cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Плетена
Општествени установи
Кметството во селото Плетена веројатно постоело уште од постоењето на селото, но само со регистар на населението. Во 1929 година, кмет на Плетена бил Џафер Халачев. Тој ги создал првите официјални регистри за раѓање, брак и смртни акти кои претходно биле во општината.
Градинката во селото била основана во 1972 година.
На 22.09.1937 година, во селото било основано читалиште. Наставникот Николај Лазаров од Долен бил првиот претседател на центарот на заедницата, а подоцна првиот библиотекар. Во 1969 година започнала изградбата на читалиштето. Групи за пеење биле создадени за да го прослават селото и општината до денес.
Читалницата развива аматерски и библиотекарски активности. Уште во 1947 година, аматерите учествувале на фолклорен фестивал во градот Штип, предводен од Ајша Литифова.
Димитар Јаранов
Димитар Јаранов ( во -  во ) — македонски географ.
Животопис
Основно и средно образование завршил во Софија. Географија дипломирал на Историско-филолошкиот факултет на Софискиот универзитет (1933). Истата година заминал на Хумболтовиот универзитет во Берлин, каде што одбранил докторска дисертација на тема „Јуротипниот релјеф на Алпите, Средна Европа и Стара Планина”, потоа заминал да специјализира физичка географија и геоморфологија на Сорбона во Париз. Во 1936 г. бил избран за доцент по физичка географија на Софискиот универзитет. Во Втората светска војна бил аташе за култура во Бугарската амбасада во Берлин. По војната бил отстранет од факултетот и му било забрането да објавува трудови во Бугарското географско друштво. Во 1947 г., на покана од македонската Влада во Скопје, бил назначен за раководител на Службата за хидроенергетски проучувања на Македонија. Во времето на Информбирото се вратил во Бугарија, каде што работел како главен геолог во изградбата на големите брани. Објавил 72 научни и стручни трудови, главно од областа на геологијата, регионалната географија и картографијата.
Загубена комета
Загубена комета — комета која не е забележана за време на последениот перихелионски премин. Ова обично се случува кога податоците не се доволни за прецизно да се пресмета местоположбата на кометата или ако пак сончевото издолжување е неповолно во близина на перхелионскиот премин. D/ ознаката се користи за периодична комета која повеќе не постои или се смета дека исчезнала.
Загубените комети можат да се споредат со загубените астероиди (изгубените ситни планети), иако пресметката на орбитите на кометите се разликува заради негравитационите сили, како што е оддавањето на гасни млазови од јадрото. Некои астрономи специјализираат на оваа гранка, како на пример Брајан Марсден, кој успешно го предвиде враќањето на некогаш загубената периодична Свифт-Татлова комета во 1992 година.
Загубување
Постојат голем број на причини зошто може да изостане повторното забележување на кометата од страна на астрономите за време на последователните појави. Прво, орбитите на кометите можно е да се растроени од заемнодејството со џиновските планети, како на пример со Јупитер. Ова, заедно со негравитационите сили, може да резултира во промена на датумот на перихелот. Друга причина е можното заемнодејство на планетите со кометата, што може да ја оддалечи нејзината орбита премногу далеку од Земјата за да се види или па дури и да ја исфрли од Сончевиот Систем, како што се верува дека се случило со Лекселовта кометата. Бидејќи некои комети периодично се подложни на „изблици“ или зголемување на сјајноста, можно е да се новооткрие комета со слаба сјајност за време на изблик и последователно да постанае загубена комета.
Кометите исто така можат да ги исфрлат сите волатили. Па така евентуално, најголемиот дел од испарливиот материјал што се наоѓа во јадрото на кометата испарува, а кометата станува мала, темна, инертна грутка карпа или збир од карпи, изумрената комета можно е да наликува на астероид (Погледајте Комета и Судбината на кометите ). Се верува дека ваков случај е 5D/Брорсен, за која Марсден верува дека веројатно „избледила“ кон крајот на 19 век. Во некои случаи, кометите се распаѓаат за време на нивниот премин низ перихелот или на кој и да е дел од нивната орбита. Најпознат пример е Биеловата комета, која се поделила на две компоненти, пред да исчезне по нејзината поделба во 1852 година. Во современоста, пример за забележан процес на распаѓање е кометата 73P/Швасман-Вахман.
Повторно забележување
Повремено, откривањето на некое тело е всушност повторно откривање на претходно загубено тело, кое пак може да се утврди со пресметување на неговата орбита и да се утврди совпаѓање на пресметаните местоположби со претходно снимените местоположби. Во случај кога имаме загубени комети ова постанува особено незгодно. На пример, кометата 177P/Барнард (позната и како P/2006 М3), првпат забележана од Едвард Емерсон Барнард на 24 јуни 1889 година, била повторно забележана по 116 години во 2006 година. На 19 јули 2006 година, 177P била на растојание од 0,36 ае од Земјата.
Долгопериодични комети
Кометите може и да ги снема, но не и да се сметаат за загубени, иако можеби не се очекувани повторно да се појават по стотици, па дури и илјадници години. Со помоќните телескопи, постои можност да се набудуваат долгопериодичните комети во периодот по перихелот. На пример, Хејл-Боповата комета била набудувана со голо око околу 18 месеци по нејзиното приближување во 1997 година. Се очекува можноста за нејзиното набљудување со големите телескопи да биде можна сè до 2020 година, период во кој ќе биде со величина 30.
Кометите што се загубени или исчезнати имаат имиња кои започнуваат со D, што е според моменталните конвенции на МАУ.
Список
Кометите обично се забележуваат при периодичното враќање. Кога ќе ги снема, постои можност повторно да бидат забележани, додека во други случаи можно е да дојде распад на кометата. Овие делови понекогаш можат дополнително да се забележат, но се очекува дека кометата повторно нема да биде забележана. Во други случаи, кометата нема да се смета за загубена, сè додека не се појави во предвиденото време. Кометите исто така може да се судрат и со друго тело, како што е кометата Шумејкер-Леви 9, кој се судри со Јупитер во 1994 година.
