cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нојхарденберг
Нојхарденберг (Neuhardenberg) — општина во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Во општината се наоѓа дворецот Нојхарденберг, резиденција на прускиот принц Карл Август фон Харденберг. Општината се состои од селата Харденберг, Алтфридланд, Квапендорф и Вулков. Нојхарденберг е дел и административно седиште на истоимената општинска заедница.
Имиња на местото
Најстариот документ за постоење на местото е од 1348 и во него се споменува како Квилиц (Quilicz). Подоцна бил изменет начинот на пишување на името (Quilitz). Кога во 1814, Карл Август фон Харденберг го добил дворецот, веднаш го преименувал местото во Ној-Харденберг (Neu-Hardenberg). На меѓународниот ден на трудот, 1 мај 1949, местото било преименувано во Марксвалде (Marxwalde) во чест на Карл Маркс. Ова било вратено на 1 јануари 1991. Оттогаш, местото повторно го носи старото име Нојхарденберг (Neuhardenberg), но со мал изменет начин на пишување.
Историја
Изградбата на дворецот Нојхарденберг со внатрешното уредување од Карл Готхард Лангханс потекнува од крајот на 18 век. Во 1763, прускиот генерал Јоаким Бернхард фон Притвиц го добил Квилиц, поранешен посед на благородничкото семејство Пфуел. Историското село било уништено од пожарот во 1801 и обновено во неокласичен стил според плановите на Карл Фридрих Шинкел. Од 1820 Шинкел го обновил дворецот, додека градините биле направени според плановите на принцот Херман фон Пиклер-Мускау и Петер-Јозеф Лене.
По повторното обединување на Германија, дворецот бил обновен од семејството Харденберг и припаднал на здружението на банки. По обновувањето бил повторно отворен во 2002 во присуство на тогашниот германски претседател Јоханес Рау. Денес се користи за конференции и културни настани.
Региони во Етиопија
Етиопија е поделена на 9 региони (ክልል „килил“, множ. „килилоч“) организирани по етнички целини и два управни града со првостепен статус. Во минатото земјата се делела на покраини. Поимот „килил“ впрочем значи „резерват“ или „заштитено подрачје“ и се однесува на матичните краеви на секоја од народностите во земјата.
Битка кај Јармук
Битката кај Јармук се одвила во август 636 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Битката траела шест дена односно од 15 до 20 август на реката Јармук која денеска се наоѓа на границата меѓу Сирија и Јордан, источно од Галилејско Море. Оваа битка се смета за една од решавачките во воената историја и претставувала прва поголема во текот на муслиманските освојувања по смртта на Мухамед.
Со цел да ги врати изгубените територии, византискиот цар Ираклиј I во мај 636 година започнал експедиција во Левант. Како што се приближувала византиската армија, така арапските сили тактички се повлекувале од Сирија и своите единици ги прегрупирале кај Јармук во близина на Арабија, место каде откако добиле дополнителна армија тие ја поразиле византиската армија која била во поголем број. Битката се смета за една од најголемите победи на Халид ибн ал-Валид, кој преку оваа победа ја задржил својата репутација како еден од најголемите тактичари и команданти на коњаница во историјата.
Позадина
Византискиот импераратор по крајот на долгата и исцрпувачка војна со Персија конечно успеал да ја порази во 628 година кога ги вратил изгубените територии во Месопотамија. Но исчезнувањето на Персија во исто време значело и бришење на тампон зоната помеѓу Византија и арапските племиња кои претходно не претставувале опасност за Византија. Во овие години, муслиманските племиња доживеале големи промени преку појавата на пророкот Мухамед, кој успеал да ги обедини преку знамето на исламот. Новата религија на смртта на Мухамед во 632 година започнала да се шири на територијата на рапскиот Полуостров. По смртта на Мухамед, Абу Бакр како прв муслимански калиф, го завршил обединувањето на арапските племиња започнати од Мухамед. Во 634 година Абу Бакр испратил повик за џихад (света војна), со кое започнал процесот на проширување и арапските освојувања.
Први на удар биле областите кои биле под власта на Византија кон северните делови и тоа Сирија и Месопотамија. Персиска Месопотамија паднала без поголем отпор додека Византија со тешки напори ја пречекала арапската експанзија. Веќе во 633 година, Арапите упаднале во Палестина и ги уништиле византиските гарнизони кај Газа, по кое Абу Бакр наредил преместување на главните муслимански одреди од Ирак кон Сирија. Арапите за краток период се нашле пред портите на Дамаск. Ираклиј, кој тогаш се наоѓал во северна Сирија, не заминал лично во војна против Арапите бидејќи неговото здравје се влошило. Поради тоа бил испратен неговиот брат Теодор.
Недалеку од Ерусалим, кај Аџнадајн дошло до битка меѓу двете сили во во јули или август 634 година во која византиските сили претрпиле голем пораз и биле принудени да се повлечат кон Ерусалим. Газа била заземена без поголем отпор, по кое Арапите навлегле во Палестина.
Во 634 година починал Абу Бакр и на негово место застанал Омер, кој решил да ја заземе византиска Сирија. Избегнувајќи ги добро утврдените градови како Кесарија и Ерусалим, Арапите се упатиле кон север и го натерале на Ираклиј да ги повлече своите војски од Емеса кон Антиохија, за да на крајот започнал опсада на Дамаск. Опсадата на Дамаск траела шест месеци од март до септември 635 година, кога градот паднал.
