cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пастирски посланија
Критичко гледиште: отфрлање на Павле како автор
Пастирските посланија се изоставени од некои рани библиски ракописи, вклучувајќи го Ватиканскиот ракопис од IV век (еден од најстарите и најпотполните), како и од Папирусот 46 од II-III век (најстариот во најголем дел потполн примерок на Павловите посланија).
Библистите анонимниот автор го нарекуваат „Пастирот“.
Традиционално гледиште: Апостол Павле
Библистите како Мајкл Ликона и Реј Ван Несте кои му ги припишуваат книгите на Павле сметаат дека тие се вклопуваат во неговиот живот и дело, а дека јазичните разлики се должат на различните стилови со кои тој им се обраќа на разни примачи. Додека заедниците во другите Павлови посланија се во зародиш, примачите на Пастирските посланија се блиски сопатници на Павле, евангелисти со кои тој долго работел и се обучувал. Од ова гледиште, јазичните разлики би биле очекувани ако тврдиме дека Павле е нивниот автор. Лук Тимоти Џонсон тврди дека веродостојноста на Пастирските посланија не може да се докаже или побие.
Датирање
Многу е веројатно дека Тимотеј 1 и 2 му биле познати на Поликарп Смирнски, и дека тој ги имал на ум во неговото послание до Филипјаните. Се знае дека Поликарп почнал некаде во 155–167 г., што дава горна граница за нивното датирање. Црковниот отец Иринеј Лионски изречно се повикува на посланијата до Тимотеј во неговата антигностичка расправа „Против ересите“, напишана околу 180 г. Оттука, стручњаците сметаат дека тие се напишани некаде во I или II век.
Подоцнежните датирања обично се засноваат на претпоставката дека Пастирските посланија се одговор на конкретни појави во II век како што се маркионството и гностицизмот. Неколку веронаучници аргументираат дека посланијата маркионството. Ако земеме дека Маркион Синопски започнал активно да ги шири своите убедувања дури по неговото изопштување од Римската црква во 144 г., тогаш тоа би значело дека Пастирските посланија се напишани дури по 144 г. Покрај тоа, фактот што Маркионовиот канон не ги вклучува Пастирските посланија е уште нешто кое бара образложение.
Од друга страна, според Рејмонд Браун („Вовед во Новиот завет“, 1997), највеќето библисти кои го прифаќаат послепавловскиот датум на пишување на посланијата ги сместуваат истите во периодот од 80 до 100 г. Во прилог на ова го наведуваат изложеното во 2 Тимотеј 1,5 дека неговата мајка и баба починале како христијанки, укажувајќи на тоа дека примачите на писмото се христијани од третото поколение.
Проект „Гутенберг“
Проектот „Гутенберг“ (англ. Project Gutenberg) е проект што го започнал Мајкл С. Харт во 1971 година, со цел сите книги кои се во јавна сопственост да ги префрли во електронски облик. Тоа го сторил со две цели:
Денeс (септември 2009. година), достапни се близу 30 илјади наслови. На проектот работат многу волонтери и секој кој сака може да му се приклучи на проектот. За некој да учествува не мора да има ни книги, ни скенер, ни ОЦР софтвер, доволна е добра волја. Во 2000 г. Чарлс Франкс ги создал Projekt Gutenberg Distributed Proofreaders - страници со кои на проектот од можат да му помагаат интернет корисниците. Во пребарувањето (откако ќе се регистрирате), ќе се појави прозорец во кој горе се гледа скенирана слика на страницата, а долу препознаениот текст (можен layout исто така е сликата лево, а текстот десно за оние со поголеми резолуции). Кон крајот на 2004 г. проектот имаше околу 14.000 членови, а тие дневно „одработуваат“ просечно по 5.000 страници.
Од проектот месечно се преземаат по 2.000.000 книги.
Историја на Австрија
Праисторија
Подрачјето на денешна Австрија било населено уште од најстарите времиња во камената доба. Најпознатиот наод од тоа време е Вилендорфска Венера која била пронајдена во Вилендорф, Долна Австрија. Се проценува дека е стара околу 25.000 години. Подоцна, преку народите од Балканот престигнале сточарството и металната обработка. Популацијата нараснувала сè повеќе и била создадена првата трајна населба.
Најпознатиот праисториски град во денешна Австрија е Халштат, кој својот врв го достигнал во периодот од 750 п.н.е. до 400 п.н.е. Неговата култура, позната како Халштатска култура се развила преку Алпите и Динарските Планини од Швајцарија до јужните делови на Јадранскиот Полуостров. Од околу 4 век п.н.е. на овие простори се населиле Келтите.
Римско време
Во периодот кога келтите под контрола на Рим се романизирале, на север се населиле германите, мешејќи се со староседелското население. Покрај реката Дунав изградиле тврдини, а една од нив на местото на старата келтска или илирска населба била изградена населбата Виндобона, која денеска е главната престолнина на Австрија, Виена.
