cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стив Џобс
Враќање на Apple на вистинскиот пат
Стив Џобс брзо даде доверба назад кон заедницата на Apple. Компанијата започна револуционерна маркетинг кампања околу нов слоган: “Размислувај поинаку“ (Think different), ширејќи ја идејата дека луѓето кои користат Мак-ови се сонувачи кои би можеле да го променат светот. Како што брендот на Apple стана посилен, компанијата започна со развој на неколку нови успешни производи, Power Mac G3 и PowerBook. Шест месеци откако се врати, Стив Џобс, ја доведе компанијата во профитабилност. Сепак, оживувањето на Apple дојде малку подоцна, кога Стив воведе нов, неверојатно потрошувачки десктоп компјутер: iMac. Воведен во мај 1998 година, беше првиот вистински иновативен производ на Apple уште од оригиналниот Macintosh во 1984 година. Зашеметувачкиот провиден дизајн на iMac ја запрепасти целата индустрија на лични сметачи, која не успеа да произведе ништо освен црни или беж кутии за повеќе од една деценија. Покрај тоа, iMac беше најпродаван, а тоа е од суштинско значење за враќање на голем број на програмери на Mac платформата. Дизајнерските иноваци продолжија во текот на 1998 и 1999 година со обоени iMac-ови и iBook-ови, потрошувачките лаптопи на Apple. По три години на чело, Стив Џобс го донесе Apple назад кон својата големина. Заради тоа тој конечно прифати да стане со перманентен извршен директор на Apple во јануари 2000 година - првпат еден човек да стане извршен директор на две јавни претпријатија во исто време. Сепак, причината поради која Стив Џобс беше вратен во Apple сè уште не беше оправдана - тоа беше да се донесе софтверската технологија на NeXT на Mac платформата. Ова на крајот се случи во почетокот на 2001 година, така што Apple ја објави првата верзија на нејзиниот напреден оперативен систем, Mac OS X.
Mac OS X беше навистина NeXTSTEP со Mac фасадата. Но, се покажа како суштинско средство на Apple како што компанијата развиваше нови напредни апликации за нејзините Mac-ови, како дел од нејзината стратегија за дигитален наб (digital hub). Стратегијата за дигитален хаб беше откриена од страна на Стив Џобс на Macworld Сан Франциско во јануари 2001 година. Тоа беше визија за иднината на личните сметачи. Иако многумина аналитичари и самоназначени експерти прогласуваа дека компјутерите ќе исчезнат во рок од неколку години и ќе бидат заменети од страна на интернет терминали, Apple веруваше дека тие ќе се претворат во дигитален центри или хабови за нашиот нов дигитален начин на живот. Со други зборови, компјутерот ќе стане централен дел од нашиот нов живот исполнет со дигитални фото апарати и камери, MP3 плеери, мобилни телефони и други дигитални уреди. Стратегијата за дигитален хаб ја доведе Apple да развие пакет со апликации дизајнирани да менаџираат со нашиот нов начин на живот, т.н. iApps: iMovie (1999), iTunes (2001), iDVD (2001), iPhoto (2002), iCal и iSync (2002 ), GarageBand (2004) и конечно iWeb (2006). iApps апликациите беа стратешки потег во поголемиот план на Apple за да се добие удел на пазарот над личните сметачи, така што едноставно немало еквивалентно решение на Windows платформата. Други потези вклучија агресивна рекламна кампања (прекинувачи - Swithcers) и почетокот на малопродажните операции на Apple во средината на 2001 година.
iPod револуцијата
Сепак, најголем импулс за Apple доаѓа од неочекуван извор: iPod. iPod-от е составен дел од стратегијата за дигиталниот хаб. Тоа започна во почетокот на 2001 година, кога Стив Џобс сфати дека тој погрешно го употребил својот ентузијазам за "десктоп видео", односно способност да уредувате филмови на компјутер - кој беше далеку од мејнстримот. Тоа што беше навистина интересно не беа филмови, туку дигитална музика, како што е примерот со успехот на Napster. Тој се фокусираше со нивно достигнување и купил надворешен хардвер девелопер да работи на MP3 плеерот на Apple, кој беше донесен на пазарот во рекордно време, точно на време за сезоната на празници во 2001 година. Неверојатните одлики на iPod-от - неговиот убав дизајн, неговиот брилијантен кориснички интерфејс и тркало за “кликање“, неговиот брз FireWire конектор и неговата способност да се синхронизира со iTunes беспрекорно -го направи најпродаван производ од самиот почеток. За првпат, луѓето купуваа Mac-ови само за да би можеле да го користат овој мал музички плеер со големина на кутија цигари. Apple профитираа од овој успех и отиде подалеку во наредните години, прво со тоа што iPod стана компатибилен со Windows во 2002 година, а потоа со отворањето на iTunes музичката продавница и развивање на iTunes верзија за Windows во 2003 година. Почнувајќи од 2006 година, откако Apple постојано наметнуваше иновации во својот музички бизнис со воведување на iPod-от мини во 2004 година, iPod shuffle и iPod nano во 2005 година, и ја прошири својата музичка продавница на меѓународно ниво, таа стана неприкосновен водач на новата дигитална музичка ера. Значаен белег беше донесен во 2006 година, кога приходите на Apple од iPod-от изнесуваа исто толку со оние кои се направени со компјутерите. За првпат во својата историја, фирмата од Купертино се спремаше да стане еднаков влијателен играч во електрониката како што беше Microsoft во просторот на личните сметачи. Удел на пазарот на iPod-от беше блиску до 75%!
Apple Inc.
