cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deep Purple
Премин и растурање
Класичната Марк 2 постава на Дип парпл продолжи со работа, и го издаде албумот „Кои се замислуваме дека сме“ (1973 година), со синглот „Woman from Tokyo“, но тензиите и напнатоста во бендот беа позабележителни од кога и да е. На повеќе начини бендот стана жртва на неговиот личен успех. После успесите од „Машинска глава“ и „Направено во Јапонија“, додавањато на „Кои се замислуваме дека сме“, ги направи најпродаваните изведувачи во 1973 година во САД. Јан Гилан, во едно интервју во 1984 година, призна дека бендот беше присилуван од менаџментот да го заврши албумот на време и да оди на турнеја, иако нив многу им требаше одмор. Чувствата на бендот кулминираа кога Гилан, а подоцна и Гловер, го напуштија бендот после нивната втора турнеја во Јапонија во летото 1973 година поради тензиите со Блекмур. Бендот прво го најми басистот и вокалист Глен Хјуз, од Трапез. Според Јан Пајс, Гловер им имаше кажано нему и на Лорд дека сака да го напушти бендот неколку месеци пред неговата официјална отставка, па затоа тие почнаа да одат на настапите на Трапез. Откако го зедоа Хјуз, тие дебатираа за тоа да продолжат како бенд од четворица, со Хјуз како басист и вокалист. Според Хјуз, тој требаше да им се придружи и дека бендот ќе го земи Пол Роџерс од Фри, и заедно да бидат главни вокалисти, но тогаш Роџерс само што започна со Бед компани. Наместо тоа, беа одржани аудиции за главен вокал. Тие го одбраа Дејвид Ковердејл, непознат пејач од Солтбрн, Северна Англија, првично бидејќи на Блекмур му се допадна неговиот машки, блуз глас.
Новата постава продолжи во 1974 година, и нивната пролетна турнеја вклучи настапи во Медисон Сквер Гарден, Њујорк на 13 март и Насо Колосеумот, четири дена подоцна. Бендот тогаш свиреше на познатиот фестивал „Калифорнија Џем“ на Онтарио Мотор Спидвеј, на 6 април 1974 година, во Калифорнија. Привлекоа над 250 000 обожаватели. На фестивалот исто така свиреја рок-џиновите од седумдесеттите Блек сабат, Иглс, Емерсон, Лејк и Палмер, Рт, Винд енд Фајр, Сиалс енд Крофтс, Рер Рт и Блек Оук Арканзас. Делови од шоуто беа емитувани на ЕјБиСи телевизијата во САД, претставувајќи го бендот на поширока публика. Првиот албум со оваа постаца, под наслов „Гори“, доживеа голем успех (втор албум, после „Машинска глава“, што влезе во топ 10 во САД), и беше проследен со уште една светска турнеја. Насловната песна „Burn“, со која започнуваше албумот, беше голем труд на бендот за да го опфатат прогресив-рок движењето што беше популаризирано од бендовите како што се Јес, ЕЛП, Џенезис, Џентл Џајнт итн. „Гори“ беше комплициран албум кој ги покажуваше музичките виртуозности на сите членови на бендот и особено класичните влијанија во солажите на Блекмур. Во албумот исто ги има вокалните хармонии на Хјуз и Ковердејл, како и елементи од фанк и блуз, звук на бендот што е уште позабележителен во албумот „Stormbringer“, издаден кон крајот на 1974 година. Покрај насловната песна, албумот „Stormbringer“ имаше голем број песни што се пуштаа на радио, како што се „Lady Double Dealer“, „The Gypsy“, и „Soldier Of Fortune“. Меѓутоа, Блекмур јавно кажа дека не му се допаѓа албумот и фанки-сол елементите, дури и го нарече „весела музика“. Како резултат на тоа, тој го напушти бендот на 21 јуни 1975 година и формира свој сопствен бенд со Рони Џејмс Дио од Елф, под името Ritchie Blackmore’s Rainbow, подоцна скратен во Rainbow, после еден албум.
Со заминувањето на Блекмур, Дип парпл беа оставени да пополнат едно од најголемите места во рок-музиката. Без оглед на тоа, бендот не запре и на изненадување на многу долгогодишните обожаватели, најави замена за Блекмур: Американецот Томи Болин. Има најмалку две верзии за регрутирањето на Болин: Ковердејл тврди дека тој ја предложи аудицијата на Болин. „Дојде набрзина, со зелено офарбана коса, жолта и сина со пердуви во неа. Со него се прикраде една прекрасна девојка од Хаваи со фустан без ништо под него. Се вклучи во 4 100-ватни Маршали и... останатото беше на него.“ Но во едно интервју објавено од Мелоди мејкер, во јуни 1975 година, Болин самиот тврди дека отиде на аудицијата следејќи ја препораката од Блекмур. Болин беше член на многу сега-заборавени бендови од доцните шеесетти, Дени енд д Трајумфс, Американ Стандард и Зефа, кои имаат издадено три албуми од 1969-72 година. Пред Дип парпл, најпознатите албуми на Болин беа направени со Били Кобам, како сесиски музичар, на џез албумот „Спектрум“ од 1973 година, и како замена за Џо Волш на два албуми на Џејмс Генг: „Бенг“ (1973 година) и „Мајами“ (1974 година). Тој исто така има свирено со икони како Д-р Џон, Алберт Кинг, Д Гуд Ретс, Мокси и Алфонс Музон, и беше зафатен работејќи на неговиот прв соло-албум, „Теaser“, кога ја прифати поканата за приклучување на Дип парпл.
Албумот што резултираше, „Дојди вкуси го бендот“, беше издаден во октомври 1975 година. Покрај мешаните критики, колекцијата го оживеа бендот уште еднаш, додавајќи нов, екстремен фанк раб на нивниот хард рок звук. Влијанието на Болин беше суштинско, и со охрабрување од Хјуз и Ковердејл, гитаристот го разработи повеќето од материјалот. Подоцна, личните проблеми со дрога почнаа да се манифестираат, и после откажаните настапи и недовршените изведби на концертите, бендот беше во опасност.
