cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сократ Маркилов
Маркилов е роден на 12 април 1921 година во селото Бутково, Демирхисарско, Егејскиот дел на Македонија. Во Втората светска војна дезертирал од бугарската војска и се придружил на антифашистичкото движење. По војната живеел во градот Петрич, каде поради својата македонска национална определба бил прогонуван од бугарските државни органи (по 1956). Неколкупати е фрлан во бугарските затвори, каде одлежал 17 години општо. Првиот пат добил пресуда од 12 години, а во 1974 од 5 години затвор. Неговото семејство било интернирано во градот Ловеч, при што жена му се самоубила.
Маркилов е еден од основачите и најактивни дејци на Независната македонска организација „Илинден“ (во 1968 година), сè до нејзиното откривање во 1973 година, кога е уапсен. Подоцна е и еден од основачите на ОМО „Илинден“ (април 1990). Учествува во организацијата на првиот и воедно најмасовен собир на Македонците кај Роженскиот манастир во 1990 година. Од тоа време во сеќавање ќе останат неговите искажувања:
Умира на 4 август 1993 во Бања Банско, Струмица. Погребен е, по негова желба, во Петрич.
A Lot of Love. A Lot of Blood
'A Lot of Love. A Lot of Blood' е EP албум од инди поп беднот Florence and the Machine, издаден на 28 април 2009. Албумот е издаден само во САД. Ја клучува песната од Cold War Kids, "Hospital Beds" која е препеана од Florence and the Machine.
Религија во Централноафриканска Република
Христијанство
Во земјата постојат голем број на мисионерски христијански групи, меѓу кои лутеранци, Баптисти, Католици и Јеховини сведоци. Поголем број од мисионерите се од САД, Франција, Италија и Шпанија, но има и мисионери од Нигерија, ДР Конго и останатите африкански држави. Поголем број од мисионерите ја напуштиле државата за време на конфликтот меѓу владата и бунтовниците во 2002 и 2003 година. Денеска, околу 51% од населението се протестанти додека Римокатолиците се застапени со 29%. Римокатоличката црква има формирано девет епархии со една архиепископија. Папа Франциск го посетил градот Банги во 2015 година.
Ислам
Муслиманите во најголем дел се населени во северниот дел на земјата. Муслиманите се втора по големина верска заедница во земјата, со околу 15% од вкупниот број на население. Муслиманите главно имаат потекло од Судан и Чад.
Останати
Традиционалните домородни верувања се практикуваат од страна на околу 5% од населението.
Крсто Алексов
Крсто Алексов Лековски (роден во во Ербеле, ) — македонски револуционер, војвода на Внатрешната македонско-одринска револуционерна организација.
Животопис
Алексов е роден во 1877 година во дебарското село Ербеле (Орбеле), Албанија. Емигрирал во Бугарија и од 1898 па сè до пролетта во 1902 година живеел во Русе. Членувал во локалното стрелачко друштво.
Кога се вратил назад во Македонија, станал четник во четата на Јанаки Јанев. Од 1906 година станал самостоен околиски реонски војвода на организацијата во Дебарско и Кичевско со чета од 8 лица. Другиот реонски војвода во кичевско бил Павел Наумов, а нивни помошници биле Наум Илиев од Битола, Ефтим Божинов и Дончо Тодоров.
Во 1909 година отишол во Софија поради лекување, и потоа пак се вратил во Македонија. На 14 октомври 1909 година се венчал во Кичево со Неда Арсова. Умрел по 1918 година
Муш’тешт
Мушатешт (Muşăteşti) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 4.214 жители.
Елизабет Тејлор
Елизабет Розмонд Тејлор (Dame Elizabeth Rosemond "Liz" Taylor; 27 февруари 1932 - 23 март 2011) — култна англиско-американска актерка, добитничка на два оскари за најдобра глумица.
Своевремено, Тејлор била една од најубавите филмски глумици. Една нејзина чудна одлика биле нејзините очи кои се опишувале како виолетови, при што, оваа аномалија претставувала нејзин "заштитен знак". . Позната по своите глумечки способности и иконска убавина, како и по нејзиниот екстравагантен животен стил, исполнет со долга низа бракови и разводи (собено е познат нејзиниот брак со глумецот Ричард Бартон), Тејлор се смета за една од најголемите глумици во Златната филмска ера, како и една од филмските ѕвезди кои можат да се пофалат со титулата "поголеми од животот".
Нејзината голема популарност продолжила и по смртта. така, според американското списание "Форбс", во 2011 година, Тејлор била прва на списокот на починати ѕвезди со најголема заработувачка, со заработка од 210 милиони долари, остварени од продажбата на нејзиниот накит, костуми, уметнички дела и нејзиниот парфем "вајт дајмондс" (white diamonds).
Американскиот филмски институт ја сместил Тејлор на седмото место на својата список на најголеми филмски ѕвезди во историјата.
Сојузна статистичка служба на Германија
Службата е одговорно за собирање, обработување, објавување и анализирање статистички информации поврзани за економијата, општеството и животната средина. Целта е обезбедување објективни, независни и висококвалитетни статистички информации за целата јавност. Вработени се околу 2.780 лица распоредени низ канцелариите во Висбаден, Бон и Берлин.
Канцеларијата во Висбаден е главното седиште и ја има најголемата библиотека специјализирана за статистичка литература во Германија. Во нејзе е сместен и претседателот на службата, кој по традиција, но не врз основа на самата служба, претставува службеник за надгледување на изборите. На ова место, тој или таа е надгледувач на изборите за германскиот парламент („Бундестаг“) и Европскиот парламент.
