cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Покајание
Покајанието во Библијата
Покајанието е Божја заповед:"„Бог...заповеда на сите луѓе, насекаде, да се покаат!“ - Дела 17:30"Во Стариот завет, за покајание, е употребен хебрејскиот збор „шуб - שׁוּב“, што значи „свртување назад (во спротивен правец)“, а, пак, во Новиот завет, за покајание, е употребен старогрчкиот збор „метаноео - μετανοέω“ (од кој се добива зборот „метаноиа - μετάνοια“ ), што значи „промена на умот“. (Во Библијата, умот се однесува на центарот на твоите мисли, емоции, волја - твојата срж, срце; внатрешниот човек ). Покајанието не претставува обична интелектуална промена на умот, или пак, обично жалење или грижа на совест, што не произведува промена (Лк. 3:8-14; Дела 26:20). Јован Крстител зборувал за покајанието како радикално свртување од гревот, што неизбежно произведува праведни плодови:"„Направете плод достоен за покајание...Секирата веќе лежи до коренот на дрвјата: зашто секое дрво, што не дава добар плод, се сече и се фрла во оган.“ - Мат. 3:8,10"И Јуда Искариотски го променил својот начин на размислување, па имал грижа на совест (Мат. 27:3-5), но тој не се одвратил од гревот и не се фрлил врз Господовата милост за прошка. За човек да дојде до покајание тој најпрво мора да го препознае и признае гревот, да ја препознае и признае својата грешност, како Давид кој во својата покајничка молитва рекол: „престапите мои ги знам и мојот грев е секогаш пред мене... пред Тебе зло извршив... грешен сум роден, грешник уште од кога ме зачна мајка ми.“ (Пс. 51:3,4,5). Потоа следи емоционалниот дел каде што има длабока тага. Библијата вели дека „жалоста што потекнува од Бога предизвикува неопходно покајува­ње за спасение“ (2 Кор. 7:10). Таквото жалење не е резултат на срамот бидејќи луѓето дознале за направеното, или пак резултат на стравот од последиците, туку е жалење насочено кон Бога, бидејќи секој еден грев е и навреда и напад против самиот Бог. Давид тоа го препознал, па затоа рекол: „против Тебе, само против Тебе згрешив!“ (Пс. 51:4). На крај следи делот на волјата: Покајанието не вклучува само интелектуална промена во умот и жалење, туку и промена на срцето т.е. одвраќање од љубовта кон гревот и свртување кон Бога во послушност. Затоа кога Павле ќе згрешел, тој велел: „...не го правам она што го сакам, туку она што го мразам, тоа го правам... не го правам доброто, што сакам да го правам, туку злото, што не сакам да го правам... но, со својот внатрешен човек наоѓам наслада во законот Божји!“ (Рим. 7:15,19,22). Павле го мразел гревот што го правел, но го љубел Божјиот Закон - така е и со секој вистински верник. Покајанието е целосно духовно одвраќање и тоа влијае на целиот човек, врз неговите мисли, зборови и дела, во секое време и во сите ситуации.
Исус, кој ја започнал својата јавна служба со заповед кон покајание (Мат. 4:17), користејќи графичка хипербола предупредил:"„И ако те наведува на грев раката твоја, отсечи ја; подобро е за тебе сакат да влезеш во животот, отколку да имаш две раце и да отидеш во пеколот, во неизгасливиот оган. И, ако те наведува на грев ногата твоја, отсечи ја; подобро е за тебе сакат да влезеш во животот, отколку да ги имаш двете нозе и да бидеш фрлен во пеколот. И, ако окото твое те наведува на грев, из­вади го; подобро е за тебе со едно око да влезеш во царството Божјо, отколку да имаш две очи и да бидеш фрлен во пеколот, каде што нивниот црв не умира, и огнот не изгаснува.“ - Мк. 9:43,45,47,48."Тој искористил ваква хипербола со цел да ја покаже сериозноста на гревот. Неговата поента била дека луѓето треба драстично да се справат со гревот, отстранувајќи го од својот живот, бидејќи вечните последици од него се страшни (Лк. 13:1-5; Рим. 6:23; 1 Кор. 6:9,10; Отк. 21:8).
Вистинското покајание е дар од Бога: „А слугата Господов не треба да вле­гува во расправии; туку да биде кроток кон сите, способен да поучува и да поднесува зло; со кротост да ги превоспитува про­тив­ниците за да би можел Бог да им да­де покајание, за да ја познаат вистината“ (2 Тим. 2:24,25; сп. Дела 11:18). Како и верата (Еф. 2:8,9), така и покајанието е дар од Бога, Кој преку нановораѓањето го оспособува човекот да реагира со вера и покајание, бидејќи самиот човек тоа не може да го направи: „Затоа ви зборувам дека ни­кој не може да дојде кај Мене, ако не му биде дадено од Мојот Отец.“ - Исус Христос (Јвн. 6:65; сп. Јвн. 6:44; 1 Кор. 2:14; Еф. 2:1,4,5; Дела 16:14).
Вента
Вента (Venta) — мал град во Литванија во Акменскиот округ. Според податоци од 2005 година, во градот живееле 3.221 жител. Се наоѓа на истоимената река, како и на автопатот Куршенај-Мажеикијај и железницата која го поврзува Мажеикијај со Шјауљаи (железничката станица е наречена Акмене). Со ова, градот Вента има подобра местоположба отколку Наујоји Акмене, главниот град на округот.
