cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брокула
Брокулата го зајакнува видот и ги штити очите
Брокулата го чува и видот. Секојдневното изложување на УВ зраци доведува до пегаста дегенерација на окото, која е една од главните причини за губењето на видот. Утврдено е дека брокулите можат да го заштитат окото од УВ зрачењето со јачина шест.
Брокулата е корисна и за време на бременоста
Особено е важно брокулата да се внесе во исхраната за време на бременоста, кога на организмот му е потребна посилна исхрана богата со витамини, минерали и соли. Брокулата е богата со калциум и со магнезиум, кои се важни за формирање на коските, забите и ноктите на фетусот. Богата е со железо, а со редовно внесување на брокулата се спречува и слабокрвноста во организмот. Таа содржи железо и фолна киселина, која е неопходна во првите 12 недели од бременоста, а содржи и спектар од Б-витамини.
Совети за подготвување на брокулата
Брокулата треба да се знае и да се приготви, бидејќи со нејзиното варење и приготвување можат да се загубат хранливите материи. Таа треба да биде мека, но не и да се распаѓа. Водата во која се варела брокулата е многу богата со хранливи состојки и може да се пие. Брокулата може да се искористи и во функција на разубавување, бидејќи содржи бетакаротен и витамин А. Секако, брокулата може да се каде и свежа, приготвена како салата, било како сама, или во комбинација со друг вид на зеленчук. најдобро е салатата од брокула да се зачини со лимонов сок и со нерафинирани, ладно цедено маслиново масло. Антиоксидансите полифеноли, кои се наоѓаат во ладно цеденото маслиново масло, го намалуваат дејството на генот HER2 кој влијае на развојот на ракот на дојката, покажале резултатите од истражувањата на шпанските научници. Па затоа е одличен додаток на салатата од брокула.
1366
1366 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1366 година од новата ера, 366. од вториот милениум, 66. од XIV век и седма од 1360-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6874 и 6875 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6116 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5126 и 5127 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2119.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1366 година се протега во 4002 и 4003, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4062 и 4063 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1909. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 767 и 768 исламска година.
Црква „Св. Великомаченица Варвара и Св. Сава Ерусалимски“ - Вевчани
'''Света Великомаченица Варвара и Св. Сава Ерусалимски''' — гробјанска црква во селото Вевчани.
Местоположба
Црквата се наоѓа северно од Вевчани, на едно мало возвишение, среде дабова шума. Меѓу овие дрвја има и неколку повеќевековни стебла што укажува на староста на ова светилиште.
Историја
Во минатото оваа црква била параклис, кој покрај денешното име на црквата „Св. Варвара“, во времето на Кралството Југославија, бил нарекуван и „Св. Сава“.
Космос-1062
Космос-1062 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 декември 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1062 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 545 км, а најмалото на 501.
Тројан
Тројан (Троян) — град во северна Бугарија, Ловечка област, на 35 км јужно од Ловеч. Сместен е меѓу двата брега на реката Бели Осам, на северните падини на Стара планина. Последна станицa на железничката линија Левски-Тројан. Има автопатишта кон Ловеч, Тетевен, Севлиево, Априлци, а низ Тројанскиот премин кон Карлово и Пловдив. Тројан е втор по големина во областа по Ловеч и административен центар на истоимената општина.
Тројан изникнува во ХV век како населба во влезот од Тројанскиот премин. Името го добива според централното од римските патишта Виа Трајана (меѓу Дунав и Белото Море). Од времето на Траките се откриени керамички и бронзени садови, монети, камени и коскени предмети.
Во 1871 г. бугарскиот револуционер Васил Левски создава револуционерен комитет.
Тројанскиот манастир "Успение Богородично" е трет наjголем во Бугарија, каде се чува и чудотворната икона на Богородица Трорачица.
Во с. Орешак се организира "Националната изложба на народните и уметничките занаети".
Природа
Крај Тројан се наоѓаат природните резервати - Козја стена, Стенето, Северен џендем, кои се дел од Националниот парк "Централен Балкан" - познат со единствениот растителен и животински свет. Во резерватот Северен Џендем се изброени 30 водопади со височина над 20 м. Интересно карпеста форма е камениот свод “Крали-Маркова дупка”, покрај планинарскиот дом "Амбарица".
Водни молци
Водни молци  — ред инсекти кои ги имаат сите фази на развој, а нивната ларва живее во вода. Фосилните остатоци датираат од периодот на кредата (пред 65 - 140 милиони години), што значи дека не се толку стари како еднодневките и камењарките, но сепак се многу стар ред на инсекти. На Балтичкото Море се идентификувани тогашни 140 видови на водени молци. Денес во светот постојат околу 7000 видови, а во Европа околу 400. Инсектите од овој ред многу варираат во големина, од само неколку милиметри па и до 4 cm. Нивната боја не е ни најмалку упадлива, во нијанси од светло крем, кафено па сè до потполно црно. На крилата обично имаат светли и темни шари кои се карактеристични за нив а имаат улога да се камуфлираат и така што се заштитат од грабливците.
Латинското име Trichoptera потекнува од зборот trichos што на грчки значи влакно и зборот pteron што на латински значи крила.
