cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сончево зрачење
Сончеви електрани
Постојат два система за сончеви електрани: за мали сончеви електрани: DCS-Distributed Collectors System, кај кои течноста тече низ цевки околу кои се поставени параболични огледала, што го фокусираат зракот на цевката, пренесувајќи ја на тој начин концентрирано топлината. За големи сончеви електрани: CRS-Central Reciver System, со централен приемник, на кој со огледала се пренесува целокупната топлина. Ваквите сончеви електрани користат централен столб (повисок од 100m), на кој е сместен котел – колектор за топлина. Околу столбот се распоредени огледала (хелиостати), чија положба компјутерски се контролира и корегира, така што независно од положбата на Сонцето во текот на денот, секогаш го рефлектираат зракот на врвот од столбот. Загреаната течност (минерлни масла или течен натриум) се пренесува преку акумулаторот за топлина до разменувачот, во кој се генерира пареа која ја движи турбината.
Најголема CRS електрана во светот е СЕ „Solarone“, во Калифорнија, со сила од 10MW. За нејзина изградба се потрошени 142 милиони УСД, што дава специфична инвстиција од 14,2 USD/W, а што е за 15 пати пскапо од класичните електрани. Интересен е податокот дека 20 екипи од по 20 луѓе континуирано ги чистат огледалата за да може сончевата електрана да функционира нормално.
Специфичната потрошувачка на клучните материјали (челик и бетон) е 20 до 30 пати поголема отколку кај ТЕ. Според пресметките периодот на враќање на инвстицијата е околу 15 години. Уште еден проблем е и големиот простор кој е потреба за огледалата, со што кога таква СЕ би се градела на продуктивен простор, не би била можна каква било продукција на биоенергија.
NGC 7643
NGC 7643 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7643 се споменува и како NGC 7644, UGC 12563, MCG 2-59-33, CGCG 431-51.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7643 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7643 има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 22 м 50,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 59' 19"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 7643 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71261. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1165. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Ростислав (кнез)
Ростислав — моравски кнез. Тој испратил молба до византискиот цар Михаил III со барање да му испрати мисионери кои ќе го шират христијанството на словенски јазик. Бидејќи Германите сакале да ги потчинат словенските племиња кажувајќи дека христијанството треба да се шири само на латински јазик. Но сепак духот на словенските браќа Константин и Методиј не запрел и по макотрпните борби, т.е. докажуваната кај папата во Рим продолжуваат со ширење на христијнаството на словенски јазик и по смртта на Кирил Филозоф во 869. Методиј ја продолжува оваа дејност заедно со своите ученици каде што по неговата смрт за наследник го именува Горазд.
Aphroditeola
Aphroditeola бил агаричен габичен род кој произведувал розови кантарелоидни овошни тела на иглолисни шумски подови. Ламелите биле чаталести и обично овошните тела имале миризлив мирис опишан како бонбони, цимет или розова гума за џвакање. Во минатиот век бил класифициран во Hygrophoropsis, род во Болеталес. Сепак, Hygrophoropsis имал декстриноидни базидиоспори  додека на Афродитеола ѝ недостигале. Филогенетски Aphroditeola била класифицирана во Agaricales во близина на Hygrophoraceae. Малку било познато за неговата биологија, освен дека типот на видот можело да се одгледува во култура од базидиоспори и произведува мицелиум од розово до црвеникаво-портокалова боја. Во друга литература и веб-страници типот на видот се нарекувал со синонимни имиња Hygrophoropsis morganii или Hygrophoropsis olida или неправилно означен Hygrophoropsis rufescens, погрешно применето име.
Етимологија
Името Афродитеола било алузија на грчката божица Афродита поради комбинацијата на убава розова боја и мирис сличен на парфем. Во некоја литература бил познат како Hygrophoropsis morganii врз основа на претходната класификација и неточната претпоставка дека видот бил именуван Cantharellus morganii пред името Cantharellus olidus.
Чекајќи чума
Чекајќи чума — роман на македонскиот писател Славко Јаневски, трет дел од трилогијата „Миракули на грозомората“, издаден во 1984 година.
Папа Бонифациј II
Бонифациј II (лат. Bonifatius PP. II; ? - 17 октомври 532) — римски папа од 22 септември 530 до 17 октомври 532. По националност бил Острогот. Бил должен да дејствува против аријанството помеѓу Германите, па за папа бил назначен од неговиот претходник Феликс IV, без спроведување на избори, што предизвикало големи незадоволстава во Рим.
