборуваат во департманот Бени.
Фрик Питсбург
Хелен Клеј Фрик (1888 — 1984) била двигател за зачувување на имотот на Фрик и дозволила да се отвори за јавноста по нејзината смрт.
Историја
Денешниот музејот е зачуван како куќа со единаесет соби, во италијански стил, купена од Фрикс кратко по нивниот брак во 1881 година. Куќата била изградена во 1860-тите од непознат оригинален архитект. По модификациите на архитектот од Питсбург, Ендрју Пиблс, таа била преименувана во „Клејтон“. Понатамошното ремоделирање на куќата било направено во 1892 година од страна на архитектот од Питсбург Фредерик Ј. Остерлинг. Салата за игра била изградена во 1897 година по дизајни на архитектите Алден и Харлоу. Куќата служела како примарна резиденција на Фрикс од 1883 до 1905 година. Семејството Фрикс се преселило во Њујорк во 1905 година, каде што на крајот ја основале колекцијата Фрик, но во 1981 година ќерката Хелен Клеј Фрик се вратила во Клејтон, каде претходно поминувала дел од секоја година и останала таму до нејзината смрт во 1984 година. Клејтон бил отворен за јавноста во 1990 година, а во 1997 година куќата за кочии од 1950-тите била проширена за да се создаде Музејот на автомобили и кочии.
Во мај 2013 година, центарот објавил реновирање во вредност од 15 милиони долари кое започнало на 6 јуни 2013 година
Колекции
Колекцијата на музејот за уметност Фрик вклучувала поголема група дела на хартија од Жан-Франсоа Милет, ренесансни и барокни бронзи и европски слики од деветнаесеттиот век. Имала и доцносредновековни и ренесансни слики со побожна природа од: Бернардо Дади, Липо Меми, Џовани ди Паоло, Франческо ди Ванучио („Света Катерина“), Раиналдо ди Раинучио да Сполето, Сасета, Матео ди Џовани, Франческо Мел Жан Белегамб. Во Музејот на уметноста „Фрик“ имало ренесансни и барокни слики со секуларни теми од: Аполонио Ди Џовани („Сцени од Хомеровата одисеја“), Жан-Луј де Марн („Сена кај Свети Облак“), Карл Ван Лу, Морис Квентин де ла Tур, Питер Пол Рубенс, Јан Стин, Јан ван Ос и Артур Девис. Во Клејтон, во замокот во кој живеел Фрик се наоѓале слики од 19 век на Жил Казин, Жан-Франсоа Рафаели и Антон Мов.
Изложените автомобили во колекцијата вклучувале: од 1881 година Брогам, 1898 година Панхард и Левасон Тонео, 1903 Бејкер Електрик, 1906 година Вагон, 1909 Бејли Електрик Фаетон, 1909 Кејстон Шеесет и Шестојач, 1911 Пен 30 турнеја автомобил, 1912 Дамлер Ландлет, 1914 Форд Модел Т турнеја ЦАР, 1914 Rolls-Royce Silver Ghost Touring Car, 1917 Standard Model E Touring Car, 1924 Auto Red Bug Flyer, 1931 Lincoln Model K Sport Phaeton и американско Bantam кабрио купе од 1940 година.
Музејот бил домаќин на визитинг изложбата, Killer Heels почнувајќи од јуни 2016 година.
Наводи
Библиографија
Берија (боја)
Берија — нискозаситена боја, синчесто-зеленкаста боја слична на синозелената и темнотиркизната. Со добива со мешање на зелена и сина на основа на бела боја, по потреба затемнувајќи ја со црна или сива. Комплементарна боја на беријата е корално-розовата. Беријата е една од шеснаесетте основни семрежни бои на HTML/CSS, утврдени во 1987.
Името го добила по бојата околу очите на патката берија или „крѓа“ (Anas crecca).
Нијанси на берија
Бериска сина е среден тон на берија со поголема доза на сина боја.
