cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тале Христов
Животопис
На 23 јули 1903 година бил опколен од турски аскер и во борбата бил тешко ранет. Успеал да се скрие во една пештера, каде по неколку дена искрварил и умрел на 23 јули 1903 година.
Список на државни водачи во 1172 година
Ова е список на државни водачи во 172 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Хидросфера
Хидросферата е непрекинатата водена обвивка на Земјата. Таа ги опфаќа сите води во океаните, морињата, езерата, реките, мочуриштата, водата што се задржува како постојан снег и мраз, водата во атмосферата и во Земјината кора. Хидросферата е поделена на океански (морски) води, копнени води и води во атмосферата. Копнени води се езерата, реките, мочуриштата, постојано ладните води на високите планини и во поларните области, како и подземните води. За разлика од нив, океаните и морињата се поврзани меѓусебно и сочинуваат единствена водна целина - Светско Море. Во Светското Море влегуваат четири океани и 56 мориња со различна големина. Водата во вид на водена пареа, ситни капки и ледени честички, се наоѓа и во атмосферата. Тоа е т.н. атмосферска вода, која преку дождот и снегот паѓа на површината на Земјата.
Рудникот Наика
Температурата во пештерите достигнува 58 °C, а влажноста на воздухот е над 90%, што го отежнува дишењето и го зголемува ризикот од задушување, па незаштитените истражувачи можат да останат во пештерата најмногу 10 минути. Секоја подолга посета на пештерите бара употреба на специјализирано одело со довод на кислород.
Кристалната пештера
Кристалната пештера е пештера во варовнички карпи на околу 300 метри под површината на земјата. Внатре во пештерата има џиновски кристали од селенит, од кои некои се најголемите природни кристали некогаш пронајдени. Кристалите биле формирани од хидротермални води кои произлегуваат од подлабоките магма комори. Должината на најголемиот досега пронајден кристал е 11 метри, неговиот дијаметар е 4 метри, а тежи околу 55 тони. Температурата на воздухот во пештерата е исклучително висока и достигнува 58 степени °C со влажност од 90 до 99 проценти.
Пештерите се затворени за јавноста и тоа тешко дека ќе се смени, особено откако еден од работниците во рудникот се обидел да влезе во пештерата и да украде дел од селенитот, но се задушил и починал во влажната и непријатна атмосфера на пештерата. Откако ќе се направат доволно истражувања за кристалите, некои од коморите ќе бидат напуштени за да се поплават и ќе го продолжат процесот на растење на кристалите.
Пештера на мечеви
Пештерата на мечевите е уште една пештера во рудниците Наика која исто така содржи селентни кристали, но многу помали, во должина до еден метар. Причината за нивната помала големина е тоа што тие се геолошки многу помлади кристали, а оваа пештера е откриена во 1910 година. години.
Венера во крзно (филм од 2013)
„Венера во крзно“ (француски: La Vénus à la fourrure) – филм на режисерот Роман Полански од 2013 година, снимен по сценариото на Дејвид Ив (David Ives) и Полански, засновано врз истоимената драма на Ив. Главните улоги ги играат: Емануел Сење (Emmanuelle Seigner) и Матје Алмарик (Mathieu Amalric). Во 2013 година, на Канскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за „Златната палма“, а следната година Полански ја освоил наградата „Цезар“ за најдобар режисер.
Синопсис
Откако по целодневната аудиција, останува сам во еден париски театар, Тома се јавува на телефон и некому му се жали дека не може да најде главна глумица за претставата која сака да ја режира, зашто ниедна од кандидатките не е доволно добра. Штотуку се подготвува да си оди дома, во театарот се појавува Ванда, бесрамна и дрска, но многу одлучна жена. Таа е олицетворение на сето она што го мрази Тома: таа е примитивна, глупава и не бира средства за да ја добие улогата. Бидејќи нема избор, Тома решава да ѝ ја додели улогата, а потоа е воодушевен од нејзината преобразба...
Асафа Пауел
Асафа Пауел (англ. Asafa Powell; Света Катерина, ) е спринтер од Јамајка, специјалец за дисциплина на 100 m.
Бил еден од фаворитите во трката на 100 m, на Летните олимписки игри 2004 во Атина, но во финалето завршил како петти. Подоцна се искупил со рушење на рекордот на 100 m во Атина, на 14 јуни 2005 година. Неговото време било 9.77, а дотогаш најбрзото истрчано време било 9.78 секунди од страна на Тим Монтгромери. Резултат от на Монтгомери не бил признат за светски рекорд заради допингот. Својот најдобар резултат Паул го повторил уште двапати во 2006 година. Со својот најдобар резултат од 9.72 секунди, се наоѓа на четврто место на списокот на првите најдобри на сите времиња.
На Светското првенство во Осака 2007 доживеал неуспех, кога изгубил од американскиот спринтер Тајсон Геј. Само седум дана подоцна, на 9 септември 2007 година, на атлетскиот митинг во Риети, Италија, поставил нов светски рекорд во трката на 100 метри, со резултат 9,74 секунди.
Лаура Поанта
Лаура Поанта  ( Laura Poantă) - (роден на 10 март 1971 година) е романски лекар, медицински научник, автор, преведувач и сликар. .
Образование и кариера
Родена е во Агнита, округ Сибиу, ќерка на писатели Петру Поанта и Ирина Петраш.
Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности „Ромул Ладеа“ во Клуж-Напока во 1989 година, со диплома по цртање, графички дизајн и декорација, и следно, на Универзитетот за медицина и фармација во Иулиу Хажиегану исто така во Клуж-Напока, со лиценца за општа медицина (1995).
