cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Источнокарипски долар
Монети
До 1981 година во оптек биле монетите на BWI$. Во 1982 година била воведена нова серија на монети во апоени од 1, 2, 5, 10 и 25 центи и 1 долар. Монетите од 1 и 5 центи биле обработени во форма, додека монетата од 2 центи биле квадратни. Овие три биле изработени од алуминиум. Монетите од 10 и 25 центи биле кружни и изработени од бакроникел. Доларот бил алуминиумска бронза и исто така кружен. Тркалезната, алуминиумска бронзена монета од долар била заменета во 1989 година со десетаголна, изработена од бакроникел. Во 2002 година биле претставени нови и поголеми кружни парчиња од 1, 2 и 5 центи, заедно со нова монета од 1 долар, која исто така беше тркалезна. Ликот на кралицата Елизабета II, исто така, бил променет истата година на сите апоени на монети во дизајнот на Јан Ранк-Бродли, што ја прави последна валута на Комонвелтот до тој датум што го прекинала портретот на Арнолд Мачин. Нивните состави останале алуминиум и бакроникел, соодветно. Постојат повисоки апоени, но тие се издавале само како колекционерски монети. Монетите од 1 и 2 центи биле повлечени од оптек во јули 2015 година, а останале законско средство за плаќање до 30 јуни 2020 година.
Банкноти
Во 1965 година, Управата за валути на Источни Кариби издала банкноти во апоени од 1, 5, 20 и 100 долари, сите со портретот на кралицата Елизабета Втора на Пјетро Анигони од 1956 година во регалии на Редот на жартиерата. Првите изданија во името на Централната банка на Источна Карибите во 1985 година биле со исти апоени, со додавање на банкноти од 10 долари. Последните банкноти од 1 долар биле издадени во 1989 година, а банкнотите од 50 долари биле воведени во 1993 година. На 1 април 2008 година, Централната банка на Источните Кариби издала нова серија на банкноти кои биле како претходните изданија, освен што бил изоставен бар-кодот и буквите од кодот на државата кои претставуваат дел од серискиот број на тековните банкноти. Во 2012 година, Централната банка на Источните Кариби издала серија банкноти со Брајово писмо во обид да обезбеди банкноти кои полесно би ги користеле слепите и лицата со оштетен вид. Подигнатите знаци на Брајовото писмо на надградените банкноти имаат тема за крикет во облик на топчиња и трупци. Овие карактери се додадени на банкнотите од 10, 20, 50 и 100 долари.
Во 2019 година, Централната банка на Источните Кариби треба да воведе ново семејство на банкноти произведени на полимерна подлога и претставени во вертикален формат.
Спанчово
Спанчово или Спанчево (Λατομείο, Латомио; до 1927 г. Σπάντσοβο, Спанцово ) — село во Кукушко, Егејска Македонија, денес во општината Пајонија на областа Централна Македонија, Грција. Има само 1 жител (2011), а атарот зафаќа површина од.
Географија
Селото се наоѓа на околу 4 км североисточно од градот Ругуновец, во традиционалната област Солунско Поле.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Спанчово била мала македонска чифлигарска населба. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Спанчово (Spantchiovo) е село во Авретхисарската (Кукушка) каза со 12 домаќинства, со вкупно 54 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Спанчево имало 78 жители, сите Македонци.
Потпаѓање под Грција
Во Првата балканска војна е заземено од грчките единици, а летото 1913 г. за време на Втората балканска војна Спанчово е запалено од грчката војска, а македонското население се спасило пребегнувајќи преку граница. Атарот на селото го откупиле велепоседничките семејства Аркудеос и Каратодорос.
Население
Истата 1913 г. во селото е попишано 21 лице, од кои повеќето биле од сточарските семејства доведени како наемници на велепоседите. Ви 1920 г. местото имало 69, а во 1928 г. — 63 жители. Во 1927 г. селото е преименувано во Латомио. Во 1940 г. е заведено дека селото има само 1 жител, поради тоа што велепоседничките семејства се преселиле во Солун. Сепак, во 1951 г. во Спанчово се попишани 172 жители, што значи дека земјопоседниците повторно довеле жители од околните села ги работат имотите. Во претстојниот период бројот на жители почнал да опаѓа, па така во 1961 г. имало 57 лица, во 1971 г. се намалил на 25, а во 1981 г. — 9 жители. Во 1991 г. селото се свело на населба без жители. Во текот на следното десетлетие Спанчово повторно станува населено, со 12 лица во 2001, но само 1 лице во 2011 г.
Rock-A-Hula Baby
Rock-A-Hula Baby песна што Елвис Присли ја изведе во филмот Сини Хаваи од 1961 година. Вклучен во неговиот албум за саундтрак за овој филм. Во САД, оваа песна
беше Side B на синглот. „Can't Help Falling in Love“. Сепак, таа достигна број 5 на табелата. Билборд Хот 100 (вкупна табела на синглови во различни жанрови на поп-музика, главна хит-парада на ова списание). (А „Can’t Help Falling in Love“ се искачи на 1 место.) Во Велика Британија, овој сингл се сметаше за дабл „Rock-A-Hula Baby / Can't Help Falling In Love“. Синглот достигна број 1 на националната табела (UK Singles Chart). Стивен Томас Ерлевин во својот преглед на изданието од 2003 година на Елвис Присли 2-ри до никој не именуван песна „Rock-A-Hula Baby“ „лажен кичест артефакт“ (англ. lousy kitsch artifact) и се жалеше дека песната е вклучена во колекцијата наместо подобри синглови, едноставно затоа што достигна број 1 во Британија.
Дан Шехтман
Тој бил награден со Нобеловата награда за хемија во 2011 година за откривање на квазикристали, што го прави еден од шесте Израелци кои ја добиле Нобеловата награда за хемија.
