cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бизум
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Бизум-Веселбурен.
Историја и географија
Првото забележано спомнување на Бизум (како остров) потекнува од 1140 година. Името на островот во средновековните документи се менувало неколкупати од првичното „Бивсне“ (1140) до Бузин (1208), Бузен (1281) и Буцен (1447). Средновековната историја на Бизум била забележана во хроноките на Неокор (Јоханес Адолф Кестер), свештеник и учител во Бизум во текот на.
Географска историја
Во средновековниот период, Бизум бил остров со три села: Зидердорп, Миделдорп и Нордорп. Уништувачките поплави во 1362 година (Grote Mandrenke), во 1436 година и во 1570 година („Поплава на Сите Светци“) го потопиле поголемиот дел од островот и уништиле две од населбите, Зидердорп и Миделдорп. Поранешното село Нордорп со црквата Св. Климент сега го создава старото јадро на населбата Бизум.
Политичка историја
Островот Бизум бил првично предаден на епископијата Хамбург и Бремен, пред Дитмаршен да стане селска република. Од 1559 до 1867 година, Бизум (и Дитмаршен) биле данска територија и подоцна дел од Прусија. По Втората светска војна, Бизум биле дел од британската зона до 1955 година.
Средновековни сојузи и пиратство
Во средновековниот период, Бизум бил често посетуван од трговци од Ханзата. Ханзата била главен сојузник на Дитмаршен, но селската република никогаш не станал дел од самиот сојуз. Луѓето на сиромашниот остров Бизум често прибегнувале кон пиратство за подобрување на нивните животи, предизвикувајќи постојани конфликти. Во 1420 година, Раклер Керстен и неговото друштво од Бизум впловиле во пристаништето Хамбург за набрзина да ограбат ханзеатски трговски бродови. Поради тоа, Хамбуржаните ја запалиле островската црква во Миделдорп. Новата црква била изградена во Нордорп и опремена со неколку работи ограбени од островот Пелворм од пиратот Корд Видерих.
Бомбардирање во Втората светска војна
Во текот на Втората светска војна, бродоградилиштето и пристаништето во Бизум биле користени од воената морнарица, правејќи ги цел за воздушните напади. Бизум бил бомбардиран на 4 мај 1945 година, денот кога германските трупи се предале во северна Германија и така тоа бил последниот ден од војната. Девет лица загинале при нападот, 19 биле повредени и пет куќи биле целосно уништени.
Рибарство
Неокор запишал дека во тоа време главниот извор на приходи на лицата доаѓале од рибарство и земјоделство. Бизум како рибарска населба е главно познат по неговите „Бизумски морски ракчиња“ (Büsumer Krabben), кои се произведуваат и конзервираат за продажба. Првите записи за вадење ракчиња на Бизум потекнуваат од 1624 година. Во текот на ова време, ракчињата главно биле вадени од жени со помош на мрежи во плимните ендеци на Ваденското Море. Кон крајот на век, рибарството на отворено море станало омилено и створило потреба за рибарски бродови. Пред Втората светска војна, рибарската флота на Бизум броела 132 пловила. Оттогаш, овој број на рибарски пловила постојано се намалува. Во 1998 година, рибарската флота на Бизум се состоела од 35 рибарски бродови и дополнителни 20 во пристаништето, главно од Холандија.
Бродоградителство
Бизум имало активно бродоградилиште кое започнало како сервис на рибарските бродови во 1902 година и било проширено за поголеми бродови во следните децении. Во текот на Втората светска војна, бродоградилиштето во Бизум произведувало делови за подморници. Конечно било затворено во 1986 година, покажувајќи се непрофитабилно во однос на другата конкуренција.
Туризам
Од 1818 година, Бизум се користи како приморска бања посетуван поради лекувачките ефекти од морската вода и калта од Ваденското Море. Официјално го стекнал статусот на приморско одборалиште во 1837 година. Бизум бил поврзан со железничката мрежа во 1883 година.
Во текот на нацистичкиот период, Бизум бил одредиште на туристите од Сила преку радост („Kraft durch Freude“), рекреативна програма организирана од НСДАП.
Во 1949 година, Бизум бил официјално именуван „Здравствена бања на Северното Море“ (Nordseeheilbad). Денес, Бизум е омилено летно место за одмор за семејства и дневни посети од Хамбург. Во 2002 година забележал 658.723 ноќевања од 83.295 гости. Скоро сите (99,5%) од туристите во Бизум биле Германци.
Една од знаменитостите на Бизум е светилникот. Изграден во 1912/13 година со плочи од леено железно тешки 55 тони, кои првично биле бојадисани црни, пред да бидат пребојадисани во карактеристичните црвена и бела во 1952 година. Воден е автоматски од 1976 година од водостопанската и бродска управа во Тенинг Од пристаништето во Бизум, туристите може да прават посети во морето, како за уживање, така и за рибарење, како и патувања долж Националниот парк Ваденско Море или до островот Хелголанд.
Население
До век, Дитмаршен бил малку изолирано место на картата со мало влијание од надворешниот свет. Ова драстично се променило во текот на Втората светска војна, кога станал дом на евакуираните лица од Хамбург и другите градови во Шлезвиг-Холштајн, како и воените бегалци од источните територии на Германија. Постојаниот прилив на новодоселени лица скоро двојно го зголемило населението, а многу од бегалците живееле во касарни со години. Поминало скоро една деценија пред животот во Бизум и другите градови да се врати во нормален тек.