Морфологија
Водените молци на главата носат релативно долги антени. Нивните крила кога не летаат се во положба над телото, и изгледаат како кров на куќа, а некој ги опишуваат и како шатор. Предните крила им се пократки а задните нешто пошироки но во главно имаат иста должина. Кога инсектите мируваат нивните крила им го покриваат телото и се подолги од телото. Абдоменот кај возрасните единки се состои од девет сегменти, а тораксот од три. Овие видови донекаде потсеќаат на куќните молци, па од некаде ги нарекуваат водени молци иако не се тоа. Инаку, додека се во лет тие се многу слични, меѓутоа кога ќе слетаат сличноста престанува, бидејќи молците ги држат крилата во друга (хоризонтална) положба, и нивните крила се покриени со прав односно мали лушпички. Односно, молците се исклучително копнени, а водните молци водни. Но сепак границата меѓу овие сродни групи инсекти не е толку јако повлечена, па може да се сретнат молци кои донекаде личат на водените и обратно. Воглавно одликата и на едните и на другите е дека се слаби летачи.
Животен циклус
За разлика од еднодневките и камењарките, водените молци имаат потполн животен циклус карактеристичен за инсектите кој се состои од следните стадиуми: јајце, ларва, кукла и крилест инсект (имаго). Должината на инкубацијата на водните молци во јајцата зависи од температурата на водата во која што се наоѓаат. Колку е водата поладна тој период трае подолго. Повеќето од водените молци имаат едногодишен циклус, кој започнува со излегувањето на ларвата од јајцето. Сосема младите ларви се разликуваат од старите по димензиите на поедини делови на нивните тела. Водните молци имаат 4-6 ларвени стадиуми низ кои поминуваат. Ларвите побрзо растат во текот на летото, а поспоро во текот на зимата. Всушност, во текот на зимата се јавува стагнација во порастот. Постојат два типа на ларви од Trichoptera: оние кои градат куќички (еруциформни – форма на гасеници) и оние кои не градат куќички (камподеидни – форма на црви). На сите кои се блиски со живиот свет во реките и езерата познати им се водените молци кои градат цевчести заштитни куќички од најразличен достапен материал (песок, каменчиња, растителен материјал).
Изглед на куклите
За разлика од ларвите, изгледот на куклите е подруг – на нив се гледаат зачетоците на крилата и ножињата слични на оние кои ги имаат имагото. Кога ќе се заврши трансформацијата, куклите со своите силни вилици прават отвор од заштитниот оклоп и тргнуваат на неизвесен пат накај површината на водата. На површината доаѓа до релативно брзо пресоблекување, односно излетување на крилест имаго, воден црв од кошулката на куклата. Пресоблекувањето се случува така што на грбниот дел доаѓа до пукање на кошулката под притисок на гасовите кои тука се акумулираат. Низ тој отвор крилестиот инсект многу бргу излегува, неговите крила се ослободуваат и тој е способен да полета во воздухот. Излетувањето на единки о дист вид често може да биде масовно бидејќи во зависност од температурата на водата тие во ист период достигнуваат одредена фаза на зрелост. Најмногу видови излетуваат во лето и есен, а помалку во пролет. Некои видови излетуваат касно ноќе а некои со излегувањето на камењата на брегот – поради тоа куклите на тие видови најчесто избегнуваат да бидат изедени од пастрмките. Меѓутоа, куклите на оние видови кои излетуваат од отворена вода, а посебно оние кои тоа го прават додека има дневна светлина, се важна храна за пастрмките а со тоа и значаен пример за имитирање. Генерално, водените молци се многу широко застапена група инсекти и нивниот развоен стадиум се имитира со многу модели на имитација.
Црнобог
Црнобог (исто и Чернобог или Жернебог, со значење „црн бог“) е мистериозно словенско божество за кое многу се претпоставува, но малку се знае со сигурност. Во единствените извори, кои се христијански, тој е претставен како мрачно и проклето божество, но не е сигурно колку тој навистина бил важен за старите словени. Името е потврдено само кај западнословенските племиња во 12 век, па според тоа се претпоставува дека тој не бил многу важно или многу старо божество.
Извори
Единствениот историски извор во словенската митологија во кој се спомнува овој бог е „Словенската хроника“ од 12 век, дело на германскиот свештеник Хелмолд, во кое се опишуваат обичаите и верувањата на неколку вендски и полабски племиња, кои во тој период сè уште му се спротивставувале на силното христијанско влијание. Хелмолд напишал:
„Велат дека словените имаат еден чуден обичај: за време на гозба, тие предаваат пехар од еден на друг човек во круг, не за да ги величат, туку за да ги проколнуваат имињата на боговите, добри или зли, и за секое добро го величеле добриот бог, а за секое зло го проколнувале злиот. Овој бог на несреќата, на нивниот јазик е наречен Диаволос или Жернебох, со значење „црн бог“.“
Врз основа на овој запис, многу модерни митолози претпоставуваат дека, ако злиот бог е Црнобог, црниот бог, тогаш добриот е Белобог, односно белиот бог. Меѓутоа, Хелмолд не го споменал Белобог во Хрониката, ниту пак е споменат во другите историски извори во кои се опишани боговите на словенските племиња и народи. Исто така, поверојатно е горнаведениот запис да е сопствено толкување на Хелмолд, отколку точен опис на словенските предмонотеистички верувања. Хелмолд не го знаел словенскиот јазик и затоа што бил христијански свештеник, не бил во допир со самите словени.
