cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Волт Италија
Регионални и локални избори 2020 година
Во септември, Волт учествувал на регионалните избори во Апулија, Тоскана и Венето, како и на локалните избори во Болзано, Касина, Мантуа, Матера, Сенигалија, Тренто, Венеција и Вогера на заеднички коалициски листи. Партијата постигнала еден мандат во Мантуа и 4 во Матера. Во мај 2022 година, советникот во Матера се преселил во Волт.
Локалните избори 2021 година
Во октомври 2021 година, Волт учествувал на локалните избори во Торино, Милано, Трст, Болоња, Рим, Варезе, Исернија, Сесто Фиорентино, Павуло нел Фрињано, Розето дела Абруци и Бетона. Партијата освоила 4 места во Исернија, и по едно место во Рим и Розето дегли Абруци. Во другите градови биле освоени места за заеднички листи, но ниту еден за Волт. Убедливо најдобар резултат партијата постигнала во Исернија со 6,58%. Партијата се фокусирала на мобилноста и животната средина, политиката за домување и младите, како и претприемништвото. По локалните избори, Федерика Винчи, претседателка на Италија, станала заменик-градоначалник на Исернија.
Локални избори 2022 година
Во јуни 2022 година, партијата учествувала на локалните избори во Монца, Лисоне, Верона, Парма, Месина, Падова, Лисоне, Комо, Катанзаро, Кастиљоне дел Стивиере, Лука, Карара, Леверано, Маркон, Палермо, Капуа и Џенова. Волт освоил по еден мандат во Верона, Џенова, Леверано и Кастиљоне дел Стивиер. Во другите градови, заедничките листи со други партии освоиле пратенички места, но ниту една не освоил Волт.
Парламентарни избори 2022 година
Волт ги загубил општите избори во Италија во 2022 година како дел од коалицијата на левиот центар.
438
438 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 438 година од новата ера, 438. од првиот милениум, 38. од V век и деветта од 430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5946 и 5947 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5188 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4198 и 4199 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1191.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 438 година се протега во 3074 и 3075, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3134 и 3135 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 981. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 190 и 189 година пред хиџра.
Атмосфера на Месечината
Атмосферата на Месечината — многу мало присуство на гасови што ја опкружуваат Месечината. За повеќето практични цели, се смета дека Месечината е опкружена со вакуум. Зголеменото присуство на атомски и молекуларни честички во неговата близина во споредба со меѓупланетарната средина, наречена „месечева атмосфера“ за научни цели, е занемарлива во споредба со гасните обвивки што ја опкружуваат Земјата и повеќето планети од Сончевиот Систем. Притисокот на оваа мала маса е околу 3×10−15 atm (0.3 nPa), варира во текот на денот и во вкупна маса помала од 10 метрички тони. Инаку, се смета дека Месечината нема атмосфера затоа што не може да апсорбира мерливи количества зрачење, не изгледа слоевит или самоциркулирачки и бара постојано надополнување поради високата брзина со која нејзините гасови се губат во вселената.
Руѓер Бошковиќ бил првиот современ астроном кој се расправал за недостатокот на атмосфера околу Месечината во неговата De lunae atmosphaera (1753).
Извори
Еден извор на атмосферата на Месечината е испуштањето гасови: ослободување на гасови како што се радон и хелиум кои произлегуваат од радиоактивното распаѓање во кората и обвивката. Друг важен извор е бомбардирањето на површината на Месечината од микрометеорити, сончевиот ветер и сончевата светлина, во процес познат како распрскување.
Брзина на бегство и атмосферско задржување
Гасовите можат:
Состав
Малата атмосфера што ја има Месечината се состои од некои необични гасови, вклучувајќи натриум и калиум, кои не се наоѓаат во атмосферата на Земјата, Марс или Венера. На ниво на морето на Земјата, секој кубен сантиметар од атмосферата содржи приближно  молекули; Со споредување на Месечината атмосфера содржи помалку од  молекули во истиот волумен. На Земјата, ова се смета за многу добар вакуум. Всушност, густината на атмосферата на површината на Месечината е споредлива со густината на некои од најоддалечените рабови на атмосферата на Земјата, каде орбитира Меѓународната вселенска станица.
Елементите натриум и калиум се откриени во атмосферата на Месечината користејќи спектроскопски методи засновани на Земјата, додека изотопите радон-222 и полониум-210 се заклучени од податоците добиени со спектрометарот на алфа-честички на Лунар Проспектор. Аргон-40, хелиум-4, кислород и/или метан ( азот и/или јаглерод моноксид  и јаглерод диоксид  биле откриени со детектори на самото место поставени од астронаутите на Аполо.
