cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ирак
Стопанство
Во економијата на Ирак доминира нафтениот сектор, кој традиционално придонесува околу 95% девизна заработка на Ирак. Недостатокот од развој на другите сектори резултирал со стапка на 18-30% невработеност. Вработеноста во јавниот сектор сочинува вкупно 60% од сите вработени на полно работно време во 2011 година. Нафтената индустрија, која доминира со ирачката економија, вработува релативно мал број на работници. Пред окупацијата од страна на Америка, во Ирак бил застапен системот на централно планирање на економијата со забрана на странска сопственост над ирачките економски субјекти. Во еден таков економски систем, поголемиот дел на индустриските претпријатија бил во сопственост на државата, а на оние кои биле за странска употреба им биле наменети високи тарифи.
И покрај тоа што залихите на нафта имаат огромно светско значење, Ирак е една од најсиромашните држави на Блискиот Исток. Причини за повеќегодишната криза и сиромаштија се војните штети од ирачко-иранската војна 1980–88 (околу 35 милијарди американски долари), штетата од војната со САД и со нивните сојузници по ирачката окупација на Кувајт во 1991 година (околу 60 милијарди американски долари), како и штети од останати санкции.
Главни земјоделски производи се оризот, ’рж, пченица, домат и памук. Во сточарството во најголема мера се одгледуваат овци и живина.
Најголемиот дел од производите се во државна сопственост. Во 2001 година вредноста на извозот била 15 милијарди американски долари, а вредноста на увозот околу 12 милијарди американски долари. Главни трговски партнери на Ирак се Русија, Франција, Египет и Кина.
Јазик
Службени јазици во оваа држава се арапскиот и курдскиот јазик. Околу 75% од населението го зборува арапскиот јазик, додека пак курдскиот јазик го зборуваат само 20%. Во употреба се уште и туркменскиот јазик (дијалект на турскиот јазик), асирскиот и ерменскиот јазик. Исто така од западните јазици најмногу се зборува англискиот јазик. Курдскиот јазик најмногу се зборува на северот на земјата. Ерменскиот јазик најмногу се зборува од останатиот дел на хрисијанското население.
Арамејскиот и јужноазерскиот се регионални јазици. Ерменскиот и персискиот јазик се застапени, но во споредба со другите јазици во помала мера. Поголемиот дел од ирачките курди ги зборуваат и курдскиот и арапскиот јазик. Туркмените го зборуваат азери јазикот, асирците зборуваат на различни ерменски дијалекти. Според уставот на Ирак сите граѓани имаат право на образование на мајчин јазик.
Тработивишка парохија
Тработивичка парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Делчевското архијерејско намесништво на Брегалничката епархија. Парохиски свештеник е Васко Шонтевски. Во состав на оваа парохија се селата: Тработивиште, Разловци, Вирче, Стар Истевник, Нов Истевник и Стамер.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Андреја Чипов
Андреја Чипов (, – ) — македонски комунист и генерален секретар на Комунистичката партија на Грција во периодот од јули 1941 до јануари 1942 година. Чипов е единствениот Македонец што бил на чело на некоја комунистичка партија на Балканот во периодот помеѓу двете светски војни.
Рани години
Чипов е роден во 1904 година во леринското село Пателе, Османлиско Царство, денес Агиос Пантелејмонас, Грција. Во 1924 година, како воен регрут, завршил подофицерска школа за водници. За време на воениот рок бил примен за член на КПГ. На парламентарните избори одржани на 25 септември 1932 година бил кандидат за пратеник на КПГ од Леринската околија. Во 1932 година е назначен на чело на ВМРО (Обединета) за Егејска Македонија, a во март 1933 година на Основачката конференција на ВМРО (Обединета) за Егејска Македонија е избран за нејзин секретар. Во 1933 година Чипов станува член на Централниот комитет на КПГ.
Во 1935 година посетува шестмесечен курс за националните малцинства организиран од Коминтерната. За време на својот престој во Москва, Во летото 1935 година, учествува на Седмиот конгрес на Коминтерната. Во Грција се вратил во декември 1935 година и истиот месец учествува на Шестиот конгрес на КПГ и е избран во нејзиниот Централен комитет. На последните предвоени избори во Грција, одржани на 26 јануари 1936 година, Чипов е избран за еден од 15-те пратеници избрани на списокот на Сенародниот фронт, предводен од КПГ. При тоа, според неговото кажување, на избирачките списоци крај неговото име во графата занимање пишувало „Македонец“.
Диктатурата на Метаксас
Во јуни 1936 година е уапсен, заедно со Неделко Попнеделков. Со воведувањето на диктатурата на Јоанис Метаксас во август 1936 година, неговиот мандат како пратеник е суспендиран. Истата година тој е затворен во Акронавплија, озлогласениот логор на Пелопонез. Таму е избран за секретар на партискиот комитет на затворениците комунисти.
Втора светска војна
Во Акронавплија останува до 29 јуни 1941 година, кога набрзо по освојувањето на Грција од страна на Силите на Оската, Чипов е ослободен заедно со уште 26 други затвореници комунисти, претежно Македонци. Ова станува по инсистирање на Солунскиот бугарски клуб пред германските окупаторски власти, откако затворениците декларирале пред Германците бугарско потекло.
По пуштањето од затвор Чипов се зафаќа со реорганизирање на десеткуваната КПГ. Заедно со Андреас Џимас и Костас Лазаридис, кои исто така се ослободени тогаш, како и со Петрос Русос, Панделис Карагицис и Хриса Хаџивасилиу, на состанокот на 1-3 јули 1941 година во Атина, подоцна наречен Шести пленум на ЦК КПГ, формираат нов централен комитет. Согласно одлуките на партиското раководство во Акронавплија, Чипов е избран за генерален секретар на партијата. Новоформираниот централен комитет набрзо успева да се стекне со признавање од страна на стариот централен комитет, како и од некои организации на т.н. „привременото раководство“ на партијата.
