cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мари Тарп
Наследство
Тарп била призната во 1997 година од Конгресната библиотека како една од четворицата најголеми картографи на 20 век. Позицијата Мари Тарп Ламонт истражувачка професорка е создадена во нејзина чест.
Хромозом
Хромозомите (од грчки chroma - боја) се основни носители на наследните својства кај живите организми. Нив ги има во 2 форми - спирализирана и деспирализирана, во зависност од тоа во кој степен од клеточната делба се набљудуваат. Кај бактериите и археите, хромозомите се состојат од едноставни кружни ДНК молекули кои се движат слободно во организмот (т.е. клетката), додека кај сите други форми на живот (еукариоти), хромозомите се наоѓаат во клеточното јадро. Исто така, кај еукариотите, формата на овие структури е линеарна, а не кружна.
Составни елементи на хромозомите се: хроматидите, хромонемите, хромомерите, центромерот (примарно стеснување), сателитот (секундарно стеснување), теломерите и матрицата. Кај телесните човечки клетки има 46 (диплоиден број) хромозоми, додека кај половите има 23 (хаплоиден број).
Вкупниот збир на хромозомите во една клетка, кој е карактеристичен за даден организам, се нарекува кариотип. Во телесните клетки на речиси сите растенија, животни, габи и останати организми постојат хромозомски парови - еден хромозом од мајката и еден од таткото. Ваквите хромозоми се нарекуваат хомологни, додека збирот од хомологните хромозоми го дава диплоидниот хромозомски број. Во кариотиповите на разделнополовите организми има еден или неколку парови на полови хромозоми, кои кај одделните полови се разликуваат по морфологијата. Останатите, неполови хромозоми, се нарекуваат автозоми. Кај цицачите, во половите хромозоми, се локализирани гени кои го определуваат полот на организмот, додека кај винската мушичка (Drosophila melanogaster), полот го определува соодносот помеѓу половите хромозоми и автозомите (балансна теорија за определување на полот).
Истражување на хромозомите
Најпрво хромозомите (од страна на германскиот научник В. Валдејер) биле опишани како телца кои интензивно се боеле со базични бои. Се покажало и дека хромозомите ја менуваат својата форма во текот на клеточната делба. Основата на хромозомите во секоја фаза од клеточната делба ја чинат хромонемите - нишковидни структури кои се најспирализирани на крајот од делбата, додека во клетките кои не се делат тие се деспирализирани. Во периодот меѓу две клеточни делби (односно период на интерфаза), деспирализацијата продолжува, со што хромозомите се речиси невидливи под светлосен микроскоп. Морфологијата на хромозомите кај еукариотите е суштествено различна од прокариотите и вирусите. Последните содржат најчесто еден линеарен или кружен хромозом. Хромозомитте се изградени од една сложена белковинеста материја, составена од дезоксирибонуклеинска киселина-ДНК,во која се сместени наследните особини. Хлоандскиот научник Јохансен ги нарекол гени.
Востанија во Бугарија (1833-1841)
Востанијата кои се случиле во Бугарија во периодот од 1833-1841 година претставуваат дел од востанијата кои избвнале против Османлиското Царство, чија цел била протерување на Османлиите и создавање на нова држава на Балканот.
Необанка
Необанка (позната и како онлајн банка, банка само на Интернет, виртуелна банка или дигитална банка ) е вид на директна банка која работи исклучиво преку Интернет без традиционални мрежи на физички филијали.
Историја
Терминот необанк првпат се истакнал во 2017 година за да ги опише финансиските даватели засновани на финтех кои ги предизвикувалетрадиционалните банки. Имало два главни типа на компании кои обезбедувале услуги дигитално: компании што аплицирале за сопствена банкарска лиценца и компании кои соработувале со традиционална банка за да ги обезбедат тие финансиски услуги.
Родриго де Тријана
Родриго де Тријана (1469 во Севиља-?) бил шпански морепловец и тој е првиот Европеец (не сметајќи ги Викинзите) што го видел континентот Америка („Новиот Свет“). Тој уште на 11 октомври 1492 година во 22:00 здогледал светло во далечината што нему му било чудно,но на Кристофер Колумбо смешно.Но,веќе наредниот ден,на 12 октомври 1492 година околу 14:00 во тоа Родриго се уверил,а потоа и Кристофер Колумбо и целиот екипаж.
Според Гонсало Фернандес де Овиедо, Родриго де Тријана по големите патувања заминал во Африка.
Википедија на варајски јазик
е верзија на Википедија, која што е достапна на варајски јазик, и е слободна енциклопедија, која во август 2010 година имала преку 100,000 статии и го заземала 35-то место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Шоуто на Елен Деџенерес
Шоуто на Елен Деџенерес (анг. The Ellen DeGeneres Show), честопати скратено како Елен, е американско телевизиско ток-шоу водено од глумицата Елен Деџенерес. Почнувајќи на 8 септември, 2003, се прикажува на синдикали, вклучувајќи ги и станиците поседувани од NBC Universal. Првите пет сезони, шоуто било одржувано во Студио 11 во NBC Studios во Бурбанк, Калифорнија. Подоцна се префрлило на Stage 1 блиску Warner Bros. Од почетокот до шестата сезона, Елен е прикажувано во висока резолуција. Закажано е да трае барем до телевизиски сезони до 2013–2014 година.
’Рбетници
‘Рбетниците (науч. Vertebrata, понекогаш и Craniata) се поттип на хордови животни на чиј антериорен крај се развил череп (што ги разликува од останатите поттипови на хордати). За разлика од другите хордати, ‘рбетниците активно ја набавуваат храната. Овој активен начин на исхрана е овозможен, пред се, со силниот развиток на осковиот скелет, сложените сетилни органи и диференцираниот черепен мозок.
