cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7012
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 6 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -44° 48' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 7012 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66116. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 412; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7977. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
517
517 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 517 година од новата ера, 517. од првиот милениум, 17. од VI век и осма од 510-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6025 и 6026 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5267 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4277 и 4278 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1270.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 517 година се протега во 3153 и 3154, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3213 и 3214 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1060. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 108 и 107 година пред хиџра.
Маргарета Винберг
Гун Маргарета Винберг (родена Густафсон на 13 август 1947 година) е шведска социјалдемократска политичарка. Винберг имала различни министерски места во Третиот кабинет на Ингвар Карлсон и Кабинетот на Горан Персон од 1994 до 2003 година и била заменик премиер на Шведска од 2002 до 2003 година Таа била министерка за земјоделство од 1994 до 1996 година и повторно од 1998 до 2002 година, министерка за труд од 1996 до 1998 година, а дополнително беше и министерка за родова еднаквост од 1998 до 2003 година.
Таа станала многу контроверзна личност во јавната дебата, по интервјуто што го дала за шведскиот документарен филм „Родовата војна“ во 2005 година. Во вториот дел од документарниот филм од два дела, Винберг изразила силна поддршка за радикалниот феминизам, за идеологот Ева Лундгрен и за принудувањето на високообразовните институти да ја учат феминистичката теорија како факт, со цел да се промени општеството.
Во рамките на социјалдемократите, таа имала евроскептичен профил и била еден од двајцата министри кои водеа кампања за страната „не“ на референдумот во 1994 година за членството на Шведска во Европската унија. Таа на сличен начин била против усвојувањето на еврото, но како вицепремиер, таа имала низок профил на референдумот во 2003 година за ова прашање.
Од 2003 до 2007 година, таа била амбасадорка на Шведска во Бразил.
Максим Дилдин
Максим Дилден (роден на 19 мај 1987) — руски атлетичар. Тој на Летните олимписки игри - 2008 го освои бронзениот медал како дел од штафетата на Русија 4х400m.
Дијалекти на македонскиот јазик
Македонскиот јазик според поделбите на некои дијалектолози брои околу 27 дијалекти поделени во три главни групи. Главната граница помеѓу двата блокови источните и западните дијалекти е планината Скопска Црна Гора, продолжува со реката Вардар па сѐ до Егејското Море (Бело Море). Главна особина за западните дијалекти е побавниот тоналитет на дијалектите, употребата на тројниот член и акцентот паѓа на третиот слог од крајот на зборот. Заедничка особина за источните дијалекти е побрзиот тоналитет на зборување, кратење на зборовите и променлива положба на акцентот. Дијалектите се зборуваат на сета територија на Република Македонија, Пиринска Македонија, Егејска Македонија (Беломорска Македонија), Мала Преспа и Голо Брдо и југозападно Косово. Македонскиот јазик, со сите негови дијалекти има над 3 милиони говорници.
Дијалекти
Северно наречје
Западно наречје:
Латвиска азбука
Денес, буквата о во латвискиот јазик се изговара на три начина и тоа како /uo/, /o/ или /oː/. Односно како дифтонгот uo, потоа може да се сретне и изговор на буквата како обична o или како долга o.
Дијалекти на македонскиот јазик
Дијалекти
Источно и јужно наречје
Географска распространетост
Дијалектите на македонскиот јазик се одликуваат по местоположбата на регионот во кој се зборуваат. Македонската јазична територија го опфаќа централниот дел на Балканскиот Полуостров, и тоа сливот на реките Вардар и Струма и долниот тек на реката Места.
Запад
На запад, македонската јазична територија граничи со албанскиот јазик. Поголемиот дел од таа јазична граница се совпаѓа со државната граница меѓу Република Македонија и Албанија, а на географски план неа ја претставуваат планинскиот венец Кораб - Дешат - Јабланица, откаде се спушта на југозападниот дел на Охридското Езеро. По должината на оваа граница, на албанска страна остануваат триесетина населени места со македонско население, во долината на реката Дрим, западно од Дебар, и во областа позната како Голо Брдо и три села на брегот на Охридското Езеро околу градот Поградец (Подградец). Од јужниот брег на езерото, јазичната граница завртува на југоисток и преку планината Галичица излегува на југозападниот брег на Преспанското Езеро, а оттаму продолжува на југ и преку планината Мокра Гора излегува на Грамошта (Грамос), југозападно од Костур. На овој дел од границата, на албанска страна, остануваат десетина села на западниот брег на Преспанското Езеро и три села источно од Горица (Корча), Албанија.
Југ
На југ, македонскиот јазик граничи со грчкиот јазик, на сиот простор од планината Грамошта па сѐ до реката Места во Тракија. Според Божидар Видоески и повеќе други јазичари, јазичната граница навлегува многу подлабоко на југ од денешната државна граница меѓу Република Македонија и Грција (т.е. Егејска Македонија). Така, македонскиот јазик може да се слушне сѐ до линијата Грамошта - Бер - Солун. Од Солун таа продолжува на исток и преку областа Богданско (каде се наоѓаат многу познатите, во дијалектологијата села Сухо и Висока) излегува на реката Места, малку посевероисточно од градот Драма.
