cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кортни Лав
1996–2002: Успех како актерка
Во 1999 година, Лав ја добила наградата Орвил Х. Гибсон за најдобар женски рок гитарист. Тогаш, глуми како партнерка на Џим Кери во биографскиот филм за Енди Кауфман Човекот на Месечината (1999), а потоа имала улога на сопругата на Вилијам С. Бароуз, Џоан Волмер во Beat (2000) заедно со Кифер Сатерленд. Лав била избрана да ја толкува главната улога во научно-фантастичниот хорор филм од Џон Карпентер, Духовите од Марс, но се повлекла откако го повредила стапалото. Ја тужела поранешната сопруга на нејзиното тогашно момче, Џејмс Барбер, за која Лав тврдела дека ѝ ја нанела повредата прегазувајќи ѝ го стапалото со нејзиното Волво. Следната година, глумела во филмот Џули Џонсон (2001) Потоа добила улога во трилерот „ Заробена “ (2002), заедно со Кевин Бејкон и Шарлиз Терон.
2003–2008: Соло кариера и правни проблеми
Во февруари 2003 година, Лав била уапсена на аеродромот Хитроу поради попречување на летот. Во октомври, била уапсена во Лос Анџелес откако скршила неколку прозорци од домот на нејзиниот продуцент и тогашен партнер Џејмс Барбер, и била обвинета дека била под дејство на контролирана супстанција; ова резултирало со тоа што привремено го изгубила старателството над нејзината ќерка.
По распадот на Hole, Лав започнала да компонира со текстописецот Линда Пери, а во јули 2003 година потпишала договор со Virgin Records. Набргу потоа, во Франција, започнала да го снима својот дебитантски соло албум, America's Sweetheart. Virgin Records го издала America's Sweetheart во февруари 2004 година. Албумот бил продаден во помалку од 100.000 примероци. Лав подоцна изразила жалење за плочата, и дека смета нејзините проблеми со дрогата во тоа време се виновни за слабата продажба.
На 17 март 2004 година, Лав се појави на Шоуто со Дејвид Летерман за да го промовира American's Sweetheart. Го привлекла вниманието на медиумите откако повеќепати ја подигнала кошулата, истрчала пред Летерман и седнала на неговото биро. Неколку часа подоцна, во раните утрински часови на 18 март, Лав била уапсена на Менхетен затоа што наводно удрила фан со држач за микрофон за време на концерт во Ист Вилиџ. Била ослободена за неколку часа и настапила на закажаниот концерт следната вечер. Четири дена подоцна, неколку пати се јавила во Шоуто на Хауард Стерн, и во разговорите со Стерн пренесувани во живо рекла дека немало инцидент и дека на актерката Наташа Лион, која била на концертот, наводната жртва ѝ рекла дека ѝ платиле 10.000 долари за да поднесе лажна тужба за да ја уапсат на Лав.
На 9 јули 2004 г., нејзиниот 40-ти роденден, Лав била уапсена затоа што не се појавила на суд за обвиненијата од март 2004 г., и била однесена во болницата Белви, наводно некохерентна, каде што била ставена под 72-часовен надзор. Според полицијата, се сметало дека е потенцијално опасна за себе, но се установило дека е ментално здрава и два дена подоцна била пуштена во установа за рехабилитација. Кортни Лав била прогласена за виновна во октомври 2004 година за лошо однесување за инцидентот во Ист Вилиџ. Откако Кортни Лав се појавила на комично шоу во кое се потсмевала на Памела Андерсон во август 2005 г., каде се појавила пијана и разбушавена, привлекла дополнително медиумско внимание. Една рецензија вика дека Лав „се однесува како да припаѓа во институција“. Шест дена по емитувањето, Лав била осудена на 28-дневна програма за рехабилитација поради тоа што била под влијание на контролирана супстанција, со што ја прекршила нејзината условна казна. За да избегне затворска казна, ја прифатила дополнителната казна за рехабилитација од 180 дена во септември 2005 година. Во следните интервјуа, Лав рекла дека била зависна од супстанции, како лекови на рецепт, кокаин и крак кокаин. Таа рекла дека откако ја завршила рехабилитацијата во 2007 година била постојано трезна и ја навела будистичката практика Сока Гакаи (која ја започнала во 1988 година) како составен дел на нејзината трезвеност.
Среде правните проблеми, Лав ја напишала полуавтобиографската манга, Принцезата Аи (јапонски : プリンセス·アイ物語), со Сту Леви, издадена во три тома во Соединетите Американски Држави и Јапонија во периодот од 2004 до 2006 година. Во 2006 година, Лав ги објавила мемоарите, Dirty Blonde, и започнала со снимање на нејзиниот втор соло албум, How Dirty Girls Get Clean. Песните и демо снимките за албумот протекле на интернет во 2006 година, а документарниот филм, Враќањето на Кортни Лав, со детали за изработката на албумот, се емитувал на британската телевизиска мрежа More4 есента истата година.
2009–2012: Повторно обединување на Hole и визуелна уметност
Во март 2009 г., модната дизајнерка Даун Симоранкир покренала тужба за клевета против Лав во врска со објава на Лав на нејзиниот профил на Твитер, која на крајот била подмирена за 450.000 долари. Во јуни 2009 година, NME објавил статија во која детално го опишува планот на Лав повторно да го обедини Hole и да издаде нов албум, Nobody's Daughter. Nobody's Daughter бил издаден на 27 април 2010 како албум Hole. За новата постава, Лав ги повикала гитаристот Мицко Ларкин, Шон Дејли (бас гитара) и Сту Фишер (тапани). Nobody's Daughter содржи материјали напишани и снимени за незавршениот соло албум на Лав, How Dirty Girls Get Clean, вклучувајќи ги „Pacific Coast Highway“, „Letter to God“, „Samantha“ и „Never Go Hungry“. Албумот претежно бил насочен на бурниот живот на Лав помеѓу 2003 и 2007 година, и имал полиран фолк рок звук и повеќе акустична гитара од претходните албуми на Hole. Првиот сингл од Nobody's Daughter „Skinny Little Bitch“ бил објавен за промоција на албумот во март 2010 година. Албумот доби мешани критики. Лав и бендот биле на меѓународна турнеја од 2010 до крајот на 2012 година, промовирајќи ја плочата. Во 2011 година, Лав учествувала во Hit So Hard, документарец за времето кој колегата од бендот Шемел го провел во Hole.
