cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никола Мартиноски
Прв скопски период
„Портретот на младиот филозоф” претставува почеток на нов вид изразување на Мартиноски, обликот на главата е овален, деталите на лицето се манирично подвлечени, формата на телото е вретенесто обликувана и обла. Сите овие одлики се блиски до стилот на Модиљани, но присутна е и блискост со естетиката на македонските средновековни икони. Во творештвото на Мартиноски се појавиле и слики со симболични и метафорични мотиви во кои тој станал поблизок до некои од уметниците на Париската школа и уште поусогласен со германскиот експресионизам, со симпатијата за лошата општествена и етичка состојба на луѓето. Овие дела на Мартиноски биле специфични и во рамките на југословенската уметност. Нивна единствена врска може да се пронајде во творештвото на некои членови на прогресивната хрватска група „Земја”, особено на сликарот Игњат Јоб.
Многу од делата на Мартиноски од почетокот на триесеттите години претставуваат сцени од кафеанскиот живот или пак се поврзани со проституцијата. Користејќи го искуството на други уметници, Мартиноски ги деформира, дури и ги карикира фигурите за да ја нагласи бруталноста на мотивите на кои работи. Сликите „Доилка” и „Композиција - Мајка со дете” (1929/30), се дадени со слободни контури на фигурите и пејзажите, со еден вид експресионистичка тензија. Сликата „Кафеана 1” (1930) е смело „измешана” и преполнета композиција. Формите на женските и машките фигури се дадени со нервозни, раздробени потези, со забележлива кубистичка и експресионистичка инспирација.
Во 1930 година, Мартиноски ги создал сликите во масло „Девојче со плетенки” и „Портретот на Олга”. Цврстите форми, силните контури и празните светли подлоги, одделно ја нагласуваат кубистичката структура на сликите. Тогаш настанала и гипсената „Фигура на жена”, единствената зачувана (сега мошне оштетена) скулптура на Мартиноски, со здржаната изразност и патос на позата, блиска е со сликите од истиот период.
Во 1930 година, Мартиноски насликал и две платна со религиозни мотиви: „Распнатиот вечен син” (уништена) и „Под распетие”. Во второто, видливите рабови на фигурите градат обли форми со испрекинати движења, драматично и грубо предадени. Ликовите се вулгарно упростени, а боите се рафинирани и јасно распределени. Во 1931 година, Мартиноски имал две самостојни изложби и зел учество во неколку групни изложби во Скопје и Белград. Неговите дела се смела потрага по уметничка поединечност, втемелена на париската инспирација и експресионизмот. Таа година ги насликал „Пејзаж од Скопје” и „Пејзаж од Соко Бања”, со извиени, грчевито поставени потези и смело деформирани облици. Го насликал и својот „Автопортрет”, впечатлива синтеза на посткубизмот и рафинманот на Модиљани. Во симболичната композиција „Семејство”, три фигури (маж, жена и дете) се предадени на гола заднина во кубистички и експресионистички манир, со нагласена маса на облиците и поедноставени детали на лицата. Од друга страна сликите „Госпоѓица Арети”, (1931), „Порок” (1931/32), „На дното” (1931/32), „Во кафеана 2” (1932), се голи или облечени машки и женски фигури, во кафеана или некоја друга средина кај кои телата се цилиндрично заоблени или „скршени”, со кубистички деформирани облици кои наликуваат на кукли или марионети, потсетуваат на делата на Пикасо, Грос, Дикс, Кислинг, но ја сугерираат и врската на Мартиноски со македонската уметничка традиција. Во пејзажот „Еврејско маало во Скопје” (1932) збиената композиција е претставена во кубистички третман со геометриско поедноставување на деталите. На крајот на овој период, Мартиноски создал многу цртежи кои во мотивите (особено оние социјалните) и третманот, впечатливо го следат развојот на неговото сликарство.
До 1933 година, творештвото и изложбите на Мартиноски го најавиле крајот на периодот на влијанијата на францускиот и германскиот експресионизам. Во 1933 година, во скопска приватна куќа, Мартиноски ги направил своите први две фрески. Едната од нив е комплетно уништена, a другата („Шумадиска идила”), со своите пасторални мотиви и со третманот ја покажува авторовата тенденција кон благо заоблени форми, грациозни движења и деликатна стилизација на сите детали. Ваквите тенденции се забележливи во многу женски фигури од тоа време.
„Циганска свадба” (1933) е динамична композиција со повеќе седнати фигури и разработени етнографски, социјални и психолошки детали. Тука третманот е речиси реалистичен, а во некои портрети обработката е експресивна и претставува издолжени, речиси аскетски ликови. Во 1934 година, Мартиноски излагал, со групата „Облик” во Софија и Прага. Критиката укажала на експресивната уметност на Мартиноски, на неговиот модернизам, споен со инспирациите од македонската уметничката традиција. Тие експресионистички одлики се забележливи и во неговите илустрации за книгата на Растко Пуриќ „Наличја”. Тука социјалните мотиви се изработени со карикатурална деформација на облиците, забележлива и во „Портретот на Растко Пуриќ”.
Во сликата „Мајка со дете” (1934), драматичната и патетичната изразеност е особено нагласена, слична со е уметноста на Сутин, а повторно е забележлива и силната врска со македонските икони. Во другите женски ликови, формите се обли, рафинирано изработени, под забележливо влијание на Кислинг. Овие настојувања се согледани и во 1935 година, на самостојната изложба на Мартиноски во Скопје, неговиот експресионизам сега е стивнат, интересот за социјалните мотиви останал, но типични се лирските и поетични експресии. Два пејзажа од 1935 година без сомнение се меѓу најдобрите предвоени слики во Македонија. Таа година настанале и тринаесетте смело замислени, сега уништени, мурали во кафеаната „Океан”. Овие симболични и еротски сцени биле полни со рафинирана сензуалност, елегантно стилизирани и извиткани форми, блиски до некои од делата на Матис и на одделни германски експресионисти.
Втор скопски период
До 1936 година, уметничката личност на Мартиноски дефинитивно созреала. Тој и понатаму ќе ги бара своите главни мотиви и модели во циганските маала во Скопје, откривајќи ја општествената реалност на предвоена Македонија.
