cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ангина
Епинефрин
Умерената до тешка ангина може привремено да се подобри со небулизиран епинефрин. Епинефринот типично дава намалување на сериозноста на ангина во рок од 10 до 30 минути, придобивките траат околу 2 часа. Доколку состојбата остане подобрена 2–4 часа по терапијата и не се појават други компликации, детето типично го пуштаат од болница.
Останати
Изучувани се и други терапии за ангина, но нема доволно докази да се поддржи нивната употреба. Инхалацијата на жешка пареа или навлажнет воздух е традиционална терапија за самостојно лекување, но клиничките истражувања не докажале дека тоа е ефикасно и тековно ретко се користи. Употребата на лекарства против кашлица, коишто обично содржат декстрометорфан и/или гијафенесин, исто така, не е препорачлива. Порано се користело вдишување на хелиокс (мешавина на хелиум и кислород) за да се намали брзината на дишењето, но употребата се потврдува со многу малку докази. Ангината обично е вирусна болест, па не се користат антибиотици освен ако нема секундарна бактериска инфекција. Доколку е возможна секундарна бактериска инфекција, се препорачуваат антибиотиците ванкомицин и цефотаксим. Во тешки случаи поврзани со грип А или Б, може да се дадат антивирусни инхибитори на неураминадаза.
Прогнозата
Вирусната ангина обично е болест со самоограничувачка, но многу ретко може да резултира со смрт поради респираторен арест и/или срцев арест. Симптомите обично се подобруваат за два дена, но може да траат до седум дена. Други невообичаени компликации вклучуваат бактериски трахеитис, пневмонија и пулмонален едем.
Историја
Зборот „ангина“ (на анг. croup) доаѓа од раниот модерен англиски глагол croup што означува „грубо плачење“, а називот за првпат бил применет за болеста во Шкотска и популаризиран во 18. век. Дифтеричната ангина е позната уште од времето на Хомеровата Стара Грција, а дури во 1826 година вирусната ангина не била препознаена како различна од ангината, и тоа благодарение на дифтеријата, а откритието е на Бретоно. Потоа вирусната ангина кај Французите била наречена "faux-croup" (лажна ангина), затоа што со „ангина“ се означувала болест што ја предизвикувале бактериите на дифтерија. Ангината поради дифтерија е речиси непозната денес поради напредокот на ефикасна имунизација.
Карасај (округ)
Карасај е округ во Алматинска област во Казахстан.
Петар Начев
Петар Начев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
Животопис
Петар Начев е роден на 6 јуни 1869 година во Сливен, тогаш во Отоманското Царство. Завршува Военото училиште во Софија во 1889 година и со чин подпоручик служи во Вториот артилериски полк во Враца. Во февруари 1895 година како поручникот се запишува на Вишиот офицерски курс при Военото училиште во Софија. Се вклучил во создадената Македонска организација, на чело со Трајко Китанчев и во јуни 1895 година Начев ја напушта армијата и учествува во подготовка на Мелничкото востание. Ја командувал "Струмичка дружина" во состав од 160 луѓе, чија цел е да ја нападне Струмица и да ги уништи тамошните артилериски сили. Неговите четници се Михаил Апостолов, Михаил Радев и Васил Мутафов.
На 29 јуни четата ја поминува границата кај Ново Село. Поручникот Петар Начев добива срцева криза кај врвот Голак и во текот на ноќта и наредува на четата да продолжи, а тој заостанува за да се одмори. Откако разбрал дека неговата состојба не се подобрува, и за да не биде на товар на дружината, поручникот Начев се самоубива на само 26 години. По неговата смрт четата е предводена од Васил Мутафов.
Антиохиска школа
Антиохиска школа — една од најголемите центри за изучување на библиската теологија во времето на доцната антика. Другата таква школа се наоѓала во Александрија. Седиштето на училиштето се наоѓал во истоимениот град, кој во тоа време претставувал еден од најзначајните во империјата.
Додека христијанските интелектуалци од Александрија го потенцирале алегоричкото толкувањето на Писмото и се насочувале кон Христологијата што го нагласува соединувањето на човечкото и божественото, оние во Антиохија се држеле до помалку буквално и повременатиполошка егзегеза и христологија којашто ја потенцира разликата меѓу човечкото и божественото во личноста на Исус Христос. Општо, школата се стремела кон она што може да се нарече, во прилично лабава смисла, адопционистичка христологија. Несториј, пред да стане Цариградски патријарх, бил монах во Антиохија и таму се зафатил со принципите на антиохиската теолошка школа.
Периоди
Антиохиската школа најдобро е поделена во три периоди:
Ран период (на почетокот на 4 век)
Најстариот автор познат во овој период е Теофил Антиохиски. Потоа има јаз од 1 век и во првата половина на 5 век има три познати автори на антиохени: најпознат е Евсевиј Емески; други претставници се Акакиј Кесариски и епископот Теодор Хераклејски.
Среден период ( 350-433 )
Овој период вклучува најмалку три различни генерации: Диодор Тарсијски, кој водел школа што можеби ја основал. Меѓу неговите ученици, најпознати се Јован Златоуст и Теодор Мопсуестијски. Главната фигура на третата генерација бил Несториј Цариградски.
Доцен период (по 433)
По Советот во Ефес (431), Антиохиската школа изгубила дел од престижот. Меѓутоа, по Советот во Калцедон (451), антиохиската школа станала единствено теолошко училиште во рамки на источното и западното христијанство, каде што древноисточните цркви го прифатиле Александриската теолошка школа. Очигледно се познати само две години подоцна автори: Василиј Селевкијски и Генадиј Цариградски
Александриска школа
Александриската школа била едед од најголемите центри за изучување на библиската теологија во времето на доцната антика. Друга поголема школа била онаа во Антиохија.
