cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ал-Каеда
Идеологија
Кутуб имал уште поголемо влијание врз менторот на Бин Ладен и друг главен член на Ал-Каеда, Ајман ал Завахири. Вујкото на Завахири и патријарх во фамилијата по мајка, Махфуз Азам, бил студент на Кутуб, потоа штитеник, па личен адвокат и на крај извршител на неговиот тестамент – како и еден од последните луѓе кои го виделе Кутуб пред неговото погубување. „Младиот Ајман ал Завахири постојано слушал од својот сакан вујко Махфуз за чистотата на карактерот на Кутуб и за мачењето кое го доживеал во затвор. “ Завахири му изразил почит на Кутуб во своето дело „Knights under the Prophet's Banner“.
Една од најмоќните идеи на Кутуб била тоа дека многу од оние кои рекле дека се муслимани, всушност не биле, туку биле одметници. Тоа не само што им дало на џихадистите „правна празнина во забраната за убивање на друг муслиман“ туку и им дало верска обврска да се ослободат од тие самопрогласени муслимани. Во овие наведени одметници спаѓале и водачите на муслимански земји, откако не успеале да го воведат Шеријатот. .
Верска компатибилност
Абдел Бари Атван пишува: "Сè додека теолошката платформа на водачите е во суштина салафиска, чадорот на организацијата е доволно широк за да опфати различни школи на мислата и политички тенденции. Членовите и поддржувачите на Ал-Каеда вбројуваат и луѓе поврзани со вехабизмот, шафизмот, маликизмот и ханефизмот. Дури има и некои чии верувања и практики се директно во судир со салафизмот, како на пример јунис Калис, кој е еден од водачите на авганистанските муџахедини. Тој е мистик кој посетува гробници на светци и бара нивни благослови – практики кои се штетни за вехабиското-селафистичката школа на Бин Ладен. Единствениот исклучок на оваа пан-исламска политика е шиизмот. Ал-Каеда е против шиизмот бидејќи го смета за ерес. Во Ирак јавно објавиле војна на Организацијата Бадр, која целосно соработувала со САД и сега сметаат дека дури и шиитите се легитимни цели за акти на насилство"
Историја
Историјата на организацијата може да се подели во пет фази: почетоците во доцните осумдесетти, „пустинскиот“ период од 1990-1996 година, нејзината „златна ера“ од 1996-2001 година, периодот на мрежата од 2001-2005 година и период на фрагментација од 2005 – до денес.
Џихад во Авганистан
Корените на Ал-Каеда како мрежа која поттикнува тероризам низ светот и обучува оперативци може да се побараат во Советската војна во Авганистан (декември 1979 - февруари 1989). САД го гледале конфликтот во Авганистан, меѓу авганистанските марксисти во сојуз со советските трупи од една страна и авганистанските муџахедини, од кои некои биле радикални исламски војници, на другата страна, како флагрантен случај на советски експанзионизам и агресија. САД праќале средства преку пакистанската разузнавачка агенција до авганистанските муџахедини кои се бореле против советската окупација во програма на ЦИА наречена „Операција Циклон“. .
Во исто време, сè поголем број на арапски муџахедини се приклучувале на џихадот против авганистанскиот марксистички режим, потпомогнати од интернационалните муслимански организации, особено од Мактаб ал Кидамат, чии средства доаѓале од поединечни муслимани-особено од независни саудиски стопанственици и дел од 600-те милиони долари годишно донирани за џихадот од страна на владата на Саудиска Арабија.
Мактаб ал Кидамат (МАК), или „Канцеларијата за услуги“, муслиманска организација формирана за собирање и проток на средства и за регрутирање на муџахедини за војната против Советскиот Сојуз во Авганистан, била основана во 1984 година во Пешавар, Пакистан од страна на Бин Ладен и Абдула Јусуф Азам, палестински исламски научник и член на Муслиманско братство. МАК отворале „безбедни куќи“ во Пешавар, блиску до авганистанската граница и собирале материјали за конструкцијата на паравоени кампови за обука за да ги подготват странските регрути за авганистанскиот воен фронт. Бин Ладен станал „главен финансиер“ на муџахедините, трошејќи ги неговите пари и користејќи ги неговите врски со „Саудиската кралска фамилија и нафтените магнати од Заливот“ за да го подобри мислењето на јавноста за војната и да собере повеќе средства.
Од 1986 година започнале да отвораат центри за регрутација во САД, од кои централна улога имал центарот за бегалци Ал Кифах во џамија во Бруклин. Меѓу истакнатите личности во центарот во Бруклин биле „двојниот агент“ Али Мухамед, кого специјалниот агент на ФБИ го нарекол „прв ментор на Бин Ладен“ и „Слепиот шеик“ Омар Абдел Рахман, главен регрутер на муџахедини за Авганистан. Ал-Каеда се развила од МАК.
Почнувајќи во 1987 година, Азам и Бин Ладен започнале да формираат кампови во Авганистан.
Финансиската поддршка за авганистанските исламски војници од страна на владата на САД била суштинска. Помошта за Гулбудин Хекматијар, авганистански муџахедински водач и основач на радикалната исламска воена фракција Хезб и Ислами, била проценета на 600 милиони долари. Подоцна, во раните 1990-ти години, кога поддршката од САД била прекината, Хекматијар почнал да соработува со Бин Ладен. Освен илјадниците милиони долари американска помош, Хекматијар исто така добил голема помош и од Саудијците. Постојат докази дека ЦИА ја поддржувала трговијата со дрога на Хекматијар, давајќи му имунитет за неговата незаконска трговија од која биле финансирани операциите на неговата воена фракција.
МАК и странските муџахедини или „Авганистански Арапи“ немале голема улога во војната. Додека повеќе од 250.000 авганистански муџахедини се бореле против Советскиот Сојуз и комунистичката авганистанска влада, било проценето дека не повеќе од 2.000 странски муџахедини биле на полето. . Странските муџахедини доаѓале од 43 земји и вкупниот број кои учествувале во авганистанското движење помеѓу 1982 и 1992 година изнесувал 35.000. Бин Ладен бил еден од главните учесници во организирањето на кампови за обука за странските муслимански доброволци.