Во 2002 година станала инструктор, а потоа предавач (во 2009 година) на Универзитетот за медицина и фармација во Иулиу Хажиегану, а од 2004/2005 година, д-р и постар лекар по интерна медицина. Од 2010 година, таа е претседател на Друштвото за доктори - уметници од Клуж.
Публицистика
Таа дебитираше во 1999 година, со превод од италијански на романски јазик на „Лифт“, од Едмондо де Амицис и со медицинскиот том „Abecedarul vieții sexuale / ABC на сексуалниот живот“.
Таа исто така превела, од англиски и италијански на романски, дела на Оскар Вајлд, Едгар Алан По, Кетрин Менсфилд, Марк Твен, Лујџи Пирандело и Дејвид Грејг. Таа соработуваше со списанијата "Medical Life, Financial Journal, Cluj Medical, Romanian Journal of Bioethics, Romanian Journal of Internal Medicine, European Journal of Internal Medicine, Acta Diabetologica, медицинска ултрасонографија, медицинско ажурирање "и други публикации.
Презентацијата на уметничката репродукција ја реализира на корицата на ЈАМА (романско сликарство) во четири последователни броја и многу други корици на книги. Таа ги дизајнира и осмисли каталозите на Зимската изложба на лекари, посветени на делата на лекари-уметници, организирани во рамките на Деновите на УМФ „Иулиу Хатиегану“, кои се  од 2008 година. Таа е рецензент на „Европски“ Списанија за интерна медицина "и" Dove Press “
Творештво
Поанти бил присутен на значителен број самостојни изложби (универзитетска библиотека Лусијан Блага), во салони за слики на лекари во Клуж, на кориците на над 150 тома објавени од уредници како Дачија, Вага, книги од Хаус Хаус, Палас Атина, Клузиум, Дидактичко и педагошко издаваштво и слично ..
Обеми на специјализирани студии (од областа на медицината)
× Стресот, болест на третиот милениум?, Издавачка куќа Școala Ardeleană, 2021 година
Кукловец (Сопиште)
Кукловец — археолошко наоѓалиште во скопското село Сопиште. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. На периферијата на селото, крај патот за Скопје, при изградбата на задружните штали во 1949 година, биле откриени повеќе гробни конструкции од камени плочи - тип циста. Најдени биле и три надгробни стели со латински натписи кои се чувани во Музејот на Македонија во Скопје.
640
640 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 640 година од новата ера, 640. од првиот милениум, 40. од VII век и прва од 640-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6148 и 6149 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5390 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4400 и 4401 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1393.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 640 година се протега во 3276 и 3277, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3336 и 3337 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1183. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 19 и 20 исламска година.
Пазар (град)
Пазар или Ениџе Вардар (грчки: Γιαννιτσά, Јаница; турски: Yenice Vardar) — град во средишниот дел на Егејска Македонија, во западниот дел на Солунското Поле, западно од реката Вардар. Претставува седиште на општината Постол во Постолскиот округ во областа Централна Македонија. Градот се наоѓа северозападно од Солун, на патот помеѓу Солун и Воден. Населението брои 29.789 жители (2011).
Географија
Градот е сместен на северозападниот крај на Солунското Поле, наречено Пазарско Пооле, создадено со пресушувањето на Ениџевардарското Езеро (Пазарско Езеро или Ѓолот), во јужното подножје на планината Пајак.
Демографија
Во XVII век било забележено дека во Ениџе Вардар мнозинството биле Македонци, а имало и голем број Турци. Во 1903 година, во градот Пазар биле забележани 9.599 жители, во најголемото мнозинство Македонци и Турци и помал број на Грци, Власи и Роми. По поделбата на Македонија од 1913 па сѐ до 1922, од градот и целата негова околина биле целосно насилно иселени Македонците и Турците, а на нивно место биле доселени Грци од Мала Азија. Денес градот брои 33.775 жители, во најголемо мнозинство Грци. Не е познат податок дали во градот сѐ уште живеат Македонци. Поради самата местоположба во плодната алувијална рамнина на Солунското Поле, главна стопанска гранка на градот и околината е земјоделството, посебно житните култури. Исто така застапени се индустријата и малостопанството.
Во средината на XIX век Јохан фон Хан напишал: Бргу пристигнавме во гратчено Вардар Јениџе. Таму се живо беше раздвижено, затоа што сите беа во подготвување за панаѓурот, кој се одржува секоја година и трае осум дена...
Турскиот град во внатрешноста е следбеник на нему блискиот старомакедонски главен град и од него тој ја наследил градската сила и годишниот панаѓур. Со тоа Јениџе не е ништо друго, туку поместена Пела
Галерија
<CENTER>
</CENTER>
Попова Шапка (превој)
Попова Шапка (1780 мнв) е познат скијачки центар што се наоѓа во западниот дел на Македонија, на планинскиот масив Шар Планина. До местото се стигнува по широк асфалтен пат, што се двои и води до неколку други шарпланински села.
Општи податоци
Патот е отворен во текот на целата година, но во зимските месеци не се препорачува користење на велосипеди заради честиот сообраќај, снежните наноси и подмрзнати делови.
Детали за искачувањето
До превојот се стигнува само од страна на Полошката Котлина.
Искачувањето започнува кај тетовските градски гробишта и кривулесто води кон селото скијачкиот центар и викенд населбата. Вкупната должина на искачувањето е 18,4 километри и притоа се искачува висинска разлика од 1240 метри. Просечниот агол на искачување изнесува 6,7%. За време на искачувањето се поминуваат дванаесет кривини на места и многу стрмни. По патот има неколку места за освежување, ресторани и населени места. Патото нуди места со сенки за одмор.
