cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Турско национално движење
Конгрес од Сивас
Мустафа Кемал го отворил Националниот Конгрес во Сивас, во кој учествувале делегати од целата нација. Резолуциите на Ерзурум биле претворени во национален апел и името на организацијата се сменило во Друштво за одбрана на правата и интересите на провинциите во Анадолија и Румелија. Резолуциите на Ерзурум биле потврдени со мали додатоци, кои вклучуваат нови клаузули, како што е член 3, во кој се вели дека формирањето на независни грчки територии во Ајдин, Маниса и Балекешир е неприфатливо. Конгресот на Сивас во суштина го засилил ставот заземен на Конгресот во Ерзурум. Сите овие биле извршени додека Харбордската комисијата пристигнала во Цариград.
Големо национално собрание
Биле направени планови за организирање на нова влада и парламент во Анкара, а од султанот било побарано да го прифати нејзиниот авторитет. голем број на приврзаници се преселиле во Анкара. Меѓу нив биле Халиде Едип Адивар, нејзиниот сопруг Аднан Адивар, Исмет Инону, најважните сојузници на Кемал во Министерството за војна и последниот претседател парламентот, Џелалетин Ариф. Последното дезертирање на главниот град било од големо значење. Легално избран претседател на последниот претставник на отомански парламент, тој тврдел дека истиот бил распуштен нелегално, со кршење на Уставот, овозможувајќи му на Кемал да преземе целосни владини овластувања за режимот на Анкара.
Во март 1920 година, тој објавил дека турската нација формира свој парламент во Анкара под името Големо национално собрание. Околу 100 членови на отоманскиот парламент успеале да избегаат од сојузниците, и им се придружиле на 190 пратеници избрани низ целата земја од националната група за отпор. На 23 април 1920 година, новото Собрание за првпат се собрало, со што Мустафа Кемал станал прв претседател и Исмет Инону, станал началник на Генералштабот.
Враќањето на козите (роман)
Враќањето на козите — роман на македонскиот писател Луан Старова, објавен во 2016 година од страна на издавачката куќа „Три“. Книгата претставува продолжение на романот на Старова „Времето на козите“.
Турско национално движење
Заклучок
По воспоставувањето на движењето и успешната Турска војна за независност, револуционерите го укинале османлискиот султанат на 1 ноември 1922 година и ја прогласиле Република Турција на 29 октомври 1923 година. Движењето го прекинал договорот од Севр и преговарало за договорот од Лозана, осигурувајќи го признавањето на националните граници.
Враќањето на козите (роман)
Содржина
Романот започнува со осврт врз успехот на претходниот роман „Времето на козите“, со неговата книжевна слава и со книжевната и политичката биографија на авторот. Притоа, авторот прераскажува или наведува цитати за приемот на неговата претходна книга, ги пренесува оценките кај публиката во Франција итн. Потоа, романот продолжува со прераскажување на политичката, т.е. дипломатската кариера на авторот, наведувајќи моменти од меѓународното признавање на Македонија и воспоставувањето дипломатски врски со европските земји. Најпосле, преку двата главни лика, француските козари Андре Декостер и Жан Домек, се прикажуваат современите трендови во светскиот капитализам. Романот завршува така што одбраното стадо кози, донација од Франција, македонските политичари и стопанственици го распродаваат без да му се најде трагата.
Осврт кон книгата
Во романот Старова успеал да вплете неколку различни книжевни стратегии и пристапи кон романескниот облик, задржувајќи го својот авторски стил. Притоа, романот се одликува со силен автореференцијален, т.е. автометатекстуален слој, бидејќи авторот се јавува како главен лик и раскажувач. Во него, Старова го користи стариот римски жанр, наречен „сотија“ во кој главниот лик (авторот) намерно се прави припрост и наивен и работите ги претставува од т.н. жабја перспектива. Исто така, романот претставува силна интелектуална критика на суровата стварност на македонската транзиција.
Турско национално движење
Заклучок
Турските револуционери главно биле под влијание на идеите што цветале во периодот на Танзиматот. Револуционерите не треба да бидат поврзани со движењето на Младотурците од истата ера, кое било цврсто врзано за Отоманската држава и идеалите на османлизмот. Турските револуционери навистина не биле хомогена група на луѓе, бидејќи тие ималее различни идеи за социјални и политички теми. Имало години во кои повеќето не комуницираа едни со други, иако тие претседавале со најголемите социјални и политички институции. Заедничката идеја што ги држело заедно било имањето суверена нација.
IC 152
IC 152 — галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 152 се споменува и како ESO 362-14, MCG -6-12-17, AM 0517-370.
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 152 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 152 има привидни димензии од 1,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 19 м 1,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 5' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 67°.
Други поделби
Проучување на IC 152 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17081.
NGC 6730
NGC 6730 — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6730 се споменува и како ESO 72-9, SAO 254465 (6.8) 1.5' nf.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јули 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6730 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6730 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 7 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -68° 54' 44"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 6730 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62796. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9292. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Бурос
Бурос е град во југозападниот дел на Шведска. Градот се наоѓа во областа Вестра Јеталанд, каде што е втор најважен град. Бурос истовремено е и седиште на истоимената општина.
Природни услови
Градот Бурос се наоѓа во југозападниот дел на Шведска и Скандинавскиот Полуостров. Од главниот град на државата, Стокхолм, градот е оддалечен 410 километри, југозападно. Од првиот поголем град, Гетеборг, оддалечен е за 60 км на исток.