Советскиот Сојуз конечно се повлекол од Авганистан во 1989 година. На изненадување на многумина, комунистичката авганистанска влада на Мухамед Наџибулах опстојувала уште три години, пред да биде преземена од муџахедините. Поради тоа што муџахедините не можеле да се договорат за структурата на владеење, настанал хаос и имало постојана реорганизација на сојузите кои се бореле за контрола над недефинираните територии, оставајќи ја државата опустошена.
Проширување на операциите
Кон крајот на Советската воена мисија во Авганистан, некои муџахедини сакале да ги прошират своите операции за да опфатат и други делови на светот со исламистички борби, како на пример Израел и Кашмир. За да се продолжат овие аспирации биле формирани голем број на меѓусебно поврзани организации.
Една од овие била организацијата која на крај ќе биде наречена Ал Каеда, основана од страна на Бин Ладен на првичен состанок одржан на 11 август 1988 година. . Белешки од состанокот на Бин Ладен и останатите на 20 август 1988 година, укажуваат дека Ал-Каеда тогаш била формална група: „организирана исламска фракција, чија цел е да го возвиши Божјиот збор и да ја направи неговата религија победничка“. Списокот на барања за членство ги вклучувала следниве: способност за слушање, добри манири, послушност и давање завет за послушност кон надредените.
Според Рајт, вистинското име на групата не било употребувано во јавни изјави бидејќи „нејзиното постоење сè уште било чувано во тајност“. Според неговите истражувања Ал-Каеда била формирана на 11 август 1988 година, на средба помеѓу „неколку водачи од повисок ранг“ на Египетскиот исламски џихад, Абдула Азам, и Бин Ладен каде било договорено да се здружат парите на Бин Ладен со стручноста на организацијата Исламски џихад и да ја воведат џихадската кауза насекаде откако Советскиот Сојуз се повлекол од Авганистан.
Бин Ладен сакал да основа невоени операции во други делови од светот, за разлика од Азам кој сакал да се фокусира на воени походи. Откако Азам бил убиен во 1989 година, МАК се разделила, а голем број се придружиле на организацијата на Бин Ладен.
Во ноември 1989 година, Али Мухамед, поранешен наредник на специјалните сили стационирани на Форт Браг, Северна Каролина, ја напуштил воената служба и се преселил во Калифорнија. Патувал до Авганистан и Пакистан и се вклучил во плановите на Бин Ладен.
Заливска војна и почетокот на непријателството со САД
По повлекувањето на Советскиот Сојуз од Авганистан во февруари 1989 година Бин Ладен се вратил во Саудиска Арабија. Ирачката инвазија врз Кувајт во август 1990 година ги ставила Кралството и Куќата на Сауд на ризик. Највредните светски нафтени полиња биле на лесно впечатлива оддалеченост од Ирачките сили во Кувајт, а повикот на Садам за пан-арабизам/исламизам можел да предизвика внатрешни несогласувања.
Во екот на навидум масивно ирачко воено присуство, сопствените сили на Саудиска Арабија биле добро вооружени, но во помал број. Бин Ладен му ги понудил услугите на своите муџахедини на кралот Фахд за да ја заштити Саудиска Арабија од ирачката армија. Монархот на Саудиска Арабија ја одбил неговата понуда, одлучувајќи притоа да им дозволи на САД и на сојузничките сили да распоредат трупи на територијата на Саудиска Арабија.
Распоредувањето го разлутило Бин Ладен кој сметал дека присуството на странски трупи во „земјата на двете џамии“ (Мека и Медина) ја обезбожува Светата земја. Откако јавно ја нападнал владата на Садиска Арабија за засолнувањето на американските трупи, тој бил протеран и принуден да живее во егзил во Судан.
Судан
Од 1992 до 1996 година, на покана на исламистичкиот теоретичар Хасан ал Тураби, Ал-Каеда и Бин Ладен биле стационирани во Судан. По преместувањето следел исламистички државен удар во Судан, предводен од полковникот Омар ал Башир, кој изјавил дека има обврска да ги преуреди муслиманските политички вредности. За време на тој период, Бин Ладен и помагал на Суданската влада, купил или основал различни деловни претпријатија и воспоставил кампови за обука на бунтовниците.
Клучна пресвртна точка за Бин Ладен, што дополнително ги заострила односите со Саудијците, била во 1993 година кога Саудиска Арабија ја поддржала Спогодбата од Осло (Декларација на принципи - ДОП) со која била поставена патека за мир помеѓу Израел и Палестина.
Завахири и Египетскиот исламски џихад (ЕИЏ), кои биле јадрото на Ал-Каеда, но исто така биле ангажирани во одделни операции против египетска влада, немале среќа во Судан. Во 1993 година, млада ученичка била убиена во неуспешен обид на ЕИЏ за убиство на египетскиот премиер Атеф Седики. Египетското јавно мислење се свртило против исламистичките бомбардирања и полицијата уапсила 280 членови на џихадот, а погубила 6. .
Поради постојаните вербални напади на кралот Фахд од Саудиска Арабија од страна на Бин Ладен, на 5 март 1994 година Фахд испратил емисар во Судан барајќи го пасошот на Бин Ладен, а му било одземено и неговото саудиско државјанство. Неговата фамилија била убедена да му ја прекине месечната стипендија, 7 милиони долари годишно и неговите средства во Саудиска Арабија биле замрзнати. Неговото семејство јавно се откажало од него. Постои контоверзија околу тоа дали и во која мера продолжил да добива поддршка од членовите на неговото семејство и/или од владата на Саудиска Арабија . Во јуни 1995 година многуте неуспешни обиди за да се убие египетскиот претседател Хосни Мубарак довеле до протерување на ЕИЏ, а во мај 1996 година и протерување на Бин Ладен од страна на суданската влада.
Според пакистанско-американскиот стопанственик Мансор Ијаз, суданската влада и понудила на аминистрацијата на Клинтон голем број можности за апсење на Бин Ладен. Тие можности биле добро прифатени од страна на државниот секретар на САД, Медлин Олбрајт, но одбиени кога Сузан Рајс и Ричард Кларк го убедиле советникот за национална безбедност Сенди Бергер да ја одбие понудата на Олбрајт. Тврдењата на Ијаз се појавиле во голем број колумни, вклучувајќи една во весникот „Los Angeles Times“ и една во „The Washington Post“ напишана заедно со поранешниот амбасадор на Судан, Тимоти М. Карни. Слични искази биле дадени и од страна на уредникот на „Vanity Fair“, Дејвид Роуз и од Ричард Минитер, автор на „Losing bin Laden“, во интервју за „World“ во ноември 1993 година.