Берлинската информациска точка е сервисен центар на сојузната служба во германскиот главен град и обезбедува информации и совети за германската влада, други сојузни власти, амбасади, индустријата и јавноста, здруженија и сите, кои се заинтересирани за официјалната статистика во Берлин и Бранденбург.
Тамурехо
Тамурехо — општина сместена во Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Според пописот од 2006 година (Национален статистички институт (INE)), општината има население од 265 жители.
Бачишта
Бачишта — село во Општина Кичево, во околината на градот Кичево. До 2013 година селото било дел од Општина Зајас, која се припоила кон Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на источните слапови на Бистра Планина. Селото се наоѓа на Бачишка Река. Оддалечено е 13 километри северно од Кичево.
Историја
Во XIX век селото било дел од Кичевската каза во Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Бачишта живееле 450 жители, сите Торбеши (Македонци муслимани).
Од другата страна пак, според рускиот филолог Афанасиј Селишчев, селото во 1929 година било означено како словенско.
Историски населението во Бачишта секогаш било албанско. Но кога во 1991 година во селото бил формиран разгранок на ПДП веднаш во училиштето бил бојкотиран македонскиот јазик и бил воведен албанскиот. Преку албанските политички структури бил извршен притисок и тогашниот македонски министер за образование дозволил, наместо дотогашниот македонски, во училиштето во Бачиште и официјално да се воведе албанскиот како наставен јазик. Така и ден денес децата учат на албански, додека дома си зборуваат на мајчиниот македонски јазик, а веќе партиско-политички „национално“ се идентификуваат како - Албанци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 772 жители, од кои 1 Македонец, 756 Албанци и 15 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 470 жители, од кои 443 Албанци, 2 Роми и 25 лица без податоци.
Родови
Бачишта е албанско село.
Родови во селото се:
Наведените родови се староседелски.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 824 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 690 гласачи.
Кулишта (Скребатно)
Кулишта — археолошко наоѓалиште во охридското село Скребатно. Наоѓалиштето претставува средновековна кула. На околу 800 м северно од селото се наоѓа прилично висок рид што надвладејува врз околниот терен, опкружен со планини и пристапен само од источната страна, покрај планината Бигла. На врвот се гледаат остатоци од темели на мала кула - набљудувачница, со димензии 8 м (исток-запад) на 5 м (север-југ). Кулата била подигната покрај комуникацијата наречена „Друмје“ која во средниот век го поврзувала Охрид со Битола.
Марко Бориело
Во текот на неговата кариера, Бориело играл за неколку италијански клубови, вклулувајќи ги Милан, Самдорија, Тревизо, Реџина Калчо, Емполи, Триестина, Јувентус, Рома, Карпи, Аталанта како и за премиерлигашот Вест Хем Јунајтед.
На репрезентативно ниво, тој бил дел од италијанската репрезентација на Евро 2008 година.
Мозачени
Мозачени (Mozăceni) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 2.718 жители.
Религија во Република Конго
Религијата во Република Конго има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Најголема религија во Република Конго е христијанството со околу 85,9% од населението на земјата. Од христијанските деноминации, 51,4% се Протестанти, 33% се Римокатолици, и 19,9% се други протестанти.
Муслиманите се 1,6% од вкупниот број на население и главно исламот е присутен поради приливот на странски работници во урбаните центри. Повеќето муслимански работници во урбаните центри се имигранти од Западна Африка и од Либан, а некои, исто така, и од Северна Африка. Западноафриканските имигранти пристигнале во најголем дел од Мали, Бенин, Того, Мавританија и Сенегал. Муслиманите во најголем дел се сунити, додека во земјата живеат и околу 6.000 следбеници на Ахмадија.
S/2004 S 21
С/2004 С 21  е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит и Јан Клејнана 7 октомври 2019 година од набљудувања направени помеѓу 12 декември 2004 и 17 јануари 2007 година.
С/2004 С 21 има пречник од околу 3 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 22,645 Gm за 1272,61 дена, со наклон од 160° кон еклиптиката, во ретроградна насока и со ексцентричност од 0,318.
Григориј I (охридски архиепископ)
Григориј I  бил византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот по 1317 до 1334 година или подоцна. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
За неговото дело е малку познато, но на охридскиот престол се качил благодарение на царот Андроник II Палеолог. Во истото време со подигањето на Григориевата припрата, Андроник II и издал на Охридската црква простагма (1312 година), со цел да се подобри материјалната состојба на Архиепископијата. Неговото име се споменува во ктиторскиот натпис од 1317 година во црквата Света Софија во Охрид. Истата катедрала била проширена во негово време со големата припрата. Го преддводел пратеништвото на Андроник II на преговорите со Андроник III (1327 година). Неговите современици Јован Кантакузин и Теодор Метохит за него пишувале со длабока почит. Се пројавил како книжевен деец, продолжувајќи ја традицијата на неговите претходници Теофилакт, Димитриј Хоматијан и Константин Кавасила. Не е познато кога починал или кога ја напуштил архиепископската должност, но најеројатно починал во 1341 година.
