cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
283 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5225 и 5226 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4467 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3477 и 3478 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 470.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 283 година се протега во 2353 и 2354, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2413 и 2414 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 260. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 932 и 931 исламска година пред хиџра.
Гази Хусеин-паша
Младост и напредување
Хусеин е роден во турско семејство во Јенихесир кај Бурса, северозападна Анадолија. Се преселил во Цариград, но за неговите почетоци се знае сосем малку. За време на Мурат IV бил дворски чиновник. Иранскиот шах му испратил на Мурат IV му испратил на султанот исклучителен подарок — лак кој никој не може да го повлече. Хусеин лесно го повлекол, и со тоа привлекол значајно внимание. Поради ваквиот подвиг, султанот почнал да му доделува чинови: најпрвин како началник на царските коњушарници, а потоа управник (беглербег) на Силистренскиот пашалак (денешна Бугарија), управинк на Египетскиот и Анадолскиот пашалак, капудан-паша (велеадмирал) и др. Учествувал во походи околу Багдад (Ирак) и Ереван (Ерменија). За време на султанот Ибрахим I бил управник на разни европски покраини, а во 1646 г. станал и управник Ханискиот пашалак на Крит.
Управник на Египет
Покрај неговата свирепост, Хусеин-паша бил способен водач на војската во Египет, што се сметало за мошне тешка задача. Обраќал внимание на поединостите во управата и успешно ја намалил стапката на грабежи и провали во Египет.
Во 1637 г. султанот Мурат IV го симнал од функцијата и спровел проверка на египетската благајна, па го натерал да ги надомести причинетите штети. Хусеин-паша одбил, па кајмакамот кој го заменувал до доаѓањето на новот управник го ставил во затвор, и го пуштил откако овој платил голема сума пари.
Кандиска војна
Освојувањето на островот Крил, кој бил владение на Венецијанците се покажало необично тешко за Османлиите. Додека Османлиското Царство било во застој, воената и поморската технологија во Европа била во подем. Без оглед на заземањето на Ханија во 1645 г., остатокот од островот (особено Ираклион) и понатаму успешно им се спротивставувал на Османлиите. Засилувањето не било можно, бидејќи Венецијанците ги блокирале Дарданелите.
Со ова, османлиската војска на Крит била во мртва точка. Дури и при вакви услови, Хусеин успеал да заземе неколку тврдини како Ретимно и го ставил Ираклион под опсада. Обновил многу градби, како и самата тврдина во Ханија. На 28 февруари 1656 г. султанот Мехмед IV го унапредил во голем везир.
Меѓутоа, Хусеин-паша немал прилика да делува како голем везир. Долго пред да се врати во Цариград, султанот се премислил, и на 6 март 1656 г. на негово место го назначил Зурназен Мустафа-паша, кој бил соперник на Хусеин. Зурназен Мустафа бил на функцијата пократко дури и од Хусеин-паша.
Подоцнежни години
Хусеин потоа бил назначен за управник на Румелискиот пашалак — функција која важела за пониска од онаа на големиот везир, но повисока од сите други управници во царството. Сепак, новиот голем везир Ќопрулу Мехмед-паша стравувал од угледот на Хусеин, па затоа го повикал во Цариград. Мехмед-паша го убедил султанот да го стави во затвор, и потоа да го погуби (1659) поради неговите недела.
Требичино
Требичино — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Требичино се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во северозападниот дел на Струмичка Котлина и припаѓа на Општина Василево. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 16 километри.
Ран период
За настанокот на селото има повеќе легенди и преданија. Една легенда кажува дека името на селото е изведено од бројот три и од именката биче. За да опстои на сопствената местоположба, на почетокот населбата била заорана со три бикчиња. Во секавање на овој настан, кој долго време се паметел, новонастанатата населба била наречена Трибичино.
Ова населено место е познато по археолошкото наоѓалиште Дервен и археолошкото наоѓалиште Дрибол. Наоѓалиштата претставуваат населба од доцноантичко и средновековно време. На 2,5 км југоисточно од селото, во нивите на Г. Веселинов се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Третото археолошко наоѓалиште претставува осамен наод од римско време. Од непознато наоѓалиште во атарот на селото потекнува мала плочка од ситнозрнест мермер со релјефна претстава на воин, поставен простум и ан фас. Облечен е во долга кошула со куси ракави и долги панталони, на градите му виси медалјон, а во десната рака држи копје. Плочката се чува во Заводот и музеј во Струмица.
Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 12 семејства и 38 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 84 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 96 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. По крајот на Втората светска војна, Требичино било вклученo во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
На 22 октомври 1944 година, група од околу 100 германски војници од селото Владиевци, преку Трибичино го нападнале селото Варварица, каде се наоѓала Командата на струмичкото воено подрачје, дел од членовите на Градскиот и Околискиот НО одбор и некои членови на Околискиот комитет на КПМ. Нападот бил извршен околу 6 часот наутро. Прво било нападнато селото Трибичино при што загинал еден борец од командата на подрачјето, а друг бил ранет. Потоа германските сили се упатиле  кон  Варварица, помогнати од минофрлачки оган од реонот на селото  Требичино. Со одлучен отпор и противнападот од баталјонот на струмичкото воено подрачје, Германците биле одбиени и принудени да се повлечат кон Владиевци.