Среден век
Со постепеното слабеење на Римската имерија, Австрија била изложена на сè поголемите напади од страна на германските и други народи. Низ Австрија поминувале многу германски народи, оодејќи кон Италија. Во Австрија во западниот дел на земјата во денешен Ворарлберг се населиле Алеманите. Во околу 6 век се појавиле Баварците на запад и Словените и Аварите на исток. Корушка по ова станала една од првите држави на словените, но бргу била ставена по баварска власт, и голем дел од населението ја примила баварската култура. Во времето на Карл Велики, Корушка станала воена база за борбата против словените и аварите. Во 9 век подрачјето било населено со Унгарци, Французите се повлекле кон реката Енс. Во 10 век биле победени Унгарците, и Австрија повторно била вклучена во составот на Баварија. Во 996 година за првпат се споменува името Остарици, од кој доаѓа и германскиот назив за Österreich. Тоа бил почетокот на германската колонизација на источна Австрија.
Хабсбуршка династија
Во 1278 година, кнежевство Австрија било освоено од страна на Хабсбуршката династија. Во следните години, оваа династија станала една од најмоќните во Европа. Во 15 век, тие ја добиле Бургундија, Шпанија и Холандија. Во 1526 година ја наследиле Унгарија, Чешка, Моравија и Хрватска. Османлиското Царство бргу напредувала, и веќе во 1529 година пристигнале пред портите на Виена. Во следните 150 години, овие две големи империи биле во постојан конфликт.
Голем проблем на оваа империја претставувала религиозната основа на христијанството. Поголемиот дел од австрискиот народ биле протестанти. Царот насилно своето население го принудил да го прифати католицизмот. Од 1618 до 1648 година се водела Триесетгодишната војна. Религиозниот воен конфликт набргу се проширил по цела Свето Римско Царство, а кога на страната на протестантите се приклучиле Франција и Шведска, се дошло до голем пораз на царската војска.
Во 1683 година стигнала и втората опсада на Виена од Османлиите. Османлиите биле поразени и принудени да се повлекуваат. По ова, Австрија ги освоила Унгарија и Славонија, како и голем дел од Србија. По победата над протестантите, голем број на верници биле прогонети од империјата. Тие се населиле во Прусија.
Во 1867 година, крал Франц Јосиф го одобрил создавањето на двојната монархија Австроунгарија. Двата дела на таа монархија располагале со единствен парламент. Оваа монархија постоела до крајот на Првата светска војна.
Прва светска војна
Австроунгарија во време на Првата светска војна била на страната на Централните сили. Во текот на Првата светска војна Австроунгарија ја имала една од најсилната пешадиска армија. Биле мобилизирани околу 9 000 000 војници. Австроунгарија во текот на војната била ставена во најлоша положба бидејќи истовремено требала да војна на 4 фронта - Јужен Балкански (Солунски), Романски, Источен (руски) и Италијански фронт. Во почетокот забележала големи успеси. Истовремено, со поразот во војната, Австроунгарија како еден од условите била со сила распарчена од страна на Антантата (ноември 1918 г.). Како главната причина се гледа во стравот на Антантата овие две земји многу брзо да закрепнат од војната, со кое повторно би се создала можеби и уште посилна земја од тогашната Австроунгарија.
По војната од територијата на Австроунгарија биле создадени Чехословачка, Австрија и Унгарија, а дел од нејзините територии припаднале на Полска, Романија, Италија и Југославија.
Втора светска војна
Во 1938 година, германската војска навлегла во Австрија. За време на војната, Австрија била во составот на Силите на оската, кои повторно доживеале пораз.
По војната, во 1955 година, Австрија прогласила независност.
Најнова историја
Австрија од 1 јануари 1995 година е членка на ЕУ. Таа е федеративна полупретседателска република, на чиј врв стои претседател. Парламентот се состои од Национален совет и Федерален совет.
অস্ট্রিয়া
Болеслав Прус
Болеслав Прус (Boleslaw Prus), роден како Александер Гловацки (Aleksander Głowacki) (20 август 1847 – 19 мај 1921), е полски новинар, романописец и раскажувач.
Помеѓу 1886 и 1895 Прус завршил четири важни новели. Најголеми фаворити на неговите сонародници биле делата Фараон и Кукла. Кукла ја опишува романтичната заслепеност на главниот лик и неговите фрустрации од узанаденоста на општеството. Фараон, единствената историска новела на Прус, го отсликува полското национално искуство низ единствен поглед на Стар Египет и падот на Дваесеттата Династија.
NGC 6658
NGC 6658 — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6658 се споменува и како UGC 11274, MCG 4-44-2, CGCG 143-2.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Црква „Пресвета Богородица Блатна“
Воведение на Пресвета Богородица“ (Εισοδίων της Θεοτόκου), позната и како Пресвета Богородица Блатна“ (Παναγία Βαλτεσινή) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Дел е од парохијата на „Св. Петар и Павле“.
NGC 6658
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6658 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 6658 има привидни димензии од 1,6' х 0,3'.
Црква „Пресвета Богородица Блатна“
Црквата е подигната во XVIII век. Претставува трикорабна базилика. Внатре се зачувани дел од првичните фрески како што е онаа на Свети Атанасиј.
NGC 6658
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 33 м 55,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 53' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
NGC 2034
NGC 2034 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 6658
Други поделби
Проучување на NGC 6658 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62052. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 160; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2107. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 284.
NGC 2034
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2034 се споменува и како ESO 86-SC14, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Сенијад Ибричиќ
Сенијад Ибричиќ — босански фудбалер, играч од средниот ред на Вардар и на босанската репрезентација.
