cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
151
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 151 година се протега во 2787 и 2788, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2847 и 2848 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 694. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 486 и 484 година пред хиџра.
Починале
150er
Полухордови
Полухордови (науч. Hemichordata) — мал тип на мали животни кои порано се сметаа за дел од хордатите. Меѓутоа, денес е докажано дека не поседуваат постанална опашка и нотохорд, поради што се сместени во овој тип.
Тие се сите морски црвовидни животни. Постојат само околу 90 познати видови и сите тие се бентосни (живеат на морското дно) во нивната возрасна форма. Најмалите видови се само околу неколку милиметри долги, а најголемите, како што е Големиот баланоглосус (Balanoglossus gigas) можат да достигнат должина од 1,5 метри. Сите познати видови се хранат со мали честички од органска материја (филтерно хранење или јадачи на супстратот). Полухордовите може да се најдат во повеќето од светските води, и тоа во плитки крајбрежни води и во најдлабоките мориња.
Основниот телесен план е триделен. Првиот дел се нарекува протозом. Тој е изменета рилка (пробосцис) и кај многу видови е кратка. По протозомот следи ѓерданче кое ги носи пипалата кај пердувестожабрените животни, но не и кај цреводишачите. Третиот дел е трупот. Двете класи делат некои одлики, но многу се разликуваат по некои други.
Таксономија
Типот полухордови е поделен на две класи: пердувестожабрени животни и цреводишачи. Во поново време е откриен и еден вид Planctosphaera pelagica за кој се претпоставува дека спаѓа во нова класа на полухордови - Planctosphaeroidea.
Класа Enteropneusta: цреводишачи
Цреводишачите, со повеќе од 70 видови, го сочинуваат мнозинството од полухордовите. Живеат закопани во супстратот (кал или фин песок) или под карпи, во плитки и длабоки води. Хранењето е или филтраторно или со јадење на супстратот. Рилката е мала кај видовите со двата начина на хранење, а ѓерданчето е многу мало.
Супстратните јадачи како баланоглосусот (Balanoglossus clavigerus) од Средоземното Море се обично поголеми отколку филтраторите. Тие конзумираат големи количини на кал и/или песок и ја дигерираат органската материја која е во нив. Тие ги складираат екскретите на површината на телото, нешто слично како и со дождовниот црв. Цреводишачите ретко ги напуштаат своите живеалишта во калта или песокот.
Класа Pterobranchia: пердувестожабрени животни
Со само околу 10 или 20 видови, пердувестожабрените сочинуваат околу една петтина од полухордовите. Тие се мали животни кои варираат во големината од 1 до 12 милиметри. Живеат во многу подлабоки води отколку цреводишачите, а токму овој факт, како и нивните меки тела, се главна причина за нивното потешко проучување. Затоа, многу помалку се знае за нивната екологија.
Микропластика
Во моментов постојат две класификации на микропластика. Првична микропластика се сите пластични фрагменти или честички кои веќе се 5мм во големина или помалку, пред да влезат во животната средина. Тука спаѓаат микрофибери од облека, микробриди и пластични пелети (исто така познати како ѓубрива). Вторичната микропластика е микропластика што се создава од деградацијата на поголеми пластични производи, откако ќе влезат во околината преку природни процеси на атмосферски влијанија. Таквите извори на вторична микропластика вклучуваат шишиња со вода и газирани сокови и вода, мрежи за риболов и пластични кеси. И двата вида се признаваат дека опстојуваат во животната средина на високо ниво, особено во водните и морските екосистеми. Терминот макропластика се користи за диференцирање од поголемиот пластичен отпад, како што се пластични шишиња.
Дополнително, пластиката се разградува полека, често во текот на стотици, ако не и илјадници години. Ова ја зголемува веројатноста микропластиката да биде проголтана, инкорпорирана и акумулирана во телата и ткивата на многу организми. Целиот циклус и движење на микропластика во животната средина сè уште не е познат, но во моментов се водат истражувања за да се испита оваа проблематика.
Класификација
Терминот „микропластика“ беше воведен во 2004 година од професорот Ричард Томпсон, морски биолог на Универзитетот во Плимут во Велика Британија.
Микропластиката денес е вообичаена во нашиот свет. Во 2014 година се проценуваше дека има помеѓу 15 и 51 трилиони поединечни парчиња микропластика во светските океани, за кои се проценува дека тежат помеѓу 93.000 и 236.000 метрички тони.
Првична микропластика
Првичната микропластика се мали парчиња пластика кои се намерно произведени. Тие обично се користат во средства за чистење на лицето и козметика, или во технологија за минирање на воздух. Во некои случаи, беше објавена нивната употреба во медицината како вектори за лекови. Микропластичните „пилинзи“, користени во пилинг за чистење раце и пилинзи за лице, ги заменија традиционално користените природни состојки, вклучувајќи мелени бадеми, овесна каша и пемза. Исто така, произведена е и првична микропластика за употреба во технологијата на минирање на воздухот. Овој процес вклучува минирање на акрилни, меламини или полиестерски микропластични машини за чистење и отстранување на 'рѓата и бојата од машините, моторите и труповите на бродовите. Бидејќи овие машини за чистење се користат постојано додека не се намалат во големина и нивната моќ на сечење не се изгуби, тие често се контаминираат со тешки метали како кадмиум, хром и олово. Иако многу компании се обврзаа на намалување на производството на микрозрнца, сепак има многу биопластични микрозрнца кои исто така имаат долг животен циклус на деградација сличен на нормалната пластика. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2018)">потребно е цитирање  ]
Вторична микропластика
Вторичните пластики се мали парчиња пластика добиени од распаѓање на поголеми пластични остатоци, како на море, така и на копно. Со текот на времето, кулминација на физички, биолошки и кемфотодеградација, вклучувајќи фотодеградација предизвикани од изложеност на сончева светлина, може да го намали на структурниот интегритетот на пластични остатоци, на големина која е на крајот невидлива за голо око. Овој процес на разложување на голем пластичен материјал на многу помали парчиња е познат како фрагментација. Се смета дека микропластиката може дополнително да се деградира и да биде помала по големина, иако најмалата микропластика, наводно, откриена во океаните во моментов е 1,6 микрометри (6,3× 10 −5 во) во пречник. Преваленцата на микропластика со нерамна форма сугерира дека фрагментацијата е клучен извор.