Покајание
Покајанието во Библијата
Вистинскиот христијанин ќе се покае и ќе покаже праведни плодови (1 Јвн. 2:4; Гал. 5:22,23), но тој нема да биде безгрешен (1 Јвн. 1:8,10), а кога ќе згреши ќе ги исповеда своите гревови пред Бога и ќе се тргне од нив, а Бог ќе му прости и ќе го очисти (Пс. 32:3,4,5; Изр. 28:13; 1 Јвн. 1:9).
Вента
Историја
Градот доживеал раст по Втората светска војна заедно со фабриката за вар, која подоцна произведувала тули. Во нрјзиниот врв работеле околу 1000 луѓе. Градот бил создаден кога селата Баускас и Пурвијај се приклучиле во 1966 година. По прогласувањето на независноста во 1990 година, фабриката имала сериозни финансиски потешкотии, кога се нашла на отворениот пазар. Била поделена на посебни претпријатија. Некои од нив банкротирале и нивните градби биле уништени; други биле приватизирани. Во 1999 година, претпријатието „Наујасис калцитас“, единствен произведувач на вар во Литванија, кој го снабдува половина од домашниот пазар, ја купил и ја обновил фабриката. Недална била изградена топлана која користи гас за обезбедување топлинска енергија на градот.
Покајание
Покајанието во православието
Во оваа Света тајна, христијаните ги исповедуваат своите гревови направени по нивното крштевање пред свештеникот и преку него невидливо добиваат опростување на гревовите од Исус Христос. Секој христијанин, според канонските прописи е должен да ги исповеда своите гревови во дух на искрено покајание и цврсто ветување на Бог, дека ќе се труди со сета своја сила да ги избегнува гревовите и нема да ги повторува истите. По исповедта свештеникот дава благослов за опростување на гревовите, нагласувајќи дека тоа го прави во името на Исус Христос.
Оваа Света тајна ја установил Исус Христос по своето воскрсение, во своето прво јавување на апостолите, давајќи им власт да можат да ги опростуваат гревовите:
Вента
Култура
Во 1961 година била основана јавна библиотека. Започнала со 6.150 книги и во 2000 година имала 18.000 единици. Во 1996 година ја добила втората награда на натпревар организиран од Отворено општество Литванија. Јуозас Милтинис (1907–1994) е роден во Вента.
Покајание
Покајанието во православието
На кои ќе им ги простите гревовите - простени им се; на кои ќе им ги задржите - задржани им се! Видливата страна на оваа Света тајна се состои во усмено исповедање на гревовите, благословот од свештеникот и одредените молитви. Невидливата страна се изразува во невидливо опростување на гревовите под дејство на благодатта Божја. За оваа Света тајна верниците се подготвуваат преку пост, молитва и правење добри дела. Потоа, испитување и сознавање на своите гревови, зашто без сознание на гревовите не е можно да има вистински покајание, потполно исповедување на грвовите пред свештеникот, крстот и иконата, со ветување дека ќе продолжи да живее според Божјите закони, бегајќи од гревот, а сè со цел да добие спасение на душата.
Вента
Музика
Музичкото школо во Вента има литванско музички ансамбл „Вентукај“. Негови членови се главно локални младинци од 9 до 20 години. Во 2004 година станале познати откако се појавиле на натпревар на телевизија. Критиката не очекувала дека ќе успеат, но стигнале до финалето и го освоиле натпреварот. Добиле 275.000 литаси. Подоцна, го објавиле своето прво цеде со 16 песни.
Покајание
Покајанието во православието
Некои христијани сметаат дека овој стих не им дава овластување на христијаните да простуваат гревови, туку дека им дава авторитет смело да ѝ кажат на некоја личност дека ѝ се простени гревовите - ако таа личност поверувала во Евангелието и се покајала; а исто така ако личноста не поверувала во Евангелието и не се покајала, тогаш имаат власт да ѝ кажат дека не ѝ се простени гревовите: Авторитет за прогласување, а не одредување на прошка на гревови. Ова гледиште е поддржано од граматички аспект. Глаголите „простени им се - ἀφέωνται“ и „задржани им се - κεκράτηνται“ се во перфект пасив, така што делегирањето на моќ на учениците да декларираат прошка на гревовите или не, зависи од претходното простување од Бога. Тоа глаголско време подразбира процес, но процес кој го достигнал своето завршување и постои во завршена состојба. Ова значи дека учениците имале овластување да им декларираат прошка на оние на кои Бог веќе им простил - го декларираат она што веќе се случило на небото. А пасивниот глас, имплицира дека Бог е Tој што дејствува, т.е. простува или непростува. Ова гледиште е поддржано и со тоа што апостолите и останатите христијани, после оваа изјава на Исус, ниту еднаш не се дрзнале да простуваат гревови, туку и во Стариот и во Новиот завет, секогаш Бог бил единствениот Кој ги простувал гревовите (2 Мој. 34:6-7; 2 Лет. 7:14; Пс. 25:18; 32:5; 130:3-4; Иса. 43:25; Дан. 9:9; Мк. 11:25; Лк. 5:17-26; Дела 5:31; 8:22; Еф. 4:32; 1 Јвн. 1:8-10).
Покајанието во средновековната пракса во Западна Европа
Во католичките цркви во периодот на средниот век, постапката на покајување на гревовите започнувала така што верникот најпрвин потврдно ќе одговорел на прашањето: Дали верува во Таткото, Синот и Светиот Дух и во нивното единство, а потоа свештеникот преминувал на прашањата за гревовите. Притоа, исповедувањето се сметало за „суд божји“, свештеникот ја вршел функцијата на судијата, а од верникот се очекувало да биде подготвен да ги анализира своите постапки, да ги проценува и да се кае во случај на кршење на христијанските заповеди.
