cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вики Кристина Барселона
Вики Кристина Барселона (Vicky Cristina Barcelona) е американски / шпански драма– филм на Вуди Ален од 2008 год. Неговата нова муза е младата глумица Скарлет Јохансон. Во филмот исто така се појавуваат и Хавиер Бардем, Пенелопе Круз и Ребека Хал. Филмот е сниман на автентични места во Шпанија, поточно во Барселона, а премиерно филмот беше прикажан на филмскиот фестивал во Кан. Филмот ја доби наградата за најдобар филм во категорија мјузикл или комедија на „Златен глобус“.
Синопсис
Американките Вики и Кристина го поминуваат летото во Барселона одседнувајќи кај роднината на Вики, Џуди. Вики е практична и традиционална, верна на својот прагматичен и ретко романтичен дечко, Дог. Кристина пак е спонтана и несигурна во своите животни цели, а бидејќи од неодамна не е во врска, слободна е за нови искуства. На една изложба девојките го запознаваат уменикот Хуан Антонио. Тројцата заедно ќе се најдат во вител на страсти, вина и уметност. Но, Хуан Антонио сè уште е под влијание на својата несреќна љубов со својата нестабила и психички пореметена бивша жена Марија Елена.
Критики
Кога станува збор за критиките, изгледа дека Вуди Ален овој пат го пронашол рецептот за успех на киноблагајните. Мрежното место Ротен Томатоес, овој филм го оцени со одлични 80%, а можеби поважно е она што филмот и се допадна и на обичната публика во еднаква мера. Општото мислење гласи дека ова е привлечна и мистериозна трагикомедија која лесно ќе ги шармира своите гледачи со прекрасните амбиенти и одличните глумечки остварувања. Ако овој филм не ви е доволно, вака кажаа медиумите – ‘Шпанскиот акцент дава извонредна доза на свежина на вообичаениот невротичен стил на Вуди.’ (Salt Lake Tribune). ‘Ален одамна не снимил толку смешен и секси филм.’ (New York Post). ‘Возбудлив и хипнотизирајќи, баш како летна романса во егзотичен град.’ (USA Today).
Меѓународна година на прифатилиште за бездомници
Меѓународната година на прифатилиште за бездомници (IYSH) била признаена во 1987 година од Обединетите нации. За прв пат била прогласена, како принцип, во резолуцијата на ООН 36/71 во 1981 година, а официјално била прогласена во 1982 година во резолуцијата 37/221. Главно била насочена кон подобрување на засолништата/домувањата за сиромашните воопшто (и не само за бездомниците), особено во земјите во развој. Исто така, таа била продолжение на конференцијата Хабитат I во 1976 година.
Наследство
Светските награди за живеалишта биле создадени од BSHF (Саботен фонд во болницата Бирмингем) како нивен придонес за IYSH. Две други награди биле создадени од Јапонското здружение за домување како награди на заслужни проекти за домување, Меморијалната награда на IYSH во 1988 година и Меморијалната награда на охрабрување на IYSH во 2006 година.
Остермановиот викенд
„Остермановиот викенд „Остермановиот Викенд“ е трилер-роман напишан од Роберт Ладлам. Ова е втората негова книга, издадена во 1972 година. Книгата е основа за истоимениот филм.
Резиме
Џон Тенер, водител наистражувачка емисија, е убеден од страна на еден агент на ЦИА дека пријателите кои ги поканил на викенд на село се вмешани во завера, наречена Омега, која претставува закана за националната безбедност. Тогаш, сите мислења кои Тенер ги имал за своите пријатели се менуваат, и тој се врти против нив. Ама кога Омега конечно се открива, тој сфаќа дека бил манипулиран од самиот почеток.
Калај(II) флуорид
Калај(II) флуорид, вообичаено комерцијално познат како калај флуорид (од латинскиот stannum, „калај“), е хемиско соединение со формулата SnF2. Тоа е безбоен цврст материјал кој се користи како состојка во пастите за заби.
Придобивки за оралното здравје
Калај флуорид бил воведен како алтернатива на натриум флуорид за спречување на кариес (расипување на забите). За таа цел го вовеле Џозеф Мулер и Вилијам Небергал. Како признание за нивната иновација, биле примени во Куќата на славните пронаоѓачи.
Покрај флуорот, јонот на калајот има придобивки за оралното здравје кога се наоѓа во паста за заби. При слични концентрации на флуорид, пастите за заби кои содржат калај флуорид се покажале како поефикасни од пастите за заби кои содржат натриум флуорид за намалување на инциденцата на забен кариес и забна ерозија,    како и намалување на гингивитисот. Некои пасти за заби што содржат калиум флуорид, исто така, содржат состојки кои овозможуваат подобро отстранување на дамки. Стабилизираните формулации на калај флуорид овозможуваат поголема биорасположивост на јонот на калајот и флуоридот, зголемувајќи ги нивните придобивки за оралното здравје. Систематски преглед открил дека стабилизираните пасти за заби што содржат флуор имаат позитивен ефект врз намалувањето на наслагите, гингивитисот и боењето, со значително намалување на калкулусот и халитозата (лош здив) во споредба со другите пасти за заби. Специфичната формулација на стабилизирани пасти за заби со флуор покажале супериорна заштита од забна ерозија и хиперсензитивност на дентинот во споредба со другите пасти за заби кои содржат флуор и без флуор.
Калај флуоридот некогаш се користел под трговското име Флуористан во оригиналната формулација на брендот за паста за заби Crest, иако подоцна бил заменет со натриум монофлуорофосфат под трговското име Флуористат. Стабилизираниот калај флуорид сега е активната состојка во пастата за заби од брендот Crest/Oral B Pro-Health. Иако претходно била покрената загриженост дека калај флуорид може да предизвика дамки на забите, тоа може да се избегне со правилно четкање и со користење на стабилизирана паста за заби со стабилизиран флуор. Секое боење со калај флуорид, што се јавува поради неправилно четкање, не е трајно, а Crest/Oral B Pro-Health наведува дека неговата конкретна формулација е отпорна на боење.
