cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сесилија Малмстрем
Подоцна кариера
Од 2019 година, Малмстрем е визитинг професор на Факултетот за бизнис, економија и право на Универзитетот во Гетеборг. Исто така, од 2019 година, таа служи во Трансатлантската работна група на германскиот Маршалов фонд и Фондацијата на Федералниот канцелар Хелмут Шмит (БКХС), копретседавачи од Карен Донфрид и Волфганг Ишингер.
Во септември 2020 година, владата на премиерот Стефан Лофвен ја номинирала Малмстрем за кандидат на Шведска за генерален секретар на Организацијата за економска соработка и развој ( ОЕЦД ). За време на процесот на селекција, таа станала финалист, но на крајот загубила од Матијас Корман во март 2021 година.
Контроверзност
Во дискусија со Џон Хилари, извршен директор на War on Want, за кој пишувал во The Independent на 12 октомври 2015 година, Малмстрем наводно признала „дека трговскиот договор никогаш не инспирирал толку страсна и широко распространета опозиција“ и се вели дека коментирала : „Не го земам мојот мандат од европскиот народ“. Малстрем подоцна негирала дека го кажала ова, нарекувајќи го „измислен цитат“ екстраполиран од нејзините објаснувања за преговарачкиот мандат за ТТИП, кој го одредуваат европските влади, а не самите Европејци. Таа, исто така, тврдела пред Европскиот парламент дека навистина го зела својот мандат од европскиот народ, бидејќи била одобрена за комесар од европратениците кои ги претставуваат. Хилари не ја повлекол својата верзија на приказната.
Личен живот
Малстрем е мажена и има деца. Таа живее во Брисел, Белгија. Автор е на неколку книги, написи и есеи за регионалните партии, регионализмот, шпанската политика, европската политика, имиграцијата и тероризмот.
Битка кај Ростов (1941)
Битката кај Ростов — битка на Источниот фронт во Втората светска војна, која се одвила кај градот Ростов на Дон помеѓу германската Армиска група „Југ“, командувана од генерал Герд фон Рундштет и советскиот јужниот фронт со команда на генералот Јаков Червеченко во текот на 1941 година.
Битката се состоела од три фази: Азовска офанзива (започна на 12 септември 1941) спроведена од германските сили, Советска Ростовска одбрана (5 ноември 1941 - 16 ноември 1941 ) од страна на Советите и Ростовска офанзива (27 ноември 1941 - 2 декември 1941).
Откако го пробиле патот низ реката Миус на 17 ноември, Германците заробиле 10.000 советски војници и го освоиле Ростов на 21 ноември. Шест дена подоцна, Јужниот фронт, засилен со новоизбраната 37-та армија, започнала противнапад од север и се заканила дека ќе го опкружи преоптоварениот германски моторизиран армиски корпус. Рундштет потоа наредил да се повлече кон линијата Миус од Ростов за да го спречи опкружувањето, што го поттикнало на Адолф Хитлер веднаш да го отпушти. Наследникот на Рундштет, Валтер фон Рајхенау, го потврдил повлекувањето, со поддршка на началникот на Генералштабот на армијата, Франц Халдер по кое Хитлер попуштил. Црвената армија го вратила Ростов на 28 ноември. Тоа била првата успешна голема советска контра-офанзива на војната.
Позадина
По завршувањето на Битката кај Киев во септември 1941 година, германската Армиска група „Југ“ напредувала од Днепар до брегот на Азовското Море. Шестата армија на Валтер фон Рајхенау го освоила Харков. 17-тата армија на Карл-Хајнрих фон Штулпагел марширала низ Полтава кон Ворошиловград. 11-тата армија на Ерих фон Манштајн се префрлила во Крим и ја презела контролата на целиот полуостров до есента (освен Севастопол, кој се одржал до 3 јули 1942 година).
Првата армија на Еванд фон Клеист напредувала од Киев и ги опколила советските трупи во Мелитопол во октомври, а потоа го нападнала источниот крај на брегот на Азовското Море кон Ростов на устието на реката Дон, позната како порта на Кавказ.
Азовска офанзива
Ростов бил означен како цел за 11-тата армија, сега командувана од генералот фон Шоберт, но сепак тој загинал во несреќа истиот ден по слетувањето на неговиот авион на минско поле. За да го замени, на генералот на пешадијата фон Манштајн му било наредено да патува од Ленинград на фронтот до крајниот јужен сектор. Тој, исто така, добил поддршка од 4-та воздушна флота Луфтвафе.
Во тоа време армискиот корпус на 11-тата армија сè уште бил ангажиран во Крим, а бидејќи романските сили биле зафатени во Опсадата на Одеса, ресурсите на армијата за ростовската цел биле строго ограничени дури и против повлекувачките трупи на Црвената армија. Затоа, најпрвин фон Манштајн го заменил ЛИВ корпусот со помалиот ХХХ армиски корпус и XLIX планински корпус и го ставил на ЛИВ корпусот во првиот ред кон Ростов.
Доцна во септември, 3-та романска армија се приклучила на 11-тата армија во својот напредок кон Ростов, но била сериозно оштетена од нападите на советските 9-та и 18-та армија на 26 септември.
Ростовска дефанзивна операција
Советскиот контра-напад, како дел од општата стратегиска одбранбена операција Донбас-Ростов (29 септември 1941 - 16 ноември 1941 година), исто така, го принудило на фон Рундштет да нареди на својата прва армија да биде подобро поставена за да се спротивстави на понатамошните советски нагони во романскиот сектор на фронтот, а исто така и да се обиде да опкружи две советски армии, што било делумно успешно во областа на Черниговска, каде што на 8 октомври командантот на 18-тата советска армија генерал-полковник АК Смирнов, бил убиен од артилериски оган на неговото командно работно место во селото Поповка за време на обидот за прекин на огнот меѓу 5 и 10 октомври 1941 година . Ова го протолкувал Хитлер како успех по кое изјавил дека Битката за Азовско Море е готова, и тоа на 11 октомври пред војниците дури да ја достигнат својата цел. Како комеморативен гест, Хитлер издал наредба за промена на бригадата како Прва СС дивизија СС Адолф Хитлер.
