cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Поларизација (бранови)
Радиопренос и прием
Најголемиот дел од антените се линеарно поларизирани. Всушност, од набљудувањето на симетријата може да се види дека антена што целосно лежи во рамнина која го вклучува и набљудувачот, може само да има поларизација во правецот на таа рамнина. Ова се однесува на многу случаи, што овозможува лесно да се заклучи поларизацијата на таква антена во претпоставениот правец на ширење. Значи дека типична кровна Јаги антена или лог-периодична антена со хоризонтални спроводници, гледано од втората станиза кон хоризонтот, е нужно хоризонтално поларизирана. Но, вертикалната "камшик антенаa" или AM емитувачка кула употребена како елемент на антена (повторно, за набљудувачи кои се хоризонтално изместени) ќе пренесуваат во вертикалната поларизација. Антена со четири крака во хоризонрална рамнина, исто така пренесува хоризонрално поларизирано зрачење кон хоризонтот. Сепак, кога истата таа антена се користи во "осна состојба" (нагоре, за истата хоризонрално ориентирана структура), нејзиното зрачење е кружно поларизирано. На средишните височини се работи за елиптично поларизирање.
Поларизацијата е важна во радио комуникациите бидејќи, на пример, ако некој се обиде со хоризонтално поларизирана антена да добие вертикално поларизиран пренос, јачината на сигналот ќе биде значително намалена (или под многу контролирани услови, редуцирана до ништо). Овој принцип се користи кај сателитската телевизија за да се дуплира капацитетот на каналите преку фиксниот честотен опсег. Истата честота може да се употребува за прикажување на два сингала со спротивна поларизација. Со подесување на антената примач со едната или другата поларизација, еден од сигналите може да биде избран без да се меша со другиот.
Особено поради присуството на земјата, постојат некои разлики во ширењето (воедно и одбивањето одговорно за двојното прикажување на објеките на телевизорот) помеѓу хоризонталните и вертикалните поларизации. AM и FM емитувачкото радио обично користи вертикална поларизација, додека телевизијата хоризонтална. Особено на ниски честоти, хоризонталната поларизација е избегнувата. Тоа е така поради тоа што фазата на хоризонтално поларизираниот бран е превртен по одбивање од земјата. Далечна станица во хоризонтален правец ќе ги прими и директниот и одбиениот бран, што ќе настојуваат меѓусебно да се исклучат. Овој проблем се избегнува со вертикална поларизација. Поларизацијата исто така е важна во пренесувањето на радарските импулси и за примањето на радарските одбивања од истата или различна антена. На пример, повратното расипување на радарските импулси од дождовни капки може да се избегне со користење на кружна поларизација. Исто како што огледалното одбивање од кружно поларизираната светлина ја превртува поларизацијата, истиот принцип се однесува и на расејувањето од предмети кои се многу помали од брановата должина, како дождовни капки. Од друга страна пак, одбивањето на тој бран од неправилен метален предмет (како што е авионот), вообичаено ќе донесе промена во поларизацијата и (делумно) примање на вратениот бран од истата антена.
Ефектот на слободните електрони во јоносферата заедно со Земјиното магнетно поле, предизвикува Фарадеева ротација, вид на кружна дволомност. Ова е истиот механизам што може да ја ротира оската на линеарната поларизација од електрони во меѓуѕвездениот простор, како што е споменато подолу. Величината на Фарадеевата ротација предизвикана од плазма е многу зголемена на помали честоти, па колку што се поголеми микробрановите честоти употребувани од сателитите, ефектот е минимален. Меѓутоа, преносите на среден или краток бран што се добиваат по прекршувањето од јоносферата, се многу погодени. Бидејќи патот на бранот низ јоносферата и векторот на Земјиното магнетно поле е прилично непредвидлив, бранот пренесен со вертикална (или хоризонтална) поларизација, генерално ќе резултира со поларизирање во произволна ориентација на приемникот.
Поларизација и восприемање
Голото човечко око е слабо чувствително на поларизација, без потреба од помошни филтри. Поларизираната светлина создава многу бледа шема близу центарот на видното поле. Оваа шема е многу тешка за гледање, но со вежбање, секој може да научи да детектира поларизирана светлина со голо око.
Аголен момент со употреба на кружна поларизација
Добро е познато дека електромагнетното зрачење носи одреден линеарен момент во насока на ширењето. Освен тоа, сепак, светлината носи и одреден аголен момент ако е кружно поларизирана (или делумно кружно поларизирана). Во споредба со пониските честоти како што е микробранот, количината на аголниот момент на светлината, дури со чиста кружна поларизација, споредено со линеарниот момент на истиот бран (или радијациски притисок), е многу мала и тешка да се измери. Меѓутоа, тој е искористен во експеримент за да се постигне брзина од 600 милиони револуции во минута.
Црн Тимок
Реката извира под планината Малиник во областа Кучајски планини. Од каде што тече по селото Крив Вир кај што на североисток и после 84 km се влева во Бел Тимок кај што заедно го прават Големиот Тимок или само Тимок. Интересно е тоа што на некој места има многу голем искривен тек. Извира под јужните падини на планините Кучај, во дното на три пештери на 375 метри надморска височина  не далеку од населбата Крв Вир. Долината на Црн Тимок се состои ос 3 котлини и 2 клисури. Тече низ Кривовирската Котлина, а кај селото Луково влегува во Јабланичката клисура. Најпознати притоки се Злотовска, Шарбановачка, Валакоњска и Осиничка река. Низводно, Црн Тимок се пробива низ клисурата долга 22,5 км која се нарекува Баба Јоне. Лековити извори има межѓу 26 и 42 степени, избиваат во самото корито на Црн Тимок. Пдигнат е во крајот на третиот и почетокот на четвртиот век. Кај селото Ѕвездена река влегува во Зајечарската котлина, која тече во должина од 15 км, до составот со Бел Тимок. Црн Тимок е долг 84 км а површината на неговиот слив опфаќа 1 233 км2. Просечен проток кај Зајачар изнесува 12,6 км3/s. Највисок водостој и најголема проток на Тимок и неговите компоненти биле во април, а потоа во март, и доаѓа од растопување на снежната пкривка на планините пролетните врнежи. Најмалите текови се во август и септември и пространи суши. Овие водотоци припаѓаат на врнежливо-снежние водни режими на умереноконтиненталните варијанти. Водата во сливот на Тимок највеќе се користат за наводнување и снабдување во индустриите за вода, особено во Бор кој добива вода од Борското езеро, додека населението се снабдува со вода од заробените карстни извори, а Неготин со водавод бројни бунари. Сливот на Тимок е изложен со силна операција на ерозии и поради тоа се излива во однос на останатите реки на Источна Србија. на негова површина се регистрирани 812 буји текови како и голем број на извори со вода.
