cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конрад Аденауер
Канцелар на Западна Германија
Достигнувањата на Аденауер го вклучуваат воспоставувањето на стабилна демократија во поразена Германија, трајно помирување со Франција, генерално политичко преориентирање кон Западот, обновувајќи го ограничениот но далекусежен суверенитет на Западна Германија цврсто интегрирајќи го со појавувањето на Евроатлантската заедница (НАТО и Организацијата за европска економска соработка). Аденауер е поврзан со создавањето на успешен пензиски систем, кој им обезбедил непаралелна благосостојба на пензионираните луѓе и кој со неговиот министер за економија и наследник Лудвиг Ерхарт со западногерманскиот модел на “социјална пазарна економија” (комбинирана економија со капитализам, ублажена со елементи на социјална благосостојба и католичко социјално учење), кој го овозможил успешниот период познат како Wirschaftswunder („“економско чудо”) и создал потполна благосостојба. На овој начин, Аденауер осигурил потполно слободно и демократско општество кое речиси било непознато за Германците и покрај повеќе или помалку безнадежниот обид од 1919 до 1933 година (Вајмарската Република) и кој денес не само што е нормален туку и е длабоко интегриран во модерното германско општество. На тој начин ги поставил темелите за повторно Западот да има доверба во Германија. Токму поради поранешната политика на Аденауер, подоцна се овозможило обединување на двете германски држави. Обединета Германија останала дел од Европската Унија и НАТО.
Други ја критикувале неговата доба како културно и политичко конзервативна, која барала целиот социјален и политички состав на Западна Германија да се заснова на поединечните погледи на една личност, која има одредена доза на недоверба во сопствениот народ. Неговата реизборна кампања ја концентрирал на слоганот „Без експерименти“.
Западногерманското студентско движење во 1960 година всушност бил протест против конзервативизмот што го застапувал Аденауер. Друг предмет на критика бил Аденауеровиот чин на помирување со Франција кој бил во потполн контраст со извесната индиферентност кон комунистичка Полска. Како и сите други поголеми западногермански политички партии на времето, ЦДУ одбила да го признае приспојувањето на поранешните германски територии што и ги дала Советскиот Сојуз на Полска и отворено зборувал за враќање на овие територии по зајакнувањето на позицијата што ја имала Западна Германија во Европа.
Гледајќи наназад, во голем дел позитивните проценки за време на неговиот мандат, не само германската јавност која во 2003 година на телевизиска анкета го избрала за „Најголемиот Германец на сите времиња“, дури и некои денешни левоориентирани интелектуалци, кои го величеле неговото безусловно дело како западен стил на демократија и европска интеграција.
Дополнителни акции како Канцелар
За целиот негов труд како водач на Западна Германија, Аденауер бил именуван како Човек на годината во 1953 година од магазинот Тајмс. Во 1954 година ја добил Karlspreis (англиски: Charlemagne Award), награда што ја доделува германскиот град Ахен на луѓето кои придонеле за развој на европската идеја, европската соработка и европскиот мир.
Во последните години од неговиот мандат, Аденауер имал навика по ручекот да дремне и кога патуваше надвор од земјата и одел на јавни церемонии, тој понекогаш барал да има кревет во соба која е близу до таму каде што би требало да одржува говор, за да може накратко да се одмори пред да се појави.
Аденауер се релаксирал и наоѓал големо задоволство во ителијанската игра боче и голем дел од неговата постполитичка кариера ја поминал играјќи ја оваа игра. Негово омилено место каде што ја играл оваа игра било во Каденабија, Италија, во изнајмена вила што има поглед на езерото Комо, која потоа стекна статус на конференциски центар од фондацијата Конрад Аденауер ( Konrad Adenauer Stiftung ), германска политичка фондација основана од државата.
Кога во 1967 година, по неговата смрт на 91 годишна возраст, Германците биле прашани на што најмногу му се восхитуваа на Аденауер, мнозинството одговорило на тоа што тој ги вратил дома последните германски затвореници од војната од СССР, враќањето познато како “Враќање на 10 000”.
Обид за атентат
На 27 март 1952 година експлодирал пакет адресиран до Канцеларот Аденауер во Командата на минхенската полиција, убивајќи еден баварски полицаец. Две момчиња кои биле платени да го испратат овој пакет преку пошта и го привлекле вниманието на полицијата. Истрагите довеле до луѓе тесно поврзани со партијата на Херут и поранешната вооружена организација Иргун. Западногерманската влада сите докази ги држела под печат со цел да се заштити од антисемитски реакции од народот. На петтемина осомничени Израелци идентификувани од француски и германски истражувачи им било дозволено да се вратат во Израел.
Еден од учесниците, Елезиер Судит, подоцна открил дека наводниот мозок кој стои позади овој обид за убиство бил Менахем Бегин кој подоцна станал премиер на Израел. Бегин бил поранешен командир на Иргун и во тоа време го водел Херут и бил член на Кнесет. Неговата цел бил да ги ослабне обидите на германската влада да воспостави пријателски односи со Израел.
Дејвид Бен-Гарион, премиерот на Израел, го ценел обидот на Аденауер за ублажување на аферата и тоа што не продолжил со истрагата, за да не го влоши односот помеѓу двете нови држави.
