cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва светска војна
Затвореници
Во Србија, по битките во 1914 година, со кои австроунгарската војска била одбиена, останале над 70.000 заробеници од кои околу 20 000 биле со словенско потекло. Во епидемија на тифус што ја зафатила Србија поради ужасни последици на војната починале над 33 000 заробеници. Заробеници имале подобри услови за живеење од населението, за што сведочат членовите на европски комисии што набљудувале однос кон воените заробеници. Во Австроунгарија и Германија во 1917 година се наоѓале околу 127 500 заробени и 79 000 интернирани лица од територија на тогашната Србија. Истата година на територијата на Бугарија имало 32 000 заробеници и 100 000 интернирани српски цивили. На крајот на 1917број година број на интернирани и затвореници изнесувал 341 500 лица.
Во Русија, кога затворениците од чешката легија на австроунгарската војска биле ослободени во 1917 година, истите тие повторно се вооружиле и кратко станале воени сили за време на Руската граѓанска војна.
Додека сојузничките затвореници од Централните сили биле брзо испраќани дома на крајот од активните непријателства, истиот третман не бил даден на затворениците од Централната власт на Сојузниците и Русија, од кои многумина служеле за присилна работа. Тие често биле ослободувани со многуте пристапи на Црвениот крст. Германските затвореници сè држеле во Русија до 1924 година.
Поддршка
На Балканот, југословенските националисти, како што бил водачот, Анте Трумбиќ, силно ја поддржувал војната, барајќи слобода на Југословените од Австроунгарија и други странски сили и создавање независна Југославија. Југословенскиот комитет бил формиран во Париз на 30 април 1915 година, но наскоро ја преместил својата канцеларија во Лондон. Трамбиќ го предводел Комитетот. Во април 1918 година, се одржал Римскиот конгрес на обесправени националности, вклучувајќи ги и чехословачките, италијанските, полските, трансилванските и југословенските претставници, кои ги повикале сојузниците да го поддржат националното самоопределување за луѓето што живеат во Австроунгарија.
На Блискиот Исток, арапскиот национализам се зголемил на отоманските територии како одговор на подемот на турскиот национализам за време на војната, при што арапските националистички водачи се залагале за создавање панарабска држава. Во 1916 година, Арапската револуција започнала на териториите на Блискиот Исток кој бил под контрола на отоманската власт, во обид да се постигне независност.
Во Источна Африка, Јасу V од Етиопија ја поддржувал државата Дервиш, која била во војна со Британците во кампањата во Сомалиленд. . Германскиот претставник Фон Сибург во Адис Абеба изјавил: „Сега е време Етиопија да го поврати брегот на Црвеното Море, за да ги однесе Италијанците дома, за да ја обнови Империјата според нејзината древна големина“. Етиопската империја била на работ на влегување во Првата светска војна на страната на Централните сили пред соборувањето на Јасу поради сојузничките притисоци врз етиопската аристократија.
Италијанскиот национализам бил поттикнат од избувнувањето на војната и на почетокот бил силно поддржан од различни политички фракции. Еден од најистакнатите и популарни италијански националистички поддржувачи на војната бил Габриеле Д’Анунцио, кој го промовирал италијанскиот иредентизам и им помогнал на италијанската јавност да ја поддржи интервенцијата во војната. Италијанската либерална партија, под раководство на Паоло Босели, промовирала интервенција во војната на страната на сојузниците и го користела друштвото „Данте Алигиери“ за промовирање на италијанскиот национализам. Италијанските социјалисти биле поделени околу тоа дали да ја поддржат војната или да се спротивстават на тоа; некои биле милитантни поддржувачи на војната, меѓу кои и Бенито Мусолини и Леонида Бисолати. Сепак, италијанската Социјалистичка партија одлучила да се спротивстави на војната откако биле убиени анти-милитаристички демонстранти, што резултирало со генерален штрајк наречен Црвена недела. Италијанската социјалистичка партија се исчистила од провоените националистички членови, меѓу кои бил и Мусолини. Мусолини, синдикалист кој ја поддржал војната врз основа на иредентистички тврдења за италијански населени региони на Австроунгарија, формирал движење кое подоцна се развило во Италијански сојуз на борбата, како потекло на фашизмот. Национализмот на Мусолини му овозможил да собере средства од Ансалдо (фирма за вооружување) и други компании за да ја создаде Ил Пополо д'Италија за да ги убеди социјалистите и револуционерите да ја поддржат војната.
Опозиција
Откако војната била прогласена, многу социјалисти и синдикати ги поддржале нивните влади. Меѓу исклучоците биле Болшевиците, Социјалистичката партија на Америка и Италијанската социјалистичка партија, како и луѓето како Карл Либкнехт, Роза Луксембург и нивните следбеници во Германија.
Папа Бенедикт XV, избран во папа помалку од три месеци пред започнувањето на Првата светска војна, ја направил војната и нејзините последици главен фокус на неговата рана понтификација. Во суштина спротивно на неговиот претходник, пет дена по неговиот избор, тој зборувал за својата решеност да го направи она што може за да донесе мир. Неговата прва енциклика, Ad beatissimi Apostolorum, од 1 ноември 1914 година, била засегната со оваа тема. Бенедикт XV ги нашол своите способности и единствена позиција како верски емисар на мирот игнориран од страна на воинствените сили. Договорот од Лондон од 1915 година меѓу Италија и Тројната Антанта вклучувал тајни одредби со кои сојузниците се согласиле со Италија да ги игнорираат папските мировни чекори кон централните сили. Како резултат на тоа, објавувањето на предложениот предлог на Бенедикт за седум точки од август 1917 година било игнорирано од страна на сите страни освен од Австроунгарија
Многу земји ги затворале оние што зборувале против конфликтот. Тука спаѓаат Јуџин Дебс во САД и Бертранд Расел во Британија. Во САД, Законот за шпионажа од 1917 година и Законот за затајување од 1918 година направиле федерално злосторство да се спротивстави на воените регрути или да даде какви било изјави што се сметаат за „нелојални“. Публикациите на сите критични за владата биле отстранети и многумина служеле долги затворски казни за изјавите за фактите кои се сметаа за непатриотични.
