cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Модел на големото летање
Алтернативи
Понудени се повеќе хипотези за да се објасни малата маса на Марс. Малиот Марс можеби бил настан со мала веројатност бидејќи се случува во мал, но не-нулти дел од симулации кои започнуваат со планезимали распоредени низ целиот внатрешен Сончев Систем. Малиот Марс би можел да биде резултат на тоа што неговиот регион бил во голема мера празен поради цврстиот материјал кој се оддалечувал навнатре пред да се формираат планезималите. Поголемиот дел од масата, исто така, би можела да биде отстранет од регионот на Марс пред да се формира, доколку нестабилноста на џиновската планета опишана во моделот Ница се случила рано. Ако поголемиот дел од растот на планезималите и ембрионите во копнени планети се должел на натрупаноста на камчиња, малиот Марс би можел да биде резултат на тоа што овој процес бил помалку ефикасен со зголемување на оддалеченоста од Сонцето. Конвергентната миграција на планетарните ембриони во гасниот диск кон 1 ае би резултирала со формирање на копнени планети само во близина на ова растојание, оставајќи го Марс како заглавен ембрион. Огромните секуларни резонанции за време на расчистувањето на гасниот диск, исто така, може да ги возбудат наклоните и ексцентричностите, зголемувајќи ги релативните брзини, така што судирите резултирале со фрагментација наместо насобирање. Голем број од овие хипотези може да ја објаснат и малата маса на астероидниот појас.
Исто така, предложени се голем број хипотези за да се објаснат орбиталните ексцентрицитети и наклонетости на астероидите и малата маса на астероидниот појас. Ако регионот на астероидниот појас првично бил празен поради неколку планетизимали што се формирале таму, тој би можел да биде населен со ледени планетезимали кои биле расфрлани навнатре за време на насобирањето на гасот на Јупитер и Сатурн, и со камени астероиди кои биле распрснати нанадвор од копнените кои се формирале. планети. Навнатре расеаните ледени планети, исто така, би можеле да доставуваат вода во копнениот регион. Првично, астероидниот појас со мала маса би можел да ги има своите орбитални ексцентричности и склоности возбудени од секуларните резонанции доколку резонантните орбити на Јупитер и Сатурн станале хаотични пред нестабилноста на моделот Ница. Ексцентричностите и наклоните на астероидот би можеле да бидат возбудени и за време на нестабилноста на џиновската планета, достигнувајќи ги набљудуваните нивоа доколку трае неколку стотици илјади години. Гравитационите интеракции помеѓу астероидите и ембрионите во првично масивен астероиден појас би ги засилиле овие ефекти со менување на големите полуоски на астероидите, придвижувајќи многу астероиди во нестабилни орбити каде што биле отстранети поради интеракциите со планетите, што резултирало со губење на повеќе од 99% од неговата маса.
Понудени се и неколку хипотези за недостатокот на блиска орбита над Земјата и малата маса на Меркур. Ако јадрото на Јупитер се формирало блиску до Сонцето, неговата надворешна миграција низ внатрешниот Сончев Систем би можела да го турне материјалот нанадвор во неговите резонанции, оставајќи го регионот внатре во орбитата на Венера осиромашен. Во протопланетарен диск што се развивал преку ветер, планетарните ембриони можеле да мигрираат нанадвор пред да се спојат за да формираат планети, оставајќи го Сончевиот Систем без планети во орбитата на Меркур. Конвергентната миграција на планетарните ембриони во гасниот диск кон 1 ае, исто така, би резултирала со формирање на големи копнени планети во близина на ова растојание, оставајќи го Меркур како заглавен ембрион. Раната генерација на внатрешни планети можела да биде изгубена поради катастрофални судири за време на нестабилност, што резултирало со тоа што отпадот бил доволно мал за да се изгуби поради Појнтинг-Робертсоновиот ефект. Ако формирањето на планетите се случило само рано, внатрешниот раб на планезималниот диск можеби се наоѓал на линијата на силикатна кондензација во овој момент. Формирањето на планетезимали поблиску од орбитата на Меркур можеби барало магнетното поле на ѕвездата да биде усогласено со ротацијата на дискот, овозможувајќи исцрпување на гасот така што соодносот на цврсти и гасови достигнал вредности доволни за појава на нестабилности на протокот. Формирањето на супер-Земји може да бара поголем флукс на камчиња што се движат навнатре отколку што се случило во раниот Сончев Систем. Планетитезималите кои орбитираат во протопланетарен диск поблиску од 0,6 ае можеби се еродирале порад-и спротивен ветер. Раниот Сончев Систем кој во голема мера бил исцрпен од материјал можел да резултира со формирање на мали планети кои биле изгубени или уништени во рана нестабилност оставајќи го само Меркур или формирањето на само Меркур.
Свемирко
Свемирко (хрватски: Svemirko) е хрватска поп група основана во Загреб, Хрватска. Името Свемирко е инспирирано од истоимениот натпреварувач на квизот „Најслабата врска“ (хрватски: Najslabija karika). Свемирко својата прва песна, „Збогум пролетери“ (хрватски: „Zbogom Proleteri“), ја имаат објавено во јули 2015 година, првиот албум, „Ванилија“ (хрватски: „Vanilija“), е објавен во 2017 година, вториот албум „Тунгузија“ (хрватски: „Tunguzija“) во 2018 година, а како најново издание во 2020 година објавен е нивниот трет студиски албум „Скаламерија“ (хрватски: „Skalamerija“).
