cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бобишта
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри источно од градот Костур и јужно од градот Лерин, во историско-географската област Пополе. Селото се наоѓа на надморска височина од 836 метри.
Историја
Во времето на Кримската војна, во реонот беснееле разбојничките чети на Али Зот и Коста Рели, кои го нападнале селото, но четите биле уништени по крајот на војната.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бобишта се состоело од 60 семејства со 190 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Бобишта имало 684 жители Македонци.
Поради активното учество на месното население во Илинденското востание, селото настрадало од страна на османлиските војски. Според писмото на водачите на востанието во Костурско, Васил Чекаларов, Лазар Поптрајков, Пандо Кљашев, Манол и Михаил Розов, кое било испратено до сите странски конзулати во Битола на 30 август 1903 година, во селото биле опожарени 150 куќи додека биле убиени Дине Качаров, Дине Џинар, Митко Јанков, Иван Сарков, Мите Христов, Кузман Митрев, Мите Ѕилија, Ване Џаклев, Тасе Димитров, Кузо Христо, Тана Љакова, Тана Стефова и Катерина Јаловчева. Од селото 33 души учествувале во востанието, а загинале Манол Розов, Андреј Сидов, Насе Орлов и Кузо Розов.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 840 Македонци и работело егзархиско училиште. Според грчката статистика од 1905 година селото било чисто македонско со 50 семејства. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 125 македонски семејства. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 243 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 141 жител.
Во 1926 година, селото било преименувано во Верга.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и 50 жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа, додека десетина биле убиени. 33 деца од селото биле протерани како деца-бегалци
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 155 жители. , додека во 1940 година селото броело 198 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 131 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 157 жители, во 1971 година имало 142 жители, во 1981 година имало 159 жители, додека во 1991 година имало 147 жители. Денеска, населението на селото е 147 жители според пописот од 2001 година.
Родови
Како македонски родови според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:
Дејвид Таулес
Дејвид Џејмс Таулес (David James Thouless); - британски физичар на полето на физика на кондензираната материја. Во 2016 година ја добил Нобеловата награда за физика заедно со Џон Костерлиц и Данкан Холдејн за теоретските откритија во тополошките фазни транзиции и тополошките фази на материјата. Таулес добил половина, а Холдејн и Костерлиц добиле по четвртина од наградата.
Животопис
Дејвид Таулес е роден на 21 септември 1934 година во Берсден, Шкотска.
Образование
Таулес се образува на колеџот Винчестер, а дипломирал на колеџот Тринити хол на Кембричкиот универзитет. Докторатот го добил на Универзитетот Корнел, каде Ханс Бете му бил ментор.
Кариера
Таулес бил на постдокторски студии на Калифорнискиот универзитет Беркли и професор по математичка физика на Бирмингемскиот универзитет во Обединетото Кралство од 1965 до 1978 година, пред да стане професор по физика на Вашингтонскиот универзитет во Сиетл во 1980 година. Таулес има бројни теоретски придонеси за разбирање на проширените системи на атоми и електрони и за нуклеоните. Тој исто така работел на појавите на суперспроводливсот, на својствата на јадрената материја и на предизвикани заеднички движења во јадрата.
Награди и почести
Таулес бил избран за:
Меѓу неговите награди се:
Грабежот на Третиот Рајх (филм)
Содржина
Дејството на филмот се случува во 1941 година, за време на Хитлеровиот освојувачки поход низ Европа. Во Белград пристигаат најдобрите крадци и фалсификатори меѓу кои се и Главоња (го игра Николиќ) и Калауз (го игра Ѓуричко), кои ги бара полицијата ширум Европа. Главоња е интелигентен и полиглот така што се чувствува навреден кога го нарекуваат крадец. Исто така, тој е подготвен на големи потфати и има развиена самосвест за својата вештина. Калауз е сосема спротивен карактер: тој е алчен за сè што ќе види, често се нафаќа на ситни попатни кражби, а неговиот соработник го смета за глупав. Токму Калауз е виновен поради тоа што тој и Главоња се уапсени веќе за време на нивната прва кражба во Белград. Бидејќи себеси се сметаат за елита меѓу затворениците, тие не можат да ја јадат затворската храна и се послужуваат со храната наменета за офицерите поради што завршуваат во самица. По окупацијата на Белград, германските офицери се населуваат во најубавите вили во градот, а меѓу нив се наоѓа и еден полковник со неговата убава млада жена. Бидејќи не знае како да го отвори сефот што го затекнал во вилата, полковникот наредува да му ги доведат Главоња и Калауз. Така, тие ја користат можноста и успеваат да избегаат. Со помош на своите пријатели, набавуваат германски документи во кои стои дека му се роднини на Хитлер и дека се големи јунаци на Третиот рајх. Така, тие заминуваат за Берлин, сметајќи дека таму ќе имаат најдобри прилики за крадење. Користејќи ги лажните документи, тие стануваат дел од берлинската елита и извршуваат неколку успешни кражби и повторно се затворени, но не за долго време. Најпосле, тие планираат да го изведат најголемиот грабеж во Третиот Рајх.
Ототоксичност
Ототоксичност е својството на предизвикување на токсичен ефект врз увото, особено кохлеата и вестибулокохлеарниот нерв, а некогаш и вестибуларниот систем, на пример, како несакан ефект од лековите. Ефектите на ототоксичност може да бидат реверзибилни и привремени, или иреверзибилни и трајни. Ототоксично дејство може да покажат антибиотици, како гентамицин, диуретици, како фуросемид, или хемотерапевтици, како што е цисплатин.