Фолклор
Почитта кон ова божество најверојатно опстојала кај неколку словенски народи. Во неколку јужнословенски локални дијалекти постои интересна фраза: до зла бога (по ѓаволите) која се користи за да се изрази нешто крајно негативно. Никој веќе не го знае буквалното значење на овие зборови. Извикот: То је до зла бога глупо!, може да се преведе како: По ѓаволите, ова е глупаво! Тоа е слично на модерната полска изрека „do jasnej cholery“, што буквално значи „до јасна колера“, а значењето е исто со старата изрека „до зла бога“. Меѓутоа, денес, во сите словенски јазици, зборот бог се користи за да се именува христијанскиот бог, кој не се смета за зол. Според тоа, изразот „зол бог“ е остаток од старите времиња. Ако претпоставиме дека Црнобог навистина бил зол и мрачен бог на старите словени (или можеби само зла форма на некое друго божество), можеме и да претпоставиме дека овој израз била стара клетва со која го повикувале овој бог.
Во јужнословенска митологија
Црнобог бил божество на подземниот, долен свет, па според аналогија е окарактеризиран како црн, зол. За Црнобог единствениот поранешен запишан податок сренуваме кај Хелмолд кој опишувајќи една прослава на паганските Словени запишал дека сите пиеле од вино од еден пехар врз кој изговорале загадочни, таинствени, магични формули и им се молеле богот на доброто и богот на злото, на Црн бог/ ѓавол.
Хтонското божество
Во својата докторска дисертација д -р Нина Анастасова Шкрињариќ потенцира дека Црнобог претставувал божество а не демон од пониска категорија; класификацијата ‘зол’ таа ја толкува како неадекватна бидејќи според ‘природните религии’ боговите не се делат на добри и лоши, туку се едновремено и добри и лоши. Името црн никако не смее да ни укажува на зло. Според тоа името на Црнобог не потекнува од неговото зло или поистоветување со ѓаволот како што било слободното толкување на Хелмолд, туку доаѓа од неговата област, долниот свет ..
Црноглав е исто што и Црнобог според Луј Леже, додека Брикнер во него го гледа старословенското божество Триглав ..
Популарна култура
Црнобог се појавува во повеќе медиуми. Како Чернабог се појавува во  „Ноќ на пустата гора“, секвенца во дизниевиот анимиран филм „Фантазија“ од 1940 година. Оваа епизода потоа е прилагодена за видеоиграта „Кингдом хартс“, во која Чернабог има улога на господар на врвот на пустата гора. Чернабог се појавува и во серијата книги „Чуварите на кралството“, како најмоќниот негативец на Волт Дизни и главниот на Обземачите.
Во книжевноста се појавува во романот „Американски богови“ на Нил Гејман како Чернобог, а понатаму во романот и како „Бјелебог“ (се претпоставува дека ова се два различни аспекти на истиот карактер, кои го споделуваат истото битие, но се одвоени со годишните времиња). Во романот „Пешаварските копјаници“ кој спаѓа во жанрот алтернативна историја, по ударот на комета кој ќе предизвика сеопшт глад и канибализам, руската империја создава култ кон Црнобог.
Црнобог е и главниот антагонист во книгите „Наследниците на Александрија“ на Мерцедес Леки, Ерик Флинт и Дејв Фриер.
Тој се појавува и во многу видеоигри.
Георги Баласчев
Георги (Ѓорѓи) Баласчев ( во -  во ), историчар, еден од водачите на софискиот кружок на македонските студенти од кои ќе никне „Младата македонска книжевна дружина“ во 1891 година. Автор на повеќе прилози на тема Македонија кои ги објавувал под псевдонимот „Езерски“ во сепаратистичкото списание „Лоза“.
Како човек, кој живееше во Бугарија, Баласчев не еднаш го креваше гласот во полза на својата поробена и подоцна раздробена татковина.
Во периодите 1899-1902, 1904-1908 и 1924-1934 бил учител во Софиjа, во 1902-1903 бил уредник во Археолошкиот музеj во Софиjа, во 1919-1923 во Етнографскиот музей во Софиjа, а во 1934-1936 бил инспектор во бугарското Министерство за образование.
Дела
Насловите на делата се дадени во оргиналот како што се објавени.
Роки Греј
Вилијам „Роки“ Греј (анг.William "Rocky" Gray, роден  во Џексонвил, Арканзас, САД) е тапанар и гитарист кој бил дел од сцената на метал сцената во Арканзас уште од раните 1990-ти. Тој е најпознат како водечки гитарист на бендот, Living Sacrifice и тапанар на бендот, We Are the Fallen. Тој исто така свири на тапани за бендовите Soul Embraced, Mourningside, и Machina, а тој е и еден од формирачите на рок бендот Evanescence. Греј е оженет со Ренè Греј и има две деца со неа, Абрахам и Мадисон. Моментално живее во Литл Рок, Арканзас.
