cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pneumocystis jirovecii
Терапија
Алтернативно, може да се земе предвид администрацијата на примакин и клиндамицин или администрацијата на антипаразитски агенси како што се пентамидин или атовакуон.
Ехинокандините како што се каспофунгин или микафунгин како инхибитори на 1,3-β-D-глукан синтетаза, исто така, може да се користат за лекување на инфекции со Pneumocystis jirovecii, но тие дејствуваат само на цистичната форма и се неефикасни на трофичната форма. Затоа, тие не можат целосно да ја искоренат инфекцијата.
Антифунгалните средства од класите на полиени и триазоли се неефикасни против Pneumocystis бидејќи ја инхибираат синтезата на ергостерол, кој не се наоѓа кај овој вид (види погоре).
Дополнителна терапија со глукокортикоиди е проучувана првенствено кај пациенти со СИДА со ПЦП (пневмоцистис јировеци пневмонија) и, доколку се даде рано, може да го намали ризикот од зголемување на хипоксемија (намалено ниво на кислород во крвта), откажување на белите дробови и смрт.
Профилакса
Кај пациенти со СИДА чија концентрација на ЦД4-позитивни Т помошни клетки е под 200/µl, профилаксата со триметоприм-сулфаметоксазол е стандардна. Насоките за терапија (анг. guidelines) исто така препорачуваат профилакса кај пациенти со хематолошки тумори (како што се лимфом и леукемија), со цврсти тумори кои примаат цитотоксична хемотерапија и кај пациенти кои примаат трансплантација на органи или коскена срцевина. Кај пациенти пос имуносупресија поради хронични воспалителни болести (како што се ревматски заболувања, саркоидоза или хронични воспалителни болести на цревата ) не постојат насоки за терапија, но постојат препораки за профилакса доколку третманот со глукокортикоиди се спроведува во доза од повеќе од 20 mg дневно за најмалку четири недели. Во случај на терапија со метотрексат, обично не се дава профилакса бидејќи пневмонијата предизвикана од P. jiroveci е многу ретка.
Kontingent 88
Kontingent 88 е француска RAC група, основана во 1980-тите години.
Дискографија
Demo
Компилации
Желевска Река
Желевска Река или Рулска Река (по името на Желево или Рулја) или Бериг (по поранешното село Берик); Λαδοπόταμος, Лаопотамос или Λιβαδοπόταμος, Ливадопотамос, Ζελοβίτης/Ζέλοβας, Зеловитис / Зеовас)  — река во западниот дел од Егејска Македонија, денес во Грција. Тече низ областа Корешта, како и нејзината притока Беличка Река. Желевска Река е една од поголемите притоки на Бистрица, заедно со Венетик и други.
Оваа река е главен извор за водоснабдување на градот Костур и други населени места околу Костурското Езеро. Желевска Река извира од подрачјето околу с. Песодер, на планината Баба, кое е опишано како „предел со исклучителна природна убавина“. Подрачјето е важно живеалиште на видрата, златниот орел и други грабливи птици. Претставува едно од ретките места во земјата кајшто се гнезди речната тринга.
Други забележителни птици што се гнездат во оваа област се малиот пескар, осојадот и други. Еколошката состојба се смета за добра, но постои ризик од нарушување на животната средина долж поречието на Желевска Река поради изградбата на патишта, сечата на даб и риболовот. По бреговите на реката расте врба и леска.
Енрико Лета
Енрико Лета (роден на 20 август 1966 година) е италијански политичар кој бил премиер на Италија од април 2013 до февруари 2014 година, предводејќи ја големата коалиција на централно-левичарски и централно-десни партии. Тој бил лидер на Демократската партија (ПД) од март 2021 до март 2023 година.
Откако работел како академик, Лета влегол во политиката во 1998 година, кога бил назначен во Кабинетот како министер за политики на заедницата, улога што ја имал до 1999 година кога бил промовиран во министер за индустрија, трговија и занаетчиство. Во 2001 година, тој го напуштил Кабинетот по неговиот избор во Домот на пратеници. Од 2006 до 2008 година бил назначен за секретар на Советот на министри. Во 2007 година, Лета бил еден од високите основачки членови на Демократската партија, а во 2009 година бил избран за нејзин заменик секретар.
Во ноември 2013 година, лидерот на PdL Силвио Берлускони се обидел да ја повлече поддршката на неговата партија од владата со цел да се изврши промена на премиерот; Како одговор, сите министри од десниот центар во кабинетот избрале да ја напуштат ПдЛ и формираа нова партија, велејќи дека сакаат да продолжат да ја поддржуваат Лета. И покрај тоа што ја обезбедил својата позиција, изборот во декември 2013 година на Матео Ренци за секретар на ПД донело значителни лидерски тензии во рамките на ПД пред јавноста. По неколку недели негирање дека ќе бара промена, Ренци јавно го предизвикал Лета за премиерската позиција на 13 февруари 2014 година. Лета брзо ја изгубил поддршката од своите колеги и поднел оставка како премиер на 22 февруари.
По неговата оставка, Лета првично се повлекол од политиката, оставајќи ја Италија да го прифати назначувањето за декан на Факултетот за меѓународни односи на Sciences Po во Париз. Во март 2021 година, секретарот на ПД Никола Зингарети поднел оставка по зголемените тензии во партијата. Многу истакнати членови на партијата побарале од Лета да стане нов лидер; по неколку дена, Лета објавил дека ќе се врати во Италија за да ја прифати кандидатурата и бил избран за нов секретар од националното собрание на 14 март 2021 година. На 4 октомври 2021 година, Лета бил избран во Домот на пратеници за областа Сиена.
