cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радишани
Родови
Мнозинско и најдоминатно населени во Радишани отсекогаш, па сè до денес, се Македонците со православна христијанска вероисповед. Според староста на потеклото, македонските родови може да се поделат на старинечки, доселеници за време на отоманското владење, доселеници по отоманското владеење и најнови доселеници по Втората светска војна и изградбата на селото Радишани сè до денес. Старинечки родови во Радишани се: Ѓоклинци, Масинчеви и Трпановци. Доселеници за време на отоманското владеење се: Латински (од с. Паливоденица во Качаничката Клисура), Тоневци и Ангелковци (двата рода од с. Волково поранешно Вучи Дол), Гинини (од с. Лисиче - Скопско). Доселеници по отоманското владеење се: Пискови (од с. Љубанци), Џајкови и Тенови (двата рода од с. Кучевиште), Стајкови, Зенговци, Ќоќоровци и Пешовски (сите од с. Побожје), Барџовци од (с. Бутел), Радичевци (од с. Радуша, преминале во Побожје, па во Радишани). За некои од овие родови доселени од селата на Скопска Црна Гора, како што се Ќоќоровци, постои предание дека тие потекнуваат од староседелското население на Радишани, кои веројатно за време на пустошот и несигурноста по Карпошовото востание се иселиле на Скопска Црна Гора каде било посигурно, за потоа повторно да се доселат во Радишани. Со изградбата на селото се доселило население од сите краишта на Македонија (Кривопаланечко, Кумановско, Прилепско, Охридско, Кочанско, Битолско), а се доселило население со потекло од Косово и јужниот дел на Србија (околината на Босилеград). Воедно, забележани се турскиот род Јајовски и трите ромски родови: Амитови, Шабанови и Раифови.
Општествени установи
Во Радишани работи основното училиште „Ацо Шопов“, како и детска градинка. Од десната страна на главната улица се наоѓа црквата
„Св. Наум Охридски - Чудотворец“, каде што во 1996-та е погребан архиепископот г.г. Гаврил, а три години подоцна и
архиепископот на МПЦ - г.г. Михаил.
Културни и природни знаменитости
Околу Радишани има неколку археолошки наоѓалишта:
Редовни настани
Црковна слава во Радишани е Ѓурѓовден (6 мај), додека за празникот Св. Никола, жителите одржуваат собор во средновековната црква посветена на овој светец. Кај големата црква посветена на св. Наум се одржуваат големи општонародни собири за три празници: на денот на Св. Наум, на Крстовден и една недела пред Ѓурѓовден. Во поново време црквата Св. Наум е најпосетувана за Велигден.
Култура и спорт
Спортот и културата се доста развиени во Радишани. Во Радишани постои новоизградена спротска сала „Иван Хаџи-Николов“ со капацитет за 500 гледачи, а има повеќе фудбалски и кошаркарски игралишта во училиштето „Ацо Шопов“ и низ населбата. На врвот на ридот над населбата отворена е приватна ергела-мал хиподром за коњи.
Рено де Вишје
Рено де Вишје бил деветнаесеттиот Голем мајстор на витешкиот ред Темплари, од 1250 до 1256.
Тој бил поддржувач и пријател во ввојската на францускиот крал Луј IX. Кралот нему му помогнал да биде избран за Голем мајстор. Тој имал кратко недоразбирање со кралот за мисијата на Хуго де Жуј, темпларскиот маршал во Дамаск. Во 1252 година, Хуго бил протеран од Ерусалимскот кралство.
Бероја
Бероја во старогрчката митологија било име на повеќе личности.
Ваан Тотовенц
Ваан Ховханеси Тотовенц (Վահան Թոթովենց; 1 септември 1889 - 18 јули 1938) — ерменски писател, поет и активист.
Животопис
Ваан Тотовенц е роден во градот Мезире, во провинција на Карберд (денешна Турција). Тој живеел во Ерменија и во Истанбул, а студирал на Висконсинскиот универзитет во САД, каде дипломирал во 1915 година. Во текот на Првата светска војна бил волонтер на Кавказискиот фронт и работел како секретар на Андраник Озанијан.
По 1922 година живеел во Ереван, Советска Ерменија. Во 1938 година, Тотовенц станал жртва на Сталинизмот.
Ренау
Ренау (Rennau) — општина во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Ренау се наоѓа северозападно од Хелмштет во природниот парк Елм-Лапвалд.
Општински единици
Општината е поделена на следниве единици:
Список на државни водачи во 1098 година
Ова е список на државни водачи во 098 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Спектрална боја
Спектрална боја — боја која се добива од една бранова должина на светлината во видливиот спектар, или од релативно тесен опсег на бранови должини. Секоја бранова должина на светлината се прикажува како спектрална боја во постојан спектар. Боите кои имаат доволно слични бранови должини се неразличиви една од друга.
Спекатарот се дели на именувани бои, иако поделбата е во извесна мера произволна, бидејќи сепактарот е непрекинат. Традиционални бои се: црвената, портокаловата, жолтата, зелената, сината и виолетовата.
Во неговото „тркало на боите“, Исак Њутн ги вброил црвената, портокаловата, жолтата, зелената, сината, индиго и виолетовата боја. Денес индиго-бојата не се вбројува, бидејќи се смета за тон на сината или виолетовата.
Неспректрални бои
Меѓу боите што не се спектрални се вбројуваат:
Космос-776
Космос-776 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 октомври 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-776 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 286 км, а најмалото на 198.
