cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Си Џинпинг
Напредок во кариерата
Во 2002 г. стапил на високи функции во Џеџанг. Набргу станал покраински партиски началник, а потоа управик на покраината. Потоа стапил во ЦК на КПК и со тоа влегол во државниот врв. Додека бил во Џеџанг, Си обезбедил поволни стопански услови за голема стапка на развој од 14% годишно, притоа немилосрдно борејќи се против корупцијата.
Приклучување кон Постојаниот комитет и потпретседателство
Откако стапил на функцијата, Си имал најразлични задолженија и портфолија. Бил надлежен за опширните подготовки на Летните олимписки игри 2008 во Пекинг и играл улога на најзначаен фактор во односите на централната управа со Хонгконг и Макао. Станал и претседател на Централното партиско училиште, установа за образовно-идеолошка подготовка на кадри на партијата. По Сечуанскиот земјотрес во 2008 г, Си ги посетил погодените подрачја во Шенси и Гансу. Во јуни 2008 г. ги остварил првите посети во странство како потпретседател, и тоа во Северна Кореја, Монголија, Саудиска Арабија, Катар и Јемен. По завршувањето на олимпијадата, бил назначен на чело на комитетот задолжен за организирање на одбележувањето на шеесетгодишнината од основањето на НР Кина. Го предводел итн. „Проект 6521“ за обезбедување на политичка стабилност во немирите во 2009 г.
Си ужива значаен углед кај странските државници, кои ја ценат неговата отвореност и прагматичен пристап. Меѓу другите позитивни оценки, највпечатлива е онаа на поранешниот премиер на Сингапур, Ли Куан Ју, кој изјавил дека Си е „промислен човек што минал низ многу маки и неволји во животот.“ Ли исто така се искажал дека: „Како човек, јас би го ставил во класата на Нелсон Мандела. Човек со многу голема емотивна стабилност што не дозволува личните несреќи и страдања да му го загрозат расудувањето. Со други зборови, импресивна личност“.
Турнеи како потпретседател
Во февруари 2009 г, како потпретседател, Си Џинпинг направил турнеја низ Латинска Америка, посетувајќи го Мексико, Јамајка,  Колумбија,  Венецуела  и Бразил  за да ги унапреди врските и соработката на Кина во регионот, со особен осврт на глобалната финансиска криза. На враќање ја посетил и Малта.
Партиски челник и врховен командант
На 15 ноември 2012, XVIII ЦК на КПК го изгласал Си за Генерален секретар на Комунистичката партија и Претседател на Централниот воен комитет, со што тој се издигнал на врвот на партијата. Списокот на најмоќни луѓе во светот на „Форбс“ во 2012 г. го оценил Си како деветти најмоќен човек на светот.
Во следниот период, како челник на партијата, Си ја посетил покраината Гуангдунг за да му оддаде почит на поранешниот премиер Денг Сјаопинг, при што одржал говори, повикувајќи на силни економски реформи и зајакнување на војската, што го нарекол „кинескиот сон“.
Претседателствување
На 14 март 2013 г. Си бил назначен за Претседател на Кина, со речиси апсолутно мнозинство на гласачите на XII Национално народно собрание, доаѓајќи на местото на Ху Џинтао, кој заминал во пензија со истекот на неговите два мандата. Во истата прилика, за потпретседател на државата е избран либералниот реформист Ли Јуенчао, кој со ова станал првиот потпретседател што не членува во Постојаниот комитет од времето на Жонг Јижен (1998) наваму.
Веднаш по стапувањето на функцијата, Си го потврдил пријателството на земјата со Пакистан и заминал во посети на Русија, Танзанија, ЈАР и Република Конго.
Кон средината на годината, Си остварил и средби со македонскиот премиер Никола Груевски и шефот на МНР, Никола Попоски во состав на кинеската иницијатива за инвестиции и соработка со земјите од Средна и Источна Европа.
Капу Махала
Капу Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Јајце (град)
Јајце— град и општина во Среднобосански кантон, Федерација Босна и Херцеговина, ентитет во Босна и Херцеговина. Во 2013 година градот имал население од 30.758 жители. Се наоѓа во регионот на Босанска Краина, на крстосница помеѓу Бања Лука, Мркоњиќ и Долни Вакуф, на сливот на реките Плива и Врбас.
Во Јајце било одржано второто заседание на АВНОЈ на 29 и 30 ноември 1943 година.
Кошице
Кошице (словачки: Košice) — град во источна Словачка. Градот се наоѓа на реката Хорнад во близина на Оре планините. Кошице е втор по големина град во Словачка со 235.000 жители. Кошице е центар на регионот Кошице.
Збратимени градови
Кошице е збратимен со:
Каролина Видерстрем
Каролина Оливија Видерстрем (10 декември 1856 - 4 март 1949) — шведски лекар и гинеколог. Таа била првата жена-лекар со универзитетско образование во нејзината земја. Таа исто така била феминистка и политичар и се занимавала со прашања за сексуално образование и женско право на глас. Таа била претседател на Националното здружение за право на глас на жени и член на градскиот совет во Стокхолм.
Животопис
Каролина Видерстрем била ќерка на учителот по гимнастика и ветеринар Ото Фредрик Видерстрем и Оливија Ерика Дилен. Семејството се преселило во Стокхолм во 1873 година.
Медицинска кариера
Видерстрем сакала жените и девојчињата да знаат повеќе за сопственото тело, да се облекуваат поздраво и да ги добијат истите права и можности како и мажите. Таа била особено активна во рамките на гинекологијата и здравјето на жените. Нејзиното најдобро познато дело во рамките на нејзината област било Kvinnohygien („ женска хигиена“), кое за првпат било објавено во 1899 година и било објавувано во седум изданија до 1932 година
Ник Копус
Николас „Ник“ Копус (роден на 4 септември, 1966 година во Хендон, Лондон, Англија) — британски кинематографер, режисер и продуцент. Како продуцент и писател тој работел на сериите „Не би требало да сум жив“ (I Shouldn't Be Alive) и „Ако...“ (If...).
