cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Биоразновидност на Македонија
Македонија содржи голем дел од биоразновидноста на континентот, иако со својата површина од 25.713 км² зафаќа само 0,26% од неговата територија. Како таква, разновидноста на видовите во Македонија е поголема од 54 до 264 пати (кај рибите односно птиците) од просечната европска разновидност. Содржајноста на разновидноста во земјата во однос на целиот континент е: 33,64% кај васкуларните растенија, 14% кај слатководните риби, 20,3% кај водоземците, 25,2% кај влекачите, 64% кај птиците и 29% кај цицачите. Државата опфаќа 70-90% од вкупната разновидност на Балканскиот Полуостров.
За клучни екосистеми во земјата се сметаат шумските, планинските, сувите тревести и водните.
Габи и лишаи
Габите во Македеонија се од доста разнородно потекло, иако голем дел се мошне малку проучени. Досега се регистрирани 1.053 видови на габи и 354 видови лишаи, но ниеден ендемски вид од двете групи.
Алги
Алгите се особено разновидна група на организми. Еколошки најважни се зелените, силикатните и модрозелените алги. Забележани се вкупно 2.169 видови, највеќето силикатни.
Флора
Богатството на македонската флора се должи на повеќето флористички елементи (терциерни реликти, средоземни, грчко-малоазиски, илирски, кавкаски, средноевропски, евроазиски, аркто-алпски и космополити) и висок степен на ендемизам. Опфаќа 210 фамилии, 920 родови и околу 3.700 видови. Најбројна група се скриеносемениците со околу 3.200 видови, па мововите со 398 и папратите со 45 видови.
Од вкупно 115 ендемски растенија во земјата, 114 се скриеносеменици. Од нив 109 се дикотиледони, а 5 се монокотиледони. Со најголем удел на ендемизам се одликуваат следиве фамилии:
Фауна
Фауната на Македонија исто така се одликува со голема разновидност (10.354 видови), предизвикана од разновидното зоогеографско потекло на елементите, како и на присуството на реликтни и ендемски облици.
Во земјата има 668 ендемски животни, што претставува 6,45% од вкупниот број на забележани видови. Најзастапени во разновидноста се членконогите, со вкупно 8.234 видови, од кои 383 се ендемски. Разложено на одделни типови, степенот на ендемизам кај животните во Македонија е следниов:
Ново Село (Општина Чашка)
Ново Село — село во Општина Чашка, Велешко.
Население
Во селото во 2002 година живееле 6 жители, македонско население.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2233 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект сопственост на богдан здравевски.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2 гласачи.
Иселеништво
До крајот на Втората светска војна селото нараснало на 40 домаќинства. Потоа настапила силна миграција на населението во градот Велес (19 семејства) и во селото Чашка. други постари иселеници има во Стари Град (Анѓовци), Оморани (Бакаловци и Ќосевци), Превалец (Станчеви).
Јован I Цимискиј
Јован I Цимискиј (Ιωάννης Α΄ Τζιμισκής, о. 925 г. - 10 јануари 976 г.), бил византиски цар од 11 декември 969 г. до 10 јануари 976 г. Интуитивен и успешен генерал, тој го засилил Царството и ги проширил неговите граница за време на неговото кратко владеење.
Потекло
Како и Никифор Фока, и Јован Цимискиј и припаѓал на највисокота аристократија. По лозата на татко си му бил роднина на Куркуас, а по мајкина страна бил роднина на самото семејство Фока. Неговата прва жена била од семејството на Склир.
Државна функција
За време на владеењето на Никифор II Фока, Јован Цимискиј, претставник на едно благородничко семејство, бил поставен за врховен заповедник на војската на Исток како доместик на Истокот.
Заземање на царскиот престол
Паѓањето на Никифор Фока било предизвикано од раскинувањето со Јован Цимискиј и од неверството на царицата Теофано. Теофано му станала љубовница на младиот и блескав војсководец Цимискиј, кој иако мал по раст, за разлика од Никифор Фока бил многу убав и привлечен. Таа го подготвила атентатот, а Цимискиј и неговите другари го извршиле: ноќта меѓу 10 и 11 декември 969 г. Никифор Фока подло бил убиен во својата постела.
Царскиот престол го зазел Јован I Цимискиј. Теофано горко се излажала со својата надеж дека ќе стане сопруга на новиот цар. Убиениот Никифор, одмаздник нашол во личноста на патријархот Полиевкт, кој цврсто бил решен овој злостор да не се остави неказнет. Тој побарал од Цимискиј да се покае, да ги казни убијците на Никифор, односно своите помагачи, и да ја протера од дворот царицата Теофано. Царот морал тогаш да им се потчини на барањата на патријархот. Дури тогаш патријархот му допуштил влегување во црква и го извршил неговото крунисување.
Уредување на царскиот двор
Теофано била испратена во изгнанство, од каде што се вратила дури откако нејзините синови стапиле на престолот. Јован Цимискиј стапил во брак со кој во најголема мерка ги задоволил принципите на династичката легитимност: се оженил со Теодора, ќерката на Константин VII, тетка на легитимните цареви Василиј и Константин, која во тоа време веќе не била млада. Како своевремено Никифор Фока, и Јован Цимискиј ја презел улогата на заштитник на младите легитимни цареви. Водењето на цивилната управа го задржал паракимоменот Василиј, кој навреме му пришол на Цимискиј и сега имал уште поголемо влијание отколку во времето на Никифор Фока. Роднините на убиениот цар залудно се обидувале да му ја преземат царската круна на Цимискиј. Варда Фока, син на куропалатот Лав и внук на царот Никифор Фока, се прогласил за цар во Цезареја. Но Варда Склир, шурата Цимискиев, го совладал, па тој бил затворен, заедно со семејството, во манастирот на Хиос. И самиот куропалат Лав се обидел на узурпација, но и тој бил совладан и ослепен.
