cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жозеф Луј Лагранж
Miscellanea Taurinensia
Во 1758, со помошта на неговите ученици, Лагранж основал научно друштво. Повеќето од неговите рани пишани дела се елаборати. Првиот од петте тома содржи научен труд за теоријата на ширењето на звукот, укажувајќи на грешка направена од страна на Исак Њутн. Во овој том исто така се наоѓа комплетното решение за проблемот на попречно вибрирање на низа. Тука тој, покрај другото, дискутира за ехо, ритам, и соединети звуци.
Вториот том содржи долг труд во кој се вметнати резултатите на неколку трудови од првиот том, посветени на теоријата за варијационо сметање.
Третиот том ги содржи решенијата на неколку динамични проблеми, меѓу кои и проблемот на Пјер де Ферма: со даден број n, кој не е на квадрат, да се најде број x, кој ќе биде квадратен x2n + 1.
Следниот научен труд на Лагранж бил во 1764 на либрацијата на Месечината, како и објаснување за тоа зошто накај Земјата е секогаш свртена со една иста страна.
NGC 968
NGC 968 — елиптична галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 968 се споменува и како UGC 2040, MCG 6-6-56, CGCG 523-61, NPM1G +34.0064.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1879 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 968 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 968 има привидни димензии од 2,7' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 34 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 28' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 968 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9779. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2332. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 407.
Плате
Плате (Plate) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Бекир Халими
Во времето на воениот конфликт во Македонија, тој бил заменик командант на муџахедински единица. Дејствувал во кумановскиот регион - 113 регионална бригада.
Во 2008 година бил осомничен од страна на МВР за поврзаност со ќелија на Ал Каеда. Тој е сопственик на издавачка куќа „Нун“ од Скопје и член на невладината „Бами Ресија“. Тој од кувајтската организација „Возобновување на исламското општество“, ставена од Обединетите Нации на црната листа како соработник на Ал Каеда, во јануари 2008 добил над 2.000 евра за плата.
Циростратус небулосус
Циростратус небулосус (латински: Cirrostratus nebulosus) ― вид на облак циростратус на високо ниво. Името cirrostratus nebulosus потекнува од латински, придавката nebulosus што значи „полна со пареа, маглив, заматен, темен“. Циростратус небулосус е еден од двата најчести облици што циростратусот често ги има, а другиот е циростратус фибратус. Видот небулосус е без особености и еден облик, додека видот фибратус има влакнест изглед. Циростратус небулосус се создаваат со нежно растечки воздух. Облакот често е тешко да се види, освен ако сонцето не грее низ него под правилен агол, правејќи ореол. Иако обично е многу светло, облакот исто така може да биде многу густ, а точниот изглед на облакот може да варира од една формација во друга. Во зима, врнежите често следат зад овие облаци; сепак, тие не се облак што предизвикува врнежи.
Хмонгмјенски јазици
Хмонгмјенските јазици (наречени и мјао–јао) се јазично семејство во јужна Кина и југоисточна Азија. Со говорат во планинските предели на југот на Кина, во покраините Гуејџоу, Хунан, Јинан, Сечуан, Гуангсји и Хубеј, каде нивните говорници се познати како „ридски народ“ (што историски се должи на нивното истиснување од плодните речни долини од страна на побројните ханските Кинези). Во текот на последните 300–400 години Хмонгците и некои Мјени се иселиле во Тајланд, Лаос, Виетнам и Бурма. Како последица од Индокинеските војни (1946-1979), многу говорници на хмоншките јазици се преселиле во Австралија, САД и други земји.
Сродство
Се смета дека ова јазично семејство потенува од средината на јужна Кина, помеѓу реките Јангцекјанг and Меконг, но постои основана претпоставка дека говорниците се преселиле од посеверни краишта под притисок на проширувањето на ханските Кинези.
Особености
Како многу јазици во јужна Кина, хмонгмјенските јазици се претежно едносложни и аналитички. Важат за едни од најтонските јазици на светот: говорите лонгмо и зонгди на хмонг имаат дури дванаесет тонови. Од особен фонолошки интерес се и безвучните сонанти и ресични согласки во јазикот; во секој друг поглед, фонологијата е типична за регионот.
Покрај тоналноста и отстуството на предлози, друга необична одлика е изобилството од бројчени класификатори и нивна употреба на места кајшто други јазици би употребиле определени членови или други показни зборови за измена на именката.
Црнилиште
Црнилиште — село во Општина Долнени, Прилепско.
Географија и местоположба
Селото Црнилиште се наоѓа во Прилепско Поле и во северниот дел од територијата на Општина Долнени, северозападно од градот Прилеп, на северозападното подножје на планината Бабуна. Селото е ридско и е сместено на надморска височина од 662 м. Од Прилеп е оддалечено 33 км. Неговиот атар зафаќа површина од 12,5 км2.
Историја
Црнилиште било формирано од страна на христијанско словенско население. Албанците се доселиле во селото кон крајот на XVIII и почетокот на XIX век.
Стопанство
Селото има полјоделска функција. Во неговиот атар преовладува обработливото земјиште на површина од 711 ха, пасиштата зафаќаат површина од 202 ха, а на шуми отпаѓаат 147 ха.
Население
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името Чрнулште и имало 25 семејства, 2 неженети и 2 вдовици, сите христијани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Црнилиште имало 60 Македонци, 580 Албанци и 80 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 60 жители Македонци, не броејќи ги муслиманите. Според Димитар Гаџанов, во Црнилиште во 1916 година живееле 738 жители Албанци. За време на Првата светска војна Црнилиште било вклучено во општина Браилово и имало 738 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 1.765 жители, од кои 1.704 Албанци, 31 Македонец, 26 Турци, 1 Бошњак и 3 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.937 жители, од кои 23 Македонци, 1.894 Албанци, 2 Турци и 18 лица без податоци.
