cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ѓуземелци
Ѓуземелци — село во Општина Лозово. Според пописот од 2002 година, селото имало население од 40 жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Овче Поле, на околу 6 км источно од Лозово.
Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Велешката каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 135 Македонци. Според Димитар Мишев, селото имало население од 144 христијани.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 40 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 22 жители, сите Македонци.
Родови
Ѓуземелци е македонско село.
Според истражувањата од 1958 година, родови во селото
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1712 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
Одржлива енергија
Одржлива енергија, понекогаш нарекувана и зелена енергија — енергија произведена и искористена на таков начин што „ги задоволува денешните потреби, без да ја наруши способноста на идните генерации да ги задоволат своите потреби“.
Поимот „одржлива енергија“ често се користи како синоним со терминот обновлива енергија. Општо земено, обновливите извори на енергија, како што се сончевата, ветерната и хидроелектричната енергија, се сметаат за одржливи. Сепак, одредени проекти за обновлива енергија, како што е сечењето на шумите за производство на биогорива, може да доведе до слична или полоша штета врз животната средина како и употребата на енергија од фосилните горива. Јадрената енергија е безбеден извор на незагадувачка енергија, но нејзината одржливост е предмет на расправа поради производството на јадрен отпад и ограничените извори на ураниум.
Енергетскиот премин кон исполнување на светските потреби за електрична енергија, греење, ладење и енергија за превоз на одржлив начин се смета за еден од најголемите предизвици со кои се соочува човештвото во XXI век. На светско ниво, скоро милијарда луѓе немаат пристап до електрична енергија, а околу 3 милијарди луѓе се потпираат на горива што испуштаат многу чад како дрво, јаглен или животински измет за готвење храна. Овие и фосилните горива се најголем придонесувач за загадувањето на воздухот, што предизвикува околу 7 милиони смртни случаи годишно. Производството и потрошувачката на енергија емитува над 70 % од емисиите на стакленички гасови предизвикани од човекот.
Предложените цели за ограничување на глобалното затоплување на 1,5 °C, вклучуваат брз премин кон методите за производство на електрична енергија со ниски емисии и промени кон зголемена употреба на електричната енергија во сектори како што е превозот. Целите исто така вклучуваат мерки за намалување на потрошувачката на енергија, со употребата на јаглеродно-неутрални горива, како што е водородното гориво произведено од обновлива електрична енергија или со јаглеродно собирање и складирање. За постигнување на овие цели ќе бидат потребни владини напори, вклучително цената на јаглеродот, специфични енергетски политики и постепено откажување од субвенционирањето на фосилните горива.
Големи количества на ветерна и сончева енергија, кои се непостојани извори на енергија, можат да се додадат во електричната мрежа без дополнителна инфраструктура како што е мрежното енергетско складирање. Овие извори генерирале 8.5 % од светскиот електрицитет во 2019 година, а овој придонес брзо се зголемува. Од 2019 година, трошоците за ветерната и сончевата енергија, како и батериите, се предвидени да паѓаат.
Дефиниции
Концептот за одржлив развој бил опишан од Светската комисија за животна средина и развој во книгата од 1987 година Нашата заедничка иднина. Овде, дефиницијата за „одржливост“, што сега се користи нашироко, гласи: „Одржливиот развој треба да ги задоволи денешните потреби, без притоа да се загрози можноста на идните генерации да ги задоволат нивните потреби“. Во својата книга, Комисијата опишува и четири клучни елементи на одржливост во однос на енергијата: способноста да се зголеми снабдувањето со енергија за да се исполнат растечките човечки потреби, енергетската ефикасност и зачувување, јавното здравје и безбедноста, и „заштитата на биосферата и спречувањето на повеќе локализирани форми на загадување“.
Оттогаш се понудени различни дефиниции што значи одржлива енергија, кои исто така се засноваат на трите столба на одржливиот развој, имено животната средина, економијата и општеството.
Принципот на организирање на одржливоста е одржливиот развој, кој ги вклучува четирите меѓусебно поврзани области: екологија, економија, политика и култура.
Економската комисија на ООН за Европа ја дефинира одржливата енергија засновано на три столба: животна средина, енергетска безбедност и квалитет на живот.
Позадина
Обезбедувањето на одржлива енергија нашироко се гледа како еден од најголемите предизвици со кои се соочува човештвото во XXI век, во смисла на задоволување на потребите на сегашноста и во однос на ефектите врз идните генерации. Бил Гејтс во 2011 година рекол:На светско ниво, 940 милиони (13 % од светот) луѓе немаат пристап до електрична енергија, а 3 милијарди луѓе се потпираат на нечисти горива за готвење. Загадувањето на воздухот, предизвикано главно од согорувањето на гориво, убива околу 7 милиони луѓе годишно. Седмата цел за одржлив развој на ООН повикува на „пристап до достапна, сигурна, одржлива и модерна енергија за сите“ до 2030 година.
Производството и потрошувачката на енергија се главни придонесувачи за климатските промени, одговорни за 72 % од годишните емисии на стакленички гасови предизвикани од човекот, заклучно со 2014 година. Производството на електрична енергија и топлина придонесува за 31 % од емисиите на стакленички гасови предизвикани од човекот, употребата на енергија во превозот придонесува за 15 %, а употребата на енергија во производството и градежништвото придонесува за 12 %. Дополнителни 5 % се ослободуваат преку процесите поврзани со производство на фосилните горива и 8 % преку разни други форми на согорување на гориво. Од 2015 година, 80 % од примарната енергија во светот се произведува од фосилни горива.