Во ареалот на македонско - грчката јазична граница, на поширок простор во Егејска Македонија, живее мешано македонско и грчко население. Во северозападниот дел од денешна Грција, покрај македонско, живее и грчко, албанско и влашко население. Тука населението во голем процент е тријазично.
Исток
Македонското население во Пиринска Македонија, која е во составот на Бугарија, покрај службениот бугарски јазик го употребува и својот мајчин (роден) македонски дијалект. Во источните делови на Пиринска Македонија и во делови од Егејска Македонија до Солун, јатовиот глас ѣ се изговара како во Источна Бугарија - дјадо (дядо), нјама (няма), млјако (мляко) наместо дедо, нема, млеко итн.
Север
На север, македонската јазична граница се совпаѓа со државната граница меѓу Република Македонија и Србија.
Разлики во самогласките
Највеќето дијалекти ја имаат самогласката од првобитното ě (ѣ, јат), но во источните региони ě се развило во  по : источно цал, западно цел. Покрај ова, во најисточните делови на Егејска и Пиринска Македонија нагласеното е ě звучи како или. Кај егејските дијалекти пак, ова се јавува безусловно, додека пиринскиот серско-драмско-лагадинско-неврокопски дијалект има доколку во следниот слог има задна самогласка, и има  доколку има предна самогласка. На пример, зборовите „бела“ (ж) и „бел“ (м) во разните дијалекти се јавува на следниов начин: Сер-Драма: -, Сухо и Висока:  - , Неврокоп :  -. Во Горица, акцентираното ě станува.
Разлики во согласките
Што се однесува до согласните одлики, западните дијалекти се разликуваат од источните по тоа што го губат гласот х (освен во Тетово, Гора и Горица) и гласот „в“ во меѓусамогласна положба (освен во Мала Река и делови од Костур-Горица): „глава“ = гла, „глави“ = глај. Источните дијалекти го задржуваат гласот „х“ (освен Тиквешко-мариовскиот и кумановско-кривопаланечкиот) и меѓусогласното „в“. Источните дијалекти се одликуваат и со епентетичко „в“ пред првичното „о“, каде западните дијалекти имаат епентетичко „ј“: источно „ваглен“, но западно „јаглен“. Двофонемските рефлекси се најкарактеристични за говорите во Егејска, Пиринска Македонија, Костур-Горица и Охрид-Преспа. Серско-драмско-лагадинско-неврокопскиот дијалект се одликува со низа фонемско палатализирани согласки.
Разлики на акцентот и неговите ефекти врз самогласките
Западните дијалекти имаат непроменлив акцент, третосложен во Република Македонија, и второсложен во Егејска Македонија и Албанија. Источните дијалекти пак, заедно со соседните бугарски дијалекти, имаат разни системи на променлив акцент. Во Долен Вардар и Сер-Неврокоп неакцентираните а, е, о стануваат ’, и, у.
Педологија
Педологијата (од грч. педон = почва, земја) е научна дисциплина што ги изучува почвите во природни услови. Ова е една од двете главни гранки на науката за почвите (другата е едафологијата). Педологијата се занимава со почвообразувањето (педогенеза), почвената морфологија, класификацијата на почвите и со нивната географска распределеност.
NGC 4703
NGC 4703 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4703 се споменува и како MCG -1-33-15, FGC 1504.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4703 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4703 има привидни димензии од 3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 18,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 6' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 156°.
Други поделби
Проучување на NGC 4703 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43342. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Ден на ослободувањето (Италија)
Ден на ослободувањето исто така познат како годишнина од ослободувањето на Италија. Тоа е национален празник во Италија кој ја одбележува на 25 април за победата на италијанското движење на отпорот против Нацистичка Германија и Италијанската социјална република. Марионетска држава на нацистите и задната држава на фашистите, во Италијанската граѓанска војна, граѓанска војна која се водела во Италија за време на Втората светска војна. Се разликува од Денот на Републиката, што ќе се одржува на 2 јуни.
Параклис (Прилеп)
Параклис — археолошко наоѓалиште во Прилеп. Наоѓалиштето претставува осамен наод од римското време. Во дворот на црквата „Св. Кирил и Методиј“ се наоѓаат три надгробни стели од мермер, од кои една е фрагментирана и има грчки натпис во четири реда. На сите три плочи има претстави на човечки фигури што стојат.
Фудбалска репрезентација на Шпанија
Фудбалската репрезентација на Шпанија ја претставува Шпанија во фудбал. Под управа е на Шпанската фудбалска федерација. Шпанија е трикратен европски првак и прва репрезентација која го одбранила насловот европски првак како и прва репрезентација која освоила три големи натпреварувања (ЕП 2008, СП 2010, ЕП 2012).