Ернст Екман
Ернст Екман (1926 - 13 октомври 1981) бил специјалист пво скандинавска историја на Универзитетот во Калифорнија Риверсајд. Роден во Чикаго со шведско потекло, Екман зборувал повеќе јазици, педантен историчар и застапник на придобивките од широкото образование во историјата на западната цивилизација.
Ран живот и образование
Ернст Екман е роден во Чикаго во 1926 година со шведско потекло. Се школувал во Глендејл, Калифорнија, по што го посетувал колеџот Џонатан Едвардс на Универзитетот Јеил, од каде што се здобил со универзитетска диплома за уметност во 1948 година. Студирал на Гетесборгс Хогскола во Шведска пред да се приклучи на Универзитетот во Минесота од каде што му била доделена магистерска диплома за скандинавски области. Тој потоа го добил својот докторат во Историја од УКЛА во 1954 година.
Се оженил со Ајрис со која имал два сина, Андерс и Џонатан.
Кариера
Екман бил специјалист за скандинавска историја на Универзитетот во Калифорнија Риверсајд. Неговиот главен период на интерес бил од Реформацијата до Триесетгодишната војна и бил редовен соработник на Весникот за модерна историја и годишниците на Американскиот шведски историски музеј во 1960-тите.
Тој бил поборник за придобивките од широкото образование во историјата на западната цивилизација, на кое предавал во Риверсајд и педантен историчар многу заинтересиран за изворите и историографијата, придонесувајќи со статија за „Наставата на скандинавската историја во Соединетите Американски Држави“ на Скандинавските студии во 1965 година, во кои тој ги истражувал научниците, институциите и достапноста на изворите за Скандинавија во Соединетите Држави и забележал дека некои важни публикации биле достапни само во Библиотеката на Конгресот или Јавната библиотека на Њујорк. Тој бил редовен рецензент во научни списанија и придонесувал за Енциклопедија Американа за Густаф VI Адолф од Шведска.
Смртта
Екман ненадејно починал на 13 октомври 1981 година.
Старо Бонче (Бонче)
Старо Бонче — некропола од древномакедонско (т.н. „хеленистичко“) и римско време, сместен јужно од селото Бонче, Прилепско. На месноста се откриени гробови во кои се најдени монети од времето на Александар Македонски и други македонски владетели, како и римски бронзени монети. Гробницата е изградена во IV век п.н.е..
Пронајдоци
Гробницата се наоѓа на неколку стотици метри од дупката во која, 2006 година биле откриени деловите од македонските штитови. Проширувајќи го просторот на истражувањата околу кралскиот дворец, археолозите откриле керамички фрагменти што датираат токму од времето на најголемата моќ на Пелагонското Кралство. Пронајдени се делови од висококвалитетни кантароси од црн фирнис, раноантичка луцерна (керамичка ламба) датирана во средината на IV век п.н.е. и делови од други предмети.
Според археологот Виктор Лилчиќ, средиштето на античките Пелагонци се наоѓа на планинскиот врв Висока, на Селечка Планина. Во повеќегодишните истражувања тој пронашол комплекс археолошки наоѓалишта: кралскиот дворец и горниот град се наоѓаат на врвот Висока, додека долниот град со култниот простор и некрополата се наоѓаат во западното подножје на Висока. Местоположбата на гробницата во Бонче се наоѓа во права линија западно под остатоците на древниот град Пелагонија на врвот Висока.
Потрага по градот Пелагонија
Научниците 165 години трагаат по раноантичкиот град Пелагонија, престолнината на пелагонските кралеви во IV век пред новата ера и главен град на Македонија Четврта од 168 до 148 година п.н.е. Кога римските воени единици го покориле во 168 година п.н.е., кралството Македонија било поделено на четири дела - мериди. Главните градови на првите три мериди биле Амфипол, Тесалоника (Солун) и Пела, кои денес се наоѓаат на територијата на Република Грција. Центарот на четвртата мерида е градот Пелагонија, по кој научниците сè уште трагаат. Тое е значаен податок за едно од горномакедонските раноантички независни кралства, кои веќе во втората половина од IV и низ III век пред новата ера постепено се припоиле кон единственото кралство Македонија.
Централната комора на гробницата, била ограбена во доцната антика, ходникот бил раскопуван во 1912 година од француска армија, за во 1936 година археологот Никола Вулиќ повторно да ја откопа и нацрта. Гробницата низ годините го привлекувала интересот и на други археолози. Според искажувањето на Лилчиќ:
Истражувања
Гробницата низ годините го привлекувала интересот на многумина археолози.
Калдијан Таун
Калдијан Таун (Chaldean Town) е дистрикт во Детроит, Мичиген. Се наоѓа на 7 мила улица, во северен Детроит, до Ворен. Населбата била основана во 1999. Се вика Калдијан Таун според големиот број на Калдијанци во населбата.
Амга (река)
Амга е руска река во Јакутија. Реката е пловна, а од октомври до мај е заледена. Обилните есенски дождови го подигнуваат нивото на водата и до 7 метри.
Името го добила од Сибирскиот народ Евенги. Зборот Амнга е од тунгуско-манџуриско потекло и означува горска река. Амга е лева притока на реката Алдан.
