cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вим Вендерс
Одбрани изложби
Фотографии од Површината на Земјата, патувачка изложба:Хамбургер Бахнхоф, Берлин (2001); Музеј Гугнјам, Билбао (2002); Хонч оф Венисон, Лондон (2003); Музеј на Современа Уметност, Сиднеј(2003); Сити Арт Галери, Велингтон, Нов Зеланд; Музеј на Милениумска Уметност, Пекинг, Кина; Музеј на Уметноста Шангај, Шангај, Кина; Музеј на Уметноста Гуандонг, Гуангжу, Кина (2004).
Буена Виста Соушал Клаб, Роуз Галерија, Станица Бергамот, Санта Моника, Калифорнија.
Вим Вендерс: Пејзаж и меморија, Галерија на Современата фотографија, Санта Моника Вим Вендерс: Слики, во врска со објавувањето, Вим Вендерс: Фотографии, Минхен Гете-институт (1996), Гете институти во светот.
Вим Вендерс: Пејзаж и меморија, Галерија на Современата Фотографија, Санта Моника, Калифорнија 1993-1995 Вим Вендерс Изложба на фотографии, во врска со објавувањето, Минхен,             Еднаш: Ширмер/Мозел (2001), Патувачката изложба: Палацо деле Еспозициони, Рим (1993); Вила Деле Росе, Болоња (1994); ФНАЦ, Париз (1994); Парк,Токио (1994); ФНАЦ, Берлин (1995); Вила Руфоло, Равело (1995).
Вим Вендерс Фотографии, патувачка изложба: Галерија Ф. Ц. Гундлах, Хамбург (1989);      Галери Мари-Луиз Вирт, Цирих (1990);                                                                                         Средно Училиште за Телевизија и Филм, Минхен (1991);                                                                                       Галерија Фоли / Клајн, Лос Анџелес (1991) ;                                                                                                 Шибуа Себиу Департмент Стор, Токио (1992); Кјомицу.
Храм, Кјото (1992); музејот на Елисе, Лозана (1992); Америка Куќа, Берлин (1992); Венециското биенале (1993); Музејот на модерна уметност Луизијана, Хумлабек (1993); Сала Парпало Палау Дел Скала, Валенсија (1994), Музеј Сан Телмо, Сан Себастијан (1994).
Напишано во Западот, во врска со објавувањето, Напишано во Западот, Минхен: Ширмер/Мозел (1987), патувачка изложба: Центарот Жорж Помпиду, Париз (1986); Енконтрос де Фотографија, Коимбра (1987); Палацо дела Триенале ди Милано (1988); Филмско Друштво на Мајами (1988); Гете институтот, Стокхолм (1988), Гете институтот, Копенхаген (1988); Сен Ирие-Ла-Перш (1990); Städtische Galerie Schwarzes Kloster, Фрајбург (Брајсгау) ( 1992).
Наследство и почести
Вендерс веќе има добиено повеќе филмски награди, како:
Покрај тоа, во 2012 година, неговиот танцувачки филм „Пина“ бил номиниран на 84. доделување на наградите „Оскар“, во категоријата за најдобар документарен филм.
Најпосле, Вендерс е носител на почесен докторат на два универзитета: „Сорбона“ во Париз (1989) и Католичкиот универзитет во Лувен (2005).
Историја на киното (филм)
Историја (истории) на киното (француски: Historie(s) du cinéma) - француско-американски документарен филм во режија на Жан-Лик Годар. Филмот е снимен во периодот од 1988 до 1998 година и во него е даден хронолошки преглед на историјата на филмот, како и критички осврт врз неговата концепција. Истовремено, филмот претставува и критика на XX век, како и критика на начинот на кој тој е прикажан во филмовите. Со траење од 266 минути, ова е најдолгиот и еден од најкомплексните филмови на Годар и се смета за најзначајното дело од неговиот подоцнежен период.
Содржина
Филмот се состои од осум епизоди, т.е. од четири есеи од кој секој е поделен на два дела:
1141 п.н.е.
1141 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1141. година пред новата ера, 141. од вториот милениум п.н.е., 41. од 12 век п.н.е. и втора од 1140-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4367 и 4368 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3609 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2619 и 2620 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 388 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1141 година се протега во 1495 и 1496, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1555 и 1556 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 598 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1816 и 1815 исламска година пред хиџра.
Матје Ладању
Матје Ладању (Mathieu Ladagnous; р. во По) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Тој настапува и како велодромски велосипедист.
