cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мара (демон)
Разговорот на Мара
Мара се вратил во човечкиот свет, каде што се прогонувал пред монахот и се покајал. По препорака на Упагута, тој ветил дека никогаш нема да му наштети на Дарма и се засолнил во Трите накит.
Во популарната култура
Мара е истакнато претставен во серијалот за видео игри Мегами Тенсеи како демон. Во рамките на серијата, Мара е прикажан како големо, фаличко суштество, честопати прикажано возејќи златна кочија. Неговото фаличко тело и интуендо-товарен говор се засновани врз казна околу околината на зборот мара, јапонски збор за „пенис“ што се потврдува уште во 938 г. н.е. во „ Вамиш Руијуши“, јапонски речник на кинески карактери. Според речникот на Сансидо, зборот првично се користел како еуфемизам за „пенис“ меѓу будистичките монаси, што ја упатува сензуалната похот како пречка за просветлување.
Подмочани
Подмочани — село во Општина Ресен, во областа Горна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на источниот брег на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на ова село, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е етничко, префиксално и суфиксално, изведено од коренот „моч“ (мочуриште), што целосно се совпаѓа и со преданијата на подмочанци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на територијата на Општина Ресен, на патот кој води од градот Ресен до селото Љубојно, а чиј атар се издига до сртот на планината Баба, каде што се допира со подрачјето на Општина Битола. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 890 метри. Од градот Ресен е оддалечено околу 10 километри.
Селото е сместено во југоисточниот дел на Ресенското Поле, на западното подножје на планината Баба, односно нејзините разграноци Вртешка и Мала Чука, на двете страни на патот Макази-Маркова Нога (македонско-грчка граница).
Подмочани се граничи со следниве села: со селото Долна Бела Црква на север, со селата Ѓавато и Цапари (во Општина Битола) на исток, со Грнчари на југ и со селото Езерани на запад.
Подмочани е големо и убаво село од собран тип, чии куќи се преплетуваат со селото Грнчари. Постарите куќи се обновени, а новите се одликуваат со нивната големина и фасадна убавина. Околу куќите постојат разновидно оградени дворни места во кои се изградени стопански и други објекти (гаражи, магацини, летни кујни и др.) и парцели на зеленчукови, овошни и цветни градини. Според самата групираност на куќите може да се подели на две големи маала: Горно (лево од патот) и Долно (десно од патот за Долна Преспа).
Низ атарот на селото тече поток, кај месното население познат под името Маличка Река. Во летниот период значително го намалува својот водотек, дури и пресушува.
Селото добило систем за наводнување во 1957 година, електрична енергија во 1959 година, телевизиски прием во 1965 година, водовод во 1967 година, асфалтен пат во 1978 година, а со телефонски приклучоци во 1988 година.
Историја
Нема податоци, ниту други сознанија дека селото некогаш било преместено. Се смета дека постојано било населувано со семејства од околните (поблиски и подалечни) села.
Подмочани е старо христијанско село во кое секогаш живееле православни Македонци. Во минатото во него живееле неколку албански муслимански семејства. Во ист облик на денешното име неговото постоење е забележано во повеќе извори од различни периоди. Најрано е споменато во турските пописни дефтери од 1519 година.
До 1912 година, Подмочани било под турска власт, а со тоа и беговски чифлик. Во текот на подготовките за Илинденското востание учествувало активно со своја востаничка чета предводена од војводата Кочо Кочовски. Од ова село потекнува и војводата на четите од западната страна на Големото Преспанско Езеро, Јоше Глобочки. Во текот на востанието загинале 35 жители, а селото било целосно изгорено.
Во Првата балканска војна (ноември 1912 г.), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна (октомври 1915 г.) под бугарска окупација. Подоцна, со поместувањето на фронтот, низ селото поминале и војските на Антантата. Во текот на војната, подмочанци биле мобилизирани во војските на спротивставените страни. Загинале повеќе жители. Од 1916 до 1918 година, селото било засолниште за евакуираните жители на Асамати, Сливница, Наколец и Долно Дупени.
По завршувањето на Првата светска војна, Подмочани повторно се нашло под српска власт. Во овој период, селото било општинско средиште со опфат на уште 9 други села (Курбиново, Претор, Асамати, Рајца, Грнчари, Долна Бела Црква, Горна Бела Црква, Козјак и Езерани).
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. Во тоа време, во селото имало италијанска војска, карабинери и полиција поставени на повеќе места. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година. Во текот на војната загинале 6 жители.
Во текот на војната, селото целосно било на страната на НОАВМ. Во септември 1939 година била создадена организација на КПЈ, во 1941 година уште една организација, а во 1942 година и трета организација. Во средината на ноември 1939 година било создадено и Околиско партиско поверенство, во септември 1941 година организација на СКОЈ, во ноември 1943 година НОО, а во септември 1944 и општински НОО за целата тогашна Општина Подмочани, во септември 1944 година околиски НОО.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 556 хектари, шумите заземаат 488 хектари, додека пасиштата само 121 хектар.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Подмочани било село со 61 домаќинство и 172 жители, од кои 110 муслимани и 62 христијани.
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, етнографија и статистика“) од 1900 година во селото имало 570 жители Македонци, од кои 480 христијани и 90 муслимани. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Подмочани имало 688 Македонци под врховенството на егзархијата и 42 Албанци.
Селото е средно по големина, но со намалување на бројот на населението. Така, во 1961 година селото имало 726 жители, од кои 675 биле Македонци, а 40 жители Албанци. Во 1994 година бројот се намалил на 350 жители, од кои 338 Македонци и 11 Албанци.
