cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Италијански вестерн
Варијации и пародии
Некои шпански филмови со слични одлики се нарекуваат хоризо-вестерн или паела-вестерн, додека рекламата за јапонската комедија Тампопо ја измислил дефиницијата за нудл-вестерн (нудлите се всушност јапонски шпагети) за да ја опише пародијата на ресторанот за тестенини. Модерните вестерни на Роберт Родригез се наречени бурито-вестерни.
Пеплум вестерн и вестерн трилерот исто така го достигнале својот врв во одличната сезона на еден од најкреативните жанрови во историјата на кинематографијата.
Сепак, комедијата, вклучително и пародијата, била најуспешниот поджанр на италијанскиот вестерн. Во 1965 година, Франко Франки и Чичио Инграсија го пародирале првиот филм од Трилогијата на доларот, со оглед на неговиот голем успех, со нивниот Удар во очите, во режија на Микеле Лупо, а потоа продолжи две години подоцна со Убавиот, грдиот, идиотот, друга пародија, на еден од одличните филмови на Серџо Леоне.
Даниеле од Анца во 1968 година напишал сценарио за Раи Не пеј, пукај западната музичка пародија со Квартето Четра. Треба да се спомене и успешниот правец кој ги имал како главни ликови Бад Спенсер и Теренс Хил, со кои, почнувајќи од седумдесеттите, била свечено претставена некаква забавна пародија на шпагети вестерните. Теренс Хил е исто така протагонист заедно со Хенри Фонда на Моето име е Никој од Тонино Валери. Споредбата меѓу двајцата актери е важна за да се направи компарацијата меѓу италијанскиот вестерн, поироничен и самопонижувачки, и традиционалниот американски, повеќе престижен, на кој било потребно да се направи радикална обнова. Меѓу пародиите на италијанскиот вестерн Запад и сода секако мора да се вбројат, анимиран филм од 1965 година, во продукција и режија на Бруно Боцето, „Истовремено пародија, цитат, омаж и реинтерпретација со надреални погледи на најкласичниот вестерн“.
Пад и повторно откривање
Жанрот, по неверојатната популарност во шеесетите и седумдесеттите, одеднаш исчезнал речиси целосно, создавајќи многу малку филмови во осумдесеттите и деведесетите, судбина која не се разликува од онаа на западниот филм во најширока смисла, дури и во Соединетите Држави, веќе речиси целосно исчезнат од новите продукции.
Сепак, од осумдесеттите, постои некаква официјална рехабилитација, на критично ниво, дури и на некои филмови кои погрешно се сметаат за „минорни“. Оваа ревалоризација, која низ годините се прошири на многу други филмови кои му се припишуваат на жанрот, го најде својот најзначаен израз во познатата ретроспективна изложба организирана како дел од Меѓународниот филмски фестивал во Венеција во 2007 година.
Еден од последните филмови што се однесуваат на жанрот бил „Непростено“ во 1992 година, во кој зад камерата се гледа иконата на жанрот Клинт Иствуд. Значајната посветеност се појавува во завршните заслуги: „на Серџо [Леоне]“ (истото што повеќе од десет години подоцна, во 2003 година, Квентин Тарантино го вметнал во насловите на Убиј го Бил 1 и Убиј го Бил 2). Последен омаж на италијанскиот вестерн бил повторно направен од Квентин Тарантино во неговиот Џанго разузданиот од 2012 година, вметнувајќи ја главната тема на саундтракот на ''Човекот наречен Тринита... .''
Карактеристични знаци
Во 1971 година, Франко Ферини објавил статија во списанието Bianco e Nero во која дава девет типични ситуации кои го разликуваат италијанскиот вестерн од класичниот. Овие ситуации се однесувале на различната употреба во шпагети-вестерните на алкохолот, имињата, банката, оружјето, законот, гробиштата и дуелите.
Надвор од ова, може да се каже дека во италијанските вестерни главниот лик речиси никогаш не е херој, туку почесто анти херој трогнат од интерес, а не од идеалистички причини. Понатаму, италијанскиот вестерн не е оптимист, ниту моралистички како класичниот, и речиси секогаш ги прикажува парите како единствен вистински интерес на ликовите. Приказните и сцените се генерално покрвави, ликовите поцинични, „нема повеќе љубовни приказни и долги, здодевни разговори со морализирачки тон, но многу насилство и акција понекогаш до огромен степен“.
Така, во италијанскиот вестерн, класичната разлика помеѓу „доброто“ и „лошото“ е значително заматена во споредба со американскиот вестерн: особено по стилската револуција наметната од Серџо Леоне наваму, сите ликови, дури и оние „позитивните“ се појавуваат генерално повеќе цинични, подмачкани, валкани, но во суштина пореалени; во истите понегостопримливи средини, селата изгледаат пусти и правливи. На крајот на краиштата, резултатот е сигурно помалку епска и многу поостра слика на американскиот деветнаесетти век во западните региони. Од оваа гледна точка, фактот што авторите на филмовите (и публиката за која главно биле наменети) не биле Американци, несомнено овозможи да се одвојат со поголема слобода од потрадиционалните и носталгични стереотипи на Западот, а и обратно. Американците го чувствуваат како национален еп.
Нептунска пустина
Нептунската пустина или суб-Јовијанската пустина е опширно дефинирана како регион блиску до една ѕвезда (период < 2–4 дена) каде што нема големина на Нептун (> 0,1 M J) и се пронајдени егзопланети. Оваа област добива силно зрачење од ѕвездата, што значи дека планетите не ја задржуваат својата гасовита атмосфера додека испаруваат оставајќи само карпесто јадро. Планетите со големина на Нептун би требало полесно да се најдат во орбити со краток период, а многу доволно масивни планети се откриени со подолги орбити од истражувања како што се CoRoT и Kepler. На физички механизми кои се резултат во анализираниот Нептунските пустината во моментов се непознати, но се сугерира дека тоа се должи на различно формирање механизам за краток период на супер Земјата и планетата Јупитер вонсончеви планети, слични на причините за кафеава џуџеста пустина.