Животопис
Ден Шехтман е роден во 1941 година во Тел Авив, во тогашниот Мандат Палестина; градот станал дел од новата држава Израел во 1948 година. Тој пораснал во Петах Тиква и Рамат Ган во еврејско семејство. Неговите баба и дедо се преселиле во Палестина за време на Втората Алија (1904–1914) и основале печатница. Како дете, Шехтман бил фасциниран од „Таинствениот остров“ од Жил Верн (1874), кој го читал многу пати. Неговиот детски сон бил да стане инженер како главниот протагонист Сајрус Смит. "Мислев дека тоа е најдоброто нешто што човек може да го направи. Инженерот во книгата знае механика и физика и од ништо создава цел начин на живот на островот. Сакав да бидам таков."
- Дан Шехтман
Шехтман е во брак со проф. Ципора Шехтман, раководител на Одделот за советување и човечки развој на Универзитетот во Хаифа и автор на две книги за психотерапија. Тие имаат син Јоав Шехтман (последокторски истражувач во лабораторијата на Вилијам Моернер) и три ќерки: Тамар Финкелштајн (организациски психолог во центарот за раководство на израелската полиција), Ела Шехтман-Кори (д-р по клиничка психологија) и Рут Дагуд-Нево (исто така доктор по клиничка психологија). Тој е атеист.
Академска кариера
По добивањето на докторатот по материјално инженерство од Технион во 1972 година, каде што се стекнал и додипломец по машинство во 1966 година и магистер во материјално инженерство во 1968 година, Шехтман бил соработник на Националниот истраживачки совет во Воздухопловните истражувачки лаборатории во Воздухопловната база „Рајт Патерсон“, Охајо, каде што студирал три години за микроструктурата и физичката металургија на титаниумските алуминиди. Во 1975 година, тој се приклучил на одделот за инженерство на материјали во Технион. Во 1981-1983 година тој бил на периодична работа на Универзитетот „Џонс Хопкинс“, каде што изучувал брзо зацврстени алуминиумски преодни метални легури, во заедничка програма со Националното биро за стандарди (денес НИСТ). Во текот на оваа студија тој ја открил икозаедралната фаза која го отвори новото поле на квазипериодични кристали.
Во 1992-1994 година тој бил на периодична работа во Националниот институт за стандарди и технологија (НИСТ), каде што го проучувал ефектот на дефектната структура на хемиското парно таложење на дијамантот врз неговиот раст и својства. Истражувањето на Шехтман и Технион било спроведувано во Центарот „Луис Еделштајн“ и во Волфсоновиот центар, кој е предводен од него. Служел во неколку комисии на Сенатот на Технион и бил на чело на еден од нив.
Шехтман се приклучил на Државниот факултет во Ајова во 2004 година. Тој моментално поминува околу пет месеци годишно во Ејмс на состанок со скратено работно време.
Од 2014 година е раководител на Меѓународниот научен совет на Политехничкиот универзитет Томск. На 23 мај 2023 година, тој го посетил Институтот за хемија при ПМФ во Скопје, и го направил предавањето насловено „Демографија, технолошко претприемништво и иднината на Македонија“ во тамошниот амфитеатар.
Работење на квазикристалите
Од денот кога Шехтман ги објавил своите наоди за квазикристалите во 1984 година до денот кога умрел Лајнус Полинг (1994), Шехтман доживеал непријателство од него кон непериодичното толкување. „Долго време бев јас против светот“, рече тој. „Бев предмет на потсмев и предавања за основите на кристалографијата. Водачот на противењето на моите откритија бил двократниот нобеловец Лајнус Полинг, идол на Американското хемиско друштво и еден од најпознатите научници во светот. Со години, до својот последен ден, тој се борел против квази-периодичноста во кристалите. Тој не бил во право, а по некое време уживав во секој момент од оваа научна битка, знаејќи дека погрешил.“
Лајнус Полинг е забележан велејќи: „Не постои такво нешто како квазикристали, само квази-научници“. Полинг очигледно не бил свесен за трудот во 1981 година од Х. Клајнерт и К. Маки кој ја истакнал можноста за непериодична икозаедрална фаза во квазикристалите (види историски белешки). Шефот на истражувачката група на Шехтман му рекол „да се врати и да го прочита учебникот“, а неколку дена подоцна „го замоли да си замине за да „нанесе срам“ во работниот состав. Шехтман се чувствувал отфрлен. По објавувањето на неговиот труд, други научници почнале да ги потврдуваат и прифаќаат емпириските наоди за постоењето на квазикристали.
Нобеловиот комитет при Кралската шведска академија на науките рекол дека „неговото откритие е крајно контроверзно“, но дека неговата работа „на крајот ги принудила научниците да ја преиспитаат нивната концепција за самата природа на материјата“. Преку откритието на Шехтман, неколку други групи можеле да образуваат слични квазикристали до 1987 година, откривајќи дека овие материјали имаат ниска топлинска и електрична спроводливост, додека поседуваат висока структурна стабилност. Квазикристали исто така се пронајдени и во природата.
Квазипериодичен кристал, или накратко, квазикристал, е структура која е подредена, но не периодична. Квазикристална шема може постојано да го пополнува целиот расположлив простор, но нема преводна симетрија. „Апериодичните мозаици, како оние пронајдени во средновековните исламски мозаици на дворецот Алхамбра во Шпанија и светилиштето Дарб-и Имам во Иран, им помогнаа на научниците да разберат како изгледаат квазикристалите на атомско ниво. Во тие мозаици, како и кај квазикристалите, шаблоните се редовни – тие следат математички правила – но никогаш не се повторуваат.“ Интригантна одлика на таквите обрасци, [кои] се наоѓаат и во арапските мозаици, е тоа што математичката константа позната како грчката буква tau [sic], или „златниот пресек“, се појавува одново и одново. Во основата е низа разработена од Фибоначи во 13 век, каде што секој број е збир од претходните два.“
Во првата деценија на 21 век, квазикристалните материјали можеле да бидат користени во голем број примени, вклучително и образување на издржлив челик кој е користен за фина инструментација и нелеплива изолација за електрични жици и опрема за готвење, но во моментов немаат технолошки примени.
Карајанија
<mapframe text="Местоположба на Карајанија" latitude="40.3175" longitude="21.666" zoom="9" width="270" height="270" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 21.66589736938477,         40.32233614396688        ]      }    }  ] } Карајанија (Καραγιάννια) — мала географска област во Кожанско, Егејска Македонија.