Растурање на бендот, соло-проекти
Крајот на турнејата беше во Англија, на 15 март 1976 година во Liverpool Empire Theatrе. Ковердејл постојано ја напушташе сцената со солзи во очите и зборуваше за неговото напуштање на бендот, за што рече дека нема останато ништо од бендот за да го напушти. Одлуката за растурање на Дип парпл беше направена некое време пред последниот настап од Лорд и Пајс (единствените оригинални членови), кои не кажаа на никој друг. Растурањето јавно го објавија во јули 1976 година.
Подоцна, Болин го имаше завршено неговиот втор соло-албум, „Приватни очи“, кога на 4 декември 1976 година, се случи трагедија. Во Мајами, на турнеја со Џеф Бек, неговата девојка го најде Болин во несвест. Не можејќи да го разбуди, таа набрзина викна брза помош, но веќе беше предоцна. Официјалната причина за неговата смрт беше предозираност од повеќе дроги. Болин имаше 25 години. После растурањето, многу од поранешните и сегашните членови достигнаа значителен успех во голем број други бендови, меѓу кои Гилан, Вајтснејк и Рејнбоу. Меѓутоа имаше доста промотери кои се обидуваа да го натера бендот повторно да се обедини, особено со оживувањето на хард рок пазарот кон крајот на седумдесеттите и почетокот на осумдесеттите. Во 1980 година, некои членови од бендот кои беа на турнеја се соочија со Род Еванс (единствениот член кој некогаш бил во Дип парпл), кој го користеше името без дозвола. Поради тоа тој им плати 672 000 долари.
Немања Радоњиќ
Репрезентативна кариера
Како член на Србија до 17 години, Радоњиќ постигна 5 гола на 6 натпревари помеѓу 2012 и 2013 година, вклучително и хет-трик на мечот со Белорусија. Подоцна, тој беше член и на репрезентациите до 18 и до 19 години. Радоњиќ беше повикан во државната репрезентација на Србија до 20 години во ноември 2016 година од селекторот Ненад Лалатовиќ, кога го имал своето деби за тимот на натпреварот против Црна Гора. Како селектор на селекцијата на Србија до 21 година, Ненад Лалатовиќ исто така го покани во составот за Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 2017 година. Во ноември 2017 година, Радоњиќ бил поканет во фудбалската репрезентација на Србија на турнеја во Азија од страна на кормиларот Младен Крстајиќ. Тој го направи своето деби за Србија на пријателското реми со Јужна Кореја на 14 ноември 2017 година, заменувајќи го Андрија Живковиќ во 81 минута од натпреварот.
Во јуни 2018 година, српскиот менаџер Младен Крстајиќ го вклучи Радоњиќ во последниот тим од 23 играчи за Светското првенство во фудбал 2018 година. Таму одигра два натпревари, против Швајцарија и Бразил.
Deep Purple
Повторно обединување
Во 1987 година, поставата Марк 2 го издаде „Куќата на синото светло“, кој беше проследен со светска турнеја (која беше прекината кога Блекмур си го скрши прстот на сцена кога проба да ја фати неговата гитара која ја фрли во воздух) и уште еден албум во живо, „Никој не е совршен“ (1988 година), кој имаше неколку неуспешни настапи, но сепак беше заснован на досега познатата список на песни од „Направено во Јапонија“. Во Велика Британија беше издадена нова верзија од „Hush“ (со Гилан како вокал) за да се одбележи 20-годиншнината од постоењето на бендот. Во 1989 година Гилан беше отпуштен поради неговите повторно заострени односи со Блекмур. Во прво време, бендот сакаше да го регрутира фронтменот на Срвајвр, Џими Џејмисон, како замена за Гилан, но ова пропадна поради компликации со продуцентската куќа на Џејмисон. На крајот, после аудициите на многу високорангирани кандидати, меѓу кои Брајан Хау (Вајт спирит, Тед Нуџент, Бед компани), Даг Пиник (Кингс екс), Австралијанците Џими Барнс (Колд шисел) и Џон Фарнам (Литл ривр бенд), Тери Брок (Стрејнџуејс, Џајнт) и Норман „Кал“ Суан (Тајтан, Лајон, Бед мун рајзинг), тие го одбраа Џо Лин Тарнер. Оваа Марк 5 постава, сними само еден албум, „Робови и господари“ (1990 година) и направи турнеја со него. Достигна скромен успех и достигна до 87 место на Билборд топ-листите во САД, но некои обожаватели него го критикуваа како малку повеќе „Дип Рејнбоу“ албум.
Немања Радоњиќ
Клуб
Црвена звезда
Deep Purple
Повторно обединување
Кога турнејата заврши, Тарнер беше приморан да си оди, бидејќи Лорд, Пајс и Гловер (и продуцентската куќа) го сакаше Гилан назад за нивната 25 годишнина тврдоглаво одби, после барањето и најпосле примањето на 250 000 долари на неговата сметка и класичната постава го сними „Битката продолжува“. Но Гилан го преработи повеќето од постоечкиот материјал за албумот. Како резултат на тоа, Блекмур се исфрустира кога поради, според него, немелодичните елементи. На една европска турнеја (која инаку би била успешна), во ноември 1993 година Блекмур си замина и никогаш не се врати. Џо Сатријани беше повикан за да ги заврши концертите во Јапонија во декември и остана за европската турнеја во 1994 година. Го прашаа дали сака да им се придружи засекогаш, но неговиот договор за снимање го спречи тоа. Бендот без размислување го одбра гитаристот на Дикси дрегс и Канзас, Стив Морс, за да биде наследникот на Сатријани.
Ожувување со Стив Морс
Доаѓањето на Морс креативно го ревитализира бендот, и во 1996 година беше издаден нов албум под името „Пурпурдикуларно“, во кој се најдоа многу различни музички стилови, иако тој не успеа да стигне до Билборд 200 во САД. Поставата Марк 7, во 1997 година, го издаде новиот албум во живо „Во живо од Олимпија ’96“ во 1997 година. Со ревитализиран список на песни за на турнја, Дип парпл уживаа успешни турнеи до крајот на деведесеттите, го издадоа потешкиот „Напуштање“ во 1998 година, и продолжија да одат на турнеи со обновен ентузијазам. Во 1999 година, Лорд, со помош на холандски обожавател, кој исто така беше музиколог и композитор, Марко де Гоеј, внимателно го рекреираа „Концертот за група и оркестар“. Беше изведен по вторпат во Салата Ројал Алберт, во септември 1999 година, овој пат со Лондонскиот Симфониски Оркестар, диригиран од Пол Ман. На концертот исто така имаше и песни од соло-кариерите на сите членови, како и кратка листа од Дип парпл, и сето тоа беше комеморирано на албумот „Во живо во Салата Ројал Алберт“. На почетокот на 2001 година, беа изведени два слични концерти во Токио и издадени како дел од „The Soundboard Series“.
