cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манастир Ѓурѓеви Ступови
Историја
Манастирскиот комплекс се состоел од црквата Свети Ѓорѓија, трпезарија, трпезарија, резервоари за вода и ѕидови околу влезната кула. Архитектурата на манастирот „Св. Манастирот е објект со збир на архитектонско-градежни иновации во тој период, меѓу кои има две забележителни кули, странични предворја, купола со елипсовидна основа, неправилна форма на олтарниот простор, како и специфично уредување на централниот куполен простор на црквата. Еднокорабниот храм со олтарот составен од три апсиди, наос и нартекс, во својот надворешен изглед го отсликува духот на римската градба. Комбинацијата на византиско просторно уредување и римска архитектура резултираше во оригинална симбиоза која беше основа за посебен архитектонски стил. Влезната кула, по дополнителната изградба на апсидите на источната страна во 1282–83 година, била претворена во капела што кралот Драгутин ја дизајнирал за неговиот гроб. Внатрешноста на капелата е покриена со фрески со историска содржина и портрети на Немањиците. Особена вредност имаат фреските на овој манастир, изведени според најдобрата традиција на Комниновиот стил и вешто прилагодени на архитектурата на храмот, која е особено изразена во сеопфатната купола. Највпечатлива е сликата на Свети Ѓорѓи на коњот, која се наоѓа над главниот влез во црквата. Покрај овој многу карактеристичен има фрески на четири српски државни совети каде се носеле важни одлуки поврзани со српската историја. Пред манастирот е подигнат мал објект кој се користи како музеј за заштита и изложба на најважните фрагменти од црковни и други објекти, каде што некои се целосно компонирани и реконструирани. Како дел од ентитетот Стари Рас со Сопочани, манастирот Свети Ѓорѓи Пиларс е на листата на светско наследство на УНЕСКО од 1979 година и се наоѓа на патеката Трансроманица.
Надворешни врски
43.16556°N, 20.49667°W
Џами Бахчели
Џами Бахчели — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Кирил Барбареев
Кирил Барбареев — проректор за развој, инвестиции и одржување на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Своето високо образование го започнал на Педагошкиот факултет во Штип во учебната 1997/1998 година. Дипломските студии ги завршил во 2001 година и стекнал со диплома за завршени студии со звање дипломиран професор-воспитувач.
Во 2002 година се запишал на постдипломски студии на Филозофскиот факултет на Институтот за педагогија во Скопје и во јули 2007 година се стекнал со звање магистер по педагошки науки со одбрана на магистерскиот труд на тема „Локалниот курикулум во воспитно-образовната работа со децата од подготвителната година“. Своите докторски студии ги завршил во 2010 година на Филозофскиот факултет во Скопје на тема „Образованието и професионалниот развој на воспитувачите во предучилишното воспитание и образование“, со што се стекнал со звање доктор на педагошки науки.
По завршувањето на магистерските студии со Одлука на Наставно-научниот совет на Педагошкиот факултет во Штип е избран за асистент по предметите Методика на воспитно-образовната работа по култура на говорот и Педагошка практика. Во своето работно искуство, во 2004 година е вработен како асистент на Педагошки факултет во Штип при Универзитетот „Св.Кирил и Методиј“ - Скопје, а во 2011 година е избран како професор на Факултетот за образовни науки при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип.
Членство во професионални и универзални асоцијации
Област на истражување
Тодор Димитровски
Тодор Димитровски ( во —  во Скопје) — македонски лингвист, книжевен историчар, теоретичар и преведувач.
Животопис
Автор е на книгите: еден од составувачите на Речник на македонскиот јазик, 1-3 (1961 - 1966), еден од авторите на Правопис на македонскиот јазик, Григор Прличев, Собрани текстови, приредил (1974), Коле Неделковски, Стихови, приредил (1975), За македонскиот јазик, уредник, соавторство (1978), Коле Неделковски, Собрано дело, предговор, коментар, избор и редакција (1981), Од Пејчиновиќ до Рацин (1982), Димитрија и Константин Миладиновци, Зборник на народни песни, уредник, соавторство (1983), Речник на македонската народна поезија, кн. 1-2, уредник (1983-1987), Речник на Бели мугри на К. Рацин (1990), Речник на литературните изрази (1996), Подвигот на Миладиновци (2000), Нивната мака на перото (2000), Галичник и Мијаците (2000). Преводи: Слово за походот Игорев (1960). Добитник на наградите: „11 Октомври“, „Кирил Пејчиновиќ“, „Златно перо“, „Григор Прличев“.
Please Don't Leave Me
„Please Don't Leave Me“ е песна од американската поп рок пејачка Пинк, како трет сингл од нејзиниот петти студиски албум Funhouse. Песната е издадена на 31 јануари 2009 година. Песната има добиено висока позиција на ерплеј радиата во Австралија и Нов Зеланд, а исто така била додадена и на А-списокот на BBC Radio 1 во Обединетото Кралство. Музичкото видео за „Please Dont't Leave Me“ е режирано од Дејв Мејерс и било испратено на интернет пред официјалното издавање на песната како синг, а исто така предвремено бил покажан и омотот на синглот. Во САД, песната се искачила во Топ 20, искачувајќи се на 17 место.