Венцислав Недев
Животопис
Венцислав Недев е роден на 18 март 1949 година во Велес. Тој започнал да тренира карате во септември 1967 година во Скопје, а негов прв учител бил Атанас Кајчевски. Во 1968 година тој го поминал првиот жолт појас. Истата година во 1968 година го основал првиот карате клуб во Македонија, Карате клубот Работнички-Скопје. Овој клуб победил на многу карате првенства и турнири низ цела поранешна Југославија и Европа. Од 1968 до 1978 година бил врвен спортист и освоил многу национални првенства во карате во Македонија и Југославија. Во 1969 и 1971 година тој добил два бронзени медали. Тој организирал неколку карате семинари во Скопје и Охрид. Тој бил и тренер на Македонската репрезентација и вице-тренер на Југословенската репрезентација.
Во тоа време 60% од членовите на југословенскиот карате тим биле негови студенти. Во 1974 година станал првиот член на југословенската репрезентација од Македонија и учествувал на две европски првенство на ЕАКФ во Лондон, Велика Британија. Во Белград 1974 година стнал Шо-Дан, а следната 1975 година Ни-Дан. Од 1974 до 1986 година учествувал на сите светски првенства на ЕАКФ и на ИАКФ како вице-тренер на југословенската екипа. Во 1979 година станал југословенски шампион. Во Белград во 1980 година станал Сан-Дан. Во 1980 година во Белград бил ко-основач на Фудокан заедно со. Истата 1980 година во Скопје тој организирал Европско првенство во карате за јуниори. Во 1981 година дипломирал на Универзитетот во Белград на Факултет за физичка култура во Белград. Во 1982 година престојувал во меѓународна судиска класа Б во Будимпешта, Унгарија. Во Загреб во 1982 година добил Јон-Дан. Во 1983 година бил судија на Светското првенство на ИАКФ во Каиро, Египет.
Во Умаг во 1987 година добил Го-Дан. Во 1989 година учествувал на закрепнувањето и воспоставувањето на состанокот на ЕАКФ во Пореч, Хрватска. Во 1990 година ја формирал Федерацијата по карате на Македонија и во 1991 година во Тревизо, Италија земјата станала членка на ЕТКФ, а во 1992 година во Монтреал, Канада членка на ИТКФ. Од 1992 година тој е Национален тренер на македонскиот карате тим кој учествува на сите настани ЕТКФ и ИТКФ. Во 1993 година за прв пат учествувал во летниот камп ИТКФ во Сан Диего, САД. Во 1995 година тој станал меѓународен судија со сертификат од ЕТКФ и ИТКФ, класа А и добил Року-Дан.
Во 1995 и 1998 година организирал две европски првенства за јуниори во Скопје. Во 1999 година организирал Балканско традиционално првенство во карате во Скопје. Во Париз во 2002 година добил Шичи-Дан. Во 2004 година бил организатор на Европското првенство во карате за сениори, јуниори и кадети во Скопје. Во 2010 година во Врасна, Грција добил Хачи-Дан.
Во 2019 година Венцислав Недев бил примен во највисокото раководно тело на ИТКФ, на Генералното собрание на ИТКФ кое се одржало во Куритиба, Бразил.
Светска банка
Меѓународна банка за обнова и развој (англиски: International Bank of Reconstruction and Development, IBRD), позната како Светска банка (англиски: The World Bank) - меѓународна финансиска организација.
Историја
Светската банка официјално била формирана на 27 декември 1945 година, со седиште во Вашингтон, САД, откако биле ратификувани спогодбите постигнати на конференцијата во Бретон Вудс од 1 јули до 22 јули 1944 година. На нејзиното основачно собрание учествувале 44 шефови на влади од целиот свет.Првиот заем по отпочнувањето на нејзината работа, Светската банка го дала на Франција, во износ од 250 милиони американски долари. Од 1968 до 1980 година, Банката била фокусирана на ублажување на сиромаштијата и задоволување на основните потреби на луѓето во земјите во развој. Во овој период, големината и бројот на одобрените кредити пораснал експоненцијално, а спектарот на целите се проширил од инфраструктура до социјалните услуги и другите сектори. Од 1976 до 1980 година, долгот на земјите од третиот свет се зголемувал со просечна годишна стапка од 20%. Од 1989 до денес, политиката на Светската банка во голема мера се променила, главно како одговор на критиките на повеќето организации и групи. Организациите за животна средина и невладините организации се сега често интегрирани во кредитната активност на Банката чии проекти се фокусирани на инвестирање во заштитата на животната средина.
Организациска структура на Светската банка
Светската банка е организирана како група од пет меѓународни институции:
Меѓународната асоцијација за развој
Заемите на ИДА се изземени од камата, т.е. на нив се плаќа само годишна административна такса од 0,75%. Во просек, ИДА одобрува заеми во износ од 6 милијарди долари годишно, и тоа за различни проекти за развој, особено оние кои се однесуваат на основните човекови потреби. Највисок приоритет е даден на проектите со кои треба да се забрза развојот на земјоделството, подобрување на образованието, зголемување на производството на електрична енергија, проширување на телекомуникациска мрежа, модернизација на транспортниот систем и друга инфраструктура.
