cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Биланс на плаќања
Тековна сметка
каде што A = C + I + G и се нарекува апсорпција или вкупна домашна потрошувачка на стоки и услуги.
Тековната сметка сигнализира дали една земја е нето-должник или нето-кредитор. Кога една земја заработува повеќе отколку што троши (CA = Y – A > 0), таа е нето-кредитор во однос на остатокот од светот. Обратно, земјата која има дефицит на тековната сметка троши повеќе отколку што заработува (CA < 0 и A > Y), и таа разлика мора да ја покрие со задолжување во странство.
Капитална и финансиска сметка
Капиталната и финансиската сметка ги претставуваат капиталните трансакции помеѓу резиденти и нерезиденти кои произлегуваат од купувањето или продажбата на финансиски средства и капитал. Финансиската сметка за платниот биланс ги бележи сите меѓународни купувања или продажби на финансиски средства. Кога една американска компанија купува француска фабрика трансакцијата влегува во платниот биланс на САД како долг во финансиската сметка. Можеби се чини чудно да се стави негативен знак пред купувањето на актива и позитивен знак пред проджбата на актива, но тоа произлегува оттаму што оваа трансакција претставува ,,увоз‘‘ (купување) на актива од страна на САД и ,,извоз‘‘(продажба) на актива. Актива е секој вид чувње богатство, како на пример: пари, акции, фабрики или владин долг.
Разликата меѓу увозите и извозите на активата на една земја се нарекува биланс на финансиска сметка или само финансиска сметка. Определени други активности кои резултираат со трансфери на богатството меѓу земјите се забележани во капиталната сметка. Овие движења на меѓународните активи – кои, главно се мали во земји како САД – се разликуваат од оние кои се забележани во финансискта сметка. Во најголем дел, тие резултираат од непазарните активности или пак ја претставуваат аквизицијата или располаѓањето со непроизведените, нефинансиските и можните нематеријални активи (како на пример авторските права и заштитните знаци). На пример, доколку Владата на САД и прости на Пакистанската влада долг од 1 милијарда долари, богатството на САД ќе се намали за 1 милијарда долари и долгот ќе се забележи во капиталната сметка на САД. Како друг пример, доколку еден Швеѓанец емигрира во САД и со него донесе сопственост од 100 000 долари во шведска актива, резултатот ќе биде кредит од 100 000 долари на капиталната сметка на САД.
Капиталната и финансиската сметка се состои од:
Грешки и пропусти
,,Грешки и пропусти‘‘ се последна ставка во билансот на плаќање. По дефиниција, збирот на сите ставки од платниот биланс треба да биде еднаков на нула. Покрај тоа што сметководството ја гарантира конзистентноста на тековната и финансиската сметка од теоретски аспект, природата на податоците кои статистиката на платниот биланс ги прибира, практично гарантираат појава на отстапувања. Податоците за трговската размена потекнуваат од царинските органи. Финансиските податоци доаѓаат од банкарскиот систем, имајќи предвид дека меѓународните трансакции се извршуваат со посредство на финансиските организации. Извршените официјални интервенции, се разбира, им се познати на монетарните власти, кои најчесто се одговорни за прибирање на податоците и за изготвување на платниот биланс. Бидејќи податоците доаѓаат од различни извори, еднаквоста речиси никогаш нема да се покаже во практиката. Затоа е потребна дополнителна сметка наречена ,,Грешки и пропусти‘‘; оваа ставка е неопходна за платниот биланс да изнесува нула на дното од табелата. Покрај тоа има вистински грешки – и самиот обем на податоци кои се обработуваат е извор на грешки – а може да се јават и пропусти кои не се така неважни
Значење на сметките
Една земја која има дефицит на тековната сметка, прави повеќе исплати кон странство отколку што има приливи. Во тој случај, одливот на домашна валута мора да биде поголем од приливот во земјата. Ако приватната финансиска сметка е во рамнотежа, дебалансот помеѓу приливите и одливите ќе доведе до појава на вишок на понуда на домашната валута на девизните пазари ширум светот. Тогаш, два исхода се можни. Прво, вишокот на понуда може да доведе до депрецијација, односно намалување на вредноста на домашната валута. Доколку монетарните власти сакаат да ја спречат депрецијацијата, тие мораат да го смират притисокот на девизниот пазар, преку продажба на странската валута што недостасува во замена за сопствената валута. Така дефицитот на тековната сметка на земјата е финансиран преку продажба на девизни резерви. Доколку централната банка одбие да интервенира, тогаш на светските пазари ќе се јави вишок на понуда на домашна валута. Бидејќи има повеќе продавачи од купувачи, валутата ќе депрецира, односно ќе загуби во вредност. Депрецијацијата на девизниот курс ќе предизвика намалување на дефицитот на тековната сметка бидејќи домашните добра сека стануваат поскапи, а странските добра стануваат поевтини. Депрецијацијата, исто така, ќе доведе до приливи на капитал бидејќи странците ќе настојуваат да остварат корист од девизнитот курс, стекнувајќи се со домашни средства. Во овај случај или дефицитот на тековната сметка ќе исчезне или приватната финансиска сметка ќе биде позитивна или и двете.