Според пописот од 2002 година, во селото Подмочани живееле 306 жители, од кои 302 Македонци, 2 Албанци, 1 Србин и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 261 жител, од кои 254 Македонци, 2 Албанци, 2 Срби и 3 лица без податоци.
Родови
Подмочани е македонско село, во кое отсекогаш преовладувале христијанските семејства.
Општествени установи
Со своја прва училишна зграда селото се здобило во 1920 година, во која извесен период се школувале и децата од селата Грнчари, Курбиново, Рајца, Асамати и Долна Бела Црква. Денес, селото поседува ново училиште во зградата на поранешниот задружен дом, изграден околу 1950 година. Старото училиште прераснало во Младински дом и Месна заедница.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Подмочани, во која покрај селото Подмочани, се наоѓале и селата Асамати, Горна Бела Црква, Грнчари, Долна Бела Црква, Езерани, Козјак, Курбиново, Претор и Рајца. Во периодот 1950-1952 година, селото било седиште на некогашната Општина Подмочани, во која влегувале селата Асамати, Грнчари, Курбиново, Подмочани, Претор и Рајца.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1660 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 308 гласачи.
Иселеништво
Иселеници од селото има во Аргентина (14 семејства), Бугарија, САД (18 семејства), Турција, Австралија, Србија, Прилеп, Франција, Скопје и во Битола.
Министер за стари лица и волонтерство
Министер за стари лица и Mинистер за волонтерство се позиции во Владата на Западна Австралија, кои во моментов ги има Мик Мареј од Лабуристичката партија. Позицијата „Министер за стари лица“ за прв пат била создадена во 1984 година, за владата на Брајан Бурк; во 2005 година комбиниран „Министер за стари лица и волонтерство“. Овој аранжман бил раскинат во 2017 година кога тие биле направени во одделни портфолија. Портфолиото на министрите спаѓа во Секторот за локална самоуправа и заедници на државната влада.
Селиште Ивани (Мешеишта)
Селиште Ивани — археолошко наоѓалиште во селото Мешеишта во областа Дебрца. Претставува средновековна црква и некропола. На околу 4,5 км источно од селото, на јужниот брег од Иванин Дол, а на западниот крај на просторот обграден со борова шума се гледаат остатоци од сакрална градба. Околу неа има масивни плочи од гробни конструкции.
Тековна актива
Тековна актива (познато и како тековно средство) — поим во сметководството, кое е секое средство за кое може разумно да се очекува да биде продадено, потрошено или исцрпено преку нормалното работење на деловниот потфат во рамките на тековната фискална година или оперативниот циклус (кој период е подолг). Типични тековни средства вклучуваат готовина, парични еквиваленти, краткорочни вложувања (пазарни хартии од вредност), побарувања, берзански инвентар, резерви и дел од припејд обврски, понекогаш се нарекуваат и при-пејд трошоци, кои ќе бидат платени во рок од една година. Со едноставни зборови средствата што се чуваат за краток период се познати како тековни средства. Овие средства се очекува да се реализираат во готово или да се консумираат за време на нормалниот работен циклус на бизнисот.
Во билансот на состојба, средствата обично се класифицираат во тековни средства и долгорочни средства.
Тековниот сооднос се пресметува со делење на вкупните тековни средства со вкупните тековни обврски. Често се користи како показател за ликвидноста на компанијата, неговата способност да ги исполни краткорочните обврски.
Брзиот сооднос, или кисели тестот, ја мери способноста на компанијата да ги користи своите блиски пари или брзи средства за да ги изгаснат или пензионираат своите тековни обврски веднаш. Брзи средства се оние што може брзо да се претворат во готовина доколку е потребно. Тоа нема да се користи за значителен временски период, односно нормално 12 месеци.
Космос-1506
Космос-1506 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1015 км, а најмалото на 949.
Поточане (Градец)
Поточане — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Градец. Претставува средновековна населба. Се наоѓа помеѓу селата Градец и Сенокос, во реонот на планинскиот појас, каде се среќаваат грамади од градежен камен, покривни ќерамиди, како и остатоци од напуштено село.
Градиште (Брушани)
Градиште — утврдена населба од римското време во атарот на селото Брушани, Македонија. Се наоѓа на 1,5 километри североисточно од селото, на извонредна местоположба. По целата површина на наоѓалиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули и имбрекси, а има и доста градежен материјал. Исто така, се гледаат и темели од одбранбен бедем кој има полукружни зајакнувања на аглите. Во горниот дел на просторот се гледаат и темелите на внатрешниот бедем. Што се однесува до големината на градиштето, тоа зафаќа простор од околу 2,5 хектара.
Марли Дијас
Марли Дијас (Marley Dias; ) е американска активистка и феминистка. Таа започнала кампања под името #1000BlackGirlBooks во ноември 2015 година, кога била шесто одделение.
Марли Дијас, која го добила името по реге пејачот Боб Марли,по потекло е од Јамајка. Родена е во Филаделфија,а пораснала во Њу Џерси. Кога имала единаесет години се пожалила на мајка си дека сите нејзи задолжителни книги се за светло-сини момчиња и кучиња. Рекла: „Всушност,немав слобода да читам што сакам.“ После разговорот со својата мајка,одлучила да ја започне кампањата #1000BlackGirlBooks, привлекувајки повеќе внимание на литературата со главни јунаци жени со темна кожа. Во 2017 година освоила американска награда за исклучителност во категоријата на младите.
Таа посебно се фокусирала на книги во кои се девојките со темна кожа главни ликови.Започнала кампања со името #1000BlackGirlBooks во 2015 година,со цел да собере 1000 книги кои ќе се поклонат на девојките со темна кожа. За само неколку месеци,собрани се повеќе од 9000 книги. Многу од нив се пратени на Јамајка. Кампањата исто така го придоби вниманието на јавноста на недостаток на разновидност во детската литература.
