cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мононоке
Историја
Околу тоа за што се сметале мононоке во Јапонија, од почетокот на Хеианскиот период, разните општествени слабости и болести се должеле на проклетствата („татари“) од одмаздољубивите духови (онрјоо). За тоа како императорите умирале од болести и ширењето на епидемиите за време на Енрјаку периодот, и како тоа било препишано на проклетството на принцот Сауара, постои приказната од „Нихонкоку Генпоо Зен'аку Рјооики“ во која е објаснето дека огорченоста на принцот Нагаја однело многу луѓе кон нивната смрт, па оттаму и проклетсвото. Во „Шоку Нихонги“ постои изјавата од одмаздољубивиот дух (онрјоо) на Фуџивара но Хироцугу. Сепак, овие сведошта во тоа време сè уште не беше многу влијателни, па дури и Императорот Сага со претпазливост рекол:
„во ова општество, некои би ги поврзале сите мононоке со проклетства од духови. Овие се многу неосновани тврдења“, со што силно се негирала врската помеѓу терминот мононоке и одмаздољубивите духови.
Потоа, во историскиот текст „Шоку Нихон Коки“, авторот Харусуми но Јошитада, одразувајќи се преку „онмјоодоо“ учењето, јасно го прифатил концептот за мононоке. Во Џооуа периодот, аристократското општество добило силно влијание од онмјоодоо учењето, а ширењето на ова учење го всадило генералниот концепт во многу луѓе за одмаздничките духови. Токму во тоа време, по смртта на Сугауара но Мичизане во третата Енги година (903 г.), смртта на последователните членови на империјалните и благородни семејства, како и ширењето на епидемиите, се сметале како дел од проклетството од Мичизане, а со тоа и верувањето дека мононоке се предизвикува од клетвите на одмаздољубивите духови станало уште посилно.
Понатаму, во Фуџиуара секке периодот, иако благородните семејства од тоа време биле славни, тие имаа деликатни личности, и затоа поради страв од огорченост и одмазда на поразените од оваа ера, и поради несовесноста во врска со иднината, стравот од мононоке проклетствата станал поголем. Повлечениот начин на живот на империјалното општество во тоа време, исто така, поттикнуваше во умот на благородниците страв од мононоке. На овој начин, се сметало дека самите мононоке се всушност одмаздољубивите духови, и на крајот, покрај епидемиите, поединечните смртни случаи, болестите и болката се свеле да бидат објаснати како мононоке, заедно со самите болести од мононоке. Понатаму, заради концептот на страв од овие „моно“, се сметало дека нештата од кои потекнувале болестите, икирјоо или ширјоо, исто така биле наречени мононоке.
Во популарната култура
Како термин, мононоке е можеби најпознат по анимираниот филм „МОНОНОКЕ-ХИМЕ“ („ПРИНЦЕЗАТА МОНОНОКЕ“), кој се однесува на шумските богови/духови и нивната интеракција со човечката технологија, а насловниот лик е на некој начин нивен „одмаздник“. Понатаму, бидејќи мононоке се смета и како клетва или болест, тематиката понатаму е развиена на начин што во приказната шумските богови се разболуваат, па принцезата Мононоке може да се толкува и како „Принцеза [одмаздничка] на болните [шумски духови]“.
Проуст простор
Ректовизикалната јама, уште наречена Проустов простор е џеб - испакнување на перитонеумот (обвивката на стомачната празнина) што се наоѓа помеѓу ректумот и мочниот меур кај мажите. Обложен е со перитонеум (обвивка на стомачната празнина, ципа). Кај жените овој простор соодвествува на Дагласовиот простор.
Структура
Ректовизикалната јама е простор помеѓу ректумот и мочниот меур кај мажите. Лежи над семените везикули. Обложен е со перитонеум и во неговата основа се наоѓа ректопростатична фасција (Денонвилиерова фасција). Во исправена или лежечка позиција, тоа е најнискиот дел од неговата стомачната празнина. Може да содржи делови од илеумот (долното тенко црево ) и сигмоиден колон.
Кај жените, матката лежи помеѓу ректумот и мочниот меур. Затоа, жените немаат ректовезикален простор, туку имаат ректутерин простор и везикутерин простор. По хистеректомија (хируршко отстранување на матката) кај жени, преостанатиот перитонеум може да се нарече ректовезикална торбичка.
Клиничко значење
Кај мажот, во исправена или лежечка позиција, ректовезикалниот простор претставува најдлабоката точка на стомачната празнина. Поради ова, перитонеалната течност и другите течности кои влегуваат во перитонеалната празнина, вклучувајќи асцит, крв и гној, имаат тенденција да се собираат во оваа торбичка.
Наводи
Оваа статија вклучува текст од страната 1152 од 20-тото издание на Грејовата анатомија (1918), кој е во јавна сопственост.
