cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јарослав Хашек
Творештво
Денес, Хашек се смета за најголемиот чешки хуморист и сатиричар, како и еден од најпознатите светски мајстори на хуморот. За него, чешкиот писател Карел Чапек напишал: „Хашек беше човек кој го виде светот. Многу други за него само пишуваат.“ Во своите дела, тој ги исмевал и критикувал малограѓанштината, вечните човекови маани, бирократијата и авторитативните и конзервативните елементи во општеството. На почетокот, неговото творештво било остро критикувано и исмејувано од страна на сериозната книжевна критика, која му замерувала за вулгарноста и употребата на уличниот говор. Под влијание на острата критика, дури и самиот Хашек се сомневал во вредноста на своите дела. Исто така, неговиот роман „Војникот Швејк“ бил една од првите книги кои нацистите ги запалиле во средината на 1930-тите како пример за „лошата литература“, а книгата била забранета и во Чехословачка.
Црква „Св. Атанасиј“ - Довишта
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Довишта, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е парохиски храм на селото. Завршена е на 1 септември 1805 г. за време на митрополитот Константин Серски, за што сведочи натписот на надвратната мермерна плоча. Нејзин архитект е мајсторот Андреја од Костур, кој ја изградил и црквата „Св. Петка“ во Везник. Подигната е на местото на постара црква со исто име. Во музејот на црквата има вредни икони од 1760 г. наваму.
Градбата претставува трикорабна крстовидна базилика со купола. Подоцна е живописана. Храмот има вреден иконостас со резбани сцени од Стариот и Новиот завет. Иконостасот е дело на дебарскиот мајстор Кузман Дебарски (Козма Дебрели). Неговата изработка веројатно почнала со изградбата на црквата, но месното предание вели дека е направен во 1817 г. Во ореолот на светците пишува 1843, кој се однесува на нивното посребрување. Во горниот ред на иконостасот има икони од 1810 г. некои понови од 1860 г. Кузман е убиен во Довишта и погребан во селото; на мермерен крст во црковниот музеј се чита неговото име и годината 1840.
Во 1900 г. е подигната четирикатна камбанарија.
Во парохијата на храмот влегуваат и црквите „Св. Димитриј“ (1864), „Св. Христофор“ (1912), „Св. Ѓорѓи“ (1928), „Живоносен Извор“ и „Св. Троица“.
Црн Дрим
Црн Дрим — река во Македонија што истекува која припаѓа на јадранскиот слив. Од 2013 година 6 мај се одбележува како „Ден на реката Црн Дрим“ чија цел е подигање на јавната свест за заштита на сливот на реката Дрим.
Тек на реката
Црн Дрим извира во Свети Наум, минува низ Охридското Езеро и излегува од него кај градот Струга на надморска височина од 695 метри. Црн Дрим ја напушта Македонија во близина на градот Дебар на 476 метри надморска височина. На македонска територија Црн Дрим е долг 56 километри. Но реката има вообичаен тек само нешто помалку од една половина од таа должина и тоа од Струга па сè до селото Ташмаруништа. Напуштајќи го селото на север реката влегува во клисура и веднаш по неа формира езеро благодарение на брана висока 82 метри сместена 10 км на север на другата страна на езерото. Браната ја формира акумулацијата „Глобочица“ создадена од водите на Црн Дрим. Веднаш после хидроелектричната централа Глобочица, водите на Црн Дрим создаваат уште едно езеро со помош на брана висока 102 м во близина на градот Дебар. Ова езеро е најбогато со вода вештачко езеро во Македонија. Езерото акумулира 520 милиони кубни метри вода. Од езерото со помош на тунели водата се спроведува во хидроелектричната централа Шпиље.
Во северниот дел на Албанија во близина на градот Кукс, Црн Дрим повторно заезерува заедно со реката Бел Дрим. По утоката на Бел Дрим во Црн Дрим, реката тече сè до вливот во Јадранското Море под едно име — Дрим.
Хидропотенцијал
Во овој момент водните капацитети на реката се искористени до максимум и таа претставува важен хидроенергетски потенцијал за Република Македонија. Двете хидроелектрични централи на Дрим произведуваат 580 киловат-часови електрична енергија годишно.
Фауна
Во водите на Црн Дрим живеат најразлични видови на риби, како на пример крапот, кленот, јагулата, мрената и други.
Охридската јагула со милениуми мигрирала од Охридското Езеро до Саргасовото Море заради размножување. Во втората половина на XX век со изградбата на двете брани на македонскиот дел од реката Црн Дрим, и четири на албанскиот дел комплетно бил блокиран патот на јагулата. Браните се проблем и за други видови риби кои од Јадранското Море некогаш патувале до Охридското Езеро. Според светската црвена список на IUCN, европската јагула се смета за критично загрозен вид. Од 1970 година бројот на јагулите е намален за околу 90 %. Фактори што влијаат на намалувањето на популацијата на овој вид се: риболов, одредени видови на паразити (како Anguillicola crassus), изградба на хидроелектични централи кои се бариери за нивната слободна миграција и др. Затоа, при изградбата на брани и акумулации мора да се обезбедат алтернативни патишта преку кои рибите и другите животни ќе може слободно да мигрираат, а заштитата на јадровите подрачја на јагулата (и други видови миграторни риби) мора да биде ефикасна.
Рекреација
Реката Црн Дрим со својата клисура и двете вештачки езера станува се поинтересно место за рекреација не само за спортските риболовци туку и за сите оние кои сакаат да уживаат во нејзината убавина.
Нина Берберова
Нина Берберова (1901, Петербург, Русија – 1993) — руска писателка.