На германската 11-та армија и било наредено да се врати на Крим за да го направи пробивот на Истмус од Перекоп. До 17 октомври 1941 година реката Миус ја преминала 14-та тенковска дивизија, а Таганрог бил окупиран од германски војници, при што планинските војници влегле во Сталино, при што новоформираната 12-та армија ја принудила повторно да се повлече. Меѓутоа, Црвената армија имала бидејќи започнале есенските дождови, а злогласната распутица била спремна да го забави напредокот на Првата армија. Ова значело дека водечките германски единици не стигнале до периферијата на Ростов до средината на ноември, а во меѓувреме изгубиле контакт со Црвената армија.
Нападот врз Ростов започнал на 17 ноември, а на 21 ноември Германците го зазеле Ростов. Меѓутоа, предупредувањата на фон Клеист дека неговата лева страна од армијата е ранлива и дека неговите тенкови биле неефикасни во времето на замрзнување, биле игнорирани.
Ростовска офанзива
На 27 ноември 37-тата армија, под команда на генерал-полковник Антон Иванович Лопатин, како дел од Ростовската стратегиска офанзива (17 ноември 1941 - 2 декември 1941 година), ја нападнала првата армија од северот, принудувајќи ги да се повлечат надвор од градот. Адолф Хитлер се спротивставил повлекувањето. Кога фон Рундштет одбил да го почитува, Хитлер го отпуштил и го заменил со фон Рајхенау. Сепак, фон Рајхенау веднаш видел дека фон Рундштет бил во право и успеал да го убеди Хитлер, преку Франц Халдер, да го одобри повлекувањето, а првата армија била принудена да се повлече назад кон реката Миус во Таганрог. Тоа беше првото значително повлекување на Германија во војната.
Лиза Лесли
Лиза Дишон Лесли-Локвуд (родена на 7 јули, 1972 година) е поранешен американски, професионален, женски, кошаркарски играч во ВНБА. Таа е трикратен ВНБА МВП и четирикратен освојувач на златниот Олимписки медал. Избрана како седми збор на првиот ВНБА драфт во 1997 година по одличната кариери на Универзитетот од Јужна Калифорнија таа забележа седум настапи на ВНБА Ол-Стар натпреварит и освои две ВНБА титули во своите единаесет сезони со Лос Анџелес Спаркс, пред да се пензионира во 2009 година. Лесли, со своите 6 стапки и 5 инчи височина е првиот играч да забие на еден ВНБА натпревар. Таа се сметаше за пионер и камен-темелник на лигата за време на нејзината ВНБА кариера. Во 2011 година, навивачите ја изгласаа како еден од најдобрите 15 играчи во историјата на ВНБА.
Рани години
Лесли е ќерка на Кристин Лорен Лесли, која започна свој камионџиски бизнис за да ги израсне своите три деца и Волтер Лесли, полупрофесионален кошаркар. Волтер го напушти семејството кога нејзината мајка беше трудна четири месеци со неа. Мајката на Лесли беше висока 6 стапки и 5 инчи. Лесли има две сестри, Диони, која е пет години постара и Тифани, која е осум години помлада. Лесли играше кошарка на машката екипа во основно училиште. Исто така играше и со женската екипа со скор од 33 победи и 1 пораз.
Средно школо
За време на првите недели од пследните години во основното училиште, другарка од одделението ја молеШе Лесли да помогне на кошаркарската екипа. На првиот ден од пробите на екипата, на играчите им беше кажано да се поделат на две групи за вежби со положување: левучари и деснаци. Лесли беше единствениот левучар во групата на левучари, па од тогаш таа реше да игра со десната рака за да не биде единствениот левучар. Оваа одлука и донесе предност, затоа што така таа стана вешта со двете раце. Во осмото одделение, таа се префрли во училиште без женска кошаркарска екипа, па така се приклучи на екипата со момчиња. Успехот во оваа екипа и даде самодоверба во нејзините играчки способности.
На 14 години, дури и пред да започне со средното училиште во Морнингсајд, таа прими повеќе од сто писма за рагрутирање од разни колеџи, меѓу кои и некои од врвните програми од Дивизија 1 како што се Универзитетот од Тенеси и Стенфорд Универзитетот. Лесли го продолжи своето образование во 1986 година со запишување во Средното Училиште Морнингсајд во Инглвуд, Калифорнија. Веднаш се забележа нејзиното влијание во женската кошаркарска екипа во која таа беше стартер на сите натпревари. Таа исто така најде време да се приклучи на одбојкарската екипа и да се натпреварува во атлетика. Успеа да се квалификува на државното првенство во трката на 400 метри и скок во височина.
Уште додека беше сафомор во средното училиште, таа можеше да ја забива топката на отворен терен, иако не можеше да ја опфати топката. Таа беше најдобриот поентер и скокач во екипата и ја предводеше до државното првенство на Калифорнија во 1989 година. Лесли беше толку талентирана што ја поканија да биде дел од Јуниорксата екипа на Сад на Светското Првенство за Јуниори. Во четвртата година од средното образование таа стана најдобар играч во државата. Таа ја предводеше својата екипа до државната титула со просек од 27 бода и 15 скокови по натпревар.