Годините до почетокот на Втората светска војна биле обележани со интензивна активност на Мартиноски. Во 1936 и 1937 година, тој излагал цртежи во Загреб заедно со хрватскиот уметник Томислав Кризман. Неговите лирски и реалистични дела на социјални мотиви критиката ги прогласи за „прогресивна уметност”. На скопската изложба на Мартиноски (1936), видлив бил и неговиот интерес за општествената средина која го опкружувала, предадена со „екстремни, импресивни ликовни средства”. Во оваа фаза на лирски реализам, Мартиноски предал слики на сиромашно облечени момчиња и девојчиња со милозливи, носталгични лица и убаво обликувани тела и глави. Најспецифични цртежи на Мартиноски се илустрациите во книгата „Работнички југ” на Р. Пуриќ каде покрај мотивите на „Мајка со дете”, портретирани се резигнирани машки и женски фигури, со чисти линии и без несуштински детали.
Во 1936 година, во приватна куќа во Скопје, Мартиноски ја создал и фреската „Пасторала” (или „Селска идила”) со декоративен третман на композицијата, во неговиот претходно разработен стил, близок на Модиљани. Наредната 1937 година, Мартиноски излагал со „Облик” во Рим и Солун. Тогаш настанала „Невеста”, инспирирана од Кислинг и од низа средоземни поттици, изработена со милозливо, деликатно обликувано лице, издолжено и благо опуштено тело.
До 1941 година, во делата на Мартиноски се развил еден вид социјален реализам, како израз на симпатијата кон сиромашните и како вистински одраз на животот. На неговата самостојна изложба во 1938 година, уметноста на Мартиноски била класифицирана како реалистична и тој бил наречен „голем македонски сликар”. Од таа година датираат неколку типични дела: „Питач”, во партали и со превез над десното око, „Малиот ерменски емигрант” и „Албанец”, кои претставуваат млади момчиња, со „слатки лица” и деликатен третман, сличен на оној во „Невеста” од 1937 година.
Со својата самостојна изложба во 1939 година, Мартиноски продолжил да ја следи оваа тенденција кон социјалниот реализам. Претставувајќи мајки со деца, момчиња и девојчиња, тој често пренагласувал некои детали за да искаже страдање и човечка резигнација. Така во сликата „Дедо и внука” (1940) личностите се портретирани со укажување на горчината на тешкиот и нерадосен живот, а во неколку „мајки со деца” и „доилки”, социјалните и психолошки моменти понекогаш се натуралистички нагласени. Поимпресивни резултати уметникот постигнал во претстави на полуголи девојки и многубројни портрети на деца или момчиња. Мартиноски тогаш насликал и неколку мртви природи кои се меѓу најдобрите негови дела од овој вид. Цртежите и понатаму го следеле реалистичкиот правец, движењата се впечатливо предадени со фина, тенка линија и типична физичко-емоционална обработка на физиономиите.
Воен период
За време на војната творештвото на Мартиноски стилски ја следело претходната експресивно-реалистичка ориентација. Така, во платното „Коледари” (1941), сиромашно облечени девојчиња се дадени во зимски пејзаж, во духот на предвоената социјална уметност со типични деформации и неизразни бои. Во овие години, прво во Скопје, а потоа и во Крушево, Мартиноски портретирал неколку момчиња и девојчиња, роднини и пријатели, каде рутински го следел својот предвоен период. Тоа е видливо и во неколку пејзажи и цртежи од тоа време. По ослободувањето на Крушево, Мартиноски, покрај новите обврски во политичката агитација и пропаганда, изработил неколку дела тематски врзани за НОВ, реалистичниот „Партизан”, серија цртежи со мотиви од партизанскиот живот и борба, каде со убави, цврсти линии ги предава типичните личности и ситуации, како и монументалните и горди ликови.
Социјалистички реализам
Повоеното творештво на Мартиноски се развивало во неколку фази, паралелно со динамичните историски промени во Македонија во тоа време, но и во битна врска со личниот живот на уметникот. Првата фаза е под влијание на социјалистичкиот реализам и трае до 1950 година. Тогаш Мартиноски воглавно го следел своето претходно творештво, со промени предизвикани од новите творечки состојби во повоениот период. Така во 1945 година, критиката ја нагласила мајсторската вештина на Мартиноски, но барала од него да ја усогласи својата уметност со принципите на социјалистичкиот реализам, јасна тематска определеност, реалистичен пристап кој не дозволува голема слобода на изразот.
На почетокот на овој период, Мартиноски продолжил да ги слика познатите мотиви како „Мајка со дете”, „Ученикот Диме”, „Бремена жена” итн. Во 1946 година се појавиле слики со идилични и пасторални мотиви, сцени со жетви, ора и слично, предадени со сентиментални и нежни стави. Многу портрети од тоа време се третирани со нервозни потези, без разработка и рафинман. Цртежите на Мартиноски од овој период ја имаат и понатаму истата вредност како и претходните цртачки дела. Во 1947 година тој го насликал „Ударник” на реалистичен начин, со масивен и остар цртеж и наметливо спротивставени бои, а во некои тогашни темпери и цртежи, Мартиноски претставил мотиви од доброволни работнички акции и од НОВ, рутинирано, без креативна длабочина. Тука се и маслата „Илинден”, „Портрет на Гоце Делчев”, потоа неколку слики со тековни политички мотиви, серијата темпери со мотиви на партизански колони, пренесување на ранети итн.
Делата на Мартиноски од 1950 година покажуваат дека тој постепено ја менувал својата ориентација, но сè уште останал во рамката на реализмот. Така, во „Автопортрет” (1949/50), со студени бои, но користени слободно и грижливо, тој убедливо ги претставил физиономските и психолошките одлики на сопствената личност. Цртежите на Мартиноски од овој период претставуваат поединечни фигури или групни композиции, третирани со сигурна и вешта реалистичка постапка.
Обиди за обнова
Во периодот од 1950 до 1951 година, Мартиноски се обидел да ја обнови продукцијата на својата уметност, која во фазата на социјалистичкиот реализам значително опаднала. Во педесеттите години во Југославија се создаваат можности и предуслови за постепено освојување на творечката слобода во уметноста. Тогаш Мартиноски имал неколку самостојни и една ретроспективна изложба, а учествувал и на повеќе групни изложби во Југославија и странство. Неговиот интерес за новите насоки во современата светска уметност и за процесот на модернизација на македонската уметност влијаел врз неговото творештво и неговата личност, со што на некој начин го довел до преобразба на сопствениот изразен систем.