44 п.н.е.
44 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 44. година пред новата ера, 44. од првиот милениум п.н.е., 44. од 1 век п.н.е. и петта од 40-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5464 и 5465 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4706 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3716 и 3717 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 709.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 44 година се протега во 2592 и 2593, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2652 и 2653 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 499. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 685 и 684 исламска година пред хиџра.
IC 1777
IC 1777 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1777 се споменува и како Reiz 2469.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1777 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1777 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 31 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 8' 50"".
Други поделби
Проучување на IC 1777 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
1210
1210 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1210 година од новата ера, 210. од вториот милениум, 10. од XIII век и прва од 1210-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6718 и 6719 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5960 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4970 и 4971 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1963.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1210 година се протега во 3846 и 3847, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3906 и 3907 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1753. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 606 и 607 исламска година.
Азија
Џуци, најстариот син на Џингис Кан, води поход против киргискиот народ.
Грб на Зимбабве
Грбот на Зимбабве е усвоен на 21 септември 1981 година. Се состои од два ирваси кои стојат околу штитот. Штитот е со зелена боја и на него се наоѓаат 14 бранови и симболот на старото Кралство Зимбабве. Над штитот се наоѓа копач, AK-47 и црвена петокрака. Под штитот се наоѓа натпис "Unity, Freedom, Work" (Единство, Слобода, Работа).
Флеш Валон 2018
Флеш Валон 2018 — 82. издание на велосипедската еднодневна трка Флеш Валон, која се одржала на 18 април како седумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Во текот на третото и завршно искачување на Мур де Хуј, Жилијан Алафилип забрзал близу врвот, претекнувајќи го водачот Јеле Ванендерт во последните 100 метри на трката. Алехандро Валверде, кој ги освоил последните четири изданија на Флеш Валон, имал напад при крајот и скоро да го стигнал Алафилип, но сепак успеал да дојде во водство во последните метри пред Валверде и на крајот да ја освои трката. Тоа било најголема победа во кариерата на Алафилип дотогаш и прв француски победник на Флеш Валон од Лорен Жалабер во 1997 година.
Екипи
Бидејќи Флеш Валон е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Бултишта
Бултишта — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Букстехуде
Букстехуде (службено: Ханзин град Букстехуде; Buxtehude или Hansestadt Buxtehude; Buxthu или Hansestadt Buxthu) — град во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 25 километри југозападно од градот Хамбург.
Градот се наоѓа на реката Есте и е дел од метрополитенската област Хамбург. Воедно градот е дел од сообраќајната мрежа на хамбуршката С-Железница.
Букстехуде е среден град по големина и втор најголем во округот Штаде. Се наоѓа на јужната граница на областа Алтес Ланд, во близина на градот-држава Хамбург.
Местоположба
Букстехуде се наоѓа на границата помеѓу Штадер Гест, Линебуршкото Поле и областа Алтес Ланд. Градското подрачје северно од железничката линија е рамно мочуриште. Во местото Нојклостер се наоѓа значајно пошумено подрачје. Од југ на север низ градот тече реката Есте, која има широчина од три до пет метри. Градот се наоѓа на 5 метри надморска височина, додека највисока точка е Буленберг со 51 метар.
Соседни општини
На север се граничи со Јорк и Естебриге, на исток со Ној Вулмсторф, на југоисток со Елсторф, на југ со Мојсбург, на југозапад со Апензен, на запад со Харзефелд и на северозапад со Хорнебург.
Градски единици
Кон градот Букстехуде, покрај самото градско јадро припаѓаат и следниве единици:
Градски совет
Градскиот совет се состои од 38 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 30.001 и 40.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник од 2014 година е Катја Олденбург-Шмит (независна).
Збратимени градови
Букстехуде е збратимен со следниве градови:
Стопанство
Од 1881 година, Букстехуде поседува своја железничка станица на линијата помеѓу Хамбург и Куксхафен. Кон крајот на 2007 година, оваа линија била додадена во системот на Хамбуршката С-Железница.
Од 1928 година поминува и втора железничка линија низ Букстехуде, помеѓу крајниот округ на Хамбург и Бремерхафен на брегот на Северното Море.