NGC 2402/1
NGC 2402/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Мало Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2402/1 се споменува и како UGC 3891, MCG 2-19-4, CGCG 57-15.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2402/1 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 2402/1 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 30 м 46,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 38' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 2402/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21176. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 184; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 768. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1354.
Паретова ефикасност
Паретовата ефикасност е тесен поим за ефикасност и не значи дека мора да резултира во социјално посакуваната распределба на ресурсите; оваа ефикасност не говори за еднаквост или целосна благосостојба во општеството. Поимот на Паретова ефикасност исто така може да се примени при изборот на алтернативи во инженерството и некои поврзани подрачја. Секоја можност најпрво се оценува со помош на повеќе критериуми, а потоа се одредува подмножество на можности, така што да не постои можност којашто може да биде подобра од можностите во одреденото подмножество.
Краток преглед
Ако економската алокација во некој систем не е Паретовски ефикасна, тоа значи дека има простор за Паретово подобрување, односно зголемување на Паретовата ефикасност преку реалокација, така што подобрувањата на благосостојбата на еден поединец да не ја влоши благосостојбата на некој друг поединец. Важно е да се забележи дека промената од неефикасна кон ефикасна алокација не мора секогаш да претставува Паретово подобрување. На тој начин, за никој да не биде загрозен од промената за постигнување на Паретова ефикасност, практично е потребно да бидат надоместени странките коишто се изложени на ризик. На пример, ако промената во економската политика предизвика отстранување на монопол и со тоа пазарот стане конкурентен и поефикасен, благосостојбата на монополистичкото претпријатие ќе се влоши. Загубите на монополистичкото претпријатие ќе бидат поголеми од добивките од зголемената ефикасност. Ова значи дека монополистичкото претпријатие е потребно да биде надоместено за своите загуби, додека другите учесници во економијата и понатаму би остварувале добивка.
Математичка дефиниција
Ако е дадена подредената низа од n елементи, тогаш оваа низа се вели дека е Паретовски ефикасна во множеството A, сочинето од подредени низи, кога во множеството A нема друга подредена низа од n елементи , така што за секој важи y_i \ge x_i и најмалку за едно i важи y_i > x_i.
Услови за Паретова ефикасност
Паретовата ефикасност во една национална економија означува дека факторите на производство се искористени на оптимален начин. Тоа е случај кога се задоволени следните услови:
Сепак, во современите национални економии постојат оддалечувања од овие услови. Така, монополите, екстерналиите, асиметричните информации и постоењето на јавни добра може да го нарушат функционирањето на пазарниот механизам. Во овој случај, согласно теоријата на втор најдобар избор е нејасно дали некоја мерка на производството којашто не е во согласност со поставените услови може да дејствува кон зголемување на ефикасноста.
Палата Спини Ферони
Историја
Палатата била нарачана во 1289 година од богатиот трговец со ткаенини и банкар Гери Спини, на парцели кои ги купил по поплавата на Арно во 1288 година, од монасите на Санта Тринита.
Во тоа време, тоа бил најголемиот дворец во приватна сопственост во Фиренца, сличен по големина на современата Палата Векио, седиштето на владата на Републиката. Дизајнот на Палатата Спини Ферони се припишува на списокот на архитекти, вклучувајќи го Арнолфо ди Камбио или таткото на Арнолфо, Лапо Тедеско. Оригиналниот изглед на зградата може да се види на фреските на Гирландајо во капелата Сасети на соседната црква Санта Тринита. Изграден во текот на турбулентниот средновековен век во градот, познат по меѓусебниот конфликт меѓу семејствата, палатата е камен блок налик тврдина, со сводови на ниво на улица во прв кат од висококатница, со испакнат корниз декориран со милони.
Во 14 век, палатата била поделена меѓу двете гранки на Спини; делот свртен кон плоштадот бил продаден во 17 век. Во 1670-тите, маркизот Франческо Антонио Ферони, член на владејачкиот круг на големиот војвода Козимо III, го преуредил со штуко од Џован Батиста Фоџини и Лоренцо Мерлини. За време на ова реновирање, фреските (1609–1612) на Бернардино Покети кои го прикажуваат Рајот со хор од ангели музичари и Обожувањето на овчарите биле преместени од нивната оригинална локација.
Во 1846 година, палатата била купена од комуната Фиренца, а подоцна се користела за државни канцеларии во периодот (1865–1871) кога Фиренца била главен град на Италија. Во 1874 година, била делумно реновирана во неосредновековен стил. Во приземјето биле отворени дуќани, а кулата и сводот кои биле свртени кон реката Арно биле урнати, давајќи и го денешниот изглед на палатата. Во 1930-тите ја купил дизајнерот на чевли Салваторе Ферагамо. Од 1995 година во Палацо се наоѓа музејот посветен на Ферагамо.
Надворешни врски
43.76959°N, 11.25099°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.76959°N, 11.25099°W
Лино Червар
{{Infobox handball biography {{MedalTop}} {{MedalCountry | {{ITA}} }} {{MedalCompetition|Средоземни игри}} {{MedalSilver | Бари 1997 | тренер}} {{MedalCountry | {{CRO}} }} {{MedalSport | Ракомет}} {{MedalGold| Атина 2004 |тренер}} {{MedalCompetition|Светско првенство}} {{MedalGold | Португалија 2003 | тренер}} {{MedalSilver | Тунис 2005 | тренер}} {{MedalSilver | Хрватска 2009 | тренер}} {{MedalCompetition|Европско првенство}} {{MedalSilver | Норвешка 2008 | тренер}} {{MedalSilver | Австрија 2010 | тренер}} {{MedalCompetition|Средоземни игри}} {{MedalSilver | Ерменија 2005 | тренер}} }}
Лино Червар (хрватски: Lino Červar, р. во ) — хрватски ракометен тренер. Во текот на својата кариера бил долгогодишен селектор на Хрватска, тренер на РК Металург од Скопје и политичар, член на Хрватската политичка партија ХДЗ. Хрватската ракометна репрезентација во 2002 година го освоила последното место на Европското првенство а потоа со доаѓањето на Лино Червар за две години станала светски првак и олимписки победник.
