cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алберт Сент-Ѓерѓи
Животопис
Алберт е роден во Будимпешта во 1893 година како син на Миклош Сент-Ѓерѓи, кој поседувал многу голем имот, и Јозефина, чиј татко и брат биле професори по анатомија на Универзитетот во Будимпешта. Иако како дете имал проблеми со учењето, од шеснаесет години науката почнала да му станува забавна, меѓутоа, Михали Ленхосек сметал дека тоа никако не би било добар избор за немирниот Алберт. Во 1911 година се запишал на студии и почнал да работи кај дедо си во лабораторијата, сè до почетокот на Првата светска војна, кога бил мобилизован во војската. Служел на италијанските и руските фронтови сè до 1917 година кога е отпуштен поради ранување во борба. За времето додека бил во војска, одликуван е со сребрен медал за храброст. Ги завршил студиите на Универзитетот во Будимпешта, а потоа ја продолжил работата со фармакологот Мансфелд во Братислава, Армин Чермак во Прага, проучувајќи електрофизиологија, и со Михелис во Берлин, а потоа отишол во Хамбург на двегодишен курс по физичка хемија.
Во 1920 година станал асистент на Универзитетот за фармакологија во Лајден, од 1922 до 1926 година работел на Физиолошкиот институт во Гронинген, Холандија, а во 1927 година отишол на Кембриџ како Рокферелов соработник, работејќи со Хопкинс. Поминал една година и во Рочестер во Минесота пред повторно да се врати на Кембриџ.
Како професор почнал да работи во 1931 година кога добил место на Универзитетот во Сегед на катедрата за медицинска хемија, на иницијатива на тогашниот министер за наука, а во 1935 година и на катедрата за органска хемија. По крајот на Втората светска војна, го презел местото професорот по медицинска хемија на Универзитетот во Будимпешта, а во 1947 година ја напуштил Унграрија, отишол во САД, каде што добил место на директор за истражување на институтот за истражување на мускулите во Масачусетс.
Истражувачката работа на Гронинген, Алберт ја започнал во областа на клеточно дишење, во која ја објаснил меѓусебната поврзаност на процесот на активирање на водород и кислород, и прв ја забележал улогата на ензимот кодехидразе и полифенол-оксидаза за физиолошки процеси во растителните клетки. При тоа го докажал постоењето на намалувачкиот агенс во растителните клетки и во животните, што подоцна ќе го донесе до неговото најголемо откритие - киселината и открил дека пиперката (Capiscum annum) — богат извор на витаминот Ц. Со упорното истражување на патот на оксидацијата во живите организми, успеал да го докаже значењето на С4 киселината (меѓу кои се и овошни киселини како што се јаболкова и винска) како катализатор на биохемиски процеси во ќелиите. Неговата работа на биохемиска оксидација потполнета е со откривањето на флавинот. Во 1938 година своите интереси ги пресвртува кон истражување на физиологијата на мускулите и набрзо потоа откривајќи ги белковините пресудни за нивна контракција, актин и миозин, па комплексот во кои се меѓусебно поврзани. Исто така, докажал дека аденозин-трифосфат претставува директен извор на енергија на мускулната контракција. После овие откритија по првпат се можело да се репродуцира најважната реакција која доведува до контракцијата на мускулите. Некои од неговите дела од овој период довеле до почетокот на користење на глицерин за презервација на биолошки препарати.
Сент-Ѓерѓи бил член на многу академски друштва, и претседател на Будимпештанската академија за наука и потпретседател на Унгарската академија за наука. Предавал како госин професор на Харвард во 1936 година, и на Универзитетот во Лијеж, во Франција, 1938 година.
Издал повеќе публикации кои според тематиката ја следат неговата истражувачка работа, меѓу кои се:
Приватен живот
Сент-Ѓерѓи се оженил во 1917 година со Корнели Деметри, ќерката на гувернерот на Унгарската пошта. Во брак со неа имал една ќерка по име Корнелија.
Како активен противник на нацистите за време од триесеттите години од неговиот живот, бил приморан да стане граѓанин на Шведска за време на Втората светска војна, од каде што се преселил во Америка. Во Америка, во 1941 година се оженил по вторпат, со Марта Борбиро.
Слободното време го исполнувал со спортот, пред сè со едрење и алпинизам.
NGC 1732
NGC 1732 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1732 се споменува и како ESO 56-SC17, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1732 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m. NGC 1732 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 53 м 10,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 39' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 1732 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Неферкаре Кенду
Неферкаре Кенду (исто така Неферкаре IV) бил древен египетски фараон од Осмата династија во првиот ран среден период (2181-2055 п.н.е.). Според египтолозите Ким Рихолт, Јирген фон Бекерат и Дарел Бејкер тој бил шестиот крал на осмата династија.
Името Неферкаре Кенду го има на Кралскиот список од Абидос (број 45), кралски список кој датира од времето на Деветнаесеттата египетска династија, а го нема на Кралскиот список од Торино, бидејќи голема лакуна во овој документ влијае врз повеќето кралеви од 7-ма и 8-ма династија. Ниту една потврда не може цврсто да се припише на Неферкаре Кенду надвор од кралскиот список од Абидос, иако цилиндричниот печат со впишан картуш Ḫndy, "Кенди", привремено му се припишува на овој фараон од страна на египтологот Хенри Франкфорт во 1926 година. Но, современата наука покажа дека картушата на печатот најверојатно треба да се чита „Камуди“, името на последниот крал на Хиксос, а уште повеќе дека оваа картуша била вметната на печатот како просторно полнење, а не како експлицитна референца на овој крал. Печатот сега е во Музејот на Петри, каталошки број UC 11616.