Во 1970-тите и 1980-тите, Бизум имал прилив на странски работници, главно од Турција, да работат на локалното бродоградилиште, кое било затворено во 1986 година. Во летните месеци, жителите на Бизум главно се надминати од бројот на туристи кои престојуваат во градот од неколку дена до неколку недели.
Јазик
Традиционален јазик говорен во Бизум е одредена варијанта на долногерманскиот јазик. Стариот дијалект сè уште се користи, особено помеѓу рибарите и постарата генерација на населбата.
Воедно, овој дијалект бил користен и од писателот Клаус Грот во неговото дело „Стар Бизум“ (Ol Büsum) издадена во 1853 година. Темната и меланхолична поема ја опишува поплавата која го потопила стариот остров и како понекогаш при ниска плима може сè уште да се видат покривите на старата населба и ѕвоната на старата црква да се чујат.
Религија
Доцноготската црква Св. Климент, именувана по папата Климент I како патрон заштитник на рибарите, била изградена помеѓу 1434 и 1442 година. Како уникатност на минатото на Бизум како пиратско место, црквата Св. Климент поседува крстилница и други работи украдени од островот Пелворм од пиратот Корд Видерих и понудени како подарок за црквата во Бизум. Изрезбаниот портрет на Мартин Лутер од 1564 година го прикажува префрлањето од католицизам во протестантство. Олтарот потекнува од почетокот на век. Статичката слабост довеле до делумна загуба на готскиот таван во 1782 година, кој бил заменет од дрвен таван.
До век, Дитмаршен бил скоро целосно лутерански, но оттогаш се појавило мало католичко малцинство. Од 1982 година, Хамбуршката архиепископија} повторно е надлежна за Бизум со новоизградената црква Св. Андреј.
Образование и истражување
Во 1988 година, Килскиот универзитет го основал Истражувачкиот и технолошки центар Западен брег (Forschungs- und Technologiezentrum Westküste) во Бизум. Центарот е насочен на истражување на ветерната енергија, поморската екологија, алгите, движењето на водата и седиментот, промените во крајбрежната морфологија и развојот на моделите за предвидување. Резултатите на ваквите истражувања главно се користат за подобрување на крајбрежното управување.
Бизум е исто така седиште на заштитната станица и музејот на Националниот парк „Ваденско Море“, кој нуди тури и информации за напорите за заштита на природата. Музејот на море на пристаништето нуди поглед на минатото на Бизум и сегашната историја во рибарството и туризмот.
Настани
Во текот на првиот викенд во август, рибарите од Бизум се натпреваруваат со нивните бродови во годишната регата за одредување на најбрзото рибарско пловило. Првата регата била одржана во 1894 година.
Меѓународни односи
Бизум има потпишано договори за соработка со:
NGC 6289
NGC 6289 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6289 се споменува и како MCG 11-21-7, CGCG 320-56, CGCG 321-9.
Откривање
Објектот е откриен на 19 август 1884 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6289 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6289 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 6289 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59322. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 745.
Миломир Ѓукановиќ
Миломир Ѓукановиќ ( Милина, 1948 ) е српски прозаист, поет и сатиричар, роден 1948 година во Милина.
Биографија
Роден е на 13 март 1948 година. во Милина, општина Лозница. Гимназија завршил во Лозница. Дипломирал на Правниот факултет на Универзитетот во Белград. Го уредувал сатиричниот весник Еж и играната програма на Српската радио-телевизија.
Член е на Друштвото на писателите на Србија. Како писател бил наградуван и застапуван во повеќе литературни антологии.
NGC 3947
NGC 3947 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3947 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3947 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 3947 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37264. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
1749 во архитектурата
1749 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Лилјана Клисарова
Лилјана Клисарова (моминско: Ѓорѓиева; во ) — македонска универзитетска професорка на Институтот за хемија на Природно-математичкиот факултет во Скопје.
Животопис
Лилјана Ѓорѓиева Клисарова после работата како редовен професор на ПМФ, преминала на работа на Фармацевтскиот факултет во Скопје и заминала во пензија во 2002 година. Дипломирала (1962), магистрирала (1979) и докторирала (1984) во Скопје. Изведувала настава по органска хемија, органска стреохемија и хетероциклична хемија за студенти по хемија и по фармација. Главна научна преокупација и била синтезата и изолацијата на биолошки активни супстанции и следење на нивната антибактериска активност, макар што отпрвин работела во областа на аналитичката хемија. Објавила повеќе трудови во домашни и странски списанија, а презентирала и соопштенија на научни манифестации.
Нормалност (математика)
Во геометријата, две прави во рамнина се (меѓусебно) нормални ако се сечат под прав агол, т.е. под агол со 90°. Оваа дефиниција има два дела: (а) нормални прави се сечат и (б) четирите агли кои се формираат со пресекот се по 90°.
Означување
Во уникод, симболот за нормалност на вашиот тековен прелистувач се прикажува со и е уникод бројот 8869. Соодветните хексадецимален број се 22а5. На мрежно место, т.е. во ХТМЛ се внесува <tt>&perp;</tt> или <tt>&#x22а5;</tt>. За внесување на уникод симболи во текст уредувачи на Microsoft се внесува хексадецималниот код, па веднаш потоа се притиска Alt+x. Во уникод има и симболи <tt>&#x22BE;</tt> ( <tt>⊾</tt> ) и <tt>&#x221F;</tt> ( ∟ ).
