cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Епирско Деспотство
Борба против Морејското Деспотство
Во тоа време, Морејското Деспотство започнало да ги освојува териториите на Ахајското Кнежевство во Пелопонез. Како резултат на тоа, наследните земји на Карло Токо: Елида, Коринт и Мегара биле ставени под постојани напади. Во 1426 година, Токо објавил војна на морејскиот деспот Теодор II Палеолог. Како одговор на тоа, Грците започнале опсада од морето и напад на териториите кои припаѓале на Токо. Карло, пак, собрал бродови, ангажирал неколку бродови и од Марсеј. Во меѓувреме, Теодор ја очекувал помошта на византискиот цар.
Двете флоти се сретнале во близина на Итака. Во наредната битка во 1427 година, Грците извојувале пресудна победа: повеќето бродови на Токо биле уништени или заробени, многу луѓе биле убиени, а над 150 луѓе биле земени како затвореници. Овој пораз го принудил Карло Токо да ги напушти своите амбиции кон Пелопонез, како и Елида и наследните права на Коринт и Мегара.
Втор пад на државата
По смртта на Карло I Токо започнал судир за престолот во Епир. Неговиот внук Карло II Токо дошол на власт. Но, наскоро се појавиле конкуренти: нелегитимните синови на Карло I. Тие се обратиле на османлискиот султан Мурат II за помош, кој испратил помошен одред до Епир. Во 1430 година Јанина била освоена од нив. Карло II Токо, за да ги сочува своите имоти, станал вазал на Османлиите, продолжувајќи да владее со остатоците од неговата држава од Арта, додека неговите роднини ја добиле Акарнанија.
Во 1448 година починал Карло II, а неговиот мал син Леонардо Токо станал последниот владетел на Епир. Во исто време, Турците го нападнале Епир и на 24 март 1449 година ја освоиле Арта. Токо се населил во Ангелокастрон. Но, во 1460 година оваа тврдина била освоена од Турците, по што тој отишол во неговиот островски имот. Во 1479 година, најпрвин била изгубена Воница, по кое следувале и Кефалонија, Лефкада и Закинтос. Така, Епирското Деспотство престанало да постои.
Етнички и социјален состав
Основата на државата ја формирале православните христијани (Грците и Арнаутите), кои не се предале на крстоносците (Латинското Царство) и ја продолжиле борбата за заживување на Византија. Во регионите на Македонија и Тракија, кои биле привремено дел од државата, преовладувало словенското население, населувајќи се во овие земји уште во VII век. Главните социјални групи биле: аристократија, свештенство (монашки и парохиски), граѓани, селани. Во исто време, како што покажува судската документација (решенија на Охридскиот синод, на чело со Димитар Хоматијан), жителите на градот биле главно сопственици на земјиште. Меѓу селаните имало групи зависни селани, чии сопственици биле црквата или претставници на аристократијата. Сепак, главната група останала слободните селани, чии заедници биле особено распространети во северните региони на земјата. За разлика од Никејското Царство, прониумот не бил распространет во Епир.
Херерасаурус
Херерасаурус — род на гуштероколковни диносауруси од периодот на доцниот тријас. Овој род бил еден од најраните диносауруси од фосилните записи. Неговото име во превод значи „гуштерот на Херера“, по сточарот кој го открил првиот примерок во 1958 година во Јужна Америка. Сите познати фосили на овој месојад се откриени во формацијата Ишигуаласто во периодот карник (доцниот тријас според Меѓународната комисија за стратиграфија, и истиот е датиран дека живеел пред околу 231,4 милиони години) во северозападна Аргентина. Типскиот вид, Herrerasaurus ischigualastensis, е опишан од Освалдо Риг во 1963 година и е единствениот вид доделен на родот.Ischisaurus и Frenguellisaurus се синоними.
Долги години, класификацијата на Херерасаурус била нејасна, бидејќи истата била позната од многу фрагментарни остатоци. Се претпоставувало дека станува збор за базален теропод, базален сауроподоморф, базален сауришијан или воопшто дека не бил диносаурус, туку друг вид архосаурус. Меѓутоа, со откривањето на скоро комплетен скелет и череп во 1988 година, Херерасаурусот бил класифициран како ран ѕвероног или ран саурисијан во најмалку пет неодамнешни прегледи за еволуцијата на ѕвероног, и многу истражувачи го класифицираат како најпримитивен член на Теропода.
Епирско Деспотство
Владетели
Државата била управувана од страна на византиската династија Комнини Дука. По 1318 година, власта во Епир преминала во рацете на италијанската династија Орсини, потоа на Србите, Французите и во 1479 година - Турците (Отоманско Царство).
Херерасаурус
Тоа е член на Herrerasauridae, семејство со слични родови кои биле едни од најраните на диносауриското еволутивно зрачење.
Опис
Херерасаурус бил лесно изграден двоножен месојад со долга опашка и релативно мала глава. Возрасните имале черепи до 56 сантиметри должина и биле до 6 метри долги и 350 килограми тешки. Помалите примероци биле со големина половина на стандардните, со черепи само околу 30 сантиметри во должина.
Херерасаурусот бил целосно двоножен. Поседувал силни задни екстремитети со кратки ивери и прилично долги стапала, што покажува дека најверојатно станува збор за брз тркач. Стапалото имало пет прсти, но само средните три (со ознака II, III и IV) имале тежина. Надворешните прсти (I и V) биле мали; првиот прст имал мала канџа. Опашкаттаа, делумно зацврстена со преклопувачки проекции на пршлените, го балансирала телото и исто така ја балансирала брзината при трчање односно движење. Предните екстремитети на Херерасаурусите имале помалку од половина од должината на задните екстремитети. Рамената и палечната коска биле прилично кратки, додека манусот (раката) била издолжена. Првите два прста и палецот завршувале со заобленост, и имале остри канџи за фаќање на пленот. Четвртиот и петтиот биле мали никулци без канџи.