Исто и преселбата кон Intel: по неколку години борба против т.н. Wintel монополот, Стив објави во 2005 година дека компанијата ќе почне да ги користат Intel обработувачите во нивните Mac-ови од тогаш па натаму. Целата производна линија беше пренесена во помалку од една година. Интел Mac-овите беа побрзи и поевтини, но нивната главна предност е нивната способност да работат со Windows - кој беше клучен аргумент за Windows корисниците лесно да се префрлат на Mac, плашејќи се што не би ножеле да го пронајдат својот омилен софтвер на Mac. Конечно, Apple наиде на неочекуван успех со својот синџир на продавници, најбрзо растечки во САД. Вториот клучен развој од 2006 година беше целосното прифаќање од страна на Apple на својот нов статус на електронски центар, благодарение на успехот на iPod, вокменот на дигиталната ера. Тоа стана очигледно во февруари 2006 година, кога компанијата го објави iPod Hi-Fi, бум-кутија дизајниран да работи само со iPod (чие производство беше прекинато во следната година), и Apple ТВ помалку од една година подоцна. Но, најголем потег дојде во јануари 2007 година, кога Стив Џобс го претстави iPhone-от на Macworld. iPhone беше и е веројатно најултимативниот Apple производ. Неговиот убав хардвер го оперираше целосниот оперативен систем на Apple, OS X. Неговата multi-touch технологија, веб сурфањето и iPod способностите, лесен-за-користење интерфејс, и друго, го направија паметен телефон "светлосни години“ понапред од својата конкуренција, како што Стив Џобс изјави.
4-метилбензилдиен камфор
Супстанцата 4-метилбензилдиен_камфор претставува дериват на камфорот кој се користи во коземетичката индустрија поради нејзината способност да ја заштитува кожата од штетните УВ зраци. Поради тоа се користи при производството на креми за сончање, во лосиони о деодоранси. Познати трговски марки во кои се наоѓа оваа супстанца се Eusolex 6300 (на производителот Merck & Co.) и Parsol 5000 на фирмата (DSM).
Оваа супстанца претставува ксеноестрогена супстанца
Забрекве
Забрекве (словенечки: Zabrekve) — населба во Општина Железники во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Џек Лондон
Џек Лондон ( — ) — американски писател кој е познат по своето дело Повикот на дивината, како и по други свои дела. Како пионер во тогашниот растечки свет на фикцијата како тема во комерцијалните списанија, тој бил еден од првите Американци кои направиле профитабилна кариера исклучиво од пишување.
Биографија
Џек Лондон бил напуштен од татко му, Вилијам Хенри Чејни. Бил одгледан во Оукленд од страна на мајка му Флора Велман, која била учителка и духовник. Бидејќи Флора била болна, Џек во текот на првите години од својот живот бил одгледан од една поранешна робинка, Вирџинија Прентис, која останала да претставува значајна мајчинска фигура како што момчето растело. Кон крајот на 1876 година, Флора се омажила со Џон Лондон, делумно онеспособен воен ветеран од Американската граѓанска војна. Семејството се селело неколкупати пред да се населат во Оукленд, каде Џек го завршил основното училиште. И покрај тоа што семејството припаѓало на работничката класа, тоа не живеело во толку голема сиромаштија како што забележуваат подоцна сведочењата на Лондон.
Биографот Клерис Штац и други веруваат дека таткото на Џек Лондон бил астрологот Вилијам Чејни. Останува непознато дали Велман и Чејни биле законски во брак. Поголемиот број граѓански досиеја од Сан Франциско биле уништени во земјотресот од 1906 година (од истите причини, не се знае со сигурност кое име се јавува во Изводот на раѓање). Штац забележува дека Чејни во своите мемоари се осврнува на мајката на Џек Лондон, Флора Велман, како негова „сопруга“, и исто така наведува еден оглас во кој Флора се нарекла себеси „Флоренс Велман Чејни“.
Џек Лондон е роден во Сан Франциско. Неговата родна куќа изгорела во пожарот кој следел по земјотресот во 1906 година. Лондон во главно се образовал самиот, и тоа најчесто само преку читање книги во јавната библиотека. Во 1885 година, тој го пронашол и прочитал долгиот викторијански роман Сигна од Уида, во која се опишува животот на едно необразовано селанче кое стекнува слава како композитор на опери. Лондон го навел ова како посејување семе за неговите литературни аспирации.
Во 1889 година, Лондон почнал да работи 12 до 18 часови дневно во една фабрика за конзервирање храна. Барајќи начин на бегство од оваа исцрпувачка работа, тој позајмил пари од неговата маќеа, афроамериканката Вирџинија Прентис, купил брод од еден пират, и потоа тој самиот станал пират на школки. После неколку месеци, неговиот брод бил многу оштетен и не можел да се поправи. Затоа се свртел од страната на законот и станал член на Рибната патролна служба на Калифорнија. Во 1893 година заминал на пловење во Јапонија, па откако се вратил, станал скитник, заради што во 1894 година поминува 30 дена во поправен дом во Бафало.
После поголем број доживувања како скитник и како морнар, тој се вратил во Оукленд и го посетувал Средното училиште на Оукленд, каде дал придонес во создавањето на голем број статии за списанието на училиштето, Закрила. Неговото првообјавено дело било Тајфунот вон бреговите на Јапонија. Ова дело е сведочење за неговите морнарски доживувања и искуствa. Лондон очајно сакал да студира на Универзитетот на Калифорнија и, во 1896 година, откако поминал едно лето интензивно учејќи, и го сторил тоа; но финансиските околности го приморале да ги напушти студиите во 1897 година, па така никогаш не дипломирал. Кингман забележува дека „не постои запис кој би докажал дека Џек има воопшто пишувано нешто за студентските изданија таму“.
Додека живеел во својата изнајмена викендица на езерото Мерит во Оукленд, Лондон го сретнал поетот Џорџ Стерлинг и со време тие станале најдобри другари. Во 1902 година, Стерлинг му помогнал на Лондон да најде дом поблиску до неговиот во Пидмонт. Во своите писма, Лондон му се обраќал на Стерлинг со „Гркот“ поради неговиот орловски нос и класичен профил, и ги потпишувал овие писма со „Волкот“. Лондон подоцна го опишувал Стерлинг преку ликовите на Рас Брисенден во својот автобиографски роман Мартин Идн (1909) и на Марк Хол во Месечевата долина (1913).
