cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Поточки-Лупски синдром
Манифестирање
Откако забележале дека аутизмот вообичаено се поврзува со ПТЛС, истражувачите од Centro de Estudios Científicos и Австралискиот универзитет во Чиле генетски конструираа ПТЛС „ модел глушец “ каде што синтетичкиот хромозомски сегмент бил удвоен и го испитаа социјалното однесување на овие глувци наспроти оние што се без аномалијата („дивиот тип“). Еден симптом поврзан со човечкиот аутизам е исто така и абнормална реципрочна социјална интеракција. Истражувачите забележале дека генетски конструираните глувци од двата пола имале мало ( статистички незначително) нарушување на нивната претпочитање социјална цел (т.е. жив глушец што дише) во однос на мртов. Тие исто така откриле дека машките глувци, во некои сценарија, покажале зголемена анксиозност и доминантно однесување од контролната група. Анатомски, конструираните глувци имале намален однос на масата на мозокот и телото и промена на изразот на неколку гени во хипокампусот.
Молекуларна генетика
Двата синдроми Поточки-Лупски и Смит-Магенис се јавуваат преку неисправен механизам за хомологна не-алелна рекомбинација. И двете се чини дека вклучуваат хромозомски дел од 1,3-3,7 Mb во 17p11.2 кој го вклучува генот 1 ( RAI1) што е индуциран со ретиноична киселина. Други кандидатски гени се идентификувани во дупликат дел, вклучувајќи ги SREBF1, DRG2, LLGL1, SHMT1 и ZFP179.
Кај глувците од подфамилијата Murinae, 32–34 cm регион на хромозомот 11 е синтетички на 17p11.2, што значи дека тие ги содржат истите гени во ист редослед и ориентација. Оваа зачувана секвенца е искористена за да се дознае повеќе за SMS и PTLS. Преку генетски студии и на лабораториски глувци и на луѓе, откриено е дека RAI1 е веројатно генот одговорен за овие синдроми. На пример, во една студија, се покажа дека глувците со 2 копии од генот RAI1 и 3 копии од секој од другите 18 гени во опишаниот преместен регион на хромозомот 11 се појавиле и се однесувале како контролните глувци со опишаниот регион недопрен. Со други зборови, RAI1 е дозно чувствителен. Ова дава доказ дека бројот на присутни копии RAI1 влијае на симптомите на PTLS и SMS. Затоа се верува дека RAI1 е критичниот ген вклучен во овие нарушувања; сепак, бидејќи не се идентификувани само случаи на дуплирање на RAI1, ова не е заклучено.
Една група забележала дека, во модел на глушец, страничните гени во дупликатиот сегмент исто така биле прекумерно изразени, што укажува на некои нови кандидати за анализа, вклучувајќи ги MFAP4, TTC19 и GJA12.
Дијагноза
Умножувањето вклучено во PTLS обично е доволно големо за да може да се открие само преку G-бендинг, иако има висока лажно негативна стапка. За да се утврди дијагнозата кога резултатите од кариотипизацијата се нејасни или негативни, може да се користат пософистицирани техники како што се субтеломерни флуоресцентни in-situ анализа на хибридизација и низа компаративна геномска хибридизација (aCGH).
Последици
Бебињата имаат хипотонија, потешкотии со хранењето, не ја зголемуваат својата тежина и висина, и секогаш имаат поситен раст од она бебе кое е со типичен развој. Околу 40 % имаат вродена срцева маана која може да биде живото-загрозувачки. Понатаму доцнат со развојот, имаат задоцнет говор и јазични способности, слаба, фина и груба моторика, потешкотии со седење, лазење, одење. Како стареат така пројавуваат интелектуална попреченост која се движи од блага до умерена, отежнат говор, бихевиорални проблеми, аутизам, итн.
Третман
Третманот на овој синдром зависи од тежината на болеста и опфаќа комплициран мултидисциплинарен пристап на тим од лекари (педијатриски кардиолози и кардиохирурзи, нефролози, ортопеди, физиотерапевти, дефектолози, логопеди, психолози, психијатри). Раната интервенција е многу важна и се започнува веднаш по поставување на дијагнозата.
Недостиг на вода
Недостиг на вода – недостиг на пивка вода за задоволување на човечките потреби од вода. Има влијание на сите континенти и како што навел Светскиот економски форум во 2019 година, ќе претставува еден од најголемите светски ризици во наредната деценија. Се манифестира со делумно или целосно незадоволување на изразената побарувачка, економска конкуренција за количината или квалитетот на водата, спорови меѓу корисниците, неповратно исцрпување на подземните води и негативни влијанија врз животната средина. Една третина од светското население живее во услови на оскудица од вода најмалку месец дена годишно. Половина милијарда луѓе во светот се соочува со недостиг на вода во текот на целата година. Половина од најголемите светски градови доживува недостиг на вода.
Само 0,014% од водата на Земјата е за пиење и лесно достапна. Од преостанатата вода, 97% е морска вода, а нешто помалку од 3% е тешко пристапен. Технички, има доволно слатка вода на глобално ниво за да ги задоволи потребите на човештвото. Сепак, поради нееднаквата распределба дополнително влошени со климатските промени довело до фактот дека во некои многу влажни и некои многу суви географски локации, како и нагло зголемување на глобалната побарувачка за слатки води во последните децении водена од индустријата, човештвото се соочува со криза на вода. Ако продолжат сегашните трендови, се очекува побарувачката да ја надмине понудата за 40% до 2030 година..