Наредните неколку години главно ги поминаа на турнеја. Групата продолжи до 2002 година, кога основачот на групата, Лорд (кој, заедно со Пајс, беше единствениот член кој беше во сите инкарнации на бендот,) го најави неговото пријателско пензионирање од бендот за да работи на сопствени проекти (особено оркестрална музика). Лорд ја остави неговата Хамонд органа на неговата замена. Рок-клавијатуристот Дон Ајри (Рејнбоу, Ози Озборн, Блек Сабат, Вајтснејк), кој им помогна на Дип парпл кога во 2001 година, Лорд си го повреди коленото, им се придружи. Во 2003 година, Дип парпл го издаде нивниот прв студиски албум после пет години („Банани“) и веднаш тргна на турнеја со него. ЕМИ рекордс го одбија продолжувањето на договорот со Дип парпл, можеби поради помалку од очекуваната продажба. Всушност „На концерт со Лондонскиот Симфониски Оркестар“ се продаде повеќе отколку „Банани“. Јан Гилан изјави, „Продажбата на албумите е мала, но луѓето би платиле многу пари за билет за на концерт“. Во јули 2005 година, бендот свиреше на концертот „Живи 8“ во Парк Плејс (Бери, Онтарио) и во котомври истата година го издадоа нивниот следен албум „Rapture of the Deep“. Тој беше проследен со турнеја. Продуцент на овие два студиски албуми, со оваа постава Марк 8, беше Мајкл Бредфорд, кој е познат рап и поп-музичар.
После многу позитивни и негативни пораки и шпекулации за тоа колку ќе трае бендот после „Rapture of the Deep“, Стив Морс за француското списание Рок Хард дека наскоро ќе започнат со работа за нов албум, кој ќе биде пордуциран од високопочитуваниот Боб Ерзин.
На почетокот на 2011 година, Дејвид Ковердејл и Глен Хјуз им кажаа дека би сакале повторно да се обединат со поранешната постава Марк 3, на Дип парпл, со добра намера, како што е хуманитерен концерт. Сегашниот главен звучен инженер на бендот, после седум години одење на турнеи, Мореј Мекмилин, почина во септември 2011 година на 57 години.
Наследство
Дип парпл, заедно со Лед Цепелин и Блек Сабат се нарекувани пионери на хард рокот и хеви металот. Групата има влијаено на голем број на рок бендови, меѓу кои Металика, Куин, Аеросмит, Ван Хелен, Алис ин чејнс, Пантера, Бон Џови, Раш, Моторхед, како и многу бендови кои негуваат Нов бран на британски хеви метал, како што се Ајрон Мејден, Џудас прист и Деф лепард. Басистот и главниот писател на песните на Ајрон Мејден, Стив Харис, изјави дека „тежината“ на бендот беше главно инспирирана од „Блек сабат и Дип парпл и малку од Лед цепелин“. Вокалистот на Деф лепард, Џо Елиот, има речено, „Во 1971 година имаше три бендови кои беа важни, Лед цепелин, Блек сабат и Дип парпл“. Во 2000 година, Дип парпл беа рангирани на 22 место на програмата на ВиЕјчУан, „100 најголеми хард рок изведувачи“.
Досега (2012 година), Дип парпл немаат влезено во Рокенрол салата на славните. Гитаристот на Тото, Стив Лукатер, искоментира „ја ставија Пети Смит но не и Дип парпл? Која е првата песна што секое дете ја учи? („Smoke on the Water“)... и тие не се во Рокенрол салата на славните? ... Рокенрол салата на славните не е повеќе кул“. Поранешниот гитарист на Ганс ен роузес, Слеш, појасни дека е изненаден и не се сложува со тоа што Дип парпл немаат влезено; „Списокот на луѓе кои не се ни номинирани е голема... Најголемо изненадување за мене се Дип парпл. Како смееш да не ги примиш Дип парпл?“ Кога тапанарот на Металика, Ларс Улрих, беше запрашан кој бенд сака да го види каде што влегува во Рок салата, тој посочи кон Дип парпл.
Светски турнеи
Дип парпл се сметаат за еден од бендовите кои имаат најмногу турнеи. Од 1968 година до денес (со исклучок на нивното растурање од 1976-1984 година) тие продолжија да одат на турнеи насекаде во светот. ВО 2007 година, бендот доби посебна награда за продажба од повеќе од 150 000 билети во Франција, со 40 настапи во земјата, само во 2007 година. Исто така во 2007 година, турнејата „Rapture of the Deep“ на Дип парпл беше изгласана за 6 најдобра турнеја во таа година (во сите музички жанрови) од слушателите на Планет Рок. Турнејата „A Bigger Bang“ на Ролинг стоунс беше на 5 место и ја победи турнејата на Дип парпл со само 1%. Дип парпл, во мај 2008 година, издаде нова компилација во живо на ДиВиДи „Уште еден свет во живо“. Во февруари 2008 година, бендот за прв настапи во Москва, на „Кремлин“ на лично барање на Димитриј Медведев, кој во тоа време се сметаше за следниот наследник на претседателското седиште на Русија. Бендот беше дел од забавата за Светското првенство во скијање FIS Nordic во Либерец, Чешка.
1770 во архитектурата
1770 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Науирзим (округ)
Науирзим е округ во Казахстан во покраината Костанај со центар град Караменди.
Наум Томалевски
Наум Томалевски-Лоенгрин (14 април 1882 - 2 декември 1930) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација, Расколот во ВМРО бил приврзаник на протогеровистите.
Томалевски се поистоветувал со витезот Лоенгрин — јунак од средновековните германски легенди, чувар на Светиот грал, кој за него претставувала Македонија.