Добивање
SnF2 може да се подготви со испарување на раствор од SnO во 40%HF.
Водни раствори
Лесно растворлив во вода, SnF2 се хидролизира. При мала концентрација формира видови како што се SnOH+, Sn(OH)2 и Sn(OH)3−. При повисоки концентрации, се формираат претежно полинуклеарни видови, вклучувајќи Sn2(OH)22+ и Sn3(OH)42+. AВодните раствори лесно се оксидираат и формираат нерастворливи талози на SnIV, кои се неефикасни како дентална профилактика. Студиите за оксидација користејќи спектроскопија на Мосбауер на замрзнати примероци сугерираат дека О2 е оксидирачки вид.
Луисова киселина
SnF2 aделува како Луисова киселина. На пример, формира комплекс 1:1 (CH3)3NSnF2 и комплекс 2:1 [(CH3)3N]2SnF2 со триметиламин, и 1:1 комплекс со диметилсулфоксид, (CH3)2SO·SnF2. Во растворите што го содржат флуоридниот јон, F−, тој ги формира флуоридните комплекси SnF3−, Sn2F5−, and SnF2(OH2). Кристализацијата од воден раствор кој содржи NaF произведува соединенија кои содржат полинуклеарни анјони, на пр. NaSn2F5 или Na4Sn3F10 во зависност од условите на реакцијата, наместо NaSnF3. Соединението NaSnF3, го содржи пирамидалниот SnF3− aнјон и може да се произведе од пиридин-воден раствор. Други соединенија што ја содржат пирамидалниот SnF3−aнјон се познати, како на пр. Ca(SnF3)2.
Структура
Моноклиничката форма содржи тетрамери, Sn4F8, каде што постојат две различни координациски средини за атомите на Sn. Во секој случај, има три најблиски соседи, со Sn на врвот на тригоналната пирамида и единствениот пар електрони стерилно активни. Други пријавени форми имаат структура GeF2 и парателлурит..
Безбедност
Калај флуоридот може да предизвика црвенило и иритација доколку се вдиши или дојде во контакт со очите. Ако се проголта, може да предизвика абдоминални болки и шок. Можни се ретки, но сериозни алергиски реакции; симптомите вклучуваат чешање, оток и отежнато дишење. Одредени формулации на штан флуорид во стоматолошки производи може да предизвикаат благо обезбојување на забите; ова не е трајно и може да се отстрани со четкање, или може да се спречи со користење на стабилизирана паста за заби со стабилизиран флуор.
Договор од Зухаб
Според договорот Ереван, Источна Грузија, Дагестан и Азербејџан останале под Персија додека Западна Грузија и поголемиот дел од Западна Ерменија биле вклучени во територијата на Османлиското Царство. Освен тоа, Османлиите го задржиле Багдад и цела Месопотамија.
Разглед (списание)
Разглед (Rozhlad) — единствено културно списание на Лужичките Срби. Написите се објавуваат на горно и долнолужичкосрпски јазик. Во секој случај, доминираат написи на горнолужичкосрпски јазик. Списанието излегува од 1. октомври 1950 година.
Месечникот има познати претходници: Лужичан (1860-1881) и Лужица (1882-1937). Со тоа списанието се одликува со 150-годишна традиција, која била прекината само во периодот на фашизмот и Втората светска војна. Списанието Разглед критички обработува теми со културни, уметнички тематики. Списанието го издава издавачката куќа Домовина во Бауцен.
Битка кај Клокотница
Битката кај Клокотница се случила на 9 март 1230 година во близина на селото Клокотница (денес во Хасковската област, Бугарија). Како резултат, Второто Бугарско Царство уште еднаш се појави како најмоќната држава во Југоисточна Европа. Сепак, бугарската моќ наскоро биде оспорена и надмината од растечката Никејската империја.
Потекло на судирот
Околу 1221–1222 година, царот Иван Асен II Бугарски склучил сојуз со Теодор Комнин Дука, владетелот на Епир. Обезбеден со договорот, Теодор успеал да го освои Солун од Латинското Царство, како и земјите во Македонија, вклучително и Охрид, и да го основа Солунското царство. По смртта на латинскиот император Роберт Куртене во 1228 година, Иван Асен II се сметал за најверојатен избор за регент на Балдуин II. Теодор сметал дека Бугарија е единствената пречка што му преостанува на патот кон Цариград и на почетокот на март 1230 година тој ја нападнал земјата, раскинувајќи го мировниот договор и без објавување на војна.
Битката
Теодор Комнин повикал голема војска, вклучително и западни платеници. Тој бил сигурен во победата дека го понел целиот кралски двор со себе, вклучувајќи ги и сопругата и децата. Неговата војска полека се движела и ги ограбувала селата на патот. Кога бугарскиот цар дознал дека државата е нападната, тој собрал мала војска од неколку илјади луѓе (вклучувајќи Кумани ) и брзо тргнал кон југ. За четири дена Бугарите поминале растојание трипати подолго отколку што поминала војската на Теодор за една недела.
На 9 март, двете војски се сретнале во близина на селото Клокотница. Се вели дека Иван Асен II наредил прекршениот договор за заемна заштита да му се залепи на копјето и да се користи како знаме. Тој бил добар тактичар и успеал да го опколи непријателот, кои биле изненадени што наскоро се сретнале со Бугарите. Битката продолжила до зајдисонце. Луѓето на Теодор биле целосно поразени, само мала сила под неговиот брат Мануил успеа да избега од бојното поле. Останатите биле убиени во битката или заробени, вклучувајќи го и кралскиот двор на Солун и самиот Теодор.
