cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шенебек (округ)
Партнерства
Во 1991, округот започнал пријателство со Јарославскиот Округ во Полска, кое било продлабочено во партнерство во 2001. Друго пријателство е остварено со округот Витмунд во Долна Саксонија.
Ѓорѓе Чарапиќ
'''Ѓорѓе Ј. Чарапиќ или Георг Фусек''' (Белград, 11 февруари 1876 - Белград, 10 јули 1941) бил српски сликар со чешко потекло, учесник во Првата светска војна во српската војска, автор на нацртите за српската војска на речиси сите медали и споменици во периодот 1904-1914 година, секретар на Канцеларијата на кралските ордени (1917 - 1935), член на Комитетот за определување на новиот грб на градот Белград, со седум негови предлози, автор на многу уметнички дела, портрети и историски композиции (кои ги работел во форма на разгледници, или во голем формат за на ѕид).
Потекло
Таткото на Ѓорѓе Чарапиќ, Јован Чарапиќ - Јохан Фусек, го носел чешкото презиме Фусек. Не сакајќи да имаат ништо со Германците, семејството Фусек ја сменило оваа германско презиме во српско - Чарапиќ.
Воден од оваа логика, и синот на Јован, Георг Фусек, го променил германизираното презиме Фусек, но и името Георг во Ѓорѓе Чарапиќ.
Ова понекогаш било збунувачки, бидејќи многумина подоцна мислеле дека овие Чарапиќ се всушност потомци на војводата Васо Чарапиќ од времето на Водачот Караѓорѓе Петровиќ!
Живот и кариера
Роден е во Белград на 11 февруари 1876 година, во чешко семејство, од татко Јохан Фусак, графичар во Државната печатница и Воениот картографски институт во Белград, и мајката Тереза, која трајно се преселила во средината на 19 век. век во Белград. Не сакајќи да бидат граѓани на австроунгарската монархија, туку поданици на Кнежевството, а подоцна и на Кралството Србија.
По дипломирањето на Реалка во Белград, родителите прво го испратиле да студира на Универзитетот во Минхен, каде што се стекнал со диплома за рударско инженерство. Потоа (бидејќи имал вештина за цртање), родителите го испратиле во Прага, во едно од најпрестижните уметнички училишта во Европа на крајот на 19 век. век, кој успешно го завршил.
По враќањето во Србија, по завршувањето на училиштето, почнувајќи од 1898 година, во следните две години работел како рударски техничар кај браќата Пирх во Географското одделение на Главниот штаб на војската на Србија. Се вработил во 1900 година, а таму работел до 1904 година, кога ја напуштил државната служба и отворил мала техничка канцеларија на улицата Невесињска, кај Калениќ Гумна, денешниот пазар, каде што работел до општата мобилизација во 1912 година.
Во пресрет на Големата војна се оженил со Милица (моминско презиме Јевтиќ) ќерка на прота, откако пред свадбата преминал од католичка во православна вера.
Тој поднел оставка во 1935 година поради влошената здравствена состојба од војната. Во 1935 година поднел оставка и се пензионирал како воен офицер со чин капетан од прва класа.
Како пензионер се посветил на семејството и водел мало биро до почетокот на Втората светска војна.
Починал ноќта на 10 јули 1941 година во Белград, на почетокот на Втората светска војна, за време на втората германска окупација на Србија, која не можел да ја издржи со неговата лоша здравствена состојба. Неговата смрт ја згаснало лозата на чешкото семејство Чарапиќ, бидејќи неговата единствена ќерка Борислава (1916 - 1993), исто така дипл. инженер, никогаш не стапила во брак.
Уметнички дела
Работејќи на оваа должност до 1935 година Чарапиќ дал бројни предлози, меѓу кои и оние за:
Со текот на низа неповолни околности, неговата севкупна работа паднала во заборав. Сепак, иако заборавени од културната јавност во Србија, неговите уметнички дела, собрани од различни приватни колекции, денес се чуваат во Историскиот музеј на Србија, Воениот музеј во Белград, Националниот музеј во Белград, Железнички музеј во Белград, Градскиот музеј во Белград, белградската историска библиотека, Белград, Архивот на Србија, Воениот архив, Архивот на Југославија, Галеријата на татковината Србија во Нови Сад, Националниот музеј во Шабац, Православната црковна општина во Панчево.
NGC 5828A
NGC 5828A — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5828A се споменува и како MCG 8-27-52, CGCG 248-43, IRAS 14591+5011.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јуни 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5828A е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5828A има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 0 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +49° 58' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Атмосфера на Венера
Атмосферата на Венера — слој на гасови што ја опкружуваат Венера. Тој е составен првенствено од јаглерод диоксид и е многу погуст и потопол од оној на Земјата. Температурата на површината е 740 К (467 °C, 872 °F), а притисокот е 93 бари, со приближно пронајдениот притисок од 900 метри под водата на Земјата. Атмосферата на Венера поддржува непроѕирни облаци од сулфурна киселина, што го прави невозможно оптичкото набљудување на површината врз основа на Земјата и орбитата. Информациите за топографијата се добиени исклучиво со радарско снимање. Освен јаглерод диоксид, другата главна компонента е азот. Други хемиски соединенија се присутни само во трагови.