Позадина
„Please Don't Leave Me“ е напишана од Пинк и од текстописецот/продуцентот Макс Мартин, која исто така и ја продуцирал песната. Тоа е една од четирите песни на албумот продуцирани од Макс Мартин, заедно со број-еден синглот „So What“. Песната е во средно темпо и во неа е прикажана љубовна врска исполнета со омраза. Пинк пее за некој кој има лошо влијание на неа, но таа сѐ уште не е способна да ја остави таа личност. Таа кажува преку рефренот, „Јас секогаш велам дека не ми требаш, но секогаш ќе се сведува повторно на ова, те молам не оставај ме.“ Песната е една од првите три кои се изведувани во живо на Much Music од албумот Funhouse пред неговото официјално издавање заедно со сингловите, „Sober“ и „So What“.
Нецка
Нецка (Neetzka) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Фридрих Бесел
Фридрих Вилхелм Бесел (Friedrich Wilhelm Bessel; ( – ) бил германски математичар, астроном и систематичар во Беселовите функции (кој ги открил Даниел Бернули). Бил современик на Карла Гаус, кој исто така бил математичар и астроном. Астероидот 1552 Бесел го добил името во негова чест.
Чуруклар
Чуруклар — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Бигор (Вруток)
Бигор или '''Св. Мина''' — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Вруток. Претставува средновековна некропола. Се наоѓа на североисточната периферија на селото, веднаш над левиот брег на Вардар, каде се среќаваат фрагменти од камени плочи и крстови од бигор. Некрополата е во значајна мера уништена со изградбата на селските куќи
Шекерли
Шекерли или Шекерлија (Ζαχαράτο, Захарато, до 1927 Σεκερλή, Секерли) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 4 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 232 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Шекерли се состоело од 22 семејства со 100 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Шекерли имало 65 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 80 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија и Бугарија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година и на пописот од 1920 година селото било евидентирано како напуштена населба.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 213 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 312 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 186 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1733 жители, во 1971 година имало 109 жители, во 1981 година имало 94 жители, додека во 1991 година имало 85 жители. Денеска, населението на селото е 101 жител според пописот од 2001 година.
Големата разлика во бројот на население во периодот од 1951 до 1961 година се должи или на печатна грешка или на стационирање на грчки војници во самото село.
569 Миса
569 Миса — мала планета која кружи околу Сонцето.
Инерција
Инерција (тромавост) — една од основните особини на сите тела во вселената што поседуваат маса, односно масата е мерка за инертноста на физичките тела. Се опишува како отпор на секое физичко тело да ја смени состојбата од мирување во движење, или обратно , од движење во мирување. Ова својство се манифестира како спротивставување на телата на промената на состојбата на нивното движење, што е опишано со Првиот Њутнов закон (закон за инерција).
Во основа, за на телото да му се промени интензитетот, правецот или насоката на неговата брзина, на тоа тело мора да дејствува сила. Треба да се забележи дека за промена на насоката на движењето не е потребна и промена на интензитетот (модулот) на брзината.
Инерцијални сили
Спротивставувањето на промената на состојбата на движење се манифестира со појавата на инерцијална сила која дејствува во неинерцијален појдовен систем цврсто врзан за самото тело (во системот во кој телото мирува). Бидејќи во овој систем забрзувањето (промената на брзината) не се запазува, ова спротивставување се појавува како сила која дејствува без видлива причина или извор, па затоа се нарекува и фиктивна или инерцијална сила. Наједноставен и најпознат пример за ова е возењето во автомобил кој ја менува својата брзина (забрзува, успорува или ја менува насоката на брзината). Како што ни е добро познато од искуството, за време на забрзувањето при возењето, седиштето го притиска нашиот грб, како нешто да не влече назад, додека при успорувањето продолжуваме со движење кон ветробранското стакло, како нешто да не влече кон напред. Ефектот е уште поизразен доколку е поголема масата на телото и/или промената на брзината во единица време, односно при забрзување.
Векторот на инерцијалните сили секогаш е насочен во спротивна насока од векторот на забрзување на неинерцијалниот систем во кој ги забележуваме, а интензитетот се определува по формулата. По својата природа, инерцијалните сили се масени (зафатнински) сили (за разлика од контактните). Таквите сили го опфаќаат телото со целата негова маса (волумен), бидејќи дејствуваат на секоја негова честица; во суштина, начинот на дејствување на инерцијалните сили по ништо не се разликува од гравитациските сили, освен по тоа што имаат различни причинители. Оваа нивна особина, Алберт Ајнштајн ја искористил за формулирање на својот принцип на еквивалентност на инерцијалните и гравитациските сили, кој претставува една од основите на неговата општа теорија на релативност. Некои инерцијални сили се од посебно значење во анализата на движењето, па затоа имаат и посебно име, на пример, центрифугална сила, Кориолисова сила итн.