Меѓународна финансиска корпорација
ИФЦ e основана во 1956 година, како подружница на Светската банка, со цел да се поттикне економскиот развој преку инвестиции во приватниот сектор. Во 1989 година била формирана Советодавната служба за странски инвестиции (ФИАС) со цел да им помогне на земјите во развој во привлекувањето и промовирањето на странските директни инвестиции. ИФЦ има статус на специјализирана агенција на ОН во групата на Светска банка. Сепак, ИФЦ е посебен правен субјект и нејзините средства се одвоени од Светската банка. ИФЦ има 174 земји-членки при што членството во оваа организација е условено од членство во ИБРД. Корпоративното седиште е во Вашингтон. ИФЦ обезбедува:
Агенција за гаранција на инвестиции
На иницијатива на претседателот на Светската банка, претставена на годишниот состанок во 1981 година, Светската банка подготвила нацрт на Конвенцијата за основање на Мултилатералната агенција за гарантирање на инвестициите, со цел да се поттикне движење од економскиот капитал до земјите во развој со издавање на гаранции од некомерцијални ризици поврзани со инвестициите. На 11 октомври 1985 година, Годишното собрание на Светската банка го одобрило текстот на Конвенцијата и го испратило за потпис од земјите-членки заинтересирани за МИГА.
МИГА издава гаранции за комерцијални ризици, како што се: пренос на валути, експропријација, прекршување на договорот, воени и социјални немири итн. Досега, 141 земја се приклучиле на МИГА. Седиштето на МИГА е во Вашингтон. Земјите-членки се поделени во две категории: првата категорија ги вклучува развиените земји (21 земји), а во втората категорија се распоредени другите земји (земјите во развој). Најголем број акции имаат САД 20.519 (20,5% од вкупниот капитал), па Јапонија со 5.095 акции, Германија со 5.071 акции Велика Британија и Франција имаат околу 4.860 акции, итн. Некои од областите кои ги покрива МИГА на глобалниот пазар на осигурување на инвестициите се:
Меѓународен центар за инвестициски спорови
Во 1965 година, во рамките на Групацијата на Светската банка бил формиран Меѓународниот центар за решавање на инвестициони спорови (ICSID), во чии рамки била воспоставена арбитража на споровите меѓу земјите-членки. Центарот е основан во согласност со Конвенцијата за решавање на инвестициски спорови помеѓу државите и граѓаните на други земји.
Управување со Светската банка
Претседателот на Светската банка истовремено е претседател на целата Групација на Светската банка. Претседателот е одговорен за одржување на состаноците на Одборот на директорите и за менаџментот со банката. Мандатот на претседателот трае пет години и може да се обнови. Тој се избира со мандат од пет години со право на уште еден реизбор. Што се однесува до квалификациите, постои неформално правило дека претседателот секогаш треба да потекнува од банкарскиот сектор, но ова право низ историјата било прекршувано многупати. Традиционално, претседателот на Светската банка секогаш бил номиниран од САД, како најголем акционер во банката. Сепак, оваа традиција била нарушена со изборот на Џим Јонг Ким од Јужна Кореја, кој во 2016 година по вторпат бил избран на оваа функција.
Потпретседателите на банката се водечки менаџери, одговорни за одделни региони, сектори, мрежи и функции. Банката има двајца извршни потпретседатели, три врвни потпретседатели и 24 потпретседатели. Одборот на директори се состои од претседателот на Групацијата на Светската банка и 25 извршни директори. Претседателот обично нема право на глас, но неговиот глас е одлучувачки при изедначеност во процесот на гласање. Од 1 ноември 2010 година, бројот на извршни директори се зголемил од еден на 25.
Активности на Светската банка
Активностите на Светската банка се фокусирани на земјите во развој (од 2000 година, изразот кој се претпочита е „помалку развиени земји“). Светската банка е активна во следниве области:
Покрај финансиската поддршка на земјите-членки, Светската банка, исто така, обезбедува аналитички и советодавни услуги кои го олеснуваат воведувањето на одржлив економски и социјален напредок.
Заеми на Светската банка
Светската банка нуди два основни вида на заеми: заеми за инвестиции и заемми за развој. Првите се насочени кон поддршка на проектите за економски и социјален развој, додека други се обезбедени со брзи финансиски ресурси за поддршка на политиките на одредени земји и институционални реформи. Пред одобрувањето на заемот, предлозите за проектите за кои се бара заем се проценуваат од аспект на нивната економска, финансиска и социјална прифатливост, а влијанието врз животната средина се смета за важен аспект. Светската банка, исто така, одобрува заеми за олеснување на спроведувањето на развојните проекти преку промовирање на иновации, соработка меѓу организациите и учество на домашни акционери во овие проекти. Кредити одобрени од страна на Меѓународната организација за развој првенствено се користат за:
Односите на Македонија со Светската банка
Република Македонија стана членка на Светската банка во 1993 година и таа е дел од Холандската конституенца. Мисијата на Светска банка во Република Македонија се фокусира на поттикнување и поддршка за создавање нови работни места, како и на подобрување на стандардите за живеење преку спроведување и финансирање проекти, консултантски услуги и истражување во насока на градење капацитети, развој на човечки ресурси и инвестиции во инфраструктурата. Тековната помош од Светска банка се спроведува во согласност со приоритетите утврдени во Стратегијата за партнерство на Република Македонија со Светската банка за периодот 2015-2018 година. Согласно Стратегијата за партнерство на Република Македонија со Светска банка, помошта од оваа меѓународна институција се фокусира на следново:
Поважни проекти финансирани од Светската банка во Македонија се:
Критика на Светската банка
Работата на Светската банка е предмет на долготрајни и силни критики од страна на голем број академици, а понекогаш и од сопствените евалуации на Банката. Таа била обвинувана дека „претставува американски или западноевропски алат за влијаење на економиите кои ги одржуваат западните интереси“ и покрај доказите дека реформите на политиките на слободниот пазар се често штетни за развојот на земјата доколку се лошо или пребрзо имплементирани, или пак по погрешен редослед, или пак во неконкурентна околина (на пример: многу слаби, неконкурентни економии).