Голем број националисти се спротивставиле на интервенцијата, особено во државите во кои националистите биле непријателски расположени. Иако огромното мнозинство на ирскиот народ се согласило да учествува во војната во 1914 и 1915 година, малцинство напредни ирски националисти жестоко се спротивставиле. Војната започнала во услови на криза во Ирска која се појавила во 1912 година и до јули 1914 имало сериозна можност за појава на граѓанска војна во Ирска. Ирските националисти и марксисти се обиделе да ја следат независноста на Ирска, кулминирајќи преку Велигденското востание од 1916 година, со тоа што Германија испратила 20.000 пушки во Ирска за да предизвика немири во Британија. Владата на Велика Британија ја ставила Ирска под воена состојба како одговор на Велигденското востание, иако, откако непосредната закана од револуцијата се распаднала, властите се обиделе да направат отстапки. Сепак, спротивставувањето на вмешаноста во војната се зголемило во Ирска, што резултирало со криза при регрутирањето во 1918 година. Во 1917 година, дејствијата на серија француски востаници довеле до десетици војници да бидат погубени, а многу повеќе затворени.
Во септември 1917 година, руските војници во Франција започнале да се прашуваат зошто воопшто се бореле за Французите. Во Русија, спротивставувањето на војната довело до формирање на револуционерни комитети, кои помогнале да се разгори Октомвриската револуција од 1917 година, преку повикот за леб, земја и мир. Болшевиците се согласиле на мировен договор со Германија, мирот во Брест-Литовск, и покрај неговите сурови услови.
Во северна Германија, на крајот од октомври 1918 година започнала Германската револуција од 1918-1919 година. Единиците на германската морнарица одбиле да заминат за последната операција која ја сметале за изгубена. Ова го иницирало востанието. Револтот на морнарите, кој потоа следел во поморските пристаништа се проширил низ целата земја за неколку дена и довел до прогласување на Република на 9 ноември 1918 година и кратко потоа на абдикација на Кајзерот Вилхелм II.
Регрутација
Регрутацијата била честа појава во повеќето европски земји. Сепак, таа била контроверзна во земјите што зборуваат англиски јазик. Таа била особено непопуларна кај малцинските етнички групи, особено ирските католици во Ирска и Австралија, како и француските католици во Канада.
Канада
Во Канада ова прашање предизвикало голема политичка криза која трајно ги отуѓило Франкофоните. Отворениот политички јазол помеѓу француските Канаѓани, кои верувале дека нивната вистинска лојалност е во Канада, а не во Британското Царство и кај припадниците на ангофонското мнозинство, кои пак ја сметале војната како обврска за нивното британско наследство.
Австралија
Во Австралија, кампањата за регрутација на Били Хјуз, премиерот на земјата, предизвикало расцеп во Австралиската Лабуристичка Партија, така што Хјуз ја формирал Националистичката Партија на Австралија во 1917 година за да го продолжи ова прашање. Земјоделците, работничкото движење, Католичката црква и ирските католици успешно се спротивставиле на притисокот на Хјуз, кој бил одбиен во два наврати.
Британија
Во Британија, регрутацијата резултирала со повикување на скоро секој физички способен човек во Велика Британија - шест од десет милиони подобни за војување. Од нив, околу 750.000 ги загубиле своите животи. Повеќето смртни случаи биле на млади невенчани мажи. Во војната, 160.000 жени ги загубиле своите сопрузи и 300.000 деца ги загубиле своите татковци. Регрутирањето за време на Првата светска војна започнало кога британската влада го усвоила Законот за воена служба во 1916 година. Законот укажувал дека самохраните мажи на возраст од 18 до 40 години можеле да бидат повикани на воена служба, освен ако не биле вдовици со деца. Имало систем на трибунали за воени служби за да се суди по барањата за изземање врз основа на извршување на цивилни дела од национално значење, домашни тешкотии, здравје и приговор на совеста. Законот поминал низ неколку промени пред завршувањето на војната. Оженетите мажи биле изземени од оригиналниот акт, иако ова било променето во јуни 1916 година. Старосната граница исто така била зголемена на 51 година. Признавањето на работата од национално значење исто така се намалило, а во последната година од војната имало поддршка за повикување на свештенството. Регрутација траела до средината на 1919 година. Поради политичката ситуација во Ирска, никогаш не се применувало повикувањето.
САД
Во Соединетите Американски Држави, регрутацијата започнала во 1917 година и генерално била добро прифатена, со неколку противања со опозицијата во изолирани рурални средини. Администрацијата одлучила да се потпре првенствено на регрутација, наместо на доброволното ангажирање, за да се подигне воена работна сила кога само 73.000 војници во првите шест недели влегле. Во 1917 година биле регистрирани 10 милиони мажи. Ова се сметало за несоодветно, така што возрасните групи се зголемиле, а исклучоците се намалиле, така што до крајот на 1918 година бројката се зголемила на 24 милиони мажи, кои биле регистрирани со скоро 3 милиони војници во воените служби. Нацртот бил универзален и вклучувал црнци на истите термини како и белците, иако тие служеле во различни единици. Црнците биле вкупно 367.710 војници (13.0% од вкупниот број), додека белците биле 2.442.586 (86.9%).
Форми на отпор се движеале од мирен протест до насилни демонстрации. Најчестите тактики билепреку дезертирање или криење. Многу социјалисти биле затворени поради наводно попречување на регрутацијата. Најпознат е случајот со Јуџин Дебс, претседател на Социјалистичката партија на Америка, кој се кандидирал за претседател во 1920 година од неговата затворска ќелија. Во 1917 година, голем број радикали и анархисти го оспориле новиот нацрт-закон во Федералниот суд, тврдејќи дека тоа било директно кршење на забраната за ропство. Врховниот суд едногласно ја потврдил уставноста на нацрт-законот во случаите на селективен предлог-закон од 7 јануари 1918 година.