Нејасно е до кога Чипов останува на чело на КПГ. Според едни информации, веќе на Седмиот пленум кој се одржува на почетокот на септември истата година е избран нов генерален секретар, а според други Чипов е генерален секретар до Осмиот пленум во јануари 1942 година. На тој пленум Чипов е избран во Политбирото на партијата и е поставен за секретар на Обласниот комитет на КПГ за Пелопонез. На Чипов подоцна ќе му се ставаат повеќе забелешки за периодот кога беше на чело на КПГ. Ќе му се замерува за неспособност, ригидност и слично. Сепак најверојатната причина за неговото сменување е неговата негрчка етничка припадност. Тоа го посочува и Петрос Русос, член на Политбирото на КПГ, според кого „стоењето на Македонец на чело на КПГ можеше да има негативно политичко влијание врз масите на грчкиот народ поради неговата позната чувствителност за националното прашање и уште повеќе во периодот на национално-ослободителната борба...“
Како потоа се развивале работите со Чипов не е разјаснето. Според едната верзија, Чипов во јануари 1942 година побарал азил во Софија, каде останал осум месеци. А според некои извори, тој бил во Софија како агент на бугарските тајни служби. Според другата верзија, враќајќи се од Пелопонез во Атина, на 27 август 1942 година Чипов е уапсен, а по интервенција на Бугарија, со авион е префрлен во Софија. Во Софија тој останал само 15-тина дена.
Откако бил ослободен, преку Скопје, во октомври 1942 година пристигнал во Битола каде се поврзал со Македонци од Леринско. Набрзо бил префрлен во Егејска Македонија, а во февруари 1943 година, со формирањето на партизанскиот одред Вичо, стапи во неговите редови. Потоа преминал во Осмата дивизија на ЕЛАС во Епир, каде останал до Договорот од Варкиза во февруари 1945 година. По демобилизацијата од ЕЛАС се враќа во својот роден крај. Се вклучува во Народно ослободителниот фронт.
Преминување во Југославија
Во октомври 1945 година преминува во Вардарска Македонија. Прво се населува во Скопје каде работи како службеник во Градскиот народен одбор. Потоа е принуден да менува повеќе места на живеење. Умира во Битола, во 1956 година, изолиран и во немилост.
NGC 204
NGC 204 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 204 се споменува и како UGC 423, MCG 0-2-116, CGCG 383-63.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 204 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 204 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 39 м 44,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 3° 18' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 204 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2397. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 13. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 591.
Петар Христов
Петар Стоев Христов ( во ―  во ) ― активист, борец за човекови права во Пиринскиот дел на Македонија и поет.
Животопис
Петар Христов живеел и израснал во семејство со македонско национално чувство, наследено од неговиот дедо Стојан Христов, кој учествувал во четата на Јане Сандански и Илија Крчовалијата во борбата за ослободување на Македонија од турското ропство и обновување на независна Македонска држава.
Неговиот чичко - Иван Христов, заедно со македонските партизани од егејскиот дел на Македонија, учествуваа во протерувањето на бугарските окупаторски трупи од Македонија. Петар Христов од својата рана возраст веќе бил свесен која е неговата татковина и кој е неговиот национален идентитет. Следејќи го примерот на неговите браќа Александар и Георги, воодушевен од музата на поезијата, започна да пишува песни, од кои некои биле објавени во весникот „Народна волја“. Ја објавил стихозбирката „Почти на ручей ромон“ во 2003 година во Благоевград.
Одлика на неговата поезија
Неговите поетски дела ја отсликуваат неговата постојана жед за љубезност и хуманост, како и неговата голема љубов кон Македонија, за што посветил неколку песни. Петар важел за исклучително скромен човек со поетска душа и бунтовен дух за правда и правичност.
Лебед A
Лебед A — радиогалаксија, и еден од најснажните радиоизвори на небото. Забележана е од страна на Гроте Ребер во 1939 година. Во 1951 година, Лебед A, заедно со Касиопеја A, и Крма A беа првите „радиоѕвезди“ препознаени од оптички извори. Од овие три, Лебед A станала првата радиогалаксија, додека пак останатите две се маглини во Млечниот Пат. Во 1953 година Роџер Клифтон Џенисон и Мринал Кумар Дас Гупта утврдиле дека станува збор за двоен извор. Како сите радиогалаксии, таа има активно галактичко јадро. Супермасивната црна дупка во јадрото има маса од (2,5±0,7)
Сликите во галаксијата во радио на електромагнетниот спектар покажуваат два млаза кои произлегуваат во спотивни насоки од галактичкиот центар. Овие малзови се протегаат многукратно од должината на матичната галаксија која пак оддава зрачење во видливите бранови должини. На краевите од двата млаза има два полукруга со „жаришта“ со поизразено зрачење отколку на нивните рабови. Овие жаришта се создадени кога материјалот од млазовите се судираат со околната меѓугалактичката средина.
Толку многу се сакавме (филм)
Посветен на Виторио Де Сика, кој исчезнал за време на обработката, се смета за ремек-дело на Скола, потврдувајќи го неговиот влез меѓу најголемите италијански филмски работници на сите времиња. На половина пат помеѓу италијанската комедија и кинематографијата за социјална посветеност, филмот им оддава почит и на другите кинематографски жанрови, врз основа на заплетот што се провлекува низ 30-годишната италијанска историја, а пред сè низ серија на филмски интуиции во чест на Виторио Де Сика, Федерико Фелини, Микеланџело Антониони, Роберто Роселини и Ален Рене.
Филмот освоил многу награди, вклучувајќи ја Главната награда на Московскиот меѓународен филмски фестивал, награда Цезар за најдобар странски филм, три сребрени ленти, наградата Златна Грола на Свети Винсент. Филмот подоцна беше вклучен во листата на 100 италијански филмови за спасување, „100 филмови кои ја променија колективната меморија на земјата помеѓу 1942 и 1978 година“.
