cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Википедија на естонски јазик
Естонската Википедија е издание на Википедија на естонски јазик, дел од фондацијата Викимедија. Ова издание има над 40.000 регистрирани корисници и над 88.000 статии заклучно со 28 септември 2011 година, додека до 28 септември имало 97 добри статии и 2 избрани статии.
Наредник Стаби
Наредникот Стаби (Sergeant Stubby; 1916 година или 1917 година — 4 април 1926 година) — воено куче со најмногу одликувања за време на Првата светска војна и единственото куче кое било унапредено во чин наредник за заслуги во битка. Американското прво воено куче, Стаби во Европа поминало 18 месеци и учествувало во седумнаесет битки на Западниот фронт. Тој го спаси својот полк од ненадејните напади со иперит, пронаоѓал и ги тешел ранетите, а еднаш дури заробил и германски шпион, фаќајќи го за пантолоните и држејќи го додека не го пронашле американските војници. Во САД, неговите подвизи биле на насловните страници на сите поголеми весници.
Детство и младост
Стаби бил скитник од расата питбул, кој се појавил на Јеил Филд во Њу Хејвен, Конектикат, додека група војници тренирале таму. Кучето се вртело околу војниците додека тренирале, а еден војник, капларот Роберт Конрој, го засакал кучето. Кога дошло време да се замине во Европа, Конрој ја скрил Стабија на транспортниот брод кој превезувал војници. Според приказната, кога кучето го открило командантот на Конрој, Стаби наводно салутирал дека тој бил дресиран во логороткампот за обука,и командирот бил толку импресиониран што дозволил кучето да остане.
Воена служба
Стаби служел во 102-та пешадиска, 26-та (Јенки) дивизија во ровови во Франција, каде поминал  18 месеци и учествувал во четири офанзиви и 17 битки. Ступи во битката на 5 февруари 1918 година кај Шемин де Дама ( Chemin des Dames), северно од Соасон, и доживеал непрекинат оган дење и ноќе повеќе од еден месец. Во април 1918 година, во нападот на Шипреј, Стаби бил ранет во предната нога од граната која ја фрлиле Германците, кои се повлекувале. Бил испратен во позадина да се опорави, и таму, како и на фронтот, го подигал моралот. Кога се опоравил од повредата, Стаби бил вратен во рововите.
По војната
Откако се вратил дома, Стаби станал славен и марширал во, и обично предводел многу паради низ Соединетите Американски Држави. Ги запознал претседателите Вилсон, Кулиџ и Хардинг. Почнувајќи од 1921 година бил на Универзитетот во Џорџтаун со Конрој, каде што бил спортска маскота. На полувремињата од натпреварите во американски фудбал му била давана топката и ја забавувал публиката туркајќи ја по теренот.
Какуте
Какуте ― прстени изработени од железо или челик што понекогаш ги носеле нинџите, а куноичи ги фаворизирале, а од нив излегувале еден до четири метални шила. Шилците понекогаш биле потопувани во отров. Какуте обично биле носени на средниот прст со шила скриени во раката, а потоа биле користени за напад кога непријателот најмалку очекувал. Шилците биле одлични и за држење на противник, удари врз лицето, гушење, а понекогаш и качување. Некои какуте имале јазиче со дупка, што биле користени за техники на хоџоџутсу. Во оваа смисла, хоџото (јажето) не може лесно да се извлече од рацете на нинџа или куноичи, бидејќи било врзано за прстенот какуте на нивниот прст.
Медлин Олбрајт
Медлин Олбрајт Kорбел ( - ) - првата жена која стана државен секретар на САД. Таа беше назначена од страна на американскиот претседател Бил Клинтон на 5 декември 1996 година, а едногласно беше потврдено од страна на американскиот Сенат со 99-0 гласови. Таа ја даде свечената заклетва на 23 јануари 1997 година.
Олбрајт работела како професор по Меѓународни Односи на Волш Факултетот за Надворешни Работи при Џорџтаун Универзитетот. Доктор на науки е од Универзитетот "Колумбија". Таа има почесна диплома од Универзитетот на Вашингтон (2002); Смит Колеџот (2003); Универзитетот во Винипег (2005), Универзитетот на Северна Каролина во Чапел Хил (2007) и Нокс Колеџ (2008). Секретарката Олбрајт, исто така, служи како директор на Управниот одбор на Советот за Надворешни Односи.
Олбрајт течно зборува на англиски, француски, руски и чешки, а зборува и пишува и на полски на српско-хрватски.
Ран живот
Олбрајт е родена како Мари Јана Korbelová (чешки изговор: [marɪjɛ Јана korbɛlova ː]) во областа Smichov на Прага, Чехословачка. Во времето на нејзиното раѓање, Чехословачка била самостојна земја за помалку од дваесет години, откако стекна независност од Австрија по Првата светска војна .Нејзиниот татко, Јозеф Korbel, беше еден еврејски- чешки дипломат и поддржувач на првите чешки демократи, Томаш Gaрриг Масарик  и  Едвард Beneš. Таа беше неговото прво дете со својата еврејска сопруга Ана (моминско Spieglová), кој подоцна исто така, имаше уште една ќерка Катерина (наставник) и син Јован (економист).