Херерасаурусот поседувал црти кои се наоѓаат во различни групи диносауруси и неколку одлики пронајдени во нединосауриските архосаури. Иако ги дели повеќето од одликите на диносаурусите, постојат неколку разлики, особено во обликот на коските на колкот и нозете. Неговата карлица е како кај сауриските диносауруси, но има коскена ацетабулум (каде што иверот се среќава со карлицата) што бил само делумно отворен. Бедрената коска, главната коска на колкот, е поддржана од само две крсни коски, која му дава базална одлика. Сепак, препонската коска се наоѓа понаназад, и оваа добиена одлика се среќава уште кај дромеосауридите и птиците. Дополнително, крајот на пубисот има облик на чизма, како оној во аветероподите; а 'рбетниот центар има форма на песочен часовник што е ист случај како и кај Алосаурус. Херерасаурус имал долг и тесен череп на кој му недостасувале скоро сите специјализации што ги карактеризирале подоцнежните диносауруси, и повеќе наликувал на оние на попримитивните архосауруси како што е Еупаркерија. Во черепот овој вид на диносаурус имал пет пара фенестри (отвори на черепот), од кои два пара биле наменети за очите и ноздрите. Помеѓу очите и ноздрите имало по две анторибитални фенестри и пар ситни, долги еден сантиметар дупки слични на процепите наречени промаксиларни фенестри.
IC 865
IC 865 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 865 се споменува и како IC 4649, UGC 10788, CGCG 299-68, CGCG 300-1, MCG 10-24-120.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1888 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 865 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 865 има привидни димензии од 1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 15 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 22' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 142°.
Други поделби
Проучување на IC 865 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59962.
Херерасаурус
Опис
Херерасаурусот имал флексибилен зглоб во долната вилица што можел да се лизне напред или назад и кое му помагало полесно да го зафати залакот во устата. Оваа кранијална специјализација е невообичаена меѓу диносаурусите, но еволуирала независно кај некои гуштери. Задниот дел на долната вилица имал и фенестри. Вилиците биле опремени со големи запчести заби кои служиле за гризење и јадење месо, а вратот бил тенок и доста флексибилен.
Според авторот Новас (1993), Херерасаурус може да се разликува врз основа на следниве одлики: присуството на премаксила - максила фенестра, а задниот дел на латеротемпоралната фенестра е широк помалку од една третина од вентралниот дел; присуство на гребен на страничната површина на југуларната коска и длабоко засечена супертемпорална јама што се протега низ средниот посторбитален процес; субквадратниот вентрален процес има странична депресија, а квадратотогалната коска се преклопува со постеродорзалното квадратно лице; процесот на птеригоидниот квадрат има вдлабнатина маргина во форма на корито и присуство на тенок ребрест постеродорзален стоматолошки процес; сурангуларната коска има чаталест преден процес за артикулација со постеродорзалниот стоматолошки процес; внатрешниот туберозитет на рамената коска е проксимално проектирана и одделена од главата на хумерата со длабок жлеб (исто така присутен кај целофизоидите); поседува зголемени раце, кои се со големина од 60% од големината на хумерус + полупречник.
Историја
Херерасаурус го именувал палеонтологот Освалдо Риг според Викторино Херера, козар од Андите, кој прв ги забележал неговите фосили во околините во близина на градот Сан Хуан, Аргентина во 1959 година. Овие карпи, кои подоцна го донеле Еорапторот, се дел од формацијата Ишигуаласто и потекнуваат од доцната фаза на Ладиник до раниот карник во доцниот период на тријас. Риг именувал втор диносаурус од овие карпи во истата публикација како Херерасаурус; овој диносаурус, Ischisaurus cattoi, сега се смета за помлад синоним и малолетник од Херерасаурус.
Риг верувал дека Херерасаурус е ран пример на карносаурус но ова било предмет на многу дебати во текот на следните 30 години, а родот бил различно класифициран за тоа време. Во 1970 година, Стил го класифицирал Херерасаурусот како просауропод. Во 1972 година, Питер Галтон го класифицирал родот како не дијагностициран подалеку од Саурисија. Подоцна, користејќи кладистичка анализа, некои истражувачи ги поставиле Херерасаурус и Стаурикосаурус во основата на дрвото диносаурус пред да се раздели меѓу орнитичарите и сауријците. Неколку истражувачи ги класифицирале остатоците како не-диносауриски.