Црквиште (Катланово)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во скопското Катланово, во истоимената општина.
Наоѓалиштето претставува некропола од римско време
На левиот брег на Пчиња, под населбата  Катлановска Бања, на просторот од патот за  Градманци па сè до коритото на Пчиња се откриени гробови со конструкции од големи камени плочи и  саркофази. П. Синадиновски од Катлановска Бања открил вотивен споменик - мермерна плоча со димензии од 55 × 38 см, на која има релјефна претстава на 3 женски ликови со садови во рацете. Плочата се чува во  [[Музеј на Македонија во Скопје.
Космос-96
Космос-96 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 23 ноември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 261 км, а најмалото на 209.
Стар Пат (Бадар)
Стар Пат — археолошко наоѓалиште во скопското Бадар, во истоимената општина.
Наоѓалиштето претставува некропола од доцна антика
Китка (Бадар)
Китка — археолошко наоѓалиште во скопското Бадар, во истоимената општина.
Наоѓалиштето претставува некропола од римско време
Некропола од римското време. На 2 км јужно од селото, на левиот брег на Пчиња, помеѓу реката и автопатот се гледаат остатоци од некропола, во голема мера уништена со изградбата на автопатот Скопје - Велес. Се гледаат делови од уништени гробни конструкции кои биле градени од тегули, тули и камени плочи.
Гобларак
Гобларак (на грчки: Μικρό, Микро, до 1927 година Γκομπλαράκι, Гоблараки ) — поранешно село во Егејска Македонија, Република Грција. Се наоѓало во денешната општина Дескати, во областа Западна Македонија.
Космос-97
Космос-97 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Гобларак
Во Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Гобларак е мало грчко христијанско село во јужниот дел на Гребенската каза на Османлиското Царство. Според грчка статистика, во 1910 година во Гоблараки (Γκομπλαράκι) живееле 27 православни Грци.
Космос-97
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 26 ноември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 267 килограми. Космос-97 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 107,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 2020 км, а најмалото на 217.
Гобларак
Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки чети и по Втората балканска војна во 1913 година Гобларак влегува во составот на Кралството Грција. Во 1913 година при првото пребројување од новите власти во Γκομπλαράκι се регистрирани 28 жители.
Гобларак постепено опустошува во 1930-тите години, а во 1940-та веќе не се води како одделно село.
Играчи на хрватската фудбалска репрезентација
Вклучувајќи го и периодот од 1940 до 1956 за хрватската репрезентација досега настапиле преку 250 играчи и од нив преку 90 постигнале барем еден гол.
Историја
Низ историјата за хрватската репрезентација настапиле преку 250 играчи. Некој од нив оставиле длабока трага и ќе останат запомнети некој не, но затоа е тука статистиката за да ги бележи сите нивни настапи низ историјата. Доскорашниот капитен на репрезентацијата Дарио Срна е рекордер во неколку категории. Тој е моментално играчот со најмногу настапи за хрватската репезентација вкупно 134, од неговото деби во ноември 2002 против Романијa  ; исто така тој е единствениот активен репрезентативец во моментов со преку 100 настапи за Хрватска. Втора категорија каде што тој е водечки е бројот на настапи како капитен на репрезентацијата и такви има вкупно 65 досега, 17 повеќе од вториот на листата Звонимир Бобан. Срна исто така е играчот со најмногу настапи за Хрватска на големите настани заедно со Ивица Олиќ, вкупно по 5, две Светски и три Европски првенства (Олиќ играл на три Светски и две Европски првенства). Дарио Шимиќ пак бил првиот репрезентативец кој стигнал до 100-тиот настап за Хрватска, во натпреварот против Словенија на 20 август 2008.
Моменталниот претседател на ХНС Давор Шукер е рекордер по бројот на постигнати голови за хрватската фудбалска репрезентација. Тој има вкупно 45 гола од нив 6 на Светското првенство 1998 во Франција каде бил најдобар стрелец. Тој исто така, е единствениот играч кој постигнал два хет-трика во коцкестиот дрес. Младен Петриќ е единствениот играч кој постигнал повеќе од три гола за хрватската репрезентација, откако на 7 октомври 2006 бил стрелец на четири гола во победата со 7-0 над Андора на Максимир.
Предводејќи ја Хрватска до финалето на Светското првенство 2018 во Русија (во кое загубиле од Франција), Лука Модриќ бил прогласен за најдобар играч на првенството. Имајќи предвид дека во истата година бил и европски првак со Реал Мадрид, на крајот од годината сосема заслужено бил добитник и на Златната топка, со што станал првиот хрват кој ја освоил најважната поединечна награда во светот на фудбалот.
Вечен список на играчи по бројот на настапи за хрватската репрезентација
Подолу е прикажана вечниот список на играчи по бројот на настапи за хрватската репрезентација.
Напомена:
задебелени букви: активни репрезентативци
Вечен список на стрелци за хрватската репрезентација
Подолу е прикажана вечниот список на играчи по бројот на постигнати голови за хрватската репрезентација.
Напомена:
задебелени букви: активни репрезентативци
Капитени
Подолу е прикажан списокот на капитени и бројот на натпревари во кој ја носеле капитенската лената за хрватската репрезентација.
