cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црвениот терен
Синопсис
Микеле Апичела (го игра Морети) е парламентарен пратеник од редовите на Италијанската комунистичка партија. По една сообраќајна несреќа, тој е полесно повреден, но го губи сеќавањето. Освен политичар, тој е и играч во ватерполо тимот на Монтеверде. И покрај тоа што е несигурен во својот идентитет, тој му се придружува на тимот кога треба да се одигра важен натпревар во Сицилија, што ќе реши кој ќе ја освои лигата. Натпреварот трае до доцна во ноќта, а Микеле разговара со соиграчите, синдикалистот, судијата, католичкиот верник, новинарот и неговата ќерка, во обид да ја реконструира својата сопствена меморија. Станува очигледно дека претходно тој одржал значаен говор, на чија содржина не може да се сети. Како што се одвива натпреварот, гледачите и играчите сѐ повеќе се впуштаат во гледање на филмот „Доктор Живаго“, кој се прикажува на ТВ-екранот во барот. Микеле промашува пенал и натпреварот завршува; тој останува разочаран не само од натпреварот туку и од животот. Возејќи се назад во Рим во друштво со својата ќерка, тој ја губи контролата врз својот автомобил...
Муза Рубакјте
Муза Рубакјте (роденa на 19 мај 1959 година) е литвански пијанист, којa моментално живее во Вилнус, Париз и Женева. Рубакјте е одликуванa со Орденот на литванскиот голем војвода Гедиминас, литвански музеи и е прогласенa за Национален уметник на Литванија.
По дипломите на Московскиот конзерваториум „Чајковски“, таа била наградена на натпреварот All Union во Санкт Петербург. Во 1981 година таа освоила Гран при на меѓународниот натпревар по пијано Лист-Барток во Будимпешта. Член на литванскиот отпор, таа можела да го напушти СССР дури во 1989 година. Во Париз таа ја освоила првата награда на Concours international Les Grands Maîtres Français, на Здружението Triptyque, создадено од Равел, Дукас и Русел. Во Франција, Mūza е поканета на престижните фестивали и концертни места: Fêtes Romantiques- Nohant, Radio France-Montpellier, Musique en côte Basque, Festival Chopin-Paris, Bagatelle, Lisztomanias, Tons voisins… Gaveau, Champs Elysées, Unesco, Opéra, Капитол-Тулуз. Листиен во срцето, таа била една од првите пијанистки што ги извела сите години на аџилак на Лист на три концерти во ист ден, сама или во друштво на реномирани актери.
Таа е исто така многу добредојдена на различни сцени ширум светот каде ја сакале: Лондонската сала Вигмор, Опера де Сантијаго, Гранд Рекс, Опера и Театро Колон (Буенос Аирес), Монтевидео Содре, Женева Викторија Хол, Амстердам Концертгебау, Каиро и Александрија Опера, Бон Бетовен Куќа, филхармонија Санкт Петербург, Московската сала Чајковски, Пекинг, Шангај, Нов Зеланд, Бермуди, Јапонија, Африка и Јужна Америка.
Муза настапувала заедно со реномирани диригенти како Гергиев, Коган, Качиџе, Јорданија, Лано, Беј, Шермерхорн, Цимерман, Сегал, Слаткин, Нелсон, Дејвис, Хаендел, Федосеев и придружувана од Лозана, Театро Колон, Сантијаго опера, Окленд национален, Руската држава, Капитол, Garde Républicaine, Ансамбл оркестар од Париз, Бретања, Оверњ, Дуаи, Лорен оркестри, како и следните оркестри од САД : Њупорт, Портланд, Хјустон, Нешвил, Северна Каролина, Кантон, Остин, Вирџинија, Детроит, Сан Хуан и Вашингтон…
Во 2012 година, таа го извела Воскресението - Концертот за пијано и оркестар на К. Пендерецки (омаж на жртвите од 11 септември 2001 година) во Порторико и повторно во 2013 година на отворањето на третиот фестивал на пијано во Вилнус и во Варшава за 80-годишнината на мајсторот. Во 2015 година, покрај изведувањето на две целосни години на аџилак на Ф. на 30. фестивал на Радио Франс Монпелие и во еден ден извела два концерта 24 Прелудиа и Фуги на Д. Шостакович.
Во 2016 година, во Богота Театро Градоначалник, таа го извела Концертот во режија на самиот маестро К. Пендерецки.
Муза е редовно била поканета да биде член на жирито на меѓународните натпревари: натпревар Лист во Утрехт и Вајмар, натпревар за пијано во Венеција, Униса во Преторија, натпревари во Минск, Вилнус…
Муза, секогаш била подготвена за најновиот предизвик, одиграла комплетни Години на аџилак на фестивалот во Бајројт и фестивал Лист во Рајдинг, комплетни 24 прелудиа и фуги од Шостакович на фестивалот Радио-Франција-Монпеље и 12-те трансцендентални етиди на Ф. Лист во радиото Фестивалот во Франција Монпеље…
Нејзината дискографија со повеќе од 30 наслови вклучува комплетни Години на аџилак од Лист (Лиринкс), 24 прелудиа и фуги од Шостакович (Брилијантни класици), концерти за пијано и оркестар од Бетовен, Лист, Шостакович, Прокофјев, Шнитке, Сент-Сена Литвански серии за снимки во живо (2015, Дорон), дела за соло на пијано од Луис Виерн (2015), како и со гудачки квартет и глас (2016, Брилијантни класици). Во 2017 година, таа издаде сонати од Јулиус Рубке за пијано и оргули со Оливие Верне (Лигија) и албумот De la Valse à l'Abîme од Шуберт, Шуберт/Лист со Lyrinx. Во 2019 година, две нови ЦД-а излегоа на виделина: 6-ти големи литвански снимки во живо со дела за пијано и оркестар од Барток, Лист и Шуберт/Лист (Дорон) и албум заедно со гудачкиот квартет Метис – Драматично руско наследство – омаж на Шостакович и Вајнберг ( Лигија).