Класна борба
Класната борба е борба помеѓу општествените класи кои го сочинуваат едно општество. Во основата на концептот лежи тезата дека општеството е поделено на класи (теза која не ја прифаќаат сите) и дека помеѓу класите може да постои класна соработка или класна борба. Застапниците на класната борба, (комунистите, анархистите и радикалните социјалисти) инсистираат на тврдењето дека класната соработка, во најмала рака долгорочно, е во корист само на експлоататорската класа и дека всушност експлоататорската класа, иако го прикрива тој факт, сепак води класна борба против експлоатираната класа. Поради тоа, застапниците на класната борба инсистираат на потребата и експлоатираната класа да води класна борба против своите експлоататори.
’Рбетници
‘Рбетниците стекнале подобра ориентација во својата конкретна животна средина благодарејќи на силниот развиток на сетилните органи, особено на органите за слух, мирис и вид, како и на развитокот на мозокот кој ја регулира целата активност на организмот. Затворениот крвоносен систем снабден со контрактилен орган - срце, како и крвта со крвните клетки обезбедуваат побрз и подобар транспорт на гасовите и хранливите материи, а со тоа и поголема енергетска потрошувачка. Интензивниот промет на гасовите е осигуран со добро развиени органи за дишење - жабри или бели дробови. Сите овие, како и некои други можности што ги стекнале ‘рбетниците во својот еволутивен развиток, дале можност да го достигнат врвниот степен на развитокот. Тоа максимално е постигнато кај човекот како единствено разумно живо суштество на нашата планета.
Класна борба
Класната борба може да се подели на:
’Рбетници
Заеднички особини
Монофилијата на ‘рбетниците е поддржана од заеднички изведени (нови) основни одлики во градбата на нивното тело (синапоморфии), и тоа:
Класна борба
Мирната класна борба значи водење на класна борба со мирољубиви средства, но при тоа мора да се има предвид дека постои разлика помеѓу мирна класна борба и класна соработка. Од друга страна, типичен пример за насилна класна борба е револуцијата.
’Рбетници
Конвенционална систематика
Во најголем број учебници, прирачници и сл., денешните ‘рбетници се поделени на осум класи. Поделбата е направена врз основа на традиционалните анатомски и физиолошки особини:
Класна борба
Помеѓу застапниците на класната борба постојат длабоки несогласувања во врска со типот класна борба што треба да се води.
’Рбетници
Филогенетска систематика
Додека конвенционалната систематика погоре е добро подредена, сепак, често се смета дека е неточна во филогенетски поглед, бидејќи повеќето групи се парафилетски, односно не ги содржат сите наследници од даден заеднички предок. Малку се научниците кои работат со систематика на ‘рбетниците основана на филогенија и организирана според нивната еволутивна историја. Како пример за ваква систематика на ‘рбетниците тука е дадена онаа од Janvier (1981, 1997), Shu et al.. (2003) и Benton (2004) :
Општина Тиват
Општина Тиват — една од 230те општини во Црна Гора. Зафаќа површина од и население од 14.031. Седиште и најголем град е Тиват со 10.,149 жители.
Луксембуршки франк
Луксембуршкиот франк е валута применувана во Луксембург до 1999 година, кога настапило еврото како главна валута во Европа. Луксембуршкиот франк се употребувал и по првата независност на Луксембург.
Лоза на династијата Немањиќ (уметност)
Династијата Немањиќ е претставена на повеќе композиции на лози на фрески од византиската уметност во средновековните српски манастири. Моделот е познат како „Лоза на Немањиќи“ (Лоза Немањића). Примероци на оваа композиција ги вклучуваат фреските во Грачаница (1321), Пеќ (околу 1335), Високи Дечани (околу 1350) и Матејче (околу 1360).
Лозата на династијата Немањиќ исто така е зачувана на гравури, како што се оние во Студеница (1733) и Христофор Жефарович (1741).
Бања Банско
Бања Банско — бања во југоисточна Македонија, близу до Струмица и селото Банско. Нејзините води се лековити за најразлични заболувања, во прв ред ревматични.
Претставува римска бања, која е термоминерално лекувалиште од античко време. Овој објект е оддалечен околу 12 километри источно од Струмица, во подножјето на планината Беласица. Откриен е во 1978 година, при копањето на темелите на хотелот „Цар Самуил“. На површина од 1000 м2 се откриени десет простории. Малите ниски простории се наоѓаат на источната страна, а на западната страна се наоѓаат повисоките простории. Ѕидовите се зачувани во височина од 2 метра до 6,70 метри.
Термата (бања) имала простории за соблекување, сауна, базени со топла, ладна и млака вода итн. Бањата ги користела термоминералните води од изворот Парило, што се наоѓа 50 метри јужно од бањата. Термата најверојатно потекнува од III век, од времето на римскиот цар Каракала (211- 217), кој подигал и обновувал терми низ царството.
Термоминералните извори, се пет на број, од кои само едниот, најголемиот е стручно каптиран. Тој се слива во главната бања наречена Турска бања — а другите четири слободно се изливаат без посебна каптажа, а само еден дел се влева во бањата „Саланџа“. Температурата на водата во изворот не се менува во текот на годината, што докажува дека потекнува од голема длабочина и е без атмосферски влијанија. Температурата на водата во изворите е на околу 71 степен во главниот извор, кој ја снабдува главната, Турската бања, а изворот кој ја снабдува „Саланџа“ е со температура од 56 степена.
Наоѓалиштето „Римска терма“ во Бања Банско е еден од ретките сочувани римски споменици од ваков вид во Европа.