Просечното дневно изобилство на елементите за кои се знае дека се присутни во атмосферата на Месечината, во атоми на кубен сантиметар, се како што следува:
Ова дава приближно 80.000 вкупни атоми на кубен сантиметар, маргинално повисоко од количеството за кое се претпоставува дека постои во атмосферата на Меркур. Иако ова во голема мера ја надминува густината на сончевиот ветер, која обично е од редот на само неколку протони на кубен сантиметар, тоа е практично вакуум во споредба со атмосферата на Земјата.
Месечината, исто така, може да има слаба „атмосфера“ од електростатички левитирана прашина.
Античка атмосфера
Во октомври 2017 година, научниците на НАСА од Маршаловиот Центар за вселенски летови и Месечинскиот и планетарниот институт во Хјустон го објавиле своето откритие, врз основа на студиите на примероците од месечевата магма земени од мисиите Аполо, дека Месечината некогаш поседувала релативно густа атмосфера одреден период, од 70 милиони години помеѓу 3 и 4 милијарди години. Оваа атмосфера, добиена од гасови исфрлени од месечевите вулкански ерупции, била двојно поголема од онаа на денешниот Марс. Се теоретизира, всушност, дека оваа древна атмосфера можела да поддржува живот, иако не се пронајдени докази за живот. Древната месечева атмосфера на крајот била потиснета од сончевите ветрови и распрсната во вселената.
NGC 4921
NGC 4921 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4921 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 4921 има привидни димензии од 2,4' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 1 м 26,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 53' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Посејдон (филм од 2006)
Посејдон (англиски: Poseidon) — американски филм од 2006 година, во режија на Волфганг Петерсен. Главните улоги ги играат: Курт Расел, Ричард Драјфус, Џош Лукас и Еми Сосам. Филмот, кој претставува трета адаптација на романот „Авантурата на Посејдон“, бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобри визуелни ефекти.
Содржина
Огромниот брод „Посејдон“, со 2.000 патници, е на крстарење низ Атлантскиот Океан. Додека патниците ја слават Нова Година, бродот удира во подводна карпа. Капетанот наредува сите да чекаат помош, но коцкарот Дилан одлучува самостојно да си ја испроба среќата. Во неговата борба му се придружуваат очаен татко, кој ги бара ќерката и нејзиниот свршеник, самохрана мајка со нејзиниот интелигентен син, слепа патничка и малодушен човек кој страда од депресија и кој планирал да се самоубие, но сега сака да остане жив.
Трогир
Трогир (Trogir) — град кој се наоѓа во Далмација, Хрватска. Стариот град во Трогир е вклучен во списокот на УНЕСКО. Градот бил основан од страна на грчки доселеници во 3 век п.н.е.. Во Средна Европа се смета за еден од назачуваните романо-готски град. Најзначан културен споменик во градот е Трогирската катедрала. Градот е еден од најголемите туристички центри на Хрватска.
Кишинев
Кишинев (молдавски и Chişinău, Кишинау - „нов извор“) — главен град на Молдавија и најголема општина во државата. Исто така, Кишинев е главен индустриски и комерцијален центар на Молдавија. Градот се наоѓа на реката Бик и има население од околу 592.900 жители.
Кишинев е економски најпросперитетниот дел од Молдавија и главен транспортен центар. Како и останатиот дел од државата, така и во Кишинев има доста поволни образовни институции. Градот располага со висок процент зелена површина.
Збратимени градови
Кишинев е збратимен со:
Географија на Романија
Романија е држава во југоисточна Европа.
Население
Според пописот, вкупното население на Романија е околу 21,504,442 жители. Густината на населеноста е 93 км2 жители на квадратен километар.
Клима
Источните и јужните Карпати минуваат низ централниот дел на земјата. Романија е најголемата држава во југоисточна Европа. Голем дел од романската граница граничи со Србија и Бугарија, односно со реката Дунав. Реката Прут ги дели Романија и Молдавија. Во Романија се влева реката Дунав кој ја прави втората најголема и најдобро зачувана делта во Европа.
Територијата на Романија е подеднакво покриена од планини и рамници. Карпатите доминираат во централна Романија и 14 врвови се со висина од над 2000 метри. Највисок врв во Романија е Молдавски Врв до висина од 2.544 метри. Позначајни низини се Влашка низина и Молдавија.
