cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сеидба
Плантажи каде што вообичаено се сее
Меѓу главните земјоделски култури, овес и пченица и 'рж се сеат, треви, мешунките, пченката како и соја која се сади. Во садењето, пошироки редови од 75 см или повеќе, или 30 см ако намерата е дас е сее прецизно; дури и растојанието помеѓу поединечлните семиња во ред, разни механизми се со смисла за да се брои од одделните семиња во точни интервали.
Длабочина на сеидба
Во сеидбата, малку, ако воопшто почвата е ставена во текот на семињата. Поточно, семето може генерално да се сее во земјата и со одржување на длабочината на садење на околу 2-3 пати поголема од големината на семето.
Видови сеења и модели
За рачна сеидба, постојат неколку видови модели; тие вклучуваат:
Видови на сеење
Рачна сеидба 'Рачно сеење'  или (садење) е процес на лиење на семе повеќе подготвени во земјата, или на емитување од кои емитување на технолошки рок е изведен ). Обично, се користи брана алатка Хароу  за да се приклучи семето во почвата. Овој метод сè уште се користи во некои ситуации. Праксата покажува дека е потребно да се сее рамномерно и на саканата брзина..
Стапката на семе од околу 100 килограми семе по хектар е типичен, иако стапките значително се разликуваат во зависност од видот на културите, почвени услови, и предност на фармерите. Прекумерната стапка може да предизвика културата да се вдоми, сè додека е премногу тенка стапката која ќе резултира со сиромашно користење на земјиштето, со плевел и намалување на родот.
Отворено поле
'На отворено садење'  се однесува на формата на сеење и се користи историски во земјоделскиот контекст при што полиња се подготвени генерички и оставени отворени, како што сугерира името, пред да се сее директно со семка. Семето често останува непокриено на површината на почвата пред ртење и затоа се изложени на преовладувачкото клима и услови како бури, итн Ова е за разлика од семињата метод што се користи најчесто во домашното градинарството или повеќе специфични (модерни) земјоделски сценарија каде семето се применува под површината на почвата и да се следи, рачно со тенденција често да се обезбеди поуспешна стапки на раст и подобри приноси.
Подготовка на семето и почвата пред сеидба
Пред сеидбата, некои семиња бараат третман пред да отпочне процесот на сеење. Овој третман може да биде скарификација семе, стратификација, живо семе или чистење семе со ладна или топла вода. Впивливото семе генерално е направено со ставање на семиња во средна топла вода за најмалку 24 до 48 часа [1]. Чистење семе се врши особено со овошје, како и месото на плодот околу семето може брзо да се подложни на напади од инсекти или Хатами. [2] [3] За чистење на семето, се користи обично триење со крпа / хартија, понекогаш помага со машина семе. [4] Перење семе генерално е направено од страна на нурнат чисти семиња 20 минути во 50 степени целзиусови вода. [5] Ова (прилично топла од умерено топла) вода убива какви било организми кои можеби преживеале на кожата на семето. Особено се лесно заразени тропските овошја, како што се lychees и rambutans, машина за семе со висока температура на водата е од витално значење
Наводи
Категории:Хортикултурални техники
Папатриго
Папатриго — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Саладинов замок
Саладиновиот замок (арапски: قلعة صلاح الدين) е замок кој се наоѓа во Сирија. Се наоѓа на околу 30 километри источно од Латакија. Замокот бил изграден уште од античко време, веројатно од феникискиот приод. Познато е дека замокот бил заземан од страна на Александар Македонски. Но периодот од тогаш па сè до негово зазимање од Византија многу малку е познат на денешната историографија. Подоцна, тврдината била преземена од крстоносците, односно се споменува дека во 1119 година бил резиденција на Роберт Саонски. Поголемиот дел од тоа кое останало до денес, е изградено во тој период. Во текот на крстоносните војни, замокот бил заземан од страна на Саладин во 1188 година. Според него, овој замок го добил и денешното име.
Едно од најзначајните одлики на замокот е неговиот 28 метри длабок ров, кој бил изграден од страна на византијците и крстоносците. Во тврдината се влегува од јужната страна, а на десно од влезот се наоѓа кулата. Во внатрешноста се наоѓа цистерна преку која се обезбедувало вода.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Горно Агларци
Свети Петар и Павле – главна селска црква на селата Горно и Долно Агларци.
Местоположба
Црквата е сместена непосредно од десната страна на патот кој ги поврзува селата Долно и Горно Агларци.
Архитектура
Градбата на црквата е правоаголна со полукружна апсида на источната страна којашто е украсена со слепи ниши. Кон западната и јужната страна е доградена припрата. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска на којашто е прикажано Христовото распнување, а храмот има и спореден влез на јужната страна над којшто има ниша со фреска на којашто се претставени Свети Петар и Павле. Објектот е граден од камен и е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста на црквата не е зографисана, а дрвениот иконостас содржи икони во два реда над ѓаконските порти и царските двери.
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, селските гробишта и помошни објекти. Камбанаријата е со квадратна основа и во нејзиниот горен дел има по една отворена монофора на секоја страна. Во целост е обоена во бела боја и е покриена со пирамидален кров од ќерамиди.
Панголин
Наводи
أم قرفة (حيوان)
Марко Крале и Вуча џенерал
Марко Крале и Вуча џенерал (српски: Марко Краљевиһ и Вуча џенерал) - српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Во градот Варадин пукаат топовите зашто генералот Вуча ги заробил војводите Милош од Поцерје, Милан Топлица и Иван Косанчиќ. Од затворот, Милош му испраќа писмо на својот побратим Крале Марко, барајќи да го спаси. Марко веднаш заминува во Варадин и го поставува шаторот пред тврдината. Изутрината, него го здогледува снаата на Вуча и го известува свекорот за необичниот јунак. Генералот Вуча го испраќа синот Велимир, заедно со 300 војници, да го зароби непознатиот јунак, но Марко ги убива војниците и го заробува Велимир. Тогаш, Вуча собира 3 000 војници, но Марко ги победува и нив и го заробува генералот Вуча. Потоа, Марко се враќа во Прилеп со двајцата заробеници, а сопругата на Велимир му испраќа писмо со молба да ги ослободи заробениците. Марко се согласува под услов таа да ги ослободи тројцата затворени војводи и да им даде големо богатство. Потоа, тројцата војводи одат во Прилеп каде го делат богатството со Марко.