Една од темите кои Мартиноски често ги обработувал во овој период се сцени од секојдневниот живот, дадени со повеќе фолклорни одлики. Машките и женските фигури ги претставил во народни носии, неизнасилено, но без особени амбиции. Се изделува големото масло „Тешкото” (1952/54), со типични играорни чекори, вешто и рутинирано предадени. Потоа следуваат и низа слики со „мотиви од Крушево” каде пореалистичниот третман е забележлив во првите дела, а експресионистичкиот во подоцнежните. Во некои од овие дела посебно интересни се приказите на личности и обичаи од крушевската средина како „визити”, „свадби”, „слави” и сл. Овие сцени со многу фигури во народни или модерни облеки, се сместени во крушевските куќи, со сите нивни специфични детали. Уметникот се чувствувал приврзан кон овие луѓе и кон нивната средина, но сепак ги прикажува со блага иронија и ликовна слобода, понекогаш доближена до карикатуралност.
Во педесеттите години Мартиноски создал многу цртежи и слики во стилот на „симболичниот експресионизам”. Посебно се истакнуваат цртежите настанати помеѓу 1952 и 1954 година. Мартиноски тука ги искажал своите ставови за некои филозофски, морални и социјални проблеми на тоа време, за неговите симпатии кон луѓето, неговите еротски визии, а преку модерен уметнички израз го споил своето предвоено експресионистичко искуство со поттици од Грос, Паскен, Шагал и германските експресионисти. Некои од цртежите на Мартиноски се во блиска врска so византиската естетика, а други со симболизмот и надреализмот. Еротското, како лирска авантура и драма на страста, е присутно во многу цртежи на Мартиноски, а тука е и митолошкиот феномен, но за да предаде некои современи проблеми преку фантазијата и симболизмот Мартиноски никогаш не користи директни и вулгарни асоцијации. Овие цртежи биле придонес за целата југословенска уметност од тоа време. Мартиноски постепено ја менувал својата внатрешна тензија. Така, во цртежите од 1956, 1957, 1958 и 1959 година, внел аглести конструкции и деформации, кубистичка изразност и фантазија во композицијата, невообичаените, драматични и смели позиции на фигурите во просторот или грациозните, рафинирани и извиткани облици, се особено забележливи од 1959 до неговата смрт во 1973 година. Некои од маслата (1954-1955), изложени и во САД, му припаѓаат, исто така, на периодот на „симболичниот експресионизам” на Мартиноски, полни со сензуална и идилична атмосфера, слобода или фантазија во изразот, тие ги поврзуваат експресионистичките модели, со симболистички и надреални моменти. По 1960 година, овие тенденции се следат и во други дела на Мартиноски, особено во некои од неговите масла на стакло.
Последна фаза
Понатамошниот развој на творештвото на Мартиноски се одликува со барање на континуитет и синтеза на сите видови на дотогашниот уметников израз. Не постои еднообразен третман на различните теми, а слободно импровизираните мотиви се многу блиску до експресионистичкиот израз.
Делата на Мартиноски од неговата последна фаза, со мотивите и стилот се блиски со неговото претходно творештво. На почетокот на шеесеттите години „мајките” и „доилките” се реалистички обработени. По 1965 година, Мартиноски трага по импресивни пози на фигурите и поубедлив ликовен третман. Потоа создал бројни дела на овој мотив каде без особени иновации го следи академскиот стил и ја нагласува звучноста на боите. Мартиноски во овој период изработил многу портрети и слободни композиции во кои често го следи експресионизмот. Посебно се истакнува „Автопортрет” (масло, 1969), кој е синтеза на фовистички и експресионистички третмани со слободно развиени форми, интензивни бои и импресивна психолошка изразност на ликот. Во многу мртви природи од овие години, Мартиноски речиси ја достигнал синтезата на експресионизмот и третманот на Сезан. Во поуспешните нагласена е масата на предметите, смелоста на редукцијата и богатството на боите.
Мартиноски во серија цртежи ја прикажал скопската трагедија од 1963 година. Тоа се поетизирани, патетични или драматични претстави, изведени со креди во боја, молив или фломастер. Во елегантни и маниристичко истанчени линии, континуирани, меѓусебно поврзани или прекршени, Мартиноски предал фигурални композиции, сместени или расфрлани во бескраен простор. Такви се (стилски) и двете масла на темата „земјотрес”, кои се негови порутински остварувања.
Изложби
Никола Мартиноски имал околу 40 самостојни изложби. Од 1929 до 1971 неговите дела повеќепати биле изложувани во Скопје, Белград, Нови Сад, Загреб, Љубљана, Париз и Дижон. По неговата смрт во 1973 две комеморативни изложби со ретроспективен карактер биле одржани во Белград (1973) и Скопје (1975). Од 1975 до денес со најразлични концепти и по најразлични поводи биле организирани изложби во Скопје и други градови во Македонија.
Некои од ремек-делата на Мартиноски биле изложени и на бројни групни изложби во Скопје, Букурешт, Париз, Белград, Софија, Љубљана, Москва, Прага, Варшава, Вашингтон, Њујорк, Лугано, Град Мексико, Осло, Дижон, Лондон, Истанбул, Рим, Њу Делхи и др. Од многуте групни изложби во кои учествувал Никола Мартиноски како посебно интересни се издвојуваат:
Пастирска месечина
Пастир месечината е мал природен сателит, кој отвора празнина во материјалот на планетарениот прстен или ги држи честичките во рамките на прстенот. Името е резултат на фактот дека го граничат "стадото" на честичките на прстенот како овчар.
Поради нивната гравитациона сила, тие ги собираат честичките и ги одбиваат од нивните оригинални орбити преку орбитална резонанца. Ова предизвикува празнини во системот на прстени, како што е особено впечатлива девизијата Касини, како и други карактеристични бендови, или чудно "свиткани" деформации на прстените.