1283 п.н.е.
1283 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1283. година пред новата ера, 283. од вториот милениум п.н.е., 83. од 13 век п.н.е. и четвртта од 1280-тите п.н.е.
Географија на Романија
Клима
Климата во Романија е умереноконтинентална, со ладни зими и чести врнежи од снег и дожд. Летата се умерено топли.
1283 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4225 и 4226 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3467 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2477 и 2478 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 530 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1283 година се протега во 1353 и 1354, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1413 и 1414 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 740 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1963 и 1961 исламска година пред хиџра.
Фасалелеага
Фасалелеага (самоански: Faasaleleaga) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.
Географија
Округот се наоѓа во источниот дел на Саваи. Традиционален центар на округот е Сафотулафаи, а најголемо место е гратчето Салелолога, кое е единственото гратче на островот. Според пописот од 2016 година округот има население од 13.566 жители. Сафотулафаи е избран за центар на округот бидејќи на тоа место било збирното место на кланот во регионот во минатото. Исто така, местото е родно место на движењето Мау а Пуле, движење против колонијалното управување. Ова движење прераснало во национално Мау движење, кое се изборило за независност на Самоа во 1962 година. Салелопога е главниот трговски и транспортен центар на округот и островот. Има траектен пункт кој го поврзува Сува со Уполу. На 10 минути јужно од гратчето е аеродромот Маота.
Евдокија Макремболитиса
Евдокија Макремболитиса (грчки: Ευδοκία Μακρεμβολίτισσα, 1021-1096) била византиска царица, втора сопруга на царот Константин X Дука, по чија смрт се омажила за цар Роман IV Диоген.
Евдокија Макремболитиса била ќерка на Јован Макремболит и сестра на патријарх Михаил I Цариградски. Според Михаил Псел, Евдокија Макремболитиса се одликувала со исклучителна убавина, благородништвото и интелигенција.
Во околу 1050 година, Евдокија се омажила за идниот цар Константин X Дука, на кого му родила седум деца:
Кога Константин X Дука починал во 1067, Евдокија Макремболитиса станала регент на својот син Михаил VII Дука. Евдокија се заколнела никогаш да не се прежени и дури по нејзина заповед во затвор бил фрлен Роман Диоген, кој бил осомничен за аспирации кон царската круна. Сепак Евдокија сфатила дека е неспособна сама да ги одбие варварските инвазии во северозападните земји на империјата. , поради што таа ја прекршела заклетва и се омажила за Роман Диоген без дозвола на цариградскиот патријарх. Бракот бил склучен на 1 јануари 1068 година и Роман Диоген веднаш бил прогласен за соцар под името Роман IV Диоген, со чија помош Евдокија успеала да се спротивстави за кратко на варварската закана за империјата.
Од Роман IV Диоген, Евдокија Макремболитиса има две деца:
Роман IV го прогласил за соимпертор на Андроник Дука, син на Евдокија и Константин X Дука, иако тој бил држен настрана од власта заедно со неговата мајка. Животот на Евдокија со вториот нејзин сопруг излегол прилично лошо. Роман IV бил воинствен и упорен и сè повеќе ја ограничувал власта на Евдокија и Михаил VII. Откако во 1071 година Роман IV бил заробен од страна на Селџуците во Битката кај Манцикерт, Евдокија Макремболитиса и Михаил VII повторно застанале на чело на власта во Цариград, додека не се разбере дека Роман IV е жив и патува кон градот. Тогаш Јован Дука, помалиот брат на Константин X Дука, со помош на гардата ја принудил на царицата да ја остави власта целосно на Михаил VII и да се повлече во манастир. .
Во 1078 година Михаил VII бил соборен од Никифор III Вотанијат. Новиот цар ја повикал Евдокија Макремболитиса назад во главниот град со предлог да се ожени со неа. Овој план меѓутоа бил срушен повторно од Јован Дука, кој стоел на чело на опозицијата против Евдокија.
Евдокија Макремболитиса починала како калуѓерка во 1096 година.
1148 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4360 и 4361 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3602 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2612 и 2613 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 395 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1148 година се протега во 1488 и 1489, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1548 и 1549 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 605 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1823 и 1822 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Димитриј“ - Брник
Свети Димитриј – главна селска црква во селото Брник.
