cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марио и магионичарот
Осврт кон романот
Ман го опишал ова дело како новела за еден „трагичен настан за време на патувањето“, зашто во него е обработен еден вистинит настан за време на патувањето на семејството Ман во фашистичка Италија при што семејната анегдота добила симболично значење, но политичко-социјалната позадина е очигледна, иако по својата фабула новелата не е политичка. Всушност, дури и кога дејството не би се случувало во тогашна Италија, одвратниот хипнотизер Чиполи претставува персонификација на фашизмот. Ман го гледа решението во борбениот став, велејќи дека „од несакање не може душевно да се живее; нешто да не се сака да се направи, тоа, на крајот на краиштата, не е никаква животна содржина.“ Оттука, единственото решение е на силата да ѝ се спротивстави некој позитивен идеал за кој вреди да се бориме. Со тоа, новелата може да се сфати и како предупредување на опасноста од несреќите коишто се неизбежни ако човечката волја се откаже од својата моќ, ако човекот не е во состојба свесно и сам да одлучува.
Foreclosure of a Dream
Foreclosure of a Dream е песна на Мегадет од нивниот петти студиски албум Countdown to Extinction. Беше објавена како сингл и притоа се искачи на 30-тото место на Билборд листата која ги рангира најпопуларните рок нумери во САД.
На видео записот се појавуваат сите членови на бендот, а приказната во него содржи и лични и политички мотиви. Структурата на песната е мелодична и наликува на балада. Насловот во превод би значел „запленување на соништата“, што воедно е и пораката на песната, дека сите мали луѓе имаат големи, но неостварливи соништа.
Оваа песна, според басистот Дејвид Елефсон, сведочи за една неправда нанесена врз неговото семејство кое живеело на фармата во Минесота. За време на владеењето на Роналд Реган, дел од нивниот имот бил конфискуван, а земјоделската дејност им замрела. Мастејн го потврдил политичкиот контекст на песната, велејќи дека владата ги држи во свои раце судбините на фармерите-производители, кои биле јадрото на американското општество.
Поврзано
Foreclosure of a Dream
NGC 7322
NGC 7322 — леќеста галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7322 се споменува и како NGC 7334, ESO 405-33, MCG -6-49-10.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7322 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7322 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 37 м 51,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 13' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 7322 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69365. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 384; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7504. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
359
359 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 359 година од новата ера, 359. од првиот милениум, 59. од IV век и последна од 350-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5867 и 5868 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5109 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4119 и 4120 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1112.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 359 година се протега во 2995 и 2996, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3055 и 3056 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 902. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 271 и 270 година пред хиџра.
Људмила Туришчева
Људмила Ивановна Туришчева (Людми́ла Ива́новна Тури́щева; родена на 7 октомври 1952 г. во Грозни) — поранешна советска гимнастичарка која освоила девет олимписки медали за Советскиот Сојуз на Летните олимписки игри во 1968, 1972 и 1976 година.
Кариера
Туришчева започнала да се занимава со гимнастика во 1965 година, на 13-годишна возраст, а многу рано, уште од 1967 година започнала да се натпреварува за советската екипа. Тренирана од Владислав Расторотски (кој подоцна ги тренирал и Наталија Шапошникова и Наталија Јурченко), таа настапилa на Летните олимписки игри 1968 во Мексико непосредно по својот 16. роденден, каде го освоила златниот медал со советската екипа во екипниот повеќебој и завршила на 24. место во поединечниот повеќебој.
Две години подоцна Туришчева станала водач на советската екипа. Од 1970 до 1974 година таа доминирала на скоро секое големо меѓународно натпреварување, освојувајќи ги златните медали во повеќебој на Светските првенства во 1970 и 1974, на Европските првенства во 1971 и 1973 и на Светскиот куп во 1975 година. Таа се сметала за олицетворение на класичниот гимнастички советски стил: милост, елеганција, беспрекорна форма и силна техника.
На Летните олимписки игри 1972 во Минхен, Туришчева била фаворит за освојување на олимписките медали, но се нашла во сенка од ненадејната популарност на нејзината помлада колешка Олга Корбут. Сепак, Корбут немала успешна вежба на двовисинскиот разбој, со што олимписката титула во повеќебој и припаднала на Туришчева. Таа била помалку успешна во финалните дисциплини, квалификувајќи се за сите четири, но освојувајќи само сребрен медал во дисциплината партер и бронзен медал во прескок. Таа била една од првите гимнастичарки во историјата на меѓународните натпреварувања која за својата вежба на партер искористила две различни музички дела.
На Европското првенство 1975, Туришчева изгубила во повеќебојот, препуштајќи ја титулата на Надја Команечи, која исто така ги освоила златните медали во прескок, двовисински разбој и греда. Нејзината колешка, Нели Ким, го освоила второто место во повеќебој и златниот медал во партер. Сепак, Туришчева ја повратила својата форма, и на Светскиот куп во Лондон ги збришала конкурентките, освојувајќи ги сите пет златни медали, вклучувајќи го и повеќебојот.
