cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Музеј на Вук и Доситеј
Збирката на Вук и збирката на Доситеј
Колекцијата на Вук е постара и побогата. Формирана е на крајот на 19 век, кога ќерката на Вук, Мина Караџиќ Вукомановиќ, го подарила неговото наследство на Кралството Србија. Оваа збирка била прва од збирките на Народниот музеј, чиј стручен каталог е отпечатен и објавен во целост во 1900 година. година, откако Михајло Валтровиќ стручно го обработил материјалот што бил предаден на Народниот музеј. Наследството на Вук било изложено во Народниот музеј во Спомен-собата на Вук, а подоцна и во Историскиот оддел на музејот. Дел од наследството на Вук, особено мебелот, исчезнал или бил уништен во 1915 година, кога била погодена и зградата на Народниот музеј за време на австриското бомбардирање на Белград, како и за време на окупацијата. Денес во колекцијата се сместени личните и семејните предмети, портретите и уметничкото наследство на Вук Караџиќ, првите изданија на неговите книги и бројни архивски материјали. За разлика од наследството на Вук, нема лични работи на Доситеј Обрадовиќ бидејќи биле уништени во пожар во 1813 година. Поради оваа причина, делот од музејската збирка што се однесува на него главно се заснова на уметнички прилози, архивски материјал, кореспонденција и книги на Доситеј, меѓу кои се и првите изданија на неговите дела.
Историја на зградата
Музејот се наоѓа во еден од најстарите делови на Белград, во зградата во која се наоѓаше лицејот на Доситеј, на улица „Господар Јевремова“ бр. 21, а заедно со џамијата Бајракли и турбетот на Шеик Мустафа, претставува архитектонско сведоштво за долговековното присуство на Турското владеење во Белград.
Поради својата архитектонска и историска вредност, музејската зграда е заштитена како културно богатство од исклучително значење за Република Србија.
Делфа Иваниќ ја спаси оваа зграда од уривање
Во своите Мемоари, Делфа Иваниќ оставила запис дека во јули-август 1930-1931 г. во Липик упорно, со денови влијаела на Аца Станојевиќ да не го урне објектот што денес е музеј на Доситеј и Вук. Тој тоа го испланирал и како општински советник на град Белград во својот извештај доставил предлог за уривање на зградата на Музејот на Доситеј и Вук заради уредување на улицата, а таа се спротивставила на неговата одлука од културни причини. На крајот ја послушал и и ветил дека ќе ја повлече таа одлука кога ќе се врати во Белград, што и се случило. Нејзините аргументи биле дека секаде во културниот свет љубоморно се чуваат вакви споменици на културата, дури и по цена на уредување на улицата. Таа му даде класичен пример во Франкфурт на Мајна - виршлерница на Хајне, кој Германците љубоморно го чувале и го чувале како свој споменик на културата, иако била на сред улица. За овој предлог на Аца, Делфи се расправала со него речиси секој ден. Таа докажала дека би било голема грешка и нивен голем срам, доколку тој негов предлог биде прифатен и спроведен. Мислела дека тоа ќе биде грев според нивната народна култура.
Во ле Виконт
Во ле Виконт (француски: Château de Vaux-le-Vicomte) — барокен дворец во Менси, близу Мелен, 55 км југоисточно од Париз, Франција. Бил изграден во периодот од 1658 до 1661 за Никола Фуке, Маркиз од Бел-Ил-на-Море, Виконт од Мелен и Во, финансов управник (министер) на кралот Луј XIV.
Градината на Ле Нотр била доминантниот елемент на големиот комплекс. Дворецот се издигна на подигната платформа, отворена во средината на шумите, и ја одбележува границата помеѓу нееднаквите протори, третирани на различен начин. Самиот плац, за разлика од оној на Версај, бил природно добро наводнет, со две рекички кои се среќаваат во паркот; една од овие била канализирана, па така настанал Големиот канал.
Историја
Некогаш ова било мал дворец кое се наоѓало помеѓу кралските дворци Вансене и Фонтенбло. Во 1641 поседот го купил Никола Фуке, амбициозен 26-годишен член на Парискиот парлеман.
По петнаесет години, Фуке станал главен финансов управник на кралот Луј XIV (министер за финансии) и тогаш започнала изградбата на најубавиот дворец во Франција. Во овој проект соработувале тројца генијални уметници кои Фуке ги имал избрано: архитектот Луј Ле Во, сликарот-декоратор Шарл Ле Брен и пејзажниот архитект Андре Ле Нотр.
За кратко време дворецот станал голем центар на префинети гозби, книжевност и уметност. Меѓе уметниците блиски на Фуке биле и поетот Лафонтен и драматургот Молиер. На самата инаугурација на дворецот била изведена пиеса од Молиер, заедно со вечера, организирана од Вател, заедно со импресивен огномет.
Дворецот бил раскошен, префинет, и маѓепсен по изглед, но и богат по задкулисна драма. Накратко по една славна прослава на 17 август 1661 со Молиеровата пиеса 'Les Fâcheux'. Прославата била премногу импресивна, а домот премногу лускузен, па Жан-Батист Колбер успеал да го наговори кралот дека овој сјај е финансиран од манипулација со јавните фондови. Колбер го уапсил Фуке, па го заменил како финансов управник. Подоцна Волтер за резимира славната прослава вака: „На 17 август, во шест навечер Фуке беше Крал на Франција: во два наутро тој беше никој и ништо“. Лафонтен исто така напишал опис на прославата, и накратко потоа и неговата Елегија за нимфите од Во.