Местоположба
Црквата се наоѓа во северниот дел од селото.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна којашто е украсена со слепи ниши. Објектот има димензии од околу 12 × 7 м и е висок околу 5-6 м. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска на којашто е претставен Свети Димитрија Солунски. На рамката од нишата од внатрешната страна се забележува натпис на српски јазик во врска со зографисувањето на храмот, а над нишата има натпис на којшто е забележана годината на изградба. Црквата има и спореден влез којшто е сместен на јужната страна, а над него има празна ниша. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди.
Демокрит
Демокрит од Абдера (околу 460-370 п.н.е.) е најзначајниот претставник на материјализмот во антиката.
Животопис
Демокрит го потрошил неговото богатство патувајќи по Египет, Вавилон и Грција.
Философија
Демокрит ја разработил теоријата за атомите, поставена од неговиот претходник Леукип. Тој сметал дека постојат битие и небитие. На битието гледал како на сетилно достапна објективна состојба на светот. Битието, според него, е деливо. Меѓутоа делењето не може да оди до бесконечност, туку мора да запре на некои делчиња што не можат понатаму да се делат. Нив Демокрит ги нарекол атоми (неделиво). За да докаже дека постојат атомите се служи со еден аргумент на Зенон. Тој образложува: ,,Ако предметите бесконечно се делат на се поситни и поситни делчиња, тогаш ќе има бесконечен број делчиња. Ако тие имаат големина колку и да е мала, збирот од бесконечно ситни делчиња ќе даде бесконечно голем предмет. Но и овие делчиња да немаат големина, тогаш збирот на бесконечен број делчиња на еден предмет што немаат големина дава предмет без големина". И така претпоставката дека деливоста на секој предмет оди до бесконечност е невозможна (апсурдна), според тоа логички следи дека секој предмет кој има определена големина е составен од атоми. За атомите не можеме да речеме ништо друго освен дека се битие. Тие се концентрација на битието, апсолутна набиеност. Спојувајќи се, атомите, кои, поради тоа што се мали се сетилно недостапни, ги градат сложените тела кои го минуваат прагот на осетливоста и се достапни на сетилното познание. Сложените тела се составени од битие и небитие, од атоми и од празнина. Елејската школа учела дека битието мора да биде нешто исполнето, цврсто, неменливо. Демокрит се согласувал со тоа. За Демокрит, животниот идеал бил да биде автономен и слободен како што атомите се самостојни во постоењето, формата и во своето движење. Го викале мудриот со што се кажува дека тој и Аристотел биле најучени во таа епоха. Го викале и насмеаниот - постојано бил со ведар дух и се насмевнувал.
Позната е неговата изрека:
Велко Стојановски
Велко Коцев Стојановски ( во  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Тур де Свис 2016
Тур де Свис 2016 (именувана и како Трка околу Швајцарија 2016) — 80. издание на велосипедската етапна Тур де Свис, која се одржала помеѓу 11 и 19 јуни како деветнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Била освоена од колумбискиот велосипедист Мигел Анхел Лопез.
Екипи
Бидејќи Тур де Свис е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Четири други професионални континентални екипи биле дополнително поканети и на трката настапиле вкупно 22 екипи.
Поредок
Постоел и планински пласман, кој бил наградуван со светлосина маичка. За планинскиот пласман, бодови се добивале на врвот на некое искачување, доколку стигнеш пред другите велосипедисти. Секое искачување било категоризирано како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија, а повеќе бодови носеле повисоките категории.
Постоел и екипен пласман, каде се пресметувале времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа на секоја етапа; водечката екипа на крајот на екипата била онаа со најмало вкупно време.
Била воведена и награда за борбеност за возачот кој возел најборбено според судиите, која се доделувала на крајот на секоја етапа. Обично бил возач вклучен во бегството или велосипедист кој напаѓал често.
Монца (патека)
Во својата 85-годишна историја, патеката била сведок на речиси сè што се случило во меѓународниот мотоспорт. Изградена во 1922 година, нејзината стара конфигурација за последен пат била користена во 1961 година. Таа се наоѓа во Кралскиот парк недалеку од Милано.
IC 1288
IC 1288 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1288 е од видот *.
Ева-Брит Свенсон
Ева-Брит Свенсон (р. ) — шведска политичарка и поранешна пратеничка во Европскиот парламент. Таа е член на партијата Левица.
Свенсон била потпретседател на групата GUE/NGL и претседател на Комитетот за правата на жените и родовата еднаквост на Европскиот парламент. Таа исто така била член на Комисијата за внатрешен пазар и заштита на потрошувачите, замена за Комисијата за вработување и социјални прашања, член на делегацијата за односи со Израел и замена за делегацијата за парламентарна соработка на комитетот со Украина.
