cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шишли
Бизнис и шопинг
Како централна област која добро се служи со јавниот транспорт и другата инфраструктура, Шишли е центар на трговија и шопинг. Главниот пат низ Шишли до облакодерите на Меџидијекој, Гајретепе, Левент и поширок и денес е нареден со канцелариски блокови. Тука е сместен најголемиот европски трговски центар, вториот по големина (урбанистички) трговски центар, Џевахир Истанбул. Поради минатото од средната класа на Шишли и долготрајниот квалитет на некои населби, областа е дом на многу продавници, главно во стилската и шармантната област Нисанташи. Паркирањето е траен проблем, особено во тесните улици.
Луѓето, исто така, доаѓаат во Шишли за школување; овој градски центар има неколку познати средни училишта и голем број школи за подготвителни курсеви за годишните универзитетски приемни испити, како и вечерни и викенд училиштата каде што луѓето доаѓаат да се запишуваат на влезните испити на универзитет или средно училиште или да учат англиски.
Градби
Музеи и историски места:
Место за забава:
Трговски центри:
Високи згради:
Грб на Мадагаскар
Грбот на Мадагаскар се состои од штит на средината на грбот на кој се наоѓа мапата на островот Мадагаскар. Под натписот има глава на зебра, а над има штит со зраците на сонцето. На врвот на грбот се наоѓа натписот "REPOBLIKAN'I MADAGASIKARA" (Република Мадагаскар), а подолу стои натписот "TANINDRAZANA, FAHAFAHANA, FANDROSOANA" (Татковина, Слобода, Развој). Целиот грб се состои од следните бои: црвена, зелена, жолта, сина и бела.
Кримпенервард
Кримпенервард е општина во Холандија. Тоа е една рурална област која се наоѓа во источниот дел на прокраината Јужна Холандија, јужно од Гауда и источно од Ротердам. Се граничи на север од реката Холандсе Еијсел, на југ по реката Лек и на исток од реката Влист.
Кримпенервард го добила своето име од градот кој се наоѓа на својот западен агол, Кримпен на Ајсел. (Krimp се користи со значение, наведнуваат во реката.) "Waard" е холандски збор за област помеѓу зимските насипи на различни речни канали (во овој случај, Лек и Холандсе-Ајсел). Името Кримпенервард првпат се појавило во историските записи во 944 година.
Општината била формирана со спојување на општините Недерлек, Аудеркерк, Влист, Бергамбахт и С хонховен на 1 јануари 2015 година.
ОУ „Единство“ - Гостивар
Основно училиште „Единство“ (порано: Основно училиште „Братство-Единство“; службено: Основно општинско училиште „Единство“ - Гостивар; скратено: ООУ „Единство“) — централно основно училиште во градот Гостивар.
Местоположба
Училиштето се наоѓа на ул. „Панче Попоски“, бр. 35, во градот Гостивар.
Историја
Училиштето било основано на 29 јуни 1962 година со одлука на Општина Гостивар.
Подрачни училишта
Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:
Хадсонов Залив
Хадсоновиот Залив (Hudson Bay, инуктитут: Kangiqsualuk ilua, baie d'Hudson) — широка и плитка водна површина длабока во просек околу 128 метри, што ја зафаќа вдлабнатината во големата праисториска карпеста маса наречена Канадски Штит. Голема област на Канада, дури и помали делови на Минесота и Северна Дакота во САД, припаѓаат на сливот на овој залив. Поради големиот прилив на вода, неговата површинска вода е со мала соленотс. Главнот прилив од морска вода доаѓа од северозапад (низ северниот дел на заливот наречен Фоксов Басен), а водата истекува на североисток низ Хадсоновиот Проток кој го поврзува Хадсоновиот Залив со Атлантикот. Источниот брег на заливот е карпест со многу високи стрмни карпи, а наговите други брегови се мочурливи и ниски. Во Хадсоновиот Залив има големо количество растворени хранливи состојки, со што е овозможено брзото растење на планктонот во пролет и лето. Ситните животни со лушпи, кои личат на ракчиња, живеат во отворените водни површини, а многу безрбетници, како мекотелите и црвите, живеат на морското дно. Меѓу другите риби таму живеат и атлантскиот бакалар и гренландската иверка, како и лососот, кој се сели во реките кога се мрести. Бреговите на Заливот се ретко населени, а жители се главно американски Индијанци и Инуити, кои живеат од риболов и лов на морски цицачи.
Мемфис Депај
Мемфис Депај (роден на 13 февруари 1994, во Мордрехт) — холандски фудбалер, играч од средниот ред или крило на Атлетико Мадрид.
Атлетико Мадрид
На 20 јануари 2023 година, Атлетико Мадрид го објави потпишувањето на двегодишниот договор со Депај. Првичната сума за трансфер била проценета на над 4 милиони евра.
1207
1207 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1207 година од новата ера, 207. од вториот милениум, 7. од XIII век и осма од 1200-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6715 и 6716 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5957 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4967 и 4968 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1960.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1207 година се протега во 3843 и 3844, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3903 и 3904 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1750. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 603 и 604 исламска година.