Осврт кон песната
Песната „Марко Крале и Вуча џенерал“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ.
Кралство Македонија
Кралството Македонија или Македон — кралство на Македонците во античко време кое во својот зародиш се простирало на просторот во северозападниот дел на денешна Грција,, во античко време областа Орестида (главен центар бил градот Аргос Орестикон, отука Аргеадска династија). Кралството на запад се граничело со Епир, со Дарданија на север, на исток со Тракија, а на југ со Тесалија.
Подоцна Македонското Кралство станало најмоќната држава на светот кога Александар Македонски го освоил речиси целиот познат свет во тоа време и со тоа го започнал македонскиот период на светската историја. По неговата смрт започнува борбата на дијадосите за контрола врз Македонската Империја, која резултирала со распад на империјата и формирање на неколку империи наследнички со кои владееле македонски династии.
Антигонидска династија
Антигонидската династија била династија на македонски кралеви кои воделе потекло од Антигон I Едноокиот, генерал во војската на Александар Македонски. Династијата е наследничка на Антипатридската династија, која владеела со Мала Азија и северна Сирија.
По поразот на војската на Персеј во Битката кај Пидна во 168 п.н.е., Македонија била поделена на четири републики од страна на Римјаните. Во 150 п.н.е. човек по име Андриск тврдел дека е син на Персеј и го барал престолот на Македонија како крал Филип VI. Ова била причината за Четвртата македонско-римска војна во која Андриск бил поразен од страна на Римјаните и Македонија била припоена кон Рим (148 п.н.е.).
Птоломејска династија
Птоломејската династија била династија на македонски кралеви кои воделе потекло од Птоломеј I Сотир еден од седумте телохранители и генерал во војската на Александар Македонски. Птоломеј I Сотир бил назначен за сатрап на Египет по смртта на Александар Македонски, а во 305 п.н.е. се самопрогласил за Крал Птоломеј I, подоцна познат како Сотир (спасител). Египќаните ги прифатиле Птоломејците како вистински наследници на фараоните. Династијата владеела со Египет речиси 300 години, од 323 п.н.е. до 30 п.н.е.
Сите машки владетели од династијата го носеле името Птоломеј. Кралиците пак, од кои некои биле сестри на своите сопрузи, обично се викале Клеопатра, Арсенија или Береника. Најпозната во низата на оваа династија е последната владетелка - Клеопатра VII, позната по својата улога во политичките борби во Рим помеѓу Јулиј Цезар и Помпеј, а подоцна и помеѓу Октавијан и Марко Антониј. Нејзиното самоубиство по покорувањето на Египет од Рим го означува крајот на Птоломејската династија.
Династијата владеела со Египет до Римското освојување во 30 п.н.е.
Надворешни врски
Koninkryk van Masedonië Makedonya (eski krallık)
Префектури во Централноафриканската Република
Двете економски префектури се:
NGC 3360
NGC 3360 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3360 се споменува и како MCG -2-28-3.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3360 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3360 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 3360 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32026. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 280; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5502. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1022.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Линденкројц
Линденкројц (Lindenkreuz) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Тасманова Планина
Тасманова Планина (Mount Tasman) или Хорокоау (Horokoau) — втора највисока планина во Нов Зеланд, со височина од 3497 метри. Таа е дел од Јужните Алпи на Јужниот Остров, 4 километри северно од нејзиниот поголем сосед Куковата Планина (Аораки). За разлика од Куковата, Тасмановата Планина лежи на главната новозеландска разделница, на границата помеѓу националниот парк Аораки/Кукова Планина и националниот парк Вестленд. Планината е највисокото место во округот Вестленд.
Аударист
Аударист (познат и како: Аудариус; наречен и Градиште - Деволград) — антички град, еден од најголемите градови на кралството Пајонија во класичниот и во хеленистичкиот период. Пајонскиот град Аударист (Еурист) (идентификуван според Таб. Пеут. ИВ. 8; Геогр. Рав. ИВ. 196, 10), се протега на 12 римски милји на патот од Стоби кон Керамија, односно на 18 км од Стоби, на археолошкото наоѓалиште Градиште, под селото Дреново и над т.н. Раечка или Дреновска Клисура, високо над десниот брег на Раечка Река. Ридот јужно над клисурата е висок 60–140 м, со долга и тесна акропола и долги станбени градски тераси на западната и на јужната страна. Античкиот пат, доаѓајќи од Керамија, минувал околу Плоча, храм со некропола во југозападното подножје на градот, кон Стоби. На повисоката западна тераса Скала се наоѓа полуутврдено раноантичко предградие. Римската некропола се протега на падината на соседниот југозападен рид до чуката Валевица. Меѓу откриените остатоци од три римски хероони, се издвојува оној на Валевица, од типот Тиквеш, со архитектонски елементи на висок подиум, бочни плочи и двосливен покрив. Градската агора е идентификувана на југозападната карпеста рамнина. Во нејзиниот горен дел се наоѓа супструкција на градскиот жртвеник и темели на уште еден градски објект од камени архитектонски елементи, со подиум и со двосливни покривни сегменти однатре, оформени сводовидно од храм или, можеби, од градска порта. Откриени се движни наоди од класично, хеленистичко, римско време, од доцната антика и од средниот век. На јужниот дел од акрополата се откриени темели од мала средновековна црква од XI в. од н.е., преупотребени, исто така, во дреновската црква. Вкупната градска површина изнесува 17 ха. Наодите на пајонски монети, особено на последниот крал Дропион, сведочат за особено значајната улога на Аударист во рамките на Пајонија. На археолошкото наоѓалиште Градиште – Деволград, кај село Дреново покрај градот Аударист (Eu(da)riston) од античкото време, се пронајдени и бројни монети од Дубровничките трговци од доцниот среден век, поради што се претпоставува дека тука бил и средновековниот град Девол (Деволград), а на овој простор и наоѓалиште опстојувал постојан и непрекинат живот во времетраење од 1400 години односно 1,5 милениум.