Свенсон е позната по тоа што се спротивставувала на ограничувањата на слободата на говор ширум Европа и за спречување на перцепираните родови стереотипи.
Таа го напуштила Собранието во септември 2011 година.
NGC 4922/1
NGC 4922/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4922/1 се споменува и како UGC 8135, MCG 5-31-99, CGCG 160-96, IRAS 12590+2934, VV 609, DFOT 294, KCPG 363A.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4922/1 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4922/1 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 1 м 24,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 18' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 129°.
Други поделби
Проучување на NGC 4922/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44896. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
NGC 7237
NGC 7237 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7237 се споменува и како UGC 11958, MCG 2-56-24, CGCG 428-58, Arp 169, 3C 442, 2ZW 172, KCPG 564B.
Откривање
Објектот е откриен на 25 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7237 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 7237 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 7237 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68383. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 212; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1149. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1137.
Негован (Леринско)
Негован (Φλάμπουρο, Фламбуро; до 1928 г. Νεγοβάνη, Неговани; Negovan(i)) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 420 жители (2011).
Географија
Селото е сместено 15 км југоисточно од Лерин, во подножјето на разграноците на Нередска Планина наречени Темен Врв и Невешка Планина.
Во Отоманското Царство
Во османлиските дефтери на христијанското население на Леринскиот вилает од 1626-27 г. се вели дека Негован има 15 христијански домаќинства.
На крајот од XIX век Негован било големо село со христијанско прогрчко албанско и влашко население. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Негован имал 620 жители Арнаути и 100 жители Власи. Грчката пропаганда меѓу населението била многу успешна, веројатно уште кога живееле во Епир. Сите жители биле приврзаници на Цариградската патријаршија. Според некои автори, заедно со соседните грокмански албанско-влашки села Бел Камен и Лехово, Негован бил упориште на грчките андарти, во нивната борба против македонските чети на МРО. Според други автори, Негован било село кое „симпатизира со Македонците и ги прима сите чети“.
Во 1897 г. отецот Кристо Неговани отворил албанско училиште и направил обид да ја разбуди албанската национална свест меѓу соселаните. Меѓутоа, на 12 или 13 февруари 1905 г. Неговани е убиен од четата на Јоанис Пулакас по порачка на костурскиот владика Германос Каравангелис. При истото влегување во Негован, Пулакас ги убил и Власите Г. Томаидис и поп Теодосиј, застапници на романската пропаганда, како и Македонците Типе и Нико, роднини на Митре Влаот.
Егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) дава речиси двојно повеќе жители за 1905 г. — 1.080 Албанци христијани, 300 Власи, 110 „Грци“ (погрчени) и 96 Македонци, сите под патријаршијата.
Според грчки податоци во селото имало 100 албанојазични и 100 влахојазични семејства под патријаршијата (гркомани) и 50 Власи со романска свест.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 1.133 жители. За време на војната Грците го убиле негованскиот свештеник Кирил. Во 1920 г. Негован се намалил на 828 лица, веројатно како последица од војните. Во 1928 г. селото е преименувано во Фламбурон, што значи „знаме“. Во 1932 г. е забележано дека во Негован живееле 210 семејстваа, од кои повеќето зборувале албански (тоскиско наречје), а мал дел македонски и романски. Од нив, 44 семејства биле со „изјавена романска свест“. Во 1940 г. во селото се попишани 1.170 жители кои во 1945 г. станале 1.346, наводно сите со грчка национална свест.
Во истражување од 1993 г. е утврдено дека селото е чисто албанско и дека во него албанскиот јазик е зачуван на средно ниво.
Стопанство
Главно занимање на сеаните е ѕидарството, како и во другите албански села во Леринско. Делумно се застапени сточарството и земјоделството.
439
439 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 439 година од новата ера, 439. од првиот милениум, 39. од V век и последна од 430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5947 и 5948 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5189 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4199 и 4200 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1192.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 439 година се протега во 3075 и 3076, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3135 и 3136 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 982. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 189 и 188 година пред хиџра.
1147 п.н.е.
1147 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1147. година пред новата ера, 147. од вториот милениум п.н.е., 47. од 12 век п.н.е. и осма од 1140-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Амалафрид
Амалафрид — синот на последниот тириншки крал Херманафрид и неговата сопруга Амалаберга, ќерка на Амалафрида и ќерка на остроготскиот крал Теодорик Велики.
