cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Едвалд Боасон Хаген
2012
Боасон Хаген ја започнал сезоната 2012 со второто место зад Андре Грајпел на класикот Даун Андер. По трите пласмани во најдобрите пет, го презел водството во бодовниот пласман по четвртата етапа на Тур Даун Андер и ја задржал маичката до крајот на трката. Боасон Хаген го презел водството на Волта ао Алгарве по победата на втората етапа. Тој го загубил водството на трката од неговиот совозач Ричи Порт на следната етапа, откако Порт бил посилен на последното искачување, но тој го освоил бодовниот пласман. Исто така, освоил етапа на Тирено-Адријатико и бил еден од главните помошници на Марк Кевендиш. Боасон Хаген имал разочарувачка сезона на класиците, не успевајќи да забележи некаков поголем успех. Сепак успеал да ја поврати формата за домашната трка, Трка околу Норвешка 2012, каде го освоил крајниот пласман, бодовниот и пласманот за млад возач и победил на четвртата етапа, која завршувала во неговиот роден град, Лилехамер.
Во јуни 2012, Боасон Хаген го освоил норвешкото национално друмско првенство, каде по првпат го зел националниот дрес; меѓутоа ја загубил својата титула на националното хронометарско првенство од возачот на Рајдар Боргерсен. Боасон Хаген бил избран во составот на Тим Скај за Тур де Франс. Завршил петти на воведниот пролог во Лиеж, потоа трет на етапата 1, окако им се приближил на Петер Саган и Фабијан Канчелара во последните метри, но не можел да им се спротивстави во спринтот. Исто така, завршил втор зад Саган на третата етапа, на уште една завршница на мало искачување. На крајот на август, Боасон Хаген ја однел победата на еднодневната трка од Светската турнеја ГП Уест-Франција. Се одвоил од големата група на помалку од два километри до целта, ги достигнал и одминал преостанатиот бегалец напред, Руј Кошта на последниот дел нагорнина и се спуштил до целта сам. Ги спречил спринтерите во групата да ја бркаат шансата за победа со здобивањето предност од 5 секунди.
2013
Боасон Хаген ја започнал сезоната со амбиција за освојување на еден од пролетните класици, но не успеал да постигне некој позначаен резултат. Меѓутоа, Боасон Хаген се вратил да ја одбрани својата титула на Трката околу Норвешка. По завршувањето како второпласиран на две од претходните пролетни етапи, Боасон Хаген бил во бегство со Серхио Паулињо и ја освоил четвртата етапа, а со тоа и генералниот и бодовниот пласман. Боасон Хаген ја освоил третата етапа во спринт на Критериум ду Дофине.
2014
2014 била најлошата година на Боасон Хаген во неговата кариера, во која не забележал ниту една победа. На 14 август, Боасон Хаген најавил дека ќе го напушти Тим Скај на крајот на сезоната 2014. На 27 август, Боасон Хаген објавил дека ќе се приклучи на африканската професионална континентална екипа, со која потпишал двегодишен договор.
2015
Откако завршил втор на Трката околу Норвешка, Боасон Хаген дошол до првата негова победа во две години на Трката на Фјордовите, на последната етапа на трката. Ја претекнал малата водечка група од четири членови за да го доврши подвигот. Во јуни, Боасон Хаген го освоил националното хронометарско првенство и националното друмско првенство откако нападнал од групата да се приклучи на водечката група во последниот километар. Ја освоил титулата во близок спринт.
Во последните километри на Светското друмско првенство, Боасон Хаген одбил да соработува со Грег ван Авермат да ја достигнат разликата од 10 секунди на подоцнежниот победник Петер Саган. Најверојатна причина за ова било што неговиот сонародник и спринтер Александер Кристоф кој бил во главната група бил само неколку секунди зад нив. Хаген на крајот завршил 20., само 3 секунди зад победникот.
2016
Боасон Хаген се вратил во форма во првиот дел од сезоната 2016; освојувајќи три етапи на Трката околу Катар и Трката околу Оман, носејќи ја водечката маичка на обете трки. Потоа завршил петти на Париз-Рубе откако бил дел од групата од петмина кои спринтале за победа. Кон крајот на сезоната бил шести на Светското првенство во Катар откако не ги следел наредбите од неговиот колега Александер Кристоф, кој завршил седми во спринтот.
2017
На Тур де Франс 2017 ја освоил деветнаесеттата етапа со доцен напад од бегство.
2018
Во јануари, Боасон Хаген морал да ја отстрани својата жолчка. Ја започнал сезоната со учество на Волта ао Алгарве.
Герхард Белингер
Герхард Белингер (Gerhard J. Bellinger) (11 март 1931 во Бохум, Германија) е германски теолог, пензиониран професор по новозаветна теологија, историја на христијанството и историја на религиите и црквите. Предавал на техничкиот универзитет во Дортмунд.
Студии и професионално усовршување
Белингер е роден во 1931 година, во Бохум, Германија. Во 1952 г. дипломирал на Јозефинум колегиумот во Бон. За да добие степен по католичка теологија, Белингер ги продолжил студиите започнати од 1961 година на универзитетот во Минстер. Таму слушал предавања од Јозеф Рацингер / актуелниот папа Бенедикт XVI. Во 1966 година станал доктор по теологија, а во 1967 бил номиниран за научен соработник на педагошкиот универзитет во Минстер.
Во 1970, Белингер бил назначен за редовен професор по католичка теологија и дидактика ма педагошкиот универзитет, Хаген, а во 1976, се префрлил на педагошкиот универзитет во Дортмунд. Од 1977 до 1979, Белингер бил декан на факултетопт за католичка и протестантска теологија. Од 1980, на техничкиот универзитет во Дортмунд, предава католичка теологија и дидактика со нагласок на теологија на Новиот завет и историја на христијанството како и историја на религиите.
