cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еднопартиски период на Република Турција
Еднопартискиот период на Република Турција започнал со официјалното основање на земјата во 1923 година. Републиканската народна партија (ЦХП) била единствената партија помеѓу 1923 и 1945 година, кога била основана Националната партија за развој. После победата на првите повеќепартиски избори во 1946 година, Републиканската народна партија го загубила мнозинството пред Демократската партија на изборите во 1950 година. За време на еднопартискиот период, претседателот Мустафа Кемал Ататурк во повеќе наврати барал да се формираат опозициски партии против Републиканската народна партија за да се премине во повеќепартиска демократија; во 1930 година, Либералната Републиканска партија била основана, но ја распуштил нејзиниот основач. Прогресивната Републиканска партија исто така била основана во 1924 година од Ќазим Карабеќир, но била забранета по вклучувањето на нејзините членови во бунтот на шеикот Саид во 1925 година. И покрај напорите на Ататурк за воспоставување на само-пропагирачки повеќепартиски систем за време на неговото претседателствување, ова било воспоставено дури по неговата смрт во 1938 година.
1923-1938 година: Претседателство на Мустафа Кемал Ататурк
Со основањето на Република Турција започнале напорите за модернизација на земјата. Институциите и уставите на западните држави како Франција, Шведска, Италија и Швајцарија биле анализирани и прилагодени според потребите и одликите на турската нација. Нагласувајќи го недостигот на знаење на јавноста во врска со намерите на претседателот Мустафа Кемал (подоцна Ататурк), јавноста сметала дека земјата би можело да се врати повторно кон деновите на првите калифи. За да ги воспостави своите реформи, Мустафа Кемал ги ставил Февзи Чакмак, Ќазим Озалп и Исмет Инону на важни политички позиции. Мустафа Кемал ја промовирал својата репутација како ефикасен воен водач и ги поминал следните години, сè до неговата смрт во 1938 година, воведувајќи широки и прогресивни политички, економски и социјални реформи. Притоа, тој го претворил турското општество од тоа да се смета себеси како муслимански субјект на огромна империја во граѓани на модерна, демократска и секуларна национална држава.
По основањето на Либералната Републиканска партија од страна на Али Фети Окир, верските групи им се придружиле на либералите и, следствено, се случиле крвави пресметки, особено во источните територии на земјата. Либералната Републиканска партија била распуштена на 17 ноември 1930 година и не бил направен понатамошен обид за повеќепартиска демократија до 1945 година.
Опозиција, 1924-1927 година
Во 1924 година, додека „Прашањето на Мосул“ било на маса, Шеик Саид започнал да го организира бунтот на шеикот Саид. Шеик Саид бил богат курдски поглавар (племенски началник). Тој го истакнал прашањето за религијата; и не само што се спротивставил на укинувањето на калифатот, туку и на усвојувањето на граѓанските кодови засновани врз западните модели, затворањето на верските служби, забраната за полигамија и новиот задолжителен граѓански брак. Тој ги насочил своите следбеници против политиките на владата, за која сметал дека е против ислам от. Во обид да се врати исламскиот закон, неговите сили се движеле низ селата, зазеле владини канцеларии и марширале по важните градови Елазиг и Дијарбакир. Членовите на владата го сметале бунтот на шеикот Саид како обид за контрареволуција. Тие побарале итна воена акција за да се спречи нејзиното ширење. „Законот за одржување на јавниот ред“ бил донесен за да се справи со бунтот на 4 март 1925 година. Тоа и дало на владата исклучителни овластувања како на пример да затвори субверзивни групи (законот на крајот бил укинат на 4 март 1929 година).
Имало и парламентарци во ГНА кои не биле задоволни од овие измени. Имало толку многу членови кои биле осудени како симпатизери на опозицијата на приватниот состанок на Републиканската народна партија (ЦХП), што Мустафа Кемал го изразил својот страв ставувајќи се на страната на малцинското мислење во својата партија. Тој одлучил да не ја расчисти оваа група. После цензуралното движење, се појавила шанса да има отцепена група, Ќазим Карабеќир, заедно со неговите пријатели, формирале таква група на 17 октомври 1924 година. Цензурата станала гласање за доверба на ЦХП за Мустафа Кемал. На 8 ноември предлогот бил одбиен со 148 гласови кои гласале против, 18 биле за и 41 гласови биле отсутни. ЦХП имала само едно место во парламентот. Откако мнозинството од ЦХП го избрала, Мустафа Кемал изјавил: „Турската нација е цврсто решена да напредува бестрашно кон патот на републиката, цивилизацијата и напредокот“.
На 17 ноември 1924 година, отцепената група официјално ја основала Прогресивната Републиканска партија (ПРП) со 29 пратеници и започнал првиот повеќепартиски систем. Економската програма на ПРП сугерирала либерализам, за разлика од државниот социјализам на ЦХП, а нејзината социјална програма се засновала на конзервативизам за разлика од модернизмот на ЦХП. Водачите на партијата во принцип силно ја поддржувале Кемалистичката револуција, но имале различни мислења за културната револуција и принципот на секуларизмот. Партијата не била против главните позиции на Мустафа Кемал, како што е наведено во својата програма. Програмата ги поддржала главните механизми за воспоставување секуларизам во земјата и граѓански закон, или, како што е наведено, „потребите на староста“ (член 3) и униформниот систем на образование (член 49). Овие принципи ги поставиле водачите уште на почетокот. Единствената легална опозиција станала дом за сите различни ставови во земјата.