Соколски манастир
Соколски манастир, Габровски манастир или Габровско-Соколски манастир – манастир на Бугарската православна црква основна во 1833 година, а името го носи по својот основач Јосиф Соколски. Манастирот е посветен на Успението на Пресвета Богородица. Се наоѓа 15 км југозападно од Габрово на северните падини на Стара Планина во паркот на природата во близина на Соколска Пештера.
Првичната, мала дрвена црква била изградена во 1833 година, а фреските биле завршени година дена подоцна. Христо Цокев, уметник од Габрово, на црквата ѝ донирал икона која ги претставува Богородица и Христос и која се смета за чудесна. Во 1862 година, отецот Паул Зограф и неговиот син од селото Шипка ја фрескоживописале црквата.
Азбуковица
Азбуковица е планинска област во западна Србија, на границата со Босна и Херцеговина. Реката Дрина ја дели Азбуковица од општините Сребреница и Братунац. Граници: на северозапад - општина Мали Зворник, на север - општина Крупањ, на североисток - општина Осечина, на исток - општина Ваљево и на југ - општина Бајина Башта. Највисокиот врв е Торничка Бобија висок 1272 метри на планината Бобија. Неколку поројни реки, кои се влеваат во Дрина, ја сечат Азбуковица. Најпознати реки се Трешњица и Љубовиѓа. Во доцниот османлиски период, регионот административно бил дел од Соколската нахија.
Соколски манастир
Манастирот има голем двор опкружен со станбени и комунални објекти. Во центарот на дворот, во 1865 година мајсторот Никола Фичев изградил голема камена фонтана со осум славини. Манастирот е изграден за време на бугарската национална преродба со огромна поддршка на месните жители на Габрово и блиските села.
Азбуковица
Наводи
44.2°N, 19.5°W
Соколски манастир
Манастирот имал важна улога во Априлското востание во Бугарија. Во овој манастир, водачот на востанието Цанко Дустабанов собрал група доброволци за борба против Турците. Во краток период за време на Руско-турската војна 1877—1878, манастирот бил болница.
Во 1973 година манастирот е прогласен за историска локација на Бугарија.
808
808 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 808 година од новата ера, 808. од првиот милениум, 8. од IX век и деветта од 800-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6316 и 6317 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5558 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4568 и 4569 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1561.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 808 година се протега во 3444 и 3445, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3504 и 3505 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1351. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 192 и 193 исламска година.
Папа Лав VII
Лав VII (лат. Leo PP. VII; ? - 13 јули 939) — римски папа од 3 јануари 936 до 13 јули 939. Тој бил папа во периодт на порноратијата. Го поддржувал развојот на манастирите. Тој го благословил архиепископот Фридрих од Германија.
NGC 880
NGC 880 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 880 е од видот S/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 880 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 18 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 12' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 14°.
Други поделби
Проучување на NGC 880 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8805. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 219; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4693. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1281.
Димитар Димитров
Димитар Димитров (роден во с. Цакони, Воденско, Егејска Македонија на ) — македонски поет, есеист, критичар, преведувач од турски, писател за деца, политичар и дипломат.
Животопис
Во првата експертска влада Димитров ја извршувал функцијата Министер за образование и наука, и тоа во периодот од 20 март 1991 до 4 септември 1992 година. Во периодот од 30 ноември 1998 до 28 декември 1999 година ја извршувал функцијата Министер за култура, во владата на Љубчо Георгиевски. .
Творештво
Автор е на книгите: Овчарче (раскази за деца, 1960), Збогум детство (раскази за деца, 1960), Кога сме деца (раскази за деца, 1962), Животот и уметноста (студија, 1967), Противставување (есеи, 1971), Македонски работи (есеи, 1991), Уметност и човекување (есеи, 1992), Меѓу тоталитаризам и демократија (есеи, 1994), Името и умот (есеи, 1999).
Тираносаурус
Тираносаурусот бил најстрашниот и најкрволочниот диносаурус кој некогаш живеел. Имал глава долга и до еден метар. Имал големи и остри заби и долг подвижен врат. Имал кратки предни нозе, а моќни и долги задни нозе на кои трчал, одржувајќи рамнотежа со долгата мускулеста опашка. Бил висок околу 5, а долг и до 15 метри. Според ножните отпечатоци, широки 70 cm и долги 75 cm, е пресметано дека чекорите му биле долги и до 5 метра. Бил брз грабливец, и, веројатно бил најголем месојадец што живеел на нашата планета. Врвот на својот развиток го достигнал, како и неговите сродници, во периодот креда, кога на Земјата владеела топла и влажна клима. Изумрел одеднаш пред околу 65 милиони години. Се размножувал со јајца како и сите други влекачи. Живеел во Северна Америка, каде се најдени најмногу фосилни остатоци.
