cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Користење на горивно дрво во Нигерија
Употребата на горивното дрво во Нигерија (наизменично, искористување на огревно дрво во Нигерија) — традиционален извор на енергија добиен од сечење и согорување на дрвени материјали како што се трупци и гранчиња; одамна е распространета меѓу руралните, а понекогаш и урбаните жители. Во Нигерија, како и во многу други земји во развој, значителен дел од населението нема пристап до современи енергетски алтернативи. Следствено, тие во голема мера зависат од традиционалните горива од биомаса како што се отпадот од културите и дрвото за да ги исполнат нивните основни енергетски барања, особено за домашни и комерцијални цели за готвење. Ова потпирање на огревно дрво има импликации за уништувањето на шумите, бидејќи неодржливата берба на дрво за гориво придонесува за деградација на шумите и губење на биолошката разновидност. Прекумерната побарувачка за огревно дрво врши огромен притисок врз шумските ресурси, што доведува до исцрпување на шумите и нарушување на деликатните екосистеми. Понатаму, уништувањето на шумите ги влошува климатските промени со ослободување на јаглерод диоксид, стакленички гас, во атмосферата.
Употреба на огревно дрво
Горивното дрво најчесто се добива и се користи во различни форми. Тркалезното дрво најчесто се продава и се користи за домашни цели, вклучително и во продавници. Сплит трупците, од друга страна, претежно се користат за комерцијални и индустриски потреби. Во руралните области, малите гранчиња и тенки материјали обично не се продаваат, но често се користат како гориво, или по ниска цена или се добиваат бесплатно. Производството на огревно дрво генерално бара минимални капитални инвестиции, при што основните барања се основните алатки како секира. Во случаи кога треба да се соберат големи дрвја, може да се користат методи како што се појаси со прстени или горење во основата за да се убијат дрвјата, овозможувајќи им да се исушат пред употреба. Многу фармери го гледаат огревното дрво како лесно достапен ресурс кој не бара никаква финансиска трансакција, честопати потпирајќи се на нивните постоечки земјоделски алатки за негово собирање.
Горивото дрво во Нигерија се користи за различни намени поради неговата достапност. Слеуваат неколку вообичаени употреби на огревно дрво во Нигерија:
Влијанија врз животната средина од користењето огревно дрво
Употребата на горивното дрво во Нигерија има значителни влијанија врз животната средина, кои вклучуваат уништување на шумите и губење на шумските екосистеми, загадување на воздухот и поврзани здравствени проблеми, како и придонесување за климатските промени преку емисиите на јаглерод.
Уништување на шумите и губење на шумските екосистеми
Широката употреба на огревно дрво во Нигерија довело до уништување на шумите и губење на вредни шумски екосистеми. Бидејќи заедниците во голема мера се потпираат на дрва за гориво за готвење, греење и други енергетски потреби, големи површини шуми се расчистуваат за да се задоволи растечката побарувачка. Ова уништување на шумите не само што го нарушува природното живеалиште на бројни растителни и животински видови, туку и го намалува целокупниот биодиверзитет на регионот. Губењето на шумите, исто така, придонесува за ерозија на почвата, намален квалитет на водата и зголемена ранливост од природни катастрофи како што се поплави.
Климатски промени и емисиите на јаглерод
Искористувањето на горивното дрво придонесува за климатските промени преку ослободување на емисиите на јаглерод во атмосферата. Кога се согорува горивното дрво, се ослободува јаглерод диоксид (CO 2 ), гас со ефект на стаклена градина. Процесот на согорување е често нецелосен и неефикасен, што доведува до емисија на други стакленички гасови како што се метан (CH4) и Азот субоксид (N2O) Овие емисии придонесуваат за ефектот на стаклена градина, заробувајќи ја топлината во атмосфера и предизвикување на глобалното затоплување. Зголемената концентрација на стакленички гасови во атмосферата придонесува за климатските промени, што резултира со негативни ефекти како што се зголемување на температурите, промена на временските обрасци и пораст на нивото на морето.
Владини политики и иницијативи за намалување на употребата на огревно дрво
Нигериската влада имплементирала различни политики и иницијативи за намалување на употребата на огревно дрво, адресирање на еколошките и социјалните предизвици поврзани со неговото користење. Овие напори имаат за цел да ги зачуваат шумите, да ја подобрат енергетската ефикасност и да преминат кон алтернативни извори на енергија.
Стратегии за зачувување и управување со шумите
За да се справи со уништувањето на шумите и губењето на шумските екосистеми предизвикани од користењето огревно дрво, нигериската влада спровела стратегии за зачувување и управување со шумите, како што е Националната политика за шуми. Националната шумска политика за одржливо искористување на шумските ресурси на Нигерија била воведена за време на одбележувањето на Меѓународниот ден на шумите во 2022 година. Политиката била лансирана во Абуџа, главниот град на Нигерија. Други стратегии вклучуваат воспоставување на заштитени подрачја, национални паркови и шумски резервати за да се заштитат вредните шумски ресурси. Владата соработува со локалните заедници, невладините организации (НВО) и други засегнати страни за да развие планови за одржливо управување со шумите, промовирајќи одговорни практики за берба и иницијативи за пошумување. Со спроведување на прописите и подигање на свеста за важноста на зачувувањето на шумите, владата се стреми да го зачува еколошкиот интегритет и биодиверзитетот на нигериските шуми.