Неколку извори го оспорувале тврдењето на Ијаз, вклучувајќи ја и Националната комисија за терористички напади на САД (Комисија 9/11), која заклучила: "Министерот за одбрана на Судан, Фатих Ерва, тврдел дека Судан се понудил да го предаде Бин Ладен на САД. Комисијата не открила веродостојни докази дека било така. Амбасадорот Карни имал наредба само да ги натера Суданците да го избркаат Бин Ладен. Амбасадорот Карни немал правна основа да бара повеќе од Суданците, бидејќи тогаш не постоело обвинение против него"
Засолниште во Авганистан
По повлекувањето на Советскиот Сојуз, седум години Авганистан бил без контрола и постојано погоден од пресметките меѓу поранешните сојузници и неколку муџахедински групи.
Во текот на 1990-тите години, започнала да се појавува нова сила. Талибанците (буквално, студенти) биле составени од младите во Авганистан, многу од кои останале сираци после војната и многу од нив биле школувани во мрежата на исламски училишта (медреса) која се ширела брзо, во Кандахар или во камповите за бегалци на авганистанско-пакистанската граница.
Според Ахмед Рашид, петмина водачи од талибанците биле дипломци на Дарул Улум Хакнија, училиште во малиот град Акора Катак. Градот се наоѓа близу Пешавар во Пакистан, но населен е најмногу од авганистански бегалци. Оваа институција во своето учење ги прикажувала верувањата на салафите и најмногу од финансиите на училиштето биле приватни донации од богати Арапи. Познаниците на Бин Ладен сè уште переле најмногу пари преку овие донации, користејќи „бескрупулозни“ исламски банки за да ги префрлат парите на низа добротворни организации кои служат како водечки групи на Ал-Каеда, или пренесувајќи куфери полни со кеш, директно во Пакистан. Други четворица талибански водачи посетувале слично финансирани и влијателни училишта во Кадахар.
Многу од муџахедините кои подоцна им се придружиле на талибанците, се бореле заедно со авганистанскиот воен водач Мухамед Наби за време на руската инвазија. Групата исто така ја имала поддршката од повеќето авганистански арапски борци.
Котинуираниот судир меѓу различните фракции и безвластието по повлекувањето на Советските сили им овозможило на добро дисциплинираните талибанци да ја прошират својата контрола врз терироријата во Авганистан и да воспостават енклава наречена Исламски емират Авганистан. Во 1994 година го зазеле регионалниот центар Кандахар и по брзите територијални придобивки, во септември 1996 година, го освоиле главниот град Кабул.
Откако во мај 1996 година, Судан јасно дал до знаење дека Бин Ладен никогаш повеќе нема да биде добредојден, Авганистан кој бил под контрола на талибанците, со претходно воспоставени врски помеѓу групите, управуван со заедничка борбеност и изолиран од американското политичко влијание и воена сила, обезбедил совршена локација за преместување на седиштето на Ал-Каеда. Талибанците ја штителе Ал-Каеда, а имала и легитимитет како дел од нивното Министерство за одбрана, иако само Пакистан, Саудиска Арабија и Обединетите Арапски Емирати ги признавале талибанците како легитимна влада на Авганистан.
Додека биле во Авганистан, талибанската влада ја задолжила Ал-Каеда да ја обучува Бригадата 055, која била елитен дел од талибанската армија од 1997-2001 година. Бригадата претежно била составена од странски борци, многу од нив ветерани од советската инвазија, и сите со истата основна идеологија на муџахедините. Во ноември 2001 година, кога со операцијата „Трајна слобода“ била соборена талибанската влада, многу борци од Бригадата 055 биле заробени или убиени, а оние кои преживеале се верувало дека заминале во Пакистан заедно со Бин Ладен.
До крајот на 2008 година некои извори изјавиле дека талибанците ги прекинале сите врски со Ал-Каеда, додека пак други се сомневале во ова. Според високи службеници на воената разузнавачка служба на САД, имало повеќе од сто членови на Ал-Каеда кои останале во Авганистан во 2009 година.
Повик за глобален џихад
Околу 1994 година, салафистите кои го воделе џихадот во Босна доживеале неповратен пад. Како што станувале се помалку и помалку агресивни, групите како ЕИЏ започнале да се оддалечуваат од салафизмот во Европа. Ал-Каеда решила да пристапи и ја презела контролата врз 80% од терористичките ќелии во Босна кон крајот на 1995 година.
Во исто време, идеолозите на Ал-Каеда, муслимани кои верувале дека џихадот мора да се води на глобално ниво, им наложиле на новите членови на мрежата да бараат меѓународен џихад. Концептот за „глобален салафистички џихад“ постоел уште од раните 1980-ти. Неколку групи биле формирани за експлицитна цел, да ги протераат оние кои не се муслимани од муслиманските земји, во исто време и со максимално крвопролевање. Како и да е во основа ова било дефанзивна стратегија.
Ал-Каеда се обидела да ја отвори „офанзивната фаза“ на глобалниот салафистички џихад. . Во 2006 година, босанските исламисти повикале на „солидарност со исламските каузи низ светот“ поддржувајќи ги бунтовниците во Кашмир и Ирак, како и групите кои се бореле за Палестинска држава.
Фатви
Во 1996 година, Ал-Каеда најавила џихад за отстранување на странските трупи и интереси од земјите кои тие ги сметале за исламски. Бин Ладен издал фатва (обврзувачки верски указ) со која јавно објавил на војна против САД и нивните сојузници и започнал да ги пренасочува ресурсите на Ал-Каеда на големи размери. Во јуни 1996 година, во бомбардирањето на воениот комплекс во Кобар, Саудиска Арабија, кое се припишува на Ал-Каеда, биле убиени 19 Американци и еден Саудиец, а 372-јца биле повредени. .