Термоминералните извори во Бања Банско биле познати уште во римско време, за што сведочат археолошките остатоци на старите римски терми. Во околината на Бањата се наоѓаат шума од липи и костени и бистри планински потоци. Папратот од македонското поднебје кој расте во околината на Бања Банско е заштитен од Обединетите Нации.
Историски развој на бањата Банско
Откривањето на ќерамиката и другите предмети што се пронајдени во Струмица и струмичко од доцниот неолит, го докажуваат фактот дека во овој крај постојат голем број историски непроценливи вредности од римскиот период како што е римската терма во Банско која е откриена многу доцна. Нема некои историски списи кои ќе говорат за постоењето и користењето на бањата Банско. Но, со самиот факт дека на овој простор постои една ваква терма, кажува дека истата постоела и се користела уште од римско време, односно од дамнешни времиња.
Постојат остатоци од базен до чешмата за пиење топла вода, за којшто населението не знае кога е граден. Ископани се стари пари со ликот на цар Константин во месноста Панаир, под бањата, каде што се откриени и многу питоси. Нивите се исполнети со стари ќерамиди и конечно откриени се на неколку места низ селото многу стари ќумци, преку кои водата од топлиот извор е спроведувана преку повеќе канали кон селото, јасно потврдувајќи ја наведената констатација, а тоа го потврдува и месното население, дека бањата функционира уште од Римјаните.
Со поконкретни податоци, располагаме од времето на владењето на Турците. Тие биле значајни поклоници на бањите. Се знае дека Турците, на пример во бањските села помасивно се населувале, често ги претварале во чисто турски села. Таков е случајот во село Бање – Кочанско, а во слична положба било и селото Банско. Така се забележува дека во втората половина на XVIII век и почетокот на минатиот век почнале да градат во бања Банско, тогаш е реновиран базенот кој и денес постои (велиме реновиран, бидејќи Турците го викале Јени овлет што значи „Нов базен“, а тука претходно имало постар). Наредниот период во развојот на Бањата го зафаќа времето меѓу двете светски војни – кога Бањата била разрушена. По 1920 година двајца браќа од Струмица ја обновуваат Бањата и изградиле објект за сместување.
Географска положба на Бањата
Бањата Банско е сместена 12 км југоисточно од Струмица на источниот крај од селото Банско. Термоминералните извори се наоѓаат во подножјето на планината Беласица, меѓу реката Дерман од запад, планинската коса Манастир од исток и рамното Струмичко Поле и месноста Какошинска од север. Бањските објекти се подигнати на една чакалеста тераса, создадена од Дерменска Река на надморска височина од 270 метри.
Сместена на допирот од две различни орографски и биографски целини Бањата има одлична географска положба. Од пространата тераса на која се подигнува бањскиот комплекс како од белведер се протега прекрасен поглед кон Струмичката Котлина на едната страна и кон стрмните врвови на импресивната Беласица од другата страна. Шумата на Беласица претставува дополнително задоволство. Таа и дава посебен белег на оваа бања така што го задржува вниманието на транзитните патници и посетителите на бањата.
Сообраќајна поврзаност на Бањата
Бањата Банско претставува крстосница на важни патиша. Овде минува источната туристичка магистрала. Денес бањата Банско е сообраќајно поврзана со Струмица. До неа води добар асфалтен пат. Од селото Дабиле се одвојува еден крак кон Берово преку Малешевските Планини. Другиот води кон граничкиот премин Петрич во Република Бугарија. Сметаме дека е потребно изградба на пат од клучката кај Куклиш, со што ќе се овозможи и поврзување на Валандовско – Дојранскиот регион со бањата. Со тоа ќе се создадат услови и за поголем број на посетители – гости.
Кон север бањата е поврзана преку Радовиш и Штип со Скопје што е мошне важно за овој бањски комплекс. Уште подобра сообраќајна поврзаност би имала со изградба на аеродром што е многу важен за овој регион. Важноста се гледа во развојот на странскиот туризам и земјоделието кое пак би дало значаен придонес во оваа област.
Хидрографски карактериски на бањата
Термоминералните извори се сместени во интересен простор. Се забележува дека овде се вкрстуваат повеќе дислокации. Повеќе испитувачи се сложуваат дека една има правец на протегање И – З. Таа е најдлабока и со најголемо протегање. На оваа дислокација и во Република Бугарија кај Петрич се јавуваат термоминерални извори кои се исто така врзани за гранатски интрузии. Значи, геотермичките манифестации во Струмичката област, а пред сè термалните извори во Банско непосредно се врзани за длабински раседи. Интересно е да се напомене дека од Валандовскиот земјотрес во 1931 година, главниот извор на бањата во Банско – Парилото пресушил. Водата не се јавувала девет дена, а место неа од земјата се јавувала само пареа.
Најголема штедрост на вода има главниот извор (Пароли) 40 л/сек. Тој има и највисока температура 72 степени. Со ваква обилност главниот избор го зазема третото место меѓу термалните избори во Република Македонија. На прво место е “Косоврашкиот извор” со 68.8л/сек, на второ место е изворот на “Нова Каптажа” 51л/сек во село Бањиште. Другите извори се со помала штедрост и пониска температура.
Тоа значи дека бањата Банско има забележителен капацитет како основа за развој на бањскиот туризам. Водата на бањата спаѓа во групата на натриумско – сулфорни, алкални и азотни води кои во себе содржат ретки минерали. Таа е од јувенилно потекло, односно доаѓа од големи длабочини и нема атмосферски влијанија. Обилноста и температурата на водата не се менува што има посебно значење за нејзиното искористување.