Јордан Јаневски
Јордан Јаневски (роден на  година во  - починал на  година во ) — македонски тонснимател и тонски монтажер.
Животопис
Јордан Јаневски основно и средно техничко образование завршил во Скопје. Во 1950 година започнал да работи во „Вардар филм“, каде што останал да работи сè до своето пензионирање во 1991 година. За професијата тон-снимател стручно се оспособил низ работата на филмовите што ги реализирала младата македонска кинематографија, а потврда за својот квалитет добил на Фестивалот на југословенскиот документарен и кусометражен филм, Белград '92, каде за тонска обработка на филмот „Огнена бригада“ е добитник на наградата Златен медал - Белград. Неговата филмографија (127 единици) би била побогата доколку се земе предид неговиот ангажман како асистент тон-снимател во почетокот на македонското филмско производство и работата надвор од матичната институција „Вардар филм“.
Мара Бунева
Мара Бунева (1902 — 1928) — македонска револуционерка, учесничка во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација. Позната е како борец за слободата на Македонија и херој. Таа го извршила атентатот врз Велимир Прелиќ во 1928 година. Според други ставови, атентаторката на Прелиќ не живее во сеќавањето на Македонците, а на панихидите доаѓаат Бугари што ја негираат македонската нација.
Животопис
Основно училиште завршила во Тетово, а средно образование во Скопје. Таткото на Мара Бунева - Никола С. Бунев бил пријател на видниот публицист родум од Тетово Матеjа Геров и на д-р Никола Герасимов. Во семејството на Мара Бунева имало шест деца: Борис, Лазар, Мара, Надежда, Вера и Елена. По завршувањето на Првата светска војна Бунева заминува за Бугарија. Завршува високо образование на Софискиот универзитет, по што се мажи за офицерот од бугарската армија Иван Хранков. Нејзиниот брат Борис Бунев ја привлекува во редовите на ВМРО и таа почнува да ги извршува наредбите на револуционерната организација, како на неколкупати поминува границата со конспиративни задачи.
Атентатот на Велимир Прелиќ
По аферата со затворањето и судењето на македонските студенти во Скопје од страна на српските власти, во 1927 година, Мара Бунева во знак на одмазда на 13 јануари 1928 година извршила атентат врз српскиот државен обвинител Велимир Прелиќ, на кејот на реката Вардар, кај камениот мост во Скопје. Веднаш по атентатот, Бунева самата се застрелала за да не падне во рацете на српските окупаторски власти. На повредите им подлегнала ден подоцна, на 14 јануари.
На атентатот што го извршила Мара Бунева врз Прелиќ му претходел голем судски процес на 20 македонски студенти во Скопје, кој побудил големо интересирање кај европската јавност. Судените биле членови на Македонската младинска тајна револуционерна организација, основана во 1923 година во Виена. Таа имала своја мрежа во Берлин, Грац, Лајпциг, Прага и Париз каде што студирале македонски студенти. Истовремено, свои јадра создала и во Македонија - во Скопје, Штип, Велес, Прилеп, Битола, Крушево, Ресен, Крива Паланка, Куманово, Кратово, Берово, Струмица, Тетово, Радовиш и Неготино. Организатор на ММТРО бил Иван Бојаџиев од Велес, кој студирал во Виена.
Има спротивставени ставови за националната свест на Мара Бунева и побудите за атентатот којшто го извршила, но она што е неспорно е дека нејзиниот самопожртвуван чин ја изразувал македонската борба против тогашниот српски окупатор и стремежот за слобода.
Матијас Франк
Матијас Франк (Mathias Frank; р. во Роглисвил) — швајцарски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Се смета за силен искачувач, завршувајќи осми во генералниот пласма на Тур де Франс 2015 и освоил етапа од бегство на Вуелта а Еспања 2016.
2008-2013
Матијас Франка ја започнал својата професионална кариера со германската екипа. Првата професионална победа ја имал на ГП Триберг-Шварцвалд. Меѓутоа, германската екипа се распаднала истата сезона, што значело дека Франк морал да најде друга екипа. Завршил во. Возел пет години за БМЦ и освоил три трки, постигнувајќи и добри резултати на Тур де Свис.
ИАМ Сајклинг (2014-2016)
По пет години со екипата, Франк ја напуштил екипата на крајот на сезоната 2013 за да му се приклучи на новата швајцарска екипа. Возел за екипата три години, додека не се распаднала на крајот на 2016 година. Франк завршил втор на Тур де Свис 2014 и четврти на Тур де Романди 2014. Следната година, Франк се насочил на генералниот пласман на Тур де Франс. Бил во бегство на етапата 17 кога завршил петти, напредувајќи до осмото место во генералниот пласман. На етапата 19, Франк се нашол и едно место погоре во генералниот пласман, меѓутоа на етапата 20 до Алп д’Иез, повторно паднал на осмото место, на кое завршил и на крајот на трката. Следната година, Франк имал лоша среќа на Тур де Франс, кога паднал на етапата 14. Поради тоа се насочил на Вуелта а Еспања. Успеал да отиде во неколку бегства пред да ја освои етапата 17.
АГ2Р Ла Мондијал (2017-денес)
Франк потпишал двегодишен договор со француската екипа и го сменил својот фокус како поддршка на Ромен Барде на Тур де Франс. Франк завршил седми на Тур де Свис, како подготовка за Тур де Франс. Франк му помогнал на Барде да стигне до подиум. Следната година, Франк бил изоставен од составот на екипата за Тур, меѓутоа бидејќи Александар Жење имал слаба форма, Франк бил повикан и му помогнал на Барде да стигне до шестото место.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Живко Јаневски
Животопис
Живко Јаневски бил прогласен за мајстор на фотографија на Југославија во 1974 година, а во наредната година во Берн го добил највисокото меѓународно признание за уметничка фотографија ЕФИАП. Со фотографија почнал како член на белградските фото-клубови „Електромашинац” и „Београд” (1957 /1968), а професионално по враќањето во Скопје (1968).