Почетоци
Кариерата ја започнал во екипата на Подгрмеч од Сански Мост во Босна и Херцеговина откаде во јануари 2004 како 18-годишник отишол на проби во Монако, меѓутоа, не успеал да се избори за потпишување на договор. Шест месеци подоцна, отишол на проби во Сплитски Хајдук. Во Хајдук се задржал околу месец дена, и на подоготовките во Словенија постигнал 3 гола во првиот подготвителен натпревар, меѓутоа тогашниот тренер на Хајдук Иван Каталиниќ решил да не го задржи во клубот, па Ибричиќ разочаран заминал од Хајдук.
NGC 2034
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 35 м 32,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 54' 13".
Други поделби
Проучување на NGC 2034 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Сенијад Ибричиќ
НК Загреб
Уште за време на својата прва сезона во Загреб станал еден од најдобрите играчи на клубот забележувајќи 26 натпревари во кој постигнал 3 гола. Во сличен стил продолжил сè до ноември 2006 и гостувањето кај Риека каде ги повредил предните вкрстени лигаменти, што го извадило од акција на 6 месеци. Сепак, тој се вратил во голем стил, и ја забележал својата најдобра сезона дотогаш. Во 31 настап постигнал 12 гола, а еднаш и 4 гола на еден натпревар против Меџимурје. По завршувањето на сезоната навивачите на клубот му доделуваат награда "Ponos purgera" за најдобар играч за сезоната.
Хајдук Сплит
Откако не успеал трансферот во Украина повторно се јавил Хајдук, со желба да ја исправи грешката кој ја направил пред 4 години. Откако ја договориле отштетата од 1.5 милион €, Ибричиќ потпишал 5-годишен договор со Хајдук. Почнал добро, носејќи му победа на клубот во првото коло од првенството со гол од слободен удар во стил на легендарниот Блаж Слишковиќ, но подоцна знаел да се најде и на клупата за резерви, но пред крајот на есента, под водство на Анте Мише, добил улога како партнер во нападот на Никола Калиниќ. Во текот на вториот дел од сезоната 2008-09, Ибричиќ станал миленик на Торцида поради својте добри перформанси и залагање на теренот. Набрзо потоа станал главен играч на Хајдук и неизоставен член на почетниот тим. Во сезоната 2009-10, станал клучен играч на Хајдук и по завршувањето на сезоната ја добил наградата жолта маица од Спортски новости со што станал прв играч на Хајдук уште од 1992 и Горан Вучевиќ кој ја добил оваа престижна награда.
Во август 2010 му е доделена и наградата Хајдучко срце која ја добиваат играчите на Хајдук кој на теренот покажале најголема борбеност.
Локомотив Москва
На 13 јануари 2011 потпишал за Локомотив Москва за сума од 5 милиона евра.
Кариерата во Турција
На 6 август 2012 година, Ибричиќ бил позајмен на турскиот Газиантепспор каде одиграл една полусезона во која забележал 13 настапи и постигнал 2 гола, а вториот дел од сезоната 2012-13 го поминал на заем во друга турска прволигашка екипа, Касимпаша. За Касимпаша одиграл 14 натпревари и постигнал 4 гола. По завршувањето на позајмицата се вратил во Локомотив Москва од каде бил продаден на турскиот Кајсери Ерџијеспор за 2 милиона евра.
Вардар
На 10 февруари, 2015, потпишал за Вардар. Своето деби го направил на 1 март, во победата со 3-0 на гостувањето против Силекс, влегувајќи на местото на Филип Стојановски во 57-мата минута од натпреварот. На 15 март, го постигнал првиот гол во дресот на Вардар, од пенал во 49-тата минута во победата со 2-0 на гостувањето кај Турново.
Никола Вражалски
Никола Иванов Вражалски (, -, ) — припадник на студентското движење МАНАПО, учесник во НОВ и македонски правник. Бил јавен обвинител на НРМ и пратеник во Уставотворното собрание на НРМ од 1946 година.
Животопис
Вражалски е роден во Кочани на 12 мај 1914 година. Завршил Правен факултет во Белград во 1940 година. За време на студиите во Белград активно се вклучил во студентските активности и во друштвото „Вардар“. Станал член на КПЈ во 1940 година.
Со дозвола на Комунистичката партија на Југославија, во периодот на бугарската окупација на Македонија, се инфлитрирал и бил поставен како кмет најпрво во Чичевската општина (1941 година), па во Богомила (1942 година), а од јуни 1942, бил поставен за кмет на селото Блатец. Од октомври 1942 година работел во Скопје. Бил член на АСНОМ и организатор на НОО во Кочани во 1944 година.
По Ослободувањето, во 1945 година бил именуван за Окружен јавен обвинител, а потоа и за Помошник на јавниот обвинител на Народна Република Македонија. За јавен обвинител на НРМ бил именуван на 27 јули 1946 и на таа функција останува до 3 ноември 1948 година. Бил и народен пратеник во Уставотворното собрание на НРМ од Кочанска околија и член на Уставотворниот одбор за подготовка на Уставот на НРМ од 1946 година.
По донесувањето на Резолуцијата на Информбирото, кон крајот на 1949 година, заедно со Панко Брашнаров и Ѓорѓи Василев, основале информбировска илегална група, со цел за нелегална работа против партиското и државно раководство. Потоа бил затворен на Голи Оток како информбировец. Починал во Скопје во 1997 година.
Во негова чест една улица во Кочани го носи неговото име.
