cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Филозофска трибина
Редакција и издавачка политика
Во Редакцијата и Советот на списанието учествувале многубројни дејци како од филозофијата, така и од областа на сродните науки, меѓу кои: Љубомир Цуцуловски, Ферид Мухиќ, Виолета Панзова, Ана Димишковска, Денко Скаловски, Иван Џепароски, Александар Стаматов, Љупчо Митковски, Дејан Донев, Трајче Стојанов, Бошко Караџов, Ана Дишлиеска-Митова и други.
Од 2014 година издавач на списанието „Филозофска трибина“ е Филозофското друштво на Македонија.
Флоренс Фостер Џенкинс (филм од 2016)
Флоренс Фостер Џенкинс (англиски: Florence Foster Jenkins) - британско-американски филм од 2016 година, во режија на Стивен Фрирс. Главните улоги ги играат: Мерил Стрип, Хју Грант и Сајмон Хелберг. Филмот имал две номинации за „Оскар“ и четири номинации за „Златен глобус“, а освоил една награда на БАФТА. Вкупно, филмот добил 10 награди и имал 43 номинации.
Синопсис
Во филмот се опишува животот на богатата жена Флоренс Фостер Џенкинс (ја игра Стрип), која нема дарба за пеење, но посакува да биде пејачка. Поради тоа, нејзиниот помлад сопруг Сент Клер Бејфилд (го игра Грант) го изнајмува младиот и непознат пијанист Козме Мекмун (го игра Хелберг) за да ја придружува на пијано. Бидејќи госпоѓата Џенкинс е многу богата, Бејфилд организира концерти на кои кани избрана публика, која е потплатена за да ѝ ракоплеска на Џенкинс, а исто така, тој подмитува и неколку весници за да пишуваат позитивни критики за нејзините настапи. Еден ден, за време на отсуството на Бејфилд, Џенкинс и Мекмун снимаат плоча со нивната заедничка песна, која за брзо време станува омилена кај американските војници. Поттикната од успехот, Џенкинс закажува концерт во „Карнеги Хол“ на кој, покрај подмитената публика, доаѓаат и многу други луѓе. За време на концертот, тие ѝ се потсмеваат на Џенкинс. Утредента, таа случајно доаѓа до примерок на весникот „Њујорк Пост“ и ја дознава вистината, по што тешко се разболува и набргу умира.
Црква „Св. Ѓорѓи Студеноводен“
Историја
Манастирот е основан пред 1298 г. Во 1344 г. станал метох на манастира „Св. Јован Претеча“, подарен од Ипомони, сопруга на серскиот архонт Сакелариос Мурмурас. Значајно настрадал од Турците во 1572 г., кога му е разбиена елегантната купола, заменета со полутопчест таван, покриен однадвор со четириаголен пирамидален покрив. Веројатно корпусот е ремонтиран во 1864 г., како што сведочи натпис на камен од западната надворешна страна на црквата. Има две икони од голема вредност — „Богородица со Младенецот“ од 1694 г. и „Христос Седржител“, дело на монахот Акакиј.
Марјан Лазовски
Марјан Лазовски (, -,  ) — македонски поранешен професионален кошаркар и поранешен тренер на КК Работнички, МЗТ Аеродром, Вардар и АМАК СП. Лазовски служел како помошен тренер на Македонската кошаркарска репрезентација пет години. Во февруари 2012, бил именуван за главен тренер, откако поранешниот Марин Докузовски одлучил да не продолжи со работа. Од 5 октомври 2012 година, Лазовски се повлекол од функцијата селектор на кошаркарската репрезентација на Македонија, ставајќи ги здравствените причини и потребите на клупскиот тим, како прв приоритет.
NGC 3769
NGC 3769 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3769 се споменува и како UGC 6595, MCG 8-21-76, CGCG 242-65, Arp 280, KCPG 294A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3769 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3769 има привидни димензии од 2,9' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
Други поделби
Проучување на NGC 3769 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35999. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3452. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1338.
Гала (јаболко)
Гала — јаболка со благ и сладок вкус. Јаболкото „гала“ е рангирано на второ место во 2006 година на списокот на најпопуларни јаболка во Соединетите Американски Држави, по црвениот делишес и пред златниот делишес. Бојата на кората е неизедначена.
Изглед и вкус
Гала јаболката се вертикално шарени, пред сѐ со портокалова боја. Тие се слатки и ароматични, може да се додаваат во салати, готвени, или да се јадат сурови и се особено погодни за создавање на сосови.
Историја
Првата јаболкница со гала била една од многуте садници засадени во Нов Зеланд во 1930-тите од страна на Ј. Х. Кид.
Сезона
Гала јаболка се одгледуваат од мај до септември во северната полутопка, но, како и повеќето јаболка, се достапни речиси целата година преку употреба на ладно складирање и контролирана атмосфера за одгледување.
Петреќија Стефаноски
Петреќија Постолов Стефаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од земјоделско семејство. Како младинец имал чести контакти со позадински работници, а посебно со Мирко Милески од Попоец. Бил член на воспитната група во селото и летото 1943 година заминал партизан во Кичевско-мавровскиот партизански одред. Во почетокот вршел курирска работа. Во септември 1943 година, од слободно Кичево доброволно заминал со Мирко Милески да ја брани слободната територија на Буковиќ каде загинал во нерамна борба со многубројниот фашистички непријател и балистите, на 1 октомври 1943 година.
