cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алдо Роси
Кариера
Во 1973 година тој беше директор на делот за меѓународната архитектура на 15-тото триенале во Милано на декоративни уметности и модерна архитектура, каде што се претстави, меѓу другите, и со својот ученик Ардуано Кантафора. Идеите за дизајн на Роси за изложбата се објаснети во каталогот за меѓународна архитектура и во 16 мин. документарен филм Орнамент и злостор во режија на Лујџи Дуриси, направен заедно со Џани Брагери и Франко Раги. Во 1975 година, Роси се врати да држи настава во Италија, предавајќи за архитектонската композиција во Венеција.
Во 1979 година тој стана член на престижната Академија на Свети Лука. Во меѓувреме, имаше меѓународен интерес за неговите вештини. Тој предаваше во неколку универзитети во САД, вклучувајќи ги и Купер Унија во Њујорк и Универзитетот Корнел во Итака (Њујорк). На Корнел тој учествуваше во Институтот за Архитектура и Урбани Студии кои имаа заеднички потфат со њујоршкиот музеј на Модерната Уметност, патување во Кина и Хонгконг и посетување конференции во Јужна Америка.
Во 1984 година заедно со Игназио Кардела и Фабио Реинхарт, тој победи на натпреварот за реновирање на Театро Карло Фелисе во Џенова, кој не беше целосно завршен до 1991 година. Во 1985 и 1986 година Роси беше директор на 3 (односно 4) меѓународни архитектонски изложби на Венецијанското Биенале вклучувајќи и подалечни простори како што се Вила Фарсери во Санта Марија ди Сала.
Во 1987 година тој освои два меѓународни натпревари: еден за просторот во Парк де ла Вилете во Париз, другата за германскиот историски музеј во Берлин, кој никогаш не беше доведен до фаза на реализација. Во 1989 година, тој продолжи со неговата работа за дизајн на производи и за Унифор (сега дел од Молтени Мебел) и Алеси. Неговиот апарат за еспресо Ла купола, која беше наменета за Алеси, излезе во 1988 година.
Во 1996 година тој стана почесен член на американската академија на уметноста и писма и следната година тој ја доби нивната специјална културна награда за архитектура и дизајн. Тој почина во Милано на 4 септември 1997 година, по сообраќајна несреќа. По смртта, тој ја доби наградата Torre Guinigi за неговиот придонес за урбани студии и Крајбрежната Награда од институтот Сисајд во Флорида, каде што тој има изградено независен семеен дом во 1995 година.
На апел, неговите предлози победија во 1999 на натпревар за реставрација на Театро Ла Фенис, Венеција и тој повторно се отвори во 2004 година. Во 1999 година факултетот за архитектура на Универзитетот на Болоња, со седиште во Цесена, е именуван по него.
Работа
Неговите најрани дела од 1960-тите беа претежно теоретски и истовремено покажуваа повеќе влијанија од италијански модернизам од 1920-тите (Џузепе Терањи), класични влијанија од виенскиот архитект Адолф Лос и рефлексии на сликарот Џорџо де Чирико. Посетата на Советскиот Сојуз да ја анализира сталинистичката архитектура, исто така остави јасен впечаток.
Kарактеристичната независност на неговата згради се рефлектира во микро-архитектура на производите дизајнирани со Роси. Во 1980-тите Роси дизајнира Француска преса од не’рѓосувачки челик и други производи за Алеси, Пирели и други.
Изложби
За Венецијанското Биенале во 1979 година Роси го дизајнира подвижниот Театро дел Мондо кој може да смести 250 луѓе. За Венецијанското Биенале во 1984 година, тој дизајнира триумфален лак на влезот на изложбата. Во 2006 година двa пилони  засновани врз основа на оригиналниот дизајн од Алдо Роси од 1989 година, беа подигнати пред музејот Бонефантен во Мастрихт од архитектонска фирма УФО Архитектен.
Ветренско Езеро
Ветренско Езеро или Звоначко Езеро е една од водените површини во сливот на реката Нишава, урински тип, настанато по падот на ридот Сурланица и создавањето на природна брана во долината на Ветренска Река. Административното езеро се наоѓа во општина Бабушница.
Позиција и простор
Ветренско Езеро се наоѓа во долината на Ветренска Река, десна притока на Звоначка Река, во близина на селото Звонац, помеѓу:
Географски одлики
Езерото е од урниски тип. Се формирало во 1972 г. година кога ридот Сурланица се срушил во долината на Ветренска река и формирал природна брана.
Езерото е вретеновидно, долго околу 180 m и широко околу 50 m. Во мај 2010 година, од езерото истекувале околу 15 литри вода во секунда.
1475 п.н.е.
1475 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1475. година пред новата ера, 475. од вториот милениум п.н.е., 75. од 15 век п.н.е. и шеста од 1470-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4033 и 4034 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3275 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2285 и 2286 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 722 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1475 година се протега во 1161 и 1162, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1221 и 1222 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 932 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2160 и 2159 исламска година пред хиџра.