Во земјите во развој, над 2,5 милијарди луѓе се потпираат на традиционалните шпорети за готвење и отворен оган за горење различни видови биомаса или јаглен за греење или готвење. Оваа практика предизвикува штетно локално загадување на воздухот и ја зголемува опасноста од пожари, што резултира со околу 4,3 милиони смртни случаи годишно. Дополнително, сериозна локална штета на животната средина, вклучително и опустинување, може да биде предизвикана од прекумерната берба на дрво и друг запалив материјал. Заради тоа, поддршката за употреба на почисти горива и поефикасни технологии за готвење е еден од главните приоритети на иницијативата одржлива енергија за сите на ООН. Од 2015 година, напорите за дизајнирање чисти шпорети за готвење кои се евтини, се напојуваат со одржливи извори на енергија и се прифатливи за корисниците, се разочарувачки.
Во 2020 година, МЕА предупреди дека економските превирања предизвикани од избувнувањето на коронавирусот можат да ги спречат или одложат напорите на компаниите да инвестираат во зелена енергија. Појавата може потенцијално да го забави светскиот премин кон чиста енергија доколку не се преземе нешто.
Предложени цели за ублажување на климатските промени
Анализа на трошоците и придобивките е направена од низа различни специјалисти и агенции за да се утврди најдобриот пат до декарбонизирање на снабдувањето со енергија во светот. Специјалниот извештај за глобалното затоплување од 1,5°C од 2018 година вели дека за ограничување на затоплувањето на 1,5°C и избегнување на најтешките ефекти од климатските промени, „глобалните нето емисии на предизвикани од човекот ќе треба да паднат за околу 45 % од нивото во 2010 година до 2030 година, достигнувајќи нула во околу 2050 година“. Како дел од овој извештај, работната група на ИПЦЦ за ублажување на климатските промени прегледа различни претходно објавени трудови што опишуваат патеки (т.е. сценарија и портфолија на опции за ублажување) за стабилизирање на климатскиот систем преку промени во енергијата, употребата на земјиштето, земјоделството и други области.
Целите што се во согласност со ограничувањето на предупредувањето до приближно 1,5°C предлагаат брз премин кон производство на електрична енергија преку методи со помали емисии и зголемување на употребата на електрична енергија наместо други горива во сектори како што е превозот. Овие цели ги имаат следниве одлики:
Енергетска ефикасност
Енергетската ефикасност и обновливата енергија честопати се сметаат за столбови близнаци на одржливата енергија. Меѓународната енергетска агенција проценува дека 40 % од намалувањето на емисиите на стакленички гасови потребни од Парискиот договор можат да се постигнат со зголемување на енергетската ефикасност. Можностите за подобрување од страната на побарувачката на енергетската равенка се разновидни како оние од страната за снабдување и честопати нудат значителни економски придобивки. На пример, постои значителен потенцијал за зголемување на енергетската ефикасност при готвењето во земјите во развој, што исто така би помогнало да се намали смртноста од загадувањето на воздухот. Подобрената енергетска ефикасност, исто така, ја зголемува енергетската безбедност за земјите увознички, бидејќи тие помалку би се потпирале на регионите за производство на нафта.
Во периодот помеѓу 2015 и 2018 година, се бележи стабилен пад во подобрувањата во енергетската ефикасност. Во превозот, преференциите на потрошувачите за поголеми автомобили се дел од причините на падот. На глобално ниво, ниту владите не го зголемиле нивото на амбиција за политиката за енергетска ефикасност во овој период. Политиките за подобрување на ефикасноста вклучуваат градежни кодови, стандарди за изведба и цената на јаглеродот. Ефикасноста го забавува растот на побарувачката на енергија, така што зголемувањето на испораката на чиста енергија може да направи големи намалувања на употребата на фосилни горива. Историска анализа од 2011 година покажува дека стапката на подобрување на енергетската ефикасност е генерално пониска од стапката за побарувачката на енергија, како резултат на континуираниот раст на економијата и населението. Бидејќи емисиите на јаглерод во текот на изучениот период се во комбинација со вкупната употреба на енергија, и покрај придобивките за енергетска ефикасност, вкупните емисии на јаглерод продолжиле да се зголемуваат. Со оглед на термодинамичките и практичните граници на подобрувањето на енергетската ефикасност, забавувањето на растот на побарувачката на енергија е суштинско.
Обновливи извори на енергија
Кога се зборува за извори на енергија, термините „одржлива енергија“ и „обновлива енергија“ често се користат обострано, но одредени проекти за обновлива енергија предизвикуваат значителни проблеми со одржливоста. Технологиите за обновливи извори на енергија се суштински за одржливата енергија, бидејќи тие придонесуваат за светската енергетска безбедност и ја намалуваат зависноста од изворите на фосилни горива, со што се намалуваат емисиите на стакленички гасови.
Сончева енергија
Во 2019 година, сончевата енергија обезбедила околу 3 % од глобалната електрична енергија. Повеќето сончеви технологии користат фотоволтаични (ФВ) ќелии за претворање на светлината во електрична енергија. Сончевите плочи можат да се вградат на згради или да се постават во т.н. сончеви паркови поврзани на електричната мрежа. Концентрираната сончева енергија произведува топлина за да напојува топлински мотор и. Сончевата енергија првично се користела за енергија од мал обем, како напојување на калкулатори и обезбедување на електрична енергија за оддалечените области. Иако генерално има гаранција од 25 години, се проценува дека еден просечен сончева плоча ќе трае до 40 години и скоро сите негови делови ќе можат да се рециклираат.
