cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Географија на Италија
Географијата на Италија го вклучува описот на сите физички географски елементи на Италија. Италија, чија територија во голема мера се совпаѓа со хомонимниот географски регион, се наоѓа во Јужна Европа и го опфаќа долгиот Италијански Полуостров во облик на чизми, кој го минуваат Апенините, јужната страна на Алпите, големата рамнина на долината По и некои острови вклучувајќи ги Сицилија и Сардинија. Италија е дел од северната хемисфера. Два од островите Пелаги (Лампедуза и Лампионе) се наоѓаат на африканскиот континент.
Општи одлики
Италија е споена со централно-западниот дел на европскиот континент со Алпите. Поради својата позиција, тој претставува мост меѓу Европа и Африка. Поточно, италијанскиот полуостров се наоѓа во центарот на Средоземното Море, помеѓу Балканот и Хеленскиот полуостров на исток, Пиринејскиот полуостров на запад, Северна Африка на југ и континентална Европа на север одделени со Алпите.
Италија, исто така, го одвојува западниот слив на Средоземното Море од источниот слив - односно Тиренското Море од Јонското Море - што се протега на запад со Калабрија и Сицилија, кои заедно геолошки формираат полуостровско проширување. Само 140 километри (87 милји) ги одделува Сицилија и Африка (тунискиот полуостров), преку каналот на Сицилија.
Италија има преваленца на ридски области (41,6% од територијата) во споредба со планинските области (35,2% од територијата) или рамни области (23,2%).
Италијанската почва денес е резултат на антропизација и е делумно планинска, делумно ридска, делумно вулканска, делумно ендолагунарна со испакнатини, полесини, острови, исушена со мелиорација со некогаш поголемо подигање на насипите (на пример, повлекување на 1,7 милијарди кубни метри годишно свежа вода, само од 20 конзорциуми од Венето).
Ниту еден населен центар во Италија не е повеќе од 294 километри (183милји) (18 од морето и италијанската општина најоддалечена од морето е Мадезимо (провинција Сондрио) која е 294 километри (183милји) од Лигурското Море.
Граници
Италија се граничи со Швајцарија (698 километри или 434 милји), Франција (476 километри или 296 милји), Австрија (404 километри или 251 милји) и Словенија (218 километри или 135 милји). Сан Марино (37 километри или 23 милји) и Ватикан (3.4 километри или 2.1 милји) се енклави. Вкупната должина на границата е 1,836.4 километри (1,141.1 милји). Вклучувајќи ги островите, Италија има крајбрежје од 7,900 километри (4,900 милји) на Јадранско Море, Јонско Море, Тиренско Море, Лигурско Море, и Сицилиски Проток.
Географска ширина и должина
Растојанието што го дели Теста Гемела Оксидентале од Пунта Пеше Спада е 1,291 километри (802 милји) ; максималното растојание помеѓу источната и западната граница е околу 600 километри (370 милји). Општините на крајот на Италија се:
Географски центар
Иако Институтот за географија од Фиренца постојано изјавувал дека е невозможно уникатно да се одреди центарот на негеометриска форма како онаа на Италија, постојат неколку локации кои, во зависност од усвоените критериуми за мерење, се натпреваруваат за приматот на географскиот центар на Италија:
Континентална Италија
Континентална Италија е дефинирана како јужна страна на Алпите, долината По, Лигурија и дел од Апенините ограничени со конвенционалната линија што ја поврзува Ла Специја со Римини. Регионот Ница (што одговара на историскиот округ Ница ), италијанска Швајцарија, дел од Јулијан Марш и други помалку обемни делови од територијата како што се Вале Стрета, Гондо и Вал Монастеро, не се дел од Италијанската Република во нејзиниот континентален дел, но тие се дел од италијанскиот географски регион. Спротивно на тоа, езерото Леи, Вал ди Ливињо, сливот Сан Кандидо, долината Рио Сесто и басенот Тарвизио, иако се дел од Италијанската Република, не се вклучени во италијанскиот географски регион.
Полуостров Италија
Под полуостровска Италија го подразбираме целиот јужен дел од гореспоменатата линија, до Пунта Мелито во Калабрија (која е најјужната точка на полуостровот) и Санта Марија ди Леука во Апулија. Сан Марино и Ватикан се странски територии, иако се вклучени во италијанскиот географски регион.
Островна Италија
Островната Италија е составена од Сардинија, Сицилија и бројни помали острови, расфрлани или групирани во архипелази во морињата што ги капат бреговите на полуостровот. Корзика не е политички вклучена во островската Италија бидејќи и припаѓа на Франција, но сепак е вклучена во италијанскиот географски регион.
Петте најголеми острови кои припаѓаат на италијанската држава се, според големината:
Другите острови кои припаѓаат на Италија се групирани во следните архипелази:
Планини
Алпите (формирани за време на мезозоикот и кенозоикот) ја опкружуваат долината По на север, исток и запад и се развиваат долж целата северна граница на Италија (околу 1,000 км или 620 ми), создавајќи природна граница. Алпите го содржат највисокиот врв во Европската унија, Мон Блан, на 4,810 метри надморска височина, лоциран помеѓу долината Аоста и Франција.