До шеесеттите години од 20 век селото имало 45 куќи. Со уништувањето на сточарството, бранот на миграцијата не го заобиколил и Трибичино.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
Стопанство
Некогаш Трибично било познато како село со најмногу стока во Струмичко. Во селото имало над 15.000 кози и 200 говеда,
Демографија
Во 1961 година селото имало 274 жители. Во 1994 година во селото живееле 26 луѓе, сите Македонци
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1796 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Варварица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во селото се наоѓаат следните знаменитости
Папа Јулиј III
Јулиј III (лат. Iulius PP. III; 10 септември 1487 - 23 март 1555) — римски папа од 7 февруари 1550 до 23 март 1555. Бил назнанчен за кардинал, а и за претседател на Тридентскиот собор од страна на папата Павле III. Почетокот на неговото папство не се одликувало со спроведување на реформи. Тој ја обновил традицијата за празнување на празниците и одржување на карневали во Рим. Ги назначил за кардинали, не само оние кои му биле роднини, туку и оние кои му служеле. Во 1551, сакал да го возобнови заседанието на Тридентскиот собор. Водел политика да го воведе католицизмот во Англија, но сето тоа завршило без успех. Во 1551, капелмајстор во папскиот двор станал композиторот Џовани Перлуиџи Палестрина (1525-1594), познат претставник од периодот на ренесансата.
Црква „Св. Димитриј“ - Димитрич
Историја
Храмот е изграден во XIX век. Живописан е од мијачките зографи Христо, Исаија, Кузман и Серафим Фрчковски.
На 23 септември 1956 г. до црквата е поставен камен-темелник на нов храм, отворен на 14 ноември 1976 г. Старата црква е срушена во 1970-тите, и од неа зачуван е само еден дел.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Живоносен Извор“ и „Св. Ѓорѓи“.
Милан Кујунџиќ Абердар
Биографија
Роден е во Белград и го добил името Јаниќије, но подоцна го променил во Милано. Неговиот псевдоним Абердар потекнува од неговите собрани песни.
Студирал гимназија во Белград и Панчево, а се запишал на правниот факултет на Белградскиот ликеј. Со турското бомбардирање на Белград во 1862 година, тој ги прекинал студиите и се приклучил на српската војска.
Потоа добил стипендија од српската влада да студира филозофија во Виена, Минхен, Париз и Лондон. Пред да ги заврши студиите на Оксфорд, во 1866 година се вратил во Србија, повикан од министерот за образование, за да го преземе Катедрата за филозофија на Грандес еколес.
Бил професор по филозофија на белградските Грандес еколес, секретар на Српското учено друштво (од 1873 до 1882 година), претседател на Народното собрание (од 1880 до 1885 година), министер за образование (1886-1887), пратеник на Рим, уредник за млади на Србија и поет.
Кралот Милан Обреновиќ го назначил на 5 април 1887 година за првите 16 академици на Српската кралска академија, меѓу кои бил и Милан Кујунџиќ Абердар.
Учествувал во Српско-турските војни од 1876-1878 година. и поради таа причина бил унапреден во мајор, а подоцна и во потполковник. Меѓу многуте одликувања што ги добил, најзначајни се: орденот за обнова на српското кралство, Орденот на крстот Таково III степен, Орденот бел орел III степен и Орденот на крстот Таково IV. степен со мечеви.
Питер Бројгел Помладиот
Питер Бројгел Помладиот (Pieter Bruegel de Jonge; 1564/1565 – 10 октомври 1636) — фламански сликар, познат како „Пеколниот Бројгел“ поради фантастичните сцени со оган и гротескни фигури. Припаѓал на истакнатото сликарско семејство Бројгел. На делата се потпишувал како Brueghel, поради нестандаризираниот холандски правопис.
Живот
Роде е во Брисел како најстар син на прочуениот слиакр Питер Бројгел Постариот (наречен „Селанецот Бројгел“) и Мајкен Куке ван Алст. Татко му починал во 1569 г, кога помладиот Питер имал само пет години. По смртта на мајка му во 1578 г, со брат му Јан (наречен „Кадифениот Бројгел“) и сестра му Марија се преселил кај баба му, Мајкен Верхулст, вдовица на сликарот Питер Куке ван Алст. Според Карел ван Мандер, таа самата била сликарка и веројатно нивен прв наставник по ликовна уметност.
Дела
Покрај сопствените слики, Питер Бројгел Помладиот ги пресликувал татковите дела, пресликувајќи ги со дупчена хартија. Неговите битови слики од селскиот живот ја немаат суптилноста на татко му, каде е изразена проникливоста во човечкото и живописното.