Во LaTeX, симболот \perp   за нормалност се добиваат со командата \perp која е дел од пакетот wasysym.
Во Геогебра, симбол при цртање на прав агол се менува во Опции -> Напредно -> Ознака за прав агол, па се избере точка.
Нормални прави и наклон
Во алгебра, права во рамнина има наклон, односно број кој го опишува правецот и стрмноста на правата. Ако е дадена правата во експлицитен облик y=ax+b, тогаш коефициентот a на x е наклонот на правата.
Основна поставка: Две прави се нормални ако и само ако производот на нивните наклони е -1.
Пример: Правите y= -3x+2 и y =x/3+2 се нормални бидејќи наклонот на првата права е a1= -3, а наклонот на втората права е a2=1/3 така што a1·a2= -3·1/3 = -1.
Пример: Правите 2x-y+3=0 и x-2y-1=0 не се нормални бидејќи производот на нивните наклони е 2·1/2=1 (а не -1).
Конструкција со шестар и линијар
Една од основните конструкции со шестар и линијар е конструкција на права нормална со дадена права m која минува низ дадена точка C која лежи/не лежи на m. Правата CD врви низ С и е нормална на правата АВ.
Алгебарска равенка
Нека е дадена точка C со координати С=(p,q) и права Равенката на права која минува низ С(p,q) и е нормална на дадената права е
Доказ: Наклонот на дадената права е a. Според основната поставка, наклонот на (која било) нормала е −1/a. Значи бараната нормала го има тој наклон, а минува низ точката (p,q). (Види и Формули за равенка на права.)
Нормала и растојание
Нормали се користат за пресметување на растојание помеѓу геометриски објекти.
Растојание помеѓу точка и права во рамнина
За да се пресмета растојание помеѓу точка C=(p,q) и права m, најпрво треба да се најде равенката на правата n која е нормална на правата m, а минува низ точката C. Потоа треба да се најдат координатите на прeсечната точка D на правите n и m. Тогаш растојанието помеѓу С и m е растојанието помеѓу точките С и D.
Растојание во 3Д простор
Види аналитичка геометрија
Нормали на крива
Во математичката дисциплина калкулус (диференцијално сметање) е дефиниран поимот извод. Да претпоставиме дека y=f(x) е реална функција од една реална променлива и е диференцијабилна во точката xo и дека вредноста на функцијата во таа точка е yo=f(xo), а вредноста на изводот во таа точка е y'o=y'(xo).
Тогаш равенката на тангентата на функцијата во таа точка е а равенката на нормалата на функцијата во таа точка е
Нормалност и вектори
Основна поставка: Во аналитичка геометрија, два полупречнички вектори се нормални ако и само ако нивниот скаларен производ е 0. (Види и аналитичка геометрија.)
Нормалност во 3Д простор
Права зададена во параметарски (векторски, вектор-параметарски) облик е Рамнина зададена во општ облик е
Поставка: Правата и рамнината се нормални ако полупречничките вектори <a,b,c> и <A,B,C> се колинеарни (линеарно зависни), односно ако
Формула: Равенка на рамнина која е нормална со полупречник-векторот <a,b,c>, а врви низ точката C(xo,yo,zo) e
Нека се дадени две рамнини во општ облик, односно
Поставка: Рамнините се нормални ако полупречничките вектори <A,B,C> и <A1,B1,C1> се нормални, односно ако нивниот скаларен производ е 0.
Обопштување
Нормалност како поим во елементарна геометрија се обопштува во поимот ортогоналност во класична математика.
Руска финансиска криза (1998)
Руската финансиска криза ја погодила на Русија на 17 август 1998 година.
Позадина и причини
Намалувањето на продуктивноста, преценетиот фиксен девизен курс на рубљата, големиот фискален дефицит претставувале главната причина за започнување на кризата. Освен ова, земјата била во војна со Чеченија во која, според некои проценки, биле потрошени 5,5 милијарди долари. Во првата половина на 1997 година, Економијата на Русија покажала резултат на подобрување, но веднаш по ова проблемите започнале да се интензивираат. Во 1997 година започнала и Азиската криза, која директно влијаела на побарувачката и цената на нафтата и металите.
Освен тоа, во земјата во март дошло до политичка криза, кога рускиот претседател Борис Елцин го разрешил премиерот Виктор Черномирдин на 23 март. Сергеј Киријенко, министерот за енергетика, на возраст од 35 години бил поставен на позицијата вршител на должноста премиер на Руската Федерација, а на 29 мај Борис Фјодоров бил назначен за заменик-премиер. Растот на внатрешните заеми можело да се обезбеди единствено преку приливот на странски капитал, кој бил привлечен со многу високи каматни стапки. Од друга страна, внатрешниот долг започанал да не се исплаќа и покрај напорите на владата, посебно во оддалечените реони. До крајот на 1997 година, состојбата на даночните приходи се влошила во голема мера, кое резултирало врз финансирањето на буџетот.