Во текот на 1926 година, во Измир бил откриен заговор за атентат врз Мустафа Кемал, потекнат од поранешен заменик, кој се спротивставувал на укинувањето на Калифатот. Овој процес се претворил во истрага на планерите на овој обид но всушност овој момент се искористил за да се поткопат оние со различните погледи во врска со културната револуција на Кемал. Истрагата донела пред Трибуналот голем број на политички противници, вклучувајќи го и Карабеќир, водачот на ПРП. Голем број преживеани водачи на Комитетот за унија и напредок, кои биле во најдобар ред втори по ранг во турското движење, вклучувајќи ги Кавид, Ахмед Шкри и Исмаил Канбулат, биле прогласени за виновни за предавство и обесени. За време на овие истраги постоела врска што била откриена меѓу членовите на ПРП и бунтот на шеикот Саид. Партијата била распуштена по резултатите од судењето. Сепак, моделот на организирано спротивставување бил скршен. Оваа акција претставувала единствената широка политичка чистка за време на претседателството на Ататурк. Мустафа Кемал за настаните изјавил: „Моето смртно тело ќе се претвори во прашина, но Република Турција ќе трае вечно“,по обидот за атентат.
Реформи
Земјата забележала стабилен процес на секуларна западност која вклучувала обединување на образованието; прекинување на верските и другите титули; затворање на исламските судови и замена на исламскиот канонски закон со секуларен граѓански законик, моделиран по Швајцарија и казнен законик, моделиран по италијанскиот казнен законик; признавање на еднаквост меѓу половите и давање на целосни политички права на жените на 5 декември 1934 година; јазична реформа иницирана од Асоцијацијата на турски јазик ; замена на отоманската турска азбука со новата турска азбука добиена од латинската азбука ; закон за облекување (носењето фес било забрането); законот за имиња на семејства ; и многу други реформи.
Попис од 1927 година
Првиот попис на републиката бил спроведен во 1927 година. Пописот собрал податоци за писменоста, економски и социјални вредности.
Опозиција, 1930-1931 година
На 11 август 1930 година, Мустафа Кемал одлучил повторно да проба да создаде повеќепартиско движење и го замолил на Али Фетхи Окјар да основа нова партија. Тој инсистирал на заштита на секуларните реформи. Сосема новата Либерална републиканска партија успеала во целата земја. Без воспоставување на вистински политички спектар, партијата уште еднаш станала центар на спротивставување на реформите на Ататурк, особено во однос на улогата на религијата во јавниот живот.
На 23 декември 1930 година се случиле неколку последователни насилни инциденти, започнувајќи со бунтот на исламските фундаменталисти во Менемен, мал град во егејскиот регион. Овој таканаречен инцидент во Менемен се сметал за сериозна закана против секуларните реформи.
Во ноември 1930 година, Али Фетхи Окјар ја распуштил сопствената партија, откако ја видел заканата за зголемениот фундаментализам. Мустафа Кемал никогаш не успеал да воспостави долготраен повеќепартиски парламентарен систем за време на неговото претседателствување. Продолжениот повеќепартиски период на Република Турција започнал во 1945 година. Во 1950 година, Републиканската народна партија го ослободила мнозинството пред Демократската партија, откако ги загубила изборите во 1950 година. Постојат аргументи дека Кемал не промовирал директна демократија доминирајќи ја земјата со своето единствено партиско владеење. Причината за неуспешните експерименти со плурализам во овој период е тоа што не сите групи во земјата се согласиле на минимален консензус во однос на споделените вредности (главно секуларизмот) и споделените правила за решавање на конфликти. Како одговор на ваквите критики, биографот на Мустафа Кемал, Ендру Манго рекол: „Меѓу двете војни, демократијата не можеше да се одржи во многу релативно побогати и подобро образовани општества. ''Просветлениот авторитаризам на Ататурк остави разумен простор за слободни приватни животи. Повеќе не можеше да се очекува во неговиот живот''. “ И покрај тоа што, на моменти, не се чинело дека е демократ во своите постапки, тој секогаш ја поддржувал идејата за градење граѓанско општество ; систем на тоталитет на доброволни граѓански и социјални организации и институции кои претставуваат основа за функционирање на општеството, наспроти структурите поддржани од силата на државата. Во еден од своите многубројни говори за важноста на демократијата, Мустафа Кемал во 1933 година рекол:
Масакри
Масакрот „Зилан“   бил масакар на илјадници курдски жители во долината Зилан во Турција на 12/13 јули 1930 година, за време на востанието на Арарат, во кое учествувале 800-1500 вооружени лица.
Масакрот Зилан се случил во долината Зилан или Зејлан (курдски: Geliyê Zîlan, турски: Zilan Deresi, Zeylân Deresi) сместена на северот на градот Ерциш во провинцијата Ван. Масакрот се случил во јули 1930 година, пред Третата операција на Арарат (турски: üçüncü Ağrı Harekâtı, 7-14 септември 1930 година), што претставувало воена операција на турскиот IX корпуси под команда на Ферик ( генерал-полковник ) Салих (Омуртак ) против востаниците на планината Арарат. Бројот на убиени во масакрот варира според различни извори. Според дневниот весник Cumhuriyet (16 јули 1930 година), загинале околу 15.000 луѓе. Во извештајот на Хасан Хашијар Серди (1907 - 14 септември 1985 година), писател и учесник во востанието на Арарат, се вели дека биле убиени 47.000 селани од 18 села. Ерменскиот истражувач Гаро Сасуни напишал дека биле масакрирани 5.000 жени, деца и стари лица. Конечно, според Берлинер Тагеблат, Турците во областа Зилан уништиле 220 села и масакрирале 4500 жени и стари лица.