Ран живот и образование
Од 2001 до 2003 година, Лета бил професор на Универзитетот Карло Катанео во близина на Варезе, а потоа предавал на училиштето Санта Ана во Пиза во 2003 година и на ХЕК Париз во 2004 година.
Политичка кариера
Лета кој е католик, ја започнал својата политичка кариера во Христијанската демократија (ДК), доминантната центристичка и римокатоличка партија, која владеела со Италија речиси педесет години. Од 1991 до 1995 година, Лета бил претседател на Младината на Европската народна партија, официјалното младинско крило на Европската народна партија, политичка партија на европско ниво основана од христијанско-демократските партии на национално ниво, вклучувајќи ја италијанската ДК; тој го искористил своето претседателство за да помогне во зајакнувањето на долгорочните врски меѓу различните центристички партии во Европа и оттогаш останал поддржувач на Европската унија и европската интеграција.
За време на Кабинетот на Чампи предводен од Карло Азељо Чампи во 1993 и 1994 година, Лета работел како началник на кабинетот на министерот за надворешни работи, Бениамино Андреата; Андреата, левоориентираниот економист на Демохристијаните, со кој Лета веќе соработувал во аналитичкиот центар познат како Agenzia di Ricerche e Legislazione (AREL), одиграло многу влијателна улога во политичката кариера на Лета.
По распадот на ДК во 1994 година, Лета се приклучил на нејзиниот непосреден наследник, Италијанската народна партија (ППИ); откако служеше како генерален секретар на Евро Комитетот во рамките на Министерството за финансии од 1996 до 1997 година, тој стана заменик-секретар на партијата во 1997 и 1998 година, кога таа беше целосно во сојуз со левиот центар. Во 1998 година, по падот на првата влада на Романо Проди, Лета бил назначен за министер за политики на заедницата во кабинетот на Масимо Д'Алема на 32-годишна возраст, станувајќи најмладиот министер во кабинетот во повоена Италија.
Во 1999 година, Лета станал министер за индустрија, трговија и занаетчиство во втората влада на Д'Алема; позиција што ја извршувал до 2001 година, служејќи и во кабинетот на Џулијано Амато. За време на владата на Амато тој ја имал и улогата на министер за надворешна трговија.
На општите избори во Италија во 2001 година, Лета бил избран во Домот на пратеници како член на Демократијата е слобода - Дејзи, новоформирана центристичка формација на која и се приклучила Италијанската народна партија. Во следната година, тој бил назначен за национален одговорен за економските политики на Дејзи.
Во 2004 година, Лета бил избран за член на Европскиот парламент, со речиси 179.000 гласови, во рамките на листата на Маслиново дрво, приклучувајќи се на групата Алијанса на либерали и демократи за Европа (АЛДЕ). Како европратеник станал член на Комисијата за економски и монетарни прашања. Лета служел и во комитетот за односи со земјите од Магреб и со Арапската унија на Магреб.
Кандидатура за лидерски избори
Во 2007 година, заедно со другите членови на Дејзи, Лета ѝ се придружил на Демократската партија (ПД), новата централно-левичарска партија, родена од сојузот меѓу Дејзи и Демократите на левицата. Бидејќи бил основач на партијата, Лета се кандидирал на првите лидерски избори, кои се одржале како отворени прелиминарни избори. Тој ја објавил својата кандидатура во јули 2007 година преку видео на YouTube. По неколку недели од објавувањето, тој го спореди ПД со Википедија, изјавувајќи: „Како и во Википедија, дури и во ПД секој од стотиците илјади членови мора да донесе свој придонес, свои вештини, кои во одредени области секако се поважни од моите и оние на другите лидери на левиот центар“. Како поддршка на неговата кандидатура, Лета го основал Здружението 360, центристичка и христијанска левичарска група, главно составена од поранешни членови на Дејзи.
Кандидатурата на Лета била поддржана од истакнати членови на италијанскиот левичарски центар, како Франческо Косига, Паоло Де Кастро, Џани Питела, Вито Де Филипо и многу други поранешни членови на Дејзи. Покрај тоа, фракцијата на Лета била составена од политичари кои се сметаат за блиски до премиерот Романо Проди, христијански левичарски професор и основач на италијанската левичарски центар. Сепак, Лета морал да се соочи со политичарот кој, повеќе од кој било друг, работел на формирањето на Демократската партија и кој едногласно се сметал за иден лидер на левиот центар, Валтер Велтрони, актуелниот градоначалник на Рим. На прелиминарните избори убедливо победил Велтрони со 75,8 отсто гласови, а по него е поранешната министерка за здравство Рози Бинди со 12,9 отсто и Лета со 11,0 отсто.
По прелиминарните избори, Велтрони го назначил Лета за национален одговорен за труд. Во мај 2008 година, по поразот на изборите во 2008 година, Лета бил назначен за министер во сенка за труд и социјална политика во вториот и последен Кабинет во сенка формиран во Италија.
Заменик секретар на Демократската партија
За време на лидерските избори во 2009 година, Лета го поддржал конечниот победник, социјалдемократот Пјер Лујџи Берсани, кој бил назначен за заменик секретар од националната конвенција на партијата.
Тврдина на династијата Хо
Tврдина на Хо (Thành nhà Hồ) династија се наоѓа во провинцијата Thanh Hoa, Виетнам, 150 километри југозападно од Ханој во Виетнам. Таа била изградена во 1395 година за заштита на DaiViet од напад на династијата Минг. Во јули 2011 година, стана светско наследство (УНЕСКО).