Австроунгарија
Како и сите армии на континентална Европа, Австроунгарија се потпирала на регрутација за да ги пополни своите редови. Меѓутоа, регрутирањето на службениците било доброволно. Ефектот од регрутацијата на почетокот на војната резултирал да една четвртина биле Словени, додека повеќе од 75% од офицерите биле етнички Германци. Така, регрутацијата многу придонела за катастрофалниот настап на Австрија на бојното поле.
Споменици
Споменици биле изградени во илјадници села и градови. Оние што биле погребани во импровизираните гробишта постепено нивните останки биле префрлани на формални гробишта повторно во близина на бојните полиња, под грижа на неколку организации. Многу од овие гробишта исто така имаат централни споменици за исчезнатите или неидентификувани мртви, како што е споменикот на Менин Гејт и меморијалниот Тиепвал.
Во 1915 година, Џон МекКреј, канадски армиски лекар, ја напишал песната „In Flanders Fields“ како поздрав за оние што загинале во Големата војна. Објавена во магазинот Punch на 8 декември 1915 година, таа сè уште се рецитира, особено на Денот на примирјето од Првата светска војна и на Денот во спомен на загинатите во војната.
Националниот музеј и спомен на Националната светска војна во Канзас Сити, Мисури, е споменик посветен на сите Американци кои служеле во Првата светска војна.
Владата на Велика Британија имала буџетирано значителни ресурси за одбележување на војната во периодот од 2014 до 2018 година. Водечкото тело е Кралскиот воен музеј. На 3 август 2014 година, францускиот претседател Франсоа Оланд и германскиот претседател Јоаким Гаук заедно ја одбележале стогодишнината од германското објавување на војна во Франција.
Првата светска војна како тема во уметноста и во популарната култура
"Една генерација невини млади мажи, заминаа во војна за да го направат светот безбеден за демократијата. Тие беа заклани во глупави битки планирани од глупави генерали. Оние кои преживеале биле шокирани, разочарани и огорчени од нивните воени искуства, и виделе дека нивните вистински непријатели не биле Германци, туку старите луѓе дома кои ги излажале. Тие ги отфрлија вредностите на општеството што ги испратило во војна, и со тоа ги разделиле своите генерации од минатото и од нивното културно наследство."
Првата светска војна како мотив во книжевноста
Бројни дела од книжевноста и филмот обработуваат теми од Првата светска војна, како:
Жртви
* Британска Империја вклучува канадски, австралиски и индиски жртви.
** Њуфаундленд не е дел од Канада во овој период.
Криптовалута
Криптовалута — облик на дигитална сопственост која се користи како средство за размена користејќи криптографија како начин на обезбедување сигурност на трансакциите, контрола на создавањето дополнителни парични единици и заради потврда на трансферот на валута.
Криптовалутите се дефинираат како подмножество дигитални валути, алтернативни валути и виртуелни валути.
Историја
Имало многу обиди да се создаде дигитална валута во текот на технолошкиот на 1990-тите, со системите како Флооз, Беенз и ДигиКеш кои се појавуваат на пазарот, но не успеваат. Имало многу причини за нивните пропусти, како што се измама, финансиски проблеми и дури судири меѓу вработените во компаниите и нивните шефови.
Битно, сите овие системи користеле пристап Trusted Third Party (посредни од доверба), што значи дека компании зад нив ги верификувале и овозможувале трансакциите. Заради неуспесите на овие компании, создавањето на дигитален систем на готови пари долго време било сметано за изгубен случај.
Потоа, во почетокот на 2009 година, анонимен програмер или група програмери под псевдоним Сатоши Накамото го претставил биткоинот. Сатоши тоа го опишал како „пер-ту-пер (peer-to-peer) електронски готовински систем“. Целосно е децентрализиран, што значи дека нема вклучени опслужувачи и нема централен контролен авторитет. Концептот многу потсетува на пер-то пер (без посредници) мрежите за делење податотеки.
Еден од најважните проблеми што мрежата за плаќање мора да го реши е двократното трошење (double spending). Тоа е манипулаторска техника на двократно трошење на истата количина. Традиционално решение било доверлива трета страна, централен опслужувач, кој ја водел евиденцијата за балансите и трансакциите. Меѓутоа, овој метод подразбира надлежноста над вашите средства и сите ваши лични податоци. Во децентрализирана мрежа како биткоин, секој учесник мора да ја извршува оваа работа. Ова се врши преку блок-верига, јавен регистер на секоја трансакција која некогаш се случила во мрежата, достапен до секого. Спрема тоа, сите во мрежата можат да го видат билансот на секоја сметка.
Секоја трансакција е податотека која се состои од јавните клучеви на испраќачот и примателот (адреси на паричниците) и количините на пренесените пари. Трансакцијата исто така мора да ја потпише испраќачот со својот приватен клуч. Сето ова е само основна криптографија. На крајот, трансакцијата се емитува во мрежата, но прво треба да се потврди.
Во основа, која било криптовалутна мрежа се заснова на апсолутниот консензус на сите учесници во поглед на легитимитетот на билансите и трансакциите. Ако јазлите не се сложуваат на еден биланс, системот во основа би се распаднал. Меѓутоа, постојат многу правила однапред изградени и испрограмирани во мрежата која спречува ова да се случи. Криптовалутите се така наречени бидејќи консензусниот механизам е осигуран со снажна криптографија. Ова, заедно со наведените фактори, ги прават третите страни и „бланко довербата“ како концепт, целосно неизедначени.
Прва криптовалута
Биткоинот, кој бил создаден во 2009 година, е првата децентрализирана криптовалута.