По апсењето Фуке бил затворен доживотно, неговата жена била протерана, а Во ле Виконт бил конфискуван. По конфискацијата, кралот купил 120 таписерии, статуите, и сите портокалови дрва. Потоа пратил група уметници (Ле Во, Ле Нотр и Ле Брен) да проектираат проект многу поголем од Во ле Виконт: Версај, потоа последователно менуван од најголемите архитекти, како Жил Ардуен Мансар и Анж Жак Габриел, зголемувајќи го сѐ до Француската револуција.
Мадам Фуке си го вратила имотот по десет години и се повлекла да живе со најстариот син. По смртта на Фуке во 1680, синот исто така умрел. Во 1705 решила да го стави Во ле Виконт за продажба. Новиот сопственик станал маршалот Вилар, иако никогаш го немал видено местото. Во 1764 неговиот син го продал на војводата од Празлен, чии потомци го одржувале имотот во следните сто години. Замокот бил место на свирепо убиство во 1840-тите, кога тогашниот војвода од Шуазол-Празлен ја убил жена си во спална соба. По триесет години запоставување, дворецот повторно се нашол на пазарот. Во 1875 Алфред Сомије го купува Во ле Виконт на јавно наддавање. Дворецот бил празен, некои од помошните згради веќе биле руинирани, а славните градини биле сосема обраснати. Огромниот проект за реставрација и обновување ја започнал реномираниот архитект Габриел-Иполит Дестељо. До смртта на Сомије во 1908, дворецот и замокот го повратиле својот стар изглед. Неговиот син Едме Сомије и неговата снаа го завршиле проектот. Денес нивните потомци продолжуваат со работата на Во ле Виконт. Дворецот и понатаму е во приватна сопственост (на грофот од Вогуе) но бидејќи државата го назначила местото за историски споменик, тоа е отворено за посетители.
Карактер
Како и многу замоци во северна Франција, Во од трите страни е опколен со вода (шанец), со осен влезен дрворед кој продолжува по мост во отвореното предворје. Градбата е симетрична и цврство интегрирана, со малку издаден централен блок и павилјони по краевите, и две повратни крила кои се издаваат нанапред. Секој структурен елемент е потенциран со традиционални високи покриви со пирамидални завршетоци.
Одзади на градбата доминира нејзиниот издаден овален „Голем салон“ по средината кој се издига во полна висина на куќата, и е завршен со овална купола. Куќата го доминира нејзиниот подреден пејзаж кој се извива од густите околни шуми, со балансирана композиција на водни басени и канали во камени ивичници, фонтани, чакални патеки, и партери во разни шаблони кои сепак се покохерентни отколку огромната композиција на Версај.
Фризер
Фризер е човек чија професија е да ja намали или обликува косата, со цел да се промени или одржи имиџот на една личност. Ова се постигнува со користење на комбинација на боење на косата, стрижење, и други техники. Повеќето фризери се професионално лиценцирани како: фризер, бербер или козметичар.
Фризурите низ историјата
Низ историјата, луѓето ја носат нивната коса на различни начини,во голема мера определена од страна на модата и културата во која живееме. Фризурите ја означуваат социјалната класа, возраст, брачна состојба, расна идентификација, политички убедувања и ставови за родовите. Во многу култури, често од религиозни причини, косата на жените е покриена во јавност, а во некои, како јудаизмот или европејсата православната заедница, косата на жените е избричена или кратко пострижена, и покриена со перики. Само од крајот на Втората светска војна се Жените почнале да ја носат косата природно.
Фризурите во модерното време
Од 1970, жените ја носат косата на различни начини и најчесто природни...Жените денес често носат и сјајни украси. Денес,жените и мажите можат да изберат широк спектар на фризури,но од нив се очекува нивната фризура да ја носат во согласност со родовите норми.во поголемиот дел од светот,мажите со долга коса и жените чија коса не е внимателно негувана може да се соочат со различни форми на дискриминација,вклучително и малтретирање,социјални посрамувања или дискриминација на работно место. ова е нешто помалку точно на Афроамериканците,кои ја носат нивната фризура во различни стилови кои се поклопуваат со оние на афроамериканските жени,вклучувајќи плетенки,суканици и слично.
Кројцбург (општинска заедница)
Кројцбург (Creuzburg) — поранешна општинска заедница во округот Вартбург, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Кројцбург. Била распуштена на 31 декември 2013, кога нејзините членови се приклучиле на општинската заедница Мила.
Општинската заедница Кројцбург се состоела од следниве општини:
Јанус
Јанус првобитно бил почитуван како римски бог на сонцето а подоцна: бог на годината, на војната и мирот, на времето и на секој почеток при што бил именуван и првиот месец на годината, јануари.
Јанус бил чувар на вселената и присуствувал во раѓањето на секое човечко суштество. Бил претставуван со жезол во десната рака, со клуч во левата, и со две лица: едно младешко, што гледало напред, во иднината, и едно старо, што гледало назад, во минатото. Храмот што му бил посветен нему во време на мир бил затворен, а во време на војна секогаш бил отворен.
