cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грб на Мостар
Грбот на градот Мостар е усвоен во 2004 године. Во текот на војната во Босна и Херцеговина и конфликтот помеѓу Бошњаците и Хрватите градот бил поделен на источен и западен дел. Након Дејтонскиот договор, подрачјето било поделено на шест општини: Мостар Југ, Мостар Југоисток, Мостар Југозапад, Мостар Север, Мостар Стар Град и Мостар Запад. Општините се обединиле во 2004 година во „Град Мостар“. Грбот го прикажува познатиот стар мост преку реката Неретва, претставувајќи мир, рамноправност, и еднаквост. Шестте бели пруги на реката ги претставуваат шестте градски подрачја (бивши општини). Двата триаголници претставуваат вага, а полукругот е сонце. Сината боја е небото, а белата камен.
Бетева Река
Бетева Река — река во Македонија, сместена во Прилепско Поле.
Извира на југозападната падина на планината Бабуна и тече низ селата Небрегово и Дупјачани, за на крај да се разлее во Прилепското Поле..
1974 во книжевноста
1974 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Чајник
Чајник е сад кој се користи за натопување на чајни листови во врела вода. Чајот може да биде во чајна кесичка или рефус, во кој случај е потребна чајна цедка за да се задржат листовите при точење на чајот. Чајниците од горната страна имаат отвор со поклопец, низ кој се става вода, рачка за држење, и одводна цевка низ кој се служи чајот. Некои чајници имаат и вградени цедки во нивната внатрешност. Поклопецот има мало дупче кое пропушта воздух, и така не ѝ дава на цевката да подистура при служење на чајот. Во денешно време се корсити и навлака за чајник за да се подобри натопувањето и за да се одржи топлината на чајникот кој инаку би се оладил. Љубителите на чајот најпрвин го загреваат чајникот плакнејќи го со врела вода, а потоа потполно го исцедуваат и почнуваат со подготовка на чајот.
Историја на чајникот
Чајникот веројатно води потекло од керамичките котлиња и стомни кои се правеле од бронза и други материјали и како такви биле одлика на кинескиот културен живот со илјадници години. Најстариот сочуван чајник денес се чува во Флегстафова музеј-куќа на чаен прибор. Овој чајник датира од 1513 и му е препишан на Гонгчун
Од крајот на XVII век, чајот се извезувал од Кина во Европа како дел од трговијата со егзотични зачини и луксузни стоки. Бродовите кои го носеле чајот со себе носеле и порцелански чајници. Најголемиот дел од овие чајници биле насликани со сино-бела подглазура. Процеланот бил отпорен на морска вода без да се оштети, па затоа чајниците се складирале под палуба, додека чајот бил поставен горе, на суво.
Пиењето на чај во Европа најпрвин било активност на високите класи бидејќи чајот бил многу скап. Порцеланските чајници биле особено ценети бидејќи во тоа време во Европа не се произведувал процелан. Дури во 1765 г. Вилијам Кукворти пронашол начин за правење на порцелан и отворил работилница во Плимут, Англија за производство на чајници слични на кинеските. Кога европските грнчарии почнале да прават свој чаен прибор, тие сфатливо се инспирирале од кинеските мотиви.
Среднеахтубинска област
Среднеахтубинска област е област во Волгоградската област, Русија.
Спонзоруши (теленовела)
Спонзоруши (Sin Senos no hay Paraíso) е американска и колумбиска теленовела. Серијата е адаптација на истоимената новела од Колумбија, 2006 година. Имено, серијата е адаптирана според популарната книга Без гради нема рај, која е преведена на неколку јазици во светот. Серијата од почетокот на прикажувањето бележи одлични резултати, сепак во серијата се прикажани вистински настани, и поучни работи, со малку еротика и страст.
Замок Халмштад
Замокот Халмштад е замок од 17 век, сместен во Халмштад, во провинцијата Халанд, Шведска.
Спонзоруши (теленовела)
Серијата кај нас се емитуваше на Сител Телевизија.
Замок Халмштад
Во текот на првата половина на 17 век, Халанд била провинција Данска. Во 1595 година фармата на местото каде што сега се наоѓа замокот е купена за употреба како резиденција за данскиот Кристијан IV при неговата посета на Халмштад. Замокот бил изграден под власт на кралот Кристијан.
Спонзоруши (теленовела)
Содржина
Една приказна, од реалниот живот, каде манијата има цена... Кога желбата за напредок се претвори во слепа амбиција тоа може да го исплаши секој дури и својот живот.“Без гради нема рај” е приказна за Каталина, младо девојче од мало гратче, со скромен идентитет, кое говори дека ризикува се, за да излезе од сиромаштијата и да ги оствари соновите, без разлика какво ќе треба да ризикува...животот или невиноста.
Каталина и брат и Бајрон пораснале заедно со мајка им, Дона Илда, прекрасна жена, која е способна за сѐ, за да ги издржува и чува децата. На сред сиромаштијата и со многу маки, се исправуваат против едно дејство, кое го мразат, во кое се решени да одат во подобар правец на животот. Така одат по погрешниот пат и сметаат дека тргнале по пречките и брзите патеки кон лесни пари. Бајрон, уморен од ситуацијата, остава да биде соземен од екстравагантниот свет на Тити, еден од соседите, кој му отркил без и делотворен начин да излезе од мизеријата, претворајќи се во мафијаш. Бајрон започнува да ги следи неговите стапки за да се претвори во еден од наемните убијци, играјќи се дури и со сопствениот живот.