Оттогаш, создадени се голем број на криптовалути. Биткоинот и неговите деривати (ллткоини) користат децентрализирана контрола наспроти централизираните електронски пари на централниот банкарски систем. Децентрализираната контрола користи биткоинова блокверижна технологија за да единствената база на податоци на сите трансакции ја преведе во разделена, децентрализирана главна книга.
Најчести криптовалути
Биткоин - првата криптовалута која сè започнала.
Рипле – за разлика од повеќето криптовалути, оваа не користи блок-верига за да постигне консензус за трансакциите на ниво на мрежа. Наместо тоа, спроведен е зачестен консензусен проце, што го прави побрз од биткоинот, но исто така го прави поранлив на хакерските напади.
Биткоин кеш– биткоинов хард-форк кој е поддржан од страна на најголемата биткоинова рударска компанија и произовидител на АСИЦ биткоиново рударски чипови. Постои релативно кратко време, но за кратко време доспеал меѓу првите пет криптовалути во поглед на вкупната пазарна вредност.
НЕМ - за разлика о повеќето други криптовалути кои користат алгоритам PoW, тој користи Proof of Importance, кој од корисниците бара веќе да поседуваат одредена количина парички за да можат да добијат нови. Ги поттикнува корисниците да трошат свои средства и да ги следат трансакциите како би утврдиле колку одреден корисник е важен за целокупната НЕМ мрежа.
Лајткоин - криптовалута која била создадена со намера да биде „дигитално сребро“ во споредба со биткоиновото „дигитално злато“. Тој е гранка на биткоинот, но за разлика од неговиот претходник, може да генерира блокови четири пати побрзо и да има четири пати поголем број на парички – 84 милиони.
ИОТА - технологијата на откривање криптовалути се нарекува тангле и бара од испраќачот во трансакцијата да направи PoW кој одобрува две трансакции. Така ИОТА ги отстранила посветените рудари од процесот.
Деш – тоа е двослојна мрежа. Првото ниво се рударите кои ја обезбедуваат мрежата и ги снимаат трансакциите, додека другото се состои од „мастерјазли“ кои ги пренесуваат трансакциите и овозможуваат трансакции од типот ИнстантСенд и ПриватеСенд. Првата е значително побрза од биткоинот, додека другата е потполно анонимна.
Qтум – спојување на биткоиновата и итириумовата технологија насочени на деловни апликации. Мрежата може да се пофали со биткоинова доверливост, со истовремено овозможување на користење на паметни договори и дистрибуирани апликациии, слично како во итириумовата мрежа.
Монеро - криптовалута со можност за приватни трансакции и една од најактивните заедници.
Итириум класик - оригинална верзија на итириум. Раздвојувањето се случило откако децентрализираната автономна организација (ДАО) изградена над првобитниот итириум била хакирана.
Легалност
Настанала голема загриженост во врска децентрализираната природа на криптовалутите и нивната способност да се користат скоро потполно анонимно. Властите ширум светот се загрижени заради тоа што криптовалутите им се привлечни на трговците на илегални стоки и услуги. Исто така, тие се загрижени заради нивната употреба во перењето пари и затајување данок.
Статусот на легалност на криптовалутите варира од држава до држава и сè уште е недефиниран или во состојба на промена во многу земји. Додека повеќето држави со закон не го забрануваат користењето на криптовалути, нивниот статус како пари не е цврсто утврден. Во земјите како што се Мароко, Боливија, Еквадор, Киргистан, Бангладеш користењето на биткоин е нелегално со закон казниво, додека во повеќето други Бразил, Чиле, Колумбија, Аргентина е легално.
Познати стручњаци во областа
Брок Пирс — основа на повеќе од десет финтех компании.
Сали Ивс — технички директор и водач во нови технологии, онлајн медиуми, општествени иновации, итн.
Роџер Вер — прв светски инвеститор во биткоинови стартапи, вклучувајќи ги битцоин.цом, блоцкцхаин.цом, БитПаy, Кракен, Пурсе.ио, итн.
Ерик Ворхис — извршен директор на ШапеШифта.
Тур Деместер — економист и инвеститор, главен и одговорен уредник на Адамант ресерч.
Брус Портер Јр. — американски претприемач.
Динис Гвардиа — директор/основач на Интелигент ХQ.
Дон Тапскот — Медиумски теоретичар, автор на неколку книги за блок-вериги и криптовалути.
Виталик Бутерин — творец на итириумот.
Жил Бабинет — француски мултипретприемач, „дигитален шампион" на Франција.
Вини Лингам — извршен директор/соосновач на Цивик Кеy.
Мајкл Мајнели — финансиер на научници кој промовира општествен напредок со помош на подобри финансии и технологија.
Џим Марус — коиздавач на Тхе Финанциал Бранд и сопственик и издавач на Дигитал Банкинг Репорт.
Чарли Ли — творец на лајткоин.
Како да се чува и купи криптовалута?
За разлика од повеќето традиционални валути, криптовалутите се дигитални, што подразбира потполно поинаков пристап, особено кога е во прашање чувањето. Технички, не се чуваат единиците криптовалута, наместо тоа се користи приватниот клуч кој се користи за заклучување на трансакциите кои мораат да бидат сигурно сочувани.
Постојат неколку различни видови криптовалутни паричници кои одговараат на различни потреби. Ако приватноста е приоритет, одлуката може да биде хартија или хардверски паричник. Тоа се најсигурни начини на складирање на криптовалути. Постојат и „колд“ (офлајн) паричници кои се чуваат на тврд диск и онлајн паричници, кои може да бидат поврзани со менувачници или со независни платформи.
Кога се работи за купување биткоини, постојат многу различни опции. На пример, банкомати кои постојат во повеќе од 50 земји. Исто така, може да се купат со ваучери за подарок, криптовалутни менувачници, инвестициски фондови и дури може да се тргува лице в лице.