Поучување и истражувања
Теологијата на Новиот завет претставува клучен дел во неговите предавања и семинари. Еден од неговите најзначајни трудови во оваа област е книгата "Исус: живот – дела – судбина" (2009), која претставува резиме на неговите предавања за теологијата на Новиот завет.
При проучувањето на историјата на религиите, доста ги истражувал религиите на човештвото и митовите кај народите. Како резултат на овие негови истражувања е "Голем лексикон на религиите. 670 религии, цркви и култови." (1986) кој досега е преведен на пет јазици: италијански (1989), унгарски (1993), полски (1999), француски (2000) и српски (2004).
Исто така, неговата "Голема енциклопдија по митологија. 3100 ставки за митовите кај луѓето" (1989) е печатена и преведена на пет јазици: дански (1993), словенечки (1997), полски (2003), кинески (2006) и бугарски (2008).
Придонес за сексуалната етика во религиите е неговото сеопфатно дело "Човековата сексуалност во светските религии" (1993), коешто е преведено на чешки (1998).
Понатаму, напишал над 800 референтни членоци за општи референтни книги и специјализирани енциклопедии како и бројни есеи во специјализирани научни компилации, прирачници и часописи.
Список на ѕвезди во соѕвездието Рајска Птица
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Рајска Птица, надолно подредени според сјајноста.
Светско првенство во атлетика 2011 – Жени 4 x 400 метри штафета
4 × 400 метри за жени на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на стадионот Тегу на 2 и 3 септември.
Планинска окатка
Планинската окатка (Lasiommata petropolitana) е пеперуга од видот на шарени пеперуги.
Опис
Мажјаците се со големина од 19 до 21 мм. Горната страна на крилјата е темнокафена со брановидни црникави линии. Вените на крилјата се со посветла кафена боја. Покрај краевите на крилјата има жолтеникаво-портокалови шари со црни дамки и бели зеници. Предните дамки се поголеми и имаат најчесто по две зеници. Дамките варираат по големина и облик. Телото е темнокафено, а антените темнокафени и бели. Долната страна на крилјата е со светлокафена боја, има брановидни потемни ленти. Повторно се забележуваат дамките и шарите како и кај горната страна. Пеперугата живее во Јужна Европа (вклучително и Македонија), Мала Азија и делови од Северна Азија и Европа. Пеперугите летаат во една или две генерации, од април до септември. Ларвите се хранат си различни растенија, најчесто со Dactylis glomerata, Festuca rubra и Festuca ovina.
Врата
Врата е бариера што се отвора и затвора и покрива отвор. Вратите се користат нашироко, на ѕидови, автомобили и мебел. Вратата може да има клуч за безбедност и контролирање на можноста за влегување или излегување. Вратата се користи за затворање на атмосфера, заклучување на воздушните драфтови внатре во просторијата и забранување на промена на температурата (од топло на ладно и обратно). Тие исто така помагаат кога има пожар, така што го спречуваат.
Јунус Мали
Јунус Мали (роден на 24 февруари 1992 во Касел) - турски фудбалер роден во Германија, играч од средниот ред на Волфсбург и на турската репрезентација.
Црква „Св. Троица“ - Ратавица
Света Троица — главна селска црква во селото Ратавица. Црквата е сместена во северниот дел од селото, во непосредна близина на подрачното училиште „Браќа Миладиновци“.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 13 мај 2010 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион. Изградбата била завршила во 2015 година, а црквата била осветена на 3 мај 2015 година од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион по повод 70 години од одржувањето на првиот црковен народен собор во Скопје во март 1945 година.
Архитектура
Градбата има правоаголна основа, со апсида во задниот дел, и претставува крсто-куполен храм со осумаголна купола. Пред влезот на црквата има натстрешница со триаголен кров која е поддржана од два јонски столба. На предниот дел од натстрешницата има дрвена основа на којашто се наоѓа дрвен крст. Ѕидовите на црквата и столбовите на натстрешницата се обоени во жолта боја, додека јонските капители се бели. Градбата и натстрешницата се покриени со кров од ќерамиди, додека куполата е покриена со метален кров. Над влезната врата има живопис на полукружна основа кој го отсликува Светото Тројство. Внатрешноста на црквата целосно е живописана. Црквата нема камбанарија, но истата е во изградба во непосредна близина на градбата, од левата страна на главниот влез.
Нешо Марковски
Животопис
Марковски е роден во Тетово на 20 јули 1927 година. Учествувал во НОБ. Во новинарството е од 1948 година, кога го уредувал весникот Шар во Тетово. Кон средината на педесеттите години на XX век бил соработник па уредник на Внатрешно-политичката рубрика на „Нова Македонија“. Во периодот 1957/58 год. бил еден од основачите и уредниците на седмичникот „Вечер“ во издание на НИП „Нова Македонија“. Бил и прв главен уредник на македонското издание на седмичникот „Комунист“ во 1964 година. Бил претседател на Здружението на новинарите на Македонија. Починал во Скопје на 17 мај 1985 година.
Филмографија
Марковски напишал и три сценарија на телевизиски проекти :
Дере (Требеништа)
Дере или Кај Чешмата — археолошко наоѓалиште во охридското село Требеништа, Општина Дебрца. Претставува населба од бронзеното време.
Во северозападниот дел на селото, лево од патот Охрид - Кичево, веднаш до некогашната чешма, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови. При копањето на земјата за изработка на тули, на длабочина од 0,80 м е откриена јама во која е најдена фрагментирана камена секира со отвор за држалка на средината.
Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид.