Александриската школа била позната по алегорискиот метод за разбирање на Библијата. Од неа произлегле неколку претставници, од кои накпознати се Филон, Климент Александриски и Ориген. Под притисок на платонската филозофија, која владеела на овие простори во текот на 2 и 3 век, оваа школа го вовела библиското прочување.
Александрија во вториот век после Христа бил светски научен и трговски центар, впрочем најголемата библиотека во тој период со околу 400.000 книги и свитоци се наоѓала токму таму. Поради потребата соодветно да се одговори на нападите на учените незнабошци, а и заради повисоко образование на самите Христијани Александриското училиште за огласени било подигнато на еден повисок образовен степен и станало: Александриска школа. Веќе во 3 век, според „Пофалното слово на Григориј Чудотворец“, во времето на Ориген, во Александриската школа се изучувале: логика, физика, геометрија и астрономија. Покрај овие науки, во христијанските училишта се изучувала и дијалектиката, филозофијата и некои природни науки
Но, и покрај унисоноста во исповедањето на верата, сепак во некои од христијанските училишта се појавила разлика во толкувањето на Светото писмо. На пример: во Александриската школа – акцент при толкувањето на Светото писмо се ставало врз алегоријското толкување и вниманието било насочено кон неговата сокриена (преносна) смисла, додека пак, во Антиохијската школа, се употребувал историско-лингвистичен метод и предност било давано на буквалната смисла на Светото писмо.
NGC 3705A
NGC 3705A — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 3705A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35470. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 856. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 66.
Зајакот без уши и пилето со уши
Зајакот без уши и пилето со уши (германски: Keinohrhase und Zweiohrküken) е германски анимиран филм од 2013 година, во режија на Маја Грефин Роткирх (Maya Gräfin Rothkirch) и Тил Швајгер (Til Schweiger). Гласовите во филмот ги позајмуваат: Ема Швајгер (Emma Schweiger), Тил Швајгер, Матијас Швајгхефер (Matthias Schweighöfer) итн. Филмот е направен како спореден производ на играниот филм „Зајакот без уши“ од 2007 година, кој бил голем хит во Германија.
Содржина
Во близина на шумата живее зајак кој се разликуваод другите зајци по тоа што нема уши. Поради тоа, тој е предмет на исмевање од другите зајци и никој од шумските животни не сака да игра со него, па дури ни лисецот не сака да го брка. Зајакот е осамен и разочаран и посакува да си најде другар со кого ќе може да си игра. Еден ден, пред влезната врата наоѓа јајце, кое го зема дома и се грижи за него. По некое време, од јајцето се излегува чудно пиле, кое има уши.
На почетокот, зајакот се грижи за пилето на зајачки начин, сè додека тоа не му стави до знаење дека му е смачено од зајачката храна и зајачките игри и дека сака да биде третирано како пиле. Еден ден, од телевизијата пилето дознава дека птиците летаат и тоа посакува да може да лета. Зајакот и пилето одат кај другите пилиња за да прашаат како се лета, а тие им кажуваат дека пилињата не можат да летаат. Сепак, зајакот и пилето не се предаваат и тоа напорно вежба, подготвувајќи се за својот прв лет. Тогаш, на ливадата се собрани сите зајци и пилиња, но обидот на пилето да полета завршува неславно.
Пилето е разочарано и ја напушта куќата од зајакот, а тогаш го уловува лисецот, кој сака да го изеде. Сепак, зајакот успева да го најде пилето и да му ја врати надежта дека може да полета. Имено, зајакот согледува дека при силно струење на воздухот, пилето се крева во воздух и добива идеја да го искористи ветрот. Најпосле, еден ветровит ден, пилето успева да полета.
Нилосахарски јазици
Нилосахарските јазици се хипотетичка група на јазици што се зборуваат во централна и источна Африка. Воглавно, јазиците се зборуваат во пустината Сахара и околу реката Нил. Оваа група на јазици опфаќа околу 11 милиони луѓе.
Поделба според Џозеф Гринберг
Според јазичарот Џозеф Гринберг, во оваа фамилија на јазици влегуваат следните јазични групи:
Поделба според Бендер 1997
Бендер истите јазици ги класифицирал на следниот начин:
Мухафаза
Мухафаза (محافظة, ; мн. محافظات ) е првостепена административна единица на многу арапски земји и второстепена единица во Саудиска Арабија. Поимот најчесто се преведува како „област“ или „покраина“, а некои позастапени јазици го преведуваат и како „гувернорат“ (управништво). Зборот потекнува од коренот ḥ-f-ẓ со значење на пазење и штитење. Функционерот на чело на мухафазата се нарекува „мухафиз“.
Мухафази во разни земји
Тунис се дели на вилаети.
Черкаска Област
Черкаска област (украински: Черкаська область; исто така се нарекува Черкашчина - украински: Черкащина) е област (покраина) во централниот дел на Украина. Административен центар на областа е градот Черкаси.
Географија
Черкаска област има вкупна површина од 20.900 км2. На запад се граничи со Виничката област, на север со Киевската, на југ со Кировоградската, а на исток со Полтавската област. Во областа има 839 села и 16 градови. Најголемата река: Днепар, други значајни реки во областа се: Рос, Тјасмин, Планински Тикич.
Демографија
Според пописот на населението во 2001 година, во Черкаска област живеат најмногу Украинци (90%), а останатите се Руси (8%), Белоруси, Татари, Евреи, Молдавци, Ерменци.
