cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Детмолд (административен округ)
Округот е создаден во 1947, кога поранешната покраина Липе бил припоена кон Северна Рајна-Вестфалија со спојување на поранешниот округ Минден со територијата на Липе. Минден како управна единица потекнува од 1815, кога со воспоставувањето на ваквите окрузи.
Местоположба
Округот Детмолд се наоѓа на североистокот на Северна Рајна-Вестфалија и затоа претставува област каде германските ниски планини се поделени од Северногерманската Низина. Како округ зафаќа површина од околу 6.500 км², тоа е една петтина од површината на Северна Рајна-Вестфалија. На север и исток од округот е германската покраина Долна Саксонија, на југ е покраината Хесен. На западната граница се наоѓаат административните окрузи Арнсберг и Минстер.
Управа
Управата се наоѓа во Детмолд во округот Липе. Од 21 јули 2005 Мариан Томан-Штал (ФДП) — водачот на администрацијата (Regierungspräsidentin).
Административна поделба
Округот е составен од сочинуваат шест окрузи со 69 општини и еден слободен град.
Историја
Детмолд има два историски корена:
Муратли
Муралти — село во Кавалско, Егејска Македонија, Република Грција.
Фалберг
Фалберг (Vahlberg) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Три места со името Фалберг се наоѓаат на ридскиот масив Асе. Од нив, Клајн Фалберг е најново. Другите се Грос Фалберг и Менхефалберг, кое не се наоѓа во општината Фалберг, туку во соседната општина Детум. Третото и најмало место во општината Фалберг е Берклинген, кое е сместено помеѓу Клајн Фалберг и Шепенштет.
ФК Ренова
ФК Ренова е фудбалски клуб од Џепчиште, Тетовско, Македонија, кој моментално игра во Првата македонска фудбалска лига. Своите натпревари ги игра на Градскиот стадион во Тетово.
Историја
ФК Ренова е основан во 2003 година, но потекнува од фудбалската школа која е формирана во 2000 година под името Шкумбини. Екипата на Шкумбини се преименува во ФК Ренова и екипата во натпреварувачката сезона 2003/04 се натпреварува со новото име. ФК Ренова станува организирана екипа и како резултат на ова го освојува првото место во третата лига. За да се пласира во втората лига, Ренова игра бараж натпревар против Вардар од Неготино, во кој победува после изведувањето пенали. Во натпреварувачката сезона 2004/05, Ренова продолжува во втората лига, а влегува во првата по пласманот на второто место. Во сезоната 2009/10 Ренова го постигнала својот најголем успех во историјата на клубот, освојувајќи ја Македонската фудбалска лига. Во сезоната 2011/12 Ренова го освоила Македонскиот Куп победувајќи го Работнички во финалето со 3-1.
Фихтвалд
Фихтвалд (Fichtwald) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Кицен
Кицен (Kitzen) — село и поранешна општина во округот Лајпциг, во Саксонија, Германија. Со сила од 1 јануари 2012 година била припоена кон градот Пегау.
Географија
Се наоѓа близу Лајпциг и ги вклучува следниве единици:
Пливање на Летните олимписки игри 2004
Натпреварите во пливање на Летните олимписки игри 2004 во Атина се одржале од 14 до 21 август 2004 година во Атинскиот олимписки воден центар во Маруси. На него имало 32 настани (16 машки, 16 женски), вкупно 937 пливачи од 152 нации и промените на програмата воведени на претходните игри, вклучувајќи го и трифазниот формат (групи, полуфиналиња и финални) за сите кратки трки на далечина (до 200 метри).
Земји-учесници
Вкупно 937 пливачи (544 мажи и 393 жени) од 152 нации се натпреварувале во пливачките настани на овие Олимписки игри. Антигва и Барбуда, Бенин, Буркина Фасо, Бурунди, Камерун, Кајмански Острови, Гвајана и Туркменистан го направија своето официјално деби во пливање. Во меѓувреме, Албанија, либиската арапска Џамахирија и Норвешка се вратиле на овој спорт по долгогодишно отсуство. Нации со пливачи на Игрите се (големина на тим во загради):
Вилхелм II (Хесен)
Вилхелм II (германски: Wilhelm II; 28 јули 1777 - 20 ноември 1847) — претпоследен изборен кнез на Хесен.
431
431 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 431 година од новата ера, 431. од првиот милениум, 31. од V век и втора од 430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5939 и 5940 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5181 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4191 и 4192 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1184.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 431 година се протега во 3067 и 3068, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3127 и 3128 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 974. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 197 и 196 година пред хиџра.
NGC 7232A
NGC 7232A — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7232A се споменува и како ESO 289-3, IRAS 22105-4608.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7232A е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7232A има привидни димензии од 2,1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 13 м 41,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -45° 53' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 7232A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68329. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 414; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8439. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Хоенбуко
Хоенбуко (Hohenbucko) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Витмар
Витмар (Wittmar) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Витмар се наоѓа на југозападниот крај од ридскиот масив Асе. Соседни места се Грос Денкте и Ремлинген.