Јупитер
Неколку од Јупитеровите мали месечини, имено Метис и Адрастеа, се во рамките на прстенестиот систем на Јупитер, и исто така се во рамките на Рош границата. Можно е дека овие прстени се составени од материјал кој се извадени од овие две тела соприливната сила на Јупитер, можеби од страна на судирите на материјалот од прстените на нивните површини.
Сатурн
Комплексниот прстенов систем на Сатурн има неколку такви сателити. Овие го вклучуваат Прометеј (F прстен), Дафнис (Кеелер празнината), Пан (Енке празнината), Јанус, и Епиметеј (сите А прстени).
Уран
Уран, исто така, има пастир месечини на својот ε прстен, Корделија и Офелија. Тие се внатрешни и надворешни пастири. И двете месечини се во рамките на Урановиот синхрони полупречник, и нивните орбити полека се рапаѓаат поради приливното успорување.
Нептун
Нептуновите прстени се многу необични поради тоа што кај нив за првпат е откриено да бидат составени од нецелосни лакови во Земјено-засновани набљудувања, но Војаџер 2 сликите покажаа дека се целосни прстнени со светли прамени. Се мисли дека гравитационото влијание на пастир месечината Галатеја и можеби и други сè уште неоткриени пастир месечини се одговорни за оваа скупченост.
Мали планети
Прстени околу некои кентаури биле идентификувани. Чарикловите прстени се извонредно добро дефинирани и осомничени дека или се многу млади или се спречени од страна на пастир месечина слична со масата на прстените. Хирон исто така, се сметало дека има прстени слични во форма на оние на Чарикло.
Атомски број
Атомски (реден) број на еден хемиски елемент е всушност бројот на протони во атомското јадро. Според него се определува на кој елемент му припаѓа даден атом. Ознака за атомскиот број е Z. Атомскиот број се запишува како горен лев индекс (на пример, кај кислородот, редниот број му е 8, т.е. има 8 протони: 8O).
Шербет
Шербет (или шербе) е топол освежувачки безалхоколен пијалак сличен како чај или медовина. Се прави така што печениот шеќер се прелива со студена вода, а потоа се вари додека да зоврие. Самиот поим доаѓа од турскиот збор „şerbet“.
Шербетот се користи како напиток или како прелив за некои колачи. При подготвувањето на прелив за колачи, на шербетот може да му се додаде масло, мед, ванилин шеќер или сок од лимoн.
Прелив сличен на шербетот се користи и за: тулумби, татлии, туфахии или баклава.
Шербетчија е личност која продава од голем карактеристичен бокал.
Блума Зејгарник
Животопис
Блума Вулфовна Герштајн е родена во Пренах, Ковенска губернија. Учела во гимназијата во Пренах, а од 1916 година во Алексевската женска гимназија во Минск. Во 1919 година, се омажила за Алберт Јанкелевич Зеjгарник и во 1921 година се преселила во Берлин каде се запишала на филолошкиот факултет при Берлинскиот универзитет. Таму под влијание на предавањата од Макс Вертхајмер, се заинтересирала за психологијата. Во 1924 година, почнала да го посетува семинарот на Курт Левин кој се занимавал со проучување на психологијата на личноста, особено со изучување на движечките мотиви на личноста, поведението на личноста во средината, потребите и квазипотребите на личноста и нивната зависнот од социјалното опкружување. Напоредно со предавањата на Курт Левин, посетувала предавања и кај други професори; работела во психијатриската клиника кај Курт Голдштајн, посетувала часови кај Е. Шпрангер и предавања по естетика кај М. Десуар. Отприлика во тоа време (1925), после серија експерименти, под водство на Левин, Зејгарник открива закономерсност која во науката ќе биде позната како Зејгарников ефект: незавршените декствија се зачувуваат во човековата меморија многу подобро отколку незавршените дејствија. Експериментот бил спроведен така што експериментаторот барал од испитаниците да решат редица проблеми за одредено време. Испитаниците биле прекинувани така што дел од проблемите не можеле да ги дорешат. Потоа, од испитаниците се барало да ги наведат сите проблеми на коишто се сеќаваат. Истражувачите претпоставиле дека при прекинувањето да се дорешат некои од задачите се покачува нивото на емоционален стрес па нема негово празнење преку решавање на проблемот. Се покажало дека испитаниците се сеќаваат на незавршените работи скоро двапати повеќе отколку на завршените.
Во 1927, дипломирала на Берлинскиот универзитет и во 1931 година се вратила во СССР кадешто станала блиска соработничка на Лав Виготски. Работела во Москва, во Институтот за проучување на вишата нервна активност при Одделот за природна Комакадемија (комунистичка академија), а потоа во психоневролошката клиника при нститутот за експериментална медицина.
Во 1940 година била уапсена и казнета на 10 години забрана за коресподенција со нејзиниот сопруг и останува практично без никаква поддршка од двајцата синови. За време на Втората светска војна, Зејгарник со синовите се евакуирани од Москва. При евакуацијата, работела со Александар Лурија и други психолози во неврохируршката клиника на Урал. Работела на развивање рехабилитациони програми за сериозно ранетите. Во повоениот период, Зејгарник ја раководела психолошката лабораторија при институтот за психијатрија во чиешто создавање непосредно учествувала. Во овој период, како пресек помеѓу психологијата и психотерапијата бил заснован нов правец во психологијата – експериментална патопсихологија.
Во текот на кампањата за борба против космополитизмот, Зејгарник била суспендирана од главен надзорник на лабораторијата (1950), а во 1953, била отпуштена од лабораторијата; се враќа како шеф на патопсихолошката лабораторија во 1957 година и работела во Централниот истражувачки институт по психијатрија се’ до 1967 година.
Зејгарник е една од основачите на катедрата за невро- и психопатологија при факултетот за психологија на московскиот државен универзитет ‘’Ломоносов’’. Таа дала важен придонес во разработката на психолошките проблеми и за тоа во 1983 година ја добила наградата ‘’Курт Левин’’ од Американската психолошка асоцијација, а во СССР, 1978 година,  и’ била доделена Ломоносовата награда од прв степен.
Исламот во Црна Гора
Муслиманите во Црна Гора ја формираат најбројната малцинска религија во земјата. Според пописот од 2011 година, во Црна Гора има 118,477 муслимани и тие претставуваат 20% од вкупното население. Муслиманите во Црна Гора претежно се Сунити.