Во моментот Лино Червар е селектор на Машката ракометна репрезентација на Македонија.
NGC 4628
NGC 4628 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Лино Червар
Животопис
Во 1971 година Лино Червар дипломирал на Педагошката Академија во Пула и се здобил со титула наставник по хрватски јазик. Тренерската ракометна кариера ја започнал во ракометниот клуб Трико од Новиград во 1974 година. Во 1980 го тренирал РК Истратурист во градот Умаг со кој од петтата лига за пет години влегол во тогашната прва Сојузна ракометна лига на Југославија.
NGC 4628
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4628 се споменува и како MCG -1-32-41, MK 1333, IRAS 12398-0641.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Лино Червар
Животопис
Во 1991 година бил назначен за тренер во Клагенфурт, Австрија. Од 1994 до 2000 бил тренер односно селектор на Машката ракометна репрезентација на Италија и директор на сите италијански ракометни селекции. Во 1998 во Италија ја објавил книгата „Моето гледање на ракометот“ (хрватски:„Moje viđenje rukometa“).
NGC 4628
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4628 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4628 има привидни димензии од 1,7' х 0,5'.
Лино Червар
Животопис
Во 2000 година бил назначен за тренер во РК Кроација Осигурање Загреб, а во 2002 бил назначен за селектор на Машката ракометна репрезентација на Хрватска со која паралелно го водел и италијанскиот РК Папилон Конверсано. Во 2004 се вратил во РК Кроација Осигурање Загреб а на 29 јули 2010 година решил да се повлече од селекторската позиција. Наскоро потоа ја прифатил тренерската позиција во РК Металург од Скопје каде се истакнал со целосна трансформација на клубот и успешни настапи во регионалната СЕХА лига и Европската Лига на Шампиони.
NGC 4628
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 25,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 58' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 4628 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42681. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4955. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1066.
Лино Червар
Животопис
Во 2016 година бил назначен за селектор на Машката ракометна репрезентација на Македонија.
Добитник е на голем број на спортски но и официјални државни признанија во Хрватска и во Македонија. Во Македонија е многу почитуван поради работата со сите возрасни категории во РК Металург и се здобива со Македонско државјанство.
Одработува дури и еден парламентарен мандат во Хрватскиот парламент во период 2003-2007 година.
Диплодокус
Диплодокус — род на диплодоциден сауроподски диносаурус чии фосили биле откриени за прв пат во 1877 година од страна на Семјуел Вендел Вилистон. Генеричкото име, смислено од Отниел Чарлс Марш во 1878 година, е новолатински термин кој потекнува од грчк ото διπλός ( diplos ) „двојно“ и δοκός ( dokos ) „греда“, во однос на двојно светло коски од шевронен сместени во долната страна на опашката, кои тогаш се сметале за уникатни.
Овој род на диносауруси живееле на западниот дел на Северна Америка на крајот на Јура. Тоа е еден од најчестите фосили на диносауруси пронајдени во формацијата Среден до Горен Морисон, пред околу 154 и 152 милиони години, за време на доцната возраст на кимериџ. Во Формацијата Морисон доминираат гигантски сауроподни диносауруси, како што Апатосаурус, Баросурус, Брахиосаурус, Бронтосаурус и Камарасаурус. Неговата голема големина можеби била пречка за грабливците Алосаурус и Цератосаурус: нивните остатоци се пронајдени во истите слоеви, што сугерира дека тие коегзистирале со Диплодокусот.
Диплодокусоте меѓу диносаурусите со најлесна препознатливост, со својата типична форма на сауропод, долг врат и опашка и четири цврсти нозе. За многу години, тој бил најдолгиот познат диносаурус.
Опис
Меѓу најпознатите сауроподи, Диплодокусот бил многу голем, со долг врат, четириножно животно, со долги опашки налик на камшик. Нивните предни екстремитети биле малку пократки од задните екстремитети, што резултирало во главно хоризонтално држење на телото. Скелетната структура на овие животни со долг врат и со долга опашка поддржана од четири цврсти нозе е споредувана со висечки мост. Всушност, Diplodocus carnegii во моментов е еден од најдолгите диносауруси познати од комплетен скелет, со вкупна должина од 24 метри Современите масовни проценки за Diplodocus carnegii имаат тенденција да бидат во 11-14.8 тони тешки.