Културна Македонија
Културна Македонија бил прв весник за култура во слободна Македонија. Се издавал во Битола во периодот од 15 мај 1944 до 5 јануари 1945 година. Директор бил Кирил В.Ташков, а одговорен уредник Душко Хр. Константинов. Објавени се вкупно три броја. Во третиот број како директор е наведен Методија Лепавцов, а уредници Ташков и Константинов. Содржел општообразовни и написи од минатото на Битола, забавни содржини и хумор. Уште во првиот број, во написот „Соединен народ - светла иднина“ се залага за обединета Македонија: ''„Македонскиот народ не бара чуждо, туку сака да ги обедини сите свои земји кај што живејат Македонци и кај што тупка македонско срце. Со тој идеал в срце денес треба да живеј секој Македонец“''.
Врескачи
Врескачи е името коешто тогашните медиуми го дале на пејачите од Италија, во периодот на економскиот бум, односно крајот на педесеттите и почетокот на шеесеттите години. Стилската специфика на овој вид интерпретативна техника – поттикната, меѓу другото и од појавата на првите џубокси – се должи на силниот глас, изразен без орнаменти и разубавувања кои се типични за мелодиската песна.
Историја
Терминот Врескачи е заемка од англискиот збор shouter којшто кон крајот на четириесеттите години се однесувал на ѕвездите од американскиот Р&Б како што се: Хаулин Волф и Биг Џо Тарнер, двајца од протагонистите на новиот звук.
Најпознатите претставници на Врескачите, главно стационирани во Милано – центарот на музичката продукција од тој период, беа тогашни многу млади пејачи, предодредени за успешна кариера во различна мера, како: Тони Далара, Џо Сентиери, Адријано Челентано (чии движења личеа на оние од познатиот Присли), Клем Сако, Рики Џанко, Џорџо Габер, Џин Колонело, Малиот Тони а меѓу женските гласови: Бети Кертис, Џени Луна, Мина, Анџела и Пацини (позната како Брунета). Позната полемика, создадена од тогашните медиуми, ги спротивставувала Врескачите на претставниците на италијанското мелодиско пеење (Клаудио Вила, Нила Пици, Лучијано Тајоли, Ахил Тољани, Тонина Ториели).
Пробивот на американскиот рокенрол на италијанскиот пазар кон крајот на педесеттите години, донел новини во музичкиот свет: најпрво Елвис Присли успеал да се позиционира меѓу деведесетте најпродавани песни од 1956 година, со Heartbreak Hotel (49 место), Tutti Frutti (52.) и Hound Dog (72.) ; а пак Бил Хејли постигнал уште поголем успех со песната Thirteen Women (and Only One Man in Town) (16. место). Следната година, на првата и третата позиција на најпродавани песни повторно се најдоа: Only You (And You Alone) од Platters и Rock Around the Clock од Хејли. Светот на националната поп музика бил целосно разнишан: дискографи, автори, аранжери, композитори почнале сè повеќе да се интересираат за изведувачите на новиот жанр, од тука се раѓа феноменот за Врескачите. Дури и Модуњо, делумно инспириран од рокот, ја создал неговата Nel blu dipinto di blu, постигнувајќи го највисокото достигнување во тоа време за секој италијански изведувач: победа на Фестивалот во Санремо од 1958. Овие случувања во следните години предизвикале радикални промени на италијанската музичка сцена: намалување на старосната граница на купувачите на плочи, како и ненадејното појавување на многу млади пејачи со непосреден успех, како Џани Моранди и Рита Павоне (1962-1963).
Околу средината на шеесеттите, со доаѓањето со Британската инвазија последователното навлегувањето на рок групите во Италија, инспирирани од Битлси, како во изгледот така и во музиката, Врескачите се повлекле и го отстапиле местото на пејачите, понатаму дефинирани како рокери или beat изведувачи, на пример: Џани Петенати и Пети Право меѓу солистите и The Rokes, The Equipe 84, Camaleonti и Dik Dik меѓу групите.
1959: Џубокс во Il Musichiere
Првата телевизиска програма во која се појавуваат Врескачите била Il Musichiere: во емисијата од април 1959 во која на сцената од зад еден голем џубокс излегле и настапиле во живо некои од протагонистите на овој нов стил. По тој настан се снимиле два мјузикли, I ragazzi del juke-box (1959) e Urlatori alla sbarra (1960), што претставуваат еден вид сублимација на жанрот.
Харалампие Луков
Харалампие Луков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонскиот комитет и бугарски офицер.
Животопис
Луков е роден во градот Сливен на 11 октомври 1868 година, Во 1889 година завршува Военото училиште во Софија со чин подпоручик. Луков е меѓу првите бугарски офицери кои се вклучуваат во активностите на, создаден во 1894 година, Македонски комитет. Во 1895 година за време на Мелничкото востание, поручникот Луков е назначен за командант на чета, која треба да дејствува во Малешевско. По неколку борби со турските сили на поручникот Луков се повлекува преку Горноџумајско кон Бугарија.
Поручникот Луков одржува контакти и со ерменските револуционери во Цариград, кои снабдува со бомби и динамит.
Во 1897 година поручникот Хараламби Луков се враќа на редовна воена служба во бугарската армија, но продолжува да учествува во работата на Врховниот комитет.
