cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Орвјето
Среден век
Орвјето, контролирајќи го патот меѓу Фиренца и Рим, каде што ја минувал Киана, бил голем град: неговото население броело околу 30.000 жители при крајот на 13 век. Неговите општински институции веќе признати во папскиот бул од 1157 година, од 1201 година, Орвјето се управувал преку подеста, кој исто толку често бил и епископ, но дејствувал заедно со воениот гувернер, „капетанот на народот“. Во 13 век, жестоките судири го поделиле градот, кој бил во апоге на своето богатство, но често се наоѓал во судир со папството, дури и под забрана. Папата Урбан IV престојувал во Орвјето од 1262 до 1264 година.
Градот станал еден од главните културни центри на своето време кога Тома Аквински предавал на студиото таму. Мал универзитет, го има своето потекло во студио генерал кој му бил доделен на градот од папата Григориј IX во 1236 година. По предавањето во Орвјето Аквински бил повикан во Рим во 1265 година да служи како папски теолог во новоизбраниот папа Климент IV и како регент-мајстор.
Дуомо
Фасадата е особено впечатлива и вклучува извонредна скулптура од Лоренцо Мајтани. Внатре во катедралата, капелата во Сан Брицио е фрескоживописана од Фра Анџелико и со ремек-делото на Лука Сињорели, неговиот Последен су. Детерот од Болсена, прикажан во Дуомо, датира од евхаристиското чудо во Болсена во 1263 година, кога посветен икона почнала да крвари врз капларот, малата ткаенина на која почиваат иконата и путирот за време на канонот на мисата.
Папска резиденција
Од 11 век па се до сега, папите го задржале политичкото присуство на папската територија која ја окупирала централна Италија. Заедно со неговиот двор, папата се движел од палата во палата на начин на кој се вршеле неговите европски секуларни колеги. Неколку централни Италијански градови биле домаќини на папата и неговата свита во текот на годините на талкање, сместувајќи ги во бискупската палата. Надвор од Рим, само Орвјето и Витербо имаа папски палати. Папата Адријан IV бил првиот папа кој поминал значително време во Орвјето. Неговиот наследник, папата Инокентиј III, бил милитантен противник на катарската ерес, која се инфилтрирала во градот и презел мерки за искоренување на таа ерес. Во 1227 година, папата Григориј IX го потврдил Доминиканскиот Студиум Генерале во Орвјето, теолошка школа и една од првите во Европа. Папата Урбан IV, Французин кој бил крунисан во доминиканската црква во Витербо и кој го поминал најголемиот дел од своето папство во Орвјето, исто така оставил важни наследства во градот. Во 1263 година, тој ја основал папската палата, можеби првата надвор од Рим, и ја осветил новата доминиканска црква во Орвјето. Папата Николај IV го избрал Орвјето пред неговиот роден град Рим за седиште на Курија во 1291–92 година, воспоставувајќи го состанокот на Курија во Орвјето како традиција. Тој бил награден од Орвиетанците со тоа што бил избран за Подеста и Капитано дел Пополо.
За време на ограбувањето на Рим во 1527 година од страна на светиот римски император Карло V, папата Климент VII се засолни во Орвјето. Плашејќи се дека во случај на опсада од војниците на Чарлс, водата на градот може да се покаже недоволна, тој пушти во употреба спектакуларен бунар длабок 62 метри, Бунарот на Свети Патрик. Ова Италијанско име, инспирирано од средновековните легенди дека Чистилиштето Свети Патрик во Ирска му дало пристап до Чистилиштето, се користело за да укаже на нешто многу длабоко. Изградбата била на архитектот инженер Антонио да Сангало Помладиот. Централното вратило на бунарот бил опкружено со рампи во двојна спирала, слична на бунарот на Саладин. Секоја од овие рампи била дизајнирана за еднонасочен сообраќај, така што мазгите натоварени со тегли со вода може непречено да поминуваат надолу, а потоа нагоре.
Систем за подземни тунели
Градот Орвјето долго ја чувал тајната на својот лавиринт од пештери и тунели кои се наоѓаат под површината. Ископани длабоко во вулканската карпа, овие тајни скриени тунели сега се отворени за гледање само преку тури. Нивната спектакуларна природа, исто така, даде многу историски и археолошки наоди. Колеџот Свети Анселм постави програма каде секое лето, студентите патуваат во Италија за да работат на археолошката локација на колеџот лоцирана на локацијата на ископувањето Кориља, веднаш надвор од градот.
Подземниот град содржи повеќе од 1200 тунели, галерии, бунари, скали, каменоломи, визби, неочекувани премини, цистерни, надредени простории со бројни мали квадратни ниши за гулаби, кои детално го прикажуваат неговото создавање низ вековите. Многу од домовите на благородничките семејства биле опремени со средства за бегство од возвишениот град за време на опсада преку тајни тунели за бегство издлабени од меката карпа. Тунелите би воделе од градската палата за да излезат на безбедно излезно место на одредено растојание од градските ѕидини.