Два други делумни скелети, со материјал од череп, биле именувани како Frenguellisaurus ischigualastensis од Фернандо Новас во 1986 година, но денес се смета дека и овој вид е синоним. Frenguellisaurus ischigualastensis бил откриен во 1975 година и бил опишан од Новас (1986) кој го сметал за примитивен сауриски вид, а можеби и за теропод. Новас (1992) и Серено и Новас (1992) ги испитувале остатоците од Frenguellisaurus и ги поврзале со Херерасаурус. Ischisaurus cattoi бил откриен во 1960 година и бил опишан од Риг во 1963 година. Новас (1992) и Серено и Новас (1992) ги разгледале неговите остатоци и откриле дека се однесуваат на Херерасаурус. Комплетен череп на Херерасаурус бил пронајден во 1988 година, од тим палеонтолози предводени од Пол Серено. Врз основа на новите фосили, авторите како Томас Холц и Хозе Бонапарта го класифицирале Херерасаурус на дното на сауришкото дрво пред дивергенцијата помеѓу прозауроподите и троподите. Сепак, Серено се залагал за класифицирање на Herrerasaurus (и Herrerasauridae) како примитивни тероподи. Овие две класификации станале најупорни, со Раухут (2003) и Битенкур и Келнер (2004) кои ја фаворизирале раната хипотеза на тероподите и Макс Лангер (2004), Лангер и Бентон (2006), и Рандал Ирмис и неговите колеги (2007) кои ја фаворизирале базалната сауришиска хипотеза. Ако Херерасаурус навистина бил теропод, тоа би индицирало дека тие, сауроподоморфите и орнитичарите се разидувале дури порано од ерерасауридите, пред средниот Карнијан и дека „сите три лози независно развиле неколку диносауриски одлики, како што е понапредниот зглоб на глуждот или отворениот ацетабулум". Ова гледиште било дополнително поддржано од ихнолошки записи кои покажуваат големи тридактилни (три прсти) стапалки што може да се припишат само на диносаурус од видот теропод. Овие стапалки датираат од ладинскиот (среден тријас) на формацијата Лос Растрос во Аргентина и претходи на Херерасаурус од 3 до 5 милиони години.
Студијата за рани диносауруси како Херерасаурус и Еораптор има важни импликации врз концептот на диносаурусите како монофилетична група (група потекнува од заеднички предок). Монофијата на диносаурусите експлицитно била предложена во 70-тите години на минатиот век од страна на Галтон и Роберт Т. Бакер, кои составиле список на кранијални и посткранијални синапоморфии (заеднички анатомски одлики добиени од заедничкиот предок). Подоцнежните автори предложиле дополнителни синапоморфии. Обемно истражување на Херерасаурус од Серено во 1992 година сугерира дека од овие предложени синапоморфии, само една кранијална и седум посткранијална одлика всушност произлегуваат од заеднички предок, а другите се припишуваат на конвергентна еволуција. Анализата на Серено за Херерасаурус исто така го навела да предложи неколку нови синапоморфии на диносауруси.
Класификација
Herrerasaurus првично се сметал за род во Карносаурија, кој вклучувал тогаш форми слични на Мегалосаурус и Антродемус (вториот е еквивалентно на Алосаурус ), иако Herrerasaurus живееле многу милиони години пред нив, и задржиле повеќе примитивни одлики. Оваа карносауриска класификација била изменета од страна на Рождественски и Татаринов во 1964 година, кои го класифицирале Херерасаурус во семејството Грипонихида во карносауријата. Истата година, Вокер објавил различно мислење дека Херерасаурус наместо тоа бил сојузник со Платеосауридот, иако се разликувал во поседувањето на „срамната чизма“. Вокер исто така, предложил дека Herrerasaurus може наместо тоа да биде блиску до Попосаурус (денес се смета за pseudosuchian ), а неименуван теропод од Докумсата група на Тексас (денес доделени на rauisuchian Postosuchus ). Во 1985 година, Хариг забележал дека Херерасаурус е со неизвесна класификација, покажувајќи сличности и со „ просауроподите “ и со „карносаурусите“. Ромер (1966), едноставно забележал дека Херерасаурус бил просаурод, можеби во рамките на Платеосауридот. Во описот на Стаурикосаурусот, Колберт забележал дека има многу сличности помеѓу неговиот таксон и Херерасаурус, но ги класифицирал во одделни семејства, со Херерасаурус во Тератосауридите. Во 1970 година, Бонапарта, исто така, предложил сличности помеѓу Херерасаурус и Стаурикосаурус, и додека ги класифицирал двата типа, тој изјавил дека тие се појавиле на начин на кој што не можат да бидат сместени во сегашно семејство. Ова било дополнително поддржано од Бенедето во 1973 година, кој за таксоните го именувал новото семејство Herrerasauridae, кое тој го класифицирал како сауријци, можеби во Теропода, но не и во Сауроподоморфа. Сепак, во 1977 година, Галтон предложил Herrerasauridae да го вклучува само Herrerasaurus и открил дека тоа е Saurischian incertae sedis.
Предложен во 1987 година од Бринкман и Сус, Херерасаурус на моменти се сметал за основен за Орнитишија и Сауришија, иако Бринкман и Сус сè уште сметале дека се наоѓа во Диносаурија. Тие го поддржале ова врз основа на тоа што Херерасаурус има голема форма педали како латинската буква V и има добро развиен медијален ѕид на ацетабулумот. Бринкман и Сус сметале дека Стаурикосаурус и Херерасаурус не формираат вистинска група наречена Herrerasauridae, и наместо тоа тие биле сукцесивно попримитивни форми. Исто така, тие сметале дека ликовите користени од Бенедето се неважечки, наместо да претставуваат само плезиоморфија што се наоѓа во двете таксони. За ова тврдење не се согласил Новас во 1992 година, кој изјавил дека има многу изведени синапоморфии на Herrerasauridae, како што е посебната „чизма“, но сепак ги класифицирал како основни на Орнитишија и Сауришија. Новас го дефинирал семејството како најмалку заеднички предок на Херерасаурус и Стаурикосаурус и на сите негови потомци. Различна дефиниција за Херерасаурус, но не и за Пасер домаш, првпат предложен од Серено (1998), и повнимателно го следи првичното вклучување предложено од Бенедето. Друга група, Herrerasauria била именувана од Галтон во 1985 година, и дефинирана како Herrerasaurus, но не и Liliensternus или Plateosaurus од Langer (2004), која ја користела дефиницијата заснована за Herrerasauridae. Во ревизијата на базалната Диносаурија, Падијан и Меј (1993) дискутираат за дефиницијата на сечилото и го редефинирале како најнов заеднички предок на Трицератопс и птиците. Тие исто така дискутирале што оваа дефиниција би им направила на најбазалните таксони, како што се Herrerasauridae и Еорапторот. Падијан и Меј сметаат дека бидејќи и на Herrerasauridae и на Eoraptor им недостасуваат многу дијагностички одлики на Saurischia или Ornithischia, тие не можат да бидат земени предвид во диносауријата.