Родови
Албански родови во селото село: Гачевци (40 куќи), Велиовци (12 куќи), Усовци (4 куќи), Аировци (5 куќи), Реџовци (12 куќи), Џемаиловци (10 куќи), Шабановци (9 куќи), Ликовци (8 куќи), Качниковци (6 куќи), Ламевци (6 куќи), Манчевци (6 куќи), Стајчевци (6 куќи), Рамчевци (4 куќи), Речковци (4 куќи) и Мале-Станевци (4 куќи) сите овие родови се доселени од дебарска страна кон крајот на XVIII век и почеток на XIX век. Највеќее брачни врски одржувале со селаните од селата Пешталево, Дебреште и Житоше, и затоа жителите на селото добро го владеат македонскиот јазик. Во родот Гачевци се знае следното родословие: Јусуф (жив на 56 г. во 1954 година) Амет-Јусуф-Алија-Ганија, основачот на родот кој се доселил. Родовите Велиовци и Усовци потекнуваат од двајца браќа, во родот Усовци се знае следното родословие: Рамадан (жив на 57 г. во 1954 година) Џабир-Селман-Усеин, основачот на родот.
Македонски родови доселени после турското владеење се: Џарковци (6 куќи), Симоновци (3 куќи), Шоповци (2 куќи), Савевци (2 куќи) и Малезановци (1 куќи) доселени се од селото Стровија; Дрндаревци (4 куќи) и Размовци (3 куќи) доселени се од селото Маргари; Секуловци (3 куќи),Здравевци (2 куќи), и Церовци (2 куќи) доселени се од селото Гостиражни; Солуновци (1 куќа) доселени се од селото Костинци; Камчевци (1 куќа) и Влаинковци (1 куќа) доселени се од селото Богомила.
Општествени установи
Во селото работи основното училиште „Исмаил Ќемали“, каде што се изведува настава до деветто одделение. Освен тоа, во него има и амбуланта и услужни објекти.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Иселеништво
До 1957 година 15 албански семејства се иселиле во Турција. Тие се населиле во Бурса, Одрин и Адапазар. После 1957 година албанското иселување во Турција било уште посилно. А во селото почнало да се населува и македонско население.
Анѓелија Арбутина
Анѓелија Арбутина Шаренац (Белград, 29 март 1967) е поранешна југословенска и српска кошаркарка. Најпозната е по игрите за југословенската репрезентација на Олимписките игри во Сеул и победничкиот кош во полуфиналето, како и по долгогодишните настапи за Црвена звезда.
Клупска кариера
Анѓелија кариерата ја продолжила во дресот на Бечеј, со кој во 1995 година ја освоиле шампионската титула со победи во финалната серија против Црвена звезда со 3:0, а Арбутина во вториот натпревар постигнала дури 62 поени. Подоцна освоила и титули со Хемофарм, играла за Мишколц од Унгарија, италијанската Лавечини од Парма, Банката за развој од Бања Лука и израелскиот Рамат Хашарон.
Застапеност
Играла за јуниорската репрезентација на Југославија, со која има бронзен медал од СП 1985 година, кога на 5 натпревари постигнала 42 поени. Таа има и сребрен медал од Европското првенство во 1986 година кога во седум натпревари постигнала 87 поени.
За сениорската репрезентација на Југославија одиграла 81 натпревар. Таа освоила дури четири сребрени медали на големите натпреварувања ( Олимписките игри во 1988 година во Сеул, Светското првенство во 1990 година во Куала Лумпур и Европското првенство 1987 година во Шпанија и 1991 година во Израел).
На Олимписките игри во Сеул во 1988 година го постигнала кошот за победа во полуфиналето против Австралија (57:56) и ја однело Југославија во финалето против селекцијата на САД, каде пружиле достоен отпор и освоиле сребрен медал. Низ шума од рацете на австралиската одбрана се пробила до кошот и погодила во последната секунда од табла за голема радост на соиграчите и стручниот штаб предводен од Милан Васојевиќ. Тој гол ја одбележал нејзината кариера во државната репрезентација. На мечот со Австралија постигнала 15 поени, а во Сеул на пет натпревари постигнала вкупно 51 поен (10,2 по меч). Таа исто така имала одличен настап на Европското првенство во 1987 година, постигнувајќи 77 поени (11 по натпревар) на седум натпревари. На Европското првенство во 1989 година постигнувала дури 19 поени во просек (95 поени, пет натпревари) и била втор стрелец на репрезентацијата која го зазела четвртото место. На Светското првенство во Малезија во 1990 година таа постигнала 22 поени на седум натпревари, а на првенството на Стариот континент во 1991 година постигнала 42 поени на пет натпревари. Таа била и најдобар стрелец на СР Југославија на Европското првенство во 1995 година со 15,2 поени по натпревар (91 поен во шест меча).
Приватен живот
Анѓелија е во брак со спортскиот коментатор на РТС, Слободан Шаренац, со кој имаат две ќерки.
Ејвинд Леонардсен
Ејвинд Леонардсен (роден 17 август 1970) — норвешки поранешен фудбалер.