Патрик Грецки
Патрик Гроцки (* 4. Јули 1989 година во Пфорцхајм ) е германски ракометар. Тој игра во Рејн-Неккар Левен во ракометната Бундеслига.
Клуб
Игра на десната страна, и го носи бројот 24. Во 2007 година тој се пресели од родниот град на неговиот клуб гард Pforzheim / Eutingen до Рајн-Некар Ловен и потпиша тригодишен договор таму. Во меѓувреме, Groetzki е рекордер на лавовите во ракометната Бундеслига.
Репрезентација
Тој беше играч на германската репрезентација. Во мај 2009 година, тој беше поканет од националниот тренер Хајнер Бренд на репрезентација за обука на машкиот национален тим. Неговиот прв меѓународен натпревар, тој играше на 17. Јуни 2009 во Порше Арена во Штутгарт против Белорусија. На Олимписките игри во 2016 година во Рио де Жанеиро, тој го освои бронзениот медал. За Европското првенство 2018 тој беше назначен од тренерот Кристијан Прокоп во серијата 20, која го негира подготовката. На 7 јануари тој беше назначен во финалето од 16 и на тој начин учествуваше на Европското првенство 2018 година. Досега има завршено 130 натпревари во кои постигна 347 гола.
Приватност
Groetzki е со тежина од 84 кг висок 1,89 м. Живее во Пфорцхајм и присуствуваше до летото 2009 година, Гимназијата Ото Хан во Карлсруе. Неговата сестра Кетрин, исто така, одигра ракомет и беше под договор со ХСГ Бенсхајм / Ауербах.
Сезона
Извор: Профил на играч во ракометната Бундеслига
NGC 5098B
NGC 5098B — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5098B се споменува и како MCG 6-29-78, CGCG 189-52.
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 20 м 17,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 8' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 5098B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46515. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2538. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 116.
Шахот во 2011 година
Настани во шахот во 2011 година:
Јом кипур
Јом Кипур (, „Ден на покајание“) — еврејски празник, кој го означува последниот 10-ти ден од еврејската Нова година.
Значење
Ова е празник на прошката за гревовите. Во текот на десетте дена од еврејската Нова година до почетокот на Јом кипур, човекот кој погрешил треба да отиде кај човекот кому му направил неправда и од него да побара прошка, да каже дека се кае и да плати отштета во висина од 20% до работата која евентуално била одземена од другиот. Притоа, грешникот не може да побара некое општо простување од Бога, туку прошката треба да се добие директно од оној кому му е нанесен гревот. Деновите од еврејската Нова година до Јом кипур се нарекуваат „страшни денови“ во кои времето треба да се поминува во молитва и да се прават добри дела.
Славење
Прославувањето на празникот не може да почне додека не се соберат најмалку десет машки глави, постари од 13 години. Јом кипур се прославува 25 часа во текот на кои верниците не треба да јадат ниту да пијат. Цереминијата започнува непосредно пред зајдисонце, кога Евреите палат свеќи во своите домови, по што заминувааат во синагогата, каде што започнува вечерната молитва. Притоа, луѓето се облечени во бело како симбол на чистотата и не смеат да носат никаква кожна облека или обувки. Во синагогата се изнесуваат свитоци од Тората и започнува молитвата наречена „Сите завети“. При нејзиното траење често се повторува зборот „видуи“, што значи признавање на гревот и се наведуваат сите можни престапи кои може да ги направи еден човек или заедница. Притоа, се бара простување и за народот и за себе, лично.
По службата, луѓето се враќаат дома, а утрото започнува утринската молитва (најдоцна до девет часот), а по неа следат уште четири молитви во попладневните и вечерните часови. Последната молитва се одржува пред зајдисонце и таа е најинтензивна, зашто се верува дека тогаш се затвораат небесните порти низ кои треба да помине молитвата. Потоа се слуша звук на рог од овен (шофар), со што симболично се означува крајот на празникот. Со тоа завршува постот, а верниците се послужуваат со колачиња, чај и бело кафе.
Статус во Македонија
Првиот ден на Јом кипур е официјален празник и неработен ден за припадниците на еврејската заедница во државата.
Манита Чука
Манита Чука — чука во Македонија со координати 42° 16' 9" СГШ, и 21° 52' 44" ИГД.
Замок Витовта (Гродно)
Замокот Витовта - готски замок со ѕидови од камени тули и пет кули, подигнат во Гродно од Витовта во 1398 година -? наместо стариот изгорен замок.
Историја
Во 1445 година, големиот војвода од Литванија Казимир Јагиелончик примил тука полски амбасадори, кои му ја понудиле полската круна, а во 1492 година тој умрел во замокот. Тој бил повторно изграден во Стариот замок, резиденцијата на Стефан Батори, во 1570 -тите - доцните 1580- ти.
Робер де Краон
Робер де Краон (умрел на 13 јануари 1147) бил вториот Голем мајстор на витезите темплари. Таа функција ја наследил од Иг де Пајен во јуни 1136 и ја сочувал до својата смрт.
