cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ибн Батута
Јужна Азија
Ибн Батута таму живеел шест години на висока нога, но често бил и обвинуван за различни прекршоци, па затоа планирал да замине. Во 1341 година, се укаажала можност да замине од Делхи, кога стигнала делегација од династијата Јуен од Кина, со барање дозвола да го обноват будистичкиот храм кој бил популарен меѓу кинеските патници. На Ибн Батута му била доверена задачата да ја придружува делегацијата. На патот кон брегот, делегацијата била нападната од бандити, а Ибн Батута бил заробен. Сепак по десет дена успеал да ја стигне делегацијата, и да го продолжи патувањето до Камбат во индиската држава Гуџарат, од каде со брод стигнале во Каликат (денес Кожикоде), каде Васко де Гама ќе стигне два века подоцна. Додека Ибн Батута бил на брегот во посета на џамија, се кренала бура и еден од бродовите од енговата експедиција потонал, а останатите бродови заминале без него, но по неколку месеци биле заробени од кралот на Суматра.
Ибн Батута се плашел да се врати во Делхи поради неуспехот со бродовите, па останал во јужна Индија, како гостин на тамошниот султан. По смена на султанот, Ибн Батута морал да замине, и отишол на Малдиви каде девет месеци работел како судија. Од таму, продолжил до Шри Ланка каде посетил неколку храмови.
Потоа стигнал до Читагонг, денес Бангладеш од каде се упатил кон Силет да се сретне со Шах Јалал. Средбата се случила во 1345 година, а Ибн Батута запишал дека Шах Јалал бил висок, и живеел во пештера блиску до џамија, каде единственото вредно нешто била коза, која ја чувал за млеко, путер и јогурт.
Југоисточна Азија
Во 1345 година, Ибн Батута патувал низ југоисточна Азија, кога го посетил и островот Суматра, потоа градот Малака на Малајскиот Полуостров, каде останал три дена како гостин на локалниот владетел. Бил на Филипини, а минувал и низ јужниот дел на Виетнам. На крајот заминал во провинцијата Фуџјен во Кина.
Кина
Во 1345 година Ибн Батута стигнал во кинеската провинција Фуџијан, во тоа време под власта на Монголците. Она што го забележал било дека муслиманите го нарекувале местото маслинка, но Ибн Батута запишал дека не можел ниакде да види маслинки. Во записите ги споменал локалните уметници кои вешто изработувале портрети на штотуку пристигнатите странци, а тоа било од сигурносни причини. Запишал и дека се восхитувал на занаетчиите и на нивната свила и порцелан, како и на овошјето, на сливите и лубениците, исто и на хартиените пари.
Го опишал процесот на производство на големи бродови, ја споменал кинеската кујна и употребата на живтони за јадење, како жаби, свињи и кучиња, што се продавале на пазарите. Забелеал дека кокошките во Кина биле поголеми од оние на запад. Научниците изнашле многу грешки во записите на Ибн Батута за Кина, како на пример, ги мешал Жолта Река со Големиот канал како и други водени површини, а исто така погрешно сметал дека порцеланот се прави од јаглен.
Во Цјуанџоу, Ибн Батута бил пречекан од страна на главниот лоален муслимански трговец и имам, кој дошол да го пречека со знамиња, тапани, труби и музичари. Ибн Батута забележал дека муслиманите живеат во посебен дел од градот каде имаат џамија, пазар и болници. Во Цјуанџоу сретнал двајца видни Персијци, Бурхан ал-Дин од Казерун и Шариф ал-Дин од Тебриз и двајцата влијателни личности, споменати во Историјата на Јуан. Ибн Батута посетил познат таоистички свештеник во неговата пештера.
Потоа патувал на југ крај кинескиот брег до Гуангџоу, каде останал две недели како гостин кај еден од најбогатите локални трговци. Од таму, заминал во градот Фуџоу, од каде продолжил до Хангџоу. Ибн Батута запишал дека овој град бил еден од најголемите кој тој го видел, и запишал дека градот е крај убаво езеро и зелени ридови. Запишал дека престојувал во муслиманскиот кварт, како гостин во семејство со египетско потекло. Исто така запишал дека се восхитува на големиот број дрвени бродови, кои имале обоени едра и тенди, и кои биле поставени во каналите. Ги споменал и месните жители кои биле поклоници на бог Сонце.