Подоцна во животот, поради своите широки интереси, Џек Лондон си допуштил себеси лична библиотека со 15.000 изданија, нарекувајќи ги своите книги „алатките на мојот занает“.
На 25 јули 1897 година, Лондон и неговиот зет, Џејмс Шепард, отпловиле за да се придружат на трката по злато во Клондајк, каде подоцна ќе ги направи своите први успешни раскази. Времето поминато таму, меѓутоа, се покажало како прилично штетно по здравјето на Лондон. Како и многу други луѓе во оваа трка, така и тој се хранел неправилно и се здобил со скорбут. Неговите непца отекле, што на крај довело до губење на четири предни заби. Трпел постојана нагризувачка болка во стомакот и мускулите на нозете, а лицето му било накажано со лузни што засекогаш ќе го потсетува на битките со кои се соочил во Клондајк. За негова среќа, како и за среќа на останатите што страдале од различни болести, отец Вилијам Џаџ, „Светецот од Досон“, имал објект во Досон, којшто им овозможил засолниште, храна и секој лек што бил достапен во тоа време. Лондон ги преживеал тешките патешествија на Клондајк, и овие борби го инспирирале пишувањето на она што често се нарекува негов најдобар краток расказ, Палење на оган.
Сопственици на неговиот имот во Досон биле двајца рударски инженери образовани на Јеил и Стенфорд, Маршал и Луис Бонд. Нивниот татко, судијата Хајрам Бонд бил богат рударски инвеститор. Бондови, особено Хајрам, биле активни Републиканци. Во дневникот, Маршал Бонд наведува пријателски спаринг по однос на политички прашања за време на слободното време во кампот.
Џек го напуштил Оукланд со верба во работната етика со социјална свест и социјалистички наклоности, па се вратил како активен поддржувач на социјализмот. Тој исто така заклучил дека својата единствена надеж за бегство од работната замка била во стекнувањето образование и „продавањето на неговите мозоци“. Во текот на животот, тој гледал на пишувањето како кон бизнис, како негов билет за излез од сиромаштијата и, се надевал, како средство за победа над богатите во нивната сопствена игра.
На неговото враќање во Оукланд во 1898 година, Лондон почнал сериозни битки за да излезе во печат, а оваа битка знаменито ја опишал во својот роман Мартин Идн. Неговиот првообјавен расказ е финиот и често антологизиран Трагање по човекот. Кога Оверленд Mантли му понудил само 5 долари за него – а плаќањето било и многу бавно – Џек Лондон дошол на работ од напуштањето на својата писателска кариера. Употребувајќи ги неговите зборови, „јас бев буквално и книжевно спасен“ Блек кет го прифатила неговиот расказ Илјада умирања, и му исплатила 40 долари – „првите пари што било кога ги имам добиено за расказ“.
Џек Лондон имал среќа во погодувањето на времето на својата писателска кариера. Почнал да ја гради токму во времето кога новите печатарски технологии овозможиле производство на списанија по ниска цена. Ова резултирало со навала на популарни списанија за пошироката јавност, и силно развиен пазар за кратката фикција. Во 1900 година, Џек Лондон заработил 2.500 долари како писател, што е можеби еквивалент на денешни над 200.000 долари. На тој начин, неговата кариера успешно тргнала по нагорен пат.
Меѓу делата кои им ги продавал на списанијата бил еден краток расказ познат или како Батар или како Ѓаволски во две изданија на истиот основен расказ. Еден суров француски Канаѓанец го брутализира своето куче. Кучето, поради одмазда, го убива човекот. Лондон бил критикуван за опишување на кучето како олицетворение на злото. Но, тој на некои од своите критичари им рекол дека главната причина за однесувањето на животните е однесувањето на човекот, и дека ова ќе го докаже во некој друг свој краток расказ.
Овој краток расказ за Саботниот вечерен лист, Повикот на дивината, отишол подалеку по својата должина. Дејството на приказната започнува на имот во долината Санта Клара, каде учество зема едно мешано бернардинско-овчарско куче, наречено Бак. Всушност, почетната сцена е опис на фарма на семејството Бонд, а особините на Бак се преземени од оние на едно куче кое на Лондон му го позајмиле неговите газди во Досон. Лондон го посетил Маршал Бонд во Калифорнија, повторно налетувајќи на него за време на едно политичко предавање во Сан Франциско во 1901 година.
Првиот брак (1900–1904)
На 24 јули 1903 година, Џек Лондон и кажал на Беси дека ја напушта и се отселил; во текот на 1904 година Џек и Беси преговарале за условите под кои ќе се одвива разводот, па одлуката била потврдена на 11 ноември 1905 година.
Вториот брак
Откако се развел од Мадерн во 1904 година, Лондон се оженил за Чармијан Китреџ во 1905 година. Биографот Рас Кингман ја нарекол Чармијан „партнер по душа на Џек, секогаш на негова страна, и совршен спој“. Времето што го поминале заедно вклучувало бројни патувања, вклучувајќи и крстосување во 1907 година со јахтата Снарк до Хаваи и потоа накај Австралија. Многу од расказите на Лондон се засновани за време на неговите посети на Хаваи, последниот пат 8 месеци почнувајќи во декември 1915 година.
Тие се обиделе да имаат деца. Меѓутоа, едно дете умрело за време на породувањето, а за време на друга бременост се случило Чармијан да пометне.
Обвинувања за плагијаторство
Џек Лондон бил обвинуван за плагијаторство повеќепати за време на неговата кариера. Тој бил ранлив, не само поради тоа што бил толку забележителен и успешен писател, но исто така и поради неговите методи на работа. Во едно писмо до Елвин Хофман напишал „изразот, знаете – со мене – е многу полесен од пронајдокот“. Тој купувал замки, т.е. сплетки за раскази и романи од младиот Синклер Луис. И ги употребувал случувањата од исечоците на весници како материјал на кој ги базирал своите раскази.
Егертон Р. Јанг тврдел дека Повикот на дивината бил преземен од неговата книга Моите кучиња во северните краишта. Одговорот на Џек Лондон се состоел во признавање дека го имал употребено како извор; тој дури тврди дека му пишал и писмо на Јанг со кое му се заблагодарува за тоа.
