cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Несвесност
Несвесност е состојба на бесвест, односно менталната состојба која вклучува целосен или речиси целосен недостиг на одговори (реакции) кон луѓето и други стимули во животната средина. Состојбата на кома е еден вид на несвесност. Несвестица поради опаѓање на крвниот притисок и намалување на снабдувањето на мозокот со кислород спаѓаат во привремено губење на свеста.
Губењето на свест не смее да се меша со променети состојби на свеста, како делириум (кога лицето е збунето и само делумно одговара на стимулите од животната средина), нормално спиење, хипноза, и други променети состојби во кои личноста реагира на стимули.
Губење на свеста не треба да се меша со поимот на несвесните психоаналитички или когнитивни процеси (на пример, имплицитни препознавања) што се случуваат надвор од свеста.
Губење на свеста може да настане како резултат на трауматски повреди на мозокот, мозочна хипоксија (на пример, поради мозочен или срцев удар), тешко труење со лекови кои ја намалуваат активноста на централниот нервен систем (на пример, алкохол и други хипнотични лекови или седативи), тежок замор, и други причини.
Закон и медицина
Во правните науки, состојбата на несвесност може да му даде право на обвинетиот за кривично дело да се брани по автоматизам, оправдана состојба која му овозможува на обвинетиот да тврди дека не треба да биде повикан на кривична одговорност за своите постапки или пропусти. Во повеќето земји, судовите мора првин да разгледаат дали несвесноста во некоја ситуација може да биде прифатена како одбрана и тоа може да варира од случај до случај. Оттука, епилептичните напади, невролошките дисфункции и одњето во сон (месечарење) може да се сметаат за прифатливи оправдувачки услови, бидејќи губењето на контрола не е предвидливо, но заспивањето (особено при возење или во текот на сите други активности критични за безбедноста) не може да биде оправдано бидејќи природен сон ретко совладува нормална личност без предупредување.
Во многу земји се смета дека некој кој не е целосно свесен не може да даде согласност за нешто. Ова може да биде важно во случаи на сексуални активности, евтаназија или пациенти кои даваат согласност во однос на започнување или запирање на лекување.
Законите во некои земји бараат прво брзата помош или болничарот да добијат согласност од повредениот човек кој е свесен, пред тие да започнат со грижата за пациентот. Во повеќето случаи каде што повреденото лице се смета за несвесно, првин се обезбедува согласност по што службата за итни случаи може слободно да му обезбеди помош.
1852 во музиката
1852 година во музиката содржи некои значајни настани.
Шпански цвет
Шпански цвет е вид на зарабување или ковање монети. Шпанскиот цвет се однесува на меко зарабување на монатата со седум засеци направени на еднакви растојаниија еден од друг.
Потекло
50 шпански пезети, издадени помеѓу 1990 и 2000 се првите монети на порабени во цветниот дизајн.
Смртта во Синановото теќе
Содржина
На возраст од 65 години, познатиот дервиш Алидеде, чија мудрост е нашироко позната, наеднаш одлучува да го напушти Цариград и да се пресели во Сараево. Таму, во Синановото теќе се собираат многу учени и угледни луѓе кои ја слушаат неговата мудрост. Една вечер, додека Алидеде ги поучува присутните луѓе, наеднаш почувствува слабост и набргу умира. Непосредно пред смртта, тој се сеќава на два настана: Еднаш, кога имал 10-11 години, излегол пред својот дом за да си игра во калта и во наносите што останале по поплавата на реката Босна и таму го здогледал трупот на некоја гола девојка. Уплашен и засрамен, тој избегал дома, каде потоа со денови чувствувал голем немир, но немал сила да го раскаже тоа што го видел; Другпат, кога имал 25 години и веќе се наоѓал во Цариград, една ноќ излегол на прозорец и здогледал како двајца мажи бркаат полугола девојка, која дошла до капијата на теќето. Повторно, тој бил вознемирен од глетката одредено време, но немал сила да го сподели немирот со другите дервиши. Затворајќи ги очите за последен пат, Алидеде прошепотува молитва во која ја искажува својата горчина.
Осврт кон делото
Во расказот „Смртта во Синановото теќе“ се забележува сосема поинаков, етеричен и лиричен стил. Сепак, во расказот, мирот и спокојството се само надворешен привид, додека внатре, во човечката природа тлее големиот немир на сетилата. Притоа, сонот и јавето се основниот флуид на овој рефлексивен и сензибилен расказ, кој истовремено претставува и поетски запис во суптилни источни бои.
1851 во музиката
1851 година во музиката содржи некои значајни настани.
Манастир (Калуѓерица)
Манастир — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Калуѓерица, Македонија. На површина од 150 на 100 метри, што се наоѓа 5 километри јужно од селото и на левиот брег на Манастирска Река, се среќаваат грамади од кршен камен и населбинска керамика.
Гвинеја-Бисао
Вкупната површина на Гвинеја-Бисао е 36.125 км2 со вкупно население од 1.611.000 жители. Порано државата била португалска колонија и била позната под името Португалска Гвинеја. Со независноста државата го прифатила името Гвинеја, но за да се разликува од соседната Гвинеја на своето име го додала името на главниот град. БНП по глава на жител на Гвинеја-Бисао е едно од најниските во светот.
Потекло на поимот
Името на државата потекнува од името на регионот Гвинеја и од поранешното колониско име Португалска Гвинеја, додека соседната Република Гвинеја била позната како Француска Гвинеја. Со независноста на двете држави, Француска Гвинеја го променила името само во Гвинеја, додека помалата Португалска Гвинеја се преименувала во Гвинеја-Бисао за да се разликува од останатата. Често и Република Гвинеја се нарекува како Гвинеја-Конакри.