Добриот војник Швејк (филм)
Добриот војник Швејк (чешки DOBRÝ VOJÁK ŠVEJK) е чехословачки филм од 1956 година, во режија на Карел Стекли, кој е автор и на сценариото, засновано врз сатиричниот роман на Јарослав Хашек од 1923 година, „Доживувањата на добриот војник Швејк во светската војна“. Главните улоги ги играат: Рудолф Хрушински, Франтишек Филиповски, Сватоплук Бенеш, Божена Хавличкова и Ева Свободова. Во 1957 година, на филмскиот фестивал во Карлови Вари, режисерот Стекли бил номиниран за наградата „Кристален глобус“.
Содржина
Госпоѓата Милерова (ја игра Свободова) го известува потстанарот Швејк (го игра Хрушински) дека е убиен престолонаследникот Франц Фердинанд. Швејк оди во пивницата, каде полицискиот агент го намавува да зборува за политиката, со намера него и сопственикот на пивницата да ги уапси поради велепредавство. Потоа, Швејк го испитуваат полицајците и психијатрите, по што го ослободуваат сметајќи го за глупав. Сепак, наспроти болките во нозете, Швејк се пријавува во војската...
Вулкан (претпоставена планета)
Вулкан била претпоставена планета за која некои астрономи во 19 век мислеле дека постои во орбитата меѓу Меркур и Сонцето. Неговото постоење првпат го предложил францускиот математичар Урбеин Ле Верие, чии што пресметки покажале нешто необично во орбитата на Меркур за кои мислел дека се резултат на гравитационите влијанија на друга непозната блиска планета или група од астероиди.
Биле извршени многу потраги по Вулкан, но и покрај тоа што повремено имало тврдења дека планетата била забележана, постоењето на Вулкан никогаш не било потврдено. Постоењето на оваа планета подоцна било целосно отфрлено затоа што со Ајнштајновата теорија за општата релативност од 1915 година покажала дека необичната орбитата на Меркур се должи на искривувањето на времепросторот предизвикано од масата на Сонцето.
Предложено постоење
И покрај тоа, Ле Верие ја продолжил својата работа и во 1859 година објавил потемелна студија за движењето на Меркур. Ова било засновано на серија меридијански набљудувања на планетата, како и 14 премини. Според оваа студија ако Меркур повторно покаже некакви разлики во својата орбита тогаш тие би биле предизвикани од некој непознат фактор. Сепак, имало одредено несовпаѓање. За време ротирањето околу Сонцето, перихелот на Меркур се поместува за малку, односно имало прецесија на перихелот. Набљудуваната вредност го надминувала предвидувањето на класичната механика за мал износ од 43 лачни секунди за еден век.
Ле Верие претпоставувал дека вишокот на прецесија може да се објасни само со присуството на некој неидентификуван објект или тела во орбитата на Меркур. Тој пресметал дека тоа е или друга планета со големина на Меркур или, бидејќи било малку веројатно астрономите да не видат толку големо тело, е непознат астероиден појас во близина на Сонцето.
Придонесот на Ле Верие во откривањето на планетата Нептун во 1846 година со користење на истите техники дало веродостојност на неговото тврдење, а астрономите ширум светот почнале да го бараат предложеното тело или група тела во близина на Сонцето.
Потрага
На 22 декември 1859 година, Ле Верие добил писмо од францускиот лекар и астроном Едмонд Модесте Лескарбо, кој тврдел дека истата година видел премин на претпоставената планета. Ле Верие отпатувал со воз до селото Орже-ен-Бус, на околу 70 километри југозападно од Париз, каде што Лескарбо си направил мала опсерваторија. Ле Верие пристигнал ненајавено и продолжил да го испрашува човекот.
Лескарбо опишал како, на 26 март 1859 година, забележал мала црна точка на дискот од Сонцето, кој што го проучувал со својот скромен рефрактор од 95 мм. Мислејќи дека е сончева дамка, Лескарбо на почетокот не бил изненаден, но по извесно време сфатил дека се движи. Откако го набљудувал преминот на Меркур во 1845 година, си претпоставил дека она што го гледа е уште еден премин, но на дотогаш неоткриено тело. Набрзина извршил мерења на неговата положба и насока на движење, а со помош на стар часовник и нишало со кои им мерел пулс на своите пациенти, го проценил времетраењето на преминот на 1 час, 17 минути и 9 секунди.
Ле Верие бил задоволен што Лескарбо го видел преминот на дотогаш непозната планета. На 2 јануари 1860 година, на состанокот на Академијата на науките во Париз тој го објавил откритието на новата планета, за која го предложил името „Вулкан“ по богот Вулкан од римската митологија, Лескарбо, за својот удел, бил награден со Легија на честа.
Врз основа на „преминот“ на Лескарбо, Ле Верие ја пресметал орбитата на Вулкан: тој претпоставил дека Вулкан ротира околу Сонцето во речиси кружна орбита на растојание од 21 милион километри (0,14 АЕ). Периодот на револуција бил 19 дена и 17 часа, а орбитата била наклонета кон еклиптиката за 12 степени и 10 минути (неверојатена прецизност). Ако се гледа од Земјата, најголемото издолжување на Вулкан од Сонцето било 8 степени.
Многу извештаи - сите неверодостојни - почнале да стигнуваат до Ле Верие од други аматери кои тврделе дека виделе необјаснети премини. Некои од овие извештаи се однесувале на набљудувања направени многу години претходно, а за многу од нив не можело да се одреди кога се направени. Како и да е, Ле Верие продолжил да ги синхронизира параметрите на орбитата на Вулкан со секое ново пријавено здогледување кое доаѓало до него. Тој често ги најавувал датумите на идните премини на Вулкан, а кога тоа не се остварило, тој повторно ги синхронизирал параметрите.
