cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кина на Олимписките игри
Кинескиот олимписки комитет восегашниот облик бил признаен во 1979 година. Пред Кинеската граѓанска војна, спортистите се натправарувале како Република Кина на Олимписките игри. Република Кина продолжила да се натпреварува на игрите од 1952 до 1976 (зимски), но биле претставени само од спортисти од островот Тајван (иако членовите не фудбалската репрезентација на игрите во 1960 година биле претежно од Хонгконг). Спорот околу употребата на името Кина довело до тоа НРК да ги бојкотира игрите во овој период. Во 1979 година, МОК донел одлука со која Република Кина ќе се натпреварува како Кинески Тајпеј, со што се овозможило НРК конечно да се придружи на олимпиското движење.
Хонгконг имал свој одделен Национален олимписки комитет од 1950 и се натпреварувал на игрите од 1952 година. Откако територијата била вратена во владение на НРК и Хонгконг останал како специјална управна област во 1997 година, Хонгконг и понатаму продолжил да се натпреварува независно од остатокот на Кина под името Хонгконг, Кина.
Домаќин на игрите
Народна Република Кина била домаќин на игите во два наврати:
Медали по летни спортови
Кинеските спортисти имаат освоено медали во повеќето спортски дисциплини на Летни олимписки игри. Исклучок се триатлонот, коњичките спортови и ватерполо.
Медали на Зимските олимписки игри
Кинеските спортисти имаат освоено медали на 5 од 15 моментални Зимски олимписки спортови. Поголемиот број на златни медали и скоро половина од медалите се во брзо лизгање на кратки патеки'''.
Прво учество и паузи
По воспоставувањето на Народна Република Кина во 1949 година, НРК испрати делегација на Олимписките игри за првпат на игрите во 1952 година во Хелсинки, Финска. Кинеската делегација (вклучувала спортисти и делегати) се состоела од 38 мажи и 2 жени, вклучувајќи ја машката фудбалска генерација, машката кошаркарска репрезентација, и еден пливач. Само пливачот пристигнал на време за да земе учество на натпреварите, и фудбалската репрезентација одиграла два пријателски меча. Кинезите останале десет дена во Хелсинки и учествувале на церемонијата по повод затворањето на игрите. Екипата на Република Кина се повлекла од игрите на 17 јули поради одлуката на МОК да дозволи НРК и РК да се натпреваруваат истовремено. Ова го означило почетокот на конфликтот на „двете Кини“, што довело Кинескиот олимписки комитет да се повлече од МОК во август 1958 година.
Во 1970-ите, Кина ги нормализирала своите односи со САД, воспоставувајќи дипломатски односи на 1 Јануари 1979 година. Ова нормализирање на односите довело до тоа Кинескиот олимписки комитет да се врати во МОК на 25 октомври 1979 година. Само три месеци подоцна, Кина учествувала на игрите во 1980 година во Лејк Пласид, САД, нивно прво учество по 28 години на игрите во 1952 година. Кина ги бојкотирала игрите во 1980 година во Москва, СССР. По игрите во 1984 во Сараево, Југославија, Кина има учествувано на сите последователни Летни и Зимски олимписки игри.
Повеќекратни медалисти
Ова е список на кинески освојувачи на медали кои освоиле најмалку три златни медали и пет медали на Летните олимписки игри. Сѐ уште активните спортисти се со затемнети букви.
Повеќе златни медали во поединечни натпреварување
Ова е список на кинески спортисти кои освоиле најмалку два златни медали на едни Летни олимписки игри. Подредени прво по златни, потоа по спортови, и по години.
Освојувачи на повеќе медали на еден настан
Ова список на кинсеки спортисти кои освоиле најмалку три медали во единствен настан на Летните олимписки игри. Подредени прво по медали, спорт, па по злата.
Најмногу учества
Ова е список на кинсеки спортисти кои се натпреварувале на четири Летни олимписки игри. Сѐ уште активните спортисти се со затемнети букви. Возратите 15- и 40+ се со затемнети букви.
Повеќекратни освојувачи на медали
Ова е спиок на кинески спортисти кои освоиле најмалку два златни медали и три медали на Зимските олимписки игри. Сѐ уште активните спортисти се означени со затемнети букви.
Повеќекратни освојувачи на златни медали на едно учество
Ова е спиок на кинески спортисти кои освоиле најмалку два златни медали на едни Зимски олимписки игри. Подредени по злата, па по спортови, па по година.
Повеќекратни медалисти во еден настан
Ова е спиок на кинески спортисти кој освоиле најмалку три медали на единствен настан на Зимските олимписки игри. Подредени по медали, па по спорт, па по злата.
Најмногу настапи
Ова е список на кинески спортисти кои се натправарувале на најмалку четири Зимси олимписки игри. Сѐ уште активните спортисти се означени со затемнети букви.
Трка околу Полска
Трката околу Полска (Tour de Pologne, Wyścig Dookoła Polski) — друмска велосипедска етапна трка. Се состои од седум или осум етапи и обично се вози на растојание од 1.200 километри во должина. Трката била првпат одржана во 1928 година. До 1952 година трката била одржувана повремено, но оттогаш е одржувана како годишна трка. До почетокот на 1993 година трката била отворена само за аматерски велосипедисти и најмногу од победниците доаѓале од Полска.
Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI) оваа трка ја вброил како дел од UCI ProTour во 2005 година и дел од календарот на Светскиот ранкинг во 2009 година.
Историја
Првичната замисла на Трката околу Полска како повеќеетапна трка била правена по популарниот Тур де Франс. Предлогот за организирање на трката бил објавен од велосипедското здружение Варшава и спортскиот весник Пжеглад Спортови, издаван во Краков. Благодарение на нивната иницијатива, трката била одржана во летото на 1928. Историското прво издание на трката се случило од 7 до 11 септември 1928. 71 велосипедист се тркале на околу 1.500 километри - победник бил Феликс Вичек од велосипедскиот клуб Бидгошч.