Приказна за играчките
Приказна за играчките (англиски: Toy Story) — американски компјутерско-анимиран филм од 1995 година. Филмот е првиот долгометражен филм продуциран од страна на продукциската куќа Pixar, како и прв филм целосно направен со компјутерска генерирана слика. Филмот бил дистрибутиран од страна на Walt Disney Pictures. Режисер на филмот бил Џон Ласетер, додека гласовите ги позајмиле Том Хенкс, Тим Ален, Дон Риклс, Џим Ворни и други. Извршен продуцент на филмот бил Стив Џобс заедно со Ендрју Стентон. Приказната се фокусира на една група играчки кои оживуваат кога нивниот сопственик не е присутен, фокусирајќи се на Вуди, каубојска играчка (Том), и на Баз Лајтјиар, играчка астроанаут (Ален).
Филмот заработил 361 милион долари ширум светот. Реценциите и критиките биле позитивни, фалејќи ја посебно иновативната анимација и духовитоста на сценариото, и сега филмот се смета од голем број на критичари, за најдобар анимиран филм во светот. Во 2009, филмот бил пуштен во 3Д.
Поради успешноста и популарноста, филмот добил две продолженија: Приказна за играчките 2 (1999), Приказна за играчките 3 (2010), и Приказна за играчките 4 (2019). Двете продолженија бил инстант хит и заработиле многу позитивни критики, исто како првиот филм. Приказна за играчките 3, до денес, е највисоко-заработувачки филм на Pixar со вкупна заработка од 1.063.171.911 милијарди долари.
Список на земјотреси
Ова е список на најсилните земјотреси забележани во пишаната историја на човештвото.
Најсмртоносни земјотреси
Во продолжение е списокот на десет најсмртоносни земјотреси запаметени во историјата:
Сите се смееја
Сите се смееја е филм од 1981 година режиран од Питер Богданович. Сценариото е на Богданович и Блејн Новак.
Хибок-Хибок
Планината Хибок-Хибок (исто така позната како Вулкан Катарман ) — стратовулкан на Камигин,остров на Филипините. Тој е еден од активните вулкани во земјата и дел од Тихоокеанскиот огнен прстен.
Опис
Вулканолозите го класифицираат Хибок-Хибок како стратовулкан и тој претставува комплекс од вулкански куполи со надморска височина од 1332 метри и пречник на основата од 10 километри.
Вулканот има шест т опли извори (Ардент Спринг, Тангоб, Бугонг, Тагдо, Насаг и Кијаб), три кратера (кратерот Канангкан место на ерупцијата во 1948, кратерот Итум, место на ерупцијата во 1949 и кратерот Илихан, место на ерупцијата во 1950).
Неговите соседни вулкански зданија се планината Вулкан, висока 580 метри, северозападно од Хибок-Хибок, планината Мамбаџао, во средината на Камигин, висока 1552 метри, планината Гинсилибан, јужно од Камигин, висока 581 метар, планината Бутај, висока 679 метри и планината Ухај, североно од Гинсилибан. Во близина исто така се и вулканскитете куполи и конуси на Кампана Хил, Минокол Хил, Трес Маријас Хил, планината Карлинг, Тибане и Пијаконг.
Планината Тимпунг и Хибок-Хибок се дел од Природниот споменик Тимпунг и Хибок-Хибок.
Ерупции
Хибок-Хибок избувнал пет пати во модерната историја. Првата запишана ерупција се случила во 1827 и слична активност следела во 1862.
1871 до 1875
На 16 февруари 1871 година, земјотреси и подземни татнежи почнале да се чувствуваат на островот, кои  се засилиле до 30 април кога вулканска пукнатина се отворила 400 метри југозападно од селото Катарман, на северозападната падина на вулканот Хибок-Хибок. Од отворот постојано избивала лава која цели четири години течела во морето, уништувајќи го градот. Во исто време, вулканскиот вентил изградил конус денес познат како планината Вулкан. Во 1875 година, експедицијата Челинџер, ја посетила областа а членовите на истата ја опишале планината како купола висока 590 метри, без каков било кратер, но која сепак испушта чад и сјае на врвот.
Делот од градот на кој се наоѓале гробишта пропаднал во морето и денес местото е обележано со огромен бел крст во близина на брегот. Населбата била релоцирана онаму каде што градот Катарман се наоѓа денес. Остатоците на стариот Катарман како и урнатините на старата шпанска црква, манастирот и камбанаријата сега се нарекува Гиоб.
1897 до 1902
Во 1897 година, Хибок-Хибок испуштил бел сулфурен гас кои ги оштетиле фармите на островот. Ф умаролската активност продолжила до 1902 година.
1948 до 1951
Од 1948 до 1951 година, планината Хибок-Хибок постојано татнела и чадела. Имало исто така и лизгање на земјиштето со земјотреси заедно со пирокластични текови. Пелеанската ерупција во 1948 година од кратерот Канангкан предизвикала мала штета и загуба на човечки животи. Ерупцијата во 1949 година, од кратерот Итум предизвикала 79 смртни случаи поради лизгање на земјиштето. Утрото на 4 декември 1951, вулканот повторно избил. Овојпат, од вулканот бликнала голема количина жешка лава, отровни гасови и имало лизгање на земјиштето доволно да се уништи речиси 19 км2 земјиште, особено во Мамбаџао. Сè на сè, загинале над 3,000 луѓе. Пред ерупција на Хибок-Хибок во 1951 година, населението на Камигин броело 69,000. По ерупција, населението се намалило за околу 34,000 поради масовното иселување.