Палацо дел Капитано дел Пополо
Работата на изградбата на Палацо дел Капитано дел Пополо започнала во 13 век на област која од 1157 година била окупирана од папската палата изградена за време на владеењето на папата Адријан IV. Оригиналната Палацо дел Капитано била една приземна чардак што се користела како пазар или за состаноци, од кои судијата им зборувал на граѓаните. Ова било местото каде што околните господари или претставници на победените градови дојдоа да му оддадат верност на Орвјето. Структурата била зголемена во рок од десет години од нејзината оригинална изградба, а во 1315 година била додадена камбанаријата, а во следната година таму било закачено големо ѕвоно. Горниот дел од градбата бил покриен во 1472 година, а големата сала била поделена на две простории. Поголемиот од двете зафаќал површина што одговара приближно на просторијата позната денес како Сала деи Кватроченто. Потоа, зградата функционирала како резиденција за Капитано дел Пополо, Подеста и Сињори сет.
Од 1596 година во една од собите од долниот дел се наоѓал Студиумот, кој бил повторно воспоставен неколку години претходно од Лоренцо Магалоти. Студенти по право, теологија и логика доаѓале овде да учат два пати на ден, секој пат кога ѕвонело на Палацо дел Пополо, до 1651 година. Неколку записи за овој универзитет се појавуваат по овој датум. Некои извори укажуваат дека датира од 1013 година и имала врски со имиња како што се бенедиктинските монаси Грацијано и Гоцио од Орвјето.
Тврдината Алборноз
Тврдината била зградена по наредба на шпанскиот кардинал Алборноз по наредба на папата Инокентиј VI и дизајниран од Кондотиеро и воен инженер Уголино ди Монтемарте.
Првично позната како Рока ди Сан Мартино, изградбата на оваа масивна тврдина започнала или во 1359 или 1353 година во близина на гробиштата на градот. Нејзината цел била да и обезбеди на црквата безбедно место во градот и да им дозволи на кардиналот и неговите капетани да ги зацврстат неодамнешните воени победи.
Во нејзиниот првичен квадратен план, тврдината била опкружена со мала зграда во близина на главниот влез и опкружена со ров, поминат со подвижен мост. Сепак, Рока била речиси целосно срамнета со земја во 1395 година и последователните обиди за нејзина обнова биле неуспешни. Тврдината конечно била обновена во средината на 15 век, користејќи оригинални планови и дополнителна кружна линија на утврдувања.
Економија
Белото вино од областа Орвјето, североисточно од градот, е високо ценето, а се одгледуваат и црвени вина. Орвјето е член на движењето за бавна храна. Калајни застаклени глинени садови првично се произведувале во Орвјето, каде што се произведувале од 13 век.
Транспорт
Жичницата Орвјето обезбедува врска од Орвјето до историскиот центар на градот.
Од декември 2016 година, станицата Орвјето ја опслужуваат австриските железници во текот на ноќта до Минхен и Виена.
Поп-култура
Орвјето е едно од главните места на Знакот на крстот, меѓународниот бестселер на Крис Кузнески. Романот ги содржи катедралата Орвјето, бунарот Свети Патрик и многу други локални локации.
Разно
Покрај колеџот Сент Анселм, Орвјето е домаќин и на студиска програма во странство со Универзитетот во Аризона основана од Дејвид Сорен и раководена од д-р Клаудио Бицари, Алба Фраскарели и Росита Фокарели.
NGC 7367
NGC 7367 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7367 се споменува и како UGC 12175, MCG 0-58-2, CGCG 379-3, KARA 984.
Откривање
Објектот е откриен на 29 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7367 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7367 има привидни димензии од 1,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 44 м 34,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 38' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 128°.
Други поделби
Проучување на NGC 7367 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69633. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 258; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 571. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 905.
Норички јазик
Норички јазик — континентален келтски јазик кој се зборувал на денешните територии на Словенија и Австрија. За јазикот се зачувани два записа од времето на Римското Царство кои не даваат доволно информации за природата на јазикот.
Тресина
Тресина — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Закарпатска Област
Закарпатска Област (украински: Закарпатська область; словачки: Podkarpatská Rus, унгарски: Kárpátalja.) е една од 24-те области во Украина. Се наоѓа во најзападниот дел дел на земјата. Taa е дел од историската област За(д)карпатија. Се граничи со Лавовската и Ивано-франковската Област. На запад, Закарпатска област граничи со Словачка и Унгарија, на север со Полска и на југ со Романија, и опфаќа површина од 12 777 км2. Во областа има 579 села и 11 градови.
Демографија
Според пописот на населението во 2001 година во Закарпатска Област живеат Украинци (80,5 %), Унгарци (12,1 %), Романци (2,6 %), Руси (2,5 %), Роми (1,1 %), Словаци (0,5 %), Германци (0,3 %), Русини (0,8 %).
Замок на змии
Замокот на змиите (турски: Yılankale)) е тврдина која се наоѓа во Адана, Турција. Се смета дека била изградена во времето на крстоносните војни во 12 век или 13 век и како таква била тврдина и дел на Кралство Ерменија. Во внатрешноста на замокот се наоѓа црква со неколку соби.
Знаме на Романија
Знамето на Романија (Drapelul României) е официјалното знаме на државата. Знамето е тробојно и е составено од три вертикални ленти во сина, жолта и црвена боја со димензии од 2:3.