Светски првенства
1 Ладиќ, 2 Крпан, 3 Шериќ, 4 Штимац, 5 Јуриќ, 6 Билиќ, 7 Асановиќ, 8 Просинечки, 9 Шукер, 10 Бобан, 11 Мариќ, 12 Мрмиќ, 13 Станиќ, 14 Солдо, 15 Тудор, 16 Кознику, 17 Јарни, 18 Мамиќ, 19 Влаовиќ, 20 Шимиќ, 21 Јурчиќ, 22 Васиљ, Селектор: Блажевиќ
1 Ливаковиќ, 2 Врсаљко, 3 Стриниќ, 4 Перишиќ, 5 Чорлука, 6 Ловрен, 7 Ракитиќ, 8 Ковачиќ, 9 Крамариќ, 10 Модриќ, 11 Брозовиќ, 12 Калиниќ, 13 Једвај, 14 Брадариќ, 15 Чалета-Цар, 16 Калиниќ, 17 Манџукиќ, 18 Ребиќ, 19 Бадељ, 20 Пјаца, 21 Вида, 22 Пивариќ, 23 Субашиќ, Селектор: Далиќ
Европски првенства
1 Ладиќ, 2 Јурчевиќ, 3 Јарни, 4 Штимац, 5 Јеркан, 6 Билиќ, 7 Асановиќ, 8 Просинечки, 9 Шукер, 10 Бобан, 11 Бокшиќ, 12 Мрмиќ, 13 Станиќ, 14 Солдо, 15 Павличиќ, 16 Младеновиќ, 17 Памиќ, 18 Брајковиќ, 19 Влаовиќ, 20 Шимиќ, 21 Цвитановиќ, 22 Габриќ, Селектор: Блажевиќ
1 Васиљ, 2 Токиќ, 3 Шимуниќ, 4 Томас, 5 Тудор, 6 Живковиќ, 7 Рапаиќ, 8 Срна, 9 Пршо, 10 Н. Ковач, 11 Шокота, 12 Бутина, 13 Шимиќ, 14 Неретљак, 15 Ј. Леко, 16 Бабиќ, 17 Класниќ, 18 Олиќ, 19 Морнар, 20 Росо, 21 Р. Ковач, 22 Бјелица, 23 Дидулица, Селектор: Бариќ
1 Плетикоса, 2 Шимиќ, 3 Шимуниќ, 4 Р. Ковач, 5 Чорлука, 6 Вејиќ, 7 Ракитиќ, 8 Вукојевиќ, 9 Калиниќ, 10 Н. Ковач, 11 Срна, 12 Галиновиќ, 13 Покривач, 14 Модриќ, 15 Кнежевиќ, 16 Ј. Леко, 17 Класниќ, 18 Олиќ, 19 Крањчар, 20 Будан, 21 Петриќ, 22 Прањиќ, 23 Руње, Селектор: Билиќ
1 Плетикоса, 2 Стриниќ, 3 Шимуниќ, 4 Буљат, 5 Чорлука, 6 Прањиќ, 7 Ракитиќ, 8 Вукојевиќ, 9 Јелавиќ, 10 Модриќ, 11 Срна, 12 Келава, 13 Шилденфелд, 14 Бадељ, 15 Врсаљко, 16 Дујмовиќ, 17 Манџукиќ, 18 Калиниќ, 19 Крањчар, 20 Перишиќ, 21 Вида, 22 Едуардо, 23 Субашиќ, Селектор: Билиќ
Спортисти на годината во Хрватска
Вкупно пет фудбалери ја добиле наградата за Спортист на годината во Хрватска која ја доделува спортскиот весник Спортски новости.
Игор Ангелов
Игор Ангелов (роден на во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Животопис
Игор Ангелов е роден на 1 октомври 1977 година во Скопје. Високото образование го завршил на Факултетот за драмски уметности во Скопје, каде што дипломиран на одделот Драмски глумци. По дипломирањето работел во Прилепскиот народен театар, а денес работи во Драмскиот театар во Скопје. Во својата кариера учествувал во бројни театарски, филмски и телевизиски проекти. Остварил учество и на повеќе фестивали, меѓу кои „Млад отворен театар“, „Војдан Чернодрински“, „Денови на комедија“, „Ристо Шишков“ и „Охридско лето“ во Македонија, „Cividale del Friulli“ во Италија, „Grlimo se morem“ во Хрватска, „ТЕСТ“ во Босна и Херцеговина, „САПАС“ во Бугарија, како и на Деновите на македонската култура во САД и Австралија. Добитник е на наградите за најдобар млад глумец (2001) и најдобра машка споередна улога (2007) на Македонскиот театарски фестивал (МТФ) Војдан Чернодрински.
Нова џамија (Банско)
Новата џамија е муслимански објект кој се наоѓа во селото Банско, Општина Струмица.
Турбе на Меси-бег
Турбе на Меси-бег — турбе кој се наоѓа во селото Банско, Општина Струмица.
Покрај турбето се наоѓа полуурнато минаре кое припаѓало на некоја џамија, и стари муслимански гробишта. Турбето припаѓа на затворените типови турбиња со квадратно решение на основата. Засводено е со купола и издигнато на низок многуаголен тамбур. Градено е во наизменично поставени редови од камен и тула, а завршува со венец изведен со камен. Турбето е покриено со стари ќерамиди. Надворешниот изглед на турбето делува мошне живописно и заедно со останатите стари гробишта и минарето се вклопува во околниот амбиент.
Ивица Димитров
Ивица Димитров (р. 30 април 1983 година) — актуелен градоначалник на Општина Виница. На локалните избори во октомври 2017 година како кандидат на политичката партија СДСМ го доби мнозинството гласови во вториот круг од гласањето, а функцијата ја презеде на 8 ноември 2017 година.
Професионална кариера
По дипломирањето на Технолошко-техничкиот факултет на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип, во 2007 година се вработил во фабриката за трикотажа „Зона Трико“ во Виница на работното место раководител во одделение за боење и печатење. Во 2013 година станал главен технолог за производство во Модната групација „ИНТ–Трејд“ од Кочани. Во август 2017 година е назначен за директор на Државниот комунален инспекторат на Република Македонија во Скопје.