Југословенски партизани
Југословенски партизани, или едноставно Партизани (официјално име Народноослободителна војска на Југославија ) биле вооружени сили на националното движење за ослободување на Југославија (Југословенски фронт), предводени од Комунистичката партија на Југославија на чело со Тито, за време на Втората светска војна. Првите партизански одреди биле формирани во јуни 1941 година, а во март 1945 година, партизанските единици се трансформирале во ЈНА, редовна воена формација на Демократска Федеративна Југославија. Поради честата реорганизација, за време на војната, неколкупати се менувале имињата овие воени формации:
Југословенското народно ослободително движење имало 6.000.000 цивилни приврзаници; двата милиони жени го формирале Антифашистичкиот фронт на жените (АФЖ). АФЖ управуваше со училишта, болници, па дури и локалните власти. Околу 100.000 жени биле заедно со 400.000 мажи во Југословенската Ослободителна национална армија на Тито која ја истакна својата посветеност на правата на жените и половата еднаквост и користела слики на традиционални фолклор хероини за да се привлечи и легитимизира Партизанката. Југославија е уникатна бидејќи нејзините историчари посветувале големо внимание на жените во отпорот, сè додека земјата не се распаднала во 1980-тите. Тогаш меморијата на жените-војници избледила.
Национална фашистичка партија
Национална фашистичка партија (Partito Nazionale Fascista; PNF) — поранешна италијанска политичка партија, основана од Бенито Мусолини, како политички израз на фашизмот (претходно претставуван од групи познати како „фасции“ (Fasci)). Партијата владеела во Италија дваесет и една година, од 1922 до 1943, со тоталитаристички модел на владеење.
Моментално е единствената партија чијашто реформација е строго забранета со Уставот на Италија, „во каква било форма“. Практично постојат неколку мали фашистички партии во Италија, чиешто постоење моментално не се оспорува.
Историја
Партијата е основана во Рим, на 7 ноември 1921 година, и претставувала преобразба на паравоените групи „Fasci Italiani di Combattimento“ (Фаши италиани ди комбатименто; Италијански борбени групи) во поорганизирана политичка група (Италијанските борбени групи биле основани од Мусолини на 23 март 1919, во Милано).
Националната фашистичка партија (ПНФ) служела во претставувањето, популаризирањето и собирањето поддршка за идеологијата на Мусолини. Таа била главниот агент во обидот за државен удар на 23 октомври 1922, познат како „Марш на Рим“ (Marcia su Roma) (иако истовремено постоел и договор помеѓу Мусолини и кралот Виктор Емануел III, не се смета за толку важен).
По драстичните измени во изборните закони, ПНФ ги добиле контроверзните избори во април 1924. Во 1928 законски станала единствената легална партија во земјата, што траело до 1943.
Партијата се распаднала по апсењето на Мусолини по ударот во Големиот фашистички совет, предводен од Дино Гранди, на 24 јули 1943. Официјално била забранета од владата на Пјетро Бадољо на 27 јули.
Откако нацистичката „Операција Даб“ (Unternehmen Eiche) го ослободила Мусолини во септември, ПНФ била оживеана како Републиканска фашистичка партија (Partito Fascista Repubblicano, PFR; ПФР) на 13 септември, како единствена партија во Северната Италијанска Социјална Република или Република Сало (Repubblica di Salò). Нејзин секретар бил Алесандро Паволини. ПФР не го надживеала погубувањето на Мусолини и исчезнувањето на државата Сало во април 1945.
NGC 6089/2
NGC 6089/2 — леќеста галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6089/2 се споменува и како MCG 6-36-1, CGCG 196-4, CGCG 196-91, KUG 1610+331A.
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6089/2 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6089/2 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 6089/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57491. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2583. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1093.
Светски конгрес на Ромите
Светскиот конгрес на Ромите претставува низа од форуми за дискусија на прашања кои се однесуваат на Ромите ширум светот. До денес се одржале девет Светски конгреси на Ромите. Дел од главните цели на овие конгреси се стандардизација на ромскиот јазик, подобрувања на граѓанските права и образование, зачувување на ромската култура, репарации од Втората светска војна и меѓународно признавање на Ромите како национално малцинство со индиско потекло.
Прв светски конгрес на Ромите
Првиот светски ромски конгрес беше организиран во 1971 година во Орпингтон во близина на Лондон, Англија, Обединето Кралство, финансиран делумно од Светскиот совет на црквите и Владата на Индија. На него присуствуваа 23 претставници од девет нации (Чехословачка, Финска, Норвешка, Франција, Велика Британија, Германија, Унгарија, Ирска, Шпанија и Југославија) и набљудувачи од Белгија, Канада, Индија и САД. Беа формирани пет под-комисии чија цел беше да се разгледаат социјалните прашања, образованието, воените злосторства, јазикот и културата. На конгресот, зелено-синото знаме од конференцијата на Генералното здружение на Циганите во Романија во 1933 година, украсено со црвена чакра со шестнаесет краци, беше потврдено како национален амблем на ромскиот народ, а песната „ Џелем, џелем “ беше усвоена како химна на Ромите. Употребата на зборот „Роми“ (наместо варијанти на зборот „цигани“) беше прифатена и од мнозинството присутни; како резултат, Меѓународниот комитет за цигани (основан во 1965 година) беше преименуван во Комитето Лумнијако Романо (Меѓународен ромски комитет).
