cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Италијанска градина
Вила д'Есте во Тиволи (1550–1572)
Фонтаната на бувот користела низа бронзени цевки како флејти за да го испушта звукот на птиците, но најпознатата одлика на градината била големата фонтана со оргули. Тоа го опишал францускиот филозоф Монтењ, кој ја посетил градината во 1580 година: „Музиката на Органската фонтана е вистинска музика, природно создадена. Таа е направена од вода која со голема сила паѓа во пештера, заоблена и засводена. Воздухот е принуден да излезе низ цевките на оргулите. Другата вода, минувајќи низ тркало, удира по одреден редослед на тастатурата на оргулите. Оргулите исто така го имитираат звукот на трубите, звукот на топовите и звук на мускети, направен од ненадејниот пад од вода.
Градината била суштински променета по смртта на кардиналот и во 17 век, и многу статуи беа продадени, но основните одлики останаа, а фонтаната Орган неодамна била обновена и повторно свири музика.
Вила Дела Торе (1559)
Вилата Дела Торе, изградена за Џулио Дела Торе, професор по право и хуманист во Верона, била пародија на класичните правила на Витрувиј; перистилот на зградата бил во совршено хармоничен стил на Витрувиус, но некои од камењата биле грубо исечени и со различни големини и украсени со маски кои прскале вода, што ја нарушувало класичната хармонија. „Зградата била деформирана: се чинеше дека е фатена во чудна, аморфна состојба, некаде груба рустикална едноставност и класично совршенство“. Камините внатре беа во форма на усти на гигантски маски. Надвор, градината била исполнета со вознемирувачки архитектонски елементи, вклучително и пештера чиј влез ја претставува устата на пеколот, со очи кои покажуваа огнови кои горат внатре.
Сакро Боско во Бомарцо, Лацио (1552–1585)
Градината е исполнета со огромни статуи, до кои се стигнува по осамени патеки. Тука се устата на смртта, куќа која се чинеше дека се распаѓа, фантастични животни и фигури, многу од нив издлабени од груба вулканска карпа во градината. Некои од сцените се преземени од романтичната епска поема Орландо Фуриосо од Лудовико Ариосто, други од делата на Данте Алигиери и Франческо Петрарка. Како што забележува еден натпис во градината, Сакро Боско „наликува само на себе, и на ништо друго“.
Вила Ланте
Вилата Ланте во Багнаја кај Витербо, која му се припишува на Џакомо Бароци да Вињола е, со познатите градини на Бомарзо, една од најпознатите италијански маниристички градини на изненадувања од 16 век. Првото изненадување за посетителот што доаѓа свежо од Вилата Фарнезе во Капрарола е разликата помеѓу двете вили во иста област, период, архитектонски маниристички стил и можеби од истиот архитект: има мала или воопшто сличност. Вилата Ланте е уредена не како доминантна единечна зграда со соседни градини како во Капрарола, туку со градините како главна одлика, поставена на главната оска и нагорнина на ридот како серија тераси помеѓу двете мали и релативно подложени казина.
Вилата е позната како „Вила Ланте“. Сепак, тоа не станало познато како ова се додека вилата не била предадена на Иполито Ланте Монтефелтро дела Ровере, војводата од Бомарзо, во 17 век, кога веќе била стара 100 години.
Градините Боболи
Градините Боболи, формираат познат парк во Фиренца, Италија, кој е дом на истакната колекција на скулптури кои датираат од шеснаесеттиот до осумнаесеттиот век, со некои римски антиквитети.
Џардино Џусти
Џардино Џусти биле засадени во 1580 година за да го опкружуваат Палацо Џусти, во Верона, Италија. Тие се сметаат за едни од најубавите ренесансни градини во Европа.
Џардино Бардини
Џардино Бардини е ренесансна градина во Фиренца. Само неодамна отворена за јавноста, тој е релативно малку познат. Пристапот се добива преку Виа де Барди, веднаш над патот од Музејот Бардини во областа Олтрарно во градот, иако градините излегуваат на Коста ди Сан Џорџо, на кој се поврзуваат Форте ди Белведере и Џардино ди Боболи во врти.
Вила Алдобрандини
Вила Алдобрандини е вила во Фраскати, Италија, сопственост на семејството Алдобрандини. Исто така познат како Белведере по својата шармантна локација со поглед на целата долина до Рим, изграден е по наредба на кардиналот Пјетро Алдобрандини, внук на папата Климент VIII над претходно постоечко здание изградено од ватиканскиот прелат Алесандро Руфини во 1550 година.
Вилата била повторно изградена во сегашната форма од Џакомо дела Порта од 1598 до 1602 година, а потоа ја довршиле Карло Мадерно и Џовани Фонтана. Особено познат е Театро дела Аква, од Карло Мадерно и Оразио Оливиери. Други истакнати вили со структура за играње вода се Вилата д'Есте во Тиволи и Вилата Торлонија исто така во Фраскати.
Палатата Казерта
Кралската палата Казерта е поранешна кралска резиденција во Казерта, изградена за бурбонските кралеви од Неапол.