Разните светли и подлабоки сини тонови и зеленкасти берии се користат во модната индустрија, внатрешното уредување, индустриското и графичкото уредување. Извор на оваа боја е системот „Плошер“ (Plochere Color System) осмислен во 1948, кој наоѓа широка примена во внатрешното уредување.
Симболика
Меѓу попознатите примени на беријата е како боја на движењето против сексуално злоставување на жените.
Список на битки во Наполеоновите војни
Ова е список на битки во кои Наполеон Бонапарт директно учествувал (како Опсадата на Тулон, неговите Италијански походи и Египетски поход); или кои се одвивале за време на т.н. Наполеонско доба, 9 ноември 1799 - 18 јуни 1815.
Брустерова столица
Потекло
„Брустеровата столица“ го добило името по Вилијам Брустер, еден од аџиите основачи кои стигнале во Плимут, Масачусетс во 1620 година. Во 1830 година, семејството Брустер од Даксбери го дарувало првичното столче на старецот Брустер на Музејот „Аџиска сала“ во Плимут, каде што е чувана и денес. Неговата столица е создадено во Нова Англија помеѓу 1630 и 1660 година од американски јасен (Fraxinus americana). Други слични столици од Нова Англија од 17 век се именувани по ова парче.
Во 1970-тите, вајарот од Род Ајленд, Арманд ЛаМонтањ, направил озлогласена лажна брустерова столица која ги измамила националните стручњаци во Музејот „Хенри Форд“, кои го купиле делото.
Димитар Ајгаров
Димитар Ајгаров — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Димитар Ајгаров е роден во 1866 година во Ениџевардарското село Дамјан, тогаш во Отоманското Царство. Станува член на ВМОРО непосредно пред Илинденското востание. Бил четник при Лидо Бабјнски, Апостол Петков, Христо Чернопеев и Коста Калканџиев. Во пролетта на 1908 година поминува во Бугарија, а по општата амнестија од 1908 година по Младотурската револуција се враќа во родното Дамјан. Таму се жени и живее мирно. Поради својот братучед Диљо Ајгаров, поранешен деец на Македонската револуционерна организација и гркоман близок до власта по 1912 година , Димитар Ајгаров бил често малтретирани и тепан од новата грчка власт. Умира во 1947 година.
Список на државни водачи во 1076 година
Ова е список на државни водачи во 076 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Жените во Втората светска војна
Жените во Втората светска војна заземале многу различни улоги за време на војната, вклучително и како борци и работнички на домашниот фронт. Втората светска војна вклучувала глобален конфликт од невиден размер; апсолутната итност за мобилизирање на целото население го направило проширувањето на улогата на жените. Вклучувањето на жените било неизбежно, иако важеле посебни правила за вклучување на жената тие  варирале од земја до земја. Милиони жени од различни возрасти загинале како резултат на нивното учество во војната.
Светски рамки
Неколку стотици илјади жени служеле во борбените линии, особено во противвоздушните единици. Советскиот Сојуз, на пример, ги интегрирал жените директно во нивните армиски единици. За споредба, САД избрале да не ги користат жените директно во борба затоа што јавното мислење не го толериало тоа. Наместо тоа, како и во другите нации, приближно 350.000 жени служеле како униформирани помошници во не-борбени работи во вооружените сили на САД. Овие работи вклучувале: администрација, медицински сестри, возачи на камиони, механичари, електричари и помошни пилоти.
Жените учествувале и надвор од формалната воена структура во отпорите на Франција, Италија и Полска, како и во британскиот СОЕ и американскиот ОСС кои им помагале на овие.
Жените биле принудувани на сексуално ропство ; царската јапонска армија принудила стотици илјади во Азија да станат жени за утеха, пред и во текот на Втората светска војна.
Австралија
Австралијкитеимале поголема улога во Втората светска војна отколку во Првата светска војна. Многу жени сакале да имаат активна улога, а стотици доброволни помошни и паравоени организации на жени биле формирани до 1940 година. Недостаток на машки регрути ја принудило армијата да формира женски гранки во 1941и1942 година.