Втор светски конгрес на Ромите
Вториот конгрес се одржа во април 1978 година, во Женева, Швајцарија и на истиот учествуваа 120 делегати од 26 земји. Присутните помогнаа да се трансформира Меѓународниот комитет на Ромите во Меѓународна ромска унија.
Четврти светски конгрес на Ромите
Во 1990 година, четвртиот Конгрес се одржа во Сероцк, Полска, на кој присуствуваа 250 делегати. Темите за дискусија вклучуваа репарации од Втората светска војна, образование, култура, односи со јавноста, јазик и енциклопедија на ромски јазик. 8 април беше официјално прогласен за Меѓународен ден на Ромите, во чест на првиот состанок на Светскиот ромски конгрес одржан во 1971 година.
Шести светски конгрес на Ромите
Шестиот конгрес се одржа во Ланчијано, Италија на 8 и 9 октомври 2004 година, на кој учествуваа повеќе од 200 делегати од 39 земји во светот. Делегатите избраа нов претседател на Меѓународната ромска унија (Станислав Станкиевич од Полска) и нов претседател на Светскиот парламент на ИРУ (Драган Јевремовиќ од Австрија). Беше формиран нов комитет за разгледување на прашањата во врска со жените, семејствата и децата.
Седми светски конгрес на Ромите
Седмиот конгрес се одржа во Загреб, Хрватска во октомври 2008 година. На состанокот присуствуваа речиси 300 делегати од 28 различни земји, на кој беше објавен Акцискиот план за градење на ромската нација, документ во кој се наведени плановите за развој на ромскиот национализам и застапеност. На конгресот, Есма Реџепова ја изведе химната на Ромите.
Осми светски конгрес на Ромите
Осмиот конгрес се одржа во Сибиу, Романија во април 2013 година. Приближно 250 делегати од 34 различни земји присуствуваа на состанокот.
Деветти светски конгрес на Ромите
Деветтиот конгрес се одржа во Рига, Летонија во август 2015 година, Присуствуваа приближно 250 делегати од 25 земји. 21 земја од вкупно 25 присутни земји формираа Федерација за решавање на проблемите на ромскиот народ.
Wizz Air
Wizz Air Hungary или Виз Ер Унгарија (Wizz Air Hungary Légiközlekedési Kft.) — унгарска нискобуџетна авиокомпанија во сопственост на влада на Унгарија со седиште во Аеродром Лиц Ференц Будимпешта. Авиокомпанијата обично опслужува споредни аеродроми низ Европа, Израел и Обидинетите Арапски Емирати. Има најголема флота од сите унгарски авиокомпании. Моментално опслужува 42 земји.
Флота
Флотата на Виз Ер ги вклучува следниве авиони (во август 2022) :
Кирхгандерн
Кирхгандерн (Kirchgandern) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Бирократија
Бирократија е форма на политичка, административна и економска организација што се темели брз семоќта на еден круг политичко-админстративен апарат на едена репресивна владејачка група што се стреми да прерасне во нова социјална класа.Владејачки административно управувачки апарат, чиновнички апарат на една институција и на нејзини одделни институции што се стреми сите работи да ги решава круто, формалистички во примената на законските прописи, без да води сметка за вистинските проблеми.
Награда Дејан Медаковиќ
Наградата Дејан Медаковиќ за долго сеќавање е основана во 2008 година во чест на академикот Дејан Медаковиќ. Се состои од златник со ликот на Дејан Медаковиќ и свечена повелба. Наградата ја востановил неговиот издавач ИК „Прометеј“ од Нови Сад.
За наградата одлучува жирито. Жирито кое на 9 октомври 2015 година одлучувало за добитникот за 2015 година, било во состав: Драшко Реѓеп, Радован Поповиќ и Бошко Сувајџиќ. Самата награда била доделена во јануари 2016 година во Нови Сад.
Добитници
Досегашните добитници на наградата се:
Селце (Град)
Селце  — археолошко наоѓалиште во околината на местото Град кај градот Делчево. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
На 2,5 км западно од селото и лево од главниот пат Делчево -  Тработивиште, на терен што претставува пространа тераса се наоѓаат многу фрагменти од покривни ќерамиди, питоси и керамички садови.
Лукас Моура
Лукас Родригес Моура да Силва (роден на 13 август 1992), познат како Лукас или Лукас Моура, е бразилски професионален фудбалер кој игра како десно крило за англискиот клуб „Тотенхем“.
Борталски систем
Борталски систем (по англискиот град Борстал) е специјален воспитен систем за малолетни пестапници; се состои од душева и друштвена соработка на воспитувачот и воспитаниците, при што посебно се води сметка за тоа дека поединецот најлесно се поправа во допир со друштво, а не со изолација од затворен простор каде што му е отворена можноста за допир со злосторниците.
Конгрес на Соединетите Американски Држави
Конгресот на Соединетите Американски Држави (англ. United States Congress) е дводомно легислативно тело на федералната влада на САД кое се состои од Сенат и Претставнички дом. Сенаторите и претставниците се избираат на директни избори.