Целиот свој работен век го минал во НИП „Нова Македонија” како соработник и уредник на фотографија на „Нова Македонија”, „Вечер”, „Журнал”, „Екран”, „Починка”, „Пулс”. Имал седум самостојни изложби, излагал уште на дваесетина групни изложби во најзначајни фото-салони во светот. Освоил 84 награди. Од 2001 г. е востановена годишна „Гран при награда Живко Јаневски” за најуспешни фоторепортерски остварувања.
Тохоку
Тохоку (јапонски:東北地方; Tōhoku-chihō) е географско подрачје и регион во Јапонија. Тохоку на јапонски значи североисточен затоа што го зазема североисточниот дел од островот Хоншу, најголемиот остров во Јапонија. Ова подрачје исто така е познато и под името Мичиноку.
Релјефот на Тохоку е планински, како и поголемиот дел од Јапонија. Тука се наоѓа и венецот Оу кој се протега од север кон југ. Првите историски населби се појавиле меѓу VII и IX век.
Регионот се состои од шест префектури:
Окајама (префектура)
Окајама (јапонски:岡山県; Okayama-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Чугоку на островот Хоншу. Главен град е Окајама.
Брезова млечка
Брезова млечка (латински: Lactarius torminosus), попозната како волнена млечна шапка или брадеста млечна шапка, е голема агарична габа. Чест и широко распространет вид, се наоѓа во Северна Африка, Северна Азија, Европа и Северна Америка. За првпат научно била опишана од Јакоб Кристијан Шафер во 1774 година како Agaricus, а подоцна билa пренесенa во родот Млечки (печурки) во 1821 година од Семјуел Фредерик Греј. L. torminosus var. nordmanensis, е познат од САД, Канада и Швајцарија. L. torminosus официјално станал типски вид на Млечки (печурки) во 2011 година, откако молекуларните студии поттикнале таксономско прераспоредување на видовите помеѓу неколку родови Russulaceae.
Микоризален вид, Брезова млечка се поврзува со различни дрвја, најчесто бреза, а нејзините плодни тела ( печурки ) растат на земја поединечно или во групи во мешани шуми. Шапките на Брезовата млечка се конвексни со централна вдлабнатина и достигнуваат пречник до 10 см. Мешавина од розови и окер нијанси, шапката понекогаш има концентрични зони на наизменични посветли и потемни нијанси. Работ на шапката е намотан навнатре и е бушав кога е млад. На долната страна на шапката има тесни жабри во боја на месо, кои се тесно набиени. Цилиндричната дршка е со бледа месна боја со деликатна перниста површина и кршливо месо, е до до 8 см долги и 0.6 до 2 см дебело. Кога се исечени или повредени, плодните тела испуштаат горчлив бел латекс кој не ја менува бојата при изложување на воздух. Сортата L. nordmanensis, наспроти тоа, има латекс кој се менува од бело во жолто. Брезовата млечка може да се разликува од слични видови како L. pubescens или L.villosus според разликите во морфологијата и бојата или со микроскопските одлики како формата и големината на спорите.
Иако е ценет поради неговиот лут вкус и се јаде по соодветна подготовка во Русија и Финска, видот е многу иритирачки за дигестивниот систем кога се јаде сиров. Токсините, исто така одговорни за силно горчливиот или остар вкус, се уништуваат со готвење. Студиите идентификуваа неколку хемикалии присутни во печурките, вклучително и ергостерол и негови деривати, и велерал со лут вкус.
Таксономија и филогенија
Германскиот натуралист Јакоб Кристијан Шафер бил првиот што го опишал видот, ставајќи го во родот Шампињони во 1774 година Седум години подоцна, во 1781 година, Жан Булијар опишал вид што го нарекол Agaricus necator и го илустрирал во првиот том од неговиот Хербариум од Франција  ова име и синонимот Lactarius necator, кои произлегуваат од трансферот на Кристијан Хендрик Персон во 1800 година  на Млечки (печурки), се смета дека се однесуваат на L. torminosulus. Ото Кунце, од своја страна избрал да го стави во Lactifluus, додека Пол Кумер сметал дека Galorrheus е соодветното поставување; до неодамнешното воскреснување на Lactifluus, и двата рода долго време се сметаа за непотребни сегрегати на Млечки (печурки). Според Index Fungorum, друг синоним е Lactarius necans на Семјуел Фредерик Греј. Греј, исто така, му го дал на видот своето модерно име кога го пренел во Млечки (печурки) во неговото природно уредување на британските растенија од 1821 година.
Специфичниот епитет torminosus значи „мачење“, во однос на гастроинтестиналниот дистрес поврзан со конзумирање на сирова печурка. Раните англиски народни имиња биле Грејовиот „стомачен млечен стол“ (1821), и „брадеста лута млечка“ на Џејмс Едвард Смит (1824). Поновите вообичаени имиња вклучуваат „бушава млечна шапка“, „млечна шапка во прав“,  „млечна шапка со розови реси“,  „млечна шапка со брада“,  од Британското миколошко друштво препорачано име е „волнена млечна шапка“.
Според класификацијата на Хеслер и Смит од 1979 година на родот Млечки (печурки), Брезовата млечка припаѓа на подродот Piperites, делот Piperites (во кој е типот вид ), подделот Piperites. Видовите во оваа потсекција се одликуваат со тоа што имаат латекс кој не пожолтува по изложување на воздух и/или кој не ја обојува сечената површина на површината на печурката во жолта боја. Филогенетската анализа на европските видови Млечки (печурки) од 2004 година заклучиле дека Брезовата млечка спаѓа во група која ја вклучува Брезовата млечка, и дека овие два вида се тесно поврзани со група која ги вклучува:  L. tesquorum, L. scoticus, и L. pubescens.
