cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бранко Каракаш
Како гостин уметник настапил во повеќе од 30 земји. Од 1990 година живееше во Виена.
Во својот музички опус бележи околу 300 композиции од различни жанрови, а главни дела му се балетите, „Галеб“ (1982), „Љубов на песокот“ (1985), „Балетска свита во 9 слики“ (1989) и „Европејка во Њујорк“ (2002).
Во својот творечки век, Каракаш издал неколку антологии, меѓу кои и „Антологија на македонски народни песни“ (1995), 19 збирки на поезија, 93 музички збирки, 10.000 песни со различна тематика, 26 книги од македонска белетристика преведени на други јазици, повеќе од 30.000 препеани стихови од македонски на руски јазик. Исто така, ја составува „Антологијата на народни песни на Европа“, издадена на пет јазици, финансирана од УНЕСКО и од Министерството за култура на РМ.
Автор е на повеќе од 700 музички критики, а од многуте награди и признанија што ги има добиено се издвојува медалјата „Духот на '76“ доделена од страна на САД по повод 200-годишнината од независнота.
Рара (здолниште)
Рара ― кратко здолниште со слоевита фрил кое потекнува од навивањето со мажоретки и станало популарен моден тренд меѓу тинејџерките во раните 1980-ти. Како таков, како што забележа Оксфордскиот речник, го означил првиот успешен обид за оживување на мини здолништето што било претставено во средината на 1960-тите. Создаден е од Анџела Стоун и Гифи Филдс, кои ја засновале идејата на создавање туту од потешка ткаенина. Подоцна во 1980-тите често биле носени со кожа, деним или чипка.
Примери за рара можат да бидат видени на кориците на музички албуми како што е From Yesterday од Strawberry Switchblade (1984).
Историја
Додека здолништето рара првпат потекнува од навивањето на мажоретки, тие биле воведени во општата модата во 1982 година. Била популарна во 1980-тите, се додека мини здолништето не се вратило во популарност, но повторно заживеало во 2008 година.
Бистра (планина)
Планината зафаќа површина од од кои 483,8 со висина над 1.000 м и  со висина над 2000 м.
Геолошко потекло
Според генезата на настанувањето од една страна и морфолошкиот облик од друга, Бистра претставува впечатлива целина. Од геолошки аспект изградена е од палеозојски карпи, мезозојски седименти и квартерни наслаги. Планината има силно изразен карстен релјеф претставен со сите негови генетски типови. Бистра претставува вистински учебник за карстниот релјеф. Тука можат да се сретнат голем број на површински и подземни форми на карстниот релјеф. Од површинските форми како највпечатливи целини се карстните полиња. Од нив попознати и проучени во целост се карстните полиња: Суво Поле, Тони Вода, Говедарник, Бардаш, Соломуница, Горно и Долно Пољце, Три бари, и Лазарополе. Не помалку можат да се сретнат и подземни карстни форми, пештери, јами и понори. Надалеку познати се пештерите Алилица и Калина Дупка кои изобилуваат со импозантен пештерски накит и сплет од ходници кои водат доста длабоко во внатрешноста. Како такви сигурно претставуваат мамка за спелеолозите и љубителите на пештерските убавини.
Врвови
Планината претставува голем зарамнет масив, опкружен со бројни планински врвови. Меѓу бројните врвови 15 се повисоки од 2000 метри или просечно на површина се наоѓа по еден таков врв повисок од 2000 метри. Од врвовите на Бистра позначајни се:
Анадир
Анадир — пристаништен град и административен центар на Чукотскиот автономен округ во Русија. Се наоѓа на устието на реката Анадир, кајшто се влева во Анадирскиот Залив на Беринговото Море. Населението на Анадир во 2010 година броело 13.045 жители.
Татјана Голикова
Татјана Голикова (руски: Татья́на Алексе́евна Го́ликова; родена на ) е руски економист и поранешен Министер за здравство на Русија, на која функција била од 2007 година до мај 2012 година. Во моментот работи во администрацијата на претседателот на Руската Федерација.
Завршила на Рускиот економски универзитет Г. В. Плеханов во текот на 1987 година. Голикова е член на претседателството на медицински науки и таа е доктор по економски науки.
Голикова е во брак со Виктор Кристенко, актуелниот министер за индустрија и трговија на Русија. Тие се венчале во 2003 година. Таа има добиено разни награди, вклучувајќи, "Услуги за татковината" од втор степен во 2001, "Услуги за татковината" од прв степен во 2004.
Економска глобализација
Економска глобализација — однесува на зголемување на економската меѓузависност на националните економии низ светот преку брзиот пораст на прекуграничните движења на стоки, услуги, технологија и капитал. Со оглед на тоа дека глобализацијата е центрирана околу намалување на прописи на меѓународната трговија, како и тарифи, даноци и други пречки што ја потиснуваат глобалната трговија, економската глобализација е процес на зголемување на економска интеграција меѓу земјите, што доведува до појава на глобалниот или светскиот пазар. Во зависност од парадигма, економската глобализација може да се гледа како било позитивна или негативна појава.
Може многу да се полемизира за тоа дали економската глобализација може или не може да биде неповратен тренд. Постојат неколку значајни ефекти на економската глобализација. Постојат статистички докази за позитивни финансиски ефекти, како и предлози дека постои нерамнотежата на моќта помеѓу заемите во развој и развиените земји во глобалната економија. Покрај тоа, економската глобализација има влијание врз светските култури.