Освен самите површински слоеви, атмосферата е во состојба на енергична циркулација. Горниот слој на тропосферата покажува феномен на супер-ротација, во која атмосферата ја обиколува планетата за само четири Земјини дена, многу побрзо од сидералниот ден на планетата од 243 дена. Ветровите кои поддржуваат супер-ротација дуваат со брзина од 100 m/s (≈360 км/ч или 220 mph) или повеќе. Ветровите се движат до 60 пати поголема од брзината на ротацијата на планетата, додека најбрзите ветрови на Земјата имаат само 10% до 20% брзина на ротација. Од друга страна, брзината на ветерот станува сè побавна како што се намалува висината од површината, при што ветрот едвај достигнува брзина од 10 km/h (2,8 m/s) на површината. Во близина на половите се наоѓаат антициклонски структури наречени поларни витли. Секој вител е со двојни очи и покажува карактеристичен модел на облаци во облик на латинското S. Погоре има среден слој на мезосфера кој ја дели тропосферата од термосферата. Термосферата, исто така, се одликува со силна циркулација, но многу различна по својата природа - гасовите загреани и делумно јонизирани од сончевата светлина во сончевата полутопка мигрираат во темната полутопка каде што се рекомбинираат.
За разлика од Земјата, на Венера и недостасува магнетно поле. Нејзината јоносфера ја одвојува атмосферата од вселената и сончевиот ветер. Овој јонизиран слој го исклучува сончевото магнетно поле, давајќи на Венера посебна магнетна средина. Ова се смета за индуцирана магнетосфера на Венера. Полесните гасови, вклучително и водената пареа, постојано се разнесуваат од сончевиот ветер преку индуцираната магнетоопашка. Се шпекулира дека атмосферата на Венера до пред околу 4 милијарди години наликувала повеќе како онаа на Земјата со течна вода на површината. Избеганиот ефект на стаклена градина може да е предизвикан од испарувањето на површинските води и последователниот пораст на нивоата на други стакленички гасови.
И покрај суровите услови на површината, атмосферскиот притисок и температурата на околу 50 км до 65 км над површината на планетата е речиси иста како онаа на Земјата, што ја прави нејзината горната атмосфера област која најмногу наликува на Земјата во Сончевиот Систем, дури и повеќе од површината на Марс. Поради сличноста во притисокот и температурата и фактот што воздухот што содржи 21% кислород и 78% азот е гас за подигање на Венера на ист начин како што хелиумот е гас што ја подига Земјата, горната атмосфера е предложена како место и за истражување и за колонизација.
Состав
Атмосферата на Венера е составена од 96,5% јаглерод диоксид, 3,5% азот и траги од други гасови, особено сулфур диоксид. Количината на азот во атмосферата е релативно мала во споредба со количеството на јаглерод диоксид, но бидејќи атмосферата е многу подебела од онаа на Земјата, нејзината вкупна содржина на азот е приближно четири пати поголема од онаа на Земјата, иако на Земјата азотот сочинува околу 78% од атмосферата.
Атмосферата содржи низа соединенија во мали количини, вклучително и некои базирани на водород, како што се хлороводород (HCl) и флуороводород (HF). Има и јаглерод моноксид, водена пареа и атомски кислород. Водородот има релативно недостиг во атмосферата на Венера. Голема количина од водородот на планетата се теоретизира дека е изгубен во вселената, а остатокот е главно врзан во сулфурна киселина (H 2 SO 4 ). Загубата на значителни количини на водород е докажано со многу висок сооднос D- H измерен во атмосферата на Венера. Односот е околу 0,015-0,025, што е 100-150 пати повисоко од копнената вредност од 1,6. Според некои мерења, во горната атмосфера на Венера односот D/H е за 1,5 поголем отколку во најголемиот дел од атмосферата.
Фосфин
Во 2020 година имало значителна дискусија во врска со тоа дали фосфинот (PH 3) би можел да биде присутен во трагови на атмосферата на Венера. Ова би било вредно да се забележи бидејќи фосфинот е потенцијален биомаркер што укажува на присуство на живот. Ова било поттикнато од соопштението во септември 2020 година, дека овој вид е откриен во трагови. Ниту еден познат абиотски извор присутен на Венера не може да произведе фосфин во откриените количини. При прегледот, била откриена грешка при интерполација која резултирала со повеќе лажни спектроскопски линии, вклучувајќи ја и спектралната одлика на фосфинот. Повторната анализа на податоците со фиксниот алгоритам или не резултирала со откривање на фосфинот или е откриен со многу помала концентрација од 1 ppb.
Најавата промовирала повторна анализа на податоците на Пионер-Венера, кои откриле дека дел од хлорот и сите спектрални одлики на сулфурводород, наместо тоа, се поврзани со фосфин, што значи помала концентрација на хлор отколку што се мислело и не откривање на сулфурводород. Друга повторна анализа на архивирани инфрацрвени спектрални мерења од страна на објектот за инфрацрвен телескоп на НАСА во 2015 година не открила фосфин во атмосферата на Венера, поставувајќи го горната граница за концентрација на фосфин на 5 ppb - четвртина од спектроскопската вредност пријавена во септември.
Тропосфера
Атмосферата е поделена на повеќе делови во зависност од надморската височина. Најгустиот дел од атмосферата, тропосферата, започнува на површината и се протега нагоре до 65 км. На површината ветровите се бавни, но на врвот на тропосферата температурата и притисокот достигнуваат нивоа слични на Земјата, а облаците забрзуваат до 100 m/s (360 km/h). Атмосферскиот притисок на површината на Венера е околу 92 пати поголем од оној на Земјата, сличен на притисокот пронајден на 900 метери под површината на океанот. Атмосферата има маса од 4,8   kg, околу 93 пати поголема од масата на вкупната атмосфера на Земјата. Густината на воздухот на површината е 67 kg/m 3, што е 6,5% од течната вода на Земјата. Притисокот пронајден на површината на Венера е доволно висок што јаглерод диоксидот технички повеќе не е гас, туку суперкритична течност. Овој суперкритичен јаглерод диоксид формира еден вид море што ја покрива целата површина на Венера. Ова море од суперкритичен јаглерод диоксид многу ефикасно ја пренесува топлината, со што ги ублажува температурните промени помеѓу ноќта и денот (кои траат 56 копнени денови).