NGC 4378
NGC 4378 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4378 се споменува и како UGC 7497, MCG 1-32-52, CGCG 42-92, VCC 785, IRAS 12227+0512.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4378 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4378 има привидни димензии од 2,9' х 2,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 4378 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40490. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 285. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Одра (притока на Купа)
Одра е река во Хрватска, лева притока и е реката Купа, долга е 83 километри, со слив од 604 км2. Се создава од две краци на Косница и Ломница.
Во поголемиот дел тече паралелно со реката Сава. Се влева во Купа кај селото Шишачка Одра кое не е далеку од Сисак. Најважни притоки се Буна и Лекеник. Со својот тек поминува низ рамница и низ шуми. Од каналот Сава-Одра, па сè до селото Шишачка Одра, низ нејзиниот тек нема население. Богата е со животински свет (дабари, риби, големи барски желки, змии, и друго), а на нивните скришни места доаѓаат по вода шумски животни (диви свињи, срни, елени, лисици и друго).
Минотаур
Минотаур е митолошко суштество претставено во облик на полубик и получовек. Тој настанал преку полов однос на жената на кралот Минос, Пасифаја и бик, откако претходно таа влегла во вештачка крава која ја направил Дедал. Минотаурот имал човечко тело и глава на бик. Поради тоа што бил многу грд, кралот Минос го повикал Дедал да изгради лавиринт од кој не би можел да излезе. Минотаурот талкал низ лавиринтот, а на секои седум години му носеле седум момчиња и девојки. Една година, на годишната прослава дошол атинскиот крал Тезеј, кој се вљубил во сестрата на Минотаурот, Аријадна. Аријадна му помогнала на Тезеј да го убие Минотаурот така што му кажала дека од лавиринтот може да се излезе само на еден начин: Да се одмотува клопче со конец на почетокот на лавиринтот па потоа по него да се враќа назад. Минотаурот е познат и како Астерио.
Откако седнал на престолот на Крит, Минос се натпреварувал со своите браќа за да владее. Притоа, тој му се помолил на Посејдон, богот на морето, да му испрати еден силен бик, како знак за поддршка. За да го казни Минос, Посејдон направил Пасифаја да се вљуби во бик.
Бабин Дол (Кавадарци)
Бабин Дол  — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
Претставува населба и некропола од римско време На 5 км источно од градот, во непосредната близина на зградата на ЗИК „Тиквеш“, во лозјето на Т. Мишов се откриени гробови „на две води“ градени од тегули. Откриена е монета од царот Октавијан Август со претстава на Јанус на реверсот. По површината на останатите лозја има многу фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Монетата се чува кај Трајко Мишов од Кавадарци.
Европска мигрантска криза
Европската мигрантска криза или бегалска криза е поим даден за период во почетокот на 2015 година кога поголем број на луѓе мигрираа во Европа, патувајќи во главно преку Средоземното Море. Повеќето од луѓево биле баратели на азил, но исто така имало и економски мигранти. Во таквата криза, откриени се и борци на Исламската држава кои биле преправени во бегалци односно мигранти.
Планински пласман на Вуелта а Еспања
Шпанецот Хосе Луис Лагија го освоил овој пласман рекордни пет пати, вклучувајќи три последователни победи. Други велосипедисти кои го освоиле овој пласман три последователни пати се Антонио Суарез, Антонио Кармани, Хулио Хименез, Хосе Марија Хименез, сите Шпанци. Севкупно, Шпанците го имаат освоено овој пласман 47 од 68 пати.
Во 2010 година, Давид Монкутје размислувал за повлекување, но останал и настапил на трката, освојувајќи го неговиот трет последователен планински пласман. Во 2011 година, станал првиот возач кој го освојувал овој пласман четири последователни години.
Маичка
Од 2010 година, предводникот на планинскиот пласман ја носи белата маичка со сини точки. Планинската маичка е трета во поредокот на маички, зад маичката на генералниот пласман и бодовниот пласман, но пред онаа на комбинираниот пласман; ова значи дека ако велосипедистите водат во генералниот и планинскиот пласман, велосипедистот ја носи маичката за генералниот пласман, а планинската маичка преоѓа на вториот велосипедист во пласманот.
Правила
Организаторите на Вуелта означуваат за кои искачувања ќе се доделуваат бодови и во која категорија ќе бидат. Од 2010 година постојат 5 категории: најмногу бодови носи врвот Алберто Фернандес, највисоката точка на Вуелта.
Ако двајца или повеќе велосипедисти имаат ист број на бодови, велосипедистот кој бил прв на врвот „Алберто Фернандес“ ќе има повисок пласман. Ако ова не го реши проблемот, велосипедистите со најмногу победи на завршници на високи искачувања ќе добијат повисок пласман. Ако и ова не го реши проблемот, велосипедистите со најмногу победи од прва категорија и во другите, ќе добијат повисок пласман. Дури и ако по третата категорија сè уште е нерешено, ќе се искористи поредокот во генералниот пласман.
’Рждак
’Рждак — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото ’Рждак се наоѓа на 3 километри источно од Петрич, на надморска висина од 285 метри во подножјето на планината Беласица. Од бугарско-грчката граница кај село Кулата е оддалечено 14 километри. Селото има редовни автобуски врски со Петрич и Кулата. Климата е променливо-средоземна, со топли и долги лета и со кратки зими.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Денес, селото е електрифицирано, водоснабдено и има изградено комуникациски мрежи. Станбениот фонд е скоро целосно реновиран. Постои кметство, канцеларија на регионалното полициско одделение во Петрич, црква, стадион, продавници и хотел. Исто така, работат приватни компании од областа на услугите за шиење. Тутунот и лозовите насади главно се одгледуваат во областа. Здравствените служби и образовните институции се во општинскиот центар - Петрич.