Во јуни 2006 година малку поинаква верзија на оваа приказна се појавила во еден водечки германски весник, Франкфуртер Алгемајне Цајтунг (Frankfurter Allgemeine Zeitung), цитиран од The Guardian Бегин го понудил својот златен часовник на продажба кога заговорниците останале без пари. Бомбата бил скриена во енциклопедија и убил експерт за детонација на бомби, притоа повредил други двајца. Аденауер бил мета бидејќи и испраќал одштети за Холокаустот на официјалната израелска влада, додека Бегин сметал дека треба да бидат наменети за Евреите жртви (само оние кои се наоѓаат во Израел ). Судит, изворот на приказната објаснил дека: „''Целта не била да се убие Аденауер, туку да се разбудат меѓународните медиуми. На сите ни бешејасно дека нема шанси пакетот да стигне до Аденауер''. ” Петтемина заговорници биле уапсени од француската полиција во Париз. Тие “биле поранешни членови на ... Иргун” (организацијата бил расформирана во 1948 година, 4 години порано).
Политички скандал
Во 1962 година изби скандал кога полицијата по наредба на кабинетот уапсила пет новинари на весникот Дер Шпигел (Der Spiegel) оптужувајќи ги за велепредавство, особено за издавање меморандум опишувајќи ја наводната слабост на западногерманските вооружени сили. Членовите на кабинетот, кои и припаѓале на Слободната Демократска Партија (FDP), дале оставки во ноември 1962 година, министерот за одбрана Франц Јозеф Штраус, водач на Христијанската Социјална Унија самиот се разреши од функцијата, следен од останатите членови на владата на Христијанската Демократска Унија. Иако Аденауер успеа да остане на функција речиси уште една година, овој скандал го зголеми притисокот врз него да го исполни ветувањето да даде оставка пред крајот на мандатот и го наследи Лудвиг Ерхарт во октомври 1963 година Тој остана водач на CDU сè до неговата оставка од позицијата во декември 1966 година
Смрт
Аденауер починал на 19 април 1967 година, во неговата родна куќа во Рендорф. Според неговата керќа, неговите последни зборови биле “Da jitt et nix zo kriesche!” (келнски дијалект “Нема за што да плачам!”)
На неговиот државен погреб во Келнската катедрала присуствувале голем број на светски водачи, меѓу нив претседателот на САД Линдон Џонсон, неговата единствена посета на европска држава. По богослужбата, неговото тело бил вратено во Рендорф на Рајна со бродот Кондор, Јагуар класа брод за брз напад на германската воена морнарица. Закопан е на Валдфридхоф гробиштата.
Наследство
Аденауер оставил позади себе такво богатство, така што тој бил главен мотив за една од најсовремените и најпознати златни монети: трите белгиски комеморативни монети Пионери на Европското Обединувањето, искована во 2002 година Предната страна претставува портрет со имињата на Роберт Шуман, Пол-Хенри Шпак и Конрад Аденауер.
Прва Влада
Измени
Втора Влада
Измени
Трета Влада
Измени
Четврта Влада
Измени
Наводи
Енцикопедија Britannica (Macropedia) © 1989, статии за конрад Аденауер, Хелмут Кол и Ото фон Бизмарк.
Историја на Киев
Се смета дека градот бил основан во 482 п.н.е. За потеклото на градот постојат неколку легенди. Според една легенда, градот бил основан од страна на водачот на едно племе, кој се викал Киј, заедно со неговите браќа и сестра. Сепак, во практика не се знае кога точно бил основан градот. Во 8 век биле изградени првите утврдувања во една населба која била напуштена претходно.
Златната доба на градот се случила во времето на Киевска Рус. Во 968 година, Печенегите го ставиле градот под опсада. Периодот на развој на градот се случило во времето на кнезовите од Владимир. На 8 март 1169 година градот бил разрушен од страна на Андреј Богољубски, при кое се случил голем грабеж на црквите и манастирите. Киев за долго време ја изгубил значајноста во земјата, на сметка на големите центри како Владимир, Новогород и Москва. Градот во 1230-тите бил на неколкупати ограбуван од страна на неколку кнезови. Во 1240 се случила инвазијата на монголците предводени од Бату Хан, кој целосно го разрушил Киев, настан кој имал големо влијание за иднината на градот и источната цивилизација. Пред да биде разрушен, градот бил познат како еден од најголемите во светот, со население од 100.000 луѓе. Во 1362 година, Киев и околните области биле вклучени во составот на Големото литванско војводство. Во 1569 година, со основањето на Полско-литванската Државна Заедница, Киев станал главен град на новоформираното Киевско војводство. Во 1658 година градот требал да стане престолнина на Унијата на трите народи, но договорот не бил ратификуван.
Во 1667 година градот станал дел од Царство Русија. Во рамките на империјата, градот бил еден од најголемите христијански центри, но неговото значење останало маргинално. Во времето на Руската индустриска револуција од крајот на 19 век, Киев станал важен трговски и транспортен центар на Руската Империја, познат по производство на шекер и жито, кои биле извезувани преку реката Днепар.
Започнувајќи од 1921 година, градот станал дел од Украинска ССР. Во текот на 1934 година, престолнината на земјата била префрлена од Харков во Киев. Во Втората светска војна, градот повторно претрпел значителна штета, и бил окупиранл од Нацистичка Германија од 19 септември 1941 до 6 ноември 1943 година. Непосредно откако градот бил окупиран, офицерите од НКВД поставиле динамити околу објектите улицата Крештатик, каде се наоѓала голема германска војска. Така, зградите изгореле за неколку дена, а 25,000 луѓе останале без покрив над главата. Во знак на одмазда, Германците ги уапсиле сите локални евреи, кои биле масакрирани на Бабин Јар.
Во поствоенио период, градот повторно започнал да се гради од почеток, станувајќи повторно трет најзначаен град во Советскиот Сојуз. Катастрофалната несреќа во Чернобил се случила на само 100 километри од градот, пренесувајќи го радиоактивното зрачење. По распадот на комунизмот и со изгласувањето на Декларацијата за независност на Украина, градот бил прогласен за престолнина на новата украинска независна држава.
