cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вундеркинд
Развој
Вундеркиндството во детството не секогаш се одржува во зрелоста. Некои истражувачи откриле дека надарените деца заостануваат поради недостаток на напор. Џим Тејлор, професор на Универзитетот во Сан Франциско, теоретизирал дека тоа е затоа што надарените деца доживуваат успех на рана возраст со малку и без никаков напор и може да не развијат чувство на сопственост кон успехот. Затоа, овие деца можеби нема да развијат врска помеѓу напорот и резултатот. Некои деца исто така може да веруваат дека можат да успеат без напор и во иднина. Д-р Андерс Ериксон, професор на Државниот универзитет во Флорида, истражувал експертски перформанси во спортот, музиката, математиката и другите активности. Неговите откритија демонстрирале дека расипништвото во детството не бил силен показател за подоцнежен успех. Наместо тоа, бројот на часови посветени на активноста биле подобар индикатор.
Розмари Калард-Шулгит и други воспитувачи нашироко пишувале за проблемот со перфекционизмот кај бистрите деца, нарекувајќи ја нивна „број еден социјално-емоционална одлика“. Надарените деца честопати ја поврзуваат дури и малата несовршеност со неуспехот, така што тие се плашат од напор, дури и во нивниот личен живот, а во екстремни случаи завршуваат буквално имобилизирани.
Посебни потреби на надарени деца
Надарените деца понекогаш ќе имаат свои уникатни потреби и честопати можат да се борат во неакадемските области. Бидејќи на овие деца обично се гледа како на природни достигнувачи, може да им биде уште потешко да добијат специјална помош што им е потребна во области кои не се директно поврзани со академските перформанси. Во повеќето случаи, постојат пет специфични посебни потреби заеднички за децата кои се идентификуваат како надарени:
Сетилни органи
Животните имаат специјализирани органи за воспоставување врска со средината. Тоа се сетилните органи за: вид, слух, мирис, вкус и допир. Мирисот, вкусот,звукот, светлината и топлината се сетилни дразби. Сетилните органи кај животните имаат огромно значење за нивно одржување, за пронаоѓање на храна, партнери за оплодување, за заштита од непријатели и неповолни услови. Преку сетилните органи и врските со мозокот, животните дознаваат за се што се случува во животната средина и соодветно реагираат.
Сетилни органи за вид
Сигурно се присети дека органите за вид ги примаат светлосните дразби. Тие служат за распознавање на светло, темно, форма, големина, боја, движење и друго. Кај зелената еуглена, во предниот дел на телото, во близина на камшичето се наоѓа едно телце наречено очно петно или окце кое реагира на светлосни дразби. Кога еуглената се наоѓа во погорните осветлени делови на водата, таа во цитоплазмата создава хлорофил и се исхранува автотрофно. Во темно, таа го губи хлорофилот и се исхранува хетеротрофно.
Со усложнување на градбата на животните, сетилните клетки за вид се групираат на одредени места во организмот градејќи ги првите сетилни органи за вид - очи. Очите може да бидат прости и сложени. Повеќето прости очи служат за детектирање на светлината, како на пример кај планаријата и други морски црви.
Сложените очи ги сретнуваме кај мекотелите, членконогите и сите ’рбетници. Кај главонозите, раковите и инсектите окото им е сложено, изградено од голем број независни оптички леќи. Секоја леќа гледа само еден дел од предметот, а сите заедно го формираат ликот на предметот во мозокот. цата - жолтатадамка, каде се прима ликот. Помеѓубелката и мрежницата се наоѓа слој наречен садовницакоја е богата со крвни капилари преку кои крупни очи ситни окца(леќи) се храни окото. Во предниот дел садовницата преминува во ирис или шареница, од бојата на ирисот зависи бојата на очите-црна, сина, зелена и други. Во средината на ирисот се наоѓа отвор - црнка или зеница низ кој влегува светлината во окото. Внатрешноста на окото е исполнета со проѕирна пивтиеста маса - стаклесто тело кое му дава цврстина на окото.
Светлосните зраци што паѓаат на предметот што го гледаме, се одбиваат и паѓаат на нашето око. Преку рожницата и црнката светлосните дразби пристигнуваат до леќата која ги собира, прекршува и насочува во задниот дел на окото - очната дамка, формирајќи смален и превртен лик. Преку очниот нерв дразбите се носат до центарот за вид, во мозокот каде се добива реална слика на предметот што го гледаме.
Сетилни органи за слух - уво
Преку сетилото за слух животните ги примаат звучните дразби кои можат да бидат пријатни, непријатни,предупредувачки и други. Од безрбетниците само инсектите и раковите имаат прости органи за слух во вид на влакненца поставени на предните нозе. ’Рбетниците имаат уши како орган за слух. Цицачите имаат најсложена градба на увото. Увото се состои од три основни дела: Надворешно уво кое го сочинуваат ушен канал и ушно тапанче а кај цицачите и ушна школка; Средно уво е изградено од три ковчиња зглобно поврзани меѓу себе; Внатрешното уво е исполнето со лимфна течност во која плива слушен полжав, два меури и три полукружни канали. Внатре во полжавот се сместени сетилните клетки. Од сетилните клетки започнува слушен нерв кој ги носи звучните дразби до мозокот каде се дознава за видот на звукот.
Кај цицачите звучните бранови ги собираат ушните школки и ги насочуваат кон ушниот канал, удираат на тапанчето и го растреперуваат. Треперењата од тапанчето се пренесуваат преку слушните кофчиња од средното уво до внатрешното уво во кое се наоѓа ушниот полжав. Во ушниот полжав се сместени сетилните клетки кои ги примаат дразбите и ги пренесуваат преку слушниот нерв до центарот за слух во мозокот. Во мозокот се добива претстава за она што го слушаат животните.
Сетило за мирис
Органите за мирис ги примаат мирисните дразби. Мирисните дразби се примаат во вид на миризливи честички кои се наоѓаат во воздухот. Кога миризливите честички се налепуваат на влажните трепки од сетилните клетки, тие се раствораат и создаваат осет за мирис.