Релјеф : Бурос се развил во областа наречена Западен Јеталанд. Градската област е со мошне разнишано тло. Надморската височина на градот изнесува околу 140 м.
Климата во Бурос е континентална со влијание на морето и Голфската струја. Затоа, зимите се поблаги, а летата се посвежи во однос на географската широчина.
Историја
Областа Бурос била населена уште во праисторијата. Населбата која била формирана во средниот век, добила градски права во 1621 година, а истите ги дал шведскиот крал Густав II Адолф.
Бурос доживува брз развој во втората половина на 19 век со појавата на индустријата и железницата. Градот е во развој сѐ до денес.
Население
Бурос денес е град со средна големина. Има околу 66.000 жители (податоци од 2010 година), а градското, урбано подрачје т.е. истоимената општина има околу 104.000 жители (податоци од 2012 г.). Населението во градот благо се зголемува во последните децении.
До средината на 20. век Бурос го населувале исклучиво Швеѓаните. Меѓутоа, со зголемувањето на имиграцијата во Шведска, населението во градот станало поразновидно.
NGC 4133
NGC 4133 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4133 се споменува и како UGC 7127, MCG 13-9-13, CGCG 352-20, IRAS 12063+7510.
Откривање
Објектот е откриен на 12 декември 1797 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4133 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4133 има привидни димензии од 1,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 4133 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38578. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4399. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1339.
Огнена крштевка (роман)
Огнена крштевка (полски оригинален наслов: Chrzest ognia) е трет роман од Вештерот (сага) напишан од полскиот писател за фантастика Анджеј Сапковски, првпат објавен во 1996 година на полски и на англиски јазик во 2014 година. Тоа е продолжение на вториот роман Вештерот, Време на презир (Czas pogardy) и е проследен со Кулата на ластовицата (Wieża Jaskółki).
Заплет
За време на нивното патување тие се среќаваат со група џуџиња предводени од Золтан Чивеј. Бидејќи се чини дека сите одат во иста насока, дружината на Гералт им се придружува на групата, кои исто така внимаваат на некои жени и деца бегалци.
На неколку точки од нивното патување, Гералт и неговите придружници наидуваат на Кејхир, претходно споментиот „Црн јавач“ што вознемирувал во соништата на Сири. Првично, витез се транспортира како затвореник од страна на некои наемници, кога Гералт го поштедува неговиот живот по вторпат. Сепак, вештерот не сака никаква врска со младиот Нилфграѓанец и го остава на сопствените сили, Кејхир е секогаш упорен и продолжува да ги демни вештерот и неговата придружба. На крајот, преку вмешување на Милва, младиот витез се приклучува на групата.
Конечно, на дружокот се придружува Риџес, вампир, некои можеби ќе речат „чудовиште“, кој прилично изненадувачки станува добар пријател на ловецот на чудовишта. Риџес се покажува непроценлив поради неговите медицински способности.
Додека групата патува на исток, тие неизбежно се фатени помеѓу завојуваните страни, што ги води во булкот на Битката на мостот на Јаруга, каде што групата е клучна во победата на кралицата Меве. Гералт претходно се нарекол себеси „Гералт од Ривија“ заради кредибилитет, сепак, веднаш по оваа битка Гералт е случајно овитезен од кралицата и службено станува „Гералт од Ривија“.
Во меѓувреме, Сири се прибрала во живот со дружина на млади бунтовници кои себеси се нарекуваат Стаорците и станала позната како „Фалка“. Со Стаорците, таа доживува убиства на редовна основа, но исто така и создава силна врска со Мисл. Убивањето на крајот станува опсесија на поранешната принцеза.
Друга приказна во заднина се осврнува околу создавањето на Ложата на волшебничките. Се испоставува дека Франческа Финдебар успеала да ја фати и да ја стави Јенефер во жадна фигурина, по настаните на Островот Танед. Се чини дека Ложата е многу заинтересирана да ја искористи Сири во своја полза во контролата врз политиката и да ѝ даде приоритет на магијата, што ги наведува индиректно да ја присилат Јенефер да се приклучи во нивната група. Една нилфгардска волшебничка, Фринџила Виго, успева да и помогне на Јенефер да избега од една од состаноците во ложата за да ја спаси Сири.
Преводи
Објавено е на чешки (Leonardo, 1997), руски (AST, 1997), шпански (Bibliopolis, 2005), литвански (Eridanas, 2006), германски (DTV, 2009), француски (Bragelonne, 2010), српски (Čarobna Knjiga, 2011), фински (WSOY, 2014), унгарски (PlayOn, 2015) и португалски (WMF Martins Fontes, 2015), украински (KSD, 2016). Англиското издание било издадено од Gollancz на 6 март 2014 година.
Адаптации
Во 2018 година, била објавена аудио книга на полски јазик. Станува збор за висококвалитетна аудио книга, со десетици глумци, музика и посебни ефекти.
Црква „Св. Ѓорѓи Граматиков“
Свети Ѓорѓи Граматиков (Άγιος Γεώργιος του Άρχοντος Γραμματικού) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијат ана „Сретение Господово“.
Црквата е изградена на почетокот на XIV век. Нејзината архитектура претрпела неколку промени помеѓу XVI и XVII век. Денес храмот претставува трикорабна базилика со дрвен покрив. Ова е една од најважните цркви во градот поради обилно украсената внатрешност — живописот датира од 1380 г. па сè до почетокот на XVIII век. На јужниот ѕид се наоѓа впечатливата сцена „Окованиот Христос со монаси“.