Голенсдорф
Голенсдорф (Gollensdorf) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Церентал.
Црквиште (Подареш)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Подареш. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 1 км северно од селото, во составот на Црквичка Река и Плавија се наоѓа некропола со гробови од типот циста и остатоци од сакрален објект.
Кола сено
„Кола сено“ (англ. The Hay Wain) е слика во масло на платно од англискиот сликар Џон Констабл. Завршена е во 1821 и на неа е прикажана кола сено близу Флетфордската воденица на реката Стауар кај Флетфорд, Сафолк.
Флетфордската воденица била во сопственост на таткото на сликарот, а куќата на лево била на соседот Вили Лот (закупник), кој е роден во неа и никогаш не ја напуштил за подолго од четри дена. Вили Лотовата куќа постои и денес практично непроменета, но ниедно од дрвата на сликата не е присутно денес. Исто така нивото на водата е повисоко бидејќи тој крај на Источна Англија се има спуштено во морето за 30 cm од времето на Констабл.
„Кола сено“ денес се цени како една од најинзвонредните британски слики, но кога за првпат била изложена во Кралската академија во 1821 (под насловот „Пејзаж: Пладне“) не привлекла ниту еден купувач. Во Франција истата била многу подобро примена каде за неа пофално пишувал Теодор Жерико. Сликата предизвикала сензација кога била изложена заедно со други дела од Констабл во Парискиот Салон во 1824. На таа изложба „Кола сено“ добила златен медал од кралот Шарл X, а отисокот на медалот денес е дел од нејзината рамка. Делата на Констабл инспирирале една цела нова генерација на француски сликари, меѓу кои и Ежен Делакроа.
Оваа слика била изгласана за втора најдобра слика во Британија на анкета организирана од програмата Today во септември 2005. Изложена е во Националната галерија во Лондон. .!.
Хераклеја Линкестис
Хераклеја Линкестис — градска населба од старомакедонско време до средниот век. Основана е кон средината на IV век пред н.е. од страна на кралот Филип II Македонски, како важен стратегиски пункт. Остатоците од материјалната култура од старомакедонската фаза на животот археолошки не се доволно истражени.
Хераклеја Линкестис се наоѓа на јужната периферија на градот Битола, во подножјето на планината Баба. Името го носи според Херакле, митскиот јунак и родоначалник на македонската кралска династија Аргеади, додека епитетот Линкестис со значење „Линкестидска”, доаѓа од називот на регионот Линкестида во кој се наоѓал градот, а во кој живеело древното македонско племе Линкестиди. Сместена во плодна рамнина, од север заштитена од планината Баба, односно ридот Тумбе Кафе и реката Сива Вода на југ, Хераклеја опстојала и се развила во една значајна раскрсница на патот Вија Егнација (лат. Via Ignatia) кој ги поврзувал Драч и Босфор. Од Хераклеја патот дијагонално се протегал кон Стоби, а потоа кон Сердика (ден. Софија).
Истражувања
„Гладот и несреќите никогаш не ги стасуваат оние главари кои праведно судат и плодовите од својот предан труд тие ги уживаат во изобилство“, извадокот од „Дела и дни“ од Хесиод говори за високиот степен на образованост и културна свест на хераклејците во првата половина на II век од нашата ера, време на исклучителна градежна активност, врзана со владеењето на цар Трајан. Градењето на термата означува и раѓање на една повисока здравствена свест кај тамошните жители. Во таа смисла, термата со право може да се смета за првенче во подоцнежната изградба на аквадуктот и проширувањето на водната мрежа во IV век. Термата располагала со три сали за капење и таа, со минимални исправки, била во употреба и во V век.
Немирите не запираат ниту во вековите што следат. Градот ќе биде разурнат и повторно роден налик на митската птица Феникс. Според елементите на материјалната култура, со сигурност може да се тврди дека христијанството послободно пулсирало низ дамарите на градот, каде што црковниот живот започнал успешно да се организира. За тоа најдобро сведочат архитектонските остатоци од самите градби, како и неколкуте списи на епископи од IV век н.е. Уште една поткрепа на ова е и натписот на фонтаната, што е во непосредна близина на театарската зграда со името на епископот Јован, чие име се јавува врежано и во монограмот на еден капител во малата базилика.
На тлото на Хераклеја пронајдени се остатоци од повеќе сакрални објекти кои восхитуваат со својата убавина, посебно со онаа на подните мозаици направени во опус sectile и во опус tessalatum, коишто претставуваат ремек-дела на ранохристијанската уметност од I и VI век.
Станува збор за малата базилика (А), цивилната базилика (Б), големата базилика (В) и цеметријалната базилика (Г) - сместена на околу 250 метри од централното градско подрачје на Хераклеја, покрај која се откриени ранохристијански и средновековни славјански гробници. Како контраст на овие раскошни градби, врз урнатините на стариот театар, биле подигнати профани градби од камен и кал. Нивната важност е во нивната местоположба, што зборува за високиот степен на рационализација на средствата и на просторот, односно за големото градежно искуство стекнато низ вековите наназад.