Во времето на раѓањето на Олбрајт, нејзиниот татко служеше како дипломат во Чехословачката Амбасада во Белград. Сепак, на потпишувањето на Минхенската Спогодба во март 1938 година и распадот на Чехословачка во рацете на Адолф Хитлер ја принуди семејството на протерување поради нивните врски со Beneš. Пред нивниот лет, родителите на Олбрајт преминаа од Јудаизм во Римски Католицизам. Олбрајт ги помина годините на војната во Англија, додека нејзиниот татко работел за чехословачката влада на Beneš во егзил. Тие најпрвин живееле на Патот на Кенсингтон Парк во Нотинг Хил, Лондон, каде што го преживеа најлошото од Блиц, но подоцна биле преместени во Beaconsfield, а потоа Волтон-он-Tејмс, во предградието на Лондон. Додека биле во Англија, еден млад Олбрајт се појави како детето-бегалец во еден  филм со цел да се промовира сочувство за сите воени бегалци во Лондон.
Олбрајт беше порасната како католик, но премина во Episcopalianism во времето на нејзиниот брак во 1959 година. Олбрајт не знаела до доцна во животот, дека нејзините родители биле Евреи и дека многу од нејзините роднини Евреи во Чехословачка загинаа во Холокаустот, вклучувајќи и три од нејзините баби и дедовци.
По поразот на нацистите во Европскиот театар на Втората светска војна и колапсот на Нацистичка Германија и Протекторатот на Бохемија и Моравија, Олбрајт и семејството се вратија назад во Прага, каде што им беше  даден луксузен стан во населбата Hradcany (која подоцна  предизвика контроверзии, затоа што им припаднало на етничко германска индустријалско Бохемиско семејство кое било принудено  да се повлече од владата на Beneš - видете "Расправа"). Kорбел беше именуван за амбасадор на Чехословачка во комунистичка Југославија, а семејството се пресели во Белград. Комунистите управуваа со Југославија, и Kорбел беше загрижен за неговата ќерка дека ќе биде индоктринирана со Марксистичката идеологија во Југословенска школа, па таа учеше од една воспитувачка и подоцна беше пратена во Prealpina Институт pour  Jeunes Filles во Chexbres, на езерото  Женева во Швајцарија. Тука, таа научи француски и отиде по Медлин, на француската верзија од Madlenka, нејзиниот чешки прекар.
Сепак, на Комунистичката партија на Чехословачка ја презеде власта во 1948 година, со поддршка од Советскиот Сојуз, а како противник на Комунизмот, Koрбел беше принуден да поднесе оставка од својата позиција. Подоцна се здоби со позиција на делегацијата на Обединетите Нации во Кашмир, и го испрати своето семејство во САД, по пат на Лондон, да го чекаат него кога тој успеал за да го испорача неговиот извештај до седиштето на ОН, потоа  во езерото Сксес, Њујорк. Семејството пристигна во Њујорк Сити, Њујорк, во ноември 1948 година, и првично се населиле во Грејт Нек, на Лонг Ајленд, Њујорк. Kорбел аплицирал за политички азил, тврдејќи дека како противник на комунизмот, тој е сега под закана во Прага. Со помош на Филип Mosely, професор по руски јазик на Универзитетот Колумбија во Њујорк, Kорбел добил позиција на персоналот на одделот за политички науки на Универзитетот на Денвер во Денвер, Колорадо. Тој стана декан на Јозеф Kорбел Факултетот за Меѓународни Студии, а подоцна й предавал на идната американски Државен Секретар Кондолиза Рајс.
Животот во САД
Олбрајт ги помина нејзините тинејџерски години во Денвер, а дипломирала на Кент Денвер училиштето во Черру Хилс Вилиџ, предградие на Денвер, во 1955 година, каде што таа го формира училишниот клуб за меѓународни односи и беше нејзин прв претседател. Таа учеше на Wellesley College, во Велесли во Масачусетс со целосна стипендија, отсек политички науки, и дипломирала во 1959 година. Нејзините високи тези беа напишани за Чешкиот комунист Зденек Fierlinger. Таа стана американски државјанин во 1957 година, и се придружи на Демокартскиот Колеџ на Америка.
Додека беше дома во Денвер од Велесли, Олбрајт работеше како практикант за Денвер пост ", каде што се запозна со Џозеф Medill Петерсон Олбрајт, внукот на Алисија Петерсон, сопственик на Newsday и сопруга на филантропистот Хари Френк Гугенхајм. Двојката биле венчани во Велесли во 1959 година, набргу по нејзиното дипломирање. Тие живееле првин во Rolla, Мисури, додека тој ја служел  воената должност во близина на Фор Леонард Вуд. Во тоа време, таа работеше во Rolla Daily News.