Лекувачките можности на бањата Банско
Лекувачките можности на термоминералната вода во бањата Банско одамна се познати. Богатството со хипертермални минерални извори на температура на водата од 47 до 72 степени овозможиле природното лекувалиште да се користи уште од римско време, односно од III век.
Богатите и разновидни шуми, извонредно чистиот воздух се основни услови за лекување. Поради тоа во бањата се користи најсовремената медицинска техника од страна на стручна медицинска екипа. Бањата помага при лекување на следните заболувања:
Палацо Нонфинито
Палацо Нонфинито (италијански: лит. Незавршена палата) е палата во стил на маниризам лоцирана на Виа дел Проконсоло 12, (агол со Виа дел Корсо) во централна Фиренца, регионот на Тоскана, Италија. Започната била во 1593 година со користење на дизајни на архитектот Бернардо Буонталенти, само првиот кат бил завршен, а дополнителната конструкција била додадена подоцна од различни архитекти. Палатата во моментов е дом на одделот за антропологија и етнологија на Природонаучниот музеј во Фиренца.
Историја на палатата
Во 1592 година, Алесандро Строци нарачал изградба на ова место на земја која првично му припаѓала, меѓу другото, на семејството Паци. Оваа палата е одвоена со уличка од палатата Паци во стилот на ренесансата.
Архитектот Бернардо Буонталенти и неговиот ученик Матео Нигети работеле на приземјето (1592-1600), кое се одликува со маниристички допири во картусите и заградите на прозорите, како и страничниот портал. Фасадата има хералдички штит на семејството Строци.
Регрутирањето на уметниците Санти ди Тито за изградба на влезните скали, ги поттикнало другите архитекти да дадат отказ од претпријатието. Главниот влез на Виа Проконсоло бил изграден од Џовани Батиста Качини, со дизајни на Винченцо Скамоци (1600-1612). Лудовико Карди помогнал во дизајнирањето на дворот (1604).
По смртта на Качини, изградбата ја продолжил Негрети, но палатата останала нецелосна и на тој начин го добила своето име nonfinito.
Во 1919 година, таа станала куќа на Музејот за антропологија и етнологија, основан од Паоло Мантегаза, Бистата на Мантегаза, дело на Еторе Ксименес се наоѓа во близина на влезот. Придонес за споменикот дале и Нело Пучони и Алдобрандино Мочи.
Одделение за антропологија и етнологија на Природонаучниот музеј
Музејот е основан во 1869 година од антропологот и колекционер Паоло Мантегаза. Колекцијата вклучува предмети од инвентарите на Медичи, некои донирани од истражувачи на страните на светот. Еклектичните предмети вклучуваат мумии на Инките од Перу; кимоно од Јапонија; трофеи од черепот од Нова Гвинеја и други предмети. Збирка предмети од Индија биле собрани од ориенталистот Анџело Де Губернатис.
Наводи
<references group="" responsive="1"> 43.7717°N, 11.2584°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 43.7717°N, 11.2584°W
Робин Морган
Робин Морган (роденa 29 јануари 1941) е американски поет, автор, политички теоретичар и активист, новинар и предавач. Од почетокот на 1960-тите години таа е клучна радикална феминистка, членка на Американското Движење на Жените, и водач во меѓународното феминистичко движење. Нејзината антологија од 1970 година, Сестринството е Моќно е заслужна за помагање да се започне вториот феминистички бран во САД, и беше прогласена од страна на Јавната библиотека на Њујорк како "една од 100-те највлијателни книги на 20 век", заедно со оние на Сигмунд Фројд и Карл Маркс. Таа има напишано повеќе од 20 книги со поезија, фикција и документаристика и е исто така позната како уредничка на Мис списанието.
Во текот на 1960-тите, таа учествуваше во движењата за граѓанските права и против војната во Виетнам; во доцните 1960-ти таа беше една од основачките на радикалните феминистички организации како што се Њујорк Радикални Жени и W.I.T.C.H. Таа основала или ко-основала бројни други феминистички организации. Таа, исто така, го ко-основала Женскиот Медиа Центар со активистката Глорија Стејнем и глумицата-активистка Џејн Фонда.
Ран живот и кариера
Морган е родена на 29 јануари 1941 година, иако датата на раѓање била пријавен неточно во текот на нејзината кариера како млада глумица. Родена во Флорида на невенчани еврејски родители. Нејзината мајка Фејт Беркли Морган патувала од Њујорк до Флорида да се породи. Таткото на Робин, лекар по име Мејтс Морганстерн, не ја придружуваше бремената Фејт.
Робин Морган израснала во Маунт Вернон, Њујорк, а подоцна и во Сатон Плејс во Менхетн. Морган ја напушти екипата на Мама на 14-годишна возраст, бидејќи сакаше од 4-годишна возраст да пишува наместо да глуми. Таа ја објави својата прва сериозна поезија во книжевни списанија на 17-годишна возраст.
Активизам
Од 1962 таа стана многу активна во анти-воените левичарски групи и напиша повеќе статии и поезија за Левичарските и контракултурните списанија како што се Ослободување, Стаорец, Победа, и Гардијан (САД).
Во доцните 1960-ти Морган стана повклучена во групите за Американското движење за правда. Во 1967 година таа стана активна во Младинската Меѓународна Партија (позната во медиумите како "Yippies") со Аби Хофман и Пол Краснер. Меѓутоа, тензиите околу сексизмот во ММП (и Новата Левица воопшто) пораснале кога Морган стана повклучена во активизмот за женското ослободување и современиот феминизам.