Подоцна, студијата направена од Новас во 1994 година, го класифицирала Херерасаурус во рамките на Диносаурија и силно ја поддржувал неговата позиција во Саурисија, како и обезбедени синапоморфии споделени со Теропода. Новас открил дека примитивните одлики на недостаток на brevis fossa и само две сакрални пршлени се едноставно пронајдени во родот. Во 1996 година, Новас отишол подалеку, поддржувајќи ја позицијата на тероподи за Херерасаурус со филогенетска анализа, што ја поставил поблиску до Неотеропода отколку Еораптор или Сауроподоморфа. Лангер (2004) споменал дека оваа хипотеза е широко прифатена, но дека повеќе подоцнежни автори наместо тоа претпочитале да го ставаат Херерасаурус, како и основата на Еораптор, на Теропода и Сауроподоморфа, наречен Eu saurischia. Лангер (2004) спровел филогенетска анализа и открил дека е многу поверојатно дека Херерасаурус е базален саурисиец, отколку теропод или не-диносаурус. Предлогот на Лангер бил поддржан од повеќе студии до откривањето на Тава, кога Несбит. спровел поинклузивна анализа и како резултат на кладограмот, Herrerasauridae бил поставен базален на Eoraptor, но поблиску до Dilophosaurus отколку до Sauropodomorpha. За разлика од Несбит, Ескура (2010) спровл филогенетска анализа за да го постави својот нов таксон Хромогисаурус и открил дека Херерасауридите се основи на Еузауришија.
Во 2010 година, Алкоцер и Мартинез опишале нов таксон на херерасаурид, Санџуансаурус. Може да се разликува од Херерасаурус врз основа на повеќе одлики. Во филогенетската анализа, Херерасаурус, Санџуансаурус и Стаурикосаурус биле во политомија, а Херерасаурида е најпримитивната група на сауриски, надвор од Еузаурихија, Еораптор и Гуибасаурус. Во 2011 година, Мартинез. го опишал Eodromaeus, базален теропод од истата формација како Herrerasaurus. Во филогенетска анализа, Eoraptor бил ставен во Sauropodomorpha, Herrerasauridae бил ставен како најбазални тероподи, и Eodromaeus бил ставен како следниот најбазален вид. Понова анализа, од Битенкурт. (2014), ги сместил Herrerasauridae во политомија со Теропода и Сауроподоморфа, со тоа што Еораптор исто така останал во нерешена положба. Овој кладограм е прикажан подолу.
Другите членови на клада може да вклучуваат Eoraptor од Исчигуаласто формација на Аргентина како Herrerasaurus, Chindesaurus од Горна скаменети шумаод Аризона, а можеби Caseosaurus од формација Тековас на Докумската група во Тексас, иако односите на овие животни не се целосно разбрани, и не сите палеонтолози се согласуваат. Другите можни базални тероподи, Алвалкерија од доцно-тријазиската формација Малери од Индија и Тејувасу, познати од многу фрагментарни остатоци од доцниот тријас на Бразил, може да бидат поврзани. Пол (1988) забележал дека е погрешно сугерирано дека Стаурикосаурус прицеи е всушност мал потомок на Херерасаурус. Ова тврдење било побиено кога биле откриени карлични коски од малолетник на Херерасаурус, кои по прегледот не личеле на карличните коски на Стаурикосаурус.
Палеобиологија
Забите на Херерасаурус покажуваат дека станува збор за месојад ; неговата големина укажува на тоа дека би се нашол на малите и средни јадачи на растенија. Овие можат да вклучуваат други диносаурусите, како што Pisanosaurus, како и повеќе обилен rhynchosaurs и synapsids. Самиот Херерасаурус можеби бил жртва на огромните раисушиди како Сауросучус ; биле откриени рани во еден череп.
Копролити (фосилизирана измет) кои содржат мали коски, но немаат трага од растителни фрагменти, откриени во формацијата Исчигуаласто, се доделени на Херерасаурус врз основа на изобилството на фосили. Минералошката и хемиската анализа на овие копролити укажува на тоа дека ако упатувањето на Херерасаурус било правилно, овој месојад би можел да свари коска. Во студија од 2001 година спроведена од Брус Ротшилд и други палеонтолози, 12 рачни коски и 20 коски на стапалата упатени на Херерасаурус биле испитани за знаци на фрактура на стрес, но никој не бил пронајден.
Палеоекологија
Холотипот на Херерасаурус (PVL 2566) бил откриен во Канча де Бохас на формацијата во Сан Хуан, Аргентина. Тој бил собран во 1961 година од Викторино Ерера, во седименти што биле наталожени во карнијанската фаза од периодот на тријас, приближно пред 235 до 231 милиони години. Со текот на годините, формацијата Исчигуаласто произведувала други фосили кои на крајот се однесувале на Херерасаурус. Во 1958 година, А.С. Ромер го открил примерокот MCZ 7063, првично се однесувал на Стаурикосаурус во карниските седименти. Примероците од Herrerasaurus, PVL 2045 и MLP (4) 61, биле собрани во 1959 година и 1960 година, односно, во седименти, кои биле депонирани во Норијанската фаза на периодот Тријас, пред околу 228-208,000,000 години. Во 1960 година, Скалија собрала примерок MACN 18.060, првично холотип на Ischisaurus cattoi, во седименти наталожени во етапата Карнијан. Во 1961 година, бил собран примерок PVL 2558. Примерокот PVSJ 53, првично холотипот на Frenguellisaurus, бил собран од Гаргило & Оњате во 1975 година во седименти што биле депонирани во фазата на Карнијан.