Селански и војнички прашања
Во аграрната политика тој не им повладувал на благородниците како неговиот претходник. Зачувани се чиновниците по темите да ги пребараат манастирските и благородничките поседи и доколку на нив најдат бивши стратиоти или државни селани - веднаш да и ги вратат на државата. Врз овој пример особено јасно се гледа дека византискта централна власт, спротивставувајќи и се на експанзијата на велепоседништвото, не ги бранела интересите и правата на ситните земјосопственици, туку своите права и своите интереси. Грабајќи се со моќната световна и духовна аристократија околу војниците и селаните, царската влада, дури и владата на Цимискиј, прибегнала кон остри административни мерки, вршела по поседите еден вид рации и принудно ги враќала војниците и државните селани кои се населиле на нив. Со тоа, таа некогашните независни селани ги претворала во државни парици, одземајќи им го не само правото на слободно располагање на имотот, туку и правото на слободно движење.
Свјатослав и припојување на Бугарија
Заплетканата ситуација на Балканот, создадена со доаѓањето на Свјатослав, барала брзо решение, зашто ставот на моќниот руски кнез станувал се поагресивен. Се чинело дека и Бугарите биле подготвени да му се придружат во заедничката борба против Византија. Цимискиевите обиди со него да се спогоди останале безуспешни. Новиот господар на Бугарија не барал ни помалку ни повеќе туку Византијците да се повлечат во Азија, европскиот дел на својата држава со Цариград да му го отстапат нему. Одлуката морало да се препушти на оружјето. Цимискиевиот поход против Свјатослав спаѓа во најблескавите подвизи на византиската воена историја. Во април 971 г. тој тргнал на Голем Преслав и ја зазел бугарската престолнина на јуриш. Царот Борис, кого Свјатослав го симнал од престолот, тој го поздравил како бугарски владетел. Оваа добро смислена тактка, како и победоносното продирање на византиската војска, врз Бугарите го направиле очекуваниот впечаток. Тие почнале да го напуштаат Свјатослав и да му приоѓаат на византискиот цар. Од Преслав, Цимискиј поитај кон Силистрија на Дунав, каде што Свјатослав бил повлечен со своите војници. Градот бил опколен, а истовремено на Дунав се појавила византискта флота со „течен оган“. Русите пружиле јуначки отпор, но византиската војска ги одбивала сите нивни напади, додека во опколениот град гладот станувал се понеподнослив. Кон крајот на јули 971 г., откако пропаднал и последниот обид за пробив на опсадата и откако Русите по извонредно тешка битка уште еднаш биле одбиени, Свјатослав му се предал на победникот. Се обврзал дека веднаш ќе ја напушти Бугарија и дека нема да дојде на Балканот, дека нема да ги напаѓа ни византиските области на Крим, и дека, напротив ќе ги помага Византијците против нивните непријатели. За сметка на тоа царот им дал на неговите изгладнети војници животни намирницци и ги обновил трговските привилегии на Русите. По личниот состанок со царот Цимискиј, тргнал кон својата земја, но на патот загинал во борба со Печенезите.
Победата над Свјатослав значела двојна добивка: Византија се ослободила од силниот противник и, покрај тоа, ја добила Бугарија. Иако Цимискиј во борбата против Свјатослав се однесувал како ослободител на Бугарија, тој воопшто не помислувал да ја воспостави старата состојба, туку ја анектирал земјата што ја покорил, а царот Борис го довел во Цариград како заточеник.
Решавање на спорот со Светото Римско Царство
Второто нерешено прашање кое му го оставил неговиот претходник Никифор II Фока, Јован Цимискиј успеал да го среди по дипломатски пат. Не му ја испратил на синот на Отон I бараната легитимна принцеза, туку својата роднина Теофана со која Отон III се оженил на 14 април 972 г. во Рим. Судирот со Западното царство, кој поради непоспустливоста на Никифор Фока прекумерно бил заострен, со тоа барем барем привремено бил отстранет, при што, се чини, бил воспоставен територијален статус кво.
Источната кампања
Веќе во 972 г. одново отпочнала војна на Исток со силна офанзива на византиската војска во областа Низиб и Мајафаркин во Месопотамија. Главната борба, меѓутоа, била водена во Сирија, каде што биле продолжени освојувањата на Никифор Фока. Фатимидите, кои во средината на векот засновале свое владетелство во Египет, почнале да ја шират својата власт спрема предна Азија и во 971 г. ја нападнале Антиохија. Како противудар дошле големите походи на Јован Цимискиј во 974 г. и особено во 975 г. Тој во почетокот на април 975 г. тргнал од Антиохија против Емеса и од таму на Балбек, кој паднал по краток отпор. Се предал и Дамаск, признавајќи го византискиот суверенитет со обврска за плаќање данок. Потоа Цимискиј упаднал во Палестина, ја зазел Тиберија, Назарет, приморскиот град Акон и најпосле Цезареја, главното упориште на африканските Арабјани во предна Азија. Не бил веќе далеку ни светиот град Ерусалим, но внимателниот цар се откажал од натамошно напредување. Тргнал за назад и патем зазел повеќе приморски градови, меѓу другите Бејрут и Сидон. Во сите освоени биле поставени царски команданти.