==Население ==
Лика Чопова-Јурукова
Лика Чопова-Јурукова ( во —  во ) — истакнат педагошки работник и публицист. Потекнува од македонските револуционерни семејства на Делчеви и на Чопови, од мајка Руша Делчева, сестра на Гоце Делчев и татко Андон Чопов.
Животопис
Нејзиното детство и младост се всушност опишани во книгите на кои таа е соуредник, а се поврзани со нејзиното револуционерно семејство. Едната книга е „Огнено Семејство“ од познатиот македонски публицист Јован Павловски, а втората е: „Револуционерката Руша Делчева (1868– 1945), по спомените на Лика Чопова“, Скопје, 1983 од д-р Симо Младеновски.
Иако таа не е во преден план во поголемите збиднувања од минатиот век, сепак таа е верна сенка на нејзината мајка и е очевидец на многу немили настани од македонската историја и самото семејство на Делчеви.
Член е на Илинденската организација во Бугарија и член на Комитетот за пренесување на моштите на Гоце Делчев, од Софија во Скопје.
Таа јасно, како и нејзината мајка ги посочува предавниците на Гоцевото дело, скриени зад Врховистичките групи предводени од Борис Сарафов, Иван Гарванов, Тодор Александров, Ванчо Михајлов и на ним сличните. Во нејзиното интервју, таа опишува еден ваков настан, кој се случил во црквата „Св. Недела“ во Софија.
По повод дваесетгодишнината од Илинденското востание, на 2 август 1923, моштите на Гоце Делчев биле изложени во црквата „Св. Недела“ во Софија. Голем број од македонската имиграција и неговото најтесно семејство, меѓу кои била и сестра му Руша со нејзината ќерка Лика, се насобрале да му оддадат почит на великанот Делчев. Сакајќи да се наметнат како почитувачи и наследници на делото на Гоце, врховистите пробале на подмолен начин, да го искористат и овој момент за ширење на бугарска пропаганда. Врховистот Велко Думев, се качил на маса и се обратил со зборовите:
"„Ожалостено собрание, ние денеска се собравме да се поклониме пред коските на легендарниот револуционер Гоце Делчев. Тој умре, но неговиот заменик Тодор Александров ќе ја ослободи Македонија...“"
На што Делчевото семејство бурно изреагирало и самиот Атанас Раздолов го грабнал за ногавиците и го прекинал со зборовите:
''„Слези предавнику! Како можеш да го споредуваш Гоце со Тодор Александров, тој е крвопиец на македонскиот народ?!“''
Ова е само еден настан, низ кој јасно е прикажана бугарската пропаганда, која била спроведувана на терен од нивните слуги - врховистите. Делчевото семејство и понатаму останува да страда и е мета на бандите на Тодор Александров, кој впрочем го ликвидира и внукот на Гоце Делчев, а брат на Лика - Тодор Чопов.
Смрт
Последен пат, јавноста ја виде по повод 80-годишнината на нејзиниот вујко, Гоце Делчев. Иако, наизглед уморна, таа со сета сила и должна почит кон најголемиот македонски револуционер, ја следеше свечената церемонија и се поклони пред неговиот гроб, во црквата „Св. Спас“ во Скопје.
Лика Чопова - Јурукова е погребана со свечени државни почести на градските гробишта во Скопје, во улицата на великаните.
Самуилова Крепост (село)
Самуилова Крепост  — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри западно од Петрич. Селото се наоѓа на надморска висина од 469 метри. Селото нема население и атарот на селото се наоѓа во составот на село Клуч.
Суња (река)
Извира во Зринска Гора, на висина од 600 м. Порано се изливала во плитка депресија и на должина од околу 20 км, се движела споро и паралелно со Сава, а во поново време е канализирана.
Се влева во Сава, наспроти селото Пуска, 12 км северозападно од Јасеновац, на 91 м надморска височина. Површината на нејзиниот слив изнесува 462 км2.
Бегова Падина (Кавадарци)
Бегова Падина  — археолошко наоѓалиште во Кавадарци.
NGC 4379
NGC 4379 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4379 се споменува и како UGC 7502, MCG 3-32-26, CGCG 99-42, VCC 784.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4379 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4379 има привидни димензии од 2' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 4379 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40484. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1576.
Жолт шаренец
Жолтиот шаренец (Euphydryas maturna) е пеперутка од семејството на шаренците. Оваа пеперутка живее во Европа (вклучително и Македонија) и Казахстан
Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 35 до 42 мм. Горната страна на крилјата на пеперугата е темнокафена, со црнкасти вени. На крилјата има нерамни портокалови и кремасти форми, кои варираат по големина и распоред. Телото е црно, а антените црно-бели. Долниот дел на крилјата е посветол, односно портокалово-кремаст со присуство на слични шари како и на горната страна. Ларвите достигуваат до 30 мм кога се целосно пораснати. Тие се темни со изразени жолти точки. Имаат голем број на влакна по телото. Куклите се најчесто бели.
Овие пеперутки може да се најдат во влажни места, добро осветлени и места со грмушки. Денес во голем дел од Средна Европа бројот на единките драстично се намалува, а во одредени области веќе и се исчезнати.
Газиантепски универзитет
Газиантепски универзитет — универзитет во градот Газиантеп, Турција.
Далмација (римска провинција)
Далмација била римска провинција. Нејзиното име е изведено од името на илирското племе наречено Далмати, кое живеело во централното подрачје на источниот брег на Јадранското Море. Тоа го опфаќа северниот дел на денешна Албанија, голем дел од Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Косово и Србија, со што се опфаќа област значително поголема од сегашната хрватска област Далмација. Првично овој регион бил наречен Илирија (на грчки) или Илирик (на латински).
Провинцијата Илирик била распуштена и заменета со две одделни провинции: Далмација и Панонија.