Во мај 2012 година, Лав ја претставила својата прва уметничка колекција во Њујорк со наслов „А таа не е ни убава“, која содржела преку 40 цртежи и слики од Лав. Истата година, соработувала со Мајкл Стајп на песната „Рио Гранде“ за албумот на Џони Деп „Son of Rogues Gallery“, а во 2013 година, била ко-текстописец и вокално придонела за албумот на Fall Out Boy, Save Rock and Roll, каде исто така се појавува во спотот на песната.
2013–2015: Враќање кон актерството; тужби за клевета
Во јануари 2014, Лав била повторно тужена за клевета преку интернет од нејзината поранешна адвокатка Ронда Холмс, барајќи отштета од 8 милиони долари. Тоа бил прв случај за наводна клевета на Твитер во историјата на САД која завршил на суд. Поротата, сепак, застанала на страната на Лав. Но тужбата за клевета поднесена од модниот дизајнер Симоранкир во февруари 2014 година, резултираше со тоа што на Лав ѝ било наложено да плати 350.000 долари како надомест.
На 22 април 2014 година, Лав на BBC Radio 6 премиерно ја објавила песната „You Know My Name“ за да ја промовира својата турнеја низ Обединетото Кралство. Во интервју за Би-Би-Си, Лав открила дека таа и поранешниот гитарист на Hole, Ерик Ерландсон се смириле и заедно со поранешната басистка Мелиса Ауф дер Маур и тапанарот Пети Шемел вежбале нов материјал, иако не го потврдила повторното обединување на бендот. Лав била избрана да глуми споредна улога во неколку телевизиски серии во текот на 2014 година, како што се сериите Синови на анархијата, Одмазда, и Империја. Песната „Walk Out on Me“, снимена заедно со Лав, била вклучена во албумот Empire: Original Soundtrack from Season 1, кој дебитирал на прво место на Billboard 200.
Во јануари 2015 г., Лав глумела во сценската продукција на Њујорк Сити, Kansas City Choir Boy, „поп опера“ од Тод Алмонд и заедно со него. Во април 2015 година, новинарот Ентони Боза ја тужел Лав, затоа што наводно го прекршила договорот за ко-пишување на нејзините мемоари. Лав настапила како воведен пејач на турнејата од Лана Дел Реј на Западниот брег во мај и јуни 2015 година. Тогаш, Лав го објавила синглот „ Miss Narcissist “. Била избрана и за споредна улога во филмот од Џејмс Франко „Долгиот дом“, заснован на романот од Вилијам Геј. Ова било нејзина прва филмска улога по повеќе од десет години; до 2022 година, филмот сѐ уште не е објавен.
2016 – денес: Мода и следна музика
Во јануари 2016 година, Лав објавила модна линија во соработка со Софија Аморусо, „Лав, Кортни“, со 18 парчиња што го одразуваат нејзиниот личен стил. Во ноември 2016 година, таа започнала да ја снима пилот програмата „Кошмар на летната ноќ “, антологиска Шекспирова драма, адаптирана за Lifetime. Таа ја глуми Кити Менендез во Менендез: Крвни браќа, биографски телевизиски филм заснован на животите на Лајл и Ерик Менендез, кој премиерно бил прикажан на Lifetime во јуни 2017 година.
Истата година, Лав добила улога во биографскиот филм на Џастин Кели, JT LeRoy. Во март 2018 година, се појавила во музичкото видео за „Tattooed in Reverse“ на Мерлин Менсон, а во април се појавила како судија на Руполовата дрег трка. Во декември, на Лав ѝ била одобрена забрана за приближување на Сем Лутфи, кој бил нејзин менаџер во претходните шест години, поради наводна вербална злоупотреба и вознемирување. Нејзината ќерка Френсис и сестрата Џејми, исто така, добиле забрана за приближување против Лутфи. Во јануари 2019 година, судија од округот Лос Анџелес ја продолжил тригодишната наредба на пет години, наведувајќи ја тенденцијата на Лутфи да „пленува луѓе“.
На 21 ноември 2019 година, Лав ја снимила песната „Mother“, напишана и продуцирана од Лоренс Ротман, како дел од саундтракот за хорор филмот The Turning (2020). Во јануари 2020 година, ја добила наградата икона на наградите <i id="mwBYM">NME</i> ; NME ја опиша како „една од највлијателните пејачки во алтернативната култура во последните 30 години“. Во март 2021 година, Лав потврдила дека била хоспитализирана поради акутна анемија во август 2020 година, и дека целосно закрепнала.
Хималајска црна мечка
Хималајска црна мечка — подвид на азиската црна мечка кој се среќава многу ретко.
Живеалиште
Овие мечки живеат на Хималаите од Бутан до Пакистан. Најмногу ги има во планинските предели и во џунглите. За време на летниот период, можат да се сретнат и во потоплите региони во Непал, Кина, Русија и Тибет, на надморска височина од 3000 do 3500 метри. Во зимскиот период се симнуваат до 1500 метри во потоплите тропски шуми.