Тој е роден во последните години од XI век како најмлад од трите сина на Рено де Краон. Тој живеел во провинцијата Аквитанија, но бил ангажиран за ќерката на грофот од Ангумоа, но наскоро се откажал и заминал во Палестина откако дознал за формирањето на витешкиот ред од страна на Иг де Пајен. За кратко време тој се истакнал со својата воена вештина и својот стил, па по смртта на Иг де Пајен бил избран за Голем мајстор на темпларите. Тој се покажал како одличен организатор и правник и успеал да го прошири влијанието и моќта на редот во повеќе крстоносните држави. На 29 март 1139, папата Инокентиј II ја издал булата Omne Datum Optimum („Секој совршен подарок“) со којашто редот на темпларите добил независност од секаква црковна јурисдикција. Темпларите први започнале да го носат црвениот крст на бела позадина што станал препознатлив грб за сите Крстоносци.
Де Краон бил и воен водач. Откако станал Голем мајстор, тој го поразил Зенги, емирот од Алеп, а неговите витези го ограбиле противничкиот камп. Но, Зенги во контраофанзива ги нападнал слабоорганизираните аџии. Де Краон исто така одобрил шпанските темплари со 70 бродови да се насочат кон Лисабон, што завршило без успех. Во 1140 година, темпларите издржале во Битката кај Текуа, кога им се спротивставила многу побројната турска војска. Во 1143 година, по долготрајните преговори со Рајмонд Беренгер IV (гроф од Барселона), редот бил воспоставен и на Пиринејскиот Полуостров. Според Гијом од Тир, Робер де Краон членувал во советот од Акре за време на Втората крстоносна војна, но според некрографските записи од Ремс, тој умрел во јануари 1147 година.
Ѓорин Чукар
Ѓорин Чукар — чука во Македонија со координати 42° 16' 3" СГШ, и 21° 59' 20" ИГД.
Космос-1063
Космос-1063 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 декември 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-1063 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 556 км, а најмалото на 555.
Сарачево
Сарачево (понекогаш Сараклово или Сараџа; Βαλτοχώρι, Валтохори; до 1926 г. Σαρίτσα, Сарица, Σαρίτσι, Σαρίτσοβο) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 186 жители (2011). Сè до Балканските војни било населено исклучиво со Македонци, кои и денес го сочинуваат мнозинството од жителите.
Географија
Селото е сместено во областа Вардарија на Солунското Поле, 30 км северозападно од Солун и југоисточно од гратчето Илиџиево.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Сарачево било село во Солунската каза. Според едно предание, името потекнува од турскиот поим сар „жолт“, бидејќи жителите страдале од лошата клима, а според друго доаѓа од зборот за „оса“ или „пчела“. Селото било чифлик на некој муслимански сопственик. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Сар’џе (Сараклово) броело 175 жители, кои по грешка ги запишал како Турци.
Според цариградскиот револуционер Христо Силјанов, по Илинденското востание во 1904 г. целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в Сариџа (Saridja) имало 228 жители, сите Македонци под ехзархијата.
Во 1905 г. селото претрпело напади од грчки чети на два наврати. На 16 јули андартите направиле обид да влезат и да ја потпалат куќата на месниот првенец Кољо Минчев, кој успеал да ги одврати. На 21 август грчка чета ги запалила куќите на Стојан Коџаманов и Кољо Апостолов, а потоа, обидувајќи се да го запалат целото село, била спречена од турската војска.
Во селото проработела и грчката просветна пропаганда. Грците го затвориле народното македонско училиште и отвориле свое основно училиште и детска градинка со 36 ученици (18 машки и 18 женски) и 3 учители. Запоседната е и селската црква, која е насила предадена на употреба само за 13-те семејства кои биле приврзаници на Цариградската патријаршија. По Младотурската револуција во 1909 г. жителите на Сарачево за ова испратиле жалба на Отоманскиот парламент. Во овој период, Боривое Милоевиќ завел дека селото се состоело од 30 куќи на македонски христијани и 5 куќи на Роми муслимани.
Според страницата на општината Илиџиево, пред 1912 г. во Сарачево живееле околу 230 македонојазични христијани, некои под егзархијата, а некои под патријаршијата.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 150 жители. Во 1920 г. населението пораснало на 297 жители бидејќи властите по Првата светска војна тука доселиле извесен број грчки колонисти. Во 1926 г. селото е преименувано во Валтохори, што значи „блатно село“. Во 1928 г. е заведено со 284 жители, од кои 100 биле привремени. По исцедувањето на блатата, Сарачево добило нова плодна земја.
Во 1940 г. населението броело 287 жители, кое во 1951 г. се зголемило на 340. На пописот во 1961 г. во Сарачево живееле 297 лица, кои во 1971 г. се намалиле на 282, а во 1981 г. на 274 жители. Во 1991 г. бројот на жители во селото изнесувал 285 лица, кој во 2001 г. битно се намалил на 190, а во 2011 г. на 186 лица.
Стопанство
Сарачево е богато село поради плодното земјиште кое целосно се наводнува. Денес се одгледуваат ориз и пченка, а во помала мера и памук и луцерка.
Министер за надворешни работи на Македонија
Следува табеларен приказ на македонските министри за надворешни работи:
Евровизија 2000
„Евровизија 2000“ беше 45-тиот по ред концерт на Евровисија и се одржа на 13 мај 2000 во „Ериксон Глоб“ во Стокхолм, Шветска, послем победата на Перлот Нилсон во Ерусалим, во 1999 година. Шведска таа година беше домаќин по четврти пат, додека Евровизијата во Стокхолм се одржа по вторпат.