Животопис
Нина Берберова е родена во 1901 година, во Петербург. Средното образование го завршила во Ростов на Дон. Во 1921 година била примена во поетскиот круг на Петербург, каде го запознала својот сопруг В. Ходасевич, со кого во 1922 година ја напуштила Русија. Во почетните години на емигрантскиот живот, тие живееле во Берлин и во Италија (кај Максим Горки), а потоа се преселиле во Париз. Во 1932 година, Берберова се развела, а во 1937 година се омажила за Н. В. Макеев, поранешен пратеник во руската Дума, но по десетина години, таа повторно се развела. За време на Втората светска војна живеела во Франција, а во 1950 година се преселила во САД, каде што предавала руска книжевност на универзитетите “Јеил” и “Принстон”. Родниот град го посетила дури во длабока старост, а умрела во 1993 година.
Творештво
Берберова е автор на голем број раскази, песни, романи, новели и мемоари. Светската слава ја постигнала многу доцна, дури во 1980-тите, а нејзините дела започнале да се објавуваат во Русија, дури по 1989 година. Денес, таа е призната како мајстор на долгиот расказ, а критиката ја споредува со Тургењев и со Чехов. Нејзините дела се одликуваат со специфичен лиризам, емоционална мудрост и прецизен стил, а како најголема вредност се истакнува рамнотежата меѓу воздржаноста и ентузијазмот. Најчесто, главни ликови во нејзините дела се рафинирани и софистицирани жени, кои храбро го пробиваат својот пат во машкиот свет.
Првите прозни творби започнала да ги објавува во периодот 1928-1934 година во списанието “Последните новости”, од кога потекнува циклусот раскази “Бијанкурски празници”, кои не се објавени во посебна книга. Од овој период на нејзиното творештво потекнуваат и расказите печатени во списанието “Современи записи”, а кои подоцна, во 1940 година, биле објавени во збирката “Олеснителни околности”. Најпосле, циклусот раскази под наслов “Раскази што не се за љубовта”, настанат меѓу 1931 и 1940 година, првпат е објавен посмртно, во 1999 година, во нејзината татковина.
Нејзини најпознати дела се: романите “Последни и први” (1930), “Господарка” (1932) и “Без смирување” (1938); романсираните биографии “Чајковски” (1926) и “Челичната леди” (1981) – книга посветена на секретарката на Горки, Марија Закревска-Будберг; повеста “Во спомен на Шлиман” (1958); историјата на руските масони “Луѓе и ложи” (1985); и автобиографијата “Курзивот е мој” (1972).
Петровец
Петровец (некогаш: Ибраимово) — село и административно седиште на истоимената општина, во областа Блатија, во околината на градот Скопје.
Историја
На крајот на век, селото Ибраимово било дел од нахијата Блатија во Скопската каза во Отоманското Царство. Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов (Македонија. Етнографија и статистика) во 1900 г. во Ибраимово имало 170 Македонци-христијани.
На крајот од 1904 г. во Ибраимово се одиграл битка меѓу четата на војводата Васил Аџаларски и турска потера, составена од аскер и башибозук. Четата ја зазела беговската кула во селото и во текот на ноќта со бомби успеала да го пробие турскиот кордон.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го наведува Ибраимово (Ibraimovo) како село со нејасен етнички состав, меѓу двете светски војни.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Петровец живееле 170 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Петровец имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е големо и во 1961 година броело 966 жители, до кои 784 биле Македонци, 38 Албанци, 7 Турци, 104 Срби и 33 останати. Во 1994 година, бројот се зголемил на 2.490 жители, од кои 2.154 Македонци, 44 Албанци, 29 Роми, 116 Срби и 147 останати.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 2.659 жители и 703 домаќинства. Во него живеат 2.312 Македонци, 53 Роми, 67 Албанци, 99 Срби, 118 Бошњаци и 10 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.132 жители, од кои 2.637 Македонци, 83 Албанци, 2 Власи, 99 Срби, 164 Бошњаци, 11 останати и 136 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Според истражувањата од 1953 година, родови во селото биле:
Македонски
Српски
Поалбанчени Роми (Маљоци)
Доселеници: Шабанови (2 к.) доселени од селото Неродимље кај Урошевац. 1938 година се доселиле во Бутел, а од таму во Петровец, имаат роднини во Белимбегово; Куртишеви (3 к.) доселени од некое косовско село. прво живееле во Инџиково и Маџари, па се населиле во Петровец.
Турци
Доселеници: Јакуповци (1 к.) потекнуваат од еден чифлик сабија. Во овој род живеел само еден човек.
Толедо (покраина)
Толедо - покраина во средишна Шпанија, во западниот дел на автономната заедница Кастиља-Ла Манча. Се граничи со покраините Мадрид, Куенка, Сјудад Реал, Бадахос, Касерес и Авила. Главен град е градот Толедо.
Демографија
Од 711.228 лица во покраината (2012), само околу 1/9 живеат во главниот град Толедо, кој исто така е главен град на автономната заедница. Најпоанати општини во покраината се Толедо и Талевера де ла Реина со 83.741 и 83.303 жители за двете (ИНЕ, 2017).
Покраината содржи 204 општини. Најмалата општина во Шпанија, Иљан де Вакас, со население од 8, е во покраината Толедо.
Покраинска власт
Владиното тело на покраината е Покраинскиот совет на Толедо. Неговото седиште се наоѓа во Толедо. Членовите на собирот на советот (diputación) индиректно се избираат од редот на општинските советници во покраината, врз основа на резултатите од општинските избори. За возврат, пленарниот парламент го избира претседателот на советот од редот на своите членови.
Претставување во централната власт
Владата на Шпанија назначува владин под-делегат за покраината, чие седиште е во Толедо. Владиниот делегат што е надлежен за застапување во целата автономна заедница Кастиља-Ла Манча исто така има свое седиште во Толедо.
Грб на покраината Толедо
Од 2013 година покраината Толедо го користи грбот на градот, империјалниот црн двоглав орел, кој носи штит со грбовите на Кастиља и Леон, party per pale (поделен грб на вертикална половина) со грбот на поранешното Кралство Толедо. Орелот е придружен од двете страни со столбовите на Херакле.