Италијански вестерн
Карактеристични знаци
Одлики за жанрот се и посебните и речиси „говорни“ наслови, вистински реченици кои ги пренесуваат стереотипите на филмовите (види филмографија на крајот на страницата), како имињата и пред се прекарите на ликовите: Trinità, Alleluja, Величествениот...
Нептунска пустина
Егзопланетата NGTS-4b, со маса од 20 M 🜨 и полупречник 20% помал од Нептун, било откриено дека сè уште има атмосфера додека орбитира на секои 1,3 дена во „Нептунската пустина“ на NGTS-4, ѕвездата К-џуџе се наоѓа на 922 светлосни години од Земјата. Атмосферата можеби преживеала поради невообичаено високата маса на планетите, или можеби мигрирала до својата сегашна блиска орбита по оваа епоха на максимална ѕвездена активност.
Италијански вестерн
Карактеристични знаци
Исто така карактеристично е постојаното присуство на некои ликови, Џанго, Сартана, Сабата, да ги споменеме најпознатите, да создаваат саги понекогаш дури и долги десетина филмови, кои во голема мера се фокусирале на привлечноста на ликот веќе познат на јавноста, или создавање на секој од нив нови протагонисти многу слични еден на друг (има неколку Џои и исто толку Колти, видете ја филмографијата и овде).
Карактеристичен елемент е присуството на многу пукотници и убиства на многу луѓе, особено од „добриот“ кој ја зема правдата во свои раце. Овој контекст го вклучува и постојаното присуство на дуелот, често на крајот на филмот, вистинската кулминација на целата приказна.
Друг елемент што го направи овој жанр многу карактеристичен и култен е стилот на филмските плакати, главно креирани од Италијанецот Ренато Казаро.
Често во италијанските вестерни биле присутни деца-актери генерално во споредни улоги, но во два филма како апсолутни протагонисти: Kid il monello del West (1973) и L'Ostaggio (1975).
Критичка анализа
Многу шпагети-вестерн продукции биле нискобуџетни и затоа надворешноста била снимена на места што потсетувале на американскиот Далечен Запад, но поевтини, често во Шпанија и Италија, поретко во Медитеранска Африка. Понатаму, многу филмови при нивното објавување се сметале за Б-филмови, односно за неквалитетни дела. Во реалноста, како што видовме, покрај продукциите од исклучиво комерцијална и непретенциозна уметничка природа, постојат дела како што се гореспоменатата трилогија на доларот и Некогаш на Запад, едногласно сметани од критичарите како пресвртници во историјата на кинематографијата. Покрај Серџо Леоне, други познати режисери (вклучувајќи ги Тонино Валери, Флорестано Ванчини, Дучио Тесари, Серџо Корбучи, Енцо Г. Кастелари, Лучио Фулчи и Серџо Солима) се пробиле во жанрот, често со добри и квалитативни резултати.
Сепак, нема сомнеж дека шпагети-вестернот, поради типот на претставените ликови и ситуации, даде дополнителен поттик, исто така, во САД, кон ревизионизам на вестернот. Веќе од крајот на шеесетите, истите Американци всушност морале да се справат со новиот стил отскокнат од Европа и наметнат од Серџо Леоне, толку многу што веќе од првата половина на седумдесеттите во многу вестерни произведени во САД забележуваме поинаков амбиент на ликови и ситуации, кој постепено станува поблизок до оној на квалитетниот шпагети вестерн, наместо класичниот вестерн како Џон Форд.
Според критичарот Џан Пјеро Брунета:
Влијание во музиката
Занесот на многу продуценти на реге музика од Јамајка, а особено на Ли „Скреч“ Пери, за италијанскиот вестерн датира од раните седумдесетти; страст што ги наведува да објавуваат многу песни инспирирани од филмови и ликови од овој филмски жанр. Поконкретно, Ли Пери издава некои албуми инспирирани од жанрот: албумот Враќање на Џанго од 1969 година кој ја содржи хомонимната (и позната) песна, каде што насловот е експлицитна референца за филмот на Серџо Корбучи од 1966 година Џанго; албумот Клинт Иствуд од 1970 година со песни како што се For A Few Dollars More (од филмот на Серџо Леоне За неколку долари повеќе) и Клинт Иствуд, албумот од 1970 година The Good, the Bad and the Upsetters (јасно инспириран од филмот Серџо Леоне, Добриот, лошиот и грдиот); албумот од 1970 година Иствуд повторно вози. На насловните страници на многу од овие записи Пери и членовите на Upsetters (придружниот бенд на Пери) дури се појавуваат облечени како каубој со капа, спарси, пиштол и коњ. Другите продуценти (Џо Гибс) се исто така погодени од оваа фасцинација, што ги наведува да објавуваат песни со наслов Ли Ван Клиф и Франко Неро.
Ретроспективата на филмскиот фестивал во Венеција
Во 2007 година се одржала ретроспектива, како дел од Меѓународниот филмски фестивал во Венеција, кој сакала да му оддаде почит на жанрот. Иницијативата имала за цел не само да му овозможи на гледачот севкупен поглед на италијанскиот вестерн, туку и, пред сè, да ги преоцени многу други запоставени филмови од критичарите во минатото. Отсуството на филмови на Серџо Леоне од настанот, чија слава и меѓународен престиж веќе биле неспорни, треба да се гледа од оваа гледна точка. Ретроспективата, курирана од Манлио Гомараска и Марко Џусти, вклучила 32 наслови:
Главни ликови
Меѓу најрелевантните и најактивните режисери во жанрот биле: Серџо Леоне, Серџо Корбучи, Серџо Солима, Џузепе Колици, Џулио Петрони, Дучио Тесари, Тонино Валери и Енцо Г. Кастелари. Меѓу композиторите на саундтракот се издвојуваат: Енио Мориконе, Луис Енрикез Бакалов, Франческо де Маси, Карло Савина и Риз Ортолани.