Енрико Лета
Заменик секретар на Демократската партија
Во јуни 2010 година, Лета организирал тридневен состанок во Верона, за време на кој се сретнал, во рамките на нејзиното здружение, со претприемачи и клучни лидери на Лега Норд, најголемата партија во Венето и источна Ломбардија. Анкетата на јавното мислење меѓу северните демократи, објавена за време на „Норд Камп“, покажала дека тие биле пожелни за сојуз со Лега Норд отколку народот на слободата на Берлускони. Лета бил пофален и од Роберто Марони и од Умберто Боси.
На општите избори во Италија во 2013 година, централно-левичарската алијанса „Италија заедничко добро“ предводена од Берсани освоило јасно мнозинство места во Домот на пратеници, благодарение на мнозинскиот бонус што ефективно го зголемило тројно бројот на места доделени на победничката партија, додека на народното гласање тесно го поразил сојузот на десниот центар на поранешниот премиер Берлускони. Веднаш позади, новото анти-естаблишмент Движење пет ѕвезди на комичарот Бепе Грило станало третата најсилна сила, јасно пред центристичката коалиција на премиерот во заминување Марио Монти. Во Сенатот, ниту една политичка група или партија не освоила целосно мнозинство, што резултирало со лабав парламент.
На 20 април 2013 година, кога Берсани поднел оставка од функцијата секретар откако кандидатите за претседател на Републиката Франко Марини и Романо Проди биле поразени на претседателските избори, целото раководство на ПД, вклучително и заменик секретарот Лета, поднеле оставка на своите позиции.
Формирање влада
По пет неубедливи гласачки ливчиња за италијанските претседателски избори во 2013 година, актуелниот претседател Џорџо Наполитано прифатил да биде реизбран во Квириналски дворец. На крајот, Наполитано неволно се согласил да служи за уште еден мандат за да го заштити континуитетот на институциите во земјата. Наполитано бил лесно реизбран на 20 април 2013 година, добивајќи 738 од 1007 можни гласови, и положил заклетва на 22 април 2013 година по говорот кога побарал уставни и изборни реформи. По неговиот реизбор, Наполитано веднаш започнал консултации со претседателите на Домот на пратеници, Сенатот и политичките сили, по неуспехот на претходниот обид со Берсани, и формирањето на експертска комисија од самиот претседател (наречен како мудар мажи од печатот), со цел да се наведат приоритетите и да се формулира агенда за справување со постојаните економски тешкотии и растечката невработеност. На 24 април 2013 година, Енрико Лета бил поканет да формира влада од претседателот Наполитано, по неколкунеделниот политички ќорсокак.
На 27 април, Лета формално ја прифатил задачата да води голема коалициска влада, со поддршка од централно-левичарската Демократска партија, централно-десничарскиот Народ на слободата на Силвио Берлускони и центристичкиот Граѓански избор на премиерот во заминување Марио Монти. Владата што ја формирале станала првата во историјата на Италијанската Република во која биле вклучени претставници на сите големи коалиции кои учествувале на последните избори. Неговиот близок однос со неговиот вујко, Џани Лета, еден од најдоверливите советници на Берлускони, бил сфатен како начин за надминување на жестокото непријателство меѓу двете спротивставени фракции. Лета го назначил Анџелино Алфано, секретар на Народот на слободата, за негов вицепремиер. Новата влада официјално положила заклетва на 28 април. За време на церемонијата на положување заклетва, маж пукал од пиштол пред палатата Чиги и ранил двајца карабинери. Напаѓачот, Лујџи Преити, бил запрен и уапсен; изјавил дека сака да убива политичари или барем да удри „симбол на политиката“ и дека од очај бил принуден да биде невработен и од неодамна разведен.
На 29 април, владата на Лета ја добила довербата во Комората со 453 гласа за, 152 против и 17 воздржани. Следниот ден тој ја добил довербата и во Сенатот, со 233 гласа „за“, 59 против 18 воздржани. Во својот прв говор пред Парламентот, Лета ја истакнал „неопходноста да се врати пристојноста, трезвеноста и чувството за чест“; тој се заложил и за намалување на трошоците на политиката.
Економските политики
За време на неговата премиерска функција, Лета морал да се соочи со сериозна социо-економска криза предизвикана од Големата рецесија и последователната европска должничка криза. Во 2013 година, еден од најголемите проблеми на земјата била огромната невработеност кај младите, која била проценета на околу 40%. За да се соочи со ова прашање, на 14 јуни 2013 година, Лета закажал самит во палатата Чиги со министрите за економија, финансии и труд на Италија, Германија, Франција и Шпанија, за да се договорат заедничките политики на ЕУ за намалување на невработеноста. По неколку недели, за време на прес-конференцијата на заклучокот на Советот на Европската унија во Брисел, Лета објавил дека Италија ќе добие 1,5 милијарди евра од фондовите на ЕУ за борба против невработеноста кај младите.
На 31 мај, Советот на министри решил да спонзорира нацрт-закон за укинување на партиските субвенции, што нашироко се сметало за револуција во италијанската политика и политичките партии, кои во голема мера зависат од јавните средства. На 4 јуни, Лета, во рамките на неговиот министер за економски развој, Флавио Занонато и неговиот министер за животна средина, Андреа Орландо, го објавиле приемот на Илва, еден од најголемите производители на челик во Европа, во времетраење од 36 месеци, назначувајќи го Енрико Бонди како примач.