Суштината на недостигот на вода во светот е географската и временската неускладеност помеѓу побарувачката и достапноста на свежа вода. Зголемената светска популација, подобрувањето на животниот стандард, промената на потрошувачката и проширувањето на наводнувани земјоделски површини, се главните двигатели на растечката глобална побарувачка на вода Климатските промени, како што се променетите временски услови (вклучително и сушите или поплавите], уништувањето на шумите, зголеменото загадување, ефектот на стаклена градина и растурањто на водата, може да предизвикаат недоволно снабдување со вода.. На глобално ниво и на годишно ниво, достапно е доволно свежа вода за да се задоволи побарувачката, сепак просторните и временските разлики во побарувачката и достапноста на вода се големи, што доведува до физички недостиг на вода во неколку делови на светот во одредени делови од годината. Сите причини за недостиг на вода се поврзани со човечкото нарушување на хидролошкиот циклус. Недостатокот на вода не е постојан, но варира како резултат на самата природна варијабилност на хидрологијата, но се менува уште повеќе во зависност од преовладувачката економска политика, но и од пристапот кон планирање и управување. Се очекува недостатоците да се интензивираат со поголемиот економски развој, но ако се соодветно идентификувани, многу од неговите причини може да се предвидат, избегнат или ублажат.
Одредени земји веќе докажале дека е можно да се одвои потрошувачката на вода од стопанскиот раст. На пример, во Австралија, потрошувачката на вода паднала за 40% помеѓу 2001 и 2009 година, додека економијата пораснала за повеќе од 30%. Најефикасниот начин за одделување на употребата на вода од економскиот раст, според научниот панел, е владите да создадат холистички планови за управување со водите кои ќе го земат предвид целиот циклус на вода: од извор до дистрибуција, економска употреба, третман, рециклирање, повторна употреба и враќање во животната средина.
Набавка и побарувачка
Вкупната количина на лесно достапна свежа вода на Земјата, во форма на површински води реки и езера) или подземни води е 14.000 км³. Од вкупниот број, „само“ 5.000 км³ е под употреба на човекот. Така, во теорија, е достапна повеќе од доволно свежа вода за да се задоволат потребите на светското население од над 7 милијарди луѓе, па дури и да се поддржи раст на населението на 9 милијарди или повеќе. Сепак, поради нееднаквата географска дистрибуција и особено нееднаквата потрошувачка на вода, тоа е скуден ресурс во некои делови на светот и за некои делови од населението.
Недостигот како резултат на потрошувачката е предизвикан пред сè од екстензивната употреба на вода во земјоделството, сточарството и индустријата. Луѓето во развиените земји обично користат околу 10 пати повеќе вода дневно отколку оние во земјите во развој. Голем дел од ова е индиректна употреба за земјоделски и индустриски потреби во производството на стоки за широка потрошувачка, како што се овошје, маслодајни растенија и памук. Бидејќи голем дел од ова производство е глобализирано, многу вода се користи и се загадува во земјите во развој за производство на добра што не се наменети за домашниот пазар.
Човечко право на вода
Комитетот на Обединетите нации за економски, социјални и културни права утврди пет основи за безбедност на водата. Според комитетот, човековото право на вода им дава право на секого на доволна, безбедна, прифатлива, физички и финансиски достапна вода за лична и домашна употреба.
Ефекти на животната средина
Недостигот на вода има многу негативни влијанија врз животната средина, вклучувајќи ги езерата, реките, мочуриштата и другите извори на вода за пиење. Прекумерната потрошувачка на вода поврзана со недостиг на вода често се наоѓа во областите каде што се користи за наводнување во земјоделството, оштетувајќи ја животната средина на неколку начини, вклучително и зголемен салинитет, загадување на нутриентите и губење на поплавни подрачја и мочуришта.
Во минатиот век, повеќе од половина од мочуриштата се уништени и исчезнати. Овие мочуришни живеалишта се важни не само како живеалишта за многу животни, туку исто така поддржуваат одгледување ориз и други култури, како и филтрирање на вода и заштита од бури и поплави. Слатководни езера, како Аралското Езеро, кои скоро исчезнаа, исто така биле цел на дренажа. Некогаш четвртото по големина слатководно езеро, изгуби повеќе од 58.000 км2 површина и значително ја зголеми концентрацијата на сол во период од три децении.
Подземни води
До неодамна, подземните води не биле високо искористен ресурс. Експлоатацијата на подземните води била драматично зголемена во 1960-тите. Промените во знаењето, технологијата и финансирањето овозможиле да се достигне претходно недостапната подземна вода. Овие промени овозможиле напредок во општеството, како што е „револуцијата во земјоделските подземни води“, со што се проширил секторот за наводнување, овозможувајќи зголемено производство и развој на храна во руралните области. Подземните води ја обезбедуваат скоро половина од водата под човечка употреба. Големи количини на вода складирани под земја во повеќето водоносни слоеви имаат значителен капацитет што овозможува повлекување на вода за време на суши или мали врнежи од дожд. Ова е клучно за луѓето што живеат во региони кои не можат да зависат само од врнежите или од површинските резерви на вода. Од 2010 година, глобалното црпење на подземни води во светот се проценува на околу 1000 км³ годишно, додека 67% од таа количина се користи за наводнување, 22% за домашни потреби и 11% за индустриски цели. Десетте најголеми потрошувачи на подземна вода (Индија, Кина, САД, Пакистан, Иран, Бангладеш, Мексико, Саудиска Арабија, Индонезија и Италија) сочинуваат 72% од вкупната потрошувачка на вода во светот. Подземните води станаа клучни за животот и безбедноста на храната од 1,2 до 1,5 милијарди рурални домаќинства во посиромашните региони на Африка и Азија.
Иако изворите на подземни води се доста раширени, една од главните причини за загриженост е стапката на обновување или стапка на полнење на некои извори на подземни води. Користењето на необновливи подземни ресурси може да доведе до исцрпеност доколку не се следи и управува соодветно. Намалување на природниот одлив, намалување на залихите, намалување на нивото на водата и деградација на водата обично се посматраат во системите на подземни води. Исцрпување на подземните води може да доведе до многу негативни ефекти како што се зголемени трошоци за пумпање на подземните води, вештачки предизвикана соленост и други промени во квалитетот на водата, слегнување на земјиштето и деградирани извори. Загадување од човечка страна.