Меѓу астрономите кои наводно го виделе Вулкан се:
Утрото на 29 јануари 1860 година, Ф.А.Р. Расел и уште три лица во Лондон виделе наводен премин на планета во орбитата меѓу Меркур и Сонцето. Еден американски набљудувач, Ричард Ковингтон, многу години подоцна тврдел дека видел јасна црна точка што напредува врз Сончевиот диск околу 1860-та година, кога бил сместен во Вашингтонската територија.
Во 1861 година не биле пријавени „забележувања“ на Вулкан. Потоа, утрото на 20 март 1862 година, помеѓу осум и девет часот по Гринич, друг астроном аматер, г-дин Лумис од Манчестер во Англија, видел премин. Настанот го видел и неговиот колега. Врз основа на извештаите од овие двајца мажи, двајца француски астрономи, Бенџамин Валц и Родолф Радау, (одделно еден од друг) го пресметале претпоставениот орбитален период на телото, при што Валц извел цифра од 17 дена и 13 часа, а Радау цифра од 19 дена и 22 часа.
На 8 мај 1865 година, друг француски астроном, Аристид Кумбари, забележал неочекуван премин додека престојувал во Истанбул.
Помеѓу 1866 и 1878 година не биле забележани сигурни здогледувања на претпоставената планета. Потоа, за време на целосното затемнување на Сонцето на 29 јули 1878 година, двајца искусни астрономи, професорот Џејмс Крег Вотсон - директор на опсерваторијата Ен Арбор во Мичиген, и Луис Свифт - аматер од Рочестер, тврделе дека виделе планета од типот на Вулкан блиску до Сонцето. Вотсон, набљудувајќи од Сепарација, Вајоминг, ја поставил планетата на околу 2,5 степени југозападно од Сонцето и ја проценил нејзината магнитуда на 4,5. Свифт, кој го набљудувал затемнувањето од место во близина на Денвер, видел нешто за што сметал дека е планета во орбитата на Меркур на околу 3 степени југозападно од Сонцето. Тој проценил дека нејзината светлина е иста како онаа на Тета Канкри, ѕвезда со петта магнитуда која исто така била видлива во текот на затемнувањето, на околу шест или седум минути од „планетата“. Тета Канкри и планетата биле речиси во линија со центарот на Сонцето.
Вотсон и Свифт биле почитувани како одлични набљудувачи. Вотсон дотогаш открил преку дваесет астероиди, а по Свифт биле именувани неколку комети. И двајцата навеле дека бојата на нивната претпоставена интра-меркурска планета била „црвена“. Вотсон рекол дека таа има дефинитивен диск — за разлика од ѕвездите, кои во телескопите се јавуваат како обични светли точки — и дека нејзината фаза покажува дека се приближува кон горна врска.
И Вотсон и Свифт всушност забележале две тела за кои сметале дека се неоткриени ѕвезди, но откако Свифт ја исправил грешката во неговите координати, координатите не се совпаѓале меѓу себе, а ниту со тогаш познатите ѕвезди. Идејата дека за време на затемнувањето биле забележани четири објекти предизвикало контроверзии во научните списанија и потсмев од ривалот на Вотсон, Питерс. Питерс забележал дека грешката во уредот за снимање со молив и картон што го користел Вотсон е доволно голема со што неговото тврдење треба да се побие. Скептикот за теоријата на Вулкан, Питерс ги отфрлил сите здогледувања и ги нарекол погрешно протолкувани ѕвезди како планети.
Астрономите продолжиле да го бараат Вулкан за време на целосното затемнување на Сонцето во 1883, 1887, 1889, 1900, 1901, 1905 и 1908 година. На крај, во 1908 година, директорот В.В, Кембел и Ц.Д. Перин (астроном од Лик опсерваторијата), по сеопфатни фотографски набљудувања од три експедиции за затемнување на Сонцето во 1901, 1905 и 1908 година, изјавиле дека со работата на трите Крокер Експедиции дефинитивно треба да се прекине со потрагата на меѓумеркурската планета - популарна веќе половина век.
Пиперево
Пиперево или Пиперово — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Пиперево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, средишниот дел на Струмичка Котлина и припаѓа на Општина Василево. Покрај селото од запад тече реката Струмица а од исток реката Турија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 6 километри.
Надморската височина во селото е 228 метри додека селото зафаќа површина од 7,2 км2. Од нив 630 хектари се обработливо земјиште
Селото се граничи со Василево, Доброшинци, Нова Маала, Чанаклија, Добрејци, Просениково.
Антички период
Ова населено место е познато по археолошкото наоѓалиште Тарласи, што се наоѓа југоисточно од населбата. Претставува населба од доцноантичкото време. На северниот раб на селото, на простор од 200 х 200 м се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси. Во нивата на А. Коцев бил најден питос со натпис.
Отоманско Царство
Имa податoци декa селoтo се спомнувa уште од 1769 година. Во текот на XIX век, селото било мешано. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 290 жители Македонци и 125 Турци. Црквата Св. Ѓорѓи во селото била изградена во 1870 година.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 208 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 36 Роми. Во селото функционирало и училиште.