Махир Зеин
Махир Зеин - роден на 16.07.1981 година во Триполи, Либан, шведски муслимански Ритам и блуз пејач, текстописец и музички продуцент со либанско потекло. Тој го издал својот деби албум Благодарам Алах, меѓународно успешен албум со силно исламско религиозно влијание, во 2009 година. Тој го издал својот втор албум Прости ми на 2 април 2012 година.
Почеток
Семејството на Махир Зеин емигрирало во Шведска кога тој имал 8 години. Таму завршил училиште и се здобил со професија астронаутички инженер. По колеџот, тој влгол во шведската музичка индустрија и се споил со РедУан, шведски продуцент со мароканско потекло во 2005 година. Кога РедУан се пресели во Њујорк во 2006 година. Махир Зеин тргнал по неговите стапки, за да ја продолжи својата музичка кариера во САД, работејќи како продуцент за уметници како што е Кет Де Луна.
По враќањето во Шведска, тој ја вратил вербата во себе и решил да се откаже од кариерата како музички продуцент и да стане кантавтор на R&B музика со силни исламски религиозни влијанија.
Успешен напредок
Во јануари 2009 г. Махир Зеин почнал да работи на албумот во соработка со издавачката куќа. Неговиот деби албум Благодарам Алах, со 13 песни и две бонус песни, бил објавен на 1 ноември 2009 година со верзии кои вклучуваат перкусии и некои француски адаптации на песни објавени набргу потоа.
Махир Зеин и Awakening Records успешно ги користеле новите друштвени мрежи, како што се Фејсбук, YouTube и iTunes, за промовирање на песните од албумот. На почетокот на 2010 година, неговата музика привлекла голем број обожаватели од земјите што зборуваат арапски, како и исламските земји и младите муслимани од Западот. До крајот на 2010 г. , тој станал најпребаруваната славна личност на Google во Малезија за таа година. Малезија и Индонезија се земјите каде што доживеал најголем комерцијален успех. Албумот Фала ти Алах добил повеќе платинести награди од Warner Music Malaysia и Sony Music Indonesia. Тој станал најпродаваниот албум во 2010 година во Малезија.
Махир Зеин претежно пеел на англиски, но има објавено некои од неговите најпопуларни песни и на други јазици. На пример, песната „Инша Алах“ сега е достапна на англиски, француски, арапски, турски, малезиски, како и на индонезиски. Втората песна, „Алахи Алах Кија Каро“ („Постојано го зборувам името на Бога“), била испеана на урду и испеана од канадски пејач со пакистанско потекло, Ирфан Маки.
Соработка, гостувања и награди
Махир Зеин бил многу активен во муслиманските добротворни организации и имал организирано голем број концерти во соработка со многу добротворни организации, вклучително и Islamic Relief, Human Appeal International и други.
Во јануари 2010 г. Махир Зеин, со неговата песна „Ya Nabi Salam Alayka“, ја освоил наградата за најдобра верска песна на египетската радио станица, многу популарна мејнстрим музичка станица низ Блискиот Исток, победувајќи ги другите извонредни пејачи, како што е Хусеин ал-Џисми (Хусеин Ал-Џами).Џисми), Мохамед Мунир и Сами Јусуф. Во март 2011 г., Зеин објавил песна (Слобода), која била инспирирана од настани и дела на луѓето за време на Арапската пролет. Махир Зеин бил избран за муслиманска ѕвезда во 2011 година, на натпревар организиран од Onislam.net. Во јули 2011 година, тој се појавил на насловната страница на британското муслиманско списание Емел. Тој се појавил и во песната на Ирфан Маки (верувам) од неговиот студиски деби албум со исто име. Тој се појавил и во албумот на Месут Куртис, (Возљубени), во песната наречена (Никогаш не заборавај). Махир Зеин се појавил и во индонезиската ТВ драма со 40 епизоди, наречена Инсја-Алах. Серијата се емитувала на малезиските сателитски ТВ канали Astro Oasis и Mustika HD, од 17 јули 2012 година.
Во текот на 2013 г., тој учествувал во проектот Бои на мирот, компонирајќи песни засновани на делото на Фетула Ѓулен (Фетхулах Ѓулен) на албумот под името, каде Зеин ја извел песната (Овој земен живот).
Фридрих Вилхелм (Хесен)
Фридрих Вилхелм (германски: Friedrich Wilhelm; 20 август 1802 - 6 јануари 1875) — последен изборен кнез на Хесен.
Шкелен
Шкелен (Schkölen) — мал град во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 12 километри јужно од градот Наумбург.
Местоположба
Шкелен се наоѓа во североисточниот дел на Тирингија непосредно на границата со Саксонија-Анхалт на височина од 200 до 300 метри.
Градски единици
Покрај градското јадро на Шкелен, во него влегуваат следниве единици (во заградите: годината на прво споменување ):
Градски совет
Градскиот совет на градот Шкелен се состои од 14 членови. Според последните општински избори на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалничка на Шкелен е Мартина Елерс-Томанцова, која била избрана на 25 април 2021 година.
1275 п.н.е.
1275 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1275. година пред новата ера, 275. од вториот милениум п.н.е., 75. од 13 век п.н.е. и шеста од 1270-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4233 и 4234 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3475 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2485 и 2486 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 522 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1275 година се протега во 1361 и 1362, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1421 и 1422 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 732 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1954 и 1953 исламска година пред хиџра.