За да започне комерцијалната експлоатација на вода во области каде што има изобилство количество вода, фабриките за вода мораат да извлекуваат подземни води од изворот со стапка поголема од стапката на регенерација, што доведува до постојан пад на нивото на подземните води. Подземните води се извлекуваат, се полнат, а потоа се ставаат на локалниот и глобалниот пазар. Кога подземните води се исцрпуваат над критичната граница, компаниите за полнење само се иселуваат од областа оставајќи сериозен недостиг на вода. Осиромашувањето на подземните води влијае на сите области што ја користат таа вода: земјоделци, животни, екосистеми, туризам и редовни луѓе кои водата ја добиваат од локалните бунари. Постројките за полнење вода создаваат недостиг на вода и влијаат на еколошката рамнотежа. Тие доведуваат до области погодени од вода што носат суши.
Космос-676
Космос-676 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Треш-метал
Треш-метал — подгранка на хеви-метал музиката, еден екстремен подвид кој се одликува со неговата брзина и агресивност. Потеклото на треш-металот главно датира од крајот на 1970-тите и почетокот на 1980-тите, кога неколку музички групи почнале да го обработуваат звукот на Новиот бран на британскиот хеви-метал (со тоа правејќи нов вид на музика и развивајќи се во друга насока од панк-рокот). Овој вид на метал (треш) е многу поагресивен од неговиот роднина спид-металот.
Недостиг на вода
Ледници
Ледниците се сметаат за витален извор на вода поради нивниот придонес во протокот на вода. Зголемувањето на глобалните температури има забележителен ефект врз нивната стапка на топење, предизвикувајќи опаѓање на ледниците ширум светот. Иако стопената вода од овие ледници ја зголемува вкупната количина на вода засега, исчезнувањето на ледниците на долг рок ќе ги намали достапните водни ресурси. Зголемените нивоа на вода како резултат на зголемувањето на глобалните температури, исто така, можат да имаат негативни ефекти како што се поплави на езера и брани и катастрофални резултати.
Космос-676
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 814 км, а најмалото на 794.
Народен симфониски оркестар на полското радио во Катовице
Национален симфониски оркестар на полското радио во Катовице — основан во 1935 година во Варшава како Симфониски оркестар на полското радио. Оркестарот го создал и предводел Гжегож Фителберг сѐ до 1939. По војната, во март 1945 година, оркестарот бил оживеан во Катовице преку Витолд Ровицки. Во 1947 година, Гжегож Фителберг повторно станал уметнички директор и оркестарот го усвоил името Голем симфониски оркестар на полското радио. По неговата смрт во 1953 година, оркестарот бил спроведуван од страна на: Јан Кренц, Бохдан Водичко, Кажимјеж Корд, Тадеуш Стругала, Јежи Максимиук, Станислав Вислоцки, Јацек Каспшик, Антони Вит. Во септември 2000 година, раководител и програмски директор станал Јоана Внук-Назаров. Од 2001 до 2007 функцијата на артистичен директор ја исполнувал Габриел Хмура, од јануари местото на артистичен директор го преземал Јацек Каспшик а втор диригент бил Станислав Скровачевски и хоноранен диригент Јан Кренц. Јежи Семков ја имал улогата на уметнички советник до декември 2014 година. На 30 август 2012 година, функцијата на уметнички директор и диригент ја преземал Александер Либрајх. Од 2005 година, НСОПР е организатор на биеналето Фестивал Правиконан-Полска Современа музика.
Недостиг на вода
Мерење
Хидролозите денес обично проценуваат недостиг на вода со набљудување на балансот помеѓу населението и достапноста на вода. Ова се постигнува со мерење на достапната вода спрема регионот на годишно ниво. Популарен пристап за мерење на недостиг на вода е рангирање на земјите според количината на годишни водни ресурси по лице. На нивоа помеѓу 1.700 и 1.000 м³ годишно, може да се очекува периодичен или ограничен недостиг на вода. Кога снабдувањето со вода паѓа под 1.000 м³ годишно годишно, земјата се соочува со „недостиг на вода“. Организацијата за храна и земјоделство на Обединетите нации наведуваат дека до 2025 година, 1,9 милијарди луѓе ќе живеат во земји или региони со апсолутен недостиг на вода, а две третини од светската популација може да биде под стресни услови. Светската банка додава дека климатските промени може значително да ги променат идните модели на достапност и употреба на вода, зголемувајќи го стресот и несигурноста на водата, како на глобално ниво, така и во секторите зависни од вода.
Треш-метал
Музички особености
Трешот содржи брзи темпа, длабоки, брзи и сложени гитарски рифови, и тенки гитарски солажи. „Palm muting“ се користи во овие цврсто свирени рифови за да се добие „придушувачки звук“. Треш солажите во најголем случај се свират многу брзо, и честопати се препознатливи по гитарското рикање, и користење техники како „свипување“, „легато трзање“, „алтернативен пик“, „прескокнување жици“, и „дворачен tapping“. Брзината и тактовите на песните е тоа што го дефинира треш-металот. При самото слушање може да се осети дека тапаните се многу истакнати, поради тоа што самиот ритам, брзина, потребата од агресија, се потребни за трешот. Исто така треш-метал тапанарите користат т.н. „дупла папуча“ со цел да постигнат побрз ритам.
Народен симфониски оркестар на полското радио во Катовице
Седиште
Претходното седиште на оркестарот било во Центарот на култура во Катовице, на плоштадот Шлески Сејм 2. Од 1 октомври 2014 година, НСОПР е преместен во нова зграда на плоштадот Војќех Килар 1. Зградата е изградена во износ од 305 милиони злоти вклучувајќи и субвенции од Европска Унија во износ од 146 милиони злоти. Новата зграда има две концертни сали со 1.800 седишта и 300 ВИП седишта.