Историја
Меѓународните стокови пазари, пазари на работна сила и пазари на капитал ја сочинуваат економијата и ја дефинираат економската глобализација. Почнувајќи уште од 4000 година п.н.е., луѓето тргуваат добиток, алатки и други предмети, како средство за пари. Луѓето кои живееле во Сумерија, една од раните цивилизација во Месопотамија, излегле со знаковен систем кој се смета за една од првите форми на стоковните пари. Пазари на работна сила се состојат од работници, работодавачи, плати, приход, понуда и побарувачка. Пазари на работна сила се актуелни од истиот период од кога настанале и стоковите пазари. Пазари на труд произлегуваат од стоковите пазари, бидејќи трудот е потребен за да се зголемат културите и да се чува добиток. Растот на стоковни и пазари на работна сила израсна во пазар на капитал, каде што компаниите и владите се справуваат со долгогодишни фондови. На процесот на ваквото мешање на пазарите во економијата му биле потребни илјадници години за да стане она што е денес.
До почетокот на 1900 претставувало реткост да се дојде во град кој не бил под влијание на странските пазари-без оглед дали станува збор за труд, цени или било која друга политика на бизнисот. Со напредокот на технологија за бродоградба и пронајдоци како железничката пруга и телефон, комуникацијата со други делови на земјата и светот стана многу повеќе на располагање за секого. Градовите не се ограничени на она што тие самите би можеле да произведат и она со што во околните две града би сакале да тргуваат со нив. Луѓето насекаде имаат пристапност и ресурси за да добиат стока од другата страна на светот. Сепак, овој голем напредок во економската глобализација бил нарушени со Првата светска војна. Поголемиот дел од глобалната економска моќ создаде протекционистички економски политики и воведе трговски бариери кои го забавија економскиот раст до евентуална точка на стагнација која може да се види како претходник на Големата криза во доцните 1920-ти. Ова предизвика забавување на светската трговија, па дури и доведе до тоа некои земји да воведат имиграциски закони. Глобализација на економијата продолжила, но не целосно во 1970 година. Денес, со напредокот на технологијата и компјутерските мрежи, како и начините на испраќање и примање на информации, доведоа до светска глобализација на економијата.
Неповратност
Според кинескиот истакнат економист Гао Шангуан, економската глобализација е неповратен тренд кој се должи на фактот дека светските пазари се во голема употреба на науката и информатичките технологии. Со зголемувањето на барањата на науката и технологијата, Шангуан наведува дека светските пазари се основа на "зголемување на прекуграничната поделба на трудот", која работи на патот до секој аспект на глобализираните пазари од развиените и земјите во развој.
Неистомисленици
Професорот Роберт Гилпин од Универзитетот Принстон сепак тврди дека иако економската глобализација се чини дека е неповратен тренд, различни економски политики на нациите ги имаат поттикнато своите економии да се движат напред, за што тој тврди дека се покажало во минатото, на тој начин откривајќи ја теоријата на Шангуан за економската глобализација како примарно неповратен феномен. Понатаму, во својата неодамна објавена книга под наслов глобализацијата: моќ, власт и легитимитет кон крајот на современоста, Антонио Л. Рапа се согласува со аргументот на Гилпин за економската глобализација како реверзибилна и ги препорачува меѓународните студии на професор Питер Џ. Каценстајн пристапувајќи до симбиотичката природа на глобализацијата и регионализмот како и конфликтот меѓу економскиот регионализам и мултикултурализмот.
Џедефре
Џедефре (исто така познат како Џедефра и Ρετζεντέφ   Раџедеф) — древен египетски фараон наЧетвртата династија за време на Старото Кралство. Тој е добро познат под неговото хеленизирано име Ратоисес (од Манетон). Џедефре бил син и непосреден престолонаследник на Хуфу, градителот на Големата пирамида од Гиза, а која била неговата мајка не се знае со сигурност. Тој бил крал кој ја претставил кралската титула Са-Ре (што значи „Синот на Ра“) и првиот кој го поврзал неговото име од картушата со богот на сонцето Ра.
Семејство
Џедефре се оженил со вдовицата на својот брат Каваб, Хетеферес II, која им била сестра и на двајцата, и која можеби се омажила со нивниот трет брат, Хафре, по смртта на Џедефре. Уште една кралица, Хентетенка, е позната од фрагменти од статуата во храмот во Абу Роваш.
Владее
Кралскиот список од Торино му припишува на Џедефре владеење од осум години, а најголемиот број на години во кои владеел е 11.
Џедефре изградил (сега руинирана) пирамида во Абу Раваш, околу 8 километри на север од Гиза. Тоа е најсеверниот дел од некрополата Мемфис.
Некои веруваат дека сфингата на неговата сопруга, Хетеферес II, била првата направена сфинга. Таа била дел од пирамидалниот комплекс на Џедефре во Абу Раваш. Во 2004 година, францускиот египтолог Васил Добрев известил дека Џедефре наредил да се изгради Сфингата во Гиза според сликата на неговиот татко.
Економска глобализација
Позитивните ефекти
Постојат најмалку три позитивни финансиски ефекти од економската глобализација. "По глава на жител има раст на БДП во пост-1980 глобализатори порасна од 1,4 отсто на годишно ниво во 1960 и 2,9 отсто на годишно ниво во 1970 на 3,5 отсто во 1980 и 5,0 отсто во 1990-тите. Ова забрзување на растот е уште повпечатливо дадено дека богатите земји забележуваат постојан пад на раст од високи 4,7 отсто во 1960 на 2,2 отсто во 1990-тите. Исто така, не глобализираните земји во развој се многу полоши од глобализаторите, со претходните годишни стапки на раст паѓа од издигнувања на 3,3 отсто во текот на 1970-тите години на само 1,4 отсто во текот на 1990-тите. Ваквиот брзи раст меѓу глобализаторите не е едноставно поради силните настапи на Кина и Индија во 1980-тите и 1990-тите, 18 од 24 глобализатори искусија зголемување на раст, а кај многу од нив бил навистина голем. "
Анализи
И покрај загриженоста многу аналитичари "за јазот на нееднаквост меѓу развиените и земјите во развој, не постои доказ дека нееднаквоста се зголемува како меѓународната трговија се зголемува. Наместо тоа, забележан е раст на придобивките од економската глобализација кои се широко споделени. Додека кај неколку глобализатори видовме зголемување на нееднаквоста, особено во случајот со Кина, ова зголемување на нееднаквоста е резултат на домашна либерализација, ограничувања за внатрешна миграција, како и земјоделски политики, а не резултат на меѓународната трговија.