Промоција на ефикасни технологии за готвење
Промоцијата на ефикасни технологии за готвење е клучен аспект од напорите на владата да одговори на еколошките и здравствените проблеми поврзани со користењето огревно дрво. Традиционалните методи на готвење, како што се отворените огнови и рудиментираните шпорети, се многу неефикасни и придонесуваат за високи нивоа на чад и загадување на воздухот во затворените простории. Владата го промовира усвојувањето и дистрибуцијата на овие ефикасни технологии за готвење преку кампањи за подигање на свеста, субвенции и партнерства со невладини организации и субјекти од приватниот сектор. На 5 октомври 2021 година, Федералната влада на Нигерија ги здружи силите со клучните засегнати страни за да обезбеди успешна имплементација на Национално определени придонеси (NDCs) насочени кон промовирање на усвојување на чисти и ефикасни технологии за готвење низ целата земја.
Алтернативни извори на енергија и транзиција од огревно дрво
Препознавајќи ја потребата од транзиција од огревно дрво како примарен извор на енергија, нигериската влада активно ја промовира употребата на алтернативни извори на енергија. Ова вклучува промовирање на усвојување технологии за чиста и обновлива енергија, како што се сончевата енергија, енергијата на ветерот и биогасот. Во август 2022 година, Нигерија го претставила својот План за енергетска транзиција како доказ за нејзината посветеност на постигнување јаглеродна неутралност, искоренување на енергетската сиромаштија и поттикнување на економскиот развој. Планот ги опфаќа клучните сектори како што се енергетиката, готвењето, нафтата и гасот, транспортот и индустријата. Потпретседателот Јеми Осинбаџо, заедно со другите засегнати страни во енергетскиот сектор, го претставил планот, кој го прикажува патоказот на Нигерија кон постигнување нето-нула емисии до 2060 година. Со диверзификација на енергетскиот микс и намалување на зависноста од огревно дрво, владата има за цел да го ублажи уништувањето на шумите, да го подобри квалитетот на воздухот и да придонесе во напорите за ублажување на климатските промени.
Напредок кон практиките за одржлива енергија во Нигерија
Идните изгледи за енергетските практики во Нигерија постепено се префрлаат кон поодржливи алтернативи, со цел да се решат еколошките, социјалните и економските предизвици поврзани со користењето огревно дрво. Се прават напори за промовирање почисти извори на енергија, подобрување на енергетската ефикасност и поттикнување одржливи практики во земјата.
За да се обезбеди одржлива иднина, исто така, треба да се даде приоритет на напорите за одржливо управување и зачувување на шумите. Ова вклучува спроведување робусни политики и регулативи за да се спречи нелегалната сеча, уништувањето на шумите и деградацијата на шумските екосистеми. Со промовирање на одговорни и одржливи шумски практики, кои вклучуваат, но не ограничувајќи се на, одговорни практики на берба, иницијативи за пошумување, Нигерија може да ги заштити своите вредни шумски ресурси, да ја зачува биолошката разновидност и да ги ублажи негативните влијанија од користењето огревно дрво.
Ангажманот на заедницата, образованието и програмите за подигање на свеста се клучни за поттикнување на културата на зачувување на шумите и одржливо користење на ресурсите. Иницијативата Зелена Визија за развој на заедницата (GVCDI), невладина организација (НВО), обезбедила обука за членовите на заедницата во државата Крос Риверс за техниките за заштита на шумите за борба против уништувањето на шумите. Во 1981 година, заедницата Екури во Нигерија, независно конципирала формална иницијатива за управување со шумите во заедницата. Нивната цел беше да се обезбеди зачувување на нивното наследство, да се одржи егзистенција, да се поттикне развојот на заедницата, да се намали сиромаштијата и да се спречат негативните последици што ги доживуваат другите заедници кои ги изгубиле шумите. Оваа иницијатива е родена од внатрешната мотивација и предвидливост на заедницата, без никакво надворешно влијание.
Една од клучните области за фокусирање за одржлива енергетска транзиција во Нигерија е промоцијата на обновливите извори на енергија. Владата, во соработка со субјекти од приватниот сектор и меѓународни партнери, инвестира во инфраструктура за обновливи извори на енергија. Овие извори нудат значителен потенцијал за диверзификација на енергетскиот микс, намалување на емисиите на стакленички гасови и обезбедување пристап до чиста и достапна енергија, особено во руралните области.
Паралелно со транзицијата кон обновлива енергија, подобрувањето на енергетската ефикасност е уште еден клучен аспект на практиките за одржлива енергија. Подобрувањето на енергетската ефикасност во секторите како што се станбени, комерцијални, земјоделски и индустриски области може да придонесе за намалување на побарувачката за енергија и оптимизирање на искористувањето на ресурсите. Ова вклучува промоција на енергетски ефикасни уреди, стандарди за дизајн и изолација на зградите и имплементација на системи за управување со енергија. Со прифаќање на енергетски ефикасни технологии и практики, Нигерија може да го намали енергетскиот отпад, да ги намали трошоците за енергија и да го намали влијанието врз животната средина поврзано со потрошувачката на енергија.
Даутли (Солунско)
Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, на левиот брег на реката Галик. Се наоѓа на помалку од 3 км североисточно од Џумаја, северно од Солун, а јужно од Кукуш.
Историја
Сè до 1920-тите селото Даутли било населено со Турци.
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 86 жители, сите Турци. Во овој период, во својот патописен попис Боривое Милоевиќ го завел како село со 10 турски куќи, а во 1920 г. се попишани само 26 жители, што укажува на тоа дека пострадало во Првата светска војна. Во 1924 г. населението е иселено во Турција согласно Лозанскиот договор, а на негово место се доведени грчки колонисти, и тоа 29 семејства од Понд и 4 семејства од Источна Тракија. Во 1928 г. Даутли било наполно дојденско село со 123 жители од 35 семејства. Во 1926 г. селото е преименувано во Монолофо.
Населението на Даутли доживеало нагол пораст почнувајќи од пописот во 1961 г. бидејќи кон него почнало да се брои населението на селото Прнар, кое потоа е напуштено.
Стопанство
Во селото претежно се произведуваат тутун и жито.