Трновскиот натпис на Иван Асен II
Со цел да се одбележи битката, бугарскиот цар направил врежан натпис во една од мермерните столбови во црквата „Св. четириесет маченици“ во главниот град на Бугарското Царство, Велико Трново. Меѓу сите постојни документи, текстот на овој натпис е најточен доказ за резултатот и последиците од битката:
„Во годината на Светот 6738 (1230), трет индикт . Иван Асен во Христа Бог вистински цар и суверен на Бугарите, син на стариот цар Асен, израснат од темелите и украсен со уметност оваа света црква во името на Светите 40 маченици, со чија помош во дванаесеттата година од моето владеење кога се украсуваше овој храм. Отидов во војна во Романија (Тракија н.з.) и ја победив грчката војска и го заробив нивниот Цар (император н.з.), Кир Теодор Комнин, заедно со сите негови болјари. И ја окупирав целата негова земја од Одрин до Драч, грчки и исто така албански и српски; и градовите околу Цариград и токму со овој град управуваа Франки (Латини н.з.), но исто така беа потчинети на моето царство; затоа што тие немаа друг Цар освен мене и благодарение на мене ги поминаа своите денови, затоа што Бог го нареди ова, затоа што без Него не се прави ниту дело, ниту збор. Слава Му засекогаш, Амин“.
Последица
Иван Асен II веднаш ги ослободи заробените војници без никакви услови и благородниците биле одведени во Трново. Неговата слава дека е милостив и праведен владетел одела до таму, што пред неговиот марш кон земјите на Теодор Комнин и неодамна освоените територии на Теодор во Тракија и Македонија, Бугарија ги вратила без отпор. Самиот Солун станал бугарски вазал под водство на братот на Теодор, Мануил. Иван Асен II сепак не бил во можност да го покори срцето на Епир, ниту Средна Грција. Понатаму, по смртта на Иван Асен II, вазалството на Епир кон Бугарското Царство престанало и Бугарија преминала во брз политички пад, во меѓувреме Епирското Деспотство уште еднаш пораснало под раководство на Епирскиот Михаил II, кој освоил многу земји од опаѓачкото Царство.
Википедија на белоруски јазик
Википедија на белоруски јазик — издание на Википедија на белоруски јазик.
Душко Тошиќ
Душко Тошиќ (19 јануари 1985) е српски професионален фудбалер кој игра како дефанзивец за Касимпаша.
Рана кариера
Роден во Зрењанин, Тошиќ ја започнаl својата кариера во родната Србија играјќи за ОФК Београд пред да се пресели во францускиот клуб Сошо во зимата 2006 година, но поминал само една и пол сезона во клубот. За време на неговиот престој во Сошо, тие го освоиле Купот на Франција 2006–07.
Вердер Бремен
Тој преминал во Вердер Бремен за сезоната 2007-08, каде што потпишал договор до 2011 година. На 1 февруари 2010 година, неговиот договор со Бремен бил раскинат.
Црвена звезда
На 7 јули 2010 година, тој се приклучил на Црвена Ѕвезда, потпишувајќи тригодишен договор, отфрлајќи го интересот на некои англиски клубови. На 31 август 2011 година, било објавено дека ќе му се приклучи на Реал Бетис на двегодишна позајмица со опција Бетис да го купи играчот потоа. Тој се врати во Црвена Звезда во јануари 2012 година.
Генчлербирлиги
На 21 јуни 2012 година, било објавено дека Тошиќ ја напушта Црвена Ѕвезда и се приклучува на турскиот тим од Супер лигата, Генчлербирлиги. Таму играл три сезони и бил еден од најдобрите играчи во тимот.
Бешикташ
На 2 јуни 2015 година, Тошиќ потпишал тригодишен договор за Бешикташ. Бешикташ ја освоил титулата во Супер лигата во сезоната 2015–16, како и во 2016–17, при што Тошиќ главно ја заземал позицијата лев централен дефанзивец.
Гуангжу
На 18 мај 2018 година, Бешикташ објавил дека Тошиќ е подготвен да потпише за Гуангжу, со понудена сума од 5 милиони евра. Тој потпишал две и пол годишен договор вреден 5,8 милиони евра по сезона.
Репрезентативна кариера
Во јуни 2018 година, менаџерот на Србија, Младен Крстаиќ, го вклучил Тошиќ во последниот тим од 23 играчи за Светското првенство 2018 година. Таму одиграл два натпревари, против Костарика и Швајцарија.
Приватен живот
Роден во Зрењанин, Тошиќ пораснал во малото село Орловат кое се наоѓа во близина. Се оженил со српската поп пејачка Јелена Карлеуша во јуни 2008 година и имаат две ќерки Атина и Ника.
Трофеи
Сошо
Вердер Бремен
Бешикташ
Србија
Индивидуални награди
Пушча (Мурска Собота)
Пушча (словенечки: Pušča) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Словачка
Словачка Република (словачки: Slovenská republika), неофицијално Словачка (Slovensko) или многу ретко Словакија — независна држава во Средна Европа. Има население од околу пет милиони луѓе, а зафаќа површина од. Словачка нема излез на море и се граничи со Чешка и Австрија на запад, Полска на север, Украина на исток и Унгарија на југ. Најголем град во државата е нејзината престолнина, Братислава. Втор по големина град е Кошице. Словачка е земја членка на Европската Унија, НАТО, ООН, ОЕСР, Светската трговска организација и други.
Словените пристигнале и се населиле на територијата на денешна Словачка во 5 и 6 век за време на големата преселба на народите. За време на историјата, различни делови од денешна Словачка припаѓале на Кралството на Само (првата позната политичка единица на словените), Кнежевството Нитра (како независно, како дел од Голема Моравија и како дел од Кралството Унгарија), Австроунгарија или Хабсбуршкото Царство и Чехословачка. Самостојна Словачка држава кратко постоела и за време на Втората светска војна, во периодот од 1939-1944, со што подоцна Словачка станала независна од нацистичка Германија. Од 1945 година, Словачка повторно станала дел од Чехословачка. Денешната Словачка станала независна на 1 јануари 1993 со мирен распад на Чехословачка.