На 23 февруари 1998 година, Бин Ладен и Ајман ал Завахири, водачот на Египетскиот исламски џихад, заедно со други тројца исламистички водачи, потпишале и издале фатва повикувајќи ги муслиманите да ги убиваат Американците и нивните сојузници било каде во светот. Под мотото на Меѓународниот фронт за џихад против евреите и крстоносците, тие објавиле:
"Одлуката да се убиваат Американците и нивните сојузници, цивили и воени лица, е поединечна должност на секој муслиман кој може да ја исполни во било која држава каде може да се направи тоа, со цел да се ослободат џамијата Ал Акса во Ерусалим и Светата џамија во Мека и со цел нивните армии да се повлечат од сите исламски земји, поразени и без можност да им се закануваат на муслиманите. Ова е во согласност со зборовите на Семоќниот Алах, „ борете се против сите пагани, како што тие се борат против сите вас“ и „борете се сè додека повеќе нема побуни и угнетување, и сè додека не преовладува правдата и вербата во Алах"
Ниту Бин Ладен, ниту Ал Завахири не поседувале традиционални исламски научни квалификации за да издадат фатва. Како и да е, тие го отфрлиле и презеле авторитетот на привремените улеми (експерти за религија, кои ги гледале како платени слуги на џахилијанскиот концепт). Поранешниот агент на Руската федерална служба за безбедност (ФСБ), Александар Литвиненко, кој подоцна бил убиен, рекол дека осум месеци пред фатвата од 1996 година, ФСБ го обучувала Ал Завахири во камп во Дагестан.
Ирак
Ал-Каеда е сунитска и често ги напаѓала ирачките шиити во обид да предизвика секташко насилство и поголем хаос во државата. Ал Заркави наводно им објавил целосна војна на шиитите, кога презел одговорност за бомбардирањата на шиитската џамија. Истиот месец, во изјава која се тврдело дека е од Ал-Каеда во Ирак, било прогласено за лажно писмо кое наводно било напишано од Ал Завахири, во кое било напишано дека се сомнева во тактиката на бунтовниците за неселективно напаѓање на шиитите во Ирак. Во видео од декември 2007 година, Ал Завахири ја бранел исламската држава во Ирак, но се оддалечил од нападите против цивили извршени од страна на „лицемери и предавници кои постоеле во редовите“.
САД и ирачки офицери ја обвиниле Ал-Каеда во Ирак дека пробува да започне целосна граѓанска војна помеѓу мнозинството во Ирак- шиитите и малцинството – сунитите, со планирана кампања од цивилни масакри и голем број провокативни напади против познатите религиозни цели. Нападите како бомбардирањето на џамијата Имам Али во 2003 година, празникот Ашура и бомбардирањата на Карбала и Наџаф во 2004 година, првото бомбардирање на џамијата Ал Аскари во Самара во 2006 година, смртоносните еднодневни бомбардирања во шиитскиот реон на Багдад, Садр Сити, во кои биле убиени најмалку 215 души и второто бомбардирање на џамијата Ал Аскари во 2007 година, ја предизвикале шиитската војска да започне бран на одмазднички напади, што резултирале со убиства во стилот на ескадроните на смртта и зголемување на секташкото насилство кое се проширило во 2006 година и во 2007 година го довело Ирак до работ на насилна анархија. Во 2008 година, секташки бомбардирања за кои била обвинета Ал-Каеда, во март убиле 42 жртви во светилиштето Имам Хусеин во Карбала и во јуни најмалку 51 жртва на автобуската станица во Багдад.
Сомалија и Јемен
Во Сомалија, агентите на Ал-Каеда соработувале со своето сомалиско крило, создадено од групата Ал Шабааб. Во февруари 2012 година Ал Шабааб официјално се приклучила на Ал-Каеда, изјавувајќи ја лојалноста кон Ал-Каеда во заедничко видео. Сомалиската Ал-Каеда активно регрутирала деца за обука за бомбаши-самоубијци и извезувала млади луѓе да учествуваат во воени акции против Американците на авганистанско-пакистанската граница. .
Процентот на терористички напади на Западот кои доаѓале од авганистанско-пакистанската граница значително се намалиле од скоро 100% до 75% во 2007 година и до 50% во 2010 година, откако Ал-Каеда се преместила во Сомалија и Јемен. Додека водачите на Ал-Каеда се криеле во племенските области близу до авганистанско-пакистанската граница, движењето ја зголемило активноста во Сомалија и Јемен. „Знаеме дека Јужна Азија не е повеќе нивна основна база“, изјавил извор на Министерство за одбрана на САД. „Тие бараат засолниште на други места во светот и продолжуваат да ја прошируваат нивната организација“.
Во јануари 2009 година, дивизијата на Ал-Каеда во Саудиска Арабија се споила со крилото во Јемен и ја формирале Ал-Каеда на Арапскиот Полуостров. Центрирана во Јемен, групата ја искористила сиромашната економија, демографија и домашна безбедност на државата. Во август 2009 година, го направиле првиот обид за убиство на член од саудиската кралска династија. Претседателот Обама побарал од неговиот колега од Јемен, Али Абдула Салех, да обезбеди поблиска соработка со САД во борбата против зголемената активност на Ал-Каеда во Јемен и ветил дека ќе испрати дополнителна помош. Поради војните во Ирак и Авганистан, САД не биле во можност да посветат доволно внимние на Сомалија и Јемен, што би можело да предизвика проблеми во блиска иднина. Во декември 2011 година, секретарот за одбрана на САД, Леон Панета, кажал дека операциите на САД против Ал-Каеда „сега се фокусираат на главните групи во Јемен, Сомалија и Северна Африка “. Ал-Каеда на Арапскиот Полуостров ја презела одговорноста за бомбашкиот напад на летот 253 на воздухопловната компанија Нортвест, кој бил извршен од страна на Умар Фарук Абдулмуталаб. Групата објавила слики на кои Абдулмуталаб бил насмеан во бела кошула и бело исламско кече, со знамето на Ал-Каеда на Арапскиот Полуостров во позадина.