Кариера
Леонардсен се повлекол од фудбалот по сезоната 2007, и во тој момент тој бил капитен на тимот на Штромгодсет во норвешката Премиер дивизија. Тој поминал девет години од својата кариерата играјќи во англискиот фудбал за екипите на Вимблдон, Ливерпул, Тотенхем и Астон Вила. Професионалната кариера ја започнал во тимот на Молде, а во Норвешка играл уште за екипите на Розенборг, Лин и Штромгодсет.
Леонардсен има 86 настапи за норвешката репрезентација, и постигнал 19 гола. Тој бил дел од репрезентацијата на Норвешка која настапила на Светските првенства 1994 и 1998 година.
Службени јазици на Обединетите нации
Службени јазици на Обединетите Нации се шесте јазици што се користат на состаноците на Обединетите Нации и на кои се напишани сите официјални документи на ОН. По азбучен ред, тие се:
Опис
Овие јазици се користат на состаноците на различни органи на ОН, посебно на состаноците на Генералното собрание (Член 51 од неговиот Деловник за работа), на Економскиот и социјалниот совет и на Советот за безбедност (Член 41 од неговиот Деловник за работа). Секој претставник на земјите-членки може да зборува еден од овие шест јазици, или да зборува на кој било друг јазик и да биде толкуван на еден од шесте службени јазици. ОН овозможува симултано толкување од еден службен јазик на другите пет службени јазици преку Службата за толкување на Обединетите нации.
Шесте службени јазици исто така служат за пропагирање на официјалните документи. Доколку еден документ не е преведен на сите шест јазици, тој не се издава. Општо земено, текстовите преведени на секој од шесте јазици се еднакво веродостојни.
Кон ОН биле упатени голем број на критики поради преголемо потпирање и верување на англискиот јазик, а занемарување на другите пет службени јазици. Во 2011, земјите-членки од шпанското говорно подрачје го упатиле овој проблем во рацете на генералниот секретар. Генералниот секретар Кофи Анан на тоа одговорил дека целосно еднаквост на шесте службени јазици е неостварлива поради ограниченоста на буџетот, но тој сепак ветил дека ќе придаде поголемо значење во подобрувањето на јазичната рамнотежа. Во 2008 и во 2009 година одлуката на Генералното собрание го принудила Секретаријатот да ја почитува еднаквоста на шесте службени јазици, посебно во пренесувањето на јавни информации.
На 8 јуни, 2007 година, одлуките во врска со управувањето на човечките ресурси во ОН, Генералното собрание ја нагласило "огромната важност за еднаквоста на шестте службени јазици на ОН" и побарало од Генералниот секретар да "се осигура дека огласите за слободни работни места ќе ја нагласат потребата за кој било од работните јазици на Секретаријатот, освен ако не се бара одреден работен јазик".
Историја
Повелбата на Обединетите Нации и нејзиниот уставотворен документ од 1945 година не ја прикажуваат јасно употребата на службените јазици на ОН. Повелбата била донесена во 5 јазици (кинески, француски, руски, англиски и шпански) и според (член 11) укажува дека сите 5 текстови се поденакво веродостојни.
Во 1946 година, на првата седница, Генералното собрание на Обединетите Нации усвоило правилници што се однесуваат на јазиците кои наводно треба да се применуваат во "сите органи на ОН, освен во Меѓународниот суд на правдата", и истовремено поставило пет службени јазици и два работни јазици (англиски и француски). Следната година, на втората седница, Генералното собрание усвоило постојан деловник, Резолуција 173 (II). Дел од оние правила кои се однесуваат на јазикот се придруваат кон правилата од 1946 година, освен правилата од 1947 година коишто не важат за другите органи на ОН, туку само за Генералното собрание. Во меѓувреме, се подготвил предлог за да се додаде шпанскиот јазик во групата на работни јазици, покрај англискиот и францускиот. Ова се усвои со Резолуцијата 262 (III), донесена на 11 декември 1948 година.
Во 1968 година, рускиот бил додаден како работен јазик на Генералното собрание, па така од петте службени јазици на Генералното собрание, четири од нив (освен кинескиот) биле и работни јазици.
Во 1973 година, и кинескиот јазик станал работен јазик на Генералното собрание, а арапскиот јазик бил додаден и како службен и како работен јазик. Така, сите шест службени јазици станале и работни јазици.
Во 1980 година, Генералното собрание се ослободило од секоја разлика и од 1 јануари 1982 година, арапскиот јазик станал и службен и работен јазик на сите комитети и поткомитети. Истовремено, Генералното собрание побарало од Советот за безбедност да го вклучи арапскиот во своите работни јазици и од Економскиот и социјалниот совет да го вклучи во своите службени јазици.
Советот за безбедност од 1983 година (како и Генералното собрание) признал шест службени и работни јазици: арапски, кинески, англиски, франсуски, руски и шпански.
И во Економскиот и социјален совет од 1992 година се признале шест службени јазици (арапски, кинески, англиски, француски, руски и шпански) од кои три биле и работни јазици (англиски, француски и шпански). Подоцна и арапскиот, кинескиот и рускиот биле признати и како работни јазици.
Секретаријатот на ОН користи 2 работни јазика: англиски и француски. Сите генерални секретари имаат работно познавање од двата јазика.
Бенгалски јазик
Бенгалскиот јазик е еден од најмногу зборуваните јазици во светот, рангиран на седмото место. Во април 2009, Премиерката на Бангладеш, Шеик Хасина го презентирала предлогот пред Генералното собрание на Обединетите Нации дека бенгалскиот јазик треба да биде назначен за службен јазик на Обединетите Нации. Оваа иницијатива била поддржана со едногласно усвоената резолуција на собранието на индиската држава Западен Бенгал во декември, а исто така поддршка била дадена и од државите Асам и Трипура.