Луј де Рувроа, војвода од Сен-Симон
Луј де Рувроа, војвода од Сен-Симон, роден во Париз, на 16 јануари 1675 година, починат на 2 март 1755 година, припадник на француското благородништво, прочуен по своите ''Мемоари'’ во кои го опишува животот на дворот во времето на Луј 14 и на регентството. Син е на Клод Рувроа, војвода Сен-Симон за кого било создадено војводство во времето на Луј 13,во 1635 година, и за неговата втора жена Шарлота од Л’Обеспин.
Младост
Син единец на Клод Рувроа, војвода Сен-Симон и неговата втра жена Шарлота од Л’Обеспин, роден е ноќта меѓу 15 и 16 јануари 1675 година. Уште во младоста добива титула видам од Шартр, од мајка си е строго и грижливо одгледан и воспитан да го почитува споменот на Луј XIII или Луј Праведниот. Тој се спријателува со војводата од Шартр, идниот регент. Друга личност која игра голема улога во неговиот живот е Рансе, опат на оптијата Ла Трап, кој на Сен-Симон ќе му биде ментор по прашањата на религијата. Младото момче се занимава особено за историјата, сака да чита мемоари кои ќе го « поттикнат да го опише тоа што го гледа сè со желба и надеж најдобро што може да го сфати времето во кое живее. »
Почетоците на дворот
Во април во 1693 година, неговиот татко умира и тој станува војвода и пер на осумнаесет години. Набргу потоа, Луј го купува полкот Ројал-Карабиниер и станува заповедник на кампот. Неговите воени должности се во втор план во однос на обврските како пер. Сен-Симон сериозно го сфаќа својот нов ранг и наскоро почнува судење против маршал-војвода од Луксембур, кој сака да го смени својот ранг меѓу перовите. Toj e против « меѓуранговите » што им се доделуваат на вонбрачните деца на Луј XIV (војводата од Мен и гроф од Тулуза), и смета дека тие не може да бидат рамноправни со принцовите со кралска крв.
Своите идни Мемоари пчнува да ги пишува во јули 1694 година, но почнува да ги уредува од 1739 година.
Во 1695 година се жени со Мари-Габриеал Дурфор од Лорж, најстарата ќерка на маршалот-војвода од Лорж под чија команда е за време на походите на Рајна; нејзината мајка, родена Фремон, потекнува од богата фамилија. Бракот е цврст и иако е договорен, што е вообичаено за тоа време, е многу среќен. На 8 септември 1696 година им се раѓа ќерката Шарлота. Девојчето е заостанато и родителите цел живот ќе се грижат за неа. Потоа се раѓаат двата сина на Сен-Симон, Жак-Луј на 29 мај 1698 година и Арман на 12 август 1699 година. Децата се поситни и од таткото, толку ситни што другите ги викаат « кускулиња », а тоа му паѓа тешко на Сен-Симон. Изгледа дека синовите се интелектуално сјајни колку што се и физички, и згора на сѐ, не ја наследуваат чесноста на својот татко. Сен-Симон е свесен за тоа и речиси не ги спомнува децата во своите Мемоари, освен синовите за кои успева да издејствува да го добијат орденот Златно руно и титулата шпански грандеца и кога неговата ќерка станува принцеза од Шими.
Во 1697 година, води експедиција во Алзас под команда на маршал од Шоазелl. Тоа е неговиот последен престој во армијата : сѐ потешко му паѓа должноста да мине два месеца со својот полк. Освен тоа,неговиот полк е прегрупиран. Тој е заповедник на камп под команда на обичен благородник.
Во 1699 година, е зафатен со своите Мемоари и се советува со Рансе како да работи. Рансе го поттикнува да ги документира мемоарите а не да им се препушта на своите емоции. Можно е дека од тој датум Сен-Симон прави документарни досиеја дополнети со лични белешки. Тие досиеја на кои им додава и разни случки, на кои се сеќава, се основата на неговите Мемоари што ги пишува по четириесет години.
На 12 август се раѓа неговиот втор син Арман-Жан, кој подоцна станува маркиз од Рифек. Во 1702 година, кога го запоставува полкот за сметка на животот на дворот, Луј забележува дека се унапредуваат офицери кои имаат помал стаж од него. Меѓу нив е гроф од Ајан, идниот војвода од Ноај, кои ќе му биде лут непријател на војводата во текот на целиот живот. По настанот што го смета за очигледна навреда, Сен-Симон ја напушта војската изговарајќи се дека причина за тоа е здравствената состојба. Луј XIV долго време ќе му се лути поради напуштањето на војската, а Сен-Симон потоа станува добар дворјанин на Версај.
Во Версај
Во 1702 година, добива апартман за себе и за жена си во дворецот Версај : го добива некогашниот апартман на маршалот од Лорж кој се наоќа во северното крило. Ќе го користи до 1709 година. На тој начин, тој е во центарот на случувањата на дворот што верно ги опишува во своите Мемоари. Во 1706 година, неговото име е предложено за местото амбасадор во Рим, да го замени кардинал од Жансон. Но, во последен момент, Луј XIV решава да го прати крдинал од Ла Трамуј.
Во 1709 година, го губи сместувањето. Пончартрен му дава друго, на вториот кат, во десното крило на министрите, и во 1710 година, Сен-Симон − кога неговата сопруга е именувана за почесна дама на војвотката од Бери − добива голем апартман што порано ѝ бил доделен на грофицата Сфорца и на војвотката од Антен. Новиот апартман има и кујна и тоа му овозможува на Сен-Симон да приредува закуски и вечери што му овозможува да ги збогати Мемоарите.