Ова знаме е доста слично со знамето на Молдавија и Андора, но за разлика од нив нема грб на самото знаме. Романското знаме е речиси идентично со знамето на Чад, кое пак се разликува во потемната нијанса на сината боја. Ова било причина за меѓународна реакција, кога Чад побарал Романија да го смени своето знаме, но Романија тоа го одбила.
Роберт Бекфорд
Роберт Бекфорд (роден во 1965 ) е британски академски теолог и читател на црната теологија во Оксфорд Брукс.
Неговите документарни емисии кои биле емитувани по каналите BBC и "Channel 4" предизвикале редица контроверзии и расправи помеѓу христијанските и британските верски заедници. Тој бил често критикуван од страна на Евангелистичките цркви, посебно од Црквата на Англија.
Статички манастир
'''Статички манастир „Св. Илија“''' — манастир во селото Статица, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.
Манастирот е сместен на рид на неколку стотини метри од Статица. На крајот на XVIII век мештаните изградиле мала еднокорабна базилика посветена на Свети Илија. Црквата од напред има ниска камбанарија. Иконостасот е прост, а големите икони се од XIX век. Царските двери се разбани.
Околу 1840 г. овде дошле монаси и изградиле конаци, кои постојат и денес. Манастирот се користел како прибежиште за населението за време на грчката вооружена пропаганда на почетокот на XX век.
Рателсдорф (Тирингија)
Рателсдорф (Rattelsdorf) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Беглербеговски дворец
Беглербегофски дворец (Beylerbeyi Sarayı) — царска резиденција кој се наоѓа во Истанбул, Турција, северно од Босфорскиот мост на азиската страна од градот. Овој објект бил изграден во времето на султан Абдул Азис (1830-1876) во периодот од 1861 до 1865 година. Негов архитект е Саркис Балјан.
Историја
Оваа палата започнала да се гради во времето на отоманскиот султан Абдул Азис и била изградена како летна резиденција на султанот и како место каде биле пречекувани шефовите на земјите кои пристигнувале во посета на империјата. Дворецот е изграден во необароков стил. За главни архитекти при изградба на дворецот биле избрани браќата Балјан. За изградба на дворецот биле вклучени над 5.000 работници. Неговата градба била довршена за четири години.
Кралицата на Франција, Евгенија при нејзиното патување кон Египет, кога во 1869 година бил официјално пуштен во употреба Суецкиот Канал го посетила дворецот. Според некои тврдења, Евгенија била удрена по лицето од страсна на мајката на султанот бидејќи имала дрскост за да влезе во дворецот, држајќи го султанот под рака. Сепак, француската кралица била толку фасцинирана од истанбулскиот дворец што нарачала да се направат прозорците исти во нејзината палата во Франција како на Беглербеговскиот дворец.
Во почетокот на XX век, овој раскошен дворец станал затвор за еден од отоманските владетели. Султанот Абдул Хамид II ги поминал последните шест години во домашен притвор, од 1912 година, до неговата смрт во 1918 година.
Денеска, дворецот претставува една од најголемите туристички атракции на градот. Дворецот е отворен секој ден со исклучок на понеделник и четврток. Таксата за влез во дворецот е околу 10 турски лири. Работното време е од 09:30 до 16:00 часот.
Опис
Објектот иа квадратна форма. Фасадата на зградата гледа кон Босфорот. Во дворецот има шест големи сали, по три на секој спрат и 24 соби. Секоја од нив има раскошен мебел, чешки кристални лустери, кинески вазни. Подовите се покриени со црвени египетски теписи. Палатата е поделена условно на два дела. Во едниот живееле само мажи и овој дел се нарекувал селамлик, а другиот дел бил харемот каде биле сместувани само претставнички на понежниот пол. Ддвата дела од дворецот имаат два различни влезови за пристап. Салите и собите на жените се со скромна декорација.
Меѓу големите атракции на на дворецот се фонтаните и базените. Османлиите сметале дека преку нив атмосферата во дворците се освежува на неповторлив начин. Дворецот исто така импресионира со својот раскош и изобилство од убави растенија. Цветните балкони се на повеќе нивоа и достигнуваат надморска височина од 35 метри. Во огромната градина има базени, сценско патче и места за одмор. Таму се наоѓаат коморите, каде некогаш султанот сакал да го пие своето кафе или чај.
1481 п.н.е.
1481 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1481. година пред новата ера, 481. од вториот милениум п.н.е., 81. од 15 век п.н.е. и втора од 1480-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4027 и 4028 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3269 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2279 и 2280 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 728 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1481 година се протега во 1155 и 1156, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1215 и 1216 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 938 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2167 и 2166 исламска година пред хиџра.
Босависки јазици
Босависките јазици (Bosavi) е семејство на трансновогвинејски јазици според класификацијата на јазичарот Малком Рос.
Во оваа група на блискосродни јазици спаѓаат: Ајмеле (Кваре), Калули, Беами, Дибијасо (Бајнапи), Едоло, Касуа, Онобасулу, Сонија.
Неодамна кон групата е придодаден и речиси изумрениот јазик Турума, иако неговиот лексикон е посличен на некласифицираниот јазик Досо.
Тарас Данко
Тарас Данко (роден на ) е украински борач кој на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг го освои бронзениот медал во дисциплината слободен стил до 84 кг.