Масакрот „Дерсим“ се случил во 1937 и 1938 година во Дерсим, денес наречен провинција Тунџели, во Турција. Востанието било дигнато од страна на локалните етнички малцински групи против законот за преселување на Турција од 1934 година. Илјадници Курди и Зази загинале, а многу други биле внатрешно раселени поради конфликтот.
Надворешна политика
Надворешната политика на Ататурк била усогласена со неговото мото - „мир дома и мир во светот“. перцепција на мирот поврзана со неговиот проект за цивилизација и модернизација.
Турција била примена во Лигата на нациите во јули 1932 година.
1938-1950 година: Инону
Политиките на Инону не предвидувала целосното потиснување на изразувањето или целосно претставничката демократија: тој лично го принудил системот да воведе повеќепартиска политика. Политиката на Анадолија не попуштила на личната политика заради геополитичката позиција.
Политика пред Втората светска војна
Во 1938 година турската војска влегла во сирискиот Санџак Александрета и ги протерала повеќето нејзини арапски и ерменски жители. Распределбата на местата во провинциското собрание се засновало на пописот од 1938 година што го направиле француските власти под меѓународен надзор: од 40 места, 22 им биле дадени на Турците, девет за Алавитските Арапите, пет за Ерменците, две на Сунитските Арапи и две на христијанските Арапи според популацијата на соодветните етникуми. Собранието било избрано во летото 1938 година, а француско-турскиот договор со кој се решил статусот на Александрета, бил потпишан на 4 јули 1938 година. На 2 септември 1938 година, собранието го прогласло санџакот за Република Хатај. Републиката траела една година под заеднички француски и турски воен надзор. Името „Хатај“ го предложил Ататурк и владата била под турска контрола. Претседателот Тајтур Сокмен бил член на турскиот парламент, избран во 1935 година (претставувајќи ја Антакија (грчки: Αντιόχεια) и премиерот д-р Абдурахман Мелек, исто така бил избран во турскиот парламент (претставувајќи го Газиантеп)) во 1939 година, додека сè уште ја одржувал премиеротската функција. Во 1939 година, по народниот референдум, Република Хатај станала турска провинција.
Политика во Втората светска војна
За време на Втората светска војна, Турција првично одржувала политика на активна неутралност во текот на целата војна. Во 1939–41 година, таа потпишала договори со (прво) Британија и Франција и (второ) Нацистичка Германија.
Како резултат на геополитичките тензии меѓу Турција и Советскиот Сојуз, Западните сојузници обезбедиле стимулации за Турција да се дистанцира од Германија.
На 23 февруари 1945 година, кога поразот на Оската се чинел неизбежен, турската влада објавила војна на Германија и Јапонија. Со тоа, таа си осигурила членство во новоформираната ООН. Сепак, турските сили не учествувале во какви било активности за време на војната.
Водовишта
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 58 километри јужно од градот Драма и на 13 километри југозападно од Доксат.
Селото се наоѓа на надморска височина од 50 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 583 жители
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Агија Параскеви.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 64 грчки семејства со 274 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 329 лица, додека во 1940 година селото броело 388 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 707 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 789 жители, во 1971 година имало 647 жители, во 1981 година имало 618 жители, додека во 1991 година имало 601 жител. Денеска, населението на селото е 454 жители според пописот од 2011 година.
Џулијан Хаксли
Џулијан Хаксли (англ. Julian Sorell Huxley; Лондон, 22 јуни 1887 — Лондон, 14 февруари 1975) бил англиски еволуциски биолог, хуманист и интернационалист.
Тој ја истакнувал природната селекција како примарна сила во еволуцијата и бил водечка фигура на синтетичката теорија за еволуцијата во првата половина на XX век. Бил секретар на Зоолошкото здружение на Лондон (од 1935 до 1942), прв претседател на УНЕСКО (1946-1948), дал придонес во основањето на Меѓународната хуманитарна и етичка унија (1952), бил основач на Светскиот фонд за природа (1961), претседател на Британското здружение на хуманисти (1963-1965), член на Кралското друштво од Лондон.
Џулијан Хаксли бил познат по претставувањето на науката во книги и статии, како и на радио и телевизија. Ја добил УНЕСКО-вата награда Калинга за популаризирање на науката (1953), Дарвиновиот медал кој го доделува Кралското здружение (1956) и Дарвин-Волесовиот медал кој го доделува лондонското Линеово здружение (1958). Истата година ја добил и титулата сер, стотина години откако Чарлс Дарвин и Алфред Волес ја објавиле теоријата на еволуција. Ја примил и посебната награда Ласкер која ја доделува фондацијата Ласкер (1959).
Џулијан Хаксли потекнувал од познатото семејство Хаксли. Некои од членовите на ова познато семејство се: Томас Хаксли (дедо на Џулијан, силен поддржувач и пријател на Чарлс Дарвин и изумител на поимот агностик), Олдос Хаксли (брат на Џулијан, автор на научнофантастичниот роман „Прекрасниот Нов Свет“ од 1932), Ендрју Хаксли (полубрат на Џулијан, физиолог, биофизичар и добитник на Нобеловата награда за физиологија или медицина во 1963) и други.
Негови научни интереси, според неговите бројни издадени книги, се: додворувањето кај птиците, биологијата на раковите, мравките, генетиката, екологијата, еволуцијата и зачувувањето на природата. Иако работел и бил успешен на многу полиња во биологијата, главна тема во неговата работа била еволуцијата.