Космос-639
Космос-639 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 април 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-639 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 247 км, а најмалото на 181.
Џеф Вол
Џефри Вол, OC, RSA (роден на 29 септември 1946 година) е канадски уметник најпознат по неговите големи фотографии од Цибахром со задно осветлување и пишување историја на уметност. На почетокот на неговата кариера, тој помогна да се дефинира школата во Ванкувер и тој има објавено есеи за работата на неговите колеги и колеги од Ванкувери Родни Греам, Кен Лум и Ијан Валас. Неговите фотографски табели честопати ја земаат мешавината на Ванкувер од природна убавина, урбано распаѓање и постмодерна и индустриска безличност како нивна позадина.
Кариера
Вол магистрирал на Универзитетот во Британска Колумбија во 1970 година, со тезата насловена како Берлин дада и поимот на контекстот. Истата година престана да се занимава со уметност. Со неговата англиска сопруга, Жанет, која ја запознал како студент во Ванкувер, и нивните два мали сина, тој се преселил во Лондон да работи на постдипломски студии од 1970 до 1973 година на Институтот Кортолд, каде што студирал со експертот Мане, Т.Ј. Кларк. Вол бил асистент на Колеџот за уметност и дизајн во Нова Шкотска (1974–75), вонреден професор на Универзитетот Сајмон Фрејзер (1976–87), предавал долги години на Универзитетот во Британска Колумбија и предавал на Европската дипломска школа. Има објавено есеи за Ден Греам, Родни Греам, Рој Арден, Кен Лум, Стефан Балкенхол, На Кавара и други современи уметници.
Уметничка пракса
Вол експериментирал со концептуална уметност додека бил на додипломски студии на UBC. Потоа не правел уметност до 1977 година, кога ги направил своите први фото-проѕирни со позадинско осветлување. Многу од нив се на сцена и се однесуваат на историјата на уметноста и филозофските проблеми на претставувањето. Нивните композиции честопати алудираат на уметници како Диего Веласкез, Хокусаи и Едуард Мане, или на писатели како Франц Кафка, Јукио Мишима и Ралф Елисон.
Презентирајќи ја својата прва галериска изложба во 1978 година како „инсталација“ наместо како фотографско шоу, Вол ја постави „Уништената соба“ на излогот на излогот на галеријата „Нова“, затворајќи ја во ѕид од гипс картон. Мимик (1982) го типизира кинематографскиот стил на Вол и според историчарот на уметност Мајкл Фрид е „карактеристичен за ангажманот на Вол во неговата уметност од 1980-тите со социјалните прашања“. 198 × 226 cm проѕирност во боја, покажува бел пар и маж од Азија кои одат кон камерата. Тротоарот, опкружен со паркирани автомобили и станбени и лесно-индустриски згради, укажува на северноамериканско индустриско предградие. Жената е облечена во црвени шорцеви и бел горен дел што ја покажува нејзината средина; нејзиниот брадест, неуреден дечко носи тексас елек. Мажот од Азија е лежерен, но во споредба добро облечен, во кошула со јака и панталони. Додека парот го престигнува мажот, момчето прави двосмислен, но навидум непристоен и расистички гест, држејќи го подигнатиот среден прст до аголот на окото, „коси“ со окото исмевајќи ги очите на Азиецот. Сликата наликува на искрена снимка која го доловува моментот и неговите имплицитни социјални тензии, но всушност е рекреација на размена на која сведочи уметникот. Сликата за жени е 142,5 × 204,5 cm Цибахром (Cibachrome) транспарентност поставена на лајтбокс. Заедно со The Destroyed Room, Вол смета дека Picture for Women е неговиот прв успех во предизвикувачката фотографска традиција. Според Тејт Модерн, овој успех му овозможува на Вол да се осврне на „популарната култура (осветлените знаци на кино и рекламните натрупувања) и чувството за размер на кое му се восхитува во класичното сликарство. Како тридимензионални објекти, светлосните кутии добиваат скулптурно присуство, што влијае на физичкото чувство за ориентација на гледачот во однос на делото.“
На сцената има две фигури, самиот Вол и жена која гледа во камерата. Во профилот на Wall in The New Republic, уметничкиот критичар Џед Перл го опишува Picture for Women како парче со потпис на Вол, „бидејќи се удвојува како портрет на уметникот од крајот на дваесеттиот век во неговото студио“. Историчарот на уметност Дејвид Кампани го нарекува „ Слика за жени “ важно рано дело за Вол бидејќи ги утврдува централните теми и мотиви пронајдени во голем дел од неговите подоцнежни дела.
Одговор на Un bar aux Folies Bergère на Мане, Тејт Модерен ѕиден текст за Слика на жени, од изложбата 2005-2006 Џеф Вол Фотографии 1978-2004 година, го опишува влијанието на сликарството на Мане:"На сликата на Мане, шанкерка гледа надвор од рамката, набљудувана од машка фигура во сенка. Се чини дека целата сцена се рефлектира во огледалото зад решетката, создавајќи сложена мрежа од гледишта. Ѕид ја позајмува внатрешната структура на сликата и мотивите како што се светилките кои и даваат просторна длабочина. Фигурите на сличен начин се рефлектираат во огледало, а жената го има впиениот поглед и држењето на шанкерката на Мане, додека мажот е самиот уметник. Иако прашањата за машкиот поглед, особено односот на моќ помеѓу машкиот уметник и женскиот модел, и улогата на гледачот како набљудувач, се имплицитни во сликата на Мане, Вол ја ажурира темата поставувајќи ја камерата во центарот на делото, така што таа снима чинот на создавање на сликата (сцената рефлектирана во огледалото) и, во исто време, гледа директно во нас."Делото на Вол унапредува аргумент за потребата од сликовна уметност. Некои од фотографиите на Вол се комплицирани продукции кои вклучуваат глумечка екипа, сетови, екипи и дигитална постпродукција. Тие се окарактеризирани како филмски продукции со една рамка. Сузан Сонтаг ја заврши својата последна книга, Во врска со болката на другите (2003), со долга, пофална дискусија за една од нив, Разговор за мртвите трупи (Визија по заседа на патрола на Црвената армија во близина на Моќор, Авганистан, зима 1986 година) ( 1992), нарекувајќи го описот на измислен настан под влијание на Wall's Goya „примерен по неговата мисловност и моќ“.