Хе Ѓинг
Светско кану првенство
Хе Ѓинг (何静, ; р. во Љаонинг, Кина) е кинсека кануистка-спринтер која се натпреваруваше во средината на 2000-те. Таа освои два медала:
Таа се избори за седмото место на Олимпијадата во 2008 во Атина во дисциплината К-4 500 метри.
Ерик Сати
Ерик Сати (Хонфлор, 17 мај 1866 - Paris, 1 јули 1925) бил француски композитор и пијанист. Почнувајќи со неговиот прв состав, во 1884, тој го потпиша неговото име како Erik Satie. Сати беше претставен како „гимнопедист(gymnopedist или во оригинал на жимнпопедист)“ во 1887 година, кратко време пред да ги напише најпознатите композиции, на Жимнопеди-„Gymnopédies“. Подоцна, тој себеси се нарече фонометричар-фонометрициен-"phonometriciеn" (што значи „човек, кој ги мери звуците“) и ја претпочиташе оваа ознака наместо „музичар“, откако беше наречен „несмасен, но суптилен техничар“ во една книга за современи француски композитори, објавена во 1911 година.
Во прилог на неговото музичко дело, Сати, исто така, остави извонреден сет на списи, кои придонеле за голем број на изданија, од dadaist 391 до американскиот Vanity Fair. Иако подоцна во животот, тој самиот горд на неговата работа секогаш издаваше под свое име. Од крајот на XIX век, во некои од неговите објавени дела, за него се појавуваат псевдоними како Виржини Лебо(Virginie Lebeau) и Франсоа де Пол(François de Paule). Сати беше шарена фигура во почетокот на 20 век во париската авангарда. Тој беше предвесник на подоцнежни уметнички движења, како на пример минимализмот, повторувачка музика и театар на апсурдот.
Животот и работата
Ерик Сати, својата младост ја поминал паралелно во Хонфлер, Нормандија, и Париз. Кога имаше четири години, неговото семејство се пресели во Париз. На татко му (Алфред), му беше понудена работа како преведувач во главниот град. Откако неговата мајка Џин Лесли Антон(Jеan Leslie Anton), која беше родена во Лондон од Шкотски родители) почина во 1872, и тој беше испратен, заедно со неговиот помлад брат Conrad, назад кон Онфлер(Honfleur), да живее со своите баба и дедо. Таму ги доби неговите први музички лекции од локален органист. Кога неговата баба починала во 1878, браќата ги собрал нивниот татко кој кратко потоа се преженил во Париз (со пијано наставник) . Од раните 1880 наваму, Алфред Сати(Alfred Satie) почна со издавање на "Салон" композиции (со неговата нова жена како и самиот, меѓу другите).
Во 1879 година Сати се запишал на Парискиот конзерваториум(Paris Conservatoire), каде што бил веднаш етикетиран од неговите учители, како неталентиран. Откако за две и пол години го испратиле дома, на крајот на 1885 година беше повторно примен, но не успеа да остави многу подобар впечаток на неговите учители од претходно, и како резултат на тоа една година подоцна, се решава да запише воена служба. Сепак, воената кариера на Сати не трае многу долго.Во рок од неколку недели, тој ја напушта војската со измами.
Од средината на 1892 ги имаше искомпонирано првите парчиња во композициски систем од негова изработка (Fête donnée par des Chevaliers Normands en l'Honneur d'une jeune Demoiselle), и понуди музика на витешка езотерична игра (two Prélude du Nazaréen), како и лажно издавање (распишување на премиерата на Le Bâtard de Tristan, an anti-Wagnerian, опера која тој веројатно никогаш не ја напишал) каде раскина договор со Péladan, започнувајќи го Uspud проектот во раната есен, како и "Christian Ballet" во соработка со Contamine de Latour. Додека другарите Chat Noir и Miguel Utrillo's Auberge du Clou го подржyваа, за проектот се изработи промотивна брошура, која гласи : "Памфлет за новa езотерична секта".
Satie и Suzanne Valadon, уметнички модел, но и самата уметник, и долгогодишен пријател на Miguel Utrillo (и мајката на Maurice Utrillo), започнуваат афера во почетокот на 1893 година. По нивната прва ноќ заедно, тој и предложил брак. Тие не се земаа, но Valadon се пресели во просторија веднаш до Satie's во Rue Cortot. Satie се опседнал со неа, нарекувајќи ја неговата Biqui, пишувајќи и страсни поеми за "нејзиното целосно постоење, прекрасните очи, нежните раце, и малите стапала". За време на нивната врска, Satie ја напиша Danses Gothiques како еден вид молитва, за да си го врати мирот на умот,но и Valadon насликала портрет и му го подарила на Satie. По шест месеци, таа се преселила подалеку, оставајќи го Satie со скршено срце. Потоа, тој рече дека остана без "ништо туку ледена самотија што ги полни главата и срцето со празнина и тага". Се верува дека ова беше единствена интимна врска што Satie некогаш ја имал.