Кај членконогите мирисните дразби се примаат преку влакненцата распоредени по целото тело, а посебно се осетливи влакненцата на антените.
Кај рибите сетилото за мирис се наоѓа на мустачињата, усните и усната празнина.
Кај копнените ’рбетници сетилото за мирис е сместено во горниот дел на носната празнина. Сетилните клетки се издолжени по форма, кои на едниот крај имаат сетилни влакненца, а на другиот крај долги нервни влакна кои го сочинуваат мирисниот нерв. Тој нерв ги носи дразбите до центарот за мирис во мозокот Мирисните дразби можат да бидат пријатни и непријатни. Голем број на животни со сетилото за мирис си наоѓаат храна,партнер за размножување и можат да ја разликуваат храната.
Сетило за вкус
Органите за вкус служат за примање на вкусните дразби и за распознавање на храната дали е пријатна или непријатна за јадење. Вкусните дразби како и мирисните се примаат како растворени материи. Растворените материи ги дразнат сетилните клетки за вкус, од каде дразбата се предава на сетилниот нерв кој истата ја носи до центарот за вкус во мозикот. Тогаш се дознава за вкусот на храната.
Кај членконогите сетилото за вкус е сместено на влакненцата по целото тело. Посебно се осетливи влакненцата на антените.
Кај рибите сетилото за вкус е сместено на усните, усната празнина и на мустачињата.
Кај копнените ’рбетници сетилните клетки се распоредени во вид на брадавички на јазикот и расфрлани сетилни клетки на непцето и грлото. Вкусот на храната може да биде: солен, сладок, кисел и горчлив. Многу животни, како и човекот се потпираат на ова сетило при изборот на храната.
Сетило за допир
Сетилото за допир е сместено во кожата. Целата кожа е осетлива на допир. Кај некои животни ,некои делови од телото се поосетливи. На пример кај инсектите и полжавите најосетливи се пипалата.
Кај рибите сетилните клетки за допир се сместени во страничната линија на телото.
Кај птиците најосетлив на допир е врвот на клунот.
Кај цицачите најосетливи се врвовите на прстите, дланките, шепите и усните. Со сетилото за допир се открива формата, тврдоста, тежината, рапавоста на предметите и храната.
Жан Огист Доминик Енгр
Жан Огист Доминик Енгр (Jean-Auguste-Dominique Ingres; 29 август 1780 - 14 јануари 1867) бил француски сликар, претставник на академската уметност.
Животопис
Енгр е роден во јужниот дел на Франција, во семејство на сликари, вајари и писатели. Најпрвин студирал на Факултетот за религија во родниот град, а потоа учел во уметничкото училиште во Тулуза (1791-1797). Таму, Енгр се запознал со делата на италијанската ренесанса (особено, Рафаел) и со делата на неговиот следен професор, Жак-Луј Давид. Во август 1797 година, Енгр заминал во Париз, каде што првично учел во училиштето во Лувр, а во 1799 се префрлил во École des Beaux-Arts (Школата за убави уметности). Првично, Енгр сликал стандардни теми од антиката, но наскоро сфатил дека не е доволно само да го копира античкиот свет, и покажал жив интерес за природата. Енгр починал на 14 јануари 1867 година од пневмонија.
Творештво
Енгр првично бил под силно влијание од неговиот учител, Жак-Луј Давид. Од овој период се сочувани неколку слики, претежно машки актови. Но, подоцна, Енгр станал зрел уметник и неговите портрети спаѓаат меѓу исклучителни остварувања на францускиот портрет од 19 век. Меѓу неговите најпознати дела се:
Сообраќај во Албанија
Република Албанија по својата положба е балканска и средоземна земја. Меѓутоа заради бројни природни препреки (густи мочуришта во приморјето, високи планински венци во позадината) и долгата изолација во меѓународните односи, земјата била долго сообраќајно одвоена од соседните земји. Главниот град на земјата, Тирана, е средиштен сообраќаен јазол на земјата.
Железнички сообраќај
Вкупната должина на железничката мрежа во Албанија е само 447 km (2006 година) и целата е со стандардна ширина на колосекот. Во земјата постојат три железнички линии: Тирана – Драч, Валона – Рогозина – Драч – Скадар – граница со Црна Гора и Рогозина – Елбасан – Подградец.
Не постои градска железница.
Железничка врска со соседните земји:
Патен сообраќај
Вкупната патна мрежа во Албанија е 18.000 km (2002 година), од тоа 7.020 km со тврда подлога (бетон, асфалт).
По падот на комунизмот во 1991 година, Албанија почна да ја надградува својата примитивна патна инфраструктура со првиот магистрален пат Тирана - Драч. По 2000 година, патната инфраструктура е драсично подобрена и покрај недостатокот на фондови.
Денес Албанија има три автопати.
Воден сообраќај
Развиен е морскиот и езерскиот сообраќај. Главни морски пристаништа се Драч, Валона и Саранда. Најпознато езерско пристаниште е Подградец на Охридското Езеро.
Гасоводи и нафтоводи
Гасовод: должината на гасоводот е 119 km (1996 година)
Нафтовод: должината на нафтоводот е 196 km (1996 година)
Воздушен сообраќај
Во Албанија официјално постојат 12 аеродроми (2002 година), од кои 4 со цврста подлога. Од нив само еден е со меѓународен карактер, меѓународниот аеродром „Мајка Тереза“ во Тирана.
Томасова прецесија
Томасова прецесија, именувана по Левелин Томас — релативистичка исправка која се однесува на вртењето на елементарната честичка или на ротацијата на макроскопскиот жироскоп и се однесува на аголната брзина на вртењето на честичката по криволиниска орбита и аголската брзина на орбиталното движење.
Два последователниЛорентцови зајакнувања водат кон Вигнеровата ротација на лабораториската рамка и на двојно поттикната рамка. За забрзано движење, забрзаната рамка има имерцијална рамка во секој момент. Два поттика оддалечени мал временски интервал водат кон Вегнерова ротација после второто поттикнување. Во лимитот, временскиот интервал се стреми кон нула, забрзаната рамка се врти во секој интервал, така што забрзаната рамка се врти со аголна брзина.