Јожеф Божик
Јожеф Божик (28 ноември 1925 – 31 мај 1978) бил унгарски фудбалер кој играл како централен играч за врска. Целата своја клупска кариера ја поминал во неговиот роден клуб Будимпешта Хонвед. Божшик бил клучен член на легендарниот Златен тим бидејќи ја претставувал Унгарија на различни меѓународни турнири. Хонвед по него го нарекол својот стадион.
Раниот живот
Јожеф Божик е роден во Кишпешта, сега област во Будимпешта. Со оглед на прекарот „Cucu“ од неговата баба, тој израснал играјќи фудбал на локалните фудбалски терени во Кишпешта со неговиот најдобар пријател и сосед Ференц Пушкаш.
Играчка кариера
Како 11-годишен, Божшик го привлекол вниманието на Будимпешта Хонвед и клубот го земал во младинскиот тим. Во 1943 година, тој го направил своето деби за првиот тим против Васас СЦ. Тој го направил своето деби за Унгарија на 21-годишна возраст против Бугарија на 17 август 1947 година и продолжил да победува 101 натпревар и постигнал 11 гола помеѓу тој и неговиот последен натпревар на 18 април 1962 година против Уругвај. Тој останал унгарскиот играч со најмногу настапи до 2016 година, кога неговиот рекорд го собори голманот Габор Кирали.
Божшик го освоил златниот олимписки медал со својата земја во 1952 година во Хелсинки и завршил втор со унгарскиот тим на Светскиот куп на ФИФА 1954 година. Тој, исто така, учествувал во познатата победа на Унгарија со 6-3 над Англија на Вембли и победата на тимот од 7-1 над Англија во Будимпешта.
Во 1956–57 година, Божсик се вратил од зимската турнеја на Хонвед за да игра на Светското првенство во ФИФА 1958 година. Една година подоцна, тој го освоил Купот Митропа со Хонвед. Севкупно, тој одиграл 477 натпревари на највисоко ниво за КАЦ (и неговиот правен наследник БХСЕ) и постигна 33 гола.
Стил на игра
Божсик во своите најдобри позиции важел за еден од најдобрите напаѓачки полубекови во светот, поседувајќи добра техника, талент, тактичка нужност, прецизност на додавања и креативност, иако страдал од недостаток на темпо. Тој често бил користен како плејмејкер каде што неговата способност за справување била исто така корисна. Важи за еден од најголемите унгарски фудбалери.
Кариера после играње
Во текот на неговата кариера, Божшик освоил многу почести, па дури беше и пратеник во парламентот. По неговото пензионирање, тој станал член на управниот одбор на неговиот стар клуб. Тој, исто така, раководешел со тимот на 47 натпревари помеѓу јануари 1966 и септември 1967 година, по што се вратил на својата позиција на одборот. Во 1974 година, тој бил избран да раководи со унгарската репрезентација, но болеста го принуди да поднесе оставка набргу откако ја доби работата.
Смртта
Јозеф Божсик починал во Будимпешта, на 52-годишна возраст, поради срцева слабост. Постхумно бил прогласен за слободен човек од Кишпешта.
Почести
Будимпешта Хонвед
Унгарија
Индивидуален
Димче Ристески
Димче Аритонов Ристески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Определен за борба против окупаторот, почнал да работи за потребите на народно ослободителното движење. Во 1943 година бил осомничен како комунист од балистите и затворен. Во селото активно работел на собирање храна, облека, оружје, одржувал курирски врски и други работи за Народноослободителната војска на Македонија. На 20 ноември 1943 година, кога балистите го стрелале Реонскиот комитет во Карбуница, стрелан бил ѝ Димче заедно со своите другари - членови на Комитетот.
Црква „Св. Никола“ - Кичиница
Свети Никола — единствена и главна црква во горнореканското село Кичиница. Патронот на црквата се слави на денот на Свети Никола Летен, односно на 22 мај секоја година, кој воедно е и селска слава.
Историја
Црквата била изградена во XIX век. Иконите на иконостасот биле изработени во 1849 и 1850 година. Од нив, 32 се забележани и заштитени во Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, од кои 14 се со потпис на Дичо Зогаф, а 18 од непознати автори.
Од информативната табла поставена над влезната порта од дворот на црквата може да се забележи дека во 2004 година е одобрен проект за обновување на објектот и истиот бил завршен во 2007 година.
Во мај 2014 година, црквата била ограбена и од неа биле одземени четири дрвени икони.
Архитектура
Градбата има правоаголна основа со полукружна апсида во задниот дел. Влезната врата е сместена на западната страна, а непосредно пред неа се издига дрвената камбанарија. На ѕидовите од црквата има повеќе прозорци. Црквата е градена од тврд материјал, камен и дрво, од познатите мајстори на мијачката градителска тајфа. Внатрешноста на црквата е живописана, а во живописувањето рабоел и познатиот дебарски мајстор Дичо Зограф.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени селските гробишта.