Почнувајќи од 6 век, во Западна Европа се појавиле т.н. „покајнички книги“ (пенитенцијалии) кои претставувале список на гревовите заедно со соодветните црковни казни. На пример, човекот кој убил некој роднина или го убил својот господар морал да пости долго време, а не смеел да јаде месо и да пие вино, да се капи, да користи оружје (освен во војните против паганите), како и да комуницира со другите христијани; ако таквиот покајник требало да патува некаде, морал да оди пеш, т.е. никако не смеел да јава коњ или да се вози со кочија. Инаку, казните за гревовите не биле ограничени само на пост, молитва и неспиење, туку биле предвидени и различни други казни, како: спиење во вода, на коприви или на лушпи од ореви, спиење во студена црква, па дури и во ковег заедно со мртовецот; потоа, стоење простум со раширени раце во форма на крст, пеејќи стихови од Библијата (palmatae); удирање со дланките по подот; камшикување или самокамшикување, итн. Уште повеќе, пенитенцијалите содржеле и некои необични казни: за рана нанесена на епископ или на кнез, ако таа е видлива три години, требало да се плати колку што изнесувала цената на една робинка; ако на епископот му била искорната косата, на виновникот требало да му се откорнат 12 влакна од косата за секое влакно на епископот.
Пенитенцијалите поаѓале од претпоставката дека врз душата на грешникот може да се влијае преку телесните страдања, а оттука произлегува и нивната фразеологија во која преовладува сфаќањето на епитимијата како лек за душата. На тој начин, во овие дела постојано се среќаваат медицински аналогии, а книгата Corrector на Бурхард Вормски дури има и друг наслов - Medicus. Бидејќи гревот се сметал за еден вид болест на душата, основниот принцип на античката медицина „спротивноста се лечи со спротивност“ (contraria contrariis sanantur) доследно се применувал врз грешниците: гордоста се лечела со понизност, алчноста со милосрдие, мрзата со работа, зборливоста со молчење, лакомоста и пијанството со пост.
Во средниот век била распространета една интересна појава во процесот на покајување - можноста грешникот да изнајми друг човек кој врз себе би ја примил препишаната црковна казна. Така, во едни пенитенцијали напишани околу 830 година стоела одредбата дека лицата кои не се во состојба да постат, можеле да се откупат при што била одредена и цената за таквата замена: богатите требало да платат 20 солиди за седумнеделно покајание, за помалку богатите цената била 10 солиди, а за сиромашните три солиди. Слично на тоа, во Англија постоел обичајот според кој човекот осуден на покајание во траење од седум години можел да се „исчисти“ од гревовите за три дена, ако наместо него постеле најпрвин 12 луѓе по три дена, а потоа седумпати по 120 луѓе, исто така, за три дена, под услов да постеле само со вода, леб и зеленчук; на тој начин, постот продолжувал онолку дена колку има во седум години.
Список на светско наследство во Азија
За списоците на светското наследство, погледајте:
List of World Heritage Sites Lists of World Heritage Sites
Редовна година која започнува во сабота
Ова е календарот за редовна година која започнува во сабота.
Редовна година е година, која не е престапна.
ХК Тимро
ХК Тимро е професионален тим од градот Тимро во Шведска. Моментално настапува во втората лига за хокеј во Шведска. Домашните натпревари хокеарскиот тим на Тимро ги игра во „НКХ арена“ со капацитет од 6.000 места. Оваа арена е изградена во 1966 година, а комплетно е реновирана во 2003 година.
Редовна година која започнува во сабота
Овој календар е валиден за годините: 1910, 1921, 1927, 1938, 1949, 1955, 1966, 1977, 1983, 1994, 2005, 2011, 2022, 2033, 2039, 2050, 2061, 2067, 2078, 2089, 2095.
ХК Тимро
Боите на клубот се: црвена и бела.
Историја
Хокеарскиот тим на Тимро е формиран во 1938 година. Сегашното име клубот го носи во периодот од 1966 до 1990 година, а потоа и од 1995 година па сè до денес. Во меѓувреме клубот неколку пати го менува своето име и тоа: Вифста Естранд ИФ, Вифста Естранд- Фагервикс ИФ и Сандвал Тимро.
Во сезоната 1958/59 година тимот за прв пат има играно на вештачки мраз. Во 1966 година за прв пат настапува во затворена сала бидејќи во таа година бил поставен кров на салата во која настапува. Најголем успех на тимот е полуфинале за шампионска титула во првата елитна лига.
Бабуна (планина)
Бабуна — средновисока планина што се наоѓа во средишниот дел на Македонија, а се издига помеѓу долината на реката Бабуна и Прилепско Поле.
