Средна_земја
Второто доба
На почетокот од Второто доба, на Едаинците им бил даден островот Нуменор кон западот од Големото море, да им биде дом, додека голем број самовили биле добредојдени на западот. Нуменореанците биле благословени од Валарците со долг живот, трипати поголем од обичен човек. Станале големи морепловци и, во нивните славни денови, дошле во Средната земја да ги учат обичните луѓе некои големи вештини. Сепак, Нуменореанците станале љубоморни на нивните бесмртни браќа, самовилите. Во врвот на нивната моќ, Нуменореанците владееле со луѓето од Средната земја, наместо да им помагаат. По неколку векови, Саурон, најмоќниот слуга на Моргот и главен капетан, почнал да организира зли суштества низ источните земји. Ги убедил самовилските ковачи во Ерегион да ги создадат Прстените на моќта и тајно го направиле главниот прстен за да ги контролира другите прстени. Но, самовилите станале свесни за планот на Саурон и веднаш штом тој го ставил главниот прстен на својата рака, и ги тргнале нивните пред да може да ги контролира. За тоа време, Сенката растела над Нуменор. Нуменор, кој некогаш бил благодарен на Валараците и на Еру, сега не се мачел повеќе да плаќа данок, и станувал се позагрижен поради Проклетството на човекот, клетвата да се биде смртен. Луѓето од Нуменор се поделиле на Луѓе на кралот, тие што гледале како моќта и царувањето на Нуменор растело, а нивната благодарност кон самовилите и кон Валарите опаѓала, и на Верните, кои сè уште ги одржувале своите врски со самовилите и кои и натаму внимавале на зборовите на Еру Илуватар. Со новодобиената моќ и растечкото царување над Средна земја, Саурон тврдел дека е Кралот на луѓето. Ар-Фаразон, последниот крал на Нуменор, мислејќи дека никој не треба да ја има оваа титула, отпловил до Средна земја со армија за да го предизвика Саурон. Сауорн, откако ја видел моќта на Нуменор, знаел дека не може да му се спротивстави. Па така дозволил да биде заробен и вратен во Нуменор како заложник. Веднаш потоа итрината на Саурон и неговите навидум фер зборови го придобиле кралот. Го лажел и му рекол дека Мелкор, Лордот на темнината, бил вистинскиот Бог и дека Еру е само измислица на Валарите. Така почнало гонењето на Верните, кои се жртвувале во името на Мелкор. Конечно, како Ар-Фаразон стареел, Саурон, употребувајќи ја моќта на главниот прстен, му рекол на кралот дека никој, дури ни Валарите од Валинор, не може да ја предизвика моќта на Нуменор и дека кралот треба да го нападне Валинор, а со самото стапнување во Неумирачките земји да стане бесмртен. Ар-Фаразон, кој се плашел од смрт, собрал голема флота и отпловил таму. Амандил, главниот на тие што сè уште биле верни на Валарите, отпловил да побара милост од Валарите. За да ја прикрие својата намера, прво отишил на исток, а потоа на запад, но никогаш не бил виден повторно. Неговиот син Елендил и неговите внуци Изилдур и Анарион ги држеле Верните да не влезат во војна и се подготвил да бегаат со бродови. Пред крајот на Второто доба, кога луѓето од Нуменор се побуниле против Валарите поради измамите на Саурон, Илуватар го уништил Нуменор, го одделил Валинор од остатокот од Арда и формирал нови земји, правејќи го светот кружен. Кога силите на кралот дошле до Аман, Валарите го повикале Илуватар да интервенира. Светот бил променет, така што Аман бил отстранет од Имбар. Од тоа време па натаму луѓето повеќе не можеле да го пронајдат Аман, но, самовилите барајќи премин во специјални бродови добиле милост да го употребуваат Правиот пат кој водел од морињата на Средна земја до морињата на Аман. Моќната флота на Ар-Фаразон и земјата на Нуменор биле целосно уништени и со нив телото на Саурон; но, неговиот дух преживеал и се вратил во Средна земја. Елендил и неговите синови побегнале во Ендор и ги основале царствата Гондор и Арнор. Саурон повторно се издигнал, но самовилите стапиле во сојуз со луѓето за да го формираат Полесниот сојуз и го поразиле. Во окупацијата која траела години, Гил-галад, Високиот крал на самовилите, Елендил, владејачот на Гондор и Арнор и Анарион, синот на Елендил, биле убиени, како што било и телото на Саурон. Другиот син на Елендил, Изилдур, конечно го отсекол главниот прстен од раката на Саурон со мечот на неговиот татко, со што ги смалил моќите на Саурон и повторно дозволил неговиот дух да побегне, со што постигнал победа и мир. Но, Изилдур одбил да го уништи главниот прстен во огнот на Кобната планина, и покрај советите, го земал како подарок за неговиот татко и брат. Сепак, прстенот потоа го измамил кога го напуштил по една заседа од страна на Орките во Веселите полиња; Изилдур бил убиен а прстенот изгубин во Андуин.