Колеџ
Лесли одлучила да остане близу до дома и да учи во гигантот за женска кошарка, Универзитетот од Јужна Калифорнија (УСЦ), од 1990-1994 година. Дипломира на УСЦ во комуникации и подоцна ги заврши мастер студиите во бизнис администрација на Универзитетот од Феникс.
Лесли одиграла вкупно 120 колеџ натпревари, со просек од 20,1 бода, со успешност на шут од 53,4% и погаѓајќи 69,8% од линијата за слободни фрлања. Таа ги постави Пак-10 рекордите за бодови, скокови и блокади со вкупно 2 414 бода, 1 214 скокови и 321 блокади. Таа исто така го држи УСЦ рекордот за најмногу блокади во една сезона со 95 блокади.
За време на нејзината колеџ кариера, УСЦ постави ипресивен скор од 89 победи и 31 пораз. Освоија една Пак-10 конференциска титула и настапија на четири НЦАА турнири. Лесли се здоби со Се-Пак-10 признание сите четири години и стана првиот играч во Пак-10 историјата кој бил во првата екипа сите четири години и ја доби престижната награда за Руки на Годината во 1991 година. Лесли исто така беше почестена на државно ниво со освојување на Наградата за Најдобар Играч во својата прва година во 1991 година и признанието за најдобар женски играч во Државата во 1994 година. ВО 1992, 1993 и 1994 година таа исто така се најде и на Се-Американската екипа.
САД Кошарка
Лесли беше член на екипата на Сад која се натпреваруваше на Светските Универзитетски Игри во Шефилд, Англија, 1991 година. Лесли беше вториот најдобар поентер во екипата на САД, со просек од 13 бода по натпревар и помогна на екипата водена од Тара Вандервир да стигне до 8-0 скор и да го освои златниот медал.
Таа се натпреваруваше со САД Кошарка како дел од Џоунс Куп Екипата од 1992 година која го освои Златото во Тајпеј за првпат од 1987 година.
ВНБА
ВНБА беше соединета во 1996 година и започна со натпревари во 1997 година. Лесли беше избрана на 22 Јануари од Лос Анџелес Спаркс како дел од Почетната Фаза за Поделба.Таа им помогна на Спаркс да стигнат до плејофот пет последователни пати, но екипата не ја освои ВНБА титулата сè до 2001 година. Таа година, Лесли ја доби наградата за Спортистка на Годината ( во екипната категорија) од Женската Спортска Фондација.
На 12 јули, 2002 година, Лесли станала првата жена што успеала да ја забие топката на еден ВНБА натпревар. Истата година таа стана прв ВНБА играч со над 3 000 бода во кариерата и им помогна на Спаркс во освојување на втората последователна титула таа сезона. Две сезони подоцна, таа стана првиот играч кој постигнал 4 000 бода во кариерата. Лисли до ден денес е најдобар поентер и скокач во историјата на Спаркс, како и најдобар поентер и скокач на сите времиња во лигата. На 11 Август, 2009 година, таа стана првиот играч кој постигнал 6 000 бода во кариерата. Порано истиот месец, таа станала првиот играч со над 10 000 ПСА (бодови + скокови + асистенции), важна статистика за фантазиската игра на ВНБА - Одбери Еден Предизвик.
Меѓународни натпреварувања и Олимпијади
Лесли има учество на четири последователни Олимпијади и има освоено четири златни медали. Таа стана вториот женски играч на кошарка со толку златни медали, по Тереза Едвардс. Лесли учествуваше со националната женска кошаркарска екипа на САД која освои злато во 1996 и 2000 година и освои злато на светското првенство. Лесли постигна 35 бода против Јапан во полуфиналето на Олимписките игри од 1996 година со што го постави Американскиот Олимписки женски рекорд за постигнати бодови.
Лесли е една од седумте трикратни Олимпијки за Кошаркарската Репрезентација на САД и една од два играчи со четири златни медали. Таа ја предводеше екипата на САД во бодови за време на Олимписките игри во 2004 година. За време на своите трети Олимписки игри, таа стана најдобар поентер, скокач и блокер на сите времиња за САД на Олимписко ниво. Секој пат кога таа учествувала на големо меѓународно натпреварување, постигнувала двоцифрен просек на бодови. Лесли со 20 години е исто така најмлад играч со учество во Олимписките Проби на САД во 1992 година.
За време на Олимписките игри во Пекинг во 2008 година, иако службените лице побараа таа да не го направи тоа, Лесли ги носеше претходните три златни Олимписки медали додека и го врачуваа медалот за победата. Членовите на Австралиската Национална Екипа, нејзините противници во финалето, го сметаа чинот на Лесли како грандиозен и за лош спорски дух.
Лесли имаше жесток ривалетет со Лорен Џексон уште од Олимпискте Игри од 200 година кога Австралиската звезда ги откина доградбите на косата на Лесли за време на еден натпревар.
Приватен живот
Лесли исто така е и модел и амбициозна глумица. Таа се појави во Вог и Њузвик, како и многу спорски публикации. Се има појавено во ЕСПН многупати и има гостувано на неколку врвни телевизиски шоуа како што се Сестра Сестра, Натпреварот и Еден на Еден. Таа е гостин коментатор за Спортска Зона на АБЦ7 Вести од Очевидци во Лос Анџелес и го носи логото на каналот Круг 7 кога е на шоуто. Исто така има глумено во разни реклами. На почетокот на кариерата потпиша моден договор сп модната агенција Вилхелмина. Лиза исто така се појави на шоуто Суперзвезди и таа со нејзиниот партнер Дејвид освоија трето место откако Дејвид го повреди зглобот. Лиза се играше себеси во телевизиската серија Дресот, каде што таа смени тела со момче. Иксто така имаше улога во филмот Мисли како маж, каде што се играше себеси. Лесли е исто така лик со кој може да се игра во оригиналната Кошарка во Дворот, заедно со Кевин Гарнет. Таа е единствениот женски професионалец во Серијата игри Спорт во Дворот, по Бриана Скари, Бренди Частеин и Тифани Милбрет.