Протегање и врвови
Се протега на север од Голи Рид (1455 м.) до превојот Плетвар (994 м.) на југоисток. Билото има динарски правец на протегање северозапад–југоисток. Во средишниот дел е позната како Мукос Планина со највисок врв Лута (1.499 м). Највисок врв е Козјак (1.746 м). На запад Бабуна продолжува во планината Злато (Златоврв 1.422 м). Македонскиот револуционер Ѓорче Петров давајќи детален опис на протегањето целата планина ја нарекува Мукос, а ги наведува и следните имиња според правцот на протегање: од низината на 2 часа растојание јужната падина ѝ се нарекува Дреновска Планина по селото Дреновци коешто се наоѓа на јужното подножје, а поголемиот дел од северната падина се нарекува Мукос, назив којшто тој го зема општо за целата таа верига. Веригата се распознава како посебна планина уште на билото на Даутица. Нејзиниот почеток во полето претставува ред од 5-6 долгнавести височини, одделени една од друга со снижувања како пресеки. Од манастирот Слепче таа добива правилна форма и претставува тесна ниска верига со остар гребен. Јужните падини и подножјето некаде ѝ се покриени со ретки грмушки, некаде се карпести, а северните падини или самиот Мукос е покриен повеќе со кории. Во источниот крај на Мукос веригата малку се раширува и снижува. На почетокот таа се нарекува Преслоп, низ којшто минува прилепско-велешкиот пат, а затоа што има стражарница или дервент, ја нарекуваат и Дервент. Од патот на десно започнува Борула Планина којашто завршува со врвот Козјак. По билото ѝ минува патот од Прилеп за с.Крстец и с.Никодин. Од Прилеп, Борула се гледа како една ниска рудина, којашто од север-североисток заградува еден кат на Прилепското Поле, а од долината на р.Бабуна таа изгледа како доста висока планина, од што треба да се заклучи дека Прилепското Поле е значително повисоко од коритото на р.Бабуна. Северните падини претставуваат една пространа корија, под името Црничка Планина, од којашто се доставуваат најмногу дрва за огрев во Прилеп. Под северната падина на Козјак и над Црница се издигнува в.Роман (Крнорог). Од него започнува еден гребен Црнушка Планина, која се спушта по источен-североисточен правец, паралелно со р.Бабуна. Врвот Роман е покриен со шума; доста дрвја се среќаваат и понатаму по северните падини на гребенот. Во својот источен крај гребенот се претвора во ридови. Преку Долги Рид тој гребен се соединува со остатокот од Бабунските Планини. Од источната падина на Којак, имено, од врвот Мали Врв, којшто се издигнува над Тројаци и под Козјак започнува друг гребен.
Градба, природни одлики и геолошки состав
Геолошкиот состав е претставен со гнајсеви, микашисти, гранодиорити, а на југ накај Сивец, Козјак и Плетвар се јавува дебела серија мермери. Бабуна тектонски припаѓа на Пелагонискиот хорстантиклинориум и во северниот дел е изградена од гнајсеви и микашисти, во средишмниот дел, планината Мукос, од грандиорити, а на југ на Козјак и кон Плетвар и Сивец се јавува серија на мермери, додека Златоврв претставува гранитоиден масив. Меѓу превалите најзначаен е Присад преку кој минува регионалниот пат Велес–Прилеп. Шумскиот покривач главно го чинат дабови, а помалку букови шуми, додека највисоките делови се под планински пасишта. Поради изоблиството од шума, оваа планина уште во XIX век била главно место каде што се сечело огревно дрво за Прилеп, а денес е на мета на пустошење на дрвокрадци. Од реките позначајни се: Брезица и Црничка Река кои со Изворчица се десна притока на Бабуна и Бел(ев)а и Стара Река кои течат кон Прилепско Поле. На Бабуна од културно-историските споменици се издвојува манастирот Трескавец. .
Аур
Историја
Во 1884 година Германија тврдела дека атолот бил под нејзина контрола. По Првата светска војна атолот бил под јапонска контрола, а по Втората светска војна под американска конрола. Денес атолот е под маршалска контрола по независноста на државата.
622 п.н.е.
622 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 622. година пред новата ера, 622. од првиот милениум п.н.е., 22. од 7 век п.н.е. и трета од 620-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4886 и 4887 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4128 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3138 и 3139 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 131.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 622 година се протега во 2014 и 2015, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2074 и 2075 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 79 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1281 и 1280 исламска година пред хиџра.
Архимедова сила
Архимедова сила или потисок е силата со која течноста дејствува на потопеното тело во него, настојувајќи да го истисне телото од него.
Хасандаг
Хасандаг (Hasan Dağı) — згаснат стравовулкан во покраината Аксарај, средна Турција. Со висина од, важи за втора планина по висина во Средна Анадолија. Близу врвот е образувана калдера широка 4-5 км, некаде околу 7500 г. п.н.е., во избув за кој сведочат цртежи од новото камено време (неолитот).
Според наодите, населението на неолитската населба Чаталхојук собирало опсидијан од подрачјето на планината, кој потоа го разменувале со други населби во замена за луксузни добра. Пронајдени се и огледала и деланки од опсидијан. Важноста Хасандаг за жителите на Чаталхојук е видлива по ѕидниот живопис на кој е претставена, па затоа некои го нарекуваат „првиот предел“.
За време на Византиско-арапските војни, планината имала улога на втора испостава од југ во византискиот систем на светилници за предупредување на Цариград од напади.
Сметајќи од највисокото место пристапно со автомобил, планината се искачува за околу 6 часа. Врвот дава величествен поглед на средишниот дел на Анадолската Висорамнина со далечната Кападокија.
Исак I Комнин
Исак I Комнин (~1007 - 1060/61) — византиски цар од династијата Комнини кој владеел од 1057 г. до 1059 г. Тој бил првиот член од неговото семејство кој станал цар. За време на неговото кратко владеење тој се обидел да ги поврати истрошените финансии на Царството и поранешната строга организација на владата.
Доаѓање на власт
Подготвен да ги исполни сите желби на владеачката цивилна странка царот Михаил VI Вринга бил глув за барањата на воените кругови и ја одбил депутацијата којашто ја предводеле истакнатите генерали Исак Комнин и Катакалон Кекавмен. Озлобените дигнале востание против цариградската влада. Во едно пафлагонско село Исак Комнин на 8 јули 1057 г. бил прогласен за цар. Приврзаници му пристигнале сите делови на Мала Азија и набрзо Исак со својата војска допрел до Никеја. Војската што цариградската влада ја испратила против него претрпела пораз. Михаил VI морал да стапи во преговори со својот противник и му понудил преку пратеништвото што го предводеле Константин Лихуд и Михаил Псел, титула на цезар и место на престолонаследник. Ваквите концесии само ги охрабриле неговите непријатели. Сега и во Цариград се кренала опозицијата и му подала рака на Исак Комнин. Пресудна улога одиграла Црквата како трета сила и најважен чинител покрај двете сопернички аристократски групи. Патријархот Михаил Керулариј се поставил на чело на опозицијата, Света Софија станала центар на агитација против владата. Михаил VI бил присилен да го напушти престолот и да се закалуѓери. На 1 септември 1057 г. Исак Комнин влегол во Цариград и од рацете на патријархот Михаил ја примил царската круна.