Томислав Зографски
Томислав Зографски (, -, ) — македонски композитор. Се категоризира во третата генерација македонски повоени композитори.
Животопис
Зографски е роден во Велес на 29 март 1934 година. Студиите по композиција ги завршил на Музичката академија во Белград. Од 1967 година, па до крајот на животот бил професор на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Тој е еден од најистакнатите претставници на македонската современа музика. Во својата прва творечка етапа, под влијание на С. Прокофјев и И. Стравински, прв во македонската музика внел елементи на музичкиот неокласицизам. Во понатамошниот композиторски развој, тој прифатил помодерен начин на музичко изразување, барајќи сопствен израз во актуелните музички струења, но задржувајќи, во трансформиран вид, и елементи од претходниот период. Во вокално-инструменталните дела од овој период, карактеристично е обраќањето на авторот кон македонската световна и духовна музичка традиција, како извор на творечка инспирација. З. е автор на дела од повеќе музички родови. Тој ги искористува тонските низи на традиционалната македонска музика, како на пр. во циклусот „Записи“ за длабок глас и пијано (1963), едно од најзрелите дела во неговиот опус, каде вклучува фрагменти од византиско-словенската оставина на македонска почва, т.е. мелодиски фрагменти од т.н. пападикиско пеење на Свети Јован Кукузел од 14 век. Во ист стил е напишан и ораториумот „Похвала Кирилу и Методију“, за бас, рецитатор, хор и оркестар (1969). Меѓу камерните дела на авторот се издвојува „Есеј за дождот“, циклус за висок глас и оркестар (1982). Починал во Скопје на 14 јануари 2000 година. Во негова чест постои истоимена фондација која ја доделува награда за што го носи неговото име.
Лешане (Апаче)
Лешане (словенечки: Lešane) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Лоарски Крај
Лоарски Крај (Pays de la Loire, ) — еден од 27-те региони во Франција. Тој е еден од регионите создадени во доцниот 20 век за да му служи како зона на влијание на неговиот главен град, Нант, односно, еден од оние региони наречени ’’метрополи на баланс’’(métropoles d'équilibre) исто како Рона-Алпи, регион создаден заради градот Лион, и Југ-Пиринеи, создаден заради Тулуза.
Историја
Лоарскиот Крај е создаден од следниве историски провинции: Оттука, името на регионот, избрано од страна на француската извршна власт, не се засновало на историјата, туку само на географски одредници: Pays (односно "земји") de la Loire (односно "на Лоара"). Сепак, поголемиот дел на познатите замоци по долината на Лоара се наоѓаат во регионот 'Центар-Долина на Лоара, а не во Лоарски крај.
Географија
Регионот Лоарски Крај се протега на површина од 32.082 км2. Името го носи по реката Лоара која минува низ дв од неговите департмани пред да се влее во Атлантскиот Океан. Последните нејзини притоки го напојуваат регионот. Тоа се реките Лоар, Сарт и Мајен кои се здружуваат за да ја формираат реката Мен во Анже, реката Ердр, на север ; реката Туе и Нантска Севра на југ. Вкупно во регионот има 18,000 километри водни текови. Релљефот на регионот претежно е долина. Највисока точка е планината Авалоар (417 метри). Регионот го заплискува Атлантскиот Океан во должина од 368 километри и поседува два поголеми острова – островот Ноармутје и островот Ил д`Ие. Брегот е на некои места е марпест а некаде песоклив, особено кај устието на Лоара. Во однос на површината, регионот е петти по големина во Франција зад Југ-Пиринеи (1), Рона-Алпи (2), Аквитанија (3), Центар-Долина на Лоара (4)).
Стопанство
Во поглед на население и бруто-домашниот производ, регионот е на 5то место во Франција. Економијата е значајна во земјоделско-прехранбената индустрија (на 3-то место во Франција) со своите 51 % во производството на месо, 19 % млеко, 20% жита. Земјоделството зазема 67 % од територијата. Лоарски Крај е на прво место во Франција по производство на говедско месо а на второ по производство на млеко, компир, пилешко и свинско месо.
NGC 3736
NGC 3736 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3736 се споменува и како UGC 6560, MCG 12-11-35, CGCG 334-41, KARA 488, NPM1G +73.0073.
Откривање
Објектот е откриен на 1884 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3736 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 3736 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 3736 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35835. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4398. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 714.
Арапски Гробишта (Добромири)
Арапски Гробишта — археолошко наоѓалиште во битолското село Добромири. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на 1 км северно од селото и на околу 400 м источно од Црна Река на една мала височинка со зарамнето плато. Тука по површината на нивите се среќаваат множество фрагменти од керамички садови и куќен лепеж, а во самиот центар на наоѓалиштето има неколку камени плочи што се поставени вертикално.
Крсто Георгиев - Новоселски
Крсто Георгиев - Новоселски (~ во —  во ) — македонски револуционер и војвода, член на Месниот комитет на ТМОРО во Ново Село (Струмичко).
Животопис
Поради учество во Илинденското востание, одлежал затвор од шест месеци. По амнестирањето се вратил во својот роден крај. Во 1905 година неговите четници и оние на Лука Иванов, пристигнале во селото Куклиш со 40 товари оружје и муниција со цел да ги пренесат во јужна и централна Македонија (Гевгелиско и планината Кожуф). Но, кај селата Куклиш, на 4 февруари, 1905 година биле пресретнати од Турците, по што била започната битка, во која настрадале мештаните, но и нивните куќи и добиток.