Канадаа
Во јуни 1941 година е основан Канадскиот женски армиски корпус. Жените кои се пријавувале ќе ги преземеле следниве функции
На 2 јули 1942 година жените добиле дозвола да се запишат во она што било познато како Канадски помошни воздушни сили. И на крај, Кралската канадска морнарица ја создала кралската канадска поморска служба (ВРЕНС). ВРЕНС биле единствените корпуси кои официјално биле дел од нивното тело за санкции како женска дивизија. Ова довело до бирократски прашања што ќе се решеле најлесно со апсорбирање на цивилните корпуси управувани од воени организации, во женски поделби како војници. Според РЦАФ, овие барања требало да ги исполнува пријавената жена:
Жените не би можеле да се запишат  ако биле во брак или  имале деца кои се зависни од нив. За сите нови регрути биле потребни центри за обука. Тие не можеле да бидат испратени во постојните центри бидејќи било потребно тие да бидат одделени од машките регрути војници. Канадскиот женски армиски корпус формирал центри во Вермилион, Алберта и Киченер, Онтарио. Отава и Торонто биле локациите на центрите за обука на канадските помошни воени сили на жените. ВРЕНС биле опремени во Галт, Онтарио. Секоја услуга морала да излезе со најдобриот можен апел до приклучувања таму каде што биле нивните татковци, браќа и момчиња. Жените имале бројни причини да сакаат да се приклучат на напорите; без разлика дали имале татко, сопруг или брат во силите или едноставно сметале дека е должност да помогнат. Една жена безобразно извикала дека едвај чека да наполни осумнаесет години за да се запише, бидејќи фантазирала да го убие Хитлер. Многу жени на возраст од 16 или 17 години лажеле за нивната возраст за да се пријават во центрите. Соединетите држави дозволувале  да се приклучуваат само жени кои имале најмалку дваесет и една година. За нивните млади жени-граѓани, Канада била логична опција. Регрутирање во различни гранки на канадските сили било поставено на места како Бостон и Њујорк. Биле направени модификации кај девојчињата со државјанство на САД, со записи означени како „Заклетва за верност положена на државјанин на Соединетите Американски држави “.
Жените морале да бидат подложени на медицински прегледи и да ги исполнат кондиционите услови како и да поминат обуки за различни занаети, во зависност од аспектот на вооружените сили на кои тие сакале да бидат дел од истите. На пријавените жени им биле издавани цели униформи минус долна облека, за што добивале квартален додаток.
Да се биде пријавена жена за време на фазите на создавање не било лесно. Покрај фактот дека сите учеле додека работеле или се обучувале, тие не ја добиле потребната поддршка од машките регрути. Кога на почетокот се вклучиле, на жените првично им биле плаќани две третини од тоа што би го направил мажот на исто ниво. Како што напредувала војната, воените водачи почнале да го гледаат значителното влијание на жените. Ова било земено предвид и жените добиле покачување на четири петтини од платите на еден маж. Сепак, една жена-лекар би добила еднаков финансиски надомест со нејзиниот машки колега. Негативната реакција на мажите кон женските регрути била промовирана во пропагандни филмови. Гордо, таа маршира и со крилја на нејзиното рамо биле направени за да покажат прифаќање на жените регрути, додека на мажите им покажувале дека иако заземаат работи традиционално наменети за мажите, тие сепак ќе можат да ја задржат својата женственост.
Други проблеми со кои се соочувале рано овие жени биле оние со друга раса. Офицер на ЦВАЦ морал да им пише на своите  претпоставени  во врска со тоа дали ќе се спротивстават  девојче од „ индиска националност “  да се запише на обука. Поради големото население од имигранти во Канада, се запишале и германските жени со што  се  создало големо непријателство помеѓу жените  регрути. Најголемата тешкотија била со француско-канадското население. Во документ објавен на 25 ноември 1941 година, било прогласено дека пријавените жени „неофицијално“ треба да зборуваат англиски. Сепак, гледајќи голем број на способни жени што ги изоставиле, во средината на 1942 година, училиштето за англиски јазик било активирано за регрутите. Во 1942 година, Мери Грејси-Рид станала првата жена од Првите нации што се приклучила на канадските сили. Таа била претставена на фотографии за да ги претставува домашните луѓе во силите, но во исто време жената не била добредојдена во касарните поради дискриминација.