Слично, суфицитот на тековната сметка може да биде финансиран приватно (негативна финансиска сметка), официјално (купување на странски валути и пораст на девизните резерви) или на двата начини. Монетарните власти одредуваат дали и во која мера дебалансот на тековната сметка ќе влијае за промена на девизниот курс. При еден екстремен случај, монетарните власти може да бидат обврзани да одржуваат фиксен девизен курс и тогаш тие мораат да интервенираат. Ако тоа го направат, тие мора да купуваат или продаваат странска валута во оној износ кој ќе се покаже како неопходен. Другиот екстремен случај е кога монетарните власти никогаш не интревенираат, и девизниот курс се формира исклучиво на пазарот. Тоа е причината поради која збирот на тековната и финансиската сметка (вклучувајќи ги и грешките и пропустите) привлекува спрецијално внимание; тој одраз во огледало на интервенциите од страна на монетарните власти и го открива нивното однесување. Тој збир се нарекува вкупен биланс, а понекогаш неумесно, биланс на плаќања (BoP): игнорирајќи ги грешките и пропустите, BoP = CA + FA = -Off. Суфицитот на платниот биланс подразбира дека властите се стекнале со девизни резерви. Кажано поинаку, тие продале домашна валута, на тој начин намалувајќи го притисокот на девизниот пазар и спречувајќи апрецијација на девизниот курс (Off<0). Според тоа, официјалната сметка е во дефицит. Дефицитот на платниот биланс соодветствува со загуба на девизни резерви бидејќи монетарните власти ја откупуваат домашната валута за да спречат депрецијација (Off>0); официјалната сметка тогаш ќе биде во суфицит.
Платниот биланс на Македонија
Надлежна институција за водење на платниот биланс во Република Македонија е НБРМ, која месечно приготвува извештај со кои ја информираат јавноста за неговата состојба. Методологијата по која се подготвува платниот биланс е усогласена со барањата на ММФ кои се пропишани во петтото издание на Прирачникот за билансот на плаќањата (Balance of payments manual) издаден во 1993 год.
Тековната сметка во платниот биланс на Македонија
Тековната сметка на Македонија се одликува со: перманентен дефицит, перманентен трговски дефицит, позитивно салдо кај услугите, негативно салдо кај доходот и перманентно позитивно салдо кај трансферите. Македонија е мала и отворена економија (учеството на надворешната трговска размена во БДП изнесувала 110% во 2011 и 2008 година) и надворешниот сектор има силно влијание врз економскиот развој на земјата. Извозната понуда на Македонија е мала и неконкурентна (концентрирана во трудоинтензивните и нискодоходовни дејности. Доминантно е учеството на две групи производи: облека и текстил и железо и челик, како и доминантно учество на суровини и интермедијарни производи и стоки за лична потрошувачка, а мала е застапеноста на извозот на опрема. Најзначајни пет трговски партнери на Македонија се: Германија, Косово, Бугарија, Италија и Србија, додека пак во последните години зголемено е учеството на размената со ЕУ. Македонија има висока увозна зависност која се одликува со висока увозна суровинска зависност на носечките извозни индустриски гранки – текстилна и индустрија за производство на железо и челик (над 70%) како и енергетска зависност – увоз на минерални горива: нафта, нафтени деривати, електрична енергија. Доминантни увозни земји се: Германија, Грција, Англија, Србија, Русија, Италија, Бугарија и Кина. Македонија има перманентно позитивно салдо кај трансферите со учество на приватните трансфери од околу 85% а остатокот му припаѓа на официјалните трансфери.
Капиталната и финансиската сметка во платниот биланс на Македонија
Македонија има постојано позитивно салдо во капиталната и финансиската сметка. Најзначајна ставка во капиталната сметка се капиталните трансфери додека пак во финансиската сметка се директните инвестиции.
IC 1211
IC 1211 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1211 е од видот *.
Други поделби
Проучување на IC 1211 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Сали Мунтари
Сали Мунтари (роден на во ) — гански фудбалер, играч од средниот ред на Пескара.
Неговите квалитети биле забележани уште од најрана возраст, кога играл за Либерти Профешналс. На 16 години станал член на младиот фудбалски тим на Гана, стигнувајќи до финале во Светското првенство во Аргентина за млади, каде Гана била поразена од домекинот Аргентина.
По овој турнир бил повикан во ФК Манчестер Јунајтед, но и покрај тоа што иало интерес од екипата од Манчестер, Мунтари решил да замине во ФК Удинезе. Во 2001 година потпишал за екипата од Удине, за да следната година заигра за првиот тим. По поминати пет сезони во Удинезе, во 2007 година потпишал за ФК Портсмут. По една сезона во Премиер Лигата.
Во 2008 година потпишал за ФК Интер со кој тим го освоил Скудето, Суперкупот на Италија и Лигата на шампиони.
Во 2012 година би даден на позајмица во ФК Милан, за да по крајот на сезоната потпише договор. Во 2015 година потпишал за клубот од Саудиска Арабија, ФК Ал Итихад. Во јануари 2017 се вратил во Италија потпишувајќи шест месечен договор со Пескара.
Џереми Воринер
Џереми Метју Воринер (англ. Jeremy Matthew Wariner) е американски атлетичар, олимписки и повеќекратен светски првак во трката на 400 метри. Тој освоил златен медал на Летните олимписки игри 2004 на трката на 400 метри, како и на штафетната трка 4 x 400 метри со американскиот тим. На Летните олимписки игри 2008 тој освоил сребро на трката на 400 метри заостанувајќи само една стотинка зад неговиот сонародник и најголем соперник Лешон Мерит, и освоил злато на штафетната трка 4 x 400 метри со американскиот тим. Тој е исто така освојувач на 5 злата на светските првенства.
Софија Тодорова
Софија Тодорова (родена на година во Скопје) — македонска професорка и политичар.
Животопис
Софија Тодорова е родена на година во Скопје. Во 1970 година дипломирала на Економскиот факултет во Скопје, а во 1977 година и на Економскиот факултет во Белград. Во периодот од 1976 до 2007 година била вработена на Павниот факултет во Скопје, како асистент, виш предавач, вонреден професор и редовен професор. Во периодот од 1989 до 1991 година била продекан на Правниот факултет во Скопје.