Историски архив (Прилеп)
Архивот во Прилеп е основан во 1955 година. Подрачното одделение работи во стара адаптирана зграда со доградено депо, кое заради недостаток на средства не е довршено, а се наоѓа на ул. „Александар Македонски“ бр. 134, во Прилеп Одделението има надлежност на општините Прилеп, Долнени, Кривогаштани, Крушево, Македонски Брод и Пласница.
Поважни фондови
Позначајни фондови во ова одделение се:
Сојузни држави и територии на Австралија
Сојузни држави и територии на Австралија — најкрупните административни единици во земјата. Австралија се состои од шест сојузни држави и разни територии; копнена Австралија има пет сојузни држави и три територии, а шестата е островската држава Тасманија на југ. Покрај ова, постојат шест островски територии како и Австралиска Антарктичката Територија.
Сите сојузни држави и две од трите внатрешни територии имаат свои парламенти и самоуправа. Останатите територии се под непосредна управа на федералната влада, со исклучок на Норфолшкиот Остров, кој ужива делумна самоуправа.
NGC 6125
NGC 6125 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6125 се споменува и како NGC 6127, NGC 6128, UGC 10345, CGCG 298-29, 1ZW 142, MCG 10-23-65.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6125 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6125 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 19 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 59' 5"".
Други поделби
Проучување на NGC 6125 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57812. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3884. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1101.
Човек за сите времиња
Човек за сите времиња (англиски: A man for all seasons) е британски филм од 1966 година, во режија на Фред Зинеман. Филмот е заснован на истоимената претстава на Роберт Болт во која се обработува приказната за Сер Томас Мор. Филмот бил издаден на 12 декември 1966 година. Пол Скофилд, кој го глумел ликот Мори на премиерата во „West End Theatre“, го глумел истиот лик и во филмот. Филмот освоил шест оскари, меѓу кои и оскар за најдобар филм и оскар за најдобар глумец.
Рингсберг
Рингсберг (Ringsberg; Ringsbjerg) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Монархија Нов Зеланд
Монархистичката лига на Нов Зеланд е организација формирана во 1995 која имна за цел да го поддржува зачувувањето на уставната монархија во Нов Зеланд. Моменталниот Претседател на лигата е Ноел Кокс, експерт за уставно право и професор на Правниот факултет при Оклендскиот Технолошки Универзитет (AUT). Моменталниот Патрон на лигата е Сер Питер Тепсел, бивш Претседател на Собранието на Нов Зеланд (од 1993 до 1996).
Радово (Струмичко)
За други истоимени места, погледајте Радово.
Географија и местоположба
Радово се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во централниот дел на Општина Босилово, лево од патот кој води од Струмица кон Ново Село, во средишниот дел на Струмичка Котлина. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 14 километри, додека селото граничи со Старо Балдовци, Иловица, Турново и Босилово.
Ран период
Местото каде денеска се наоѓа Радово постоело и пред освојувањето на овие простори од страна на Османлиите. Населбата егзистирала уште во средниот век, чие име е изведено од личното име Рада или Раде (Радослав) и од наставката „ово“.
Отоманско Царство
Во времето кога Османлиите го освоиле регионот, започнала колонизација на селото од страна на муслимански семејства. Тие основале ново маало во селото. Тогаш населбата била поделена на две маала: Големо кое на турски било познато како Бузург Радова (Големо Радово) во кое живееле муслимани и Мало кое на турски било познато како Ќучук Радова (Мало Радово) во кое живееле христијани.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Радово било село со 35 семејства, од кои 93 Македонци и 40 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 440 жители Турци.
Царство Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. Еноријатата „Св. Илија“ е продолжение на еноријата Св. Илија во село Алексово, денешна Грција, од каде се доселиле најголемиот број на унијатски верници во Радово, иако имало и од други села од кукушката околина како Мотилово, Рошлово, Морарци, Грамадна итн. Радовската енорија била основана веднаш со пристигнувањето на бегалците од Егејска Македонија. Заедно со нив во селото како бегалци пристигнале и свештениците Ѓорѓи Стојанов и Стојан Пецев. Стојанов со поголемиот дел од верниците заминал во селото Секирник каде ја основал црквата „Св. Никола“, додека во Радово должноста парох ја извршувал до 1916 година Стојан Пецев, кога истата била преземена од свештеникот Неделко Стојчев. Стојчев на таа позиција се задржал до 1918 година кога целиот Струмички крај паднал под српска власт, а самиот свештеник бил протеран.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, Радово било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Стопанство
Радово се наоѓа во средишниот дел на Струмичка Котлина. Бидејќи климата е подогна, населението главно се занимава со земјоделство. Во селото се наоѓа седиштето на млекарата „Здравје“, која со работа започнала во почетокот на 2002 година. Денес производството на млекарата е проширено и со нов производствен капацитет во Куманово.
Население
Во 1961 година селото Радово имало 593 жители, од кои 567 Македонци и 25 Турци. Во 1994 година во селото живееле 884 луѓе, од кои 865 биле Македонци и 19 Турци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 851 жител, од кои 834 Македонци, 16 Турци, 2 Срби и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 804 жители, од кои 761 Македонец, 1 Албанец, 19 Турци и 23 лица без податоци.