Кариера
Ладану станал јуниорски светски првак во медисон во Мелбурн, Австралија во 2002 со неговиот партнер Том Тимбле. Во 2003 ја освоил француската национална титула во бодовната трка за возачи под 23 години. Исто така го освоил и бронзениот медал во поединечниот спринт (под 23 години) и сребрениот медал во медисон со Фабјен Петаншон во елитната класа. Подоцна истата година, тој и Петаншон станале европски прваци на велодромското првенство под 23 години. Една година подоцна, го освоил бронзениот медал во скреч на првенствата под 23 години во 2003. Го подобрил неговиот бронзен резултат во поединечен спринт на државното првенство во злато, додека златото во бодовната трка го заменил со сребро во 2004. Во елитната класа го освоил златото за медисон, повторно заедно со Петаншон.
Во 2005 најпрвин продолжил како велодромски велосипедист и додал уште едно национално сребро под 23 години кон неговите достигнувања во поединечна потера. Освоил и сребрен медал во медисон во елитната класа, повторно во Петаншон. На екипната потера, заедно со Антони Ланжела, Фабиен Санчез и Микаел Мали го освоил златниот медал и станале национални елитни прваци. На европските првенства 2005 го освоил сребрениот медал во бодовната трка. Во 2005 првпат настапил во друмскиот велосипедизам. Веднаш го освоил прологот на Мајнфранкен-Тур (под 23 години) и генералниот пласман. Тој одлучил да се фокусира главно на друмскиот велосипедизам во сезоната 2006, но го освоил златото во екипната потера со Микаел Делаж, Џонатан Мушел, Микаел Пре и Силвен Бланкефор. Ја извозил првата друмска трка во 2006, кога ја освоил петтата етапа на Средоземната трка. Порано таа година, ја освоил петтата етапа и генералниот пласман на Четири дена Динкерк.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Андорска фудбалска федерација
Андорската Фудбалска федерација (каталонски: Federació Andorrana de Futbol) е главно управно тело во структурата на фудбалот во Андора.
Љубе Стојановски
Љубе Младенов Стојановски ( во  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство, но бидејќи од него не можеле да се исхранат, продолжил да бара и друга дополнителна работа. По доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада на скопскиот терен, стапил во нејзините редови. Учествувал во борбите против балистите на падините на Скопска Црна Гора. Подоцна бил учесник и во другите борби против балистите и Германците, а по ослободувањето на Македонија и во акциите за ликвидирање на одметнатите балистички банди на Косово. Откако Бригадата ја извршила успешно оваа задача, заминала во Срем. На 12 април 1945 година во една од многубројните борби, загинал кај селото Илинци. Неговите посмртни останки биле пренесени и закопани на селските гробишта во Чучер.
Џорџ Паџет Томсон
Сер Џорџ Паџет Томсон (Sir George Paget Thomson — ) бил англиски физичар и добитник на Нобеловата награда за физика заедно со Клинтон Дејвисон за откритието на брановите својства на електронот прекеу електронска дифракција.
Кариера
По подолго време работа во Првата светска војна Томсон станал соработник во Кембриџ и потоа се преместил во Абердинскиот универзитет. Џорџ Томсон бил заеднички награден со Нобеловата награда за физика во 1937 за неговата работа во Абердин за откритието на брановитите својства на електронот. Наградата ја поделил со Клинтон Дејвисон, кој независно дошол до истото откритие. Со оглед на тоа што неговиот татко го сметал електронот за честичка (со што ја добил неговата Нобелова награда во процесот), Томсон демонстрирал дека може да биде расеан како бран, откритие кое го докажало принципот на двојна природа, бран и честичка, кој првпат бил утврден од Луј де Број во 1920-те како што е често нарекувана, де Броева хипотеза.
Томсон бил во Кралскиот колеџ сè до 1952, кога станал магистер во Кембричкиот колеџ. Во 1964, колеџот го наградил неговиот труд со Џорџ Томсонова градба, дело на модерната архитектура на Лекхемптоновиот кампус во Кристиевиот колеџ.
Награди и почести
Покрај Нобеловата награда за физика, Томсон бил прогласен за витез во 1943. Тој ја дал адресата „Две гледишта на науката“ како претседател на британската асоцијација во 1959–1960.
Личен живот
Во 1924, Томсон се оженил со Кетлин Бјукенан Смит, ќерка на Џорџ Адам Смит. Тие имале четири деца, два сина и две ќерки. Кетлин починала во 1941.
Поштенски броеви во Албанија
Поштенските броеви во Албанија се состојат од 4 цифри, од кои првите две го прикажуваат округот.
Кошница со цвеќиња (Фабержеово јајце)
Кошница со цвеќиња - скапоцено емајлирано велигденско јајце изработено под надзор на рускиот јувелир Петар Карл Фаберже во 1901 година. Јајцето е направено за Николај II, кој ѝ го поклонил на својата сопруга, царицата Александра Фјодоровна.