Почетоци
Марко Вуковиќ, музичар и продуцент роден е во Ѓаково, Хрватска. Вуковиќ, пред да ја формира сегашната група од петмина членови, објавувал музика под разни псевдоними, од кои Кимекаи и Никонар се едни од најпознатите. За прв пат во 2015 година Марко Вуковиќ, под псевдонимот Свемирко, криејќи го својот вистински идентитет ги издава своите два сингла. Овие два сингла предизвикуваат бум на хрватската андерграунд музичка сцена. На почетокот на 2017 година, со албумот „Ванилија“, Вуковиќ го открива својот идентитет.
Ванилија
Албумот „Ванилија“ е збирка од девет остри, сонично-ароматични и танцувачки емо-мачо поп-песни, нова изведба на жанрот синтпоп кој некогаш бил популарен меѓу народите на Јужните Словени. „Ванилија“ првично бил објавен на VHS лента од причина што Вуковиќ имал многу празни VHS ленти кои му послужиле како уште еден медиум за објавување музика. Марко Вуковиќ е заслужен за продуцирање, мешање и снимање на албумот, Лионел Вилијамс (псеводним: Винил Вилијамс) го изработил мастерингот, а Џерми Неалис го изготвил дизајнот за корицата на албумот. Овој албум е вид на порака од авторот, Марко Вуковиќ, напишана од перспектива на отуѓено суштество кое ја набљудува планетата, настаните и луѓето, а кое суштество создава разбирање и мисли кои по пат на честоти и бранови ги испраќа кон сите битија на Земјата.
Инспирација
Дарко Рундек и Хаустор се музичари кои за бендот претставуваат инспирација и влијание на музиката коja Свемирко ја создава. „ Целата уметност, а така и нашата, е инспирирана или делумно инспирирана од некој друг, а она што ја прави интересна се токму елементите составени на единствен начин во една целина.“ вели Бојан Бојко на интервју со Before after.
Наводи
<references group="Општи наводи" />
NGC 6568
NGC 6568 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6568 се споменува и како OCL 28, ESO 590-SC6.
Откривање
Објектот е откриен на 26 мај 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6568 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,6 m. NGC 6568 има само една позната привидна димензија, која изнесува 12'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 12 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 35' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 6568 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6276. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 326.
310-завојница
310-завојницата е вид на вторична структура која се среќава кај белковините и полипептидите. Од сите вторични структури кај белковините, 310-завојницата е четвртиот најчест тип, после α-завојницата, β-плочата и бета свијокот. 310-завојниците сочинуваат приближно 10-15% од сите завојници во вторичните структури на белковините и најчесто се набљудуваат како екстензија на α-завојниците на нивните N- или C-терминали. Поради тенденцијата на α-завојниците постојано да се расклопуваат и повторно склопуваат, се претпоставува дека 310-завојницата служи како некој облик на интермедиерна конформација, која дава увид во иницијацијата на склопувањето на α-завојницата.
Историја
Макс Перуц, раководител на лабораторијата за молекуларна биологија на Кембричкиот универзитет, го напишал првиот научен труд во кој се опишуваат одликите на 310-завојницата. Во 1950 година, заедно со Вилијам Лоренс Брег и Џон Кендру, Перуц објавил истражување за конфигурациите на полипептидните синџири, врз основа на репликите од податоците од некристална дифракција, како и од кристалните структури на молекули како колагенот. Нивните предлози го вклучувале она што денес е познато како 310-завојница, но не ги вклучувале двата структурни мотиви за кои денес се знае дека се најчестите во белковинската структура. Следната година, Лајнус Полинг ги предвидел тие два мотива, алфа-завојница и бета-плоча, во неговиот научен труд кој денес се споредува по значење со трудот на Френсис Крик и Џејмс Д. Вотсон за структурата на ДНК молекулата. Полинг бил многу критичен на завојницините структури предложени од Брег, Кендру и Перуц, декларирајќи ги сите нив како невозможни. Перуц го опишал во својата книга Посакувам да ве налутев порано (анг. I wish I'd made you angry sooner) искуството на читањето на студијата на Полинг едно саботно утро:
"Бев вџашен од трудот на Полинг и Кори. За разлика од завојниците на Кендру и моите завојници, нивните беа без натегнатост; сите амидни групи беа рамни и секоја карбонилна група формираше совршена водородна врска со иминогрупа четири остатоци понатаму по должината на синџирот. Структурата изгледаше многу точна. Како можев да ја пропуштам?"
Подоцна тој ден, Перуц добил идеја за експеримент со кој би го потврдил моделот на Полинг и тој веднаш отишол во лабораторија за да го спроведе. По неколку часа, тој веќе имал докази со кои можел да ја потврди структурата на алфа-завојницата. По некое време, потврдата на Перуц за структурата на алфа-завојницата била објавена во научното списание Nature. Принципите применети во трудот од 1950 година за теоретски полипептидни структури, вклучувале:
Во 1958 година, Кендру конечно го потврдил постоењето на 310-завојницата во структурата на миоглобинот, а во 1960 година, Перуц го потврдил неговото постоење во структурата на хемоглобинот.
Денес е познато дека 310-завојницата е третата најчеста вторична структура која се јавува кај глобуларните белковини, по α-завојницата и β-плочата. 310-завојниците се исклучително кратки, и во околу 96% од случаите содржат четири или помалку аминокиселински остатоци, јавувајќи се на места каде α-завојниците ја менуваат својата насока. Подолги 310-завојници, долги седум до единаесет остатоци, се забележани кај напонскиот сензор на напонскорегулираните калиумови канали.