Американски операции
Во декември 1998 година, директорот на Централната разузнавачка служба, од центарот за тероризам, соопштил до претседателот дека Ал-Каеда се подготвувала за напади во САД, вклучувајќи обука на персоналот за киднапирање на авиони. . Претставници на САД го нарекле Авлаки „пример на Ал-Каеда за влез“ во САД во 2008 година по испитување на неговата поврзаност со киднаперите од 11 септември каде загинале 2.977 луѓе. Поранешен агент на ФБИ го идентификува Авлаки како познат „висок агент на Ал-Каеда“ и духовен мотиватор. Проповедувањата на Авлаки во САД ги посетиле тројца од киднаперите од 11 септември, како и обвинетиот напаѓач од Форд Худ, Нидал Малик Хасан. Разузнавачите од САД пресретнале пораки од Хасан до Авлаки помеѓу декември 2008 и почетокот на 2009 година. На своето мрежно место, Авлаки ги пофалил постапките на Хасан на престрелката во Форд худ.
Претседателот на САД Барак Обама одобрил убивање на Ал Авлаки до април 2010, што го направило првиот граѓанин на САД ставен на списокот на најбарани на ЦИА. За тоа била потребна согласност од Националниот совет за безбедност на САД и официјалните лица изјавиле дека било прифатливо за лица кои ја довеле во опасност националната безбедност. Во мај 2010 година, Фајзал Шахзад, кој се изјаснил за виновен за обидот за бомбашки напад на автомобил во 2010 година на Тајмс Сквер, им кажал на испитувачите дека бил „инспириран од“ Ал Авлаки, а според изворите Шахзад склучил договор со Ал Авлаки преку интернет. Конгресменката Џејн Харман го нарекла „терорист број еден“, а „Investor's Business Daily“ го нарекол „најопасниот човек на светот“. Во јули 2010 година, Министерството за финансии на САД го ставило на својата листа за специјално посочени глобални терористи, а Обединетите нации го додале на својот список на луѓе поврзани со Ал-Каеда. Во август 2010 година, таткото на Ал Авлаки покренал судска постапка против владата на САД со Американската унија за граѓански слободи, оспорувајќи ја нивната наредба да се убие Ал Авлаки. Во октомври 2010 година, официјални лица на САД и Обединетото Кралство го поврзале Ал Авлаки со бомбашкиот заговор за напад на двата товарни авиони во 2010 година. Во септември 2011 година тој бил убиен во напад со беспилотно летало во Јемен.
Смртта на Осама Бин Ладен
На 1 мај 2011 во Вашингтон (2 мај според пакистанско време), претседателот на САД, Барак Обама изјавил дека Осама Бин Ладен бил убиен од „мал американски тим“ кој дејствувал под директна наредба на Обама во тајна операција во Аботабад, Пакистан, околу 50 км северно од Исламабад. Според официјалните лица на САД, тим од 20-25 членови на специјалната единица на американската морнарица „Фоки“ водени од Здружената команда за специјални операции и ЦИА, го нападнале комплексот на Бин Ладен со два хеликоптери. . Бин Ладен и тие што биле со него биле убиени за време на престрелки, во кои силите на САД немале повредени или жртви. Според еден од официјалните лица на САД нападот бил извршен без знаење или согласност од пакистанската влада. Некои луѓе во Пакистан изјавиле дека се шокирани од неовластениот упад од страна на американските воени сили. Местото е неколку милји оддалечено од Пакистанската воена академија во Какул. Претседателот Обама, во неговото соопштение, рекол дека силите на САД „се погрижиле да се избегнат цивилни жртви“. Наскоро биле откриени нови детали според кои покрај Бин Ладен. , биле убиени и тројца мажи и една жена, жената убиена кога била „употребена како штит од страна на војник“. По споредувањето на ДНК-та од телото на Бин Ладен со зачуваните ДНК примероци од неговата мртва сестра, бил потврден неговиот идентитет. Телото било пронајдено од страна на војската на САД и останало под нивна заштита сè додека не било закопано во океанот, според исламските традиции. Еден од официјалните претставниците на САД изјавил дека „би било тешко да се најде земја која ќе ги прифати посмртните остатоци од светски најбараниот терорист“. Висок официјален претставник на САД изјавил дека по смртта на Бин Ладен, Министерството за надворешни работи на САД издало „предупредување до Американците ширум светот“. , а дипломатските објекти на САД насекаде биле на високо ниво на тревога. Луѓето се насобрале пред Белата куќа и на Тајмс Сквер во Њујорк за да ја прослават смртта на Бин Ладен.
Напади
[[File:RecentAlQaedaAttacks.svg|thumb|360px|Мапа на големи напади припишани на Ал-Каеда:
2. Кулите близначки – 11 септември 2001
3. Истанбул  – 15 ноември 2003; Nov 20, 2003
4. Аден – 12 октомври 2000
5. Најроби – 7 август 1998
Ал-Каеда извршила вкупно шест поголеми терористички напади, од кои четири во својот џихад против Америка. Во сите случаи, водството го планирало нападот неколку години претходно, припремање за испорака на оружјето и експлозивите и обезбедување на засолниште и лажни идентитети за оперативците.
1992 year
На 29 декември 1992 година, бил првиот напад на Ал-Каеда кога биле детонирани две бомби во Аден, Јемен. Првата мета бил хотелот Мовенпик, а втората бил паркингот на хотелот Голдмохур.
Бомбардирањата биле обид да се елиминираат американските војници за да не одат во Сомалија како дел од меѓународната хуманитарна помош за гладните. Ал-Каеда го сметала бомбардирањето за победа која ги исплашила Американците, но во САД нападот скоро и не бил забележан. Ниту еден Американец не бил убиен бидејќи војниците сите заедно престојувале во друг хотел и заминале за Сомалија како што било планирано. Иако не му се дало големо значење, нападот бил клучен бидејќи бил почеток на промената во правецот на Ал-Каеда, од борба со армии во убивање на цивили. Две жртви биле убиени во бомбардирањето, турист од Австралија и хотелски работник од Јемен. Седум други, повеќето Јеменци, биле сериозно повредени.
За да се оправдаат убиствата според исламскиот закон, од страна на член на Ал-Каеда кој имал најголемо теолошко знаење, Мамдух Махмуд Салим, биле споменати две фатви. Салим споменал позната фатва издадена од Ибан Тајмијах, научник од XIII век на кој најмногу му се восхитувале вехабистите, според која се казнувал секој отпор, на каков било начин за време на монголската инвазија.