Бил ранет кај село Корино (декември, 1905 година). Се засолнил во селото Моноспитово, каде бил повторно опколен ѝ немајќи излез се самоубил.
Литература
Манол Пандевски, Ѓорѓи Стоев-Трнката - Струмица и Струмичко низ историјата, Струмица, 1969.
Абердин (Ајдахо)
Абърдийн (Aberdeen) е град во округот Бингем во сојузната држава Ајдахо, САД. Абердин според пописот од 200 година имал население од 1 840 жители и опфаќал површина од 2,6 км2. Се наоѓа на 1 342 m надморска височина. ЗИП кодот на Абердин е 83210, а повикувачкиот број е 208.
Црква „Св. Никола“ - Стар Истевник
Свети Никола — главна селска црква во пијанечкото село Стар Истевник.
Црквата се наоѓа на крајот од селото.
Историја
Црквата била изградена во 1857 година. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена. Иконите потекнуваат од век од зографот Григориј Пецанов.
Црквата била повторно осветена по нејзиното обновување на 19 мај 2018 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Иларион. Обновувањето на храмот било помогнато од Љупчо Атанасов со семејството и месното население.
NGC 6094
NGC 6094 — леќеста галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6094 се споменува и како UGC 10228, MCG 12-15-52, CGCG 338-45, NPM1G +72.0141.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6094 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 6094 има привидни димензии од 1,8' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 6 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +72° 29' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 6094 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57167. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 11; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4422. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 756.
Регина С. Бурачик
Регина Сандра Бурачик е аргентинска математичарка, која работи на оптимизација и анализа (особено: конвексна анализа, функционална анализа и не-мазна анализа). Во моментов, таа е професор на Јужноавстралискиот универзитет.
Таа докторирала на ИМПА во 1995 година, под надзор на Алфредо Ноел Јусем (Генерализиран метод на проксимална точка за проблемот со варијационата нееднаквост). Во својата теза, таа "ги вовела и анализирала методите за решавање на варијационите нееднаквости, а подоцна станала генерализација на конвексниот ограничен проблем за оптимизација".
Црква Антифонитис
Црквата Антифонитис (грчки: ?) е црква која се наоѓа во Кипар. Била изградена во 12 век.
Јанхова
Јанхова (словенечки: Janhova) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Крстец
Крстец — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Историја
Црквата „Свети Никола“ е од 1881 година.
Во XIX век селото е дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Население
Според пописот на населението во 2002 година, во селото имало само 1 жител, Македонец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Крстец е македонско село.
Според истражувањата од 1954, родови во селото:
Иселеништво
Постари иселеници има во Тиквеш.
пет семејства од Кочовци се иселени во Прилеп. И до 1954 година од селото се иселиле 20 семејства во Прилеп.
Аладар Геревич
Аладар Геревич (унг. Aladár Gerevich) (  16 март 1910 - ) бил унгарски мечувалец кој успеал да освои златен медали на шест олимписки игри. Неговата препознатлива дисциплина е сабја. Покрај него таков успех постигнал и Бригит Фишер, но Аладар е единствениот спортист којшто тоа го сторил последователно (не сметајќи ја паузата поради Втората светска војна) во една иста дисциплина. Првото злато го освоил на игрите 1932 во Берлин, а последниот 1960 во Рим. Ниту еден друг спортист на Олимписките игри не успеал да освои барем и бронзен медал во временска разлика од 28 години. Аладар се родил во Јасберени со вистинско име Аладар Герел.
Неговата сопруга Ерна Боген (познато и како Ерна Богати), неговиот син Пал Геревич и неговиот татко Алберт Боген исто така се закитиле со Олимписки медали во мечување.
На унгарските квалификации за избор на натпреварувачи за Летните олимписки игри - 1960 во Рим, Аладар бил запоставен од мечувачкиот комитет, бидејќи бил премногу стар. Но, тој ги занемил сите со победата во секој натпревар во дисциплината сабја поединечно, натпреварувајќи се против своите екипни колеги посебни. На игрите во Рим во 1960, Геревич не настапил во дисциплината сабја поединечно.
Аладар Геревич умрел во Будимпешта на 81 година.
290 п.н.е.
290 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 290. година пред новата ера, 290. од првиот милениум п.н.е., 90. од 3 век п.н.е. и прва од 290-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 290 година се протега во 2346 и 2347, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2406 и 2407 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 253. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 939 и 938 исламска година пред хиџра.
Јурица Јерковиќ
Јурица "Јуре" Јерковиќ ( година во Сплит, ФНРЈ) — поранешен фудбалер на Хајдук, Цирих, Луган и југословенски репрезентативец.
Сплит
Јерковиќ почнал да игра фудбал во 1965 година во младинскиот тим на Хајдук од Сплит. Како млад играч што ветува, една сезона (1967-68) заминува за заем и стврднување во НК Сплит. По враќањето во Хајдук, тој стана незаменлив член на првите единаесет во Сплит. Тој беше центар играч.