Реката Есте го поврзува градот со важното устие на реката Елба. Во минатото оваа врска била користена за испорака на добра до малото пристаниште, кое уште постои, но е тешко пристапно поради развојот на градот.
Култура
Букстехуде понекогаш се нарекува „главниот град на бајките во светот“, епитет кој го дели со градот Касел. Бајката „Зајакот и ежот“ на Браќата Грим е сместена во градот. Понатаму, името е користено во бројни германски приказни.
Локални дијалекти
Во градот се говорат германскиот и долногерманскиот јазик, кој е ретко зборуван денес, но може да се чуе од постарите луѓе. Исто така, едно од локалните средни училишта одржува натпревар во читање на долногермански секоја година.
Туризам
Букстехуде има добар углед како топол, пријателски град, кој го има зачувано своето културно и регионално наследство, без да ја негира иднината. Покрај убавиот стар дел на градот, главната црква „Св. Петар“ и утврдувањата се вредни за посета. Областа Алтес Ланд околу Букстехуде и реката Елба служат како добри одредишта велосипедски тури или долго пешачење.
ОУ „Борис Кидрич“ - Грчец
Борис Кидрич — основно училиште во Грчец, Општина Сарај. .
Папа Јован II
Јован II (лат. Johannes PP. II; ? - 17 октомври 535) — римски папа од 2 јануари 533 до 17 октомври 532. Тој бил Римјанин, по име Меркуриј. Станал првиот папа кој бил сменет.
Кадан Ана џамија - Штип
Џамијата Кадан Ана — муслимански храм кој се наоѓа во Штип, Македонија. Џамијата се наоѓа во составот на Штипското муфтиство.
Кадин Ана Џамија е главен верски објект на муслиманската популација во Штип. Додека џамијата Хуса Медин Паша има историско значење, Кадин Ана џамија е во употреба и служи како објект во кој припадниците на исламската вероисповед ги извршуваат своите муслимански верски обичаи. Изградена е во 19 век, но прецизни податоци за тоа нема. Првобитната форма и надворешност на џамијата се променети, со оглед на естетските градежни зафати што биле преземени пред неколку години.
Важени
Важени — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 5210
NGC 5210 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5210 се споменува и како UGC 8523, MCG 1-35-3, CGCG 45-10.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5210 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5210 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 32 м 49,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 10' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 5210 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47678. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 313. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Acaulospora gedanensis
Acaulospora gedanensis бил вид на габа од фамилијата Acaulosporaceae. Формирал арбускуларна микориза и везикули во корените. Пронајден во Полска како растел под Festuca ovina, тој бил опишан како нов вид во 1988 година.
Биралци
Биралци (Περδίκκας, Пердикас) — село во Општина Еордеја во Кожанскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 42 километри северно од градот Кожани и на 6 километри од Кајлари.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во составот на Отоманското Царство. Селото било населено со мешано население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 300 семејства со 550 Турци и 450 Македонци
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Пердикас.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 175 грчки семејства со 710 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 1112 лица, додека во 1940 година селото броело 1256 жители.
Јастреб глувчар
Јастребот глувчар е средна до голема граблива птица, која е распространета низ цела Европа, вклучувајќи ја и Македонија и се раширена кон Азија. Вообичаено е резидентна преку целата година, освен оние птици кои живеат во најсеверните краишта и еден подвид, кои се преселнички.
Опис
Јастребот глувчар (обичниот јастреб) е долг 40-58 см, со распон на крилјата 109-136 см и тежина од 427 до 1364 грама, што го прави средно голем грабливец.
Овој јастреб има многу различни бои на своето перје и во Европа може да се помеша со сличниот гаќестиот глувчар (Buteo lagopus) и со подалечниот сродник осојадот (Pernis apivorus), кој го имитира перјето на јастребот глувчар за да се заштити од јастребот кокошкар. Перјето може да му варира од речиси целосно бело до црно, но обично е во нијанси на кафеаво со посветол „ѓердан“ од пердуви.