Мултигенската молекуларна анализа објавена во 2008 година покажала дека видовите кои тогаш биле дистрибуирани во родовите Млечки(печурки) и Гулапка всушност се состоеле од четири различни лози. Последователната реорганизација на видовите Russulaceae - таксономска промена потребна за Гулапка и Млечки (печурки) да станат монофилетни - барало да се дефинира нов тип на видови за Млечки (печурки), бидејќи претходниот тип, L.piperatus, припаѓал на кладата што ќе биде пренесена во родот Lactifluus. Предлог да се зачува во Млечки (печурки), Брезовата млечка како тип бил прифатен од Номенклатурниот комитет за габи и донесен на Меѓународниот ботанички конгрес во 2011 година. Промената го минимизира „таксономското нарушување“, дозволувајќи им на повеќето обични и добро познати видови Млечки (печурки) да ги задржат своите имиња.
Опис
Шапката е првично конвексна, но како што созрева центарот формира вдлабнатина и надворешните рабови се креваат додека не добие облик на плитка инка; неговата конечна ширина е типично помеѓу 2-12 см. Маргините на шапката се изразено завиткани навнатре; кога е млада, тој е томентозен (покриен со густа матица од влакна), формирајќи структура слична на превез која делумно ги покрива жабрите. Овој томентум се намалува со возраста. Површината на шапката на почетокот е влакнеста, но на крајот влакната се губат, оставајќи ја површината повеќе или помалку мазна. Површината на шапката започнува со малку лепливи јасни концентрични прстени со потемна сенка ( зонска шема); овие прстени, особено надворешните, обично бледнеат во зрелоста. Бојата на шапката е розово-портокалова до бледо досадна розова, станува портокалова до белузлава кон маргината додека розовата постепено исчезнува. Белото до месо обоено месо е цврсто и кршливо, но станува флакцидно со возраста. Латексот што се создава кога ткивото на печурката е исечено или повредено е бел до крем и не ја менува бојата со продолжено изложување на воздух, ниту пак ги обојува жабрите. Има остар вкус, со благ до лут мирис. Жабрите се поткожни (се протегаат само малку по должината на стеблото), блиску до преполни заедно, тесни, а понекогаш и чаталести во близина на дршката. Нивната боја е белузлава, добива розова нијанса, станува бледо кафеава со возраста. Возрасната дршка е долга 1,5–8 см, и дебела 0,6–2 см, кревка, горе-долу еднакво во ширина и цилиндрично или стеснета во основата. Неговата површина е сува и или мазна до пруиноза (покриена со многу фин белузлав прав на површината). Бојата се движи од бледо светло розова до жолтеникава нијанса или малку розово-портокалова до портокалово-бела, понекогаш забележана. Внатрешноста на дршката е цврста, со беж бела боја и исполнета со мека јама, но на крајот станува шуплива. Повремено, бел мицелиум е видлив во основата на стеблото каде што се среќава со земјата.
Формирањето на плодните тела на Брезовата млечка е пилеостипитокарпичен. Во овој тип на развој, химениумот се формира рано на долната страна на шапката и горната дршка на примордиумот на печурката. Како што шапката се зголемува, маргината, направена од разгорени филаментозни хифи кои растат нанадвор и надолу, има тенденција да се закривува навнатре, на крајот формирајќи клапа од ткиво приближно паралелно со површината на дршката. Како што се случува понатамошен развој, овие хифи доаѓаат во контакт и се прилепуваат на хименалната површина на дршката, покривајќи ги базидиите и макроцистидиите (многу долги цистидии ) кои се веќе присутни. Спојот помеѓу двете ткива создава шуплина која обезбедува одредена привремена заштита на базидијата, иако тие се веќе плодни кога маргината на шапката почнува да расте.
Микроскопски одлики
Отпечатоците од спорите на Брезовата млечка е крем до бледо жолта, а спорите 8-10,2 на 5,8-6,6 Мм, грубо сферични до широко елипсовидни во страничен поглед и хијалин (проѕирен). Само украсот на нивната површина е амилоид, тој е делумно мрежест (како мрежа) со прекинати гребени приближно 0,5-0,7 висок Мм и неколку изолирани брадавици. Спорите имаат забележлив апикулус, разграничувајќи го местото каде што некогаш биле прицврстени за базидијата преку стеригмата. Базидиите се четири спори, хијалини и во форма на клуп до цилиндрични, со димензии 30-47,7 на 7,3-8,2 Мм.
Разновидност
Брезовата млечка била опишана од Александар Смит во 1960 година за да се објасни северноамериканскиот вид кој многу личи на Брезовата млечка по изглед, но со малку поголем опсег на големини на спорите (9-11 на 6,5-8 Мм). За разлика од непроменливиот латекс на Брезовата млечка L.nordmanensis има белузлав латекс кој полека се менува во бледо жолта при изложеност на воздух; латексот ги обојува и марамчињата од печурките и хартијата во жолто. Хеслер и Смит го намалиле L. nordmanensis до статус на сорта под L.torminosus во 1979 година. Lactarius torminosus var. nordmanensis е снимен од Калифорнија, Ајдахо, Мичиген и Висконсин во Соединетите Држави, Квебек во Канада и Швајцарија. Разновидноста наликува на Lactarius pubescens var. betulae, но се разликува по својата подолга плеуроцистидија, поголеми спори со малку поинаква декорација на спори и силно горлив остар вкус. Холотипскиот примерок на L.torminosus var. Nordmanensis бил собран од Смит во 1956 година во близина на Нордман, Ајдахо.
Слични видови
Маргината на волненото капаче, розовите тонови во капачето, лутиот латекс и поврзаноста со брезата се сигурни одлики на полето што помагаат да се идентификува Брезовата млечка. Сепак, постојат неколку влакнести видови Lactarius со кои често се мешаат, а понекогаш е неопходно испитување на микроскопските одлики за да се направи разлика помеѓу нив. Тесно поврзаниот L.torminosulus е џуџеста верзија на Брезовата млечка, арктички вид поврзан со брезите Betula nana или Betula glandulosa. Незрелиte plodни тела на L.scrobiculatus личат на Брезовата млечка, но тие имаат бел латекс кој набрзо пожолтува при изложување на воздух, а нивните дршки имаат сјајни депресивни дамки. Шапките на слабо познатиот вид L.cilicioides не се зонални, а неговите спори се помали. L. pubescens е физички доста сличен, но може да се разликува по побледата боја и помалите спори (6,0-7,5 на 5,0-6,5 мм). L.controversus има маргина на капа која не е толку влакнеста, белузлава до кремаста боја на жабрите и поголеми спори со димензии 7,5–10 на 6–7,5мм. L.mairei има боја слична на Брезовата млечка, но е поретка и обично се среќава поврзана со дабови дрвја на варовничка почва. Познат само од Северна Каролина и западна Канада, ''L. subtorminosus бил именуван поради неговата сличност со Брезовата млечка''. Може да се разликува по неговиот латекс со благ вкус и помалите, приближно сферични спори со димензии 5,5-7 на 5,5-6,5мм.
