cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леополд Седар Сенгор
Негритуда
Со Еме Сезар и Леон Дамас, Сегнор го воспоставува концептот на Негритудата, важно интелектуално движење кое има за цел да ги утврди и валоризира особените африкански одлики, вредности и естетика. Основано е како реакција на силното француско влијание врз африканските колонии и против востановеното верување дека африканската нација нема доволно развиена култура за да може да се спореди со европската. Сенгор, откако ги идентификува врските меѓу црна Африка и древен Египет, расправа за тоа дека под-сахарска Африка и Европа се всушност дел од еден единствен културен континуум кој се протега од Египет до Грција, преку Рим до европските колонијални сили. Сепак Négritude не е - иако најчесто е сфатено како такво - расистичко движење насочено против културата на белците, туку напротив, движење кое го нагласува значењето на меѓу-културниот дијалог и размената на позитивните одлики на различните култури.
Список на државни водачи во 982 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Демир Капија (Беласица)
Демир Капија — седло и планински превој на планината Беласица. Сместено е на височина 1.686 м на главното било, западно од највисокиот врв Радомир и источно од врвот Лозен. Низ седлото минува Државната граница меѓу Бугарија и Грција, односно границата помеѓу Пиринска и Егејска Македонија.
Сè почетокот на XX век низ Демир Капија поминувал кираџиски пат, кој го поврзувал Петричкото со Серското Поле. Одовде во 1014 г. минувал обиколниот пат по кој византискиот војсководец Никифор Кисифиј ја повел својата војска, наснесувајќи му го судбоносниот задгрбен удар на царот Самоил во Беласичката битка. Местото е познато по тоа што на 19 октомври 1925 г. тука започнал познатиот Петрички инцидент помеѓу грчките и бугарските власти. За време на Студената војна седлото е минирано од грчка страна. За време на т.н. „Преродбенички процес“ на НР Бугарија превојот е преименуван во „Железна Врата“ (Железни врата), но името не било прифатено од мештаните и посетителите.
Главно пристапно место за искачувањето на Демир Капија е селото Димидово (денес Самуилово), од каде започнува означена планинарска патека преку која до седлото се стасува за 4 часа. Од истото село до превојот води и каминскиот пат долг 18 км кој до месноста Лопово е чакалосан.
Меѓународен аеродром Матавери
Меѓународниот аеродром Матавери е сместен во градот Ханга Роа на Велигденскиот Остров. Оддалечен е 3.759 километри од главниот аеродром на Чиле, Сантјаго. Единствената писта на аеродромот започнува на самиот југозападен брег на островот, и завршува на јужниот дел од островот, со што ја остава отсечена планината Рано Кау од останатиот дел на островот.
Аеродромот е главната порта за влез на туристите кои доаѓаат за посета на познатите Моаи и останатите археолошки места. Аеродромот содржи ресторан, неколку продавници за сувенир, како и ареа за подигање на багаж. Аеродромот исто така има и зона за трансфер, за патниците кои го продолжуваат патот кон Папете, Тахити.
Историја
Редовниот сервис од Чиле започнал во 1967 година со воздухопловот DC-6B, лет кој траел 9 часа, користејќи писта на блиската американска база. Во 1970, услугата била надградена со воздухоплов од типот Боинг 707. Единствената писта на аеродромот е долга 3.318 метри. Аеродромот бил планиран и како аеродром за итни случаи на американскиот спејс шатл.
ФК Тетекс 1953
Не го мешајте со првичниот клуб Тетекс, на кого Тетекс 1953 му е духовен наследник.
ФК Тетекс 1953 е македонски фудбалски клуб од Тетово. Клубот во моментов се натпреварува во Втората македонска лига - Запад.
Селење во Тетово и ново име
На крајот на мај 2020 година, управата на клубот, и со тоа неговиот спонзор, се изјаснила дека се повлекува од управувањето на клубот. Сите моментални играчи станале слободни агенти. Кризата на клубот ја искористила управата на Тетекс и го преселила клубот во Тетово. Според преселбата, клубот во сезоната 2020/21 треба да го носи името Лабуништа 2011 во првата полусезона, а Тетекс 1953 во втората полусезона.
Гордијан II
Гордијан II бил римски цар. Роден е во 192 година во Тунис. Попознат е и како Марко Антониј Гордијан Семпронијан Римски Африкански. Со Римското Царство управувал во 238 година. Негов наследник е Пупиен, заедно со Балбин. Гордијан II немал којзнае какви воени способности. Најмногу е познат по својата бблиотека која имала околу 12 000 книги.Заедно со татко му, Гордијан I се големи противници на приврзаниците на Максимин Трак. Загинал во битка кај Картаген.
Бентвиш
Бентвиш (Bentwisch) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Никола Георгиев
Никола Георгиев (1880 - 1932) познат и под псевдонимот Велко, бил македонски учител и револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Биографиja
Георгиев е роден во 1880 година во Радовиш, Османлиското Царство, денес Македонија. Во 1902 година завршува Солунска машка гимназија во Солун.