Византиски противнапад
По крајот на Битката кај Емеса, муслиманите се наоѓале недалеку од Алеп, како и до Антиохија, место каде престојувал Ираклиј I. Сериозно вознемирен од серијата неуспеси, тој подготвил противнапад за да си ги врати изгубените територии. Во 635 година, персискиот император Јаздегерд III направил сојуз со Византија, кога Ираклиј ја омжил својата ќерка, согласно традицијата, за персискиот принц. Додека Ираклиј подготвувал голема офанзива кон Левант, Персија се насочила кон денешен Ирак. Но кога Ираклија го започнал својот противнапад во мај 636 година, персискиот император се повлечел поради исцрпената состојба на неговата влада.
Во исто време, армијата на Праведниот Калифат била поделена на четири групи: едната под команда на Амр, втората под Шурабил во Јордан, третата под Јазид во Дамаск и последната под Абу Убаид и Халид во Емеса. Бидејќи географски биле поделени, Ираклиј се обидел да ги порази искористувајќи ја оваа диферентност. Тој не сакал да се победи во една битка, туку сакал централно да се пори во детали преку концентрација на секоја од четирите муслимански групи и нивно уништување одделно. Тој сметал дека со повлекување на муслиманските сили и со нивно посебно уништување ќе се исполни неговата стратегија за повторно враќање на изгубените територии. Засилување било испратено и кон Кесарија на чело на неговиот син, иден Константин III Ираклиј, најверојатно со задача да ги нападне силите на Јазид кој го имал ставено градот под опсада. Царската византиска армија се преселила надвор од Антиохија и северна Сирија некаде во средината на јуни 636.
Византиската царската војска ја имала следната задача:
Муслиманска стратегија
Муслиманите ги откриле подготовките на Ираклиј. Известен за можноста дека може да биде нападнат со одвени сили кои бил можат да бидат уништени, Халид го повикал советот. Таму тој го советувал на Абу Убаид да ги повлече силите од Палестина и од северна и централна Сирија, со кое целата муслиманска војска ќе биде сконцентрирана на едно место. Абу Убидах наредил концентрација на војската во големата рамница, како и контрола на областа за да се олесни доаѓањето на Омер, на кој начин би била поразена самата византиска војска. Но, во рамницата во близина на Џабија, муслиманните биле предмет на постојани напади од Гасенидите. Околината исто така не била сигурна поради тоа што византиските сили биле поставени во Кесарија и муслиманите се плашеле дека би можело да бидат нападнати од нивната задна страна. Така, по советот на Халид, муслиманските сили се повлекле кон Дарах, воспоставувајќи кампови во источниот дел на Јармук. Оваа формација претставувала дефанзивна позиција.
Византиски тензии
Византиската армија, пред почетокот на битката била потресена од големи нереди и недисциплина. Во камповите дошло до крвави борби меѓу одредени групи и одреди. Според некои извори, тензиите започнале кога ерменската армија го прогласила на Вахан за цар, но оваа причина најверојатно не е точна. Се смета дека во 636 година дошло до ерменска побуна против Ираклиј I, на чело со независниот принц Шахорун кој владеел со источниот дел на Анадолија. Исто така, меѓу влавните војсководци, Теодор и Вахан, како и помеѓу Георгиј и Канатир, владеело соперништво. . Во еден момент, Канатир ја одбил послушноста над другите. Џабала и неговите арапски сили постојано биле игнорирани, која била фатална грешка бидејќи тие најдобро го познавале теренот. Недовербата меѓу Грци, Ерменци и Арапи сè повеќе растело, а како причина бил верскиот конфликт на православните и монофизитите. Сите овие причини во голема мера придонеле до катастрофалниот исход на битката.
Сили
Околу бројот на учесниците во битката постојат различни процени. Изворите даваат голем број на армија, поеѓу 80,000 - 100,000 изантиски војници според хроничарот Теофан (9 век), до 200,000-400,000 кои ги наведуваат муслиманските извори, односно Јахја ал Баладури или Ибн Калдун и Ал Вакиди (400.000).
Византиската војска била составена од платеници, поради кое, нејзиниот соста бил етнички мешан. така освен Византијци имало ерменци, арапски племиња, Персијци, туркмено-хунски номади од Украина и германски племиња од Италија (Лангобарди). Војниците биле регрутирани во внатрешноста на империјата, и потекнувале од Илирик и Тракија од Балканот, Исаврија, Понта и Кападокија. Исто така и нивниот верски сосав бил мешан како православни и монофизитски христијани, пагани и евреи.
Од друга страна, муслиманската војска во првите години од освојувањата била составена од прецизно одбрани војници, и не вклучувала голема маса од војници кои по природа не биле воинствени. Теоретски, секој маж кој бил член на муслиманската заедница имал воена обврска према државата. Мотивираноста кај муслиманските војски била на големо ниво. Главните арапски пешадиски линии ги сочинувале војниците од градовите над кои арапските калифи имале најголема доверба.
Битка
Скоро три месеци двете страни ги поминале без да се придвижат. Византијците по наредба на Ираклиј се обиделе да го решат спорот по дипломатски пат. Вархан започнал преговори со некои арапски водачи преку својот офицер, ерменецот Георгиј и гасанидскиот водач Џабала, но самите Арапи не биле заинтересирани и на 23 јули започнале напад кон војската на Теодор и Џабала во која издвојувале убедлива победа и ја вратиле гасанидсската престолнина Џабија.
Прв ден
Битката траела шест дена. Започнала на 15 август 636 година со двобојот на најдобрите војници од двете страни. Постои приказна во која се зборува како Григориј поминал на муслиманска страна и го примил исламот и починал како маченик, но најверојатно овие податоци се од апокрифна природа. Од друга страна, можно е некои од арапските племиња да поминале на страната на муслиманите. Првиот ден Вахан ја испратил пешадијата и стрелците, битка која траела до залезот на сонцето.