Денес, фотоволтаичните (ФВ) панели имаат можност да претворат околу 24 % од сончевата светлина што ги погодува во електрична енергија. Со ова темпо, сончевата енергија сèуште има многу предизвици за широко распространета имплементација, но постигнат е постојан напредок во намалувањето на производствената цена и зголемувањето на фотоволтаичната ефикасност. Во 2008 година, истражувачите од Масачусетскиот институт за технологија (МИТ) развија метод за складирање на сончевата енергија користејќи ја за производство на водородно гориво од вода. Ваквото истражување е насочено кон решавање на пречките со кои се соочува развојот на сончевата технологија за складирање на енергија, за понатамошна употреба во текот на ноќните часови кога нема сонце.
Ветерна енергија
Ветерната енергија го користи ветерот за да ја обезбеди механичката моќ преку турбините на ветер за да ги напојува електричните генератори. Во 2019 година, ветерната енергијата обезбедила околу 6 % од глобалното снабдување со електрична енергија. Енергијата на ветерот е одржлива и обновлива енергија и има многу помало влијание врз животната средина во споредба со согорувањето на фосилните горива. Ветерните електрани се состојат од многу поединечни турбини на ветер, кои се поврзани со мрежата за пренос на електрична енергија. Ветерот на копно е евтин извор на електрична енергија, конкурентен, а на многу места и поевтин од постројките за јаглен или гас.
Ветерните електрани на копно, исто така, имаат влијание врз пределот, бидејќи обично треба да се рашират на поголемо земјиште од другите електрични централи и треба да се градат во диви и рурални области, што може да доведе до „индустријализација на селата“ и загуба на живеалиштата. Ветерот во морето е постојан и посилен отколку на копно, па крајбрежните фарми имаат помало визуелно влијание, но трошоците за изградба и одржување се поголеми. По околу 20 години, сечилата на турбината на ветер треба да се заменат со поголеми ножеви, а истражувањето продолжува за тоа како најдобро да се рециклираат и како да се произведат ножеви кои се полесни за рециклирање.
Хидроенергија
Меѓу изворите на обновлива енергија, хидроцентралите ја имаат предноста на долговечноста — многу постојни централи работат повеќе од 100 години. Исто така, хидроцентралите се чисти, имаат малку емисии и можат да ја компензираат непостојаноста на ветерната и сончевата енергија. Критиките упатени кон хидроцентралите од големи размери вклучуваат: дислокација на луѓето што живеат каде што се планираат резервоарите и ослободување на стакленички гасови за време на изградбата и поплавувањето на резервоарот. Сепак, откриено е дека високите емисии се поврзани само со плитки акумулации во топли (тропски) локации, а иновациите во технологијата на хидроенергетските турбини овозможуваат ефикасен развој на хидроелектрични проекти со ниско влијание врз реката. На пример, „hidroEngine“ на „Schneider Linear“ е едноставно робустен и економичен.
Во 2019 година, со хидроенергија се снабдила 16 % од светската електрична енергија, што е помалку од скоро 20 % од средината до крајот на XX век, а со хидромоќ се снабдила Канада за 60 % и Бразил со скоро 80 % Од 2017 година, изградбата на нови хидроцентрали е запрена или забавена од 1980 година во повеќето земји, освен во Кина.
Биомаса
Биомасата е биолошки материјал добиен од живи, или неодамна живи организми. Како извор на енергија, биомасата може да се изгори за да се произведе топлина и да се генерира електрична енергија или да се претвори во модерни биогорива како што се биодизелот и етанолот.
Биомасата е исклучително разновидна и еден од најкористените извори на обновлива енергија. Таа е достапна во многу земји, што ја прави привлечна за намалување на зависноста од увезени фосилни горива. Ако производството на биомаса е добро управувано, емисиите на јаглерод може значително да се неутрализираат со апсорпција на јаглерод диоксид од растенијата за време на нивниот животен век. Сепак, овој „јаглероден долг“ може да се врати премногу доцна (особено во САД). Ако изворот на биомаса е земјоделски или комунален отпад, горењето или претворањето во биогас, исто така, обезбедува начин за отстранување на овој отпад. Производството на биоенергија може да се комбинира со јаглеродното прибирање и складирање за да се создаде систем со нула јаглерод или негативен јаглерод, но сомнително е дека овој начин може да се примени доволно брзо.
Ако се собере биомаса од земјоделските култури, како што се насадите на дрвја, одгледувањето на овие култури може да ги измести природните екосистеми, да ги деградира почвите и да троши водните ресурси и синтетичките ѓубрива. Во некои случаи, овие влијанија всушност можат да резултираат со поголеми вкупни емисии на јаглерод во споредба со користењето на горива засновани на нафта.
Биогорива
Биогоривата се горива, како што е етанолот, произведени од разни видови на биомаса, како што е пченката или шеќерната репка. Биогоривата обично се течни и се користат за напојување на превозот, честопати се мешаат со течни фосилни горива како што се бензин, дизел или керозин. Од 2020 година се расправа кои се одржливи биогорива.
Целулозниот етанол има многу придобивки во однос на традиционалниот етанол заснован на пченка. Не одзема или пак коси со снабдувањето со храна, бидејќи се произведува од дрво, трева или делови од растенија што не се јадат. Покрај тоа, некои студии покажаа дека целулозниот етанол е потенцијално поекономичен и економски одржлив од етанолот заснован на пченка. Од 2018 година, напорите за комерцијализирање на производството на целулозен етанол се главно разочарувачки, но новите комерцијални напори продолжуваат.