Таа има различни наставнички позиции во голем број образовни институции, вклучувајќи ги Литванската академија за музика и театар во Вилнус, Конзерваториумот Рахманинов во Париз, Конзерваториумот Чајковски во Москва, Музичката академија Месијаен во Холандија. Била судија и на литванскиот меѓународен натпревар по пијано и на меѓународниот натпревар за пијано „Ф. Лист“ (Утрехт).
Роден во Литванија, Муза Рубакјте е родена во семејство на музичари. На 7-годишна возраст, таа го направила своето професионално деби во главниот град Вилнус изведувајќи го Концертот за пијано на Д-мајор на Хајдн со литванскиот национален камерен оркестар. Шест години подоцна, таа ја освоила првата награда на Националниот натпревар за млади уметници. Победата ги отвори вратите на Московскиот конзерваториум Чајковски, каде студирала под Јаков Флиер, Михаил Воскресенски и Бела Давидович. За време на нејзиниот конзерваториум, таа ја освоила првата награда на натпреварот по пијано во Талин ( Естонија ), а набргу потоа и била доделена првата награда на Конзерваториумот за соло пијано, камерна музика и придружба.
За време на советскиот период, на Муза Рубакјте не и било дозволено да патува надвор од Комунистичкиот блок, туку настапувала со оркестри од балтичките земји, Украина, Ерменија, Узбекистан, Казахстан и Белорусија, како и со големите ансамбли на Москва, Вилнус и Санкт Петербург. Таа живее во Париз од 1991 година.
Ричaрд Алдингтон
Ричард Алдингтон (Портсмут, 8 јули 1892 година - Сири-ан-Во, 27 јули 1962 година) бил англиски писател.
Во поезијата бил експериментатор и еден од основачите на имагинацијата. Тој исто така се одликувал како романописец, со своите романи „Смртта на херојот“ и „Сите луѓе се непријатели“.
Сантим
Во Франција, употребата на сантим потекнува од воведувањето на декадниот монетарен систем под Наполеон. Овој систем имал за цел да ги замени недецималните делови на постарите монети. Монетата од пет сантими била позната како су, односно солидус или шилинг.
Во франкофонска Канада канадскиот долар е официјално познат како сент (се изговара /sɛnt/) и на англиски и на француски. Меѓутоа, во пракса, обликот cenne (се изговара /sɛn/) целосно го заменил официјалниот цент. Говорната и писмената употреба на официјалниот сент во франкофонска Канада е исклучително невообичаена. На канадскиот француски народен јазик sou, sou noir ( значи „црно“ на француски), cenne и cenne noire се сите нашироко познати, користени и прифатени називи кога се однесуваат на кој било од канадски долар или монета од 1¢ (колоквијално позната како „пени“ на северноамерикански англиски).
Поделба на еврото: центи или сантими?
Во Мароко, дирхамите се поделени на 100 сантими и може да се најдат цени во земјата наведени во сантими наместо во дирхами. Понекогаш сантимите се познати како франци или, во поранешните шпански области, пезети.
Употреба
Сантимот е една стотина од следните основни парични единици:
Марија Шнајдер
Марија Шнајдер (Maria Schneider; Париз, 27 март 1952 - Париз, 3 февруари 2011) била француска филмска глумица. Таа пораснала со мајка со ромско потекло и на 16-годишна возраст дознала дека е нелегитимната ќерка на францускиот глумец Даниел Веант.
Бујна облаци, но момчешко држење, несвесно за нејзината женственост, специјализира во улоги на нимфа. Најпозната е по улогата во контроверзниот филм Последен танц во Париз во режија на Бернард Бертолучи, каде игра млада жена, која преку бурна афера со средовечен маж ( Марлон Брандо ), добива доверба со тоа што станува свесна за нејзината женственост. Таа во тоа време привлече големо внимание на јавноста во слободни љубовни сцени, но исто така се стекна со ореол од секс-симболи, што ја избегна во понатамошната кариера. Иако има направено над 50 филмови, таа привлече поголемо внимание од публиката и критичарите само преку улогата на мистериозната странец во филмот Професија: Известувачот на режисерот Микеланџело Антониони од 1975 година. година.
Таа ја игра главната женска улога во филмот „ Сезона на мирот во Париз“, во режија на Предраг Голубовиќ, каде нејзини партнери биле Драган Николиќ и Мики Манојловиќ. Последниот филм го направила во 2008 година во реализацијата на Клиентот од режисерот Јозиана Баласко.
Климатски промени и земјоделство
Климатските промени и земјоделството се меѓусебно поврзани процеси, и двата се одвиваат на глобално ниво. Климатските промени влијаат врз земјоделството на повеќе начини, како што се промени во просечните температури, врнежи од дожд и климатските екстреми (на пр., топлотни бранови); промени во штетници и болести; промени во атмосферскиот јаглерод диоксид и концентрациите на озон на ниво на земја; промени во квалитетот на нутрициската вредност на некои храни; и промени во нивото на морето.
Климатските промени веќе влијаат врз земјоделството, со ефекти нерамномерно распоредени низ целиот свет. Идните климатски промени влијаат врз производството на земјоделски култури во земјите со мала географска ширина, додека ефектите во северните географски ширини можат да бидат позитивни или негативни. Сточарството исто така игра улога за емисијата на стакленички гасови и процентот на метан во светот, и идната неплодност на земјиштето.
Земјоделството придонесува за климатските промени со антропогени емисии на стакленички гасови и со пренамена на неземјоделско земјиште, како што се шуми во земјоделско земјиште. Земјоделството, шумарството и промената во користењето на земјиштето придонеле околу 20-2% од глобалните годишни емисии во 2010 година.
Неколку правила можат да го намалат ризикот од негативни влијанија на климатските промени врз земјоделството и емисиите на стакленички гасови од земјоделскиот сектор.
И покрај технолошки достигнувања, како што се подобрување на сортите, генетски изменети организми, и системи за наводнување, времето е уште еден клучен фактор во земјоделското производство, како и својствата на почвата и природните заедници. Ефектот на климата врз земјоделството е поврзан повеќе со варијабилностите во локалните клими, отколку во глобалните климатски модели. Просечната температура на површината на Земјата е зголемена за 0,83° C од 1880 година. Како резултат на тоа, за правење проценка агрономите мора да ја земат предвид секоја локална област.