223
223 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 223 година од новата ера, 223. од првиот милениум, 23. од III век и четвртта од 220-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5731 и 5732 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4973 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3983 и 3984 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 976.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 223 година се протега во 2859 и 2860, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2919 и 2920 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 766. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 411 и 410 година пред хиџра.
Функционална автономија
Гордон Олпорт е еден од првите истражувачи кој прави разлика помеѓу мотив и нагон. Сметал дека нагонот кој е формиран како реакција на мотивот може да го надрасне мотивот како причина. Тогаш, нагонот е автономен и различен од мотивот. Олпорт дава пример на човек кој сака да биде совршен во она што го работи. Причината може да биде чувство на инфериорност врежана во детството но неговата работливост и мотивот кој потоа се стекнува е потреба да се надмине себеси во избраната професија.
Месје 48
NGC 2548 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Водна Змија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2548 се споменува и како M 48, OCL 584.
Откривање
Телото е откриено на 19 февруари 1771 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2548 е од видот I2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,8 m. NGC 2548 има само една позната привидна димензија, која изнесува 30'.
Други поделби
Проучување на NGC 2548 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 275; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4859. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 702.
Тихомир Бачовски
Тихомир Бачовски (, -, ) — македонски режисер.
Животопис
Бачовски е роден во Скопје на 16 февруари 1960 година. Првите контакти на Бачовски со филмот датирале од 1966 година. Како познат кино-аматер веќе во 1967 и 1968 година, во рамките на тогашна Југославија освојувал повеќе награди за режија на фестивали за аматерски филм во Љубљана, Загреб и Белград. Од 1997 година почнал професионално да се занимава со режија во МРТ, чиј творечки опус траел повеќе од три децении. Режирал различни програми од забавно-музички карактер, реклами, документарни филмови, играна програма, како ТВ драми и ТВ серии, фестивали, манифестации. Бачовски важел за еден од доaјeните и пионерите на снимањето на македонските музички спотови уште во почетокот на 80тите години на XX век и на еден начин важел за зачетник на овој жанр во Македонија. Ги режирал ТВ сериите: „На наш начин“, „Салон Хармони“, „Ѓоре Шнајдерот“, "Цимери". Починал во Скопје на 3 септември [2018] година.
Никола Илијовски
Никола Илијовски роден 1991 година во Битола, поет, раскажувач и книжевен критичар е роден во Битола, 1991 година.
Биографија
Претседател е на Здружението за книжевен развој НОВ ВАВИЛОН, Битола. Активно ги поддржува младите автори во Републиката по патот на нивната книжевна афирмација. Активно објавува свои прилози во домашните списанија за литература. Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 2014 година. Живее и работи како адвокат во Битола од 2017 година.
Дела
„Пламен на вечноста“ (2011 г.); „Далечна илузија“ (2013 г.);
„CARPE DIEM“ (2014 г.);
„Врати во времето“ (2015 г.); „Градина од забранети овошки“ (2020 г.)
книгата раскази:
„Една друга сегашност“ (2018 г.).
Мало Трново (Албанија)
Големо Трново (Tërnovë e Vogël) — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија. Населено е со Македонци-муслимани.
Географија
Селото се наоѓа во македонската област Голо Брдо.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Трново живееле 540 Македонци-муслимани (торбеши), кои биле во процес на албанизација:
По Првата балканска војна во 1912 г. Мало Трново влегло во состав на Албанија.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Зрчани.
Ереа
Ереа(Erreà) е италијански произведувач на спортска опрема. Ереа е прва италијанска компанија која била акретитирана со сертификат на Оеко-текс стандард кој осигурува дека материјалот направен од нештетни материи и хемикалии.
Историјат
Основана  е во 1988 година, седиштето на компанијата се наоѓа во Сан Поло ди Ториле, во близина на Парма. Основачот на компанијата е Ангело Грандолфи кој е и денешниот сопственик.
Ереа влегува во англиски фудбал 1994 година кога потпишува договор со тогашниот премиерлигаш Мидлсбро кое траело долги низ години. Компанијта имала уште едно спонзорство во премиер лига и тоа во 2011 година со екипата Норич.
Ајмар Зубелдија
Ајмар Зубелдија Агире (Haimar Zubeldia Agirre; р. во Усурбил, Баскија) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 1998-2017 година. Во текот на кариерата, Зубелдија забележал пет завршници меѓу најдобрите десет на Тур де Франс и една на Вуелта а Еспања.
Кариера
Зубелдија станал професионалец во 1998. Тој е постојан возач на UCI ProTour особено на големите трки и етапните трки. Неговата екипа го смета како силен искачувач и специјалист за хронометри.
Првиот успех го имал во 2000, кога завршил 2. на Критериум ду Дофине Либере во генералниот пласман и го освоил пласманот за млад возач. Завршил 4. на истата трка во 2002.
На Тур де Франс, највисокиот пласман на Зубелдија бил 5. во 2003 и повторно во 2007. На Тур 2003 имал неколку прекрасни завршници против Ленс Армстронг и Јан Улрих во планините и хронометарот. По овие силни настапни, тој завршил 15. и 8. на Тур де Франс во 2005 и 2006 соодветно. Завршил 16. на Тур де Франс 2011. Зубелдија се покажал силно на Вуелта а Еспања, каде завршил 10. двапати во 2000 и 2002.
