cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бад Берка
Бад Берка е бањски град со извори богати со железо и објекти на Kneipp. Во 2002, градот добил награда од покраината за бањски град. Со цел лечење на туберкулоза била изградена клиника во 1952. Ова било почетокот на главниот економски сектор на градот. Централната клинија на Бад Берка има постигнато углед како центар за медицински испитување и надвор од границите на Германија. Исто така, била изградена и клиника за рехабилитација по падот на Берлинскиот Ѕид.
Поради близината на културниот главен град Вајмар и поврзаноста со бројни историски личности, Бад Берка е исто така популарен помеѓу туристите. Помеѓу 1812 и 1828, Гете неколкупати го посетил неговиот пријател Хајнрих Фридрих Шиц.
Други поголеми градови во близина се Јена (20 км на североисток), Ерфурт (20 км северозапад) и Вајмар (12 км на север).
Збратимени градови
Бад Берка е збратимен со:
Длабока пештера
Длабока пештера, позната и како Голема пештера е систем на подземни канали во варовниците на сливот на реката Понорска, во средишниот дел на Пека, во близина на селото Дубока,Кучево во источна Србија. Таа е една од најдолгите пештери во Србија и според последните мерења, вкупната должина на нејзините канали е 2.734 метри.
Ја нарекуваат и Големата пештера. Богата е со главни и споредни канали, извори и бездни, езера, сали, украси.
’Рбетна мрежа
’Рбетна мрежа (од анг. network backbone) — дел од инфраструктурата на една сметачка мрежа која поврзува различни делови на мрежа, овозможувајки патека за размена на информации помеѓу различни локални мрежи LANs or subnetworks. ’Рбетната мрежа може да поврзе заедно различни мрежи во иста зграда, во различни згради во кампус околина,или во поширока област.Нормално, капацитетот на рбетната мрежа е поголем од мрежите на кои таа е поврзана.
Големи корпорации коишто имаат повеќе локации можат да имаат рбетна мрежа која што ги поврзува сите локации заедно, на пример,ако некој кластер опслужувач има потреба да биде пристапен од различени департменти на претпријатието што е смесено на различни географски места. Деловите на мрежната врска (на пример: ethernet, wireless)коишто ги спојуваат овие департменти заедно најчесто се нарекуваат рбетна мрежа или мрежа-столб. Мрежниот застој најчесто се зема предвид кога се дизајнира една ваква рбетна мрежа.
’Рбетните мрежи не треба да се мешаат со семрежна потпора.
Постојат две многу чести топологии на рбетната мрежа:
Даниел Иструмица
Даниел Иструмица (, ? –, ) бил еврејски рабин, родум од Струмица. Долги години бил на чело на Солунската рабинска академија, која се наоѓала во рамките на Португалската синагога. Напишал повеќе Проповеди и Одговори, а заедно со уште четворица рабини, автор е и на еден колективен труд од областа на еврејското право, издаден во Солун во 1655 година. Неговиот внук посмртно ги објавил неговите Одговори под наслов „Maguen guiborin“ во Солун во 1754 година.
Италијанска вселенска агенција
Италијанската вселенска агенција (Agenzia Spaziale Italiana; ASI) е основана во 1988 и има задача да ги промовира, координира и извршува вселенските активности на Италија. Таа учествува активно во советот на европската ESA. Главниот штаб е сместен во Рим, Италија. Исто така има и два оперативни центри во Матера и Трапани (двата во Италија), и космодром Сан Марко платформа, на брегот на Кенија. Годишниот буџет на ASI изнесува $978 милиони.
Опозицијата на масонството во рамките на христијанството
Додека мнозинството христијански деноминации или го поддржуваат масонството или имаат негативен став во врска со тоа, постојат неколку кои отворено се противат на него, и или ги спречуваат или целосно им забрануваат на нивните членовите да се приклучат на братството. Најголеми од овие се Римокатоличката црква и Јужната баптистичка конвенција.
Католичка црква
Поврзано: Папска забрана на масонството
Римокатоличката црква е меѓу најупорните критичари на масонството. Црквата им забранува на своите членови да бидат масони со In Eminenti Apostolatus (папска була) во 1738 г. Оттогаш, Ватикан издал неколку папски були забранувајќи им на католиците да се приклучуваат на масонството под закана на изопштување. Во моментов, како што е потврдено во 1983 г., католиците коишто се запишуваат во масонски здруженија прават сериозен грев и не можат да примат Света причест; казната за изопштување не е објавена во сегашниот кодекс на канонското право, но членството останува забрането. Забраната често се игнорира од страна на католичките масони коишто продолжуваат да ги примаат светите тајни.
Католичката црква тврди дека филозофијата на француското масонство (Големиот ориент, а не доминантната разновидност на масонството или гранката што е активна во англиското говорно подрачје) е спротивна на христијанската доктрина и дека е многупати, на многу места анти-свештеничка во намерата. Католичката енциклопедија од 1913 г. расправа дека некој од церемонијалите во шкотскиот ритуал е анти-католички. Сепак, оваа жалба не била вклучена во понатамошните изданија.
Масонската употреба на библиска сликовитост била забележана во Католичката енциклопедија од 1913 г. направена на таков начин да го одрекува откровението на христијнството. Сепак, оваа жалба не била вклучена во понатамошните изданија.
