Судска_медицина
Историја
Легендата „Еурека“ на Архимед (287 – 212 ПНЕ) може да се смета за прва употреба на форензичка антропологија. Тој одредил дека круната не е направена целосно од злато (како што гласело лажното тврдење). Овој заклучок го добил одредувајќи ја густината на предметот преку пресметување на обемот и тежината, бидејќи не смеел да ја оштети круната. Првата употреба на отпечаток за да се открие идентитет била направена во текот на VII век. Според арапски трговец Сулејман, отпечатоците на должник се наоѓале на банкнота, која подоцна требала да се предаде на заемодавачот. Оваа банкнота била законски признаена како доказ за валидност на долгот. Првите запишани податоци за употреба на медицина и ентамологија во решавање на криминални случаи се најдени во книгата „Собрани решени случаи на неправда“ напишана во Династија Сонг од Сонг Ци во 1248 година. Во еден од текстовите, случајот на убиство со срп бил решен од страна на истражувач кој наредил секој да го донесе својот срп на одредена локација. Мувите, привлечени од мирисот на крвта, се собрале на еден срп. Притиснат од доказите, убиецот признал. Во книгата исто така имало совети како да се разликува давење (вода во белите дробови) од задавување (скршен вратен пршлен), како и докази од обдукција со кои се утврдува дали се работи за убиство, самоубиство или несреќен случај. Во XVI век во Европа, армиските и универзитетските медицинари започнале да собираат информации за причините и начинот на смрт. Амброаз Паре, француски хирург, систематски ги проучувал влијанието на насилна смрт врз внатрешните органи. Двајца италијански хирурзи, Фортунато Фиделис и Паоло Зачија, ги удрија темелите на модерната патологија преку испитување на промените кои се случуваат на структурата на телото поради болест. Во подоцнежните 1700ти години се појавиле написи за овие теми. Како и овие: „Расправа за судска медицина и здравство“ од францускиот лекар Фодере, и „Комплетен систем на полициска медицина“. Во 1776 година, шведскиот хемичар Карл Вилхем Шеле пронашол начин да открие арсен оксид или арсен во тела, иако само доколку е во големи количини. Ваквата истрага била проширена во 1806 година од страна на германскиот хемичар Валентин Рос кој успеал да открие отров во ѕидовите на стомакот на жртвата и од англискиот хемичар Џејмс Марш кој употребил хемиски процес да утврди дека арсеникот бил причина за смрт во судење за убиство во 1836 година. Два примера во англиската форензика во независни судски постапки ја покажале зголемената употреба на логиката и процедурата во кривични истраги. Во 1784година, во Ланкастер, Англија, Џон Томс бил суден и обвинет за убиство на Едвард Кулшо со пиштол. Кога телото на Кулшо било прегледано, стуткано парче хартија кое се користело за осигурување на барутот и куршумите во цевката на пиштолот кое било пронајдено во неговата глава совршено се совпаѓале со скинатиот весник кој бил најден во џебот на Том. Во Варвик, Англија, во 1816 година фармер бил суден и обвинет за убиство на млада слугинка. Таа била удавена во плиток базен, а на нејзиното тело имало видливи траги од насилство. Полицијата пронашла траги од стапки и сомотна облека со пришиен амблем фрлени во ѓубре во близина на базенот. Имало и расфрлени зрна жито и пченица. Панталоните на фармерот кој вршел жито во близина биле прегледани и било утврдено дека одговараат со парчето облека со амблем пронајдено покрај базенот. Подоцна, во XX век, неколку британски патолози Бернард Спилсбури, Францис Кампс, Сидни Смит и Кејт Симпсон стануваат пионери на новите форензички методи во Британија.