Недостиг на вода
Обновливи извори на слатка вода
Снабдувањето со обновлива слатка вода е метод за мерење кој често се користи во врска со проценка на недостиг на вода. Методот е информативен бидејќи може да го опише вкупниот расположлив воден ресурс што го има секоја земја. Познавајќи го вкупниот достапен извор на вода, може да се добие идеја за тоа дали некоја земја е склона да доживее физички недостиг на вода. Овој метод исто така не ја опишува достапноста на вода за поединци, домаќинства, индустрии и други корисници. Исто така, методот може да се покаже како неточен при мерење на големи земји како што се Канада и Бразил. Двете земји имаат многу високо ниво на достапно снабдување со вода, но сепак имаат различни проблеми поврзани со водата.
Перспектива
Изградбата на постројки за третман на отпадни води и намалената употреба на подземните води се очигледни решенија. Меѓутоа, подлабок поглед открива посуштински прашања во играта. Третманот на отпадни води е многу капитално интензивен, што го ограничува пристапот до оваа технологија во некои региони, згора на тоа, брзиот раст на населението во многу земји ја прави оваа трка многу тешка. Како овие фактори да не се доволно обесхрабрувачки, треба да се земат предвид огромните трошоци и вештини вклучени во одржувањето на постројката за третман на отпадни води.
Биатлон на Зимските олимписки игри 2010 - спринт за жени
Натпреварот во дисциплината спринт во биатлон во женска конкуренција на Зимски олимписки игри 2010 се одржа на 13 февруари на патеката во Вислер, со почеток во 13:00 по месно време (UTC-8).
Олимписка првенка стана Анастаија Кузмина од Словачка.
Бјалисток
Според податоците од 31 декември 2017 година, градот имал 297.288 жители.
Положба
Бјалисток се наоѓа на Бјалисточката висорамнина, која е дел од делот на макрорегионот на северната Подласката низина. Се наоѓа во централниот дел на подлаското војвотство. Според податоците од 1 јануари 2009 површината на местото изнесува 102,12 км2. Историски Бјалисток се наоѓа на Подлаше. Според географските (градот се наоѓа во соседство со Белорусија, Литванија и Русија) и историските околности, Бјалисток е град, каде со векови живееле луѓе од разни култури, религии и националности, што му дало специфичен карактер на градот.
Природни одлики
Градот се наоѓа на реката Бјала, која е лева притока на реката Супрашл.
Клима
Согласно со агро-климатската поделба на Полска од страна на Ромуалд Гумињски, Бјалисток е поставен во подласката околина. Климата е изразито поладна од останатата пониска околина. Средна температура во септември е од -4 до –6 °C, се наоѓаат меѓу најниските во Полска. Средна годишна температура изнесува околу +7 °C. Бројот на денови во кои е замрзнато изнесува од 50 до 60, со подмрзнување од 110 до 138 дена, а времето на снежна покривка е од 90 до 110 дена. Просечна акомулација на дожд осцилира околу 550mm, а вегетацискиот период трае од 200 до 210 дена.
664
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6172 и 6173 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5414 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4424 и 4425 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1417.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 664 година се протега во 3300 и 3301, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3360 и 3361 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1207. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 43 и 44 исламска година.
Коромандел (Нов Зеланд)
Коромандел (англ. Coromandel) — град и пристаниште на западната страна на полуостровот Коромандел, кој се наоѓа на источното крајбрежје на Северниот Остров на Нов Зеланд. Обете се наоѓаат 75 км источно од градот Окленд, но патот кој ги поврзува е со многу свиоци, долж крајбрежјата на заливите Темски Ферт и Хаураки, е впрочем 190 км во должина.
Градот го носи името на полуостровот, кој пак е именуван по бродот „Коромандел“, кој за првпат впловил во пристаништето во 1820 г. Едно време ова било стопански важно пристаниште за локалните индустрии копање на злато и сечење на каури дрво. Денес најзастапените стопански гранки во градот се туризмот и одгледувањето на мушули.
Пристаништето Коромандел е широк залив во рамките н Хаураки кого го штитат неколку острови, од кои најголем е Фангануи.
Градот и околината е популарно одморалиште за Новозеланѓаните. Во Коромандел живеат и доста уметници и мајстори-ракотворци. Во 2006 г. населението броело 1476 жители.
Интернат (Црна Лагуна)
Интернат (El Internado) е шпанска тинејџерска теленовела снимена од 2007 до 2010 од Антена 3. Во Македонија се емитува онлајн на Latinoteka (http://latinoteka.blogspot.com/)
Синопис
Почнува новата школска година во интернатот LAGUNA NEGRA, престижно елитно училиште сместено во истоимената шума. Во него учат децата на најпознатите фактори во Шпанија (политичари, артисти, директори, милионери...). Студентите и професорите се спремни за новата учебна година во интернатот, а и доаѓаат два нови ученика: Маркос и неговата мала сестра Паула, коишто се принудени да започнат нов живот по изчезнувањето на нивните родители (за коишто се мисли дека се мртви). Исто така доаѓа и нова чистачка - Марија, девојка со мрачно минато, којашто има побегнато од психијатриска клиника и не доаѓа сосем случајно во Интернатот, доаѓа да го најде нејзиниот син којшто го родила на 13 годишна возраст, и ја знае само неговата крвна група и датум на раѓање. Од друга страна, студентите ги загрижува исчезнувањето на мистериозниот стар професор Алфонсо. Ти нема да бидат свесни дека влегуваат во опасност, од две организации – една што тражи изгубена слика и друга што зема детски органи.