Историја на Тунис
Според археолошките истражувања, територијата на денешен Тунис била населена уште од најрани времиња. На 20 километри од денешниот град Гафса била пронајдена најстарата религиозна градба на светот, стата повеќе од 40.000 години која се состои од повеќе предмети посветени на духовите и силите на природата. Во неолитскиот период на овие простори опстојувала иберско-мавританската цивилизација и капсијанската култура. Во тој период, Сахара имала далеку поплодородна и поволна клима за човечкиот развој за разлика од денес. Во тоа време Тунис започнал да билде населуван од берберски племиња. На територијата на Тунис од страна на фенекиските населеници се развила голема трговска мрежа, главно по Средоземното Море и Гибралатарскиот теснец. Една од најважните бази кои биле формирани е Картагина, основана во 814 п.н.е. Според легендата, градот бил основан од страна на кралицата Елиса, сестра на Пигмалион.
Во периодот од 6 век п.н.е. и 5 век п.н.е., Картагина започнала да се одвојува од старограчката култура, создавајќи своја сопствена цивилизација на територијата на Северна Африка и делови од Средоземно Море. Картагина се проширила и кон север и југ каде трговијата и била основната дејност. Во почетокот на 3 век п.н.е. Картагина станала голема поморска и трговска сила која целосно ја контролирала трговијата и пловидбата во водите на Средоземното Море. Таа поседувала и територии надвор од Африка: јужниот дел од Пиринејскиот Полуостров, западна Сицилија, Корзика, Сардинија и Малта.
Данил Хармс
Даниил Иванович Јувачов, познат како Данил Хармс (, Петербург (денешен ), Русија -  година, Ленинград, (денешен ), СССР) бил авангарден руски и советски писател од периодот меѓу двете светски војни.
Историја на Тунис
По уништувањето на старогрчката култура од страна на Римската република, единствениот главен противник на Римјаните за контрола на Медитеранот им останал Картагина. Поради ова, во 264 п.н.е. започнале т.н. Пунски војни. Првата пунска војна се водела главно во Сицилија. Војната траела до 241 п.н.е. По 20 години Рим излегол победник, конечно освојувајќи ја Сицилија и приморувајќи ја победената Картагина да плаќа огромни отштети. Втората пунска војна водена помеѓу 218 п.н.е. и 201 п.н.е. во која Картагина повторно доживеала пораз. Пунскиот водач Ханибал во почетокот постигнал големи успеси, но на крајот бил сопрен од страна на Скипион Африканецот. По Третата пунска војна, Рим целосно ја уништил Картагина во 146 п.н.е. Причина за избивањето на војната биле растечкото нерасположение кон Рим во Шпанија и Грција, како и подемот во поморската моќ и во богатството што го имала Картагина во 50-те години по Втората Пунска војна. По крајот на Пунските војни, земјата станала римска провинција Африка. Утика станал главен град на провинцијата. Во 44 п.н.е. Јулиј Цезар одлучил на овие простори да основа колонија, но тоа се остварило во времето на Октавијан Август, неколку децении подоцна. По неколку години Картагина станала главен град на провинцијата. Картагина била важно подрачје за Римјаните, главно поради производството на пченица и различни житарници. Тунис станал седиште на римско-африканската цивилизација.
Данил Хармс
Животопис
''Таа за мене не беше само жена која ја сакав, туку и нешто друго што навлегуваше во сите мои мисли и сите мои активности. Со Естер не зборував на руски и нејзиното име го пишував на латиница: ESTHER''.
Во текот на 1925 година започнало неговото пријателство со писателот Александар Иванович Веденски, како и со поетите Н. Кљув и А. Туфанов. Кон крајот на истата година, заедно со родителите се преселил на улицата Надеждинска 11, бр. 8, каде што останал да живее до август 1941 година. Пролетта 1926 година, Хармс се запознал со Николај Заболоцки, а во септември истата година поднесол молба за прием на Институтот за историја на уметноста.
Кон крајот на декември 1931 година, Хармс и неговите пријатели и соработници - Веденски, Андроников, Сафонова и Јермолаева биле уапсени, а биле ослободени во 1932 година. Имено, тие биле обвинети дека со своите дела смислено ги одвраќале децата и работниците од изградбата на социјализмот. На 13 јули 1932 година, Веденски и Хармс биле депортирани во Курск, каде што живееле заедно во двособен стан. На 18 ноември истата година, тие повторно се вратиле во Ленинград. Во 1934 година, Хармс се оженил со Марина Владимировна Малич. Од 1936 до 1938 година, во домот на Хармс се одржувале музички вечери на кои присуствувале познати музички критичари (како Иван Иванович Солертински) и музичари (оргулистот Е. М. Браудо, пејачите Анатолиј Доливо и Николај Чесноков итн.), а во овој период и самиот Хармс свирел дела од Бах, Хендл и други композитори.
Во 1936 година, неговата прва жена, Естер Русакова била осудена на петгодишна робија во логорот Гулаг, каде што умрела. Во 1939 година, на Хармс му била дијагностицирана шизофренија, така што бил ослободен од војската. За последните денови пред апсењето на Хармс сведочат сеќавањата на главната уредничка на „Врабец“, Н. Гернет, која запишала:
''Беше сериозен и затворен во себе како никогаш. „Бегајте, бегајте што побрзо!“ - зборуваше - „Ќе има војна“... Тој не ни помислуваше да отпатува. Јас, како и многу други, до последниот ден се надевав дека нема да има војна... но, нему му поверував. Секогаш ми се чинеше дека Даниил Иванович знае и умее да го предвиди она што другите не го знаат''...