Други извори: како нуспроизвод/емисии на прашина при абење
Постојат безброј извори и на првична и на вторична микропластика. Микропластичните влакна влегуваат во животната средина од миењето на синтетичка облека. Гумите, делумно составени од синтетичка гума од стирен-бутадиен, ќе еродираат во ситни честички од пластика и гума како што се користат. Понатаму, 2.0-5.0мм пластични пелети, кои се користат за создавање други пластични производи, често влегуваат во екосистемите поради излевање и други несреќи. Во извештајот за преглед на норвешката агенција за животна средина за микропластика објавен на почетокот на 2015 година наведува дека би било корисно овие извори да се класифицираат како првични, сè додека микропластиката од овие извори се додава од човечкото општество на „почетокот на цевката“ и нивните емисиите се инхерентно резултат на човечки материјал и употреба на производи,а не вторична дефрагментација по природа.
Нанопластика
Во зависност од употребената дефиниција, нанопластиката е помала од 1μm (т.е. 1.000 нанометри) или помалку од 100нм во големина. Шпекулациите во врска со нанопластиката во животната средина се движат од тоа да биде привремен нуспроизвод за време на фрагментацијата на микропластиката до тоа да биде невидлива закана за животната средина при потенцијално високи концентрации. Присуството на нанопластика во северноатлантската суптропска жира е потврдено и неодамнешните случувања во Рамановата спектроскопија и инфрацрвената технологија нано-фориер-трансформација ветуваат одговори во блиска иднина во врска со нанопластичната количина во околината.
Извори
Повеќето микропластични загадувања доаѓаат од текстил, гуми и градска прашина што сочинуваат над 80% од целото загадување на микропластиката во животната средина. Постоењето на микропластика во животната средина често се утврдува преку водни студии. Овие вклучуваат земање примероци од планктони, анализа на седименти од песок и кал, опсервирање потрошувачката на ’рбетниците и без’рбетниците и проценка на интеракциите на хемиските загадувачи. Преку ваквите методи се покажа дека има микропластика од повеќе извори во околината.
Микропластиката може да придонесе до 30% од Големото тихоокеанско ѓубриште што ги загадува светските океани, и во многу развиени земји, е поголем извор на загадување на морската пластика отколку видливите поголеми парчиња морско легло, се вели во извештајот на МУЗП за 2017 година.
Постројки за третман на канализација
Постројките за третман на отпадни води, исто така познати како постројки за третман на отпадни води (ПТОВ), ги отстрануваат загадувачите од отпадните води, пред сè од канализацијата во домаќинствата, користејќи различни физички, хемиски и биолошки процеси. Повеќето растенија во развиените земји имаат и првична и вторична фаза на третман. Во првична фаза на лекувањето, физички процеси се задолжени да ги отстранат маслата, песокот и другите големи цврсти материи, со користење на конвенционални филтри, и резервоари за решавање. Вторичниот третман користи биолошки процеси кои вклучуваат бактерии и протозои за разградување на органската материја. Заедничките вторични технологии се системи со активна тиња, филтри со прскање и изградени мочуришта. Факултативната фаза на терцијарно лекување може да вклучува процеси за отстранување на хранливи материи (азот и фосфор) и дезинфекција.
Микропластиката е откриена и во првичната и во вторичната фаза на третманот на растенијата. Истражувачка студија од 1998 година сугерираше дека микропластичните влакна ќе бидат постојан показател на отпадните води од тиња и отпадни води за третман на отпадни води. Една студија процени дека околу една честичка на литар микропластика се ослободува назад во животната средина, со ефикасност на отстранување од околу 99,9%. Една студија од 2016 година покажа дека повеќето микропластики всушност се отстрануваат за време на фазата на првичен третман каде што се користат цврсти обезмастувачи и таложење на тиња. Кога овие капацитети за третман функционираат правилно, придонесот на микропластиката во океаните и околината на површинските води од постројките за третман на отпадни води не е диспропорционално голем.
Талогот од канализацијата се користи за ѓубриво за почвата во некои земји, што ги изложува пластиките во тињата на временските промени, сончевата светлина и други биолошки фактори, предизвикувајќи фрагментација. Како резултат, микропластиката од овие биосолиди често завршува во одвод на бура и на крајот во водни тела. Покрај тоа, некои студии покажуваат дека микропластиката поминува низ процеси на филтрација на некои постројки за третман на отпадни води. Според студија од Велика Британија, примероците земени од местата за отстранување на талог од отпадната вода на бреговите на шест континенти содржеле просечно една честичка микропластика на литар. Значителна количина на овие честички беше од влакна за облека од отпад од машина за перење.