Рани години
Томалевски е роден на 14 април 1882 година во Крушево, тогаш во Отоманското Царство. Негов брат е писателот есеист Георги Томалевски. Томалевски во 1901 година е ученик во Битолската егзархиска гимназија таму се приклучил во Македонската револуционерна организација. Прогонуван од властите, бега во Софија, каде што го завршува своето образование. Пишува во весникот „Дело“. Во 1902 година е учител егзархиското педагошко училиште во Скопје.
Во 1903 година учествува во Илинденското востание. Во домот на неговите родители (денес Музеј на Илинденското востание и Крушевската република) во Крушево се прогласува Крушевската република. Станува учител во Крушево во 1904 година, каде што е член на околискиот комитет на МРО и работи за обнова на револуционерната организација. Прогонуван од властите, Томалевски повторно бега во Бугарија каде што учителствувал во Ораховско и Белослатинско.
Завршува филозофија во Женева и Фрибур. Во Првата светска војна завршува школа за резервни офицери во Софија и е назначен за бугарски градоначалник на Крушево за време на бугарската окупација на Македонија во текот на Првата светска војна.
По војната
На 3 февруари 1920 година заедно со Тодор Александров, Александар Протогеров, Иван Каранџулов, доктор Никола Стојанов, Георги Баждаров, Михаил Монев, Аргир Манасиев и други учествува на седницата на која се донесува одлука за возобновување на четничката дејност во Вардарска и Егејска Македонија. Бил испратен од ВМРО на специјална мисија во Западна Европа. Наум Томалевски е меѓу членовите основачи на Македонскиот научен институт. Од основањето на ВМРО до 1928 година е член на Задграничното претставништво заедно со Кирил Прличев и Георги Баждаров.
Томалевски пишува во весникот „Народност“ (1918 - 1919), „Вардар“, „Македонија“, „Неделна зора“. Дел е од редакцијата на списанието „Македонија“. Во јануари 1924 година, Александар Протогеров и Наум Томалевски се среќаваат во Лондон со Стјепан Радиќ, за заедничка активности на ВМРО и хрватската опозиција. Заедно со Георги Баждаров и Јордан Ѓурков прават турнеја во Европа во мај 1925 година, во Австрија успешно договараат заеднички дејствија против Југославија со австрискиот министер за одбрана, унгарскиот премиер и со претставници на италијанската влада.
По убиството на Александар Протогеров во 1928 година Томалевски застанува на страната на протогеровистите. Иван Михајлов издава наредба за убиство на Томалевски. На 2 декември 1930 година Томалевски и неговиот телохранител се убиени од Владо Черноземски и Андреј Манов на ул. „Руен“ бр. 23 — домот на Томалевски.
Неговиот син е истакнатиот архитект Богдан Томалевски кој делувал во Бугарија.
Стокхолмска палата
Замокот Стокхолм, официјално Кралска палата, се наоѓа на истото место кај Норстром на североисточниот Стадшолмен во Стокхолм од втората половина на 13 век. Неговата историја од првиот век му припаѓа на средновековниот замок Три Круни. Во денешно време, терминот се однесува на зградата наречена Кралска палата, еден од кралските замоци во земјата сместен во областа Стариот град на Стокхолм. Замокот е официјална резиденција на шведскиот монарх и на ова место се наоѓале утврдувања уште од средниот век. Сегашната зграда на замокот била дизајнирана од Никодим Тесин Помладиот и била подигната на местото откако стариот замок Три Круни бил уништен во голем пожар на 7 мај 1697 година. Поради Големата нордиска војна, која започнала од Саксонија-Полска, Данска и Русија во 1700 година и земала огромни шведски ресурси, градежните работи целосно престанале во 1709 година и биле обновени дури во 1727 година - шест години по крајот на војната. Кога Тичино починал во 1728 година, замокот бил завршен под раководство на Карл Хорлеман, кој дизајнирал многу од оригиналните рококо ентериери на замокот. Замокот не можел да се користи до 1754 година, кога се вселиле кралот Адолф Фредрик и кралицата Ловиса Улрика, но некои внатрешни работи сè уште траеле до 1770-тите. По завршувањето на новиот замок, не биле преземени поголеми реновирања на објектот, освен низа адаптации, ново опремување, модернизирање и опремување за различни регенти и нивните семејства, како и шема на бои на фасадите и создавање разни музеи во замокот.
ITU G.993.2
ITU G.993.2 е стандард МСТ (ITU) DSL (дигитални претплатнички линии) кој се однесува на видот VDSL2 (дигитални претплатничка линии со многу голема брзина).
Стокхолмска палата
Однадвор, замокот, која ја формира Три круни, е опкружен со и Норбро во северниот дел, Лејонбакен и Скепсброн на исток, Слотсбацкен и Стор црквата во јужниот дел, како и надворешниот двор иХогвактстерасенво северозападниот дел.
ITU G.993.2
Надворешни врски
ITU G.993.2 ITU G.993.2
Стокхолмска палата
Внатрешноста на замокот моментално се состои од (2009) 1430 соби, од кои 660 со прозорци. Во прилог на катовите на кралската резиденција во замокот се сместени просториите за репрезентации и функции од различни типови, вклучувајќи соби за банкет, голем кат за гости и апартмани Бернадот. Во замокот се наоѓаат и Рикшал, црквата на замокот, античкиот музеј на Густав III, Ризницата со националните регалии, оружјата и музејот Три Круни со подрумски сводови од стариот замок. До 1878 година, Кралската библиотека била сместено и во североисточното крило, таканареченото крило на библиотеката сега ја сместува библиотеката Бернадот. Архивата на замокот може да се најде во крилото на Канцеларијата. Кралскиот суд на правдата има свои простории во замокот, кој е работно место за околу 200 постојани вработени. Високата гарда го чувала замокот и кралското семејство од 1523 година. Замокот е 42 000 m² голем.
Замокот во 2011 бил предмет на обемно реновирање на фасадата, што вклучувало, меѓу другото, поправки на детали од песочник оштетени од временските услови. Сумата се проценила дека ќе чини приближно 500 милиони круни во период од приближно 22 години.
Кралската палата е во сопственост на шведската држава преку Шведската агенција за имот, која е одговорна за работење и одржување на имотот, додека Канцеларијата на гувернерот го управува кралското право на располагање.