Апенините (формирани за време на олигоценот) се издигнуваат јужно од долината По и се протегаат од север кон југ низ италијанскиот полуостров, од Лигурија до Калабрија и продолжуваат во северна Сицилија завршувајќи во Мадонија, делувајќи како слив помеѓу Тиренскиот и Јадранско-јонскиот брег.
Највисоките врвови во Италија се наоѓаат на Западните Алпи, каде што има бројни врвови кои надминуваат 4,000 метри вклучувајќи ги Монте Роза (4,634 метри), Сервино (4,478) и Мон Блан кој со своите 4,810 метри. Максималната висина на Апенините е Гран Сасо д'Италија (2,912 метри).
Список на државни водачи во 959 година
Ова е список на државни водачи во 59 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 1003
IC 1003 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Бледски Остров
Бледски Остров (Blejski otok ) — мал остров кој се наоѓа на западната страна на Бледскоto Езеро, Општина Блед, Словенија. На врвот на островот постои средновековна, неоготска црква која датира од 15 век, и според која, и островот и целото езеро е добро познато. Црквата била обновена за време на барокниот период, и од тој период до црквата била поставена камбанарија. Недалеку од црквата се единствените две куќи на островот, кои се поврзани со црквата со прекрасни скалила. Површината на островот Блед е само 0,82 хектари, а се наоѓа на надморска височина од 18 метри. Островот бил прогласен за споменик од национално значење во 1999 година и вклучен во списокот на недвижно културно наследство на Словенија.
IC 1003
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1003 се споменува и како CGCG 502-38, NPM1G +32.0057.
Бледски Остров
Создавање
Островот бил формиран од тектонски движења и од ефектот на речна ерозија во плеистоценот. Подоцна, со ледничко дејство, островот понатаму бил трансформиран и намален.
IC 1003
Откривање
Објектот е откриен на 17 ноември 1903 година од страна на Стефан Жавел.
Бледски Остров
Историја
Првите знаци за постоење на островот датираат од младото камено време - неолит, но експертите претпоставуваат дека островот бил тогаш само привремен риболовен остров. На островот, исто така, археолошки се потврдени и неколку остатоци од објекти, вклучувајќи и два рани средновековни периоди. Археолошки ископувања под темелите од најстарата средновековната црква покажале дека под нејзините темели имало дрвена правоаголна зграда, која, според наодите од истражувањата била изградена во раниот среден век. Храмот изгледа дека бил посветен на Жива, словенска божица на љубовта и плодноста. Поради хронолошката местоположба на објектот, археолозите исто така сметаат на можноста дека овде постоел и претхристијанско светилиште, главно поради раносредновековните гробишта, кои датираат од 9 век, со 124 скелети кои биле откриени.
IC 1003
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1003 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 1003 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Бледски Остров
Туризам
Островот Блед е многу популарно туристичко одредиште во Словенија. Во прилог на црквата, која секако е најпознатото обележје на островот, туристичката атракција е, исто така, и скалилото што води кон истото, проследено со статуа на Марија Магдалена и готски светилник сместен во близина на јужниот дел на црквата.
IC 1003
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 20 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 2' 44".
Други поделби
Проучување на IC 1003 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4855.
Географија на Кипар
Местоположба
Кипар е островска држава во Средоземното Море. Островот е поделен на два дела: северен, турски дел (Северен Кипар) и јужен, грчки дел (Јужен Кипар).
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува, и според тоа се наоѓа на 167 место по големина во светот.
Население
Според пописот, вкупното население во Кипар е околу 788.457 жители. Густината на населеноста е 85/km2 жители на квадратен километар.
Клима
Климата во Кипар е средоземна. Кипар е најтоплиот остров на Средоземјето, со околу 340 сончеви денови во годината. Но треба да се нагласи дека климатските услови не се насекаде исти. Така, во внатрешноста и на некои повисоки места, средоземната клима е изменета. Главниот фактор за таа промена е планината Тродос и Беспармак. Во врска со температурите, на целиот остров владе топли лета, со просечна температура од 30 °C. Во зимата, температурата се движи од 10 и 20 °C, а во внатрешноста на островот може да се намали и до 0 °C. Во Никозија најниската температура која била забележана некогаш била -5 °C.
Фазил Хисни Дагларџа
Фазил Хисни Дагларџа (, -, ) — еден од најафирмираните и најплодни турски поети со повеќе од 60 издадени збирки песни до 2007 година.
Иако учел во воена школа, започнал со пишување поезија уште од средно училиште. Неговата песна Yavaslayan Omur („Бавен Живот“) го става во центарот на вниманието на турската интелегенција уште во 1933 година. Како офицер живеел во неколку градови во земјата сè до 1950 година, кога и ја напуштил армијата, по што работел во Управата за Печат и Туризам и Министерството за труд уште десет години. Некое време минал во Франција во 1952 година. Заедно со еден пријател ја основал книжарницата и издавачка куќа Kitap („Книга“), чиј управник бил сè до 1970 година. Оттогаш бил безмалку исклучиво посветен на пишување поезија.
Дагларџа бил избран за најдобар турски поет од страна на Меѓународниот Поетски Форум на состанок во Питсбург, Пенсилванија во 1967 година и бил добитник на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 1974 година.
Неговата пуристичка употреба на турскиот јазик воведува една нова димензија во современата турска литература. Во своите песни тој обработувал мотиви од праисторијата на човекот и универзумот, теми со антивоен карактер, но и такви инспирирани од Турската војна за независност.