Се случило еднаш на обука, некои од жените сметале дека направиле грешка. Под притисок некои жени пукнале и биле хоспитализирани. Останатите жени почувствувале потреба да избегаат и побегнале. Најлесен и најбрз излез од служењето било бременоста. Жените кои ќе дознале дека очекуваат бебе добивале специјален, брз одмор или отсуство.
Жените кои успешно завршиле обука морале да најдат начини да се забавуваат за да го одржат моралот. Софтбол, бадминтон, тенис и хокеј биле меѓу популарните забави за регрутите жени.
Религијата била лична одлука на регрутираните жени. Некоја врста на министер најчесто била на лице место за услуги на регрутираните жени. За еврејските жени, дозволено било  да се вратат во своите бараки и да останат до  зајдисонце во сабота и во празници; најчесто за тоа би бил достапен рабин ако било возможно.
На почетокот на војната, 600 000 жени во Канада имале постојана работа во приватниот сектор, до почетокот т во 1943 година, 1,2 милиони жени имале работа а. Жените брзо се здобиле со добра репутација за нивната механичка умешност и добра прецизност.
Жените исто така морале да ги чуваат своите домови додека мажите не биле дома. „Мајка на девет момчиња од Алберта, кога сите биле далеку или во војната или во фабричките работни места - таа возела трактор, орала по полињата, собирала  сено и влечела жито до амбарите, воедно  се грижела и  за нејзината градина, одгледувала кокошки, свињи и мисирки, и конзервирала стотици тегли овошје и зеленчук “.
Покрај физичките работни места, од жените било побарано и намалување и рационализација во облекувањето. Свилата и најлонот биле користени за воените напори, со што се создало недостаток на чорапи. Многу жени цртале линии на задниот дел на нозете за да создадат илузија дека носат  модерни чорапи од тоа време.
Индија
Во Индија,политиките наликувале на политиките на Велика Британија,освен што жените не биле користени во против воздушните единици и немало огласи за жени за работа со муниција.
Аенскиот помошен корпус дејствувал од 1939 до 1947 година, со максимална моќност од 850 офицери и 7.200 помошници во индиската армија. Мал поморски дел делувал во Кралската индиска  морнарица.
Националистичките движења во Индија за време на војната се поделиле во воената служба. Махатма Ганди се спротивставил на фашизмот и по негов совет младинци од Индија се приклучиле на вооружените сили да се борат со Велика Британија заедно со сојузниците.
Една фракција на Конгресот предводена од Субхас Чандра Босе била толку многу спротивставена што соработувала со нацистичка Германија и, всушност, ангажирала војници кои заедно со јапонските војници се бореле против Јапонците  и Индијанците во Бурма. „Полкот Рани од  Јанси“ ги вклучил овие жени во борба во име на индиската национална армија. Активна била од 1943-45 година. Босе направил многу напори  развивајќи анти-британска анти-империјалистичка идеологија создадена да мобилизира модели на жени  како мајки и сестри во индиската традиција. Босе тврдел дека е неопходна директна вклученост на жените за да се постигне целосна независност на Индија од колонијалните сили. Босе иницирал модерна дефиниција за женското херојство што вклучувало и борба. Во реалната пракса, многу малку од неговите војници биле директно вклучени во борба; тие во голема мерка имале  улоги за поддршка во логистиката и медицинската нега.
Италија
По 1943 година, Италијанките се приклучиле на антифашистичкиот отпор, а исто така служеле во фашистичката армија на музејот на Мусолини, формирана во 1943 година а. Тие не служеле во главната италијанска армија. Околу 35.000 жени (и 170.000 мажи) се приклучиле на Отпорот. Жените биле користени како помошна поддршка и не им било дозволено да бидат во високите редови. Повеќето вршеле должност за готвење и перење на алишта. Некои биле водичи, гласници и курири во близина на линиите на фронтот. Неколку биле обучени за мали нападни групи од пет или шест мажи и биле ангажирани во саботажи. Некои целосно женски единици, биле вклучени во цивилни и политички акции. Германците агресивно се обидувале да ги потиснат, испраќајќи 5000 во затвор, протерувајќи  3000 во Германија Околу 650 илјади загинале во борба или биле погубени. Во многу поголем обем, невоените помошници на  Католичкиот Центро Италијано Феминиле (ЦИФ) и левичарската  Унија Дона Италијане (УДИ) биле нови организации кои на жените им дале политички легитимитет по војната.