Втор ден
На вториот ден од битката, на 16 август, Вахан наредил напад во зори и така ги фатил своите непријатели непоготвени и во молитва. По три напади, муслиманското десно крило попуштило и Вахан стигнал до неколку арапски логори. Но кога муслиманската армија започнала со повлекувањето, тие биле пречекани од сопствените жени кои започнале да маваат големи камења кон нив, кажувајќи им дека треба да се вратат на бојното поле. Слично се случило и при повлекувањето на левото муслиманско крило. Во текот на овој ден, Византиците сепак биле сопрени. Халид ја испратил резервната коњаница назад во борба како и своето лево крило, по кое противнападот бил успешен и дошло до повлекување на двете страни.
Трет ден
На третиот ден, Вахан повторно започнал со напади и Арапите повторно морале да се повлечат. Но, нивните жени повторно ги дочекале со нивните повици и навреди и ги истерале назад во борба. Според еден извор, еден муслимански војник кажал дека би му било многу полесно да се соочи со Византијците наместо со своите жени.
Постои несогласувања околу тоа кога Халид го извршил својот одлучувачки напад кој на муслиманите им ја донесел победата. Акрам смета дека тоа се случило на шестиот ден, додека Гаванми смета дека тоа било третиот или четвртиот ден. Никол зборува околу начинот на кој Халид го извршил нападот. Дали Халид ги излагал на Византијците да сојдат во заседа или го искористил нивниот момент на криза преку нивната лоша координација.
Четврти ден
Четвртиот ден бил одлучувачки. Муслиманите изгубиле значаен број на стрелци, додека Вахан го поновил нападот. Ерменските одреди помогнати од гасенидските коњаници натерале еден муслимански одред да се повлече. Византиската коњаница ги нападнала сеерните муслимански армии, но останала отсечена од своите пешадии, поради кое започнала да бега кон север. Абу Убаид со два одреди го нападнал византискиот центар и десно крило. Халид со резервната коњаница, која ја поделил на два дела, ги пуштил на другата страна, по кое ерменските и гасенидските сили биле нападнати од три страни. Дошло до жестоки борби, која завршила со повлекување на византиските сили и значајни жртви кај христијанските Арапи.
Кога византиската коњаница заминала кон север, по неа заминале и муслиманските сили. Византиската коњаница била составена од христијански Арапи, и истата се разбегнала по околните села. Некои од нив дезертирале, додека други поминале на муслиманска страна. Дезертерство ги зафатило и другите арапски христијани, кои го чувале мостот преку реката Рукад, така што ова битно место паднало во рацете на муслиманите.
Така, византиската војска во тој ден останала изолирана во својот главен логор.
Пети ден
Во петтиот ден, Вахан сакал да започне повторно со преговорите, за муслиманско повлекување. Византиската армија се наоѓала во колапс, концентрирана меѓу два каноњи на реките Јармук и Рукада и отсечена од својот главен логор. Не се знае кога точно муслиманите го зазеле главниот логор на Византија, но се верува дека се случило во петтиот ден.
Шести ден
Шестиот и последен ден дошло до конечна битка. Денот започнал со битката меѓу силите на Абу Убаид и Григориј. Во оваа битка загинал самиот Григориј. По ова, муслиманите поминале во офанзива. Најголеми борби се воделе во северозападниот дел на фронтот, околу мостот на реката од каде муслиманите сакале да ги одбијат на Византијците, кои повеќе биле во паника поради својата изолираност. Некои од византиските војници се обиделе да се предадат, некои успеале да побегнал во Емеса и Египет.
Вахан исто така загинал на бојното поле, или пак успеал да побегне и да се замонаши во Синајскиот манастир во Египет. Теодор загинал на бојното поле, Никита успеал да побегне во Египет, Џабала се спасил и започнал преговори со муслиманите за својот народ.
Двориште (Беровско)
Двориште — село во Општина Берово, во областа Малешевија, во околината на градот Берово.
Потекло на името
Името на селото потекнува од ископините на една стара населба позната како „Двор“.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа на крајниот југоисточен дел на територијата на Општина Берово, во јужната падина на Малешевските Планини, чиј атар се допира, на една страна, со државната граница со Бугарија, а на друга страна, со територијата на општината Ново Село. Селото е планинско, на надморска височина од 940 метри. Од градот Берово е оддалечено 21 километар.
Има мошне голем атар, којшто зафаќа простор од 85,8 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 4.526,7 хектари, потоа следат пасиштата на површина од 2.551 хектар, а на обработливото земјиште отпаѓаат 1.410,4 хектари.
Двориште е единствено село од разбиен тип во Малешевијата. Селото е поделено на неколку маала. Оддалечено е четири километри од регионалниот пат Берово-Струмица.
Селото е поделено на пет маала именувани според селата во Пиринска Македонија, од каде што потекнуваат поголемиот дел од жителите: Новоселско маало, Чурилско маало, Баскалско маало, Тренчовско маало и Добрилачко маало.
Историја
Во 1913 година со потпишувањето на Букурешкиот мировен договор, жителите на оваа областа останале поделени, со што едните останале да живеат тогашната српска власт, додека другите останале во рамките на Бугарија.
Со пописот од 1914 година, Двориште не било регистрирано како населено место, зашто првата куќа била изградена во 1913 година. Дотогаш, во атарот на денешното село Двориште, кој бил поделен, постоеле само колиби по ридовите. По исцртувањето на граничната линија, Србите наредиле да се изгради село, со цел полесна контрола на селаните од планинските колиби.
Во 1927 година биле изградени училиштето и црквата.