Уште истата година кога тој се запозна со младиот Maurice Ravel за првпат, стилот на Satie се појави во првите композиции на младичот. Една од композициите на Satie од тој период, the Vexations, беше останала непозната дури и по неговата смрт. До крајот на годината тој го основал Église Métropolitaine d'Art de Jésus Conducteur (Црква на Митрополитот на уметноста од Христос). Како едниствен член во улога на "Parcier et Maître de Chapelle" тој почнал да ја компонира Grande Messe (подоцна позната како Messe des Pauvres), и напишал куп писма, статии и памфлети покажувајќи ја својата самодоверба во религиозни и уметнички прашања. Претставено со пример: тој аплицирал за членство Académie Française двапати, не оставајќи место за никаков сомнеж во својата апликација, дека одборот на оваа орагнизација (со Camille Saint-Saëns како претседател) му го должи тоа членство. Таквата постапка, без сомнение придонесе во рушењето на неговата популарност во областа на културата. Во 1895 година тој наследил некои пари, при што си дозволил печатење на повеќе од неговите дела и промена од примерно свештеничко однесување, во отмено господинство.
Преселба во Arcueil - кабаре композиции Schola Cantorum
Зимата 1898-1899, Satie можеше да се види како секој ден го напушта апартманот во Париското предградие Акреј за да шета низ Париз до Монмартр или Монпарнас, пред вечерта да се врати назад.
Од 1899 година на тој започнува да заработува како кабаре пијанист (најчесто придружуван од Vincent Hyspa, но подоцна и од Paulette Darty), каде адаптирал над сто композиции од популарната музика за пијано (или вокал и пијано), додавајќи и некои од своите. Најпопуларна од овие беше Je te veux (текст од Henry Pacory), Tendrement (текст со Vincent Hyspa), Poudre d'or (валцер), La Diva de l'"Empire" (текст со Dominique Bonnaud/Numa Blès) Le Picadilly (марш), Légende Californienne (текст на Contamine de Latour кој е изгубен, но музиката подоцна повторно се појавува во La Belle Eccentric), и уште многу други (веројатно повеќето се изгубени). Во подоцнежните години Satie ја остава сета негова кабаре музика како срамна и против неговата природа (иако тој оживеа дел од забавата во неговиот Belle excentrique во 1920), но засега, тоа беше приход.
Само неколку композиции, на Satie останаа од овој период: Jack-in-the-box музика за пантомима од Jules Dépaquit (наречена "clownerie" од Satie), Geneviève de Brabant, кратка комична опера со сериозна тема, текст од Lord Cheminot, на The Dreamy Fish, пијано музика придружувана од едена изгубена приказна од Lord Cheminot, и неколку други (пред сè нецелосни, тешко дека некоја од нив е изведена, а ниту една од нив не е објавена во тоа време).
Geneviève de Brabant и The Dreamy Fish беа анализирани (од страна на Ornella Volta) како дела кои содржат елементи за конкуренција со Claude Debussy, за кои ни самиот Debussy не бил свесен (Satie не ја претставил оваа музика во јавноста). Во меѓувреме, Debussy дожеивеа еден од своите први големи успеси со Pelléas et Mélisande во 1902, што неколку години подоцна доведе до дебата помеѓу двајцата композитори: “кој-кому му претходи” (Maurice Ravel бил вмешан во истата).
Во октомври 1905 година Satie се запишува во Schola Cantorum на Vincent d'Indy каде студира класичен контрапункт (не престанувајќи ја својата кабаре работа). Повеќето од неговите пријатели биле вчудовидени исто како и професорите во школата, кога слушнале за неговиот нов план, да се врати во училниците (особено поради тоа што d'Indy бил почитуван студент во Saint-Saëns, но не и омилен за Satie). Како мотивација на Satie за овој чекор, веројатно имало две главни причини: како прво, тој бил изморен од изјавите дека хармонизацијата во неговите композиции била ератична (критика која тој не можел лесно да ја порече, поради неговата недоволната музичка едукација), и второ: тој ја развивал идејата дека една од најтипичните одлики на француската музика е јасност (која најлесно може да биде постигната со добри предзнаења за тоа како традиционалната хармонија била исперцепирана). Satie ќе ги следи овие курсеви во школата, како почитуван ученик, повеќе од 5 години, добивајќи ја првата диплома во 1908.
Некои од неговите училишни контрапункт-вежби се објавени по неговата смрт (на пример:Désespoir agréable), но тој, како кулминација на Schola периодот, го смета En Habit de Cheval (објавен во 1911 како резултат на осумгодишно вредно работење со цел да се дојде до нова, современа фуга). Друго резиме, исто така од периодот пред Schola, се појави во 1911 година: Trois Morceaux en forme de poire, кое беше еден вид на компилација од најдоброто што тој го напишал до 1903 година.
Нешто што станува јасно преку објавувањето на овие компилации, е дека можеби тој сепак и не го отфрлува романтизмот (заедно со неговите експоненти, како Wagner) како целина, (тој беше станал помодерен, на некој начин), туку отфрла некои негови апекти како: музички, она што последователно го отфрла, од неговиот прв па сè до неговиот последен состав, е идејата за развојот, секако со најстрогата дефиниција на овој термин: преплетување на различни теми во развојот, во сонатска форма: што, нормално, го прави неговиот contrapuntal (и други дела) многу краток: на пример, “нови, модерни” фуги не се проширени подалеку од изложеноста на темата/темите. Генерално, тој би рекол дека според него, композиторот не би си дозволил да и одземе повеќе време на публиката, отколку што е потребно, со што го избегнува постанувањето досаден на каков било начин. Исто така, мелодрамата, во својата историска смисла на тогаш популарниот жанр “искажани зборови со музика во позадина”, била нешто што се чини Satie успеал сосемо добро да избегне (иако Piège de Méduse од 1913 година, може да се смета како апсурдна превара на тој жанр).