Освен тоа, таа извршувала и други функции како:
Политичка кариера
Во Владата на Македонија од 1992 година ја извршувала функцијата Министер за развој, и тоа во периодот од 5 септември 1992 до 20 декември 1994година. Во Владата на Македонија од 1994 година ја извршувала функцијата Министер за наука, и тоа во периодот од 20 декември 1994 до 23 февруари 1996 година, а по реконатрукција на владата, во периодот од 23 февруари 1996 дп 30 ноември 1998 година ја извршувала функцијата Министер за образование.
Во периодот од 1998 до 2000 година, Тодорова била Амбасадор на Република Македонија во Кралството Шведска.
Велосипедски туризам
Велосипедски туризам или велосипедски туринг — самостојно патување со велосипед заради уживање, авантура и независност, а не толку заради спортување, превоз или тренинг. Турингот може да вклучи еднодневни или повеќедневни тури, а некогаш и повеќегодишни. Турите може да бидат испланирани од учесниците или организирани од туристички агенции, клубови или добротворни организации заради собирање на средства во хуманитарни цели.
Потекло
Историчарот Џејмс Мекгурн раскажува дека во Лондон во век „јавачите на велосипеди“ (hobby-horse) — „машини“ коишто ги туркале, а не педалирале — ги победувале тркачите со кочии, па дури и добивале облози. „Еден натпреварувач победи кочија влечена од четири коња до Брајтон и тоа со половина час предност“, рекол тој. „Постојат повеќе записи за момчиња на возраст помеѓу 15 и 17 години коишто со дресини (велосипед на туркање) правеле тури низ Франција во 1820-тите години. На 17 февруари 1869 година, Џон Мајал, Чарлс Спенсер и Роули Тарнер извозеле од Трафалгар во Лондон до Брајтон и за 15 часа поминале 85 километри. Весникот Тајмс, којшто пратил известувач да ги следи со кочија, известил за „Извонредните нозе на велосипед“. Во март исттата година, тројца јавачи тргнале од Ливерпул до Лондон на тридневно патување коешто многу личело на денешниот велосипедски туринг. Во новинарскиот извештај било запишано:
Ентузијазмот се проширил и во другите држави. New York Times известува за многу велосипеди коишто „прелетуваат“ на сите страни. Но, додека интересот во Британија бил многу голем, во САД тој траел подолго.
Вклучувањето на погон на предното тркало ги заменило велосипедите на туркање и тогаш било возможно да се достигнат и поголеми далечини. Еден возач, којшто себеси се нарекувал Лесниот Гулаб, во 1870 или 1871 година раскажувал дека возел од Лус до Салсбури, низ јужна Англија. За овој подвиг Мекгурн вели дека „тоа била прекрасна авантура, и покрај лошите патишта, прашината и недостатокот на патокази“.
Патувањата станале се поавантуристички. Томас Стивенс, известувач за San Francisco Chronicle, тргнал на пат околу светот на 22 април 1884 на 50 инчен Колумбија велосипед со само еден паричник, револвер, две маици и кабаница, и поминал две години на пат пишувајќи статии собрани во книга од два тома со 1.021 страница. Во 1896 година, Џон Фостер Фрејзер и двајца негови пријатели тргнале на пат околу светот со „безбедните велосипеди“ (оние со големо предно тркало биле сметани за небезбедни). Тој заедно со Едвард Лан и Ф. Х. Лоу поминале 31.000 километри низ 17 земји, за време од две години и два месеци. Сè до 1878 година, рекреативниот велосипедизам бил толку популарен што бил формиран „Бајсикл Туринг Клуб“, подоцна преименуван во „Сајклистс Туринг Клуб“ (СТК). Тоа е најстарата државна туристичка организација во светот. Членовите на клубот често возеле во униформи. Клубот дури имал и официјален кројач. На почетокот униформата била во темнозелена боја, но подоцна била сменета со сива бидејќи зелената боја се покажала непрактична бидејќи ја истакнувала нечистотијата. Групите често возеле со трубач на почетокот на колоната за да ги објавува промените на правецот или кога требало да се застане.
СТК го инспирирало Французинот Пол де Виви (р. 29 април 1853) да ја основа француската федерација за велотуризам, најголемата велосипедска федерација во светот, и да го воведе зборот велотуризам (cyclo-tourisme). Сојузот на американски велосипедисти бил формиран во Њу Порт, Род Ајленд, на 30 мај 1880 година. Тоа здружение го покривало уживателскиот велосипедизам и организирало велосипедски трки.
Општествено значење
Првите велосипедисти на почетокот биле дел од аристократијата или богати луѓе, коишто подоцна ги заменија велосипедите со автомобили. Ниската средна класа имала најголема добивка од влеосипедизмот и ослободувањето кошто го донесе. Списанието The Cyclist од 13 август 1892 пренесува: „Двата општествени слоја коишто го формираат мнозинството на велосипедистите доаѓаат од класата на службениците и продавачите“. Херберт Џорџ Велс ја опишал оваа класа ослободена со велосипедизмот. Тројца од неговите херои — во „Историјата на господин Поли“, „Кипс“ и „Тркалото на можноста“ — купуваат велосипеди. Првите двајца работат во текстилни продавници. Третиот оди на велосипедски празник.
Мекгурн, пак, вели: „Промените во општествените перспективи доведоа до тоа Џон Голсворди да тврди дека велосипедизмот е најмногу одговорен за промените во однесувањето и моралот кај луѓето, уште од времето на Чарлс II“.
Развој
Велосипедизмот најмногу се развил во 30-тите години на минатиот век за време на движењето за практикување на спортови на отворено. СТК издале реклама за целонеделна тура, со престојување во хотели коишто би биле препорачани од велосипедистите. Движењето на младинските хостели започнало во Германија и се проширило надвор од границите и значело патување со велосипед и престој во хостели. Вотсон и Греј пресметале дека во Британија има десет милиони велосипеди, споредено со еден милион автомобили.