Геотермална енергија
Геотермалната енергија се произведува со доаѓање во допир со топлинската енергија создадена и зачувана во земјата. Таа произлегува од радиоактивното распаѓање на изотопот на калиумот и другите елементи што се наоѓаат во Земјината кора. Геотермалната енергија може да се добие со дупчење во земјата, многу слично со истражувањето на нафта, а потоа се носи со течност за пренос на топлина (на пр. вода, саламура или пареа). Во рамките на овие системи, на кои им е неопходна течноста, постои можна загриженост од слегнување и контаминација на подземните водни ресурси. Затоа, заштитата на ресурсите на подземните води е неопходна во овие системи. Ова значи дека е потребно внимателно производство и инженерство на акумулацијата во резервоарите на геотермалните системи во кои доминира течноста. Геотермалната енергија се смета за одржлива бидејќи таа топлинска енергија постојано се надополнува.
Геотермалната енергија може да се искористи за производство на електрична енергија за греење. Технологиите што се користат вклучуваат централи за сува пареа, централи за пареа и централи со бинарен циклус. Заклучно со 2010 година, геотермалното производство на електрична енергија се користело во 24 земји, додека геотермалното греење се користи во 70 земји. Меѓународните пазари пораснале со просечна годишна стапка од 5 % во текот на три години до 2015 година.
Геотермалната енергија се смета за одржлив, обновлив извор на енергија, бидејќи собирањето на топлината е мала во споредба со топлинската содржина на Земјата. Емисиите на стакленички гасови во геотермалните електрани се во просек 45 грама јаглерод диоксид по киловат-час електрична енергија или помалку од 5 % од онаа на обичните постројки на јаглен.
Морска енергија
Морската енергија е главно моќта од плимата и моќта од брановите. Од 2020 година, неколку мали централи на плима и осека работат во Франција и Кина, а инженерите продолжуваат да се обидуваат да ја направат опремата за брановата моќ поотпорна од невремињата.
Јадрена енергија
Јадрените централи се користат од 1950-тите години за незагадувачко производство, стабилна електрична енергија, без да создаваат локално загадување на воздухот. Во 2012 година, атомските централи во 30 земји генерирале 11 % од глобалната електрична енергија. Меѓувладиниот панел за климатски промени смета дека јадрената енергија е нискојаглероден извор на енергија, со емисии на стакленички гасови (вклучувајќи ископување и преработка на ураниум) слични на емисиите од обновливите извори на енергија. Од 2020 година, јадрената енергија обезбедува 50 % од електричната енергија во Европската Унија со ниско ниво на јаглерод и 26 % од вкупното производство на енергија во Европа.
Постои значителна полемика околу тоа дали јадрената енергија може да се смета за одржлива, а дебатите се вртат околу ризикот од јадрени несреќи, трошоците и времето потребни за изградба на нови постројки, генерирање радиоактивен јадрен отпад и потенцијалот на јадрената енергија да придонесе кон јадрено проширување. Овие проблеми го поттикнаа антијадреното движење и доведоа до намалување на придонесот на јадрената енергија во глобалното снабдување со електрична енергија од 1993 година. На глобално ниво, спротивставувањето кон јадрената енергија изнесуваше 62 % во 2011 година. Јавната поддршка на јадрената енергија е честопати мала како резултат на безбедносни проблеми, меѓутоа за секоја произведена единица на енергија, јадрената енергија е далеку побезбедна од енергијата на фосилните горива. Рудниците за ураниум што се користат за гориво на јадрените постројки за јадрено цепење е необновлив ресурс, но постојат доволни количини за да се обезбеди снабдување за стотици години. Традиционалните еколошки групи како Грин пис и Клубот Сиера се противат на секаква употреба на јадрена енергија. Поединци кои ја опишале јадрената енергија како зелен извор на енергија се филантропот Бил Гејтс и екологистот Jamesејмс Ловлок.
Проценката на сигурноста за веќе постоечките атомски централи да ги прошират своите животи, можеби и до 80 години, продолжува. Без оглед на несреќите во минатото, јадрената енергија останува најбезбеден извор на енергија на располагање по единица енергија во споредба со другите извори.
Некои понови дизајни на јадрени реактори се способни да извлекуваат енергија од јадрениот отпад и кога ќе биде безбеден (или значително помалку опасен) и имаат одлики на дизајнот што во голема мера ја минимизираат можноста за јадрена несреќа. Овие дизајни (на пример, реакторот на стопена сол) допрва треба да се комерцијализираат. Ториумот е цепен (расцеплив) материјал што се користи во јадрената енергија заснована на ториум. Циклусот на гориво на ториум дава неколку потенцијални предности во однос на циклусот на гориво со ураниум, вклучувајќи поголемо изобилство, супериорни физички и јадрени својства, подобра отпорност кон ширењето на јадреното оружје и намалено производство на плутониум. Затоа, понекогаш се третира како одржлив извор.
Јадрено соединување
Потенцијален извор на енергија е јадреното цепење (за разлика од јадреното цепење што се користи денес). Соединувањето е реакцијата што постои во ѕвездите, вклучувајќи го и Сонцето. Соединувачките реактори што моментално се во изградба (МТНЕР) се очекува да бидат суштински безбедни поради недостатокот на јадрена верижна реакција и со тоа што не произведуваат долгорочен јадрен отпад. Горивата за реактори на јадрено соединување се многу достапни, како девтериум, литиум и тритиум.
Моќ
Во споредба со греењето и превозот, обновливите извори на енергија се зголемени значително побрзо во енергетскиот сектор. Почнувајќи од 2018 година, околу една четвртина од целата енергија доаѓа од современи обновливи извори.