Општа ситуација
Во текот на последните децении моќта на престолничкото цивилно благородништво непрекинато растела. Секоја нова влада и донесувала нов триумф на цивилната странка. Со доаѓањето на Исак I Комнин настапила реакцијата. Иако владеењето на овој прв од династијата Комнини било краткотрајно, тој сепак успеал да ја зајакне воената моќ на Царството. Границите на исток биле успешно бранети, упадот на Угрите преку Дунав бил одбиен, па и Печенезите, спрема кои неговите претходници биле немоќни, ја почувстувале неговата силна рака. Како претставник на малоазиското воено благородништво Исак I Комнин се обидел да воспостави цврсто воено владеење. На парите тој бил претставен со исукан меч во раката. По стапувањето на престолот тој делегацијата на сенатори ја дочекал на ист начин како што неговиот претходник ја примил делегацијата стратези којашто ја предводел. Меѓутоа, тој не бил нималку груб во своето држење: луѓето коишто посредувале меѓу него и Михаил VI, коишто впрочем брзо ја оцениле ситуацијата и навреме ја промениле странката, дошле до нови почести. Псел бил одликуван со високата титула на проедар, Лихуд одново бил ставен на чело на државната управа, а подоцна станал и патријарх. Сакајќи пак да ги отстрани грешките на поранешните влади, Исак Комнин не се одрекувал од остри и радикални мерки. Бидејќи зачестило дарувањето земјиште на манастирите и аристократите и мошне се намалил државниот земјиштен фонд, тој решил да конфискува извесни поседи, како световни така и црковни. Тоа пак предизвикало остар судир со моќниот патријарх.
Односот со Михаил Керулариј
Во личноста на Михаил Керулариј се одразувало јакнењето на византиската црква во XI век. Ова јакнење се манифестирало со осамостојувањето од Рим, а тоа морало да се манифестира и во односот спрема царската власт. Михаил Керулариј му помогнал на Исак Комнин да дојде до престолот. Затоа очекувал концесии во полза на Црквата и тие навистина не изостанале. Управата на Света Софија, која што дотогаш претставувала привилегија на царот, му била потчинета на патријархот и царот се обврзал дека ќе избегнува секакво мешање во верскиот живот. Царот можел да владее со Државата, а патријархот да раководи со Црквата. Тоа во византиските прилики значело огромно зголемување на црковната моќ. Меѓутоа, оваа состојба на рамнотежа и разграничувањето на сферите наскоро била нарушена од обете страни. Царот почнал да ги конфискува црковните поседи, а патријархот се занесувал со мислата духовната власт да ја стави над световната. Интересно е тоа дека Керулариј своите високи претензии ги засновувал на "Константиновиот дар" кој сега првпат влијаел на развитокот на Византија. Се зборувало дека тој - во духот на тој западен фалцификат - носел црвени царски обувки и дека му се заканувал на царот со симнување од престолот. На тој начин меѓу царот и патријархот избил огорчен судир кој најодзади довел до пад и на едниот и на другиот. Несомнено било дека царот располагал со посилни и поефикасни средства, но популарноста на патријархот била таква што царот не се осмелувал против него да употреби мерки на насилство во самиот Цариград. Дури откако Керулариј во една таква прилика ја напуштил престолнината заради посета на некој манастир, царската стража го фатила и го одвела во изгнанство (8 ноември 1058 г.). Меѓутоа, со никакви средства не можеле да го принудат смелиот патријарх на абдикација, па морало да се свика собор да одлучи за неговото сменување. Царот повторно не се осмелил соборот да го свика во Цариград туку го пренесол во едно провинциско гратче. Обвинението против Керулариј го составил Михаил Псел. Славниот филозоф не се притеснувал на својот бивш пријател да му стави во грев најневеројатни ереси и пороци. Ова, впрочем, не му пречело наскоро потоа во посмртниот говор да го велича Михаил Керулариј како најголем бранител на православието и олицетворение на сите доблести. Михаил Керулариј, имено, умрел уште за време на заседанието на соборот. За патријарх бил поставен Константин Лихуд, додека Псел го презел местото на прв министер.
Детронирање
Се чинело дека царот Исак ја постигнал својата цел. Но набрзо се покажало дека мртвиот патријарх како маченик станал уште поопасен противник. Возбудувањето, коешто настанало и завладеало меѓу цариградското население по остранувањето на неговиот врховен пастир, уште повеќе се зголемило по неговата смрт. Заедно со опозицијата на цивилното благородништво дошло и непријателството на црквата и огорченоста на народот. Како што пред две години сојузот на црквата и военото благородништво довел до отстранување на Михаил VI, така сега сојузот на црквата и опозиционото чиновничко благородништво предизвикало пад на Исак Комнин. Во декември 1059 г., болен и обесхрабрен, царот Исак, по упорното инсистирање на Псел, се откажал од престолот и се замонашил во Студитскиот манастир.