Во јануари 1960 година двојката се пресели во неговиот роден град Чикаго, Илиноис, каде што работел во Chicago Sun-Times како новинар, и Олбрајт работеше како уредник за слика за  Енциклопедија Британика. Наредната година, Џозеф Олбрајт започна со работа на Newsday во Њујорк, и парот се пресели во Гарден Сити на Лонг Ајленд. Истата година, таа родила две ќерки близначки, Алис Петерсон Олбрајт и Ана Kорбел Олбрајт. Близначките беа родени шест недели порано и беше препорачано подолг престој во болницата, па како резултат на растроеност Олбрајт почна со часови по руски јазик на Hofstra University во Village of Hempstead, Њујорк. Во 1962, семејството се пресели во "Џорџтаун" во Вашингтон, Д.Ц., и Олбрајт почна со проучување на меѓународните односи и продолжи со учењето на руски на Пол  Х. Nitze Факултетот за Напредни Меѓународни Студии при Универзитетот Џон Хопкинс во Вашингтон. Сепак, во 1963 година Алисија Петерсон умрела, а семејството се вратило во Лонг Ајленд со намерата Џозеф да го презема семејниот бизнис. Олбрајт роди уште една ќерка, Кетрин Medill Олбрајт, во 1967 година, а го продолжи своето образование на Универзитетот Колумбија во Одделот за Јавна Право и Владеење (подоцна преименуван во одделот за политички науки, департмент кој се наоѓа во рамките на Факултетот за Меѓународни и Јавни Односи). Таа ја доби дипломата за руски јазик, Магистер на Науките и Доктор по Филозофија, пишувајќи ја нејзиниот Магистерски труд за Советскиот дипломатскиот корпус, и својата докторска дисертација за улогата на новинарите во Прашката пролет во 1968 година. Таа, исто така, зеде диплома од страна на Збигњев Бржежински, кој подоцна ќе биде нејзиниот шеф во Советот на Американската
Рана кариера
Олбрајт се врати во Вашингтон во 1968 година, и заминаа на "Колумбија" за нејзината титула доктор на науки, која ја доби во 1975 година. Таа почна со собирање на средства за образување на нејзините ќерки, која доведе до вклучување на неколку позиции во образовните одбори. Таа на крајот беше поканета да организира вечера за собирање финансиски средства за претседателската кампања од 1972 година на американскиот сенатор Ед Muskieод Мејн. Оваа асоцијација со Muskie ја доведе до позиција на негов главен законодавен асистент во 1976 година. Меѓутоа, откако во 1976 година на САД претседателските избори на Џими Картер, поранешниот професор на Олбрајт Бжежински беше именуван за советник на Национална Безбедност, и ја регрутираше Олбрајт од Muskie во 1978 година да работи во Западното Крило како соработник на Конгресот за врски на Националниот  Совет за Безбедност. По поразот на Картер во 1980 година од Роналд Реган, Олбрајт се пресели во "Вудроу Вилсон Меѓународниот Центар за Студенти во Смитсонијан  Институт во Вашингтон, каде што и беше дадено одобрување за истражувачки проект. Таа избра да пишува за дисидентските новинари кои беа вклучени во" Солидарност "движењето  на Полска, во нејзиното детство и добиваше меѓународно внимание. Таа отпатува за Полска за нејзините истражувања, интервирајќи дисиденти во Гдањск, Варшава и Краков. По нејзиното враќање во Вашингтон, нејзиниот сопруг ја објави својата намера да се разведе од неа за друга жена.
Олбрајт и се приклучи на академскиот кадар на Универзитетот "Џорџтаун" во Вашингтон, во 1982 година специјализира на источноевропските студии. Таа исто така ја водела програмата на Универзитетот за жените во глобалната политика. Таа служела како главен советник на Демократската партијата за надворешна политика, го советуваше и кандидатот за потпретседател, Џералдин Фераро во 1984 година и претседателскиот кандидат Мајкл Dukakis во 1988 (двете кампањи завршиа со пораз). Во 1992 година, Бил Клинтон се враќа во Белата Куќа во Демократската Партија, и Олбрајт беше вработена да се справа со транзицијата на новата администрација на Националниот Совет за Безбедност. Во јануари 1993 година, Клинтон ја номинираше за амбасадор на САД во Обединетите Нации, нејзиното прво дипломатско именување.
Амбасадор на САД во Обединетите Нации
Олбрајт беше назначена за амбасадор во Обединетите Нации - нејзиниот прв дипломатски пост - набргу откако Клинтон беше инаугуриран за претседател, презентирајќи го нејзиниот потенцијал на 9 февруари 1993. За време на нејзиниот мандат на ОН, таа имаше остри односи со Генералниот Секретар на ОН, Бутрос Бутрос-Гали, кого таа го критикуваше како " незафатен " и "незагрижен" за геноцидот во Руанда Олбрајт напишала:.
Исто така во 1996 година, откако кубанската воени пилоти собориле два мали цивилни авиони пренесени од страна на кубанската-американска егзил група Браќа за Спасување над меѓународните води, таа објави: "Ова не е јуначки потег. Тоа е кукавичлук." Со што стана омилена личност на претседателот Бил Клинтон, кој рече дека било "веројатно најефикасната кратка шега на целата администрација во надворешната политика“. 60-минутно интервју
Додека била амбасадор во ОН, Олбрајт беше критикувана за одбрана на санкциите на ОН против Ирак (под режимот на Садам Хусеин) во 1996 година во едно интервју со Lesley Stahl на еден сегмент на ЦБС 60-те минути. На прашањето од страна на Stahl, "Ние сме слушнале дека половина милиони деца умреле [како резултат на санкциите]. Мислам, тоа се повеќе деца од тие што загинаа во Хирошима. А, знаете, дали цената вредеше? "  Олбрајт му одговори: ". Мислам дека ова е многу тежок избор, но цената - мислиме дека цената вредеше за тоа" Таа изрази жалење за нејзиниот одговор во 2001 година и пишувала за тоа во нејзината автобиографија во 2003 Јас мора да сум била луда, требаше да одговорам на прашањето со менување на тоа и со укажување на инхерентен пропуст во идејата зад неа. [...] И штом го реков тоа, посакав моќта да го замрзне времето и да ги врати тие зборови. Мојот одговор беше страшна грешка, непромислено, несмасно,и грешно. [...] Паднав во замка и реков нешто што јас едноставно не го мислев. За тоа не е никој виновен освен јас.