Намалување на сиромаштија
Економската глобализација, исто така, помогна да се намали сиромаштијата ширум светот. Сиромаштијата е намалена што всушност и било потврдено од страна на 5,4 отсто годишен пораст во приходот на најсиромашната петтина од населението на Малезија. Дури и во Кина, каде што нееднаквоста продолжува да претставува проблем, најсиромашната петтина од населението има добиено 3,8 отсто годишен пораст во приходот. Во неколку земји, оние кои живеат со долар на ден прагот на сиромаштија бил одбиен. Во Кина, стапката се намали од 20 на 15 отсто, а во Бангладеш стапка падна од 43 на 36 проценти.
Негативните ефекти и решенија
Економската комисија за Латинска Америка и Карибите (ECLAC) ја има предложено агендата за поддршка на услови за земјите во развој за да ги подобрат своите позиции во глобалната економија. Економистите имаат теории за тоа како да се борат против недостатоците со кои се соочуваат земјите во развој. Сепак, предност имаат и понатаму развиените земји за контрола на економската агенда. Со цел да се поправат социјалните неправди и дилеми, меѓународните економски институции (како на пример Светската банка и Меѓународниот монетарен фонд) мора да им даде глас на земјите во развој. Решението е да издаваат глобални правила кои воедно ќе ги штитат земјите во развој. Тоа сè уште е тешко за водачите на земјите во развој да влијаат на овие глобални правила.
Со цел да се создадат подобри економски односи на глобално ниво, меѓународните агенции за кредитирање мора да работат со земјите во развој да се промени како и каде се концентрира кредитот, како и да се работи кон забрзување на финансискиот развој кај земјите во развој. Постои потреба за социјална почит кон сите лица во светот. Економската комисија на Латинска Америка и Карибите сугерира дека со цел да се обезбеди таква социјална смисла, Обединетите нации треба да ја прошират својата агенда за работа построго со меѓународните агенции за кредитирање. И покрај нивниот наслов, меѓународните агенции за кредитирање имаат тенденција да бидат национално засновани. ECLAC сугерира дека меѓународните агенции за кредитирање треба да се прошират и повеќе да се вклучени сите народи и тие предлагаат дека постои потреба за универзална конкурентност. Клучни фактори во остварувањето на универзална конкуренција се ширење на знаењето на државно ниво преку едукација, обука и технолошки достигнувања. Економистот, Jagdish Bhagwati, исто така, укажува дека програмите да им се помогне на земјите во развој треба да се приспособат на глобалната економија за да биде од корист на меѓународните економски односи.
Праведна трговија
Кај неколку движења, како на пример движење за фер-трговија и anti-sweatshop движењето, се работело за промовирање на повеќе социјална отколку само глобална економија. Движење за фер-трговија одигра значајна улога во ублажување на експлоатација поради економската глобализација. На пример, фер-трговија има сметка од продажбата на $ 1600000000 секоја година. Движењето за фер-трговија работи за подобрување на трговијата, развојот и производството и за недостатоците кај производителите. Исто така, движењето работи да се подигне свеста на потрошувачите на експлоатација на земјите во развој. Фер-трговија работи под мотото "трговија, а не помош", да се подобри квалитетот на животот на земјоделците и трговците со учество во директна продажба, обезбедување на подобри цени и поддршка на заедницата.
Економската глобализација може да има различни силни влијанија на различни светски култури. Население може да го имитира меѓународниот проток на капитал и пазарот на трудот во форма на имиграција и спојување на културите. Надворешни ресурси и економски мерки може да влијаат на различни мајчини култури и може да предизвикаат асимилација на луѓе. Истражувачите сега ги проучуваат ефектите од економската глобализација на младите кај различно светско население, како што се арапските земји, Јужна Америка, југоисточна Азија, Карибите и африканските популации. Како овие популации се изложени на англиски јазик, компјутери, западна музика и Северноамериканска култура, па промени се забележани во намалување на големината на семејството, имиграција во поголемите градови, посекојдневни практики, како и родовните улоги кои се трансформираат.
Ју Xintian напиша во студијат за културно влијание која имала две спротивни трендови во културата дека се должи на економската глобализација. Xintian смета дека културата и индустријата не само што течат од Западот и влијаат врз луѓето, но тој вели дека е, исто така, доаѓа до културна национализација или ефект на локализација која сака да ги унапредува и штити поединечните култури. Тој, исто така укажува дека економската глобализација почна по Втората светска војна, каде што интернационализацијата започна во текот на еден век и е нешто сосема друго.
Џорџ Рицер пишува за мегдонализација на општеството и како бизнисот за брза храна се шири низ Соединетите Американски Држави и остатокот од светот, принудувајќи го светското население да се донесе култура за брза храна. Во оваа книга, Ritzer исто така пишува за тоа како другите бизниси се копија на Мекдоналдс корпорација бизнис моделот за проширување и влијание. Во 2006 година, 233 од 280 или повеќе од половина од новите Мек Доналдс се отворени во странство. Во 2007 година, Јапонија имала 2828 Мек Доналдс локации и служела како само еден пример на глобализираниот ефект на меѓународните корпорации. Тело Магазин, британска еколошки свесна козметичка компанија, го претставува процесот на Мекдонализација кој работи во сите правци. Различни земји извезуваат свои верзии на Мекдонализација, но имаат исти влијанија во стандардизирање на светската култура.