Географија
Покраината го дели Националниот парк Кабањерос со покраината Сјудад Реал. Корочо де Росидалго, кој се наоѓа во Монтес де Толедо, е највисоката точка на покраината (1.448 м). Тахо тече низ покраината од североисток кон запад. Некои притоки на десниот брег се Гвадарама, Алберче или Тјетар.
Алпско скиjање на Зимските олимписки игри 2018
Алпска скијање на Зимските олимписки игри 2018 е закажано за периодот од 12 до 24 февруари во Јонхпхон алпскиот центар за слалом и велеслалом во рамките на Спортскиот комплекс Алпенсија, а брзите дисциплини се одржуваат во Чунбон алпскиот центар во Јужна Кореја.
Во јуни 2015 година, Меѓународниот Олимписки Комитет одобрил програма на комбиниран тимски настан во алпско скијање, кој за  првпат имал единаесет дисциплини. Тоа е последниот настан на распоредот.
Квалификации
Најмногу 320 квоти можат се натпреваруваат на игрите во оваа дисциплина. Максимално 22 спортисти може да бидат внесена од страна на Националниот Олимписки Комитет, со максимум од 14 мажи или 14 жени. Вкупно шеснаесет земји, исто така ќе се квалификуваат за инаугуративниот тимскиот настан. Постојат два типа квалификациски стандарди за игри: стандарден и Б стандард.
NGC 6038
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6038 се споменува и како UGC 10149, MCG 6-35-26, CGCG 195-8, IRAS 16008+3729.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6038 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6038 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 6038 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56812. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2579. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1093.
Филип Костиќ
Филип Костиќ (роден на во ) — српски фудбалер, крило на Јувентус и на српската репрезентација.
Технички карактeристики
Како левак, тој ја започнал својата кариера како лево крило, но потоа бил преместен во улога на играч кој ја покрива целата лева страна во тимот за време на неговиот престој во. Опремен со подвижност, бризна и физичка подготвеност, тој е играч кој подобро се снаоѓа во офанзивната отколку во дефанзивната фаза, каде е умешен пред се во давањето асистенции. Со преку 50 асистенции во Бундеслигата, тој еден од најдобрите 30 играчи во овој статистички показател во историјата на лигата.
Почетоци
Роден во Крагуевац, својте први фудбалски чекори ги направил на шестгодишна возраст во фудбалската школа "Фитнес", а потоа преминал во најстариот клуб во градот Шумадија 1903 каде што ги поминал следните 3-4 години. Кога имал петнаест години, дошол во Раднички Крагуевац, клуб за кој дебитирал за првиот тим на 2 мај 2009 година против Будуќност Ваљево во третата лига на Србија. Во трите сезони во кои настапувал за првиот тим на Раднички, тој играл во три различни лиги освојувајќи две промоции со клубот кој стигнал од третата лига до Суперлигата на Србија.
Своето деби во Суперлигата на Србија го направил на 13 август 2011, во ремито 1-1 на гостувањето кај Војводина, а својот прв гол го постигнал четеринаесет дена подоцна во победата со 4-2 на гостувањето кај Јавор Ивањица. Во сезоната 2011-2012, Костиќ одиграл 27 натпревари во првенството и постигнал 3 гола.
Гронинген
Откако добил мала минутажа, Костиќ конечно почнал да покажува ветувачки потенцијал на почетокот на сезоната 2013-2014; тој го привлекол вниманието на медиумите откако одиграл брилијантен натпревар во кој имал една асистенција против НЕК, а потоа на 25 август тој ја зголемил својата репутација на одличен додавач со двете асистенции против Го Ахед Иглс. Конечно, на 20 октомври 2013 година, Костиќ го постигнал својот прв гол за Гронинген во победата со 1–0 против ПСВ Ајндховен. Вкупно за Гронинген, Костиќ одиграл 41 натпревари и постигнал 12 голови.
Штутгарт и Хамбургер
На 9 август 2014 година, Костиќ се преселил во Германија каде потпишал за екипата на Штутгарт. Сумата на трансферот изнесувала 6 милиони евра плус 1 милион бонуси, а Гронинген освен овие средства добил право на 15% од следната продажба на играчот. Дебитирал во Првата Бундеслига на 24 август, во ремито 1-1 против Борусија Менхенгладбах, заменувајќи го Александру Максим во последните 10-тина минути од тој натпревар. Својот прв гол за швабите го постигнал на 13 декември 2014, во ремито 1-1 на гостувањето кај Мајнц 05. По испаѓањето на Штутгарт од Првата Бундеслига во сезоната 2015-2016, Костиќ го напуштил клубот после две сезони поминати во него во кои одиграл 63 натпревари и постигнал 8 голови.
Во летото 2016 година, Хамбургер го купил Костиќ за 14 милиони евра, со што тој станал најскапиот трансфер во историјата на клубот. Во својата прва сезона, србинот бил еден од клучните играчи на клубот. Тој постигнал 4 гола во текот на сезоната и му помогнал на клубот да стигне до четвртфиналето во Купот на Германија, каде што биле елиминирани од Борусија Менхенгладбах, додека во првенството каде Хамбургер грчевито се борел за опстанок, целта била постигната во последниот натпревар со победата со 2-1 на домашен терен против Волфсбург, во која Костиќ го постигнал израмнувачкиот гол за 1-1. Следната сезона, Костиќ продолжил да игра добро и повторно бил еден од најдобрите играчи на Хамбургер, но овој пат клубот испаднал од Првата Бундеслига.
Ајнтрахт Франкфурт
Откако изразил желба да го напушти Хамбургер бидејќи не сакал да се натпреварува во Втората Бундеслига, на 20 август 2018 година, Костиќ се преселил на двегодишна позајмица во. По добрата сезона со клубот (кому му помогнал да стигне до полуфиналето на Лига Европа со 4 гола), тој бил откупен на 17 мај 2019 година за 6 милиони евра.