Посебен интерес буди епископската резиденција, која има трапезоидна форма и нејзиниот распоред е темелен на придобивките на античката традиција. Врска помеѓу епископската базилика и останатите базилики во средниот дел на овој антички град била остварена преку ходник на нејзиниот источен влез. Просториите на епископската резиденција биле распоредени околу централниот двор, во чие средиште се наоѓал бунар. Патосите во сите простории на епископијата се направени во мозаици сложени од ситни каменчиња по принципот tessalatum. Во него се среќаваат најразновидни геометриски шари, розети, меандри, плетенки, рибини коски, плетен крст. Во тој декор се повторуваат мотиви од растителниот и животинскиот свет.
Некогаш велелепен град, сега само урнатина, Хераклеја, како и многу други антички населби во Македонија, доживеала повторно да блесне и посведочи за еден живот и една судбина што ја делеле многу наши предци. Сепак, и како таква денес таа нè остава без здив и со безбројни мисли и воздишки.
Историја
По победата на Римјаните и поделбата на Македонското кралство на четири области (мериди), Хераклеја влегла во составот на четвртата мерида. Највисок степен на цивилизациски развој во време на римското владеење градот доживеал во првите векови на новата ера, кога добива статус на колонија. Во овој период Хераклеја станува силен економско-политички центар со свој постојан римски намесник и со своја римска војска. Сето тоа се одразило врз изгледот на градот, така што во голема мерка била застапена римската архитектура, иако традиционалните влијанија и историските придобивки сè уште давале свој белег на градот.
Во 473 година, при продорот кон југ, Готите предводени од Теодимер ја освоиле и Хераклеја. Малку подоцна (479 година), истите Готи, овојпат предводени од Теодорих, синот на веќе починатиот Теодимер, повторно стигнале до Хераклеја. Жителите на градот се засолнале во некое прибежиште (refugium) во регионот, додека епископот преговарал со Теодорих. Готскиот водач барал храна за своите луѓе, а кога не добил ништо го запалил градот. Не е утврден точниот обем на уништувањето. Во текот на VI век градот повторно бил нападнат од варварите, меѓу кои Аварите и Словените и при крајот на VI век животот во Хераклеја дефинитивно замира.
Објекти, скулптура и мозаик
При проучувањето и истражувањето на наоѓалиштето, откриени се остатоците од некогашниот град, при што е направена реконструкција на неговиот изглед. На северниот крак од форумот се наоѓа портикот на судницата со правоаголна основа на чиј северен ѕид стојат две статути на постаменти и еден постамент без статуа, кои како неми сведоци ја потврдуваат величествената историја на градот. Статуата на Тит Флавил Орест изработена од бел мермер, восхитува со една спокојна убавина во своите марцијални пропорции (биста на Тит Флавил Орест е откриена и во храмот на Тихе, во Стибера). Младото женско тело и вообичаените атрибути за вистина и правда - терзијата и лакот - ја навестуваат Немеза, божицата на правда и судбината. Во грчкиот натпис на ова статуа е кажано дека ова е дар од хераклејската граѓанка Јулија Тертила. Постаментот без статуа со старогрчки натпис е посветен на истата божица, а во рамка е поставен текст, стих од спевот на Хесиод, „Дела и дни“: „Гладот и несреќите никогаш не ги стасуваат оние главари кои праведно судат и плодовите од својот предан труд тие ги уживаат во изобилство“.
Градењето на термата означува и раѓање на една повисока здравствена свест кај тамошните жители. Во таа смисла, термата со право може да се смета за првенче во подоцнежната изградба на аквадуктот и проширувањето на водната мрежа во IV век. Термата се состоела од сала за капење со студена вода - фригидиум на источната страна; сала со млака вода - тепидариум во средината; и многу затоплена сала во која имало врела вода - калдариум и била во употреба сè до V век.
Почетоците на градбата на театарот датираат во времето на царот Адријан, а завршните зафати биле изведени во времето на Антонин Пиј. Со откривањето на бината, потврдена е двојната функција на театарскиот објект - за сценски изведби и за претстави со животни кои биле чувани во трите кафези. За безбедноста на гледачите бил подигнат висок ѕид од ортостати околу оркестрата со метална ограда врз нив. Гледалиштето има дијазома со дваесет редови седишта, а над горниот ред се наоѓал Немезионот. Почетната ложа со седишта била помеѓу третиот и седмиот ред. Сцената се состои од пет правоаголни простории и раскошно украсена северна фасада. Театарот бил со капацитет за околу 3000 посетители од сите сталежи.
На тлото на Хераклеја се пронајдени остатоци од повеќе сакрални објекти украсени со подни мозаици направени во opus sectile и во opus tessalatum, датирани во V и VI век. Станува збор за малата базилика (А), цивилната базилика (B), големата базилика (C) и цеметријалната базилика (D) - сместена на околу 250 метри од централното градско подрачје на Хераклеја, покрај која се откриени ранохристијански и средновековни гробници.
Лаење на ѕвезди
„Лаење на ѕвездите“ (српски: Лајање на звезде) — филм на режисерот Здравко Шотра, првпат прикажан на 1 јануари 1998 година. Главните улоги ги играат: Драган Миќановиќ, Наташа Шолак, Никола Ѓуричко, Велимир-Бата Живојиновиќ, Никола Симиќ и Игор Первиќ.