Областа лежи 25 км западно од градот Кожани и има облик на зарамнета вдлабнатина, вгнездена во јужните падини на планината Сињак. Непристапна е од север, запад и исток, бидејќи е обиколена со високи планини, и до неа се доаѓа само од југ. Претставува широка клисура образувана со ерозија на водите кои се слеваат од Сињак од северозападен правец.
Населени места
Карајанија била традиционална населено со Турци, што се гледа од изворните имиња на местата. Ова се променило во 1920-тите, кога сето население е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци-бегалци согласно размената утврдена според Лозанскиот договор. Набргу потоа, грчката држава ги сменила имињата на селата. Денес областа има вкупно 1.465 жители, распоредени во следниве села, сите во денешната Општина Кожани:
Независност на Парагвај
Независноста на Парагвај е процес кој преку политички и воени дејствија современата држава Парагвај се изборила за сувереност и независност на својата територија и од шпанската империјалистичка власт. Процесот на независноста на Парагвај започнал на 14 мај 1811, една година по Мајската револуција во Буенос Аирес, кога била создадена локална владејачка хунта. Во почетокот на 1811 година парагвајските сили постојано ги поразувале аргентинските воени сили, кои пак ја сметале Парагвај за сепаратистичка покраина која сакала независност наместо да остане во федерацијата на скоро создадената држава Обединети Покраини на Рио де ла Плата (и двете биле составен дел на претходното Вицекралство Рио де ла Плата). Парагвајската Република била прогласена на 12 октомври 1813 година, а формалниот чин се случил на 25 ноември 1842. Парагвајската независност била зацврстена само по Парагвајската војна, настан кога Империјата Бразил се спротивставила на понудата на Аргентина за поделба и анектирање на Парагвај.
Позадина
Во 1776 година шпанскиот крал Карлос III го создал Вицекралството Рио де ла Плата со главен град Буенос Аирес. Во склоп на оваа шпанска колонијална административна единица влегувале современите Аргентина, Боливија, Уругвај, Чиле, Парагвај и Рио Гранде до Сул (бразилска сојузна држава). Во 1782 година се воспоставил општинскиот систем, каде Општина Парагвај имал само едно населено место со статус град - Асунсион.
За време на Полуостровската војна во Шпанија, кога Наполеон ја зазел Шпанија и шпанскиот престол, Британската Империја се обидела да ја преземе контролата на шпанската колонија Вицекралство Рио де ла Плата преку своите инвазии на Рио де ла Плата. Во 1806 и 1807 Британците ги окупирале Буенос Аирес и околните градови. За протерување на Британците се организирале сите вицекралски покраини, меѓу кои и Парагвај. Парагвајските трупи во битките против Британија биле предводени од Гувернерот Веласко кои пак се бореле во битките за Монтевидео.
Монархистичка управа
По Мајската револуција од 1810 година во Буенос Аирес и создавањето на Примера хунта, која пак се стремела за владеење на сите територии кои биле под управа на поранешното Вицекралство Рио де ла Плата, во Парагвај сè уште владееле структури од колонијалниот период. Така, Буенос Аирес го испратил Хосе де Еспинола во Асунсион со задача да ја приклучи поранешната колонијална покраина во составот на независната Обединети Покраини на Рио де ла Плата. Еспинола не успеал во оваа мисија и многу брзо бил избркан од Парагвај.
Кралскиот гувернер во Асунсион, Бернардо де Веласко и Уидобро, на 24 јули организирал месно кабилдо составено од 200 месни благородници, кои на тој настан му одговориле на Буенос Аирес дека тие (односно Парагвај) сè уште се лојални на монархијата и шпанскиот крал Фернандо VII и го одбиле авторитетот на Примера хунта. Дополнително на тоа, кабилдото донело одлука за мобилизација на населението и Веласко заминал со своите трупи во Јагуарон за да основа одбранбени позиции.
Политичката иднина на Парагвај била одлучена со конфликти помеѓу три групи, секоја со своја засебна замисла за иднината на државата: „полуостровците“ (луѓе кои се родени во Шпанија и живеат во Парагвај), портењо (граѓани, во овој случај жители на Буенос Аирес и поддржувачи на Примера хунта) и месни Парагвајци и креолци предводени од Фулхенсио Јегрос и Педро Хуан Кабаљеро.
Во септември 1810 година се обелоденил заговорот кој бил спреман од групата на луѓе „потењо“, план кој имал за цел заземање на Асунсион. Осомничените биле уапсени од властите и испратени во Форт Борбон.
Луѓето од групата „портењо“ сакале да ја заземат власта на целото поранешно вицекралство и така во септември 1810 година Буенос Аирес повторно испратил трупи во Парагвај, овој пат под команда на Мануел Белграно. Целта била освојување на Парагвај, но сепак тие биле поразени од Парагвајците за време на битката на Такуари и битката на Парагвари. Оваа т.н. Парагвајска кампања (а во Парагвај денес се нарекува 'Војна за независност') била успешна за Парагвај, но катастрофална за Буенос Аирес.
За време на овој процес, гувернерот Веласко покажал голема слабост и плашење од можните анти-монархистички трупи од околните држави и планирал да побара поддршка од Португалија преку својата колонија Бразил и дури бил спремен да го прифати португалскиот суверенитет. Ова не било никако прифатливо за месното парагвајско население, особено одбивно било помеѓу креолското население. Тие сметале дека Португалија е стар непријател која присвоила голем број парагвајски територии.
Победата за време на Парагвајската кампања и ослабувањето на позицијата на монархистот Веласко го зацврстил локалниот патриотизам на Парагвајците и тие почнале да кројат планови за негово рушење од власта.
Револуцијата од 14 мај
Првично планот бил да се започне со Парагвајската револуција на 25 мај, на првата годишнина од Мајската револуција. Се очекувало воените сили под команда на Фулхенсио Јегрос да маршираат од Итапуа и да бидат поддржани од гарнизони и од други градови, но преговорите на Веласко со Португалците ја забрзале револуцијата.
Вечерта на 14 мај 1811 година, воена побуна започнала во Асунсион. Под раководство на Педро Хуан Кабаљеро, поборниците тргнале кон седиштето на гувернерот Веласко, кое пак се наоѓало на плоштадот во Асунсион. Таму се сретнале со малиот гарнизон предводен од Маурисио Хосе Троче.