Претставничкиот дом има 435 претставници кои ги претставуваат своите изборни единици во период од две години. Местата во Претставничкиот дом се сразмерно поделени помеѓу сојузните држави според нивната популација. Во Сенатот, секоја сојузна држава на САД е претставена со по двајца од вкупно 100-те сенатори. Секои две години се избираат приближно една третина од сенаторите во Сенатот, а тие имаат 6-годишен мандат.
Целокупната законодавна власт на САД е во рацете на Конгресот. Иако имаат некои специфични улоги предвидени со уставот на САД, Претставничкиот дом и Сенатот се рамноправни партнери во законодавниот процес: законите не можат да се донесат без согласност од обата дома.
Конгресот се среќава во Капитолот на САД, во Вашингтон, округ Колумбија.
Кокре
Кокре — село во Општина Прилеп, во областа Мариово, во околината на градот Прилеп.
Историја
Во XIX век селото се наоѓа во Прилепската каза, Мариовска нахија во Отоманското Царство.
Население
Според пописот од 2002 година, во Кокре живееле само 7 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1522 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 3 гласачи.
Занзибарски леопард
Занзибарскиот леопард (Panthera pardus adersi) најверојатно е изумрен подвид на леопард, и ендемски вид за Унгуџа, остров во Занзибарскиот архипелаг, кој е дел од Танзанија. Зголемувањето конфликотот меѓу леопардите и луѓето во 20 век довело до демонизирање на овој вид и организирање на обиди за нивно целосно уништување. Напорите за зачувување на овој вид во средината на 1990-тите биле одложени поради тоа што истражувачите заклучиле дека шансите за целосно закрепнување на овој леопард се минимални.
Еволуција
Еволуцијата на занзибарскиот леопард е слична како и на останатите ендемски видови за Унгуџа, вклучувајќи ги и Занзибарскиот сервелински генет и Занзибарски црвен колобус. Се претпоставува дека еволуирал изолиран од африканскиот леопард најмалку од крајот на последното ледено доба, кога островот се одвоил од танзаниското копно поради зголемување на нивото на морето. Ефектот на основањето и адаптацијата на локалните услови, создале леопард кој е помал од неговите роднини кои живеат на копното, но и кој „ги сменил своите точки“. Поточно кажано, кај овој подвид бројните розети делумно се претвориле во точки.
Однесување
Биологијата и однесувањето на занзибарскиот леопард се многу малку познати. Во музеите има само 5 кожи од овој подвид, вклучувајќи ги и типовниот вид во Музеојот на историја на природата во Лондон и познатиот изложен примерок во Занзибарскиот Музеј. . Занзибарскиот леопард никогаш не бил проучуван во дивината, а последниот пар кога бил забележан од истражувачи било на почетокот на 1980-тите. . Повеќето зоолози претпоставуваат дека овој подвид на леопард е целосно или речиси изумрен вид. . Сепак, податоците на занзибарската влада укажуваат дека леопарди биле убивани до средината на 1990-тите, а месното население сè уште пријавува напади на стоката. .
Демонизација и истребување
Локалното селско население ги опишува леопардите како ѕверови чувани од вештерки кои ги праќаат за да им наштетат на селаните. Ова верување е со комплетно оформена идеја за тоа како се огледувани, тренирани и праќани да прават зло. За локалните фармери ова е одлично објаснување за грабливиот карактер на овие животни и на фактот дека „се појавуваат од никаде“ во близина на фармите и селата. . Со заголемувањето на бројот на луѓето и ширењето на земјоделството во 20 век, голем дел од природното живеалиште на леопардот и на останатите животни било уништено. Зголемениот конфликт помеѓу луѓето и леопардите довело до неколку кампањи за истребување на овие мачки. На почетокот лепардот бил локализиран на одредени места на островот, но неговата распространетост се проширила по занзибарската револуција во 1964 година, кога била покрената комбинирана кампања против вештерство и леопарди. Кампањата била промовирана од страна на најпознатиот наоѓач на вештерки во Уганџа, Китанзи. Спроведувањето на оваа кампања и класифицирањето на леопардот како штетник, го довеле до работ на изумирањето.
Валавница во Бистрица
Валавница во Бистрица (општина Петровац на Млави), има статус на споменик на културата. Изградена е кон крајот на 19 век во атарот на селото Бистрица, малку надвор од населбата, во месноста наречена Љештар и припаѓала на семејството Томашевиќ, а се користела за преработка и валање на ткаенина. Таа имала правоаголна форма со димензии 7,70 x 4,30 м. Била изградена делумно од кршени речни камчиња и делумно од дрвени штици а малтарена со малтер од кал. Покривот е на две води. едниот дел е покриен со ќерамидни, а другиот дел има бибер плочка.
За разлика од другите валалници кои се наоѓаат во селото и имаат една просторија, оваа валавница има две соби. Едната од нив служела за живеење во времето на обработката на ткаенината, а другиот се користел за преработка на материјали. Овој втор дел е направен од дрвени штици. Содржел котел за загревање вода, сандак, столбови и чекани. Чеканите се поврзани со систем на лостови со надворешно големо дрвено тркало. Дотекот на вода од јазот била на висина од околу 3 м. во однос на тркалото, од внатре се регулирал со лост на чиј крај има сечило, кое ја отвора и затвора водата.