Потоа, работи како учител во родниот град Радовиш и е избран за член на околискиот револуционерен комитет. После тоа Георгиев завршува право и работи како адвокат во Радовиш и Петрич, а потоа станува градоначалник на двете места.
Осуден е од српските власти на смрт после Првата светска војна. Во 1925 година Никола Георгиев е избран за секретар на Струмичкиот окружен револуционерен комитет. Кон 1930 година е член на Македонското благотворително братство „Христо Матов“ во Петрич.
Умира на 20 јуни 1932 година во Петрич.
Руска книжевност
Руската литература се смета за една од највлијателните и најразвиените во светот, која ги дала едни од најпознатите светски книжевни дела. Руската литературна историја започнува во текот на 10 век. На пример, во својата новела од 1903 година, „Тонио Крегер“, германскиот писател Томас Ман вели дека руската книжевност е достојна за обожување, зашто ја прикажува светата книжевност.
Руската книжевност во 18 век
Во текот на XVIII век, за развој на руската книжевност најмногу придонеле Михаил Василевич Ломоносов и Денис Фонвизин.
Руската книжевност во 19 век
Најголемиот расцвет, руската литература го доживеала во текот на XIX век, кога биле создадени најголемите руски книжевни дела. Овој век е познат како „Златен век на руската литература“. Тој започнал со Александар Сергеевич Пушкин, кој се смета за основач на модерната руска литература и често се нарекува „Рускиот Шекспир“.
Романтизам
Романтизмот е означен како златен век на руската поезија, кога се појавува плејада поети (Жуковски, Батјушков, Бератински, Јазиков, Рилјеев, итн.) кои моќно и автентично го разоткриле лиризмот на руската душа. Во овој период, рускиот романтизам го достигнал врвот во творештвото на Пушкин, Фјодор Тјутчев и Михаил Лермонтов, кои се издвојуваат не само како великани на руската, туку и на европската поезија од XIX век.
Реализам
Во втората половина на 19 век, руските писатели, а особено романсиерите и раскажувачите, ја освоиле читателската публика ширум светот, а руската книжевност се вброила во редот на големите светски книжевности. Иако пресудна улога за успехот на руската книжевност имале генијалните писатели од типот на Гогољ, Толстој и Достоевски, сепак тие не биле осамени поединци, туку претставници на една сосема нова, свежа и оригинална книжевност. Покрај нив, како носители на новите вредности што ги создала руската книжевност се јавиле и бројни други писатели кои придонеле таа да се формира како квалитетна целина. Притоа, успехот на руската книжевност се должи на две нејзини основни особини: бескомпромисниот реализам и длабокиот хуманизам. Ниту во една национална книжевност не е искажана таква осуда на старото општествено уредување и ниту една книжевност не се одликува со толку благородна тенденција како руската. Токму поради тоа, руската книжевност од 19 век родила нова, претходно невидена убавина.
Руската книжевност кон крајот на 19 и почетокот а 20 век
Кон крајот на XIX век, руската литература започнала да се менува: Кратката проза и поезијата станале доминантни жанрови во следните неколку децении. Овој период од историјата на руската литература е познат и како „Сребрен век на руската поезија“. За разлика од претходниот период, каде реализмот бил главна одлика, во периодот од 1893 до 1913 година, руската книжевност паднала под силно влијание на симболиката. Најпознати писатели од тој период се: Валериј Брјусов, Андреј Бели, Вјачеслав Иванов, Александар Блок, Николај Гумилев, Дмитриј Мерезковски, Фјодор Сологуб, Ана Ахматова, Осип Мандељштам, Марина Цветаева, Леонид Андреев, Сергеј Есенин, Иван Бунин и Максим Горки.
Руската книжевност по Октомвриската револуција
По руската револуција од 1917 година, рускиот културен живот во голем степен се променил. Некои истакнати и познати писатели од тој период, како Иван Бунин и Владимир Набоков ја напуштиле земјата, додека пак новата генерација на млади талентирани писатели се приклучиле кон различни организации, со цел создавање на една нова културна книжевност, проследена со новиот режим во склопот на Советскиот Сојуз. Во текот на 1920-тите, писателите уживале широка толеранција. Во 1930-тите, објавувањето на новите книжевни дела било затегнато со оглед на доаѓањето на власт на Јосиф Сталин и неговиот режим. Голем број писатели биле затворани и прогонувани во тој период, а по неговата смрт, во 1960-тите и во 1970-тите започнал процесот на рехабилитација на писателите кои биле забранети за време на Сталиновиот режим. Најпознатите писатели по Октомвриската револуција се: Евгениј Земјатин, Исак Бабел, Владимир Мајаковски, Илja Петров, Јуриј Олеша, Михаил Булгаков, Борис Пастернак, Михаил Шолохов, Александар Солженицин, Андреј Вознесенски и други.
NGC 4696
NGC 4696 — елиптична галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4696 се споменува и како ESO 322-91, MCG -7-26-51, AM 1246-410, DRCG 56-39, DCL 242.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4696 е од видот E1/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4696 има привидни димензии од 4,7' х 3,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 49,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 18' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 107°.