Хаксли многу патувал по Европа, Африка и САД. Тоа му овозможило да учи од други научници, природонаучници и администратори, но и да влијае на нив. Во САД се сретнал со други еволуционисти во критично време кога се преиспитувала природната селекција. Во Африка влијаел на колонијалните администратори во врска со образованието и зачувувањето на природата. Пишувал за загрозените видови, што влијаело на основањето на Светскиот фонд природа. Во Европа, преку УНЕСКО, бил во центарот на повоената преродба на образованието. Како претседател на УНЕСКО можел да го придвижи образованието, да врши контрола на популацијата и зачувување на природата.
Синтетичка теорија за еволуцијата
Џулијан Хаксли имал голем придонес во создавањето на синтетичката теорија на еволуцијата, играл значајна улога во неа и ја популаризирал.
Поими
Во научните кругови, Хаксли вовел низа на поими кои денес нашироко се употребуваат во современата наука:
Александар Блатник
Александар Блатник (Заечар, 1 октомври 1944 - Ниш, 20 октомври 2016) бил српски архитект, карикатурист, графичар, дизајнер и писател кој живеел и работел во Ниш во Заводот за заштита на спомениците на културата. Член бил на сликарско-графичката секција на УЛУПУДС, со титула „истакнат уметник“. Носител бил на наградата за животно дело УЛУПУДС.
Блатник е еден од најпознатите карикатуристи во Србија, кој не само како карикатурист туку и сликар, графичар и дизајнер имал над 400 групни изложби во земјата и странство и над 30 самостојни изложби во галерии во Србија и во светот. Тој цртал карикатури за печатените медиуми во Србија и за неколку телевизиски станици. Носител е на преку 80 престижни домашни и светски награди за карикатура и сликарство.
Благодарение на неговиот богат опус, а особено неговите дела со теми од секојдневниот живот, но и оние со дневно-политичка тематика... Блатник влијаел на уметничкото творештво и образованието на многу карикатуристи во Србија, се вели во објаснувањето на наградата за животно дело УЛУПУДС.
Живот и творештво
Александар Блатник е роден во Заечар, но многу брзо по школувањето животот се врзал за Ниш, каде трајно се населил и каде живеел и работел долги години.
По професија е архитектонски инженер, а во оваа професија постојано учествувал во реставрација на цркви и историски споменици додека работел во Заводот за заштита на спомениците на културата во Ниш, а карикатурата и сликарството биле негова голема љубов и страст, кои за четириесет и повеќе години, успешно окупирана (1973-2013). Првата карикатура како војник Александар Блатник ја нацртал за време на воениот рок во Панчево во 1971 година, а својата работа ја продолжил како карикатурист, така што денес е едно од најпознатите имиња меѓу српските карикатуристи.
Писател или уметник кој слика книги?
Покрај карикатурата и сликањето масло на платно, Блатних во последните десет години пишува книги, во кои, како и во неговите слики, доминираат кловновите. За неговото сликарство, Блатник вели:
А за своето создавање книги Блатник вели: дека не пишува книги, туку само го копира животот, за да ги спаси од заборав познатите личности на Зајечар, Књажевцаќ Ниш, во овие ликови гледа познати ликови, или вистински луѓе (како ги нарекува), од животот на едно дело, кое, за разлика од урбанизмот и инфраструктурата, ја формирало својата душа, без која градовите не можат да опстанат.
Втора деценија 21 век
Блатник со неверојатна леснотија навлегувал во ликот на прикажаната личност и многу вешто како добар познавач на човечките души, стручно ги истакнувал малите човечки маани или слабости и многу вешто на прикажаните личности им додавал само своја доза на духовит хумор или сатира.
Сликите на Александар Блатник од оваа фаза покажуваат дека во неговиот опус, како и кај големите сликари како Лотрек, Пикасо, Дали, Модиљани и Фрида Кало, има многу карикатура.
Изложба „Приближи се до окото на пилотот“
За време на НАТО бомбардирањето на Југославија, Блатник организирал изложба на карикатури на отворено на тема бомбардирање на НАТО на покривот на хотелот Амбасадор во Ниш, во знак на протест против бомбардирањето на Ниш.
Со изложување на антивоени слики на покривот на зградата, Блатник сакал симболично, „да им ги приближи на окото на пилотите“ кои во тие денови постојано прелетувале и го бомбардираа Ниш, неговите пораки изразени во карикатури и да укаже на бесцелноста и нехуманоста на бомбардирањето невини граѓани.
По бомбардирањето, Блатник во својата публикација објавил карикатури од оваа изложба, во кои ги наведувал причините за нивното потекло, тешкотиите и начинот на прикажување.
Тој ненадејно починал ноќта на 20 октомври 2016 година на 73 години од животот. Погребан бил на гробиштата во Ниш. Зад себе ги оставил синот Иван, уметник кој тргнал по стапките на својот татко и сопругата.
Блатник и Блатник
Својот непоколеблив, специфичен, експресивен и донекаде „безобразен“ сликарски израз, кој несебично го користел во своето обраќање до љубителите на уметност, Александар Блатник му го пренел на својот син единец Иван Блатник, дизајнер, карикатурист и сликар (млад, љубопитен и лично ненаметлив но суштински чувствителен и креативен уметник, помлада генерација, совршени вештини за цртање и дизајн).
Во изминатите неколку години (во втората деценија 21 век) Александар и Иван Блатник, покрај заедничкото учество на многубројни колективни изложби, ги изложуваат своите дела, сликајќи по сликање, и на самостојни изложби под наслов „Блатник и Блатник“ („Блатник и Блатник“).