Лудовико Сфорца
Лудовико Сфорца (роден на - починал на ) бил седмиот војвода од Милано. Тој бил член на династија Сфорца како син на Франческо I Сфорца и Бјанка Марија Висконти. Лудовико е најпознат по своите дарувања на Леонардо да Винчи и други уметници од тоа време.
Лудовико Сфорца можеби е најпознат по тоа што ја порачал изработката на Тајната вечера од Леонардо да Винчи.
Регент
Кога неговиот татко Франческо починал во 1466 година, тој бил наследен од страна на Галеацо Марија Сфорца, а по неговиот атентат во 1476 година него го наследил Џан Галеацо Сфорца кога имал само седум години. Лудвико Сфорца дејствувал како регент во тоа време во период од 13 години.
Семејство
Во јануари 1491 година, тој се оженил со Беатриса Есте (1475-1497). Леонардо да Винчи ја организирал свадбената прослава. Младата петнаесетгодишна принцеза успеала многу бргу да го шармира миланскиот двор. Таа помогнала во довршувањето на замокот на Сфорца доведувајќи видни филозофи, поети, дипломати и војници. таа го потикнала на својот сопруг во дворецот да ги донесе Леонардо да Винчи и Донато Браманте.
Таа станала мајка на Максимилијан Сфорца и Франческо II Сфорца, кои подоцна станала војводи на Милано. И покрај својот брак, Лудовико имал најмалку две љубовници. Сесилија Галерани го родила својот син Чезаре на 3 мај 1491 година. Друга љубовница му била Лукреција Кривели со која имала уште еден вонбраќен син, Џовани Паоло I Сфорца.
Управување
Во 1494 година новиот крал на Неапол Алфонсо, се сојузил со Папа Александар VI, кој сојуз претставувал голема закана за Лудовико. Лудовико одлучил да се понуди на Франција, каде владеел Шарл VIII. Тој му понудил да помине со своите војски преку Милано за да може да го нападне Неапол. Сепак неговите амбиции се намалиле, па го нападнал и самиот град Милано. По ова Лудовико направил сојуз со Максимилијан I. Така неговата внука Бјанка Марија Сфорца била омажена за светиот римски цар а војводството се приклучило кон сојузот против Франција.
Џан Галеацо, неговиот внук починал во 1495 година под сомнителни околности, а на престолот застанал Лудовико. Но од тој момент неговата кариера започнала во долна линија. На 3 јануари 1497 како резултат на тешко породување, Беатриса, неговата сопруга, починала. Лудовико, исто така, се надевал дека преку вклучување на Франција, и на светиот римски цар Максимилијан I во италијанската политика ќе може да манипулира со двете страни, поради кое бил одговорен за започнувањето на Италијанските војни. Лудовико бил поразен од Франција во Битката кај Форново во 1495 година. Сепак, со смртта на Шарл, францускиот престол бил наследен од страна на неговиот братучед, Луј од Орлеан, кој стана Луј XII. Новиот крал тврдел дека треба Милано да му се потчини бидејќи неговата баба била Валентина Висконти, ќерка на Џан Галеацо Висконти, првиот војвода од Милано. Оттука во 1498 година, тој го нападнал Милано. Лудовико успеал да избега од француската армија, а во 1499 побарал помош од Максимилијан.
Лудовико врати со армија од платеници и повторно влегол во Милано во февруари 1500 година. Два месеци подоцна, Луј XII го ставил под опсада градот Новара, каде Лудовико се наоѓал. Армиите на двете страни вклучувале швајцарски платеници кои не сакале да војуваат едни со други и одлучиле да ја напуштат Новара. Лудовико бил предаден на француските сили во април 1500 година. Лишени од сите удобности на животот, тој ги поминал своите последни години во во затворот во Лош, каде што починал на 17 мај 1508 година.
Швајцарските сили подоцна успеале да го обноват Миланското војводство поставувајќи го неговиот син Максимилијан Сфорца за негов наследник.
Зодијак
'''
Еберхолцен
Еберхолцен (Eberholzen) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Зибесе.
Космос-1662
Космос-1662 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Еберхолцен
Историја
Еберхолцен е многу старо село. Првото спомнување на селото, кое првично се нарекувало „Ајлберехолтхузен“ (Eilbereholthusen), било во документ напишан во 1240 година. Според документот Еберхолец бил подарок за манастирот во соседното село Ешерде.
Зодијак
Зодијакот претставува замислен појас на небесниот свод и се протега приближно 8 степени од двете страни на сончевата еклиптика (патеката на Сонцето) којшто ги вклучува и еклиптиките на Месечината, и на планетите Меркур, Венера, Марс, Јупитер и Сатурн. Името зодијак потекнува од грчкиот збор ζώο - што значи животно. Постои зодијак и во хиндуистичката астрологија, сличен на овој во западната астрологија и многу поразличен зодијак во кинеската астрологија.