Градината, типичен пример за барокното проширување на формалните глетки, се протега на 120 ha, делумно на ридски терен. Инспириран е од Версајските градини, но најчесто се смета за супериорен по убавина. Паркот започнува од задната фасада на палатата, опкружен со долга уличка со вештачки фонтани и каскади. Во горниот дел има англиска градина дизајнирана во 1780-тите од Карло Ванвители и обучениот во Лондон планер-дизајнер Џон Грејфер, препорачана на Сер Вилијам Хамилтон од Сер Џозеф Бенкс.
Фонтаните и каскадите, од кои секоја пополнува по една васка, со архитектура и хидраулика од Лујџи Ванвители во интервали по широк прав канал што се протега до хоризонтот, им конкурираа на оние во Петерхоф надвор од Санкт Петербург. Тие вклучуваат:
Голема популација на фигури од класичната антика биле моделирани од Гаетано Саломон за градините на Реџа, и изведени од големи работилници.
Изола Бела (Езерото Маџоре)
Изола Бела е еден од Боромските острови Лаго Маџоре во северна Италија. Островот се наоѓа во Боромејскиот Залив на 400 метри од езерскиот град Стреса. Изола Бела е долга 320 метри, а широка 400 метри и е целосно окупирана од Палацо Боромео и нејзината италијанска градина.
Француска градина
Формата на Француската градина била под силно влијание на Италијанските градини од ренесансата и во голема мера била фиксирана до средината на 17 век.
По неговата кампања во Италија во 1495 година, каде што ги видел градините и замоците на Неапол, кралот Чарлс VIII довел италијански занаетчии и дизајнери на градини, како што е Пачело да Меркољано, од Неапол и наредил изградба на градини во италијански стил во неговата резиденција во Шато д'Амбоаз. Неговиот наследник Хенри II, кој исто така патувал во Италија и се сретнал со Леонардо да Винчи, имал италијанска градина создадена во близина во Шато де Блоа. Почнувајќи од 1528 година, францускиот крал Франциско I создаде нови градини во палатата Фонтенбло, во кои има фонтани, партери, шума од борови дрвја донесени од Прованса и првото вештачко грото во Франција. Шато де Шенонсо имаше две градини во нов стил: едната создадена за Дајан де Поатје во 1551 година, а втората за Катерина де Медичи во 1560 година.
Во 1536 година, архитектот Филибер де Лорме, по неговото враќање од Рим, ги создал градините на Шато д'Анет следејќи ги Италијанските правила за пропорција. Внимателно подготвената хармонија на Анет, со нејзините партери и површини на вода интегрирани со делови од зеленило, стана еден од најраните и највлијателните примери на класичната француска градина.
Англиска градина
Има одредено Италијанско влијание во елизабетанскиот дел од градината во салата Хардвик. Италијанска градина во Вотон Хаус во Сари, засадена помеѓу 1643 и 1652 година од Џон Евелин и неговиот постар брат Џорџ. Таа градина е најпознатата одлика на куќата.
IC 1862
IC 1862 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1862 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1862 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 12,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 52' 49"".
Други поделби
Проучување на IC 1862 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1638720.
Агнодика
Агнодика (Ἀγνοδίκη, Агнодики; век п.н.е.) ― легендарна фигура позната како прва жена бабица или лекар во античка Атина. Нејзината приказна ја раскажува римскиот автор Гај Јулиј Хигин во неговите „Фабули“. Агнодика се верува дека не е историска личност, но нејзината приказна честопати се користи како пример за жени кои практикуваат акушерство или медицина.
Според Хигин, Агнодика студирала медицина кај Херофил и работела како лекар во нејзиниот град Атина маскирана како маж, затоа што на жените во тоа време им било забрането да практикуваат медицина. Како што растела нејзината популарност кај женските пациенти, другите лекари ја обвиниле дека ги заведува жените во Атина. Таа била судена за овој наводен прекршок, на што таа одговорила со кревање на туниката и откривање на својот пол (гест познат на антички грчки како аназирмос). Таа била обвинета за незаконско практикување медицина како жена, но истовремено била одбранета од атинските жени кои ја препознале пофалиле нејзината стручност и нејзините ефикасни третмани. Таа била ослободена од обвинението, а законот против женските лекари во Атина бил укинат.
Животна приказна
Според записите на Хигин, Агнодика живеела во античка Атина, каде во тоа време на жените им било забрането да студираат медицина. Со цел да научи медицина, таа се маскирала во маж, носела кратка коса и била ученичка на Херофил во Александрија. Бидејќи се обучила како лекар, Агнодика главно ги третирала бремените жени, кои не сакале да се консултираат со мажи лекари. Другите лекари, кои биле љубоморни на успехот на Агнодика, ја обвиниле дека ги заведува своите пациенти. На судење пред Ареопагот, Агнодика открила дека е жена со соблекување на својата облека. По ова таа била обвинета за кршење на законот со кој им се забранувало на жените да практикуваат медицина, но во нејзина одбрана застанале сопругите на важни Атињани кои ги лекувала. Како одговор на ова, законот бил изменет за да им се овозможи на жените да практикуваат медицина.
Хигин ја опишува Агнодика како акушерка (obstetrix), поради нејзиното образование. Сепак, Хелен Кинг забележува дека во античкиот свет не постоел „формален систем за лиценцирање“ на медицински лица и дека е анахроносно да се прави посебна поделба помеѓу категории како „бабица“ и „акушерка“.