Иако Херерасаурус го делел обликот на телото на големите месојадни диносауруси, тој живеел во време кога диносаурусите биле мали и безначајни. Тоа било време на нединосауриски влекачи. Фауната на 'рбетниците на формацијата Ишигуаласто и малку подоцнежната формација Лос Колорадос се состоела главно од разновидност на архосаури и синапсиди. Во формацијата Ишигуаласто, диносаурусите сочинувале само околу 6% од вкупниот број фосили, но до крајот на тријаскиот период, диносаурусите станувале доминантни големи копнени животни, а другите архосауруси и синапсиди опаѓале по разновидност и број. .
Студиите сугерираат дека палеоколината на формацијата Ишигуаласто била вулканско активно плавно земјиште, покриено со шуми и подложена на силни сезонски врнежи. Климата била влажна и топла, иако била предмет на сезонски варијации. Растителноста се состоела од папрат ( Cladophlebis ), horsetails и џиновски четинари (Protojuniperoxylon). Овие растенија формирале низински шуми покрај бреговите на реките. Остатоците од Херерасаурус се чини дека биле најчести меѓу месојадците на формацијата Ишигуаласто. Тие живееле во џунглите на доцниот тријас во Јужна Америка заедно со уште еден ран диносаурус, еораптор, долг еден метар, како и Сауросучус, џиновски равуисујан кој живеел на копно ( четворцедесен јадеч на месо со череп налик на теропод ); широко сличен, но помал Venaticosuchus, орнитосухид ; и грабливи therapsid chiniquodontids. Тревопасните животни биле многу пообилни од месојадите и биле претставени од ринохосаури како што е Hyperodapedon; етосаури (шилести оклопни влекачи); и therapsids, вклучувајќи kannemeyeriid dicynodonts (крупен, пред-висока-beaked четири нозе животни), како што се Ischigualastia и traversodontid cynodonts (нешто слично во целокупната форма да dicynodonts, но му недостасува клунови), како што Exaeretodon.
Ромен Лемаршан
Ромен Лемаршан (Romain Lemarchand; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Штаб
Штаб или стожер — место од каде што најмногу се контролираат важни фунции.
Овој израз често се користи и во воената терминологија, како на пример генералштаб.
Тревизо (покраина)
Тревизо (итал. Provincia di Treviso) — покраина во регионот Венето, Италија. Главен град е Тревизо.
Покраината зафаќа површина од 2.477 км2, а населението брои 886.886 жители (2010). Во нејзин состав влегуваат 95 општини.
Андреја Поли
Андреја Поли (роден на во, Италија) — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Болоња.
Своето деби за италијанската репрезентација го направил на 15 август 2012 година против Англија. На 31 мај 2013 година го постигнал својот прв гол за репрезентацијата против Сан Марино.
Снори Стурлусон
Снори Стурлусон (1179 - 23 септември 1241) бил исландски историчар, поет и политичар. Тој бил избран двапати за законски кандидат во парламентот на Исланд, Алтинг. Тој бил автор на Прозата Едда или помлада Еда, која се состои од Gylfaginning („Глупоста на Гилфи“), наратив на нордиската митологија, Skáldskaparmál, книга поетски јазик и Háttatal, список на стихови. Тој исто така бил автор на Хајмскрингла, историја на норвешки кралеви, која започнува со легендарниот материјал во сагата Јингинга и се движи до раната средновековна скандинавска историја.Од стилски и методолошки причини, Снори често се смета дека е автор на сагата на Егил. Како историчар и митограф, Снори е извонреден за предлагање на хипотезата (во Прозната Еда) дека митолошките богови почнуваат како човечки воени водачи и кралеви чии погребни наоѓалишта развиваат култови (видете еухемеризам). Како што луѓето го повикуваат мртвиот воениот водач додека одат во битка или мртвиот крал додека се соочуваат со племенски тешкотии, почнуваат да ја почитуваат фигурата. Конечно, кралот или воинот се памети само како бог. Тој, исто така, предложил како племиња да ги победат другите, ја објаснуваат својата победа со тоа што предлагаат нивните богови да се борат со боговите на другите
Арес
Арес (старогрчки: Ἀρης) бил бог на војната во старогрчката митологија. Арес бил син на Хера, која го родила без помош на машко семе, бил еден од дванаесетте главни римски богови. Тој бил врвен борец, кој воопшто не се грижел за интересите што ги бранел, менувајќи ги страните без никакви обѕири. Ја сакал борбата поради самата борба и уживал во крвавите колежи. Тој бил најомразен меѓу Олимписките божества.
Идентитет и карактер
Арес е важен Олимписки Бог во епската традиција во Илијада.