Денeска Словачка е високо развиена земја со силна економија, со една од најрастечките во ЕУ и ОЕСР. Земјата и се приклучи на Европската Унија во 2004 и на Еврозоната на 1 јануари 2009. Словачка заедно со Словенија се единствените поранешни комунистички земји, кои денеска се дел од Европската Унија, Еврозоната, Шенген зоната и НАТО.
Потекло на поимот
Првото споменување во пишаните извори на името Slovakia потекнува од 1586 (In Liptau, bei der Stadt Sankt Nikolaus in der Slovakia). Потекнува од чешкиот збор Slováky; претходните германски форми биле Windischen landen и Windenland (15 век). Месното име Slovensko (1791) потекнува од постарото име на Словаците, Sloven, што може да укажува на неговото потекло уште пред 15 век. Првобитното значење било географско (а не политичко), бидејќи Словачка била дел од мултиетничкото Кралство Унгарија и не претставувала посебна административна единица во овој период.
Праисторија
Територијата на денешна Република Словачка била населена уште за време на палеолитот. Во 5 век п.н.е., Словачка ја населиле Келтите, а потоа и Дако-Гетите, Јазигите и Квадите. Германското кралство кое ги обединило Квадите и Маркоманите, но исто така и Осините и Котините под власта на кралот Ваниус постоело од 8 г. п.н.е. до 179 г. Во 1 век доаѓа до продор на Римјаните, кои на реката Дунав создале неколку војни постави од кои најсилни биле Карнунт и Бригетио. Лаугарици (денешен Тренчин) бил зимски камп каде втората римска легија се борела во Маркоманските војни против Германите. Римјаните успеале да ги протераат Гепидите и Готите во 3 век, како и Хуните и Лангобардите во 5 век. Во 6 век Словените се населуваат на територијата на државата и набргу стануваат најголемиот по број етнички корпус и ја одредуваат подоцнежната судбина на словачките простори.
Доаѓање на Словените
Териториите на денешна Словачка, во 5 век биле населени од страна на словените. Во предсловенското населување, на оваа територија постоело кнежевството Нитра, кое заедно со Моравија ја сочинувале т.н. Велика Моравија. Таа држава во текот на 9 век го достигнал својот Златен век, во времето на Ростислав I.
Кралство Унгарија
По распаѓањето на Велика Моравија во 10 век, териториите на денешна Словачка станале дел од Кралство Унгарија. Во текот на владеењето на унгарците, Словачка во првите два века ја зачувала својата автономија како кнежевство Нитра. Денешните територии на Словачка се формирале уште во тоа време.
За време на револуцијата од 1848 - 1849 година, словаците застанале на страната на Австрија односно Хабсбуршката династија, надевајќи се за создавање на независна држава, но до тоа не дошло. Во времето на Австроунгарија, од 1868 до 1918 година, Словачка останала во склопот на империјата, соочувајќи се со унгаризација врз нејзините жители.
Чехословачка
По војната, Словачка се обединила со чешките земји Бохемија и Моравија и заедно ја формирале Чехословачка. Во 1938 година, со Миненскиот договор, Словачка била разделена од Чешка. Новата држава поседувала само формална независност, бидејќи била под целосна контрола од страна на Нацистичка Германија. Ова доведува до избувнување на востание во 1944 година.
По крајот на војната, Словачка повторно се обединила со Чешка и попаднала под влијание на т.н. Источен блок раководен од страна на СССР. Таа била една од потписничките на Варшавскиот договор.
Советското влијание и владеењето на Комунистичката партија
По Втората светска војна Чехословачка била реконституирана, а Јозеф Тисо погубен во 1947 поради соработка со нацистите. Повеќе од 80,000 Унгарци и 32,000 Германци биле принудени да ја напуштат Словачка, во серија на трансфери на населението иницирани од Сојузниците на Потсдамската конференција. Од околу 130,000 Карпатски Германци во 1938 во Словачка, до 1947 останале само 20,000.
Бојанска Река
Бојанска Река (Боянска река) - река во западна Бугарија, лева притока на Перловска Река.
Словачка
Советското влијание и владеењето на Комунистичката партија
Како резултат на конференцијата во Јалта, Чехословачка потпаднала под влијание, а подоцна и под директна окупација на Советскиот Сојуз и Варшавскиот пакт, после државниот удар во 1948. Земјата била окупирана од силите на Варшавскиот пакт (со исклучок на Романија и Албанија) во 1968, со што завршил периодот на либерализација под водство на Александар Дубчек. Во 1969 Чехословачка станала федерација составена од Чешката Социјалистичка Република и Словачката Социјалистичка Република. Чехословачка никогаш на станала дел од Советскиот Сојуз и до одреден степен останала независна.
Денешна Словачка
Крајот на комунистичкото владеење во Чехословачка во 1989, за време на мирната Кадифена револуција, беше проследен со распад на земјата на две земји-наследнички. Зборот „социјалистичка“ беше изоставен од имињата на двете републики, т.е. Словачката Социјалистичка Република беше преименувана во Словачка Република. На 17 јули 1992, Словачка, предводена од премиерот Владимир Мечијар, прогласила суверена држава, што значи дека нејзините закони имаат предност пред оние на сојузната влада. Во текот на есента 1992, Мечијар и чешкиот премиер Вацлав Клаус преговараат за деталите за расформирање на федерацијата. Во ноември федералниот парламент гласаше официјалното расформирање на државата да се случи на 31 декември 1992.
Словачката и Чешка тргнаа по одделни патишта на 1 јануари 1993, настан кој некогаш е нарекуван кадифен развод. Словачка и понатаму останала близок партнер на Чешка. Двете земји ја продолжиле соработката со Унгарија и Полска во рамките на Вишеградската група. Словачка станала членка на НАТО на 29 март 2004 и на Европската Унија на 1 мај 2004. На 1 јануари 2009, Словачка го воведе еврото за сопствена валута.