Топлина
Предмет на расправа се улогите на топлината од отпадот, сончевата топлинска енергија, геотермалната енергија, електрификацијата, биомасата и водородот во производството на одржлива топлина.
Транспорт
Постојат повеќе начини да се направи транспортот одржлив. Јавниот превоз обично бара помалку енергија по патник отколку личните возила, како што се автомобилите. Во градовите, транспортот може да се направи почист со стимулирање на немоторен транспорт, како што е велосипедизмот. Енергетската ефикасност на автомобилите значително се зголемува, често поради иновациите водени од регулативите. Електричните возила користат помалку енергија на километар, а бидејќи електричната енергија одржливо се создава полесно од горивото, исто така придонесува за поодржлив превоз. Водородните возила можат да станат алтернатива на електричните возила, но забележале помал удел.
Јаглеродно собирање и складирање
Во теорија, емисиите на стакленички гасови на централите на фосилно гориво и биомаса можат значително да се намалат преку јаглеродно собирање и складирање, иако овој процес е скап. Според меѓувладиниот панел за климатски промени, патот со најниски трошоци за исполнување на целта од 2 °C вклучува масовно распоредување на еден специфичен вид на технологија за спречување на негативни емисии наречена биоенергија од јаглеродно прибирање и складирање или БЕЈПС. Сепак, за постигнување на оваа цел преку БЕЈПС потребни се повеќе ресурси отколку што се моментално достапни ширум светот. На пример, за да се зафатат 10 милијарди тони годишно (Gt/y) ќе треба биомаса голема колку 40 % од светските земјоделски култури.
Управување со непостојаните извори на енергија
Сончевата и ветерната моќ се променливи извори на обновлива енергија (НОЕ) кои снабдуваат електрична енергија во зависност од времето (метео) и времето од денот. Целокупната непостојаност може да се намали со комбинирање на овие извори, а на некои места, батериите можат да се комбинираат за да се елиминира прекинот комплетно, така што целата инсталација ќе произведува моќност што ќе биде сигурна.
Повеќето електрични мрежи се конструирани за непрекинати извори на енергија, како што се централите на јаглен. Половина од светската електрична енергија ќе треба да биде ветерна и сончева до 2030 година, за да се ограничи глобалниот пораст на температурите на нешто под 2 °C до 2050 година. Бидејќи поголем дел од инфраструктурата на сончевата и ветерната енергија се интегрирани во мрежата, неопходно е да се направат измени во целокупниот систем за да се осигура дека снабдувањето со електрична енергија е соодветно на побарувачката. Овие промени можат да го вклучуваат следново:
Почнувајќи од 2019 година, трошоците и логистиката за складирање на енергијата за големите центри на население се значаен предизвик, иако цената на системите за батерии е драматично опадната. На пример, студија од 2019 година, тврди дека за сончевата и ветерната енергија да го заменат целото производство на фосилни горива за една недела со екстремно студени температури на истокот и средниот запад на САД, капацитетот за складирање на енергија треба да се зголеми од 11 GW на 230 до 280 GW, во зависност од тоа колку јадрена енергија се заменува.
Пумпаното складирање, како и јаглените централи со оптоварување по побарувачка, фосилниот гас и јадрените централи се најраспространетите техники за балансирање на непостојаните извори на енергија од 2020 година.
Складирање на енергија
Некои технологии овозможуваат краткорочно складирање на енергија, додека други можат да складираат многу подолго. Во најголемиот дел, за складирање на енергија во моментов доминираат хидроелектричните брани и пумпните хидроелектрани. Мрежното енергетско складирање е збир на методи што се користат за складирање на енергија од големи размери во електрична мрежа.
Чести примери на складирање на енергија се акумулаторите, кои ја складираат електрична енергија како хемиска енергија, која лесно се претвора во електрична енергија при враќање во мрежата, потоа хидроелектричната брана, која складира енергија во вештачките езера како гравитациска потенцијална енергија и ледените резервоари, кои складираат мраз замрзнат со поевтина енергија во текот на ноќта за да се задоволи високата дневна побарувачка за ладење.
Водород
Водородот е незагадувачко гориво што може да се произведе со употреба на електролиза за да се поделат молекулите на водата во водород и кислород. Водородот може да игра улога за складирање на енергија во одржлив енергетски систем доколку електричната енергија што се користи за производство на истата се генерира од одржливи извори, како што се ветерот или сонцето. Водородот може да се произведе кога има вишок на непостојана обновлива електрична енергија, за потоа да се складира и да се користи за производство на топлина или за повторно создавање електрична енергија. Водородот може да се дистрибуира преку бродови или преку цевководи. Дваесет проценти можат да се додадат во цевководите за природен гас без промена на цевководите или домашните апарати, но бидејќи водородот има помала енергетска густина, ова би заштедило само 7 % од емисиите. Од 2020 година, во тек се испитувања за тоа како да се претворат цевководите на природен гас во 100 % за водород, со цел да се намалат или отстранат емисиите од станбено и индустриско греење на природен гас. Водород може да се користи за напојување на возила што имаат водородни горивни ќелии. Бидејќи има голема зафатнина, а содржи мало количество на енергија, полесно е да се користи во бродовите напојувани од водород или тешките патни возила, отколку во автомобилите и авионите.
Од 2018 година, многу малку од снабдувањето со водород во светот се создава од одржливи извори. Скоро целиот водород е создаден со реформирање со метанска пареа (РМП), што резултира со високи емисии на стакленички гасови, но е поевтино од создавање водород преку електролиза. Иако може да се собере малку јаглерод од РМП, процесот може да биде поодржлив со употребата на автотермално реформирање и технологии за собирање и складирање на јаглеродот за да се отстрани поголемиот дел од емитуваниот јаглерод диоксид.