Како чифлик-сајбија на селото во последните години на османлиското владеење на овие простори бил Нефи-беј.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. Во текот на Втората светска војна, во регионот започнала партизанската пропаганда за мобилизирање на населението. Најчесто биле испраќани и летоци меѓу населението.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
Стопанство
Главно занимање на населението во Пиперево е земјоделството. Населението најмногу одгледува раноградинарски култури
Демографија
Во 1961 година селото имало 976 жители, од кои 875 биле Македонци и 98 биле Турци. Во 1994 година во селото живееле 1300 луѓе, од кои 1200 биле Македонци и 100 биле Турци.
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Пиперево има 1.158 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
На пописот од 2002 година, селото имало 1.401 жител. Следува табела на националната структура на населението Селото има поволна демографска состбојба, со оглед на тоа дека бележи благ пораст на населението низ пописните години.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.163 гласачи.
Куманија
Куманија е назив кој во средниот век се однесувал на неколку различни територии во источна и средна Европа, како и на средна Азија.
Значење
Називот Куманија или Куманска степа првобитно се однесувал на куманско-кипчачката конфедерација која постоела на исток на Европа и на запад на средна Азија помеѓу 10 и 13 век. Називот Куманија исто така е употребуван како алтернативно име за Златна орда, која постоела помеѓу 13 и 16 век, а која зафаќала слично подрачје како и оригиналната Куманија. Во 13 век, пред создавање на кнежевството Влашка, тоа подрачје е нарекувано Куманија.
Во 11 и 12 век, номадската конфедерација на Куманите со источните Кипчаци, кои биле посебно племе, била доминантна сила на огромна територија која се протегала од денешен Казахстан, јужна Русија, Украина, до јужна Молдавија и источна Влашка. Поради номадскиот начин на живеење на овие луѓе, наведените граници се само приближни, и постојат различни дефиниции за тоа што се означувало како Куманија низ времето. Во зависност од регионот и временскиот период, различни извори користат различни погледи на големината на територијата на Куманите: во византиските, руските, грузиските, ерменските, персиските и муслиманските извори, Куманија била Понтиско-Касписката степа, која се протега до Црно Море и на исток до Касписко Море, при што долините на реките Днепар, Волга, Урал и Иртиш биле погодни за номадското живеење на Куманите. Подоцна, во краток временски период, во западните извори Куманија се однесува на регионот на источна Влашка и јужна Украина, односно регионот на кој се сретнале Куманите со римокатоличките христијани и каде подоцна Куманите од тој регион го прифатиле римокатолицизмот.
Турските имиња со бои се однесуваат на: Бела Куманија била на запад до источна Влашка, а Црна Куманија била на север, и се претспоставува дека се однесувала на реонот на денешна Молдавија.
Етнонимот „Куман“ се однесувал на жител на Куманија, и означувал различна етничка припадност. Се претпоставува дека во најголем број биле племиња кои зборувале туркиски јазици, а конфедерацијата вклучувала и други етнички племиња. Куманија било политичко име на конфедерацијата или државата. Куманите, кога првпат се појавиле во пишани извори, биле претставени како членови на конфедерацијата без разлика на племенската припадност. Племенските имиња исчезнувале кога племето станувало дел од политичката целина. Во делото Историја на Монголците, персискиот историчар Рашид-ал-Дин Хамадани зборува за Куманија во периодот околу 1236–1237 година, за време на монголската инвазија на канот Мунке. Меѓу другото, тој ги споменува племињата Кипчаци, туркофонското племе Аси (најверојатно истото како подоцнежното племе Јаси) и „Караулаги“ (Црни, односно Власи од север). Големата територија на ова царство на Куманите и Кипчаците, се состоело од слаби врски меѓу племињата кои биле воена доминантна сила, и никогаш не биле обединети во силна централна сила. Куманија не била држава ниту царство во права смисла на зборот, туку различни групи под раководство на независни владетели, или канови, кои делувале по свое видување, и се мешале во политичкиот живот на околните држави: руските кнежевства, второто Бугарско Царство, Византија и Влашкана Балканот, Ерменија и Грузија на Кавказ, и Харезм. Куманите создале можна каста на воини, Мамелуци, кои им служеле на муслиманските Арапи и на турските калифи и султани.
Куманија престанала да постои во средина на 13 век, по големата монголска инвазија на Европа. Во 1223 година, Џингис Хан ги победил Куманите и нивните руски сојузници во Битка на реката Калка (денес во Украина), а последниот удар дошол во 1241 година, кога куманската конфедерација престанала да постои како политички ентитет, а останатите кумански племиња се распрснале, дел станале поданици на монголските освојувачи, како дел од Златната орда, а некои заминале на запад како дел од Византија, од Бугарското Царство, и од Кралство Унгарија.
Унгарија
Во средновековната Унгарија називот Куманија (или Куншаг) се однесувал на две помали управно аутономно подрачја - Голема Куманија (Наѓкуншаг) и Мала Куманија (Кишкуншаг). Кумани на тие простори се населиле во 13 век. Голема Куманија зафаќала подрачје помеѓу Солнок и Дебрецин, а Мала Куманија подрачје помеѓу Калоча и Сегед. Јужниот дел на Мала Куманија се простирал во текот на средниот век и на подрачјето на денешна северна Бачка во Србија.
Во 16-от век овие простори влегуваат во составна Османлиското Царство, чиме со што исчезнале и куманските авутономни територии. Со воспоставување на хабсбуршката управа кон крајот на 17 век, административно се обновуваат Голема и Мала Куманија. Овие територии постоеле сè до втора половина на 19 век, кога се укинати и вклучени во состав на новоформираните жупании Пешт-Пилиш-Шолт-Кишкун и Јас-Наѓкун-Солнок. Денес овие простори се во рамки на Унгарија организирани како окрузи Бач-Кишкун и Јас-Наѓкун-Солнок.