Стопанство
Селото во основа има мешовита земјоделска функција. Најмногу се одгледува компир од поледелските активности, додека сточарството е исто така многу развиено. Најмногу се одгледуваат овци, кози, свињи и нешто крупен добиток.
Во селото работат и две мали пилани.
Население
Двориште е голема населба, но со намалување на бројот на населението. Во 1961 година селото броело 1.318 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 825 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 757 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 641 жител, од кои 515 Македонци и 126 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Берово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Берово.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Двориште, каде Двориште било единствено село во општината.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на Беровската градска општина, во која покрај селото Двориште се наоѓале градот Берово и селата Ратево и Смојмирово.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Берово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0010 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 582 гласачи.
NGC 89
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 89 се споменува и како ESO 194-11, AM 0018-485.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 89 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 89 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 24,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 48° 39' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 148°.
Други поделби
Проучување на NGC 89 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1374. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 386; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8026.
Хорна
Хорна — дувачки инструмент кој води потекло од ловечкиот рог. Обликот на овој инструмент бил менуван и усовршуван. Со додавање на вентили, се зголемиле техничките можности на лимената хорна.
Цевката на хорната е свиткана во форма на круг, во кој се наоѓа сплет на додадени цевки со три или четири вентили. На горниот дел се наоѓа усникот, а долниот дел од цевката е проширен во форма на инка. Хорната е единствен лимено-дувачки инструмент на кој се свири со лева рака.
Хорната звучи нежно, меко и поетично, со големи динамични нијанси и раскошна боја на тонот.
Познат македонски изведувач на хорна е Александар Гошев.
Црква „Св. Дванаесет Апостоли и Преображение Христово“ - Сер
Свети Дванаесет Апостоли и Преображение Христово (Ιερό Παρεκκλήσιο Ἁγίων Δώδεκα Ἀποστόλων καί τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου) — црква во градот Сер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Храмот се наоѓа на улица „Ексохи“, во маалото Свети Бессребреници на северниот крај на градот. Подигнат е во 1949 и обновен во 2004 г. Претстаува мала базилика со купола. Внатрешноста е живописана со убави фрески.
Список на државни водачи во 38 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Бистрица кај Тржич
Бистрица кај Тржич (Bistrica pri Tržiču; Feistritz (Фајстриц) ) ― населба во Општина Тржич во областа Горењска во Словенија.
Име
Бистрица кај Тржич во пишаните извори била спомената како Фуистрица (германски: Fuistriza) помеѓу 1050 и 1063 година, Фистрициум (Fistricium) во 1247 година и Февстриц (Fewstricz) во 1391 година, меѓу другите пишани варијанти. Името на населбата било сменето од Бистрица во Бистрица кај Тржич (словенечки: Bistrica pri Tržiču) во 1953 година. Во минатото германското име било Фајстриц (Feistritz).
Црква
Североисточно од јадрото на населбата се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“, одделена капела на парохијата Тржич. Станува збор за барокно предизајнирана готска црква од 15 век со предолтарен простор во доцноготски стил и вдлабнат таван. Дрвенаријата е од 19 век.
KY Лебед
KY Лебед — црвен суперџин од спектрална класа M3,5Ia сместена во соѕвездието Лебед. Станува збор за една од најголемите и најсјајни ѕвезди, со сјајност од околу 300.000 или повеќепати од онаа на Сонцето и полупречник поголем за 1.000 пати од оној на Сонцето. Доколку е сместена во центарот на Сончевиот Систем, ќе се протега зад орбитата на Јупитер (или Сатурн). Се наоѓа на растојание од околу 5.000 светлосни години.
Набљудувања
KY Лебед е крајно темноцрвено обоен поради згаснувањето, губејќи вообичаено 7,75 светлосни величини во видливото подрачје. Ѕвездата ќе може да се набљудува со човеково око доколку немаше светлосна загуба.
Својства
Неговите својства се непознати, но температурата е околу 3.500 K и сјајноста преку. Модел според инфрацрвениот сјај на K-зоната дава сјајност од околу, што соодвествува на полупречник од. Друг модел заснована на видливата сјајност дава неочекувана голема сјајност од, каде разликата воглавно се должи на претпоставките за нивото на згаснувањето. Полупречникот според оваа повисока сјајност ќе изнесува. Овие параметри се поголеми и посјајни од очекуваните за кој и да е црвен суперџин, што наведува дека истите се сомнителни. Неодамна, вкрстувањето на спектралните енергетски распределби низ цел распон на бранови должини во U-зоната до 60 микронскиот микробранов флукс обезбедува пониска сјајност од. KY Лебед е променлива ѕвезда со голема амплитуда, но без јасна периодичност. Во одреден период брзо се менува сјајот, а во други е стабилна на подолги периоди. Фотографската величина се менува меѓу 13,5 - 15,5, додека видливата меѓу 10,60 - 11,74.
Сетубал
Setúbal ( или ) — град и општина во Португалија. Населението во 2014 година изнесувало 118.166, и површина од 230,33 км2 (88,9 квадратни милји). Самиот град имал 89.303 жители во 2001 година
Во времето на Ал-Андалуз, градот бил познат како Схетубал (Андалузиско - арапски: شطوبر [ʃetˤuːbɑr]). Во 19 век, пристаништето било наречен Свети Урбес на англиски јазик, и  Сен Ив на француски јазик.
Општинскиот празник е 15 септември, со што се одбележува денот во 1860 година во која кралот на Португалија Педро V официјално го признал Сетубал како град.
Градски информации
Градот Сетубал се наоѓа на северниот брег на вливот на реката Садо, на околу 48 километри (30 милји) јужно од главниот град на Португалија, Лисабон. Тој е исто така седиште на општината Сетубал.