Откако се мачела со повреда на грбот, Туришчева настапила на своите трети олимписки игри во Монтреал во 1976 година, освојувајќи го третиот златен медал со советската екипа. Во поединечниот повеќебој, таа го освоила бронзениот медал, зад Команечи и колешката Ким. Иако Туришчева загубила од Ким во дисциплините прескок и партер, таа сепак била подобра од Команечи, и ги освоила сребрените медали
Туришчева исто така била позната по нејзините учтиво однесување. На Летните олимписки игри 1976, таа исчекорила околу подиумот за лично да и честита на победничката Надја Команечи и да се ракува со неа пред таа да го добие својот медал.
Во 1977 година, таа се венчала со спринтерот Валериј Борзов кој бил двократен олимписки шампион од игрите во 1972 година. Таа била избрана за во женскиот технички комитет при Меѓународната гимнастичка федерација во 1981 година. Таа останала вмешана во гимнастиката како тренер, меѓународен судија и како функционер во украинската гимнастичка федерација. Една од нејзините ученички била Лилија Подкопајева, која била олимписка шампионка во повеќебој од игрите во 1996 година.
Туришчева добила голем број признанија за нејзиниот придонес во гимнастиката, вклучувајќи го трофејот Жени во спорот кој го доделува Меѓународниот олимписки комитет. Во 1998 година таа била примена во Меѓународната гимнастичка куќа на славни.
Људмила Туришчева е една од двете гимнастичарки (втората е Јелена Шушунова) кои во својата кариера имаат комплетирано гренд слем во повеќебој: освојувајќи го златниот медал во повеќебој на Олимписки игри, Светско првенство, Светски куп и Европско првенство.
Таа исто така била првата гимнстичарка која освоила четири златни медали на едно Светско првенство (на СП во 1974). Овој успех во 2014 година го повторила американката Симона Бајлс.
Логаритамска равенка
Логаритамска равенка – равенка каде непознатата големина е содржана во логаритмот или е база на логаритмот.
Подрачје на дефиниција
Логаритамската равенка е дефинирана соодветно на подрачјето во кое е дефинирана и логаритамската функција. Во таа смисла, базата на логаритмот мора да биде позитивен број поголем од нула, што исто така важи и за изразот на кој се однесува логаритмот (во доменот на реалните броеви не е дефиниран логаритам на негативен број).
Едноставна логаритамска равенка
Едноставна логаритамска равенка може да се смета логаритамска равенка каде непознатата големина се појавува во рамките на еден израз на логаритмот или се појавува како база на логаритмот.
Пример 1
Зададена е логаритамската равенка: Согласно правилата за сметање со логаритми редоследно се доаѓа до:
Пример 2
Зададена е логаритамската равенка: Согласно правилата за сметање со логаритми редоследно се доаѓа до:
Пример 3
Зададена е логаритамската равенка: од каде следи: Решавајќи ја оваа равенка со апсолутни вредности, лесно се наоѓа дека постојат две можни решенија на почетната логаритамска равенка: x1 = 64 и x2 -61.
Пример 1
Зададена е логаритамската равенка: Согласно правилата за сметање со логаритми редоследно се доаѓа до: Решавајќи ја најдената квадратна равенка по y, се добиваат решенијата на квадратната равенка y1 = 4 и y2 = -2. Согласно супституцијата logx=y, следат и решенијата на почетно зададената логаритамска равенка: x1 = 10.000 и x2 = 0,01.
Пример 2
Зададена е логаритамската равенка: Согласно правилата за сметање со логаритми редоследно се доаѓа до: Решавајќи ја најдената квадратна равенка по x се добива решението x1 = x2 = 2, што воедно е решение на почетната логаритамска равенка.
Пример 3
Зададена е логаритамската равенка: Согласно правилата за сметање со логаритми редоследно се доаѓа до: Решавајќи ја најдената квадратна равенка по y, се добиваат решенијата y1 = 1 te y2 = -2/3. Согласно супституцијата 2x=y, следат и решенијата на почетно зададената логаритамска равенка: x1 = 2 te x2'' = 2(-2/3).
Пример 4
Зададена е логаритамската равенка: Согласно правилата за сметање со логаритми редоследно се доаѓа до: Решавајќи ја најдената квадратна равенка по logx, се добиваат решенијата logx1 = 1 и log x2 = -1/3. Бидејќи еден од членовите на почетната логаритамска равенка е изразен како log(logx), второто решение очигледно нема смисла според дефиницијата на логаритам. Постои значи, само едно решение каде logx = 1, од каде следи дека x = 10, што е и единствено решение на почетната логаритамска равенка.