Икони
Во црквата се сочувани неколку хартиено-графички икони, меѓу кои бакрорезот на Свети Георгиј Јанински, Свети Никола, Архангел Михаил како ја зема душата на грешникот, како и иконата на Свети Јован Претеча со сцени од неговото житие. Најинтересна меѓу нив е онаа на новомаченикот Свети Георгиј Јанински. Најстарата икона на овој светец е создадена десетина дена по неговата маченичка смрт, на 30 јануари 1838 година од страна на зографот Михаил Зикос од Хјониадес и на неа новомаченикот е насликан со фес на главата. Житието, пофалното слово и службата се составени во текот на 1838 година од јеромонахот Хрисант Лаинас од Коница. Иконата на Свети Георгиј е целосно сочувана со незначителни оштетувања во долниот дел, каде што делумно е оштетен приложничкиот запис. На иконата доминира фигурата на Георгиј Јанински, претставен во народно-епиротска одежда и на главата има фес со пискул. Во десната рака држи крст, а во левата рака палмово гранче како знак на неговото мачеништво. Над неговата глава испишан е натписот на грчки „Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΟΕΖΖΙ ΩΑΝΝΗΝΩΝ“. Во горниот дел на иконата, носени на облаци, претставени се: Христос, кој го благословува новомаченикот, и од спротивната страна ангелот Господов, кој го носи маченичкиот венец. Зад фигурата на Свети Георгиј Јанински е ведутата на градот Јанина со ѕидините, профаните градби и претстави на цркви, куполни градби и џамија. Над ведутата на градот Јанина испишана е натписот на старословенски „СТЫЙ ГЕωРГЫЙ НОВІИ МҮЧНИКЪ Σ ЯАІНИНО“. Во долниот дел на иконата, до нозете на Свети Георгиј Јанински, претставена е и црквата „Св. Атанасиј“ (грчки: Η ΕΚΚΛΗΣΙΛ ΤΥ ΑΓΙΥ), каде што по неговата смрт се положени неговите мошти, како и чудото што се случило пред црквата. Странично претставени се четири сцени од животот на светецот — од едната страна е Свети Георгиј пред турските старешини, на втората мачењето на светителот со ставање на камена плоча на неговите гради, а од спротивната страна се сцените на испрашувањето на Свети Георгиј пред турските старешини и маченичката смрт на светецот со бесење. Под претставата на светителот испишан е ктиторскиот натпис на грчки „ΔΑΠΑΝΗΣ ΦΙΛΑΡΕΤΥ ΜΝΧΥ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΠΑΤΡΙΣ ΜΑΙ ΤΥ ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ“.
Благодарениe на сочуваниот ктиторски натпис и споредбата со идентичната икона објавена во корпусот на графички икони од Дори Папастрату, како време на нејзина изработка може точно да се одреди 1845 година. Иконата, односно бакрорезот, е настаната по порачка на монахот Филарет од скитот на црквата Света Троица од Света Гора, а како бакрорезец се потпишал златарот Георги Статис Каларитис.
Црква „Св. Никола“ - Комарјани
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — црква во селото Комарјани, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Претставува парохиски храм на селото.
Црквата е изградена во јужниот дел на селото, на местото на стариот тулен храм срушен истата година од едимерот Јоанис Калфопулос. Осветен е на 4 јуни 1970 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски за време на свещеникот Георгиос Кириакидис. Во 1964 г. се живописани конхата на апсидата и куполата. Подоцна е живописан остатокот од храмот и на истиот му е додадена припрата.
243 п.н.е.
243 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 243. година пред новата ера, 243. од првиот милениум п.н.е., 43. од 3 век п.н.е. и четвртта од 240-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5265 и 5266 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4507 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3517 и 3518 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 510.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 243 година се протега во 2393 и 2394, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2453 и 2454 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 300. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 891 и 890 исламска година пред хиџра.
Тереза Меј
Марија Тереза Меј (/ tərizə/; родена на 1 октомври 1956 година) е британски политичар, која служи како премиер на Обединетото Кралство и водач на Конзервативната партија од 2016 година. Работела како министер за внатрешни работи од 2010 до 2016 година. Меј за првпат била избрана за пратеник во 1997 година. Идеолошки, таа се идентификува како конзервативец.
Меј пораснала во Оксфордшир и се школувала на Колеџот Св. Хју, Оксфорд. Работела во Банката на Англија, а од 1985 до 1997 година во Здружението за услуги за средување на плаќања, исто така работела како советник за Дурсфорд во Мертон. Од 1999 до 2010 година, Меј имала голем број улоги во опозициските кабинети во сенка. Таа била и претседател на Конзервативната партија од 2002 до 2003 година.
По формирањето на коалициска влада по избори те во 2010 година, Меј била назначена за министер за внатрешни работи и министер за жени и еднаквост, откажувајќи се од втората улога во 2012 година. Со повторната победата на конзервативната партија на изборите во 2015 година, таа станала најстариот министер за внатрешни работи во последните 60 години. За време на нејзиниот мандат таа се залагала за реформа на Полициската федерација, имплементирала линии во политиката за дроги, вклучувајќи ја и забраната на растението кат (khat), го надгледувала воведувањето на избраните полициски и криминални комесари, депортацијата на Абу Кадада, создавањето на Националната агенција за криминал и донела дополнителни ограничувања на имиграцијата.
Ран живот и образование
Родена на 1 октомври 1956 година во Истборн, Сасекс, Меј е единственото дете на Заидее Мери (1928-1982) и Хуберт Бразиер (1917-1981). Нејзиниот татко бил свештеник на Црквата на Англија (англо-католичката црква), и капелан во болница во Истборн. Мајка ѝ била поддржувач на Конзервативната партија.
Првично учела во основното, државно училиште во Heythrop, по што продолжила во Школата за девојки на Свети Јулијана. Потоа во Римокатоличката независна школа во Begbroke, која била затворена во 1984 година.
Кога имала 13 години, Меј добила место во поранешната Гимназија на Holton Park Girls, државно училиште во Wheatley. Подоцна Меј се дошколувала на Универзитетот во Оксфорд, каде што дипломирала со диплома од втор степен во 1977 година.
Брегзит
За време на референдумската кампања во 2016 година, Тереза Меј го поддржала останувањето на Обединетото Кралство во Европската Унија, но не водела интензивна кампања. Меј за време на референдумот критикувала одредени аспекти на ЕУ. Политичките новинари шпекулирале дека Меј не зела големо учество во дебатата за да ја зајакне својата позиција како иден кандидат за водач на Конзервативната партија.
