Српски_железници
Почеток и развој на железницата
Интересно, во тоа време, 1861 г. во селото Дента недалеку од Вршац, земјопоседникот Шулхоф го купил англискиот парен плуг Фаулер.Потеклото и развојот на железницата и парните локомотиви се случиле во првите децении на 19 век во Велика Британија, од каде подоцна постепено се прошириле низ светот. Првата половина и средината на 19 век се одликуваат со изградба на меѓуградски и рударско-индустриски железници со тесен колосек. Изгледот на пругата станало многу популарна тема во тоа време, па веста за неа стигнала до принцот Милош, кој дури дал официјална идеја за изградба на пругата, што било направено во написот со наслов „Железничкиот пат и локомотивата“ во Српски народен весник во Пешта 1837 г. Принцот Милош бил првиот српски владетел кој се возел на пароброд и воз што ги влече парна локомотива. Истата година, Сигисмунд Август Волфганг направил проект со наслов План за изградба на железнички пат или железница во Србија, кој предвидувал изградба на железница во Источна Србија во должина од 84 километри од Милановац до сливот на Тимок и Дунав. Следен проект, 1852 година, кој бил уште поголем и поважен, била изградбата на Трансбалканската железница од Цариград до Белград од страна на британската компанија Фокс и Брејсии Ко. На територијата на денешна Србија и Романија меѓу првите железнички со тесен колосек 760 мм изградена е трасата во должина од 63,5 км Оравица - Јасеново - Црвена црква - Бела црква - Врачев Гај - Соколовац до манастирот Базијас на брегот на Дунав. Во времето на Воената граница, во Австриската империја, била првично наменета за транспорт на јаглен до Дунав и за потребите на пароброд со лопатки. Концесијата за изградба на пругата е доделена на Виенскиот рударски директориум, а проектот го изработил инженерот Карл Бах. Интересно е што граничните Срби пружиле жесток отпор на експропријацијата на земјиштето. Работите на изградбата на железницата биле забавени со избувнувањето на револуцијата во 1848 година, кога граничните Срби од околните села ја опседнале Бела црква во која бил формиран австрискиот полк. Работата продолжила веднаш по војната, во 1850 година, а железницата била отворена за сообраќај на 20 август 1854 година. На крајот на истата година, 31 декември 1854 година, новиот сопственик на рудникот и железницата станало познатото банкарско семејство Ротшилд, чија акционерска компанија, Империјално-кралската привилегирана државна железничка асоцијација KuK priv. Österr. Staats-Eisenbahngesellschaft), во текот на следната година, потпишала договор за проширување на железничката линија Јасеновац - Вршац - Темишвар - Сегед, која била отворена за сообраќај во 1858 година. Ова ја направило станицата Јасеновац првата железничка клучка во областа. Интересно е што, Австриските државни железници во Виена, 1880 година, за да ја одбележале својата 25-годишнина токму од отворањето на рударската пруга на Бела црква. Вреди да се спомене дека оваа пруга е изградена само 29 години по првата железница во светот во 1825 година и ги поврзувало Стоктон и Дарлингтон во Англија. Речиси 30 години, сè до изградбата на железницата Белград-Будимпешта, пристаништето и станицата Базиаш биле почетна точка за сите жители на Кнежевството кои патувале на север. Една од најтешките физички работи во 19 век, како и денес, било да се работи во рудниците и да се работи на изградба на тунели што ги изведувале психофизички најподготвените мажи. Втората половина на 19 век се одликува со изградба на меѓународни железници по нормална пруга, со цел да се поврзат далечните земји за превоз на стоки и патници. За време на владеењето на принцот Милан, Националното собрание изгласало во 1875 година Закон за градба на железници. Само по Ослободителните војни (1876-1878) и со одредбите на Берлинскиот конгрес од 1878 година за да се обезбеди нејзина забрзана изградба. Железничката конвенција меѓу Австроунгарската империја и Србија била потпишана во Будимпешта