И покрај високите пласмани, Зубелдија нема освоено ниедна трка во тој период; по неговата победа во 2000 на Вициклета Васка, поминало 10 години додека не победил повторно, до победата на Тур де л’Ен во 2010.
Во 2014 година, Зубелдија станал шпански возач со најмногу настапи на Тур де Франс, рекорд претходно држен од петкратниот победник Мигел Индураин и Хосе Висенте Гарсија. Во својата кариера, Зубелдија имал 29 настапи на големите трки - 16 на Тур де Франс, 12 на Вуелта а Еспања и 1 на Џиро д’Италија. Од нив завршил на 26 трки.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1632
1632 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1632 година од новата ера, 632. од вториот милениум, 32. од XVII век и трета од 1630-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7140 и 7141 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6382 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5392 и 5393 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2385.
Путлиц
Путлиц (Putlitz) — град во округот Пригниц, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на 15 километри северозападно од Прицвалк и 35 километри североисточно од Витенберге. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Путлиц-Берге.
Меѓународни односи
Путлиц е збратимен со:
Тифута
Тифута е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Европасаурус
Откривање и именување
Во 1998 година, единствен заб од сауропод открил еден приватен собирач на фосили Холгер Лидтке во активен каменолом на планината Лангенберг, помеѓу заедниците Окер, Харлингероде и Гетингероде во Германија. Каменоломот во Лангенберг бил активен повеќе од еден век; карпите се вадат со минирање и најчесто се преработуваат во ѓубрива. Каменоломот изложува скоро континуиран, 203 метри, со дебелина сукцесијата на карбонат карпи кои припаѓаат на формацијата Шинтел, која се движи на возраст од почетокот на оксфордијан до крајот на кимерџ и се депонирани во морето плитко со длабочина на вода од помалку од 30 метри. Слоевите изложени во каменоломот се ориентирани скоро вертикално и малку се превртени, што е резултат на искачувањето на соседните планини Харц за време на Долна креда. Нашироко познат како класична експозиција меѓу геолозите, каменоломот бил опширно проучуван и посетуван од студенти по геологија со децении. Иако биле богати со фосили на морски без'рбетници, фосилите на живи животни биле ретки. Забот на сауроподот бил првиот примерок на диносаурус од сауропод од периодот Јура во северна Германија.
Откако бил пронајден повеќе фосилен материјал, вклучувајќи коски, ископувањето на коскениот слој започнало во април 1999 година, спроведено од локално здружение на приватни собирачи на фосили. Иако операторот на каменоломот бил кооперативен, ископувањето било комплицирано од скоро вертикалната ориентација на слоевите што го ограничувале пристапот, како и од постојаното вадење на каменоломи. Материјалот од сауропод не можел да се ископа директно од слојот, туку морал да се собере од блоковите кои произлегувале при минирање. Точното потекло на материјалот од коските било нејасно, но подоцна можело да се најде на мместото означено со број 83. Ископувањето спроведено помеѓу 20-28 јули 2000 година спасило околу 50 тони блокови кои носат коски и содржат остатоци од 'рбетници. Фосилите биле подготвени и складирани во паркот на диносауруси во Минхехаген (DFMMh), приватен музеј на отворено, сместен близу до Хановер. Поради многу добро зачувување на коските, агенсите за консолидација требало да се применуваат само повремено, а подготовката може да се спроведе релативно брзо, бидејќи коската лесно ќе се оддели од околната карпа. Коските со едноставна форма понекогаш може да се подготват за помалку од еден час, додека за подготовка на крсната коска бил потребен обем на работа од три недели. До јануари 2001 година, веќе биле подготвени 200 единечни коски на 'рбетници. Во овој момент, најголемата густина на коските е пронајдена во блок со димензии 70 х 70 см, во кој имало околу. 20 коски. До јануари 2002 година, со подготовка на уште поголем блок бил откриен делумен череп од сауропод - првиот откриен во Европа. Пред целосно отстранување на коските од блокот, направен е силиконски фрлач од блокот за да се документира прецизната тридимензионална позиција на одделните коски.
Дел од фосилниот материјал на Европасаурус се оштетил или уништил од подметнат пожар во ноќта од 4-ти до 5-ти октомври 2003 година. Пожарот ја уништил лабораторијата и изложбениот салон на паркот на диносауруси во Минхехаген, што резултирало со губење на 106 коски, што претставува 15% од коските подготвени во тоа време. Понатаму, пожарот зафатил поголем дел од сè уште неподготвените блокови, при што противпожарната вода удрила во врелиот камен предизвикувајќи дополнително уривање. Уништените примероци вклучуваат DFMMh / FV 100, кој вклучувал најдобро зачувана серија на 'рбетници и единствената целосна карлица. Во 2006 година, новиот таксон на сауропод формално бил опишан како Europasaurus holgeri. Дадената етимологија за името на родот е „влекач од Европа“, а специфичното име го почитува Холгер Лидтке, откривачот на првите фосили. Со оглед на релативно малата големина на коските, првично се претпоставувало дека тие потекнуваат од малолетни лица. Изданието од 2006 година, сепак, утврдило дека мнозинството примероци биле возрасни и дека Европасаурус е островско џуџе. Бројот на поединечни коски од сауропод се зголемиле на 650 и вклучува различни артикулирани единки; материјалот е пронајден на површина од 60-80 метри квадратни. Од овие примероци, бил избран холотипот, разделен, но поврзан поединец (DFMMh / FV 291). Холотипот вклучува повеќе кранијални коски ( премаксила, максила и квадратогигал ), делумна мозочна кутија, повеќе коски на долната вилица ( стоматолошки, сурангуларни и аголни ), големи количини на заби, вратни пршлени, крсни пршлени и ребра од вратот и трупот. Најмалку 10 други лица биле упатени на истиот таксон врз основа на преклопување на материјалот.