Гуми за автомобили и камиони
Проценетото количество емисии по глава на жител се движи од 0,23 до 4,7 кг/година, со глобален просек од 0,81 кг/година. Емисиите од автомобилски гуми (100%) се значително повисоки од оние на други извори на микропластика, на пр., Гуми во авион (2%), вештачка трева (12-50%), абење при сопирање (8%) и ознаки на пат (5%). Емисиите и патеките зависат од локалните фактори како што се типот на патот или канализационите системи. Релативниот придонес на абење и губење на гумите во вкупната глобална количина на пластика што завршува во нашите океани се проценува на 5-10%. Во воздухот, се проценува дека 3-7% од честичките (ПМ2,5) се состојат од абење и губење на гумите, што укажува на тоа дека може да придонесе за глобалното здравствено оптоварување од загадувањето на воздухот што е проектирано од Светската здравствена организација (СЗО) при 3 милиони смртни случаи во 2012 година. Абењето влегува и во нашиот синџир на исхрана, но потребни се дополнителни истражувања за да се проценат ризиците по здравјето на луѓето.
Козметичка индустрија
Некои компании ги заменија природните состојки за пилинг со микропластика, обично во форма на „микрозрнца“ или „микро-пилинг“. Овие производи се типично составени од полиетилен, заедничка компонента на пластика, но исто така можат да бидат произведени од полипропилен, полиетилен терефталат и најлон. Тие често се наоѓаат во миења за лице, сапуни за раце и други производи за лична нега; монистрата обично се мие во канализациониот систем веднаш по употребата. Нивната големина ги спречува целосно да ги задржат екраните за прелиминарно пречистување во постројките за отпадни води, а со тоа им дозволуваат на некои да влегуваат во реките и океаните. Всушност, постројките за третман на отпадни води само отстрануваат во просек 95-99,9% од микрозрната поради нивниот мал дизајн. Ова остава во просек 0-7 микробиди на литар да се испуштаат. Имајќи предвид дека една пречистителна станица испушта 160 трилиони литри вода дневно, околу 8 трилиони микрозрнца се испуштаат во водните патишта секој ден. Овој број не претставува талог од отпадна вода што повторно се користи како ѓубриво по третманот на отпадните води, за кој се знае дека сè уште ги содржи овие микроблоци.
Ова е проблем на ниво на домаќинство бидејќи се проценува дека околу 808 трилиони монистра по домаќинство се испуштаат во еден ден, без оглед дали се должи на козметички пилинг, миење лице, паста за заби или други извори. Иако многу компании се обврзаа на укинување на употребата на микробразди во нивните производи, според истражувањето, има најмалку 80 различни производи за чистење на лицето кои сè уште се продаваат со микробразди како главна компонента. Ова придонесува за испуштање на 80 метрички тони микробиди годишно само од Обединетото Кралство, што не само што има негативно влијание врз дивиот свет и синџирот на храна, туку и врз нивото на токсичност, бидејќи докажано е дека микробидите апсорбираат опасни хемикалии како на пр. пестициди и полициклични ароматични јаглеводороди. Предлогот за ограничување од страна на Европската хемиска агенција и извештаите на ПЖСОН (Програма за животна средина на Обединетите нации)и Tаув сугерираат дека има повеќе од 500 микропластични состојки кои се широко користени во козметиката и производите за лична нега.
Облека
Истражувањата покажаа дека многу синтетички влакна, како што се полиестер, најлон, акрилик и спандекс, може да се исфрлат од облеката и да опстојуваат во околината. Секоја облека во товар на алишта може да истури повеќе од 1.900 влакна од микропластика, со руно ослободување на најголем процент на влакна, над 170% повеќе од другите алишта. За просечно оптоварување на миење од 6кг, над 700 000 влакна може да се ослободат по миење.
Производителите на машини за перење, исто така, го прегледале истражувањето дали филтрите за машини за перење можат да ја намалат количината на влакна од микровлакна кои треба да се третираат од институциите за третман на вода.
Откриено е дека овие микрофибери опстојуваат низ целиот синџир на исхрана од зоопланктон до поголеми животни како што се китовите. Првичното влакно што опстојува низ текстилната индустрија е полиестер, што е евтина памучна алтернатива што може лесно да се произведе. Сепак, овие видови на влакна во голема мера придонесуваат за издржливост на микропластиката во копнените, воздушните и морските екосистеми. Процесот на перење алишта предизвикува облеката да губи во просек над 100 влакна на литар вода. Ова е поврзано со здравствени ефекти, веројатно предизвикани од ослободување на мономери, дисперзивни бои, морданти и пластификатори од производството. Покажано е дека појавата на овие видови на влакна во домаќинствата претставува 33% од сите влакна во затворени средини.
Текстилните влакна се изучуваат и во внатрешна и во надворешна средина за да се утврди просечната изложеност на луѓето. Се покажа дека внатрешната концентрација е 1,0-60,0 влакна/м^3, додека надворешната концентрација е многу помала од 0,3-1,5 влакна/м^3. Стапката на таложење во затворен простор беше 1586-11,130 влакна на ден/м^3 што се акумулира на околу 190-670 влакна/мг прашина. Најголемата грижа со овие концентрации е тоа што ја зголемува изложеноста на деца и стари лица, што може да предизвика негативни здравствени ефекти. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2019)">потребно е цитирање  ]
Производство
За производство на пластични производи се користат гранули и мали пелети од смола како нивна суровина. Во САД, производството се зголеми од 2,9 милиони пелети во 1960 година на 21,7 милиони пелети во 1987 година. Преку случајно истурање при копнен или поморски транспорт, несоодветна употреба како материјали за пакување и директен одлив од постројки за преработка, овие суровини можат да влезат во водни екосистеми. При проценка на шведските води користејќи 80 μm мрежа, KИМО Шведска најде типични микропластични концентрации од 150-2,400 микропластики на м3 ; во пристаништето во непосредна близина на објектот за производство на пластика, концентрацијата беше 102,000 на м3.