Радолишта (археолошко наоѓалиште)
Радолишта — населба од доцноантичкото време во атарот на селото Радолишта, Македонија. На источната периферија на селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. При обработувањето на земјата селаните откриле ѕидови од објекти, а најдени се и монети од Анастасиј, Јустинијан I и постари. Наодите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Ѓерги Козман
Ѓерги Козман (роден на ) — унгарски кајакар кој се натпреварувал од крајот на 1990-тите. Се натпреварувал на две Летни олимписки игри, освојувајќи два бронзени медали на настанот Ц-2 1000 м, во 2004 и 2008 година.
Исто така освои единаесет медали на Светското првенство со спринт на МКФ со пет златни медали (C-2 500 m: 2007, C-2 1000 m: 2006, C-4 200 m: 2001, 2003, C-4 1000 m: 2001 ), два сребрени (C-2 500 m: 2005, C-4 500 m: 2001) и четири бронзени (C-2 500 m: 2006, C-2 1000 m: 2003, 2005; C-4 1000 m: 1999). Од 2003 до 2008 година, тој беше партнер на на Жерги Колиниц.
На европското првенство Козман четирипати доби златен медал - Ц-4 500 м (2002), Ц-4 1000 м (2000 и 2002) и Ц-2 500 м (2004).
Смртта на Колоники траеше неколку недели пред Олимписките игри во 2008 година, на што се квалификуваше и за Ц-2 500 м и за настапите на Ц-2 1000 м. Козман одби да учествува во игрите, консултирани со неговите тренери, пријатели и пријатели на Колоницис, потоа се премисли. Тој се натпреваруваше на настанот C-2 1000 m со Тамаш Кис, а заврши на третото место во финалето на Ц-2 1000 метри. Подоцна тој доби награда за фер игра од Унгарскиот олимписки комитет.
Козман е член на клубот Атомереми и е тренер на Атила Сабо. Тој е 179 cm висок и тежи 83кг.
Список на државни водачи во 236 година
Ова е список на државни водачи во 36 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Напрсток (појаснување)
Напрсток може да се однесува на:
Крундилов Дол (Брест)
Крундилов Дол — археолошко наоѓалиште во штипското село Брест. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 1,5 км источно од селото, според кажувањата на В. Здравков, се наоѓаат остатоци од градежен материјал и парчиња од тули и тегули.
Тигон
Тигон (tigon или tiglon) е хибриден вид меѓу машки тигар (Panthera tigris) и женски лав (Panthera leo). Така, има родители со ист род, но од различни видови. Тигонот во моментот не е толку чест како спротивниот хибрид, лигарот; сепак, во 1961 година, Џералд Илс напишал дека можел да добие три тигони, но никогаш не видел лигар.
Видин (област)
Видинска област е една од 28-те области на Бугарија. Наоѓа се во северозападниот дел на земјата. Опфача површина од 3 032,9 км2 и има население 128 050 луѓе.
Тигон
Генот на тигонот вклучува генетски компоненти на двајцата родители, така што тие можат да покажат видливи одлики од двата родитела: тие можат да имаат и две точки од мајката (лавовите носат гени за младенчиња-лав младенчиња и некои возрасни задржуваат слаби обележја ) и ленти од таткото. Секоја грива која може да ја има машки тигон ќе се појави пократка и помалку забележлива од лавовска грива и е поблиску до типот на насипот на машки тигар. Тоа е честа заблуда дека тигоните се помали од лавовите или тигрите. Тие не ја надминуваат големината на нивните родителски видови, бидејќи тие ги наследуваат гените за ингибиција на растот од мајката на лавицата, но тие не покажуваат никаков вид на џуџест или минијатуризација; тие често тежат околу 180 килограми.
Видин (област)
На север Видинска област граничи со река Дунав на запад таа граничи со Србија, на исток - со Монтанска област, а на југ е оградена од Стара Планина.
Список на населените места во Видинска област
''Градовите се со удебелен шрифт. ''
Тигон
Плодност
Гугисберг напишал дека лигeните и тигоните долго време се сметале за стерилни; Меѓутоа, во 1943 година, петнаесетгодишниот хибрид помеѓу лав и тигар "Остров" успешно се соединил со лав во зоолошката градина во Минхен, Хелабрун. Женскиот младенче, иако со деликатно здравје, се зголеми во зрелоста. Во Зоолошката градина во Индија, женски тигон по име Рудхрани, роден во 1971 година, бил успешно поврзан со азиски лав по име Дебабрата. Ретката, втора генерација хибрид беше наречена парница. Рудхрани во својот живот произведува седум парници. Некои од нив достигнаа импресивни големини - парница по име Кубанакан, која изнесуваше најмалку 363 килограми, застана на 1,32 метри (4,3 стапки) на рамото и изнесуваше 3,5 метри во вкупна должина. Исто така, постојат извештаи за сличен титуни, кои произлегуваат од крстот меѓу женски тигон и машки тигар. Титигоните наликуваат на златни тигри, но со помал контраст во нивните ознаки. Женски тигон роден во 1978 година, наречен Ноеле (Noëlle), споделуваше засолниште во Шамбала со машки сибирски тигар наречен Антон, поради верувањето на чуварите дека е стерилна. Во 1983 година Noëlle произведува титул по име Натаниел. Бидејќи Натаниел имал три четвртини тигар, тој имал потемни ленти од Ноеле (Noëlle) и вокализирал повеќе како тигар, наместо со мешавина на звуци што ги користел неговата мајка. Бидејќи само околу четврт-лав, Натаниел не расте грива. Натаниел умрел од рак на возраст од 8 или 9 години. Ноел, исто така, развил рак и починал побрзо.