Опис на филмот
Дејството на филмот „Лаење на ѕвезди “ се одвива во мал провинциски град во 1963. година. Јунаците на оваа духовна приказна се yчениците и наставниците од една провинциска гимназија и одделението IV-2. Нивните случки се препознатливи и блиски на секој кој има претства за среношколскиот живот, ама сепак се и многу лични. Главниот јунак е Михаило Кнежевиќ кој со духот, интелигенцијата и со знаењето се издигнува меѓу останатите ученици, а често и и над професорите. Нему школското знаење не му е проблем, но неговиот проблем е девојката од класот која се обидува да ја освои. Главниот соперник му е брат му, момче кое веќе знае да заработува пари, па училиштето не му е потребно. Тука е и ученикот кој се расфрлува со сила и кога професорот по физичко воспитување фанатично ги тренира за боксерски шампион, сè додека не се врати во престолнината по загубен меч со свиткан опаш. Еден од учениците е „златно дете“ за професорите, а умилкувач за другарите. Најмногу се оние кои поседуваат оскудно знаење и се обидуваат да го надоместат со трикови и досетки. Сликовито се претставени ликовите на професорите кои секој на свој начин, е малку „луд“. Нервозниот директор не знае што му е потешко: дали да ги смири немирните ученици или лудите професори. „Учениците ќе си заминат, а професорите ми остануваат“, се жали директорот.
Агамемнон
Агамемнон (грчки: Ἀγαμέμνων = „многу одлучен“) — во старогрчката митологија, крал на Микена, врховен заповедник на грчката војска во Тројанската војна. Тој бил син на Атреј и брат на Менелај.
Животопис
Агамемнон уживал најголема почит меѓу Ахајците, иако тој не бил најголем воин, а не бил ниту најмудар во советот. Неговиот углед е прикажан во третото пеење во „Илијадата“, кога Хелена ги именува грчките воини и му ги опишува на кралот Пријам, кој го следел бојот од бедемите. Агамемнон се оженил насилно со Клитемнестра, вдовицата на кралот на Писа, Тантал, а таа била ќерка на Леда и Тиндериј (кралот на Спарта). Клитемнестра на Агамемнон му ги родила синот Орест и ќерките Електра (Лаодика), Хрисотемида и Ифигенија. По враќањето дома од Тројанската војна, Агемемнон бил убиен од Клитемнестра и нејзиниот љубовник Егист.
Паскалкобо
Паскалкобо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Цедлиц
Цедлиц (Zedlitz) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Естерјетланд (округ)
Естерјетланд (Östergötlands län) — округ (län) во југоисточна Шведска. Се граничи со округот Калмар на југоисток, Јеншепинг на југозапад, Вестра Јеталанд на запад, Еребру на северозапад, Седерманланд на североисток и Балтичкото Море на исток.
Населението брои 429.852 жители, а административен центар е најголемиот град Линшепинг. Линшепинг и соседниот град Норшепинг заедно образуваат една од најголемите населени области во Шведска. Коридорот Линшепинг-Норшешинг се нарекува „четвртата метрополитенска област“ на Шведска, покрај областите на Стокхолм, Гетеборг и Малме.
Покраина
Округот ја опфаќа поранешната покраина Естерјетланд во целост. Нивните граници се идентични.
Управа
Главна цел на окружниот административен одбор е спроведување на целите утврдени во парламентот и владата, усогласување на локалните и државните интереси, унапредување на развојот во округот, воспоставување на регионални цели, запазување на јавниот ред и раководење со правните постапки. Окружниот административен одбор е владина служба на чие чело стои управник.
Окружниот совет на Естерјетланд (Landstinget i Östergötland) е задолжен за здравството и јавниот превоз.
Летни олимписки игри 1940
Летните олимписки игри во 1940 или 12-те Летни олимписки игри требале да се одржат од 21 септември до 6 октомври во Токио, но не се одржале поради Втората светска војна. Меѓутоа со започнувањето на Втората Сино-јапонска војна во 1937 година, Токио го загубил статусот град-домаќин на Летните олимписки игри, а за нов град-домаќин бил избран градот Хелсинки и игрите добиле нов временски период за нивното одржување, од 20 јули до 4 август 1940.
Наредните Летни олимписки игри кои се одржале биле во 1948 во Лондон. Хелсинки ја добил организацијата на Летните олимписки игри - 1952, а Токио нешто подоцна за Летните олимписки игри - 1964.
Јапонија за одржување на игрите издвоила 20,1 милиони јени,а една третина би издвоила метрополитската влада на градот Токио.
Владе Ѓуровиќ
Владе Ѓуровиќ (роден на 16 мај 1948 година) е српски професионален кошаркарски тренер и поранешен играч.
Како млад
Ѓуровиќ е роден од родители Данило Ѓуровиќ од Соколац и Милева Церовиќ од Рогатица, двајцата активни учесници во Втората светска војна од партизанската страна кои се преселиле во Белград по војната, се оженил и основале семејство.
Растејќи во белградската населба Церак, младиот Владе се занимавал со различни спортови, вклучувајќи фудбал, кошарка и ракомет. Во еден момент во доцните 1950-ти, тој дури размислуваше да се занимава со фудбал во поструктурирана средина, регистрирајќи се во младинските категории на Црвена звезда Белград под менторство на младиот тренер Миљан Миљаниќ, но набрзо се откажа.
Играчка кариера
Неговата успешна атлетска кариера започна како кошаркар во ОКК Београд во 1959 година. Откако помина различни возрасни нивоа во младинскиот систем на клубот, Ѓуровиќ го направи своето деби за првиот тим во 1964 година. На крајот играше до 1973 година.
Тренерска кариера
До крајот на својата играчка кариера сакаше да остане во ОКК Београд, заврши тренерска школа и стана првиот професионалец во историјата на „ОКК Београд“. Во „ОКК Београд“ има работено со јуниори и кадети. За неговата тренерска кариера, благодарен му е на неговиот кум Богдан Тањевиќ, кој го убедил да ја тренира Слобода Дита од Тузла, и така ја започнува својата богата тренерска кариера (1978).