Структура
Остатоците кај долгите 310-завојници заземаат (φ, ψ) диедарски агли од приближно (-49 °, -26 °). Бидејќи мноштвото на 310-завојници во белковините се кратки, тие отстапуваат од овие вредности. Општо земено, остатоците на долгите 310-завојници заземаат диедарски агли така што ψ диедарскиот агол на еден остаток и φ диедарскиот агол на следниот остаток имаат збир од приближно -75 °. За споредба, збирот на диедарските агли кај α-завојницата е околу -105 °, додека кај π-завојница е околу -125 °.
Општата формула за аголот на ротација Ω по остаток на кој било полипептидна завојница со транс изомери е даден со равенката:
и бидејќи Ω = 120° за идеален 310-завојница, следува дека φ и ψ го имаат следниот однос:
во согласност со набљудуваната вредност на φ + ψ од приближно −75°.
Диедарските агли на 310-завојницата, во однос на оние кај α-завојницата, може да се припишат на кратките должини на овие завојници, од 3 до 5 остатоци, во споредба со 10 до 12 остатоци кај α-завојницата. 310 завојниците често се јавуваат во транзициони места на полипептидниот синџир, што доведува до типично кратки должини, што резултира со отстапувања во торзиониот агол на полипептидниот синџир, а со тоа и нерегуларности. Нивните водородни врски се искривени во споредба со оние на α-завојниците, што придонесува за нивната нестабилност, иако честата појава на 310 завојниците во природните белковини ја демонстрира нивната важност во транзиционите структури.
Стабилност
Преку истражувањата на Мери Карпен, Питер Де Хасет и Кенет Нит, откриени се факторите за делумната стабилност на 310-завојницата. Завојниците најмногу се стабилизираат со аспартатниот остаток на неполарниот N-терминал кој стапува во интеракција со амидната група на завојната N-капа. Оваа електростатичка интеракција ги стабилизира пептидните диполи во паралелна ориентација. Слично како кај α-завојниците, високите нивоа на аспарагинска киселина се важни за опстанокот на 310-завојницата. Високата честота на аспарагинска киселина во 310-завојницата и α-завојницата е показател за неговата иницијација на завојница, но во исто време сугерира дека ја фаворизира стабилизацијата на 310-завојницата со инхибиција на ширењето на α-завојницата.
Вакуф
Вакуф или Вак’в — село во североисточниот дел на Македонија, во Општина Кратово, во околината на градот Кратово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Кратово, во југоисточниот дел на областа Средорек, недалеку од Крива Река. Селото е рамничарско, на надморска височина од 420 метри. Од градот Кратово селото е оддалечено 16,5 километри.
До селото се стигнува преку асфалтен пат, кој е дел од регионалниот пат 29277.
Селото се наоѓа на границата на Кривопаланечката, Кумановската и Кратовската област. Околни села се Куклица, Тополовиќ, Шопско Рударе и други. Најголемиот дел од атарот се наоѓа на левиот брег на Крива Река, во долниот дел на долината на рекичката Повишница. Помал дел од атарот се наоѓа на десниот брег на реката. Мештаните во минатото со вода за пиење се снабдувале од извори и бунари.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Гладно Поле, Бела Трева, Рамни Рид, Борса, Големи Рид, Китка, Ковачев Рид, Брајково, Крива Река, Црвени Чукар, Кртичина, Селиште, Еврејски Гробишта и други.
Историја
Српскиот географ Јован Цвииќ запишал дека селото некогаш претставувало џемат на соседното поголемо село Шопско Рударе.
Во северниот дел на селото, кај денешното Петкулинско Маало, се наоѓаат наоѓалиштата Селиште и Еврејски Гробишта. Денес, таму се наоѓаат ниви. При нивното обработување се наоѓале остатоци на некогашни куќи и гробови. Во некои гробови, мештаните нашле старински пари.
За време на отоманскиот период, селото имало две имиња: Неновце и Вакаф. Првото име било користено од Турците, додека второто го користеле Македонците. За да се разликува од истоименото кумановско село, ова село некогаш го имало и називор Кратовски Вакаф.
Во 1912 година, селото имало околу 30 македонски и 5 ромски домаќинства.
Легенда
Според кажувањето на Стевче Доневски, собирач на легенди и преданија од кратовско, многу одамна во маалото Стојкарци живеело едно многудетно семејство. Судбината сакала да живеат во голема сиромаштија и беда. Мајката која имала пет дечиња, постојано сонувала сон во кој непознат глас и велел дека ќе најдат големо богатство кога ќе се пролее крв на најмалото нивно дете. По долго размислување, мајката за да ги спаси од глад и умирање останатите дечиња, одлучила да го спроведе сонот. Според нејзиното толкување на сонот, таа мислела дека најмалото детенце треба да го даде курбан, да падне крв за да семејството се спаси од глад. Го зела детето во раце, го однела во близина на денешниот храм Свети Константин и Елена и со скршено срце, пред да го даде курбан, со солзи во очите го галела по косичката. Во тој миг забележала вошка на главата на детето и со палецот ја притиснала. Вошката се размачкала на главата на детето. Во тој момент, од никаде се појавил силен ветер, кој за неколку секунди го расцепил на средина стариот орев. Од внатрешноста на оревот испаднале стотици златници, кои долги години биле скриени во дрвото. Мајката дури тогаш сфатила дека детето не треба да оди курбан, затоа што крвта на вошката била потребниот курбан. Го собрала азното и се куртулиле од сиромаштија.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 7,9 км2, при што преовладуваат обработливите површини со површина од 322,6 хектари, на пасиштата отпаѓаат 290,3 хектари, а на шумите 92,2 хектари.
Во основа, селото има полјоделско-сточарска функција.