Diplodocus hallorum, познат по делумни остатоци, бил уште поголем и се проценува дека бил со големина на четири слона. Кога првпат бил опишан во 1991 година, откривачот Дејвид Џилет пресметал дека можеби бил до 52 м (171 ft) долг, што го прави најдолг познат диносаурус (со исклучок на оние познати од премногу сиромашните остатоци, како што се Амфикоелиите ). Некои проценки за тежината на ова време се движеле дури до 113 метрички тони. Проценетата должина подоцна била ревидирана надолу на 33 метри а подоцна на 32 метри  врз основа на наодите што покажуваат дека Џилет првично ги поставил пршлените 12–19 како пршлени 20–27. Речиси целосниот скелет на диплоодокус карнеги кој се наоѓа во музејот за природна историја Карнеги во Питсбург, Пенсилванија, на кој главно се темелат проценките на големината на D. hallorum, исто така било откриено дека неговиот пршлен од 13-та опашка доаѓа од друг диносаурус, исфрлајќи ги проценките за големината на D. hallorum уште подалеку. Додека диносаурусите како Суперсаурус веројатно биле подолги, фосилните остатоци од овие животни се само фрагментарни. Диплодокусот имал екстремно долга опашка, составена од околу 80 пршлени, кои се скоро двојно повеќе од бројот на претходните сауроподи во опашот (како што е Шуносаурус со 43) и многу повеќе од современите макронари (како на пр. <i id="mwjA">Камарасаурус</i> со 53). Постојат некои шпекулации за тоа дали можеби опашката имала одбранбена функција или имала функција за создавање бучава Опашката можеби служела како противтежа на вратот. Средниот дел на опашката имал „двојни греди“ (необично обликувани коски од шевронен на долната страна, што му го дало името на Диплодокус). Тие можеби давале поддршка за пршлените или можеби спречувале кршење на крвните садови ако тешката опашка на животното се притисне на земјата. Овие „двојни зраци“ се гледаат и кај некои сродни диносауруси. Првично се верувало дека коските од шевронот од оваа посебна форма се единствени за Диплодокусот; Оттогаш тие биле откриени во другите членови на семејството диплодоциди, како и во не-диплодоцидни сауроподи, како што Маменсисаурус. Како и другите сауроподи, манусот (предните „стапала“) на Диплодокусот биле многу изменет, со прстите и рачните коски распоредени во вертикална колона, во форма на потковица во пресек. На Диплоодокусот му недостигале канџи на сите, освен на една на предниот екстремитет, и оваа канџа била невообичаено голема во однос на другите сауроподи, срамнети со земја од една на друга страна и одвоена од коските на раката. Функцијата на оваа невообичаено специјализирана канџа е непозната.
Никогаш не е пронајден череп за кој може самоуверено да се каже дека му припаѓа на Диплодокус, иако черепите на другите диплодоциди тесно поврзани со Дилодокосот (како Галеамопус ) се добро познати. Черепите на диплодоцидите биле многу мали во споредба со големината на овие животни. Диплодокусот имал мали заби слични на „штипки“ кои биле насочени напред и биле присутни само во предните делови на вилиците. Неовата мозочна кутија била мала. Вратот бил составен од најмалку 15 пршлени и можеби се држел паралелно со земјата и не можел да се издигне многу по хоризонталата.
Откривањето на делумни диплодоцидни впечатоци на кожата во 1990 година покажале дека некои видови имале тесни, зашилени кератински боцки, слично како оние на игуана и до 18 сантиметри долги, и се наоѓале на „камшикот“ од опашката, а можеби и по грбот и вратот, како и во хадросауридите. 'Рбетниците се вметнати во многу неодамнешни реконструкции на Диплоодокус, особено во документарецот Walking with Dinosaurs. Оригиналниот опис на боцките истакнува дека примероците на каменоломот во близина на Шел, Вајоминг биле поврзани со скелетни остатоци на неопишани диплодоциди како Диплодокусот и Баросаурусот. Примероците од овој каменолом оттогаш биле упатени на Kaatedocus siberi и Barosaurus sp., Наместо на Диплоодокус.
Откритие и видови
Неколку видови биле опишани помеѓу 1878 и 1924 година. Првиот скелет бил пронајден во Кањон Сити, Колорадо, од Бенџамин Муџ и Самуел Вендел Вилистон во 1877 година, а палеонтологот Отниел Чарлс Марш го нарекол Diplodocus longus во 1878 година. Иако не е од типот на видот, D. carnegii е најпознат вид поради големиот број фрлачи на неговиот скелет во музеите ширум светот. Оттогаш остатоците од Диплоодокус се пронајдени во формацијата Морисон на западните американски држави Колорадо, Јута, Монтана и Вајоминг. Фосилите на ова животно се чести, освен черепот, кој никогаш не бил пронајден со инаку комплетни скелети. D. hayi, познат од делумниот скелет и череп откриен од Вилијам Х. Утербек во 1902 година во близина на Шеридан, Вајоминг, бил опишан во 1924 година. Во 2015 година, видот бил преименуван како посебен род Галеамопус.
Класификација
Диплодокусот е типски род кој го дал своето име на диплодоцид и, семејството на кое припаѓа. Членовите на ова семејство, иако сè уште масивни, имаат изразито витка градба од другите сауроподи, како што се титаносаурусите и брахиосаурусите. За сите е карактеристично долгите вратови и опашки и хоризонтално држење на телото, со предни екстремитети пократки од задните екстремитети. Диплодоцидите живееле во доцната Јура во Северна Америка и можеби во Африка.
Било подигнато потсемејство, Diplodocinae, во кое биле вклучени Диплодокусот и неговите најблиски роднини, вклучително и Баросаурусот. Подалеку е поврзан со современиот Апатосаурус, кој сè уште се смета за диплодоцид, иако не за дипловодство, бидејќи е член на сестринското потсемејство Апатосауриди. Португалскиот Динхиросаурус и африканската Торниерија исто така се идентификувани како блиски роднини на Дилодокусот од некои автори. Diplodocoidea ги опфаќа диплодоцидите, како и Дикреосауридите, ребахисауридите, Суувасеи,  Амфицелидите  и евентуално Хаплокантосаурусот, и / или немеготосауридите. Ова клада е сестринска група за Макронарија.