Други поделби
Проучување на NGC 4696 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43296. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Пупијан
Пупиен бил римски цар и е еден од царевите кои владееле во т.н. година на шестте цари. Роден е во 178 година. Попознат е и како Марко Клодиј Пупијен Максим . Со Римското Царство управувал до 29 јули 238 година, заедно со Балбин, кога и двајцата биле убиени од страна на преторијанците во дворот на Палатин.
Јохан Бернули
Детство и образование
Јохан е роден во Базел, син на Никола Бернули и неговата сопруга, Маргарет Шонауер. Започнал да студира медицина на Универзитетот во Базел. Неговиот татко сакал да студира бизнис, за тој да ја преземе семејната трговија со зачини, но на Јохан Бернули не му се допаѓа идејата за бизнисот и пробува да го убеди својот татко да му овозможи да студира медицина.Сепак, Јохан Бернули не уживал во медицината и почнал да ја проучува математиката заедно со својот постар брат Јаков. Во текот на образованието на Јохан Бернули во Базел Универзитетот браќата Бернули работеле заедно, трошејќи многу време на проучување на новооткриениот бесконечен калкулус. Тие биле меѓу првите математичари кои не само што учеле и ја разбирале анализата ,но започнале да ја применуваат за разни проблеми.
По дипломирањето на Универзитетот во Базел Јохан Бернули се преселил да предава диференцијални равенки. Подоцна, во 1694 година, тој се оженил со Доротеја Фалкнер, а потоа ја прифатил и позицијата како професор по математика на Универзитетот во Гронинген. На барање на неговиот очув Јохан Бернули ( II ), Јохан Бернули се вратил назад во својот роден град Базел во 1705. Веднаш по одредување на патувањето тој дознал за смртта на неговиот брат од туберкулоза. Јохан Бернули планирал да стане професор на Универзитетот во Базел на грчки, по враќањето, но наместо тоа бил во можност да ја преземе функцијата професор по математика, поранешна позиција на неговиот постар брат. Како студент на Лајбниц, Јохан Бернули застанал на негова страна во 1713 во Њутн-Лајбниц дебатата околу тоа кој заслужува кредит за откривање на анализата. Јохан Бернули го бранел Лајбниц покажувајќи дека тој решил одредени проблеми со методи кои Њутн не успеал да ги реши. Јохан Бернули промовирал Декарт вител теорија во текот на Њутновата теорија на гравитацијата.
Во 1724 тој влезе во конкуренција спонзорирана од страна на француската Академија Ројал науки, кој го постави прашањето:
Приватен живот
Иако Јакоб и Јохан работеле заедно пред Јохан да дипломира на Универзитетот во Базел, кратко време после тоа, двајцата развиле љубоморни и конкурентни односи. Јохан бил љубоморен на позицијата на Јакоб и двајцата често се обидувале да се натпреваруваат еден со друг. По смртта на Јакоб љубомората на Јохан се префрла кон својот талентиран син, Даниел. Во 1738 година таткото-син дуо речиси истовремено објавуваат посебни теории на хидродинамика.
Јохан се омажил со Доротеја Фалкнер. Тој е татко на Никола II Бернули, Даниел Бернули и Јохан II Бернули и вујко на Никола Бернули.
Браќата Бернули многу често се занимавале со истите проблеми. Нивниот повеќето горчлив спор се однесувал за наоѓање на равенката за патот по честичка од една до друга точка во најкусо време, проблем првично дискутиран од страна на Галилео. Во 1697 Јакоб понудил награда за негово решавање. Прифаќајќи го предизвикот, Јохан предложи cycloid, патот на точката на движење на тркалата, истакнувајќи го истовремено односот на криви линии на патот опишан од страна на зрак на светлината која поминува низ слоеви на променлива густина. А долготраен, горчлив спор потоа настана кога Јакоб предизвикал решение и предложи свој. Спорот го означи потеклото на нова дисциплина, анализа на варијации.
Бланкенхаген
Бланкенхаген (Blankenhagen) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Галичички расковник
Галичички расковник или Охридски расковник (науч. Laserpitium ochridanum) — локален македонски растителен ендемит кој може да се најде само на планината Галичица. Во националниот парк Галичица овој расковник има висок приоритет на мониторинг.
Листови
Листовите му се со ракавци, голи, разделени, сегментите просто или двојно пересто насечени. Ливчињата ланцетни, заострени.
Цвет
Цветовите му се бели, формираат чадорчиња со (14-)16-25 зраци, во основата со 6-3(-10)листови на инволуирумот, многу пократки од чадорчето. Инволуцелумот од 5-8 ливчиња.
Плод
Плодовите му се мазни, голи, 9-11 mm долги со крилца широки 1,5mm.
Список на државни водачи во 1017 година
Ова е список на државни водачи во 017 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Александра Фјодоровна
Александра Фјодоровна (рус. Александра Фёдоровна, гер. Viktoria Alix Helena Luise Beatrice Prinzessin von Hessen und bei Rhein) била руска царица, сопруга на последниот руски цар Николај II Александрович.