Ваљавица била рехабилитирана во осумдесеттите години со средства на Република Србија, но денес повторно е запуштена.
Филип Сејмур Хофман
Филип Сејмур Хофман (Philip Seymour Hoffman; -  ) — американски глумец, добитник на Оскарот за најдобар главен глумец, за улогата во филмот „Капоти“, од 2005 година.
Животопис
На 2 февруари 2014 година, Филип Сејмур Хофман бил пронајден мртов во својот дом во Њујорк, поради предозираност со хероин. Претходно, во текот на долги години, тој се лечел од зависноста од дрогата, но третманите на рехабилитација не дале резултати и тој повторно им се враќал на старите навики.
Клепач
Клепач — село во областа Пелагонија, во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во крајниот јужен дел на Прилепското Поле и во јужниот дел на територијата на Општина Прилеп, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Могила. Селото е рамничарско, на надморска височина од 590 метри.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Селиште, Круша, Ѓорев Вир, Кладенец, Бачилишта, Преку Друм и Извор.
Селото има збиен тип. Куќите се делат на маала, а нивните имиња се одредени од родовите, како: Мирчевци, Крамаревци и Чукалевци.
Селото се наоѓа во јужниот дел на Прилепското Поле, оддалечено 22 километри јужно од Прилеп.
Историја
На месноста Селиште, каде сега се наоѓаат ниви, која се наоѓа 400 метри западно од селото, се верува дека била првичната местоположба на селото. Во средината на век, за да го спречат турското ширење од соседните села Ерековци и Канатларци во атарот на селото, мештаните решиле да го поместат селото. Други наведуваат дека селото било преместено поради поплава на Црна Река, што е поверојатно. На Селиште се познава црквиште (камен со крст), а биле најдени и стари гробови. .
Се верува дека селото било основано за време на населувањето на Турците во блиските села, Ерековци и Канатларци. Основачи на Клепач биле македонски доселеници од Преспа. Од тие доселеници потекнуваат сите селски родови.
Во минатото, селото било погодено од чума.
Во век, Клепач било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
На 15 мај 1906, реонската чета на Велко војвода, која се состоела од 9 души, е заобиколена од турска потера во с. Клепач. Четата јуначки се бранела во добро укрепена куќа, но кога таа била запалена, четниците ја кршат вратата и во бегство сите биле убиени. Од аскерот паднал 1 убиен и 3 ранети.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 4,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 366 хектари, на шумите отпаѓаат 17 хектари, а на пасиштата 16 хектари, па според тоа селото има исклучително полјоделска функција.
Население
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името К-л-п-а-ч и имало 30 семејства и 2 неженети, сите христијани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Клепач живееле 204 жители, од кои 196 Македонци и 8 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Клепач имало 200 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Клепач поради иселувањето на населението преминало од средно во мало село по големина. Селото во 1961 година броело 432 жители, од кои 412 биле Македонци, а 20 жители Турци, а во 1994 година 156 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Клепач живееле 160 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 91 жител, од кои 88 Македонци, 1 Албанец и 2 лица без податоци.
Родови
Клепач е македонско село.
Родови во селото се:
Стојчевци,Јосифофци,Звездаковци,
Најстар жител во селото е Богдан Чукалески-2022год
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Прилеп, која била значително проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална Општина Тополчани.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Прилеп.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Тополчани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Тополчани, во која селото Клепач, се наоѓале и селата Веселчани, Загорани, Тополчани, Тројкрсти и Чепигово. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Канатларци, во која влегувале селата Ерековци, Канатларци, Клепач и Шелеверци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1503 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 98 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следниве иселени родови: Клепачани (5 к.) и Беличовци (1 к.), живеат во селото Долно Оризари; Шиндевци (4 к.), живеат во Долна Чарлија и Куртовци (6 к.) и Саравиновци (3 к.), живеат во соседното село Ношпал.
Росарио Флорес
Росарио дел Кармен Гонзалес Флорес попозната како Росарио Флорес (Spanish pronunciation:[roˈsaɾjo floɾes] ; е шпанска пејачка, композитор и глумица со цигански корени таа е родена на 4 ноември 1963 година) двократна добитничка на латинската Греми награда.
Родена е во Мадрид, Шпанија, како ќерка на Антонио Гонзалес ('Ел Пескаила') и познатата пејачка Лола Флорес. Таа е сестра на пејачката Лолита Флорес и на текстописецот Антонио Флорес. Таа има ќерка со своето поранешно момче Карлос Орелана. Нејзиниот втор син, Педро Антонио, е роден на 21 јануари исто како и неговата баба Лола Флорес. Росарио и Педро Лазага, нејзиниот партнер и татко на нејзиниот втор син, се запознале додека го снимале филмот на Педро Алмодовар, Зборувај со неа во 2001 година.
Латински Греми награди
Наградите Латински Греми се доделуваат секоја година од Латинската академија за уметност и наука за снимање во САД. Флорес има добиено две награди од седум номинации.
284 п.н.е.