Шахот во 2012 година
Настани во шахот во 2012 година:
Евровизија 2000
12 бода
Подолу е прикажана табела, каде се дадени 12 бода
Горна Црква (Ногаевци)
Горна Црква — археолошко наоѓалиште во велешкото село Ногаевци. Наоѓалиштето претставува некропола од доцноантичкото време. Во непосредната близина на селото, на североисточниот дел од зарамнетата површина, на сртот со широчина од 100 × 150 м се гледаат конструкции на гробови од камени плочи.
Езера (Јужен Судан)
Езера (البحيرات/ al-Buhayrat, Lakes) е една од десетте сојузни држави во Јужен Судан. Езера има вкупна површина од 40,235 км2 и главен град е Румбек. Географски, државата е дел од регионот Бахр ел-Газал. На североисток се наоѓа Единство, на исток е Џонглеј, на северозапад е Варап, на југ и запад е Западна Екваторија и на југ е Централна Екваторија.
NGC 2716
NGC 2716 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2716 се споменува и како UGC 4692, MCG 1-23-7, CGCG 33-29.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2716 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 2716 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 57 м 35,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 3° 5' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 2716 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25172. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 232; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 217. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1358.
Список на острови во Фарските Острови
Ова е список на острови во состав на Фарските Острови. Архипелагот се состои од 18 острови, од кои единствено ненаселен е Лујтла Дујмун. Освен нив, постојат и неколку помали острови и карпести островчиња.
Војнова Чука
Војнова Чука — чука во Македонија со координати 42° 16' 11" СГШ, и 22° 6' 33" ИГД.
IC 1609
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1609 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 1609 има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 15 м 19,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 9' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на IC 1609 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1375482.
22 Калиопа
Калиопа (ознака за помала планета: 22 Калиопа) е голем астероид од типот М од астероидниот појас откриен од Џ. Р. Хинд на 16 ноември 1852 година. Името е по Калиопа, грчката муза на епската поезија. Околу неа орбитира мала месечина по име Лин.
Одлики
Калиопа е малку издолжена, приближно 166 km во пречник, и малку асиметричен, како што е потврдено од решените слики направени со МГТ во Европската јужна опсерваторија. Овој нов пречник, кој бил измерен со набљудување на меѓусебните затемнувања на Калиопа и Лин, е 8% помал од оној пресметан од набљудувањата на ИРАС.
Спектарот на Калиопа е М-тип, што покажува дека неговата површина може делумно да се состои од железо и никел. Густината на астероидот е околу 3,4 g/cm3. Бидејќи астероидот најверојатно е збировит отпад, со можната порозност од 20-40% се добива густина на материјалот од 4,2-5,8 g/cm3, што значи дека Калиопа веројатно е направена од мешавина на метал со силикати. Спектроскопските студии покажаа, сепак, докази за хидрирани минерали и силикати, кои укажуваат на прилично камена површинска композиција. Калиопа има и ниско радарско албедо, што не е во согласност со чисто метална површина.
Анализата на светлинската крива покажува дека полот на Калиопа најверојатно покажува кон еклиптичките координати (β, λ) = (−23°, 20°) со 10° неизвесност, што и дава на Калиопа Осен наклон од 103°. Ротацијата на Калиопа тогаш е малку ретроградна.
Сателит
Калиопа има еден познат природен сателит, наречен Лин или (22) Калиопа I Лин. Тој е доста големоколу 28 km во пречники би бил значителен астероид сам по себе. Кружи околу 1100 км од центарот на Калиопа, што е еквивалентно на околу 13,2 полупречници на Калиопа. Лин бил откриен на 29 август 2001 година од Жан-Лук Марго и Мајкл Е. Браун, додека друг тим предводен од Вилијам Мерлин, исто така, независно ја открил Месечината 3 дена подоцна.
Првото ѕвездено прикривање
На 7 ноември 2006 година, првото ѕвездено прикривање од страна на сателитот на астероид (Лин) била успешно забележана од група јапонски набљудувачи според предвидувањето кое било направено само еден ден претходно од Бертиер и сор. врз основа на повеќе од 5 години редовни набљудувања на бинарниот систем Калиопа користејќи адаптивни оптички системи на копнени телескопи. Набљудуваните акорди на Лин даваат единствена можност да се процени големината на месечината која се проценува на 20-28 км.
Иљја Муромец
Иљја Муромец (Илья́ Му́ромец, буквално: "Иљја од Муром") - руски митски јунак од Киев, православен светец, и монах од Киев. Опеан е во бројни народни епски песни. Заедно со Добриња Никитич и Алјоша Поповиќ, тој важи за најголем средновековен руски витез и авантурист. Во руската митологија тие се познати како Тројца херои.