Животопис
Родена е на 6 јуни 1872 годсина во Дармштат во Хесен, а умрела на 17 јули 1918 година во Екатеринберг. За рускиот цар се омажила на 26 ноември 1894 година ва Санкт Петерберг.
Била ќерка на Лудвиг IV, голеиот војвода од Хесен и Рајна, а мајка и, принцезата Алиса од Велика Британија, била ќерка на кралицата Викторија.
Ален Делон
Ален Делон (француски: Alain Delon; 8 ноември 1935) — француски глумец, добитник на наградата Цезар за најдобар глумец 1985 година.
Кариера
Појавувајќи се на филмови во 1957 година, тој наскоро станал еден од најатрактивните млади француски глумци. Тој ја играл првата голема улога во филмот за криминал "Во зенитот на сонцето" во режија на Рене Клеман, врз основа на романот на Патриција Хајтсмит. Улогата на Рокка во филмот "Роко и неговите браќа" Лукина Висконта од 1960 година станал светски познат глумец. Во 1968 година, тој бил осомничен за убиство на неговиот телохранител Стеван Марковиќ, пронајден во контејнер пред куќата на Ален Делон во Париз.
Глумел како споредна улога во филмот Жолт Ролс-Ројс, каде го глумел Стефан љубавникот на Ширли Маклејн.
Исто така, осбил запамтен и по дуетот со Далид и нивната песна "Пароле, пароле" (франц. Paroles paroles).
Alt атрибут
Alt атрибутот (англ. alt attribute) се користи во HTML и XHTML документи за назначување на алтернативен текст (alt текст) кој треба да се исцрта кога елементот на којшто се применува инаку не може да се прикаже. Во HTML 4.01, атрибутот е потребен кај ознаките  и. Се користи незадолжително кај ознаката  и застарената ознака   вон употреба.
Синтаксата за alt атрибутот е следнава:
Пример
Еве една слика чиј alt атрибут е „На небото се вее црвено знаме со бел крст чија вертикална пруга е поместена кон јарболот“.
HTML-кодот за оваа слика може да биде нешто вакво:
<pre style="overflow:auto;"> <img alt="На небото се вее црвено знаме со бел крст чија вертикална пруга е поместена кон јарболот." src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/Dannebrog.jpg/180px-Dannebrog.jpg" width="180" height="135" />
Читателот со слаб вид кој користи екрански читач како JAWS или Orca ќе го чуе alt текстот наместо сликата. Текстуалните преистувачи како Lynx ќе го прикажат alt текстот наместо сликата. Графичките прелистувачи обично ги прикажуваат само сликите, а alt текстот го покажуваат само ако крисникот побара да ги види својствата на сликата. Многу графички прелистувачи можат да се наместат за да прикажуваат alt текст наместо слики.
NGC 7001
NGC 7001 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7001 се споменува и како UGC 11663, MCG 0-53-16, CGCG 374-37, NPM1G -00.0540, IRAS 20585-0023.
Откривање
Објектот е откриен на 21 јули 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7001 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7001 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 1 м 7,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 11' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 7001 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65905. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 254; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5192. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 305.
513
513 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 513 година од новата ера, 513. од првиот милениум, 13. од VI век и четвртта од 510-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6021 и 6022 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5263 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4273 и 4274 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1266.
ФК Куманово
ФК Куманово — македонски фудбалски клуб од Куманово, Македонија. Основан е во 1924 година. Клубот настапува во ОФЛ Куманово. Клубот е финансиран од Општина Куманово.
513
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 513 година се протега во 3149 и 3150, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3209 и 3210 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1056. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 112 и 111 година пред хиџра.
ФК Куманово
Навивачи
Навивачи на ФК Куманово се Кумани.
Антена 5
Антена 5 Радио (95,5 FM) - радио-станица во Македонија.
Историја
Во 1994 година во Скопје се формираше Антена 5 радио, најпрвин како радио станица со локална покриеност. Понуди нов радио израз со модерна европска концепција и го воведе најраспространетиот и најуспешниот радио формат (CHR) Contemporary Hit Radio.
АНТЕНА 5 од самиот почеток се вклучи во европскиот крем на радио станици кои беа собрани од музичката телевизија MTV (MTV RADIO NETWORK), и како резултат на тие контакти и работа, стана дел од европската радио индустрија.
Aнтена 5 во 1995 година стана првата радио станица на Балканот со свое мрежно место и прва која емитуваше програма преку семрежјето REAL AUDIO во 1996.
Во 1994 прва воведува компјутерско водење на програмата, а во 2001 година заедно со Он Нет први воведоа седум музички стилски канали на интернет.
Публика
Антена 5 е европска хит радио станица со повеќе од 90% покриеност на Македонија. Публиката на радиото е популацијата помеѓу 12 и 35 години. Антена 5 се смета за една од најслушаните радио станица на македонскиот радиски етер.
Слушаност
Според резултатите од сите истражувања на слушаноста спроведувани во Македонија, Антена 5 е број 1 радио по слушаност и рејтинг на национално ниво.