Бомбардирање на Светскиот трговски центар
По нападот Јусеф побегнал во Пакистан, а подоцна се преселил во Манила. Таму започнал да го развива планот „Боџинка“ да разнесесе десетина американски авиони истовремено, да ги убие папа Јован Павле II и претседателот Бил Клинтон, и да сруши приватен авион во седиштето на ЦИА. Подоцна бил фатен во Пакистан.
Ниту едно од обвиненијата против Бин Ладен од страна на владата на САД не сугерирале дека тој е поврзан со ова бомбардирање, но познато е дека Рамзи Јусеф посетувал терористички камп за обука во Авганистан. Откако бил фатен, Јусеф изјавил дека неговото основно оправдување за нападот било да ги казни САД бидејќи ја поддржале израелската окупација на палестински територии, а воопшто не споменал религиска мотивација.
Доцните 1990-ти
Во 1996 година, Бин Ладен испланирал завера за убиство на Клинтон додека претседателот бил во Манила за Азиско-тихоокеанската економска соработка (АПЕК). Сепак, агенти на разузнавачката служба пресретнале порака само неколку минути пред да тргне колоната и ја предупредиле Тајната служба на САД. Агентите подоцна пронашле бомба поставена под мост. .
Бомбардирањата на американските амбасади во Источна Африка во 1998 година, резултирале со повеќе од 300 жртви, главно месни жители. Како одговор на тоа, бран од крстосувачки ракети биле лансирани од страна на војската на САД и уништиле база на Ал-Каеда во Кост, Авганистан, но немало жртви во редовите на Ал-Каеда.
Во октомври 2000 година, војници на Ал-Каеда со самоубиствен напад го бомбардирале ракетниот уништувач „УСС Кол“ во Јемен, убивајќи 17 службеници на САД и оштетувајќи го бродот додека бил поставен на брегот. Инспирирани од успехот на таквиот дрзок напад, јадрото на Ал-Каеда започнало да подготвува напад врз САД.
Нападите на 11 септември
Нападите на 11 септември 2001 година биле најкатастрофалните терористички дела во американската историја, со околу 3.000 жртви. Два патнички авиони намерно удриле во зградите на Светскиот трговски центар, трет во Пентагон и четвртот, чија мета била зградата на Конгресот, се срушил во поле во Шенксвил, Пенсилванија.
Нападите биле извршени од страна на Ал-каеда, постапувајќи во согласност со фатвата од 1998 година издадена против САД и нивните сојузници од страна на воени сили под команда на Бин Ладен, Ал Завахири и други. . Како виновници за нападите доказите укажуваат на бомбаши-самоубијци водени од воениот командант на Ал-Каеда Мухамед Ата, со Бин Ладен, Ајман Ал Завахири, Калид Шеик Мухамед и Хамбали како главни организатори и дел од политичката и воената команда.
После 11 септември 2001 година, биле објавени пораки од Бин Ладен во кои ги пофалил нападите и ја објаснил нивната мотивација, но негирал каква било инволвираност. Бин Ладен ги оправдал нападите со откривање на поплаки од страна муслиманите, како и од исламистичките муслимани, како на пример општото мислење дека САД ги угнетува муслиманите.
Бин Ладен тврдел дека Америка ги масакрира муслиманите во Палестина, Чеченија, Кашмир и Ирак и муслиманите треба да го задржат „правото за одмазднички напад“. Тој исто така тврдел дека во нападите на 11 септември не биле мета жени и деца, туку американските лица со воена и економска моќ.
Излегле докази на виделина дека првичните цели за нападот можеби биле атомските централи на источниот брег на САД. Подоцна целите биле променети од страна на Ал-Каеда, бидејќи се плашеле дека таков напад би можело да излезе од контрола. .
Именување како терористичка организација
Ал-Каеда била именувана како терористичка организација од страна на следните држави и меѓународни организации:
Војна против тероризмот
По последиците од нападите, владата на САД одлучила да возврати со воена сила и започнала да ги подготвува своите вооружени сили за да го собори талибанскиот режим кој сметале дека ја штити Ал-Каеда. Пред да нападнат, САД му дале можност на талибанскиот водач Мулах Омар да го предаде Бин Ладен и неговите најблиски соработници. Првите сили кои биле поставени во Авганистан биле паравоени единици од елитната Дивизија за специјални активности на ЦИА.
Талибанците понудиле да го предадат Бин Ладен на судење во неутрална земја доколку САД обезбедат докази за соучество на Бин Ладен во нападите. Претседателот на САД, Џорџ Буш одговорил: „Знаеме дека е виновен. Предадете го“, а британскиот премиер Тони Блер ги предупредил талибанците: „Предадете го Бин Ладен или предадете ја власта“.
Набргу САД и нивните сојузници го нападнале Авганистан и заедно со Авганистанската северна алијанса ја симнале од власт талибанската влада во Авганистанската војна.
Повторно, прикриени со интензивни воздушни бомбардирања, пешадијата на САД и локалните авганистански сили нападнале, ја уништиле воената позиција на Ал-Каеда и убиле или заробиле многу од војниците. До почетокот на 2002 година, на Ал-Каеда и бил нанесен сериозен удар во нејзините оперативни капацитети, а авганистанската инвазија имала почетен успех. Сепак, во Авганистан продолжил талибанскиот бунт и првите двајца водачи на Ал-Каеда, Бин Ладен и Ал Завахири избегнале апсење.
Се водела дебата за вистинската природа на улогата на Ал-Каеда во нападите на 11 септември и откако започнала инвазијата на САД, Министерството за надворешни работи на САД објавило видеолента на која се гледало како Бин Ладен разговара со мала група на приврзаници некаде во Авганистан, кратко време пред талибанците да бидат симнати од власт. . Иако автентичноста била доведена во прашање од страна на некои, лентата всушност ги поврзувала Бин Ладен и Ал-Каеда со нападите на 11 септември и била пуштена на многу телевизиски канали низ светот, со англиски превод обезбеден од страна на Министерството за одбрана на САД.