Ремисија (медицина)
Ремисија (Remissio од remittere „попушти“, „испрати назад“) во медицината значи привремено или трајно олеснување на симптомите на болест од физичка или психолошка природа, како што се треска или болка, но без да се постигне оздравување. Терминот се користи и кај хронични болести како што се епилепсија, ревматизам или за поволен исход на лекување на рак.
Критериумите за проценка на степенот на ремисија се зависни од болеста и варијабилни. Сè уште се работи на стандардизација во многу области.
Онкологија
Типични крајни точки (англиски: endpoint) во онколошките студии се:
Кофа
Кофа е сад кој обично служи за носење вода, а се состои од сад кој  е во форма на превртена порабен конус  и рачка која е во вид на половина кружница. Во зависност од технолошките можности, кофите се изработуваат од различни  материјали: првбито биле дрвени, потоа  се преминало на лим, а во последно време  најчесто се произвадуваат од пластика.
Друго име за кофа е ведро.
Комисија за хартии од вредност
Комисијата за хартии од вредност претставува главен регулаторен и супервизорски орган на пазарот на капитал во Македонија. Седиштето на Комисијата за хартии од вредност се наоѓа во Скопје.
Основање и дејност
Еднаш годишно, КХВ доставува извештај за својата работа до владата и до Собранието на Република Македонија, заедно со финансиските извештаи, изготвени според меѓународните стандарди за финансиско известување и ревидирани од овластена ревизорска куќа, и со финансискиот план за идната година.
КХВ обезбедува средства за своето работење од надоместоците кои ги наплатува за покривање на трошоците за извршените услуги. Од вишокот приходи над расходите на КХВ се формира резервен фонд чии средства се користат за премостување на неусогласеноста на приходите и расходите на КХВ и за развој на нејзиното работење.
Функции на КХВ
КХВ ги извршува следниве основни функции:
Готфрид Стразбуршки
Готфрид Стразбуршки (починал во 1215 г.) бил еден од најважните поети на средногорногермански јазик. Тој живеел на крајот на и почетокот на  век. Тој бил современик на Хартман фон Ауе, Волфрам фон Ешенбах и Валтер фон дер Фогелвајде.
Животопис
Во врска со животот на Алзашанецот Готфрид не се сочувани доказни материјали, така што не е можно да се изврши одредување на временскиот период од неговиот живот. Најраните и најважните податоци за него ги обезбедил средновисокогерманскиот епски писател Рудолф Емски. Во своето дело Добриот Герхарт, тој јасно го споменува Готфрид Стразбуршки како автор на неговото главно дело Тристан, кое го инспирирало создавањето на Добриот Герхарт. Готфридовото дело Тристан - роман во стихови напишан околу 1210 година од кој се зачувани извадоци - е прилагодување на приказната за Тристан и Изолда. Во Рудолфовото дело Александар, Готфрид се наведува како епски поет и текстописец на песни наменети за рецитирање со повикување на строфа од Манескиот кодекс, кои инаку му се припишуваат на Улрих Лихтенштајнски.
Од истражувањата за неговиот живот е сигурно дека Готфрид поседувал сеопфатно образование, коешто го надминувало традиционалното третостепено образование, а познато е дека бил предан како на витешката книжевност, така и на интелигенцијата од 12 век. што стигнало подалеку од тривиумот, а тоа и со судската литература и со интелигенцијата од 12 век. Веројатно е дека Готфрид не бил од благородничко потекло и зел секуларни должности како свештеник. Како што се наведува во Тристан, тој работел за неговиот патрон Дитерих, кој потекнувал од високиот општествен слој на Стразбур.
Можно е Готфрид да посетувал студии во Париз или Болоња и располагал со познавање на тогашните латински записи.
Готфрид најверојатно починал пред завршувањето на неговото дело Тристан помеѓу 1210 и 1220 година.
Азиза Мустафа Заде
Азиза Мустафа Заде ( азербејџански: Əzizə Mustafazadə) - е азербејџанска џез пејачка, композиторка и пијанистка, родена на 19 декември 1969 во Баку (Азербејџан). Азиза е позната и како "Принцезата на џезот" (германски: "Die Prinzessin des Jazz") и како Џезиза (англиски: "Jazziza"). Таа изведува мугам (традиционален импровизациски стил на Азербејџан) со класични иавангардни влијанија. Рецензентите велат дека нејзиниот стил покажува некое влијание од Кит Џерет. Таа моментно живее во Мајнц, Германија, со нејзината мајка, Елиза Мустафа Заде, која е нејзин менаџер. Таа е вегетаријанец и верник кој не се смета себеси за припадник на ниедна религија.