Најсериозниот инцидент ја вклучува Глава 7 од Железната пета, насловена како „Визијата на бискупот“. Ова поглавје било скоро идентично со ироничниот есеј што Френк Харис го објавил во 1901 година, насловен како „Бискупот на Лондон и јавната моралност“. Харис бил разбеснет и предложил тој да добие 1/60-ти дел од средствата стекнати на име авторски права од Железната пета, оспоруваниот материјал содржел отприлика толкав дел од целиот роман.
Политички гледишта
Џек Лондон станал социјалист на возраст од 21 година. Уште пред тоа, тој поседувал оптимизам поради своето здравје и сила, тежок индивидуалец кој работел напорно и го гледал светот како нешто добро. Но, како што наведува во својот есеј, „Како станав социјалист“, неговите социјалистички погледи почнале да се создаваат откако му се отвориле очите пред припадниците на социјалното дно. Неговите оптимизам и индивидуализам избледеле и се заколнал никогаш повеќе да не работи понапорно од она што е потребно. Пишува дека неговиот индивидуализам бил истеран од него и тој повторно се родил како социјалист.
Лондон отпрво се придружил на Социјалистичката работничка партија во април 1896 година. Во 1901 година, ја напуштил Социјалистичката работничка партија и станал член на новата Социјалистичка партија на Америка. Во 1896 година, Сан Франциско Кроникл објавил сторија за 20-годишниот Лондон кој во паркот во Оукленд држел вечерни говори за социјализмот – активност за која бил уапсен во 1897 година. Тој неуспешно се кандидирал на изборите за градоначалник на Оукленд во 1901 година како високопрофилен социјалистички кандидат (освојувајќи 245 гласови) и во 1905 година (подобрувајќи се на 981 глас), потоа ја обиколил земјата во 1906 година држејќи предавања за социјализмот, и издал збирка есеи за социјализмот (Војната на класите, 1905; Револуција, и други есеи, 1910).
Расистички погледи
Многу од кратките раскази на Џек Лондон се познати по своите емпатични прикажувања на Мексиканците (Мексиканец), Азијците (Шинаго), и Хавајците (Лепрозниот Кулау). Но, за разлика од, на пример Марк Твен, Лондон не ги отуѓил своите гледишта од оние што биле правило во американското општество во тоа време, па и тој ја споделувал општата калифорниска грижа за азиската имиграција и „жолтата опасност“ (што всушност го употребил како наслов на еден есеј што го напишал во 1904 година). Од друга страна, неговата воена кореспонденција од Руско-јапонската војна, како и неговиот недовршен роман „Црешна“, покажуваат дека тој во голема мера се восхитувал на јапонските обичаи и способности.
Смртта на Џек Лондон
Смртта на Џек Лондон е контроверзна. Многу постари извори ја опишуваат како самоубиство, а некои од нив сè уште го прават тоа. Сепак, по сè изгледа дека ова во најдобра смисла е гласина, или шпекулација заснована на случувања во неговите фиктивни текстови. Во неговата посмртница како причина за смртта се наведува уремија (азотемија), уште позната како уремично труење. Умрел на 22 ноември 1916 година, на верандата од една куќарка на неговиот ранч. Познато е дека трпел големи болки поради што земал морфин, па можно е предозирање со морфин, намерно или случајно, придонело за неговата смрт. Клерис Штац, во многу мала биографија, пишува: „После смртта на Лондон, од бројни причини се разви биографски мит во кој тој беше прикажан како алкохоличен женкар кој извршил самоубиство. Скорешна академска работа заснована на документи од прва рака ја оспорува оваа карикатура“.
Биографот Рас Кингман заклучува дека Лондон умрел „од удар или срцев напад“. Сведоштво за ова е едно писмо кое тој го напишал.
Пепелта на Џек Лондон е закопана заедно со онаа на неговата втора сопруга Чармијан (која умрела во 1955 година), во Државниот историски парк Џек Лондон, во Глен Елен, Калифорнија. Едноставниот гроб е означен само со мовест белутрак.
Делото на Џек Лондон
Делото на Џек Лондон опфаќа неколку видови на книжевни дела, меѓу кои: кратките раскази, романи, нефиктивни и автобиографски мемоари, потоа апокрифни списи, драми и др.
Кратки раскази
Западниот писател и историчар Дејл Л. Вокер пишува: „Вистински силната страна на Лондон беа кратките раскази ... вистинскиот гениј на Лондон лежи во кратката форма, до 7.500 или помалку зборови, каде протокот на слики во неговиот обилен ум и внатрешната моќ на неговиот раскажувачки талент наеднаш се стегаат и ослободуваат. Неговите раскази коишто го надминуваат волшебниот лимит од 7.500 зборови во главно – но сигурно не секогаш – можеа да извлечат корист од самоуредувањето“.
„Силата на изразување“ на Лондон е на својата висина во неговите раскази, и тие се внимателно добро сочинети. (За разлика од тоа, многу од неговите романи, вклучувајќи го и Повикот на дивината, се слабо изградени, епизодични, и наликуваат на поврзани низи од кратки раскази.)
Палење на оган е најпознатиот од сите негови раскази. Раскажува приказна за еден новопристигнати на Клондајк кој тврдоглаво ги игнорира предупредувањата за лудоста на патувањето без придружба. Тој паѓа низ мразот во еден поток на исклучително студено време, и неговото преживување зависи од способноста да запали оган за да ги исуши мокрите алишта, нешто што тој не успева да го направи. Прочуената верзија на овој расказ била објавена во 1908 година. Џек Лондон објавил претходна и коренито различна верзија во 1902 година, и споредбата на овие две верзии ни овозможува драматичен приказ за порастот на неговата книжевна способност.