Олбрајт, исто така, тврдеше дека сегментот (за која Stahl освои Еми) беше игнориран Вината на Садам, неговата злоупотреба на ирачките извори, или фактот дека не сме забраниле лекови или храна. Јас бев огорчена што нашата телевизија ја покажуваше непрекинато ирачката пропаганда.
Оваа "замка" беше наречена како не фер.Нејзиното неуспех да го менува и да укажува на инхерентен пропуст " е наречена како"не-негирањето слушнато низ целиот свет, бидејќи "со тоа што не ги предизвика статистичките податоци, Олбрајт ненамерно позајми доверба кон него." Кога беше прашана за нејзиниот одговор во 2005 година, Олбрајт рече "Никогаш не требаше да го направам тоа, беше глупаво ", и дека таа сè уште го поддржува концептот на скроени санкции.
Државен секретар на САД
Кога Олбрајт ја презеде функцијата на 64-државниот секретар на САД на 23 јануари 1997 година, таа стана првата жена-државнен секретар на САД и највисоко рангирана жена во историјата на американската влада. Бидејќи не беше родена во САД, таа немаше право за американски претседателски наследник и беше исклучена од јадрените планови за непредвидени ситуации. Во нејзината позиција како државен секретар, Олбрајт ги зајакна САД сојузниците; ги застапува демократијата и човековите права и промовираше американска трговија и бизнис,труд и стандарди за животната средина во странство.
За време на нејзиниот мандат, Олбрајт значително влијаеше врз американската политика во Босна и Херцеговина и на Блискиот Исток. Таа го навлекче гневот на голем број на Србите во поранешна Југославија за нејзината улога во учествувањето во формулирањето на политиката на САД за време на Косовската Војна и војната во Босна како и на остатокот од Балканот. Но, заедно со претседателот Бил Клинтон, таа и понатаму останува главна популарна фигура во остатокот од регионот, особено во Босна и Херцеговина, Косово и Хрватска. Според мемоарите на Олбрајт, таа еднаш се расправала со Колин Пауел за употреба на воена сила од страна на прашањето "Што е поентата на заштеда на ова инзвонредна војска ,Колин, ако не можеме да ја користаме?" Како Државен Секретар на САД, таа ги претставуваше САД во Трансфер на суверенитетот над Хонгконг на 1 јули 1997 година. Таа го бојкотираше давањето заклетва на церемонијата за назначењето на Кина на - Хонгконг Законодавниот Совет, кој го замени избраниот заедно со Британскиот контингент.
Според неколку пресметки, амбасадорот на САД во Кенија Пруденс Bushnell постојано барал Вашингтон за дополнителна безбедност во амбасадата во Најроби, вклучувајќи го и писмото во април 1998 директно до Олбрајт. Bushnell, беше игнориран. Во "Против сите непријатели" Ричард Кларк пишува за една размена со Олбрајт неколку месеци откако американските амбасади во Кенија и Танзанија беа бомбардирани во август 1998 година. "Што мислите дека ќе се случи ако изгуби уште една амбасада?" праша Кларк " Републиканците во Конгресот ќе одат по вас." "Прво, јас не ги изгубив овие две амбасади", и врати Олбрајт назад. "Јас ги наследив во како облик што беа." Олбрајт беше ицфркана во 1998 година кога при заканата за кратка војна со Ирак граѓаните им открија дека биле против таква инвазија, иако тоа често се прескокнуваше. Во 1998 година, на самитот на НАТО, Олбрајт артикулираше што ќе стане познатo како "три Д" на НАТО ", која не е намалување на НАТО, без дискриминација и без дуплирање-затоа што мислам дека нам не ни треба некој од тие три "Д" да ни се случи. "
И Бил Клинтон и Олбрајт инсистираа на тоа дека нападот врз Хусеин би можел да се запре само ако Хусеин ја менува својата одлука да ги запре инспекциите на оружјето. "Ирак има едноставен избор. Да ја смени политиката или ќе се соочи со последиците", изјави Олбрајт. Во 2000 година, Олбрајт стана една од највисоките рангирани диппломати на западот што се сретнала со Ким Јонг-Ил, комунистичкиот водач на Северна Кореја, за време н а официјалната посета на таа земја.
Марија Бело
Кариера
Раните ТВ настапи на Бело вклучуваат епизоди од The Commish (1991), Due South (1994), Nowhere Man (1995), Misery Loves Company (1995) и ER (1997-98). Нејзиниот пробив настанал кога ја добила улогата на г-ѓа Смит во ТВ серијата за шпионско шоу Mr. &amp; Mrs. Смит, иако шоуто било откажано по осум недели. Таа потоа се појавила во последните три епизоди од третата сезона на ЕР како педијатар д-р Ана Дел Амико и била редовен член на глумечката екипа за време на четвртата сезона на медицинската драма.
Медлин Олбрајт
Државен секретар на САД
Во еден од нејзините последни дела, како државен секретар, Олбрајт на 8 јануари 2001, плати проштален  повик на, Кофи Анан, и рече дека САД ќе продолжат да работат во Ирак за да ги уништи сите негови оружја за масовно уништување, како услов за укинување економски санкции, дури и по крајот на администрацијата на Клинтон на 20 јануари 2001 година.