Но кризата продолжила откако поради недовербата, инвеститорите започнале да ги продаваат своите рубљи и хартии од вредност. Ова ја принудила Централната банка да ги искористи своите девизни резерви за одбрана на париќната единица, кое дополнително ја намалила довербата кон рубљата. Подоцна било откриено дека околу 5 милијарди долари кои биле дадени од ММФ и Светската банка биле ненаменски искористени. На 13 август 1998 година, руските акции, обврзници биле пред колапс како резултат од заплахата за девалвација на рубљата и зголемениот долг.
Руската инфлација во 1998 година достигнала 84 %, а трошоците биле зголемени значително. Голем број на банки, како Инкомбанк, Онексимбанк и Токобанк биле затворени. Цените на скоро сите прехранбени производи се зголемиле за 100%, продавниците биле испразнети, останувајќи дури и без најосновните потреби како растително масло, шеќер или прашок за перење. Кризата ја намалила побарувачката за храна, ги зголемила социјалните тензии, а средната класа ги загубила своите заштеди. По ова започнале голем број на штрајкови и демонстрации. Во Москва на улиците излегле преку 100,000 луѓе. Министерот за одбрана ја откажал својата посета на Грција во првата недела од октомври, за да ја следи ситуацијата од земјата, која би можела да излезе од контрола. На 20 октомври, Борис Елцин потпишал декрет за забрана на масовни протести во Москва.
Текот на кризата
Во август 1998 година, руската влада извршила преструктурирање на нејзиниот долг врз основа на државните записи во износ од 40 милијарди долари, а тој потег, заедно со стравот од инфлацијата и со зголемената невработеност, предизвикало остра депрецијација на рубљата. За да ги сочува своите девизни резерви, на 27 август 1998 година, руската централна банка го запрела тргувањето на Московскиот меѓубанкарски девизен пазар, со што ја прекинала својата поддршка на курсот на рубљата. На почетокот на септември, пазарот на главните руски акции опаднал за 17,1 %, а тоа предизвикало бран на опаѓање на цените на акциите на банките ширум светот, зашто многу европски и американски банки имале значителна изложеност на рускиот пазар. Синдикатот од 19 банки, кои своевремено ѝ одобриле заеми на Русија, формирал меѓународен комитет за преговори со руската влада за наплата на заемите. Во март 1999 година, поткомитетот составен од пет банки предложил да се поднесе тужба против Русија, но на тоа не се согласиле останатите банки. Уште повеќе, на почетокот на март 1999 година се дознало дека Дојче банк, водачот на синдикатот од 19 банки, еднострано ги прифатила условите за преструктурирање на рускиот долг со кои се предвидувало меѓународните кредитори да наплатат 70 % од заемите во форма на хартии од вредност со рочност од четири и пет години, 20 % во форма на бескаматни обврзници со рочност од три години и 10 % во вид на парични исплати. Потоа, уште една банка од синдикатот, Чејс Менхетн Бенк (Chase Manhattan Bank), ѝ се продружила на Дојче банк и ги прифатила условите на руската влада, и тоа не само за новите заеми, туку за заемите од советскиот период.
Закрепнување
Како главна причина за закрепнувањето на руската економија била зголемувањето на цената на нафтата во текот на 1999 и 2000 година. Така, во тој период Русија имала фолем суфицит. Домашните индустрии, кои имале корист од девалвацијата, предизвикале зголемување на цената од увезената стока. За првпат во историјата на Руската Федерација, стапката на невравотеност во 2000 година се намалила.
Залцведел Думе
Залцведел Думе (Salzwedeler Dumme) — лева, западна притока на реката Јецел (исто и: Јеце) во Саксонија-Анхалт (Германија).
Име
Името на реката, Dumme, означува нешто како Eichenbach или „дабов поток“, бидејќи Dumme доаѓа од старословенскиот збор, dabu, што значи „даб“. Така, тоа не е поврзано со германскиот збор „dumm“, што значи „глупав“.
Козјак (Штипско)
Козјак — село во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во средното сливно подрачје на реката Брегалница, во средишниот дел на територијата на Општина Карбинци. Селото е рамничарско, на надморска височина од 340 метри. Од градот Штип е оддалечено 14 километри.
Селото Козјак се наоѓа на северните падини на планината Плачковица, под возвишението наречено Високи Рид, крај кое тече Козјачка Река.
Селото историски се дели на две посебни маала: Горни и Долни Козјак.
Историја
Местото е населено уште од далечното минето. Кај некогашното маало Горни Козјак се наоѓаат рушевините на древниот град Баргала, како и зачуваната средновековна црква „Св. Ѓорѓи“.
Во век, Козјак било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 186 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 90 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Долни Козјак имало 106 жители, од кои 36 Македонци и 70 Турци, додека во селото Горни Козјак имало 40 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото Долни Козјак живееле 60 жители, од кои 34 Турци и 26 Македонци.
Селото е мало по големина, коешто во 1961 година броело 221 жител, а во 1994 година имало 164 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Козјак живееле 147 жители, од кои 145 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 106 жители, од кои 94 Македонци, 2 останати и 10 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото претставува дел од Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Карбинци, во која покрај селото Козјак, се наоѓале и селата Аргулица, Бурилчево, Караорман, Карбинци, Кучичино, Припечани, Руљак, Таринци и Црвулево. Селото било дел од некогашната Општина Аргулица во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Аргулица, Бурилчево, Карбинци, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак и Црвулево.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2319 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 119 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 116 гласачи.