До почетокот на Втората светска војна, трката била одржана четирипати, два од нив - во годините 1937 и 1939 - биле освоени од „тигарот на патиштата“ - Болеслав Напјерала.
По војната, идејата за велосипедско натпреварување околу Полска била повторно обновена. Во 1947, благодарение на соработката на полскиот велосипедистички сојуз, новинско-издавачката куќа „Чителник“ и група на новинари, трката била повторно активирана по осумгодишна пауза. Победник по само четири етапи и околу 606 километри (најкратката патека во историјата на трката) бил Станислав Гжелак (Трамвајарз Лоѓ). До 1993 не им успевало на организаторите на трката да добијат соодветен ранг за нивната трка. Ова било поради официјалниот став на властите и давањето предност на друга велосипедска трка - Мировната трка. Значајни моменти од тој временски период: триумфите на странските велосипедисти - Франческо Локатели (1949), Роџер Диркен (1960), Хосе Виехо (1972) и Андре Делкроа (од 1974), најдолгото издание на трката - 2.311 километри и 13 етапи (во 1953) и трикратниот победник Маријан Вјенцковски (1954–56), рекордот е постигнат и од Дариуш Барановски (1991–93).
Од 1993, Чеслав Ланг, сребрениот велосипедски медалист од Летните олимписки игри 1980 и победникот на Трката околу Полска 1980, ја преземал функцијата дикретор на трката. Благодарение на неговите постојани напор, трката сега е дел од календарот на Светскиот ранкинг.
Во 1997, во текот на конгресот на UCI во Сан Себастијан, трката била унапредена од професионалната категорија 2.4 и сега била класификувана како „национална трка“ (прва од таков вид во државите од Средна и Источна Европа).
На Светските првенства 1999 во Веројна, техничката комисија на UCI ја унапредил трката во класа 2.3. На 12 октомври 2001, на трката ѝ била доделена категоријата 2.2.
Во 2005 со одлука на UCI, Трката била вклучена во елитата на велосипедските трка - UCI ProTour. Составот на натпреварувањето биле три Гранд Тур: Џиро д’Италиа, Тур де Франс, Вуелта а Еспања, класичниот Светски куп, етапните трки од категорија 2.HC (н.п. Париз-Ница, Тур де Свис), класиците 1.HC (н.п. Флеш Валон) и Трката околу Полска, која била унапредена во 2 категории.
Низ претходните години - Чеслав Ланг, аматерската трка Коларска, позната главно во комунистичките земји, била трансформирана во добро организирана професионална трка. Ова ја довело трката во светот на врвните професионални трки со настапи на врвните ѕвезди во професионалниот велосипедизам, како Данило ди Лука (победник на ProTour 2005), Лорен Брошар (професионален светски првак од 1997), Оскар Фреир (светски првак 1999, 2001 и 2004), Романс Вајнштајнс (светски првак од 2000), Вјачеслав Екимов (олимписки првак 2000), Џанлука Бортолами (победник на Светскиот куп 1994), Ерик Декер (победник на Светскиот куп 2001), Стефано Гарцели (победник на Џиро д’Италиа 2000) или одличните спринтери: Андрус Ауга, Баден Кук и Даниеле Бенати.
Трката околу Полска четирипати била добитник на наградата „најдобар спортски натпревар на годината“, доделувана од весникот Пжеглад Спортови во 1995, 1996, 2004 и 2008.
Куп на шампиони 1961/62
Куп на шампиони 1961/62 — 7-то издание на Купот на шампионите, најсилното европско клупско фудбалско натпреварување. Финалето е одиграно на 2 мај 1962 година на Олимпискиот стадион во Амстердам, каде што Бенфика со резултат 5:3 го победила Реал Мадрид, а со тоа и ја освои втората по ред титула.
Португалија била единствена земја со два претставници, покрај Бенфике, освојувач на претходниот Куп на шампиони из, играл и Спортинг од Лисабон.
Квалификации
Забелешка: Фенербахче, Хака (со ждреб) и Бенфика (како бранител на трофејот) директно се пласирале во првото коло.
1 натпреварот не бил одигран.
Четвртфинале
1 Реал Мадрид го победил Јувентус со резултат 3:1 во одлучувачкиот меч и се пласирал во полуфиналето.
Општина Липково
Географија
Општина Липково се состои од 23 села:
Алашевце, Белановце, Ваксинце, Виштица, Глажња, Гошинце, Думановце, Злокуќане, Извор, Липково, Лојане, Лукаре, Матејче, Никуштак, Опае, Оризари, Отља, Р’нковце, Ропалце, Руница, Слупчане, Стража и Стрима.
Демографија
На пописот од 2002 година, општината има 27.058 жители. Следува табела на националната структура на населението
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Липково е Еркан Арифи од редовите на ДУИ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Липково е составен од 19 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Општина Кривогаштани
Општина Кривогаштани — општина во Западна Македонија. Центар на општината е истоименото село. Општина се наоѓа во плодната пелагониска рамница, во Прилепското Поле, во нејзиниот северозападен дел.
Географија
Според картографијата на Македонија, и според катастарските општини, во рамките на Општина Кривогаштани има четири аномалии. Првата аномалија е тоа што се означува историското село Мирче Ацев, а атарот на селото не се бележи и најверојатно е во склоп на селото Врбјани, иако на катастарската карта на Македонија е во склоп на селото Големо Коњари. Втората аномалија е што во рамките на Општина Кривогаштани има атарско земјиште на селото Големо Коњари, кое пак е дел од Општина Прилеп. Атарскиот дел на Големо Коњари во Општина Кривогаштани е меѓу атарите на селата Славеј и Кривогаштани. Третата аномалија, за која нема никакви податоци, е означувањето на некое село Караѓорѓево и неговиот атар. На картите се бележи веднаш до селото Славеј. Сепак, не постојат никакви докази дека имало вакво село, ниту пак некакви материјални докази. Атарот е најверојатно дел од атарот на селото Славеј (така е означено на нашата карта), Заполжани или Вранче (последните две села се од Општина Долнени). Четвртата аномалија, која може да се види на катастарската карта на Македонија, е тоа што селото Славеј е сместено во рамките на атарот на селото Врбјани, а самиот атар на селото Славеј е оддвоено и се наоѓа после делот на Големо Коњари.