Марија Бело
Кариера
Бело се преориентирала на филмови, добивајќи улога во Којот грди (2000). Двапати била номинирана за наградата Златен глобус: за најдобра споредна женска улога во The Cooler (2003) и за најдобра глумица во A History of Violence (2005). Таа глумела во Клубот на книги Џејн Остин (2007) како Џоселин и како д-р Алекс Сабијан во филмот од 2005 година, Напад на предел 13, римејк на оригиналниот филм од 1976 година направен од Џон Карпентер. Во 2008 година, таа глумела во Мумијата: Гробницата на царот на змејот како Евелин О'Конел, заменувајќи ја Рејчел Вајс. Во декември 2008 година, Бело започнала да развива драма за HBO. Покрај глумењето во новата серија, Бело планирала да биде и извршен продуцент. Таа глумела во драмскиот филм од 2009 година Жолтото марамче, кој бил објавен во кината на 26 февруари 2010 година, од Самуел Голдвин Филмс.
Медлин Олбрајт
Пост-2001 кариерa
По мандат на Олбрајт како Државен Секретар, многумина шпекулираа дека таа може да продолжи со кариера во Чешка политиката. Чешкиот претседател Вацлав Хавел зборуваше отворено за можноста да и го препушти местото на Олбрајт  откако тој се повлекол во 2002 година. Олбрајт, наводно, била поласкана од сугестиите дека таа треба да се кандидира за функцијата, но негираше дека некогаш сериозно размислувала за тоа. Таа е втор добитник на Hanno R. Ellenbogen Citizenship Award презентирана од страна на Прага Општетството за Меѓународна Соработка Во 2001 година, Олбрајт ја основа Олбрајт Групата за меѓународната стратегија ,консултантска фирма со седиште во Вашингтон, Таа ги има, Coca-Cola, Merck, Dubai Ports World и Marsh & McLennan Companies меѓу нејзините клиенти, кои имаат корист од пристапот што Олбрајт ја има со нејзинате глобални контакти. Поврзани со фирмата е Олбрајт Капитал Менаџмент, која беше основана во 2005 година ,да се вклучат во приватниот фонд за управување со врски што водат до нови пазари.
Марија Бело
Кариера
Во 2010 година, Бело гостувала во две епизоди на „Закон и ред: Специјална единица за жртви“. Следната година, таа глумела во ТВ серијата Prime Suspect, која била откажана по 13 епизоди. Во 2011 година, таа станала основачки член на одборот на компанијата CQ Matrix, компанија создадена од нејзиниот тогашен партнер, Клер Ман, за да им помогне на клиентите да постигнат „трансформативен живот и моќта на интелигентната размена“ преку подобрување на нивниот комуникациски количник. Во 2014 година, таа глумела заедно со Френк Грило во трилерот Демонски, продуциран од Џејмс Ван.
Медлин Олбрајт
Пост-2001 кариерa
Во 2003 година, таа ја прифати позицијата на Одборот на Директори на Њујоршката Берза. Во 2005 година, Олбрајт одби да се кандидира за реизбор за член на одборот во периодот на Ричард Grasso надоместок на  скандал, во кој Grasso, претседателот на NYSE Одборот на Директори, на кого му беа доделени $ 187.500.000 како компензација, со малку владеење од страна на одборот на која Олбрајт седна. За време на мандатот на привремениот претседател, Џон С. Рид, Олбрајт беше претседателка на одборот на NYSE номинирана и за управување комитет.Набргу по назначувањето на постојан претседател на одборот на NYSE во 2005 година, Олбрајт поднесе оставка. На 25 октомври 2005, Олбрајт беше гостин ѕвезда на телевизиската драма Gilmore Girls, претставувајќи ја лично неа.
Марија Бело
Хуманитарните напори
После земјотресот на Хаити во 2010 година, Бело го основала WE ADVANCE со Аледа Фришман, Алисон Томпсон и Барбара Гијом. Тоа е организација која ги охрабрува жените од Хаити да соработуваат во обезбедувањето на здравствената заштита како приоритет и ставањето крај на семејното насилство во нивните заедници. Во моментов, организацијата е со седиште во здравствена клиника и центар за информирање на заедницата во Cité Soleil. Бело е, исто така, член на одборот на Дарфурската женска група, невладина организација која презема активизам во име на жртвите на геноцидот во конфликтот во Дарфур.
Медлин Олбрајт
Пост-2001 кариерa
На 5 јануари 2006 година таа учествувала во состанокот на Белата куќа на поранешните секретари за Одбрана и на Државата за да разговараат за надворешната политика на САД Џорџ Буш со официјални претставници на администрацијата. На 5 мај 2006 година, таа беше повторно повикана во Белата куќа да се сретне со поранешните секретари и претставници на американската администрација за да разговараат за Ирак.
Олбрајт во моментов [ ] служи како претседавач на Националниот Демократски Институт за Меѓународни Работи и како претседател на Труман Фондацијата за Стипендии. Таа исто така е ко-претседавач на Комисијата за Легално Еманципирање на Сиромашните и ја одржа позицијата претседател на Советот на Жените  Водачи во Светот ,министерската инициатива на жените сè до 16 ноември 2007 година, наследен од Маргот Валстром.
Марија Бело
Личен живот
Во февруари 2020 година, додека присуствувала на 92-тото доделување на Оскарите на нивното прво појавување во јавноста како пар, Бело објавила дека таа и готвачот Доминик Крен се свршиле на 29 декември 2019 година, додека биле на одмор во Париз, Франција.
