Семантичка_пајажина
Составни делови на семантичката пајажина
Архитектурата на Семантичката пајажина дава хиерархија на јазици, во облик на магацин, каде секој слој ги користи способностите на слоевите под него. Овој магацин покажува како технологиите кои се стандардизирани за Семантичката пајажина се организирани за да може да функционира. Оваа илустрација е создадена од Тим Бернерс Ли. Треба да се напомене дека овој магацин ќе се менува и развива како што се менува и развива и самиот семантичка пајажина. Низ пример најдобро ќе ги објасниме поважните делови од кои е изграден семантичката пајажина. Да претпоставиме дека сакаме следнава реченица да биде разбирлива за сметачот: Анакин Скајвокер е татко на Лук Скајвокер. За нас е многу лесно да заклучиме што значи прва реченица т.е. што некој сакал да каже со оваа реченица. Анакин и Лук се човешки суштества и има некаква врска помеѓу нив. Ние знаеме дека „татко“ е вид на родител и истата реченица исто така значи дека Лук му е син на Анакин, но сметачот не може да разбере ништо од тоа без некаква помош. За да му се овозможи на сметачот да разбере што значи таа реченица ќе треба да додадеме некои информации коишто ќе опишуваат кои се Анакин и Лук и кој е нивниот однос (релација). Тие дополнителни информации треба да можат да бидат прочитани од страна на сметачот. За тоа се користат следниве две алатки : XML и RDF (Resource Description Framework). XML е јазик за означување исто како и HTML. RDF го прави тоа што го иницира и неговото име т.е. преку користење на XML тагови, обезбедува модел (рамка) за да ги опише ресурсите. Од гледна точка на RDF, речиси се во светот претставува ресурс. Овој модел ги спојува ресурсите со конкретен предмет или локација на пајажина така што сметачот знае што претставува изворот. Јасно е дека со идентификување на ресурсите, сметачот нема да направи грешка помеѓу Анакин Скајвокер и Себастијан Шај или Хајден Кристијансен. За да го направи ова, RDF користи тројки (triples) напишани како XML тагови за да ја претстави оваа информација како граф. Овие тројки се состојат од предмет, својство и објект кои соодвестуваат на подмет, прирок и предмет во реченицата. Во овој пример, сметачот знае дека има два ентитети во реченицата и дека постои некаква релација помеѓу нив, но не знае што се ентитетите и како се тие поврзани помеѓу себе. Дури и со моделот којшто го обезбедуваат XML и RDF, на сметачот сè уште му е потребен многу директен и конкретен начин на разбирање на тоа кои или што се овие ресурси. За да го направи тоа, RDF користи униформен идентификатор на ресурси URI за да го упати сметачот кон документ или објект којшто претставува ресурс. Најпозната форма на URI e униформниот локатор на ресурси URL. URI може да покажува на било што на пајажината и исто така може да покажува кон објекти коишто не се дел од пајажината. За нашиот пример ќе ги користиме официјалните страници за карактерите од триологијата “Војна на ѕвездите” како URI покажувачи: Субјект(Anakin Skywalker) http://www.starwars.com/databank/character/anakinskywalker/index.html/ Својство (е татко на) http://howstuffworks.com/example/RDF/relationship#fatherof Објект (Luke Skywalker) http://www.starwars.com/databank/character/lukeskywalker/index.html/ Сметачот сега знае што се субјектот и објектот т.е. Анакин Скајвокер е ентитетот претставен со првото URI и Лук Скајвокер е ентитетот претставен со третото URI .URI-то кое што се наоѓа во средината на тројката (својството) не покажува кон страната на “Војна на ѕвездите” т.е. покажува кон некој трет документ (страница) во којшто е опишано својството помеѓу тие два ентитета. Доколку третиот документ (страница) навистина постои, тој ќе биде XML именски простор. XML и RDF се “службените јазици” на семантичката пајажина, но самите по себе не се доволни за да го направат целиот пајажина достапен за сметачите. Друга пречка за семантичката пајажина е тоа што сметачите немаат таков вокабулар како и луѓето. За да може да го разбере значењето и поврзаноста помеѓу зборовите, сметачот мора да има некакви документи (описи) коишто ќе ги опишуваат сите зборови и целата логика за да може да ги направи потребните поврзувања. Има две меѓусебно поврзани алатки кои му помагаат на сметачот да го разбере човековиот јазик. Онтологијата е вид на речник којшто ги опишува објектите и нивната меѓусебна поврзаност. Шемата претставува метод за организирање на информациите (податоците). Референцирањето на онтологиите и шемата се врши од страна на творецот на документот (ресурсот) со користење на мета податоци. RDF Vocabulary Description Language Schema (RDFS) – додава класи, поткласи и својства на ресурсите. OWL (Ontology Web Language) e најсложениот слој. Служи за формализација на онтологиите, ги опишува релациите (врските) помеѓу класите и користи логика за да донесе заклучоци. Може да конструира и нови класи засновани на веќе постоечките информации. Проблемот со онтологиите е тоа што тие се многу тешки за создавање, имплементирање и одржување. Зависно од нивниот поглед, тие можат да бидат огромни, дефинирајќи широк опсег на концепти и релации. Некои девелопери претпочитаат повеќе да се фокусираат на логика и правила отколку на онтологии токму поради овие тешкотии. Една од целите на семантичката пајажина е да им дозволи на агентите, програмската опрема и на пајажина програмие да пристапат и да ги користат метаподатоците. Клучната алатка која што е потребна за да се постигне ова е SPARQL – Simple Protocol and RDF Query Language, јазик којшто сè уште е во фаза на развој. Целта на SPARQL е да ги извади податоците од RDF графовите. Тој може да бара податоци, да ги ограничи и подреди резултатите. Една од предностите на RDF структурата е тоа што овие прашања можат да бидат многу точни и можат да дадат многу прецизни резултати.