Големото количество CO 2 во атмосферата заедно со водена пареа и сулфур диоксид создаваат силен ефект на стаклена градина, заробувајќи ја сончевата енергија и ја зголемуваат температурата на површината на околу 740 К (467 °C), потопла од која било друга планета во Сончевиот Систем, дури и онаа на Меркур и покрај тоа што се наоѓа подалеку од Сонцето и прима само 25% од сончевата енергија (по единица површина). Просечната температура на површината е над точките на топење на оловото (600 К, 327 °C), калај (505 К, 232 °C) и цинк (693 К, 420 °C). Густата тропосфера, исто така, ја прави мала разликата во температурата помеѓу дневната и ноќната страна, иако бавната ретроградна ротација на планетата предизвикува еден сончев ден да трае 116,5 Земјини денови. Површината на Венера поминува 58,3 дена во темнина пред сонцето повторно да изгрее зад облаците. Тропосферата на Венера содржи 99% од атмосферата по маса. Деведесет проценти од атмосферата на Венера е во рамките на 28 km од површината; за споредба, 90% од атмосферата на Земјата е во рамките на 10 км од површината. На висина од 50 km атмосферскиот притисок е приближно еднаков на оној на површината на Земјата. На ноќната страна на Венера облаците се уште може да се најдат на 80 км над површината.
Висината на тропосферата најслична на Земјата е во близина на тропопаузата - границата помеѓу тропосферата и мезосферата. Се наоѓа малку над 50 км. Според мерењата на сондите Магелан и Венера Експрес, надморска височина од 52,5 до 54 км има температура помеѓу 293 К (20 °C) и 310 К (37 °C), а надморската височина на 49,5 км над површината е местото каде што притисокот станува ист како Земјата на ниво на морето. Бидејќи бродовите со екипаж испратени до Венера ќе можат да компензираат за разликите во температурата до одреден степен, некаде од околу 50 до 54 степени км или повеќе над површината би била најлесната надморска височина на која може да се заснова истражување или колонија, каде температурата би била во клучниот опсег на „течна вода“ од 273 К (0 °C) до 323 К (50 °C) и воздушниот притисок е ист како и населените региони на Земјата. Бидејќи CO 2 е потежок од воздухот, воздухот на колонијата (азот и кислород) може да ја одржи структурата да лебди на таа височина како воздушен брод.
Горна атмосфера и јоносфера
Мезосферата на Венера се протега од 65 км до 120 km во височина, а термосферата започнува на приближно 120 км, на крајот достигнувајќи ја горната граница на атмосферата (егзосфера) на околу 220 до 350 км. Егзосферата започнува кога атмосферата станува толку тенка што просечниот број на судири по молекула на воздухот е помал од еден.
Мезосферата на Венера може да се подели на два слоја: долниот помеѓу 62-73 км а горниот помеѓу 73–95 км. Во првиот слој температурата е речиси константна на 230 К (-43 °C). Овој слој се совпаѓа со горниот дел на облакот. Во вториот слој, температурата повторно почнува да се намалува, достигнувајќи околу 165 К (-108 °C) на надморска височина од 95 км, каде што започнува мезопаузата. Тоа е најстудениот дел од дневната атмосфера на Венера. Во дневната мезопауза, која служи како граница помеѓу мезосферата и термосферата и се наоѓа помеѓу 95-120 km, температурата се зголемува до константа - околу 300-400 К (27-127 °C) - вредност распространета во термосферата. Спротивно на тоа, ноќната термосфера на Венера е најстуденото место на Венера со температура до 100 К (-173 °C). Се нарекува дури и криосфера.
Моделите на циркулација во горната мезосфера и термосферата на Венера се сосема различни од оние во долната атмосфера. На надморска височина 90–150 км воздухот на Венера се движи од денот кон ноќта на планетата, со издигнување над сончевата полутопка и спуштање над темната полутопка. Надолнината над ноќната страна предизвикува адијабатско загревање на воздухот, што формира топол слој во ноќната мезосфера на надморска височина 90-120 км. Температурата на овој слој е 230 К (-43 °C) - е далеку повисока од типичната температура пронајдена во ноќната термосфера - 100 К (-173 °C). Воздухот што циркулира од денот, исто така, носи атоми на кислород, кои по рекомбинацијата формираат возбудени молекули на кислород во долготрајна единечна состојба (1 Δ g), кои потоа се релаксираат и емитуваат инфрацрвено зрачење на бранова должина 1,27 μm. Ова зрачење од висинскиот опсег е 90–100 км често се забележува од земјата и вселенското летало. Ноќната горна мезосфера и термосферата на Венера се исто така извор на нелокални термодинамички емисии на молекули на CO2 и азотен оксид, кои се одговорни за ниската температура на ноќната термосфера.
Сондата Венера-Експрес преку ѕвезденото прикривање покажа дека атмосферската магла се протега многу подалеку на ноќната страна отколку на дневната страна. Од дневната страна, облачната палуба има дебелина од 20 km и се протега до околу 65 км, додека од ноќната страна облачната палуба во форма на густа магла достигнува и до 90 km во надморска височина - добро во мезосферата, продолжувајќи уште подалеку до 105 km како попроѕирна магла. Во 2011 година, леталото открило дека Венера има тенок озонски слој на надморска височина од 100 км.