Историја
За раната историја на Гвинеја-Бисао се знае многу малку, слично како и за историјата на Гвинеја. Она што е познато е дека кон 900 година, Гвинеја била вклулчена во составот на Ганската империја. Од 13 век до 16 век, Гвинеја била со составот на Царство Мали. Португалските трговци и истражувачи на нејзините брегови престигнале во периодот помеѓу 1460 и 1470 година. Нејзиното население главно било користено за трговија со робови, а земјата како подрачје за експлоатација на нејзините ресурси. Кон крајот на 19 век, Гвинеја била колонизирана од страна на Португалија, која тогаш била позната како Португалска Гвинеја, која административно припаѓала на Зелено’ртската република. Во текот на 1956 година, Амилкар Кабрал застанал на чело на народноослободителната војна. Во 1963 година војната продолжила под раководство на Африканската партија за независност на Гвинеја. Таа партија била силно поткрепена од страна на СССР, Кина и Куба. Земјата својата независност ја објавила на 24 септември 1973 година. Веќе следната година, Португалија ја признала независноста и ги повлекла својата војска. Во 1980 година бил извршен воен удар, и на чело на земјата застанал Жоао Бернардо Виера. Во 1984 година бил избран нов устав на земјата, а во 1991 година бил воведен повеќепартиски систем. Во 1999 година бил извршен повторно воен удар, и Виера бил отстранет од власта. Во следните неколку години се случиле повеќе вакви воени и државни удари, во кои Виера се враќал на васт, за последен пат во 2005 година. Во 2009 година тој бил убиен.
Географија и клима
Гвинеја-Бисао е држава која се наоѓа во Западна Африка со главен град Бисао. Вкупната површина на државата е 36.125 км2. Највисока точка во државата изнесува 300 метри. Внатрешноста на земјата е савана додека крајбрежјето има блата. Поради блискоста до екваторот, климата во Гвинеја-Бисао е тропска со топли ветрови од Сахара. Гвинеја-Бисао на север се граничи со Сенегал, а на југ и исток со Гвинеја. На запад државата излегува на Атлантскиот Океан.
Политички систем
Гвинеја-Бисао е република. До 1991 година владата била централизирана, но со реформите се вовел полиберален повеќепартиски систем. Претседателот е шеф на државата, додека премиерот е шеф на владата на Гвинеја-Бисао. Законодавно тело е еднодомен парламент наречен Национално народно собрание на Гвинеја-Бисао кое е составено од 100 пратенички места. Пратениците се избираат на избори за четиригодишен мандат. Уставно, судската власт е независна. Моментален претседател на Гвинеја-Бисао е Малам Бакај Сања.
Административна поделба
Гвинеја-Бисао е поделена на 8 региони и еден автономен сектор. Овие се поделени на 37 сектори. Регионите се:
Стопанство
БНП по глава на жител на Гвинеја-Бисао е едно од најниските во светот, како и индексот за човеков развој. Повеќе од две третини живеат во сиромаштија. Економијата зависи од земјоделството, рибиоловот. Најизвезувани производи се два видови на ореви. Поради долгиот нестабиле политички живот, економијата на Бисао е во незавидна положба.
Население, јазик и религија
Населението на Гвинеја-Бисао е доста разновидно, со повеќе етнички групи и јазици, обичаи и традиции. Истото може да биде поделено на три големи етнички групи: фула и мандинка кои сочинуваат поголем дел од населението и живеат во северниот дел од земјата, потоа следат Баланта и Папел кои живеат во приморскиот регион и Манџако и Манкања кои живеат во северниот крајбрежен регион. Остатокот од населението се мешани луѓе на Португалци и месни жители.
Службен јазик во Гвинеја-Бисао е портуагалскиот јазик кој како мајчин јазик го зборуваат само 14% од населението. 44% од населението зборува Гвинејско-Бисаоски креолски јазик. Исто така во училиштата се учи и француски јазик поради околните франкофонски држави.
Низ скоро целиот 20 век најголема религија била локална религија, но скоро 40 до 50% од населението се Муслимани. 10% се Христијани и остатокот се припадници на локални религии. Сепак и Исламот и Хрситијанството не се чисти, туку имаат големи примеси на локалните религии.
Култура
Музиката на Гвинеја-Бисао е поврзана со полиритничкиот гумбе стил на музика, најзастапен вид музика во земјата. Сепак поради нестабилноста на земјата, музиката не е толку често застапена во општествениот живот. Најзастапен музички инструмент е кабаса. Текстовите на песните се на португалски и креолски јазик. Еден од најпознатите уметници на Гвинеја-Бисао е Флора Гомес, филмски режисер.
1850 во музиката
1850 година во музиката содржи некои значајни настани.
Витлеемска капела (Прага)
Витлеемската капела (чешки: Betlémská kaple) ) е капела која се наоѓа во Прага, Чешка. Црквата била изградена во 1394 година. Значајна е по својата поврзаност со потеклото на бохемската реформација, особено со чешкиот реформатор Јан Хус.
Свети Диомид
Диомидовите острови во Беринговиот Проток го носат името на Свети Диомид, бидејќи на неговиот ден (16 август 1728) данскиот морепловец Витус Беринг, кој бил во служба на руската морнарица, ги забележал овие острови пловејќи по морето.
Тумба I (Калуѓерица)
Тумба I — могила од римското време во атарот на селото Калуѓерица, Македонија. На 400 метри северно од селото има блага височинка на која се наоѓа делумно оштетена могила со пречник во основата од 25 метри и височина од 3 метри.
Рајдинг
Рајдинг (Raiding) наречен и Доборјан (Doborján) или Рајноф (Rajnof) — паланка во Градиште, Австрија, оддалечено околу 21 километри од Сопрон. Селото се наоѓа на ридовите над Сопрон и има 837 жители. Селото постои од 1222 година.
Најистакнатата личност од Рајдинг е славниот унгарски композитор Франц Лист, роден во 1811 г. на имотот на семејството Естерхази. Последниот сопственик на куќата Пал Естерхази ја подарил во 1971 година на селото и била преуредена како музеј. Денес таа куќа ги задржува спомените од животот Лист кои се собрани и зачувани со помош на месното население.