Систематизација
Источната vulpinus група ги вклучува:
Две постојани форми на островите близу Африка често се сместуваат во првата група, но изгледа дека се посебни видови, поблиски до африканскиот лисест глувчар, според биогеографијата и прелиминарните ДНК-анализи:
Поведение
Јастребот глувчар се размножува во шумски предели, обично по краевите, но го фаворизира ловот над отворено земјиште. Јаде главно мали цицачи, и ако најде мрши. Голем опортунист е, добро се приспособува на разновидна исхрана на: фазани, зајци, други мали цицачи, средни цицачи, змии и гуштери, и често може да се види на места со неодамна изорени полиња во потрага по црви и инсекти. Птиците имаат неверојатна сила и затоа се во можност да носат храна од сите тежини.
Јастребите вообичаено не формираат јата, но мала група може да се забележи при преселбата или во добра животна средина. Во ретки прилики може да се заблежат дваесетина јастреби во поле, раздвоени по триесетина метри, па тоа не може да се нарече јато во вистинската смисла на зборот. Тие се жестоки бранители на територијата, и, иако ретко, се борат да го избркаат натрапникот. Паровите се создаваат за цел живот. За да го ​​привлечат партнерот (или да го импресионираат постоечкиот) мажјакот изведува ритуални воздушни летови уште пред да започне пролетта. Овој спектакуларен приказ е познат како „тобоган“. Тој ќе се вивне високо во небото, ќе се сврти и ќе паѓа надолу, во спирала, извртувајќи се и превртувајќи додека да стигне до долу. Потоа веднаш се крева нагоре и го повторува истото.
Повикот на јастребот глувчар е тажно пии-јау, слично на мјаукањето на мачката.
Степски подвид
Подвидот, степски јастреб, B. (b.) vulpinus се размножува од источна Европа, на исток, до Далечниот Исток, без Јапонија. Тие се преселници на долги растојанија, освен некои птици од северни Хималаи, кои зимуваат во Африка, Индија и југоисточна Азија. Во зимските престојувалишта, на отворено, овој јастреб често може да се види на жиците од телефонските кабли.
Овој подвид, понекогаш е сметан за посебен вид, B. vulpinus. Во споредба со номинираниот вид, тој е малку помал, долг 45-50 см, со подолги крилја и подолга опашка. Има два типа различни по боја, едниот е светлопортокалов, од каде доаѓа неговиот биномен назив (vulpes латински за „лисица“), а другиот е темносив.
Опашката на vulpinus е посветла од номинираниот вид и често попувкаста. Горниот дел од крилјата имаат посветли примарни завршетоци, а примарните пердуви за летање им се исто така посветли кога се гледаат одоздола. Возрасните имаат црни задни рабови на крилјата, а долните делови им се обични, без линии на градите, кои се чести кај B. b. buteo.
NGC 7644
NGC 7644 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7644 се споменува и како NGC 7643, UGC 12563, MCG 2-59-33, CGCG 431-51.
Откривање
Објектот е откриен на 29 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7644 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7644 има привидни димензии од 1,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 22 м 50,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 59' 19"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 7644 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71261. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1165. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Надворешни врски
NGC 7644
Крушчиќ
Крушчиќ е модерно село во општината Кула,во провинцијата Војводина, Србија. Населението во селото е етнички мешано и има 2.353 жители (според пописот во 2002).
Име
Селото е именувано според националниот херој од Втората светска војна, Вукман Крушчиќ. Поранешното име на селото било Вепровац, од српскиот збор "вепар " (“Дива свиња“ на македонски).
Демографија
Според пописот во 2002 година во селото живеат 2.353 жители со просечна старост од 40.5 години (38.4 просечна машка старост и 42.7 просечна женска старост). Има 773 домаќинства, а просечен број на жители по домаќинство е 3.4. Во селото живеат повеќе етнички групи меѓу кои најбројни се:
Црква „Св. Богородица Пречиста Ќелија“ - Велмеј
Света Богородица Пречиста - Ќелија — мала еднокорабна црква сместена надвор од селото Велмеј, во областа Дебрца.
Црквата е посветена на Воведувањето на Св. Богородица во храмот и веројатно потекнува од 14 век, додека фрескописот датира од последната четвртина на XVI век. Името „Ќелија“ упатува на тоа дека црквичката можеби служела како ќелијно училиште кон крајот на XVIII и во текот на XIX век, но поверојатно е дека таа била управувана од некој манастир и во неа немало секојдневна богослужба, туку се служело само за големите христијански празници.