Грамади (Долни Дисан)
Грамади — археолошко наоѓалиште во околината на село Долни Дисан. Наоѓалиштето претставува населба од хеленистичкото време, римското време и доцноантичкото време. На 2 км јужно од селото, на една блага падина, со обработувањето на земјата на површината биле исфрлени фрагменти од керамички садови, мермерни плочи со натписи и голем број хеленистички, римски и доцноантички монети. Монетите се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Индија, љубовна приказна
Индија, љубовна приказна (португалски: Caminho das Indias) е бразилска теленовела. Оваа новела е напишана од бразилската писателка Глорија Перез. Серијата изобилува со сцени снимани во Индија и Бразил, воедно новиот хит на Глорија, после мега хитот Клон. Серијата започна со прикажување на 19 јануари 2008 со гледаност од 39% од населението.
Серијата доби Еми награда, за најдобра теленовела.
Дејство
Љубов, причина, разум и лудост. Верувања и вредности кои диференцираат на Истокот и Западот, новела која на екранот ни носи многу контрасти. Во средиштето на приказната е забранета љубов помеѓу двајца личности со различно индиско потекло. Маја е паметна, весела, и е службеничка на маркетинг фирма во Раџастан и припаѓа на традиционално трговско индиско семејство. Бахуан учел во САД, каде што работел со американско друштво, но никогаш не ги заборавил понижувањата од детството како недопирлив – дел е контигент кои човечки светите текстови дефинираат како “прашина на ногата на Бог Брам”, тие го сметаат за нечист и осуден на играње со својата сенка. Овој состав е веќе забранет со закон, но не и по обичаите.
Маја е веќе во добата за мажење и нејзините родители, продавачи на парфеми, Ману и Кочи, веќе се во потрага по совршениот маж. Како и било која Индијка, таа е уверена дека никој не е подобар, од оној кој ќе го одбрат нејзините родители. Сѐ додека не го запознае Бахуан. Однесена со возбудливо чувство, Маја е спремна да ги наметне своите волји на фамилијата бидејќи сѐ уште не разбира зошто тоа момче е прикажано како повлечено. Дури кога вистината за неговото потекло доаѓа на виделина, доаѓа до причина за стравови за живеење. Меѓу ветувањата, ризиците, средбите и недоразбирањата, парот планира иднина заедно во било кој момент, но наидува на препреки... Раж, златниот сон на родителите на Маја и кариерата на Бахуан во бразилската компанија Кадоре, со која момчето е партнер уште пред да дојде во Индија.
Раж е син на Индира и Опаш. Опаш е богат стопанственик, и е бранител за венчавката помеѓу Раж и Маја, но исто така и непријател на Бахуан. Индира и Опаш се родители на уште три деца: Амитаб, Рави и Шанти. Амитаб е најстариот, тој е оженет за Сурија, со која ја има ќерката, Ануша. Рави е најмладиот, кој на почетокот на приказната ќе се заљуби во Камила, прекрасна Бразилка. Тие ќе се венчаат, и ќе живеат во Индија, но животот за неа не е едноставен, таа ќе мора да се прилагоди на индискиот живот, кој не и бил во план. Шанти е единственото женско помеѓу децата, и таа е спремна веќе за брак. Во фамилијата е и Ананда Лаксми, мајката на Опаш и најважниот член во куќата, која не се согласува ниту со идеите на Индира, ниту пак со чичкото Каран.
Уште еден клучен елемент на приказната е фирмата Кадоре, која ја контролира моќниот Рамиро Кадоре, заедно со неговиот амбициозен брат Раул, со кој живее во војна, оставајќи го нивниот татко, господин Кадоре, незадоволен и разочаран од своите синови. Нивното право е во рацете на Габи, нивната адвокатка. Рамиро е оженет за Мелиса, прекрасна жена, опседната од убавината и совршената фамилија, а неговиот живот станува уште попеколен кога неговиот син Тарсо, открива дека е шизофреничар, што носи многу проблеми во оваа фамилија. Откако ќе открие дека е шизофреничар тој се заљубува во Тоња. Иако заљубени, тие ќе мора да се соочат кон многу проблеми, првенствено заради девојката. Поради своите проблеми, Тарсо оди на лекување кај Д-р Кастањо. Браун исто така работи со Аида, бившата сопруга на Сесар, со која има две ќерки, Камила и Леиња. На почетокот на приказната Камила е заљубена во Дарио, но потоа се заљубува во Индиецот Рави. Леиња пак е среќна поради тоа што за својот документарен филм како тема ја избрала Индија.
Но исто така во оваа серија се раскажува и за други личности, како што се Силвија и Раул. И двајцата се венчани веќе одамна, а како резултат на тоа е и ќерката Жулија. Но нивниот живот драматично се менува со доаѓањето на Ивон. На прв поглед таа изгледа како ангел. Пријателка од факултетот на Силвија која се појавува баш во моментот кога има криза во бракот. Но покрај тоа убаво лице се крие вистински психопат. Таа ужива да уништува многу туѓи сонови и илузии.
Беленски мост
Беленски мост ― своден мост над реката Јантра во северниот дел на Бугарија, 1 км од градот Бјала во областа Русе, чие име го носи. Се смета за едно од истакнатите достигнувања на инженерството и архитектурата на бугарската национална преродба.