Братоубиство
Братоубиство или фратрицид (од латински: frater „брат“ и cida „убиец“ или cidum „убиство“, двете изведени од caedere „да убиеш, да пресечеш“) — чин на убиство на сопствениот брат.
Религија и митологија
Во абрахамските религии најпозната е библиската приказна за убиството на Авел од страна на брат му Каин. Во римската митологија, градот Рим е основан како резултат на братоубиство, при што близнаците Ромул и Рем се скарале околу тоа кој е миленик на боговите и околу плановите за изградба на Рим, по што Ромул го убил Рем и се прогласил за прв крал на Рим.
Персиско Царство
Најпознатото братоубиство во Персиското Царство е убиството на Бардија, синот на Кир Велики, од страна на неговиот брат Камбиз Втори.
Отоманско Царство
Во Отоманското Царство постоела политика на судско, кралско братоубиство, воведена од султанот Мехмед Втори, чиј дедо Мехмед Први морал да води макотрпна и тешка граѓанска војна против своите браќа (што ја довело империјата близу до пропаст) за да го преземе престолот. Кога нов султан доаѓал на престолот, и откако ќе му се родел првиот машки престолонаследник, тој ги затворал сите свои браќа и наредувал да се задават со свилена марама. Најголемото братоубиство се случило кога султанот Мехмед III дошол на престолот, при што тој го наредил убиството на 19 негови браќа, кои потоа биле погребани заедно со нивниот татко. Целта на овој масакр била да се спречи граѓанска војна. Поради јавното несогласување, неговиот наследник Ахмед Први ја прекинал оваа практика, заменувајќи ја со доживотна затворска казна во Kафез, кој бил дел од Отоманската палата.
Контроверзност на браната Френклин
Проектот на браната Френклин или Браната Гордон-под Френклин бил предложен брана на реката Гордон во Тасманија, Австралија, која никогаш не била изградена. Движењето кое на крајот довело до откажување на проектот станало едно од најзначајните еколошки кампањи во австралиската историја.
Браната била предложена за производство на хидроелектрична енергија. Добиениот нов капацитет за производство на електрична енергија требало да изнесува 180 мегават во час. Предложената градба последователно би влијаела на еколошки чувствителната река Френклин, која се спојува со реката Гордон во нејзина близина. За време на кампањата против браната, двете области биле вклучени во регистарот на областа на светското наследство на УНЕСКО.
Кампањата што следела довела до консолидација на малото зелено движење кое било родено како резултат на кампањата против изградбата на три брани на езерото Педер кон крајот на 1960-тите и почетокот на 1970-тите. Во текот на петте години помеѓу објавувањето на предлогот за браната во 1978 година и укинувањето на плановите во 1983 година, имало енергична дебата помеѓу лобистите за и против браната, со големи протести од двете страни.
Во декември 1982 година, местото на браната било окупирано од демонстранти, што довело до широко распространети апсења и поголем публицитет. Спорот станал федерално прашање следниот март, кога кампањата во националните печатени медиуми, потпомогната од сликите на фотографот Питер Домбровскис, помогнале да се собори владата на Малколм Фрејзер на изборите во 1983 година. Новата влада, под Боб Хок, ветила дека ќе ја спречи изградбата на браната. Следела правна битка помеѓу федералната влада и владата на Тасманија, што резултирало со значајна пресуда на Високиот суд во корист на федералната влада.
Објавување на плановите
Во 1978 година, Тасманиската хидроелектрична комисија (HEC) ги објавила намери за изградба на браната. Оригиналниот предлог бил за две брани:
Идејата ја поларизирала заедницата на Тасманија. Таа идеја добила поддршка од некои делови од заедницата за создавање работни места во област на државата која се бори економски. Било предложено дека изградбата на браната ќе помогне во доведувањето на индустријата во Тасманија, покрај работните места што таа директно ќе ги создаде. Првичните анкети покажале околу 70% поддршка за изградба на браната.
Сепак, протестното движење кое се собрало да се бори против изградбата на браната на езерото Педер претходно во 1970-тите почнало повторно да се консолидира како одговор на најавата. Друштвото за дивина во Тасманија, кое било формирано од акционите групи против езерската брана Педер и Југозападна Тасманија, Тасманискиот фонд за заштита на природата и Австралиската фондација за заштита на природата, започнале да организираат кампања од јавен интерес за реката. Фотографиите на Домбровскис и неговиот колега Олегас Труханас привлекле значително внимание. Кампањата генерирала 30.000 писма за поддршка за две недели. Филмот „Последната дива река“ бил прикажан на двете комерцијални телевизиски станици во Тасманија.
Во јуни 1980 година, околу 10.000 луѓе марширале низ улиците на Хобарт, барајќи владата да не продолжи со изградбата. Ова бил најголемиот митинг во историјата на државата.
Обиди за компромис
Лабуристичката државна влада, на чело со премиерот Даг Лоу, се повлекла од првичниот предлог и се согласила да ја смести реката Френклин во нов национален парк „Диви Реки“. Наместо оригиналниот предлог „Гордон под Френклин“, Лоу поддржал алтернатива, шемата „Гордон над Олга“. Иако ова било над спојот на Гордон со Френклин, сепак проектот ќе навлегол во области на дивината. Овој компромис не ги смирило еколошките здруженија, кои одржувале политика на „без брани во југозападна Тасманија“.
Во јули, и групите за брана и против брана (од кои првата го вклучувала и синдикалното движење) иницирале рекламен блиц во Тасманија. ХЕЦ тврдел дека доколку не се изгради браната, ќе бидат изгубени до 10.000 потенцијални работни места. Потоа, Законодавниот совет во кој доминирале конзервативците го блокирала компромисот „Гордон над Олга“ на лабуристичката влада, наместо тоа инсистирајќи тие да продолжат со првичниот предлог. Двете партии не можеле да се договорат за решение, што довело до застој меѓу двата дома на парламентот.