Историчност
Современите научници генерално се сомневаат дека Агнодика била вистинска историска личност. Проблемите со прифаќањето на Агнодика како историска личност се поврзуваат со неможноста точно да се одреди времето на нејзино живеење и дејствување, како и неверојатното тврдење на Хигин дека немало „ акушерство “ во Атина пред Агнодика, кога литературните и епиграфските докази покажуваат дека постоеле познати акушерки. Хигин тврди дека Агнодика учела медицина кај „ некој Херофил“ - генерално поистоветен со Херофил од Халкидон, антички лекар познат по својата работа на гинекологија, заслужен за откривањето на јајниците. Ако ова се земе за точно, Агнодика живеела во четвртиот или почетокот на третиот век п.н.е.
Приказни слични на оние од Агнодика може да се најдат во различни контексти, вклучително и други приказни за прикажување на женското тело во грчко-римската култура. Интерпретацијата на приказната варира во зависност од тоа дали ја гледаме од перспектива на античката медицинска пракса или како уметнички артефак надвор од литературниот канон.
Оние кои веруваат во историчноста на Агнодика, доаѓаат до два одделни заклучоци во кои се објаснува недостатокот на акушерки во Атина пред неа. Првата теорија е дека немало акушерки пред Агнодика; другата вели дека иако ималу акушерки пред Агнодика, со закон им било забрането да практикуваат медицина. Оваа втора теорија ја развива Кејт Хурд-Мид, во 1938 година, која прва ја предлага тезата дека на жените да им било забрането да практикуваат медицина затоа што биле обвинети за вршење абортуси. Ова толкување на приказната за Агнодика е без фактичка основа што ја повторија некои современи феминистички историчарки на жени во медицината, како што е Маргарет Алиќ.
Иако неретка е практиката во минатите општества ваквиот тип на приказни да се читаат како вистинити, приказната за Агнодика често се смета за измислена. Прво, приказната честопати се изучува како важен додаток, на особено големата постоечка маса на слични приказни во медицинската историја, што портретираат луѓе кои се борат и страдаат поради социјална неусогласеност со цел да им помогнат на другите, особено кога станува збор за медицинските права. Исто така, низ призма на културниот контекст, чинот на откривање на телото како форма на бунт е вообичаена тема во ваквите неконформистички приказни на Средоземјето. Пронајдени се и ископани мали деликатни статуи на жени кои репрезентираат откривање на телото, но поради недостатокот информации тие не може дирекно да се поврзат со Агнодика. Веројатност за постоењето на Агнодика се доведува во прашање поради тоа што нејзиното име - „чиста пред правдата“, исто така, делува интенционално. Најпознатите од овие фигурини потекнуваат од Приене, но има и други кои се откриени на различни места во Средоземјето. Контроверзноста за тоа дали овие фигурини се поврзани со Агнодика продолжува меѓу научниците и оние кои се заинтересирани за античката акушерка.
Женски лекарки во Стара Грција
Според воведните зборови на приказната раскажана од Хигин, „античките грци немале бабици“; сепак, на крајот на приказната, на слободните жени им е дозволено да учат „медицина“. Ова го остава отворено прашањето дали Агнодика би требало да биде првата бабица или прва жена лекар. Ненси Деманд тврди дека во хипократскиот период, некои бабици го зголемиле својот статус работејќи заедно со машки лекари. Сепак, тешкотијата да се стави датум на приказната за Агнодика значи дека не можеме да ја поврземе со овој аргумент. Надвор од приказната, имаме докази не само за акушерки во Стара Грција, туку и за жени лекари, кои можеби ги лекувале сите пациенти, а не само жените и децата. Овој доказ доаѓа од натписи; во хипократските трактати не се споменуваат акушерки, туку „женски исцелители“. Хипократските трактати вклучуваат Исечок на фетусот, кој детално опишува како да се отстрани дете ако породувањето не се одвива нормално. Не е јасно дали постоењето на овој трактат значи дека жените биле вклучени само во нормално породување, а мажите во останатите случаи.
Влијание врз жените во медицината
На приказната за Агнодика се повикува уште од шеснаесеттиот век со цел да се тргнат рестрикциите поврзани со полот во рамките на медицинската професија. Така, приказната се користела пример во подемот на акушерството во XVIII век и во борбата на жените за влез во медицинската професија во XIX век. Елизабет Селие, „Попиш-бабица“ од XVII век, се смета за модерната Агнодика.
Парадокс (стилистика)
Во литературата
Зборот парадокс има и литературно значење. Израз што остро се разликува со општоприфатените мислења и кој се противи на логиката се нарекува парадокс. Се разликува од оксиморон и иронија поради тоа што не станува збор за чиста спротивност на две работи, туку само за нескладни.
Пр. „Не сме толку богати, да купуваме толку евтини работи.’
Александар Александров (фудбалер април 1986)
Александар Александров (роден на 13 април 1986, во Шумен) — фудбалер, играч од одбраната на Лудогорец и на бугарската репрезентација.
Черно Море
Во клубот од Варна, прво под раководството на Илиан Илиев, а потоа и на Јасен Петров, Александров се утврдила како стартер во одбраната на "морјаците". Своето деби во лигата за Черно Море го направил на 17 септември 2005 година, влагувајќи како замена во победата со 4-0 над Беласица Петрич. На 29 април 2006 година, тој го постигна својот прв гол, победничкиот за Черно Море на гостувањето против Пирин Благоевград (1-0). Во неговата прва сезона во Черно Море, тој направил 21 настап во А група.