Додека Вол е познат по големите фотографии од современите секојдневни жанровски сцени населени со фигури, во раните 1990-ти тој стана заинтересиран за мртва природа. Тој прави разлика помеѓу неисценирани „документарни“ слики, како Still Creek, Ванкувер, зима 2003 година, и „кинематографски“ слики, произведени со комбинација на глумци, сетови и специјални ефекти, како што е Ненадејниот удар на ветрот (по Хокусаи ), 1993 година. Врз основа на станицата Јеџири, провинцијата Суруга (околу 1832 година) отпечаток од дрво од Катсушика Хокусаи, Ненадејниот удар на ветрот ја рекреира прикажаната јапонска сцена од 19 век во современата Британска Колумбија, користејќи глумци и траеше повеќе од една година за да се направат 100 фотографии во наредба „да се постигне беспрекорна монтажа која дава илузија на фаќање вистински момент во времето“.
Од раните 1990-ти, Вол користеше дигитална технологија за да создаде монтажи на различни поединечни негативи, мешајќи ги во она што изгледа како единствена обединета фотографија. Неговите потписни дела се големи проѕирни монтирани на светлосни кутии; Тој вели дека го замислил овој формат кога видел задно осветлени реклами на автобуските постојки за време на патувањето меѓу Шпанија и Лондон. Во 1995 година, Вол започна да прави традиционални црно-бели фотографии од сребрен желатин, а тие станаа сè позначаен дел од неговата работа. Примерите беа изложени во документата X на Касел.
Прво прикажан во documenta 11, По „Невидлив човек“ од Ралф Елисон, Прологот (1999-2000) претставува добро позната сцена од класичниот роман на Елисон. Верзијата на Вол ни ја покажува просторијата во визбата, „топла и полна со светлина“, во која живее нараторот на Елисон, со своите 1.369 светилки.
Други медиуми
Компилациониот албум на Sonic Youth The Destroyed Room: B-sides and Rarities ја користи фотографијата на Џеф Вол од 1978 година, The Destroyed Room. Насловната слика на албумот на Иги Поп од 1999 година Avenue B е портрет фотографија на Иги од Вол.
Изложби
Самостојни изложби вклучуваат ИЦА, Лондон (1984), Ирски музеј на модерна уметност, Даблин, Ирска (1993), Галерија Вајтчепел, Лондон (2001), Кунстмузеум Волфсбург, Волфсбург, Германија (2001), Музеј за модерна Кунст Франкфурт (2001/2002). ), Хаселблад центар, Гетеборг, Шведска (2002), музеј Аструп Фернли, Осло, Норвешка (2004) и ретроспективи во Шаулагер, Базел (2005), Тејт Модерн (2005) и МоМА, Њујорк (2007), Уметнички институт во Чикаго (2007), SFMoMA, Сан Франциско (2008), музеј Тамајо, Мексико Сити и уметничка галерија Ванкувер, Ванкувер (2008) и Staatliche Kunstsammlungen, Дрезден (2010).  Вол исто така беше вклучен во документите 10 и 11.
За ретроспектива својата во Palais des Beaux Arts во Брисел во 2011 година, Вол избра околу 130 дела од неговите омилени уметници, од 1900 фотограф Ежен Atget за филмот извадоци (Фасбиндер, Бергман, на браќата Дарден ) на парчиња од современици Томас Struth и Дејвид Claerbout. Тие беа прикажани заедно со 25 негови слики.
Вол беше меѓу имињата на листата на Блејк Гопник од 2011 година „Десетте најважни уметници на денешницата“, при што Гопник тврдеше: „Три децении, Вол го тестираше целиот опсег на тоа што сликите сè уште можат да прават и значат, по анти- уметноста им „докажала“ мртви“. Уметникот ги има добиено и следните признанија:
Големите слики и проучуваните композиции на Вол се сметаат за влијателни врз групата Диселдорф предводена од Андреас Гурски, Томас Струт, Томас Руф и Кандида Хофер. (Гурски го наведе Вол како „одличен модел за мене“. )
Александар Прокопиев
Александар Прокопиев — македонски прозаист, есеист и поет.
Животопис
Тој бил прозаист и есеист. Роден во Скопје, 1953. Дипломирал и магистрирал на Филолошкиот Факултет во Белград, на групата за компаративна книжевност и теорија на литературата. Работи во Институтот за македонска книжевност при Филолошкиот факултет во Скопје.
Основоположник на постмодернизмот во современата македонска литература. За новелата „Ѕиркачот“ бил номиниран за книжевната награда „Балканика“ во 2007 година.
Делата на Прокопиев се преведени на англиски, јапонски, француски, чешки, германски, унгарски, полски, италијански, руски, српски и бугарски јазик.
Член е на Независните писатели на Македонија.