Удел на радио станиците на национално ниво изразен во проценти:
Рејтинг на радио станиците на национални ниво:
Досег на радио станиците на национално ниво:
Активности
Антена 5 Радио е дел од најголемите светски музички настани, фестивали и концерти. Во својата историја има направено повеќе од 600 интервјуа со најголемите музички звезди.
Присуствува со свои репортери на најголемите светски настани. MTV Europe Music Awards ги следи во континуитет од 1994 година, дел е и од најпрестижните BRIT AWARDS, MTV Video Music Awards, Miami Winter Music Conference.
Своевремено беше присутна на Mandela Day, Concert 4 Diana, Concert for New York, World Aids Day, Live Earth, Party In The Park, Capital FM Christmas Ball, Capital FM Summertime Ball, Hard Rock Calling, Party In The Park, Eurovision, имаше своја екипа на Ibiza..
Присутни се и на настани во регионот. Имаат Backstage студио на Exit фестивалот (Нови Сад, Србија), од 2008 секоја година го следат InMusic Festival (Јарун, Загреб, Хрватска), задолжени се за македонската вечер на најголемиот адвертајзинг и медиа фестивал во регионот, Golden Drum (Порторож, Словенија)...
Во нивната работа не изостанува и поддршката и партнерството со настаните од македонскиот културен свет како на пример: фестивалот за забавни мелодии- Макфест (Штип), Таксират (Скопје), Биенале (Скопје), Пиволенд (Скопје), Баскер Фест (Скопје), Фестивалот за филмска камера Браќа Манаки (Битола), Офф Фест (Скопје), Скопје Џез Фестивал, Охридско лето..
Антена 5 има организирано преку 100-тина разни забави, маскенбали и поддржува безброј концерти, претстави и настани во Скопје и низ Македонија.
За светските дискографски компании во Македонија промовира синглови и албуми.
Покриеност
Антена 5 покрива 95% од територијата на Македонија со 20 предаватели со виското квалитетен стерео RDS EON сигнал кој овозможува автоматско менување на алтернативните честоти додека се возите во автомобил.
Реверсхаген
Реверсхаген (Rövershagen) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Список на државни водачи во 983 година
Ова е список на државни водачи во 83 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Менхаген
Менхаген (Mönchhagen) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Успение на Богородица (Тицијан)
Успение на Богородица или Фрари Успение, популарно познато како Асунта, е големо таблосликарство во масло од италијанскиот ренесансен уметник Тицијан, насликано во 1515-1518 година.
Останува на позицијата за која е дизајнирана, на високиот олтар на Базиликата на Санта Марија Глориоза деи Фрари или црквата Фрари во Венеција. Тоа е најголемиот олтарен живопис во градот, со фигури во природна големина, потребни поради големата црква, со значително растојание помеѓу олтарот и собранието. Сликите горе и долу не се дело на Тицијан, тие се на Палма Векио. Тоа означи нов правец во стилот на Тицијан, кој ја одразува неговата свесност за развојот на сликарството од високата ренесанса понатаму на југ, во Фиренца и Рим, од уметници како Рафаело Санти и Микеланџело. Вознемирените фигури на апостолите означиле прекин со вообичаената медитативна тишина на светците во венецијанското сликарство, во традицијата на Џовани Белини и други.
Можеби првично било прилично шокантно за венецијанската јавност, но наскоро било препознаено како ремек-дело што ја потврдил позицијата на Тицијан како водечки уметник во Венеција и еден од најважните во цела Италија, ривал на Микеланџело и Рафаело.
Предмет
Успение на Марија била католичка доктрина која останала незадолжителна во почетокот на 16 век; не била прогласена за член на верата до 1950 година. Францисканскиот ред, чија црква е Фрари, секогаш биле жестоки промотори на овој и на другите аспекти на маријанската теологија, особено на поврзаната доктрина за Безгрешното зачнување на Марија, тогаш сè уште предмет на контроверзии. Доктрината сметала дека телото на Богородица било „преземено“ или физички преместено на небото „на крајот на нејзиниот земен живот“. Повеќето католици верувале дека тоа се случило по нормална смрт (обично три дена по традицијата), но некои дека Марија сè уште била жива кога тоа се случило, прашање што Munificentissimus Deus во 1950 година внимавал да не го реши. Во основата на сликата, може дискретно да се видат погледите на камениот саркофаг на Марија, дозволувајќи им на оние кои веруваат во претпоставка пред смртта да ја игнорираат или да ја сметаат за нешто друго.
Широката композиција на сликата на Тицијан, со група апостоли под воскресната Марија, прикажана како жива, која се движи кон група ангели на небото, ги следи претходните претстави во уметноста, иако таквата замислена сцена не била дел од доктрината. Поврзаната сцена на Крунисувањето на Богородица на небото имало тенденција да биде заменета со сцени што го прикажуваат моментот на вистинското успение, како кај нас, кој често се комбинирале со него. Овде ангелот што го придружува Господ-Отецот од десната рака држи круна, која тој треба да ја стави на нејзината глава.