1711 : Смртта на монсињорот
Во 1711 година, умира монсињорот, (1661-1711) син на Луј XIV. Сен-Симон е приврзаник и пријател со неговиот син, војводата од Бургундија, кој според наследното право, станува прв наследник. Објавата за смртта на великиот дофен и она што се случува во палатата во Медон, ноќта кога тој умира, е една од прочуените страници во мемоарите
1712 : Смртта на војводата од Бургундија
Сен-Симон секогаш го поддржува војводата од Бургундија и се надева дека војводата ќе дојде на власт. Работи на многу проекти за владеење, во мемоарите го опишува новиот дофен, кај кого закажува приватни средби на кои се разговара за многу прашања. Ако може да му веруваме на Сен-Симон, идниот крал се согласува со сите негови ставови.
Сен-Симон сонува за помалку апсолутна монархија, но не е за егалитаризам, туку се залага на строго хиерархизираното благородништво да му се даде поголема политичка улога. Неговите записи, потпишани или не, се шират на дворот и тој станува некој.
Политичката мисла на Сен-Симон се заснова на улогата што тој ја дава на група перови на Франција, на која и тој самиот ѝ припаѓа. За него, таа група која го претставува највисокото благородништво односно француското општество, треба да има функција да го советува кралот. Министерскиот систем, започнат уште во времето на Анри IV и особено наметнат во времето на Луј, ги предизвикува сите зла бидејќи го заменува « советничкото владеење » на кралот и на благородниците, за кое сонува Сен-Симон, со « извршно владеење » во кое кралот решава сам и преку своите министри и државни секретари им дава наредби, « на безначајни луѓе »,на обични луѓе или на новонастанатите благородници. roturiers ou de fraîche noblesse.
Но во 1712, умираат војводата од Бургундија неговата сопруга и нивниот најстар син. Сен-Симон е скршен. Очајот го тера да се спротивстави на кралот чие владеење трае долго време. Тој пишува анонимно писмо надмено и со моќни изрази. Не е сигурно дека Луј XIV го прочитал, но состојбата на Сен-Симон во Версај станува неизвесна (самиот зборува за својата « слаба безбедност » на дворот). Тој не го вклучува тоа писмо во мемоарите.
Истовремено, продолжува да се расправа и да се лути поради незаконските деца на кралот, против војводата од Мен кој се вбројува во кралските наследници зашто со едиктот од 1714 година, незаконските деца на кралот стануваат « легитимни синови на Франција ».
Регентскиот совет и амбасадата во Шпанија
Во септември 1715 година умира Луј XIV. војводата од Орлеан, пријател на Сен-Симон уште од детство, станува регент. За Сен-Симон тоа е момент за да ги наметне своите политички теории. Како член на Регентскиот совет, тој е во самиот врв на државата и се залага за системот на полисинодија според кој во државата место министри треба да се воведат совети во кој ќе преовладува аристократијата. Спорд него, само таквата улога е достојна за еден пер на Франција кој треба да го советува кралот а не некој функионер. Затоа, одбива да претседава со финансискиот совет и тоа место му го доверува на својот лут непријател, на војводата од Ноај.
За возврат, ги добива најпрестижните почести на дворотEn revanche, il obtient et accepte les honneurs les plus prestigieux de la cour : посебна одора и влез кај кралот. Добива и Крст на Сен-Луј, секако доделуван само на војници и потребен за натаму да го добие орденот на Сент-Еспри. Чесноста не го спреќува Сен-Симон да го искористи доаѓањето на власт за да ја реши тешата финансиска состојба на своето емејство.
Своето повредено достоинство го лекува со учество во отповикувањето на незаконските деца на кралот од наследувањето на круната. Успева да му ја одземе на војводата од Мен должноста да го воспитува кралот Луј XV, и да му го одземе рангот принц по крв што што го добил на « кралската маса на правдата » на 26 август во 1718 година.
По овие политички постапки, сѐ повеќе е заменет од кардинал Дибуа, поранешен воспитувач на регентот и иден премиер. Филип Орлеански и натаму е пријател и во 1719 година му го дава замокот Медон, што е посебна чест, и му предлага повеќе места што Сен-Симон ги одбива со различни иззговори. Во 1721 година, се согласува да биде вонреден амбасадор во Шпанија, земја што ја обожува, со цел да го ожени Луј XV со една шпанска инфантка, и оваа златна епизода од која ќе добие титула шпански гранде е неговата лебедова песна : кога ќе се врати во  1722 година, Дибуа ќе биде именуван за премиер. Во 1723 година, со смртта на регентот нема пристап до власта и со загубата на својот последен пријател, конечно се оддалечува од дворот.
Повлекување
Сен-Симон се повлекува во својот замок Ферте-Видам, води живот на селски благородник, вистински се грижи за животните услови на своите селани и се обидува да ги модернизира нивните техники. Станува ковачки мајстор. Се посветува на пишување историско-генеалошки осврти. Го чита Дневник на Данжо и од 1739 година прави забелешки што ги собира и уредува во Мемоари во кои спомнува голем број личности (7854). Во 1749 година, кога живее меѓу својот замок Ферте-Видам и на број 218 на булевар Сен-Жермен во Париз, го завршува нивното уредување и прекинува по смртта на регентот во 1723 година. Го посетуваат значајни личности, меѓу кои и филозофот Монтескје, кој пак смета дека разговорот со стариот војвода и пер е „ чудесен “.
По смртта на сопругата во 1743 година, најверојатно од грип, го прекинува уредувањето на мемоарите во време од шест месеци. Во нејзина чест го преуредува својот апартман, работниот кабинет го обојува во црно, креветот во сиво (бојаа на пепел). Во тестаментот бара нивните сандаци да се закопаат во семејната гробница. Смртта на синовите, што се случува едноподруго (Жак-Луј во 1746, и Арман во 1754 година), уште повеќе го растажува и го остава без потомци. Тој и натаму пишува политички мемоари и води добра преписка со членови на владата и на дворот. Умира во 1755 година.