Падот на користењето на велосипеди, а осебно во Британија, започнал после Втората светска војна кога милиони војници се вратиле од фронтот со веќе стекнати вештини за управување автомобили. Подолгите патувања сега биле изведувани со автомобили. Падот во Америка дошол дури и порано. Мекгрун за тоа вели:
"„Приказната за велосипедите во периодот меѓу војните беше карактеризирана со недостаток на интерес и постојан пад... Велосипедизмот беше поразен од автомобилите и донекаде од новиот електричен јавен транспорт. Мерките на штедење за време на војната го одложи развојот на велосипедизмот. Додека повоениот мир го спушти на земја“."
Како и да е, помеѓу 1965 и 1975 година САД го доживеале бумот на велосипедизмот, а во 1976 година ја прославиле двестегодишнината од независноста со организирање на масовни велосипедски тури, Бајксентенијал (Велогодишнина), од Тихиот Океан до Атлантикот. Во таа прилика, организаторот Грег Сипл рекол:
"„Првичната помисла ми беше да пратам реклами и летоци со натпис ‘Дојдете во паркот Голден Гејт во Сан Франциско во 9 часот на 1 јуни со вашите велосипеди‘. И потоа требаше да возиме низ целата земја. Си замилив дека ќе се појават илјадници луѓе, море од народ со нивните велосипеди и торби подготвени за на пат, и ќе имаше и стари луѓе и од оние со дебели тркала и Французи коишто ќе долетаат дотука само за овој настан. Нема да има официјален старт, туку во 9 часот едноставно сите ќе почнеме да се движиме. Ќе бидеме како јато скакулци коишто се движат низ Америка“."
Турата се возеше на релација од Орегон до Вилијамсбург во Вирџинија, местото на првите британски населби; тргнале 4.100 учесници, а завршиле 2.000. Тој настан означи нов почеток за велосипедскиот туринг во САД и основањето на Сојузот на авантуристички велосипедизам (Adventure Cycling Association). САВ мапираше рути низ Америка и Канада, а некои беа неменети за тури во времетраење од три месеци.
Во Британија, Клубот на туринг велосипедисти (Cyclists Touring Club) во 2011 година броел 70.000 члена и е најголемото здружение на велосипедисти во Велика Британија. Тоа и понатаму организира групни туринг настани вклучувајќи еднодневни или празнични тури водени од искусни членови на КТВ. Од 1983 година Сустранс основаше Национална велосипедска мрежа на долги рути коишто вклучуваат патишта со лоша подлога и рути берз сообраќај, означени и мапирани во соработка со локални здружанија.
Од 1980 година се бележи пораст на велосипедски настани организирани од здруженија во многу земји низ Европа. Некои здруженија и претпријатија нудат и сместување и информации за рутите за велосипедистите коишто патуваат самостојно или во групи, со вклучани водичи и поддршка за голем број на велосипедисти коишто патуваат заедно.
Тешко е да се пресмета бројот на туринг велосипедисти и економските придобивки од нив, пред сè поради неформалната природа. Пазарните истражувања покажуваат дека во 2006 година, британските велосипедисти потрошиле 120 милиони фунти на 450.000 организирани велосипедски настани и околу 2,5 милиони луѓе биле вклучени во некои велосипедски настани на нивните годишни одмори секоја година. Вкупната економска придобивка на заедниците посетени во текот на деветдневната велосипедска трка „Грејт Викторијан“ била проценета на 2 милиони австралиски долари во 2011 година. Сустранс проценува дека вкупната вредност на велосипедскиот туризам во Велика Британија во 1997 година бил 635 милиони фунти и предвидуваат да изнесува 14 млрд. фунти на ниво на Европска Унија до 2020 година. Но, познати сеподатоците коишто укажуваат дека еден и пол милион патници годишно ја поминуваат велосипедската патека покрај реката Дунав и дека 25% од туристите во Германија користат велосипед за време на нивниот престој.
Патувања
Велосипедскиот туринг може да се изведува на различни растојанија и различен број на денови. Францускиот турист Жак Сира раскажува за тоа како бил горд на неговото патување околу светот за пет години, сè додека не го сретнал Австралиецот кошто бил на пат 27 години. Германскиот велосипедист Валтер Штоле го загубил својот дом во Судетската област после Втората светска војна и се населил во Велика Британија кога од Есекс на 25 јануари 1959 година тргнал на пат околу светот. Поминал низ 159 држави за 18 години, избегнувајќи ги само оние со затворени граници. Во 1974 година возел низ Нигерија, Дахомеј (денешен Бенин), Горна Волта (денешна Буркина Фасо), Сиера Леоне, Брегот на Слоновата Коска, Либерија и Гвинеја. Бил ограбен 231 пат, потрошил шест велосипеди и други пет му биле украдени.
Друг Германец тргнал на пат три години после Штоле и сè уште е на пат. Хајнц Штике ја напуштил својата работа во 1962 година кога имал 22 години. Оттогаш никогаш не се вратил дома. До 2006 година имал поминато над 539.000 километри и посетил 192 земји во целиот свет. Заработува од продавање на своите фотографии на разни списанија. Кинезот Гуа Дахао во 1999 година тргнал на пат низ Сибир, Блискиот Исток, Турција, Западна Европа, Скандинавија, потоа дополнителни 100.000 километри низ Африка, Латинска Америка и Австралија.
Но, има и такви коишто се обиделе да поминат огромни растојанија за многу кратко време. Рекордот за најбрзо заобиколување на Земјата со велосипед изнесува 91 ден и 18 часа изведено од Мајк Хол.