Замок Халмштад
Со Вториот договор од Бромсебро (1645) и конечно со Роскилдскиот мировен договор во 1658 година, замокот потпаднал под власт на Бенгт Кристоферсон Лилихук, првиот шведски гувернер на Халанд. Кога Халанд станала провинција на Шведска, замокот Халмштад станал резиденција на шведските кралеви кои го посетувале. Швеѓаните го зајакнале замокот, а во 1658 година била завршена внатрешната тврдина.
Од 1770 година и до денес, замокот е обновен неколку пати. Во модерните времиња, тој станал традиционална резиденција на гувернерот на округот Халанд. Гувернерот на замокот и локалната власт имаат некои свои канцеларии таму. Во 1999 година Халандова музика се преселиле, а во текот на 2000 година Турист Халмштад основал свои канцеларии во источното крило.
Панхеленско социјалистичко движење
Панхеленското социјалистичко движење (грчки: Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα) е грчка политичка партија. Била основана на 3 септември 1974 од Андреас Папандреу. Заснован на основачката изјава на 3 септември, намерата на нејзиното основања била да донесе Национална Независност во државата - Народен Суверенитет - Општо Ослободување, почетоци кои го промовирале основачот Андреас Папандреу и многу други од основачките директори, кои биле во криза поради диктатурата на полковниците која само што паднала.
Патот кон власта
Во 1974 Андреас Папандреу ги повикал народните сили да ја управуваат државата заедно, создавајќи ја на тој начин првата заедничка партија на власт по промената на режимот. ПАСОК се појавила за првпат во националните избори во ноември 1974, добивајќи 13,5% од гласовите, односно 15 мандати. На парламентарните избори во 1977 ПАСОК го удвоила својот процент и добила 92 мандати. Со тоа, оттогаш ПАСОК станала аксиоматска опозиција.
Првите години на власт
Во октомври 1981, ПАСОК со паролите „Промена“ и „Грција на Грците“ ги добила парламентарните избори со 48% од гласовите, и освоила 173 пратенички места. Со тоа, се формирала првата самоуправувана социјалистичка влада во историјата на државата, со премиер Андреас Папандреу. Првиот конгрес на ПАСОК се одржал три години по преземањето на власта над државата. Едногласно бил реизбран Андреас Папандреу за претседател на движењето. Во јуни 1985, ПАСОК ги добил изборите со 45% од гласовите, и освоила 161 пратеничко место и повторно формирала самоуправувана влада. Развојната стратегија која била применета во Грција од владите на ПАСОК, во периодот од 1984 до 1993, се одликувала воглавно со голема распрснатост на достапните извори во мали места низ целата држава. Ваквата политика ја поддржувала економската активност и го сместила акцентот на подобрување на нивото на живеење во руралните и параметарските региони. Таа ја продлабочила провинциската транспортна мрежа и ја засилила модернизацијата на мали земјоделски фирми, како и изградбата на хотели од мала и средна големина во многу региони.
‎
Денес
Во изборите од март 2004, ПАСОК по 20 години на власт со државата, завршила како втора партија со 40,55% од гласовите и преминала во опозиција. Паралелно започнал и еден длабок процес на реконструкција на движењето на сите полиња, како и адаптација на неговата организациска структура според барањата на денешните времиња, со акцент на барањата на граѓаните, децентрализацијата, како и употребата на нови технологии. На 15 ноември 2010 година ПАСОК победил на изборите за градоначалник на Атина, првпат по пауза од 24 години, и освоил мнозинство во поширокиот регион на главниот град. За нов градоначелник на Атина бил избран Јоргос Каминис.
Маја Саздановска
Маја Саздановска (мажено презиме: Лилчиќ, родена на ) — македонска пејачка.
Животопис
Маја на пет години ја снимила првата песна „Глушец ушец“ за детската серија „До ре ми“.
Ја отпеала најавната песна за Во светот на бајките.
Од 2015 работи во Македонската опера и балет.
Нејзин сопруг бил Сашо Лилчиќ со кого ја има ќерката Срна.
На почетокот од својата кариера има отпеано неколку свои песни, а во меѓувреме била и придружен вокал на голем број македонски пејачи.
Шон Пол Локхарт
Шон Пол Локхарт (Sean Paul Lockhart, р. 31. октомври 1986 година во Луистон, Ајдахо, САД) е американски филмски актер и режисер. Тој е познат по „Млеко“ (2008), „Бакнежот на Јуда“ (2011) и „Трипати прегазен“ (2013).
Локхарт ја започнал својата кариера како хомосексуален порнографски глумец. Најчесто го користел псевдонимот Брент Кориган (Brent Corrigan), освен во „Кадифената мафија“ (2006) и „Најдоброто од римското срце“ (2008) кога се појавил како Фокс Рајдер (Fox Ryder). Во 2010 година, го напуштил порнографскиот бизнис и се посветил на хомосексуални филмови и независни продукции како „Бакнежот на Јуда“, „Сестра Марија“, „Ново продолжение: Хомосексуалците полудеа!“ и „Добре дојде во Њујорк“, меѓу останатите. Во 2011 година, ја толкуваше главната улога во хорор-комедиската антологија „Чилерама“ во режија на Тим Саливан. Истата година ја доби наградата за Најнадежна Ѕвезда на Филаделфискиот QFest фестивал.
Во 2012 година, Локхарт објави дека ќе се појави во независниот филм „Вистина“ во режија на Роб Морети. Следната година тој ја режираше трилер-мистеријата „Трипати прегазен“. Во 2016 година, Локхарт се врати на хомосексуалната порнографија со „Длабоко ослободување“ во продукција на „Фалкон Студиос“.