284 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 284. година пред новата ера, 284. од првиот милениум п.н.е., 84. од 3 век п.н.е. и петта од 280-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5224 и 5225 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4466 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3476 и 3477 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 469.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 284 година се протега во 2352 и 2353, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2412 и 2413 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 259. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 933 и 932 исламска година пред хиџра.
Мане Симјаноски
Мане Мишев Симјаноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Поради тешкиот живот заминал на работа во Суботица каде бил пекарски работник и членувал во УРС-овите синдикати. По окупацијата се вратил во своето село кое било под бугарска окупација. Во селото прво почнал активно да работи во СКОЈ, а потоа во Партиската организација. Прибирал оружје, храна и други материјали за потребите на НОВ. Во јануари 1944 година бил повикан на воена вежба во бугарската војска во Прилеп од каде избегал и се приклучил на редовите на Првата македонско-косовска бригада. Со Бригадата бил во Егејска Македонија. Загинал во април 1944 година, на враќање од Февруарскиот поход, во борба со бугарските фашисти кај селото Завој, Охридско.
Танзанија
Обединета Република Танзанија е земја на источниот брег на Африка. Се граничи со Кенија и Уганда на север, Руанда, Бурунди и Конго на запад, Замбија, Малави и Мозамбик на југ, и Индискиот Океан на исток. Именувана е по Тангањика и островот Занзибар. Главен град на Танзанија е Додома, а најголем град е Дар ес Салам, кој претходно бил главен град. Земјата била членка на Комонвелтотот, сè до нејзината независност во 1961 година. Во 1964 годинаа, со обединувањето на Тангањика со Занзибар и островот Пемба била формирана Обединета Република Тангањика и Занзибар, подоцна преименувана во Обединета Република Танзанија во 1996.
Географија и клима
Танзанија зафаќа површина од 945.087 квадратни километри. Во североисточниот дел од земјата има планини, вклучувајќи ги Меру и Килиманџаро, и двата активни вулкани. Природната убавина на Килиманџаро и неговата надморска височина од 6.010 метри (највисокиот врв во Африка) привлекуваат илјадници туристи.
На запад на Танзанија се наоѓаат езерото Викторија, најголемото езеро во Африка и изворот на Нил. Југозападно од него, разграничувајќи ги Танзанија и Демократската Република Конго, е езерото Тангањика, второто најстаро и најдлабокото езеро во светот, по Бајкалско Езеро. Танзанија се одликува со два врнежливи периода: подолгиот трае од март до мај, а пократкиот од ноември до јануари.
Население, јазик и религија
Христијанството е најбројна религија во Танзанија, но постојат и значителни муслимански и анимистички малцинства.
NGC 3732
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3732 се споменува и како MCG -2-30-5, IRAS 11316-0934.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Петар Скок
Петар Скок (Јурково Село кај Жумберк, Хрватска, 1 март 1881 – Загреб, 3 април 1956) – хрватски лингвист, ономастичар со светски глас.
Биографија
Од 1892 г. до 1900 г. учел гимназија во Карловац. На Универзитетот во Виена (1900–1904) студирал романска и германска филологија. Бил средношколски професор во Бања Лука и библиотекар во Покраинскиот кралски музеј во Босна и Херцеговина. Од 1919 г. до пензионирањето (1952) работел како универзитетски професор на Филозофскиот факултет во Загреб. Во младоста се занимавал со литература, а подоцна најмногу со лингвистика. Дал исклучителен придонес во повеќе области: романистиката, јужната славистика, кроатистиката, балканистиката, народниот латинитет, етноисторијата, контрастивната лингвистика.
NGC 3732
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Петар Скок
Биографија
Во 1929 година во Гласникот на Скопското научно друштво објавува одговор до бугарскиот лингвист Стефан Младенов, кој претходно го прозвал заради тоа што во извештај за карактерот на словенскиoт јазик во Македонија, Скок не ја употребувал бугарската терминологија.
Во обемната статија O bugarskom jeziku u svjetlosti balkanistike од 1932, повторно спори со Младенов за неговото дело Историја на бугарскиот јазик (Geschichte der bulgarischen Sprache) објавено 1929 во Берлин.
Коџа Хусрев Мехмед-паша
Коџа Хусрев Мехмед-паша (1769 – 1855) — османлиски Капудан-паша („Голем адмирал“) на Османлиската морнарица и државник кој се издигнал на позицијата Голем везир подоцна во неговата кариера, во периодот меѓу 2 јули 1839 и 8 јуни 1840 година за време на владеењето на Абдулмесид I. Сепак, во периодот на 1820-ите, тој имал различни клучни административни улоги во борбата со месните војсководци, реформацијата на армијата, и реформацијата на турската облека.
Во Египет
Тој бил миленик на Кучук Хусеин-паша, реформатор кој станал Капудан-паша во 1792 година. Во 1801 година, Хусрев-паша командувал со 6.000 војници кои им помогнале на британците да ги прогонат французите од Розета. Поради ова, тој бил назначен за управник на Египет, од чија позиција бил обвинет за убиството на Хусеин-паша и убиствата и заробувањето на водачите на Мамлузите. Многу од ним биле ослободени или пак побегнале со британците, додека пак останатите ја окупирале Минија меѓу Горен и Долен Египет.