Вулканолозите забележале еруптивна шема при ерупцијата во 1948-1952 (циклус од четири фази) која почнува со краток период на испуштање пареа од кратерот и лавини на вулкански материјали, проследени со експлозии или избивање на пареа со емисија на тешки облаци од пареа, пепел и други фрагментарни вулкански материјали со голема можност за развој на пирокластични текови. Третата фаза вклучува ерупција на светлосни материјали, исфрлање на пепел и пареа во големи количини, формирање на текови и повремени мали кратерски изливи, и најпосле намалување на пареата и други исфрлени материјали од кратерот.
Планинарење
Хибок-Хибок е популарно одредиште за планинарење на островот Камигин. За ваквата активност потребна е дозвола од канцеларијата на Службата за природни ресурси на Филипини (DENR) во Мамбаџао. Вообичаено потребни се од 3-5 часа за да се стигне до врвот. Најчесто се оди преку топлите извори Ардент во Мамбаџао. Од врвот се гледаат панорамите на островот Вајт, Б охол на север, Источен Минданао и островот Сикихор на запад. Поранешниот кратер на Камигин исто така може да се види.
Луѓето планинарат и на планината Вулкан. По патеката има римокатолички статуи кои прикажуваат 14 настани од Христовото распетие. Тие се подигнати во спомен на жртвите од последната ерупција во 1950-тите. Планината Вулкан, која локално се нарекува Стариот Вулкан а  всушност е најмладиот вулкан на островот, формиран при ерупцијата во 1871 година.
Црква „Св. Никола Арбанашки“ - Охрид
'''Св. Никола Арбанашки''' — средновековна црква во урнатини, сместена градот Охрид. Му припаѓа на Струшкото архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА. Прогласена е за културно наследство на Македонија.
Историја
Остатоците од црквата се наоѓаат на ул. „Кузман Капидан“ (старо име „Страшо Пинџур“) бр. 16-а, во дворот на семејството Чобановци, во горниот дел на маалото Варош. Изградена е во текот на средновековието. Забележано е дека пропаднала во урнатини уште во 1930-тите.
Опис
Од храомт се зачувани делови од источниот апсидален дел. Ѕидана е од делкан камен и фрагментирани тули. Во ѕидаријата има сполии (архитектонски елементи) од антички објекти, особено од старата базилика на Плаошник, сместена на билото на запад.
Јаболко
Јаболкото - вид средноевропско овошје
Јаболката во Македонија
Јаболката е најраспространето овошје кое што успева и се одгледува ширум Македонија. Најпознати региони каде што се одгледува јаболка кои се препознатливи во секојдневниот живот, па и народното творештво се Преспа и Тетовско.
Преспанско јаболко
Квалитетот на преспанското јаболко е познат и признат во светот и потврден со многу анализи и контроли на квалитетот.
Најзастапени сорти на јаболко се Ајдаредот со околу 63%, Златниот Делишес 20%, Црвениот Делишес 10% и други сорти со околу 7%.
Околу 20% од вкупното производство на јаболко отпаѓа на индустриско јаболко, што на нашата фабрика и овозможува достап до квалитетна суровина за производство на јаболков концентрат со врвен квалитет.
Со симболично откинување на првото јаболко во рамките на манифестацијата „Преспански јаболкобер“ секоја година официјално започнува годинашната берба на Преспанското јаболко.
На почетокот на бербата, што традиционално започнува на големиот христијански празник Крстовден, се очекува секоја година да надмине 100.000 тона.
Во 2016 година, поради ниските температури кои го зафатија Преспанскиот регион на крајот од април, родот со јаболки ебил преполовен во однос на минатите години, односно се собрале околу 50.000 тони јаболка. Околу 2.700 хектари јаболкови насади биле зафатени од мразот, а родот бил оштететен од 20 до 100 проценти.
Јаболкото како тема во уметноста и популарната култура
Јаболкото е честа тема во народното творештво, литературата, сликарството и во популарната култура, као на пример:
Наводи
Kulturapfel
Охридско Езеро
Охридско Езеро — најголемо и најзначајно природно езеро во Македонија, најстаро во Европа и, од биолошки аспект, најзначајниот стагнантен воден екосистем на континентот. Се одликува со богата историја, културa, археолошки наоѓалишта и природна убавина, и го делат две држави: Македонија и Албанија.
Благодарение на ваквите особености, во 1980 година Охридското Езеро и градот Охрид се прогласени за Светско културно наследство, под заштита на УНЕСКО. Светската важност на езерото се потврдува во 2010 г. кога НАСА и Меѓународниот астрономски сојуз решаваат едно од езерата на Сатурновата месечина Титан да го носи името „Охридско Езеро“ (лат. Ohrid Lacus).