Кладограмот на Диплодокусот (2015) е подолу:
Палеобиологија
Научниците дебатирале за тоа како сауроподите биле во можност да дишат со големи димензии на телото и долги вратови, што би го зголемило количеството мртва површина. Тие веројатно имале птичји респираторен систем, што е поефикасен од системот на цицачи и влекачи. Реконструкциите на вратот и градниот кош на Диплодокусот покажуваат голема пневматичност, што можело да игра улога во дишењето како кај птиците.
Држење на телото
Описот на држењето на Диплодокус значително се променило со текот на годините. На пример, класична реконструкција од 1910 година, направена од Оливер П. Хеј, прикажува два Диплодокуси со екстремитети слични на гуштер на бреговите на една река. Хеј тврди дека Диплодокусот имал широки како гуштер распрснати нозе, а тоа тврдење го поддржувал и Густав Торние. Оваа хипотеза била оспорена од Вилијам Јакоб Холанд, кој покажал дека на раширениот Диплодокус ќе му требало ров низ кој би го повлекувал стомакот. Наодите на стапалата на сауропод во 1930-тите ја повлекле теоријата на Хеј. Подоцна, диплодоцидите честопати биле насликувани со кренат врат високо во воздухот, овозможувајќи им да пасат од високите дрвја. Студиите што ја разгледуваат морфологијата на вратот на сауроподите заклучике дека неутралното држење на вратот на Дилодокусот било близу до хоризонтална поза, отколку вертикална, а научниците како Кент Стивенс го користеле ова за да тврдат дека сауроподите, вклучувајќи го и Дилодокусот, не ги кревале главите многу над нивото на рамото. Нухалниот лигамент можеби го држел вратот во оваа позиција. Студија од 2009 година открива дека сите тетраподи се чини дека ја држат основата на вратот на максимално можно вертикално продолжение кога се наоѓаат во нормално, будно држење на телото и тврдат дека истото ќе важи и за сауроподите кои не содржат никакви непознати, уникатни одлики што го поставуваат мекото ткиво на вратот, освен од другите животни. Студијата открила грешки во претпоставките на Стивенс во врска со потенцијалниот опсег на движење во вратот на сауропод и врз основа на споредување на скелети со живи животни, студијата исто така тврди дека меките ткива може да имаат зголемена флексибилност повеќе отколку што сугерираат само коските. Од овие причини тие тврделе дека Диплодокусот би го држел вратот под повисок агол отколку што заклучиле претходните студии.
Како и со сродниот род Баросаурус, многу долгиот врат на Диплоодокусот е извор на многу полемики меѓу научниците. Студија на универзитетот Колумбија за структурата на Диплодокусот на вратот од 1992 година посочила дека на најдолгите вратови ќе им требало срце од 1,6 тони - една десетина од телесната тежина на животните. Студијата сугерирала дека животни како овие би имале ограничувачки помошни „срца“ во вратот, чија единствена цел била да испумпаат крв до следното „срце“. Некои тврдат дека скоро хоризонталното држење на главата и вратот би го елиминирала проблемот со снабдување на крв до мозокот, бидејќи тој нема да биде покачен.
Исхрана
Диплодоцидите имале многу невообичаени заби во споредба со другите сауроподи. Круните биле долги и тенки, и елипсовидни во пресек, додека темето имало тапова форма со триаголна точка. Најистакнатиот аспект е на врвот, иако за разлика од сите други модели забележани во сауроподите, моделите кај Диплодокусот се на лабијалната (образ) страна и на горните и долните заби. Ова имплицира дека механизмот за хранење наДиплодокусот и другите „диплодоциди“ бил радикално различен од оној на другите сауроподи. Едностраното соголување на гранките е најверојатно однесување на хранење на Дилодокусот,  бидејќи ги објаснува необичните модели на абење на забите (кои доаѓаат од контакт заб-храна). При еднострано разголување на гранките, едниот ред на забите се користиле за отстранување на зеленилото од стеблото, додека другиот ќе делувал како водич и стабилизатор. Со издолжената преорбитална (пред очи) област на черепот, подолгите делови на стеблата може да се соголат со едно дејство. Исто така, палинското (назад) движење на долните вилици може да придонесе за две значајни улоги во однесувањето на хранењето: (1) зголемен јаз и (2) дозволено фино прилагодување на релативните позиции на забните редови, создавајќи непречено дејство на соголување.