Историја
Во 15 век црногорскиот цар Иван (1465-1490 година) беше во војна со инфилтрираат Венецијанци во можност да се одржи војна на двата фронта Отоманското Царство го освоил многу на црна Гора е територија и воведе Исламот. Третиот син на Иван, Станиша Црнојевиќ беше првиот истакнат црногорец со муслиманската вера и од тогаш исламот не беше невообичаена религија на Crnojević Црногорската владејачката династија.
Станиша Црнојевиќ го зема името Скендербег Црнојевиќ и владеел од својот капитал во Цетиње. Тој е добро познат како еден од најистакнатите муслимански администратори во северниот дел на Отоманското Царство од словенско потекло за време на владеењето на Султан Селим I. Станиша Црнојевиќ е командувал со армија од околу 3000 акинџии и исто така одржувал комуникација со соседните современици како што бил Гази Хусрев-бег.
Во дваесет и првиот век
Муслиманите во Црна Гора се претежно Бошњаци и Албанци по етничка припадност, но исто така некои се прогласуваат за муслиманите од националност и Црногорците. Муслиманите може да биде најчесто се наоѓаат во Санџакскиот регион и во Улцињ, Бар и Подгорица. Бошњаците имаат речиси иста етничка позадина со црногорските муслимани, но се разликуваат по идеологијата во однос на прашањето за нивната етничка припадност. Во Црна Гора постојат 13 Совети на исламската заедница и тоа во: Подгорица, Тузи, Диноша, Бар, Улцињ, Плевља, Бијело Поље, Беране, Петњица, Рожае, Плав и Гусиње.
Демографија
Етничкиот состав според пописот од 2011 година, од вкупниот број на муслимани (118,477):
Теба
Две важни места во антиката биле наречени Теба:
Придавката поврзана со двете места е Тебанско.
Неколку други луѓе, нешта и места го делат името Теба, вклучувајќи ги и:
1887 во музиката
1887 година во музиката содржи некои значајни настани.
Макс Паленберг
Макс Паленберг (роден на 18 декември 1877, како Макс Полак во Виена - починал на 26 јуни 1934 година, во Карлови Вари) — австриски пејач, глумец и комичар.
Лујџи Датоме
Почетоци
Датоме пораснал во младинските каегории на Санта Кроче од Олбија. Дебитирал во Б2 серијата на возраст од 15 години и во истиот период го освоил италијанското првенство во кошарка за млади играчи. Во 2003 година се преселил во Монтепаски Сиена, каде тренер му бил Карло Рекалкати и останал таму до 2006 година. Во неговата прва сезона во Сиена одиграл шест натпревари и го освои скудетото и Суперкупот на Италија. Во следната сезона играл во тринаесет натпревари; во сезоната 2005-2006 настапите и минутите поминати на теренот му се зголемиле, а пет пати започнал и во почетната петорка.
Макс Паленберг
Иако кариерата на Паленберг започнала во 1904 година, тој дури во 1909 година се зачленил во театарот во Виена и (од 1911 година) станал дел од Виенскиот германски народен театар. Сепак, тој најголем белег оставил во Берлинскиот германски театар, каде што работел заедно со Макс Рајнхарт.
Во 1917 година се оженил со Фрици Масари која била една од најпознатите глумици во 1920-тите години. Во 1933 година тие ја напуштиле Германија и заминале во Австрија. Една година подоцна тој загинал во авионска несреќа во близина на Карлови Вари во денешна Чешка. Тој бил кремиран во „Фојахале Симеринг“, каде што била закопана и неговата пепел.
Лујџи Датоме
Почетоци
Во средината на сезоната 2006-2007 тој се преселил од Монтепаски Сиена во Легеа Скафати во размена со Родолфо Ромалдони, кој се преселил во Сиена; тој го носел дресот на Скафати, и во следната сезона и собрал вкупно четириесет и шест настапи. Во септември 2008 година се вратил во Сиена, кој го продале играчот на Виртус Рома за две сезони. Во сезоната 2008-2009 тој бил избран за Најдобар играч под 22 години во првенството.
Датоме останал во екипата од Рим до крајот на сезоната 2012-2013, забележувајќи 149 натпревари и 1.776 бода. Во неговата последна сезона во Виртус, Џиџи пронашол континуитет: тој бил избран за најдобар играч на првенството на крајот од регуларниот дел од сезоната 2012-2013 и стигнал до финалето на плејофот, каде неговата екипа била поразена од Монтепаски Сиена со 4-1.
Детроит Пистонс
На 15 јули 2013 година ја напуштил Италија и се преселил во НБА, потпишувајќи договор со Детроит Пистонс каде одлучил да го носи дресот со број 13. На 30 октомври 2013 година тој го имал своето деби во НБА, играјќи деветнаесет секунди во победата на Пистонс над Вашингтон Визардс. Тој постигнал 13 бода во победата над Кливленд Кавалиерс, највисоки во неговата кариера. Пристигнувањето во Детроит било комплицирано заради тоа што Џиџи дошол со повреда на ногата со која се здобил за време на настапите со репрезентацијата, поради што морал да ја прескокне целата предсезона, епизода што прави тој да падне пониско во "хиерархиите" на тимот. Иако сезоната е долга просторот за игра за Датоме не бил толку многу: на крајот на сезоната тој запишал 238 минути на паркетот во 34 натпревари, но успеал да постигне мал рекорд. Во натпреварот на гости против Голден Стејт Вориорс во кој Пистонс загубиле со 113-95, Џиџи станал најбрзиот Италијанец кој постигна двоцифрен број на бодови во НБА, постигнувајќи 10 бода со шут од игра 2/2 за два и 2/4 за три) престигнувајќи го Данило Галинари.
Бостон Селтикс
На 19 февруари 2015 година, тој бил разменет заедно со Јонас Јеребко во Бостон Селтикс во замена за Тејшон Принс. Датоме изберал да го носи дресот со бројот 70, како седми играч во историјата на НБА кој се одлучил за оваа бројка, во чест на Санта Кроче Олбија, неговото семејство и првиот тим во кариерата, основан во 1970 година.