Катедокус
Катедокус — род на диплодоциден диносаурус познат од средната доцна Јура (фаза на Кимерџ) чиј фосил бил откриен во северен Вајоминг, САД. Катедокусот е познат од добро сочуваните черепни и вратни пршлени кои биле собрани во долниот дел од формацијата Морисон. Типскиот вид е и единствениот вид познат како Kaatedocus siberi, опишан во 2012 година од Емануел Цоп и Октавио Матеус.
Историја
Во 1934 година, тим на Американскиот музеј за природна историја (АМПИ) предводен од Барнум Браун, финансиран од корпорацијата Синклер, открила околу три илјади коски од сауропод на земјата на сточарот Баркер Хау во близина на Шел, во округот Биг Хорн. Плановите за понатамошни ископувања во 1935 година морале да бидат откажани откако Хоу, убеден во големиот публицитет околу откритието дека остатоците се многу вредни, побарал поголема исплата. Коските не биле опишани и повеќето од нив биле изгубени во пожар во АМПИ во текот на 40-тите години; други биле фрлени во 60-тите години на минатиот век. Преживеале само околу 10% од фосилите, меѓу нив и черепот. Тие генерално се толкувале како припадници на Баросаурус. Во 1989 година, страницата била повторно отворена од Ханс-Јакоб Сибер, основач на швајцарскиот музеј Атал. Неговиот тим веднаш во непосредна близина на стариот каменолом открил уште 450 коски кои станале дел од колекцијата на швајцарскиот музеј.
Наодите вклучуваат исклучително комплетен врат. Во Швајцарија, овој модел станал предмет на неколку редови научна истрага. Во 2005 година Даниела Шварц ја проучувала пневматизацијата на пршлените со томографија скенирајќи ги со неутронски и рендгенски зраци. Во 2010 година, Андреас Кристијан ги искористил добро сочуваните пршлени за да ја поддржи својата хипотеза дека вратовите на сауроподот се држат во прилично исправена положба, што било потврдено од страна на Армин Шмит, проучувајќи го вестибуларниот систем на Катедокусот. Во 2012 година Цоп користел скенирање за да создаде реплика на вратот со помош на 3Д-печатач.
За време на интензивното проучување на фосилите станало јасно дека тие не претставуваат Баросаурус, туку нов вид за науката. Во 2012 година моделот го добил името Kaatedocus siberi, од швајцарскиот палеонтолог Емануел Цоп, кој како момче ги посетил ископувањата и неговиот португалски колега Октавио Матеус. Генеричко име значи „мал зрак“
Класификација
Калдограм (2015).
Сим Чи Јин
Сим Чи Јин (роденa 1978) е фотографка од Сингапур, со седиште помеѓу Пекинг, Кина, и Лондон. Таа работи како документарен фотограф и уметник кој води само-режирани проекти во Азија и е „заинтересирана за историјата, меморијата и миграцијата и нејзините последици“. Покрај фотографијата, таа користи филм, звук, текст и архивски материјал.
Долг пат дома: патувања на индонезиските работници мигранти беше објавен во 2011 година.
Таа е наградена со стипендија за социјална правда и фотографија од Фондацијата Магнум и наградата Крис Хондрос.
Животот и работата
Сим е родена во Сингапур. Таа читала историја и меѓународни односи на Лондонската школа за економија на стипендија.
Таа девет години работеше како новинарка во печатени медиуми и странски дописник во „Стрејтс Тајмс“. Во 2010 година дала отказ за да работи со полно работно време како фотограф. За четири години таа работеше како фоторепортер, добивајќи редовни задачи од Њујорк Тајмс.
Нејзиното прво големо дело беше „Племето на стаорци“, за работниците во Пекинг. Беше објавено нашироко и беше прикажан на Rencontres d'Arles во 2012 година.
Сим поминал четири години фотографирајќи кинески рудари за злато кои живеат со професионалната белодробна болест силикоза, објавена во фото-есејот „Умирање да дишам“, голем дел од него за Хе Куангуи, исто така тема на краток филм.
Таа беше нарачана како фотограф за Нобеловата награда за мир во 2017 година да работи за нејзиниот победник, Меѓународната кампања за укинување на јадреното оружје. Нејзините фотографии од сличности во пејзажите поврзани со јадреното оружје, како во САД, така и долж границата меѓу Кина и Северна Кореја, беа изложени во музејот на Нобеловиот центар за мир во Осло, Норвешка.
Во 2014 година таа стана привремен член на VII Фото агенција, полноправен член во 2016 година потоа замина во 2017 година Во 2018 година таа стана номинирана членка на Magnum Photos.
Сим моментално е докторант со стипендија на Кралскиот колеџ во Лондон, истражувајќи ја британската Малаја.
Огист Маке
Огист Маке (Auguste Maquet; 13 септември 1813 Париз – 8 јануари 1888) — француски писател, познат по соработката со романописецот Александар Дима, на кој му помогнал да ги напише, меѓудругото, Грофот од Монте Кристо и Тројцата мускетари.
