cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бозел
Лековити својства
Бозелот е лековита билка, а од него се користат цветот и зрелите плодови за подготовка на сируп, џем, вино, чај и друго. Цветот има сложен биохемиски состав, со што помага во излачувањето на потта и на мочта. Оттука, бозелот се користи за подготовка на чај, заедно со цветот од камилица или липа, кора од врба итн. Исто така, чајот од бозел се користи за лекување при настинки, грип, заболувања на горните дишни патишта и при ревматски заболувања. Чај од цветот на бозел им се дава и на децата заразени од овчи сипаници, со цел да се забрза оздравувањето. Цветот на бозелот дејствува и како диуретик и ги отстранува отровните материи кои се собираат при артритис и гихт. Најпосле, бозелот е корисен и за слабеење, зашто го забрзува метаболизмот и го исфрла вишокот вода од организмот.
Од цветовите и зрелите бобинки се прави вино, а во Унгарија се подготвува како бренди, за што се потребни 50 кг овошје за да се добие 1 литар бренди. Во југозападна Шведска од бобинките се прави ликер, а во Белгија еден вид на џин.
Поради популарноста на традиционалните пијалаци направени од бозел, произведени се комерцијални пијалаци со вкус на бозел, како Фанта Шоката, на пример.
Отровен за цицачи
Освен цветовите и зрелите бобинки, сите делови на ова растение се отровни за цицачите, бидејќи содржат cyanogenic glycoside sambunigrin (C14H17NO6, CAS-број 99-19-4). Кората содржи кристали од калциум оксалат.
Латинска книжевност
Латинската или римска книжевност се развивала под влијание на хеленската и затоа нејзината вредност е двојна - таа не е само одраз на развитокот на римското робовладетелско општество, туку е и ризница во која се сочувани некои дела на хеленски научници и поети, чии оригинали се изгубени.
Римската книжевност може да се подели на неколку периоди: докласичен (до 80 г. п.н.е.), класичен (од 80 п.н.е. до 120 г.) и посткласичен период (од 120 г. до почетокот на VI век). Според ова, таа опфаќа цели осум векови. Римската книжевност настанува при крајот на Првата пунска војна и потоа се раширува, но сегогаш останувајќи единствена, сè до околу 600 година.
Докласичен период
Првиот период на римската книжевност го обележува Законикот на дванаесет плочи, кој претставува кодификација на дотогашните обичајни права и резултат на борбата на широките народни слоеви против патрициите. Познати писатели од докласичниот период се преведувачот на хомеровите дела Ливиj Андроник, комедиографот и епскиот поет Гнеј Невиј, поетот анала и преработувач на хеленските драми К. Енеј, комедиографите Тит Макциј Плавт, Сесилиј Стациј, Теренциј Афер, трагичарите Пакувj, Акиj, потоа војсководецот, државникот и беседникот Порциј Катон, сатиричарот Лусилиј и најплодниот писател и најголемиот научник на Стариот Рим - Теренкиj Варон.
Посткласичен период
Овој период претставува есен во веќе обраното лозје. Во него, христијанството, кое излегува од своите катакомби, ја сочинува претходницата на поробените маси во борбата против Рим, а границите на Римското Царство се загрозени од варварите.
Посткласичниот период го обележуваат библиографот Светониј Транквил, историчарите Енеј Флор, Евтропиј, Марцелин, Касидор Сенатор, Аврелиј Виктор и Павле Орозиј, антикварот А. Гелиј, романописецот Апулеј, поетите Клаудијан, Авсониј, граматичарот и полихисторот Макробиј, црковните писатели М. Феликс, Тертулијан, Арнобиј, Фирмик Матерно, Амвросиј Медиолански, Јиероним, Августин и филозофот Боетиј. Царот Јустинијан го собрал и го објавил дотогашното законодавство заедно со коментарите на римските правници, кои пресудно влијаеле на настанувањето и развитокот на книжевниот латински јазик. Со затворањето на Платоновата академија во Атина, овој цар ја оттргнал и последната пречка на христијанството, која оттогаш постанува културна претходница на Европа.
Математички доказ
Доказот и докажувањето се едни од најосновните поставки во математиката. Интуитивно, доказот е начин на кој може да се покаже (или пак негира!) вистинитоста (точноста) на одредено тврдење. Строго, пак, математички, доказот претставува постапка со помош на која во конечен број чекори се утврдува точноста на некое тврдење. Значи ако точноста на некое тврдење може да се утврди со помош на постапка со бесконечен број чекори, тогаш оваа постапка не се смета за математички доказ.
Методи на докажување
Постојат повеќе методи (начини, принципи, модели) за утврдување на точноста на некое тврдење, т.е. докажување. Теоретската разработка на овие методи спаѓа во доменот на математичката логика.
Најосновен и многу чест начин на докажување е  директното докажување. При директно докажување се поаѓа од тврдење чијашто точност е позната, па по конечен број чекори (извршени операции) се утврдува точноста на тврдењето чијашто точност се утврдува. Нека ни е позната точноста на тврдењето p, а поаѓајќи од него треба да ја утврдиме точноста на тврдењето q. Логички овој метод се именува како p повлекува (имплицира) q, со ознака p⇒q. Понекогаш е многу полесно да се појде од спротивната претпоставка на тврдењето q, па да се стигне до спротивната претпоставка на p. Логички овој метод се именува како не-p повлекува (имплицира) не-q, со ознака ¬p⇒¬q, а се нарекува метод на контрапозиција. Значи директното докажување и контрапозицијата се заемно еквивалентни: (p⇒q)⇔(¬q⇒¬p). Сите методи на докажување се помалку или повеќе познати логички закони (логички импликации или еквиваленции). Такви се на пример:
и слични на нив.