Надворешни врски
Логаритамски равенки на мрежното место „е-математика“
Хамбуршка архиепископија
Хамбуршката архиепископија (Archidioecesis Hamburgensis, Erzbistum Hamburg) — архиепископија на северот на Германија и ги покрива сојузните покраини Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, како и добар дел од Мекленбург од сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. Во однос на површината е најголема во Германија. Се одликува со нејзината положба како епископија на дијаспората. Седиште на архиепископот е во Новата катедрала „Света Богородица“ во Св. Георг, Хамбург.
1419 п.н.е.
1419 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1419. година пред новата ера, 419. од вториот милениум п.н.е., 19. од 15 век п.н.е. и последна од 1410-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4089 и 4090 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3331 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2341 и 2342 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 666 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1419 година се протега во 1217 и 1218, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1277 и 1278 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 876 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2103 и 2102 исламска година пред хиџра.
Откритија
1419 av. J.-C.
Пињари
Пињари е гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Винипег (езеро)
Езерото Винипег — плитко езеро на источниот раб на Канадските Прерии. Тоа е остаток од многу поголемо ледничко езеро што ги опфаќало и езерата Манитоба и Винипегосис. Најмногу вода ова езеро добива од реката Саскачевен, која од канадските Карпести Планини тече кон запад. Втората приток, Црвената Река, ги напојува високите прерии. Реката Нелсон истекува од североисточниот дел на езерото Хадсон.
Равенка на состојбата
Равенка на состојбата – равенка која преку притисокот, температурата и волуменот го опишува однесувањето на гасот и се изразува во облик
Обере Алер
Обере Алер (Obere Aller) — општинска заедница во округот Берде во Саксонија-Анхалт, Германија. Пред 1 јануари 2010 бил Амт. Се наоѓа околу 30 километри западно од Магдебург. Именувана е по горниот тек на реката Алер, на нејзина територија. Седиштето на општинската заедница е во Ајлслебен.
Општинската заедница Обере Алер се состои од следниве општини:
Седумнаесетта македонска ударна бригада
Седумнаесеттата македонска ударна бригада била формирана во село Жељувино, Кумановско, во почетокот на октомври 1944 година. Била формирана од Кривопаланечкиот и Кратовскиот територијален НОПО и новопристигнати борци од Кумановско, Кривопаланечко, Кратовско и Светиниколско. Кон крајот на октомври 1944 година, бригадата броела околу 2000 борци и старешини.
Команден состав
Командниот состав на бригадата го сочинувале:
Политички комесар бил:
Борбени дејства
Таа ја штитела слободната територија во Козјачијата и ги напаѓала комуникациите Крива Паланка-Страцин-Куманово и Скопје-Куманово по кои се повлекувале германските сили. Во рамките на овие дејства, бригадата имала жестоки вооружени судири кај Страцин, Челопек, Никуљане, Четирски Рид, како и на патниот правец Драгоманце-Коинце-Жегљане.
Наскоро влегла во составот на новоформираната Кумановска дивизија на НОВЈ и продолжила со борбите против германските сили во Кумановско и балистичките сили во Прешевско, а потоа влегла во слободното Куманово на 11 ноември 1944 година, заедно со други единици на НОВ и ПОМ. По ослободувањето на Македонија продолжила да дејствува против заостанатите балистички и четнички сили на Скопска Црна Гора, во Прешевско и Гњиланско, односно во Косово и Метохија. На 14 декември 1944 година била префрлена на теренот на Гнилање, каде имала жестоки борби. При реорганизацијата на единиците во декември 1944, бригадата влегла во составот на Четириесет и првата македонска дивизија на НОВЈ.
Гран при Монтреал 2012
Гран при Монтреал 2012 било третото издание на Гран при Монтреал, еднодневна професионална велосипедска друмска трка. Била одржана на 9 септември 2012, на растојание од 205,7 километри, започнувајќи и завршувајќи во Монтреал, Квебек, Канада. Била 26. трка во сезоната на Светската турнеја. Трката била една од единствените две трки кои се дел од календарот на Светската турнеја во Северна Америка, другата била Гран при Квебек, која се одржала два дена претходно.
Трката била освоена од Норвежанецот Ларс Петер Нордхауг, кој се одвоил од водечката група и нападнал двапати во последите 5 километри. Ги отспринтал Морено Мозер и Александар Колобнев. Сајмон Геранс од, кој победил на Гран при Квебек 2012, го освоил четвртото место.
Тек
Трката се состоела од 17 кругови на патека од 12,1 километар во должина и ја следела истата рута како во изданието во 2011. Патеката, околу главниот кампус на Универзитетот во Монтреал, била добра поставена за специјалисти за искачувања и оние кои сакаат нагорнини. Завршницата била на нагорнина со мал наклон од 4%, која се наоѓала на Avenue du Parc. Имало остра кривина од 180 степени на десно на 500 метри пред целта. Вкупното вертикално искачување на трката било 3.893 метри. Главните потешкотии биле:
Екипи
Бидејќи трката била дел од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI ProTeam екипи биле поканети автоматски и се обврзани да испратат свој состав. Биле доделени и 3 специјални покани на професионалните континентални екипи: на две француски екипи ( и ) и една канадска.