Мемоари, дело за еден живот
Најважното дело на Сен-Симон, Мемоари не било објавено шеесет години и во тој период немало кој да влијае врзз него. Сите ракописи (писма, белешки, сеќавања во вкупно 162 папки од телешка кожа и со грбот на војводата) со тестаментот се оставени на неговиот роднина бискупот од Мец и во јули 1755 година, поради тешкотиите со ликвидирањето на наследувањето (судења со голем број доверители), се дадени на чување кај парискиот нотар Делале, сѐ до 26 декември 1760 година, датум кога ракописите, по наредба на кралот, се предадени на еден помошник од Министерство за надворешни работи на Франција за да бидат пренесени во Архивот на министерството. Државниот секретар за војна војвода од Шоазел преговара со маршалката од Монморанси, сестра на бискупот од Мец и наследничка на оставнината, за да ја предаде архивата поради тоа што има дипломатска вредност зашто Сен-Симон е литерат но бил и амбасадор во Шпанија. Војводата од Шоазел прави копија од Мемоари во Шантлу. Првото скратено издание е направено од издавачот Жан-Луј Жиро-Сулави во 1788 година. Внукот од внук на војводата, генерал и маркиз од Сен-Симон, ги бара од кралот Огист Сотле во 1829 година, а првото големо издание на сите томови ка издавачот [Adolphe Chéruel|Адолф Шериел]], во 1858 година, а потоа следат изданијата на Боаслил од 1879 до 1930 година. Овие изданија го прославуваат Сен-Симон на сметка на кардинал Рец во пантеонот на меморијалистите и го прогласуваат за најголем историски извор за владеењето на Луј XIV.
Тој ист генерал Сен-Симон во 1860 година му го продава ракописот од мемоарите на печатарот Лаир кој ги отстапува на изадавчката куќа Ашет, која ѝ ги подарува на Националната библиотека на Франција во 1926 година.
Модел во историјата на литературата
Сен-Симон ја стекнува титулата на вистински писател. Има многу љубители на неговата проза меѓу франкофонските автори: тој е еден од ретките меморијалисти што ечитан поради стилот. Но, самиот Сен-Симон признава „Не се фалам дека пишувам убаво.“ Од академско гледиште, добро вели. Неговата граматика не е најправилна, речникот му е архаичен и задржан на првиот дел од владеењето на Луј XIV.
Но, токму во тоа е оригиналноста на Сен-Симон: тој не се стега. Кај него реленицата понекогаш потскокнува, или е пресечена и жестока, цела во еклипси или пак се чини дека, како кај Пруст, сака да ги опфати сите страни на некое прашање и се гаси само кога сижето е исцрпено. Сен-Симон понекогаш го испушта глаголот, натрупува брзи црти како снимка. Така го опишува и Петар Велики кога тој доаѓа во Париз во 1717 година :
„Петар Велики предизвика одушевување со својата извонредна љубопитност секогаш раководена од неговите ставови за управувањето, трговијата, образованието и полицијата; таа љубопитност опфаќаше сѐ, не презираше ништо и во најмалата црта имаше последователна, нагласена, научна корисност и го ценеше само она што навистина вредеше да се цени, а во тоа блескаше со интелигенцијата, праведноста и со живоста на својот дух. Во него се гледаше големата широчина на просветлувањето и неговата истрајна доследност. Во себе ја имаше на еден изненадувачки начин највозвишената, најгорда, најчувствителна и најнепопустлива величественост која истовремено беше и најпријатна зашто ја покажуваше со сета своја сигурност и со учтивост што се чувствуваше секогаш и со сите, насекаде се однесуваше како господар, но тоа го одмеруваше според личностите. Имаше во себе некаква фамилијарност која доаѓаше од неговото слободно однесување; но, не беше ослободен од јаките отпечатоци на она прастаро варварство на својата земја што на неговото држење му даваше отсечност дури и наглост, а на неговата волја несигурност, и не поднесуваше ни да го силат за нешто, ни да му противречат. Кога седеше на маса, не беше сѐ најотмено, а уште помалку тоа што следуваше потоа, најчесто со право на неприкриена смелост на крал кој насекаде се чувствува како дома, бараше да се изврши тоа што тој решил да го стори или да го види без оглед на можностите што требаше да се создадат според неговата желба и неговиот збор.“
Тој е и добар раскажувач кој јасно и лесно раскажува сложени приказни и умее да ги одреди ефектите и недореченостите, претворајќи некоја безначајна анегдота во вистинска комедија. Сен-Симон се разликува и по жестокоста на јазикот. Лесно пламнува, опасно навредува со изострено перо. Ретко кој ја има неговата милост. „Сен-Симон во секој човек од дворот го открива лудиот што никој не сака да го види во себе“, објаснува Клод Арно во еден број на Магазин Литерер посветен на Сен-Симон. На читателот му дава понекогаш неправедна, секако добра слика на дворот на Луј XIV.
Неговото дело не е воедначено. Има антологиски пасуси (портрети на луѓе што починале, едиктот од Нант, ноќта кога починал Луј XIV) кои се спротивност на „тунелите“ на кои модерниот читател не е чувствителен: на пример, долгите објаснувања на хиерархијата во кралството. Сен-Симон не пишува само за да го наслика своето време туку и за да ги објасни своите политики идеи. Историчарите често сметаат дека тој претерува во однос на значењето на сопствената улога во политичките настани во периодот од 1710 до 1723 година. Во неговото дело не се секогаш наведени изворите. Сен-Симон обилно го користи дневникот на Данжо за дворските анегдоти и секогаш ги наведува само за да го критикува дворот кога ќе забележи некоја неправилност. Исто така, за меѓународните настани се потпира и на дневникот на Торси.