Во почетокот на 20-от век, Сетубал е најважниот центар на рибарската индустрија на Португалија, особено на сардините. Ниту една од многубројните фабрики не работат денес. Туризмот, врз основа на убавите и постојните природни услови плус одлични хотели, одморалишта и инфраструктура, е еден од најважните ценети ресурси на градот, како и поради неговата поврзаност со Садо (реката) од една страна и Атлантскиот Океан на другата. Градот исто така е поврзан со околниот брег на Арабида природен парк со ридови - кој нуди недопрена природа и прекрасни плажи на Атлантскиот Океан. Делфин колонијата била населувана по течението на реката Садо. Од другата страна на реката, на јужниот брег се наоѓа полуостровот на Троја, место со големи бели / златни песочни плажи каде што неодамна биле изградени неколку луксузни хотели и летувалишта. Полуостровот Троја може да биде забележан од градот, низ реката. Албаркуел, Фигуреиња, Галапос, Галапињос и Портињо де Арабида, кои се само некои од многуте плажи во градот, кој се наоѓаат во северниот брег на вливот, на самиот почеток на ридовите Арабида.
На главниот историски споменик на градот Сетубал е манастирот на Исус, од 15ти-век и црквата од 16- век, кој претставува еден од првите згради во португалскиот доцен готски стил познат како Мануеле.
Исто така од интерес е црквата Сао Јулиао, која исто така, со доцниот готски стил Мануеле, е и  Кастело де Сао фелипе, од 17 век, и  тврдината од 16-век која се наоѓа на северниот брег на реката Садо,  каде што може да се надгледува градот. Тврдината била претворена во луксузен хотел (Пусада).
Анимацио Театро( театарот) де Сетубал е со седиште во Сетубал.
Стопанство
Според пописот од 2011 година, општината Сетубал имаше работна сила од 58.514 луѓе, меѓу кои 15,6% се невработени. Меѓу оние кои имаа работа, 1,6% работат во примарниот сектор, 24,9% во секундарниот сектор и 73,5% за терцијалниот сектор. Сетубал е познат по индустриите на целулоза, хартија, цемент, ѓубрива, пестициди, и други фитофармацевтски производи, како што е топлинска енергија, бродоградба и поправка на бродови, но и автомобилската монтажна индустрија од 1950 година со неколку познати производители кои работат за португалскиот пазар. Денес постојат само 3 имиња во моментов од производителите. На пристаништето на Сетубал има карго автопат од 6,058 милиони тони во 2012 година, што го прави еден од 4-ти најпрометните пристаниште во Португалија, со 7,4% од автопат на товарот во земјата.
Во 19 век, областа е позната по производство на морска сол. Свети Урбес е залив на солта, која била извезувана за Австралија во 1830 година.
Спорт
Најпознат спортски клуб од градот е фудбалскиот клуб Виториа Сетубал (Vitória de Setúbal), формиран на 20 ноември 1910 година.
Меѓународни релации
Сетубал е збратимен со :
Сетубал има меѓународна соработка со :
Па (утврдување)
Па (маорски: pā) е маорско село во Нов Зеланд ко е е утврдено и изградено за одбрана. Тие се сметале за племенски општествен и социо-политички центар на сите иви. Во маорското општество, големо па ја претставувало маната (власта) на еден поглавар или рангатира. Речиси сите па биле изградени на безбедни и плодни места. Иако биле изградени за одбрана, тие биле воглавно живеалишта.
Паорски па играле значајна улога во Маорските војни.
Па биле конструирани од луѓе кои се бореле со мускети и рачни оружја (како копје, таиаха и мере) против Британската војска и вооружена полиција кои имале мечови, пушки и тешки оружја како хаубици и ракетна артилерија. Обично се правеле за доста кратко време, често помалку од два дена, и пружале отпор долги часови, а понекогаш и недели.
Ограничувачки фактор бил тоа што луѓето морале да одат дома за да обработуваат земја или да собираат од природата. Затоа 4 до 6 месеци годишно овие утврдувања биле напуштени.
Индекс на дигитална економија и општество
Индексот на дигитална економија и општество (DESI) ги проследува вкупните дигитални перформанси на Европа и го следи напредокот на земјите во ЕУ во однос на нивната дигитална конкурентност. Годишно, индексот ги проследува активностите на земјите членки во однос на дигитални вештини, дигитално поврзување, активности на Интернет и дегитални јавни услуги. Се тоа е со цел да се процени состојбата на дигитализација во секоја земја членка. Дополнително, ги идентификува областите во кои треба да се направат приоритетни инвестиции и други видови активности. Обединува множество релевантни индикатори, организирани во 5 димензии:
Поврзливост
Димензијата за поврзливост на DESI гледа и на фиксниот и на мобилниот широкопојасен интернет. Според првото, тој го проценува навлегувањето на целокупниот и ултрабрзиот широкопојасен интернет од најмалку 100 Mbps, достапноста на брз широкопојасен интернет со пристап од следната генерација и мрежи со фиксни многу високи капацитети, а исто така ги разгледува и цените на малопродажните понуди. Вториот зема предвид покриеност со 4G, земање на мобилен широкопојасен интернет (3G и 4G) и подготвеност за 5G.
Распоредувањето на широкопојасна мрежа треба да биде во чекор со рапидно растечкиот интернет сообраќај и на фиксни и на мобилни мрежи. Иако ЕУ има целосна покриеност на основната широкопојасна инфраструктура, само 44% од домаќинствата имаат корист од мрежите со многу висок капацитет. Земји со мрежи со многу висок капацитет, т.е. со повеќе од 90% покриеност се Данска, Луксембург и Малта. Спротивно на тоа, во Грција, Велика Британија, Кипар и Австрија помалку од 20% од домаќинствата имаат пристап.