Некои значајни писатели направиле комбинација од велосипедизам и патување, вклучувајќи ја Дервла Марфи, којашто го направи првото документирано патување во 1963 година возејќи од Лондон до Индија со велосипед со една брзина. Во 2006 година таа признала дека и бил вперен пиштол и била ограбена во Русија. Ери Њуби, Бетина Селби и Ен Мусто го користеле велосипедизмот како средство за книжевен крај, вреднувајќи го начинот на кој велосипедизмот го носи патувачот близу местата и луѓето. Селби вели,
Не многу одамна, британските авантуристи Алистер Хамфрис (Начинот на идните уживања), Марк Бумон (Човекот кој возеше околу светот), Роб Лилвол (Возење од дома до Сибир) изведоа епски велосипедкси експедиции и напишаа книги за нивните патешествија.
Видови
Растојанијата можат да бидат различни. Во зависност од кондицијата, брзината и бројот на застанувања, возачот може да помине помеѓу 50 и 150 километри на ден. Кратка тура од неколку денови може да покрие најмалку 200 километри, а долга тура може да покрие цела една земја или целиот свет.
Постојат повеќе видови на туринг велосипедизам:
Туринг велосипед
Велосипедскиот туринг којшто вклучува повеќедневни патувања има потреба од велосипед што ќе може да носи потежок товар. Иако можат да се користат многу видови на велосипеди, специјалните туринг велосипеди се направени да носат повеќе товар и да се возат поудобно на подолги релации. Таквиот велосипед има подолга основа заради стабилност, прилагодувачи на воланот и држач за торби, втор држач за шише за вода (бидон), држачи за калници, поголем опсег на брзини заради справување со товарот на различен терен и тркала за туринг коишто се поголеми заради различните типови на подлоги што се поминуваат..
„Ултралесните возачи“ го одбираат брзинскиот/друмски велосипед или одакс или патничките велосипеди заради брзината и едноставноста. Како и да е, овие велосипеди се потешки за управување на патишта кадешто нема асфалт и на тој начин го ограничува движењето. Некои сметаат дека лежечките велосипеди се единствените коишто треба да се користат за туринг велосипедизам.
За да се намали тежината којашто се носи на велосипедот или за да се зголеми капацитетот на торбите, велосипедистите често користат и приколки закачени на нивните велосипеди.
За возачите што користат поддршка, товарот нема значење и во тој случај можат да се користат многу поразличен тип на велосипеди во зависност од теренот.
Позначајни туринг велосипедисти
Позначајни туринг велосипедисти во светот:
Позначајни туринг велосипедисти во Македонија:
Хоенлајпиш
Хоенлајпиш (Hohenleipisch) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Златна порта (Киев)
Златната порта (украински: Золоті ворота) претставува едно од главните обележја на Антички Киев и едно од главните знаменитости на денешната престолнина на Украина, Киев.
Денеска објактот е претворен во музеј и се наоѓа на аголот од Владимирската и Јарославската улица. Во непосредна близина се наоѓа театрот и станица од Киевското метро.
Историја
Модерната историја на оваа порта датира од времето на Јарослав Мудриот, Големиот кнез на Киев, односно во 1037 година, во времето кога била изградена црквата Света Софија. Сепак, според други извори, портата била изградена многу порано. Ова доаѓа од сликата на Јан Матејко, каде е прикажан Болеслав Храбриот пред самата порта во 1018 година. Сепак, оваа верзија денеска се смета како легенда.
Во почетокот објектот бил именуван како јужна порта, како една од трите главни влезови во градот. Другите две порти денеска не постојат. Подоцна, оваа порта започнала да се нарекува Главна порта, и со тоа име се задржила до изградбата на златната купола на црквата на благовешетиението, кога и самата порта започнала да се нарекува Златна порта.
Портата е висока 40 метри и широка 20 метри. Голем дел од својата историја, таа служела како Триумфална капија. Се смета дека името на портата доаѓа од истоимената порта која некогаш се наоѓала во Цариград. Подоцна, истото име било ставено и на портата во градот Владимир. По монголската инвазија врз Киевска Рус, портата била во голема мера уништена. По ова, таа била повторно реконструирена и се користела за најразлични церемонии, иако постепено паднала под урнатини.
Првите ископувања биле направени во 1832 година. Во 1970-тите години била претворена во музеј. Во 1982 година, таа била целосно реконструирана по повод 1500 години од основањето на градот Киев, и покрај тоа што не постојат докази како точно изгледала оригиналната порта.
NGC 4868
NGC 4868 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4868 се споменува и како UGC 8099, MCG 6-29-4, CGCG 189-8, KUG 1256+375, IRAS 12567+3734.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4868 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4868 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 59 м 9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 18' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Шијла Џефрис
Шијла Џефрис (родена 13 мај 1948 година) е најпозната како феминистички научник и политички активист, а особено за нејзината анализа на историјата и политиката на сексуалноста во Велика Британија. Таа е професорка по политички науки на Универзитетот во Мелбурн во Австралија. Таа аргументира дека "сексуалната револуција" под условите на мажите придонесе помалку за слободата на жените отколку за нивното континуирано угнетување.
Дела
Индустриската Вагина: Политичката економија на глобалната секс-трговија, беше објавена во 2009 година. Во неа, Џефрис ја опишува глобализацијата на секс индустријата, и го опишува бракот како форма на проституција. Џефрис наведува дека "контролата на мажите врз женските тела за сексуална употреба не е надмината, но останува претпоставка во основата на хетеросексуалните односи", и ги истакнуваа сличностите помеѓу бракот и проституција, како што се невестите-по-порачка, што таа го гледа како форма на секс-трговија со луѓе.