Вариште
Вариште или Варише — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во Република Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 35 километри источно од градот Гребен. На исток се граничи со кожанското село Сфилци (Хромио).
Под османлиско владение
Кон крајот на ХІХ век Вариште е грчко христијанско село во нахијата Венци во Кожанската каза на Османлсикото Царство. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година во Вариште живеат 155 Грци. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година во Βάρεσια има 100 Грци-христијани. Според записите на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Вариште (Varché) има 145 Грци.
Грчка окупација
Во текот на Првата балканска војна во 1912 година в селото грчките војски и во втората Втората балканска војна во 1913 година селото останува под окупација на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето на Варис.
Стопанство
Населението во селото се занимава со одгледување на жито и поретко со сточарство.
Културни и природни знаменитости
Годишната селска слава е на 20 мај.
Велики Устјуг
Велики Устјуг има големо историско значење и бил еден од најголемите градови на рускиот север. Има зачувано дел од мината урбана структура и многу архитектонски споменици. Ја изгубил својата поранешна водечка улога и во денешно време е најпознат по туризам.
Локација и етимологија
Велики Устјуг е близу до сливот на реките Сухона (тече од запад) и југ (од југ). Низводно од овој слив реките формираат единствен воден пат познат како Северна Двина, понекогаш наречен Мала Северна Двина. Историскиот центар на градот се наоѓа на левиот (висок) брег на Сухона и, за разлика од многу историски руски градови, има насип долж Сухона.
Димковска Слобода и манастирот Троице-Гладенски се наоѓаат на десниот брег на Сухона. Единствениот мост во Велики Устјуг е преку Сухона возводно од центарот на градот.
Во 15 век, тврдината била уништена во напад на војската на Вјатка, а новата тврдина била изградена во областа на поранешниот посад. Тврдината била срушена кога станало јасно дека не постои воена закана за Велики Устјуг.
Првата регистрирана населба во областа е монашката населба во Гледен, основана во близина на сливот на Југ и Сухона, каде што сега се наоѓа Троицко-Гладенскиот манастир. Името Устјуг значи „усието на Југот“. Кон крајот на 15 век, името се сменило во Велики Устјуг.
Историја
Градот Велики Устјуг првпат се споменува во хрониката во 1207 година. Во 1212 година бил основан манастирот Михајло-Архангелски. Тој бил дел од Владимирско-суздаљското Кнежевство (за разлика од соседните земји, пред се Тотма, колонизиран од Новгород). Така Велики Устјуг ја создал единствената пречка за трговијата на Новгород со северот, бидејќи Сухона и Северна Двина биле главните водни патишта што го поврзувале Новгород со Белото Море. Судирите меѓу Новгород и Устјуг станале редовни, особено во текот на целиот 14 век. Во 1328 година, Устјуг бил припоен кон Големото Московско Кнежевство.
Градот не бил засегнат веднаш од монголската инвазија на Русија во 13 век; сепак, неговиот брз раст во втората половина на векот се должи на приливот на бегалци од Централна Русија.
Во 15 век, Велики Устјуг станал познат по војната меѓу Василиј II од Москва и неговиот братучед Дмитриј Шемијка, што ја остави северна Русија пуста. Шемјака го зел Велики Устјуг во 1450 година, во Сухона ги удавил оние граѓани кои одбилр да го примат за принц, и го направил градот негова резиденција две години, сè додека не бил избркан од силите на Василиј. Во 15 век, градот имал големо воено значење и станал база за операциите против Угрофинските народи.
Во 1613 година, за Време на неволјите, Велики Устјуг бил опколен од полските трупи, но никогаш не бил земен. На раскрсницата на важните трговски патишта, градот се претворил во значаен трговски и индустриски центар во 16 и 17 век. Областа Велики Устјуг била родното место на истражувачите Семјон Дежњов, Јерофеј Хабаров, Владимир Атласов и Св.Стефан од Перм. Велики Устјуг ја изгубил својата клучна улога како речно пристаниште со намалувањето на важноста на реката Сухона за трговија меѓу Кина и западна Европа, кое започна со основањето на Санкт-Петербург во 1703 година, при што трговијата била пренасочена кон Балтичко Море.
16 и 17 век биле време на највисок пораст на културата во Велики Устјуг, во која таа се здобила со национално значење. Градот е познат по своите исклучителни ракотворби, како што се сребрениот филигран, кора од бреза за Дрворез, декоративен образувачки бакар и ниело. Градот развил посебен начин на иконопис - сликање на икони Устјуг. Во 17 век, Велики Устјуг бил најголем производител на плочки, кои се видливи на многу цркви во Устјуг и биле продавани во соседните градови на рускиот север. На 25 јануари 1613 година, градот бил неуспешно опсаден од полско-литвански скитници предводена од Јакуб Jaцки.