Особености
U.t. laniger имаат крзно со црна боја, светлокафеава муцка и жолт белег на градите. Во просек се со должина од 1.4 до 1.6 метри, и тежат од 90 до 120 килограми. Во есен поради таложењето на масти кои им се потребни за време на хибернацијата, можат да достигнат тежина и до 180 килограми. Иако по природа се животни кои се активни дење, сепак некои од нив стануваат ноќни со цел ден го избергнат човекот. Денот најчесто гопоминуваат во пештери или шупливи дрва.
Исхрана
Како и останатите сештојади, и овие мечки јадат храна од најразлично потекло. Најчесто се хранат со лешници, желади, овошје, мед, корења и различни инсекти како термити и ларви. Ако има недостаток на храна, се случува да нападнат добиток како овци, кози или телиња.
Размножување
Половата зрелост ја достигнуваат отприлика во третата година. Се смета дека парењето е во октомври, и во февруари се раѓаат најчесто 2 младенчиња. Малите мечиња остануваат со мајката до нивната втора година.
Заштитен статус
Оваа мечка е на списокот на ранливи животни. Најголема закана претставува уништувањето на нивното природно живеалитште поради ширењето на човекот, шумските пожари и дрвната индустрија. Иако ловот на овие животни е забранет од 1977 година, сепак ловокрадството претставува огромен проблем.
Канаванова болест
Канаванова болест или болеста Канаван-Ван Богаерт-Бертранд била ретка и фатална автосомно рецесивна дегенеративна болест која предизвикувала прогресивно оштетување на нервните клетки и губење на белата маса во мозокот. Тоа било едно од најчестите дегенеративни церебрални заболувања во детството. Таа била предизвикана од недостаток на ензимот аминоацилаза 2, и била една од групата на генетски болести означени како леукодистрофии. Се одликувала со дегенерација на миелинот во фосфолипидниот слој кој го изолирал аксонот на невронот и бил поврзан со ген кој се наоѓа на човечкиот хромозом 17.
Симптоми и знаци
Постоела многу поретка варијанта на Канавановата болест која генерално била многу помалку сериозна и вклучувала подоцнежен почеток на симптоми, кои често биле благи и неспецифични за да останат непрепознаени како манифестации на Канаванова болест. Се чини дека оваа варијанта немала никакво влијание врз животниот век и обично била ограничена на мали случаи на доцнење во развојот на говорот и моторните вештини.
Патофизиологија
Канавановата болест се наследувала на автосомно рецесивен начин. Кога двајцата родители се носители, шансата за имање засегнато дете била 25%. Генетското советување и генетското тестирање биле препорачувани за семејства со двајца родителски носители.
Канавановата болест била предизвикана од дефектен ген ASPA кој бил одговорен за производство на ензимот аспартоацилаза. Намалената активност на аспартоацилаза го спречувала нормалното разградување на ацетил аспартат, при што акумулацијата на N -ацетил аспартат или недостатокот на неговиот понатамошен метаболизам го попречувала растот на миелинската обвивка на нервните влакна на мозокот. Миелинската обвивка била масната обвивка што ги опкружувала нервните клетки и делувала како изолатор, овозможувајќи ефикасен пренос на нервните импулси.
Дијагноза
Дијагнозата на неонатална/инфантилна Канаванова болест се потпирала на демонстрација на многу висока концентрација на N-ацетиласпартинска киселина (NAA) во урината. Кај лесна/јувенилна Канаванова болест, NAA можела да биде само малку покачена; така, дијагнозата се потпирала на молекуларно генетско тестирање на ASPA, генот што го кодира ензимот аспартоацилаза.
Третман
Не бил познат лек за болеста Канаван, ниту пак постоел стандарден курс на лекување. Третманот бил симптоматски и поддржувачки. Физичката терапија можела да помогне да се подобрат моторните вештини, а едукативните програми можеле да помогнат во подобрувањето на комуникациските вештини. Нападите биле третирани со антиепилептични лекови и се користело гастростомија за да се помогнело во одржувањето на адекватен внес на храна и хидратација кога постоеле тешкотии при голтање. Исто така, во експериментален третман се користел литиум цитрат. Кога некое лице имало Канаванова болест, неговите или нејзините нивоа на N -ацетил аспартат биле хронично покачени. Литиум цитратот се покажал во генетски модел на стаорци на болеста Канаван дека можел значително да ги намали нивоата на N-ацетил аспартат. Кога се тестирал на човек, состојбата на субјектот се променила за време на 2-неделен период на миење по повлекувањето на литиумот.
Истрагата открила и намалени нивоа на N -ацетил аспартат во регионите на тестираниот мозок и магнетна резонанца спектроскопски вредности кои се покарактеристични за нормалниот развој и миелинизација. Овој доказ сугерирал дека поголемо контролирано испитување на литиум можело да биде оправдано како супортивна терапија за деца со Канаванова болест.
Резултатите од испитувањето на експерименталната генетска терапија, објавени во 2002 година, користеле здрав ген за да го преземеле неисправниот ген што ја предизвикувал болеста Канаван. Во испитувањата на луѓе, чии резултати биле објавени во 2012 година, се чинело дека овој метод го подобрувал животот на пациентот без долгорочни негативни ефекти за време на 5-годишното следење.
Прогноза
Канавановата болест обично резултирала со смрт или развој на опасни по живот состојби до десетгодишна возраст, иако очекуваниот животен век бил променлив, и бил многу зависен од специфични околности. Од друга страна, поблагите варијанти на нарушувањето се чинело дека немале никакво влијание врз животниот век.
Преваленца
Иако Канавановата болет можела да се појави кај која било етничка група, таа најмногу ги погодувала луѓето од источноевропско еврејско потекло со околу еден од 40 (2,5%) поединци од источноевропско (Ашкенази) еврејско потекло.