Кога се во прашање други, помалку популарни криптовалути, опциите не се толку различни. Меѓутоа, и за нив постојат бројни менувачници во кои можат да се набават разни криптопарички за фиатпари или биткоини. Тргувањето лице в лице е исто така популарен начин на стекнување парички. Опциите за купување зависта од криптовалутите, нивната популарност и локацијата.
Рударење
Рударењето на криптовалути претставува начин на валидација на трансакциите во мрежата. Рударите при ископувањето на нов блок добиваат криптовалута како награда за својата работа во мрежата. Во теорија наградата ја смалува цената на трансакцијата, така што поттикнува придонес во вид на процесорска моќ за обработка податоци во мрежата. Стапката на генерирање хешрејт, кој врши валидација на трансакциите е значително зголемен со користење специјализирани машини како што се ФГПА и АСИЦ, кои користат комплексни хеш алгоритми како што се ШХА-256 и Скрипт. Оваа трка за што поефикасни и поевтини машини се одвива уште од денот на појава на првата криптовалута, биткоинот, во 2009 година. Со зголемување на бројот на луѓе кои завлегуваат во светот на дигитални валути, генерирањето на хеш за валидација станало многу покомплексно во текот на годините, толку што рударите се принудени да инвестираат големи суми пари при купување поголем број АСИЦ машини. Спрема тоа, вредноста на добиената криптовалута за пронаоѓање хеш често ја оправдува сумата пари потрошена на дотерување на машините, вложувањето во разладни системи заради топлината која тие ја произведуваат, како и струјата која се троши во процесот.
Килограм
Килограм, (симб. кг или kg) — основна SI-единица за маса. Грамот е дефиниран како еден илјадити дел од килограм. Еден килограм има маса колку 1 литар дестилирана вода. Претворањето дава еквивалентни единици за маса во други системи.
Криптовалута
Рударење
Некои рудари користат рударски пулови, ја делат својата процесорска моќ преку мрежата за да ја поделат добивката за нова паричка подеднакво, во зависност од големината на придонесот при веројатноста на откривање блок. „Шер“ му се доделува на член на рударскиот пул кој ќе презентира валиден пруф оф ворк.
Имено, една компанија ги покренала своите податочни центри на теренска локација на една канадска гасна фирма заради ниската цена на горивата.
Со обѕир на економската и еколошката загриженост врзана за рударењето, различни „безрударни“ криптовалути се во активен развој. За разлика од конвенционалните блок-вериги, некои директно ациклично-графски криптовалути користат пеј-ит-форвард систем, при што секој налог врши минимална обработка на тешките пресметки на двете претходни трансакции при верификацијата. Други криптовалути, како „нано“, користат блок-решеткаста структура при што секој поединечен налог има своја лична блок-верига. Со тоа секој налог ги контролира своите трансакции, без потреба за традиционален пруф-оф-ворк рударење, овозможувајќи бесплатни, моментални трансакции.
Декубитус
Декубитус претставува патолошки процес кој се јавува на т.н. предилекциски места,предизвикано од подолго време лежење во иста позиција односно поради притисокот на крвните садови и недоволната исхранетост на ткивото со крв,односно нарушена циркулација.
Гзиме Старова
Гзиме Старова  (р. во ). По потекло е Албанка.
Декубитус
Предилекциски места:
Гзиме Старова
Животопис
Дипломирала на Правниот факултет во Скопје во учебната 1969/1970. Докторирала на Правниот факултет во Љубљана во 1991 година. Како доцент на Правниот факултет во Скопје е избрана во 1992 година по предметот трудово право и социјално осигурување. За вонреден професор е избрана во 1997 година. За редовен професор е избрана во 2002 година на Правниот факултет во Скопје. Учествувала на повеќе собири, конференции во областа на правата на човекот. Исто така учествувала на повеќе домашни и научно-истражувачки проекти. Нејзината работа се состои и во објавување на бројни научни и стручни трудови и поради тоа таа е добитник на две плакети на Универзитетот „Св.Кирил и Методиј“ поради своите достигнувања во областа на образованието
Декубитус
Причини за појава на декубитус:
Стадиуми на настанување на декубитална рана:
Дејство врз организмот
Превенција
Лекување
Вруточка Река
Вруточка Река — се наоѓа на Шар Планина, поминува низ селото Вруток и се влева во Вардар. .
Врапчишка Река
Врапчишка Река — се наоѓа на Шар Планина, северозападно од Гостивар, поминува низ селото Врапчиште и се раводнува низ полето, а при висок водостој се влева во Вардар. Зафаќа сливно подрачје од 22,1 км2.
Дита Старова-Керими
Биографија
д-р Дита Старова-Керими (р. ) е афирмирана академска сликарка и педагог. Нејзин татко е познатиот писател и академик Луан Старова, а нејзината мајка е професорка и судијка Гзиме Старова. Таа е сопруга и мајка на две деца Арбер и Арба.
Работно искуство
Д-р Дита Старова-Керими е директорка на Националната галерија во Скопје, од 2015 година, која успешно ја води. Таа е член на Друштвото на ликовните уметници на Македонија (ДЛУМ).
Поројска Река
Поројска Река — се наоѓа североисточно од Тетово, поминува низ селото Порој и се раводнува низ полето.
Камењанска Река
Течение
Камењанска Река извира од шарпланинскиот врв Карабунар на надморска височина од 2.000 метри. Реката настанува со спојување на Ситничка и Виошанска Река. Спојот на двете реки се случува кај селото Јеловјане. По спојувањето на реките, реката тече низ клисура каде што реката на релативно кратко растојание има значителен пад од 400 м. Тој стрмен пад ги создава Камењанските Водопади кои се низа на девет водопади кои течат над селото Камењане.
Список на деца на Рамзес II
Античкиот египетски фараон Рамзес II имал голем број деца: помеѓу 48 до 50 синови и 40 до 53 ќерки кои ги имал претставено на неколку споменици.