Венера има проширена јоносфера која се наоѓа на надморска височина 120-300 км. Јоносферата речиси се совпаѓа со термосферата. Високите нивоа на јонизација се одржуваат само во текот на денот на планетата. Во текот на ноќта концентрацијата на електроните е речиси нула. Јоносферата на Венера се состои од три слоја: v1 помеѓу 120 и 130 km, v2 помеѓу 140 и 160 km и v3 помеѓу 200 и 250 км. Може да има дополнителен слој во близина на 180 км. Максималната густина на волуменот на електроните (број на електрони во единица волумен) од 3   m −3 се достигнува во слојот v2 во близина на потсоларната точка. Горната граница на јоносферата (јонопауза) се наоѓа на надморска височина 220–375 km и ја одвојува плазмата од планетарното потекло од онаа на индуцираната магнетосфера Главниот јонски вид во слоевите v1 и v2 е O2+ јон, додека слојот v3 се состои од O+ јони. Се забележува дека јоносферската плазма е во движење; сончевата фотојонизација на денот и јонската рекомбинација на ноќта се процесите главно одговорни за забрзување на плазмата до набљудуваните брзини. Протокот на плазмата се смета дека е доволен за одржување на ноќната јоносфера на или блиску до набљудуваното средно ниво на јонска густина.
Индуцирана магнетосфера
На подсончевата точка, лачниот удар е 1900 km (0,3 Rv, каде што Rv е полупречникот на Венера) над површината на Венера. Ова растојание било измерено во 2007 година во близина на минимумот на сончевата активност. Во близина на максималната сончева активност може да биде неколку пати подалеку од планетата. Магнетопаузата се наоѓа на надморска височина од 300 км. Горната граница на јоносферата (јонопауза) е близу 250 км. Помеѓу магнетопаузата и јонопаузата постои магнетна бариера - локално подобрување на магнетното поле, што спречува сончевата плазма да навлезе подлабоко во атмосферата на Венера, барем во близина на минимум сончева активност. Магнетното поле во бариерата достигнува и до 40 nT. Магнетоопашката продолжува до десет полупречници од планетата. Тоа е најактивниот дел од магнетосферата на Венера. Има настани за повторно поврзување и забрзување на честичките во опашката. Енергиите на електроните и јоните во магнетоопашката се околу 100 eV и 1000 eV соодветно.
Поради недостаток на внатрешно магнетно поле на Венера, сончевиот ветер продира релативно длабоко во планетарната егзосфера и предизвикува значителна загуба на атмосферата. Загубата се случува главно преку магнетоопашката. Во моментов главните типови на јони што се губат се O+, H+ и He+. Односот на загубите на водород и кислород е околу 2 (т.е. речиси стехиометриски ) што укажува на тековната загуба на вода.
Облаци
Облаците во Венера се дебели и се составени главно (75-96%) од капки сулфурна киселина. Овие облаци ја замаглуваат површината на Венера од оптички слики и рефлектираат околу 75% од сончевата светлина што паѓа врз нив. Геометриското албедо, вообичаена мерка за рефлексивност, е највисока од која било планета во Сончевиот Систем. Оваа висока рефлексивност потенцијално ѝ овозможува на секоја сонда која ги истражува врвовите на облакот доволна сончева енергија, така што сончеви ќелии може да се вградат каде било на бродот. Густината на облаците е многу променлива, а најгустиот слој е околу 48,5 km, достигнувајќи 0,1 g/m3 слично на долниот опсег на кумулонимбусните облаци на Земјата.
Облачната покривка е таква што типичните површински нивоа на светлина се слични на делумно облачен ден на Земјата, околу 5000–10000 лукс. Еквивалентната видливост е околу три километри, но тоа најверојатно ќе варира во зависност од условите на ветерот. Малку или воопшто не може да се собере сончева енергија со сончеви плочи на површинска сонда. Всушност, поради густата, високо рефлектирачка облачна покривка, вкупната сончева енергија добиена од површината на планетата е помала од онаа на Земјата, и покрај нејзината близина до Сонцето. Сулфурната киселина се произведува во горната атмосфера со фотохемиското дејство на Сонцето на јаглерод диоксид, сулфур диоксид и водена пареа. Ултравиолетовите фотони со бранови должини помали од 169 nm можат да го фотодисоцираат јаглерод диоксидот во јаглерод моноксид и монатомски кислород. Монатомскиот кислород е многу реактивен; кога реагира со сулфур диоксид, компонента во трагови на атмосферата на Венера, резултатот е сулфур триоксид, кој може да се комбинира со водена пареа, друга компонента во трагови на атмосферата на Венера, за да даде сулфурна киселина.
Влажноста на нивото на површината е помала од 0,1%. Дождот од сулфурна киселина на Венера никогаш не стигнува до земјата, туку се испарува од топлината пред да стигне до површината во феноменот познат како вирга. Теоретизирана е дека раната вулканска активност испуштала сулфур во атмосферата и високите температури спречиле да се зароби во цврсти соединенија на површината како што било на Земјата. Покрај сулфурна киселина, капките на облакот може да содржат широк спектар на сулфатни соли, зголемувајќи ја pH вредноста на капките на 1,0 во едно од сценаријата што ги објаснува мерењата на сулфур диоксид.
Во 2009 година, истакната светла точка во атмосферата била забележана од астрономски аматер и фотографирана од Венера-Експрес. Нејзината причина засега е непозната, а како можно објаснување е наведен површинскиот вулканизам.
Молња
Механизмот што генерира молња на Венера, доколку е присутен, останува непознат. Додека капките од облакот од сулфурна киселина можат да се наполнат, атмосферата може да биде премногу електрично спроводлива за да може да се одржи полнењето, спречувајќи молњи.
Во текот на 1980-тите, се сметало дека причината за ноќниот сјај („сјај од пепел“) на Венера е предизвикан од молњите.