Историја
Канавановата болест првпат била опишана во 1931 година од Миртел Канаван. Во 1931 година, таа ко-напишала труд во кој се дискутирало за случајот на дете кое починало на 16 месеци и чиј мозок имал сунѓересто бел дел. Канаван бил првиот што го идентификувал ова дегенеративно нарушување на централниот нервен систем, кое подоцна било наречено „Канаванова болест“.
Откривањето на генот за болеста Канаван и последователните настани предизвикале значителни контроверзии. Во 1987 година, семејството Гринберг, со две деца погодени од болеста Канаван, донирало примероци од ткиво на Рубен Маталон, истражувач на Универзитетот во Чикаго, кој го барал генот Канаван. Тој успешно го идентификувал генот во 1993 година и развил тест за него што ќе овозможел антенатално (пред раѓање) советување на парови кои биле изложени на ризик да имаат дете со оваа болест. Извесно време, Фондацијата Канаван понудила бесплатно генетско тестирање користејќи го тестот на Маталон.
Меѓутоа, во 1997 година, откако се преселил на Флорида, новиот работодавец на Маталон, детската болница во Мајами, го патентирал генот и почнал да бара авторски права на генетскиот тест, принудувајќи ја Фондацијата Канаван да го повлече своето бесплатно тестирање. Следната тужба поднесена од Фондацијата Канаван против Детската болница во Мајами била решена со запечатена вонсудска спогодба. Случајот понекогаш се наведувал во аргументите за соодветноста на патентирање на гени.
Истражување
Истражувањето кое вклучувало суплементација на триацетин покажало ветување во модел на стаорец. Триацетинот, кој можел ензимски да се расцепи за да формира ацетат, навлегувал во мозокот полесно отколку негативно наелектризираниот ацетат. Дефектниот ензим во болеста Канаван, аспартоацилаза, го претворал N -ацетиласпартат во аспартат и ацетат. Мутациите во генот за аспартоацилаза го спречувале разградувањето на N -ацетиласпартат и ја намалувале достапноста на мозочниот ацетат за време на развојот на мозокот. Дополнувањето на ацетат со користење на триацетин имал за цел да го обезбеди ацетатот што недостасува, така што развојот на мозокот можел да продолжи нормално.
Тим од истражувачи на чело со Паола Леоне од Универзитетот за медицина и стоматологија во Њу Џерси, испробале процедура која вклучувала вметнување на шест катетри во мозокот кои испорачувале раствор кој содржел 600 до 900 милијарди инженерски честички на вирусот. Вирусот, модифицирана верзија на адено-асоцираниот вирус, бил дизајниран да го замени ензимот аспартоацилаза. Децата третирани со оваа процедура до денес покажале забележителни подобрувања, вклучувајќи го и растот на миелинот, со намалени нивоа на N -ацетил-аспартат токсинот.
Тим од истражувачи од Медицинскиот факултет на Универзитетот во Масачусетс работел на развој на rAAV-базирана и оптимизирана терапија за замена на гени, која би патувала низ крвно-мозочната бариера.
Истражувачите ги откриле првите инхибитори на N -ацетилтрансфераза слични на лекови.
NGC 2357
NGC 2357 — спирална галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2357 се споменува и како UGC 3782, MCG 4-17-14, CGCG 116-46, FGC 619, IRAS 07146+2326.
Откривање
Објектот е откриен на 6 февруари 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2357 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 2357 има привидни димензии од 3,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 17 м 40,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 21' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на NGC 2357 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20592. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 139; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1909. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1310.
NGC 4578
NGC 4578 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4578 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4578 има привидни димензии од 3,1' х 2,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 37 м 30,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 33' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 4578 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42149. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 875. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Битка кај Лепанто
Битка кај Лепанто — поморска битка која се одвила на 7 октомври 1571 година во Патрискиот Залив, во Јонското Море. Обединетите сили на Светата лига, која ја сочинувале Шпанија, Џенова, Венеција, Папската Држава, Малтешкиот ред, Сицилија, Неапол, Савоја, Тоскана и Парма успеале да ја поразат флотата на Османлиското Царство.
Позадина
Во XVI век помеѓу морските држави се водела битка за превласт во Средоземното Море. Најголемо било соперништвото помеѓу Хабсбуршка Шпанија и Османлиското Царство. Во 1570 година, султанот Селим II започнал воен поход, чија цел била да освои островот Кипар и крајбрежните делови од денешните држави Италија и Шпанија. Војната продолжила и во периодот од 1570 до 1573 година. Од друга страна, римскиот папа Пиј V успеал да организира антиосманлиска коалиција, составена од Шпанија и Венеција, позната под името Светата лига.
Сили
Командант на сојузничките флоти бил 24-годишниот Хуан Австриски, вонбрачен син на шпанскиот крал Карл V и полубрат на Филип II од Шпанија. Силите на заедничката Светата Лига била претставена од флота која не била видена дотогаш во Европа. Таа броела повеќе од 300 различни бродови, од кои 108 венецијански галии, 81 шпански галии, 32 галии од папската армија и од другите италијански земји, како и 6 галии на Венеција. Вкупниот број војници изнесувал околу 84 000. Османлиската флота, под команда од Али паша, броела околу 88 000 војници.
Битка
Сојузничката флота ги блокирала османлиските бродови во Патрискиот Залив, во Јонското Море. Турскиот командант претпоставил дека силите на сојузниците се наоѓале кај островот Кефалонија, а Дон Хуан Австриски сметал дека Османлиите се во нивната база - Лепанто. Утрото на 7 октомври 1571 година, двете флоти, сосема неочекувано и за двете страни, се сретнале кај влезот од заливот, на 60 километри од Лепанто.