Географија и клима
Во словачкиот релјеф доминантни се планинските венци и природа со Карпатите кои се протегаат на северниот дел од државата. Како дел од тие планини е и планината Татра. Во близина на полската граница се наоѓаат Високите Татри кои се популарно одредиште за скијање. На Големите Татри има доста мали езера и тука се наоѓа највисоката точка на Словачка — Герлаховски Штит со висина од 2.655 метри и словачката симболично највисока планина Кривањ.
Поголеми словачки реки се: Дунав, Вах и Хрон. Тиса ја сочинува словачко-унгарската граница за 5 км.
Клима
Климата во Словачка се движи помеѓу умерена и континентална, со релативно топли лета и ладни, облчни и влажни зими. Температурните екстреми се -41 до 40.3 °C, иако температури под -30 °C се ретки. Климата на северот каде доминираат планини се разликува од климата на рамничарскиот југ.
Политички систем
Словачка е парламентарна демократска република со повеќепартиски систем на владеење. Последните парламентарни избори биле јуни 2006 година и последните претседателски избори биле во 2004 година.
Претседателот на Словачка се избира на претседателски избори за мандат од пет години. Голем дел од власта е во рацете на премиерот на Словачка и кој најчесто е водач на победничката партија на парламентарните избори.
Највисоко законодавно тело на Словачка е Националниот Совет на Словачката Република со 150 пратенички места. Пратениците се избираат за мандат од четири години. Највисок суд во Словачка е уставниот суд на Словачка.
Од 2004 година Словачка е член на ЕУ и НАТО.
Административна поделба
Словачка од 1996 г. е поделена на осум краеви, кои од 2002 се нарекуваат „самоуправни краеви“ (samosprávne kraje).
Стопанство
Во 2019 година, БДП по глава на жител на Словачка изнесувал 19 548 долари, со што таа била рангирана на 25. место во однос на Европа и 45. во светот. Во 2018 година, кефициентот Џини во Словачка изнесувал 26,1%. Невработеноста во 1999 година била 19.2%, додека во 2008 година паднала на 7.51%.
Официјална валута во Словачка е еврото, заменувајќи ја словачката круна во 2008.
Население, јазик и религија
Поголемиот дел од населението на Словачка се етнички Словаци кои сочинуваат околу 85.8%. Унгарците се најголемо малцинство во Словачка со 9.7%. Покрај нив во Словачка живеат и Роми со 1.7%, Украинци со 1% и 1.8% се неодредени. Неофицијално бројот на Ромите е многу поголем, околу 9% од населението.
Офицјален јазик во Словачка е словачкиот јазик. Во јужниот дел од земјата се зборува и унгарски јазик и има ко-официјален статус во некои јужни општини.
Словачкиот устав ја гарантира слободата на религијата. Околу 68.9% од населението на Словачка се католици. Голем број од населението на Словачка не се изјаснило за религиското прашање и тие се околу 13% од вкупното население. Околу 6.93% се лутеранци, 2% калвинисти, околу 0.9% православни. Денес има околу 2.300 евреи во Словачка.
Култура во Словачка
Во унгарската историја Словаците се именувани како „планински луѓе“. Првото спомнување на Словаците како нација е во 19 век.
Уметноста на Словачка може да се следи сè до средновековието, кога биле создадени големи дела. Покрај уметноста, Словачка е дом на уште голем број позначајни личности како: Јозеф Мургаш, Јан Бахиљ, Штефан Банич, Аурел Стодола и Џон Допјера.
Барун-Урт
Барун-Урт (Баруун−Урт) — град во Источна Монголија и главен град на покраината Сухбатор. Градот со околината ја сочинува областа Барун-Урт. Областа има површина од 50 км² со густина на население од 246 жит/км² (2006).
Тамерланови освојувања во Персија
Тамерлановите освојувања во Персија започнале во 1383 година и завршиле во 1387 година, кога најголемиот дел од Персија се нашла под неговата власт. Во 1385 година, Тамерлан ги освоил Херат, Хорасан и цела источна Персија. Во 1387 година, Тамерлан го освоил градот Исфахан со што завршиле неговите воени походи во оваа област. Освојувањето било пропратено со голема суровост и масовни убиства на цивили.
Барун-Урт
Сообраќај
Аеродром Барун-Урт (UUN/ZMBU) има една писта но денес не се одвиваат редовни линии до Улан Батор.
Тамерланови освојувања во Персија
Хронологија
Додека Туктамиша ја освојувал власта во Златната Орда, Тамерлан своето внимание го насочил кон југ. По смрта на Абу Саид во 1335 година, Илканатот се распаднал на помали држави кои биле лесен плен за Тамерлан. Во 1381 година, Тамерлан му наредил на Џијас Ал Дин, владетел на Херат да стане негов вазал. Барањето било одбиено, а силите на Тамерлан во пролета истата година се нашле пред ѕидините на Херат. Жителите на овој град се предале, а градот бил освоен. По падот на Херат, Тамерлан наредил сите учители и теолози од овој град да бидат донесени во Самарканд. Џијас Ал Дин бил поштеден и бил поставен за вазален владетел на Херат. Во 1382 година во Херат започнало востание, а Џијас Ал Дин ја отфрлил вазалната обврска. Во 1383 година, третиот син на Тамерлан - Миран Шах го нападнал и освоил градот. По освојувањето на Херат, Миран Шах наредил, Џијас Ал Дин и неговите потомци да бидат ликвидирани, да бидат подигнати кули од черепите на убиените жители, а самиот Херат бил приклучен кон Тамерлановата држава. Тамерлан ја продолжил својта кампања на југ и го освоил Систан, Захедан главниот град на оваа област бил разурнат, а неговите жители масакрирани. Тамерлан својот поход го продолжил во правец на Кандахар, овој град наскоро бил освоен.