Праисторија и антички период
За минатото населените места на Општина Кривогаштани не се знае многу, а исто така не е доволно проучена и околината, во смисла на археолошки план. Но сепак еден од најзначајните археолошки наоѓалишта во Македонија од периодот на неолитот е месноста Врбјанска чука, во непосредна близина на селото Врбјани. Се смета дека некои од населбите во Општината постоеле и егзистирале уште од античко време, односно од времето на македонскиот освојувач Александар Македонски, па и порано, на што укажуваат повеќе наоди кои се пронајдени во непосредната околина. За населбата Кривогаштани се знае дека во тој период не била на денешната локација, туку била малку поназапад, односно во месностите Градиште, Петочна Ричка и Крајни Рид. Исто така не е познато ни името на старата населба. Во легендите за Кривогаштани се спомнува името Крив Град, кое име сигурно дека не може да се смета за веродостојно на населбата од овој период. Подоцна, со овие области загосподариле Римјаните кои го потчиниле староседелечкото население кое било познато под етнонимот Пелагонци, кои се спомнуваат и во Хомеровата „Илијада“. За време на римското владеење „Кривогаштани“ влегувало во четвртата мерида MAKEDONIA TETARTHS (МАКЕДОНИЈА ЧЕТВРТА), со главен град Пелагонија (кој се наоѓал кај денешното село Прилепец).
Среден век
Со доаѓањето на Словените на Балканскиот Полуостров (VT век) настанале крупни промени. Така, покрај другите дошло и до менување на местоположбата на населбата. Впрочем, Словените се населиле неколку стотини метри источно од старата населба, за која се мисли дека се наоѓала кај денешниот топоним „Градиште“. Кривогаштани се спомнува дури и во грамотите од времето на цар Душан, во средината на XIV век. Во 1395 година, по смртта на кралот Марко (Крали Марко), Кривогаштани паднало под власта на Турците Османлии, по што следува петвековното турско ропство.
Понова историја
Многу жители од кривогаштанските села учествувале во востанијата кои биле дигани против турската власт. Но, од нив секако дека најзначајно место зазема Илинденското востание (2 август 1903 година), дигнато во Крушево. Кривогаштани не било одминато и од војните на дваесеттиот век (двете балкански војни и Првата светска војна, а додека пак посебна страница има Втората светска војна). Тука, значајни се пред сè ослободувањето од Турците и потпаѓањето под нови ропства, поделбите на Македонија во 1913 година, а потоа и НОБ. Сите историски настани многу влијаеле врз развојот на населбата. Така, таа во одредени моменти бележела назадување, а во одредени услови и развој.
Стопанство
Заклучно со 2017 година, во Општина Кривогаштани биле активни 115 деловни субјекти, од кои 76 микро и 39 мали.
Главни стопански гранки во Општина Кривогаштани се земјоделството, особено производство на пиперки, тутун, пченица, кромид и шумарството. Од вкупната површина, 5 994 ha е земјоделска површина, од кои најголемиот дел, 5781 ha (односно 96 %) е обработлива површина, а преостанатиот дел, 213 ha (4 %) се пасишта.
Сообраќај
Низ Општина Кривогаштани поминуваат следниве патишта:
Регионални патишта Р1:
Регионални патишта Р2:
Демографија
Според пописот од 2002, во општина Кривогаштани имало 6.150 жители, а според потписот од 2021 година општината имала 5.167 жители.
Поради нерасполагањето со доволни податоци од постарото историско минато за населбите во Општината, најдобро е да се започне со првите забележани податоци кои датираат од османлиското владеење. За да можат полесно да управуваат со поробените земји, Турците Османлии ги поделиле освоените територии на ејалети, а подоцна на пашалаци. Скоро цела Македонија влегувала во Румелискиот пашалак со седиште во Сердика (Софија), а подоцна ова седиште било префрлено во Битола. Пашалаците биле составени од санџаци, а овие пак од и нахии. Прилепската нахија (во чиј состав било и Кривогаштани) влегувала во Скопскиот санџак.Од пописните дефтери „Тапу-тахрир дефтери“ на турските власти, од 1467 година зборува дека зборува дека Кривогаштани било трета населба по големина во Прилепската нахија со 104 домаќинства, веднаш по Добрушево и Дебреште. Сите семејства во Кривогаштани биле христијанско - македонски. Од вториот дефтер кој потекнува од 1544 година се забележува пораст на домаќинствата во Кривогаштани на 164 од кои само едно семејство било муслиманско.