Голема кампања за ископувања започнала во летото 2012 година, со цел да се ископаат коските на Европасаурус не само од блоковите, туку директно од слојот на карпите. Пристапот до слојот што носел коски барал отстранување на околу 600 тони карпи со употреба на багери и натоварувачи на тркала и постојано испуштање на вода од основата на каменоломот. Ископувањата продолжиле во пролетта и летото 2013 година. Кампањата резултирала со откривање нови остатоци од риби, желки и крокодили, како и вредни информации за слојот што носи коски; дополнителни коски на Европасаурус, сепак, не можеле да се лоцираат. До 2014 година, од означеното место 83 биле подготвени околу 1300 'рбетни коски, од кои повеќето потекнуваат од Европасаурус ; околу 3000 дополнителни коски чекаат на подготовка и испитување. Минимален број од 20 единки бил идентификуван врз основа на коските на вилицата.
Опис
Европасаурусот е многу мал сауропод, со димензии од само 6,2 метри како возрасен. Оваа должина била проценета врз основа на делумната коска, измерена до големината на скоро целосниот примерок од Камарасаурус. Познати се помладите лица, од големина од 3,7 метри до најмладиот малолетник со 1,7 метри. Слична големина на титаносаурусот Маџаросаурус е 900 килограми во споредба со Европасаурусот со приближно 800 километри. Друг мал титаносаурус, Неукенсаурус, е поголем од било кој таксон, и е до 9 метри долг и тежок 3,200 килограми
Различни одлики
Настрана од тоа да биде многу мал неосауропод, Европасаурусот се сметал дека има повеќе уникатни морфолошки одлики за да се разликува од блиски роднини по неговото оригинално опишување, Сандер инеговите колеги. (2006). Се сметало дека назалниот процес на премаксилата се искривува предната страна додека се проектира нагоре (сега се знае дека е зачувувачки ), има јаз на горната површина на центарот на вратните пршлени, скапулата има изразен процес на задната површина на неговото тело, а астрагалусот (коска на глуждот) е двојно поширока.
Череп
Скоро сите надворешни коски на черепот се зачувани меѓу примероците на Европасаурус, освен префронталните коски. Некои дополнителни коски се претставени само со многу фрагментирани и неинформативни фосили, како што се солзните коск и. Осум премаксили се познати, со генерално правоаголна форма на устата, како што се наоѓа во Камарасаурус от. Предната проекција на премаксилата идентификувана кај Сандер и неговите соработници (2006) била повторно идентификуван како артефакт за зачувување кај Марпман и неговите соработници . (2014), слична на анатомијата што се наоѓа во Камарасаурус и Еухелоп во помал степен. Единствена максила е присутна во добро сочуваниот материјал на Европасаурус, DFMMh/FV 291.17. Оваа максила има долго тело, со два издолжени процеси, назален и заден процес. Постои само слаб лакримален процес, како и кај повеќето сауроподи, освен кај Рапетосаурус. Процесот на носот е издолжен и го опфаќа предниот и вентралниот раб на анторбиталната фенестра. Овој процес се протега околу 120º од хоризонталниот ред на заби. Основата на назалниот процес исто така го формира телото на лакрималниот процес, а при нивно разидување е анторбиталната фенестра, слична по форма на оние на Камарасаурус, Евхелопус, Абидосаурус и Жирафатитан, но пропорционално околу 1/2 повисока. Меѓу назалните коски на Европасаурус, неколку се познати, но малкумина се целосни или неискривени. Назалите се преклопуваат постериорно со фронталните коски, а кон страната, тие се артикулираат тапи со префронталните. За разлика од назалите на Жирафатитанот, оние на Европасаурусот се проектирани хоризонтално напред, формирајќи мал дел од покривот на черепот над антробиталните фенестри. Четири фронтали се познати од Европасаурус, три се од лево и еден од десно. Заради нивната дестикулација, веројатно е дека фронталите никогаш не се споиле за време на растот, за разлика од Камарасаурусот. Фронталните делови формираат дел од покривот на черепот, артикулирајќи се со други коски, како што се назалите, париеталите, префронталните и посторбиталните, и тие се подолги анти-постериорно отколку што се широки, единствен карактер меѓу еузауроподан.