Религија
Радово е едно од двете единствени села во Македонија со мнозинство население, кое верски припаѓа на католичката црква. На табелата е прикажана верската определба во селото од 2002 година:
Самоуправа и политика
Во селото постои избирачкото место бр. 1822 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 714 гласачи.
Дакота (филм од 1945)
Дакота (англиски: Dakota) — американски филм од 1945 година, во режија на Џозеф Кејн (Joseph Kane), според сценариото на Лоренс Хазард (Lawrence Hazard) и Хауард Естабрук (Howard Estabrook). Главните улоги ги играат: Џон Вејн (John Wayne), Вера Ралстон (Vera Ralston) и Волтер Бренан (Walter Brennan).
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во 1871 година, во Дакота, каде двајца корумпирани претприемачи им се спротивставуваат на земјоделците и на развојот на железницата со цел да ја задржат контролата на градот Фарго...
Вес
Вес (Wees; Ves) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Јелена Костов
Јелена Костов (Димитровград, СФРЈ, 23 ноември 1983 година) е српска поп-фолк пејачка која се натпреварувала во Ѕвездите на Гранд, сезона 2008-2009 година.
Биографија
Јелена Костов е родена во Димитровград во Србија, мал град во близина на Бугарија. Основно училиште завршила во родниот Димитровград, а средно музичко училиште во Ниш и Музичката академија исто така во Ниш. Таа во четвртата сезона била учесник во Ѕвездите на Гранд, стигна до самиот крај на натпреварувањето и го зазеде седмото место во финалната емисија. Како награда ја добила песната Нисам била спремна. Во 2016 година ја објавила песната 1005.
Император (вилинско коњче)
Император или син император (Anax imperator) е вид на вилинско коњче од семејството Aeshnidae, со просечен распон на крилата со должина од 78 милиметри.
Дистрибуција
Овој вид има широко распространување низ цела Африка и низ поголемиот дел од Европа, на Арабискиот Полуостров, југозападна и Средна Азија. Од 2000 година, неговиот опсег на дистрибуција се проширил и во Европа, како и на повисоки надморски височини. <grammarly-btn><div data-reactroot="" class="_e725ae-textarea_btn _e725ae-show _e725ae-minimized _e725ae-minimize_transition _e725ae-anonymous _e725ae-field_hovered" style="z-index: 2; transform: translate(396.188px, 1882.47px);"><div class="_e725ae-transform_wrap"> </grammarly-btn>
Алкалоид
Алкалоиди — голема група на најчесто базни органски соединенија кои содржат азот и кои најчесто се поврзани во цикличен систем. Досега се изолорани голем број на алкалоиди, но само околу 6.000 се хемиски детерминирани. Тие се нашироко распространети кај растенијата, но докажано е дека можат да се добијат и од некои ракови, бактерии и габи. Во растенијата ги има во различни концентрации и количини во зависност од местоположбата и условите на растението. Се добиваат со апсорпција и естракција на растенијата.
Балтан
Балтан — огранка на планината Баба во југозападна Македонија, во чие подножје се сместени селата Брајчино и Љубојно.
Баскија (автономна заедница)
Баскија (бас: Euskadi; шпански: País Vasco) е автономна заедница во Шпанија, со статус на историски регион. Главен град е Виторија или Гастејс на баскиски. Се состои од три покраини: Алава, Гипускоја и Бискаја. Баскија се наоѓа на крајниот североисток од кантабрискиот појас. На север граничи со Франција и излегува на Атлантски Океан, на југ со Риоха и Кастиља и Леон, на запад со Кантабрија, на исток со Навара. Зафаќа површина од 7.234 км2 и има 2,1 милиони жители.
Пушка
Пушка — лично огнено оружје што се користи во воени цели, за лов или за забава. Пушката се состои од цевка, механизам за пукање и кундак.
Историја
Првите пушки се полнеле со барут низ цевката при што полнењето се вршело по секое испалување на проектилот. Со појавата на куршумот со барутно полнење брзината на пукање значително се зголемила. Пушките на производителот „Ремингтон“ биле првите пушки во кои биле складирани повеќе куршуми при што репетирањето се одвивало многу брзо.
Ха Ѓин
Ѓин Сјуефеј (金雪飞; трад., пинјин: Jīn Xuěfēi) — современ кинеско - американски писател кој го користи уметничкото име Ха Ѓин (, Ha Jin). "Ха" доаѓа од неговиот омилен град, Харбин. Во 1984, доаѓа во САД и започнува да пишува за Кина исклучиво на англиски јазик. Неговите дела привлекуваат големо внимание и фрлаат светло на кинеската култура и историја.
Роден е на 21 февруари 1956 во покраината Љаонинг, Манџурија, НР Кина. Како син на офицер, тој многу млад се приклучил на Народноослободителната армија (вооружените сили на Кина), на почетокот на Културната револуција. Кон крајот на 1977, тој започнал да го изучува англискиот јазик, а потоа и американската литература на универзитетот во Хеилунгџианг, каде дипломирал во 1981. За време на протестите на плоштадот „Тјенанмен“ во 1989 се наоѓал во САД, како стипендист на универзитетот Брандајс (Brandeis University) од 1985 година. Се откажал од плановите да се врати во Кина и решил да остане во САД со неговата жена и неговиот син. Започнал да пишува поезија и ја издал својата прва збирка во 1990. Неговиот прв роман, Во мочуриштето (In the Pond), е набрзо следен од Чекање (Waiting), роман, кој во 1999 година ќе му донесе Национална книжевна награда (National Book Award), а потоа и наградата за белетристика ПЕН/Фокнер во 2000 година. Во 2005, Ха Ѓин повторно ќе се здобие со ПЕН/Фокнер награда за неговиот роман Отпадоци од војната (War Trash). Моментално е професор на универзитетот на Бостон.