Карло Фонтана (скулптор)
Карло Фонтана (5 октомври 1865 – 16 ноември 1956) бил италијански скулптор. Неговото дело било дел од настанот за скулптура на ликовниот натпревар на Летните олимписки игри во 1928 година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Св. Илија (Алакинци)
'''Св. Илија''', е средновековна црква. Се наоѓа на 300 метрисеверно од селото. Претставува висок рид на кој има вкопан крст од камен. Местото се почитува како свето. (С.Д.,Д.И.)
Ивенак
Ивенак (Ivenack) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Вилијам Вајлер
Вилијам Вајлер (англиски: William Wyler; 1 јули 1902 – 227 јули 1981) ) - американски филмски режисер.
Животопис
samo su neki od naslova Williama Wylera, jednog od najpoznatijih i najplodnijih holivudskih redatelja.
Творештво
Вајлер бил еден од најголемите, најплодните и најнаградувани холивудски режисери: дури 12 пати бил номиниран за наградата „Оскар“, а неговиот филм „Бен Хур“ долго време го држел рекордот со освоени дури 11 „Оскари“. Исто така, глумците кои играле во неговите филмови имаат освоено дури 13 „Оскари“ и тој е рекордер и по тој критериум. Тој бил познат по темелната работа со глумците кои понекогаш ги терал да ги повторуваат сцените и по сто пати.
Спасе Павлов - Гарда
Спасе Павлов (иќ) - Гарда бил србоман и деец и војвода на Српскиот комитет на четничката акција.
Животопис
Тој е роден 1880 година во селото Станча. По влегувањето на првите српски чети се приклучил на Српскиот комитет на четничката акција.
Учествувал во сите главни борби на левата страна на реката Вардар против Македонската револуционерна организација.
Во Првата балканска војна зедно со војводата Вук бил во редовите на српската војска. Бил рануван неколкупати. Кон крајот на 1912 година со својата чета влегол во Прилеп при што загинал на местото Бакарно Гумно.
Тој е закопан во градот Прилеп.
Абегондо
Абегондо — општина во покраината Ла Коруња на автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 83.72 км2 (32.32 mi²), население од 5,732 жители (2004) и густина од 68.47 км2 (177.35 /mi²).
Космос-1637
Космос-1637 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 март 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1637 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1488 км, а најмалото на 1465.
Александар Хаџи Панов
Александар Хаџи Панов, познат и како Алексо Панов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
По завршувањето на гимназијата, работел како учител во Прилеп и учествувал во создавањето на револуционерниот комитет на Организацијата во градот заедно со Даме Груев, Јордан Гавазов и Јордан Поп Константинов. Го придружува Даме Груев при основањето на револуционерните комитети при Битолскиот револуционерен округ и учествува на Ресенско советување.
Меѓата на светот
Меѓата на светот (српски: Међа света) - збирка со куси раскази на македонскиот писател Митко Маџунков. Првобитно, книгата била објавена на српски јазик, во 1984 година, од издавачката куќа „Просвета“ од Белград, во рамките на библиотеката „Современа проза“ (Савремена проза), а следната година била објавена на македонски јазик во издание на „Наша книга“ од Скопје, како дел од едицијата „Македонска книжевност“.
Издание на „Просвета“
Изданието на српски јазик е печатено во печатницата „Нови дани“, во тираж од 1.500 примероци, но книгата не е каталогизирана. Збирката се состои од 10 циклуси и епилог:
Издание на „Наша книга“
Македонското издание е печатено во печатницата „Нова книга“ во Скопје, во тираж од 2.000 примероци, а издавањето на книгата било финансиски помогнато од Републичката заедница на културата. Ликовно-графичкото уредување го направил Томислав Филипов, а книгата е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“ - Скопје. Книгата се состои од еден прозен текст (наместо пролог), девет циклуси и епилог:
Ахаузен
Ахаузен (Ahausen) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Ахаузен се наоѓа југозападно од окружниот град Ротенбург на Виме и низ општината поминува реката Виме.
Ахаузен е оддалечен околу 10 километри од Зотрум, а исто толку и од окружниот град Ротенбург на Виме. Градот Ферден на Алер се наоѓа околу 25 километри од Ахаузен.
Роберт Редфорд
Роберт Редфорд (англиски: Robert Redford) (18 август 1936) е американски филмски актер и режисер.
Кариера
Во октомври 2014 година, филмското здружение „Линколн центар“ од Њујорк соопштило дека Редфорд е добитник на наградата „Чаплин“, која се доделува за животно дело. Наградата му била доделена за неговото творештво како глумец, но исто така и за неговиот придонес за развојот на филмот во својство на основач на филмскиот фестивал „Санденс“.
876
876 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 876 година од новата ера, 876. од првиот милениум, 76. од IX век и седма од 870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6384 и 6385 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5626 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4636 и 4637 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1629.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 876 година се протега во 3512 и 3513, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3572 и 3573 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1419. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 262 и 263 исламска година.
Застава M64
Употреба
Пушката М64 не била активно воведена во употреба и повеќето произведени пушки само стоеле во магацините. Не е познато дали била користена при распадот на Југосалвија. Пушката била проектирана во 1952 година.
Орвјетска катедрала
Орвјетска катедрала (Duomo di Orvieto) — голема римокатоличка катедрала од 14 век посветена на Успението на Пресвета Богородица и сместена во градот Орвјето во Умбрија, централна Италија. Од 1986 година, катедралата во Орвјето била епископско седиште и на поранешната епархија Тоди.