Животопис
Азиза Вагиф кизи Мустафазаде е родена во 1969 година во Баку, во семејство на музичари. Нејзиниот татко, пијанист и композитор Вагиф Мустафа Заде бил познат по тоа што ја создал мугам-џез фузијата, комбинација на џез и мугам (традиционална музика на азербејџан). Нејзината мајка, Елза Мустафа Заде, се стекнала со класично образование на оперска пејачка во Грузија. Како дете, Азиза брзо покажала интерес за танцот, сликарството и пеењето. На возраст од 3 години, во придружба на нејзиниот татко на сцената за првпат извела вокална импровизација. Ова бил првиот израз на нејзиниот музички талент, кој таа подоцна го проширила. Азиза Мустафа Заде научила класично пијано на рана возраст. Таа уживала во класици како Бах и Шопен, но, исто така, започнала да покажува и талент за импровизација. Во однос на музиката, изјавила:
. Азиза доживеала силен емотивен шок кога нејзиниот татко трагично починал на сцената во Ташкент во 1979, на возраст од 39 години. Нејзината мајка тогаш одлучила да ја прекине својата професионална кариера и да се посвети на развојот на музичкиот талент на нејзината ќерка. Таа станала нејзин менаџер, исто како и советник при компонирањето и снимањето на нови дела. Азиза во однос на таа одлука изјавила:
Во 1988, на 18 годишна возраст, Азиза го освоила третото место на меѓународниот џез-натпревар Телониус Монк во Вашингтон. За време на натпреварот, свирела музика од Монк вметнувајќи во неа делови од мугам. Во тој период, се преселила во Германија и се посветила на развојот на сопствениот музички стил. Музичарите кои извршиле влијание врз нејзината уметност биле Фредерик Шопен, Рахманинов и Кит Џерет.
Кариера
Во 1991 година, Азиза го снимила својот прв соло албум насловен како "Азиза Мустафа Заде“ . Тоа се потврдила како музичарка со необичен и незаборавен вокал, кој ги одразувал нејзините корени и познавањето на класичната музика и џезот.
Во 1993 година, во трио, го снимила албумот Секогаш (оригинален наслов: Always), со басистот Џон Патитучи и тапанарот Дејв Векл. Многу од сеќавањата од детството биле пренесени во овој албум, за кој таа освоила награда ЕХО доделена од Сони, како и награда од Академијата Дојче Фоно.
Потоа, Азиза го издала албумот Џезиза (Jazziza -1997), кој се состои од лично нејзини композиции како и џез стандарди. Овој диск особено успешен во САД, Канада, Германија, Финска и Јапонија, се продал во 2 000 000 копии низ светот. Истиот бил претставен во 1998 година со турнејата на 40 концерти низ целиот свет, вклучувајќи ја Канада и Австралија.
Албумот Шамани, објавен во 2002 година, бил снимен во студиото Абеј Роуд во Лондон, и ја покажува нејзината способност да свири класика и да пее со вокалната техника која ѝ е својствена. Таа во него искористила ударни инструменти, песна на штурците, како и суперпозиција на неколку примероци од нејзиниот вокал. Духовноста земала позначајно место во овој албум.
Во февруари 2005 година, Азиза започнала да работи на два албума во Њујорк во студиото на Сони. Последните два албуми, Контрасти и Контрасти II, објавени во 2006 и 2007 година, се поблиску до класичната музика а нејзиното пеење тежнее кон операта. Азиза заминала на турнеја во 2007 година и учествувала на џез фестивалот на Баку.
Последниот соло концерт на Мустафа Заде се одржал на 10 март 2016,во Франкфурт, Мајнц, Германија.
Голема седа дебелоглавка
Големата седа дебелоглавка (Muschampia proto) е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата живее и во Македонија.
Опис
Оваа пеперуга живее во Северна Африка (Мароко, Алжир), Италија, Франција, Грција и Македонија.
Коми
Коми (Республика Коми; Коми Республика) е република во составот на Руската Федерација. Главен град е Ситкивкар. Претседател е Владимир Торлопов, додека Марина Истиховскаја е премиер.
Географија
Республиката се граничи на запад со Урал, на северозапад Западно-Сибирската рамница, на крајниот североисток со европската страна на Руската Федерација во пределите Печорската низина и Мезенско-Вичегодскајата низина, Средниот и Јужниот Тиман, западните страни на Урал (Северниот, Приполарниот и Поларниот Урал).
Часовен појас
Коми е сместена во Московското време (MSK/MSD). UTC разлика е +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Реки
Најголеми реки:
Рудни богатства
На территоријата на републиката има јаглен, нафта, земен гас, злато и дијаманти.
Население и демографија
Во оваа република лесно може да се забележи како е вршено насилното раслелување на народи од страна на СССР. За во некои територии да не се создадат чисти етнички неруски заедници, таму биле носени руски семејства,а раселувани домородни семејства. Типичен пример во оваа република се Германците, Татарите,Украинците и Белорусите, кои пред 1920 г. воопшто ги немало во овие предели.
IC 1004
IC 1004 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1004 се споменува и како UGC 912, MCG 5-4-32, CGCG 502-53, ARAK 36.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1004 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. IC 1004 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 22 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 15' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на IC 1004 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4983.
Список на државни водачи во 1040 година
Ова е список на државни водачи во 040 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 4676A
NGC 4676A — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4676A е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4676A има привидни димензии од 1,4' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 46 м 10,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 43' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 4676A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43062. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2531. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Вес Хулахан
Весли "Вес" Хулахан (роден на 20 мај 1982 година) — поранешен ирски фудбалер, играч од средниот ред.