Замокот пред пожарот во 1697 година
Во кралските документи издадени уште во 1252 година, местото се нарекува Стокхолм. Замокот во Стокхолм почнал да се нарекува Три Круни од 1588 година кога на најголемата кула биле поставени три отворени златни круни (декор кој подоцна повторно се појавил во Градското собрание), а објектот продолжил да се нарекува така до пожарот во 1697 година.
Претходни предлози за сегашниот замок
Уште на почетокот на 17 век, Густав II Адолф имал планови за нов кралски замок. Ова не се случило, но се родила идејата за нов замок и во 1651 година неговата ќерка, кралицата Кристина, го назначила Жан де ла Вале за архитект на замокот со, меѓу другото, задача да развие предлози што ќе го обноват замокот Три круни. На современа бакарна гравура (1654), предлогот на Де ла Вале било прикажано со изложен кралски замок издигнат на плато, вклучувајќи нов мост над Норстром. Кралицата Кристина извршила низа обновувања и украси на стариот замок, но ниту еден нов замок не бил изграден за време на нејзиното владеење.
Картата на Штадхолмен од 1650-тите го илустрира предлогот на Жан Де ла Вале за редизајн на стариот замок. Проектот, исто така, довел до нова регулатива на Слотсбацкен, која делумно била обновена. Интересни се додатоците на Никодим Тесин Помладиот со молив на оваа карта, кои веројатно биле воведени кон крајот на 17 век. Постоела една рана скица за зградата на западното крило на зградата на северното крило и двете закривени крила околу надворешниот двор (и двете се направени). Тесин, исто така, го планирал урбаното подрачје западно од замокот со големо слободно скалило со лесна железница во сегашниот блок Нептунус поголем со поврзување со Вестерлангатан и широка улица до сегашниот Минторгет, директно низ блокот Цефалус (никогаш ова не е спроведено). Од центарот на замокот тој замислил гледна точка на запад сè до Ридархолмен.
Северна должина 1692–1696 година
Северната должина на сегашниот замок е изградена во 1692 година за само пет месеци како дел од стариот замок Три круни. Новата должина го имала истиот строг барокен стил каков што сè уште го има, во остар контраст со остатокот од ренесансниот замок.
Во раната фаза во 1690-тите, сè уште живееле делумно домашни, но стари уметници како Дејвид Клокер Еренстрал и Јохан Силвиус, кои придонеле со уметничка работа за завршување на северните делови, особено со црквата на замокот. Еренстрал ги насликал големите религиозни слики и таванот на Силвиус.
Модел за северниот римски барокен стил, што на пример значело релативно строга регуларност и симетрија, била на Палацо Фарнезе во Рим (оттука и името Римски барок), каде што архитектот на обновата Никодим Тесин исто така патувал на истражувачко патување во 1688 година. Средновековните ѕидини на Економичногарден од замокот Три круни денес се наоѓаат зад Лејонбакен и во подрумот на северната должина. Лејонбакен на тој начин го крие стариот ѕид без прозорци зад себе. Постарите ѕидови остануваат и во голем дел од северните надолжни фасадни ѕидови понатаму. Ѕидовите на некогашните североисточни и северозападни квадратни аголни кули, на пример, се уште подебели денес во овој дел од приземјето на замокот бидејќи Тесин, за време на неговата обемна обнова, ги оставил ѕидовите што можеле повторно да се користат, што било околу половина од стариот замок. Скромниот Карл XI неволно се согласил на обновата, која започнала во 1690 година. Скромноста и штедливоста биле важни во изградбата на северната должина. Затоа, изградбата исто така се одвивала прилично брзо и на сечие изненадување, новата должина била веќе по пет месеци под покривот. И новите ѕидини биле повисоки од старите, освен кулите кои биле целосно затворени во новите ѕидини. Од пред пожарот останала и галеријата на Карл XI, која сè уште стои во согласност со планот на Тесин. Новата црква на замокот била отворена на Божиќ 1696 година во северниот дел. Тука била планирана и нова национална сала. Црквата требало да ја замени старата црква на замокот што ја изградил Јован III на истото место на старата фарма во замокот Тре круни. Со цел новата замок црква да има исти димензии како старата и да се вклопи во ѕидовите на старата замок црква, е задржан повисок покрив во внатрешноста на ѕидовите на поранешната североисточна кула (сега североисточен агол на замокот), Тесин имал проблем овој проект да го вклопи во строгиот барокен стил, каде што сите редови на прозорци ќе бидат речиси апсолутно регуларни и не премногу девијантни и прозорци со различна висина. Ова без разлика на функцијата и што се крие зад прозорците. Затоа, Тесин се погрижил да додаде мезанин со помали квадратни прозорци веднаш над долниот ред на прозорци. Овие помали прозорци сега се околу целата зграда, како потсетник на првата црква-замок. По пожарот, кога на Тесин му се дало слобода, црквата на замокот и Салата на Царството наместо таму биле ставени на јужната патека, и покуќнината од замокот и црквата на северниот коридор, вклучително и клупи и тела во сребро, се делумно зачувани во сегашната црква замок.
Слотсбранден 1697 година
На 7 мај 1697 година, се случил големиот пожар во замокот, што довел до изградба на сегашниот замок во Стокхолм. Пожарот во голема мера го уништил поранешниот замок на локацијата, Замок Три круни, освен замокот, и неодамна силно обновените ѕидови долж северната должина, кои во голема мера се задржани до денес. За разлика од останатиот дел од замокот, ѕидовите од северната должина можеле да бидат поправени.
Првата фаза од новата градба 1697–1709 година
По пожарот, чуварската влада на Карл XII под власта на кралицата на вдовица Хедвиг Елеонора во замокот Карлберг одлучила да биде изграден нов замок на старите ѕидови по изгорениот замок. Никодимус Тесин постариот бил повикан како архитект да го дизајнира и изгради новиот замок во Стокхолм. Во исто време кога биле одобрени плановите на Тесин за новиот замок, тој бил назначен за шеф на зградата на замокот како надзорник на кралските замоци, еден вид архитект на замок. Горан Јосуа Торнквист (подоцна благородник Аделкранц) станал помошник и заменик на началникот, односно важна личност во изградбата на замокот, а Ханс Конрад Бухегер како градител на замокот. Во 1697 година, Абрахам Винанц Свансколд (полубратот на Тесин) бил назначен за помошник архитект на замок и дворски архитект, тој работел со Тесин на изградбата на замокот. На нивна помош имале голем број германски „мајстори придружници“. Важни вајари и занаетчии во текот на првата градежна фаза ги вклучиле, меѓу другите и, Рене Шово, Бернар Фуке и неговиот син Жак Фуке.