Беленскиот мост најмногу настрадал од поплава во 1897 година, бидејќи биле уништени 8 сводови од средишниот дел (околу 130 м). Тој бил реконструиран помеѓу 1922 и 1923 година со армиранобетонски реквизити и лакови, но неговиот првичен изглед не бил променет. Мостот не е погоден за современи автомобили, а нов е изграден веднаш до стариот (оддалечен околу 40 м) за да се справи со сообраќајот.
Задгробен живот (филм од 1998)
Задгробен живот (јапонски: ワンダフルライフ, Wandafuru raifu) - јапонски филм од 1998 година, во режија на Хироказу Кореда кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Арата Јура, Ерика Ода, Сусуму Тераџима, Кјоко Кагава, Кеј Тани, Такетоши Наито итн.
Синопсис
Во една зграда пристигнува група луѓе кои штотуку умреле. Во зградата работат луѓе кои умреле порано и кои имаат задача да ги подготват новоумрените за вечниот задгробен живот. Притоа, секој од новоумрените има рок од три дена за да го избере своето омилено сеќавање, а потоа вработените во зградата снимаат филмска сцена со омиленото сеќавање. На тој начин, новоумрените имаат можност вечно да го задржат своето омилено сеќавање. Меѓу новоумрените има различни личности: некои не можат да се сетат, некои одбиваат да изберат итн. На крајот од неделата, секој од новодојдените го гледа краткиот филм со неговото омилено сеќавање и веднаш потоа исчезнува во вечниот живот. Меѓу вработените кои им помагаат на новоумрените е младиот Такаши (го игра Јура) кој е задолжен за постариот човек Ихиро Ватанабе (го игра Наито) кој не може да го избере омиленото сеќавање. Прегледувајќи ги видео-снимките со неговиот живот, Такаши забележува дека сопругата на Ихиро е Кјоко, неговата љубов од младоста. Така, Такаши се присетува на еден настан и бара тоа сеќавање да биде снимено на филм по што тој исчезнува во вечноста. Истовремено, меѓу вработените се наоѓа и младата девојка Шиори (ја игра Ода) која чувствува рпивлечност кон Такаши. Т
550 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4958 и 4959 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4200 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3210 и 3211 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 203.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 550 година се протега во 2086 и 2087, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2146 и 2147 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 7 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1207 и 1206 исламска година пред хиџра.
Географија на Стокхолм
Градот Стокхолм се наоѓа на четиринаесет острови и на бреговите до архипелагот каде Меларен се среќава со Балтичкото Море. Центарот на градот е практично сместен на вода.
Областа на Стокхолм е едно од неколкуте места во Шведска со заеднички долински терен. Во овие предели, ерозијата долж геолошките споеви ги поделил рамните горните површини на ниски висорамнини. Во случајот на Стокхолм, површините на висорамнините се остатоци од суб-камбриската пенепланина.
Езера и водотеци
Пристапот до свежа вода денес е одличен во Стокхолм. Историски гледано, езерата и водотеците се користеле како депонии за отпадоци и тоалети, предизвикувајќи епидемија на колера и многу други болести. До 1860-ти години, водата се црпела од Арставикен, водите јужно од Седермалм, и се пречистувала во првата фабрика за прочистување на водата во Сканстул и оттаму се дистрибуирала низ водоводните мрежи.
Во денешно време снабдувањето со вода на градот е од езерото Меларен прочистено од растенијата во Норсборг и Ловон, заедно со производство на 350.000 m³ дневно, што значи дека жителите на Стокхолм трошат 200 литри дневно во просек. Вода се прочистува на три фабрики во Брома, Хенриксдал и Луден, заедно филтрирање околу 400.000 m³ отпадна вода дневно од загадување, вклучувајќи азот и фосфор, пред да истекуваат во Балтичко Море.
Нивоата на неколку загадувачи во езерата во централните делови на градот, особено на западната страна, се далеку над просекот, вклучително и супстанции како што се кадмиум, бакар, жива и олово. Намалената употреба на неколку од овие супстанции ги намали овие нивоа во горните слоеви на езерата.
Областа на Стокхолм порано содржела многу повеќе езера и водотеци отколку денес, многу поради пост-глацијалното закрепнување, но и поради мелиорацијата на езерата за населби и здравје. Историски езера, како што Фатбурсјон на Седермалм и Траскет на Нормалм, беа гнил и се поврзани со висока стапка на смртност во Стокхолм, до крајот на 19 век. Другите историски езера, како Пакарторгсвикен и неговиот внатрешен дел Катавет, беа полни со кал и подеднакво одбивни. Другите езера кои сè уште се присутни денес некогаш биле многу поголеми – како што се Магелунген, Древвикен, Јударн и Растасјон – додека некои денешни заливи некогаш биле соодветни езера – Брунсвикен и Хамарби сјо.
Како и во другите урбани области, езерата во Стокхолм се директно погодени од канализациониот систем на градот и загадувањето од населбите, сообраќајот и индустријата. Канализацијата често ги намалува сливните површини на помалите езера со пренасочување на површинските води кон езерото Маларен или езерото Салтсјон. Додека хранливите материи како што се фосфорот и азот се главно добиени од земјоделството, урбаните области произведуваат големи количини на метали и органски соединенија. Во Стокхолм, ова најчесто се однесува на централната заливи - како Клара сјо, Арставикен, Улвсундасјон, Ридарфјарден и Хамерби Сјо- но, исто така, води опкружен со бунгалови и вили - како Лангсјон во Алвсјо. {| align="left" width=""
Мостови и вијадукти
Историското име за Стариот град на Стокхолм било „Градот меѓу мостовите“, име кое сè уште се користи за целиот град кој се протега на многу острови, островчиња и ридови. Во текот на вековите, градот видел многу мостови како се олеснуваат еден со друг.