Развој на апликација за мобилен телефон
Развој на мобилна апликација е чин или процес со кој се развива мобилна апликација за мобилни уреди, како што се лични дигитални асистенти, дигитални асистенти на претпријатијата или мобилни телефони. Овие апликации можат да бидат претходно инсталирани на телефони за време на производствените платформи или да се доставуваат како семрежни прилози со помош на серверска или клиентска обработка (на пример, JavaScript) за да се обезбеди искуство „слично на апликација“ во рамките на прелистувач. Програмерите на апликативен софтвер, исто така, мораат да земат предвид долг спектар на големини на екранот, хардверски спецификации и конфигурации, поради интензивната конкуренција во мобилниот софтвер и промените во секоја од платформите. Развојот на мобилни апликации бележи постојан пораст, во остварените приходи и работни места. Аналитички извештај од 2013 година проценува дека има 529,000 директни работни места за економија на апликации во ЕУ, потоа 28 членки (вклучително и Велика Британија), од кои 60% се развивачи на мобилни апликации.
Како дел од процесот на развој, дизајнот на мобилниот кориснички интерфејс (UI) е исто така неопходен во создавањето на мобилни апликации. Мобилниот кориснички интерфејс ги смета ограничувањата, контекстите, екранот, влезот и подвижноста како контури за дизајн. Корисникот е често во фокусот на интеракција со нивниот уред, а интерфејсот вклучува компоненти и од хардвер и од софтвер. Внесувањето на корисникот им овозможува на корисниците да манипулираат со системот, а излезот на уредот му овозможува на системот да ги означи ефектите од манипулацијата на корисниците. Ограничувањата за дизајнирање на мобилен кориснички интерфејс вклучуваат ограничено внимание и форматни фактори, како што се големината на екранот на мобилниот уред за раката (ите) на корисникот. Контекстите за мобилен кориснички интерфејс сигнализираат знаци од активноста на корисникот, како што се локацијата и распоредот што може да се прикаже од интеракциите на корисникот во мобилна апликација. Генерално, целта на дизајнот на мобилниот интерфејс е главно за разбирлив, лесен за кориснички интерфејс. Интерфејсот на мобилните апликации треба: да го земе предвид ограниченото внимание на корисниците, да ги минимизира притискањата на тастатурата и да биде ориентиран кон задачи со минимален пакет на функции. Оваа функционалност е поддржана од платформи за апликации на мобилни претпријатија или интегрирани околини за развој (IDE).
Мобилните кориснички интерфејси или предните делови се потпираат на задните краеви на мобилните уреди за поддршка на пристапот до системите на претпријатието. Мобилниот заден дел го олеснува рутирањето на податоците, безбедноста, автентикацијата, овластувањето, работата надвор од мрежата и оркестрирањето на услугите. Оваа функционалност е поддржана од мешавина на компоненти на средниот софтвер, вклучително сервер за апликации за мобилни телефони, заднински заднини како услуга (MBaaS) и инфраструктура ориентирана кон услуги (SOA).
Развојот на мобилни апликации станува сè повеќе критичен за многу бизниси со повеќе од 3 милијарди луѓе ширум светот кои користат паметни телефони, повеќе од 1,5 милијарди користат таблети заклучно со 2019 година. Корисниците, во просек, поминуваат 90 проценти од своето време за мобилни телефони во апликации и има повеќе од 700 милиони преземања апликации од различни продавници за апликации.
Испробување апликации за мобилни телефони
Мобилните апликации прво се испробуваат во рамките на развојната примечание в википедии средина со употреба на емулатори, а подоцна се подложени на теренско испробување. Емулаторите обезбедуваат евтин начин за испробување апликации на мобилни телефони до кои програмерите можеби немаат физички пристап. Следниве се примери на алатки што се користат за испробување на апликации низ најпопуларните мобилни оперативни системи.
Google Android Emulator - емулатор на Андроид кој е закрпен да работи на компјутер со Виндоус како самостојна апликација, без да мора да се презема и инсталира комплетниот и комплексен Андроид SDK. Може да се инсталира и апликациите што се компатибилни со Android може да се испробуваат на него.
The official Android SDK Emulator - емулатор на мобилен уред кој ги имитира сите хардверски и софтверски одлики на типичен мобилен уред (без повици).
TestiPhone - симулатор заснован на прелистувач за брзо испробување на семрежни прилози на iPhone. Оваа алатка е испробувана и работи со користење на Internet Explorer 7, Firefox 2 и Safari 3.
iPhoney - дава околина за прелистување прецизна со пиксели и се напојува со Safari. Може да се користи при развој на мрежни места за iPhone. Не е симулатор на iPhone, туку е дизајниран за веб-развивачи кои сакаат да создадат мрежни места 320 на 480 (или 480 на 320) за употреба со iPhone. iPhoney ќе работи само на OS X 10.4.7 или понов.
BlackBerry Simulator - Постојат различни официјални BlackBerry симулатори достапни за да ја имитираат функционалноста на вистинските BlackBerry производи и да испробуваат како софтверот, екранот, тастатурата и тркалото на уредот ќе работат со апликацијата.
Windows UI Automation - За да ги испробувате апликациите што ја користат технологијата Microsoft UI Automation, потребна е Windows Automation API 3.0. Претходно е инсталиран на Windows 7, Windows Server 2008 R2 и подоцнежните верзии на Windows. На други оперативни системи, можете да инсталирате со користење на Windows Update или да го преземете од мрежната страница на Microsoft.
MobiOne Developer - мобилна веб-интегрирана околина за развој (IDE) за Windows која им помага на развивачите да кодираат, испробуваат, дебагираат, пакетуваат и распоредуваат мобилни семрежни прилози на уреди како iPhone, BlackBerry, Android и Palm Pre. MobiOne Developer официјално беше прогласен за Крај на животот до крајот на 2014 година.