Во септември 2004 година, Националната комисија за терористички напади на САД, Комисијата 9/11, која ги истражувала нападите од 11 септември официјално заклучила дека нападите биле смислени и имплементирани од страна на оперативците на Ал-Каеда. . Во октомври 2004 година, на видеолента објавена преку Ал Џезира, Бин Ладен ја презел одговорноста за нападите, кажувајќи дека бил инспириран од израелските напади врз солитери во инвазијата на Либан од 1982 година: „Како што гледав во срушените кули во Либан, ми дојде на ум дека треба да го казниме угнетувачот и дека треба да уништиме кули во Америка со цел да почувствуваат дел од она што ние почувствувавме и така да ги заплашиме да не убиваат наши жени и деца“.
До крајот на 2004 година, владата на САД објавила дека две третини од повеќето членови со висока позиција во Ал-Каеда од 2001 година биле фатени и испрашувани од ЦИА: Абу Зубајдах, Рамзи Бин Ал Шиб и Абд Ал Рахим Ал Нашири во 2002 година ; Калид Шеик Мухамед во 2003 година и Саиф Ал Ислам Ел Масри во 2004 година. Мухамед Атеф и неколкумина други биле убиени.
Африка
Инволвираноста на Ал-Каеда во Африка вклучувала бројни бомбардирања во Северна Африка како и поддршка на страни во граѓанските војни во Еритреја и Сомалија. Од 1991 до 1996 година, Бин Ладен и други водачи на Ал-Каеда биле стационирани во Судан.
Исламистичките бунтовници во Сахара кои самите се нарекувале Ал-Каеда во исламскиот Магреб, во последните години го зголемиле своето насилство. Француски официјални лица велат дека бунтовниците немаат директна поврзаност со водството на Ал-Каеда, но ова прашање е спорно помеѓу меѓународниот печат и безбедносните аналитичари. Веројатно е дека Бин Ладен го одобрил името на групата кон крајот на 2006 година и бунтовниците „го зеле името огранок на Ал-Каеда“ скоро една година пред насилството да почне да ескалира.
Европа
Во 2009 година, Танвир Хусеин, Асад Сарвар и Ахмед Абдула Али од Лондон, биле осудени за завера за активирање бомби во безалкохолни пијалаци во седум авиони за Канада и САД. . Сложената истрага за заговорот водена од полицијата и службата за безбедност вклучувала повеќе од година дена надзор спроведен од 200 полицајци. Официјални лица на Британија и САД рекле дека планот, за разлика од многу скорешни домашни европски терористички заговори, бил директно поврзан со Ал-Каеда и бил воден од високи исламски војници во Пакистан.
Арапскиот свет
По обединувањето на Јемен во 1990 година, вехабистите започнале да внесуваат мисионери во земјата со цел да го дестабилизираат капиталистичкиот север. Иако е малку веројатно дека Бин Ладен и Саудиска Ал-Каеда биле директно поврзани, личните контакти кои ги направиле ќе бидат утврдени во следната декада и употребени за бомбардирањето на УСС Кол. Растела загриженоста поради групата на Ал-Каеда во Јемен.
Во Ирак силите на Ал-Каеда кои не биле цврсто поврзани со водството биле вклучени во организацијата „Група за монотеизам и џихад“ водена од Абу Мусаб ал Заркави. Специјализирани за самоубиствени операции, тие биле „клучен поттикнувач“ на бунтот на сунитите. Иако тие имале мал удел во бунтот, околу 30-42% од вкупниот број на самоубиствени бомбашки напади кои се случиле во раните години се сметало дека се од организацијата на Заркави. Извештаите покажале дека поради пропустите, како неуспехот да се контролира пристапот до фабриката за муниција во Јусуфијах, големи количини на муниција се нашле во рацете на Ал-Каеда. Во ноември 2010 година, воената група Исламската држава Ирак, која е поврзана со Ал-Каеда во Ирак, се заканила дека ќе ги елиминира христијаните од Ирак.
Ал-Каеда започнала да обучува Палестинци во доцните 1990-ти. Ова не треба да сугерира дека борците во отпорот биле помалку застапени во мрежата, бидејќи голем број Палестинци, повеќето од Јордан, сакале да се придружат и успеале да добијат значајни функции во Авганистан. На големите групи како Хамас и Палестинскиот исламски џихад, кои соработувале со Ал-Каеда, им било тешко да прифатат стратешки сојуз, бидејќи се плашеле дека Ал-Каеда ќе ги кооптира нивните помали ќелии. Во последно време ова е можеби променето, бидејќи Израелските служби за безбедност и разузнавање сметаат дека Ал-Каеда успеала да инфилтрира операртивци од окупираните територии во Израел и го чека вистинското време за напад.
Кашмир
Бин Ладен и Ајман Ал Завахири сметале дека Индија е дел од заговорот на „крстоносците-ционистите-хиндуистите“ против исламскиот свет. Според извештајот од 2005 година „Ал-Каеда: Профил и проценка на заканата“ од Конгресната истражувачка служба, во раните деведесетти додека живеел во Судан, Бин Ладен бил вмешан во обука на војници за џихад во Кашмир. До 2001 година кашмирската воена група Харкат ул Муџахедин веќе станала дел од коалицијата на Ал-Каеда. Според високиот комесар за бегалци на Обединетите Нации, Ал-Каеда имала поставено бази во пакистанскиот дел на Кашмир (во Азад Кашмир и донекаде во Гилгит-Балтистан) за време на Каргилската војна во 1999 година и продолжила да оперира таму со премолчено одобрение од Пакистанската разузнавачка служба.
Многу од војниците активни во Кашмир биле обучувани во истите медреси (образовни институции) како Талибанците и Ал-Каеда. Фазлур Рехман Калил од кашмирската воена група Харкат ул Муџахедин бил потписник на декларацијата на Ал-Каеда од 1998 година за џихад против Америка и нејзините сојузници. Во „Писмо до американскиот народ “ напишано од Бин Ладен во 2002 година изјавил дека една од причините поради кои војувал со Америка е нејзината поддршка на Индија за проблемот во Кашмир. Во ноември 2001 година аеродромот во Катманду бил ставен на високо ниво на тревога по заканите дека Бин Ладен планира да киднапира авион оттаму и да го сруши во мета во Њу Делхи. Во 2002 година, секретарот за одбрана на САД, Доналд Рамсфелд, при едно патување во Њу Делхи, сугерирал дека Ал-Каеда е активна во Кашмир иако немал цврсти докази за тоа. Предложил поставување на високо технолошки сензори за да се спречат инфилтрирања на војници во индискиот дел на Кашмир. Во едно истражување во 2002 година биле откриени докази дека Ал-Каеда и нејзините филијали просперирале во пакистанскиот дел на Кашмир со премолчено одобрение од Пакистанската национална разузнавачка агенција (ИСИ). Во 2002 година специјален тим од Специјалната воздушна служба и Делта форс бил испратен во индискиот дел на Кашмир во потрага по Бин Ладен откако добиле информации дека бил засолнет од страна на кашмирската воена група Харкат ул Муџахедин, која претходно била одговорна за киднапирањето на туристи од западот во Кашмир во 1995 година. Највисоко рангираниот оперативец на Ал-Каеда од страна на Велика Британија, Рангзиб Ахмед, претходно се борел во Кашмир со групата Харкат ул Муџахедин и поминал некое време во индиски затвор откако бил фатен во Кашмир.