Префрлање од јаглен или дрво во природен гас или течен нафтен гас
Во просек, за одредена единица произведена енергија, емисиите на стакленички гасови на природен гас се околу половина од емисиите на јаглен кога се користат за производство на електрична енергија и околу две третини од емисиите на јаглен кога се користат за производство на топлина. Сепак, намалувањето на протекувањето на метанот е императивно. Природниот гас исто така произведува значително помало загадување на воздухот од јагленот. Градењето на електраните на гас и гасоводите се промовира како начин да се отстрани загадувањето со горење јаглен и дрво (и да се зголеми снабдувањето со енергија во некои африкански земји со брзо растечко население или економија), но сепак оваа практика е контроверзна. Противниците тврдат дека развојот на инфраструктурата за природен гас ќе создаде децении избегнување од преминувањето кон чистите извори на енергија и дека обновливите извори создаваат далеку помалку емисии со споредливи трошоци. Емисиите од природен гас се околу 40 пати поголеми од емисиите на ветерната и јадрената енергија.
Електрификација
Електрификацијата е клучен дел од одржливото користење на енергија, бидејќи многу популарни технологии за одржлива енергија се засноваат на електричната енергија. Од 2018 година, се проценува дека 860 милиони луѓе немаат електрична енергија, од кои 600 милиони се во потсахарска Африка. Според извештајот на МЕА од 2019 година за потсахарска Африка, „сегашните и планираните напори за обезбедување пристап до современи енергетски услуги едвај го надминуваат растот на населението“, што значи дека сепак на крајот би останале над половина милијарда луѓе без електрична енергија и над милијарда луѓе без чисто готвење до 2030 година. Но, според извештајот, ова може значително да се подобри, делумно со забрзувањето преку електрификацијата.
Владини енергетски политики
Според МПКП, експлицитната цена на јаглеродот, паралелно со енергетските специфични политики, се неопходни механизми за ограничување на глобалното затоплување на 1,5 °C.
Ванеча
Ванеча (словенечки: Vaneča) — населба во Општина Пуцонци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Ватерполо на Летните олимписки игри 1984
Ватерполото на Летните олимписки игри 1984 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Лос Анџелес, САД. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Југославија, второто САД и третото Германија.
Список на државни водачи во 1999 година
Долу се наведени сите водачи во државите во светот, распоредени по држави во 1999.
Футуно-анивански јазик
Футуно-аниванскиот, или западнофутунски, е полинезиски јазик кој се зборува на островот Футуна во Вануату, како и на островот Анива во Вануату. Јазикот се нареува „западнофутунски“ за да се разликува од источнофутунскиот јазик кој се зборува во Валис и Футуна.
Играта на логиката
Играта на логиката е книга, објавена во 1886 година, напишана од англискиот математичар Чарлс Лутвиџ Додсон (1832–1898), попознат под неговиот литературен псевдоним Луис Керол. Покрај неговата добро позната литература за деца, Додсон/Керол бил академски математичар кој работел на математичката логика. Книгата опишува, во неформален и игрив стил, употребата на игра на табла за да претставува логични предлози и заклучоци. Додсон/Керол ја вклучил играта во подолг и поформален воведен логички учебник, насловен „Симболична логика“, објавен во 1897 година. Книгите понекогаш се препечатени во еден том.
Бетонски фараони
Бетонски фараони, во режија на Јордан Тодоров, е бугарски документарен филм од 2010 година, кој го истражува начинот на живот на Ромите Калдераш - затворена заедница со не повеќе од 1 милион луѓе низ целиот свет.
Синопсис
Добредојдовте во живописниот свет на Ромите Калдераш - затворена заедница со не повеќе од 1 милион луѓе низ целиот свет. Бетонски фараони го прикажува начинот на живот и традиции на најскриените и најинтригирачки ромски заедници. Харизматичен цигански барон ќе не прошета во неговиот нов дом и ќе ни раскaже за неговите лични животни искуства. Ќе ги научиме најновите трендови за дизајн на надгробни споменици кај Ромите. Ќе се спуштиме во подземните домови на африкански гранит, опремени со кревети, гардероби, стерео и наполнет мобилен телефон - директна линија кон надворешниот свет. Цела една прослава на животот и задгробниот живот во сите негови облици.
Вадарци
Вадарци (словенечки: Vadarci) — населба во Општина Пуцонци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Зикте (општинска заедница)
Зикте (Sickte) — општинска заедница во округот Волфенбител, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Зикте.
Црква Пресвета Богородица дегли Ангели е деи Мартири
Црквата Санта Марија дегли Ангели е деи Мартири (италијански :Santa Maria degli Angeli e dei Martiri) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена на местото на некогашната римска терма Диоклетиан во 1566 година, а нејзин архитект е Микеланџело Буонароти.
Мутланд
Мутланд (Muttland) претставува главниот дел на островот Риген во Германија, исклучувајќи го ригенските полуострови и блиските помали острови.
Земјата најмногу се употребува за земјоделство. Тревнатите површини се наоѓаат во многу мало размери. Постојат заштитени природни површини на јужниот дел, кои се означени така поради тоа што тоа се области за одмор на птиците кои се преселуваат. Поголеми градови се Берген на Риген, Гарц и Путбус.