Географија
Езерото покрива површина од 358,2 км2 и се протега во должина од 30,8 км, а најголемата широчина изнесува 14,8 км. Должината на брегот изнесува 87,5 км. Неговата длабочина достигнува до 289 м. Вкупниот волумен на езерото изнесува 58,6 км3. Езерото е сместено во длабока и затворена котлина, на исток ограничена со планината Галичица (2288 м), а на запад со Јабланица (2257 м).
Се наоѓа на надморска височина од 695 метри. Во сливот на Охридското Езеро припаѓаат 40 реки, од кои 23 на албанска и 17 на македонска територија. Најголемата должина на Охридското Езеро изнесува околу 30 километри. Неговата широчина е различна - од максимална 15 км. до средна широчина од 11 км. Најголемата длабочина од 286 метри е измерена меѓу селата Пештани и Трпејца, на околу 5 км од езерскиот брег. Средната длабочина на езерото е 151 м. За бистрата вода чија провидност изнесува и до 22 метри, што претставува вистинска реткост помагаат бројните подводни врутоци и изворите кои се наоѓаат по должината на источниот и јужниот брег.
Потекло
Потеклото на Охридското Езеро, гледано како езерски систем со Преспанското Езеро е тектонско. Двете езера претставуваат остатоци од базенот на поранешното Десаретско Езеро од кое настануваат по пат на геотектонска депресија за време на плиоценот (пред 5,3-1,8 милиони години).
Неговата геолошка старост се проценува на околу 2-3 милиони години и како такво е најстаро во Европа. Ваквите езерски екосистеми се сметаат за центри на диверзитет и резервоари на еволуција во кои пред сè поради стабилноста на амбиенталната средина, изолираноста на екосистемот и долгото постоење доаѓа до процеси на рапидна еволуција на одредени групи на организми.
Флора и фауна
За Охридското Езеро карактеристични се поголем број реликтни и ендемски организми. Групи најбогати со ендемски организми и воедно најистражувани групи на организми се дијатомеите (силикатни алги, Bacillariophyta), харите (група од зелените алги, Charophyta), потоа планариите (сплескани црви, Turbellaria), мекотелите (Molusca), особено полжавите (Gastropoda) и раковите (Crustacea). Во езерото живеат 17 видови на риби, од кои 10 се ендемски. Тие се:
Клима
Климата во Охридската Котлина е класифицирана како локално-континентална. Вообичаена средна тепмература достига до 11,4 Целзиусови степени. Средната месечна температура изнесува 21,2 степени во јули и август, со 34,4 е постигнат апсолутен максимум во август. Најниска средна месечна температура изнесува 1,5 степени во јануари, додека -17,2 степени е апсолутен минимум. Просечната вредност на врнежи во охридскиот басен приближно изнесува 759 mm.
Највообичаен ветер е оној кој дува од север, посебно во есен и зима. За време на летниот и зимскиот период дуваат ветрови во правец на југ и југоисток. Безначајни се југоисточните и источните ветрови. Дождливите и благите периоди се менуваат преку ден, посебно во лето. Утрата се одликуваат со паузи помеѓу дувањето на северните ветрови и благите периоди. Временските услови стануваат многу различни попладне кога јужните и југоисточните ветрови ја менуваат стабилноста. Средната брзина на ветер во охридскиот регион е релативно ниска, 3,4 м /сек.
Температурата на водата во подлабоките слоеви од Охридско Езеро е приближно 6 C°, додека на површината водата може да се загрее до 24 степени, и во крајбрежните слоеви дури до 26 °C.
Езерото низ минатото
Сликарот Никола Герман оставил неколку фото-записи за тоа како изгледало езерото и рибарството во Охрид по војната:
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
Претстава
Претстава е книжевен облик напишана од драматург која вообичаено се состои од дијалог или пеење помеѓу глумците. Наменета е за театарска изведба и за читање. Терминот „претстава“ може да се однесува и на пишуван текст од страна на драматургот кој опфаќа целосен театарски настап.
Комедија
Тоа се претстави кои се замислени со смешна содржина.
Фарса
Во нив е доминантен хуморот од најразновидна форма
Трагедија
Ова се претстави кои се занимаваат со темните страни на човечкото постоење.
Мјузикл
Театарското дејствување е искажана најчесто со музика и пеење.
Пророк
Во религијата, пророк е човек кој го сретнал натприродното или божественото и служи како посредник со луѓето.
Пророци постоеле во многу култури низ историјата, вклучувајќи ги религиите христијанство, јудаизам, пророкот Заратустра во Персија, пророчиштето Делфи во Стара Грција, потоа во исламот, и во многу други. Традиционално, на пророците им се припишува улога на доносители на промените кои зависат од пораките што ги носат. Епитетот „пророк“ е субјективен, бидејќи оној што од едни се смета за пророк, од други може да се смета за лажен пророк. Кон крајот на XX век, епитетот „пророк“ се ставал на некој кој е успешен во анализата на економските ситуации, или на оние кои ги коментираат кризите во општеството.
Германскиот философ Фридрих Ниче, пророците ги нарекува „мелези на болестите и на волјата за власт“.