На 15 јуни, владата го одобрила таканаречениот „Уредба за акција“ за политиките за вработување кои овозможилет економско закрепнување. Декретот подоцна бил одобрен од страна на Парламентот во периодот меѓу јули и август 2013 година со гласање за доверба. Реформата била остро критикувана од анти-естаблишментот Движење пет ѕвезди. На 29 август, владата го укинала ИМУ, италијанскиот данок на недвижен имот воведен од технократската влада на Марио Монти, за основни домови и за фарми.
Политики за имиграција
Како резултат на либиската и сириската граѓанска војна, главен проблем со кој се соочил Лета откако станал премиер во 2013 година биле високите нивоа на илегална имиграција во Италија.
На 3 октомври 2013 година, брод со мигранти од Либија во Италија потонал во близина на италијанскиот остров Лампедуза. Било објавено дека бродот пловел од Мисрата, Либија, но дека многу од мигрантите биле по потекло од Еритреја, Сомалија и Гана. Итен одговор во кој била вклучена и италијанската крајбрежна стража резултирало со спасување на 155 преживеани. На 12 октомври било објавено дека потврдениот биланс на загинати по пребарувањето на бродот е 359, но дека други тела сè уште се водат за исчезнати; Подоцна била објавена бројка од „повеќе од 360“ смртни случаи, што станало најсмртоносниот бродолом што се случил во Средоземното Море.
По трагедијата во Лампедуза, премиерот Лета одлучил да го зајакне националното патролирање на сицилијанскиот канал со одобрување на операцијата Наше море, воена и хуманитарна операција чија цел било патролирање на поморската граница и обезбедување помош за мигрантите. Оваа операција имала две главни цели: да се заштити животот на море и да се бори против нелегалниот шверц на мигранти. Операцијата донела најмалку 150.000 мигранти во Европа, главно од Африка и Блискиот Исток. Операцијата завршила неколку месеци по завршувањето на неговата премиерска функција, на 31 октомври 2014 година.
Надворешните политики
Силен проевропистички политичар, Лета изградил блиски односи со другите истакнати европски лидери како Ангела Меркел, која била првиот странски лидер што ја запознал, само неколку дена по неговата заклетва, на 30 април. Лета изгради и топол однос со францускиот претседател Франсоа Оланд, со кого споделувал заеднички став за политиките на штедење, кои се сметаат за застарени за да се соочи со економската криза; Лета и Оланд често ја нагласувале неопходноста од зголемување на јавните расходи за инвестиции.
На 17 и 18 јуни, Лета учествувал на неговиот прв самит на Г8 во Лаф Ерн во Северна Ирска. За време на самитот, Лета ја имал својата прва билатерална средба со претседателот на САД, Барак Обама. На 17 октомври, Лета бил поканет во Белата куќа од претседателот Обама, кој изјавил дека бил навистина импресиониран од италијанскиот премиер и од неговиот план за реформи.
Септември 2013 владина криза
По неговото исфрлање од парламентот, Берлускони ја повлекол својата поддршка за владата. Сепак, министерот за внатрешни работи Анџелино Алфано не го следел својот поранешен лидер, основајќи ја, заедно со другите министри и многу членови на парламентот, Новата централно-десничарска партија, која останала во владата. Владата подоцна ги добила клучните гласови за доверба во декември 2013 година, со 173 гласа „за“ во Сенатот и 350 во Комората.
На 26 јануари 2014 година, министерката за земјоделство, Нунзија Де Џироламо, поднелае оставка од својата функција поради тврдења за несоодветно однесување поврзано со скандал во локалниот здравствен систем на нејзиниот роден град, Беневенто. Нејзината оставка била прифатена од Лета следниот ден, која ја презела министерската улога како привремена.
Оставка
На 8 декември 2013 година, градоначалникот на Фиренца, Матео Ренци, победил на изборите за лидер на Демократската партија со убедлива победа, со што веднаш започнале гласините за можностатој да стане нов премиер. На 17 јануари 2014 година, додека се емитувало на телевизискиот канал Ла7, интервјуиран за тензиите меѓу него и премиерот Лета, Ренци го твитнал тараба #enricostaisereno („Енрико не се грижи“) за да го увери својот сопартиец дека не заговара ништо против него. Зголемената критика за бавното темпо на италијанската економска реформа го оставиле Лета сè поизолиран во својата партија. На состанокот на ПД на 13 февруари 2014 година, раководството на Демократската партија гласало за предлогот на Ренци за „нова влада, нова фаза и радикална програма за реформи“. Неколку минути откако партијата го поддржала предлогот на Ренци со 136 гласа „за“, 16 „за“ и два воздржани, Лета отишол во палатата Квиринал, на билатерална средба со претседателот Наполитано.
Во претходниот говор, Ренци му оддал почит на Лета, велејќи дека нема намера да го стави „на судење“. Но, без директно да се предложи себеси за следен премиер, тој рекол дека на третата по големина економија во еврозоната итно и е потребна „нова фаза“ и „радикална програма“ за да ги спроведе многу потребните реформи. Предлогот што тој го поднел јасно ја разјаснило „неопходноста и итноста од отворање на нова фаза со нова извршна власт“. Зборувајќи приватно со партиските лидери, Ренци рекол дека Италија е „на крстопат“ и се соочува или со одржување нови избори или нова влада без враќање на гласачките места.
На 14 февруари, Лета поднел оставка од функцијата премиер. По оставката на Лета, Ренци ја добил задачата да формира нова влада од претседателот Наполитано на 17 февруари, и формално положил заклетва како премиер на 22 февруари.
Академска кариера
Во 2015 година, Лета поднел оставка како член на Домот на пратеници, откако гласал против новиот изборен закон предложен од премиерот Ренци; во исто време најавил дека нема да го продолжи членството во ПД.