Сусана Рамел
Сусана Рагнарсдотер Рамел (родена Остберг ; претходно Гилгрен; 1 април 1920 - 4 април 2020) — шведска танчерка, пејачка, глумица и терапевт за движење. Рамел била ќерка на архитектите Рагнар Остберг и Карин Тиел; нејзиниот дедо по мајка бил финансиер и колекционер на уметности Ернест Тиел.
Животопис
Родена е како Сузана Рагнарсдотер Остберг на 1 април 1920 година во Стокхолм од Рагнар Остберг и Карин Тиел. Двајцата нејзини родители биле во брак претходно и се развеле од сопружниците. Таа имала шест постари полусестри, тројца од страната на нејзиниот татко (Гунвор Остберг, Хервор Остберг и Елзор Остберг) и три од страната на нејзината мајка (Ула Лидман-Фростенсон, Ен-Мари Лидман и Карин Олга Елизабет Лидман).
Почнала да студира балет како млада девојка, а се појавила како танчерка во неколку шведски филмови во 1930-тите и 40-тите години на минатиот век, како и во различни емисии и ревии.
Таа била мажена двапати; најпрво во 1941 година на Свен Арне Гилгрен со кого добила две ќерки Карина (родена 1943 година) и Маријана (родена 1945 година). Тие се развеле во 1949 година, а истата година таа се омажила за Повел Рамел, кој првпат ја забележал кога била танчерка во Сидра Театерн. Двојката имала две деца: Микаел (роден на 19 јануари 1949 година) и Шарлот (Лота), (родена на 29 септември 1957 година). Во филмот “Тед: Заради љубов“ во 2018 година, Лота Рамел ја игра улогата на Сузана.
Рамел наполни 100 години на 1 април 2020 година и почина три дена подоцна.
NGC 2924
NGC 2924 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2924 се споменува и како MCG -3-25-8, NPM1G -16.0288.
Откривање
Објектот е откриен на 12 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2924 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2924 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 35 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 23' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 2924 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27253. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6030. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1021.
Св. Недела (Плаќе)
'''Св. Недела''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Плаќе. Наоѓалиштето претставува средновековна црква. На мала тумба оддалечена 1 км јужно од селото, се забележуваат остатоци од средновековна црква.
Космос-1895
Космос-1895 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 11 ноември 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1895 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 285 км, а најмалото на 226.
Исламот во Авганистан
Исламот во Авганистан започнал да се практикува по арапското исламско освојување на Авганистан од 7 до 10 век, а последните задржувања во преобразба биле направени кон крајот на 19 век. Исламот е официјална државна религија во Авганистан, приближно 99,7% од авганистанското население се муслимани. Околу 90% практикуваат сунитски ислам, кој припаѓа на Ханафиската школа, додека се верува дека околу 7% се шиити. Повеќето шиити припаѓаат на гранката „Дванаестници“ и само помал број го следат Исмаилизмот. Според Пју, 3% се не-деноминативни муслимани.
По завршувањето на исламското освојување на Персија, муслиманските Арапи тогаш започнале да се движат кон земјите источно од Персија и во 652 година го зазеле Херат. До крајот на 10 век Газнавидите ги покориле хинду-шахиските кралеви на Синд. Во 12 век, Гуридите ја нападнале Северна Индија.
Историја
Во 7 век, омејадските арапските муслимани навлегле во областа сега позната како Авганистан по решителната победа над Сасанидското Царство во Битката кај Нахаванд (642 година). После овој колосален пораз, последниот цар на Сасанидското Царство, Издигерд III, побегнал кон исток длабоко во Средна Азија. Прогонувајќи го Издигерд III, Арапите избрале да влезат во областа од североисточен Иран и потоа во Херат, каде што стационирале голем дел од својата војска пред да напредуваат кон остатокот од Авганистан. Арапите вложиле значителни напори за пропагирање на исламот меѓу месното население.
Голем број на жители на регионот на северен Авганистан го прифатиле исламот преку мисионерските напори на Омејадите, особено под владеењето на Хишам ибн Абд ел-Малик (калиф од 723 до 733 година) и Омар ибн Абдул Азиз (калиф од 717 до 720 година). За време на владеењето на ел-Мутасим, исламот се практикувал кај повеќето жители на регионот и, конечно, под времето на Јакуб-и-Лаит Сафари, исламот бил веќе далеку преовладувачката религија во Кабул заедно со другите поголеми градови во Авганистан. Подоцна, Саманидите го пропагирале исламот длабоко во срцето на Средна Азија, бидејќи првиот комплетен превод на Куранот на персиски јазик се случил во 9 век. Од 9 век, исламот доминира во религиозниот пејзаж на земјата. Исламските лидери влегле во политичката сфера во различни периоди на криза, но користеле секуларен авторитет долго време. Остатоците од династијата на Хинду Шахи во источните граници на Авганистан биле протерани од Махмуд од Газни во текот на 998 и 1030 година.
По инвазијата и уништувањето на Монголците, Тимуридите ја обновиле областа и уште еднаш ја направиле центар на исламско учење. Шиитскиот ислам се пробил до јужен Авганистан за време на владеењето на Сафавидите во 16 век. Додека Мир Ваис Хотак не ги ослободил Авганистанците во 1709 година, регионот Кандахар во Авганистан честопати претставувал бојно поле меѓу шиитските сафавиди и сунитските могули.