Опис
Фигурите се во три зони, поделени со простори исполнети само со светлина. На теренот се Апостолите, цврсто спакувани во група и во различни драматични пози, повеќето гледаат нагоре во невидената глетка на Богородица која се издигнува на небото. Тие се прикажани во различни пози, почнувајќи од гледање со стравопочит, до клекнување и посегнување кон небото, „споменичките фигури... масовно во колективно движење, обединети со сенка, херојските гестови добиваат силуета на невидена смелост“.
Во средишната зона, Богородица стои на облаци, обвиткана во црвена наметка и сина мантија, а исто така прави гест на зачуденост. Околу неа „толпи ангели се претопени во облаци озрачени од небесната светлина“. Горе е Господ-Отецот, на кого ангелот оддесно ќе ѝ ја предаде круната на Марија.
Тицијан ја прекинал традицијата испуштајќи ги сите пејзажни елементи, иако сино-сивото небо над апостолите покажува дека сцената е поставена на отворено. Небото е во контраст со златната небесна светлина во горните зони, која потсетува на златното тло традиционално во мозаиците како оние што сè уште се прават во Сан Марко, и златните слики од готскиот период.
Вкупно има дванаесет апостоли, некои видливи само со мала површина од нивното лице. Свети Петар седи во центарот со рацете споени во молитва, а Свети Јован Евангелист е помладиот човек во црвено лево од него; другите веројатно не се наменети да бидат препознатливи. Сликата е потпишана со „ТИЦИЈАН“ на саркофагот под Свети Петар.
Локација
Фрари е многу голема готска црква од почетокот на 15 век, првично изградена од тули, како и многу францискански цркви дизајнирани за проповедање на големи толпи, но сега исполнета со елаборирани гробници и слики. Самиот Тицијан бил погребан таму, иако ова е ненамерен резултат на хаосот од чумата што го убила, со голем споменик од 19 век кој вклучува релјефна верзија на Успение. Високиот олтар е многу далеку од наосот, а погледот кон него е ограничен со елабориран камен хорски екран од 1475 година, со кружен лак во центарот и говорница на секој крај. Веднаш зад ова, на околу половина од широчината на црквата, се наоѓа хорот, со редови тезги за хорови еден спроти друг и висока дрвена подлога. По ова доаѓа широка, но плитка област, која допира до трансептите, пред капелата во апсидата, која е многу длабока. Заоблениот врв на сликата овозможува уредно да се врами со сводот на хорскиот екран за гледачот кој стои на централната оска на црквата дури и на задниот дел од наосот, иако оттаму изгледа ситно. Исто така, му овозможува на заоблениот круг на небесната светлина да го комплетира врвот на композицијата, без незгодни агли за полнење.
Високиот олтар и неговите елаборирани преработки што го врамуваат олтарното парче веројатно биле дизајнирани во неговата широка концепција од Тицијан, за да одговараат на неговото сликарство. Деталниот дизајн и изведба веројатно е на Лоренцо Брењо. Сликата е врамена со продолжеток на олтарот во мермер и позлата, што одговара не само на кружниот врв на сводот на хорот на екранот, туку (во широка смисла) со лизгачката декорација околу него. Класичниот стил, со големи колони од двете страни, неминовно донекаде се судира со готскиот стил на архитектурата, но се направени напори тоа да се минимизира со усогласување на нивоата на елементите и на рамката и на сликарството со зоните на архитектурата. На пример, горниот дел од корнизот на рамката е (во зависност од положбата на гледање) во голема мера ист како и нивото на дното на третото ниво на прозорци.
Историја
Успение на Богородица била првата голема задача на Тицијан за црква во Венеција и му донела големо внимание на јавноста на неговата уметност. Иако тој работел на огромна провизија за Дуждовата палата, која ја земал до 1530-тите да ја заврши, повеќето од неговите претходни дела биле надвор од јавноста во палатите. Тој го насликал на самото место во црквата (можеби всушност не на последната локација), и според Карло Ридолфи (1594–1658), морал да се справува со чести прашања од браќата за големината на фигурите, што тој го објаснил велејќи тие биле неопходни за сликата да се регистрира од далечина. Иако многу сликари во тоа време се преселиле да сликаат на платно, Тицијан продолжил да ги слика своите најголеми дела на дрвени панели до околу 1550 година, дури и додека користел платно за помали дела. Ова било насликано на серија од 21 широки кедрови штици, 3см дебелина, поставен хоризонтално, што може лесно да се открие кога се гледа предниот дел на сликата.
Невообичаено, јавното откривање на 19 мај 1518 година (државен празник, избран за да се дозволи голема посетеност) било забележано од дневникот Марино Сануто Помладиот, иако со малку детали. Приказната снимена повеќе од еден век подоцна од Ридолфи, дека амбасадорот на императорот Чарлс V бил присутен на церемонијата на откривање и ги замолил Францисканците, кои се сомневале во квалитетот на сликата, да ја купат, па ги убедувале дека вреди да се чува, се чини дека не било вистина бидејќи амбасадорот во тоа време не бил во Венеција.