на 28 март 1880 година а малку подоцна, 4 јуни 1887 година, конвенцијата за железничко поврзување меѓу Србија и Отоманската империја била потпишана во Цариград. Првиот српски странски заем бил склучен во март 1881 година со конзорциум француски банки преку Генералниот сојуз (Société Générale Union) од Париз за изградба на пругата Белград - Врање во износ од 100 милиони динари, со рок на отплата од 50 години и годишна каматна стапка од 5%. Со отплатата на заемот Србија гарантирала со нето приход од железница и царина, а доколку средствата не биле доволни, годишниот ануитет би се надополнувал од средствата собрани од персоналните даноци. Изградбата започнала на 21 јуни 1881 година означен со сребрена крампа од кнезот Милан Обреновиќ. Истата година е основано и Кнезовото српско железничко-трговско училиште. Учениците од ова прво железничко училиште наставата ја следеле во Белград, а имале и практична обука на железниците на Австроунгарија, Белгија, Франција и Италија. Но, веќе на почетокот на следната 1882 година, генералниот сојуз банкротирал во1882 година, со долг кон Србија од 36 милиони динари, додека нејзиниот претседател Ежен Бонту бил затворен поради „злоупотреба на службената положба и доверба“. Новиот доверител е Националната дисконтна канцеларија (Kontoâr d'Eskont), голема и првокласна париска банка, во чија финансиска група спаѓала и Виенската банка, која ги презела одговорностите на Генералниот сојуз. На 27 март 1882 година, Советот на министри (Влада) биле одобрени на 29 март 1882 година, министерот за финансии потпишаал нов договор за изградба на железницата со полномошник на компанијата на Народната канцеларија за попусти, што било направено на 29 март 1882 година. Работите ги изведувала француската компанија Асоцијација за изградба и експлоатација на државните железници на Србија, со која бил склучен генерален договор. Новоформираната француска компанија се обврзала да управува со железницата 50 години. Французите работеле како експерти и инженери и ангажирале домашна сила за физичка работа. Имало и германски работници од Австроунгарија. Првата индустриска железница во Србија била со тесен колосек, широк 0,6 m. Изградена во 1882 година, две години пред завршувањето на нормалната пруга Белград-Ниш, а се користела за потребите на рудникот Мајданпек. Делницата на пристаништето Смедерево - Велика Плана, долга 42 километри, е изградена порано за транспорт на материјали за потребите на изградбата на пругата Белград-Ниш. Ова било, всушност, првата железница во Србија. По три години изградба, завршиле работите на нормалната пруга во должина од 243 километри, од Белград до Ниш во август 1884 година. Првиот свечен воз тргнал од Белград на 23 август по стариот календар и на 4 септември 1884 година или според новиот календар. Испраќањето на возот бил украсен со цвеќиња и српски музиканти и голем број граѓани,но присуствувале и угледни гости од Виена, Будимпешта и Париз. Возот тргнал во 8:30, а во Ниш пристигнал во 18:23 часот. Неколку дена подоцна, на 3 септември по стариот календар и на 15 септември 1884 година според новиот календар, бил пуштен во редовен сообраќај. На оваа линија првично имало неколку возови, а цените на билетите биле превисоки за Србите осиромашени во претходните војни. Железницата била солидно изградена, а локомотивите и вагоните биле најмодерни во тоа време. Во 1885 година, околу 153.000 патници и 53.000 тони стока биле превезени на линијата долга 245 километри со 371 вагон. Во август 1884 година, првата електрична светилка во Србија била запалена во фабриката за оружје во Крагуевац, во светилката - еден од погоните на тогашниот Воено технички институт, само две години откако „блескавото чудо“ било прикажано на Светската изложба во Париз, во 1887 година.Крагуевац железнички  се поврзал со Лапово. Една година претходно, во 1886 година, се одржал првиот телефонски разговор на далечина меѓу Белград и Ниш меѓу кралот Милан и премиерот Милутин Гарашанин.