Истрага, референдум и државни избори во Тасманија
Во 1981 година, сенаторот на австралиските демократи Дон Чип иницирал истрага на Сенатот за „природните вредности на југозападна Тасманија за Австралија и светот“ и „федералната одговорност да и помогне на Тасманија да ги зачува нејзините диви области од национално и меѓународно значење“.
Од почетокот на 1981 година, археолозите откриле докази за човечко населување кое датира од околу 15.000 години претходно, присутно во пештери кои би биле поплавени доколку се изгради браната. Најзначајната пештера била повторно откриена од страна на студентот по геоморфологија Кевин Киран во јануари 1977 година, и тој прв ја нарекол пештерата Фрејзер по тогашниот премиер Малколм Фрејзер, бидејќи ... се обидувавме да го насочиме вниманието на политичарите кон областа... Бил преименуван во Кутикина во средината на 1982 година, како што било предложено од Центарот за Абориџините на Тасманија. Кирнан и група спелеолози пронашле над 100 пештери во регионот.
Исто така, започнало да се зголемува загриженоста за губење на живеалиштата за загрозените видови.
На 12 декември 1981 година, државната влада одржала референдум, Референдум за моќ 1981 година, во обид да се скрши застојот. Референдумот на гласачите им давал право само два избора, по еден за секој предлог за брана. Во заокружени бројки, 47% гласале за оригиналната шема на Гордон под Френклин, 8% за компромисот Гордон над шемата на Олга и 45% гласале неформално. Имало значајна кампања за гласачите да напишат „Без брани“ на нивните гласачки ливчиња, а вкупно повеќе од 33% од гласачите го направиле тоа; тие првично биле преброени во неформалното гласање, но некои подоцна биле преброени како формални бидејќи вклучувале и валидно гласање за една од двете опции за браната.
Тековната криза резултирала со замена на Лоу како премиер од Хари Холгејт, лабуристички политичар кој значително повеќе ги поддржувал предлозите за браната. Како одговор на тоа, и Лоу и Мери Вили, друга пратеничка од Лабуристите, поднеле оставка од партијата и продолжиле во парламентот како независни пратеници. Ова резултирало со губење на лабуристичкото мнозинство во Долниот дом. Норм Сандерс, пратеник на австралиските демократи и борец против браните, поднел барање за недоверба, а државните избори биле распишани за 15 мај.
Во мај 1982 година, лабуристичката влада на Холгејт била поразена од силно пробраната Либерална партија под водство на Робин Греј. Новиот премиер веднаш наредил да се реализира првичниот план и ја донел потребната легислатива. Греј се обидел да ја одврати федералната влада да интервенира со закана дека ќе се отцепи од Комонвелтот доколку го сторат тоа. Федералната влада првично одбила да интервенира во спорот.
Проширување на кампањите
Во текот на 1982 година, активното членство во организациите против брани се зголемило стократно. Била испечатена иконската налепница во форма на триаголник со натпис „Без брани“. Во градовите низ Австралија се одржале митинзи и настани. Боб Браун ја обиколил земјата собирајќи поддршка за кампањата против браната, обидувајќи се да го убеди либералниот премиер Малколм Фрејзер да интервенира и да го отфрли државното законодавство кое дозволува изградба на браната. Британскиот ботаничар и телевизиски водител, професорот Дејвид Белами им се обратил на 5.000 луѓе на митингот во Мелбурн.
До крајот на 1982 година, секоја перцепција дека „зелените“ се поистоветуваат со хипиците била многу оспорена, на пример во Сиднеј, Боб Браун и Белами им се обратиле на 500 луѓе на вечера осветлена со свеќи и серенадирале преку гудачки квартет, Радио станицата за класична музика ABC's прикажала „Концерт за Френклин“, а електронскиот претприемач Дик Смит се обврзал на граѓанска непослушност. Многу луѓе кои претходно не размислувале за прашањата за зачувување одлучиле дека дивината е прашање кое вреди да се гласа, како што било потврдено од следните кампањи за пишување на гласачките ливчиња.
Блокада
Во ноември 1982 година, судирот се засилил кога Браун објавил дека блокадата на местото на браната ќе започне да се гради на 14 декември. Истиот ден, Комитетот на УНЕСКО во Париз требало да ги вклучи дивите реки на Тасманија како место на светско наследство. Блокадата, кај „Warners Landing“ (-42.56861°N, 145.69°W ) привлекла околу 2.500 луѓе, не само од Тасманија, туку и од меѓудржавни и прекуокеански држави. Ова резултирало со последователно прогласување на областа на светското наследство на тасманската дивина, која ги покривала и реките Френклин и Гордон. Сепак, самата Тасманија сè уште била поделена, со митинг за браната во Хобарт, кој привлекол околу 2.500 луѓе. Додека блокадата била во тек, Норм Сандерс поднел оставка од Домот на собранието на Тасманија за да се избори за место во австралискиот Сенат. Тој бил заменет во Собранието со Боб Браун, кој бил ослободен од затвор претходниот ден откако поминал деветнаесет дена зад решетки за неговата улога во блокадата.
Во текот на целиот јануари 1983 година околу педесет луѓе пристигнувале на блокадата секој ден. Државната влада им ги отежнала работите на демонстрантите, донесувајќи неколку закони и спроведувајќи посебни услови за кауција за уапсените. На местото од шлеп под заштита на полицијата биле истоварени булдожери. Исто така биле извршени вкупно 1.217 апсења, многумина едноставно поради присуство на блокадата. Демонстрантите ги попречиле машините и ги окупирале местата поврзани со градежните работи. Скоро 500 луѓе биле затворени поради прекршување на условите за кауција. Тоа предизвикало прелевање на затворите во регионот. Британскиот ботаничар Дејвид Белами бил затворен, што му дало меѓународно внимание на спорот. Авторот Џон Марсден, откако бил уапсен на блокадата, бил сместен во одделението за максимална безбедност на затворот Рисдон една недела бидејќи немало каде да биде задржан.