После Сен-Симон
Многу познати француски писателиб се под големо влијание на делото на Сен-Симон:Балзак, Стендал и Пруст.
Стендал ги запознал Мемоари од одломките објавени меѓу 1781 и 1819 година, кога наследниците не ги поседувале ракописите и не го авторизирале првото издание од 1829 година, комплетирано и мошне подобрено. Вчудовиден од Мемоарите, тој придава многу „модерни“ литерарни постапки на војводата иако е тој познат по своите архаизми, особено во субјективнот опишување кое се состои во описот на некоја сцена преку детали кои се однесуваат само на една личност. Во Пармскиот картузијнски манастир од Стендал, описите на дворските сплетки и потретите на голем број споредни ликови се јасно поттикнати од Сен-Симон што понекогаш го цитира.
Создадена е награда Сен-Симон. Основана е по повод тристоттата годишнина од раѓањето на војводата од Сен-Симон (1675-1755) под покровителство на градот Ферте-Видам, каде што живеел писателот, на Главниот совет на Ер и Лоара и на Здружението на пријателите на Ферте-Видам, со учество и на Друштвото Сен-Симон.
Историјата според Сен-Симон
Сен-Симон има своја историска цел. Тој го објаснува тоа во својот вовед кој потсетува на предговорот на Од основањето на градот (Ab Urbe condita) од Тит Ливиј. Уште на почетокот потсетува дека историјата е „препорачано учење“ што го практикувале светците и уште повеќе Светиот Дух. Опстојувајќи на фактот дека читањето и пишувањето историја, кога си христијанин Сен-Симон живо се спротивставува опскурантизмот : нема место за да се премолчат грешките и пороците на претходниците во име на милоста. Тој заклучува дека историја не е против милоста туку може само да ѝ служи.
Војводата потоа одредува каква треба да биде историјата,а тоа значи не само да ги набројува настаните, туку да наведе и „како и од кои причини настанале, потоа, како опстојувале и врските меѓу нив“. И според него, тоа не е можно ако не се раскаже и историјата на глумците, нивната личност, тоа што ги поттикнува и нивните меѓусебни врски? А кој друг може да ја опише подобро историјата од оној што самиот ја доживеал?
„Да се пишува историјата на својата земја и на своето време значи да се сфати нејзиниот дух рамзилсуваќи за сѐ што си видел, раководел или дознал изворно и без префрлање, за она што се случило на светската сцена, за разните механизми кои најчесто не се видливи, но кои ги пренесле изворите на настаните што имале најмногу последици и од кои произлегле други настани.|Сен-Симон, Вовед во Мемоари, „Ако е допуштено да се пишува историјата“.
Сето тоа ја покажува, според Сен-Симон, суетата на животот и ништожноста на славољубието. Историјата исполнува морална цел, дури подобро и од книгите за моралот, таа остава поголем белег врз читателот : „Затоа што примаат [читателите] мислења и совети од ликовите со секоја цртичка на перото, а со раскажувањето за секој настан или движење што го предизикале.“ Всушност, историјата главно зборува за луѓе кои се умрени и може да си дозволи да биде вистинита и притоа никого да не го зачуди.
Цитати
Карактерот на принц од Конти :
„Тој човек толку кроток, толку мил, толку пријатен, не сакаше ништо. Тој имаше пријатели и ги сакаше како што се сака мебелот.“.
Портрет на принцезата од Аркур :
„Беше многу убава и дарежлива; иако не сакаше да старее, милозливоста и убавината се свртеа против неа. Стана крупна и дебела жена што се движи, надуена и со дебели и прости усни, со разбушавена коса што ѕиркаше и се тегнеше како што се тегнеше и целата нејзина облека, валкана и нечиста; секогаш како лајкучка, сплеткарка, вообразена, претприемчива; секогаш кавгаџика и снисходлива доземи, или пак вивната до виножито, во зависност од тоа со кого има работа. Беше русокоса и стануваше сѐ поголема караконџула: беше дрска, пакосна, итра, насилна; беше скржава и ненаситна; беше лакома и подготвена да попушти, тие кај кои одеше на вечера беа очајни затоа што не се откажуваше од своите удобности кога стануваше од масата, многу често немаше време и не можеше да се воздржи, та го валкаше патот кај што минуваше што многупати ја праќаа по ѓаволите луѓето на госпоѓата ди Мен и на Великиот Господин .“
Моливот на Версајскиот двор, по објавувањето на рангот што им се доделува на децата на војводата од Мен, незаконскиот син на кралот :
„За сите други тоа значеше уништување на дворот, навикнат на секаков јарем, и значеше дека секој треба да го надмине другиот во ласкањата и во подлостите .“
Планови за владеењето за војводата од Бургундија : „Имав толку планови што имаше години кога ги запишував на хартија, повеќе за да си ја олеснам душата и да потврдам самиот на себе дека се корисни и возможни, отколку само да се надевам дека не може ништо да успее .“
Еден човек со финансискиот систем портрет на финансиерот Ло и на јавните финансии.