Есперанто
Усвојувањето на Есперанто како службен јазик на ОН е предлог којшто првично претставувал само дополнување на шесте тековни јазици. Подоцна целта била есперанто да биде основен јазик, што значи дека само одредени документи ќе може да бидат преведени на друг јазик, притоа заштедувајќи на трошоци.
Хинди
Според соопштението за печатот во 2009 година од страна на министерот за надворешни работи, владата на Индија "активно работи" за хинди да биде признаен како службен јазик на ОН. Во 2007 година, Владата објавила дека "ќе направи непосредни дипломатски потези за хинди да добие статус на службен јазик во ОН". Меѓутоа имало несогласувања за оваа одлука од страна на Јужна Индија, каде што хинди не се зборувал многу.
Португалски јазик
Многу лузофони (оние коишто го зборуваат португалскиот јазик) се залагаат за поголемо признавање на нивниот јазик, којшто е на 5-то место на најговорени јазици во светот и тоа на неколку континенти: во Португалија во Европа, Бразил во Јужна Америка, Ангола, Мозамбик, Зелен ’Рт, Гвинеја-Бисао, Сао Томе и Принсипе во Африка, како и Источен Тимор и Макао во Азија. Поради тоа заедницата на земјите каде што се зборува португалски побарала службен стгатус на јазикот (240 милиони луѓе на кои им е мајчин јазик). Сепак било констатирано дека португалскиот јазик "не е меѓународен јазик што се користи во дипломатија и бизнис, за разлика од францускиот".
Турски јазик
Во септември 2011 година, на средбата со Генералниот секретар на ОН, Бан Ки Мун, турскиот премиер Реџеп Таип Ердоган ја изразил својата желба турскиот јазик да стане службен јазик на ОН.
Координатор за повеќејазичноста
Во резолуцијата од 1999 година, Генералното собрание побарало од генералниот секретар да назначи официјален Секретаријат како координатор на прашањата во врска со повеќејазичноста.
За прв таков координатор на 6 септември 2000 година, бил назначен Федерико Риеско од Чиле. После една година, на 6 септември 2001 година, неговото место го заземал Мајлс Стоби од Гвајана.
Моментално координатор за повеќејазичност е Кио Акасака од Јапонија, кој исто така е и пот-генерален секретар за комуникации и информации од јавен карактер.
Ден на јазикот во ОН
Во 2010 година, Одделот за информации од јавен карактер на ОН објавил иницијатива за да се слават шест ‘‘денови на јазикот‘‘ во годината, по еден ден за секој службен јазик, со цел да се слави јазичната разновидност и учењето за важноста на крос-културалната комуникација. Тие денови и нивното историско значење се:
Посебни агенции на ОН
Независните агенции на ОН имаат свои посебни службени јазици кои понекогаш се разликуваат од оние на главните органи на ОН. На пример, Генералната конференција на УНЕСКО има 9 службени јазици, вклучувајќи ги и хинди, португалски и италијански јазик. Светскиот поштенски сојуз има само еден службен јазик, францускиот. Меѓународниот фонд за развој на земјоделството има 4 службени јазици: арапски, англиски, француски и шпански.
Лопадеа Нова
Лопадеа Нова (Lopadea Nouă, Schaufeldorf) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 3.867 жители.
Блезенце
Блезенце — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Чепан.
Рабен Штајнфелд
Рабен Штајнфелд (Raben Steinfeld) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Лилјана Поповска
Лилјана Поповска ( во ) — македонска политичарка и поранешна претседателка на партијата ДОМ.
Образование
Лилјана Поповска има дипломирано на Технолошко-металуршкиот факултет во Скопје (органска хемија), каде што се има стекнато и со титулата магистер по технички науки. Покрај македонски, зборува и англиски и словенечки јазик.
Награди
Лилјана Поповска е добитник на републичка награда за иноваторство и на две награди за технички унапредувања во „Алкалоид“, како и на признанија и благодарници за соработка од повеќе невладини организации.
Космос-1779
Космос-1779 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Шарово
Шарово — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Кендер.
Космос-1779
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 септември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1400 килограми. Космос-1779 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9146 км, а најмалото на 9112.
Ѓорѓи Мартиновски
Ѓорѓи Мартиновски бил продекан и декан на Факултет за земјоделски науки и храна во Скопје, проректор и ректор на УКИМ, член на универзитетски тела, комисии, одбори. Kоординатор и учесник во проекти во Македонија и странство. Негова специјалност биле земјоделски науки.
Издавачка дејност
Автор на 57 научни и стручни рецензии, трудови, зборници, прирачници, еден учебник и други изданија.
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група Ј
Квалификации за Европско првенство во фудбал 2020 - група Ј била една од десетте групи во склоп на квалификациите за Европското првенство 2020. Во групата учествувале шест репрезентации, и се играло по Бергеров систем на натпреварување. Двете првопласирани репрезентации во групата, Италија и Финска се квалификувале на Европското првенство 2020.
Натпревари
Распоредот на натпреварите УЕФА го објавила истиот ден после ждребот, кој бил одржан на 2 декември 2018 во Даблин. Времето на одигрување на натпреварите ќе биде прикажано по CET/CEST (месното време ќе биде прикажано во заграда).
Циростратус фибратус
Циростратус фибратус (латински: Cirrostratus fibratus) ― еден вид на циростратусен облак. Името cirrostratus fibratus потекнува од латински, што значи „влакнесто“. Циростратус фибратус е еден од двата најчести облици што циростратусот често ја има, а другиот е циростратус небулосус. Тие се создавани од силни, постојани ветрови што дуваат на голема надморска височина, и тие често покриваат голем дел од небото. Циростратус фибратус често може да се развие или од облакот цирус фибратус или од цирус списатус. Врнежите честопати се ближат зад овие облаци; сепак, тие не се облак што предизвикува врнежи.