Прецесијата може геометриски да се разбере како последица на фактот дека просторот на брзините во релативноста е хиперболична, така што паралелниот транспорт на вектор (жироскопската аголна брзина) околу круг (неговата линеарна брзина) го остава да покажува кон различен правец, или алгебарски разбрана како резултат на некомунитативноста на Лоренцовите трансформации. Томасовата прецесија дава исправка на интеракцијата на ротацијата и орбитата во квантната механика, која ја зема предвид релативистичката дилатација на времето помеѓу електронот и јадрото на атомот.
Ако системот не претрпи никакво надворешно ротирање, на пример во надворешни скаларни полиња, неговите ротирачки динамики се утврдени само со Томасовата прецесија. Една дискретна Томасова ротација (во спротивност на серии од бесконечни ротации кои додаваат кон Томасовата прецесија) е пристуна во ситуации секогаш кога има три или повеќе инерцијални рамни во не-колинеарно движење, како што може да се види при користење на Лоренцови трансформации.
Историја
Томасовата прецесија во релативноста била позната на Лудвик Силберстејн во 1914. Но единственото знаење што Томас го имал за релативистичката прецесија било од пишувањето на Де Ситтер за релативистичката прецесија на месечината, објавено во книга напишана од Едингтон.
Во 1925 Томас релативистички ја пресметал прецесионистичката честота на дублет поделбата во структурана на атомот. Тогаш он го пронајдол исчезнатиот фактор 1/2, сега познат како Томасова половина.
Ова откритие на релативистичката прецесија на електронската ротација доведе до разбирање на значењето на релативистичкиот ефект. Овој ефект е именуван Томасова прецесија.
Дефиниција
Размислете за физички систем кој се движи низ Миновски време-простор. Претпоставете дека во секој момент има инерцијален систем, така што во него, системот цело време е во мирување. Оваа претпоставка понекогаш е наречена третиот постулат на релативноста. Ова значи дека во секој момент, кординатите и состојбата на системот може да биде трансформирана во лабораторискиот систем преку некои Лоренцови трансформации.
Нека системот биде предмет на надворешни сили кои не произведуваат вртежи со почит на неговиот центар на маса во неговата рамка на мирување.
Изјава
За разлика од горната граница на големина, брзината на честичката е произволна и не е секогаш константна, соодветниот вектор за убрзување е a = dv(t)/dt. Како резултат на Вигнеровата ротација во секој момент, рамката на честичката се движи со аголна брзина.
каде × е производ и е моменталниот Лоренцов фактор, функција на моменталната брзина на честичката. Како секоја аголна брзина, ωT е псеувдовектор, неговата големина е аголната брзина на рамката на честичката(во радијанти во секунда), и правецот покажува кон оската на вртење.
Лоренцови трансформации
Описот на релативното движење вклучува Лоренцови трансформации, кои е најпогодно да се користат во форма на матрица; симболични изрази на матрица ги резимираат трансформациите и се лесни за манипулирање, а кога е потребно, можат да бидат испишани целите матрици. Исто така, за да се спречат дополнителни фактори од с да ги променуваат пресметувањата, погодно е да се користи дефиницијата β(t) = v(t)/c со големина | β| = β  така што 0 ≤ β < 1.
Кординатите на Простор-времето на лабораториската рамка се собирани во 4х1 матрица, а поттикот е претставен со 4х4 симетрична матрица: од друга страна: е Лоренцовиот фактор на β. Во други рамки, соодветните координати. исто така, се наредени во колона вектори. Инверзната матрица на поттикот е соодветна на поттикот во спротивниот правец, и е даден во  B(β)−1 = B(−β).
Праксидика (месечина)
Праксидика — познат и како  — повратна неправилна месечина на Јупитер. Бил откриен од тим на астрономи од Универзитетот во Хаваи, предводен од Скот С. Шепард во 2000, со привремена ознака .
Праксидика кружи околу Јупитер, на просечна оддалеченост од 20,824 Мм во 613.904 дена на наклон од 144° на еклиптиката (143° до екваторот на Јупитер), во ретроградна насока и со занесување од 0.1840.
Месечината била именувана во август 2003 година, по Праксидика, , грчката божица на казната.
Праксидика припаѓа на Ананке групата и се верува дека е остаток при распад на хелиоцентричен астероид. Со проценет пречник од 7 км, Праксидика е вториот најголем член на групата, после Ананке (претпоставено албедо од 0.04).
Месечината се појавува во сива боја (боен п оказател B-V=0.77, R-V= 0.34) што е типично за C-тип астероиди.
Северен бел носорог
Северниот бел носорог (Ceratotherium simum cottoni) е еден од подвидовите на Белиот носорог. Овој подвид се храни со трева и живее на пасиштата и саваните. Можно е овие животни денес да се изумрени во дивината откако при последните проценки не успеале да ги лоцираат единствените преживеани единки во Националниот парк Гарамба во Демократската Република Конго. Се смета дека се останати само 8 единки - во Зоолошките градини во Сан Диего и во Чешка.
Популација во дивината
Во минатото северниот бел носорог бил распространет на териториите на северозападна Уганда, јужен Чад, југозападен Судан, источниот дел на Централноафриканска Република и североисточниот дел на Конго. Единствената позната популација живее во североисточниот дел на Демократската република Конго. Ловокрадците го намалиле бројот на овие носорози од 500 на 15 за време на 1970-тите и 1980-тите. Од почетокот на 1990-тите до средината на 2003 година популација малку се зголемила и броела 32 единки. Според набљудувањата од 2000 година, се смета дека популација закрепнува. Идентификувани се 30 единки со можност за уште 6 други. Од средината на 2003 година, ловокрадството повторно зема голем замав и бројот на популацијата изнесувал 5 до 10 единки , но според WWF во дивината има останато само уште 4 единки од подвидот Северен бел носорог.