Космос-1662
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 јуни 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Еберхолцен
Знаменитости
Кулата на протестантската црква потекнува од век. Во дворот на црквата се наоѓа средновековен камен гроб. Според легендата припаѓа на „Витезот од Еберхарт“ (Ritter von Eberhardt), витез кој бил истеран и не бил закопан на гробиштата во Еберхолцен.
Зодијак
Историско потекло
Зодијакот потекнува од Сумерите кои живееле во Месопотамија.
Космос-1662
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 514 км, а најмалото на 474.
Еберхолцен
Знаменитости
Во селото се наоѓаат добро зачувани фахверк куќи.
Зодијак
Зодијачки соѕвездија
Зодијакот вклучува дванаесет од соѕвездијата низ кои еклиптиката поминува. Еклиптиката всушност поминува и низ тринаесетто соѕвездие - соѕвездието на борецот со змии (латински: Ophiuchus) но тоа не се смета за дел од зодијакот. Поради тоа што еклиптиката лежи во главната рамнина на Сончевиот Систем, Сонцето, Месечината и планетите изгледаат како да се движат низ зодијачките соѕвездија.
Еберхолцен
Инфраструктура
За разлика од многу села во Долна Саксонија, Еберхолцен сѐ уште има традиционална селска продавница. Постои и месарница, како и автобуска станица со линии до Хилдесхајм и Алфелд.
Зодијак
Зодијачки соѕвездија
Следната табела ги споредува датите во кои Сонцето влегува во астролошки знак или од Западниот или од Хиндуистичкиот астролошки систем, и датата кога Сонцето влегува во астрономското соѕвездие со истото име. Датите можат да варираат најмногу до два дена, од година во година, во зависност циклусот на престапните години, и од изместувањето на оската на Перихелот на Земјината орбита низ текот на многу векови.
Ангели на зодијакот
Со појавата на христијанизацијата на Европа, ангелите беа поврзувани со знаците на зодијакот за да ги заменат традиционалните богови. Традиционалните поврзувања се:
Културно наследство на Македонија во Општина Карбинци
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Карбинци според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
NGC 5477
NGC 5477 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5477 се споменува и како UGC 9018, MCG 9-23-34, DDO 186, KUG 1403+546, CGCG 272-25, VV 561.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5477 е од видот Sm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,7 m/лм2. NGC 5477 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 5 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 27' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 5477 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50262. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 1998
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 1998 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоија медали. Најуспешна нација на игрите беше репрезентацијата на Германија, која освоила 12 златни од вкупно 29 медали.
Данска го освои првиот медал на Зимските олимписки игри, додека Бугарија и Чешка ги освоиле првите златни медали. Азербејџан, Венецуел, Кенија, Македонија и Уругвај, за првпат учествуваа на Зимските олимписки игри,но ниту една од овие репрезентации не освои медал.
Најуспешен натпреварувач на игрите беше руската скијачка Лариса Лазутина, која освои 3 златни, еден сребрен и еден бронзен медал.
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
Пауло Соуса
Пауло Мануел Карвалјо де Соуса (роден на 30 август 1970 година, во Визеу) — португалски фудбалски тренер и поранешен играч од средниот ред. Во моментов ја води екипата на.
Клупска кариера
Роден во Визеу, Соуса ја започнал својата фудбалска кариера во својата татковина во екипата на Бенфика (1989-1993), пред да се пресели во градскиот соперник Спортинг Лисабон (1993-1994) во 1993 година. Следната сезона ја напуштил Португалија и потпишал за италијанскиот Јувентус (кој го купил за 10 милијарди лири) 1994-1996; во прва година во Италија имал клучна улога за освојувањето на скудетото кое му недостасувало на клубот од Торино во претходните девет години, додека во втората понудил перформанси под очекувањата, најмногу заради повредите кои произлегуваат од младоста кој биле третирани неточно во Португалија и станале хронични, , но и поради фактот што противничките екипи почнале да го обележуваат како човекот кој е најслабата алка во тимот , но сепак тој пронашол начин да биде водач во освојувањето на Лигата на шампионите.
Подоцна тој го носел дресот на германскиот клуб Борусија Дортмунд (1996-1998) со кој во 1997 година го освоил својот втор трофеј во Лигата на шампионите, поразувајќи го својот поранешен тим Јувентус - со што станал еден од само тројцата играчи (заедно со Марсел Десаи и Самуел Ето) кој станал европски шампион во две години по ред, со два различни клуба. - и Интерконтиненталниот куп. Во јануари 1998 година се вратил во Италија откако потпишал договор со Интер за 13,2 милијарди лири (1998-2000), но од тој момент тој никогаш не успеал да ги достигне своите перформанси од минатото. До крајот на својата играчка кариера без некој голем успех го носел дресот на Парма (2000), Панатинаикос (2000-2001) и Еспањол (2002). Кариерата ја завршил во 2002 поради проблеми со повреди, на возраст од 31 година.