261
261 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 261 година од новата ера, 261. од првиот милениум, 61. од III век и втора од 260-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5769 и 5770 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5011 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4021 и 4022 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1014.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 261 година се протега во 2897 и 2898, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2957 и 2958 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 804. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 372 и 371 година пред хиџра.
C4 (експлозив)
C4 (англиски: Composite Compound 4) е многу ефикасен и често употребен пластичен експлозив. Во Англија тој е исто така наречен PE4 (Plastic Explosive 4).
Особености
C4 е еден од податливите експлозиви. Поради својот хемиски состав, тешко е да се детектираат од конвенционалните детектори за експлозиви.
Состав
C4 се состои од 91% хексоген, 5,3% до (2-етилхексил) себацат (ДОС), 2,1% полиизобутилен и 1,6% минерално масло. За да се онеспособи злоупотребата на С4, експлозивот веќе некое време се додава во производството на силни миризливи супстанции, со помош на кои лесно може да се детектираат кучиња за откривање. За подобра видливост во машините за рентгенски зраци, или да се најде со метални детектори, вградена е метална прашина.
Производство
Хексогенот се суши со вода. Тогаш полиизобутиленот се раствора со ДОС во соодветен растворувач (метален хлорид или хлороформ) и се меша со хексогенот. Растворувачот се дестилира и производот може да се користи.
Ванцлебен-Берде
Ванцлебен-Берде (Wanzleben-Börde) — град во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Бил создаден на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Ботмерсдорф, Домерслебен, Драјлебен, Егенштет, Грос Роденслебен, Хоендоделебен, Клајн Роденслебен, Зехаузен и Ванцлебен.
Алфонсо VIII
Алфонсо VIII (11 ноември 1155, Сорија - 5 октомври, 1214) бил крал на Кастиља од 1158 година до неговата смрт, како и крал на Толедо. . Тој најмногу е познат по големата улога која ја одиграл во времето на Реконквистата, и пропаѓањето на Алмохадската династија.
По неговиот пораз во Битката кај Аларкос, тој ја предводел христијанската коалиција предводена од Кралство Кастиља, Кралство Арагон, Кралство Португалија и Кралство Навара во големата победа над муслиманите во Битката кај Лас Навас де Толуз во 1212 година, настан кој го означил почетокот на протерувањето на муслиманите од Пиринејскиот Полуостров.
Проспер Мериме
Проспер Мериме (Prosper Mérimée), (, —, ) – француски писател, драматург, историчар, археолог и романописец од XIX век. Најпознат е по неговата новела „Кармен“ која станала основа за операта „Кармен“ од Жорж Бизе. Тој бил прв братучед на физичарот Огистен Френел (1788-1827)
Животопис
Мериме потекнува од имотно граѓанско семејство кое негувало книжевно-филозофски, уметнички традиции, така што рамнодушно ги набљудувале политичките превирања во Франција (Француската револуција и Наполеоновото царство) и не учествувало ниту во политичките ни во верските судири. Татко му и мајка му биле сликари, а и самиот Проспер имал сликарска дарба. Мајка му на Проспер Мериме била толку антиклерикална, што нејзиниот син не бил ниту крстен. Во училиштето, Мериме бил просечен ученик и го учел само она што го интересирало: ги читал претходниците на романтизмот, цртал и сликар, но рано созреал и се развил во критички дух. На седумнаесетгодишна возраст се запишал на студиите по право, кои ги завршил во 1823 година, но не станал адвокат, како што посакувал татко му, туку се посветил на книжевноста и цели десет години немал друго занимање. Во тој период, Мериме ги посетувал книжевните салони, се дружел со многу познати писатели и сликари и во 1822 година се запознал со Стендал, кој штотуку ја напуштил Италија. Во почетокот, Стендал не бил многу наклонет кон Мериме, опишувајќи го како „кутрото момче во сив реденгот и толку грд со своето напрчено носе. Тоа момче имаше нешто...крајно непријатно. Неговите ситни и безизразни очи имаа секогаш ист изглед, пакосен“. Навистина, Мериме не бил ниту убав, ни добар ни елегантен, но сепак, благодарејќи на својот ум и талент, успеал да се спријатели со Стендал, кој го воведол во салонот на Етјен Делаклиз, каде Мериме набргу се наметнал со својата интелигенција. Мериме темелно зборувал неколку јазици, имал дарба за говорништво, а поради неговите антирелигиозни испади го нарекле вториот Волтер. Либерал според своето убедување, Мериме сè почесто ги посетувал либералните салони во кои се зацврстил неговиот углед, иако тој бил претежно набљудувач, наместо активен учесник. Подоцна, Мериме се изјаснил за широк либерализам - го напаѓал лицемерието и го нагласувал фарисејството на свештенството, но не покажувал наклонетост кон народот. Оттука, иако не бил ројалист, тој не бил ниту републиканец, туку цело време останал индивидуалист. Истовремено, Мериме водел развратен живот, со бројни љубовни авантури и често ги посетувал театрите, монденските ресторани и злогласните места. На пример, за време на карневалот во 1829 година се вратил дома дури по изгрејсонцето, а во едно писмо до некој англиски пријател напишал: „Сметам дека вреди да се живее“.