Јанг и неговите колеги (2012 г.) користеле биомеханичко моделирање за да ги испитат перформансите на черепот од диплодокусот. Било заклучено дека черепот и забите претрпувале екстремни стресови при исхраната. Хипотезите за земање гранки и/или прецизно гризење се покажале како биомеханички веродостојни однесувања на хранење. Забите на диплодоцидите исто така биле постојано заменувани во текот на нивниот живот, обично за помалку од 35 дена, како што било откриено од Мајкл Д'Емик и неговите колеги. Во рамките на секој приклучок за заби, се развивале дури пет заменски заби. Студиите на забите откриваат и дека тие претпочитале различна растителност од другите сауроподи на формацијата Морисон, како што е Камарасаурус. Ова можеби подобро дозволувало да постојат разни видови сауроподи без конкуренција. За флексибилноста на вратот на Диплодокусот се расправа, но би требало да се прелистува од ниски нивоа на околу 4 м (13 ft). Сепак, студиите покажале дека центарот на масата на Диплодокусот била многу близу до ацетабулумот; ова значи дека Диплодокус можел да се врати во бипедална поза со релативно мал напор. Исто така, тој имал предност да ја искористи својата голема опашка како „реквизит“ што ќе овозможи многу стабилно држење. Исто така тој потенцијално би можел да се зголеми својата висина на исхрана до околу 11 метри
Опсегот на движење на вратот исто така би дозволувал главата да јаде под нивото на телото, што довело некои научници да претпоставуваат дали Диплодокусот јадел на потопени водни растенија, од бреговите на реките. Овој концепт на држењето на хранењето е поддржан од релативните должини на предните и задните екстремитети. Понатаму, неговите заби слични на штипки можеби биле користени за јадење растенија со мека вода. Метју Кобли и неговите колеги (2013) го оспоруваат ова, откривајќи дека големите мускули и 'рскавицата ќе имаат ограничено движење на вратот. Тие наведуваат дека опсегот на хранење за сауропод како Диплодокусот е помал отколку што се верувало претходно и животните можеби требало да ги преместат целите тела за да имаат подобар пристап до областите каде што можат да ја разгледаат растителноста. Како такви, тие можеби поминувале повеќе време во потрага по храна за да ги исполнат своите минимални енергетски потреби. Заклучоците на Коблејбиле оспорени во 2013 и 2014 година од страна на Мајк Тејлор, кој ја анализирал количината и позиционирањето на 'рбетната рскавица за да се утврди флексибилноста на вратот на Диплоодокус и Апатосаурус. Тејлор открил дека вратот на Диплодокусот е многу флексибилен и дека тврдењата на Коблеј биле неточни, со оглед на тоа што флексибилноста, како што имплицираат коските, е помала отколку во реалноста.
Во 2010 година, Витлок и неговите колеги, опишале малолетен череп во тоа време упатен на Диплодокус (КО) 11255) што многу се разликувал од возрасните черепи од ист род: устата не била тапа, а забите не биле ограничени на предниот дел. Овие разлики сугерираат дека возрасните и малолетните се хранеле поинаку. Ваквата еколошка разлика помеѓу возрасните и малолетниците претходно не била забележана кај сауроподоморфите.
Репродукција и раст
Врз основа на голем број студии за хистологија на коските, Диплодокус, заедно со другите сауроподи, се развивале со многу голема брзина, достигнувајќи полова зрелост за нешто повеќе од една деценија и продолжувале да растат во текот на нивниот живот.
Палеоекологија
Формацијата Морисон е низа на плитки морски и алувијални седименти, кои според радиометричкото датирање, се движат помеѓу 156,3 стари милиони години ( Ма ) во нејзината база, и 146,8 стари милиони години на врвот, што ги сместува во доцната фаза на оксфордската, кимеридгиската и раната титонска фаза од доцната јура. Оваа формација се толкува како полусуво опкружување со изразити влажни и суви сезони. Басенот Морисон, каде што живееле диносаурусите, се протегал од Ново Мексико до Алберта и Саскачеван и бил формиран кога претходниците на предниот опсег на карпестите планини започнале да се туркаат на запад. Депозитите од нивните дренажни сливови свртени кон исток биле пренесени од потоци и реки и депонирани во мочурливи низини, езера, речни канали и поплавни подрачја. Оваа формација е слична по старост со формацијата Луриња во Португалија и формацијата Тендагуру во Танзанија. Формацијата Морисон бележи средина и време во кое доминирале огромни диносауруси од сауроподи. Диносауруси познати од Морисон ги вклучуваат тероподите Цератосаурус, Копарион, Стоксосаурус, Орнитолестес, Алосаурус и Торвосаурус, како и сауроподите Апотосаурус, Брахиосаурус, Камарасаурус и Диплодокус, а орнитишија како Камптосаурус, Дриосаурус, Отнилеија, Гаргојлеосаурус и Стегосаурус. Диплодокусот најчесто се наоѓа на истите места како Апатосаурус, Алосаурус, Камарасаурус и Стегосаурус. Алосаурусот сочинувал од 70 до 75% од примероците на троподи и бил на врвно трофичко ниво на мрежата за храна во Морисон. Многу од диносауруси од формирањето Морисон се исти родови како оние забележани во португалските карпи на формирање или имаат близок свој роднина. Другите 'рбетници кои ја делеле оваа палео - околина, вклучувале зракоперки, жаби, опашарки, желки како Дорсетохели, сфенодонти, гуштери, копнени и водни крокодиломоморфи, како што е Хоплошус, и неколку видови на птеросаури. Флората од тој период е откриена со фосили на зелени алги, габи, мов, коњска опашка, цикади, гинко и неколку семејства на четинари.
Културно значење
„Диплодокус “ бил познат и многу прикажан диносаурус, бидејќи бил изложен на повеќе места од кој било друг диносаурус на „ сауропод“. Голем дел од ова веројатно се должи на богатството на скелетни остатоци и поранешниот статус на најдолг диносаурус.
Донацијата на многу монтирани скелетни екипи на „ Дипи “ од индустријалецот Ендру Карнеги на потенцијалите ширум светот на почетокот на 20 век направила многу за да се запознаат со луѓето ширум светот. Модели од скелети на Диплодокус сè уште се прикажани во многу музеи ширум светот, вклучително иD. carnegii во голем број институции.
Овој проект, заедно со неговото здружување со „големата наука“, филантропизмот и капитализмот, привлече големо внимание на јавноста во Европа. Германскиот сатиричен неделник Kladderadatsch му посветил песна на диносаурусот.
