cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елизабета I
Конфликт со Шпанија
Во меѓувреме англиските гусари продолжиле да ги напаѓаат шпанските бродови на нивниот пат од Америка. Најпознатите капетани биле сер Џон Хакинс и сер Мартин Фробишер. Во 1595 и 1596 г. презеле поход кон Шпанскиот посед во денешен Мексико каде доживеале катастрофален пораз, при што на последниот загинал Хокинс. Шпанците пак во 1595 г. испратиле поморска експедиција кон англискиот брег под команда на дон Карлос де Амескуита. Се искрцале во Кромвел каде запалиле неколку села и харале по провинцијата. Се повлекле откако се соочиле со поморска сил предводена од сер Волтер Рајли.
1596 г. Англија конечно се повлела од Франција со Анри IV цврсто воспоставен на власт. Тој го презел престолот откако се согласил да се преобрати во католицизам коментријаќи дека „Париз претставува важен дел“. Француската света лига која му се спротивставувала била уништена, а пак дипломатијата на Елизабета била оптоварена со нови проблеми. Во исто време Шпанците искрцале значајна воена сила составена од копјаници и мускетари во Бретања со што ги принудиле Англичаните да се повлечат од таму, отворајќи се така нов фронт кој би можел да послужи како база за понатамошната инвазија на Англија. Елизабета испратила додатни 2.000 војници во Франција, откако Шпанците го зазеле Кале. Потоа го одобрила нападот на Азурните острови во 1597 г. но експедицијата завршила катастрофално. Понатамошните битки продолжиле и во 1598 г. кога Шпанија и Франција склучиле мир. Англо-шпанската војна се свела на пат позиција, по смртта Филип II, кој починал подоцна во текот на годината. Рајловите и Гилбертовите обиди за прекуокеанска колонизација биле уништени, а првата англиска колнија во Северна Америка била блокирана. Ситуацијата се сменила по успешните преговори за мир на кралот Јаков I, заклучени со договорот од Лондон од 1604 г.
Подоцнежни години
Во 1598 г. починал главниот советник на Елизабета лорд Бурли. Неговата политичка улога ја продолжил неговиот син Роберт Сесил, кој претходно ја вршел функцијата државен секретар од 1590 г. Елизабета станал непопуларна по прашањето за кралските и државните должности на определени семејства, со што парламентот постојано се противел. Во нејзиниот „Златен говор“ кој Елизабета го одржала во парламентот во ноември 1601 г. ветила (присекавајќи се на своето долго владеење) реформи велејќи „Сте имале и ќе имате кнезови помоќни и посилни кои седеле и ќе седат на престолот, но сепак сте немале ниту ќе имате некој кој бил или ќе биде повеќе внимателен и грижлив. Иако Бог ме издигнал високо, сепак јас ја величам славата на мојата круна со тоа што сум владеела со вашата љубов“.
Веднаш потоа дванаесет кралски монополи биле укинати со кралска прокламација, а понатамошни санкции би можеле да следат пред судовите со обичајното право. Сепак овие реформи биле површни, со што финансирањето на монополите од поранешите едикти продолжило.
Во истото време додека Англија се борела со Шпанија, во Ирска започнал бунт познат како деветгодишната војна. Главниот управник на кралскиот авторитет во Северна Ирска, Хуг О'Нил, Вториот Ерл од Тајрон, во 1595 г. бил прогласен за издајник. Сакајќи да избегне понатамошна војна Елизабета понудила серија на примирја на ерлот, додека пак Шпанија сакала да ја искористи ситуацијата и организирала две експедиции на северна Европа кои завршиле катастрофално поради лошото време. Сепак во 1598 г. О'Нил понудил примирје на кралицата, додека во исто време бил помаган од Шпанците во опрема и обука за трупите, со што им нанел одлучувачки пораз на Англичаните по завршувањето на примирјето во Битката кај Жолтиот Газ. Во 1599 г. еден од најдобрите англиски поморци Роберт Деверокс, Втор Ерл од Есекс, бил назначен за Лорд-поручник на Ирска и му била дадена командата врз најголемата војска било кога, која била испратена да задуши бунт во Ирска. Есексовиот поход се покажал како неуспешна, која по приватните преговори со О'Нил, станала и неодржива. 1600 г. Есекс се вратил во Англија каде бил изложен на гневот на Елизабета, која го казнила со тоа што го лишила од какви било политички функции и правото врз трговските монополи кои всушност претставувале главен приход на ерлот.
Наследството на престолот било единствениот сериозен проблем кој постоел уште од доаѓањето на Мери Стјуарт во Англија, а во последните години и единственото прашање кое ги загрижувало советниците на Елизабета. Токму низ овој контекст би можело да се објасни однесувањето на Есекс, кој во 1601 г, повел бунт против кралицата, но во недостиг од поширока поддршка, овој некогашен миленик на народот бил погубен.
Чарлс Блонто, Осми Барон Маунтџој бил испратен во Ирска на местото на Есекс. Со сурова намера ја извел стратегијата на Англичаните кои ја покориле Ирска и го задушиле десмондовиот бунт во 1583 г. го блокирал О'Нил и неговите трупи сè до нивната потчинетост, само што овој пат последиците биле покатастрофални. 1601 Шпанците пратиле 3.000 војници во помош на бунтовниците, а како оправдување за своите постапки ја навеле помошта што Елизабета им ја испраќала на Холанѓаните во нивната борба против Шпанија. После тешката зимска кампања, Монтџој ги победил здружените Ирски и Шпански трупи, во Битката кај Кинсал. О'Нил се предал само неколку дена подоцна од смртта на кралицата Елизабета во 1603 г. факт кој бил добро скриен од Монтџој со цел бунтовниците побргу да се предадат. За време на нејзината последна болест, забележано е дека кралицата рекла „Волци, а не овци ми се потребни за да ја владеам Ирска, кои ми оставиле пепел и мрши“ (Фразите на кралицата Елизабета, 1925). Наследникот на Елизабета го наградил Монтџој со тоа што го унапредил во главен заповедник на трупите во Ирска, должност што Монтџој ја оправдал и успешно ја извршувал сè до неговата рана смрт во 1605 г.