Надградувајќи ги своите вештини и знаења во 2009 година следел обуки и семинари во компанијата „Безема“ во Швајцарија, при што добил и сертификат за боење на текстилни материјали. Во следните две години посетувал обука во компанијата „Хунтсман“ во Либерец, Чешка, при што се стекнал со сертификат за перење и печатење на текстилни материјали. Како признание за работното искуство и знаеење во 2016 година добил награда за најдобар технолог-инженер за боење, перење и печатење на текстилни материјали во Република Македонија.
Политичка кариера
Својата политичка определба како социјалдемократ ја започнува како претседател на локалниот клуб, а потоа и координатор на младите на СДСМ за Изборната единица бр. 3, а од 2009 до 2013 година е член на Извршниот одбор на партијата во Виница.
Во септември 2013 година е избран за претседател на Општинската организација на СДСМ - Виница, при што го замени Александар Трајков кој на изборите во 2011 година беше кандидат за пратеник.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Грчиште
Свети Петар и Павле — главна манастирска црква на Грчишкиот манастир во валандовското село Грчиште.
Црквата е од постаро време и со Валандовскиот земјотрес од 1931 година била сериозно оштетена. По земнјотресот била поправена, како црквата, така и камбанаријата, но денес се наоѓа во руинирана состојба.
Коста Шкодреану
Коста Шкодреану (Costa Scodreanu, Școdreanu) (, -, ) – иконописец и светски уметник од Македонија.
Животопис
Според презимето, потеклото на Шкодреану е од Шкодра, Албанија, од каде што неговите предци се преселиле во Битола. Шкодреану е роден на 15 мај 1853 година во Битола, а починал во Силистра, Романија, на 26 мај 1926 година. Основно образование стекнал во Битола. Факултет за медицина, група фармација завршил во Цариград, Отоманско Царство. Во 1880 година на возраст од 27 години, заминал за Фиренца, Италија. Неговото заминување го помогнал и поттикнал некој турски паша, забележувајќи го неговиот сликарски талент. Во Италија се запишал на школата за убави уметности во Рим. Дваесет години живеел и создавал во Италија на релација Рим - Фиренца.
Работа
Во дваесетгодишниот престој во Италија, работел најмногу како професионален сликар, а во Фиренца организирал меѓу другото неколку свои самостојни изложби. Во 1900 година се враќа во Битола и работи како професор по дизајн и калиграфија во Романската гимназија сè до 1916 година. Од 1918 година, заедно со семејството (неговата жена Елена Грију и четирите деца) се преселуваат во Силистра, Романија, каде што останува до крајот на својот живот во 1926 година. Во Романија работел како иконописец, фрескосликар, а продолжил да се занимава и со сликање на профано сликарство. Работел икони за црквите во Добруџа и Букурешт, а во Букурешт организирал и неколку свои самостојни изложби.
Сликарство, иконопис, фрескосликарство
Неговото творештво се движи во две насоки. Едната е создавање сакрални дела, најчесто икони и фрески, а другата е создавање на дела со профан карактер.
Во Битола, работел врз иконостасот на црквата Св. Константин и Елена, икони од поголем формат. Неговото сакрално сликарство е со елементи на византиската традиција, но и со присуство на идејни, композициски, колористички елементи кои се под влијание на италијанското црковно сликарство.
Покрај ова, познат е и како sиден сликар, декорирајќи ги домовите на поистакнатите градски куќи во Битола со sидни слики, работени во поголем формат и под директно влијание и инспирација на венецијанските ликовни автори.
Педагошка активност
Неговата педагошка дејност е од исклучителнно значење. Работејќи како професор по уметност и калиграфија во познатата битолска Романска гимназија, тој успеал да пренесе знаење и да создаде најпозитивна клима за прифаќање, оживување и создавање на едно ново, современо ликовно размислување кое било во директна корелација со современото западноевропски сликарство.Тоа е една од суштинските подлоги во развојот на таканаречениот Феномен на битолскиот ликовен круг, којшто особено после втората светска војна ќе остави длабоки траги во развојот на ликовната уметност не само во Македонија туку и пошироко. .
ФК Милан сезона 2001–2002
Сезоната 2001–2002 — 68-та сезона за Милан во Серија А во врвната лига на италијанскиот фудбал.
Натпревари и голови
! colspan=14 style=background:#dcdcdc; text-align:center| Играчите заминале од клубот во текот на сезоната
ОУ „Маршал Тито“ - Банско
Маршал Тито — основно училиште во Банско, Општина Струмица.
Соња Стаменкова
Соња Стаменкова (р. во село Саса) — македонска политичарка од редовите на СДСМ, која е поранешна градоначалничка на Општина Македонска Каменица. На функцијата стапила по локалните избори во 2017 година, кога победила во вториот круг со освоени 54,24% од вкупните гласови.
Била само една од шесте жени кои освоиле градоначалничко место на локалните избори во Македонија во 2017 година.
Животопис
Соња е родена на 11 февруари 1968 година во селото Саса како прво од четирите деца во рударско семејство.
Од 1984 до 1986 година го посетувала средното медицинско училиште „Вељко Влаховиќ“ (денес преименувано во „Јане Сандански“) во Штип со што се стекнала со звањето медицинска сестра, како што ѝ работела од 1987 до 2006 година во јавната здравствена установа „Гоце Делчев“ во Македонска Каменица.
Во периодот од 2009 до 2012 година студирала психологија на факултетот за општа психологија на Меѓународниот славјански универзитет во Свети Николе, каде се здобила со титулата дипломиран психолог.
Од 2006 до 2017 година работела како медицинска сестра во приватната здравствена установа „Д-р Драги Фамили Медика“ во Македонска Каменица.
Космос-98
Космос-98 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 27 ноември 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-98 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 547 км, а најмалото на 205.