Рамзес очигледно не правел разлика меѓу потомството на неговите први две главни жени, Нефертари и Исетнофрет. Првите синови и првите ќерки на двете кралици имаат статуи на влезот од храмот Абу Симбел, иако само децата на Нефертари биле прикажани во помалиот храм, посветен на неа. Освен Нефертари и Исетнофрет, Рамзес имал шест повеќе големи кралски жени за време на неговото владеење — неговите ќерки Бинтанат, Меритамен, Небетави и Хенутмире (која, според друга теорија била негова сестра), и двете ќерки на Хатусили III, хетитскиот кралот. Освен првата хетитска принцеза Мааторнеферуре и евентуално Бинтанат, се знае дека никоја не му родила деца на фараонот. Првите неколку деца на Рамзес обично се појавуваат во ист редослед на приказите. Списоци со принцови и принцези биле најдени во Рамесеум, Луксор, Вади ес-Себуа и Абидос. Некои имиња ни се познати од острака, гробници и други извори. Синовите на Рамзес се појавуваат на прикази со битки и триумфи — како што се Битката кај Кадеш и опсадата на сирискиот град Дапур — веќе рано од неговото владеење (5 и 10 година, соодветно), па веројатно е дека неколку од нив се родени пред тој да дојде на престолот. Многу од неговите синови биле погребани во гробницата КВ5.
Напорите на Рамезес да се насликаат неговите деца на неколку негови споменици биле во спротивност со претходната традиција на чување на кралските деца, особено момчињата во позадина, освен ако тие немале важни официјални титули. Ова веројатно било предизвикано од фактот дека неговото семејство не било од кралско потекло и тој сакал да го нагласи нивниот кралски статус.
Синови
Следниве синови на Рамзес се познати од различни извори:
Базилика на Светото срце (Париз)
Базиликата на Светото срце (на Basilique du Sacré-Cœur) или Сакре-кер е римокатоличка црква и мала базилика во Париз посветена на преданоста кон Пресветото срце на Исус. Таа е популарно обележје и e еден од најпосетуваните споменици во Париз. Градбата е сместена на ридот Монмартр.
Базиликата е дизајнирана од францускиот архитект Пол Абади. Изградбата била започната во 1875 година и завршила во 1914 година. Осветувањето на базиликата се случило во 1919 година, по завршувањето на Првата светска војна.
Жаклина Пешевска
Биографија
Жаклина Пешевска  (р. во )— македонска пратеничка во Собранието на Република Македонија од страна на ВМРО-ДПМНЕ во пратеничкиот состав 2020-2024. Нејзините активности како пратеник можат да се проследат како член на повеќе комисии и тоа: комисија за финансирање и буџет, комисија за европски прашања, комисија за труд и социјална политика и други активности.
Животопис
Дипломирала на Технолошко-металуршки факултет.
Политичка партија
Политичка партија или политичка странка е здружение на луѓе со исти политички цели и убедувања, кои се стремат да ја освојат државната власт за да ги остварат своите цели. Политиката на партијата често претставува агрегација на интересите во рамките на партијата, кои неизбежно варираат дури и помеѓу членовите на иста партија. При одредени изборни ситуации, потипични при пропорционални отколку при мнозински избори, владата може да биде формирана од повеќе партии, при што таквата влада се вика коалициона влада.
Жаклина Пешевска
Животопис
Член е на ВМРО-ДПМНЕ.
Политичка партија
Партиски системи
Партиските системи можат да бидат еднопартиски, двопартиски и повеќепартиски.
Политичките партии во светот
Бројот на политичките партии се разликува од земја до земја. така, во 2016 година, во Бугарија имало 137 партии, во Босна и Херцеговина имало 130 партии, а во Хрватска 122 партии. Во Србија биле регистрирани 90 партии, во Шведска имало 75 партии, во Македонија 58, во [[Црна Гора 45, а во Словенија имало 30 партии. Како земји со помал број партии се издвојуваче: Албанија (13), Косово (18) и Велика Британија, со 12 партии.
Марко Гудуриќ
Марко Гудуриќ (српска кирилица: Марко Гудурић, роден на 8 март 1995 година) е српски професионален кошаркар кој настапува за Фенербахче во Националната асоцијација на кошарка (НБА). Со висина од 201 см, тој игра на позицијата бек шутрер.
Слаѓана Митовска
Биографија
Слаѓана Митовска  (р. во )— македонска поранешна пратеничка во Собранието на  Македонија од страна на ВМРО-ДПМНЕ во пратеничкиот состав 2016-2020.
Животопис
Дипломирала на Универзитетот „Св.Кирил и Методиј“ во Скопје како социјален работник. Специјалист по социјална работа во здравство.
Член е на ВМРО-ДПМНЕ.
Мери Волстонкрафт
Мери Волстонкрафт (англ. Mary Wollstonecraft, 27 април 1759 – 10 септември 1797) е англиска писателка и феминистка, автор на „Одбрана на правата на жената“ и мајка на Мери Волстонкрафт Шели. Нејзиниот сопруг, Вилијам Годвин е еден од повидните атеисти во тој период и предвесник на анархистичкото движење.
Антон Попов
Антон Николов Попов (Попово Маало, с. Игуменец (денес во Гега), Пиринска Македонија, -, ) — македонски писател, комунист, учесник во илегалниот отпор против фашистичкиот режим во Бугарија. Бил еден од основачите на Македонскиот литературен кружок.
Потекло
Неговиот прадедо поп Стојан се доселил од Берово. Тој, како соборец на Иљо Малешевски и учесник во Кресненското востание, бил убиен од Турците. Истата судбина го снашла и дедо му Костадин Попстојанов, војвода на чета во Горноџумајското востание, заедно со неговите двајца браќа. Татко му, учителот Никола Попов, зема активно учество во револуционерните борби, и во 1922 г. бил обесен од четниците на ВМРО.