На својот сојузник, ерменскиот крал Ашота III, Цимискиј му испратил извештај за своите големи победи во писмото кое почнувало со зборовите: „Слушни и дознај за ова чудо“, ако завршувало со изјавата: „Цела Феникија, Палестина и Сирија се ослободени од сараценскиот јарем“ и ја признаваат власта на Римјаните“. Овие зборови, без сомневање биле претерувачки. Тие попрво ја покажуваат крајната цел на походите на царот отколку тоа што навистина било постигнато. Меѓутоа, и тоа што Јован Цимискиј навистина го постигнал во своите победоносни војни било извонредно: освојувањата на Никифор Фока не само што биле осигурани, туку и значително проширени, а со тоа превласта на Византија во предна Азија била конечно утврдена.
Крушје
Крушје може да се однесува на:
Кички јазик
Кички јазик (во превод: наш јазик) — мајански јазик кој се зборува од народот Киче во Гватемала. Јазикот го зборуваат околу 1.000.000 луѓе во Гватемала или 7% од населението на Гватемала и е втор најголем јазик во државата. Јазикот има повеќе дијалекти, но најголем е централниот кички дијалект.
Макарска
Макарска — град во Хрватска, во Сплитско-далматинска жупанија. Според пописот 2011 година, градот има 13.834 жители.
Име
Се смета дека името на градот Макарска потекнува од името на блиската населба која се наоѓала на овие простори, а се викала "Макар".
Географска положба
Макарска е сместена во средниот дел на Далмација, во подножјето на планината Биокова и на брегот на Јадранско Море. Градот е центар на Макарското приморје, за кое во последно време се користи називот Макарска ривиера, поради економската трансформација на тој дел од Далмација.
Градот Макарска го зазема централното место во Макарската ривиера. Од внатрешноста градот остро го дели планината Биоково (највисок врв е Св. Јура, 1768 m), а со среднодалматинските острови Брач и Хвар го поврзува Јадранското Море.
Самиот град се смести во природно пристаниште помеѓу два полуострови (Осејава и Св. Петар). Урбаната зона, помеѓу планините и морето е широка само неколку километри, така што во иднина градот ќе се шири кон исток и запад, односно кон соседните населби Тучепима и Крвавици.
Историја
Под денешно име Макарска за првпат се споменува во 1502 година во документ на фочанскиот кадија Мухамед Мусин. Во тоа време Макарска била центар на нахијата Приморје и во неа Турците држеле свои претставници. Најголемо внимание обрнувале на одржување на скалата преку која се обавувала трговија помеѓу Турција и земјите на Јадранот. За да го заштитат градот од млетачките напади, Турците во средината на 16 век ја утврдија Макарска со 3 кули со одбранбени ѕидови. Нивниот изглед е зачуван на картите на млетачкиот картограф од 1572 година, што е и најстариот зачуван изглед на градот Макарска.
Веќе во 1646 година, племињата и народот на Крајина ја признаа власта на Венеција, а во 1681 година Макарска е де факто припоена кон Венеција. Под стогодишната власт на млетачкиот лав, настанале темелите на идниот град.
Со договор од 1797 година, Макарска припаднала на Австрија, а со Пожунскиот мир во 1805 година потпаѓа под француска власт. Таа власт преку нови мерки настојувала на го подигне нивото на образование, економија и инфраструктура. Од тоа време е зачуван обелиск подигнат во чест на францускиот маршал Огист Мармон, кој денес се наоѓа на западниот влез на градот.
Население
Според пописот од 2011 година, град Макарска има 13.834 жители, од кои во самото населено место Макарска 13.426.
Интегрална монотопна белковина
Интегрални монотопи белковини — трајно прикачени на клеточната мембрана од едната страна (само со еден лист од липидниот двослој) и се еден вид интегрален мембранска белковина (IMP).
Утврдени се тридимензионални структури на следните интегрални монотопна белковина:
Исто така, постојат структури на интегрални монотопни домени на трансмембрански белковини:
Оклопна тупаница
Оклопна тупаница (изворно: Armored Fist) е видео игра развиена и објавена од „Novalogic“ за на личен сметач. Таа била проследена со „Оклопна тупаница 2“ и „Оклопна тупаница 3“ .
Начин на играње
Оклопна тупаница е тенковска симулација и стратешка игра во која учествуваат вооружени сили од САД и СССР.
Прием
Next Generation ја разгледал играта, оценувајќи ја четири ѕвезди од пет, и изјавил дека играта е „Шармантна забава со Студена војна“. Power Play биле разочарани од слабиот целосен визуелен дизајн на играта.
Црква „Вознесение Христово“ - Ново Село (Кичевско)
Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во кичевското село Ново Село, Македонија.
Црквата се наоѓа над македонското маало во селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена над Боглевското Маало.
Историја
Храмот бил подигнат на почетокот на век и не е осветен.
Список на државни водачи во 15 година
Ова е список на државни водачи во 5 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Велика Полана
Велика Полана (словенечки: Velika Polana) — населба во Општина Велика Полана во источна Словенија. Населбата е центар на општината Велика Полана. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Ќуле (Куратица)
Ќуле или Градиште — археолошко наоѓалиште во охридското село Куратица. Претставува кула од средниот век.