Готлиб Дајмлер
Готлиб Вилхелм Дајмлер ( во Шорндорф - во Штутгарт) — германски инженер, кој во 1883 го конструирал првиот автомобилски бензински мотор. Тој мотор им овозможил брзина на возилата од 18 километри на час. Во 1890 година ја основал компанијата „Дајмлер Моторен-Гезелшафт“ која 26 години по неговата смрт, во 1926 година се споила со фабриката Карло Бенц во компанија „Дајмлер-Бенц“, производител на автомобилите „Мерцедес“.
Национален парк Архипелаг
Национален парк Архипелаг (Skärgårdshavets nationalpark, Saaristomeren kansallispuisto) е национален парк во Југозападна Финска. Основана е во 1983 година и зафаќа 500 км2 од копнени области, огромна копнена површина со оглед на тоа што областа претежно е надворешен архипелаг со малку острови дури 1 км 2 - и големите се населени и главно во приватна сопственост и со тоа не се дел од националниот парк. На веб-страниците на паркот, тој број е даден како неквалификувана „област“. Тој е дел од Биосферните резервати на УНЕСКО и доби сертификат ПАН Паркови во 2007 година.
Паркот ги опфаќа сите државни земјишни и водни области во сопственост на државата во рамките на границите на областа за соработка околу паркот, што е повеќе или помалку целиот надворешен архипелаг на морето Архипелаг на источната страна на Оландските острови и јужно од на Корпо, Нагу, Паргас и Кимитон главни острови. Резерватот на Архипелашката морска биосфера се состои од областа за соработка на националниот парк и останатите острови во архипелагот Аболанд, достапни само со брод или траект. Овие области се наоѓаат главно во Нагу, Корпо, Хоутскар, Инио, Хитис и јужен Паргас.
Постојат значителни области со традиционални земјоделски предели во рамките на националниот парк. Една од целите на националниот парк покрај заштитата на природата е и заштита на архипелашката култура и различните културни предели. Областа за соработка игра одлично во ова. Националниот парк сам по себе опфаќа околу 2.000 од вкупно 8.400 островчиња и скери во областа на соработка. Поголемите острови главно се во сопственост на нивните жители.
Може да се движи слободно со брод во Националниот парк, со исклучок на некои заштитени области. Шатл-бродовите управуваат со населените острови и многу претприемачи нудат превоз по договор. Кампувањето е дозволено само на определени места (дозволено на приватни земјишта во согласност со слободата на шетање), не заборавајте да го почитувате домашниот мир. Изградба на камперски огнови е дозволена само во одредени места, освен ако не се појави виша сила. Запалување на пожар е забрането ако е во сила предупредување за шумски пожар. Може да се соберат бобинки и печурки. Имајте на ум птици што паѓаат при слетување на островчиња. Островчиња со многу гнезда птици треба да се посетуваат само во есен и зима. Центарот за посети на Сината школка во Каснос (Кимитошн) и центарот на архипелагот во Корпостром (Корпо) нудат информации за морето на Архипелагот и националниот парк Архипелаг. Постојат автобуски врски со обете. Постојат патеки за природата на некои од островите. Постои подводна патека за нуркачи на Стора Хасто во Корпо (и една во поплитка вода за нуркачи).
Човекот се населува во Архипелагот
Архипелагот Југозападна Финска е населен уште од неолитот (приближно 2000-1300 г.п.н.е.). Богатите природни ресурси ги привлекоа луѓето во пост-глацијалниот архипелаг во камено доба и бронзено време. Балтичкото Море било многу посолено во тие денови, со што меѓу другите риби се нуделе и големи улови на треска во Атлантик. Голема популација на Сива фока ја населувала областа. Луѓето ги користеле богатите популации на морски птици како извор на јајца, месо и надолу. Поради потопла клима, условите за мало земјоделство и сточарство биле дури и подобри од денешните.
Поради пост-глацијалната брана, островите во морето Архипелаг, погодни за живеење, се издигнале од морето и жителите се иселилеподалеку во архипелагот, бидејќи се појавиле доволно големи острови. Земјата сè уште се издига во морето Архипелаг со брзина од приближно 3-4,2 мм годишно. За време на каменото време и бронзеното време, островчињата на денешниот надворешен архипелаг биле на 20-25 метри под нивото на морето. Тогаш надворешниот архипелаг се наоѓал околу сегашните главни острови Нагу, Корпо и Хутскар. Денес, населбата Камено доба на Бетесбергет во општината Драгсфард, од 6000 година пр.н.е., се наоѓа 55 метри над нивото на морето, на пошумените планини. Во старите денови, пејзажот што ги опкружувал нејзините жители бил доста поразличен од денес: населбата се наоѓала на изолиран остров, среде големи области со отворена вода.
Во рамките на реалната област за соработка на Националниот парк Архипелаг, досега не се пронајдени населби од камено време, но има околу четириесет гробишта од бронзеното време и железното време. Две тврдини островчиња од праисториското време се исто така признати во архипелагот, веројатно датираат од железното време. Трговијата, занаетчиството и навигацијата се практикуваа уште во раните времиња, покрај основните извори на егзистенција. Пловидбата започнала во целиот регион на Балтичко Море, најновата во бронзеното време. Југозападниот архипелаг станал дел од културите во регионот на северниот дел на Балтичко Море, кои имаа заеднички средства за егзистенција, употреба на метали и погребни обичаи. Сегашната област на Националниот парк станала населена во железното време (500 пр.н.е.-1150 г. н.е.). Многу антички остатоци од населбите од железното време се пронајдени во областа за соработка на Националните паркови. Анализата на поленот покажало дека земјоделството на крајбрежјето е континуирано од железното време до овие денови. Најкарактеристичните антиквитети на архипелагот се мошти од историското време, од крајот на железното време до 18 и 19 век. Овие недвижни мошти се заштитени и со законот за антиквитети.