Смрт
Иако последните петнаесет години од нејзиното владеење поминале во политички тешкотии, сепак тоа бил период одбележан со уметничките резултати на Шекспир, Филип Сидни, Кристофер Марло, Едмунд Спенсер, потоа тука биле и навигациските постигнувања на Францис Дрејк и Хакинс и основањето на првата англиска колонија во Америка наречена Вирџинија во нејзина чест (virgin- девица, претставка по која била позната). Нејзиниот златен период започнал со успешното одбивање на шпанската армада, со што се воспоставила како силен протестански монарх, за да на крај заврши меланхонично со циничен двор, кој ја загубил сета своја свежина. Сепак Елизабета и понатаму ги давала најдобрите нејзини говори во есента на нејзиниот живот и продолжила да преживува како што тоа го правела целиот свој живот, кога се борела против претендантите на нејзиниот престол. Здравјето на кралицата останало добро сè до есента 1602 г. кога серии на загуби на нејзините најдобри пријатели ја фрлиле во тешка меланхонија. Во нејзината депресија била необично летаргична и тивка, контраст на нејзината добро позната живост. Нејзините дворски дами се обидувале да ја развеселат, но без успех, се повлекла во Ричмондската палата каде поголемиот дел од времето го поминувала лежејќи на креветот или на подот, одбивајќи да се храни. На инсистирањето на Роберт Сесил дека кралицата мора да се одмори во кревет, Елизабета одговорила „Мал човеку, мал човеку, зборот мора не би требало да се употребува кон една принцеза“. Елизабета станала летаргична, тивка и потиштена. Стоела исправена цели два дена без одмор пред прозорецот од нејзината спална со прстот на нејзината уста како уморно дете. И се чинело дека ако некогаш легне, никогаш нема да стане повторно.
На 21 март 1603 г. Лордот-адмирал конечно ја натерал кралицата да легне и да се одмори во кревет. Морале да го исечат прстенот од крунисувањето, бидејќи и се усекол премногу во прстот. Ја изгубила способноста да зборува. Роберт Сесил подоцна посведочил дека кралицата со мака му се потпишала дека го признава Јаков за нејзин наследник. На 24 март, со Архиепископот Кантербериски на колена покрај неа и со уште некоку придружнички кои се молеле за нејзината душа, починала некаде помеѓу два и три часот изутрината. Еден од дворјаните подоцна изјавил дека ситуацијата била слична како и гледањето на зрела јаболка како паѓа од дрвото. Елизабета владеела со Англија нешто повеќе од 44 години и била погребана во Вестминстерската опатија. Во меѓувреме гласник веќе патувал на север кон Шкотска, до кралот Јаков со прстенот на Елизабета.
Општо е познато дека Елизабета го прогласила Јаков за наследник во нејзината смртна постела. Според една приказна на прашањето кој би бил наследникот одговорила „Па кој би можел да биде освен мојот роднина во Шкотска“, а според друга приказна рекла „Па кој би ја наследил кралицата ако не Крал“, додека пак според третата легенда не рекла ни збор и останал мирна. Не постојат докази кои би ги поткрепиле било кои од овие легенди. Од друга страна ниеден од претендентите не го објавил јавно своето право на престолот. Јаков VI бил прогласен за крал на Англија како Јаков I, неколку часа по смртта на Елизабета на 24 март 1603 г., со што се означил крајот на владеењето на Тјудорите во Англија и бил означен почетокот на новата Стјуарт династија како владетелска во кралството Англија. Прогласувањето за неговата власт била преседан, бидејќи за првпат не била објавена од монархот лично, туку од советот за наследство на круната. Јаков во тоа време бил во Шкотска. Од тогаш потекнува традицијата и функцијата на советот за наследство кој ја продолжил својата улога сè до денешен ден.
Наследството на Елизабета
Постигнувањата на Елизабета за време на нејзиното владеење, до ден денес остануваат контроверзна тема. За Елизабета е познато е дека е еден од најпознатите монарси во Британската историја. Била пласирана на седмо место во 100-те велики Британци на сите времиња, анкета која била спроведена од страна на BBC во 2002 г. Елизабета била пред сите британски монарси. Во документарецот на Histoy Channel од 2005 г. Britain's Greatest Monarch, група на историчари и коментатори анализирале дванаесет монарси и ги оценувале според нивните воени способности и по тоа како биле запаметени во историјата. Елизабета добила најмногу бодови, со што била прогласена за победник.
Меѓутоа во последно време многу историчари не гледаат толку благонаклоно на владеењето на Елизабета I, а современите Елизабетини биографии и проучувања на Тјудоровиот период постојано потикнуваат двоумења за погоре наведените постигнувања (Somerset, Guy, Haigh, Ridley, Elton). Елизабетината Англија на воен план била катастрофална против нејзините тогашни најголеми непријатели Франција, Шпанија и Ирска, а тоа пак резултирало со големи последици по надворешната политика на Англија. Англија засекогаш била лишена од своите поседи во Европа, поради поразите од француската армија, а герилската војна во Ирска се покажала како политичка и финансиска катастрофа. Иако Англија постигнала неколку значајни поморски битки против Шпанија, на почетокот од Англо-шпанската војна (вклучувајќи ја и победата врз армадата), сепак во понатамошната војна, англиската морнарица трпела сериозни порази, поради кои Шпанија се поставила како доминатна поморска сила за уште една половина од векот, со што сите обиди на Англија да воспостави свои прекуокеански колонии пропаднале. Војните природно ја исрцпеле Англија со што државата западнала во тешка финансиска криза и големи долгови. Ретроспективно гледано Елизабета немала некои големи воени успеси, за разлика од добро запомнатите „воени“ монарси, како на пр. Хенри V, Алфред Велики или Норманскиот крал Вилијам Освојувачот, додека пак нејзиниот дедо и основачот на Тјудор династијата Хенри VII, ќе остане запаметен како штедлив монарх кој во истовреме финансирал поморски експедиции како таа на Џон Кабот кон Нјуфаундленд, што резултирало со првото англиско право на прекоморски посед како и правото за риболовниот појас. Крвавиот конфликт во Ирска за време на Елизабета, како и колапсот на финансиите кој уследил во понатамошното нејзино владеење, продавањето на државните должности за финансирањето на војните, како и нејзината улога како спонзор на првата експедиција за трговија со робови под команда на сер Џон Хакинс, се додадени за понатамошни привремени критики.