Католичката забрана за масонството од Вториот ватикански совет
Во 1974 г. кардиналот Фрањо Сепер, префект на Конгрегацијата за доктрината на верата, испратил писмо кое што, се чинело дека ќе ја олабави претходната апсолутна забрана за масонството, што предизвикало збунетост и довело до тоа да многу католици станат масони. Во 1981 г., Конгрегацијата го појаснила ваквиот став во писмо до Американската конференција на католичките бискупи, насловено како Појаснување што е поврзано со статусот на католиците кои стануваат масони кое што, како што вели личното писмо од 1974 г., со станувањето јавно, „предизвикало погрешни и пристрасни толкувања“ и потврдува дека забраната против католиците кои се приклучуваат на масонски редови останува. Во 1983 г., црквата го прегледала Кодексот на канонското право така што не го спомнала масонството директно, предизвикувајќи одредени масони да тврдат дека забраната за католиците кои стануваат масони можеби е укината, иако забраната била потврдена во истата година од страна на Ватикан. Во 2000 г., писмо напишано од Отецот Томас Анслоу, судски викар, покажало попопустлив став, иако ова било повлечено од страна на Анслоу во 2002 г., бидејќи „проценката била погрешна.“
Обвинувања за деизам
Една од постојаните католички критики за масонството е дека тоа се залага за деизмот или натуралистички поглед кон создавањето. Масонството всушност, не бара од неговите членови да веруваат конкретно во некое врховно суштество, како што деизмот прави, туку едноставно да веруваат во некое врховно суштество.
Истовремено се признава дека масонството не е атеистичко (масоните се прашуваат дали веруваат во Бог пред да бидат примени), неговата употреба на изразот, Врховен архитект на универзумот –термин препишан на протестантскиот теолог Џон Калвин –се гледа од страна на некои христијански критичари како да укажува на деизмот, (иако Калвин не бил деист) верувањето дека Бог го создал универзумот, но не влијаел врз светот потоа. Ова било чест ерес којшто се појавил во Просветителството.
Посебно обвинување направено во Католичката енциклопедија од 1913 г. против масонството е дека воведот во шпекулативното масонство во раниот осумнаесетти век посебно бил насочен кон „дехристијанизација“ на старите оперативни ложи. Сепак, ова обвинение било отфрлено од наредните изданија.
Масонот е обврзан од неговата позиција, да го почитува моралниот закон; и ако правилно ја разбира уметноста, никогаш нема да биде глупав атеист ниту пак нерелигиозен развратник. Но, иако во старите времиња масоните биле обвинувани во секоја земја дека се дел од религијата во таа земја или нација, што и да било, сега се смета за посоодветно само да ги обврзе за таа религија во која сите луѓе живеат во слога, оставајќи ги нивните различни мислења за себе; односно, да бидат добри и верни луѓе, или чесни и искрени луѓе, со какви било деноминации или убедувања да се разликуваат, при што масонството станува центарот на Унијата, и средство за воспоставување на вистинско пријателство помеѓу личностите кои мораат да останат на постојана оддалеченост.
Одвојување на црквата од државата
Американските масони се доследни застапници на слободата на религија, како што е напишано во Првиот амандман на американскиот Устав. Идејата дека одредената точка подразбира строго одвојување на црквата од државата, е протолкувано од Католичката црква како прикриен напад на нејзиното место во јавниот живот. Па така, во XIX век, папството продолжило да го брани Божјото барано право да назначува граѓански владетели и да ги симнува од власт. Тоа ја повикало опозицијата на овој принцип „религиозна незаинтересираност“ според кој ниту една религија не била признаена како вистинска или докажана и го видел масонството како водач во причината за популарна независност. Сепак, ова упатување не е присутно во подоцнежните верзии на енциклопедијата. Масоните биле обвинети за планирање на несоодветно оцепување на црквата од државата во неколку одредени области, а тоа биле: ⦁ Задолжителна држава го поддржала световното образование во Италија во 1882 г. кое што наложувало забрана за религиското образование, а и фактот дека „верските куќи [биле] урнати, Боговите на црквата конфискувани, бракови склучени и покрај законите и без ритуалите на црквата“ ⦁Воведувањето на граѓански брак во Мексико во 1857 г.
Договор од Прут
Прутскиот мировен договор е договор кој бил потпишан кај реката Прут меѓу Османлиското Царство и Руската Империја на 21 јули 1711 година. Овој договор го означил крајот на Руско-турската војна (1710-1711).
Опозицијата на масонството во рамките на христијанството
Религиозна индиферентност
Масонскиот автор Меки го нарекол масонството „наука која што се занимава со потрагата по Божјата вистина“.
Договор од Прут
Според договорот, Русија се обврзала да ги врати териториите околу Азовско Море, заедно со градот Таганрог. Освен тоа, неколку руски тврдини требало да бидат разрушени, а рускиот цар ветил дека нема да се меша во работите со Полско-литванската Државна Заедница. Шведска се разлутила поради прифаќањето на Османлиите. Во следните две години Шведска повторно се обидувала да ја турне Отоманското Царство во војна со Русија.