Освојување од Абдур Рахман Кан
Првото систематско внесување на исламот како инструмент за градење на државата било иницирано од кралот Абдур Рахман Кан (1880–1901) за време на неговото владеење и воспоставување на централизација. Тој донел одлука дека сите закони мора да бидат во согласност со исламскиот закон и така го издигнал шеријатот над обичајните закони отелотворени во Паштунвали. Улемата била повикана да ги легитимира и санкционира неговите државни напори, како и неговиот централен авторитет. Ова ја подобрувало верската заедница од една страна, но бидејќи тие биле сè повеќе вовлечени во бирократијата како слуги на државата, верското раководство на крајот било ослабено. Многу економски привилегии што ги уживале верските личности и институции биле преструктуирани во рамките на државата; пропагандата на учењето, некогаш единствена привилегија на уламите, била внимателно надгледувана; а Амир станал врховен арбитер на правдата. Наследниците на Абдур Рахман Кан продолжиле и ги прошириле неговите политики, бидејќи тие го зголемиле моментумот на секуларизација. Исламот останал централен во интеракциите, но верскиот естаблишмент во суштина останал неполитички, функционирајќи како морално, а не како политичко влијание. Како и да е, исламот се практикувал во време на национална криза. Покрај тоа, кога религиозното раководство се сметало за сериозно загрозено, харизматичните верски личности периодично го користеле исламот за собирање на различни групи во спротивност со државата. Тие се кренале во неколку наврати против кралот Аманулах Шах (1919–1929), на пример, во знак на протест против реформите за кои се верувало дека се западни и кои се неисправни за исламот.
Последователните владетели, водејќи сметка за традиционалните ставови на секуларизацијата, внимавале да ја истакнат компатибилноста на исламот со модернизацијата. И покрај тоа, и покрај нејзината клучна позиција во општеството, кое продолжило да не прави разлика меѓу религијата и државата, улогата на религијата во државните работи продолжила да опаѓа. Уставот од 1931 година го направил шеријатот Ханифиски мезхеб како државна религија, додека Уставот од 1964 година едноставно пропишувал дека државата треба да го спроведува својот религиозен ритуал според Ханифискиот мезхеб. Уставот од 1977 година го прогласил исламот за религија во Авганистан, но не спомнал дека државниот ритуал треба да биде Ханифиски мезхеб. Казнениот законик од 1976 година и Граѓанскиот законик од 1977 година, кои го опфаќаат целото поле на социјална правда, претставале големи обиди да се справат со елементи на секуларното право. На пример, на судовите им било наредено прво да ги разгледуваат случаите според световниот закон, прибегнувајќи кон шеријатот во области што секуларното право не ги опфаќало. До 1978 година, владата на Народната демократска партија во Авганистан отворено ја изразила својата одбивност кон верскиот естаблишмент. Ова го втурнало исламистичкото движење во национален бунт; Исламот се преселил од својот пасивен став кон периферијата за да игра активна улога. Политизираниот ислам во Авганистан претставува прекин на авганистанските традиции. Исламистичкото движење потекнува од 1958 година меѓу факултетите на Универзитетот во Кабул, особено на Факултетот за исламско право, основан во 1952 година, со наведена цел да се подигне квалитетот на религиозната настава за да се приспособат на современата наука и технологија. Основачите во голема мерка биле професори под влијание на Египетското Муслиманско братство, партија формирана во 30-тите години на минатиот век, која била посветена на исламскиот преродбеник и социјална, економска и политичка правичност. Нивната цел е да се помират со современиот свет преку развој на политичка идеологија заснована на исламот. Авганистанските лидери, иако биле должни, не создале силни врски со слични движења во други земји.
По либерализацијата на ставовите на владата по усвојувањето на Уставот од 1964 година започнал период на интензивен активизам кај студентите на Универзитетот во Кабул. Професорите и нивните студенти ја формирале Муслиманската младинска организација (Sazmani Jawanani Musulman) во средината на 1960-тите во исто време кога левичарите формирале и многу партии. Првично комунистичките студенти биле побројни од муслиманските студенти, но до 1970 година Муслиманската младина добила мнозинство на студентски избори. Нивното членство било регрутирано од универзитетски факултети и од средни училишта во неколку градови како Мазари Шариф и Херат. Некои од овие професори и студенти станале водачи на бунтовниците муџахедини во 80-тите години на минатиот век.
Радикализација и присуство на НАТО
Советската инвазија во 1979 година за поддршка на комунистичката влада предизвикала голема интервенција на религијата во авганистанскиот политички судир, а исламот ја обединил мултиетничката политичка опозиција. Со преземањето на владата од страна на Народната партија во април 1978 година, исламот веќе станал централен дел во обединувањето на опозицијата против комунистичката идеологија на новите владетели. Како политичко-религиозен систем, исламот е добро прилагоден за потребите на разновидно, неорганизирано, често меѓусебно антагонистичко граѓанство што сака да создаде единствен фронт против заеднички непријател, а војната им дозволила на различни групи на муџахедините да ставаат во сила конкурентни концепти на организација. Советската инвазија и Иранската револуција не само што воделе национални востанија, туку и увоз на странски радикални муслимани во Авганистан. Водачите на муџахедините биле харизматични фигури со големи врски со следбениците. Во многу случаи, воените и политичките лидери го замениле племенското раководство; на моменти се зајакнувало верското раководство. Следбениците ги избираале своите локални водачи врз основа на личен избор и приоритет меѓу регионите, сектите, етничките групи или племињата, но главните лидери се прославиле преку нивните врски со надворешни лица кои контролирале ресурси на пари и оружје.