Од друга страна пак Елизабета се покажала како успешен монарх, кој како и другите владетели од Тјудор династијата, од современите историчари се оквалификувани како монарси кои се труделе да ја стабилизираат нацијата, а Елизабета која и покрај тоа што наследила голем долг од нејзината полусестра Мери I, сепак била патрон на уметноста која цветала во времемто на нејзиниот татко кралот Хенри VIII. Понатаму и покрај успехот на Дон Амескита и неговите шпански платеници да извршат успешни пљачкања во Западна Англија во 1595 г. сепак Англија била поштедена од слични вакви инвазии кои би можеле да бидат посериозни. Она што е поважно е тоа што Елизабета успеала да спречи граѓанска или религиозна војна на Англиско тло, како последица на раскинувањето со Рим во времето на нејзиниот татко. Нејзината репутација како шампион на протестанската кауза, послужило за папската осуда на нејзиното владеење. Нејзините постигнувања во тој поглед биле преувеличени по нејзината смрт. Иако во подоцнежните години од нејзиното владеење често била славена како заштитничка на протестанска Европа, сепак во нејзините одлуки да им помогне на своите протестански сојузници била нерешителна и се колебала. Како што приметил сер Валтер во врска со нејзината надворешна политика „Нејзиното величество направило сè до половината“.
Шњардви
Шњардви (Śniardwy; Spirdingsee, Шпирдингзе) — езеро во Мазурското Поезерје, Варминско-мазурско Војводство, Полска. Претставува најголемо езеро во Полска со површина од 113,8 км2. Долго е 22,1, а широко 13,4 км. Најголемата длабочина изнесува 23 метри. Во езерото се наоѓаат осум острови.
Стефан Цвиовиќ
Стефан Цвиовиќ — српски музичар.
Животопис
Роден е 3 август 1989 година во Београд. Од 2006 тој почнал да ја гради својата музичка кариера. Тој има снимано двобои со многу познати пејачи како што се Раста, Ана Мушуловиќ, Дениро и фрка. Завршил факултет за дизајн за звук.
Аул
Аул —„Авлос“ на старогрчки (αὐλός, plural αὐλοί, auloi) дувачки инструмент на средоземните народи за нас познат од записите на Старите Грци, за кого може да се каже дека е претходник на инструментот кој денес се нарекува обоа. Занимливо што денешниот традиционален македонски инструмент - кавал, практично го носи истото име, и веројтно тоа име е и позајмено од страна на грците кои го интегрираат овој инструмент во својта култура, од староседелците.
Во Стара Грција постоеле неколку вида на еднонизни и двонизни аули на кои можеле да се изведат главните тоналитети.
Аул бил омилен инструмент на сатирите.
Сенишки Брег
Сенишки Брег (словенечки: Seniški Breg) — населба во Општина Канал на Соча во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
АФК Сандерленд
АФК Сандерленд (Sunderland A.F.C.) — англиски фудбалски клуб од градот Сандерленд, кој се натпреварува во Премиер лигата, првиот ранг на англискиот фудбал.
Своите домашни натпревари од 1997 година ги играат на стадионот наречен како Стедиум оф Лајт (превод на мак. Стадион на светлината). Тие се шесткратни прваци на Англија во старата Прва дивизија, но за последен пат тимот стана шампион во сезоната 1936-1936 година предводен од големите легенди на тимот како капитенот Рајх Картер (еден од најдобрите фудбалери во историјата на клубот кој играл и за Англиската фудбалска репрезентација), Боби Гарни (најдобар стрелец на Сандерленд на сите времиња), Александер Хестингс, голманот Џими Торп, Чарли Томпсон итн.
Сандерленд воедно е и последниот тим кој ја освоил титулата во Англија во пругасти дресови. Најголем соперник на Сандерленд му е Њукасл Јунајтед со кој го игра таканареченото дерби на Тајн и Вер или дерби на североисточна Англија.
Титули
Вицешампиони: (5) : 1893–94, 1897–98, 1900–01, 1922–23, 1934–35
Вицешампиони : (2) : 1913, 1992
Вицешампиони (1) : 1985
Полиевкт (драма на Пјер Корнеј)
Полиевкт (француски: Polyeucte) - драма (трагедија) на францускиот писател Пјер Корнеј од 1643 година.
Настанувањето на драмата
Корнеј бил побожен човек и како резултат на тоа настанала драмата „Полиевкт“ во која тој ја изразува борбата меѓу религиозните чувства и земските склоности. Материјалот за подготовка на драмата го зел од текстовите на Симеон Метафраст, Сириус, Мосандер итн., во кои е изразена маченичката смрт на покрстениот ерменски благородник Полиевкт во времето на императорот Дециј, во III век п.н.е. Сепак, Корнеј во голема мера го променил основното сиже внесувајќи други епизоди и ликови. Кога Корнеј го прочитал ракописот на својата нова драма во салонот Рамбуе, таа не им се допаднала на посетителите, но и покрај тоа, театарската дружина продолжила да ја подготвува претставата која доживеала неочекуван успех, носејќи голем приход.