Коромандел (Нов Зеланд)
Образование
Коромандел има едно државно комбинирано училиште (основно и средно), и едно приватно основно училиште за нижи паралелки. Обете се за мешани полови.
Општина Радовљица
Општина Радовљица (словенечки: Občina Radovljica) — општина во западна Словенија. Седиште на општината е населбата Радовљица. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Денес е дел од Горењскиот статистички регион.
Населени места
Покрај општинското седиште Радовљица, општината ги опфаќа и следните населени места:
Галерија на икони (Куманово)
Галерија на икони - Куманово — музеј на икони во црквата „Св. Никола“ во центарот на градот Куманово.
Сместена е на катот во црквата. Отворена е во јануари 2001 г. по повод 150-годишнината од нејзината изградба. Во неа се изложени многу икони од различни запуштени цркви и манастири во Кумановскиот крај кои датираат помеѓу XVI и XIX век.
Застапени цркви и манастири
Иконите се донесени од различни места како Забелскиот манастир, Карпинскиот манастир, црквите Градишкиот манастир, „Свети Ѓорѓи“ во Младо Нагоричане, „Св. Никола“ во Павлешенци, „Св. Јован Опсечен“ во Режановце, „Св. Спас“ во Довезенце, „Св. Илија“ во Никуљане, „Св. Никола“ во Колицко, „Св. Илија“ во Живиње, „Св. Петка“ во Мургаш и „Св. Петка“ во Пезово.
Има и икони од цркви „Св. Никола“ и „Св. Троица“ во самото Куманово.
Застапени иконописци
Меѓу авторите се иконописци и живописци како Дичо Зограф, Величко Костов, Зафир Василков, Димитар Андонов Папрадишки, Јосиф Мажовски и хаџи Коста Крстев.
Мито
Мито, подмитување, поткупување или поткуп – пари, привилегија или финансиска надомест што се дава на лице што е на функција за да заврши некоја нечесна работа. . Митото е дефинирано во „Црниот правен речник“ како понуда, давање, примање или барање на какво било вредно нешто што може да влијае на постапувањето на службено лице или друго лице одговорно за јавна или правна должност. Во суштина, митото нуди да се направи нешто за некого со изразена цел да се добие нешто за возврат. Подароци во пари или други вредни предмети што инаку им се достапни за сите на еквивалентна основа, а не за нечесни цели, не се мито. Нудење попуст или враќање на парите на сите клиенти е законски попуст и не е мито. На пример, легално е вработен во Комисијата за комунални услуги кој е вклучен во регулирање на електричната енергија да прифати попуст на услугата за електрична енергија, кога и на другите потрошувачи на електрична енергија им е достапен истиот. Сепак, да се даде попуст за да се влијае на него да гледа поволно на апликациите за зголемување на цената на електричната енергија ќе се смета за мито.
Митото е дар даден за да се влијае врз однесувањето на примателот. Може да бидат пари, стока, права на акции, недвижен имот, давање приоритет, привилегија, приход, предмети со вредност, предности, или само ветување за предизвикување или влијание врз дејството, гласот или влијанието на лице во службено или јавно својство.
Грешките на жената
Грешките на жената е недовршен роман на британската феминистка Мери Волстонкрафт, кој е продолжение на нејзината револуционерна, политичка расправа Одбрана на правата на женaтa (1792). Грешките на жената бил објавен посмртно во 1798 од нејзиниот сопруг, Вилијам Годвин и се смета за едно од најрадикалните, феминистички дела.
Феминистичките критичари од 20-иот век го прифатиле делото и го интегрирале во историјата на романот и феминистичкиот дискурс.Честопати на него се гледа и како на романсирана популаризација на Правата на женaтa, како продолжение на феминистичките расправи на Волстонкрафт во Правата на женaтa, и како на автобиографско дело.
Ракописи
Волстонкрафт ја пишувала Грешките на женaтa повеќе од една година, за разлика од Одбрана на правата на мажите (1790), која ја напишала релативно бргу, како одговор на Размисли за револуцијата во Франција (1790) на Едмунд Берк, за помалку од месец и Одбрана на правата на женaтa (1792). Годвин вели:
Таа исто така истражувала за книгата многу повеќе одошто за останатите. Прифаќајќи да биде уредник за проза и пишувајќи критики речиси само за романи, таа ја искористила својата позиција на уредник на Аналитичкиот приказ на Џозеф Џонсон да се образова во поглед на техниките на романот. Таа дури ја посети и болницата Бедлам, на 17 февруари 1797, за да ги истражи лудниците.
Поради смртта на Волстонкрафт во 1797, ракописот останал недовршен. Годвин ги објавил сите делови од ракописот во Посмртните дела, притоа самиот додавајќи неколку реченици и параграфи за да ги спои деловите во книгата.
Кратка содржина
Грешките на жената започнува ин медиас рес, со неправедното затворање на Марија, која припаѓа на повисоката класа, од страна на нејзиниот сопруг, Џорџ Венаблс. Тој не само што ја остава Марија да гние во лудница, туку й го одзема и детето. Таа успева да се спријатели со една од службеничките во лудницата, жена од пониската класа, Џемима, која откако сфаќа дека Марија не е луда, се согласува да й донесе неколку книги. Некои од нив имаат белешки испишани од Хенри Дарнфорд, уште еден пациент од лудницата, а Марија се заљубува во него, преку неговите белешки. Двајцата започнуваат да комуницираат и на крајот се среќаваат. Дарнфорд открива дека водел развратен живот и еден ден се разбудил во лудницата, по ноќ помината во опивање и притоа не можел да ги разубеди докторите да го пуштат.