„Но, Ло имаше систем и тоа толку разработен што не можеше да се сфати, иако природно зборуваше јасно и беше речовит, иако во неговиот франуски имаше многу од англискиот јазик. (...) Размислуваше како Англичанец и не знаеше колку на трговијата и на сите установи ѝ се спротивставени леснотијата на нацијата, нејзиното неискуство, алчноста да се збогати брзо, неволјите се едно деспотско владеење, што става рака на сѐ, каде што сѐ што ќе направи еден министер ќе биде уништено или изменето од тој што ќе дојде по него “
Пример на реченица без глагол – болката на кралот по смртта на синот :
„За кралот, човек што не пушта солза лесно, шт тешко се натажуваше, брзо соземање во својата совршено природна состојба .“
Пример за краток стил – размена во војводата од Бовилие : „Доброто и цврсто говорење необично многу го иаплаши војводата од Бовилие: ми кажа колку што можеше; а јас молчев.Така се разделивме .“
Сен-Симон обвинува - третиот сталеж е претставен кај кралот (1712) :
„Третиот сталеж, во развој и претставен кај неколку приватни лица кои се богатат со помош на министерството или на друг начин, паѓа во иста ништожност како благородништвото и клерот. Разните судии кои се појавуваат бучно во незгодно време, не ги задоволуваат магистратите на Стариот Рим според својата доктрина и интегритет, тие столбови на државата со своите дела, со својата постојана посветенсс, со својата длабокоумност, по својот дух. Тие денес, навикнати на на сегашните обичаи, задоволни што знаат да ги водат судењата, се снаоѓаат како знаат и умеат, често повлеувајќи со семе многу млади луѓе и новаци кои победуваат бидејќи се мнозинство. Дисциплината, проучувањето, сериозноста не се вообичаени дарби; точно ако се каже дека дека богатите се посветени на тоа како да ги задржат своите добра, а бедните како да се збогатат или да преживеат, судството се наоѓа во истата бездна во која тонат клерот и благородништвото. Остатокот од третиот сталеж, тие што се подолу, кои ја претставуваат буржоазијата, бедата, простотијата сите се без воспитување и без образование и преживуваат од ден на ден со тешка работа .“
Духот што вене од празнотија (1737) – кон Мемоари... и во потрага на загубеното време :
„Слободното време што следувало по бројните и постојани обврски во сите периоди од живото, создава голема празнина што не се поднесува и не се пополнува. Во такви услови, досадата опфаќа, посветеноста станува одбивна. Презир кон задоволства. Таквата состојба не може да трае долго време; на крајот се обидува да ја надмине. Нешто што најмалку потсетува на она што е оставено и што внесува некаква лесна посветност кон разонодата, тоа е она што најмногу одговара. Површните истражувања на датумите и фактите што одеднаш се појавуваат во книгите и други факти што се изворно видени или осознаени, тоа заслужува да биде спасено од заборавот. Умот лебдее извесно време и не може да се приземји/запре од потребата да го нахраниме со нешто зашто е навикнат и тоа надвладува над општата одвратност; кога првите теми слабеат така како што се оддалечуваат, тој го зграпчува првото нешто што му се појавува пред очи. Болниот ја одбива храната и не сака да ја проба, одбива сѐ и се тетерави со мака. Умот ослабува од празнотија, ги памети предметите што ги гледа пред да се препушти на досадата .“
Како Сен-Симон ги гледа своите современици
Војводата од Сен-Симон многу би се изненадил кога би му рекле дека пред сѐ е „писател“. Меѓутоа, не пропуштил да се сретне со некои познати личности од француската литература и во Мемоари има интересни портрети за повеќето од нив.
Мадам де Севиње – војводата Сен-Симон бил „меѓу добрите пријатели на младиот мариз од Грињан, нејзиниот внук“ :
„Таа жена, што својата пријатност, природната милозливост и кроткоста на духот, во текот на разговорите, им ги даваше на тие што ги немаа, беше ислучитлно добра и знаеше секакви работи, а не сакаше да покаже дека знае нешто .“ Боало за кого Сен-Симон жали:
Расин – неговата кобна разонода :
Како го гледале Сен-Симон
Госпоѓа Дефан - при првото читање на Мемоари, 1770година :
„По вчерата ги читавме Мемоари од господин Сен-Симон и не може а да не зажалите; ќе почувствувавте неописливо задоволство... иако стилот е одвратен, портертите лоши, авторот воопшто не е човек со дух .“
Шатобријан :
„Сен-Симон пишувал врашки за бесмртност.
Стендал :
Мишле :
Грбот на Сен-Симон
Грб со четири полиња;1 и 4 поле: златни и азурни полиња, горе азурно сино со три златни цвета на лилија (грб на семејството Вермандуа Сен Симон), 2 и 3 поле: сребрен крст со пет школки (грб на семејството Рувроа).
Винхаузен
Винхаузен (Wienhausen) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината е позната по истоимениот манастир, поставен на општинскиот грб. Од 12 август 2011 година, општината официјално го додала Клостергемајнде („манастирска општина“.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Флотведел.
Местоположба
Винхаузен се наоѓа југоисточно од Целе на реката Алер.
Соседни општини
Општината се граничи со следниве општини: Нинхаген, Ансбек, Лахендорф и Хоне.
Општински единици
Кон општината припаѓаат следниве шест места:
Мала Ниџе
Мала Ниџе — планина во Леринско, Егејска Македонија, недалеку од границата со Р. Македонија. Сртот се протега од југоисток кон северозапад, одделувајќи ги Петерското и Островското Езеро од котлината Пелагонија. Највисок врв е Пиперица со 1.998 м. На север реката Брод ја дели планината од сртот Старков Гроб, а на североисток истата преминува во Ниџе.
Населени места
На западното подножје на планината се сместени големите села Сетина, Забрдени, Баница и Церово, а на источното се Чеган, Горничево и Петерско.
Во Грција, Мала Ниџе не се поимува како посебна планина, туку како дел од Ниџе.
Леон Батиста Алберти
Леон Батиста Алберти (Leone Battista Alberti; 18 февруари 1404, Џенова - 25 април 1472, Фиренца) — италијански архитект, хуманист и поет, кој се смета за значаен претставник на ренесансната архитектура и водечки ренесансен теоретичар воопшто.
Алберти бил првиот којшто поврзано ги вовел математичките основи за изучување на перспективата. Исто така придонел многу во развојот на криптографијата, развивајќи ја идејата за шифри со повеќе букви.