Животопис
Маке е роден во Париз, во 1813. Бил образуван во средното училиште Карло Велики каде станал професор на 18 години. Иако учел за историчар, се свртил кон книжевноста и се зближил со книжевници како Теофил Готје и Жерар де Нервал.
Преку Нервал, се запознал со веќе прославениот Дима во 1838. Маке му дал драма на Дима која ја усовршил и ја објавил во успешната претстава Батилда. Заедно почнале да пишуваат историски романи, така што Маке ги создавал ликовите и заплетот, а Дима додавал детали и дијалози. По молба и препорака од издавачите името на Маке било изоставувано од главната страна на книгите, а Маке бил добро платен за возврат. Нивната соработка прекинала во 1851.
Маке самиот продолжува да пишува неколку историски романи, драми и една опера. Во 1861, станува офицер на легијата на честа. Маке умира во големо богатство. Закопан е на гробиштата Пер Лашез во Париз.
ФК Напредок (појаснување)
ФК Напредок може да се однесува на една од овие фудбалски екипи:
20 век
20 век започнува на 1 јануари 1901 г. и завршува на 31 декември 2000 г.
Војни
XX век е најкрвавиот во историјата на човештвото:
Азија
Африка
Маја Морачанин
Маја Морачанин (р. во ) — македонска лекарка и пратеничка во Собранието на Македонија од страна на ДОМ.
Животопис
Дипломирала на Медицинскиот факултет во Скопје како доктор по медицина, подоцна со специјализација за физикална медицина и рехабиталиција.
Член е на ДОМ.
Кицшер
Кицшер (Kitzscher) — град во округот Лајпциг, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 6 километри североисточно од Борна и 24 километри југоисточно од Лајпциг.
Фудбалска федерација на Македонија
Фудбалска федерација на Македонија (ФФМ) — главно раководно тело во структурата на македонскиот фудбал. Основана е во 1926 година.
Раководство
За прв претседател на ФФМ бил избран Љубисав Иванов - Ѕинго, кому противкандидати му биле Филип Ѓурчиновски, Милорад Георгиевски, Ванчо Георгиевски и Трајан Бендевски, а во вториот круг останале само Иванов и Бендевски. Потоа, за претседател на ФФМ бил избран Ламбе Арнаудов, кому противкандидат му бил Љубисав Иванов - Ѕинго. На челната позиција на ФФМ, Арнаудов бил заменет од Хари Хаџиристески, кој го победил противкандидатот Дарко Панчев.
На 18 февруари 2017 година, на Изборното собрание, одржано во хотелот „Александар палас“ во Скопје, Илчо Ѓорѓиоски бил повторно избран за претседател на ФФМ, со 91 глас (едно ливче било неважечко), а истовремено биле избрани и Управниот одбор, Надзорниот одбор и повеќе комисии. На Изборното собрание, Ѓорѓиоски немал противкандидат, откако претходно била елиминирана кандидатурата на Мирсад Јонуз.
NGC 4917
NGC 4917 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4917 се споменува и како UGC 8130, MCG 8-24-23, CGCG 245-11.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4917 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4917 има привидни димензии од 1,5' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 13' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 4917 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44838. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3459. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1350.
IC 1280
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1280 е од видот *2.
Други поделби
Проучување на IC 1280 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Надворешни врски
IC 1280
Второ трновско востание
Второто трновско востание претставува бугарско востание кое избувнало во 1686 година против османлиската власт во Бугарија. Востанието избувнало во Трново, а на чело на востанието бил Ростислав Стратимировиќ.
Во 80-тите години на 17 век во Бугарија се создале поволни услови за избувнување на востание. Во 1683 година, околу 200.000 војници на Османлиското Царство тргнале кон Виена за зазимање на градот. По неуспешниот обид на Османлиите, кон христијанскиот сојуз се приклучиле Полска, Венеција а подоцна и Русија. Во 1686 година била создадена Света лига која повела кампања за протерување на Османлиите од Средна Европа и Балканот.
Востанието избувнало во 1686 година во Трново. Веднаш по ова била испратена османлиската армија за задушување на востанието. Водачите на востанието пристигнале по избувнувањето му, заедно со околу 4000 војници. По линијата Трново-Софија се воделе неколку битки, во кои христијаните биле поразени.
Гносиени (Ерик Сати)
Гносиени  се неколку композиции за пијано од францускиот композитор Ерик Сати од крајот на 19 век. Делата се во најголем дел во слободно темпо (недостигаат белези за темпото ) експериментални во формата, ритамот и акордалната структура. Формата како и насловот биле измислени од Сати.
Етимологија
Смислата на зборот „gnossienne“ од страна на Сати била една од ретките прилики кога композиторот употребил нов термин за да означи нов „тип“ на композиција.