Луда куќа
Луда куќа (англиски: Absolutely Fabulous) е британска серија напишана од Џенифер Сондерс, која и ја глуми главната улога, заедно со Џоена Ламли, Џулија Савала и Џун Витфилд. Емитувана е на BBC од 1992 до 2005. Популарен краток назив за серијата е AbFab. Во 2004, дојде на 17-то место на анкетата Најдобриот британски ситком.
Јован Басаровски
Јован Басаровски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Луда куќа
Ние имавме прилика да ја гледаме на Сител телевизија.
Јован Басаровски
Животопис
Основно училиште завршил во родното село Рудник. Тој иако бил добар ученик, поради сиромаштија не можел да го продолжи своето образование. Па, така дошол во Скопје за да го изучи ковачкиот занает. Откако се стекнал со некакво знаење од занаетот, тој повторно се вратил во родното место. Бил фото-аматер и организирал музички веселби во неговото село. Рано се вклучил во Народноослободителното движење. Учествувал во придобивањето на нови симпатизери за НОВ. На 1 септември, 1942 година пристапил во партизанскиот одред „Димитар Влахов“. Во состав на истиот учествувал во повеќе акции. Ги предводел вооружените акции на железничката станица Клајман, на селото Папрадиште и низ разни села во Велешкиот крај. Бил фатен од домашните предавници - контрачетници на 5 декември, 1942 година, кои потоа го предале на бугарските власти.
Смрт со бесење
Во јануари 1943 година, бугарскиот фашистички окупатор го затворил и го спровел во Скопскиот централен затвор. Иако во затворот не подлегнал на провокациите, на судскиот процес бил осуден на смрт. Според сеќавањата на затворениците ноќта на 21 јануари од затворската ќелија бил изваден Јован, кој бил со врзана уста и лисици на рацете. Бугарската полиција, тепајќи го носела кон бесилката во дворот на скопскиот затвор. Таму, му било предложено да ја каже неговата последна желба или да се исповеда кон бугарскиот свештеник, на што Јован почнал да ги навредува бугарските џелати Аврам и Плочев, кои му ја ставиле јамката од бесилката на вратот ѝ го обесиле. Погубувањете било извршено на 21 јануари 1943 година.
Истата ноќ последователно биле обесени Благоја Давков и Герас Цунев.
Луда куќа
Дејство
Едина Монсун и Петси Стоун се две незрели пријателки, кои се опседнати со мода, дебелина, алкохол и дрога. Сафрон, ќерката на Едина, тотално се разликува од неа. Едина и Сафи живеат во куќа во Холанд Парк, а Петси најголемиот дел од нејзиното време го поминува таму.
Серијата се врти околу упорноста на Еди да стане славна и успешна и покрај неодобрувањата на ќерка и и константното присуство на нејзината сè посенилна мајка. Однесувањето на Петси често ја вовлекува во конфликти. Голем дел од комедијата во серијата е физичка, обично кога Еди и Петси се пијани или издрогирани. Исто така, конфликтите меѓу Петси и Сафи кога станува збор за Еди се чести.
Насловна песна
Насловната песна се вика This Wheel’s on Fire, напишана од Боб Дилан и Рик Данко, а изведувана од повеќе артисти.
Додатно, и Pet Shop Boys снимија песна за Comic Relief во 1994, користејќи извадоци од дијалозите во серијата.
Прифатливост
И покрај тоа што главните ликови конзумираат алкохол и дрога, се неодговорни и често прават нелегални работи, серијата стекна голема популарност и верна публика, но и лоша прифатеност од некои групи. Серијата беше популарна во Британија, а и во други земји.
Други верзии
Хумористичната серија Сибил е американска верзија на Луда куќа, иако ги нема истите одлики.
Муле
Муле се добива со вкрстување мажјак магаре и женка коњ или кобила. Мулињата се посигурни во нозете и поинтелегентни од коњите, но не можат да се размножуваат - тие се стерилни.
Миранда (месечина)
Миранда е месечина на Уран која кружи околу планетата на растојание од околу 129.850 км. Миранда има приближно кружна форма, со димензии од 480х468х466, со просечен пречник од 472 км. Масата на оваа месечина е 6,59 × 10 19 кг. На Миранда е измерена максимална температура од 86 K (-187°Ц).
Откриена е од Џерард Кајпер во 1948 година. Војаџер 2 е единственото летало што ја посетило Миранда.
Состав и релјеф
Миранда е изградена од карпи и воден мраз. Иако е најмалата од петте големи месечини на Уран, Миранда има најинтересен релјеф. Нејзината површина е сложена мешавина на различни типови на терен. Едни покрај други се наоѓаат нејзините долини, карпи, пукнатини, кратери и кањони.
Највпечатлив детаљ на површината на Миранда е светлиот облик во форма на латинската буква V, позната како Шеврон. Заедно со Шеврон, се забележуваат и нејзините планини и пукнатини. Некои кањони се длабоки 20 метри, а е снимена и стрмна карпа висока 5 метри.
Потеклото на релјефните одлики
Според постара теорија, разновидноста на релјефот на Миранда е резултат на повеќе удари од месечини во раната историја. Со секој удар, делови од јадрото и кората на Миранда се мешале. Подоцнежното издигнување на делумно стопениот мраз од внатрешноста го предизвикал познатиот Шеврон.