Во 2016 година, Европската комисија го усвои Акциониот план за 5G за Европа и постави цел да започне 5G услуги во сите земји-членки кон крајот на 2020 година. Доделувањето на спектарот 5G служи како неопходен предуслов за комерцијално лансирање на 5G во секоја земја. Досега, само 17 земји-членки имаат доделено 5G спектар и само 21% од вкупниот износ на 5G спектар е доделен на ниво на ЕУ. Земјите со најдобри перформанси се Германија, Италија, Финска и Унгарија.
Човечки капитал
Пандемијата на корона вирусот докажа колку се важни дигиталните средства за нашата економија и како основните и напредните дигитални вештини го одржуваат нашето општество. Додека 85% од граѓаните на ЕУ користеа интернет пред пандемијата КОВИД-19, само 58% поседуваа барем некои основни дигитални вештини, кои служат како 'рбет на дигиталното општество, а без никакви дигитални вештини, не може целосно да се употреби користењето на дигитални технологии. Пандемијата можеби позитивно влијаеше на бројот на корисници на Интернет, но развојот на дигитални вештини не доаѓа автоматски со тоа. Дигиталните вештини се движат од основните вештини за употреба кои им овозможуваат на поединците да учествуваат во дигиталното општество и да консумираат дигитални добра и услуги. Напредните вештини пак, ја поттикнуваат работната сила да развива нови дигитални добра и услуги.
Димензијата на човечки капитал на DESI има две поддимензии кои ги опфаќаат вештините на корисниците на Интернет и напредните вештини и развој. Првиот се базира на индикаторот за дигитални вештини на Комисијата, пресметан врз основа на бројот и сложеноста на активностите што вклучуваат употреба на дигитални уреди и Интернет. Последната поддимензија ја разгледува работната сила и нејзиниот потенцијал за работа и развој на дигиталната економија. Ова го зема предвид процентот на луѓе во работната сила со специјалистички вештини за ИКТ и вклучува посебен индикатор за жени специјалисти за ИКТ. Во исто време, се гледа и уделот на дипломираните студенти во ИКТ.
Употреба на интернет услуги
Употреба на разновидните интернет услуги е возможна за оние граѓани кои имаат пристап до интернет конекција и потребните вештини за да ги искористат во своја полза. ДО почетокот на КОВИД-19 кризата 85% од гражаните веќе биле интернет корисници, но кризата помогна овој процент да порасне и инеракциите кои корисниците ги извршуваат на мрежата.Оваа димензија на DESI ја пресметува количината на луѓе кои користат интернет и активностите кои ги извршуваат. Меѓу нив, некои примери се потрошувачката на онлајн содржина (на пр. музика, филмови, ТВ или игри; добивање новости преку медиуми или вклучување во социјална интеракција), користење на современи комуникациски активности (на пр. видео повици), и трансакциски активности како што се купување преку интернет и е-банкарство.
Во ЕУ сè уште има многу разлики помеѓу земјите-членки во однос на користењето на интернет услугите. Финска, Шведска, Холандија и Данска се земјите со најактивни корисници на интернет, веднаш по нив следуваат Велика Британија, Малта, Естонија и Ирска. Од друга страна, Романија, Бугарија и Италија се најмалку активни. Ирска и Шпанија беа земјите-членки кои забележаа најголемо подобрување во оваа димензија во споредба со минатите години.
Користењето интернет за слушање музика, играње игри или гледање видеа е сè уште најчеста активност (според 81% од лицата кои користеле интернет во последните 3 месеци). Читањето вести на интернет е втора најпопуларна активност прикажана во DESI (72%), додека две третини од корисниците на интернет купуваат прозиводи (71%) или користат е-банкарски услуги (66%).
Интеграција на дигиталната технологија
Најдобро рангирани држави во оваа димензија се Ирска, Финска, Белгија, Холандија, Данска и Шведска со повеќе од 55 поени (од можни 100). На другиот крај од скалата, Бугарија, Романија, Унгарија, Полска, Грција и Летонија се последни со освоени помалку од 35 поени, значително под просекот на ЕУ, кој е 43 поени.
Водечките земји на „дигитализација на деловната активност 4а“ (т.е. електронско споделување информации, друштвени медиуми, големи податоци и облак-услуги) се Финска, Холандија и Белгија, со резултати од над 60 поени. Бугарија, Унгарија, Полска, Романија, Латвија и Словачка заостануваат во усвојувањето е-бизнис технологиите, со резултати под 40 поени. Ирска, Чешка, Данска, Белгија и Шведска се првите пет земји во „4б е-трговија“ (т.е. МСП кои продаваат преку интернет, промет на е-трговија и продаваат прекугранична мрежа преку интернет), со оценки над 60 поени. Ирска води во сите три индикатори според е-трговијата, додека Бугарија, Грција, Луксембург и Романија се најслабо рангирани земји со под 25 поени.
Дигитални јавни услуги
Последниот дел од ДЕСИ е поврзан со податоци околу е-влада. Поконкретно, тоа се мерливи податоци од страна на понуда и побарувачка на дигитални јавни услуги, отворени податоци, претходно пополнети формулари, комплетноста на услугата преку Интернет, центричност на корисникот, клучни активатори како што се електронска идентификација, е-документи, автентични извори и дигитални пошти и некои други индикатори.
Зелов-Ланд
Зелов-Ланд (Seelow-Land) — општинска заедница во округот Меркиш-Одерланд, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Зелов, иако самиот град не е дел од општинската заедница.