Клупска кариера
Кариерата ја започнал во Шелбурн во 2001 година и со овој клуб ја освоил ирската лига трипати во 2002, 2003 и 2004 година. Во 2006 го напуштил Шелбурн, а по краток период во шкотскиот Ливингсон, дошол во екипата на Блекпул на едногодишна позајмица. Откако оставил добар впечаток во клубот, Хулахан потпишал две-годишен договор со Блекпул во јуни 2007 година. Откако со клубот неуспеал да избори промоција во Премиер лигата во сезоната 2007-08 решил да ја смени клупската средина.
На 26 јуни 2008 Хулахан потпишал за Норич Сити, во размена во која бил вклучен резервниот голман на Норич, Матју Џилкс плус доплата на одредна сума. Во својата прва сезона Вес имал 31 настап и 2 постигнати гола во Чемпионшип, но неговиот придонес не бил доволен па клубот му испаѓа од лигата. Следната сезона по доаѓањето на новиот менаџер Пол Ламберт, клубот дошол до две промоции едноподруго, а Хулахан експлодирал. Најпрво Норич се враќа во Чемпионшип во сезоната 2009-10, а Хулахан бил еден од најважните играчи со 37 настапи и 11 гола. Потоа во сезоната 2010-11, Хулахан во 41 настап посигнал 10 гола и придонел за освојување на промоција и враќање на клубот во Премиер лигата за првпат по сезоната 2004-05.
Својот прв гол во Премиер лигата го постигнал во првото коло од сезоната 2011-12, на гостувањето против Виган Атлетик во натпревар што завршил 1-1. Првата сезона во Премиер лигата ја завршил со 33 настапи и 4 гола.
Репрезентативна кариера
Како еден од најталентираните фудбалери во првенството на Ирска во неговото време, тој бил повикан во репрезентацијата на Република Ирска до 21 година. За две години направил 9 настапи и постигнал еден гол.
Своето деби за сениорската репрезентација го направил на 29 мај 2008 против Колумбија, во победата со 1-0.
Хет-трик
Хулахан има постигнато еден Хет-трик во кариерата, на натпреварот Норич-Шефилд Јунајтед 4-2 во 24-тото коло од Чемпионшип лигата во сезоната 2010-11. Неговите три гола (од кој два од пенал) му помогнале на Норич да се избори со негативата и на крајот да забележи победа.
Ложани
Ложани — село на брегот на реката Црн Дрим, во Општина Струга, во околината на градот Струга.
Потекло на името
Според легендата, Ложани претставува старо село кое било основано околу еден ан, кој се наоѓал на патот на денешните населби: Долна Белица-Враништа-Ложани-Биџево-Требеништа. Крај анот на патниците повремено им се случувало по нешто лошо (кражби, убиства). Според тоа и местото го добило името Лош-ан.
Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката Нахија во Охридската Каза во Отоманското Царство.
Географија и местоположба
На брегот на реката Црн Дрим во југозападниот дел на Република Македонија во пазувите на планините Караорман и Јабланица во Охридско-струшката Котлина на 7 км од бисерот на Македонија, Охридското Езеро, богато со многу природни квалитетни пивки подземни води кои извираат од подземните длабочини како природни извори или дупнатини на длабочини од 50 до 100 метри. (Во минатото извирале подземна води на помали длабочини од околу 25-35 метри со понизок квалитет на водата). Ложани припаѓа под Општина Струга, брои околу 730 жители сите од македонска националност по вероисповед православни христијани, сместени во околу 160 домаќинства и околу 220 куќи претежно градби од понов период. Голем број на жители од Ложани се наоѓаат на печалба надвор од земјата во прекуокеанските земји најмногу во Австралија и Америка, а помал дел во европските земји кои помагаат во развојот и изградбата на Ложани. Од организирани форми на општествениот живот во Ложани функционираат Фолклорниот aнсамбл „Билјана“ кој има бројни гостувања во земјава и во странство. Селото е рамничарско, на надморска височина од 683 метри.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ложани живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ложани имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година во селото имало 748 жители, додека во 1994 година бројот на населението се намалило на 710 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 644 жители, од кои 511 Македонци, 9 Албанци, 1 Ром, 6 Власи, 4 останати и 113 лица без податоци.
Родови
Ложани е македонско село.
Родови во селото се: Спасевци (30 куќи), Шурдовци (17 куќи), Жупановци (16 куќи), Шумуликовци (16 куќи), Перевци (12 куќи), Јаулевци (12 куќи), Иљовци (12 куќи), Поповци (10 куќи) и Танковци (10 куќи). Родот Поповци е доселен од селото Рајца (денес во Албанија на самата граница со Македонија), нивните роднини во Рајца се сега муслимански Албанци. Родот Јаулевци е доселен од сега албанското село Ливада го знаат следното родословие: Танас (жив на 40 г. во 1980 година) Нестор-Аврам-Анѓеле-Ѓорге, основачот на родот кој се доселил; Трајановци (1 куќа) и Танковци (1 куќа) доселени се после Првата светска војна од селото Биџево; Савевци (1 куќа) доселени се кога и претходните родови од планинското село Брчево.
Фолклорен ансамбл „Билјана“
-Амбасадори со песна и ора по целиот свет Фолклорниот ансамбл Билјана од Ложани датира уште од далечната 1978 година па сè до ден денес со својата активност придонесува за афирмација на македонската фолклорна ризница пред пошироката јавност како во земјава така и во странство. Фолклорниот ансамбл Билјана моментално работи со две постојани групи:
Двата фолклорни ансамбли по традиција негуваат македонската народна песна и оро, особено песните и игрите од југозападниот дел на Македонија, како основна јатка, извор и израз на традициите на својот македонски народ.