Најпознати кратки раскази од Џек Лондон се:
Романи
И покрај тоа, како што Дејл Л. Вокер искоментирал: „Џек Лондон бил непријатен романописец, бидејќи тоа е предолга форма за неговата природна нестрпливост и за брзината на неговиот ум. Неговите романи, дури и најдобрите од нив, се со големи недостатоци. Често се забележува дека неговите романи се епизодични и наликуваат на поврзана низа од кратки раскази.“
Облаково
Облаково — целосно раселено село во Општина Битола чиј атар се издига до сртот на Облаковска Планина, во околината на градот Битола.
Географија
Облаково е сместено на околу 22 км северозападно од градот Битола, во близина на акумулацијата Стрежево. Селото се наоѓа на надморска височина од 922 м. До селото се стигнува по патот што води кон Стрежевско Езеро, пат кој поминува крај селата Кукуречани, Драгожани, Секирaни и Габалавци. Од селото Габалавци до Облаково се стигнува по нагорничав земјен пат во должина од 5 км. Облаково е од селата кои припаѓаат на групата горно-полски села меѓу кои се набројуваат: Снегово, Горно Српци, Братин Дол, Ѓавато, Лера, Рамна и др.
Историја
Во век, Облаково било чисто македонско село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Во Облаково пред неговото иселување живееле Македонци кои се занимавале претежно со сточарство, дрварство и дел трговија.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Облаково живееле 350 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Облаково имало 376 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година во селото Облаково живееле 293 жители, за многу брзо да се исели. Во 1991 година бројот се намалил на 4 жители, Македонци.
Родови
Облаково било чисто македонско православно село, кое денес е сосема раселено. Во селото имало и староседелски и доселенички родови
Родови во Облаково биле:
Староседелци: Аневци (6 куќи), Гулабовци (5 куќи), Секуловци (5 куќи), Марковци (2 куќи), Миленковци (2 куќи), Муовци (2 куќи), Нечовци (2 куќи), Лозановци (1 куќа), Огњановци (6 куќи), Ѓорчевци (4 куќи), Узуновци (4 куќи), и Настевци (3 куќи).
Доселенички: Гоговци (1 куќа) доселени се од околината на Ресен (Преспа); Митревци (6 куќи) потекнуваат од домазет кој дошол од селото Утово во Железник; Дамчевци (8 куќи) потекнуваат од дечко кој дошол со неговата мајка после премажување на мајката.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 114 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Природата на Облаково и ја подарила најладната и најдобрата планинска вода, која тече од трите селски чешми. До една од чешмите се наоѓа споменикот на борците и старата црква. Под сред-селото се наоѓа и напуштеното училиште во кое старите облаковци се образувале, a тука е и казарницата во која селаните ја правеле својата ракија.
Иселеништво
Од селото иселеници има во: Австралија, САД, Канада, кои секоја година донираат за реновирање на селските културни споменици и црквата. Родовите Станојовци (8 куќи), Секуловци (8 куќи), Лозановци (3 куќи), Милевци (3 куќи), Дамчевци (2 куќи), и Гоговци (2 куќи) иселени се во соседното село Црноец. Марковци (2 куќи) иселени се во селото Габаловци. Иселеници има и во Битола (30 семејства), и Бугарија (10 семејства). Иселеници во Битола и Бугарија се гранки на погоре наведените селски родови.
Историја на Мали
Денешната држава Мали порано било во склоп на три африкански држави: Империјата Гана, Империјата Мали (по која и државата е именувана) и Сонгајска Империја. Овие империи во текот на своето постоење целосно ги контролирале териториите на транс-сахарската територија со злато, сол и други скапоцени артикли, и притоа биле во директен допир со Средоземјето и Блискиот Исток, место каде постоеле големи цивилизации. Во околу 600 година, сонгајските трговци создале сопствени пазари во Кукаја и Гао, со кое го ставиле почетокот на Сонгајската Империја. Првите позначајни земји на територијата на денешната држава Мали главно се наоѓале во нејзините планински предели, главно на запад.
Така, во околу 790 година била формирана Империја Гана чија престолнина била Кумби Салех. Империјата Гана станала една од најсилните во регионот во периодот од 700-1075 година. Територијата на империјата ги опфаќала териториите на денешните земји Мавританија, голем дел од Мали и делови од Сенегал. Исламот како религија бил одбиен во земјата, и покрај тоа што соработката со муслиманските земји била на големо ниво. Во 1078 година, Гана се распаднала, главно поради меѓудинастички пресврти и голема промена на политичката структура. Алморавидската династија дополнително придонела за распаѓање на Гана.
Империјата Мали била формирана во текот на 13 век. Таа била муслиманска земја. Центарот на империјата се наоѓал во горниот дел по текот на реката Нигер. Моќта на империјата се гледала главно во трговијата со злато со арапскиот свет. Најголеми градови биле Гао и Тимбукту. Во текот на 14 век, империјата го достигнала своето најголемо проширување, дури до Атлантскиот Океан, за да во следниот 15 век започне полека да се распаѓа. Во 17 век империјата се распаднала. Била формирана друга империја позната како Бамбарска империја. Бамбарската империја постоела како централизирана држава во периодот од 1712-1861 година, главно во централниот и јужниот дел на Мали. До крајот на 19 век на овие простори постоеле уште Масинска империја, Toucouleur империја и Wassoulou империја.
Во 1960 година, Француски Судан и Сенегал станале независни држави под името Федерација Мали. По една година, Сенегал се повлекол од сојузот, по кое Суданската република го преименувала своето име во Мали. Прв претседател на земјата станал Модибо Кеита. Во 1968 година се случил државен удар, а од 1974 година бил изгласен нов устав со кое бил создаден еднопартиски систем. По две години сепак била формирана првата демократска партија. На изборите од 1979 година партијата освоила најголем број на гласови. Политичката состојба во земјата се стабилизирала во 1981 година. Во 1985 година, поради граничен спор избувнал конфликт помеѓу Мали и Буркина Фасо. Во септември 2021 година, беше потпишан договор помеѓу државата Мали и приватна руска воена компанија поврзана со руската воена група Вагнер. Документот предвидува распоредување платеници во земјата, во врска со армијата на Мали, и заштита на високи личности.