Според понова теорија, сегашниот изглед на Миранда не бил многу под влијание на големите тела, туку на тектонската активност. Веројатната претпоставка е дека приливните сили се одговорни за тоа, како во Јупитеровата месечина Европа.
Поради менувањето на патот на месечината, резонанцијата исчезнала и Миранда го загубила изворот на енергија за тектонски активности, поради што нејзиното раслојување (планетарна диференцијација) никогаш не завршило.
Национален парк Фјордленд
Национален парк Фјордленд (Fiordland National Park) — национален парк зафаќа југозападниот агол на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Ова е најголемиот од 14-те национални паркови во земјата, со површина од, и поголемиот дел од Те Вахипоунаму, место прогласено за Светско наследство на УНЕСКО. Со паркот раководи Службата за заштита на природата.
Географски особености
Во постудените изминати епохи, ледниците изделкале многубројни длабоки фјордови, од кои најпознат (и најпосетен) е Милфордскиот Теснец. Други значајни фјордови се Даутфул и Даски. Гледајќи северно од еден од врвовите во националниот парк може да се забележи планината Маунт Аспајринг.
Фјордлендското крајбрежје е стрмно и назабено, со тоа што фјордовите се протегаат од долините, па сè до јужниот дел на Јужните Алпи, кај планините Кеплеровите и Мерчисоновите Планини. На северниот крај на паркот се извишуваат неколку планини со височина над 2000 метри.
Мразот во минатото исто така отцепил дел од копното, оставајќи два големи ненаселени острова - Секретарскиот Остров и островот Резолушон. Паркот има неколку големи езера, од кои позначајни се Те Анау, Манапоури, Моноваи, Хауроко и Потеритери. Југозападно од Милфордскиот Теснец се наоѓа Садерлендскиот водопад, еден од највисоките водопади во светот.
Западните ветрови дуваат влажен воздух од Тасмановото Море кон планините. Овој воздух се издига и се лади, и така предизвикува огромни количества на врнежи од над 7 метри годишно. Овие врнежи се заслужни за бујните умерени дождовни шуми на локалниот фјордлендски екорегион.
Растителност и животни
Од животинскиот свет, во паркот се застапени делфините, фоките и птиците. Во паркот живеат и доведени видови како глувците, стаорците, дивите зајци и елените. Од птичјите видови, најинтересна е птицата какапо, која е единствениот безлетен папагал на светот. Тука живее и автохтоната птица киви. Паркот има големи шумски површини со дрвја од родот на јужни буки, најразновиден честак и папрати; за ниската растителност типичен е крунскиот папрат (Blechnum discolor).
Старополтавска област
Старополтавска област е област во Волгоградската област, Русија.
Национален парк Фјордленд
Пристапност
До Милфордскиот Теснец се стасува и со леки авиони и хеликоптерски превоз, а во подрачјето има и марина.
Активности
Паркот е мошне популарно одредиште за алпинизам и особено, планинарење, а во близината се наоѓаат и познати планинарски патеки како Милфордската, Кеплеровата, Холифордската и Рутберновата патека.
Фјордленд спаѓа во најтешките планинарски одредишта. Во паркот има малку патеки, и вон нив планинарите мораат да следат еленски траги. Главни опасности се мушичките, поплавите и лошото време. Другите туристи го посетуваат Милфордскиот Теснец.
Во паркот е развиен ловот на дивеч од хеликоптер.
1973 во книжевноста
1973 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
NGC 5641
NGC 5641 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5641 се споменува и како UGC 9300, MCG 5-34-55, CGCG 163-63, IRAS 14270+2902.
Откривање
Објектот е откриен на 4 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5641 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5641 има привидни димензии од 2,4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 29 м 16,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 49' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 158°.
Други поделби
Проучување на NGC 5641 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51758. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2014. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.
Космос-2333
Космос-2333 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 4 септември 1996 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 101,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 852 км, а најмалото на 848.
Грб на Пула
Грбот на градот Пула се заснова на штит во зелена боја во која има латински крст во златна боја (жолта боја). Краковите на крстот ги допираат рабовите на грбот. Овој историски грб станал повторно службен во 1990 година.
Грбот на Пула за време на СФРЈ
Овој грб е воведен по Втората светска војна. Се состои од син штит со бела презентација на Арена, бранови на дното на и црвена петокрака ѕвезда во горниот десен раб на грбот.
Селце (Крушевско)
Селце — село во Општина Крушево, во околината на градот Крушево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во високиот северен дел на територијата на Општина Крушево, под југоисточната падина на Бушева Планина. Селото е планинско, на надморска височина од 920 метри. Од градот Крушево е оддалечено 11 километри.
Селце е сместено на падините на Бушева Планина, помеѓу албанските села Норово на југ, Житоше на исток, Борино на североисток и Белушино на запад. Во селото и околу него има чести, но послаби извори наречени Бела Вода, Ала Чука, Рудник, Смрдевчец, Езериште, Занога, Кладенец, Житошанец и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Рамна Занога, Граорика, Преображдија, Ковчегарница, Горно Камење, Кутлиња, Ристева Стапалка, Преслоп, Ледина, Леништа, Стојкојца, Долни Присој, ’Ржишта, Бозд, Папрадиште, Куќишта и Леска.
Селото има збиен тип, поделено на три маала: Долно, Средно и Горно Маало. Во Горно и Долно постојат групи на роднински куќи. Маалата се оддалечени едно од друго.