Опозицијата на масонството во рамките на христијанството
Религиозна индиферентност
Стари обвиненија против еден масон од Андерсон, 1723 г., зборува за масоните, дека тоа е „начин само за да ги обврзат за религијата во која што сите луѓе живеат во слога, оставајќи ги нивните различни мислења за себе“. Масоните одговараат дека необврзувањето на еден член да ја искаже својата религиозна определеност како услов за членство не е еквивалентот на докажувањето дека ниту една религија може да биде над сите. За личните теолошки верувања не се разговара во ложата, и на тој начин се избегнуваат дискусии со оние што имаат различни верувања. Било упатено дека оваа забрана за религиозна дискусија била особено важна во Англија во осумнаесеттиот век, каде што Граѓанската војна, делумно предизвикана заради религиозен конфликт, неодамна завршила.
Протестантски цркви
Голем дел од мнозинството на протестантски деноминации не им забрануваат или спречуваат нивните членови да се приклучат на масонските ложи и немаат издадено никакви документи за ставови коишто го осудуваат масонството. Одредени цркви, сепак, строго се спротивставиле на масонството и зборувале за проблемите што ги имаат со христијаните кои припаѓаат на масонски ложи.
Во повеќето примери, ова се умерено мали црковни органи коишто се одделиле од главните протестантски деноминации во последните декади, истакнувајќи ја како нивна причина нивната опозиција кон теолошкиот либерализам или разновидност. Најголемите досега од лутеранските, пресвитеријанските и методистичките црковни органи во Соединетите Држави не се бореле против масонството, и многу масони се нивни активни членови. Најголемата од англиканските цркви во Соединетите Држави, Епископската црква, не се борела против масонството, ниту пак различните помали Континуирани англикански и независни англикански црковни органи.
Постои голема напнатост помеѓу тие протестантски деноминации кои ги спречуваат нивните верници да се приклучат на масонските ложи. Деноминации кои, на некој начин или на друг, го спречуваат членството на масоните да се вклучи во малиот Eвангелски лутерански синод, до поголемите протестантски црковни органи. Помеѓу протестантите кои се противат на масонството се: Црквата на Назареецот, Менонитите, Северноамериканскиот одбор за претставништво на јужната баптистичка конвенција, Литеранската црква – Синодот на Мисури, Христијанската реформирана црква во Северна Америка, Црквата на браќата, Собранијата на Бог, Здружението на пријатели, Обединетото братство, Слободната методистичка црква, Православната презвитеријанска црква, Слободната црква на Шкотска, Баптистичкиот сојуз на Велика Британија и Ирска, Презвитеријанската црква во Америка и Реформираната презвитеријанска црква на Ирска. Повеќето од овие пресуди резултирале од работата на црковните комитети назначени исклучиво во последните декади. Многу од овие протестантски пресуди никогаш не влегле во сила.
Шкотската црква не им забранила на верниците да станат масони, но во 1989 г. генералното собрание изјавило дека имало „многу реални теолошки потешкотии“ со припадниците на шкотската црква кои биле масони.
Црквата на Исус Христос на Последниот ден на Светителите
Главна статија: Мормонизмот и масонството
Црквата на Исус Христос на Последниот ден на Светителите („LDS“ црква) има долгогодишна политика на одржување на неофицијална позиција во масонството. Сепак, одредени луѓе сметаат дека постојат врски меѓу двете движења во практиката, структурата, и симболизмот, кои доаѓаат уште од почетоците на црквата.
Сепак, многу немормонски масони негувале силни анти-мормонски чувства. Набргу по вмешувањето на Смит и неговите другари, Големата ложа на Илиноис била присилена да ги поништи повелбите на одредени претежно мормонски ложи. Во 1872 г. Големата ложа на Јута била создадена како отворена анти-мормонска организација. Со текот на времето, непријателството се зголемило, крајно водејќи до тоа Големата ложа на Јута потполно да им забрани на мормонците да се приклучуваат на нејзините ложи. Додека црквата никогаш не им забранила на масоните од нејзините редови, таа сепак, еднаш им забранила на масоните да држат водачки позиции во црковното свештенство.
Во 1984 г. Големата ложа на Јута и црковното раководство под претседателот Спенсер В. Кимбал заеднички се согласиле да ги отфрлат нивните непријателски ставови еден против друг. Додека одреден сомнеж останува на двете страни, денес, не постои строга бариера која што спречува еден мормон од машки пол да стане масон или обратно.
Нова религија
Масонството несомнено тврди за себе дека не е религија, ниту пак замена за религија. Не постои посебен „масонски“ Бог. Ниту пак постои посебно соодветно име за божество во секоја област од масонството. Нема општо толкување на ниту еден од симболите. Во согласност со геометриската и архитектонската тема на масонството, Врховното битие во масонскиот ритуал е поврзано со одликите на Големиот архитект на универзумот (понекогаш скратено како G.A.O.T.U. анг. Great Architect of the Universe), Голем геометар или нешто слично. Масоните ги користат ваквите различни форми на обраќање за да разјаснат дека упатувањето е генерично, и не се однесува на посебната идентификација за Бог во некоја религија.
Сепак, истото масонство кое е критикувано како деистичко, е исто така критикувано наводно и како замена за христијанско верување. На пример, Новата католичка енциклопедија го изјавила мислењето дека „''Масонството ги прикажува сите елементи на религија, и како такво тоа станува противник на религијата на Госпел. Тоа вклучува храмови и олтари, молитви, морален кодекс, обожавање, одежди, денови за пост, ветување за награда или казна во задгробниот живот, хиерархија, и почетни и погребни ритуали.''“ Ниту една од овие одлики на историско христијанство е и одлика на деизам.