На полноќта, Висенте Игнасио Итурбе му ги објавил барањата на Веласко, кои во суштина биле:
Офицерите, меѓу кои биле Педро Хуан Кабаљеро, Фулхенсио Јегрос, Висенте Игнасио Итурбе, Маурисио Хосе Троче, Фернандо де ла Мора, Хуан Валеријано де Зебалјос и Хосе Гаспар Родригес де Франсија го присилиле Веласко да создаде трочлена извршна хунта.
Веласко морал да ги прифати условите на офицерите, но се двоумел. Поради тоа, на плоштадот донеле дополнителни топови и му поставиле нов ултиматум на Веласко, односно краток рок за одговор на понудата. Утрото на 15 мај Веласко објавил дека ја предава власта. Веста била пречекана со радост, кренато било за првпат знамето на независен Парагвај а веста била проследена со свечени истрели и биење на камбаните на црквите. Денес овој ден се слави како „Ден на независноста на Парагвај“.
На 17 мај народот бил официјално известен дека Парагвај е управуван од трочлена хунта: Веласко, Гаспар Родригес де Франсија и Хуан Валеријано де Зебалјос. Фулхенсио Јегрос стигнал во Ауснсион дури на 21 мај 1811.
Зацврстување на независноста
Хунтата составена од гувернерот Веласко, месниот политичар Франсија и офицерот по родим од Шпанија - Забелјос, сè уште покажувале симпатии за сојузништво со шпанскиот престол. Оваа хунта владеела со Парагвај сè до основањето на Првиот национален конгрес на 17 јуни 1811.Пред Конгресот да се основа, на 9 јуни Веласко бил во куќен притвор бидејќи и понатака бил во преговори и заговори со Португалците.
Конгресот одобрил создавање на нова петчлена „Гувернарна Супериорна Хунта“, предовдена од Јегрос. На 20 јули 1811 година хунтата испратила писмо до Буенос Аирес со што Асунсион побарал од Буенос Аирес да ја признае независноста на Парагвај и предложиле конфедерација на независни држави. На 12 октомври била потпишана краткотрајната конфедерација помеѓу Парагвај и Обединетите Покраини на Рио де ла Плата.
Меѓународно признавање
Парагвај првично водел политика на изолација од надворешниот свет, особено кога со државата управувал Франсија. Истовремено државата избегнувала воени конфликти со Аргентинската Конфедерација и Империјата Бразил. Во тој момент Парагвај немал меѓународно признавање.
На 25 ноември 1842 година парагвајскиот конгрес формално го објавил Актот на независноста. На 17 јуни 1843 година Боливија ја признала нејзината независност, а истата била загарантирана кога Бразил ја признал парагвајската независност на 14 септември 1844, и Аргентина на 17 јули 1852. САД ја признале Парагвај на 27 април 1852 година.
Ходмезевашархеј
Ходмезевашархеј или Вашаршеј (претходно Hódmezovásárhely; Hódmezővásárhely, Ioneşti), е град во округот Чонград во унгарскиот регион на Големиот јужен обичен регион. Округот се наоѓа во близина на Сегед (20 километри оддалеченост), така што Ходмезевашархеј е еден од најголемите градови во Унгарија а да не е окружно седиште.
Позиција
Ходмезевашархеј се наоѓа во источниот дел на централната Панонска рамнина, во близина на реката Тиса. Од првиот најголем град Сегед е оддалечен 20 километри североисточно.
Историја
Има остатоци од праисторијата и за оваа област се смета дека е населено веќе 6000 години. Во осмиот век Унгарците се населиле во овие простори, приближувајќи им се на словенските племиња кои се занимавале со земјоделство.
Романците од Ердеj дошле тука масовно и се населиле во 1816-1817 година.. Неволјата наречена глад по незгодната година ги натерала да го сторат тоа. Сепак, нивната населба ја сменила демографската слика а тоа довело до расправија меѓу православните жители.
Некој „богат човек“ по име Андреј,Јохнон Нудс, починал во Вашархељ во 1890 година, тој немал богато потекло туку подоцна станал богат. Тој го поминал својот живот работејќи и заштедувајќи и не се сменил кога се збогатил - тој останал едноставен,смирен селанец и ги распределил сите свои огромни средства во добротворни цели. Во центарот на градот тој направил убав артески бунар, за самиот себе, којшто чинел 25.000 ф. Господарот по тој повод во 1888 година го крунисал со вредна круна.
Во тој град околу 1870 година бил еден од центрите на назарешката секта, која преку своето учење ги разделил верниците од православието. Оттаму тие системски го ширеле своето јеретичко учење во градското подрачје Карловац: „Кројачи, мелничари, саеџи - крстареле по најдалечните достигнувања и регрутирале луѓе во Назарет, честопати на сурово, лукав начин“.
Во градот од 1867-1870 година гимназијата била потполна, која ја посетувале Срби од околината. Во 1868 година српските студенти во гимназијата формирале студенска група наречена „Пчела“. Во Унгарскиот парламент во 1868 година во тоа време православните Грци коишто до тогаш биле под српската метропола, се разделиле. Дел од тоа бил под новиот романски митрополит, а тоа било грчка црковна општина во Вашархеј.
Во Вашархељ околу 1890 година бил отворен државниот „Институт за обука на забави“, кој работел на унгарски јазик.
Во текот на 20-ти. век историјата на Ходмезевашархеј била обележана со напредок и паднала во зависност од честите војни и тивки периоди помеѓу. Денес, градот е важен индустриски центар, особено прехранбената индустрија.
Население
Според проценката за 2017 година, градот имал население од 44,009. Ходмезевашархеј е еден од најголемите градови во Унгарија а да не е во округот на седиштето. Населението се намалува а тоа е поврзано со слабата економија и периферната позиција на главните насоки на развој во земјата.