Исник Алими
Исник Аљими (роден на 2 февруари 1994, во Струга) — македонски фудбалер кој во моментов игра за младинскиот тим на Кјево во Кампионато Примавера.
Александар Александров (фудбалер април 1986)
Черно Море
Својот втор гол за клубот го постигнал во победата со 2-1 над Черноморец Бургас на 20 октомври 2007 година, прв на домашен терен.
На 5 април 2011 година, Александров бил исклучен во натпреварот против ЦСКА Софија во Купот на Бугарија што неховиот тим го загубил со 2-0; тоа бил неговиот прв црвен картон во дресот на Черно Море. Две недели подоцна, тој потпишал продолжување на договорот на две години кој го држел во Черно Море до 2013 година.
Лудогорец
Во јануари 2014, Александров потпишал за бугарскиот шампион Лудогорец и го направил своето во A Група на 30 март 2014 година, играјќи ги сите 90 минути во ремито 1-1 против Ботев Пловдив. На 7 мај со победата над Локомотив Пловдив со 1-0 на домашен терен, Александров станал шампион на Бугарија со Лудогорец.
Следната сезона дебитирал во групната фаза од Лигата на шампионите, играјќи ги сите 90 минути во поразот со 2-1 од Ливерпул на Енфилд. Сезоната ја завршил со 13 настапи во првенството, 2 во купот, 1 во суперкупот и 5 во Лигата на шампионите, помагајќи орлите да ја освојат четвртата титула по ред во А група и да го совладаат Ботев Пловдив во суперкупот.
Репрезентативна кариера
Во периодот помеѓу 2006 и 2008 година Александров настапувал за младата репрезентација на Бугарија под 21 година.
Во март 2008 година, селектор на сениорската репрезентација Пламен Марков го повикал Александар во репрезентацијата за пријателскиот натпревар против Финска. Меѓутоа, своето деби го направил пет години подоцна кога Љубослав Пенев бил селектор, влагувајќи како замена за повредениот Илија Миланов во пријателски натпревар на гости против Јапонија игран на 30 мај 2013. На 7 февруари 2015 година, ги одиграл сите 90 минути во пријателскиот натпревар против Романија што завршил 0-0. На 28 март 2015 година, тој бил стартер и останал на теренот во текот на целиот натпревар во ремито 2-2 против Италија во квалификациите за Евро 2016; првиот официјален натпревар на клупата на Бугарија за новиот селектор Ивајло Петев.
Прадо
Музејот Прадо (Museo del Prado [muˈseo ðel ˈpɾaðo]), службено познат како Национален музеј Прадо (Museo Nacional del Prado), ― главниот шпански национален ликовен музеј, сместен во средиштето на Мадрид. Нашироко е сметан дека сместува едни од најдобрите светски збирки на европска уметност, која датира од 12 век до почетокот на 20 век, заснована на поранешната шпанска кралска збирка и единствената најдобра збирка на шпанската уметност. Основан како музеј на слики и вајарски дела во 1819 година, содржи и важни збирки на други видови дела. Музејот Прадо е едно од најпосетуваните места во светот и е сметан за еден од најголемите ликовни музеи во светот. Многубројните дела на Франциско Гоја, најобемно застапениот уметник, како и на Јероним Бос, Ел Греко, Петер Пол Рубенс, Тицијан и Диего Веласкес, се некои од главните претставници на збирката. Веласкез и неговото остро око и чувствителство биле исто така одговорни за носење на голем дел од прекрасната музејска збирка на италијански мајстори во Шпанија, сега најголемата надвор од Италија.
Во моментов, збирката содржи околу 8.200 цртежи, 7.600 слики, 4.800 графики и 1.000 вајарски дела, како и многу други уметнички дела и историски документи. Почнувајќи од 2012 година, музејот изложил околу 1.300 дела во главните згради, додека околу 3.100 дела биле на привремен заем на различни музеи и службени установи. Останатите биле во складиште.
Поради пандемијата на КОВИД-19, во 2020 година посетеноста била намалена за 76 отсто на 852.161. Сепак, Прадо бил рангиран како 16-ти најпосетуван музеј на листата на најпосетувани ликовни музеи во светот во 2020 година. Тој е еден од најголемите музеи во Шпанија.
Историска структура
Музејот Прадо е една од зградите изградени за време на владеењето на Карлос III како дел од грандиозната градежна шема дизајнирана да му даде на Мадрид монументален урбан простор. Зградата во која е сместен Музејот Прадо првично била замислена од Хозе Моњино и Редондо, гроф на Флоридабланка и била нарачана во 1785 година од Карлос III за реурбанизација на Пасео дел Прадо. За таа цел, Карлос III го повикал еден од неговите омилени архитекти, Хуан де Виљануева, автор и на блиската Ботаничка градина и Градското собрание на Мадрид.