Во едно интервју, Џули Биндел објаснува дека Џефрис верува дека транссексуалната хирургија "е продолжување на индустријата за убавина која нуди козметички решенија за подлабоко вкоренетите проблеми" и дека во општеството без род ова би било непотребно. Џефрис тврди дека "огромното мнозинство на транссексуалците ги емулираат традиционалните стереотипи за жените" и дека тие "конструираат конзервативна фантазија за она што тие сметаат жените треба да бидат. Тие создаваат есенција на женственост која е длабоко навредлива и рестриктивна".
Книги
Антиклимакс: феминистичка перспектива на сексуалната револуција
Распакување на квир политиката: лезбејска феминистичка перспектива
Убавина и мизогинија: штетните културни практики на Западот
Индустриската Вагина: политичката економија на глобалната секс-трговија
Машка доминација: религијата и намалувањата на правата на жените во светската политика
Родови болки: феминистичка анализа на политиката на транссексуализмот
.to
.to — највисок државен домен на осторвското кралство Тонга.
Владата на Тонга ги продава домените на секоја заинтересирана странка. Доменот .to е раководен од Tonic.
Бидејќи to е чест англиски предлог, станало популарно да се создават адреси наречени доменски хакови кои го искористуваат ова, како кратенката за адресата go.to. Други доменски хакови кои не го користат предлогот to како страницата на Даниел Џ. Бернстајн cr.yp.to ,Лондонското претпријатие за развој Potato користи p.ota.to, и сервисите за подигнување како uloz.to (што значи „зачувај“ на чешки и словачки јазик).
„T.O.“ е чест прекар за Торонто, Канада и се користи како доменска екстензија за градот како на пример во популарните страни како што се www.dine.to и www.jobs.to. Овој домен се користи и од италијанскиот град Торино.
Како што доменските имиња на доменот .to се купени, сите нормални DNS операции се можни и регистрираните страници не мораат да објавуваат реклами од регистраторот. Некој домени се слободни како, .edu.to, но само за образовните институции на Тонга. Во овој момент бизнисите ргистрирани во Тонга можат да добијат слободни домени. Луѓето кои продаваат .to домени можаат да побараат одреден надоместок.
Србољуб Спасовски
Србољуб Спасовски (, Кумановско,  –, ) — македонски бранител, полициски резервист и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Спасовски бил исто така репрезентативец на македонската карате репрезентација. Загинува на 11 октомври 2001 година во Маврово во несреќен случај.
Живот, војната 2001 година и смрт
Србољуб Спасовски е роден во 1977 година во Горно Коњаре, Кумановско и бил каратист, репрезентативец на Македонија. Србољуб од почетокот на воениот конфликт 2001 година бил полициски резервист. Во октовмри 2001 година бил во Маврово на обука каде што требал да полага приемни тестови за да добие вработување во МВР. Спасовски загинува во својата хотелска соба додека неговиот колега го чистел службениот пиштол. Неговиот другар при чистењето на пиштолот не го извадил шаржерот и не сакајќи испукал еден куршум. Куршумот смртно го погодил Спасовски во градите. Првичните информации на МВР беа дека станува збор за несреќен случај. Според непотврдени информации, дошло до пресметка меѓу самите припадници на интервентните полициски сили. Загинува на 24 годишна возраст. Неофицијално, неговите родители и роднини се убедени дека не се работи за несреќен случај, туку дека Спасовски бил убиен. МВР ја демантираше оваа информација. Погребан е на гробиштата во родното Горно Коњаре.
Србољуб Спасовски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Шраден
Шраден (Schraden) — општина во округот Елба-Елстер, во Бранденбург, Германија.
Ристо Аврамовски
Ристо Аврамовски (Селци,, - ) — македонски композитор. Се категоризира во четвртата генерација македонски повоени композитори.
Награди и признанија
Аврамовски има добиено 20 награди на стручни конкурси во Македонија и поранешна СФРЈ, како и I награда на ЈРТ, за делото „Црвени цветови“, II награда на ЈРТ, за делото „Канон“ Три први награди за тонски снимки на ЈРТ, во Опатија и Нови Сад, Награда на Републичката заедница за култура на Македонија, Наградата „Панче Пешев“ за операта „Болен Дојчин“,  за „Млад борец“ за делото „Четири дела“, „13 ноември“ за делото „Психофонија II“. Наградата „11 октомври“ за делото „Силно светнал ден“, Награда „4 јули“ на СУБНОР на Југославија за делото „Повесница“, Орден за заслуги на народ со сребрена ѕвезда, Златна значка на Музичка младина на Југославија и Награда 11 Октомври и за животно дело во 1999 г.
Аматрицијана сос
Аматрацијана сос е традиционален италијански сос за тестенини. Потекнува од градот Аматриче, Аматрицијана е еден од најпознатите сосови за тестенини во денешната римска и италијанска кујна. Италијанската влада го нарекла традиционален хранлив производ на Лацио и Аматрицијана традиционале е регистрирана како традиционален специјалитет загарантиран во Европа и Обединетото Кралство.
Развој
Аматрицијана потекнува од рецептот наречен тестенини ала гриција. Во Папска Држава, гриците биле продавачи на обична храна за јадење, кои го добиле ова име бидејќи многу од нив потекнувале од Валтелина, во тоа време сопственост на швајцарскиот кантон Гриџиони. Според друга хипотеза, името потекнува од селото Гришано, во комуната Акумоли, во близина на Аматриче. Сосот - кој денес се нарекува и Аматрицијана бјанка - бил, и сè уште се подготвува со гуансијале и рендано пекорино романо. Во одреден момент, во рецептот било додадено малку маслиново масло.
Пронајдокот на првите сосови од домати датира од крајот на 18 век. Првиот пишан запис за тестенини со сос од домати може да се најде во книгата за готвење од 1790 година од римскиот готвач Франческо Леонарди.