Богатите Срби пребројувајќи ги српските книги, напишале убава културна историја за себе во градот. Книгата на Исајловиќ за историјата на трговијата ја набавиле во 1816 година од двајца жители на тоа место: Данил Мојсиќ и Илија Антоновиќ. Двајца клиенти на Васарлија нарачале практична книга: Данил Мојсиќ и Теодор Антоновиќ. Во Васархел, купувачи на календарот „Српска пчела“ во 1832 година биле: парохиски свештеник Петар Давидовиќ и трговци Павле Георгијевиќ и Андреј Мојсиќ. Образовната книга за важноста на таткото била нарачана во 1832 година од многу граѓани: парохискиот свештеник Петар Давидовиќ, Андреј Мојсиќ епитроп, потоа трговците - Павле Константиновиќ, Павле Georgeорѓевиќ, Георгије Мојсиќ и учител Матеја Матиќ и неколку ученици и калфи. Тој ја набавил во 1833 година книга за басни, во Стариот Беќи од Павел Антуновиќ од Васарел. Босанските и црногорските херојски песни биле читани во 1833 година.. Претплатата тогаш ја извршиле: поп-Петар Давидовиќ, парохискиот свештеник, дамата на екстремитетите Оросовица, Андреј Мојсиќ трговец и епитроп, Паво Константин Георгиевски трговец, Георгије Мојсиќ трговец и Матија Матиќ-Учител.
Во 1838 година Димитрије Маринковиќ граѓанин на Васархел, објавувал песни и загатки, во српскиот Национален весник во Будимпешта. Контролниот пункт бил честопати нумериран на тоа место, вклучително и во 1843 година за популарна српска книга: Светозар Давидовиќ, ѓакон, Арсение Георгијевиќ, учител и Павле Георгијевиќ, трговец со месо, а останатите се читатели од страна. Во 1847 година, трговецот Павао Георгијевиќ купил сериозна епска книга за неговата ќерка Александра. Претплатник на српска практична книга во1867 година бил жител на Васархел, Павле Џорџевич. Во истата година книгата на волците ја купил локален студент, Иван Пачу.
Според државната шема на православното свештенство во Унгарија од 1846 година. Местото „Мези-Васарли“ има 1076 православни жители. Православната парохиска струка била основана во 1792 година, а црковните песни се чуваат уште од 1793 година. Црквата посветена на празникот на Рождеството Богородица е подигната во 1785-1786 година. Камбанаријата во начинот на доцниот барокен со класиклистички одлики е додадена во 1792 година. Иконите на иконостасот се наоѓаат во почетокот на 19 век. век, и имаат потписи на грчки заради заштитник на Цинчар. За оваа црква беше насликана голема икона на Свети Михаил. Наума со сцени од животот, дело на Теодор Симеон Грунтовиќ, сега изложена во уметничката колекција во Сентандреа. Во парохијата, свештенството го сочинува парохискиот свештеник Петар Давидовиќ, а негов асистент е Капелин Светозар Давидовиќ.
Во Васархел свештениците биле Давидовичани во 19 век. Покрај татко му, парохискиот свештеник Петар Давидовиќ (1829), тој поминал 16 години како капелајн (до околу 1860 година) Стеван - Светозар Давидовиќ (починал 1890 година). Друг син на Петар, исто така свештеник, Костантин Давидовиќ, останал да го наследи како парохиски свештеник - „пастор“ во таа парохија. Во 1893 година, Поп Коста испратил честитка преку весникот, јубилејот на заслужен наставник до неговиот поранешен професор, Никола Вукичевиќ, во Подготвија во Сомбор, потпишувајќи се со „старото момче“. Починал во 1896 година во својата парохија, родното место (роден 1829 година). Дипломирал средно училиште во Васархел, проследено со Карловац Теологија и Подготовка на Сомбор - со голем успех. Помина точно 40 години како парохиски свештеник, прво капелански и парохиски свештеник на неговиот татко. Во храмот богослужба го извршил иден познавач, на: „Словенечки, грчки и романеск, и проповедал по потреба на унгарски јазик“ (! ), за кој, наводно, зборувале сите локални православни. Некрологот исто така наведува: „Тој беше добар Србин, научен човек и одличен свештеник и бранител на Св. Православие “.
Еден известувач ја спомнал ситуацијата: „ова е местото каде што живеат Грците“. Ходмезевашархеј и другите околни места во тоа време припаѓале на новата романска Арапска епархија. Србите останале одвоени од другите сонародници, сконцентрирани во „српската“ епархија на Темишвар. Еден Србин, член на црковната општина, Петар Дозиќ, одговори, тврдејќи дека некој може да помисли дека тоа е „друга Атина на Грција“, што не е точно, затоа што таму живеат Срби и Грци. Тоа беше во 1881 година во градот 395 Романци и 72 души на Грци и Срби. Другите Срби исто така беа домородни, но на крајот се одродија. Србите секогаш биле во црквата и helping помагале, од кои има докази: средното ѕвонче на кулата е нивни подароци, како и скоро сите внатрешни црковни украси. Доаѓањето на Романците стана мнозинство во средината на 19 век и врз основа на тоа тие самите ја бараа црквата, а Србите и Грците, како домородни „основачи“, ги бранеа своите првични права. Службениот одбор требаше да дојде во Ходмезевашархеј, а откако ќе се утврди ситуацијата, подгответе ја партицијата. Во 1869 година, во Вашингтон, српското младинско здружение „Пчела“, кое приложило 6 f. придонес за Српскиот народен театар во Нови Сад.
Во 1846 година национално верско училиште со само пет ученици подучени од наставникот Емануел Јовановиќ.
Таа починала во тој град во јануари 1881 година, Јованка Силарди инаку родена како Мери Лота, на 80-годишна возраст. Оставила по тестаментот 2000 фунти како подарок до српскиот училиштен фонд таму. Во 1885-1888 година. помош добила сиромашната српска народна учителка во Васархел, Димитрије Адамовиќ. Постоела српска православна црковна општина на местото кое скоро исчезнало во почетокот на 20 век. Но, нејзиниот имот беше достоен за внимание и изнесувало над 100.000 круни на капитал. Еден од последните членови на таа црковна општина побарал епархијата „Темишвар“ да го преземе тој главен град. Меѓутоа, поради влошувањето, Романците дознале за имотот и започнале тужба во 1898 година, барајќи да одземат дел од тој имот. Спорот во 1903 година не бил завршен.