На зарамнетото плато од ридот што се издига источно од селото и североисточно од наоѓалиштето Кулишта се гледаат остатоци од урнати ѕидови кои во основата образуваат полукруг. Најверојатно станува збор за осамен утврден објект — кула за набљудување.
Иван Котев
Иван Котев, познат како Ванчо Белувчето — македонски револуционер, крушевски војвода и терорист на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Котев е роден во Крушево, тогаш во во Османлиското Царство. За време на Илинденското востание е четник при Иван Алабакот. Во Првата балканска војна Котев е војвода на чета и зема учество во ослободувањето на Крушево.
Загинува на 12 јули 1913 година во борба со српска потера помеѓу селата Ракитница и Острилци, кај Журечката река. Србите му ја отсекле главата по борба и ја разнесувале низ улиците на Крушево за да го заплашат македонското население
Какчикелски јазик
Какчикелскиот е мајански јазик и дел од подгрупата на кичко-мамски јазици. Јазикот го зборуваат околу 500.000 луѓе во Гватемала од страна на какчикелците. Јазикот е поврзан со кичкиот и цутухилскиот јазик.
Велимир Жерновски
Велимир Жерновски — македонски ликовен уметник.
Животопис
Жерновски е роден во Скопје во 1981 година, каде што и дипломирал на Факултетот за ликовни уметности во 2005 година. Работи цртежи, видеа и фотографии, преку кои ги истражува промените во урбаната култура и прашањата поврзани со сексуалноста и родовиот идентитет, како и прашањата поврзани со постојаната транзиција, како на личниот, така и на идентитетот на сопствената генерација. Има остварено неколку самостојни изложби во Македонија и Европа и учествувал во повеќе меѓународни проекти и културни соработки. Од 2008 година е соосновач и претседател на Ф.Р.И.К. (Формација за развој на иницијативи во културата), програма што работи на мотивирање на социјално ангажирана културна продукција ослободена од секаков вид стереотипи и предрасуди.
Драго Маневски
Драго Маневски (, Скопско,  – Требош,, ) бил македонски бранител, припадник на единицата „Лавови“ и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 11 ноември 2001 во заседата Требош.
Живот, војната 2001 и заседата „Требош“
Драго Маневски е роден 1966 година во скопското село Марино. Учествува во војната 2001 година во Македонија. Загинува како еден од последните жртви за време на кризнта 2001 година кај тетовското село Требош. Настанот се случил кога албанските терористи на 11 ноември 2001 година во околу 19 часот, од заседа поставена на двете страни на патот кон селото Требош, отвориле оган врз возила на МВР. Од едниот бункер терористите пукале со автоматски пушки, додека од фортификациското утврдување од спротивната страна стрелале со рачен фрлач за гранати и со „зоља“. Во првото возило од колоната, џип „лада нива“, во кое се наоѓал еден од загинатите полицајци, терористите пукале со автоматско оружје.
Во исто време, од бункерот од другата страна на патот, албанските бандити со по една граната од „зоља“ и од рачен фрлач го погодиле второто возило од колоната, оклопниот транспортер „БТР“. Во транспортерот загинале двајцата полицајци.
Улогата на Драго и останатите убиени во заседата во Требош беше да извршат обезбедување на просторот каде што требаше да почнат активностите за ексхумација на киднапирани и убиен Македонци. Драго загинува на 35 годишна возраст заедно со Бобан Трпков и Оливер Петрушевски.
Василиј II Цариградски
Василиј II Цариградски — Вселенски патријарх од август 1183 година до февруари 1186 година.
Васил бил припадник на познатото семејството Каматерови, кое дало голем број на достојници во век. Прично начествувал под царот Мануил I (1143–1180) како дипломат, но по катастрофалната мисија во Италија,паднал во немилост и бил протеран. Неговата среќа се сменила под влијание на Андроник I (1183–1185), кој исто така бил протеран од страна на Мануел I.
Во овој период, Андроник I имал проблеми со патријархот Теодосиј I, кој се спортиставил на многуте одлуки на царот. Како на пример предвидениот брак на неговата нелегитимна ќерка Ирина со Алексиј нелегитимниот син на Мануел I, иако истите биле блиски роднини, како и протерувањето на вдовицата царица Марија Антиохиска од Големата палата. Теодосиј I бил приморан да се повлече и бил заменет од страна на Василиј II.
Василиј II веднаш се покорил на волјата на Андроник I, поддржувајќи го бракот, па дури и го осободил од вината за убиствата на младиот цар Алексиј II (1180–1183). Откако Андроник I бил соборен од власта и погубен во септември 1185 година, Василиј II не се сложувал најдобро со новиот цар Исак II (1185–1195 i 1203–1204), и покрај тоа што го крунисал. Тој бил расчинет и осуден од синодот поради неговото дозволување на бракот меѓу Ирена и Алексиј. Ништо не се знае за него по оваа одлука.
Анри Луј Ле Шателје
Анри Луј Ле Шателје (8 октомври 1850 - 17 септември 1936) бил влијателен француски хемичар од крајот на 19. и почетокот на 20. век. Познат е по принципот на Ле Шателје, користен за предвидување на ефектите од промената на условите врз хемиската рамнотежа.
Безиково
Безиково — село во Општина Кочани, во областа Осоговија, во околината на градот Кочани.