По Илинденското востание, доаѓа до намалување на бројот на населението и во Кривогаштани како што било случај и во скоро цела Македонија, а посебно во Крушево и околината, поради одмаздата на Турците над македонското востанато население. Исто така до намалување на населението имало и по Балканските војни (1912-1913), а потоа и по Првата светска војна (1914-1918). Во периодот помеѓу двете светски војни се забележува мал пораст на населението, следејќи го воедно првиот официјален попис во 1921 и пописот кој следел потоа, односно во 1931 година од страна на српските власти во цела тогашна Југославија. Позабрзан пораст на бројот на населението се забележува по Втората светска војна. Во 1948 година се регистрирани 1913 жители, а додека за само по 5 години (1953) бројот на населението нараснал за 301 жител, односно на 2288 жители. И во 1961 година Кривогаштани бележи пораст во бројот на населението, кое се зголемило на 2366 жители, а пак во 1971 година бројот на населението за последен пат ќе се зголеми и тоа многу скромно, на 2380 жители. Порастот на населението во целиот наведен период е како резултат на високата наталитетна стапка, но и како резултат на тоа што Кривогаштани во периодот до 1965 година претставува општински центар, со што претставува и гравитационо подрачје за блиските селски населби кои влегувале во состав на општината. Веќе во понатамошниот период не само што бројот на населението е во стагнација, туку неговиот број се намалува, што е резултат на намалениот наталитет и иселувањето во поблиските градови како што се Прилеп, Крушево, Битола, па и Скопје. Така, во 1981 година бројот на населението се намалува на 2356 жители, а пак во 1991 година забележано е поголемо намалување на бројот на населението, односно биле забележани 2182 жители. Етничкиот состав на населението од официјалниот попис на Македонија од 2002 година е следниот:
Македонци - 99,61% Роми - 0,13% Срби - 0,10% Останати - 0,16%
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Кривогаштани е Рубинчо Шефтероски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Кривогаштани е составен од 11 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Редовни настани
ДЕНОВИ НА МАКЕДОНСКА НАРОДНА НОСИЈА
Во Општина Кривогаштани традиционално секоја година се одржуваат денови на македонска народна носија, на настанот свое учество земаат повеќе уникатни стари творби на народни носии а опфатени се сите региони во државата. Носиите кои се претставуваат на манифестацијата се стара изработка од вредните раце на македонските мајки и баби и претставуваат културна вредност на државата. За таа цел Кривогаштани долги години ја одржува традицијата на собирање на народни носии со сите свои карактеристични за регионот од каде што потекнуваат и нивно презентирање пред посетителите на настанот.
Култура и спорт
Трета фудбалска лига - Централен регион
Фудбалски Клуб Младост Кривогаштани
Фудбалски Клуб Партизан Обршани
Фудбалски Клуб Напредок Крушеани
Општински фудбалски лиги
Фудбалски Клуб Воѓани
Фудбалски Клуб Боротино
Фудбалски Клуб Врбјани
Фудбалски Клуб Славеј
Балет
Балет — формализиран танц со потекло од францускиот двор, подоцна развиен во Франција и во Русија, како концертна форма на танц. Балетот е танц со висока техничка форма и сопствени изразни средства. Првенствено се изведува со придружба од класична музика. Поради својата техничка сложеност и естетска вредност, балетот се смета за најпрестижна форма на танц и поради тоа е прифатен ширум светот. Балетските претстави се кореографирани и вклучуваат мимика, глума и се придружени со музика (обично оркестарска). Првобитната форма на балетот денес се нарекува класична, а покрај тоа постојат и неокласичен и модерен балет. Зборот „балет“ потекнува од латинскиот збор ballare, што значи танцување.
Развој на балетот
Балет е вид на изведувачки танц кој потекнува од италијанските ренесансни палати на XV век, подоцна развиен во форма на концертен танц во Франција и Русија. Оттогаш станал широко распространет, и висока техничка форма на танц со свој сопствен речник. Тој бил глобално влијателен и ги дефинирал основните техники кои се користат во многу други жанрови на танц. Балетот исто така може да се однесува и на балетските танцови дејности, кои се состојат од кореографија и музика за балетска продукција. Добро познат пример за ова е „Оревокршачка“,балет во два чина чија прва кореографија била на Мариус Петипа и Лев Иванов со мелодија од Петар Илич Чајковски.
Се појавиле стилски варијации и еволуирале од италијанската ренесанса. Раните варијации се главно поврзани со географско потекло. Примери за ова се рускиот ,францускиот и италијанскиот балет. Подоцнежните варијации вклучуваат современ и неокласичен балет. Најшироко познатиот и изведен балетски стил е доцниот романтичен балет, кој е класичен стил кој се фокусира на женските танчери (балерини) и ја истакнува бод техниката, течни и прецизни акробатски движења, и често ги претставува балерините во традиционален, краток бел француски „туту“.
Балетите се кореографирани и изведени од страна на обучени уметници, и често се изведуваат во придружба на класична музика. Балетите во почетокот претходеле на пронајдокот на просцениумот (предниот дел на бината) и биле изведувани во големи соби кадешто публиката седела на нивоа или балкони на три страни од подиумот. Модерните балети можат да вклучуваат мимика и глума, и обично се поставени на музика (оркестарска но понекогаш и вокална).
За балетот се потребни години на обучување за да се научи и владее, и многу пракса за да се задржи нивото на знаење (искуство). Тој се предава во училишта за балет во целиот свет, кои историски ги користеле нивните сопствени култури за да се развие уметноста. Балетот е темел на многу видови на танц.
Потекло на поимот
Зборот балет доаѓа од францускиот јазик и бил позајмен од англискиот околу 1630 година. Францускиот збор своето потекло го има во италијанскиот збор „balletto“, деминутив од „ballo“ (танц) кој доаѓа од латински „ballo“, „ballare“, што значи „танцува“, кој доаѓа од грчкиот “βαλλίζω”(ballizo), „танцува“, „потскокнува“.
Историја
Историјата на балетот започнува во дворците во италијанската ренесанса на 15-от и XVI век. Брзо се раширил и во дворецот на Катерина Медичи кадешто понатаму бил развиен. Создавањето на класичниот балет како што е познато денес започнало во времето на Луј XIV, кој во својата младост бил страстен танчер и изведувал балети од Пјер Бошамп и Жан-Батист Лали. Во 1661 година Луј ја основал „Académie Royale de Danse“(Кралската танц академија) која била одговорна за воспоставувањето на стандарди за уметноста на танцот и за сертификатот на инструкторите по танц. Во 1672 година по неговото пензионирање од сцената, Луј XIV го поставил Лали за директор на Париската опера „Académie Royale de Musique (Paris Opera)“ каде настанало првото професионално балетско здружение, „Paris Opera Ballet“. Овој почеток се рефлектира во доминацијата на францускиот јазик во балетскиот речник.