Националниот парк Гарамба
Последната преживеана популација од Северни бели носорози се наоѓа во Националниот Парк Гарамба, Демократска Република Конго. Неодамнешните граѓански војни и немири се причина за сомнеж во статусот на последната преживеана популација. Во јануари 2005 година, владата на Конго одобрила план во два дела за преселување на 5 цеверни бели носорози од националниот парк Гарамба во резерват во Кенија. Вториот дел од договорот ја обврзува владата да ги зголеми напорите за зачувување на овој подвид, по што ови еносорози повторно ќе можат да се вратат во нивното природно живеалиште.
Во август 2005 година набљудувачи од неколку фондации за заштита идентификувале само 4 единки. Еден возрасен мажјак и група од возрасен мажјак и две возрасни женки. Направени се и понатамошни напори да се најдат и други единки. Во јуни 2008 година објавено е дека постои голема можност овој под вид да е изумрен во дивината, бидејќи од 2006 година никој ги нема забележано преостанатите единки .
Популација во заробеништво
Популацијата во заробеништво на северните бели носорози брои само осум единки кои се сместени во две зоолошки градини, едната во САД, а другата во Чешка. Сепак само три од овие животни се способни за размножување. Како резултат на ова, и популацијата во заробеништво се намалува. Северните бели носорози многу ретко се размножуваат во заробеништво.
Зоолошката градина Dvůr Králové
Европската асоциација на зоолошки градини и аквариуми (ЕАЗА) организира програми за размножување на дивите животни, како што е Европската програма за загрозени видови (ЕПЗ) (EEP во оригинална форма). Ваква програма постои и за северниот бел носорог. Во оваа програма се вклучени 7 единки од кои 6 се чистокрвни северни бели носорози. Овие единки се сместени во зоолошката градина Dvůr Králové во Чешка.
Во оваа зоолошка градина има и еден хибрид добиен од мајка северен бел носорог и татко од јужен бел носорог со име Артур.
Мажјакот со име Саут, роден во дивина во Шамбе во Судан на 19 септември 1972 година, умрел во август 2006 година.
Парк за диви животни - Сан Диего
Во паркот за диви животни во Сан Диего во Калифорнија, САД, има два северни бели носорози, и двете единки се фатени во дивината. Тоа се женката со име Нола и мажјакот Ангалифу. Нола е нефертилна, па затоа овој пар не е способен да даде потомство. Друга женка со име Нади, умрела на 30 мај 2007 година.
Црква Оџун
Црква Оџун (ерменски: Օձունի եկեղեցի) — ерменска базилика изградена околу 5-7 век во селото Оџун во провинцијата Лори во Ерменија.
Историја
Првата црква се појавила овде во 6 век. Во 8 век бил реконструиран од Јован III Оџнеци (Հովհաննես Գ Օձնեցի) кој служел како католикос помеѓу 717 и 728 година и бил, како што сугерира неговото име, од Оџун. Ова е време кога црквата ја добила сегашната форма на розова фелситна базилика со три кораби, а двата странични кораби се тесни. На северната (повеќе незачувана) и јужната страна има необични кружни ходници, а западниот манастир има слеп ѕид со заоблен влез во средината.
Покривот е засводен со буре. Четири колони го потпираат реброто засводен тамбур, а на западниот дел од црквата има уште две колони. На источната фасада над централниот прозорец може да се забележи резба на Христос со евангелието на свети Јован и два ангели подолу. На јужната фасада, на секоја страна од централниот прозорец има по два ангела и траги од друга фигура, веројатно Христос. Многу подоцна, во 19 век биле додадени две мали камбанарии. Црквата била обновена помеѓу 2012 и 2014 година.
Околу црквата има бројни надгробни споменици на свештенството, како и погребен споменик. Нејзината скалеста платформа поддржува две врежани стели, секоја во еден од збир на двојни лакови. Источната и западната страна на споменикот се издлабени со сцени од Библијата и воведувањето на христијанството во Ерменија. Нејзината северна и јужна страна се издлабени со геометриски мотиви и цветни форми. Се претпоставува дека овој споменик е во чест на Јован Оџнеци, но неговиот стил сугерира дека најверојатно бил подигнат порано, во 6 век.
Ова е еден од двата такви погребни споменици во Ерменија. Оној кој се наоѓа во Оџун и бил подарен на Ерменија од индиски крал околу 8 век. Другиот се наоѓа во Агуди во јужната ерменска провинција Сјуник.
Зингшпил
Зингшпил (множина: Singspiele; буквално „пее-игра“) е форма на германска музичка драма, сега се смета за жанр на опера. Се одликува со говорен дијалог, кој се менува со ансамбли, песни, балади и арии кои честопати биле строфични или како народни. Зингшпил заплетите се генерално комични или романтични по природа и често вклучуваат елементи на магија, фантастични суштества и комично претерани карактеризации на доброто и злото.
Историја
Некои од првите зингшпили биле чудотворни претстави во Германија, каде што дијалогот бил испреплетен со пеење. До почетокот на XVII век, чудесните претстави станале вулгарни, зборот „Singspiel“ се наоѓал во весници, и секуларните зингшпили исто така биле изведувани, и во преведени позајмици или имитации од англиски и италијански песни и претстави, и во оригинални Германски креации.
Во XVIII век, некои зингшпили биле преводи на англиски балади-опери. Во 1736 година, прускиот амбасадор во Англија нарачал превод на баладната опера „Ѓаволот да плати“. Ова било успешно изведено во 1740-тите во Хамбург и Лајпциг. А понатаму верзија на ова била направен од страна на Јохан Адам Хилер и Кристијан Феликс Вајс во 1766 (Der Teufel ist los oder Die verwandelten Weiber), прва од серија такви соработки кои довеле до Хилер и Вајс да се нарекуваат "татковците на германскиот Зингшпил“.