Поврзувања со езотерицизам
Одредени видови на масонство, особено Шведскиот ритуал се смета дека се поврзани со Езотеричното христијанство, кое верува дека православната христијанска доктрина е за поглупавите луѓе и дека „вистинското“ христијанство го поседува тајното знаење поврзано со жртвата на Христос на Голгота.
Претхристијански пагански влијанија
Католичката енциклопедија вели дека масонските автори Клавел, Рагнон, Пике и Маки тврдат дека масонскиот симболизам потекнува од сончевото и фаличко обожавање во претхристијанската мистична религија, особено египетската религија.
Розенкројцерски влијанија
Одредени научници веруваат дека масонството е поврзано со розенкројцерското движење. Розенкројцерскиот симбол -црвениот крст, исто така се сретнува во одредени ритуали на приклучените органи на масонството кои бараат кандидатите да бидат Мајстори масони.
Многу анти-масонски христијански автори изјавиле дека розикруцијанот Роберт Флад (1574-1637 г.) бил масон. Сепак, не постои доказ кој го потврдува ова мислење. Ниту пак постојат докази поткрепени со документи кои ќе го поддржат мислењето на Артур Едвард Вајт (1857-1942 г.) дека Флад можеби придонел за розенкројцерското влијание врз масонството. Роберт Ванло изјавува дека розенкројцерството во 17-от век имало значајно влијание врз „англосаксонското“ масонство.
Список на групи коишто се поврзани и со масонството и со розенкројцерството, кои бараат да бидеш христијанин и Мајстор масон за да бидеш примен, ги вклучува: ⦁ Розенкројцерското општество во Англија, 1866 г. ⦁ Розенкројцерското општество во Цивитатибус Фоедератис, 1880 г. Менли Палмер Хол, истакнат окултист и автор на масонски теми, напишал книга која се вика Розенкројцерско и масонско потекло во 1929 г. (долго пред да стане масон) и розенкројцерскиот автор Макс Хендел напишал книга во 1910-тите, од кои двете ги претставуваат католицизмот и масонството како два различни правца во развојот на христијанството.
Тврдења за обожавање на ѓаволот
Одредени христијански критичари на масонството, често евангелистички христијани, тврдат дека масонството вклучува обожавање на ѓаволот. Ваквите тврдења се често поддржани со цитирање, погрешно цитирање, или цитирање надвор од контексот на различни личности, и масонски и немасонски, но не и масонски ритуали.
Подолу се прикажани некои од најчестите цитати кои се користат на интернет во обидот да се докаже тврдењето дека масоните го обожаваат ѓаволот, со неколку забелешки за нив:
Вајт
Прва наредба упатена до императорот Луцифер. Императору Луцифер, Господар и Принц на бунтовничките духови, ти заповедувам да го напуштиш живеалиштето, на кое било место во светот да се наоѓа, и дојди овде да разговараш со мене. Ти наредувам и заповедувам во името на семоќниот жив Бог, Таткото, Синот и Светиот дух, да се појавиш без врева и без....
Овој цитат често му се припишува на „Артур Едвард Вајт, 33-ти степен“ на христијанските анти-масонски мрежни места, како да е авторитетна изјава од масон на „високо ниво“, но Вајт не е идентификуван како масон со 33-ти степен никаде во книгата од која што е преземен овој цитат. Тој е опишан само како личност која била заинтересирана во окултизмот. Вајт не бил масон кога ја напишал оваа книга (книгата била напишана и објавена во 1898 г.; Вајт станал масон во 1902 г.). Покрај тоа, според масонскиот истражувачки документ „Лагата на луциферизмот“ Вајт никогаш не бил масон со 33 степени; тој никогаш не се приклучил на шкотскиот ритуал. Тој бил, сепак, член на „високо ниво“ на Редот на Златната Зора, псевдо-масонска организација која го користела масонството како модел. Понатаму, книгата зборува за црната магија, а не за масонството. Не постои никаква врска помеѓу овие податоци и масонството, освен дека ја напишал некој нареден масон.
Хол
Му ветувам на Големиот дух Луцифер, принцот на демоните, дека секоја година ќе му носам по една човечка душа, да прави со неа сè што сака, а за возврат Луцифер ветува дека ќе ме опсипе со земните богатства и ќе ми ја исполни секоја моја желба за должината на мојот природен живот. Ако не успеам да му го носам секоја година понуденото, наведено погоре, тогаш нека ја задржи мојата душа. Потпишан.....{Личноста го потпишува договорот со сопствената крв}
Овој извадок е од книгата Тајните учења за сите возрасти (поточно, поглавјето „Церемонијална магија и волшебништво.“) од Менли Палмер Хол. Како и Вајт, христијанските анти-масони го користат овој цитат како тој да е „авторитетна“ изјава од масон на „високо ниво“. Сепак, како и Вајт, Хол не е идентификуван како масон со 33-ти степен никаде во книгата, ниту пак постои некаква документација за неговиот прием во 33-тиот степен која е наведена во некои достапни извори кои не го вклучуваат цитатот погоре. Според Големата ложа на Британска Колумбија и Јукон, Хол бил внесен во масонството, но не пред 1954 г., кога имал 53 години. Тајните учења за сите возрасти била објавена во 1928 г., кога имал само 27 години. Уште поважно, цитатот е надвор од контекст. Хол не разговара воопшто за масонството, туку накратко прикажува како еден магионичар би повикал дух и дава пример за тоа како може да се прочита еден демонски пакт. Хол бил окултист, и според еден извор, тој бил добар предавач за окултното и други мистичности на возраст од 20 г., пред да стекне право да стане масон.