Сепак изјавил дека Ал-Каеда имала силни врски со кашмирските воени групи Лашкар е Таиба и Џаиш е Мухамед со седиште во Пакистан. Било забележано дека Вазиристан станало ново борбено поле на кашмирските војници против НАТО за поддршка на Ал-Каеда и Талибан. Дирен Барот, кој ја напишал „The Army of Madinah In Kashmir“ и бил оперативец на Ал-Каеда обвинет за учеството во терористичкиот заговор во 2004 година, бил обучуван за оружје и експлозиви во воен камп за обука во Кашмир.
Јусуф Сулејман
Јусуф Сулејман (р. во ) ― поет, критичар, писател за деца и преведувач од ромска националност во Македонија.
Ал-Каеда
Кашмир
Се верува дека Маулана Масод Азхар, основачот на другата кашмирска група Џаиш е Мухамед, неколкупати се сретнал со Бин Ладен и добил финансиска поддршка од него. Во 2002 година, Џаиш е Мухамед го организирале киднапирањето и убиството на Даниел Перл во операција извршена во соработка со Ал-Каеда и финансирана од Бин Ладен. Според американскиот експерт за антитероризам Брус Ридел, Ал-Каеда и талибанците биле вклучени во киднапирањето на летот 814 на индиската воздухопловна компанија во 1999 година, што довело до ослободување од индискиот затвор на Маулана Масуд Азхар и Ахмед Омар Саид Шеик во замена за патниците. Ова киднапирање било точно опишано од тогашниот индиски министер за надворешни работи Џасвант Синг како „генерална проба“ за нападите на 11 септември. Според зборовите на Абу Џандал, телохранител на Бин Ладен, Бин Ладен лично подготвил богата забава за добредојде на Азхар откако бил ослободен. Ахмед Омар Саид Шеик, кој бил во индискиот затвор поради неговата улога во киднапирањето на туристи од Западот во Индија во 1994 година и поради убиството на Даниел Перл, бил осуден на смртна казна од страна на Пакистан. Оперативецот на Ал-Каеда, Рашид Рауф, кој бил еден од обвинетите за авионската прекуокеанска завера во 2006 година, имал роднинска врска со Маулана Масуд Азхар.
Исто така е познато дека Лашкар е Таиба, кашмирската воена група која се смета дека стои позади нападите во Мумбаи во 2008 година, има силни врски со високи водачи на Ал-Каеда кои живеат во Пакистан. . Кон Крајот на 2002 година висок оперативец на Ал-Каеда, Абу Зубајдах, бил уапсен во засолниште кое му го обезбедиле Лашкар е Таиба во Фејсалабад. ФБИ верува дека Ал-Каеда и Лашкар долго време биле поврзани, а ЦИА дека Ал-Каеда ја финансира Лашкар е Таиба. Француски истражен судија, Жан-Луи Бругиер, врвен француски експерт за антитероризам кажал на Ројтерс во 2009 година дека Лашкар е Таиба не е повеќе пакистанско движење со само кашмирска политичка и воена агенда. Лашкар е Таиба се дел од Ал-Каеда.
Јусуф Сулејман
Животопис
Сулејман е роден во Скопје во 1950 година. Завршил средно образование. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1988 година. Го создал и го раководел Меѓународниот центар за литература, јазик и култура на Ромите во Македонија.
Ал-Каеда
Кашмир
Во видео објавено во 2008 година, висок оперативец на Ал-Каеда роден во Америка Адам Гадах изјавил дека „победата во Кашмир беше одложувана со години; тоа е ослобдувањето на џихадот таму од пречката која, по волјата на Алах, ќе биде првиот чекор кон победа над хиндуистичките окупатори на исламската земја“.
Во септември 2009 година, во нападите со беспилотни летала на САД наводно бил убиен Иљас Кашмири кој бил водач на Харкат ул Џихад ал Ислами, кашмирска воена група поврзана со Ал-Каеда. Кашмири бил опишан од страна на Брус Ридел како истакнат член на Ал Каеда, додека други го опишале како шеф на воените операции на Ал Каеда. Кашмири бил исто така обвинет од страна на САД и за заговор против данскиот весник „ Jyllands-Posten “ кој ги објавил контроверзните карикатури за пророкот Мухамед. Официјални лица од САД исто така веруваат дека Кашмири бил вклучен во нападот на кампот Чепман против ЦИА. Во јануари 2010 година индиските власти ја предупредиле Британија за заговор на Ал-Каеда да киднапира авион од Индиската авиокомпанија и да го сруши во Британски град. Оваа информација била откриена од испрашувањето на Амџад Хваџа, оперативец на Харкат ул Џихад ал Ислами, кој бил уапсен во Индија.
Во јануари 2010 година, министерот за одбрана на САД, Роберт Гејтс, додека бил во посета на Пакистан, изјавил дека Ал-Каеда се обидува да го дестабилизира регионот и планира да предизвика јадрена војна меѓу Пакистан и Индија.
Интернет
Тимоти Л. Томас тврди дека во почетокот на евакуацијата од Авганистан, во атмосфера на зголемена меѓународна внимателност, Ал-Каеда и нејзините следбеници почнале да комуницираат преку интернет за да не бидат откриени. Како резултат, употребата на интернетот од страна на организацијата станала пософистицирана, опфаќајќи финансирање, регрутирање, вмрежување, мобилизација, публицитет како и ширење, собирање и споделување на информации.