Архитектура
Црквата е со едноставна градба, без украсни елементи, со влез од запад и има тристрано издадена апсида и покрив на две води со плочи од шкрилец. Прозорци има на источниот забат, на средина од апсидата и на јужната фасада. Над влезот има полукружна ниша за претстава на патронот на црквата. Техниката на градење видливо се разликува на долниот дел од градбата, со правилно редење камен, тула и малтер, а таквиот начин на градба е присутен делумно и на западната и јужната фасада, и тоа на висина од само еден метар. Надградбата на црквата била извршена со истиот материјал, но во погрува изведба. Долж страничните ѕидови се гледаат дрвени греди. Врз основа на градбата од долниот дел се претпоставува дека црквата датира од XIV век, а дека била обновена подоцна, за време на османлискиот период. Внатрешната структура на просторот е поставена како еднокорабен наос, со полуобличест свод и олтарски простор, со полукружна апсида и проскомидска ниша. Вдолж источниот ѕид се протега ѕидан испуст во висина од 70 см. Во жртвеникот има две длабоки ниши.
Фрескоживопис
Основната одлика на ѕидното сликарство во црквата е приспособеноста кон архитектурата и кон сакралната функција на внатрешниот простор, со распоредување на темите во согласност со хиерархиските начела на „светата вертикала и хоризонтала“, вообичаено присутни во православните цркви од византиската културна традиција. Распоредувањето е прегледно во хоризонтални зони, а композициите се раздвоени со црвени бордури. Заднината е претежно комбинација од две до четири хоризонтали, обоени со темносино, зелено, окер и „испрскана“ боја. Ореолите се окер, со двојна кружница, потенка кафена и подебела бела боја од надворешната страна. Зоната со медалјони се протега само на страничните ѕидови и се состои од 14 кругови, исполнети со црвена и белузлавосина боја, споени со преплет во кој понекаде е насликан цвет. Цоклето на црквата е прекриено со имитација на завеса - подеа, бела со окер, украсена со црвени и црни геометриски мотиви. Во внатрешноста на црквата има малку самостојни орнаменти - во длабочината на прозорците е во вид на дијагонално поделено поле исполнето со брановидни црвени и црни линии; врз јужниот прозорец е во вид на куса лента од ромбоиди со стилизиран цвет; во внатрешноста на фасадната ниша има цели палмети, а полупалмета е дискретно насликана како орнамент на текстилот во композициите. Сликарската техника е фреско (нанесување пигмент врз влажна подлога), а натписите-легенди најверојатно се напишани врз сува подлога и сите се на црковногрчки јазик.
Притоа, во црквата се прикажани следниве композиции и ликови: четирите видови во кои се јавува Исус Христос, четирите евангелисти (Матеј, Марко, Лука и Јован), старозаветните пророци, Вознесението Христово, Богородица со Христос градите, мртвиот Христос, архангелите Михаил и Гаврил, големите светители - св. Василиј Велики, св. Јован Златоуст, св. Григориј Богослов, св. Атанасиј и св. Никола, десет сцени (зачувани се само седум) од најважните настани во животот на Христос (Благовештението, Христовото раѓање, Сретението, Крштевањето, Воскресението на Лазар, Христовото Вознесение и Успението на Богородица), ликови на бројни светци и маченици итн. Притоа, судејќи според стилот, се претпоставува дека фрескописот е дело на само еден мајстор (со соработник), веројатно од редот на зографите кои потекнувале од околината на Охрид и Костур.
Езеро Молвено
Езерото Молвено е езеро во Трентино, Италија. Единствената населба е Молвено, која се наоѓа на северниот крај на сливот.
Езерото ја означува границата помеѓу Групата Брета Доломити ( Кампанил Басо, Кроз дел'Алтисимо, Сфулмини, Цима Тоса ) на запад и Паганела - планината Газа на југоисток).
Во 1952 година, езерото било исушено за да се овозможи изградба на колектори и цевководи за напојување на електраната во С. Масенца. Во оваа прилика на коритото на езерото се пронајдени скаменети шуми потопени во времето на формирањето на езерото. Анализата со радиојаглерод, извршена во лабораторијата за јадрена геологија на Универзитетот во Пиза, утврдило дека формирањето на езерото Молвено датира од раното железно време. (пред околу 3000 години).