Опис
Јајцето го изработил еден од работниците на Фаберже, но името на работникот не било запишано и самото јајце не носи знаци на производителот или други обележја за неговото производство, што во еден момент довело до сомневања во врска со неговата автентичност. Јајцето е дизајнирано како кошница во форма на јајце од гијоширана острига од позлатено сребро, со букет од цвеќиња од Philadelphus coronarius, паричиња, синолички, кали, метличини, утрински цвеќа и овес, на чија предна страна со дијаманти е напишана годината на производство - 1901. Јајцето стои на син емајлиран пиедестал (не е оригиналот - оригиналниот бел емајл најверојатно бил оштетен за време на Руската револуција и бил заменет / повторно емајлиран со сегашната сина боја) и над него е поставена рачка од злато и дијаманти. Базата и јајцето исто така се украсени со дијамантска мрежа.
Историја
Иако постоењето на јајцето е јасно од неговата изработка, неговата автентичност како „царско“ јајце (т.е. јајце од фабриката на Фаберже и наменета како велигденски подарок за жената на царот или за неговата мајка), некое време имало сомнеж во истото. На почетокот на 1949 година, некои авторитети почнале да го идентификуваат јајцето како нецарско творба на Фаберже; потоа, во 1979 година, други авторитети почнале да тврдат дека тоа е дело на друг златар, Бушерон од Париз, кој го имитирал Фаберге. Во 1991 година експертите конечно се согласиле дека ова јајце е навистина велигденскиот подарок на Николај II на неговата сопруга, и дека било изработено за таа цел од страна на куќата Фаберже, и со тоа истото официјално се смета за царско јајце.
Изненадување
Ако јајцето имало изненадување (како што сите Фабержеови јајца) не постои добар запис за тоа што било истото, и ниедно не опстанало со тековното јајце. Не е познато што станало со изненадувањето или кога и како истото било изгубено.
Сопственост
Во 1933 година јајцето било продадено од Антикваријат (советска институција), веројатно на Емануел Сноуман од лондонските дилери на антиквитети Вартски, го купила Марија од Тек и во 1953 година го наследила кралицата Елизабета II. Тоа е дел од Кралската колекција.
Канино
Канино — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на Битолското Поле, оддалечено 11 километри јужно од градот Битола.
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Канино живееле 250 жители од кои 190 Албанци и 60 Македонци.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Канино имало 192 Македонци, патријаршисти
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 104 жители, од кои 89 Македонци и 15 лица без податоци.
Родови
Канино е македонско православно село, родовите во селото се староседелски и доселенички.
Според истражувањата од 1951 година, родови во селото Канино се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 155 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 88 гласачи.
Иселеништво
До 1951 година од селото се иселиле 10 семејства во Битола и Северна Америка. Иселениците во Битола биле од родовите Јанкуловци и Толевци. Во Битола има уште иселеници од Размовци, Божиновци и Иљови. Иселениците во Северна Америка потекнувале од родот Трајчевци и други.
Црква „Св. Варвара“ - Ковач
'''Св. Варвара''' — поствизантиска црква во поречкото село Ковач, Општина Македонски Брод. Му припаѓа на Бродското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Оваа гробишна црква е еднокорабен храм изграден од делкан камен и глина. Има делумно зачуван живопис чии стилистички особености укажуваат на третото десетилетие на XVII век (1620-тите). Од овие фрески мошне впечатлива е огромната риба која служи како евхаристична симболика. Овој ист мотив, нацртан од истиот зограф, е застапен во соседните цркви „Свети Атанасиј“, исто така во Ковач, и „Св. Архангел Гаврил“ во Ореовец.
1140 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4368 и 4369 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3610 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2620 и 2621 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 387 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1140 година се протега во 1496 и 1497, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1556 и 1557 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 597 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1815 и 1814 исламска година пред хиџра.
Хемиски симбол
Покрај ова, на хемиските симболи им се додаваат надзнаци и подзнаци (горен и долен индекс) за да се претстави изотопот на атомот. Надзнак се употребува и за да се обележи јонизација или оксидационен број на елементот.
Во кинескиот јазик, секој елемент има свој знак од писмото како симбол.
446
446 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 446 година од новата ера, 446. од првиот милениум, 46. од V век и седма од 440-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5954 и 5955 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5196 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4206 и 4207 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1199.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 446 година се протега во 3082 и 3083, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3142 и 3143 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 989. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 181 и 180 година пред хиџра.
Атмосфера на Тритон
Состав
Азот е главниот гас во атмосферата на Тритон. Двете други познати компоненти се метанот и јаглерод моноксидот, чиешто изобилство е неколку стотинки од процентот на азот. Јаглерод моноксид, кој бил откриен дури во 2010 година со земјени набљудувања, е малку позастапен од метанот. Изобилството на метан во однос на азот се зголемило за четири до пет пати од 1986 година поради сезонското затоплување забележано на Тритон, кој ја поминал својата краткодневица на јужната полутопка во 2001 година.