Во сезоната 2020-2021, Костиќ бил втор најдобар асистент во Бундеслигата со 14 асистенции, 4 помалку од Томас Милер од.
На 14 април 2022 година, Костиќ постигнал два гола во победата на Ајнтрахт над Барселона со 3–2 на Камп Ноу, со што им помогнал на германците со вкупни 4–3 да се пласираат во полуфиналето на Лига Европа. На 18 мај истата година, тој го започнал финалето на Лига Европа против Ренџерс кое завршило нерешено 1-1 во регуларниот дел и по продолженијата, по што се стигнало до изведување пенали, каде Костиќ бил еден од прецизните изведувачи за победничката екипа. Последователно, како резултат на неговите одлични игри тој бил прогласен за играч на сезоната во Лига Европа.
Јувентус
На 12 август 2022 година, Костиќ потпишал четиригодишен договор со.
Репрезентативна кариера
На 7 јуни 2015 година, Костиќ го направил своето деби за сениорска репрезентација на Србија против Азербејџан во пријателски натпревар во Санкт Пелтен, Австрија, во кој орлите победиле со 4–1. Тој го одигра својот прв натпреварувачки натпревар за Србија на 13 јуни 2015, против Данска во квалификациите за Европското првенството 2016. На 5 септември 2016 година, го постигнал својот прв гол за својата земја во ремито 2–2 против.
Во јуни 2018 година, тој бил избран во составот на српската репрезентација за Светското првенство 2018, каде ги одиграл сите три натпревари од групната фаза по која неговата репрезентација била елиминирана.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 11 август 2022.
Маркови Кули (Летевци)
Маркови Кули — тврдина — гранична стража 1,6 км источно од Кожле и 1,2 км јужно од Летевци, 3 км пред устието на Пчиња во Вардар. Претставува тесен и издаден карпест рид со стрмни страни во теснецот на Пчиња, околу кој реката врти во голем лак. Се издига 70 м над реката. Мало седло од источната страна го дели од повисоките планини; денес преку тоа седло поминува автопатот Скопје-Велес. Една прастара патека ја преминува реката на тоа место, поврзувајќи ги двете антички траси на Вардарската магистрала (и денес тука водат два еднонасочни автопата) западно и источно од Маркови Кули.
Најстари остатоци
На седлото источно од Маркови Кули ерозијата разголила низа стари гробови — од доцноримско и од железно време. На оваа позиција во доцноантичко време бил изграден граничен кастел што ги контролирал двете траси на спомнатиот магистрален пат. Напречно преку оваа тешко проодна позиција била повлечена гранична линија меѓу провинциите Македонија и Дарданија (Горна Мизија), а тврдината ги надгледувала граничните премини.
Средновековни остатоци
Во средниот век била изградена целосно нова тврдина. Нејзиното јадро, поставено на највисоката позиција, има неправилна овална форма со влез на источниот крај, бранет со масивна кула. Ова јадро и кулата потекнуваат од најстарата градежна фаза, веројатно од доцниот XII и XIII век. Една друга кула вклопена во западниот ѕид има тесна правоаголна основа и потекнува од следната (II) градежна фаза како и обѕидот до неа), од доцниот XIII или XIV век. Внатре во обѕидот стоела куќата на господарот на тврдината, чиј сутерен е потпрен на јужниот ѕид. Претставува трпезарија (рицарска сала) со димензии 24 × 6 м. Наспроти неа стоела друга градба. Целиот распоред на обновеното јадро го определува ова место како феудален замок.
На падината северно и источно од замокот се простирал стопанскиот дел, укрепен исто со малтерно обѕидие во II фаза. Има големина од 153 × 55 м, а издадените агли на западниот, југозападниот и североисточниот дел биле зајакнати со кули. Кулите имаат неправилни основи и мошне слаби ѕидови, карактеристични за тоа време. Источниот ѕид, свтрен кон седлото и најлесно ранлив, бил зајакнат со еден предѕид, потоа со уште една кула и полукула. На полукулата се гледаат вкрстени делови од постариот и помладиот ѕид, со кој тврдината била проширена кон исток (III градежна фаза). Тука е сочуван и дел од стариот ѕид со првобитното круниште (обход и парапет), вклопени странично во челото на полукулата. И на северниот дел има неколку големи преправки во вид на три паралелни ѕидови и две заѕидани порти (III фаза). Оваа тврдина е еден од најдобро запазените објекти од XIII и XIV век во Македонија, врз кој може да се следи развитокот на градежните манири од тоа време.
Градот Кожле е спомнат во српските црковни повелби од времето на Стефан Душан. Со него тогаш управувал кефалија, што значи дека бил кралска (државна) тврдина. Го контролирала Вардарскиот пат во теснините помеѓу Скопското и Велешкото Поле. До 1230 г. кога Србите ги освоиле граничните византиски кастрони Велес, Чрешче, Штип и Просек, Кожле претставувал српска гранична стража и најистурена точка кон Византија.
Мавританија
Мавританија е исламска република во Северозападна Африка. Зафаќа површина од 1,131,800 км2. Главен град е Нуакшот. Независна е од 1960 година. Населението е Маври (Биданес). Религијата е претставена со ислам, анимизам и тотемизам. Службени јазици се арапски и француски.