Манастир (Мрзенци)
Наоѓалиштето се наоѓа крај Серменинска Река, во лозјето на поранешен „Винојуг“, на околу 500 м западно од селото и во близина на крстопатот за Негорци и Гевгелија. Пронајдени се фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Зајфхенерсдорф
Зајфхенерсдорф (Seifhennersdorf, Wodowe Hendrichecy) — гратче во округот Герлиц, во Саксонија, Германија. Се наоѓа на границата со Чешка и чешките градови Румбурк и Варнсдорф се сместени на самата граница на североисток и југ од градот.
Зајфхенерсдорф е 8 километри јужно од Еберсбах и 14 километри западно од Цитау.
Историја
Во текот на Втората светска војна, во градот се наоѓал подкамп на концентрациониот логор Флосенбирг.
Виолински клуч
На почетокот на линиски систем се наоѓа музички знак кој служи за точно именување на нотите. Се нарекува клуч (француски и англиски clef). Името на клучот и неговото место на линијата во линискиот систем му го дава истото име и на нотата која се наоѓа на таа линија.
Името на клучот зависи од:
Виолински или G-клуч
Виолински клуч или G-клуч (chiave di violino, treble clef; clé de sol, Violinschlüssel) се бележи од втората линија и на нотата му го дава името g¹ (сол во првата октава). Се користи за бележење високи тонови.
Од сите клучеви, виолинскиот клуч денес најмногу се употребува. Го користат следните музички инструменти: виолина; флејта, обоа, кларинет, саксофон, хармоника, труба, вибрафон, ксилофон, мандолина, блок-флејта, гитара; десната рака на клавир и харфа; дел од ударни инструменти.
Виолинскиот клуч се користи и за вокалните гласови: сопран, мецосопран, алт, контраалт и тенор. Тенорот звучи за октава пониско од напишаното, а често се пишува со употреба на октав клуч.
Пишување ноти по G-клуч
Виолинскиот клуч служи за бележење ноти во обем од, на пример, е (ми во малата октава) до негде а³ (ла во третата октава) и погоре. Долниот нотен пример прикажува забележени тонови во виолински клуч во опсег од а (ла во малата октава) до c³ (до во третата октава):
Кои клучеви се употребуваат денес
Денес се користат три видови клучеви. Нивните имиња се:
Еве како изгледаат:
Еберсбах
Еберсбах може да се однесува на неколку места во Германија:
Бинц
Бинц (Binz) — општина и најголемо приморско одморалиште на островот Риген. Административно припаѓа на округот Западна Померанија-Риген, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Се наоѓа помеѓу заливот Прорер Вик (Prorer Wiek) и Шмахтерското Езеро (Schmachter See) во југоисточниот дел на островот. На север од Бинц се протега Шмале Хајде, теснец кој го поврзува средишниот дел на Риген Мутланд со полуостровот Јазмунд. Земјата на југ и на исток од Бинц е ридесто, достигнувајќи височина од над 100 метри надморска височина.
Бинц е познат по неговата волшебна и добро зачувана историска бањска архитектура и природниот пејзаж, близу Националнио парк Јазмунд и неговите карпи од креда.
Местоположба
Бинц се наоѓа на источниот брег на островот Риген помеѓу заливот Прорер Вик и Шмахтерското Езеро. Северно од Бинц е Шмале Хајде, теснец кој го поврзува Мутланд, средишниот дел на Риген, со полуостровот Јазмунд. Источно и јужно од општината, земјата е променлива, на југоистокот е Границ, каде надморската височина се искачува до 100 метри. Одморалиштето Прора припаѓа на Бинц.
Клима
Годишните врнежи изнесуваат 611 мм и се релативно ниски, помеѓу најмалите износи во Германија. Само на 23% на Германската временска служба се забележани пониски вредности. Најсув месец е февруари, додека најмногу дожд паѓа во јули. Во јули паѓа 1,9 пати повеќе дожд отколку во февруари. Врнежите се разликуваат многу малку и подеднакво се распоредени во годината. Само на 10% од временските станици се забележани пониски сезонски варијации.
Рибарско и фармерско село
Во 1318, местото било првпат споменато како Бинце (Byntze ). Јадрото на населбата било во средината на денешните улици Банхофштрасе и Рабенштрасе. Покрај тоа постеле фарми во Границ-Хоф и Албек. Црквата и центарот на парохијата бил Цирков.
Прв знак за неговото понатамошно значење како балтичко одморалиште се појавил околу 1830, кога гостите на принцот од Путбус се капеле на устието на Албек (истек на Шмахтерското Езеро). Во 1835 било изградено училиште. Околу 1850, селаните на Бинц ја купиле земјата од принцот на Путбус.
До 1326, селото било дел од Кнежевството Риген и потоа од Војводството Померанија. Со Вестфалскиот мир од 1648, Риген, а со тоа и Бинц, станале дел од Шведска Померанија. Во 1815 Бинц станал дел од пруската Покраина Померанија.
Развој како балтичко одморалиште
Во 1888 било основано претпријатието АД Бања Балтичко Море Бинц (Aktiengesellschaft Ostseebad Binz), кое во 1890 ја отворила првата бања, Kurhaus Binz, но била затворена во 1891. Во 1892 на Бинц му бил доделен статусто на слободна општина.
Околу 1896, бродската компанија Бројнлих ги поврзала Штетин, Бинц и Засниц едни со други. Ова следело со нов градежен циклус. Во 1893 биле изградени првата бања и Кајзерхоф (Kaiserhof). Во 1895 започнала изградбата на железницата со тесен колосек Риген од Путбус до Бинц, како и отворањето на шеталиштето на плажата. Во 1898 била изградена првата пошта. На плажата биле создадени одвоени базени за мажи и жени. Во 1902 била изградена крајбрежна патека, долга 600 метри. Други инфраструктурни проекти биле изградба на водовод и канализација (1903) и електрична енергија (Jasmunder Straße).