Милано-Санремо 2016
Милано-Санремо 2016 — 107. издание на велосипедскиот класик Милано-Санремо, кој се одржал на 19 март 2016 година. Претставувала четврта трка во сезоната на Светската турнеја, а прва еднодневна трка.
Трката била освоена од Арно Демар во спринтерска завршница, пред Бен Свифт и Јирген Рулантс. Завршницата била попречена од падот на Фернандо Гавирија, предизвикувајќи неколку возачи да кочат за да го избегнат, со што не биле во можност да спринтаат. Лизгањето на земјиште на патот предизвикало трката да биде пренасочена во должина од 9 километри.
Рута
Рутата била поставена на 291 километар. Генерално се сметала дека е погодна за спринтерите, трката почнувала од Милано до традиционалното одредиште во Санремо. Завршниот дел на трката ги вклучувал искачувањата на Чипреса и Поџо, кои обично биле одлучувачки за исходите на трката. На рутата, возачите го имале и 35-километарското искачување Пасо дело Турчино, иако не било сметано за клучна точка на трката. По Турчино, рутата се движела долж брегот од Џенова до завршницата во Санремо. На помалку од 50 километри пред целта, започнувал првиот од крајбрежните искачувања, Капо Меле, Капо Черво и Капо Берта, пред последните две искачувања до целта.
Лизгањето на земјиште утрината пред трката на 130. километар предизвикал рутата на трката да биде малку изменета, со што возачите имале пренасочување.
Екипи
Бидејќи Милано-Санремо е дел од Светската турнеја, сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканет и се обврзани да учествуваат, а на седум професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани, со што вкупно 200 возачи учествувале на трката. Бидејќи Морено Хофланд не ја започнал трката поради болест, 199 возачи биле на стартот на трката.
Фаворити пред трката
Бранителот на титулата, Џон Дегенколб, го пропуштил Милано-Санремо по здобиените повреди на тренинг во почетокот на сезоната. Во негово отсуство, победникот од 2014 година, Александер Кристоф бил сметан за главен фаворит за победа. Фабијан Канчелара бил високо оценет дека на неговото последно појавување на трката ќе има добар резултат, како поранешен победник и со силната форма, победувајќи на Страде Бјанке претходно во сезоната. Светскиот првак Петер Саган исто така бил сметан за фаворит, покажувајќи добра форма, иако сè уште немал победа во 2016 година. Го носел бројот еден во отсуство на Дегенколб.
Двајца возачи дошле со големи успеси на Милано-Санремо, Мајкл Метјус, кој освоил две етапи на Париз-Ница само една недела претходно, додека Грег ван Авермат го освоил генералниот пласман на Тирено-Адријатико. Други фаворити биле Алехандро Валверде, Николо Бонифацио , Бен Свифт, Герајнт Томас и Михал Квјатковски (сите ), Насер Бухани , Здењек Штибар , Саша Модоло , Тони Галопен , Арно Демар , Едвалд Боасон Хаген и Сајмон Кларк. Победникот од 2009 година Марк Кевендиш бил исто така сметан за можен победник. Во меѓувреме, го именувала Винченцо Нибали за нивен водач на трката, возејќи по десетти пат во неговата кариера. Друг возач бил сметан за можен фаворит, Том Димулен, но бил спречен на трката поради грип. Германскиот спринтер Андре Грајпел ја пропуштил трката откако скршил три ребра на Волта ао Алгарве.
Извештај од трката
Со сонце и топло време, трката започнала во Милано. Бегството се одвоило на 14. километар, вклучувајќи ги Гедиминас Багдонас, Сергеј Твецов , Мирко Маестри , Јан Барта , Адријан Курек , Рогер Клуге  , Матео Боно , Самуеле Конти , Мартен Тјалинги , Андреја Перон  и Марко Коледан. Групата имал максимално водство од главната група од 10:35 минути. Потоа, и  започнале со посилно темпо и водството било намалено на пет минути на врвот на Турчино.
Како водечката група пристигнала на првото крајбрежно искачување Капо Меле, разликата изнесувала 2:18 минути. Во меѓувреме, првите падови се случиле во групата, со Жилиен Вермот и Федерико Ѕурло  како први жртви. На Капо Берта, водството на групата напред било околу минута, додека Марко Халер паднал на следниот спуст, со што се вратил во главната група. Друг пад се случил малку подоцна. Мајкл Метјус и Питер Кенох биле најпознатите возачи кои паднале, но успеал да се вратат во групата.
Општествена филозофија
Гранки
Постои значаен преклоп помеѓу проблематиката на општествената филозофија и онаа на етиката и теоријата на вредностите. Другит облици на општествена филозофија се политичката филозофија и правната наука, кои претежно се задржуваат на општеството во поглед на државата, управата и нивното работење.
Општествената филозофија, етиката и политичката филозофија се потесно поврзани со други дисциплини во општествени науки.
Филозофијата на јазикот и општествената епистемологија се гранки со значаен преклоп со општествената филозофија.
Теми од општествената филозофија
Ова се некои теми од општествената филозофија:
Општествени филозофи
Ова е список на познати мислители кои се занимавале со општествена филозофија, било целосно или делумно:
Монсоро
Монсоро (Montsoreau) — општина во регионот Лоара во департманот Мен и Лоара во Франција. Монсоро е оддалечен околу 250 километри од Париз.
Според податоците од 2015 година, бројот на населението бил 447 жители, а густината на населението 86 жит./на км2.
Правилна месечина
Постојат барем 57 правилни месечини на осумте планети: една на Земјата, осум на Јупитер, 23 именувани месечини на Сатурн (не броејќи ги илјадниците месечинки), 18 на Уран, и 7 мали правилни месечини на Нептун (најголемата од нив, Тритон, е зафатена). Се смета дека петте месечини на Плуон и двете на Хаумеја се образувале во орбита околу тие џуџести планети од отпадот создаден со гигантски судири.