Историја
Во текот на 3 век, на територијата на денешна Мавританија започнала миграцијата на берберски племиња, главно од Северна Африка. Во 7 век и 8 век на овие простори дошле Арапите. Во 1076 година, Алморавидите го нападнале и освоиле Ганското царство. Мавританската триесетгодишна војна (1644−1676) бил неуспешен обид на берберите да ја спречат инвазијата на арапските племиња, главно од кои било племето Бени Хасан. Потомците на ова племе го оформиле горниот слој на мавританското друштво. Француската колонизација на почетокот на XX век резултирала со укинување на ропството. Во 1920 година земјата била објавена за колонија на Франција, а од 1946 година за прекуморска територија. Независноста, земјата ја добила на 28 ноември 1960 година. По независноста, во земјата бил наложен еднопартиски систем, изгласувајќи нов устав. Неговата партија останала единствената легална организација во земјата. Претседателот Моктар улд Дада бил избран на таа функција на изборите во 1966, 1971, 1976. Во 1975 година земјата ја анексирала јужната територија на Шпанска Сахара, денеска Западна Сахара. Во 1978 година бил извршен државен удар и на власт дошол Воениот комитет за национална обнова. Следната година раководството на оваа група било протерено за да новите раководители името на организацијата го променат во Воен комитет за национален спас. Последниот воен удар во земјата станал во 2005 година, кога на ело на земјата дошол Воениот совет во името на справедливоста и демокатијата. На референдумот од 2006 година, народот на земјата го одобрил новиот устав според кој се ограничело времето на претседателскиот мандат. Денеска, земјата е член на Арапската лига и Организацијата на африканското едиство и ООН.
Административна поделба
Земјата е поделена на 12 региони и еден престолнински округ:
Население, јазик и религија
Според податоци од 2008 година, населението на Мавританија изнесува 3.364.940 луѓе. Скоро 100% од населението на Мавританија се муслимани. Службен јазик на земјата е арапскиот.
Врби
Врбоцветните растенија (науч. Salicaceae) сочинуваат семејство на цветни растенија која брои 57 родови (според APG).
Во Кронквистовиот систем, врбоцветните растенија беа сместени во свој посебен ред - Salicales, со три рода - Врби (Salix), Тополи (Populus) и (Chosenia), но со истражувањата на APG, тие се вклучени во редот Малпигиовидни (Malpighiales). Додадените родови претходно биле класифицирани во фамилијата Flacourtiaceae, а сега се сместени во различни фамилии поради нивното парафилетично потекло - Bembiciaceae, Caseariaceae, Homaliaceae, Poliothyrsidaceae, Prockiaceae, Samydaceae, и Scyphostegiaceae. Фамилијата Samydaceae (заедно со Caseariaceae) е одделна и може да е валиден таксон.
Gerrardina (сега се смета за род во посебна фамилија - Gerrardinaceae)
Јумска Пустина
Јумската Пустина е дел со пониска височина од пустината Сонора во југозападниот дел на САД и северозападот на Мексико. Лежи во Салтонскиот Слив. Пустината содржи области со ретка растителност и има забележителни области со песочни дини. Со просечни врнежи од дожд помалку од 20мм секоја година, ова е меѓу најсуровите пустини во Северна Америка. Човечкото присуство е ретко низ, најголемиот град е Јума, Аризона, на реката Колорадо и на границата со Калифорнија.
Преглед
Пустината ги вклучува пониските делови на југозападниот агол на Аризона, протегајќи се на запад до реката Колорадо. Од другата страна на реката, во Калифорнија, се наоѓа регионот на Колорадската Пустина во пустината Сонора, исто така познат како Ниска Пустина. Иако двата региони се одделени само од реката Колорадо, бројни видови на растенија и животни живеат само од едната или од другата страна, како што е кактус сагуаро, што се случува само источно од реката.
Јумската Пустина, исто така, вклучува песочни рамнини на западна Сонора, одејќи сè до почетокот на Калифорнискиот Залив, а потоа во внатрешниот појас што стигнува до внатрешноста на сонорското средиште. Најзначајната река во оваа пустина е реката Хила во Аризона. Националниот споменик на оргулски кактуси се наоѓа во оваа пустина, како и Националното засолниште за диви животни Кофа и Националното засолниште за диви животни Кабеза Приета.
Кон јужниот дел на аризонската Јумска Пустина, во северниот дел на Мексико, е вулканското поле и биосферен резерват Пинакате, дел од Гран Десиерто де Алтар, што е јужното продолжување на Јумската Пустина. Се наоѓа на северозападното подножје на мексиканската Западна Сиера Мадре, западната планинска кордиљера.
Флора
Во растителноста доминира грмушката креозот (Larrea tridentata), која е широко распространета. Кактусот сагуаро (Carnegiea gigantea) и окотиљо (Fouquieria splendens) се вообичаени на бахадите, додека многу од пронајдените пустински дрвја се ограничени на суви водотеци; овие вклучуваат паловерде (Parkisonia), пустинска врба (Chilopsis linearis), пустинско железно дрво (Olneya tesota) и чадни дрвја (Psorothamnus spinosus).
Јумската Пустината е северниот раб на раширеноста на слоновото дрво (Bursera microphylla) и синиот долен љиљан (Triteleiopsis palmeri).
ФК Колумбус Кру
ФК Колумбус Кру е американски фудбалски клуб со седиште во Колумбос, Охајо. Екипата се натпреварува во МЛС лигата како член на Источната конференција, а своето прво појавување во ова натпреварување го имале во 1996 година како еден од десетте основачки клубови на лигата. Со клубот моментално управува сопственичка група предводена од семејството Хаслам и поранешниот клупски доктор Пит Едвардс. Групата Хаслам / Едвардс е третиот сопственик во клупската историја.
Клубот бил основан во 1994 година како Колумбус Кру. Од 1999 година, Кру ги играат својте домашни натпревари на стадионот Мапфре, првиот специфичен фудбалски стадион некогаш изграден за клуб од МЛС, кој почнувајќи од сезоната 2015 е со капацитет од 19.968 седечки места. Од 1996 до 1998 година, клубот ги играл своите домашни натпревари на стадионот Охајо во кампусот на Државниот универзитет во Охајо. Во 2014 година, клубот поставил рекорд за најмногу распродажби на сите седечки места на стадионот за време на своите натпревари.
Колумбус Кру досега има освоено шест големи трофеи: МЛС купот во 2008 и 2020, Supporters' Shield во 2004, 2008, и 2009, и Отворениот куп на САД во 2002. Покрај тоа, клубот се пласирал во КОНКАКАФ Лигата на шампионите (или нејзиниот претходник, КОНКАКАФ Купот на шампионите) четири пати, стигајќи до четвртфиналето во првите три наврати.