Таа стана една од основачките на краткотрајната група Њујорк Радикални Жени во есента на 1967 година, и клучна организаторка на нивните протести на Мис Америка церемонијата во Атлантик Сити. Таа го напишала памфлетот No More Miss America!. Исто така во 1968 година таа помогна да се создаде W.I.T.C.H.. Морган го дизајнирала универзалниот симбол на женското движење, со женскиот симбол центриран со покрената тупаница. Таа, исто така го измисли терминот "herstory" во нејзината книга Сестринството е Моќно. Во врска со феминистичка организација W.I.T.C.H., Морган напиша:
Како и многу радикални феминистки, Морган направи одлучувачка пауза од она што се опишува како "машката левица". Таа го презема весникот Стаорец во 1970 година, и го напиша есејот насловен "Збогум на сето тоа". Есејот стана озлогласен во медиумите поради именувањето на сексистички левичарски мажи и институции. За време на демократските прелиминарни избори за претседателската трка во 2008 година, Морган го напишала "Збогум на сето тоа #2“ во одбрана на Хилари Клинтон.
За да ги интервјуира жените за нејзиното пишување и да го донесе во внимание крос-културниот сексизам, таа отпатува за да се сретне со бунтовничките борци на Филипините, Бразилските активистки во Рио, жените во Јужна Африка, и пост-револуционерните Ирански жени. Во 1986 и 1989 година, исто така, помина неколку месеци во палестинските бегалски кампови во Јордан, Либан, Египет, Сирија, Западниот Брег и Газа. Таа, исто така, имаше предавања во универзитетите и институциите во земјите низ Европа, Австралија, Бразил, Карибите, Средна Америка, Кина, Индонезија, Израел, Јапонија, Непал, Нов Зеланд, тихоокеанската островска земји, Филипините и Јужна Африка.
Сестринство антологиите
Во 1970 година, таа ја едитирала првата антологија на феминистички списи, Сестринството е Моќно. Компилацијата вклучува класични феминистички есеи од страна на активистките, како што се Наоми Уејстејн, Кејт Милет, Елинор Холмс Нортон, Фло Кенеди, Френсис Биал, Џо Фриман и Мари Дејли, како и историски документи вклучувајќи извадоци од SCUM Manifesto и Redstockings Manifesto, и историски документи од W.I.T.C.H.. Имало различни теми, како женскиот оргазам, животот на радикалните феминистки, тешкотиите на жените, и природата на проституцијата. Антологијата е заслужна за помагање да се започне општото движење на жените во САД. Таа беше прогласена од страна на Јавната библиотека на Њујорк како "една од 100те највлијателни книги на 20 век" заедно со оние на Сигмунд Фројд и Карл Маркс.
Вториот волумен во 1984 година, Сестринството е Глобално, содржел статии од жени од над 70 земји. Истата година го основала институтот Сестринството е Глобално, познато по тоа што бил првиот меѓународен феминистички тинк-тенк. Третиот волумен, Сестринството е Засекогаш од 2003 година, беше збирка на написи од страна на добро-познати феминистки, и млади и стари, за идните планови на феминистичкото движење.
Википедија на хинди
Википедија на хинди (हिन्दी विकिपीडिया) е верзија на Википедија, којашто е достапна на хиндиски јазик и е слободна енциклопедија, која денес брои повеќе од 100.000 статии.
Ијан Босвел
Ијан Босвел (Ian Boswell; р. ) — поранешен американски професионален друмски велосипедист и сегашен велосипедист на чакал, кој настапувал на трки на чакал за екипата Ваху Фронтиерс. Претходно, Босвел настапувал како друмски велосипедист во периодот 2010-2019 за екипите (2010),  (2011–2012),  (2012),  (2013–2017) и  (2018–2019).
Кариера
Како помал тренирал и кошарка, американски фудбал крос-кантри скијање и трчање. Моментално престојува во Пичам, Вермонт.
Ја освоил трката Анбаунд Гравел 200 во 2021 година, победувајќи го поранешниот друмски велосипедист Лауренс тен Дам на целта.
Распоред на резултатите на големите трки
— = не учествувал; СО = се откажал
Шепенштет (општинска заедница)
Шепенштет (̣Schöppenstedt) — поранешна општинска заедница во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во градот Шепенштет. На 1 јануари 2015 година била споена со општинската заедница Асе и ја создале новата општинска заедница Елм-Асе. Општинската заедница Шепенштет се состоела од следниве општини:
NGC 4820
NGC 4820 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4820 се споменува и како MCG -2-33-67.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 57 м 0,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 43' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 4820 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44227. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5542. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
Се роди ѕвезда (филм од 2012)
Се роди ѕвезда е американски мјузикл кој раскажува приказна за млада жена која навлегува во бизнис, се сретнува и се заљубува во маж, додека нејзината кариера расте, а онаа на мажот опаѓа. Бијонсе Ноулс е најавена како глумица за главната женска улога, а Клинт Иствуд како режисер.
Фудбал на Летните олимписки игри 1976
Фудбалот на Летните олимписки игри 1976 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Монтреал, Канада. На турнирот учествувале вкупно 13 репрезентации.
Првото место го освоила репрезентацијата на Источна Германија, второто СССР, додека третото Бразил.
Европски олимписки комитети
Европски олимписки комитети или ЕОК (англ. European Olympic Committees, EOC) е меѓународна спортска организација со седиште во Рим, Италија. Во неа членуваат 49 национални олимписки комитети (НОК-ови).
Земји-членки
На табелава се наведени сите членки на организацијата, заедно со годината на основање и признавање од Меѓународниот олимписки комитет (МОК), доколку се разликува од годината на основање на НОК-от.
План за Европски игри
Претседателот на организацијата Патрик Хики изјавил дека 15 европски спортски федерации планираат да воведат „Европски игри“ по примерот на постоечките Азиски и Панамерикански игри.