Историја
Горе над селото, на границата на атарот со оној на Арилево се наоѓал во минатото манастирот „Св. Преображение“. На денот на манастирската слава се собирале мештаните од Селце, Арилево и Дивјаци. Манастирот пропаднал во меѓувреме, но во поново време на иницијатива на пејачот Тоше Проески бил обновен.
Во 1951 година биле пронајдени гробови во лозјата североисточно од селото, за кои мештаните веруваат дека потекнуваат од население кое не е поврзано со денешното.
Селце било основано од три македонски семејства, кои дошле од запад (од околина на Елбасан, од Голо Брдо и некоја друга област). Во кое време се случило доселувањето не се знае. Од овие доселеници потекнуваат сите родови во селото. Други извори укажуваат дека овие семејства имале потекло од истоименото село Селце, Дебарско. По доселувањето, едно време селаните го напуштиле Селце поради чума и се засолниле во шумата, во месноста Куќиште.
За време на Илинденското востание тука се произведувани црешовите топчиња.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 10,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 642 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 174 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 178 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Жителите на селото најчесто се занимаваат со земјоделство: тутун и жито. Во бавчите на селаните може да се сретнат домати, краставици, бостан.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Селце живееле 360 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Селце имало 400 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од Селце се иселил голем број од населението и тоа преминало од средно во мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото имало 471 жител, а во 1994 година бројот се намалил дури на 48 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Селце живееле 22 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, сите Македонци.
Родови
Селце е македонско православно село, во селото сите родови се доселенички. Кога точно е основано селото не се знае.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1952 година родови во селото се: Анѓелевци (20 к.), Брајановци (9 к.), Анѓелковци (8 к.), Стојановци (6 к.) и Цапевци (2 к.), доселени се од некое село во околината на Корча, и потекнуваат од ист предок; Китановци (9 к.), Клинчаровци (4 к.) и Стеблевци (2 к.), потекнуваат од ист предок и доселени се од селото Стеблево во Голо Брдо; Рајковци (12 к.), доселени се од некоја област западно од Пелагонија.
Иселеништво
Од ова село биле чести иселувањата. Се знае за следните иселеници: Зенговци (1 к.), иселени се во селото Врбоец; Рековци (2 к.), иселени се во селото Рилево; Бошковци (1 к.), иселени се во Браилово; Вељановци (1 к.), иселени се во Локвени; Наумчевци (1 к.), во Кошино; Петковци (1 к.), Богојевци (2 к.) и Николовци (1 к.), во Алданци. Иселеници има и на други места: Крушево (10 семејства), Бугарија (10 семејства), Прилеп (4 семејства), Северна Америка (2 семејства) и во Крушеани (1 к.). Од 1961 до 1971 година Селце е смалено за 15 семејства.
Самоуправа и политика
Во век, Селце било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Крушево, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Крушево.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крушево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Норово, во која покрај селото Алданци, се наоѓале и селата Белушино, Житоше, Норово и Селце. Селото било седиште на некогашната Општина Селце, која постоела во периодот 1950-1952, кога во нејзе се наоѓале селата Белушино и Селце.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1207 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 7 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 5 гласачи.
Елејн Шоволтер
Елејн Шоволтер (Elaine Showalter, р. ) — американска критичарка, феминистка и писателка на културни и општествени теми. Таа е еден од основачите на феминистичката книжевна критика во академската средина во Соединетите Американски Држави, развивајќи го концептот и правецот наречен гинокритика. Таа е добро позната и почитувана во академските и останатите популарни и културни области. Таа има напишано и издадено голем број книги и статии на различни теми, од феминистичка книжевна критика до мода, понекогаш предизвикувајќи голема контроверзии, особено во нејзиното истажување на болести. Шоволтер е телевизиска критичарка за списанието „Пипл“ и коментатор на  радио и телевизија „Би Би Си“.
Кариера
Шоволтер е специјалист по викторијанска литература од крајот на 19 век. Нејзината најиновативна работа во оваа област е проучувањето на лудилото и хистеријата во литературата, особено во делата на жените и во претставувањето на женските ликови. Таа е професорка емерита на Авалон фондацијата. Добила повеќе академски признанија, меѓу кои стипендијата „Гугенхајм“ (1977-1978) и стипендијата за општествени науки „Рокфелер“ (1981-1982). Таа е исто така поранешен-претседател на Асоцијацијата за современи јазици (МЛА). Најпознати дела на Шоволтер се „Кон една феминистичка поетика“ (1979), „Женската болест: жените, лудилото, и англиската култура“ (1830-1980) (1985), „Сексуалната анархија: родот и културата во периодот „Фен де сјекл“ (1990), „Хистерии: хистеричните епидемии и современите медиуми“ (1997), и „Измислувајќи се себеси: за феминистичкото интелектуално наследство“ (2001). Во 2007 година Шоволтер била претседавач на жири комисијата за престижната Букерова награда за книжевност.