Неговата дива енергија
Арес бил бог на војната, а не бог на победата и неговата непретпазвлива жестокост често доведувала до повлекување. Тој бил целосна спротивност на Атина, божица на совладувањето и претпазливоста, и таа понекогаш знаела да го разоружа и да го спречи за се замеша во битките што не го засегнувале. Таа непосредно се борела со него така што вооружила Диомед и еднаш дури успеала да го собори, погодувајќи го со камен. Арес бил добро запознаен со поразот, кога го нападнале Алоадите - От и Ефијалт, синови на Посејдон, кои го окоале и чувале 13 месеци затворен во бакарен сад. Херакле, исто така, неколкупати го соборил и дури дошол толку далеку што му го одзел оружјето. Се борел до целосна папсаност и понекогаш дури бил оставен како да е мртов. Потоа го носеле на Олимп, каде самиот Зевс се грижел за неговите рани: Бог не смее да умре.
Машка сила
Таквата претерана жестокост не ги оставила другите рамнодушни. Ја освоил и самата Афродита, која била принудена да ја крие својата забранета врска со него ; според традицијата, од таа врска се родени Ерос и Пирјап. Арес во своите авантури со жените бил исто толку насилен како и во војните. Ја силувал Астиоха, која останала бремена и ги носела Аскалаф и Јалмен. Ја силувал и Пирена, која му го родила Диомед Тракиски, Кикан и Ликаон. Хирса му го родила Флегија ; Астинома му го родила Калидон; Алтеја ја родила Мелеагра] ]; [[Перибеја го родила Тидеј ; Протогенија била мајка на Оксилов ; Харпина го родила Еномај итн.
Култот на Арес
Тракија била земјата од каде што потекнувал Арес, па затоа дивите воини од таа област му посветиле култ. Оттаму култот се проширил во Теба, Атина и Спарта. Во Спарта двајца свештеници оделе пред војската и со запалени факли давале знак за почеток на борбата. Во Рим култот на Арес бил изедначен со култот на Марс, еден од најстарите и најобожаваните погови на полуостровот. Чест му укажувал хорот од угледни свештеници Салијци, кои се грижеле за дванаесетте запчести штитови, кои, според преданието, паднале од небото, а во посебни пригоди изведувале и воински танци. Се верувало дека Марс е татко на Ромул, основачот на Рим, и дека и помогнал на Римското Царство да стане најголема сила во светот.
Потекло на поимот
Етимологијата на неговото име е традиционално поврзата со Грчкиот збор ἀρἠ (аре) јонската форма од дорската ἀρἀ (ара) „Несреќа, Катастрова “. Има некаква врска и со Римскиот бог на војната Марс.
Епитетите на богот Арес
Аресов пандан во римската митологија е Марс.
Милк (филм)
Милк (Milk) — американски биографски филм на Гас Ван Сант од 2008 год. Филмот е заснован на животот на политичарот Харви Милк, кој се борел за правата на хомосексуалците. Филмот својата ограничена премиера ја имаше на 26 ноември 2008, а ширум светот на 30 јануари 2008. Сепак големиот број на позитивни критики и маестралната глума на Шон Пен, заслужено филмот го наградија со многу награди на познатите светски филмски фестивали.
Синопсис
Во 1977 година, во Сан Франциско, Харви Милк (Шон Пен) — избран како еден од застапниците на градскиот одбор. Тоа не би било ништо посебно ако Харви не станеше првиот геј политичар дотогаш избран од страна на американските граѓани. Тој никогаш не ја криел својата сексуалност и се гордеел со тоа што е. Неговата победа на изборите не значело само подобрување на геј заедницата во Сан Франциско, туку Харви без предрасуди решил да им помогне на сите што им е потребно. Се грижел за сите, од старите граѓани па сè до обичните работници, и притоа станал пример како да бидеш вистински борец за човечките права. Неговата работа, труд и залагање за граѓаните и нивните права не станало незапаметено – пред својата привремена смрт во 1978. година станал вистински американски херој.
Филмски критики
На мрежното место Rotten Tomatoes не може да биде подобро – оценката е високите 93%, а консензус критиката вели дека филмот е воден од маестралниот Шон Пен и е триумфална приказна за еден извонреден човек. Судејќи по критиките, всушност Шон Пен, Џејмс Франко, Џош Бролин и мн. други се најјакиот адут на овој филм. Потврда на тоа е коментарот на New York Post: ‘Ваква глума не се гледа секој ден. Сите се сјајни, но сепак мораме да го издвоиме Шон Пен, кој многу лесно би можел да освои Оскар за најдобра машка улога.’ Иако најголемиот дел од пофалбите одат на сметка на глумата, ниту останатите делови од продукцијата не се запуштени – ‘Она што најмногу изненадува е режисерската вештина дека во многу сериозни работи преговара на еден многу креативен и допадлив начин.’ (Boston Globe).
66. издание Златен Глобус
Најдобар глумец во главна улога (Шон Пен) - номиниран
81. издание Оскар
Најдобар филм - номиниран Најдобра глумец во главна улога (Шон Пен) - ПОБЕДНИК Најдобар глумец во споредна улога (Џош Бролин) - номиниран Најдобар режисер (Гас Ван Сант) - номиниран Најдобро оригинално сценарио - ПОБЕДНИК Најдобра костимографија - номиниран Најдобар саундтрак - номиниран Најдобра филмска режија - номиниран
Парси
Историја
Според легендата, припадниците на заедницата Парси потекнуваат од Корасан, регион на Иранската Висорамнина. После падот на Сасанидското Царство во 8 век и исламизирањето на Персија, тие пребегнале во Индија. Процесот на зороастриската емиграција започнал во 10 век, кога голем број на зороастријци заминале за Индија, каде биле познати како Парси, со значење „Персијанци“. Официјалниот датум на нивното пристигнување на западниот брег на Индија е 937 година, но во текот на наредните 700 години за нив не се знае речиси ништо.