Видин (област)
Општина Белоградчик
Белоградчик, Боровица, Вештица, Врба, Гранитово, Граничак, Д'бравка, Крачимир, Ошане, Праужда, Пролазница, Рабиша, Рајановци, Салаш, Сливовник, Стакевци, Струиндол, Чифлик
Општина Бојница
Бојница, Бориловец, Градсковски Колиби, Каниц, Периловец, Раброво, Халовски Колиби, Шипикова Махала, Шишенци
Тигон
Соживот на родителски видови
Како и кај лигарот, тигонот се наоѓа само во заробеништво, бидејќи живеалиштата на лавот и тигарот не се преклопуваат. Меѓутоа, во минатото, азискиот лав останал со бенгалскиот тигар во пустината Индија, покрај тоа што се случил во земјите каде бил каспискиот тигар, како што се Иран и Турција. Во Индија, постои план да се префрлат некои лавови од нивниот сегашен дом на Гир Форест кон Светилиштето за диви животни Куно, кое има неколку тигри, но од сега не е имплементирано.
Видин (област)
Општина Брегово
Балеј, Брегово, Врв, Г'мзово, Делејна, Калина, Косово, Куделин, Ракитница, Тијановци
Општина Видин
Акациево, Антимово, Бела Рада, Ботево, Буковец, Видин, Војница, Вртоп, Гајтанци, Генерал Мариново, Гомотарци, Градец, Динковица, Долни Бошњак, Дружба, Дунавци, Жеглица, Ивановци, Иново, Каленик, Капитановци, Кошава, Кутово, Мајор Узуново, Новоселци, Пешаково, Плакудер, Покраина, Рупци, Цар Симеоново, Синаговци, Слана Бара, Сланотрн, Трњане
Општина Грамада
Бојаново, Бранковци, Водна, Грамада, Медешевци, Милчина Л'ка, Срацимирово, Тошевци
Општина Димово
Арчар, Бела, Владиченци, Водњанци, Врбовчец, гара Орешец, Димово, Д'лго Поле, Држаница, Извор, Карбинци, Кладоруб, Костичовци, Лагошевци, Мали Дреновец, Медовница, Орешец, Острокапци, Септемвријци, Скомлја, Шипот, Јањовец, Јарловица
Општина Кула
Големаново, Извор Махала, Коста Перчево, Кула, Полетковци, Старопатица, Тополовец, Цар-Петрово, Чичил
Општина Макреш
В'лчек, Киреево, Макреш, Подгоре, Раковица, Толовица, Цар Шишманово
Општина Ново Село
Винарово, Неговановци, Ново Село, Флорентин, Јасен
Општина Ружинци
Бело Поле, Ѓургич, Динково, Дражинци, Дреновец, Плешивец, Роглец, Ружинци, Тополовец, Черно Поле
Општина Чупрене
Бостаните, Врбово, Горни Лом, Долни Лом, Протопопинци, Репљана, Средогрив, Трговиште, Чупрене
Фудбалска репрезентација на Гибралтар
Фудбалската репрезентација на Гибралтар го претставува Гибралтар на меѓународните фудбалски натпревари, а е контролирана од Гибралтарската фудбалска асоцијација. Гибралтар се пријавил за полноправно членство во УЕФА и бил прифатен од Конгресот на УЕФА во мај 2013 година и затоа може да се натпреварува на Европското првенство почнувајќи со турнирот во 2016 година кога составот се натпреварувал во квалификациите за Европското првентство 2016 во групата Д. На 13 мај 2016 година Гибралтар станал член на ФИФА на 66-от Конгрес на раководното тело што се одржал во Мексико Сити. Гибралтар е најмалата членка на УЕФА во однос на областа и населението.
И покрај тоа што не е остров, Гибралтар го одиграл својот прв службен фудбалски натпревар на Островските игри 1993 и бил редовен на турнирот, освојувајќи го изданието во 2007 година.
Напрсток
Напрсток — штитник кој се става на палецот или средниот прст при шиење. Ако материјалот е подебел или иглата потешко минува низ него, со прстот на кој е ставен напрстокот, се турка иглата низ материјалот со притискање на задниот дел од иглата.
Фудбалска репрезентација на Гибралтар
Пред-УЕФА
Првиот неофицијален национален натпревар на Гибралтар бил одигран против Џерси на Островските игри 1993 на Островот Вајт, иако тимот претходно играл пријателски против професионални и аматерски клубови. Резултатот беше пораз од 2:1 на Гибралтарците. Најголемата неофицијална победа на Гибралтар била 19:0 наспроти Сарк, во Сент Мартин, Гернзи, додека нивната најголема неофицијална загуба била 5:0 наспроти Гренланд - автономниот регион на Данска - кој исто така учествувал на островот Вајт, во Фрешвотер.
Основање
Историјата на фудбалската репрезентација на Гибралтар може да се проследи уште од април 1923 година, кога отпатувале за Шпанија за да ја играат против клубот Севиља во пријателски натпревар; биле одиграни два натпревари и Гибралтар ги загубил и двата. Составот успеал да изигра нерешено со Реал Мадрид во 1949 година.