Нарач (езеро)
Нарач (Нарач; На́рочь; Narocz; Narutis) — езеро во северозападниот дел на Белорусија, во Минската област. Езерото е сместено во сливот на реката Вилија. Претставува најголемо езеро во Белорусија (во периодот 1921-1939 било најголемо езеро во Полска).
Нарач е дел од „езерската група Нарач“ (други езера се Мјастра, Баторин, Бледнае). Било создадено пред околу 11 илјади години по леденото доба плеистоцен. Има површина од 79,6 км2, најголемата должина изнесува 12,8 км, максималната длабочина 24,8 метри, а просечната длабочина изнесува 8,9 метри, со волумен од 710 милиони кубни метри. Езерото е опкружено со борова шума. Истоимената река истекува од него.
Нарач има 22 вида на риби, а брегот и островчињата во него се посетувани од различни птици, како што се црвеноклун лебед, орел-рибар и мал нуркач.
Историја
Од средниот век, мештаните главно живееле од рибарство и земјоделство. Во век, најдоходовна работа било ловењето на ракчиња. Во век, јагулата станала најловена риба.
Во текот на Првата светска војна, околината на езерото била средишна точка на Битката (март-април 1916 г.), неуспешна операција на руските сили против германската војска.
Во 1919 година, германскиот композитор Зигфрид Вагнер направил музика за поемата на Гинтер Холштајн (1892-1931) за воената битка, наречена „Ноќ на Нароч“ (Nacht am Narocz).
Во 1930-тите години, рибарите на Нарач се побуниле против полските власти за нивното право за рибарење на езерото.
Од 1950-тите години, езерото претставува популарно одморалиште и туристичко одредиште, главно посетувано во истоимениот град. Пионерски камп од национално значење „Зубрионок“ се наоѓал покрај езерото. По распадот на Советскиот Сојуз, кампот бил претворен во детски камп „Зубранија“ и денес претставува најважен детски камп во Белорусија.
Список на државни водачи во 994 година
Ова е список на државни водачи во 94 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Список на острови во Албанија
Ова е список на острови во Албанија. Албанија има неколку острови меѓу кои:
Мајневе
Мајневе (Meineweh) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана на 1 јануари 2010, како Анхалт Зид со спојувањето на поранешните општини Мајневе, Прецш и Унтеркака, а подоцна била преименувана на 1 август 2011 како Мајневе
1085 п.н.е.
1085 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1085. година пред новата ера, 85. од вториот милениум п.н.е., 85. од 11 век п.н.е. и шеста од 1080-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4423 и 4424 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3665 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2675 и 2676 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 332 пред основањето на Рим.
IC 1033
IC 1033 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1033 се споменува и како ESO 414-21.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1033 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1033 има привидни димензии од 0,8' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 0 м 54,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 55' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 77°.
Романска леа
Леата е официјална валута на теритотијата на Република Романија. Леата е поделена на 100 бани. На 1 јули 2005 година, Романија изврши некои реформи со валутата и старата романска леа се замени со нова романска леа со ISO 4217 код RON. Една нова романска леа е еднаква на 10 000 стари романски леи. Во 2014 година, се очекува романската леа да биде заменета со евро.
Агостино Бертани
Агостино Бертани (19 октомври 1812 – 10 април 1886 година) бил италијански револуционер и лекар за време на италијанското обединување.
Револуционер
Бертани е роден во Милано на 19 октомври 1812 година. Неговиот татко бил администратор на Наполеонската влада на Ломбардија. Дипломирал како хирург на Универзитетот во Павија во 1835 година. По некои патувања, се смирил во 1839 година за да работи како хирург во Милано. До 1848 година, бил именуван за главен хирург во Оспедал Магиоре во Милано.
Со избувнувањето на револуциите од 1848 година, учествувал во раководството. Бестрашно се залагал за демократија, а спротивставувајќи се на спојувањето на ломбардската република со Кралството Сардинија. Протеран од Ломбардија, гравитирал кон Римската Република од 1849 година, каде како медицински службеник, организирал друга амбулантна служба слична на онаа што ја основал претходно во Милано. По падот на Рим, се повлекол во Џенова, каде што работел со Џејмс Хадсон, британски дипломат и поддржувач на италијанската независност, за слободата на неаполските политички затвореници. Во 1859 година основал револуционерно списание во Џенова.
На избувнувањето на Втората италијанска војна за независност во 1859 година, се приклучил како хирург во гарибалдскиот корпус на Качиатори деле Алпи. По завршувањето на војната со Конференцијата на Вилафранка, станал еден од организаторите на Експедицијата на илјада против Кралството на двете Сицилии. Останувајќи во Џенова по заминувањето на Гарибалди за Марсала, организирал четири посебни волонтерски корпус, од кои два биле наменети за Сицилија и два за папските држави. Сардинскиот премиер Камило Кавур, сепак, им наредил на сите четири корпуси да отпловат за Сицилија. Бертани дал многу напориза организирање на демократска републиканска Италија, спојувајќи ги енергиите на Мацини и Гарибалди.