D. longus е изложен во Музејот Сенкенберг во Франкфурт (скелет составен од неколку примероци, дониран во 1907 година од Американскиот музеј на природна историја ), Германија. Монтиран и поцелосен скелет на D. longus е во Националниот музеј на природна историја Смитсонијан во Вашингтон додека монтиран скелет на D. hallorum (поранешен Seismosaurus), што може да биде ист со D. longus, може да се најде во ,музејот за природна историја и наука во Ново Мексико.
Гијом де Сонак
Жилом де Сонак бил Голем мајстор на витешкиот ред Темплари од 1247 до 1250.
Личен живот
Гијом де Сонак се родил во благородничко француско семејство од провинцијата Роржу. За неговата дата на раѓање не се сочувани податоци. Според Метју Парис, тој бил „паметен и храбар човек којшто исто така бил вешт и искусен во стравовите од војната“.
Седмата крстоносна војна
Де Сонаковиот откуп бил делумно насилен. Од 1247 година, Христијаните ги загубиле важните и моќни бази во Тиберија, Планината Табор, Белвоир и Аскалон. Ова претставувало повик за францускиот крал Луј IV којшто стигнал во Лимасол, Кипар на 17 септември 1248 година. Де Сонак допловил до Арка за да се сретне со него и да ги направат подготовките. Кратко тоа, Големиот мајстор го добил Емир од султанот Ал-Салих Ајуб, нудејќи им на Крстоносците примирје. Де Сонак ова го испратил до кралот којшто му наредил да се прифатат преговорите без кралска дозвола за тоа. Ова ја потврдило новата кампања којашто вклучувала наслиство, а не дипломатија.
Опсадата на Дамиета
На 5 јуни 1249 година, француската крстоносна армија, заедно со витезите, темплари на Жилом де Сонак се обидела да се префрли во Египет. Тие за цел го имале градот Дамиета, како и во Петтата крстоносна војна, неколку години пред тоа. Борбата со Египќаните се водела на бреговите на Средоземното Море, а францускиот крал се борел покрај своите трупи, под вода до појас. По битката, Муслиманите биле принудени да се предадат, оставајќи го градот незаштитен. Следниот ден, де Сонак му пишал на Роберт Сандфорски, опишувајќи му како во утрото по битката, Дамиета била осигурена со еден Крстоносец.
Битката кај Ал Мансурах
Џон Џоинвилшки се пожалил дека грофот мислел да се следи и дека остатокот од работата нема да изгледа кукавички. Темпларите мислеле дека „нема да бидат почестени доколку остават грофот да оди позади нив“ Метју Парис изјавил дека Жилом де Сонак бил принуден од грофот да се бори. Роберт „викал и се колнел безмилосно, како што бил францускиот обичај“ и ги прекорувал темпларите поради ризичниот вистински пад на Еруслаимското кралство. Бесен, Жилом де Сонак се вратил кај своите луѓе и започнал да се подготвува за протерувањето на побројните противници.
Било што да било, тројцата водачи предводеле заморени луѓе коишто не моеле да се справат со одлично подготвените противници и по тешка борба биле опколени и принудени да се предадат. Комплетно биле опколени како „остров опколен со море“, но де Сонак не сакал да се предаде и останал да се бори до последниот човек. Ерлот Лонгеспи загинал во боребата, а војводата успеал од двобојот едвај да се извлече. Бегството на Жилом де Сонак го напрваило голем борец во време кога многумина размислувале дека тој е точниот човек за да биде дипломат. Со течки повреди, едно око и само двајца витези од сите 280, тој се борел со Египќаните и надвор од градот каде што наишол на фрнакската армија. Тој одбил да се одмори и по добиената лекарска интервенција помогнал да се спречи муслиманската прослава за продорот.
Битката кај Фарискур
Христијанските сили биле надвор од градот и биле под постојан напад. Најголемиот напад на Муслиманите бил на 6 април, а Гијом де Сонак и с приклучил на франкската армија за да им се спротивстави на протвиниците. Тој со едното останато око се борел против Муслиманите по брегот на реката, но бил соборен и му било ослепено и другото око, а потоа бил убиен. Со тоа умрел човекот којшто се борел да воспостави мир каде што е можно, но се борел страшно, хртабро и силно на бојното поле. На функцијата Голем мајстор го наследил Реежинал де Вишје.
Хроничар
Гијом де Сонак бил првиот Голем мајстор кој нехогаш ги забележувал нејасностите во хиерархијата на темпларскиот ред. Тој ги додал нив во постоечките архиви, ги шифрирал и ги оставил да се чуваат на сигурно место така што да може темпларите во наредните години да имаат преглед на тоа што се случувало. Иронично е тоа што, човек како него којшто водел такви забелешки да не ја оставил датата на своето раѓање.
Тибетска Висорамнина
Тибетска Висорамнина (青藏高原, = „Ќингцаншка Висорамнина“) — голема висорамнина во Централна    или Источна Азија    што го опфаќа најголемиот дел од автономниот регион Тибет и покраината Ќингхај во Западна Кина, како и делови од Ладак во сојузната држава Џаму и Кашмир, Индија. Се протега во должина од околу 1.000 км од север на југ и 2.500 км од исток на запад. Има просечна надморска височина преку 4.500 м, а зафаќа површина од 2.500.000 км2. На неа се сместени изворите и сливовите на највеќето реки во околните региони. Има десетици илјади ледници и други географско-еколошки елементи што служат како водоснабдувач и одржувач на речните сливови. Денес се вршат бројни истражувања за влијанието на глобалното затоплување врз висорамнината.