Прирок-предмет
Прирок-подмет — една од двете големи и основни групи на збороред во јазиците. Кај јазиците со прирок-подмет, глаголот (прирокот) најчесто е пред предметот во реченицата.
Основната поделба на две групи (прирок-предмет и предмет-прирок) била предложена од Винфред П. Леман сè со цел да ја намали класификацијата од шест на две групи. Според теоријата, подметот не е основен елемент во реченицата. Овие јазици се десно-ориентирани, и главите во фразите се на почетокот. Кај ваквите јазици препозициите се позачестени од постпозициите.
Поделба
Оваа класификација е поделена на:
Улрика Елеонора, Кралица на Шведска
Улрика Елеонора или Улрика Елеонор (позната како Улрика Елеонора Помладата; — ) — кралица на Шведска, владеејќи сама по себе од 5 декември 1718 година до нејзината абдикација на 29 февруари 1720 година во корист на нејзиниот сопруг, кралот Фредерик, а потоа и како негова сопруга до нејзината смрт.
Таа беше најмалото дете на кралот Карл XI и Улрика Елеонора од Данска и затоа името го добила по нејзината мајка. По смртта на нејзиниот брат, кралот Карл XII во 1718 година, таа го презела тронот. Нејзината покојна постара сестра, Хедвиг Софија, оставила син, Чарлс Фредерик од Холштајн-Готорп, кој имал подобри барања по првородство. Улрика Елеонора тврдела дека таа била најблиската преживеана роднина на покојниот крал (идејата за близина на крвта ) и го навела преседанот на кралицата Кристина. Таа била призната за наследничка од Риксдагот откако се согласила да се откаже од овластувањата на апсолутната монархија воспоставена од нејзиниот татко. Таа абдицирала во 1720 година во корист на нејзиниот сопруг, Ландгрев Фредерик I од Хесен-Касел.
Принцеза и регент
По смртта на нивната мајка во 1693 година, Улрика Елеонора и нејзините браќа и сестри биле ставени на грижа на нивната баба Хедвиг Елеонора. Сепак, нејзината баба била позната по тоа што ја фаворизирала нејзината постара сестра. За време на нејзиното детство, Елеонора била малку занемарена во корист на оваа постара, поекстровертна и талентирана сестра, принцезата Хедвиг Софија. Нејзините постари браќа и сестри уживале во јавање и танцување и наводно донекаде ја гледале со презир бидејќи немала храброст да учествува во нивните игри и лесно била доведена до солзи. Ја опишувале како пријателска, скромна и достоинствена, со добро држење и убави раце, но не ја сметале ниту за интелигентна, ниту за привлечна. Нејзината баба, Хедвиг Елеонора, ја опишала како тврдоглава и била позната по тоа што го демонстрирала своето несакање кон другите или кон настаните со симулирање на болест. Таа била талентирана музичарка и кога настапувала со сестра и на дворски концерти, свирела на клавир додека нејзината сестра пеела. Улрика Елеонора поголемиот дел од својот живот го живеела во сенка на другите, надгласена од нејзиниот брат, кралот и од нејзината привлечна сестра.
Од 1700 година, таа се грижела за нејзината доминантна баба, Хедвиг Елеонора од Холштајн-Готорп, за време на отсуството на нејзиниот брат во Големата северна војна. Нејзината постара сестра, Хедвиг Софија, тогаш била наследник на престолот.
Бидејќи нивниот брат Карл XII бил неженет и без деца, Улрика Елеонора се сметала за веројатен иден наследник на тронот, и затоа била привлечна на пазарот на бракови. Во 1698 година, и бил предложен брачен сојуз со тоа што ќе се омажела за принцот Чарлс од Данска и нејзиниот брат со принцезата Софија Хедвиг од Данска, но во 1700 година овој план бил отфрлен. Во 1700 година, имал преговори за брак со Фридрих Вилијам I од Прусија, но ништо не излегло од нив. Овие планови требало да се реализираат кога биле нарушени, без мотивација, од нејзиниот брат. Подоцна била направена кума на Луиза Улрика од Прусија, која по неа го добила името Улрика.
Во 1702 година и бил предложен брак со идниот крал Џорџ II од Велика Британија, но бил одложен и на крајот ништо не испаднало од тоа. Војводата Џон Вилијам од Саксо-Гота добил дозвола од нејзиниот брат да и се додворува, но плановите за брак биле прекинати откако тој се вклучил во дуел со Андерс Лагеркрона во присуство на монархот. Во 1710 година, таа добила предлог од принцот Фредерик од Хесен. Преговорите ги водела нејзината омилена и доверлива личност Емеренција фон Дубен. Бракот бил поддржан од нејзината баба Хедвиг Елеонора, бидејќи кралицата Довагер мислела дека тоа ќе ја принуди Улрика Елеонора да ја напушти Шведска во Хесен, зголемувајќи ги шансите синот на постарата сестра на Улрика Елеонора, Чарлс од Холштајн-Готорп, да стане наследник на тронот.. Свршувачката била објавена на 23 јануари 1714 година, а свадбата се одржала на 24 март 1715 година. За време на венчавката, нејзиниот брат Карл XII забележал: „Вечерва сестра ми ја танцува без круната“.
По смртта на нејзината баба во 1715 година, таа станала центар на судот и ова бил еден од најсреќните периоди во нејзиниот живот. Во 1715 година, таа се омажила за Ландгрев Фредерик I од Хесен-Касел. Бракот, кој на нејзина страна бил љубовен натпревар, станал уште еден обид да се искористи како политичка марионета. Фредерик се оженил со неа со намера да стигне до тронот и веднаш почнал да подготвува заговор и да го именува нејзиниот наследник на местото на нејзиниот внук. „Партијата Хесен“ и „ Партијата Холштајн “ застанале една против друга во борбата за тронот.