По навлегувањето на неговите сили во источен Хорасан, тој се судрил со Али Моеаџад од Сарбдарен и емирот Вали од Мазандеран. По пристигнувањето на Тамерлан, Моеаџад бил принуден да стане негова вазал. Тамерлан го продолжил својот поход и го опседнал и освоил градот Есферајен. Емирот Вали не се потчинил на Тамерлан, меѓутоа во 1384 година, Тамерлановите сили го освоиле Астарабад (денес Горган), главниот град на Мазандеран. Емирот Вали се засолнил во Азербејџан. По бегството на овој емир, власта на Тамерлан сè уште не бил цврста во оваа област и набргу дошло до востание во градот Астарабад. Востанието било сурово задушено, Тамерлан наредил сите жители на овој град да бидат убиени. Претходната година, 1383 година, Тамерлан го освоил бунтовничкиот градот Себзевар. Врз жителите бил извршен масакар, а нивните глави биле поставени на градските ѕидини.
Во 1384 година Тамерлан навлегол во источниот и северениот дел на Иран и решил да ја освои државата на монголската династија Џаларидите. Нивната држава ги опфаќала Ирак, Азербејџан и Багдад. Владетелот на оваа држава, султанот Ахмед тогаш се наоѓал Султанија и Тамерлан се повлекол во правец на градот Тебриз. Тамерлан лесно можел да го освои овој град, меѓутоа решил да се врати Самарканд. Освојувањата против оваа држава, Тамерлан ги продолжил во 1386 година, решен целосно да ја потчини западна Персија. Како повод за војна против муслиманските држави му послужиле нападите врз трговските карвани. Тамерлан започнал поход против ограбувачите на карваните, успеал да ги пронајде и да ги порази, меѓутоа целата кампања ја искористил за освојување на градот Тебриз, старата престолнина на поранешниот Илканат. Во зимата 1385-1386 година пред градот Тебриз се појавил Туктамиша. Силите на овој монголски владетел го ограбиле градот и неговата околина по што се повлекле во степите. По повлекувањето на Туктамиша, Тебриз повторно се наоѓал во рацете на султанот Ахмед. По пристигнувањето на Тамерлан, градот Тебриз бил освоен, а султанот Ахмед избегал во Багдад, но и овој град набргу се нашол под власта на Тамерлан. Веднаш потоа, Тамерлан го приклучил Азербејџан во рамките на својата држава. Овој чин довел до влошување на односите помеѓу Тамерлан и Туктамиша, бидејќи Туктамиша имал претензи врз оваа област. Во Тебриз, Тамерлан го поминал летото и решил да ги продолжи своите освојувања во правец на Грузија. На пат кон оваа област, поминал низ Нахичеван. Од Карас, Тамерлан се упатил кон главниот град на Грузија - Тбилиси. На 21 ноември 1386 година, Тамерлан го освоил Тбилиси и го заробил грузискиот владетел Баграт V. Овој владетел бил ослободен откако преминал во ислам и ја прифатил вазалната обрска. Тамерлан потоа се повлекол во Карабах, каде што ја минал зимата.
Во 1387 година, Тамерлан и Туктамиша се судриле поради Азербејџан. На север од реката Кура дошло до голема битка помеѓу силите на овие владетели. Тамерлановите сили кои биле испратени во оваа област биле поразени, меѓутоа Миран Шах, синот на Тамерлан, пристигнал со засилување и војската на Туктамиша била поразена и принудена да се повлече кон Дербент. За разлика од суровоста која ја покажал во текот на кампањите против Авганистанците и Персиците, Тамерлан ги ослободил заробените војници на Туктамиша и им дозволил да се вратат кај својот владетел. По оваа битка, Тамерлан решил да ја нападне Ерменија. Во овој период Ерменија била поделена помеѓу Туркмениските емири. Тамерлан им објавил џихад на овие владетели, под изговор дека тие ги напаѓале карвани кои биле на пат за Мека. Тамерлан го испратил својот син Миран Шах да војува против туркменскиот племенски сојуз познат како Кара Којунлу (Црна Овца) во областа Муш. по освојувањето на градот Ван, Тамерлан лично предводел походот против Музафаридската држава, чие јадро се сосотоело од Фарс, Исфахан и Керман.
Шах Шуџа владетелот на оваа област бил вазал на Тамерлан, меѓутоа тој починал, а Тамерлан сета негова фамилија ја ставил под своја заштита. Тамерлан не ја искористил смрта на Шах Шуџа и во во октомври или ноември 1387 година се упатил кон Исфахан. Плашејќи се дека управникот на овој град нема да му дозволи да влезе, Тамерлан решил да кампува со својата војска пред ѕидините. Меѓутоа, кога граѓаните на Исфахан разбрале за пристигнувањето на Тамерлан решиле да се побунат. Тамерлан решил да ги казни жителите на овој град. Исфахан бил освоен и речиси целосно уништен, на околу 70 000 жители им биле исечени главите. Тамерлан повторно, како и во минатото, наредил да се изградат кули со главите на убиените. Суровоста на Тамерлан го надминала монголското освојување на градот, кое се случило 150 години претходно. Тамерлан успеал да ја потчини Музафаридската држава, но прославата била кратка, Туктамиша од север се заканил врз Самарканд, престолнината на Тамерлан.
Куманичево (Костурско)
Куманичево (Λιθιά, Литија, до 1928 Κομανίτσοβο, Команицово) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа источно од Костурското Езеро во историско-географската област Пополе. Селото се наоѓа на надморска височина од 1230 метри.
Селото традиционално се дели на две поголеми маали - Горно и Долно Куманичево.
Историја
Во XV век во Куманичево биле евидентирани 10 глави на домаќинства Црквата „Свети Димитриј“ во јужниот дел од селото била изградена во текот на XVIII век. Освен оваа црква, во селото има уште две цркви: „Успение на Пресвета Богородица“ и „Свети Никола“.
Во почетокот на XX век според грчки податоци од 900 жители 110-120 семејства биле патријаршиски, додека 64 биле егзархиски семејства. За време на Илинденското востание селото било нападнато од турски сили и на 21 јули 1903 бил убиен Пено Стреков. Од селото 62 лица учествувале во востанието, од нив загинале петмина - Коле Чолак, Гого п. Христов, Диме Т. п. Христов, Коле Д. п. Христов и Коле Петрушев.