1147 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4361 и 4362 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3603 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2613 и 2614 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 394 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1147 година се протега во 1489 и 1490, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1549 и 1550 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 604 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1822 и 1821 исламска година пред хиџра.
Амалафрид
По падот на кралското седиште на Тирингија, Скитинги во рацете на кралот Мецки, Теодорих I во 531 година, Амалаберга побегнала кај остроготскиот крал нејзиниот брат Теодад, со Амалафрид и неговата сестра Роделинда. Тие биле освоени од византискиот војсководец Велизар и испратени во Цариград, заедно со заробениот остроготски крал Витигес (или Витигис). Јустинијан го поставил Амалафрид за војсководец а неговата сестра Роделинда лангобардскиот крал Авдоин.
Амалафрид имал и син Артахис (Погледајте Венациј Фортунат) но ништо не се знае за неговата судбина.
Сесилија Грубстрем
Сесилија Грубстрем (р. ) — поранешна шведска ракометна голманка. Таа има играно во репрезентацијата на Шведска. Таа се натпреварувала на Европското првенство во ракомет за жени во 2010 година, каде што шведскиот тим се пласираше на второто место, а Грубстрем беше на листата на десетте најдобри голманки на првенството.
Замбија на Олимписките игри
Замбиските спортисти имаат освоено два медали во два спортски настани. Боксерот Кит Мвила го освоил првиот бронзен олимписки медал за државата, во категоријата лесна мува на игрите во 1984 година, и дванаесет години подоцна, Самуел Матете го освоил сребрениот медал во 400 метри со пречки.
Националниот олимписки комитет на Замбија (NOCZ) бил создаден во 1951 година и признаен од МОК во 1963 година.
Кубевано
Кубевано (класично тело од Кајперовиот Појас или класичен кајперовец) — малкузанесено тело од Кајперовиот Појас кое кружи подалеку од Нептун и не е под раководство на орбитална резонанција со него. Ваквите тела имаат орбити со големи полуоски во опсег од 40 до 50 ае и, за разлика од Плутон, не ја пресекуваат Нептуновата орбита. Ова значи дека имаат малкузанесени, а понекогаш и нисконаклонети орбити како класичните планети.
Називот „кубевано“ доаѓа од првиот заднептунец пронајден по Плутон и Харон — 15760 Албион, кој сè јануари 2018 г. немал име, туку ја носел привремената ознака (кју-би-уан на англиски). Подоцна откриените тела од овој вид го носат истиот назив, иако поимот „класични тела“ е многу позастапен во научната литература.
Меѓу позначајните кубевана се вбројуваат:
136108 Хаумеја првично е заведена како кубевано од Центарот за мали планети во 2006 г., но подоцна е утврдено дека таа е во резонантна орбита.
Орбити: „врели“ и „студени“ населенија
Постојат две динамички класи на кубевана: оние во релативно нерастроени („студени“) орбити, и оние во значајно растроени („врели“) орбити.
Голем дел од кубеваната, таканареченото студено население, имаат мал наклон (< 5°) и речиси кружни орбити, сместени помеѓу 42 и 47 ае. Помало население (врелото население) се одликува со високонаклонети позанесени орбити. Поимите „врело“ и „студено“ немаат врска со температурата на телата, туку со нивните орбити, аналогно на честичките во гас, кои ја зголемуваат нивната релативна брзина при загревање.
Длабокиот еклиптички преглед ја дава распределеноста на двете населенија; едното со наклон околу 4,6° (наречено јадрено) и друго со наклон над 30° (ореолно).
Распределеност
Огромното мнозинство на кајперовци (преку две третини) имаат наклон помал од 5° и наклон помал од 0,1. Нивните големи полуоски имаат склоност кон средината на главниот појас; може да се рече дека помалите тела близу ограничувачките резонанции имаат орбити зафатени во резонанција или нивните орбити се изменети од Нептун.
„Врелите“ и „студените“ населенија се забележливо различни: преку 30 % од кубеванта се во нисконаклонети, речиси кружни орбити. Параметрите на орбитите на плутината се порамномерно распределени, со месен максимум во умерени занесености од 0,15–0,2 range и ниски наклони од 5–10°.