Во урбаниот код од 1350 година, кралот Магнус IV (1316-1377) пропишал мостовите што водат над Норстром и Седерстром да ги изгради и одржува градот Стокхолм заедно со уште шест градови околу Меларен, бидејќи тие биле единствениот копнен премин помеѓу провинциите Упланд и Седерманланд, северно и јужно од градот соодветно. Очигледно, според мислењето на кралот, градот, сто години по неговото основање, сè уште не можел да си дозволи одржување на сопствените мостови.
До средината на 17 век, населението на градот резултирало со населби северно и јужно од Стариот град, на Нормалм и Седермалм, а бројот на мостовите значително се зголемил, ако не и нивните димензии или квалитет. На мапата датирана од 1640 година, три моста го поврзуваат Стадшхолмен со Нормалм, поминувајќи над Хелгеандшолмен, во тоа време сè уште група островчиња; додека два моста блиску еден до друг водат кон Ридархолмен. Неколку нови мостови со значителна должина го поврзуваа Нормалм со островчињата западно и источно од него; Бласиехолмен, во тоа време сè уште островче, бил поврзан со копното со мост наречен Накенстромс бро, а на север до денешен Страндваген од Стора Ладугардсландсборн, мост на столбови; и на запад мост поврзани Нормалм да Кунгшолмен над Блекхолмен, сега веќе непостоечки остров. До крајот на 17 век, порастот на населението резултираше со дополнителен мост северно од Стадшолмен.
Еден од најстарите мостови се наоѓал таму каде што денес се наоѓа Сталброн, веднаш јужно од зградата Риксдаг. Првиот камен мост, Норбро, бил изграден пред Кралската палата под Густав III.
Дури во 20 век, Стокхолм успеал да ги надмине теснецот и заливите кои го опкружуваат градот. Половина од околу 30 мостови во центарот на Стокхолм биле изградени од 1920 до 2013 г., а повеќето од нив во 1930-тите. Овој развој се должи на зголемувањето на сообраќајните оптоварувања предизвикани од петкратното зголемување на возилата во 1920-ти. Во Слусен, бродовите што минуваат предизвикувале неподвижни редови трамваи долги неколку стотици метри. Ситуацијата била решена кога комисија за сообраќај во 1930 година го претставила решението на инженерот Госта Лунгборг и архитектот Таге Вилијам-Олсон.
Во меѓувреме, преку заливот Ридарфјарден, започнале градежните работи на Вестерброн, големиот мост што нуди премин север-југ западно од историскиот центар на градот. Дизајниран од архитектите Дејвид Дал и Пол Хедквист и дизајниран од Ернст Нилсон и Саломон Касарновски, Вестерброн стана првиот голем мост дизајниран од овој квартет. Транебергсброн бил инаугуриран во 1934 година, со распон од 200 м, за неколку години најдолгиот распон на светот. Овие големи мостови не само што поврзале различни делови од градот заедно, туку и нивната големина трајно го променила градскиот пејзаж. Значително помал, но во текот на деценијата подеднакво пофален бил и малиот Риксброн дизајниран од Рагнар Остберг.
Национални паркови и природни резервати
Природните резервати во Стокхолм вклучуваат регулативи кои ги засегаат и сопствениците на земјиштето и општата јавност преку регулирање на употребата на инсектициди и ѓубрива, изградба на мостови, палење пожари, кампување, закотвување и чување на отпуштени кучиња. Планот за грижа и развој на природен резерват често значи дека градот, како и приватните сопственици на земјиште се обврзани да гарантираат одржување на областа.
Поделби
Од 1 јануари 2017 година, градот бил поделен на 14 окрузи како што е регулирано од Градскиот совет (пред 2017 година имало 18 окрузи). Во полабава смисла, градот бил исто така поделен на три главни дела:
Околу градот е метрополитенската област Стокхолм.
Џозеф Џон Томсон
Сер Џозеф Џон Томпсон (Литам Хил, Манчестер, 18 декември 1856 - Кембриџ, 30 август 1940), бил британски физичар
Џозеф Џон Томпсон ја добил Нобеловата награда за физика во 1906 година.