Прадо (значејќи „ливада“) каде што сега се наоѓа музејот го дала своето име на областа, Салон дел Прадо (подоцна Пасео дел Прадо) и на самиот музеј по национализацијата. Работата на зградата престанала на крајот на владеењето на Карлос III и во текот на Полуостровската војна и била повторно започната само за време на владеењето на внукот на Карлос III, Фернандо VII. Просториите биле користени како штаб за коњаницата и продавница за барут за наполеонските војски со седиште во Мадрид за време на војната.
Следните реновирања што ги претрпиел овој музеј, ги извршил британскиот архитект Норман Фостер. Ова реновирање било одобрено во јуни 2020 година и се очекува да трае најмалку четири години.
Музеи во близина
Прадо, со блискиот Музеј „Тисен-Борнемиса“ и Музејот „Кралица Софија“, го створува Златниот триаголник на уметноста во Мадрид.
Во близина е Кралската Академија за ликовни уметности „Св. Фердинанд“. Археолошкиот музеј содржи дел од уметноста на Стариот Египет, Месопотамија, Грција и Рим, порано во збирката на Прадо.
Во близина е и Поморскиот музеј, управуван од Министерството за одбрана.
На Google Earth
Во 2009 година, музејот Прадо избрал 14 од неговите најважни слики кои ќе бидат прикажани на Google Earth и Google Maps со исклучително висока резолуција, а најголемата е прикажана со 14.000 мегапиксели. Способноста за зумирање на сликите овозможува поглед одблиску на текстурата на бојата и фините детали.
ПУ „Александар Здравковски“ - Јанчиште
Основно училиште „Александар Здравковски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Александар Здравковски - Јанчиште; скратено: ПООУ „Александар Здравковски“) — подрачно основно училиште во селото Јанчиште.
Името на училиштето е во чест на Александар Здравковски.
Местоположба
Селото се наоѓа на работ од селото Јанчиште.
Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
ОУ „Кирил и Методиј“ - Тетово
Кирил и Методиј — општинско основно училиште основано во 1988 година од Општина Тетово како училиште каде што учениците ќе ce здобијат co основнo образование на два јазика: македонски и албански јазик. ОУ „Кирил и Методиј“ е централно училиште, во склоп на која е и периферното училиште во цело Фалише.
ОУ „Кирил и Методиј“ се наоѓа во триаголникот на улиците „Благоја Тоска“, „Видое Смилевски-Бато“ и „Илинденска“, дел од градот Тетово на територијата на месната заедница „Тетекс“. Месната заедница „Тетекс“ е со мултиетнички состав: Албанци, Македонци, роми и други.
Вкупниот број на учениците достигнува 840 ученици во 35 паралелки, од кои 27 на албански и 8 на македонски јазик.Училиштето работи во две смени. Училиштетo брои вкупно 69 работници од кои 56 наставници, 3 администратори (директор, педагог и секретар) и 10 текнички персонал.
1111
1111 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1111 година од новата ера, 111. од вториот милениум, 11. од XII век и втора од 1110-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6619 и 6620 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5861 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4871 и 4872 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1864.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1111 година се протега во 3747 и 3748, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3807 и 3808 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1654. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 504 и 505 исламска година.
Соња Стамболџиоска
Филмографија
Стамболџиоска ги остварила филмските улоги:
Песочани
Песочани — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото Песочани се наоѓа во областа Дебрца, Охридско. Селото се наоѓа на јужното подножје на Славеј Планина. Низ селото тече реката Песочица.
Соседни села на селото Песочани се: од југозапад селото Црвена Вода, од запад селото Присовјани, од југ селото Ново Село, од север селото Лактиње, и од североисток селото Издеглавје.
Историја
Во XIX век, Песочани се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
При задушувањето на Охридско-дебарското востание во 1913 година во селото Песочани биле убиени 107 муслимани од страна на српската војска.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Песочани имало 360 жители, сите Албанци муслимани.
Според пописот од 2002 година, во селото Песочани живееле 95 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 74 жители, од кои 57 Македонци и 17 лица без податоци.
Родови
Песочани е македонско православно село. Во селото нема староседелски родови, бидејќи селото во првата половина од XIX век било населено со муслиманско албанско население, кое потекнувало од околината на Дебар. Кога Албанците се населиле во Песочани, тие ги раселиле и некои села во Песочанската Долина кои постоеле, како селото Радомирово, кое имало околу 300 домаќинства и селото Влашки Ќуки, кое било населено со Власи. Иселеници од македонското село Радомирово има во селото Лешани, таму се Грбаковци (30 к.). Од нивното населување па сѐ до протерувањето во 1922 година селото било муслиманско, со што Песочани било единствено муслиманско село во Дебрца. Но, во 1922 година селото било уништено и муслиманите биле растерани. Тие избегале во Охрид и Струга, потоа албанските струшки села Корошишта и Делагожда, кичевското село Другово, како и во Турција. Набрзо по нивното раселување во Песочани се населуваат Македонци од околните села.