Репрезентативна кариера
Соуса бил член на талентираната португалска репрезентација кој победила на Светското првенство за играчи под 20 години во 1989.
За сениорската репрезентација одиграл 51 натпревари без погодок, а своето деби го имал на 16 јануари 1991 во пријателски натпревар против Шпанија (1-1). Последниот настап го имал во пријателски натпревар против Кина (2-0), во 2002. Својата земја ја претставувал на Европското првенство 1996 и Европското првенство 2000, како и на Светското првенство во 2002, но на тој турнир не одиграл ниту една минута.
Тренерска кариера
Откако во периодот од 2005 до 2008 бил еден од помошниците на селекторот на португалската репрезентација на 19 ноември 2008, бил ангажиран од страна на англискиот клуб Квинс Парк Ренџерс за менаџер; на 9 април 2009 сопственикот на тимот, Флавио Бријаторе му врачил отказ откако полицајците по дваесет кола биле пласирани на десеттото место, заостанувајќи девет бода зад позициите кој воделе во плејофот. Следната сезона 2009-2010, бил назначен за нов менаџер на клупата на Свонзи Сити, доведувајќи ја велшката екипа до седмото место во Чемпионшип. На 7 јуни 2010 потпишал договор со Лестер Сити, меѓутоа во септември истата година добил отказ по само 12 натпревари.
Само четири дена подоцна, на 21 јуни се договорил со управата на Фјорентина, да ја преземе тренерската функција во клубот, наследувајќи го Винченцо Монтела. Соуса потпишал двегодишен договор со опција и за третата сезона доколку двете страни бидат задоволни од соработката.
А Бања
Ла Бања — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 98.63жит./км2, население од 4,888 жители (2004) и густина од 49.56жит./км2.
Лазови (Вруток)
Лазови — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Вруток. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа помеѓу селата Вруток и Речане, во непосредната близина на изворот и веднаш над патот, каде се гледа грамада од кршен камен и големи камени плочи од гробни конструкции. Традицијата укажува дека на ова место постоела црква посветена на Св. Богородица
United Abominations
United Abominations е единаесеттиот студиски албум на треш метал бендот Megadeth. Во него комплетната постава е сменета, а непроменет останал само основачот Дејв Мастејн. Издаден е во 2007, и ова е првиот од трите албуми издадени под покровителство на Капитол Рекордс.
За време на промотивната турнеја на албумот, поради приватни проблеми гитаристот Глен Дровер го напуштил бендот, а на негово место пристапил Крис Бродерик. Албумот забележал солиден комерцијален успех, бидејќи станал највисоко рангираниот албум на Мегадет по Youthanasia од 1994. Добил задоволителни оценки од музичките експерти, кои забележале дека на овој албум политичките теми биле најмногу застапени од сите други изданија на овој бенд.
Оваа плоча била прогласена за најдбро хеви метал остварување на 2007 од страна на списанието Guitar World.
Список на песни
Сите песни се напишани и компонирани од Дејв Мастејн, освен песната „Never Walk Alone… A Call to Arms“, чија музика ја компонирал Глен Дровер, во соработка со Мастејн.
Камсаски јазик
Камсаскиот јазик или познат и како камса, сибундој, коче, камемча или камсе е американски староседелски јазик изолат кој се зборува во Колумбија, Јужна Америка.
Вестфелд
Вестфелд (Westfeld) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Зибесе.
Знаменитости
Вестфелд се состои од две села, Вестфелд и Врисбергхолцен. Врисбергхолцен, помалото село, има повеќе знаменитости.
Долна Нушка
Долнa Нушка — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Лоти Ејербрант
Лоти Ејебрант (вистинско име Гунхилд Ејебрант, родена на 17 мај 1944 година во Стокхолм) е шведска глумица. Таа е омажена за Гунар Едандер.
Ејебрант ја започнала театарската организација Фиктетерн во 1968 година заедно со Сузана Остен, Леиф Сандберг и Гунар Едандер.
Во 1998 година, Ејебрант ја добила наградата Гулдмаскен за нејзиниот изглед во Шпанска флуган во Интиман. Нејзиното последно појавување во театар беше во драмата на Ерланд Џозефсон, „Берење Цветови“, во Кралскиот драмски театар во 2006/2007 година.
Бели Брег (Вевчани)
Бели Брег — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Вевчани. Претставува осамен објект од средниот век. Се наоѓа на околу 1,5 км северно од селото. При проширувањето на патот биле откриени и уништени три фурни ѕидани од тули.
Шон Сент-Леџер
Шон Сент-Леџер Хол (Солихал, 28 декември 1984) — ирски фудбалер и репрезентативец на оваа земја иако има англиско потеколо. Тој во моментов настапува за екипата на Лестер Сити. Сент-Леџер беше дел од репрезентацијата на Ирска која беше поразена во контроверзен натпревар од Франција во баражите за Светското првенство 2010, а исто така беше член на својата репрезентација на Евро 2012 и го постигна единствениот погодок за ирците на турнирот.