Аспартат трансаминаза
Аспартат трансаминаза (AST) е трансаминаза ензим кој го катализира реверзибилниот трансфер на α-аминогрупата помеѓу аспартатот и глутаматот. AST ја има во црниот дроб, срцето, скелетните мускули, бубрезите, мозокот и црвените крвни клетки. Серумското ниво на AST, серумското ниво на ALT (аланин трансаминаза) и нивниот однос (AST/ALT однос претставуваат биомаркери за функцијата на црниот дроб.
Кангченѕунга
Кангченѕунга — трета највисока планина во светот. Се издига на 8,586 метри надморска височина во пределот на Хималаите наречен Кангченѕунга Химал (Kangchenjunga Himal) којшто на западот се граничи со реката Тамур и на исток со реката Теста. Кангченѕунга е сместена на границата помеѓу Непал и индиската држава Сиким.
Прво искачувње
Во 1955 година, Џо Браун и Џорџ Бенд првпат се искачиле на планината на 25 мај, останатите членови од тимот, Норман Харди и Тони Стритер се искачиле следниот ден на 26 мај. Целокупната група била сочинувана и од Џон Клег (докторот во групата), Чарлс Еванс (водич), Џон Енџело Џексон, Нил Матер и Том Мекинон.
Црква „Св. Атанасиј“ - Петрово
Свети Атанасиј — помала селска црква во гевгелиското село Петрово, Македонија.
Историја
Црквата била најпрвин дел од манастирот „Св. Атанасиј“, кој во 1980 година се срушил поради старост и неодржување. Неодамна, на неговите темели била подигната денешната црква. Црквата била подигната од страна на Васил Марков од селото Петрово.
Архитектура
Според својот архитектонски облик, црквата претставува еднокорабна црква.
Срцев мускул
Срцев мускул (латински-myocardium) е неволево, напречно пругасто мускулно ткиво кое се наоѓа во ѕидовите на хистолошката градба на срцето срцето, поточно во миокардиумот. Срцевиот мускул е еден од трите најголеми типови на мускули, други типови на мускулни се скелетено, напречно пругасто и мазно мускулно ткиво. Овие три типа на мускули се формирааат во процесот на миогенеза. Клетките кои го градат срцевиот мускул, се наречени кардиомиоцити или миокардиоцити, претежно имаат само едно јадро, иако постои и популација со две до четири јадра. Миокардиумот е срцево мускулно ткиво, и формира тенок средиштен слој помеѓу надворешниот слој епикардиуми и внатрешниот слој ендокардиум.
Координираните мускулни контракции од срцевите мускулни клетки во срцето ја пумпаат крвта надвор од срцевата предкомора и комора до крвните садови и преку нив до респираторниот систем и останатиот дел од телото. Овој комплексен механизам ја објаснува систола на срцето.
Срцевите мускулни клетки, за разлика од останатите ткива во човечкиот организам, се потпираат на слободно крвно и електрично снабдување со цел да се достави кислород и хранливи материи и да се отстранат штетните материи како јагледород диоксид. Коронарната циркулација каротидни артерии помага за целосно достигнување на оваа функција.
Содржина
Исто како и скелетните мускули,примарната структура на белковините на срцевиот мускул е од актин и миозин.Актинските филаменти се тенки,кои ја предизвикуваат светлата линија И-линија во напречно-пругастите мускули, за разлика миозинските филаменти се подебели, ја предизвикуваат потемна линија на А-линија гледано на електронски микроскоп.
Интеркалатни дискови
Срцевиот синцициум е мрежа од кардиомиоцити меѓусебно поврзани преку интеркалатни дискови,кои овозможуваат прз пренос на електрични импулси низ мрежата од кардиомиоцити, овозможувајќи му на синцициумот да дејствува со координирани контракции на миоцардиумот. Присутни се и преткоморен синцициум и коморен синцициум кои се поврзуваат преку срцеви мускулни влакна.Електричниот отпор низ интеркалатните дискови е многу низок со што се овозможува слободно ширење на јони.
Лесното движење на јоните по срцевото мускулно влакно се остварува така што аккцискиот потенцијал може да патува од една срцева мускулнна клетка на друга без притоа да се соочи со некаков отпор.
Интеркалтните дискови се комлексни структури кои ги поврзуваат самите кардиомиоцити за електрохемискиот синцициум.Дисковите се одговорни за пренос н сила за време на мускулната контракција.Интеркалатните дискови содржат три различни типови меѓуклеточни врски:актинските филаменти -адхерентни врски,интермедиарни филаменти-десмозоми и гап врски. Ти овозможуваат актинските белковини да се шири помеѓу срцевите клетки со што се дозволува премин на јони помеѓу клетките,предизвикувајќи деполаризација на срцевиот мускул.
Гледано под светосен микроскоп,интеркалатните дискови се гледаат како како тенки црно обоени линии кои ги делат срцевите мускулни клетки. Под електронски микроскоп интеркалатните дискови покажуваат посложена положба.