Многу индустриски локалитети во кои често се користи погодна сирова пластика, се наоѓаат во близина на водни тела. Доколку се истурат за време на производството, овие материјали можат да навлезат во околното опкружување, загадувајќи ги водните патишта. „Во поново време, операцијата„ Клинсвип, заедничка иницијатива на Американскиот совет за хемија и Здружението на индустријата за пластика, има за цел индустриите да извршат нула загуба на пелети за време на нивното работење“. Генерално, постои значителен недостаток на истражување насочено кон специфични индустрии и компании кои придонесуваат за загадување со микропластика.
Рибарска индустрија
Рекреативниот и комерцијалниот риболов, морските пловни објекти и морските индустрии се извори на пластика што можат директно да влезат во морската средина, што претставува ризик за биотата и како макропластика, и како вторична микропластика по долготрајна деградација. Морските остатоци забележани на плажите, исто така излегуваат материјали на плажите што се донесени на крајбрежјето од океанските струи. Риболовната опрема е форма на пластични остатоци со морски извор. Фрлени или изгубени риболовни средства, вклучувајќи пластични монофиламентна линија и пловен најлон, обично е неутрално, и според тоа, лебдат на разни длабочините во океаните. Различни земји објавија дека микропластиката од индустријата и други извори се акумулирала во различни видови морска храна. Во Индонезија, 55% од сите видови риби имале докази за произведени остатоци слични на Америка, кои пријавиле 67%. Сепак, поголемиот дел од остатоците во Индонезија беа пластични, додека во Северна Америка поголемиот дел беа синтетички влакна кои се наоѓаат во облеката и некои видови мрежи. Импликацијата од фактот дека рибите се контаминираат со микропластика е дека тие пластики и нивните хемикалии биоакумулираат во синџирот на исхрана.
Една студија ја анализирала хемикалијата добиена од пластика, наречена полибромирани дифенил етери во стомакот на некои видови птици. Откриено е дека една четвртина од птиците имале повисоко бромирани конгенери, кои природно не се наоѓаат во нивниот плен. Сепак, полибромирани дифенил етери влезе во системите на птиците преку пластиката што се нашла во стомакот на птиците. Затоа, не се пренесуваат само пластиките „берска“ преку синџирот на исхрана, туку и хемикалиите од пластиката.
Пакување и испорака
Превозот значително придонесе за загадувањето на морето. Некои статистички податоци покажуваат дека во 1970 година, комерцијалните бродски флоти ширум светот исфрлиле над 23,000 тони пластичен отпад во морската околина. Во 1988 година, меѓународен договор (МАРПОЛ 73/78, Анекс V) забранува фрлање отпад од бродовите во морската средина. Во Соединетите држави, Законот за истражување и контрола на загадувањето на морската пластика од 1987 година забранува испуштање пластика во морето, вклучително и од поморските бродови. Сепак, превозот останува доминантен извор на загадување со пластика, со придонес од околу 6,5 милиони тони пластика во раните 90-ти. Истражувањата покажаа дека приближно 10% од пластиката пронајдена на плажите на Хаваите е ѓубре. Во еден инцидент на 24 јули 2012 година, по големо невреме, 150 тони ѓубрива и друга сурова пластична материја се излеаа од брод крај брегот во близина на Хонгконг. Овој отпад од кинеската компанија „Синопец“ беше објавен дека се натрупал во големи количини на плажите. Иако ова е голем инцидент на излевање, истражувачите претпоставуваат дека се случуваат и помали несреќи и дополнително придонесуваат за морско микропластично загадување.
Потенцијални ефекти врз животната средина
Според сеопфатниот преглед на научните докази објавени од Механизмот за научни совети на Европската унија во 2019 година, микропластиката денес е присутна во секој дел од животната средина. Иако сè уште нема докази за широко распространет еколошки ризик од микропластичното загадување, ризиците веројатно ќе станат широко распространети во рок од еден век, ако загадувањето продолжи со сегашното темпо.
Учесниците на Меѓународната работилница за истражување во 2008 година за појавата, ефектите и судбината на микропластичните морски остатоци на Универзитетот во Вашингтон во Такома заклучија дека микропластиката е проблем во морската средина, заснована на:
Досега, истражувањата главно се фокусираа на поголеми пластични предмети. Широко признаените проблеми со кои се соочува морскиот живот се заплеткување, голтање, задушување и општа слабост што честопати доведува до смрт и/или заглавувања. Ова секојдневно предизвикува јавна загриженост. Спротивно на тоа, микропластиката не е толку видлива, бидејќи е помала од 5мм, и обично се невидливи со голо око. Честичките со оваа големина се достапни за многу поширок спектар на видови, влегуваат во синџирот на исхрана на дното, се вградуваат во животинско ткиво, а потоа не се откриваат со помош на визуелна инспекција.
Микропластиката е откриена не само во морските, туку и во слатководните системи, вклучувајќи мочуришта, потоци, езерца, езера и реки во (Европа, Северна Америка, Јужна Америка, Азија и Австралија). Откриено е дека примероците собрани низ 29 притоки на Големите езера од шест држави во Соединетите Држави содржат пластични честички, од кои 98% биле микропластични со големина од 0,355мм до 4,75мм.