Dolerus
Dolerus е род на растителни оси кои припаѓаат на фамилијата Tenthredinidae.
Видовите од овој род се наоѓаат во Европа и Северна Америка. Ги има и во Македонија, каде досега се утврдени повеќе од 20 вида.
Опис
Видовите од овој род лесно се распознаваат по жилкувањето на предните крила. Телото е валчесто и издолжено, црно и често со црвеникав абдомен. Меѓу видовите постои голема сличност, и доста тешко се распознаваат, особено машките форми.
Ларвите се развиваат на растенија од родовите Equisetum, Juncus, Carex, и на повеќе видови од фамилијата Gramineae.
Видови:
Будење на стаорците (филм)
„Будење на стаорците“ (српски: Буђење пацова) — српски и југословенски филм од 1967 година во режија на Живоин Павловиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Слободан Перовиќ, Душица Жегарац, Северин Бијелиќ, Мирјана Блашковиќ, Павле Вуисиќ итн.
Синопсис
Филм го прикажува неуспешниот обид на еден осамен човек да го промени својот бесмислен живот. Во потрага по работа и пари, тој се вљубува во една непозната девојка и верува дека тоа претставува пресврт во неговиот живот. Но, во мигот кога неговата илузија за среќата го достигнува врвот, девојката му ги зема парите (кои тој ги добил од еден свој познаник) и скришно си заминува, оставајќи го разочаран и измамен. Така, тој повторно се наоѓа во истата состојба како пред првата средба со неа.
IC 1453
IC 1453 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1453 се споменува и како NPM1G +09.0255.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1453 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1453 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 22 м 53,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 53' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на IC 1453 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3091445.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Драматург на претстава
Драматург на претстава  или  драматург е лице кое ги избира театарските  текстови за  репертоар и го создава уметничкиот профил на една театарска куќа. Најчесто тоа е истакнат книжевник или театарски стручњак.
Вообичаено овој термин се појавува од крајот на XIX век. Денес, често поимот драматург е заменет со драматург на претставата, а означува стручно лице кое учествува во работата на одредена театарска претстава со свои стручни забелешки, интервенции врз драмскиот текст, како и во соработка со театарскиот режисер.
1638
1638 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1638 година од новата ера, 638. од вториот милениум, 38. од XVII век и деветта од 1630-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7146 и 7147 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6388 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5398 и 5399 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2391.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1638 година се протега во 4274 и 4275, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4334 и 4335 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2181. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1047 и 1048 исламска година.
Петпрсник
Петпрсник (лат. Pseudopanax arboreus, англиски: Five Finger (маорски: Puahou или Whauwhaupaku) е ендемско дрво од Нов Зеланд, од семејството Бршленоцветни. Ова е едно од пораспространетите локални дрва, кое се среќава насекаде по шумите, честакот и градините ширум целата земја. Името произлегува од фактот што гранките имаат сложени листови со пет до седум ливчиња, и поради тоа ова е мошне карактеристично и лесно препознатливо дрво.
Петпрсникот е во блиско сродство и дели многу сличности со видовите P. laetus, P. colensoi и P. macintyrei. Копјестите дрва припаѓаат на истиот род.
Црква „Св. Захариј“ - Загар
Свети Захариј (Ναός Αγίου Ζαχαρία στο Γράμμο) — црква на планината Грамошта во Костурско, Егејска Македонија. Претставува единствената преживеана градба од некогашното село Загар. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.
Историја
Според повеќето истражувачи, храмот е изграден на крајот од XVI век и претставува една од највпечатливите цркви на ова подрачје. Своевремено бил црква на денес исчезнат манастир, веројатно метох на соседниот манастир „Св. Архангели“ кај селото Чука, бидејќи црквата е мала. Преостанала само црквата, но откриени се темелите на конаците.
Околу манастирот се развило селцето Загар. По уништувањето на Линотопи во 1769 г. во Загар се населило муслиманско население кое ја претворило црквата во џамија. Подоцна храмот е претворен во штала. По припојувањето на Егејска Македонија кон Грција во 1912 г. истиот одново станал црква. Во XX век е обновена припратата која доготаш била во урнатини.
Во 1990 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Архитектура
Црквата е крстокуполна и покриена со камени плочки, што заедно со внимателната ѕидарија покажува дека е дело на градители од еписката школа.
Внатрешноста е живописана, но голем дел од фреските се уништени во пожар. Зачуваните фрагменти се од XVII век, што се потврдува во натпис над прозорец одвнатре на јужниот ѕид со годината 1671.
1476 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1476 година се протега во 1160 и 1161, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1220 и 1221 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 933 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2161 и 2160 исламска година пред хиџра.
Откритија
1476 av. J.-C.
Џовани де ло Калво
Џовани де ло Калво — џеновски пиратски капетан кој влегол во служба под царот Михаил VIII и станал владетел на Анафи и Родос и мега дукс на византиската морнарица.
Џовани бил родум од малиот остров Анафи, но потекнувал, како и останатите платеници на Михаил VIII, од Џенова. Негови омилени ловишта биле морињата околу Евбоја, иако е познато дека своие дејства ги спроведувал сè до бреговите на Албанија како и областа околу Валона.