Книгата на Шоволтер „Измислувајќи се себеси“ (2001), која е истражување на феминистичките икони, се чини дека е кулминација на долгогодишниот интерес за пренесување на важноста за разбирањето на феминистичката традиција. Првите раскази и уредувачката работа во доцните 1970-ти и 1980-тите години се дел од истражувањето на историјата на феминистичката традиција во рамките на „дивите предели“ од книжевната теорија и критика. Пишувани во областа на феминистичката книжевна теорија и критика, кои тукушто доживуваа сериозен научен подем на универзитетите во 1970 година, делата на Шоволтер одразуваат свесен напор да се истакне важноста на минатите достигнување во нејзината дисциплина со цел таа да се заоснова на суштинска теорија, и да се собере база на знаења што ќе биде во можност да отвори простор за идните феминистички академски истражување. Во делото Кон една феминистичка поетика, Шоволтер трага во историјата на женската литература, укажувајќи на тоа дека таа може да биде поделена на три фази:
Одбивајќи ги протестот и имитацијата, Шоволтер се залага за приближување кон феминистичката критика од една културна перспектива во тековната женска фаза, а не од перспективишто традиционално доаѓаат од андроцентричната перспектива  како, на пример, психоаналитичките и биолошките теории. Феминистките во минатото имаат работено во рамките на овие традиции ревидирајќи и критикувајќи ги претставите за жените, или нивното отсуство, во машките традиции (во женственаата и феминистичката фаза). Во својот есеј „Феминистичката критика во дивите предели“ (1981), Шоволтер вели: „Културната теорија признава дека постојат важни разлики помеѓу жените како писатели: класа, раса и националност, и историјата се исто толку значајни фактори во литературата колку и родот. Сепак, женската култура формира колективното искуство во рамки на културната целина, искуство што ги поврзува сите писателки меѓу себе во текот на времето и просторот“. Шоволтер не застапува замена на психоанализата, на пример со културната антропологија, поточно речено таа предложува пристапот кон делата од женски автори да биде од културна перспектива, е една од многуте основни перспективи што ќе ги открие сите женски традиции. Сепак, културната антропологија и социјална историја се особено плодни, бидејќи тие „можеби можат да ни нудат терминологија и дијаграм на културното ситуацијата на жените“. Протестот на Шоволтер е дека феминистичката критика мора да ги користи културните анализи како начин да се разбере што жените пишуваат, наместо да диктира што треба да се пишува. Сепак, како изолационист, перспективата на Шоволтер можеби на прво слушање звучи како таа да не се залага за одвојување на женската традиција од страна на машката традиција. Таа тврди дека жените мора да работат и однатре и однадвор во однос на машката традиција истовремено. Шоволтер вели дека најконструктивниот приод кон иднината феминистичката теорија и критика лежи во негувањето на нова женствена културна перспектива во рамките на една феминистичка традиција која истовреме постои во рамките на машката традиција, но од која не зависи или не мора да и поднесува одговор.
Критики и контроверзии
Веројатно најгрубиот критичар на Шоволтер во однос на нејзината феминистичка книжевна теорија е Торил Муа, од Универзитетот Дјук, која во нејзината книга „Сексуална-текстуална политика“ (1985), ја обвинува Шоволтер дека има ограничен поглед кон жените. Муа посебно ги критикува идеите на Шоволтер во врска со женската фаза и идеите за една автономија на жената и потребата на внатрешно трагање по женскиот идентитет. Во претежно пост-структуалистичка ера кога се предлага дека смислата е контекстуална и историска, а дека идентитетот е социјално и јазично конструаиран, Муа тврди дека не постои фундаментално женско-јас. Според Муа, проблемот на рамноправноста во книжевната теорија не лежи во фактот дека книжевниот канон е фундаментално машки и нетипичен за женската традиција, туку проблемот лежи во фактот дали навистина постои канон еднаков за сите. Муа тврди дека женскиот книжевен канон ќе биде не помалку жесток од машкиот, бидејќи тоа значи дека ќе претставува посебна социо-демографска женска класа, која не би можела да ги претставува сите жени бидејќи женската традиција драстично се разликува во зависност од класата, етничката припадност, социјални вредности итн. Женската свесност не може да постои од истите причини. Муа се спротивставува на она што го смета за есенцијалистичка позиција, т.е. се спротивставува на секое утврдувањето на идентитетот врз основа на родот. Критиката на Муа била влијателна, како дел од една поголема дебата меѓу есенцијалистите и постмодерните феминистички теоретичарки во тоа време.
Хистерија и „модерните“ болести
Контроверзното пишување на Шоволтер за болестите како што се „поделена личност“ (порано наречена растројство на личноста), синдромот „Заливска војна“ и синдромот на хроничен замор во нејзината книга „Хистерии: хистерични епидемии и современи медиуми“ (1997) налути многумина во здравствената струка и многумина кои страдаат од овие болести. Пишувајќи во „Њујорк тајмс“, психологот Керол Тарвис коментира дека „Во отсуство на медицинска сигурност, верувањето дека сите овие симптоми се од психолошко потекло не е подобрување во однос на верувањето дека не е постои ниту еден од нив“. Неодамна објавени студии во списанието „Наука“ и во Зборникот на Националната академија на науките покажа дека пациентите со циндром на хроничен замор се инфицирани со класа на ретро-вирусите со стапка од 66-85%, додека помеѓу здравствените контролори биле заразени со стапка помеѓу 4-7%, а тоа покажува дека или СХЗ-пациентите страдаат од недостиг на имунитет или дека постои инфективен агент во игра додека трае болеста. Шоволтер (која нема никаква формална медицинска обука) признава дека добивала писма кои содржат доза на омраза, но тоа не го променило нејзиниот став дека овие состојби се современи манифестации на хистеријата.