Во 1982 година Ѓуровиќ стана главен тренер на Шибенка и имаше извонредна среќа да го тренира младиот Дражен Петровиќ. Во 1983 година ја освоил шампионската титула со Шибенка, но само шеснаесет часа, бидејќи Управниот одбор на Кошаркарскиот сојуз на Југославија, на итно свикана седница, одлучил да го откаже натпреварот и наредил реванш во Нови Сад. Шибенка реши да го бојкотира, а титулата и беше доделена на Босна. Во истата година стигнал со Шибенка, финалето на Купот на ФИБА Корач но бил поразен втор последователен пат од истиот тим, францускиот Лимож ЦСП на Ричард Дакури и Ед Марфи.
По едногодишно поминување од Титоград и Будуќност, летото 1985 година се приклучува на Задар. Тој остана таму само една година и го предводеше тимот до шампионската титула против европскиот шампион Цибона, иако Задар се бореше до финалето на плејофот со столче со хендикеп. Сезоната 1986-1987 беше пронајден да ја тренира екипата на Црвена звезда и покрај четвртото место во пласманот во регуларниот дел од сезоната, неговиот тим ја надмина пречката на Цибона во полуфиналето и имаше можност да ја освои титулата кон суперталентираната и млада екипа на Партизан. На крајот титулата се загуби со порази од 0-2. Во неговата втора година во Звезда, случајно таа беше последна во Југославија во следните 14 години, тој не успеа нешто важно во домашните натпреварувања, додека во Купот Кораќ стигна до полуфиналето беа елиминирани прилично лесно од последователниот победник на институционалните, Реал Мадрид.
Во 1988 година замина во Грција да го тренира Паниониос кој деновиве беше трета голема сила во грчката лига зад вечните непријатели на Солун, Арис и ПАОК. Таму, во зависност од конкуренцијата, која почна постепено да расте, успеа да го задржи Паниониос на првите четири лигашки позиции и некои да маршираат до четвртфиналето на Купот Корач во 1990 и 1993 година. Неговиот најголем успех сепак беше победата во финалето на Купот на Грција против неодамна европскиот шампион ПАОК на неговиот стар играч во Звезда, Бранислав Прелевиќ. Во 1993 година, Владе Ѓуровиќ го напушта Паниониос, иако тимот таа година имаше ростер способен за големи нешта и во Грција и во Купот Корач. Следните две години имаа додавање од Арис и АЕК без да се постигне нешто големо. На 17 април 1996 година Ѓуровиќ добил работа во Лимож до крајот на сезоната со цел да го води тимот во освојувањето на Купот на Франција и втората позиција за учество во плејофот. Отсега тој почна да ја намалува својата тренерска кариера откако беше откриено дека тренира клубови надвор од високото европско ниво во Кипар и Белгија. Во декември 2011 година, Владе се врати по 23 години дома во ОКК Белград.
Посттренерска кариера
Ѓуровиќ стана претседател на Одборот на ОКК Белград на 7 октомври 2017 година. Тој ја напушти функцијата во септември 2019 година.
Тој е чест стручњак на кошаркарските преноси на Радио телевизија на Србија.
Општина Дебрца
Општина Дебрца — општина во западниот дел на Македонија. Општината е создадена согласно законот за територијална поделба од 2004 година на 12 април 2005 година со спојување на општините Белчишта и Мешеишта. На север граничи со Општина Кичево (порано Општина Другово), на југ со Општина Охрид, на исток со Општина Демир Хисар, а на запад со Општина Струга. Центар на општината е селото Белчишта. Општина Дебрца е единствена општина во Македонија која не е именувана по општинскиот центар, туку по географската област.
Географија
Општина Дебрца се наоѓа во југозападна Македонија. Околни Општини, кои граничат со Општина Дебрца се:
Главно населено место во општината е селото Белчишта.
Историја
Дебрца има важна улога за време на НОБ. На 18 август 1943 година, на Славеј Планина, Дебрца, е формиран првиот македонски баталјон „Мирче Ацев“, а на 11 ноември истата година во селото Сливово е формирана Првата македонско-косовска ударна бригада. Во селото Црвена Вода, пак, во месец ноември 1943 година е формиран Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ.
Демографија
Според пописот од 2002 година, општината имала население од 5.507 жители, од кои
Според последниот попис од 2021 година, општината имала население од 3.719 жители, од кои
Самоуправа и политика
Градоначалник на Општина Дебрца е Зоран Ногачески од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на Општина Дебрца е составен од 11 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Грос Гарц
Грос Гарц (Groß Garz) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Церентал.
Селата Дојч, Хаферланд, Јегел и Линденберг припаѓаат на Грос Гарц.
Милан Терзовски
Милан Терзовски — македонски поет.
Животопис
Милан Терзовски е роден на 28 април 1930 година, во Куманово, а починал на 11 јуни 2019 година, во Скопје. основно образование го стекнал во родниот град, а Виша педагошка академија завршил во Нови Сад, Србија. Бил еден од првите членови на Друштво на писатели на Македонија.
Својот работен век го поминал во фабриката „Борис Кидрич“ во Велес. За себе често зборуваше како за уметник во индустрија, каде што меѓу вработените неретко создаваше услови за културни настани. Добитник е на повеќе поетски награди.
Дела
- Чекори во себе, поезија, 1961;
- Оморина, поезија, 1968;
- Балади за козјак, поезија, 1973;
- Постапалки, поезија, 1981;
- Галичица, поезија, 1985;
- Црно распаќе на песната, поезија, 1991;
- Сончев часовник, поезија, 2000
Турски Гробишта (Радовиш)
Турски Гробишта или Теќето — археолошко наоѓалиште во градот Радовиш. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Кај влезот во Радовиш, кај таканаречената симоновска барака, од двете страни на патот, во реонот на расадникот се откриени гробови - тип циста.
Драгољуб Ѓуричиќ
Драгољуб Ѓуричиќ (српски: Драгољуб Ђуричић; Цетиње, 10 февруари 1953 - Белград, 15 март 2021) — српски рок-музичар со црногорско потекло.