Оскар Ромеро
Оскар Арнулфо Ромеро и Гонзалес (15 август 1917 – 24 март 1980) е католички свештеник од Ел Салвадор, надбискуп на Сан Салвадор. Како надбискуп, Ромеро е сведок на постојани кршења на човековите права од страна на салвадорските сили за безбедност и одредите на смртта во текот на граѓанската војна во земјата. Го прифаќа ненасилниот облик на теологијата на ослободувањето и застанува на страната на сиромашните. Поради тоа, во 1980 година е убиен по завршувањето на мисата.
Во 1997 година е започната постапката за беатификација и канонизација во светец на Ромеро, а папата Јован Павле II му ја додели титулата божји слуга.
Студии
Во 1937 година Ромеро се запишува на Националната богословија во Сан Салвадор. Таму тој студира теологија, но само по еден семестар ги продолжува своите студии во Рим на Грегоријанскиот универзитет. Кога започна Втората светска војна, многу од странските студенти ја напуштаат Италија, но Ромеро останува во земјата и во 1941 година ги завршува студиите со одличен успех.
Црковна кариера
На 4 април 1942 година Ромеро е ракоположен за католички свештеник во Рим. Останува во Рим на докторски студии, но во 1943 година е повикан назад во Ел Салвадор. На патот кон дома, задржан е во Куба, бидејќи доаѓа од фашистичка Италија. По неколку месеци поминати во затвор, Ромеро се враќа во Ел Салвадор.
Наваескуријал
Наваескоријал — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Оскар Ромеро
Црковна кариера
Следните години работи како парохиски свештеник. Станува директор на црковниот весник „Ориентасион“, кој под негово уредништво станува доста конзервативен, бранејќи ги традиционалните погледи на Католичката црква.
Во 1970 Ромеро е назначен за помошник бискуп на Сан Салвадор, потег кој не наиде на одобрување кај прогресивните црковни кругови. Пет години подоцна, во декември 1975 година тој е назначен за бискуп на дијацезата Сантјаго де Марија.
Надбискуп
Кариерата на Ромеро брзо тече со нагорна линија и на 23 февруари 1977 година тој е назначен за надбискуп на Ел Салвадор. Неговото назначување е поздравено во владините кругови, но предизвикува разочарување кај радикалните свештеници (особено кај оние што отворено се приклонуваа кон марксизмот), кои се плашат дека тој, поради неговиот конзервативизам, ќе ја попречува теологијата на ослободувањето и помагањето на сиромашните.
Ромеро почнува да зборува против сиромаштијата, социјалната неправда, убиствата и мачењата во земјата. Истовремено, расте неговиот углед и надвор од земјата. Во 1979 година е и номиниран за Нобеловата награда за мир.
Во февруари 1980 година Ромеро му пишува писмо на американскиот претседател Џими Картер, предупредувајќи го дека растечката американска воена помош за Ел Салвадор „несомнено ќе ја заостри неправдата и репресијата што му се нанесува на организираниот народ, чија борба често била за нивните најосновни човекови права.“ Картер, плашејќи се Ел Салвадор да не стане „втора Никарагва“, ги игнорира апелите на Ромеро.
Поради неговата сè поголема одбрана на правата на сиромашните, Ромеро станува трн во окото на салвадорската олигархија. Еден ден по неговата проповед во која ги повика салвадорските војници, како христијани, да се покорат на повисоките божји наредби и да престанат да ја спроведуваат владината репресија и кршењето на човековите права, на 24 март, само неколку моменти по завршувањето на мисата, Оскар Ромеро е застрелан. Во моментот на убиството надбискупот Ромеро сè уште се наоѓал во олтарот.
Како извршители на атентатот се посочуваат членови на салвадорските одреди на смртта, при што двајца од нив ја посетувале американската воена Школа на Америките, злогласна во Латинска Америка. Ова гледиште е поткрепено од еден извештај на Обединетите Нации од 1993 година, кој го идентификува човекот што го нареди атентатот како мајорот Роберто Д’Аубисион, водач на десничарската политичка партија Националистичка републиканска алијанса.
На погребот на надбискупот Ромеро присуствуваат повеќе од 250,000 лица, од Ел Салвадор, но и од други земји.
Во чест на Ромеро
Поради неговата висока моралност и храброст, Ромеро ужива голем углед кај приврзаниците на човековите права и слободата.
Додека мејнстим медиумите, пред сè во САД, не му посветија голем публицитет на атентатот врз салвадорскиот надбискуп, за популаризацијата на неговото дело голем придонес даваат двата филма кои ги екранизираат неговото застапување на сиромашните од Ел Салвадор: филмот од 1986, Салвадор, на Оливер Стоун и филмот на Џон Дјуган, „Ромеро“ од 1989 година.
1848 во музиката
1848 година во музиката содржи некои значајни настани.
Бурма (накит)
Бурма или венчален прстен е еден вид на прстен што укажува на тоа дека оној што го носи е во брак. Обично се прави од метал, а традиционално се прави од злато или друг скапоцен метал.
Најраните примери на венчални прстени ни доаѓаат од древниот Египет. Западниот обичај за употреба на венчален прстен ги има во Стариот Рим и Грција, а до денес опстојува поради употребата при склучување на христијански бракови во Европа, кои се прилагодени на древните обичаи.
Во зависност од културата, бурмата односно венчалниот прстен обично се носи на левата или десната рака, на домалиот прст. Многу брачни другари бурмата ја носат постојано, а еден показател за важноста на овој вид прстен е фактот дека бурмата е меѓу неколкуте предмети кои се дозволени да ги имаат затворениците и нивните посетители.
Диецеза Македонија
Диецезата Македонија (латински: Dioecesis Macedoniae) била римска диецеза на доцната Римско Царство, заземајќи дел од префектурата Илирик. Нејзин главен град бил Солун.
Во мусафирханата
Во мусафирханата (српски: U musafirhani) — расказ на писателот Иво Андриќ.