Географија и местоположба
Безиково се наоѓа во областа Осоговија. Селото е планинско и од разбиен тип, а неговите маала се издигаат на надморска височина од 800-950 м. Селскиот атар зафаќа површина од 17,7 км2. Од Кочани е оддалечено 20 км.
Границата на селскиот атар поминува низ месностите: Борово, Брегалница, Три Мездри (тромеѓа меѓу Безиково, Дулица и Калиманци), Левачка Воденица, Раздол, Радена Лака, Чука, Шуманица, Алексово Гумно, Попово Ораниче, Кумен Преслап и Пешков Камен. Главните месности внатре во селскиот атар се познати како: Чука, Стари Лозја, Петров Рид, Пеов Камен, Дреново, Лаки, Косовец, Крушовец, Божански Андак, Грашиште, Селиште (Старо Село), Црквиште и Ивањица. Селото е поделена на следните маала: Црвени Брег, Чифлик, Пачарзија, Росомање, Радиновец, Кара Стојанска и други. Средиштен дел на селото е маалото Црвени Брег.
Историја
Општо предание е дека селото го основале седум македонски домаќинства. Поради нивните старини и посебни носии, околните жители ги нарекувале Дебарци. Селото изгледа било основано околу средината на XVIII век. Првобитните домаќинства имале куќи во месноста којашто денес е позната како Селиште. Но, во месноста завладеала чума и поради неа селаните се распрснале низ атарот на селото и ги основале денешните маала. Сите жители на селото потекнуваат од дебарски доселеници.
Земјата во селскиот атар во време на неговото основање била покриена со густа шума, но шумата неконтролирано ја сечели Турци од селото Истибања. Сечата била особено голема во периодот од 1870 до 1880 година. Жителите на селото до 1912 година претрпеле големи зла од Турците од споменатото село Истибања. Штом некој селанец ќе подготвел подобра нива, неа ја запоседнувал некој Турчин. Освен тоа, Турците наоѓале чифчии да им ја обработуваат земјата. До крајот на отоманската власт, безиковци на пазар во Кочани не смееле да одат преку Истибања, каде што патот е простран, и морале да одат преку селото Црн Камен, од левата страна на Брегалница, и тоа секогаш во групи. Истибањските Турци грабале и девојки од Безикови, а на крајот на XIX век една девојка била грабната од родот Бојчевци. Во маалото Чифлик, земја имал некој Турчин од Оризари, а земјата му ја обработувале членови на родот Чифлижани. Турчинот летно време на тоа место чувал многу стока.
Во Првата балканска војна, 2 лица од Безиково биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети. Со потпаѓањето на селото под српска власт во 1918 година, месното население било подложно на репресија. Според податоци на Иван Михајлов, во 1922 година, 8 лица биле осудени и лишени од слобода, а еден од нив, Стоимир Костадинов, починал од измачувањата во затворот. Следната 1923 година, жителите на селото биле насилно тепани од српските власти, а некои деца се стекнале со сериозни психички растројства.
Стопанство
До крајот на Втората светска војна, жителите на селото одгледувале кози и овци. Во тоа време имало доволно гноиво и нивите биле плодородни. Но, со тек на време, количеството на стока и гноиво започнало да се намалува, а старите земјишта ги однела вода. Оттука, населението било принудено да започне да се иселува.
Селото има полјоделско-шумарска функција. Во рамките на неговиот атар, шумите преовладуваат на површина од 980,7 ха, на обработливо земјиште отпаѓаат 295,5 ха, а на пасишта 177,1 ха.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Безиково живееле 480 жители, сите Македонци. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Безиково имало 640 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Безиково живеат 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, од кои 2 лица без податоци.
Родови
Безиково е македонско село.
Родови во селото: Црвенобрежани (11 к.), Чифлижани (7 к.), Кара-Стојановци (6 к.), Сарашчани (4 к.), Долно Росоманци (3 к.), Бојчовци (3 к.), Пачарзије или Дупиновци (3 к.), Колибарци (3 к.), Радиновци (3 к.), Шиндари (3 к.), Ивањичани (3 к.), Сенковци (3 к.), Чакмаци (2 к.), Габерци (2 к.), Ливадци (2 к.), Маниловци (2 к.), Комарчани (2 к.), Калинци (2 к.), Чаракчии (2 к.), Пеово Каменци (1 к.), Стојовци (1 к.) и Горно Росоманци (1 к.) кои потекнуваат од некогашните седум домаќинства, а нивните најстари предци се доселиле околу средината на XVIII век од некое место во Дебарско. Во еден од родовите се знае следното родословие: Ѓоргија (жив на 51 г. на крајот на 1950-тите); Мите-Костадин-Малчо-Иљо-Сокол (предок кој живеел на Селиште, првобитното место на кое дошле од Дебарско).
Иселеништво
Од иселениците од селото, во Горни Подлог се преселиле Атанасови и Безиковци; во Лески заминале Тасеви, Арсови, Миленкови и Тодорови; во Јакимово се иселиле Алексови, Комарци, Ѓорѓијови, Јаневи и Пано; во Истибања отишле Чакмаци, Габерци, Стојовци, Кадијини, Шиндарци, Бошкови, Чукарци, Колевци, Калинци, Сребренови, Бојчевци, Манилци, Сарафци, Чешмарци, Чифлижани, Дејанови и Крлевци; во Калиманци се населиле Стаменковци, како и многу домаќинства од други родови; во Црн Камен заминале Алексови, Џамбазови и Карафилови, а таму изумрел и родот Мицеви; а домаќинства од повеќе родови се населиле и во Градец.
