Васко_Попа
Творештво
Попа настапил на југословенската поетска сцена во 1951 година, кога ги објавил своите први песни во „Књижевне новине“ и во весникот „Борба“. Истата година, во списанието „Младост“ бил објавен неговиот прв циклус песни „Список“ (српски: Списак), кој веднаш го привлекол вниманието на книжевната јавност. Неговата прва збирка песни, со наслов „Кора“, излегла во 1953 година, во издание на „Нопок“ од Белград (второто издание го објавила издавачката куќа „Нолит“ во 1956 година) и следната година за неа ја добил Бранковата награда. Во неа, тој го прикажал човекот во близок однос со космосот, прикажувајќи ја љубовта како животворна сила и творечки принцип на светот. Оваа збирка била пречекана со бурни реакции кои се движеле од воодушевување до остра критика. Во 1956 година се појавила неговата втора збирка „Непочин-поле“ (српски: Непочин-поље), во издание на „Матица српска“ од Нови Сад за која ја освоил Змајевата награда. Таа е посветена на разните видови игри, својствени за човекот како биолошко и општествено суштество. Во неа, Попа прикажува доследни слики на „алогизмот на обичното“ при што го поместува значењето на разни идиоми поврзани со игрите и со голема доза на хумор во поетскиот јазик, тој отвора нови митски претстави и слики. Истата година се појавила „Антологијата на српската поезија“ на Зоран Мишиќ во која поезијата на Попа зазела истакнато место. Во 1958 година ја составил збирката со народни умотворби „Од злато јаболко“ (српски: Од злата јабука), издание на „Нолит“ од Белград. Една година подоцна, поезијата на Попа првпат била преведена на странски јазик: книгата „Rens-moi mes chiffons“, преведена на француски јазик од Зоран Мишиќ и Ален Боске. Оттогаш, неговите дела биле преведени на повеќе јазици: полски, унгарски, германски, словачки, чешки, романски, словенечки, итн. Во 1960 година, Попа се јавил како приредувач на зборникот на поетски хумор, „Уребесник“ (издание на „Нолит“), а во 1962 година и на зборникот со поетски фантазии, „Полноќно сонце“ (српски: Поноћно сунце). Истата година, Попа го подготвил изборот на песни на Момчило Настасијевиќ со наслов „Седум лирски кругови“ (српски: Седам лирских кругова). Во 1965 година се појавила збирката „Песни“, која претставува избор од неговите први две збирки, дополнета со новите песни од книгата „Земја исправена простум“ (српски: Усправна земља) која тогаш сè уште се наоѓала во подготовка. Збирката „Споредно небо“ од 1968 година е посветена на шегата која го опфаќа целиот свет при што во седумте циклуси Попа со голема доза на хумор пее за разни теми: настанувањето на светот, условите на човечкото постоење, неговиот однос кон тие услови, обидите на луѓето да пронајдат спасител и спасувањето. Во збирките „Исправена земја“ од 1972 и „Волчја сол“ (српски: Вучја со) од 1975 година, Попа се потпира врз српската претхристијанска традиција. Во 1975 година, Попа ја објавил и збирката „Куќа на средината од патот“ (српски: Кућа насред друма), која била создавана речиси четврт век. Во неа, митската симболика, карактеристична за претходните две збирки, се вкрстува со историското при што историските настани се прикажуваат во контекст на митот и добиваат митска димензија. Во збирката „Живо месо“, исто така од 1975 година, Попа за првпат проговорил со гласот на своето идентификувано „Јас“. Оваа збирка е метафора од овој груб, суров материјал од којшто се создава модерната поезија: емпириското „Јас“ на поетот, секојдневниот говор, кокнретните личности и настаните од стварноста. Неговите поетски збирки се објавени на француски, на полски и на германски јазик.