Централна_разузнавачка_агенција
Злоупотреба на авторитетот на ЦИА 1970-1990 година
Работите се расчистија во средина на седумдесеттите, за време на аферата Вотергејт. Доминантна одлика на политичкиот живот во текот на овој период се обидува да го убеди Конгресот да го надгледува работењето на претседателството на САД и на извршната гранка на Владата на САД. Разоткривање на поранешните активности на ЦИА, како што се атентати и обиди за атентати врз странски водачи (посебно врз Фидел Кастро), и нелегални шпионажи на некои државјани на САД, доведоа до можност за извршно надгледување на конгресот врз работењето на Разузнавачките активности на САД. Почетоците на падот на ЦИА беа со кражбата од седиштето на Вотергејт извршена од поранешни агенти на ЦИА членови на Демократската партија, и многубројните напори на претседателот Ричард Никсон да ја употреби ЦИА да ја засенат истрагата на ФБИ. Во познатиот снимен материјал ,,пиштол што чади`` што подоцна доведе до оставка на претседателот Никсон, тој му нареди на неговиот раководител на вработените Х.Р. Халдмен, да му соопшти на ЦИА дека понатамошната истрага за Вотергејт ќе ги „разоткрие сите неправилности“ во врска со Инвазијата заливот на свињите во Куба. На овој начин Никсон и Халдмен беа сигурни дека првиот и вториот по ранг службеници на ЦИА, Ричард Хелмс и Вернон Волтерс, го контактираа директорот на ФБИ Л. Патрик Греј дека ФБИ не смее да ги следи трагите во врска со средствата украдени од Комитетот заз преизбирање на Претседател, бидејќи тоа може да доведе до откривање на идентитетот на некои поткажувачи во Мексико. На почетокот ФБИ се согласи со овој договор што водеше кон долготраен договор меѓу ЦИА и ФБИ за неоткривање на меѓусебните извори на информации. Сепак, после неколку недели ФБИ го демантираше ова пишано барање, и кога не стигна повратно формално барање, ФБИ ги продолжи истрагите за украдените средства. И покрај тоа, кога снимениот материјал за аферата „пиштол што чади“ беше достапен за јавноста, неизбежена беше штетата и јавното согледување на некои од врвните службеници на ЦИА а исто така и за ЦИА во целост. Во 1973 година, тогашниот Директор на Централното Разузнавање Џејмс Р. Шлесингер издаде извештаји познати како „Семејни Богатства“, во врска со нелегални активности од страна на ЦИА. Во Декември 1974 година, истражниот новинар Сејмур Херш, ги објави вестите за Фамилјарните Богатства во статија на насловната страна на весникот Њујорк Тајмс (The New York Times), кој трврдеше дека ЦИА има извршено атентати врз странски водачи, и дека е вмешана во нелегално надгледување на повеќе од 7000 граѓани кои биле вмешани во антивоени движења (Операција ХАОС (CHAOS)) .Исто така ЦИА вршела експерименти врз луѓе кој без да знаат му давале ЛСД (помеѓу другите работи). Конгресот одговори на вознемирувачките обвинувања во 1975 година, со што изврши истраги на ЦИА во Сенатот преку Комитетот Чрч, на чело со Сенаторот Френк Чрч (Д-Ајдахо), и во Претставничкиот дом преку Комитетот Пајк, на чело со Конгресменот Отис Пајк (Д-Њујорк).Понатаму претседателот Џералд Форд ја создаде Комисијата Рокфелер, и издаде извршна одлука за кривично гонење за атентатите врз странските водачи. Како што ЦИА се чивствуваше без корист од јавноста, Форд ги убедуваше американците дека неговите луѓе немаат никаква административна вмешаност „Во моментов јас лично знам дека нема вработени луѓе во Белата Куќа кои се поврзани со ЦИА“. Како последица од аферата Контра-Иран скандалот за шверц на оружје беше создаден Актот за овластување на разузнавањето во 1991 година. Тој дефинираше скриени активности како тајни мисии на територии каде САД е засегната или не. Со ова исто така беа овластени таканаречен ланец на команди, вклучувајќи официјален, претседателски наод извештај и известување на Претставничкиот дом и разузнавачките комитети при Сенатот, кој во итни случаи бара само „времени известувања“.