Јадливост и токсичност
Интензивно пиперкиот вкус на сировата печурка може да предизвика меурчиња на јазикот ако се зема прекумерна доза. Некои автори го пријавиле видот како целосно отровен,  или предизвикува „благ до фатален гастроентеритис “. Во една публикација од 1930 година, Ханс Штајдл известил дека иако печурката не била токсична за „едноклеточните и ладнокрвните организми“ при голтање, течниот екстракт и исцедениот сок од плодните тела, кога се инјектирале под кожата на жаба та, резултирале со нарушено дишење, парализа и на крајот смрт. Симптомите кои вообичаено се појавуваат по конзумирање сурови печурки вклучуваат гадење, повраќање и тешка дијареа која започнува околу еден час по ингестијата. Оваа комбинација може да доведе до дехидратација, мускулни грчеви и циркулаторен колапс. Гастроентеритисот обично ќе помине без третман за неколку дена.
И покрај овие извештаи за токсичност, Брезовата млечка се подготвува во Финска, Русија и во други северни и источноевропски земји со преварување, киснење во саламура неколку дена или киселење, по што се вреднуваат по нивниот лут вкус. Во Норвешка се пече и се додава во кафето. Печурките се собираат за комерцијална продажба во Финск а. Хранливиот состав на финските примероци е анализиран и откриен дека ги содржи следните компоненти (како процент од сува тежина ): белковини, 17,20%; фосфор, 0,46%; калциум, 0,12%; магнезиум, 0,09%; калиум, 2,97%; натриум 0,01%.
Хемија
Соединението за кое се смета дека е одговорно за токсичноста на суровата Брезовата млечка е велерал со лут вкус присутен во концентрација од 0,16 м г/г печурка. Велерал е производ на распаѓање на стеаринска киселина -велутинал. Скршените лактифери - специјализирани хифални клетки кои го произведуваат латекс от на печурката - ги испуштаат хемикалиите претходници чии производи на распаѓање делуваат како одбранбени агенси токсични за луѓето, ефикасно одвраќајќи одредени 'рбетници кои би можеле да ја консумираат печурката. Сесквитерпен лактон 15-хидроксибленин од типот на лактаран А е еден од неколкуте сесквитерпени произведени од овој вид. Други лактарани се наоѓаат во различни видови Млечки (печурки), како што е бленин А во Рујницата и L.blennius и лактароруфин N во Lactarius rufus. Габичните сесквитерпени вообичаено се произведуваат како отрови за одбрана од грабливци, и како резултат на тоа некои имаат хемиски својства кои може да имаат примена во медицинската хемија.
Плодните тела на Брезовата млечка содржат голем број на стероли, од кои најдоминантен е ергостеролот (компонента на клеточните ѕидови на габите) со 60,5% од сите стероли, проследен со неговите деривати и ергоста-5/7-диен-3-ол. 17,0%), ергост-7-ен-3-ол (13,7%) и ергоста-7-22-диен-3-ол (8,3%). Истражувачите идентификувале 28 испарливи соединенија кои придонесуваат за мирисот на печурката. Многу од нив се алкохоли и карбонилни соединенија со осум јаглеродни атоми; доминантното испарливо соединение (околу 90%) е 1-октен-3-еден,  мирис кој е вообичаен кај печурките.
Екологија и распространетост
Брезовата млечка е микоризален вид и како таков игра важна улога во олеснувањето на навлегувањето на хранливи материи и вода од дрвјата. Расте во асоцијација со бреза и борот (Tsuga ) во мешани шуми. Исто така е познато дека расте во урбани услови кога брезите се во близина. Теренска студија во Шкотска заклучила дека видот е поверојатно присутен во постарите отколку во помладите шуми од бреза. Плодните тела растат на земја, расфрлани или групирани заедно. Тие се составен дел од исхраната на Црвената верверица и служат како места за размножување на некои муви кои се хранат со габи во семејствата Drosophilidae и Mycetophilidae. Печурките Брезовата млечка може да бидат паразитирани од мувлата Hypomyces lithuanicus, која произведува зрнеста или кадифена боја на крем-окер до циметна боја на мицелиум на површините на жабрите и предизвикува нивна деформација.
Видот се среќава во северните умерени и бореални клими, понекогаш продирајќи во субарктичките региони. Регистриран е од Северна Африка, Северна Азија, Европа и е вообичаен во Северна Америка, каде понекогаш расте со Јасика (видови Populus). Брезовата млечка ја има и во Македонија, отровна е и расте во лето и на есен исклучиво под брези (Betula pendula)Северноамериканската распространетост се протега на север во Јукон и Алјаска и на југ до Мексико.
Наводи
"Species synonymy: Lactarius torminosus (Schaeff.) Gray". Index Fungorum. CAB International. Archived from the original on 2012-10-07. Retrieved 2012-03-14.
Ye Cracke
Ye Cracke (изговорено: Д Крек) ― паб на улицата Рајс покрај улицата Хоуп во Ливерпул, Англија. Името е на старoанглиски јазик. И покрај името, „Ye Cracke“ е всушност паб од 19 век. „Воената канцеларија“ е мала просторија во пабот, која е неговиот најстар дел и некогаш била користена за дискутирање на делови од Бурската војна.