Опишал минување низ Големиот канал со чамец и глетката на полињата со култури, орхидеи, трговци облечени во црна свила, и жени облечени во свилени цветни дизајни, како и свештеници облечени во свила. Во Пекинг, Ибн Батута се претставил како како долгогодишен амбасадор на султанатот во Делхи, и бил поканет на царскиот двор.
На враќање кон Цјуанџоу, Ибн Батута се качил на кинески брод, каде му наплатиле огромна сума, со што изгубил голем дел од она што го стекнал дотогаш во Кина.
Враќање
Откако се вратил во Цјуанџоу во 1346 година, Ибн Батута тргнал назад кон Мароко. Во 1348 година, Ибн Батута стигнал во Дамаск, каде дознал дека татко му починал пред 15 години. Се проширила епидемија на црна смрт во голем дел од тој регион. Ибн Батута ја посетил Сардинија, и потоа, по речиси 25 години, Ибн Батута се вратил дома, во Мароко, каде дознал дека и мајка му починала пред неколку месеци.
1082 п.н.е.
1082 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1082. година пред новата ера, 82. од вториот милениум п.н.е., 82. од 11 век п.н.е. и трета од 1080-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4426 и 4427 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3668 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2678 и 2679 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 329 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1082 година се протега во 1554 и 1555, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1614 и 1615 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 539 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1755 и 1754 исламска година пред хиџра.
Кладенец (Прилеп)
Кладенец — археолошко наоѓалиште во Прилеп. Наоѓалиштето претставува случаен наод од римското време. На околу 1 км северно од градот, на левата страна од превојот Зеленик-Маркови Кули се најдени повеќе римски монети. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Хор-Ба
Хор-Ба, исто така познат како Хор-птица, е име на фараон кој можеби имал многу кратко владеење помеѓу Првата и Втората династија во Египет.
Постојат многу малку веродостојни извори за името за Хор-Ба. Првиот познат атест на овој крал може да биде серех со птица пронајден од страна на Ф. Петри во гробот на Ка’а во Абидос. Друг почитлив натпис кој покажува серех со птица подоцна бил пронајден на фрагментот на ПД IV бр.108 во пирамидалниот комплекс на Џосер во Сакара. Еден натпис на вазна ПД IV n97 од Џосеровата пирамида може да се однесува и на фараонот Хор-птица.
Многу малку се знае за фараонот Хор-Ба. Неколкуте археолошки докази упатуваат на постоење на еден или повеќе владетели по смртта на Ка’а и пред владеењето на Хотепсехемви, еден од кои можел да биде Хор-Ба.
Зутермер
Зутермер  е град во западниот дел на Холандија, во покраината Јужна Холандија. Општината зафаќа површина од 37.05 м2 на која 2.50 м2 е вода. Тоа било мало село до крајот на 1960-тите години, кое имало 6,392 жители во 1950 година. До 2013 година тоа пораснало на 123,328, жители што го прави трет по големина населен центар во покраината Јужна Холандија, после Ротердам и Хаг. Гррадот е дел од Хагланден конурбацијата.
Името Зутермер (холандски за "слатководно езеро") се однесува на поранешното езеро северно од градот (рекултивирано во 1614). Бидејќи името буквално се преведува како "слатко езеро" месните жители на  Зутермер се нарекуваат "Слатко Градско езеро".
Августајон
Августајон (грчки: Αὐγουσταῖον, латински, Augustaeum) е поранешен плоштад кој се наоѓал во Цариград, денешен Истанбул, Турција. Овој плоштад приближно се наоѓал на денешниот плоштад Света Софија, односно пред самиот влез од музејот Аја Софија. Местото било изградено како јавен пазар, за да во текот на 6 век биде претворен во затворен плоштад и опкружен со портик. Местото претставувало едно од најзначајните во византиската пестолнина. Плоштадот постоел до крајот на Византиското Царство, иако во урнатини. Денеска сѐ уште се видливи остатоците од овој плоштад.
Историја
Плоштадот датира од времето на Византион, односно од времето пред да стане престолнина на Источната Римското Царство. Кога римскиот цар Септимиј Север (193-211) го обновил градот, тој изградил голем плоштад кој бил опкружен со портик. Во центарот на плоштадот се наоѓале монументални објекти. Во центарот на плоштадот стоел еден столб со статуа на богот Хелиос. Во времето кога Константин го претворил градот во престолнина, новиот град го украсил го голем број на монументални споменици.