Марли,чиј проект бил популарен широм светот, напишала и објавила своја книга со желба да покаже на децата широм светот дека нивните желби или соништа можат да се остварат. Глобалната детска издавачка компанија најавила дека книгата ќе биде објавена на пролет 2018 година. Марли изјавила: „Мислам дека пишувањето ми дава креативна слобода. Обожавам што можам да правам се што сакам. Кога ќе напишам приказна,можам да ја направам колку сакам смешна,тажна или среќна.“ Таа станала најмлад уредник на мрежно место.
Илин - Диме Димовски
Илин — Диме Димовски е македонски музичар кој свири на контрабас.
Образование
Димовски ги започнал музичките студии во Скопје, во класата на проф. Благој Маротов, а потоа продолжил во Британија, во средното музичко училиште „Wells Cathedral School“ под менторство на Давид Хејес, како и во престижното музичко училиште „Guildhall School of Music and Drama“ во класата на проф. Ринат Ибрагимов. Најпосле, специјализацијата ја завршил на конзерваториумот „Г. Тартини“ во Трст, во класата на проф. Стефано Скјакја. Во текот на своето образование, тој учел и со професорите Мстислав Ростропович, Давиде Амодио, Енрико Касаза, Давид Долан, Давид Такено, Сергеј Крилов, Фабио Нидер итн.
Музичка кариера
Димовски е вработен во Филхармонискиот оркестар на градот Загреб, а исто така, тој е постојан соработник на Радио симфонсикиот оркестар на ХРТ, како и постојан гостин на: Хрвтаскиот барокен ансамбл, Загребските солисти, Ансамблот за современа музика „Кантус“ и Хрватскиот камерен оркестар. Покрај тоа, тој соработува и со меѓународниот оркестар „No Borders Orchestra“ и со италијанскиот симфониски оркестар „Сан Марко“ од Порденоне во кој свири како прв контрабасист. Во својата кариера, Димовски настапувал со голем број оркестри, како: „Mozart Orchestra di Bologna“ под водство на Клаудио Абадо, со „La Nuova Orchestra da Camera Ferruccio Busoni“ од Трст, „I Solisti Veneti“, „La Serenissima“, „National Jeugdt Orchester of the Netherlands“, Камерниот оркестар на МММ итн. Најпосле, тој е добитник на неколку национални и меѓународни музички награди.
Зрачен притисок
Зрачен притисок — притисок кој се врши на било која површина поради размената на импулс помеѓу телото и електромагнетното поле. Ова го вклучува моментумот на светлината или електромагнетното зрачење на која било бранова должина што е впиена,  одбиена, или на друг начин дадена (на пр. црнотелесно зрачење) од материја на било која скала (од макроскопски предмети до честички од прав до молекулите на гас).
Силите кои ги создава зрачниот притисок се генерално премногу мали за да се забележат при секојдневни околности; сепак, тие се важни во некои физички процеси. Ова особено вклучува предмети во вселената, каде што обично е главната сила која дејствува на објекти покрај гравитацијата и каде што нето ефектот на малата сила може да има голем кумулативен ефект во долги временски периоди. На пример, ако биле игнорирани ефектите од зрачниот притисок на Сонцето на вселенското летало на програмата Викинг, вселенското летало би ја промашило орбитата на Марс од околу 15 000 км. Зрачниот притисок од ѕвездената светлина е од клучно значење и во голем број астрофизички процеси. Притисокот од зрачењето брзо се зголемува на екстремно високи температури и понекогаш може да го засени вообичаената гасен притисок, на пример во ѕвездени структури и термојадрено оружје.
Зрачниот притисок подеднакво може да се земе предвид со оглед на моментумот на класичното електромагнетно поле или во однос на моментите на фотони, честички на светлината. Интеракцијата на електромагнетни бранови или фотони со материјата може да вклучи размена на импулс. Поради законот на запазување на импулсот, секоја промена на вкупниот импулс на брановите или фотоните мора да вклучи еднаква и спротивна промена во импулсот на предметот со којшто комуницирал (третиот закон за движење на Њутон ), како што е илустрирано во придружната слика за случајот на светлината што совршено се одбива од површината. Овој пренос на импулсот е општо објаснување за она што го нарекуваме зрачен притисок.
Откритие
Јоханес Кеплер го предложи концептот на зрачен притисок уште во 1619 година за да го објасни набљудувањето дека опашката на комета секогаш укажува на далечина од Сонцето.
Тврдењето дека светлината, како електромагнетно зрачење, има својство на импулс и на тој начин врши притисок врз која било површина на која е изложена, објавен од Џејмс Кларк Максвел во 1862, и експериментално докажано од руски физичар Петар Лебедев во 1900 година. and by Ернест Фокс Николс и Гордон Фери Хал во 1901. Притисокот е многу слаб, но може да се детектира со дозволување на зрачењето да падне врз деликатно поставена лопатка на одбоен метал во Николсовиот радиометар (ова не треба да се меша со Круксов радиометар, чие карактеристично движење  не  е предизвикано од зрачниот притисок, но со влијание на молекули на гас).
Теорија
Зрачниот притисок може да се гледа како последица на запазување на импулсот, со оглед на моментумот кој се припишува на електромагнетното зрачење. Овој моментум може да биде подеднакво добро пресметан врз основа на електромагнетна теорија или од комбинираните моменти на струја на фотони, давајќи идентични резултати како што е прикажано подолу.
Притисок од зрачење од моментот на електромагнетниот бран
Според Максвеловата теорија на електромагнетизмот, електромагнетниот бран носи импулс, кој ќе биде пренесен на непроѕирна површина што ја погодува.
Енергетскиот тек и (зрачење) на рамнинскиот бран се пресметува со употреба на Поинтингов вектор, чија величина ја означуваме S. S поделена со брзината на светлината е густината на линеарниот моментум за единица површина (притисок) на електромагнетното поле. Овој притисок се доживува како зрачен притисок на површината:
каде P е притисок (обично во Паскали), I_f е упадното зрачење(обично во W/m2) и c е брзината на светлината во вакуум.
Ако површината е рамна под агол α алфа; на упадниот бран, интензитетот преку површината ќе биде геометриски намален од косинусот од тој агол, а компонентата на зрачената сила против површината, исто така, ќе биде намалена од косинусот на α, што резултира со притисок:
Тој импулс од упадниот бран е во иста насока на тој бран. Но само компонентата на тој импулс нормален на површината придонесува за притисокот на површината, како што е дадено погоре. Компонентата на таа сила што се поврзува со површината не се нарекува притисок.
Зрачен притисок од одбивање
Горенаведениот приказ за упаден бран го пресметува зрачниот притисок што го доживува црно (целосно впивачко) тело. Ако бранот е одбиен зрак, тогаш отпорот поради одбиениот бран дополнително ќе придонесе за зрачниот притисок. Во случај на совршен одбојник, овој притисок ќе биде идентичен на притисокот предизвикан од упадниот бран:
со што "двојно" го зголемува притисокот на зрачење на површината:
За делумно одбивната површина, вториот термин мора да се помножи со одбојноста (исто така познат како коефициент на одбивање на јачината), така што зголемувањето е помало од двојно. За површината на расеаното одбивање  мора да се земат предвид деталите на одбивањето и геометријата, што повторно резултира со зголемен притисок на зрачење  помалку од двојно.
Притисок на зрачење со емисија
Исто како што бран што се одбива од телото придонесува за искусен притисок на зрачење, тело кое оддава зрачење од сопствено (наместо одбиено) добива зрачен притисок повторно даден од зрачењето на таа емисија  во правец нормален на површината  Ie:
Емисијата може да биде од црнотелесно зрачење или било кој друг зрачен механизам. Бидејќи сите материјали оддаваат црнотелесно зрачење (освен ако не се целосно одбивни или апсолутно нула), овој извор за притисок на зрачење е сеприсутен, но обично многу мал. Сепак, бидејќи зрачењето на црното тело брзо се зголемува со температура (според четвртата температура на температура како што е дадена во Штефан-Болцмановиот закон), притисокот на зрачење поради температурата на многу топол објект (или поради влезното црнотелесно зрачење од слична топла околина) може да стане многу значајно. Ова станува важно во ѕвездените структури кои се во милиони степени.
Притисок во зрачење во однос на фотоните
Електромагнетното зрачење може да биде гледано во однос на честички наместо бранови; овие честички се познати како фотони. Фотоните немаат маса за одмор, но фотоните никогаш не се одмораат (се движат со брзина на светлината) и се здобиваат со импулс што е дадено од: каде p е моментум, h е Планкова константа, ламбда е бранова должина, и c е брзина на светлината во вакуум. И Ep е енергијата на еден фотон даден од:
Притисокот на зрачењето повторно може да се види како пренос на импулсот на секој фотон на непроѕирната површина, плус импулмот поради (можен) ретроен фотон за (делумно) одбивна површина. Бидејќи упадниот бран на радиоактивност If над површина  A  има моќ на IfA, тоа имплицира тек од If/Ep фотони во секунда по единица површина што ја напаѓаат површината. Комбинирајќи го ова со горенаведениот израз за моментумот на еден фотон, резултира во истиот однос меѓу зрачењето и зрачниот притисок опишан погоре со користење на класични електромагнетици. И повторно, одбиените или инаку испуштените фотони ќе придонесат за ист притисок на зрачење.
Компресија во рамномерно поле на зрачење
Површините на телото во топлинска рамнотежа со неговата околина на температура „Т“, ќе бидат опкружени со еднородно поле на зрачење опишано со Планковиот закон | притисок врз притисокот поради тоа што влијае на зрачењето, неговото одразување и сопствената емисија на црно тело. Од тоа може да се покаже дека добиениот притисок е еднаков на една третина од вкупната зрачна енергија по единица волумен во околниот простор.
Квантитативно, ова може да се изрази како
каде \sigma е Штефан-Болцманова константа, u е густина на зрачење по единица волумен (обично во J·m−3) што произлегува од температурата  T  (во келвини) претпоставувајќи топлинска рамнотежа.
Сончев зрачен притисок
Притисокот на сончевото зрачење се должи на зрачењето на сонцето на поблиски растојанија, со тоа особено во рамките на сончевиот Систем. Иако дејствува на сите објекти, нејзиниот нето ефект генерално е поголем кај помалите тела, бидејќи тие имаат поголем сооднос на површината со маса. Сите вселенски летала доживуваат таков притисок, освен кога се зад сенката на поголемо орбитално тело.
Притисокот на сончевото зрачење на објекти во близина на земјата може да се пресмета користејќи ја озраченоста на Сонцето [1] ае, познато како сончева константа, чија вредност е поставена на 1361 W/m2 as of 2011.
Притисоци на впивање и одбивање
Притисокот на сончевото зрачење на растојанието на Земјата од Сонцето може да се пресмета со делење на сончева константа W (погоре) со брзината на светлината c. За впивањето на лим кој се соочува со сонце, ова е едноставно:
Овој резултат според SI е во паскали и е екивалентно на N/m2 (Њутни по квадратен метар). За лист под агол α на сонце, делотворната површина  A  на листот е намалена со геометриски фактор што резултира со сила  во правец на сончевата светлина  на:
За да се најде компонентата на оваа сила нормална на површината, мора да се примени друг косинус фактор, што резултира со притисок  P  на површината на:
Забележете дека, за да се земе предвид нето ефектот на сончевото зрачење на вселенското летало, на пример, треба да се разгледа "вкупната" сила (во насока подалеку од сонцето) дадена од претходната равенка, наместо отколку само компонентата нормална на површината што ја идентификуваме како "притисок".
Сончевата константа е дефинирана за сончевото зрачење на растојание до земјата, исто така познато како една астрономска единица (АУ). Следствено, на растојание од "R" астрономските единици ("R", со тоа без димензии), со примена на обратно квадратниот закон, ќе најдеме:
Конечно, со оглед на тоа што не е впивачка туку совршено одбивна површина, притисокот е "двоен" поради одбиениот бран, што резултира со:
Забележете дека, за разлика од случајот на материјал кој впива, резултирачката сила на телото што се одбива се дава токму со овој нормален притисок што дејствува нормално на површината, при што тангенционалните сили од упадот и одбивните бранови се откажуваат едни со други. Во пракса, материјалите не се целосно одразени ниту целосно впиваат, така што резултирачката сила ќе претставува просечна тежина на силите пресметани со користење на овие формули.
! Растојание од Сонцето !! Притисок на зрачењето во μPa (μN/m2) ! 0,20 ае ! 0,39 ае (Меркур) ! 0,72 ае (Венера) ! 1,00 ае (Земја) ! 1,52 ае (Марс) ! 3,00 ае (Вообичаен астероид) ! 5,20 ае (Јупитер)
Растројувања на зрачниот притисок
Притисокот на сончевото зрачење е извор на орбитални растројувања. Значително влијае на орбитите и траекториите на малите тела, вклучувајќи ги и сите вселенски летала.
Целото тело обично се состои од бројни површини кои имаат различни ориентации на телото. Аспектите може да бидат рамни или закривени. Тие ќе имаат различни области. Тие можат да имаат оптички својства што се разликуваат од другите аспекти.
Во одредено време, некои аспекти ќе бидат изложени на Сонцето, а некои ќе бидат во сенка. Секоја површина изложена на Сонцето ќе се одрази, впива и оддава зрачење. Аспектите во сенка ќе испуштаат зрачење. Збирот на притисоците во сите аспекти ќе ја дефинира нето силата и вртежниот момент на телото. Овие може да се пресметаат со помош на равенките во претходните секции.
Јарковскиев ефект влијае на преводот на едно мало тело. Тоа произлегува од лицето кое ја исклучува сончевата изложеност на повисока температура од лицето кое се приближува кон сончевата изложеност. Зрачењето кое оддава од потоплото лице ќе биде поинтензивно од оној на спротивното лице, што резултира со нето сила на телото што ќе влијае на неговото движење.
ЈОРП-ефект е збир на ефекти што се шират врз претходниот концепт на ефектот на Јарковски, но со слична природа. Тоа влијае на спин својствата на телата.
Појнтинг-Робертсонов ефект се однесува на честички со големина на зрно. Од перспектива на зрно-прашина што кружи на Сонцето, зрачењето околу Сонцето изгледа дека доаѓа однапред (аберација на светлината). Затоа, впивањето на ова зрачење води до сила со компонента во однос на насоката на движење. (Аголот на аберација е мал, бидејќи зрачењето се движи со брзината на светлината, додека зрното од прашина се движи многу побавно со помала големина од тоа.) Резултатот е постепена спирала на прашинско зрна во Сонцето. Во долги временски периоди, овој ефект ја чисти најголемиот дел од прашината во Сончевиот Систем.
Додека е прилично мал во споредба со другите сили, силата на зрачниот притисок е незапирлива. Во долги временски периоди, нето ефектот на силата е значителен. Таквите изнемоштени притисоци можат да предизвикаат значителни ефекти врз минусните честички како што се гас јон и електрони и се неопходни во теоријата на емисијата на електроните од Сонцето, на материјал на кометата и така натаму.
Како последица на светлиот притисок, Ајнштајн во 1909 година предвиде постоење на „зрачно триење“, кој ќе се спротивстави на движењето на материјата. Тој напишал: "зрачењето ќе врши притисок врз двете страни на плочата. Силите на притисок извршени на двете страни се еднакви ако плочата е во мирување. Меѓутоа, ако е во движење, повеќе зрачења ќе се одбиваат на површината што е напред за време на движењето на(предната површина) отколку на задната површина. Назадната акциона сила на притисок дејствува на предната површина, која е поголема од силата на притисокот, кој дејствува одназад. Оттука, како резултат на двете сили, останува силата која се спротивставува на движењето на плочата и тоа се зголемува со брзината на плочата. Накратко ќе го наречеме "триење на зрачење" што резултира во тоа. "
Сончеви едра
Сончевото едрење, експериментален метод на сончевиот вселенски погон, користи притисок на зрачење од Сонцето како мотив. Идејата за меѓупланетарно патување со светлина беше споменато од Жил Верн во "Од Земјата до Месечината".
Јапонската агенција за истражување на воздухопловството (JAXA_ успешно го разви сончевото пловило во вселената, кое веќе успеа да го движи својот товар со проектот ИКАРОС.
Космички ефекти на зрачен притисок
Притисокот на зрачење имал голем ефект врз развојот на космосот, од создавањето на универзумот до постојаното формирање на ѕвезди и обликувањето на облаците од прашина и гасови на широк спектар на скали.
Раниот универзум
Фотонската епоха е фаза кога енергијата на универзумот доминирала со фотони, помеѓу 10 секунди и 380.000 години по Биг Бенг.
Создавање и развој на галаксии
Процесот на создавањето и развојот на галаксијата започнал со почетокот на космосот. Набљудувањата на раниот универзум силно сугерираат дека предметите се зголемиле од дното-нагоре (односно, помалите објекти се спојуваат за да формираат поголеми). Со тоа што ѕвездите се формираат и стануваат извори на електромагнетно зрачење, притисокот од зрачењето од ѕвездите станува фактор во динамиката на преостанатиот материјал на околуѕвездениот диск.
Облаци од прашина и гасови
На гравитационата компресија на облаците од прашина и гасови е под силно влијание на зрачниот притисок, особено кога кондензациите доведуваат до создвање на ѕвезди. Поголемите млади ѕвезди кои се формираат во компресираните облаци испуштаат интензивни нивоа на зрачење што ги преместуваат облаците, предизвикувајќи дисперзија или кондензација во околните региони, што влијае на нивното создавање.
Ѕвездени јата
Ѕвездите претежно се формираат во региони со големи облаци од прашина и гасови, што доведува до ѕвездени јата. Притисокот на зрачење од ѕвездите на крајот ги дисперзира облаците, што може да има големо влијание врз еволуцијата на кластерот.
Многу расеани јата се по природа нестабилни, со доволна мала маса што брзината на бегство на системот е пониска од просечната брзина на конститутивните ѕвезди. Овие јата брзо ќе се растурат во рок од неколку милиони години. Во многу случаи, отстранувањето на гасот од кој јатото е формирано од страна на зрачен притисок на топли млади ѕвезди ја намалува масата на кластерот доволно за да се овозможи брза дисперзија.
Создавање на ѕвезди
Создавање на ѕвезди е процес со кој густите региони во молекуларниот облак во меѓуѕвездениот простор пропаѓаат за да формираат ѕвезди. Како гранка на астрономијата, формирањето на ѕвезди вклучува проучување на меѓуѕвездената средина и џиновски молекуларен облак (GMC) како претходници на процесот на формирање на ѕвезди, како и проучување на протоѕвезда и младото ѕвездено тело како нејзини непосредни производи. Теоријата на формирање на ѕвезди, како и пресметување за формирање на една ѕвезда, исто така, мора да ја објасни статистиката на бинарна ѕвезда и почетната масовна функција.
Ѕвездени планетарни системи
Општо се верува дека планетарниот систем се формира како дел од истиот процес што резултира со формирање ѕвезди. А протопланетарен диск се формира со гравитациски пропаѓање на молекуларен облак, наречен сончева маглина, а потоа се развива во планетен систем со судири и гравитациони зафати. Притисокот на зрачење може да го исчисти регионот во непосредна близина на ѕвездата. Како што процесот на формирање продолжува, зрачниот притисок продолжува да игра улога во влијанието врз дистрибуцијата на материјата. Особено, прашина и зрна можат да се претворат во ѕвезда или да избегаат од ѕвездениот систем под дејство на притисок на зрачење.
Комети
Притисокот на сончевото зрачење силно влијае на кометната опашка и сончевото греење предизвикува гасовите да бидат ослободени од кометното јадро, кои исто така носат прашински зрна. Притисокот на зрачење и сончевиот ветер потоа ги праќаат прашината и гасовите подалеку од насоката на Сонцето. Гасовите формираат главно опашка, додека побавните честички на прашината создаваат поширока опашка.
Ласерски апликации на зрачен притисок
Ласерско ладење се применува на материјали за ладење многу блиску до апсолутна нула. Атомите кои патуваат кон извор на ласерска светлина го доживуваат ефектот на доплер кој е наместен на честотата на впивање на целниот елемент. Зрачниот притисок на атомот го забавува движењето во одредена насока, додека Доплеровиот ефект не се движи надвор од честотниот опсег на елементот, предизвикувајќи целосен ефект на ладење.
Големи ласери кои работат во вселената се сугерирани како средство за движење на едрилиците во едрилица со погон на потисни зраци.
Одблесокот на ласерскиот пулс од површината на еластичното цврсто тело создава различни типови на еластични бранови кои се шират во внатрешноста на цврстиот материјал. Најслабите бранови обично се оние кои се генерирани од притисокот на зрачење што делува за време на одразот на светлината. Неодамна, таквите еластични бранови предизвикани од лесен притисок беа забележани во внатрешноста на ултраодбивното диелектрично огледало. Овие бранови се најосновниот отпечаток од интеракција на светло-цврста материја на макроскопската скала.
Државни награди на Македонија
Државните награди во Република Македонија се доделуваат на кои се оддава општествено признание за особено значајни остварувања од интерес на државата во областа на стопанството, науката, уметноста, воспитанието и образованието, културата, техничката култура, спортот, здравствената, социјалната и хуманитарната дејност, заштитата на човековата околина, публицистиката и новинарството.
Според Законот за државните награди на Република Македонија наградите се доделуваат на поединци, група творци, екипи, установи, трговски друштва и здруженија на граѓани. Наградите, под услови определени со овој закон, можат да се доделат и на странски државјани, група творци, екипи и институции од странство.
Награди
Во Република Македонија се доделуваат следниве државни награди: „11 Октомври“, „Св. Климент Охридски“, „Гоце Делчев“, „Мито Хаџи Василев Јасмин“ и „Мајка Тереза“.
Награда „Св. Климент Охридски“
Co наградата "Св. Климент Охридски" се оддава највисоко признание за долгогодишни остварувања во областа на воспитанието, образованието, културата, уметноста, здравството, спортот, заштитата и унапредувањето на човековата околина и во социјалната дејност. Во една година можат да се доделат најмногу до пет награди. Се доделува на 8 декември - денот на Св. Климент Охридски
Награда „Мајка Тереза“
Co наградата "Мајка Тереза" се оддава признание за остварувања во областа на хуманоста и човечката солидарност и за поттикнување, унапредување на меѓусебното разбирање и развој на соработката како меѓу народите, така и меѓу припадниците на различните заедници, култури и вери. Во една година можат да се доделат најмногу до две награди. Се доделува на 26 август - денот на раѓањето на Мајка Тереза.
Награда „Мито Хаџи Василев Јасмин“
Co наградата „Мито Хаџи Василев Јасмин“ се оддава признание за остварувања во областа на публицистиката и новинарството. Во една година можат да се доделат најмногу до две награди. Се доделува на 21 декември — денот на раѓањето на Мито Хаџи Василев Јасмин
Семантика и историјат на HTML
Разбирањето и учењето на HTML може да трае само неколку дена, со читање на кодови коишто ќе ви бидат потребни во понатамошната работа. Кога еднаш ќе ги совладате таговите, вие ќе бидете способни и за создавање на мрежни места. Користењето на HTML и дизајнирањето на мрежни места е сосема различно. Добриот дизајн на мрежни места претставува половина вештина, половина талент. Учејќи ги техниките и правилната употреба на вашето ознака знаење, ќе се подобри вашата работа неминовно. Додека разбирањето на генералниот дизајн и разбирањето на публиката која што се обидувате да ја допрете преку мрежното место, ќе ви ги зголеми шансите за успех. За среќа овие работи можат да бидат истражени и разбрани сè додека постои волја кај вас за работа, сè со цел создавање на подобри мрежни места.
Што е HTML?
HTML е програмски јазик создаден да овозможи создавање на мрежни места. Овие места можат да бидат пристапени од секој којшто е поврзан на Интернет мрежата. Јазикот е релативно лесен за учење, целокупните основи на јазикот можат да бидат совладани од повеќето луѓе, за релативно кратко време. Исто така е доста моќен во однос на она што ти го овозможува да го направиш. Постојано е подложен на одредени ревизии и еволуции, сè со цел за да одговори на барањата и потребите на сè поголемата Интернет публика, која пак е под водство на W3C, организација која што е задолжена за дизајнирање и одржување на јазикот. Дефиницијата за HTML е HyperText Markup Language.
Како функционира?
HTML се состои од серии на кратки кодови, напишани во текстуален директориум од самиот автор — ова се таканаречените тагови. Текстот потоа е снимен како html податотека, и е достапен преку прелистувач како што е Интернет Експлорер или Нетскејп. Овој пребарувач го чита податотекаот, и го преведува во видлива форма, со надеж дека страната ќе биде рендерирана како што намерил авторот. Пишување на сопствен HTML, вклучува правилно користење на ознаки за создавање на сопствена верзија. Може да се користи се, од обичен текстуален уредувач до моќен графички уредувач (англиски: editor) за создавање на HTML страници.
Структура на HTML страна
HTML страната претставува сет од инструкции, коишто му сугерираат на твојот Интернет пребарувач, како да ги прикаже вметнатите слики или текст помеѓу таговите. Пребарувачот знае за каков тип на страна се работи, врз осснова на отворачкиот таг на почетокот на страната, и затворачкиот таг односно оној којшто ја затвора страната. Поголемото мнозинство на HTML тагови, доаѓаат како парови, при што затворачкиот ознака секогаш има коса црта пред него. HTML страната е поделена на две примарни секции: и. Информацијата поврзана со целиот документ оди во head секцијата: насловот, описот, клучните зборови и други јазични елементи, коишто можат да бидат «повикани» од body. Содржината на мрежната страница е сместена во body секцијата. Целиот текст, графичките елементи, вметнати анимации, Java апликации и други елементи на страната се сместени помеѓу отворачките и затворачките body тагови. Еве и еден пример како од прилика би изгледала една HTML страна :
Зошто служат таговите?
Таговите се тие коишто го одвојуваат нормалниот текст од HTML кодот. Може да ни бидат познати како зборови, коишто се сместени помеѓу заградите од типот <>. Тие дозволуваат сите битни работи на една страна, како слики и табели да бидат прикажани, само со давање на наредби на вашиот пребарувач што да рендерира на страната. Различните ознаки извршуваат различни функции. Самите ознаки не се прикажуваат кога страницата ќе се отвори, но затоа нивните ефекти се прикажуваат. Најпростите ознаки не прават ништо друго, освен што вршат форматирање на текст.
Формулари
fieldsets]].
Историјат
Во 1980 г., физичарот Тим Бернерс Ли, којшто бил вработен во CERN, предложил и го создал првиот прототип ENQUIRE, систем потребен за истражувачите на CERN да користат и да делат документи. Во 1989 г. Тим Бернерс Ли и системскиот инженер за податоци Роберт Кајли, одделно поднеле одделни предлози за Интернет заснован хипертекст, систем којшто овозможува слична функционалност. Наредната година тие соработувале на заедничкиот предлог, the WorldWideWeb (W3C) проектот, којшто беше прифатен од CERN.
Први спецификации
Првата јавно достапна публикација на HTML бил документ којшто бил наречен HTML Tags, првпат споменат на Интернет од страна на Бернерс Ли во 1991. Се состоел од 22 елементи коишто сочинувале првичен и релативно едноставен дизајн на HTML. Тринаесет од овие елементи сѐ уште постојат во HTML 4.0. HTML е текстуално и сликовно форматирачки јазик, којшто се користи од Интернет пребарувачите за динамично форматирање на мрежно место. Семантиката на многуте HTML ознаки е поврзана со раните текстуално форматирачки јазици како што е runoff. Runoff е создаден во раните 60 - ти години за CTSS (Compatible Time Sharing System) оперативниот систем, и неговите форматирачки команди за мануелно форматирање на документи. Runoff потоа беше инкорпориран во UNIX оперативниот систем, во понапредни форматирачки програми како roff, nroff и troff. Бернерс Ли сметал дека HTML треба да биде апликација на SGML (Standard Generalised Markup Languages), но како таков формално не бил дефиниран сè до средината на 1993 г., кога тоа било направено од страна на IETF (Internet Engineering Task Force), при предлог за HTML спецификација: “Hypertext Markup Language (HTML)” Internet draft на Бернерс Ли и Ден Коноли, со вклучен SGML документ за дефинирање на типови со цел дефинирање на граматиката. Откога HTML и HTML + драфтовите истекоа во раната 1994, IETF создаде работна група, која што во 1995 година го комплетираше “HTML 2.0”, првите HTML спецификации беа третирани како стандард врз кој идните имплементации би биле засновани. HTML 2.0 вклучуваше идеи од HTML и HTML + драфтовите. Вториот дел бил наменет за постигнување на нова едиција, различна од претходните два. Понатамошниот развиток на спецификациите се темелел на конкурентските интереси. Уште во 1996 година, HTML спецификациите биле постигнати, со инпут од комерцијалните продавници за софтвер, од страна на WorldWideWeb Consorium (W3C). Во 2000 година HTML спецификацијата стана меѓународен стандард (ISO/IEC 15445:2000). Последната HTML спецификација објавена од страна на W3C е HTML HTML 4.01 Recomendation, објавена во 1999 година.
5.2 Верзии на HTML
Netscape во тоа време беше водач на пазарот за пребарувачи. За да се зголемат проблемите на HTML авторите, Netscape воведоа свои сопствени ознаки и атрибути во нивниот Netscape Navigator пребарувач и тие беа нарекувани уште и Netscape extension tags. Ова предизвика многу проблеми, бидејќи другите пребарувачи се обидуваа да ги копираат напорите на Netscape, сè со цел да не бидат изоставени позади и да можат нивните пребарувачи да ги прикажуваат работите на истиот начин. При што ова значеше, доколку создаваш страна со Netscape extension tags, страната би изгледала прилично лошо во другите пребарувачи. Ова предизвика забуна и иритација кај пионирите на маркапот. Во ова време, HTML работната група, предводена од Дејв Рагет создаде нов HTML драфт, HTML 3.0. Вклучуваше многу нови и подобрени можности за HTML, и ветуваше многу повеќе за вебдизајнерите при создавањето на нивните страници. Тажно, но пребарувачите беа ужасно бавни во имплементирањето на новите подобрувања, само додавајќи неколку елемента и изоставајќи ги останатите. Овој модел беше изоставен, но одговорните луѓе ги забележаа овие подобрувања, коишто понатаму беа дизајнирани модуларно. Тоа значеше тие да бидат додавани по секвенци, што многу им ја олеснуваше работата на пребарувачите.
Зошто промената од HTML во XHTML
Со текот на времето, Интернетот се претвори во меинстрим место за забава, и нови типови на ознаки беа претставени од компаниите коишто ги поседуваа пребарувачите. Со тоа дојде до оддалечување од првичната цел, односно презентацијата стана премногу важна, додека компатибилноста и структурата беа потиснати. Ова значеше дека одредени мрежни места беа недостапни за луѓе со погрешен пребарувач или со погрешен компјутерски сетап. Употребата на овие презентациони ознаки започна да се повлекува, благодарејќи на иновацијата во CSS кодот. Идеалниот HTML ќе беше чисто стуктурален, а прикажувањето на страницата би било контролирано од stylesheet. W3C ја распространи оваа идеја за XHTML. Исто така, постои претпоставка дека мрежните места во иднина би биле пристапувани претежно од уреди коишто се разликуваат од класичниот компјутер и пребарувач, како што се: PDAs, телефони или друго. Направена е проценка дека 75 % од пристапот кон Интернет би бил исклучиво од вакви направи во блиска иднина. Кустомизираните пребарувачи коишто се користат во овие системи мораат да бидат мали, пред сè заради трошочната ефикасност. За секоја markup грешка која што би била детектирана, повеќе код би требало да биде додаван на програмата.
Што е XHTML?
Пред да започнеме со описот на XHTML, најдобро е да го претставиме првин неговото потекло. Сите веб markup јазици се засновани на SGML, ужасно комплициран јазик, којшто не е дизајниран воопшто за луѓе. SGML е метајазик, односно јазик којшто се користи во дефинирањето на други јазици. За да може да се искористи моќта на SGML во пракса, беше создаден XML, којшто претставува упростена верзија. XML е навистина моќен формат - си создаваш сопствени ознаки и атрибути, сè со цел да одговараат на типот на документ којшто го создаваш. Со следење на група ознаки и атрибути на XML, возможно е создавање на нов markup јазик. Токму тоа беше направено и со XHTML (eXtensible Markup Language), поради што овој јазик се нарекува и подгрупа или апликација на XML.
Заклучок
Во овој дел, пред сè вниманието е насочено кон придобивките, коишто корисниците ги имаат од користењето на HTML во нивната работа.