Можност за живот
Температурата на површината на Венера (над 450 °C) е далеку над опсегот на екстремофилите, кој се протега само десетици степени над 100 °C. Сепак, пониската температура на врвовите на облаците значи дека живот би можел веродостојно да постои таму, на ист начин како што се откриени бактерии кои живеат и се размножуваат во облаците на Земјата. Секоја таква бактерија која живее во врвовите на облаците, сепак, би морала да биде хиперацидофилна, поради средината со концентрирана сулфурна киселина. Микробите во густата, облачна атмосфера би можеле да бидат заштитени од сончевото зрачење со сулфурните соединенија во воздухот.
Утврдено е дека атмосферата на Венера е доволно надвор од рамнотежа за да бара дополнително истражување. Анализата на податоците од мисиите Венера, Пионер и Магелан открила сулфурводород (подоцна оспорен) и сулфур диоксид (SO2 ) заедно во горниот дел од атмосферата, како и карбонил сулфид (OCS). Првите два гаса реагираат еден со друг, што значи дека нешто мора да ги произведе. Карбонил сулфидот е тешко да се произведе неоргански, но тој е присутен во атмосферата на Венера. Сепак, вулканизмот на планетата може да го објасни присуството на карбонил сулфид. Дополнително, една од раните сонди на Венера открила големи количини на токсичен хлор веднаш под палубата на облакот на Венера.
Во септември 2020 година, истражувачките студии предводени од Универзитетот во Кардиф со помош на радио телескопите Џејмс Клерк Максвел и АЛМА забележале откривање на фосфин во атмосферата на Венера што не е поврзано со ниту еден познат абиотички метод на производство присутен или е возможен во услови на Венера. Исклучително е тешко да се направи, а хемијата во облаците на Венера треба да ги уништи молекулите пред да се акумулираат до набљудуваните количини. Фосфинот е откриен на височини од најмалку 48 км над површината на Венера, и бил откриен првенствено на средните географски широчини, а ниту една не била откриена на половите на Венера. Научниците забележуваат дека самата детекција може дополнително да се потврди надвор од употребата на повеќе телескопи кои го детектираат истиот сигнал, бидејќи отпечатокот од фосфин опишан во студијата теоретски може да биде лажен сигнал воведен од телескопите или со обработка на податоци. Откривањето подоцна било предложено дека е лажно или дека е вистински сигнал со многу препроценета амплитуда, компатибилен со 1ppb концентрација на фосфин. Повторната анализа на базата на податоци ALMA во април 2021 година го обновил 20ppb фосфинскиот сигнал, со сооднос сигнал-шум од 5,4, и до август 2021 година било потврдено дека сомнителната контаминација со сулфур диоксид придонесува само 10% во пробен сигнал во опсегот на фосфинската спектрална линија.
Еволуција
Преку студии за сегашната структура на облакот и геологијата на површината, во комбинација со фактот дека сјајноста на Сонцето се зголемила за 25% пред околу 3,8милијарди години, се смета дека раната средина на Венера била повеќе слична на онаа на Земјата со течна вода на површината. Во одреден момент во еволуцијата на Венера, се случил бесконтролен ефект на стаклена градина, што довело до сегашната атмосфера во која доминира стаклена градина. Времето на оваа транзиција подалеку од Земјата не е познато, но се проценува дека се случило пред околу 4милијарди години. Бесконтроплниот ефект на стаклена градина можеби бил предизвикан од испарувањето на површинските води и порастот на нивоата на стакленички гасови што следеле. Затоа, атмосферата на Венера добила големо внимание од оние што ги проучуваат климатските промени на Земјата.
Не постојат геолошки форми на планетата што укажуваат на присуство на вода во изминатите милијарди години. Сепак, нема причина да се претпостави дека Венера била исклучок од процесите што ја формирале Земјата и ѝ ја дале водата во текот на нејзината рана историја, можеби од првобитните карпи што ја формирале планетата или подоцна од комети. Заедничкиот став меѓу истражувачите научници е дека водата би постоела пред околу 600 милиони години на површината пред да испари, иако некои како Дејвид Гринспун веруваат дека до пред 2 милијарди години, исто така, би можеле да бидат веродостојни. Овој подолг временски рок за опстојување на океаните е поддржан и со симулации на Општиот циркулационен модел што ги инкорпорира топлинските ефекти на облаците на еволуирачката хидросфера на Венера.
Раната Земја за време на Хадејскиот еон, според повеќето научници, имала атмосфера слична на Венера, со приближно 100 бари CO2 и температура на површината од 230 °C, а можеби дури и облаци од сулфурна киселина, до пред околу 4 милијарди години, во тоа време тектониката на плочите била во полна сила и заедно со раните водни океани, го отстраниле CO2 и сулфурот од атмосферата. Така, раната Венера најверојатно би имала водни океани како Земјата, но секоја тектонска плоча би завршила кога Венера ги изгубила своите океани. Неговата површина се проценува на околу 500 милиони години, така што не би се очекувало да покаже докази за тектоника на плочи.
Набљудувања и мерење од Земјата
Во 1761 година, рускиот полимат Михаил Ломоносов забележал лак од светлина што го опкружува делот на Венера од Сончевиот диск на почетокот на фазата на излез од преминот и заклучил дека Венера има атмосфера. Во 1940 година, Руперт Вајлд пресметал дека количината на CO2 во атмосферата на Венера ќе ја подигне температурата на површината над точката на вриење на водата. Ова било потврдено кога Маринер 2 направил радиометарски мерења на температурата во 1962 година. Во 1967 година, Венера 4 потврдила дека атмосферата се состои првенствено од јаглерод диоксид.