Медлин Олбрајт
Пост-2001 кариерa
Во интервју за Newsweek International публицирано на 24 Јули 2006 г., Олбрајт го даде своето мислење за актуелната надворешната политика на САД. Олбрајт изјави: ". Се надевам дека сум во право, но јас се плашам дека Ирак ќе испадне да биде најголема катастрофа во Американската надворешна политика-полошо од Виетнам"
Во септември 2006 година, таа доби награда Menschen во Европа, со Вацлав Хавел, за унапредување каузата за меѓународно разбирање.
Олбрајт ги спомна нејзиниот физички фитнес и вежбање режим во неколку интервјуа. Таа изјави дека е способна за притискање со нога £ 400.
Во Националниот прес клуб во Вашингтон на 13 ноември 2007, Олбрајт изјави дека таа со Вилијам Коен ќе биде ко- претседавач за нова "Геноцид Превенција Task Force" создадена од страна на САД холокаустот меморалниот музеј, на Американската Академија за Дипломатија,  и САД Институтот  за мир. Нивното именување беше критикувано од страна на Harut Sassounian и на Ерменскиот Национален Комитет на Америка.
Олбрајт ја одобри и поддржа Хилари Клинтон во нејзината кампања во 2008 за Американскиот Претседател. Олбрајт е близок пријател на Клинтон и служи како нејзиниот врв неформален советник на надворешната политика. Таа во моментов е [ ] служи како главен советник за американскиот претседател Барак Обама во работната група за националната безбедност. На 1 декември 2008 година, тогашниот новоизбран претседател Обама ја номинира тогашната сенаторката Клинтон за поранешниот пост на Олбрајт е за Државен Секретар.
Во септември 2009 година, Олбрајт ја отвори изложбата на својата лична колекција на накит во Музејот на Уметност и Дизајн во Њујорк, која траеше до јануари 2010 година. Колелцијата се состоеше од многу игли што ги носела додека била во седиштето на Обединетите Нации и на Стејт Департментот, вклучувајќи ја и познатата игла која покажува змија и јаболко што ја носеше после тоа, ирачката печат  ја нарекува "сигурната  змија", како и неколку накитни инсекти бубачки што ги  носеше за да се запознае со Рускиот  Министерка за Надворешни Работи  Игор Иванов откако беше откриено дека руската тајна служба се обидело да го прислушкува Стејт Департментот. Проектот за Светска Правда
Медлин Олбрајт служи како почесен претседател на Проектот за Светска Правда [82] Проектот за Светска Правда работи за да се водат на глобално ниво, мултидисциплинарни  напори за зајакнување на Владеење на Правото за развој на заедниците за можности и правичност. [83]
'''Контраверзии
Контраверзии за Уметничко Поседување'''
Според профилот на Вашингтон Пост Мајкл Добс, еден австриски човек, Филип Harmer, започна правна постапка против Олбрајт, тврдејќи дека Џозеф Kорбел нелегално земал уметнички  дела кои припаѓале на неговиот прадедо, Карл Nebrich. Nebrich,говорител на германскиот-јазик, индустријалец од Прага, беше принуден да се откаже од некои од неговите сопствености кога етнички Германци беа протерани од земјата по Втората светска војна под Beneš декрети. Неговиот стан, во 11 Hradčanská Улица во Прага, потоа беше даден на Kорбел и неговото семејство, кои ја зедоа пред, исто така, да бидат принудени да побегнат во Америка. Harmer чувствувал како Kорбел украл уметнички дела од неговиот прадедо, која беше оставен во станот. Ова прашање беше управуван од страна на братот на Олбрајт, Џон Корбел.
Радован Караџиќ
Во текот на својата прва расправа пред Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија, Радован Караџиќ изјави дека Олбрајт, заедно со Ричард Холбрук му понудиле договор кој ќе му овозможи да избегне гонење за воени злосторства, ако тој замине од јавниот живот и политиката. Според Караџиќ, Олбрајт му понудил шанса да се пресели во Русија, Грција, Србија и да отвори приватна клиника, или да оди во Бијељина. Караџиќ беше цитиран како вели дека Холбрук или Олбрајт би сакале тој да исчезне и изрази  страв за неговиот живот, велејќи "Јас не знам колку е долга раката на г-дин Холбрук или г-ѓа Олбрајт ... или дали таа рака ќе ме најде тука."
Кампанија
Кампанија — регион во Јужна Италија. Со своите 5,8 милиони жители овој регион е вториот најнаселен во државата. А, пак, со својата површина од 13,590 км2 е најгусто населен регион во Италија. Сместен на Апенинскиот Полуостров со Средоземно Море на запад, ги вклучува и Флигриските Острови и островот Капри.
Бастија
Бастија (Bastia) — општина во департманот Корзика во Франција во североисточниот дел на островот Корзика. Тој е вториот најголем град во Корзика зад Ајачо и административно седиште на поранешниот департман Горна Корзика.
Бастија е главно пристаниште на островот и негов главен комерцијален град, особено познат по неговите вина. Околу 10% од неговото население се имигранти. Стапката на невработеност во општината постојано е една од највисоките во Франција.
Географија
Сместен во североисточниот дел на Корзика на основата на полустровот Кап Корс, помеѓу морето и планините, Бастија е главно пристаниште на островот. Градот се наоѓа 35 километри од северниот ’рт на полуостровот, 50 километри западно од Елба, италијански остров, и 90 километри од копното на Италија, кое може да се види неколку дена во годината, кога видливоста е извонредна.