Опера
Опера — форма на театар во која музиката има водечка улога, а деловите ги преземаат пејачи, но се разликува од музичкиот театар. Таквото „дело“ (буквален превод на италијанскиот збор „опера“) е типично соработката помеѓу композиторот и либретистот и вклучува голем број на изведувачки уметности, како што се глума, сценографија, костум, а понекогаш и танц или балет. Претставата обично се изведува во оперска куќа, придружена од оркестар или помал музички ансамбл, кој од раниот XIX век го води диригент.
Операта е клучен дел од традицијата на западната класична музика. Првобитно сфатено како целосно отпеано парче, за разлика од претставата со песни, операта опфаќа бројни жанрови, вклучително и некои што вклучуваат говорен дијалог, како што се музички театар, Зингшпил и Опера. Во традиционалната нумерна опера пејачите користат два стила на пеење: рецитаторски, стил на говор, и автономни арии. Во XIX век се издигна континуираната музичка драма.
Операта потекнува од Италија на крајот на XVI век (со скоро целосно изгубената опера Дафне на Џакопо Пери, произведена во Фиренца во 1598 година), особено од дела на Клаудио Монтеверди, од кои најпознатата - Орфеј, и наскоро се рашири низ остатокот од Европа: Хајнрих Шутц во Германија, Жан Батист Лили во Франција и Хенри Персел во Англија помогнаа во воспоставувањето на нивните национални традиции во XVII век. Во XVIII век, италијанската опера продолжи да доминира во поголемиот дел од Европа (освен Франција), привлекувајќи странски композитори како Георг Фридрик Хендел. Опера серија била најпрестижната форма на италијанска опера, сè додека Кристоф Вилибалд Глук не реагирал против нејзината вештачност со неговите „реформациски“ опери во 1760-тите. Најреномирана фигура на операта од крајот на XVIII век е Волфганг Амадеус Моцарт, кој започнал со оперска серија, но е најпознат по неговите италијански комични опери, особено „Свадбата на Фигаро“ (Le nozze di Figaro), Дон Џовани и Така прават сите, како и Грабнувањето од сарајот (Die Entführung aus dem Serail) и Волшебната флејта (Die Zauberflöte), обележја во германската традиција.
Првата третина од XIX век го видела високиот стил на бел канто, со тоа што Џоакино Росини, Гаетано Доницети и Винченцо Белини создадоа дела што сè уште се изведуваат. Исто така, се појави и појавата на Гранд опера, специфицирана од делата на Обер и Мејербир. Средината до крајот на XIX век била златно време за операта, предводена и доминирана од Џузепе Верди во Италија и Рихард Вагнер во Германија. Популарноста на операта продолжила и низ ерата на веризмот во Италија и современата француска опера до Џакомо Пучини и Рихард Штраус на почетокот на XX век. Во текот на XIX век, се појавиле паралелни оперски традиции во централна и источна Европа, особено во Русија и Бохемија. Во XX век се случиле многу експерименти со модерни стилови, како што се атоналност и серијализам (Арнолд Шенберг и Албан Берг), неокласицизам (Игор Стравински) и минимализам (Филип Глас и Џон Адамс). Со зголемувањето на технологијата за снимање, пејачите како Енрико Карузо и Марија Калас станале познати на пошироката публика, надвор од кругот на обожаватели на опери. Од пронаоѓањето на радио и телевизија, оперите се изведувале и на овие медиуми (и биле пишувани за нив). Почнувајќи од 2006 година, голем број големи оперски куќи започнаа да презентираат видео преноси со висока дефиниција во живо од нивните настапи во киносалите ширум светот. Од 2009 година, целосните перформанси може да се преземат и да се пренесуваат во живо.
Оператска терминологија
Зборовите на една опера се познати како либрето (буквално „мала книга“). Некои композитори, особено Вагнер, ги пишувале своите либрета; други работеле во тесна соработка со нивните либретисти, на пр. Моцарт со Лоренцо Да Понте. Традиционалната опера, која честопати се нарекува „бројчена опера“, се состои од два начина на пеење: рецитативни, пасуси за водење на приказната, испеани во стил дизајниран да ги имитира и потенцира флексиите на говорот, и аријата („воздух“ или формална песна) во која ликовите ги изразуваат своите емоции во поструктуриран мелодичен стил. Често се појавуваат вокални дуети, трија и други ансамбли, а рефрените се користат за коментар на дејството. Во некои форми на опера, како што се сингшпил, комична опера, оперета и полуопера, рецитативот најмногу се заменува со говорен дијалог. Мелодичните или полумелодичните пасуси што се случуваат среде, или наместо, рецитативно, се нарекуваат и ариозо. Терминологијата на различни видови на оперски гласови е опишана во детали подолу. И во барокниот и во класичниот период, рецитаторот можел да се појави во две основни форми, од кои секоја бил придружуван од различен инструментален ансамбл: secco (сув) рецитатор, отпеан со слободен ритам диктиран од акцентот на зборовите, придружуван само од басо континуо или континуирачки бас, што обично било чембало и виолончело; или во придружба (исто така познато како струментато) во кое оркестарот обезбедува придружба. Во текот на XVIII век, ариите сè повеќе биле придружувани од оркестрите. До XIX век, соучесникот ја освоил предноста, оркестарот играл многу поголема улога, а Вагнер направил револуција во операта со укинување на скоро целата разлика помеѓу аријата и рецитаторот во неговата потрага за она што Вагнер го нарекол „бесконечна мелодија“. Последователните композитори имале тенденција да го следат примерот на Вагнер, иако некои, како што е Стравински во неговото „Прогресот на Рејк“, го поддржале овој тренд.
Потекло
Италијанскиот збор опера значи „работа“, и во смисла на направениот труд и на произведениот резултат. Италијанскиот збор потекнува од латинската опера, единствена именка што значи „работа“, а исто така и множина од именката опус. Според англискиот речник во Оксфорд, италијанскиот збор бил првпат употребен во смисла „композиција која е синтеза од поезија, танц и музика“ во 1639 година; првата забележана англиска употреба во оваа смисла датира од 1648 година.