Како и да е, се чини дека имало првично двоумење меѓу гледачите, ако треба да се верува на Лодовико Долче (1508/10-1568), пишувајќи неколку децении подоцна, иако неговиот извештај бил прилично ставен во сомнеж со неговото поставување на сликата неколку години порано отколку што всушност е насликано. Тој напишал дека „сликарите и глупавите маси, кои дотогаш не виделе ништо друго освен мртвите и ладни дела на Џовани Белини, Џентили и Виварино ... кои биле без движење или моделирање, грубо ја клеветат таа слика. Потоа, додека зависта се олади и вистината полека им осамна, луѓето почнале да се восхитуваат на новиот стил што Тицијан го воспостави во Венеција.“ Поставувањето на сликата над олтар привлекувало маснотии од свеќа, па дури и кога Џорџо Вазари ја видел неколку децении подоцна било темно и тешко забележливо. Сер Џошуа Рејнолдс во 1752 година ја опишал како „најстрашно темна, но благородно насликана“, и покрај тоа што биле додадени два нови прозорци од страната во 1650 година за да и дадат повеќе светлина на сликата.
Во 1817 година, таа била преместена во Академијата, враќајќи се на првобитното место во Фрари во 1919 година Таванот на галеријата морало да се подигне за да се смести, а на церемонијата на отворање во 1822 година, Канова ја опишал како најголемата слика во светот. Гледајќи ја сликата додека била сместена во Академијата, младиот Оскар Вајлд забележал дека Успение е „секако најдобрата слика во Италија“.
Според Николас Пени, ова „сигурно е сликата на Тицијан која најмногу влијаела“ на Тинторето, кој можеби работел накратко во студиото на Тицијан неколку години подоцна.
Сликата (како што планирал Тицијан) јавноста можела да ја види само од невообичаено далечна точка, бидејќи апсидата е со јаже.
„Пјетро Едвардс, директор на Реставрацијата на јавните слики на Венеција долги години од 1778 година и клучна фигура во историјата на конзервацијата, ја популаризирал употребата на мастика како лесно отстранлив лак и побарал ретуширањето да биде ограничено на областите каде се губи бојата. Хејс покажувал дека, кога станува збор за реставрацијата на Асунта на Тицијан во 1817 година, овие конзервативни принципи не биле строго придржувани. Небото и „славата“ биле широко лакирани и застаклени, менувајќи ги просторните односи, намалувајќи ги контрастите и правејќи ги небото и земјата пообединети. Промените што ги надгледувал Едвардс (некои и денес се присутни на површината на сликата) ги обликувале подоцнежните одговори на делото и на самиот Тицијан.“
Стил
Џон Стир забележал дека „Двете слики се, се разбира, на грандиозниот манир: херојски по размери и концепција. Речник на силни движења и големи гестови го пренесува чувството на морално возвишени личности вклучени во големи настани.... Формата и содржината се едно, и двете дела ја имаат таа внатрешна рамнотежа и органско единство на делови што ја прави високата ренесанса нормативен период во историјата на европската уметност.“
Разликите меѓу нив се покажуваат во нивниот третман на формата: „Секоја од фигурите на Рафаело се замислува како посебна целина и здружени тие се како групна скулптура. Дури и кога се покажува само мал дел од телото... остатокот од телото се подразбира, бидејќи просторот на Рафаело е толку јасно конструиран што создава вакуум што фигурата мора да се сфати како пополнување.“ Спротивно на тоа, „Во Успение, групата апостоли, силуета наспроти небото, е создадена, со силно вкрстено осветлување, од закрпи на светлина и сенка. Овој модел е толку силен што кога нашето внимание не е намерно концентрирано, формите делумно се губат во него и само со свесен напор ги прицврстуваме гестикулирачките екстремитети на поединечните тела.“
За Рафаело „формата е примарна, а бојата, светлината и сенката се само дополнителни елементи, додадени на неа. За Тицијан, од друга страна, светлината и сенката се откривачи на формата и ја бојат супстанцијата од која е направена.“
С.Џ. Фридберг ја опишува сликата како „првиот предизвик што бил соодветен на целиот опсег на уметнички ресурси што Тицијан до сега ги стекнал“, и враќање на „страста и силата на изјавата“ од најраниот период на Тицијан, „пред неговото делумно потчинување на Џорџоне“. Во споредба со Преображението на Рафаело, кое „покажува начин што води надвор од сферата на класичниот стил, кон уште поголемата интелектуална апстракција и сложеност на маниризмот “, Тицијан „укажува на можноста за барок; но опцијата на Тицијан е да го реализира, и тој не“.
502
502 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 502 година од новата ера, 502. од првиот милениум, 2. од VI век и трета од 500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6010 и 6011 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5252 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4262 и 4263 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1255.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 502 година се протега во 3138 и 3139, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3198 и 3199 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1045. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 124 и 123 година пред хиџра.
Алиса Коцкар
Алиса Коцкар ( Зрењанин, 03.07.1991 ) е српска политичарка и сегашен советник во Градското собрание на Зрењанин пред советничката група на Демократската партија. Таа била портпарол на Градскиот одбор на Демократската партија во Зрењанин. Таа била една од основачите на Друштвото за академски развој во Белград и моментно е на функцијата претседател на Управниот одбор на Друштвото.