Рецептот Аматрицијана станал сè попознат во Рим во текот на 19 и почетокот на 20 век, поради вековната врска помеѓу Рим и Аматриче. Рецептот бил исклучително добро прифатен и брзо станал класика на римската кујна, иако потекнува од друго место. Името на јадењето во дијалектот романеско на крајот станало матрицијана поради аферезата типична за овој дијалект.
Додека сè уште се подготвува гриција без домат, аматрицијана збогатена со домати е попозната низ цела Италија и се извезува насекаде. Додека во Аматриче јадењето се подготвува со шпагети, употребата на букатини станала исклучително честа појава во Рим и сега е распространета. Се користат и други видови суви тестенини, додека свежите тестенини генерално се избегнуваат.
Варијанти
Рецептот е познат во неколку варијанти во зависност, меѓу другото, и од локалната достапност на одредени состојки. Во Аматриче, употребата на гуансијале и домат, кромид не е фаворизирана, но е прикажана во класичните прирачници на римската кујна. За пржење, најчесто се користи маслиново масло. Во Аматриче, локалното пекорино понекогаш се користи како сирење.
За сирење може да се користи или пекорино романо или пекорино на Аматриче. Вообичаено е додавањето на црн пипер или чили пиперка.
NGC 7181
NGC 7181 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7181 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7181 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 1 м 43,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 57' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 7181 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67859. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5224. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1146.
Долна Франконија
Округот бил основана во 1817 под името Untermainkreis (Округ Долна Мајна) и преименуван во 1837 како Unterfranken und Aschaffenburg (Долна Франконија и Ашафенбург). Во 1933 регионалниот нацистички Гаулајтер Ото Хелмут инсистирал на преименување на округот во Mainfranken, но по 1945 името Unterfranken било вратено.
Долна Франконија е на североисточниот дел на Франконија и сочинува три слободна града („Kreisfreie Städte“) и девет окрузи („Landkreise“).
Главниот дел од франконскиот вински регион се наоѓа во Долна Франконија.
Грб
Грбот ги вклучува краците на Војводството Франконија во горниот дел „Rennfähnlein“, знаме со четвртести сребрено-црвени делови, копјето во златна боја, на сина позадина, поврзани со Вирцбург во долниот лев квадрант, и бело-сребрено тркало на црвено поле, симболизирајќи ја свештеничката состојба во Мајнц, во долниот десен квадрант.
Историски окрузи
До општинската реформа („Kreisreform“) во јуни 1972, Долна Франконија имала 22 окрузи, 15 од нив биле припоени кон шест други постоечки окрузи Ашафенбург, Бад Кисинген, Кицинген, Милтенберг, Швајнфурт, Вирцбург или обединети во еден од трите нови окрузи: Хасберге, Мајн-Шпесарт и Рен-Грабфелд.
Бајројтски фестивал
Бајројтскиот фестивал (Bayreuther Festspiele) е музички фестивал кој годишно се одржува во Бајројт, Германија, каде се изведуваат опери од германскиот композитор од 19 век, Рихард Вагнер. Самиот Вагнер ја зачнал и промовирал таа идеја за создавање посебен фестивал на кој ќе се прикажуваат неговите дела, а посебно неговиот монументален циклус „Прстенот на Нибелунзите“ и „Парсифал“ (Der Ring des Nibelungen и Parsifal).
Изведбите се одржуваат во посебно осмислениот театар, Фестивалска сала во Бајројт. Вагнер лично го надгледувал дизајнирањето и изградбата на театарот, кој содржел многу архитектонски иновации за да го приспособат на огромниот оркестар за кој творел Вагнер, како и за остварување на визијата на композиторот за тоа како треба да е поставена сцената за неговите дела. Фестивалот станал одредиште за поклонение за ентузијастите на Вагнер, кои често треба да чекаат и по неколку години за да добијат билети за фестивалот.
Почетоци
Потеклото на самиот фестивал лежи најпрво во желбата на Рихард Вагнер да ја утврди својата финансиска независност. Влошувањето на односите со неговиот патрон, Лудвиг Втори од Баварија, довело до негово протерување од Минхен, каде што првично сакал да го започне фестивалот. Вагнер следно го зел предвид Нирнберг, кој би го зајакнал тематското значење на делата како што е „Die Meistersinger“. По совет на Ханс Рихтер, сепак се одлучил за Бајројт кои имал три засебни предности.
Во април 1870 г. Вагнер и неговата жена Козима го посетиле Бајројт. На прв поглед, операта изгледала неадекватна. Таа била прилагодена за барокен оркестар од 18 век и со тоа била несоодветна за комплексните поставки на сцената и огромниот оркестар кои ги сакал Вагнер за својата опера. Сепак градоначалникот му дал поддршка за градење на сосема нов театар, а самиот фестивал требало да се отвори 1873 г. По неуспешниот состанок со германскиот канцелар Ото фон Бизмарк на којшто требало да се добијат средства, Вагнер заминал низ германските градови, вклучувајќи ги и Лајпциг и Франкфурт, за да собере финансиски средства.
Откако првичната јавна побарувачка се покажала разочарувачка, Вагнер ,по предлог на неговиот пријател и обожавател Емил Хекел, отворил голем број на друштва(Der RWVI) кои би го зголемиле учеството во претплатата на фестивалот. Друштвата биле воспоставени во Лајпциг, Берлин, Виена и други градови.
И покрај испраќањето директни молби спомнувајќи го Вагнер како композитор на новиот германски Рајх, друштвата и другите здруженија за собирање на средства биле далеку од достигнување на потребната сума до 1872 година. Во август 1873 Вагнер испратил уште една молба до Бисмарк и бил веднаш одбиен.