Со Хајдук освои три титули на Југословенскиот шампион, 1970/71, 1973/74 и 1974/75. Тој исто така триумфираше петпати со Хајдук во Купот на Југославија, 1971/72, 1972/73, 1973/74, 1975/76 и 1976/77.
Со вкупно 529 натпревари во дресот на Хајдук, тој е на шестото место на клупските рекордери НК Хајдук по цело време, а со 219 гола постигна на десетто место од најдобрите стрелци на сите времиња.
Швајцарија
По овие успеси и десет години поминати во тимот на Мастерс од морето, Јерковиќ замина во швајцарскиот клуб ФК Цурих во 1978 година. Со Цирих во 1981 година, тој го освои Швајцарското првенство и Швајцарскиот куп. Во сезоната 1982/83. беше најдобар стрелец на тимот со десет гола.
Репрезентација на Југославија
Јерковиќ ги испрати сите репрезентативни избори на Југославија. Тој одигра пет натпревари за селекција на младите, одигра четири натпревари за младитр и одигра 42 натпревари за сениорскиот тим и постигна шест гола.
Тој играше за репрезентацијата на 12 април 1970 година во пријателски натпревар против Унгарија во Белград (2: 2).
Од репрезентативниот дрес се простил на 29 ноември 1981 година, на квалификацискиот натпревар за светско првенство против Грција во Атина. Југославија потоа победи со головите на Јерковиќ и Шурјак со резултат 2: 1.
Јерковиќ, заедно со репрезентацијата на Југославија, учествуваше на Светското првенство во 1974 година во Германија и Светското првенство во Шпанија во 1982 година, иако не играше во Шпанија, но беше на клупата за резерви.
Тој исто така играше на финалниот турнир на Европското првенство во Југославија во 1976 година.
Кошарка на Летните олимписки игри 1968 (мажи)
Кошарката на Летните олимписки игри 1968  — шестиот официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Град Мексико, Мексико. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто СФРЈ и третото СССР.
Того
Того (француски: Togo) или официјално Тогоанска Република (République Togolaise) — држава во Западна Африка. Того се граничи со Гана на запад, Бенин на исток и со Буркина Фасо на север. На југ државата излегува на Атлантскиот Океан преку Гвинејскиот Залив каде се наоѓа и главниот град Ломе. Вкупната површина на Того изнесува 57.000 км2 со вкупно население од околу 6,7 милиони жители.
Того е тропска, потсахарска држава која е зависна од земјоделството со клима која е погодна за истото. Службен јазик во Того е францускиот јазик, но се зборуваат уште многу други јазици. Околу половина од населението живее во сиронаштија со 1.25 американски долари на ден.
Того својата независност ја стекнало од Франција во 1960 година. Во 1967 година, Гнасинбе Ејадема ја предводел војската и станал претседател на Того. До неговата смрт во 2005 година, тој бил африкански водач кој најдолго бил на таа функција, со период како претседател од 38 години.
Историја
За предколонијалниот период од историјата на денешен Того има малку информации. Познато е дека во период од 11 век и 16 век на овие простори живееле или минувале различни племиња. Поголемиот број од нив живееле или се населувале по бреговите. Во текот на XVIII век Того бил колонизиран од страна на Данска. По колонизацијата, населението било главно користено за трговија со робови. Того заедно со соседните региони бил познат под името “Робски брег“. Во 1884 година бил подпишан договор според кој Германија ги зазела териториите на Того под своја контрола, и како германски протекторат останал до крајот на Првата светска војна. Германски Того вклучувал територии од денешна Гана. По Версајскиот договор, Того станал француска колонија. Кон 1950-тите, африканските земји започнале да се припремаат за деколонизација. Француски Того успеал да издвои независност во 1960 година. Во 1963 година билизвршен државен удар во кој бил убиен претседателот Сулванус Олимпио. Во 1967 година, Гнасинбе Ејадема ја предводел војската и станал претседател на Того. До неговата смрт во 2005 година, тој бил африкански водач кој најдолго бил на таа функција, со период како претседател од 38 години.
Географија и клима
Того е мала и тесна западноафриканска држава. Таа граничи со Гана на запад, Бенин на исток и со Буркина Фасо на север. На југ државата излегува на Гвинејскиот Залив, односно Атлантскиот Океан.
Северниот дел од земјата е карактеристичен по своите савани, додека централниот дел од земјата е претежно ридско-планински. Исто како и северниот, така и јужниот дел е претежно со савани, додека пак приморјето е богато со лагуни и мали заливи. Вкупната површина на земјата е 56.785 km2 со густина на население од 98 жители на метар квадратен. Порано, регионот бил познат како Тоголенд.
Климата на Того е тропска со просечна температура од 27 степени целзиусови на брегот или 30 степени целзиусови во северните предели. Како резултат на тоа, климата е сува со тропски савани.
Административна поделба
Того, административно, е поделено на 5 региони, кои пак се поделени на 30 префектури и една општина.
Стопанство
Економијата не Того е доста зависна од трговијата и земјоделството, сектори кои вработуваат околу 65% од вкупното работоспособно население. Од извозот, 40 % заземаат памукот, кафето и какаото. Того е држава која може сама да произведе храна за населението кога природните услови се поволни. Во индустрискиот сектор, ископувањето фосфат не е веќе главна дејност бидејќи економијата се осврнала кон извоз на цемент во околните држави. Того е регионален комерцијален и трговски центар, со постојано промовирање за странски инвестиции.