Ха-мол
Ха-мол (h-moll, Si mineur, B minor) — молска скала која се состои од тоновите ха (H), цис (C), де (D), е (E), фис (F), ге (G) и а (A). Нејзиниот клучен предзнак се состои од две повишувалки. Хармонискиот мол ја повишува нотата A на A. Измените за мелодиската и хармониската варијанта на скалата се бележат со случајни предзнаци.
Нејзиниот релативен дур е де-дур, а паралелен дур е ха-дур.
Германскиот поет Кристијан Шубарт (1739–1791) сметал дека ха-молот оддава впечаток на премолчено помирување со судбината и мошне кроток приговор, што се поклопува со неговата употреба во „Житието на Свети Јован“ на Јохан Себастијан Бах. Во времето на Бетовен, ха-молот се восприемал мошне поинаку: италијанскиот музички теоретичар Франческо Галеаци напишал дека ха-мол не е погодна за музика во добар вкус, додека пак Бетовен ха-молот го нарекува „црна скала“.
Наводи
Белешки
Извори
Тункиншки национален парк
Топографија
Географијата на Тункишкиот регион вклучува драматични предели (Туншки Алпи) на пукнатини и леднички долини и планини, топли извори, планински ливади, водопади и многу сродни живеалишта. Паркот се наоѓа таму каде што се среќаваат тајгата, степите, алпските шуми и езерските екосистеми. Тункиншки, и долината Тунка, се наоѓа помеѓу Бајкалското езеро и Ховсголското езеро. Височините на планините се движат од 668 м до 3 172 м. Централната долина на Иркутск е рамнина со плодна земја која е погодна за земјоделство. Во долината има неколку мали населби, претежно населени со домородни сибирски народи.
Клима
Паркот има континентална клима ( Кепенова класификација климата Dwc субполарна клима: снежните клима со суви и ладни зими и пријатни лета). Просечните годишни врнежи се 595 mm (најголеми количини се летните врнежи).
Фауна
Како биолошки разновиден и изолиран парк, Тункиншки е дом на бројни животни: идентификувани се над 305 'рбетници, од кои 62 се одликуваат како ретки или загрозени. Загрозените видови вклучуваат снежен леопард (со потврдено присуство во северниот дел на паркот) и азиско диво куче (исто така присутно во северниот дел). Истражувачите на паркот идентификувале 54 видови цицачи (од кои некои се сибирски срна, лакомец, лос и степски твор), 18 видови риби (најчесто липлан, крап, клен и жолтоперка), 207 видови гнездени птици и уште 30 птици преселници, 4 видови водоземци и 5 видови влекачи.
Флора
Екорегијата вклучува иглолисни шуми на падините на Сајанските планини (честопати наречени шуми тајги) кои се класифицирани како умерени зимзелени шумски биоми. Ова се шуми од преодните зони кои содржат видови од сибирската тајга и монголската степа, пред се бор, кедар и ариш. Долните подрачја се одликуваат со шумско-степска вегетација. Поголемите височини вклучуваат тундра и алпски ливади. Регистрирани се повеќе од 900 васкуларни растенија, а 43 загрозени растителни видови се наведени во Руската Црвена книга.
Туризам
Малиот спа-центар Аршан се наоѓа во подножјето на Сајанските планини и е познат по своите карбонатни минерални извори. Градот има развиена инфраструктура, вклучувајќи хотели, плажи и кафулиња. Подрачјето е познато по кајак, планинарење и качување по карпи.
Космос-1304
Космос-1304 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 септември 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1304 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 103,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 977 км, а најмалото на 910.
Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2018
Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2018 — 104. издание на велосипедската еднодневна трка Лиеж-Бастоњ-Лиеж, која се одржала на 24 април како осумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од луксембуршкиот првак Боб Јунгелс, кој побегнал од главната група. Мајкл Вудс го освоил спринтот за второто место пред Ромен Барде.
Екипи
Бидејќи Лиеж-Бастоњ-Лиеж е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Црква „Св. Димитриј“ - Брусник
'''Св. Димитриј (Св. Димитрија Солунски''') — главна црква во битолското село Брусник, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, изграден на доминантно возвишение на југозападниот крај на селото, со глетка кон Пелагонија. Изградена е врз темелите на средновековна црква со некропола. Градбата е сместена во заграден двор со црковна порта. Ведаш по портата е камбанаријата. Храмот е трикорабен, со петстрана апсида на исток и тремови од северната и западната страна. Главните влезови се од север — еден за наосот и еден за нартексот. Внатрешноста на наосот е поделена на три кораба со два реда од по пет столба. Над средишниот кораб има полукружен свод, а таваните на страничните се рамни со дрвени даски. Нартексот е со три скалила над нивото на наосот. Во храмот нема фрески.