Популарната култура
Шоволтер, исто така, се судри со критиките во доцните 1990-ти за нејзините текстови за популарната култура, кои се појавија во магазини како „Вог“ и „Нацијата“. Деидре Инглиш во американскиот магазин „Нацијата“ напиша: Како што пост-структуалистичката критика на политиката на идентитетот се одржуваше во текот на следната деценија и повеќе, така таа, се чини, стана старомодна, во идеите и во облекувањето, за авангардата на женските професионалци да се идентификуваат било со мажи или жени. Контроверзните квоти од Шоволтер за изданието на „Вог“ во 1997: „Од Мери Волстонкрафт до Наоми Волф, феминизмот најчесто зема цврста позиција за мода, шопинг и целата убавина на Монти...Но, за оние од нас што го кријат „Добредојдовте на вашиот лифтинг“ меѓу кориците на „Другиот пол“, страста за модата може понекогаш да се чини како срамен и таен живот .... Јас мислам дека е време да излезе од плакарот“. Шоволтер, наводно, била строго критикувана од страна на нејзините академски колеги за својот став во полза на патријархалните симболи на потрошувачкиот капитализм и традиционалната женственост. Забелешката на Шоволтер била: „Ние не треба да паднеме во постмодернистички апокалиптичен очај за залудноста на политичката акција или неможноста на теоретската точност како предуслов за акција“.
Академска настава
Наставата по литература (2006 г.) беше широко и позитивно оценета, особено во американскиот весник „Педагогија“, кој објави три рецензии и ја нарече „книга која посакуваме да ја имавме кога започнавме со предавања“. Исто така, таа била остро критикувана од страна на Џон Роуз во рецензијата на оваа книга. Роуз ја осуди Шоволтер за она што го гледа како нејзини „банални“ предлози и се подсмева дека таа го опишува откритието дека литературата треба да се изучува како изведба, како „откритие“. Роуз, сепак на крајот и дава пофалба за обидот да се направи литературата „поатрактивна за студентите“. На крајот Роуз го критикува пристапот на Шоволтер за наставата по литература: „работата ќе биде одерена, соголена и е прикажана како уште еден примерок на жанрот“. Преглед на најважните дела Докторатот на Шоволтер е наречен „Двојниот критички стандард: критика на писателките во Англија, 1845-1880“ (1969), а подоцна бил преработен во книгата Литература за себе: британски писателки од Бронте до Лесинг (1978), која содржи подолга дискусија за Вирџинија Вулф. „Женската болест: жените, лудилото и англиската култура“ 1830-1980 (1985) се однесува на хистеријата, која некогаш беше позната и како „женска болест“ и според Шоволтер, денес се вика депресија. Шоволтер покажува колку идеите за женското правилно однесување имаат облик на дефиниција и третман на женското лудило од викторијанската ера до денес. „Сексуална анархија: родот во културата на Фен де сјекл“ (1990) ја истакнува историјата на половите и кризите, темите и проблемите поврзани со борбата за превласт и сексуален идентитет.
Нога
Нога е екстремитет кај живите суштества кој ја носи тежината на телото и помага во одржувањето на положбата и стабилноста на телото при движењето.
Опис
Обично овој екстремитет е во пар, а може да има еден или повеќе пара нозе. Според тоа, постои основна поделба на: бипеди (кај луѓето, птиците; бипедализам), квадропеди или тетраподи (кај цицачите, гуштерите, водоземците), хексаподи (инсектите), шкраплите и стоногалките.
Нозете кај човекот одговараат на задните екстремитети на останатите копнени ’рбетници.
Како компонента на мебелот, ногата се користи за да се обезбеди поддршка, односно стабилност на корисната површина на шкафови, маси, столови, кревети и слично.
Градба
Ногата кај живите суштества е составена од еден или повеќе коскени или друг вид тврди сегменти, и е обвиткана со мускули, што и овозможува да биде подвижна. Кај многу животни, стапалото е одвоен орган на завршниот (дисталниот) дел од ногата.
Културни аспекти
Многу луѓе (претежно млади), најчесто жените во многу западни култури, ги бричат или на друг начин ги отстрануваат влакната на нозете. Ваквите постапки сè со цел за одржување на младешкиот изглед и често се сметаат за привлечни во овие култури.
Наводи
Caniella Arto inferiore Crus Ноги
1972 во книжевноста
1972 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Суровикинска област
Суровикинска област е област во Волгоградската област, Русија.
Домачка Река
Домачка Река — река во Македонија, сместена на планината Билино.
Колумбискоромски јазик
Потекло
Неговото потекло се претпоставува во Балучистан и Синди пред околу 1000 години поради преселбите на Ромите кон Европа. Ромскиот јазик пристигнал во Колумбија во текот на 19 век, што се потврдува со постоењето на семејства на говорители до четвртата генерација.
Раширеност и подгрупи
Тие се наоѓаат главно во департманите Атлантико, Боливар, Кордоба, Нарињо, Норте де Сантандер, Сантандер и Вале дел Каука, покрај градот Богота. Ромското население во овие урбани средишта сочинува 93,47 % од целата земја.
Главните подгрупи на етничката група се Болочок, Бојрас, Чурон, Јанес, Лангосети и Бимбај; повеќето од нив припаѓаат на групата Калдераши. Јазично, во земјата може да се идентификуваат две групи: говорители на т.н. романес и говорители на т.н. румениасте. Првите се наоѓаат во градовите Баранкиља, Богота, Кали, Картагена, Кукута, Жирон, Итагуи, Пасто и Согамосо. Румеанисте, зборуван од Лударите, е концентриран во Кукута и во други градови во регионот Кариби.
Општественокултурна состојба
Ромските народи се особени со тоа што се номади, тоа ги потисна општествено, маргинализирани и прогонувани поради нивната ситуација. Ромите во Колумбија се многу ранливи, со високи нивоа на сиромаштија и потреби, што предизвика Ромите да бидат гледани со немилост од остатокот од општеството. Овој проблем се влошува со фактот што традиционалните занаети на Ромите - како што се обуката за коњи и циркуските дела - станале вон употреба.