Во февруари, собирот во Хобарт против браната привлекол приближно 20.000 луѓе. На 1 март, движењето започнало ден на акција, кој го нарекол „Ден Г“. 231 лица биле уапсени додека флотила со чамци се упатила кон реката Гордон. Во Хобарт, знамето на Друштвото за дивина биол развеано над зградата на ХЕЦ.
На 2 март Друштвото за дивина го поддржало објавувањето на тогашните ретки огласи во боја на цела страница во весниците The Sydney Morning Herald и The Age од Мелбурн за она што наскоро ќе стане иконична фотографија: Morning Mist, Rock Island Bend, Franklin River од Питер Домбровскис. Тоа било придружено со натпис „Можете ли да гласате за партија која ќе го уништи ова? .
Фолк рок пејачот Шејн Хауард од бендот Гоана ја напишал „ Нека тече Френклин “, и ја издал во април 1983 година. Песната била изведена од членовите на неговиот бенд и членовите на фолк бендот Редгум под псевдонимот Гордон Френклин и ансамблот Wilderness. Издаден е како сингл со Б-страна, „Реката Френклин – светско наследство“, напишана и снимена од Боб Браун.
Резолуција
На 5 март 1983 година, Австралиската Лабуристичка партија победила на федералните избори со голем замав. Новиот премиер, Боб Хок, ветил дека ќе ја спречи изградбата на браната, и гласањето против браната го зголемило мнозинството на Хок - некои федерални викторијански места биле значајни по тоа што имале силен интерес за ова прашање. Меѓутоа, во Тасманија, гласањето отишло против националниот тренд и либералите ги задржале сите пет места. Владата на Хок најпрво ги усвоила регулативите според постоечкиот Закон за зачувување на националните паркови и дивиот свет од 1975 година, а потоа го усвоила Законот за заштита на својствата на светското наследство од 1983 година, кој забранил активности за расчистување, ископување и градење поврзани со браната на реката Френклин, кои биле одобрени со законодавството на државата Тасманија.
Сепак, владата на Тасманија ги игнорирала и федералните регулативи и законодавството и продолжило да наредува работа на браната. Во април 1983 година, австралиската влада испратила авион Мираж, а подоцна и RF-111, од Кралските австралиски воздухопловни сили, за да преземе извидничка мисија над браната за да собере докази дека владата на Тасманија не се придржувала кон федералното законодавство за да престане работа.
Прашањето било изнесено пред Високиот суд со првиот ден од расправата на 31 мај 1983 година. Владата на Тасманија тврдела дека федералната влада нема овластувања според Уставот да ги усвои ниту регулативите ниту законодавството. Тие тврделе дека со оглед на тоа што правото на законодавство за животната средина не било именувано во Уставот, а со тоа било преостаната моќ на државите, дека Законот за заштита на имотите на светското наследство од 1983 година бил неуставен. Федералната влада, сепак, тврдела (успешно) дека тие имаат право да го сторат тоа, според одредбата за „надворешни работи“ од Уставот, бидејќи со донесување закон за блокирање на изградбата на браната, тие ги исполнуваат своите одговорности според меѓународниот договор (на Конвенција на УНЕСКО за заштита на светското културно и природно наследство, Австралија ја потпишала и ратификувала таа конвенција и реката Френклин е наведена на неа). Владата на Комонвелтот, исто така, тврдела (успешно) дека федералното законодавство било поддржано од уставните овластувања на федералната влада да донесува закони за корпорации и за луѓето од која било раса (во овој случај абориџинската раса, чии свети пештери покрај Френклин би биле поплавени).
Резултирачкиот судски случај станал познат како Комонвелтот против Тасманија. На 1 јули 1983 година, во значајна одлука, Високиот суд во Бризбејн пресудил со гласови од 4 спрема 3 во корист на федералната влада. Судиите Мејсон, Марфи, Бренан и Дин биле мнозинство, а судиите Вилсон и Досон со главниот судија Гибс биле во малцинство. Оваа пресуда ѝ дало на федералната влада овластување да донесува закони за кое било прашање доколку е потребно за да спроведе меѓународен договор и оттогаш е предмет на контроверзии. Судијата Лајонел Марфи најшироко напишал за пошироките еколошки и социјални импликации на одлуката за браната Френклин во однос на принципот за заедничко наследство на човештвото на Конвенцијата на УНЕСКО, наведувајќи дека „Зачувувањето на светското наследство не смее да се гледа изолирано, туку како дел од ко -Операција меѓу народите која е пресметана да постигне интелектуална и морална солидарност на човештвото и на тој начин да ги зајакне врските меѓу луѓето кои промовираат мир и ги поместуваат оние на тесниот национализам и отуѓување кои промовираат војна...[т]охрабрувањето на луѓето да размислуваат на меѓународно ниво, да се смета културата на сопствената земја како дел од светската култура, да се зачне физичко, духовно и интелектуално светско наследство, е важно во настојувањето да се избегне уништување на човештвото“. Пресудата на Високиот суд ја завршила изградбата на браната, а плановите никогаш не биле оживеани.
Сепак, изградбата на браната од страна на Хидро не била завршена. Корпорацијата сè уште можела да изгради „компромисна“ шема за развој на електрична енергија на блиските Кинг Ривер и реката Хенти за да се компензира загубата на потенцијалното производство на енергија од шемата Френклин. Понатаму со текот на времето, железницата на Западниот брег - реконструкцијата на старата железница на планината Лајел Абт помеѓу Квинстаун и точката Регата, главно била финансирана од средства за компензација доделени на владата на Тасманија за „загубата“ на браните на реката Френклин или реката Гордон.