Додека Александар Блатник во своите дела недвосмислено поврзувал херои и ликови како оние од нашето секојдневие (Зоран Радмиловиќ, Бора Јерете, Новак Ѓоковиќ...), и оние од минатото (Тулуз Лотрек, Модилјани, Пикасо), се чини дека ја доведувал во прашање етиката на моралот и монотонијата на воспоставените животни норми, додека неговиот син Иван Блатник до одреден степен ги следел идеите на неговиот голем татко, заедно со неговите слики подеднакво изложени дела имаат и нова верзија на набљудување сликарски генијалци и големи луѓе.
Додека Александар Блатник си поигрувал со човечката природа во своите слики, преку ликовите на големите умови 20. век, тој многу вешто користејќи боја и сликарство, алудирал на нивните маани, доблести, желби, слабости, но и на минливоста на животот.
Дотогаш, Иван Блатник го „отворал прашањето“ за двојноста на човековата природа и поларизираните страни на личноста, ставајќи ги во спротивната, колористички експресивна страна на геоматски и монохроматски совршено изведени изведби, обичниот човек го прикажувал преку примерите на светските великани. Тесла, Немања Радуловиќ, Пикасо... или како што вели Јован:
Награди
Александар Блатник имал освоено над 80 награди во земјата и во светот, од кои најважни се:
Публикации
Александар Блатник имал објавено тринаесет публикации на свои карикатури:
И една книга со есеи:
NGC 3552
NGC 3552 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3552 се споменува и како MCG 5-27-3, CGCG 155-85, CGCG 156-6, DRCG 23-33.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3552 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3552 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3552 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33932. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Биљаник
Биљаник или Билјаник — раселено село во Општина Новаци, чиј атар се издига до сртот на Селечка Планина. Се наоѓа источно од Битола, десно од патот кои води за битолскиот дел на Мариово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало на западните падини на Селечка Планина, на околу пет километри од општинското средиште Новаци и на 15 километри источно од градот Битола. Поради ширењето на Рудникот Суводол, селото било плански раселено, односно жителите добиле куќи и имоти во населбата Горно Оризари.
Историја
Во XIX век, Биљаник било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г Баљаник (Баляникъ) имал 160 жители, сите Македонци христијани. На почетокот на XX век селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото Баљаник (Баляникъ) имало 152 жители, сите Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото броело 318 жители во 1961 година, додека во 1994 година живееле 107 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Билјаник немало жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Биљаник било македонско православно село, родовите во селото се доселени, кое е целосно иселено. Едни се доселени до крајот на турското владеење, а други потоа.
Родови доселени до крајот на турското владеење се: Шалевци (3 куќи), Клечковци (2 куќи), Шиндевци (2 куќи), Ќиревци (1 куќа), Лазаровци (1 куќа), Нешковци (1 куќа), Шалеман (1 куќа) и Голевци (1 куќа) сите овие родови се доселелички со непозната старина.
Родови доселени после турското владеење се: Димовци (2 куќи) доселени се 1912 година од Гнеотино; Секуловци (1 куќа) доселени се 1935 година исто така од Гнеотино; Неделковци (2 куќи) доселени се 1941 година од Долна Чарлија; Трајковци (1 куќа) доселени се 1942 година од Орехово, подалечно потекло имаат од Рапеш, Мариово; Шумковци (2 куќи) доселени се од селото Вирово, Железник во 1946 година; Димитриовци (2 куќи), Марковци (2 куќи),      Симоновци (2 куќи), Спасе (1 куќа), Најдовци (1 куќа) и Јоше (1 куќа) доселени се од селото Боиште, Железник во 1946 година; Николовци (2 куќи) доселени се од селото Куратица, охридско во 1946 година; Златановци (1 куќа) доселени се од селото Церово, Железник во 1946 година; Поповци (1 куќа) доселени се од селото Лесково, Железник во 1946 година; Крсте (1 куќа), Качакот (1 куќа) и Тренчо (1 куќа) доселени се од некое село во Железник; Дончо (1 куќа) доселени од Кичевско.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 164 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на салата на селото Новаци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 50 гласачи.
Воејков Леден Гребен
Воејков Леден Гребен (Шельфовый ледник Воейкова, Voeykov Ice Shelf) — леден гребен на брегот помеѓу Полдинговиот Залив и ’ртот Гудинаф на Антарктикот. Искартиран е од Советската антарктичка експедиција во 1958 г. и наречен по рускиот климатолог Александар Воејков (1842–1916).
Косеч
Косеч (словенечки: Koseč) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Луј-Шарл Барбара
Луј-Шарл Барбара (француски: Louis-Charles Barbara, 1822, Орлеан - 1868, Париз) бил француски писател.
Творештво
Барбара пишувал новели и романи, а најпознато дело му е „Возбудливи повести“ (Histoires émouvantes).
Дајен
Дајен — град и општина во Катар. Општината била создадена во 2004 година со спојување делови од Ум Салал и Хор. На север се граничи со Хор, на запад со Ум Салал, на југ со Доха и на исток излегува на Персискиот Залив.
Дањски Брод
Дањски Брод (Vau i Dejës, Вау и Дејас) — град во Скадарскиот округ, северна Албанија. Има население од 8.117 жители, додека пак целата општина брои 30.438 жители.
Наречен е по бродот преку реката Дрим недалеку од средновековната српска тврдина Дањ (алб. Danjë/Dejë). Денес на местото се наоѓа истоименото вештачко езеро Дањски Брод (Liqeni i Vaut të Dejës).