Михаил VIII спровел голем напор за освојуање на Егејските острови кои биле под власта на латините, заедно со мега дуксот Алексиј Дука Филантропен и уште еден италијнски одметник, Ликарио. Џовани помогнал во освојувањето на својот роден остров, Анафи, од семејството Фоколо. Михаил VIII го наградил така што го прогласил за осподар на Анафи, но и на Родос во 1278 година, и подоцна бил прогласен како неговиот претходник Ликарио, мега дукс.
Сегед
Сегед (на унгарски: Szeged) — четвртиот најголем град во Унгарија, најголем град и регионален центар на Јужната голема котлина и административен центар на еден од 19-те окрузи на Унгарија, Чонград. Универзитетот на Сегед е еден од двата најпозната и најреномирани универзитети во Унгарија.
Секогаш
Секогаш — романтична комедија-драма од 1989 година режирана од Стивен Спилберг во која играат Ричард Драјфус, Холи Хантер и Џон Гудмен. Одри Хепберн за последен пат се појавува токму во овој филм и тоа во улога на ангел.
Сегед
Население
Денеска градот има околу 169678 жители. Еден е од ретките унгарски градови, каде што популацијата не се намалила, туку историски до ден денеска се зголемува.
Етнички групи
Население според националност: (попис од 2001)
Религија
Населениe според религија: (попис од 2001)
Стопанство
Сегед е еден од главните центри на индустријата за прехранбени производи во Унгарија, најмногу познат по неговите пиперки, Сегед гулашот, и различните видови на салами како пик саламата.
Географија
Сегед е сместен во близина на јужната граница на Унгарија, во јужниот `дел на утоката на реката Марос, на двата брега на реката Тиса. Поради големиот ден на сончеви часови годишно, градот го има добиено прекарот Град на сонцето.
Карши Чифлик
Карши Чифлик или Ќучук Чифлик (Ξάγναντο, Ксагнато) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 52 километри североисточно од градот Драма и на 3 километри северно од центарот на општината, Бук.
Селото се наоѓа на надморска височина од 252 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 110 жители од кои 50 Македонци и 60 цигани.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Ксагнато. Кон 1928 година селото било целосно бегалско со 17 семејства и вкупно 72 лица.
Демографија
Во 1940 година селото броело 148 жители, на пописот од 1951 имало 179 жители, 1961 година во селото живееле 160 жители, во 1971 година имало 73 жители, во 1981 година имало 41 жител, додека во 1991 година имало 95 жители. Денеска, населението на селото е 43 жители според пописот од 2011 година.
Христијанството во Нигерија
Христијанството во Нигерија е доминантна религија во земјата. Христијаните во земјата сочинуваат од околу 40% и 50.8% од вкупното население. Христијаните се доминантни во јужните и централните делови на Нигерија. Нигерија го има најголемото христијанско население од која било африканска држава, односно над 80 милиони Христијани. Во 1953 година Христијаните биле 21.4% а во 2010 50.8%. Христијаните во централните и северните делови на Нигерија се соочиваат со прогон од страна на Муслиманите, особено по воведувањето на шеријатот во некои нигериски сојузни држави. Забележани се убиства, насилства и малтретирања врз Христијаните.
217
217 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 217 година од новата ера, 217. од првиот милениум, 17. од III век и осма од 210-тите.
Христијанството во Нигерија
Католичка црква на Нигерија
Католичката црква во Нигерија има голем број свои верници. Во 2005 година се проценувало дека во Нигерија има 19 милиони крстени Католици. Архибискупиите се: Абуџа, Бенин Сити, Калабар, Ибадан, Џос, Кадуна, Лагос, Онитша и Овери. Црквата има над30 милиони членови во државата. Кардинал од Нигерија е Франсис Аринзе.
217
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Христијанството во Нигерија
Прогон на Христијаните во Нигерија
Во северните и централните делови на земјата забележан е жесток прогон на христијанското население, особено од страна на муслиманите. Односите меѓу двете верски заедници се лоши и забележани се убивања на Христијани уште од 1999 година. За време на немирите во Џос стотици лица настрадале. Официјалните проценки велат дека 500 лица биле масакрирани од муслиманските банди.
217
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5725 и 5726 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4967 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3977 и 3978 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 970.
Тропско овошје
Тропското овошје е богато со витмини и минерали и може да ја збогати исхраната. Зрелите плодови се благи и ароматични, и содржат влакна, киселини и етерично масло. За тропското овошје се карактеристични интензивните бои. Молекулите на боја во растителните намирници ги сочинуваат повеќе од 2000 пигменти кои освен што на овошјето му даваат боја, содржат и јаки антиоксиданси. Колку бојата на овошјето е поинтензивна, поголема е и антиоксидативната моќ.
Христијанството во Нигерија
Прогон на Христијаните во Нигерија
Во март 2010 за време на судирите меѓу верските заедници биле убиено најмалку 200 лица, повеќето Христијани. На сличен начин во 2008 година биле убиени над 300. Исто така, за време на Божиќ во 2011, исламската секта Боко Харам бомбандирала католичка црква во близина на Абуџа и убиле над 30 лица. Според BBC за време на Божиќ во 2012 биле убиени 6 Хрстијани и нивната црква била запалена.