Пршлени
Вратните пршлени на Европасаурусот се најдобро зачувани и најзастапени од 'рбетниот столб. Сепак, не е познат целиот врат, па бројот на вратните пршлени може да биде помеѓу Камарасаурус (12 пршлени) и Рапетосаурус (17 пршлени). Дополнително, повеќе вратни пршлени потекнуваат од различни возрасни лица, а се знае дека должината на центарот и внатрешната структура се менуваат во текот на целиот развој. Вратните центри кај возрасните се издолжени (предниот крај е во форма на топка), со засек во горниот дел на задниот крај на центарот. Оваа одлика била опишана како карактеристична за Европасаурус, но е позната и во Евхелопус и Жирафатитан. За разлика од Жирафатитанот и Брахиосауридите, Европасаурусот нема тенки гребени кои го делат овој отвор. Европасаурусот споделува одлики на ламини на горните пршлени со базални макронари и брахиосауриди. Разликувајќи се од предните и средните цервикални цевки, задните вратни пршлени се помалку издолжени и повисоки пропорционално, како и кај другите макронари, со значителни промени во положбите на артикуларните површини.
Хаитски рок
Хаитскиот рок, или рок креол, започнал како рокенрол на Хаити во раните 1960-ти. Тој бил свирен од рок бендови наречени јеје бендови. Името јеје потекнува од лирскиот стих на Битлси, „yeah, yeah, yeah“, кој започнал во САД и бил слушан од хаитските семејства од повисоката класа кои имале пристап до радио. Младите Хаитјани создавале мали бендови засновани на електрична гитара. Овие јеје рок-бендови биле краткотрајни, бидејќи додавањето на жанрот компас на нивните репертоари резултирало со звук наречен мини-џез или мини-џаз на хаитски креолски јазик.
Денес, рок креол е алтернативна рок музика со мешавина од вкус на Карибите што за првпат била воведена во Хаити од Јохан Доре. Иако имало рок влијание во модерниот хаитски жанр мизик расин, кој ги спојува елементите на Воду со традиционалниот рокенрол, роккреолот го одржува рок обликот со суптилни природни елементи од Хаити.
Џузепе Парини
Џузепе Парини (италијански: Giuseppe Parini, 1729 - 1799) бил италијански поет.
Животопис
Парини е роден во малото место Бозизио.
Значење и влијание
Во своето дело „Парини или за славата“, италијанскиот поет Џакомо Леопарди го оценува Парини како еден од ретките Италијанци кои совршеноста на пишувањето ја споиле со длабочината на мислата, со широките познавања и со употребата на философијата. Исто така, според Леопарди, Парини бил човек со единствена чистота на карактерот, милост кон несреќните и љубов кон татковината, искреност кон пријателите, како и со благородност и цврстина на душата во однос на спротивностите на природата и судбината.
Западнословенски јазици
Западнословенските јазици се подгрупа на словенските јазици. Западнословенски јазици се:
Знаме на Унгарија
Знамето на Унгарија е официјалното знаме во државата. Знамето е составено од три еднакви хоризонтални ленти во црвена, бела и зелена боја. Сегашната верзија на знамето е официјална од 1 октомври 1957 година. Унгарското знаме е многу слично со знамето на Бугарија, но разликата е во распоредот на лентите.
Пирокластичен тек
Пирокластичен тек (познато и како Пирокластична густинска струја или Пирокластичен облак ) — брза струја на топол гас и вулканска материја (заеднички позната како тефра) која се движи подалеку од вулканот и достигнува брзина до 700 километри во час. Гасовите можат да достигнат температура од околу 1.000 °C. Пирокластичните текови претставуваат чес и уништувачки резултат на одредени експлозивни ерупции. Пирокластичните текови обично поминуваат низ теренот околу вулканот и се движат надолу, или се шират странично под дејство на гравитација. Нивната брзина зависи од густината на струјата, вулканската излезна стапка на пирокластичен материјал и градиентот на наклонот
Потекло
Зборот pyroclast е изведен од грчкиот πῦρ, што значи „оган“, и κλαστός, што значи „скршени во парчиња“. Името за некои пирокластични текови е nuée ardente, термин кој за првпат бил употребен за да се опише катастрофалната ерупција на планината Пеле во 1902 година. .
Пирокластичните текови кои содржат многу поголем процент на гас се познати како пирокластични бранови. Помалата густина понекогаш им овозможува да течат преку повисоки топографски одлики или вода, како што се гребени, ридови, реки и мориња. Тие исто така може да содржат пареа, вода на помалку од 250 °C и истите се нарекуваат ладни во споредба со другите текови, иако температурата е сè уште висока. Студените пирокластични бранови може да се појават кога ерупцијата е од вентилаторот под плитко езеро или море.