Дејтонски мировен договор
Генерален рамковен договор за мир во Босна и Херцеговина, или Дејтонски договор или Дејтонски мировен договор (Dejtonski mirovni sporazum, Дејтонски мировни споразум) — мировен договор постигнат на Воената база Рајт-Патерсон во близина на Дејтон, Охајо, САД, на 1 ноември 1995 година и официјално потпишан во Париз, на 14 декември 1995 година. Овој договор ставил крај на крвавата Босанска војна, една од Југословенските војни.
Завојуваните страни се согласиле на мир и за една суверена држава позната како Босна и Херцеговина составена од два дела, Република Српска со претежно српско население и хрватско-бошњачката Федерација на Босна и Херцеговина.
Преговори и потпис
Иако основните елементи на Дејтонскиот договор биле предложени во меѓународните разговори уште во 1992 година, овие преговори биле иницирани по неуспешните претходни мировни напори и аранжмани, хрватската воена операција Бура во август 1995 година и нејзините последици, владината воена офанзива против Република Српска, спроведена паралелно со оперативните сили на НАТО. Во текот на септември и октомври 1995 година, светските сили (особено САД и Русија), собрани во Контакт групата, извршиле силен притисок врз водачите на трите страни да присуствуваат на преговорите во Дејтон, Охајо.
Конференцијата се одржала од 1 до 21 ноември 1995 година. Главни учесници од регионот биле претседателот на Република Србија Слободан Милошевиќ (застапувајќи ги интересите на Босанските Срби заради отсуството на Караџиќ ), Претседателот на Хрватска Фрањо Туџман и Претседателот на Босна и Херцеговина Алија Изетбеговиќ со неговиот министер за надворешни работи Мухамед Шачирбег.
Мировната конференција ја воделе државниот секретар на САД Ворен Кристофер и преговарачот Ричард Холбрук со двајца копретседатели во форма на специјалниот претставник на ЕУ Карл Билд и првиот заменик министер за надворешни работи на Русија Игор Иванов. Клучен учесник во американската делегација бил генералот Весли Кларк. Претставник на тимот на Велика Британија бил Полин Невил-Џонс, политички директор на Канцеларијата за надворешни работи и Комонвелт. Воен претставник на Велика Британија бил полковникот Арундел Дејвид Лејки. Пол Вилијамс, преку Групата за меѓународно право и политика (PILPG) служел како правен советник на делегацијата на босанската влада за време на преговорите.
Било избрано безбедно место со цел да се отстранат сите страни од нивната зона за удобност, без кои тие би имале мал мотив за преговори; да се намали нивната способност за преговори преку медиумите; и безбедно да се сместат над 800 вработени и присутни. Ограничувањето на можноста на учесниците да преговараат преку медиумите било особено важно. Ричард Холбрук сакал да го спречи протекувањето на информации во печатот. Откако бил инициран во Дејтон, Охајо, на 21 ноември 1995 година, целосниот и официјален договор бил потпишан во Париз на 14 декември 1995 година и на него како сведоци биле на шпанскиот премиер Фелипе Гонзалез, францускиот претседател Жак Ширак, американскиот претседател Бил Клинтон, британскиот премиер Џон Мејџор, германскиот канцелар Хелмут Кол и рускиот премиер Виктор Черномирдин.
Содржина
Главната цел на договорот е да се промовира мир и стабилност во Босна и Херцеговина и да се поддржи регионалниот баланс во и околу поранешна Југославија (член V, анекс 1-Б), на тој начин во регионална перспектива.
Биле договорени сегашните политички поделби на Босна и Херцеговина и неговата структура на управување, како дел од уставот, кој го сочинува Анекс 4 од Општиот рамковен договор склучен во Дејтон. Клучна компонента за тоа било разграничувањето на меѓу-ентитетската гранична линија на која се однесуваат многу задачи наведени во анексите.
Државата Босна и Херцеговина била реорганизирана како Федерација на Босна и Херцеговина и Република Српска. Босна и Херцеговина е целосна држава, наспроти конфедерацијата; ниту еден субјект или субјекти не може да се раздели од Босна и Херцеговина, освен преку правилен правен процес. Иако е многу децентрализирана во своите субјекти, таа сепак ќе ја задржи централната власт, со ротирачко државно претседателство, Централна банка и уставен суд.
Договорот предвидува широк спектар на меѓународни организации да ги следат, надгледуваат и спроведуваат компонентите на договорот. ИФОР ( Силите за спроведување) предводени од НАТО биле одговорни за спроведување на воените аспекти на договорот и силите биле распоредени на 20 декември 1995 година, преземајќи ги силите на УНПРОФОР. Канцеларијата на високиот претставник била задолжена за задача за граѓанско спроведување. Организацијата за безбедност и соработка во Европа била проглассена за организатор на првите слободни избори во 1996 година.
Одлука на Уставниот суд
На 13 октомври 1997 година, хрватската и босанската страна побарале Уставниот суд на Босна и Херцеговина да укине неколку решенија и да потврди една одлука на Врховниот суд на Република Босна и Херцеговина и, што е уште поважно, да се разгледа уставноста на Генералниот рамковен договор за мир во Босна и Херцеговина, бидејќи се тврди дека договорот го крши Уставот на Босна и Херцеговина на начин што го поткопува интегритетот на државата и може да предизвика распаѓање на Босна и Херцеговина. Судот дошол до заклучок дека не е надлежен да решава спор во врска со споменатите решенија, бидејќи жалителите не биле субјекти што биле утврдени во членот VI.3 (а) од Уставот за оние што можат да се оспорат спорови до Судот. Судот го отфрлил и другото барање:
Тоа било еден од раните случаи во кои Судот морал да се справи со прашањето за правната природа на Уставот. Составувајќи ја забелешката во начинот на обединетиот диктат во врска со Анексот IV (Уставот) и остатокот од мировниот договор, Судот всушност „ја утврди основата за правно единство “ на целиот мировен договор, што понатаму подразбирало дека сите анекси се во хиерархиска рамноправност. Во подоцнежните одлуки, Судот потврдил дека со употреба на други анекси на мировниот договор како директна основа за анализата, не само во контекст на систематско толкување на Анексот IV. Сепак, со оглед на тоа што Судот го отфрлил презентираното барање на жалителите, тој не влегол во детали во врска со контроверзните прашања за законитоста на процесот во кој стапил на сила новиот Устав (Анекс IV) и го заменил поранешниот Устав на Република Босна и Херцеговина. Судот го користел истото образложение за да го отфрли сличното тврдење во подоцнежен случај.