Црквиште (Зелениково)
Црквиште — кастел од доцноантичкото време. Се наоѓа на 1 километар југозападно од селото Зелениково и 2 километри северозападно од железничката станица „Зелениково“, на височинка што се издига над составот на Зелениковска Река и реката Дартошама. На простор од околу 110 × 55 метри се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал, а околу него остатоци од ѕидови од одбранбен бедем и кули. На неколку места се забележуваат темели од помали градби, а има и темели од голема трикорабна базилика.
Виновица
Виновица – вид ракија која се добива со дестилација на вино, или од вино со додавање вино од комина до 30%.
Содржина на виновицата
Виновицата содржи:
Начин на добивање
Виновицата се добива со дестилација на вино, или вино и вино од комина до 30%.
Дрожденка
Дрожденка – вид ракија која се добива со дестилација на вински талог.
Содржина на дрожденката
Дрожденката содржи:
Технологија на производство
Технологијата за производство на дрожденка опфаќа:
Начин на добивање
Дрожденката се добива со дестилација на винскиот талог.
Три бои: Сино
Три бои: Сина (француски: Trois couleurs: Bleu) — филм на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski) од 1993 година. Исто така, Кишловски е автор и на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјешевич, Агњешка Холанд и Славомир Иџиак. Музиката ја компонирал Збигњев Преснер. Главните улоги ги толкуваат: Жилиет Бинош (Juliette Binoche), Беноа Режан (Benoît Régent), Флоранс Пернел (Florence Pernel), Шарлот Вери (Charlotte Véry). „Три бои: Сина“ е првиот дел от трилогијата „Три бои“ кои ги симболизираат боите на француското знаме и паролите за слобода (сино), еднаквост (бело) и братство (црвено). Филмот ја освоил наградата „Златен лав“ и уште шест други награди на Филмскиот фестивал во Венеција, три награди „Цезар“ и бил номиниран за „Златен глобус“.
Синопсис
Жули (ја игра Бинош) е во среќен брак со познатиот композитор Патрис. Додека семејството се вози во автомобил, Патрис ја губи контролата над воланот и удира во дрво. Во несреќата гинат Патрис и ќерката, а Жули е тешко повредена. Уште додека заздравува во болницата, Жули размислува за самоубиство, но сепак се решава да ја победи болката по изгубеното семејство на тој начин што ќе ги прекине сите врски од нејзиниот дотогашен живот. Таа ја сместува мајка си во дом за старци, ги пали партитурите на неизведениот „Концерт за Европа“ на нејзиниот сопруг, ја испразнува куќата и дава налог за нејзина продажба и си го враќа моминското презиме. Откако води љубов со најблискиот соработник на Патрис (кој одамна е вљубен во неа), таа веднаш го напушта и се сели во Париз. На тој начин, таа сака да побегне од сè што ја врзува за спомените на семејството и болните емоции. Во Париз, Жули се спријателува со сосетката Лусил, а потоа дознава дека соработникот на Патрис сочувал копија од партитурите на концертот и дека планира да го доврши. Исто така, таа дознава и дека Патрис имал љубовница која е бремена и очекува негово дете. Жули се запознава со љубовницата на Патрис, ѝ ја поклонува семејната куќа, започнува љубовна врска со соработникот на Патрис и го довршува неговиот концерт.
Секако дека можеме
Sure We Can е непрофитен откупен центар и центар на заедницата со седиште во Бруклин, Њујорк. Sure We Can е непрофитен центар за рециклирање, простор на заедницата и центар за одржливост во Бруклин каде конзервите – нашите соседи кои собираат лименки и шишиња од улиците за да заработат за живот – доаѓаат заедно со пошироката заедница преку рециклирање, компостирање, градинарство и уметности.
Обезбедени услуги
Sure We Can обезбедува услуги за откуп на депозити во контејнери во областа Бруклин, Њујорк. Секое лице може да дојде во Sure We Can во текот на работното време и да ги откупи шишињата и лименките прифатени од државата Њујорк. Дополнително, организацијата служи како центар на заедницата за конзервираната заедница која откупува таму и за локални еколошки причини кои ја промовираат посветеноста на организациите за одржливост.
Историја
Sure We Can (SWC) е основана во 2007 година од група предводена од Ана Мартинез де Луко и Јуџин Гадсден за да и служи на заедницата за конзервирање во Њујорк. Објектот е дизајниран со конзерви, луѓе кои собираат лименки и шишиња од улиците, со цел да се обезбеди добредојде место каде што можат да ги откупат нивните лименки и шишиња. Сигурно можеме да е единствениот непрофитен, откупен центар за бездомници во Њујорк Сити. Во 2019 година, центарот годишно обработува 10 милиони лименки и шишиња за откуп, и опслужува заедница од над 400 конзерви. Sure We Can проценува дека тие дистрибуираат 700.000 долари годишно на конзервирање. Просечниот конзервец кој го посетува Sure We Can заработува 1000 долари годишно.
Во 2021 година, Sure We Can соработувал со проектот „Уличен продавач“ за да објави студија која го документира влијанието на пандемијата COVID-19 во Њујорк врз конзервите и уличните продавачи, чиј приход се намалил за време на ограничувањата, дури и кога овие неформални работници не ги исполнувале условите за владина поддршка. Sure We Can е член на Советодавниот одбор на заедницата на корпусот за тестирање и трага во Њујорк.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Надворешни врски
http://www.surewecan.org/
Институт за правата на Земјата
Институтот за права на Земјата е основан од Алана Харцок и Ени Гоке во 2002 година и е регистрирана непрофитна организација со канцеларии во Пенсилванија и Калифорнија и главни партнери во Сенегал и Брегот на Слоновата Коска. Институтот за права на Земјата има силен фокус на еколошкиот развој на селата, правата на земјиштето и политиката за зафаќање/оданочување на вредноста на земјиштето. Институтот за права на Земјата е организација членка на Меѓународната унија за оданочување на вредноста на земјиштето, невладина организација на Обединетите нации со седиште во Лондон и неодамна, партнерска организација за Алијансата EcoEarth, невладина организација заинтересирана страна на Комисијата на ОН за одржлив развој.