Општествени установи
Во селото во минатото имало училиште коешто се наоѓало во маалото Црвени Брег. Како последица на големата разбиеност на селото, селаните биле погребувани на четири места, односно во месностите: Селиште, Дабје, Ивањица и Пејов Камен.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кочани од 2004 година.
Во периодот 1996-2004, селото било дел од Општина Оризари.
Во периодот 1955-1996, селото било дел од Општина Кочани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Оризари.
Во XIX век, Безиково било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 893 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште на селото Прибачево.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
Култура и традиција
Селаните се собираат во месноста Селиште кај маалото Радиновец на празникот Духовден, а кај црквата „Св. Ѓорѓи“ во месноста Дабје се собираат на празникот Ѓурѓовден. За селска слава се смета вториот ден од празникот Духовден. Мештаните велат:
"„Овде не постоит голем селски собор како во полските села.“"
Мелинци
Мелинци (словенечки: Melinci) — населба во Општина Белтинци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Мамски јазик
Мамски јазик — мајански јазик и го зборуваат мамите во Гватемала. Јазикот се дели на три големи дијалекти: северен мамски, јужен мамски и централен мамски дијалект. Поради недостаток на писменот, јазикот варира од предел во предел, но сепак луѓето може лесно да се разберат.
Трно Селиште (Куратица)
Трно Селиште или Аноите — археолошко наоѓалиште во охридското село Куратица. Претставува населба од средниот век.
На околу 2 км северозападно од селото има простор со површина од 200 × 80 м на кој има грамади од градежен материјал, а се забележуваат и темели од ѕидови градени од камен и варов малтер.
Никита II Цариградски
Никита II Цариградски — Вселенски патријарх од 1187 до 1189 година. Го наследил патријархот Василиј II во длабока старост по барање на царот Исак II, кој посакал патријарх кој би ја спроведувал волјата на царот.
NGC 6477
NGC 6477 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6477 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6477 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 44 м 29,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +67° 36' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 6477 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2702901. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Користена литература
Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)"", Tucson, Arizona: University of Arizona Press, 1973. (4016,0).
Музеј на современата уметност на Република Српска
Музеј на современа уметност на Република Српска — централна музејска установа за извршување музејски активности.
Музејот на современа уметност во Република Српска е основан во 1971 година со одлука на Собранието од Општината Бања Лука како Уметничка галерија во Бања Лука. Уметничката галерија настанала после акциите на ликовните уметници од поранешните југословенски простори и други краеви од светот, кои се солидаризале со Бања Лука, погодена од катрастрофалниот земјотрес од 26 и 27 октомври 1969 година. Со заедчника солидарна акција, истакнати југословенски сликари, историчари на уметност и пријатели на Бања Лука, како помош на настраданиот град собрале приближно 750 уметнички дела, што послужиле како темел за основање на институцијата и претставувало нејзин почетен фонд.
Задача на галеријата
Новоименуваната галерија имала задача систематски да истражува, присобира, проучува, чува, обработува, реставрира, конзервира и јавно да ги изложува уметничките дела од областите од ликовни уметности, како од домамшни така и од странски автори. Нејзиниот придонес се гледал во унапредувањето на ликовната култура и уметност со поширок простор на своето делување, како и ширење и развивање во смисла за ликовната уметност кај публиката воопшто.
Музејот на современата уметност на Република Српска се наоѓа во една од најрепрезентативните градби на Бања Лука – старата австроунгарска железничка станица изградена во 1891 година, која во 1981 година е наменски адаптирана за потребите на музејската институција, со што биле задоволени музеолошките стандарди. Објектот во 2007 година е прогласен за национален споменик од страната на Комисијата за зачувување на националните споменици на БиХ, т.е. за неа се потребни специфични мерки за заштита.
Првото постојано поставување на Уметничката галерија е отворено и претставено на публиката на 22. Април 1981 г., за потоа да биде конципирана од страна на Миодраг Б. Протиќ, основач на Музејот на современата уметност во Белград. Неговата стручна селекција ги издвоила клучните дела од фондот на Галеријата, кои ги презентирале најзначајните појави на југословенските уметности и интензивната комуникација со уметниците, Уметничката галерија се оформила и развила во јадро на ликовната создавачка средина. Во текот на своето повеќедецениско дејствување, Галеријата имала неколку модификувани постојани претставувања, за да во новиот период постојаното претставување биде изместено, а фондот претставен низ повремени тематски конципирани изложби.
Активности на институцијата
Една од најважните активности на институцијата била биеналната манифестација „Есенски салон“, која започнала во 1962 година, одржана четиринаесет пати, а во поголемиот дел од нејзиното траење главен организатор била Уметничката галерија.
Со одлука на Владата на Република Српска, Уметничката галерија во 1994 г. била преименувана во Галерија на ликовни уметности на Република Српска и тогаш станала централа музјеска републичка институција, задолжена за области од ликовните уметности. Со воочување на нескладноста меѓу називот Галерија на ликовни уметности РС и она што таа професионално го работела, довело до преименување на институцијата во Музеј на современи уметности на Република Српска, со одлука на Владата на Република Српска на 10. февруари 2004. година. Организацијата на стручната работа на Музејот продолжила да се следи од веќе порано утврдената пракса на развивање сложена музејска институција, во која се конципирале основните одлики на современата музеолошка работа.