Најимпресивните мошти во архипелагот се каирните. Овие корпи се изградени за време на бронзеното време и железното време од камења што „човекот може да ги подигне“. Големината на овие брави варира, пречникот на некои ниски обележја е неколку метри, но некои се долги десетици метри и високи неколку метри. На почетокот на бронзеното време, мртвите тела биле закопани во овие барови, но подоцна станало обичај да се пали мртвото тело. Во некои од гробовите има накит или оружје. Во други, нема артефакти или не се зачувани. Финското народно име за овие каранфили буквално се преведува како „Шпорет на сауна на ѓаволот“.
Гробиштата се наоѓаат во сите делови на архипелагот, на острови со различна големина. Сепак, повеќето баркови првично биле изградени на поголеми острови, кои подоцна станале уште поголеми поради подигнувањето на земјиштето. Честопати местата за погреб се избрани така што тие ќе се издвојуваат од околниот пејзаж, како што се карпести ридови или врвови на островите, со поглед кон морето. Гробиштата во Националниот парк Архипелаг се ниски и прилично мали купишта камења, кои се изградени во близина на највисокото место на островите, но не на самиот врв. Некои гробници се во близина на брегот, а некои се организирани во групи од по неколку обележја. Повеќето гробишта во југозападниот архипелаг, ако не и сите, потекнуваат од железното време. Во рамките на областа за соработка на Националниот парк Архипелаг, повеќето гробници се пронајдени на големите острови Нати и Хитис. Веќе во железното време, овие области се посипуваа со острови, од кои не беше долг пат да се оди на риболов или лов на фоки во надворешниот архипелаг. Оваа област, со поволните природни услови, може да е населена веќе во железното време.
Швеѓаните се населуваат во архипелагот
Шведските доселеници се преселиле во областа од Свеланд, јужен Норланд и Гаталанд кон крајот на 13 век, и затоа населението се зголемило неверојатно. Околу половина од селата во сегашната област за соработка со Националниот парк биле населени веќе во средниот век. Населението во архипелагот се зголемувало до средината на 16 век, по што започнало брзо да опаѓа. Природните ресурси не можеле да поддржат повеќе луѓе со техниките од тоа време. Падот бил предизвикан не само од намалувањето на достапните природни ресурси, туку и од војните и болестите. Во почетокот на 18 век Големата северна војна и Црната смрт го отежнале животот во архипелагот.
Во општината Корпо, на селскиот остров Јrурмо, се наоѓаат некои од најпроучуваните антиквитети во Југозападниот архипелаг: таканаречени монашки прстени. Толкувањето на овие четири камени круга е пробано веќе во 18 век, кога се сомневале дека тие ги направиле монаси од селото Какар. Откриено е дека Францисканците навистина живееле на островот Какар од крајот на 14 век до 1530-тите години. Па може да се случи монасите да ги изградат овие камени прстени на нивните риболовни патувања, на пример. Зошто го сториле тоа, сè уште не е познато. Едно толкување е дека тие се остатоци од еден вид „омаж“.
Во средината на 19 век, животот во надворешниот архипелаг се променил затоа што техничкиот развој го олеснил заработувањето за живеење. Новите методи на риболов, како што се мрежите со куки и лебдат, веќе не бараа заеднички напор од целото село. Нивното распоредување им овозможи на луѓето да живеат надвор од селата. Новите населби доведоа до брз раст на населението. Во почетокот на 20 век, можностите за работа во копното и градовите започнаа да ги привлекуваат луѓето од архипелагот. Најпрво биле напуштени куќите на најсиромашните. Сепак, надворешниот архипелаг сè уште бил населен сè до 1950-тите. Кравите, коњите и овците престанаа да ги пасат островите и поранешните полиња како резултат на емиграцијата. Ова довело до постепено предвидување на поранешните полиња и ливади и до пад на состојбата на зградите во архипелагот. Околу 70-тите години на минатиот век, населението започнало да расте повторно, бидејќи жителите на градот го најдоа „летниот рај“.
Фауна
Фауната на Националниот парк Архипелаг е извонредна и добро позната поради истражувањата и редовните следења. Пронајдени се 25 видови цицачи. Најчести се оние: Аплскиот зајак, Црвена лисица, визон и Лос. Бројот на Сивата фока се зголеми во последниве години, цдодека Прстенестата фока се намали од друга страна. Рибниот фонд е голем и најчестиот вид кој вклучува: балтичка харинга, северна штука, Црвеноперка, платика и јагула.
Во Националниот парк се наоѓаат и голем број птици. Бројот на видови за кои се знае дека се вгнездени во националниот парк изнесува 132. Најбројни се видовите: Црвеноклун лебед, Голем корморан, Дива патка, Цуцулеста патка, Голем север нуркач, Среден северен нуркач, евроазиски буковец, Ка мењарче, Црвенонога тринга, Речна тринга, Обичен галеб, Голем галеб со црна подлога, европски-Сребренест галеб, Бела тресиопашка, европска карпи-треперка, ливадска треперка, Белогаска, славејче, Обично грмушарче, Мало белогушесто грмушарче и Сива врана.