Содржина
Џани, Антонио и Никола се тројца партизани кои станале пријатели за време на ослободителната војна. По завршувањето на Втората светска војна тие се разделуваат: Никола се враќа во Ночера Инфериоре, каде станува учител, Антонио во Рим каде продолжува да работи како портир во болница, а Џани во Павија за да ги заврши студиите по право. Во болницата, Антонио ја запознава Лучиана, амбициозна актерка по потекло од провинцијата Удине. Антонио е дискриминиран во болницата, бидејќи не се откажува да ги води битките од истите палингенетски перспективи за кои го ризикувал својот живот како партизан.
Набргу по 18 април 1948 година, Џани, сега адвокатски приправник, и Антонио случајно се среќаваат во една таверна во Рим. Во меѓувреме Антонио влегува во врска со Лучиана: девојката и Џани веднаш се беднисаа. Овој пак, амбициозен и помалку идеалист од неговиот пријател, ја издава неговата доверба, одземајќи ја девојката. Сепак, кариеризамот го убедува да ја остави за Елиде, простата ќерка на Ромоло Катеначи, груб, нечесен и бескрупулозен поранешен мајстор, носталгичен фашист кој стана богат сопственик на зграда. Џани, исто така, станува адвокат на неговиот свекор, користејќи ја неговата способност да го заобиколи законот за да го заштити својот матен бизнис, сега дел од неговите сопствени интереси.
Никола, професор во класичната гимназија во Ночера Инфериоре, има интелектуални претензии и е активен во филмскиот клуб, но токму поради филмовите што ги предлага, вклучително и „Крадците на велосипеди “, го трпи острацизмот на локалната владејачка класа, прохристијански. и секогаш против неореалистичките филмови. По исклучувањето од настава, ги напушта сопругата и децата за да си ја побара среќата на културното поле во Рим. Човекот си ја пробува среќата и на Остави или удвои?, губејќи го максимумот од сумата за грабање, снема време талкајќи во одговорот на двосмисленото прашање за анегдота за Крадци на велосипеди, за потоа да се снајде со потпишување кино написи со псевдонимот „Вице“ и претпоставувајќи повеќе а повеќе карикатуралната улога на интелектуалецот кој од „критички глас и совест на нацијата“ останува заплеткан во стерилни полемики и битки за себе. Во меѓувреме, Лучиана, откако ја напушти Џани имаше краток флерт со Никола, потоа таа се обидува да се самоубие, но ќе ја спаси Антонио. Меѓутоа, Лучиана повторно го одбива, раскинувајќи ги врските со тројцата пријатели. Една вечер, во амбулантно возило, Антонио е повикан да интервенира на Плоштадот ди Треви токму кога Федерико Фелини се подготвува да ја сними познатата сцена со фонтаната со Марчело Мастројани во La dolce vita (во сцената режисерот и актерот се играат самите себе). Во оваа прилика, тој повторно ја гледа Лусијана, која е ја придружува Риналдо, „водач на групата“ кој ѝ дава работа во кинематографската турнеја; кога двајцата ќе дојдат во контакт, доаѓа до тепачка, а Антонио завршува со скршен нос во истата амбуланта со која пристигнал.
Во меѓувреме, Џани се искачи на својата социјална позиција и стана неприкосновена глава на семејството, дури и на сметка на неговиот незгоден свекор. Одделен од своите деца и сопругата, која не ја сака, тој се обидува да ја усоврши својата сопруга; Елиде се обидува да стане културна и елегантна личност за да му угоди на својот сопруг, кој сепак останува рамнодушен и нетолерантен кон неа, дури и кога таа ќе му каже дека имала вонбрачна врска. Истиот ден, Елиде умира во сообраќајна несреќа и, кога накратко ќе му се појави на сопругот на видение, тој се ќе се обиде да биде рамнодушен, но таа го прекорува со нејзината смрт, велејќи му дека нема никој повеќе вистински да се грижи за него. Во меѓувреме, Антонио се вери со една жена, која го напушта кога случајно повторно ја среќава Лучиана, која во меѓувреме добила син и работи како маска во кино. Човекот покажува дека сè уште ја сака, и двајцата се враќаат заедно.
Еден ден во 1974 година, Антонио случајно го среќава Џани, кого го смешува насилен чувар на паркинг, со оглед на тоа што овој се обидува да го отплетка сообраќајниот метеж на паркингот каде што бил неговиот автомобил, и тој предлага повторно обединување со Никола. Иако Џани кимнува, во реалноста тој не сака да оди, но конфронтација со неговиот свекор кој е сам и параплегичен подоцна го тера да се премисли. Тројцата пријатели потоа се среќаваат повторно на вечера во истата таверна од многу години претходно ("Dal re della mezza porzione") и прават сметка за нивните животи. Додека разговараат за политика, Антонио и Никола завршуваат со расправија додека не дојдат до судир. Џани се обидува да ја преземе моралната вина за сè, откривајќи кој е тој навистина и во каква удобност (и ниски морални принципи) сега е жив, но не го слушаат. Во тепачката тој ја губи лиценцата, која Антонио по грешка му ја дава на Никола. Не е потребно многу за да се врати мирот меѓу тројцата стари пријатели: Антонио (кој им приредил изненадување) решава да ги придружува на ноќна смена пред училиште каде што ги тера да се сретнат со Лучиана, која во меѓувреме станала негова сопруга, останува во редица за да ги запише нивните две деца.
Џани, изненаден и носталгичен, има краток разговор со жената, во кој ѝ ја искажува својата љубов, за која вели дека никогаш не исчезнала во сите тие години, а добива одговор од Лучиана дека не помислувала на него од нивното раскинување. Огорчен и сам повеќе од кога било, Џани без да каже ништо го напушта гарнизонот и исчезнува во ноќта; Антонио и Никола се свесни за неговото отсуство дури кога овој ќе ја погледне возачката дозвола и ќе открие дека таа не е негова, туку на Џани. Двајцата пријатели, со Лучиана, ќе му ја вратат следниот ден на адресата напишана на самиот документ и ќе го откријат, невидено, Џани додека тој сака да се нурне во базенот на неговата луксузна вила: така дознаваат за неговото големо богатство, кое имал храброст да им го открие на двајцата пријатели, па тие решаваат да си заминат без предупредување, оставајќи ја дозволата на граничниот ѕид. Никола и Антонио потоа си заминуваат, разговарајќи дали „па“, коментарот што се појави спонтано, е заклучок или отворен заклучок.