Дафне од Јакопо Пери била најраната композиција која се сметала за опера, каква што подразбираме денес. Напишана е околу 1597 година, главно под инспирација на елитен круг на писмени фирентински хуманисти, кои се именувале како „Камерата де Барди“. Значајно е тоа што Дафне била обид да се оживее класичната грчка драма, дел од поширокото заживување на антиката, карактеристично за ренесансата. Членовите на Камерата сметале дека првично се пееле „хорските“ делови од грчките драми, а можеби дури и целиот текст на сите улоги; така операта била замислена како начин на „враќање“ на оваа состојба. Дафне, сепак, е изгубена. Подоцнежното дело на Пери, Евридика, датира од 1600 година, а e првата оперска претстава што преживеала до денес. Честа да се биде на првата опера која до ден денес се изведува, сепак, оди на Клаудио Монтеверди и неговата опера Орфеј, создадена за дворецот на Мантова во 1607 година. Судот во Гонзагас во Мантова, работодавачи на Монтеверди, одиграле значајна улога во потеклото на операта, со вработувањето на не само дворски пејачи туку и на „женски концерти“ или женски дворски пејачки (кончерто деле доне - ита. concerto delle donne (до 1598 година), a и на една од првите вистински оперски пејачки - Мадам Европа.
Барокна ера
Операта не останала ограничена на публиката во дворците долго време. Во 1637 година, во Венеција се појавила идејата за „сезона“ (често за време на карневалот) на јавно присутни опери поддржани од продажба на билети. Монтеверди се преселил во градот од Мантова и ги компонирал своите последни опери, „Враќањето на Улис во својата татковина“ (Il ritorno d'Ulisse in patria) и „Крунисување на Попеа“ (L'incoronazione di Poppea), за венецијанскиот театар во 1640-тите. Неговиот најважен следбеник, Франческо Кавали, помогнал во ширењето на операта низ цела Италија. Во овие рани барокни опери, широката комедија била измешана со трагични елементи, мешавина што предизвикувала некои образовани чувствителности, предизвикувајќи го првото од многуте реформски движења на операта, спонзорирани од Аркадиската академија, кои се поврзуваат со поетот Метастасио, чии либрета помогнале да се кристализира жанрот на опера серија, која станала водечка форма на италијанската опера до крајот на XVIII век. Откако метастазискиот идеал бил цврсто воспоставен, комедијата во операта од барокот била резервирана за она што се нарекува опера буфа. Пред ваквите елементи да бидат принудени да бидат исфрлени од оперската серија, многу либрета се одликувале со одделно расплетно комедиско дејствие како „опера во рамките на опера“. Една од причините за ова било обид да се привлечат припадниците на растечката трговска класа, ново богатите, но сепак не толку културни како благородништвото, во јавните оперски куќи. Овие засебни заплети скоро веднаш воскреснале во одделно развојната традиција, делумно произлезена од уметничката комедија (ита. commedia dell'arte - комедија деларте), долгогодишна процветана импровизациона сценска традиција на Италија. Исто како што некогаш биле изведувани интермедии меѓу актите на сценски претстави, оперите во новиот комичен жанр на „интермеци“, кои се развивале главно во Неапол во 1710-тите и 20-тите, првично се поставувале за време на интермисијата на оперската серија. Тие сепак станале толку популарни што наскоро биле нудени како посебни продукции.
Оперската серија била покачена во тонот и била многу стилизирана во формата, обично се состоела од секо рецитатив, испреплетен со долги ариа да капо. Ова дало одлична можност за виртуозно пеење и за време на златното доба на оперската серија, пејачот навистина стане ѕвезда. Улогата на херојот обично се пишувала за високиот машки глас - кастрато, кој бил произведен со кастрација на пејачот пред пубертетот, што го спречувало ларинксот на момчето да се трансформира во пубертетот. Кастрати како што се Фаринели и Сенесино, како и женските сопранки како Фаустина Бордони, станале многу барани низ цела Европа, бидејќи оперската серија владеела со сцената во секоја земја, освен во Франција. Фаринели бил еден од најпознатите пејачи на XVIII век. Италијанската опера го поставила барокниот стандард. Италијанските либрета станале норма, дури и германскиот композитор Хендел се нашол како композитор на дела како Риналдо и Џулио Чезаре за лондонската публика. Италијанските либрета останале доминантни и во класичниот период, на пример во оперите на Моцарт, кој пишувал во Виена близу крајот на векот. Меѓу водечките композитори на оперска серија, родени во Италија, се Алесандро Скарлати, Вивалди и Порпора.
Реформите на Глук и Моцарт
Оперската серија имала свои слабости и критичари. Вкусот за разубавување во име на извонредно обучените пејачи и употребата на спектакл како замена за драматичната чистота и единство, предизвикаа напади. Есејот на операта од Франческо Алгароти (1755) се покажа како инспирација за реформите на Кристоф Вилибалд Глук. Тој се залагал дека оперската серија морала да се врати на основните работи и дека сите различни елементи - музика (и инструментална и вокална), балет и сцена - мора да бидат подложни на главната драма. Во 1765 година Мелкиор Грим ја објавил „Лирска поема“, влијателен напис за енциклопедијата за оперски либрета и лирика. Неколку композитори од тој период, вклучувајќи ги и Николо Џомели и Томасо Траета, се обиделе да ги применат овие идеали во пракса. Првиот кој успеал бил Глук. Глук настојувал да постигне „убава едноставност“. Ова е очигледно во неговата прва реформска опера, Орфеј од Евридика, каде што неговите невиртуозни вокални мелодии се поткрепени со едноставни хармонии и побогато присуство на оркестар низ целата композиција.