Институтот за права на Земјата е посветен на обезбедување култура на мир и правда преку воспоставување динамични светски мрежи на лица со добра волја и посебни вештини, промовирање политики и програми кои ги унапредуваат демократските права на заедничкото наследство и градење еколошки заедници.
Инкорпорирана во 2001 година и признаена како 501(c)(3) непрофитна организација од страна на Службата за внатрешни приходи на САД, Институтот за права на Земјата (ERI) презема иновативна  пристап за приклучување на образованието, застапувањето и истражувањето во градењето еколошки, економски и културно одржливи заедници во некои од најсиромашните региони во светот. Институтот за права на Земјата се залага за модел на развој кој ја поддржува ре-локализацијата на развојната експертиза. ERI верува дека, со цел да се овластат заедниците на глобалниот југ да управуваат и да го насочуваат сопствениот развој, стратегиите и стручното знаење мора да бидат замислени локално. ERI е невладина организација на Обединетите нации подружница за ECOSOC, UN Habitat, UNCSD и UN Finance and Development, и ги има следните цели:
Љубуш (Драчево)
Љубуш — археолошко наоѓалиште кое се состои од старохристијански ротонди. На еден зарамнет врв во близината на утоката на Пеленица во Маркова Река, оддалечен 3 километри југозападно од селото Драчево, има остатоци од римско утврдување чии одбранбени ѕидови го опкружуваат целото плато големо околу 1,5 хектар. Откопани се темели од повеќе градби меѓу кои и темели од две цркви ‡ ротонди. Според Ф. Месеснел, едната имала пречник повеќе од 10 метри и под покриен со мозаик, организиран во повеќе правоаголни полиња. Од мотиви во полињата на мозаикот се присутни рибини лушпи, крстови, плетенки како бордури и раскошен кантарос од кој излегуваат бршленови ластари со лисја.
Славутич
Славутич — град во северна Украина, намерно изграден за евакуираниот персонал од атомската централа Чернобил, по катастрофата од 1986 година која се случила во близина на градот Припјат. Градот географски се наоѓа во Репкинскиот реон, Черниговска област, но административно е дел од Киевската област. Во 2014, во градот живееле 25,112 жители.
Закон Црвено Знаме
Во Соединетите држави, законот за црвено знаме закон за контрола на оружјето, кој им дозволува на полицијата или членовите на семејството да поднесат петиција до државниот суд да нареди привремено отстранување на огненото оружје од лице кое може да претставува опасност за другите или за самиот себеси. Судијата ја определува решението да ја издаде наредбата заснована врз изјави и дејствија направени од страна на сопственикот на пиштолот за кој станува збор. Одбивањето да се усогласува за наредбата е казниво како кривично дело. По одредено време, пиштолите се враќаат на лицето од кое биле одземен, освен ако друго судско рочиште не го продолжи периодот на конфискација.
Ваквите нарачки се познати по разни имиња, вклучително и нарачки за екстремни заштити од ризик (во Орегон, Вашингтон, Мериленд и Вермонт ); Нарачки за заштита на ризик (во Флорида ); Нарачки за ограничување на насилството со пиштоли (во Калифорнија ); потерници за ризик (во Конектикат ); и постапка за заплена и задржување на огнено оружје (во Индијана ). Од август 2019 година, 17 држави и Областа Колумбија донесоа некаква форма на закон за црвено знаме. Спецификите на законите и степенот до кој тие се користат се разликуваат од држава во држава.
Историја и адаптација
Во 1999 година, Конектикат беше првиот што донесе закон за црвено знаме, по дивото пукање во лотаријата во Конектикат. Законот Следеш во Индијана (2005), Калифорнија (2014), Вашингтон (2016) и Орегон (2017). Калифорнија беше првата сојузна држава што донесе закон за црвено знаме, дозволувајќи им на членовите на семејството да почнат петиција судовите да земат оружје од лица за кои се смета за опасни, откако Елиот Родер изврши масовно пукање во Исла Виста, Калифорнија ; законот во Калифорнија исто така им дозволува на службениците за спроведување на законот да побараат наредба за отстранување на оружјето од поединец до дванаесет месеци.
Пред 2018 година, само горенаведените пет држави имаа извесна верзија на законите за црвено знаме. По пукањето во средното училиште Стоумен Даглас, во Паркланд, Флорида, во 2018 година, тој број повеќе од двојно се зголеми, бидејќи повеќе сојузни држави донесоа вакви закони: Флорида, Вермонт, Мериленд, Рода Остров, Њу Џерси, Делавер, Масачусетс, Илиноис, и Област на Колумбија. Во 2019 година, Њујорк донесе закон за црвено знаме, како дел од поширокиот пакет закон за контрола на оружјето, кој со големо мнозинство го донесе државното законодавство. Покрај тоа што им дозволува на полицијата и на членовите на семејството да поднесат петиција за влегување во наредба за екстремна заштита од ризик, законот исто така им дозволува на наставниците и училишните администрации да поднесат вакви петиции, со што Њујорк е првата сојузна држава што вклучува таква одредба. Три други држави, исто така, донесоа закони за црвено знаме досега во 2019 година: Колорадо, Невада, и Хаваи.