Трите професионални континентални екипи кои настапиле биле:
Модришка Река
Вкупната должина на водоразделната линија на Модришка Река изнесува 33,5 км а сливот и зафаќа или 2,5% од вкупната површина на сливот на реката Треска.
Течение
Реката извира како Зли Дол од западните падини на Датутица и тече во североападен правец. Во селото Вир од левата страна го прима потокот Стрелов Дол и продолжува на северозапад низ тесната долина Лака, каде од десната страна ги прима Божин Дол и Текински Дол, а потоа, од левата, и Жешки Дол. Продолжува во ист правец, одминувајќи го возвишението Куклаица од левата страна и навлегува во селото Модриште, каде се влева во Треска како нејзина десна притока. По десетина километри, самата Треска навелегува во езерото Козјак.
IC 1411
IC 1411 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1411 се споменува и како CGCG 67-55.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1411 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. IC 1411 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 19 м 20,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 1' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на IC 1411 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34644.
1689
1689 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1689 година од новата ера, 689. од вториот милениум, 89. од XVII век и последна од 1680-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7197 и 7198 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6439 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5449 и 5450 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2442.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1689 година се протега во 4325 и 4326, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4385 и 4386 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2232. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1100 и 1101 исламска година.
Водлозерски национален парк
Национален парк Водлозерски (Водлозерский национальный парк) — национален парк во Северна Русија, кој се протега во областа Онега во Архангелската Област и Пудошката Област во автономната република Карелија. Основан е на 20 април 1991, од 2001 година националниот парк има статус на резерват на биосферата на УНЕСКО. Националниот парк е создаден за да ги заштити иглолисните шуми (тајга) во Северна Русија.
Паркот има површина од 4 280 км², дополнителни 400 км² се користат од паркот, но им припаѓа на трети лица. Националниот парк Водлозерски е втор по големина парк во Европа по Националниот парк Југид-ва, а трет во Русија. Во зоната на паркот се вбројуваат и Водлозеро, сливот на реката Илекса, главните притоки на езерото и горниот тек на реката Водла, островите на езерото.
Историја
Првите луѓе се населиле во подрачјето на езерото Водлозеро во праисториското време, околу 6-8 илјади години п.н.е. Русите ( Новгороданците ) го колонизирале подрачјето околу езерото кога барале трговски патишта кон Белото Море. Езерото Водлозеро била една од точките на рутата што води понатаму кон реката Онега, а ја колонизирале во 14 и 15 век. Во паркот има неколку десетици споменици на дрвена архитектура (18-19 век). Најистакнат е Иљински Погост, ансамбл на дрвена црква опкружен со ѕид. На почетокот на 20 век, околу езерото Водлозеро имало околу 40 села, од кои повеќето во моментов се напуштени.
Националниот парк е основан во 1991 година и стана еден од првите национални паркови во Русија. Во 1996 година се сметаше дека паркот се приклучува на Светското Наследство, но беше одбиен. Причината за одбивањето беше тоа што не беше „природно“ место. Во моментов е изложен под критериумот „културен пејзаж“.
Локација и географија
Два дела на националниот парк - јужниот дел, околу езерото Водлозеро и северниот дел, речната долина на реката Илекса - се одликуваат со различна клима. Северниот дел има клима типична за северната тајга, со долги и студени зими (најниската температура забележана во паркот е -45 °C). Климата во јужниот дел е многу поблага. Северниот дел е ридски, со ридови високи и до 20 метри. Во северниот дел има Ветровит појас ( Кряж Ветряный Пояс). Јужниот дел е скоро рамен.
Скоро целиот останат дел е покриен со шума. Од нив, 53,5 % смрекова шума, 44,1 % борова шума, а останатите 2% се под бреза ( Маjаљава бреза и Бела бреза ) и јасика.
Туризам и инфраструктура
Сите посетители на паркот мора да набават дозвола во центарот за посетители (во паркот или во Петрозаводск).
Реките Илекса и Водла се популарни за сплаварење. Постојат посебни делови за набљудување на птици и риболов.
Соња Вектомов (вајарка)
Соња Вектомов (8 јуни 1957 година) е чешка вајарка со седиште во Јивескила, Финска, позната по нејзините бронзени статуи на фински културни фигури.
Кариера
Во 2010 година Вектомов направила извонредна статуа на архитектката и феминистка од почетокот на 20 век Виви Лон, која дизајнирала влијателни згради во Јиваскила во текот на раните 1900-ти. Делото било откриено во центарот на приватен парк свртен кон некогашниот замок на Лон, чиј преглед се појавува на основата на неговиот постамент (референца на употребата на истиот преглед од страна на Лон на предниот дел од куќичката за кучиња ималодизајнирано). Покрај тоа, голем број други скулптури на Вектомов се изложени во јавните градини на имотот во Лон под кураторство на неговиот сегашен сопственик, Кауко Сорјонен.