Плоштадот бил обновен во времето на императорот Лав I (457-474), и повторно во 530-тите, кога бил уништен по бунтот Ника, од страна на Јустинијан I (527-565). Во својата оригинална форма, плоштадот бил отворен за јавноста и функционирал како пазар за храна (агора), но по неговата реконструкција од Јустинијан, тој повеќе наликувал на затворен двор каде пристапот бил ограничен. Византиските писатели од 7 век објектот го претставиле како двор на Света Софија.
Овој плоштад од времето на Јустинијан главно во следните векови не бил реновиран. Во доцниот 13 век, по обновувањето на градот од страна на Латинското Царство, плоштадот изгледал како да се наоѓа во склоп на Света Софија. Во 15 век, италијанскиот патник Кристофоро напишал дека плоштадот се наоѓа во урнатини, а веќе во 1540-тите, од него останале само седум столба.
Место
Плоштадот се наоѓал во источниот дел од Цариград, кој во времето на Византија претставувал административен, верски и церемонијален центар на градот. Плоштадот имал правоаголна форма, и бил ограден со столбови. Најверојатно првите столбови биле изградени во 459 година, и обновени од страна на Јустинијан. Во денешно време е невозможно да се утврдат нговите димензии. Според некои, плоштадот бил голем 85 х 65 метри.
На својата источна страна плоштадот граничел со катедралната црква Света Софија и палатата на Патријархот. На запад граничел со сенаторската палата која била изградена од страна на Константин или Јулијан (360-363), на југоисточниот дел се наоѓала Чалке порта односно влезот од императорската палата, а на југозападниот дел се наоѓале големите бањи. Тома I Цариградски во почетокот на 7 век изградил базилика во југоисточниот дел од градот.
Плоштадот бил поплочен од мермер, и имал неколку статуи на императорите на Византија. Во времето на Теодосиј Велики (379-395), статуите на синовите на Константин Велики биле заменети со Аркадиј и Хонориј. Една бронзена статуа на Евдоксија исто така стоела на плоштадот. Паганските обичаи биле критикувани од страна на Јован Златоуст, предизвикувајќи гнев кај царицата, по кое следувал прогон на Јован. Голем дел од статуите биле откриени во 1848 година, и денеска се наоѓаат во дворот на Света Софија. Во времето на Јустинијан, во центарот на плоштадот бил изграден голем столб, познат како Столб на Јустинијан. Во 16 век, столбот бил разрушен од страна на Османлиите.
Каменоломковидни
Каменоломковидните (науч. Saxifragales) е ред на скриеносемени растенија (Magnoliophyta).
Опис
Пред сè, фамилиите кои припаѓаат на овој ред ги зближуваат молекуларните и генетските одлики, но постојат и неколку морфолошки сличности.
Во овој ред се среќава голем вариетет на форми на раст, и тоа од едногодишни до перенијални тревести растенија, па сè до грмушки и дрвја. Некои видови се сочници. Два вида се паразити на корењата од други растенија. Има неколку водни растенија. Обично листовите се најизменични. Често присуствуваат прилисници, но нив ги нема кај фамилијата Crassulaceae.
Систематика
Редот Saxifragales во рамките на еудикотите е сестринска група на розидите. Се состои од фамилиите:
507
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Каменоломковидни
Систематика
Положбите на поединечните фамилии во овој ред се одредени од молекуларните генетски податоци. Овие фамилии претходно се вклучуваа во многу други редови бидејќи се разликуваат во својата морфологија, некои дури и премногу. На пример, фамилијата Saxifragaceae порано беше сместувана во редот Rosales. Родот Cynomorium, кој опфаќа паразитски растенија, сè уште го нема најдено вистинското систематско место. Во долниот кладограм како изолирани се јавуваат дрвенестите Peridiscaceae. Дрвенестите таксони Paeoniaceae, Altingiaceae, Hamamelidaceae, Cercidiphyllaceae, Daphniphyllaceae образуваат добро поддржан разгранок (клад). Фамилиите Crassulaceae, Aphanopetalaceae, Tetracarpaeaceae, Peridiscaceae, Haloragaceae исто така формираат добро поддржан клад. Pterostemonaceae и Iteaceae, како и Grossulariaceae и Saxifragaceae се сестрински групи, и заедно образуваат посебен разгранок.