Доселениците во селото ги носат имињата на селата од кои се доселени: Црвеноводчани (20 к.) доселени се од селото Црвена Вода; Годивјанци (12 к.), доселени се од селото Годивје; Лактинци (10к.), доселени се од селото Лактиње; Врбјанци (5 к.), доселени се од селото Врбјани и Арбиновци (1к.), доселени се од селото Арбиново. Сите наведени доселеници имаат роднини во селата од кои се доселени.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото Песочани се:
Македонци: Наумовци (5 к.) доселени се од селото Врбјани во периодот од 1921-1928 година, каде припаѓале на родот Митревци; Ѓаковци или Ѓоковци (2 к.) доселени се од селото Годивје во 1923 година, каде припаѓале на исотимениот род; Ќубезијовци или Копиљаковци (5 к.) доселени се во 1923 година од селото Лактиње, каде припаѓале на родот Вељановци; Кисковци или Дуковци (3 к.) доселени се во 1928 година од селото Лактиње, каде припаѓале на родот Дуковци; Балазовци (3 к.) се делат на Димовци и Дојчиновци, доселени се од селото Лактиње во 1928 година, каде припаѓале на истоимениот род; Куртовци или Ѓурчиновци (1 к.) доселени се во 1928 година од селото Годивје, таму припаѓале на родот Куртовци; Трајановци (9 к.) се делат на Таневци, Никодиновци, Петревци, Неделковци и Филчевци, доселени се во периодот од 1926 до 1937 година од селото Црвена Вода, каде припаѓале на родот Трајановци; Апостоловци (2 к.) доселени се во 1927 година од селото Годивје, каде припаѓале на истоимениот род; Шијаковци (6 к.) се делат на Китановци, Костадиновци, Несторовци, Мицковци, Вељановци, доселени се во периодот од 1927 до 1947 година од селото Црвена Вода, таму припаѓале на родот Шијаковци; Балтаковци (1 к.) доселени се во 1928 година од селото Црвена Вода, а таму се доселиле од селото Брежани во првата половина на XIX век; Мацковци или Ѓурковци (1 к.) во селото се познати и како Петревци. Доселени се во 1928 година од селото Црвена Вода, каде припаѓале на истоимениот род; Коњаровци (1 к.) во селото се познати и како Јолевци. Доселени се во 1931 година од селото Арбиново, каде припаѓале на истоимениот род.
Албанци: Џеловци (1 к.) во периодот од 1921 до 1929 година живееле во селото Поум, па се вратиле назад во Песочани; Лимановци (1 к.) во периодот од 1921 до 1930 година живееле во Кичево, па се вратиле назад; Веселовци (1 к.) во периодот од 1921 до 1943 година живееле во селото Делогожди, па и они се вратиле назад.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото претставувало седиште на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото влегувало во рамките на тогашната Општина Белчишта, во која покрај селото Песочани, се наоѓале и селата Белчишта, Ботун, Брежани, Велмеј, Горно Средоречие, Грко Поле, Долно Средоречие, Злести, Лешани, Ново Село и Црвена Вода. Во периодот 1950-1952 година, селото Песочани се наоѓало во некогашната Општина Ново Село, во која влегувале селата Ботун, Ново Село, Песочани и Црвена Вода.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1317 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 76 гласачи.
Банџи-скокање
Банџи скокање — прастар ритуал што потекнува од островите на Тихиот Океан, поточно од едно село од островите на Вануату. За да скокате банџи, потребна ви е висока структура и долго гумирано јаже, кое го врзувате на зглобовите од вашите нозе, а другиот крај на кулата. Слободното паѓање е главната поента која го качува адреналинот. Енергијата на падот ја апсорбира јажето, кое се растегнува, а скокачот осцилира горе-долу додека да се стабилизира енергијата сосема.
Историја
Луѓето од селото кои биле сведоци на овој настан, толку многу се воодушевиле на скокот што го извела жената, што почнале да го практикуваат скокањето, кое го претвориле во ритуал за докажување на машкоста.
Космос-1412
Космос-1412 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 2 октомври 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 249.
Франц I (Свето Римско Царство)
Франц I (François Etienne, Franz Stephan von Lothringen, роден на во  - починал на  во ) — владетел од Лотариншката династија како цар на Светото Римско Царство (1745-1765), надвојвода од Австрија (1740-1765), војвода од Токсана (1737-1765) и војвода од Лорена (1729-1737).
Рани години
Франц е роден во Нанси на 8 декември 1708 како втор син на војводата од Лорена Леополд (1679-1729) и неговата сопруга, француската принцеза Елизабета-Шарлота Орлеанска (1676-1744).
Со австриските Хабсбурговци Франц Стефан бил поврзан преку неговата баба Елеонора, ќерка на царот Фердинанд III. Семејството на Франц Стефан одржувало исклучително добри односи со светиот римски цар КарлО VI, кој планирал да ја омажи својата ќерка Марија Терезија за постариот брат на Франц - Леополд-Клеменс, кој бил наследник на лотарингската круна.
Леополд-Клеменс сепак починал во 1723 година. Така Франц Стефан станал наследник на Лорена и царот Карло VI решил да го ожени Франц Стефан за својата ќерка. Во 1723 година Франц заминал во Виена, каде бил под особеното покровителство на царот. Во Австрија, Франц Стефан станал владетел на Војводство Тешен. Во Австрија Франц останал 6 години до смртта на својот татко во 1729 година, кога официјално го наследил престолот на Лорена. Во 1732 Франц Стефан бил назначен за царски намесник во Унгарија.