Ципријан Норвид
Ципријан Камил Норвид, Cyprian Kamil Norwid (24 септември 1821 – 23 мај 1883), е полски поет, драматург, сликар и вајар. Роден е во мазовското село Ласково-Глухи, близу Варшава.
Норвид е сметан за дел од втората генерација романтичари. Неговиот живот бил исполнет со многубројни трагични настани. Се соочувал со здравствени проблеми, невозвратена љубов, остри критики за неговите дела и сè поголема изолација од општеството. Скоро целиот свој живот го поминал надвор од Полска, особено во Лондон и во Париз, каде и умира.
NGC 7132
NGC 7132 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 октомври 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7132 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7132 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 47 м 16,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 14' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 7132 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67349. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 211; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1125. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 799.
Црква „Св. Димитриј“ - Граче
Свети Димитриј (Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Граче, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1890 г. и направена е од камен. Претставува трикорабна базилика со фрески во апсидата на жртвеникот и на олтарот. Фреските во неа се пример за духовната уметност од крајот на XIX век.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Сењанин Тадија
Сењанин Тадија — српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Рано наутро, уште пред да се појави сонцето, една чета составена од 34 другари, предводена од Сењанин Тадија и знаменосецот Комнин, го напушта Сењ и се упатува во планината. Кога четата пристигнала во планината, Тадија бара доброволец кој треба да донесе деветгодишен овен и седумгодишен јарец за да подготват вечера. Сите јунаци ги наведнуваат главите, а Јован Котарац оди и ја извршува задачата. Тогаш, Тадија ги дере животните и потоа ги пушта да си одат при што јарецот писка на цел глас, додека овенот молчи. Тадија им кажува на другарите да ги погледнат маките на овенот и јарецот, зашто и нивните маки ќе бидат такви. Исто така, тој им вели, кој не може да ги истрпи маките како овенот, слободно нека се врати во Сењ. Потоа, Тадија со четата го продолжува патот по планината, но десетмина другари се враќаат назад во Сењ, а подоцна бегаат и другите, така што на крајот остануваат само Тадија, Комнин и Јован.
Ноќта, тие здогледуваат оган во планината и Комнин оди да провери кој го запалил огнот. Таму го гледа Хасан-ага Куната, заедно со своите 30 војници како пијат вино. Кога под дејство на алкохолот, Хасан-ага и војниците заспиваат, Комнин тивко им се приближува и им ги зема пушките, а на Хасан-ага му ја зема сабјата. Потоа, Тадија и другарите ги напаѓаат Турците, а Тадија го буди Хасан-ага, велејќи му дека е опколен од страна на 34 ајдуци, кои чекаат наредба за да пукаат. Мислејќи дека Тадија, навистина, има бројна дружина, Хасан-агае предава и самиот им ги врзува рацете на своите војници, а потоа, така врзани, Тадија ги спроведува заробениците во Сењ. Кога пристигнуваат на капијата од Сењ, сите жители се чудат, како е можно тројца ајдуци да заробат триесет Турци, без притоа да имаат ниту една рана на себе. На тоа, Тадија им одговара дека се сретнале неговата среќа и нивната несреќа и дека неговата среќа победила. Потоа, Тадија ги става Турците в затвор и за нивното ослободување бара откуп од 33 товари со богатство. Кога пристигнува откупот, Тадија ги ослободува затворениците, но неговата мајка му кажува дека, своевремено, токму Хасан-ага го убил татко му. Затоа, Тадија задржува само три товари од богатството, а на Хасан-ага му ја отсекува главата.
За песната
Песната „Сењанин Тадија“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ. Во песната, Тадија е опишан како бестрашен и опасен за Турците, но сталожен и малку повлечен во себе. Повеќе сака неколку добри другари, отколку цела чета од несигурни воини. Тој е способен самиот да нападне цела војска, дури и кога неговите другари ќе се исплашат и ќе се откажат од борбата. Меѓутоа, тој е скромен и не се фали со својот подвиг за кого скромно вели: „Се сретнале среќата и несреќата“.
Побрегово
Географија
Селото се наоѓало во областа Трнова (во Бојмија), на неколку километри североисточно од градот Богданци во правец на Стојаково. Низ месноста тече повремениот водотек Побрешка Река.
Историја
Во XIX век Побрегово било турско село во Гевгелиската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Побрегово имало 215 жители Турци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 г. во селото живееле 80 Турци и 14 Македонци.
IC 1161
IC 1161 — галаксија во соѕвездието Маса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1161 се споменува и како ESO 32-15.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1161 е од видот Sm. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. IC 1161 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 32 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -75° 32' 25"".
Други поделби
Проучување на IC 1161 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15487.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Торта капресе
Торта капресе е традиционална италијанска торта направена со чоколадо и бадеми или лешници. Именувана по островот Капри од кој потекнува, тортата е надалеку позната и особено популарна во блискиот Неапол, Италија.
Со многу варијации, основниот рецепт комбинира омекнат путер на собна температура со шеќер проследен со жолчки од јајце. Откако ќе се соединат, се додаваат останатите состојки, вклучувајќи ситно мелени бадеми, чоколадо (стопено со бен-мари) и изматени белки. По печењето, колачот има влажна внатрешност со тенка, тврда обвивка — обично посипана со шеќер во прав. Понекогаш се прави со мала количина Стрега или друг ликер.
Историја
Потеклото на Торта капресе не е јасно, иако се чини веројатно дека е создадено од туристичката индустрија на Капри, која се грижи за туристите.