Од седмото до четиринаесеттото поглавје (околу половина од завршениот ракопис), Марија ја раскажува сопствената животна приказна во расказ што й го посветува на својата ќерка. Таа кажува дека нејзиниот татко и нејзината мајка го сакале најстариот син Роберт повеќе од останатите деца, а тој „тирански“ управувал над другите. Сакајќи да избега од несреќниот дом, Марија отишла кај соседите и се заљубила во нивниот син, Џорџ Венаблс. Венаблс на сите им се претставувал како почитуван и ценет млад човек, а всушност бил развратник. Животот на Марија станал уште полош кога мајка й починала, а татко й ја донел дома неговата љубовница. Богатиот вујко, кој ја сакал Марија, без да ја согледа вистинската природа на Венаблс, им договорил брак и и дал мираз од 5.000 фунти.
За кусо време Марија го открила вистинскиот карактер на нејзиниот сопруг. Таа се обидела да го игнорира сето тоа, насочувајќи се кој книжевноста и уметностите, но тој станувал се поразвратен: се курвал, се коцкал и целосно банкротирал. Набргу, Марија затруднела, по еден несакан полов однос со сопругот. Откако Венаблс ќе се обиде да ја продаде Марија на еден од неговите пријатели, како госпоѓа С, Марија сака да го остави, но не успева. Таа најпрво бега и успева да се всели на неколкуразлични локации, честопати заедно со други жени, кои исто така биле малтретирани од нивните сопрузи, но тој секогаш успева да ја најде. Кога ќе се обиде да ја напушти Англија со новороденото бебе и со богатството од тогаш веќе починатиот вујко, сопругот й го зема детето и ја сместува во лудница. Оттука па понатака делото е расцепкано.
Стил
Во деловите напишани за Аналитички приказ, Волстонкрафт развива систем на критериуми, за добар роман:
Добрата трагедија или добриот роман, доколку критериумот е ефектот кој го има врз читателот, не е секогаш најморално дело, зашто тоа не се потпира на чувствата, туку на битките со страстите-оние човечки страсти што честопати го засенуваат разумот и ги водат смртниците во сериозни грешки... кои ги поттикнуваат најживописните емоции и оставаат најдолготрајни впечатоци, а таквите впечатоци повеќе се чувствуваат со срцето, отколку со разумот: сепак нашите чувства не се секогаш по наша волја, како што кажува разумот (нагласува Волстонкрафт).
Волстонкрафт верува дека романот треба да биде „веројатен“ и да отсликува умереност, разум и задоволство. Затоа, зачудувачки е што Грешките на жената е дело инспирирано од Сицилијанска романса (1790) на Ен Редклиф и се темели на конвенциите на готскиот роман, како на пример буквалниот и фигуративниот „замок на очајот“ каде е заробена Марија. Но, таа го употребува сето тоа со цел да докаже дека тој готски ужас е, всушност, реалност за просечната Англичанка. Со употреба на готски елементи, Волстронкрафт, на пример, го портретира сопругот на Марија како тиранин, а нејзиниот брачен живот како мизерија. Како што и самата Волстонкрафт пишува во Предговорот на Грешките на жената:
Во многу наврати можев да ги направам настаните подраматични, можев да си го жртвувам главниот предмет, желбата да ја прикажам мизеријата и угнетувањето, вообичаена врз жените, како резултат на пристрасните закони и обичаи во општеството.
Еден од моделите за романот на Волстонкрафт бил Калеб Вилијамс на Годвин (1794), притоа прикажувајќи како еден авантуристички и готски роман може да понуди критика на општеството.
Раскажувач
Во грешките на женaтa се употребува нарација во трето лице, иако поголеми делови од приказните на Џемима и на Марија се во прво лице. Раскажувачот најчесто ги поврзува чувствата на Марија со оние на читателот, преку новата техника на слободен индиректен говор, при што се губи строгата граница помеѓу раскажувачот во трето и во прво лице, преку дијалог во текстот. Волстонкрафт ги спојува настаните во романот и преку нивното прераскажување од страна на Марија и преку нејзините внатрешни чувства. Приказните во прво лице овозможуваат Марија и Џемима да се обраќаат меѓусебно како да се еднакви нивните трогателни приказни, а сепак овозможуваат секој лик да остане поединец самиот по себе, тие се и гранична и поврзувачка сила во едно.
Грешките на жената е роман што во осумнаесеттиот век се нарекувал јакобински роман, филозофки роман, кој ги проповедал идеите на Француската револуција. Романот на Волстонкрафт, заедно со другите романи како Мемоарите на Ема Кортни (1796), на Мери Хеј, сметаат дека жените се жртви на постојаната и систематична неправда. Волстонкрафт употребува филозофски дијалози, со цел да ја демонстрира немоќта на жените.
Како и кај другите јакобински романи, се употребуваат сугестии во имињата на ликовите, со цел да се разоткрие скриена порака: Џемима- Job's daughter (ќерка на Јов),  името Хенри Дарнфорд потсетува на Хенри Дарнли, вториот сопруг на Мери, Кралицата на Шкотите, а Џорџ Венаблс има исто име како познатиот женкар  Џорџ, Принцот од Велс. Во својот филозофски дискурс, Волстонкрафт цитирала и од познати дела, како на пример од Шекспир, со цел да алудира на важни историски настани и да искаже некои релевантни факти. Грешките на жената ја прикажува состојбата на жените во општеството преку препишување на претходните дискурси со феминистичка наклонетост, како Том Џонс на Хенри Филдинг. Г-ѓа Фицпатрик станува Марија на Волнстонкрафт. Овие реторички стратегии ги прават филозофските елементи на романот сфатливи за мнозинството.
Теми
На крајот на Правата на жената, Волстонкрафт й ветува на читателската публика дека ќе има и втор дел. Наместо да им понуди уште една филозофска расправа, таа им сервира роман измешан со автобиографија, соодветно насловен како Грешките на жената. Во нејзиниот Предговор, таа пишува дека романот треба да се перцепира како приказна за жените, а не да се зема поединечно.Волстонкрафт настојува да ги опише, како што Ен К. Мелор вели, „грешките направени врз жените и грешките направени од жените“ (нагласува Мелор).