Напрсток
Историја
Во 1693 година, холандскиот производител на напрстоци по име Џон Лофтинг започнал со производство на напрстоци користејќи ја водата како движечка сила. Произведувал 2 милиони парчиња годишно. Центрите за производство на напрстоци биле во Нирнберг и Холандија.
Материјали
Денес, напрстокот се изработува од железо или пластика, но во историјата покрај од различни метали (бронза, челик, сребро...) се изработувал и од кожа, гума, мермер, дури и стакло и порцелан. Бил правен и од коски од кит, рогови и слонова коска.
Фудбалска репрезентација на Гибралтар
Островски игри
Првото натпреварување во кој учествувала репрезентацијата биле Олимписките игри во 1993 година, и покрај тоа што Гибралтар не е остров. Гибралтар ги загубил сите свои натпревари, постигнувајќи само еден гол и завршувајќи на последното место.
Напрсток
Занимливости
Најскапи напрстоци се правеле во Мајсен, Германија од рачно обоен порцелан и денес тие достигнуваат многу високи цени на аукции. Напрстокот се користел до 18 век исклучиво за шиење, но подоцна се појавиле некои други примени. Некое време се користел и како мерка за течности (првенствено алкохол). Проститутките го користеле за да тропаат на прозорецот на потенцијалните клиенти. Во Англија, викторијанските професори со напрсток ги чукале главите (казнувале) непослушните ученици.
До 18 век, надворешните точки на кои се закачува иглата при притискање низ материјалот се правеле рачно со чукање со шило и чекан, но подоцна машините ја презеле и таа работа. Има и колекционери на напрстоци, кои биле правени како специјално издание за поважни настани - јубилејни напрстоци. Овие колекционери се нарекуваат дигитабулисти. На напрстокот му бил подигнат споменик висок 9 метри во Торонто, Канада. За време на Првата светска војна, британската влада собирала напрстоци како доброволен придонес од оние „кои немаат што да дадат“. Со продажба биле набавени хируршки инструменти.
Фудбалска репрезентација на Гибралтар
Островски игри
Тие имаа многу поголем успех на Островските игри 1995, на кои биле домаќини. И покрај губењето на воведниот натпревар против Гренланд, Гибралтар победил за да ја запише својата прва натпреварувачка победа, против Островот Ман. Уште една победа над Енглеси, ја забележал Гибралтар во второто место во групата, пред Енглеси само на гол разлика, и се квалификувал во полуфиналето. Таму, тие го совладале Џерси со 1:0, пред да го загубат финалето од Островот Вајт со истиот резултат.
На Островските игрите 1997, две победи и два порази во групната фаза, проследено со пораз од Шетланд во плеј-офот, направило Гибралтар да заврши на 6-то од 9-те екипи. Уште еден лош настап во 1999 година ги ставило да завршат на 11-то место.
Резултатите од островските игри малку се подобриле во 2001 година, како на 5-то место, а во 2003 година Гибралтар ја забележал својата најголема победа досега, совладувајќи го Сарк со 19-0. Другите добри резултати против Гренланд и Оркни ги завршиле на 6. место од 12. И покрај овие мали успеси, Гибралтар не влегол во турнирот во 2005 година.
NGC 254
NGC 254 — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 254 се споменува и како ESO 411-15, MCG -5-3-5, AM 0045-314.
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 254 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 254 има привидни димензии од 2,6' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 47 м 27,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 25' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на NGC 254 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2778. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 351; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6998. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 21.
IC 66
IC 66 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 66 се споменува и како IC 1760, ESO 354-18, MCG -6-5-16.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 66 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 66 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 59' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 169°.
Други поделби
Проучување на IC 66 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7400.
NGC 4063
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4063 се споменува и како UGC 7042, MCG 0-31-26, CGCG 13-55, Todd 12b.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1878 година од страна на Дејвид Пек Тод, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4063 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4063 има привидни димензии од 1,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 4063 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38154. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 280. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1401.
Монархизам во Грузија
Грузија има монархиска традиција која го следи своето потекло од хеленистичкиот период. Средновековното Кралство Грузија управувано од династијата Багратиони оставила зад себе наследство кое трае во Грузија дури и во современо време. Квалитетите и симболите поврзани со монархијата на Багратионите биле клучни во создавањето на грузиската нација и последователното градење на националната историја. Нивното владеење завршило со анексијата на грузиските земји од страна на Руското Царство на почетокот на 19 век, иако неколку гранки на династијата преживеале до денес. Монархиската реставрација била разгледувана од различни ројалистички групи во текот на 20 век. Иако политиката на Грузија се одвива во рамките на полупретседателската република откако нацијата ја вратила независноста од Советскиот Сојуз во 1991 година, дебатата за монархијата, особено за нејзината уставна форма, всушност никогаш не престанала. Прашањето се појавило неодамна во услови на политичка криза кон крајот на 2007 година.
Царско руско владеење и револуција
Руското Царство ги апсорбирало двете главни грузиски кралства, оние на Картли-Кахети и Имерети во 1801 и 1810 година, соодветно. Членовите на обесправената кралска династија поттикнале низа бунтови против руската власт, но сите не успеале. Руската администрација, користејќи комбинација на воено смирување и дипломатско убедување, успеало да освои одреден степен на лојалност на локалните елити. Самите принцови Багратиони последователно му се поклониле на неизбежното и се помириле со остварениот факт.