Продукција
Насловот на филмот – кој првично требал да биде Voglio uccidere De Sica потоа Avventura italiana – е стих од песната Come Pioevava!, напишана во 1918 година од неаполскиот кантавтор Армандо Гил, потоа предложена од други (вклучувајќи го и Виторио Де Сика на почетокот на неговата кариера) и остана на репертоарот на италијанската поп музика.
Од друга реченица од истата песна го зеле насловот два филма од истиот тој период: Una sera c'incontrammo и I soliti ignoti strike again - И банка што ја ограбивме со фатална комбинација (целосната реченица е Се сакавме толку многу, една година можеби повеќе/Потоа се разделивме, не се сеќавам како беше/Но една вечер се запознавме, по фатална комбинација/затоа што заедно се засолнивме од дождот на врата...).
Улоги
Друга одлика е присуството на некој вистински лик повикан да се игра себеси, како Мајк Бонџорно кога Никола учествува во Напуштање или двојки? или Фелини и Мастројани во реконструираната сцена на La dolce vita внатре во Фонтана ди Треви; исто така, не недостасуваат извадоци од вести за документирање на некои историски пасуси како што е институционалниот референдум од 2 јуни 1946 година и други политички настани од тие години.
Снимање
Снимањето започнало на 4 март 1974 година во Рим, градот каде што биле снимени речиси сите сцени: ентериерите во студиото Инцир-Де Паолис, екстериерите на различни места во центарот и во предградијата. Вилата на Џани, каде што започнува и завршува приказната, се наоѓа во Олџата, станбен комплекс северно од главниот град, кој во следните години ќе биде сет за десетици филмови од различен карактер, како Кој е вашиот знак? од Серџо Корбучи од 1975 година и Девицата, бикот и јарецот и некои телевизиски серии. Дел од филмот е сместен во минатото и снимен во црно-бело; додека пак современиот дел е во боја.
Саундтрак
Скола му ја доверува музиката на Армандо Тровајоли, со кого соработува уште од неговото режисерско деби и кој потоа ќе го напише саундтракот за речиси сите негови следни филмови. Според Џовани Грацини, заедно со фотографијата на Кирило „музиката на Тровајоли го обвива филмот со благодат“.
Поповод овој филм, во 1974 година е измилена и песна, понекогаш погрешно се смета за вистинска песна на Отпорот.
Дистрибуција
Филмот беше објавен во италијанските театри на 21 декември 1974 и имаше голем успех, ставајќи на 12 посто 1974-75.
Во јуни 1996 година, видео снимката од филмот била поврзана со весникот L'Unità; во 2016 година слична уредувачка иницијатива, но со реставрирана верзија и во ДВД формат, беше преземена од групата.
Реставрација
Во 2001 година, Кино асоцијацијата Филип Морис Прогето, во соработка со продуцентите, Националното филмско училиште и Националната филмска библиотека, ја надгледувале реставрацијата на филмот, извршена во лабораториите Синечита под раководство на Џузепе Ротуно.
Критика
Професорот Рој Менарини напишал: „Филмот има длабока горчина и евокативна сила која е и денес има голем ефект. Небаре италијанската комедија, во својата лебедова песна, се наведнува да опфати триесет години историја преку своите разочарани претставници“.
Пјер Марко Де Санти и Росано Витори во книгата Филмовите на Еторе Скола: „Овој горчлив филм, повеќе сентиментален отколку интелектуален, (...) овој филм за љубовта и пријателството, за декаденцијата на љубовта и пријателството ... секој од тројцата протагонисти е малку Скола и малку сите нас: всушност, тие претставуваат три аспекти на еден единствен лик, оној на Италијанец со неговите внатрешни противречности, истите оние што не прогонуваат денес“.
Театарскиот и филмски критичар Алдо Вигано: „По Толку многу се сакавме за киното и за италијанското општество, започнува само времето на конфузија, гнев, каење. И во исто време, се појавува непријатното чувство на суспензија во празнината: политичко, естетско, културно.
Цитати и почести
Првично во проектот на писателите требало да има само еден протагонист, провинциски професор кој беше ентузијаст за Крадци на велосипеди, кој ги остави работата и семејството за да замине во Рим со цел да го запознае Виторио Де Сика. Долгот на филмот кон неореализмот и особено кон Де Сика е значителен. Покрај последната посвета на режисерот, има и бројни цитати и почит за него. Филмот што Никола го сакаше и го рецензира во неговиот кинофорум е „Крадци на велосипеди“; а Никола е страстен обожавател на Де Сика. Згора на тоа, во една од последните секвенци, Никола секогаш се гледа како учествува на јавна средба со Виторио Де Сика, во која тој го открива (вистинскиот) трик што го користел за време на снимањето на „Крадци на велосипеди“ за да го расплаче малиот протагонист за време на сцената на апсењето на неговиот татко, а кое беше предмет на прашањето оспорено од самиот Никола за време на неговото учество во Остави или двојно.
Меѓу експлицитните почести на протагонистите на италијанската кинематографија, покрај онаа на Виторио Де Сика и неговите „Крадци на велосипеди“, е и онаа за Федерико Фелини и неговиот омилен актер Марчело Мастројани, со реконструкција на познатата сцена од „Долче вита“ во Фонтана ди Треви. Почестен е и Микеланџело Антониони, чии сцени на некомуникација се манифестираат во врската меѓу Џани и незадоволната Елиде.