507
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 507 година се протега во 3143 и 3144, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3203 и 3204 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1050. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 119 и 118 година пред хиџра.
Боксит
Боксит — алуминиумска руда која претежно состои од алуминиум хидроксид. Исто така содржи силициум диоксид, оксиди и хидроксиди на железо. Најчести се црвените бои, ситно-гранулирани. Во најголеми количини, се случува на местото на оксидација на алумосиликатни ѕидови во топлите региони. Се употребува и во металургијата, како и за производство на материјали за отпорни на оган и за брзо поставување на цементи. Модификацијата на бокситот е подоцнежна.
Распространетост
Рударството на боксит е најраспространето во Австралија - нејзиното учество во светското производство во 1995 година било дури 39%. Најголемите депозити, со висока концентрација на алуминиум оксид (до 60%), се направени во регионот Веипа, кој лежи на заливот Карпентери и е помал во регионот на Перт.
Над 30% од светското производство на боксит се наоѓа во Латинска Америка, особено во Јамајка (9.9%) и Бразил (8%), како и во Венецуела, Суринам и Гвајана. Во Африка, најголемиот производител на боксит е Гвинеја (12% од светското производство).
Уделот на други земји е помал од 20%, меѓу нив Кина, Индија, Русија, Казахстан. Во Европа, повеќето боксити се наоѓаат во Грција (1.7%) и во Унгарија (1%).
Потоси (департман)
Потоси е департман во Боливија. Тој се состои од 118.218 км2 и има околу 709.013 жители според пописот од 2001 година. Главен град на департманот е градот Потоси. Голем дел од територијата е планински.
Покраини
Департманот е поделен на 16 покраина, додека пак овие се поделени на општини и кантони.
Јазици
Најзборувани јазици во Боливија и во Потоси се шпанскиот, кечуанскиот, ајмарскиот и гваранскиот јазик, но и:
Панајота Даскалопулос
Панајота Даскалопулос (Παναγιώτα Δασκαλοπούλου) е професор по математика на универзитетот Колумбија, чие истражување вклучува парцијални диференцијални равенки и диференцијална геометрија. На Универзитетот Колумбија, таа исто така работи и како директор на додипломски студии по математика.
Даскалопулос дипломирала на Атинскиот универзитет во 1986 година и го завршила докторатот на Чикашкиот универзитет во 1992 година, под надзор на Карлос Кениг. По посета на Институтот за Напредни Студии, таа се приклучила на факултетот на универзитетот во Минесота во 1993 година, се преселила на Калифорнијскиот универзитет, Ирвин во 1995 година и повторно се преселила во Колумбија во 2001 година. Таа била Гугенхајмов соработник во 2004 година, и поканет говорник на Меѓународниот Конгрес на Математичари во 2014 година. Таа е член на Научниот советодавен комитет на Институтот за истражување на математички науки во Беркли, Калифорнија, за периодот 2013-2017.
Словенечка азбука
Словенечката азбука е писмо што го користи словенечкиот јазик. Азбуката е заснована врз стандардната латинична азбука но вклучува и неколку посебни букви сè со цел задоволување на потребите на фонетскиот систем на стандардниот словенечки јазик. Азбуката има 25 букви и во неа не се вклучени диграфите што се користат во словенечкиот јазик како што се диграфите Lj, Nj и Dž. Исто така останатите стандардни латинични букви како што се W, X и Y можат да се сретнат но само во зборови од странско потекло. Поради сличноста и блискоста со останатите јужнословенски јазици, во словенечкиот јазик можат да се сретнат и буквите Ć и Đ и најчесто се користат во зборови и имиња од српско или хрватско потекло.
Тоска (село)
Тоска — село во Општина Струга. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на планината Караорман, на надморска висина од 880 м На околу 1,5 км североисточно од Тоска врви регионалниот пат Р2243 (Струга-Буринец) со кој е поврзана со селскиот пат.
Ташмаруништа
Ташмаруништа — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
Географија и местоположба
Селото лежи во Струшкото Поле од десната страна на реката Дрим во подножјето на планината Караорман.
Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Во 2011 година Електрани на Македонија разработила проект да гради хидроцентрала на езерото Глобочица. Пумпно-реверзибилната хидроцентрала Ташмаруниште, чија инсталирана моќност треба да биде вкупно 225 мегавати, ЕЛЕМ планирала да ја користи за балансирање на енергијата. Се проценува дека оваа електрана годишно би произведувала 231 гигават-часови електрична енергија, со можност итно да обезбеди струја во следните 20 часа од вклучувањето.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 210 жители, од кои 209 Македонци и 1 останат.
Родови
Доселеници: Магаревчани или Крстановци (10 к.) доселени се од селото Магарево, Битолско. Од овој род потекнувал Ставре Крстаноски, селски учител од пред крајот на турското владеење; Великарди (3 к.) доселени се од некое место во Црна Гора; Тоски (7 к.) доселени се од некое место во јужна Албанија; Уруми (5 к.) доселени се од некое место во денешна Грција; Огњановци (5 к.) доселени се, но не знаат од каде; Сулевци (2 к.) и Зенговци (2 к.) потекнуваат од муслимански Роми, кои се женеле за две православни сестри (Македонки).
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Општествени установи
Познато е по вредните црковни храмови како што се црквата „Св. Архангел Михаел“ стара повеќе од 150 години и ранохристијанската базилика „Св. Мартинија“.
Ебе Камарго
Ебе Марија Камарго (порт. Hebe Maria Camargo, р. во Таобате, Сао Паоло ) — бразилска глумица, водителка и пејачка.
Плодоред
Плодоред — наизменично засевање на исти земјишни површини со разни земјоделски култури. Плодоредот претставува план за искористување на вегетационата средина (почвата), со одгледување на растенија со одреден редослед, како по време така и по простор. По пат на плодоредот, вегетационата средина односно почвата, надворешните фактори кои ја сочинуваат таа средина се користат подобро, зашто со менување на културите се користат биолошките разлики меѓу одделни групи на култури и нивното заемно дејствие со самата почва.
Горан Каран
Неговата песна "Била моја роза" била победничката песна 2005 година на Музички фестивал во Сплит, како и на фестивалот Сончеви Скали во Херцег Нови.
Плодоред
Плодоредот како техника во поледелството и земјоделството воопшто опфаќа два елементи:
Времето низ кое една култура од плодоредот ги поминува сите парцели се вика ротација. По правило една ротација трае толкав период колку што е бројот на културите.
Причини за појава на плодоредот
Значаен фактор на кој влијае плодоредот е заплевеноста. Монокултурата редовно носи интензивно заплевување. Тоа доаѓа од таму што плевелите со одредена култура прават растителна заедница, каде повеќето видови плевели се специјализирани за таа група на култури. Пример одредена група плевели е специјализирана за житни култури и тие својот развој го имаат прилагодено кон развојот на житата, па така ако житната култура се одгледува повеќе години на исто место нема биолошки фактори што ќе го редуцираат поинтензивното јавување на овие плевели, а од друга страна доколку постои смена на културите плевелите од претходната култура не опстојуваат во окопните, затоа што никнат во есен или напролет и се уништуваат со обработката.
Правила во плодоредот
Основните правила во плодоредот се:
При составувањето на плодоредот треба да се има предвид толеранцијата на културата за повторно одгледување на исто место. Меѓу културите кои имаат поголема толеранција на повторно одгледување на исто место се: пченката, оризот, 'ржта, компирот и други. Нетолерантни се шеќерната и добиточната репа бидеjќи се шират болести и штетници, како и црвената детелина, луцерката, грашокот, граор, сончогледот. Покрај овој принцип има правило за културите во плодоредот. По повеќегодишните легуминозни култури кои ја богатат почвата со азот, ја подобруваат структурата, по правило треба да дојдат култури кои бараат висока плодност како што е пченката, но не се препорачуваат житни култури затоа што полегнуваат. Треба да се менуваат житните култури со окопните но не се препорачува одгледување жито по жито или окопна по окопна
Кампо Сан Поло
Кампо Сан Поло е најголемиот плоштад во Венеција, Италија, вториот по големина по плоштадот Сан Марко. Се наоѓа во Сестиер Сан Поло.
Првично не бил поплочен,а во 1493 година бил целосно поплочен, а во средината бил поставен бунар. Потоа се користел како сцена на многу борби со бикови, масовни проповеди и маскирани прослави. По 17 век, пазарот на сиромашните бил преместен од плоштадот Сан Марко.