Битката кај Лепанто го означил крајот на владеењето на османлиската флота во Средоземното Море. Сепак, сојузничките флоти не ја искористиле големата победа. Шпанците извршиле десант во Тунис, а Венецијанската република започнала војна во Далмација. Турскиот султан добил можност да ја врати својата флота и во пролетта следната година, Османлиите изградиле 220 галии. Овојпат, флотата била предводена од страна на Улуџ Али.
Светата лига се распаднала и во март 1573 година, Венеција потпишала договор со Османлиското Царство, според кој Кипар им бил отстапен на Турците кои, на тој начин, повторно станале господари на источниот дел од Средоземно Море.
Шум (зрачење)
Радиоактивноста е спонтан процес при кој атомското јадро, емитувајќи една или повеќе честички или кванти на електромагнетното зрачење, преминува во друго јадро. Природната радиокативност е откриена од Анри Бекерел во 1896 година. Тој испитувајчи ја луминисценцијата, открил дека ураниумот и неговите соединенија спонтано емитуваат зрачење чија природа дотогаш не била позната. Зрачењето освем луминисценцијата предизвикува јонизација на средината каде што поминува. Дејствува на фотоплоча, лесно приникнува низ тенки метални плочки, има голема продорност, покажува биолошко и хемиско дејство. Подоцнежните испитувања покажуваат дека радиоактивното зрачење не е еднородно. За да се изучи природата на радиоактивното зрачење се следи неговото однесување во јако електрично или магнетно поле. На пример ако од олова кутија, во која е сместен радиоактивниот препарат излегува тесен сноп на радиоактивно зрачење. Кога снопот поминува низ хомогено електрично или магнетно поле, фотографската плочасе добиваат три траги. Првобитниот сноп се дели на три компонентни: α-зрачење кое претставува поток на позитивни честички кои слабо се отклонуваат во електричното или магнетното поле β-зрачење кое претставува проток на негативни честички ко силно се отклонуваат во полето γ-зрачење дел од снопот којшто не ја променил првобитната насока по дејство на полето Природно радиоактивните елементи, чиј реден број Z≥83, главно се групирани во три радиоактивни фамилии: Природно радиоактивните елементи при своето распаѓање не поминуваат д иректно во стабилни елементи. При овој процес почнувајќи од еден радиоактивен елемент со најдолг период на полураспаѓање, по низа α или β распаѓања како краен производ на распаѓањето се добива стабилен (нерадиоактивен елемент). За разлика од природно радиоактивните изотопи кај кои емиесијата алфа бета или гама-зрачењето е спонтана кај вештачки произведените радиоактивни елемнти емисијата на овие зрачења е индуцирана. Помеѓу природната и вештачката радиоактивност нема никаква принципиелна разлика. Според тоа својствата на радиоактивните изотопи се независни од начинот на којшто тие се добиени.
Својства на алфа-зраците
Радерфорд и Родјс во 1908 година по експериментален пат утврдиле дека α-честичките се јадра на атомите на хелиумот, односно тоа се двојно позитивно јонизирани атоми на хелиумот.Нестабилноста кон α-распаѓање покажуваат тешките јадра со масен број А>210. Освен тоа и некои полесни јадра спонтано емитираат α-честички. Тоа се на пример, елементите на калиум, рубидиум, самариум и други. При α-зрачењето, освен енергетски промени, јадрото претрпува и структурни промени. Атомскиот број Z на јадрото се намалува за две единици, а амасениот број А за 4 единици. Тоа може да се прикаже со: X Y+ He+Q - He е α-честичката- тоа е јадрото на хелиумот составен од два протона и два неутрона X е означено првобитното јадро Y- е означено новодобиеното јадро Q- е енергија што се ослободува при овој процес Стрелката означува дека овој процес е неповратен. Треба да се истакне дека на некои од радиоактивните елементи не се т.н. чисти α-емитери, туку извесен процент од јадрата на дадениот радиоактивен елемент се распаѓа емитувајчи α-честички, а друг процент β-честички. Поминувајќи низ материјална средина, α-честичките вршат јонизација на атомите (молекулите) при што губат дел од својата енергира. Нивната јонизирачка способност е мошне голема. Должината на патот што α-честичката го минува низ материјална средина се вика домет (продорност). Поради големата маса на α-честичката дометот во воздухот е од 2 до 8 cm. во течните, а особено во тврдите средини е помал. При премин низ материјална средина, α-честичката губи дел од енергијата, најпрво преминува во хелиумов јон He+, а потоа примајќи уште еден електрон се неутрализира.
Својства на β-зраците
Кај β- зрачењето се забележани три вида јадрени претворања и тоа: Од трите само бета минус распаѓање е карактеристичен за природната радиоактивност. Јадрата кои имаат поголем број неутрони, за да бидат стабилни под дејство на т.н. слаби заемнодејства еден неутрон преминува во протон и се емитува електроно со голема енергија. Истовремено со електронот  e,  за да се исполни законот за запазување на импулсот, се емитува и антинеутрино. Антинеутриното нема полнеж, има маса на мирување приближно нула, а се емитува истовремено со електронот: n p+ e+  При ова распаѓање не се менува бројот на нуклеоните, Z се зголемува за единица. X Y+ e+ Постоењето на честичката на антинеутриното   го разрешава проблемот со енергетскиот спектар на β-распашањето. Β-честичките се емитуваат со сите можни енергии, почнувајќи од некоја горна граница до нула. Според тоа спектарот на β-зрачењето е континуиран. Брзината на емитуваните β-честички е споредлива со брзината на светлината. Јонизационата способност на β-честичките е стотина пати помала од онаа која ја поседуваат α-честичките. Но продорноста (дометот) е многу поголема, во воздухот може да постигнат и неколку метри. Во зависност од енергијата, β-честичките може да поминат низ оловен лист со дебелина од 1mm, додека алуминиумот со дебелина 3-5mm наполно ги апсорбира. Патото што ќе го помине β-зрачењето во ткивата зависи од почетната енергија и од густината на ткивото. Β-зрачењето со енергија од 1MeV може да продре и до 3mm.