Во меѓувреме, се случиле и други промени: Satie станал член на радикална (социјална) партија, се здружил со Arcueil заедницата (меѓу другото, тој бил вклучен во "Patronage Laпque" за децата) и го менува својот изглед во "буржоаски функционер” (со бомба, чадор, итн). Исто така, наместо повторно да се вклучи во каков било вид на средновековна секта, тој ги канализира овие интереси во чудо, тајно хоби: во кабинет, тој одржува колекција на замислени градби (повеќето опишани како метални), кои тој ги црта на мали картички. Понекогаш, за да ја прошири играта, тој објавувал мали анонимни најави во локалните списанија нудејќи некои од овие објекти (пример, "castle in lead") за продажба или изнајмување.
Јавање Бранови
Од овде па натаму, работите почнаа да одат многу брзо за Satie. Најпрво, почнувајќи во 1912,беше успехот на неговата нова "минијатура", смешните пијано делови; Напиша и објави многу од нив во наредните неколку години (повеќето за првпат одсвирени од страна на пијанистот Ricardo Viñes): the Véritables Préludes flasques (pour un chien) ("Оригинални меки најави (За куче), the Vieux sequins et vieilles cuirasses ("Стари украси и стари оклопи"), the Embryons desséchés ("Пресушени ембриони"), Descriptions Automatiques, и Sonatine Bureaucratique (сатира на Muzio Clementi), и други. Сите датираат од овој период. Неговата навика да ги придружува успесите на неговите дела со секакви пишани белешки, беше добро призната(толку многу што неколку години подоцна мораше да инсистира да не се читаат за време на изведбите ). До тогаш престана да ги користи и линиите на петолинието. На некој начин овие композиции многу потсетуваа на тие на Rossini од последната година на неговиот живот, групирани под името Péchés de Vieillesse. Но вистинското забрзување во животот на Satie не беше последица на сè поголемите успеси на неговите нови дела. Всушност, Ravel беше тој кој (вероватно несвесно) повлече нешто што подоцна стана одлика на преостанатите години од животот на Satie и дел од секое напредно движење што се манифестираше во Париз во наредните години. Овие движења успеваа да се надминат брзо едни со други, во време кога Париз беше сметан за главен град на уметноста во цел свет (долго пред London и New York да успеат да добијат такво признание), и на почетокот на новиот век успеа да возбуди многу умови. Во 1910 "Jeunes Ravêlites", група млади музичари покрај Ravel, официјално објавија дека приоритет им се неговите рани дела (уште пред периодот schola), зацврстувајќи ја идејата дека Satie беше предводник на Debussy. На почетокот Satie беше задоволен што барем некои од неговите дела добиваат внимание од јавноста, но кога сфати дека ова значи дека неговите понови дела се потценети или неприметливи, побара друг млад артист кој повеќе ќе се поврзува со неговите понови идеи, за да имаат подобра заедничка поддршка во креативните активности. Како последица на ова Roland-Manuel,и подоцна Georges Auric, и Jean Cocteau, почнаа да добиваат повеќе внимание од "Jeunes Ravêlites". Како последица на соработката со Roland-Manuel, Satie повторно почна да ги објавува неговите мисли, со многу повеќе иронија од претходно (помеѓу другите и Mémoires d'un amnésique and Cahiers d'un mammifère).
Со Jean Cocteau, кого тој првпат се сретнал во 1915 година, Satie започнаа со работа на инцидентна музика за изведба на Сон на летната ноќ од Шекспир (претставена во Cinq Grimaces). Од 1916 година, тој и Cocteau работеа на балетот Parade, која беше премиерно изведена во 1917 година од страна на Sergei Diaghilev's Ballets Russes, со сетови и носии на Pablo Picasso, и кореографија на Léonide Massine. Преку Пикасо, Satie, исто така, запозна и други кубисти, како на пример Georges Braque, со кого ќе работи на идни, но прекинати проекти.
Со Georges Auric, Louis Durey, Arthur Honegger, и Germaine Tailleferre Satie формираа групација наречена nouveaux Jeunes, набргу по пишувањето на Parade. Подоцна групата беше придружувана од Francis Poulenc и Darius Milhaud. Во септември 1918 година, Satie - со давање на мало или никакво објаснување - се повлече од nouveaux Jeunes. Jean Cocteau ги собра останатите шест члена, формирајќи ја Groupe des Six (на која Satie подоцна ќе има пристап, но повторно ќе опадне со поголемиот дел од нејзините членови).
Од 1919 Satie е во контакт со Tristan Tzara, иницијатор на движењето Dada. Тој запозна и други уметници кои се вклучени во движењето, како Francis Picabia (кој подоцна станува надреалист), André Derain, Marcel Duchamp, Jean Hugo и Man Ray, меѓу другите. На денот на својата прва средба со Man Ray, ја создадоа првата уметничка подготовка: The Gift (1921). Satie придонесе за објавување на писмена форма до Dadaist 391. Во првите месеци од 1922 година тој беше изненаден кога се најде себеси како навлегува во спорот меѓу Tzara и André Breton за вистинската природа на авангардната уметност, олицетворена од неуспехот на Congres de Paris. Satie првично е на страната на Tzara, но успева да одржува пријателски односи со многу играчи во двата табора. Во меѓувреме, "École d'Arcueil" беше формирано околу Satie, со млади музичари како Henri Sauguet, Maxime Jacob, Roger Désormière и Henri Cliquet-Pleyel.