Население, јазик и религија
Околу 29% од населението се Христијани, 20% се Муслимани и 51% се припадници на локални религии. Службен јазик во државата е францускиот јазик.
Култура
Културата на Того е доста богата поради различноста на етничките групи кои придонесуваат за тоа. Најмногу влијание се чувствува од етничките групи Еве, Мина, Тем, Чамба и Кабре. Иако има толку многу етнички групи, службен јазик е францускиот, но се зборуваат и јазиците на веќе споменатите етнички групи.
Половина од населението на Того негува традиционални религиски и културни вредности, иако другата половина се христијани или муслимани.
Череп (пештера)
Череп — пештера во Македонија во подножјето на планината Бистра, помеѓу кичевските села Тајмиште и Бачишта. Пештерата Череп се наоѓа во атарот на планинското село Бачишта, кај месноста викано Вачишки ливади покрај Вачишка река. Пештерата „Череп“ стана многу актуелно во македонската јавност во почетокот на септември 2016 година, кога италијански истражувачи пронашле делови од скелет (черепи, коски и сл.), при што пријавиле во кичевската полиција.
Според последните информации од обвинителството од оваа пештера позната под името „Череп“, во првото собирање на почетокот на септември, беа подигнати околу 19, а до текот на месецот уште 40 черепи и други остатоци. Пронајдените остатоци се пренесени на Институтот за судска медицина, криминалистика и медицинска деонтологија во Скопје, каде ќе биде извршена нивна обработка.
Опис
Пештерата се наоѓа во атарот на кичевското село Тајмиште, во шумски предел со тешко достапна патека. До неа се стигнува по локален пат, дел асфалтиран, а поголем дел земјен и прилично тешко прооден, во должина од околу 25 км од магистралниот пат Гостивар – Охрид, односно на неколку километри од превојот „Стража“. До самиот влез на шумата се доаѓа по тесна планинска патека, на стрмна угорница. Самиот влез во Пештерата е тесен и не повисок од 1,20  м. Од нејзиниот  влез  се  продолжува  кон тесни тунели во вид на природни ходници, на чии ѕидови надвисуваат бројни сталагмити со различни големини. Уште на самиот почеток од тесните пролази низ Пештерата, на околу 5 - 6 метри од т.н. влез, видливи се остатоци од  ископана  дупка,  најверојатно  од трагачи по богатства.
Црква Халгримскиркја
Црквата Халгримскиркја (исландски: Hallgrímskirkja ) е црква која се наоѓа во Рејкјавик, Исланд и е во склопот на Лутеранската црква. Изградбата на црквата започнала во 1937 година, а била завршена во 1984 и во моментот е четврта по големина кула во Исланд, со височина од 74,5 метри. Посветена е на исландскиот поет Халгримур Петурсон.
Селиште (Костин Дол)
Селиште  — археолошко наоѓалиште во околината на местото Костин Дол кај градот Македонска Каменица. Наоѓалиштето претставува населба, могила и црква од римско време и старохристијанско време
Лежи југоисточно од Уменско маало, помеѓу долот на исток и суводолицата Лештар на запад. Се работи за гребен со насоченост северозапад-југоисток, што се спушта терасесто кон југ и југоисток и е широк околу 100 м. На местото блиску до куќата на Милан Васев, како и во нивата на Тодор Соколов се наоѓаат римски тули.
Божидар Антуновиќ
Божидар Антуновиќ (Нови Сад, 24 јули 1991) — српски спортист, специјалист во фрлање ѓуле. Член е на АК Градитељ од Инѓија. Тој студирал на Државниот универзитет во Аризона.
Спортска биографија
Кариерата ја започнал како фрлач на диск и набрзо преминал на ѓуле. Тој е кадетски шампион на Србија во 2008 година, а во 2009 година шампион за помлади јуниори. На Светското јуниорско првенство во 2010 година во Монктон, Канада, тој постигна голем успех поставувајќи нов личен рекорд за постари јуниори од 20,20 м (6 кг), што му го донесе второто место и сребрениот медал. Ова е прв медал за Србија во дисциплината фрлање ѓуле од светските јуниорски првенства. Учествувал на Европското првенство 2012 г. во Хелсинки, каде отпаднал во квалификациите.
Голема Тумба (Добромири)
Голема Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Добромири. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа на 1,5 км северно од селото, во непосредната близина на старото корито на Црна Река, каде од неговата лева страна се издига тумба висока 3 метра која има неправилна кружна основа со димензии од 210 × 100 м. Со интензивните земјоделски работи нејзиниот првобитен облик е прилично нарушен. Во 1977 година е извршено пробно ископување при што се пронајдени два хоризонта на живеење од времето на средниот неолит, односно од велушко-породинската културна група. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Региони во Норвешка
Норвешка е поделена на 5 географски региони (landsdeler). Овие региони се чисто географски, без никаква административна улога. Регионите ги опфаќаат следниве окрузи:
Најкрупна административна единица во земјата се окрузите, додека пак регионите се географски и дијалектички целини.
Островот Буве во јужниот Атлантски Океан, Земјата на Кралицата Мод и Островот на Петар I на Антарктикот се зависни територии на Норвешка.