Историја на Тунис
Во текот на 16 век Тунис паднал во рацете на Османлиското Царство. Во следниот век Тунис станал вазалство на империјата, со огромна независност и автономија. Во 1869 година Тунис прогласил банкрот, па така настапиле европските освојувачи Франција, Италија и Велика Британија кои ја зазеле целосно економијата на земјата. Во 1881 година француската војска влегла во Тунис и за три недели ја зазел целата територија на земјата. Тунис станала француски протекторат. Во овие години во земјата биле извршени големи економски промени. Во Тунис биле изградени железнички станици, патна инфраструктура. Наспроти тоа ресурсните богатства на земјата целосно биле експлоатирани од Франција. По ова следувало создавање на првите националистички движења чија цел била добивање на независност на земјата.
Данил Хармс
Животопис
На 23 август 1941 година, Хармс бил повторно уапсен за ширење на антисоветска пропаганда. Неговата втора жена, Марина Дурново Малич, во книгата „Мојот маж Данил Хармс“ пишува дека, летото 1941 година, за време на повикот да се јави во женските работнички чети кои копале одбранбени ровови околу Ленинград, Хармс со денови одел на гробот на татко му и нејзе ѝ ја пренесол пораката од негвоиот татко, која гласела „црвен шал“. Чекорејќи пред центарот за регрутација, таа си ги повторувала овие два збора, по што била ослободена од работната обврска. Меѓутоа, едно саботно утро, во август 1941 година, „тројца чудни човечиња“ од НКВД дошле во нивниот стан. Марина и Хармс биле однесени во приемното одделение на затворот „Љубјанка“ при што тој бил затворен. Со месеци, таа не можела да дознае каде наоѓа Хармс и најпосле открила дека лежи во затворската болница и во два наврати успеала да му однесе храна. Меѓутоа, при третата посета ѝ било соопштено дека тој умрел. Хармс умрел на 2 февруари 1942 година.
Историја на Тунис
Својата независност Тунис ја издвојува на 20 март 1956 година.
Во септември 2021 година, Каис Саед ја објави претстојната реформа на Уставот од 2014 година и формирање нова влада.
Данил Хармс
Животопис
Иако се занимавал со пишување, Хармс е познат и по тоа што цртал одлично, а покрај тоа, свирел на рог и на хармониум, степувал, измислувал гатанки и вицеви и пишувал философски расправи. Се разбира, тој бил познат и по чудната смисла за хумор и по необичниот стил на облекување. Така, често имал навика во рестораните да порача за јадење „нешто сино“; кога некому ќе му го кажел својот телефонски број (32-08), имал навика да рече: „Лесно се памети - 32 заби и 8 прсти“; се облекувал провокативно - често, носел фрак и цилиндар и се претставувал како својот (измислен) постар брат; често се облекувал како Шерлок Холмс, носел чадор и секаде ја водел својата пудла; на почетокот на Втората светска војна, луѓето мислеле дека е германски шпион, поради чудниот стил на облекување - необична капа, бермуди за голф и синџирче со „загатлив“ првезок.
Творештво
Неговата најрана зачувана песна „Еднаш во јули во нашето лето...“ потекнува од 1922 година и таа е потпишана под псевдонимот Д. Цх. Подоцна, во текот на 1925 година, Хармс ги читал своите песни во салите на Електротехничкото училиште, Библиотеката на Тургенев, Институтот за историја на уметноста и во други сали во Ленинград. Во октомври истата година поднесол пријава за прием во Ленинградското одделение на Сојузот на поети при што до приемната комисија поднесол две тетратки со песни. Во Сојузот на поетите бил примен во март 1926 година, а истата година, заедно со неговиот пријател Веденски, Хармс го основал „Училиштето на јавори“. Истовремено, двајцата започнале да ја пишуваат драмата „Мојата мама целата во часовници (подарок за децата, на учителите отпушок)“. Во петок, 12 ноември 1926 година, Хармс настапил со свои дела на книжевната вечер на Сојузот на поетите. Подоцна, Хармс дебитирал како поет со неговата песна „Случајот со железницата“, која била објавена во Зборникот на Ленинградското одделение на Сојузот на поетите.
Во 1927 година, Хармс се запознал со сликарот Казимир Малевич со кого членовите на „Училиштето на јавори“ преговарале за можноста за обединување на поетите и сликарите. Во овој период, Хармс бил заинтересиран за основање уметничко друштво и им предлагал на другарите да формираат „Академија на леви класици“ со цел да се борат против лажната уметност. Истовремено, тој го подготвувал својот избор на песни под наслов „Јаворот Даниил Иванович Хармс. Управување со нештата. Слободнодостапни песни.“, но овој проект никогаш не бил остварен. Во декември 1927 година работел на драмата „Елисавета Бам“.