Горната атмосфера на Венера може да се измери од Земјата кога планетата ќе го премине Сонцето во редок настан познат како сончев премин. Последниот сончев премин на Венера се случил во 2012 година. Користејќи квантитативна астрономска спектроскопија, научниците успеале да ја анализираат сончевата светлина што минувала низ атмосферата на планетата за да откријат хемикалии во неа. Бидејќи техниката за анализа на светлината за откривање информации за атмосферата на планетата првпат покажале резултати во 2001 година, ова било прва можност да се добијат конечни резултати на овој начин за атмосферата на Венера откако започнало набљудувањето на сончевите премини. Овој сончев премин бил ретка можност со оглед на недостатокот на информации за атмосферата помеѓу 65 и 85 км. Сончевиот премин во 2004 година им овозможило на астрономите да соберат голема количина на податоци корисни не само за одредување на составот на горната атмосфера на Венера, туку и за рафинирање на техниките што се користат во потрагата по екстра-сончеви планети. Атмосферата од главно CO2, апсорбира блиско инфрацрвено зрачење, што го олеснува набљудувањето. За време на преминот во 2004 година, апсорпцијата во атмосферата како функција од брановата должина ги открило својствата на гасовите на таа височина. Доплеровото поместување на гасовите, исто така, овозможило да се измерат шемите на ветерот.
Неодамнешни и моментални вселенски сонди
Вселенското летало Венера-Експрес истражувало подлабоко во атмосферата користејќи спектроскопија со инфрацрвена слика во 1-5 µm спектрален опсег.
Сондата на JAXA, Акацуки (Орбитрален истражувач на Венера), лансирана во мај 2010 година, ја проучувала планетата во период од две години, вклучувајќи ја структурата и активноста на атмосферата, но не успеала да влезе во орбитата на Венера во декември 2010 година. Вториот обид да се постигне орбита бил успешен на 7 декември 2015 година. Дизајниран специјално за проучување на климата на планетата, Акацуки е првиот метеоролошки сателит кој кружи околу Венера (првиот за планета различна од Земјата). Една од нејзините пет камери позната како „IR2“ ќе може да ја испита атмосферата на планетата под нејзините густи облаци, покрај нејзиното движење и дистрибуција на компоненти во траговите. Со високо ексцентрична орбита (надморска височина на периапсида од 400 км и апоапсида од 310.000 km), ќе може да прави фотографии одблиску на планетата, а исто така треба да го потврди присуството на активни вулкани и молњи.
Предложени мисии
In-Situ Explorer, предложен од програмата Нови Граници на НАСА е предложена сонда која ќе помогне во разбирањето на процесите на планетата кои довеле до климатски промени, како и да го отвори патот кон подоцнежна мисија за враќање на примерокот.
Венера Мобилен Истражувач е предложен од Групата за анализа на истражување на Венера (VEXAG) за проучување на составот и изотопските мерења на површината и атмосферата, околу 90 дена. Мисијата не е избрана за лансирање.
Сончев летач, исто така, бил предложен од Џефри А. Лендис наместо балон, и идејата се појавувала од време на време од раните 2000-ти. Венера има високо албедо и го рефлектира најголемиот дел од сончевата светлина што сјае на неа, правејќи ја површината прилично темна, горната атмосфера на 60 km има нагорен сончев интензитет од 90%, што значи дека сончевите плочи и на врвот и на дното на пловни објекти може да се користат со речиси еднаква ефикасност. Покрај ова, малку помалата гравитација, високиот воздушен притисок и бавната ротација што овозможува постојана сончева енергија го прават овој дел од планетата идеален за истражување. Предложениот летач најдобро би функционирал на височина каде што сончевата светлина, воздушниот притисок и брзината на ветерот ќе му овозможат постојано да остане во воздухот, со благи падови на пониски височини неколку часа пред да се врати на повисоките височини. Со оглед на тоа што сулфурната киселина во облаците на оваа височина не е закана за соодветно заштитениот брод, овој таканаречен „соларен летач“ ќе може да ја измери областа помеѓу 45 км и 60 km на неодредено време, колку долго е потребно за механичка грешка или непредвидени проблеми да предизвикаат негово откажување. Лендис, исто така, предложил дека роверите слични на Спирит и Опортјунити би можеле веројатно да ја истражуваат површината, со разликата што роверите на површината на Венера би биле „глупави“ ровери контролирани со радио сигнали од компјутерите сместени во летачот погоре, кои се потребни само делови како што се мотори и транзистори да ги издржат површинските услови, но не и послабите делови вклучени во микроелектрониката кои не можат да се направат отпорни на топлина, притисок и кисели услови.
Руските планови за вселенска наука вклучуваат лансирање на сондата Венера-Д во 2029 година Главните научни цели на мисијата Венера-Д се истражување на структурата и хемискиот состав на атмосферата и истражување на горниот дел од атмосферата, јоносферата, електричната активност, магнетосферата и стапката на бегство. Предложено е да се лета заедно со Венера-Д авион на надувување, дизајниран од Нортроп Груман, наречен Венерска атмосферска платформа за маневрирање (VAMP).
Оперативниот концепт на Венера со голема надморска височина (HAVOC) е концепт на НАСА за истражување на Венера со екипаж. Наместо традиционалните слетувања, би испратил екипаж во горниот дел од атмосферата, користејќи воздушни бродови. Други предлози од доцните 2010-ти се VERITAS, Venus Origins Explorer, VISAGE и VICI. Во јуни 2021 година, НАСА ја избрала мисијата DAVINCI+ да испрати атмосферска сонда до Венера кон крајот на 2020-тите. DAVINCI+ ќе го мери составот на атмосферата на Венера за да разбере како таа се формирала и еволуирала, како и да утврди дали планетата некогаш имала океан. Мисијата се состои од спуштачка сфера која ќе се пробие низ густата атмосфера на планетата, правејќи мерења на благородни гасови и други елементи за да се разберат климатските промени на Венера. Ова ќе биде прва мисија предводена од САД во атмосферата на Венера од 1978 година.