ОУ „Гоце Делчев“ - Дукатино
„Гоце Делчев“ — училиште во Василево, Општина Василево.
Список на државни водачи во 1273 година
Ова е список на државни водачи во 273 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Захарије Орфелин
Захарије Орфелин (1726 - 19 јануари 1785) — српски полимат, кој живеел и работел во Австриската Mонархија и Венеција. Опишан како ренесансен човек, тој бил едукатор, теолог, администратор, поет, гравурач, лексикограф, билкар, историчар, преведувач, уредник, издавач, полемичар, полиглот, истакнат енолог и патник. Негов внук е сликарот Јаков Орфелин.
Животопис
Во 1757 година Орфелин станал секретар на митрополитот Павле Ненадовиќ во Сремски Карловци, српскиот политички и духовен центар во тоа време. Митрополитот Павле сакал да го воспостави Карловци како независен образовен центар и да ја избегне царската австриска контрола врз цензурата. Во соработка со Захарије Орфелин, тој ја основал „Издавачката куќа Бакар“, каде што биле направени првите современи православни книжевни дела и значителен број отпечатоци. Наскоро Орфелин започнал да објавува песни, да преведува книги и да создава бакрописи и гравури, инспирирани од работата на неговите современици. За да ја исполни својата амбиција да печати повеќе книги, тој се преселил во Венеција каде ја основал и уредувал првата српска ревија, Славено-Србски магазин (1768). Поемата Плач Сребии и биографијата на Петар I од Русија Историја и Шитија и славних јелах великаго государија и императора Петра Перваго се сметаат за негови најзначајни дела. Неговиот Славено-српски магазин го трасирал патот кон славеносрпски јазик. Тој бил првиот што објавил во 18 век текстови кои се однесуваат на српската социјална и културна историја кога другите европски нации допрва требало да ги зчнуваат овие теми. Во овој период Орфелин прво започнал да го пишува Големиот српски хербалиум, во кој тој детално ги опишал санативните ефекти на 500 видови билки. И, во Искусниот винар навел неколку стотици рецепти за подготовка на билни вина и други напивки. Орфелин течно зборувал руски, латински, германски и француски јазик. Плачот на Србија се смета за најзначаен меѓу неговите поетски дела од тој период. Првпат го објавил анонимно во Венеција во 1761 година. Во оваа ода тој жестоко го фалел воспоставувањето на Австриското Царство и Римокатоличката црква, истовремено истакнувајќи ја тешката позиција и неправеден третман на Србите под императорска заштита. И покрај тоа што поемата немала потпис, авторството било наскоро откриено. Се верува дека тоа било причина за неговото набрзина заминување од Карловци следната година.
Откако го напуштил митрополитот Павле, Орфелин се преселил во Темишвар, главниот град на епархијата на Банат, каде обезбедил вработување како канцелар на српскиот епископ во Банат, Викентије Јовановиќ Видак. Во годините што ги поминал во Темишвар, тој го создал Апостолското млеко, катехизам посветен на неговиот син доенче во 1763 година.
Во 1764 година, Орфелин дошол во издавачката куќа на Димитриос Теодосиос во Венеција, каде ги поминал следните шест години пред да се врати назад во Карловци. На Теодосиос, кој започнал да печати српски книги во Венеција во 1758 година, му требало на Орфелин да го уреди и лекторира изобилниот материјал што му бил донесен. Теодосиос останал единствениот излез за српска литература и печател книги на руско-словенски јазик сè до појавата на издавачката куќа на Куртбек во Виена во 1770 година. Уредничкото дело на Орфелин дало посебен поттик за успехот на оваа словенска издавачка куќа. За период од неколку години, таму биле објавени многу важни книги - „Катехиза“ од Питер Мохила и друга „Катехиза“ од Јован Рајиќ, „Србљак“ (компедиум од стари српски списи) и „Кратки раскази“ од Феофан Прокопович. Многу од објавените книги биле или преведени или изменети од самиот Орфелин. Тој исто така објавил свои, оригинални дела, вклучувајќи ги „Мелодија за пролетта“ и „Историска песна“ во 1765 година, „Латинска азбука“ во 1767 година и „Латинска граматика“ и „Словенска азбука“ во 1768 година. Голем број на книги отпечатени во работилницата на Теодосиос во Венеција биле наменски погрешно обележани како отпечатени во издавачките куќи во Москва или Санкт Петербург. Образложението за тоа било дека Србите под австриска власт имале повеќе верба во книгите објавени во Русија отколку на Западот. Додека бил сè уште во Венеција, Орфелин исто така отпечатил една од најважните гравури на бакар, Свети Георги со ликот на манастирот Сенџураџ (1767) и првиот што го потпишал како член на Царската академија за гравура основана од австрискиот Јаков Шмуцер.