NGC 3598
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3598 се споменува и како UGC 6278, MCG 3-29-14, CGCG 96-14.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3598 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3598 има привидни димензии од 1,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 3598 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34306. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1437. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 51.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
ЧЛЕН 19
Активности
Членот 19 врши мониторинг  на законите за слободата на изразувањето ширум светот, потоа лобира кај владите за усвојување на закони кои се во согласност со меѓународните стандарди за слободата на изразувањето;подготвува препораки на  правни  стандарди кои треба да ги зајакнат медиумите и јавните радио дифузни медиуми   треба да биде поткрепа на слободата на изразувањето  и достапност на податоците  со кои располагаат владините институции. Исто така, организацијата подготвува правни анализи и критики на националните закони, вклучувајќи ги законите за медиуми , обезбедува правни совети за поединци или групи чии права се повредени  и обезбедува  поддршка за јакнење на капацитети на невладините организации, на судии  правници и на новинари , на сопственици на медиуми, потоа на правници кои работат во медиуми,како и  на вршителите на  јавни функции  и на пратеници.
Членот 19 работи во пет регионални канцеларии, посебни програми за Африка, Азија, Европа, Латинска Америка и Средниот Исток. Организацијата работи во соработка со 52 организации од повеќе од 30 земји од светот.
Во јуни 2005 година, Членот 19 се приклучи на повеќе групи за заштита на човекови права од светот, а  кои тогаш повикуваа на ослободување од затвор на 60- годишниот бурманскиот опозиционен водач Aung San Suu Kyi.
Членот 19   е еден од основачите на глобалната мрежа на невладини организации  International Freedom of Expression Exchange (IFEX) кои ги следат прекршувањата на  слободата на изразувањето  во светот. Организацијата е член и на Туниска мониторинг група, која ја претставуваат 16 организации  кои лобираат за слободата на информирањето  кај владата во Тунис за унапредување на човековите права.
Членот 19 е основач на адвокатската мрежата која работи за слободата на информирањето Freedom of Information Advocates (FOIA) Network. Toa e глобален форум кој има за цел да подржи водење кампањи, давање совети и прибирање на средства за пристап до информации, преку размена на информации, идеи и стратегии. ФОИА мрежата има цел да го олесни формирањето регионални или меѓународни  коалиции  кои се занимаваат со пристапот до изворите на информации.
На 18 ноември 2005 година  80 илјади лица го поддржаа и му се  приклучија на Членот 19  во маршот  пред зградата на Парламентот во Лондон во знак на протест против  неколку закони и прописи кои се предлагаа  со образложение дека се носат за „засилување на  анти-  терористички мерки  и за спречување на расната омраза.“, а  чие усвојување,според Членот 19   би ја ограничило  слободата на изразувањето.
Од јуни 2009 година Членот 19 се сели на познатата улица Фарингтон во Лондон и станува дел од Центарот за слободен збор Free Word Centre промовирајќи ја книжевноста, писменоста и слободата на изразувањето заедно со повеќе други  невладини организации.
Дополнувања
•	Законски прописи за слободата на изразувањето
•	Размена на информации за слободата на изразувањето
•	Мониторинг група од Тунис
Врски
•	Членот 19
•	Адвокатска мрежа за слободата на информирањето
•	Фридоминфо
NGC 1666
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1666 се споменува и како MCG -1-13-10, NPM1G -06.0173.
Откривање
Објектот е откриен на 1 ноември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1666 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1666 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 48 м 32,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 34' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 1666 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16057. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 269; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4748. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
1539 во книжевноста
1539 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1538 во книжевноста
1538 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Јамало-Ненецки автономен округ
Јамало-Ненецки автономен округ (руски:Яма́ло-Нене́цкий автоно́мный о́круг) е автономен округ во Тјумењската област, Русија. Административен центар е Салехард.
Кеплер-51
Кеплер-51 — сонцевидна ѕвезда во соѕвездието Лебед со старост од само 500 милиони години. Околу неа кружат три супернадуени планети Кеплер-51b, Кеплер-51c и Кеплер-51d, и имаат најмала густина од сите познати планети. Секоја од нив е со големина на Јупитер, но со маса само неколкупати поголема од Земјината.
Шабанско Градиште (Берово)
Шабанско Градиште — градиште од доцноантичкото време. На местото каде што Ратевска Река се влева во вештачкото езеро, на еден висок рид што има зарамнет простор од 150x100m се гледаат остатоци од населба заштитена со бедем. На површината се среќаваат кршени камења и друг градежен материјал.
Момасе
Момасе (Momase Region) — еден од четирите региони во Папуа Нова Гвинеја. Најголем град е Лае, кој е втор по големина во земјата.
Име
Зборот „Момасе“ е новосоздадена кованка составена од првите три букви од Моробе, Маданг и Сепик.
Административна поделба
Регионот се дели на четири покраини:
Гргаске Равне
Гргаске Равне (словенечки: Grgarske Ravne) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
1. ФК Нирнберг
1. ФК Нирнберг (1. FC Nürnberg; или само Нирнберг) е германски фудбалски клуб од градот Нирнберг, Баварија. Клубот во моментов се натпреварува во Втората Бундеслига, второто ниво на германскиот фудбал.
1. ФК Нирнберг е основан во 1900 година, и првично се натпреварувал во првенството на Јужна Германија, во кој ја освоил титулата во 1916 година. Својата прва титула германски шампион ја освоиле во 1920 година. Пред инаугурацијата на Бундеслигата во 1963 година, Нирнберг освоил уште 11 регионални првенства, вклучувајќи ја и Оберлигата Југ формирана во 1945 година, и биле германски шампиони уште седум пати. Клубот ја освоил Бундеслигата еднаш и бил уште четири пати победник на Купот на Германија.