Проблем со класифицирањето
Мериме, романтичар според времето во кое живеел и по некои елементи на своето творештво, во исто време бил класичар и реалист.
Романтичар
Со еден свој дел, Мериме е човек на своето време и околина. Своите најдобри книжевни дела ги створил во периодот од 1825 до 1845 година, што во целост се поклопува со периодот на процут на движењето на романтизмот во Франција. Кај Мериме, романтичен е неговиот интерес за другите народи, за непознати, егзотични земји, тамошните обичаи, и воопшто за фолклорот. Него го интересира сè што е необично, чудно и фантастично, вклучувајќи го и натприродното и страшното. Како добар познавач на историја, интересирајќи се за минатото тој го пренесува во книжевноста. Заедно со Стендал, а како романтичар, Мериме во луѓето бара силни чувства, груби и жестоки страсти, избувливост и енергија, бунтовнички дух и со уживање му се препушта на посматрањето на исклучителните личности. Интересно е само она што отскокнува од секојдневното мртвило на граѓанскиот живот.
Класичар
Кога станува збор за начинот на кој му пристапува на предметот на уметничка обработка и неговото третирање, Мериме е продолжувач на класицистичките традиции во француската книжевност. Класицистичкиот манир на Мериме, пред сè, се гледа во сузбивање на распрснувањето, постојаната контрола на сопствените чувства и текови на мислите, грижливо одбирање на материјата и задржување само на она што е битно и неопходно. Неговиот израз е концизен, набиен со смисла, композицијата и нарацијата се јасни и логични. Како голем класичар, го задржува чувството на мерка и ред и има такт на воспитан човек кој владее со себеси. Со класицизмот го поврзува и тежнеењето во уметничките дела со совршен облик да ги изрази вечните човечки страсти. По своите особини Мериме е наследник на големите писатели на класицизмот од XVII век, како што се Пјер Корнеј, Молиер и Жан Расин.
Реалист
Покрај долгот на романтичарското движење и на класичните писатели од XVII век, Мериме, заедно со Стендал, е зачетник на новите тенденции во книжевноста и претходник на француските реалисти. Со ретка смисла за стварност и нејзино сликање, Мериме прави сè да дојде до тоа. Тој е љубопитен набљудувач, слушател и читател. Како и реалистите и натуралистите, тој собира документација на чија основа подоцна ќе го твори книжевното дело. Притоа, го издвојува битното и карактеристичното и во кратки црти го доловува, оживувајќи и осветлувајќи ги на тој начин личностите и случувањата. Односот на Мериме кон стварноста е однос на незаинтересиран сведок, верен сликар, кој не измислува и не коментира. На тој начин тој ни мисловно, ни афективно не се врзува за стварноста прикажана во делото. Мериме раскажува што видел, а не што доживеал. Тој се наоѓа покрај случките, а не во нив. Со отфрлање на лесната и наивна филозофија, како и пишување дела со теза, појава популарна во тоа време, Мериме исто така покажува реалистички и антиромантичарски тежнеења. Како психолог не се впушта во несигурни истражувања на нејасни и далечни предели на човечката душа. На тој начин строго ја чува ненадминливоста на сликата на реалноста од мечтата и психолошките претпоставки и шпекулации. Мериме е често скептичен и ироничен, што преминува во песимизам. Сето тоа му помага да не падне во занес и мечтаење, но понекогаш е и знак на супериорното дистанцирање на писателот од сопственото дело.
Театарот на Клара Газил
Својот долг кон романтизмот, Мериме го платил во своето прво позначајно книжевно остварување. Задоволувајќи ја својата склоност кон мистифицирање, во 1825 година ја објавил збирката пиеси „Театарот на Клара Газил“ (Le théâtre de Clara Gazul). Своето дело на публиката ѝ го претставил како француски превод на наводната шпанска глумица. Истовремено, овие едночинки, Мериме ги читал пред присутните во салонот на Етјен Делаклиз, каде што го претставил Стендал. Книгата „Театарот на Клара Газил“ се стекнала со популарност во тесен круг на читатели: Шатобријан се изразил пофално за неа; тогашниот млад професор на Сорбона, Виктор Кузен, му упатил претерани пофалби, така што Мериме се прашувал дали да ги сфати сериозно; а Гете изјавил: „Еве, еден мал непрокопсаник кој се крие под генијот на една жена; но, тој секако е прекрасен и добар гениј кој ќе отиде многу далеку“. Мешајќи го трагичното и комичното и занемарувајќи го класичарското правило за три единства (место, време и дејство), Мериме две години пред Виктор Иго ги илустрирал идеите кои најголемиот француски романтичар ги изнесол во предговорот на „Кромвел“.