Веќе истата година кога изгорел стариот замок, Тесин ги претстави готовите цртежи за новиот објект. Прво, остатоците од стариот замок биле урнати, во основа сè освен делови од северната должина во неговиот строг барок. Уривањето го извршиле околу 300 мажи од средината на мај 1697 година до средината на пролетта 1700 година кога биле симнати остатоците од старата кула на замок Три круни за да се користат како полнење за Лејонбакен. Така, поголемиот дел од новиот замок станал нов. Кога Тичино бил побаран да го дизајнира новиот замок, тој делумно го напуштил својот претходен план за плоштад на замокот, со тоа што ги додал долните крила, кои денес го зафаќаат плоштадот на замокот на запад и исток. Ова било за да обезбеди зголемена монументалност и поради фактот што имало одреден простор за проширување на неговиот замок, вклучително и на запад, каде што порано биле ровот и топовските бедеми на Густав Васа. Меѓутоа, бидејќи Големата црква е на патот кон југ, југозападното крило морало да биде пократко. Оваа асиметрија, која ја создале различните должини на крилата, тој ја компензирал со исцртување на полукружните независни столбови и крилата со висока стража западно од главната зграда. Овие денес го оградуваат надворешниот двор. Плановите и задачите на Тесин за уметниците сè уште ги карактеризираат надворешните фасади на замокот, ѕидовите и камените пиластри, како и ѕидовите, подот, столбовите и камените пиластри внатре во замокот, на пример во црквата Рикшал и замокот и во скалите.
Изградбата на замокот била изведена на почетокот на владеењето на Карл XII со голем интензитет. Но, скапите кампањи за време на Големата нордиска војна биле проблем и ја забавувале изградбата. Во 1709 година, Карл XII ја загубил битката кај Полтава и истата година изградбата на замокот целосно запрела. Во тоа време дворот бил израмнет и ѕидовите на дворот биле изградени на висина од еден кат на југ и исток и на половина кат на запад. Во оваа полузавршена состојба, новиот замок на Стокхолм изгледал така сè до 1727 година, кога Риксдагот доделил средства за продолжување на работата. Една година пред неговата смрт, Тесин доживеал да види дека работењето на замокот е обновено.
Некои од украсите кои Тесин ги наумил не одговарале. На пример, следејќи ги француските модели во внатрешниот двор, тој сакал да постави коњичка статуа над Карл XI, но не му се допаднала на Карл XII и го одбил предлогот бидејќи тоа „целосно ќе ја попречело убавата перспектива“. Пропаднал и предлогот на Тесин за украсување на таванските балустради со скулптури. Како Тесин го замислил изгледот може да се види во илустрацијата на замокот од Жан Ерик Рен околу 1770 година.
Колонија на француски уметници
Најголемата група уметници дошла од Франција. Помеѓу 1693 и 1699 година, 16 француски вајари, сликари и основачи пристигнале во Стокхолм. На иницијатива на Тесин, занаетчиите добиле покана преку шведскиот дипломатски пратеник во Париз, Даниел Кронстром, да дојдат да работат за шведскиот крал, со понуда за годишна плата и сместување. На пример, вајарот Рене Шово првично добивал плата од 1.000 долари сребрени монети годишно, тој бил меѓу најплатените во групата. Некои ги донеле и своите семејства со себе и тие формирале француска занаетчиска колонија. Често во работата на замокот учествувале и членови на семејството. Целата француска група се споменува во изворите како француски занаетчии. Повеќето го добиле своето образование во Кралската академија на сликарството и вајарството во Париз и имале практично искуство од проектот за изградба на големиот замок на Луј XIV во Версај.
Занаетчиите, кои сите биле католици, живееле и работеле многу тесно и сплотено, во непосредна близина на француската амбасада. Таму можеле да ја практикуваат својата католичка вера, нешто што инаку било строго забрането во Шведска во тоа време. Кога изградбата на замокот престанала во 1709 година, француската занаетчиска колонија била распуштена. Некои занаетчии се вратиле во својата татковина како Рене Шово со семејството. Повеќето умреле во Шведска на почетокот на 18 век.
Планот на Тесин за околината на замокот
Промените на градскиот план за зградите околу замокот Стокхолм веќе биле претставени во почетокот на 18 век од страна на началникот Никодим Тесин. Предлогот за градскиот план на Тесин бил готов во 1713 година и во неговиот план, околината на замокот добила нова форма, вклучувајќи нов Норбро со вајарска уличка, огромно кралство и нова црква Ридархолм што ја донела идејата од црквата Свети Петар во Рим. Кон Стромен, во продолжение на Кунгстрадгарден, Тесин замислил „победничка сала“ долга 112 метри со аркади и колони во дорски ред, со две аголни кули и изложбени сали со висина на таванот од 50 метри. Овде би биле наредени освоени топови, знамиња и други воени трофеи. На Хелгеандшолмен, тој планирал арена за јавање за коњички игри и други забави, дури требало да се изгради и фарма за мечки. Сепак, не му се допаднало на кралот Карл XII, кој претпочитал да го има Хелгеандшолмен за себе.
На Слотсбакен требало да му се обезбедат рампи до нагорно заостреното место пред Сторкиркан, кое требало да биде обложено со нова барокна фасада. Сторторгет, исто така, требал да ја промени формата и била планирана нова зграда на советот и берзата. Тесин бил убеден дека еден ден неговите планови ќе се остварат. Но, новата зграда на замокот го окупирала целосно и барало големи финансиски средства. Ерата на големата моќ на Шведска завршила и плановите за уличка на скулптури, победничка сала и трансформиран Слотсбакен останале на хартија.
Втората фаза од новата градба 1727–1771 година
Никодим Тесин починал во 1728 година пред да биде завршена зградата на замокот. Одговорноста потоа ја презел Карл Хорлеман, иако канцеларијата на Никодим Тесин како началник била формално преземена од неговиот син Карл Густаф Тесин.