Пропионска киселина
Пропионската киселина (името е изведено од грчките зборови protos, што значи "прво", и pion, што значи "маснотија") е карбоксилна киселина со хемиска формула C2H5COOH. Таа е течност со ужегнат и непријатен мирис, кој подсетува на мирис на пот. Нејзиниот анјон CH3CH2CO2-, како и нејзините соли и естри, се познати како пропионати (или пропаноати).
Историја
Пропионската киселина за првпат била опишана во 1844 година, од страна на Јохан Готлиб, кој ја открил меѓу производите на деградацијата на шеќерот. Во текот на следните неколку години, уште неколку хемичари успеале да ја добијат пропионската киселина на разни други начини, без да се свесни дека всушност ја добиле истата супстанца. Во 1847 година, францускиот хемичар Жан-Батист Думас утврдил дека сите тие киселини се исто соединение, кое го нарекол пропионска киселина, од грчките зборови πρῶτος (prōtos), што значи прво, и πίων (piōn), што значи маснотија, бидејќи е најмалата H(CH2)nCOOH киселина, која има својства на масна киселина.
Својства
Пропионската киселина ги покажува општите својства на карбоксилни киселини: може да формира амиди, естери, анхидриди и хлоридни деривати. Може да биде подложена на алфа халогенирање со бром, во присуство на PBr3 како катализатор, (Хел-Волхард-Зелински халогенација) за да се формира CH3CHBrCOOH.
Добивање
Во индустријата, пропионската киселина главно се добива со хидрокарбоксилација на етилен, со користење на никел карбонил како катализатор:
Се добива и со аеробна оксидација на пропионалдехид. Во присуство на кобалтни или манганови јони, оваа реакција брзо се одвива на умерени температури, меѓу 40-50 °C:
Големи количини на пропионска киселина некогаш биле добивани како нуспроизвод во производство на оцетна киселина. Во моментов, најголем производител на пропионска киселина во светот е BASF, со околу 150 kt/a производствен капацитет.
Во биолошките системи, пропионската киселина се јавува во форма на нејзиниот естер со коензим А, наречен пропионил-КоА, кој се добива при катаболизмот на масните киселини со непарен број на јаглеродни атоми, како и при катаболизам на некои аминокиселини. Бактериите од родот Propionibacterium произведуваат пропионска киселина како краен производ на нивниот анаеробен метаболизам. Оваа класа на бактерии најчесто се наоѓа во дигестивниот систем на преживарите и во потните жлезди на луѓето, а нивната активност е делумно одговорна за мирисот на швајцарското сирење и на потта.
Исто така, таа се биосинтетизира во дебелото црево кај луѓето, при бактериска ферментација на прехранбени влакна.
Употреба во индустријата
Пропионската киселина, исто така, се користи како меѓупроизвод во производството на други хемикалии, особено полимери. Целулоза-ацетат-пропионат е корисен термопластичен производ, како и винил пропионатот. Исто така се користи во производството на пестициди и лекови. Естерите на пропионска киселина имаат мирис на овошје и понекогаш се користат како растворувачи или вештачки ароми.
Во постројките за биогас, пропионската киселина е чест меѓупроизвод, а се формира при ферментација со пропионбактерии. За нејзина деградација во анаеробни услови, (на пример, постројки за биогас) потребна е активноста на сложени микробиолошки заедници.
Улога во живиот свет
Кај пропионската ацидемија, која е ретко, наследно, генетско заболување, пропионатот делува како метаболен токсин во клетките на црниот дроб, со акумулирање во митохондриите во форма на пропионил-КоА и неговиот дериват, метилцитрат, кои се инхибитори на Кребсовиот циклус. Оксидативниот метаболизам на пропионатот се одвива во глија клетките, што укажува на астроцитна вулнерабилност кај пропионската ацидемија, кога интрамитохондријалниот пропионил-КоA се акумулира. Пропионската ацидемија може да ја смени генската експресија кај невроните и глија клетките, влијаејќи на ацетилацијата на хистоните. Кога пропионската киселина се инфузира директно во мозокот на глодачите, таа предизвикува реверзибилно однесување (на пример, хиперактивност, дистонија, социјално нарушување и персеверација) и промени во мозокот (на пример, вродена невроинфламација, осиромашување на глутатион) што може да се користи како начин за имитација на аутизам кај стаорци.
Присуство во човековиот организам
Човечката кожа е домаќин на неколку видови бактерии познати како Propionibacteria, кои се именувани според нивната способност да произведуваат пропионска киселина. Најзначаен е Propionibacterium acnes, кој живее главно во лојните жлезди на кожата, и е еден од причинителите за појава на акни.
Црква „Св. Никола“ - Говрлево
Свети Никола — главна селска црква во скопското село Говрлево. Се наоѓа во самото село, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Перуќко Езеро
Перуќко Езеро — вештачко езеро на реката Цетина, помеѓу планините Динара и Свилаја во Хрватска. Површината на езерото изнесува 15 км2, најголемата длабочина е 65 м, а неговата должина е околу 20 км. Езерото настанало во 1958 година со изградбата на браната Перуќа. Со изградбата на оваа брана биле поплавени делови од околните села, вклучувајќи плодни земјишта и куќи. Поплавен бил и манастирот Драговиќ од 1395 година, кај селото Кољане, а бил изграден нов на повисоко место. Хидроелектраната Перуќа била изградена 2 години после подигањето на браната кај Бителиќ. Езерото е значајно и за регулација на нивото на водата на Цетина т.е. спречување на поплава.
Голозинци
Население
Во 2002 година во селото живееле 43 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 30 жители, од кои 28 Македонци и 2 Албанци.
Родови
Голозинци е македонско село.
Според истражувањата од 1966 година, родови во селото:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2232 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 20 гласачи.