Во првото издание се издвојува историската „комедија во три дена“ „Шпанци во Данска“. Второто издание Мериме го дополнил со две пиеси. Најинтересна е духовитата антиклерикална комедија „Кочијата на светото миросување“ (Le Carosse du Saint-Sacrement), чие дејство се одвива во главниот град на Перу, Лима. Во третото издание од 1828 година, Мериме ја додал историската пиеса „Жакеријата“ (La Jacquerie). Единствено за пиесата „Жакеријата“ темата е земена од француската средновековна историја (селанската буна во Франција од 28 мај 1358 година). Во оваа романтична трагедија Мериме го прикажува ужасот на феудалното доба во кое за никого не е резервирана позитивна улога - ниту за благородниците, ниту за калуѓерите, ниту за селаните. Сите други пиеси се случуваат во Шпанија или во Латинска Америка, што на збирката ѝ дава егзотична нијанса. Ова, покрај страстите, драматичните ситуации кои проистекуваат од нив и историските евокации, го придодава ова дело на романтичарскиот театарски фонд.
Иако пиесите од „Театарот на Клара Газил“ набргу биле заборавени (на репертоарот се задржала само драмата „Кочијата на светата причест“), овие драми претставуваат важен дел во развојот на романтичарскито театар и првото практично остварување на Стендаловите театарски теории: драма во проза, без антички предмети и без класичното единство, т.е. театар за читање, а не за гледање. Всушност, токму ова дело го запечатило пријателството меѓу Мериме и Стендал, кој во своите „Спомени на еготизмот“ го нарекол „свој најдобар сегашен пријател“.
Гусли
И понатаму творејќи во духот на романтичарското движење, во 1827 година Мериме ја објавува својата прочуена мистификација „Гусли, или избор на илирски песни собрани во Далмација, Босна, Хрватска и Херцеговина“ (La Guzla ou choix de poesies illyriques, recueillies dans la Dalmatie, la Bosnie, la Croatie et l'Herzegovine). Оваа егзотична книга се одликува со силна локална боја, така што таа не придонела многу за натамошното зголемување на неговата репутација. Сепак, Пушкин бил воодушевен од неа и превел неколку песни на руски јазик.
Хроника за владеењето на Карло IX
Задоволувајќи го своето тежнеење кон транспонирање на историскиот материја во литературата, во 1829 година Проспер Мериме ја објавил „Хроника за владеењето на Карло IX“ (Chronique du regne de Charles IX), напишана под влијание на успехот на книгите на Валтер Скот. Тоа е дело за љубовта и убиството во кое се раскажува за двајца браќа, калвинист и католик. Братот калвинист, во љубовен занес станува спремен да ја смени верата, но по крвавата Вартоломејска ноќ, станува убиец на сопствениот брат. Оваа книга постигнала одреден успех и го направила Мериме уште попознат. Истовремено, таа претставува значајна пресвртна точка во неговата книжевна кариера, зашто тој нема повеќе да се враќа кон романтичната драма или кон историскиот роман.
Новели
Покрај мистификациите, драмите и историските романи, Мериме пишувал и новели. Почнал да ги објавува во 1829 година, во магазинот „Париска ревија“. Меѓу мај 1829 и јуни 1830 година, Мериме објавил 12 дела (раскази, комедии и лирски балади). Во нив до полн израз дошла неговата смисла за едноставност, за брзо и сигурно водење на дејството до кулминација, за концизност и лапидарност во изразот. Затоа, пред сè во историјата на француската книжевност, Проспер Мериме зазема истакнато место како еден од најдобрите романописеци.
Средишна фаза
Работејќи како државен службеник, Мериме сè повеќе ја запоставувал книжевната работа и до 1837 година успеал да објави само два расказа: „Душите од чистилиштето“ и „Илската Венера“.
Зрела фаза (Коломба и Кармен)
Двете најдобри и најпознати новели на Мериме се „Коломба“ (1840) и „Кармен“ (1845). Покрај заедничката голема уметничка вредност, овие две новели имаат доста допирни црти: двете се подолги, со обем како кратки романи. Темата и на едната и на другата се љубовта, честа и крвта, а главни личности се жени. Како непосреден поттик за нивното настанување, на Мериме му послужиле неговите патувања по Средоземјето (Корзика, Шпанија и др.) и внимателното набљудување на пределите во кои подеднакво учествуваат уметникот и научникот. Според тематиката, ликовите „Коломба“ и „Кармен“ се романтичарски новели, но по обработката и двете се реалистички. Дури и кога зборува за младата Коломба, која потсетува на античката Електра во одмазднички занес или кога ни го доловува ликот на непостојаната и заводлива Кармен и трагичната љубов на Дон Хозе, Мериме е неутрален набљудувач. Покрај реалистичките тенденции, во делото се препознаваат и класицистички постапки како што се шаблонско воведување во дејството, запознавање со протагонистите и подготовка на кулминацијата.