Иљја во песните
Според легендата, Иљја бил син на земјоделец, роден во селото Карачарово, близу Муром. Во својата младост, поради сериозната болест што ја прележал, тој останал неподвижен до својата 33 година. Но потоа за чудо се излекувал со помош на двајца аџии. Потоа добил натчовечка сила од витез на смртната постела во Света Гора (Святого́р), па тргнал да го ослободи градот Киев од идолопоклониците, во служба на кнезот Владимир Велики. Тој целосно сам го бранел градот Чернигов од татарската инвазија и му ги понудил своите услуги како витез на локалниот владетел, но тој одбил да остане. Во шумите на Брјанск, тој го убил чудовиштето што живеело таму (арамијата Славеј), кој можел да убива патници со својот моќен свиреж. Во Киев, Иљја бил прогласен за руски витез од страна на принцот Владимир и тој ја бранел Русија од бројни напади на луѓе од степата, вклучувајќи го и Бату Кан, митскиот император на Златна орда. Дарежлив и со едноставен дух, но и темпераментен, Иљја еднаш дивеел и ги уништил сите црковни кули во Киев, бидејќи принцот Владимир заборавил да го покани на прославата. Наскоро се смирил кога Владимир го поканил.
Историски податоци
Иљја Муромец станал синоним на раскошна физичка и духовна сила и интегритет, посветен на заштита на татковината и народот, и со текот на времето станал херој на бројни филмови, слики, споменици, карикатури и анегдоти. Тој е единствениот епски херој канонизиран од Руската православна црква. Според христијанското верување, моштите на Иљја се чудесни. На неговата десна рака се наоѓаат првите три прста составени за молитва, што покажува дека тој умрел во молитва а годината на неговата смрт е наведена 1188 година. Иако остатоците од Иљја Муромец наводно се зачувани во манастирот Киев Печерск, неговиот лик веројатно не е единствена историска личност, туку комбинација од неколку вистински или измислени херои од различни епохи. Ова укажува дека наводно во исто време Илија му служел на принцот Владимир, кој владеел од 980 до 1015 година; но тој се борел против Бату Кан, основачот на Златна орда (1205-1255); го спасил „Константин Бого љубец“, императорот во Цариград, од чудовиштата (имало голем број византиски императори по име Константин, но никој не бил современик на принцот Владимир или Бату-хан и единствениот што најверојатно го нарекле „ Бого -убец “бил Константин, 1405-1453).
Празник
Српската православна црква го слави на 19 декември според црквата и на 1 јануари според грегоријанскиот календар.
Пиплс Чојс Класик 2017
Бранител на титулата бил Кејлеб Јуан, кој успеал да ја одбрани титулата.
Рута
Патеката била составена од 22 круга, секој во должина од 2,3 километри во градот Аделаида.
Хитони
Хитон е заедничко име за секој член од класата на морски мекотели кои се одликуваат со сегментирана черупка. Хитоните ги населуваат карпестите крајбрежја и плитките океански дна. Познати се околу 700 видови од овие древни и примитивни животни. Телото на хитонот е билатерално симетрично и препокриено со серии од осум преклопени варовнички плочки. Хитонот може да заштити себеси од големи грабливци така што ќе се преклопи во форма на топка, изложувајќи ја само цврстата черупка. Овие животни се движат на ист начин како и полжавите и со помош на нивното мускулесто стапало. Хитоните се хранат со алги користејќи јазиковидна радула (рендест орган за дробење на храната).
Повеќето хитони се релативно мали; видовите кои се најчести на атлантскиот брег на Северна Америка се долги само неколку сантиметри кога се зрели. Но, најголемите видови, вклучувајќи го и големиот тихоокеански хитон (Cryptochiton stelleri), може да достигнат 35 cm во должина.
Велешки народноослободителен партизански одред „Пере Тошев“
Велешки народоослободителен партизански одред „Пере Тошев“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Одредот е формиран во текот на втората половина на мај 1942 година, во планината Лисец, и првично бил составен од 60-70 души, поделени на две чети. Командир на одедот бил Мице Козароски. Реонот на дејствување на одредот бил: планината Лисец и областа Азот. На 11 јуни 1942 година, одредот е опколен од бугарскиот „Педесет и шестиот пешадиски велешки полк“, и од полицијата од Велес, но успева да излезе од опсадата. После овој настан, одредот дејствува во реонот на долината на реката Вардар, и се судира со бугарска војска во: Крајници, Крива Круша, Рудник и Војница. Во селото Војница во текот на декември 1942 година, одредот губи 8 члена, во битка со „Педесет и шестиот полк“. Дел од борците успеваат да избегаат, а дел тргнува кон Куманово. Откако не успеваат да се вратат во Велешко, преживеаните борци се приклучуваат кон тиквешкиот партизански одред „Добри Даскалов“. Заедно со борците од Прилепско, во септември 1942 година формираат нов одред, „Димитар Влахов“.
Космос-1064
Космос-1064 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 декември 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1025 килограми. Космос-1064 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 98,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 960 км, а најмалото на 422.
NGC 5099
NGC 5099 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5099 се споменува и како NPM1G -12.0449.
Откривање
Телото е откриено на 3 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5099 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5099 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 21 м 19,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 2' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 5099 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46627. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5550. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1061.
Ѓорѓи Димзо
Маргарит Ѓорѓи Димица — Димзо (, —, ) — грчки историчар и филолог со македонско потекло. Во грчката наука е познат под името Маргаритис Димицас (Μαργαρίτης Δήμιτσας).