Својства на γ-зраците
γ- зраците се електромагнетни бранови кои се појавуваат како резултат на преминот меѓу две возбудени енергетски нивоа на радиоактивно јадро. γ-зраците имаат голема енергија (мала бранова должина). γ-зраците од природните радиоактивни елементи имаат енергија меѓѕ 0,04MeV и 3,2 MeV. Експериментално е утврдено дека γ-зрачењето не е самостоен вид на радиоактивност. Тоа ги следи α и β- распаѓањето, како и јадрените реакции. При поголем број радиоактивни елемент α и β- распаѓањето не води кон основнат5а состојба на новото јадро, туку во некоја од побудените состојби. Атомските јадра може да бидат во побудена состојба одредено време кое е од ред на големината на 10 ⁻ ¹ ³ секунди. Потоа јадрото спонтано преминува во една од состојбите со помала енергија или во основната состојба.
γ-зрачењето има голема продорност и низ воздух може да помине големи растојанија без да се апсорбира.
Сјин-це
Сјин-це (荀子,, ~ 312–230 п.н.е.) — кинески конфуцијански филозоф од периодот на завојуваните држави и претставник на една од „стоте школи“. Сметал дека човекот има непожелни природни склоности, кои мора да се држат на прав пат со воспитание и образование (напспроти тврдењето на Менг-це дека луѓето се природно добри). Сјин-це смета дека општествените норми се создадени токму како одговор на овој проблем во човечкиот карактер.
Неговата мисла се поврзува со конфуцијанството, иако таа е доста прагматична во споредба со оптимизмот на Конфуциј. Некои сметаат дека ова е одлика на времето во кое живеел.
Сјин-це бил еден од најдлабоките мислители на своето време и учител на истакнатите мислители Ли Се и Хан Феј.
Живот
Роден е како Сјин Куанг, со куртоазно име Ќинг.
Младоста на Сјун-це не е позната за историчарите. Станал познат на возраст од педесет години, околу 264 г. п.н.е., кога отишол во државата Чи за да ја изучува општествената мисла, а потоа предавал на академијата „Џисја“. Во Чи уживал значаен углед; кралот Сјанг го назначил за дворски учител и здравичар. Во овој период Сјун-це ја посетил државата Чин и се восхитувал на управувањето на земјата. Расправал на воена тематика со велможата Линву на дворот на Сјаоченг  — крал на Џао. Подоцна бил наклеветен на дворот во Чи, па се повлекол на на југ во државата Чу. Премиерот на земјата, велможата Чуеншен, го назначил за главен судија на Ланлинг. Во 238 г. п.н.е., кнезот Чуеншен е убиен од негов соперник на дворот, па Сјин-це останал без работа. Го провел остатокот од животот во Ланлинг (денешен југ на покраината Шандунг) и таму починал во непозната година.
Најистакнати ученици на Сјин-це се Ли Се (премиер на првиот секинески цар) и Хан Феј, кој ги зел квазиавторитарните аспекти од неговата мисла и од нив го развил легизмот. Конфуцијанскиот карактер на мислата на Сјин-це е под прашање кај ред аналитичари поради силлното антиконфуцијанство на овие двајца негови ученици.
Учењата на Сјин-це уживале влијание во создавањето на државната доктриан на династијата. Меѓутоа, во времето на династијата  неговото влијание опаднало за сметка на мислата на Менг-це.
Делото „Сјин-це“
За разлика од афористичниот стил на Аналектите на Менг-це, Сјин-це негувал построга мисла и пишувал есеи со опширна и сложена аргументација, собрани во дело наречено „Сјин-це“. Таму како значајна мисла се истакнува поимувањето на човековиот карактер како сплет од вродени и стекнати особини. Во текстовите често се среќава критика на спротивставените школи како што се таоизмот и моизмот, но и неговите соперници во рамките на конфуцијанството. Поважни глави од делото се:
Последното гледиште поттикнало голема расправа меѓу мислителите која траела два века.
Питер Хигс
Питер Вер Хигс (Peter Ware Higgs; р. 29 мај 1929) — британски теориски физичар, нобеловец и почесен професор на Единбуршкиот универзитет.
Најпознат е како предлагач на појавата наречена нарушување на симетријата кај електрослабата теорија, со кој се опишува настанокот на масата на елементарните честички, особено осврнувајќи се на W и Z бозоните. Оваа појава истовремено ја предложиле уште неколку физичари, но денес се нарекува Хигсов механизам и го предвидува постоењето на честичката Хигсов бозон, опишана како „најбараната честичка во современата физика“. на 4 јули 2012 г. CERN по опитен пат го утврдиле постоењето на ваков бозон,, и на 14 март 2013 г. го потврдиле согласно очекуваните две основи својства (позитивен паритет и спин еднаков на нула). Со ова, честичката станала првиот познат скаларен бозон откриен во природата. Хигсовиот механизам се смета за мошне важен составен дел од стандардниот модел на честичната физика, без кој извесни честички би немале никаква маса.
Хигс има добиено бројни признанија за неговата работа, меѓу кои Хјузов медал од Кралското друштво (1981), Радерфордов медал од Институтот за физика во Лондон (1984), Дираков медал за извонредни придонеси за теориската физика од Институтот за физика во Лондон (1997), Награда за високоенергетска честична физика од Европското физичарско друштво (1997), Волфова награда за физика (2004), медал „Оскар Клајн“ од Кралската шведска академија на науките (2009), наградата Џ.Џ. Сакурај на Американското физичарско друштво за теориска честична физика (2010) и посебниот пригоден Хигсов медал од Кралското друштво во Единбург (2012). Во 2013 г. ја добил Нобеловата награда за физика заедно со Франсоа Англер по предлог на Стивен Хокинг. Истата година од кралицата го добил и орденот „Придружник на честа“.