Во текот на административната реформа спроведена во 1708 година од страна на Петар Велики, Велики Устјуг бил експлицитно споменат како еден од 20-те градови вклучени во Гувернаријата на Архангелгород. Од 1719 година, тој бил центар на провинцијата Устјуг, една од четирите провинции на Гувернартот. Во 1780 г., гувернерството било укинато и претворено во Вологодска заменик-верност. Вториот бил укинат во 1796 година, а Велики Устјуг стана центар на Великустијушки Ујезд од управата на Вологда. Во 1918 година, градот станал административен центар на новоформираниот гувернер на Северна Двина. Во 1924 година, ујезите биле укинати во корист на новите поделби, области (раони).
Во 1929 година, гувернерот на Северна Двина бил споен во Северен Крај. Крај се состоел од пет округи, од кои едната, Северна Двина Округ, имал свој административен центар во Велики Устјуг. Во јули 1930 година, окрузите биле укинати, а областите биле директно подредени на Северен Крај. Во 1936 година, Северен Крај бил трансформиран во Северна област, а во 1937 година, Северна област била поделена на Архангелска област и Вологда. Оттогаш Велики Устјуг остана во Вологдовата област.
Велики Устјуг, за разлика од мнозинството историски руски градови, успеал да ги зачува скоро сите свои архитектонски и културни споменици. Ова било во најголем дел како резултат на напорите на локалните интелектуалци групирани околу Регионалниот музеј, а особено на Николај Бекријашев, директор на музејот од 1924 до 1938 година. Оваа група успеала да ги убеди властите дека црквите и старите градби имаат историско значење и мора да бидат предадени во музејот, наместо да се уриваат.
Административен и општински статус
Во рамките на административните поделби, Велики Устјуг служи како административен центар Великустјугската област, иако не е дел од неа. Како административна поделба, заедно со градот Красавино и населбата од градски тип Кузино, се вградени одделно како град со значење на област Велики Устјуг - една од четирите административни единици во областа со статус еднаков на областите. Во рамките на општинските одделенија, градот Велики Устјуг, заедно со селото Слободка во Јунискј Селсовет на Великоустјудската област Окружниот е вграден како Велики Устјуг урбана населба во Великиустјугска Општинска област. Градот Красавино, заедно со шест рурални локалитети во Красавински Селсовиет во областа Великустјугски, е инкорпориран како урбано населено место Красавино, а работната населба Кузино е вклучена како урбана населба Кузино; и во рамките на општинскиот округ Великустјугски.
NGC 636
NGC 636 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 636 се споменува и како MCG -1-5-13.
Велики Устјуг
Индустрија
Постојат претпријатија од индустријата за дрва во Велики Устјуг, како и бродоградилиште, прехранбена индустрија и претпријатија што служат за туристичката индустрија - особено фабриката за производство на накит.
NGC 636
Откривање
Телото е откриено на 10 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Велики Устјуг
Индустрија
Туризмот е важна гранка на економијата во Велики Устјуг. Започна во 60-тите години на минатиот век и дополнително се зголеми во 1990-тите години кога Велики Устјуг започна да се продава како резиденција на Дед Мороз, исто така познат како „Дедо мраз“.
NGC 636
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 636 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 636 има привидни димензии од 2,8' х 2'.
Велики Устјуг
Транспорт
Патиштата го поврзуваат Велики Устјуг со другите градови. Патот кон север води кон Красавино и понатаму кон Котлас. Оној на југ води кон Николск и понатаму кон Мантурово, каде што се поврзува со патот кон Кострома. Патот кон југозапад го поврзува Велики Устјуг со Вологда преку Тотма. Изграден е во почетокот на 21 век; пред да се отвори овој пат, единствениот начин да се стигне од Велики Устјуг до Вологда беше преку Николск и Тотма. Сите овие патишта се асфалтирани.
NGC 636
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 39 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 30' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Велики Устјуг
Транспорт
Неасфалтиран пат, кој потекнува од Кузино (кој е поврзан со Велики Устјуг преку траект), поминува низ Луза и продолжува кон Лалск и понатаму кон Републиката Коми.
NGC 636
Други поделби
Проучување на NGC 636 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6110. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5277. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 916.
Велики Устјуг
Транспорт
Сухона, Југ и Северна Двина пловат во Велики Устјуг, но немаат навигација за патници, освен премините на траектите.
Велики Устјуг го опслужува аеродромот Велики Устјуг со повремени услуги со патници до Вологда.
Демографија
Населението во Велики Устјуг стабилно растело сè до втората половина на 20 век, но во последниве години бележи опаѓање, како и генералниот тренд во Русија.
Главни знаменитости
Велики Устјуг зачувува голем дел од своето архитектонско наследство и има еден од најдобро зачуваните архитектонски ансамбли во Русија. Градот содржи 152 објекти класифицирани како културно и историско наследство според Рускиот федерален закон и 25 објекти класифицирани како културно и историско наследство од локално значење. Министерството за култура на Руската Федерација го класифицира како историски град, што подразбира одредени ограничувања за градење во историскиот центар.
Повеќето архитектонски споменици се наоѓаат на левиот брег на Сухона, а многу од нив се и куќи за живеење. Исклучоци се манастирот Троицко-Гладенски и Димково Слобода, на десниот брег на Сухона. Манастирот Троицко-Гладенски е во селото Морозовица, во Великустјугската област.