Кога ќе се спореди орбиталниот наклон на кубеваната и плутината, се гледа дека кубеваната образуваат јасен „појас“ вон Нептуновата орбита, додека пак плутината се доближуваат, па дури и ја пресекуваат орбитата. Кога ќе се споредат наклоните, „врелите“ кубевана лесно се распознаваат по нивниот висок наклон, а плутината имаат орбити под 20°. (Засега не постои јасно образложение за наклонот на „врелите“ кубевана. )
Студени и врели населенија: физички особености
Покрај различните орбитални особености, двете населенија имаат различни физички одлики.
Разликата во боја помеѓу црвеното студено население, како 486958 Арокот, и поразнообразното врело население е забележано уште во 2002 г. Поновите изучувања на основа на повеќе податоци укажуваат на граница од 12° (наместо 5°) помеѓу студените и врелите населенија, потврдувајќи ја разликата помеѓу еднообразното црвено и студено население и синикавото врело население.
Кон формална дефиниција
Не постои официјална дефиниција за „кубевано“ или „класичен кајперовец“. Сепак, поимите обично се однесуваат на тела беез значителни растројувања од Нептун, со што од оваа категорија се исклучвуат кајперовците во орбитална резонанција со него (резонантни заднептунци). Центарот за мали планети и Длабокиот еклиптички преглед (DES) не ги заведуваат кубеваната (класичните тела) со исти критериуми. Многу заднептунци заведени како кубевана од ЦМП се водат во класата „тело близу расеаните“ (ScatNear) (можеби расеани од Нептун) кај DES. Џуџестата планета Макемаке е таков граничен случај на кубевано/тело близу расеаните. може да е внатрешно кубевано близу плутината. Покрај ова, изучувањата упатуваат на тоа дека Кајперовиот Појас има „раб“, што е заклучено од отсуството на нисконаклонети тела по 47–49 ае. Оттука, традиционалната примена на поимите се заснова на големата полуоска на орбитата, и опфаќа тела сместени помеѓу резонанциите 2:3 и 1:2, односно од 39,4 до 47,8 ае (изземајќи ги овие резонанции и ситните помеѓу нив).
Овие дефиниции не се доволно уточнети: особено забележливо е што границата меѓу кубеваната и телата од расеаниот диск останува нејасно одредена. Во 2020 г. имало 634 тела со перихел (q) > 40 ае и афел (Q) < 47 ае.
Класификација според DES
Оваа класификација е воведена во извештај на Длабокиот еклиптички преглед (DES) од Џ. Л. Елиот и др. во 2005 г. со формални критерими според средните орбитални параметри. Неформално изразено, со дефиницијата се опфатени телата кои никогаш ја немаат пресечено Нептуновата орбита. Според оваа дефиниција, едно тело е класично кубевано ако:
Класификација според SSBN07
Друга класификација на Б. Гледман, Б. Марсден и К. ван Ларховен од 2007 г. се служи со интеграција на орбитата за 10 милиони години наместо со Тисерановиот параметар. Кубеваната се дефинираат како телата кои се нерезонантни и тековно не претрпуваат расејување од Нептун.
Формално, во оваа дефиниција како класични (кубевана) спаѓаат сите тела со нивните тековни орбити кои За разлика од другите начини на поделба, со оваа дефиниција се вклучени и телата со голема полуоска помала од 39,4 ае (резонанција 2:3) —наречени внатрешен класичен појас, или преку 48,7 (резонанција 1:2) — наречени надворешен класичен појас, а поимот главен класичен појас го задржува за орбитите помеѓу овие две резонанции.
Семејства
Првото познато судирно семејство во класичниот Кајперов Појас (група тела останати од раздробувањето на поголемо тело) е Хаумеиното семејство. Во него спаѓа Хаумеја, нејзините месечини, и седум помали тела. Телата не само што следат слични орбити, туку и делат слични физички особености. За разлика од многу други кајперовци, на нивните површини има големи количества мраз (H2O), а нема толини. Површинскиот состав е изведен од нивната неутрална (наспроти црвени) боја и длабоко впивање при 1,5 и 2 μм во инфрацрвениот спектар. Во класичниот Кајперов Појас може да има уште неколку судирни семејства.
Истражување
Засега само едно кубевано е разгледувано одблизу од вселенско летало. Двете летала на програмата „Војаџер“ минале низ подрачјето пред откривањето на Кајперовиот Појас. „Нови хоризонти“ е првата мисија која посетила кубевано. По успешното истражување на Плутоновиот систем во 2015 г. леталата на НАСА на 1 јануари 2019 г. го посетиле малиот кајперовец 486958 Арокот на растојание од 3.500 км.
Список
Ова е список на некои избрани кубевана. Во октомври 2020 г. се знаело за 779 тела со и.