Наследство
Орфелин бил еден од најзначајните претставници на српската барокна литература (иако работел во првата половина на 18 век, бидејќи се појавиле барокните трендови во српската литература кон крајот на 17 век), сепак неговите списи носат одредени идеи за европско просветителство и рационализам. Во текот на целиот 18 век, српската литература претежно била под влијание на Русија, поточно на Руската православна црква. Бидејќи руско-словенскиот јазик не бил лесно разбирлив за српската читателска јавност, неговата форма што ја користеле Србите се нашла под влијание на нивниот жив дијалект и започнал наскоро да се приближува поблиску до српскиот отколку до рускиот. Овој вештачки книжевен жаргон бил наречен славено-србски, славо-српски. Во 19 век, тој на крајот бил заменет од современиот српски јазик заради напорите и реформите на Вук Караџиќ. Од српските автори кои ги следеле руските модели, вреди да се споменат Захарије Орфелин, Глигорије Трлајиќ (1766–1811) и Павле Солариќ (1781–1821).
Во српската литература од осумнаесеттиот век, авторството на Орфелин за „Животот на Петар Велики“ е забележено за прв пат во 1786 година, од Јован Мукатировиќ. Илустрациите за животот на Петар биле објавени од Орфелин во 1772 година, но тој започнал да ги произведува во 1774 година, а целото претпријатие било завршено сè до 1779 година кога било неспорно утврдено авторството на книгата. Сето ова, сепак, било заборавено и Димитрије Руварац повторно го открил во 1887 година, врз основа на потпишаните илустрирани копии на „Животот на Петар Велики“, дека Орфелин е автор на биографијата на рускиот император. Ова откритие од XIX век било прифатено и од Србите и од Русите.
Во 1776 година, името на Орфелин се појавува во лексикон на австриски уметници, Де Гелехте Остериш од Де Лука, каде што тој е наведен и како гравурач и како писател, избран за академик во новооснованата Ликовна академија за гравура во Виена, и признаен од нејзиниот режисерот Јакоб Матијас Шмуцер. Тој е главниот лик на романот „Друго Тело“ од Милорад Павиќ.
Флориш (остров)
Островот Флориш (Ilha das Flores); — остров на западната група на Азорските Острови со површина од 143 км2 и со население од околу 3907 жители. Тој заедно со островот Корву во западниот архипелаг лежи во Северноамериканската Плоча. Блиското островче Моншик е најзападната точка на Португалија.
Островот е прогласен за резерват на биосферата од страна на УНЕСКО во 2009 година.
Историја
Одамна се знаело за постоењето на "седуте Азорски Острови и двата острови на цвеќето" (кои се однесуваат на островите Флориш и Корву) но немало "официјално откритие" сè до средината на 15 век. Островот Флориш бил откриен кон крајот на летото на 1452 година од страна на морепловецот Диого де Тејве и неговиот син Жоао де Тејве, а најпрвин бил забележан од Пиро Веласко до Кристофер Колумбо за време на неговите патувања. Како награда, Тејве ја добил концесијата за шеќерен монопол на Мадеира.
Првите имиња на островот биле Сент Томас (по Томас Бекет од Кентербери (а не по апостолот Св. Тома), и Санта Ирија (Света Ирина).
Двата острови ги добиле имиња на "Илас да флорес" и "Илас Флореирас". Подалеку од другите острови тие отпрвин не се сметале за дел од архипелагот на Азорските Острови.
Околу 1470 година, Фламанецот Вилем ван дер Хеген се обидел да се насели на островот, но не успеал. Островот повеќе векови бил во целосна изолација.
Жителите потоа тука развиле житни култури, пченица, пченка, но и портокали и тутун. Оддалеченоста и ниското производство не им овозможувала да тргуваат со континентот.
Од средината на 18 век, американските китоловци дошле до архипелагот и го искористиле за регрутирање морнари и харпунари од населението. Благодарение на стекнатото знаење, ловот на китови се развил на островот. Ловот продолжил до 1970-тите и 80-тите години, до последниот традиционален лов извршен со користење на харпуни фрлени рачно од мали пловечки чамци со весла.
Жителите освен ловот на китови тука развиле и сточарство.
Во 20 век, жителите почнале масовно да се иселуваат од островот во Америка (Канада и САД). Населението паднало од 12.000 на 4.000.
Помеѓу 1960 и 1994 година, како дел од франко-португалскиот договор за одбрана, на Флориш била отворена воена база поврзана со мерната станица на Тест-центар Ландес, наменета за следење на француските балистички ракетни проби над Атлантикот. Во наредните години се отворила болница, централа и аеродром, што довело до финансиски пораст на целиот остров. По 1994 година и со заминувањето на Французите, туризмот станал доминантна индустрија на островот.
Географија
Флориш, заедно со островот Корву, се наоѓа на Северноамериканската континентална плоча на Средноатлантскиот гребен и припаѓа на западната група на острови на архипелагот Азорски Острови. Геоморфолошки, островот е составен од две единици:
Сава Ковачевиќ
Сава Ковачевиќ бил револуционерен учесник на Народноослободителната војна на Југославија и народен херој на Југославија. Бил кмандант на 3 ударна дивизија, која имала клучна улога за пробој и спасување на ранетите борци во тек на Битка на Сутјеска во јуни 1943 година.
Животопис
Роден е во селото (Нудо, кај Никшиќ, на 25 јануари 1905, одраснал во родното село каде што се занимавал со земјоделие. Во младоста работел како шумар, а потоа некое време во рудникот Трепча, па потоа во пелатница во Белград. Со комунистичкото движење се запознал многу рано преку својот брат Никола Ковачевиќ, а во комунистичкото движење активно стапил во 1925 година.