Сместена во позиција што доминирала во градот Орвјето, кој се наоѓал на вулкански приклучок, фасадата на катедралата била класично парче религиозна конструкција, која содржела елементи на дизајн од 14-тиот до 20-тиот век, со голем прозорец од роза, златни мозаици и три огромни бронзени врати, додека внатре биле сместени две фрески капели украсени од некои од најдобрите италијански сликари од тој период со слики од Судниот ден. Катедралата имала пет ѕвона, кои датирале од ренесансата, наместени во станот Е.
Градба
Изградбата на катедралата траела речиси три века, а дизајнот и стилот се развиле од романескна во готика како што напредувала изградбата. Каменот на катедралата бил поставен на 13 ноември 1290 година од страна на папата Николај IV, а изградбата му била доверена на главниот ѕидар ( капомастро ) Фра (фратер) Бевигнат ди Перуџа (исто така наречена Fra Bevignate da Gubbio) со дизајн на Арнолфо ди Камбио (архитектот на катедралата во Фиренца). Катедралата првично била дизајнирана како романескна базилика со наос и два странични патеки. Меѓутоа, кога Џовани ди Угучионе го наследил Fra Bevignate, дизајнот бил трансформиран во италијански готски форми.
Изградбата продолжила бавно се додека, во 1309 година, сиенскиот скулптор и архитект Лоренцо Мајтани ( Universis caput magister ) бил нарачан да работел на црквата и да решел неколку прашања во врска со носечките способности на зградата, особено на хорот. Тој суштински го променил дизајнот и конструкцијата на зградата, зголемувајќи ја сличноста на зградата со катедралата во Сиена. Архитектурата на двете згради понекогаш се класифицирала како потстил на готската архитектура: сиенски готски стил.
Мајтани ги зацврстил надворешните ѕидови со летечки потпори, кои подоцна се покажале како бескорисни. Овие потпори на крајот биле вклучени во ѕидовите на новоизградените трансептни капели. Тој повторно ја изградил апсидата во правоаголна форма и додал голем четирифорен прозорец од витраж. Почнувајќи од 1310 година ја создал сегашната фасада до нивото на бронзените статуи на симболите на евангелистите. Тој додал и голем дел од внатрешноста. Починал во 1330 година, непосредно пред завршувањето на катедралата, наследена од неговите синови.
Во 1347 година Андреа Писано, поранешниот мајстор на делата на катедралата во Фиренца, бил назначен за нов мајстор на делата. По него во 1359 година следел Андреа ди Чионе, попознат како Оркања. Нему му се припишувала прекрасната мозаична декорација и прозорецот од рози. Овој некогашен дизајн базиран на октагон бил заменет со Orcagna со новиот 22-стран полигон. Овој тип на геометриска основа бил невообичаен во готската архитектура. Поради необичната форма на прозорецот, биле користени статистички и геометриски техники за да се постигнел симетричен дизајн. Сиенскиот архитект Антонио Федериги го продолжил украсувањето на фасадата помеѓу 1451 и 1456 година, додавајќи некои ренесансни модули. Во 1503 година, Микеле Санмикели го завршил централниот фронтон и го додал десниот шпиц, кој бил завршен од Антонио да Сангало, Јуниор во 1534 година.
Последните допири на фасадата ги направил Иполито Скалца со додавање на десниот врв во 1590 година и левиот во 1605-1607 година. Сè на сè, следните архитекти задржале стилско единство на фасадата.
Фасадата
Готичката фасада на Орвјетската катедрала била едно од најголемите ремек-дела на доцниот среден век. Дизајнот со три фронтови му се припишувал на Маитани, кој очигледно бил под влијание на фасадата од тосканскиот готски стил на катедралата во Сиена од Џовани Писано (1287–1297) и планот за фасадата на катедралата во Фиренца од Арнолфо ди Камбио (1294). –1302).
Елементот со потпис бил златниот фронт, кој бил украсен со големи барелефи и статуи со симболите (Ангел, Вол, Лав, Орел) на евангелистите создадени од Мајтани и соработниците (помеѓу 1325 и 1330 година) кои стоеле на корнизот над извајани панели на столбовите. Во 1352 година, Матео ди Уголино да Болоња го додал бронзеното Јагне Божјо над централниот фронтон и бронзената статуа на Свети Михаил на врвот на фронтонот на левиот влез.
Бас-релјефите на столбовите прикажувале библиски приказни од Стариот и Новиот завет. Овие џамлии од четиринаесеттиот и петнаесеттиот век биле колективно и анонимно дело на најмалку тројца или четворица мајстори со помош на нивните работилници. Релјефите започнале пред 1310 година. Поставувањето на овие мермери на столбовите започнало во 1331 година. Тие прикажувале од лево кон десно:
Централно место во мозаиците бил големиот прозорец од рози изграден од скулпторот и архитект Оркања помеѓу 1354 и 1380 година. Во нишите над прозорецот од рози стоеле дванаесетте апостоли, додека во нишите од двете страни дванаесет старозаветни пророци биле претставени во парови. Статуите во ниши биле типични за француските готски катедрали, што можеби имало влијание. Осум статуи се припишувале во записите на Никола де Нуто. Спанделите околу прозорецот од рози биле украсени со мозаици кои ги претставувале четворицата доктори на црквата. Рамката на прозорецот од роза содржел 52 врежани глави, додека во центарот на прозорецот од роза била издлабена глава на Христос.
Најновиот дел од декорацијата биле трите бронзени врати кои овозможувале пристап до влезот на катедралата. Тие биле завршени во 1970 година од сицилијанскиот скулптор Емилио Греко (1913–1995) прикажувајќи милости од животот на Христос и биле надминати со скулптура на Мадона и детето создадена од Андреа Писано во 1347 година.