Други дела и епизоди од овој последен период од животот на Satie:
Од 1911 година тој бил во пријателски однос со Igor Stravinsky, за кого подоцна ќе пишува стаии.
Le Piège de Méduse (1913) имаше уникатна позиција во опусот на Satie, како што беше сценската работа, навидум зачната без каква било соработка со други уметници.
Sports et divertissements беше еден вид на мултимедијален проект, во кој се предвидени пијано музиката на Satie и цртежи направени од страна на Чарлс Мартин. Работата беше составена во 1914 година, но не беше објавена или претставена сè до почетокот на 1920-тите. Поединечните дела се карактеристични Satie "минијатури": во сите, има дваесет парчиња - ниедна повеќе од две минути во должина, а некои кратки само 15 секунди.
Тој западна во неволја поради навредлива разгледните која ја беше напишал до еден од неговите критичари, набргу по премирата на Parade; бил осуден на една недела затвор, но набрзо бил пуштен со помош на (финансиско) посредување од страна на Winnaretta Singer, принцезата Едмонд де Polignac.
Пејач, кој научил старогрчки кога таа била над 50 годишна возраст, беше започнал дело за Socrates во октомври 1916; тоа ќе биде неговото дело Socrate, кое тој го презентираше пред принцезата во раните 1918 години.
Од 1917 Satie напиша пет парчиња амбиентна музика ("Musique d'ameublement") за различни пригоди.
Од 1920, тој бил во пријателски однос со круговите околу Gertrude Stein, што меѓу другото, води кон објавување на некои од неговите написи во Vanity Fair (нарачано од Sibyl Harris).
Некои работи потекнуваат под покровителство на грофот Etienne de Beaumont,, од 1922 наваму: La Statue retrouvée(или "Divertissement"): уште една Satie-Cocteau-Picasso-Massine соработка. Ludions: поставка на бесмислената рима од Lйon-Paul Fargue. Mercure: поднасловот на ова парче ("Poses plastiques") сугерира дека не биле наменети како вистински балет, туку како емулација на tableau vivant genre; "tableaux" да биде кубистичко, од Picasso (и Massine).
Во текот на неговите последни години Satie патувал; на пример, во 1924 година бил во Белгија, поканет од страна на Paul Collaer, и во Монте Карло за премиера на делото на кое тој соработувал.
Епилог: светилиштето на Arcueil
голем број на чадори, некои кои очигледно никогаш не биле користени од Satie, вкупно четири пијана: од кои две биле свртени спротивно едно со друго, и други две кои биле поставено едно врз друго, портрет на Satie од Suzanne Valadon, љубовни писма и цртежи од романсата со Valadon, други писма од периодот на неговиот живот. Неговата колекција на цртежи на градби од средновековието (тогаш неговите пријатели ја виделе врската помеѓу Satie и анонимните огласи во списанијата и слично), други цртежи и текстови од автобиографска вредност, други спомени од сите периоди во неговиот живот, меѓу кои и седум кадифени костуми од неговиот период на “кадифен господин”.
Покрај тоа, имало композиции кои беа сосема непознати или се сметаше дека се загубени. Тие биле најдени зад пијаната, во џебовите на кадифените костуми и многу други чудни места. Тука спаѓаат: Vexations, Geneviève de Brabant, и други необјавени сценски дела, The Dreamy Fish, многу дела од Schola Cantorum, претходно невидена сет од "canine" пијано дела, и неколку други пијано дела без наслов. Некои од овие дела се објавени подоцна како повеќето Gnossiennes, Pièces Froides, Enfantines, и FURNITURE музика.
"Petit dictionnaire d'idées reçues" (Краток речник на напредни идеи)
"Idée reçue" е игра на зборови, на француски е нормален термин за "повреда", но Satie го користи како нематеријален еквивалент на пронајдени предмети (како во readymades) - на пример, кога додава чудни делови од Saint-Saëns и Ambroise Thomas во својата музика. Оваа секција третира некои популарни заблуди во врска со Satie и неговата музика.
Андон Јовановски
Андон Јовановски (р. во ) — македонски, театарски и филмски глумец. Од 1982 година работи во театарот „Војдан Чернодрински“ во Прилеп, и работи сè до неговото пензионирање во 2023 година.
Филмографија
Јовановски има остварено бројни филмски улоги:
NGC 3818
NGC 3818 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3818 се споменува и како MCG -1-30-23, UGCA 243.
Откривање
Објектот е откриен на 5 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3818 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3818 има привидни димензии од 2' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 103°.
Други поделби
Проучување на NGC 3818 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36304. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4937. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1006.