Други можни компоненти на атмосферата на Тритон вклучуваат аргон и неон. Бидејќи тие не биле откриени во ултравиолетовиот дел од спектарот на Тритон добиен од Војаџер 2 во 1989 година, нивното изобилство веројатно нема да надмине неколку проценти. Покрај гасовите споменати погоре, горната атмосфера содржи значителни количества на молекуларен и атомски водород, кој се произведува со фотолиза на метанот. Овој водород брзо бега во вселената и служи како извор на плазма во магнетосферата на Нептун.
Други планети на Сончевиот Систем, џуџести планети и месечини со атмосфери во кои доминира азот се Земјата, Титан, Плутон и, веројатно, Ерида.
Структура
Атмосферата на Тритон е добро структурирана и глобална. Атмосферата се протега до 800 километри над површината, каде што се наоѓа егзобазата, и имала површински притисок од околу 14 микробари од 1989 година. Ова е само 1/70.000. од површинскиот притисок на Земјата. Температурата на површината била најмалку 35.6 K бидејќи Тритоновиот азотен мраз е во потопла, хексагонална кристална состојба, а фазната транзиција помеѓу хексагоналниот и кубниот азотен мраз се случува на таа температура. Горна граница во ниските 40-ти (K) може да се постави од рамнотежата на притисокот на пареата со азотниот гас во атмосферата на Тритон. Најверојатната температура изнесувала од 1989 г. Во 1990-тите веројатно се зголемила за околу 1 К, поради општото глобално затоплување додека Тритон се приближува кон летото на јужната полутопка.
Конвекцијата во близина на површината на Тритон загреана од Сонцето создава тропосфера („временски регион“) што се издигнува на надморска височина од околу 8 км. Во него температурата се намалува со висина достигнувајќи минимум од околу 36 К во тропопаузата. Не постои стратосфера, дефинирана како слој каде што загревањето од потоплата тропосфера и термосфера се балансира со радијативно ладење. Повисоките региони ја вклучуваат термосферата (8-850 км) и егзосфера (над 850 км). Во термосферата температурата се зголемува достигнувајќи константна вредност од околу 95 К над 300 км. Горната атмосфера постојано истекува во вселената поради слабата гравитација на Тритон. Стапката на загуба е околу 1 молекули на азот во секунда, што е еднакво на околу 0,3 kg/s.
Времето
Азотните ледени честички формираат облаци во тропосферата неколку километри над површината на Тритон. Над нив е присутна магла која се протега до 30 км од површината. Се верува дека е составен главно од јаглеводороди и нитрили создадени од дејството на Сонцето и ѕвездената ултравиолетова светлина врз метанот.
Во 1989 година Војаџер 2 открил дека во близина на површината дуваат ветрови на исток или североисток со брзина од околу 5–15 m/s. Нивната насока била одредена со набљудување на темни ленти сместени над јужната поларна капа, кои генерално се протегаат од југозапад кон сесевероисток. Се смета дека овие ветрови се поврзани со сублимацијата на азотниот мраз од јужната капа како што имало лето на јужната полутопка во 1989 година. Гасовитиот азот се движи кон север и се отклонува од Кориолисовата сила на исток, формирајќи антициклон во близина на површината. Тропосферските ветрови се способни да поместуваат материјал со големина над еден микрометар, со што се формираат ленти.
Високо осум километри во атмосферата во близина на тропопаузата, ветровите го менуваат правецот. Тие течат на запад и се поттикнати од разликите во температурата помеѓу половите и екваторот. Овие силни ветрови може да ја нарушат атмосферата на Тритон што ја прави асиметрична. Асиметрија всушност била забележана за време на прикривањето на ѕвездите од страна на Тритон во 1990-тите.
Атмосферата е доволно густа за да овозможи формирање на дини.
Пред Војаџер 2
Пред да пристигне Војаџер 2, била предложена атмосфера на азот и метан со густина од 30% од онаа на Земјата. Ова се покажало како големо преценување, слично на предвидувањата за атмосферската густина на Марс, но како и на Марс, постулирана е погуста рана атмосфера.
Војаџер 2
Војаџер 2 прелетал покрај Тритон пет часа по најблиското приближување до Нептун кон средината на крајот на август 1989 година. За време на прелетувањето, Војаџер 2 направил мерења на атмосферата, наоѓајќи метан и азот во атмосферата.