Страничните ѕидови на катедралата, за разлика од фасадата, биле изградени со наизменични слоеви од локален бел травертин и сино-сив базалтен камен.
Внатрешност
Цилиндричните столбови се состоеле и од алтернативни редови травертин и базалт. Нивната форма и украс еволуирале за време на изградбата на катедралата, како и украсувањето на капителите. Алабастерските стакла во долните делови на прозорите на патеките ја одржувале внатрешноста ладна за време на жестокото италијанско лето, додека неоготското витраж во горните делови на прозорците датирале од 1886 до 1891 година и биле дизајнирани од Франческо Морети.
Дрвениот покрив со бандаж бил украсен во 1320-тите од страна на Пјетро ди Лело и Вануцо ди Мастро Пјерно, а во 1890-тите било силно реставриран од архитектот Паоло Зампи и Паоло Кочери до сегашната состојба. Во текот на годините 1335–1338, трансептот бил покривен со четирипартитни (четириклеточни) камени сводови. Во близина на левиот влез се наоѓало големото мермерно крштение со лавови и елаборирани релјефи од фриз. Започнал во 1390 година од Лука ди Џовани. Таа била проширена шеснаесет години подоцна од Пјетро ди Џовани од Фрајбург, кој го додал црвениот мермерен слив и Сано ди Матео, кој ја извајал октагоналната пирамида во 1407 година. На него се гледала фреска во меѓународен готски стил на „Мадона устоличена со дете“, Маеста насликана од Џентил да Фабриано во 1425 година. Ова била единствената фреска зачувана кога жртвениците од штуко биле додадени на параклисите на наосот кон крајот на 16 век. Овие жртвеници за возврат биле уништени во 19 век и повторно се појавиле само фрагменти од другите фрески од 14 и 15 век. Некои од овие фрески му се припишувале на Пјетро ди Пучио (кој исто така сликал фрески во Кампосанто во Пиза).
На почетокот на наосот стоела тапа за света вода, извајана од сиенскиот архитект Антонио Федериги помеѓу 1451 и 1456 година. За тоа време придонела и за украсување на фасадата.
Апсида
Големиот квадрифорен прозорец од витраж во апсидата бил направен помеѓу 1328 и 1334 година од Џовани ди Бонино, стаклен мајстор од Асизи. Дизајнот веројатно го направил Мајтани. Над олтарот висело големо полихромно дрвено распетие кое му се припишувало на Мајтани.
Изградбата на готските дрвени хорски тезги била започната во 1329 година од страна на Џовани Аманати заедно со група сиенски резбари на дрво. Тие првобитно стоеле во центарот на наосот, но подоцна биле преместени во апсидата околу 1540 година.
Зад олтарот имало низа оштетени готски фрески посветени на животот на Богородица, кои целосно ги зафаќале трите ѕида. Тие биле создадени околу 1370 година од локалниот уметник Уголино ди Прете Иларио и неколку соработници како што биле Пјетро ди Пучино, Кола Петручиоли и Андреа ди Џовани. Им требале околу десет години да завршат. Оваа серија на фрески биле најголеми во Италија во тоа време. Тие се обновувале на секои сто години во следните неколку векови. Две сцени, Благовештението и Посетата, биле преработени од Антонио дел Масаро на крајот на 15 век.
Капела на капларот
Капелата била длабока два заливи и покриена со четиристрани сводови. Била затворена со ковано железна порта, направена помеѓу 1355 и 1362 година од Матео ди Уголино да Болоња и завршена од Џовани де Микелучио да Орвјето во 1364 година.
Капелата била украсена со фрески кои на левиот ѕид ја прикажувале историјата на Евхаристијата, а на десниот ѕид чуда во врска со крвавиот домаќин низ црковната историја. Тие биле насликани помеѓу 1357 и 1363 година од тројца уметници од Орвјето: Уголино ди Прете Иларио, Доменико ди Мео и Џовани ди Бучио Леонардели. Тие биле насликани пред фреските во апсидата. Обновени биле повторно во средината на 19 век.
Шаторот во форма на едикул на олтарот бил дизајниран во 1358 година од Никола да Сиена, а завршен од Оркања.
Во нишата на десниот ѕид стоел панел на Мадона деи Ракомандати (околу 1320 година). Тој бил насликан во италијанската византиска традиција од сиенскиот уметник Липо Меми, девер на Симоне Мартини.
Во центарот на капелата се наоѓал реликвијарот на Санто Корпорале во сребро, позлатено сребро и проѕирен емајл во разнобојна боја што го содржел крвавиот војвода. Ова готско ремек дело, во форма на триптих, било направено од сиенскиот златар Уголино ди Виери помеѓу 1337 и 1338 година. Биле прикажани 24 сцени од животот на Христос и осум приказни за капларот.
Градоначалник маченик
Катедралата го содржела и гробот на Свети Пјетро Паренцо. Назначен од папата Инокентиј III за градоначалник на градот со мандат да го воспоставил редот, напорите на Паренцо биле толку неуспешни што катарците (т.е. приврзаниците на катарската ерес ) го убиле во 1199 година. Како резултат на тоа, луѓето почнале да се собирале на аџилак во Дуомо од цела централна Италија и биле пријавени бројни чуда. Паренцо брзо станал почестен како светец.
Неговите останки биле пренесени во катедралата по нејзината изградба. Во центарот на олтарот имало овален прозорец низ кој се гледала малата каса која ги чувала.