Освен директниот доказ, сите останати докази се индиректни. Во посложени ситуации доказот може да има облик на продолжена импликација: p1⇒p2⇒...⇒pn-1⇒pn, или пак на продолжена еквиваленција: p1⇔p2⇔...⇔pn-1⇔pn.
Треба да се има предвид дека буквите во наведените логички искази не се означени само елементарни искази, туку и сложени искази, формули итн.
Панде Петровски
Панде Петровски ( – ) — македонски воен генерал, петти началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија за време на вооружениот конфликт во 2001 година.
Животопис
Панде Петровски е роден на 26 декември 1943 година во битолското село Живојно, денес во општина Новаци. Дедо му Петре учествувал во Илинденското востание и во Првата светска војна, а татко му Алексо во народноослободителната борба во текот на Втората светска војна, при што двапати е ранет. По завршувањето на средното образование во 1962 година, Петровски се запишува на Воената академија на Копнената војска на Југословенската народна армија во Белград, СР Србија, и истата ја завршува во 1965 година со висок успех.
ЈНА (1965–1992)
Потпоручник Петровски ја започнува својата служба во Југословенската народна армија (ЈНА) како командир на вод во 4. оклопна бригада во Јастребарско, кај Загреб, во СР Хрватска. Поголемиот дел од својата воена служба го поминува во Јастребарско, од 1965 до 1976 година. Во 1968 година е одликуван со Орден за воени заслуги со сребрени мечеви, а следната 1969 година е унапреден во чин поручник. Од 1969 до 1970 година е командир на чета. Од 1970 до 1971 година е заменик командант на баталјон. Во 1971 година е унапреден во чин капетан. Од 1971 до 1972 година е референт за физичко воспитување во бригадата. Од 1972 година е командант на баталјон. Во 1973 година вонредно е унапреден во чин капетан 1. класа, а следната 1974 година е одликуван со Орден на народната армија со сребрена ѕвезда, негово највисоко одликување во ЈНА, иако понатаму е одликуван со уште два ордени.
Во 1976 година завршува командно-штабна академија и е преместен во Прилеп, каде што е помошник на началник на штаб за оперативно-наставни работи. Во 1977 година вонредно е унапреден во чин мајор. Во 1981 година е преместен во Велес, каде што е заменик командант на 212. механизирана бригада, како и началник на штаб на бригадата. Во 1982 година е унапреден во чин потполковник и одликуван со Орден на трудот со сребрен венец. Откако ја завршува Школата за национална одбрана во Белград, во 1986 година вонредно е унапреден во чин полковник и е преместен во Приштина, САП Косово, СР Србија, каде што е командант на 15. механизирана бригада.
АРМ (1992–2002)
По распадот на СФР Југославија и дезинтеграцијата на Југословенската народна армија, Петровски, како и други припадници на ЈНА со потекло од Македонија, преминува на служба во Армијата на Република Македонија (АРМ), формирана во 1992 година, при што е командант на 2. армиски корпус во Битола, учествувајќи во неговото формирање. Во 1993 година е унапреден во чин генерал-мајор. Во 1996 година е преместен во Скопје, каде што е помошник на началникот на Генералштабот на Армијата за борбена готовност. Во 1997 година е унапреден во чин генерал-потполковник.
Во 1998 година Петровски е назначен да раководи со реорганизацијата на Армијата.
Петровски предвремено е пензиониран во 2000 година. Но, следната 2001 година е вратен во Армијата. За време на вооружениот конфликт во Македонија во 2001 година, со Указ број 22 на претседателот на Република Македонија Борис Трајковски од 21 март 2001 година, Петровски е поставен за заменик на началникот на Генералштабот на Армијата, тогаш Јован Андревски.
Началник на ГШ на АРМ
Во виорот на конфликтот, Петровски е началник на Генералштабот на Армијата, но само 3 месеци. По избувнувањето на воениот судир во Македонија во 2001 година тој бил повикан да помогне во настаната ситуација. Неговиот личен став бил дека воениот судир бил агресија наметната од надвор. Враќајќи се во редовите на АРМ тој ја испланирал успешната акција за ослободување и освојување на Тетовското Кале, како и акциите во Арачиново и Кумановско-липковскиот крај. На 12 април 2001 по успешната акција за ослободување на Тетовското Кале, лично и писмено му било честитано за големата победа на вооружените сили на Република Македонија од страна на генерал-мајор Ричард Грифитс, шеф на МПРИ од САД.
Јемен на Олимписките игри
Јемен — има учествувано само на Летните олимписки игри, испраќајќи на секое издание од свето прво учество во 1992 година. Пред обединувањето на Јемен во 1990 година,Јеменските спортисти се натпреварувале на игрите од 1984 година, претставувајќи го Северен Јемен (1984 и 1988) или Јужен Јемен (1988). Јемен сè уште нема освоено медал.
Јеменскиот олимписки комитет бил основан во 1971 и признат од МОК во 1981 година.
Мавровица (Габревци)
Мавровица — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Габревци. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Помеѓу наоѓалиштата Илиница и Селиште, над десниот брег на Габровска Река има остатоци од гробни покривни плочи, грубо обработени.
Црква Сент Северин
Црквата Сент Северин (француски : Église Saint-Nicolas-du-Chardonnet ) е црква која се наоѓа во Париз, Франција.
Денис Ричи
Денис Ричи (Dennis MacAlistair Ritchie; 9 септември 1941 — 12 октомври 2011) бил научник во полето на компјутерските науки познат по својот придонес во развојот на програмските јазици ALTRAN, B, BCPL и C, како и Multics и UNIX. Добитник е на Тјуринговата награда 1983 година и Националen медал за технологија 1998 godina. Бил шеф на отсекот за истражување на системски софтвер во „Lucent Technologies“.
Роден е во Бронксвил, Њујорк. Дипломирал физика и применета математика на Харвард. Почнал да работи 1967 во компјутерскиот истражувачки центар на Bell Labs.