Од 1963 година, својте домашни натпревари клубот ги игра на стадионот Макс Морлок, кој има капацитет од 50,000 седечки места. Најчесто играат во бордо дресови и црни шорцеви.
Освен фудбалот, клубот има свој оддели за бокс, ракомет, хокеј, лизгање на мраз, пливање, скијање и тенис.
Од основањето до најсилен клуб во Германија
1. ФК Нирнберг е основан во мај 1900 година од 18 средношколци, како рагби клуб. Меѓутоа, бидејќи за овој спорт се потребни 30 играчи, била донесена одлука во јуни 1901 година во иднина клубот да игра фудбал според правилата на англиската фудбалска асоцијација. На 29 септември 1901 година, во Бамберг против 1. ФК 01 Бамберг, Нирнберг го одиграл првиот официјален натпревар против друг фудбалски клуб и победил со 2-0. На првиот натпревар на домашен терен одигран на стадионот „Дојчервизе“ во Пегниц, екипата на 1. ФК Бамберг повторно им била противник и уште еднаш биле поразени овојпат со убедливи 5-1 на 20 октомври 1901. Првиот пораз во својата клупска историја Нирнберг го претрпел на 6 ноември, кога биле поразени со високи 0-6 од Бајерн Минхен. Од овој момент, играчите, под раководство на нивниот соиграч Фриц Сервас од Берлин, решиле да имааат редовен и сериозен тренинг. Од 1904 година, 1. ФК Нирнберг учествувал во првиот организиран регуларен натпревар во градот и биле едни од основачите на „Безиркслига Нордбајерн“, која била врвна дивизија во Германија до 1909 година.
Во 1910 година, Јужногерманската фудбалска асоцијација ја реорганизирала фудбалската структура и основала четири лиги: Север (Хесен), Запад (Пфалц), Југ (денешен Баден-Виртемберг) и Исток (Баварија). Во овој период Нирнберг се сретнал со други силни противници и морал да се навикне дека нема да биде прв по автоматизам. Наместо тоа, локалниот соперник Фирт како трикратен шампион по ред во Источниот округ од 1912 до 1914 година го надминал Нирнберг по бројот на титули во оваа лига. Тие имале модерен стадион и биле најголемиот спортски клуб со 3.000 членови. Затоа, 1. ФК Нирнберг инвестирал во нов фудбалски стадион. На 24 август 1913 година, клубот ги отворил своите спортски терени во предградието на Нирнберг, Зерзабелшоф, а главниот стадион на кои клубот ги играл својте домашни натпревари се викал Забо (кратенка за Зерзабелшоф). Овој стадион собирал 8.000 гледачи.
По избувнувањето на Првата светска војна, немало завршни турнири во Германското првенство. Така, освојувањето на Јужногерманското првенство во сезоната 1915-1916, во кое во финалето 1. ФК Нирнберг го победил Пфалц Лудвигшафен со 4-1, значела најголемата титулата која клубот можел да ја освои во тоа време. Подоцна играчите како Густав Барк, Антон Куглер, Карл Ригел и Хајнер Трагер придонеле за постигнување на таканаречениот „железен фудбал“. Тимот го повторил овој успех и две години подоцна.
Златните дваесетти години
По завршувањето на Првата светска војна, Нирнберг ја започнал најуспешната деценија во својата клупска историја. Се започнало со гостинскиот настап кај еден од најсилните унгарски клубови МТК Будимпешта на 22 јули 1919 година. По овој натпревар, Нирнберг го засилиле двајца најдобри играчи на МТК: левиот крилен играч Петер Шабо и напаѓачот Алфред Шафер. Доаѓањето на Шафер ја усовршило веќе добрата игра на Нирнберг со неговата унгарска софистицираност. Клубот го освоил Купот на Јужна Германија во 1919 година и доминирал во својата лига со гол-разлика 115:6 во 18 одиграни натпревари. Сепак, после освојувањето на првенството на Јужна Германија во 1920 година, Алфред Шафер го напуштил клубот. Но, дури и без Шафер, Нирнберг не можешел да биде запрен во финалето за германското првенство во 1920 година. Без да примат гол тие стигнале до финалето против Фирт и ја освоиле првата шампионска титула победувајќи со 2-0 со головите на Луитполд Поп и Петер Шабо.
Овој успех бил повторен и во следната година. Нирнберг се засилил со играчот на Фирт Ханс Сутор и ангажирал професионален тренер за последнато коло од првенството во унгарецот Изидор Кјуршнер.
Бои
Боите на 1. ФК Нирнберг се бордо (темноцрвена) и бела. Традиционалниот прв дрес на клубот е во бордо боја иако низ историјата тие играле и во црвени дресови, а бојата на шорцевите е црна. Резервниот дрес низ историјата бил најчесто во бела боја, надополнет со различни контури во црвена боја. Во последните две сезони клубот користел и трет дрес кој бил во сива боја со црни или сиви шорцеви.
Амблеми
Во својата клупската историја клубот променил неколку амблеми, кои не се разликувале многу еден од друг. Првиот амблем бил воведен во 1900 година и претставувал круг со бела боја рамка кој бил исполнет со црвена позадина во која со бели букви пишува '''1. FCN'''. Следните амблеми не се разликувале многу: сите ја имаат истата структура, круг со црвена позадина во кој со бели букви пишува 1. FCN и се разликувале само по фонтот на буквите и црвената боја која се менувала од посветли во потемни нијанси и обратно.
Денешниот амблем е исто така круг во кој пишува со бели букви 1. FCN, но наместо црвена има бордо позадина.