Историја на азбуката
Историја на азбуката -  историјата на азбуката започна во античкиот Египет. Поимот азбука доаѓа од првите две букви од старословенската азбука: аз и буки.
Историја
До 2700 година пр.н.е. египетското пишување имало збир од околу 22 хиероглифи кои претставувале слогови што започнуваат со единствена согласка на нивниот јазик, плус самогласка (или без самогласка) што била во нивниот јазик. Овие глифи биле користени како упатства за изговарање за логограми, преку кои се пишувале и граматички граматички јазични форми или симболи аподоцна, се трансформираат во цели зборови.
Иако навидум азбучно по природа, оригиналните египетски унилилерали не биле систем и никогаш не биле користени за да го кодираат египетскиот говор.
Историја на азбучните форми
Во средното бронзено доба, „азбучниот“ систем познат како прасинаитско писмо, кое за прв пат се јавува во централниот дел на Египет околу 1700 пр.н.е. за или од семитски работници, до денес само еден од овие рани списи е дешифриран а нивната природа и значење останува отворена за толкување. Врз основа на појавувањата и имињата на буквите, се верува дека потекнуваат од египетски хиероглифи.
Следниот чекор и форма во развојот на азбуката била праханаанската азбука, која пак била во феникиската цивилизација. Исто така, оваа форма се развила и во јужноарапската азбука, од која потекнува гејската азбука (абугида).
Овие азбучни системи не се сметаат за соодветни азбуки, бидејќи на сите им недостасуваат знаци што претставуваат самогласки. Овие раногласни азбуки се нарекуваат абјади и сè уште постојат во делови како што се арапски, хебрејски и сириски пишувани системи.
Првата вистинска азбука била создадена во феникиската цивилизација. За разлика од двата други широко користени системи за пишување во тоа време, клинесто и египетски хиероглифи, оваа азбука содржела само околу дваесетина различни букви, што го прави пишуваниот дел и симболика доволно едноставна  и за обичните трговци. Друга предност на феникискатото писмо било тоа и тоа што можело да се користи за запишување на многу различни јазици, бидејќи ги запишувало зборовите фонемички.
Развој на азбучните форми
Феникијската колонизација придонела овој азбучен систем да се шири низ Медитеранот. Во Стара Грција,феникиската азбука се трансвормира во слоговна симболика во која биле вклучени и самогласките, со што се создала првата вистинска азбука. Грците создаваат писмо кое не содржело звуци туку најчесто симболи за самогласките. Ова означува создавање на „вистинска“ азбука, со самогласки и согласки како експлицитни симболи во едн систем. Во раните години, имало многу варијанти на грчката азбука, ситуација која предизвикала многу различните азбучни форми да се развиваат во различни писма.
Кумаае формата на грчката азбука ја пренеле грчките колонисти од Еубеја до италијанскиот полуостров, каде што се создало најразлични азбуки користени за да се впишат италијанските јазици. Едно од нив стана латинската азбука, која ќе се шири низ Европа бидејќи Римјаните ја рашириле својата империја. Дури и по падот на Римската Империја, азбуката преживеала во интелектуалните и религиозните дела. На крајот се користела за потомците на латинскиот јазик (ромските јазици), а потоа и за другите јазици во Европа.
Денес се верува дека европските азбуки, вклучувајќи ги и латинскита, Кирилица и азбуката на руните, се изведени од грчката азбука. Постојат и многу азбуки засновани на кирилицата. Денес, терминот латински се користи за која било азбука добиена од латински. Во такви азбуки, некои од буквите на латински се испуштени или додадени се други дополнителни букви.
Најчестата верзија на користената латиница денес вклучува 26 букви користени на англиски, француски, германски и други јазици, како и во голем број кодови создадени за меѓународни стандарди. Глаголско писмо или глаголицата (старословенски: Кѷрїлловица, ⰽⱛⱃⰻⰾⰾⱁⰲⰻⱌⰰ) — најстарата позната словенска азбука. Била создадена од Св. Кирил (827-869) и Св. Методиј (826-885) во 855 или околу 862/863 за преведување на Библијата и други книги на словенските јазици. Името доаѓа од старословенскиот збор глаголи, што значи „зборува“, „кажува“, „говори“, „вели“, „изрекува“. На старословенски се користи зборот „Кириловица“ за оваа азбука.
Кирилица е писмо кое се користи за различни азбуки низ Евроазија (посебно во Источна Европа, Кавказ, Средна Азија и Северна Азија). Таа е заснована на старата кирилица развиена во текот на 9 век од н.е. во Преславска книжевна школа.
Волково (Прилепско)
Волково — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Волково Село е сместено во јужниот дел на Република Македонија. Од Прилеп селото е оддалечено 6 км јужно. Волково Село се наоѓа на источниот обод на Пелагонија. Селото е сместено на североисточните падини на Селечка Планина. Надморската висина на селото е приближно 780 метри. Климата во селото е планинска заради нагласената надморска висина.
Историја
Во XIX век селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Волково живеат 42 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 34 жители, од кои 33 Македонци и 1 Албанец.
Родови
Родови во Волково се:
Општествени установи
Црква „Вознесение Христово“ - Волково
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1433 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 26 гласачи.
Иселеништво
Од родот Мрсевци има иселеници во Прилеп (две семејства). Од родот Дурлевци има иселеници во Лагово и Прилеп. Дурлевци се иселени во Старо Лагово. Родот Чурлиновци е изумрен, биле доселени однекаде.