Schiller
Schiller (изговор Шилер) е главниот музички проект / бенд на Кристофер фон Дејлен. Кристофер фон Дејлен е германски композитор и продуцент, роден на 10 октомври 1970 година во Долна Саксонија, Германија. Тој се стекнал со наградата ECHO за најдобра денс песна за 2002 година.
Самиот Кристофер фон Дејлен не придонесува со свој вокал во ниту една од неговите композиции, наместо тоа тоа одбира пејачи кои ќе соработуваат со него, од светот и Германија. Голем дел од неговите оригинални германски изданија се издадени и за светскиот пазар, поточно за музичкиот пазар во САД или Велика Британија. Името на проектот потекнува од германскиот поет Фридрих Шилер.
Нобу Ширасе
Ширасе имал поларни амбиции уште од детството. Како подготовка, за време на воената служба учествувал во експедиција на северните Курилски Острови. Овој потфат бил лошо организиран и завршил лошо, но сепак му обезбедило корисна обука за идните поларни истражувања. Неговата долгогодишна намера била да води експедиција на Северниот Пол, но кога оваа ознака ја добил Роберт Пири во 1909 година, Ширасе го насочил своето внимание на југ.
Не можејќи да привлече владина поддршка за неговиот потфат на Антарктикот, Ширасе ги подигнал финансиите приватно. Во својата прва сезона, 1910-1911 година, експедицијата не успеала да слета на копното и била принудена да презимува во Австралија. Нејзиниот втор обид, во 1911-1912 година, бил поуспешен. Иако достигнувањата на експедицијата биле скромни, тие покажале дека Јапонците биле компетентни патници на Антарктикот, а Ширасе се вратил во Јапонија во јуни 1912 година со многу локално признание, иако остатокот од светот покажал мал интерес за неговите подвизи. Дури и во Јапонија, неговата слава била краткотрајна, а Ширасе набрзо се соочил со товарот на долгот од експедицијата што му одзела поголем дел од остатокот од животот да го откупи. Починал во релативна сиромаштија во 1946 година.
Долго време по смртта на Ширасе, во Јапонија имало задоцнето признавање на неговите пионерски потфати. Неколку географски одлики на Антарктикот биле именувани по него или неговата експедиција; оживеаната јапонска експедиција за истражување на Антарктикот ги именувале својот трет и четврт мразокршач Ширасе; неговиот роден град Никахо подигнал статуа во 1981 година, а во 1990 година отворил музеј посветен на неговото сеќавање и работата на неговата експедиција.
Лун
Лун (Лүн) е област во Монголија во покраината Тов.
Автобуска станица Тетово
Автобуска станица Тетово ― меѓуградска автобуска станица во Тетово. Се наоѓа на западниот дел во градот.
Знаме на Американските Девствени Острови
Знамето на Американските Девствени Острови е официјалното знаме на оваа територија на САД. Знамето било усвоено во 1921 година.
Опис
Знамето е составено од бела позадина на која има приказ на поедноставена верзија на грбот на САД со две букви во сина боја од левата и десната страна. Во централниот дел се наоѓа американскиот орел во златна боја и поедноставна форма. Во едната канџа орелот држи лаворово гранче во зелена боја, а во другата има три стрели во сина боја, кои ги претставуваат трите главни острови во земјата. На градите на орелот се наоѓа американскиот штит. Од левата страна на орелот стои сина буква И или на латински V, која го претставува зборот Девствени или на англиски Virgin, а од десната страна стои буквата И или на латински I, која го претставува зборот Острови или на англиски Islands. Жолтата боја ја симболизира територијата и цвеќињата, зелената боја ги симболизира ридовите, белата ги симболизира облаците и сината ја симболизира водата.
Биркс
Соседни општини
На североисток се наоѓа Франкенхајм, на хесенска страна се наоѓа Еренберг, а на баварска страна градот Фладунген.
NGC 3270
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3270 се споменува и како UGC 5711, MCG 4-25-29, CGCG 124-34, KARA 423, IRAS 10287+2507.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3270 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3270 има привидни димензии од 3,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 31 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 24° 52' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 3270 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31059. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1970. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1380.
Демонот од Дебар маало
Демонот од Дебар маало — драмско дело-театарска пиеса напишана во 2006 година од македонскиот драматург Горан Стефановски.
Ликови и сцени
„Демонот од Дебар маало“ е драма, театарска пиеса во два чина и 15 сцени:
Ликови:
Постарите скопјани се сеќаваат дека на само 200 метри од ова паркче се наоѓаше семејната куќа на Горан Стефановски. Куќата на Стефановски во Дебар Маало била една од првите куќи изградени таму во втората половина од 20-те години на минатиот век, кога овој простор бил само ледина.
Од оваа куќа потекнуваат и театарските режисери Ристо Стефановски (чичко на Горан) и Мирко Стефановски (татко на Горан), како и познатиот гитарист, братот на Горан, Влатко Стефановски. Симболиката на Дебар Маало и локацијата на идното спомен обележје на писателот беше животно и духовно, а особено книжевно врзана со работата и животот на Горан Стефановски.
„Демонот од Дебар Маало“ – приказна за еден човек кој по долги години се враќа дома и не го препознава градот. Сè е променето и девастирано. И решава да ги врати работите на свое место. Како еден македонски Бетмен.
Св. Илија (Косел)
За современата црква, видете Црква „Св. Илија“ '''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Косел. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. Североисточно од селото, спроти коселското Градиште има мал рид на кој се наоѓа капела посветена на Св. Илија. Била подигната врз темели на постар сакрален објект. Околу капелата има гробови од камени плочи со насоченост исток-запад.
Краишта во Шведска
Краиштата во Шведска (швед. landsdelar, „делови од земјата“) се историски делови од Шведска кои денес претставуваат три целини од покраини. Тие не се сметаат за административни единици и немаат никаква управна функција. Најчесто се среќаваат во временска прогноза карти бидејќи се сметаат за метеоролошки целини. Имињата им се присутни како дел од називите на статистички области.