Очајнички, Вагнер побарал помош од неговиот поранешен патрон, Лудвиг II, кој иако неволно, сепак се согласил да помогне. Во јануари 1874 г. Лудвиг дал 100 000 толари и изградбата на театарот, проектиран од истакнатиот архитект Готфрид Земпер, започнала набрзо потоа. Планираното отворање во 1875 г. било одложено за една година поради изградбата и други одложувања.
Рана историја
Уште од своето отворање во 1876 г. , фестивалот Бајројт е социо-културен феномен. Инаугурацијата се одржала на 13 август 1876 г. со изведба на „Рајнско злато“ (Das Rheingold). На овој уникатен музички настан биле присутни Царот Вилхелм,  Дом Педро II од Бразил, кралот Лудвиг ( кој скришно присуствувал, најверојатно за да го избегне царот) и други благородници, како и филозофот Фридрих Ниче кој со многу напори му помагал на својот, тогаш, добар пријател Вагнер да го започне фестивалот, и успешни композитори како А. Брукнер, Е. Григ, П.И. Чајковски и Ф. Лист.
Уметнички, фестивалот бил успешен. („Нешто што се случи во Бајројт кое нашите внуци и нивните деца сè уште ќе го паметат“ - напишал Чајковски.) Сепак, од финансиска страна, фестивалот бил катастрофа и почнал да прави пари дури по неколку години. Вагнер го занемарил својот првичен план да направи уште еден фестивал наредната година и заминал за Лондон за да одржи серија концерти со цел да го намали дефицитот. Но, и покрај тоа што фестивалот во првите неколку години бил длабоко во финансиски проблеми, се справил со тоа со помош на државните интервенции и поддршката од влијателните обожаватели на Вагнер, вклучувајќи го и баварскиот крал Лудвиг II.
Откако во 1906 г. Козима се повлече, Зигфрид Вагнер го презел раководењето со фестивалот, внесувајќи нови сценски и изведбени стилови. Неговата рана смрт во 1930 г. го оставила фестивалот во рацете на неговата жена со англиско потекло, Винифрид Вагнер и Хајнц Титјен како уметницки директор.
Бајројт за време на нацистичка Германија
Во дваесеттите години на 20 век, долго пред подемот на нацистичката партија, Винфред Вагнер станала поддржувач и близок пријател со Адолф Хитлер. Нејзиното поддржување на Хитлер никогаш не било забележано од фамилијата Вагнер. Таа и други вклучени во фестивалот биле членови на идеологијата„ Kampfbund für deutsche Kultur“ на Алфред Росенберг, која била против модернистичка музика и делата на „дегенерирани“ уметници. Фестивалот имал мала уметничка независност за време на Третиот Рајх. Сепак иронично е што Хитлер присуствувал на изведби во кои биле вклучени еврејски и странски пејачи, долго откако веќе им било забрането да настапуваат на многу други места низ Германија( вклучувајќи го и тенорот Макс Лоренц кој бил оженет за позната жена еврејка). Влијанието на Винфрид врз Хитлер било толку силно што тој дури и напишал писмо (на нејзино барање) до италијанскиот диригент и антифашист Артуро Тоскани, молејќи го да го диригира фестивалот. Тоскани одбил. Од 1933 до 1942 г. фестивалот бил диригиран од Карл Елмендорф.
За време на Третиот Рајх фестивалот првпат отскокнал од традицијата, сменувајќи го веќе истрајаниот сценски сет од 19 век, направен од самиот Вагнер. Многумина протестирале поради извршените измени, вклучувајќи и прочуени диригенти како Тоскани и Рихард Шраус и дури и некои членови од семејството Вагнер. За нив, секоја промена во фестивалот претставувала грев кон „ Маестрото“(Вагнер). Сепак тие промени биле одобрени од Хитлер, по што се овозможило место за повеќе иновации во наредните декади.
За време на војната фестивалот бил под раководство на нацистичката партија која продолжила да спонзорира опери за ранетите војници кои се враќале дома од фронтот. Тие војници пред изведбите биле принудени да учествуваат на предавања за Вагнер и многу од нив го сметале фестивалот за здодевен. Сепак, како „гости на Фирерот“, никој од нив не се пожалил.
Споменикот во Бајројт
За време на седумдесеттите години на 20 век, Винфрид Вагнер била постојано опоменувана да постави спомен плоча за пејачите евреи на фестивалот кои биле убиени во концентрационите логори. По нејзината смрт, плочата била конечно поставена во спомен на Отил Мецгер Латерман и Хенриете Готлиб.
Новиот фестивал
По Втората светска војна, за време на американската окупација на регионот, театарот се користел за рекреација на војската и религиозни служби за американските војници. Биле дозволени само популарни концерти и забавни програми како комедија, танцување, акробатски точки ,а по некое време била изведувана и „Die Fledermaus“. Во 1946 г. зградата на фестивалот била предадена на градот Бајројт и била користена за симфонискиот оркестар на градот и изведби на оперите како што се „Fidelio“, „Tiefland“, „Madama Butterfly“ and „La traviata“. По извесно време почнале да се шират гласини за повторното отворање на фестивалот на Вагнер. На крај сепак бил повторно отворен на 29 јули 1951 г. со изведбата на „Деветтата симфонија“ на Бетовен од фестивалскиот оркестар на Бајројт под диригентската палка на Вилхелм Фуртвенглер ,веднаш по која била изведена првата пост воена изведба на „Парсифал“. По дирекцијата на Виланд Вагнер, „Новиот Бајројт“ бил воведен во нова ера која била значително револуционерна. Доколку се споредат промените на Виланд со тие пред војната, второ споменатите делуваат занемарливи. Виланд бил особено исмејуван поради неговата продукција на „ Die Meistersinger von Nürnberg “ од 1956 г. Со тоа што бил скратен нејзиниот раскош, конзервативците ја сметале оваа продукција како „кршење на германската света традиција“.