Олга Мицеска
Олга Мицева Софеска (некаде се сретнува како Олга Мицеска) ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Откако го завршила основното училиште, Олга го изучила шивачкиот занает во Женската занаетчиска школа. Како младинка, имала можност да се запознае со напредното движење така што во текот на пролетта 1942 година, станала член на СКОЈ, а истата година била примена за член на КПЈ. Иако имала само 16 години, Олга била доста активна во работата меѓу младината, а особено со жените. Организирала разни кружоци и собири каде се разработувале партиски материјали. Како резултат на таа активност, заедно со своите другарки, го организирала штрајкот на жените во 1942 година кога со демонстрации барале леб и вработување и протестирале против апсењата што ги правел окупаторот. Тој револуционерен дух кај Олга продолжил ѝ во пролетта 1943 година кога заминала партизанка во Базата во Лопушник каде се формирал Првиот Кичевско-мавровски партизански одред. Во Одредот важела за храбар борец и добра другарка. Учествувала во борбите кај селото Сливово, во нападот на Карабинерската станица, палењето на Општината во селото Брждани, кинењето на телефонските врски на Јама и други акции. Се истакнала и во борбите кај селото Карбуница. Младата партизанка Олга, на чело на Кичевскиот одред, победоносно влегла на 11 септември во Кичево кое штотуку било напуштено од италијанскиот окупатор по капитулацијата на фашистичка Италија. Во слободно Кичево се вкучила во акциите што ги преземала новата народна власт, а на митингот организиран во слободно Кичево, од балконот, од каде што зборувал Светозар Вукмановиќ-Темпо, упатила апел до младината и жените за поголема активност во НОВ. Младата Олга заминала со четата на Мирко Милески како претстража на слободната територија на планинскиот превој Буковиќ. На 1 октомври 1943 година, во нерамна борба со германците и балистите, Олга во улога на командир на одделение, загинала храбро борејќи сè до последниот здив. Откако ја убиле, балистите го масакрирале нејзиното тело.
Во нејзина чест
Во нејзина чест бил направен монументален споменик на девојка која ја означува слободата, а всушност ја претставувал токму неа. Споменикот бил оценет како неморален и срушен во 60-тите години.
Во градот Кичево, со нејзиното име се именувани една улица како и една градинка.
Ахерон
Ахерон (Αχέρων; Lumi i Gliqisë - Гличка Река) — река во областа Епир во северозападна Грција. Изворот е блиску до селото Селои, во југозападниот дел од Јанина. Се влева во Јонското Море блиску до Парга.
Митологија
Ахерон е „река на болката“ во подземниот свет Ад преку која Харон во својот чамец ги превезувал душите на умрените.
Шарлија
Шарлија или Бродска Планина (Βρόντος, Врондос) — планина во североисточна Егејска Македонија, денес во Грција.
Ахерон
Митологија
Ахерон бил исто така бог во старогрчката митологија, кој ја чувал реката Ахерон, река во подземниот свет Ад. Неговата доилка била аветот Мормолика.
Шарлија
Географија
Планината е сместена во Серско, Егејска Македонија и се протега во працвец североисток-југозапад. Долга е околу 30 км и широка 15-20 км. Највисока точка е врвот Пророк Илија (Προφήτης Ηλίας) со 1.849 м. По 1941 г. врвот територијално влегол во состав на Бугарија и во 1942 г. е преименуван со државен указ во Коевец. Пред тоа се нарекувал Алибаба (Αλή Μπαμπάς). На север, длабоката долина на реката Белица (Крусовитис) ја дели од Славјанка (Алиботуш или Орвилос) и Сенгелска Планина (Ангистро), а на североисток Шарлија се надоврзува на планината Црна Гора (Мавро Вуно) преку Црвиловското Седло, а на исток Бродска Река ја дели од планината Сминица (Меникио). На запад и југ планината се граничи со плодното Серско Поле. Шарлија е составена претежно од гранити. Во ниските делови се среќаваат шкрилци, мермери и песокливи терцијарни наслаги.
Населени места
Во подножјето на планината се сместени гратчето Валовишта (Демир Хисар, гр. Сидирокастро) и селото Савек (Вамвакофито) од западна страна, градот Сер од јужна, селото Горно Броди (Ано Вронду) од источна и селото Крушево (Ахладохори) од север. Од Шарлија извира реката Серовица, која тече кон југ, напоредно на Бродската Река.
Зимско одморалиште
На северните падини на Шарлија, на висина од 1.600 м е сместен скијачкиот центар Лајља (Λαϊλιά). Тука е изграден скијачки терен со должина од 1 км, скилифт со седишта долг 850 м и капацитет 700 луѓе на час, како и неколку влечалки. Центарот располага и со терен за почетници. На крајот од пистата има современ објект со ресторан, кафетерија и сместувачки капацитети. Центарот е домаќин на низа натпреварувања по скијачко спуштање и трчање.
Згорње Коњишче
Згорње Коњишче (словенечки: Zgornje Konjišče) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Австразија
Австразија (поретко Австрија, и двете со значење "источна земја") го формирала североисточниот дел на кралството на меровиншките Франки, и зафаќала делови од териториите на денешниот источен дел на Франција, западен дел на Германија, Белгија, Луксембург и Холандија. Мец бил нејзина престолнина, иако некои австразиски кралеви владееле од Ремс, Трир, и Келн. Австразија исто се користел како термин за северноисточна Италија, како спротивност на Неустрија, што значело северозапад.