До ден денес е едно од најпопуларните карневалски места и најмногу се користи и за различни концерти и проекции.Отворено е за време на Венецискиот филмски фестивал.
Градби
Наспроти црквата се градбите:
Надворешни врски
45.4375°N, 12.3299°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 45.4375°N, 12.3299°W
NGC 7015
NGC 7015 — спирална галаксија во соѕвездието Ждребе, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7015 се споменува и како UGC 11674, MCG 2-53-12, CGCG 425-40, IRAS 21032+1112.
Откривање
Објектот е откриен на 29 септември 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7015 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7015 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 5 м 37,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 24' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 7015 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66076. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1112. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 558.
Воден мост Магдебург
Водениот мост Магдебург (Wasserstraßenkreuz) — пловен аквадукт во Германија, отворен во октомври 2003. Го поврзува Каналот Елба-Хафел со Средногерманскиот Канал, преминувајќи ја реката Елба. Познат е по најдолгиот пловен аквадукт во светот, со вкупна должина од 918 метри.
Каналите Елба-Хафел и Средногерманскиот претходно се сретнувале близу Магдебург но, на спротивната страна на Елба, која била на значајно пониско ниво од двата канали. Бродовите поминувале по 12 километри по заобиколниот пат, обратно од Средногерманскиот Канал низ Ротензе во Елба, потоа пловење низводно низ реката, а потоа да се префрли на Каналот Елба-Хафел преку браната Нигрип. Недостигот на вода во Елба често потполно ја прекинувал оваа врска.
Историја
Повторното обединување на Германија и основањето на главните водени сообраќајни рути го направиле повторно приоритетен Водениот мост. Работата започнала во 1997, а изградбата траела шест години и чинела 500 милиони евра. Сега водениот мост ги поврзува внатрешната пристанишна мрежа на Берлин со пристаништата долж реката Рајна. Мостот бил направен од 24.000 тони челик и 68.000 кубни метри бетон.
Брани
Во прилог на мостот, била изградена двојна брана да им се овозможи на пловните објекти да дојдат од нивото на мостот и Средногерманскиот Канал на тоа на Каналот Елба-Хафел.
Дополниелно, една брана била изградена кај Ротензе да им овозможи на пловните објекти од нивото на мостот до нивоата на Елба и пристаништето Магдебург. Оваа брана е паралелна и го заменува подвижната брана Ротензе и може да прифати и поголеми брани од подвижната брана.
Список на државни водачи во 1003 година
Ова е список на државни водачи во 003 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
1081 п.н.е.
1081 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1081. година пред новата ера, 81. од вториот милениум п.н.е., 81. од 11 век п.н.е. и втора од 1080-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4427 и 4428 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3669 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2679 и 2680 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 328 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1081 година се протега во 1555 и 1556, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1615 и 1616 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 538 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1754 и 1753 исламска година пред хиџра.
ПУ „Св. Климент Охридски“ - Требино
'''Основно училиште „Св. Климент Охридски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Св. Климент Охридски“ - Требино; скратено: ПООУ „Св. Климент Охридски“''') — подрачно основно училиште во селото Требино, составен дел на истоименото училиште од градот Македонски Брод.
Училиштето е именувано по македонскиот светец и просветител Свети Климент Охридски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Требино, на самото сретсело.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Масовен глад во Русија (1921-1922)
Рускиот глад од 1921–22 година, исто така познат како глад во регионот на Волга, бил силен глад во Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република, кој започнал рано во пролетта 1921 година и траел до 1922 година.
Гладот убил околу 5 милиони луѓе, пред сè погодени од регионите на реката Волга и Урал, и селаните прибегналe кон канибализам. Гладот произлегол од комбинираните ефекти на економско нарушување заради Руската револуција и Руската граѓанска војна, влошена од железничките системи кои не можеле ефикасно да дистрибуираат храна.
Потекло
Пред да започне гладот, Русија била дел цели шест и пол години од Првата светска војна и ги поминала Граѓанските војни од 1918-1920 година, во која многу од конфликтите се воделе во Русија. Имало околу 7-12 милиони жртви за време на Руската граѓанска војна, главно цивили.