Дебитирал истиот месец против Њујорк Никс играјќи ги последните 4 минути од натпреварот. На 9 март тој постигнал 13 бода во победата над Мајами Хит, изедначувајќи го својот најдобар резултат во кариера и за првпат завршил со двоцифрен број на бодови во два натпревари по ред, откако претходната вечер (на 8 март) реализирал 10 бода во натпреварот против Орландо Меџик. На 15 април тој поставил нов свој највисок број бодови во НБА кариерата, постигнувајќи 22 бода за време на последниот натпревар од регуларниот дел на сезоната против Милвоки Бакс.
Селтикс завршиле седми во Источната конференција во регуларниот дел на сезоната и се пласирале во НБА плејофот каде во првиот круг се сретнале со Кливленд Кавалирс на Леброн Џејмс. Тоа било првото учество на Датоме во НБА плејофот. Тој играл во три натпревари на Селтикс, со просек од 4,7 минути и 1,3 бода по натпревар, а неговиот тим бил елиминиран со 4-0 во победи.
Меѓутоа, во овие месеци во Бостон, Џиџи ги натера сите навивачи на Бостон да се заљубат во него толку многу што тренерот, Бред Стивенс изјавил многу важни зборови за него велејќи: Тој е еден од најдобрите шутери што сум ги видел.
Фенербахче
На 14 јули 2015 година, Датоме потпишал двегодишен договор со турскиот клуб Фенербахче. Во својата прва сезона со тимот, Датоме го освои Купот на Турција со победа над Дарушафака од 67-65. Фенербахче, исто така, стигнал до финалето на фајнлфорот во Евролигата, но не успеале да ја освојат титула, откако биле поразени од ЦСКА Москва со 96-101 по продолженија. Во 29 натпревари во Евролига, тој имал во просек 12,4 бода и 4,4 скока по натпревар, а во финалето имал учинок од 16 бода 5 скокови и 3 асистенции. На крајот од сезоната, со Фенербахче исто така го освоил и турското првенство и бил избран за МВП на финалето.
Следната сезона му помогнал на клубот да ја одбрани титулата во турското првенство, но и за првпат во клупската историја Фенербахче да стане првак во Евролигата со победата во финалето над Олимпијакос од 84-60. Во финалениот натпревар Датоме имал учинок од 11 бода и 6 скока.
На 5 јули 2017, Датоме го продолжил договорот со клубот за уште три сезони.
Репрезентативна кариера
Датоме бил дел од неколку национални младински репрезентации: тој бил дел од тимот што го освоил 9-тото место на Европското кадетско првенство во 2003 година, од тимот што го освоил 4-тото место на Европското првенство за играчи под 18 години во 2004 за потоа да ја освои бронзата во 2005 година. Тој, исто така играл и на Европското првенство за играчи под 20 години 2006 (4-то место) и 2007 (3-то место).
Во летото 2007 година дебитирал за сениорската репрезентација на Италија: на 2 јуни тој постигнал 5 бода во пријателскиот натпревар против Хрватска. Подоцна бил повикан да учествува на Евробаскетот 2007 во Шпанија: поминал само 6 минути на теренот во текот на целиот турнир (забележувајќи само 2 скока), во поразот со 74-79 од Литванија. Тој исто така учествувал и на Евробаскетот 2013 како бил капитен на аѕурите, завршувајќи го турнирот со 13,8 бода, 4,8 скока и 1,4 асистенции.
Во јуни 2016 година тој бил повикан за Квалификацискиот турнир за Олимписките игри 2016 кој се одржал во Торино, но на 9 јули Италијанците загубиле од Хрватска во финалето и неуспеале да се квалификуваат за Олимпијадата во Рио де Жанеиро.
Во 2017 година, тој учесвувал во квалификациите и во завршницата од Европското првенство 2017, каде и помогнал на Италија да стигне до четвртфиналето во кое репрезентацијата на Датоме бил поразен од Србија со 64-76 на 13 септември.
Грос Кизов
Грос Кизов (Groß Kiesow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Општината се состои од следниве единици:
Џелал Бајар
Џелал Бајар ( во  —  во ) — турски политичар, државник и третиот Претседател на Турција.
Политичка кариера
Во 1908, Џелал се приклучил како волонтер на "İttihad Terakki Cemiyeti" (Комитет на Унијата и Напредок), политичка организација на младотурците.
Во 1919 година, Бајар е избран за претседател на османлискиот парламент во Истанбул, и како заменик на Saruhan (денес Маниса). По несогласувањето за новиот устав утврден од страна на султанот, тој отишол во 1920 година во Анкара да се приклучи на Мустафа Кемал од страна на турското движење за независност. Тој станал активен член на "Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti" (Асоцијација за одбрана на правата на Анадолија и Румелија), уште една политичка организација формирана по Првата светска војна на која станал заменик претседател на Бурса во новоформираното Големо национално собрание на Турција. Истата година, тој беше заменик-министер за економија и на 27 февруари 1921 година тој одново беше назначен за министер за економија. Тој ја предводеше преговарачката комисија за време на востанието на Черкеш Етем. Во 1922 година, Бајар учествуваше во турската делегација за време на мировната конференција во Лозана, како и советник на Исмет Инону. По изборите во 1923 година, Бајар беше заменик претседател на парламентот во Измир. На 6 март 1924 Џелал Бајрам беше назначен за министер за размена на населението, развојот и преселувањето (до 7 јули 1924 година). На 26 август 1924 година го основа Türkiye İş Bankası банката во Анкара со каптал во златни цигли испратени од страна на муслиманите во Индија за поддршка на турската војна за независност. Тој беше генерален директор на оваа најголема турска комерцијална банка до 1932 година.
На 25 октомври 1937 Мустафа Кемал Ататурк го постави како премиер на 9-тата влада откако Исмет Инону ја напушти владата. Тој беше премиер до смртта на Ататурк, со што и ја замени функцијата на Ататурк како претседател на Турција во 1938 година.
До 1945 година, тој беше член на "Cumhuriyet Halk Partisi" (Републиканската народна партија), републиканската партија. Тогаш на 7 јануари 1946 година, ја основа Demokrat Parti (Демократска партија), социјално конзервативна економски Либерална партија, заедно со Аднан Мендерес, Фуат Копрули и Рефик Коралтан. ДП освои 408 од 487 места, што ги прво мнозинството во првите слободни избори во Турската историја на 14 мај 1950 година. Парламентот го избра Бојар, претседателот на ДП, како претседател на Турција. Тој подоцна беше повторно избран во 1954 и 1957 година.