Стап (филм од 2019)
Стап (руски: Дылда) - руски филм од 2019 година, во режија на Кантемир Балагов, кој е автор и на сценариото, заедно со Александар Терехов. Главните улоги ги играат: Бет Дејвис, Викторија Мирошниченко, Василиса Перељгина, Андреј Биков, Ксенија Кутепова и Игор Широков. освоил вкупно 26 награди, меѓу кои две награди на Канскиот филмски фестивал.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Ленинград, една година по завршувањето на Втората светска војна. Ија (ја игра Мирошниченко) живее со малото дете Пашка, а работи како медицинска сестра во болницата во која се лечат ранетите војници. Таа страда од психички синдром поради што била отпуштена од фронтот. Еднаш, додека си игра со детето, таа го задушува и Пашка умира. По некое време, од фронтот се враќа Маша (ја игра Перељгина), која е мајката на Пашка за кое Ија кажува дека умрел во сонот. Маша и Ија излегуваат надвор и се запознаваат со две млади момчиња при што Маша води љубов со Саша (го игра Широков). По тој настан, Саша се вљубува во Маша и почесто ја посетува, наспроти противењето на Ија. Маша ја убедува Ија да роди бебе како замена за нејзиниот мртов син, но Ија не се согласува. Меѓутоа, Маша дознава дека Ија и главниот лекар во болницата, Николај Иванович (го игра Биков) им даваат смртоносни инјекции на војниците кои се тешко болни. Маша ја принудува Ија да напише изјава и со неа го уценува Николај, барајќи до него да ја оплоди Ија. Николај има сексуален однос со Ија, која набргу дознава дека не е бремена, но тоа го крие од Маша. Затоа, Ија го посетува Николај (кој во меѓувреме е суспендиран од работата), барајќи од него повторно да имаат полов однос, но тој одбива. Саша ја кани Маша во својот дом за да им соопшти на родителите дека ќе се ожени со неа, но тие не ја прифаќаат. На крајот од филмот, Ија ѝ кажува на Маша дека не е бремена, но таа не сака да ја прифати вистината.
Фузе
Фузе (Fuhse) — река во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, лева притока на Алер. Во текот на век во картите се сретнува и како Fuse, а името веројатно потекнува од древното „Фоза“, наречено по германското племе Фози.
Каталонски јазик
Каталонски се изговара (català or ) е романски јазик и национален јазик на Андора и на Балеарските Острови, Каталонија, Валенсија и во италијанскиот град Алгуер. Исто така е зборуван во Арагон и Мурсија во Шпанија и во регионот Русилион во јужна Франција. Каталонскиот јазик се пишува со латиничната каталонска азбука која е многу слична на шпанската, со елементи од француската.
Фузе
Фузе извира од западниот дел на Одервалд, ридови во масивот Харц помеѓу Бад Харцбург и Волфенбител. Изворот се наоѓа во општината Флете близу Шладен. Оттука, Фузе тече на запад кон Залцгитер. Оди кон север и тече низ Пајне, Долберген и Ице до Целе. Во Целе (округ Нојштат) се влева во Алер. Најважна притока е Ерзе, која се влева во Фузе кај Ице.
490 п.н.е.
490 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 490. година пред новата ера, 490. од првиот милениум п.н.е., 90. од 5 век п.н.е. и прва од 490-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5018 и 5019 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4260 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3270 и 3271 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 263.
Џиро д’Италија 2020 - етапа 12 до етапа 21
Џиро д’Италија 2020 е 103. издание на Џиро д’Италија, една од трите големи трки во велосипедизмот. Џиро започнало во Монреале со поединечен хронометар на 3 октомври, а етапата 12 се одржала на 15 октомври со етапа до Чезенатико. Трката завршила во Милано на 25 октомври.
Коница (река)
Коница (Σαραντάπορος, Сарандапорос) — река во денешна југозападна Грција и јужна Албанија. Претставува десна притока на реката Војуша, која се влева во Јадранско Море. Долга е 50 км, од кои последните 10 км ја образуваат границата меѓу Грција и Албанија.
Извира помеѓу планините Грамошта и Горуша, во Костурскиот округ, Егејска Македонија. Тече низ подрачјето околу Борботско и околината во Нестрамско, Егејска Македонија, па продолжува низ Мајсторско и Коница во Епир. Преминувајќи ја државната граница, минува низ општините Центар Лесковик во областа Горица (Корча) и Кршово во областа Ѓирокастро, Албанија. На крајот се влева во Војуша на самата граница. Сливот зафаќа површина од, а реката има просечен годишен истек од.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Петралинци
'''Црквата „Св. Кирил и Методиј“''' — католички храм кој се наоѓа во Петралинци, Општина Босилово.
Историја
Почетоците на црквата датираат уште од самото доаѓање на т.н.бежанци на оваа локација во 1913 година, кои за време на Втората балканска војна напуштајќи ги нивните вековни огништа од Кукушко се населиле во селото.
До изградбата на првата црква во 1929 година во селото постоела жива христијанска заедница кои своите верски должности и потреби ги извршувале во најблиските католички цркви, пред сè во Радово и Струмица.
Правно црквата до 1960 била филијална црква на парохијата во Радово, а од тогаш до 2006 година е филијална црква на парохијата „Успение на Пресвета Богородица“ Струмица. На 29 октомври 2006 година филијалата била воздигната во парохија.
На 10 март 2009 година од страна на Киро Стојанов бил благословен камен-темелникот на новата црква, која на 7 март 2010 година била осветена.
Иконостас
Иконостасот во црквата е четворореден со комбинација на икони и резба. Во првиот ред од иконостасот се прикажани резби со мотиви од Стариот завет: Адам и Ева, Жртвата на Авраам, Десетте Заповеди и Избавувањето на Лот од Содом. Посебно внимание заслужува резбата од Тајната вечера, која е над царските двери, на која Јуда Искариот во еден редок приказ со кесето во раце бега од вечерата. На вториот ред од иконостасот се наоѓаат иконите според каноните на Црквата, третиот ред е со икони на светите апостоли, а четвртиот ред со празнични икони и завршува со распетието, под кое се наоѓаат Богородица и свети Јован Богослов.