Живот
Во 1936 година се запишал во Државното високо училиште за финансии и административни науки во Софија, а есента 1937 година станува чиновник во Софиската општина. Во Софија работел и како новинар. Тој е еден од основачите на Македонскиот литературен кружок, формиран во 1938 година. Во тоа време ја напишал статијата „Дали постои македонска нација“, во која дава образложен позитивен одговор.
На почетокот на мај 1941 година е мобилизиран во 25 пешадиски полк на Беломорието. По нападот на нацистичка Германија врз СССР заедно со Никола Вапцаров стануваат членови на Воениот центар при ЦК на БКП, каде пројавил вонредна активност. По апсењето на Вапцаров на 4 март 1942 година, набрзо, на 24 април бил уапсен и Антон Попов. Во судскиот процес против ЦК БРП на 22 јули е осуден на смрт и на 23 јули, заедно со Никола Вапцаров и четворица други бугарски комунисти, е стрелан на софиското гарнизонско стрелиште.
Во негова чест, Петричкиот партизански одред, формиран на 24 мај 1944 година, е наречен по него.
Цитати
(Извор: Антон Попов „Дневник“, Млада Македонија, 1938 г.).''
Ирина Римес
Ирина Римес (Irina Rimes; 22 август 1991 година, Флорешти), познат и по имињата Ирина Ремеш и Irra е молдавска пејачка и композитор, која моментално работи во Букурешт.
Пејачката стана позната по учеството во 2012 година во молдавската „Фабрика за ѕвезди“ (Fabrica de Staruri), каде стигна до финалето.
Наталија Задорожњук
Наталија Ивановна Задорожниук (Наталія Іванівна Задорожнюк; 26 ноември 1968 година, Северне, Донечка Област) — Украински дипломат. Вонреден и ополномоштен амбасадор на Украина во Република Македонија (2017—2022).
Партија на слобода и правда
Партија на слобода и правда (ПСП) — партија основана на 7 март 2020 година во Македонија на нејзиниот прв конгрес кога е избран првиот претседател на партијата. Нејзин сегашен водач е Иван Арсовски. ПСП во својата програма највеќе се има засновано на патриотизам и зачувување на Македонскиот идентитет и државата, Република Македонија.
Немања Бјелица
Немања Бјелица (српски: Немања Бјелица), роден на 9 мај 1988 година) е српски професионален кошаркар кој настапува за тимот на Голден Стејт Вориорс во Националната асоцијација на кошарка (НБА). Настапува на позицијата крилен центар, како и за српската кошаркарска репрезентација. Неговите вештини за разновидност и ракување со топки му овозможувале да ја преземе улогата на теренот. Бјелица бил селектран во првиот тим на Евролигата, како и МВП на Евролигата во 2015 година.
Раиса Панасјук
Раиса Василивна Панасјук (Раїса Василівна Панасюк; 1973 година, село Осична, Хмилницки реон, Виничка Област — 17 септември 2018 година) — Украинска јавна личност, владин комесар за правата на лицата со попреченост. Почесен граѓанин на градот Виница. Почесен работник од социјалната сфера на Украина.
Јованка Орлеанка
Јованка Орлеанка (фран.: Jeanne d'Arc ) ( — ) — народна хероина на Франција и Светец на Католичката црква. Уште на 17 години, таа ја командувала француската кралска армија, убедувајќи го кралот Шарл VII да ги истера Англичаните од Франција и подоцна, овозможувајќи го неговото крунисување.
Во 1429. на чело на неколку стотици Французи, кај Поатје ги победи англиските освојувачи и го зазеде градот Орлеан. Бургундијците ја заробуваат во 1430. и им ја предаваат на Англичаните, по што е осудена за ерес и запалена на кол во 1431 во градот Руан.
Во 19 век, таа е прогласена за француска национална хероина. Јованка Орлеанка е прогласена за светица од страна на Католичката црква на почетокот од XX век. Моментално, Република Ирска, Канада, Велика Британија и Соединетите Американски Држави покажуваат голем интерес во нејзините дејствија. Јованка Орлеанка се смета за силна жена полна решеност и вера.
Јованка Орлеанка како тема во уметноста и во популарната култура
Јованка Орлеанка се јавува како тема на повеќе дела во уметноста и популарната култура, како:
Лариса Дир
Лариса Дир (Лариса Володимирівна Дір; родена во 1968 година) — Украински дипломат, вонреден и ополномоштен амбасадор на Украина во Македонија (од 4 мај 2022 година ).
Родена е во 1968 година во селото Хута-Межихирска, во Киевската област. Таа доби високо образование на Националниот правен универзитет „Јарослав Мудриј“; студирала на Дипломатската академија на Украина при Министерството за надворешни работи на Украина. Работела во Амбасадата на Украина во Велика Британија, раководител на Одделот за светски украинизам и културна и хуманитарна соработка на Министерството за надворешни работи на Украина. Дипломатски ранг — Вонреден и ополномоштен гласник од I класа (08.2018). Зборува англиски.
Георги Скрижовски
Георги Скрижовски (1882 - 25 февруари 1925) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, приврзаник на Серската група, деец на Привременото претставништво на бившата ВМРО и разлошки вовјода.
Животопис
Георги Скрижовски е роден во село Скрижово, Зихненско. Вистинското име му е Георги Радев Иванов, а презименската форма ја зема подоцна, како ознака за местото од каде потекнува.
Учи во педагошкото училиште во Сер, каде зема учество во револуционерниот кружок во училиштето, а потоа е учител во Демирхисарско.
Влегува во четата на Димитар Гоштанов. Во 1902 г. е во четата на Јане Сандански како секретар. Учесник во Илинденското востание, член на Серскиот револуционерен комитет.
После востанието формира чета, со која дејствува во Разлошко. Зема активно учество во борбите со врховистите. За време на Младотурската револуција учествува во одредот на Сандански и походот кон Цариград.
По Балканските војни и Првата светска војна, како приврзаник на серската група, тој е член на Привременото претставништво на бившата ВМРО и потписник на Апелот од 9 март 1919 до Париската мировна конференција.