Трескавец (Долни Радеш)
Трескавец — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Долни Радеш. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Во непосредната близина на наоѓалиштето Ханче - Ан, на едно косо плато се гледаат гробни конструкции, со насоченост исток-запад.
Ненад Зимоњиќ
Ненад Зимоњиќ (Белград, 4 јуни 1976 година) е српски тенисер, специјализиран за двојки. Освоил над педесет титули во машка и во мешана конкуренција, а на 17 ноември 2008 година дошол на врвот на АТП листата во конкуренција на двојки. Тој поминал вкупно 50 недели во кариерата како број 1.
Заедно со канадскиот тенисер Даниел Нестор го освоил Вимблдон во 2008 година и 2009 година, Ролан Гарос 2010 година, финално првенство на АТП 2008 година  и 2010 година, како и голем број на АТП титули сам и со други партнери.
Тој го освоил Австралија опен во 2004 година во мешани двојки. и 2008 година, Ролан Гарос 2006 година и 2010, како и Вимблдон 2014 година.
Тој е рекордер по бројот на натпревари за српската репрезентација, по бројот на настапи и победи во парови. Извесен период бил и играч и селектор на репрезентацијата. Заедно со своите соиграчи ја освоил титулата во Дејвис купот во 2010 година.
Како селектор на српската репрезентација, Зимоњиќ ја предводел репрезентацијата во освојувањето на премиерниот АТП купот во 2020 година, со победата од 2:1 во финалето против Шпанија.
Кариера
Зимоњиќ ја започнал својата професионална тениска кариера во 1995 година, но останал релативно малку познат во тенискиот свет сè до неговиот триумф во конкуренција на мешани двојки на Австралија Опен во 2004 година. : 1, 7: 6 (3)). Со неговата сегашна партнерка, Словенката Катарина Сребреник, тој го освоил Ролан Гарос во 2006 година победувајќи во финалето со 6:3, 6:4 над Даниел Нестор и Јелена Лиховчева. Вимблдон 2006 година Зимоњиќ во игра на двојки стигнал до финалето со Французинот Фабрис Сантор, а во конкуренција на мешани двојки до четвртфиналето.
Зимоњиќ стигнал и до финалето на Ролан Гарос во 2007 година, но тој и Сребренкова загубиле од Натали Деши и Енди Рама. Тој ја прекинал соработката со Сантор по крајот на Вимблдон во 2007 година и се здружил со Нестор,со кој претходно го освоиле Отвореното првенство на Франција со Марк Ноулс. Двајцата го освоиле Отвореното првенство во Санкт Петербург во 2007 година без изгубен сет. Со Кинезинката Сун, Тијантијан Зимоњиќ го освоил Австралија Опен во 2008 година. На Вимблдон во 2008 година, Зимоњиќ го освоил својот прв Грен слем турнир во двојки со Нестор. Тие двајца триумфирале на Мастерс купот во Шангај во 2008 година, победувајќи ги браќата Боб и Мајк Брајан, па така во 2008 година. завршиле први на листата на играчи во двојки.
Зимоњиќ во 2010 година на Ролан Гарос го освоил првото место во мешана конкуренција со Катарина Сребреник и во машки двојки со Даниел Нестор. Така, тој станал единствениот тенисер во историјата, покрај Мајк Брајан, кој ја освоил двојната круна.
Иако Зимоњиќ е познат како специјалист за парови, тој успеал да забележи и две важни победи во поединечна конкуренција. Прво го победил Андреа Агаси во Сент Полтен во 2004 година, а во 2005 година го исфрлил Николас Кифер во Хале.
На Мастерсот во Шангај на 12 октомври 2011 г. година во мечот од второто коло ја забележал петстотата победа во кариерата.
Често играл во дресот на српската репрезентација (поранешна Југославија и Србија и Црна Гора). Во Дејвис купот има сооднос 30:18 во парови и 13:12 поединечно, а во периодот 2003-2004 година бил и селектор. Во мај 2009 година, Ненад Зимоњиќ, заедно со Јанко Типсаревиќ и Виктор Троицки, го освоиле Светското првенство во Дизелдорф како членови на српската репрезентација победувајќи ја германската репрезентација во финалето со резултат 2:1. Истиот успех го повторил и во 2012 година, каде во финалето била поразена Чешка. Во декември 2010 година, заедно со другите партнери од репрезентацијата, триумфирале во финалето на Дејвис купот во Белградската Арена, а три години подоцна стигнале до финалето. На Олимписките игри учествувал четири пати, а најдобар резултат му бил четвртфиналето во машки двојки во Лондон во 2012 година.
Награди
1994 година
1996 година
1998 година
2001 година
2007 година
2008 година
2010 година
2012 година
2013 година
Победи над топ 10 тенисери
Зимоњиќ има сооднос 1:4 (20%) победи-порази против тенисерите кои беа рангирани меѓу првите 10 на АТП листата во моментот на натпреварот.
Црква Сент Етиен Ду Монт
Црквата Сент Етиен ду Монт (француски : Église Saint-Étienne-du-Mont ) е црква која се наоѓа во Париз, Франција. Оваа католичка црква била изградена во 6 век. На нејзино место во 13 век била изградена нова црква.
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 200 м грбно за жени
Пливачката трка на 200 метри грбно за жени на Летните олмписки игри 2016 се одржа на 11-12 август 2016 година во Олимпискиот центар за водени спортови во Рио де Жанеиро.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Стоматолошки факултет - Скопје
Стоматолошкиот факултет при универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје е прва јавна високо­образовна установа во Македонија која врши високообразовна, научна и приме­ну­вачка дејност од областа на стоматологијата.
Амок
Амок (германски: Der Amokläufer) - новела на австрискиот писател Штефан Цвајг од 1922 година.