Иселеништво
До 1966 година од селото целосно се иселиле староседелските родови, Куралевци, Скакаровци и Стојанчевци. Жителите од наведените родови се наоѓаат во Велес. Таму се наоѓа и најголемиот број од иселеното население од Голозинци.
Ослекова куќа
Градбата била изградена во периодот од 1853 до 1856 година за трговецот Ненчо Ослеков од самоковците Уста Минчо и Коста Зограф. Карактеристична е со своите внатрешни и надворешни декорации. Ослековата куќа е претставник на Бугарската преродбена архитектура.
Денес овде се наоѓа Етнографски музеј.
Копривштица
Копривштица (Копривщица) — историски град во Софиска Област, Бугарија. Покрај градот тече реката Тополница, а во близина се наоѓа планината Средна Гора. Познат е по тоа што е еден од центрите на Априлското востание од 1876, автентичната бугарска преродбеничка архитектура и фестивалот за народна музика. Копривштица се наоѓа на 111 км источно од главниот град Софија.
621 п.н.е.
621 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 621. година пред новата ера, 621. од првиот милениум п.н.е., 21. од 7 век п.н.е. и втора од 620-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4887 и 4888 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4129 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3139 и 3140 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 132.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 621 година се протега во 2015 и 2016, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2075 и 2076 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 78 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1280 и 1279 исламска година пред хиџра.
Редовна година која започнува во недела
Ова е календарот за редовна година која започнува во недела.
Редовна година е година, која не е престапна.
Овој календар е валиден за годините: 1905, 1911, 1922, 1933, 1939, 1950, 1961, 1967, 1978, 1989, 1995, 2006, 2017, 2023, 2034, 2045, 2051, 2062, 2073, 2079, 2090.
Јануари               Февруари                  Март п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1          1  2  3  4  5           1  2  3  4  5  2  3  4  5  6  7  8     6  7  8  9 10 11 12     6  7  8  9 10 11 12  9 10 11 12 13 14 15    13 14 15 16 17 18 19    13 14 15 16 17 18 19 16 17 18 19 20 21 22    20 21 22 23 24 25 26    20 21 22 23 24 25 26 23 24 25 26 27 28 29    27 28                   27 28 29 30 31 30 31        Април                    Мај                    Јуни п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2     1  2  3  4  5  6  7              1  2  3  4  3  4  5  6  7  8  9     8  9 10 11 12 13 14     5  6  7  8  9 10 11 10 11 12 13 14 15 16    15 16 17 18 19 20 21    12 13 14 15 16 17 18 17 18 19 20 21 22 23    22 23 24 25 26 27 28    19 20 21 22 23 24 25 24 25 26 27 28 29 30    29 30 31                26 27 28 29 30         Јули                   Август                 Септември п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2        1  2  3  4  5  6                 1  2  3  3  4  5  6  7  8  9     7  8  9 10 11 12 13     4  5  6  7  8  9 10 10 11 12 13 14 15 16    14 15 16 17 18 19 20    11 12 13 14 15 16 17 17 18 19 20 21 22 23    21 22 23 24 25 26 27    18 19 20 21 22 23 24 24 25 26 27 28 29 30    28 29 30 31             25 26 27 28 29 30 31       Октомври                 Ноември                Декември п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1          1  2  3  4  5                 1  2  3  2  3  4  5  6  7  8     6  7  8  9 10 11 12     4  5  6  7  8  9 10  9 10 11 12 13 14 15    13 14 15 16 17 18 19    11 12 13 14 15 16 17 16 17 18 19 20 21 22    20 21 22 23 24 25 26    18 19 20 21 22 23 24 23 24 25 26 27 28 29    27 28 29 30             25 26 27 28 29 30 31 30 31
Харието
Харието бил водач на банда салиски платеници од средината на 4 век, во служба на Римското Царство.
Животопис
Во 350, Магненциј го убил императорот Константин I и се прогласил себеси за император. Граѓанската војна која се водела Магненциј и Константин II, братот на Константин Велики придонела трупите да се повлечат од германската граница, па Алеманите и  Франките почнуваат да ја освојуваат римската провинција Горна Германија. Еден офицер од франско потекло, Клавдиј Силван, исто така се прогласил за император, но наскоро бил убиен, во 355. Со овие настапи одбраната на Римјаните против Германите ослабнала. Во 356, Јулијан, кој за таа прилика бил наречен Цезар, влегува во војна против Алеманите.
Зозим малку претходно кажува за некој Салиец по име Харието, водач на група платеници (ловци на глави), кој тогаш живеел во Колонија Августа Треверорум (Трир). Гледајќи како провинцијата станува жртва на грабежи, решава да се заложи во одбрана на Римјаните, ги води своите другари во шумите за да постави заседи на Франките. Кога варварите ќе ги подигнеле своите кампови за преноќување и кога ќе се успиеле, Харието и другарите тргнувале во напад, ги масакрирале и им ги отсекувале главите кои ги оставале да ги види населението. Императорот Јулијан слушнал како луѓето зборуваат за ваквите акции и гледајќи дека се ефикасни, му плаќал на Харието да продолжи со ноќните напади против варварите истовремено продолжувајќи да ги напаѓа дење со вообичаената негова војска. Франките, трпејќи огромни загуби без да ја знаат причината, најпосле се откажале од грабежите. Во тек на овие напади Харието го заробил Небигаст, хамавски принц што му овозможило на Јулијан да преговара и да склучи примирје со Франките. Римјаните ги предале заробените под услов Франките да се повлечат од римската територија. ,.