Збирка од околу 20 цртежи на месни згради се прикажани на ѕидот и сите датираат од доцните 1960-ти. Има историски врски со „Битлси“ затоа што бил често посетуван од Џон Ленон и неговата девојка Синтија кога биле во уметничкото училиште, како и бендот „The Quarrymen“, на кои им виси плакета во барот. Лекарите Томас Сесил Греј и Џон Халтон ги осмислиле техниките опишани во нивната книга од 1946 година, „Миљоказ во анестезија“, додека биле во пабот.
Турска маала (Струмица)
Таа се протега во главно по улицата „Славчо Стоименски“ и 7-мата улица. Едни од најпознатите објекти се црквата „Св. Петнаесет тивериополски маченици“, џамијата „Сејид Нур Ел Араби“ и кула од средниот век.
Маркус Бургхарт
Маркус Бургхарт (Marcus Burghardt; р. во Чопау, Саксонија) — поранешен германски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2005-2021.
Се повлекол од професионалниот велосипедизам откако се здобил со сериозна повреда на зглобот при пад на Трката околу Полска 2021 година, каде паднал на кружен тек близу завршницата на петтата етапа.
Кариера
Бургхарт станал професионалец во 2005 година, пред тоа натпреварувајќи се како аматер во екипата Визенхоф, со која веќе постигнал успех на одредени трки во Бундеслигата Герлинген во 2004 година. Бургхарт ја освоил UCI ProTour трката Гент-Вевелгем во 2007, пред неговиот колега Роџер Хамонд. Тој исто така имал добри резултати на Дварс дор Вландерен и на некои етапи од Вуелта а Еспања.
Бургхарт постигнал мала популарност на деветтата етапа на Тур де Франс 2007, кога удрил во куче на патеката. Тој исто така бил успешен со освојување на етапата 18 на Тур де Франс 2008 во Сент Етјен, победувајќи го Карлос Баредо, другиот член во бегството.
По седум години во екипата, во август 2016 година објавиле дека ќе им се приклучи за 2017 година.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Тритонус
„Тритонус“ — збирка куси раскази од македонскиот писател Климент Булоски, објавена под псевдонимот „Дозгулпмус“ во 2008 година, во издание на издавачката куќа Темплум.
Технички одлики
Збирката е објавена како седма книга во едицијата „Катапулт“. Таа е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 155 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-189-50-0. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Точка“. На кориците се наоѓаат слики на Ерик Вејн Патерсон, а на задната корица се дадени основни биографски податоци за авторот. Книгата е отпечатена со финансиска поддршка од Комерцијална банка - Скопје АД - Скопје и од Министерството за култура на Македонија.
Содржина
Збирката „Тритонус“ содржи 79 куси раскази: Светот во кој ние не сме / Ние во светот кој не постои; карпуз деликти; прозорци; бродови; раскинување; дисторзирана претстава; поглед; валцер за утре; принцеза, принцеза и јас; чудовишност; студ; вообичаена бесмртност; кирка; гиздавост; идентитет; додека смртта не нè раздели; пори; поштенското сандаче; расКРСТница; суб роса; кариера; раскрсница на смртта; неодоливи кафези; офталмотомична екскурзија (Изгубени очила); андгрогина интерсексуалност; еутопија; кружници; халуцинирачкиот тореадор; спирала на духот; парите го вртат светот; прашање; сè за љубовта, во најкратката приказна на светот.; желба; птици; жега; надеж; масакр; серпентини; правила на игра; комарци; интелектуалци; џокер; чистење; игра; Кокфил Газон; самоубиствените мисли на вљубениот кочијаш; успех; la vita è bella; самодоверба; љубов; смислата на животот; хералд ика; крипта; трепетлика; vagina dentata; јас, Сибелиус...; Книги за добра ноќ; рововски стапала; панспермичен долмен; предизвик; човечка природа; deathska сКАЗНА; тегла. И нешто околу неа.; животен циркус; сестри; осаменост; дарвиновото проклетство; предвечерие; ВРЕМЕНСКИ ШОВИНИЗАМ (еден момент во некоја туѓа бесконечност); А, ВТОР. И ТрЕТ!; загуба; одлука; грижа; вредност; да се прашаме или не? - биде е сега!; лудило; Ох, Господе Боже; молк; К’рај.
Ally Capellino
Ally Capellino (изговорено: Али Капелино) ― независна британска дизајнерска марка, основана во 1980 година од Алисон Лојд и Џонатан Плат. Првично започнувајќи како компанија за додатоци (името е приближно преведено од италијански за „мала капа/капче“), а подоцна се проширува во класично кроење и е подготвено за носење, опишано е како етикета што: „доминираше во гардеробите на многу разумни и стилски жени во текот на 80-тите и во 90-тите години“. По реструктуирањето на првичната компанија во 1999 година, Лојд повторно го започнал „Ally Capellino“ сам, фокусирајќи се на торбите. Брендот сега се продава преку две продавници во Лондон, мрежна продавница и преку други трговци на мало. Соработките вклучуваат брендиран опсег за „Apple“ и галеријата Тејт.
Историја
По проучувањето на мода и текстил на Универзитето Мидлсекс, Алисон Лојд дизајнирала облека наменета за „Marks & Spencer“ кај „Courtaulds“ централното дизајнерско студио, пред да ја лансира „Ally Capellino“ во 1980 година со нејзиниот тогашен партнер Џонатан Плат. Првата ревија на Модната недела на „Ally Capellino“ во Лондон била во 1986 година и истата година се проширила и во машка облека. Во 1987 година, „Ally Capellino“ потпишале договор за лиценцирање со јапонската фирма „GCO Company“ и пет години подоцна, во 1992 година, потпишале договор за советнички услуги и договор за лиценцирање со „Coats Viyella“. Забележително, тоа станало едно од првите британски модни имиња од оваа ера што се пробило на јапонскиот пазар во раните 90-ти. Компанијата отишла во ликвидација во 1999 година - Лојд ова го опишала делумно како резултат на тешкотии во управувањето, а делумно и поради раскинувањето на нејзината врска со Плат - со Лојд да го преструктуира бизнисот само во 2000 година.