По задушувањето на востанието целото село паднало под влијание на Бугарската егзархија. Истата година турските власти не дозволиле наставниците од Костур да отворат бугарско училиште во селото. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 480 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија во Горно Куманичево, и 880 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија во Долно Куманичево. Во Горно Куманичево работело егзархиско училиште.
Според грчката статистика од 1905 година селото било мешано со 600 Грци и 300 Македонци. Според Христо Силјанов, во 1906 година селото настрадало од грчки андартски напади. Во 1909 година во Долно Куманичево имало 75 македонски егзархиски куќи и 5 гркомански. Црквите и училиштето биле под раководство на гркоманите. Според Георги Константинов Бистрицки Горно Куманичево пред Балканската војна имало 70 македонски семејства, додека Долно Куманичево имало 80 македонски и 40 турски семејства.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 661 жител, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 755 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Така, во Куманичево биле населени 59 бегалци според едни податоци, или 21 семејство со 76 лица според други податоци. Во 1926 година, селото било преименувано во Литија. Во селото имало 5 политички убиства. .
Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори, по кое било предадено на бугарските сили. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 67 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 642 жители. , додека во 1940 година селото броело 821 жител.
Селото во пописот од 1951 година броело 427 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 424 жители, во 1971 година имало 348 жители, во 1981 година имало 393 жители, додека во 1991 година имало 372 жители. Денеска, населението на селото е 388 мжители според пописот од 2001 година.
Хенри VII
Хенри е роден во дворецот Пемброук, во велшкото семејство Тјудори. Неговите родители биле наследници на династија Ланкастер. Неговиот татко, Едмонд Тјудор, починал 3 месеци пред Хенри да се роди. Кога престолот во Кралство Англија го презела династијата Јорк на чело со Едвард IV од Англија, бил под закана да заврши во лондонската Кула како претедент на престолот, во 1461 година бил принуден да побегне во Бретанија заедно со неколку свои приврзаници  каде се задржал до својата осумнаесетгодишна возраст.
По смртта на Хенри VI и неговиот син Едвард, тој станал главен кандидат од династија Ланкастер кој претендирал за англискиот престол. Во времето кога на престолот се наоѓал Ричард III, Хенри се обидел да го симне од власт со помош на Франсоа II, војвода од Бретанија но во тоа не успеал. Ричард III успеал да склучи договор со Франсоа па така тој бил присилен да побегне во Франција. Со помош на француската војска, тој тргнал кон втора инвазија во Англија. Тој успеал со армија од 5.000 војници да се префрли во Англија и да му нанесе тежок пораз на Ричард III, а на самото бојно поле бил убиен и кралот. По ова Хенри се прогласил за крал под името Хенри VII од Англија. Во 1486 година се оженил со ќерката на Едвард IV, Елизабета Јоршка. По ова голем дел од приврзаниците на династија Јорк преминале на страната на новиот крал. Овој настан го означил обединувањето на двете династии. Двете рози, белата и црвената биле споени во т.н. Тјудорска роза. Во историјата на Англија бил започнал нов период, познат како Тјудорски период.
По стабилизирање на неговата власт, тој започнал да води една многу лукава и итра политика. Тој се заложил да ги зацврсти англиските граници. По договорот со Шпанија, тој договорил брак на својот најстар син Артур со Катерина Арагонска. Маргарита ја омажил за шкотскиот крал Јаков IV, а склучил сојуз и со светиот римски цар Максимилијан I како и со папата Инокентиј VIII.
Сојузот со Шпанија бил на стаклени нозе кога во 1502 година по само неколку месеци брак со шпанската инфанта Катерина Арагонска, починал неговиот син Артур, наследникот на престолот. Хенри VII, во обид да ја спаси својата врска со Шпанија, набрзо го жени својот помлад син наредниот англиски крал, Хенри VIII за Катерина Арагонска.
Walkower (филм од 1965)
Walkower - полски филм од 1965 година, во режија на Јежи Сколимовски (Jerzy Skolimowski), кој е автор на сценариото и ја глуми главната улога. Во другите улоги настапуваат: Александра Завјерушанка (Aleksandra Zawieruszanka), Кшиштоф Хамјец (Krzysztof Chamiec), Анджеј Хердер (Andrzej Herder), Хенрик Клуба (Henryk Kluba) итн. Ова е вториот филм во опусот на Сколимовски.
Синопсис
Анджеј Лешчик (го игра Сколимовски) ја напушта армијата и шета по градовите каде учествува на боксерски натпревари. Во една фабрика се организира таков натпревар на кој се пријавува и тој, а таму ја среќава Тереза Карчевска (ја игра Завјерушанка) со која своевремено студирале заедно и која била виновна за неговото исфрлање од факултетот. Тој се дружи со неа, додека таа е ангажирана на еден проект во фабриката. Откако победува во првиот натпревар, Анджеј треба да боксува со далеку посилен противник. Затоа, тој се качува во возот и заедно со Тереза (која не е задоволна од проектот во фабриката) заминува за Варшава. Сепак, во последен миг се враќа во фабриката, но неговиот противник не се појавува и така Анджеј ја добива наградата - часовник и радио-апарат. Потоа, неговиот противник бара дел од наградата, затоа што намерно не се појавил на борбата, а откако Анджеј одбива да ја сподели наградата, тој го удира.
Меѓународна година на семејството
Годината 1994 година била прогласена за Меѓународна година на семејството од Генералното собрание на Обединетите нации. Неговите цели биле промовирани од Програмата на Обединетите нации за семејство.
Ова била една од многуте меѓународни прослави прогласени за специфични денови, месеци и години.
Во октомври 1994 година, генералниот секретар на Обединетите нации ја отворил тридневната меѓународна конференција за семејства, велејќи:
"''Пред пет години, Генералното собрание донесе одлука 1994 година да биде меѓународна година на семејството.