Физиологија
З разлика од скелетниот мускул,срцевиот мускул има потреба од вонклеточни јони на калциум кои се потребни за негова контракција.Како и скелетното мускулно ткиво поттикот на дејствениот потенцијал во кардиомиоцитите во коморите потекнува од влезот на натриум јони низ сарколемата во регенеративниот процесот. Сепак, внатрешен проток на вонклеточниот калциум јон низ L-тип калциумови канали одржува деполаризација на срцевите мускулни клетки за подолг рок на траење. Причината за калциум зависноста на се должи на механизмот на калциум-индуцирано ослободување калциум од саркоплазматскиот ретикулум, кој треба да се случи за време на нормална ексцитација-контракција за спојување да предизвика контракција. Откако внатреклеточната концентрација на калциум се зголемува, јон на калциум ќе се поврзе со тропонин на белковина, кој им овозможува на миозин да се поврзе со актин и потоа ќе се оствари контракцијата.
Клиничко значење
Блокадата на корронарните артерии од атеросклероза и тромбоза може да доведе до срцев удар,така што дел од миокардиумот настанува исхемија.
Некои вируси водат до воспаление на срцевиот мускул.Кардиомиопатите се полести својствени за миокардиумот,многу од нив се причина на генетски мутации.
Certain viruses lead to myocarditis (inflammation of the myocardium). Cardiomyopathies are inherent diseases of the myocardium, many of which are caused by genetic mutations.
Во топлината на ноќта
Во топлината на ноќта е американски мистериозен филм од 1967, заснован на истоимениот роман од Џон Бал издаден во 1965. Во филмот се обработува приказната за Вирџил Тибс, Афроамериканец, политички детектив од Филаделфија, кој се вмешува во расистичка истрага за убиство во мал град во Мисисипи. Филмот освоил пет оскари, меѓу кои и оскар за најдобар филм. Главните улоги ги толкуваат Сидни Поитјер, Род Стигер и Ворен Отис, а режиран е од Норман Џувисон.
Куќа на цвеќето
„Куќата на цвеќето“ не може да се нарече мавзолеј во вистинска смисла на зборот бидејќи тоа е адаптирана стаклена градина. Како таква во официјалните говори во осумдесеттите произвела низа еуфемизми кои се користеле наместо несаканиот збор - „гроб“.
Арагон
Арагон (арагонски: Aragon; шпански: Aragón; каталонски: Aragó) — автономна покраина на североисток на Шпанија. На север се граничи со Франција, на исток со Каталонија, на југ со Валенсија и на запад со Кастиља-Ла Манча, Риоха и Навара. Главен град е Сарагоса. Зафаќа површина од 47.719 км2 и има 1,3 милиони жители.
Лумен
Лумен може да се однесува на:
Кабис
Кабис ДООЕЛ — трговско друштво основана во 2014 година, кое се занимава со преработка, производство и трговија со овошје на големо.
Сопственик на друштвото е Љубе Стојчевски, кој се преселил во селото Љубојно, каде го започнал семејниот бизнис. Најголем дел од производите на друштвото се јаболкови, но покрај јаболка се преработуваат аронија и цвекло.
Валенсија (автономна заедница)
Валенсија (катал. Comunitat Valenciana; шпан. Comunidad Valenciana) e автономна заедница во Шпанија, сместена на источниот дел од Пиринејскиот Полуостров, на брегот на Средоземно Море. Составена е од покраините Аликанте, Кастељон и Валенсија. На север граничи со Каталонија и Арагон, на запад со Кастиља-Ла Манча и Арагон, на југ со Мурсија. Зафаќа површина од 23.255 км2 и има 4,7 милиони жители. Главен град е Валенсија.
Радован Караџиќ
·        6 обвинувања за геноцид, соучество во геноцид, злосторства против човештвото, кршење на законите и обичаите на војувањето и тешки повреди на Женевската конвенција од 1949 година ( намерно убивање)
·        За протерување на политичка, расна и верска основа и други нехумани дејствија, насилно преселување – депортација
·        За насилно принесување на терор меѓу цивилите и држење на заложници
Николај С’бев
Николај Јорданов С’бев (Николай Йорданов Събев) е бугарски претприемач и политичар, пратеник во 47-то Народно собрание, министер за транспорт и врски во владата на Кирил Петков.
Животопис
Роден на 24 септември 1960 година во Русе. Дипломирал на Вишата поморска школа во Варна со диплома за управување со флоти и пристаништа и во Универзитетот за национална и светска економија со диплома за транспортна економија и менаџмент. Има завршено и бројни постдипломски курсеви поврзани со маркетинг, финансии, комуникации, менаџмент и статистичка анализа.
Неговиот експертски профил е бизнис моделирање и стратешка анализа. Бил комерцијален директор во државното претпријатие „Бугарски речен превоз“. Неговата професионална кариера во приватниот сектор започнува во 1993 година. Основач е на логистичката групација со брендот „Еконт Експрес“. Автор е на учебникот „За капетани на блиска пловидба по Дунав“.
Политичка кариера
На изборите во ноември 2021 година е избран за пратеник во 47 Народно собрание од листата на „Ја продолжуваме промената“. На 13 декември 2021 година е избран за министер за транспорт и врски во владата на Кирил Петков.