Режисерот зазема одредени техники на новиот бран и авторско кино од шеесеттите: алтернација помеѓу црно-бело и боја, нелинеарната нарација (филмот започнува и завршува со истата сцена), кршењето на четвртиот ѕид, со ликовите кои го прекинуваат дејството за да ѝ се обратат на публиката, секвенците како од соништата, каде Џани разговара со духот на својата сопруга или ја замислува нејзината смрт во битка. Сепак, овие експериментализми се третираат на ироничен начин и не ја менуваат суштински реалистичната структура на филмот.
Ликот на Лучиана го презема оној на Адријана Астарели, која повторно ја игра Стефанија Сандрели, во филмот „Јас добро ја познавав“ на Антонио Пјетраангели. И двете се провинциски девојки кои бараат успех во филмската средина на Капитолин, но кои на крајот ќе се вратат на работа како маска во кино.
Прва македонска кошаркарска лига 2017/18 - Прва лига
Првата македонска кошаркарска лига 2017/18 - Прва лига започнала на 7 октомври 2017 година, а завршила на 30 март 2018 година. Вкупно дванаесет екипи се натпреварувале во првиот дел за да ги одлучат шесте места кои воделе во Супер лигата на Првата македонска кошаркарска лига 2017/18.
Табела
Извор: Македонска Кошаркарска Федерација
QSO B2005+403
QSO B2005+403 — квазар во соѕвездието Лебед.
Изненадување (чувство)
Изненадувањето е краткотрајна емоционална состојба која е резултат од доживувањето на некој неочекуван настан.
Населби во Цариград
Цариград бил поделен на 16 населби:
Хју Далас
Хју Далас (роден на во ) е пензиониран фудбалски судија. Тој судел на Светското првенство 1998 година како и на Светското првенство во фудбал 2002, каде бил назначен за четврти судија во финалето. Тој исто така судел и на Летните олимписки игри во Атланта 1996, во финалето на Купот на УЕФА 1999 и голем број на натпревари од Лигата на шампионите.
Од јуни 2009 до ноември 2010 тој бил делегат на судиите во Шкотската фудбалска асоцијација.
Божидар Митрев Панџаров
Божидар Митрев Панџаров, бил бугарски комунист и македонски револуционер со влашко потекло, деец на Комунистичката партија на Бугарија и ВМРО (Обединета)
Животопис
Тој е роден во 1900 година во селото Кономлади, Костурско. Син е на војводата Митре Влаот. По Втората балканска војна војна неговото семејство се преселува во Софија, каде се сместува во населбата Јучбунар. Во 1919 година завршил гимназија. Божидар работил во шеќерната фабрика, каде влегол во Комунистичката партија на Бугарија. Таму станал секретар на VII реонски комитет на БКМС. Од 1922 година до 1925 работил за военската организација на БКП и учествувал во Септемвриското востание како обезбедување на Васил Коларов и Георги Димитров. По неуспехот на востанието е уапсен, а во 1924 година амнестиран. Од истата година сè до 1934 е секретар на ІІІ реонски комитет на БКП во Софија. Бил припадник и на ВМРО (Обединета). Во 1932 година е убиен од терористи на ВМРО.
Ким Бејсингер
Кимила Ен „Ким“ Бејсингер (Kimila Ann "Kim" Basinger, во Македонија грешно позната како Бесинџер) (родена на 8 декември, 1953 година во Атенс, Џорџија) — американска глумица и бивша моделка.
Рани години
На тој чекор била натерана од нејзината мајка бидејќи Бесинџер била многу срамежлива што нејзините родители мислеле дека е аутистик. На почетокот од седумдесеттите оди во Њујорк каде почнува да работи како модел во Ford Modeling Agency. Заминувањето во Њујорк бил голем чекор за девојче кое доаѓало од мал град како Џорџија. Вели дека биле ладни, дека збореле други јазици, едноставно се чувствувала затворена и исплашена.
Помеѓу снимањата и ревиите земала часови по глума, а во различни клубови настапувала под псевдонимот, Челси. После тоа се преселува во Лос Анџелес и глуми во сериите како што се: „Чарлиевите Ангели“ и „Човек од шест милиони долари“, откако претходно ги поминува првите 6 месеци преспивајќи во мотел додека не ги научила Холивудските метроа. Нејзината прва филмска улога била во филмот „Hard Country“. Вниманието го привлекла откако се сликала за за Плејбој (1983), а веднаш после тоа добива улога како девојка на Бонд во филмот „Никогаш не вели никогаш“ со Шон Конери. После тоа има глумено со Берт Рејнолдс и Роберт Редфорд и во еротскиот трилер „9 ½ недела“ со Мики Рурк. После филмот „Бетмен“ снимала се полоши филмови, а ја одбила и улогата во филмот „Ниски страсти“, кој подоцна станал вистински хит. Подоцна ја следеле кризи и во приватниот живот, како и промашена инвестиција од 20 милиона долари во купување на гратчето Браселтона. Во тоа време стапува во брак со Алек Болдвин, со кого добива една ќерка. Денот кога се родила во 1995 годин, Болдвин ќе го одбележи како настан, кога тој ќе замавне на еден од фотографите што сакале да зграпчат неколку слики од малата Ирланд која ја носеле од болница на пат за дома. По раѓањето на нивната ќерка почнува да пати од агрофобија и се повлекува од јавниот живот до улогата во филмот “Доверливо од Л.А”. (1997) за кој добива „Оскар“. Благодарејќи на таа улога станува една од најплатените глумици во Холивуд, но потоа повторно се повлекува и бракот со Болдвин и се распаѓа. Некои од членовите на нејзината фамилија ќе и предложат на Бесинџер да купи мало гратче во Џорџија во 1989 година за 20 милиони долари со надеж да основа туристичка атракција со филмско студио и филмски фестивал но ќе се најде во финансиски тешкотии со што ќе го продаде во 1993. Градот е сега во сопственост на Вејн Масон. Во 1998 година во интервју со Барбара Валтерс, Бесинџер признава дека ништо добро не излегло, поради судир кој се појавил внатре во нејзиното семејство.