Во 2005 година, „Ally Capellino“ отвориле продавница во Шоредич и ја отвориле својата мрежна страница за е-трговија. Друга продавница била отворена на Портобело патот во 2011 година проследена со трета продавница во Мерилебоун летото 2015 година.
Во ноември 2014 година Лојд била наградена со почесен докторат од Школата за креативна уметност на Универзитетот во Хертфордшир за нејзиниот придонес во модата.
Во декември 2019 година, матичната компанија на „Ally Capellino“ се споила со групацијата „Authentic Bespoke Group“.
Клучни соработки
Во 2006 година „Ally Capellino“ започнале да работат со галериите Тејт, произведувајќи низа стоки за уметниците, вклучително и чанти, престилки и кутии за моливи.
Во 2008 година започнале соработка со „Apple“, дизајнирајќи торби за лаптоп за европскиот пазар на „Apple“.
Во 2011 година „Ally Capellino“ соработувале на ранец со данскиот моден бренд Нордис проект.
Во септември 2013 година, „Ally Capellino“ создале низа кожни производи исклучиво за хотелот „Ace“ (Ејс) во Шоредич, Лондон.
Во 2014 година „Ally Capellino“ соработувале со списанието за храна @The Gourmand# на ограниченоto издание @Market Bag#.
Окинава (префектура)
Окинава (јапонски:沖縄県; Okinawa-ken) е префектура во Јапонија која се состои од стотината Рјуку Острови. Главен град е Наха, кој се наоѓа на најголемиот од островите Рјуку, Окинави.
Ally Capellino
Изложби
Во 2010 година, „Ally Capellino“ ја одбележило својата 30-годишнина од постоењето со изложба во старата парна хидраулична електроцентрала. Во 2013 година, како дел од Лондонскиот фестивал на дизајнот, првата збирка столици на „Ally Capellino“ „Bums on Seats“ била изложена во галеријата „Sackler“ во музејот Викторија и Алберт и како дел од изложбата „Најдоброто од Британија“ во Клеркенвел. Истата година, „Ally Capellino“ се претставила на изложбата „Клуб до модна писта“ на V&A музејот, која ја профилирала модната сцена во Лондон од 80-тите години на минатиот век.
Беломорец
Беломорец – дневен политичко-општествен весник кој излегувал од 2 до 7 ноември 1912 година во Солун. Го уредувале Ангел Томов, К. Димитров, Павел Шатев (подоцна заменет со Емануел Лјапчев) и И. Неделков (одговорен уредник). Бил печатен во печатницата на К. Тенчов. Објавени биле вкупно 6 броја. Во првиот број се декларирал како продолжение на весникот „Право“. Се појавил во времето на воспоставувањето на бугарската окупација на Солун и се залагал за „најчистиот демократизам“, со Македонија во границите на Бугарија. Грчката воена цензура го дала на суд (5. XI 1912), по што бил продаден на група еврејски новинари кои продолжиле да го издаваат под истото име, но на француски јазик.
Хилперик II (крал на Франките)
Хилперик II — крал на Франките од Неустрија и Бургундија од 715 до 719 потоа на сите Франки од 719 до 721.
Роден околу 671, ниеден современ извор не назначува ништо во врска со неговото потекло. Ако се прифати дека потекнува од меровиншката лоза, тогаш треба да се гледа или како помлад син на Хилдеберт IV или како син на Хилдерик II, ,. Ако ја следиме втората хипотеза, по смртта на татко му, на мајка му и на другите кралски деца во 675, тој тогаш веројатно побегнал и се скрил кај својата баба Батилда, тогаш калуѓерка во Шел иако тогаш имал само пет години
По смртта на Дагоберт III, тој излегол од некој манастир и е избран за крал од страна на Неустријците кои се бунтувале против регентството на Плектруда, вдовица на мајордомот на Австразија Пипин Хересталски. Тој е потоа крунисан од страна на мајордомот Раганфред под името Хилперик. За да раскрсти со хегемонијата на Пипинидите, Хилперик и неговиот мајордом Раганфред влегле во сојуз со војводата Радбод. Но во 716, тој бил поразен од војската на Карло, незаконскиот син на Пипин Хересталски. Ова му овозможило на Карло да ја тргне Плектруда од власта и да се прогласи за единствен водач на Франките од Австразија.
Потоа Карло ги свртел своите војски кон Неустрија, и ги победил Хилперик и Раганфред во Винши во 717. Карло поставил потоа друг крал, Хлотар IV во Австразија за да ја оправда својата војна што ја почнал против кралот Хилперик. НоРаганфред не се откажувал. Во 718, стапил во сојуз со моќниот војвода Одо Аквитански. Карло тогаш пак тргнал на воен поход против своите непријатели. Одо, во паника, се вратил во својата земја заедно со кралот Хилперик.
Во 719, по смртта на кралот Хлотар, војводата Одо Аквитански го испратил Хилперик кај Карло за да бара негова прошка бидејќи се бунтувал. Хилперик тогаш бил прогласен за крал на сите Франки. Тој умрел во кралскиот дворец во Ноајон во 721.
Во тек на своето владеење, Хилперик на 29 декември 716 направил указ за потврда на заштитните привилегии поради потекло во опатијата Сен-Дени.
Меѓу 719 и 720, во тек на неговиот престој во дворецот на војводата од Аквитанија во Тулуза, Хилперик преку своите канцелари издал еден едикт (Edictum), кој бил вметнат во продолжение на салискиот закон. Член 3 од овој едикт се менува франкиското право на наследство давајќи им ја можноста на жените да го наследуваат татковиот имот, односно земја.
Извори
- "Животот на војводта Пипин Стариот" (околу 760) :
- Поглавје 9 од "Продолжение на хрониката на Фредегер" (околу 760) :
- Поглавје 10 од "Продолжение на хрониката на Фредегер" (околу 760) :
Отворен инвестициски фонд
Отворен инвестициски фонд претставува институција за колективно вложување, т.е. професионална управувана форма на инвестирање, која се основа со цел здружување на средствата на инвеститорите кои потоа се вложуваат на пазарот на капитал, во најразлични хартии од вредност, со цел остварување на приходи и намалување на ризикот од вложување. Овие фондови претставуваат посебен имот, без својство на правно лице. Во САД овие фондови се нарекуваат mutual funds, во Велика Британија се познати како Open-Ended Investment Companies, а во Европа се среќаваат како SICAVs.