Динг Фуксуе
Динг Фуксуе (роден ) е кинески слалом кајакар којшто се натпреваруваше во 2000-те. Тој беше елиминиран во квалификациската рунда во дисциплината кајак К-1 на Летните олимписки игри 2008 во Пекинг.
Горење Јелење
Горење Јелење (словенечки: Gorenje Jelenje) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Фенг Лиминг
Фенг Лиминг (роден во Кина) е кинески слалом-кајакар кој се натпреварува од 2000-те. Тој беше елиминиран во полуфиналето на дисциплината кајак К-1 на Летните олимписки игри 2008 во Пекинг.
Голишче
Голишче (словенечки: Golišče) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Олимписки игри
Современите Олимписки игри (Jeux olympiques ) се водечки меѓународен спортски настан на летни и зимски спортски натпревари во кои илјадници спортисти од целиот свет учествуваат на различни натпревари. Олимписките игри се сметаат за најистакнат светски спортски натпревар со повеќе од 200 земји учеснички. Олимписките игри се одржуваат на секои четири години, со летни и зимски игри кои наизменично се одржуваат секои четири години, но со две години разлика помеѓу нив.
Нивното создавање било инспирирано од Античките олимписки игри, кои се одржувале во Олимпија, од 8 век п.н.е. до 4 век од нашата ера. Баронот Пјер де Кубертен го основал меѓународниот олимписки комитет (МОК) во 1894 година. МОК е управниот орган на олимпиското движење, со Олимписката повелба за дефинирање на неговата структура и власт.
Еволуцијата на Олимпиското движење во текот на XX и XXI век резултирало со неколку измени на Олимписките игри. Некои од овие прилагодувања вклучуваат создавање на Зимските олимписки игри за мраз и зимски спортови,Параолимписките игри за спортисти со инвалидитет и Младинските олимписки игри за тинејџерските спортисти. МОК морал да се прилагоди на различни економски, политички и технолошки достигнувања. Како резултат на тоа, Олимписките игри се префрлиле подалеку од чист аматеризам, како што е предвидено од страна на Кубертен, овозможувајќи им учество на професионални спортисти. Растечката важност на масовните медиуми создала емисија на корпоративни спонзорства и комерцијализација на игрите. Светски војни довеле до откажување на игрите во 1916, 1940, и 1944 година. Големи бојкоти за време на Студената војна го ограничиле учеството на игрите во 1980 и 1984 година.
Игрите прераснаа толку многу што речиси секоја нација сега е претставена. Овој раст создаде бројни предизвици и контроверзии, вклучувајќи бојкот, допинг, поткуп и терористички напад во 1972 година. На секои две години на Олимписките игри и медиумската изложеност снабдува непознати спортисти со шанса за стекнување на национална, а понекогаш и меѓународна слава. Игрите, исто така, претставуваат можност за градот-домаќин и земјата да се покажат на светот.
Антички олимписки игри
Олимписките игри биле од темелно верско значење, каде се одржувале спортски настани заедно со ритуално принесување на жртви во чест на Зевс (чија позната статуа од Фидиј поставена во неговиот храм во Олимпија) и Пелоп, божествен херој и митски цар на Олимпија. Пелоп бил познат по неговата кочијашка трка со кралот Еномај од Пиза, Грција. На победниците од настаните им се восхитувале и ги овековечувале во песни и статуи. Игрите се одржувале на секои четири години, и овој период, познат како олимпијада, бил користен од Грците како една од нивните единици за мерење на времето. Игрите биле дел од циклус познат како Панхеленски игри, во кој спаѓале Питијски игри, Немејски игри и Истмиски игри.
Олимписките игри го постигнале својот зенит во 6 и 5 век п.н.е., но потоа постепено се намалило значењето како што Римјаните стекнувале моќ и влијание во Грција. Иако не постои научен консензус за тоа кога игрите официјално завршиле, најблиската дата е 393 година во нашата ера, кога царот Теодосиј I наредил да се елиминираат сите пагански култови и практики. Друг датум кој често се цитира е 426 година во нашата ера, кога неговиот наследник, Теодосиј II, наредил уништување на сите грчки храмови.
Претходници
Разни употреби на терминот „Олимписки“ за да се опишат спортски настани во модерната ера биле документирани уште во 17-от век. Прв ваков настан бил "Cotswold Olimpick Games", годишна средба во близина на Чипинг Кампден, Англија, вклучувајќи различни спортови. За првпат била организирана од страна на адвокатот Роберт Довер помеѓу 1612 и 1642 година, со неколку прослави подоцна до денешен ден. Британската олимписка асоцијација, во својата кандидатура за Олимписките игри во 2012 во Лондон, ги споменала овие игри како „првите знаци на олимписките почетоци на Велика Британија“.
L'Olympiade de la République, национален олимписки фестивал кој се одржувал еднаш годишно 1796-1798 во Револуционерна Франција, исто така, се обидела да ги емулира Античките олимписки игри. Натпреварувањето вклучувало неколку дисциплини од античката грчка олимпијада. Игрите во 1796 го одбележале воведувањето на метричкиот систем во спортот.