Животопис
Драгољуб Ѓуричиќ е роден на 10 февруари 1953 во Цетиње, Црна Гора. Во 1975 година, од Херцег Нови се преселил во Белград, каде живеел до смртта. Во текот на 1990-тите, Ѓуричиќ бил активен учесник на политичките протести против режимот на Слободан Милошевиќ. Во февруари 2021 година, Ѓуричиќ се зарзил од вирусот КОВИД-19. Откако повеќе денови бил во лоша здравствена состојба и имал висока температура, на 24 февруари бил пренесен во белградската болница „Д-р Драгиша Мишовиќ“, каде починал на 15 март 2021 година.
Музичка кариера
Ѓуричиќ ја започнал својата музичка кариера на околу 20 години, кога ги основал групите „The End“ и „Круне“ и „Веритас“. Во 1975 година, по преселбата во Белград, ѝ се приклучил на групата „Ribelli“ со која свирел на концертите на повеќе познати музичари, како: Душан Прелевиќ, Кемал Монтено, Арсен Дедиќ итн. Потоа ѝ се придружила на групата „Mama Coco“ која ја предводел Дадо Топиќ и со неа свирел на турнејата на Здравко Чолиќ, „Патувачки земјотрес“ во 1978. година. Кон крајот на 1970-тите станал член на „Ју група“ во која свирел две години, а потоа ѝ се приклучил на групата „Леб и сол“ каде останал шест години. Потоа бил член на „Кербер“, а по три години повторно се вратил во „Леб и сол“. Од 1997. година го предводел постојаниот придружен оркестар на Здравко Чолиќ. Во текот на својата кариера, Ѓуричиќ учествувал на снимањето на околу 70 музички албуми и настапил на околу 6 000 концерти, како член на неколку рок-групи или како придружен музичар.
Бугарски национален фронт
Организација
Бугарскиот национален фронт е формиран во Минхен, Германија во 1947 година од Бугари кои живеат во егзил во градот под раководство на Иван Дочев. Наведената цел на групата е да се спротивстави на комунизмот во Бугарија и да влијае врз западното мислење против комунистичкиот режим, додека исто така се обидува да изгради активизам меѓу емигрантите. Првично членството во групата главно го сочинувале поранешни членови на Унијата на бугарските национални легии, од кои многу соработувале со нацистичка Германија. Наскоро, БНФ воспоставила филијали во Соединетите Држави, Западна Европа и Јужна Америка, како и базата на Дочев во Канада. Нивното главно списание било „Свобода“, повеќејазична публикација која првпат се појавила во Германија во 1959 година пред да се пресели во Канада во 1970 година.
Северноамерикански активности
Групата била поврзана со Советот на републиканските групи на наследство, формализиран развој на „Етничката поделба“ на Републиканската партија, основана во 1969 година. Бугарскиот национален комитет, конзервативна емигрантска група, предупредила да не се дозволи вклучување на БНФ во оваа група, осудувајќи ги како фашистички иако администрацијата на Ричард Никсон не се движела против нив и Ради Славоф од БНФ служешел како извршен директор на Советот. Во 1984 година, Дочев се тргнал настрана како лидер во корист на Џорџ Паприкоф и под Паприкоф, БНФ се вклучила во политиката на Републиканската партија, водејќи кампања за Роналд Реган и пишувајќи за него во нејзиниот весник „Борба“.
БНФ беше исто така член на Коалицијата за мир преку силата (КПТС), лоби група на Американскиот совет за безбедност што спротивставувал на јадрено разоружување како и на Светската антикомунистичка лига.
Во Канада, БНФ го привлекла вниманието за протестите што ги одржала во Торонто во 1971 година против посетата на Алексеј Косигин, митингот што се одржал во Отава во 1976 година и годишните миси на 9 септември, датумот на формирање на Народна Република Бугарија, за сеќавање на мртвите во бугарската војна.
Отцепена ќелија
Посебна група со исто име и предводена од поранешниот активист на Бугарски национален фронт, Никола Алтунков, се етаблирала како крајно десничарска бугарска политичка партија во 1994 година. Тесно поврзана со бугарската верзија на Внатрешната македонска револуционерна организација, овој нов БНФ, кој често објавува дела за пофалби на Сојуз на бугарските национални легии и другите екстремистички групи од таа ера, наишла на мала политичка поддршка со својот глас на изборите во 2001 година едвај занемарлив.
Аса
Аса (Άσσα) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Аса се наоѓа на 26 километри југозападно од градот Ерисово и на 27 километри северно од Леригово, во североисточниот дел на Халкидик.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во казата Касандар во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Денеска, во селото живеат 43 луѓе.
Tremula
Tremula — македонски блек метал бенд формиран 2003 година во Битола.
Животопис
Во 2007 вокалот Зоран решил да се повлече од бендот, но тројцата членови од оригиналната постава продолжиле понатаму. Тапанарот Никола Мурговски бил на студии во Словенија, но и покрај многуте обврски ја продолжил верноста кон бендот. Тој починал во несреќен случај за време на неговиот престој во Словенија, што претставувало голема загуба за бендот.
Во септември 2008, групата го издаде синглот „Праг“, кој го означил музичкиот прогрес во нивното творештво. Набргу потоа, преостанатите членови Владимир и Стефан решаваат бендот да престане да постои.
Кејп Торсон
Кејп Торсон (-66.66667°N, 90.6°W) — точка на источната страна на заливот Посадовски на брегот на Антарктикот. Прво е мапиран од воздушните фотографии направени од операцијата на американската морнарица Хајџамп, 1946–47 година. Повторно е мапиран од советската експедиција во 1956 година, која го именувала по поручникот К.П. Торсон, на бродот Восток во експедицијата Белингсхаузен 1819–21.