Пред крајот на отоманскиот период, целата земја во атарот припаѓала на кратовските Турци — браќата Мамут-бег и Усеин-бег. По ослободувањето од Турците, селаните ја купиле земјата од беговите, а секое домаќинство го добило она парче земја која дотогаш ја обработувале.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вакуф живееле 148 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вакуф имало 128 Македонци и 30 Роми, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од селото се иселил добар дел од населението, така што тоа од средно преминало во мало село. Во 1961 година селото броело 400 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 138 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година во Вакуф живееле 122 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 88 жители, од кои 79 Македонци и 9 лица без податоци.
Родови
Вакуф е македонско село.
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се:
Иселеништво
Повоената миграција село-град се одразила и во ова село, при што многу млади луѓе си заминале. Родовите Борозанци (5 к.) и Велковци (4 к.) живеат во соседното село Шопско Рударе, родот Петрови (1 к.) живее во Амзабегово, додека родот Борозанци (2 к.) се иселило во кумановското село Димонце.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Вакуф било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Кратово, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кратово. Селото припаѓало на општината Кратово и во периодот 1955-1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Шопско Рударе, во која се наоѓале селата Вакуф, Кетеново, Коњух, Секулица, Татамир, Топаловиќ и Шопско Рударе. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната општина Секулица, во која влегувале селата Вакуф, Секулица и Татомир.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0921 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 63 гласачи.
Франческа Вудман
Франческа Вудман (3 април 1958 - 19 јануари 1981) била американска фотографка, најдобро позната по нејзините црни и бели фотографии, со претстава на себеси и женски модели. Многу од нејзините фотографии покажуваат млади жени кои се голи, матни (поради движење и долга експозиција) кои се спојуваат со опкружувањето, или пак на кои лицата им се нејасни. Нејзината работа станува предмет на внимание дури години последователно, откако извршила самоубиство на своите 22 години.
Хрониките на Нарнија
Хрониките на Нарнија (англиски: The Chronicles of Narnia) е серија од седум научнофантастични новели напишани од британскиот писател К.С. Луис. Новелите од Хрониките на Нарнија биле публикувани во периодот од 1950 до 1956 година, а подоцна се адаптирани за радио, телевизија, театар, филм и видео игри. Дејството се одвива во измислената земја Нарнија, свет преполн со магија, митолошки суштества и животни што зборуваат. Ги опишува авантурите на многу деца кои имаат главна улога во креирањето на збиднувањата во Нарнија. Освен во „Коњот и неговото момче “, сите протагонисти се деца кои од реалниот свет магично се пренесени во Нарнија, каде што понекогаш лавот Аслан ги повикува да ја заштитат Нарнија од злото што ја демне. Книгите ја опфаќаат целата историја на Нарнија, од нејзиното создавање во Внукот на магепсникот до нејзиното уништување во Последната битка.
„Хрониките на Нарнија“ се сметаат за класика на детската литература и со продадени преку 100 милиони примероци на 47 јазици е најпродавано дело на Луис.
Идеја и концепт
Луис идејата за пишување на „Хрониките на Нарнија“ ја добил во 1939 година, но пишувањето на првата книга Лавот. вештерката и орманот ја завршил во 1949 година. Внукот на маѓепсникот, претпоследната објавена книга, но последна што ја напишал, била завршена во 1954 година. Луис не ги пишувал книгите по редоследот по кој биле објавувани, ниту пак биле објавени според хронолошкиот редослед на приказната. За Последната битка, Луис во 1956 година добил Карнеги медал. Серијалот за првпат бил наречен Хрониките на Нарнија од страна писателот за деца Роџер Ленселин Грин во март 1951 година. Тој ја прочитал неодамна завршената четврта книга Сребрениот стол и го убедил Луис да го промени името на серијалот првично насловен како Ноќ под Нарнија.
Името Нарнија потекнува од градот Нарни во Италија, чие латинско име било Нарнија.
Публикување
Седумте книги на „Хрониките на Нарнија“ се постојано објавувани од 1956 година, продадени се во над 100 милиони примероци на 47 јазици, а има и изданија со Брајово писмо.
Првите пет книги прво биле објавени во Обединетото Кралство. Првото издание на Лавот, вештерката и орманот било објавено во Лондон на 16 октомври 1950 година. Иако тогаш веќе биле завршени уште три книги, Принцот Каспијан, Патешествието на Мугра и Коњот и неговото момче, тие не биле веднаш објавени туку по една секоја година (1951–1954). Последните две книги (Внукот на магионичарот и Последната битка) биле објавени во Обединетото Кралство во 1955 и 1956 година.
Книги
Седумте книги кои ги сочинуваат Хрониките на Нарнија се претставени редоследно по датумот на објавување:
Лавот, вештерката и орманот (1950)
Лавот, вештерката и орманот била завршена во март 1949 година, а ја објавил Џефри Блес во Обединетото Кралство на 16 октомври 1950 година. Новелата ја раскажува приказната за четири деца од Лондон: Питер, Сузан, Едмунд и Луси Певенси, кои кои по избувнувањето на Втората светска војна биле евакуирани во англиско село. Во куќата на професорот Дигори Кирке во која живеат откриваат орман кој води до магичната земја Нарнија. Децата му помагаат на Аслан, лавот што зборува, да ја спаси Нарнија од злобната Бела Вештерка, која владеела со земјата еден век со вечна зима без Божиќ. Децата стануваат кралеви и кралици на новооткриената земја и започнуваат Златното доба на Нарнија.