Ситуацијата на Улрика Елеонора почнала да се менува по смртта на нејзината постара сестра, Хедвиг Софија, во 1708 година. Улрика Елеонора стана единствената возрасна членка на кралската куќа присутна во Шведска, освен нејзината баба, кралицата Довагер Хедвиг Елеонора. Веќе кон крајот на 1712 година, Карл XII размислувал да ја направи регент за време на неговото отсуство. Кралскиот совет ја убедил да биде присутна на нивните состаноци и да им даде поддршка. На 2 ноември 1713 година, таа се појавила на нејзината прва седница и била донесена одлука да се соберат Риксдаг за да се прогласи нејзиниот регент во својство на најблизок наследник на тронот. Во 1713 година, владата и нејзината баба го именувале нејзиниот регент за време на отсуството на кралот и на тој начин таа станала пион на многуте сили кои се борат за влијание во земја без официјален наследник или наводен наследник. Изборот бил меѓу Улрика Елеонора и нејзиниот внук. Нејзиното доаѓање како регент и претседател на парламентот било третирано со голем ентузијазам. Риксдагот се спротивставил на нејзиниот брат бидејќи сакал да ја укине апсолутната монархија и да ја врати сопствената моќ. Како регент, таа се информирла за државните работи и го повикала нејзиниот брат да се врати, предупредувајќи го за последиците ако не го стори тоа. Со негова дозвола таа ги потпишала сите документи за државните работи освен оние што му биле напишани лично. Сепак, таа се сметала себеси само за застапник на нејзиниот брат и затоа не давала свои предлози. Како негова сестра, многупати за време на војната, таа го прашала својот брат дали може да го посети, но никогаш не и било дозволено. Таа го запознала својот брат за прв пат по шеснаесет години во Вадстена во 1716 година, а после тоа последен пат во Кристинехамн во 1718 година.
Кралицата и тронот
Нејзиното владеење се случило непосредно пред крајот на Големата северна војна. За време на руското грабеж од 1719-1721 година во август летото 1719 година, руската флота го нападна главниот град Стокхолм. И покрај тековниот напад, Улрика Елеонора ги принудила своите дворјани да присуствуваат на претходно прифатениот прием кај британскиот амбасадор, „да биле толку недопрени како да немало непријатели присутни стотици милји“, што се сметало за импресивен чин. на храброста. Нејзината омилена дворјанка била Емеренција фон Дубен (1669–1743), нејзината стара медицинска сестра, која била облагородена и станала дочекана во 1707 година и со која имала блиски односи цел живот. Дубен делуваше како нејзин советник, нејзина удобност и поддршка, и беше речено дека не го злоупотребила нејзиното влијание - тие беа опишани како сестри. За време на нејзиното кратко владеење, за да обезбеди поддршка за своето владеење, таа облагороди многу семејства. Во период од петнаесет месеци, таа облагородила 181 луѓе, повеќе од кој било друг монарх во шведската историја; еден гроф, двајца барони и осум помали благородници секој месец. Таа имаше седум фелдмаршали каде што нејзиниот брат некогаш имал само меѓу три и пет. Улрика Елеонора всушност била за апсолутна монархија. Таа се согласила со новиот устав само за да го обезбеди тронот од нејзиниот внук, а нејзините односи со советот не биле добри. Таа влегла во конфликт со претседателот на Советот на тајните Арвид Хорн, кој поднесе оставка во знак на протест, како и со неговиот наследник Густаф Кронхиелм. Хорн ја критикувала дека разговарала за државните работи со нејзиниот сопруг, ја притискаше дали ќе го почитува уставот и ја навредувал со забелешката дека не се очекува ништо подобро „под полкот на женката“. Овие конфликти имале штетен ефект врз војната и државните работи.
Ова наследување било потврдено од Риксдагот. Таа често зборувала за абдикацијата како најголема жртва во нејзиниот живот. Фредерик ја наследил на 24 март 1720 година.
Сопругот на кралицата
Владеењето на нејзиниот сопруг го започнал периодот традиционално познат како Доба на слободата, кога монархијата изгубила најголем дел од својата моќ поради парламентарниот систем. Како кралица, таа се повлекла на приватниот живот. Улрика Елеонора се омажила поради љубов и била позната како жестоко лојална на Фредерик. Првично, врската помеѓу Улрика Елеонора и Фредерик било опишана како среќна, а пред Фредерик да стане монарх, тој се ограничил на улогата на нејзината сопруга. По два спонтани абортуси во 1715 и 1718 година и барем до 1724 година, кралицата изразила надеж дека ќе роди наследник, но на крајот нејзиниот брак останал без деца. Кралот Фредерик предложил неговиот брат и неговата лоза во Домот на Хесен да се стават во редот за наследување, и иако овој обид бил неуспешен, Улрика Елеонора го поддржала овој избор наместо нејзиниот внук, војводата од Холштајн-Готорп.
Кралицата Улрика Елеонора уживала голема популарност за време на владеењето на нејзиниот брачен другар, делумно како последен член на старата кралска куќа, а делумно поради нејзината лична побожност. Таа била свесна дека тоа ѝ дава моќ да влијае на политиката, и дека ќе даде до знаење нејзиното мислење, тоа често било следено. Ова влијание било препознаено. За време на Риксдагот од 1738 година, на пример, кралицата го изразила своето незадоволство кога Карл Густаф Тесин требал да биде избран на функција, што резултирало со јавни протести кои не стивнувале додека Тесин не бил примен во Кралската палата и му било дозволено да ја бакнува голата рака на кралицата, која го уверувала дека нема намера да се меша.
Односот меѓу Улрика Елеонора и Фредерик се променил откако тој станал крал, а се зборувало дека кога му ја дала круната, му ја дала слободата. Кралот Фредерик имал љубовници, а неговите вонбрачни афери се зголемиле откако изгубил голем дел од својата кралска власт во 1723 година.