Залцберген
Во него се наоѓа најстарата нафтена рафинерија, отворена во 1860 година.
Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на округот на реката Емс. Се наоѓа на границата со вестфалскиот дел на Северна Рајна-Вестфалија и недалеку со границата со Холандија.
Соседни општини
Залцберген на север се граничи со општината Емсбирен, на исток со општинската заедница Шпеле, на југ со градот Рајне и општините Нојенкирхен и Ветринген во округот Штајнфурт во Северна Рајна-Вестфалија и на запад со општинската заедница Шитторф во Грофовијата Бентхајм.
Општински единици
Општината има три единици: Холстен-Бекстен, Хумелдорф и Штајде.
345 п.н.е.
345 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 345. година пред новата ера, 345. од првиот милениум п.н.е., 45. од 4 век п.н.е. и шеста од 340-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5163 и 5164 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4405 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3415 и 3416 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 408.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 345 година се протега во 2291 и 2292, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2351 и 2352 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 198. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 996 и 995 исламска година пред хиџра.
Времеслед на ромската историја
Ромскиот народ долго време бил дел од колективната митологија на Западот, каде што биле прикажани како аутсајдери, вонземјани и закана. Со векови биле поробени во Источна Европа и ловени во Западна Европа: Пожајмос, обид на Хитлер за геноцид, била една насилна алка во синџирот на прогонства што опфаќала земји кои обично се сметале за потолерантни кон малцинствата, како што се Велика Британија и Данска. Дури и денес, додека има наплив на самоидентификација и гордост на Ромите, за ограничувачките мерки се расправа и се донесува од страна на демократските држави за ограничување на правата на ромскиот народ.
Општо се смета дека Ромите, бидејќи немале писмен јазик до релативно неодамна, потеклото го прикрива некое митско минато. Иако има многу неодговорени прашања, за Ромите се знае многу повеќе отколку што се претпоставува. Поголемиот проблем при обидот за сеопфатна историја на Ромите е нивната дистрибуција, не само низ цела Европа, туку и на Блискиот Исток и Америка. Во секој регион, историјата на Ромите се разидуваше, во зависност од ставовите на популацијата домаќин. На пример, иако ропството и кметството се клучни теми во историјата на Ромите во Источна Европа, другите форми на прогонство, вклучително и раните форми на геноцид, се главни во Западна Европа.
Она што често не се разгледува е како импликациите од овој ги разбиваат традиционалните митови за Ромите. На пример, Ромите сметаат дека се номади, што во голема мера било точно во Западна Европа сепак, фактот дека тие биле робови и кмети на Балканот од 15 век (и до крајот на 19 век) имплицира дека тие биле населени. Со други зборови, нивниот вистински статус во Романија е во спротивност со митолошките здруженија на Ромите со номадизмот што преовладува во Велика Британија.
Времеплов
40-70 години: Индиски трговци се населиле во римската провинција Египет.
740 година: Ромите се населиле во Фригија.
800 година: Роми во Адријанополис, Тракија.
1300-1400 година: Ромите веќе се населиле во Србија, во исто време тие стигнале до Влашка каде се перципирале како вонземјани и биле поробени.
1407 година: било забележано дека Ромите живеат Германија, во рок од десет години тие се протерани.
1418 година: Ромите се населиле во Франција.
1422 година: Ромите се населиле во Рим.
1425 година: Ромите се населиле во Шпанија.
1471 година: Антиромски закони донесени во Луцерн, Швајцарија.
1482 година: Антиромски закони донесени во Бранденбург, Германија.
1492 година: Шпанија ги донела анти-ромските закони и ги подложува Ромите на инквизицијата како еретици.
1498 година: Започнува ромската преселба во Америка, кога четворица Роми го придружуваат Кристофер Колумбо на неговото трето патување.
1502 година: Луј XII ги протерал Ромите од Франција.
1512 година: Ромите се населиле во Шведска.
1526 година: Хенри VIII ги протерал Ромите од Англија. Ромите кои биле фатени како влегуваат во Англија биле казнувани со смрт.
1530 година: Закон за Египќаните 1530 донесен во Англија.
1530-1913 година: Муслиманските Роми добиле свој Санџак во Румелија на Отоманската империја.
1536 година: Донесени антиромски закони во Данска.
1538 година: Португалија ги протерала Ромите во Бразил.
1540 година: Антиромски закони донесени во Фландрија.
1549 година: Донесени антиромски закони во Бохемија.
1557 година: Антиромски закони донесени во Полска и Литванија.
1560 година: Во Шведска, Лутеранската црква забранила какви било свештеници да крстат, да се омажат или да погребаат Роми.
1563 година Советот на Трент им го забранил влегувањето на Ромите во свештенството.
1571 година: Шведска: Актот од 1560 година бил повлечен и на црквата им било дозволено да крсти, да се ожени и да ги закопа Ромите.
1578 година: Кралот на Шведска се обидел да ги протера Ромите заканувајќи им се со присилна работа во рудникот за сребро Сала.
1589 година: Данска изрекува смртна казна за секој Ром фатен во земјата.
1595 година: Штефан Разван, син на ромски имигрант од Отоманската империја, владеел со Молдавија четири месеци.