Набргу по Декебристичкиот бунт од 1825 година, ројалистичките Грузијци во Санкт Петербург и Москва, поттикнати од внуците на претпоследниот грузиски крал Ерекле II, принцовите Окропир и Димитриј, се обиделе да ги убедат грузиските студенти во двата руски града дека Грузија треба да да биде независна под династијата Багратиони. Окропир го посетил Тифлис во 1829 година и помогнал да се основа тајно друштво со цел обновување на грузиската монархија. Инспирирани од Француската револуција од 1830 година и полското востание од 1830-1831 година, заговорниците биле обединети во нивното антируско расположение, но поделени во нивната програма иако мнозинството се залагало за враќање на Багратиони на грузискиот трон. Планираниот државен удар бил спречен од полицијата во 1832 година.
За време на годините на Првата светска војна, грузиските емигранти, под водство на принцот Мачабели основале Национален комитет во Берлин, кој размислувал за враќање на монархијата во Грузија под германски протекторат. Влијателно лоби на идејата бил Ото фон Лосов, кој предложил да се постави германскиот принц Јоаким од Прусија на грузискиот престол. Сепак, по Руската револуција од 1917 година, Грузијците ја вратиле својата независна држава во форма на демократска република (26 мај 1918 година), резултат на долгогодишната доминација на грузиската политичка сцена од страна на социјалдемократите. Грузиското благородништво, вклучително и потомците на поранешната кралска династија, и дале поддршка на новата република. Како што забележал еден современ западен набљудувач: „''Како она на Франција, грузиското благородништво има социјално, а не политичко значење. Народот е демократски по дух; нема ни најмалку шанси за заживување на монархијата во Грузија, а благородниците тешко дека ќе имаат поголема политичка тежина од нивните индивидуални заслуги''."
Советски период и постсоветска независност
Демократска Република Грузија паднала под инвазијата на Црвената армија на Советска Русија во 1921 година. Последователните политички репресии, особено за време на неуспешното Августово востание во 1924 година, принудиле многу од членовите на семејството Багратиони да избегаат од Советскиот Сојуз; некои од нив загинале во чистките.
Сепак, двете гранки дејствувале за да го решат овој конфликт со обединување преку бракот на принцот Дејвид Багратиони-Мукранели со најстарата ќерка на Нугзар, Ана Баграција-Грузински, во февруари 2009 година. Принцот Дејвид и принцезата Ана станаа родители на машко бебе на 27 септември 2011 година, принцот Ѓорѓи Багратион Багратиони кој, во негова личност, потенцијално ги обединува тврдењата на Мукранели и Грузински. Ако ниту еден друг принц Багратиони не се роди ниту во гранката Грузински, ниту во Мукранели, кој е од постарото потекло по исконско потекло, и тој ги преживее оние што сега живеат, принцот Џорџи ќе стане и наследник на Домот на Багратиони и генерал-наследник на Ѓорѓи XIII на Картли-Кахети.
Сепак, се појавиле шпекулации за кандидатурата за обновен трон на други Багратиони. Некои монархисти го изнеле името на дон Лелио Николо Орсини, син на Дон Раимондо Орсини и принцезата Кетеван Баграција де Мукрани, но самата принцеза Кетеван ја отфрлила идејата како невозможна.
Додека Грузија се движела кон независност од Советскиот Сојуз на почетокот на 1990-тите, монархиската реставрација била прашање на маргините на политиката, но без вистински кандидати за престол и поддршка од народот за монархијата. Различни грузиски политички групи се обиделе да преговараат за враќање на Хорхе де Багратион, шеф на Кралската куќа на Грузија, па дури испратиле делегација во Мадрид за да го убедат неволниот принц. Некои политички активисти, особено оние поврзани со Националната демократска партија, шпекулирале дека уставната монархија во Грузија ќе помогне да се прекинат сите напори на Москва да ја задржи Грузија во Советскиот Сојуз. По прогласувањето на независноста на Грузија на 9 април 1991 година, слабите и скршени опозициски групи повторно го покренале прашањето за реставрација надевајќи се дека ќе го неутрализираат Звијад Гамсахурдија, првиот народно избран претседател на Грузија, и неговите авторитарни тенденции.
За време на владеењето на Едуард Шеварнадзе (1992–2003), не се обрнувало сериозно внимание на монархистичките идеи иако неколку помали политички партии, вклучително и Унијата на грузиски традиционалисти предводена од поранешниот претседател на парламентот Акаки Асатијани, продолжиле да се залагаат за уставна монархија како остварлива алтернатива. за владата на Грузија.
Неодамнешна дебата
Дебатата за уставна монархија била ревитализирана со политичката криза што се појавила во Грузија кон крајот на 2007 година. Проповедта на католикос-патријархот Илија II од 7 октомври 2007 година, популарниот поглавар на Грузиската православна црква, дало поттик за обновена политичка дебата. Патријархот, кој отсекогаш сочувствувал со идејата за уставна монархија, за време на неговата неделна служба во катедралата Света Троица, изјавил дека обновувањето на кралската династија е „пожелен сон на грузискиот народ“. Тој исто така нагласил дека ако народот на Грузија го избрал овој модел на управување, „кандидатот за круната треба да биде избран меѓу претставниците на кралската династија и тој треба да биде соодветно воспитан да биде крал."