Животопис
Димзо е роден во Охрид во 1830 година во македонско, а според некои во влашко семејство. Тој е првиот учен што напишал дела за античката топографија на Македонија и исцрпно ги регистрирал дотогаш познатите камени, епиграфски споменици. Се залагал за обновување на Охридската архиепископија со автокефален статус. Неговите потомци Димзови и денес живеат во стариот дел на Охрид – Варош.
Тој бил епиграф и историчар, специјалист за античка топографија и географија. Учел во Охрид и Јанина, а на универзитетот во Атина завршил филологија. Подоцна во Лајпциг и Берлин специјализирал класична филологија, филозофија и археологија. Работел во Битола и Солун. Во сворто училиште во Битола во 1851 година го основал првиот гимназиски клас.
Маргарит Димзо напишал три книги кои за тема ја имаат Македонија. Во една пишувал посебно за Охридската архиепископија, во која се осудува нејзиното неправедно укинување во 1767 година. Бил изразит Гркоман и деец на Грчката пропаганда во Македонија. Починал во Атина во 1903 година. Во 2016 година, познатиот охридски историчар на уметноста Гоце Жура издал монографија за него.
Замoци Кобрин
Кобринските замоци се комплекс од дрвени одбранбени и административни структури кои постоеле во градот Кобрин во 16-18 век. Веројатно, првиот замок Кобрин ( детинети ) бил основан во 11 век од наследниците на киевскиот принц Изјаслав на островот на сливот на реките Кобринка и Мухавец. Земјените насипи што останале од замоците биле урнати во 1880-тите за време на поставувањето на автопатот Москва - Варшава.
Карактеристично
Изгледот на замоците и нивната опрема може да се замисли врз основа на материјали од пописот од 16 век. Утврдувањата се состоеле од Долниот („рид“) и Горниот (Високи) замоци. Влезот во Долниот замок го блокирала Кобринка. Преку реката бил изграден мост, чиј последен распон се кревал. Од двете страни мостот завршувал со кули - порти. Долниот замок бил заштитен со 5 кули, городни и паркани. Во една од кулите имало воденица.
Горниот замок бил одделен од долниот со ров. Мостот над ровот се потпирал на кулата-портата на Горниот замок. Се кревал и последниот распон на мостот. Горниот замок имал и 5 кули (со порти), городни и паркани. Тие сместувале платформи со стрели покриен бил со ќерамиди. Сите кули биле покриени со ќерамиди.
Според инвентарот од 1597 година, облеката на замокот се состоела од 2 топови и 5 серпентини. Од огненото оружје имало 16 пушки, 17 пиштоли и 2 знаци.
Црква „Св. Спас Долни“ - Вевчани
Вевчанци, Свети Спас го почитуваат како сопствен заштитник и често го спомнуваат во молитвите.
Местоположба
Црквата се наоѓа на влезот во Вевчани, од неговата североисточна страна.
Историја
Изградена е на свето место, на почетокот само како дрвена куќарка (параклис), а по обновувањето од 1986-1996 претставува градба на црква направена од делкан камен.
Обичен глог
Crataegus monogyna, познат како обичен глог, едносемен глог или едносемен глог, е вид на цветно растение од фамилијата рози. Тој е роден во Европа, северозападна Африка и Западна Азија, но е воведен во многу други делови на светот.
Имиња
Други вообичаени имиња вклучуваат мај, мајкин, мајкин, (бидејќи растението генерално цвета во мај во деловите на Европа што зборуваат англиски) жив трн, бел трн, рожник и слив.
Овој вид е еден од неколкуте кои биле наведени како Crataegus oxyacantha. Во 1793 година, Медикус го објавил името C. apiifolia за европски глог кој сега е вклучен во C. monogyna, но тоа име е нелегитимно според правилата на ботаничката номенклатура.
Опис
Обичниот глог е грмушка или мало дрво до околу 10 метри висок, со густа круна. Кората е досадна кафеава со вертикални портокалови пукнатини. Помладите стебла носат остри трње, околу 12,5 милиметри долга. Листовите се од 20 до 40 милиметри долги, обојади и длабоко лобуси, понекогаш речиси до средното ребро, со лобуси кои се шират под широк агол. Горната површина е темно зелена горе и побледа одоздола.
Цветовите на хермафродит се произведуваат кон крајот на пролетта (мај до почетокот на јуни во неговата родна област) во коримби од 5-25 заедно; секој цвет е околу 10 милиметри пречник и има пет бели ливчиња, бројни црвени столпчиња и еден стил; тие се умерено миризливи. Цветовите се опрашуваат со мушички, пчели и други инсекти. Сколот е мало, овално, темноцрвено овошје околу 10 милиметри долга, слична на бобинки, но структурно шипка која содржи едно семе.
Обичниот глог се разликува од сродниот, но помалку распространет среден глог (C. laevigata) по неговиот поисправен раст, листовите се длабоко лобирани, со распространети лобуси, а во цветовите има само еден стил, а не два или три.
Медицинска употреба
C. monogyna е еден од најчестите видови што се користи како „глог“ на традиционалното билкарство. Растителните делови што се користат се обично гранчиња со лисја и цветови, или алтернативно овошје („бобинки“). Глог е истражуван од медицина базирана на докази за лекување на срцева инсуфициенција.