1740-1789 година: Во монархијата Хабсбург под раководство на Марија Тереза (1740-1780), серија декрети се обиделе да ги принудат Ромите трајно да се населат, ги отстраниле правата на сопственост на коњи и вагони (1754), ги преименувале во „Нови граѓани“ и ги присилиле Ромските момчиња на воена служба ако немале трговија (1761), ги принудувале да се регистрираат кај локалните власти (1767) и го забранувале бракот меѓу Ромите (1773) Нејзиниот наследник Јозеф Втори забранил носење традиционална ромска облека и употреба на ромски јазик, што се казнувало со камшикување.
1748 година: На Ромите им е официјално дозволено да живеат во Шведска.
1936-1945 година: Нацистите започнале систематски прогон на Ромите, што кулминирале со убиство на 500.000 до 1.500.000 Роми во она што се нарекува Порајмос, ромаскиот холокауст.
2006 година: Универзитетот во Манчестер го завршил својот „ромски проект“, првата морфолошка студија со цел да се соберат сите дијалекти на ромски јазик низ цела Европа и да се занимаваат со нивната кохерентност.
2006 година: Првата целосно ромска партија била основана во Унгарија, наречена „MCF Roma összefogás“ (МКФ Сојуз на Ромите), иако тие управувале со само 0,08% од вкупните гласови на парламентарните избори одржани на 9 април 2006 година.
2010 година: Во јули 2010 година, францускиот претседател Никола Саркози започнал систематска кампања за депортација против Ромите. Неговите цели биле романски и бугарски Роми. Критичарите на администрацијата на Саркози ги сметале депортациите како тактика на пренасочување за да се намали вниманието на заканите за француските социјални бенефиции. Комитетот на Обединетите нации за елиминација на расна дискриминација изрази загриженост дека депортациите се доказ за растечкиот расизам и ксенофобија во Франција.
2011 година: На 1 септември 2011 година, била основана Ромска академија за уметност и наука во Белград за промовирање, организирање и ширење на истражувања за ромската култура, јазик и историја. Академијата броела 21 редовен член, вклучително и истакнати ромски академици и јавни личности од 11 европски земји, Индија и САД. Имало 13 почесни членови, меѓу кои е и поранешниот чешки претседател Вацлав Хавел. Академијата била основана од Рајко Џуриќ, српски ромски писател и академик, кој бил исто така нејзин прв претседател, и добил првични средства за поддршка од германската фондација Хајнрих Бол.
2012 година: На 24 октомври 2012 година, по долгогодишно одложување и спорови околу трошоците и дизајнот, Ангела Меркел го открила Меморијалот за жртвите на Синти и Ромите на националсоцијализмот во Берлин.
2016 година: На 12 февруари 2016 година, индискиот министер за надворешни работи, Сушма Сварај ги признала сите Роми како индиски потомци. Таа ги нарекла носители на знаме на индискиот етнос и култура. Наскоро, заедницата била препознаена на исто ниво со останатата индиска дијаспора.
Кошарка на Летните олимписки игри 1976 (мажи)
Кошарката на Летните олимписки игри 1976 — деветтиот официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Монтреал, Канада. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто СФРЈ и третото СССР.
Пласман
5-8 место
9–12
Победа со службен резултат.
5-8
9-12
Балкански смок
Балкански смок (, порано: Coluber gemonensis) — вид змија од семејството на смокови (Colubridae).
Живеалиште
Овој смок се среќава во Македонија, Албанија, Босна и Херцеговина, Грција, Италија, Кипар, Словенија, Србија, Хрватска и Црна Гора.
Природно живее во честак, на пасишта, во насади и селски бавчи.
Дистрибутивниот ареал на видот е ограничен на источниот крајбрежен појас на Јадранско Море. На планината Галичица, видот продрел најисточно и најдлабоко на копното, во рамките на целиот негов дистрибутивен ареал. Балканскиот смок се среќава на суви каменести места, отворени шумски подрачја, подрачја со жбунеста вегетација, покрај патишта. Оваа змија е дневен и терестричен вид, иако понегокаш се качува по грмушки. Жестоко каса кога ќе се фати со рака. На територијата на Национален парк Галичица, балканскиот смок е неодамна регистриран во дабовиот појас во близина на Отешево и Лескоец, од авторот на овој извештај (непублицирани податоци). Во рамките на теренските истражувања, присуството на балканскиот смок е потврдено на истите локалитети.
Заштитен статус
Балканскиот смок некогаш бил многу распространет, но денес му се заканува губиток на живеалиштето.
Од Европските документи видот е заштитен согласно Бернска Конвенција (BERN): Конвенција за заштита на европскиот див свет и природните живеалишта. Апендикс II: Строго заштитени фаунистички видови.
Мухаџири (Отоманско Царство)
Мухаџири (од ) се проценуваат на 10 милиони османлиски муслимански граѓани и нивните потомци родени по почетокот на распадот на Отоманското Царство (вклучително Турци, Албанци, Македонци-муслимани, Бошњаци, Грци, Черкези, Кримски Татари, Помаци и Срби) кои емигрирале во Тракија и Анадолија од крајот на XVIII век до крајот на XX век, побегнувајќи од постојаното етничко чистење и прогонство во нивните татковини. Најголемото погодено население биле Черкезите кое било етнички исчистено од 90 -95% и депортирани во Анадолија. . Денес, меѓу една третина и една четвртина од речиси 80 милиони жители на Турција имаат потекло од овие Мухаџири.