Во 1734 година, Фредерик станал првиот крал во шведската историја кој имал официјална љубовница, благородничката Хедвиг Таубе, која ја добила титулата грофица од Хесенштајн. Улрика Елеонора го изразила своето неодобрување на нејзината блиска доверлива пријателка Емеренција фон Дубен, која ја убедила никогаш да не прикажува никаква јавна реакција на аферата, бидејќи тоа би било под достоинството на кралицата и нејзината позиција е недопирлива: „Додека Месечината патува по нејзиниот курс тече низ небото без да се мачи со лаењата на кучињата, така и Нејзиното Височество треба да ги презира озборувањата, кои се ослободени од оваа многу несреќна и заслепена посветеност“. Убедувајќи ја Улрика Елеонора да не го покажувала јавно нејзиното незадоволство од неговата прељуба, Емеренција фон Дубен станала и омилена од кралот Фредерик. Улрика Елеонора строго ја следеше политиката со години да не ги покажувала чувствата за прељубата. На почетокот на аферата, во една прилика таа дури и јавно прошетала со Хедвиг Таубе во обид да го одбрани угледот на нејзиниот сопруг.
За време на Риксдагот од 1738 година, прашањето за прељубата на кралот било започнато од страна на свештенството во рамките на Риксдагот на имотите, и писмото за протест било претставено до кралот на 3 април 1739 година. Надбискупот веќе имал приватен разговор со кралицата за ова прашање, при што кралицата се жалела поради прељубата на кралот и нејзиното разочарување од семејството Таубе. Свештеничкиот имот укажал на заклетвата дадена од кралот во 1720 година, кога тој ја наследи кралицата на шведскиот престол откако таа абдицирала во негова корист, во која тој вети дека: „да ја сака, почитува и почитува мојата најдостојна сопруга, семоќната принцеза Улрика Елеонора [...] и да ги прогласам Имотите да се ослободени од нивната заклетва на верност, дали некогаш ја прекршам оваа заклетва и осигурување“, всушност, прогласувајќи го кралот сменет ако не ја почитува кралицата. На 26 април, кралот изразил желба да замине за Хесен. Се шпекулираше дека планира да се насели таму трајно со Таубе. Се ширеле гласина за планиран државен удар од страна на следбениците на кралицата. Планот бил кралот да замине со Таубе, оставајќи ја кралицата како регент на Шведска во негово отсуство. По неговото заминување, следбениците на кралицата ќе и дадат доказ дека кралот тајно се оженил со Таубе, очекувајќи кралицата да одговори со тоа што ќе го смета нејзиниот брак за распуштен и да се согласи да биде вратена на функцијата монарх. Овој планиран државен удар никогаш не се случи; кралот никогаш не поднел барање да замине за Хесе.
За време на Риксдагот од 1740-1741 година, прашањето било повторно поставено. Во овој момент, се случи промена во ставот на кралицата, чии знаци биле забележани веќе за време на Риксдагот од 1738 година. Политиката на Улрика Елеонора да не ја изразува својата несакање за прељубата на Фредерик била ослабена во последните години, веројатно поради уникатната позиција на Таубе како официјална љубовница, поради долгорочната природа на аферата и затоа што имале деца. Друга причина за нејзината промена на однесувањето, наводно, била тоа што таа, како православна лутеранка, била загрижена за душата на кралот. И покрај тоа што го покажа своето сочувство со другите риксрад соборени за време на риксдагот во 1738 година, таа се насмевна кога се спомна несреќата на таткото на Хедвиг Таубе. Кога ја организирала свадбата на нејзината почесна слугинка Сигрид Бонде на суд, таа занемари да ги покани семејствата Таубе, Гилеборг и Спар (последните двајца познати поддржувачи на Хедвиг Таубе), иако судскиот протокол очекувала тие да бидат вклучени, и ктогаш за време на аудиенцијата за новите членови на владата ѝ бил претставен новиот риксрад Карл Спар, познат поддржувач на Таубе, таа демонстративно се пензионирала, спречувајќи го да ѝ го бакне здолништето во согласност со протоколот. Незадоволството на кралицата Улрика Елеонора не била мала работа за Риксдагот: не само поради популарноста на кралицата, туку и поради тоа што кралицата абдицирала во корист на кралот под услов таа да го наследи ако тој умре пред неа. состојба поради која кралицата станала престолонаследник.
За време на Риксдагот од 1741 година, прашањето за прељубата на кралот, по втор пат, било покренато во парламентот од страна на свештенството, овој пат од епископот Ерик Бензелиус, кој се осврна на ова прашање како „што кралицата го соопштила тоа“. што треба да го подигнат, за „да се одмори жалното срце на кралицата“. Беше дадена официјална изјава за протест, со потсетување на заклетвата на кралот дека секогаш ќе се однесува со почит кон кралицата кога таа абдицира во негова корист, и дека целото кралство тагува поради тагата на кралицата и се грижи за благосостојбата на кралот. душа. Беа назначени две делегации од имотот на свештенството: една на кралот и една на Хедвиг Таубе. Во јули 1741 година, изјавата му била прочитана на кралот во неговата публика. Кралот реагирал бесно, одбил да ја прифати изјавата и изјавил дека Риксдагот на имотот му ветил дека нема да се меша во неговиот приватен живот. Тој при нивниот втор обид бил принуден да ја прими изјавата. Кога беше кажано за резултатот од таа аудиенција кај кралот, кралицата, Улрика Елеонора инсистираше дека планираната амбасада на Хедвиг Таубе, исто така, треба да се изврши според планот, и на двоумењето на епископот одговори со зборовите: „Кога ќе следите вие свештениците. вашиот повик и вашата совест, добро правите да го правите тоа без да се грижите за други работи“. Во оваа прилика, Хедвиг Таубе ја бранел велејќи дека никогаш не била свесна за било каква негативна реакција од кралицата. Улрика Елеонора служела како регент двапати: првиот пат за време на отсуството на Фредерик во 1731 година, а вториот пат за време на неговата болест во 1738-1739 година. Таа била прогласена за регент во мај 1731 година кога Фредерик заминал да го посети Хесен и владеел до неговото враќање во есента. Во 1738 година, имотите од неа побарале да го прифати регентството во прилика кога Фредерик бил толку болен што бил во опасност да умре и не бил способен да владее. Таа уредно ја прифатила оваа задача и се занимавала со државните работи до новогодишната ноќ 1738–39 година. За време на нејзината втора регенција, таа го забранила новооснованиот шведски театар со одбивање да го прошири нивниот пристап до Болхусет ; нејзината причина за ова беше противењето на театарот меѓу свештенството. Театарот, сепак, бил обновен следната година.