Фаќање белешки
Фаќање на белешки е процес на фаќање информации пренесени од минлив извор, како на пример орална дискусија на состанок или час. Белешките запишани од состанок се најчесто наречени минути. Форматот на првичниот запис може да биде неформален и/или неорганизиран. Зеднички формат за ваквите белешки се кратенките, кои овозможуваат голем број на информации да бидат запишани за кратко време. Белешките се најчесто запишани во нотеси, иако може да се користат сите видови на можности за Фаќање, на пример некои сакаат да користат е-пошта за своите белешки. Фаќањето на белешки е важна вештина за студентите, посебно за тие што се на колеџ/факултетско ниво. Различни формати се користат за да се организираат информациите кои подоцна може да се разберат од истите тие формати. Компјутерите, лаптопите се користат ширум светот како уреди за Фаќање белешки. Во некои случаи, како факултетските предавања, главна цел на Фаќањето белешки може да биде да се вреже некоја идеја во умот, а белешките да бидат од секундарно значење. Професионалните запишувачи на белешки овозможуваат пристап до информации на лица со посебни потреби, кои неможат сами да запишуваат, воглавно глуви или оштетен и слаб слух. Рачното Фаќање на белешки бара само пенкало и хартија, додека електронското само лаптоп,  често со специјален софтвер за истата таа намена. Професионалните запишувачи на белешки најчесто работаат на колеџи и универзитети, но исто така и на работни состаноци конференции и обуки. Тие се најчесто високо образовани и обучени. Во Велика Британија е очекувано да се има професионална диплома за Фаќање белешки, како таа понудена од Советот за напредок во комуникацијата со Глуви Луѓе (CACDP).
Системи
Графикони
Графиконот претставува стварање на графа со симболи, или табела со редици и колони. Графиконите и графичките прикази се корисни за документирање настани. Табелите се корисни за факти и вредности.
Скици
Додека белешките може да се пишуваат слободно, многумина ги организираат своите белешки во скици. Заедничкиот систем се состои од наслов кој користи Римски бројки, букви од азбуката, и арапски бројки на различни нивоа. Типична структура би било : I. Прва главна тема А. подтема 1. Детали 2. Детали Б. подтема II. Втората главна тема А. подтема
Како и да е овој тип на организација е ограничен во пишана форма, затоа што е тешко да се вратиш назад и да вметнеш други информации. Адаптибилни системи се користат за хартиени и пишани додатоци, како користење на задната страна во спирален нотес за да се вметне некој додаток. Или може да се остави поголем празен простор меѓу деловите, за да се овозможи вметнување на други информации. Прикажаниот метод е делотворен но може и да се смисли некој нов.
Мапи
Тука, идеите се прикажани во графикон дрво, со линии поврзани меѓу себе. Умовни мапи се нацртани најчесто на средината на листот и потоа се разгранети наоколу да ги прикажат сите идеи на главната цел. Бои, мали графици и симболи се често употребени да се визуализира информацијата полесно. Овој метод на Фаќање белешки е чест меѓу визуелните ученици и е главен белег на пософистицираните техники. Исто така се користи за планирање и пишување есеи.
Реченичен метод
Секоја нова мисла е запишана како нова линија. Брзината е главна вештина на овој метод затоа што не треба многу мисловно форматирање за да се формира план и доволно место за повеќе белешки. Исто, мора да се нумерира секоја нова мисла.
SQ3R
Водечки белешки
Електронски методи на Фаќање белешки
Зголемената сеприсутност на лаптопите низ универзитетите и колеџите доведе до зголемено електронско Фаќање на белешки. Многу студенти ги запишуваат своите белешки во зборовни обработувачи. Онлајн зборовните обработувачи се често употребени од студенти кои ги препраќаат своите белешки користејќи е-пошта или кои на друг начин ги користат заедничките одлики во овие апликации, а исто така може да се симнуваат текстови како податотеки (txt, rtf ...) во еден локален компјутер. Онлајн белешките создадоа проблеми за наставниците кои мора да ја балансираат образовната слобода со авторските права и интелектуалната сопственост која се однесува на содржината на курсот.
Гром
Гром, грмотевица или грмеж — звук создаден од молња. Зависно од природата на молњата и растојанието на слушателот, громот може да разнообрази помеѓу остро гласно пукање до долготрајно ниско кркорење. Отскокот на притисок и температура од молњата создава брзо проширување на воздухот, што произлегува во ударен бран, кој всушност претставува гром.
Громот како тема во уметноста и во популарната култура
Громот се јавува како честа тема во уметноста и во популарната култура, како:
Бабинов пат
Бабиновиот (руски: Бабиновская дорога) ― поранешен пат и долго време бил најкратката патека низ Урал. Водел од Соликамск до Верхотурје, а оттаму до Тоболск во Сибир. Го открил Артеми Бабинов во 1597 година и бил пробиен од шумите неколку години подоцна, заменувајќи ја сложената речна рута што била користена во 16 век.
Токму изградбата на Бабиновиот пат ја овозможил руската колонизација во Сибир и огромниот територијален раст на Царството Русија во 17 век. Рутата очигледно се засновала на постоечка патека што ја користеле хантските и манските ловци.
Во 17 век, руските патници во Сибир минувале низ синџир од мали тврдини што го штителе патот од напади на домородните племиња. Верхотурје, првата од овие тврдини, била изградена на нејзиниот источен крај во 1598 година.
Бабиновиот пат останал единствениот практичен пат од Европа до Сибир до изградбата на Големиот сибирски пат во 1735 година.
Јован Павловски
Јован Павловски (Тетово, ) — македонски поет, раскажувач, романописец, писател за најмладите, публицист, долгогодишен уредник на повеќе рубрики во Нова Македонија, нејзин дописник од Париз и Москва.
Живот
Од 1980 до 1986 г. е вонреден професор по теорија и практика на новинарството на Интердисциплинарните студии по новинарство на Унивезитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје. Актуелен уредник на месечникот „Македонско време“ (на македонски јазик) и The Macedonian Times (на англиски јазик).