Припадниците на заедницата Парси и денес се влијателни и богати семејства во Индија. Поради високото ниво на образовани лица, тие започнале да се иселуваат, посебно во Соединетите Американски Држави, со што бројот на припадници на Парси заедницата во Индија постојано опаѓа.
Население
Тешко е да се процени вкупниот број Парси, но најчесто се смета дека се околу 90.000. Една статија од 2003 година, проценува дека нивниот број во светот е околу 200.000 жители. По индиското стекнување на независност во 1947 година, многумина од нив се раселиле низ светот. Според пописот од 2001 година, во Индија живеат 69.601 Парси, најмногу во Мумбај. Оваа етничка група ужива големо почитување поради своите добродетелства. Но, нивниот број е во постојан пад од разни причини меѓу кои и неприфаќањето на деца од мешани бракови.
Во Северна Америка живеат од 18.000 до 25.000 Парси. Парсите имаат дијаспора ширум светот, а на Запад се познати по својата хуманитарна работа.
Меѓу најпознатите Парси спаѓаат Дадабај Науроџи, првиот член на британскиот парламент од индиско потекло, пејачот Фреди Меркјури, писателот Роинтон Мистри, писателката Мехер Пестонџи и диригентот Зубин Мета. Фероз Ганди, сопругот на Индира Ганди и татко на Раџив Ганди, бил припадник на заедницата Парси.
Боици
Боици (или боички) е стапче на обоен восок, јаглен, креда или друг материјал што се користи за пишување или цртање. Масната или восочната боица направена од пигмент со сува материја е пастел; кога е изработена од масна креда која се нарекува нафтен пастел. Масните боици се изработени од стврдното нафтено масло во боја. Исто така, постојат и водени боички, понекогаш наречени акварел (кремени во вода) или бои растворени во вода.
Космос-575
Космос-575 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јуни 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-575 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 269 км, а најмалото на 203.
Кастелфранко ин Мискано
Кастелфранко ин Мискано — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Селотејп
Селотејп (или самолеплива лента) е леплива лента која ќе се држи со примена на притисок, без потреба од растворувач (како вода) или топлина за активирање. Може да се користи во домот, канцеларијата, индустријата и институциите за најразлични цели.
Пелопонез (област)
Пелопонез (грчки: Πελοπόννησος), е периферија во јужна Грција. Се граничи со периферијата Западна Грција на север и со периферијата Атика на североисток. Провинцијата има површина од околу 15.490 км2. Таа е дел од поголемиот полустров Пелопонез.
Управување
Периферијата Пелопонез е поделена на пет префектури:
Граматика
Граматика — јазичен поим со кој се опфаќаат структурните правила со кои се добиваат дел-реченици, реченици, фрази или зборови кај било кој даден јазик. Овој поим се однесува и за науката која ги проучува таквите правила и таа ги опфаќа морфологијата, синтаксата и фонологијата, често проследени со фонетиката, семантиката и прагматиката. Често како дел од граматиката се сметаат и правописот и правоговорот.
Потекло на името
Зборот „граматика“ потекнува од старогрчката фраза „γραμματικὴ τέχνη“ (grammatikē technē), што во превод значи „уметност на буквите“. Старогрчката фраза е составена од зборот „γράμμα“ (gramma, „буква“),кој пак потекнува од зборот „γράφειν“ (graphein, „црта“, „пишува“).
Употреба на поимот
Поимот „граматика“, од страна на луѓето кои не се јазичари, често се користи за да се означат поголем број различни значења. За разлика од нив, јазичарите го користат поимот за поспецифични работи. Говорниците на еден јазик во своите глави имаат сет правила за користење на јазикот. Ова е граматиката, и барем кај мајчините јазици, поголемиот дел од информациите се присвоени од мали години, а не преку пат на учење. Учењето други јазици побарува свесно учење на граматичките правила во подоцнежните периоди на животот.
Поимот „граматика“ исто така може да се користи да се означат правилата кои го управуваат јазичното однесување на говорниците. Така на пример, поимот „англиска граматика“ може да има неколку значења. Тој може да ја означи целосната граматика на јазикот, односно, граматиките на говорниците на јазикот, каде поимот опфаќа поголем број варијации. Исто така, поимот може да се однесува на тие граматички правила кои се заеднички за сиоте говорници или пак граматичките правила на поедини јазични регистри. Истото важи и за македонскиот јазик.
Видови граматики
Низ историјата, особено за време на 20 век, се појавиле различни видови граматики, познати и како „граматички рамки“.Често видовите биле под силно влијание на идеите на „универзалната граматика“, која како концепт се појавила во САД. Главните видови граматики се:
Морфологија
Морфологијата е јазична дисциплина која се занимава со идентификација, анализа и опис на структурата на морфемите на еден јазик. Покрај морфемите, морфологијата може да изучува и останати елементи како што се зборови, афикси, зборовни групи, интонација или акцент.
Морфолошката типологија е метод за класификација на јазиците според тоа како морфемите се употребуваат во јазиците. Така, класификацијата на јазиците според упoтребата на морфемите може да се движи од аналитички јазици, кои користат одреден број морфеми, преку аглутинативните и фузионалните јазици кои користат сврзани морфеми, па сè до полисинтетички јазици кои вклучуваат голем број морфеми во еден збор. Науката која се занимава со проучување на промените на гласовите во рамките на морфемите се нарекува морфофонологија.
Синтакса
Синтаксата е јазична дисциплина која се занимава со проучување на правилата и процесите според кои речениците во еден јазик се создаваат.