Улрика Елеонора била заинтересирана за накит и музика. Таа уживала да учествува во танцот на дворските балови, и иако религиозните скрупули ја натерале да се спротивстави на прашањето, таа исто така ангажирала германски и француски театарски дружини да настапуваат во Болхусет. Интензивно религиозна, таа можела да ја прекине седницата на парламентот за да се помоли. Слично на тоа, на судските презентации, таа можела да ги испрашува дебитанките за Библијата, наградувајќи ги за точните одговори. Строго одржувајќи ја својата кралска гордост, таа била позната по тоа што симулирала болест и одбивала да ја напушти својата куќа кога ќе се почувствува навредена. Нејзината зависност од Емеренција фон Дубен често се споменува, но таа имала неколку дополнителни пријатели, меѓу кои и Хедвиг Морнер, како и нејзината пријателка од детството Ана Флеминг, која и била свештеничка триесет години.
Кралицата Улрика Елеонора починала од сипаници во 1741 година. Се ширеле гласини дека била отруена, но овие гласини биле премолчени кога трагите од нејзината болест биле видливи за време на нејзината јавно осветлена парада. Бидејќи таа беше престолонаследник, нејзината смрт го означило почетокот на кризата за наследување.
Санта Кроке дел Санио
Санта Кроке дел Санио — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
IC 915
IC 915 — галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 915 се споменува и како NPM1G -05.0614.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 915 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 915 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на IC 915 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170372.
Сукало
Сукало или оклагија  — кујнско помагало во форма на цилиндар, во должина помеѓу 20 и 40 см и обем од 4 до 5 см. Одредени специјализирани видови на сукала се шупливи и овозможуваат полнење со топла или ладна вода, иако овој вид поретко се сретнува. Сукалото се користи за развлекување на тесто и подготовка на пекарски и слаткарски производи, особено тестенини, торти, колачи, штрудли и слични кулинарски производи во домашни услови. Вообичаено во Македонија сукалата се изработуват од дрво (првенствено бука и јавор), иако на пазарот можат да се најдат сукала изработени од разновидни материјали. Како алтернативни материјали за производство на сукала се јавуваат стаклото, пластиката, некорозивни метали и мермер.
Висок степен на хигиена е од извонредно значење во одржување на сукалата, бидејќи постојаната изложеност на влага често предизвикува пролиферација на фунги на површината.
Список на аеродроми во Грција
Список на аеродроми во Грција, групирани по тип и подредени по места.
Космос-627
Космос-627 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 29 декември 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 550 килограми. Космос-627 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 105,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1018 км, а најмалото на 971.
Хоенлепте
Хоенлепте е село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Хиру Онода
Хиро Онода (19 март 1922 - 16 јануари 2014) бил дел од Царската јапонска разознавачка служба кој се борел во Втора светска војна продолжил да се бори од кога изгубила Јапонија во 1945 г. Август. Од кога завршила војната, Онода за 29 години се криел во Филипините додека дошол тој што бил негов командант за време на војната за да го ослободи од должноста во 1974 г. Тој бил втор поручник во Царската јапонска војска. Тој бил претпоследниот јапонски војник кој се предал отпосле крајот на војната.
Животопис
Онода е роден на 19 март 1922 година, во селото Камекава, област Каишу, префектура Вакајама, Јапонија. Кога имал 17 години, отишол да работи во трговската компанија Таџима Јоко во Вухан, Кина. Кога имал 18 години бил регрутиран во пешадијата на Царската јапонска армија.
Онода починал од срцева слабост на 16 јануари 2014 година, во меѓународната болница Св. Лука во Токио, поради компликации од пневмонија.
Онода почина од срцева слабост на 16 јануари 2014 година, во меѓународната болница Сент Лук во Токио, поради компликации од пневмонија. Секретарот на јапонскиот главен кабинет Јошихиде Суга ја коментираше неговата смрт: „Сè уште живо се сеќавам дека бев уверен за крајот на војната кога г. Онода се врати во Јапонија“ и исто така ја пофали неговата волја да преживее.
Серија А 2011-2012
Сезоната 2011–12 во Серија А(позната и како Серија А ТИМ од спонзорски причини) — 80 сезона од нејзиното основање. Сезоната започнала на 9 септември 2011 година и завршила на 13 мај 2012 година. .
Вкупно 20 екипи учествувале во лигата, вклучувајќи ги 17-те тимови од сезоната 2010-11 и трите промовирани клубови од Серија Б.
Јувентус станал шампион.
Табела
Легенда
Нотес:
Список на државни водачи во 1177 година
Ова е список на државни водачи во 177 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Српски народни приказни (Вук Караџиќ)
Предговор кон првото издание
Предговорот кон збирката од 1853 година бил напишан во Виена, во 1852 година. Во него, Караџиќ соопштува дека уште во 1821 година во весникот на Давидовиќ објавил неколку народни приказни. Во таа прилика, тој напишал дека неколку години претходно сакал да издаде мала книга со народни приказни и гатанки и за таа цел дури напишал и кус предговор. Делови од тој предговор се наведени во предговорот кон збирката од 1853 година при што Караџиќ изјавува: „... јас само ќе го собирам она што српскиот народот веќе го измислил“. Исто така, тој вели: „Колку што оваа работа изгледа лесна, уште толку е широка и долга. Цел човечки век му е потребен на еден безгрижен човек да ги собере сите наши народни песни, приказни, раскази, гатанки, обичаи и зборови.“ Тој нагласува дека народното творештво треба да се собере пред да биде искоренето од просветеноста и од новата мода, а собирањето треба да биде „верно, чисто и нерасипано“.