Главните архитектонски ансамбли на Велики Устиг се
Спомениците на граѓанската архитектура се претежно концентрирани долж Сухона, долж авенијата Советски и улицата Краснаја.
Некои од овие градби припаѓаат на Великиустјушкиот музеј за историја, уметност и архитектура. Музејот бил отворен во 1909 година во просториите на манастирот Михајло-Архангелски. Во 1918 година бил трансформиран во Музеј на културата во Северна Двина. Помеѓу 1924 и 1938 година директор на музејот бич Николај Бекријашев, уметник, кој ја посветил својата енергија на проширување на музејот со стари градби, главно цркви, во градот, кои на тој начин беа спасени од уништување. Особено преживеа голема колекција на икони и предмети од применетата уметност. И покрај напорите на Бекријашев и другите вработени во музејот, некои од зградите биле уништени од властите. Музејот во моментов служи како чадор институција која организира трајни и привремени изложби во поранешните црковни згради.
Дед Мороз
Во 1998 година, тогашниот градоначалник на Москва Јуриј Лужков предложи официјално да се лоцира резиденцијата на Дед Мороз, ака „Дедо мраз“, легендарна фигура слична на Свети Никола, Отец Божиќ или Дедо Мраз, кој потекнува од словенската паганска митологија, во Велики Устјуг. Резиденцијата, е одморалиште промовирано како Вотчина („имот“) на Дед Мороз, е голема туристичка атракција.
Се наоѓа на 16 км од градот, во просториите на Великустијутската област. Таму има посветена пошта што одговара на детската пошта до Дед Мороз.
Црква „Св. Димитриј“ - Лажец
'''Св. Димитриј''' — црква во битолското село Лажец, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, на извесно растојание североисточно од селото. Според натписот над влезот, изградена е во 1861 година, а обновена во 1996 година. Претставува голема трикорабна базилика со затворен трем на западната и јужната страна кој има заеднички покрив. Над западниот дел има камбанарија.
За време на Првата светска војна, бугарската војска во црковниот двор го погребала нивниот потпоручник Фердинанд Доротоев (Доротеев) Попов, загинат на 6 октомври 1916 г. во преспанското село Р’мби.
IC 1780
IC 1780 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1780 се споменува и како VCC 1420.
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1780 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1780 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 32 м 12,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 3' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 1780 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41548.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Грб на Малави
Грбот на Малави се заснова на бившиот грб на Нјасаленд. Се состои од штит кој е придржуван од лав и леопард, а под штитот се наоѓа натписот "Unity and Freedom" (Единство и Слобода).
Крадецот од Париз (филм)
„Крадецот од Париз“ (француски: Le voleur) — француски филм од 1967 година, во режија на Луј Мал (Louis Malle) според сценариото на Жан-Клод Карие (Jean-Claude Carriere) заснован врз романот на Жорж Дариен (Georges Darien). Главните улоги ги играат: Жан-Пол Белмондо (Jean-Paul Belmondo), Женевјев Бужол (Genevieve Bujold) и Мари Дибоа (Marie Dubois).
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Париз на почетокот од XX век. Жорж Рандал го одгледува неговиот богат вујко, кој му го краде наследството. Жорж се надева дека ќе се ожени со роднината Шарлот, но неговиот вујко ѝ договара брак со еден богат сосед. Во знак на одмазда, Жорж ги краде семејните дијаманти на свршениците и притоа толку ужива во таа случка, што станува крадец...
Стадион Велодром
Велодром или Стад Велодром е стадион кој се наоѓа во Марсеј, Франција. На овој стадион настапува екипата на Олимпик Марсеј, но исто така редовно се користи и за натпреварите на Францускиот рагби тим. Стадион е изграден 1937 година и има сместивост од 60.371 места. Првиот изигран натпревар на овој стадион е меѓу Марсеј и Торино во 1937 година.
Бен Херманс
Бен Херманс (Ben Hermans; р. во Хаселт) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Херманс станал професионален возач во 2009 година со екипата.
Херманс го напуштил на крајот на сезоната 2013 и му се приклучил на  за сезоната 2014. Во април 2015 година го освоил белгискиот класик Брабантсе Пејл со доцен напад и издржал пред главната група победувајќи сам со неколку секунди разлика на целта. Неколку недели подоцна ја освоил третата етапа на Тур де Јоркшир, повторно сам, напаѓајќи ја водечката група на дванаесет километри пред целта. Исто така, завршил шести на трката.
Во 2017 година ја освоил Трката околу Оман. Во август 2020 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2020.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Ангели на отпад (филм)
„Ангели на отпад“ е македонски филм од 1995 година, во режија на Димитрие Османли, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Јосиф Јосифовски, Катина Иванова, Кирил Ќортошев, Мери Бошкова и Мето Јовановски. Филмот трае 124 минути, снимен е во колор-техника, со 35 милиметарска камера.