Со поддршка на странска помош, муџахедините на крајот излегле успешни во нивниот џихад да ги истераат советските сили, но не и во нивните обиди да конструираат политичка алтернатива за управување со Авганистан по нивната победа. Во текот на целата војна, муџахедините никогаш не биле во можност целосно да ги заменат традиционалните структури со модерен политички систем заснован на исламот. Повеќето команданти на муџахедините или користеле традиционални модели на моќ, или се обидувале да ги прилагодат модерните политички структури на традиционалното општество. Со текот на времето, истакнатите водачи акумулирале богатство и моќ и, за разлика од минатото, богатството станало одлучувачки фактор за разграничување на моќта на сите нивоа. Со заминувањето на странските трупи и долгата пропаст на левичарската влада во Кабул, Исламската држава Авганистан конечно била основана во април 1992 година. Ова претставувало посебен прекин на авганистанската историја, бидејќи религиозните специјалисти никогаш порано не поседувале државна моќ. Но, новата влада не успеала да го утврди својот легитимитет и, колку што и се потрошила финансиската поддршка, командантите на локалниот и средниот дострел и нивната милиција не само што се бореле меѓу себе, туку и прибегнале кон мноштво неприфатливи практики во нивните долготрајни расправии за моќ и профит. Низ целата нација, населението страдало од малтретирање, изнуда, киднапирање, кражба и дела што ги обесчестува жените. Трговијата со дрога се зголемила алармантно; на ниту едно место во земјата автопатите не биле безбедни. Муџахедините ја загубиле довербата што ја уживале некогаш.
Есента 1994 година се појавила група наречена Талибанци, ветувајќи дека ќе ја исчисти нацијата од воени началници и криминалци. Нивната намера била да создадат „чиста“ исламска влада, преку нивните строги толкувања на шеријатот. Многу пакистански политичари ги поддржувале талибанците, вклучувајќи го и Сами ул Хак, кој се смета за татко на талибанците. Голем број на нејзини водачи биле еднократни членови на муџахедините, но најголемиот дел од нивните сили биле млади авганистански бегалци обучени во пакистанските медреси (верски училишта), особено оние што ги предводела Џамијат-е Улема-е Ислам Пакистан, агресивно конзервативната пакистанска политичка верска партија предводена од Маулана Фазлур Рахман, голем соперник на Кази Хусаин Ахмад, водач на подеднакво конзервативниот Џамат-е-Ислами и долгогодишен поддржувач на муџахедините.
Со седиште во Кандахар, претежно Паштунци од руралните области, и од највисокото раководство до борбената милиција, карактеристично во триесет или четириесетти, па дури и помлади, талибанците ја освоиле земјата. Во септември 1996 година тие го освоиле Кабул и владееле со поголемиот дел од Авганистан до 2001 година. Метеорското преземање поминало речиси неприкосновено. Оружјето било собрано и безбедноста била воспоставена. Во исто време, дејствијата извршени заради спроведување на шеријатот вклучувале јавни погубувања на убијци, каменување за прељуба, ампутација за кражба, забрана за секаков вид коцкање како и летање змеј, шах и борби со петли, забрана на музика и видеа, прописи против слики од луѓе и животни и ембарго за гласовите на жените преку радио. Жените требало да останат што е можно повеќе невидливи, зад превезот, во пурда во своите домови и отпуштени од работа или студирање надвор од своите домови. Режимот на талибанците бил соборен од комбинираната воена сила меѓу Авганистан и НАТО кон крајот на 2001 година. Мнозинството избегале во соседен Пакистан од каде започнале Талибанско Востание против авганистанската влада поддржана од НАТО. Мировните преговори меѓу талибанците и авганистанската влада продолжиле во текот на 2013 година.
Исламот во авганистанското општество
За Авганистанците, исламот претставува потенцијално обединувачки симболичен систем кој ја неутрализира поделбата што често се појавува од постоењето на длабока гордост во племенската лојалност и изобилството на чувство на лична и семејна чест што се наоѓа во мултимитриските и мултиетничките општества како што е Авганистан. Исламот е централно, сеприсутно влијание низ авганистанското општество; религиозните обреди го толкуваат ритамот секој ден и сезона. Покрај централниот соборски собир за неделни комунални молитви кои се задолжителни за мажите во исламот (но не и за жените) и генерално се добро посетувани, помалите џамии одржани во заедницата стојат во центарот на селата, како и во населбите во градот и градот. Масџиите служат не само како места за богослужба, туку и за мноштво функции, вклучувајќи засолниште за гости, места за средби, фокусот на социјалните верски свечености и училишта. Скоро секој Авганистанец во исто време, во текот на својата младост, учел во џамиско училиште; за многумина ова е единственото формално образование што го добиле.
На почитувањето на светите и светилиштата се спротивставуваат некои исламски групи, особено оние што се припишуваат на салафи или Ахле Хадит. Како и да е, пејзажот на Авганистан е либерално распослан со светилишта во чест на светците од сите описи. Многу од најстарите авганистански села и градови пораснале околу светилиштата. Некои се користат како светилишта за бегалци.
Светилиштата варираат во форма од едноставни насипи од земја или камења обележани со знаменца до раскошно украсени комплекси околу централната куполна гробница. Овие големи установи се контролирани од истакнати верски и секуларни водачи. Светилиштата може да го означат последното почивалиште на паднат херој (шахид), почитуван религиозен учител, познат суфиски поет или мошти, како што е влакно на Мухамед или парче од наметка (хирка). Голем број ги одбележуваат легендите за чудесните подвизи на Али ибн Аби Талиб, четвртиот калиф и првиот имам на шиитскиот ислам, за кој се верува дека е погребан во најелаборираното светилиште на нацијата сместено во срцето на Мазари Шариф, Високиот храм. Али е почитуван низ целиот Авганистан за неговата улога како посредник пред тиранијата.