Хармс се формирал како писател кон крајот на 1920-тите, под влијание на футуристите, на Велимир Хлебников и на „заумните“ поети Кручоних и А. Туфанов. Меѓутоа, тој ги отфрлил футуристите и „заумните“ поети, ги напуштил еуфоричните експерименти во поезијата и со група истомисленици ја формирал книжевната група „ОБЕРИУ“ чие име претставува акроним за целосното име „Здружение за реална уметност“ (руски: Обьяинение Реального Искуства) при што последната буква „У“ била додадена „само за забава“, како пародија на многубројните „изми“ што биле популарни во тоа време. Покрај Хармс, во „ОБЕРИУ“ членувале: А. Веденски, К. Вагинов, И. Бахтерев, Н. Заболоцки, Б. Левин и Ј. Владимиров. Во јануари 1928 година, била објавена Декларацијата на „ОБЕРИУ“ во која било наведено дека членовите на групата настојуваат да ја прошират и разбудат смислата на „предметите и зборовите“, но не да ја уништат. Во овој манифест стои: „Конкретниот 'предмет', исчистен од книжевната и секојдневната лушпа станува градба за уметноста. Можеби ќе ви се причини дека нашите сижеа се 'не-реални' и 'не-логични'? Но, кој рече дека секојдневната логика е задолжителна за уметноста?“. Во текот на 1928 и 1929 година, членовите на „ОБЕРИУ“ повремено настапувале низ училиштата, војничките клубови, касарните и студентските домови во Ленинград. Притоа, тие ги исмејувале постоечките облици на книжевен и општествен ангажман, правејќи пародии на книжевните претходници и современици и спротивставувајќи се на сместувањето во некое уметничко движење. За нивните јавни настапи сведочи еден запис од дневникот на Хармс: „Откако јас ќе го прочитма моето, ќе излезе Игор Бахтеев и ќе одржи бесмислен говор, цитирајќи непознати поети и сл. Потоа ќе излезе следниот и, исто така, ќе одржи говор, но од марксистички позиции. Со тој говор ќе нè заштити. На крајот, две непознати лица ќе дојдат до масата држејќи се за раце и ќе изјават: по повод прикажаното не можеме ништо да кажеме, но можеме да испееме нешто. И нешто ќе испеат. Последен ќе излезе Гега Кацман и ќе раскаже нешто од животот на светците.“ На почетокот на 1930-тите, по една книжевна вечер, кога Ј. Владимиров со „невидена дрскост ја нарекол публиката дивјаци кои заскитале во европски град и првпат виделе автомобил“, оваа книжевна група била остро нападната во печатените медиуми, кои ги осудиле „будалаштините“ и „до цинизам отворениот кошмар“, а нејзините членови биле жигосани како книжевни мангупи кои воопшто не се разликуваат од класниот непријател. Оттогаш, членовите на „ОБЕРИУ“ никогаш повеќе на настапиле на јавен книжевен настан, а речиси целата 1931 година Хармс и уште неколкумина припадници на групата ја поминале во прогонство поради обид за „создавање контрареволуционерна организација на писателите во областа на детската книжевност“.
Истовремено, Хармс продолжил со објавувањето на својата детска книжевност. Така, во 1928 година, во Ленинград, излегол првиот број на детското списание „Еж“ во кое тој бил еден од најактивните соработници, објавувајќи десет дела за една година (песните под наслов „Театар“, расказите „За тоа како Кољка Панкин леташе во Бразил, а Пеќка Јершов не му веруваше“, „Безобразниот пампур“ итн.). Исто така, во текот на 1929 година, Хармс ги објавил и следниве дела за деца: „Како прво и како второ“ (расказ), „Иван Иванович Самовар“ (песни) и „За тоа како старицата купуваше мастило“ (расказ), а во 1930 година, во Ленинград, започнало да излегува детското списание „Врабец“ со кое тој, исто така, активно соработувал. Подоцна, главната уредничка на списанието Н. Гернет, во своите сеќавања запишала:
Во 1930 година, излегле од печат следниве детски дела на Хармс: „Игра“ (песни) и „За тоа како тато за мене застрела мал твор“ (песни), додека следната година се појавила и збирката детски песни „Милион“. Во текот на 1933 година, во списанието „Врабец“ излегувал циклусот раскази за професорот Трубачкин, а од септември со крајот на годината и романот во писма, напишан заедно со глумицата Клаудија Пугачова. Истовремено, Хармс смислувал и теми за сликите во „Врабец“. Кон крајот на годината, Хармс започнал да работи на своето филозофско-книжевно дело „Постоење“, кое останало недовршено. Во тоа време, своите дела Хармс ги потпишувал со псевдонимот Даниил Дандан. Истата година, Хармс бил примен во новоформираниот Сојуз на советските писатели.
На 17 мај 1935 година, Хармс присуствувал на поменот на Казимир Малевич, читајќи го својот текст „При смртта на Казимир Малевич“, потпишан како Хармс Шардам. Во 1936 година, во списанието „Врабец“ бил објавен неговиот слободен превод на приказната на Вилхелм Буш „Плих и Плух“, а во списанието излегувале и разни шеги во стихови и проза, потпишани како Карл Иванович Шустерлинг. На 7 јануари 1937 година, Хармс го напишал расказот „Си бил еден лисест човек...“, со кој започнал познатиот циклус „Случки“. Во март истата година била објавена песната „Од дома излегол човек''...“, a потоа, списанието „Врабец“ не објавило ништо од Хармс речиси цела година. Во втората половина на годината, во списанието „Детска книжевност“ излегол текстот на Л. Кон „За хуморот“, во кој биле нападнати списанието „Врабец“ и преводот на Хармс на приказната од Вилхелм Буш. Наспроти тоа, во 1939 година, во списанието „Детска книжевност“ излегол текстот на В. Тренин „За смешната поезија“, во кој била позитивно оценета поезијата на Хармс и на Веденски. Истата година, Хармс го составил циклусот куси раскази под наслов „Случки“. Во текот на мај и јуни 1939 година, Хармс ја напишал повеста „Старица“.