Стадион
Својте домашни натпревари Нирнберг ги игра на стадионот Макс Морлок, кој е во сопственост на општината. Овој стадионот претставува на дом на клубот од 1963 година, и во моментов има капацитет од 50,000 гледачи по неодамнешната експанзија на стадионот која била направена за време на зимската пауза во сезоната 2009–2010. Претходно Нирнберг ги играл своите натпревари на стадионот Забо (кратенка за Зерзабелшоф, областа во која се наоѓал теренот).
Клубот во моментов е во преговори околу можноста за изградба на нов стадион, кој треба да биде завршен до 2020 година. Нарачана била физибилити студија и веќе бил остварен контакт со потенцијални партнери. Новиот стадион ќе има единствено фудбалска намена и би требало да биде изграден на местото на Франкенштадион со капацитет од 50,000 гледачи. Сепак, клубот сè уште нема објавено никакви официјални планови за новиот стадион.
Солунски Залив
Солунски Залив (Θερμαϊκός Κόλπος, Термајкос Колпос) — залив во Егејска Македонија на Егејското (Бело) Море. Се протега веднаш јужно од Солун, источно од Пиерија и Иматија, а западно од Халкидик. Грчкото име го носи по старото име на градот Солун, Терма, на крајбрежјето на овој залив. Должината му е околу 100 км, а ширината околу 5 км близу Солун, околу 15 км северно и до 50 км на југ. По заливот е наречена и денешната општина Солунски Залив (Термајкос). Римјаните го нарекувале заливот Thermaicus, Thermaeus sinus или Macedonicus sinus („Македонски Залив“).
Географија
Заливот го опкружува Солунското Поле и рамнината на север додека на исток и југозапад се протегаат ридови и планини. Солунскиот Залив има разни пристаништа по помали места, како и најважното пристаниште во градот Солун. На исток се протега Касандрискиот ’Рт.
Во потесна смисла, заливот на запад се граничи со линија од устието на Вардар до ’ртот на Голем Карабурун (Мегало Емболо), давајќи му должина од 15 км. Според уште потесна смисла, линијата оди од устието на Галик до ’ртот на Мал Карабурун (Микро Емболо).
Населени места
Населени места на брегот на Солунскиот Залив се Валта (Блата), античкиот град Потидјеа, Либаново, Света Троица, Бахчели, Хаџи Бали, Солун, Гаскарка, Метона, Пидна, Вромероскала (Паралија), Тузла (Алики). Во заливот се влеваат реките Колудеј, Бистрица и Вардар, како и неколку потоци.
1537 во книжевноста
1537 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Филипо Гали
Филипо Гали (роден на година во ) — италијански фудбалски менаџер и поранешен играч, кој играл како дефанзивец.
Најмногу е запаметен по неговата долга и успешна игра со Милан, каде настапувал заедно со Барези, Малдини, Костакурта и Тасоти, формирајќи силен одбранбен состав под раководството на менаџерите Ариго Саки и Фабио Капело, во тимовите кои биле соодветно познати како Бесмртните и Непобедливите; за време на неговите 15 сезони со клубот, тој освоил пет титули во Серија А и три титули во Лигата на шампионите на УЕФА, меѓу другите трофеи.
Клупска кариера
Роден во Монца, Гали играл за Милан од 1983 до ноември 1996 година, откако првично бил член на младинскиот сектор на клубот. Тој го направил своето деби за Милан во Серија А на 18 септември 1983 година, во победата со 4–2 на домашен терен над Верона. Во текот на неговите 13 сезони со клубот, тој уживал во многу домашни и меѓународни успеси под раководството на менаџерите Ариго Саки и Фабио Капело, освојувајќи пет титули во Серија А, три европски купови, два Интерконтинентални купа, три европски суперкупа и четири италијански суперкупа; тој, исто така, постигнал 4 гола за клубот на 325 натпревари: 3 во Серија А, на 217 натпревари и 1 во Купот на Италија, а неговиот последен гол бил против Бреша на 4 септември 1991 година. Тој првично бил важен член на стартната постава заедно со соиграчите Франко Барези, Мауро Тасоти и Паоло Малдини, настапувајќи во она што се смета за една од најголемите одбрани на сите времиња. Тој одиграл клучна улога за време на триумфот на Милан во Серија А 1987–88, бидејќи Милан примил само 12 гола во 30 лигашки натпревари, завршувајќи со најдобрата одбрана во Италија. Сепак, поради повредите, и појавата на Алесандро Костакурта на неговата позиција, тој почнал да наоѓа помалку простор во стартната постава, и обично бил користен како замена во подоцнежните години, иако сепак можел да придонесе за важни победи со клубот, особено помагајќи му на Милан да ја зачува мрежата со доминантна дефанзивна изведба, бидејќи ја поразил Барселона со 4-0 во финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 1994 година.
Пред да се приклучи на сениорскиот тим на Милан, Гали првично го направил своето професионално деби додека бил позајмен во Пескара во сезоната 1982-1983. По неговото време со Милан, тој бил продаден на Реџана во 1996 година, друг тим од Серија А. По две сезони со Реџиана, тој се преселил во Бреша на две сезони, помагајќи му на клубот да се промовира во Серија А, за време на сезоната 1999-2000 во Серија Б, и последователно помагајќи му на тимот да избегне испаѓање и да се квалификува за Купот на УЕФА Интертото во 2001 година следната сезона, играјќи заедно со Роберто Баџо, под менаџерот Карло Мацоне. На 38-годишна возраст, тој последователно поминал една сезона во Ватфорд додека Џанлука Вијали бил менаџер на тимот, постигнувајќи еден гол против Волсал.