Четирите оддели на Музејот
Музејот на современата уметност на Република Српска е музејска институција во Босна и Херцеговина со овој јазик и тесно е профилирана за област на современите уметности. Својата активност Музејот ја насочува на активно поттикнување на развојот на современата уметничка сцена на просторите на кои делува, функционирајќи како јадро на собирање, проучување и претставување современи уметнички пракси. Од друга страна, своите програмски активности Музејот ги базира и на меѓународна соработка со релевантни институции, со што е овозможено активно следење и презентирање на актуелните уметнички текови. Благодарение на овие активности активирана е многу жива и динамична современа сцена, чиишто достигнувања се препознаени и во меѓународни рамки.
Досегашни домашни проекти и проекти со меѓународна соработка
Најзначаен досегашен проект на институцијата е организација, продукција и презентарција на Павилјонот Босна и Херцеговина на 55. Венецијанско биенале во 2013. година, за кое била избрана изложбата „Градина на уживања“ од Младен Милановиќ, како и на 57. Венецијанско биенале во 2017. година, за кое била израбна изложбата “University of Disaster” од Раденка Милака во сорабтока со Роман Урањек и интернационални гости.
Меѓу најважните меѓународни проекти на Музејот се вбројуваат изложбите „Нова религија“ на британскиот уметник Дејмијан Хирст во 2016. година, т.е. изложбата „Ништожноста на малите разлики“ од британскиот уметник Грејсон Перија во 2017. година, кои биле реализирани во соработка со Британскиот совет (British Council).
Награди и признанија
По повод одбележувањето на Денот на Градот 22. април 2016 година, на Музејот на современи уметности на Република Српска му е врачена наградата „Плакета на Градот Бања Лука“. Ова значајно признание на Музејот му припаднало за исклучително остварување во областа на културата и уметноста, а доделено е на основа на иницијатива за доделување награди и признанија на најзаслужните институции.
Бобан Трпков
Бобан Трпков (, Скопско,  – Требош,, ) бил македонски бранител, припадник на единицата „Лавови“ и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 11 ноември 2001 во заседата Требош.
Живот, војната 2001 и заседата „Требош“
Бобан Трпков е роден 1968 година во скопското село Драчево. Учествува во војната 2001 година во Македонија. Загинува како еден од последните жртви за време на кризнта 2001 година кај тетовското село Требош. Настанот се случил кога албанските терористи на 11 ноември 2001 година во околу 19 часот, од заседа поставена на двете страни на патот кон селото Требош, отвориле оган врз возила на МВР. Од едниот бункер терористите пукале со автоматски пушки, додека од фортификациското утврдување од спротивната страна стрелале со рачен фрлач за гранати и со „зоља“. Во првото возило од колоната, џип „лада нива“, во кое се наоѓал еден од загинатите полицајци, терористите пукале со автоматско оружје.
Во исто време, од бункерот од другата страна на патот, албанските бандити со по една граната од „зоља“ и од рачен фрлач го погодиле второто возило од колоната, оклопниот транспортер „БТР“. Во транспортерот загинале двајцата полицајци.
Улогата на Бобан и останатите убиени во заседата во Требош беше да извршат обезбедување на просторот каде што требаше да почнат активностите за ексхумација на киднапирани и убиен Македонци. Бобан загинува на 33 годишна возраст заедно со Оливер Петрушевски и Драго Маневски.
Бобан беше женет и имал две деца. Во негова чест е подигнат спомен биста во Драчево пред месната заедница, а во паркот на бранителите е поставен спомен плоча на меморијалната фонтана. Бобан Трпков посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Список на државни водачи во 16 година
Ова е список на државни водачи во 6 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кекчиски јазик
Кекчиски јазик — мајански јазик кој го зборуваат кекчите во Гватемала и Белиз. Јазикот има два големи дијалекта од кој еден се зборува во Кобан и околината и другиот се нарекува источни дијалекти кои се зборуваат насекаде каде живеат кекчите.
Липовци
Липовци (словенечки: Lipovci) — населба во Општина Белтинци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Леонтиј Цариградски
Царот го расчинил само по седум месеци и одлуката ја објаснил со визија на Богородица.
Манастириште (Куратица)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во охридското село Куратица. Претставува црква од средниот век.
На 2,5 км западно од селото се наоѓа мала тумба со зарамнет врв, со површина од 35 × 15 м, на кој се гледаат остатоци од сакрален објект.
Хелер (музичка група)
Хелер — српска треш метал музичка група основана 1985 година во Белград. Групата била еден од првите претставници на екстремниот метал во поранешна Југославија, а нивниот истоимен деби албум еден од првите треш метал албуми во југоисточна Европа.
Групата во 1985 ја основале Атила Милојковиќ (ритам гитара и вокали), Коста Богдановиќ (водечка гитара), Зоран Миладиновиќ (бас гитара), и Саша Ѓаковиќ (тапани). Првиот настап во живо го имале 1986 на „Хит 202“ во белградскиот Дом на млади заедно со групи од Риека, Загреб, и Дубровник. Хелер претрпел измени во поставата бидејќи Миладиновиќ заминал на отслужување воен рок, а како нов басист бил поставен Дејан Чворовиќ. Во меѓувреме и Богдановиќ си заминал, а на негово место дошол гитаристот Дарко Смуков.