Грешките на жената вклучуваат загушувачки и сексуално потиснати бракови, кои Волстонкрафт ги опишува како да опишува ропство, додека во неправдите кои самите жени ги прават влегува нивното погрешно чувство за вредност, што честопати е прикажано преку јазикот на чувствителноста. За разлика од првиот роман на Волстонкрафт: Мери: Проза (1788), Грешките на жената нуди решенија на тие проблеми, главно воздигнувајќи ја женската сексуалност, мајчинската улога исполнета со некаква цел и можноста феминизмот да ги надмине класните граници.
Бракот и ропството
Во метафорите преземени од Правата на жената, Волстонкрафт го прикажува бракот како ропство, а жените како робови во Грешките на жената. Во првото поглавје, Марија тажи: „Зарем светов не е огромен затвор, а жените родени како робинки“ ? Подоцна прави една политичка алузија со францускиот затвор Бастилја: Бракот ме зароби (bastilled на англиски) за навека.
Во врска со нејзината положба, Марија заклучува: „жената е имот на мажот, исто како и неговиот коњ или магаре, не поседува ништо што би можело да се нарече нејзино. “ Во Правата на жената, Волстонкрафт ја користи метафората ропство да го опише ужасот на бракот, каков што постоел во тој момент, со цел да понуди нов тип брак, каде би постоела еднаквост и љубов помеѓу два доволно рационални партнера. Во, Грешките на жената оваа можност никаде не е претставена, наместо тоа на читателот му се претставува серија катастрофални бракови, каде жените се злоставувани, ограбени и оставени.
Фундаменталниот преглед на Волстонкрафт во Марија, според Мери Поуви, го зема предвид „начинот на кој се дефинира и се толкува женската сексуалност и на моменти и контролира од страна на буржоаските институции. Примарната контрола се спроведува преку бракот“. Волстонкрафт ја деконструира идеологијата на бракот, според која жените се добра, кои служат за размена, се третираат како објекти и на кои им се одземаат природните права.
Сензибилитет и сентиментализам
Сензибилитетот во втората половина на осумнаесеттиот век се сметал и за физички и за морален феномен. Физичарите и анатомите верувале дека колку се почувствителни нервите на луѓето, толку повеќе тие би биле емотивно подложни на нивната средина. Бидејќи жените се создадени со понежни нерви од мажите, се верувало и дека жените се поемотивни од мажите. Емоционалниот излив, поврзан со чувствителноста, теоретски произведувал етика на сочувство: оние со изразена чувствителност лесно можеле да сочувствуваат со некој кој има болка. Иако историчарите го препишувале прашањето околу чувствителноста, на оние со изразен хуманизам, како на пример движењето за укинување на ропството, во осумнаесеттиот век. Но чувствителноста од друга страна можела и да ги парализира оние што ја имале во поголемо количество; при што тие биле подложни на постојано страдање.
Во времето кога Волстонкрафт ја пишувала Грешките на жената, чувствителноста, веќе долго време била подложена на напади. Чувствителноста, која на прво место требала да ги соедини поединците заедно преку сочувство, сега се перцепирала како значитено сепаратистичка, романите, драмите и поемите кои го користеле јазикот на чувствителноста, ги нагласувале поединечните права, сексуалната слобода и неконвенционалните семејни врски, засновани на чувства. Чувствителноста според многумина, особено во тоа време на политички немири, се чинела дека им придава премногу политичка сила на жените и дека тоа би ја робразовало машкоста кај Британците, кои морале да се борат против Франција.
Сите дела на Волстонкрафт откриваат мачна врска со јазикот на сензибилитетот, а Грешките на жената не е исклучок. Експертот по феминизам Митци Мајерс укажува на тоа дека Волстонкрафт ја опишуваат како: 'филозоф ослободен од предрасуди со цврста заложба за култивирање на разумот како водич во самореализацијата и во општествениот напредок”, иако нејзините дела не се во целосна согласност со таквиот модел на размислување. Истакнувањето на 'чувството, имагинацијата и внатрешниот свет” ја прават романтичар, посебно во Писмата напишани во Шведска, Норвешка и во Данска (1796). Волстонкрафт и во романите и во стручната литература постојано докажува дека соодветното разбирање на емоциите доведува до појава на возвишена доблест.
Како и да е, со оглед на тоа што самата Волстонкрафт е конрадикторна и нејасна во недовршеното дело Грешките на жената, не постои вистински консензус помеѓу стручните лица во врска со тоа што во романот се кажува за сензибилитетот. Волстонкрафт намерно ги руши конвенциите на сентименталниот роман, но не е јасно што сака да постигне со тоа. На пример, Марија и Џемима се чини може да се поврзат со традиционалните категории „разум” (Џемима) и „сензибилитет” (Марија), но со оглед на тоа што таквите двојки обично се состојат од маж и жена, категоризацијата на Волстонкрафт им пркоси на конвенционалните родови дефиниции.
Некои критичари приказната на Марија ја толкуваат како иронична, со оглед на спротивставеноста помеѓу сентименталната и романтична нарација на Марија и грубата и тажна нарација на Џемима. Според ваквото толкување, нарацијата на Марија е пародија на сентименталниот роман која има за цел да ги покаже „неправдите” кои жените сами си ги нанесуваат со тоа што претеруваат со сензибилитетот. Иако Волстонкрафт го промовира сензибилитетот во ова дело, се работи за сензибилитет различен од оној што таа го осудува во Правата на жената; вистинскиот сензибилитет се заснова на сочувство и, што е најзначајно, е под контрола на разумот. Жената со ваков сензибилитет „нема да биде растргната од секој наплив на моментно чувство”. Други критичари на Грешките на жената гледаат како на „негација” на антисентименталните аргументи од Правата на жената. Со оглед на тоа што Џемима одвреме-навреме се појавува во нарацијата и употребата на јазикот на сензибилитетот од страна на раскажувачот, тие не го прифаќаат мислењето дека во романот се намалува или се нарушува реториката на сензибилитетот.