Доцна фаза
Во една од последните напишани новели, Мериме повторно ѝ се вратил на романтичарската склоност кон необичното и ужасното. Тоа е новелата „Локис“ (1869). Во неа се раскажува за литвански гроф, човек-мечка, кој на денот на венчавање, воден од неодолив нагон, смртно ја каснува својата жена.
Осврт кон творештвото на Мериме
Иако не оставил обемно книжевно дело, Мериме напишал неколку раскази и новели кои спаѓаат во најсовршените примероци од тој жанр и до ден-денес важат како примери за убаво пишување. Во таа смисла, без „Коломба“ и „Кармен“ нешто би недостасувало во француската книжевност. Неговиот стил е класичен и отстапува од јазикот на писателите кои произлегле од школото на Шатобријан, Балзак и Иго. Стилот на Мериме е толку упростен што делува сиромашно, но затоа пак е непосреден и јасен. Мериме не се служи со методот на Балзак, кој ги испитува далечните и тајни причини на некој настан и него не го интересираат социјалното потекло на јунаците, нивните предци итн., туку тој се интересира за непосредните постапки на јунаците во одредена прилика, т.е. непосредната причина на дејството. На пример, Таманаго се осветува затоа што во него се наталожила омразата, а Фортунато е предавник затоа што го мачи зависта. Анализата на тие страсти е суштината на новелите на Мериме, а во сликањето на тие емоции често нема нијанси, туку сите тие се силни и жестоки. Во таа смисла, во сите новели на Мериме има многу крв, силна и брутална енергија и силни страсти.
Мериме, во основа, е класичар и него не го задоволуваат ниту романтизмот ни реализмот, туку тој усвојува сè што му изгледа најдобро од двата правци. Тој се држи до стварноста, но го избегнува тесниот реализам. Од друга страна, сведувајќи го стилот на детаљна точност и давајќи му на фантастичното акцент на вистината, тој му помогнал на реализмот да се ослободи од романтизмот. Мериме е класичар според темпераментот и од него ги усвоил јасноста и концизноста во сликањето на страстите и карактерите; од романтизмот ги презел бојата, егзотиката и љубовта кон примитивната природа; а од реализмот непосредната визија, чувството за стварноста и добро избраните детаљи. Мериме делумно ја остварил уметничката цел дефинирана од Иполит Тен: да се концентрира, да се резимира животот. Неговите новели се толку впечатливи, потресни и драматични, што на читателот му оставаат толку силен впечаток како и најголемите романи. Мериме мајсторски создава атмосфера на веројатност и присутност, која ја постигнува не со помош на дијалогот или описите, туку преку изборот на обични, ситни, но важни околности. Оттука иако ниту за време на животот, а ни по смртта не бил премногу популарен, за Мериме не се карактеристични ниту големите осцилации во оценката на уметничкото дело (како кај некои други автори). Гласот на еден од најдобрите француски раскажувачи, стекнат за време на животот, Мериме го задржал до ден-денес.
Кошарка на Летните олимписки игри 2000 (жени)
Кошарката на Летните олимписки игри 2000 година за жени — официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри во женска конкуренција. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто Бразил и третото Австралија.
Амортизација
Од економски аспект, амортизацијата го претставува трошењето на долгорочните средства кои фирмата ги употребува во период подолг од една година, а од финансиски аспект тоа се парични средства со кои се овозможува замена на потрошените долгорочни средства со нови.
Целта на пресметка на амортизацијата за сметководствени цели е да се процени векот на употреба и да се определи методот на амортизацијата со кои трошокот на амортизацијата ќе овозможи искажување на реална и објективна вредност на долгорочните средства, а соодветно на тоа и реално и објективно искажување на резултатите од работењето.Пресметката на амортизацијата се темели на сметководствените политики на претпријатието и одредбите на Меѓународните сметководствени стандарди. Терминот има латинско потекло и означува „умртвување“.
Амортизираат се долготрајните активи и нематериалните. Моралното трошење се должи на развивањето на технологиите, а физичкото трошење е сврзано со елементите на машината, без кои таа не може да работи. Амортизацијата не се пресметува на земји, гори, споменици на културата, наполно амортизирани активи, коишто се во процес на придобивање. Овде има мал исклучок: при новоизградена зграда ако дел од неа може да се искористува полноценетоо, амортизациите ќе се пресметуваат само за оној дел.
Методи за пресметување
Методите за амортизација претставуват начинот, по кој се определува размерот на амортизацијата во определен период во рамките на срокот на годноста на амортизациониот актиив. Тие условно се разделуваат на линеини и нелинеини :
При линеиниот метод амортизацијата се разпределува пропорционално во периодот на предпочитаниот рок на годност на производот. Ако имаме долготраен актив со пресметена вредност од 1200 и предпријатието е определило рок на искористување на производот 10 години, тоа означува дека секоја година амортизационата квота на овој производ ќе е 120 евра.