Подоцнежни набљудувања
Во 1990-тите, биле направени набљудувања од Земјата за прикривање на ѕвезди од страна на екстремитетот на Тритон. Овие набљудувања покажале присуство на погуста атмосфера отколку што било заклучено од податоците на Војаџер 2. Се смета дека површинскиот притисок кон крајот на 1990-тите се зголемил на најмалку 19 μbar или, можеби, дури и до 40 μbar. Други набљудувања покажале зголемување на температурата за 5% од 1989 до 1998 година Еден од научниците вклучени во истражувањето на Тритон, Џејмс Л. Елиот, изјавил: "„Барем од 1989 година, Тритон минува низ период на глобално затоплување. Процентуално, тоа е многу големо зголемување“."Овие набљудувања покажуваат дека Тритон има топла летна сезона на јужната полутопка, што се случува само еднаш на неколку стотини години, во близина на сонцестојот. Теориите за ова затоплување вклучуваат сублимација на мразот на површината на Тритон и намалување на албедото на мразот, што би овозможило да се апсорбира повеќе топлина. Друга теорија тврди дека промените во температурата се резултат на таложење на темно, црвен материјал од геолошките процеси на Месечината. Бидејќи Бондовото албедото на Тритон е меѓу највисоките во Сончевиот Систем, тој е чувствителен на мали варијации во спектралното албедо.
Тритонов часовник
Програмата „Тритон Воч“ користи астрономи за следење на промените во атмосферата. Создаден е од средства на НАСА.
Аурих (појаснување)
Аурих може да се однесува на следниве места во Германија:
Црква „Свето Благовештение“ - Рача
Свето Благовештение — манастирска црква во Охрид. Црквата се наоѓа во туристичката населба Рача, во подножјето на Галичица. Црквата е најпосетена на Благовец, и затоа овој манастир е погоден за исихастички (молитвен) живот каде секоја година на полноќ се осветува вода. Оваа традиција датира од 1947 година после поплавата која го зафатила манастирот и оттогаш потекува водата на полноќ.
Порт Луј
Порт Луј (француски: Port Louis) е главен град на африканската островска држава Маврициус. Ова е најголем град во државата и најзначајно пристаниште во Маврициус. Има население од 147.688 жители.
Историја
Градот се користел како пристаниште од 1638 година. Во 1735 година потпаднал под француска власт и станал административен центар на Маврициус. Градот е именуван според францускиот крал Луј XV.
Клима
Порт Луј има тропска и сува клима со долга врнежлива сезона и кратка сува сезона. Влажни месеци се од декември до април, а останатите суви.
Краткоопашест синец
Краткоопашест синец (Cupido argiades) е пеперутка од видот на пеперутки синци. Живее на просторот од Европа до Јапонија, меѓу кои и Македонија.
Опис
Женките и мажјаците се слично но со различни нијанси на боите. Горната страна на пеперугата е сина, со различни нијанси. Кон рабовите бојата преминува во црна. Телото и антените се исто така во сина боја. Долната страна е си синкасто-сива боја и има присуство на црни точки.
Пеперугата може да се најде од Шпанија па сè до Јапонија. Живее во умерени предели. Возрасните единки летаат од мај до септември, во зависност од локацијата. Претпочита ливади и крајшумни предели на надморска висина од над 1500 метри.
Ларвите се во светлозелена боја со темни ленти на задниот дел и на страна. Се храни со Lotus uliginosus. Lotus corniculatus, Lotus pedunculatus, Securigera varia, Medicago sativa, Trifolium pratense, Astragalus glycyphyllos и Ulex europaeus
Географија на Јемтланд
Јемтланд е голема шведска провинција без море во срцето на Скандинавскиот Полуостров во северна Европа. Јемтланд зафаќа површина од 34.009 квадратни километри, 8,3 отсто од вкупната површина на Шведска и е втора по големина провинција во Шведска.
Јемтланд се протега на 315 километри во правец север-југ и 250 километри во правец исток-запад и е еднаков по големина со Ирска. Западната граница на Јемтланд се протега низ покраината од север кон југ со ограноци во југоисточните делови на регионот. Масивот на некои места е пробиен од големи долини кои се протегаат до Норвешкото Море. Овие долини се користат со векови како патеки што го поврзуваат Јемтланд на запад. Долините биле особено тргувани за време на аџилакот во Нидарос, 4-тото најпосетувано место за аџилак во средновековниот период. Јемтланд минуваа не помалку од три аџиски патишта.