Капелата на Мадона ди Сан Брицио
Оваа капела била додаток на катедралата од петнаесеттиот век. По структура била речиси идентична со капелата на капларот. Изградбата на оваа капела (исто така позната како капела Капела Нуова и Сињорели) била започната во 1408 година и завршена во 1444 година. Таа била затворена од остатокот од катедралата со две порти од ковано железо. Првиот ја затворал десната рака на трансептот. Ја потпишал сиенскиот мајстор Конте ди лело Орланди (1337). Втората порта стоела на влезот од капелата и била од многу подоцнежен датум. Ја потпишал мајсторот Гисмондо да Орвјето (1516).
Првично наречена Капела Нуова, или Нова капела, во 1622 година оваа капела била посветена на Свети Бритиј (Сан Брицио), еден од првите епископи на Сполето и Фолињо, кој ги евангелизирал луѓето од Орвјето. Легендата велела дека тој им оставил панел на Мадона дела Тавола, Мадона устоличена со дете и ангели. Оваа слика била од анонимен мајстор од крајот на 13 век од Орвјето, кој веројатно бил под влијание на Чимабуе и Копо ди Марковалдо. Лицето на детето било реставрација од 14 век. Овој панел стоел на доцнобарокниот олтар на Глорија, кој датирал од 1715 година и го направил Бернардино Камети.
Фра Анџелико и Беноцо Гоцоли го започнале украсувањето на сводот на капелата во 1447 година. Тие насликала само два дела: Христос во судот и Ангели и пророци, бидејќи во истата година биле повикани во Ватикан од папата Николај V за да ја насликале капелата Николин. Работата престанала додека не се пристапило кон Перуџино во 1489 година. Сепак, тој никогаш не започнал. Откако бил напуштен околу 50 години, одликувањето на остатокот од сводот му било доделено на Лука Сињорели на 5 април 1499 година. Ги додал сцените со Хорот на апостолите, на лекарите, на мачениците, девиците и патријарсите.
Неговата работа ја задоволила таблата и му доделиле да слика фрески во големите лунети на ѕидовите на капелата. Работата започнала во 1500 година и била завршена во 1503 година. (Имало пауза во 1502 година бидејќи недостасувале средства. ) Овие фрески во капелата се сметале за најкомплексно и највпечатливо дело на Сињорели. Тој и неговото училиште поминале две години создавајќи серија фрески за Апокалипсата и Последниот суд, почнувајќи од проповедањето на Антихристот, продолжувајќи со бурните епизоди на Крајот на светот, наоѓајќи пандан во Воскресението на телото. Четвртата сцена била застрашувачки приказ на Проклетите одведени во пеколот и примени од демоните. На ѕидот зад олтарот, Сињорели од левата страна ги прикажувал Избраните кои се воведени во Рајот, а на десната страна Отпорниците истерани во пеколот. На овие експресивни сцени им додал и некои впечатливи детали.
Под ова имало помали слики на познати писатели и филозофи кои со интерес ја набљудувале катастрофата што се развивала над нив. Легендата велела дека писателите прикажани овде биле Хомер, Емпедокле, Лукан, Хорас, Овидиј, Вергилиј и Данте, но идентификациите биле оспорени од современите научници. Неколку мали грисај медалјони кои прикажувале слики од нивните дела, вклучувајќи ги и првите единаесет книги од Дантеовиот чистилиште, Орфеј, Херкулес и разни сцени од Овидиј и Вергилиј, меѓу другите.
Во нишата во долниот ѕид била прикажана Pietà која содржела експлицитни референци за двајца значајни светци маченици од Орвиета, С. Пјетро Паренцо (подеста од Орвјето во 1199 година) и С. Фаустино. Тие стоеле покрај мртвиот Христос, заедно со Марија Магдалена и Дева Марија. Фигурата на мртвиот Христос, според Џорџо Вазари, бил ликот на синот на Сињорели, Антонио, кој умрел од чума за време на извршувањето на сликите. Оваа фреска била последното дело на Сињорели во капелата. Но, Том Хенри во својата книга „Животот и уметноста на Лука Сињорели“ (Јејл Универзитетот Прес, 2012) наведувал дека приказната на Вазари не била точна: „Сињорели имал два сина, Антонио и Томасо. Томасо го надживеал својот татко, а Антонио бил жив кога ова Плачнување било испорачано во февруари 1502 година, умрел неколку месеци подоцна во јули 1502 година. (Предговор, стр. xiii).
Папска палата
Папската палата прикачена десно од катедралата првично била започната во средината на 13 век кога папите се преселиле во Орвјето за да избегнат конфликт во Рим. Папата Урбан IV и папата Мартин IV живееле во градот и веројатно ја надгледувале изградбата на почетните фази на оваа зграда. Папата Бонифациј VIII ја проширил зградата, но таа останала недовршена по папското преселување во Авињон во 1309 година. Останала папска резиденција до 1550 година, кога преминала во сопственост на катедралата, кои откако ја користеле како резиденција извесно време ја редизајнирале во 1896 година како музеј, што останал и до денес. Внатре имало информации и артефакти со детали за историјата на катедралата и градот. Неупотребени дела од внатрешноста на катедралата и делови од оригинална конструкција отстранети за време на подоцнежната реставрација можеле да се видат во музејот, вклучувајќи слики, реликвијари и оригинални планови за изградба на катедралата.
Во приземјето на зградата се наоѓал и музеј посветен на сицилијанскиот уметник Емилио Греко кој ги конструирал бронзените врати на катедралата во 1970 година. Музејот содржел широк избор на неговите дела, како и подготвителни трудови и скулптури од други големи парчиња, вклучително и неколку кои биле сместени во базиликата Свети Петар во Ватикан.