Храмот е од првата половина на XIX век, но силно настрадал за време на Првата светска војна. Обвновен е во периодот од 1922 до 1926 година, кога се изработени и сегашните икони и иконостас.
Биргер Андерсон (тенисер)
Нилс Биргер Ленарт Андерсон (26 март 1951) е поранешен професионален тенисер од Шведска.
Биографија
Андерсон имал најдобри резултати настапувајќи за Шведска кога го освоил Дејвис купот во 1975 година и тоа била првата титула за неговата земја. Сè уште како дебитант, тој играл професионално само неколку месеци пред да добие повик за настап во Дејвис купот. До финалето тој успеал да го заземе второто место во поединечна конкуренција, веднаш зад Бјорн Борг. Иако не играл во финалето, тој бил заслужен што Шведска стигнала до таму, бидејќи двапати успеал да победи во петтиот и решавачки натпревар од нокаут фазата (финалната фаза). За неговите добри натпревари за време на турнирот го добил прекарот „Брагд-Биргер“.
Во четвртфиналето на европската зона против Западна Германија, тој го победил Карл Мајлер во одлучувачкиот сет, за да успее да го добие нерешениот резултат за својата Шведска. Набргу потоа во 1975 година тој успеал да стигне до третото коло на првенството на Вимблдон, со победи над Тито Васкез во првото коло и Хемфри Хоуз во второто коло. Тој повторно бил повикан да игра за Шведска во петтото финале на европската зона против Шпанија во Барселона и успеал да го победи Хозе Игуерас во четири сета. За прв пат во натпреварите на Шведска тие имале домашна предност кога се сретнале со репрезентацијата на Чиле во полуфиналето на натпреваруавањата на Интер-Зонал во Баштад. По водството на Шведска со 2–1, Андерсон успеал да го осигура местото на својата екипа во финалето, победувајќи го Патрисио Корнехо во четвртиот натпревар. Тенисерот Ове Бенгтсон бил специјалистот за земјена подлога, а Андерсон во финалето против Чехословачка морал да играл на тврда подлога и успеал да го обезбеди само нерешениот резултат. Како одговор на прашањето дали се чувствувал разочаран поради губењето на местото во тимот за финалето, тој одговорил дека верува дека шведскиот капитен (тренер) Ленарт Бергелин„ го избрал вистинскиот човек“.
Андерсон продолжил да игра професионални турнири до крајот на деценијата и својот најдобар настап го имал на Гран-при, кој бил еден од неговите последни настапи, и тоа во полуфиналето на Шведскиот опен во Баштад во 1980 година.
Откако се пензионирал, тој работел како директор за спортот гимнастика, а во моментов е тренер на тениската академија во Линшепинг.
Волково (Драмско)
Волково или В’лково — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 634
NGC 634 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 634 се споменува и како UGC 1164, MCG 6-4-48, CGCG 521-60, IRAS 01354+3507.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 634 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 634 има привидни димензии од 2,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 38 м 18,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 21' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на NGC 634 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6059. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2301. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1189.
Грб на Јужноафриканската Република
Грбот на Јужноафриканската Република стапил на сила од 27 април 2000 година. Грбот го сочинува мотото "ǃke e: ǀxarra ǁke" (Различни луѓе обединете се), напишан на рог од слон. Погоре од штитот се наоѓаат две фигуреи на луѓе кои се поздравуваат. Над штитот исто така се наоѓа и копје, билката протеа, птицата „секретар“ и изгрејсонце.
45 п.н.е.
45 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 45. година пред новата ера, 45. од првиот милениум п.н.е., 45. од 1 век п.н.е. и шеста од 40-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5463 и 5464 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4705 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3715 и 3716 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 708.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 45 година се протега во 2591 и 2592, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2651 и 2652 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 498. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 687 и 685 исламска година пред хиџра.
Космос-1305
Космос-1305 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 септември 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 263,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 3859 км, а најмалото на 627.