Територијални промени
Пред договорот, Босанските Срби контролирале околу 46% од Босна и Херцеговина (23.687 км 2), Бошњаците 28% (14,505 км 2) и Босанските Хрвати 25% (12.937  км 2).
Босанските Срби вратиле некои планински територии (4% од босанските Хрвати и некои мал процент од Бошњаците), но тие морале да го предадат Сараево и некои витални позиции од источна Босна и Херцеговина. Нивниот процент пораснал на 49% (48% со исклучување на областа Брчко, 24.526 км 2).
Бошњаците го добиле поголемиот дел од Сараево и некои важни позиции во источна Босна и Херцеговина, додека тие изгубиле само неколку локации на планината Озрен и во западна Босна. Нивниот процент пораснал на 30% и тие значително ја зголемиле својата територија. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (July 2015)">потребно е цитат  ] Босанските Хрвати им вратиле на босанските Срби 9% од денешната Република Српска, и исто така, се повлекле од Уна-Сана Доњи Вакуф (во Централна Босна). Малото проширување во Посавина (Оџак и делови од Домалјeвац) не го сменил фактот што по Дејтон, босанските Хрвати контролирале само 21% од Босна и Херцеговина (10.640 км 2), споредено со повеќе од 25% пред Дејтон. Една од најважните територии на босанските Хрвати (Посавина со Босански Брод, Босански Шамац, Дервента ) била изоставена.
Кантони
Кантон 10 :
Кантонот Уна-Сана :
Кантонот Западна Херцеговина :
Кантонот Херцеговина-Неретва :
Централен Босански кантон :
Кантонот Зеница-Добој :
Кантонот Тузла :
Кантонот Посавина :
Кантонот Босански Подриње :
Каратон Сараево :
Округот Брчко бил поделен;
Оценувања
Непосредна цел на договорот било замрзнување на воената конфронтација и спречување на нејзино продолжување. Договорот бил дефиниран како „ неопходен“.
Дејтонскиот договор имал за цел да овозможи на Босна и Херцеговина да се пресели од раната пост-конфликтна фаза преку реконструкција и консолидација, усвојувајќи консоцијален пристап за споделување на моќта. Научниците како што е канадскиот професор Чарлс-Филип Дејвид го нарекуваат Дејтон „најимпресивниот пример за решавање на конфликти“. Американскиот научник Хауард М. Хенсел изјавува дека „Дејтон претставува пример за преговори за решавање на конфликти кои биле успешни. Сепак, Патрис Ц. Мекмахон и Џон Вестерн пишуваат дека „Колку што Дејтон беше крај на насилството, тој исто така го посеа семето на нестабилност со создавање децентрализиран политички систем што го поткопа државниот авторитет“.
Волфганг Петритш од ОХР, во 2006 година тврдел дека Дејтонската рамка овозможила на меѓународната заедница да се пресели „од државно градење преку институции и градење на капацитети во градење идентитет“, ставајќи ја Босна и Херцеговина „на патот кон Брисел “.
Дејтонскиот договор е предмет на критика уште од своето основање, вклучувајќи:
Исчезнување на оригиналниот документ
На 13 февруари 2008 година, шефот на Претседателството на Босна и Херцеговина, Жељко Комшиќ рекол дека првичниот договор во Дејтон е изгубен од архивата на Претседателството. Високиот претставник за Босна и Херцеговина Мирослав Лајчак изјавил: „Не знам дали вестите се тажни или смешни“. На 16 ноември 2009 година, француското Министерство за надворешни работи го предал заверениот примерок од Дејтонскиот договор до француската амбасада во Сараево. Копијата подоцна била предадена во Министерството за надворешни работи на Босна и Херцеговина. Оригиналот е пронајден во 2017 година во приватна резиденција во Пале, што резултирало до апсење на едно лице.
Науката во 1699 година
1699 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Бутобарбитал
Бутобарбитал, исто така наречен и бутобарбитон или буетал, Сонерил и Неонал, е хипнотичка дрога која е дериват на барбитурати. Таа била развиена од браќата Пуленк (сега дел од Рона Пуленк) во 1921 година.
Науката во 1698 година
1698 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Заглембовско наречје
Заглембовското наречје е говор на луѓето од заглембовскиот регион, денес надвор од употреба. Тоа му припаѓала на малополскиот дијалект, со шлески и руски каракетеристики (главно на планот на лексиката).
Одлики кои преживеале до денес:
Битка кај Тајбур, 21 јули 1242 година
Битка кај Тајбур, 21 јули 1242 годиа ― слика од 1837 година на Битката кај Тајбур од Ежен Делакроа, едно од 33 огромни дела нарачани од различни уметници од Луј-Филип I за неговата Галерија на битки во дворецот Версај, отворена во 1837 година. Сè уште виси таму, помеѓу „Битка кај Бувин“ од Орас Верне, 27 јули 1214 година и „Битка кај Монс-ан-Певел“ на Шарл-Филип Ларивјер, 18 август 1304 година. Тоа е единственото дело на Делакроа во Галеријата.