Праморица
Праморица (Πραμόριτσα) — река во областа Населица, Егејска Македонија, десна и втора по големина притока на Бистрица по Венетик.
Реката се смета за една од најубавите во денешна Грција. Извира од планината Горуша над с. Жупан и начелно тече во источен правец, но притоа правејќи многу свиоци и повеќепати менувајќи го правецот. Завршува како притока на Бистрица кај с. Трапезица.
Романска делегација во посета на Битола
Романска делегација во посета на Битола е филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1911 година со должина од 2 минути. Иако се работи за дел од една целина - Романска делегација во посета на Македонија - Милтон Манаки, при идентификацијата на филмовите, овој материјал го спомнува трипати. Снимен е во стандард техника, без звук, во црно бела форма и на 35мм филм.
Кратка содржина
Романска делегација во посета на Битола почнува со пристигнувањето на делегацијата со кочии во Битола и завршува со престојот на истата во овој град.
Крис Енџел
Кристофер Николас Сарантакос (роден на 19 декември, 1967), попознат по неговото уметничко име како Крис Енџел (Сriss Angel) е американски магионичар, музичар, менталист, хипнотизер, каскадер, и актер. Најпознат е по неговото телевизиско шоу Criss Angel Mindfreak.
Дискографија
Своите албуми Крис Енџел ги снимаше во APITRAG Records.
Шамбор (дворец)
Дворецот Шамбор (Château de Chambord) кај Шабмор (департман Лоар и Шер) е еден од најпознатите и најубавите дворци во светот познат по својата варијанта на француска ренесансна архитектура, комбинирана со средновековна традиција.
Дворецот се наоѓа во долината на Лоара во северозападна Франција,сместен помеѓу градовите Тур и Орлеан.
Дворецот Шамбор е најголем меѓу дворците во долината на Лоара,иако првичната намена му била да биде павиљон за лов на кралот Франсоа I. Дворецот вкупно располага со 440 соби и парк од 4563 ha. Дворецот во 1981 година е ставен под заштита на УНЕСКО.
Карија
Карија во старогрчката митологија била нимфа хамадријада на ореово дрво.
Митологија
Освен нимфи, позната е и Карија, ќерка на Дион, кралот на Лаконија и Ифитеја. Кога на дворот престојувал Дионис, се вљубил во Карија, а и таа во него. Затоа повторно дошол во посета на Дион под изговор да го посвети храмот кој  кралот му го подигнал. Меѓутоа, нејзините две сестри се обиделе да ги разделат и не престанувале ниту кога тој им открил дека е бог. Затоа тој ги казнил со лудило и тие заминале на планината Тајгет, каде се претвориле во камења. Карија се претворила во орев. Според други извори, нивната љубов ја спречила нејзината изненадна смрт во Карија. Дионис жалел поради тоа, но не можел да ја врати во живот. Наместо тоа ја претворил во дрво орев. Артемида на кариинитеземјаци им ја донела веста за нејзината смрт, поради што го добила епитетот Артемида Каријатида. Исти извори наведуваат дека Карија е поврзувана со титанката Метида.
Кред (Кобарид)
Кред (словенечки: Kred) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Бреза (Берово)
Бреза — населба од доцноантичкото време. На 12 километри источно од Берово, на простор од околу 300×200 м се среќаваат фрагменти од римски покривни ќерамиди, питоси и керамички садови. Овде се најдени неколку римски и старохристијански монети кои се чуваат во Музејот на Македонија.
Аеробик
Историја
Терминот и специфичниот метод на вежбање се воведени од страна на Д-р Кенет Купер — физиолог и Полк. Полин Потс — физиотерапевт, дваjцата од воздухопловството на САД. Д-р Купер, познат промотор на вежбањето, бил лично и професионално зачуден зошто некои луѓе со одлична мускулна сила се склони на слабо извршување на задачи, како што е трчањето на долги патеки, пливање и возење на велосипед. Тој почнал систематски да ја мери работата на човекот употребувајќи статичен велосипед и почнал да ја мери одржливата способност во однос на можноста на човекот да троши кислород. Неговата револуционерна книга, Аеробик, била објавена во 1968 година, а содржела научни програми за вежбање, со помош на трчање, пешачење, пливање и возење велосипед. Книгата била објавена во погоден историски момент, кога се зголемила слабоста и неактивноста кај општата популација и се јавила потреба за вежбање. Таа станала бестселер. Податоците на Купер обезбедиле научна основа за скоро сите современи аеробик програми, повеќето од кои се засновани врз еквивалентноста на трошење на кислород.
Аеробик гимнастика
Аеробик гимнастиката, позната и како спортски аеробик и натпреварувачки аеробик, е вид на натпреварувачки аеробик кој вклучува кореографија, ритмика и гимнастички акробации со елементи на аеробик. Вежбањето е поделено во категории според возраст, пол и групи (поединечни, мешани парови и тројка) и се оценува според следниве елементи: динамична и статична сила, скокови и прескокнувања, удирање, рамнотежа и еластичност. Десет вежби се задолжителни: четири постојани високи удари со нога. Најмногу десет елементи од следниве типови се дозволени: склекови, потпирање и рамнотежа, удари и шпаги, скокови и прескокнувања. Елементи со превртување, како што се стој на раце, премет, салто на назад, а високи салта се забранети. Бодувањето е преку оценување на уметничкиот квалитет, креативност, извршување и тешкотијата на рутините. Има државни, национални и меѓународни натпревари по спортскиот аеробик, но не е Олимписки спорт. Аеробикот е потребен за да се зацврснат мускулите и да помогне кај вежбите со дишење.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Едрениково
'''„Св. Ѓорѓи“''' — христијански храм кој се наоѓа во село Едрениково, Општина Василево.