Содржина
Дејството на филмот „Ангели на отпад“ се случува во времето на пропаѓањето на некогаш актуелните општествени политички системи, на начинот на размислување, однесување, препорачливите норми... Падот на некогашните вредности во кој било домен на живеењето има своја рефлексија и во она што се нарекува стандард на секојдневното живеење, па затоа личностите во филмот се луѓе на маргините на материјалната егзистенција што во исто време не значи и дефинитивен пад на личното достоинство. Тоа се луѓе кои едноставно не умеат и не можат поради објктивни причини да се снајдат во едно „меѓувреме“.
Местото на случување е градската депонија, каде што завршува сè она што некогаш имало некаква вредност, а фабриката за стакло каде што работи еден од главните јунаци на филмот, Гаврил, и нешто што би требало да се нарече циркуски шатор, а кој повеќе е реминисценција на некогашната илузија што тој шарен и комично-трагичен шатор им ја дава на луѓето кои во душата и понатаму го негуваат некогашното дете. Семејството на Гаврил живее во близината на депонијата, во дивоградба, под постојан притисок за уривање, што најпосле и ќе се случи. Член на семејството е и таткото, стариот Атанас, некогашен милиционер, потоа информбировец, а во денешно време опортунист од инает кој прави своја збирка на предмети од отпад, сакајќи да го врати времето на својата младост и на својата голема заблуда. На отпадот живее и Ицко, поранешен кловн, човек кому трагичните повоени збиднувања и манипулации со луѓето му го одземаат семејството. Неговата поранешна сопруга и партнерка во циркусот „Калистратиус“, Мими, е една стара дама со сочувани манири од некое друго време. Таа живее надвор од реалноста. Во својата имагинарна сегашност, таа сонува за изминатите времиња, луѓе и збиднувања, затоа што само така може да го оправда своето постоење. На отпадот работи и Рушка, жена чиј живот го изманипулирале многубројните мажи, но и покрај тоа таа ја сочувала својата блага природа која ја „негува“ во алкохолот. Филмот е калеидоскоп од епизоди на многубројните личности со кои се сретнуваме, па така сме сведоци и на манипулацијата со фиктивниот стан што му се доделува на работникот Гаврил, тивок и понизен човек кој по последното понижување реагира како човек кој изгубил секаква надеж. Во состојба на очај, тој ги крши складираните производи на фабриката. Во последната циркуска претстава што како лебедова песна ја подготвуваат кловнот Ицко и неговата партнерка Мими, и двајцата ги проголтува огнот пред очите на посетителите што му припаѓаат на маргиналниот слој на општеството. Животот на депонијата продолжува и понатаму исполнет со судбините на малите инцидентни луѓе.
49 п.н.е.
49 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 49. година пред новата ера, 49. од првиот милениум п.н.е., 49. од 1 век п.н.е. и последна од 40-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5459 и 5460 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4701 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3711 и 3712 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 704.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 49 година се протега во 2587 и 2588, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2647 и 2648 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 494. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 691 и 690 исламска година пред хиџра.
Космос-1309
Космос-1309 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 18 септември 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-1309 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 250 км, а најмалото на 210.
ОУ „Братство-Единство“ - Дебар
Основно училиште „Братство-Единство“ (службено: Основно општинско училиште „Братство-Единство“ - Дебар; скратено: ООУ „Братство-Единство“) — централно основно училиште во градот Дебар.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на албански и македонски наставен јазик.
Подрачни училишта
Во составот на училиштето влегуваат следниве подрачни училишта:
Анита Бондестам
Анита Бондестам (родена 1941 година) е шведска правничка родена во Полска, која била министерка за комуникации во Кабинетот на Улстен во периодот 1978-1979 година. Таа имала и неколку официјални позиции.
Биографија
Бондестам е родена во Полска во 1941 година. Таа добила диплома по право на Универзитетот во Упсала.
Бондестам ја започнала својата кариера како правник во окружните судови во 1964 година и работела во различни судови до 1974 година. Таа била правен советник за Министерството за трговија од 1972 до 1973 година и за Министерството за правда помеѓу 1974 и 1977 година. Таа била шеф на операции во Министерството за комуникации во 1977 година. Таа била државен министер и министер за комуникации од 1978 до 1979 година. Таа два мандата била претседател на одборот за родова еднаквост.
По напуштањето на политиката, Бондестам служела како правосуден администратор на апелациониот суд во Гетеборг помеѓу 1980 и 1992 година. Потоа имала други позиции во правниот систем.
Велџиде
Велџиде — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Фредерико да Монтефелтро
Федерико да Монтефелтро, познат и како Федерико III да Монтефелтро (7 јуни 1422 – 10 септември 1482 година), бил еден од најуспешните капетани на платеници (кондотиери) на италијанската ренесанса и господар на Урбино од 1444 година (како војвода од 1474 година) до неговата смрт. Познат интелектуален хуманист и граѓански водач во Урбино, покрај неговата беспрекорна репутација за боречки вештина и чест, тој нарачал изградба на голема библиотека, можеби најголемата во Италија по Ватикан, со свој тим книжници во неговиот скрипториум. Собрал околу себе голем хуманистички двор во војводската палата, Урбино, дизајниран од Лучијано Лаурана и Франческо ди Џорџо Мартини.