C и UNIX
Ричи е познат као творец на програмскиот јазик C, еден од клучните програмери во развојот на UNIX оперативниот систем и соавтор на книгата „Програмски јазик C“, општо позната како „K&R“ (според иницијалите на авторите Керниген и Ричи).
Неговиот изум C и неговата улога во развојот на UNIX заедно со Кен Томпсон, го вброиле во редот на еден од најзначајните пионери на компјутерските науки. Програмскиот јазик C денес е многу употребуван во развојот на апликации и оперативни системи, неговото влијание е видливо и во современите програмски јазици како што се C++, Java и C. Неговата работа на UNIX исто така има големо влијание во поставувањето на основите и принципите врз кои се засноваат денешните компјутери. Популарниот оперативен систем Linux и неговите алатки се во голема мера резултат на работата на Ричи, а оперативниот систем Microsoft Windows има соодветни алатки и компајлери за C.
Создавањето на програмскиот јазик C довело до развој на UNIX. Бјарне Строуструп создавачот на C++ изјавил дека „доколку Денис одлучил наместо да работи на создавањето на C, на решавање на други математички проблеми, тогаш UNIX воопшто не би ни постоел“.
Бидејќи UNIX се покажал како успешен производ, Ричи ги продолжил своите истражувања во областа на оперативните системи и програмските јазици, давајќи придонес во развојот на оперативниот систем Инферно како и на програмскиот јазик Лимбо.
Тјурингова награда
1983 година Ричи и Кен Томпсон ја добиле Тјуринговата награда за нивната улога во развојот на теоријата на генерички оперативни системи а посебно за имплементација на UNIX оперативниот систем.
Национален медал за технологија
1999 година Ричи и Томпсон го добиле Националниот медал за технологија за 1998 година, за копронаоѓањето на UNIX оперативниот систем и програмскиот јазик C кои довеле до голем напредок во хардверот, софтверот и мрежните системи што пак предизвикало голем напредок и ја стимулирале целокупната индустрија а со тоа и ја зголемиле предноста на америка во областа на информатиката во однос на останатите.
Награда во Јапонија
2011 година Ричи заедно со Томпсон ја добиле Јапонската награда за информации и комуникации за нивната пионерска работа во развојот на опративниот систем UNIX.
Прекар
Денис Ричи е познат и како „dmr“ (неговата е-поштенска адреса во Bell Labs) во разни usnet newsgroups (како што е comp.lang.c групата).
Пензионирање
Во 2007, Ричи се пензионирал од неговото работно место како шеф во одделот за истражување на системски софтвер во Lucent Technologies.
Смрт и наследство
Ричи бил пронајден мртов на 12 октомври 2011, на возраст од 70 години во неговиот дом во Беркли Хајтс, Њу Џерси, каде што живеел сам. Првата вест за неговата смрт дошла од неговиот поранешен колега, Роб Пајк. Причината и точното време не биле одредени. Ричи имал нарушено здравје изминатите неколку години.
Fedora 16 Linux distribution, која била пуштена во продажба неколку месеци по неговата смрт, била посветена на него и неговата работа.
Имагинарен број
Имагинарен број — број во облик „bi“ каде „b“ е реален број, а „i“ е квадратен корен од минус еден, познат како имагинарна единица. Имагинарните броеви и реалните броеви можат заедно да сочинат комплексни броеви во обликот „a + bi“ каде „a“ е реалниот дел, а „bi“ е имагинарниот дел. Затоа имагинарните броеви можат да се сметаат за комплексни броеви кадешто реалниот дел е нула. Имагинарниот број на квадрат дава негативен реален број.
Имагинарните броеви прв ги дефинирал Рафаел Бомбели во 1572. Во тоа време некои ги сметале ваквите броеви за измислени и бескорисни, како што се нулата и негативните броеви. Многу други математичари ги прифатиле овие проеви доста бавно, меѓу кои и Рене Декарт кој негативно се изразил за нив во неговото дело „Геометрија“.
Геометриско толкување
Геометриски земено, имагинарните броеви лежат на вертикалната оска на рамнината на комплексни броеви, овозможувајќи да се претстават ортогонална на реалната оска. Еден начин на сфаќање на имагинарните броеви е да се земе стандардна бројна оска, позитивно зголемувајќи ја величината на десно, и негативно зголемувајќи ја величината на лево. На 0 на оваа оска „x“, оската „y“ може да се ицџрта во „позитивна“ насока нагоре; „позитивните“ имагинарни броеви потоа се „зголемуваат“ во величина нагоре, а „негативните“ имагинарниброеви се „намалуваат“ во величина надолу. Вертикалната оска се нарекува „имагинарна оска“ и се обележува со i\mathbb{R}, \mathbb{I}, или само Im.
На овој приказ, множењето со −1 соодветствува на ротација од 180 степени околу почетокот. Множењетосо i соодветствува на ротација од 90 степени во „позитивна“ насока (т.е. на лево), а равенката i^2 = -1 се толкува како постапка на 2 90-степени ротации околу почетокот, при што нето резултатот е една 180-степена ротација. Треба да се напомене дека и 90-степена ротација во „негативна“ насока (т.е. на десно) исто така го задоволува ова толкување. Ова е одраз на фактот што −i исто така ја решава и равенката x^2 = -1 — видете имагинарна единица.
Примена на имагинарните броеви
За највеќето човечки задачи, реалните броеви (па дури и рационалните броеви) нудат соодветен опис на податоците. Дропките како ⅔ и ⅛ се бесмислени ако некој брои камења, но од суштинско значење ако некој ги споредува големините на разни збирки од камења. Негативните броеви како −3 и −5 бесмислени при мерење на масата на некој предмет, но од суштинско значење за следење на салдото на тековни сметки. Така и имагинарните броеви имаат суштински и конкретни примени во најразлични науки и сродни полиња како обработка на сигнали, теоријата на раководењето, електромагнетизмот, квантната механика, картографијата, анализата на вибрации и многу други.