Црквата била изградена во 2003 година а осветена во 2007 година.
Посебни окрузи во Токио
Посебни окрузи (特別区, токубецу-ку) — 23 општини што го сочинуваат градот Токио во Јапонија. Заедно го зафаќаат подрачјето на градот Токио пред да биде укинат како една целина во 1943 г. Денес е тој се смета за метропола составена од повеќе целини, чија структура е пропишана со Законот за локална автономија. Ваквата поставеност постои само во Токио.
Сите окрузи имаат свои управи и немаат една врховна управа, со исклучок на работите што се во надлежност на Метрополската управа на Токио. Зафаќаат вкупна површина од 622 км² и имаат 9.007.407 жители.
__БЕЗСОДРЖИНА__
Туројо
Туројо или (сурајт, суројо) — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици и во подгрупата на современите источни арамејски јазици како и дел од современиот западен сириски јазик. Овој јазик се зборува во источна Турција како и во некои делови на од Сирија. Говорниците на овој јазик се членови на Сириската православна црква. Самиот збор туро (ṭuro) означува планина, а истовремено во Турција и постои планина по име туројо која се наоѓа во близина на градот Тур Абдин. Постаро име кое било користено за овој јазик е урајт ( urayt). Во моментот, сѐ уште нема докази зошто точно на овој јазик му било променето неговото име. Овој јазик најмногу се зборува во Турција и Сирија, како и во Аргентина, Австрија, Белгија, Бразил итн.
Брег на Принцот Олав
Брег на Принцот Олав (Kronprins Olav Kyst, Prince Olav Coast) — дел од бреговата линија на Земјата на Кралицата Мод на Антарктикот. Се наоѓа помеѓу источниот пристап кон заливот Лицов-Холм, обележан со брежниот агол 40° ИГД и ледникот Шинан (44° 38' ИГД).
Откриен е од капетанот Јалмар Рисер-Ларсен во јануари 1930 г. со авионски прелет од бродот „Норвегија“ и наречен по идниот крал Олав V. На запад од него се наоѓа Брегот на Принцот Харалд.
Единаесетта пешадиска македонска дивизија
Единаесетта пешадиска македонска дивизија била дивизиjа во составот на бугарската војска за време на Првата светска војна, во коjа се наоѓале над 30.000 Македонци.
Основање и состав
Идејата за таква дивизиjа била на раководството на ВМРО и кругот околу Александар Протогеров. Наредбата за нејзиното создавање била донесена на 22 август 1915 година, а името Единаесетта македонска било дадено на 12 септември истата година.
Фактичката организацијата била спроведена во текот на општата бугарска мобилизациjа меѓу 1 и 4 септември. Составот вклучувал седум полкови, шест пешадиски, нарекувани 1-6 македонски полкови, и еден артилериски полк.
На првиот ден на војната во дивизиjата имало 34.745 офицери и војници. Офицерите во дивизиjата исто биле претежно од Македонија.
Воени деjствија
Во есента на 1915 година Единаесетта пешадиска македонска дивизиjа нападнала Србија во правец кон Вардарска Македонија во составот на Втора бугарска армиjа и имала значајно учество во успешните битки кај Струмица, Кавадарци, Неготино и Криволак против српски и француски експедициски трупи.
Во 1916 дивизиjата била префрлена на источниот сектор на Македонскиот фронт, каде успешно извршила напад во текот на бугарската офанзива меѓу реката Места и реката Струма против британските експедициски трупи. Во 1917 воените деjства продолжиле, а во 1918, кога одделни бригади биле префрлени во составот на неколку различни позиции, дел од неа учествувал во успешната заштитна Битка кај Дојран на 18 и 19 септември 1918, во која биле победени многу посилни британски и грчки трупи.
Потоа во текот на офанзивата на Антантата во Вардарска Македонија Единаесетта пешадиска македонска дивизија отстапила во добар ред до денешниот Благоевград каде била демобилизирана, а во април 1919 година била конечно распуштена.
Шаховски самоучител
Шаховски самоучител е шаховска книга, дело на познатиот руски велемајстор Јури Авербах. Книгата е напишана во 1970 година и претставува одлично помагало, кое се препорачува за оние кои немаат големо шаховско искуство и познавање. Преку општите принципи, правила и анализи читателот е подготвен да ги разбере најзначајните шаховски елементи. Книгата е напишана на руски јазик.
Содржина
Делото е поделено во два дела. Првиот се состои од 44 тематски лекции, во кои е објаснета и со соодветни примери поткрепена шаховската материја. Во вој дел постојат и тестови, со цел утврдување на знаењето стекнато врз основа на претходно совладаната материја. Вториот дел е насловен „Основи на шаховската естетика“, и во него повеќе се обрнува внимание на примена на основните шаховски сознанија во текот на шаховската партија. Главно, вториот дел претставува збир на коментари анализи на најпознатите шаховски партии, кои може да послужат како пример.
Јужна Америка
Јужна Америка зафаќа површина од околу 17,818,508 км2 и има население од околу 355,070,540 жители. Според овие податоци, Јужна Америка е на четврто место во светот во секоја од овие две категории, по Евроазија, Африка и Северна Америка.