Поретки, но вообичаени гнездечки видови се: Ушестиот нуркач, Дива гуска, Гусковидна патка, Сива патка, Патка лижачарка, белоопашест орел, црн-Мал Тетреб, Среден пескар, Калуѓерка (птица), Шумска шлука, Мал црногрб галеб, Касписка рибарка,Речна рибарка, Голем ушест був, Жолто гушанче, Дамчесто грмушарче и Гавран. Поретки или ретки видови во паркот се меѓу другите:Обичниот свиркач, Бојник (птица), Мала рибарка,Планинскиот був и Блатен був.
Отстранување на визон
Отстранувањето на визон од Националниот парк Архипелаг било иницирано во 90-тите години од минатиот век и многу видови птици го зголемија својот број и доживеаа подобар успех во гнездувањето како резултат. Од проучуваните 22 видови на архипелашки птици, 14 покажале зголемување на бројот. Некои видови (Цуцулеста патка, Белокрилна црнка) значително се зголемија, а некои покажале пораст во помала мера. Отстранување на визон било иницирано во архипелагот Вано во јужниот дел на Драгсфард во 2006 година. Резултатите покажале дека успехот на гнездење кај некои видови се зголемил многу и брзо.
Врски
Главното превозно средство во Националниот парк Архипелаг се шатлови или бродови. Има врска со шатл-брод со сите населени острови во областа на соработка. Островите Холма, Јурмо и Бергам се достапни со шатл-брод и национални паркови кои се нудат на островите. Пристаништа шатл брод на Проствик и Парнас во Нагу и Каснас во Кимитон се достапни по пат и има автобуски врски. Со автомобил можете да стигнете до центарот за посети на Архипелагот Сина мицел и до центарот на архипелагот Корпостром.
Сидониј Аполинариј
Живот
Сидониј се родил во Лугдунум (Лион). Неговиот татко Аполинариј бил п рефект на Галија за време на Валентинијан III. Тој со гордост се сеќава дека со татко му присуствувал на поставувањето на Астириј за конзул во 449. Дедото на Сидониј бил преторијански префект на Галија некаде пред 409 година и пријател на неговиот наследник Децим Рустик. Сидониј можеби бил потомок на еден друг Аполинариј кој бил префект на Галија за време на Константин II помеѓу 337 и 340.
Сидониј се оженил со Папијанила, ќерка на царот Авит, околу 452. Од овој брак добил еден син, Аполинариј, и најмалку две ќерки: Сидониј во неговите писма ги споменува Северина и Роскија, но третата, Алцима, се споменува многу подоцна од страна на Григориј Турски, додека Теодор М омзен шпекулира дека Алцима веројатно е друго име за некоја од неговите други ќерки. Меѓу познаниците на Сидониј се вбројуваат епископот Фауст Риецки и неговиот теолошки противник Клаудијан Мамертиј
Во 457 М ајоријан го победил Авит и го заземал градот Лион. Сидониј паднал во негови раце. Сепак, угледот на Сидониј како учен човек го натерало Мајоријан да се однесува кон него со најголема почит. Како одговор на тоа, Сидониј напишал пофалба (панегирика) во неговата чест (како што претходно направил за Авит), за што бил награден со статуа во Рим и со грофовска титула. Во 467 или 468 царот А нтемиј го наградил за панегирика што била напишана во негова чест и го назначил за урбан префект на Рим до 469, а потоа станал п атрициј и сенатор. Во 470 или 472 година, тој бил избран да го наследи Епархиј во епископијата на Оверњ (Клермон, сега Клермон Феран).
Кога Готите го освоиле Клермон во 474 година, Сидониј бил затворен бидејќи земал активно учество во одбраната. Потоа бил ослободен од заробеништво од страна на Еурик, кралот на Готите и продолжил со неговата верска активност која ја извршувал сѐ до неговата смрт.
Релациите на Сидониј се проследенуваат низ неколку генерации, како приказна за семејниот успех, важноста на неговиот дедо по татко и падот подоцна во 6 век под Ф ранките. Сидониј бил син на Аполинариј, дописник на епископот Рурик од Лимож, заповедник на војската во Оверњ која била губитник во одлучувачката битка кај Вуј, и бил епископ на Клермон четири месеци пред неговата смрт. Аркадиј, внукот на Сидониј, кога ги слушнал гласините дека франкискиот крал Т еудерик I умрел, го предал Клермон на Хилдеберт I. Неговото друго појавување во историјата на Григориј Турски е како слуга на кралот Хилдеберт.
Дела
Негово пообемно дело се неговите Панегирики за различни императори (во кои тој се потпира во голема мера врз Статиј, Авзониј и Клаудијан), кои документираат неколку важни политички настани. Песната 7 е панегирика за неговиот тест Авит и неговото назначување за император. Песната 5 е панегирика за М ајоријан, која нуди доказ дека Сидониј бил во можност да го надмине природниот отпор и непријателство кон човекот кој бил одговорен за смртта на неговиот тест. Песната 2 е панегирика за царот Ан темиј, дел од напорите на Сидониј да биде назначен за урбан префект на Рим. Неколку примероци на пригодни стихови и девет книги Писма, за кои В. Б. Андерсон го напишал следново: "'Што и да се мисли за нивниот стил и дикција, писмата на Сидониј се непроценлив извор на информации за многу аспекти од животот на неговото време.'"Во овие Писма се открива Сидониј како човек со генијален темперамент, љубител на доброто живеење и на задоволството. Писмо на Сидониј упатено до Риотам, "Кралот на Бритоните" (околу 470) е од особен интерес, бидејќи обезбедува докази дека крал или воен водач поврзан со Британија живеел околу временската рамка на кралот Артур. Најдоброто издание е во Monumenta Germaniae Historica (Берлин, 1887), која дава преглед на ракописите. Англиски превод на неговата поезија и писма од В. Б. Андерсон, со придружни латински текстови, бил објавен во 1939. Меѓу изгубените дела е она за Аполониј Тијански.
Григориј Турски Сидониј го опишал како човек кој умеел да празнува литургија без да чита од светите книги и да држи неподготвени говори, без никакво двоумење.
Лецен (Мекленбург)
Лецен (Leezen) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ректор
Ректорот е раководен орган на универзитетот. Ректорот го претставува и застапува универзитетот во земјата и странство. Правата, должностите и одговорностите на ректорот се утврдени со статутот на универзитетот.
Радин мост
Радин мост — камен мост во градот Кратово. Мостот ја минува Манцева Река, притока на Кратовска (Табачка) Река. Заведен е како културно наследство на Македонија во „Списокот на заштитени добра“ од 2012 година под реден број 23 во Кратово. .
Се наоѓа на крајот на градот, во Чаир Маало. Изграден е на две кули високи 28 и 29 метри. Мостот е опеан во народна песна. Се користи за пешачки и автомобилски сообраќај и денес е во добра состојба.
Историја
Уште кон крајот на 14 век, познатиот мајстор Раде изградил мост, кој бил познат како Радев мост. На двете страни имало стражарници и се наплаќала патарина во натура-со јајца, мед, сирење, урда. Но, околу 1820 година, мостот бил погоден од гром и уништен. Така, патниците останале отсечени, а трговските врски со околните градови биле отежнати и морало да се кружи преку Аргулички мост. Затоа, Дубровчаните и Сасите, кои живееле во Кратово, издејствувале средства од Дубровник и почнала изградбата на легендарниот Радин мост, непосредно над разурнатиот Радев мост од кој сè уште стојат остатоци.
Мостот бил пуштен во употреба на 16 септември 1833 година од познатиот скопски Хавзи-паша. Со овој мост е поврзана и историската случка со револуционерот Јосиф Даскалов, кој бил уапсен од турскиот аскер. Тој се фрлил од овој мост за да не ја предаде организацијата, а со себе повлекол двајца турски војници.
Легенда за мостот
Според приказната, мостот го граделе деветмина браќа, но преку ноќ, тој постојано паѓал. Затоа, една вечер се договориле која од сопругите ќе им донесе ручек утредента, таа да ја заѕидаат во темелите на мостот, верувајќи дека тој повеќе нема да паѓа. Сите браќа им кажале на сопругите утре да не им носат ручек – освен најмладиот кој заборавил. Утредента, младата Рада го зготвила ручекот и го однела на мајсторите. Како што бил договорот така и направиле. Младиот брат ги молел, ги преколнувал браќата да не го прават тоа, ја молел и Рада да му прости бидејќи заборавил да ѝ каже, но веќе било доцна. Последната желба на младата Рада била да и ја остават десната града да си го дои малото си машко дете, која и била исполнета. Оттогаш до ден денес се прераскажува легендата за младата Рада, која е заѕидана во темелите на „Радин мост“ кој оттогаш наваму се нема срушено.
NGC 2844
NGC 2844 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2844 се споменува и како UGC 4971, MCG 7-19-64, CGCG 209-57, IRAS 09186+4021.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2844 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2844 има привидни димензии од 1,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 21 м 48 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 40° 9' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 13°.
Други поделби
Проучување на NGC 2844 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26501. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 71; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2994. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 721.
Старо Кралство
Во Египет во својата 30 вековна историја владееле 31 фараони. Историјата се дели на три дела и тоа Старо, Средно и Ново Кралство.
Во Старото Кралство (3000 — 2000 година п.н.е.) се воделе борби на првите фараони за територијалното проширување на Египет. Државата се проширила сè до Синајскиот Полуостов и Северна Нубија. Почнала да јакне локалната аристократија на сметка на централна власт. Египет почнува да се распаѓа на помали делови таканаречени номи кои првин ја претставувале моќта на државата. Почнале да се градат првите пирамиди. Најпознати владетели се: Зосер (ја изградил првата пирамида), Снофру и Кеопс (ја изградил најголемата пирамида).
Природни услови и население
Во средниот и во долниот тек на реката Нил многу рано се појавиле првите заедници на луѓето. Областа околу реката Нил е пустинска, но долината на реката е многу плодна. Оваа река играла голема улога во животот на Египќаните. Поради тоа, луѓето ја сметале реката Нил за извор на животот во Египет и ја почитувале како божество. Населението претежно се занимавало со земјоделство и сточарство, но биле развиени и други занимања.
Системи за наводнување и одводнување
Жителите во долината на Нил најмногу ги користеле водите на реката за наводнување и за зголемување на плодноста на почвата. Кога водата од Нил надоаѓала и ги поплавувала полињата, требало да се собере и да се задржи, а потоа да се користи за наводнување. Жителите на Египет биле вистински мајстори во градењето насипи, брани, канали и базени. Во нив се задржувала водата за да се искористи во времето на сушните периоди. Со канали ги сушеле и мочуриштата и ги претворале во обработлива земја. Ваквите системи биле најпогодни за зголемување на плодните површини. На нив се одгледувале земјоделски производи, коишто биле неопходни за прехрана на населението. На градењето на овие системи работеле селани, занаетчии и робови.