Биолошка интеграција во организми
Микропластиката може да се вгради во ткивото на животните преку голтање или дишење. Се покажало дека различни видови анелиди, како што се лагерските црви (Arenicola marina), се хранат со наслаги, имаат микропластика вградена во нивните гастроинтестинални трактати. За многу ракови, како крајбрежниот рак Carcinus maenas, се гледа дека ги интегрираат микропластиките и во нивниот респираторен и дигестивниот тракт. Пластичните честички рибите честопати ги сметаат за храна што може да ги блокира нивните дигестивни канали, испраќајќи неточни сигнали за хранење до мозокот на животните.
Покрај тоа, оние на дното на синџирот на исхрана, како што се морските краставици, кои се неселективни чистачи, кои се хранат со остатоци на дното на океанот, голтаат големи количини на талог. Се покажа дека четири видови морска краставица ( Thyonella gemmate, Holothuria floridana, H. grisea и Cucumaria frondosa) проголтале помеѓу 2 и 20 пати повеќе ПВЦ фрагменти и помеѓу 2 и 138 пати повеќе фрагменти од најлонска линија (исто толку како 517 влакна на еден организам) засновани на односите на зрното од пластика до песок од секој третман на талог. Овие резултати сугерираат дека поединците може селективно да внесуваат пластични честички. Ова е во спротивност со прифатената стратегија за неселективно хранење на морски краставици и може да се појави во сите претпоставени неселективни јадачи кога се презентирани со микропластика.
Не само рибите и слободните живи организми можат да внесат микропластика. Под лабораториски услови се покажа дека склерактинските корали, кои се првични градители на гребен, ја внесуваат микропластиката. Додека ефектите од ингестијата врз овие корали не се проучени, коралите лесно можат да станат под стрес и да избелуваат. Покажано е дека микропластиката се лепи на надворешноста на коралите по изложувањето во лабораторија. Поврзувањето на надворешноста на коралите може да биде штетно, бидејќи коралите не можат да се справат со талог или каква било честичка од нивната надворешност и да ја излачуваат со лачење на слуз, трошење енергија во тој процес, зголемувајќи ја веројатноста за смртност.
Зоопланктон внесува микропластични мониста (1,7-30,6 μm) и излачува фекални материи контаминирани со микропластика. Заедно со ингестијата, микропластиката се лепи на додатоците и егзоскелетот на зоопланктонот. Зоопланктонот, меѓу другите морски организми, троши микропластика затоа што испуштаат слични инфохемикалии, особено диметилсулфид, исто како што тоа го прават фитопланктонот. Пластиките како што се полиетилен со висока густина (HDPE), полиетилен со мала густина (LDPE) и полипропилен (PP) произведуваат мириси на диметил сулфид. Овие видови пластика најчесто се наоѓаат во пластични кеси, контејнери за складирање храна и капачиња од шишиња.
Може да потрае и до 14 дена за микропластиката да помине низ едно животно (во споредба со нормалниот период на варење од 2 дена), но потопувањето на честичките во жабрите на животните може да спречи целосно отстранување. Кога животните наполнети со микропластика се консумираат од грабливци, тогаш микропластиката се вметнува во телата на поголемите животни. На пример, научниците објавија акумулација на пластика во желудникот на риби-фенери кои се мали и се главен плен за комерцијални риби како туна и сабјарка. Микропластиката апсорбира и хемиски загадувачи кои можат да се пренесат во ткивата на организмот. Малите животни се изложени на ризик од намален внес на храна поради лажно заситување и како резултат на глад или друга физичка штета од микропластиката.
Морските биолози во 2017 година открија дека три четвртини од подводната морска трева во Турнефе Атол крај брегот на Белиз имале микропластични влакна, парчиња и мониста залепени на неа. Пластичните парчиња биле обраснати од епибионти (организми кои природно се лепат на морска трева). Морската трева е дел од екосистемот на бариерниот гребен и се храни од риба-папагал, која пак ја јаде човекот. Овие откритија, објавени во Билтенот за загадување на морињата, може да бидат „првото откритие на микропластика на водни васкуларни растенија ... [и] само второ откритие на микропластика за животот на морските растенија насекаде во светот“.
Студија направена на аргентинското крајбрежје на вливот Рио де ла Плата, откри присуство на микропластика во цревата на 11 видови крајбрежни слатководни риби. Овие 11 видови риби претставувале четири различни навики на хранење: ситни животни, планквитори, сештојади и ихитофаги. Оваа студија е една од ретките досега што докажала голтање на микропластика од слатководни организми.
Не можат да бидат оштетени само водните животни. Микропластиката може да го спречи растот на растенијата и дождовните црви.
Луѓе
Човечката контаминација и акумулација може да се случи преку храна (како резултат на пакување, морска храна), воздух (вдишување на контаминиран воздух) и вода за пиење што предизвикува цитотоксичност, преосетливост, несакан имунолошки одговор и акутен одговор како хемолиза. Рибата е значаен извор на белковини за човечката популација, сочинувајќи 6,1% од сите белковини потрошени на глобално ниво во 2007 година. Микропластиката проголтана од риби и ракови може последователно да ја конзумира човекот како крај на синџирот на исхрана. Многу дополнителни истражувачи откриле докази дека овие влакна станале хемиски поврзани со метали, полихлорирани бифенили и други токсични загадувачи додека биле во вода. Микропластично-металниот комплекс потоа може да навлезе во луѓето преку консумирање.
