Евгеника
Соединетите Американски Држави
Еден од најраните современи поборници на евгениката (пред таа да биде обележана како таква) бил Александар Греам Бел. Во 1881 г. Бел ја испитувал стапката на глувост во Мартас Винјард, Масачусетс. Од ова заклучил дека глувоста е наследна по природа и, преку забележување дека вродено глуви родители е поверојатно да имаат глуви деца, привремено предложил дека паровите во кои и двајцата се глуви не треба да стапуваат во брак, во неговото предавање Мемоар за формацијата на глув вид на човечката раса презентирана на Националната академија на науките на 13 ноември 1883 г. Меѓутоа, неговото хоби за одгледување добиток било она што довело до неговиот состанок со Комитетот за евгеника на Дејвид Стар Џордан, под покровителство на Американската асоцијација на сточари. Комитетот едногласно го проширил принципот врз човекот. Во текот на XX век, истражувачите заинтересирани за семејни ментални заболувања спровеле голем број истражувања за да ја документираат наследноста на болести како шизофренијата, биполарното пореметување и депресијата. Нивните пронајдоци биле употребени од евгенистичкото движење како доказ за причината за неговото постоење. Во доцните 1800-ти и раните 1900-ти биле напишани државни закони за да се забрани бракот и да се наметне стерилизацијата на ментално болните со цел да се спречи „пренесувањето“ на менталната болест на идната генерација. Овие закони биле поддржани од Врховниот Суд на САД во 1927 и не биле укинати сè до средината на XX век. Сè на сè, 60 000 Американци биле стерилизирани. Во 1907 г. Индијана станала првата од повеќе од триесет држави што го усвоиле законот кој целел кон задолжителна стерилизација на одредени лица. Иако овој закон бил поништен од Врховниот Суд на Индијана во 1921 г., Врховниот суд на САД ја поддржал уставноста на законот во Вирџинија кој ја дозволувал присилната стерилизација на пациенти во државни ментални институции во 1927 г. Почнувајќи од Конетикат во 1896 г., многу држави донеле брачни закони со евгенички критериуми, кои забранувале секој кој е „епилептичен, имбецил или слабоумен“ да стапи во брак. Во 1898 г. Чарлс Дејвенпорт, истакнат Американски биолог, почнал како директор на станица за биолошко истражување сместено во Колд Спринг Харбор каде што експериментирал со развојот на растенија и животни. Во 1904 г. Дејвенпорт добил финансирање од страна Карнегиевиот институт за да ја основа Станицата за експериментална еволуција. Бирото за евгенистички записи се отворило во 1910 г. додека Дејвенпорт и Хари Х. Лолин почнале да ја промовираат евгениката. Лигата за ограничување на доселувањето (основана во 1894 г.) била првото американско тело кое официјално се поврзало со евгениката. Лигата се стремела кон забрана на дисгеничките членови на одредени раси да влезат во Америка и да ја ослабат супериорната американска расна вредност преку создавање потомство. Лобирале за тест за писменост за доселеници, врз основа на верувањето дека стапките на писменост се ниски меѓу „инфериорните раси“. На предлог- законите им било ставено вето од Претседателите во 1897, 1913 и 1915 г.; конечно, второто вето на претседателот Вилсон било надгласано од Конгресот во 1917 г.. Членството во Лигата ги вклучувало: А. Лоренс Лоуел, претседател на Харвард, Вилијам Де Вит Хајд, претседател на Колеџот Баудоин, Џејмс Т. Јанг, директор на Училиштето Уартон и Дејвид Стар Џордан, претседател на универзитетот Стенфорд. Лигата стапила во сојуз со Американската асоцијација на сточари за да се здобие со влијание и да ги прошири своите цели и во 1909 г. формирала комитет на евгениката на на чело на кој бил Дејвид Стар Џордан со членови Чарлс Дејвенпорт, Александар Греам Бел, Вернон Келог, Лутер Бурбанк, Вилијам Ернест Кесл, Адолф Мејер, Х.Џ. Вебер и Фрдрих Вудс. Комитетот за доселеничкото законодавство на АСС, кој се формирал во 1911 г. и бил воден од основачот на Лигата Прескот Ф.Скот, ја формализирал веќе цврстата врска на комитетот со Лигата за ограничување на доселувањето. Во наредните години, БЕЗ собрало маса на семејни стебла и заклучило дека оние кои се физички или психички неспособни потекнуваат од економски и социјално сиромашни домови. Евгенистите како Дејвенпорт, психологот Анри Годар и конзервационистот Медисон Грант (сите многу почитувани во своето време) почнале да лобираат за разновидни решенија за проблемот со „неспособните“. (Дејвенпорт го поддржувал ограничувањето на доселувањето и стерилизацијата како основни методи; Годар ја поддржал сегрегацијата во неговата книга „Семејството Калилак“ ; Грант ги поддржувал сите веќе наведени и мн.повеќе, дури и идејата за истребување.) Иако нивната методологија и истражување денес се сметаат како многу грешни, во тоа време на ова се гледало како законско научно проучување. Како и да е, тоа имало научни зломисленици (особено Томас Хант Морган, еден од неколкуте Менделци кои јасно ја критикувале евгениката), иако повеќето од нив повеќе се сконцентрирале на она што го сметале како сурова методологија на евгеницистите и на карактеризацијата на скоро секоја човечка одлика како наследна, отколку на самата идеја за евгеника. Некои држави стерилизирале „имбецили“ за поголем дел од XX век. Врховниот суд на САД пресудил во случајот „Бак против Бел“ од 1927 г. дека државата Вирџинија може да ги стерилизира оние кои ги сметала за неспособни. Најзначајната ера на евгеничка стерилизација била меѓу 1907 и 1963 г., кога преку 64 000 лица биле присилно стерилизирани под евгеничкото законодавство во САД. Бил издаден поволен извештај за резултатите од стерилизацијата во Калифорнија, државата со најмногу стерилизации дотогаш, во книга од биологистот Пол Поупноу и тој се наведувал од нацистичката влада како доказ дека широката стерилизација е изводлива и хумана.