Геологија
Кога последното ледено доба завршило 10.000 г. п.н.е. и кога мразот се вовлекол назад, зад себе останале огромни количества нечистотија, карпи и камења. Материјалот што се депонира директно од ледникот се нарекува трева и е убедливо најчестото соединение во почвата на Јемтланд. Како што ледената покривка се намалуваше, во Јемтланд се создаде големо ледено езеро, таканареченото Централно Ледено Езеро Џемтиш. Го покриваше најголемиот дел од она што сега е Јемтланд и се граничи со остатоците од ледената покривка на исток и со Скандинавските планини на запад. По неколку милениуми (приближно 7.300 г. п.н.е.), источната бариера се срушила и целата стопена вода се пробила и го нашла својот пат до Ботничкото Море. Стуршен, „големото езеро“, е остаток од ова големо ледено езеро. Жерар Де Гир го сметал овој настан како нулта година во неговата геолошка временска скала бидејќи го гледал како дефинитивен крај на последното ледено доба.
Потоци
Приближно осум проценти од површината на Јемтланд е покриена со вода, а покраината има два поголеми потоци, Јунган и Индалселвен (понекогаш се нарекува и Џамтландсалвен). И двете потекнуваат од Скандинавските планини и исцедуваат неколку езера на пат кон исток до пониски височини. Водните површини во повеќето случаи се на 300 метри надморска височина. Во најсеверните делови на Јемтланд, водопадите се високи околу 900-1.100 метри. Во овие делови важни притоки на реката Ангерман произлегуваат од секоја страна на водопадот Бласјо. Едно од нив потекнува од источната страна на падот и ги исцедува езерата како Стурџудан и Стурсјоутен (443 метри надморска височина) и подоцна на Флашен (265 м) по што исчезнува во Онгерманланд. Другото потекнува од западниот дел на планинскиот венец и ги одводнува езерата како што се Блашен (и малото и големото, 443 m), и Стур- и Лил Јорм, Кварнбергсватнет (331 m) и потоа водениот систем Стромс Ватудал (286 m), потоа го продолжува своето патување и го испушта Фангшен како Факсалвен.
Најголемиот поток, Џамтландсалвен, има бројни важни притоки низ покраината. Од северниот дел на Јемтланд, неколку мали потоци се обединети како Амеран. Харкан е уште една притока која тече јужно од Амеран. Харкан започнува од норвешката страна на границата во Северен Тренделаг и го испушта Хотаген (310 m) и езерата појужно пред да стигне до Лит и да се излее во Јемтландсалвен. Од Офердал - и Сосјофјален произлегува притоката Ланган, мал поток што го исцедува езерото Ландошен (331 m). Самиот Јемтландсалвен започнува во најзападниот планински венец на Јемтланд и ги исцедува езерата како Торон (411 m), Јувулн и Калшен (386 m) и Литен (318) пред да стигне до Стуршен. Езерата Анјан (420 m) и Стура Реншен се исцедени од Калшен, а во езерото Литен се испразнува притоката Енан. Енан тече од планинскиот венец Силан и има своја притока во Хандолан, мал поток кој исто така тече од планинскиот венец Силан (иако има друга точка на потекло) и се празни во Анншен (528 м). Потоа на Енан му се придружува Ареалвен, поток што паѓа од големи височини што резултирал со водопади како што е Танфорсен, излезот на езерото Таншен. Од Харнгјсвален тече Валан кои се празнат во Отшен, кој заедно со Хакрен се празнат преку, на пр., Ристафалет во езерото Литен. Сите споени потоци потоа течат кон Окешјон каде што се празнат и потоците од Овикенфјален, пред сите да стигнат до Стуршен (292 m), најголемото во Јемтланд и петтото по големина езеро во Шведска. Неколку притоки се празни во Стуршен, како онаа во близина на Итерон, каде што се празнат Налдшен и Алсеншен. Езерото Нактен (324 м) завршува во јужниот дел на Сторшен. Самиот Стуршен е испразнет во Кроком каде што Индалсен го продолжува своето патување низ Јемтланд. Притоките Ланган, Харкан и Амеран потоа се обединуваат со Јемтландсалвен на неговиот тек кон исток до Меделпад и Ботнското море. До најисточниот врв на Стуршен, Заливот Брунфло, лежи Локнешен (заклученото езеро, 327 m). Локнешен е испразнет до Бодшен (307 м), а потоа до Ревсундшен (288 м), кој е исцеден од Гиман, една од притоките на Љунган. Изворот на Јунган доаѓа од водопадите во близина на границата Јамтиш-Хердалија. Љунган тече низ езерата како што се Бертнешен и Ратаншен во јужниот дел на Јемтланд.