Во електроинженерството, на пример, волтажата која ја дава акумулаторот/батеријата се одликува со еден реален број (наречен „опсег“ или „амплитуда“), како +12 волти или −12 волти. Но "наизменичната" (AC) волтажа во домот бара два параметра. Еден е опсегот, како 120 волти, а другиот е аголот (наречен „фаза“). Се вели дека волтажата има две димензии. 2-димензионалната величина математички може да се претстави или како вектор или како комплексен број (во инженерството наречен фазор). Во векторскиот приказ, правоаголните координати обично се нарекуваат просто X и Y. Но при прикажувањето на комплексни броеви, истите се нарекуваат реални и имагинарни. Кога комплексниот број е чисто имагинарен, како реален дел од 0 и имагинарен дел од 120, ова значи дека волтажата има опсег од 120 волти и фаза од 90°, што е физички мошне реално.
Некои програмски јазици имаат вградена поддршка за имагинарни броеви. На пример, толкувачот Питон (Python), тие секористат со придодавање на големи и мали букви J кон бројот : >>> (5+2j) * (8+5j) (30+41j)
Примери од Octave и Matlab:
>> (5+2j) * (8+5j) ans = 30.0000 +41.0000i >> (5+i*2) * (8+5j) ans = 30.0000 +41.0000i >>
Историја
Во 1843 математичкиот физичар Вилијам Роан Хамилтон, ја проширил идејата за оска на имагинарни броеви на рамнина во тридимензионален простор на кватернионски имагинари.
Со развитокот на количниците на полиномните прстени, концептот зад имагинарниот број станал посодржаен, но среќаваме и други имагинарни броеви како j на тесарини кој дигнат на квадрат изнесува +1. Оваа идеја се појавила во написите на Џејмс Кокл започнувајќи од 1848 година.
Степенување на i
Степенувањето на i се повторува во круг:
Ова може да се изрази со следнава шема каде n е било кој цел број:
Ова води до заклучокот дека.
Европско првенство во ракомет за мажи 2010
Европското (деветто) првенство во ракомет за мажи 2010 се одржа во Австрија од 19 до 31 јануари, во градовите Виена, Грац, Инсбрук, Линц и Винер Нојштад.
Домаќини
5 Австриски градови беа избрани за домаќини на Европското првенство во 2010 година. Градовите домаќини беа: Линц, Грац и Винер Неуштад беа домаќини само за време на прелиминарната фаза.
Квалификации
Квалификациските натпревари се играа од 2008 и 2009. За првпат, во квалификациската фаза сите тимови беа вклучени, освен Австрија како домаќин и бранителот на титулата, Данска. Тимовите беа поделени во 7 групи, тимовите што ќе завршат на првото и второто место се квалификуваат на првенството.
Влечење на групи
Влечењето на групите се одржа на 24 јуни 2009 година во Виена.
Preliminary round
Објаснување на симболите во табелите:
Тимовите коишто завршиле на првото, второто и третото место (обоени во зелена боја) продолжиле кон главната фаза.
Други награди
Извор: ehf-euro.com
Најдобри голмани
Извор: EHF
Најдобри стрелци
Извор: EHF
NGC 3356
NGC 3356 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3356 се споменува и како UGC 5852, MCG 1-28-4, CGCG 38-5, VV 529.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3356 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3356 има привидни димензии од 1,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 3356 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32021. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 260. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Бокхорст
Бокхорст може да се однесува на следниве места во Германија:
Вангард 1
Вангард 1 беше четвртиот вештачки сателит на Земјата, и прв со напојување на сончева енергија. Иако комуникацијата со него е прекината во 1964 година, денеска е најстариот објект направен од човек кој е сѐ уште во орбита, и како таков е најстарото парче во облакот на вселеснки остатоци што кружат околу Земјата.
Инструментација
Леталото содржи 10 миливатни трансмитери од 108 мегахерци, напојувани од живини батерии, и 5 миливатни трансмитери од 108,03 мегахерци, напојувани од шесст сончеви ќелии монтирани на болидот од сателитот. Шест кратки антени излегуваат од сферата. Трансмитерите највеќе беа користени за собирање инженерски и податоци за следење на леталото, но и за откривање на целосната електрон-содржина измеѓу сателитот и станиците на земјата. Вангард носи и два термистора кои ја мерат внатрешната температура на секои шеснаесет дена, за да се следи делотворноста на топлинската заштита.
Тек и крај на мисијата
Вангард 1 е дизајниран за тестирање на можностите на три-степеното лансирно летало, како дел од Проект Вангард, и за ефектите на околината врз сателитот и неговите системи во Земјината орбита. Исто така беше користен за добивање на геодетски мерења преку анализи на орбитата.
Собраните податоци од геодетските мерења служеле за да се покаже дека обликот на Земјата е асиметричен гледано од север према југ. Вангард 1 собра податоци и за ефектите од сончевиот притисок.
Надворешни врски
Вангард 1 - Астрoномски Клуб Куманово
Деонтологија
Во моралната филозофија, деонтолошката етика или деонтологијата (од δέον 'должност, обврска + λόγος, 'учење') е нормативно етичка теорија според која моралната исправност на едно дело треба да се заснова врз тоа дали самото дело е правилно или погрешно следејќи одредени правила, наместо врз основа на последиците на истото. Понекогаш може да се опише и како должност или обврска. Деонтолошката етика вообичаено им се спротивставува на консеквенцијализмот, доблесната етика и прагматичната етика. При овој термин, самото дело е позначајно од неговите последици.