Битка кај Ан
Битката кај Ан (кинески: 鞍之战; пинјин: Ān zhī Zhàn) ― битка водена за време на Пролетниот и есенскиот период во 589 п.н.е. на ридот Хуа во областа на денешниот град Чинан, Шандонг помеѓу државите Ќи и Чин. Завршила со победа на државата Чин и на крајот резултирало со сојуз меѓу двете држави.
Два од трите преживеани коментари на пролетните и есенските анали, Цуо Чуан и Гулијанг Чуан го опишуваат настанот што довел до битката како навреда што ја претрпел чинскиот емисар во ќискиот двор, но двата извори се разликуваат по природата на навредата. Според Цуо Чуан, војводата од Ќи им дозволил на жените да ја следат посетата на емисарот од преградена страна, жени кои потоа го навредиле емисарот со нивната смеа. Гулијанг Чуан тврди дека војводата од Ќи ги навредил емисарите на четири држави во посета со тоа што на секоја од нив и доделил служител кој ги споделувал нивните соодветни физички дефекти.
NGC 2547
NGC 2547 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Едро, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2547 се споменува и како OCL 753, ESO 209-SC18, AM 0808-490.
Откривање
Објектот е откриен во 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2547 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 4,7 m. NGC 2547 има само една позната привидна димензија, која изнесува 25'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 10 м 9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 49° 13' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 2547 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 396; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8144.
Историја на шкотскиот јазик
Среден век до класично гелско учење
Со сигурност се знае дека шкотскиот јазик го заменил пиктскиот јазик северно од реката Форт и до доцниот XV век и веќе започнал да се именува со денешниот поим. Јазикот до XIII век започнал сè помалку да се зборува во јужните делови на Шкотска.
Од околу XVI век Шкотите започнале да го нарекуваат својот јазик како Erse што во превод значи „ирски“. Ова било малку иронично бидејќи Шкотите се стремеле да ја дооформат својата културна посебност.
Името „ирски“ се користело бидејќи сите образовани лица во Ирска и Шкотска го користеле литературниот класичен гелски јазик и немало остри разлики помеѓу овој јазик и зборуваниот јазик во Шкотска. Кога класичниот гелски јазик престанал да се користи во образованието во двете земји, се развиле и почнале да се користат локалните јазици кои се развиле во посебни јазика.
Модерен период
Шкотскиот јазик има голема орална и пишана традиција која на шкотски јазик се нарекува „beul-aithris“. Јазикот зачувува знаење за пред-феудалниот период и племенските закони и обичаи на Шкотска.
Што се однесува за книгоиздавателството, ирскиот превод на Библијата се користела во Шкотска сè додека не била преведена на шкотски јазик. Авторот Дејвид Рос во својата книга „2002 историја на Шкотска“ забележува дека шкотска верзија на Библијата била испечатена уште во 1690 година од Роберт Кирк во Лондон, но истата не била распространета меѓу шкотското население. Првата добропозната Библија на шкотски јазик е издадена во 1767 година од страна на Џејмс Стјуарт од Килин и Дугалд Баханан од Ранох.
Поранешни дијалекти
Денешниот шкотски јазик најдобро и најточно може да се именува како „планински гелски“ за да се разликува од поранешните дијалекти на „низински гелски“. Од овие, галовејскиот гелски дијалект можеби е последниот дијалект на гелскиот јазик кој се зборувал во Низинска Шкотска. До крајот на средниот век, низинскиот шкотски бил заменет во средниот англиски јазик или со шкотскиот германски јазик и британскиот јазик исчезнал. Според Џејмс Крихтон, последното место во низинска Шкотска каде се зборувал шкотскиот јазик било селото Бар во Карик. Како и да е, нема топографска граница на северните и јужните јазични разлики.
Денес, најблизок ирски дијалект со шкотскиот јазик е улстерски ирски дијалект. Овој дијалект содржи голем број на архаични зборови и јазична конструкција што ги поврзува двата јазика. За разлика од тој дијалект, стандардните јазици се малку поразлични, односно ирскиот јазик се заснова на дијалекти од југоистокот на земјата. Од друга страна пак, шкотскиот јазик се развил на островите Надворешни Хебриди и се проширил кон остатаокот од Шкотска, иако денес во источните делови послабо се зборува јазикот.
Шеста македонска ударна бригада
Шестата македонска ударна бригада била формирана на 6 септември 1944 на планината Славеј, близу до Струга. Била формирана од четири баталјони, со околу 1.500 борци, заедно со борците од составот на Дримколскиот народоослободителен партизански одред и борците на Охридско-струшка доолнителна ударна бригада. Дел од борците на Првата македонска ударна бригада и Првата македонско-косовска ударна бригада влегле во оваа бригада, како и новодојдени борци.