Во 2015 година, во знак на одбележување на 90-тиот роденден на сликарот Рејдар Сарестониеми и истовремено во чест на 30-годишнината од музејот на Рајдар Сарестониеми, Вектомов направила статуа на сликарот за музејот.
За нејзиниот избран медиум Вектомов рекол: „Бронзата е најскапоцениот материјал на Земјата. Тој е уникатно топол, може да биде мазен или груб и динамичен - способен е да изрази многу различни нешта“. Темата најблиску до нејзиното срце е „човечката форма и нејзините многубројни позиции, кои изразуваат универзум на емоции“. На секое нејзино дело, Вектомов посветува повеќе од 500 часа и 400 килограми стопена бронза. Таа не избегнува мермер, туку го придружува во бронзените дела.
Вектомов е педагог во градското уметничко училиште „Јиваскила“. Таа изјавила дека, како вајар, природата е нејзиниот примарен извор на инспирација. Во 2017 година таа дала интервју за финскиот весник Keskisuomalainen:
Во 2020 година, Вектомов открила бронзена скулптура од дивиот свет и изложила серија на големи папие-маше прикази на вирусот САРС-КоВ-2 во интеракција со класичните четири елементи.
Триото
Заедно со Теја Хејринен и Леена Панцу, Вектомов е член на Тетитрио (Tätitrio), театарска група со седиште во Јиваскила која изведува драмски дела годишно во пензионерски домови и сиропиталишта. Тетка трио првенствено се придржува до скриптирани, меморирани текстови, со чудна импровизаторска возбудливост наменета да го поттикне учеството на публиката.
Пенџапски јазик
Пенџапскиот (гурмуки: ਪੰਜਾਬੀ; деванагари: पंजाबी; шахмуки: ) — индоариски јазик кој го зборуваат околу 102 милиони луѓе и со тоа јазикот е 9 најголем јазик во светот (2010). Јазикот е мајчин јазик на Пенџапците, кои го населуваат регионот Пенџаб во Индија и Пакистан. Пенџапскиот е единствен тонски јазик меѓу индоариските јазици.
Пенџапскиот е најзборуван јазик во Пакистан и 11 најзборуван во Индија. Според податоците, пенџапскиот е 4 најзборуван јазик во Англија и Велс и 3 најзборуван во Канада.
Пакистан
Пенџапскиот е најголем јазик во Пакистан. Пенџапскиот е покраински јазик во покраината Пенџаб. Околу 44.15% од населението на Пакистан зборува на пенџапски, а околу 70% од населението на Пакистан зборува пенџапски како прв или вторјазик, а за некои и трет. Најголем пенџапски град е Лахоре, каде 86% од населението се Пенџапци, а во Исламабад 71%.
Индија
Пенџапскиот како мајчин јазик го зборуваат околу 3% од Индијците. Пенџапскиот е службен јазик во индиските држави Пенџап, Харјана и Химачал Прадеш.
Фонологија
Пенџапскиот има три различни тона: висок, среден и низок.
Фудбалска репрезентација на Египет
Фудбалска репрезентација на Египет, често се нарекуваат Фараони — фудбалска репрезентација која го претставува Египет на меѓународни натпреварувања и е под контрола на Фудбалскиот сојуз на Египет. Египет е најуспешната репрезентација во Африка, со седум шампионски титули; тие го освоиле првиот Африкански куп на нации во Судан во 1957 година, потоа во Египет во 1959 година, Египет во 1986 година, Буркина Фасо во 1998 година, Египет во 2006 година, Гана во 2008 година и Ангола во 2010 година.
Рекорди
Податоци ажурирани на 15 јуни 2018 година:
Најмногу одиграни натпревари
Активните фудбалери се со задебелени букви:
Најдобри стрелци
Активните фудбалери се со задебелени букви:
Пљаса (Гребенско)
Пљаса — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Менонити
Менонити — протестантска верска секта која настанала во 16 век. Нејзините припадници проповедаат неспротивставување на злото, крштевање на возрасните луѓе, и стапување во брак само меѓу членовите на сектата.
Џиро д’Италија 2016 - етапа 12 до етапа 21
Џиро д’Италија 2016 започнала на 6 мај, а завршната етапа се случила на 29 мај.
Хаусан
Хаусан — полицикличен алкан со формула C5H8. Името го добил според формата на неговата молекула (house=куќа).
Харбке
Харбке (Harbke) — општина во округот Берде во Саксонија-Анхалт, Германија.
Маријанс Пахарс
Маријанс Пахарс (роден на 5 август 1976, во Чорнобај) — латвиски фудбалски тренер и поранешен играч, кој играл на позицијата напаѓач.
Технички одлики
Висок само 174 сентиметри, Пахарс имал одлична техника и можел да игра било каде во напаѓачката линија, десно, лево и како централен напаѓач. Неговиот прекар е "Латвискиот Мајкл Овен".