Биографија
Федерико е роден во Кастело ди Петроја во Губио, вонбрачен син на Гидантонио да Монтефелтро, господар на Урбино, Губио и Кастелдуранте и војвода од Сполето. Две години подоцна тој бил признаен од папата Мартин V, со согласност на сопругата на Гидантонио, Катерина Колона, која била внука на Мартин.
Како последица на мирот во Ферара (види Војни во Ломбардија) во 1433 година, тој живеел во Венеција и Мантуа како заложник. Во 1437 година бил прогласен за витез од царот Сигизмунд, а истата година се оженил со Џентил Бранкалеони во Губио.
На шеснаесет години започнал кариера како кондотиер под водство на Николо Пичинино. Во 1441 година се истакнал во освојувањето на замокот Свети Лав, кој Федерико требало да го држи до крајот на својот живот. По оставката на Пичинино, тој отишол во Пезаро да го одбрани од неговиот голем непријател во Марке, Сигисмондо Пандолфо Малатеста, господар на Римини.
На 22 јули 1444 година, неговиот полубрат Одантонио да Монтефелтро, неодамна создаден војвода од Урбино од страна на папата Евгениј IV, бил убиен во заговор: Федерико, чие веројатно учество во заговорот никогаш не било утврдено, потоа го зазел градот Урбино. Меѓутоа, поради финансиската состојба на малото војводство која била сиромашна, тој продолжил да води војна како кондотиер. Неговата прва кондота била за Франческо I Сфорца, со 300 витези: Федерико исто така бил еден од ретките кондотиери од тоа време кој имал репутација за инспиративна лојалност меѓу неговите следбеници. Во платата на Сфорца - затоа што Федерико никогаш не се борел бесплатно - тој го префрлил Пезаро на нивна контрола и, за 13.000 флорини, ги добил Фосомброне како свој дел, што го разбеснило Сигисмондо Пандолфо Малатеста. И покрај напорите на Федерико, суверенитетот на Сфорца во Марче бил уништен во следните години. Кога Сфорца заминал за Ломбардија, Сигисмондо поттикнал бунт во Фосомброне, но Федерико повторнол го освоил за три дена подоцна. По шест години во служба на Фиренца, Федерико бил ангажиран во 1450 година од Сфорца, сегашен војвода од Милано. Сепак, тој не можел да ги извршува своите обврски бидејќи го загубил десното око за време на турнир. Малатеста профитирал од својата повреда за да ја добие позицијата под Сфорца, при што Федерико во октомври 1451 година го прифатил предлогот на Алфонсо V од Арагон, кралот на Неапол, да се бори за него против Фиренца. По губењето на окото, Федерико - кој не е непознат за заговори и еден од водачите што го инспирирал Николо Макијавели да го напише Владетелот - побарал од хирурзите да му ја отстранат коската на носот (кој бил повреден во инцидентот) и очниот капак. Ова во значителна мера го подобрило неговото видно поле, го направило помалку ранлив на обиди за атентат - и, како што може да се види од неговата успешна кариера потоа, ги вратил неговите заслуги како теренски командант.
Во 1453 година, наполитанската војска била погодена од маларија, а самиот Федерико ризикувал да го загуби здравото око. Мирот на Лоди следната година се чинело дека го лишило од прилики да ја покаже својата способност како воен командант. Во 1458 година, смртта на Алфонсо и на неговиот сакан вонбрачен син Буонконте не помогнале да се подигне расположението на Федерико. Неговото богатство се опоравило кога Пиј II, човек со култура како него, станал папа и го направил со титула Гонфалониер на Светата римска црква. По некои значајни подвизи во Кралството Неапол, тој се борел во Марче против Малатеста, цврсто поразувајќи го кај реката Чезано во близина на Сенигалија (1462). Следната година ги заробил Фано и Сенигалија, земајќи го заробеник Сигисмондо Пандолфо. Папата го поставил како викар на освоените територии. Во 1464 година, новиот папа Павле Втори го повикал да ја потисне Ангвилара, од која тој вратил голем дел од северниот дел на Лацио за папска контрола. Следната година ги зазел Чезена и Бертиноро во Ромања. Во 1466 година, Франческо Сфорца умрел, а Федерико му помагал на својот млад син Галеацо Сфорца во владата на Милано, а исто така ја командувал и кампањата против Бартоломео Колеони. Во 1467 година учествувал во битката кај Молинела. Во 1469 година, по смртта на Сигисмондо Пандолфо, Павле го испратил да го окупира Римини: сепак, плашејќи се дека прекумерната папска моќ во областа би можела да ја загрози и неговата домашна база Урбино, откако влегол во Римини, Федерико ја задржал за себе. Откако ги поразил папските сили во големата битка на 30 август 1469 година, тој му ја отстапил на синот на Сигисмондо, Роберто Малатеста.