Општинската заедница Зелов-Ланд се состои од следниве општини:
Градиште (Лактиње)
Градиште — археолошко наоѓалиште во охридското село Лактиње, Општина Дебрца. Претставува опидум (утврдена населба) од доцната антика.
Се наоѓа на околу 2 км јужно од селото и северно од патот што води кон планината Зајгазица. Се простира на зарамнета падина по чија површина се забележуваат остатоци од тврдински ѕид и фрагменти од градбена и садова керамика.
Општина Богданци
Географија
Територијата на општина Богданци зафаќа простор на крајниот јужен дел на Република Македонија, и тоа од левата страна на реката Вардар. Морфолошки општината во основа е рамничарска, со мошне добар бонитет на земјиштето, така што се вбројува во најдобрите аграрни простори, особено за производство на рано градинарство. Таа се граничи со општините Стар Дојран, Валандово и Гевгелија, а на поширок простор и со државната гранична линија со Грција.
Територијата на општината зафаќа простор од 114 км2 и според површината се вбројува во помалите општини во Македонија, но со оглед на тоа дека е добро населена – просечната густина на населеноста изнесува 78 жители на еден км2 – таа има најголема просечна густина на населеност од сите општини во јужниот дел од земјата.
Во составот на општината се вбројуваат само четири населени места, од кои Богданци е централно место и седиште на општината. Другите населби се: Стојаково, Селемли и Ѓавато. Во однос на орографските услови сите населби се рамничарски, и тоа на мала надморска височина, помала од 100 метри.
Вкупната аграрна површина во општината зафаќа 10.652 ха. Од неа на обработливо земјиште се паѓаат 4.110 ха или 38,6%. Во општината има поволни услови за полјоделство, а особено за раноградинарство.
Историја
Општина Богданци во сегашните граници е формирана со новата територијалната поделба од 1996 година. Пред оваа поделба општина Богданци од 1965 година и припаѓала на општина Гевгелија. Инаку општина Богданци пред присоединувањето кон општина Гевгелија постоела како општина од 1955 година. Во тогашната општина освен Богданци, како седиште на општината влегувале и населените места: Стојаково, Богородица, Ѓавато, Селемли, Нов и Стар Дојран, Фурка, Црничани, Николиќ, Ѓопчели, Куртамзали, Органџали, Дуритли и Џумбоз. Денес општина Богданци се состои од четири населени места: Богданци, Стојаково, Селемли и Ѓавато. На нејзината територија се наоѓале и некогашните села Болован, Паљурци и Побрегово.
Демографија
Врз основа на резултатите добиени од пописот во 2021 година, во општината живееле 7.339 жители, 2.611 домаќинства и 3.048 станови.
Самоуправа и политика
Во рамките на општината, односно нејзината администрација, делуваат следниве одделенија :
Култура и спорт
РК Младост Богданци сега е член на Првата машка лига (втора по ранг) Во РК Младост својта кариера ја има почнато Мите Стоилов кој долги години градеше интернационална карира надвор од Македонија а исто така 15 годони беше е сениорски репрезентативец на Македонија.
Отиња
Отиња — река во источна Република Македонија што тече низ градот Штип. Низ градот има изградено широко корито (канал) за заштита од пороите т.е. од големите води кои надоаѓаат по пролетните и летните обилни дождови. Извира од местото викано Чепровка. Отиња е лева притока на реката Брегалница. Се влева во Брегалница под Исарот кај Ново Село.
Валентино (модна куќа)
Валентино Сп А. е италијанска луксузна модна куќа основана во 1960 година од Валентино Гаравани и дел од Валентино Фешн Груп. Од октомври 2008 година, креативен директор е Пјерпаоло Пичоли, заедно со Марија Грација Чиури од 2008 до 2016 година.
Алесандра Факинети била креативен дизајнер на Валентино од 2007 до 2008 година. Седиштето на Валентино е во Милано, додека креативниот правец е во Рим. Валентино бјути е козметика од Лореал е во мај 2018 година.
Рана историја
Валентино е основан во 1960 година кога Гаравани отворил модна куќа на Виа Кондоти во Рим, Италија со поддршка на неговиот татко и соработникот на неговиот татко Џанкарло Џамети.
Подигнете се до популарност
Меѓународното деби на Валентино се случило во 1962 година во Фиренца, главниот град на италијанската мода во тоа време. Валентино имало и специјално дизајнирани венчаници за Елизабет Тејлор, Ен Хатавеј, Џенифер Лопез, Кортни Кокс, Софи Хантер и принцезата Медлин од Шведска.
Од групата ХДП до групата Марзото
Во 1998 година, Гаравани и Џамети ја продале компанијата за приближно 300 долари милиони на Хдп, италијански конгломерат контролиран, делумно, од покојниот Џани Ањели, шефот на Фиат. Во 2002 година, Валентино Сп А., со приходи од повеќе од 180 американски долари милиони, бил продаден од Хдп на Марцото Апарел, текстилен гигант од Милано, за 210 долари милион. Се шпекулирале дека ХДП е незадоволна од личните трошоци на Гаравани и Џамети, барање за кое Џамети се наежи.
Купување од Катар
Во 2012 година, катарските аристократи го купиле Валентино за 700 милиони евра преку инвестициско возило наречено Мајхола за инвестиции СПЦ.
Парфеми
Од 2010 година, Валентино парфеми и припаѓала на компанијата Пуиг. Нејзините мириси вклучуваат: Valentino Classique за жени (1978), Vendetta By Valentino за жени (1991), Very Valentino за жени (1998), Very Valentino за мажи за мажи (1999), Valentino Gold за жени (2002), V за жени (2005), Valentino V Absolu за жени (2006), Valentino V Ete By Valentino за жени (2006), Rock'n'Rose за жени (2006), V pour Homme за мажи (2006), Rock n' Rose Couture за жени (2007), и Валентина за жени (2011). Во 2020 година, Valentino Beauty го најавува издавањето на новиот парфем, Voce Viva, и ја објави Лејди Гага како нејзина ежерија.