Монсоро
Демографија
Демографија (Монсоро)
Парагвај
Парагвај (шпански: Paraguay, гварански: Paraguái), или официјално Република Парагвај (República del Paraguay,Tetã Paraguái), е независна држава во Јужна Америка без излез на море. Парагвај се граничи со Аргентина на југ и југозапад, со Бразил на исток и североисток и со Боливија на северозапад. Парагвај се наоѓа на бреговите на реката Парагвај, со своите притоки, и таа поминува низ земјата при што ја дели на два дела. Поради својата централна местоположба во Јужна Америка, Парагвај често се нарекубва „Срцето на Америка“ (Corazón de América).
Гвараните живееле на територијата на Парагвај долго време пред доаѓањето на Европејците во 16 век. Во 16 век територијата која денес е Парагвај била во склоп на Шпанската колонијална империја. Парагвај се стекнал со независност од Шпанија во 1811 година и државата била управувана од неколку диктатори кои имале изолирачки и заштитнички политики. Ваквата состојна кулминирала за време на Парагвајската војна кога државата изгубила 60 до 70% од вкупното население и голем дел од територијата. Во поголем дел од 20 век Парагвај бил под владеење на Алфредо Стреснер, чие владеење претставува едно од најдолгите воени диктаторства во Јужна Америка.
Парагвај има население од 6.3 милиони жители според проценките од 2009 година. Главен град на државата е Асунсион, кој е и најголем град во Парагвај. Службени јазици во Парагвај се шпанскиот и гаваранскиот. Двата јазика се зборувани од над 90% од населението.
Иако сè уште се смета за еден од најсиромашните и најслабо развиените држави, во 2010 година економијата на Парагвај забележала пораст од 14.5%, што е најголема економска експанзија во Јужна Америка и трета најбрзо растечка економија во светот, зад Катар и Сингапур. Според податоците за 2011 година, екомонскиот развој на земјата бил 6.4%.
Потекло на поимот
Името на државата е според реката Парагвај која тече низ средината на земјата, од север кон југ. Има најмалку четири теории за потеклото на името на земјата.
Историја
Периодот пред колонизацијата, населението било полуномадско со богата плодна земја и богати шуми. Европејците за првпат дошле во тој регион во раниот 16 век, и Асунсион бил основан на 15 август 1537 година од шпанскиот истражувач Хуан де Салазар и Еспиноза. Градот станал центар на колонијалната покраина и центар на језуитските мисии во Јужна Америка во XVIII век. Парагвај прогласил независност откако ја отфрлил шпанската власт на 14 мај 1811.
Историјата на Парагвај е окарактеризирана со долги периоди на комунистички влади, политичка нестабилност и војни со околните држави.
Група на парагвајски дисиденти, сместени во Буенос Аирес, го окарактеризирала Франциско Лопес како лудиот тиранин и се бореле на страната на Тројниот сојуз. Оваа група во 1869 година, под бразилско покровителство, воспоставила привремена влада и наредната година потпишала мировен договор, со кој на Парагвај му се гарантирала независност и слободна пловидба на реките. Истата година бил донесен и нов устав.
Уништен од војната, Парагвај бил на работ на распад во 1870 година. После војната парагвајското население воглавно селско, продолжило да живее како што живееле и векови наназад. Окупацијата на Парагвај траеала до 1876 година. Без обзир што веќе биле повлечени трупите на Бразил и Аргентина, тие сѐ уште имале големо влијание во Парагвај поддржавајќи две спротивставените политички опции, колорадоси и либерали. Народен републикански сојуз – партија колорадо, владеела со Парагвај од крајот на осамдесетите години на 19-от век до 1904 година кога на власт биле сменети од страна на либералите. Либералите биле под аргентинско влијание па од нивното доаѓање на власт, влијанието на Бразил на политичката сцена на Парагвај било намелено. Парагвај претрпел загуба на територија на сметка на Бразил и Аргентина. Војната за Чако се водела со Боливија во 1930-те и Боливија била поразена. Парагвај повторно прогласил независност во регионот Чако и се здобил со територијално проширување.
Географија и клима
Парагвај е поделен со реката Парагвај во источниот дел од земјата, официјално наречен „Источен Парагвај“ или познат како Паранења и западниот регион, официјално наречен „Западен Парагвај“ или познат како Чако.
Југоисточната граница е формирана од реката Парана. Моментално е најголем центар за енергија во светот, создавајќи електрична енергија за цел Парагвај. Бидејќи пола од изворот на енергија е во сопственост на Парагвај и пола на Бразил, Парагвај има право да користи пола од капацитетот. Климата во Парагвај е тропска со врнежи во шумскиот дел.
Политички систем
Парагвај е претставничка демократска република, каде претседателот е на чело на државата и на владата и е повеќепартиски систем. Извршната власт е во рацете на владата. Законодавната власт е поделена на влада и на два оддела од Националниот Конгрес. Судската власт е независна.
Административна поделба
Парагвај е поделен на седумнаесет департменти и еден главен округ. Подолу следат департментите во Парагвај:
Департментите се поделени на 129 окрузи.
Стопанство
Парагвај е земја во развој со индекс за развој од 0.755/ Таа е рангирана како втора најсиромашна земја во Јужна Америка со БНП по глава на жител од 4.000 американски долари. Околу 2.1 милион или 35% од неговото население е сиромашно и околу 1 милион луѓе, или околу 15.9% од населението се невразботени. Како и да е, Асунсион е рангиран како најевтин град во кој се живее.