Виена
За време на престојот на Франц Стефан во Виена меѓу него и Марија Терезија се родила љубов, но поради политичката ситуација во Западна Европа во почетокот на 30-тите години, планираниот брак бил под знак прашалник. Војната за полското наследство од 1733 година, војната против Франција и Шпанија и баварските претензии за австриската круна по смртта на Карло VI биле причина владата во Виена да планира двоен династички брак - Марија Терезија како наследничка на Австрија, Чешка и Унгарија требало да биде омажена за баварскиот принц додека нејзината сестра за Карло од Шпанија.
Во 1735 година, по завршувањето на војната за полското наследство, царот Карло VI се согласил да го компензира францускиот кандидат за полската круна Станислав Лешчињски со Лорена, принудувајќи го Франц Стефан да се откаже од Лорена, во замена за Големото Војводство Тоскана, а неговиот брак со Марија Терезија повторно станал можен. Покрај тоа Франц Стефан бил назначен за управител во Холандија, а неговиот брат бил оженет за сестрата на Марија Терезија.
Така на 16 февруари 1736 година Франц Стефан и Марија Терезија се венчале во Виена, по кое заминале да живеат во Фиренца, каде Франц станал наследник на последниот владетел од Медичи.
Цар
Во 1740 година починал царот Карло VI, која според Прагматичната санкција од 1713 година го наследила престолот на Австрија, Чешка и Унгарија. На 13 септември 1745 година Марија Терезија го обезбедила престолот за својот сопруг. Марија Терезија била лудо вљубена во нејзиниот сопруг и му родила многу деца.
Франц Стефан починал на 18 август 1765 година во Инсбрук.
Семејство
Франц I со својата сопруга Марија Терезија имале 16 деца:
Mesoceros
Mesoceros е род на рогови кои припаѓаат на фамилијата Notothyladaceae.
Видовите од овој род се наоѓаат најмногу во Австралија.
Вид:
Милка Христова
Милка Христова (р. во ) — македонски доктор по медицина и поранешен пратеник во Собранието на Македонија од страна на ВМРО-ДПМНЕ.
Животопис
Милка Христова дипломирала на Медицинскиот факултет во Скопје како докторка на медицина и станала специјалист по училишна медицина во Делчево.
Христова во два мандати ја извршувала и функцијата советник од редовите на советничкиот список на ВМРО-ДПМНЕ во Општина Делчево. Таа е дел од Комисијата за здравство при Општинскиот комитет на ВМРО-ДПМНЕ во Делчево. Истовремено, Милка Христова е и член на претседателството на Унијата на жени во Делчево.
NGC 5281
NGC 5281 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кентаур, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5281 се споменува и како OCL 911, ESO 97-SC5.
Откривање
Телото е откриено на 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 46 м 36,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -62° 54' 34"".
Други поделби
Проучување на NGC 5281 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 451; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9008. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Универзитет за странски јазици Хангук
Универзитетот за странски јазици Хангук (корејски: 한국 외국어 대학, англиски: Hankuk University of Foreign Studies (HUFS )) е еден од водечките универзитети во Република Кореја.
Универзитетот Хангук е постојано рангиран меѓу најпрестижните високообразовни институции во Кореја, а особено рангиран е на врвот во областа на странските јазици. Во 2007 г., универзитетот Хангук освои третото место меѓу сите корејски универзитети на Индексот за задоволство на националните клиенти и беше втор во однос на интернационализација две години по ред во рангирањето на универзитети на весникот Чунганг Илбо (корејски: 중앙일, англиски: JoongAng Ilbo). Според евалуацијата, во 2008 г. универзитетот исто така е рангиран втор за истражување, факултет, репутација и застапеност на алумни меѓу универзитетите без медицински факултет. Универзитетот Хангук е рангиран како најдобар корејски универзитет во однос на глобализацијата во Светското рангирање на универзитети на „Квакварели Симондс“ (Quacquarelli Сајмондс) во 2010 г.
Многу од претходните и сегашните корејски дипломати и амбасадори имаат дипломирано на Универзитетот Хангук. На универзитетот исто така се наоѓа еден од водечките факултети за толкување и преведување во светот и ја должи, во голема мера, својата силна репутација на застапеноста на 45 јазични катедри, што е трет најголем број во светот. Универзитетот Хангук, исто така има најдобар углед во областа на меѓународните студии, дипломатија, надворешни работи и трговија, радиодифузија и мас-медиуми.
Кинџаџа
Кинџаџа или вистинско име Лев Грешилов е продуцент на психоделичен транс и живее во Москва, Русија. Неговото уметничко име е изведено од насловот на популарниот советски филм „Кин-џа-џа!“ Во моментов соработува со издавачката куќа Osom Music.
Музички групи
Тој е дел од реномираната музичка група ОСОМ, кои се познати по создавањето на психоделични класични светски хитови од висока класа. Кинџаџа настапувал пред 160.000 обожаватели во СаундБум во 2012 година..
ОУ „Кирил и Методиј“ - Центар
Кирил и Методиј — основно училиште во Центар, Општина Центар.
NGC 698
NGC 698 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 698 се споменува и како ESO 353-51, MCG -6-5-5, AM 0147-350.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 698 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 698 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 49 м 43,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 34° 49' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 164°.
Други поделби
Проучување на NGC 698 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6710. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 353; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7008.
NGC 7708
NGC 7708 — астеризам во соѕвездието Кефеј, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 септември 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7708 е од видот *Grp. NGC 7708 има само една позната привидна димензија, која изнесува 30'.