Ана Француска
Агнес, или Ана (француски: Agnès, 1171 - по 1204), била француска принцеза и византиска царица, сопруга на царевите Алексиј II Комнин и Андроник I Комнин.
Потекло
Агнес е родена во 1171 година во Франција. Таа била ќерка на францускиот крал Луј VII од третата сопруга, Адела Шампањска, ќерка на Теобалд II де Блуа. Агнес била помала сестра на францускиот крал Филип II Август. Семејство Де Блуа-Шампањ било второто најмоќно семејство во Франција по Плантагенетите.
Сопруга на Алексиј II Комнин
Откако преговорите завршиле успешно, Агнес заминала кон Цариград со брод од Монпелие. Во Џенова нејзината придружба пораснала од 5 на 19 брода, наредени од генуезецот Балдовино Гарсио. Робер де Клара ја опишал богатата придружба, со кој Агнес била испратена од Франција:
"Тогаш кралот ја даруваше богато својата сестра и ја испрати со амбасадорите во Цариград, а со неа беа и многу од неговите луѓе ... Кога пристигнаа, царот покажа голема чест на девојката и организира голема гозба за неа и нејзините луѓе"
Во Византија принцезата била пречекана со големи почести: нејзината флота била поздравена од многу богато украсени чамци; лично архиепископот на Солун, Евстатиј Катафлор, направил свечен говор за нејзиното пристигнување, а повеќе од 70 византиски дворски дами, на чело со Марија Антиохиска, излегле да им укажат чест на новодојдените. Лично ќерката на царот, Марија Комнина Порфирогенита, ја поздравила новата снаа во огромен шатор, подигнат пред ѕидовите на градот. Според изворите, убавината на Агнес ја засенела онаа на Марија Порфирогенита која пред раѓањето на Алексиј била наследничка на византискиот престол. Освен тоа, фактот дека Марија Порфирогенита, еден од водачите на антилатинската партија во византискиот двор, излегла да направи чест на една француска принцеза, го демонстрира повисокиот статус на Агнес во византискиот двор и прозападната политика на Мануил I.
Според Вилхелм Тирски, кога Агнес пристигнала во Цариград, таа била едвај на осум години, а нејзиниот вереник бил на тринаесет. Вилхелм Тирски сепак ги згрешил годините на Алексиј (тој е роден на 14 септември 1169 г). Малолетноста на младоженката не било невообичаена појава за византискиот двор во 12 век, во кој се склучувале многу бракови на малолетни девици: Ирина Дукина се омажила за цар Алексиј I Комнин на 12 години и станала царица на 15; Теодора Комнина, внука на Мануил I била мажена за ерусалимскиот крал Болдвин III на 13 години; 9-годишната унгарска принцеза Маргарет била мажена за цар Исак II Ангел.
Церемонијата на склучениот брак на Агнес и Алексиј била одржана на 2 март 1180 година во Големиот дворец. Двојката била венчана лично патријарх Теодосиј I Цариградски. Во тоа време, Агнес го прифатила и официјалното име Ана. Свадбената прослава била организирана на Хиподромот каде Евстатиј Солунски повторно кажал свечено слово, во кое тој истакнал како шталите биле претворени во кујни и како сиромашните требало да се наситат со остатоците. Раскошот на прославите требало не само да ги зарадува граѓаните на Цариград, но и да ја демонстрира пред западните пратеници силата и богатството на Византија.
Во септември истата година починал цар Мануил I Комнин, а престолот бил зафатен од Алексиј II Комнин, а Ана била крунисана за негова царица. Бидејќи Алексиј бил малолетен, од негово име управувала неговата мајка, Марија Антиохиска. За животот на Ана за време на владеењето на нејзината свекрва (1180-1183) не се знае ништо. Малку е веројатно сепак во овој период Алексиј II Комнин и Ана да имале сексуални контакти, бидејќи според византиските обичаи, ова може да стане само откако младоженката ќе наполни 12 години.
Сопруга на Андроник I Комнин
Непосредно пред Алексиј да ја наполни својата трета година на византискиот престол, неговиот чичко Андроник извршил државен удар, ја убил неговата сестра, Марија Порфирогенита и нејзиниот сопруг, ја соборил Марија Антиохиска од регентски пост, ја убива и откако се прогласил за соцар на Алексиј II, го убил и него. Никита Хонијат раскажува со одвратност дека 63-годишниот Андроник I Комнин сексуално ја злоупотребувал 12 годишната Ана, за која и се оженил. Покрај тоа, тој наредил сите портрети на Марија Антиохиска во Цариград да бидат заменети со портрети на кои Андроник стои сам или со малолетната своја сопруга. Никита Хонијат не пропушта можност да се исмее на сметка на Андроник поради неговата возраст и да го критикува бракот со 50 години помладата од него Ана. Според Евстатиј Солунски, бракот бил спротивен и за самата Ана која го оплакувала на Алексиј и се згрозувала од Андроник. Ана била ќерка на францускиот крал и секој знаел дека го мразела овој брак, бидејќи била многу осетлива, и откако еднаш се заљубила, не можела да го прифати грубиот Андроник за свој сопруг. Според гласините Ана го гледала во своите соништа младиот Алексиј и често го изговарала неговото име.
По две години брак со Андроник, односот на Ана кон него се променил. Во 1185 година против деспотското управување на Андроник I Комнин избувнал бунт, на чело со Исак II Ангел. Андроник се обидел да избега од градот на брод, земајќи ја со себе Ана, една проститутка и Мараптике во која бил лудо вљубен. Неповолните ветрови го вратиле бродот назад и сите биле заробени. Андроник бил садистички убиен на хиподромот во Цариград на 12 септември 1185 година.
Последни години
Податоците за Ана по смртта на Андроник се мали. Во 1193 година еден западен хроничар навел дека таа била љубовница на Теодор Бранас, истакнат византиски воен водач. Во 1203 година Роберт де Клара напишал дека водачите на Четвртиот крстоносен поход ја откриле мажена за Теодор Бранас. Не е познато кога двајцата се венчале, но е можно подолго да коегзистирале без брак од страв дека Агнес може да го изгуби миразот.