Амијан Марцелин потоа раскажува дека некое време по смртта на узурпаторот Прокопиј (366), Харието, кој станал командант на двете Германии, се борел против Алеманите кои се обидувале одново да ја освојат империјата (веројатно пролетта 368). Тој бил убиен во текот на оваа задача. Императорот Валентинијан I кој бил зафатен со други приоритети во Империјата, можел да применува само дефанзивни мерки. Тој тргнал против Алеманите во 372 но не успеал да го покори кралот Макријан со кој потоа бил приморан да преговара поради офанзивата на Сарматите во Панонија.
Второстепени извори
•Godefroid Kurth, Clovis, le fondateur, Éditions Tallandier, 1896 (réimpr. 2000) (ISBN 2-235-02266-9), p. 99-100. •Laurence Charlotte Feffer et Patrick Périn, Les Francs (tome 1 - A la conquête de la Gaule), Paris, Armand Collin Editeur, 1987 (ISBN 2-200-37070-6). •Christian Settipani, « Clovis, un roi sans ancêtre ? », dans Gé-Magazine, no 153, octobre 1996, p. 27.
Битка на Форментера (1529)
Битката на Форментера се одвила на 20 октомври 1529 година помеѓу флотата на Османлиското Царство под раководство на Ајдин Реис и Шпанија која била распоредена на островот Форментера, во близина на Ибица.
Хабсбуршкиот цар Карло V испратил мала шпанска флота од осум галии под раководство на Родриго Портундо, за да ги елиминира муслиманските бродови кај Алжир. Во битката Родриго Портундо бил убиен, а сите осум галии биле заробени. неговите војници биле земени како робови во неодамнаосвоениот Алжир.
Каравелова куќа
Каравеловата куќа е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Каравеловата куќа претставува архитектонски ансамбл од 3 куќи, најстарата е изградена во 1810 година, и е позната као „Зимната куќа“. Втората зграда, изградена во 1820 година е склад за чување на колбаси како суџук и луканка (карактеристички за Бугарија). Третата зграда, позната како „Летната куќа“, е завршена во 1835 година.
Во овие куќи живееле писателот и револуционер Љубен Каравелов и политичарот Петко Каравелов.
Каблешкова куќа
Каблешковата куќа е куќа-музеј во бугарскиот град Копривштица.
Каблешковата куќа е изградена во 1845 година од неимарот Генчо Младенов. Карактеристична е со својот симетричен дизајн, елегантната форма и големиот салон на вториот кат со високи прозорци. Нејзините тавани, врати и кабинети се одлично резбани.
Престапна година која започнува во понеделник
Ова е календарот за престапна година која започнува во понеделник.
Овој календар е валиден за годините: 1912, 1940, 1968, 1996, 2024, 2052, 2080.
Јануари               Февруари                  Март п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2  3  4  5  6  7              1  2  3  4                 1  2  3  8  9 10 11 12 13 14     5  6  7  8  9 10 11     4  5  6  7  8  9 10 15 16 17 18 19 20 21    12 13 14 15 16 17 18    11 12 13 14 15 16 17 22 23 24 25 26 27 28    19 20 21 22 23 24 25    18 19 20 21 22 23 24 29 30 31                26 27 28 29             25 26 27 28 29 30 31        Април                    Мај                    Јуни п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2  3  4  5  6  7           1  2  3  4  5                    1  2  8  9 10 11 12 13 14     6  7  8  9 10 11 12     3  4  5  6  7  8  9 15 16 17 18 19 20 21    13 14 15 16 17 18 19    10 11 12 13 14 15 16 22 23 24 25 26 27 28    20 21 22 23 24 25 26    17 18 19 20 21 22 23 29 30                   27 28 29 30 31          24 25 26 27 28 29 30         Јули                   Август                 Септември п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2  3  4  5  6  7              1  2  3  4                       1  8  9 10 11 12 13 14     5  6  7  8  9 10 11     2  3  4  5  6  7  8 15 16 17 18 19 20 21    12 13 14 15 16 17 18     9 10 11 12 13 14 15 22 23 24 25 26 27 28    19 20 21 22 23 24 25    16 17 18 19 20 21 22 29 30 31                26 27 28 29 30 31       23 24 25 26 27 28 29                                                 30       Октомври                 Ноември                Декември п в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н     п  в  с  ч  п  с  н 1 2  3  4  5  6                 1  2  3                       1  7  8  9 10 11 12 13     4  5  6  7  8  9 10     2  3  4  5  6  7  8 14 15 16 17 18 19 20    11 12 13 14 15 16 17     9 10 11 12 13 14 15 21 22 23 24 25 26 27    18 19 20 21 22 23 24    16 17 18 19 20 21 22 28 29 30 31             25 26 27 28 29 30       23 24 25 26 27 28 29                                                 30 31
Знаме на Ниуе
Знамето на Ниуе е симбол усвоен во 1975 г. Се состои од жолта боја со британското знаме во горниот лев агол со ѕвезда во средината и четири помали ѕвезди на краците. Ова е многу невообичаено знаме на британска основа не само поради жолтата позадина, туку и заради фактот што британското кантонот има додатоци. Жолтата боја ја претставува „топлината и пријателството помеѓу Ниуе и Нов Зеланд“.
Дебелјанова куќа
Дебелјановата куќа е куќа музеј во бугарскиот град Копривштица.
Првиот кат на куќата е обоен во сино, а вториот е дрвен. Напред се наоѓа двор со голема цветна градина. Во неа има насади на борови и вишнови дрва.
Во ова куќа е роден поетот Димчо Дебелјанов.
Престапна година која започнува во вторник
Овој календар е валиден за годините: 1924, 1952, 1980, 2008, 2036, 2064, 2092.