Младост и образование
Хигс е роден во Њукасл, Англија од татко Англичанец и мајка Шкотланѓанка. Татко му бил аудиотехничар во Би-би-си. Дел од основното образование го стекнал дома поради честите преселби условени од неговиот задув, работата на татко му и Втората светска војна. Подоцна татко му бил испратен на работа во Бедфорд, а Хигс и мајка му останле во Бристол, каде тој пораснал. Од 1941 до 1946 г. ја посетувал гимназијата Котам во Бристол каде добил инспирација од работата на Пол Дирак — еден од основоположниците на квантната механика кој бил поранешен ученик во училиштето.
Во 1946 г. на возраст од 17 години Градско училиште во Лондон, каде се задржал на математиката, а во 1947 г. се запишал во Кралевиот колеџ Лондон, каде во 1950 г. дипломирал физика со почести од прва класа и две години подоцна магистрирал. Добил истражувачка стипендија, и во 1954 г. докторирал молекуларна физика под менторство на професорите Чарлс Кулзон и Кристофер Лонгет-Хигинс со тезата „Некои проблеми во теоријата на молекулските треперења“. Од 1954 до 1956 г. бил виш научен работник на Единбуршкиот универзитет, а потоа разни на разни академски места во Империјалниот колеџ и Универзитетскиот колеџ во Лондон, каде привремено предавал и математика. Во 1960 г. се вратил на Единбуршкиот универзитет, каде станал асистент на Институтот за математичка физика Тејт и конечно се преселил во градот. ВО 1970 г. е назначен за доцент по физика, а во 1983 г. станал член на Кралското друштво во Единбург.
Во 1980 г. Хигс застанал на чело на катедрата по теориска физика, а во 1983 г. станал академик во Кралското друштво|Кралско друштво|Кралското друштво во Лондон. Следната година го добил Радерфордовиот медал, а во 1993 г. и член на Институтот за физика. Активната кариера ја завршил во 1996 г. и станал почесен професор на Едибуршкиот унивезитет. Во 1997 г. добил почесна диплома од Бристолскиот универзитет, а во 2008 г. станал почесен научен соработник на Универзитетот во Свонзи како признание за неговата работа на полето на честичната физика.
Истражувања и дела
Во Единбург, Хигс почнал да се интересира за масата, разработувајќи ја претставата дека при настанокот на вселената, честичките биле безмасни, и се стекнале со маса во дел од секундата подоцна при заемодејство со некакво теориско поле (денес познато како Хигсово поле). Претпоставувал дека ова поле ја исполнува целата вселена и им дава маса на сите елементарни честички што доаѓаат во допир со него.
Хигсовиот механизам го претпоставува постоењето на Хигсовото поле кое им дава маса на кварковите и лептоните. Меѓутоа, ова поле е одговорно за само многу мал дел од масата на други видови честички како протоните и неутроните, додека најголемиот дел од масата ја добиваат од глуоните што ги врзуваат кварковите.
Првичната основна замисла во работата на Хигс потекнува од јапонско-американскиот физичар и нобеловец Јојчиро Намбу од Чикашкиот универзитет, односно неговата предложена теорија за спонтано нарушување на симетријата изведено од забележаните појави во суперспроводливостта кај кондензираната материја. Меѓутоа, теоријата на Намбу подразбира постоење на безмасни честички (Голсдстонова теорема), кое се покажало како неточно.
Хигс пак, од своја страна, сметал дека безмасните честички не мора да се јават при спонтаното нарушување на месната симетрија во релативистичката теорија ) наспроти претпоставките на Голсдстоновата теорема и во 1964 г. објавил труд во европскиот физички часопис Physics Letters во уредништво на CERN од Швајцарија.
Во втор труд, Хигс го образложил неговиот теориски модел (денес наречен Хигсов механизам), но истиот бил одбиен бидејќи уредништвото на Physics Letters сметало „нема очигледна релевантност на физиката“ ). Хигс го дополнил трудот и го испратил во часописот Physical Review Letters, кој го објавил во 1964 г. Во овој труд се предвидува постоењето на нов масен бозон со спин нула (денес познат како Хигсов бозон). До сличен ваков заклучок истовремено дошле и други физичари како Роберт Браут, Франсоа Англер Џералд Гуралник, К.Р. Хаген и Том Кибл . Во објавениот труд, Хигс ги наведува Бру и Англер, додека пак во третиот труд ги наведува останатите и сите имаат добиено групно признание за нивните трудови, кои имаат значајни сличности, но и разлики во предвидувањата.
На 4 јули 2012 г. CERN дека опитите со ATLAS и Компактниот мионски соленоид (CMS) укажуваат на присуството на нова честичка која може да биде Хигсов бозон во подрачјето на 126 гигаелектронволти. На тоа, Хигс бил воодушевен, изјавувајќи вчудовидување дека откритието е направено додека е уште жив.
Државни награди
Во 2012 г. му е врачена свечена другарска шолја од градоначалникот на Единбург по повод откривањето на неговата плоча со отисоци во дворот на градската управа, заедно со другите претходни добитници.
Во 2013 г. ја добил почесната Слобода на градот Бристол, а во 2014 г. му ја врачиле Слободата на Њукасл. Добил и метална плоча на кејот во Њукасл како дел од иницијативата за поставање спомен-плочи на заслужни граѓани.