Творештво
Прокопиев е автор на следниве дела:
Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Шчеќински Залив
Шчеќински Залив или Штетински Залив (Zalew Szczeciński, Stettiner Haff) исто така познат како Одарски Залив (Oderhaff) — залив во естуарот на Одра, поделен помеѓу Германија и Полска. Одвоен е од Поморскиот Залив во Балтичкото Море со островите Узедом и Волин. Заливот е поделен на Мал Залив (Kleines Haff) во западниот дел и Голем Залив (Wielki Zalew; Großes Haff) во источниот дел. Првичниот историски германски назив бил Свеж Залив (Frisches Haff), кој подоцна бил употребуван само за Висланскиот Залив.
Географија
Од јужната страна на заливот се влеваат неколку ракави на реката Одра и помали реки како Цизе, Пене, Царов, Икер и Ина. Од северната страна заливот е поврзан со Поморскиот Залив во Балтичкото Море со три премини Пенештром, Швина и Ѓивна, кои го делат копното и островите Узедом и Волин.
Заливот се простира на 687 км², додека неговата просечна длабочина изнесува 3,8 метри и максимални 8,5 метри. Меѓутоа, длабочината на бродските канали може да изнесува и 10,5 метри. Заливот содржи околу 2,58 км3 вода. Просечната годишна температура на водата е 11 °C.
Просечната соленост на водата е помеѓу 0,5 и 2 psu, иако понекогаш поради навлегувањето на солена вода од Швина, индексот се зголемува до 6 psu.
Историја
По 1945, областите источно од линијата Одра-Ниса станале дел од Полска, вклучувајќи ги поранешните пристанишни градови Штетин (Шчеќин) и Свинеминде (Швиноујшќе) на западниот брег на реката Одра. Каналот бил преименуван по полската династија Пјаст.
Германско-полската граница исто така го дели заливот наречен Нојварпско Езеро близу Рит.
Економија
Заливот служел како важно рибарско подрачје со векови, а од 18 век како важна сообраќајна врска и како туристичко одредиште од 20 век.
Рекреација
Денес, Заливот нуди избор на тури со патнички бродови, широк избор на водени спортови и неколку познати плажи. Туристите може да го откријат лозарството, железницата со тесен колосек, музеите, замоците, многу патеки за пешачење и велосипедизам и мали села, кои го откриваат животот во поранешните словенски населби.
Загадување
Заливот страда од големо загадување, најмногу од реката Одра, што предизвикува еутрофикација. Високи концентрации на седименти на алуминиум и железо се пронајдени во реката, што предизвикува голем пораст на алгите во Заливот.
Аргир Маринчев
Аргир Маринчев — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Црква „Св. Богородица Балаклија“ - Злетово
Света Богородица Балаклија — главна и единствена манастирска црква во рамки на Злетовскиот манастир.
Историја
Црквата била осветена заедно со целиот манастир од страна на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан на 16 мај 2010 година. Нејзин ктитор бил пратеникот во Собранието на Република Македонија Чедо Петров од Пробиштип.
Архитектура
Градбата има правоаголна основа и по својот облик претставува крсто-куполен храм, при што куполата има осумаголна основа и на секоја од осумте страни има монофора. Предниот дел од црквата кон којшто водат главната влезна врата и страничната врата од десната страна е понизок. Над дрвената влезна врата се запишани имињата „Исус“ и „Ника“, додека од двете нејзини страни има ланцетни прозорци со иста големина. На страничниот ѕид, веднаш до влезната врата има три ланцетни прозорци, од кои средниот е поголем од останатите два. Во средишниот дел на овој ѕид има полукружна апсида со два ланцетни прозорци. Целата градба е покриена со ќерамиди. Над ќерамидите на осумаголната купола има крст.
Камбанаријата на црквата е сместена од десната страна на нејзиниот заден дел. Таа има квадратна основа и се состои од четири столбови покриени со ќерамиди.
Кнежевство Полоцк
Полоцко Кнежевство (По́лацкае кня́ства; По́лоцкое кня́жество), познато и како Војводство Полоцк или Полоцка Русија — средновековно кнежевство на ранословенски Словени кое се одделило од Киевска Рус, а подоцна станало независно. Потеклото и датата на воспоставувањето на државата е неизвесна. Руските летописи го споменуваат Полоцк дека бил освоен од Владимир Велики.
Кнежевството наводно било воспоставено околу античкиот град Полоцк во Белорусија од племенскиот сојуз на Кривичите. Во втората половина на 10 век, Полоцк владеел со својата династија. Нејзиниот прв владетел спомнат во хрониките бил полулегендарниот Рогволод (? -978), попознат како татко на Рогнеда. Кнежевството имало интензивни наследни кризи во текот на 11 и 12 век и војна со Новгород. Во XIV век било дел од Големото Литванско Војводство. Главниот град бил Полоцк (Полотеск), во моментов центар на регионот Витебск во Белорусија.
Во времето на најголема мера, кнежевството се протегало над поголемите делови на денешната северна и централна Белорусија и помал дел од денешната југоисточна Латвија.
Основање
Денеска постојат неколку извори кои датираат од средината на првиот милениум на нашата ера за големиот метрополитен град на Двина кај Рутените.
Во саксо Граматик Gesta Danorum (на крајот од XII-XIII век) се зборува за освојувањето на Полоцк во 5-6 век од страна на кралот Фродо I, син на Хадинг, кој, прибегнувајќи кон воените трикови, го убил царот Веспасиј
На крајот на 9 век, со заминувањето на принцот Олег Вештиот во Киев, моќта на киевските кнезови се проширила на владението на новгородските кнезови. Во втората половина на 10 век Полоцк имал свој независен владетел. На крајот на X век (980), кнезот Владимир Велики од Новгород го уништил Полоцк, го убил Рогволод, кој владеел таму, насилно ја зел неговата ќерка Рогнеда како сопруга и го припоил градот како своја сопственост.