Космичко семејство
Космичко семејство (изворно: Cosmic Family) е авантуристичка видео игра развиена од Ubisoft Барселона и објавена од Ubisoft за на Wii. Оваа игра е насочена кон помладите деца, и делува како интерактивна турнеја на бродот на космичкото семејство каде играчите имаат шанса да комуницираат со самото семејство преку 15 мали-игри.
Развој
Ubisoft првично го објавил „Космичко семејство“ за Microsoft Windows во 90-тите години, пред да го пренесе на Wii во 2007 година.
Ебергецен
Ебергецен (Ebergötzen) — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Сместена е на 15 километри оддалеченост од градот Гетинген.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Радолфсхаузен.
Ебергецен стекнал одредена слава бидејќи бил место каде Вилхелм Буш, создавач на приказните „Макс и Мориц“ поради кои многумина го сметаат за „татко на стрипот“, поминал голем дел од детството. Во местото, Буш живеел од 1841 до 1846 година, престојувајќи кај неговиот вујко Георг Клајне, свештеник во Ебергецен. Се спријателил со синот на воденичарот, нивен сосед, Ерих Бахман, поради што се шпекулира дека од таму потекнува приказната за двете момчиња во „Макс и Мориц“.
Драгоцен корал
Црвен корал, или благороден корал (лат. Corallium rubrum) е октокорал кој може да се најде во западниот и средишниот дел од Средоземното Море, во источниот дел од Атлантскиот Океан на бреговите од Португалија и Мароко и во близина на Канарските и Зелено'ртските Острови. Основна одлика на благородните корали е нивниот исклучително цврст скелет со интензивна црвена или розово-портокалова боја и затоа се користи за изработка на накит.
Живеалишта
Црвените корали растат на карпесто морско дно со мала седиментација, исклучиво во сенка во пештери и пукнатини. Оригиналниот вид, (Corallium rubrum (порано нарекуван Gorgonia nobilis)), го има претежно во Средоземното Море. Расте на длабочини од 10 до 300 метри под морското ниво, а поплитките живеалишта се исцрпени од прекумерната експлоатација. Во подводните пештери крај Алгеро, Сардинија („Корална ривиера“) расте на длабочина од 4 до 35 метри. Истиот вид може да се најде во Атлантикот во близина на Гибралтарскиот теснец, крај Зеленортските Острови и покрај брегот во јужна Португалија. Други видови на благороден корал може да се најдат во западниот Пацифик, претежно околу Јапонија и Тајван; на длабочина од 350 до 1500 метри под нивото на морето во области со силни струи.
Анатомија
Црвените корали имаат облик на мали грмушки без ливчиња, и растат до еден метар во висина. Нивниот скелет е составен од испреплетени боцки од тврд калциум карбонат, обоени во црвени нијанси поради присуството на пигмети од каротеноид. Кај живите корали, скелетните гранки се обложени со нежна светло црвено обвивка, од која што излегуваат многу бели полипи кои можат да се собираат навнатре. Полипите прикажуваат осум белковински комплекси. Полипите имаат октамерна радијална симетрија.
Скапоцен камен
Цврстиот скелет на црвените корални гранки е мат, но со полирање може да се добие стаклен сјај. . Има низа топли црвеникаво розови бои; а честопати за таквите бои се користи терминот корална боја. Скелетот на благородниот корал бил собиран уште од античките времиња и се користел за декорирање. Накит од корали е пронајден во староегипетски и праисториски европски гробници, а продолжува да се прави до денес. Бил доста популарен за време на викторијанската ера.
Благородниот корал има релативна густина од 3,86 и цврстина 3,5 на Мосовата скала. Поради својата мекост и непроѕирност, коралите обично се сечат во кабошон стил и се користат за правење мониста.
Историја на трговија со корали
На почетокот на 1 милениум, имало значајна трговија со корали помеѓу Средоземното Море и Индија, каде што биле високо ценети како супстанца и се верува дека се обдарени со мистериозни свети својства. Плиниј Постариот забележал дека, имало преголема побарувачка од Индија, а пак Галите го користеле за украсување на своите оружје и шлемови, но од неговиот период, толкава била Источна побарувачка, што тоа многу ретко се гледало дури и во регионите кои го произведуваат тоа. Меѓу Римјаните, гранки на коралите биле обесени околу вратовите на децата за да ги чува од опасност, а суштината имала многу лековита доблест што се припишува на него. Верувањето во потенција на Коралот како шарм продолжи во текот на средниот век, па дури и во почетокот на 20 век. Во Италија го носеле како заштита од уроци, и од страна на жените како лек за неплодност. Од средниот век па наваму, обезбедувањето на правото на корални рибарство надвор од африканскиот брег било предмет на значителна соперништво меѓу Медитеранот заедници на Европа. Пред 16 век тие биле контролирани од страна на италијанската републики. За краток период на тунискиот риболов биле обезбедени од страна на Карло V за Шпанија, но монополот набрзо паднал во рацете на Французите, кој се одржал на право, до револуционерната влада во 1793. За краток период (околу 1806) на британската влада посед им било рибарството, но ова подоцна се вратило во рацете на француските власти. Пред француската револуција многу коралната трговија била центрирана во Марсеј, но потоа во голема мера се преселила во Италија, каде што договорената суровина на работата била центрирана во Неапол, Рим и Џенова.