За време на животот, Хармс бил познат само како писател за деца при што објавил над 20 книги со овој вид книжевност, но ним не им придавал никакво значење, бидејќи нив ги објавувал само заради заработка. Притоа, интересно е тоа што тој воопшто немал добро мислење за децата, отворно пишувајќи дека не ги сака. Ако се исклучат неговите творби за деца, од сите негови песни и раскази за возрасни, во текот на животот, Хармс објавил само две песни. Најголемиот дел од своите прозни и драмски гротескни минијатури Хармс ги напишал во последните десетина години од својот живот, кои не се ни обидел да ги објави, а кои се пронајдени дури по неговата смрт, во една фасцикла}} со наслов „Случаи“. Во [[Русија, тој е најмногу познат како детски писател и се смета како претходник и класик на детската книжевност, додека во светот е најпознат по неговите кратки раскази.
По смртта на Хармс, семејството и пријателите се погрижиле да ги зачуваат неговите ракописи: зимата 1942/1943 година, неговиот пријател, композиторот Јаков Друскин влегол во напуштениот стан на Хармс во Ленинград и се себе го зел куферот со ракописите на Хармс. Потоа, куферот постојано го носел со себе и го чувал до завршувањето на војната и две децении по неа, а за цело тоа време Друскин воопшто не го отворил куферот, надевајќи се дека ќе се врати Хармс. Сепак, долго време по неговата смрт, творештвото на Хармс било забрането и заборавено. Дури во 1956 година, било издадено службено соопштение за неговата рехабилитација, но со поширока слава се стекнал дури во 1980-тите и 1990-тите години. Сепак, штом бил пронајдена неговата книжевна архива, таа веднаш предизвикала голем интерес и во средината на 1960-тите во редовите на руската интелигенција се појавило едно „самиздатско“ шапирографско издание со избор од песните и минијатурите на Хармс. Исто така, голема популарност уживале и неговите книжевни анегдоти, а по примерот на нив, такви анегдоти почнале да пишуваат и московските писатели В. Пјатницки и Н. Доброхотова. Во 1970 година се појавило првото странско издание на делата на Хармс, на германски јазик (Fälle), а следната година и на англиски јазик (Russia's Lost Literature of the Absurd). Во Советскиот Сојуз, првата книга со избор од неговото творештво се појавила дури во 1988 година (Полет в небеса). На 7 мај 2015 година, Ијан Фрејзер го објавил есејот посветен на Хармс, со наслов „Чудно забавен руски гениј“.
Осврт кон творештвото на Хармс
Книжевното кредо на Хармс може да се согледа од еден запис во неговиот дневник, кој потекнува од 1937 година, каде што тој вели: „Мене ме интересира само 'бесмислицата', само она што нема никаква практична смисла. Ме интересира само грдата страна на животот. Херојството, патосот, бестрашноста, јунаштвото, хигиената, моралот, патетиката и хазардот - одбивни ми се и како зборови и како чувства. Но, целосно ги разбирам и ги уважувам: занесот и восхитот, инспирацијата и очајот, страста и воздржаноста, распуштеноста и невиноста, тагата и несреќата, радоста и смеата.“ Исто така, на Хармс му било јасно дека сите нема да го разберат неговиот хумор на апсурдот и имал обичај да каже: „Стоката не мора да се смее.“ Во своите минијатури Хармс води „скриен дијалог“ и со великаните на руската класика - Гогољ, Лесков, Достоевски, Чехов, итн., при што неговата пародија не ги заобиколила ниту големите теми, како што се: смртта, злото, бедата, итн. Дека неговата наклонетост кон пародијата, хуморот и гротеската не била случајна докажува и неговиот список на омилените писатели на кој се наоѓаат имињата на: Гогољ, Луис Керол, Едвард Лир, Кнут Хамсун, Мејринк и Козма Прутков (псевдонимот на Алексеј Толстој и браќата Жемчужников).
Несреќни случаи, таинствени исчезнувања, неверојатни или неповрзани настани, убиства, тепачки, итн., се вообичаените мотиви во кратките раскази на Хармс во кои тој дава гротескни и обездуховени слики на светот. Во неговите минијатури, необичните настани се случуваат на секој чекор, понекогаш и во секоја реченица. Иако овие слики создаваат остар контраст меѓу сивото советско секојдневие и фантастичниот и апсурден Хармсов книжевен свет, тие прикажуваат една заедничка одлика на овие два света - исполнетоста со крвави настани. Неговите психолошки сведени ликови, претставени само со своите карикирани имиња, се претставници на „малите луѓе“ кои во книжевноста ги вовел Гогољ, но кај Хармс, тие се карикатури и пародии кои меѓусебно се онеспособуваат, осакатуваат и убиваат. Најпосле, и самото дејство во делата на Хармс е пародија на вообичаеното дејство во книжевноста, т.е. таа е сведена само на повторување неколку несмасни обиди на „малиот човек“ да изврши некоја основна работа.
Укинувајќи ја разликата меѓу естетскиот и неестетскиот предмет, на планот на прозниот израз, Хармс воведол бројни иновации, како што се: внесување „случајности“ во текстот, употреба на секојдневниот јазик, итн. Во целото негово творештво провејуваат два „предмета“: „скитската наезда“ и „чудото“. Во однос на првото, во неговите дела преовладува насилството, свирепоста и убиствата. Во однос на второто, во својот дневник, во 1939 година, Хармс запишал: „Единствено ме интересира чудото како нарушување на физичката структура на светот.“ Соодветно на тоа, во неговите дела се појавуваат чудотворци, луѓето исчезнуваат во воздухот, ангелот на смртта ја зема душата на умрениот, итн.
Во една прилика, Макс Фрај (псевдонимот на руските писатели Светлана Мартинчик и Игор Степин) забележал дека „руската книжевност не го заслужува Данил Хармс. Хармс ѝ беше потребен на руската книжевност како сообраќајните знаци на зајакот“. Меѓутоа, подоцна се покажало дека ниту еден друг автор не бил толку имитиран и пародирал (анонимно) како Хармс, и тоа во толкава мера што за некои успешни епигонски дела, до објавувањето на неговите собрани дела, се мислело дека ги напишал токму Хармс. Во секој случај, тој извршил големо влијание на неколку генерации руски писатели, како што се: Д. Пригов, Људмила Петрушевска, А. Галич, Х. Сапгир, С. Довлатов, Ј. Попов и други.