Принцот Каспијан: Враќање во Нарнија (1951)
Книгата била завршена на самиот крај од декември 1949 година и објавена на 15 октомври 1951 година. Принцот Каспијан: Враќање во Нарнија раскажува за второто патување на децата Певенси во Нарнија, една година (на Земјата) по нивното прво патување. Нив ги повикал принцот Каспијан така што дувнал во рогот на Сузан. Тоа тој требало да го направи во случај на итна потреба за помош. Нарнија каква што ја оставиле веќе ја немало, бидејќи таму поминале 1.300 години, нивниот замок е во руини, а сите Нарнијци длабоко се повлекле во себе и само магијата на Аслан може да ги разбуди. Каспијан побегнал во шумата за да избега од својот вујко, Мираз, кој насила го презел престолот. Децата уште еднаш требало да ја спасат Нарнија.
Патешествието на Мугра (1952)
Била напишана во јануари и февруари 1950 година, а објавена на 15 септември 1952 година. Во „Патешествието на Мугра“ Едмунд и Луси Певенси, заедно со нивниот братучет Јустас Скраб, се враќаат во Нарнија, три години по последното патување. Откако ќе стигнат, заедно со Каспијан на бродот Мугра тргнуваат во потрага на седумте господари кои биле протерани кога Мираз го презел тронот. Додека пловат кон земјата на Аслан на работ на светот, лице в лице се среќаваат со многу чудесни нешта и опасности.
Сребрениот стол (1953)
Завршена на почетокот на март 1951 година и објавена на 7 септември 1953 година. Сребрениот стол е првата книга од Нарнија во која не се појавуваат децата од семејството Певенси, а главен лик е Јустас. Неколку месеци по Патешествието на Мугра, Аслан го повикува Јустас во Нарнија заедно со неговата школска другарка Џил Пол. Тие добиваат четири знаци кои треба да им помогнат во потрагата по синот на принц Каспијан, Рилијан, кој исчезнал пред десет години откако тргнал да ја одмазди смртта на неговата мајка. Во Нарнија од настаните од Патешествието на Мугра; Јустас е сè уште дете, но Каспијан, многу млад во претходната книга, сега е старец. Јустас и Џил, со помош на мочуришниот мрмот Пудлглум, тргнуваат во потрага по Рилијан при што се соочуваат со опасности и предавства.
Коњот и неговото момче (1954)
Започната била во март и завршена кон крајот на јули 1950 година. Коњот и неговото момче била објавена на 6 септември 1954 година. Приказната се одвива за време на владеењето на децата од семејството Певенси во Нарнија, доба кое започнува и завршува во последното поглавје од Лавот, вештерката и орманот. Протагонистите, младото момче по име Шаста и коњот што зборува по име Бри, се заробени во земјата Калормен. Тие „случајно“ се среќаваат и коваат план за враќање во Нарнија и за нивно ослободување. Попатно се среќаваат со Аравис и нејзиниот коњ што зборува Хвин, кои исто така бегаат во Нарнија.
Внукот на маѓепсникот (1955)
Завршена била во февруари 1954 година и објавена од Бодли Хед во Лондон на 2 мај 1955 година. Внукот на маѓепсникот служи како вовед и ја прикажува приказната за настанувањето на Нарнија: како Аслан го создал светот и како злото се населило таму. Дигори Кирк и неговата другарка Поли Пламер пробувајќи магични прстени што им ги дал вујкото на Дигори патуваат во различни светови. Во светот Чарн, кој е работ на изумирање, ја будат кралицата Џејдис. Друг свет испаѓа дека почетокот на светот на Нарнија (каде Џејдис подоцна станува Белата Вештерка). Приказната е сместена во 1900 година, кога Дигори бил 12-годишно момче. Тој, кога ги води децата од Певенси во „Лавот, вештерката и орманот“, 40 години подоцна, е средовечен професор.
Последната битка (1956)
Завршена била во март 1953 година, а објавена на 4 септември 1956 година. Последната битка го прикажува крајот на светот на Нарнија. Џил и Јустас се враќаат за да ја спасат Нарнија од мајмунот Шифт, кој го наговара магарето Пазал да го глуми лавот Аслан, по што започнуваа пресметка меѓу Калормените и кралот Тиријан. Ова ќе го предизвика крајот на светот Нарнија со кој читателот се запознал низ серијалот, но Аслан ги води ликовите до „вистинската“ Нарнија.
Мала белочелна гуска
Малата белочелна гуска (Anser erythropus) е многу слична на обичната белочелна гуска и е распространета во Азија, но исто така ја има и во Европа и Македонија, како и во северниот дел на Скандинавскиот Полуостров.
Опис
Малата белочелна гуска е долга од 53 до 66 см и има распон на крилјата од 120 до 135 см. Таа е позната по своите светлопортокалови нозе и глувчеста боја на горните делови од крилјата. Карактеристично за нејзе е тоа што таа има воочливо бело лице, широки црни ленти кои поминуваат низ стомакот и жолтите прстени кои се наоѓаат околу очите. Нивната раса се смета дека е една од загрозените видови, но има програми кои ги воведуваат овие животни во дивината за нивната популација да зајакне.
Размножување
Малата белочелна гуска е моногамна птица. Гнездото го прави директно на земја, често скриено под некој даб. Несе 4-5 белокремасти јајца, со големина 76 х 49 мм и просечна тежина од 100 g. Ги инкубира само женката 25–28 дена. Малечките се испилуваат доволно развиени за да можат самостојно да се движат и хранат.
Популацијата на Скандинавскиот Полуостров
Ова генетско различно население се проценува на околу 20 пара за размножување или од 60 до 80 од вкупниот број поединци. Тие се одгледуваат во Северна Норвешка, а зимуваат во Грција, Бугарија и Турција. Нивно собиралиште е место кое се наоѓа во Унгарија, каде птиците поминуваат до два месеца во есента и еден месец во текот на пролетната преселба.