И покрај големите реформи на Жан-Жорж Новер во XVIII век, балетот почнал да пропаѓа во Франција по 1830 година, но продолжил во Данска, Италија и Русија. Тој бил повторно воведен во Западна Европа во пресрет на Првата светска војна од страна на руската компанија „Ballets Russes“ од страна на Сергеј Дјагилев кој најпосле го издејствувал балетот во целиот свет. Компанијата на Дјагилев станала одредиште за многу руски обучени танчери бегајќи од гладот и немирите кои следеле по Болшевичката револуција. Овие танчери се вратиле во своето место на раѓање на многуте кореографски и стилски иновации кои просперирале во времето на царевите.
Во XX век, балетот имал силно влијание врз проширувањето на концертниот танц. На пример, во САД, кореографот Џорџ Баланчин го развил она што денес е познато како неокласичен балет. Понатамошните развивања ги вклучуваат современиот балет и постструктуралниот балет, кои можат да се забележат во работата на Вилијам Форсајт во Германија. Исто така, во XX век, балетот се преобрати кон поделба од класичен балет на воведување на современ танц, доведувајќи до модернистички движења и во САД и во Германија.
Класичен балет
Класичниот балет се заснова врз традиционалната балетска техника и вокабулар. Постојат различни стилови на класичен балет кои се поврзани со нивните места на потекло, како што се францускиот ,италијанскиот и рускиот балет. Неколку од стиловите на класичниот балет се поврзани со специфични методи на обука, кои обично се именувани според нивните создавачи. На пример, методот „Cecchetti“ е именуван по неговиот создавач, италијанскиот танчер Енрико Чечети.
Неокласичен балет
Неокласичниот балет е стил на балет кој е во согласност со техниката и вокабуларот на класичниот балет, но отстапува од класичниот балет преку ваквите разлики како невообичаено брзо темпо на танцот и неговото додавање на нетрадиционални технички подвизи. Меѓупросторот во неокласичниот балет е обично помодерен или комплексен отколку во класичниот балет. Иако организацијата во неокласичниот балет е поразлична, фокусот на структурата е дефинирачка одлика на неокласичниот балет.
Тим Шол, автор на „Од Петипа до Баланчин“, смета „Аполо“ на Џорџ Баланчин во 1928 година да биде првиот неокласичен балет. Аполо претставувал враќање како одговор на апстрактните балети на Сергеј Дјагилев. Баланчин работел со кореографот на модерен танц Марта Греам, проширувајќи ја својата изложеност на современи техники и идеи, и донел модерни танчери во неговата компанија (Њујорк балет) како што е Пол Тејлор, кој во 1959 бил изведувач во „Епизоди“ на Баланчин. Во текот на овој период, Глен Тетлеј започнал експериментално да ги комбинира балетот и модерните техники.
Современ балет
Џорџ Баланчин често се смета дека е првиот пионер на современиот балет преку развојот на неокласичниот балет. Михаил Баришников бил танчерот кој кратко време танцувал за Баланчин, модел за обука за Киров балет. По именувањето на Баришников како уметнички директор на „American Ballet Theatre“ во 1980 година, работел со разни современи кореографи, особено Твајла Тарп. Тарп ја направила кореографијата за „Push Comes To Shove“ за АБТ и Баришников во 1976 година; во 1986 година ја создала „In The Upper Room“ за нејзината сопствена компанија. Овие две дела се сметаат за иновативни за нивната употреба на јасните модерни движења во комбинација со употребата на шпиц-чевлите и класично обучени танчери - за нивната употреба на современ балет. Тарп исто така работела со компанијата „Joffrey Ballet“, основана во 1957 година од Роберт Џофри. Таа ја направила кореографијата за „Deuce Coupe“ за нив во 1973 година, користејќи поп-музика и мешавина на модерни и балетски техники. „Joffrey Ballet“ продолжила да изведува бројни современи дела, повеќето кореографирани од соосновачот Џералд Арпино. Денес постојат многу современи балетски компании и кореографи. Во нив спаѓаат Алонзо Кинг и неговата компанија, „Alonzo King's Lines Ballet“; „Complexions Contemporary Ballet“ - под раководство на Двајт Роден; „Compañia Nacional de Danza“ на Начо Дуато; Вилијам Форсајт кој има работено интензивно со Франкфуртскиот балет и денес ја работи „The Forsythe Company“; и Јиржи Килијан, моментално уметнички директор на „Nederlands Dans Theater“ (Холандскиот денс театар). Традиционално „класичните“ компании, како што се Кировиот балет и Париската опера и балет, редовно изведуваат современи дела.
Белградски универзитет
Белградски универзитет (Универзитет у Београду / Univerzitet u Beogradu) — државен универзитет кој се наоѓа во Белград, Србија. Тој е најстариот и најголем универзитет во Србија, и еден од најзначајните образовни и истражувачки центри во Југоисточна Европа.
На престижната Шангајска ранг-листа, универзитетот се рангира помеѓу 201 и 300 место, според податоци од 2016 година. Во 2014 година бил рангиран помеѓу 151-200, посебно во областа на математиката и физиката.
19 век
Второто Високо училиште (исто така познато како Голема школа или Голема академија во Белград) било основано како наследник на Белградски Лицеј и претставувало комбинација на класична гимназија и колеџ, а како такво се развило и како универзитет. Според законот, универзитетот бил дефиниран како „научен институт за високо и стручно образование“. Министерот за образование имал контрола над оваа институција и бил раководен од ректорот (избран од монархот) и академскиот совет.
Во почетокот на 19 век, студиите по право траеле три години, а наставната програма вклучувала компаративно и државно (уставно) право, меѓународно право, кривично право и судска постапка, како и општи предмети. Пред запишување на правен оддел, задолжително било дипломирано на одделот за филозофија каде што студиите траеле две години, па правните студии траеле вкупно пет години. Од 1853 година, правното образование станало независно од студиите за филозофија, а од 1863 година правното образование во Србија траело четири години.
Од 1841 до 1863 година, пред да се запише еден студент во правното одделение, задолжително требало да дипломира на одделот за филозофија, каде што студиите траеле две години. Предавањата ги воделе познати професори кои ги стекнале своите дипломи во Австрија, Германија и Франција (Јован Стерија Поповиќ, Јосиф Панчиќ, Ѓура Даничиќ и други).