Меѓународна кариера
Гали никогаш не играл за сениорскиот тим на Италија, иако имал натпревари за репрезентацијата на Италија до 21 година во 7 наврати помеѓу 1984 и 1987 година, а учествувал со Италија на Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 1984 година, каде што стигнале до полуфиналето. Тој исто така бил член на тимот на Италија на Летните олимписки игри 1984 година, каде што тие успеале да го освојат четвртото место.
Стил на игра
Составен, доследен, интелигентен, жилав и тактички разноврсен играч, со одлична техника, дистрибуција, Гали бил познат по неговата способност за обележување човек и одбранбена свест; како внимателен играч, тој одлично ја читал играта и обично се користел како централен бек, иако честопати бил повикуван да пополни на која било одбрамбена позиција, а исто така играл и како десен бек.
И покрај неговата способност, тој често се борел со повреди во текот на неговата кариера, и претежно служел како резервна копија во неговата подоцнежна кариера, по појавата на помлади играчи.
По пензионирањето
Гали се пензионирал во 2004 година, на 41 години, по две сезони со помалиот клуб од Серија Ц 2, Про Сесто. По неговото пензионирање, тој започнал тренерска кариера и долги години бил одговорен за младинскиот систем на Милан. Во август 2008 година, тој почнал да работи за првиот тим и станал помошник-тренер на Карло Анчелоти, заедно со неговиот поранешен соиграч Тасоти. По заминувањето на Анчелоти во 2009 година, тој станал технички асистент на тогашниот нов тренер Леонардо. Гали, исто така, работел како експерт по таленти. Во септември 2012 година го започнал тренерскиот курс во Коверчиано.
Партенон
Партенон (старогрчки: Παρθενών; грчки: Παρθενώνας, Parthenónas) — поранешен храм на Атинскиот Акропол, Грција, посветен на божицата Атена. Изградбата започнала во 447 п.н.е. кога Атинската империја била на врвот на својата моќ. Тој бил завршен во 438 п.н.е., иако декорацијата на зградата продолжила до 432 п.н.е. Тоа е најважната преживеана градба на Класична Грција, која генерално се смета за зенитот од дорскиот ред. Нејзините украсни скулптури се сметаат за некои од највисоките точки на грчката уметност. Партенонот се смета за траен симбол на Стара Грција, атинската демократија и западната цивилизација, и еден од најголемите светски културни споменици. Атињаните што го изградиле, Партенон и други споменици ги сметале за фундаментални како прослава на хеленската победа над персиските напаѓачи и како благодарност до боговите за таа победа. Грчкото Министерство за култура спроведува програма за селективна реставрација и реконструкција за да обезбеди стабилност на делумно руинираната структура.
Самиот Партенон го заменил стариот храм на Атена, кој историчарите го нарекуваат пред-партенонски храм или Постар Партенон, кој бил уништен во персиската инвазија на 480 п.н.е. Храмот е археоастрономски усогласен со Хијадите. Како и повеќето грчки храмови, Партенон служел како градски трезор. Некое време служел како трезор на Делианската лига, која подоцна станала Атинска Империја. Во последната деценија од 6 век од н.е., Партенонот бил претворен во христијанска црква посветена на Богородица.
По османлиското освојување, во раните 1460-ти години, таа била претворена во џамија. На 26 септември 1687 година, отпадот од муницијата во зградата се запалил од венецијанското бомбардирање. Последичната експлозија сериозно го оштетил Партенонот и неговите скулптури. Од 1800 до 1803 година, Томас Брус, 7-миот Ерл од Елгин, ги отстранил некои од преживеаните скулптури со наводна дозвола од Отоманското Царство. Овие скулптури, сега познати како Мермерите на Партенон, биле продадени во 1816 година на Британскиот музеј во Лондон, каде што се наоѓаат денес и се изложени. Од 1983 година (по иницијатива на министерот за култура, Мелина Меркури), грчката влада е посветена на враќањето на скулптурите во Грција.
Рана историја
Новиот храм бил изграден на највисоката точка на Акропол, посветен на боговите. Античките храмови на Акропол веројатно имале помали димензии, и ова ги спасило градителите од значителното намалување на градилиштето. Во 488 п.н.е. овде бил подигнат храм како благодарност кон божицата Атина за победата над Персијците кај Маратон. Неговите димензии по план биле доста блиски со денешниот Партенон, а уште тогаш било потребно на јужната падина да се изгради потпорен ѕид и да се натрупаат големо количество карпести блокови, па јужниот крај на градилиштето се подигнал над карпите на Акропол со повеќе од 7 метри. Проектираниот храм бил перипетар и имал 6 столбови на кратката страна и 16 на долгата. Неговиот стилобат и скалила, како и самите столбови и други делови од конструкцијата, биле изработени од мермер (или, во секој случај, било замислено да бидат мермерни).
Кога во 480 п.н.е. Персијците ја освоиле и ја разграбиле Атина, а со тоа и самиот Акропол, изградбата на храмот била прекинета за повеќе од 30 години. Во 454 година трезорот на Делоскиот морски сојуз бил пренесен во Атина, каде што на власт бил Перикле, а наскоро во 447 година, градежните работи биле обновени. За архитекти биле избрани Иктин и Каликрат, а исто така и Фидиј, кој бил задолжен пред сè за скулптурата но вршел и општ надзор над градежните работи. Создавањето на Партенон бил дел од целта на Перикле, Атина да добие водечка улога не само во воената и економската област, но и во областа на религијата и уметноста. На огромната камена површина од три скалила, чијашто основна површина на горниот бочен дел изнесувал 70 х 30 метри, се издигнувале 46 столбови високи преку 10 метри, со дорски стил. На столбовите биле извајани ликови и склуптури и се вбројувале меѓу најголемите вајарски работи. Во средината на храмот била поставена статуа на богињата Атина висока 13 метри, инаку дело на Фидиј и била обложена со злато и слонова коска. Првичниот главен источен влез на храмот бил скриен од олтарната апсида и така главниот влез останал од запад преку ретките просторија зад целата на античкиот храм. Биле направени и други промени во планот, а во југозападниот агол на храмот била изградена камбанарија.