1939
Полската војска одржувала голем број на баталјони за воена помош на жени, обучени од Полската војска за обука (женска воена обука) и командувана од Марија Виттек. За време на инвазијата на Полска, тие биле во борбата, играјќи помошни улоги во одбранбената акција. Јанина Левандовска била пилот. Маријана Сел била член на герилската единицата Хенрик Добрзански 1939-1940 година.
Под земја
Кристина Скарбек работела за полкото подземје во Унгарија и подоцна се приклучи на СОЕ   За време на холокаустот, била уапсена и затворена во логорот Аушвиц. Ванда Јакубоска го преживеала Аушвиц и го режирала филмот „Последната сцена“, филм за концентрационен логор. Елјебита Завачка била падобран, курир и борец. Грација Липиска организирала разузнавачка мрежа во германија, окупирана во Белорусија 1942-1944 година.
Во окупираната Полска, жените играле важна улога во движењето на отпорот. Нивната најважна улога била како курири кои пренесувале пораки помеѓу ќелиите на движењето на отпорот и дистрибуирале мрежни вести и работеле во  тајни печатници. За време на партизанските напади врз нацистичките сили и дејствувањата тие служеле како извидници. Околу 40.000 полски жени биле затворени во логорот Равенсбрик. Зофија Посмиш преживеала два логора и ја опишала својата приказна, инспирирајќи го филмот „ Патник“ од 1953 година. Ванда Јакубоска била затворена во Аушвиц и по војната го режирала класичниот филм Последната сцена.
Еврејките се бореле во востанието на Варшавското гето и неколку помали борби. Извештајот „Строп “ содржи слика на борбени жени ХеХалуц, заробени со оружје.
Мажгората Форналска била една од поважните комунистички активисти,уапсена и убиена од Германците. Хелена Волинска-Брус била влијателна во комунистичкото подземје Гвардија Лудова, подоцна Армија Лудова.
Многу жени наставнички организирале подземно образование.
Многу жени работеле за Советот за помош на Евреите жегота : Зофија Косак-Шазука, Ирена Сендлер, Антонина Чабинска.
Вооружени сили
Исто така биле основани и голем број на женски единици во полските сили во егзил. Тука спаѓале армијата Андерс, помошната служба на жени која била распоредена во Италија и служела   низ полската армија, морнарицата и воздухопловните сили. Советската прва полска армија го имала независниот баталјонна жени Емилија Платер, чии припаднички учествувале во борбите како дел од стражарските должности.
Истребување
Стефанија Вилчињска соработувала со  Јануш Корчак кој работел во  еврејски дом за сираци во Варшавско гето, тие починале во логорот за истребување Треблинка.
Илјадници жени биле убиени за време на акциите за заземање во Полска, окупирана од Германија. Десетици илјади биле убиени од украински националисти во  Волхинија и Источна Галиција. Десетици илјади не-еврејски жени биле застрелани во август 1944година во Варшава за време на масакрот во Очота и масакрот во Вола.
Концентрациони логори и работа како робови
Зофија Косак-Шазука, Северија Шмаглевска, Кристина Шивулска биле затворени во Аушвиц и подоцна ги опишале своите искуства во нивните романи. Многу жени биле злоупотребени или биле затвореници во логори или затвори каде морале да работат за Германците. Постоел камп за девојчиња во зережна, Војводство Лоѓ, подкамп на Полен-Југендвервахарлагер де Сишерхејпосполие во Лицманштат.
Бебињата родени од затвореничките гладувале во нацистичките центри за раѓање на странски работници.