Крајбрежната патека била уништена од бура на новогодишната вечер во 1905, додека бањата била опожарена во 1906. По обновата на крајбрежната патека во 1908, била изградена и нова бања. Во исто време бил изграден заеднички семеен базен. Во 1912 дел од крајбрежната патека се срушила, загинувајќи 17 луѓе. Потоа, во 1913 во Лајпциг, бил создаден Германскиот Сојуз за спасување.
Во 1913 била осветена евангелистичката црква, а во 1928 била отворена новата пошта. Постепено бањите на плажата биле затворани. Во 1922 бил срушен машкиот базен, а во 1932 и останатите.
Нацистичка Германија
Во 1937 започнала изградбата на одморалиштето на организацијата „Сила преку радост“ во Прора. Било планирано да биде најголемото приморско одморалиште во Европа. Стандардната железничка линија била изградена во 1938, а линијата од Бинц до раскрсницата кај Лицов била отворена во 1939. Во текот на зимата 1942, крајбрежната патека била повторно уништена, овој пат од мраз.
Источна Германија
Во 1950 завршила изградбата на комплексот во Прора и зградите биле користени како касарни на Народната полиција. Подоцна, тие биле користени како касарни и за Националната народна армија. Железничката линија помеѓу Бинц и Лицов била повторно отворена во 1952.
Во 1953, владата на Источна Германија ја започнала акцијата „Роза“. Ова било името за програмата со која приватните хотели и гостилници биле одземени и станале општествени. Овие компании биле предадени на Слободните германски синдикати и овие хотели биле користени од нивните членови за евтини одмори.
По 1972 биле изградени повеќе капацитети за потребите на синдикатите. Помеѓу 1950-тите и 1985 изгледот на становите биле карактеристичен за ГДР, односно станбени блокови, кои биле изградени на север или запад од градот.
По 1990
По повторното обединување на Германија, Бинц поминал низ драматични промени. Многу од вилите биле вратени на нивните претходни сопственици, а општината се обновувала и модернизирала. Поранешните капацитети на ГДР биле приватизирани и обновени. Во 1994 била отворена нова крајбрежна патека, долга 370 метри.
Знаменитости
Помеѓу бројните хотели и вили од почетокот на век во центарот на градот и долж плажата, главни знаменитости се крајбрежната патека, замокот Границ од средината на  век и огромниот комплекс Прора северно од градот.
Економија и инфраструктура
Железничката станица Бинц се наоѓа на крајот на стандардната линија на Германските железници од Штралзунд преку Берген на Риген. Бинц е исто така поврзан со соседните градови Путбус, Зелин, Бабе и Герен преку железницата со тесен колосек.
Различник
Centaurea — род кој опфаќа помеѓу 350 и 600 видови на тревни трновидни цветни растенија во фамилијата Asteraceae или Главоцветници.
Името centaury понекогаш се користи и за други растенија кои не се поврзани со родот Centaurea. Главичестите соцветија, кои се од типот на псеуданциум, се изградени од два типа на цветови. Периферно се поставени јазичести, а централно трубести цветови. Тие се најчесто обоени со убави и живописни бои, како што се: жолта, виолетова, розова, темносина, црвена, бела итн. Цветовите на периферијата на соцветието се поинтезивно обоени или послабо обоени во однос на внатрешните цветови. Во основата на соцветието се наоѓаат инволукрални лушпести ливчиња кои може да имаат израстоци како влакна, запчина, трепки и др. Листовите може да бидат прости или сложено насечени и пересто разделени. Оние видови кои растат во посушни региони имаат подолг и појак корен.
Ронебјан
Ронебјан е река во Блекинге и јужен Смоланд и е околу 85 км долго од езерото Ротнен. Ако се изброи најдолгото можно растојание, од изворот до морето, реката е 117 км долга. Сливното подрачје е 1 114 km². Од нив, 70 се % шума, 8 % вода, 5 % обработливо земјиште, 2 % пасиште, 2 % урбано земјиште и 13 % друго земјиште. Просечниот проток на вода во устието е околу 8 m³ / s. Во регистарот на главните сливни подрачја во Шведска, Ронебјан е бр.82.
Реката тече нагоре кон езерото Ротен (149 метри надморска височина) во Општина Лесебо а потоа тече на југ во Општина Тингсрид, преку Кнасјон, Веден, Хамарен, Вирен. Потоа тече низ Бастјон, Хобергсјон, Сандсјон, Крокфјорден, Татамаласјон и Ротланген, каде што влегува во општината Ронеби. Потоа тече низ урбаната област Калинге и во Ронеби каде што тече надолу по водопад, покрај Градското собрание и околу центарот, потоа повторно јужно покрај езерото Ронеби и надолу до Ронебихамн каде што се влева во Ронебифјарден и Балтичкото Море.
Во долниот дел на реката Ронеби, летото кратко време се одржуваат патувања со брод со водич.
Во Карлснасгарден, можете да изнајмите кануа за кануање во реката Ронеби во текот на летниот период. Од 2005 година, постои и пешачка патека помеѓу Карлснасгарден и Ронеби, која во голема мера минува покрај реката.
Во Ронебијан во Ронеби се наоѓаат Старото градско собрание и паркот на градското собрание.
Видови риби
Реката е дом на Костур, платика, речна пастрмка, штука, Роуч и тенката јагула. Долниот дел е познат по риболовот во виножито.