Сконто
Роден во Чорнобај, Украина од Латвијски родители, Пахарс пораснал како навивач на Спартак Москва. Кога имал околу 8 години, Јурис Андрејевс, тренер на фудбалскиот клуб Сконто го посетил неговото училиште, како резултат на што Пахарс решил да игра фудбал. Токму Андрејевс, имал најголемо влијание во фудбалската кариера на Пахарс.
На 18 години тој потпишал за Пардаугава пред да се пресели во Сконто Металс, втората екипа на Сконто, а потоа и во првиот тим од 1995 година. Тој првично играл како играч од средниот ред, најчесто како крило, пред да биде префрлен во улогата на напаѓач. Својата прва сезона во првиот тим на Сконто ја завршил со 8 гола во 9 натпревари во латвијското првенство, а следната веќе постигнал 12 гола на 28 натпревари, по што веќе станал репрезентативец на својата земја и бил наречен "Латвискиот Мајкл Овен".
Во сезоната 1998, Пахарс постигнал 19 голови на 26 натпревари за Сконто со што бил втор стрелец на тимот зад Михаилс Михолапс кој постигнал 20. За одбележување бил натпреварот од 24-тото коло на латвиското првенство, кога двајцата играчи постигнале по пет гола во победата на Сконто над Валмиерас со 15-2. Неговиот напредок го привлекол вниманието на неколку клубови од најсилните лиги во Европа; тој имал проби во Салернитана (Италија), Вердер Бремен (Германија) и Салцбург (Австрија), за потоа да потпише за Саутхемптон откако му бил препорачан на менаџерот на светците Дејв Џонс од страна на Гари Џонсон - селекторот на латвијската репрезентација.
Саутхемптон
Пахарс најпрво имал проба во Саутхемптон, играјќи во натпревар на резервниот тим против Оксфорд Јунајтед на 10 февруари 1999 година, во кој постигнал идеален хет-трик - постигнувајќи гол со глава, со левата и со десната нога во победата со 7-1. Веднаш потоа светците го договориле надоместокот за трансферот на Пахарс со Сконто кој требало да изнесува околу 800,000 фунти, но и покрај тоа трансферот не бил сè уште реализиран поради тешкотиите во добивањето на работната дозволата и приговорите на ПФА. Сепак, овие проблеми биле надминати и тој конечно им се придружил на својте нови соиграчи во март 1999 година, со што станал првиот латвиец кој играл во Премиер лигата.
Тој настапил на 33 настапи во текот на сезоната 1999–2000, завршувајќи како најдобар стрелец на клубот со 13 голови. Својот прв гол за сезоната го постигнал на 15 август 1999, во третото коло од Премиер лигата, во кое Саутхемптон го победил Њукасл Јунајтед со 4-2. Во јануари 2000, менаџерот Дејв Џонс бил отпуштен и заменет од Глен Ходл, кој решил да го пресели Пахарс на позицијата втор напаѓач со поширок полупречник на движење, со теорија дека ќе може да им наштети на противниците со неговиот дриблинг и темпо, и да обезбеди шанси за соиграчите, како и тој самиот да постигнува голови. Како резултат на оваа промена, головите на Пахарс се вратиле по еден подолг период на суша кога тој ја погодил мрежата на во победата со 2-1 на домашен терен на 5 февруари 2000. Интересно е тоа што тој двапати во текот на оваа сезона ја бил стрелец против подоцнежниот англиски шампион Манчестер Јунајтед и тоа по еднаш во двата натпревари, прво на Олд Трафорд во ремито 3-3, а потоа постигнал прекрасен соло гол во поразот со 1-3 на Дел.
Својте први голови во следната сезона, Пахарс ги постигнал на 26 август 2000 против, кога со двата гола го помогнал невероватното враќање на светците кои од 0-3 стигнале до 3-3 во последните 17 минути од натпреварот. На 16 септември, тој ги постигнал двата гола во победата со 2-0 на домашен терен над Њукасл Јунајтед. По импресивниот почеток на сезоната, во кој постигнал 6 голови во првите 8 кола од лигата играјќи како напаѓач, тој бил вратен во подлабока улога, и неговата форма опаднала како резултат на тоа. Тој сепак, и по натаму претставувал закана со обезбедување на шанси за своите соиграчи, но неговата форма била многу непостојана и тој го пронашол патот до мрежата само уште трипати до крајот на сезоната завршувајќи со 9 голови на својата сметка.
По слабиот лигашки почеток на Саутхемптон во сезоната 2001-2002 во која забележале три порази во првите три кола без постигнат гол, Пахарс влегол од клупата за резерви и го постигнал првиот гол за светците во лигата за сезоната и тој воедно бил победнички во успехот со 1-0 на гостувањето кај Болтон Вондерерс на 15 септември 2001 година. Така тој ја започнал својата серија од три натпревари по ред во кој постигнувал голови отакако покрај на Болтон ги затресол мрежите и на и. На 24 ноември тој постигнал уште еден победнички гол во победата со 1-0 на домашен терен над Чарлтон Атлетик. За жал, по влезот во Новата година неговите голови повторно значително се намалиле, но тој ја завршил сезоната со својот најдобар учинок како играч на светците од вкупно 16 голови комбинирано во лигата и ФА Купот. 16-те гола на Пахарс и 14-те на неговиот партнер во нападот Џејмс Бити ги направило нив двајца второ најдобро напаѓачко дуото по бројот на постигнати голови во Премиер лигата.