Работата беше решена со изборот на папата Сикст IV, кој го ожени својот омилен внук Џовани Дела Ровере за ќерката на Федерико Џована, и му ја даде титулата војвода од Урбино во 1474 година; Малатеста се ожени со другата ќерка Елизабета. Сега Федерико се бореше против своите поранешни покровители Фирентинците, фатен во обидот на папата да создаде држава за својот внук Џироламо Риарио. Во 1478 година, Федерико бил вклучен во заговорот на Паци.
Меѓутоа, по смртта на неговата сакана втора сопруга Батиста Сфорца (ќерка на Елизабета Малатеста и Алесандро Сфорца ), која почина од пневмонија по раѓањето на нивното седмо дете на 25 години, тој помина голем дел од своето време во прекрасната палата во Урбино. . Војводата го загуби партнерот што го опиша како „задоволство на моите јавни и приватни часови“; еден современик, зборувајќи за нивната врска, ги нарече две души во едно тело. Во 1482 година тој бил повикан да командува со војската на Ерколе I од Ферара во неговата војна против Венеција, но бил погоден од треска и умрел во Ферара во септември.
Покровителство на уметноста
Федерико, наречен „Светлината на Италија“, е значајна личност во историјата на италијанската ренесанса за неговиот придонес кон просветлената култура. Тој наметнал правда и стабилност на својата мала држава преку принципите на неговото хуманистичко образование; тој ги ангажирал најдобрите препишувачи и уредници во неговиот приватен скрипториум да ја изработи најсеопфатната библиотека надвор од Ватикан, тој го поддржал развојот на ликовните уметници, вклучително и раната обука на младиот сликар Рафаел. Тој бил покровител на писателот Кристофоро Ландино. Федерико си нарачал студио (мала работна соба или кабинет за размислување) и во неговата палата во Урбино и во таа во Губио; и двајцата се слават по нивната декорација trompe-l'œil изведена во маркетерија. Првиот е сè уште на место, вториот на крајот бил купен од и целосно донесен во Метрополитен музејот на уметноста.
Улога во општеството
Федерико се грижел за војниците кои би можеле да бидат убиени или ранети, обезбедувајќи, на пример, мираз за нивните ќерки. Тој често шеташе по улиците на Урбино без оружје и без надзор, прашувајќи се во продавниците и деловните субјекти за добросостојбата на жителите на Урбино. Сите „граѓани“, дефинирани исклучиво - како во Стара Грција - како машки жители на Урбино, биле еднакви според законот без разлика на чинот.
Сите негови лични и професионални достигнувања биле финансирани преку платеничко војување. Коментаторите инсистираат на неговата посветеност на благосостојбата на неговите војници, објаснувајќи зошто неговите луѓе му се покажале лојални и зошто Федерико технички никогаш не изгубил војна. Бил одликуван со речиси секоја воена почест. Едвард IV од Англија го прогласи за витез на најблагородниот орден на жартиерата; тој ја носи жартиерата врзана околу левото колено во портретот на Педро Беругете.
Векторска графика
Векторската графика — употреба на примитиви како точки, линии, криви и фигури или многуаголници, сите засновани на математички равенки, со цел да се претстават слики и сметачка графика.
Векторски графички формати се комплементарни со растерската графика, која претставува приказ на слики со помош на поле од пиксели, како што честопати се користи за приказ на фоографски слики. Постојат случаи кога е најдобро да се работи со векторски алатки и формати, и случаи кога е најдобро да се работи со растерски алатки и формати. Понекогаш двата формата одат заедно. Ефикасната и делотворна употреба на алатките бара познавање на предностите и органичувањата на секоја од овие технологии.
Преглед
Сметачките екрани се состојат од мали точки наречени пиксели. Сликата на екранот е составена од вакви точки. Подобар квалитет се добива со помали и погусти точки, но ова бара и поголема податотека за да ги зачува податоците. Со зголемување на сликата (при ист број на пиксели) секој пиксел расте во големина и сликата станува зрнеста, и резолуцијата на окото му дава да ги распознае поединечните пиксели.
Податотеките за векторска графика ги складираат линиите, фигурите и боите кои ја сочинуваат сликата како математички формули. Еден програм за векторска графика користи три формули за да ја конструира сликата на екранот, создавајќи сликата со најдобар можен квалитет, земјаќи ја предвид резолуцијата на екранот. Математичките формули определуваат каде треба да бидат поставени точките што ја сочинуват сликата за да се добијат најдобри резултати при приказ на сликата. Бидејќи овие формули даваат слика размерлива во било која големина и детали, квалитетот на сликата зависи само од резолуцијата на екранот, а пак податотеката со податоците кои ја обликуваат сликата останува иста. Ако таа се испечати на хартија, добиената слика поостра и со повисока резолуција отколку онаа на екранот, иако се користи една иста податотека.
Обработка на векторска графика
Програмите за цртање на векторска графика се користат за создавање и обработка на векторска графика. Сликата се менува со обработка на објектите на екранот, а тие потоа се складираат како измени во математичките формули. Математичките опреатори во програмот се користат за растегнување, виткање и боење на компонентите во сликата или пак на целата слика. Овие алатки на корисникот му се прикажани интуитивно, со кориснички интерфејс. Сликата на екранот може да се сними и како битмапска/реастерска податотека, или пак да се создаде битмапа од векторската податотека со каква било резолуција за нејзино користење на каков било уред.