Според Лаврентиевата хроника од околу 987 година, Владимир одлучил да го обнови уништеното половско кнежевство. Првите неколку години главниот град бил градот Заславје, изграден од Владимир. Подоцна Изјаслав Владимирович повторно го изградил уништениот Полоцк, преместувајќи го градот на повисоко и недостапно место.
Според исландските саги, Полоцк бил покрстен во околу 1000 од Торвалд Кодрансон, кој од византискиот цар Василиј II добил писмо од „овластениот претставник на Византија во руските градови на Источниот Балтик“.
Поделба на кнежевството
Изолацијата на Полоцк од Киев и неговата трансформација во независно кнежевство всушност започнало уште од времето на Изјаслав Владимирович. „Скандинавскиот фактор“ играл главна улога во овој период во регионот: Полоцк имал своја династија Рогволодович-Изјаславич. Во тоа време, Полоцк веќе зазимал прилично голема територија на северозападна Русија, која опфаќала територии во басенот на р. Западна Двина, горната река Березина и Неман. Близината на Горен Днепар и средниот тек на Западна Двина обезбедило удобен превоз на стоки од Црното Море до Балтичкото Море, кои му дале големи предности на Кнежевството. Ловот, риболовот, како и производството на железо, во голема мера придонеле за просперитет на кнежевството. Наследник на Изјаслав станал неговиот син, Брјачислав Изјаславич. Во 1021 година, тој го нападнал Новгород, а на пат, натоварен со ограбен плен, бил поразен од Јарослав Мудриот на реката Судома. По поразот тој успеал да побегне, оставајќи ги затворениците и пленот на победникот. Меѓутоа, следната година, според условите на мировниот договор, тој присвоил два града кон неговото кнежевство: Витебск и Усвјати. И покрај ова, воените акции не престанале.
Всеслав Полоцки
Најголемиот процут кнежевството го доживеало за време на владеењето на Всеслав Полоцки (1044-1101).
Всеслав започнал да владее со проширување на територијата на неговото кнежевство. Во балтичките земји, племињата Ливи, Семгали, Курши, Латгали, Сели и Литванци биле под контрола потчинети на Полоцк. Во јужниот дел на полоцките граници, територијата на Дреговичи била одземена исто така.
На почетокот на владеењето, Всеслав живеел во хармонија со Јарослав и во 1060 г. учествувал во експедицијата против Узите. Но подоцна тој започнал успешно да ја практикува политиката на своите претходници, водејќи активна борба со Киев за хегемонија во северозападна Русија. Во 1065 година, Всеслав неочекувано го нападнла Псков. Откако не успеал, тој направил катастрофален напад врз Новгород во 1066 или 1067, и по враќањето бил поразен во битка на реката Немига во близина на Минск од страна на Изјаслав Јарославич. Тој успеал да побегне од битката по кое кнезот на Киев му понудил мировни преговори на Всеслав, гарантирајќи ја безбедноста со заклетва на крстот. Така тој заминал во Орша да преговара со неговите два сина, меѓутоа, кршејќи ја заклетвата, Јарославич го заробил, го одвел во Киев и го фрлил во затвор.
Во 1068 година почнала инвазијата на Куманите, предводена од хан Шарукан. По поразот во Битката кај реката Алта, Изјаслав и неговите браќа побегнале, оставајќи го Киев без заштита. На 15 септември 1068 година, жителите на Киев го ослободиле Всеслав и го прогласиле за Голем Војвода.
Во 1071 година, тој го освоил Полоцк. Во годините 1077-1078, Всеслав тврдоглаво се борел со Всеволод I Јарославич. Владимир Мономах во 1083 година направил нов катастрофален поход против Полоцк.
Колапс на кнежевството
Во текот на својот живот, Всеслав го поделил кнежевството меѓу неговите синови, кои, пак, почнале понатаму да ја прецртуваат територијата, што неизбежно довело до фрагментација на досега единственото и моќно кнежевство. Како резултат на тоа, Кнежевство Полоцк било поделено прво на 6, а потоа и повеќе делови (Минск, Витебск, Дротск, Изјаславски, Логоски, Стрежевско и Городовско Кнежевство). Полоцк го добил најстариот од синовите, Давид.
Протерување во Византија
Во 1127 година, принцот на Киев Мстислав Владимирович Велики испратил огромна војска кон Полоцка, го уништил и го покорил Полоцк, но не за долго. Во 1129 година, Мстислав ги испратил сите кнезови на Полоцк во Византија и го поставил синот Изјаслав Мстиславич за владетел на Полоцк.
Реставрација на независноста
Владеењето на синовите на Мстислав во Полоцк траело само три години. Потоа тие биле соборени преку востание. Веќе во 1132 година, во Полоцк се појавил претставник на полоцката линија Рурикович, Василко Светославич.
По смртта на Василко Светославич, борбата за Полоцк започнала помеѓу претставниците на трите линии на потомците на Всеслав, од Витебск, Минск и Друцк. Оттогаш информациите за владетелите на Полоцк се фрагментарни, а по 1186 година речиси целосно исчезнуваат. Во тоа време, кнежевството постепено ослабнало. Со текот на времето, влијанието на смоленските кнезови и литвански кнезови веројатно се зголемило. Дел од градовите на исток од кнежевството привремено биле освоени од Смоленск.