Филмографија
Бесинџер беше мажена со шминкерот Рон Шидер - Бритон во 1980 година каде што го запозна кога го снимала филмот Цврста земја но бракот заврши со развод во 1988. Тој подоцна ќе ја напише монографијата насловена “ Подолго и од вечноста издадена во 1998 година за нивното заедничко поминато време како и за нејзината афера со глумецот Ричард Гир со кого започна во “Без Милост” (1986) и Финална анализа (1992). Потоа го сретнува нејзиниот втор маж глумецот Алек Болдвин кога заедно ќе играат романтични љубовници во Оженетиот маж (1991). Тие се земаа на 19 август 1993 и се појавија во друга претстава, Бегство.
Други ангажмани
Во 1971 година се појавува на реклама за Национална авионска компанија, а 1972 за шампоните Bright side. Подоцна во 1997 исто така за реклама за колите на Пежo, а во 2003 за диеталниот пепси. Се покажува и како добар вокал во Let’s go to bed и Scandalous Sex Suite. Останати реклами во кои се појавувала биле за “Freixenet” направен во Шпанија, позајмувала гласови за “Merrill Lynch” итн.
Награди и други признанија
Добитник е на Оскар во 1998 година за најдобра споредна улога во Доверливо од Л.А.. Во 1991 номинирана е за најдобра споредна улога во Бетмен (филм од 1989), 1998 година повторно добива награда за Доверливо од Л.А. но овој пат не станува збор за Оскар туку за Златен глобус. За истата награда номинирана беше и во 1985 година за најдобро одиграна улога како спореден глумец во The natural. На Kudzu Film Festival ја добива Athena Award за нејзините достигнувања во филмската уметност. За MTV Movie Awards беше номинирана во 1992 година за најпожелна жена во “Final Analysis” во истата категорија бше номинирана 1993 година за Cool World, а 1994 година во категоријата најдобар бакнеж беше номинирана во Wayne’s Word 2.
За најлоша глумица беше номинирана за “Razzie Award” во 1992 година за филмот Marrying Man, 1995 година за филмот Бегство, во 2001 година за Bless the Child. За Screen Actress Guild Awards 1998 година повторно за филмот Доверливо од Л.А. добива награда како најдобра споредна женска улога и тогаш за истиот филм ќе биде номинирана и за најдобра изведба заедно и со Расел Кроу, Дени ДеВито, Кевин Спејси, Гај Пирс, Џејмс Кромвел.
На “Southeastern Film Critics Association Awards” 1998 добива награда “SEFCA” повторно за најдобра споредна улога во “ L.A. Confidential”. Според тоа дефинитивно овој филм ја направил Бесинџер да стане една од најплатените глумици во Холивуд после многуте награди кои ги добила и тоа само како најдобра споредна улога.
Викторија (роман)
Викторија (Victoria) е роман на норвешкиот писател Кнут Хамсун од 1898 година.
Осврт кон делото
„Викторија“ спаѓа во модернистичката фаза од творештвото на Хамсун и претставува дел од трилогијата која со сочинуваат и романите „Пан“ и „Глад“. Во овој роман, Хамсун испеал химна за љубовта, составена од тешко дофатливи и дисонантни мелодии.
Одбојка на Летните олимписки игри 2000 (жени)
Одбојката на Летните олимписки игри 2000 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Куба, второто Русија и третото Бразил.
Горчливи треви (филм)
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива две децении по завршувањето на Втората светска војна. Една поранешна заточеничка во концентрационен логор одбива да сведочи против нејзиниот мачител. Немоќна да најде душевен мир во повоениот свет и притисната од анонимните заканувачки писма кои ѝ ги испраќаат неонацистите, таа го наоѓа спасот во смртта, и покрај поддршката која ѝ ја дава еден стар пријател.
Драга Обреновиќ
Драгиња Обреновиќ - Драга (моминско презиме Луњевица, од првиот брак Машин; Горни Милановац, 11/23 септември 1866 - Белград, 29 мај / 11 јуни 1903 година) била кралица на Србија и сопруга на кралот Александар. Обреновиќ, последниот крал од династијата Обреновиќ.
Пред да стане кралица, Драга била вдовица на инженерот Светозар Машин и дворска дама на дворот на кралицата Наталија Обреновиќ. Убиена е заедно со нејзиниот сопруг, кралот Александар Обреновиќ, за време на мајскиот пуч на 29 мај 1903 година, според јулијанскиот календар, односно на 11 јуни 1903 година според грегоријански от календар.
Младост
Драгиња Луњевица е родена на 11/23 септември 1866 година во Горен Милановац во богатото семејство Луњевица. Таткото на Драга, Пантелиј Луњевица, бил окружен градоначалник на Горњи Милановац, а мајката Анѓелија била домаќинка. Нејзин дедо бил Никола Милиќевиќ Луњевица, пријател и брат на Милош Обреновиќ. Покрај Драга, Пантелиј Панта Луњевица (1840—1887) и Анѓелија ги имале и Никола (1876—1903), Никодија (1881—1903), Христина (1861—1936), Ѓурѓина и Ана - Војка (18). -1975).
Во својата деветта година, Драга била испратена на училиште во Белград. Основно училиште завршила во Белград, а потоа женска гимназија во Белград. Таму научила неколку странски јазици, вклучувајќи руски, француски и германски. За време на престојот во Белград, Драга почнала да пишува романи и раскази, да преведува книги за пари. И покрај тоа што татко и многу се грижел за неа, таа како многу млада почнала да заработува за живот. Таа дури има објавено неколку интересни приказни за странски списанија. Таа сакала да чита, а особено сакала да го чита Стендал. Нејзините преводи се објавени во форма на фељтон, некои од нив се: Чесен крадец, Татковина (1883), Полицајка наречена мачје око (1884-1885), што како фељтон е објавено во списанието „Уставност“ 1884- 1885 година. Оргисткиња или Тројно злосторство во Сентуење (1888), Вујко и внук (1888), Три милиони чеиз.) . . . Своите преводи ги објавувала во списанија како што се: Домаќинка, Уставност, Знаме . . . Драга била член на редакцијата на списанието „Домаќинка“ што го издавало Здружението на жени од Белград, чиј член била и таа. Била и член на Здружението на новинари на Србија и на Српската литературна асоцијација.