Диецеза Македонија
Диецезата ги вклучувала покраините Македонија Прима и Македонија Секунда, Тесалија, Стар Епир, Нов Епир, Ахеја и Крит. Диецезата била формирана откако диецезата Мизија била поделена на Диецеза Дакија и Диецеза Македонија. Диецезата Македонија, заедно со диецезата Дакија и Панонија ја формираат Префектурата Илирик.
Во мусафирханата
Содржина
Католичкиот калуѓер фра Марко Крнета е задолжен да управува со мусафирханата — посебен дел од манастирот во кој ноќеваат Турците кои се на пропатување. Еден ден пристигнуваат тројца јаничари, од кои едниот е тешко болен при што болниот им го оставаат на нега на калуѓерите. Марко со несебична енергија се грижи околу него, а кога гледа дека јаничарот нема да преживее, тој си поставува задача да го покрсти. Сепак, јаничарот умира без да ја промени верата.
Осврт кон делото
Четири раскази на Андриќ, „Во мусафирханата“, „Во занданата“, „Исповед“ и „Покрај казанот“, се посветени на католичкиот калуѓер Марко Крнета. Во нив, авторот сликовито го портретирал ликот на калуѓерот како суров селанец, човек на елементарната природа, но со невино срце зачудено пред злото со кое е обвиен светот. Притоа, Андриќ ја создава личноста на фра Марко супериорно интелектуално и несентиментално, но и без иронија кон неговата неученост и примитивност.
Тумба II (Калуѓерица)
Тумба II — тумул од железното време во атарот на селото Калуѓерица, Македонија. Се наоѓа на зарамнето плато во близината на северниот раб од селото.
Девојка со бисерна обетка
Девојка со бисерна обетка (Meisje met de parel) — маслена слика на холандскиот сликар од златното доба Јоханес Вермер, датирана околу 1665 година. Низ вековите одејќи со разни имиња, станала позната со денешната титула кон крајот на XX век, по големата бисерна обетка што ја носела портретираната девојка. Делото е во колекцијата на Маурицхаус во Хаг од 1902 година и е предмет на разни литературни третмани. Во 2006 година, холандската јавност ја избрала за најубава слика во Холандија.
Опис
Сликата е трони, холандски опис на „глава“ од XVII век, што не требала да биде портрет. На него е прикажано едно европско девојче кое носи егзотичен фустан, ориентален турбан и неверојатно голема обетка од бисер. Во 2014 година, холандскиот астрофизичар покренал сомнеж во материјалот на обетката и тврдел дека таа повеќе личела на полиран калај отколку на бисер врз основа на спекуларниот одраз, крушестиот облик и големата големина на обетката.
Делото е масло на платно и е 44цм висока и 39цм широка. Потпишана е како „IVMeer“, но не е датирана. Се проценува дека е насликана околу 1665 година.
По последната реставрација на сликата во 1994 година, суптилната шема на бои и интимноста на погледот на девојчето кон гледачот се значително подобрени. За време на реставрацијата, откриено е дека темната позадина, денес донекаде размачкана, првично била темно зелена боја. Овој ефект е произведен со нанесување на тенок транспарентен слој на боја - глазура - над црната позадина што се гледа сега. Сепак, двата органски пигменти на зелената глазура, индиго и резеда лутеола, избледеле.
Сопственост и приказ
По совет на Виктор де Стуерс, кој со години се обидувал да спречи ретки дела на Вермер да се продаваат на странки во странство, Арнолд Андриес де Томбе го купил делото на аукција во Хаг во 1881 година, за само два еснада плус триесет центи (околу 24 евра со моментална куповна моќ ). Во тоа време, таа била во лоша состојба. Дес Том немал наследници и ги донирал оваа и другите слики на Маурицхаус во 1902 година.
Сликата била изложена како дел од претставата Вермер во Националната уметничка галерија во Вашингтон, во 1965 и 1966 година. Во 2012 година, како дел од патувачката изложба додека Мауришуис се реновирал и проширувал, сликата била изложена во Јапонија во Националниот музеј на западна уметност, Токио и во 2013-2014 година во САД, каде била прикажана на Високиот музеј во Атланта, на де Јанг музеј во Сан Франциско и во Њујорк во колекција Фрик. Подоцна во 2014 година била изложен во Болоња, Италија. Во јуни 2014 година, таа се вратила во музејот Маурицхаус, кој изјавил дека сликата немало да го напушти музејот во иднина.
Техника на сликање
Сликата ја истражувале научниците од холандскиот институт за културно наследство и институтот ФОМ за атомска и молекуларна физика (АМОЛФ) Амстердам.
Основата е густа и жолтеникава по боја и е составена од креда, оловно бело, окер и многу малку црна боја. Темната позадина на сликата содржи јаглен, лутеолин (резеда лутеола), креда, мали количини црвен окер и индиго. Лицето и пердените биле насликани главно со користење окри, природен ултрамарин, јаглен и оловно бело.
Во февруари-март 2018 година, меѓународен тим уметнички експерти поминале две недели проучувајќи ја сликата во специјално конструирана работилница за стакло во музејот, отворена за набљудување од јавноста. Неинвазивниот истражувачки проект вклучувал отстранување на делото од неговата рамка за проучување со микроскопи, рендгенска опрема и специјален скенер со цел да се дознае повеќе за методите и материјалите што ги користел Вермер. Проектот, со името „Девојчето во центарот на вниманието“, бил предводен од Аби Вандивере, конзерватор во Маурицхаус а резултатите биле објавени од Маурицхаус. Блогот на Вандивере открил многу детали од проектот.
Резултатите вклучуваат присуство на деликатни трепки, зелена завеса зад главата, направени промени и детали за користените пигменти и од каде потекнуваат. Недостатокот на веѓи и бесмислената позадина довеле до шпекулации дека Вермер сликал идеализирано или апстрактно лице; подоцнежните откритија покажале дека тој сликал реална личност во реален простор. Бисерот е опишан како илузија поради тоа што „нема контура и, исто така, нема кука за да го обеси од увото на девојката“.