Други поделби
Проучување на NGC 7708 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 3; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4486. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 560.
Одисеас Елитис
Одисеас Елитис е роден во 1912 година во Ираклион. Починал во 1996 година во Атина. По неговата смрт многу улици, плоштади, училишта ширум цела Грција ќе го носат неговото име, како и аеродромот на Островот Лезбос, од каде што потекнувале неговите родители и каде што тој го поминал своето детство на островот Крит, каде што е роден и Никос Казанѕакис, авторот на романите „Алексис Зорбас“ и „Христос повторно распнат“.
Животопис
Уште во раната младост Елитис се преселил во Атина, каде што ќе заврши Правен факултет, но песните, „сирените“ на литературата и на уметноста брзо ќе го примамат, и тој наполно ќе и се посвети на поезијата, веднаш ќе го смени и своето презиме Алепуделис во Елитис, кое звучи воинствено, и според неговото толкување уште одразува и неколку други концепти на грчката мисла како Грција(Елас), надеж(Елпида), слобода(Елефтерија) и митолошката женска убавина и привлечност олицетворена во Елена. Во 1979 година ја добива Нобеловата награда. Своите први песни ги објавува во 1935 година во ревијата „Неја грамата“ („Нови тескстови“).
Творештво
Во почетокот на 1940 Елитис учествува во Албанскиот фронт против инвазијата на фашистичка Италија, што ќе го поттикне да го напише своето познато поетско дело „Херојска тажаленка за паднатиот потпоручник на албанскиот фронт“, една возбудлива епотеја која значи премин од „сетилноста“ и „светлината“ што беа израз на чистиот естетизам, кон „трагичното“ и „херојското“. Од 1948 до 1952 година Елитис многу патува. Во Париз се сретнува со „патријархот“ на недреализмот Андре Бретон, ги запознава и другите големи претставници на надреалистичкиот правец во литературата Анри Мишо, Пол Елиар и Рене Шар. За време на полковничкиот режим, Елитис е протеран од Грција и неколку години поминал во Париз, како и многумина негови сонародници, меѓу кои и Мелиса Меркури, Микис Теодоракис, Никифорос Вретакос и други. Иако современата грчка литература даде неколку мошне значајни поети, чии имиња можеби попознати во светот од името на Елитис, сепак, Елитис е најомилен меѓу грчкиот народ, дури тој е еден вид народен поет, а тоа го постигнал особено со својата поема „Херојската тажаленка за паднатиот потпоручник на албанскиот фронт“, во која се опеани херојските настани од Втората светска војна, и со неговото големо и многуопфатно дело „Аксион ести“ чиј наслов е земен од грчко-ортодоксната литургија, што во буквале превод значи „Достојно да се биде“ или  „Заслужен“. Тоа е всушност циклус од митски песни врз кои Елитис работел цела една деценијаи првпат во облик на книга се појави во 1959 година, за да стане една од најчитаните книги во Грција, добивајќи го луксузниот епитет „Библијата на грчкиот народ“. Во „Аксион Ести“ Елитис се обидува да ги внесе сите можни поетски форми, започнувајќи од византиските химни, преку песните за „Клефтите“(борци против турското ропство), па сè до слободниот стих, до долгосложниот верзал, а во неколкуте интервали, црпи поетски искуства од народната проза и од мемоарската проза на легендарниот грчки војсководец од 1821 година, Јанис Макријанис. Широки размери на популарноста доби диру кога Микис Теодоракис напиша музика за него, за да го прифати како свој нов Хомер, како што Грците од минатиот век го прифатиле поетот Дионисиос Соломос, или како што подоцна за време на Метаксасовата црна диктатура и за време на окупацијата ќе ги прифати националните поети Костис Паламас и Ангелос Сикелјанос. Инспирирани од стиховите на Елитис музика пишуваат и други грчки композитори, како на пример, мошне популарниот Хаѕидакис. Меѓу другите стихозбирки на Елитис секако треба да бидат споменати и книгите „Клепсидра на непознатото“ издадена уште во 1937 година, за која некои критичари сметаат дека е најдобра негова книга, потоа „Дрво на светлината“,(1971), „Марија Облак“,(1978), „Сонцето прво“,(1979), „Шест и уште една грижа за небото“,(1971) и есеистичката книга „Отворени карти“. Покрај тоа, Елитис има објавено и неколку монографии, како и библиографски изданија на своите песни со илустрации од Пикасо, Матис и други светски уметници. На грчки превел поетски дела од Елијар, Рембо, Унгарети, Елиот, Лорка и други.
Ерика Кремер
Ерика Кремер (Erika Cremer; во  —  во ) — германски инженер по физичка хемија и почесен професор на Универзитетот во Инсбрук. Таа се смета за еден од најважните пионери во гасната хроматографија, бидејќи таа првпат ја осмислила техниката во 1944 година.
Семејство
Кремер е родена на 20 мај 1900 година во Минхен, Германија во семејство на научници и универзитетски професори. Таа била единствената ќерка и средното дете на Макс Кремер и Елсбет Розмунд. Нејзиниот татко, Макс Кремер, бил професор по физиологија и пронаоѓач на стаклената електрода. Таа имала двајца браќа, Хуберт Кремер, математичар и Лотар Кремер, акустичар.