Флориш (остров)
Географија
Азеведо (1986) ги дели лавите и депозитите на два главни вулкански комплекси:
Сава Ковачевиќ
Животопис
Поради револуционерната работа повеќе пати бил апсен и прогонуван од полицијата, а двапати бил изведуван пред Државниот суд за заштита на државата. Пред почеток на Втората светска војна бил ангажиран за создавање партиски организации меѓу припадниците на југословенската војска во Требиње и Билеќа.
Флориш (остров)
Географија
Во тек на летниот период, островот е покриен со илјадници хортензии, кои имаат големи сини или розови цвеќиња. Оттука е потеклото на името на островот (флориш е португалски збор за цвеќе).
Сава Ковачевиќ
Животопис
Во тек на Народноослободитекната борба на народите на Југославија, на 13 јуни 1943 година, заедно со Сава загинал и татко му Благоја, братот Јанко и четиринаесетогодишниот братанец Драган, кој бил курир на Сава.
Флориш (остров)
Географија
Островот има длабоки долини и високи врвови. Моро Алто е највисоко место на островот, достигнувајќи надморска височина од 914 метри, додека Пику де Буриња, Пику дос Сете Пес и Марсела се други високи врвови на островот. Флориш има неколку неактивни вулкани. Калдеира Фонда последен пат избувнал во 1200 година п.н.е., а Калдеира Комрида во 950 п.н.е. Во многу ситуации кога водата се собира во вулканските калдери (или caldeiras на португалски), формирани се езера: на островот има седум од овие езера. Агуас Куентес се мали топли извори со сулфурна вода. Грута де Енксареус (португалски: Gruta de Enxaréus) — огромна пештера, долга околу 50 метри и широка 25 метри.
Екорегиони и заштитени подрачја
Покрај морето во општината Лажес дас Флориш се наоѓа Фажазиња, типично азорско село кое вклучува урнатини од водените мелници. Таму се и водопадите на Рибејра Гранде, од кои има најмалку 20. Тие паѓаат од височина од триста метри, некои директно во Атлантскиот Океан.
Сава Ковачевиќ
Учество во Втората светсја војна
Од јули месец 1941 година бил еден од организаторите на востанието во никшиќкиот регион Црна Гора, а од есента истата кодина и командант на Никшиќкиот партизански одред со кој дејствувал во подрачјето на Црна Гора, Босна и територии околу Дубровник. На почеток на 1942 година бил назначен за командант на Привремениот оперативен штаб за Херцеговина, а во април за заменик командант на Главни штаб НОВ и ПО на Црна Гора во месец јуни бил назначен за командант на Петтата пролетерска црногорска ударна бригада со која учествувал во борби против усташи, четници и италијанска војска на територија на Херцеговини и централна Босна. Со истата бригада учествувал во легендарната Битка на Неретва, на почеток на 1943 година. Бригадата на Сава учествувала во борби кај Прозор, борба против тенковите на Острошец, ослободување на Коњиц, Невесиње, а имала и огромен значај во борбите за ранетите и општиот успех во одбраната во таа офанзива.
Флориш (остров)
Екорегиони и заштитени подрачја
На 27 мај 2009 година, Флориш беше избран како една од неколкуте области што треба да се вклучат на списокот на УНЕСКО на Светската мрежа за биосферски резерви на состанок што се одржал во Јужна Кореја, заедно со островите Грасиоза и Корву. Програмата е насочена кон еколошките, социјалните и економските димензии на загубата на биоразновидноста и намалувањето на оваа загуба.. На 13 октомври 2010, Регионалниот секретаријат за околината и океанот (Secretaria Regional do Ambiente e Mar) објавил дека Роча дос Бордо се прогласува за природен резерват на Флориш (Parque Natural da Ilha das Flores). Паркот е формиран од централната висорамнина, се спушта до северниот брег и по должината на јужниот брег од Моро Алто, вклучувајќи ги и многуте езера, завршувајќи на Роча дос Бордо.
Сава Ковачевиќ
Битката на Сутјеска и херојската смрт
Во епската Битка на Сутјеска, во јуни 1943 година, бил именуван за командант на прочуената Трета ударна дивизија. Дивизијата на Сава тогаш добила најтешка задача, да биде заштита на Главната оперативна група на НОВЈ, да ја штити Централната болница на  и изврши пробој од  непријателското окружување. Дивизијата се борела десет дена со речи си дваесетпати поброен непријател, правејќи натчовечни напори да ги заштитат ранетите и да извршат пробој. Во тешките борби на 11 јуни и 12 јуни на Вучево, под Маглиќ, на десниот брег на реката Сутјеска, биле одбиени силни удари на непријателите, била спасена болницата и направен обид да се направи мостобран на левиот брег на Сутјеска. На 13 јуни, главните сили на дивизијата тргнале во општ напад на левиот брег на реката. Дивизијата успеала да го потисне непријателот, но не и да го скрши нивниот отпор на Кошаре, на стрмините на Озрен, во критичниот миг Сава одлучил да се изврши напад со јуриш. Со придружната чета и група курири избил во првиот стрелачки строј, наредил јуриш и пукајќи од пушкомитралез тргнал напред, но бил покосен од непријателските куршуми.