Russula alnetorum
Russula alnetorum е вид на габа од родот Гулапка. Плодните тела се наоѓаат како растат на земја во близина на евла со кои оваа габа има симбиотска врска. Шапката е виолетова а ливчињата и дршката се бели, потемнуваат со возраста.
Распространетост и живеалиште
Russula alnetorum се јавува во поголемиот дел од Европа и северна Азија. Распространет е, но невообичаен и секогаш расте во асоцијација со евла во шумите, мочуришта та, грмушките и на речните брегови. Сака влажна земја, но не и почва со вода и се наоѓа на песочна почва и глина, но не и претерано кисели почви. Плодните тела се појавуваат од август до ноември.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Никодин
Рождество на Пресвета Богородица — главна манастирска црква на Никодинскиот манастир.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен од страна на митрополитот на Митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар на 25 ноември 1987 година, а истата била осветена од негова страна на 17 октомври 2010 година во присуство на бројно свештенство од Прилепското архијерејско намесништво и верници.
Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со полукружна апсида на источната страна. Куполата е осумаголна и на секоја втора страна има по една монофора, а на останатите страни по една слепа ниша. Главниот влез е сместен на западната страна и над него има плоча со натпис на името на црквата, а над плочата има ниша со фреска на која е прикажано рождеството на Богородица Марија. Спореден влез има и на јужната страна, кој се наоѓа веднаш по полукружното крило. На јужниот и северниот ѕид има неколку монофори. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди, додека куполата е покриена со лимен кров.
Список на државни водачи во 1683 година
Ова е список на државни водачи во 683 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Протеј (месечина)
Протеј исто така познат како Нептун VIII — втората по големина нептунска месечина и најголемиот внатрешен сателит на Нептун. Откриен од вселенското летало Војаџер 2 во 1989 година, го добил името по Протеј, морскиот бог во грчката митологија кој ја менува формата. Протеј кружи околу Нептун во речиси екваторска орбита на растојание од околу 4,75 пати повеќе од полупречникот од екваторот на Нептун.
И покрај тоа што е претежно ледено тело повеќе од 400 километри во пречник, формата на Протеј значително отстапува од елипсоид. Има повеќе форма на неправилен полиедар со неколку малку конкавни страни и релјеф висок до 20 километри. Неговата површина е темна и неутрална боја. Најголемиот кратер на Протеј е Фарос, кој има повеќе од 230 километри пречник. Исто така, постојат голем број на гребени, жлебови и долини поврзани со големи кратери.
Протеј веројатно не е оригинално тело што се формирало со Нептун. Можеби се натрупал подоцна од остатоците формирани кога бил заробен најголемиот нептунски сателит Тритон.
Откривање и именување
Протеј бил откриен од снимките направени од вселенската сонда Војаџер 2 два месеци пред неговото прелетување на Нептун во август 1989 година. Протеј била третата месечина на Нептун што била откриена, 33 години по откривањето на нептуновата месечина Нереида во 1949 година.
По откривањето, Протеј ја добил привремената ознака S/1989 Н 1. Стивен П.Синот и Брадфорд А. Смит го објавиле откривањето на 7 јули 1989 година, која дава датум откривањето некаде пред 16 јуни
На 16 септември 1991 година, С/1989 г Н 1 била именувана по Протеј, морскиот бог што ја менува формата на грчката митологија.
Орбита
Протеј кружи околу Нептун на растојание од приближно 117.647 километри, скоро еднакво на 4,75 пати повеќе од екваторскиот полупречник на планетата. Орбитата на Протеј е речиси кружна, има мала орбитална ексцентричност и е наклонета за околу 0,5 степени кон екваторот на Нептун. Протеј е плимно заклучен за Нептун и ротира синхроно со неговото орбитално движење, што значи дека Протеј секогаш му го прикажува истото лице на Нептун.
Протеј можеби некогаш бил во орбитална резонанца 1:2 со Лариса, каде што Протеј правел една орбита на секои две орбити направени од Лариса. Поради надворешната плимна миграција на Протеј во минатото, орбиталните резонанции на Протеј и Лариса повеќе не се во сила. Протеј можеби ја прекинал својата интегрална орбитална резонанца со Лариса пред неколку стотици милиони години.
Физички одлики
Протеј е втора по големина месечина на Нептун и е најголемата од нејзините редовни месечини. Станува збор за објект кој има пречник од 420 километри, поголем од Нереида, трета по големина месечина на Нептун. Не била откриена со телескопи базирани на Земјата бидејќи Протеј орбитира толку блиску до Нептун што се губи во сјајот на рефлектираната сончева светлина.
Состав
Површината на Протеј е темна бидејќи има геометриско албедо од околу 10 проценти - што значи дека неговата површина рефлектира 10 проценти од светлината што ја добива од Сонцето. Бојата на неговата површина е неутрална бидејќи рефлексивноста не се менува значително со брановата должина од виолетова во зелена. Во блиско-инфрацрвениот опсег од околу бранова должина од 2 μm, површината на Протеј станува помалку рефлектирачка, што укажува на можно присуство на сложени органски соединенија како што се јаглеводороди или цијаниди. Овие соединенија можеби се одговорни за ниското албедо на внатрешните нептунски месечини. Иако обично се смета дека Протеј содржи значителни количини на воден мраз, тој не е откриен спектроскопски на површината.