Празничните годишни саеми кои се слават на светилиштата привлекуваат илјадници аџии и ги здружуваат сите делови на заедниците. Аџиите, исто така, посетуваат светилишта за да бараат застапништво на светителот за посебни наклони, било да е тоа лек за болест или раѓање на син. Жените се особено посветени на активности поврзани со светилишта. Овие посети може да бидат кратки или да траат неколку дена и многу аџии носат специјално благословени лековити и заштитни амајлии (обично тавиз ) за да го одвратат злото, да обезбедат љубовни врски меѓу сопрузи и жени и многу други форми на утеха. Како и славата на светите, ваквите практики генерално не се охрабруваат во исламот според класичното разбирање на Светиот Куран и хадисите (пророчки изреки на Раби)
Шиитски ислам во Авганистан
Околу 15% од авганистанското население практикува шиитски ислам. Повеќето шиити во Авганистан припаѓаат на гранката „Дванаестници“. Ова ги вклучува етничката група Хазари и помалата урбанизирана група Кизилбаши, кои се по потекло од источен Иран.
Политички свесни шиитски студенти ја формираале основата на авганистанското маоистичко движење во 1960-тите и раните 1970-ти. По револуцијата во Саур (Априлска револуција) од 1978 година и Иранската револуција од 1979 година, шиитските бунтовнички групи во регионот Хазарајат, иако честопати се спротивставувале едни на други, станале активни во муџахединските активности. Тие биле помогнати од шиитски Иран и се бореле против авганистанската влада, поддржана од Советскиот Сојуз, како и други муџахедински групи.
За време на политичкото маневрирање пред воспоставувањето на Исламската држава на Авганистан во 1992 година, шиитските групи безуспешно преговарале за поправедни, последователни политички и социјални улоги.
Исмаилизам
Шиитите Исмаили го прифатиле Исмаил ибн Џафар наместо Муса ел-Кадим за наследник на имамот Џафар ас Садик. Исмаилистичките заедници во Авганистан се помалку населени од Дванаестници те кои ги сметаат Исмаилите за еретички. Тие се наоѓаат првенствено во и близу источниот дел на Хазарајат, во областа Баглан северно од Хиндукуш.
Водачот на авганистанските Исмаили потекнува од семејството Сајид од Кајан, сместено во близина на Доши, мало гратче на северното подножје на преминот Саланг, во западната провинција Баглан. За време на советската војна во 1980-тите во Авганистан, ова семејство се здобило со значителна политичка моќ. Хотелот Серена во Кабул е во сопственост и управуван од Исмаилите.
Ахмадија
Ахмадија се смета за движење кое започнало кон крајот на 19 век од страна на Мирза Гулам Ахмад во Кадијан, Индија. Од сите други муслимански групи се смета за отпадништво и, соодветно, само 12 години по тврдењето на Мирза Гулам за махди-хауд, неколку членови на Ахмадија биле каменувани до смрт во Кабул во периодот од 1901 до 1903 година. Подоцна во дваесеттите години на минатиот век, кралот Аманулах Кан имал неколку членови на Ахмадија кои насилно ги преобратил, а во 1924 година поврзаноста со Ахмадија стана капитален прекршок.
Суфизам
Три суфиски реда се истакнати: Накшбандија основана во Бухара, Кадирија основана во Багдад и Чештија сместена на Чехт-и-Шариф источно од Херат. Меѓу НакшбандијаНакшбандија, Ахмад ел-Фаруки Кабули, роден северно од Кабул, се стекнал со слава по своите учења во Индија за време на владеењето на Акбар во XVI век.
Друг познат Кадирија, по име Мавлана Фаизани, се прославил во 60-тите и 70-тите години на минатиот век и бил водечки критичар против притаеното влијание на комунистичката филозофија. Во затвор во средината на 70-тите години на минатиот век, Мавлана Фаизани исчезнал кога халките дошле на власт.
Редот Чештија го основал Мавдид ел-Чешти, роден во дванаесеттиот век, а подоцна предавал во Индија. Редот гглавно е концентриран во долината на реката Хари околу Обе, Карух и Чест-и-Шариф. Редот локално е многу силен и одржува медреси со одлични библиотеки. Традиционално Чештија се држи настрана од политиката, иако неговите верници биле делотворно активни за време на отпорот во рамките на нивните сопствени организации и во нивните области.
Херат и неговата околина имаат најголем број и најголема разновидност на суфиски гранки, од кои многу се поврзани со локалните гробници. Други суфи-групи ги има низ целиот север, со важни центри во Мајмана, провинцијата Фарјаб и Кундуз. Братствата во Кабул и околу Мазари Шариф главно се поврзани со Накшбандија. Кадириите се наоѓаат главно меѓу источниот дел на Вардак, Пактија и Нангархар, вклучително и многу номадски групи. Други помали групи се населени во Кандахар. Чештиите се центрирани во долината на реката Хари.
Авганистан е единствен по тоа што има малку непријателство помеѓу уламите (религиозни научници) и суфиските редови. Голем број на суфиски водачи се сметаат за улами, а многу улами тесно се дружат со суфиското братство. Општото население им дава на суфиите почит кон нивното учење и поседување карамат.