Губење на територии во Ливонија
Во раниот среден век, Источниот Балтик бил сфера на трајно политичко влијание првенствено на Кнежевство Полоцк. Католичкиот мисионер Мејнард Сегеберг, барајќи дозвола од полоцкиот принц да проповеда во земјата, добил согласност и основал епархија (Ливонска епархија). Кога Ливонците одбиле да платат данок, започнала крстоносна војна на устието на Двина. Во 1201, градот Рига бил основан на устието на Западна Двина. Надворешната трговија на Полоцк, во зависност од артеријата на реката Двина, била ставена под закана. Протокот на данок од вазалите на Полоцк во долниот крај на Западна Двина, исто така, се намалил. Во 1203 година, Владимир Полоцки ја спровел првата кампања ставајќи ги под опсада Икшкиле и Саласпилс. Во истото лето на 1203 година, Всеволод (Принцот од Герсик), во сојуз со Литванците, се приближил до ѕидините на Рига но не успеал да го освои.
Во 1206 година, преговорите на епископот од Рига со Владимир Полоцки биле фрустрирани, бидејќи во исто време и принцот преговарал со старешината на Ливонците кои сакале да ги истераат крстоносците од нивните земји. За разлика од Ливонците, Латгалите одбиле да застанат на страната на Принцот од Полоцк.
Ливонците ја започнале војната, освојувајќи го Холм. Неколку дена подоцна, 150 добро вооружени витези на орденот „Ливонски браќа на мечот“ ги победиле Ливонците, кои биле слабо вооружени. Замокот на витезите бил повторно освоен. Тогаш витезите, со помош на Семгалите, ги освоиле Торејда (денес Сигулда) и Дабрела. Ливонците биле принудени да склучат мир, но потоа се свртеле кон принцот на Полоцк и побарале помош.
Принцот од Полоцк ја ззапочнал опсадата на Холм. Ливонците, исто така, учествувале во опсадата. По 11 дена, гледајќи ги бродовите на морето што се приближувале кон Рига, силите на Полоцк се повлекле.
Во 1207 година, принцот Вјачко од Кнежевство Кокнесе побарал од владиката Алберт да му помогне против нападите на Литванците, ветувајќи половина од своите земји и замокот. Литванците, сеќавајќи се на нападите на жителите на Рига и Земгали, започнале да собираат голема војска низ цела Литванија. Ја преминале Двина на 24 декември 1207 година, го освоиле Тораида, го ограбиле и се повлекле.
Епископот Алберт ги повикал Ливонските браќа на мечот и ги испратил амбасадорите кај Ливонците со закана: „Секој кој не оди и не пристапи во христијанската војска ќе плати три марки како парична казна“. Целата армија се собрала во Лиелварде. Откако ја преминале Двина, тие ја поразиле литванската војска. Потоа го освоиле замокот Вецселпилс, протерувајќи ги Литванците и потчинувајќи го соседството.
Потоа, владиката ги испратил своите витези во замокот на принцот Вјачко, сметајќи дека поседува половина од замокот. Сепак, принцот Вјачко и неговиот народ не го дозволиле тоа. Потоа побарал од принцот Владимир Полоцк да собере војска и да заминат и да ја заземат Рига. Во исто време, епископот Алберт собрал 300 витези и заминале во Рига со Ливонците. Кога дознал за тоа, принцот Вјачко го запалил својот замок и побегнал.
Во 1212 година, епоископот Алберт се сретнал со принцот Владимир, а исто така биле присутни и старешините на Ливонците. Ливонците сакале да се ослободат од зависноста на Полоцк, но во исто време не сакале да платат на крстоносците. По преговорите, принцот од Полоцк бил принуден да го напушти своето влијание во Ливонија. Во 1216 година, Владимир неочекувано починал за време на подготовките за првата заедничка кампања на руските кнезови против крстоносците.
Така, контролата над Полоцк преминала во рацете на германските крстоносци.
Борбата за Полоцк во првата половина на XIII век
Во околу 1215 година, принцот Борис Давидович од династијата Друцк управувала со Полоцк. Неможноста на принцот Борис да ја спречи литванската офанзива, како и губењето на влијанието во земјите на Латвијците, довеле до револт на жителите на Полоцк. Смоленските кнезови го искористиле тоа. На 17 јануари 1222 година, смоленскиот принц Мстислав Давидович го освоил Полоцк и го затворил својот внук Свјатослав Мстиславич, син на тогашниот принц од Киев. Но во околу 1232 претставник на динаастијата Витебск, Брјачислав, повторно седнал на престолот во Полоцк. Тој бил последниот претставник на династијата Рурик во Кнежевство Полоцк. Во руските хроники тој се споменува во 1239 година, кога неговиот иден великодушен војвода на Владимир, Александар Невски, се оженил со неговата ќерка Василиса.
Вклучување на Полоцк во Големото Војводство Литванија
Во Хроникат Биховец од 1190 година се зборува дека литванскиот принц Мингајло го освоил Полоцк и го дал градот на својот син Гинвил, кој го зел православното име Борис. Сепак, оваа легенда нема историска основа.
Од почетокот на 1240-те на кнежевскиот престол во Полоцк повеќе и почесто биле кнезови со имиња на литванско потекло. Околу 1248 година, големиот војвода од Литванија, Миндовг го поставил Товтивил за принц на Полоцк, но наскоро го лишил од моќ. По помирувањето со Миндовг во 1253, Товтивил се вратил во Полоцк. Учествувал, заедно со Новгород и Псков, во кампањата за освојување на Тарту. Во 1263 година, Товивил бил убиен од принцот Тројнат во Литванија. Принцот Герден се појавил во Полоцк, но во 1267 година бил убиен.