Облик
Обликот на Протеј е блиску до сфера со полупречник од околу 210 километри, иако отстапувањата од сферичната форма се големи - до 20 километри; Научниците веруваат дека е отприлика онолку колку што може да биде едно тело со неговата густина без да биде влечено во совршена сферична форма од сопствената гравитација. Сатурновата месечина Мимант има елипсоидна форма и покрај тоа што е малку помалку масивна од Протеј, можеби поради повисоката температура во близина на Сатурн или плимното загревање. Протеј е малку издолжен во правец на Нептун, иако неговата целокупна форма е поблиску до неправилен полиедар отколку до триаксијален елипсоид. Површината на Протеј покажува неколку рамни или малку конкавни аспекти со димензии од 150 до 200 km во пречник. Тие се веројатно деградирани ударни кратери.
Одлики на површината
Други копнени форми на Протеј вклучуваат линеарни одлики како што се гребени, долини и жлебови. Најистакнатиот оди паралелно со екваторот западно од Фарос. Овие одлики најверојатно настанале како резултат на џиновските удари, кои го формирале Фарос и други големи кратери или како резултат на приливите напрегања од Нептун.
Потекло
Протеј, како и другите внатрешни месечини на Нептун, веројатно нема да биде оригинално тело што се формирало со него, и поверојатно е дека се насобрал од урнатините што биле произведени по заробувањето на Тритон. Орбитата на Тритон при заробувањето би била многу ексцентрична и би предизвикала хаотични растројства во орбитите на првобитните внатрешни нептунски месечини, предизвикувајќи судир и намалување на дискот. Дури откако орбитата на Тритон станала кружна, дел од дискот со урнатини повторно се натрупал во денешните месечини на Нептун.
Протеј првично имал помала орбита околу Нептун и можеби се формирал поблиску до планетата. Во времето на формирањето на Протеј, неговата орбита била проценета на 8,000 километри, помало од неговото сегашно растојание од Нептун. Со текот на времето, Протеј мигрирал нанадвор од Нептун преку плимни интеракции. За време на надворешната миграција на Протеј, судирите и настаните од удар можеби формирале големи кратери и исфрлиле фрагменти од Протеј во орбитата околу Нептун. Судир на Протеј и друг објект веројатно би можел да го објасни потеклото на помалата месечина на Нептун Хипокамп, која орбитира блиску до Протеј.
Прем (Илирска Бистрица)
Прем (словенечки: Prem) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Проект Венус
Проект Венус — организација која ги промовира и поддржува визиите за индината на американскиот футурист Жак Фреско, со цел да се подобри општеството кон глобален одржлив дизајн кон го нарекуваат „економија заснована на ресурси“. Ваквиот систем содржи одржливи градови и вредности, енергетска ефикасност, колективни фарми, природно менаџирање со ресурсите и напредна автоматизација, фокусирајќи се на придобивките кои тие тврдат дека би ги имало човештвото во целина.
Името на организацијата потекнува од Венус, Флорида, каде се наоѓа истражувачки центар (од 8.5 хектари), во близина на езерото Окичоби. Во центарот има десет објекти, дизајнирани од Фреско, кои ја прикажуваат архитектурата на проектот. Иднината според дизајн, филм за животот и работата на Жак Фреско, беше објавен во 2006.
Историја
Проектот Венус бил започнат околу 1975 од страна на Жак Фреско и Роксен Медоус, која порано била цртач на портрети, во Венус, Флорида. Истражувачкиот центар од 85,000 m2 содржи повеќе објекти во форма на куполи, дизајнирани од Фреско, во кои тие работат на книги и филмови за да ги покажат нивните концепти и идеи. Фреско има изработено голем број макети на своите дизајни.
Проектот Венус е составен од два дела: непрофитна компанија наречена „Иднината според дизајн“ и профитна компанија „Venus Project Inc./Global Cybervisions Inc.“
Проектот Венус се заснова на идејата дека сиромаштијата се создава преку кочење на напредокот на технологијата, што пак е предизвикано од сегашниот светски економски систем кој се заснова на профит. Фреско прикажува теорија во која, напредокот на техонологијата, кога би бил ослободен од профитабилноста, би овозможил повеќе ресурси да бидат достапни на повеќе луѓе, со тоа намалувајќи ја корупцијата и алчноста, а би придонел и кон тоа луѓето да сакаат да си помогнат едни на други. Фреско зборува против монетарната економија а во корист на она што тој го нарекува економија заснована на ресурси.
Теорија
Според Фреско, сиромаштијата, криминалот, корупцијата и војната се резултат на оскудноста која ја создава сегашниот светски економски систем кој се заснова на профит. Тој теоризира дека мотивот на профит исто така го кочи напредокот на техонологијата корисна за општеството. Фреско тврди дека напредокот на технологијата, кога би бил ослободен од профитабилноста, би овозможил повеќе ресурси да бидат достапни на повеќе луѓе, создавајќи обилност од производи и материјали. Според Фреско, овој новопронајден свет на обилност на ресурси би ја намалил човековата тенденција кон индивидуализам, корупција и алчност, и би се засновал на тоа луѓето да си помагаат едни на други. Фреско верува дека сега е возможно да се создаде општество во кое „човечките животи би биле подолги, поздрави и би имале повеќе значење.“ Фреско верува дека монетарниот систем и процесите поврзани со него, како што се работата и конкуренцијата, само му штетат на општеството и ги кочат луѓето и нивните вистински потенцијали. Тој вели дека неговите идеи би донеле максимални придобивки за сите. Тој тврди дека дел од неговите идеи произлегле од неговиот живот за време на Големата Депресија. Фреско верува дека сегашниот глобален економски систем ќе помине низ голема криза пред луѓето да почнат да губат доверба во монетарниот систем и да почнат да гледаат во други насоки. Основата на проектот е она што Фреско го нарекува „економија заснована на ресурси“. Ваквиот систем ги користи постоечките ресурси, а не парите, и со нив создава соодветен метод на дистрибуција на најхуман и најефикасен начин. Тоа е систем во кој сите стоки и услуги се достапни за сите без употреба на пари, кредити, трампа или каков било друг вид на задолжување или слугување.