Во текот на 1850-тите, Одделот за филозофија се развил во одреден колеџ. Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград е денешното продолжување на овој оддел.
20 век
Универзитетот во Белград доживеал голем пораст и проширување во годините пред Втората светска војна, а особено по основањето на Втора Југославија. Првата жена која дипломирала на Правниот факултет во Белград било во 1914 година.
Во 1960-тите и 70-тите, Универзитетот се развил во извонредна регионална и меѓународна образовна институција. Многу ученици од други земји биле обучени таму. Во времето на СФРЈ, универзитетот бил проширен, но исто така бил изложен и на државно и идеолошко влијание. Тој, исто така, претставувал и движечка сила за основање на скоро сите други универзитети во денешна Србија, Црна Гора, Македонија и неколку универзитети во Босна и Херцеговина.
Во 1968 година, студентите го организирале првиот масовен протест во Југославија по Втората светска војна.
Во средината на 1990-тите, универзитетот станал меѓународно признаен центар на политичката опозиција во Србија. Масовните антивладини протести биле изведени од белградските студенти и професори. Студентските организации на универзитетот (особено Отпор!), значително придонеле за соборување на владата.
21 век
Од 2000 година, универзитетот презел важни чекори и ги подобрил капацитетите и квалитетот на наставата. Универзитетот од тогаш направил големи напори за подобрување на внатрешната структура и станал потписник на Болоњската декларација. Како еден од најголемите универзитети во Европа со запишување на речиси 90.000 студенти, универзитетот во голема мера соработува со меѓународни академски институции и е вклучен во безброј билатерални и мултилатерални академски проекти.
Рангирање
Универзитетот во Белград го зазел своето место меѓу првите 300 универзитети во светот, според последното рангирање од 2017 година, подобро познато како Шангајска листа. Во областа на математиката, универзитетот е рангиран меѓу првите 150 универзитети во светот.
Кампус
Кампусот бил развиен во текот во 19 век и денес голем број на универзитетски објекти претставуваат важен дел од белградската архитектура и културно наследство. Во дел од поранешните седишта на универзитетот, денес се наоѓаат музејот на Вук и Доситеј и принцезата Љубица. Историската правна школа во Суботица (1920-1941) исто така била дел од универзитетот во Белград. Некои од објектите по Втората светска војна биле изградени во бруталистички стил. Универзитетот располага со локации насекаде низ градот, со два големи кампуси, еден веднаш до улицата „Кнез Михајло“ на Студентски Трг, а другиот на булеварот „Крал Александар“. Универзитетот поседува единаесет студентски домови низ градот за 11.340 студенти, вклучувајќи еден комплекс во Нов Белград. Многу од факултетите имаат посебни згради на различни локации во Белград. Универзитетот, исто така, поседува неколку згради во центарот на градот, од кои повеќето се изградени во 19 и почетокот на 20 век.
Централната административна зграда, Филолошкиот факултет и Филозофскиот факултет, се наоѓаат на Студентски Трг. Биолошки факултет, факултетот за географија, Математичкиот факултет, Факултетот за физичка хемија, Физичкиот факултет и Хемискиот факултет се сместени во една зграда на Студентски Трг. Универзитетската библиотека, Правната школа, Архитектонскиот факултет, Градежниот факултет, Електротехничкиот факултет, Машинскиот факултет се наоѓаат во кампусот на Булевар „Крал Александар“.
Други позначајни академски локации вклучуваат зградата на Економскиот факултет во близина на центарот на градот, Факултетот за православна богословија во населба Палилула, зградата на Факултетот за обука на наставници во општина Савски Венац, Факултетот за безбедносни студии во населбата Врачар, и Факултетот за дефектологија во населбата Доркол. Медицинскиот факултет и Стоматолошката школа ја делат зградата во близина на паркот Караѓорѓе. Медицинските наставни објекти, како што се Универзитетскиот болнички центар или Институтот за ментално здравје, се на други локации во градот. Земјоделскиот факултет се наоѓа покрај Градскиот парк Земун. Факултетот за политички науки и Факултетот за организациски науки се наоѓаат близу еден до друг во истата улица во населбата Вождовцац.
Организација и администрација
Универзитетот во Белград е раководен од 44-члениот Сенат на Универзитетот избран на тригодишен мандат. Сенатот е составен од ректорат, 4 проректори, 31 декани, 4 претседатели на советите на група факултети и 4 директори на научни институти. 8 ученички претставници со едногодишен мандат избрани од Студентскиот парламент на универзитетот учествуваат во работата на Сенатот. Ректорот обезбедува управување и го претставува универзитетот надворешно.
Универзитетскиот совет е раководно тело од 31 член. Универзитетот доверува 21 членови, од кои 5 се именувани од српската влада и 5 се избрани од Студентскиот парламент на универзитетот. Универзитетскиот совет има претседател и потпретседател. Покрај овие тела, универзитетот има советодавни академски совети и стручни одбори, назначени да донесуваат одлуки и да го искажат своето мислење за изборот на наставниот кадар.
Германска книжевност
Германската книжевност ги сочинува оние литературни текстови напишани на германски јазик.
Тешко е да се периодизира оваа литература, но тука ќе бидат наведени периодите кои најчесто се користат за опишување на развитокот на германската литература.
Германски период (до 750)
Најстар сочуван прозен споменик е готскиот превод на Библијата, дело на бискупот Улфиле, од средината на IV век. Најстариот литературен споменик е фрагментот Песна за Хилдебранд (од VIII век).
Средногорногермански период (1050-1350)
Во почетокот на овој период преовладува црковно-христијанска поезија, но и духовните лица негуваат светски мотиви; под влијание на Крстоносните војни и контактите со другите народи, поезијата ја преземаат ритерите и се развива т.н. ритерска поезија, чиј врв е околу 1190-1220 година. Големите народни јуначки епови Сага за Нибелунзите и Гудрун се ритерски епови. Мотивите во ритерските епови се антички (за Тројанската војна, Александар Македонски, Енеј и други), или за кралот Артур и витезите од тркалезната маса (Ивен, Ерек, Персифал итн.). Епски поети се Волфрам фон Ешенбах, Готфрид фон Штрасбург и други. Љубовната лирика (Minnesang) е во процут, додека најважно прозно дело е правната книга Саксонско огледало (од XIII век).