Збирката „Отсечки стварност“ на македонскиот писател Ѓоко Здравески од 2019 година содржи циклус од 14 минијатурни раскази со налсов „Господин П. според Хармс“.
Републички пат III-1972
Републички пат IIІ-1972 (Републикански път IIІ-1972) — третокласен пат од републичката патна мрежа на Бугарија кој се протега на територијата на Пиринска Македонија. Има должина од 33,7 км.
Хенри IV
Хенри IV ( — ) бил крал на Англија во периодот од 1399 до 1413 година. Тој се оженил за Марија де Бохун, која до својата смрт во 1394 година му родила 7 деца. Во 1402 година Хенри се оженил по вторпат, со Жана де Наваро. Хенри бил основач на династија Ланкастер, која претставувала клон на династија Плантагенет. Негов татко бил Џон Гонт, третиот и најмлад преживеан син на Едвард III.
Прва побуна
Хенри бил еден од лордовете кои во 1388 година биле големи приврзаници на кралот. Неговиот татко бил регент на Ричард II. И покрај големата блискост и пријателство, Хенри отишол на страната на лордовите, кога тие се побуниле против кралот Ричард. По уништувањето на конфликтот и прифаќањето на кралот на дел од барањата на лордовите и бароните, по некое време голем дел од истите биле брутално казнети, но Хенри бил помилуван.
Втора побуна
Помеѓу Хенри и војводите од Норфолк избиле неколку спорови, па Ричард бил принуден да ги протера и двете спротивставени страни. Така, Хенри бил протеран од земјата за десет години. Кога починал Џон Гонт, таткото на Хенри, Ричард II го конфискувал неговиот имот, кој автоматски требало да припадне на Хенри. Тој имот бил толку голем што во кралството започнало да се смета дека Ричард сака да ја централизира својата власт, контролирајќи ги во целост на големите лордови.
Воен поход
Поради ова, Хенри се вратил и најпрвин се сретнал со поранешниот и иден епископ на Кантербери, Томас Арандел, кој ги поддржувал лордовите во намерата да се намалат правата на кралот, па затоа и тој се нашол во прогонство. Тие успеале да мобилизираат одереден број на армија, и заедно да тргнат кон Лондон. Тој момент бил погоден за нив бидејќи кралот се наоѓал на воен поход во Ирска.
Тие започнале со насилно одземање на земјите за оние кои не сакале да им се продружат во војната против Ричард. Самиот автократски стил на владеење на ричард, во земјата не бил многу популарен, па главно поради ова, Хенри многу бргу завладеал со југот и истокот од Англија. Кога Ричард се вратил во Велс, незадоволството веќе било проширено во цела Англија. така, во Велс бил заробен Ричард и принуден да абдицира.
Крал
Узурпирањето на престолот од страна на Хенри го направило неговото владеење нестабилно. Хенри на англискиот престол дошол со одлука на парламентот. Бидејќи имал роднинска врска со Ричард, тој се сметал себеси за достоен наследник на престолот. Тој бил крунисан на 13 октомври 1399 година. Ова било прво обраќање на англиски јазик пред населението од страна на кралот, по норманското освојување на Англија.
Хенри IV честопати се консултирал со парламентот за некои одлуки, и честопати влегувал во спор, главно околу црковните и политичките прашања. Томас Арандел повторно станал епископ на Кантербери, и имал големо влијание врз Хенри. За првпат во историјата на Англија биле горени кривоверци. Во 1400 година бил убиен Ричард II. Поддржувачите на Ричард се одрекле од новиот крал, а по ова во Велс избило востание кое траело до 1408 година. Во меѓувреме Шкотска објавила војна на Англија. Богатите семејства Перси и Мортимер (последните имале поголема претензија за престолот од Хенри) воделе војна од 1403 година до 1408 година. Ричард Скроп, архиепископот на Јорк, исто така се вклучил во 1405 година во војната против Хенри IV.
Смрт
Хенри боледувал од епилепсија. Во текот на последните две години од својот живот, кралството било управувано од страна на неговиот син, принц на Велс. Тој починал во 1413 година во Вестминстерската опатија. Тој не бил погребан во Вестминстер, туку во Кентербериската катедрала. Тој бил наследен од страна на неговиот син Хенри V.
Алајдин Абази
Алајдин Абази (Тетово, ) — македонски теоретски електротехничар и академик, универзитетски професор и член на МАНУ.
Животопис
Абажи е роден во Тетово, Република Македонија. Завршил на тетовската гимназија, а дипломирал во 1965 г. на Електро-техничкиот Факултет при Универзитетот во Загреб, Хрватска, каде што и магистрирал во 1973 година, а во 1977 и докторирал на истиот универзитет бранејќи ја докторската дисертација на тема "Складирање и неутрализирање на електрично полнење на изолациони филмови”. Во моментот е ректор на Универзитетот на Југоисточна Европа во Тетово.
Од 1966 до 1969 тој работел како професионален инжeнер во регионот. Во 1969 тој се вработил на Универзитетот во Приштина каде и бил Декан на Техничкиот Факултет (1979-1981), а во 1985 бил назначен за редовен професор на Одделот за Теоретска Електротехника.
Од 1982 до 1990, паралелно со неговата академска работа бил избран и за Претседател на Одборот на Институтот за истражување и развој „Инкос“ и Заменик претседател на одборот за Електро-Економија во Косово. Тој бил член на Одборот на ЈУ-САД за Научна и Истражувачка Соработка.
Неговите интереси за образованието, умешноста и способноста за зборување на странски јазици му овозможиле да предава и истражува и надвор од земјата, вклучувајќи ја и работата на Универзитетот во Северен Велс во Велика Британија, Јаш во Романија, Тирана во Албанија и на Академијата за Науки и Уметности во Кина. Тој како стипендист на Фулбрајт има поминато една година на Универзитетот Западна Вирџинија во САД. Д-р Абази има издадено повеќе од педесет научни статии и има учествувано во голем број научни проекти.
Во 2001 г. професор Абази е назначен за директор на фондацијата ЈИЕУ во Тетово. По изградбата и отворањето на тетовскиот универзитет ЈИЕУ (Штулов универзитет), д-р Абази е назначен за ректор на универзитетот.
Космос-1560
Космос-1560 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1492 км, а најмалото на 1471.
Ѓорѓи II (појаснување)
Ѓорѓи II може да се однесува на:
ОУ „Фаик Коница“ - Грешница
Фаик Коница — основно училиште во Грешница, Зајас.
Цепков
Цепков (Zepkow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Butyriboletus appendiculatus
Butyriboletus appendiculatus била јастива порозна печурка која растела под дабови и други широколисни дрвја како што била буката. Попозната била како путер болети. Често растела во големи колонии под дабовите дрвја и често се среќавала со старите дабови во античките шуми. Тоа било релативно ретко во Британија. Неговите шипки и порите биле често светло жолти (оттука и неговото име на путер болети) и неговото месо обојувало светло сино кога се сече или модринки.
Таксономија
Видот првпат бил опишан научно од германскиот полимат Јакоб Кристијан Шафер во 1774 година како Boletus appendiculatus. Американецот Чарлс Хортон Пек подоцна го употребил името во 1896 година за вид што го нашол во Вашингтон, но името било нелегитимно бидејќи претходното користење на Шафер имало приоритет. До 2014 година, тој бил класифициран во родот Boletus. Молекуларната филогенетска анализа покажала дека таа и другите членови на делот Boletus Appendiculati биле филогенетски различни од Boletus, а родот Butyriboletus бил создаден за да ги содржел.
Специфичниот епитет appendiculatus значел „со мал додаток“.
Опис
Овошните тела на Butyriboletus appendiculatus имале конвексни до сплескани, кафеави до жолтеникаво кафеави капи со димензии 6 – во пречник. Тие имале сува до малку леплива површинска текстура која можела да развие пукнатини со возраста. Печурката имала многу цврсто жолтеникаво месо, кое полека можело да се промени сино кога ќе се исечело или ќе се помодре. Порите на долната површина на капачето се путер жолти, а исто така можело да бидат модринки, иако тоа било помалку веројатно кај младите примероци. Стапката била 5 – долго за 2 – дебело на врвот во близина на додатокот за капачето, и се движела од подебели во основата до еднакви низ целиот, до заострените на дното. Исто така, имала жолта боја, понекогаш развива кафеави до црвеникави дамки и можело да има фини мрежи во близина на врвот. Отпечатокот на спори било темно маслиново-кафеав. Поединечните спори биле елипсоидни до вретеновидни, мазни и се со димензии 12-15 на 3,5-5 µm.
Слични видови
Европскиот вид Butyriboletus subappendiculatus бил доста сличен со ''Б. апендикулатус'' во микроскопски знаци. Можело да се разликува на терен по недостаток на реакција на боја со модринки, побледи бои на капачињата и раст под четинари. Слични биле и Butyriboletus regius и Boletus edulis.
Јадливост
Болето се јадело и се сметало за избор од неколку извори, иако некои предупредувале дека одредени поединци можело да имаат алергиска реакција на него. Питу вкусот на печурките ги правел погодни за супи, сосови и чорби. Готвените порции често станувале сини, а потоа сиви, а потоа се враќале во првобитната жолта боја.
NGC 7791
NGC 7791 — двојна ѕвезда во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 октомври 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7791 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 57 м 57,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 45' 58"".
Езене
Езене — општина во департманот Вандеја во Лоарскиот Крај, западна Франција.
Ана Јардфелт
Ана Јардфелт е шведски амбасадор и постојан претставник во меѓународните организации во Женева.
Ран живот и образование
Јардфелт Мелвин има диплома по право со фокус на меѓународното право и човековите права.
Кариера
Пред овие позиции, таа била директорка на Шведскиот институт за меѓународни односи (УИ) помеѓу 2010 и 2014 година.
Јардфелт Мелвин се приклучила на шведскиот министер за надворешни работи во 1997 година и има поминато голем дел од својата кариера на политички прашања европската безбедност, особено како началник на Генералштабот на ОБСЕ Високиот комесар за национални малцинства (2001-2005 година).
964
964 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 964 година од новата ера, 964. од првиот милениум, 64. од X век и петта од 960-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6472 и 6473 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5714 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4724 и 4725 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1717.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 964 година се протега во 3600 и 3601, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3660 и 3661 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1507. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 352 и 353 исламска година.
Кара Јусуфлар Махала
Кара Јусуфлар Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Еверсмер
Местоположба
Во општинското подрачје се наоѓа Евиге Мер, што е најголемо мочуриште во Германија. Површината е природна заштитена област од 1939 година.
Бона Деја
Во римската митологија, Бона Деја („добрата божица“) била божица на плодноста, лекувањето, девственоста и жените. Таа била ќерка на Фаун и понекогаш била нарекувана Фауна.
Храмт на Бона Деја во Рим стоел на Авентинскиот Рид. На 4 декември, во куќата на некој познат магистрат биле вршени тајни обреди во нејзина чест. Ова било сосема женско случување; дури и слики од мажи и машки животни биле забранети, заедно со зборовите „вино“ и мирта заради тоа што Бона Деја еднаш била истепана од нејзиниот татко со миртов стап зошто била пијана.