Савуанско Море
Савуанско Море (Laut Sawu) — помало море на територијата на Индонезија наречено по островот Саву кој лежи на неговата јужна граница. На југ се граничи со Саву и Рај Џуа, на исток со островите Роти и Тимор (поделен на Источен Тимор и Индонезија), на север и северозапад со Флорес и Алорскиот Архипелаг, а на запад и северозапад со островот Сумба. Помеѓу овие острови на југ и запад морето преоѓа во Индискиот Океан, на север во Флореското Море, а на североисток во Бандското Море.
Достигнува длабочина до 3.500 м, а се протега 600 км од запад кон исток, и 200 км од север кон југ. Најголем град на неговите брегови е Купанг (450.000 жит.), главен град на покраината Источни Мали Сундски Острови сместен на островот Тимор.
Опфат
На југ. По линија од југозападниот крај на Тимор до североисточниот крај на Роти, преку овој остров до неговиот југозападен завршеток, а оттаму по линија до Пулу Дана (-10.81667°N, 121.28333°W) и до ’ртот Нгунџу, јужниот крај на Сумба и низ овој остров до ’ртот Каросо, неговиот западен завршеток. На запад. Линија од ’ртот Каросо (Сумба) до Торо Доро (-8.88333°N, 118.5°W) на јужниот брег на Сумбава.
Кал (бенд)
Кал (што значи „црн“ на ромски) е светски музички ромски бенд од Србија (по потекло од Ваљево, сега со седиште во Белград). Тие го привлекле интересот на српската и светската јавност со нивниот истоимен деби албум, објавен во 2006 година, претставувајќи спој на традиционалната балканска ромска музика со влијанија на танго, блискоисточни, турски, па дури и јамајкански влијанија.
Во текот на 2006 година, Кал имале турнеја со преку стотина концерти ширум светот, вклучувајќи ги повеќето европски земји и САД. Тие учествувале на фестивалите Сигет (во 2001, 2002 и 2004 година), La notte di San Lorenzo во Милано, и 11-то европско биенале на млади уметници во Атина, EXIT во Нови Сад во 2004 и 2005 година, и претставени во 2006 година на World Music Expo, WOMEX. Во април 2006 година, албумот го достигнал првото место на Светските музички топ листи во Европа и завршил на третото место на годишната листа.
Бендот, особено фронтменот Драган Ристиќ, се исто така политички и општествено ангажирани, борејќи се против предрасудите и антиромските чувства. Драган и неговиот брат Душан ја основале летната школа Амала во Србија, работилница за ромски јазик, историја, културно наследство и политичка моќ.
Црква „Св. Пантелејмон“ - Солун
Свети Пантелејмон (Ναός Αγίου Παντελεήμονα) — доцновизантиска црква во Солун, Егејска Македонија, прогласена за светско наследство на УНЕСКО.
Сместена е во источниот дел на стариот град, близу Гробницата на Галериј („Ротонда“), на раскрсницата на улиците „Јасинуду“ и „Аријану“. Посветена е на Св. Пантелејмон дури по Отоманското владеење во 1912 г. а првичното име сè уште е спорно. Во 1548 г. црквата е претворена во џамија и нарчена „Исакова џамија“, поради што повеќето стручњаци сметаат дека постои непосредна поврзаност доцновизантискиот манастир „Богородица Привлепта“ или „Исаков манастир“, наречен по неговиот ктитор — солунскиот митрополит солунски митрополит Јаков (1295-1315), кој се замонашил под името Исак. Другото гледиште е дека оваа врска не постои, туку дека црквата е претворена во џамија околу 1500 г. и наречена по солунскиот кадија Ишак Челеби. Сепак, архитектонските особеини и живописот од XIII и почетокот на XIV век одат во полза на првото толкување.
По градба, четворен крстосводен тип, со припрата (нартекс) и (денес непостоечки) трем меѓу двата параклиса, кои се зачувани. Зачувано е многу малку од некогашниот фрескопис поради варосувањето при пренамената во џамија. Од османлискиот период е зачувана основата на минарето и мермерниот шадрван.
Фадил Руфати
Во младите години, се запишал на универзитетот во Приштина, насока хемија. Но истиот не го завршил, туку заминал на печалба во Швајцарија. Кога започнала Косовската војна, тој се вратил и се приклучил кон единиците на ОВК.
По започнувањето на воениот конфликт во Македонија, тој се вклучил во редовите на ОНА. Тој уште на почетокот бил ангажиран да го „брани“ Тетовското кале. По преземаната кација од страна на македонските вооружени служби, тој бил погоден кај месноста Црвен камен, по кое им подлегнал на повредите.
По неговата смрт, неговото тело било повлечено, за да на 12 април биде истото погребано на гробиштата во Тетово.
Список на големи везири на Отоманското Царство
Големиот везир на бил премиер на султанот на Отоманското Царство, имал апсолутна власт како негов застапник и само султанот можел да го разреши од функција. Кај него се наоѓал царскиот печат и можел да ги свикува другите везири да присуствуваат во Царскиот совет на настани важни за државата; везирите кои присуствувале на собирите се нарекувале „кубе-везири“, според местото каде што се собирале – Кубеалти (под куполата) во сарајот Топкапи. Неговите одаи се наоѓале во Високата Порта.
Во зачетокот на Отоманската држава се употребувал само називот Везир. Чандарли Халил Хајредин-паша (познат како Чандарли Халил-паша Постариот) — првиот од Отоманските Везири кој бил назначен за Голем везир. Оваа титула била воведена за да се разликува везирот кој го поседувал Султановиот печат од другите везири. Големите везири подоцна се нарекувале и со други имиња што означувале апсолутен застапник, владетел на државата, милостив генерал и сл.