На репертоарот на фолклорниот ансамбл Билјана се наоѓаат многу познати ора и игри како што се:
Низ сите овие игри и ора доминира богатиот колорит и вез на женската и машката народна носија,а посебно низ звукот на тапанот, гајдата и зурлите, пленува ритмичката кореографија и звукот на самата мелодија. Фолклорниот ансамбл Билјана е вистински афирматор на македонската народна песна и игра во земјава и во светот. Овој фолклорен ансамбл со своја програма и богатиот музички оркестар гостувал во повеќе земји на Европа и Африка каде на повеќе фестивали ги освојувал првите награди. Трагите на овој ансамбл навистина се неизбришани. За тоа најубаво сведочат гостиувањата во Бугарија, Полска, Р. Србија, Чехословачка, Германија, Египет, Холандија, Италија и други земји.
ФК Напредок
Фудбалскиот клуб Напредок е оформен во 1978 година.
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до крајот на 1940-тите:
Целосно се иселени Милошовци (во Драслајца и Враништа), Кошарковци (во Струга).
Арапска и персиска астрологија
Новата исламска цивилизација брзо започнала со апсорбирањето на многу култури кои ги довела како поданици под своето царство. Трагедија било палењето на древната библиотека во Александрија во 642 година, но сепак Арапите почнале да го учат знаењето од минатото, и токму благодарение на муслиманските научници, делата од древна Грција се зачувани до ренесансата во Европа.
Историја
Арапскиот интерес за астрологија бил интегрален дел од нивната опсесија со математиката и науката во 7 век. Незибежна била критиката на астрологијата од страна на ортодоксните религиозни кругови, но астролозите главно уживале ист степен на популарност и кај народот и кај принцовите.
Постојат три големи периоди во исламската астрологија: првиот во 8 и 9 век во Багдад, Каиро и Дамаск, вториот во Шпанија од 10 до 12 век, и третиот во Персија во 13 и 14 век.
Арапска астрологија
Првиот познат арапски хороскоп бил направен по повод крунисувањето на кралот Косро Аносхарван, на 18 август 531 година. Но сепак, традиционалниот почеток на астрологијата во муслиманскиот свет е датиран со преводот на индискиот текст „Сиданда“ на арапски како „Синдинд“, по наредба на калифот Ал-Мансур во Багдад, во 770-773 година. Арапите отсекогаш ја користеле астрономијата за навигација во пустините, и ова може да биде делумно објаснување зошто со толкав ентузијазам ја прифатиле и астрологијата.
Арапите направиле неколку многу важни унапредувања во астрономијата и астрологијата. Во астрологијата вовеле нови и комплицирани техники, а во астрономијата се обидувале да го подобрат системот на Птоломеј. Се знае дека калифите им подарувале на астрономите опсерватории.
Во првиот бран на исламската астрономија, големи имиња се Ал-Фаргани (847-861 година), познат на запад како Алфеганус, Абу Машар (787-886 година), чија книга „Вовед во астрологијата“ била многу популарна во Европа во 12 век, и Ал-Баруни (973-1048 година), чие мешање на астрономијата и мистицизмот дури сега почнува повторно да се открива. Ибн Јунус (умрел 1009 година), кој работел во Каиро, произвел нов комплет на планетарни табели, „Хакемите Таблес“, први после Птоломеј.
Персиска астрологија
Последното процветување на астрологијата во Персија дошло во 1420 година. Таа година, Улуг Бег, внук на монголскиот освојувач Тамбурлан, основал опсерваторија во Самарканд, кој тоа време бил центар на величественото царство. Таму бил составен првиот ѕвезден каталог после Птоломеј, но опсерваторијата не опстојала долго.
Фиксните ѕвезди
Меѓу придобивките од арапската астрологија е и користењето на т.н. фиксни ѕвезди при толкување на астролошката карта. До денес се зачувани астролошки описи на околу 100 ѕвезди. Наредната табела содржи пример од 10 ѕвезди:
Значењето на имињата на ѕвездите не може да се сфати без да се познаваат соѕвездијата чиј дел се овие ѕвезди. Некои астролози и денес ги користат арапските објаснувања и толкувања на позицијата на ѕвездите, покрај вообичаените планети. На пример, за Алдебаран се вели дека носи енергија, самодоверба и водство како квалитети, додека Вега се смета за добра среќа.
Битка на Вич
Битка на Вич — битка на врвот Вич, Неретска Планина, една од најжестоките битки меѓу ДАГ и Грчката кралска армија во граѓанската војна во Грција. На 10 август 1949 година владината добро вооружена армија (80.000) ги нападнала позициите на X и XI дивизија на ДАГ. Силите на ДАГ брзо биле поразени и на 16 август биле принудени на повлекување кон Албанија.
Кригла
Кригла — стаклен сад за пијалак со цилиндрична форма задолжително со рачка. Криглите се изработуваат воглавно од дебело  стакло, бидејќи  првенствено се нам енети за пиво, а дебелото стакло подолго ја задржува содржината на криглата ладна.