Нејзиниот јавен фестивал бил на 1 мај. Учеството на мажи било забрането.
Болните биле негувани во градините на нејзините храмови, каде свештеничките одгледувале лековити билки.
Таа исто така била поврзувана со рогот на изобилството, змиите и монетите. Нејзиниот лик често бил ставан на монети.
Серска група
Серска група (Серчани или Санданисти) — една од поголемите групации на т.н Левица или радикално - реформска струја. Серчани биле фракција на Македонската револуционерна организација која се групирала околу раководителот на Серскиот револуционерен округ, Јане Сандански. Тие ја претставувале главнината на т.н радикалнa - реформска струја, која во постарата литература се нарекува левица , а во поновата како демократско-реформско крило или децентралисти, кои се залагаат за децентрализација на Македонската револуционерна организација. Групацијата се појавила по Илинденското востание кога се поставило прашањето за идната дејност и поставеност на Организацијата.
Идеологија
Целта на оваа струја била: одбрана, односно воспоставување територијална целост на Македонија со оружено дејствување, создавање македонска држава со легално политичко дејствување или со оружена ослободителна борба како крајно средство.
Кронквистов систем
Кронквистов систем (—Cronquist system) — систем за таксономска класификација на цветните растенија (скриеносеменици). It was developed американскиот ботаничар Артур Кронквист (1919–1992) во неговите дела „Обединет систем на класификација на цветните растенија“ (An Integrated System of Classification of Flowering Plants, 1981) и „Еволуција и класификација н а цветните растенија“ (The Evolution and Classification of Flowering Plants, 1968; II изд. 1988).
Системот ги дели цветните растенија на две поголеми класи: дикотиледони (Magnoliopsida) и монокотиледони (Liliopsida). Во рамките на секоја класа, сродните редови се групираат во поткласи.
Овој систем и денес е во широка употреба (во изворен или прилагоден облик), но многу ботаничари ја усвојуваат класификацијата на Групата за истражување на филогенијата на скриеносемените растенија за редови и семејства на цветни растенија наречена APG III.
Според Кронквистовиот систем, дикотиледоните опфаќаат 321 семејства и 64 редови, а монокотиледоните имаат 19 редови и 65 семејства:
Ѓорѓи III (појаснување)
Ѓорѓи III може да се однесува на:
Фауна (божица)
Во римската митологија, фауна е име на:
Faunus (god)
Кашалот
Кашалот (Physeter macrocephalus) е најголемиот забест кит и најголем забест грабливец. Тој е единствен жив член од родот Physeter и еден од трите видови во фамилијата на кашалоти, пигмејскиот кашалот и џуџестиот кашалот од родот Kogia.
Возрасните машки единки во просек достигнуваат 16 метри во должина, но некои единки достигнуваат 20.5 метри, при што на главата отпаѓаат до една третина од вкупната должина.
Ловот на кашалоти бил водечка индустрија во XIX век, овековечен во романот Моби Дик.
IC 1923
IC 1923 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1923 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 21,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 10' 10".
Други поделби
Проучување на IC 1923 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Лилјана Петровиќ (менаџер)
Лилјана Петровиќ (Љиљана Петровић) — музички менаџер на Тоше Проески.
Таа се грижеше за неговата кариера по запирањето на соработката на Тоше со продукциската куќа Авалон. Ставајќи го под закрила на нејзината куќа Final Cut Production, Петровиќ успеала да го доведе Тоше до брилијантна балканска кариера. Подоцна Тоше премина во Award Entertainment, со оглед на фактот дека Final Cut отиде под стечај. Петровиќ беше сопатник на Тоше во кобната сообраќајна несреќа што се случи на 16 октомври 2007 година, но помина со полесни телесни повреди. По несреќата, во Македонија беше изложена на жестоки и контроверзни напади од медиумите во врска со начинот на водењето на кариерата на Тоше Проески. Петровиќ сѐ уште живее во Скопје и редовно се појавува на манифестациите кои се одржуваат во чест на Тоше Проески.
Александар Ќириќ
Клупска кариера
Во јули 2007 г. Александар Ќириќ станал нов член на црногорскиот прволигаш Будванска Ривијера. Како што пишува подгоричкиот весник „Вијести“, Ќириќ потпишал двегодишен договор со Будва, кој сакал да го предизвика Приморац, шампионот на Црна Гора и Јадран од Херцег Нови.
Во јуни 2010 година, Ќириќ потпишал двегодишен договор со шпанската Барселона. Минатата сезона играше за Будва. „Тоа е обострано задоволство и потпишав двегодишен договор со Барселонета. Во интервју со челниците на клубот видов дека амбициите се високи. Целта е да се одбрани двојната круна во Шпанија и да се стигне што подалеку во Евролигата“, се вели во изјавата на Ќириќ. Моментално настапува за ЕНКА Истанбул (ТУР).
Клуб
ВК Бечеј Нафтагас
Црква „Св. Никола“ - Кукуречани
'''Св. Никола''' — црква во битолското село Кукуречани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, изграден на западниот крај на селото. Според натписот на порталот на црковниот двор, црквата е изградена во 1875 година и поправена во 1998 година. Претставува куполна базилика со затворен трем на западната и поголем дел од јужната страна. На исток има полукружна апсида со самостоен покрив, расчленета на слепи ниши од пиластри со капители. На запад од храма има одделна куловидна камбанарија на два ката.
NGC 5368
NGC 5368 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5368 се споменува и како UGC 8834, MCG 9-23-14, CGCG 272-12, IRAS 13526+5434.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5368 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 5368 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 54 м 29,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 19' 51"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.