Во април 2015 година, Лета се преселил во Париз за да предава на Sciences Po, високообразовен институт за политички науки. Од 1 септември, тој станал декан на Париската школа за меѓународни односи (PSIA) на истиот институт. Заедно со неговата посветеност на Sciences Po, тој исто така имал наставни периоди на Универзитетот за технологија во Сиднеј и на Факултетот за глобална политика и стратегија на Универзитетот во Калифорнија, Сан Диего. Во истата година, Лета го отворил Scuola di Politiche (Политичко училиште), курс по политички науки за млади Италијанци.
Во 2016 година, Лета ја поддржал уставната реформа предложена од Ренци за намалување на овластувањата на Сенатот. Во истата година, заедно со Институтот Жак Делор, тој започнал школа за политички науки фокусирани на европски прашања, позната како Académie Notre Europe. Во октомври 2017 година, тој се приклучи на новата јавна комисија за реформа на државната и јавната администрација во Франција, која била силно поддржана од претседателот Емануел Макрон. Во март 2019 година, по победата на Никола Зингарети на изборите за лидер на ПД, Лета објавил дека повторно ќе се приклучи на партијата по четири години. Во истата година, Лета служел и во советодавниот одбор на годишниот Извештај за човековиот развој на Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП), копретседавач од Томас Пикети и Тарман Шанмугаратнам. Во 2020 година тој се изјаснил за уставните реформи за намалување на бројот на пратеници, сметајќи дека тоа е прв чекор за надминување на совршениот дводоменизам.
По неговото повлекување од политиката, Лета станал советник на многу корпорации и меѓународни организации како Абертис, каде што станал член на Одборот на директори во 2016 година, Амунди, во кој служел како член на Глобалниот советодавен одбор од 2016, Групацијата Евроазија, чијшто советник е од 2016 година, Публицис, каде што служел во рамките на Меѓународниот советодавен одбор од 2019 година и Тикехау Капитал, на кој станал член на Меѓународниот советодавен Одбор
Лета е член на многу непрофитни организации како што се Меѓународните родови шампиони (IGC), Британскиот совет, Re-Imagine Europa, Трилатералната комисија, во која тој претседаваше со Европската група, Аспен Институт Италија, во кој служел во Извршниот комитет, Асоцијација Италија АСЕАН, чиј претседател станал и Институтот за проспективна економија на медитеранскиот свет (ИПЕМЕД).
секретар на Демократската партија
Во јануари 2021 година, по владината криза која го принудила премиерот Џузепе Конте да поднесе оставка, била формирана влада на национално единство предводена од Марио Драги. Во екот на формирањето на владата на Драги, Зингарети бил жестоко критикуван од партиското малцинство за неговото управување со кризата и силната поддршка на Конте. На 4 март, по неколкунеделни внатрешни превирања, Зингарети ја објавил својата оставка од функцијата секретар, наведувајќи дека „се срами од борбите за моќ“ во партијата.
Во следните денови, многу истакнати членови на ПД, вклучително и самиот Зингарети, но и поранешниот премиер Паоло Џентилони, поранешниот партиски секретар Дарио Франческини и претседателот на Емилија-Ромања Стефано Боначини, јавно побарале од поранешниот Лета да стане нов лидер на партијата. По првичното неволност, Лета изјавил дека му требаат неколку дена за да ја оцени опцијата. На 12 март тој официјално ја прифатил својата кандидатура за нов лидер на партијата. На 14 март народното собрание на ПД го избрало Лета за секретар со 860 гласа „за“, 2 против и 4 воздржани.
На 17 март, Лета ги назначил Пепе Провенцано и Ирене Тинагли за негови заменици секретари. Следниот ден, тој го назначил новиот извршен директор на партијата, составен од осум мажи и осум жени. Подоцна истиот месец, Лета ги принудил двајцата демократски лидери во Парламентот, Грацијано Делрио и Андреа Маркучи, да поднесат оставки и предложил избор на две жени лидери. На 25 и 30 март, сенаторите и пратениците ги избрале Симона Малпеци и Дебора Серакиани за свои лидери во Сенатот и во Комората. Во јули 2021 година, Лета ја објавил својата намера да се кандидира за Домот на пратеници во областа Сиена, која останала празна по оставката на Пјер Карло Падоан. На 4 октомври, Лета победил на дополнителните избори со 49,9 отсто од гласовите, враќајќи се во Парламентот по шест години. На истовремените локални избори, ПД и нејзините сојузници победиле на општинските избори во Милано, Болоња, Неапол, Рим, Торино и многу други поголеми градови низ земјата.
Во јули 2022 година, се појавиле тензии во владејачкото мнозинство, особено меѓу Џузепе Конте, лидер на Движењето пет ѕвезди и премиерот Драги. Лета, кој се обидувал да формира широка централно-левичарска коалиција со М5С на следните избори, бил особено критичен кон можноста за владина криза. На 13 јули, Конте објавил дека М5С ќе ја отповика својата поддршка за владата на национално единство во врска со таканаречениот decreto aiuti ( aid decree ), во врска со економскиот стимул за да се спротивстави на тековната енергетска криза, отворајќи политичка криза во мнозинството. Следниот ден, М5С се воздржал, а премиерот Драги, и покрај тоа што ја добил довербата, поднел оставка. Сепак, оставката била одбиена од претседателот Матарела. Истиот ден, Лета истакнал дека треба официјално да се отвори владина криза во Парламентот, додавајќи дека „Италија заслужува да застане со силна личност како онаа на премиерот Драги и тимот што бил околу него“. Сепак, на 21 јули, Драги повторно поднел оставка откако новото гласање за доверба во Сенатот не успеало да помине со апсолутно мнозинство, по пребегнувањето на M5S, Lega и Forza Italia; Предвремените избори биле распишани за 25 септември 2022 година.