Во Белград за прв пат се вљубила во студентот Богдан Поповиќ, подоцна професор и книжевен теоретичар. Богдан ја забележал Драго при една посета на Клубот на писателите. Тој не знаел речиси ништо за неа, освен што е во последната година од училиште. Нив ги привлекувале слични интереси и веднаш почнале да разговараат. Тоа била првата, платонска љубов. Тие често шетале по улиците на Белград и Калемегдан, разменувале книги со долги разговори, а Богдан често и рецитирал нежни стихови.
Првиот брак на Драга
Таткото на Драга, Панта бил се полошо и полошо со неговото здравје. Неговата политичка кариера била разнишана и ја изгубил функцијата во администрацијата, па семејството било во тешка финансиска состојба. Тој решил да го спаси семејството со тоа што ќе ја омажи Драга. Рударскиот инженер Светозар Машин бил добар познаник со нејзиниот татко, а имал и богато потекло. Светозар Машин бил петнаесет години постар од Драга. Неговиот татко бил почитуван лекар и служел на дворот на принцот Михаило и кралот Милан Обреновиќ. Деверот на Драга и брат на Светозар, Александар Машин, подоцна бил еден од водечките заговорници во нејзината ликвидација, а извесно време бил и началник на Генерал штабот на војската на Србија.
Драга имала неполни седумнаесет години, била во завршна година во женската гимназија. Еден ден добила писмо од дома, во кое пишувало дека и била ветена и да се врати дома штом го положи завршниот испит за професор. Не знаела кој е нејзиниот иден сопруг, знаела само дека не го сака. Таа не сакала да се согласи, но гледајќи ја состојбата на татко и и семејството, се простила од Богдан, велејќи му дека тоа е брак од интерес и дека нема љубов. Светозар и Драга се венчале на Успение на 28 август 1883 година. во катедралната црква во Белград. По свадбата, невестата и младоженецот биле поканети на танц во градината во близина на Народното собрание. Гостите биле воодушевени од младешкиот шарм, убавина и младост. Според хроничарите, идниот крал, а потоа и седумгодишниот престолонаследник Александар со својата кочија поминале покрај сватови. Како и секое дете, среќен што ја видел невестата во венчаница, и мавнал со рака. Наводно и таа возвратила исто, но прилично несреќно. На свадбата на Драга присуствувал и Богдан, но од страна, седнат во кафана, ја следел прославата. Кога младенците излегле од црквата, многумина се собрале околу нив за да им честитаат. Во таа голема толпа било и едно момче, кое им честитало на младенците и ѝ подал на невестата букет жолти рози. Имало и белешка во букетот, напишана со нејзиниот познат ракопис: „Дали мораше да биде вака?“ Мила ја чувала белешката во нејзиниот црвен молитвеник.
Брачниот живот на двојката Машин бил под тежок товар на деловните обврски на Светозар. Бидејќи често престојувал на терен и истражувал на терен, тие биле принудени често да се движат. Драга најмногу го придружувала сопругот секаде каде што тој одел на работа, но таа често живеела со свекорот чекајќи нејзиниот сопруг да се врати од теренот. Од самиот почеток тој брак бил осуден на пропаст. Машин бил познат како човек посветен на својата професија и кој немал многу време за семејството. По природа и темперамент двајцата биле сосема различни; сакал рударство и топилничарство, бил фанатик, ја сакал својата работа, толку многу што не се грижел за жените. Веројатно поради тоа често бил отфрлан во прозата; девојките не сакале за маж, човек кој не е во состојба да ја усреќи својата жена и да му се посвети на семејството. Од друга страна, Драга била добро образована за домаќинка, но и премногу приврзана за семејството. Ја сакала литературата и уметноста воопшто. Недоразбирањето во бракот произлегло токму од различноста на нивните природи што другиот брачен другар не ја разбирал. Поради тоа и двајцата биле несреќни во бракот. Се наведува дека за време на бракот Драга го изгубила нивното дете. Имало различни шпекулации дека Драга е неверна жена и дека тоа го навело Машин да се опие и да крене рака кон себе, но тоа никогаш не било потврдено. За време на нејзиниот живот, па дури и по нејзината смрт, постарите жени од Краљево и Лесковац ја наведувале Драга како многу посветена и способна домаќинка која сама го водела домаќинството додека нејзиниот сопруг работел на терен. Нивниот брак траел само помалку од три години кога Драга останала вдовица. Нејзиниот сопруг починал на терен, меѓу манастирите Горњак и Петровац на Млава, на 21 мај 1886 година. Според медицинските наоди, тој починал од срцев удар, но постојат неколку верзии за неговата смрт. Еден друг е дека, тој умира од епилептичен напад, предизвикан од големи количини на алкохол. Машин боледувал од епилепсија. Има дури и верзии дека се самоубил од љубомора, па дури и верзии за самоубиство. Погребан е на гробиштата Караул во Петровац на Млави. Таа ја наследила неговата пензија и име. Александар Машин толку се противел на тоа што подоцна лично ја обвинил Драга дека го убила неговиот брат.
Додека била вдовица, Драга продолжила да се занимава со превод и новинарство. Живеела во државниот стан на Светозар во Смедерево, додека не била принудена да се исели и да се врати во Белград. За време на престојот во Белград и двајцата родители и починале, а Драга сега морала да се грижи за себе и за своите најблиски.
Драга Машин поради тешката финансиска состојба се обидела да се омажи за француски инженер, но безуспешно.