Во летото 2002 година, Пахарс побарал да оди на операција од кила, која го принудила да го пропушти целиот предсезонски подготвителен период. Иако тој постигнал гол од пенал во победата со 1-0 на домашен терен над Евертон на 11 септември, тој никогаш не се опоравил целосно од неговата повреда. Неговата форма во раниот дел од сезоната била далеку од најдобрата и суспензијата по добивањето на црвен картон во натпреварот на домашен терен против Манчестер Сити на 5 октомври не му била од помош да го промени тоа. Потоа, тој тешко го повредил глуждот во ноември 2002 година, поради што морал да оди на друга операција која го извадила надвор од акција до крајот на сезоната. Како резултат на тоа тој го пропуштил и финалето на ФА Купот со што била заокружена неговата најмизерна сезона по доаѓањето во Англија.
На почетокот на сезоната 2003-2004, Пахарс повторно бил спречен да игра поради повреда и враќањето на терен со резервите било уништено со повторливи повреди. Сепак, тој успеал да ги одигра завршните минути од реванш натпреварот во баражот после кој Латвија изборила пласман на Европското првенство 2004. Со тоа како дополнителен поттик да се вклопи во потполност, тој се нашол во почетната постава на светците за 3 последователни натпревари, кои завршиле со победи. Неговиот прв гол за сезоната - и прв после повеќе од една година - дошол во победата со 3-0 на домашен терен над локалните соперници Портсмут на 21 декември 2003.
Откако се опоравил во потполност од повредата, тој бил повторно повреден во предсезонскиот натпревар против Свиндон Таун. Доцна во натпреварот тој бил жртва на еден опасен старт кој резултирал со повреда на истиот глужд кој веќе претрпел три операции поради што испаднал од комбинација да игра на почетокот на сезоната. Враќањето на терен со резервите ветувало дека тој набрзо ќе се врати во акција со првиот тим, сè додека проблемите не се појавиле повторно, предизвикувајќи да ја промаши целата сезона во фрустрирачки околности, бидејќи светците испаднале од највисокиот ранг на наѕпреварување во англискиот фудбал после 28 години.
Следната сезона во Чемпионшип била уште една фрустрирачка во низа откако тој повторно минал низ период од повреда во повреда, и неговите обиди за враќање на терен долгорочно биле уништени. Тој направил само 10 настапи (8 во лигата и 2 во ФА Купот) во текот на сезоната, постигнувајќи еден гол во неверојатниот натпревар против Лидс Јунајтед во кој светците воделе со 3-0 за на крајот да загубат со 3-4. Малиот број настапи на Пахарс не му бил од помош за да ја спаси неговата кариера кај светците и, во мај 2006 година, по седум години во клубот во кои забележал 156 настапи и 45 голови за клубот, било објавено дека неговиот договор со Саутхемптон не би бил обновен за следната сезона.
Во последниот натпревар од сезоната, на 30 април 2006 година Пахарс имал „почесен круг на благодарност“ околу стадионот Сент Мери, во емотивното збогување на играчот со многуте присутни навивачи на Саутхемптон.
Анортозис Фамагуста
Во јули 2006 година, Пахарс потпишал за кипарскиот клуб Анортозис Фамагуста, кој бил воден од клупата од поранешниот грузиски репрезентативец Темури Кецбаја.
Неговите проблеми со повреди продолжиле и во Анортозис и како резултат на тоа, во јануари 2008 година, тој бил ослободен од договорот.
Враќање во Латвија
По 10 години играње во странство, Пахарс се вратил во Латвија во 2008 година приклучувајќи му се на неговиот поранешен клуб Сконто. Тој одиграл една сезона таму помагајќи му на клубот да постигне добри резултати во државното првенство. По завршувањето на сезоната, тој го напуштил Сконто и се приклучил на екипата на Јурмала завршувајќи ја својата кариера таму со два настапи во првенството.
Репрезентативна кариера
Своето деби за латвиската репрезентација Пахарс го направил на почетокот на 1996 година, поточно на 12 март 1996 година во поразот со 1-0 од Кипар во пријателски натпревар. Неговиот прв погодок за својата земја го постигнал во својот деветти натпревар на домашен терен против Полска во поразот со 2-3 во уште една пријателска на 17 февруари 1997 година.
Драгослав Шекуларац
Драгослав Шекуларац (, - ,  ) — поранешен југословенски фудбалер. Истакнат играч на Црвена звезда од Белград. Популарниот „Шеки“ бил втора голема „ѕвезда“ по Рајко Митиќ. Веројатно бил еден од најдобрите дриблери во историја на југословенскиот фудбал. Играл во везен ред. Бил постојан член на фудбалската репрезентација на Југославија, и во тоа време бил нејзни најдобар поединец. Одиграл 41 натпревари и постигнал шест голови за репрезентација на Југославија. По инцидентот на еден натпревар бил казнет со две години неиграње и со тоа кариерата нагло ја прекинал.
Играчка каријера
Драгослав Шекуларац основното училиште, четири години гимназија, како и метеореолошко училиште ги завршил во Белград. Меѓутоа, училиштето не му било приоритет бидејќи фудбалот станала негова најважна преокупација. Кога Димитрије Милојевиќ, некогашниот фудбалер на БАСК-а, тренер и печатарски работник на Политика (весник), го забележал во дворот на Втората машка гимназија, веднаш му станало јасно за каков талент се работи.
Маријанс Пахарс
Репрезентативна кариера
Во 2006 година, по пауза од повеќе од две години Пахарс се вратил во репрезентацијата играјќи нешто повеќе од половина час во поразот на домашен терен со 0-1 од Шведска во квалификациите за Европското првенство 2008. Својот последен натпревар за латвиската репрезентација го одиграл во истите квалификации против истиот противник на 21 ноември 2007.
Барбара Остин Тејлор
Барбара Пенсон Остин Тејлор (1891–1951) била британска вајарка.
Биографија
Тејлор е родена во Западен Дерби, предградие на Ливерпул, а студирала во Лондон на Вестминстерската школа за уметност, на Школата за модерна уметност Гросвенор, а потоа и на Британското училиште во Рим. Откако ги проучувала техниките на резбање камен во работилницата на монументален ѕидар, Тејлор основала студио во Лондон, со седиште во Челзи подолг период. Таа изработила портрети глави, бисти и фигури во бронза, камен и гипс. До неколку години пред нејзината смрт, Тејлор била редовен излагач со Кралската академија во Лондон, а исто така и со Лондонската група и Друштвото на жени уметници. Уметничката галерија Манчестер Сити има примери од нејзината работа.
360
360 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 360 година од новата ера, 360. од првиот милениум, 60. од IV век и прва од 360-тите.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 360 година се протега во 2996 и 2997, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3056 и 3057 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 903. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 270 и 269 година пред хиџра.
Ѓавато (Гевгелиско)
''Оваа статија се однесува на селото во Општина Богданци. За други географски поими, видете ја статијата Ѓавато.''
Ѓавато (понекогаш се среќава и како Ѓавото) — село во Општина Богданци, во областа Бојмија, во околината на градот Богданци.
Потекло на името
Името на селото Ѓавато е добиена од именка од грчко потекло, со значење, „премин“.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, во западниот дел на територијата на Општина Богданци, непосредно на левиот брег на реката Вардар, чиј атар се допира со територијата на Општина Гевгелија. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 60 метри. Од градот Гевгелија е оддалечено 9 километри.
Атарот зафаќа површина од 13,8 км2. На него обработливото земјиште зазема површина од 405,7 хектари, на шумите отпаѓаат 592,1 хектар, а на пасиштата отпаѓаат 174,6 хектари.
Во атарот на селото се наоѓаат пумпи на хидросистемот „Ѓавато“, кој функционира од 2002 година како резултат на напорите за спас на Дојранското Езеро.
Историја
Подрачјето на Ѓавато е населено уште од доцната антика, за што сведочи Рамниште (на работ на селото) и и утврдената населба на наоѓалиштето Мамино 4 км на север.
Кон крајот XIX век, кога Македонија била во состав на Отоманското Царство, во селото се бележи револуционерна дејност на ВМРО. На 31 август 1905, легендарниот гевгелиски комита Леонид Јанков со уште двајца свои другари бил предаден и опколен од триилјадна турска восјка кај местото Ѓуров Дол во селото Ѓавато, по што си го одземал животот. На почетокот на XX век селото потпаѓа под црковно-пропагандното влијание на Бугарската егзархија.
Селото било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Стопанство
Во селото најзастапено е полјоделството. Во селото функционираат продавници и земјоделска задруга.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ѓавато имало 320 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ѓавато имало 416 жители.
Селото е средно по големина, без некои големи промени во населението. Така, во 1961 година селото броело 554 жители, а во 1994 година 485 жители, од кои 481 Македонец и 2 Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Ѓавато имало 438 жители, од кои 407 Македонци, 21 Србин, 6 Турци и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 389 жители, од кои 350 Македонци, 14 Срби, 8 останати и 9 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Богданци, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Богданци.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Богданци, во која влегувале градот Богданци и селото Ѓавато.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Богданци, во која покрај селото Ѓавато се наоѓале градот Богданци и селата Богородица, Селемли и Стојаково.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Богданци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гевгелија.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 328 гласачи.
Звездана Ангеловска
Звездана Ангеловска — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица, и режисерка.