При нелинеините методи размерот на амортизацијата е различен во рамките на периодот. Тие можат да бидат:
Овие методи се приложуваат кога предпријатието е пресметило, дека користа од производите е определено во крајот на рокот им на годност, а не во почетокот. Такви методи се:
Реалното утврдување на амортизацијата како трошок за еден пресметковен период е важно за реално и објективно искажување на расходите а со тоа и точното утврдување на финансискиот резултат. Термини кои се употребуваат при амортизацијата
2078
2078 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2078 година од новата ера, 78. од третиот милениум, 78. од XXI век и деветта од 2070-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7586 и 7587 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6828 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5838 и 5839 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2831.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2078 година се протега во 4714 и 4715, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4774 и 4775 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2621. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1501 и 1502 исламска година.
Блажо Спасовски
Блажо Трпев Спасовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Се занимавал со земјоделство и сточарство. Во септември 1944 година стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада со која учествувал во борбите против непријателот. Подоцна бил префрлен во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите против балистичките банди. По успешните борби против балистите, завршил воено-политичката обука. Подоцна учествувал во завршните операции за ослободување на Југославија. Бил учесник во големата борба против утврдените германски позиции во Срем. На 12 април 1945 година храбро загинал кај Илинци. Бил закопан на местото каде што загинал.
Црква „Св. Троица“ - Челопек
'''Св. Никола''' — поствизантиска православна црква во кумановското село Челопек, Општина Старо Нагоричане. Му припаѓа на Кумановско-кратовското архијерејско намесништво во Кумановско-осоговската епархија на МПЦ - ОА. Прогласена е за културно наследство на Македонија.
NGC 7401
NGC 7401 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Црква „Св. Троица“ - Челопек
Ова е гробишен храм сместен во северниот дел на селото, во непосредна близина на училиштето. Изградена е меѓу XVI и XVII век, но денес не работи и делумно е во рушевини. Има иста основа како „Св. Петка“ во Младо Нагоричане. Живописот не е зачуван.
1585
1585 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1585 година од новата ера, 585. од вториот милениум, 85. од XVI век и шеста од 1580-тите.
NGC 7401
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1856 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7401 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 7401 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
1585
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7093 и 7094 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6335 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5345 и 5346 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2338.
NGC 7401
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 52 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 8' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
1585
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1585 година се протега во 4221 и 4222, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4281 и 4282 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2128. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 992 и 994 исламска година.
NGC 7401
Други поделби
Проучување на NGC 7401 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69911. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 258; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 569. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 905.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Стење
Свети Кирил и Методиј — главна селска црква во селото Стење, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа во центарот на селото. Била изградена во 1911 година.
Црквата има трикорабна градба и полукружна апсида. Во внатрешноста нема никаков живопис, а иконостасот е поставен во поново време.
Стефанос Папагалос
Стефанос Папагалос (Στέφανος Παπαγάλος) бил андартски капетан, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Стефанос Папагалос е роден во Бер,тогаш во рамките на Османлиското Царство. Дејствувал како топџија во вооружена чета, а малку подоцна почнал да раководи сопствена андартска чета. Учествувал во Битката кај Ениџевардарското Езеро зедно со Атанасиос Минопулос и Јоанис Деместихас (капетан Никифорос).
Картозански јазици
Картозанските јазици се подгрупа на јужнокавкаските јазици. Покрај картозанските, јужнокавкаските јазици имаат уште една гранка која е претставена од само еден јазик - сванскиот јазик.
Ванцлебен
Ванцлебен (Wanzleben) — град и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Ванцлебен-Берде. Се наоѓа околу 15 километри југозападно од Магдебург.
Wanzleben
Караџаќој (Драмско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 55 километри североисточно од градот Драма и на 5 километри северно од центарот на општината, Бук.
Селото се наоѓа на надморска височина од 320 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство. Според Јордан Н. Иванов името на селото произлегува од турското karaca(срна).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 209 жители Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Толос.
Демографија
Според грчката статистика, во 1913 година во селото живееле 331 луѓе.
Во 1940 година селото броело 577 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 214 жители, во 1971 година имало 374 жители, во 1981 година имало 50 жители, додека во 1991 година имало 27 жители. Денеска, населението на селото е 4 жители според пописот од 2011 година.
Матеј Кантакузин
Матеј Асен Кантакузин (грчки: Ματθαίος Ασάνης Καντακουζηνός) бил византиски цар од 1353 до 1357 година.