Население
Според ЦИА, Парагвај има население од околу 6.669.086 жители. 95% од населението на Парагвај се од мешан карактер, односно мешани луѓе од староседелци со Европејци и 5% од населението се останати. Јазикот гварани го разбираат околу 90% од населението а додека шпанскиот го разбираат околу 75% од населението. Овие два јазика се официјални во Парагвај. Покрај овие, во Парагвај живее и население од европско потекло, европски доселеници и население од околните држави. Најголемо малцинство во Парагвај се бразилците а покрај нив има и околу 63.000 жители од африканско потекло, или 1% од населението.
Околу 56 % од населението на Парагвај живее во урбаните средини. Поголемиот дел живее во Источен Парагвај, околу главниот град.
Социјални проблеми
Парагвај е сиромашна земја и со социјална нееднаквост. Според различни статистички податоци, помеѓу 30% до 50 % од населението е сиромашно. Во руралните области 41.20% од луѓето примаат недоволни финансиски средства за да ги покријат основните потреби, а додека во урбаните таа бројка се движи околу 27.6%. Околу 10% од населението поседуваат околу 43.8% од националниот приход, а најсиромашните околу 0.5%. 10% од населението контролира 66% од земјата, додека 30% од руралното население е без земја. Оваа нееднаквост создава големи тензии во рамките на земјата.
Јазик
Јазикот гварани го разбира околу 90% од населението а додека шпанскиот го разбираат околу 75% од населението. Овие два јазика се официјални во Парагвај.
Религија
Според пописот од 2002, 89.9% од населението на Парагвај се католици, 6.2 % се евангелисти, 1.1 % останати христијани, 0.6% се со локални религии и 0.3% се нехристијани.
Британска Индоокеанска Територија
Британска Индоокеанска Територија или БИОТ (British Indian Ocean Territory или BIOT) — прекуморска територија на Обединетото Кралство во Индискиот Океан на подеднаква оддалеченост од Танзанија и Индонезија, а непосредно на југ од Малдивите. Територијата опфаќа седум атоли од архипелагот Чагос сочинет од поголем број острови (од кои педесетина забележителни) со вкупна површина од. Најголем и најјужен остров е Диего Гарсија каде е сместена заедничката воена база на Британија и САД.
Единствените жители на територијата се американски и британски воени лица и добавувачи, кои заедно сочинуваат околу 2.500 (2012). Од 1968 до 1973 г. британската влада спровела присилно иселување на сето домородно население од архипелагот (околу 2.000 Чагошани), преместувајќи ги во Маврициус и Сејшелите со цел да овозможи изградба на американско- САД-британска воена база. Истераните Чагошани до денес прават напори да се вратат во татковината, оспорувајќи го одземањето на нивната територија како бесправно. Островите не се достапни за јавноста и медиумите.
Почнувајќи од 1980-тите, владата на Маврициус прави обиди да го поврати архипелагот Чагос во своја власт, а кој е одделен од британската колонија Маврициус од самото Обединето Кралство во 1965 г. создавајќи ја Британската Индоокеанска Територија. На 23 јуни 2017 г. Генералното собрание на ООН донело одлука во полза на разрешување на спорот во Меѓународниот суд на правдата со цел расчистување на правниот архипелагот Чагос во Индискиот Океан. Во февруари 2019 г. судот донел одлука дека Британија треба да му го врати островите на Маврициус поради нивното бесправно одземање во 1965 г., иако оваа пресуда не е правосилно обврзувачка.
Историја
Чагос им е одамна познат на малдивските морепловци, кои го нарекувале Фулавахи или Холхаваи (второто име во поблиските Јужни Малдиви). Според јужномалдивските преданија, се случувало трговците и рибарите да залутаат по морето, насукувајќи се на некој од островите на Чагос, но потоа да бидат спасени. Сепак, се сметало дека овие острови се предалеку од малдивската круна за да бидат трајно населени, па Чагос останал занемарен со векови.
Островите на архипелагот Чагос првпат се исцртани на карта од португалскиот морепловец Васко де Гама кон почетокот на XVI век. Во XVIII век станал посед на Франција како дел од владението Маврициус. Првпат се населени во истиот век африкански робови и индиски договорни работници донесени од француската колонијална управа на Маврициус за да го развиваат одгледувањето на кокосови палми. Во 1810 г. Британија го зазела Маврициус, и истиот ѝ е формално отстапен согласно одредбите на Парискиот мировен договор.
Во 1965 г. Британија го одвоила архипелагот Чагос од Маврициус и островите Алдабра, Фаркуар и Дерош од Сејшелите, создавајќи ја Британската Индоокеанска Територија со цел изградба на заеднички касарни и постројки за британската и американската војска. На 8 ноември истата година островите се формално прогласени за прекуморска територија на Британија На 23 јуни 1976 г. Алдабра, Фаркуар и Дерош им се вратени на Сејшелите со нивното осамостојување. Денес БИОТ се состои само од шесте главни островски групи на архипелагот Чагос.
Во 1990 г. е воведено знамето на БИОТ, кое го има британското знаме во кантонот, сино-бели кривулести линии (симбол на Индискиот Океан) и палма над британската круна.
Управа
Како територија на Британија, шеф на државата е британскиот монарх. Територијата нема крунски управник (намесник) бидејќи нема цивилни жители. Шефови на управата се Комесарот и Управникот, кои живеат во Британија. Како претставник на комесарот се јавува офицерот кој заповеда со британскиот одред сместен на островот.
Политика и право
Употребата на воената база се води според применливите договори помеѓу Британија и САД. Сите фанзивни дејства преземени од САД треба најпрвин да се одобрат од британската држава.
Дунав
Дунав (гер. Donau, слов. Dunaj, унг. Duna, ром. Dunărea, хрв. Dunav, ср. Дунав, укр. Дунай) — втора најдолга река во Европа по Волга.