Дубровник
Дубровник — град во јужниот дел на Хрватска, кој излегува на Јадранско Море, во регионот на Далмација. Дубровник е една од најпознатите туристички одредишта во Средоземно Море, пристаниште и седиште на Дубровничко-неретванската жупанија. Според податоците од пописот во 2011 година, Дубровник имал 42.615 жители. Во 1979 година, градот Дубровник бил вклучен во списокот на светско наследство на УНЕСКО.
Просперитетот на градот во текот на историјата се темелил врз основа на поморската трговија, како главен град на поморската Република Дубровник, постигнувајќи висок степен на економски развој, особено за време на 15 и 16 век кој бил единствениот град-држава на источниот дел од Јадранско Море, конкурирајќи на Република Венеција во трговијата. Градот бил еден од седиштата на развојот на српско-хрватскиот јазик и литература, и во градот живееле и твореле голем број на значајни писатели, сликари, математичари, физичари итн.
Вепрчани
Вепрчани — село во Општина Прилеп, во областа Мариово, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото Вепрчани се наоѓа во областа Мариово, јужно од градот Прилеп. Се наоѓа на северната страна на прилепскиот дел на областа Мариово. Сместено е во дол на јужното подножје на планината Дрен од левата страна на Црна Река. Селото Вепрчани е од збиен тип и има издолжен изглед со куќи сместени од десната страна на долот на Вепрчанска Река, со правец на протегање од исток кон запад. Вепрчани е ридско село расположено на надморска височина од 800 метри. Од три страни селото Вепрчани е заградено со високи планински гребени, од југ го заградува висок планински гребен со највисокиот врв Бутковец (1191 м.н.в), на исток кон Гуѓаково сѐ до Црна Река се испушта рамка со врвовите Бадниево Гноиште (1225 м.н.в.) и Трите Страги (1476 м.н.в.), на север е главното било на Дрен Планина со врвовите Четири Буки (1462 м.н.в.), пределот Сува Планина со врвот Маркови Кули (1510 м.н.в.), пределот Вепрчка Скрка со превојот Лигураса и веднаш од северозапад е гребенот Крајни Стени. Долот на Вепрчанска Река е отворен кон запад каде во близина на Дуње се спојува со Ореовдолска Река и заедно ја сочинуваат богатата со риби Дунска или Лисичка Река кој се влева во Црна Река. Од градот Прилеп, селото Вепрчани е оддалечено 34 километри. До него се стасува преку исклучувањето од регионалниот пат за Витолиште пред Дуње до каде води асфалтен пат, а од каде што продолжува макадамски пат посипан со чакал во должина од 11 километри. Атарот на Вепрчани е доста голем и зафаќа пространство од 29,9 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1778,4 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 664,7 ха, а на шумите само 11,6 ха. Доста густа дабова шума е застапена на падините под Бутковец и манастирот Св. Богородица јужно и југоисточно од селото. На атарот на селото има големи и квалитетни наоѓалишта на мемер на север од селото како и кварц и порцелан. Месности во атарот на Вепрчани се: Доќимот, Крив Рид, Бутковец, Лозја, Скокот, Миличино, Градиште. Селото се дели на Горно и Долно Маало кои потоа се поделуваат во помали маала според родовските имиња: Ролево, Чорапарово, Леково и др. Со вода се снабдува од една чешма во средина на селото, а постои и доста издашен извор во рудникот за мермер од кој со цевки е спроведена вода до манастирот „Св. Димитрија“. Блиски и соседни села на Вепрчани се: Дуње на запад со чиј атар граница претставува Дуњска Река, Пештани на северозапад, Беловодица, Царевиќ и Дрен преку Дрен Планина во долината на Раечка Река на север, мариовско Гуѓаково на исток, Врпско на југоисток и Живово на југ преку реката Црна.
Потекло и значење на името
Името на селото доаѓа од зборот вепар односно дива свиња. Според преданието за настанокот на селото поради чести напади и несигурност, жителите од 7 околни населби се собрале и се населиле во долот каде што имало многу вепри од каде што дошло и името на селото. Ова соодветсвува и со фактот што и во денешно време шумите околу селото изобилуваат со многу вепри - диви свињи и друг дивеч, поради што Вепрчани е постојано и многу често посетувано од ловџии.