Првичната грижа за здравјето на луѓето во однос на микропластиката е повеќе насочена кон различните токсични и канцерогени хемикалии што се користат за производство на овие пластики и она што тие го носат. Исто така, се сметаше дека микропластиката може да дејствува како вектор за патогени, како и за тешки метали. Загадувачите се апсорбираат преку површината. Понатаму, индуцираното електростатичко полнење на високо отпорната пластика предизвикана од брза опрема за производство при производство на пластика може да го зголеми зголемувањето на загадувачите додека се во животната средина. Електростатичкиот полнеж од -9кв е измерен во подвижната пластична површина што ја зголемува можноста за апсорбирање на загадувачи што се пренесуваат преку воздухот. Дополнително, нискиот поларитет на површината на пратениците ги прави похидрофобни. Оваа хидрофобна природа овозможува адсорпција на хидрофобни хемикалии во површината на човекот. Хемикалиите кои сакаат липиди ги имаат вистинските одлики да се апсорбираат и да се концентрираат на хидрофобната површина на пластиката, формирајќи структура слична на мицела Особено бремените жени се во опасност да предизвикаат вродени мани кај машки доенчиња, како што се аногенитална оддалеченост, ширина на пенисот и потекло на тестисите. Ова доаѓа од изложеност на фталат и метаболити на ДЕХП кои го попречуваат развојот на машкиот репродуктивен тракт.
ПЕТ, обична издржлива пластика што се користи во флаширана вода, сок и газирани сокови и вода, лепи антимон во количини што ги надминуваат упатствата за безбедност на САД под висока температура.Поли етилен со висока густина, најчесто користена во амбалажа на храна, може да перколира естрогенски хемикалии кога се изложени на топлина, врела вода и сончева светлина, предизвикува рак на дојка, ендометриоза, изменети односи на пол, рак на тестисите, слаб квалитет на спермата, ран пубертет и малформации на репродуктивниот тракт. Поливинил хлорид (ПВЦ) се користи за завиткување месо и сендвичи, плови во када во форма на играчки за бања, прави стилски јакни и водовод за домаќинства, испушта токсични хемикалии кога е во контакт со вода. Четири хемиски омекнувачи кои се користат со ПВЦ се мешаат во производството на хормони во организмот. Полистирен, вообичаен вид пластика што се користи во амбалажата за земање храна и рибарската индустрија, може да ослободи канцерогени кога е во контакт со топли напитоци. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (May 2020)">потребно е цитирање  ] Бисфенол А (БПА) е супстанца што е состојка што се користи за стврднување на пластика, која исто така може да предизвика широк спектар на нарушувања. Срцеви заболувања, дијабетес и абнормалности во ензимите на црниот дроб се неколку нарушувања кои можат да произлезат од мало изложување на оваа хемикалија. Иако овие ефекти се пошироко проучувани од другите видови пластика, сепак се користи во производството на многу видови облека (полиестер). <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2019)">потребно е цитирање  ] Задржувач на пламен наречен Тетрабромобисфенол А (ТББПА) се користи во многу различни видови на пластика, како што се оние што се наоѓаат во микроциломите. Оваа хемикалија е поврзана со нарушувања во рамнотежата на тироидните хормони, функцијата на хипофизата и неплодноста кај лабораториските стаорци. Ендокриниот систем е под влијание на ТББПА преку нарушување на природните функции на Т3 со јадрената суспензија во хипофизата и штитната жлезда.
Многу луѓе можат да очекуваат да контактираат со разни видови микропластика на дневна основа во гореспоменатите извори. Сепак, просечен граѓанин е изложен на микропластика преку различните видови храна вклучени во нормална исхрана. Во извештајот „Потрошувачка на микропластика од страна на човекот“ се споменува дека просечно лице јаде најмалку 50 000 микропластични честички годишно и дише во слична количина.
Истражувачите во Кина, на пример, тестирале три вида примероци од кујнска сол достапни во супермаркетите и откриле присуство на микропластика кај сите нив. Морската сол има најголеми количини на микропластика во споредба со езерска сол и сол од камен/бунар. Откриено е дека морската сол и карпестата сол кои најчесто се користат трпезни соли во Шпанија содржат микропластика. Најчестиот вид на микропластика пронајден во обете студии е полиетилен терефталат (ПЕТ).
Пример за биоакумулација во синџирот на исхрана што доведува до изложеност на луѓето беше студија на примероци од ткиво на школки до приближна концентрација на микропластика. Студијата екстраполира дека просечен граѓанин може да биде изложен на 123 честички/година/глава на жител на микропластика преку потрошувачката на школки во Велика Британија. Со оглед на различните диети, исто така беше проценето дека микропластичната изложеност може да се искачи на 4.620 честички/годишно/глава на жител во земјите со поголема потрошувачка на школки. Луѓето, во просек, се изложени на микропластика повеќе во прашина во домаќинството отколку со конзумирање на школки. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="Important claim needs source. (August 2020)">потребно е цитирање  ] Студија од 2018 година спроведена на осум поединци од Европа и Јапонија за прв пат откри микропластика во човечки измет. За сите учесници беше утврдено позитивно за барем еден вид микропластика откако сите консумираа храна завиткана во пластика и пиеја вода од пластични шишиња, додека шестмина јадеа морска храна. Беше забележано дека студијата е мала, прелиминарна и не може да го открие вистинското потекло на пластичните честички.