Харман дизајнирал големи делови од внатрешните детали на замокот во подоцнежен стил, повеќе со современ вкус: рококо. На иницијатива на Хорлеман, поранешната фасадна боја на црвена тула, исто така, била променета во светло жолта (види дел „Боење“). Кога продолжила изградбата на замокот во 1727 година, повторно имало потреба од квалификувана работна сила. Во летото 1732 година, втората група француски уметници и занаетчии пристигнала во Стокхолм; како резултат од преговорите на Карл Хорлеман во Париз во текот на зимата претходната година. Групата вклучувала шест лица: двајца мајстори, Антоан Белет и Мишел Ле Ливр и четворица придружници. Важни вајари и занаетчии за време на втората градежна фаза ги вклучиле и Шарл Гијом Кузен, Жак-Филип Бушардон, Пјер Хуберт Л'Аршевек, Јохан Тобијас Сергел и Адриен Масрелиез. Џовани Батиста Тјеполо одбил да ја изврши занаетчиската задача на Тесин.
Во 1753 година умрел Карл Хорлеман, а неговата работа ја презел Карл Јохан Кронштет, кој заедно со Карл Густаф Тесин го завршиле замокот. ПЧодоцна се завршени и деловите од замокот каде би живеело кралското семејство, односно во северниот дел и она што денес е партиско во претставителните катови. Замокот Стокхолм бил подготвен за вселување во 1754 година. Кралското семејство, кое од пожарот во стариот замок престојувало во палатата Врангел на Ридархолмен, се преселило во нивниот нов дом на првото доаѓање истата година. Меѓутоа, наместо претставителниот кат, кралското семејство избрало да живее во делот што сега се нарекува кат на Бернадот. Работата на внатрешноста на другите делови на замокот, исто така, продолжило со вселувањето на кралското семејство. Приоритет бил даден на дизајнот на ентериерот наместо завршувањето на Слотсбацкен и Лејонбацкен.
Лејонбакен и Канслифлигелн биле завршени од архитектот Карл Фредрик Аделкранц, кој исто така го презел управувањето со внатрешните работи по смртта на Хорлеман во 1753 година. 1771 година се смета за година кога замокот можел официјално да се смета за целосно готов. Годината бил завршен терасниот ѕид на источниот кеј. Но, долги години недостасувале статуи и скулптури во фасадните ниши, на пример осумте статуи на јужната фасада кои прикажуваат познати Швеѓани или Енлеверингсгрупен на истата фасада.
Развој по 1770-тите
По завршувањето на новиот замок, не биле преземени никакви поголеми реновации на објектот, освен низа адаптации, ново опремување, модернизирање и опремување за различни регенти и нивните семејства, како и создавање на различни музеи во замокот.
Во текот на доцниот 18-ти и во текот на 19-тиот век, уметниците како Жан Ерик Рен и Фредрик Вилхелм Сколандер, соодветно, биле важни за величествениот ентериер на замокот, каде што ѕидовите и ентериерите на салоните биле дизајнирани со пиластри, столбови, ѕидни украси и многу повеќе. Други важни вајари, сликари и занаетчии за време на подоцнежните реновирање се Луис Масрелиез (внатрешни работи во класицизмот и новата антика), Жан Батист Масрелиез (внатрешно дело), Аксел Магнус Фалкранц (Логардсмурен и железната ограда во Логарден), Јохан Никласкул Бистром, Свен Сколандер (ресторани), Јохан Аксел Ветерлунд (фасада скулптури на познати мажи и четири алегориски групи на Логардсмурен), Јулиј Кронберг (тавански слики) и Каспар Шредер (фасада скулптури; лав маски на дворотna фасадаta).
Во времето на Оскар I, почнал да се буди интересот за историските стилови и кога Белото Море било создадено во 1844-1850 година според цртежите на Пер Аксел Нистром, бил направен компромис помеѓу старото и новото. Фредрик Вилхелм Сколандер бил судски надзорник на Карл XV и целосно го споделувал романтичниот идеал за внатрешен дизајн на неговиот кралски клиент. Еден резултат на оваа соработка е, меѓу другото, бујното ново рококо на салонот Викторија.
За време на Оскар II, биле направени голем број на дополнувања, подобрувања и модернизации. Во тоа време, многу од дотогаш празните фасадни нишки на замокот биле исполнети со скулптури. Меѓу модернизациите во техничките инсталации на замокот што ги извршил Оскар II се поставување на водоводна мрежа (1873), инсталација на електрично осветлување (1883), телефон (1884) и централно греење со вода (околу 1900 година), денес имотот е поврзан и со парно греење. Интересот на кралот се проширил и на декорацијата на скалите и во негово име Јулиус Кронберг направил плафонски слики во западните скали. Според авторот Георг Свенсон, Оскар II бил тој што „ја поставил целта, врз основа на цртежите на Тесин, да го стави замокот во состојба достојна за овој споменик“.
Во текот на годините од 1922 до 1930 година, Логарден бил повторно изграден, од тогашниот парк во англиски стил до денешната поотворена област со водени огледала на секоја страна во исто време од источниот свод до Скепсброн. Истовремено се обновени и Рикшалот и црквата замок, а железната плоча на покривите е сменета во сегашната со бакарна плоча.
Преглед
Замокот е изграден од тули и песочник. Покривите обложени со бакар се наведнуваат навнатре кон внатрешниот двор и на главната зграда се опкружени со камена балустрада. Зградата се состои од четири должини, случајно именувани по четирите географски широчини.
Фасадите на замокот имаат различен дизајн и не биле дизајнирани на ист начин како оригиналната северна должина. На јужната фасада и е дадена триумфална порта во величествен барок што го врамува влезот и скалилата во средината на наосот. Источната и западната фасада имаат прекрасни централни делови во типичен барок со пиластри, хермери и статуи. На јужната фасада, исто така, имало ниши за статуи во секој втор прозорец. Замокот има вкупно 28 статуи, 717 кукли од балустери во оградите и 242 тома на конзоли. Камени корици 9 500 m² фасада и малтер 11 000 m². Главната зграда (без крилата) е со димензии 115 × 120 метри и го опфаќа Внатрешниот двор.
Од аголот на главната зграда почнуваат четири крила кон исток и запад. Помеѓу источните крила е Логарден, а меѓу западните е надворешниот двор. Сите крила се долги 48 метри, освен југозападното кое е 11 метри поради локацијата на Големата црква. Неправилноста ја сокриваат двете независни кружни крила на високата гарда и крилото на командантот.