Географија
Најистурените координати на Јужна Америка се:
Јужна Америка е претежно низински континент. Најголемите планини се наоѓаат на запад, а тоа се Андите. Највисока точка на континентот е врвот Аконкагва (во Аргентина, на Андите), додека најниската се наоѓа во Амазонската низина (Бразил). Најголема (најполноводна) река е Амазон. Најголемо езеро во Јужна Америка е езерото Титикака кое се наоѓа во Перу.
Откривање
Откритијата на Јужна Америка, главно, ги вршеле шпански и португалски морепловци. Магелан, при своето пловење околу Земјата, прв пловел покрај источните брегови на Јужна Америка. При непосредното откривање, важна улога имал истражувачот Педро Кабрал во 1500 година, кој стигнал и посетил некои делови на Бразил. Поради тоа што бил поранешна португалска колонија, во Бразил, денес, се зборува португалскиот јазик. Западните брегови ги истажувал Франсиско Писаро, а во внатрешноста на Јужна Америка прв продрел Гонсалес Писаро. Така, поголемиот дел од земјите на Јужна Америка паднале под шпанска колонијална власт. Подоцна, во XIX век, тие прогласиле независност, но шпанскиот јазик останал како официјален скоро во сите земји од Средна и од Јужна Америка, освен во Бразил.
Држави во Јужна Америка
Во Јужна Америка се наоѓаат дванаесет независни и меѓународно признати држави и две територии:
Геологија
Јужна Америка настанала со одделување од огромното копно Гондвана, која ги зафаќала и денешна Африка, Индискиот потконтинент и дел од Антарктикот. Поконкретно, таа се издвоила од Африка, за што ни сведочи и денешниот облик на континентот. Овој континент се споил со Средна Америка (а со тоа и со Северна) со формирањето на Панамскиот Провлак.
Релјеф
Јужна Америка се состои од три природни релјефни целини:
Брегова разгранетост
Јужна Америка се одликува со помалку разгранета брегова линија меѓу континентите на Земјата. Позначајни се делтата на Амазон, заливот Ла Плата, неколку помали заливи во јужните делови на Аргентина и некои помали острови во јужните делови на континентот.
Клима
Климатските одлики во Јужна Америка се тесно зависни од климатските појаси. Бидејќи низ Јужна Америка поминува екваторот, поголемиот дел од континентот се одликува со тропски и суптропски климатски одлики, а помалиот со умерена клима. Поточно, во екваторскиот појас се наоѓаат територијата на Амазонија, Гвајанските Планини и северните делови од Андите. Затоа овде е присутна екваторска клима со високи температури и голема влажност и врнежи. Јужно од екваторскиот појас се простираат територии со тропска и суптропска клима. Тие ги зафаќаат средишните делови на Андите, низините по тековите на реката Парана и Бразилските Планини и висорамнини. Во јужните делови на Јужна Америка е присутна умерена клима која е под големо влијание на ладните морски струи од југ. На крајниот југ, односно на Огнена Земја, се присутни супполарни климатски одлики. Врз климатските одлики во Јужна Америка големо влијание имаат планинските масиви и морските струи. Тоа значи дека, одејќи кон поголемите надморски височини, климата се менува од континентална во типично планинска. Отвореноста спрема океанските широчини овозможува ветровите да носат влажен воздух кон копното на Јужна Америка и присуство на свежо време. Од јужните области покрај бреговите на Јужна Америка се движат ладни морски струи, кои, исто така, предизвикуваат посвежо време. Посебен климатски тип во Јужна Америка е пустинската клима, која се јавува во западните делови, поточно во северните делови на државата Чиле. Таква е пустината Атакама.
Хидрографија
Сливови
Водите од Јужна Америка, главно, истекуваат во сливовите на Тихиот и Атлантскиот Океан. Мал дел од територијата на Андите претставува внатрешното неистечно сливно подрачје. Поради непосредното простирање на Андите покрај брегот на Тихиот Океан и наглото спуштање кон морето, сливната територија е значително помала од сливот на Атлантскиот Океан. Во сливот на Тихиот Океан реките се куси и брзи.
Реки
Во сливот на Атлантскиот Океан течат поголем број реки. Такви се Ориноко, Амазон, Токантинс, Сан Франциско, Парана и други. Амазон е една од најголемите реки на Змејата. Извира на Андите на околу 5 000м височина, а се велва во Атлантскиот Океан со голема делта. ДОлга е 6 400км. Површината на сливот изнесува 7,2 милиони км2. Широчината на реката во средниот тек изнесува околу 20км, а при утоката - околу 80км. Поради тоа се нарекува и „река - море“. Во Амазон се влеваат околу 500 реки, од кои 20 се подолги од 1 500км. Најголеми притоки се Медеира и Рио Негро. Амазон има 2 максимума на водостојот. Највисок водостој има во мај, кога од јужните притоки се влеваат големи количества вода. Тогаш се поплавуваат огромни територии на рамниците. Во Амазон се чувствува приливот на Атлантскиот Океан. Амазон и притоките се важни пловни патишта, така што реката има големо сообраќајно значење. Парана е река што извира кај бразилските Планини, а се влева како естуар во заливот Ла Плата. Долга е околу 4 700км, со сливна површина од околу 3 милиони км2. Во неа се влева реката Парагвај, која тече низ средината на Гран Чако и Пампас. Двете реки се пловни и имаат големо сообраќајно значење. Покрај нив се изградени повеќе големи градови.
Езера
Во Јужна Америка нема големи природни езера. На Андите постојат поголем број леднички езера, од кои напознато е езерото Титикака. Во крајбрежните делови на Атлантскиот Океан се среќаваат повеќе езера - лагуни.