Приближно 5-7 милиони муслимански мигранти од Балканот (од Бугарија 1,15 милиони - 1,5 милиони; Грција 1,2 милиони; Романија, 400 000; Југославија, 800 000), Русија (500 000), Кавказ (од кои 900 000 2/3 останале во Сирија, Јордан и Кипар) и Сирија (500 000 најмногу како резултат на Сириската граѓанска војна) пристигнале во Османлиска Анадолија и современа Турција од 1783 до 2016 година од кои 4 милиони до 1924 година, 1,3 милиони дошле од 1934 до 1945 година од 1,2 милиони пред почетокот на Сириската граѓанска војна. 170.000 муслимани биле протерани од делот на Унгарија, преземен од Австријците во 1699 година.
Приливот на миграција кон крајот на XIX век и почетокот на XX век се должи на загубата на скоро целата османлиска територија за време на Балканската војна од 1912-13 и Првата светска војна. Овие мухаџири, или бегалци, го гледале Отоманското Царство, а последователно и Република Турција, како заштитна „татковина“. Голем дел од Мухаџирите избегале во Анадолија како резултат на широко распространетиот прогон на отоманските муслимани што се случил во последните години на Отоманското Царство.
Потоа, со основањето на Република Турција во 1923 година, голем прилив на Турци, како и други муслимани, од Балканот, Црното Море, Кавказ, Егејските Острови, островот Кипар, Санџак Александрета, Средниот Исток и Советскиот Сојуз продолжиле да пристигнуваат во регионот, од кои повеќето се населиле во урбаната северозападна Анадолија. Во 1923 година повеќе од половина милион етнички муслимани од различни националности пристигнале од Грција како дел од размената на население помеѓу Грција и Турција (размената на население не се засновала на етничка припадност, туку на верска припадност). По 1925 година, Турција продолжила да прифаќа муслимани кои зборуваат турски јазик и не ја обесхрабрила емиграцијата на припадниците на нетурските малцинства. Повеќе од 90 проценти од сите имигранти пристигнале од балканските земји. Од 1934 до 1945 година, во Турција дошле 229.870 бегалци и имигранти. На пример, од 1935 до 1940 година, околу 124 000 Бугари и Романци со турско потекло се доселиле во Турција, а помеѓу 1954 и 1956 година околу 35 000 муслимански Словени од Југославија. Во педесет и петгодишниот период кој завршува во 1980 година, Турција примила приближно 1,3 милиони имигранти; 36 проценти дошле од Бугарија, 25 проценти од Грција, 22,1 процент од Југославија и 8,9 проценти од Романија. На овие имигранти од Балканот, како и помал број на имигранти од Турција од Кипар и Советскиот Сојуз, им било доделено целосно државјанство по нивното пристигнување во Турција. Имигрантите се населени првенствено во регионите Мармара и Егеј (78 проценти) и во Централна Анадолија (11,7 проценти).
Лумен (анатомија)
Во биологијата, лумен е внатрешниот простор во тубуларна структура, како артерија или црево. Во оваа смисла, терминот лумен исто така се користи за да се опише внатрешниот простор на некоја клеточна компонента или структура, како ендоплазматичен ретикулум.
Мухаџири (Отоманско Царство)
Од 1930-тите до 2016-та миграцијата додала два милиони муслимани во Турција. Мнозинството од овие имигранти биле Балкански Турци кои се соочувале со малтретирање и дискриминација во своите татковини. Новите бранови на Турците и другите муслимани протерани од Бугарија и Југославија помеѓу 1951 и 1953 година биле проследени во Турција со друг егзодус од Бугарија во 1983-89 година, со што вкупниот број имигранти се искачил на скоро десет милиони луѓе.
Во поново време, Турците Месхети емигрирале во Турција од земјите на поранешниот Советски Сојуз (особено во Украина - по анексијата на Крим од Руската Федерација во 2014 година), и многу ирачки Туркмени и сириски Туркмени се засолниле во Турција поради неодамнешната Ирачка војна (2003-2011) и Сириска граѓанска војна (2011 година - денес).
Алжир
Првично, првиот бран на миграција се случил во 1830 година кога многу алжирски Турци биле принудени да го напуштат регионот откако Французите ја презеле контролата над Алжир; приближно 10.000 Турци биле испратени во Измир, во Турција, додека многу други мигрирале во Палестина, Сирија, Арабија и Египет.
Бугарија
Првиот бран имигранти од Бугарија се случил за време на Руско-турската војна (1828–1829) кога околу 30 000 бугарски Турци пристигнале во Турција. Вториот бран од околу 750.000 емигранти ја напуштиле Бугарија за време на Руско-турската војна од 1877-78 година, но приближно една четвртина од нив починале на патот. Повеќе од 200.000 од останатите останале во сегашните граници на Турција, додека другите биле испратени во други делови на Отоманското Царство. Последиците од војната довеле до големо демографско преструктуирање на етничката и верската слика на Бугарија. Како резултат на овие миграции, процентот на Турците во Бугарија е намален од повеќе од една третина од населението веднаш по Руско-турската војна на 14,2% во 1900 година. Значителен број Турци продолжиле да емигрираат во Турција за време и следните Балкански војни и Првата светска војна, во согласност со задолжителната размена на договори за население меѓу Грција, Бугарија и Турција. До 1934 година, турското население паднало на 9,7% од вкупното население во Бугарија и продолжило да опаѓа во текот на следните децении.