Линебург (округ)
Линебург (Lüneburg) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од југоисток надесно) окрузите Лихов-Даненберг, Илцен, Хајдекрајс и Харбург и со сојузните покраини Шлезвиг-Холштајн (округ Лауенбург) и Мекленбург-Западна Померанија (округ Лудвигслуст-Пархим).
Географија
Округот се наоѓа во Линебуршкото Поле (Lüneburger Heide) и долж течението на Елба. Поголемиот дел од округот се наоѓа јужно од реката, освен мал дел околу општината Амт Нојхаус, кој се наоѓа на спротивната страна.
Историја
Историјата на областа отсекогаш била под влијание на градот Линебург.
Во 1993 година, општината Амт Нојхаус се приклучила на Долна Саксонија и на округот Линебург. Овој дел отсекогаш бил владеен од Линебург пред поделбата на Германија, кога станал дел од Источна Германија. Со тоа, таа е една од ретките општини од поранешната Источна Германија, кои сега станале дел од некогашната Западна Германија.
Округот е една од клучните области за споменици и археолошки откритија од праисторијата. Ернст Шпрокхоф открил 17 места западно од Илменау и 32 источно од него.
Грб
Грбот прикажува:
Туле (пустина во Аризона)
За истоимената пустина во Невада, видете Туле (пустина во Невада).
Пустината Туле ― мала пустина која се наоѓа во југозападна Аризона во близина на границата на САД-Мексико. Се смета дека е дел од регионот на Долноколорадската Долина во Сонорската Пустина. Лежи во правец север-југ источно од планините Кабеза Приета и скоро целосно во воздухопловниот полигон „Бери М. Голдвотер“. Пустината Туле се наоѓа и на северната граница на Гран Дезиерто де Олтар во Сонора, Мексико.
Александар Андреев
Александар Андреев (1883-1928) — македонски револуционер, велешки, солунски и ениџевардарски војвода и член на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Александар Андреев е роден во 1883 година. Во 1901 година станал четник кај војводите Крсте Асенов, Христо Чернопеев и Иван Наумов Аљабакот. Во периодот од 1907 до 1908 година бил назначен за велешки реонски војвода на Организацијата. Во 1911 година повторно се вратил во Велешко како војвода на чета. По извесно време бил назначен за војвода на чета во Солунско и Ениџевардарско.
Науката во 1696 година
1696 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Горномаалски Рид (Зрновци)
Горномаалски Рид — археолошко наоѓалиште во кочанското село Зрновци, Општина Зрновци. Претставува некропола од римско време.
Во непосредна близина на Горно маало, на ниска чука со зарамнето плато биле откриени десетина гроба градени од камени плочи. Според кажувањата на селаните, во гробовите биле најдени повеќе искршени керамички садови.
Кротилбарбитал
Кротилбарбитал (Мепертан, Калипнон, Баротал), познат и како кротарбитал, е дериват на барбитурати развиен од Ели Лили во 1930-тите Има седативни и хипнотички ефекти, и се користел за лекување на несоница додека не бил заменет со понови алтернативни лекови со помалку несакани ефекти и помал ризик од предозирање.
Ескелди (округ)
Ескелди е округ на покраината Алмати во Казахстан. Административен центар на округот е Карабулак.
Тим Манзана Постобон
Тим Манзана Постобон (Team Manzana Postobón; кратенка според UCI: MZN) — професионална континентална велосипедска екипа основана во Колумбија во 2006 година, која учествува на континенталните трки и добива специјални покани на трки од Светската турнеја. Екипата била основана во 2006 година, станувајќи континентална во 2007 година. Станала професионална континентална екипа во 2011 година како Колумбија ес Пасион-Кафе де Колумбија, меѓутоа со основањето на европската екипа Колумбија-Колдепортес, екипата се вратила на континентално ниво.
Во 2016 година, екипата конечно станала професионална континентална екипа за сезоната 2017, прва колумбиска екипа на тоа ниво од Тим Колумбија во 2015 година.
Состав на екипата
Велосипедисти во рамки на екипата се следниве:
Иван Николоски
Животопис
Произлегувал од селско земјоделско семејство. По занимање бил работник. Како напреден младинец, во пролетта 1943 година станал член на СКОЈ, а во НОВ на Македонија стапил во летото 1943 година во редовите на Кичевско-мавровскиот партизански одред. Потоа со Групата баталјони учествувал во повеќе борби низ Кичевско, а во ноември 1943 година загинал при една акција кај местото Тајмишка Бука до селото Тајмиште.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2022 - КОНМЕБОЛ
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2022 - КОНМЕБОЛ е фудбалско натпреварување кое се игра во склоп на квалификациите за Светското фудбалско првенство 2022 кое ќе се одржи во Катар. Во квалификациите учествувале 10 екипи членки на КОНМЕБОЛ конфедерацијата, а на завршниот турнир ќе можат да се пласираат директно 4 репрезентации и една репрезентација преку баражот.
Формат на натпреварување
Натпреварите биле утврдени со ждрепка што се одржала на 17 декември 2019 година, во 10:00 часот парагвајско време, во Луке, Парагвај.
Првично, Аргентина и Бразил автоматски биле позиционирани како тим 4, односно како тим 5, како би се осигурало ниеден друг тим да не би играл против овие два тима едноподруго во таканаречено двојно коло. Сепак, одлуката подоцна била променета на 16 ноември 2019 година од Советот на КОНМЕБОЛ, со што ждрепката била оставена целосно отворена.
Советот на КОНМЕБОЛ ја одобрил употреба на video assistant referee системот за натпреварите од квалификациите.
Учесници во квалификациите
Сите репрезентации членки на КОНМЕБОЛ конфедерацијата учествувале во квалификациите за СП 2022.
1. коло
<section begin=КОНМЕБОЛ Квал. за СП 2022 - натпревар 1 /><section end=КОНМЕБОЛ Квал. за СП 2022 - натпревар 1 />