Терминот деонтолошки првпат бил искористен во неговиот денешен, специјлизиран контекст од страна на Ц.Д. Брод во својата книга напишана во 1930 - Петте вида на етичка теорија. Пред тоа бил употребен од страна на Џереми Бентам, кој го измислил пред 1816 година како синоним за дикастичка или цензурална етика (т.е. етика заснована врз расудување). Поопштата смисла на зборот е задржана во францускиот јазик, особено во терминот code de déontologie ( етички кодекс), во контекст на професионалната етика.
Во зависност од системот на деонтолошка етика, морална обврска може да произлезе од надворешен или внатрешен извор, како на пример: збир правила својствени за универзумот (етички натурализам), религиозно право, или збир на лични или културни вредности (било кој од кои може да биде во конфликт со личните желби).
Францеск Винсент
Францеск Винсент бил шпански шахиист и шаховски композитор од крајот на 15. век. Тој е автор на збирката задачи „100 шаховски позиции, доведени во ред, составенио од мене, Францеск Винсент“, отпечатена 1495 во Валенсија, со што претставува првата отпечатена книга за шахот. Примероик од книгата се чувал во 18. век во библиотека во Монсерат, Каталонија, но завреме на Наполонските војни бил однесен. Истражувањето на Јури Авербах од 1985, делото на Францеск Винсент е изворно дело со кое се служеле и Луис Лусена и Педро Дамјано.
Корејски јазик
Корејски јазик (корејски: 한국어|한국/ 조선말|조선말) — службен јазик на Северна Кореја и Јужна Кореја. Исто така тој е еден од двата службени јазици во Јанбијан Корејската Автономна Префектура во Народна Република Кина. Има околу 80 милиони луѓе што зборуваат Корејски со поголема група на говорители во Австралија, Нов Зеланд, Бразил, Канада, Кина, Јапонија, САД, поранешните Советски републики и во скоро време на Филипините.
Корејскиот јазик во Република Македонија се изучува на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје
Аланд (Саксонија-Анхалт)
Аланд (Aland) — општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била создадена на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Аулозен, Криден, Полиц и Ванцер.
Црквиште (Дамјан)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Дамјан. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Во непосредната близина на селото, од неговата јужна страна, во реонот на гробиштата има една мала височинка на која се забележуваат аморфни камени плочи од гробни конструкции.
Гота
Историја
Градот постои најмалку од 8 век, кога бил споменат во документ потпишан од Карло Велики како „Вила Готаха“ („добри води“, герм. Villa Gotaha). Неговата важност доаѓа од 1640 како главен град на војводството Саксо-Гота. Во 18 век, долгиот престој на францускиот филзсоф Волтер го претворил дворот во еден од центрите на просветителството во Германија. Од 1826 до 1918, Гота бил еден од двата главни града на војводството Саксо-Кобург-Гота.
Гота одиграл важна улога во германското работничко движење. Германската социјалистичка партија (SPD) била основана во Гота во 1875 преку спојување на две организации: Социјалдемократската работничка партија предводена од Август Бебел и Вилхелм Либкнехт и Сегерманското работничко здружение основано од Фердинанд Ласал. Компромисот познат како „Програма Гота“ бил донесен, иако бил силно критикуван од Карл Маркс.
Познатиот психолог и антрополог Теодор Вајц е роден во 1821.
Исто така, Гота била центар на издаваштвото. Фирмата Justus Perthes (сега наречена „Hermann Haack“) започнала со печатење во 1763 на Almanach de Gotha, список на владејачките династии и високото благородништво во Европа.
Од 1949 до 1990, Гота била дел од Источна Германија.
Цезаропапизам
Цезаропапизмот (или царопапизам или кајзеропапизам) претставува политички систем кој се заснова на идејата за комбинирање на моќта на световната со духовната власт на Црквата или поставување на световната власт над црковната. Во својот екстремен облик, цезаропапизмот е политичка теорија, во која шефот на државата, особено на царот (цезарот, или кралот), исто така е врховен шеф на црквата (татко, односно папата или соодветен верски водач). Спротивен политички систем на овој претставува теократијата во кои институциите Црквата ѝ се надредени на државата.
Гота
Меѓународни односи
Гота е збратимен со:
Цезаропапизам
Цезаропапизмот во Римското Царство
Поимот цезаропапизам во Европа има традиција уште од времето на Октавијан Август кој покрај тоа што бил првиот цар на Римското Царство истовремено бил и врховен свештеник (лат: Pontifex Maximus). Откако Христијанството станало државна религија на Римското Царство, нејзините цереви ја задржале контролата врз новата религија. Подоцна со опаѓањето на моќта на Византија и заедно со тоа нејзиното влијание во западна Европа византиските цареви останале на чело на Источна Христијанска Црква. Византискиот цар претставувал заштитник на Црквата, управувал со нејзината политика претседавајќи со црковните собори, со именување патријарси и поставување на граници на териториите кои се под нивна јурисдикција. До самиот крај на постоењето на Византија, цар претставувал Понтифекс максимус. Започнувајќи од IV век, за цариградски патријарх не можело да биде назначен без одобрение на царот. Свети Јован Златоуст (Цариградски патријарх), Свети Атанасиј (патријарх Александриски), како и западните теолози како што се Свети Хилариj и Хосиј (епископ на Кордоба) остро се спротивставувале на царската контрола врз Црквата.
Византиските цареви Василиск, Зенон, Јустинијан I, Ираклиј и Констанс II имаат донесено неколку исклучиво црковни едикти или без посредство на црковните собори или пак го искористиле сопственото политичко влијание врз соборите при донесувањето на едиктите.
Во Русија цезаропапизам го воведува Иван Грозни кој станал цар во 1547 година и ја подреди Руската православна црква на државата. Според некои автори ова ниво на цезаропапизам далеку го надминува цезаропапизмот од времето на Византија.
Во времето на Отоманското Царство султанот бил надлежен за црковните прашања. Цезаропапизамот во Турција постоел до 1923 година. Во Кипар цезаропапизамот постоел до 1977 година, кога починал архиепископот Макариос III.