Хигсов центар за теориска физика
Единбуршкиот универзитет има институт за истражувања во област ана теориската физика наречен Хигсов центар за теориска физика (Higgs Centre for Theoretical Physics) во чест на научникот. Центарот има задача да ги здружува научниците ширум светот во потрагата по „подлабоки сознанија за законитостите на вселената“ и е сместен во зградата „Џејмс Кларк Максвел“ при Факултетот за физика и астрономија. Има и своја професорка катедра наречена по Хигс.
Нобелова награда за физика
На 8 октомври 2013 г. излегло соопштение дека Питер Хигс и Франсоа Англер заеднички ќе ја добијат Нобеловата награда за физика „за теориското откривање на механизам кој дава придонес кон нашите сознанија за потеклото на масата на субатомските честички, а кој неодамна се потврди со откривањето на претпоставената фундаментална честичка од опитите ATLAS и CMS во Големiot хадронски судирач на CERN“. Хигс во прво време не знаел за наградата, и дознал дека станал нобеловец од жена која подзапрела автомобилот на улица за да му честита, бидејќи немал мобилен телефон или друго средство по кое би добил непосредно соопштение.
Почесен придружник
Во 1999 г. Хигс одбил витештво, но во 2012 г. го прифатил Орденот на Почесен придружник. Подоцна се изјаснил дека наградата ја прифатил бидејќи му било погрешно речено дека е подарок исклучиво од самата кралица и се изјаснил против државите почести како витештвата и слични бидејќи се користат „како средства за постигнување на политички цели на власта“. Наградата која ја прифатил не носи титула, туку само почесната наставка CH што се става по името. Во врска со тоа, Хигс изјавил дека, кога луѓето го прашуваат што значи наставката, тој одговара „почесен Швајцарец“ Орденот му е врачен од кралицата на 1 јули 2014 г.
Мозамбик на Олимписките игри
Мозамбик се натпреварувале на сите Летни олимписки игри, започнувајќи од оние во 1980 година во Москва, Русија. Тие никогаш не учествувале на Зимските олимписки игри.
Челоле
Челоле — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Список на државни водачи во 1149 година
Ова е список на државни водачи во 149 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Меморијален комплекс „Сардарапад“
Меморијален комплекс „Сардарапад“ — меморијален комплекс посветен на Битката кај Сардарапат, кој се наоѓа во селото Аракс, во провинцијата Армавир, Ерменија, 11 километри југозападно од градот Армавир. Во 1968 година, за време на одбележувањето на 50-годишнината од битката, која се одржала на 22 и 26 мај 1918 година, бил поставен спомен-парк на местото на бојното поле.
Дизајн
Споменикот е дизајниран од архитект Рафаел Исраелјан, а скулптурата е од Ара Арутунјан.
Влезот е опкружен со огромни крилести волови направени од црвен туф. Влезот води до плоштад од кој се крева камбанарија од 26 метри. Прекрасната структура на решетката со своите дванаесет ѕвона која може да се види од далеку. Тие ѕвонат секоја година на денот на историската победа. Споменикот е опколен од масивни антички ерменски лавови и е опкружен со меморијална градина за мачениците од Карабах.
Значење
Меморијален комплекс е симбол на гордоста и го означува местото на успехот на Ерменија во последниот обид за спасување на нацијата од заплашување од страна на Османлиите во Битката кај Сардарапат на 22 и 26 мај 1918 година. Врз основа на историската битка, денес може да се посети и историскиот музеј за етнографија и ослободување на Сардарапат во непосредна близина на споменикот.
Скијачки скокови на Зимските олимписки игри 2010 - поединечно на мала скокалница
Натпрварите во скијачки скокови на малата скокалница на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 12 и 13 февруари. На натпреварот учествуваше 61 спортист од 18 земји. Медалите во овааа дисциплина на Олимписките игри беа доделени по 13. пат.
Натпреварите во двата дена се одржаа во Вислер. На 12 февруари, со почеток во 10:00 по месно време (UTC-8) се одржаа квалификациите, а на 13 февруари, со почеток во 9:45 се одржаа финалните натпревари. Квалификациите во оваа дисциплина беа првиот натпревар на игрите.
Златниот медал го освои Швајцарецот Симон Аман, кој стана првиот натпреварувач кој успеал по вторпат на Олимписките игри да освои златен медал во оваа дисциплина.
Шопско Рударе
Шопско Рударе (поретко: Шопско Рудари) — село во североисточниот дел на Македонија, во Општина Кратово, во околината на градот Кратово.
Потекло и значење на името
Името на селото има значење и потекнува од македонскиот јазик, односно е составено од придавката шопско која доаѓа од зборот Шоп со која се именува етнографската група на Македонците и Бугарите кои живеат на просторот меѓу Софија и Штип, која често има значење на прост човек од планини и професионалната именка во множина Рудари, која означува лице што копа или преработува руда.
Имајќи ја предвид местоположбата на селото во познатиот рударски крај во Кратовско и североисточна Македонија името соодветствувало на занимањето на неговите жители, додека определбата Шопско е понова и е додадена за означување на македонската христијанска припадност на жителите за разлика од недалечното пробиштипско село Турско Рудари. Во минатото селото било помалку познато и како Долно Рударе, при што за името на селото Ѓорче Петров запишал дека Рудари се нарекува Шопско зашто се наоѓа во кратовскиот „Шоплук“, а Долно го викаат за разлика од другото Рудари кое што го нарекуваат Горно (Турско, н.з.).
Географија и местоположба
Селото Шопско Рударе се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Кратово, од левата страна на Крива Река. Расположено е по ребрата на кратовско-кумановскиот дел на планината Липович, разделено во маала одделени едно од друго со куќи раштркани по височините. Селото е раштркано, а маалата се издигаат на надморска височина од 430 до 530 метри. Од градот Кратово селото е оддалечено 16 километри.