Сати користел многу измислени имиња за своите композиции (вознемирувања, скици и нервози и така натаму). Ogive, на пример, е името на архитектонскиот елемент што го користел Сати како име за композиција, боева глава. „Гносиени“, сепак, бил збор што не постоел пред Сати. Изгледа дека зборот потекнува од gnosis. Сати бил вклучен во гностички секти и движења во времето кога почнал да ги составува „Гносиените“. Сепак, некои објавени верзии тврдат дека зборот потекнува од критски „knossos“ или „gnossus“; ова толкување ја поддржува теоријата што ги поврзува „Гносиените“ со митот за Тезеј, Аријадна и Минотаур. Неколку археолошки наоѓалишта поврзани со таа тема биле познати со ископани во времето кога Сати ги составил „Гносиените“.
Одлики
„Гносиените“ биле компонирани од Сати една деценијата по композицијата „Sarabandes“ (1887) и Trois Gymnopédies (1888).Како овие Sarabandes и Gymnopédies, Gnossiennes често се сметаат за танц. Не е сигурно дека оваа квалификација потекнува од самиот Сати - сарабанде и гимнопедија биле барем историски познати како танци.
Музичкиот речник на „Gnossiennes“ е продолжение на оној на „Gymnopédies“ (развој што започна со „Ogives“ и „Sarabandes“ од 1886 година) подоцна тоа довело до похармонично експериментирање, во композиции како Готските танци (1893). Сите овие циклуси, композиции, се во сржта на карактеристичниот стил на Сати од крајот на 19 век, и во таа смисла се разликуваат од неговите рани салонски композиции (како композициите „Валцер“ од 1885 година објавени во 1887 година), неговите кабаре песни од почетокот на векот (Те сакам), и неговите пост-Училиште за пејачи соло композиции за пијано, почнувајќи со Флакцидни прелудии (за куче) во 1912 година.
Една година откако Гностицизмот бил повторно воспоставен во 1890 година, Сати бил запознаен со Росекруцијанска секта од неговиот пријател Жозефин Пеладан. Делото е под влијание на окултизмот и езотеризмот, кој се проширил во Франција кон крајот на 19 век
Trois Gnossiennes
Овие „Три Гносиени“ беа компонирани околу 1890 година и првпат објавени во 1893 година. Ревизијата пред објавувањето во 1893 година не е малку веројатна; 2-та „Гносиена“ можеби била составена во таа година (на ракописот има „Април 1893“ како датум). Соло верзии на пијано на првите три Гносиени се без назнаки за темпо или бар линии, што е познато како слободно време.
Овие „Гносиени“ првпат биле објавени во „Музичкото Фигаро“ бр. 24 од септември 1893 година („Гносиени“ бр. 1 и 3, последниот од овие тогаш сè уште „бр. 2“) и во Le Coeur бр. 6–7 од септември–октомври 1893 година („Гносиени“ бр. 2 отпечатено како факсимил, потоа нумерирана „бр. 6“).
Првата групирана публикација, нумерирана како позната отсега, следела во 1913 година. Првата „Гносиен“ била посветена на Алексис Роланд-Мануел во препечатувањето во 1913 година. Факсимилскиот отпечаток од 1893 година на второто „Гносиен“ содржел посвета на Антоан де Ла Рошфуко, не повторена во печатењето од 1913 година. Овој де Ла Рошфуко беше ко-основач на Жозефин Пеладан на Орден на католичкиот и естетски розен крст на храмот и гралот во 1891 година. “.
Исто така, во однос на темпото овие Гносиени ја следат линијата Гимнопедии: бавно темпо, соодветно Lent (French for Lento/slow), avec étonnement ("with astonishment"), and again Lent.
Скицата која содржи само две нецелосни петолинии, датирана околу 1890 година, покажува дека Сати почнал да ја оркестрира третата „Гносиен“.
Првиот и третиот Гносиен споделуваат слични акордални структури, ритам и споделуваат референца за меѓусебниот тематски материјал.
Гносиените Nos. 4–7
„Гносиените“ бр. 4-6 биле објавени дури во 1968 година, долго по смртта на Сати. Се чини дека ниту едно од нив не било нумерирано, ниту пак насловено како „Гносиени“ од самиот Сати. Редоследот на овие три „Гносиени“ во публикацијата од 1968 година од Роберт Кејби не соодветствува со хронолошкиот редослед на составот. Исклучително е малку веројатно дека Сати би ги видел овие композиции како три члена од еден сет.
Гносиените бр. 4
Пост. Датум на составување на ракописот: 22 јануари 1891 година.
Факсимил од четирите ракописни страници од овој состав може да се види на оваа страница на Веб-страница на Николас Фогвол.
Составен тонски во Д-мол, иако неговиот клучен потпис е празен, делото има бас линија во центарот на неговиот минор клуч, звучи D, A, D, F, A, D, F, D, A, F, D, A, D. Бас-делот потоа се транспонира во ц-мол акорд I остинато, следејќи ја шемата C, G, C, E, G, C, E, C, G, E, C, G, C. Делот Б, кој обично се смета за многу инспириран дел, користи полуквавери за контраст на малата мелодија на делот А.
Гносиените бр. 5
Modéré (француски за Moderato). Датирана на 8 јули 1889 година, ова била веројатно првата композиција на Сати по „Гимнопедиите“ од 1888 година: во секој случај, таа претходи на сите други познати „Гносиени“ (вклучувајќи ги и трите објавени во 1893 година). Делото е донекаде некарактеристично за другите Гносјени не само по неговиот оптимистички стил, ритми и помалку егзотични акордални структури, туку и во неговата употреба на временски потписи и поделби на баровите.