Сент-Леџер ја започнал својата кариера играјќи за екипата на Питерборо Јунајтед за да во 2006 година направи трансфер во Престон за сроман сума од € 250 000. Во 2009 тој помина четиримесечен период на заем во Мидлзборо пред во летото 2011 година да стане нов играч на Лестер Сити за сума од 1,4 милиони €.
Космос-1663
Космос-1663 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јуни 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1663 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 273 км, а најмалото на 258.
Бергондо
Бергондо — општина во покраината Ла Коруња на автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 32.85 км2, население од 6,413 жители (2004) и густина од 195.22 жит./км2.
Дебелоклуна рибарка
Дебелоклуната рибарка порано Sterna nilotica морска птица од семејството на рибарките (Sternidae). Сега се смета за монотипична во својот род.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Претор
Свети Архангел Михаил — гробјанска селска црква во селото Претор, Општина Ресен, Македонија.
Дебелоклуна рибарка
Опис
Во должина се од 33-42 см, со распон на крилјата 76-91 см и тежина од 150 до 292 грама.
Зимно време капата ја нема, а има темна лента низ окото. Младенчињата имаат поубава маска на очите, а инаку се слични со возрасните преку зима.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Претор
Историја
Била изградена во 1729 година, а запалена и разурната за време на Првата светска војна. Во 1926 година била обновена. Во 1994 година повторно била извршена обнова на црквата.
Дебелоклуна рибарка
Распространетост
Се размножува во потоплите краишта на јужна Европа (и мала изолирана група во северна Германија и Данска), во умерена и источна Азија, на двата брега од Северна Америка, источна Јужна Америка и Австралија. Оваа птица има бројни географски раси кои се разликуваат претежно во големината и малку во перјето.
Сите форми имаат пост-размножувачко раздвижување, а птиците што живеат на север се птици преселници кои зимуваат во јужна Африка, Карибите и северна Јужна Америка, јужна Азија и Нов Зеланд.
И на дебелоклуната рибарка се однесува Договорот за заштита на африканско-евроазиските миграторни водни птици.
Поведение
Овој вид се размножува во колонии крај езера, бари или крајбрежја. Гнездото го сместува на земја, во плитка дупка и снесува 2-5 јајца. Додека во Европа овој вид е најчесто во близина на слатките води, во Америка е на крајбрежјата од океаните.
Птицата не е типична рибарка. Таа според изгледот личи на видовите од родот Sterna, а според начинот на исхрана на Chlidonias, односно на црната рибарка и белокрилата рибарка. Порано беше сместена во родот Sterna, но сега е монотипична во својот род Gelochelidon.
Дебелоклуната рибарка не се нурнува во лов по риби како останатите рибарки и има поширока исхрана од нив. Често се храни со инсекти кои ги лови во лет и неретко прелетува врз влажни полиња, па дури и нерамни предели каде лови водоземци и мали цицачи, како и мали птици и пилиња, а и јајца од други рибарки. Таа е опортунист во исхраната, и е забележана како се храни со мртви водни коњчиња по патиштата.
Студитски манастир
Студитскиот манастир (Студион) или манастирот Свети Јован Крстител - еден од најважните манастири во Цариград, денешен Истанбул, Турција. Жителите на манастирот биле нарекувани Студити. Иако манастирот е напуштен веќе половина милениум, законите и обичаите биле земени како модели на монасите од Света Гора и на многу други манастири од православниот свет, кои имаат и влијание до денес.
Урнатините од манастирот се наоѓаат во близина на Мраморно Море, во населбата Саматија. Манастирот бил изграден на седмиот рид на Цариград, во населбата Саматија во 462 година од страна на поранешен конзул во градот, кој се населил во градот по наредба на Константин II. Главниот храм од манастирот претставува трикорабна базилика со должина од 27,32 метри и ширина 25,28 метри. Корабите се разделени со два реда по седум столбови. Вкупната плоштина на манастирот е околу 690 кв.м. Подот на храмот бил украсен со мермер и мозаици од птици и животни.
Историја
Во 465 година во манастирот се населиле дел од акимитите (т.е. монаси кои не спијат) и во следниот период зеле активно учество во борбата против императорите кои биле иконоборци. Во овој манастир се замонашиле три императори: Махаил V (1041-1042), Михаил VІІ Дука (1071-1078) и Исак І Комнин (1057-1059). Се смета дека во своите најубави години, во манастирот живееле околу 700 монаси. Игумените на манастирот Антониј и Алексеј, станале патријарси.
Во средината на 11 век, во времето на игуменот Симеон, биле критикувани обичаите на Латинската црква во две книги каде тој пишувал за употребата на бесквасен леб, денот сабота и бракот на свештениците.