Кога Гарибалди го зазел Неапол, Бертани бил назначен за генерален секретар на Гарибалди, во кое својство ја реорганизирал полицијата, го укинал фондот на тајните служби, основал дванаесет азила за доенчиња, се подготвувал за задушување на религиозните наредби и ја планирал санитарната реконструкција на градот. Тој влегол во парламентот во 1861 година и се спротивставил на експедицијата на Гарибалди против Рим. Откако Гарибалди бил поразен во битката кај Аспромонте во 1862 година, ги лекувал раните на Гарибалди. Во 1866 година, за време на Третата италијанска војна за независност, ја организирал медицинската служба за 40.000 Гарибалдци, а следната година се борел во битката кај Ментана.
Животот во парламентот
Во 1866 година, Бертани основал списание за социјални реформи наречено Ла Риформа.
Пратеничката кариера на Бертани била помалку успешна од неговата револуционерна дејност. По заземањето на Рим во 1870 година, станал лидер на екстремната левица во новиот италијански парламент. Неговата главна функција како заменик била истражување на санитарните услови на селанството и подготовката на санитарниот кодекс усвоен од администрацијата на Франческо Криспи. Со воведувањето на „transformismo“ од Агостино Депретис во 1876 година, привлекувајќи министри од десната и левата страна, Бертани одбил да влезе во владата. Во 1885 година, заедно со Ана Марија Моцони, го посетил анархистот Џовани Пасанте, затворен поради обид за убиство на кралот Умберто I, и ги осудил неговите затворски услови.
Бертани останал во парламентот до неговата смрт на 10 април 1886 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Владислав Фролов
Владислав Јуриевич Фролов (руски:Владислав Юрьевич Фролов) (роден на 24 јули 1980) — руски атлетичар кој се натпреварува во трката на 400m.
На европското првнство одржано во Гетеборг во 2006, во трката на 400m, Фролов со време од 45,09s го освои сребрениот медал.
На европското првенство во сала во 2007, како дел од штафетата на Русија 4х400m, Владислав го освои сребрениот медал, заедно со Иван Бузолин, Максим Дилдин и Артем Сергејенков. Всушност, Русија заврши трета, но поради инцидентот кој го предизвикал германскиот атлетичар Бастијан Свилимс, кој го турнал Артем Срегејенков, германската штеафета била дисквалификувана со што го загубила златниот медал, а руската штафета напредувала до второто место.
Владислав Фролов најголемиот свој успех го постигна со освојувањето на бронзениот медал на Летните олимписки игри - 2008 одржани во Пекинг како дел од штафетата на Русија 4х400m.
Софија Данова
Софија Данова (София Симьонова Данова; р. Симеонова, во година во Велико Трново, починала во  година) е бугарски филантроп, професор и издавач. Таа била првата бугарска жена која дипломирала по математика. Нејзиниот татко бил руски здравствен професионален работник во руско-турската војна (1877-1878), кој се населил во Бугарија, кога ја запознал својата идна сопруга. Софија имала сестра Олја.
Софија дипломирала во женското средното училиште „Митрополит Климент“ во Велико Трново. Потоа заминала во Русија за да го посетува Државниот институт за технологија во Санкт Петербург, каде се здобила со диплома по математика. Помеѓу 1904 и 1907 година, таа подучувала математиката во женската гимназијата во Пловдив. Таа се омажила за Грујо Данов, син на Христо Г. Данов, издавач, во 1907 година. Таа, исто така, била активна во семејната издавачка куќа, по смртта на нејзиниот свекор во 1911 година, заедно со нејзиниот сопруг и зет. Објавиле околу 2.400 книги до 1947 година, кога издавачката куќа била распуштена.
Во 1936 година, Софија водела женска добротворна фондација, за поддршка на образованието на сиромашните студенти. Фондацијата, основана во 1895 година, имала за цел економска независност на девојките, со нивно обучување во струка. Предавале голем број предмети, вклучително и везење, кроење, уметност и изработка на детални технички цртежи. Во 1910 година, била формирана училишна библиотека, со книги донирани од Христо Данов. Исто така, бил формиран и фонд во име на Софиа, кој до 1946 година имал капитал од 31.690 лева. Тој бил одговорен за благосостојбата на сиромашните студенти, како и за изградбата на станови.
Софиа Данова умрела во 1946 година.
Волково
Географија и местоположба
Волково се наоѓа на 11 километри северозападно од центарот на градот Скопје. Расположено е од десната страна на реката Лепенец на исток и во подножјето на ридот Церовик (659 метри) кој се издигнува западно. . Покрај самото село минува обиколницата на градот Скопје која ги сврзува авто-патните коридори 8 и 10, а низ Волково минуваат железничката пруга и автомобилскиот пат Е-65 кон Косово и локални патишта кон соседните села Орман, Кучково, Никиштане и Грачани. Во Волково постои железничка станица која е и граничен и царински железнички контролен премин кон Косово. Земјиштето на кое лежи Волково е дел од алувијалната рамнина на реката Лепенец и е составено од хумусни почви, голема плодност погодна за влажни земјоделски култури. Етногеографски Волково припаѓа на пределот Средорек во рамките на Скопското Поле.
Историја
Во XIX век, селото Волково било потполно чифчиско село под власта на познатиот Хамзи-паша чие седиште и конаци и денес се наоѓаат во соседното село Бардовци, во рамките на Скопската каза, на Отоманското Царство. На почетокот на XX век во селото постоеле повеќе чифлици на 11 различни чифлик-сајбии муслимани кои живееле во Скопје, а во селото живееле македонски семејства кои ја обработувале земјата. Од чифлигарството Волково се ослободило преку аграрната реформа во 1924 и 1925 година, кога селаните се стекнале со сопственост на земјата. Еден дел од атарот на селото, поточно пасиштата во ридскиот предел, за време на отоманското владеење бил заземен од доселените Албанци од соседното село Никиштане, меѓутоа тој предел потоа повторно бил вратен на Волково. Главниот развој и подем, Волково го има по скопскиот земјотрес во 1963 и сè поголемата индустријализација на Скопје. Во текот на седумдесеттите и осумдесеттите години на XX век се доселува огромен број на население од разни краишта на Македонија, со што населеното место значително се зголемува и се здобива со денешниот изглед и урбана физиономија
Потекло и историја на името
Во минатото, па сè до Втората светска војна, Волково било познато под името Вучи Дол или Вучидол. Името Волково во администрацијата најпрвин било воведено од бугарските власти за време на Првата и Втората светска војна, а по 1944 година слободнатата македонска власт во административната евиденција започнува официјално да ги користи имињата Волчи Дол и сегашното име Волково. Имињата Вучи или Волчи Дол денес ретко може да се чујат од најстарите жители на селото, а може да се забележат и на старите административни табли на зградата на месната заедница. За потеклото на името може да се заклучи дека потекнува од името на дивото животно — волкот. Населението на Волково за потеклото на името смета дека е многу старо и дека настанало поради тоа што во времето на основањето на селото земјиштето и целата околина (посебно ридскиот предел) била под шума во која имало волци.
Стопанство
Поради поволната географска положба, Волково има доста развиена економска активност. Во минатото населението се занимавало со земјоделство поради погодната положба и плодна почва крај Лепенец, меѓутоа со големиот број на доселеници од разни краишта и зафаќање на обработливите површини, земјоделството денес е многу малку застапено и речиси напуштено. Со земјоделство се занимава помал дел на населението и тоа староседелското население во стариот дел на Волково кое се занимавало со земјоделство и во минатоот. Од земјоделството најзастапени се полјоделството и градинарството. Најзастапени земјоделски култури се: жито (пченица и јачмен), кромид, лук, млад кромид, млад лук, марула, домати, пиперки, морков, зелка, како и одлгедување на расад за градинарски култури и овоштарство. На повеќе места во ридскиот предел застапено е и лозарството. Земјоделството е претежно за сопствени потреби. Најразвени економски гранки денес во Волково се индустриското производство, трговијата и услужните дејности. Од Економски аспект во Волково главно се оформени мали трговски погони и трговски претпријатија. Од поголемите се издвојуваат:
- "СПИК" Претпријатие за производство и продажба на водоводна опрема и керамика.
-„МЕРИАН АС“ погон за производство на школски столчиња и клупи -Во минатото егзистирала "СКОПЈАНКА" Фабрика која го експлоатирала изворот за полнење на минерална вода под истото име, но е затворена пред повеќе од 20 години
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6.402 жители, од кои 5.436 Македонци, 5 Албанци, 1 Турчин, 31 Ром, 4 Власи, 316 Срби, 7 Бошњаци, 120 останати и 482 лица без податоци.
Родови
Најголемиот доминантен дел од населението на Волково се Македонци од православна христијанска вероисповед. Во селото Волково се застапени и старинечки и доселенички родови. Старинечки македонски родови во Волково се: Вељановци, Макревци, Нејковци, Поровци и Богдановци. Постари доселенички родови се: Воиновци (од с. Јажинце-Тетовско), Глумовци (од с. Глумово), Тодорови (од Битолско), Стојановци (од с. Трубарево), Ќосеви и Васковски (двата рода од с. Сарај), Видевци, Кисовци, Богдановци, Јаневци и Трајановски (сите од с. Кучково), Штипјанци (од Штипско), Избеговци и Гиевци (двата од с. Визбегово), Јовановци (од Кумановско), Станковци (од с. Бразда), Исајлови (од с. Галичник), Душкикевци и Лалеви (двата од с. Чучер), Шолиови (од с. Мирковци), Брњарчеви (од с. Горњани), Стевовски (од с. Глуво).
Во време на најголемиот бран доселувања во Волково во втората половина на XX век најголемиот број на доселениците Македонци се од Прилепско, Тетовско, Порече, областа Дебрца во Охридско, Гостиварско, областа Азот во Велешко, Кривопаланечко, соседните околни села Кучково и Орман, како и од околината на Босилеград (овие доселеници се познати и како „Бугари“). Значаен дел од изјаснетите Срби, меѓу месното население се познати под името Моравци со потекло од долината на Морава во Србија и Косово. Останатиот дел на Срби се доселеници од Косово и јужниот дел на Србија. Постари доселенички ромски родови во Волково се: Азироски и Мустафовци, Мемедовци (од Сарај) и Зитоски (од Кондово).
Општествени установи
Во зградата на месната заедница работи здравствена амбуланта. На почетокот пред Волково се наоѓа основото училиште „Тихомир Милошевски“ во кое настава посетуваат децата од Волково и Ново Село.
Самоуправа и политика
Волково има своја сопствена Месна заедница која е во склоп на општината Ѓорче Петров, има амбуланта и пошта.
Култура и спорт
Во Волково има две цркви - Света Петка и Свети Атанас.
Во зградата на месната зедница работи младинското културно-уметничко друштво „Трајан Јанковски“ кое го носи името на паднатиот борец во НОВ од Волково.
Иселеништво
Од Волково се забележани иселеници во: градот Скопје и селата Ново Село, Визбегово, Огњанци, Бардовци, Црешево, Радишани како и во некогашните села Сарајско Оризари и Долно Водно кои денес се дел од потесното урбано-градско подрачје на градот Скопје. Во поново време се забележани иселеници и во странство: САД, Канада, Германија, Шведска, Италија.
504
504 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 504 година од новата ера, 504. од првиот милениум, 4. од VI век и петта од 500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6012 и 6013 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5254 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4264 и 4265 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1257.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 504 година се протега во 3140 и 3141, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3200 и 3201 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1047. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 122 и 121 година пред хиџра.
Хосни Мубарак
Мухамед Хосни Мубарак (арап. محمد حسني مبارك; Мусаја, - ) — египетски политичар, поранешен претседател на Египет кои бил на таа функција од 14 октомври 1981 г. до 11 февруари 2011 г. Бил пилот бомбардер во египатската војска. После војната кариера станал потпретседател на Египет. После убиството на Анвара ел-Садата 6 октомври 1981 г. станал претседател на Египет. Као претседател на Египет Хосни Мубарак бил еден од најмоќните политичари на Блискиот Исток. Моќта која ја поседувал во самиот Египет бил сеопфатна, така да можат да го сметаат за диктатор. Познат е по својата неутрална позиција во израелско-арапско конфликт и како општо прифатениот преговарач.
По повеќенеделна демонстрации, на која према процените УНа усмртила повеќе од 300 луѓе, 2011 година дава оставка од местото на претседател Египет и заедно со семејство од Каиро оди во Шарм ел Шеик. Неговата одлука поддржана од војската и најавила укинување на вонредната состојба.
Гијом Тирски
Гијом Тирски или Гијом II (~ 1130 — 29 септември 1186) — средновековен прелат и хроничар. Се родил и израснал во Ерусалим, во времето кога Ерусалимското Кралство било во своите најсветли години. Поминал 20 години проучувајќи ги седумте слободни уметности и канонското право во европските универзитети.
Гијом е автор на отчет за соборот во Латеран, а напишал и историски записи за исламските држави од времето на Мухамед. За жал, ниту едно од овие дела не е сочувано. Денес, познат е како автор на историјата на Ерусалим. Неговите хроники се напишани на одличен латински за тоа време и употреба на бројни цитати од класичната литература. Како наслов на хрониката, понекогаш се наведуваат „Historia rerum in partibus transmarinis gestarum“ („Историја на делата направени зад морето“) или „Historia Ierosolimitana“ („Историја на Ерусалим“), скратено „Historia“. Кратко по неговата смрт, делото било преведено на француски, а потоа и на многу други јазици. Поради тоа што станува збор за единствениот извор за историјата на Ерусалим во 12 век напишан од домородец, историчарите често претполагале голема доверба во неговите извештаи. Меѓутоа, современите историчари покажале дека неговата вклученост во кралските политички спорови придонела за пронаоѓање на предрасуди во неговите записи. Но и покрај ова, тој се смета за најпознатиот хроничар од времето на Крстоносните војни и еден од најдобрите автори во средниот век.
Рани години
Ерусалимското Кралство било создадено во 1099 година, по завршувањето на Првата крстоносна војна. Тоа било трета од четирите христијански територии кои биле основани од страна на крстоносците, веднаш по Грофовијата Едеса и Кнежевството Антиохија, а пред Грофовијата Триполи. Првите три владетели на Ерусалимското Кралство, Годфроа Бујонски (1099 — 1100), неговиот брат Балдуин I (1100 — 1118) и нивниот братучед Балдуин II (1118 — 1131), го прошириле кралството и ги зацврстиле неговите граници на територија, на која отприлика денес се простираат Израел, Палестина и Либан. За време на првите декади од постоењето на кралството, неговото население се зголемувало со бројот на аџии кои доаѓале во посета на Светата Земја. Трговците од средоземните градови-држави во денешна Италија и Франција, исто така, биле желни да ги искористат богатите трговски пазари на исток.
Семејството на Гијом, најверојатно, потекнувало од Франција или Италија, а тој бил многу приврзан кон овие две земји. Неговите родители, веројатно, биле трговци кои се населиле во кралството и биле „очевидно имотни“, иако е непознато дали учествувале во Првата крстоносна војна или пристигнале подоцна. Гијом е роден во Ерусалим околу 1130 година. Се знае дека имал барем еден брат, Ралф, кој бил еден од градските бургеси, т.е. неблагороден водач на трговска заедница. Ништо повеќе не е познато за неговото семејство, освен тоа дека неговата мајка починала пред 1165 година.
Како дете, Гијом се образувал во Ерусалим, во црковното училиште во Базиликата на Светиот Гроб. Јован Пизански го научил да чита и пишува и го вовел во изучувањето на латинскиот јазик. Од делото „Historia“ станува јасно дека го познавал и францускиот јазик и можеби италијанскиот, но нема доволно податоци кои утврдуваат дали изучувал грчки, персиски и арапски, како што понекогаш се тврди.
Бабура
Бабури (исто така позната како слатка пиперка, пиперка или capsicum / kæpsɪkəm /) — сортата на пиперки од видот Capsicum annuum. Сортите на растението на овој вид пиперка произведуваат плодови во различни бои, вклучувајќи црвена, жолта, портокалова, зелена, бела и виолетова. Бабурите понекогаш се групираат со помалку лути сорти на пиперка како „слатки пиперки“.
Гијом Тирски
Рани години
Околу 1145 година, Гијом заминал во Европа за да го продолжи своето образование во училиштата во Франција и Италија, особено во Париз и Болоња, односно „двата најзначајни интелектуални центри на христијанството во дванаесеттиот век“. Овие сеучилишта сè уште немале службен статус на универзитети, но уште при крајот на 11 век содржеле училишта за бројни уметности и науки. Тие биле одвоени од црковните училишта и биле основани од страна на независни професори, кои биле предводници во своите научни области. Така, студентите од цела Европа доаѓале за да ги слушаат нивните предавања. Гијом ги изучувал седумте слободни уметности и теологија во Париз и Орлеан околу 10 години, а негови професори биле студенти на Тјери Шартрски и Жилбер де ла Поре. Тој, исто така, се образувал и под раководство на други професори, меѓу кои Роберт Мелунски и Адам де Парво Понте. Во Орлеан, кој во тоа време бил еден од најпознатите центри за класични студии, читал староримска литература кај Хилариј Орлеански, и учел математика кај Гијом Соасонски. За период од шест години, учел теологија со Петар Ломбар и Морис де Сили. Потоа, изучувал граѓанско и каонско право во Болоња, под раководство на „Четирите доктори“, Игo де Порта Равенатe Булгариј, Мартиниј Госија и Јакоб де Борењ. Според тоа, овој список на учители од познатата „ренесанса во дванаесеттиот век“ покажува дека бил добро образуван, како било кој европски свештеник. Неговиот современик, Јован Солбериски, исто така се образувал со многу од овие учители.
Религиозен и политички живот во Ерусалим
Највисоките религиозни и политички функции во Ерусалим, обично, биле извршувани од Европејци, кои пристигнале како аџии или крстоносци. Гијом бил еден од малкуте домородци со европско образование и набргу успеал да се пробие низ ранговите. По неговото враќање во Светата Земја во 1165 година, тој станал каноник во катедралата во Акра. Во 1167 година, бил назначен за архиѓакон во катедралата во Тир од страна на Фредерик де ла Рок, архиепископ од Тир, со помош на кралот Алмарик I.
Бабура
Потекло
Пиперките потекнуваат од Мексико, Средна Америка и северниот дел на Јужна Америка. Семиња од пиперки биле увезени во Шпанија во 1493 година, а оттаму се ширеле во Европа и Азија. Благата пиперка бабура бил развиена во 1920-тите, во Сегед, Унгарија.
Гијом Тирски
Религиозен и политички живот во Ерусалим
Амалрик дошол на власт во 1164 година и ја остварил целта освојувајќи го Египет. Египет бил нападнат од страна на кралот Балдуин I уште педесет години пред тоа, па ослабениот Фатимидски Халифат бил принуден да му плаќа годишен данок на Ерусалим. Амалрик се насочил кон Египет, бидејќи муслиманската територија источно од Ерусалим потпаднала под власт на силниот зенгидски султан Нур ад-Дин. Нур ад-Дин презел контрола над Дамаск во 1154 година, шест години по катастрофалната опсада на градот од страна на крстоносците во Втората крстоносна војна. Со тоа, Ерусалим можел да се прошири само на југозапад, кон Египет, па во 1153 година, последната позиција на Фатимидите, Аскалон, паднала во рацете на крстоносците. И покрај тоа, Нур ад-Дин сакал да го освои и Египет и ја испратил својата армија да ги наруши плановите на Алмарик. Така, тоа била положбата која ја затекнал Гијом по неговото враќање од Европа. Во 1167 година, Алмарик се оженил со Марија Комнина, којашто била во блиска роднинска врска со византискиот цар, Мануил I Комнин, и во 1168 година, кралот го испратил Гијом да го заклучи договорот за здружениот византиско-крстоносен поход против Египет. Походот, којшто на Амалрик му бил четврти, бил првиот со поддршка од страна на византиската флота. Меѓутоа, и покрај поддршката, Амалрик не издржал флотата да пристигне. Тој го освоил градот Дамиета, но по неколку години бил протеран од Египет од страна на тогашниот генерал на Нур ад-Дин, Саладин, кој подоцна станал најголема закана за Ерусалим.
Бабура
Одгледување
Претпочитаните услови за одгледување на пиперките бабури вклучуваат топла, влажна почва со умерена температура од 21 до 29 °C. Одгледувањето бабури е доста застапени во Македонија и тоа особено во: битолското поле во Пелагонија, Струмичко, Велешко и Скопско.
Гијом Тирски
Религиозен и политички живот во Ерусалим
Во меѓувреме, Гијом го продолжил своето унапредување во кралството. Така, во 1169 година го посетил Рим, веројатно да одговори на обвинувањата против него од архиепископот Фредерик, иако сè уште основата за обвинението е непозната. Исто така е можно, додека Фредерик бил на дипломатска мисија низ Европа, проблем во врска со диоцезата да го принудил Гијом да бара помош од страна на архиепископот. За време на неговото враќање од Рим, во 1170 година е можно да добил задача од Алмарик да ја напише историјата на кралството. Исто така, бил назначен и за учител на синот на Алмарик, Балдуин IV. Кога Балдуин имал тринаесет години, си играл со деца, кои се обидувале да си нанесат болки по пат на гребење на рацете. За ова, Гијом запишал: Останатите момчиња својата болка ја искажуваа со викотници, додека Балдуин, иако непоштеден од неговите другари, ги поднесе доста трпеливо, како ништо да не почувствувал... Не е можно да се воздржи од солзи, кога станува збор за голема неволја.
Амалрик починал во 1174 година и Балдуин IV го наследил на престолот. Нур ад-Дин, исто така, починал во 1174 година, а неговиот генерал Саладин го поминал остатокот од декадата, работејќи на зацврстување на силите во Египет и ад-Диновите поседи во Сирија, што му овозможило целосно да се утврди околу Ерусалим. Последователните настани, често, биле толкувани како судир меѓу двете спротивставени страни, „партијата на дворот“ и „благородничката партија“. „Партијата на дворот“ била предводена од мајката на Балдуин и прва жена на Амалрик, Ањес, и нејзиното непосредно семејство, како и новодојденци од Европа, кои не биле искусни во кралските работи и се залагале за војна против Саладин. На другата страна била „благородничката партија“, предводена од Рајмон III и домородното благородничко население во кралството, кои претпочитале мирен соживот со муслиманите. Ова е толкувањето кое било изнесено од страна на Гијом во Historia и било прифатено како факт од страна на подоцнежните историчари. Но и покрај тоа, Питер В. Едбари подоцна потврдил дека Гијом мора да се смета како краен приврзаник, бидејќи природно бил сојузник на Рајмон, кој пак бил одговорен за неговиот подоцнежен напредок меѓу политичките и религиозни функции. Образложенијата од 13 век, кои го продолжиле делото Historia на француски, исто така мора да се сметаат за сомнителни, бидејќи нивните автори биле поддржувачи на Рајмон од семејството на Ибелините. Главното прифатливо мислење меѓу современите историчари е дека и покрај постоењето на динамичен судир, "„поделбата не била меѓу домородните барони и новодојденците од Запад, туку меѓу кралскиот мајчин и татков род.“"
Во 1179 година, Гијом бил еден од претставниците на Ерусалим и другите крстоносни држави на Третиот собор во Латеран. Меѓу останатите претставници биле и патријархот Хераклиј Цезарејски, архиепископот Јосциј, кој подоцна го наследил Гијом во Тир, како и епископите од Самарија, Витлеем, Триполи и Џебла, и игуменот од Сионска Гора. Патријархот Амалрик и антиохискиот патријарх Амори Лиможски не биле во можност да присуствуваат, па Гијом и останатите епископи немале доволно влијание да го убедат папата Александар III за потребата од нова крстоносна војна. Но и покрај тоа, Гијом бил испратен од страна на папата Александар како дипломатски претставник кај византискиот цар Мануил I Комнин, кој пак го испратил на мисија во Кнежевството Антиохија. Гијом не споменал што точно се случило за време на овие мисии, но тој, најверојатно, разговарал за византиско сојузништво со Ерусалим и за царскиот протекторат во Антиохија, каде поради притисокот од Рим и Ерусалим, царот бил принуден да се откаже од обидите за обновување на Антиохиската патријаршија. Гијом бил две години отсутен од Ерусалим и се вратил во 1180 година.