По општите избори во 2022 година, Енрико Лета го признал поразот и најавил дека нема да застане на конгресот за да го избере новиот секретар на партијата. Тој бил наследен од Ели Шлајн, по изборите на 26 февруари 2023 година.
Личен живот
Лета е оженет со Џана Фрегонара, италијанска новинарка, со која има три деца, Џакомо, Лоренцо и Франческо.
Познато е дека Лета сакал да ги слуша Dire Straits, тој е исто така страствен поддржувач на Милан. Покрај родниот италијански, Лета течно зборува француски и англиски.
Колонија (село)
Колонија — село во Општина Гази Баба, сместено неколку километри источно од Скопје. Населбата официјално била прогласена за село во 2014 година. Поради пропусти во минатото ова село се водело како дел на Идризово. Селото брои околу 500 жители, од кои 400 се Македонци.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Скопското Поле, во рамките на Општина Гази Баба. Селото е рамничарско, на надморска височина од 223 метри.
Демографија
На пописот од 2002 година, селото имало 451 жител. Следува табела на националната структура на населението
Дамат Хасан-паша
Морали Дамат Хасан-паша (современ Moralı Enişte Hasan Paşa или Moralı Damat Hasan Paşa; 1658, Триполи, Мореја – 1713, Урфа) ― голем везир на Отоманската Империја со грчко потекло. Тој исто така бил двапати управник на Египет.
Животопис
Тој имал грчко потекло и е роден во Мореја, и бил преобратен во ислам рано во Ендерунското училиште преку данокот во крв. Првично служел како оклопник и се искачил на местото голем везир, каде што служел помеѓу 1703 и 1704 година. Се оженил со Хатиџе султан, ќерката на султанот Мехмед IV, земајќи го епитетот „Дамат“ (турски: младоженец, зет), и на крајот бил протеран со неговата сопруга во Измит.
NGC 5244
NGC 5244 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5244 се споменува и како NGC 5219, ESO 270-23, MCG -7-28-7, IRAS 13356-4536.
Откривање
Телото е откриено на 1 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5244 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 5244 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 38 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -45° 51' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 17°.
Други поделби
Проучување на NGC 5244 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48236. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 403; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
NGC 7675
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7675 се споменува и како MCG 1-59-83, HCG 96B, NPM1G +08.0559.
Откривање
Објектот е откриен на 16 август 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7675 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7675 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 28 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 46' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 7675 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71518. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Рајнска покраина
Рајнска покраина (Rheinprovinz), исто така позната како Рајнска Прусија (Rheinpreußen) или синоним на Рајнска област (Rheinland), била најзападната покраина од Кралството Прусија и Слободната држава Прусија, во рамките на Германското Царство, од 1822-1946. Била формирана од покраините Долна Рајна и Јилих-Клеве-Берг. Нејзиниот главен град бил Кобленц и во 1939 имала 8 милиони жители. Покраината Хоенцолерн била воено поврзана со Oberpräsident на Рајнската покраина.
Рајнската покраина се граничела на север со Холандија, на исток со пруските покраини Вестфалија и Хесен-Насау и големото војводство Хесен-Дармштат, на југоисток со Електорат Пфалц, на југ и на југозапад со Лотарингија и на запад со Луксембург, Белгија и со Холандија.
Малиот округ Вецлар во средина на покраината Хесен, исто така, припаѓал на Рајнската покраина, кој, од друга страна, бил опкружен со кнежевството Олденбург на Биркенфелд.
Во 1911, површината на покраината била 10.423 км2; нејзината крајна должина, од север кон југ, била скоро 200 км а најголемата ширина била само под 90 км. Вклучувала и 200 км по течението на Рајна, која ја формирала источната граница на покраината од Бинген до Кобленц, а потоа течела низ источната граница во северозападен правец.
Јупитер LXXII
Јупитер LXXII, првично познат како S/2011 J 1, е природен сателит на Јупитер. Откриена е од Скот Шепард во 2011 година. Припаѓа на Групата Карме.
Оваа месечина беше изгубена по нејзиното откривање во 2011 година. Нејзиното обновување беше објавено на 17 септември 2018 година.
Адам де ла Ал
Адам де ла Ал (француски: Adam de la Halle, роден во околу во  - починал околу  во ) — француски писател.
Биографија
Адам де ла Ал е роден околу 1235 година, во богато буржоаско семејство. Студирал за свештеник, но се откажал, посветувајќи се на книжевното дело. Поради конфликти со локалната власт, тој морал да го напушти својот роден град. Тој починал во периодот помеѓу 1285 и 1288 година во Неапол.
Лилјаци
Лилјаци —  мали до средно големи цицачи способни за долготраен лет. Предните екстремитети им се видоизменети во крила: подлактицата, метакарпусните коски и фалангите на сите прсти освен првиот се силно издолжени; меѓу надлактицата, подлактицата, прстите, страните (боковите) од телото и задните екстремитети се наоѓа тенка и еластична летечка мембрана. Задните екстремитети се поставени така што колената се насочени кон дорзалната (грбната) страна. Ушните школки обично се крупни и понекогаш релативно големи во однос на телото. Кај многу видови тие се со развиена кожна творба. Опашката кај повеќето видови е долга, целосно или само делумно затворена во меѓубедрена препона; слободниот крај на оваа препона го поддржува пар на ‘рскавични или коскени творби, кои одат од петата. Долж основата на оваа творба кај многу видови се јавува една кожна лопатка наречена епиблема.