Гносиените No. 6
Avec conviction et avec une tristesse rigoureuse („со убедување и со ригорозна тага“). Составен речиси 8 години по првата, во јануари 1897 година.
Le Fils des étoiles – Три парчиња во облик на круша
The Le Fils des étoiles ("Синот на ѕвездите") инцидентна музика (компонирана 1891 година) содржи „Гносиен“ во првиот чин. За оваа именувањето како „Gnossienne“ е дефинитивно од Сати (како што е очигледно од преписката со неговиот издавач). Како резултат на тоа, оваа музика понекогаш е позната како „7-ма Гносиена“. Тој дел од музиката на Le Fils des étoiles беше повторно употребен како Manière de commencement („Начин да се започне“), првото од седумте ставови на Trois morceaux en forme de poire („Три парчиња во облик на круша“).
1153 п.н.е.
1153 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1153. година пред новата ера, 153. од вториот милениум п.н.е., 53. од 12 век п.н.е. и четвртта од 1150-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1153 година се протега во 1483 и 1484, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1543 и 1544 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 610 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1829 и 1827 исламска година пред хиџра.
Откритија
1153 av. J.-C.
Атмосфера на Марс
Атмосферата на Марс — слој од гасови што го опкружуваат Марс. Атмосферата првенствено е составена од јаглерод диоксид (95%), молекуларен азот (2,8%) и аргон (2%). Исто така, содржи траги на водена пареа, кислород, јаглерод моноксид, водород и благородни гасови. Атмосферата на Марс е многу потенка од онаа на Земјата. Просечниот површински притисок е само околу 610 паскали што е помалку од 1% од вредноста на Земјата. Моменталната тенка атмосфера на Марс го забранува постоењето на течна вода на површината на Марс, но многу проучувања сугерираат дека атмосферата на Марс била многу погуста во минатото. Поголемата густина во текот на пролетта и есента се намалува за 25% во текот на зимата кога јаглерод диоксидот делумно се замрзнува на половите. Највисоката атмосферска густина на Марс е еднаква на онаа што се наоѓа на 35 kм (22 ми). Атмосферата на Марс ја губи масата во вселената откако се формирала планетата, а истекувањето на гасови продолжува и денес.
Атмосферата на Марс е поладна од онаа на Земјата. Поради поголемото растојание од Сонцето, Марс добива помалку сончева енергија и има пониска делотворна температура, која е околу 210 K. Просечната температура на емисиите на површината на Марс е само 215 K, што е споредливо со внатрешноста на Антарктикот. Послабиот ефект на стаклена градина во атмосферата на Марс ( 5 C-change, наспроти 33 C-change на Земјата) може да се објасни со малото изобилство на други стакленички гасови. Дневниот опсег на температури во долниот дел на атмосферата е огромен поради ниската топлинска инерција; може да се движи од -75 C до близу 0 C близина на површината во некои региони. Температурата на горниот дел од атмосферата на Марс е исто така значително пониска од онаа на Земјата поради отсуството на стратосферскиот озон и ефектот на радијативно ладење на јаглерод диоксид на повисоки надморски височини.
На Марс преовладуваат ѓаволски прашини и песочни бури, кои понекогаш се набљудуваат со телескопи од Земјата, а во 2018 година дури и со голо око како промена на бојата и осветленоста на планетата. Песочните бури што ја опкружуваат планетата (глобални песочни прашини) се случуваат во просек на секои 5,5 Земјини години (на секои 3 марсовски години) на Марс и може да ја загрозат работата на роверите на Марс. Сепак, механизмот одговорен за развојот на големите бури од прашина сè уште не е добро разбран. Се претпоставува дека е слабо поврзан со гравитационото влијание на двете месечини, нешто слично на создавањето на плимата и осеката на Земјата.
Атмосферата на Марс е оксидирачка атмосфера. Фотохемиските реакции во атмосферата имаат тенденција да ги оксидираат органските видови и да ги претворат во јаглерод диоксид или јаглерод моноксид. Иако најчувствителната сонда за метан на неодамна лансираниот орбитер Егзомарс не успеала да најде метан во атмосферата на целиот Марс,  неколку претходни мисии и телескопот од земја откриле неочекувани нивоа на метан во атмосферата на Марс, кој дури може да биде биопотпис за живот на Марс.
Историја на атмосферски набљудувања
Со засилено разбирање на оптичките својства на атмосферските гасови и напредокот во технологијата на спектрометар, научниците почнале да го мерат составот на атмосферата на Марс во средината на 20 век. Луис Дејвид Каплан и неговиот тим ги детектирале сигналите на водена пареа и јаглерод диоксид во спектрограмот на Марс во 1964 година, како и јаглерод моноксид во 1969 година Во 1965 година, мерењата направени за време на прелетувањето на Маринер 4 потврдиле дека атмосферата на Марс е составена главно од јаглерод диоксид, а површинскиот притисок е околу 400 до 700 Pa. Откако станал познат составот на атмосферата на Марс, започнале астробиолошките истражувања на Земјата за да се одредат одржливоста за можен живот на Марс. За таа цел биле развиени контејнери кои симулирале услови на животната средина на Марс, наречени „ Марсови тегли“.