''Во тоа време, немаше консензус. Некои не ја сфатија поентата на меѓународната година на семејството. Мислењата беа поделени околу тоа за која година станува збор. Некои луѓе тврдат дека поддршката за семејството ги дискриминира оние кои претпочитаат да живеат надвор од семејните единици. Исто така, имаше несогласувања околу активностите што треба да се организираат за да се одбележи годината...
''Меѓународната година на семејството поттикна светска дебата. Многу политички поими се разјаснети. Надвор од процесот на дебата и размислување излегоа нови сознанија.
Наместо конфузија и двоумење, сега постои консензус за улогата на семејството во човечкото општество. Денес преовладува нов реализам. Прифатено е дека семејството е основна институција на човечкото општество. Навистина, утврдено е дека општеството е структура составена од семејства и поединци поврзани со општеството, во прв степен, преку семејства."
Куќа на Прнарови
Куќа на Тренчови — стара куќа во градот Велес од времето на Македонската преродба. Прогласена е за значајно културно наследство на Македонија во 1964 г.
Историја
Куќата е сместена во населбата Прцорек, на ул. „Јован Наумов Алабакот“ бр. 3. Изградена е околу 1868 година во месноста Варналиите. Во нејзиното соседството се други знаменити домови како Куќата на Тренчови (бр. 5), Куќата на Чокалови (бр. 7) и Куќата на Паунови (бр. 10) со кои образува впечатлив комплекс.
Архитектура
Градбата е на три нивоа и има специфичен облик на основата. Поплочениот двор на приземјето е отворен простор поврзан со улицата. Централно место во архитектонското решение зазема чардакот, кој ги опфаќа сите соби. На вториот кат доминират големи прозорци и издадени стреи со украсни елементи од флората и фауната кои завршуваат на покривот.
Фасадата на куќата е реновирана и се одликува со еркерно издадени катови.
Википедија на бенгалски јазик
Википедија на бенгалски јазик е издание на Википедија на бенгалски јазик.
Балиначка Река
Балиначка Река - притока на Жуковачка Река во Србија. Селото Балинац лежи кај изворот на реката. Продолжува низ Старо Корито и Кандалица и се приклучува на Жуковачка Река во Жуковац. Неговата вкупна должина е 12 км, а неговата површина на сливот е 21 км2.
Свети Власиј
Свети Власиј — христијански светец од IV век.
Власиј е роден во Кападокија. Бил избран за епископ на градот севастија. Власиј бил големо духовно и морално светило во тој град. Во времето на гонењето на христијаните, св. Власиј ја храбрел својата паства, меѓу кои oсобено истакнат бил славниот Евстратиј.
Според христијанското верување кога градот севастија oстанал сосема без христијани - едни изгинале, други избегале - тогаш старецот Власиј се повлекол во планината Аргеос и таму се населил во една пештера. Дивите ѕверови, познавајќи го светиот човек, се прибрале околу него и тој нежно ги милувал. Но гонителите го нашле светителот во тоа скриено место и го одвеле на суд. По патот св. Власиј исцелил едно момче на коe му застанала коска во грлото; и на жалбата на некоја бедна вдовица дека волк зел едно прасе, направил со силата на својата ѝ молитва волкот да ѝ го врати прасето на вдовицата. Пострадал и се прославил во 316 година.
Православната црква неговиот ден го чествува на 11 февруари.
Наводи
Blasiusdaach
Теарце
Теарце — село во Општина Теарце, во областа Долен Полог, северозападна Македонија и седиште на истоимената општина.
Географија и местоположба
Теарце е рамничарско село, на надморска височина од 540 метри. Од градот Тетово населбата е оддалечена 10 километри. Атарот е голем и зафаќа простор од 31,8 км2.
Историја
Според турски документи од 1628 година село Техарче и бјузјург се наоѓало во вилаетот Калканделен (Тетово) и било населено од 84 семејства (ханиња).
За време на Втората светска војна и бугарската окупација, селото било преименувано во Пејчиново, во чест на Кирил Пејчиновиќ, кој е од Теарце.
На крајот на век, селото е дел од полошката нахија во Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Теарце живееле 1.200 жители, од кои 600 Македонци и 600 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Теарце имало 648 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Теарце имало 224 куќи и 1327 жители, Македонци, Албанци, Турци.
Во 1961 година селото има 2.883 жители, од кои 1.353 Македонци, 805 Албанци, 652 Турци, 6 Срби и 21 останат. Во 1994 година селото има 3.766 жители, од кои 1.100 Македонци, 2.123 Албанци, 461 Турчин, 62 Роми, 18 Срби и 2 останати.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 3.974 жители и 550 домаќинства што го прави едно од најголемите села во Полошката Котлина. Населението од ова село се состои од 1.085 Македонци, од кои 543 Македонци мажи и 542 Македонци жени, потоа 2.310 Албанци, 512 Турци, 54 Роми, 4 Срби и 9 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.038 жители, од кои 778 Македонци, 1.748 Албанци, 376 Турци, 39 Роми, 7 Срби, 3 останати и 87 лица без податоци.
Теарце претставува типично мултиетничко село во кое живеат Македонци, Албанци, Турци, Роми. На табелата е прикажан националниот состав на селото низ сите пописни години:
Родови:
Како еден од најстарите албански родови во селото се споменува родот Гопере. Доселени се од северна Албанија, во втората половина на XVIII век.
Родови
Теарце е мешано село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Македонци:
Албанци:
Турци:
Черкези:
Горанци:
Роми:
Археолошки наоѓалишта
Теарце ги има следниве археолошки наоѓалишта:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2010, 2011, 2012, 2013 и 2014 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 3.898 гласачи.
Англиска болест (лингвистика)
Англиска болест е лингвистичка појава при која влијанието од англискиот јазик станува сè поприметливо во холандскиот јазик. Терминот се користи пејоративно и изворно произлегол како зборовна шега, посочувајќи кон англиската болест од минатото, рахитис.
Холандски јазик
Влијанието на англискиот јазик на холандскиот јазик се забележува во следните примери:
Полана (Мурска Собота)
Полана (словенечки: Polana) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.