Една приказна вели дека тортата Капресе била создадена кога австриската сопруга на кралот на Неапол побарала торта Захер (австриска чоколадна торта). Неаполските готвачи импровизирале со користење на типичната неополитанска состојка, бадеми. Друга неавтентификувана приказна сугерира дека тортата Капресе била создадена во 1920-тите кога пекар кој исполнувал нарачка на турист за торта со бадем, по грешка заборавил да додаде брашно — што резултирало со истовремено мек и крцкав деликатес. Друга приказна го припишува рецептот на две Австријки кои наследиле гостинска куќа во Марина Пикола на Капри во текот на 1930-тите, Страндпензија Вебер, од Минхен, Август Вебер (1846–1928).
И покрај неизвесноста околу потеклото, деликатесот Капрезе е наречен „една од најсреќните грешки во историјата“.
Пика
Пиката (Ochotona), позната и како свиркач, е тревојадно животно и спаѓа во иста група со зајците. Сепак, не трча како зајак: прави мали скокови и не се движи многу. Тоа е мало животно со мали ноџиња, кое живее во мали семејни групи, во дувло направено меѓу камењата и корењата на некое дрво. На тибетски јазик „пика“ значи „зајак свиркач“.
Болното дете (Мунк)
Болното дете (Det syke barn) е насловот даден на група од шест слики и голем број литографии, суви точки и офорт завршени од норвешкиот уметник Едвард Мунк помеѓу 1885 и 1926 година. Сите снимаат момент пред смртта на неговата постара сестра Јохана Софи (1862–1877) од туберкулоза на 15 години. Мунк постојано се враќа на овој длабоко трауматичен настан во неговата уметност, преку шест завршени слики во масло и многу студии во различни медиуми, во период од повеќе од 40 години. Во делата, Софи обично е прикажана на нејзината смртна постела придружувана од темнокоса, тагувана жена за која се претпоставува дека е нејзината тетка Кeрен; Студиите честопати ја покажуваат со исечена глава. Во сите насликани верзии Софи седи на стол, очигледно страда од болка, потпрена со голема бела перница, гледајќи кон застрашувачката завеса, најверојатно наменета како симбол на смртта. Таа е прикажана со проколнат израз, додека се држи за раце со постара жена во тага, која се чини дека сака да ја утеши, но чија глава е наведната како да не може да поднесе да ја погледне помладата девојка во очи.
Во текот на неговата кариера, Мунк често се враќал и создавал неколку варијанти на неговите слики. Болното дете му стана на Мунк - кој за малку ќе умреше од туберкулоза и самиот како дете - средство да ги забележи и чувствата на очај и вина дека тој преживеал и да се соочи со чувствата на загуба за неговата покојна сестра. Тој стана опсесивен со сликата и во текот на следните децении создаде бројни верзии во различни формати. Шестте насликани дела беа изведени во период од повеќе од 40 години, користејќи голем број различни модели.
Серијата е опишана како „живописна студија за пустошот на дегенеративна болест“. Сите слики и многу помошни дела се сметаат за значајни за опусот на Мунк. Литографија од 1896 година во црна, жолта и црвена боја била продадена во 2001 година во Сотби за 250.000 долари.
Сликите
Секоја слика ја прикажува Софи во профил, како лежи на смртна постела и очигледно има тешкотии со дишењето, што е симптом на напредната, тешка туберкулоза. Таа е потпрена од половината нагоре со голема густа бела перница која делумно крие големо кружно огледало закачено на ѕидот зад неа. Покриена со тешко темно ќебе. Софи има црвена коса и е прикажана како изнемоштена и со болно бледило и празен поглед. Таа гледа кон темната и опасна целосна завеса лево, која многу историчари на уметност ја толкуваат како симбол на смртта. Темнокоса и постара жена во црн фустан седи покрај креветот на детето и ја држи за рака. Врската меѓу двете се воспоставува преку спојување на нивните раце, кои се позиционирани во точниот центар на секоја работа. Нивниот заеднички стисок обично се прикажува со таков патос и интензитет што историчарите на уметност веруваат дека не само што двете фигури споделувале длабока емотивна врска, туку дека најверојатно биле крвно сродство. Најверојатно жената е тетката на Софи Керен. Некои критичари забележале дека постарата жена е попотресена од детето; Според зборовите на критичарката Патриша Донаху, „Речиси како детето, знаејќи дека ништо повеќе не може да се направи, теши личност која го достигнала крајот на својата издржливост“.
Главата на жената е наведната од болка до таа мера што изгледа дека не може директно да погледне во Софи. Поради ова, нејзиното лице е заматено и гледачот може да и го види само горниот дел од главата. Шише е ставено на масата или во шкафчето лево. Една чаша може да се види десно на нејасно опишаната маса.
Сликите се разликуваат по нивната боја. Белата особено претставуваат во првата од серијата, претстава на заборавот. Подоцна, зелената и жолтата претставуваат како експресивни претстави на болеста, додека во повеќето дела црвените ја претставуваат најдраматичната и физичка одлика на туберкулозата во доцната фаза: кашлање крв.
Стил
Секое парче од серијата е под силно влијание на конвенциите на германскиот експресионизам, додека многу од нив се силно импресионистички во техниката. Насликаните верзии се изградени од дебели слоеви на импасто боја и обично покажуваат силни широки вертикални потези на четката. Акцентот на вертикалите им дава замаглено чувство на делата и ја додава нивната емотивна моќ, ефект што уметничкиот критичар Мишел Факос го опиша како претставување на гледачот со „сцена доживеана од блиску, но магливо, како да се гледа низ солзи или превез на меморијата“.
Верзии
Мунк имал само 26 години кога го завршил сликарството од 1885 до 1886 година и не бил доволно сигурен за неговите способности, тој му го дал пробниот наслов Студија. Мунк заврши шест слики со наслов Болното дете. Три се сега во Осло (1885–86, 1925, 1927), другите во Гетеборг (1896), Стокхолм (1907) и Лондон (1907). Тој создал осум студии за суви точки и офорт по неговиот пробив во 1892 година, кога побарувачката за неговата работа растела.