Команден состав
Командниот состав на бригадата го сочинувале:
Политички комесар:
Борбени дејства
Веднаш по формирањето бригадата се упатила кон Крушево за да го ослободи. На патот кон Крушево, водела борби кај караулата Трула, која била заземена, а потоа учествувала во ослободување на селото Цер. Потоау бригадата се упатила кон Пуста Река и Крушево. На 8 септември 1944 година заедно со Партизанскиот одред „Питу Гули“ влегле во Крушево без борбени акции, бидејќи бугарската војска веќе го напуштила градот.
На 10 септември 1944 година, по наредба на ГШ на НОВ и ПОМ бригадата тргнала на марш преку Букова Чешма, с. Пласница, с. Лисичани, с. Челопеци кон Бродско и Кичевско, каде имала задача да го штити реонот кон с. Зајас и другите села. На 12 септември, бригадата добила задача за напад на село Зајас. Ноќта на 13/14 септември 1944 година, бригадата се одготвувала да ги изненади балистичките сили предводени од Мефаил Шеху, но откако биле откриени, одлуката била да се одложи акцијата и да се продолжи кон с. Добреонец и с. Лавчани.
На 20 септември 1944 година штабот на бригадата бил преместен во с. Миоказ и. При формирањето на Четириесет и осмата дивизија на НОВЈ на 28 септември 1944 година, оваа бригада заедно со бригадите: Прва македонска ударна бригада, Петнаесетта македонска ударна бригада и Четврта македонска албанска бригада влегле во составот на дивизијата. Истиот ден бригадата имала жесток судир со балистите кај с. Карбуница. На 7 октомври добила задача да учествува во координираниот напад во реонот на Кичево. најжестоки борби бригадата водела кај село Шутови и с. Премка, по што во бригадата влегле нови борци, а еден баталјон на бригадата преминал во составот на Петнаесеттата македонска ударна бригада.
На 20 октомври 1944 година, бригадата била ставена под команда на Четириесет и втората дивизија на НОВЈ и го чистела подрачјето на Жеден и Сува Гора од балистичките сили. По борбите на Сува Гора, бригадата се повлекла во Самоков, каде на 9 ноември 1944 година формациски повторно се приклучила кон Четириесет и осмата дивизија на НОВЈ.
По заедничките борби за ослободувањето на Кичево и Гостиварско, продолжила да ги гони балистичките сили кон Гостивар, кој бил ослободен на 18 ноември 1944 година. Една од последните акции на оваа бригада е операцијата за апсење на Џемо Хаса, балистичкиот водач, што се случило во мај 1945 година, кај с. Врапчиште. На 15 јули 1945 година, бригадата влегла во состав на единиците на Народна одбрана.
Во текот на борбите од оваа бригада загинале 108 борци.
Тур де Франс 2019
Тур де Франс 2019 (познато и како: Трка околу Франција 2019) — 106. издание на велосипедската голема трка Тур де Франс, која се одржала помеѓу 6 и 28 јули како дваесет и седми настан во сезоната на Светската турнеја.
Колегата на Краусвајк, Мике Тенисен, ја освоил првата етапа во масовен спринт, кој станал прв возач на Тур кој ја облекол водечката жолта маичка. Жилијан Алафилип од го преземал водството на трката по победата на третата етапа. Ја изгубил жолтата маичка по шестата етапа од Џулио Чиконе, кој бил највисоко пласиран возач во групата на бегството, кое завршило пред главната група. Водството на Чиконе на Тур траело две етапи, пред Алафилип повторно да ја преземе жолтата маичка, која ја носел на следниве единаесет етапи, вклучувајќи ги и оние на Пиринеите, пред да ја изгуби од Бернал на вториот ден на Алпите, на етапата 19, која била скратена поради лошото време. Бернал го одржал водството на завршните две етапи за победа на Тур.
Бодовниот пласман бил освоен од Петер Саган по рекорден седми пат, додека Ромен Барде од го освоил планинскиот пласман. Бернал, исто така, го освоил пласманот за млад возач. го освоиле екипниот пласман, додека Алафилип бил именуван најборбен на целата трка. Кејлеб Јуан од имал најмногу победи на етапите, вкупно три.
Екипи
Секоја екипа имала дозволено да настапи со осум возачи, па така вкупно 176 возачи ја започнале трката. Од нив, 33 го имале својот прв настап на Тур де Франс. Возачите доаѓале од 30 држави. Шест држави имале повеќе од 10 возачи на трката: Франција (43), Белгија (21), Италија (15), Шпанија (13), Германија (11) и Холандија (11). Просечната возраст на возачите на трката била 29,71 година, движејќи се од 21-годишниот Јаспер Филипсен до 39-годишниот Ларс Бак. го имала најмладиот состав, додека го имала најстариот.
Фаворити пред трката
Бранителот на титулата од 2018 година, Герајнт Томас, се вратил да ја одбрани неговата титула. По прославата на неговата победа, на почетокот на сезоната 2019 бил надвор од форма. Првите знаци за подобрување на формата било третото место на Тур де Романди. Потоа, учествувал на Тур де Свис, но имал пад на четвртата етапа поради што ја напуштил трката и морал да се опорави. Ова ја довело во прашање неговата спремност за настап на Тур.