1806 во уметноста
1806 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Нуклеозид
Нуклеозидите се гликозиламини, кои може да се сметаат за нуклеотиди без фосфатна група. Нуклеозидите се составени од азотна база и пентоза (рибоза или деоксирибоза). Тие се поврзани со бета-гликозидна врска.
Теба (митологија)
Фива (мифология)
Хенри Џејмс
Хенри Џејмс (15 април 1843 - 28 февруари 1916) бил американско-британски писател, кој се смета за една од клучните фигури на литературниот реализам во 19 век. Исто така, Џејмс дал значаен придонес во книжевната критика, особено со неговото инсистирање на писателите да им биде дозволено во најголема слобода да го претстават својот поглед на светот. Тој бил извонредно плоден писател, кој објавил и бројни статии и патописи, биографии, автобиографија и критики, а пишувал и драми.
Живот
Хенри Џејмс се родил во богато семејство во Њујорк. Неговиот татко, Хенри Џејмс постариот, бил еден од најпознатите интелектуалци во средината на 19 век во САД. Во младоста, Џејмс патувал меѓу Европа и Америка. Се школувал во Женева, Лондон, Париз, Болоња и Бон, со поголем број ментори. На возраст од 19 години накратко посетувал предавања на Хардвардскиот правен факултет (Harvard Law School), но повеќе претпочитал да чита литература отколку да студира право. Во раната возраст Џејмс веќе ги прочитал англиските, американските, француските и германските литературни класици, како и преведените руски класици. Во текот на 1866-1869 и 1871-1872 година бил соработник во „Нацијата“ (The Nation) и во „Атлантик мантли“ (Atlantic Monthly). По животот во Париз, каде објавувал за „Њујорк трибјун“ (New York Tribune), во 1876 година, Џејмс се пресели во Англија, прво живеејќи во Лондон, а потоа во малото место Рај, во Сасекс (Rye, Sussex). Во 1905 година ги посетил САД за првпат по пауза од 25 години. Избивањето на Првата светска војна било шок за Џејмс, кој станал британски државјанин, како знак за верност на неговата втора татковина и во знак на протест против одбивањето на Америка да влезе во војната. На 2 декември 1915 година, Џејмс доживеал срцев удар и починал во Лондон, на 28 февруари 1916 година. Тој бил кремиран во крематориумот „Голдерс Грин“, а неговите посмртни останки се закопани во Кембриџ, Масачусетс.
Сексуалната наклонетост на Џејмс
Хенри Џејмс никогаш не се оженил и откако се преселил во Лондон, тој се прогласил за ерген и редовно ги одбивал понудите за брак. По неговата смрт, Ф.В Дјупи, во неколку книги напишани за семејството на Џејмс, ја развил теоријата дека Џејмс бил вљубен во неговата братучеда Мери (Мини) Темпл, но дека имал невротичен страв од сексот. Оваа анализа ја поддржувале критичарите Ван Вик Брукс и Верон Парингтон, кои ги критикувале делата на Џејмс како женствени. Дјупи немал пристап до документите на семејството на Џејмс, но користел содржини од објавените мемоари на неговиот постар брат и од збирката на писма, уредени од Перси Лабок, чија содржина се однесува на последните години од животот на Џејмс.
Подоцна, кога поголем дел од материјалот им станал достапен на научниците, вклучувајќи ги дневниците на современиците и стотина искрени и понекогаш еротски писма напишани од Џејмс до помлади мажи, сликата за неговиот невротичен целибат била заменета со онаа за таен хомосексуалец. Во 1899 година, кога имал 56 години, тој се запознал со 27-годишниот Андерсон во Рим. Нему, Џејмс му пишувал емотивни писма, велејќи: „Те чувам, најдраго момче, во мојата најинтимна љубов и сметам на твоето чувство за мене – во секој дел од твојата душа“. Во едно писмо од 6 мај 1904 година, упатено до неговиот брат Вилјам, Џејмс се нарекол себеси како „секогаш твојот безнадежен целибат“. Колку бил точен овој опис е предмет на дилеми меѓу биографите на Џејмс, но писмата до Андерсон некогаш биле квазиеротски. Исто така, во едно писмо до Хауард Стругис, неговиот хомосексуален пријател, Џејмс напишал: „Јас повторувам, отворено дека би можел да живеам со тебе. Во меѓувреме само ќе се обидам да живеам без тебе“. Понатаму, во писмото до Хауард Стургис, Џејмс шеговито пишувал за нивната „весела, мала средба за двајца“. Во писмата до Хју Волпол, Џејмс продолжил се опишал себеси како слон кој „те гали, ох толку љубезно“. Најпосле, неговите писма до Волтер Бери, испечатени од печатницата „Црно сонце“, долго време биле прочуени по нивната скриена еротика.
Косумел
Косумел (мајaнски: Kúutsmil), (во превод: остров на врапчињата) е остров кој лежи на Карипското Море, источно од брегот на полуостровот Јукатан, спротивно од плажата Плаја Дел Кармен и близу каналот Јукатан. Косумел е една од деветте општини на државата Кинтана Ро и е главно туристичко одредиште, позната по бројните одморалишта и нуркaчки активности. Најголемиот град на островот е Сан Мигел Де Косумел
Хенри Џејмс
Сексуалната наклонетост на Џејмс
Сепак, Џејмс ѝ напишал на својата пријателка, писателката Луси Клифорд: „Најдрага Луси! Што да кажам? Кога те сакам толку многу и те гледам девет пати за еднаш што ќе ги видам другите! Затоа јас мислам дека – доколку сакаш да се разјасни до најзначајна интелектуалност – те сакам тебе повеќе отколку што ги сакам другите“. Во друг пример, тој ѝ напишал на пријателката од Њујорк, Мери Кадваладер Џонз: „Моја најдрага Мери Кадваладер. Јас копнеам за тебе, но залудно копнеам; и твојот долг молк навистина ми го крши срцето, збунува, обесхрабрува, скоро ме шокира, дури ме прави да се помислам дали слабата совесност и приврзан стар Келимаре (нагалено име што Џонз го употребувала за Џејмс) 'направила' нешто во некој темен сомнамбулизам од духот, кој ти ... создаде лош миг, или погрешен впечаток, или 'шарен изговор' Како и да е, тој те сака толку многу како и секогаш; ништо, до крајот од времето, не ќе го оттргне од тебе и ќе се сеќава на оние единаесет св. утрински интимни часови, оние телефонски матинеа, како најромантични од неговиот живот...“
Косумел
Географија
Островот е долг 48км (30мил) и 16км (9.9мил) широк и е најголемиот мексикански остров што лежи во Атлантикот. Инаку е трет по големина во државата, по островот Тибурон и Анхел де ла Гуардиа. Оддалечен е 20 км (12мил) од копното и 60км (37мил) јужно од Канкун. Голем дел од населението на Косумел живее во градот Сан Мигел ( население од 71.401 во 2005), кој се наоѓа на западниот брег на островот. Општинава, која вклучува уште две мали области на главното копно, кои се енклава на општината Солидаридад со површина од 10.423 км2 (4.024 мил), зафаќа површина од 647.33 км2 (249.93 кавадратни милји). Островот е низок, рамен и со густа вегетација.