Историја
По смртта на франкискиот крал Хлодовик I во 511, неговите четири сина меѓусебе го поделиле неговото кралство а Теодорих I ја добил емјата која подоцна ќе стане Австразија. Потомци на Теодорих, кралска лоа, владееле со Австразија до 555, кога таа се споила со другите франкиски кралства на Хлотар I, кој ги обединил сите франкиски кралства до 558 г. Неговите синови подоцна од четирите кралства по смртта на Хариберт I во 567 направиле 3 кралства: Австразија со која ќе владее Сигеберт I, Неустрија со која ќе владее Хилперик I, и Бургундија со која ќе владее Гунтрам. Овие три кралства ја дефинирале почитичката поделба на Франкија сè до доаѓањето на власт на Каролинзите па дури и подоцна.
Од 567 до смртта на Сигеберт II во 613, Неустрија и Аустразија речиси постојано биле во војна, а Бургундија најчесто била во улога на посредник за помирување. Овие битки го достигнале својот врв во војните меѓу кралиците на Аустраија и Неустрија, Брунхилда и Фредегунда. Најпосле, во 613, племството се кренало против Брунхилда која била предадена на нејзиниот внук и непријател од Неустрија, Хлотар II. Хлотар тогаш презел контрола и вр останатите две кралства и го обединил франкиското кралство а градот Париз станал негова престолнина. Токму во тој период се појавиле и првите majores domus или мајордоми. Овие службени лица делувале како медијатори меѓу кралот и народот во секое кралство. Првите австразиски мајордоми биле припадници на пипинската семејна лоза, која полека но сигурно во иднина ќе ги замени Меровинзите, односно ќе ги лиши од престолот.
Во 623, Австразијанците го побарале Хлотар II за нивен крал и тој го назначил својот син Даагоберт I да владее со нив аедно со Пипин Ланденски како регент. Владеењето на Дагоберт било широко прифатено. Во 629, тој ги наследил Неустрија и Бургундија. Австразија уште еднаш била анемарена сè до 633 г, кога народот повторно го побарал синот на кралот а свој крал. Дагоберт се согласил и го пратил својот постар син Сигеберт III во Австразија. Историчарите широко се согласни околу тоа дека тој бил првиот мрзлив крал roi fainéant од меровиншката династија. Неговиот дворец бил управуван од мајордоми. Во 657, мајордомот Гримоалд Постариот го поставил Хилдеберт Посвоениот на престолот каде тој останал сè до 662. Потоа, Австразија доминантно била кралство на Арнулфингските мајордоми и на нивната моќ. Со Битката кај Тертри во 687, Пипин Херистал го пораил неустрискиот крал Теодорих III и воспоставил свое мајордомство врз сите франкиски кралства. Од современиците на ова се гледало како почеток на "кралско владеење". Исто тоа било и покаател на надмоќта на Австразија врз Неустрија која ќе трае сè до крајот на меровиншкиот период. Во 718, Карло Мартел, со австразиска поддршка во војна на Австразија против Неустрија, секоја од нив борејќи се да ја соедини Франкија под своја хегемонија, го назначил Хлотар IV да владее во Австразија. Тој бил последниот франкиски владетел кој не владеел со сите Франки. Во 719, Франкија трајно се обединила под австразиска хегемонија.
Берзитија
Берзитите заедно со домородното македонско население формирале во 7 век Склавинија т.е. кнежевство. Како една од најголемите склавинии (кнежевства), БЕРЗИТИЈА прераснала и во средновековна македонска држава Берзитија (L. Niederle, Slovan. starozhit., Dil. II, str. 428—29.), која ја спомнува и познатиот хроничар Теофан Конфесор (Theophanes, ibid., p, 447,10–13 ). Берзитија на свое чело имала кнез и секогаш била независна до 10 век, иако како вазал плаќала данок прво на Византија, а од 9 век данокот го плаќала на Бугарија. Сепак, никогаш Берзитија не била управувана од Византија или Бугарија.
NGC 6095
NGC 6095 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6095 се споменува и како UGC 10265, MCG 10-23-33, CGCG 298-14.
Откривање
Објектот е откриен на 27 мај 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6095 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6095 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 11 м 11 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 16' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 6095 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57411. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 28; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4189. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1100.
Владиевци
Владиевци — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Географија
Владиевци се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во западниот дел на Струмичка Котлина, чиј атар допира со територијата на Општина Радовиш и припаѓа на Општина Василево. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 11 километри. Низ селото поминува патот Струмица-Радовиш.
Надморската височина во селото е 289 метри додека селото зафаќа површина од 7,1 км2. Од нив 396,6 хектари се обработливо земјиште, 241,9 хектари се шуми и 9,6 се пасишта
Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 245 жители Македонци.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. По крајот на Втората светска војна, Владиевци било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
291 п.н.е.
291 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 291. година пред новата ера, 291. од првиот милениум п.н.е., 91. од 3 век п.н.е. и втора од 290-тите п.н.е.
Владиевци
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
291 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5217 и 5218 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4459 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3469 и 3470 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 462.