За синтаксата постојат одреден број теоретски пристапи. Една школа или теорија е основана во делата на Дерек Бикерток, ја гледа синтаксата како дел од биологијата, бидејќи ја подразбира синтаксата како проучување на јазичното знаење како што е отелотворено во човековиот ум. Други јазичари имаат платонски погледи, бидејќи тие ја сметаат синтаксата како проучување на апстрактен формален систем. Други пак, како што е Џозеф Гринберг, ја сметаат граматиката како таксономски уред за да се достигне поширока генерализација низ јазиците. Тезите на Андреј Корсаков го објаснуваат филозофското сфаќање на морфологијата и синтаксата.
Фонологија
Фонологија (од старигрчките „φωνή“, фоно, „глас“, „звук“ и „λόγος“, логос, „збор“, „говор“, „предмет на разговор“) — дел од науката за јазикот која ги проучува звучните облици во јазикот. Таа го проучува јазикот како елемент кој има функција во јазикот да прави разлика меѓу две јазични единици. Таа се дели на историска и описна.
Фонетика
Фонетиката се изучувала уште пред 2,500 години во древна Индија. Напредокот во фонетиката ззапочнал со делото на индискиот јазичар Панини (V век п.н.е.) во кое тој расправа за местото и начинот на артикулација на согласките. Најзначајните индиски азбуки денес го следат редоследот воспоставен со класификацијата на Панини.
Семантика
Семантиката е дел од лингвистиката што се занимава со значењето на зборовите и нивната функција во реченицата. Генерално гледано, семантиката — гранка на лингвистиката која го проучува означеното. Зборот семантика бил измислен кон крајот на XX век од страна на францускиот јазичар Мишел Бреал, авторот на првиот семантички трактат.
Бајруш Мјаку
Бајруш Мјаку (албански: Bajrush Mjaku; род. во Качаник, ) — македонски глумец и режисер.
Животопис
Мјаку е роден во Качаник, Косово во 1952 година. Во средината на шеесеттите доаѓа во Скопје и тука завршува Гимназија во „Зеф Љуш Марку“. Уште како средношколец почнува да статира и да игра некои улоги во тогашната Албанска драма, при Малцинскиот театар. Во Приштина студирал драмска уметност при Вишата педагошка школа. Професионален глумец станува од 1973 година. Во 2014 година е добитник на наградата Ристо Шишков за најдобар глумец. Во 2019 година ја добива наградата за животно дело "Војдан Чернодрински".
Список на државни водачи во 789 година
Ова е список на државни водачи во 89 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Иван Марчук
Иван Марчук  (Іван Степанович Марчук); (12 мај, 1936 Москаливка) е современ украински сликар.
Животопис
Иван Марчук е роден во семејство на ткајач.
По завршувањето на седумгодишно училиште, тој влегол во Факултетот за применета уметност Иван Труш Лавов на одделот за декоративно сликарство, каде што студирал од 1951 до 1956 година.
Откако служел војска, ги продолжил студиите на Оддел за керамика на Институтот за применета уметност во Лавов, кој дипломирал во 1965 година.
Подоцна работел во Киев. Од 1965 до 1968 година работел во Институтот за суперхард материјали на Националната академија на науките на Украина и од 1968 до 1984 година во Киевскиот погон за монументални и украсни уметности.
Во 1989 година тој го напуштил СССР и живеел во Соединетите Држави, Канада и Австралија.
После нападите на 11.09.2001 година што ги видел, Марчук се вратил во Киев.
Во 1990 година, неговата прва официјална изложба се одржа во Киев - во Државниот уметнички музеј на украински ликовни уметности (сега Национален уметнички музеј на Украина).
Бидејќи не бил ценет во Советскиот Сојуз, Марчук бил добро прифатен во независната Украина со добивање на престижна награда Т. Шевченко во 1997 година.
Книги
За 2013-2016 година, Феникс објави три книги од Иван Марчук.
Награда Иван Марчук
На 31.05.2016 година, третата сесија на Регионалниот совет на Тернопил го поддржа проектот за започнување на годишната регионална награда Иван Марчук за надарени деца на возраст од 7 до 15 години во областа на ликовната уметност во 2016 година.
Михел Кох
Михел Кох (Michel Koch; р. во ) — германски професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Строшка Река
Строшка Река или Стровјанска Река — река во средишниот дел на Македонија, која преку каналите Рибник и Блато се влева во Црна Река како нејзина лева притока.
Течение
Реката извира на планината Даутица и се спушта кон северниот дел на Прилепското Поле. По своето течение поминува низ селата Стровија и Костинци, покрај селото Секирци, а се влева во каналот Рибник во северниот дел од селото Пешталево.
Куп на Македонија во кошарка 2013
Купот на Македонија 2013 - 21. издание на Купот на Македонија во кошарка. Завршниот турнир се одиграл во спортскиот центар Борис Трајковски во Скопје во организација на споменатиот спортски центар. Во ова издание првак бил МЗТ Аеродром.
Пласман
Пласман на екипите од Првата лига по седум одиграни кола.
Ждрепка
Излекувањето на паровите се извршило на 21 март 2013.
Космос-576
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 јуни 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-576 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 330 км, а најмалото на 202.
789
789 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 789 година од новата ера, 789. од првиот милениум, 89. од VIII век и последна од 780-тите. Оваа година била определена како 789 уште од почетокот на средновековниот период, кога календарската ера Anno Domini стана најраспространетиот метод во Европа за определување на годините.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6297 и 6298 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5539 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4549 и 4550 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1542.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 789 година се протега во 3425 и 3426, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3485 и 3486 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1332. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 172 и 173 исламска година.