Матеј Кантакузин бил син на цар Јован VI Кантакузин и Ирина Асенина. Во замена за поддршката што ја дал на својот татко за време на конфликтот со Јован V Палеолог, Матеј ја добил управата на дел од Тракија како личен апанаж и бил прогласен за цар во 1353. Од своите тракиски територии водел неколку војни против Душановото царство. Нападот, за кој се подготвувал во 1350 бил запрен од повлекувањето на турските сојузници. Во 1357 бил заробен од непријатели, кои го предале на соперничкиот му цар Јован V Палеолог. Принуден да абдицира, тој се преселил во Мореја во 1361 и помагнал на својот брат Мануил Кантакузин во неговата влада. По смртта на неговиот брат во 1380, Матеј Кантакузин управувал Морејското Деспотство до назначувањето за нов гувернер на Мореја на Тодор I Палеолог во 1381. Пред целосниот премин на власта во Мореја од фамилијата на Кантакузини кон онаа на Палеолозите, Матеј го пренесел управувањето на својот син Димитар I Кантакузин.
C++ класи
Разлики помеѓу структури во C и класи во C++
Во C++, структура е класа дефинирана со резервираниот збор struct. Нејзините членови и основни класи се дефинирани под дифолт. Класа дефинирана со резервираниот збор class има сопствени членови и основни класи под дифолт.
Групни класи
Групна класа е класа без декларирани конструктори од страна на програмерот, не приватни или заштитени податоци, без основни класи и без виртуелни функции. Таква класа може да биде иницијализирана со заштитен, со запирака одделена, список на иницијализирани параграфи. Следниот код има иста синтакса и во C и во C++:
POD структури
POD структура (алгл. Plain Old Data Structure)е групна класа која што нема нестатички податоци од типот не-POD-структура (или низа од такви типови)или референца, и нема оператор за задавање и деструктор дефиниран од самиот програмер. POD структурата може да се речи дека е C++ еквивалент на C структурата. Во најмногу случаи, POD структурата ќе има ист распоред на меморијата со соодветната структура декларирана во C. Поради оваа причина, POD структурите се понекогаш вообичаени како C-стил структурите.
Декларација и употреба
C++ структурите и класите имаат свои сопствени членови. Овие членови содржат променливи (вклучувајќи други структури и класи), функции (определени идентификатори или преоптоварени оператори) познати како методи, конструктори и деструктори. Членовите се декларирани да бидат приватни или јавно достапни употребувајќи јавен и приватен пристап. Секој член покажуван од покажувач ќе има поврзан пристап сè додека не наиде друг покажувач. Исто така има наследување помеѓу класите кои можат да користат “заштитени:” покажувачи.
Основна декларација и променливи членови
Класите и структурите се декларирани со резервираните зборови class и struct соодветно. Декларацијата на членовите се наоѓа се наоѓа внатре во оваа декларација. Парчето код кое следува покажува пример на двете struct и class декларации:
Двете декларации се функционално еквивалентни. Во горенаведените примери name и age се наречени променливи членови на личноста datatype. Забележете дека знакот точка запирка е обавезен. Треба да се знае дека во една од овие декларации (но не и во двете), person може да се употреби како што следува за создавање нови дефинирани променливи на person типот на податоци:
При извршувањето на горенаведениот код како излез ќе се добие:
Функции на членовите
Важна одлика на C++ класи и структури се функциите на членовите (member function). Секој тип на податок може да има своја сопствена функција (наречени методи) кои имаат пристап до сите (приватни и јавни) членови на типот на податоци. Во телото на овие нестатички функции на членовите, резервираниот збор this се користи за однос на објектот со функции кои ги повикува. Тоа обично се спроведува со носење на адресата на објектот како имплициден прв аргумент на функцијата. Види го претходниот person тип во нов пример:
Наследување
Наследувањето е имплементирано во конкатеинг (concatenating) класите во меморијата. Ова ја прави is-a врската наследување многу природна. Земете го предвид примерот:
Наслeдувањето на P со P* p покажувањето на него, во меморијата ќе изгледа вака: ++ |P::x| ++ ↑ p Наследувањето на С со С* с покажувањето на него, во меморијата ќе изгледа вака: +++ |P::x|C::y| +++ ↑ c На овој начин, во многу вистинска смисла, *с е Р.
Повеќекратните наследувања не се толку едноставни. Ако класата D ги наследува Р1 и Р2, во меморијата Р1 ќе биде следбеник на Р2 и следбеник на телото од телото на D. Кога D е потребно да се претвори во Р2, компајлерот автоматски го донесува покажувачот на Р2.