Што се однесува до интелектуалниот живот на манастирот, посебно е славен по својата познатата школа за калиграфија, која била основана од страна на Теодор. Во 8 век и 11 век, манастирот бил центар на византиската религиозна поезија. Голем број на песни сè уште се користат во Православната црква.
Во 1204, манастирот бил уништен од крстоносците и не бил целосно обновен до 1290, од страна на Константин Палеолог, кога биле изградени ѕидините околу манастирот и нов покрив. Поголемиот дел од манастирот повторно бил уништен кога Османлиите го освоиле Цариград во 1453 година. Тој бил претворен во џамија од страна на албанецот Елјаш Бег и го добил името Имрахор џамија во времето на Бајазит II во 1486 година.
Манастирот денес
Денеска постои само еден мал дел од катедралната црква, и се смета дека е најстарата во градот. За целосното рушење на објектот придонеле и пожарите од 1782 и 1920 година, како и земјотресот од 1894 година. Рушевините на манастирот биле користени за изградба на згради по земјотресот од 1920 година.
По завршувањето на реставрацијата, која треба да заврши во 2014 година, комплексот треба да биде претворен во џамија.
Кон почетокот на 2013 година, од страна на Владата на Турција било земено решение објектот повторно да биде изграден како џамија. Пред оваа одлука, комплексот бил под Министерството за култура и на музејот Света Софија, но по оваа решение бил ставен во надлежност на дирекцијата за управување на вакуфите (имот предаден од државата за религиозни цели).
807
807 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 807 година од новата ера, 807. од првиот милениум, 7. од IX век и осма од 800-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6315 и 6316 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5557 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4567 и 4568 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1560.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 807 година се протега во 3443 и 3444, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3503 и 3504 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1350. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 191 и 192 исламска година.
Џироламо Зулијан
Џироламо Зулијан (1730 – 1795) бил венецијански благородник, амбасадор, витез  покровител на уметностите, колекционер на уметнички дела и Сенаторе Амплисимо. Член на Куќата на Зулијан, тој бил најпознат по неговата водечка уметничка колекција и по тоа што бил еден од најраните покровители на Канова, негов голем пријател од кого ги нарачал Тезеј и Минотаурот во 1781 година, додека служел како амбасадор во Рим. Зулијан бил заслужен што одиграл фундаментална улога во подемот на Антонио Канова до славата.
Биографија
Зулијан бил роден во Венеција, Република Венеција, во 1730 година. Бил роден во влијателно старо венецијанско благородничко семејство, кое ја изградило Палацо Зулијан на Венецијанскиот КГолем канал во 17 век. Џироламо Зулијан ја оставил палатата во аманет на Приули од Сан Тровасо (или Св. Гервасиј и Протасиј ), како што било наведено во неговиот тестамент составен на 2 август 1794 година. Понатаму, дел од уметничката збирка на Зулијан преминала во Приули.
За Зулијан се велело дека бил исклучително умен човек, кој, иако не бил ниту уметник, ниту научник, ја користел својата моќ и богатство за да ја промовирал и заштител уметноста. Зулијан бил војводски советник на Канареџо и базиликата Свети Марко, и постар судија на Советот на десет. Подоцна станал венецијански амбасадор во Светата Столица, а подоцна амбасадор во Константинопол. Зулијан бил витез.
Покровител на Канова
Во 1777 година, Зулијан станал амбасадор во Рим. Набргу потоа, Зулијан го зел Антонио Канова под свое покровителство и заштита и значително му помогнал во Рим, пречекувајќи го како гостин и дозволувајќи му да претворил некои простории од неговата палата во свое ателје. Во 1781 година, Зулијан ги нарачал Тезеј и Минотаурот од Канова, едно од најраните дела на Канова откако се населил во Рим.
Зулијан, исто така, нарачал план за Падова од Џовани Волпато додека бил во Рим. Тој го подарил оригиналот на Академијата во Падова, која го прогласила за почесен член, и на која ѝ дал други донации низ годините, вклучително и древна плоча откриена од Фортис, која го потврдила постоењето на култот на Изида во Албано, и биста на кардиналот Бембо. Зулијан, исто така, нарачал биста на Торквато Тасо од Џузепе Анџелини додека бил амбасадор во Рим, која ја подарил на својот пријател Пјерантонио Сераси. Зулијан, следејќи го советот на Канова, ја пренел добро познатата скулптура, Нога од Колос, во Венеција неколку години пред 1785 година. Зулијан го замолил Канова да ги обнови скулптурите.
Скулптурите денес се во Националниот археолошки музеј во Венеција. Зулијан ги подарил на институцијата во 1795 година.
Кога бил избран за амбасадор во Костантинопол, Зулијан бил следен од Алберто Фортис, истакнат натуралист, неаполскиот ботаничар Доменико Сирило и францускиот научник Жан Батист Ле Шевалие.