Економија заснована на ресурси
Економијата заснована на ресурси би ја отстранила потребата од сегашната монетарна економија, која е ориентирана/заснована на оскудност. Фреско вели дека планетата е богата со природни ресурси и енергија, и дека со модерната технологија и ефикасни проценки, потребите на светската популација би биле исполнети со обилност, истовремено отстранувајќи ги границите на она што се смета за возможно заради економските можности.
Фреско дава пример за оваа забуна со следниот цитат: „На почетокот на Втората светска војна, САД имаа околу 600 првокласни борбени авиони. Брзо го надминавме овој недостаток правејќи околу 90.000 авиони годишно. Прашањето на почетокот на Втората светска војна беше: Дали имаме доволно фондови да ги произведеме потребните средства за војната? Одговорот беше НЕ, немавме доволно пари, ниту злато, но затоа имавме повеќе од доволно ресурси. Достапноста до ресурсите беше она што им овозможи на САД да го постигне високото ниво на продуктивност и ефикасност, потребни за да ја добие војната. За жал, ова се гледа како опција само во време на војна.“
Фреско вели дека за ова да функционира, сите ресурси на планетата Земја треба да се сметаат за заедничко наследство на сите луѓе, а не само на неколку; а практиката на пресметување на ресурсите преку монетарни методи е нерелевантна и контрапродуктивна за опстанокот на човековата цивилизација.
Една од клучните точки во решението на Фреско е дека без условите создадени од монетарниот систем, нема залудно да се трошат големи количини ресурси. Наместо ова, Фреско вели дека без трошење на ресурси за цели кои се неважни, нема да постои оскудност на потребните производи како храна и образование (природозаштита - учење за животната средина).
Цајтгајст движење
Проектот Венус опширно беше опфатен во документарецот Цајтгајст: Додаток од 2008, како можно решение за глобалните проблеми објаснети во првиот филм и првата половина од вториот филм. Филмот ја имаше својата премиера на петтиот годишен Артивист филмски фестивал во Лос Анџелес, Калифорнија, на 2 октомври 2008, освојувајќи ја највисоката награда, и беше пуштен бесплатно на интернет на Google Video на 4 октомври 2008. По филмот беше создадена организација наречена Цајтгајст движење, која ги промовира целите на проектот Венус. Во 2011 беше објавен и трет филм, наречен Цајтгајст: Чекор напред.
NGC 6731
NGC 6731 — астеризам во соѕвездието Лира, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ј. Герхард Лохсе, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6731 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 57 м 13,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +43° 4' 38"".
Други поделби
Проучување на NGC 6731 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 83; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3127. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 340.
Бронте (семејство)
Трите сестри и нивниот брат Бранвел биле многу блиски и ги развивале нивните детски фантазирања преку заедничкото пишување на многу комплицираните раскази. Соочувањето со смртта, отпрвин на нивната мајка, подоцна на нивните постари сестри ги потресле многу длабоко и влијаеле врз нивното пишување. Нивната слава се должи многу на нивните сопствени трагични судбини како и на нивната претпазливост. Од нивната рана смрт и после до смртта на нивниот татко во 1861, тие беа подложени на случаи кои не престануваа да растат. Нивниот дом, манастирот на Хаворт од Јоркшир, сегашен Манастирски музеј на Бронте, стана место на поклонение на стотици илјади посетители секоја година.
Потеклото на името
Семејството Бронте може да се пронајде до ирскиот клан Ó Pronntaigh, којшто литературно значи „Внук на Пронте“. Тие беа семејство на наследени списи и учени мажи во Фермана. Верзијата на Ó Proinntigh којшто на почетокот била дадена од Отец Вулф во неговото Sloinnte Gaedheal е гал (презимињата на Гал и странецот) и репродуцирано од MacLysaght, а меѓу другото не може да биде прифатено како точно затоа што тогаш имало голем број  на добропознати списи со ова име напишано на ирски на XVII и XVIII век и сите од нив го користеле спелувањето Ó Pronntaigh. Ова име води потекло од зборот pronntach или bronntach, коешто се поврзува со зборот bronnadh, што значи давање или подарување (pronn е дадено како верзија на Алстер на bronn во ирско-англискиот речник на O'Reilly. Отец Вулф предлага дека името има потекло од proinnteach ( училница во манастир).