Преоптоварени оператори
Во С++, оператори, како + - * /, можат да се преоптоварат за да се прилагодат на потребите на програмерите. Овие оператори се нарекуваат преоптоварени оператори. По договор, преоптоварените оператори треба да се однесуваат слично како што се однесуваат во вградените бази на податоци. (int, float, etc.), но ова е е барано. Еден може да декларира структура наречена „цел број“ во која променливите вистина содржат целобројни податоци, но со повикување integer * integer сумата, како замена за производот, од integer може да се добие:
Кодот погоре користи конструктор за да ја “конструира” излезната вредност. За појасна претстава (иако ова ќе ја намалува ефикасноста на програмата), погорниот код може да биде препишан:
Програмерите можат исто така што ставаат прототипи на оператори во struct декларацијата и да дефинираат функција на операторот во глобалниот простор:
i погоре претставува сопствена променлива на испраќачот, кадешто k.i претставува променлив член од променливиот аргумент k. Резервираниот збор cosnt се појавува двапати во кодот погоре. При првото појавување, аргументот const integer &k, покажува дека променливиот аргумент нема да биде променет со функцијата. Второто појавување на крајот на декларацијата му укажува на компајлерот дека испраќачот нема да се смени со стартување на функцијата. Во const integer &k знакот (&) осначува “премин со повикување”. Кога функцијата е повикана, покажувачот на променливата ќе премине на функцијата, подобро од вредноста на променливата. Истите својстава за преоптоварување од погоре се применети и во класите. Треба да се каже дека arity, associativity и precedence на операторите не може да се промени.
Бинарни преоптоварени оператори
Ќе се испечати “4”.
Следно е список на бинарните преоптоварени оператори:
Унарни (единечни) преоптоварени оператори
Додека некои оператори, како што е наведено погоре, заземаат два услови, испраќачот од лево и аргументот од десно, некои оператори имаат само еден аргумент – испраќачот, и тие се наречени унарни (еденинечни). Примери се знакот за негација (кога ништо не е внесено лево од него) и логичкото НЕ (запишано со знак !). Испраќачот на унарните оператори може да биде во лево или во десно од операторот. Следно е список на унарните преотоварени оператори:
Синтаксата на за преоптоварување на унарен оператор, каде што испраќачот е во десно, како што следува:
return_type operator@
Кога испраќачот е во лево, декларацијата е:
return_type operator@ (int)
@ стои погоре за да операторот биди преоптоварен. Заменете го return_type со типот на излезната величина (int, bool, structures etc.)
Int параметарот во суштина не значи ништо освен показател за тоа дали испраќачот е во лево од операторот. Const аргументите можат да бидат додадени на крајот од декларацијата ако е тоа возможно.
Преоптоварени загради
Средните загради [] и малите загради можат да бидат преоптоварени во C++ структурите. Средните загради мораат да зодржат точно еден аргумент, додека малите загради можат да содржат повеќе аргументи или пак да не содржат аргументи.
Следната декларација ја преоптоварува средната заграда:
return_type operator[] (argument)
Делот кој се наоѓа во заградата е наведен во делот за аргументи.
Малите загради се преоптоваруваат на сличен начин:
return_type operator (arg1, arg2, ...)
Членовите во заградата при повик на операторот се наведени во втората заграда.
Според операторите претставени погоре, операторот стрелка (->), и стрелката со ѕвезда (->*), резервираните зборови key и delete исто така можат да бидат преоптоварени. Овие мемориски-или-покажувачки-поврзани оператори мораат да ги извршат функциите за момориско доделување после преоптоварувањето. Како и операторот за додавање (=), тие се исто така преоптоварени иако не е направена некоја посебна декларација.
Конструктори
Понекогаш софтверските ижинери сакаат нивните променливи да имаат стандардни или специфични вредности преку декларација. Ова може да се направи преку декларирање конструктори.
Променливите можат да се иницијализираат во листа за иницијализирање, со употреба на две точки, како во примерот подолу. Ова се разликува од ова погоре по тоа што тоа иницијализира (со употреба на конструктор), подобро од користење на операторот за доделување. Ова е поефикасно за класите, пред тоа потребно било да бидат конструирани директно; бидејќи е така со доделување, тие прво мораат да бидат иницијализирани со употреба на стандарден конструктор и тогаш да се додели друга вредност. Исто така некои типови (како референците и const типовите) неможат да бидат доделени и како резултат на тоа мораат да бидат иницијализирани во листата за иницијализација.
IC 1491
IC 1491 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
C++ класи
Конструктори
Забележете дека големите загради (на крајот) не можат да бидат изоставени, па дури и да се празни. Стандардните вредности можат да им се доделат на последните аргументи за да помогнат при иницијализирање на стандардните вредности. Кога не се доделени аргументи на конструкторот во примерот погоре, тоа е еднакво на повикување на следечкиот конструктор без аргументи (default constructor).
Декларацијата на конструктор изгледа како функција со име исто како типот на податокот. Фактички, ние навистина можеме да го повикуваме конструкторот во форма на функција. Во овој случај излезната вечичина од person типот би била: Погорниот код создава привремен person објект, и го означува тоа на r употребувајќи копиран конструктор. Подобара начин за создавање на конструктор ( без непотребното копирање) е:
IC 1491
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1491 се споменува и како NPM1G +12.0274.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
C++ класи
Конструктори
Специфичните програмски операции кои можат или пак не можат да се поврзат со променливи, можат да се додатат како дел од конструкторот. Со погорниот конструктор, “Hello” ќе се испечати во случај кога person променливата без специфична вредност е иницијализирана.
IC 1491
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1491 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1491 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 27 м 31,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 8' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.