За понатамошната судбина на храмот, се знае дека околу 298 п.н.е. атинскиот тиранин Лахар ги отстранил златните чинии од скулптурата на Атина и во 3 век п.н.е. зградата била оштетена од пожар но била во голема мера поправена. Втората градба од времето на Перикле бил храмот Атина Нике. Овој мал храм во јонски стил бил повторно изграден од страна на Каликрат. Површината на храмот била 5 х 8 метри со 4 метри високи столбови и 45 сантимети високи ѕидови на кои имале голем број на познати ликови. За време на Османлиите, овој храм бил проширен, од камен била изградена кула. Германскиот археолог Рос ја срушил оваа кула во периодот 1835-36 година и повторно го изградил храмот. На храмот се работело повеќе од 16 години, бидејќи во меѓувреме било одлучено најпрво да се изгради главниот влез на акрополот т.н. Пропилеј. Тој го нацртал главниот влез на акрополот со дванаесет надворешни дорски столбови. На двете страни на влезот требало да се издигне четвороаголни столбови кои никогаш не биле довршени. На левото крило на Пропилеј била направена првата галерија на слики.
Четврта голема градба на тој простор односно на западниот дел од Партенон бил изграден уште еден храм, наречен Ерехтеон. Овој храм исто така бил изграден од страна на Мнесикле. Но, само што се започнало со изградбата во 431 п.н.е., започнала триесетгодишната Пелопонеска војна меѓу Атина и Спарта, поради што изградбата била запрена. Во 429 година Перикле починал, а дури во 404 година Атина морала да се предаде и да се согласи на склучување на понижувачкиот мировен договор. Економската моќ на метрополата била исцрпена. Сепак, ја искористиле победата на атинската поморска флота над спартанската и храмот Ерехтеон бил довршен во период од две години. Делото било довршено од страна на Филокле – градба со неправилен нацрт, украсен со столбови во јонски стил. И овој храм потекнува од Перикле, а неговите противници го критикувале дека го украсува градот како “некоја дама“. Денес, времето на Перикле претставува еден од сјајните историски периоди во општеството.
Христијанска црква
Во 426 Партенонот бил затворен во времето кога византискиот цар Теодосиј II објавил затворање на сите пагански храмови во Византија. Веројатно тогаш, во 5 век, Статуата на Атина била пренесена во Цариград, каде што подоцна била уништена во пожар најверојатно за време на Опсадата на Цариград за време на Четвртата крстоносна војна во 1204 година. Партенонот бил претворен во христијанска црква во последната деценија од 6 век, за да стане црква посветена на Богородица. Ориентацијата на објектот била сменета. Главниот влез бил поставен на западниот крај на зградата, а христијанскиот олтар и иконостас биле поставени кон источната страна на зградата во близина на апсидата изградена таму каде што претходно се наоѓал портикот. Просториите помеѓу столбовите на опистодомот и перистилот биле заѕидани, иако голем број влезови сè уште го дозволувале пристапот. Иконите биле насликани на ѕидовите и многу христијански натписи биле врежани во столбовите на Партенон. Овие реновирања неизбежно довеле до отстранување и расфрлање на некои од скулптурите. Оние што ги отсликувале боговите биле или можеби повторно толкувани според христијанска тема, или отстранети и уништени.
Партенонот станал четврто најважно христијанско место за поклонение во Источното Римско Царство по Цариград, Ефес и Солун. Во 1018 година, царот Василиј II тргнал по поклонение во Атина директно по неговата крајна победа над Самоил со единствена цел да се поклони на Партенонот.
Во времето на Латинската окупација, околу 250 години објектот станал католичка црква на Пресвета Богородица. Во овој период била изградена кула, која се користела како караулата или камбанаријата и која содржела спирални скали.
Џамија
Во 1456 година турските сили на Османлиите ја нападнале Атина и ја опсадиле армијата на Фиренца во одбрана на Акропол до 1458 година, кога му се предала на Турците. Турците можеби накратко го обновиле Партенонот за да пред крајот на 15 век, Партенон стане џамија.
Прецизните околности под кои Турците го присвоиле за употреба како џамија се нејасни; еден извештај наведува дека Мехмед II го наредил неговото преобразување како казна за атинскиот заговор против османлиското владеење. Апсидата станала михраб, кулата која претходно била изградена за време на римокатоличката окупација на Партенонот била проширена нагоре за да стане минаре , бил поставен минбар , а христијанскиот олтар и иконостас биле отстранети и ѕидовите биле варосани за да ги покриваат иконите на христијанските светци и други христијански слики.
И покрај промените, нејзината структура останала недопрена. . Во 1667 година турскиот патник Евлија Челебија изразил чудење во скулптурите на Партенон и фигуративно ја опишал зградата како „некоја непробојна тврдина што не е направена од човечка рака“. Францускиот уметник Жак Кери во 1674 година го посетил Акрополот и ги скицирал вајарските украси на Партенон. Во почетокот на 1687 година, инженер по име Плантеј го скицирал Партенон за Французинот Гравиерс Ортерес. Овие претстави, особено оние направени од Кери, даваат важни, а понекогаш и единствени, докази за состојбата на Партенонот и неговите различни скулптури пред уништувањето што го доживеало кон крајот на 1687 година и последователното ограбување на неговите уметнички предмети.