Во 1976 година, два слетувачи од Викинг-програмата ги обезбедиле првите in-situ мерења на составот на атмосферата на Марс. Друга цел на мисијата вклучувала истраги за докази за минат или сегашен живот на Марс. Оттогаш, многу орбитери и слетувачи се испратени на Марс за да се измерат различните својства на атмосферата на Марс, како што се концентрацијата на гасови во трагови и изотопските соодноси. Дополнително, телескопските набљудувања и анализите на марсовските метеорити обезбедуваат независни извори на информации за проверка на наодите. Сликите и мерењата направени од овие вселенски летала во голема мера го подобруваат нашето разбирање за атмосферските процеси надвор од Земјата. Роверот Кјуриосити и лендерот Инсајт сè уште работат на површината на Марс за да вршат експерименти и да известуваат за локалното дневно време. Роверот Персеверанс и хеликоптерот Инџинуити, кои ја формираат програмата Марс 2020, слетале во февруари 2021 година. Роверот Розалинд Франклин треба да биде лансиран во 2022 година.
Јаглерод диоксид
CO 2 е главната компонента на атмосферата на Марс. Има среден зафатнински однос од 94,9%. Во зимските поларни региони, температурата на површината може да биде пониска од точката на росење на CO 2. Гасот CO 2 во атмосферата може да се кондензира на површината за да формира цврст сув мраз со дебелина од 1–2 м. Во лето, поларната капа од сув мраз може да претрпи сублимација и да го ослободи CO 2 назад во атмосферата. Како резултат на тоа, на Марс може да се забележи значителна годишна варијабилност во атмосферскиот притисок (≈25%) и атмосферскиот состав. Процесот на кондензација може да се приближи со релацијата Клаузиус-Клапејрон за CO 2. И покрај високата концентрација на CO2 во атмосферата на Марс, ефектот на стаклена градина е релативно слаб на Марс (околу 5 °C) поради ниската концентрација на водена пареа и нискиот атмосферски притисок. Додека водената пареа во атмосферата на Земјата има најголем придонес за ефектот на стаклена градина на современата Земја, таа е присутна само во многу мала концентрација во атмосферата на Марс. Покрај тоа, при низок атмосферски притисок, стакленички гасови не можат ефикасно да апсорбираат инфрацрвено зрачење бидејќи ефектот на проширување на притисокот е слаб.
Во присуство на сончево ултравиолетово зрачење (hν, фотони со бранова должина помала од 225 nm), CO2 во атмосферата на Марс може да се фотолизира преку следнава реакција:
+ ( < 225 nm) ⟶
Мешањето, исто така, игра улога во регенерирањето на CO2 со доведување на O, CO и O2 во горниот дел од атмосферата надолу. Рамнотежата помеѓу фотолизата и производството на редокс ја одржува просечната концентрација на CO2 стабилна во денешната атмосфера на Марс.
СО2 ледените облаци може да се формираат во зимските поларни региони и на многу голема надморска височина (>50 km) во тропските региони, каде што температурата на воздухот е пониска од точката на мраз на CO2.
Азот
N2 е вториот најзастапен гас во атмосферата на Марс. Има среден зафатнински однос од 2,6%. Различни мерења покажале дека атмосферата на Марс е збогатена со 15 N. Збогатувањето на тешкиот изотоп на азот е веројатно предизвикано од масовно селективни процеси на бегство.
Аргон
Аргонот е трет најзастапен гас во атмосферата на Марс. Има среден зафатнински однос од 1,9%. Во однос на стабилните изотопи, Марс е збогатен со 38Ar во однос на 36Ar, што може да се припише на хидродинамичкото бегство.
Еден од изотопите на Аргон, 40Ar, се добива од радиоактивното распаѓање на 40 К. Спротивно на тоа, 36Ar е примордијален: бил присутен во атмосферата по формирањето на Марс. Набљудувањата покажуваат дека Марс е збогатен со 40 Ar во однос на 36 Ar, што не може да се припише на процесите на загуба со селективна маса. Можното објаснување за збогатувањето е дека значителна количина на исконска атмосфера, вклучително и 36 Ar, била изгубена од ерозија на удар во раната историја на Марс, додека 40 Ar биле испуштени во атмосферата по ударот.
Кислород и озон
Проценетиот просечен зафатнински однос на молекуларниот кислород (O 2) во атмосферата на Марс е 0,174%. Тој е еден од производите на фотолизата на CO 2, водена пареа и озон (O 3). Може да реагира со атомски кислород (O) за повторно да формира озон (O 3). Во 2010 година, вселенската опсерваторија Хершел открила молекуларен кислород во атмосферата на Марс.
Атомскиот кислород се произведува со фотолиза на CO 2 во горниот дел од атмосферата и може да избега од атмосферата преку дисоцијативна рекомбинација. На почетокот на 2016 година, Стратосферската опсерваторија за инфрацрвена астрономија (SOFIA) открила атомски кислород во атмосферата на Марс, кој не е пронајден од мисијата Викинг и Маринер во 1970-тите.