Росдорф (Тирингија)
Росдорф (Roßdorf) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Росдорф се наоѓа на работ од ридскиот масив Рен помеѓу Визентал и Роза во долината на потокот Роза.
Светлојарска област
Светлојарска област е област во Волгоградската област, Русија.
Тракошчанска тврдина
Тракошчанската тврдина е дворец кој се наоѓа во Хрватско Загорје, во Хрватска. Замокот е државна сопственост на Република Хрватска, а со него управува музејската установа „Двор Тракошчан“.
Потекло на името
Се смета дека името Тракошчан потекнува оттаму што замокот, којшто е изграден на врвот на еден карпест рид, оддалеку изгледал како змеј застанат на карпа. Оттука, името Тракошчан настанало со спојување на зборот „драко“ (којшто е изведен од германскиот збор „Drache“ што означуве змеј) со зборот „stayn“ што означува камен.
Историја
Дворецот бил изграден во 13 век, како мала тврдина во времето на Загорското кнежевство, изградена поради контрола на границата и на важните патишта во околината. Подоцна, со изградбата на кулата, замокот прераснал во тврдина (Burg) наменета за одбрана од огнено оружје. Со текот на времето, неговото воено значење исчезнало, така што во XIX век тој бил претворен во резиденција во којашто живееле неговите сопственици.
Низ историјата, со него владееле феудалните династии Целски, Јан Витовец, Корвини. По распадот на кнежевството, со дворецот управувал Гулај, а од 1568 година династија Драшковиќ. Дворецот бил на неколкупати прошируван, но најголема промена доживеал во времето на семејството Драшковиќ, кога биле изградени кулите кои служеле за статиционирање на топовите. Во XVIII век, кулите биле модернизирани, а објектот бил обиколен со ѕидини. Во времето на Јурај Драшковиќ дворецот бил уреден со паркова шума, со ретки дрвја на овие простори, како и со создавање на вештачко езеро. Оваа династија дворецот го поседувала до 1994 година, кога се иселиле во Австрија.
Музејот Тракошчан
Замокот е заштитено културно добро и претставува дел од поширока целина којашто, покрај него, е составена од придружните згради на дворецот, градини, парк-шума и езеро. Во дворецот се наоѓа музеј со богата збирка на уметнички слики, мебел и оружје, како и со клавир од првата половина на 19 век. Непосредната околина на замокот е обликувана како парк-шума, со градини кои се осмислени пред 150 години, а дворецот е опкружен со мало езеро.
Официјално мрежно место
Официјално мрежно место на замокот
Морено Хофланд
Морено Хофланд (Moreno Hofland; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Во мај 2015 година, Холанд ја добил својата прва победа во сезоната во масовен спринт на втората етапа на Тур де Јоркшир.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
NGC 3244
NGC 3244 — леќеста галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3244 се споменува и како UGC 5652, MCG 0-27-12, CGCG 9-33.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3244 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3244 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 26 м 21,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 2° 37' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 3244 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30655. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 235; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7713.
1971 во книжевноста
1971 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Урјупинска област
Урјупинска област е област во Волгоградската област, Русија.
1970 во книжевноста
1970 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Тврдина Свети Никола
Тврдината Свети Никола се наоѓа во Шибеник, во Хрватска. Во градот има четири тврдини, но само оваа тврдина се наоѓа на самото пристаниште на Јадранското Море. Тврдината била изградена во 1525 година, во времето кога со овие простори простори владееле Венецијаните. Нејзин архитект е Хиронимос Ди Сан Махаела.
S/2004 S 6
S/2004 S 6 е привремено име на правлив објект кој е забележан во орбитата на планетата Сатурн многу блиску до F прстенот. Сѐ уште не е јасно дали тоа е само космичка магла или месечинка или месечина со цврсто јадро.
Првпат е забележан од страна на научниот тим на сликите снимени од Касини-Хајгенс на 28 октомври 2004 г. и заведен е на 8 ноември истата година.
S/2004 S 6 е забележан и во внатрешната и во надворешната страна на F прстенот.
Според досегашните снимки е дојдено до заклучок дека објектот има пречник од 3 до 5 км.
1969 во книжевноста
1969 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Лена Гинтер
Лена Гинтер (германски: Leena Günther, Келн, 16 април 1991) е германска атлетска репрезентативна. Таа се натпреварува во спринтерските дисциплини, а во репрезентацијата, покрај поединечните дисциплини, таа е член на штафетот 4 х 100 м.
Спортска кариера
Таа започнала да се занимава со атлетика во 2002 година на 11 години. Кариерата на спринтовите ја започнала во Келн. Во 2008 година, Лена Гинтер била германскиот Б-млад шампион на 100 метри. На Европското првенство 2011, била втора на 100 метри.
Питер Стетина
Питер Стетина (Peter Stetina; р. ) — американски велосипедист на чакал, кој настапувал како слободен возач на трки во велосипедизам на чакал и во планински велосипедизам. Претходно настапувал како професионален друмски велосипедист во периодот 2010-2019 за екипите, и.
Кариера
Стетина е роден во Булдер, Колорадо, а моментално живее во Калифорнија. Татко му на Стетина Дејл и вујко му Вејн се поранешни друмски велосипедисти. По осум години поминати со екипата Стетина потпиша со  за сезоните 2014 и 2015.