Од друга страна, земјоделската трговија расте во последниве години и сега обезбедува значителни количества на храна, на национално ниво за најголемите земји увознички, како и удобен приход за извозниците. Меѓународниот аспект на трговијата и безбедноста во однос на храната подразбира потреба да се земат предвид ефектите од климатските промени на глобално ниво.
Една студија од 2008 година објавена во списанието Наука, сугерираше дека поради климатските промени, „јужна Африка би можела да загуби повеќе од 30% од својата главна култура, пченка, до 2030 година. На многу регионални делови од Јужна Азија има загуби на ориз, просо и пченка.“
Меѓувладиниот панел за климатски промени (ИПЦЦ) изготви неколку извештаи во кои е оценета научната литература за климатските промени. Третиот извештај за проценка на ИПЦЦ, објавен во 2001 година, заклучи дека најсиромашните земји би биле најтешко погодени, со намалување на приносите на земјоделски култури во повеќето тропски и субтропски региони, како резултат на намалената достапност на водата и новите или променети инциденти на штетници на инсекти. Во Африка и Латинска Америка многу култури се близу до нивната максимална толеранција на температурата, така што приносите веројатно ќе паднат нагло дури и за мали климатски промени; се предвидува пад на земјоделската продуктивност до 30% во текот на 21 век. Морскиот живот и риболовната индустрија исто така ќе бидат сериозно погодени на некои места.
Во извештајот објавен во 2014 година Меѓувладиниот панел за климатски промени вели дека светот може да достигне „праг на глобално затоплување над кој сегашните земјоделски практики нема да можат повеќе да поддржуваат големи човечки цивилизации“. Во 2019 година објави извештај во кој се вели дека милиони веќе страдаат од несигурност на храна заради климатските промени, и предвидува пад на глобалното производство на земјоделски култури од 2% - 6% по деценија.
Климатските промени предизвикани од зголемување на стакленичките гасови веројатно ќе влијаат врз земјоделските култури различно од регион до регион. На пример, просечниот принос на земјоделски култури се очекува да се спушти на 50% во Пакистан според сценариото на „Мет офис“, додека производството на пченка во Европа се очекува да порасне до 25% во оптимални хидролошки услови.
Поповолните ефекти врз приносот, во голема мерка зависат од реализацијата на потенцијално корисни ефекти на јаглерод диоксидот врз растот на земјоделските култури и зголемувањето на ефикасноста во употребата на водата. Намалувањето на потенцијалните приноси, најверојатно, ќе биде предизвикано од скратување на периодот на растење, намалување на достапноста на водата и лоша варнализација.
На долг рок, климатските промени може да влијаат на земјоделството на неколку начини:
Постојат големи неизвесности, особено затоа што недостасуваат информации за многу специфични локални региони и вклучуваат неизвесности за големината на климатските промени, ефектите од технолошките промени врз продуктивноста, глобалните побарувања за храна и бројните можности за адаптација.
Повеќето агрономи сметаат дека земјоделското производство најмногу ќе влијае врз сериозноста и темпото на климатските промени, а не толку од постепените трендови во климата. Ако промената е постепена, може да има доволно време за прилагодување на биомите. Сепак, брзите климатски промени би можеле да му наштетат на земјоделството во многу земји, особено во оние кои веќе страдаат од прилично лоши почвени и климатски услови, затоа што има помалку време за оптимална природна селекција и адаптација.
Но, многу останува непознато за точно како климатските промени можат да влијаат врз земјоделството и безбедноста на храната, делумно затоа што улогата на однесувањето на земјоделците е лошо зафатена од моделите на земјоделски култури. На пример, Еван Фрејзер, географ на универзитетот Гуелф во Онтарио Канада, спроведе голем број на студии кои покажуваат дека социо-економскиот контекст на земјоделството може да игра огромна улога во утврдувањето дали сушата има голема, или незначителна влјание врз производството на земјоделски култури. Во некои случаи, се чини дека дури и ситните суши имаат големи влијанија врз безбедноста на храната (како што е она што се случило во Етиопија во раните 80-ти години кога малолетната суша предизвика огромна глад), наспроти случаи кога дури и релативно големо време поврзани проблеми беа прилагодени на без многу тешкотии. Еван Фрејзер комбинира социо-економски модели заедно со климатски модели за да идентификува „жаришта на ранливост“. Една таква студија го идентификувала производството на пченка од САД како особено ранливо за климатските промени затоа што се очекува да бидат изложени на полоши суши, но ги нема социо-економските услови што сугерираат дека земјоделците ќе се прилагодат на овие променливи услови. Другите студии се потпираат наместо на проекциите на клучните агрометеролошки или агро-климатски индекси, како што се сезоната на растење, стресот на растенијата, или почетокот на операциите на теренот, идентификувани од засегнатите страни за управување со земјиштето и кои даваат корисни информации за механизмите за возење клима промена на влијанието врз земјоделството.
Штетниците и климатските промени
Глобалното затоплување може да доведе до зголемување на популацијата на штетници, да им наштети на приносите на главните култури како пченица, соја и пченка. Додека потоплите температури создаваат подолги сезони на растење и побрзи стапки на раст на растенијата, исто така ја зголемуваат стапката на метаболизмот и бројот на циклуси на размножување на популацијата на инсекти. Инсектите кои претходно имале само два циклуса на размножување годишно може да добијат дополнителен циклус ако продолжат топлите сезони на растење, предизвикувајќи бум на населението. Умерените места и повисоките ширини имаат поголема веројатност да доживеат драматична промена во популацијата на инсекти.
Универзитетот во Илиноис спроведе студии за мерење на ефектот на потоплите температури врз сојата и популацијата на јапонски бубачки. Потоплите температури и зголемено ниво на CO2 се симулирани за едно поле на соја, додека другото е оставено како контрола. Овие студии открија дека сојата со покачено ниво на СО2 пораснала многу побрзо и имала повисоки приноси, но привлекла јапонски бубачки со значително повисока стапка од контролното поле. Бубачките во полето со зголемено СО2, исто така, положувале повеќе јајца на растенијата соја и имале подолг век на траење, што укажува на можноста за брзо ширење на инсектите. Де Лусија предвидуваше дека доколку проектот продолжи, полето со покачено ниво на СО2 на крајот ќе покаже пониски приноси од контролното поле.
Зголемените нивоа на CO2 деактивираат три гени во сојата, која вообичаено си создава хемиска одбрана против инсекти штетници. Една од овие одбрани е белковина што блокира варење на лисјата од соја кај инсектите. Бидејќи овој ген бил деактивиран, бубачките биле во можност да варат многу поголемо количество на растителни материи од бубачките во контролното поле. Ова довело до повисоки стапки на положување јајца во експерименталното поле.
Постојат неколку предложени решенија за прашањето за проширување на популацијата на штетници. Едно предложено решение е да се зголеми бројот на пестициди што се користат во идните култури. Ова има придобивка да биде релативно економично и едноставно, но може да биде неефикасно. Многу штетници создаваат имунитет на овие пестициди. Друго предложено решение е да се користат агенси за биолошка контрола. Ова вклучува работи како садење редови на домашна растителност помеѓу редови на земјоделски култури. Ова решение е корисно во целокупното влијание врз животната средина. Не само што повеќе домашни растенија би биле засадени, туку штетните инсекти повеќе нема да создаваат имунитет на пестицидите. Сепак, садењето дополнителни домашни растенија бара повеќе простор, што уништува дополнителни хектари плодно земјиште. Цената е исто така многу поголема отколку едноставно да се користат пестициди.
Европа
Со голема доверба, IPCC (2007: 14) предвидуваше дека во Јужна Европа климатските промени ќе ја намалат продуктивноста на земјоделските култури. Во Централна и Источна Европа, продуктивноста на шумите се очекуваше да опаѓа. Во Северна Европа, првичниот ефект на климатските промени предвидуваше зголемување на површините на земјоделските култури. Извештајот на Европската агенција за животна средина од 2019 година, „Адаптација на климатските промени во земјоделскиот сектор во Европа“, повторно го потврди ова. Според овој извештај за 2019 година, проекциите индицираат дека приносите на незагадените култури како пченица, пченка и шеќерна репка ќе се намалат во јужна Европа до 50% до 2050 година (под сценарио за високо ниво на емисија). Ова може да резултира со значително намалување на приходот на фармата до тој датум. Исто така, се предвидува дека вредностите на обработливо земјиште се намалуваат во делови од јужна Европа за повеќе од 80% до 2100 година, што може да резултира во напуштање на земјиштето. Трговските модели, исто така, се вели дека влијаат врз земјоделскиот приход. Исто така, зголемената побарувачка на храна ширум светот може да изврши притисок врз цените на храната во наредните децении.
Полска поезија
Полската поезија ја сочинуваат поетските дела создадени на полски јазик.
Полската поезија во XVI и во XVII век
Почетоците на уметничката полска поезија се наоѓаат во XVI век, а првиот вистински полски поет бил Миколај Реј (1505-1569) од Нагловица од кого се сочувани неколку драми во стихови, како што е „Животот Јосифов“. Сепак, се претпоставува дека и пред него постоеле некои поети кои се непознати. Така, важно место во историскиот развој на полската поезија имаат химната „Богуроѓица“, воена песна која полските војници ја пееле во текот на неколку векови. Сепак, вистинскиот почеток во развојот на полската поезија се поврзува со Јан Кохановски (1530-1584), познат како Јан од Чарнолас, кој ги создал полската поезија и полскиот книжевен јазик. Кохановски создавал песни на народниот јазик („Псалтир“), но пишувал и сложена интимна поезија, а исто така, тој поставил повеќе урнеци за римата, ритамот и метриката од сите негови наследници. Поради тоа, до ден-денес, Кохановски претставува пример и идеал на полските поети. Во поезијата на XVII век посебно место зазема барокниот поет Анджеј Морштин.
Полската поезија од XIX век до Првата светска војна
Највисоките дострели на полската поезија датираат од времето на романтизмот, кога се појавиле неколку големи полски поети: Адам Мицкјевич, Јулијуш Словацки, Зигмунт Крашињски и Ципријан Норвид. Нивните дела не само што се вбројуваат во најзначајните врвови на светската поезија, туку имале голема улога и во јакнењето на полската национална свест и национално единство. Мицкјевич ја воздигнал полската позија до нивото што не било забележано пред него, неговите сонети спаѓаат во поетските ремек-дела, неговите „Задушници“ го означуваат врвот на полската патриотска поезија, а неговите подоцнежни лирски песни се претходници на поезијата од XX век. Словацки ги засенил своите современици со богатството на поетскиот јазик, со националната борбеност, со мистиката и со визионерството. Иако денес е малку подзаборавен, во целиот XIX век, Крашињски уживал голем углед во полската поезија. Најпосле, Норвид умрел како непризнаен поет, но тој е зачетник на модерната полска поезија. Полската модерна (позната како „Младата Полска“) претставувала назадување и доцнење во однос на развојот на поезијата од тоа време. За разлика од Норвид, кој му се спротивставил на романтизмот, поетите на „Младата Полска“ заглавиле во артизам, неоромантизам и ларпурлартизам. Историчарите на книжевноста ги објаснуваат ваквите тенденции како последица на немањето сопствена држава и на постојаната потреба за враќање кон „вечно полските“ проблеми, но останува фактот дека творештвото на овие поети (Асник, Каспрович, Виспјањски и Пшибишевски) не е прифатливо за денешните читатели.
Полската поезија меѓу двете светски војни
Создавањето на независната полска држава во 1918 година го означило раѓањето на новата полска поезија. Полските футуристи, тесно поврзани со сликарите од групата на т.н. „формисти“ први се обиделе да се вклучат во новите струења во европската поезија. Тие им се спротивставиле на „сите принципи кои го кочат поетското творештво“, ги отфрлиле сите поставки на романтизмот, симболизмот и експресионизмот, се залагале за отфрлање на логиката, се стремеле кон апсурдот и ја негувале психолошката фантастика. Најзначајни претставници на полскиот футуризам се: Бруно Јасјењски, Титус Чежевски, Станислав Млодожењец, Анатол Стерн и Александер Ват). Истовремено, во Варшава се појавила друга поетска група, која од 1919 година настапувала со името „Скамандар“ според истоименото списание. Оваа група ја сочинувале: Јулијан Тувим, Јан Лехоњ, Антони Слонимски, Јарослав Ивашкјевич и Казимјеж Вјежињски. На почетокот, припадниците на „Скамандар“ биле блиски до футуристите. Така, во тоа време, критичарите го нарекувале Тувим „маг на футуристите“, а и тој самиот во една песна тврди дека е првиот полски футурист. Исто така, во првиот број на списанието „Скамандар“, Ивашкјевич тврдел дека тие го создале вистинскиот полски футуризам. Во секој случај, футуризмот во Полска траел многу кратко: некои од неговите припадници ѝ се приклучиле на групата „Скамандар“, други се поврзале со краковската авангарда, а некои морале да емигрираат. Меѓу двете светски војни, „Скамандар“ била најсилната и највлијателната поетска група во Полска. Иако објавувале во истото книжевно списание, тие ја отфрлале секоја програма, објавувајќи дека „програмите секогаш се гледање наназад“. Како свој претходник го сметале Леополд Стаф, а Карол Виктор Завоѓински бил нивниот главен теоретичар. Нивниот главен придонес кон поeзијата се состои во оживувањето на техниката на стихот, во враќањето на поезијата на животот (т.н. „витализам“) и во раскинувањето со празниот естетизам на модерната. Пеејќи за обичниот човек и за секојдневните животни појави, тие ја приближиле поезијата кон пошироката публика.
Наспроти „Скамандар“, со амбициозна програма настапиле припадниците на авангардата од Краков: Тадеуш Пајпер, Јулијан Пшибош, Јан Бженковски, Јалу Курек и Адам Важик при што најважен теоретичар бил Тадеуш Пајпер, а Пшибош бил најголемиот поет од оваа група. Тие искажувале непријателство кон старото и ги отфрлале сентиментализмот, патосот и романтизмот, а нивната главна парола била „Масата, Градот, Машината“. Тие се залагале за строга, нова техника на пишување, не признавале никакви поетски претходници, а главен пример им бил Никола Коперник. Пајпер барал од песната да се исфрли сликата, зашто таа спаѓа во сликарството, а не во поезијата и барал создавање такви метафори кои предизвикуваат игра на поимите. Тој барал необични споеви на зборовите, дисциплинирање на реченицата и „срамежливост на чувствата“ („еквивалентизација или псевдоанимирање на чувствата“) што значи „не кажување на емоциите непосредно, туку барање такви еквивалентни зборови кои не би ги именувале непосредно, но сепак би ги сугерирале“. Меѓутоа, наспроти борбеноста и интелигентната формулација на нивните теоретски поставки, поезијата на краковската авангарда заостанувала зад нивната програма. Единствено, Пшибош остварил завидна поетска кариера, но во времето кога краковската авангарда престанала да постои. Сепак, краковската авангарда извршила големо влијание во развојот на полската поезија, зашто таа настапила самостојно дури и во односот кон тогашната европска поезија, а сите подоцнежни поетски групи во Полска израснале од неа. Оваа т.н. „втора авангарда“ ја сочинувале три групи: лублинската чиј водач бил Јузеф Чехович, виленската и варшавската. Залагајќи се за строга форма, концизност и отфрлање на реториката и нарацијата, Чехович ја внел мелодијата на народната песна, повеќе се потпирал кон музикалноста и не го отфрлал сентиментализмот. Поетите од групата во Вилно, особено Загурски и Чеслав Милош, биле творци на т.н. „катастрофизам“. Од другите тенденции во полската поезија од периодот меѓу двете светски војни треба да се спомене пролетерската поезија на Владислав Броњевски, Витолд Вандурски и Станислав Ришард Станде. Покрај нив, постоеле и некои помали поетски групи, како „Квадрига“ во Варшава во која членувал Константи Илдефонс Галчињски; потоа, т.е. „автентисти“ чиј водач бил Станислав Черњик; како и некои поети кои не членувале во поетските групи, како Мјечислав Јаструн.
Полската поезија по Втората светска војна
Втората светска војна претставувала голем удар за полската поезија: еден дел од полските писатели завршиле во германските или советските затвори и логори (Галчињски, Броњевски); некои погинале во Варшавското востание од 1944 година (Кшиштоф Бачињски, Тадеуш Гајци, итн.), а некои поети емигрирале во Западна Европа, во САД или во СССР (Тувим, Слонимски, Вјежињски, Лехоњ, Важик). Сепак, дури и во тие тешки услови се појавиле бројни значајни поетски збирки: „Срцето на гранатата“ (1944) на Адам Важик, „Место на земјата“ (1945) на Јулијан Пшибош, „Избрани песни“ (1945) на Владислав Броњевски, „Проблемот на фантазијата“ (1945) на Збигњев Бјењковски, „Спасение“ на Чеслав Милош (1945), „Човечка работа“ (1946) на Мјечислав Јаструн, „Мртво време“ (1946) на Леополд Стаф, „Избрани песни“ (1946) на Јарослав Ивашкјевич, „Полско цвеќе“ (1948) на Јулијан Тувим итн. Меѓутоа, по воспоставувањето на комунистичката власт дошло до голема стагнација во полската поезија и во тој период повеќето поети стапиле во служба на естетскиот догматизам, пишувајќи оди за Сталин и за новата власт (Владислав Броњевски, Мјечислав Јаструн, Адам Важик, Јулијан Тувим, Тадеуш Ружевич, Вислава Шимборска, итн.).
Големиот пресврт во развојот на полската поезија настапил во октомври 1956 година, кога дошло до ревизија на сите ставови и до преоценување на дотогашното поетско творештво. Тогаш, во поезијата се појавиле повеќе нови имиња, родени во 1920-тите и во 1930-тите, како: Тимотеуш Карпович, Мирон Бјалошевски, Збигњев Херберт, Маријан Јахимович, Јежи Харасимович, Станислав Гроховјак, Малгожата Хилар, Роман Шливоњик, Иренеуш Иредињски, Маријан Гжешчак, итн., кои се познати како „поколението од 1956“. Истовремено, во овој бран на полската поезија се вклучиле и постарите поети, како Адам Важик со својата „Поема за возрасните“, Пшибош, Јаструн, итн. Најпосле, во текот на неколку години умреле најзначајните полски поети, како: Галчињски (6.12.1953), Јулијан Тувим (27.12.1953), Јан Лехоњ (1956) и Леополд Стаф (1957). Притоа, предвоената авангарда, особено Пшибош, извршила најголемо влијание врз поетите од „поколението од 1956“, а од повоените поети, како пример им послужил и Ружевич. Исто така, врз помладите поети од поновите генерации (Бордович, Јежина, Садовска, Спрушињски) видливо е влијанието и на повоената англосаксонска поезија. Со текот на времето дошло и до промена во содржината на полската поезија: генерацијата од 1956 претежно се занимавала со актуелните политички и општетсвени теми, но подоцнежната поезија е помалку политички ангажирана, но мисловно позрела и формално позрела. Најистакнати претставници на повоената полска поезија се: Тадеуш Ружевич, Вислава Шимборска, Збигњев Херберт, Мирон Бјалошевски, Јежи Харасимович, Бјењковски, Станислав Гроховјак итн.
Сејшелска рупија
Рупија ― валута на Сејшелите. Таа е поделена на 100 центи. На месниот сејшелско креолски јазик (сејселва), на француски е наречена roupi и roupie. ISO кодот е SCR. Кратенката SR понекогаш е користена за разликување. По население, Сејшелите се најмалата држава која има независна монетарна политика. Неколку други валути се исто така наречени рупија.
Британска колонија
Стандардните банкноти во оптек почнале да бидат издавани во 1918 година, со банкноти за 50 центи и 1 рупија, проследено со 50 центи, 1 рупија, 5 рупии, 10 рупии и 50 рупии во 1928 година. Банкнотите од 50 центи и 1 рупија биле издадавани до 1951 година и постепено биле отстранети во корист на монетите. Банкнотите од 20 и 100 рупии првпат биле воведени во 1968 година, додека банкнотата од 5 рупии била заменета со монета во 1972 година.
Независна република
Во 1976 година, Монетарната управа на Сејшелите го презела издавањето на книжни пари, издавајќи банкноти од 10, 25, 50 и 100 рупии. Оваа серија го прикажувала првиот претседател на Сејшелските Острови, Сер Џејмс Манчам и ги заменила сите колонијални банкноти издадени пред независноста.
Во 1979 година, имало предизајнирање, со посоцијалистичка и осовремена тема која потсетува на режимот на Рене. Оваа серија била издадена и од Централната банка на Сејшелските Острови кога ја презела целосната одговорност во истата година.
Во 1989 година, била претставена нова серија со подобри безбедносни одлики и бои.
Во 1998 година, била претставена уште една повисокотехнолошка серија со попрактичен, ергономски дизајн. Оваа серија подоцна забележала дополнителна банкнота од 500 рупии првпат воведена во 2005 година.
Ажурирање од 2011 година
На 7 јуни 2011 година, Централната банка на Сејшелски Острови издала ажурирани банкноти од 50, 100 и 500 рупии со подобрени безбедносни одлики. Секоја од трите банкноти има холографска лепенка наместо едра од фолија која моментално се појавува на банкнотите.
Шемите на бои на белешките се ревидирани, со тоа што нотите се повеќе зелени, црвени и портокалови, соодветно, отколку белешките во моментот во оптек. Новите банкноти ја носат и годината на печатење, како и потписот на Пјер Лапорт, тековниот гувернер на банката. Постојните белешки остануваат законско средство за плаќање и ќе бидат отстранети од оптек кога ќе се истрошат.
Промени во 2016 година
Во декември 2016 година, Централната банка на Сејшелските Острови издала нова низа банкноти за да ја одбележи 40-годишнината од независноста на Сејшелските Острови. Темата на оваа низа е „Уникатната биоразновидност на Сејшелските Острови - столбот на економијата“.
Маријан Новаковиќ
Маријан Новаковиќ (Вучитрн, 3 август 1957) е лекар - пластичен хирург, пензиониран генерал на санитетската служба во српската војска. Поранешен началник на Воено-медицинската академија.
Животопис
Завршил основно училиште со одличен успех. Носител е на Вукова диплома. Воената гимназија ,,Братство и единство'' ја завршил во 1976 година во Белград. Носител е и на Аласова диплома за областа биологија. Истата година запишал медицински факултет во Белград како воен стипендист на кој дипломирал во 1982 година. Специјализацијата ја положил на 6 октомври 1988 година со одличен успех.''
После завршувањето на специјализацијата, бил распореден во одделението за пластична хирургија, во Клиниката за пластична хирургија и изгореници BMA како одделенски лекар. Од 2001 до 2004 година бил на должност како началник на клиниката во делот за септични изгореници, потоа од 2004 до 2005 година бил началник на Одделението за изгореници. Од 2005 до 2007 година бил началник на Одделението за пластична хирургија и од 2007 година бил началник на Клиниката за пластична хирургија и изгореници BMA.
Војводинска гробница
Војводинска гробница, полн назив: Војводинска македонска гробница (Μακεδονικός Τάφος Σπηλιάς) — древномакедонска гробница од втората четвртина на II век п.н.е. недалеку од селото Војводина (Спилија) во Кајларско, Егејска Македонија. Сместена е во полето северно од селото, има дорска фасада и две одаи. Во неа се погребани 8 лица, а заедно со нив се откриени глинени садови и калапи, фигурки, бронзени и бакарни шноли и бронзени монети.
Васил Димитров
Васил Димитров (Βασίλειος Καραπαλίκης, Василиос Карапаликис) — духовник от Македонија, прогласен за новомаченик од Црквата на Грција.