Стопанство
Според составот на атарот Вепрчани има сточарско-поледелска функција. Во минатото жителите на Вепрчани се занимавале со сточарство и земјоделство за лични потреби, а единствено оделе на пазар во Прилеп за да купат газија. Од житото најмногу се одгледувало 'рж, а многу помалку и пченица, овес и други стрни планински жита, од кои брашното се мелело на водениците кои ги имал секој род на Вепрчанска Река. Денес малубројното преостанато постојано население и луѓето кои имаат куќи и имоти во селото се занимаваат со овчарство, пчеларство и градинарство за свои потреби. Денес постои едно домаќинство на Ристе - Ричко од родот Чорапаровци кое што одлгедува 250 овци, од кои се произведува пресно млеко, биено сирење и месо за пастрма. Домаќинстваа од родот Чорапаровци кои се постојани жители во градините под куќите за сопствени потреби во мал обем одгледуваат и градинарски производвои како црвени текни пиперки, патлиџан (домат), кромид, лук, зелка на отворено и под еден пластеник. Во селото Вепрчани е многу застапено и познато по пчеларството при што во селото вкупно се одгледуваат 250 пчелни семејства во сандаци од познатата енедемска „мариовска пчела“ од кои се произведува чист, природен и висококвалитетен ливадски мед. Покрај ливадската паша, пчелните семејства во Вепрчани произведуваат и многу вкусен мед од дабова паша. Најмногу пчелни сандаци има домаќинството на Богдан од Рожденови чие семејство е сопственик на фабриката за мед „ЗОРА ЛЕК“ од Градско која произведува и откупува мед од Вепрчани, Фариш и други места и со годишно производство од 6 и повеќе тони мед снабдува доста градинки, болници, училишта и ресторани, а извезува и во Европа и Русија. Поради големите и квалитетни наоѓалишта на минерали за градежни материјали, од пред 7-8 години веднаш северно над селото постои голем рудник и ископ на квалитетен бел меремр во сопственост на странски газди од Грција и Косово, а во минатото во Вепрчани се ископувале и најквалитетен кварц од фабриката „Партизанка“ од Прилеп и с. Манастир, како и порцеланска земја за глазура на керамички садови која што ја користела фабирката „Порцеланка“ од Велес. На атарот во непосредната околина на селото е многу застапен ловот на дивеч на диви свињи (вепри), лисици, срни, волци и мечки за кои доаѓаат ловџии и ловни друштва од Прилеп, Скопје и странство, при што Вепрчани е едно најпосетуваните места за лов во Мариово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вепрчани живееле 520 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вепрчани имало 384 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во минатото Вепрчани било големо село каде чест случај било во една куќа да живеат и по 20 членови на неколку семејства. На почетокот на XX век селото броело 520 жители. Како и многу села во Мариово, така и од Вепрчани се иселил голем бројод населението, поради што тоа бележи постојан пад на бројот на жителите и е во фаза на раселување. Така во 1961 година Вепрчани броело 367 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на само 18 жители, македонско население. Во 1994 година во Вепрчани имало 13 куќи во кои постојано живееле луѓе и 6 овчари. Денес во Вепрчани има 4 отворени куќи во кои постојано живеат 3 домаќинства и 1 повремено, а поголем број поранешни жители ги имаат обновено и ги посетуваат своите куќи и имоти бавејќи се со пчеларство, лов и сточарство. Денешни постојани жители на Вепрчани се Ристе -Ричко кој одгледува овци и Илија од Чорапарови, Богдан од Рожеденови и Димко од Шпарловци.
Според пописот од 2002 година, во селото Вепрчани живеат само 10 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, од кои 1 Македонец и 1 лице без податоци.
Родови
Селото Вепрчани е населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Староседелски македонски родови во Вепрчани се: Тодоровци (слават Петковден) биле еден од поимотните родови со најмногу земја во селото, а од нив како деленици поттекнуваат родовите Ролевци, Шакировци чиј предок кој бил помал брат на трговецот Пројче бил комита кај Шакир војвода, Мурџевци, Брдевци, Поповци од овој род попот Димко се оженил со ќерката на митрополитот во Прилеп и бил прв учител по веронаука, а за неговата ќерка во Прилеп имало и народна песна, Мутевци, Чиричевци. Македонски родови во Вепрчани за чија старина и место на доселување се знае, се: Мијаковци (слават Митровден) се доселиле од с. Гари во Мијачијата во западна Македонија и Рожденовци чиј предок дошол како домазет од кавадаречкото село Рожден во тиквешко Мариово. Останати староседелски родови или родови со непознато место на доселување се: Чорпаровци можно е прекарот да го добиле по тоа што биле сиромашни и оделе по чорапи или пак дека плетеле чорапи за селото, Личовци, Краиновци, Орлевци, Рабевци, Бурназовци, Мачниковци, Лековци, Головци кои прекарот го добиле по предокот Ристе „Гола Сабја“ кој со голи раце како со сабја му откинал глава на некој турчин во Прилеп, Шулевци, Благиовци, Љутовци или Лутиовци, Ѓумишовци, Пилевци, Чекановци, Заечковци, Јаничовци, Василовци, Шмантевци, Шпарловци, Шабановци, Тасевци, Аџиовци, Пупевци, Куцаровци. Брачни врски надвор од селото се склопувале најчесто со невести донесени од селата Дуње, Гуѓаково и Галиште.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1526 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа. Во ова избирачко место е опфатено и селото Гуѓаково.
Иселеништво
Како најкрајно и оддалечено мариовско село, Вепрчани дало многу иселеници во други села и градови. Целосно ислени род од Вепрчани се Кулевци од кои потекнува познатиот Толе Паша од с. Крушевица и Шутковци од кои 6 браќа се иселиле во пелагониските селата Канатларци каде биле „страв и трепет“ и во битолско Ивањевци, како и во градот Прилеп. Најголем број на иселеници од Вепрчани има во некогашните кавадаречки муслимански села по долината на Раечка Река преку Дрен Планина односно во Росоман, Фариш, Крушевица, градот Кавадарци, Градско, градот Прилеп и пелагониските села Ерековци, Тополчани.
Редовни настани
Вепрчани секоја година на крајот на мај или почетокот на јуни го прославува Спасовден како селска слава, со еден или повеќе кумови чие кумство доаѓа по кршење на погача, но и со искажана желба, како што е случај во последните години кога се пријавени повеќе кумови на прославата.
Култура и спорт
Во куќа и крај црквата во селото Вепрчани, познатиот македонски филмски режисер Милчо Манчевски има снимано сцени и кадри за своите филмови Прашина и Мајки.
Жак Ширак
Жак Ширак (Jacques Chirac), (роден на во  - починат на  во ) — поранешен француски политичар, премиер и претседател.