Сексуални контакти
Германскиот историчар Марен Рогер опижува три теми:
Советскиот Сојуз
Советскиот Сојуз ги мобилизирл жените во рана фаза на војната, интегрирајќи ги во главните единици на армијата и не користејќи го „помошниот“ статус. Повеќе од 800 000 жени служеле во Советските вооружени сили за време на војната, што е приближно 3 проценти од вкупниот воен персонал, главно како медицински лица. Околу 300 000 служеле во противвоздушни единици и ги извршувале сите функции во батериите - вклучително и пукањето со пиштолите. Мал број биле вклучени во борбени линии и  во воздухопловните сили, формирајќи три крила на бомбардерите и се приклучиле кон другите крилја. Жените исто така воделе борби во пешадиските и оклопните единици, а женските снајперисти станале познати откако командантот Људмила Павличенко направила запис за убиство на 309 Германци (претежно офицери и непријателски снајперисти).
Работно место
Жените биле „нацртани“ во смисла дека биле ангажирани во воена работа од страна на Министерството за труд, вклучително и неборбени работни места во војската, како што се кралска поморска служба (ВРНС или „Вренс“), Женските помошни воздушни сили (ВААФ или "вафли") и помошната територијална служба (АТС). Помошни услуги, како што е Помошникот за воздушен транспорт, исто така, регрутирале жени. Во раните фази на војната, ваквитев служби се потпирале исклучиво на волонтери, меѓутоа, до 1941 година регрутирањето било проширено на жени за прв пат во британската историја и околу 600.000 жени биле регрутирани во овие три организации. Во овие организации, жените извршувале широк спектар на работни места како поддршка на Армијата, Кралското воено воздухопловство (РАФ) и Кралската морнарица и во странство и дома. Овие работни места се движеле од традиционално женски улоги како готвачи, службеници и телефонисти до традиционално машки должности како механичари, армирачи, рефлектор и оператои со противавионски инструменти. Британките не биле вовлечени во борбени единици, но можеле да волонтираат во борбена должност во противвоздушните единици, кои соборувале германски авиони и ракети В-1. Цивилните жени се приклучиле на Специјалната оперативна управа (СО), која ги користела во улоги со високи опасности како тајни агенти и подземни радио-оператори во нацистичка окупирана Европа.
Пропаганда
Пропагандата на британските жени била издадена за време на војната во обид да и се соопжти на сопругата дека додека ја одржува домашната улога ,таа исто  така морала да преземе политичка улога на патриотска должност. Пропагандата имала за цел да ги елиминира сите судири на лични и политички улоги и да создаде хероина од жените. Намерата со пропагандата е дека таа ги замолува жените да ги редефинираат своите лични и домашни идеали на женственост и да ги мотивираат  да одат спротивно на улогите што им биле вградени. Владата се борела да ги охрабри жените да се појавуваат на постери и други форми на пропаганда. Еден од обидите да се регрутираат жени во работната сила бил и  во еден краток филм ќерка на татко ми. Во овој пропаганден филм, ќерката на богат сопственик на фабрика моли да го даде својот дел во војната, но нејзиниот татко носи стереотипното уверување дека жените треба да бидат чувари на домот  и не се способни за толку тешка работа. Кога еден надзорник го претставува еден од највредните и најефикасните работници во фабриката како неговата ќерка, предрасудите на таткото се елиминираат. Охрабрувачката порака на овој краток филм е „Не може жените многу  да сторат“.