Лилјаците се среќаваат речиси насекаде на Земјата до поларните граници на дрвенестата вегетација. Тие се ретки на Арктикот, Антарктикот и на некои океански острови. Најбројни и најразнообразни се во тропските и суптропските области. Нивната татковина се наоѓа во тропските предели од источната полутопка, каде сè уште постојат најпримитивните претставници од семејството на летечки кучиња, односно Pteropidae.
Морфолошки и анатомски одлики
Предвиличните коски на черепот секогаш се недоразвиени, па дури и отсуствуваат. Во забниот систем постојат сите категории на заби. Средниот пар на горни секачи отсуствува. Долните секачи се мошне мали. Песјаците се големи. Катниците се делат на три природни групи: мали предкатници, големи (или поголеми) предкатници и задни катници.
Бројот на секачи и особено малите предкатници е важен податок во родовата систематика на лилјаците. Млечните заби се разликуваат не само по големината, туку и по формата од трајните.
Черепниот мозок е релативно голем. На мозочните полутопки се наоѓаат бразди. Особено силно развиени се слушните субкортикални центри на черепниот мозок, што е поврзано со необично високиот развој на слухот. Органите за вид кај плодојадните видови (летечките кучиња и листоносните лилјаци) се умерено развиени, а кај повеќето видови очите се мали и тие веројатно имаат лош вид како дење, така и ноќе.
Крила
Лилјаците се само еден интересен пример за тоа како би можеле да се развијат или еволуираат екстремитетите на четириножните ‘рбетници. Сите прсти на предните екстремитети се исклучително долги, освен палецот. Издолжените прсти ја носат мембранозната еластична кожа наречена патагиум (patagium) со која е овозможено полетувањето од подлогата. Патагиумот се состои од два слоја на кожа меѓу кои се наоѓа среден слој на ткиво исполнето со нерви, крвни садови и мускулни влакна. Патагиумот е поделен на пропатагиум (делот од патагиумот кој оди од вратот до првиот прст), дактилопатагиум (меѓу прстите), плагиопатагиум (меѓу последниот прст и нозете) и уропатагиум (меѓу опашката и нозете). Коските на прстите кај лилјаците се многу пофлексибилни од оние на другите цицачи. Веројатно тоа е така бидејќи ‘рскавицата на прстите не содржи калциум и други минерали близу својот врв, што им овозможува да се свиваат без кршење. Напречниот пресек на една прстна коска е плоснат наместо кружен како кај луѓето, што ги прави уште пофлексибилни. Кожата на крилата е многу поеластична и може да се растегне многу повеќе за разлика од онаа кај цицачите.
Бидејќи лилјаковите крила се потенки од тие на птиците, лилјаците можат да маневрираат побрзо и попрецизно од птиците. Површината на крилото е исто така опремена со рецептори осетливи на допир наречени Меркелови клетки кои се присутни кај сите цицачи. Но, тие кај лилјаците се почувствителни (имаат дополнителни испакнатинки), со што му е овозможено на животното да регистрира информации од воздухот кој удира на нивните крила. Крилната мембрана на видовите кои ги користат своите крила за да фатат плен има додатни рецепторни клетки кои се чувствителни на истегнување на мембраната. Овие клетки се концентрирани во делови на мембраната кои ги надразнуваат фатените инсекти со своите крила.
Крилата на лилјаците служат како заштита кога животното одмара, но и како терморегулатори, загревајќи го телото. Тие служат и за намалување на телесната температура во текот на летот. Крилата поседуваат моќни мускули.
Меѓутоа, не сите лилјаци го користат летот како единствен начин на движење. Некои, како новозеландските Mystacinidae ги користат крилата и за копање, но и при трчањето и одењето.
Ехолокација
Лилјаците се ориентираат во просторот со ехолокација. На овој начин тие детектираат предмети или го наоѓаат пленот. Тоа е еден вид на биолошки "сонар". Кај малите лилјаци тој е доста софистициран, додека големите лилјаци повеќе ги користат сетилата за слух и мирис. Микролилјаците го запираат емитувањето на звуци кога се на место кое им е познато на нив и нивното семејство. Звуците кои ги испуштаат лилјаците се восприемливи за човечкото уво.
Микролилјаците емитуваат ултразвучни звуци со контракции на гркланот. Овие звуци се најразлични по својата честота, ритам, траење и интензитет. Тие се емитуваат преку устата или носот и се засилуваат со "носните плочки".
Фосилни наоди
Постојат неколку фосилизирани остатоци од лилјаци. Onychonycteris finneyi е еоценски лилјак кој бил најден во Грин Ривер формацијата од Јужна Дакота во САД во 2004 година. Оваа формација е стара 52 милиони години. Овој изумрен вид бил сместен во нов род и ново семејство кога бил опишан и објавен во Nature во 2008. Поседувал одлики кои укажуваат на тоа дека би можел да лета, но добро зачуваниот скелет покажува дека кохлеата од внатрешното уво не била толку развиена како кај денешните лилјаци, што значи дека тој немал добар слух. Ова е доказ за тоа дека летот кај лилјаците се јавил многу порано од ехолокацијата.
Фосилните останки од друг еоценски лилјак наречен Icaronycteris биле пронајдени во 1960 година.