Француските опери со говорен дијалог (опера комика) често биле препишувани на германски јазик и станале многу успешни во Виена кон крајот на 1770-тите и раните 1780-ти. Спротивно на тоа, германските преводи на современиот италијански опера-буфе, кои биле доста успешни во тоа време во Англија и Франција, биле значително поретки. Зингшпил се сметал за забава за средна до пониска класа - за разлика од претежно аристократските жанрови на опера, балет и сценска претстава - и обично ги изведувале патувачки трупи (како што се компаниите Кох, Дабелин и Кобервејн), наместо од основани компании во рамките на метрополитенските центри.
Моцарт напишал неколку зингшпили: Бастијан и Бастиен (1768), Zaide (1780), Die Entführung aus dem Serail (1782), Der Schauspieldirektor (1786) и на крај Die Zauberflöte (1791). Е.Т. Хофман, кој му се восхитуваl, го компонирал зингшилот, како што е Liebe und Eifersucht во 1807 година.
Во 1927 година, Курт Вејл создал нов збор „Сонгшпил“ за да го опише своето дело Mahagonny-Songspiel.
Ремедиос Варо
Ремедиос Варо Уранга (шпан. Remedios Varo Uranga, 16 декември 1908 - 8 октомври 1963) — шпанско-мексиканска надреалистичка сликарка. Родена е во Шпанија, 1908, умира од срцев удар во Град Мексико во 1963. За време на Шпанската граѓанска војна пребегала во Париз, каде што била силно повлијаена од надреалистичките струи. За време на нацистичката окупација на Франција, се преселила во Мексико во 1941 година. Мексико го сметала за свое привремено засолниште, но и покрај тоа, останала таму до крајот на својот живот.
Во Мексико се запознала со месните творци Фрида Кало и Диего Ривера, но сепак нејзините најголеми врзувања ќе бидат со луѓе - протерани од сопствените земји и изгнаници, а особено ќе биде забележана нејзината блиска врска со Леонора Карингтон. Нејзината последна значајна врска ќе биде со Австриецот Валтер Груен,кој престојувал во некои концентрациони логори, и подоцна побегнал од Европа. Груен бескрајно и верувал на Варо и и давал безрезервна поддршка за да твори усилено.
Во делата на Ремедиос Варо, насликани после 1949, се гледа нејзиниот впечатлив и зрел стил, препознатлив и длабоко енигматичен. Често работела во маслена техника и масонитни плочи, кои ги подготвувала сама.
Умрела кога била на самиот врв на нејзината кариера.
Творечки влијанија
Алегоричната природа на многу од делата на Варо напомнуваат на стилот на Јероним Бос, и некои критичари, како на пример Дин Свинфорд, ја опишуваат нејзината уметност како „постмодерна алегорија“, и со многу дух од иреализмот.
Варо црпи влијанија и од Франциско Гоја, Ел Греко, Пикасо и Брак. Во Мексико пак, била под влијание на предколумбијските култури.
Нејзината слика „Љубовниците“ е искористена од страна на Мадона за имиџот нејзиниот видеоклип од 1996 година "Bedtime story".
Философски влијанија:
Од филозофски аспект, Ремедиос Варо била под влијание на многу мистички и херметички текови, како западни, така и не-западни.Со особен интерес го истражувала Карл Густав Јунг, како и теориите на Георгиј Ѓурџиев, Успенски, Елена Блаватска, Мајстор Екхарт, традициите на суфиите, била одушевена од легендата за Светиот Граал, светата геометрија, алхемијата и И-Чинг. Во сево ова таа видела можност да сублимира и комбинира многу човечка свест.
Пролетна генцијана
Пролетна генцијана (Gentiana verna) — вид од родот Gentiana и еден од неговите најмали членови, нормално расте само до висина од неколку сантиметри.
Опис
Краткото стебло поддржува до три спротивставени парови на елипсовидни или ланцетни лисја. Видливите живописни сини (понекогаш пурпурно-црвени или поретко бели) цветови се 1–2 cm во пречник, со длабока петлобусна корола; тие развиваат кон крајот на пролетта до почетокот на летото. Цветовите привлекуваат пеперутки и пчели (особено бумбари) кои помагаат во опрашувањето. Мравките се одговорни за ширењето на нејзините семиња.
Пролетната генцијана е едно од најниско растечките видови од фамилијата Gentianaceae кое има раст од неколку сантиметри. Ниското стебленце преминува во цвет кој е формиран од 5 ланцеолатни венечни ливчиња во сина пурпурна боја кои цветаат од пролет до почеток на летото. Овој реликтен вид е варијабилен и се јавува во повеќе подвидови и вариетети. Распространета е во Европа и Азија, а во Националниот парк Галичица се среќава на високопланинските пасишта.
Дистрибуција
Пролетната генцијана е една од најраспространетите генцијани, која најчесто се наоѓа на сончевите алпски ливади низ Евроазија, од Ирска до Русија. Честа е во централна и југоисточна Европа, како што се во ниските планински масиви како Јура и Балканот, и до надморска височина од 2600 метри. Исто така, може да се најде во планинските региони, почнувајќи од Високиот Атлас на Мароко до планините на Турција, Ирак и Иран. Во северна Европа, тоа е многу ретко, ограничено на Тисдејл во северна Англија и неколку локации во западна Ирска. Има тенденција да напредува на суви ливади со кредаста почва; исто така е познато дека расте во силикатни почви. Нејзиниот недостаток доведува до заштита во голем број европски земји како загрозен вид.
Симболика
Цртеж на пролетна генцијана од Холи Сомервил е логото за одделот за ботаника во колеџот Тринити во Даблин.
Пролетната генцијана се појавила на дизајнот на британските марки, издадени во 1964 година, по повод 10-от Меѓународен ботанички конгрес што се одржал во Единбург.
Голем број суеверија се поврзани со пролетната генцијана. На пример, се смета за лоша среќа да се донесат генцијани в куќа, бидејќи поединецот ризикува да биде погоден од гром. Исто така, фолклорот сугерирал дека смртта ќе следи ако некогаш се собере нејзиниот цвет.
Цветот е поврзан со Алпите и му го дал своето име на трансалпскиот Blauer Enzian („Сина генцијана“) помеѓу Германија и Австрија.