Предлог или во очекување на законодавството
Другите државни законодавства сметаа за слично законодавство. Во 2019 година, сметките за црвено знаме беа разгледувани во Охајо, Пенсилванија, Мичиген, Северна Каролина, Небраска, и Кентаки.
Одредби
Специфичните одредби на законите за црвено-знаме се разликуваат од држава до држава, за теми како што може кој може да поднесе барање за наредба за заштита на ризик. На пример, во Индијана, само спроведувањето на законот може да поднесе барање за нарачка. Спротивно на тоа, во Орегон, секое лице кое живее со засегнатата личност може да поднесе петиција. Законодавството во Калифорнија донесе мерка во 2016 година со која им овозможи на вработените во средните училишта и колеџ, соработници и стручни лица за ментално здравје да поднесат вакви петиции, но ова законодавство го стави вето на гувернерот Jerryери Браун. Сличното законодавство, сепак, беше потпишано со закон од гувернерот Гавин omузом во 2019 година; законодавството, кое стапува на сила на 1 јануари 2020 година, го проширува списокот на луѓе кои можат да побараат од “Ред за ограничување на насилството со пиштоли“ да вклучи „работодавач на предметот на петицијата“; „соработник на субјектот на петицијата, доколку имаат„ значителни и редовни интеракции со субјектот најмалку една година “и имаат добиено одобрение од работодавачот“; и „вработен или учител на училиште во кое учествувал субјектот последниве шест месеци, доколку вработениот или наставникот стекнале одобрение од администратори“.
Во Калифорнија е прекршочно дело за некое лице да поднесе петиција за “Ред за ограничување на насилството со пиштоли“ „знаејќи ги информациите во петицијата да бидат лажни или со намера да вознемируваат“.
Ефекти
Студијата од 2016 година објавена во списанието „ Закон и современи проблеми“ ги анализира податоците од 762 отстранувања на пиштол според законот за „налог на ризик“ на Конектикат од октомври 1999 до јуни 2013 година и утврди дека има „едно спречено самоубиство за секои десет до единаесет случаи со заплена пиштол“. Истражувачите заклучиле дека „донесувањето и спроведувањето закони како статутот на потерницата за граѓански ризик на Конектикат во други држави може значително да го намали ризикот што го предизвикува тој мал дел од сопствениците на легални оружја кои, на моменти, може да претставуваат значителна опасност за себе или за другите“.
Студијата за 2018 година објавена во списанието Психијатриски услуги ги искористи податоците на CDC од сите самоубиства во сите 50 држави од 1981-2015 година за да ги „испитаат ефектите од законот за запленување на огнено оружје врз основа на ризик на Конектикат и Индијана засновани врз стапки на самоубиства на огнено оружје на државно ниво“. Истражувачите заклучиле дека „законот за одземање на огненото оружје во Индијана е поврзан со намалување на самоубиствата на огнено оружје од 7,5% во десет години по неговото донесување, ефект специфичен за самоубиства со огнено оружје и поголем од оној што се гледа во секоја состојба само случајно. Донесувањето на законот на Конектикат беше поврзано со намалување на самоубиствата од огнено оружје од 1,6% веднаш по неговото поминување и намалување на 13,7% во самоубиствата на огнено оружје во периодот по Вирџинија Техника, кога значително се зголеми примената на законот “. Студијата исто така откри дека „Со оглед на тоа дека Индијана покажала збирно намалување на самоубиствата, проценката на намалувањето на самоубиствата на огненото оружје на Конектикат е компензирано со зголемените самоубиства на огнено оружје“.
Прелиминарната серија на случаи објавена во „ Аналите на внатрешната медицина“ во 2019 година ја анализира употребата на ЕРПО во Калифорнија и откри дека студираните случаи сугерираат дека законот за црвено знаме на Калифорнија, како форма на „итна, индивидуализирана интервенција… може да игра улога во напорите да се спречи масовно пукање “.
Употреба
Во Калифорнија во 2016 и 2017 година беа доделени 189 петиции за наредби за ограничување на насилството со оружје. Од нив, 12 петиции беа поднесени од членовите на семејството, а останатите беа поднесени од полицијата.
Во Мериленд, судовите разгледаа 302 петиции за наредба за отстранување пиштол во првите три месеци од законот на државата; петицијата беше доделена во 148 случаи (околу половина од времето). Околу 60% од петициите биле поднесени од членови на семејството или домаќинството, една петиција е поднесена од здравствен работник, а остатокот е поднесена од полицијата. Во ноември 2018 година, маж во Мериленд беше убиен од полициските службеници на округот Ен Арундел, кои отслужуваа наредба за отстранување, откако одби да го предаде огненото оружје; полицијата соопштила дека имало тепачка околу пиштолот и пукано е пред да офицери фатално го застрелале човекот.
Во округот Мерион, Индијана (кој содржи Индијанаполис, а најголем дел од употребите на законот ЕРПО на Индијана), студија од 2015 година објавена во списанието Behavioural Sciences &amp; Law откри дека петициите за заплена се поднесени на суд 404 пати меѓу 2006 и 2013 година, од лица утврдени дека се изложени на ризик од самоубиство (68%), насилство (21%) или психоза (16%). Студијата покажа дека 28% од случаите на заплена на огнено оружје вклучуваат домашен спор и 26% интоксикација. Студијата покажа дека „Запленето огнено оружје судот го задржа првичното рочиште во 63% од случаите; ова задржување беше тесно поврзано со неуспехот на обвинетиот да се појави на сослушувањето. Судот отфрли 29% од случаите на првичното рочиште, тесно поврзани со присуството на обвинетиот на сослушувањето. Во последователните сослушувања на предмети што не се отпуштени, судот нареди уништување на огненото оружје во 72% од случаите, сите кога поединецот не се појавил на суд, и отфрли 24% од случаите, сите кога поединецот бил присутен на сослушувањето. "