IC 1819
IC 1819 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Лилјаци
Фосилни наоди
Изгледот и летот на лилјаците пред 52,5 милиони години биле различни од тие денес. Onychonycteris имал канџи на сите пет прсти, додека денешните лилјаци имаат најмногу две канџи кои се појавуваат на два прста од секоја рака. Тие имале и подолги нозе и пократки раце, слично на искачувачките цицачи кои висат на гранките, како мрзливците и гибоните. Крилата биле широки и кратки, што укажува на тоа дека не би можел да лета толку брзо како денешните видови. Наместо да ги придвижува крилата континуирано за време на летот, Onychonycteris веројатно најизменично ги придвижувал крилата и падобрански паѓал додека бил во воздухот. Ваквите физички одлики сугерираат дека овој лилјак не летал како модерните видови, туку прелетувал од гранка на гранка и го поминувал времето искачувајќи се или висејќи на гранките од дрвјата.
Систематика и еволуција
Лилјаците се цицачи. Постојат два подреда на лилјаци:
IC 1819
Откривање
Објектот е откриен на 8 ноември 1899 година од страна на Фридрих Карл Арнолд Швасман.
Лилјаци
Систематика и еволуција
Не сите големи лилјаци се поголеми од малите. Главните разлики меѓу двата подреда се:
IC 1819
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1819 е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 1819 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 37 м 2,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 55' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Лилјаци
Систематика и еволуција
Големите лилјаци јадат плодови, нектар или полен, додека повеќето мали лилјаци јадат инсекти. Други може да се исхрануваат со крв, мали цицачи, риби, плодови, полен или нектар. Големите лилјаци имаат добро развиена видна кора (визуелен кортекс) и покажуваат добра видна јасност, додека малите зависат од ехолокацијата за да се ориентираат во просторот и да го најдат својот плен.
IC 1819
Други поделби
Проучување на IC 1819 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42108.
Лилјаци
Систематика и еволуција
Филогенијата на различните групи на лилјаци е предмет на расправа. Традиционалната поделба на големи и мали лилјаци го отсликува гледиштето дека овие групи еволуирале независно една од друга долго време од заеднички предок кој веќе бил способен за лет. Оваа хипотеза ги признава разликите меѓу малите и големите лилјаци и укажува на тоа дека летот еволуирал само еднаш кај цицачите. Повеќето молекуларно-биолошки докази го поддржуваат гледиштето за монофилија на лилјаците.
IC 1819
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Лилјаци
Систематика и еволуција
Генетските истражувања укажуваат дека големите лилјаци потекнуваат од раниот Еоцен и треба да се сместат во рамките на четирите главни линии на мали лилјаци. Последователно, предложени се два нови подреда на лилјаци кои се основаат на молекуларни податоци. Новиот подред Yinpterochiroptera ги вклучува Pteropodidae или семејството на големи лилјаци, како и семејствата Rhinolophidae, Megadermatidae и Rhinopomatidae. Новиот подред Yangochiroptera ги вклучува сите останати семејства на лилјаци (од кои сите користат ларингална ехолокација). Овие два нови подредови се силно поддржани од статистичките тестови.
Харита Вибрандс
Харита Вибрандс (француски: Harita Wybrands) (1948, Белград) - француска писателка и сликарка.
Животопис
Вибрандс е родена во Белград, во 1948 година. Најраните години од детството ги поминала во Битола. Нејзиниот татко бил родум од Битола, од семејството Балабан, додека нејзината мајка била Србинка. Таа студирала филозофија во Белград и во Париз, каде се преселила во 1970 година.
Творештво
Вибрандс пишува филозофски есеи, а покрај тоа, таа преведува од македонски и српски на француски јазик. Има преведено над 15 поетски и прозни книги, вклучувајќи ги делата на Иво Андриќ, Луан Старова, Катица Ќулавкова итн. Исто така, таа се занимава и со сликарство.
Јајценосни животни
Јајценосни или овипарни животни се оние кои полагаат (несат) јајца, со малку или никаков ембрионски развој во телото на мајката. Ова е метод на биолошка репродукција на повеќето риби, водоземци, влекачи, сите птици и најголемиот број инсекти.
Историја на Мароко
Во текот пред околу 8.000 години, на просторот на денешен Мароко опстојувала т.н. Капсиска култура. Тогаш, Магреб не бил толку сув како што е денеска, и климата била поблага, која дополнително помагала за развој на човечката култура. Во текот на 12 век п.н.е. во Мароко живееле фенекијците, кои создавале голем број на пристаништа кои главно биле наменети за снабдување на фенекиските градови со сол и руда. Во тоа време, берберите веќе живееле во поголемиот дел од Северна Африка. Картагина воспоставила добри трговски односи и соработка со Фенекија. До 2 век п.н.е. на територијата на Северна Африка, а со тоа и на Мароко, постоеле неколку берберски царства кои биле зазимани од страна на Картагина и Римското Царство. Во 40 година, Римјаните успеале да ја анексираат денешната територија на Мароко, формирајќи ја провинцијата Тингитанска Мавританија. Во следните години започнало да се распространува христијанството по овие земји. Во текот на 5 век, Римксата империја ја изгубила провинцијата, и таа била под чести напади од страна на Визиготите, Византијци, Вандали и др. Кон крајот на 7 век, од истокот престигнале арапските освојувачи и го донеле исламот.
Јајценосни животни
Сувоземните животни ги полагаат јајцата откако е завршен процесот на внатрешно оплодување. Водните животни, како на пример рибите, ги полагаат јајцата пред оплодувањето, а мажјаците ја полагаат спермата на положените јајца, и така настанува надворешно оплодување.