Илинденска азбука
Илинденска азбука — азбука што ја користеле Македонците за разни огласи, наредби, начела или устави во револуционерниот период. Азбуката е создадена врз основа на развојот на македонскиот јазик, поточно се користеле само буквите што постоеле во македонскиот јазик во тоа ниво на неговиот развој. Поголем број на букви од цркoвномакедонската азбука биле избришани и престанале да се користат, најчесто букви од грчко потекло. Исто така треба да се забележи дека во азбуката е вметнат и мекиот знак иако не се користел. Азбуката е идентична со официјалната азбука на Бугарија од реформата на Марин Дринов во 1878 година до реформата во 1945 година.
NGC 6166A
NGC 6166A — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6166A се споменува и како MCG 7-34-50.
Откривање
Објектот е откриен на 30 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6166A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 6166A има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 28 м 31 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 31' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Аргентинска дога
Аргентинска дога или Дого Аргентино (аргентински песили „аргентински мастиф“) — големо, бело, мускулесто куче како раса развиено во Аргентина, за лов на крупен дивеч, првенствено на дива свиња и пума; одгледувачот Антонио Норес Мартинез, сакал куче кое ќе биде лојално и храбро, подготвено да го заштитува својот чувар до неговата смрт. Првпат е создадено во 1928 година од Кордобско боречко куче, заедно со други раси, вклучувајќи ja Данска дога.
Изглед
Аргентинската дога е големо, бело, кратковлакнесто куче со мускулеста и цврста градба на телото. Нема никакви дамки на крзното (секоја дамка се смета за недостаток ).
Стандардизирана висина на женките е 60-65 см, а мажјаците 60-68 см, мерено од сртот, додека тежината е од 40-45 кг. Должината на телото е малку подолга од висината, но женските кучиња се подолги од машките кучиња. Должината на предната нога (мерена од врвот на лактот до земја) е приближно колку една половина од висината на кучето до сртот. Главата има широк череп што наликува на купола, а муцката е подигната кај носот, гледано од профил. Опашот е поставен ниско, широк во основата, а се стеснува кон врвот. Со својот изглед потсетува на Американскиот булдог но издолжена, со цврсто бело крзно.
Историја
Во 1930-тите, Антонио Норес Мартинез се обидел да одгледа ловечко куче за крупен дивеч кое кое ќе биде и лојално милениче и куче чувар. Норес Мартинез го одбрал Кордобското боречко куче како основа за расата. Оваа раса денес ја нема, но е опишана како големо и свирепо куче кое е одличен ловец и борец. Го вкрстил со Данска Дога, Боксер, Шпански мастиф, Стар англиски булдог, Бул териер, Големо пиринејско куче, Поинтер, Ирски волчјак и Бордошка дога. Норес Мартинез продолжил да ја развива расата преку селективно размножување за да ги добие посакуваните особини.
Карактер
Дого кучињата се ловци на крупен дивеч и некогаш се тренираат за потрага и спасување, помош на полицијата и воени работи. Како и сите други раси, Аргентинската дога е питома при контакт со деца, доколку се чува од најрана возраст.
Оваа раса е специјално тренирана за подобра социјализација со други кучиња. Мошне се дружељубиви при контакт со други миленици, било да станува збор за попитом или подив вид. Бидејќи агресивноста е намерно истребена, многу ретко се случува да нападнат човек или друго животно. Животниот век е од 10 до 12 години.
Здравје
Како и далматинецот, белиот боксер, и белиот бул териер, кај оваа раса се јавува глувост. Стапката на глувост е приближно 10%, при што кај некои кучиња страда едното уво (глуви на едното уво), а кај некои двете уши (целосно глуви). Истражувањата покажуваат дека честотата на глувост драстично опаѓа кога оплодувањето се врши со поколение со здрав слух. Оваа раса страда и од дисплазија на колковите.
Лов и легалност
Иако аргентинската дога е првенствено развиена од веќе изумреното Кордобско боречко куче, одгледана е да биде ловец; да придружува други кучиња ловци и заливски кучиња на лов, без притоа да се бори со другите кучиња. Агресивните особини својствени за Кордобанското куче се истребени за да се развие придружник со мирна природа. Сепак, во одредени области каде што продолжуваат борби со кучиња, аргентинската дога се користи за борење поради храброста и издржливоста.
Аргентинската дога е забранета во Украина, Исланд, Австралија и Сингапур.
Во Велика Британија е забрането со закон да се поседува аргентинска дога без правна дозвола и максималната казна за незаконско поседување е 5.000 фунти и/или до шест месеци затвор. Посебните законски регулативи за расата варираат во САД, со забрани за расата пропишани во Аурора, Колорадо и социјалните станови во Њујорк. Австралиската влада го забрани увозот на ова куче. Кучето е забрането и во Нов Зеланд, Норвешка, Исланд, Португалија, Романија, Сингапур и Украина. Забраната во Велика Британија наишла на критики од портпаролот од Кралското друштво за спречување на суровоста кон животнитем тврдејќи дека законот мора „повторно да се задржи на вистинскиот проблем — сопственикот“.
Тиолишта
Тиолишта или Тихолишта (дијалектно Тиовлишча или Тиолишча; Τοιχίο, Тихио; до 1926 г. Τειχόλιστα или Τιχόλιστα, Тихолиста ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри североисточно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Пополе во јужните делови на Нередска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 675 метри.