Женскиот копнеж
Една од клучните разлики помеѓу романите и филозофските трудови на Волстонкрафт, на што укажува феминистичката критичарка Кора Каплан, е тоа што во нејзините романи се вреднува емоцијата кај жените, за разлика од трудовите во кои се претставува како „назадна и регресивна, речиси контрареволуционерна”. Во Правата на жената, сексуалноста е машка одлика, и иако се вели дека некои машки одлики се универзални, сексуалноста не е една од нив. Сепак, во Грешките на жената, таа го прифаќа, го слави и го употребува женското сексуално тело како медиум на комуникација: Марија ја прифаќа страста кон Данфорд и влегува во врска со него. Во Правата на жената, таа ја нагласува улогата на партнерската врска и вели дека страста треба да се олади помеѓу љубовниците, но во Грешките на жената ги слави страстите. Современите моралисти, како што се Џон Грегори и Русо, ги предизвикува со тоа што вели дека жените се целосно сексуални суштества.
Во почетокот, Марија сака да се земе со Венаблс поради тоа што тој е добродушен по природа; таа мисли дека тој е романтичен херој за кого читала во романите. Сепак, подоцна таа сфаќа дека тој има двојна природа:
(Џорџ) и понатаму ме издвојуваше на балот, ја притисна мојата рака на разделба и изусти зборови на бесмислена страст, на кои јас природно им дадов смисла, со оглед на мојата романтичарска мисла ... Кога тој замина, боите на сликата што ја создадов станаа поживописни - Дали не ме водеше мојата имагинација? Накратко, мислев дека сум заљубена - заљубена во незаинтересираноста, силата, љубезноста, чесноста и хуманоста, кои сметав дека се дел од ликот кој го создадов.
Едно од најзначајните прашања во романот е тоа дали Марија се залажува себеси во врската која ја има со Дарнфорд. Марија пишува автобиографија за својата ќерка, во која признава дека имала погрешно мислење за Венаблс, но критичарите не се согласуваат во врска со тоа дали таа се залажува кога станува збор за Дарнфорд. Некои критичари тврдат дека Марија ја повторува грешката и на Дарнфорд гледа како на херој, а како доказ им служи одбивањето на Марија да ја напушти лудницата, кога слободно може да го направи тоа затоа што сака да остане со него, како и опсесијата со романот на Русо Јулија или новата Елојза. Таа Дарнфорд го гледа како „херојот” во тој роман, Свети Про, кој и е љубовник, но не и маж на Јулија. Мислењето на Марија и приказните кои ги создава во својата имагинација како резултат на тоа мислење се причина за нејзиниот пад во ова толкување: таа не може или не сака да ја одвои реалноста од имагинацијата и затоа Дарнфорд станува дел од нејзините романтичарски фантазии. Други критичари иако сметаат дека Марија се залажува во врска со Дарнфорд, велат дека проблемот не е во нејзината сексуалност и еротизам, туку во изборот на партнер. Тие велат дека Волстонкрафт не ја претставува сексуалноста кај жените како нешто што е штетно само по себе, како во Мери и Правата на жената, туку ги критикува насоките на сексуалноста.
Класите и феминизмот
Џемима е најсуштинскиот лик помеѓу жените од пониската класа во романот; преку неа, Волстонкрафт одбива да го прифати традиционалниот став дека жените се потчинети и изразува фрустриран бес што би бил недоличен за Марија. Приказната на Џемима исто така се спротивставува на мислењата за проститутките. Волстонкрафт пишува нарација за искупена проститутка, но на различен начин од традиционалната нарација (на пр. Даниел Дефо, Неколку мислења за уличарките). Во романот, проститутките се претставени како „експлоатирана класа”, налик на жените кои се зависни од мажите и се нагласува дека тие се производ на средината. Со оглед на тоа што и Џемима и Марија се проститутки, Волстонкрафт се противи на два современи стереотипа за проститутките: слика на жена што наоѓа задоволство во таквите активности и е вљубена во својот чувар, и слика на жртва која бара сожалување. Оттаму, наместо да добијат или да го отфрлат сочувството од читателот, Џемима и Марија најверојатно ќе воспостават силна и потрајна врска со женскиот читател кој се наоѓа во исто толку лоша состојба.
Сепак, приказната на Џемима содржи и елементи на буржоаската филозофија на Волстонкрафт; Џемима и другите жени од работничката класа се еднакви на Марија, но само во страдањето; „жените од различни класи се поврзани, но помалку преку солидарноста, отколку преку безнадежноста”. Како што вели специјалистот за делото на Волстонкрафт, Барбара Тејлор „Врската на Марија со Џемима ги отсликува класните пукнатини и предрасуди кои се одлики на организираната феминистичка политика уште од самиот почеток”. Џемима учи да ја цени уметноста кога станува платена љубовница, а Марија подоцна й ветува дека ќе се грижи за неа. Значајно е тоа што во една од верзиите на крајот, Џемима ја спасува Марија и го наоѓа нејзиното дете.
Мајчинството и женскиот идентитет
Иако патријахалните бракови се едни од големите неправди што им се нанесуваат на жените, Волстонкрафт вели дека уште поголема неправда е тоа што жените немаат независност. Со оглед на тоа што не можат да најдат почитувана и доброплатена работа, тие зависат од мажите. Жените како што е Џемима се принудени да работат тешки физички работи, да крадат, да просјачат  или да се проституираат за да преживеат; таквата работа ги понижува и затоа тие имаат лошо мислење за себеси.