Во 2019 година, научниците од НАСА кои работеле на мисијата на роверот Кјуриосити, кои вршеле мерења на гасот, откриле дека количината на кислород во атмосферата на Марс се зголемила за 30% во пролет и лето.
Слично на стратосферскиот озон во атмосферата на Земјата, озонот присутен во атмосферата на Марс може да биде уништен со каталитички циклуси кои вклучуваат непарни видови на водород:
Мрежа:
Бидејќи водата е важен извор на овие чудни видови на водород, поголемо изобилство на озон обично се забележува во регионите со помала содржина на водена пареа. Мерењата покажале дека вкупната колона на озон може да достигне 2-30 μm-atm околу половите во зима и пролет, каде што воздухот е ладен и има низок сооднос на заситеност со вода. Вистинските реакции помеѓу озонот и непарните видови водород може дополнително да се комплицираат со хетерогените реакции што се случуваат во облаците вода-лед.
Се смета дека вертикалната дистрибуција и сезонскиот озон во атмосферата на Марс е поттикнат од сложените интеракции помеѓу хемијата и транспортот на воздух богат со кислород од географските широчини осветлени од сонцето до половите. УВ/ИР спектрометарот на Марс Експрес (SPICAM) покажал присуство на две различни озонски слоеви на ниски до средни географски широчини. Тие сочинуваат постојан, речиси површински слој под надморска височина од 30 км, посебен слој кој е присутен само во северна пролет и лето со надморска височина што варира од 30 до 60 километри, и уште еден посебен слој кој постои 40–60 км над јужниот пол во зима, без пандан над северниот пол на Марс. Оваа трета озонска обвивка покажува нагло намалување на надморската височина помеѓу 75 и 50 степени јужно. SPICAM открил постепено зголемување на концентрацијата на озон на 50 км до средината на зимата, по што полека се намалува на многу ниски концентрации, без слој што може да се забележи над 35 км.
Водена пареа
Водената пареа е гас во трагови во атмосферата на Марс и има огромна просторна, дневна и сезонска променливост. Мерењата направени од орбитарот Викинг во доцните 1970-ти сугерирале дека целата глобална вкупна маса на водена пареа е еквивалентна на околу 1 до 2 км 3 мраз. Неодамнешните мерења на орбитерот Марс Експрес покажале дека просечното глобално годишно изобилство на водена пареа во колона е околу 10-20 микрони што може да се таложат (пр. μm). Максимално изобилство на водена пареа (50-70 пр. μm) се наоѓа во северните поларни региони на почетокот на летото поради сублимацијата на водениот мраз во поларната капа.
Прашина
Под доволно силен ветер (> 30 ms −1), прашинските честички може да се мобилизираат и подигнат од површината во атмосферата. Некои од прашинските честички може да се суспендираат во атмосферата и да патуваат со циркулација пред да паднат назад на земја. Прашинските честички можат да го ослабат сончевото зрачење и да комуницираат со инфрацрвеното зрачење, што може да доведе до значителен радијативен ефект на Марс. Мерењата на орбитерот сугерираат дека глобално просечната оптичка длабочина на прашина има ниво на позадина од 0,15 и достигнува врв во сезоната на перихел (пролет и лето). Локалното изобилство на прашина варира во голема мера според сезоните и годините. За време на глобалните настани од прашина, средствата на површината на Марс можат да набљудуваат оптичка длабочина која е над 4. Мерењата на површината, исто така, покажале дека делотворниот полупречник на прашинските честички се движи од 0,6 μm до 2 μm и има значителна сезонска важност.
Прашината има нерамномерна вертикална распределба на Марс. Освен планетарниот граничен слој, звучните податоци покажале дека има и други врвови на сооднос на мешање прашина на поголема надморска височина (на пр. 15–30 km над површината).
Метан
Како вулкански и биоген вид, метанот е од интерес за геолозите и астробиолозите. Меѓутоа, метанот е хемиски нестабилен во оксидирачка атмосфера со УВ зрачење. Животниот век на метанот во атмосферата на Марс е околу 400 години. Откривањето на метан во планетарна атмосфера може да укаже на присуство на неодамнешни геолошки активности или живи организми. Од 2004 година, во различни мисии и набљудувачки студии се пријавени траги на метан (во опсег од 60 ppb до под ограничување на детекција (< 0,05 ppb)). Изворот на метан на Марс и објаснувањето за огромната разлика во набљудуваните концентрации на метан се уште се под активна дебата.
Сулфур диоксид
Сулфур диоксидот (SO 2) во атмосферата би бил показател за моментална вулканска активност. Посебно интересно станало поради долгогодишната полемика за метанот на Марс. Ако вулканите биле активни во поновата историја на Марс, би се очекувало да се најде SO 2 заедно со метан во сегашната атмосфера на Марс. Не е откриен SO 2 во атмосферата, со горната граница на чувствителност поставена на 0,2 ppb. Сепак, тим предводен од научници од Центарот за вселенски летови на НАСА објавил откривање на SO 2 во примероците од почвата Рокнест анализирани од роверот Кјуриосити во март 2013 година.