Во 1850 година „Олимписка класа“ била започната од страна на д-р Вилијам Пени Брукс во Мач Венлок во Шропшир, Англија. Во 1859 година, д-р Брукс го сменил името во „Венлошки олимписки игри. Овој годишен спортски фестивал продолжува и до денес. Венлошкото олимписко друштво било основано од страна на д-р Брукс на 15 ноември 1860 година.
Помеѓу 1862 и 1867 година, Ливерпул одржал годишен Гранд олимписки фестивал. Осмислен од страна на Џон Хули и Чарлс Мели, овие игри биле првите да бидат целосно аматерски во природа и меѓународен изглед, иако само „господа аматери“ можеле да се натпреваруваат. Програмата на првата модерна Олимпијада во Атина во 1896 година била речиси идентична со онаа на Олимпијадата во Ливерпул. Во 1865 Хули, д-р Брукс и Равенштајн ја основале Националната олимписка асоцијација во Ливерпул, претходник на Британската олимписка асоцијација. Неговите статии на основање донеле можност за меѓународна олимписка повелба. Во 1866 година, национални олимписки игри во Велика Британија биле организирани во лондонската Кристална палата.
Преродба
Грчкиот интерес за заживување на Олимписките игри започнал со Грчката војна за независност од Отоманското Царство во 1821. Тоа било првпат предложено од страна на поетот и уредник на весникот Панајотис Суцос во својата поема „Дијалог на мртвите“, објавена во 1833 година. Евангелос Запас, богат грчко-романски филантроп, прв му напишал на Отон I, во 1856 година, давајќи му можност за финансирање на постојано заживување на Олимписките игри. Запас ги спонзорирал првите Олимписки игри во 1859 година, кои се одржале во градскиот плоштад во Атина. Учествувале спортисти од Грција и Османлиското Царство. Запас ја финансирал реставрацијата на античкиот Панатинајски стадион, така што би можел да биде домаќин на сите идни Олимписки игри.
Македонија - земја на информатичари
Македонија – земја на информатичари е кампања на Владата на Република Македонија во соработка со високо образовните установи во Република Македонија и приватниот ИТ сектор. Целта е да се спроведе активност со која се доделуваат 10 000 ваучери во номинална вредност од 12.300 денари на редовни студенти, државјани на Република Македонија за првпат запишани во завршна година на студии во учебната 2007/2008 година на било кој акредитиран факултет во РМ, како и на сите студенти кои се евидентирани како лица со хендикеп.
Олимписки игри
Преродба
Стадионот бил домаќин на Олимпијадата во 1870 година и 1875. Триесет илјади гледачи присуствувале на игрите во 1870 година, иако нема официјална евиденција за посетеност за игрите во 1875.Во 1890 година, по присуството на олимписките игри на Венлошкото олимписко друштво, баронот Пјер де Кубертен бил инспириран да го основа Меѓународниот олимписки комитет (МОК). Кубертен создавал врз основа на идеите и работате на Брукс и Запас со цел да воспоставуви меѓународно-ротирачки Олимписки игри што ќе се случат на секои четири години. Тој ги презентирал овие идеи во текот на првиот Олимписки конгрес на новосоздадениот Меѓународен олимписки комитет. Оваа средба се одржала 16-23 јуни 1894 година, во Парискиот универзитет. На последниот ден од конгресот, било одлучено дека првите Олимписки игри кои биле под покровителство на Меѓународниот олимписки комитет ќе се одржат во Атина во 1896 година. МОК го избрал грчкиот писател Деметриос Викелас како прв претседател.
Игри во 1896
Првите игри под покровителство на Меѓународниот олимписки комитет биле одржани на Панатенејскиот стадион во Атина во 1896 година. Во игрите учествувале 14 земји и 241 спортист кои се натпреварувале во 43 настани.. Запас и неговиот братучед Константинос Запас финансирањето на идните Олимписките игри го довериле на грчката влада. Оваа доверба била искористена за да помогне во финансирањето на игрите во 1896 година. Георгиј Авероф великодушно придонел за реконструкција на стадионот во рамките на подготовките за Олимписките игри. Грчката влада, исто така, предвидела финансиски средства, кои требало да бидат надоместени преку продажбата на билетите и од продажбата на првата олимписка комеморативна марка.
Грчките претставници и јавноста биле ентузијасти во врска со искуството на домаќин на Олимписките игри. Ова чувство го делеле голем број на натпреварувачи, кои дури и побарале Атина да биде траен град-домаќин. МОК се залагал следните игри да се одржуваат во различни градови-домаќини низ целиот свет. Вторите олимписки игри се одржале во Париз.
Промени и прилагодувања
По успехот на игрите во 1896 година, Олимписките игри влегле во период на стагнација која претставувала закана за нивниот опстанок.
Олимписките игри како тема во уметноста и во популарната култура
Олимписките игри често се јавуваат како тема во уметноста и во популарната култура, како:
Источен Берлин
Источен Берлин постоел помеѓу 1949 и 1990 година и се состоел од советскиот сектор во Берлин, основан во 1945 година. Сојузничките американски, британски и француски сектори во Западен Берлин, силно се поврзале со Западна Германија, додека Источен Берлин бил "де факто" главниот град на Источна Германија. Од 13 август 1961 до 9 ноември 1989 година, Источен Берлин бил одвоен од Западен Берлин со Берлинскиот ѕид.
Во Источна Германија официјалната употреба, била распространета од 1970 година, што се однесува на западниот дел на градот како "Западен Берлин", додека источниот дел едноставно останал само "Берлин".