Дефиниции
Постојат многу автори коишто се занимаваат со оваа проблематика и коишто имаат дадено свои дефиниции:
Оттука, основни и заеднички елементи на сите дефиниции кои го определуваат поимот на отворените инвестициски фондови се:
Појава и развој на отворените инвестициски фондови
Според некои историчари, инвестициските фондови за првпат се појавиле во Холандија во 1822 година, кога кралот Вилијам I го основал првиот отворен инвестициски фонд, додека други мислат дека холандскиот трговец Адријан Ван Кетвич (Adrian Van Ketwich) го создал првиот инвестициски труст во 1774 година. Следното формирање на инвестициски фонд се појавило во Швајцарија, во 1849 година, а во 1880 година ист таков труст бил формиран во Шкотска. Сепак, овие форми на инвестициски фондови станале популарни дури во 1880-тите, кога се појавиле во САД, по што започнал нивниот побрз развој.
Првата форма на отворен инвестициски фонд се појавила во Филаделфија, Пенилванија, во 1907 година, кога Александар Фунд дозволил влез и излез на инвеститори од фондот. Првиот отворен инвестициски фонд, „Massachusetts Investors Trust“ бил основан во 1924 година во Бостон, Масачусетс, кој станал јавно достапен во 1928 година. Истата година бил основан еден од најзначајните отворени инвестициони фондови во историјата – „Wellington Fund“, којшто прв започнал да инвестира во акции и обрзници, за разлика од постоечките инвестициони фондови кои инвестирале во бизнисите и трговијата. Во 1929 година веќе постоеле 19 отворени инвестициски фондови и околу 700 затворени. По Големата депресија од 1929 година, ситуацијата драстично се променила, со тоа што во тие услови голем дел од затворените фондови престанале да постојат, односно мал број од нив останале, за разлика од отворените инвестициски фондови кои упеале да продолжат со функционирањето. Така, бројот на отворени инвестициски фондови се зголемувал од година на година. Во 1954 година веќе постоеле над 100 отворени инвестициски фондови. Нивното ширење особено доаѓа до израз во 1990-тите години, а до 2000 година во светот постоеле над 10.000 различни видови отворени инвестициски фондови.
Отворените инветициски фондови најмногу се застапени во САД, во кои инвестираат над 80 милиони лица, а средствата инвестирани во фондовите надминуваат 6.000 милијарди долари. Главно растот и развојот на инвестициските фондови се разликуваат од земја до земја и зависат од повеќе фактори, како што се развиеноста на пазарот на капитал, законската регулатива, нивото на националниот доход и слично. Нивната популарност се должи пред сè на:
Одлики на отворените инвестициски фондови
Отворените инвестициски фондови немаат својство на правно лице, затоа што имотот на фондот им припаѓа само на сопствениците на удели, кои имаат право на сразмерен дел од добивката на фондот. Со фондот управува друштвото за управување со инвестициски фондови, но средствата на фондот се одвоени од средствата на друштвото. Од таа причина, средствата на фондот се чуваат во депозитна банка која што прима наредби од друштвото и преку која се вршат сите трансакции на фондот. Постојат случаи кога сопствениците на фондот сами управуваат со него, при што тие избираат одбор на директори (кој управува со средствата на фондот) и воедно се сопственици на фондот, но ваквите случаи многу поретко се среќаваат кај отворените инвестициски фондови, додека почесто се застапени кај другите видови на инвестициски фондови.
Правна природа и регулација
И покрај тоа што фондовите не се правни субјекти, нивното основање и работење се строго регулирани. Се вложува напор за формирање на меѓународни стандарди и закони за регулирање на инвестициските фондови. Степенот на регулираност на оваа индустрија и воспоставувањето ефикасни механизми за контрола се клучен момент при стекнување на довербата од инвеститорите. Со законската рамка можат да бидат пропишани одредени ограничувања во поглед на инвестирањето на средствата, но со тоа инвеститорите би се заштитиле од можната злоупотреба на нивните срдства за лични интереси на менаџментот. Како дополнителни причини за поголема регулација Џон А. Хаслем ги наведува следните:
Секој фонд е должен да изготви свој проспект чии информации треба да се јавно достапни. Тој ги објаснува програмите и политиката што се води од страна на управителите за постигнување на целта на вложување. Со негова помош, потенцијалниот инвеститор има можост детално да се запознае со работењето на фондот, неговите принципи, правила и приноси. Пред да ја донесе одлуката за инвестирање во фондот, потенцијалниот инвеститор мора да го добие проспектот на фондот. Во него мора јасно да биде потенцирано дека успешноста на фондот, односно приносот не е загарантиран и дека минатите резултати не се гаранција за понатамошниот принос.
Друштво за управување со инвестициски фондови
Друштвото за управување и инвестицискиот фонд не можат да се замислат еден без друг, а основната цел на постоењето на друштвото е управувањето со имотот на фондот во име и за сметка на сопствениците на уделите. Тоа значи дека за вложување на прибраните средства од инвеститорите, како и за активностите поврзани со работењето на фондот, одлучува друштвото, кое е и иницијатор за основање на фонд. Друштвото за управување треба да има соодветна организациона, техничка и кадровска оспособност за извршување на своите активности. Менаџерите имаат обрска да одлучуваат во име и во корист на инвеститорите. Врз нивните одлуки сопствениците на фондот не можат да влијаат, но доколку не се задоволни, тие можат да излезат од фондот. Тоа не значи дека менаџерите имаат одврзани раце и може да донесуваат какви било одлуки. Напротив, постојат законски мерки, како и интерни правила кон кои менаџерите мора да се придржуваат и кои им се познати на постојните и потенцијалните сопственици.