Палацо дел Дуомо
Спроти катедралата била голема голема зграда изградена во 1359 година за да се сместеле административните канцеларии на катедралата и истата е проширена во 1857 година за да се создаде музеј на приземјето каде што биле сместени етрурски артефакти откриени низ градот, кој некогаш бил главен етрурски главен град. Веднаш до оваа зграда се наоѓал музејот Клаудио Фаина, во кој биле сместени значителната збирка на етрурска уметност собрана во деветнаесеттиот век од грофот Мауро Фаина, а која му ја оставил на градот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Надворешни врски
42.71701°N, 12.11327°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 42.71701°N, 12.11327°W
IC 1987
IC 1987 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1987 се споменува и како MCG -1-33-49, IRAS 12526-0750.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 13,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 7' 13"". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на IC 1987 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44016.
Алистрати (Требеништа)
Алистрати — археолошко наоѓалиште во селото Требеништа во областа Дебрца. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на околу 2,5 км источно од селото и источно од Требенишко кале. На почетокот од долот, во самото подножје во десната страна има урнатини од црква која мештаните ја нарекуваат Св. Наум. Градбата најверојатно претстатувала еднокорабна црква од која е најзачувана основата од апсидниот дел. На просторот се присутни многу бројни фрагменти од покривни ќерамиди (дебелина 2 см). Западно од урнатините се забележуваат поголеми камени плочи кои всушност претставуваат гробови. Со овој назив е означен еден дол што се протега јужно од меѓуселскиот пат Требеништа-Ливоишта, во правец југ-север.
Нормативна контрола
Нормативна контрола — поим во библиотекарството што подразбира создавање и водење на предметни определници за библиографски материјали во библиотечните каталози. Оваа контрола има две важни улоги. Едната е тоа што им овозможува на каталогизаторите да појаснување на ставки со слични или истоветни предмети. На пример, ако има двајца автори што објавувале под исто име, тогаш се става средно или татково име, датум на раѓање и/или смрт (или кога твореле ако е непознат), или пак некој описен епитет. Другата значајна улога на нормативната контрола е тоа што му служи на каталогизаторот за здружување (колокација) на материјалите кои логички припаѓаат заедно, но се претставуваат различно. На пример, во нормативните записи се утврдуваат единствени наслови, кои потоа ги здружуваат сите верзии на некое дело под еден именител, дури и ако се издадени под различни наслови. Така, ова претставува пример за контролиран речник.
Иако, во теорија, секоја информација за некое дело може да подлежи на нормативна контрола, каталогизаторите најчесто се задржуваат на авторот и насловот. Предметните определници имаат слична улога на нормативните записи, но сепак се посебни делови од евиденцијата.
Нормативната контрола во Република Македонија ја подготвува и врши Секторот за комплетирање и обработка на библиотечен материјал при Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ во Скопје.
Нормативна евиденција
Најчест начин на примена на нормативна контрола во библиографски каталози е изработка на засебен индекс на нормативни записи (нормативна база), според кој ќе се водат на предметите во главниот каталог. Овој засебен индекс се нарекува „нормативна податотека“. Во неа се содржат заводливите записи на сите одлуки на каталогизаторите во дадена библиотека (или пак, сè почесто, каталошко здружение), кои каталогизатори ги консултирале при изборот или преработка на предметите.
Треба да се има предвид дека улогата на нормативните податотеки е организациска, а не информативна. Предвидени се да содржат доволно информации за да се утврди еден автор или наслов како единствен (еднообразен), изоставајќи ги информациите кои, иако можеби интересни за читателот, не одат во прилог на таа цел.
Еве приближна слика за составните делови на нормативната податотека:
Тројца владетели и пет цареви
Тројцата владетели и петте цареви (кин.: 三皇五帝, транскр. Санхуанг вуди) биле митолошки владетели на Кина за време на периодот од ~ 2852 п.н.е. до 2205 п.н.е., времето кое ѝ претходи на династијата Сја.
Тројцата владетели
Тројцата владетели или Тројцата возвишени биле кралеви-богови или полубогови кои им помагале на луѓето со своите магични моќи. Заради нивната возвишена доблест, ти живееле многу долго и владееле во мир. Ним им се препишуваат разни идентитети во разни историски дела. Книгата „Записи на историчарот“ од Сема Ќен вели дека тие биле:
Делата „Јинтоу шу“ (運斗樞) и „Јианминг бао“ (元命苞) ги наведуват како: Фу Сји и Нива биле богови-маж и жена од кои се смета дека потекнува човештвото по големата разорна поплава. За Шенунг се смета дека го измислил земјоделството и прв почнал да користи билки како лекови.
„Шангшу тачуан“ (尚書大傳) и „Пајху тунги“ (白虎通義) ја заменуваат Нива со Сујжен (燧人), изумителот на огнот. „Диванг шечи“ (帝王世紀) ја заменува Нива со Жолтиот цар (黄帝), претпоставениот предок на сите (хански) Кинези.
Петте цареви
Петте цареви биле легендарни, морално совршени кралеви-мудреци. Според книгата „Записи на историчарот“ (Шеѓи) од Сема Ќен, тие биле:
Јао и Шуен се познати и како „Двата цара“, и, заедно со Ју Велики (禹), основачот на династијата Сја, се сметале за пример за владетели и морални архетипи од страна на конфуцијанците во подоцнежната кинеска историја. Делата „Шангшу Сји“ (尚書序) и „Диванг шеџи“ го наведуваат Шаошао (少昊) наместо Жолтиот цар.
Во „Песната на Чу“ (楚辭) се опеваат петте цареви како богови на страните на светот:
„Книгата на обредите“ (禮記) ги поистоветува Петте Цара со Петте лози (五氏), кои се:
Во една смисла на зборот, првиот историски цар на Кина бил Ќин Ше Хуанг (秦始皇), кој го измислил поимот „цар“ (皇帝, хуангди) со комбинација на титулите „возвишен“ (皇, хуанг ) и „крал-бог“ (帝, ди).