Според српски извор од 1905 година Ходмезевашархеј е независна црковна општина под јурисдикција на српскиот патријарх или епископ Темишвар. Во тоа време имало 499 православни христијани, од кои само 23 биле Срби. Вкупно 52 лица биле Романци и православни додека останатите се состоеле од „Унгарци“. Вистинските православни народи исчезнале. Останала само „убава предност“. Парохијата ја управувал таа година синот на д-р Петронија Трбојевиќ монахиња.
Тоа било во Васархел околу 1925 година. Еден Унгарец, поранешен католички свештеник го назначил православниот парохиски свештеник. Станува збор за д-р Владислав Винер, кој се преобратил во православната вера и се посрамотил. Едноставно немало луѓе на местото што знаеле српски јазик или зборувале за Срби, а останатите биле православни. Така се оживува практиката (во неколку поранешни српски места на богослужба во Унгарија) дека службата во храмот се изведува на црковно-словенски јазик, а проповедта се одржува за нив на разбирлив јазик - унгарски. Ова беа почетоците на новата, унгарска православна црква, чии мисионери се подготвуваа со српскиот владика во Ниш.
Роше (општинска заедница)
Роше (Rosche) — општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Роше. Општинската заедница Роше се состои од следниве општини:
Зулендорф
Местоположба
Општината се наоѓа помеѓу градовите Илцен и Залцведел во рамки на Линебуршкото Поле.
Општински единици
Кон општината Зулендорф припаѓаат следниве места:
Ецен
Ецен (Oetzen) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината Ецен припаѓаат следниве места:
Јоанис Колетис
Јоанис Колетис (?, 1774 – Атина, 1847) – грчки политичар, водач на т.н. „француска” партија, претседател на грчката Влада (1844 –1847). Во грчкото Собрание ја промовирал мегали идејата како политичка програма за создавање голема грчка држава за сметка на балканските владенија на османлиската држава, вклучувајќи ја и Македонија (1844).
Ѓулсе Бирсел
Ѓулсе Бирсел ( родено Шенер ; родена на 11 март 1971 година) е турска актерка, сценарист и колумнист. Таа е позната по хитовите ситком серии, Avrupa Yakası, Yalan Dünya.
Раниот живот
Ѓулсе Бирсел е родена на 11 март 1971 година во Истанбул како трето дете на Ѓултекин и Семиха Шенер. Нејзиниот татко бил адвокат, додека нејзината мајка била домаќинка. Нејзиното име е избрано од првите слогови на имињата на нејзината мајка и татко. Нејзиниот постар брат Бозкурт е петнаесет години постар од неа, додека нејзината постара сестра Дилек е тринаесет години постара од неа. Нејзиниот постар брат е офталмолог и поранешен национален одбојкар. Средното образование го завршила во гимназијата Бејоглу Анадолу. До крајот на средното образование размислувала да глуми како професија. Меѓутоа, со желба на нејзиното семејство, таа прво студирала на Универзитетот Богазичи, отсек за економија. Помеѓу 1994 и 1996 година, таа го завршила своето МФА на Универзитетот Колумбија.
Кариера
За време на нејзината втора година на факултет, Ѓулсе Бирсел започна да работи за списанието Aktüel. По враќањето во Турција во 1996 година, таа започна да работи во АТВ, пишувајќи ги билтените за странски вести три месеци. Една година подоцна таа била назначена за главен уредник на списанието Esquire Turkey. Од декември 1997 до 2003 година, таа била главен уредник на Harper's Bazaar Turkey. Во 2001-2002 година работела како колумнист во весникот Сабах. Во овој период, таа работела и како генерален координатор во FHM, Gezi, Harper's Bazaar и House Beautiful. Во март 2002 година, таа го направила своето телевизиско деби на гагот на ATV. Во март 2003 година, таа го објавила сценариото за замолчување заедно со написите што претходно ги напишала во книгата со наслов Gayet Ciddiyim. До март 2004 година, таа служела како презентер и писател на гаг.
Штеце
Штеце (Stoetze) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Ѓулсе Бирсел
Кариера
Avrupa Yakası завршила во јуни 2009 година Четврта книга на Бирсел Velev ki Ciddiyim! беше објавена во декември 2009 година, проследено со нејзината петта книга Yazlık во јуни 2011 година. Во јануари 2012 година, таа започнала да работи како актерка и сценаристка на серијата Yalan Dünya на Канал Д, која траело четири сезони. Водечката улога ја делела со Алтан Еркекли, Фусун Демирел и Олгун Шимшек. Во март 2013 година, таа започнала да работи како колумнист за Хуриет. Во 2015 година, таа станала една од судиите на натпреварот на ТВ8 Комеди Турција. Нејзината шеста книга, Memleketi Ben Kurtaracağım! бил објавен во ноември 2015 година.
Штеце
Општински единици
Општината Штеце се состои од следниве места:
Ѓулсе Бирсел
Кариера
Бирсел, чија книга „Ќе ја спасам земјата“ привлекло големо внимание во 2015 година, во едно интервју ја дала добрата вест дека кон крајот на 2017 година ќе снима ТВ серија и филм.
Нејзиниот прв долгометражен филм, Aile Arasında, во кој таа служела и како сценарист и како актерка, бил објавен во декември 2017 година Во февруари 2018 година, таа започна да работи како сценарист и главна актерка во хумористичната серија на ТВ Стар ТВ Џет Сосиете. Во октомври 2019 година, Бирсел ја објавила својата оставка од функцијата колумнист за весникот Хуриет.
Бирсел напишала и глумела во Yılbaşı, кој беше објавен на Дизни+ во декември 2022 година
She's Not You
She's Not You песната е снимена во 1962 година од една од најпознатите американски поп-пејачи - Елвис Присли. Во САД, песната се најде на петтото место во табелата Билборд Хот 100, а во Велика Британија, прва, каде траеше три недели. Стиховите ги напишаа Док Помас, Мајк Стилер и Jerryери Лејбер.