Зара (Грајц)
Зара (Saara) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Торбари
Торбарите (Marsupialia) се мала група на цицачи. Иако младенчињата се раѓаат живи, тие се многу незрели кога ќе се родат. Нивните мајки имаат торби на стомакот каде што младенчињата се заштитени и можат да цицаат сè додека не се оспособат да опстанат во дивината.
Таксономија
Кладограм заснован на Gallus, S. et al. (2015)
Софрониј Ерусалимски
Софрониј проилегува од познати родители. Бил обдарен со световна и духовна мудрост. Духовната мудрост ја стекнал во Светата Земја. Дошол во градот Ерусалим и ги посетил светите места во градот и околу него. Бил и во лаврата на Свети Теодосиј Велики каде се нашол со инокот Јован Мосха, кого го зел за себе за учител. Тој заедно со него ги посетил манастирите и подвижниците во Египет. За сè што дознавале за духовната мудрост запишувале и го објавиле во две книги под името "Лимонар" или "Цветник". Подоцна отишле во Рим каде што инокот Јован Мосха умрел. Тој му оставил аманет на Софрониј, неговото тело да го пренесе или на Синај или во лаврата на Теодосиј. Софрониј ја исполнил желбеседа на патријархот Софрониј, која ја одржал во опседнатиот град. Во неа тој го оплакува разорувањето и опустошувањето на светите места, кое Бог го дозволил заради гревовите на луѓето. Особено жали што не може денот Рождество Христово, по обичај, да го прослави во Витлеем, зашто Витлеем веќе бил во рацете на агарјаните.
Софрониј Ерусалимски го напишал житието на Марија Египетска. Кога арапскиот калиф Омар го освоил Ерусалим, Свети Софрониј го замолил да ги поштеди христијаните, а Омар ова наводно и го ветил. Кога сепак калифот набрзо потоа започнал да ги ограбува и малтретира христијаните во Ерусалим, Софрониј починал во 644 година.
Водокула (Кишинев)
Кишиневската водокула е архитектонски споменик на Кинишев, Молдавија, кој се наоѓа на Митрополит Банулеску-Бодони - улица 2, и изградена на крајот на 19 век, по проект на Александр Бернадаци. Таа била главниот дел од водниот систем на Кишинев. Горниот кат бил изграден од дрво и бил уништен од земјотрес. Таа била одново изградена помеѓу 1980 и 1983 година. Таму моментално е сместен Градскиот музеј - Кишинев, кој има предмети кои датираат од 15 до 20 век. Горниот кат е простор за изложби за историски и современи слики и фотографии, како и за разни културни настани.
Историја
Таа била водна кула сè до 1940 година, и почнувајќи таа година, таа била пожарникарска зграда, со горниот кат кој го содржел водниот резервоар. Таа била применета во музеј во 1971 година.
Структура
Висината на кулата е 22 метри. Ѕидовите биле изградени од локални камења, со некои редови на тули. Нивната ширина варира од 50 сантиметри на горното ниво до 2 метри на дното. Внатре има кружно скалило. Кога била обновена кулата, бил поставен лифт. За кратко време, управните канцелариите на Историскиот музеј - Кишинев биле востановени во оваа зграда.
Градбата претрпела значајни структурни оштетувања за време на земјотресите во Вранча, и била затворена 10 години како резултат на тоа. Музејот бил отворен кратко во 2000 година, и кулата била обновена кратко потоа. Обновувањата биле завршени во 2011 година, со мали поправски во 2013 година.
Слична кула била изградена на крстосницата на улиците „Василе Алексендри“ и „Вероника Мичле“, но таа веќе не постои.
Стандард и Пурс
Стандард и Пурс (С&П) е американска компанија за финансиски услуги. Претставува подружница на компанијата „МекГро Хил“ која објавува финансиски истражувања и анализа на акции и обврзници. Позната е по своите индекси на берзите - американскиот „С&П 500“, австралискиот „С&П/АСХ 200“, канадскиот „С&П/ТСХ“, италијанскиот „С&П/МИБ“ и индискиот „С&П ЦНХ Нифти“. „Стандард и Пурс“ претставува една од големите три агенции за кредитен рејтинг (Standard & Poor's, Moody's Investor Service и Fitch Ratings).
Историја
„Стандард и Пурс“ ги бележи своите почетоци во 1860 година, со објавувањето на „Историја на железницата и каналите во САД“, книга која содржи многубројни информации за финансиската и оперативната состојба на американските железнички компании. Во 1868 година, Хенри Варнум Пур и неговиот син, Хенри Вилијам Пур, ја основале фирмата „Х.В. и Х.В. Пур Ко.“ при што редовно објавувале два годишни водичи, „Пуров водич за железницата во САД“ и „Директориумот на Пур за железничките службеници“.
Во 1906 година, Лутер Ли Блејк го основал „Стандардното статистичко биро“, со намера да објавува финансиски информации за нежелезничките компании. Наместо годишната книга, „Стандард статистикс“ користел картички со димензии 5" x 7", што овозможило пофреквентно ажурирање на податоците. Во 1941 година, „Пурс Паблишинг“ и „Стандард Статистикс“ се споиле и ја формирале фирмата „Стандард & Пурс Корп.“ која во 1966 година била преземена од „Д` МекГро Хил Компанис“.
Кредитен рејтинг
Како агенција за кредитен рејтинг, „Стандард и Пурс“ издава кредитни рејтинзи за долгот на јавни и приватни компании, влади и други јавни ентитети. Таа е една од првите агенции која е национално признаена од американската Комисија за хартии од вредност. С&П издава краткорочни и долгорочни кредитни рејтинзи.
[[File:Countries by Standard & Poor's Foreign Rating.png|thumb|upright=1.90|Земји во светот според кредитен рејтинг: