cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вермонт
Население
Центарот на населението на Вермонт е сместен во Вашингтон Каунти во градот на Ворен. Според САД бирото за попис, почнувајќи од 2005 година, Вермонт има проценето население од 623.050, што претставува зголемување од 1,18 или 0,3 проценти од претходната година и пораст од 14.223 или 2.3 проценти од 2000 година. Ова вклучува природен пораст од последниот попис на 7148 луѓе (33.606 раѓања минус 26.458 смртни случаи) и зголемување поради нето преселбата на 7.889 луѓе во државата. Имиграцијата од надвор од границите на САД резултирала со нето зголемување од 4.359 луѓе, а миграцијата во самата земја придонела до нето пораст од 5.530 луѓе. Почнувајќи од 2009, 47,8% од населението на Вермонт било родено надвор од државата, со прва и втора генерација Вермонтејци претставувајќи го мноштвото од населението. Вермонт е најмалку населена држава во Нова Англија. Во 2006 година го имала вториот најнизок наталитет во државата, 42/1000 жени. Средната возраст на работната сила била 42,3, што била највисока во државата. Во 2009 година, 12,6 проценти од луѓето на возраст поголеми од 15 години биле разведени. Ова било петтиот најголем процент во државата.
Религија
Во 2008 година, повеќе од половина од жителеите на Вермонт се изјасниле како Христијани. Најголемото единствено верско тело во државата е Римо Католичката црква. Според архивираните податоци за религиозните луѓе спроведено од здружението АРДА, во 2000 година Католичката црква имала 147.918 членови. Речиси една третина од населението на Вермонт себеси се идентификувало како Протестанти. Заедничката обединета Црква на Исус е најголемата протестантска вероисповед (21.597) и Вермонт го има најголемиот процент на оваа вероисповед во државата. Бројот на заедници на Обединетата Црква на Исус бил поголем од бројот на Католички заедници. Втора најголема протестантскак вероисповед е Евангелиско- методистичката црква со 19.000 членови и по неа следуваат Епископската, другите Христијански и Баптистичката. 24% од населението на Вермонт посетуваат црква регуларно. Во 2008, 34% од населението не се изјасниле по ниедна религија, ова бил највисок процент во државата. Едно истражување сугерирало дека луѓето во Вермонт и Њу Хемпшир, кои биле анкетирани заедно, се со помала веројатност да присуствуваат на неделните услуги и се со помала веројатност да веруваат во Бога(54%) отколку луѓето од остатокот од нацијата(71%). Двете држави биле на најниските нивоа помеѓу државите по верска посветеност. Околу 23% од испитаниците присуствуваат на богослужба најмалку еднаш неделно(39% на национално ниво). 36% изјавиле дека религијата е многу важна за нив (56% на национално ниво). Џозеф Смит Џуниор и Бригам Јанг-првите два водачи на црквата на Исус Христос, биле родени во Вермонт. Споменикот на Џозеф Смит, во неговото родно место во Шарон, привлекува околу 70.000 посетители годишно. Почнувајќи од 2010 година црквата пријавила 4386 членови во дванаесет заедници низ целата држава. Вермонт може да има најголема концентрација на западноориентираните будистите во земјата февруари 000 луѓе од исламската вера се проценува дека живеат во државата.
Даноци
Среден приход на домаќинството во периодот 2002-2004 година бил $ 45,692. Ова било на 15-томесто гледано на национално ниво. Средната плата во државата во 2008 година била 15,31 $ на час или $ 31,845 годишно. Околу 80 отсто од 68.000 Вермонтејци кои ги исполнуваат условите за купони за храна, всушност ги добиле во 2007 година. 40проценти од постарите лица, лица од 75 години или постари живеат на годишни приходи од $ 21,660 или помалку.
Производство
Најголемиот профитабилен вработувач, IBM во Есекс, обезбедува 25% од сите производни работни места во Вермонт, вработувајќи 6,800 работници во 2007 година. Фирмата е одговорна за 1$ милијарда од државната годишна економија. Во 2010 година една студија од Универзитетот Конектикат објавила дека Вермонт, Роуд островот и Нов Хемпшир се врзуваат како најскапи држави во САД за производителите.
Здравство
Од населението кое старее се очекува да ја подобри позицијата на оваа индустрија во државната економија. Во 2008 година, Флечер Ален здравствениот центар бил вториот најголем вработувач на луѓе во државата. Во 2010 година, сите болници во Вермонт им наплатиле на пациентите $3,76 милијарди а собрале $2 милијарди долари.
Домување
Во 2007, Вермонт била 17-та држава по ред во нацијата која дозволувала хипотека. Сепак во останатите 41 држави, жителите придонеле со плус или минус 4% од 18,4% на Вермонт на приходот на домаќинството на хипотека. Цените за домување не се зголемиле многу во текот на раните 2000-ти години. Како резултат на тоа, колапсот во вредноста на недвижнините не бил опасен. Додека запленувањето се зголемило значително во 2007 година, државата застанала 50 –та во однос на стекнувањето на право за домаќинства. Додека продажбата на домовите опаднала годишно 2004-2008 година, цените продолжиле да растат. Во 2007 година, Вермонт бил најдобар во земјата за изградба на нови енергетски ефикасни домови како што било проценето од страна на агенцијата за заштита на околината на САД под програмата Енергетска Ѕвезда. Меѓутоа, околу 60% од домовите на Вермонт биле загревани со нафта во 2008 година. Во август 2008 година, трошоците во Вермонт на различни извори на греење за 1 милион BTU биле во опсегот од $14,39 за дрво па до $43,50 за керозин. Додека бројот на продаддени куќи во државата опаднал од 8,318 во 2004 година на 8,120 во 2005 година, 6.919 во 2006 година и 5.820 о 2007 година, просечната цена продолжила да расте до $202.500 во 2008 година ($200.000 во 2007). Во 2009 година просечната ќирија за двособен стан била 920$ месечно. Изнајмувањето на слободен простор било со 5,4%, што било најниско во државата февруари 800 луѓе се сметале за бездомници во јануари 2010, 22% повеќе од 2008 година. Во 2011 година, Вермонт бил петти помеѓу државите со најголем број на запленувања за кои требало судска обработка, која би земала проценети 18 години. Националниот просек бил 8 години.
Трудова состојба
Почнувајќи од 2006 година, во Вермонт имало 305.000 работници. 11% од нив биле организирани синдикално. Надвор од работната сила од 299,200 работници, 52.000 работни места биле во владата, федералните, државните и локалните места. Модерната висока стапка на невработеност од 9% била достигната во јуни 1976 година. Ниско ниво од 2,4% било измерено во февруари 2000. Од септември 2010 година, стапката на невработеност била 5,8%. Вработувањето пораснало за 7,5% од 2000 до 2006 година. Од 1980 до 2000 година, вработувањето се зголемило за 3,4%; на нациоално ниво до 4,6%. Реалните плати биле $33,385 во 2006 година и останале така до 2006 година; на национално ниво $36,871.
Осигурување
Заробеното осигурување игра значителна улога во економијата на Вермонт. Со овој вид на алтернативно осигурување, големите корпорации или индустриски асоцијации формираат самостојни осигурителни компании за да ги осигураат нивните сопствени ризици, а со тоа значително намалување на нивните премии за осигурување и добивање на значајна мерка на контрола над типовите ризици кои ќе бидат покриени. Исто така постојат значителни даночни предности кои може да се дпбијат од формирањето и функционирањето на тарифните осигурителни компании. Според информациите од институтот за осигурување, Вермонт во 2009 година бил трет по големина живеалиште во светот на тарифни осигурителни компании, по Бермудските и Кајманските острови. Во 2009 година имало 560 такви компании. Во 2010 година, државата имала 900 такви компании.
Оскар за најдобар режисер
Оскар за најдобар режисер е награда што ја доделува Академијата за филмски уметности и науки (АМПАС) на најдобриот режисер во филмската индустрија за изминатата година. Академијата избира еден режисер од пет номинирани.
Иако се смета дека оваа награда им се доделува на најдобрите режисери, некои од многу ценетите никогаш не ја добиле: Роберт Алтман (5 номинации), Ингмар Бергман (3 номинации), Џон Касаветис (1 номинација), Чарли Чаплин (1 номинација), Федерико Фелини (4 номинации), Хауард Хокс (1 номинација), Алфред Хичкок (5 номинации), Стенли Крамер (3 номинации), Стенли Кјубрик (4 номинации), Акира Куросава (1 номинација), Серџо Леоне (ниедна номинација), Ернст Љубич (3 номинации), Сидни Лумет (4 номинации), Дејвид Линч (3 номинации), Теренс Малик (1 номинација), Артур Пен (3 номинации), Ридли Скот (3 номинации), Кинг Видор (5 номинации), Питер Вир (4 номинации), Џорџ Лукас (2 номинации) и Орсон Велс (1 номинација).
Кетрин Бигелоу е единствената жена која добила Оскар во оваа категорија (2010 г.), а номинација добиле уште и режисерките Џејн Кемпион, Софија Копола, Лина Вертмилер и Грета Гервиг.
Досега најнаградуван режисер е Џон Форд (4 пати), а потоа следат Френк Капра и Вилијам Вајлер кои имаат добиено по три Оскари. Вилијам Вајлер со 12 номинации е најноминираниот режисер. Најноминиран режисер кој не освоил Оскар е Кларенс Браун, кој зад себе има шест номинации.
1920-ти
На првото доделување на наградите биле доделени два Оскари за најдобра режија, еден за режија на драма и еден за режија на комедија.
Ескиќој
Ескиќој (Νικοτσάρας, Монастираки) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 51 километри југозападно од градот Драма, на надморска височина од 80 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 250 Турци и 650 жители Македонски муслимани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според грчката статистика од 1913 година, селото се споменува како разрушена населба, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 50 луѓе.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Монастираки.
Демографија
Во 1928 година во селото биле населени 79 грчки бегалски семејства со вкупно 279 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 279 лица, додека во 1940 година селото броело 422 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 406 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 400 жител, во 1971 година имало 283 жители, во 1981 година имало 257 жители, додека во 1991 година имало 258 жители. Денеска, населението на селото е 322 жители според пописот од 2011 година.
NGC 7390
NGC 7390 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7390 се споменува и како MCG 2-58-20, CGCG 430-20.
Откривање
Објектот е откриен на 27 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7390 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7390 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 50 м 19,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 31' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 7390 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69837. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1156. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 800.
HKS (компанија)
HKS (株式会社エッチ・ケー・エス, Kabushiki-gaisha Ecchi Kē Esu) ― јавна трговска компанија со главно седиште во Фуџиномија, во префектурата Шизуока, Јапонија, специјализирана за производство и продажба на резервни и дополнителни автомобилски делови и компоненти.
Производи
HKS им нуди на јапонските домашни модели на автомобили широк спектар на резервни делови, почнувајќи од внатрешните делови на моторот, како што се поврзувачките шипки и брегастите оски до надворешните делови како што се издувните вентили, комплетите за интеркулери, целосни издувни системи, турбо комплети, системи за управување со моторот и друга електроника за перформанси.
Компанијата, исто така, го произвела авионскиот мотор HKS 700E, во нејзината подружница, HKS Aviation,  но подружницата оттогаш престана со работа.
Моторспорт
Во 1984 година, HKS го поддржал моторот Fj20et 'HKS WORLD TRADE SILVIA S12' кој се натпреварувал во JSS (Јапонско суперспортско) првенство со возачот Сеичи Содејама. Од доцните 1980-ти, HKS потоа се натпреварувал во многу облици на мотоспорт, вклучувајќи драг трки, JTCC, JGTC, F3, Д1 Гранд При, Супер моторцикли, плус многу други. Тие, исто така, спонзорираат многу тркачи да го носат името HKS и да станат дел од тимот на HKS. Во минатото, тие особено користеа такви како Ентони Рид (Супертуринг/JTCC), Тецуја Кавасаки (драг трки), Нобутеру Танигучи (Гранд при, Д1 и Временски трки), Акира Иида (Временски трки) да возат за нивниот внатрешен тим.
Во популарната култура
Автомобилите подесени од HKS се прикажани во серијалите на видео игри како што се Need for Speed и Gran Turismo.
2063
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7571 и 7572 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6813 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5823 и 5824 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2816.
1601
1601 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1601 година од новата ера, 601. од вториот милениум, 1. од XVII век и втора од 1600-тите.
2063
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2063 година се протега во 4699 и 4700, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4759 и 4760 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2606. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1485 и 1486 исламска година.
1601
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
2063
Откритија
2060s
1601
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7109 и 7110 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6351 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5361 и 5362 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2354.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1601 година се протега во 4237 и 4238, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4297 и 4298 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2144. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1009 и 1010 исламска година.
Мон Сен Мишел
Мон Сен Мишел (Le Mont Saint-Michel; буквално: Планина Сен Мишел) — остров и општина во Долна Нормандија, Франција. Се наоѓа на околу еден километар од северозападниот брег на земјата, на устието на реката Куеснон во близина на Авранш. Островот е голем 100 хектари, а населението брои 44 луѓе (2009).
Островот има стратешки утврдувања уште од античките времиња, а од 8 век од н.е. е седиште на манастирот од кој го добил своето име.Структурната композиција на градот е пример за феудалното општество кое го изградило. На врвот се Бог, опатијата и манастирот , под нив се наоѓаат големите сали , потоа продавниците и куќите, и на долниот дел , надвор од ѕидовите, куќите на рибарите и фармерите. Тој е лесно достапен за бројните верници на неговата опатија за време на осека, поради неговата уникатна позиција на остров, кој се наоѓа на само 600 метри од копното. Исто така, тој е лесно одбранлив поради неговата позиција ,бидејќи благодарение на плимата напаѓачите биле заробувани или се давеле. Со капитализирање на оваа природна одбрана, планината не беше освоена за време на стогодишната војна, благодарение на малиот гарнизон кој успешно ја одбрани против  нападот од страна на Англија во 1433 година. Придобивките од неговата природна одбрана не биле загубени ни за време на Луј XI кој ја претвори планината во државен затвор, а потоа опатијата почна да се користи редовно како затвор за време на Античкиот Режим во XVI век. Мон Сен Мишел и неговиот залив се едни од најпрепознатливите обележја на Франција,тие се дел од списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО и повеќе од 3 милиони луѓе ги посетуваат секоја година.
Формирање
Сегашниот карпестиот приливен остров, во праисторијата бил на копно. Како што се зголемувало нивото на морето, ерозијата го преобликувала крајбрежниот предел, и неколку слоеви од гранит или гранулит се појавиле на заливот, откако се спротивставиле на силата океанот подобро од околните карпи. Тука спаѓаат Lillemer, Mont-Dol, Tombelaine( островот кој се наоѓа на север), и Mont Tombe( Мон Томб), подоцна наречен Мон Сен Мишел. Планината има периметар од околу 960 метри и нејзината највисока точка изнесува 92 метри (301 стапки) надморска височина.
Плима и осека
Плимата и осеката може да варирaат во голема мера, околу 14 метри (46 стапки на плажите на соседниот брег. Полдеризацијата и повремените поплави создале ливади од сол и блато, кои се  совршено прилагодени за пасење овци . Од  добро зачинетото месо што произлегува од исхраната на овците во  pré salé  (солената ливада), се прави  agneau de pré-salé  (јагнешко од солената ливада ) ,локален специјалитет што може да се најде на менијата на рестораните, кои зависат од приходите од бројните посетители на планината.
Приливен остров
Мон Сен Мишел во минатото бил поврзан со копното преку насип т.е. патека која била покриена за време на плима и се откривала за време на осека. Оваа врска се променила во текот на вековите. Крајбрежните рамнини се полдеризирале за да се создадат пасишта, со што растојанието помеѓу брегот и јужното крајбрежје на Мон Сен Мишел се намалило.Реката Куеснон била канализирана ,и со тоа ја намалила  дисперзијата на проток на вода, и поттикнала запушување на заливот. Во 1879 година, насипот бил претворен во подигнат или сув насип. Ова ја спречило плимата да ја ископува калта околу планината. На 16 јуни 2006 година, францускиот премиер и регионалните власти најавија проект од 164.000.000 € (Projet Mont-Saint-Michel) [6] за да се изгради хидраулична брана која ќе ги користи водите на реката Куеснон и од плимата и осеката, за да помогне во отстранување на акумулираната тиња, депонирана од страна на зголемените плими и осеки, и да го направи Мон Сен Мишел повторно остров. Завршувањето на проектот е закажано за 2015 година. Изградбата на браната започна во 2009 година и сега е завршена. Проектот, исто така, вклучува и отстранување на насипот и паркингот за посетителите. Новиот паркинг е на копното, на околу два километри (1,2 милји) од островот. Светлечкиот мост кој им овозможува на водите да течат слободно околу островот ќе ја подобри ефикасноста на браната која сега е оперативна. Посетителите може да одат пеш или да користат мали шатлови за да го преминат насипот; И идниот мост, исто така,  ќе биде отворен за пешаци и не-моторизирани возила.
Историја
Мон Сен Мишел се користел во шестиот и седмиот век како армориканска тврдина на Гало-римската култура и моќ, сè додека не бил ограбен од страна на Франките, со што се ставило крај на културата која постоела од  заминувањето на Римјаните во 460 година. Од петтиот до осмиот век, Мон Сен Мишел и припаѓал на територијата на Неустрија, а во почетокот на IX век заземал значајно место во маршовите на Неустрија. ) помеѓу високо и ниско ниво на водата. Планината која популарно е наречена "St. Michael in peril of the sea"  (Свети Михаил во опасност од морето)од страна на средновековните верници кои оделе низ рамнините,  сè уште може да претставува опасност за посетителите кои го одбегнуваат насипот и одат на опасни прошетки. Пред изградбата на првото монашко здание  во 8 век, островот бил наречен Mont Tombe  (латински: tumba). Според легендата, Архангел Михаил му се појавил во на 708 година на Св. Обер( st.Aubert) епископот на Авраш, и му наложил  да изгради црква на карпестото островче.Обер постојано го игнорирал она што му го кажувал ангелот, сè додека Михаил не направил дупка во черепот на епископот со прст. Не можејќи да го одбрани своето царство против нападите на Викинзите, кралот на Франките се согласил да им го даде на Бретонците полуостровот Cotentin и Avranchin, вклучувајќи го и Мон Сен Мишел, со  Договорот од Компиње 867г. Ова го означило почетокот на краткиот период кога Бретонците го поседувале островот. Всушност, овие земји и Мон Сен Мишел никогаш не биле навистина вклучени во војводството на Бретања и останале независни епархии од новосоздадената Бретонска архиепископија на Дол. Кога Роло го потврдил Франко како архиепископ на Руан, овие традиционални зависности на архиепископијата на Руан биле сочувани во неа. Мон Сен Мишел повторно стекнал стратешко значење во 933г. кога Вилијам "Долго мечот" го освоил полуостровот Cotentin од ослабнатите војводи од Бретања. По ова, планината станува дефинитивно дел од Нормандија, и е прикажана на таписеријата од Баје, која го претставува норманското освојување на Англија во 1066г. Харолд, Ерл од Весекс е насликан на таписеријата како спасува два нормански витези од жив песок во приливните рамнини за време на битката со Конан II, Војвода од Бретања. Норманското војводско покровителство ја финансирало спектакуларната норманска архитектура на опатијата во подоцнежните векови.
Во 1067 година, манастирот Мон Сен Мишел го поддржал војводата Вилијам од Нормандија во неговото барање на престолот на Англија.За возврат тој го  наградил  со имот и земја  на англиската страна на каналот, вклучувајќи и мал остров на југозападниот брег на Корнвол кој бил моделиран по планината и станал нормански приорат именуван St Michael's Mount of Penzance.
Во текот на стогодишната војна, Англичаните постојано го напаѓале островот, но не можеле да го освојат поради  тоа што утврдувањата на  опатијата  биле подобрени. Англичаните првично го опсадиле  Мон во 1423-4, а потоа повторно во 1433-4 година  со англиските сили под команда на Томас Скал. Два топа од ковано железо што ги оставил Скал  кога  се откажал од својата опсада сè уште се таму. Тие се познати како les Michelettes. Отпорот на Мон Сен Мишел ги инспирирал Французите, особено Јованка Орлеанка. Кога Луј XI од Франција го основал Редот на Свети Михаил во 1469г., тој имал намера опатијата од Мон Сен Мишел да  стане црква  за Редот, но поради нејзината голема оддалеченост од Париз, неговата намера не можела да се реализира.
Богатството и влијанието на опатијата се продолжило во многу фондации, вклучувајќи  ја и “St Michael's Mount“ во Корнвол. Сепак, неговата популарност и неговиот престиж како центар за поклонение исчезнал со реформацијата, и до Француската револуција немало монаси кои престојувале таму. Опатијата била затворена и претворена во затвор, во кој во прво време имало свештенички противници на републиканскиот режим. Потоа следеле политички затвореници со висок профил, но од 1836 година, влијателни личности, вклучувајќи го и Виктор Иго –започнале кампања со цел да го вратат  она што важело за  национално архитектонско богатство. Затворот конечно бил затворен во 1863 година, а планината била прогласена за историски споменик во 1874 година. Мон Сен Мишел и неговиот залив биле  додадени на списокот на светско наследство на УНЕСКО  во 1979 година, и тоа биле  ставени на листата со критериуми од  културно, историско, и архитектонско значење, како и човечки создадена и природна убавина. [3]
Градење на опатијата
Во 11 век италијанскиот архитект Вилијам де Волпиано кој ја изградил “Abbey of Fécamp“  во Нормандија, бил избран од страна на Ричард II од Нормандија да биде изведувачот на објектот. Тој ја проектирал романската црква на опатијата, смело ставајќи го трансептот на врвот на планината. Многу подземни гробници и параклиси морале да се изградат за да се компензира за оваа тежина; Тие се основа за поддршка на структурата нагоре која може да се види и денес. Денес Мон Сен Мишел се важи за црква во романски стил. Роберт де Торињи, кој многу го поддржувал англискиот крал Хенри II (кој исто така бил Војвода од Нормандија ), ја зацврстил структурата на објектот и ја направил главната фасада на црквата во 12 век. Во 1204, Бретонецот Гај де Туар, во сојуз со кралот на Франција, ја опсадил  планината. Откако го запалил селото и го масакрирал населението, морал да се повлече позади моќните ѕидови на опатијата. За жал, огнот кој самиот тој го запалил се проширил и на објектите, како и на покривите. Ужаснат од суровоста на неговиот бретонски сојузник, Филип Августус му понудил грант на Игуменот Журден за изградба на нов архитектонски сет во готски стил  во кој биле вклучени и трпезарија и манастир. Чарлс VI дека направил  големи утврдувања на опатијата, градел кули, последователни дворови, и ги  зајакнал ѕидините.
Население
Во летниот период до 20.000 луѓе го посетуваат градот. Меѓу 43 жители од 2006 година, 5 биле монаси и 7 калуѓерки.
Збратимени градови
Историски гледано, Мон Сен Мишел беше норманска копија на планината Свети Михаил во Корнвол, Велика Британија, која беше доделена на“ Benedictines“, верски ред на Mont Saint-Michel, со Едвард Исповедникот во 11 век.
Историски споменик
61 објект се заштитени како monuments historiques,[15], [15] на повеќепати почнувајќи од 1928 година.
Journal for ReAttach Therapy and Developmental Diversities
Journal for ReAttach Therapy and Developmental Diversities („Списание за риатач терапија и развојни различности“) е научно списание за психологија, специјална едукација и рехабилитација на лицата со развојни различности чиишто издавачи се ReAttach Therapy International Foundation од Холандија и Македонско научно здружение за аутизам од Македонија. Списанието е шестмесечно, излегува двапати годишно како двоброј. „Списание за риатач терапија и развојни различности“(електронски: ISSN 2589-7799) е рецензирано, електронско, академско списание со отворен пристап. Главен и одговорен уредник е Владимир Трајковски од Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“
Цел
„Списание за риатач терапија и развојни различности“ објавува истражувачки рецензирани трудови од областа на специјалната едукација и рехабилитација на лица со лесна, умерена и тешка попреченост, аутизам и други развојни проблеми. Во списанието можат да се објават оригинални и прегледни трудови, куси извештаи, писма до уредникот, резимеа од магистерски и докторски трудови, прикази на случаи, и други придонеси од областа на психологијата, специјалната едукација, рехабилитацијата, медицината, педагогијата, социјалната работа и социјалната политика и други сродни научни дисциплини.
Плод (појаснување)
Зборот плод може да се однесува на:
Цинк бромид
Цинк бромид (ZnBr2) — хемиско соединение на цинкот и бромот. Неговите својства се слични со оние на цинк хлоридот.
Загорич
Загорич — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Климент Охридски (филм)
Климент Охридски e македонски игран филм по сценарио на Томе Арсовски, а во режија на Славољуб Стефановиќ.
Премиерата била одржана во 1986 година.
Јатвиншки јазик
Јатвиншки или јотвинжински или судовински е исчезнат балтички јазик од индоевропското семејство на јазици. Бил сличен со старопрускиот јазик зборуван крај реката Нуманс во областите Судовија и Галиндија, Источна Прусија и југозападна Литванија. Икао не се сметал како посебен јазик но пронајдени се записи на јазикот во 10 век и во мала мера се одделил од околните јазици. Бил под влијание на германските јазици а особено од германски јазик. Јужните дијалекти на јазикот биле преземени од словените во североисточна Полска.
Задолжбина за историски места на Нов Зеланд
Задолжбина за историски места на Нов Зеланд (New Zealand Historic Places Trust, Pouhere Taonga) — непрофитна задолжбина кој се залага за заштита на родовски наледни места и објекти од културно-историско значење во Нов Зеланд. Основан е според Законот за историски места од 1954 г. и има за цел да „...се залага за распознавање, заштита, зачувување и конзервација на историското и културно наследство на Нов Зеланд.“
Со задолжбината управува одбор на доверители, чиј моментален претседател е Џон Акланд, како и Совет за маорско наследство (Māori Heritage Council), чиј моментален претседател е Туму те Хеухеу. Централната управа е сместена во Ентримскиот Дом во Велингтон, со подрачни и месни ограноци во Керикери, Окленд, Тауранга, Велингтон, Крајстчерч и Данидн.
Меѓу објектите во сопственост на задолжбината се вбројуваат Мисионерскиот Дом, Камената Продавница и мисиноерскиот дом Те Ваимате.
Регистар
Историските места се распоредени во две категории:
Совет за маорско наследство
Советот за маорско наследство работи во рамките на Задолжбината за историски места на Нов Зеланд и е основан со Законот за историски места од 1993 г. Функциите на советот се следниве:
IC 1482
IC 1482 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1482 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1482 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1482 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3091278.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Загуш
Загуш — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Четири соби (филм)
Четири соби е антологиски филм од 1995 кој раскажува четири приказни од еден хотел во Лос Анџелес за време на дочек на нова година. Тим Рот го толкува главниот карактер кој ги поврзува приказните каде, помеѓу другите играат и Брус Вилис, Квентин Тарантино, Антонио Бандерас и Мадона.
Филмот е режиран од Алисон Андерс, Александер Роквел, Роберт Родригес и Квентин Тарантино, каде секој од нив режира еден сегмент од филмот.
249
249 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 249 година од новата ера, 249. од првиот милениум, 49. од III век и последна од 240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5757 и 5758 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4999 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4009 и 4010 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1002.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 249 година се протега во 2885 и 2886, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2945 и 2946 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 792. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 384 и 383 година пред хиџра.
Хамбург
Хамбург (Hamburg, долногермански/долносаксонски: Hamborg) — втор најголем град во Германија и седми најголем град во Европската Унија. Градот е дом на преку 1,8 милиони луѓе, додека метрополитенската област Хамбург (вклучува делови од соседните покраини Долна Саксонија и Шлезвиг-Холштајн) има повеќе од 4,3 милиони жители. Хамбуршкото пристаниште е третото најголемо пристаниште во Европа (по пристаништата во Ротердам и Антверпен) и се наоѓа помеѓу дваесетте најголеми во светот.
Хамбург е главниот сообраќаен јазол во Северна Германија и е еден од најбогатите градови во Европа. Станал медиумски и индустриски центар, со фабрики и објекти на Ербас, Блом + Фос и Аурубис. Радискиот и телевизиски јавен дифузер „Норддојчер рундфунк“ (Norddeutscher Rundfunk) и издавачите, како што се Грунер + Јар и Шпигел се столбови на важната медиумска индустрија во Хамбург. Севкупно, има повеќе од 120.000 претпријатија.
Градот е главно туристичко одредиште, како за домашните така и за странските посетители, остварувајќи околу 7,7 милиони ноќевања во 2008 година. Хамбург се нашол на 23. место во светот по квалитетот на живот во 2009 година,, повисоко во некои слични списоци , а во 2010 година градот се најде на 10. место во светот.
Географија
Хамбург се наоѓа на јужната точка на полуостровот Јитланд, точно помеѓу континентална Европа на југ, Скандинавија на север, Северното Море на запад и Балтичкото Море на исток. Хамбург се наоѓа на реката Елба, на нејзиното устие со Алстер и Биле. Центарот на градот се наоѓа околу Биненалстер („Внатрешен Алстер“) и Аусеналстер („Надворешен Алстер“) двете првично создадени со заградување на реката Алстер и создавање на езерата. Островот Нојверк и двата помали соседни острови Шархерн и Нигехерн, кои се наоѓаат во националниот парк Ваденско Море во Хамбург, се исто така дел од Хамбург.
Населбите Нојенфелде, Кранц, Франкоп и Финкенвердер се дел од регионот Алтес Ланд („стар крај“), најголемиот регион за производство на овошје во Средна Европа. Населбата Нојграбен-Фишбек се наоѓа на највисоката надморска височина во Хамбург, Хаселбрак на 116,2 метри надморска височина.
Клима
Најтоплите месеци во Хамбург се јуни, јули и август, со високи температури од 19,9 до 22,2 °С. Најладни се декември, јануари и февруари, со температури од -1,4 до 0,0 °С.
Историја
Првото историско име за градот било, според извештаите на Клавдиј Птоломеј, Трева. Но, градот го добил неговото денешно име, Хамбург, од првата постојана градба на местото, замок чија изградба била наредена од царот Карло Велики во 808 година. Замокот бил изграден на каменит терен во мочуриштето помеѓу реките Алстер и Елба како одбрана против словенски упади. Замокот бил наречен Hammaburg, burg означувајќи замок или тврдина. Потеклото на терминот Hamma останува непознат, исто како и точната локација на замокот.
Во 834 година, Хамбург бил назначен за седиште на римокатоличката кеневска епископија, чиј прв епископ, Ансгар, станал познат како апостол на Северот. Две години подоцна, Хамбуршката бил обединета со Бременската како Хамбуршко-бременска архиепископија. Во 1529 година, градот го прифатил лутеранството и Хамбург постепено добивал протестантски бегалци од Холандија и Франција, а во 17-от век, Евреите Сефарди од Португалија.
Во 1189 година, со царска повелба, Фридрих I Барбароса му доделил на Хамбург статус на слободен царски град и ја ослободил од даноци областа од Долна Елба до Северното Море. Во 1265 година, наводно фалсификувано писмо било презентирано на или од Советот на Хамбург. Оваа повелба, заедно со близината на Хамбург до главните трговски патишта на Северното Море и Балтичкото Море, брзо го направиле главно пристаниште во Северна Европа. Неговиот трговски сојуз со Либек во 1241 го започнале потеклото и јадрото на силната ханза на трговски градови. На 8 ноември 1266, договорот помеѓу Хенри III и трговците од Хамбург, им дозволил да ја основаат hanse во Лондон. Ова било првпат во историја, во која зборот hanse бил користен за трговскиот еснаф на Ханзата. Првиот опис на граѓанското, кривичното и процесното право за град во Германија во германски јазик, Ordeelbook (Ordeel: казна) бил напишан од страна на адвокат од сенатот на Хамбург, Јордан фон Бојценбург, во 1270. На 10 август 1410, граѓанските немири довеле до компромис (германски:Rezeß, буквално означува: повлекување). Ова е сметано како прв Устав на Хамбург.
По распадот на Светото Римско Царство во 1806 година, слободниот царски град Хамбург не бил приклучен кон ниедна поголема административна област задржувајќи определени посебни привилегии, но подоцна станал суверена држава со службен наслов Слободен и ханзин град Хамбург. Хамбург бил кратко припоен од Наполеон кон Првото Француско Царство (1810–14). Руските сили под водство на генералот Бенигсен конечно го ослободиле градот во 1814 година. Хамбург го повратил својот статус од пред 1811, како град-држава во 1814 година. Виенскиот конгрес во 1815 година ја потврдил независноста на Хамбург и станал еден од 39-те суверени држави на Германскиот Сојуз (1815–66).
Во 1860 година, државата Хамбург прифатила републикански устав. Хамбург станал град-држава во рамките на Северногерманскиот Сојуз (1866–71), на Германското Царство (1871–1918) и во текот на периодот на Вајмарската Република (1919–33). Хамбург го искусил својот најбрз развој во текот на втората половина на 19-от век, кога неговото население се зголемило за четирипати на 800.000 жители, како растела прекуатлантската трговија на градот, помагајќи му да стане европско трето најголемо пристаниште. Со Алберт Балин, како нејзин директор, линијата Хамбург-Америка станала светска најголема прекуатлантска бродска компанија на почетокот на векот. Бродски компании кои пловеле до Јужна Америка, Африка, Индија и Источна Азија се наоѓале во градот. Хамбург бил местото за повеќето Германци и источноЕвропејци за преселба во Соединетите Американски Држави во доцниот 19 век и раниот 20 век. Трговски заедници од целиот свет сакале да се наоѓаат тука.
Големата епидемија на колера во 1892 година била лошо водена од градските власти, кои сè уште задржале необичен степен на независност за германски град во тоа време. Околу 8.600 умреле во најголемата германска епидемија во доцниот 19 век и последната голема епидемија на колера во голем град во западниот свет.
Втора светска војна
Во Третиот Рајх, Хамбург бил гау од 1934 до 1945. Во текот на Втората светска војна, Хамбург претрпел серија на британски воздушни напади, кои уништиле многу од станбените подрачја, како и пристанишната област. На 23 јули 1943, огнена стихија развиена како последица на британските бомбардирање, ширејќи се од Hauptbahnhof (централна железничка станица) и брзо минувајќи на југоисток, целосно уништила некои окрузи, како што се Хамерброк, Билброк или Хам-Југ. Овие густо население окрузи на работничката класа минале низ драматични демографски промени, како последица на илјадниците луѓе починати во пламенот. Додека некои од уништените окрузи биле обновени како резиденциски области по војната, други како Хамерброк се чисто комерцијални, без нималку постојано население. Бомбардирање, со кодно име Операција Гомора спроведена од РАФ, убивајќи околу 40.000 цивили; прецизната бројка не е позната. Околу 1 милион цивили биле евакуирани во текот на бомбардирањата.
Се верува дека најмалку 42.900 луѓе загинале во во Нојенгаме, концентрационен камп (се наоѓа околу 25 километри надвор од градот, во мочуриштата), најмногу поради епидемии и во бомбардирањето на евакуација на крајот на војната.
Повоена историја
Хамбург им се предал без борба на британските сили на 3 мај 1945 година. По Втората светска војна, Хамбург бил во Британската окупациска зона и станал покраина на тогашната Сојузна Република Германија во 1949 година. На 16 февруари 1962 година, поплата на Северното Море таа година предизвикала нивото на Елба да се искачи на највисоко историско ниво, поплавувајќи една петтина од Хамбург и убивајќи повеќе од 300 луѓе. Во 1961, Битлсите станале познати по свирењето музика во клубови во Хамбург.
Демографија
На 31 декември 2006, имало 1.754.182 луѓе, регистрирани како жители во Хамбург (пораст за 6,2% од 1.652.363 во 1990) во област од 755,3 км². Густината на население била 2.322 жители на км². Метрополитенската област околу областа на Хамбург (Метрополитенска област Хамбург) — дом на околу 4,3 милиони, кои живеат на 19.000 км².
Имало 856.132 мажи и 898.050 жени во Хамбург. На секои 1.000 мажи има 1.049 жени. Во 1006, имало 16.089 родени во Хамбург (од кои 33,1% од немажени жени), 6.921 бракови и 4.583 разводи. Во градот, населението се шири со 15,7% за возраста под 18 и 18,8% биле над 65 години или постари.
Неодамнешните проценки на бројот на луѓе со доселеничко потекло изнесува 28% (487.000). Европските доселеници изнесуваат околу 70% од доселеничкото население, додека Африканците и Јужноазијците сочинуваат 6% и 19%, соодветно. Доселениците доаѓаат од 180 различни држави, вклучувајќи ги од Турција, Полска, Русија, Авганистан, Пакистан, Казахстан, Иран или Гана.
Во 1999, имало 910.304 домаќинства, од кои 18,9% имаат деца под 18 години; 47,9% од сите домаќинства се индивидуалци. Просечната големина на домаќинството било 1,9.
1600
1600 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1600 година од новата ера, 600. од вториот милениум, последна од XVI век и прва од 1600-тите.
Хамбург
Потекло на жителите на Хамбург
Табелата е пополнета со податоци до 31 декември 2010.
1600
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Хамбург
Религија
Во 2007, 30,7% од населението на Хамбург припаѓале на Северноелпската евангелистичко-лутеранската црква и 10,2% на Римокатоличката црква. Две години подоцна, на крајот на 2009, 29,9% од населението на Хамбург припаѓале на Северноелпската евангелистичко-лутеранската црква и 10,1% на Римокатоличката црква. 60% од населението не припаѓа на ниедна од двете цркви.
1600
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7108 и 7109 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6350 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5360 и 5361 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2353.
Хамбург
Религија
Според проценката, има околу 200.000 Муслимани (74% Сунити, 13% Алеви и 8% Шиити). Меѓутоа, Алевии не секогаш се сметаат како Муслимани.
Останатиот дел од населението се членови на помали христијански цркви, Будисти, Сики, Хиндуси, Евреи и оние кои не веруваат во ниедна вера. Хамбург е седиште на еден од трите епископи на Северноелпската евангелистичко-лутеранската црква и седиште на католичката Хамбуршка архиепископија. Има и неколку џамии, вклучувајќи го и Исламскиот центар Хамбург и растечката Еврејска заедница.
1600
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1600 година се протега во 4236 и 4237, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4296 и 4297 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2143. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1008 и 1009 исламска година.