Особености
Пирокластичните текови имаат неколку смртоносни одлики, а некои од нив зависат од интензитетот и јачината на ерупцијата. Температурата на пирокластичните текови може да варира од 100 до 1300 степени. Еден објект изграден од тула многу лесно би можел да се сруши со среден пирокластичен тек како оној на Пинатубо, кој достигнува температура од околу 300 степени. Меѓутоа, во ерупција слична на онаа на Кракатау во 1883 година, протокот може да достигне температура над 1100 степени. Стапката на пирокластичните текови е исто така важна во ерупцијата, и зависи од количеството на остатоци и силата на ерупцијата. Болид на Формула 1 лесно може да биде проголтен со пирокластичен тек како онаа на Света Елена, која достигнува брзина од 240 километри. Но, со најголемите познати вулкански ерупции, протокот може да достигне брзина од повеќе од 1200 километри на час. Обемот на пирокластичните текови се движи од неколку стотици кубни метри до повеќе од 1000 кубни километри. Поголемиот дел од нив можат да патуваат стотици километри пред да застанат. Таквите текови обично се појавуваат само во супервулкани. За споредба, обичните пирокластични текови не се долги повеќе од 20 километри. Пирокластичните текови не убиваат со горење, туку со прегревање на гасот. Ако се вдише, тоа всушност го уништува респираторниот систем и ги уништува белите дробови. Во 1980-тите, на пример, Везув предизвикал пирокластични текови што ги уништил градовите Помпеја и Херкуланеум и убиле над 2.000 луѓе. Во 1902 година, лавината купола на врвот на вулканотот Пеле паднала и создала пирокластичен поток кој го уништил градот Сент Пјер. По ерупцијата на Света Елена во 1980 година, 57 лица загинале кога северната падина на вулканот предизвикала огромен пирокластичен проток.
Дејство врз водата
Студиите за големата ерупција на Кракатау во 1883 година покажуваат дека пирокластичните текови може да поминат големи водни пространства. Проток генериран од масивната експлозија пристигнал до брегот на Суматра, 48 километри од вулканот. . Дејството на пирокластичните текови врз водата можат да предизвикаат цунами. Ова е исто така докажано и со ерупција на Кракатау, што предизвикало цунами со висина поголема од 30 метри.
Либрето
Либретото (италијански јазик - libretto - „книга“) е литературен текст, сценарио на музичко сценска  претстава (опера, оперета, мјузикл, балет и др.). Либретото може да биде оригинално или адаптација на некое книжевно дело.
Њу ејџ
Њу Ејџ (англиски: New Age), ново доба, ново време се поими кои вообичаено се користат за да означат широко движење на доцниот 20 век и современата западна култура, карактеризирано со еклектичен и поединечен пристап кон духовноста. Само-духовност (Self-spirituality), нова духовност (New spirituality), и ум-тело-дух (Mind-body-spirit) се други имиња кои се користат за движењето. Њу Ејџ е разнолико движење на индивидуалци, кое вклучува и лица кои калемат њу ејџ верувања врз одредена традиционална религија. Скорешните истражувања покажуваат дека околу 20% од Американците имаат барем некои њу ејџ верувања.
Психологот Мерилин Фергусон, во нејзината книга Заверата на Водолијата (1980) го дефинира Њу Ејџ-от како „појава на нова културна парадигма, чие ширење ќе биде планетарно, навестувајќи една нова ера во која човештвото ќе успее да реализира значаен дел од својот физички, психички и духовен потенцијал“. Самиот термин е популаризиран од масовните медиуми во САД во текот на 80-тите години, за да го опише субкултурното движење заинтересирано за медитација, реинкарнација, здрава храна, кристали, природна средина, псевдонаука, нерешени мистерии (Атлантида, НЛО, кругови во жито, итн.)
Заедничко за поединечните автори, како и групите кои се бараат себеси во оваа идеја, е тоа што тие споделуваат склоност поединците да бидат преобразени преку будење на духот и издигнување на свеста. Њу Ејџ мислата на тој начин сака да го подготви човештвото за доаѓањето на едно „ново време“ на универзална хармонија (концепт кој понекогаш, во астролошката терминологија се поврзува со „ерата на Водолијата“).
Горна Лужица
Горна Лужица е област во источниот дел на Германија со главно седиште во Бауцен (Будишин). Областа е двојазична, со оглед на тоа дека тука живеат Лужички Срби кои зборуваат свој словенски јазик — горнолужичкиот.
Медицина
Медицина е наука и пракса за одржување на здравјето и за проучување, превенција, дијагноза и третман на болести и повреди на луѓе. Традиционално е сметана и за уметност и за наука: терминот потекнува од латинските зборови ars medicina со значење уметноста на лечењето. Во пошироката смисла на зборот медицина, покрај хуманата медицина, се вклучува и ветеринарната медицина како наука и пракса за одржување на здравјето на животни.
Модерната медицина применува здравстени науки, биомедицинско истражување и медицинска технологија во своја полза со цел да се дијагностицираат и лекуваат болестите и повредите, преку лекови или хирургија, но и со многубројни постапки како психотерапија, јонизирачко зрачење, употреба на протези и други.
Историја
На почетокот медицина во повеќето култури се состоела во употреба на растенија (хербилизам), животински делови и минерали. Во повеќето случаи имало и религиозни, ритуални и магични ресурси. Во абориџинските општества има голем број на медицински системи поврзани со религијата, културно опстојување и природните суровини. Религиозните системи се состојат од: анимизам (верувањето дека неживите објекти имаат душа); спиритуализам (со значење да се комуницира со духовите на предците); шаманизам (доделувањето на мистични моќи на поединец); и дивинација (добивање на вистината преку магични обреди). Полето на медицинска антропологија ги проучува разните мецински системи и нивната интеракција со општеството, додека пак праисториската медицина се однесува на дијагнозата и третманите во праисториските времиња.