Географски, Бастија е одреден во својата местоположба помеѓу морето и планините. Градот е сместен на источната страна на „Сера ди Пињу“, планина висока 960 метри. Оваа стрмна планина и неколку ридови во градот го обликуваат релјефот, кој е карактеристичен за Корзика. Овој пејзаж предизвикал градот главно да се развива во крајбрежниот појас, кој е широк еден и пол километар, што е многу ограничен дел од вкупната површина на општината.
Поради својата местоположба, Бастија поседува пристаниште и морето имала значајна улога во просторната организација на градот. Денес, Бастија поседува три различни пристаништа. Старото пристаниште („Vieux Port“ на француски и „Porto Vecchio“ на корзикански), сместено во тесен залив, нуди добра природна заштита против временските услови на Средоземното Море. Така, тоа било јадрото на првичниот развој на градот. Денес, многу рекреативни и рибарски бродови се сместени тука, но ја нема онаа економска важност како другите современи пристаништа, иако неговиот туристички и естетски шарм го прави официјален амблем на градот. Всушност, многу кафулиња, барови и ресторани се преселиле на неговите докови, до кои може да се дојде само пешки во текот на летните настани.
Малку понасевер се наоѓа комерцијалното и фериботското пристаниште. Како главна економска дејност на градот, комерцијалното пристаниште е пулсот на градот. Тоа особено е видливо во текот на летото, кога пристигнуваат и заминуваат фериботи и илјадници патници и автомобили може да предизвикаат долги сообраќајни метежи. Пред комерцијалното пристаниште, големиот плоштад Св. Никола го претставува срцето на градот. Северно од комерцијалното пристаниште се наоѓа марината Тога, именувана по населба во градот, пристаниште за рекреативни бродови. На неговите докови се наоѓаат барови, ресторани и ноќни клубови.
Така, Бастија е логички поставена на оската север-југ, која предизвикува проблеми за пристап до центарот на градот при одредени околности. Денес, центарот на градот е главно составен од цитаделата, упориште наречено Тера-Нова, со гувернерската палата на Џенова, старото пристаниште и неговиот популарен кварт и плоштадот и бројни градби долж булеварот Паоли, главна трговска улица во градот, која се протега од судот до авенијата Марешал Себастијани.
Во текот на последните неколку декади, Бастија и неговата област доживеале силен демографски раст.
Клима
Бастија има средоземна клима. Просечната годишна температура е 15,5 °C и има околу пет дена мраз во годината. Ветерот е постојан и опасен, додека врнежите се обилни, но самиот град просечно годишно има над 240 сончеви дена.
Историја
Пред окупацијата на Корзика од Џенова, Кардо бил голем град. Околу градот имало мали села, каде живееле рибарите на Кардо. Ова мало пристаниште било наречено Порто Кардо (Porto Cardo), што значело пристаниште на Кардо.
Џенова почувствувале потреба за засолниште од морските бури и во 1380 почнале да ја градат цитаделата под водство на гувернерот Леонело Ломелини. Со времето „бастилја“ (bastiglia; италијански за цитадела) станувала посперитентна и поважна од Кардо. Бастија била главен град на Корзика до 1791.
Во 1794, во текот на војната со револуционерна Франција, британските трупи под водство на адмиралот Нелсон на кратко ја освоиле Бастија.
Патен
Главен пат до Бастија е РН 193.
Железнички
Железничката станица Бастија, која припаѓа на Корзиканските Железници, се наоѓа во центарот на градот и ја поврзува Бастија со Ајачо и Калви.
Морски
Во поглед на патниците, Бастија е прво француско пристаниште на Средоземното Море со повеќе од 2,4 милиони патници во 2007. Тоа е второ француско пристаниште зад Кале (15 мил. патници).
Воздушен
Аеродромот Бастија-Порета се наоѓа 16 километри јужно од градот, во градот Лучана.
Разград
Разград (Разград) — град во североисточниот дел на Бугарија. Сместен е во долината на реката Бели Лом. Градот е административен центар на истоимената општина и на Разградска област. Во средновековието се нарекувал Хрсград, по името на словенскиот бог Хрс. Во градот се наоѓа џамиjaта “Ибрахим паша” (1616) и саат кулата (негов симбол). Во Разград живее бројно турско население. Археолошкиот резерват “Абритус” е со териториja од 1000 дка и е споменик на културата. Местото е од римската епоха (I-IV в.). Проучувани се некрополата со гробови од II-IV в., тврдината од III в., темели на згради и др. Од времето на император Дериj Траjан се и 835-те (4 кг) златни монети од V век, откриени во тврдината. Се наоѓат во историскиот музеj во Разград.
Според пописот од 2022 година, во градот живеале 32,917.
Линцуровидни
Линцуровидните (Gentianales) се ред на цветни растенија во состав на астеридната група на дикотиледони.
Според Кронвистовиот систем, во редот спаѓаат пошироко утврдените Логании (Loganiaceae; подоцна разделени на повеќе фамилии), (Retziaceae), Линцури (Gentianaceae), Saccifoliaceae, Кучешките чемери (Apocynaceae) и Свилениците (Asclepiadaceae). Од нив, Групата за истражување на филогенијата на скриеносемените растенија (APG) ги признава Кучешките чемери (вкл. Свиленици), Гелземиите (раздвоени од Логаниите), Линцурите (вкл. Saccifoliaceae), Логаниите и Бросовите (Rubiaceae).