Преглед
Кога Демократска Република Германија била формирана во 1949 година, таа го презеде веднаш Источен Берлин како свој главен град - тврдење што било признато од страна на сите комунистички земји. Сепак, нејзините претставници во Народната комора не беа директно избрани и немаа целосно право на глас сè до 1981 година.
Во јуни 1948 година, сите железнички пруги и патишта кои водат до Западен Берлин биле блокирани, и во Источен Берлин не им било дозволено легално да емигрираат. Сепак, повеќе од илјада источни Германци се префрлаа во Западен Берлин секој ден од се 1960 година. Тоа било поради големата количина на воени репарации на Советскиот Сојуз по Втората светска војна, во комбинација со масовно уништување на индустријата и недостаток на помош од страна на Маршалов план се стави голем притисок врз источногерманската економија. Во август 1961 година, Владата на Источна Германија се обидела да го спречи тоа со изградбата на Берлинскиот ѕид. Тоа било многу опасно за нелегални мигранти да се премине поради присуството на војниците на границана со Демократска Република Германија, кои биле обучени да се пука  во такви случаи.
На 3 октомври 1990 година, Западна и Источна Германија се соединија, но исто така и Западен и Источен Берлин, со што официјално се стави крај на постоењето на Источен Берлин.
Источен Берлин денес
Од обединувањето, германската влада потроши огромни суми на пари за реинтегрирање на двете половини на градот и доведување услуги и инфраструктура во Источен Берлин стандардизирана и основана во Западен Берлин. По повторното обединување, источногерманската економија претрпе значително промени. Многу источногермански фабрики биле затворени поради неможноста да се усогласат со стандардите на Западна Германија за загадувањето и безбедноста, како и неможноста да се натпреварува со Западно Германските фабрики. Поради ова, голем економски износ од Западна Германија беше влегоа во Источна Германија за да се ревитализира. Источен Берлин има посебен визуелен стил; ова делумно се должи на поголема опстанокот на предвоените фасади и streetscapes, а некои дури и сè уште покажува знаци на воената штета. На уникатен изглед на сталинистичката архитектура која била искористена во Источен Берлин (заедно со остатокот на поранешната ГДР), исто така, значително се разликува со стилови на урбаниот развој вработени во поранешниот Западен Берлин. Покрај тоа, поранешниот Источен Берлин (заедно со остатокот од поранешна ГДР) го задржува малиот бројот на своите улица и имиња на ГДР ера во чест германските и полските социјалистички херои, како што се Карл-Маркс-Алле, Роза Луксембург-Плац, и Карл-Либкнехт-Штрасе. Многу такви имиња, сепак, се сметаат за непристојни (од различни причини) и се сменети по еден долг процес на ревизија.
Дури и по, 27 години по нивното повторно обединување, жителите на Источен и Западен Берлин имаат забележливи разлики помеѓу едни со други, кои стануваат сè повеќе очигледни кај постарите генерации. Двете групи, исто така, имаат понекогаш-навредлив сленг термини да се однесуваат едни кон други. Поранешниот Исток Берлинер (или Источна Германија) — познат како "Ossi" (од германски збор за исток, Исток) и поранешниот Западен Берлинер (или Западна Германија) — познат како "Wessi" (од германски збор за запад). Двете страни, исто така, се вклуваат во стереотипи на другата страна. Стереотипен Ossi има малку амбиција или сиромашни работна етика и е хронично горчлив, а стереотипен Wessi е арогантен, себичен и нетрпелив. [8]
Гао Лудунг
Гао Лудунг (р. ) — кинески кану-спринтер кој се натпреваруваше во средината на 1980-те. На Летните олимписки игри 1984 во Лос Анџелес, тој беше елиминиран во дисциплината кајак К-2 500 метри.
Сергеј Карасев
Сергеј Генадиевич Карасев (Сергей Геннадьевич Карасёв; р. ) — руски меѓународен фудбалски судија.
Карасев станал судија на ФИФА во 2010 година. Ги судел квалификациите за Светското првенство во фудбал 2014, започнувајќи со натпреварот во групата А помеѓу Шкотска и Македонија.
380 п.н.е.
380 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 380. година пред новата ера, 380. од првиот милениум п.н.е., 80. од 4 век п.н.е. и прва од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5128 и 5129 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4370 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3380 и 3381 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 373.
Фоде Бало-Туре
Фоде Бало-Туре (роден на  во, Франција) — француско-сенегалски професионален фудбалер кој настапува за ФК Милан , во италијанската Серија А, на позиција лев бек и за Фудбалската репрезентација на Сенегал.
Лил
Бало-Туре се развил преку академијата на ПСЖ. На 1 јули 2017 година, неговиот договор со ПСЖ истекол и тој потпишал со ФК Лил. Тој го имал своето деби во Лига 1 на 6 август 2017 година во победата од 3:0 против ФК Нант. Тој го започнал натпреварот и бил заменет на полувремето.
Репрезентативна кариера
Иако е роден во Франција и играл за младинските репрезентации на оваа земја, поради сенегалското потекло Бало-Туре се одлучил да го претставува на сениорско ниво.
Дебитирал за Сенегал во ремито 0-0 против на 26 март 2021 година. .
NGC 3795B
NGC 3795B — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3795B се споменува и како UGC 6604, MCG 10-17-29, CGCG 292-13.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3795B е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3795B има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3795B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36037. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3838. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
NGC 6148
NGC 6148 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6148 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 6148 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 27 м 4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 5' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.