Векторските формати не се секогаш соодветни за графичка работа. На пример, дигиталните уреди како фотоапаратите и скенерите создаваат растерска графика која е непрактична за претворање во вектори, и затоа за ваква работа обработувачот ќе оперира со пиксели наместо со цртање на објекти дефинирани со математички формули. Опсежните графички алатки можат да комбинираат слики од векторски и растерски извори, и можат да имаат алатки за обработка на обете, бидејќи некои делови од сликата може да се создадени со фотоапарат, додека пак други може да се исцртани со помош на векторски алатки.
Стандарди
Стандардот на W3C за векторска графика е SVG. Овој стандард е комплексен и неговото установување било релативно бавно барем делумно заради комерцијални интереси. Многу денешни прелистувачи даваат барем некаква поддршка за приказ на svg податоци, но полната имплементација на овој стандард сѐ уште е ретка.
Примена
Една од првите примени на векторската графика бил американскиот систем за воздушна одбрана SAGE. Веокторските графички системи за контрола на воздушен сообраќај биле заменети дури во 1999 г, и веројатно сѐ уште се во употреба за воени и специјализирани системи. Векторската графика се користела и во обработувачот TX-2 во лабораторијата Линколн при Масачусетскиот технолошки институт (MIT) од пионерот во сметачката графика Ајван Садерленд за неговиот програм Sketchpad во 1963 г.
Подоцнежните векторски графички системи, највеќето од кои работеле со динамички изменливи складирани списоци на иструкции за исцртување, се GT40 на фирмата Digital. Постоел и систем за домашни игри кој работел на векторска графика наречен Vectrex како и разни аркадни игри како Asteroids и Space Wars. Терминалите со мемориска цевка како Tektronix 4014, можеле да прикажуваат векторски слики, но не и да ги менуваат без претходно бришење на приказот на екранот.
Современи векторски графички екрани можат да се сретнат кај ласерските сценско-амбиентални ефекти, каде се користат две брзоодни X-Y огледала за брзо исцртување на фигури и текст на екранска површина.
Поимот „векторска графика“ денес главно се користи во контекст на дводимензионална сметачка графика. Ова е еден од неколкуте начини кои уметникот може да ги употребува за создавање на слика на растерски екран. Други начини се текст, мултимедија и 3Д рендерирање. Практично сето 3Д рендерирање денес се прави со помош на проширувања на 2Д векторски графички техники. Плотерите за техничко цртање сѐ уште исцртуваат вектори директно на харија.
Работа
На пример, зададена е круг со полупречник r. Главните информации кои му требаат на програмот за да нацрта круг се следниве:
Предности кај овој начин на цртање наспроти растерската графика:
Типични примитивни објекти
Оваа листа не е целосна. Постојат разни видови на криви (Катмул-Ромови сплајнови, НРБС итн.), кои се од полза и имаат свои примени.
Честопати за примитивен објект се смета и битмапската слика. Од концептуален аспект, таа се однесува како правоаголник.
Векторски операции
Обработувачите на векторска графика најчесто дозволуват ротација, движење, отсликување, растегнување, искривување, афини трансформации, промена на преклопниот ред (z-ред) и комбинирање на примитиви во посложени објекти.
Во пософистицирани трансформации спаѓаат операциите со затворени фигури (унија, разликување, пресек итн.)
Векторската графика е идеална за прости и сложени цртежи кои требаат да бидат независни од уред, или пак кои немаат потреба од фотореализам. На пример, јазиците за опишување страници PostScript и PDF користат векторски графички модел.
Печатење
Векторските ликовни прикази се од клучно значење за печатењето. Бидејќи приказот е составен од низа математички криви, тој приказ ќе се испечати многу остро и јасно, дури и при негово зголемување. На пример, еден векторски логотип може да се испечати на мал лист хартија, а потоа векторскиот логотип да се зголеми и истиот да се испечати на рекламно пано при истиот непроменет квалитет. Растерската графика со пониска резолуција при вакви зголемувања стануваат премногу матни или пикселирани за да бидат воопшто употребливи.
Ако типографските знаци ги сметаме за слики, истата логика важи дури и за составувањето на пишан текст за печатење (сложување). Постарите множества знаци се складирале како битски карти, и ако се сака да се добие најдобриот квалитет, тогаш тие мораат да се употребат само со зададената резолуција; тие фонтови формати се нарекуваат неразмерливи. Во денешно време висококвалитетната типографија се заснова на цртежи на знаци (фонтови) кои се зачувани како векторски графики, и како такви можат да се размеруваат до која било големина. Примери за вакви векторски формати се фонтовите од семејствата Postscript и TrueType.
Векторско илустрирање
Векторското илустрирање е популарна техника кај многу дигитални илустратори ширум светот. Меѓу најпрочуените уметници на меѓународната сцена од областа на ваквата уметност се Џон Бургерман, Каталина Естрада, Петра Штефанкова, Нејтан Јуревисиус, Ј. Ото Зајболд и други.