Марија Бранвел
Сопругата на Патрик, Марија Бронте, родена Бранвел (15 април 1783 – 15 септември 1821), имала потекло од Пензанс, Корнвал и била дојдена од богато семејство на средната класа. Нејзиниот татко имал голема продавница за чај и намирници и имал собрано големо богатство. Марија умрела на 38 годишна возраст, веројатно од рак на стомакот. Таа се омажила на ист ден како и нејзината помлада сестра Шарлот, во црквата на Гисли, откако нејзиниот свршеник венчал уште две пара. Таа била позната за нејзиниот жив дух, среќа и нежност, и била таа која ги дизајнирала примероците коишто се прикажани во музејот. Нив ги везела за нејзините деца. Таа оставила спомени со нејзиниот сопруг и со Шарлот, најстарата жива сестра, како многу жива жена во свештеникчиот дом. Најмладите, посебно Емили и Ен оставиле само малку магливи слики од нивната мајка посебно од нејзиното страдење во смртната постела.
Елизабет Бранвел
Елизабет Бранвел (2 декември 1776-29 октомври 1841) дошла од Пензанс во 1821 после смртта на Марија, нејзината помлада сестра, за да му помогне на Патрик околу грижата на неговите деца, и била позната како „тетка Бранвел“.
Децата
Патрик и Марија имаа шест деца: Марија, првата од децата Бронтее е родена во куќата Клоу, Хај Таун на 23 април 1814 и умре на единаесет годишна возраст во Хаворт на 6 мај 1825. Таа страдаше од глад, ладно и изолација во Училиштето Кован Бриџ, како и од тиранијата од другите ученици и предавана на учителите во врска со проклетството до бескрај и огните на пеколот (оган и сулфур). Таа се врати со напреден случај на туберкулоза. Посебно Шарлот ја опишува како многу жива личност, многу осетлива и посебно напредната во нејзиното читање и поминување на слободното време. Елизабет (1815-1825), второто дете и се придружи на нејзината сестра Марија во Кован Бриџ каде што и таа ја претрпе истата судбина. Елизабет била попасивна од нејзиниот брат и нејзините сестри и била очигледно помалку напредната за нејзината возраст. Сепак нејзината прерана смрт не можеше да претскаже каква би можела да биде нејзината иднина, кога би можела да ги одржува интелектуалните пасии на нејзиното семејство. Таа умре на 15 јуни 1825, две недели после враќањето дома кај нејзиниот татко. Шарлот, родена во Торнтон блиску Брадфорд, Западен Рајдинг на Јоркшир на 21 април 1816 била поет и романописец и исто така е автор на Џејн Ер, нејзиното најдобро познато дело и три други романи. Таа почина на 31 март 1855 малку пред да ја достигне 39 годишната возраст. Патрик Бранвел е роден во Торнтон на 26 јуни 1817. Познат како Бранвел бил уметник, писател и понекогашен работник. Стана зависен од алкохол и лауданум и почина во Хаворт на 24 септември 1848 на 31 годишна возраст. Емили Џејн, родена во Торнтон на 30 јули 1818, била поет и романописец. Таа почина во Хаворт на 19 декември 1848 на 30 годишна возраст. Нејзиниот единствен роман бил „Оркански Височини“. Ен, родена во Торнтон на 17 јануари 1820 била поет и романописец и умре на 29 годишна возрст. Таа напиша голем автобиографски роман со наслов Агнес Греј. Нејзиниот втор роман, Кираџијата на Вилдфел Хал (1848) бил многу поамбициозен. Таа почина на 28 мај 1849 во Скарборо, Северен Рајдинг во Јоркшир.
Училиштето Кован Бриџ
Во 1824, четирите постари девојчиња (исклучувајќи ја Ен) се запишаа во училиштето Кован Бриџ, којшто ги воспитуваше децата на посиромашните членови на свештенството чијшто член бил и господин Бронте. Следната година Марија и Елизабет се разболеле тешко и биле отстранети од училиштето, но починале кратко време после тоа оделно само неколку недели една од друга, на 6 мај и 15 јуни 1825. Шарлот и Емили беа исто така извлечени од училиштето и вратени во Хаворт. Загубата на нивните сестри претставуваше траума која се покажа во пишувањето на Шарлот. Во Џејн Ер, Кован Бриџ е прикажан како Ловуд, сиротата фигура на Марија е претставена преку улогата на младата Хелен Брнс, свирепоста на раководителката госпоѓица Ендрус преку таа на госпоѓица Скачерт и тиранијата на директорот, свештеникот Карус Вилсон, преку таа на господин Брокелхрст. Туберкулозата која што ги зарази Марија и Елизабет 1825 беше евентуалната причина на смрт на преостанатите преживеани Бронте сестри. Бранвел во септември 1848, Емили во декември 1848, Ен осум месеци подоцна во мај 1849 и на крајот Шарлот во 1855.