Пипин Херисталски
Пипин од Херистал, односно Пипин Херисталски, (635/45 – 16 декември 714) бил мајордом на палатата на Австразија од 680 до неговата смрт и на палатата на Неустрија и Бургундија од 687 до 695. Тој исто така бил и првиот мајордом кој владеел како Војвода и принц на Франките и ги засенил меровиншките мрзливи кралеви.
Животопис
Пипин, понекогаш нарекуван Пипин II и Пипин Средниот му бил внук и имењак на Пипин I Стариот произлезен од бракот на ќерката на Пипин I Бега и Ансегизел, синот на Арнулф од Мец. Овој брак ги обединил двете династии - Пипиниди и Арнулфинзи кои ја создале династијата на Каролинзите. Пипин II веројатно е роден во Херстал (поранешно име: Херистал), денешна Белгија (каде бил и центарот на неговата моќ), од каде и потекнува прекарот ("Херисталски").
Како мајордом на Австразија, Пипин и Мартин, војводата од Лан, се бореле со неустрискиот мајордом Еброин. Еброин ги поразил Австразијците кај Лукофао, близу Лан) и малку му недостигало да ги обедини сите Франки под еден владетел; сепак, тој бил убиен во 681, паѓајќи како жртва од комбинираните напади на неговите бројни непријатели. Пипин веднаш направил примирје со неговиот наследник, Варатон.
Сепак, наследникот на Варатон, Бертар, и неустрискиот крал Теодорих III, кој, од 679, бил именуван крал на сите Франки, направил војна во Австразија. Кралот и неговиот мајордом целосно биле поразени во Битката кај Тертри во 687. Бертар и Теодорих се упатиле накај Париз, но по нив дошол Пипин и веројатно ги натерал да потпишат мировен договор под услов Бертар да ја напушти функцијата. Пипин бил прогласен за мајордом на сите три кралства (Австразија, Неустрија, и Бургундија) и почнал да се нарекува Војвода и принц на Франките (dux et princeps Francorum).
Следните неколку години Пипин ги поразил Алеманите, Фризите, и Франконците кај кои извршил франкиско влијание. Во 695, Дрого го поставил на местото мајордом на Бургундија а неговиот друг син, Гримоалд, станал мајордом на Неустрија.
Брак и потомци
Околу 670, Пипин се оженил со Плектруда. Таа била мајка на Дрого Шампањски и на Гримоалд II, од кои и двајцата починале пред својот татко.
Пипин имал и љубовница која се викала Алпаида (или Халпаида) која му родила уште два сина: Карло и Хилдебранд. Токму пред смртта на Пипин, Плекктруда го убедила да ги остави без наследство синовите од љубовницата во полза на неговиот внук Теудоалд, синот на Гримоалд, кој сè уште бил млад (и под влијание на Плектруда). Пипин умрел ненадејно на постара возраст на 16 декември 714, во Жупиј (денешна Белгија). Неговите легитимни внуци тврделе дека се единствените вистински наследници на Пипин и со помош на Плектруда се обиделе да ги задржат позициите на мајордоми на палатата. Сепак, благородниците биле наклонети кон Карло, особено поради неговите добри воени вештини и поради тоа што им освојувал богатства стекнати во битките. И покрај напорите на Плектруда да го замолчи обидувајќи се да го отруе, тој станал единствениот мајордом на палатата – и ’’де факто’’ владеел со Франкија – после граѓанската војна која траела повеќе од три години по смртта на Пипин.
Ферара
Ферара — град во северна Италија, сместен во регионот Емилија-Ромања, југозападно од Венеција, каде што во раниот 13 век семејството Есте утврдило силна доминација и градот бил претворен во еден од катчињата на ренесансата. Денес, во Ферара живеат околу 130 000 луѓе.
Јулиус ван ден Берг
Јулиус ван ден Берг (Julius van den Berg; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Во јули 2018 година, Ван ден Берг се приклучил на, откако поминал три години со.
Неутронска ѕвезда
Неутронска ѕвезда — вид на остаток од ѕвезда која се формира поради гравитациски колапс на масивна ѕвезда во текот на супернова од типот II, Ia, Ib, и Ic. Ваквите ѕвезди се составени речиси само од неутрони, кои се субатомски честички без електрично полнење и речиси со иста маса како и протоните. Неутронските ѕвезди се многу жешки, но не е можен понатамошен колапс поради принципот на исклучување на Паули. Овој принцип вели дека два неутрона не можат истовремено да заземат квантна состојба.
Знаме на Квебек
Знамето на Квебек (на le drapeau du Québec, на the flag of Quebec), познато како fleurdelisé (флордулисе, изведено од fleur de lys што значи цвеќе лилјан), ја претставува канадската провинција Квебек. Знамето се состои од бел крст на сина позадина и четири бели лилјани.
Суфизам
Суфизмот — мистички аспект на исламот. Суфија е човек што чека искуство пратено директно од Алах. Суфизмот најчесто се среќава во Иран и Турција, но застапен е и во Македонија во теќињата на дервишите. Покрај мажите, суфии биле и жени, како што е случајот со најпознатата суфи-светица, Рабија ел-Адевија (починала во 801 година), која аскетската традиција ја споила со посебен вид љубовен мистицизам. Притоа, нејзината љубов кон Бога била апсолутна и ексклузивна во однос на сè, не допуштајќи место за страв од пеколот, омраза кон ѓаволот или страст за рајот.
Суфизмот како тема во уметноста и во популарната култура
Суфиите се честа тема во арапската книжевност и во популарната култура, како:
Ванчо Барбаревски
Ванчо Барбаревски — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Луковички манастир
Луковички манастир — манастир во непосредна близина на тетовското село Луковица, Општина Желино, Македонија. Манастирот е сместен над селото во дебела дабова шума на надморска височина од 1.046 метри.