Формата на криглата потсетува на тегла, бидејќи скоро потполно е цилиндрична, нема грло, па отворот  на врвот на  садот е приближно со еднакви  димензии како и дното на садот. Рачката на криглата е задолжителна, бидејќи исти сад без рачка воглавно се нарекува чаша или тегла.
Во македонскиот јазик под зборот кригла се подразбира само стаклен сад. Садови од други материјали и со варијации во формата се нарекуваат шолја, стомна, бокал и слично.
Список на месечеви четириаголници
Геолошкиот топографски институт на САД (USGS) ја дели Месечината на 30 четириаголници (анг. quadrangles) при размер од 1:2 500 000. При размер од 1:1 000 000, таа се дели на 144 четириаголници.
Александар Протогеров
Александар Николов Протогеров (23 февруари 1867 — 7 јули 1928) — политичар, генерал и раководител на Внатрешната македонска револуционерна организација. Учествувал како доброволец во Српско-бугарската војна. Бил член на Македонскиот комитет, војвода во Горноџумајското и Илинденското востание. Бил резервен член на Централниот комитет на ВМОРО, претседател на Извршниот комитет на Македонските добротворни братства во Бугарија. Во Балканските војни бил член на Штабот на Македонско одринското ополчение, а во времето на бугарската окупација во Првата светска војна бил заменик началник на Македонската воено-инспекциска област и командант на Моравската воено-инспекциска област, произведен во генерал-лајтнант на бугарската армија. По војната со Тодор Александров и Петар Чаулев ја основал ВМРО. Бил потписник на Мајскиот манифест. По расколот во ВМРО е убиен во Софија од михајловистите.
Рани години
Александар Протогеров е роден на 28 февруари 1867 година во Охрид. Учи во Военото училиште во Софија и како питомец е доброволец во Српско-бугарската војна. Во 1887 година го завршува Военото училиште. Својата воена служба ја започнал во пешадијата. На 18 мај 1890 година станува поручник. На 2 август 1894 година бил назначен за капетан и служел како аѓутант во Прва бригада при петтата пешадиска дунавска дивизија. Служи во Русе, каде е раководител на Тајните офицерски братства и помошник на месното македонско-одринско друштво.
Македонски комитет
Станува член на Врховниот македонско-одрински комитет. Во 1902 година учествува во Горноџумајското востание. Од 1 јануари 1903 година капетан Протогеров привремено преминува во резервните офицери. Раководел чета во Малешевско, Петричко, Поројско и др. На чело на голема и добро вооружена чета, наменета за охридскиот крај, меѓу 12-14 април 1903 година води тежок бој со бројни турска војска во близина на границата крај Габрово, каде што е ранет и се враќа во Бугарија.
На 5 август 1903 година на негова иницијатива во Софија 14 бегалски македонски братства ја основале Врховната емигрантска комисија на чело со Александар Протогеров, потпретседател Лазар Лазаров, секретари Ефтим Спространов, Георги Разлогов и советник Владимир Руменов, на местото на распуштениот во јануари Врховен комитет.
Во 1904 - 1905 година е повторно во армијата. Од пролетта 1905 до есента 1906 година организира четите во Серскиот револуционерен округ на Македонската револуционерна организација и води борби со Турците и санданистите. По барање на Внатрешната организација, врховистите ги прекинуваат своите активности во Македонија, по што Протогеров се враќа на служба во армијата со чин мајор.
Во 1911 станува полковник и е избран за резервен член на Централниот комитет на ВМОРО, а по убиството на Христо Чернопеев во 1915 година е редовен член на ЦК.
Низ војните
Со објавувањето на мобилизацијата во 1912 година е назначен за началник на Генералштабот на партизанските одреди за акција во тилот на турската армија, за што организира околу 60 чети. Подоцна овој штаб е претворен во команда на Македонско-одринското ополчение со командант генералот од резерва Никола Генев. Протогеров како прв негов заменик и командант на Трета ополченска бригада во Првата балканска војна, учествува во заробувањето на корпусот на Јавер паша. Награден е со орден "За храброст" IV и III степен.
По избувнувањето на Првата светска војна Протогеров заедно со Тодор Александров активно работи за влегување на Бугарија на страната на Централните сили. Протогеров активно учествува во формирањето на 11-та пешадиска македонска дивизија и станува командант на нејзината Трета пешадиска бригада. Учествува во борбите во Криволак, Градец и Богданци. Во 1916 година учествува во формирањето на Планинската дивизија и станува нејзин командант, а од 1917 година е командант на Моравската воено-инспекциската област и началник на бугарските војски во Моравско (Источна Србија). Учествува во задушувањето на Топличкото востание. Во 1918 година е командант на Софија и го раководи задушувањето на Владејското востание. Назначен е за директор на Дирекцијата за деловни грижи и општествена предвидливост, која е прв обид за државно планирање во услови на војна.