Содржина
Во март 1912 година, во пристаништето во Неапол пристигнува прекуокеанскиот брод „Океанија“. Ноќта, за време на истоварувањето на товарот се случува необичен настан: еден ковчег потонува во морето, а истовремено е пронајден и трупот на еден давеник. Читајќи ги весниците, еден патник се присетува дека на бродот сретнал непознат човек, кој го замолил никому да не кажува за неговото присуство на бродот. Истовремено, чудниот човек со очила му ја раскажал својата животна приказна:
Тој бил познат лекар кој поради една жена направил финансиска проневера во болницата, поради што ја загубил работата и заминал во Индија, каде работел во болницата во едно запуштено село. Еднаш, него го посетила една дама, со барање да ја прекине нејзината двомесечна бременост, нудејќи му многу пари за услугата. Привлечен од жената, лекарот се согласил да го изврши абортусот, но во замена за сексуален однос, по што жената веднаш си заминала. Тогаш, лекарот полудел и почнал да трча по неа, а потоа заминал во нејзиниот град, со намера да ѝ помогне. Меѓутоа, налутената жена воопшто не сакала да разговара со него, наспроти сите негови очајни обиди. Неколку дена пред да пристигне нејзиниот сопруг, богатата дама се обидела да изврши абортус во една бедна колиба, при што започнала обилно да крвари. Нејзиниот слуга го повикал лекарот, но тој не можел да ѝ помогне и дамата умрела, молејќи го да не ја открие нејзината тајна. Поради тоа, лекарот направил лажен извештај за нејзината смрт. Тогаш, во куќата на починатата дошол нејзиниот млад љубовник, таткото на нејзиното дете, но лекарот му соопштил лажна верзија за причината на смртта. Подоцна, гонет од полицијата, тој тајно се качил на бродот „Океанија“ и при истоварувањето во Неапол го потопил ковчегот во морето, спречувајќи ја евентуалната аутопсија којашто би ја открила таната на дамата.
Мазендеран
Мазендеран (, Ostān-e Māzandarān) е покраина во Иран. Главен град е Сари.
Население
Според пописот од 1996, населението брои 2.602.008 жители, од кои 45,89% градско, а 54,1% селско.
Административна поделба
Покраината има површина од 23.701 км2.
Мазендеран е поделен на 15 окерузи (шахрестани) (и исто толку реони).
Мазендеран во книжевноста
Познатиот стих од Шахнамех кога Зал ми кажува на Каи Кавус:
شنیدم یکی نو سخن بس گران ..........که شه دارد آهنگ مازندران
„Чув тревожни вести, дека кралот сака да оди во Мазендеран“
Mythodea (албум од Вангелис)
Mythodea е албум од Вангелис објавен во 2001 година.
Овој албум се смета за единствените оперски албуми на грчкиот композитор и бил создаден за мисијата на НАСА кон планетата Марс.
Релјеф
Релјеф Земјината површина кои настанале и непрестајно се менуваат со делувањето на внатрешните (ендогени, терестрични) и надворешни (егзогени, сончеви) природни сили. Тектонски облици на релјефот се планините, вулканите, потонатините или басените и сл.
За разлика од тектонските, има и многу други облици на релјефот, како ерозивните, во кои спаѓаат флувијалните (речни), карстни, леднички (леднички), абразивни (морски и езерски), еолски (пустински) облици и други.
Лајб Квитко
Лајб Квитко (Лейб Квитко, ( - ) — прочуен еврејски поет, автор на добро-познати детски песни и член на Еврејскиот Антифашистички Комитет (ЕАК). Еден е од уредниците на Einigkeit (весникот на ЕАК) и на Heymland, литературно списание. Роден е во украински штетл, посетува традиционална еврејска религиозна школа за момчиња (хедер) и рано останува сирак. Се преселува во Киев во 1917 година и наскоро станува еден од водечките еврејски поети и членови на "Киевската група". Живее во Германија меѓу 1921 и 1925 година и таму се зачленува во Комунистичката партија. Почнува да ги издава своите први песни кои се многу добро прифатени од критиката. Се враќа во СССР во 1925 и се преселува во Москва во 1936; по три години станува член на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз (КПСС). Во тој период неговото творештво безмалку потполно се ориентира кон пишување на песни за деца и сосема е подложно на влијанието на социјалистичкиот реализам.
Убиен е во Москва на 12 август 1952 година, заедно со уште дванасет видни еврејски интелектуалци во масакрот познат под името Ноќта на убиените поети.
NGC 3354
NGC 3354 — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3354 се споменува и како ESO 376-14, MCG -6-24-8, AM 1040-360, IRAS 10407-3606.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3354 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3354 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3354 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31941. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 366; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7198. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Ханче (Долни Радеш)
Ханче или Ан — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Долни Радеш. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На десниот брег на Крива Лакавица, 1 км северно од селото се гледаат остатоци од ѕидови градени од кршен камен и варов малтер.
Црква Сент Мери
Црквата Сент Мери (француски : Église Saint-Merri ) е црква која се наоѓа во Париз, Франција. Оваа католичка црква била изградена во 1500 година а комплетно нејзината изградба завршила во 1550 година.
Александар Белев
Александар Белев (Александър Белев) (1898, Лом, Бугарија - 9 септември 1944, Бугарија) бил бугарски комесар за еврејски работи за време на Втората светска војна, познат по своите антисемитски и силно националистички ставови. Тој играл централна улога во депортацијата на околу 12,000 Евреи во нацистичките логори во окупирана Полска. Тој исто така бил еден од основачите на бугарската националистчка организација Ратници.
Раните години
Белев е роден во 1898 година. Неговата мајка била италијанка од Далмација, по име Меланезе, а Белев често го следеле неиздржани гласини дека неговиот татко бил Евреин.