Според сеопфатниот преглед на научните докази објавени од Механизмот за научни совети на Европската унија во 2019 година, „малку се знае во однос на ризиците по здравјето на луѓето од нано- и микропластика, а она што е познато е опкружено со значителна несигурност“. Авторите на прегледот ги идентификуваат главните ограничувања односно квалитетот или методологијата на истражувањето до сега. Бидејќи „отровот е во дозата“, прегледот заклучува дека „има потреба да се разберат потенцијалните начини на токсичност, за различните комбинации на НМП во форма на големина во внимателно избрани човечки модели, пред робусните заклучоци за„ реалните “човечки ризици кои може да се направат".
Пловидбеност
Приближно половина од пластичниот материјал воведен во морската околина е пловна, но мешањето на организмите може да предизвика потопување на пластични остатоци на морското дно, каде што може да се пречат на видовите што живеат во седименти и процесите на размена на седиментни гасови. Неколку фактори придонесуваат за пловноста на микропластиката, вклучувајќи ја и густината на пластиката што ја сочинуваат, како и големината и обликот на самите микропластични фрагменти. Микропластиката исто така може да формира пловен биофилмски слој на површината на океанот. Промените на пловната моќ во однос на ингестијата на микропластика се јасно забележани кај автотрофите, бидејќи апсорпцијата може да се меша со фотосинтезата и последователните нивоа на гасови. Сепак, ова прашање е од поголема важност за поголемите остатоци од пластика. Студија за дистрибуција на површински пластични остатоци од Источен Пацифик помага да се илустрира како се зголемува концентрацијата на пластика во океанот. Иако студијата признава дека се потребни дополнителни истражувања за да се предвидат трендовите во концентрацијата на пластика во океанот, со користење на податоци за површинска пластична концентрација (парчиња пластични км- 2) од 1972-1985 година n=60 и 2002-2012 n=457 во рамките на истата зона на пластична акумулација, го најде просечното зголемување на пластичната концентрација помеѓу двата групи на податоци, вклучувајќи го и зголемувањето за 10 пати од 18.160 на 189.800 парчиња пластични км-2. И иако оваа студија се заснова на податоци од површинска концентрација на пластика, а не специфично микропластична, дополнителни истражувања откриле дека микропластиката претставува 92% од пластичните остатоци на површината на океанот, што додава контекст на студијата. Во 2020 година, истражувачите од Универзитетот во Стратклајд откриле дека микропластиката го напушта морето и влегува во воздухот, што може да претставува дел од пластиката што не се наоѓа во океаните. https://journals.plos.org/plosone /article?id=10.1371/journal.pone.0232746
Постојани органски загадувачи
Адитиви додадени на пластика за време на производството може да се исцедат при внес, потенцијално предизвикувајќи сериозна штета на организмот. Ендокрино нарушување од пластични адитиви може да влијае на репродуктивното здравје на луѓето и дивиот свет.
Пластиките, полимери добиени од минерални масла, се практично небиоразградливи. Сепак, сега се развиваат обновливи природни полимери кои можат да се користат за производство на биоразградливи материјали слични на оние добиени од полимери засновани на масло. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (April 2018)">потребно е цитирање  ]
Океаните
Микропластиката влегува во водните патишта преку многу авении, вклучувајќи влошување на бојата на патот, абење на гумите и градска прашина што влегуваат во водните патишта, пластични пелети истурени од контејнери за испорака, мрежи и други синтетички текстили фрлени во океанот, испуштени козметички производи и производи за перење влегуваат во канализациона вода и морски облоги на деградирачки бродови. Заштитата на океанот објави дека Кина, Индонезија, Филипини, Тајланд и Виетнам фрлаат повеќе пластика во морето отколку сите други земји заедно. Иако се дебатира околу точно колку микропластика има во светските океани, проценката за 2015 година беше меѓу 93 и 236 илјади метрички тони микропластика во светските океани; во 2018 година се проценува дека достигна 270 илјади тони.
Јадра од мраз
Во студија од Институтот за морски и антарктички студии, истражувачите пронајдоа микропластика во леденото јадро, земено во примерок во 2009 година од источен Антарктик. Јадрото содржеше 96 микропластични честички од 14 различни видови на полимери. Загадувањето со пластика, претходно беше забележано во површинските води и седименти на Антарктикот, како и во морскиот мраз на Арктикот, но, се смета дека ова е првпат да се најде пластика во морскиот мраз на Антарктикот. Релативно големи димензии на честички сугерираат локални извори на загадување.
Слатководни екосистеми
Микропластиката е широко откриена во водената средина во светот. Првата студија за микропластика во слатководните екосистеми беше објавена во 2011 година, во која беа откриени просечно 37,8 фрагменти на квадратен метар од примероците на талог на езерото Хурон. Дополнително, студиите откриле дека МП (микропластика) е присутна во сите Големи езера со просечна концентрација од 43,000 MP честички км−2. Микропластиката е откриена и во слатководните екосистеми надвор од САД. Во Канада, тригодишно истражување откри просечна микропластична концентрација од 193.420 честички км-2 во езерото Винипег. Ниту една откриена микропластика не беше микро-пелети или монистра и повеќето беа влакна што произлегоа од распаѓање на поголеми честички, синтетички текстил или атмосферски влијанија. Најголемата концентрација на микропластика досега откриена во проучен слатководен екосистем е забележана во реката Рајна со честички од 4000 MP кг-1.
Морски средини
Заради нивната сеприсутност во околината, микропластиката е широко распространета меѓу различните матрици. Во морските средини, микропластиката е докажана во песочни плажи, површински води, водени колони и длабок морски талог. По пристигнувањето во морските средини, судбината на микропластиката е предмет на природни возачи, како што се ветровите и површинските океански струи. Бројчените модели се во можност да пронајдат мали пластични остатоци (микро- и мезопластика) кои летаат во океанот, со што се предвидува нивната судбина.
Почвата
Значителен дел од микропластика се очекува да заврши во светската почва, но сепак се спроведени многу малку истражувања за микропластика во почва надвор од водни средини. Во мочуришните средини се откри дека микропластичните концентрации покажуваат негативна корелација со растителната покривка и густината на стеблото. Постојат некои шпекулации дека влакнестата вторична микропластика од машините за перење може да заврши во почвата преку неуспехот на постројките за третман на вода целосно да ги филтрираат сите микропластични влакна. Понатаму, геофашката фауна на почвата, како што се дождовни црви, грини и колемболани, може да придонесе за количината на вторична микропластика присутна во почвата со претворање на потрошените пластични остатоци во микропластични преку дигестивни процеси. Потребни се понатамошни истражувања. Постојат конкретни податоци кои ја поврзуваат употребата на органски отпадни материјали со синтетички влакна што се наоѓаат во почвата; но повеќето студии за пластика во почвата само го пријавуваат нејзиното присуство и не споменуваат потекло или количина. Контролирани студии за кал на отпадни води (биосолиди) кои се применуваат на влакна, нанесени на почва, пријавени за семиквантитативни  обновување на влакната неколку години по нанесувањето.
Човечкото тело
Микропластика се најде во секое човечко ткиво проучено од дипломирани студенти на Државниот универзитет во Аризона.
Воздух
Микропластика што се пренесува преку воздухот е откриена во атмосферата, како и во затворени простории и на отворено. Во 2019 година, студијата покажа дека микропластиката се транспортира во атмосферските области на ветерот. Студија од 2017 година откри концентрации на микрофибер во воздухот во внатрешноста помеѓу 1,0-60,0 микрофибери на кубен метар (од кои 33% се откриени како микропластика). Друга студија разгледала микропластика во уличната прашина во Техеран и открила 2.649 честички од микропластика во рамките на 10 примероци од улична прашина, со опсег на примероци од 83 честички - 605 честички (± 10) на 30,0 g улична прашина. Микропластика и микрофибери се пронајдени и во примероци од снег. Сепак, исто како и слатководните екосистеми и почвата, потребни се повеќе студии за да се разбере целосното влијание и значење на микропластиката што се пренесува преку воздухот.
Филтрирање
Системите за собирање на отпадни води можат да зафатат многу микропластики кои се транспортираат до пречистителни станици, а зафатените микропластики стануваат дел од тињата произведено од растенијата. Овој талог често се користи како земјоделско ѓубриво, што значи дека пластиката влегува во водните патишта преку истекување.
Предложени решенија
Некои истражувачи предложија согорувањето на пластика да се користи како енергија, што е познато како обновување на енергијата. Наспроти губењето на енергијата од пластика во атмосферата на депонии, овој процес претвора дел од пластиката во енергија што може да се користи. Сепак, за разлика од рециклирањето, овој метод не ја намалува количината на пластичен материјал што се произведува. Затоа, рециклирање на пластика се смета за поефикасно решение.
Зголемувањето на образованието преку кампањи за рециклирање е друго предложено решение за микропластичната контаминација. Иако ова би било решение од помал обем, се покажа дека образованието го намалува отпадот, особено во урбаните средини каде што често има големи концентрации на пластичен отпад. Доколку се зголемат напорите за рециклирање, ќе се создаде циклус на употреба и повторна употреба на пластика за да се намали производството на отпад и производството на нови суровини. За да се постигне ова, државите треба да вработуваат посилна инфраструктура и инвестиции околу рециклирањето. Некои се залагаат за подобрување на технологијата за рециклирање за да може да се рециклираат помали пластики за да се намали потребата за производство на нови пластики.
Биоразградувањето е уште едно можно решение за големите количини на микропластичен отпад. Во овој процес, микроорганизмите трошат и ги распаѓаат синтетички полимери со помош на ензими. Овие пластики потоа можат да се користат во форма на енергија и како извор на јаглерод откако ќе се распаднат. Микробите потенцијално може да се користат за третирање на отпадни води од отпадни води, што ќе ја намали количината на микропластика што минува низ околните средини.
Политика и законодавство
Со зголемената свесност за штетните ефекти на микропластиката врз животната средина, групите сега се залагаат за отстранување и забрана на микропластика од разни производи. Една таква кампања е „Победи го микробадот“, која се фокусира на отстранување на пластика од производите за лична нега. Авантуристи и научници за зачувување ја водат Глобалната иницијатива за микропластика, проект за собирање примероци на вода за да им се обезбедат на научниците подобри податоци за микропластичната дисперзија во животната средина. УНЕСКО спонзорираше програми за истражување и глобално оценување поради прекуграничното прашање што го сочинува микропластичното загадување. Овие еколошки групи ќе продолжат да вршат притисок врз компаниите да отстрануваат пластика од нивните производи со цел да одржуваат здрави екосистеми.
Кина
Кина во 2018 година забрани увоз на средства за рециклирање од други земји, принудувајќи ги тие земји да ги преиспитаат нивните шеми за рециклирање. Реката Јангце во Кина придонесува со 55% од целиот пластичен отпад што оди во морињата. Вклучувајќи микропластика, Јангце носи просечно 500.000 парчиња пластика на километар квадратен. Сајентифик Американ објави дека Кина фрла 30% од целата пластика во океанот.