Британска Индоокеанска Територија
Географија
Територијата претставува архипелаг од 55 острови, од кои најголем е Диего Гарсија, кој зафаќа речиси половина од копнената површина. Земјиштето е рамно и мошне ниско, не повеќе од 2 м наморска височина. Климата е тропска приморска — топла и влажна, ублажена од пасати. Во 2010 г. околу островите е прогласен морски резерват на површина од.
Дунав
Таа е единствената голема река во Европа, која тече во насока од запад на исток. Извира од планината Шварцвалд (со надморска височина на изворите 1078 метра) во Германија, кадешто две помали реки, Бригах и Брег, се сливаат во селото Донавешинген и оттаму реката се нарекува Дунав. Од тоа место таа тече на југоисток во продолжение на 2859 км, вливајќи се преку делта (која се граничи со Украина) во Црно Море на романска територија.
Британска Индоокеанска Територија
Географија
Долж главниот пат собраќа автобус.
Дунав
Поминува низ многу земји од средна и источна Европа: Германија, Австрија, Словачка, Унгарија, Хрватска, Србија, Бугарија, Романија, Молдавија и Украина. Минува низ повеќе главни градови и тоа: Виена, Братислава, Будимпешта, Белград.
Британска Индоокеанска Територија
Географија
Некогаш на островот имало многу колски патишта со шини теснолинејки по кои се превезувал кокосот со магарешка запрега. Денес истите не се употребуваат и се во мошне лоша состојба.
Демографија
Во 2006 г. вкупното население броело 4.000 жители, од кои 2.200 биле американски воени лица или изведувачи, 1.400 филипински работници, 300 маврициски договорни работници и 100 британски војници. Се смета дека оваа бројка е значајно опадната по прекинот на американските бомбардирања во август 2006 г.
Дунав
Историја
Реката Дунав секогаш била важна врска меѓу Западна Европа и Црно Море. Во III век таа е северна граница на Римското Царство (и на латински е наречена Danubius), а тврдините, изградени на бреговете, служеле за заштита од нападите на Готите, Хуните и Словенските племиња. Подоцна Дунав бил пат за достап до Цариград. Крстоносците ја користеле реката како транспортна артерија за походите до Светите места.
Британска Индоокеанска Територија
Стопанство
Сите стопански дејности се одвиваат во Диего Гарсија, каде се сместени здружените англо-американски касарни и постројки, изградени по присилната преселба на домородните Чагошани во Маврициус. Во 1995 г. на островот живееле околу 1.700 британски и американски воени лица и 1.500 цивилни работници.
Дунав
Историја
Реката Дунав започнува да се користи како трговска врска во XVIII век. Марија Тереза, царицата на Австрија од Хабсбуршката династија, формира комисија, која го регулира пловењето по реката. Во XIX век Дунав се претвора во важна трговска врска меѓу Западна Европа и земјите од Балканскиот Полуостров.
Притоки
Дунав станува пловна река, откако прима многу алпски притоки. Околу 30 од нејзините 300 притоки исто така се пловни. Поважни се: Ин, Морава, Драва, Тиса, Сава и Прут. Длабочината на Дунав на места е повеќе од 30 м. За време на месеците мај и јуни реката е најполноводна. Во зима над реката се образуваат густи и непрогледни магли, а поради ниските температури површинските слоеви замрзнуваат.
Британска Индоокеанска Територија
Стопанство
Градежните работи и услужните дејности за потребите на војската ги вршат воените служби и договорно најмени лица од Британија, Маврициус, Филипините и САД. На островите не се одвива производство или земјоделство. Сè до создавањето на морскиот резерват, територијата имала годишен приход од милион долари стекнати со издавање на дозволи за стопански риболов на бродови од други места.
Дунав
Сообраќај
Реката Дунав е важен меѓународен воден пат. Тој е определен од Европската Унија за трансевропски транспортен коридор № 7. Тој минува низз 9 држави.
Некои големи градови, кои се расположени на реката, се:
Дунав како тема во уметноста и во популарната култура
Некои дела од областа на уметноста и популарната култура ја обработуваат реката Дунав, како на пример:
Нереида (месечина)
Нереида (или Нептун II) — трета по големина месечина на Нептун, која има најзанесена орбита од сите месечини во Сончевиот Систем. Откриена е од холандскиот астроном Герард Кајпер во 1949 г. како втора позната месечина на планетата.
Откривање и именување
Месечината е откриена на 1 мај 1949 г. од Кајпер според фотографиите направени во опсерваторијата „Мекдоналд“. Самиот Кајпер го предложил нејзиното име, нареувајќи ја по Нереидите — морските нифми од старогрчката митологија, дворјанки на богот Нептун. Ова е последната Нептунова месечина откриена пред пуштањето на „Војаџер 2“ многу подоцна (не сметајќи го заблеженото прикривање на Лариса во 1981 г.).
Физички особености
Нереида е трета по големина меѓу Нептуновите месечини, со пречник од околу 180 км, што ја прави невообичаено голема за неправилна месечина. Обликот ѝ е непознат.
Почнувајќи од 1987 г. забележани се големи (за ~1 величина) колебања во сјајноста, што трае со години или месеци, но понекогаш само по неколку дена. Појавата ја забележуваат едни, но не и други, што значи дека знае да биде прилично безредна. Досега никој нема добро образложание за колебањата, но, ако се вистински, тогаш веројатно се поврзани со вртењето на телото. Вртењето на Нереида омже да биде во состојба на прецесија или безредие (како Хиперион), што се должи на високоелиптичната орбита.
Параклис „Св. Јован Крстител“ - Кавадарци
'''Параклисот „Св. Јован Крстител“ ''' се наоѓа во Кавадарци, Општина Кавадарци, во рамките на црквата „Св. Петка“.