Училиштето на Г-ца Вулер
Во 1831, 14 годишната Шарлот беше запишана во училиштето на г-ца Вулер во Ро Хед, Мирфилд. Патрик можеше да ја испрати неговата ќерка во поевтино училиште во Кили, поблиску до дома но г-ца Вулер и нејзините сестри имаа добра репутација и тој се сеќавање на зградата преку која поминуваше кога се шеташе во епархиите на Кирклис, Девсбури и Хардшед-Кум-Клифтон кајшто тој беше викар. Маргарет Вулер покажуваше нежност кон сестрите и ја придружи Шарлот до олтарот на денот на нејзината свадба. Изборот на Патрик за училиште беше одличен – таму Шарлот беше среќна и учеше многу. Таму таа стекна животни пријатели, особено мирната и горда Елен Наси и поубавата Мери Тејлор којашто подоцна се пресели во Нов Зеланд пред да се врати во Англија. Шарлот се врати од Роу Хед во 1832 недостигајќи им на нејзините пријатели, но среќна што се враќа кај нејзиното семејство. Три години подоцна, г-ца Вулер и понуди на нејзината поранешна ученичка позиција како нејзин асистент. Семејството одлучи дека Емили треба да ја придружува за да продолжи со студиите кои инаку не би можеле да си ги дозволат. Партицијапцијата на Емили беше делумно покриена од платата на Шарлот. Емили беше 17 годишна и тоа и претставуваше првпат да излезе од Хаворт откако го напушти Кован Бриџ. На 29 јули 1835, сестрите заминаа за Роу Грин. Истиот ден Бранвел напиша писмо до кралската академија на науките во Лондон за да ги прикаже неколкуте цртежи како дел на неговата кандидатура како пробен студент. Шарлот предаваше без особена учтивост кон учениците коишто ги прикажуваше во нејзините списи како што ќе направи подоцна во Брисел со уште поголем сарказам. Емили не се смести и после три месеци изгледаше како да опаѓа и требаше да биде вратена дома во манастирот. Ен го презеде нејзиното место и остана до Божиќ 1837. Шарлот ја одбегнуваше здодевноста следејќи го развојот на Ангрија којшто го примаше во писмата од нејзиниот брат. За време на празниците во Хаворт, таа пишуваше долги поглавја додека беше карана од нејзиниот татко којшто сакаше повеќе да се посвети на работите на парохијата. Тие доаѓаа до кулминација со зголемувањето на црковните даноци и со локалните даноци коишто беа принудени врз парохиите кадешто множината на луѓето беа дисиденти. Во меѓувреме, г-ца Вулер се пресели во куќата Хелд во Дусбери Мур, кадешто Шарлот се жалеше дека влажноста на воздухот ја разболува. Таа замина од установата во 1838 откако ја прими Визијата на Дон Родерик и Рокеби, збирка на поеми од Валтер Скот како подарок за заминување од г-ца Вулер.
Литературно и уметничко влијание
Овие фиктивни светови беа производ на плодната фантазија потхранета од читање, дискусија и страст за книжевност. Далеку од страдањето од негативните влијаниа коишто никогаш не ги напуштаа и коишто секогаш се огледуваа во делата на нивните подоцнежни и позрели години, децата Бронте нив ги примаа со отворени раце. Поврзаноста на децата беше сигурност дека овие влијаниа се заеднички и дека иако не ги прочитале истите автори, нивнита жива дискусија би им гарантирал на секој од нив информираност околу секоја нова културолошка случка. Семејството имаше виртуелна библиотека, не таква со шкафови затоа што повеќето книги беа позајмени, но таква во форма на белешките кои тие ги пишуваа и книгите кои тие ги паметеа. Многу беше лесно да се праша за информација или за критика дури и за цитат. Некои од нив секогаш го знаеше одговорот и се прашувале еден со друг без страв од создавање на конфузност.
Печатот
Неделните весници на кои Патрик Бронте беше претплатен беа рудник на информации за неговите деца. Весникот Leeds Intelligencer, списанијето Blackwood Edinburgh, конзервативен и добро напишан, но подобар од Quarterly Review којшто ги бранеше и сите политички идеи додека целеше кон помалку рефинирано читателство (причината поради која г-дин Бронте не ја читаше); беше експлоатиран во секоја подробност, особено и Blackwood's Magazine, којшто не беше само извор на нивните знаења околу случувањата во светот, но исто така претставуваше мапа на Африка издадена во јули 1831. Ова веднаш ги заинтересира децата затоа што ја потврди вистинитоста на нивниот свет од Стаклен град којшто го беа сместиле во Западна Африка. Нивното знаење од географија беше комплетирана од Граматиката на општата географија на Голдсмит, од кој имаше примерок во нивната парохија.
Децата Бронте многу брзо ја променија Манихејската форма на нивните приказни до повеќе Бајронски стил каде што хероите имаа многу силен сексуален магнетизам и страствен дух,но во исто време демонстрирајќи ароганција и дури голема суровост. Во списанијето на Блек Вуд во август 1825 тие го запознаа Бајрон за првпат,но којшто беше умрел претходната година. Од овој миг името на Бајрон стана синоним за сите забранети дрскости како што би ја забрзала самата основа на зголемувањето на овие забранети нешта. Бранвел и Шарлот на овој начин ја натераа Заморна, едната од хероините на Вердополис, кон едно многу двосмислено однесување, и истото влијание и еволуција почнуваат со Емили Бронте, особено во личностите на Хитклиф во Орканските Височини, и г-дин Рочестер во Џејн Ер, коишто ги прикажуваат особеностите на Бајронскиот херој. Многубројни други дела оставиле траги во делата на членовите на семејстовото Бронте; имено Илијада и една ноќ, којшто го инспирира Џинот да се стави себеси во центарот на нивното кралство, во исто време додавајќи допир на егзотичност.
Нивната детска имагинација беше исто така влијаена од трите изданија на гравирања во мезотин од Џон Мартин околу 1820. Шарлот и Бранвел направија копии од изданијата Belshazzar's Feast, Déluge и Joshua Commanding the Sun to Stand Still, коишто висеа на ѕидовите на парохијата. Фантастичната архитектура на Мартин се огледува врз Стаклениот Град и Ангрија, каде што се појавува самиот помеѓу Јувенилија на Бранвел, и под името на Едвард Де Лил, најголемиот уметник и цртач на портрети на Вердополис, главниот град на Стаклениот град. Еден од главните дела на Едвард Де Лил Les Quatre Genii en Conseil, е инспирирано од Мартиновата илустрација на Изгубениот Рај на Џон Милтон. Заедно со Бајрон, Џон Мартин е еден од најголемите уметички влијанија коишто беа прекумерно важни за универзумот на семејството Бронте.