Животопис
Васил Димитров е роден в костурското село Желин в 1858 година. Станал егзархиски свештеник и виден општествен деец. Отец Димитров е широко познат меѓу месното население по својата длабока верба и побожност, а бил почитуван и од своите соселани муслимани.
На 8/21 јуни 1902 година двајца Турци од Четирок, поткупени со 50 лири од владиката Германос Каравангелис, со секира во црквата го убиле отец Димитров.
Во ноември 2014 бил канонизиран од страна на Црквата на Грција.
Катраничка гробница
Откриена е во 1983, а ископана во 1992 г. Изградена е во подножјето на планината Каракамен, на јужниот излез од селото Катраница, веднаш крај патот за Воден. Нејзината положба ја потврдува претпоставката дека овдешните гробници се градени долж важни патни правци.
Гробницата му припаѓа на типот големи засводени македонски гробници на видни семејства, војсководци и влијателни жени. Ограбена е уште во стариот век, па затоа недостасуваат какви било украси. Има една одаја со големина од 2,83 на 2,55 м. Денес има проста фасада, покриена со белузлав малтер. Заедно со соседната Војводинска гробница, оваа гробница е доказ за големото стратешко значења на оваа област во старовековната историја на Македонија.
Блокада на патот со тревни стеснување
Блокада на патот со тревни стеснување
Датум 2 декември 2002 година - денес
Локација Провинцискиот автопат Онтарио 671, во близина на Слант Лејк, Првата нација Асубпеесхосеевагонг
Организирано од Asubpeeschoseewagong Првата нација
Блокадата на патот Grassy Narrows е тековна блокада на патиштата во Канада што започна во 2002 година за да се спречи расчистување на дрва на територијата на Првата нација на Asubpeeschoseewagong.
Историја
Шефот и советот на Граси Тероу сакаа да ги запрат напорите за сеча со работа во рамките на федералниот систем и да го користат индискиот акт. Во 2008 година, владата на Онтарио почна да преговара за решавање на конфликтот, со што беше прекината лиценцата за компаниите за сеча на дрва. Во 2014 година, покраинската влада изјави дека ќе ги надгледува компаниите за сеча за да се уверат дека се придржуваат до новите предложени правила. Сепак, многумина во заедницата остануваат скептични.
Позадина
Во 1873 година, народот Анишинабе учествуваше и преговараше во Договорот 3 со Владата на Канада. Условите на овој договор се крајно оспорени од народот Анишинабе и од Владата на Канада бидејќи и двете групи не се согласуваат околу неговото толкување и претпоставки. Владата на Канада во тоа време сакаше да се прошири подалеку на Запад за повеќе земјоделски населби. Овој договор се сметаше за начин да се обезбеди и да се создаде пат низ северозападниот дел на Онтарио и понатамошното градење на канадската нација. Водачите на Анишинабе го гледаа договорот како договор за мир и пријателство. Народот Анишинабе сакаше да ја сподели земјата за да го обезбеди нејзиниот опстанок, но не и да ја предадат според усните истории и неофицијалните верзии на Договорот 3. Владата на Канада го оспорува ова, наведувајќи дека правото на Анишинабе на земјиште било предадено откако ќе се потпише договорот.
Рудничко Езеро (вештачко)
Рудничко Езеро (Λίμνη Μεταλλείου, Лимни Металиу) — вештачко езеро во областа, Бојмија, Кукушко, Егејска Македонија. Создадено е со изградбата на брана преку реката Коџа Дере (Мега Рема), притока на Вардар.
Езерото има должина од 2 км и најголема длабочина од 35 метри. Сместено е 15 км северозападно од гратчето Бојмица и 10 км од селото Извор.
На ова место, за време на Втората светска војна постоеле француски рудници кои подоцна се потопени од водата. Некои од окната останале на суво и можат да се видат и денес од крајезерскиот пат.
До езерото се стасува по шумски пат од листопадни дрвја, по падините на планината Пајак. Во Рудничкото Езеро се одвиваат разни рекреативни дејности како велсање со кануа и кајаци, како и риболовот бидејќи истото изобилува со пастрмка.
Ева Тофалви
Ева Тофалви (родена на 4 декември 1978 година) е пензионирана романска биатлонка од унгарска етничка припадност.
Кариера
Таа завршила на 11-то место во генералниот пласман на Светскиот куп за жени и на 2-то место во поединечна дисциплина на крајот на Светскиот куп во биатлон 2008-09 година. Во текот на оваа сезона таа го освоила и својот прв настан на Светскиот куп во Хохфилцен, Австрија, во 15. км Поединечна трка, таа првично завршила втора, но победничката Албина Ахатова подоцна била дисквалификувана поради употреба на допинг. Победата на Тофалви е, исто така, првата трка што ја освоила романски спортист во Светскиот куп во биатлон.
Резултати
Резултатите во првите 30 се вклучени.
Белешки и референци
<references group="" responsive="1">
Прва Бундеслига во ракомет (мажи)
Прва Бундеслига (германски: LIQUY MOLY Handball-Bundesliga) — највисока германска професионална ракометна лига. Победникот во натпреварувачката сезона е официјален германски ракометен шампион. Седиштето на лигата се наоѓа во Дортмунд.
Историја
Бундеслигата била основана во сезоната 1966/67 и првично функционирала со две секции, северна и јужна. Од 1977 година Бундеслигата фунционира како единствена секција прва дивизија, моментално составена од осумнаесет екипи. Во 1981 година била основана Втората Бундеслига како втора дивизија, заменувајќи ја т.н. Регионална лига која станала трета дивизија.
Сезона
Сезоната се состои од 34 натпреварувачки рунди и секоја од екипите игра против секого на домашен и гостински терен. Вообичаено натпреварувачката сезона започнува во август или септември и завршува во мај. Првите две екипи обезбедуваат пласман во ЕХФ Лигата на шампионите следната сезона. Екипите пласирани од третото до шестото место обезбедуваат пласман во ЕХФ Европската лига.
Испаѓање и промоција
До 2011 година, последните две екипи на крајот на сезоната испаѓале во Втората Бундеслига за следната сезона, било во нејзината северна или јужна секција. Шеснаесеттопласираната екипа играла бараж натпревар на домашен и гостински терен против победникот од второпласираните екипи од северната и јужна секција од Втората Бундеслига. Победниците од двете секции во Втората Бундеслига автоматски обезбедувале пласман во Првата Бундеслига. Од сезоната 2017–18, последните две екипи од Првата Бундеслига директни испаѓале во Втората Бундеслига, додека пак првите две екипи од Втората Бундеслига директно добиваат прмоција во Првата Бундеслига.
Екипи
Екипи во натпреварувачката сезона 2022–23.
Прваци по сезона
Целосен список на германски ракометни прваци од 1950 година.
Драмска гробница
Драмска гробница (Ελληνιστικός τάφος) — древномакедонска гробница од III век п.н.е. во градот Драма, Егејска Македонија. Се наоѓа на улицата „Троја“ бр 1. Претставува монументална гробница од македонски тип, чиј стил е својствен за последните десетилетија на III век до средината на II век п.н.е. Се состои од спустен влез (дромос), предодаја и погребална одаја. Во предодајата има зачувани ѕидни живописи, на кои се имитираат ѕидарија, биковски глави и шестолисни розети. Во погребалната одаја се откриени три ѕидани саркофага. Во неа се најдени артефакти како монети, накит и керамика. Гробницата била поставена на самата источна граница на древниот град Драма.
Рудникот Куајоне
Рудникот Куајоне е голем рудник за бакар кој се наоѓа на југот на Перу во регионот Мокегуа. Куајоне претставува една од најголемите резерви на бакар во Перу и во светот со проценети резерви од 1,6 милијарди тони руда со степенување 0,57% бакар.
Општински македонски фудбалски лиги
Општинските македонски фудбалски лиги - четвртиот и петтиот ранг на фудбал во Република Македонија.
Рудникот Куајоне
Рудникот резултирал со еколошки конфликт, бидејќи локалните жители велат дека рудникот ја загадувало животната средина без да обезбеди економски придобивки. Во февруари 2022 година, локалните жители го блокираа железничкиот пристап до рудникот и го прекинаа снабдувањето со вода, барајќи 5 милијарди долари компензација и 5% од профитот на рудникот.
Општински македонски фудбалски лиги
Формат
Секоја општина која има активен општински фудбалски сојуз (ОФС) може да одржува општинска фудбалска лига. Секој ОФС диктира како ќе биде одржано натпреварувањето во соодветната лига. На крајот на сезоната, победниците на општините обезбедуваат директен пласман во Третата лига или играат бараж за унапредување, зависно како соодветниот ОФС одлучил околу натпреварувањето. Во случај на постоење на Б - општинска лига (петти ранг на квалитет), последните пласирани две или една екипа од конкретната општинска А лига се селат во општинската Б лига или играат бараж за опстанок. Спротивно на нив, победниците од Б лига обезбедуваат пласман во А лигата или играт бараж за унапредување.
Рудникот Куајоне
Геологија
Депозитот на порфирен бакар и хипогенската минерализација се случиле во раниот еоцен. Збогатувањето со суперген сулфид започнало во доцниот олигоцен и продолжило до раниот миоцен. Халкоцитот е најчестиот минерал на бакарна руда како масивни склопови.
Наводи
https://www.nsenergybusiness.com/projects/cuajone-copper-mine/
Good Luck Charm
Good Luck Charm е песна снимена од Елвис Присли и објавена од Gladys Music, издавачката куќа на Елвис Присли, која достигна број 1 на Билборд Хот 100 список во седмицата што завршува на 21 април 1962 година. Таа остана на врвот на списокот две недели. Исто така беше не. 1 на табелата со готовина во САД достигна број 1 во UK Singles Chart во неделата што завршува на 24.05.1962 година и остана таму пет недели.
Источнокарипски долар
Источнокарипски долар (симбол: EC$ ; код: XCD) — валута на сите седум полноправни членки и една придружна членка на Организацијата на Источните Карипски Држави (OECS). Постои од 1965 година, го наследил британскиот западноиндиски долар. Вообичаено се означува со знакот за долар $ или, алтернативно, EC$ за да се разликува од другите валути деноминирани во долари. EC$ е поделен на 100 центи. Тој е врзан за американскиот долар од 7 јули 1976 година, по курс од US$1 = EC$.
Оптек
Шест од државите кои го користат EC$ се независни држави: Антигва и Барбуда, Доминика, Гренада, Свети Китс и Невис, Света Луција и Свети Винцент и Гренадини. Другите две, Ангвила и Монсерат, се британски прекуморски територии. Сите овие држави се членки на Источната карипска унија за валути.
Другите две придружни членки на ОЕЦС не го користат источнокарипскиот долар како своја официјална валута: Британските Девствени Острови и Мартиник. Британските Девствени Острови отсекогаш биле проблематични за валутни цели поради нивната близина со Данските Западни Инди, кои станале Американски Девствени Острови во 1917 година. Официјално, Британските Девствени Острови користеле стерлинг, но во пракса состојбата била посложена и вклучувала оптек на француски франци и американски долари. Во 1951 година, Британските Девствени Острови го усвоијле британскиот западноиндиски долар кој во тоа време функционирал заедно со монети на фунта, а во 1959 година тие официјално смениле во американски долар.
Мартиник, како дел од Франција, го користи еврото како своја валута.
Британска Гвајана и Барбадос претходно биле членки на Источната карипска валутна унија, но се повлекле во 1966 и 1972 година, соодветно. Тринидад и Тобаго бил член на претходната валутна унија на Британските Западни Инди, но се повлекол во 1964 година.
Вкупното население на областа EC$ е околу 613.000 жители (попис и проценки 2014 година ), што е споредливо со Црна Гора или американскиот главен град Вашингтон. Комбинираниот БДП е 5,46 милијарди американски долари, што е споредливо со Бермудите.
Покојната кралица Елизабета Втора се појавува на банкнотите, а исто така и на аверсот на монетите. Таа беше шеф на државата на сите држави и територии кои ги користеле EC$, освен Доминика. Доминика е членка на Комонвелтот на нации кој сега го признава кралот Чарлс III за шеф на Комонвелтот.