Животопис
Родена е во Зрењанин, каде завршила основно и средно училиште. Дипломирала на Факултетот за политички науки во Белград, каде успешно ги заврши магистерските студии, бранејќи ја магистерскиот труд на тема „Европската мигрантска криза: кризата на политиките на Европската унија“ во февруари 2019 година. Таа ја започнала својата кариера во невладиниот сектор во 2006 година. Има задржано разни позиции во Иницијативата за младински тим, младински групи на Хелсиншкиот комитет во Зрењанин и Белград, Единицата за младински терен на Црвениот крст Зрењанин, канцеларијата за млади Зрењанин, Здружението на младински водачи и претприемачи од Зрењанин (ЈЦИ), Сојузот на студентски парламенти и Центар за деца и млади „Имагинација“. Учествувала во проектот „Младинско собрание 2013“, спроведен од Волонтерската младинска организација од Нови Сад, како и во организација на Парадата на гордоста 2010 година. Била член на Младински совет и новинар-соработник на весникот Зрењанин.
Политика
Политичката кариера на Кокар започнала како член на Демократската партија. Таа се приклучи на партијата во 2009 година и од 2014 година е активно вклучена во работите на партијата во Зрењанин. Таа станала портпарол на Демократската партија на Зрењанин и, од 2016 година, член на Градското собрание на Зрењанин, по изборите на кои Демократската партија освои вкупно 4 места.
Награди
Таа освоила трета награда „Д-р Предраг Симиќ“ за најдобра студентска работа од областа на балканските односи и надворешната политика на Србија, доделена од семејството на професорот Симиќ, Факултетот за политички науки и Центарот за социјален дијалог. Таа освоила трето место на натпреварот за вокабулар „Зборови во честа на Зоран“.
Објавени трудови
Коцкар Алиса, Симоновиќ Милан, 2014 година '. Влијанието на друштвените мрежи врз работата на политичките партии: Локални избори во Воздовац', во: Водич за финансирање на политички субјекти: Редовна работа и изборни кампањи, уредник: Бојан Клачар. Белград: ЦЕСИД 181-187 година.
Коцкар Алиса, Симоновиќ Милан, 2014 година '. Улогата на друштвените мрежи во изборната кампања во 2014 година', во: Околу избори 19: Парламентарни избори во Република Србија, 16 март 2014 година, уредник: Бојан Клачар. Белград: ЦЕСИД : НДИ 66-83.
Рејкјавик
Рејкјавик (Reykjavík) — главен град на Исланд и воедно најголем по големина во оваа земја. Со својата местоположба на 64°08' СГШ e најсеверен главен град на една суверена држава во светот. Се наоѓа на југозападниот дел на Исланд, на јужниот залив Факсафлоуи и брои 102 000 жители односно 200 000 жители земајќи ја предвид пошироката област околу градот, и е средиште на економската, политичката и културна дејност.
Рејкјавик се смета за локација на првата постојана населба на Исланд, за која се вели дека Инголфур Арнарсон ја основал 870 година. Сè до 18 век на локацијата на денешниот град немаше урбан развој. Самиот град е основан 1786 како официјален трговски град и засилено растеше низ следните децении, прераснувајќи во регионален а подоцна и во државен центар на трговијата, населување и владини активности. Растежот на населението продолжува последните години, како и растежот во областа на трговијата и индустријата.
Денес Рејкјавик е центар на Пошироката Рејкјавик област, која со население од 202 000 жители е единствената метрополитска област во Исланд. Како современ главен град на една од најразвиените држави во светот, неговите жители уживаат во првокласен систем на социјална згриженост и градска инфраструктура. Поради неговата сместеност блиску до Арктичкиот појас добива 4 часа дневна светлина за време на најкраткиот ден од зимата; за време на летото, ноќите се светли речиси како деновите.
Рејкјавик во магазинот Грист е рангиран на прво место на листата „15 најеколошки градови„ во 2008 година.
Сицилијанска пица
Традиционалната сицилијанска пица често е со густа кора и правоаголна, но може да биде и тркалезна и слична на неаполската пица. Често се прелива со кромид, домати, билки и силно сирење. Другите верзии не вклучуваат сирење.
Сицилијанските методи за правење пица се поврзани со локалната култура и традициите на земјата, така што постојат разлики во подготовката на пицата меѓу сицилијанските региони Палермо, Катанија, Сиракуза и Месина.
Варијации
Сфинтшоне е многу честа сорта на пица која потекнува од провинцијата Палермо. За разлика од неаполската пица, типично е правоаголна, со повеќе тесто, сос и сирење. Еден автентичен рецепт често бара билки, кромид, сос од домати, силно сирење и аншоа. Сосот понекогаш се става на врвот на преливите за да се спречи да се впие во густото тесто.
Сиракуза
Во провинцијата Сиракуза, особено во Соларино и Сортино, пицолу е вид на тркалезна пополнета пица.