Лазохори
Лазохори (Λαζοχώρι, книжевно: Λαζοχώριον, Лазохорион) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу пет километри северно од градот Бер, во непосредна близина и од источна страна на железничката пруга, на надморска височина од 55 метри. Сместено е помеѓу селата Туркохор и Тарамон.
Историја
Селото било основано пред 1920 година од грчки бегалци од Турција, најверојатно веднаш по завршувањето на Првата светска војна. Првично во него биле сместено 43 бегалски семејства со вкупно 156 жители. Првпат е забележано во пописот од 1920 година.
Стопанство
Селото е доста богато, бидејќи располага со плодни обработливи површини кои се наводнуваат. Населението главно се занимава со земјоделство. Најмногу се произведува овошје (праски и јаболка), памук и пченица.
Население
Селото првпат е регистрирано во 1920 година како чисто бегалска населба со 86 жители. Во 1928 година имало 167, а во 1940 година 257 жители. Во 1951 година биле попишани 124, во 1961 година 230, во 1971 година 188, во 1981 година 178, а во 1991 година 167 жители.
Во пописот од 2001 година, селото било забележано со 166 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 380 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Бер со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Бер, во кој покрај Лазохори влегува и градот Бер и селата Меч, Мустали и Тарамон.
Список на државни водачи во 141 година
Ова е список на државни водачи во 41 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кеплер-42
Кеплер-42 или KOI-961 — црвено џуџе во соѕвездието Лебед и приближно на растојание од 131 светлосна година од Сонцето. Ѕвездата има три познати вонсончеви планети, и сите се со помал полупречник од оној на Земјата, а веројатно истото важи и за нивната маса.
Особености
Масата на Кеплер-42 е проценета на 0,13 пати од масата на Сонцето, и има полупречник 0,17 пати од оној на Сонцето, односно, само 1,7 пати поголем од оној на гасовитиот џин Јупитер. Поради својот мал полупречник а со тоа и површина, сјајноста на Кеплер-42 е само 0,24% од онаа на Сонцето. Нејзината металичност е една третина од онаа на Сонцето. Кеплер-42 има значително сопствено движење од 431±8 mas/yr. Поради својата мала големина и ниска температура, животопогодниот појас на ѕвездата е многу поблиску до ѕвездата отколку како што е случајот со Земјата и Сонцето.
Планетарен систем
На 10 јануари 2012 година, користејќи ги податоците добиени од вселенското летало Кеплер се забележани три планети во премин во орбита околу Кеплер-42. Полупречниците на овие планети се движат приближно од големини слични со Марс и Венера. Планетарниот систем Кеплер-42 е вториот познат систем кој содржи планети со полупречници слични или помали со оној на Земјата (првиот беше системот Кеплер-20 прикажан лево). Орбитите на планетите се исто така збиени, што прави системот (чија матична ѕвезда има полупречник споредлив со оној на некои од жешките Јупитери) да наликува на месечевиот систем на џиновските планети како што се Јупитер или Сатурн отколку што наликува на Сончевиот Систем. И покрај малата големина на планетите и фактот што ѕвездата е една од најтемните ѕвезди во полето на набљудување на Кеплер со потврдени планети, откривањето на овие планети било овозможено од малата големина на ѕвездата, што овозможило планетите да блокираат поголем дел од ѕвездената светлина за време на преминот.
Не се познати сите орбитални параметри за системот. На пример, како и што е случајот со сите планети во преми на кои не им се пресметани параметрите со употреба на други методи, како што е на пример методот на радијална брзина, останува непознато орбиталното занесување.
Засновано на орбитите на планетите, сјаноста и делотворната температура на матичмната ѕвезда, може да се пресметаат рамнотежните температури на планетите. Претпоставувајќи крајно високо албедо од 0.9 and и отсуство на Ефект на стаклена градина, надворешната планета Кеплер-42 d ќе има рамнотежна температура од околу 280 K, слична со онаа на Земјата од 255 K. Проценките за познатите планети се претствени подолу во табелата:
Убиство на свиреп и подмолен начин
„Убиство на свиреп и подмолен начин и од ниски побуди“ (српски: Убиство на свиреп и подмукао начин и из ниских побуда) – југословенски филм од 1969 година, во режија на Жика Митровиќ по сценариото на Милан Милиќевиќ - Ланг. Главните улоги ги толкуваат: Михаило Јанкетиќ, Ирена Просен, Зоран Милосављевиќ и Петар Краљ. По темата и по стилот, филмот се надоврзува на филмот на Митровиќ, „Нож“, а се одликува и со тоа што допира една тема која била табу во тогашната југословенска кинематографија — абортусот (кој во тоа време бил незаконски). Исто така, филмот го привлекол вниманието и со тоа што е снимен во стилот „cinema verite“, односно во него се користат и документарни сцени, како и славни личности кои се појавуваат во филмот глумејќи се себеси.
Синопсис
Убиство извршено во центарот на Белград му обезбедува материјал на еден новинар за да ја пополни својата рубрика. Но, кога милицијата ќе уапси и обвини еден човек, кој по неговото мислење е невин, новинарот се замешува во истрагата при што среќава повеќе личности од чаршискиет кругови и од белградското подземје. Иако го изложува својто живот на опасност, најпосле, новинарот го иткрива убиецот.
Сицилијанска романса
Сицилијанска романса (англиски оригинал: A Sicilian Romance) е готски роман од британската писателка Ен Редклиф. Книгата е воедно второ дело на авторката, и за првпат била објавена анонимно во 1790 година. Заплетот се плети околу тубулентната историја на паднатите аристократи од куќата на Мацини, на северниот брег на Сицилија, проследена со турист кој станува интригиран од приказните на богаташот кој го сретнува во нивниот проколнат замок..