Четвртиот традиционален крај на Шведска е Естерланд (Österland). Крајот бил составен дел од Шведска, но во 1809 бил припоен кон Русија како Големо кнежевство Финска, за во 1917 да стане независна држава - Финска.
Акихабара
Акихабара (秋葉原), исто така позната како „Електричен град Акихабара“ (秋葉原電気街 Akihabara Denki Gai), е област во Токио, Јапонија. Се наоѓа на помалку од пет минути од станицата Токио ако се патува со воз. Во Јапонија нејзиното име често се крати на Акиба (アキバ). Иако во близина постои официјална месност наречена Акихабара (како дел од Таито-ку), која со канџи се пишува исто (秋葉原), областа позната како Акихабара на повеќето луѓе (вклучувајќи ја и железничката станица со истото име) ја вклучува и областа Сото Канда, дел од реонот Чијодаку.
Опис
Акихабара е една од главните области за шопинг на електронски, компјутерски, аниме и отаку прозводи, како нови, така и користени. Нови производи претежно може да се најдат на главната улица, Чуодори, а многу видови користени производи можат да се најдат во задните улиците на Сото Канда Санчоме. Нови делови за градење на лични сметачи се лесно достапни во разни продавници. Алатки, електрични делови, жици, микро камери и слични производи можат да се најдат во тесните улички на Сото Канда Ичичоме (во близина на станицата). Странските туристи најчесто одат во познатите продавници како што е Лаокс (Laox) или други специјализирани продавници во близина на станицата, иако има голем избор и пониски цени во продавници кои се малку подалеку. Акихабара се стекна со слава со тоа што таму се отвори една од првите продавници посветени на лични роботи и роботика.
Историја
Во минатото оваа област била блиску до градската порта Суџикаи Гомон (денес мостот Мансе), една од градските порти („мицуке“) на стариот Едо (Токио). Портата водела од внатрешно Едо до северна и северозападна Јапонија и храмот Канеџи во Уено. Таму живееле многу продавачи, занаетчии и релативно пониска класа самураи.
Полициска станица
Полициската станица Мансебаши (万世橋警察署 Manseibashi Keisatsusho) е станица на полицијата на Токио. Станицата го носи името на мостот Мансе (јапонски:万世橋 (Мансебаши)) кој се наоѓа во близина. Областа северно од мостот е Електричниот град Акихабара.
Станицата се наоѓа малку источно од мостот Мансе (35 ° 41'50 0,2 "N 139 ° 46'18 0,5" Е) од страната на Акихабара на реката Канда. Покрај полициската станица, во зградата се сместени и други владини канцеларии.
На почетокот, во април 1905 г. станицата била потстаница на полициската станица Канда. Една година подоцна била затворена, но повторно се основала во различни форми до јуни 1927 г. кога била основана како Полициска станица Канда Мансебаши. Откако била уништена во Втората светска војна во бомбардирање со оган на Токио била повторно преместена во станицата Канда. Во ноември 1948 г. станицата била повторно основана под сегашното име, Полициска станица Мансебаши.
Етрурци
Етрурска цивилизација е модерно име дадено на цивилизацијата на античка Италија во областа на Тоскана, западна Умбрија и северниот дел на Лацио.
Културата се развила во Италија во околу 800 година п.н.е. Студиите на митохондриската ДНК (2013) покажуваат дека Етрурците биле многу слични на неолитското население од Средна Европа и друго тосканско население. Тие биле иманентни политеисти.
Етрурците биле моногамно општество што го нагласувало спарувањето. Исто така е можно грчките и римските ставови за Етрурците да биле резултат на недоразбирањето за местото на жените во нивното општество. Во Грција, како и во Рим, респектабилните жени биле затворени во куќата и дружењето меѓу половите не се случувало. Така слободата на жените во рамките на етрурското општеството можело погрешно да било разбрано како имплицирање на нивна сексуална достапност. Вреди да се напомене дека голем број на етрурските гробови носат погребни натписи во форма "Х син на (таткото) и (мајката)", укажувајќи на важноста на мајчината страна на семејството, се смета дека етрурското било матрилинеарно општество.
Потеклото на Етрурците е изгубено во праисторијата. Историчарите немаат литература, немаат оригинални текстови за религијата и филозофијата; Затоа, многу од она што е познато за оваа цивилизација е изведено од предметите во гробовите.
Многу, ако не и повеќе, од етрурските градови биле постари од Рим. Рим веројатно беше мала населба до доаѓањето на Етрурците кои ја воспоставиле почетната урбана инфраструктура, како што се системите за одводнување. Се верува дека етрурскиот стил на владата се промени од тотална монархија во олигархиска република (како Римската република) во 6 век п.н.е. Етрурската архитектура направи траен придонес во архитектурата на Италија, која била усвоена од страна на Римјаните и преку нив стана стандард во западната цивилизација.
Национален парк Артуров Превој
Национален парк Артуров Превој  (Arthur's Pass National Park) — национален парк кој наоѓа на Јужниот Остров на Нов Зеланд.
Основан е во 1929 како прв национален парк на Јужниот Остров и трет во земјата. Низ него поминува автопатот State Highway 73, кој минува низ селото Артуров Превој (Артур Пас) и продолжува преку истоимениот планински превој на Јужните Алпи на надморска височина од 920 м. Паркот е под управа на Службата за заштита на природата која во селото Артуров Превој има депо, управни канцеларии и посетителски центар.
Географија
Паркот е мошне карактеристично поделен со главната делница на Јужниот Остров. Источната страна е посува и е покриена со букова шума и широки речни корита, додека пак западната страна е прекриена со густи дождовни жуми. Географијата во најголема мера е производ на древните ледници, образувајќи рамни долини со облик на буквата U. По средината се протега висок планински венец со големи планини со снежни врвови одронети падини.