Дворовите
Замокот има два двора. Надвор од западната должина е надворешниот двор, кој е главното место за смена на високата гарда, а тука е и статуата на Кристина Гиленстиерна, која била подигната во 1912 година на иницијатива на Здружението за постојана одбрана на Стокхолм. Надворешниот двор е опкружен со две згради со криви крила. Со северниот управува Хогвактен, а со јужниот главно Слотсбоден.
Внатрешниот двор е опкружен со четирите должини на замокот и се стигнува преку портали во средните делови на четирите должини; јужни, западни, северни и источни портали (или сводови). Внатрешниот двор е 89 метри долг (правец исток-запад) и 77 метри широк (правец север-југ). Во средината на дворот, Тесин замислил коњаничка статуа на Карл XI, но таа не дошла на своето место.
Големиот внатрешен двор, чии делови се движат во правец исток-запад и север-југ кон Логарден и Норбро, соодветно, е под влијание на дворот на Лувр во Париз, кој исто така е под влијание на градежен идеал од барокниот период.
Западна должина
Западната патека, или западната фасада, го претставува мажот или кралот. Од западната должина, на северозапад започнува канцеларското крило. Должината е исто така во непосредна близина на надворешниот двор и на двете одделни заоблени крила, од кои северното е крилото на Високата гарда и јужното крило на командантот. На фасадата можат да се видат медалјони кои претставуваат девет шведски регенти и десет каријатиди. Во централниот прозорец над тремот, кралот и семејството обично се појавуваат на роденденот на кралот.
Скулптури
Во предната фасада на западната фасада и меѓу прозорците на првиот кат се наоѓаат 10 женски фигури, т.н. каријатиди. Каријатидите на замокот се пиластри инспирирани од рококо во форма на жени и направени од францускиот уметник Шарл Гијом Кузин во песочникот на Готланд во 1744 година. Секоја од нив е околу 4,5 метри висока. Некои од фигурите покажуваат оштетувања од атмосферски влијанија со ризик од паѓање во парчиња камен, па затоа е испружена заштитна мрежа пред нив.
Медалјоните на кралот над прозорците на следниот кат се исто така направени од Карл Гијом Кузин. Медалјоните ги претставуваат Густав Васа, Ерик XIV, Јован III, Сигизмунд, Карл IX, Густав II Адолф, кралицата Кристина, Карл X Густав и Карл XI. Тие имаат пречник од околу 1,5 метар и се направени од олово во 1745 година.
Северна должина
Северната должина или северната фасада ја претставува моќта. Оваа фасада е цврсто држена и преку нејзината местоположба и нејзината перспектива кон север, би ја рефлектирала и зрачела кралската моќ.
Скулптури
Уметничката декорација на северната страна е многу ретка и се состои само од група фигури над балконската врата на галеријата Бернадот. Групата го прикажува шведскиот грб „Три круни“ кој е поддржан од две репутации (божиците на гласините). Самиот грб и крилјата на ангелите се направени од Клод Хенрион додека остатокот од реномираната група е изработен од Бернард Фуке. Тие биле излеани во бронза во 1704 година, но се појавиле дури во 1814 година.
Јужна должина
Јужната должина или јужната фасада ја претставува нацијата. Централниот дел на фасадата е дизајниран како триумфална порта со централен портал (исто така наречен „Јужен свод“) опкружен со три коринтски колони во колосален редослед на секоја страна. По должината на фасадата има и голем број ниши кои содржат скулптури на познати Швеѓани; вклучувајќи ги Ерик Далберг, Карл фон Линеј и Никодим Тесин (види дел „Скулптури, фасада на југ“). Целата мора да ја одразува големината на Шведска, општеството и истакнатите луѓе во земјата.
Во внатрешноста на порталот се наоѓа сводот Содра, чии скали водат до црквата замок на исток и до Рикшал на запад. На ова се гледало како на собирање и на световната и на божествената моќ на едно место.
На триумфалната порта има и камена плоча со реченица на латински јазик. Сликата е опкружена со две скулптури кои симболизираат воени трофеи. Тие биле создадени во 1735 година од Антоан Белет, а предводени од Герхард Мајерди. Натписот на сликата му оддава почит на Карл XII и гласи:
Скулптури
Најукрасена е јужната фасада, со статуи, скулптури и релјефи. Во осум првично празни ниши се наоѓаат статуи на познати шведски мажи, кои биле додадени дури во 1890-тите преку иницијативата на Оскар II. Статуите се високи околу 2,8 метри, направени од цинк и се направени од Јохан Аксел Ветерлунд. Мажите ги претставуваат Ерик Далберг, Карл фон Линеј, Никодим Тесин и Георг Штиернхиелм (лево од сводот на Содра) и Хакин Шпегел, Олоф фон Далин, Рутгер фон Ашеберг и Карл Фредрик Аделкранс (десно од сводот на Содра).
Олеснување
Над прозорецот на приземјето се наоѓаат 16 релјефи направени во 1699-1700 година од францускиот уметник Рене Шово. 16-те бронзени релјефи првично биле наменети да седат во едни од скалите на замокот. Дури во 1890-тите, релјефите биле монтирани на јужната фасада, каде што замениле низа прозорци со иста големина. На северната фасада на северниот дел, овие мали прозорци сè уште се задржани.
Релјефите ги рефлектираат мотивите од Метаморфозите на Овидиј. Мотивите вклучуваат: „Потоп со Деукалион“, „Пира и Елена“, „Персеј и Медуза“, „Аполон го убива змејот Питон“ и следново:
Источна должина
Источната должина или источната фасада ја претставува женката или кралицата. Под оваа фасада се наоѓа паркот на замокот, Логарден. На бариерата или балустрадата што го затвора Логарден од Скепсброн се четири скулптури кои претставуваат музика, религија, поезија и милост. Овие можат да се гледаат како постара перцепција на женските вредности или интереси.
Скулптури
Во врска со работата на источната фасада на замокот во Стокхолм, Антоан Белет ги извел змејовите и крилестите лавови на прозорските фронтови на фасадата на Логард, школките во мезанинот и змејовите и розите под стреата.