Грција
Кога независна Грција ја презела контролата врз Атина во 1832 година, видливиот дел од минарето бил срушен, само неговата база и спиралните скали до нивото на архитраевите останале непроменети. Наскоро сите средновековни и отомански градби на Акропол биле разрушени. Сепак, слика од малата џамија во рамките на Партенон е зачувана во фотографијата на Жоли де Лотбинеро од 1842 година. Областа станала историски предел контролиран од грчката влада. Денес таа привлекува милиони туристи секоја година.
Реставрација
Во 1975 година, грчката влада започнала заеднички напори за обновување на Партенонот и други структури на Акропол. По некое одложување, во 1983 година бил формиран Комитет за заштита на спомениците на Акропол. Проектот подоцна привлекол финансирање и техничка помош од Европската унија. Археолошкиот комитет детално го документирал секој артефакт што останал на местото, а архитекти помагале со компјутерски модели за да ги одредат своите оригинални локации. Особено важните и кревки скулптури биле пренесени во Музејот на Акропол.
Куп на Македонија во кошарка 2010
Осминафинале
1.натпревар
2.натпревар
Четвртфинале
1.натпревар
2.натпревар
Победнички состав
Главен тренер
Елова сипка
Еловата сипка е мала врапчевидна птица од семејството сипки (Paridae). Таа е широко распространета и вообичаена птица низ умерена и суптропска Евроазија и северна Африка. Не е птица преселница. Ја има и во Македонија.
Таксономија и систематизација
Видот за првпат е опишан од Linnaeus 1758 во неговата Systema naturae. Првично, Лине ја означил оваа птица во својот постар труд Fauna Svecica, описно, со преноминално име Parus capite nigro: vertice albo, dorso cinereo, pectore albo („црноглава сипка, со бел врат, пепелавосив грб, бели гради“), кое се поедностави во Parus ater. Ова име со значење „пеплавоцрна сипка“ беше усвоена од постарите орнитолошки прирачници, враќајќи се на постариот назив во Historiae animalium од 1555 на Конрад Геснер (Conrad Gessner).
Британската раса P. a. britannicus има маслинаст сјај на кафеавосивиот грб, одвојувајќи ја од континенталните и номинираната P. a. ater. Ирската раса P. a. hibernicus, пак, се разликува од британската по светло сулфурножолтите образи, гради и стомак. Има и посветол задник и подолг клун.
Северноафриканската раса P. a. ledouci има жолти долни делови и образи, а кипарската P. a. cypriotes има портокалов сјај одозгора и посилно портокалово одоздола. Во Азија подвидовите генерално се пепелавокафевкави, освен црно-белите глави: P. a. michalowskii на Кавказ, P. a. phaeonotus во Иран, P. a. aemodius во југозападна Кина.
Опис
Еловата сипка е долга 10-11.5 см и има впечатлива бела дамка на тилот, во контраст на црната глава. Главата, грлото и вратот се сјајно синоцрни, страните на лицето се белкави, а тилот е брилјантно бел. Има бели дамки на крилјата. Долните делови се белкави со портокалов сјај кој се прелева до ’рѓа боја на слабините. Клунот е црн, а очите темнокафеави. Младенчињата се побледи од возрасните, без сјајот на пердувите. Додека се во потрага по храна, јатото елови сипки контактира со повици како кратко ди или си-си. Песната, ако тоа воопшто може да се нарече песна, е остро иф-хи иф-хи иф-хи, кое се слуша почесто од јануари до јуни, но и напролет. Една варијанта на оваа песна завршува со остро ичи. Песната е слична на цуцулестата сипка.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се умерените, влажни, иглолисни шуми без особени специфичности. Таа е постојан жител речиси во целиот свој опсег, правејќи само локални преселби при многу студени зими, а само сибирските популации извршуваат класични миграции. Зимно време овие сипки формираат мали јата со други сипки и е слична на нив во своите акробатски активности и немирно поведение. Се храни со семиња од ели, шишарки, но, посетува и градини каде јаде семиња, особено сончогледово.
Омилени места за гнездење се дупките во гнилите трупци на дрвјата, често ниско долу, а гнездото е длабоко во дупката; потоа дупки во земјата, јами на глувци или зајци, стари гнезда на страчки или други големи птици и дупки од верверици, како и пукнатини меѓу камењата во ѕидови. Го прават сврзано со мов, влакна и трева и послано со зајачко крзно или пердуви. Вообичаено несат 7-11 јајца, бели со црвени точки, во мај, и имаат едно легло годишно.
Оваа птица е широко распространета во голем број и според Црвениот список се смета за вид со најмала загриженост.
Амур
Амур (Аму́р, евенски: Тамур,, Сахалијан Ула) или Хејлунгѓанг (黑龙江, ) — река на границата помеѓу Далечниот Исток на Русија и североисточна Кина (Внатрешна Манџурија), десетта по должина во светот. Позната е како дом на калугата, која расте до должина од 5,6 м.
Име
Името „Амур“ доаѓа од монголскиот поим , со значење „Црна Река“. Кинеското име „Хејлунгѓанг“ пак, значи „Река на Црниот Змеј“.
Течение
Реката извира во ридските предели на западна Манџурија со спојување на двете големи утоки — Шилка и Аргун, на надморска височина од 303 м. Тече во источен правец, образувајќи ја границата помеѓу Кина и Русија, па постепено прави голем лак кон југоисток во должина од 400 км, каде има многу притоки и минува низ бројни гратчиња. Кај Хума, на Амур му се приклучува притоката Хума, а потоа тече на југ и значајно се проширува меѓу градовите Благовешченск (Русија) и Хејхе (Кина) поради дотокот од притоката Зеја.