Покрај сето ова, цезаропапизмот не претставува дел од православната догма.
Тодор Бојаџиев
Тодор Бојаџиев (, -, ) — македонски композитор, аранжер и пијанист.
Животопис
Бојаџиев е роден во Скопје на 25 ноември 1948 година. Своето композиторско деби го имал на фестивалот во Суботица, Младина ‘72, со песната „Спомен мој далечен“. Како автор учествувал и на повеќе изданија на Скопскиот забавен фестивал, на кој добивал и награди (1975, со песната „Бакни ме“; 1976, „Те љубам“; 1977, „Кажи ми“). Учествувал и на други македонски фестивали. Напишал музика за неколку театарски претстави. На полето на класичната музика создал десетина композиции, главно, во периодот 1997–2006 година. Во 2005 го издал авторскиот албум „Ѕвездени ноќи“, со 15 инструментални композиции содадени во изминатиот период. По кусо и тешко боледување Бојаџиев починал на 30 декември 2009 во Скопје.
Немања Дангубиќ
Професионална кариера
Во 2010 година, Дангубиќ се приклучил на јуниорскиот тим на Хемофарм, пред да му се приклучи на сениорскиот тим за сезоната 2011–12.
Во јули 2012 година, Дангубиќ потпиша со Мега Визура.
Црвена звезда (2014–2018)
На 31 јули 2014 година, Дангубиќ потпишал тригодишен договор со клаузула за откажување по секоја сезона со Црвена звезда. Во сезоната 2014–15, Црвена звезда го освои првенството во Јадранската лига, првенството во Српската лига и Купот Радивој Кораќ.
На 10 јули 2016 година, тој повторно потпиша со тимот до крајот на сезоната 2017-18. Во март 2018 година, беше објавено дека Дангубиќ ќе го пропушти остатокот од сезоната 2017-18 поради повреда на коленото. Тој ја напушти Звезда летото 2018 година.
Баерн Минхен (2018-2019)
На 18 септември 2018 година, Баерн Минхен од Кошаркарската Бундеслига (ББЛ) беше објавено дека потпишал едногодишен договор со Дангубиќ.
Естудијантес (2019–2020)
Во јули 2019 година, Дангубиќ потпиша со шпанскиот клуб Естудијантес.
НБА драфт
На 26 јуни 2014 година, Дангубиќ беше избран со 54-ти вкупен пик на драфтот во НБА во 2014 година од страна на Филаделфија 76ерс. Тој подоцна беше трејдуван во Сан Антонио Спарс на драфт вечерта. На 6 јули 2019 година, неговото драфт-право беше разменето за Бруклин Нетс во трејд со три тима.
Репрезентативна кариера
Дангубиќ и помогна на Србија да ги освои сребрените медали на Светското првенство до 19 години во 2011 година и на Европското првенство до 18 години во 2011 година. Додека првично беше во ред за составување на српскиот тим за Светското првенство во кошарка ФИБА 2014 година, Дангубиќ беше принуден да го напушти тренинг кампот на тимот пред да започне, откако претрпе повреда на коленото.
Света капела (Париз)
Црквата Сент Шапел (француски : Sainte-Chapelle ) е црква која се наоѓа во Париз, Франција. Оваа католичка црква била изградена во 1238 година а комплетно нејзината изградба завршила во 1245 година. Била изградена по наредба на кралот Луј IX сè со цел во неа да биде сочуван Светиот Крст, кој бил купен во 1239 година од Болдвин Втори.
Металичност
Во астрономијата и физичката космологија металичноста е дел од маса од звезда или некој друг вид на астрономски објект различен од водород и хелиум.Поголемиот дел од физичката материја во вселената е во форма на водород и хелиум, па поради тоа астрономите го користат терминот "метали " укажувајќи на сите други елементи. На пример, звездите кои се релативно богати со јаглерод, азот, кислород и неон би биле "метално богати " во астрофизичките термини, иако тие елементи се неметали во хемијата. Овој термин не треба да се меша со вообичаената физичка дефинија за цврстите метали.
Металичноста во звездите и во другите астрономски објекти е приближна проценка за нивното хемиско изобилие кое се менува во текот на времето со механизмите од ѕвездениот развој и поради тоа прикажуваат индикации на нивната возраст. Во космолошките термини, Универзумот исто така хемиски се развива.Според теоријата за Големата експлозија, раната вселена прво се состоела од водород и хелиум со мали количини на литиум и берилиум, но немало присутност на некои потешки елементи. Во процесот на ѕвезден развој, каде што звездите на крајот на нивниот живот се ослободуваат од поголемиот дел од својата маca преку ѕвездените ветрови или како експлозија на звезди (supernovae), содржината на металот од Галаксијата и Универзумот се покачува. Се смета дека постарите генерации на звезди генерално имаат помала металичност од од помладите генерации.
Следењето на промените во хемиските изобилија на различни типови на звезди, засновани на спектралните навики кои подоцна беа поврзани со металичноста, го наведе астрономот Валтер Баде во 1944 година да го предложи постоењето на две различни популации на звезди.Ова стана општо познато како Популација 1 ( богати метали ) и Популација 2 ( сиромашни метали ) звезди. Трето ѕвездено население беше претставена во 1978, позната како Популација 3. Овие екстремно метало-сиромашни звезди беа теоризирани како прво-родени звезди создадени во Универзумот.
Дефиниција
Ѕвездениот состав е определен од спектроскопијата е вообичаено едноставно дефинирано од страна на параметрите Х, Y и Z, каде што Х е фракционалниот процент од водород, Y е фракционалниот процент од хелиум и сите останати хемиски елементи како фракционалниот процент од З. Или просто дефинирано како;
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Варош
'''„Св. Богородица Пречиста“''' се наоѓа во Варош, Прилеп.