Наслов на цртежот
Со текот на вековите, сликата се наоѓала под голем број наслови во различни земји. Првично таа можеби била една од двата трони „насликани на турска мода“ (Twee tronijnen geschildert op sijn Turx) запишани во пописот за време на смртта на Вермер. Можеби се работи за делото што се појавувало во каталогот на продажба на слика во 1696 година во Амстердам, каде што била опишана како „Портрет во антички костум, невообичаено уметнички“ (Ен Трони во Антички Кледерен, универзален совет).
Региони во Мали
Мали се дели на 8 региони и еден престолнински округ. Секој од нив го носи името на неговиот административен центар. Регионите се поделени на вкупно 49 окрузи (cercles). Окрузите и престолнинскиот округ потоа се делат на 703 општини. Податоците за населението се водат според пописите од 1998 и 2009 г.
Девојка со бисерна обетка
Наслов на цртежот
По наследството на Маурицхаус, цртежот станал позната како „Девојче со турбан“ (Meisje met tulband) и бил забележан на неговиот оригинален опис во пописот од 1675 година, дека турбанот станал моден додаток на некоја фасцинација за време на периодот на европските војни против Турците. До 1995 година, титулата „Девојче со бисер“ (Meisje met de parel) се сметала за посоодветна. Бисерите, всушност, фигурираат на 21 слика од Вермер вклучително и многу видливо во „Жена со бисерен ѓердан“. Само обетки се прикажани и во „Дама што пишува писмо“, „Портрет на млада девојка“, „Девојка со црвена капа“ и „Девојка со флејта“. Слично обликувани парчиња за уши се користеле како убедливи додатоци во фалсификати од XX век, кои накратко му се припишувале на Вермер, како што се „Млада жена со сина капа“, „Насмеана девојка“ и „Творецот за чипка“.
Општо, англискиот наслов на сликата бил едноставно „Глава на млада девојка“, иако понекогаш била позната како “Бисер’. Еден критичар објаснил дека ова име било дадено, не само од деталите на обетката, туку затоа што фигурата светела со внатрешен сјај на темната позадина.
Културно влијание
Некои од првите литературни третмани на цртежот биле во песни. За Јан Ловлок во неговата сестина, „Главата на девојчето од Вермер“, тоа бил повод за истражување на меѓусебната поврзаност на замислената убавина толкувана на платно и животното искуство. В.С. Ди Пиеро повторно замислил како „Девојчето со бисерна обетка од Јоханес Вермер“ можело да изгледа во модерниот амбиент на улицата „Хајт“ во Сан Франциско додека Мерилин Чендлер Мекентајр ја коментирал приватната личност на девојчето.
Имало и две измислени појави. Како „Ла рагаза коле турбанте“ (Девојче со турбан, 1986 година), тој се одликувал како општ наслов на колекцијата на Марта Морацони од пет кратки новели поставени во ерата на барокот. Во текот на приказната за насловот, холандски дилер на уметност му ја продал сликата на Вермер на ексцентричен Данец во 1658 година. Рамнодушни кон жените во реалниот живот, двајцата мажи можеле да одговорат само на идеализирање на женствената во уметноста. Во следната деценија, историскиот роман на Трејси Шевалиер „Девојка со бисерна обетка“ од 1999 година ги измислила околностите на создавањето на сликата. Таму, Вермер станува близок со слугата, кого го користи како асистент и седи за него како модел, додека носи обетки на неговата сопруга.
Колегите уметници продолжиле да ја ставаат сликата на Вермер во иконска употреба во XXI век. Етиопската Американка Авол Еризку ја пресоздала сликата како отпечаток во 2009 година, во центарот на една млада црна жена и замена на бисерната обетка со обетки од бамбус, како коментар за недостатокот на црни фигури во музеите и галериите. Неговото парче е насловено „Девојче со обетка од бамбус“. И во 2014 година, англискиот уличен уметник Бенкси ја репродуцирал сликата како мурал во Бристол, вметнувајќи алармна кутија на местото на бисерната обетка и нарекувајќи го уметничкото дело „Девојче со прободено тапанче“.
Црква Пресвета Богородица пред Тин
Altstädter Ring
Ла Тормента
Ла Тормента е романтична колумбиска теленовела. Серијата е снимена во Колумбија, во текот на 2005-2006 година, со 216 епизоди. Оваа теленовела е дело на престижната америkанска продукциска куќа Телемундо и колумбиската РТИ Колумбија. Серијата во Македонија се емитуваше на Сител Телевизија.
Синопсис
Марија Тереза и Сантос живеат во сосема различни света. Тие ќе откријат дека е тенка линијата меѓу љубовта и омразата и ќе сторат се да не се вљубат меѓусебно. Сето тоа започнува со доаѓањето на Марија Тереза од градот на имотот на нејзиниот татко, Ла Тормента. Нејзината цел е да го спаси семејството од банкрот. Но, ќе наиде на непознат свет и сето тоа мора да го дели со Сантос. Тој е маж од периферијата со репутација на женкар и заводник. Сантос доаѓа во судир со Марија Тереза од самиот почеток. Колку повеќе се обдуваат да не си пречат толку повеќе се зголемува страста. Од заедничка омраза ќе се роди најчистата љубов кои и двајцата ќе ја доживеат. Ла Тормента е приказна за љубовта, страста и интригите.
Ла Тормента на Балканот
Македонија: Сител Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Хрватска:НоваТВ Бугарија: Нова ТВ Црна Гора: Пинк М
45. западен меридијан
45. западен меридијан (45° ЗГД) — меридијан кој се протега од Северниот Пол преку Атлантскиот Океан, Гренланд, повторно Атлантскиот Океан, Јужна Америка до Јужниот Океан, и од Антарктикот до Јужниот Пол.
Меридијанот во Гренланд служи како граница помеѓу општините Касуитсуп, Кеката и Сермерсок и националниот парк Североисточен Гренланд.
45° ЗГД образува голема кружница со 135-тиот источен меридијан (135° ИГД).