Парагвајска кампања
Парагвајската кампања (1810–11), или во Парагвај позната и како Војна за независност, бил воен обид на воените сили на Обединетите Покраини на Рио де ла Плата, предводени од Мануел Белграно, да ја заземат територијата на Парагвај, да ја припоат кон териториите на новосоздадената Обединети Покраини (и двете наследнички и исти по политичка тежина во Вицекралството Рио де ла Плата), сè во името на Мајската револуција. Првите битки на војната биле битката на Кампичуело и битката на Кампо Маракана, битки каде силите на Буенос Аирес забележале победи. Сепак, лаплатските сили биле уништени за време на следните битки, односно битката на Парагвари и битката на Такуари. Буенос Аирес забележал воен неуспех за време на оваа војна, а Парагвај првично се ослободил од влијанието на новосоздадената Обединети Покраини на Рио де ла Плата а подоцна и од шпанската колонијална власт во земјата. Ова е почетокот од процесот на целосна независност на Парагвај.
Намерите на Буенос Аирес
Три месеци по создавањето на Примера хунта (првата влада на независните Обединети Покраини на Рио де ла Плата), Мануел Белграно бил назначен за командир на армијата чија цел била обезбедување поддршка за независноста од шпанска власт на поранешните покраини на Вицекралството Рио де ла Плата: Кориентес, Санта Фе, Парагвај и Банда Ориентал. По неколку дена тој добил поспецифична задача: целта била првично Парагвај како најдистанцирана во политичка смисла од Буенос Аирес.Буенос Аирес имал сознанија дека патриотската партија таму имала силно влијание и било потребно само мала армија да се сузбие тамошната партија. Верувајќи во таквите информации, Белграно тргнал кон Парагвај и имал замислено две цели: да загарантира лојалност на Парагвај кон хунтата (Обединетите Покраини) или да промовира нова власт која би била пријателски расположена кон Буенос Аирес.
Белграно тргнал на север со околу 200 луѓе и очекувал да собере повеќе луѓе по пат. Армијата прераснала во 950 луѓе, составена од коњаница и пешадија, поделена на 4 дивизии.
Парагвајскиот конгрес
- Хозе Гаспар Родригес де Франсија, говор на Парагвајскиот Конгрес на 24 јули 1810.
Парагвај бил изолиран регион во Вицекралството Рио де ла Плата, што резултирало со значително посилни идеи за регионална независност одошто во останатите покраини на Вицекралството. Патот на парагвајската независност започнал со конгресот од 24 јули 1810 година, кој бил свикан од страна на последниот колонијален гувернер, Бернардо де Веласко,  на Парагвај за да се искаже лојалноста на покраината кон шпанскиот престол. Парагвајците навистина не сакале да се приклучат кон Буенос Аирес (или Обединетите Покраини, држава во кога влегле скоро сите поранешни покраини на Вицекралството) и затоа се согласиле да останат верни на шпанскиот престол. Сепак, ситуацијата се променила кога голем број од парагвајските патриоти ја презеле контролата и запопнале со активности за целосна независност на Парагвај, и од шпанска и од лаплатска контрола. Најистакнати биле Фулхенсио Јегрос, Педро Хуан Кабаљеро и Хозе Гаспар Родригес де Франсија.
Ова било целосно игнорирано од страна на Белграно кога почнал да навлегува во Парагвај. Тој сметал дека ќе наиде на поволна за него политичка клима во Парагвај.
Последици
Парагвајската кампања била целосен пораз на Примера хунта, односно Обединетите Покраини, од воена гледна точка. Парагвајците сметаат дека поразот на Белграно резултирал со парагвајска независност од Буенос Аирес и неговото подрачје на влијание, а отворил пат и за целосна независност од шпанска управа. По оваа војна, Асунсион прекинал односи со Буенос Аирес, двете држави останале во добри односи, но до ден денес не се во ист политички ентитет.
Милан Борјан
Милан Борјан ( Книн, 23 октомври 1987 година ) бил канадски фудбалски голман со српско потекло. Тој во моментов игра за Црвена звезда. За репрезентацијата на Канада дебитирал во 2011 година.
Клупска кариера
Борјан е роден во Книн, каде што започнал да тренира во локалната Динара. Тој започнал како напаѓач, но подоцна поради неговиот татко кој бил голман преминал на таа позиција. Поради војната во Хрватска, тој избегал во Белград со семејството во 1995 година, каде започнал посериозно да тренира во ФК Раднички Југопетрол. Тој бил во Белград 5 години, а потоа се преселил во Канада со семејството во 2000 година. Живеел во Винипег една година, а подоцна семејството се преселило во Хамилтон. Таму играл за локалната Планина Хамилтон. На 16-годишна возраст, тој заминл во аргентинскиот великан Боку јуниори каде тренирал еден месец со младите. Тој поминал една година во уругвајскиот Национал од Монтевидео, а потоа станал голем соперник на Бока, Ривер Плата. Тој главно тренирал со екипата на Б тимот, а во неколку наврати со првиот тим. Сепак, тој не го потпишал договорот и во јануари 2008 година се префрлил во тогашниот аргентински втор тим Килмес, каде останал до крајот на сезоната 2007/08, но без можност да го направи своето деби.
Во јануари 2009 година преминал во Белградскиот клуб Рад, каде што тренирал само првите шест месеци, а своето деби го направил во тимот на „Грашеванара“ на почетокот на сезоната 2009/10. Тој бранел за Рад во наредните две сезони, со што станал еден од подобрите голмани на Суперлигата на Србија. Во летото 2011 година заминал во турскиот тим Сиваспор. Тој започнал добро да брани во Сивас сè додека не му бил доделен црвен картон на еден натпревар. После тоа, тој го изгубил своето место како стандарден мрежен чувар и заминал во ромнскиот тим Васлуи. Со Васлуи го освоил второто место во романското првенство и се вратил во Сивас каде повторно почнал добро да брани. Со доаѓањето на Роберт Карлос како тренер, Борјан го изгубил своето место во првиот тим и наскоро го раскинал договорот со Сивас. Во септември 2014 година се преселил во бугарскиот Лудогорец. Тој имал одиграно само два натпревари во Бугарското првенство и забележал еден натпревар во Лигата на шампионите против Ливерпул. Вториот дел од сезоната 2014/15 ја поминал во Ниш Раднички и одиграл 15 натпревари во српската Супер лига. Во јуни 2015 година, тој се вратил во Лудогорец, потпишувајќи тригодишен договор со бугарски клуб. На почетокот на неговиот втор мандат во клубот тој бил стандарден, но подоцна го изгубил своето место меѓу стативите за да ја оствари втората половина од сезоната 2016/17 поминал на позајмица во полскиот тим Корона Келце.