Паркот ги содржи следниве географски обележја:
Рекреација
Паркот е популарен за планинарство, скијање и алпинизам.
Најпопуларни планинарски патеки се:
Безбедност
Локалните временски услови и прогноза можат да се проверат тука.
Ираклиј II
Константин Ираклиј (626–641), попознат по демунитивната форма Ираклие или пак ретко како, Ираклиј II, — син на Ираклиј I и неговата внука Мартина, и бил византиски цар во кус период меѓу февруари и септември 641 година.
Тој бил крстен и официјално владеел како флавиј Конатантин Ираклиј, нов о историските извори и византиските пишани текстови се користи името Ираклиј.
Ираклиј најверојатно се родил во Лазика каде неговиот татко бил во поход против Хозрој II од Сасанидското Царство. Тој најверојатно бил четвртиот син на Мартина и Ираклиј, но првиот кој бил без физички деформитет и бил способен да владее.
Кон крајот на владеењето на Ираклиј тој преку влијанието на својата мајка се стекнал со титулата Аввгуст на 4 јули, 638 година, и по смртта на неговиот татко тој бил прогласен за совладетел заедно со неговиот постар полубрат Константин III.
Прераната смрт на Константин III, во мај 641 година, го направила Ираклиј единствен владетел. Но сомнежот дека тој и Мартина го убиле Константин наскоро довело до бунт на војсководачот Валентин, кој го присилил Ираклиј да го прифати неговиот млад внук Констанс II како совладетел. Мартина се обидела да го реши ова со крунисување на нејиниот помлад син Цезар Давид (Тибериј) како цар.
Но ва само ги налутило поддржувачите на Констанс II, и Валентин раширил гласини дека Мартина и Ираклиј имале намера да го отстранат Констанс и неговите поддржувачи. Бунтот кој следел довел до соборување на Мартина и Ираклиј, кои биле подложени на сакатење и биле протерани. Ова било прввладетел да биде подложен на сакатење, практика која најверојатно била превемена од персијците, при што во овој случај бил исечен јазикот на Мартина и носот на Ираклиј. Ништо повеќе не се знае за Ираклиј по неговото соборување и протерување на Родос. Се претпоставува дека умрел подоцна истата година. Констанс II, синот на Константин III, станал единствен владетел.
Џорџ IV
Џорџ IV (George Augustus Frederick; 12 август 1762 - 26 јуни 1830) бил крал на Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска и крал на Хановер од 29 јануари 1820 година до неговата смрт десет години подоцна. Џорџ IV бил најстарото дете на кралот Џорџ III и кралицата Шарлот. Тој застанал на чело на земјата многу порано, по влошувањето на менталната болест на неговиот татко, Џорџ III. На 5 февруари 1811 година, Џорџ III бил прогласен за некомпетентен, а оттогаш неговиот најстар син бил прогласен за принц регент и останал на таа позиција до смртта на неговиот татко на 29 јануари 1820 година.
Периодот 1811-1820 година се нарекува ера на регентството. Во ова време тој бил покровител на новите форми на забава, стил и вкус. На Џон Неш му ја нарачал изградбата на Кралскиот павилјон во Брајтон и да ја реконструира Бакингемската палата, а на Џефри Вајатвил му нарачал да го обнови замокот Виндзор. Шармот и културата на Џорџ му ја донеле титулата „првиот џентлмен на Англија“, но неговиот развратен живот и лошите односи со родителите и сопругата, Каролина од Бранзвик, го предизвикал презирот од народот и го засениле престижот на монархијата. Тој не ја повикал Керолин на неговото крунисување и побарал од владата да го воведе непопуларниот Закон за болки и казни во обид да се разведе од неа.
Даночните обврзници биле лути на неговото расипничко трошење за време на Наполеоновите војни. За време на поголемиот дел од регентството и владеењето на Џорџ, Лорд Ливерпул бил премиер на Обединетото Кралство. Владата на Ливерпул преговарала за мировното решение по победата над Французите во Наполеоновите војни. По повлекувањето на Ливерпул, Џорџ IV бил принуден да ја прифати католичката еманципација и покрај своето противење. Неговото единствено легитимно дете, принцезата Шарлот, починала во 1817 година, па него го наследил неговиот помлад брат, кралот Вилијам IV.
Биографија
Џорџ е роден на 12 август 1762 година во палатата Сент Џејмс, како прво дете на британскиот крал Џорџ III и Шарлот од Мекленбург-Стрелиц. Како најстар син на британски суверен, тој автоматски при раѓањето станал војвода од Корнвол и војвода од Ротези; а на 17 август станал Принц од Велс и Ерл од Честер. На 18 септември истата година, бил крстен од архиепископот Томас Секер. Џорџ бил талентиран студент и брзо научил да зборува француски, германски и италијански, покрај мајчиниот англиски.
Набргу откако наполнил 21 година, принцот станал се заљубил во Марија Фицерберт. Таа била обичен граѓанин, шест години постара од него, двапати останала вдовица и била римокатолик. Но, принцот бил решен да се ожени со неа и покрај Законот за населување од 1701 година, кој забранувал сопружник на католик да го наследи тронот, и Законот за кралски бракови од 1772 година, кој го забранувал неговиот брак без согласност на кралот.
Сепак, тие направиле свадба на 15 декември 1785 година во нејзината куќа во Парк Стрит, Мејфер. Според законите бракот бил неважечки, затоа што кралот не дал согласност (а не била ни побарана). Сепак, Фицерберт сметала дека таа е канонска и вистинска сопруга на принцот, затоа што мислела дека законот на црквата е супериорен во однос на државниот закон. Од политички причини, бракот останал тајна и Фицерберт ветила дека нема да ја открие.