По конечната поделба на Македонија се повлекува од македонските борби и живее со семејството во Свиленград. Но и таму поддржува врски со Димо Хаџи Димов.
Во продолжение на горноџумајските крвави настани од септември 1924 година, Скрижовски е убиен во Свиленград на 25 февруари 1925 година од екзекутор на ВМРО (Автономистичка).
Михаил Арнаудов
Михаил Петров Арнаудов (, –, ) — бугарски филолог, книжевен историчар, академик, универзитетски професор.
Животопис
Роден е во 1878 година во Русе, Кнежевство Бугарија, во семејството на Петар Сибинов Арнаудов од Тетово и Друмка Михајлова Панова од Русе. Татко му потекнува од тетовското село Вратница и се занимава со трговија. Илија Арнаудов е помлад брат на Михаил. Мајка му Друмка умира кога тој е дете, па татко му подоцна се преженува.
Основното и средното образование го завршува во родниот град. Од 1895 до 1898 година студира словенска филологија во Високото училиште во Софија, денес Софискиот универзитет „Свети Климент Охридски“. Од 1898 до 1900 година специјализира на универзитетите во Лајпциг и Берлин. Помеѓу 1900 и 1903 година работи како учител во Видин и Софија. Во 1904 година докторира филозофија, словенска филологија и индологија во Прага.
Михаил е професор на Софискиот универзитет. Од 1908 година е редовен доцент по општа книжевна историја, од 1914 година вонреден професор, а од 1919 година редовен професор. Од 1921 до 1922 година е декан на Историско-филолошкиот факултет. Во 1926 година накратко е директор на Народниот театар во Софија. Во 1928 година е назначен за раководител на катедрата за споредбена книжевна историја на Софискиот универзитет.
Од 1918 година Михаил е дописен, а од 1929 година редовен член на Бугарската академија на науките. Тој е и меѓу основачите на Македонскиот научен институт во 1923 година.
Од 1 јуни до 2 септември 1944 година, за време на Втората светска војна, Арнаудов е министер за народна просвета во владата на Иван Багрјанов. По превратот од 9 септември 1944 година, новите власти го отстрануваат од академските функции што ги извршува и го апсат. Следната 1945 година, Народниот суд го осудува на доживотен затвор за неговото учество во владата на Багрјанов, но советскиот филолог и историчар Николај Державин застанува во одбрана на Арнаудов и тој е ослободен.
Арнаудов починува во 1978 година во Софија, на 99-годишна возраст.
Куќа на Паунови
Куќа на Паунови — стара куќа во градот Велес, Македонија. Куќата била изградена во староградски стил во 1868 година, додека во 2019 година била опфатена од пожар и целосно срушена.
Објектот е прогласен за културно наследство на Македонија
Историја
Куќата на Паунови се наоѓа во велешкото маало Прцорек, на улица ул. „Јован Наумов - Алабакот“ бр. 10. Изградена е во 1868 година, во месноста Варналиите заедно со соседните Куќа на Тренчови, Куќа на Чокалови и Куќа на Прнарови.
Во овој комплекс од куќи биле снимени сцени од филмот „Мис Стон“ а се појавуваат и на македонската туристичка кампања „Македонија Вечна“ во режија на Милчо Манчевски.
На 20 декември 2019 година во куќата избувнало пожар, по кое куќата била целосно опожарена и срушена. Од пожарот починал и сопственикот на куќата Миле Паунов. Од пожарот била оштетена и соседната куќа на Маневи, која исто така била срушена. Веднаш по пожарот, Управата за заштита на културното наследство му наложила на одделот на Конзерваторскиот центар надлежен за Велес да ги сними објектите и да направи проект за реконструкција на изгорените куќи на Паунови и Маневи.
Архитектура
Основата на куќата била правилна и се развивала на три нивоа. Куќата била пространа, составена од приземје и два ката. На неа доминирале чардакот и прозорците. Особено бил впечатлив ентериерот во кој доминирале детали од традиционалниот староградски стил.
Тито и Македонија
Јосип Броз Тито е контроверзна фигура во Македонија дури и 41 години по неговата смрт. Неговото наследство сѐ уште не е оценето едноставно од македонските историчари и граѓани.
По завршување на Втората светска војна, Тито им донел на Македонците национално осамостојување и комунистички режим. Позитивната страна на Титовото партизанско движење и на НОБ е во тоа што ја вброиле Македонија во членките на Антихитлеровската коалиција. По војната Вардарска Македонија веќе не била Јужна Србија или Вардарска бановина, туку сојузна република во рамките на Југославија со посебна култура, историја и јазик. (Види Социјалистичка Република Македонија)
Кај Македонците преовладуваат следниве два става:
Александар Лазески
'''Александар А. Лазески''' (1922 во Слатина, Порече — 7 септември 1944 во Барбарос, Порече) македонски партизан, учесник во НОБ.
Тито и Македонија
Противниците на Тито ги спомнуваат најжестоките репресии врз противниците на Југославија, врз приврзаниците на идејата за независна Македонска држава, врз класниот непријател. Многу граѓани, и соработници и несоработници на фашистичкиот окупатор, биле убиени без судење. Според македонски извори биле убиени од 4.500 до 20.000 луѓе и уште околу 120 илјади граѓани фрлени во затвор и логори (околу 10 проценти од вкупното население на Македонија).
Александар Лазески
Животопис
Александар А. Лазески е роден во 1922 година во селото Слатина. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил самоволно. Влегол во составот на 15 поречка бригада. Загинал во борбите со бугарската војска на Барбарос на 7 септември 1944 година.
Тито и Македонија
Се споменува и менување на етничкиот состав во Македонија, појавување на етнички проблеми во Македонија и уништувачка ролја на комунистичката идеологија врз културата и уметноста. Водачите на вториот македонски Илинден во никаков случај не ја замислувале Југославија како унитарна заедница, туку како државна творба во која Македонија во голема мера ќе биде самостојна.