Понатаму, во предговорот, Караџиќ дава и објасненија за народните приказни кои ги дели на машки и на женски. Женски приказни се оние во кои се раскажува за разни чуда кои не се реални, додека во машките нема чуда, туку она што се случува во нив би можело да биде вистина. Многу од машките раскази се смешни и шеговити. Исто така, машките приказни би можеле да се поделат на кратки и на долги. Според оваа поделба, тој наведува дека само осум приказни во книгата се машки (Дјевојка цара надмудрила; Ђевојка, удовица и пуштеница; Једна гобела у као а друга из кала; Лаж за опкладу; Краљ и чобанин; Ко умије, њему двије; Два новца; Све, све, али занат), додека сите други се женски, иако за некои приказни не може да се каже дали се машки или женски. Најпосле, Караџиќ соопштува од кого ги слушнал приказните и ги замолува читателите да му испратат и други народни приказни, но притоа да не ги менуваат, ниту да ги поправаат.
Прво издание (1853)
Првото издание на книгата содржи 50 раскази: Међедовић; Чардак ни на небу ни на земљи; Немушти језик; Златна јабука и девет пауница; Стојша и Младен; Ђаво и његов шегрт; Права се мука не да сакрити; Аждаја и царев син; Змија младожења; Опет Змија и младожења; Коме Бог помаже, нико му наудити не може; Златоруни ован; Усуд; Ко мање иште, више му се даје; Милостива снаха и немилостива свекрва, Правда и кривда; Очина заклетва; За што у људи није табан раван?; Ђавоља маштанија и Божја сила; Побратимски дарови; Калуђер и четири грјешника; Копање блага; Лијепе хаљине много којешта учине; Дјевојка бржа од коња; Дјевојка цара надмудрила; Чудновата тица; Црно јагње; Царева кћи овца; Три јегуље; Чудотворни нож; Чудновата длака; Пепељуга; Зла маћеха; Маћеха и пасторка, Опет Маћеха и пасторка; Како су радиле онако су и прошле, Зла жена; Дивљан; У цара Тројана козје уши, Цар Дукљан, Ђевојка, удовица и пуштеница; Једна гобела и као а друга из кала, Соломуна проклела мати; Лаж за опкладу; Краљ и чобанин; Ко умије, њему двије; Два новца; Све, све, али занат; Међед, свиња и лисица; Лисица се осветила вуку.
Второ издание (1870)
Покрај приказните од првото издание, во второто издание се вклучени уште 20 други приказни: Баш-Челик; Ћела; Гвозден човјек; Кум риба; Царичина снаха овца; Вилина гора; Тица дјевојка; Цар хтио кћер да узме; Три прстена; Зла свекрва; Опет Зла свекрва; У лажи су кратке ноге; Јарац живодерац; Добра дјела не пропадају; Царева кћи и свињарче; Сунчарева мајка; Лијек од мађија; Биберче; Царев зет и крилата баба; Свети Сава и ђаво.
Осврт кон книгата
Првото издание на збирката е испечатено во Виена, во печатницата на ерменскиот манастир. Книгата содржи список на 680 претплатници (напишани на 19 страници), меѓу кои се наоѓаат и бројни познати личности, како: кнезот Михаило Обреновиќ, Светозар Милетиќ, Јанко Веселиновиќ, Ѓорѓе Стратимировиќ, Ѓорѓе Деметер, повеќе владици, градоначалници, професори, сенатори, царски службеници, судии, трговци, итн. Во 1854 година, збирката била објавена во Берлин (во печатницата на Георг Рајмер), на германски јазик, чиј превод го направила неговата ќерка Мина Караџиќ, додека предговорот го напишал Јакоб Грим. Првото издание на збирката ја носи посветата „На славниот Германец Јакоб Грим“ кој го поттикнал Караџиќ да собира народни приказни. Така, уште во 1815 година, Јакоб Грим му напишал писмо на Јернеј Копитар, со молба да го проследи до Караџиќ, во кое инсистирал, покрај народните песни, да се собираат и народни приказни. Подоцна, за време на првата средба меѓу Јакоб Грим и Вук Караџиќ, во 1823 година, Караџиќ ветил дека повеќе ќе се посвети на собирањето народни приказни, а особено на оние со фантастични елементи, т.е. на бајките. Првото издание на книгата било испечатено со картонски корици, но сочувани се и некои примероци со тврди корици. Помеѓу 50. приказни Караџиќ вклучил и шест од неговата мала збирка од 1821 година (која содржи 12 приказни), а останатите шест подоцна се вклучени во проширеното издание од 1870 година, и тоа во делот наречен „Шеговити приказни“. Притоа, покрај 50 приказни од првото издание, второто издание содржи 20 приказни (најчесто, бајки и митолошки приказни) кои Караџиќ ги запишал по 1853 година, а чија редакција се разликува од онаа во збирката од 1853 година, што упатува на тоа дека голема улога во подготовката на второ издание имала неговата ќерка, Мина Караџиќ.
Стар град (Варшава)
Стар Град (Stare Miasto) – стариот дел на Варшава е ставен во списокот на светското наследство на УНЕСКО во Европа како единствен пример на повоена обнова на стариот град кој содржи примероци на градба во сите историски раздобја од 13 до 20 век. Во изворен стил обновени се стариот средновековен град, стариот плоштад, градските историски куќи, зелениот круг на местото на градските ѕидини со тврдината Барбикан, верски градби, кралскиот дворец со Сигмундовиот столб.