По падот на Цариград, Агнес добила соодветен однос од латинските барони како една поранешна царица. Според Роберт де Клара Агнес имала лоша слава и можела да разговара само со преведувач, бидејќи не знаела француски јазик. Во тоа време таа била на 30 години и го поминала поголемиот дел од својот живот во византискиот двор. При преземањето на Цариград Агнес побегнала во палатата Букелеон заедно со поранешната царицата Марија и уште неколку дворски дами. Според зборовите на Де Клара, нејзиниот сопруг бил единствениот Грк кој останал верен на новиот режим, поради што ги добил Едрене и Димотика во источна Тракија, каде по овој поклон тие заминале да живеат. Според Обри де Троа Агнес имала ќерка, мажена за Наржан де Туси. По овие настани името на Агнес престанува да се споменува во историските хроники.
Западен Бахр ел-Газал
Западен Бахр ел-Газал (غرب بحر الغزال, Western Bahr el Ghazal) е една од десетте сојузни држави во Јужен Судан. Главен град не државата е Вау и таа е дел од регионот Бахр ел-Газал. Државата има вкупна површина од 93.900 km2 и е најслабонаселена држава во Јужен Судан.
Администреативна поделба
Државата е поделена на окрузи:
Женевско Езеро
Женевско Езеро (француски. Lac Léman или Lac de Genève; германски. Genfersee) — најголемо од сите алпски езера и прави широка полумесечина заедно со реката Рона која во него се влева од југоисточниот крај, а излегува од југозападниот. Иако езерото во најширокиот дел има 14 км, силните ветрови можат да предизвикаат силни бури што повеќе се својствени за морињата и внатрешноста на копното. Северниот брег е густо населен, а најважни градови се Женева и Лозана. Падините по должината на езерскиот брег, свртени кон југ, претставуваат најголеми лозарски области во Швајцарија.
Димитар Илиевски - Мурато
Димитар Илиевски - Мурато (29 септември 1953, - 10 мај 1989, ) — македонски алпинист, познат како првиот Македонец што ја има освоено највисоката планина во светот — Монт Еверест. Се искачил на 10 мај 1989, по што не успеал да се врати во базниот логор и официјално се води како изчезнат.
Димитар Илиевски е еден од најголемите алпинисти во историјата на македонскиот алпинизам и спортот воопшто. Се одликувал со фрапантна љубов кон планините и непоколеблива амбиција за соочување со најтешките предизвици. Во својата богата алпинистичка кариера се има искачено на повеќе планински врвови.
Во негова чест на Пелистер подигнато е спомен-обележје. Посмртно ја има добиено наградата Медал за заслуги за Македонија.
Искачување на Монт Еверест
На 10 мај 1989 година Димитар Илиевски - Мурато како член на Mакедонската Aлпинистичка Хималајска Eкспедиција „Еверест '89“ (МАХЕ Еверест '89) се искачи на највисокиот врв на светот Монт Еверест на Хималаите, за првпат развиорувајки го југословенското знаме. Искачувањето е направено од непалската страна преку ледоломот Кумбу во стил кој стана класичен и прифатен од сите експедиции кои го качуваат врвот од оваа страна. Базниот логор се поставува на морените под ледоломот на височина од 5370 до 5500 метри. Патот кон врвот се протега низ ледоломот Кумбу, потоа долината на тишината, падината под врвот Лоце и јужното седло, а вдолж него се поставуваат четири висински логори. Првиот висински логор е на височина од околу 6100 м, вториот е под Лоце на височина од 6200 м, третиот на самата Лоце на 7300 м и последниот на Јужното седло на околу 8000 м. Заедно со Диме на врвот во истиот ден се искачија и словенечкиот алпинист Виктор Грошељ, хрватскиот алпинист Стипе Божиќ и шерпасите Сонам и Аџива. Во четвртиот висински логор се наоѓал македонскиот алпинист Борче Јовчевски кој имал задача да биде логистичка поткрепа за јуришната екипа. Искачувањето до врвот траело околу 15 часа во услови на длабок снег. На врвот Диме и Стипе се задржале околу еден час. На симнување од врвот Диме останал најверојатно на височина од 8200 метри. Причината за неговата смрт не е разјаснета до денес бидејќи за целото време на искачувањето и симнувањето бил во одлична состојба честопати пртејки патека во снегот и пред шерпасите. Се претпоставува дека застанувајќи за кратко на 8200 метри за да го почека Стипе, кој бил зад него и имал проблеми со светилката, Диме заспал.
Димитар Илиевски е првиот Македонец кој се има искачено на Монт Еверест и за долго време бил единствениот Македонец кој се има искачено на врв повисок од 8000 метри. Есента 2005 година во организација на комитетот на експедицијата и Македонската алпинистичка асоцијација, под базниот камп на Еверест е изграден споменик во чест на Димитар Илиевски.
Водач на Македонската алпинистичка експедиција на Монт Еверест беше Јован Попоски - Јове.
Други алпинистички успеси
Покрај искачувањето на Монт Еверест во 1989 година, Диме се има искачено на голем број врвови во Македонија, на Балканот, во Алпите. Меѓу другото се има искачено на Монблан (на 25. VII 1979 год. и 20. VIII 1981 год.), и поголем број врвови со алпинистички приоди во масивот на Монблан, потоа Матерхорн (на 14. VIII 1981 год.), врвот Дуфуршпице на Монте Роза (на 17. VIII 1981 год.), Грос Глокнер, Мармолада и значителен број врвови на Доломитите. Во рамките на Македонската алпинистичка експедиција „Анди ’82“ тринаесет од вкупно петнаесет членови го искачија источниот гребен на Хуаскаран (6768м) во Јужна Америка. Димитар Илиевски покрај тоа заедно со Благојче Лазаров, Слободан Јовановски и Ѓорѓи Костовски го искачи и Северниот врв. Во 1982 година се искачи на Хуаскаран и тоа и на северниот и на Јужниот врв, како и на Чопикалки. Во 1984 се искачил на Врвот на Комунизмот во Памир. Во 1986 година во состав на Македонската алпинистичка хималајска експедиција на Манаслу заедно со Слободан Јовановски и Борче Јовчевски стигна до 7500 m н.в. при првото повторување на Полската насока во опасната источна стена на Манаслу (8167 m н.в.) по излегување на Јужното седло, во рамките на Македонска Алпинистичка Хималајска Eкспедиција „Манаслу '88“.