Одејќи од Северниот Пол кон Јужниот Пол, 45-тиот западен меридијан минува низ:
! width="130" | Координати ! Земја, територија, море ! Белешки > Пјауи<br/ > Баија<br/ > Минаш Жераис<br/ > Сао Паоло
Кубански крокодил
Кубанскиот крокодил (Crocodylus rhombifer) е мал вид на крокодил (просечна должина од 2,4 метри) кој живее само во Куба, односно мочуриштето Запата и Исла де ла Хувентуд. Овој вид е критично загрозен и се смета дека во минатото бил распространет низ Карибите. Кубанскиот крокодил има многу специфични одлики по кои се разликува од останатите крокодили, како што се светлата боја на кожата на возрасните единки, поострите и поцврсти крлушки на кожата и јаките и долги нозе. Овој вид е најкопнен вид од сите крокодили, и исто така се смета за најинтелигентниот.
Живеалиште
Овој крокодил е многу малку распространет. Живее на мала територија која го покрива мочуриштето Запата во северозападна Куба и мочуриштето Ланиер на Исла де ла Хувентуд. Во минатото бил распространет и на Кајманските Острови и на Бахамите. Кубанскиот крокодил за свое живеалиште ги одбира слатките води како мочуриштата, барите и реките и многу ретко плива во солени води.
Исхрана
Младите крокодили се хранат до мали риби, слатководни членконоги и ракови. Возрасните единки ловат мали цицачи, риби и желки. Овие крокодили имаат тапи задни заби, што помага при кршењето на оклопот на желките кои ги ловат. Кубанскиот крокодил ја употребува техниката на ловење со скокање, која ја среќаваме и кај некои други крокодиловидни животни како американскиот алигатор. Со удар на моќната опашка, тие можат да се издигнат од водата и да уловат мали животни кои се наоѓаат на гранките од дрвјата кои висат над водата. Според фосилните остатоци, се смета дека порано се хранеле со сега изумрениот џиновски земјен мрзливец, што најверојатно ја предизвикала еволуцијата на нивните тапи задни заби кои денес ги користат за кршење на оклопот на желките.
Размножување
Многу малку се знае за однесувањето на кубанскиот крокодил за време на размножувањето. Гнездата на овие крокодили се во вид на насип. Сезоната за парење обично почнува во мај и трае 3-4 месеци. Бројот на јајцата зависи од големината и староста на женката, но во просек изнесува 30-40 јајца. Крокодилите несат голем број на јајца, бидејќи поголемиот дел од младите крокодили умираат многу брзо по испилувањето. Ова се случува поради голем број на фактори, најмногу поради грабливоста врз јајцата и на младенчињата од страна на бројни цицачи, влекачи и птици. Исто така регистриран е и канибализам, каде постарите кубански крокодили ги јадат младите. Јајцата се со големина од 5 до 7,6 сантиметри, и инкубацијата трае 58-70 дена. Полот на младите крокодили е одреден со температурата на гнездото.
Заштита
Кубанскиот крокодил е на списокот на загрозени видови. Неговото ограничено живеалиште и малата распространетост го прават доста ранлив вид. Најголемата закана за овој вид претставува човекот со прекумерниот лов и заземање на природното живеалиште. Сѐ уште има потреба од истраживања на преостанатите популации од овој крокодил. Кубанскиот крокодил го има и во заробеништво во САД, каде што се дел од програм за размножување. Во минатото имало проблеми со хибридизација, која го ограничува генетскиот потенцијал на овој вид. Денес се проценува дека 3000 до 6000 кубански крокодили живеат во дивината на површина од 300 km2 во дел од југозападниот дел на мочуриштето. Сѐ уште се непознати многу информации за екологијата и природните одлики на кубанскиот крокодил, затоа потребни се упте многу истражувања за да се зголеми и зачува преостанатата популација на овие влекачи.
1847 во музиката
1847 година во музиката содржи некои значајни настани.
Сутунг (месечина)
Сутунгр (месечина), or Сатурн XXIII,е природен сателит на Сатурн. Откриен е од Брет Гладман, и сор. во 2000 година, и со оглед на привремената ознака S/2000 S 12. Именуван е по Сутунгр во нордиската митологија, Јотун или џин кој некогаш бил сопственик на мед на поезија.
Сутунгр (месечина) има пречник од околу 7 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 19.667 Mm за 1029.703 дена.
Можеби се формирал од отпадоци кои биле исфрлени Фиби. Орбитата на Сутунг е ретроградна, на наклонетост од 174° во однос на еклиптиката (151° до екваторот на Сатурн) и со занесеност од 0,131. Неговиот вртежен период е 7,67 часа.
Неговото име било објавено во неговата коси форма Сутунгр во iauc/08100/08177.html Кружни IAU 8177. Меѓутоа, ИАУ Работна група за номенклатура на планетарни системи подоцна одлучила да додаде номинатив наставката -r во основната форма ''Suttung' '.
Музеј на уметноста (Сао Паоло)
Музеј на уметноста на Сао Паоло е музеј во Сао Паоло, наоѓа на Avenida Paulista од 1968 година, годината на неговата инаугурација.
Тој е еден од најпознатите и важни музеи во Латинска Америка, музеот е непрофитирачка институциja која е основана во 1947 година, од претприемач Assis Chateaubriand. Во 2009 година, доби околу 679.019 посетители.
Во занданата
Во занданата (српски: U zindanu) - расказ на писателот Иво Андриќ.
Содржина
Бидејќи старешината на манастирот е отсутен, калуѓерот Марко оди во Травник кај помошникот на везирот, за да ја плати давачката. Таму, меѓу нив започнува силна кавга и фра Марко е затворен во малата затворска ќелија, каде го полеваат со студена вода. Во соседната ќелија е затворен еден православен поп, кој го советува Марко да го поткупи чуварот на затворот и така да се спаси од измачувањето. Потоа, во разговорот со него, фра Марко дознава дека двајцата се познаваат од минатогодишното судење меѓу православната и католичката црква. Поради тоа, двајцата свештеници почнуваат да се смеат поради тоа што помошникот на везирот ја искористува неслогата меѓу двете цркви.