Хасково
Религии
Хасково е град на етничката и религиозна толеранција. Наjраспространета религиja е православното христиjaнство. Дел од населението на градот се Турци и Помаци. Има и мали групи Ерменци и Евреи.
На 8 септември 2004 г. во Хасково е откриена статуата „Св.Богородица“ со коja градот освојува дел од рекордите на Гинис за наjвисок религиозен споменик (32 метри). Таа е и наjголемата статуа на Дева Мариjа во светот.
Средоземна кујна
Средоземна кујна (наречена и медитеранска кујна) — храна и методи на подготовка од страна на луѓето од регионот на Средоземното корито. Идејата за средоземна кујна потекнува од книгата на писателката за готвење Елизабет Дејвид, Книга на средоземна храна (1950), иако таа главно пишувала за француската кујна. Таа и другите писатели, вклучително и тунискиот историчар Мохамед Јасин Есид, ги дефинираат трите основни елементи на кујната како маслинки, пченица и грозје, од кои се добиваат маслиново масло, леб и тестенини и вино; други писатели ја истакнуваат различноста на храната во регионот и негираат дека тоа е корисен концепт. Опфатената географска област општо ја следи дистрибуцијата на маслиновото дрво, како што забележале Давид и Есид.
Регионот опфаќа широк спектар на култури со посебни кујни, особено (одејќи нанадвор од регионот) магреби, египетска, левантин, османлиска (турска), грчка, италијанска, провансалска (француска) и шпанска кујна. Сепак, историските врски на регионот, како и влијанието на Средоземното Море врз климата и економијата на регионот, значат дека овие кујни делат јадења над основното трио од масло, леб и вино, како што е печено јагне или овчо, чорби од месо со зеленчук и домат (на пример, шпански andrajos и италијански ciambotta ), како и солена риба, што ја има низ целиот регион. .
Готвењето на подрачјето не треба да се меша со средоземната исхрна, да се направи популарно заради очигледните здравствени придобивки од исхраната богата со маслиново масло, пченица и други зрна, овошје, зеленчук и одредено количество морска храна, но со малку месо и млечни производи. Средоземната кујна ги опфаќа начините со кои се решаваат овие и други состојки, вклучително и месото, во кујната, без оглед дали се здравствени или не.
По град и земја
Писателката за готвење Елизабет Дејвид во Книгата на средоземна храна (1950) го дефинира нејзиниот обем како „готвење на средоземните брегови“.
Од клучна кулинарска фабрика
Давид го дефинира регионот како кохезивен со опсегот на маслиновото дрво : „тие блажени земји од сонце и море и маслинови дрвја“. Природната дистрибуција на маслинката е ограничена со мраз и со достапноста на вода. Затоа е ограничено на повеќе или помалку тесна зона околу Средоземното Море, освен во Магреб и Шпанија, каде што се дистрибуира пошироко, и на островите на Средоземјето, каде е распространето.
Тунискиот историчар Мохамед Јасин Есид на сличен начин го дефинира регионот со присуството на маслинката, заедно со лебот, пченицата и грозјето како „основни производи на средоземната народна кујна“:
Клучни состојки
Есид, како што веќе споменавме, ја идентификува „тројката“ на основните состојки на традиционалната средоземна кујна како маслиново масло, пченица и грозје, давајќи масло, леб и вино, соодветно. Археологот Колин Ренфру го нарекува ова „средоземна традиција“.
Маслинка
Маслиновото потекло доаѓа од регионот Персија и Месопотамија, пред најмалку 6.000 години. Се шири од таму до околните области, а се одгледува уште од раното бронзено време (до 3.150 п.н.е.) во јужна Турција, Левант и Крит. Десетте земји со најголема берба (во 2011 година) се близу Средоземјето (Португалија е десетта по големина): заедно, тие произведуваат 95% од маслинките во светот.
Маслинката дава горчливо овошје, може да се јаде со ферментација и како маслиново масло. Околу 90% од производството на овошје (1996) оди во маслиново масло. Средоземниот регион е најголем потрошувач на маслиново масло во светот: во 2014 година, земја со најголема потрошувачка, Грција искористи 17 кг по човек; Италија, 12 кг, Шпанија, 13 килограми; САД за споредба користеле само 1 кг по човек.
Гагаемауга
Гагаемауга (самоански: Gagaemauga, „блиска страна на планина“) е округ во Самоа. Округот се наоѓа на островот Саваи.