Некои од попознатите членови на Линцуровидните се кафето, гарденијата и плумеријата.
APG ги вклучува Retziaceae во стилбите (Stilbaceae, ред усноцветовидни).
451
451 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 451 година од новата ера, 451. од првиот милениум, 51. од V век и втора од 450-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5959 и 5960 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5201 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4211 и 4212 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1204.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 451 година се протега во 3087 и 3088, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3147 и 3148 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 994. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 176 и 175 година пред хиџра.
Црква „Св. Никола“ - Лева Река
'''Црква „Св. Никола“''' - црква во селото Лева Река, Општина Ресен.
IC 1299
IC 1299 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1899 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1299 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,3 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 34 м 43,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 48' 24".
Други поделби
Проучување на IC 1299 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 7244
NGC 7244 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7244 се споменува и како MCG 3-56-21, MK 303, CGCG 451-25.
Откривање
Објектот е откриен на 6 септември 1872 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7244 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 7244 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 16 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 28' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 7244 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68468. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 212; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1682. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 187.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Нијамеј
Нијамеј (француски: Niamey) е главниот град на западноафриканската држава Нигер. Нијамеј е најголем град во Нигер и се наоѓа на реката Нигер, во најголем дел на источниот брег од реката. Градот е административен, културен и економски центар во државата. Официјално Нијамеј има население од 774.235 жители, но се проценува дека бројот е поголем.
Во градот најзастапена индустрија се изгработката на цигли, ќерамика, цемент и текстил. Нијамеј најверојатно бил основан во XVIII век, но имал мала важност сè додека не дошле Французите и ја воспоставиле колонијалната власт. Градот набрзо станал значаен град. Во 1926 година Нијамеј станал главен град на Нигер.
1294 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4214 и 4215 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3456 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2466 и 2467 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 541 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1294 година се протега во 1342 и 1343, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1402 и 1403 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 751 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1974 и 1973 исламска година пред хиџра.
Откритија
1294 av. J.-C.
NGC 4926B
NGC 4926B — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4926B се споменува и како DRCG 27-48.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4926B е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4926B има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 2 м 0,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 39' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 4926B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 83758. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Алие
Алие (Allier; Alèir) — департман во регионот Оверњ-Рона-Алпи што се граничи со Шер на запад, Ниевр на север, Сона и Лоара и Лоара на исток, Пиј-де-Дом на југ и Крез на југозапад. Именуван е по реката Алие, во 2019 година имал население од 335.975, Мулен е префектура ; Монлисон и Виши се подпрефектурите. Нејзиниот INSEE и поштенски код е 03.
Географија
Департманот Алие е составен од речиси целото поранешно Војводство Бурбоне. Тој е дел од регионот Оверњ-Рона-Алпи.
Главни општини
Најнаселена општина е Монлисон; префектурата Мулен е трета најнаселена. Од 2019 година, има 5 општини со повеќе од 10.000 жители: Департманот ги вклучува и бањските градови Бурбон-л'Аршамбо, Нерис-ле-Бен и Виши.
Релјеф
Бурбонскиот бокаж го опфаќа поголемиот дел од западните и централните делови на департманот (вклучувајќи ја шумата Тронсе ), проследен со бурбонскиот солоњ на исток и североисток, планината Бурбоне (близу Виши) која е највисоката точка на Бурбоне заедно со Монтонсел (со највисок врв од 1.287 метри), и конечно на југ од департманот, Бурбоне Лимањ, кој се протега од Варен до Гана и е житница на департманот.
Клима
Преодна зона во средината на земјата, Алие е всушност слободна зона помеѓу северот и југот. Департманот е широко отворен за атлантските влијанија и ужива во блага и влажна клима во која доминираат западни ветрови што малку помага да се разликува од другите делови на Оверњ. Метеоролошките промени се совпаѓаат со разновидноста на територијата на Бурбоне, како што се: рамни региони, ниска надморска височина на Бурбоне Солоњ и големи поплавни рамнини, ридско место, просечна надморска височина од 300 до 600 метри, централниот дел на департманот и полупланинскиот јужен населени места кои се граничат со Комбрај и Форез помеѓу 700 и 1.200 метри.
Има два периода на максимални врнежи, во јуни и октомври, a минимални врнежи има во јануари и февруари со просек од 694 милиметри во Монлисон (надморска височина 207 метри), 763 mm во Мулен (245 м), 778 mm во Виши (251 м), 791 mm во Лапалис (285 м), и речиси 1.200 mm во Асизи (1.050 м). Како што е наведено, атлантските ветрови се доминантни од запад, северозапад или југозапад. Влијанието на топографијата, особено во долините на Шер и Алие, исто така придонесува за варијансата на југ и север.
Историја
Историјата на Алие одговара на Војводството Бурбон (Бурбоне) со кое ја дели речиси целата територија.
Алие е еден од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Создаден е од делови на поранешните провинции Оверњ и Бурбоне.
Во 1940 година, владата на маршалот Филип Петен го избрала градот Виши за главен град. Виши, исто така, станал втора потпрефектура на департманот во 1940 година, бидејќи департманот сега се нашол поделен со линијата на разграничување помеѓу окупираните и (релативно, барем на почетокот) слободните зони на Франција.
Демографија
На 1 јануари 2017 година, населението на Алие било проценето на 337.988 жители, што претставува просечна густина од 46 жители/км². Многу области имаат густина помала од 20 жители/км².