Моралите и реализмот на Ен
Влијанието покажано од Агнес Греј и Кираџијата на Вилдфел Хал е многу нејасно. Делата на Ен најмногу се темелат врз нејзиното искуство како гувернанта и врз тоа на падот на нејзиниот брат. Додатно, тие ги демонстрираа нејзините убедувања, наследство од нејзиниот татко, дека книгите треба да обезбедуваат морално воспитание. Оваа смисла на морална должност и потребата истата да се документира се многу поочигледни во Кираџијата на Вилдфел Хал, напишан после смртта на Бранвел. Влијанието од готскиот роман на Ен Редклиф,, Horace Walpole, Gregory "Monk" Lewis и Charles Maturin е очигледно, но исто така тоа од Валтер Скот, но само затоа што хероината, напуштена и оставена сама, преживува не само поради нејзините скоро супер природни таленти но повеќе заради силата на нејзиниот темпарамент.
Други влијанија
Џејн Ер, Агнес Греј, потоа Кираџијата на Вилдфел Хал, Ширли, Вилете и дури Професорот претставуваат линеарна структура коишто опишувале личност којашто напреднува преку животот после неколку потешкотии, за да најде некаква среќа во љубовта и добродетелта, потсетувајќи и се на делата со религиозна сорджина на XVIII век, како што е Напредокот на Аџијата од Џон Бунијан или неговиот Милоста изобилова во кралот на грешниците. Во многу по профан начин херојот или хероината го проследува пикарескниот распоред како што се случува во Мигел Де Сервантес (1547-16), Даниел Дафо (1660-1731), Хенри Филдинг (1707–1764) и Тобијас Смолет (1721–1771). Оваа жива традиција продолжува до XIX век со жанрот од партали до богатства коешто го илустрирало речиси целото големо Викторијанско романописецство. Протагонистот е фрлен од судбината во сиромашност и после многу потешкотии постигнува златна среќа. Честопати вработен е член за да го овозможи преминот од една положба до друга како што е неочекуваното наследство, волшебен подарок, велико повторно обединување итн. И во смисла, таа е рутината следена од протагонистите Шарлот и Ен, иако богатствата коишто тие ги добиваат повеќе се од тие на срцето отколку од тие на џебот. Освен неговите Готски елементи, Оркански Височини се движи како грчка трагедија- ја содржи неговата музика, космичките димензии на епиката на Џон Милтон, и силата на шекспиријанскиот театар. Може да се слушне ехо од Крал Лир како и сосема различни личности од Ромео и Јулија. Семејстовото Бронте исто така беше заведувано од пишувањата на Валтер Скот, и во 1834 Шарлот изјави „за фикција, читајте го Валтер Скот и само него – сите романи после него немаат вредност.
Алтернатива: гувернанта или школска учителка
Семејството Бронте ретко имаше контакт со месното население надвор од кругот од интимни семејни пријатели, и потрагата беше затоа што жената не би можела да направи ништо ако не е богата, но која и покрај тоа не припаѓа на работничката класа, но се предава на работата во нивите и станува слуга. Преку влијанието на нивниот татко и на нивната сопствена интелектуална љубопитност тие можеа да придобијат од едно воспитание коајшто ги смести меѓу умните луѓе, но приходите на г-дин Бронте беа скромни. Единствените отворени опции на девојчињата беа или да се омажат чесно дури иако бракот треба да биде удобен – решение којшто тие сакаа да го избегнат, или пак избор помеѓу професијата на школска учителка или гувернанта. После нивните неуспешни обиди да основаат училиште, тие беа принудени да најдат места во семејство и да ги образоваат нивните често бунтовнички млади деца, или да бараат вработување како школски учителки. Можноста да се стане платен придружник на богата и осамена жена би можела да биде уназадена улога и со која тие би биле здосадени до бескрај. Делото наМери Волстонкрефт, Револуционарниот живот на Џенет Тод ја споменува таквата несреќа и ниедна од сестрите Бронте не помислувале на слична судбина. Самата Емили никогаш не стана гувернанта и нејзинето единствено стручно искуство е експериментот на предавање за времетраењене од шестмесечното протераност која што таа не можеше да го претрпи, во училиштето на г-ца Пачет во Ла Хил близу Халифакс. Спротивно Шарлот имаше учителско место во училиштето на г-ца Маргарет Вулер, и во Брисел кај семејството Хегерс. Таа стана гувернанта за Сигвидс, Стонегејпс и Лотердејлс кадешто работеше неколку месеци во 1831, после со г-ѓа Вајт во Уперхаус Хаус, Раудон, од март до септември 1841. Ен стана гувернанта и работеше кај г-ца Ингам во Блејк Хал, Мирфилд од април до декември 1839, после за г-ѓа Робинсон во Торп Грин Хал, Мал Озбон блиску до Јорк, кадешто таа исто така се вработи кај нејзиниот брат за да се обиде да го стабилизира; работа којашто сепак се претвори во катастрофа.
Принудена да стане гувернанта