Флориш (остров)
Административна поделба
Поради главно солидниот пејзаж на островот, многу од раните населби се развиле по должината на крајбрежни земјишта. Административно, островот Флориш е поделен на две општини (concelhos на португалски), кои се составени од неколку граѓански парохии, со свои граѓански комитети и административни управители:
Сава Ковачевиќ
Народни херој
Со одлука на Врховнипт штаб на НОВЈ, на 6 јули 1943 године, бил прогласен за Народен херој на Југославија, исто така бил одликуван со Орден Кутузов од страна на Врховниот совет на Советскиот Сојуз. Во негова чест биле кренати споменици, именувани училишта и улици во многу градови на Југославија. Во негова чест се напишани и стихови „Шта то хучи Сутјеска“, кои ги напишал Пуниша Перовиќ, но поради популарноста песната е позната и како „Сава Ковачевиќ“ и неретко се смета за народна песна.
Флориш (остров)
Економија
Економијата на островот главно е земјоделска, со одгледување на таро и жито. Поради раните доселеници од северниот дел на Португалија, куќите и улиците на островот личат на оние што се наоѓаат таму. Португалија имала воен договор со Франција, дозволувајќи Франција да има база во регионот. Во Санта Крус дас Флориш се наоѓа единствениот аеродром на островот. Главното комерцијално пристаниште се наоѓа во Лажес дас Флориш. Во Санта Крус се наоѓа ферибот на островот Корву, а на југ од селските комерцијални рибари работат надвор од Порто Бокејрао.
Сообраќај
Островот го има Аеродромот Флориш, сместен во Санта Крус дас Флориш.
На 26 август 2012, Регионалниот секретаријат за наука, технологија и опремаt го реконструирал автопатот на островот. Надградени биле многуте патишта кои се сметале за најлошата патна мрежа на Азорските Острови во доцните 20 век. Инвестицијата изнесувала 22 милиони евра и со истата биле обновени 77 км патишта на островот и 11 км автопат.
722
722 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 722 година од новата ера, 722. од првиот милениум, 22. од VIII век и трета од 720-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6230 и 6231 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5472 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4482 и 4483 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1475.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 722 година се протега во 3358 и 3359, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3418 и 3419 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1265. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 103 и 104 исламска година.
NGC 2230
NGC 2230 — елиптична галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2230 се споменува и како ESO 87-9, AM 0621-645, DRCG 50-42.
Откривање
Објектот е откриен на 30 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2230 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2230 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 21 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 64° 59' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 77°.
Други поделби
Проучување на NGC 2230 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18873. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8902.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 1500 м слободен стил во машка конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 1500 м слободен стил во машка конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал во периодот од 20 до 21 август.
Австралискиот пливач и светски рекордер Грант Хакет станал третиот пливач во историјата кој ја одбранил титулата на овој настан, соборувајќи го олимписки рекорд со време од 14:43,40 часот. Американскиот пливач Ларсен Џенсен поставил американски рекорд со време 14:45,29, освојувајќи го среброто. Британецот Дејвид Дејвис, во последниот круг, се изборил во последниот круг за бронзениот медал со 7 секунди разлика, со национален рекорд 14:45,95.
Рекорди
Пред овој натпревар, постојните светски и олимписки рекорди биле како што следува.
За време на ова натпреварување биле поставени следните нови светски и олимписки рекорди.
Плат (планински врв)
Плат — планински врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.398 метри.
Мин
Мин е древното египетско божество на плодноста чијшто култ настанал во преддинастиските времиња (четврт милениум пред нашата ера).
Св. Петка (Боиште)
'''Св. Петка''' — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Боиште. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на 1,5 км североисточно од селото и е подигната врз стари темели.
Грос Швизов
Грос Швизов (Groß Schwiesow) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Бодио
Бодио (итал. Bodio) е општина во округот Левентина, кантон Тичино, Швајцарија.
Местото е крајна точка на Готардскиот тунел, најдолгиот тунел во светот (57 km)
Бриња Шахит
Бриња Шахит е планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.480 метри.
Алекса Гајиќ
Алекса Гајиќ (20 мај 1974, Белград) — српски стрип уметник и филмски режисер. Гајиќ е најпознат како илустратор на „Неволја на боговите“ (француски: Le Fléau des dieux) напишана од Валери Мангин и Технотајз напишана од Дарко Гркиниќ. Исто така, тој е добро познат илустратор во Србија и објавува во разни списанија, како што е „Политикин Забавник“.
Од 2000 година тој е во договор со францускиот издавач на стрипови Солеил Продукција. Тој е главен автор на анимираниот игран филм Technotise: Edit & I издаден во 2009 година.
Национален британски вселенски центар
Националниот британски вселенски центар (англиски: British National Space Centre, BNSC) бил британско владино тело за координација на цивилните вселенски активности. Во цивилниот дел на британската вселенска програма спаѓала: вселенската наука, набљудување на Земјата, сателитските телекомуникации, глобалната навигација (како на пример GPS и Галилео.)
Оваа институција е укината на 1 април 2010 оваа институција, и е заменета со Британската вселенска агенција.
Буџетот на штабот на BNSC изнесувал приближно US$1 милиони, додека на вкупната програма £207 милиони.
Надворешни врски
UK Space Agency
IC 783
IC 783 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.