Воени улоги
Најчеста улога на жените во активна услуга во војната била улогата на оператор на рефлектор. Сите членови на 93-от полк за рефлектори биле жени. И покрај тоа што биле ограничени во нивните улоги, имало голема почит помеѓу мажите и жените во мешаните батерии. Во еден извештај се вели: „Многу мажи биле зачудени што жените можат да направат како адекватни топџии и покрај нивниот возбудлив темперамент, недостаток на технички инстикти, незаинтересираност за авионите и нивните физички слабости“. Додека жените сè уште се соочувале со дискриминација од некои многу стереотипни постари војници и офицери кои не сакале жени „да им се играат со оружјето на жените им била дадена обука за пушка и им било дозволено да користат обука за против авиони додека служеле во нивните батерии. Им било кажано дека ова е во случај Германците да нападнат. Ако некогаш се случело тоа, тие веднаш би биле евакуирани. Три четвртини од жените кои влегле во воените сили биле доброволци, во споредба со мажите кои сочинувале помалку од една третина. Самохрани или мажени жени имале право низ цела Британија, како и во странство доколку е потребно, сепак возрасните граници утврдени од службите варирале едни од други земји. Општо земено, жените меѓу 17 и 43 години би можеле да волонтираат, а на оние под 18 години им била потребна родителска согласност. По пријавувањето, апликантите требало да исполнат други услови, вклучително и интервју и медицински преглед; ако се оценело дека се способни да служат, тие биле запишувани за време на војната. ВРНС била единствената услуга што нудела неподвижна гранка која  им овозможувала  на жените да живеат во своите домови и да работат во локалните  поморски објекти. ВРНС била најмалата од трите организации и како резултат на тоа била многу селективна со нивните кандидати. Од трите организации, ВААФ била најпосакуван избор; второто е ВРНС. АТС била најголемата од трите организации и била најмалку фаворизирана кај жените затоа што ги прифаќала оние кои не биле во можност да влезат во другите сили. АТС, исто така, развиле репутација на промискуитет и лоши услови за живот, многу жени исто така сметале дека каки униформата не е привлечна и ги претпочитале ВРНС и ВААФ пред АТС. Над 640 000 Британки служеле во разни помошни служби на британските вооружени сили.
Ограничувања
Додека жените биле ограничени во некои од нивните улоги, од нив се очекувало да настапат според истиот стандард како и машките војници што ја извршувале истата улога, и покрај тоа што тие не можеле да учествуваат во борбена линија, тие сепак управувале со противвоздушни оружја и одбрана активно со непријателските авиони над Британија. Жените поминале иста воена обука, живееле во исти услови и работеле скоро исти работи како и мажите, со исклучок на тоа што не биле во можност да учествуваат во првите борбени линии. Оваа важна дистинкција значела дека жените немаат тенденција да бидат номинирани за медали на храброст или храброст, бидејќи тие биле наградувани само за „активни операции против непријателот на теренот“, во кои жените не можеле да учествуваат.
Жените исто така биле различни поради титулите со кои им се обраќале во армијата, иако тие не се разликувале од нивните машки колеги. Тие носеле ознаки со ист ранг како и нивните машки колеги. Многу членови на АТС биле почитувани од единиците за кои биле приврзани и покрај нивните различни ознаки. Единствената голема разлика помеѓу членот на АТС и машкиот член на Редовната армија била дисциплината: на жената не и било дозволено да биде осудена во судот, освен ако самата не избере да биде. Жените во службата исто така биле под надлежност на офицерките на АТС, наместо на машките офицери под кои тие директно служеле. Ова значело каква било дисциплинска постапка била  целосно во рацете на АТС, отстранувајќи го машкото влијание од процесот.
Тиквеш (винарија)
Историја
Почетоците на винарската визба „Тиквеш“ може да се најдат некаде кон крајот на 19 век кога повеќе угледни семејства од Тиквешијата започнувале да создаваат вински подруми во кои се произведуваат квалитетни вина во шишиња на чии етикети јасно се истакнува географското потекло на виното. Периодот кореспондира со падот на Отоманското Царство. Пане Велков, трговец, аристократ и земјопоседник, отворил винарска визба на површина од 1200 квадратни метри. Првото споменување на „Тиквеш“ во пишан документ се поврзува токму со овој период, поточно со годината 1885, која се смета и за година кога за првпат започнува организираното производство и продажба на вино во Македонија.
Во 1912, било произведено првото вино со етикета на Тиквеш. Александар Велков, син на Пано Велков, ја наследил сопственоста над лозјата и на винарската визба. Тиквеш започнал соработка со грчкиот производител на вино и алкохолни пијалаци Метакса, основана во 1887 година и добил лиценца за производство на алкохолни пијалаци под нивното име.