Историја
Во текот на XV век, селото имало 95 глави на семејства. Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население било споменато дека селото има 42 глави на семејства и четири неженети: Гин, Димитри, Брајко, Јован, Добри, Тодорос, Манко, Димитри, Алексан, Папа Јано, Козма, Владе, Јорг, Никола, Јано, Коста, Јано, Димитри, Тодор, Тришо, Алекса, Стајо, Јано, Андронико, Којо, Стајко, Згуре, Дабижив, Којо, Стајко, Згуре, Дабижив, Никола, Михос, Коста, Ралко, Димо, Томо, Михо, Стамат, Никола, Никола, Којо, Тодор, Којо и Нено, и седум вдовици Ѓура, Кала, Ирина, Мара, Илина, Тодора и Ѓура. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 3.826 акчиња.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Тиолишта се состоело од 58 семејства со 190 жители муслимани и 180 Македонци Во периодот пред Илинденското востание, селото било под влијание на Бугарската егзархија .Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Тихолишта имало 1150 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 560 егзархисти и 232 патријаршиски македонски семејства. Освен тоа, во селото функционирале бугарско и грчко училиште. Според грчката статистика од 1905 година селото било чисто грчко со 500 жители. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 120 македонски семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади. Во текот на Втората балканска војна, селото настрадало и било окупирано од страна на грчките војски.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 443 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 604 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Тихион. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 57 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 697 жители. , додека во 1940 година селото броело 844 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 801 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 675 жители, во 1971 година имало 572 жители, во 1981 година имало 624 жители, додека во 1991 година имало 710 жители. Денеска, населението на селото е 758 жители според пописот од 2001 година.
Кројцберг
Преглед
Околијата е позната по многу голем процент на имигранти и потомци на имигранти, од кои многумина се од Турците во Германија, односно турските предци. Почнувајќи од 2006 година, 31,6% од жителите на Кројцберг немаа германско државјанство. Додека Кројцберг напредува во различните култури и сѐ уште е привлечна област за многу, областа исто така, се одликува со висока стапка на невработеност и област со најниските просечните примања во Берлин. На контракултурата традиција на Кројцберг доведе до мнозинско гласање од гласовите на Партијата на зелените, која е единствена од сите окрузи во Берлин. Месниот пратеник Ханс-Кристијан Штробл е единствениот зелен политичар директно избран за член на федералниот Бундестаг парламент.
Распоред
Кројцберг се граничи со источниот дел на реката Спре. Ландвехканал тече низ Кројцберг од исток кон запад, заедно со улицата Пол-Линке-Уфер која паралелно оди покрај каналот. Други одлики се старата линија Берлин У- Бах линија на денешна У1, на Горлицер Парк во  Со 36  и Викторија Парк на падините на на Кројцберг Темелхофер Берже или Кројцберг Хил во  СВ 61 .
Поделба
Кројцберг е поделен во две зони :
Нивелир
Нивелир — основен мерен инструмент за мерење на висински разлики кај геодетските мерења. Основниот принцип се заснова на делувањето на силата на Земјината тежа, односно доведување на визурната оска на дурбинот во хоризонтална положба. Тоа се постигнува со примена на либела или компензатор. Со користење на нивелир, висинските разлики се добиваат од директни мерења. Нивелманската летва треба да биде вертикално поставена во просторот, што се постигнува со кружната либела.
На долниот дел на нивелирот се наоѓаат три подножни винта кои служат за хоризонтирање на инструментот. Горниот дел се врти околу главната (вертикалната) оска, а воедно е и носач на дурбинот. Главната оска мора да осигура стабилност на инструментот и многу правилно завртување на останатите подвижни делови, што изискува посебен квалитет на материјалот и прецизна изработка.
Дурбин
Основната операција при геодетските мерења, без разлика дали се работи за мерење на правец или мерења на нивелманска летва, е визирањето. За таа цел служи дурбинот. Основните делови на дурбинот се: објектив, кончен крст и окулар. Објективот служи за пресликување на предметите (визурни марки) од просторот на предметот во просторот на сликата. Сликата на предметот која ја твори објективот мора да се наоѓа во рамнината на крстот (ако не е таков случајот доаѓа до паралакса на крстот).
Дурбинот е оптички инструмент чија основна намена е зголемување на видниот агол при посматрање на оддалечени предмети. Дурбинот е граден од објектив и окулар. Објективот е собирен оптички систем кој твори реална меѓуслика на оддалечените предмети по законите на оптичкото пресликување. Предметот на посматрање се наоѓа на оддалеченост поголема од 2 фокуси на објективот, па сликата која ја твори објективот е смалена, реална и превртена. Окуларот ја зголемува реалната меѓуслика која се посматра. Зад окуларот се наоѓа окото на мерачот, заради што дурбинот е субјективен оптички инструмент. Мерниот дурбин (го направил Кеплер во 1611 година) во рамнината на зададеното видно поле има вградена стаклена плочка со крст.
Мерење со нивелир
Диоптрирање е постапка на изострување на сликата на кончениот крст со вртење на тубусот на окуларот. Окото треба да ја види сликата на кончениот крст остро во состојба на мирување на акомодацијата. Положбата во која треба да се постави окуларот пред мерењето со дурбинот е само една и во текот на мерењето не смееме да ја менуваме. Окуларот го одвртуваме толку сликата на кончениот крст да не биде остра. Го завртуваме окуларот кон плочката со кончениот крст до најповолната острина. Ја читаме положбата на диоптриската скала, па во иста насока го завртуваме окуларот отприлика за 0,5 диоптрии. Со тоа окуларот сме го довеле во оптимална положба, а окото во состојба на мирување на акомодацијата.