Сенад Прашовиќ дошол во групата во 1988 како фронтмен, па Милојковиќ продолжил само како ритам гитарист. Првиот и единствен нивни студиски албум Heller бил издаден 1989 од страна на издавачката куќа Ghost House Records. Албумот содржел 11 нумери, од кои една била инструментална. Текстовите биле на српски јазик, освен песната „Dead or Alive“ која била на англиски. Биле испечатени само 500 примероци, што бил единствен тираж на албумот. Подоцна Хелер настапиле како предгрупа на Destruction во Загреб и Љубљана.
Кефир
Кефир или кепир е ферментиран млечен пијалак кој потекнува од Кавказските планини направени со кефир "зрна", ферментиран стартер. Се подготвува со инокулација на кравјо, козјо или овчо млеко со кефирски зрна. Традиционалниот кефир бил направен во кеси за коза кои биле обесени во близина на вратата; кесата ќе биде исфрлена од некој кој минува низ местото, за да помогне да се измеша млекото и кефирските зрна.
Потекло на поимот
Зборот кефир, познат на руски, од најмалку 1884 година, е веројатно од кавкаско потекло, иако некои извори гледаат врска со турски кепир (пена) или кеф (пена која се гради на површината на врела течност). Кефир стана најчесто користен термин, но други имиња се наоѓаат во различни географски региони.
Преглед
Зелените кефири кои иницираат ферментација се комбинација од млечна киселина и квасци во матрица на белковини, липиди и шеќери. Оваа симбиотска култура на бактерии и квасец (или СЦОБЈ) формира "зрна" што личат на карфиол. Комплексна и високо променлива заедница на млечна киселина бактерии и квасци може да се најде во овие зрна, иако некои доминираат. Видовите на Лактобацилус секогаш се присутни. Дури и последователните серии на кефир може да се разликуваат поради фактори како што се кефирските зрнца што се издигнуваат од млекото додека ферментирањето или праските се формираат околу зрната, како и температурата на собата.
Зрната на Кефир содржат кефиран, полисахарид растворлив во вода, кој дава кремаста текстура и чувство во устата. Зрната се бои од бела боја (прифатлива боја на здрави зрна) до жолта боја. Вториот е резултат на напуштањето на зрната во истото млеко за време на ферментацијата подолго од оптималниот 24-часовен период и постојано тоа се случува во текот на многуте серии. Зрнато може да се зголеми до големина на ореви или уште поголеми.
Составот на кефир во голема мера зависи од типот на млеко кое е ферментирано, вклучувајќи ја и концентрацијата на витамин Б12.
За време на ферментацијата се јавуваат промени во составот на хранливи материи и други состојки. Лактозата, шеќерот присутен во млекото, главно се разложува на млечна киселина (25%) од бактериите на млечна киселина, што резултира со ацидификација на производот. Пропионибактерија понатаму ги разложува некои од млечна киселина во пропионска киселина (овие бактерии исто така ја изведуваат истата ферментација во швајцарското сирење). Дел од лактозата се претвора во кефиран, што е неоправдано со гастрична варење. Другите супстанции кои придонесуваат за вкусот на кефирот со пирувичната киселина, оцетната киселина, диацетил и ацетоинот (кои придонесуваат со вкус на "масленост"), лимонска киселина, ацеталдехид и аминокиселини како резултат на распаѓање на белковините.
Бавно-дејствувачките квасеци, доцнат во процесот на ферментација, ја разложуваат лактозата во етанол и јаглерод диоксид. Во зависност од процесот, концентрацијата на етанол може да биде до 1-2% (постигната од малите млекарници во раниот 20 век), при што кефирот има појава на шампањ и газиран вкус. Ова го прави кефирот различен од јогурт и повеќето други киселински млечни производи, каде што само бактериите ја ферментираат лактозата во киселини. Повеќето современи процеси, кои користат пократки ферментациски времиња, резултираат со многу пониски концентрации на етанол од 0,2-0,3%. Како резултат на ферментацијата, многу малку лактоза останува во кефир. Луѓето со нетолеранција на лактоза можат да го толерираат кефирот, под услов бројот на живи бактерии присутни во овој конзумиран пијалак е доволно висок (т.е. ферментацијата продолжила во соодветно време). Исто така, се покажа дека ферментираните млечни производи имаат побавно транзитно време од млекото, што може дополнително да ја подобри варењето на лактозата.
За подготовка на комерцијално подготвен кефир, т.н. благ кефир, кефирските зрна повеќе не се користат, туку преработена подготовка на бактерии и квасец, овозможувајќи постојан вкус на ароми.
Варијациите кои напредуваат во разни други течности постојат и значително се разликуваат од кефирот и во изгледот и во микробен состав. Вода кефир (или тибикос) се одгледува за еден ден или повеќе на собна температура во вода со шеќер, понекогаш со сок од лимон и додадено суво овошје, како што се смокви.
Нутрициски состав
Производите на Кефир содржат хранливи материи во различни количини од незначителни до значајни, вклучувајќи диетални минерали, витамини, есенцијални аминокиселини и конјугирана линолова киселина, во количини слични на неферментирана кравјо, козјо или овчо млеко. На pH од 4,2-4,6, кефирот е составен главно од вода и нуспроизводи од процесот на ферментација, вклучувајќи јаглерод диоксид и етанол.