Клима
Јемтланд има умерена клима и припаѓа на најсеверната област на умерената зона. Климата во Јемтланд е и влажна континентална и субарктичка, во зависност од локацијата. Климата е во голема мера под влијание на Норвешкото Море и Атлантскиот Океан, поради неколку планински премини во скандинавските планински масиви. Во западниот Јемтланд вообичаени се благи зими со обилни врнежи. Тоа е поради топлите ветрови што ги донел во областа Голфската струја. Просечните врнежи во Џемтиш Фелс се приближно 1.000 милиметри годишно, а Скекерфјален е екстремен со околу 1.500мм. Стапките на врнежи во средината на покраината се поумерени. Всушност, централните и источните делови на Јемтланд имаат слаби врнежи. Во Стурсјобигден годишните просеци се дури 500мм. Поради топлите ветрови, температурата во текот на зимата го достигнува својот максимум во паднатиот регион на околу -7-8 °C во Стурлиен и околината. Најстудените зимски температури, приближно -11 °C, се наоѓаат во предградијата на покраината како Бертнан. Максималните температури во летните месеци се просечни од 14 °C во источните делови на Јемтланд до околу 11 °C во паднатиот регион. На некои планински врвови просечните температури обично се ниски до 5 °C.
Највисоките (34,0 °C) и најниските (-45,8 °C) температури некогаш забележани во Јемтланд биле во неговите најисточни делови во близина на Хамарстранд во 1947 и 1950 година.
Снежните виулици се вообичаени во Јемтланд, а особено во паднатиот регион. Најзабележителна снежна бура е онаа што се појави на новогодишната ноќ 1718 година. Најсилните ветрови во Јемтланд може да дува до 55 метри/сек.
Градови
Има само еден град во Јемтланд, Естерсунд, основан во 1786 година. Јемтланд е ретко населен регион, повеќе од Шведска и Скандинавија како целина. Има само 3,3 лица на квадратен километар и населението е нерамномерно распоредено. Во округот Јемтланд (вклучувајќи ја и провинцијата Херједален) 34 отсто од вкупното население живее надвор од урбана област, што го прави Јемтланд еден од најруралните региони во Скандинавија. Повеќето луѓе во Јемтланд живеат во Стурсјобугден, областа околу Стуршен во поголемите градови, како што се Естерсунд со Фросон, Кроком, Ас, Налден и вториот по големина град Јемтланд е Брунфло. Најголемите урбани области надвор Стурсјобугден се општински седишта Стромсунд, Јарпен, Браке и Хамарстанд, заедно со градовите како што се Оре, Хамердал и Лит.
Поштенски броеви во Андора
Поштенските броеви во Андора се објавени во јули 2004 година. Поштенските услуги во Андора ги вршат поштите на Шпанија и Франција. Поштенските броеви биле направени во координација со поштенските администрации на двете држави. Секоја од седумте општини на Андора има свои броеви.
IC 1294
IC 1294 — галаксија во соѕвездието Крма, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1294 се споменува и како MCG -2-22-14, IRAS 08240-1308.
Откривање
Објектот е откриен на 22 февруари 1898 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1294 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1294 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 26 м 19,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 18' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на IC 1294 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23672.
NGC 7241
NGC 7241 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7241 се споменува и како UGC 11968, MCG 3-56-20, CGCG 451-24, 2ZW 174.
Откривање
Објектот е откриен на 3 септември 1872 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7241 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 7241 има привидни димензии од 3,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 15 м 49,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 13' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 7241 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68442. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 167; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1689. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 187.
Градиште (Бразда)
Градиште — утврдена населба од железното, раноантичкото, римското и доцноантичкото време во Бразда, Општина Чучер-Сандево, Скопско. Се наоѓа на високиот рид што се издига 70 метри над околината, ограден од двете страни со Бањанска Река. На врвот има плато со површина од 4,5 хектара, кое паѓа терасесто кон север и југ и на кое се наоѓаат остатоци од утврдена населба.
По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и друг градежен материјал. На акрополот, врз предримскиот опидум бил изграден доцноримски кастел со квадратна основа и со димензии од 110 × 90 м. 0дбранбените ѕидови се градени од камен и варов малтер и имаат ширина од 1,70 м.
Со ископувањата во 1986 година се откриени дел од работилница за преработка на метал (оловна руда) и керамика од 5-4 век пред н.е. Во северното подножје е откриена раноантичка гробница градена од делкани блокови од травертин кај која се разликуваат две фази на градба. Меѓу многубројната жртвена керамика има повеќе антички црвено фигурални вази од крајот на 5 и раниот 4 век пред н.е. Наодите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Кирилични бројки
Кирилични бројки — броен систем на основа на старословенската кирилица, употребувана кај јужните и источните Словени, вклучувајќи ја Македонија. Овој систем се употребувал во Русија сѐ до 1700-тите кога Петар Велики ја заменил со индоарапскиот броен систем.