Во служба на Наталија Обреновиќ
По разводот на кралот Милан со кралицата Наталија Обреновиќ во 1888 година, кралицата го купила замокот „Сасино“ во бањското одморалиште Бијариц во Франција, именуван по нејзиниот единствен син Александар Обреновиќ. Кралицата Наталија ја поканила и Драга Машин за да биде придружувана од дворска дама. Тие отпатувале заедно со воз во Русија, за да го посетат кралското семејство Романов, и конечно пристигнале во спа-одморалиште во Атлантикот. Драга отишла во Бијариц со Наталија на разни свечености, приеми и се грижела за нејзината облека, шминка и козметика.
Младиот крал Александар пристигнал во Бијариц во март 1895 година. За тоа време Драга се погрижила за уредување и одржување на плажата за капење во Бијариц. Љубовта на Драга и Александар се родила токму на тоа место, кога, според хроничарите, Драга го спасила идниот крал од давење. Почнале да се допишуваат во Бијариц, да се гледаат и да излегуваат заедно. Кралицата Наталија не се противела на тоа бидејќи сакала да го подготви својот син за евентуален брак со висока принцеза. Меѓутоа, меѓу нив се родила вистинска љубов, многу посилна отколку што мислеле Наталија и Милан. Александар ја замолил Наталија да го остави сам со Драга и да се врати во Белград, тоа и го направила кралицата Наталија. Отпрвин, никој не бил против оваа љубов, мислејќи дека тоа е само минлива авантура. Кралот ја убедувал Драга да ја напушти службата кај мајка му и дека финансиски ќе се грижи за неа и нејзиното семејство. Драга Машин останала во служба на кралицата Наталија до 1897 година кога се вратила во Белград.
Свадба на Александра и Драга
Во време кога кралот Милан сè уште имал влијание во земјата, била формирана нова влада на чело со д-р Владан Ѓорѓевиќ. Првото прашање што Ѓорѓевиќ им го поставил на министрите е да се најде достојна жена за младиот крал. Кралот Милан предложил тоа да биде германската принцеза Александра фон Шамбург-Липе, ќерка на неговиот голем пријател и сестра на кралицата Шарлот од Виртемберг. Љубовта на Александар и Драга во тоа време веќе била позната во Белград. Драга Машин била често поканувана на секој важен прием. Сите тогаш ја пофалиле нејзината тактичност, елеганција, убавина, духовитост и воздржаност. Цела Србија била вознемирена од веста што ја објавил кралот Александар на 8 јули 1900 година дека ја побарал раката нс Драга Луњевица-Машин, внука на Никола Луњевица, борец во војните за ослободување на Србија. Во тоа време, патријаршискиот Белград не бил подготвен да прифати жена десет години постара од кралот, како и вдовица за нова кралица. На ова особено остро се спротивставил министерот на полиција Ѓорѓе Генчиќ, кој веднаш извадил дванаесет документи за наводните љубовници на Драга од полициските архиви, а кралицата Наталија Обреновиќ дошла од Русија, остро говорејќи против Драга дека е проститутка и неплодна. На бракот особено се спротивставил поранешниот крал Милан, кој во знак на протест ја напуштил Србија и отпатувал во Букурешт, а потоа во Виена, каде што починал следната година. Кралот целосно се свртел против својот татко, па дури и ги помилувал радикалите, кои биле во затвор за убиството на кралот Милан во Иванденскиот атентат.
Кралот Александар ја закажал својата венчавка со Драга Машин на 23 јули 1900 година. и ги повикал сите добронамерни граѓани да ја гледаат кралицата како вистинска Србинка, означувајќи нова политика српските владетели да се оженат со Србинки, а не со странски принцези. Владата поднела оставка поради одлуката на овој крал, а министерот за надворешни работи Андра Ѓорѓевиќ отишол кај белградскиот митрополит да го моли да не го благословува младиот крал. За тоа време Драга Машин била предмет на чаршиски озборувања.
Младиот крал отишол кај белградскиот митрополит да побара благослов бидејќи се жени за вистинска Србинка, што митрополитот го одбил тоа барање. Кралот се заканил дека ќе абдицира и ќе оди со Драга во Бијариц и ќе ја напушти земјата и ќе ги остави без крал. Митрополитот се согласил и се било договорено за венчавката на кралската двојка во Белград. Уште посреќна вест за Александар била веста дека кум на свадбата ќе биде рускиот цар Николај Втори Романов. На денот на свадбата, илјадници граѓани се појавиле пред куќата на Драга Машин, носејќи нејзини слики и навивајќи за неа. Поворката се упатила кон Соборниот храм, каде што требало да се одржи свадбената церемонија. Од раните утрински часови свештениците изнесувале икони, лустери и свеќи. Кралот Александар тоа утро на свадбата се појавил во војничка униформа, со еполети и украси, а Драга Машин во бела венчаница од тантела со блескава тијара на главата. Свадбената церемонија во црквата ја извршиле двајца митрополити, епископи и дваесет и шест архимандрити. Почесната придружба ја сочинувале офицери на српската војска, меѓу кои и Драгутин Димитријевиќ Апис, со чин поручник. По венчавката, по излегувањето од црквата, народот извикувал: „Да живее кралот! Да живее кралицата Драга! “
Кралот одржал свечен говор, каде рекол дека од денес ќе се прекинат блиските врски кои поранешниот крал Милан ги имал со Австроунгарија, а Србија ќе се сврти кон мир и просперитет. Но, кралицата Наталија со писмо јавно се откажала од синот, жалејќи се што го родила, а кралот Милан се јавил од Виена и рекол дека неговата нога повеќе нема да стапне во срамната Србија со која владеат неговиот син и десет години постара од него жена. Вечерта, по свадбата, во Палатата се одржала церемонија и се одржал почесен бал, а едното оро што се играло во тоа време, по барање на кралот Александар, било наречено „Оро на кралицата Драга“.
Бременост
Поминало неполн месец од свадбата на кралската двојка, а на 25 август 1900 година, кралот Александар објавил дека кралицата Драга е во благословена состојба и дека Србија ќе го добие наследникот на Обреновиќ.