Антипартиска група
Корените на т.н. “Антипартиска група” се провлекуваат уште од Манифестот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ, кога дел од членовите на АНОК (Акционен народно-ослободителен комитет) напишале опширен Приговор кон Манифестот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. Членовите од АНОК, всушност, ја сочинувале оваа Антипартиска група, а подоцна влегле во Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ. АНОК, всушност, била неформална група.
Приговор на АНОК кон Манифестот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ
Приговорот го напишале Киро Глигоров и Благој Хаџи Панзов. Особено внимание во Приговорот било посветено на крајната цел на Народноослободителната војна и идниот статус на Македонија и македонскиот народ во идната федерална држава. Во основа се издеференцирале две концепции, или две државотворни програми. Едната, која сметала дека крајната цел на НОВ е ослободување на вардарскиот дел на Македонија кој ќе стекне ограничена државност во југословенската федерација, и втората-за целосна суверена и самостојна држава, односно обединета Македонија. Тоа, всушност, биле две концепции: пројугословенската, за која се залагал поголемиот дел од македонското партиско и воено раководство и промакедонската чии носители претставувале т.н. “Опонентска граѓанска демократска политичка струја”.
Со Манифестот на Главниот Штаб на НОВ и ПО на Македонија биле прокламирани основните принципи и цели на НОВ на македонскиот народ. Во него било декларирано обединување на Македонија во рамките на една балканска федерација. Во Манифестот стои дека ќе се создаде братски, федеративен сојуз на балканските народи на базата на полна рамноправност и самоопределување на народите. “Никогаш досега, македонски народе, не си имал толку убава положба и толку сојузници, за да ти се исполни твојот вековен идеал-обединувањето на Македонија... соединетите војски на сите балкански народи се борат денес за да се создаде една балканска федерација...” За дистрибуирањето на Манифестот Светозар Вукмановиќ - Темпо го известил Тито на 5 ноември 1943 година. Тој со југословенското партиско и воено раководство биле категорично против објавување на барања за обединување на Македонија, дури и во рамките на Југославија. По Второто заседание на АВНОЈ, Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ ги добил материјалите преку Кузман Јосифоски - Питу. Од материјалите се гледа дека Македонија е предвидена како држава, но само нејзиниот Вардарски дел. На ова реагирал поголемиот дел од АНОК. Забелешки имале Киро Глигоров, Хаџи Панзов и др. “Зошто сега кога е војна, кога Словенците и Хрватите го поставија прашањето за териториите под Италијанците и Германците, зошто ние не го поставуваме прашањето за деловите на Македонија”.
Во приговорот АНОК му го оспориле легитимитетот на Главниот Штаб да одлучува за работи кои се од надлежност на политичко претставничко тело. Во приговорот се укажувало на одредени процедурални и суштествени прашања. Авторите на приговорот сметале дека ваков манифест требало да уследи по донесувањето на основен акт-Устав (Платформа) со кој ќе се определат основните принципи на Народноослободителната војна на македонскиот народ, и дека тој акт треба да биде прифатен од целиот народ. Во АНОК сметале дека “Главниот Штаб како, пред се, воено тело на НОБ, составен од 11 члена, не смеел да ги определува во дефинитивна форма, основните линии на борбата, а ни збор да не станува за определување на конкретните политички ангажмани” спрема југословенското политичко и воено раководство. Според нив, штабот бил должен “да каже дека Манифестот има привремен карактер до свикувањето на Народното собрание кое е единствено компетентно да ги определува, во дефинитивна форма, основните принципи на нашата борба и прифаќа конкретни ангажмани во дадената конкретна политичка ситуација”. Од АНОК барале да се разграничат надлежностите меѓу Главниот Штаб и Народното собрание заради поефикасно и правилно раководење на НОБ во воениот и политичкиот дел, во случај на евентуални разногласија помеѓу Главниот Штаб и Собранието. Во врска со прашањето за принципите на НОБ прокламирани во Манифестот, од АНОК предочувале дека истите начела “слобода и рамноправност на една третина од Македонија, онаа што беше во границите на бивша Југославија до 1941 година... Тие принципи на македонскиот народ нема да му донесат слобода и рамноправност затоа што делумно ослободен народ не е слободен народ”, односно дека “во тесните рамки на Југославија не можеше да се реши македонското национално прашање”, како и дека “проблемот на Македонија и неговото решение ги надминува рамките на бивша Југославија”.