Историја
Манастирот првично бил изграден во 1962 година од страна на Стојанка Костоска, а повторно возобновен во 1995 година по иницијатива на месната заедница на селото Луковица и црковниот одбор на манастирот. Одлуката била да се сруши целосно стариот објект и бил изграден нов објект во 1995 година. Градбата била поддржана од жителите на селото Луковица, неговите иселеници, како и бројни претпријатија.
Од 2014 година, имало иницијатива да се изградат манастирски конаци, и во текот на 2016 година траеле градежните зафати врз нив.
Цркви
Црквата е единствената манастирска црква и е сместена на самиот влез во него, веднаш до манастирските конаци кои се во градба.
Скалк
Скалк ― израз кој се однесува на шкотската хебридска традиција за пиење драма виски како аперитив пред појадок. Зборот е англицизација на шкотскиот збор скаилг (scailg) што значи буквално „остар удар во главата“. Традицијата особено ја почитувал англискиот писател Семјуел Џонсон за време на неговата турнеја на Западните Острови во Шкотска. Во своето Патување до Западните Острови во Шкотска, Џонсон забележува дека „Човек од Хебридите, не можам да дадам сметка за исхраната на жената, штом ќе се појави наутро, голта чаша виски; сепак тие се не е пијана трка, барем јас никогаш не сум бил присутен на голема неумереност; но ниту еден човек не е толку воздржан за да ја одбие утринската драма, која ја нарекуваат скалк“. Во современата употреба, поимот скалк се користи во културата на пиење скоч за да се однесува на вообичаена чаша виски наутро.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Брајковци
Свети Ѓорѓи — главна селска црква на валандовското село Брајковци.
Црквата е изграда на едно возвишено место на крајот од селото, на југоисточната страна. Тоа е ниска и недоволно угледна архитектурна градба, чиј влез во внатрешноста на храмот се наоѓа на јужната страна. Старата црква, пред земјотресот од 1931 година, според народното предание, била изградена во втората половина на XIX век, пред 1870 година од папрадишанецот Андон Китанов. . На неа имало натпис, што се наоѓал над главната влезна врата, кој, по извршените поправки на објектот (по земјотресот), бил уништен. Според архитектурната форма, црквата е трикорабна, со рамни дрвени тавани, од кои средниот ги надвишува двата странични кораба. На средината на централниот кораб има насликано икона со претстава на Исус Христос Седржител. Осветлена е преку четири прозорци во наосот (по два на јужниот и северниот ѕид). Црквата има влез и од западната страна. Од јужната страна има отворен трем. Иконите во црквата датираат од XIX век. Црквата не е живописана.
Волнеста млечка
Волнеста млечка (латински: Lactarius mairei ) е припадник на родот Млечки (печурки)  од редот Russulales. Првично пронајден во Мароко, тој бил опишан како нов за науката во 1939 година од Жорж Жан Луис Маленсон. ''Волнеста млечка е отровна габа. Пронајдена е и во Европа. Ја има и во Македонија.''
Црвен џин
Црвен џин — светла џиновска ѕвезда со мала или средна маса (околу 0,5–10 сончеви маси) која е во доцна фаза од својата ѕвезден развој. Надворешната атмосфера испакната и тенка, со што полупречникот е огромен а површинската температура ниска, некаде од 5.000 K и пониска.
Највообичаени се црвените џинови (RGB) во кои сè уште се врши соединување на водород во хелиум, а јадрото е неактивен хелиум. Друг вид на црвен џин се асимптотските џинови (АГЏ) каде се произведува јаглерод од хелиумот преку троен-алфа процес. На овие AGB ѕвезди им припаѓаат јаглеродните ѕвезди од типот C-N и C-R.
Истакнати сјајни црвени џинови на ноќното небо се Алдебаран (Alpha Tauri), Арктур (Alpha Bootis) и Гама Јужен Крст (Гакрукс), а уште поголеми од нив се Антарес (Алфа Скорпија) и Бетелгез (Алаф Орион) кои спаѓаат во групата црвен суперџин.
Јапонски календар
Историја
Месечево-сончевиот кинески календар бил донесен во Јапонија преку Кореја во средината на шестиот век. Потоа, Јапонија користела различни кинески процедури за календар, а од 1685 година користела јапонска варијанта на кинеските процедури. Но, во 1873 година, како дел од јапонската модернизација на периодот Мејџи, бил воведен календар заснован врз сончевиот Грегоријански календар. Денес во Јапонија, стариот кинески календар е практично игнориран, а прославите на месечевата нова година се ограничени на кинески и други азиски заедници на имигранти.
Јапонија има повеќе од еден систем за определување години вклучувајќи ги:
Години
Официјалниот систем познат како  (или ), се користи уште од крајот на 7 век. Годините се нумерираат во кралски ери, кои ги именува владеечкиот цар. Започнувајќи од Мејџи (1868–1912), секое владеење било една ера, но многумина од претходните цареви прогласувале нова ера по секој голем наста. Така, владеењето на последниот цар пред периодот Мејџи (1846–1867) било поделено на седум ери, од кои едната траела само една година. Системот „ненго“ останува во широка употреба, особено на официјални документи на владата.
Царскиот систем (kōki) се користел од 1872 година до Втората светска војна. Царската година 1 (Коки 1) била годината кога легендарниот цар Џиму ја основал Јапонија - 660 година п.н.е. според грегоријанскиот календар. Употребата на датирање според системот „коки“ може да биде националистички сигнал, кој посочува дека историјата на царското семејство во Јапонија е подолга од онаа на христијанството, односно на системот Ано Домини. Годината 2600 според системот „коки“ (1940 од нашата ера) била посебна година. Летните олимписки игри во 1940 година и „Експо“ во Токио биле планирани како јубилејни настани, но биле откажани заради Втората сино-јапонска војна. Јапонскиот авион Мицубиши А6М го добил името по оваа година. По Втората светска војна, Соединетите држави ја окупирале Јапонија, и ја прекинале употребата на системот коки од страна на службените лица. Денес овој систем ретко се користи, освен во некои судски контексти.