Раноновогорногермански период (1350-1600)
Овој период се одликува со појавата на граѓанската поезија на местото на ритерската, во согласност со општествените промени. Оваа поезија е во духот на народната, но е занаетска и сувопарна. Застапени се сатирата, лакрдијата и мајсторската песна (Meisterhesang). Главен и најплоден претставник е Ханс Закс, кондураџија од Нирнберг. Од духовните игри (Passionsspiele) се развива драмата. Мартин Лутер ја помогнал и убрзал победата на литературниот јазик во барокот, а творец е и на црковни песни. Прозата ја застапуваат полемичките списи на Улрих Хутен и сатирата на Јоханес Фишарт. Основач на романот во Германија е Јург Викрам.
Време на просветителството (1600-1748)
Овој период (1600-1748) му припаѓа на просветителството. Во средината на XVII век, најважно дело е гримелсхаузеновиот роман Симплицисимус (со мотиви од Триесетгодишната војна). Мартин Опиц (1597-1639) ги утврдува поетските облици, служејќи се со антички и странски примероци. Настануваат и општествената поезија, друштвата за јазикот, борбата против туѓите зборови. Во првата половина на XVIII век настапува дидактичката поезија, чистењето на јазикот (Јохан Кристоф Готшед и др.), угледувањето на Французите и Англичаните, како и анакреонтската поезија.
Класичен и романтичен период (1748-1832)
Темелите од овој дел на германската литература ги удираат три големи писатели: Фридрих Готлиб Клопшток, Кристоф Мартин Виланд и Готхолд Ефрајм Лесинг. Клопшток (пиетизам, нова мистика) го дава епот, одата и родољубивата драма; Виланд го создава психолошкиот роман, го обогатува јазикот на романтичниот еп и прави преводи на Шекспир; Лесинг со критика "го ослободил германскиот дух од теолошката ортодоксија", го прекинал слепото поддржување на француската драма и упатувал на Шекспир, дал теории во говорните и ликовните уметности. Хердер и Винкелман им претходат на класиците; со литературно-историските и естетски списи, задлабочувањето во историскиот развој на човештвото и интересирањето за народното песништво, Хердер дава нови идеи и поттик.
Романтизмот ја разбива синтезата на надворешниот и внатрешниот свет и го оживува средниот век. Постарата романтичарска школа (под влијание на Фихте, Шелинг и Хегел) ја претставуваат браќата Шлегел, Новалис, Лудвиг Тик, Жан Пол, а потоа доаѓа помладата романтичарска фолклорна школа: браќата Грим, Брентано, Арним и родољубивите романтичари Арнт, Кернер и романтичарите со граѓански црти Мерике, Хауф, како и драмите на Евалд Кристијан фон Клајст, Хебел, Грабе, Бихнер и други.
Нов период: од реализмот до експресионизмот (1832-1918)
Во овој период, под влијание на Француската јулска револуција од 1830, се зајакнуваат тежнеењата за реалистичкото сликање. Хајне и Берне (со Париски писма) вршат силно влијание; движењето "Млада Германија" се бори за еманципација во државата, општеството и црквата, се бори за либерализам. Делата на Д. Штраус (Христовиот живот) и на Лудвиг Фојербах (Суштината на христијанството) го критикуваат христијанството и религијата. Политичката лирика има нагласен општествен тон (Хервег, Фрајлиграт и др.). Периодот од 1830-40 е крај на романтиката. Под влијание на Бајрон се јавуваат поетите на "светската тага": Хајне, Грабе, Бихнер и др.
Раниот реализам е особено конзервативен (сликање на земјата, селскиот живот и преданија), а главни претставници се Карл Шперман, Анте фон Дросте-Хилсхоф, Мерике, Алексис и др. Револуцијата од 1848-1849 донела разочарување што се огледува и во литературата. Т.н. конзервативен реализам го отстапува местото на поетскиот. Главен претставник е Ото Лудвиг (пишувал реалистички драми и граѓански романи), потоа Густав Фрајтаг (комедија и историска драма), Теодор Шторм, Фриц Ројтер и Краус Грот. Херојско-трагичната драма ја застапуваат Фридрих Хебел и Рихард Вагнер. Во епската поезија преовладува песимизмот. Мајстор за новели е Паул Хајзе.
Преодно време (по 1870)
Во теоретското разгледување на натурализмот доаѓа до раздор (Х. и Ј. Харт, К. Блајбтрој, Б. Белше, Михаел Георг Конрад и Арно Холц). Натурализмот наоѓа полн израз во драмата (социјалистичка и социјална: Георг Хауптман, Судерман, Халбе, О. Е. Хартлебен и др.). Романи пишуваат Холц, Шлаф, а лирика Холц и Конрад.
Претставник на импресионизмот е Детлев фон Лилиенкрон (пишувал лирски пени, балади, воени новели, епови). Околу 1890 година се чувствува влијанието на Фридрих Ниче (Р. Демел и Херман Конради).
Во симболизмот се истакнуваат Ст. Георге, К. Моргенштерн и други. Посебно место заземаат европските космополитски дела (психолошки проблеми) на Томас Ман и Херман Хесе.
Неоромантичната проза ја водат Ј. Васерман, Рикард Хук и др. Во поезијата се значајни Дојблер и Момберт (песни со вселенски доживувања).
Писатели од експресионизмот се Франк Ведекинд (пишува драми кои го исмеваат граѓанскиот морал, како Будењето на пролетта) и др. Лирски песни пишуваат Г. Хајм, Ернст Штадлер, Јоханес Р. Бехер, Зорге, Рајнхард и др. Драмите на Е. Толер, Георг Кајзер и Бертолт Брехт (Добоши во ноќта) се крај на експресионизмот.