Во ЦК на ВМРО со Тодор Александров и Петар Чаулев
По војните учествува на основачкиот собир на македонските бегалски братства. Се залагал за присоединување на Македонија кон Бугарија и испраќаат меморандуми до големите сили, со што доаѓа во судир со Привремено претставништво на поранешната ВМОРО. Во почетокот на 1919 година со окружено е објавено основањето на Внатрешната македонска револуционерна организација и се вклучува во раководството на организацијата во ЦК со Тодор Александров и Петар Чаулев, како одговорен за четничката дејност во внатрешноста на Македонија. Во април 1920 година Протогеров последователно ги посетувал Австрија, Унгарија, Албанија, каде договара поддршка и заеднички активности против Југославија. По прашањата за автономија и независност на Македонија, одговара на д-р Христо Татарчев:
И покрај поодминатата возраст застанува на чело на чета во јули 1920 година во Битолско. Како раководител на Битолскиот револуционерен округ на ВМРО во Тирана во 1921 година Александар Протогеров разговара со федералистите Филип Атанасов, Павел Христов, А. Василев, Христо Цветков и Крум Зографов за примирје и соработка и привлекување на албанските револуционери на нивна страна (Косовскиот албански комитет на Реџеп Митровица и Бедри Пејани, со Хасан Приштина и Ахмед Зогу). На 20 декември постигнуваат договор за соработка кој го потпишуваат Протогеров и Атанасов (за ВМРО) и Реџеп Митровица и Бедри Пејани за албанската страна. Постигнуваат согласност да воспостават раководните органи во Албанија за да се одвојат од владејачките кругови во Бугарија. Тодор Александров набргу потоа go отфрла договореното. Федералистите го поканиле на нова средба Александар Протогеров во Виена, но тој одбива.
Александар Протогеров и Петар Чаулев не ги одобруваат активностите на Тодор Александров за време на Септемвриското востание од 1923 година и интервенцијата на ВМРО во внатрешната политика на Царството Бугарија. Во 1924 година Протогеров заедно со Чаулев и Александров, присуствува на преговори со Коминтерната во Виена. Протогеров и Чаулев го потпишуваат Мајскиот манифест за соработка со комунистичките партии на Балканот, за што двајцата се овластени од Александров. Само три месеци потоа, заедно со Александров, го повлекува потписот од Манифестот, за разлика од Чаулев. Можно е да постоеле недоразбирања помеѓу Протогеров и Александров, а првиот учествувал на Струмичкиот окружен конгрес заедно со Георги Атанасов и Алеко Василев, чиј односи со Тодор Александров одамна биле затегнати. Сепак, двајцата заминуваат за Пирин Планина каде што треба да се одржи конгрес на Серскиот револуционерен округ, но во меѓувреме Тодор Александров е убиен на 31 август 1924 година.
Во ЦК на ВМРО со Иван Михајлов и Георги Поп Христов
Иако е член на ЦК на ВМРО, по убиството на Александров, Протогеров постепено го губи своето влијание во Организацијата. Блиски на Михајлов го принудиле Протогеров да се повлече од активна дејност и да емигрира. Без финансиски средства генералот се преселил во Виена.
Таму тој се поврзува со полномошник на унгарската влада и успева да добие финансиски средства за Организацијата. Протогеров се враќа во Софија, каде што по идеја на членовите на Задграничното претставништво решава да се врати на активна организациска дејност. Така фактички почнува да се формира ново крило во Организацијата наречена протогеровисти.
Во почетокот на 1925 година се свикува конгресот на ВМРО во Србиново на кој приврзаниците на Иван Михајлов прават неуспешен обид да неутрализираат крилото на Александар Протогеров, кој според нив останува еден од поттикнувачи за убиството на Тодор Александров. Сепак, за членови на ЦК се избрани Александар Протогеров, Георги Поп Христов и Иван Михајлов. Александар Протогеров го презема раководството на Солунскиот, Струмичкиот и Серскиот округ на ВМРО, но всушност иницијативата во сите раководни активности ги презема Иван Михајлов, поради што односите меѓу Александар Протогеров и Георги Поп Христов од една страна и Иван Михајлов од друга, се затегнуваат.
Во почетокот на јуни 1926 година Протогеров презема обиколка со ревизорска чета во Македонија. Идејата е да ги обиколи сите револуционерни окрузи, но тешко се разболел и на крајот на месецот е принуден да се врати во Бугарија. Поради лошата состојба постепено Протогеров ја намалува својата револуционерната дејност, а во 1927-1928 година практично се наметнува тактиката на Михајлов за дејствување на тројки и петорки кои вршат голем број напади во Југославија и Грција.
Во 1928 година оваа нова тактика довела до остар внатрешен конфликт, а тензиите меѓу Михајлов и Протогеров растеле. Во таква ситуација започнала подготовката на Седмиот конгрес во Крупник во јули 1928 година. Во оваа ситуација Михајлов и неговите приврзаници се соочиле со изолација. Постоела можност, другите двајца членови на ЦК - Протогеров и Георги Поп Христов, поддржани од целото ЗП во состав Кирил Прличев, Георги Баждаров и Наум Томалевски, да го свикаат конгресот без нив.
Во оваа ситуација пред почетокот на конгресот, по наредба на Иван Михајлов, Александар Протоѓеров е убиен. На чело на акцијата е Кирил Дрангов, а како официјален мотив за убиството се истакнува неговото наводното учество во убиството на Тодор Александров.
NGC 2460
NGC 2460 — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2460 се споменува и како UGC 4097, MCG 10-12-21, CGCG 287-10, IRAS 07525+6028.
Откривање
Објектот е откриен на 11 август 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2460 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2460 има привидни димензии од 2,5' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 56 м 52,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 60° 20' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.