Законот од 1898 година што го одредува поставувањето на престапните години е официјално заснован врз системот „коки“, користејќи формула која е еквивалентна на онаа на грегоријанскиот календар: ако бројот на годината од системот „коки“ е деллив со четири, тоа е престапна година, освен кога бројот минус 660 е деллив со 100, а не со 400. Така, на пример, годината 2560 според „коки“ (1900 година од нашата ера) е деллива со 4, но 2560 - 660 = 1900, што е делливо со 100, а не со 400. Според ова, годината од „коки“ системот 2560 не е престапна година, исто како и во повеќето делови на светот.
Сегашната ера, Рејва, официјално започна на 1 мај 2019 година. Името на новата ера го објави јапонската влада на 1 април 2019 година, еден месец пред доаѓањето на Нарухито на престолот. Претходната ера, Хејсеи, заврши на 30 април 2019 година, откако поранешниот цар на Јапонија, Акихито, го напушти престолот.
Сезони
Погледнете исто така „ Сезонски денови “, подолу.
Месеци
Современите јапонски имиња за месеците буквално се преведуваат како „прв месец“, „втор месец“ и така со ред. Соодветниот број е комбиниран со наставката 月 ( -гацу, „месец“). Во табелата подолу се користат традиционални броеви, но употребата на западните броеви ( １月, ２月  , ３月  итн.) е вообичаена.
Стариот јапонски календар бил прилагоден месечев календар, заснован врз кинескиот календар, и годината - а со тоа и месеците - започнувала некаде околу 3 до 7 недели подоцна од модерната година, така што во историски контексти не е целосно точно да се изедначи првиот месец со јануари.
Поделби во месецот
Јапонија користи седумдневна недела, усогласена со западниот календар. Седумдневната недела, со имиња за деновите што одговараат на латинскиот систем, била донесена во Јапонија околу 800 година од нашата ера, со будистичкиот календар. Системот се користел за астролошки цели до 1876 година.
Имињата на деновите потекнуваат од петте видливи планети, кои пак се именувани по петте кинески елементи (метал, дрво, вода, оган, земја), како и од месечината и сонцето (јин и јанг). За потеклото на имињата на деновите во неделата, видете во Источноазиски седум луминари. Неделата и саботата се сметаат за „денови за одмор“, во западен стил. Од крајот на 19 век, денот недела се сметал за „целосен одмор“, а денот сабота за полуодмор. Овие денови немаат религиозно значење (освен за оние кои веруваат во христијанството или јудаизмот). Многумина јапонски трговци не ги затвораат продавниците во сабота или недела, затоа што се очекува дека многумина канцелариски работници и нивните семејства ќе ги посетат продавниците за време на викендот. Во старата песна на јапонската царска морнарица (月月火水木金金) се пее: „Ние работиме во текот на целата недела“.
Јапонците исто така користат десет-дневни периоди наречени џун. Секој месец се дели грубо на три 10-дневни периоди:
Овие често се користат за да се означат приближни периоди, на пример, „температурите се типични за џоџун во април“, или „се очекува гласање за нацрт-законот за време на геџун овој месец“.
Денови во месецот
Секој ден во месецот има полусистематско име. Деновите начелно користат кун (јапонски) бројчени читања до десет, а потоа он (кинеско читање), но има некои неправилности. Табелата подолу ги прикажува датумите напишани со традиционални броеви, но употребата на арапски броеви ( １日, ２日  , ３日  итн.) е исклучително честа појава во секојдневната комуникација, што претставува речиси норма. Цуитачи е форма на цуки-тачи ( 月立ち ), што значи „почеток на месецот“. Последниот ден во месецот е наречен цугомори, што значи „скриена месечина“. Овој класичен збор потекнува од традицијата на месечево-сончевиот календар.
Триесеттиот ден од месецот бил наречен мисока, а 20-тиот се нарекува хетсука. Денес, термините за броевите 28–31 плус ничи се многу почести. Како и да е, мисока многу повеќе се користи во договорите, со што се означува дека плаќањето треба да се изврши на или до последниот ден во месецот, без оглед на бројот на денови. Новогодишната ноќ е позната како „омисока“ (големиот 30-ти), и тој термин сè уште е во употреба.
Национални празници
По Втората светска војна, имињата на јапонските национални празници биле целосно променети заради принципот на секуларната држава (член 20 од уставот на Јапонија). Иако многу од нив всушност потекнувале од шинтоизмот, будизмот и важните настани што се однесуваат на јапонското царско семејство, не е лесно да се разберат оригиналните значења од површните и нејасните официјални имиња.
Забелешки: Денови помеѓу два национални празници се сметаат за граничен празник. Ова се однесува на 4 мај, кој е празник секоја година. Кога националниот празник паѓа во недела, следниот ден кој не е празник (обично понеделник) се зема како празник.
! Датум !! Македонско име !! Јапонско име !! Изговор
Грегоријански месеци и „Едномесечно одложување“
За разлика од другите источноазиски земји како Кина, Виетнам, Кореја и Монголија, Јапонија скоро целосно го заборави кинескиот календар. Од 1876 година, јануари официјално се смета за „прв месец“ дури и при одредување датум на јапонски традиционални фолклорни настани (другите месеци се исти: февруари како втор месец, март како трет, и така натаму). Но, овој систем често има сезонски разлики, бидејќи настанот е 3 до 7 недели порано според традиционалниот календар. Современата јапонска култура измислила еден вид компромис на поставување датуми за фестивали наречени Цуки-окуре („Едномесечно одложување“) или Чуреки („Еклектичен календар“). Фестивалот се слави само еден месец подоцна од датумот на грегоријанскиот календар. На пример, будистичкиот фестивал Обон се слави 15-от ден од 7-ми месец. На многу места верските служби се одржуваат на 15 јули. Сепак, во некои области, обредите се одржуваат на 15 август, што е сезонски близу до стариот календар. (Општиот поим „празник Обон“ секогаш се однесува на средината на август). Иако ова е само обичај, широко се користи кога се одредуваат датумите на многу народни настани и верски фестивали. Но, јапонската нова година е исклучок. Датумот на јапонската нова година е секогаш 1 јануари.