Осврт кон делото
Четири раскази на Андриќ, „Во мусафирханата“, „Во занданата“, „Исповед“ и „Покрај казанот“, се посветени на католичкиот калуѓер Марко Крнета. Во нив, авторот сликовито го портретирал ликот на калуѓерот како суров селанец, човек на елементарната природа, но со невино срце зачудено пред злото со кое е обвиен светот. Притоа, Андриќ ја создава личноста на фра Марко супериорно интелектуално и несентиментално, но и без иронија кон неговата неученост и примитивност.
NGC 1385
NGC 1385 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1385 се споменува и како ESO 482-16, MCG -4-9-36, AM 0335-244, IRAS 03353-2439.
Откривање
Објектот е откриен на 17 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 37 м 28,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 24° 30' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 1385 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13368. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6447. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
2011 Роџерс Куп
2011 Канада Мастерс (исто така познат како 2011 Роџерс Куп презентиран од Националната Банка и 2011 Роџерс Куп заради спонзорства) е тениски турнир кој се игра на тврда подлога во Канада. Ова е 122ро издание на овој турнир, и е дел од АТП Мастерс 1000 од 2011 АТП Светски Тур, и Премиер Серијата од 2011 ВТА Тур. Женските и натпреварите за легенди се одржаа во Рексал Џентар во Торонто, Канада, а машките натпреварие се одржаа во Униприкс Стадион во Монреал, Канада, од 8 август до 14 август.
Парични награди
Сите пари се во Долари
Други учесници
Следниве играчи добија покани од организаторот за главната жрепка во мажи поединчно:
Следниве играчи добија место од квалификациите:
Следниве играчи добија место како среќни губитници:
Следниве играчи добија покани од организаторот за главната жрепка во жени поединчно:
Мажи поединечно
ДСО против ДСО
Жени поединечно
ДСО против ДСО
Мажи двојки
ДСО против ДСО
Жени двојки
ДСО против ДСО
Жужње
Жужње — село во Општина Маврово и Ростуше.
Географија и местоположба
Жужње — напуштено село во областа Горна Река, на левата страна од Длабока Река. До селото се стигнува пешки или со коњ, преку широка замјена патека од соседното Нистрово.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 8 жители, сите Албанци. Селото е комплетно напуштено, и покрај тоа што на пописот во 2002 има попишано 8 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, сите Албанци.
My World (видео)
My World е првото ДВД издадено од канадската пејачка-текстописец, Аврил Лавињ. ДВД-то содржи шеснаесет песни кои Лавињ ги изведувала на нејзината прва турнеја, наречена Try To Shut Me Up Tour во HSBC Arena во Бафало, Њујорк. Повеќето од песните се земени од нејзиниот прв албум, Let Go, додека другите две песни се препеани од други пејачи. Исто така во него се наоѓаа и една Б-страна. На ЦД-то во живо, три песни се од други пејачи, а препеани од Лавињ, со еден сингл.
Список на песни
Целосно траење: 68:35 minutes.
Бонус песни и сцени
Целосно Траење: 59:25 minutes.
Поларник
Поларник или поларен круг — поим кој може да се однесува на Северниот (арктички) или Јужниот (антарктички) круг што го опишува напоредник. На Земјата, Северниот Поларник се наоѓа на СГШ, а јужниот на  ЈГШ.
Подрачјето помеѓу еден поларник и неговиот пол (северен или јужен) се нарекува студен појас. Ова подрачје во теорија би требало да има барем по едно деноноќие годишно каде сонцето е постојано над хоризонтот и едно деноноќие годишно каде сонцето е постојано под хоризонтот. Меѓутоа атмосферското прекршување по малку ја проширува областа на постојан ден, и за сметка на тоа по малку ја смалува областа на постојана ноќ.
Точната местоположба на поларниците се менува од година во година зависно од поместувањето на Земјината оска што се јавува поради појавите наречени нутација и прецесија. Горенаведените положби се вопросечени.
Поларна светлина
Поларна светлина (aurora) — природна појава на светлина на небото, особено во поларните региони, предизвикана од судирот на наелектризираните честички под влијание на магнетното поле на Земјата. Поларната светлина обично се забележува ноќе, а настанува во јоносферата. Таа е позната и како поларна аврора или колективно, како поларни светлини (аурори). Овие феномени обично се видливи помеѓу 60 и 72 степени северна и јужна географска ширина, со што се ставаат во рамките на Северниот и Јужниот Поларник. Поларните светлини настануваат подлабоко во поларните региони, но тие се реткост и често се невидливи за голо око.
На Северниот Пол овој ефект е познат како aurora borealis (или северна светлина), наречена по Аврора, римската божица на зората и старогрчкиот назив за северниот ветер, Бореј. Поларната светлина во близина на магнетното поле може за се забележи високо над Земјата, но гледано од поголема далечина, таа го осветлува северниот хоризонт со зеленикав сјај или понекогаш со бледо црвена боја, па изгледа како Сонцето да изгрева од необична насока. Оваа светлина обично се јавува за време на рамнодениците. Низ историјата ѝ се давале голем број имиња. Крите (домородcки народ во Америка) овој феномен го нарекле "танцот на духовите". Во Европа, во средниот век се верувало дека поларните светлини биле знак од Бога.
Нејзината јужна двојничка, aurora australis (или јужна светлина), има слични својства и е видлива во јужните географски широчини на Антарктикот, Јужна Америка и Австралија.
Поларните светлини може да се забележат насекаде низ светот и на други планети. Тие се повидливи поблиску до магнетните полови на Земјата поради подолгите периоди на темнина и магнетното поле.
Современите прирачници за стилови препорачуваат имињата на метеролошките феномени, како што е аврора бореалис, да не се пишуваат со голема почетна буква.