Материјали за сликање
Британски и норвешки научници ја истражувале сликата во Национална галерија, Oslo. Анализата на пигментот откри обемна палета која се состои од пигменти како што се оловно бел, цинк-бел, вештачки ултрамарин, вермилион, црвено езеро, црвен окер, смарагд зелена, хром жолта, цинкова жолта и кобалтно сина боја.
Теми
Во 1930 година, Мунк му напиша на директорот на Националната галерија во Осло, признавајќи дека „Што се однесува до болното дете, тоа бил периодот што јас го сметам за доба на перницата. Многу сликари правеа слики од болни деца на нивните перници.“ Мунк мислеше на распространетоста на туберкулозата во тоа време; современите претстави на болеста може да се видат во делата на Ханс Хејердал и Кристијан Крог.
Прием
Кога оригиналната верзија од 1885 до 1886 година за прв пат била изложена на есенската изложба во Кристијанија во 1886 година, таа била исмејувана од гледачите и предизвика „вистинска бура од протести и огорченост“ од критичарите кои беа вознемирени од неговата употреба на импресионистички техники, неговото навидум напуштање на линијата. и фактот дека сликата се чинеше дека е недовршена. Многумина сметаа дека е незадоволително што клучниот пасус во сликата - женските споени раце - не бил добро детален, нема линии за да се опишат нивните прсти, а централниот дел во суштина се состои од капки боја. Во одбрана, Мунк рече: „Јас не го сликам она што го гледам, туку она што го видов“.
Изложбата ја рецензира критичарот Андреас Оберт, кој напиша: „Во Мунк има гениј. Но, постои и опасност да отиде кај кучињата... Поради оваа причина, заради самиот Мунк, би сакал неговото Болно дете да биде одбиено... Во својата сегашна форма оваа „студија“ е само отфрлена полупротриена скица.“
Повеќе од 40 години подоцна, нацистите ги оценија сликите на Мунк за „дегенерирана уметност“ и ги отстранија од германските музеи. Делата, во кои била вклучена верзијата на Болното дете од галеријата во Дрезден од 1907 година, беа однесени во Берлин на аукција. Норвешкиот трговец со уметнички дела Харалд Холст Халворсен купи неколку, вклучувајќи го и Болното дете, со цел да ги врати во Осло. Сликата од 1907 година била купена од Томас Олсен во 1939 година и донирана на галеријата Тејт.
Наследство
На 15 февруари 2013 година, четири норвешки поштенски марки беа објавени од Постен Норге, репродуцирајќи слики од уметноста на Мунк за да ја одбележат 150-та годишнина од неговото раѓање. За дизајнот на печатот од 15 круни користен е крупен кадар на главата на детето од една од литографските верзии.
Џамејкa Кинкејд
Џамеика Кинкејд (Сент Џонс, Антигва и Барбуда, 25 мај 1949 година), родена како Елејн Потер Ричардсон, била еден од најважните карипско-американски писатели кои се занимаваат со колонијализам, расизам и род.
Биографија
Детството го поминала во Сент Џонс, Антигва, каде исто така завршила основно училиште во британскиот колонијален систем. Таа отишла во Њујорк на седумнаесет години и работела како дадилка три години. Таа добила стипендија за колеџот Франконија во Њу Хемпшир. По една година се вратила во Њујорк бидејќи мислела дека е „премногу стара за да биде студентка“. Се вработила како новинар во младинско списание. Потоа го сменила своето име во Џамеика Кинкејд и почнала да пишува. Таа има објавено написи во списанијата Вилиџ Војс и Анжену. Уредникот на Њујоркер Вилијам Шон ја вработил во своето списание и ја охрабрил да почне посериозно да се занимава со литературната работа.
Во 1978 година ја објавила Девојката во Њујоркер, поетска проза од која подоцна произлегла збирка раскази На дното на реката (1983). После тоа, таа ги напишала романите Ени Џон (1983), Мало место (1988), Луси (1990), Автобиографија на мајка ми (1996), Мојот брат (1997), Господин Потер (2002), Погледнете сега (2013).
Во 1999 година објавила збирка есеи Мојата градина. После тоа, таа се посветила на градинарството и објавила неколку книги кои се занимаваат со оваа тема, меѓу кои и Меѓу цвеќињата: Прошетка на Хималаите (2005).
Паљурци
Географија
Селото се наоѓало во областа Бојмија, на околу 8 км источно од градот Богданци, под денешното езеро Паљурци на Стара Река.
Историја
На почетокот на XIX век Паљурци било чифлигарско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. Паљурци (Paliurtzi) е заведено како село со 30 домаќинства и 136 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Паљурци имало 150 жители Македонци христијани. Постои легенда дека името доаѓа од Апостол Павле, кој кога доаѓал да го проповеда христијанството, секо посетено место го нарекувале „Павлово место“. Турците го нарекле Павлерци, па оттаму — Паљурци.
Развој на унијатството
Во 1889 г. во Солун е основана монашката заедница на сестрите евхаристинки при Бугарската унијатска црква. Основачите на заедницата биле италијанскиот лазаристички свештеник Јосиф Алоати и сестра му Еврозија. Отецот Алоати со свои средства го откупил целото чифлигарско село. Во 1892 г. евхаристинките го пренеле центарот на дејноста во Паљурци. Најпрвин во селото основале женски манастир и кон него создале едно женско и едно машко сиропиталиште, а потоа отвориле и земјоделско училиште. Манастирот станал база на четите на ВМРО.