Жените во Втората светска војна
Волонтирање
Жените исто така играле важна улога во британското индустриско производство за време на војната, во области како што се метали, хемикалии, муниција, бродоградба и инженерство. На почетокот на војната во 1939 година, 17,8% од жените се вработени во овие индустрии, а до 1943 година тие 38,2%. Со почетокот на војната, постоела итна потреба за проширување на работната сила во земјата и на жените се гледало како извор на фабричка работна сила. Пред војната, жените во индустриско производство работеле исклучиво на монтажа, што се сметало за евтина и барана работа, но за време на војната, жените биле по потребни во други области на производствениот процес што претходно ги вршеле мажите, како што е операцијата на струг. Министерството за труд создало центри за обука во кои вовеле инженерски процес и до 1941 година на жените им било дозволено влез бидејќи важноста на инженерската индустрија растела и станала голем извор на вработување кај жените. Областите како што се производство на авиони, лесен и тежок општо инженерство и производство на моторни возила, забележале зголемување на вработеноста на жените за време на војната. Производството на авиони забележало најголем пораст на вработеноста кај жените бидејќи се зголемило од 7% во 1935 година на 40% во 1944 година. На почетокот на војната, мажите кои веќе биле во инженерството биле спречени да одат во војна, бидејќи инженерството се сметало за важна индустрија за производство на војна, но во 1940 година се појавило потреба за повеќе жени работници за снабдување на потребната работна сила за проширување на фабриката. До 1941 година, со недостиг на квалификувана работна сила, бил воведен Орденот за основни работници со кој се барало сите квалификувани работници да се регистрираат и да ги спречуваат работниците да се откажуваат од работните места што се сметале за неопходни за воените напори без договор од службеник за национална служба  Регистрацијата за налогот за вработување во 1941 година и налогот за жени за вработување во 1942 година исто така се обиделе да внесат повеќе жени во работната сила. Налогот за жени за вработување барал од жените на возраст од 18 до 45 години да се пријават за размена на труд и до 1943 година максимална возраст била зголемена на 50 години, што донело дополнителни 20 000 жени во работната сила. Производството на авиони добило најголем приоритет за работна сила и многу жени биле насочени кон тоа, а некои дури биле префрлени и од земјоделско производство.
Тиквеш (винарија)
Историја
Во 1914 година појавата на болеста филоксера речиси целосно ги уништила автентичните сорти грозје како: жилавка, станушина, мустеник, пловдина, белерче и сивјак што му нанесло удар на лозарството во поширокиот регион. Но, тиквешките лозари и винари се обединиле и ги донеле американските хибридни сорти грозје, со што лозарството и винарството во Тиквешијата повторно земало замав.
Жените во Втората светска војна
Интерпретација на воздушни фотографии
Од витално значење за работа било толкување на воздушни фотографии направени од британски шпионски авиони над сојузничка Европа. Во оваа работа постоела еднаквост што не се нашла на друго место за време на војната: жените се сметале за еднакви на мажите на ова поле. Жените играле улога во планирањето на Денот Д во овој капацитет - тие ги анализирале фотографиите од брегот на Нормандија. Жените како фото-аналитичари учествувале и во најголемиот разузнавачки удар во војната - откривањето на германската летачка бомба В1. Учеството на жените овозможило овие бомби да бидат уништени.
Тиквеш (винарија)
Историја
Деценијата пред почетокот на Втората светска војна е позната како период кога производството на вино во Тиквешкиот регион добива на интензитет. „Тиквеш“ станува препознатлив на Балканот и пошироко. Производите на „Тиквеш“ се продавале во Србија, Албанија, Северна Грција, како и Турција и Египет. Во 1938, Александар Велков се повлекол од активната работа на винарската визба, но останал сопственик, додека неговиот најстар син Пано и најмладиот син Стефан го преземале управувањето со винаријата. Тие го зголемиле производството на вино и алкохолни пијалаци и започнале со производство на безалкохолни пијалаци.