Проповедта на патријархот дала неочекувано продолжение на политичката криза во Грузија. Иако симпатиите на Патријархот кон монархијата не се нешто ново за редовната парохија да ги слушне, неколку опозициски партии веднаш ја искористиле можноста да го унапредат својот слоган „Грузија без претседател“, повикувајќи се на моделот на парламентарно владеење што го заговара грузиската опозиција. Многу политичари ја изразиле својата поддршка за уставна монархија, со преодна фаза во форма на парламентарна република.
Одговорот на властите на повиците за монархија бил воздржан. Нино Бурјанадзе, ко- претседател на Парламентот на Грузија, изразил скептицизам за идејата и изјавил дека Грузија нема да може да одлучува за толку важно прашање додека не се врати нејзиниот територијален интегритет, мислејќи на отцепувањето на Абхазија и Јужна Осетија. Претседателот Михаил Саакашвили, откако на шега забележал за неговото далечно Багратско потекло, изјавил дека „неопходно е сериозно разгледување на ова прашање за да не додаваме нови проблеми на веќе постоечките." Гига Бокерија, влијателен член на парламентот од Обединетото национално движење на Саакашвили, изјавил: „Патријархот не предложи денеска да се воспостави монархија. Тој мислеше дека ова може да се случи откако Грузија ќе ги реши нејзините фундаментални проблеми" Тој подоцна тврдел дека повикот на опозицијата за уставна монархија е само популистички потег: „''Тие зборуваат за уставна монархија овде и не кажуваат ништо за тоа во странство. Ова е нивната политика со двојни стандарди''.“ Самиот Илија Втори избегнал дополнителни коментари на темата." Ilia II himself has avoided further comment on the topic.
Во меѓувреме, опозициската партија Нови права, која застанала настрана од антивладините демонстрации организирани од коалиција од десет опозициски партии во октомври и ноември 2007 година, станала единствената голема политичка група која додаде поизразен став за воспоставувањето на уставна монархија на нивната агенда. Тие издале посебна декларација со која ја поддржуваат идејата и предлагаат да се одржи референдум за ова прашање, предлог кој бил вклучен и во предизборната кампања на Давид Гамкрелиџе, кандидат од блокот Нови права/индустријали за предвремените претседателски избори одржани на 5 јануари 2008 година.
Опцијата за монархија отсекогаш предизвикувала двосмислена резонанца во Грузија. Од една страна, монархијата се смета за симбол на грузиското единство и независност, а од друга страна припаѓа на далечното минато, со значителен јаз од повеќе од 200 години во монархиската традиција. Така, според едно истражување спроведено во 1998 година, само 16,3% од 828 испитаници верувале дека монархијата би била добра или многу добра форма на владеење за Грузија кога биле прашани колку тие мислат дека различните видови на влада се или би биле соодветни за Грузија.
Скептиците велат дека обновувањето на монархијата е технички невозможно поради неколку причини, вклучувајќи го и бројот на кандидати и нерешеното прашање за наследување на грузискиот престол. Дополнително, сметаат дека критериумите за избор на крал ќе доведат до големи несогласувања. Раѓањето на принцот Ѓорѓи Багратион Багратиони во септември 2011 година, кој во негова личност потенцијално ќе ги обедини двете главни преживеани гранки на семејството, може да помогне да се намали таквиот скептицизам.
Поддржувачите на уставната монархија продолжуваат да тврдат дека оваа форма на држава најдобро ќе ги заштити интересите на граѓаните на Грузија; монархот „не би владеел“ и би дејствувал како заштитник на стабилноста и националното единство Тие го гледаат враќањето во монархијата како „историска правда“, осврнувајќи се на фактот дека родната кралска династија никогаш не била отфрлена или соборена од грузискиот народ, туку била отфрлена од странска сила (т.е. Русија)
На 16 декември 2018 година, принцот Давид Баграција од Мукрани бил поканет на инаугурацијата во поранешната кралска резиденција на првата жена претседател на Грузија, Саломе Зурабичвили. Додека лидерот на опозициската партија „Патот на Грузија“, се цитирал дека Зурабичвили рекол во октомври 2008 година: „''Отсекогаш сум бил поддржувач на уставната монархија како вистинска форма за Грузија. Но, ова прашање треба да се реши по изборите во земјава. Во моментов, главната работа е да ја извадиме земјата од превирањата и да се подготвиме за следните избори, а потоа [можеме] да одлучиме дали ни треба институцијата претседател. Лично, мислам дека претседателската република нема [оправдување] кај нас и треба да размислуваме за преминување кон систем на уставна монархија''."
Јавно мислење
Јавните мислења за обновувањето на монархијата во Грузија.
Компот
Компот е безалкохолен пијалак со поглеми парчиња овошје во шеќерен сируп. Сирупот е безалкохолен бистар сок добиен со варење на овошјето во голем волумен на вода. Овошје за копот може да бидат: јагоди, кајсии, праски, јаболки, цариградски грозд, вишни и друго.
Компотот е дел од кулинарските култури на земјите од Средна, Источна и Јужна Европа, како што се: Ерменија, Азарбејџан, Белорусија, Чешка, Украина, Русија, Полска, Бугарија, Босна и Херцеговина, Литванија, Латвија, Словенија, Хрватска, Македонија, Србија, Словачка и Романија. Компотот е широко користен начин за зачувување на овошјето во зимската сезона во земјите од Југоисточна Европа.
Потрошувачката на компотот е во пад од 1980 година.Во многуте земји компотот е заменет со овошните сокови, безалкохолните пијалаци и минералната вода.