Покрај големиот број тешки алпинистички искачувања во Алпите, тој е автор е на голем број првенствени насоки на Матка, Солунска Глава, Демир Капија, карпите околу Прилеп, на Пелистер, на Проклетие, на Вихрен и уште многу други планински масиви.
Напори за враќање на телото
Во 1998 година се организираше алпинистичка експедиција во организација на Македонската алпинистичка асоцијација и Македонскиот олимписки комитет со цел да се симне телото на Диме од планината и согласно со непалските закони телото со свечена церемонија да биде запалено под базниот логор, и урната со пепелта да се донесе во Македонија и да се постави во музеј соба направена за овој македонски великан. Македонската експедиција требаше да делува како составен дел од Интернационалната експедиција за чистење на Монт Еверест која имаше за цел чистење на планината и симнување на телата на загинатите алпинисти. Експедицијата не се реализира заради настанати административни пречки со непалската влада пред самиот нејзин почеток. Но, идејата за симнување на телото на Диме не е напуштена, бидејќи се смета дека е позната точната локација на неговото тело.
Награди и одликувања
За своите достигнувања, Диме Илиевски е одликуван со голем број награди и признанија меѓу кои и наградата „11 Октомври“ како и наградата Cпортист на годината за 1989 година. Од страна на Македонскиот олимписки комитет Диме е прогласен за „Великан на спортот“.
-Награда „4-ти ноември“, денот на ослободувањето на Битола, 1979 година
-Златни значки на Планинарскиот сојуз на Македонија за 1980, 1982 и 1984 година
-Орден „Заслуги за народ со сребрена ѕвезда“, 1984
-Спортист на годината на Битола, 1984 и 1989
-Награда „25-ти Мај“, 1989
-Спортист на годината на Македонија за 1989г.
-Признание за учество во експедицијата Мт. Еверест 1989, Собрание на град Скопје
-Македонски спортски великан 1989, Македонски Олимписки Комитет
-Награда „11-ти Октомври“, 1990
-Признание „Подвиг на векот“, Општина Битола, 1999
-Спортист на годината 1999 и спортист на 20-ти век, весник „Скок“
-златна плакета „Спортист на столетието“, 1999, сојуз на спортови на Битола,
Забрдо (Словенија)
Забрдо (словенечки: Zabrdo) — населба во Општина Железники во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Космос-878
Космос-878 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 декември 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-878 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1474 км, а најмалото на 1464.
Добхар-чу
Добхар-чу (англиски јазик|Dobhar-chú) е суштество од ирската митологија. Го опишуваат како водено-куче. Според описите, тој е половина куче, половинаа видра, но понекогаш го опишуваат како половина куче, половина риба. Наводно живее во вода и има крзно кое има заштитни својства.
Многу видувања се документирни. Во 2003 година ирскиот сликар Шон Коркоран и неговата сопруга тврделе дека го виделе Добхар-чу на Омеје островот во ирскиот округ Голвеј. Го опишале како темно суштество кое има многу гласен крик.
Куќата на мачката (цртан филм, 1958 година)
„Куќата на мачката“ е советски уметнички цртан цртан филм од 1958 година, создаден од режисерот Леонид Амалрик, заснован на бајката на Самуил Маршак.
Заплет
Си живеела мачка. Таа имала голема куќа со скап мебел. Често нејзините сиромашни внуци-мачиња доаѓале пред прагот на оваа куќа, барајќи од неа храна и сместување, но таа ги бркала преку нејзиниот слуга, чуварот на мачки, Василиј. Дошле нејзините соседи да ја посетат: Петелот, Кокошката, Јарецот, Козата и Свињата. Мачката срдечно ги пречекала гостите и им го покажала својот дом. Додека гостите се забавувале, мачињата повторно дошле да побараат засолниште, но мачката повторно ги избркала. Кога гостите си заминале дома, парче дрво паднало од шпоретот и во куќата започнал пожар. Мачката и нејзиниот вратар, мачката Василиј, се обиделе да ги извадат остатоците од намештајот и домаќинството, пожарникарите: дабарите и јарците се обиделе да го изгаснат огнот, но куќата не можела да се спаси, сè изгорело. Мачката и мачорот отишле во куќите на своите гости, барајќи од нив засолниште, но од сите им било одбиено под различни изговори а децата на Петелот и Пилето скоро ќе ги истепале Мачката и Мачорот, и Јарецот и Козата со јарињата, како и Свињата, ги исмејувале. После тоа, Мачката се срамела од фактот дека таа, пак, одбила да ги нахрани мачињата и да им дозволи да останат преку ноќ. Конечно, Мачката и мачорот Василиј стигнале до урнатините на колибата, каде што живееле внуците на мачката, кои ги прифатиле. Мачката побарала прошка од мачињата. Мачката, мачорот Василиј и мачињата ја живееле зимата заедно.Со почетокот на пролетта тие изградиле нова голема куќа и ги поканиле сите соседи на забава за вселувањето во куќата.
Награди
1958 година - 10. меѓународен филмски фестивал во Венеција за деца и младинци: Прва сребрена Георгиј награда за филмови за деца под 7 години.
Видео изданија
Цртаниот филм постојано се издава на ДВД во колекции на цртаните филмови: „Мачка и друштво“ (дистрибутер „Крупен план“), „Куќата на мачката“ (дистрибутер „Крупен план“), „Мачор и мачка“ („Сојузмултфилм“).
307
307 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 307 година од новата ера, 307. од првиот милениум, 7. од IV век и осма од 300-тите.