386 Зиегена
386 Зиегена — голем астероид од главниот појас. Калсифициран е како астероид од тип C и најверојатно е составен од прости јаглеродни соединенија.
Црква „Покров на Пресвета Богородица“ - Воден
„Покров на Пресвета Богородица“ (Άγιας Σκέπης) — православна соборна црква во градот Воден, Егејска Македонија. Храмот е катедрала на Воденско-постолско-мегленската епархија на Вселенската патријаршија (под управа на Грчката православна црква).
Црквата е сместена во центарот на стариот дел на градот, наречен Варош. Првично се нарекувала '''„Св. Врач“' („Св. Врачи“, „Св. Бессребреници“, Αγίων Αναργύρων''). По наметнувањето на Бугарската егзархија во 1870 г. храмот станал катедрала на Воденската бугарска епархија. Црквата прешла под егзархијата на празникот Св. Константин и Елена во 1872 г. и почнал со богослужба на бугарски. На неколку наврати храмот преоѓал од бугарски во грчки раце и обратно, за на крај да остане под Бугарската егзархија.
Во 1935 г. црквата изгорела во пожар и на нејзино место е изграден сегашниот храм, преименуван како „Покров на Пресвета Богородица“. Веќе во ова време таа била под Цариградската патријаршија.
Decadence (музичка група)
Decadence е прогресив метал музичка група од Струга, основана во 2003 година.
Антон Степанович Аренски
Антон Степанович Аренски (Анто́н Степа́нович Аре́нский; 12 July 1861 – 25 February 1906) бил руски композитор на Романтична класична музика, пијанист и професор по музика.
Биографија
Аренски е роден во во Новгород, Русија. Тој рано почнал да компонира, голем број песни и дела за пијано до деветтата година од животот. Со мајка му и татко му се преселиле во Санкт Петербург во 1879 година, каде  студирал композиција на Конзерваториумот во Санкт Петербург со Николај Римски-Корсаков.
По дипломирањето на Конзерваториумот во Санкт Петербург во 1882 година, Аренски станал професор на Московскиот конзерваториум. Меѓу неговите ученици беа Александар Скрјабин, Сергеј Рахманинов и Александар Гретчанинов.
Во 1895 година, Аренски се вратил во Санкт Петербург како директор на Царскиот хор, функција за која бил препорачан од Мили Балакирев. Тој се повлкол од оваа позиција во 1901 година, живеејеел понатаму како пијанист, диригент и композитор.
На Антарктик, ледникот Аренски бил именуван по него.
Творештво
Петар Илич Чајковски имал најголемо влијание врз музичките композиции на Аренски. Навистина, Римски-Корсаков ркол: „Во својата младост, Аренски не избега од некое влијание од мене; подоцна, влијанието дојде од Чајковски. “ Во последните години се снимени голем број негови композиции. Особено популарни се Варијации на тема на Чајковски за гудачки оркестар, оп. 35а - аранжирана од бавното движење на вториот гудачки квартет на Аренски и врз основа на една од „Песни за деца“ на Чајковски, оп. 54.
Аренски, можеби, беше најдобро во жанрот камерна музика, во која напиша две гудачки квартет, две пијано трио и пијано квинтет.
Пијано
(за соло пијано освен ако не е поинаку наведено)
Славјанка (река)
Славјанка (Славя́нка) — река во Ленинградската област во Русија, притока на Нева. Долга е 31 км со сливно подрачје од 230 км2.
Нортангерска опатија
Нортангерска опатија (англиски: Northanger Abbey) е роман на една од највеличествените и најпознати англиски писателки на сите времиња, Џејн Остин, за првпат објавена во 1817 година. Во центарот на случувањата е сместена младата Катарина Морланд, наивна девојка која заедно со нејзините соседи, господин и госпоѓа Ален ќе биде однесена на неколку неделен престој во гратчето Бат. Таму таа ќе се запознае со господин и госпоѓица Тилни, брат и сестра, но исто така и со семејството Торп, заедно со Џон и Изабела. Опишувајќи ги типичните ликови, проследени со заплети лесно за следење, Џејн Остин ја прави книгата лесна за читање, и едно од најдобрите ремек-дела напишани било кога на англиски јазик.
Заплет
Книгата започнува со опишување на детството на Катарина Морланд.
Регионален пат 2131
Регионален пат 2131 (ознака: Р2131) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 14,9 километри и 3 делници. Патот започнува во скопската населба Драчево и завршува во Катланово.
Делници
Регионалниот пат 2131 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 3 различни делници.
Плоштад „Јосип Броз Тито“ (Куманово)
Плоштад „Јосип Броз Тито“ ― jавен плоштад во Куманово, Македонија. Плоштадот е посветен на југословенскиот претседател Јосип Броз Тито. Неговата површина е околу 6,500 м2.
Значајни знаменитости
Најголема знаменитост на плоштадот е композицијата од четири дела, Македонка, споменик на Револуцијата, чии делови се сместени во западниот и југозападниот дел на плоштадот. Центарот за култура „Трајко Прокопиев“ ја прави јужната граница, а трговскиот центар СУМА е на исток. На запад и северозапад се наоѓа плоштадот Нова Југославија, а на север се наоѓаат таканаречените „Скопски дуќани“. Исто така во северозападниот агол се наоѓа споменикот на Јосип Броз Тито.