Капудан-паша управник на Требзон
Хусрев-паша бил и Капудан-пашана османлиската морнарица во периодот од 1811 до 1818 година. Тој бил назначен за управник на Требзон во два наврати, во периодот кога османлиската држава била во борби за превласт на Црното Море со феудалните владетели.
Грчката војна за независност
За време на грчката војна за независност, тој бил назначен за Капудан-паша повторно кон крајот на 1822 година.Во оваа улога, тој го освоил и уништил островот Псара во јуни 1824 годинаи тогаш тргнал кон островот Самос, каде му се придружила египетската флота. Во периодот на месеците јули и август, имало неколку судири спо грчката флота, кулуминирајќи со победа на грците во Битката кај Геронтас.
Осовременување на турската армија
Во 1826 година, Хусрев-паша имал важна улога во распуштањето на Јаничарскиот корпус и во создавањето на „Мансурската армија“ налик на онаа на европските сили. Бил назначен за сераксер (командант на војската) во мај 1827 година, Хусрев-паша ги реформирал и дисциплинирал одредите. Бидејќи и самиот не ги знаел современите воени техники, тој создал одбор од странски стручни лица и друг персонал кои требале да му помогнат. Поради воената реформа и целосната контрола нас новата османлиска војска, Хусрев-паша успеал да наметне многу од своите штитеници во воените структури. Вкупно, Хусрев-пашиното домаќинство успеало да даде 30 генерали.
Прифаќање на фезот и замена на турбанот
Хусрев-паша исто така бил и за напуштање на носењето на турбан и го промовирал носењето на фез како сеопшта шапка за муслиманите мажи во Османлиското Царство за време на владеењето на султанот Махмуд II. Тој видел дека фезот го носеле повремено тунижаните и алжирците за време на неговите патувања низ Средоземјетопо што истиот започнал да се носи и во главниот град на Османлиското царство, по што обичајот да се носи се проширил низ целото царство.
Исмаил Мачев
Исмаил Мачев ( во —  во ) — македонски и југословенски атлетичар кој се натпреварувал на 400 метри. Учествувал на Летните олимписки игри 1988 и на две светски првенства. Бил добитник на сребрен медал на Средоземните игри во 1987 година.
Животопис
Мачев е роден во Скопје на 3 јануари 1960 година. Тој во кариерата има постигнато бројни успеси, меѓу кои се двата сребрени медали на Средоземните игри, во 1987 година во Сирија и 1991 година во Атина. Учествувал на ЛОИ 1988, како и на неколку Светски првенства. Во негова сопственост е и актуелниот рекорд на 400 метри, кој е сѐ уште недостижен за активните атлетичари - 45,83 секунди.
Мачев бил член на познатата „најбрза бела штафета“ 4x400 метри, заедно со Слободан Бранковиќ, Дејан Јовковиќ и Ненад Ѓуровиќ, која на Светското првенство во Токио во 1991 година го освоила четвртото место.
После натпреварувачката кариера Исмаил Мачев работел како тренер во Црвена Ѕвезда во Белград, каде бил премногу ценет и каде неколкупати добил награди за најдобар тренер во младински категории. По долго и тешко боледување, починал во Белград на 21 јануари 2019 година. Тој повеќе од две години се борел со рак на белите дробови, каде успешно минал и операција, но болеста повторно се вратила.
Лични рекорди
На отворено
Во сала
ФК Вест Хем Јунајтед
ФК Вест Хем хунајтед — англиски фудбалски клуб од Вест Хем, источен Лондон. Моментално се натпреварува во Премиер лигата.
Од 1904 година својте домашни натпревари ги играле на стадионот Болејн Граунд, кој е попознат како Аптон Парк.
Историја
Клубот е основан под името Thames Ironworks F.C., а после пет години го менува името во Вест Хем Јунајтед. Во 1919 година тимот почнува да настапува во англиската фудбалска лига. Иако никогаш не ја освоиле шампионската титула, (најдобар пласман имаа во 1986 кога завршија на 3. место), трипати Вест Хем го освојуваше ФА Купот, 1965., 1975. и 1980. Од европските трофеитие го освоија Купот на победниците на куповите во 1965. и Интертото купот во 1999-тата. Исто така тие го освоиле и првиот т.н. War cup во 1940. Интересно е дека Вест Хем засега единствен англиски тим кој испаднал од Премиер лигата иако освоил повеќе од 40 бодови (2003.). Вест Хем е исто такапоследниот клуб кој го освоил ФА Купот со сите англиски играчи, и последен на кого тоа му успеало додека играл во втора лига.
Соперници
Соперници на Вест Хем се неговите соседи од Лондон, Тотенхем и Арсенал како и Челзи со кое е изразено соперништво помеѓу источен и западен Лондон. Интересно е дека Вест Хем Јунајтед е последниот клуб кој го победил Арсенал ФК на стадионот Хајбари и првиот тим кој ги победил на новиот Стадион Емирати.
Сепак, најголем соперник на Вест Хем уште од неговото основање е Милвол.