Принцот западнал во долгови поради неговиот расипнички живот. Неговиот татко одбил да му помогне, принудувајќи го да се откаже од Карлтон Хаус и животот во резиденцијата на Фицерберт. Набрзо се дознало за бракот, а Чарлс Џејмс Фокс изјавил дека приказната е клевета. Фицерберт не била задоволна од јавното негирање на бракот и размислувала да ги прекине своите врски со принцот. Парламентот, во меѓувреме, му доделил на принцот 161.000 фунти (денешни 20,916,000 фунти ) за да ги отплати своите долгови и 60.000 фунти (7,795,000 фунти денес ) за подобрувања на Карлтон Хаус. Летото 1788 година, менталното здравје на кралот се влошило, веројатно како резултат на наследна болест порфирија.
Брак и љубовници
Долговите на Принцот од Велс продолжиле да растат, а татко му одбил да му помогне освен ако не се ожени со својата роднина, принцезата Каролина од Бранзвик. Во 1795 година, принцот се согласил; и тие се венчале на 8 април 1795 година во Кралската капела, во дворецот Сент Џејмс. Бракот бил неуспешен; и двајцата не си одговарале еден со друг. По раѓањето на нивното единствено дете, принцезата Шарлот, во 1796 година, тие се разделиле. Принцот останал приврзан за Марија Фицерберт до крајот на својот живот, и покрај неколкуте периоди на разделување.
Љубовниците на Џорџ му биле: Мери Робинсон, глумица на која ѝ платил да ја напушти сцената; Грејс Елиот, разведена сопруга на лекар; и Френсис Вилиер, грофица од Џерси. Подоцна љубовници му биле и Маркизата од Хертфорд и Маркизата Конингам.
Кружеле гласини дека Џорџ имал неколку вонбрачни деца. Џејмс Орд (роден 1786) — кој се преселил во САД и станал језуитски свештеник — наводно бил син од Фицерберт. Џорџ на еден пријател му рекол дека има син кој бил поморски офицер во Западна Индија, чиј идентитет е привремено утврден како капетан Хенри А.Ф. Херви (1786–1824), наводно дете на Џорџ со Лејди Ен Линдзи (подоцна Барнард).
Регентство
Кон крајот на 1810 година, по смртта на неговата најмлада ќерка, принцезата Амелија менталното здравје на кралот повторно се влошило. Во 1811 бил донесен Закон за регентство, со кој Парламентот му ги ограничил некои од овластувањата на принцот Регент. Ограничувањата истекле една година по усвојувањето на Законот. Принцот од Велс станал Принц Регент на 5 февруари 1811 година.
Регентот им дозволил на неговите министри да преземат целосна одговорност за владините работи, играјќи многу помала улога од неговиот татко. Се воспоставил принципот дека премиерот е личност поддржана од мнозинството во Долниот дом, без разлика дали кралот лично го фаворизирал или не. Владата, со мала помош од регентот, управувала со британската политика. Еден од најважните политички конфликти со кои се соочувала земјата била католичката еманципација, движењето за ослободување на римокатолиците од различни политички ограничувања. Ториевците, предводени од премиерот Спенсер Персевал, биле против католичката еманципација, додека Вигите ја поддржувале.
На 11 мај 1812 година, Персевал бил убиен од Џон Белингем, па принцот Регент потоа му го понудил раководство со владата на лордот Велсли, а потоа и на лордот Моира. Ниту еден од нив не сакал да коалицира со другата партија и Принцот Регент го назначил лорд Ливерпул за премиер.
Ториевците се обиделе да продолжат со војната во континентална Европа против моќниот и агресивен император на Французите, Наполеон I. Антифранцускиот сојуз, во кој биле вклучени Русија, Прусија, Австрија, Велика Британија и неколку помали земји, го поразил Наполеон во 1814 година. На конгресот во Виена, било одлучено електоратот Хановер, држава која споделувала монарх со Британија од 1714 година, да стане Кралство Хановер. Наполеон се вратил од егзил во 1815 година, но бил поразен во битката кај Ватерло од Војводата од Велингтон, брат на Лорд Велсли.
Владеење
По смртта на Џорџ III во 1820 година, Принцот Регент, тогаш на возраст од 57 години, дошол на тронот како Џорџ IV, без промена во неговите овластувања. Тогаш, тој бил дебел и веројатно зависен од лауданум.
Џорџ IV бил во лоши односи со својата сопруга Каролина. Тие живееле одвоено од 1796 година, и двајцата имале афери. Во 1814 година, Керолин го напуштила Обединетото Кралство и заминала во континентална Европа, но сакала да се врати за крунисувањето на нејзиниот сопруг и јавно да ги потврди своите права како кралица. Џорџ IV одбил да ја признае Каролина за кралица. По кралска наредба, името на Каролин било испуштено од Книгата за заедничка молитва, литургијата на Англиската црква.
Кралот побарал развод, но неговите советници му укажале дека постапката за развод би можело да ги обелодени деталите во врска со прељубничките врски на кралот. Затоа, тој побарал и бил донесен Законот за болки и казни, според кој Парламентот можел да изрече законски казни без судење. Со овој закон би се поништил неговиот брак и ќе ѝ ја одземе титулата кралица на Каролина. Законот бил крајно непопуларен во јавноста и бил повлечен од Парламентот. Сепак, Џорџ одлучил да ја исклучи својата сопруга од неговото крунисување во Вестминстерската опатија, на 19 јули 1821 година. Керолин се разболела и починала на 7 август; за време на нејзиното боледување таа често изјавувала дека мисли дека е отруена. Крунисувањето на Џорџ бил величествен и скап настан, која чинел околу 243.000 фунти (приближно 22,639,000 фунти во 2022; за споредба, крунисувањето на неговиот татко чинело околу 10.000 фунти). И покрај огромните трошоци, тоа бил популарен настан. Во 1821 година, кралот станал првиот монарх кој отпатувал во државна посета на Ирска по Ричард II од Англија. Следната година го посетил Единбург на „еден и дваесет дена“. Неговата посета на Шкотска, организирана од Сер Волтер Скот, била прва нејзина посета од еден владејачки монарх од средината на 17 век.