Хенри Џејмс
Сексуалната наклонетост на Џејмс
Неговото пријателство со американската писателка Констанца Фенимор Вулсон, во чија куќа живеел повеќе недели за време на престојот во Италија во 1887 година, и неговиот шок и тагата од нејзиното самоубиство во 1894 година се опишани во делата на Леон Едел и тие имале централна улога во проучувањето на Линдол Гордон. Едел претпоставил дека Вулсон била заљубен во Џејмс и дека се самоубила поради неговата рамнодушност. Врз основа на мислењето на Едел, Гордон шпекулирал дека Џејмс се чувствувал виновен за саботажа на работата на Вулсон. Но, биографите на Вулсон силно го демантирале мислењето на Едел и го опишале Џејмс како пријател кој ја усовршил кариерата на Вулсон. Така, Новик, тврдел дека тие докази покажуваат дека Џејмс страдал од силни емоции, поттикнати од наводното самоубиство на неговата пријателка, но немало никаков доказ дека Вулсон бил заљубена во него, ниту дека тој бил причина за нејзината смрт.
Косумел
Геологија
Косумел е рамен остров кој лежи на карстно подрачје. Највисоката точка изнесува помалку од 15m надморска височина. Вртачи се дупки исполнети со изворска вода која извира од карстната почва уште пред илијадници години и се својствени за Косумел. Пристапот е ограничен и достапен само за кафалификувани нуркачи за во пештери, доколку имаат соодветна дозвола. Истражувањето на вртачите се врши преку нуркање и пливање и тие претставуваат дом на многу слатководни организми. Во раните 90-ти група истражувачи на пештери ја открија 5тата најголема подводна пештера во светот. Древните жители на островот се засолнувале во големите дупки во карпите, за да ја ибегнат жештината, копајќи мали пештери во земјата.
Историја
Се верува дека Маите први се населиле на Косумел на почетокот на првиот милениум од нашата ера, а исто така се најдени артефекти од древните Олмеци. Островот бил светилиште на мајската божица на месечината Иш Чел, а храмовите биле свето место, особено за жените кои посакувале плодност. На островот постојат урнатини од пост-класицизмот. Најголемите маиски урнатини биле расчистени за да се направи простор за аеродромска писта за време на Втората светска војна. Најголемите урнатини што останале се Сан Гервасио и се наоѓаат во непосредна близина на центарот на островот и до ден денес постојат. Првиот шпански освојувач бил Хуан де Грихалва во 1518, а наредната година Хернан Кортес пристигна со флота и уништи многу маиски храмови. Тогаш на островот живееја околу 40.000 Маи, но малите сипаници ги уништија и до 1570 останаа само 30. Во годините што претстоеја, Косумел беше напуштен и се користеше од време на време како скривалиште на пиратите. Во 1848 избувна Јукатанската војна, која резултираше со емиграција на бегалците. Спомен плоча во музејот на Косумел вели дека американскиот претседател Абрахам Линколн имал намера да го купи островот и да го користи како место за ослободените робови. Но војната во Јукатан го премислила.
Хенри Џејмс
Творештво
Творештвото на Џејмс е обемно и се состои од: две долги биографии, два мемоара за неговото детство и долга автобиографија, 22 романи, вклучувајќи две недовршени книги, 112 новели со различна должина, 15 драми и многубројни есеи и патописи. Според неговите биографи и критичари, најголемо влијание врз Џејмс извршиле: Хенрик Ибзен, Натаниел Хоторн, Оноре де Балзак и Иван Тургенев.
Косумел
Доцен 20 век
Во 1960 истражувачот Жак Кусто ја запозна убавината на коралниот гребен Палансар, кој се наоѓа кај јужниот дел на Косумел и го претстави како едно од најубавите места за за нуркање во светот, но ова репутација падна во вода, поради контраверзната смрт на британската пејачка Кристи Мек Кол додека нуркала таму во 2000. Иако првичниот аеродром, кој се изгради за време на Втората светска војна, имаше капацитет за примање на воени и интернационални летови, се изгради многу поголем аеродром во доцните 70-ти. Ова придонесе уште повеќе развие туризамот во Косумел. Нуркањето е сè уште една од главните атракции во Косумел, што во главно се должи на маринските заедници на коралниот гребен. Во 1996 владата на Мексико го заштити националниот парк - коралниот гребен на Косумел, со тоашто забрани допирање или отстранување на организми од морето во границите на паркот. И покрај тоашто гребенот е од особена важност за туризмот во Косумел, во 90-тите се градеше пристаниште, кое нанесе огромна штета на. 2005 Сезона на урагани Островот беше погоден од два урагани од четврта категорија за време на сезоната на урагани во 2005. Првиот ураган беше Емили и се случи во јули. Иако Емили беше моќна бура, ураганот Вилма, кој се движеше бавно, нанесе нејвеќе штета. Имаше штета и на морскиот свет, вклучувајќи го и коралниот гребен. Најзасегнати делови беа поплитките делови на гребенот и рибите кои живееат таму.