Лупер (филм)
Лупер (англиски: Looper) е американски филм од 2012 година, во режија на Рајан Џонсон. Главните улоги ги толкуваат: Брус Вилис, Џозеф Гордон-Левит, Емили Блант и Џеф Даниелс.
Содржина
Во 2074 година, кога мафијата сака да убие некого, таа ја испраќа жртвата во минатото, каде неа ја чека платен убиец. Џо (го игра Гордон-Левит) е таков платен убиец, кој еден ден дознава дека мафијата сака да го затвори случајот така што неговата идна личност ќе ја врати во минатото, а тој треба да го изврши убиството.
Список на државни водачи во 1858 година
Ова е список на државни водачи во 858 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ненад Зивчевиќ
Ненад Зивчевиќ (роден на 28 февруари 1986 година) е македонски и српски професионален кошаркар кој настапува за Куманово во Првата лига на Македонија.
Кариера
Има настапувано за бројни клубови во Македонија и странство. Во својата богата кариера се има закитено и со голем број меѓународни награди во областа на кошарката, меѓу кои и:
- Најдобар стрелец во 2017/2018 година во Катар лигата со 26 ппг
- Најдобар стрелец во Бахреин 2018 година со 31 ппг
- Најдобар стрелец во Саудиска Арабија 2020 година со 33,3 ппг.
Средноградие
Средноградие или медиастинум претставува средниот дел на градната празнина. Тој е тесен простор помеѓу стернумот и ‘рбетниот столб. Ги содржи следниве органи: срцето, големите крвни садови, дишникот, хранопроводот.
Микротелефонска комбинација
Микротелефонска комбинација или слушалка – составен дел на телефон што корисникот го држи в рака за време на телефонски повик. Во почетокот на телефонијата, корисникот зборувал пред уредот на кој бил инсталирана микрофонот, а слушалката, која била поврзана со гајтан, ја принесувал до увото.
Микротелефонската комбинација (МТК) е составена од два дела: микрофон кој се поставува пред устата и слушалка која се поставува до увото.
До појавата на безжичните телефони, МТК била споена со телефонскиот апарат со „спирален гајтан“. Со еволуцијата на електрониката и дигиталните техники, телефоните стануваат безжични. МТК (или повеќе МТК) со редуцирана големина комуницираат преку УВФ или ВВФ радиобранови со базата која е поврзана на телефонска линија во домот на корисникот.
Симбол за МТК
Графички симбол што означува МТК се користи на безжични и мобилни телефони за да означи воспоставување или завршување на телефонски повик. Вообичаено, копче со зелена исправена (исклучена виљушка) е икона за започнување повик, а црвена МТК (на виљушка  се користи за завршување на повикот.
Уникод содржи код за симбол кој ја претставува МТК. Кодот и симболот се.
Парк Бристол
Парк Бристол е парк во Белград во општината Савски Венец.
Локација
Паркот се наоѓа на Караѓорѓева улица, а е опкружен со улиците Хаџи Никола Живковиќ и Железничка. Се наоѓа помеѓу Белградската автобуска станица и Автобуската станица „Ласта“. На источната страна на паркот, преку Караѓорѓева улица, се наоѓа Економскиот факултет на Универзитетот во Белград и уште еден парк, Паркот Лука Ќеловиќ. Северно од паркот се наоѓа хотелот „Бристол“, по кој го добил името овој парк.
Паркот низ историјата
Пред да се создаде, земјиштето на кое денес се наоѓа паркот Бристол му припаѓало на Лука Ќеловиќ, претседател на управдниот одборот на Белградската задруга и еден од најбогатите и највлијателните Срби на почетокот на 20 век. Ќеловиќ успеал да добие дозвола од градските власти да изгради градина во европски стил на просторот на денешниот парк и таму да засади рози, дрвја и украсни растенија, за кои тој лично се грижел со години. Точната година на основањето на паркот не е позната, но веќе во 1910 година бил на разгледници, што го прави еден од најстарите паркови во Белград. Паркот бил целосно развиен во периодот од 1910 до 1920 година. Проектантот на паркот не е познат, но познато е дека паркот првобитно се викал Николски или парк Свети Никола, но со текот на времето името било сменето, па го добил името Парк Бристол, по хотелот до кој се наоѓа.
Првично, паркот се протегал од хотелот Бристол до Главната железничка станица, вклучувајќи го и подрачјето што денес го користи Белградската автобуска станица.
Иако Лука Ќеловиќ го изградил паркот Бристол, градската власт во 2004 година паркот од другата страна, кој дотогаш се викал Парк кај Економскиот факултет, го добил името Парк Лука Ќеловиќ, иако овој добродетел, историски гледано, нема никаква врска со овој парк.
Одлики на паркот
Паркот Бристол зафаќа површина од 12.238 m2 и е реновиран во 2004 година. Овој парк се издвојува како важна зелена површина во Белград, не само поради неговата богата историја и фактот што е наследство на еден од најголемите добродетели на Белград, туку и поради неговата специфична локација. Сите посетители кои доаѓаат со автобуси во Белград, влегуваат во градот преку овој парк.
Посебна вредност на овој парк е Крстот од Малото пазарче, изработен од црвеникав камен, споменик кој датира од 1862 година. Овој споменик го купил белградскиот трговец Ќира Христиќ во Пешта и го поставил пред поранешниот хотел „Босна“, во спомен на востаниците на Караѓорѓе. По изградбата на зградата на Белградската задруга, Лука Ќеловиќ го преселил споменикот во овој парк.Заедно со Возаревиот крст, Крстот од Малиот пазар е еден од најстарите споменици во Белград. Од 1987 година, претставува недвижно културно богатство како споменик на културата.