Рани години
Леон Батиста Алберти се родил во Џенова и бил еден од двата вонбрачни сина на Лоренцо Алберти, богат трговец од Фиренца. Неговата мајка, Бјанка Фјески, била од Болоња и како и други семејства во време на голема епидемија била прогонета од својот дом под раководство од Албисалс. Тогаш, неговото семејство се преместило во Венеција, каде Лоренцо се оженил во 1408 година. Неговата забрана за семејството била подигната во 1428 година, кога Леон за првпат отпатувал во Фиренца. Уште како млад пројавил интерес кон барањето на теоретски и практични правила и норми, на кои треба да се заснова и најмалиот архитектурен детаљ. Алберти се здобил со огромно образование, па започнал да наликува на италијански благородник. Од околу 1414 до 1418 година тој ги проучувал светските класичари во познатото училиште на Гаспарино Барзица во Падова. Подоцна се запишал на факултетот по правни науки во Болоња по правни науки, кој го завршил во 1928 годна. Според некои извори, во својата младост можел да прескокне преку човечка глава со двете нозе заедно, бил одличен јавач, а се посочува и дека: "„изучувал музика без учител, а неговите композиции ги воодушевувале професионалните критичари.“"
По смртта на неговиот татко, за него се грижеле неговите чичковци. Во своите дваесетти го напишал делото За предностите и недостатоците на буквите, кое му го посветил на братот, Карло, кој исто така бил учител и писател. Како и Франческо Петрарка, кој ги изучувал римските поети, Алберти ја сакал класиката, но читајќи ги по неколкупати класичните книжевни дела. Во делото Филодоксиј навел дека: "„оној којшто е посветен на изучувањето и напорната работа, може да достигне слава, исто како и оној којшто е богат или среќен.“"
Во тој период ги напишал и делата: Амадор (околу 1429), Екатонфилеа (околу 1429) и Делфина (околу 1429-1434), чиишто содржини се исполнети со љубов и доблест.
Средни и подоцнежни години
Својата докторска кариера Алберти ја завршил во 1428 година. Во 1430 година, заминал во Рим, каде работел како надзорник во папската курија. Извршл препис на традиционалните латински биографии за светците и мачениците. Бидејќи извршувал свети свештенички наредби, се верувало дека раководи со манастирот Сан Мартино а Гангаланди во Ластра а Сигна. Во 1448 година, бил назначен за епарх на епархијата Сан Лоренцо во Муџело.
Во 1450 година, на Алберти му била дадена порачка чија задача се состоела во трансформирање на црквата Свети Франческо во Римини во споменик на местниот воен началник. Црквата, која е позната како Темпио Малатестијано изобилува со класичен триумфален свод, но нејзината фасада никогаш не била целосно довршена. Како и Темпио Малатестијано, фасадата на црквата Санта Марија Новела во Фиренца претставува обележје во периодот на создавањето на ренесансната архитектура. Единствените градби, на кои работел целосно сам биле црквите Сан Себастијан и Санта Андреа во Мантова. Црквата Санта Андреа била довршена во 18. век, а нејзиниот триумфален свод бил поголем, дури и од оној на Темпио Малатестијано.
Архитектура
Алберти изработил планови за изградба на неколку градби за семејството Ручелај, како фасадата на Палацо Ручелај, за што бил ангажиран Бернандо Роселино, фасадата на црквата Санта Марија Новела, мермерниот ковчек на светата гробница и веројатно капелата Ручелај.
Алберти ги проучувал остатоците од градбите од класичната архитектура. Додека престојувал во Рим, бил ангажиран од страна на папата Никола V во обновата на папската палата и римскиот аквадукт „Аква Вергине“, на чиешто место денес се наоѓа барокната Фонтана ди Треви. Во Мантова, работел на изградбата на црквите Сан Себастијан и Санта Андреа, додека во Римини на црквата Сан Франческо.
Некои студии посочуваат дека можеби планот за изградбата на Вила Медичи ди Фриесоле е на Алберти, а не на Микелоцо, со што станала пример за ренесансна вила. Вилата, чијашто изградба ја нарачал Џовани Медичи, го задоволува критериумот на Алберти да биде оддалечена од градот, сместена на рид од кој има поглед кон градот (villa suburbana).
Алберти е автор и на влијателната книга за архитектурата, De Re Aedificatoria, напишана на латински јазик, којашто на италијански, француски, шпански и англиски била преведена дури во 18. век.
Сликарство и вајарство
Во сликарството, Алберти е познат како автор на неколку влијателни дела. Неговата најпозната расправа, De pictura (1435), го содржи првото научно проучување на перспективата. Преводот на делото на италијански бил завршен во 1436 година, само една година по објавата на оригиналното дело, со обраќање кон Филипо Брунелески во предговорот. Латинското издание било посветено на мецената на Алберти, Џанфранческо Гонцага. Автор е и на делото De Statua, кое се однесува за вајарството.
Своите расправи ги пишувал со цел да го прикаже почетокот на новата хуманистичка теорија на уметноста. Со тоа станал привлечен за некои раноренесансни уметници, како Брунелески и Мазачо, сакајќи да обезбеди практичен прирачник за ренесансниот уметник.
Останато
Особен интерес, Алберти имал и во цртањето и создавањето на географски карти, па соаботувал со астрономот, астролог и картограф, Паоло Тосканели.
Изолатор
Изолатор — електротехнички материјал кој има диелектрична константа од над 200 мерни единици. Ова се сите материјали кои не се полупроводници и проводници на нормална температура од нема совршен дијалектрик (изолатор).
Електроизоцалиски материјали
Електроизолациските материјали се материјали што се користат за меѓусебно изолирање на проводници, за изолирање на проводниците во однос на металниот спроводлив материјал и земјата. Тоа значи дека ниедна електрична машина,апаратура не може да се замисли без употреба на изолациски материјал. Со развојот на техниката постаојано и се усоврашуваат и наоѓааẵт нови изолациски матијали што се примануваат во техниката.