ISO 639-6
ISO 639-6 (Кодови за претставување на имињата на јазиците — Дел 6: алфа-4 код за сеопшт опфат на јазичните варијанти) — предложен меѓународен стандард во низата ISO 639, разработен од ISO/TC 37/SC 2 (Меѓународна организација за стандардизација, Техничка комисија 37, Поткомисија 2: Терминографски и лексикографски методи на работа). Содржи четирибуквени кодови што означуваат варијанти на јазичните семејства. Со ова се овозможува правење разлика помеѓу, на пр. историскиот наспроти обновениот  мански јазик, додека во ISO 639-3 манскиот е застапен само со.
Податоците во прилог на ISO 639-6 се истражени и составени од службата GeoLang на организацијата. ISO 639-6 е објавен во 2009 г. но повлечен во 2014 г. Базата дава врска помеѓу секое јазично семејство и неговото потекло (предци), овозможувајќи му на корисникот да ја следи класификацијата на разни јазици. На пример, еве ги кодовите за предците на англискиот јазик:
Романија
Романија (România ) — земја во Југоисточна Европа. Граничи со Украина и Молдавија на североисток, со Унгарија и Србија на запад и со Бугарија на југ (по должината на реката Дунав). Романија на исток има мал излез на Црно Море. Источните и јужните Карпати минуваат низ централниот дел на земјата. Главниот град на Романија е Букурешт.
Членка е на НАТО од 2004 година. На 25 април 2005, во Луксембург, Романија потпиша договорот за членство во Европската Унија. Полноправен член е од 1 јануари 2007, заедно со Бугарија.
Романија се смета за латински остров во океанот од Словени. Името на оваа земја потекнува од името на градот Рим (Рома), или од името на Источното Римско Царство.
Потекло на поимот
Името Романија доаѓа од романскиот збор роман (român) кој пак потекнува од латинскиот назив Romanus, и во превод значи „граѓанин на Рим“. Во 16 век италијанските хуманисти кои патувале во Трансилванија, Молдавија и Влашка нагласиле дека населението се нарекува „Романи“. Првиот документ напишан на романски јазик било писмото Њакшу каде за првпат во пишана форма се употребува зборот „романски“.
Двете правописни форми: роман и руман биле користени наизменично сè додека социолингвистичките случувања во доцниот 17 век довеле до семантичко диференцирање на двете форми. По укинувањето на крепосништвото во 1746 година, зборот rumân постепено испаднал од употреба и правописот се стабилизирал во форма на роман. Тудор Владимиреску, револуционерен водач на почетокот на 19 век, го употребил терминот Руманија кој термин се однесувал единствено за Кнежевство Влашка.
Употребата на името Романија како термин кој се однесува на заедничката татковина на сите Романци за првпат било документирано во почетокот на 19 век. Името официјално се користи од 11 декември 1861 година.
Дакија
Територијата на денешна Романија низ раната историја била на неколкупати населувана од страна на најразлични племиња како Даките, Гетите и голем број на индоевропски племиња. Во 106 година Дакија била заземена од страна на римскиот цар Трајан. Според романските историчари, романскиот етнос настанал се мешањето на Даките и римските колонисти по долината на река Дунав. Романскиот етнос се создавал паралелно со влашкиот. Постојат мислења според кој романскиот народ настанал со мешање на еленизираните Траки и нивната романизација, Авари, Кумани, итн.
Трансилванија во текот на својата историја била „во срцето“ на Кралство Дакија (82 п.н.е.-106). Во 106 година била освоена од страна на Римјаните, а нејзините богатства целосно експлоатирани. Кога Римјаните се повлекле во 271 година, територијата била изложена на различни влијанија од различни племиња. Во следните години, оваа област била под контрола на дакиското племе Карпи, Визиготи, Хуни, Гепиди, Авари и Бугари. По романизацијата на овие простори, дакиските племиња и народи започнале да се предвижуваат кон југ. Така, главниот карактер на населението бил формиран со мешењето на Дакиските народи и Римјаните заедно со нивните култури. Сепак, денес историчарите водат сѐ уште дебати околу карактерот на областа пред таа да биде освоена од страна на Унгарците.
Среден век
Историјата на Романија во средниот век започнува со повлекувањето на Монголците, последното население што мигрирало поради напади и освојување на територијата на денешна Романија во 1241-1242 година. Трите територии кои денеска ја сочинуваат Романија (Влашка, Молдавија и Трансилванија) биле обединети во времето на Михаил Храбриот (1593-1601).
Во поголемиот дел од овој период, Банат, Кришана, Мармарош и Трансилванија - денес региони во Романија западно од Карпатите, биле дел од Кралство Унгарија. Тие биле поделени во неколку видови административни единици, како окрузи или места. На чело на секој регион се наоѓал кралски официјален претставник наречен војвода. Во кралството, романските селани, како православни, биле ослободени од десетокот, црковен данок што требало да го плаќаат сите римокатолички христијани. Сепак, романските благородници полека ја изгубиле способноста да учествуваат во политичкиот живот, бидејќи монарсите од 14 век воделе погрешна политика. Нивната позиција станала уште полоша по 1437 година, кога била формирана таканаречената Унија на три нации, сојуз на унгарските благородници, Секели и Саксонци, со цел да го уништат Трансилваниското востание.
Северна Босна
Босна и Херцеговина излегува на Јадранското Море. Самата држава се состои од две географски и историски целини: Босна која се наоѓа на север со околу 42 000 км2, и Херцеговина на југ. Државата е мала планинска земја. Главен град на земјата е Сараево со околу 500 000 жители. Од поголемите градови се издвојуваат: Бања Лука, Тузла, Мостар, Бихаќ, и други.