Механизам на поларната светлина
Поларните светлини настануваат како резултат на фотоните во горниот дел на атмосферата на Земјата, над 80 км (50 милји), поради јонизираните атоми на азот кои апсорбираат електрони, и атомите на кислород и азот кои преминуваат од возбудена состојба (состојба на висока енергија), во основна состојба (состојба на ниска енергија). Тие се јонизирани или се во возбудена состојба поради судирот со честичките од сончевиот ветер, упатени и забрзани кон магнетното поле на Земјата при што возбудената состојба се губи со емисиите на фотони во светлината, или со судир со други молекули.
Емисии на кислород
Емисии на азот
Кислородот е необичен во поглед на преминувањето во основна состојба: за три четвртини од секундата може да емитува зелена светлина, а за најмногу две минути црвена. Судирот со други атоми или молекули може да предизвика апсорбирање на возбудената (висока) енергија и да спречи емисија. Бидејќи во самата височина на атмосферата има понизок процент на кислород и тој е ретко распределен, ретко се случуваат вакви судири кои би овозможиле појава на емисија на црвена светлина. Судирите стануваат почести во пониските делови на атмосферата, па така нема време да се појават црвените емисии, а понекогаш дури и емисиите на зелена светлина се спречуваат.
Ова е причината зошто на различна височина се јавува различна боја. На голема височина доминира црвената боја од кислородот, потоа се зелената боја од кислородот и сината/ црвената боја од азотот и на крај сината/ црвената боја од азотот кога судирите спречуваат кислородот да емитува каква било светлина. Зад овие светлини има розова боја, мешавина од црвената и зелената светлина, придружена со чиста црвена боја, жолта (мешавина од црвена и зелена) и на крај чиста сина боја.
Поларните светлини се придружени со сончевиот ветер и проток на јони кои континуирано доаѓаат од Сонцето. Магнетното поле на Земјата ги заробува овие честички, од кои многу патуваат и се забрзуваат кон Земјата. Судирите помеѓу овие јони и атомите и молекулите во атмосферата предизикуваат енергијата да се ослободува во облик на поларна светлина во големи кругови околу половите. Поларните светлини се почести и појасни при интензивната фаза на сончевиот циклус, кога настануваат експлозии на материјата во сонцето загрена до повеќе од милион степени со што се интензивира и сончевиот ветер. Гледано од вселената, овие огнени завеси образуваат тенки прстени во облик на тонзура на калуѓер.
Облици и магнетизам
Обично поларните светлини се појавуваат или како распрскан сјај или како „завеси“ кои најчесто се шират во источно - западен правец. Понекогаш образуваат „совршен светлосен лак“, а други пак („активна поларна светлина“) постојано се менуваат. Секоја завеса се состои од многу паралелни зраци, секој подреден според локалната насока на линиите на магнетното поле, со што покажуваат дека магнетното поле на Земјата ги образува поларните светлини. Навистина, сателитите покажуваат дека електроните се насочуваат според линиите на магнетното поле, извиткувајќи се околу нив додека се движат кон Земјата.
Иако за првпат било споменато од страна на грчкиот антички истражувач/ географичар Питеј, Целзиус и Олоф Х. во 1741 година први опишале доказ за контролата на магнетното поле, имено, се појавувале големи магнетни промени секогаш кога поларната светлина била набљудувана одозгора. Ова укажува на фактот дека полраната светлина е придружена со голема електрична енергија, која протекува во регионот од каде се појавува поларната светлина (ова подоцна било увидено).
На 26 февруари 2008 гонина, сондата ТХЕМИС (THEMIS- сонда на НАСА) за првпат беше во можност да го утврди почетокот на нарушувања во магнетосферата на Земјата (бури во магнетосферата). Две од пет сонди беа поставени на оддалеченост од приближно една третина од Месечината, мерејќи случувања кои покажуваат дека магнетната реконекција настанува 96 секунди пред интензивирање на поларната светлина. Д-р Василис Ангелопоулос на Универзитетот на Калифорнија во Лос Анџелес, главниот истражувач во мисиите на НАСА потврди: „ Нашите податоци за првпат и јасно покажуваат дека магнетната реконекција е предизвикувачот“.
Повеќе докази за магнетната поврзаност даваат статистичките податоци од истражувањата за поларната светлина. Елијас Лумис (1860 година), а подоцна и подетално Херман Фриц (1881 година) утврдиле дека поларната светлина се појавува главно во „зоната на поларна светлина“, регион во облик на прстен со полупречник од околу 2.500 км околу магнетното поле на Земјата. Таа едвај се забележува во близина на географскиот пол, кој се наоѓа на оддалеченост од 2.000 км од магнетното поле. Моменталното ширење на поларните светлини (аурорен овал/ овал на поларна светлина) е малку поинакво, сместено околу 3 до 5 степени од магнетното поле на ноќната страна на планетата, со што лаковите на поларната светлина се шират кон екваторот околу полноќ и најдобро можат да се забележат ова време.
Сончев ветер и магнетосфера
Земјата постојано е под влијание на сончевиот ветер, проток на топла плазма (гас од слободни електрони и позитивни јони) која Сонцето ја емитува во сите правци и е резултат на двата милиони степени топлина од најнадворешниот слој на Сонцето, короната. Сончевиот ветер обично достигнува до Земјата со брзина од околу 400 км/ с, густина околу 5 јони/ цм3 и силата на магнетното поле од околу 2 до 5 нт (нанотесли, полето на површината на Земјата е околу 30.000 до 50.000 нт). Ова се типични вредности. Особено за време на магнетни бури, протоците може да бидат побрзи за неколкупати, а меѓупланетарното магнетно поле (ММП) може да биде многу посилно.
ММП потекнува од Сонцето, поврзано со полето на сончеви дамки, а неговите магнетни линии се шират со сончевиот ветер. Сончевиот ветер би имал тенденција овие линии да ги постави во правец Земја- Сонце, но ротацијата на Сонцето ги искосува за околу 45 степени, така што линиите кои поминуваат низ Земјата всушност започнуваат во близина на западната приферија на видливиот дел од Сонцето.