Период од 1918 до 1933
По Првата светска војна литературата е разновидна. Х. Карос ги дава автобиографските песни, а Ленакер и Ина Зајдел пишуваат песни; Е. Вихерт романи; потоа следат В. Шолц, А. Шефлер, П. Дерфлер, Б. Бергенгруен, Курт Клуге, Франц Тис, Ј. Кнајп и др. Политичкиот развој влијае и на групирањето на книжевниците и настанува раздор.
Едни го нагласуваат општочовечкото, меѓународното: Васерман во своите романи, Херман Кестен во разбивањето на илузиите, Лион Фојхтванглер, Бруно Франк, Леонхард Франк, Б. Келерман. Општествените прашања уживаат особено внимание; Алфред Даблин го пишува првиот пролетерски роман (Берлин-Александровиот плоштад), Ана Зегерс ја напишува новелата Востанието на рибарите од Света Барбара и др. Се одвива и борба против граѓанските и националистичките предрасуди: Карл Штернхајм пишува малограѓански комедии, Хајнрих Ман ги напишува романите Професорот Унрат, Поданик и Глава. Се обработуваат и мотиви од Првата светска војна: Ремарк (На запад ништо ново), Л. Рен (Војна), Арнолд Цвајг (Борба околу сержанот Грише).
Поетите од другата група обработуваат личности и настани од германската историја: Паул Ернст (Германска царска книга, 6 книги), Блунк (Бајки на предците), Јозеф Понтен (еп за Германците од Волга Народ на пат).
Од роднокрајното песништво, чии претставници (Ф. Гризе, Ј. М. Бауер и др.) се занимавале и со преработка на селски мотиви, се развива едностраната нацистичка поезија, т.н. поезија Крв и земја (Blut und Boden). Доколку не е тенденциозна, лириката се држи до класицистичките и романтичарските облици (Кароса, Бергенбауен, Х. Клаудиус, Шредер). Експресионистичката и неореалистичката драма на К. Цукмајер и го отстапува местото на општествената, како и на театарската игра со мотиви од селото.
Нацистички период (1933-1945)
Со доаѓањето на нацистите на власт се остварува прекин помеѓу две струи и сфаќања во литературата: преку 200 книжевници ја напуштаат Германија, Австрија и Чехословачка и емигрираат во Швајцарија, САД, СССР, Израел и Јужна Америка. Томас и Хајнрих Ман, Алфред Даблин, Бертолт Брехт, Ј. Р. Бехер, Фриц фон Унру, Ернст Толер, Херман Кестен, Ана Зегерс, Паул Цех и др. Во туѓина се создава емигрантска германска литература која во периодот на нацистичкиот мрак претставува "духовен мост помеѓу Германија и светот". Литературното создавање во земјата е ограничено и "глајхшалтирано" во нацистички рамки. Излегуваат психолошки, социјални и општествено-критички теми. Се обработуваат тенденциозни нацистички или неутрални историски теми или безлични спомени.
Постнацистичка литература (од 1945)
По нацистичкиот пораз настанува пресврт во литературата како и во другите области на духовното создавање. Поделбата на Германија на две држави, Сојузна Република Германија и Демократска Република Германија, како резултат на Втората светска војна, создава и две литератури на кои голем дел од емигрантите или се приклучуваат (Брехт на источната демократска, Цукмајер на западната сојузна) или претежно живеат надвор од Германија (Томас Ман, Ремарк во Швајцарија итн.).
Литературата во Сојузната Република
Во Сојузната Република Германија е забележано влијание на американската литература, но и на француската и англиската авангарда. Гинтер Грас во оригинално конципираните романи (Лимениот тапан, Кучешки години) го обработува германскиот живот под нацизмот и по војната. Поаѓајќи од антицрковна, но во суштина длабоко религиозна католичка позиција, со истата тематика се занимава и Хајнрих Бел (Куќа без чувар, Билјард во девет и пол). Важен придонес во романот дале и Уве Јонзон, Арно Шмит и Алфред Андерш. Поетот Х. М. Енценсбергер ја обновува иронично обоената политичка поезија, а Паул Целан, Криста Рајниг, Валтер Хелерер и Рудолф Хагелштанге и даваат нови акценти на лириката. Во драмата се јавуваат општествено ангажираните автори, како Ролф Хохут (Намесник), Мартин Валзер (Дабот и ангората) и Петер Вајс. Многу од младите писатели се собрале во т.н. "Група 47".
Литературата во Демократската Република
Во Демократска Република Германија многу е забележливо влијанието на советските писатели и теоретичари; исклучиво се признава уметноста на соц-реализмот, но поимот сè пошироко се толкува. Важна улога имаат старите комунистички писатели кои биле или во емиграција, или во затворите и логорите, како романописецот Вили Бредел, поетот Јоханес Р. Бехер и др. Бруно Апиц дава роман за логорот Бухенвалд - Го меѓу волците. Ервин Штритматер во своите романи (Чудотворец, Оле Бинкоп) низ сатира го дава развојот на источна Германија, со што смело се занимаваат и Криста Волф (Поделено небо) и Ерик Нојч (Трагата на камењата), додека Дитер Нол се интересира за развојот на младиот Германец кој го доживеал нацизмот (Авантурите на Вернер Холт). По оригиналноста, најзначајни се младите поети Јоханес Бобровски и Паул Винс. Драмата, која се развива под силно влијание на Брехт, ја претставува пред сè Петер Хакс.
Рошиори
Рошиори (Roşiori) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 2.156 жители.
Детски хор „Лале“
Лале е детски хор од Тетово. Оформен е во 1977 година од страна на диригентот д-р Ивица Зориќ. Низ многуте генерации поминале над 1.000 пред сè девојчиња иако во одделни периоди имало и машки деца. Во целиот период на постоење претставува расадник и извор на хористките на градскиот женски младински хор Менада од Тетово.