Романија
Среден век
Влашка, првата независна средновековна држава помеѓу Карпатите и долниот дел на Дунав била создадена кога Басараб I (1310-1352) ја прекинал сизаренството на унгарскиот крал со неговата победа во Битката кај Посада во 1330 година. Независноста на Молдавија, на исток од Карпатите, го постигнал Богдан I (1359-1365), благородник од Мармарош, кој го предводел револтот против поранешниот владетел кој бил назначен од унгарскиот монарх. Меѓутоа, независноста на двете кнежевства била ретко безбедна, а вазалството кон повеќе држави станало важен аспект на нивната дипломатија. Иако Влашка оддала почит на Отоманското Царство во 1417 година и Молдавија во 1456 година, нивните два средновековни монарси, Мирчо Стариот од Влашка (1386-1418) и Стефан III од Молдавија (1457-1504) спровеле успешни воени операции против Отоманските Турци. Трговијата на двете кнежевства со другите делови на Европа започнала да се намалува по последните децении на 15 век. Пред тоа, продажбата на кожи, жито, мед и восок на Светото Римско Царство, Венеција и Полска, како и увозот на свила, оружје и други произведени стоки од овие области, биле широко распространети, но до крајот на 16 век Отоманското Царство станало главен пазар за романските производи.
Северна Босна
Босна (регион)
Романија
Среден век
Трансилванија, заедно со соседните земји, добила статус на автономна држава под османлиски владетел откако централните територии на Кралство Унгарија биле припоени од страна на Османлиите во 1541 година. Падот на царството, исто така, им ја одзело власта Валашко и Молдавија на нивниот главен сојузник во борбата против Отоманското Царство. Во 1594 година, Михаил Храбриот се приклучил на анти-отоманската алијанса иницирана од папа Климент VIII. По серијата победи над Османлиите, тој се сврте кон Трансилванија и Молдавија, каде владееле про-полски и про-османлиски кнезови. Тој ја нападнал и окупирал Трансилванија во 1599 година и Молдавија во 1600 година. Иако сојузот на трите земји се распаднал четири месеци подоцна, тој служел како идеал за подоцнежните генерации кои работеле за обединување на териториите што сега ја формираат Романија.
Северна Босна
Историски и географски, регионот познат како Босна лежи главно на Динарските Планини, се движат кон јужните граници на Панонската Низина, а реките Сава и Дрина ги означуваат нејзините северна и источна граница. На јужниот дел граничи со Херцеговина.
Романија
Османлиско Царство
Стратешката положба на кнежевствата Молдавија и Влашка во долниот тек на реката Дунав и на планинскиот превез на Карпатите овозможувале големи предности при паѓањето им во склопот на Османлиското Царство. Бидејќи се наоѓале на север од Балканот, Влашка дури на почетокот од 15 век, а Молдавија на крајот од 15 век станале обврзници да ѝ плаќаат даноци на Османлиското Царство, а веќе на почетокот на 16 век биле анектирани. До средината на 19 век, службено писмо во Влашка било кириличното писмо. Во 1861 година била воведена латиницата.
Северна Босна
Областа Босна се состои од приближно 41.000 км2 и ја зазема околу 80% од територијата на денешната Босна и Херцеговина. Нема вистински границите помеѓу регионите во Босна и Херцеговина, а, неофицијално, Херцеговина е на југ од Иван Планина.
Романија
Османлиско Царство
Во првите години на 19 век, со Влашка и Молдавија сè уште владееле фанариотите, кои биле зависни од султанот а управувањето на дунавските кнежевства го гледале преку лично збогатување. Во 1816 година кнез на Влашка бил Александар Суцу кој во Букурешт пристигнал со повеќе од 800 луѓе, а во Молдавија кнез бил Михаил Суцу. Корупцијата, грабежите и интригите биле секојдневие во политичкиот живот на кнежевствата. Поради тоа фанариотите предизвикале незадоволство и омраза во сите слоеви на романското општество.
Северна Босна
Двата региона образуваат геополитички ентитет од средниот век, а името "Босна" најчесто се сретнува во историски и геополитички смисол како што обично се однесуваа на двата региона.
Романија
Османлиско Царство
Во овој период селското стопанство било директно поврзано со феудалните болјари а монополот го спречувал развојот на земјата. Додека на султанот не му била испорачана бараната количина на храна или други стоки, никој немал право да тргува слободно. Од друга страна пак, во двете кнежевства имало доста несогласувања и меѓу болјарите и фанариотите. Во 1821 година постоеле три политички сили: фанариоти (грчко население испратено од султанот да управува со земјата), болјари (сакале локално управување под заштита на османлискиот султан или рускиот император) и селаните кои биле најмногу изложени на даноци, угнетување и слично.
Северна Босна
САО Северна БоснаСАО Северна Босна (Српска автономна област Северна Босна) беше српска автономна област во СР БиХ. Постоеше од 1991 до 1992 година, кога се обедини со другите српски области во БиХ и ја формираше Република Српска. Главен град бил Добој.
NGC 1460
NGC 1460 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Романија
Османлиско Царство
Во април 1821 година неговите сили влегле во Букурешт. Во исто време од Молдавија се движеле силите на Ипсиланти (член на Филики етерија, тајна грчка организација за борба против Османлиите). Османлиските власти сакале од Владимиреску или да се воздржат од борби или да станат сојузници на османлиските сили против етеристите на Испиланти. Целиот хаос завршил со убиство на Владимиреску, распаѓање на неговата армија и разгром на етеристите. Османлиското Царство успеала да го задуши востанието а бил ставен и крај на фанариотското господарство во двете кнежевства. По крајот на востанието Русија започнала голем притисок за повлекување на османлиските сили во кое и успеала, а самите фанариоти биле исклучени од сите граѓански и црковни служби и биле заменети со романски. За нов кнез на Влашко бил избран Ѓорѓи Гика, а во Молдавија бил поставен Јон Струдза.
NGC 1460
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1460 се споменува и како ESO 358-62, MCG -6-9-31, AM 0344-365, FCC 310.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.