Опис
На север висораминната се закосува надолу и се спушта од 5000 до 1500 м надморска височина во растојание помало од 150 км. Долж косината има венци. На запад е Кунлун, што ја двои од Таримската Котлина. На половина од растојанието во котлината, граничниот венец преоѓа во Алтинтаг и Кунлун. Делницата што се образува има облик на „V“ во западниот дел на котлината Цајдам. Алтинтаг завршува кај превојот Данџинг, на патот од Дунхуанг за Голмуд. На запад се расположени кратките венци Дангхе, Јема, Шуле и Тулај Нан. Најисточниот дел го сочинува венецот Чилиен. Низата од планини продолжува на исток од висорамнината, образувајќи го венецот Чин што го двои подрачјето Ордос од покраината Сечуан. На север од планината се Гансу или коридорот Хесји — главната траса на Патот на свилата од Кина кон западните земји.
Висорамнината е висока степа испрекината со венци и големи соленикави езера. Годишното количество на врнежи се движи од 100 до 300 мм, претежно во облик на град. Јужната и источната граница на степата се прекриени со тревни површини, на кои е застапено номадското сточарство во текот на шест месеци во годината (во другата половина, земјата е замрзната). Големи делови од висорамнината се покриени со вечен мраз. Кон север и северозапад, висорамнината постепено станува сè повисока, постудена и посува, за на крај да стигне до зафрлената област Чангтанг во северозападниот дел. Тука просечната надморска височина надминува 5.000 м, а зиме температурата се спушта под. Поради суровоста на условите, ова е најретко населеното подрачје во Азија, и трето во светот, по Антарктикот и северен Гренланд.
Геологија и геолошко минато
Хималаите се меѓу најмладите планински венци на светот и се состојат претежно од надигнати седиментни и метаморфни карпи. Според современата теорија на тектоника на плочите, тие настанале поради континенталниот сурид или орогенеза долж конвергентна граница помеѓу Индоавстралиската и Евроазиската Плоча. Ваквите планини се нарекуваат „набрани“.
Судирот почнал во периодот горна креда пред 70 милиони години, а по 20 милиони години Индоавстралиската Плоча сосема се споила со Евроазиската и го затворила океанот Тетида. Преостанатите наноси (седименти) на дното биле лесни, па затоа не навлегле во земјиштето туку се згрутчиле, образувајќи планини. Индоавстралиската Плоча и денес продолжува да се провлекува под Тибетската Висорамнина, што значи дека висорамнината и понатаму расте во височина, околу 5 мм годишно.
Животински свет
Поради висината и малото количество на вржени, висорамнината се одликува со алпска тундра, што дава намалена биоразновидност. Во Тибет живеат волци, диви магариња, жерави, мршојадци, јастреби, гуски, змии и биволи. Од особен интерес е пајакот-скокач од видот Euophrys omnisuperstes, што живее на височина до 6.500 м.
Список на државни водачи во 902 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Теано
Теано — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Религија во Словенија
Според анкетата од 1992 година, само 20% од возрасните Словенци веруваат во "личен Бог" (уште 39% рекле дека веруваат во Бог како "етеричeн дух ".
Во 1997 година: 24% од словенската популација се изјасниле дека веруваат во постоењето на Бог, без какви какви било сомневања; 29% од возрасните граѓани веруваат во Христовото Воскресение, 37,5% од Словенците веруваат во Рајот и 24% во пеколот.
Денеска, најголема религија во Слоивенија е Римокатоличката. Околу 57% според податоци од 2002 година се приврзаници на оваа религија. Помали верски организации се православието, протестантството, исламот итн.
Еремија I Цариградски
Еремија I (Ιερεμίας Α΄, починал во 1546 г.) двапати бил Вселенски патријарх, од 1522 до 1524 и од 1525 до 1546 година.
Живот
Еремија се родил во Зица во Епир и израснал без настава. Тој станал архиепископ на Софија во или пред 1513 година. На 31 декември 1522 тој станал цариградски патријарх.
Набрзо по неговото избирање, тој патувал во Кипар, Египет, Синај и Палестина. За времепрестојот во Ерусалим, свештенството и првенците на Цариград го депозиционирале во април или мај 1524 и на негово место го избрале митрополитот на Созопол, патријархот Јоаникиј I. Еремија реагирал и заедно со патријасите на Александрија и Антиохија кои ги повикал во Ерусалим, го изопштил Јоаникиј. Тој бил вратен во Цариград на 24 септември 1525 година.
Во 1537 Еремија постигнал, кај султанот Сулејман Величествениот, да се запре претворањето на црквите во џамии во Цариград, но оваа одлука не била прифатена од Сулејмановите престолонаследници. Еремија починал на 13 јануари 1546 во градот Враца, додека патувал кон Влашка.
Космос-777
Космос-777 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 29 октомври 1975 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 442 км, а најмалото на 429.
Перинеен набор
Перинеен набор, меѓуножен набор или перинејно рафе — видлива линија или ткивен набор кај човекот. Линијата се протега во меѓуножјето или перинеумот. Линијата започнува од скротумот, продолжува преку периеумот и завршува во анусот. Рафето исто така се поврзува со линија која почнува од френулумот.
Кај мажите рафето, како што е напоменато почнува од френулумот и има видлива линија по долната страна на пенисот (пенисно рафе), се поврзува со рафето на скротумот, продолжува во перинеумот и завршува во анусот. Рафето е резултат на фетусниот развоен феномен каде скротумот (развојниот еквивалент на усната кај вагината) и пенисот се спојуваат на средина.
Мариентал (Долна Саксонија)
Мариентал (Mariental) — општина во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
IC 956
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 956 се споменува и како MCG -2-1-19, NPM1G -11.0002.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 956 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. IC 956 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.