Џорџ поголемиот дел од неговото подоцнежно владеење го поминал во изолација во замокот Виндзор, но продолжил со интервенциите во политиката. Откако ја дал заклетвата при крунисувањето, Џорџ почнал да тврди дека се заколнал дека ќе ја поддржува протестантската вера и дека не можел да поддржи никакви прокатолички мерки. Но по пензионирањето на Ливерпул во 1827 година, тој бил заменет со проеманципаторскиот ториевец Џорџ Канинг.
Ставовите на Канинг за католичкото прашање не биле добро прифатени од најконзервативните ториевци, меѓу кои и војводата од Велингтон. На 13 април 1829 била дадена Кралската согласност за Законот за католичка помош.
Влошување на здравјето и смрт
Пијанчењето и порочниот начин на живот на Џорџ се одразиле врз неговото здравје кон крајот на 1820-тите. Уште додека бил Принц од Велс, се здебелил и бил предмет на потсмев во ретките прилики кога ќе се појавувел во јавноста; во 1797 година тој тежел 111 кг. Во 1824 година, корсетот за неговата половина бил широк 130 см. Страдал од гихт, артериосклероза, периферна едема и можеби порфирија. Во последните години цели денови минувал во кревет и имал грчеви од отежнато дишење.
Во декември 1828 година, како и неговиот татко, Џорџ бил речиси сосема слеп од катаракта и боледувал од силен гихт во десната рака така што повеќе не можел да потпишува документи.
Во пролетта 1830 година, станало јасно дека на кралот Џорџ му се ближи крајот.
Во мај Џорџ го издиктирал својот тестамент и во неговите последни месеци станал многу побожен, признавајќи му на еден протоѓакон дека се покајал за својот распуштен живот, но се надевал дека ќе му биде покажана милост бидејќи отсекогаш се трудел да го прави најдоброто за своите поданици.
Џорџ починал утрото на 26 јуни 1830 година во замокот Виндзор.
Кралот бил погребан во капелата Свети Џорџ, замокот Виндзор, на 15 јули.
Печалбари
Печалбари — најпознатата драма на македонскиот драматург Антон Панов. Тоа е дело во која ни се презентира љубовна приказна меѓу двајца млади (Костадин и Симка) кои се лудо влубени, но припаѓаат на различни сталежи, тој е сиромашен – а таа богата.
Оваа противречност му била потребна на авторот за да го развие драмското дејство. Љубовта ќе биде главен двигател во драмското дејство, но и кочничар во развојот на љубовта меѓу младите. На нивната голема љубов ќе влијаат непишаните правила според кои двајца млади од различни класи не си припаѓаат еден на друг. Панов тука го вметнал и бунтот како средство со кое ќе се искаже незадоволството и ќе се постигне бунтот.
Љубовта е таа што двајцата влубени ќе ги води напред. Но за жал, нивната среќа нема да биде целосна бидејќи посегнувањето по парите и стремежот за исконската печалба трајно ќе уништи едно семејство.
Јордан во драмата е лик кој најмногу ги сака парите. Претставен е како чорбаџија кој е мек на зборови но тврдоглав на дела, среброљубец кој гледа низ призмата на парите. Секогаш бил загрижен за мислењето на другите луѓе, а тоа најмногу се гледа кога ја „продал“ својата ќерка, сметајќи оти таков бил адетот. Но бидејќи Симка се заљубила во сиромашниот Костадин, се договориле да му ја даде ќерка си поставувајќи му услов да замине на печалба, туркајќи го во смрт.
Јордан стапува на сцена во оној момент кога младите очекуваат принова и кога за нив започнуваат новите обврски. Но, тој е бескорисен, не знае да ги покаже чувствата бидејќи за него пред сè се парите.
Јордан донесува одлука која ќе ја плати прескапо, можеби не со својот, но со нечиј друг живот. Наспроти ликот на Јордан, стои Костадин, прикажан као млад човек кој има многу напредни сфаќања во споредба со времето во кое живеел. Како бунтовник, со своите постапки сакал да уништи дел од напишаните правила, како што била печалбарската традиција „...Ех црна и крвава е нашата печалба, мајко! Уште покрвава е сиромаштијата што нè гони таму!“ Сфаќајќи ги причините за тоа општествено зло, цврсто стоел на ставот дека печалбата носи и несреќа и смрт.
Божана, мајка на Костадин, е жена која робува на патријархалните традиции. Таа е жена која останала млада вдовица. Но, сепак знаејќи дека печалбата е несреќа, го наговара синот и тој да биде печалбар. Таа знае како е да се живее без пари, да се одгледува дете без татко, но воедно справува и срамува што ќе рече светот и како ќе излезе пред другите со крената глава. Велејќи му на Костадин дека мора поради Јордан да оди на печалба, Костадин враќа со зборовите: "Дали чорбаџи Јордан ќе чуе таму во туѓина? Далеку, може дури преку море... На секого си туѓ... Нема со кого збор да промениш, солза да размениш! И не година, не две. Години, години да изврват, скотски да живееш, пари да збереш, додека да имаш лице дома да си дојдеш!... Ако паднам болен дали чорбаџи Јордан ќе праша за мене? Дали ќе има кој потта да ми ја избрише, кошула да ми размени, јорган да ми фрли?... Ех, црна и крвава е нашата печалба, мајко? Уште покрвава е сиромаштијата, што нè гони таму! Проклет да ѝ е коренот!... И големо има лечко нишан носи од неа за цел век!... Гледај, што направи од нас таа пуста печалба! Маж – роб! Жена – роб! Син - роб! Ќерка – роб! А мајките, само за солзи се родени!..."