Системот бил квазидекаден, заснован на јонскиот броен систем и се пишувал со соодветни графеми од кирилицата. Секоја единица (1, 2, ... 9) имала своја буква, како и секоја десетка (10, 20, ... 90) и секоја стотка (100, 200, ... 900). Броевите се запшишувале од лево на десно со исклучок на броевите од 11 до 19. Тие биле пишувани од десно на лево. Броевите се разликувале од текстот по тоа што врз нив се придодавало титло. Доколку бројот бил поголем од 1000, бил употребуван знакот за илјадници се пишувал пред бројката ҂ и по него се пишувал бројот на илјадницните со соодветните букви.
NGC 4925
NGC 4925 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4925 се споменува и како MCG -1-33-74.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4925 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4925 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 2 м 7,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 42' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 4925 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44967. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5536. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
1290 п.н.е.
1290 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1290. година пред новата ера, 290. од вториот милениум п.н.е., 90. од 13 век п.н.е. и прва од 1290-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4218 и 4219 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3460 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2470 и 2471 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 537 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1290 година се протега во 1346 и 1347, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1406 и 1407 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 747 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1970 и 1969 исламска година пред хиџра.
Откритија
1290 av. J.-C.
Хокеј федерација на Македонија
Историјат
Хокејот на мраз во Македонија е донесен во 50-тите години на минатиот век од страна на Македонци кои студирале, работеле или живееле во тогашната Чехословачка. Сè до 1969 год. кога Скопје ја доби организацијата на Светското првенство во хокеј на мраз за Ц група, натпреварите на тогашната екипа ХК Скопје се одигрувале на лизгалиштето Ташмајдан во Белград.
По одржувањето на Светското првенство, во 1970 се формираше ХК Вардар и почна со собирање и селектирање на младинци кои требаше да ги наследат старите хокеари. Така се формира младински клуб којшто се натпреваруваше во втората хокеарска лига исто како и сениорската екипа. Младинците бргу напредуваа во учењето на хокеарските вештини и во раните 80-ти години еднаш беа вицешампиони (Крањска Гора беше првак), а наредната година беа трети и во борбата за трето место ја победија екипата на Цеље.
Сениорската екипа на ХК Вардар во 1986 година стана првак на Втората лига и автоматски се квалификуваше во Првата лига. За жал, заради административна грешка со членските книшки, ХК Вардар беше дисквалификуван и не стана член на првата хокеарска лига. Тоа што не му успеа на ХК Вардар, му успеа на ХК Скопје. Во периодот од 1987-1989 година таа екипа играше во првата лига, сè до 1992. Од 1992 па сè до 1999 година беше период на иницијатива хокеарската федерација на Македонија на неколку вљубеници на хокејот се направи основачко собрание во просториите на градскиот сојуз на спортови, се избра претседател ( Никола Тасев ) и продолжи традицијата. Во 2006 година конечно федерацијата застана на цврсти нозе и почна да собира млади вљубеници на лизгалиштето на Кале. Федерацијата активно соработува со основните училишта каде е базата за млади хокеари.
Репрезентација
Хокеарската репрезентација на Македонија паралелно со хокејот на мраз вежба и ИНЛАЈН хокеј, после зимската сезона. И мината година во месец јуни Македонија за првпат учествуваше на квалификации за Светско првенство во Софија, каде што не успеа да се квалификува, првенствено заради недостаток на искуство. Оваа година се одиграа неколку натпревари во хокеј на мраз со екипите на Босна од Сараево, Ираклис од Солун. Македонската репрезентација во инлајн-хокеј (хокеј на ролерки) ќе земе учество на квалификациите за претстојното Светското првенство, кое ќе се одржи во 2014 година во Пардубице, Чешка. Квалификацискиот турнир кој на нашите хокеари може да им обезбеди место на СП 2014 се одржува во Пасау, Германија во периодот од 9. до 11. август. Нашата репрезентација е главно составена од играчи кои настапуваат на домашниот терен, но оваа година за првпат на помош доаѓа и играч од нашата дијаспора. Станува збор за 16-годишниот Самуел Наумовски од Шведска, за кого, од нашата репрезентација велат дека поседува исклучителни вештини и талент. Победникот од квалификациите во Германија ќе обезбеди учество во Б дивизија на Светското првенство кое ќе се игра следната година во Чешка и ќе биде дел од групата Д заедно со Австрија, Јапонија и Унгарија. Кога сме кај репрезентацијата веќе интезивно се работи на тоа да се стапи во контакт со доста играчи од Европа кои имаат македонски корени и кој се спремни веднаш да играат за нашата.
Македонска хокеарска лига
По заложбите на директорот на СЦ „Борис Трајковски“, Ратко Капушевски, развојот на хокејот во Македонија се смета за задоволителен, развивајќи ја мрежата и напорите за создавање на Македонска хокеарска лига.