Не е познато кој владеел со кнежевството по смртта на Герден. Можеби тоа бил принцот Изјаслав, спомнат во 1265 година како принцот од Полоцк. Во 1270-1280-тите Константин бил принц Полоцк. Со була на папата Климент V на 19 јули 1310 година, без наследници, Константин го препуштил кнежевството на архиепископот на Рига. Меѓутоа, во 1307 година, армијата на Големиот војводата Витен, на барање на Полоцк, го освоил градот. По некое време, за да не ги влоши односите со епископот, големиот војвода од Литванија го купил правото на Полоцк. Оттогаш, на престолот на Полоцк биле и неговиот брат Воин, а потоа и синот на Воин, Лубарт, кој починал во еден од судирите со витезите.
По смртта на Лубарт, на чело на Полоцк застанал најстариот син на Алгирдас, Андреј. Андреј учествувал во неколку кампањи против Редот, но по смртта на неговиот татко во август 1377 година, тој бил принуден да побегне во Псков. Новиот голем војводата од Литванија, Јагело, го дал Полоцк на својот брат, Скиргаила, кој го зел името Иван. Во 1386 година, тој бил назначен за гувернер на Јагело (кој станал крал на Полска под името Владислав II) во Литванија, а Андреј Олгедович повторно седнал на престолот во Полоцк. Подоцна, Андреј бил заробен од литванските сили.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Охрид
Црквата Рождество на Пресвета Богородица — црква на Првата охридска парохија во Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на Македонската православна црква. Оваа црква се наоѓа во населбата Канео и е сместена во карпа под црквата „Св. Јован Канео“.
Земјоделско субвенционирање
Земјоделско субвенционирање (исто така наречено и земјоделски поттик) — владин поттик што им се исплаќа на агробизнисите, земјоделските организации и фармите за да ги надополнат своите приходи, да управуваат со снабдувањето со земјоделски производи и да влијаат на трошоците и набавката на тие стоки. Примери за такви производи се: пченица, житарки за добиточна храна (жито што се користи како сточна храна, како пченка, сорго, јачмен и овес), памук, млеко, ориз, кикирики, шеќер, тутун, маслодајни семиња како соја и месни производи како што се говедско, свинско и јагнешко и овчо месо.
Историја
Земјоделските субвенции првично биле воспоставени за да се стабилизираат пазарите, да им се помогне на земјоделците со ниски примања и да се помогне во руралниот развој. Ова дошло како резултат на низата програми, проекти за јавна работа, финансиски реформи и регулативи донесени од претседателот Франклин Д. Рузвелт, познат како Закон за регулирање на земјоделството (ААА). ААА помогнал да се регулира земјоделското производство со намалување на вишокот и контрола на понудата на земјоделски производи во општеството. Преку контрола на седум земјоделски култури (пченка, пченица, памук, ориз, кикирики, тутун и млеко), Конгресот бил во можност да ја балансира понудата и побарувачката за земјоделски производи нудејќи им исплата на земјоделците за возврат за одземање на дел од нивната земја од земјоделскиот процес. За разлика од традиционалните субвенции кои го промовираат растот на производите, Конгресот признал дека земјоделските цени треба да се зголемат и го сторил тоа со ограничување на растот на овие култури.
Во Европа, Заедничката земјоделска политика (ЗЗП) била лансирана во 1962 година за да се подобри земјоделската продуктивност. Според Европската комисија, чинот има за цел:
Земјите на ОЕЦД ја поддржуваат својата сточарска и млечна индустрија со субвенции вредни милијарди долари.
Глобални цени на храната и меѓународна трговија
Иако некои критичари и поборници на Светската трговска организација забележале дека субвенциите за извоз, со намалување на цената на стоките, можат да обезбедат евтина храна за потрошувачите во земјите во развој, а ниските цени се штетни за земјоделците кои не добиваат субвенција. Бидејќи вообичаено богатите земји можат да си дозволат домашни субвенции, критичарите тврдат дека тие ја промовираат сиромаштијата во земјите во развој со вештачко намалување на цените на светските култури.
Општо земено, земјите во развој имаат компаративна предност во производството на земјоделски добра, но ниските цени на земјоделските култури ги охрабруваат земјите во развој да бидат зависни купувачи на храна од богатите земји. Значи, локалните земјоделци, наместо да ја подобруваат земјоделската и економската самодоволност на нивната матична земја, тие се принудени да излезат од пазарот, а можеби дури и да не излезат од нивната земја. Ова се случува како резултат на процес познат како „меѓународен дампинг“ во кој субвенционираните земјоделци се во можност да „фрлаат“ ниска цена на земјоделски производи на странски пазари по трошоци со кои не можат да се натпреваруваат земјоделците што не се субвенционирани. Земјоделските субвенции честопати се заеднички камен на сопнување во трговските преговори. Во 2006 година, разговорите во Доха во трговските преговори на СТО запреле бидејќи САД одбиле да ги намалат субвенциите на ниво каде што несубвенционираниот извоз на другите земји ќе биде конкурентен.
Други тврдат дека светскиот пазар со субвенции за земјоделски производи и други нарушувања на пазарот (како што се случува денес) резултира во повисоки цени на храната, наместо во пониски цени на храната, во споредба со слободниот пазар.
Во 2002 година, Марк Малох Браун, поранешен шеф на Програмата за развој на Обединетите нации, проценил дека субвенциите за земјоделски производи ги чинат сиромашните земји околу 50 милијарди американски долари годишно во изгубен извоз на земјоделски производи: