cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Коктел забава
Потекло
Госпоѓата Волш поканила 50 гости во својот дом во сабота на пладне на едночасовнa дружба. „Настанот веднаш станал хит“, објавиле весниците, и за неколку недели, коктел забавите станале „институција на Сент Луис“.
Алек Во запишал дека првата коктел забава во Англија била приредена од страна на воениот уметник Кристофер Невинстон.
Облекување
Жените кои присуствувале на коктел забавите можеле да носат коктел облека. Понекогаш како моден детал се носела и коктел шапка.
Георги Сидер
Георги Сидер или Георгиос Серидис, капетан Георгакис Спанос, (Γεώργιος Σερίδης, καπετάν Γεωργάκης Σπανός) е андартски капетан, деец на грчката вооружена пропагнада и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Георгиос Серидис е роден араванитско-валшкото село Негован, Леринско. Во 1901 година од страна на Германос Каравангелис бил придобиен на страната на грчката кауза и заедно со Гелев и Вангел Георгиев ја формира една од првите чети на грчката вооружена пропагнада во Македонија.
Ги обиколувал Ениџе Вардар и Гуменџе водејќи борба со четите на Македонската револуционерна организација
Во 1904 година се здружил со Константинос Мазаракис (капитан Ениан) и неговата чета, а во 1905 година го обиколувал Битолско и го нападнал градот Крушево.
Потоа дејствувал во околината на Пајак Планина против војводата Апостол Петков Терзиев. Бил уапсен ос страна на турските власти во Гуменџе со што завршила неговата андартска дејност.
Комаром-Естергом
Комаром-Естергом (унгарски: Komárom-Esztergom) — административен округ во Унгарија, сместен во централниот прекудунавски регион, на границата со Словачка. Неговите граници ги дели и со унгарските окрузи: Ѓер-Мошон-Шопрон, Веспрем, Фејер и Пешта. Главен град на округот е Татабања.
Историја
Округот Комаром-Естергом е создаден после Првата светска војна од поранешните историски посебни окрузи Комар и Естергом. После Првата светска војна овие окрузи со Договорот од Тријанион со кои била поделена Австроунгарија и биле дадени на Чехословачка. Предвремената војна ситуација била обвновена за време на Втората светска војна од 1940 па до 1945 година. После Втората светска војна границите на округот го добиле денешниот облик. Во периодот од 1945, па сè до 1990 округот се викал Комаром.
Национален парк Кралски Остров
Национален парк Кралски Остров — национален парк кој се состои од Кралскиот Остров и стотици соседни острови, како и околните води на Горното Езеро, во државата Мичиген, САД. Националниот парк Кралски Остров е основан на 3 април 1940 година, а потоа дополнително бил заштитен од развој со ознака на областа на дивината во 1976 година, а бil прогласен за меѓународен биосферен резерват на УНЕСКО во 1980 година. Паркот зафаќа 2.320 км2, со 540 км2 земја и 1.770 км2 од околните води.
Северната граница на паркот се наоѓа во непосредна близина на Областа за заштита на Горното Езеро долж меѓународната границапомеѓу САД и Канада. Со 25.798 посетители во 2018 година, тој е најмалку посетен национален парк во САД.
Географија
Кралскиот остров, најголемиот остров во Горното Езеро, е над 72 км во долг и 14 км широк на својата најширока точка. Паркот е составен од самиот Кралски Остров и приближно 400 помали острови, заедно со сите потопени земјишта на 7,2 км од околните острови (16USC408g).
Клима
Според системот на Кепеновата класификација на климата, Националниот парк Кралски Остров има лесна летна влажна континентална клима (Dfb). Според Министерството за земјоделство на САД зоната на отпорност на растенијата е 4b на 359 м надморска височина со просечна годишна крајна минимална температура од -31,2 °C.
Во паркот нема метеоролошка станица, но PRISM Climate Group, проект на Државниот универзитет во Орегон, обезбедува интерполирани податоци за островот засновани на климата на околните области.
Праисторија
Големи количини артефакти од бакар пронајдени во индиски насипи и населби, од кои некои датираат од 3000 година п.н.е., биле најверојатно рударени на Кралскиот остров и блискиот полуостров Кевинев. островот има стотици јами од овие домородни народи, повеќето има во областа Мекарго Ков. Радиојаглеродно испитување на јагленосан труп пронајден на еден од овие јами донело возраст од 1.500 година п.н.е. Језуитскиот мисионер Даблон објавил во 1669-70 година извештај за „островот наречен Менонг, прославен по својот бакар“. Менонг, или Минонг, бил мајчин термин за островот и е основа за Минонг Риџ. Проспекцијата започнала сериозно кога Чипвас се откажале од своите тврдења на островот во 1843 година, почнувајќи со многу оригинални мајчински јами. Оваа активност била завршена до 1855 година, кога не биле пронајдени економски депозити. Рудникот Минонг и рудникот остров биле резултат на обновена, но краткотрајна активност од 1873 до 1881 година.
Во Праисториското рударство на бакар во регионот на Горното езеро, објавен во 1961 година, Дрир и Ду Темпл проценил дека над 630.400 тони бакар бил рударен од регионот. Сепак, Дејвид Џонсон и Сузан Мартин тврдат дека нивната проценка се засновала на претерани и неточни претпоставки.
19 и 20 век
Во средината на 1840те години, извештајот на Даглас Хутон, првиот државен геолог во Мичиген, предизвикал бум за ископ на бакар во државата и биле отворени првите современи рудници за бакар на островот. Доказите за претходните рударски напори биле насекаде, во форма на многу камени чекани, некои артефакти од бакар и места кадешто бакар бил делумно обработен од карпата, но бил оставен на место. Античките јами и ровови довеле до откривање на голем број наоѓалишта на бакар кои биле ископани во 19 век.
островот некогаш бил место на заедница за одморалишта. Рибарската индустрија значително опаднала, но продолжила во риболовот Едисен. Бидејќи бројни мали острови го опкружуваат Кралскиот остров, бродовите некогаш биле водени низ областа со светилници на островот Пасаж, Рок Харбор, Карпа на вековите и Светилникот на Кралскиот остров на островот Менажери.
Во водите на Националниот парк Кралски Остров има неколку бродоломи. Познатото сурово време во областа, драматична подводна топографија, централната локација на островот на историските рути за испорака и студената, свежа вода резултирале во главно недопрени, добро сочувани остатоци низ целиот парк. Овие биле документирани во осумдесеттите години од минатиот век, а следењето се случило во 2009 година, од страна на Центарот за потопени ресурси на Националниот парк.
Во јануари 2019 година, целиот островски ланец бил додаден во Националниот регистар на историски места од страна на федералната влада. На Регистарот се нарекува „традиционалниот културен имот на Минонг“.
Флора
Според потенцијалните типови на природна вегетација во САД, Националниот парк Кралски Остров има потенцијален вид на вегетација од смрека/елка (93) и потенцијална форма на вегетација на Северна четинарска шума (22).
Доминантните цветни живеалишта на Кралскиот остров се наоѓаат во провинцијата Мешана шума Лорент. Областа е умерена широколисна и мешана шума биомска зона на транзиција помеѓу вистинската тајга на север и големи дрвја на југ, со одлики на секоја од нив. Има области и со широколисна и со шума од четинари, и водни тела се движат од бомби од четинари до блато.
Иглолисните четинари вклучуваат џек борови (Pinus bankiana), црно - бели смреки (Picea mariana и Picea glauca), балзам елки (Abies balsamea) и источни црвенокоси (Juniperus virginiana).
Листопадни дрвја вклучуваат трепетливи јасики (Populus tremuloides), црвени дабови (Quercus rubra), хартиени брези (Betula papyrifera), американски планински пепел (Sorbus americana), црвени јавори (Acer rubrum), јаворни шеќери (Acer saccharum) и планински јавори (Acer spicatum).
Фауна
Историски, ниту лос ниту волци не живееле на Кралскиот остров. Непосредно пред да стане национален парк, големите цицачи на Кралскиот остров биле рис во Канада и шуплива карибу. Археолошки докази покажуваат дека и двата вида биле присутни на Кралскиот остров 3.500 години пред да бидат отстранети со директни човечки активности (лов, заробување, рударство, сеча, пожари, конкуренција за ресурси од егзотични видови и евентуална болест поради воведување на инвазивни видови). Последната карибу документирана на Кралскиот остров бил во 1925 година. Иако рисовите биле отстранети од 30те години на минатиот век, некои периодично го преминале ледениот мост од соседното Онтарио, Канада, а последно забележана индивидуа била во 1980 година. Иако рисовите повеќе не се присутни на островот, нивниот примарен плен, зајаците, останале. Пред појавата на волци, којотите биле грабливци и на островот. Којотите се појавиле околу 1905 година и исчезнале кратко време откако волците пристигнале во 1950те. Се верува дека Лосот го колонизирал Кралскиот остров некаде помеѓу 1905 и 1912 година. Првично се верувало дека мало стадо лос ги колонизирал островите преминувајќи го мразот од соседното копно. Подоцна оваа теорија била изменета во стадо лосови кои пливаат 30 км преку Горното Езеро од најблиското копно. Неверојатноста на овие теории доби мала контрола до последните години. Иако досега не е спроведена темелна научна истрага за да се утврди како лосот пристигнал на Кралскиот остров, и културните и генетските докази покажуваат дека тие најверојатно биле доведени од луѓе за да создадат приватен ловечки резерват во раните 1900ти. Културните докази дека лосот бил заробен во северозападна Минесота и транспортиран на Кралскиот остров звучеле нереални за многумина сè до неколку децении подоцна, кога генетските докази откриле дека лосот на Кралскиот остров бил поблизок со лосот во крајната северозападна граница на Минесота/Манитоба отколку на копното во непосредна близина на Кралскиот остров во далечната североисточна Минесота. Понатамошните докази исто така покажале дека клубот Вашингтон Харбор, група на добростоечки стопанственци, поседувал разни згради на Кралскиот остров, покрај пругите што се движеле од Бодета до Дулут и Два пристаништа и имале средства за транспорт на лос од северозапад Минесота до два пристаништа.
На островот обично има околу 25 волци и 1000 лосови, но бројките многу се менуваат од година во година. Во зимата 2006-2007 година, изброени биле 385 лосови, како и 21 волк. Во пролетта 2008 година биле избројани 23 волци и приближно 650 лосиови. Сепак, неодамнешното намалување на мразот во зимскиот пакет го заврши надополнувањето на популацијата волк од копното. Поради блискосродно разможување, популацијата на волци во 2016 година се намалила на две единки, предизвикувајќи истражувачите да очекуваат дека популацијата на волци на островот ќе исчезне. Во исто време, популацијата на лосовите на островот пораснала на околу 1600. До ноември 2017 година, популацијата на волци била намалена до една единка една, женка.
Во декември 2016 година, Службата за национални паркови изнесе првичен план во кој тие би донеле дополнителни волци на островот со цел да спречат целосно да исчезне. Од 7 јуни 2018 година, одлуката за преместување на 20-30 волци на островот е одобрена и НПС активно развива специфични стратегии за имплементација. Имало одредена дебата за тоа дали воведувањето е неприродна интервенција или не.
Геологија
Две главни збирови карпи пронајдени на островот вклучуваат вулканици и конгломерати, и двете од прекамбириумот. Вулканите се главно офтички базалити од поплави, околу 100 индивидуални текови поминуваат над насобраната дебелина од најмалку 3 километри. Конгломератот излегува на југозападниот дел од островот и се состои од седиментни карпи добиени од вулкански карпи во денешна Минесота. Глацијалната ерозија ја нагласила топографијата на гребенот и котлината од ерозијата пред глацијалниот тек. Ледничките пруги укажуваат на генерално движење на ледниците кон запад, како и вдлабнатините на морето западно од езерото Десор. Тапаните се наоѓаат западно од езерото Сискивит.
Неодамнешните анализи на USGS и на неминерализиран базалт и на бакар-минерализирана карпа покажуваат дека мала количина на жива што се појавува природно е поврзана со минерализацијата.
Бакар и хлорастролит, официјалниот државен скапоцен камен во Мичиген, се секундарни минерали кои ги пополнуваат порите, формирани од везикули и фрактури во вулканските карпи. Пренити и рубини се исто така во изобилство на островот.
Рекреација
Гринстоун Риџ е висок гребен во центарот на островот и ја носи најдолгата патека во паркот, патеката Гринстоун Риџ, која е долга 64 км од едниот до другиот крај на островот. Ова обично се прави како 4 или 5 дневно покачување. Шатл со брод може да ги носи туристите назад до нивната почетна точка. Вкупно има 266 км патеки за пешачење. Постојат, исто така, правци со кану/кајак, многу од нив вклучуваат порти, покрај крајбрежните заливи и внатрешните езера.
Услуги
Виндиго, на југозападниот крај на островот (пристаниште за фериботи од Минесота), со камп-продавница, тушеви, кампови, рустикални кабини за кампер за оние кои сакаат да спијат надвор од земјата и пристаниште за брод.
Рок Харбор на јужната страна од североисточниот крај (место за приклучување на траектите од Мичиген), со камп-продавница, тушеви, ресторан, ложа, кампови и пристаниште за брод. Сместувањата за спиење кои не се кампуваат во паркот се ограничени на домот во Рок Харбор и кабините за кампери во Виндиго.
Кампување
Паркот има 36 назначени кампови за пустина. Некои кампови во внатрешноста се достапни само по патека или со кану/кајак на островските езера. Другите кампови се достапни само со приватен брод. Кампувалиштата се разликуваат во капацитетот, но обично вклучуваат неколку еднострани засолништа за дрво (се прикажува четвртиот screenид) со подови и покриви, и неколку индивидуални места погодни за поставување мал шатор. Некои места за шатори со простор за групи до 10 се достапни и се користат за прелевање ако се полнат сите одделни страници.
Единствените погодности на камповите се тоалети, маси за излети и огнени прстени во одредени области. Камперски пожари не се дозволени на повеќето кампови. Се препорачуваат шпорети за камп со гас или алкохол. Водата за пиење и готвење мора да се извлече од локалните извори на вода (Горното езеро и езерата од внатрешноста) и да се филтрира, третира или зоврие за да се избегнат паразити. Ловот не е дозволен, но риболов е дозволен, а од патеката може да се соберат боровинки.
Пристап
Паркот е достапен со траекти, пловни авиони и патнички бродови во текот на летните месеци - од Хаутон и Копер Харбор во Мичиген и Гранд Портиџ во Минесота. Приватни чамци патуваат на островот од бреговите на Мичиген, Минесота и Онтарио. Островот Ројал е доста популарен кај дневните патници во приватни чамци, а траект-услугата за еднодневно се обезбедува од Бакар Харбор и Гранд Портаџ до и од паркот.
Кралскиот остров е единствениот американски национален парк кој целосно е затворен во зимските месеци, од 1 ноември до 15 април, поради екстремните временски услови и заради безбедноста и заштитата на посетителите. Островот Ројал е најмалку посетен национален парк во САД, поради затворањето на зимата и растојанието преку езерото Супериор за да се стигне до паркот. Просечната годишна посета била околу 19.000 во периодот од 2009 до 2018 година, со 25.798 посети во 2018 година. Тој е најмалку посетен национален парк во долните 48 држави. Само три од најоддалечените национални паркови на Алјаска, езерото Кларк, долината Кобук и портите на Арктикот, имаат помалку посетители.
Бродови
Редовната траект услуга работи од Гранд Портаџ, Копер Харбор и Хаутон.
Фериботите Гранд Портаџ стигнуваат до островот за еден и пол час и остануваат 4 часа на островот, дозволувајќи време за пешачење, водено пешачење или програма од персоналот на паркот и излети.
<i id="mwATs">Кралскио Остров</i> им служи на посетителите на парковите надвор од пристаништето Бакар, на северниот брег на Горниот полуостров во Мичиген. Пристигнува во Рок Харбор во паркот за три до три и пол часа, поминува три и пол часа пред да се врати во пристаништето Бакар.
Ловецот на море работи со кружни патувања и нуди дневни патувања до центарот за посети на Виндиго низ поголемиот дел од сезоната, а поретко на почетокот на летото и есента; тоа ќе превезува кајаци и кануа за посетителите кои сакаат да го истражат паркот од вода. Тој е најбрзиот траект што го опслужува островот и пристигнува за час и пол, вклучително и некои точки за разгледување на патот кон излезот и назад. Поради релативно краткото возење со брод, дневните посетители можат да поминат четири часа на островот и да се вратат на копното порано попладне. Ова им дава на посетителите со тесен распоред време да го посетат Националниот споменик Гранд Портаџ или други атракции во истиот ден.
Ренџер III е 50 метарски брод што им служи на посетителите на паркови од Хаутон, Мичиген до Рок Харбор. Со него управува Службата за национални паркови и се вели дека е најголемото парче опрема во системот на Националниот парк. Во него има 125 патници, заедно со кануа, кајаци, па дури и мали моторни бродови. Од Хаутон до паркот е шестчасовно патување. Бродот останува преку ноќ на Рок Харбор пред да се врати следниот ден, правејќи две кружни патувања секоја недела од јуни до средината на септември. Накратко во сезоната 2008 година, Ranger III носешел посетители од и од Виндиго. Ова не било продолжено по четири патувања, поради слабиот интерес и долгите времиња на премин. Во 2012 година, надзорникот на паркот Филис Грин од Ranger III побарал да ја прочисти својата вода од баласт.
Војаџер II, надвор од Гранд Портаџ, поминува до трипати неделно, преку ноќ во Рок Харбор и обезбедува превоз помеѓу популарните кампови покрај езерото. Во есенската сезона, покрај носењето кампери и планинари, тој обезбедува и еднодневна услуга до Виндиго за време на викендите. Војаџер превезува кајаци и кануа за посетителите кои сакаат да го истражат островот од водата. Војаџер II и другите услуги со такси-бродови патуваат до точките долж островот, дозволувајќи еднонасочно пешачење назад до Рок Харбор или Виндиго. Посетителите може да се симнат на Рок Харбор и да заминат од Виндиго неколку дена подоцна, или обратно. Планинарите често го возат во една насока за да направат крстосување преку островот, а потоа да бидат земени на другиот крај.
299
299 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 299 година од новата ера, 299. од првиот милениум, 99. од III век и последна од 290-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5807 и 5808 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5049 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4059 и 4060 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1052.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 299 година се протега во 2935 и 2936, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2995 и 2996 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 842. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 333 и 332 година пред хиџра.
Балцерс
Балцерс (Balzers) — град и општина во јужниот дел на Лихтенштајн. На пописот од 2005 година, општината имала население од 4.420 жители. Главниот дел на селото се наоѓа долж источниот брег на реката Рајна.
Историја и култура
Историски, денешниот облик на градто се состои од две различни села, моменталниот Балцерс на исток и Мелс на запад. Иако не е очигледно, поделбата сè уште постои во локалната култура, што се пресликува во полусериозен локален натпревар. Некои обичаи, како пролетниот ритуал „Функен“ со претхристијански елементи вклучува огромен оган, се изведуваат одвоени. Двата дела биле првпат споменати во 842 година како Палацоле (Palazole).
Балцерс е седиште на замокот Гутенберг од век, сместен на карпест рид во средиштето на градот.
Хелидром
Во Лихтенштајн нема аеродром, но во Балцерс има мал хелидром достапен за сезонски летови.
Ерликон Балцерс
Седиштето на претпријатието „Ерликон Балцерс“, голем производител на технологија за филм, сончева и вакуум, се наоѓа во Балцерс.
Фогтај (Тирингија)
Фогтај (Vogtei) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Била создадена на 31 декември 2012 со спојување на поранешните општини Лангула, Нидердорла и Обердорла.
Местоположба
Фогтај се наоѓа во јужниот дел на округот Унштрут-Хајних, јужно од окружниот град Милхаузен.
Општински единици
Општината Фогтај е составена од следниве места:
Соседни општини
Општината се граничи со Родеберг и Милхаузен на север, Оперсхаузен и Камерфорст на југ, со општините Наца и Халунген од округот Вартбург на југозапад, како и со местото Хајероде на општината Зидајхсфелд на запад.
Центар на Германија
Во местото Нидердорла се наоѓа центарот на Германија. Оваа точка е одредена како средна вредност од координатите на најсеверната и најјужната, како и на најисточната и најзападната точка.
Служба за вработување млади
Службата за вработување млади беше британска владина агенција од 1950-тите до 70-тите години на минатиот век, насочена кон тинејџери кои го напуштаа училиштето.
Од доцните 1910-ти, многу локални власти за образование во Англија и Велс воспоставија Служби за вработување на млади, започнати од Едукација (избор на вработување) од 1910 година, за млади до 17-годишна возраст. На Шкотска не и беше дозволено да го стори ова. Законот за образование од 1918 година им овозможи на ЛЕА да водат советување за млади на возраст до 18 години.
Законот за осигурување од невработеност од 1923 година им овозможи на ЛЕА да покриваат малолетници во шемата за осигурување од невработеност. Во 1927 година Министерството за труд го основа Националниот советодавен совет за малолетничко вработување.
Актот за вработување и обука од 1948 година беше донесен од Трудовата влада од 1945-51 година, а во секцијата 10 од овој акт се утврдија и советодавни услуги за вработување на сите млади луѓе под 18 години кои посетувале училиште. До јануари 1949 година, 43 окружни совети и 73 окружни околии во Англија и Велс, и 3 градски совети и 10 окружни совети во Шкотска поднеле планови за нивните услуги за вработување на млади.
Во 1950-тите и 1960-тите, оваа услуга беше широко поддржувана од народот.
Кон крајот на 1970-тите години ќе биде заменета со Службата за кариера.
Цел
Организацијата (позната и како Y.E.S.), основана во окружни и регионални центри, обезбедуваше стручно водство за луѓе на возраст од околу 16-17 години, најчесто од граматички училишта. А-ниво беше воведено во 1951 година, а претходно тоа беше сертификат за високо училиште ; во Шкотска беше Повисок испит. Во 1945 година, 24% од учениците во граматичките училишта ги напуштиле истите пред да наполнат 16 години; а до 1949 година оваа стапка се намали на 16%. Во 1945 година, 15% од оние во граматичко училиште би останале до 18-тата година од животот; до 1949 година, процентот беше веќе над 20%. До 1955 година, околу 34% од оние во граматичко училиште останаа до 18 години.
Во 1962 година, околу 38% од момчињата најдоа пракси за стажирање.
Структура
Финансирањето беше од Министерството за труд и локалните власти.
Вкупните трошоци на почетокот на 1950-тите години на услугата на годишно ниво беа околу 1,7 милиони фунти. Во една студија од 1950-3 година, откриено е дека околу 1,48 милиони млади кои го напуштиле училиштето добиле советување, а од тие 1,357 милиони директно нашле вработување.
Во 1947 година беше воведена Шема за надоместок за обука за млади, кога обуката се изведува на место различно од она на живеење. Оние кои работеле во службата биле познати како Офицери за вработување млади; а во подоцнежните години, нивната функција во голема мера ја презедоа советничките службеници за кариера. Услугата ја водеше Централниот извршен директорат за вработување на млади, составен од луѓе од Министерството за труд, Министерството за образование и Шкотскиот оддел за образование. Во 1963 година имало околу 1.000 службеници за вработување млади. Службениците за вработување на млади беа обучени на Одборот за обука на службите за вработување на млади.
NGC 2573B
NGC 2573B — галаксија во соѕвездието Октант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2573B се споменува и како ESO 1-8, AM 2240-892.
Откривање
Објектот е откриен на 29 март 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2573B е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 2573B има привидни димензии од 2,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 7 м 32 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 89° 6' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 2573B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70533. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 472; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9502.
Бургаска синагога
Бургаската синагога (турски:?) е еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Била изградена околу 1950 година.
Алипиј (византионски епископ)
Алипиј бил епископ на Византион во периодот од 154 до 166 година. Негов претходник бил Лаврентиј, а негов наследник е Пертинакс. Бил на престолот во времето на прогоните на христијаните во времето на Марко Аурелиј.
Лау (црква)
Црквата Лау (Lau kyrka) е средновековна црква на шведскиот остров Готланд, во епархијата Висби. Таа е невообичаено голема црква, и можеби ја користеле Доминиканците кои проповедале за крстоносните војни.
Историја
Црквата Лау датира од почетокот на 13 век, но веројатно била пред-датирана од романската црква на истото место. Само јужно од црквата, исто така, се наоѓаат остатоци од одбранбена кула, кои датираат од 12 век, а подоцна се претворени во ректорат (откако се уништени). Многу порано, се чини дека областа околу денешната црква била значајно место бидејќи претхристијанските гробни полиња, неколку векови постари од црквата, се пронајдени и северно и јужно од црквата.
Најстариот дел од црквата е невообичаено големиот наос, кој датира од почетокот на 13 век и има романескна стил. Слично големиот хор датира од околу 1300 година а можеби и поконкретно од пред 1288 година, кога кратката граѓанска војна на островот можела да ги наруши плановите за градење. Црквата е една од најголемите (во текот на 13 век најголемите) селски цркви на Готланд, сместена во релативно мала парохија. Научниците шпекулираат зошто е изградена толку голема црква на местото. Некои веруваат дека необичната големина и величина на црквата е последица од тоа што црквата се наоѓа во близина на брегот, близу до добро природно пристаниште, а парохијата можеби имала економски придобивки од надворешната трговија. Друга теорија е дека можеби служела како црква за аџии. Најверојатно, сепак, црквата можела да привлече толпи како една од неколкуте цркви надвор од Висби, каде што доминиканските фратри на островот проповедале за крстоносна војна против Курланд, Ливонија и Прусија. Познато е преку неколку зачувани папски писма дека популарните Доминиканци биле експлицитно замолени да проповедаат за крстоносни војни не само во Висби, туку и на одредени места во селата, а научниците заклучиле дека Црквата Лау веројатно била една од овие места.
Не се направени поголеми промени во црквата уште од средниот век. Обнова на црквата била извршена во 1958-1960 година.
Архитектура
Како што споменавме, црквата е една од најголемите средновековни селски цркви на Готланд. Има пет надворешни портали, најмногу од сите селски цркви на островот. Особено романеските портали на наосот се значајни, богато извајани и невообичаено големи. На црквата и недостасува кула; може да се заклучи од начинот на изградба на западниот крај на црквата дека постоеле планови за изградба на една, но од една или друга причина таа никогаш не била изградена.
Во внатрешноста доминира високиот засводен таван, носен од големи столбови со извајани основи и престолнини. На западниот ѕид се наоѓаат мурали од 1520 година, на кои е прикажан Страшниот суд. Останале неколку остатоци од оригиналните витражни прозорци.
Црквата има значаен мебел. Оставот на олтарот, кој го прикажува крунисувањето на Богородица, е од почетокот на 15 век, но подоцна (18 век) повторно е обоен. Триумфалниот крст на црквата е еден од најголемите во нордиските земји, кој датира од средината на 13 век. Крштелниот фонт е дело на романескниот вајар Сиграф.
Ганџгах
Ганџгах (, латинизирано Ganjgāh; познато и како Џанчај, Џандчај, Џанд Чај, и Кандџа) ― село во руралниот округ Санџабад-е Гарби, во Средишниот округ на округот Кусар, покраина Ардабил, Иран. На пописот од 2006 година, неговото население било 750, во 175 семејства.
Бартолинитис
Клиничка слика
Жлездата тогаш е отечена, а кожата што ја покрива е едематозна, црвена и напната. Болната е со висока температура, а поради болките е неподвижна.
Лекување
Доколку апцесот не се инцизира доаѓа со спонтано прскање. Честопати воспалението се повторува- рецидира. Во акутниот стадиум лекувањето се врши со антибиотици и со инцизија. Во посмирениот стадиум најдобро е да се екстирпира сета жлезда или пак да се направи марсупиелизација.
Надворешни врски
Прашања:Форум за Бартолинитис
Вевчани
Вевчани — село во областа Дримкол, во околината на градот Струга, во југозападниот дел на Македонија и седиште на истоимената општина, единствената во Македонија со само едно населено место.
Потекло на името
Името на Вевчани потекнува од старословенскиот збор вес, што значи село. Со додавање на наставка за демоним се добива името на селото — Весчани. Во 17 век селото се викало и Вешчано, а во 20 век се користело и името Вехчани, за конечно да се прифати денешното официјално име Вевчани.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дримкол, во западниот дел на Струшко Поле, чиј атар на источната страна на планината Јабланица, се издига на нејзиниот срт каде што се допира со државната гранична линија со Албанија. Селото е ридско, чии куќи се издигаат на надморска височина од 820 до 980 метри. Од градот Струга, ова големо село е оддалечено 13,5 километри, а од регионалниот пат Струга-Дебар околу 7 километри.
Вевчани е сместено во подножјето на источните падини на планината Јабланица, на надморска височина од 800 метри. Поточно, селото е сместено на границата односно допирот помеѓу планинската падина на Јабланица на запад и рамнината на котлинското дно на исток.
Месностите во нискиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Суво Поле, Пелвец, Петрушин Ред, Врбиче, Попои Костење, Буклеј Костење, Садој, Црвени Брегој, Нисторчиња, Велкова Кошара, Каланова Кошара, Ѓушкова кошара, Марул, Буален, Средни Пот, Дуракор, Тумбулка, Средорци, Илаја Водејнца, Мали Лог, Св. Петка и Св. Димитрија.
Месностите во планинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Варвара, Ѓонец, Калајџина Кошара, Мивко, Бранејнца, Св. Спас, Смолејца, Голема Ливада, Гропа Ќат, Попов Кутел, Средни Рид, Шкала Вевчанска, Бачила Вевчански, Голина, Црн Камењ, Чума, Извор Вевчански, Ѓорејца, Цветков Костенар, Попадина, Лелеци, Пешински Кутли, Старци, Градиште, Писаник, Равен, Митрина Глава, Парталој Кутли, Сува Чешма, Шурбановско, Лазаров Мев, Кула, Дупни Дол и Грданова Чешма.
До Вевчани води асфалтиран пат кој од Струга минува низ селата Враништа и Велешта. Вевчани е големо село налик на гратче („паланка“) и тоа доста добро урбанизирано, уредено и регулирано. По средината на населбата минува главната улица во правец исток-запад на која се сконцентрирани повеќето продавници, хотели, ресторани, трговски и занаетчиски дуќани, домот на културата и отворената сцена на амфитеатарот и Здравствениот дом.
Вевчани претставува седиште на истоимената општина и тоа е единствен случај во Македонија, само една населба да претставува засебна општина.
Соседни села на Вевчани се: Подгорци на север, Октиси на југ, Велешта на исток и Горна Белица на југозапад.
Историја
Траги од населбата постојат од III век пред Христа. Неговата прва локација не била денешно Вевчани, туку тоа се наоѓало нешто подолу од подножјето на планината Јабланица, на местото што денеска се вика Селиште. Можно е и да дошло до некакво спојување на античко македонска населба која се наоѓала во областа Вајтос која се наоѓа непосредно над Вевчани, со споменатата населба Селиште, така формирајќи го на денешната локација (меѓу Вајтос и Селиште).
Првите легенди и писанија за Вевчани велат дека е стара населба, а нејзините почетоци датираат од крајот на VI, односно почетокот на VII век, кога племето Берзити (Брсјаци) го преплавиле Струшкиот Крај и ја населиле локацијата на денешно Вевчани, југоисточно од планината Јабланица. Тука повторно има мала неконзистентност, затоа што денес Вевчани е денес претежно мијачка населба.
Среден век
За тоа од кога се среќава населбата Вевчани запишана во документите, низ вековите има повеќе изворни документи. Еден од нив е Калимановата грамота, како досега најстар истражен документ. Во него се говори дека Вевчани како селска населба е евидентно од крајот на IX век и тоа како мошне развиена, економски јака и обврзана да дава данок во натура на бугарскиот кнез Борис I, а по него и на царот Симеон Велики. Следен пишан запис каде се среќава селото запишано под името Вешчани се среќава во XIV век, односно од 1342-1345 година кога царот Стефан Душан со грамота го приложил на црквата Света Богородица Перивлепта во Охрид.
Нешто подоцна во XVI век, во османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Охрид според турските записи на населението од 1509 година имало 208 домови, а при вториот запис на населението во 1519 година имало 223 домови и било поголема населба од Струга, што тогаш броела 176 домови.
На почетокот на XVII век во 1633-1634 година населбата е заведена под името Вешчано со 154 домаќинства.
XIX век
За време на доцниот период на Отоманското Царство, жителите на Вевчани се одликувале со голема храброст, бестрашност и јунаштво, непокорност, слободољубивост, патриотизам и посветеност на православната христијанска вера и Македонија, одлики со кои вевчанци и денес пркосат на околните муслимански и албански соседи и се познати ширум Македонија и надалеку.
Кон крајот на век, Вевчани било село во рамките на Струшката Нахија во Охридската Каза на Отоманското Царство.
Постојат бројни примери од крајот на и во текот на целиот XIX век. Еден кмет на Вевчани, по име Тасе, Турците го терале да премине на ислам, но тој откако одбил бил обесен во Вевчани. Источно од Вевчани се наоѓа месноста наречена Рамов Гроб која го добила своето име поради тоа што таму некојси Албанец Рамо од Велешта недозволено земал од вевчанската вода и ја пуштал во своето село поради што тој бил убиен од вевчанци. Запаметен е и свештеникот поп Наум познат и под прекарот „Мал Оџа“, кој се спротивставувал на некојси богат жител по име Гроздан-паша од селото Горна Белица кој сакал да ги присвои вевчанските пасишта на Јабланица, заради што попот Наум отишол да бара правда дури до Цариград.
Во средината и кон крајот на XIX век жители на Вевчани (од родот Велкој) кои биле на печалба во Романија, учествувале и ги дале своите животи како војници - доброволци војувајќи на страната на руската војска против турскиот аскер во Кримската војна во 1856 и Руско-турската војна на планината Балкан во 1878 година. Во време на националноослободителната и револуционерна борба против отоманското власт, од Вевчани биле двајца војводи на струшката чета на ВМОРО - Јаким Алулов и Ставре Гогов кој од летото, 1904 година, по убиството на Јаким Алулов, станал војвода на струшката чета на ВМОРО. Во април 1907 година, Ставре престојувал во куќата на вујко си Трпе Шекутков во родното село Вевчани, за што Турците дознале и со редовна војска заедно со башибозук од соседните села Октиси, Лабуништа и Подгорци ја опколиле куќата. Ставре Гогов заедно со домаќините јуначки издржал над 20 часа во нерамната битка, додека неговата свршеница Кота Христова успеала да ја помине опсадата и да им носи бомби и патрони. По завршувањето на куршумите, Ставре Гогов се самоубива. Со него загинуваат и Трпе Шекутков и брат му Кузман Шекутков. Снаата Андрица и трите внуци на Кузман Шекутков биле ранети, а од нападот на аскерот и башибозукот загинале 27 души. Турците ќе ја запалат куќата. По убиството на Ставре Гогов, неговата свршеница Кота Христова го убива предавникот и се вклучува во една од четите на ВМОРО. На влезот на возобновената спомен-куќа денес стои натписот:
За оваа јуначка битка е испеана и познатата народна песна позната како „Од Битола до Вевчани сè сардисано“ или „Ура, ура Ставре војвода“.
Вевчански случај
Кон крајот на XX век, во времето додека Македонија сѐ уште била дел од СФРЈ, во селото Вевчани се случиле протести околу планот за водоснабдување на соседното село Октиси со вода од Вевчанските Извори.
Вевчанскиот случај е случај од 1987 година, кога тогашната власт имала намера да ги каптира Вевчанските Извори, под изговор дека носи вода за жителите од соседното село Октиси, а всушност, имала намера водата да ја користи за елитната викенд-населба Елен Камен, каде што се наоѓале вилите на тогашните челници на власта. На тоа се спротивставиле жителите на Вевчани со поставување на барикади и не се дозволило да се постават водоводните цевки. Покрај согласноста на двете месни заедници на Вевчани и Октиси, ноќното приклучување на водата од Вевчанските Извори за Октиси на 25 мај 1987 не било извршено бидејќи се случило организирано и насилно спротивставување на населението на Вевчани.
Покрај напорите за надминување на ситуацијата, проструените информации дека со водата од Вевчанските Извори ќе се снабдуваат и Струга и туристичката населба Елен Камен, а Вевчани при вода ќе остане без неа, попусти биле напорите на властите во разубедување на населението и градежните активности биле повлечени. По извршените проценки и подготвителни активности на властите и вклучувањето на можноста за употреба на сила од органите на редот, доколку повторно се појави насилен организиран отпор било решено работните активности за поврзување со вода на селото Октиси од Вевчанските Извори да започнат на 6 август 1987 година. Меѓутоа, истиот ден градежните работници на влезот на селото Вевчани биле пречекани од 500-600 жители кои направиле барикада со дрва и камења и носејќи стапови, земјоделски алати и други предмети и покрај повиците на припадниците на СВР Струга да го напуштат местото, тие не го сториле тоа. Во текот на денот во Вевчани имало голема раздвиженост на жителите и нивно групирање на местото каде требало да се изведуваат градежните работи, а неколку пати се огласила и црковната камбана со цел да ги повика граѓаните да се дособерат и да ги попречат градежните работи.
Немирите ја достигнале кулминацијата на 7 август 1987 година, кога интервенирале специјални полициски сили, кога за првпат во тогашна Југославија биле употребени „електрични пендреци“. Имено, идниот ден, 7 август 1987 година околу 10 часот, 23 работници повторно биле попречени од група на 500-600 жители на Вевчани, кои поставиле 5 барикади од влезот до центарот на селото, при што морала да интервенира полицијата со електрични и гумени палки што довело до судир со жителите при што биле повредени 23 жители и 11 милиционери, 19 жители на Вевчани (од кои 3 жени) биле приведени. Покрај собирот и штрајкот со глад на група младинци и испратените телеграми до раководните органи на републичко и сојузно ниво, заклучно со 18 август 1987 градежните работи биле завршени, а водата од Вевчани кон Октиси конечно протекла. Овие настани ја разбранувале пошироката македонска и југословенска јавност и општество, а добиле и (необично) пошироки димензии и политички импликации. Месната заедница на селото Вевчани примила телеграми со поддршка за демонстрираниот отпор, околу овие настани било поставено и делегатско прашање до Собранието на СФРЈ, а и било напишано и протестно писмо од Друштвото на словенечките писатели до организацијата и учесниците на 26. Струшки вечери на поезијата при што за сево ова тогашните власти го обвиниле организираното дејствување на групи поединци од Вевчани од самото село и некои кои живееле во другите републики (пред сè во Словенија).
Некои аналитичари овие протести во Вевчани ги сметат и како своевиден израз на незадоволството и дисидентството кон тогашниот социјалистички режим и борбата за демократски реформи. Покрај славната и непокорна историја на Вевчани уште од времето пред и за Илинден, по овие настани доаѓа и до симболичното протестно самопрогласување на „држава Вевчани“ (република) со свои пасоши и пари (т.н. личници) кои денеска се туристичка атракција позната за Вевчани. На сретселото во Вевчани и денес постои плоча каде се запишани имињата на сите тогашни челници со натпис „бог да ги убие предавниците“.
Стопанство
Селото има мошне голем атар, кој зафаќа простор од 35,5 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 2.245,8 хектари, на шумите отпаѓаат 564,9 хектари, додека на обработливото земјиште 557,4 хектари.
Жителите на Вевчани имаат различни занимања: во најголем дел тие се прочуени градежници, печалбари, стопанственици, угостители, лекари, научно-просветни работници, земјоделци, сточари. На обработеното земјиште кое се протега во низината источно од селото се одгледуваат пченка, пченица, винова лоза, зеленчук и овошје, од кои мали количества стигнуваат за продажба. Во нивите во полето денес најмногу се одгледуваат житарици особено пченица и пченка, а има и новоподигнати овоштарници, додека градинарските култури се претежно во градините во дворовите за сопствени потреби. Денешното сточарство е многу послабо во однос на поранешните состојби кога Вевчани имало околу 3000 овци, доста кози и 300 пара волови. Овците и воловите летно време биле напасувани на планината Јабланица, во пределот на вевчанските бачила во месноста Голина под врвот Црн Камен и околу ледничкото езеро Вевчанска Локва, додека зиме биле чувани во кошарите долу под селото. За Вевчани големо значење во минатото и денес има печалбарството односно одењето на мажите како градежни работници надвор од селото низ државата и во странство.
Селото во однос на земјоделството, има мешовита функција.
Во Вевчани работат повеќе продавници, трговски и угостителски објекти, како и индустриски производствен погон на влезот на селото. Главниот увозник и дистрибутер за пивата „Лашко“, „Унион“ и минералната вода „Раденска“ од Словенија е фирмата „Лашко комерц“ ДООЕЛ Вевчани, а исто така во Вевчани работи и фурната и пекарницата „Алмико“, која има неколку свои продавници и во Охрид.
Туризам и угостителство
Поради изобилната понуда на природните убавини во околината како и познатиот Вевчански карневал, туризмот и угостителството се многу значајна стопанска гранка во сè поголем подем и пораст во Вевчани. Во селото Вевчани работат повеќе хотели со врвни сместувачки капацитети со ресторани како: „Вила Алула“, пансион „Кутмичевица“, „Пупинова куќа“, апартмани „Во Извор“, апартмани „Шутиноски“, „Вија Егнација“ и „Домаќинска куќа“.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Вевчани имало 2.590 жители.
Во 1907 селото имало 440 куќи и 2.347 жители, сите Македонци.
Селото е големо и во 1961 година броело 2.706 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 2.448 жители, македонско население и само тројца жители Власи.
Според пописот од 2002 година, во селото Вевчани живееле 2.433 жители, од кои 2.419 Македонци, 3 Албанци, 4 Срби, 1 Влав и 7 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.359 жители, од кои 2.252 Македонци, 14 Албанци, 4 Власи, 3 Срби, 6 останати и 80 лица без податоци.
Родови
Во Горното Маало на Вевчани живеат следните родови: Поповци, Алулој, Куковци, Костојчини, Шекуткој, Русеј, Бебекој, Велкој, Бубаној и Србаковци, додека во Долното Маало живеат: Аврамој,Илиој, Чочорој, Ќирој или Даскалој, Парталој, Мукој, Пешинци, Дејкој, Шурбаној, Сургуној или Тузеј, Пљушкој, Попагини, Каланој, Лотеј и Пупини. Презимиња на семејства кои денес живеат во Вевчани се: Баткоски,Костојчиноски, Радиноски, Шутиноски, Угриноски, Дуцкиноски, Мукоски, Китаноски, Лешоски, Попоски, Шекуткоски, Пупиноски, Даскаловски, Кукоски, Гоговски, Ќушкоски, Стојкоски, Јанкоски и други.