Во јули 2017 година, тој потпишал договор со Црвена звезда. Статистички, тој бил најдобриот голман во групната фаза од Лигата на шампионите во 2018/19 година во која Црвена звезда имала огромен успех и покрај последното место во групата. Во мај 2019 година, бил избран во идеалниот тим на суперлигата во сезоната 2018/19.
Репрезентација
Борјан бил член на канадската репрезентација уште од 2011 година. Учествувал на златните купови КОНКАКАФ во 2011 и 2013 година со Канада.
Начин на игра
Борјан ги имал своите први сениорски настапи во тимот на Рада од Бањица. Тој пристигнал таму на почетокот на 2009 година и поминал шест месеци обука со екипата како трет избор во конкуренција меѓу Бранислав Даниловиќ и Дамир Кахриман. Поради повредата на Даниловиќ и недоразбирањето на Кахриман со раководството на клубот, на Борјан му била дадена можност да се брани на отворањето на натпреварот 2009/10 во српската Супер лига, против Смедерево. Рад го добил натпреварот со резултат 3: 2. Борјан скрил пенал во второто коло на средбата со Црвена звезда, фаул против Павел Нинков, за што му бил покажан жолт картон. Набргу потоа, Борјан го одбранил ударот на Никола Лазетиќ од белата точка и запишал уште неколку интервенции до крајот на играта. Борјан повремено бранел до крајот на таа сезона, додека во есента 2010 година ја зазел почетната голманска позиција од 4-то коло од натпреварувачката игра 2010/11 против Партизан. По тој натпревар, Лабури врзал седум натпревари во лигата без пораз, сè до 12 натпреварувачка недела, кога загубил од Црвена звезда, со минимален резултат. Борјан бил првиот чувар на мрежата за продолжување на сезоната, а со клубот ги освоил квалификациите за Лига Европа, освојувајќи го четвртото место на првенството во Србија. Поради забележителните настапи на клупско ниво, Борјан во 2011 година добил покана до репрезентацијата на Канада.
Борјан се префрлил во турскиот клуб Сивоспор летото 2011 година, каде веднаш добил можност да брани, но поради промената на формата во втората половина на есенскиот дел од сезоната 2011/12 најчесто имал статус на резервист. Затоа тој бил префрлен во романскиот прволигаш Васлуј на почетокот на следната година, каде што старндардно брнел. По враќањето од позајмицата, тој повторно станал првиот избор во Сиваспор пред голот, а по завршувањето на натпреварот 2012/13 избран бил за најдобар играч на клубот, според навивачите. Со тренерот Роберт Карлос, тој потоа го загубил статусот како прв голман повторно, оставајќи го клубот во 2014 година. Тој тогаш, до крајот на истиот календар, бил член на Лудогорец од Разград, каде најчесто бил резервен на Владислав Стојанов, и направил само 4 настапи, од кои првиот бил на отворањето на групната фаза во Лигата на шампионите против Ливерпул на „ Енфилд“. На почетокот на следната година, тој потпишал договор со Раднички од Ниш, каде во вториот дел од натпреварот 2014/15 година во српската Супер лига бранел на сите 15 натпревари, во кои тој добил вкупно 6 гола. Неговиот тим претрпел вкупно два порази во тој период, забележал шест победи и седум реми, додека Борјан ја задржал мрежата на девет средби. Поради овој ефект, тој бил избран за златна ракавица на српското првенство, која му ја доделил СОС Канал.
Поли Хигинс
Полин Хелен „ Поли “ Хигинс (4 јули 1968 – 21 април 2019 година) била шкотски адвокат, автор и лобист за животна средина, опишана од Џонатан Вотс во нејзиниот некролог во „ Гардијан “ како „една од најинспиративните фигури во зеленото движење“. Таа ја напуштила својата кариера како адвокат за да се фокусира на застапувањето за животната средина и неуспешно лобирала во Правната комисија на Обединетите нации да го признае екоцидот како меѓународен криминал. Хигинс напишала три книги, вклучително и „Искоренување на екоцидот“ и ја основала групата „Заштитници на Земјата“ за да собере средства за поддршка на каузата. .
Ран живот и образование
Хигинс била одгледана во Блејнфилд јужно од граничниот расед на Хајленд во подножјето на ридовите Кемси во Шкотска. Нејзиниот татко бил метеоролог за време на Втората светска војна, а нејзината мајка била уметник. Семејната посветеност на климата и зелените прашања влијаело на нејзините рани години. По посетувањето на језуитското училиште во Глазгов, колеџот Сент Алојсиус (1986), таа го завршила својот прв степен на Универзитетот во Абердин (1990), а исто така се здобила со диплома од прва класа од Универзитетот во Утрехт и постдипломски студии на Универзитетот во Глазгов (1991). За време на универзитетските години, таа соработувала со Фриденсрајх Хундертвасер, уметник и еколошки активист од Австрија. Тие подоцна заминале во Виена, каде што таа била под влијание на европското еколошко движење. Во 2013 година, таа се здобила со почесен доктор на кауза од бизнис школата во Лозана, Швајцарија.
Застапување
На крајот од тригодишниот случај кој застапувал лице кое било повредено на работа, Хигинс опишал како гледал низ прозорецот во Апелациониот суд и мислел дека „Земјата е повредена и повредена исто така и ништо не се преземала за тоа“. и „на земјата и треба добар адвокат“. Последователно, таа престана да се занимава како адвокат за да се фокусира на застапување за меѓународно право што ќе ги повика деловните директори и владите на одговорност со тоа што ќе ги осудила кривично за еколошката штета што ја предизвикуваат. Џорџ Монбиот го опишува влијанието што ова може да го има.