Пред гладот, сите страни во руските граѓански војни од 1918–1921 година - болшевиците, белите, анархистите, раздвојувачките националности - се обезбедиле со запленување храна од оние што ја одгледувале, давајќи им ја на своите војски и приврзаници. Болшевичката влада барала залихи од селанството за малку или ништо во замена. Ова ги натерало селаните драстично да го намалат растителното производство. Богатите селани (кулаците) го задржале вишокот жито за да го продадат на црниот пазар. Во 1920 година, Ленин наредил да се стави поголем акцент врз барањата на храна од селаните.
Помошта од надвор од Советска Русија првично била одбиена. Американската управа за помош, која била формирана од Херберт Хувер за да им помогне на жртвите кои страдале од глад по Првата светска војна, му понудил помош на Владимир Ленин во 1919 година, под услов да им делат храна на сите непристрасно. Ленин го одбил ова со образложение дека условот претставува мешање во руските внатрешни работи.
Поради овој глад, како и бунтот во Кронштат, големите селански востанија како што е бунтот Тамбов и неуспехот на германскиот генерален штрајк, Ленин на крајот морал да ја смени политиката дома и во странство. Тој издал декрет за новата економска политика на 15 март 1921 година. Гладот исто така помогнал да се создаде отвор кон Западот: Ленин им дозволил на хуманитарните организации да донесат помош овој пат. Воените олеснувања повеќе не биле потребни во Западна Европа, а Американската управа за помош имала организација основана во Полска,која помагала при полскиот глад што започнал во зимата 1919-1920.
Опсег и времетраење
Во раните дваесетти години на минатиот век имало низа кризи на масовен глад. Првиот глад во СССР се случил во 1921–1923 година и привлекол големо меѓународно внимание. Најпогодена област биле југоисточните области на европска Русија, вклучително и регионот на Волга. Се претпостаува дека околу 16 милиони луѓе биле погодени од кризата, а умреле 5 милиони.
Надворешна помош
Во летото 1921 година, за време на еден од најлошите кризи со недостаток на храна во историјата, Владимир Ленин, шеф на новата советска влада, заедно со Максим Горки, со отворено писмо апелирале до „целиот чесен европски и американски народ“, „да дадат леб и лек". Во отворено писмо до сите нации, датирано од 13 јули 1921 година, Горки го опишал неуспехот на посевите што ја довеле неговата земја на работ на глад. Херберт Хувер, кој подоцна станал и претседател на САД, веднаш изреагирал, а преговорите со Русија се одржале во главниот град на Летонија, Рига. Од европска страна преговарач бил познатиот арктички истражувач Фритјоф Нансен преку Меѓународниот комитет за руска помош.
Американската управа за помош на Хувер веќе дистрибуирала помош со храна низ цела Европа од 1914 година. Откако Германците ја нападнале Белгија во 1914 година, Хувер го формирал белгискиот комитет за помош за да ги ублажи уништувањето и гладот што следеле потоа. Како што се ширела Првата светска војна, Американската управа за помош растела, и следно што направила е влегла во северна Франција, помагајќи им на Франција и Германија од 1914 до 1919 година. Во 1920 и 1921 година им обезбедила еден оброк на ден на 3,2 милиони деца во Финска, Естонија, разни руски региони, Летонија, Литванија, Полска, Украина, Чехословачка, Австрија, Унгарија и Ерменија. Кога започнала со операција за итно хранење во Русија, планирала да прехрани околу еден милион руски деца цела година. Други тела, како што се Комитетот за услуги на американските пријатели, Комитетот за помош на воените жртви на британските пријатели и Меѓународниот сојуз за спасување на децата, со британскиот фонд за спасување на децата, како најголем соработник, исто така, подоцна учествувале во акциите. Како што напишал историчарот Даглас Смит, помош со храна веројатно ќе помогне „да се спаси комунистичка Русија од пропаст“.
Америка била првата земја што реагирала, со тоа што Хувер го назначил полковник Вилијам Н. Хаскел за директор на Американската управа за помош во Русија. За еден месец бродовите натоварени со храна тргнале кон Русија. Главниот соработник на меѓународните напори за помош ќе биде Американската управа за помош, основана и режирана од Хувер. Иако се согласила да обезбеди храна за милион луѓе, претежно деца, во рок од една година Агенцијата хранела десет пати повеќе од тој број дневно.
Но, дури и откако храната им пристигнала на луѓето во неволја, полковникот Хаскел, го информирал Хувер за неочекуваната нова опасност. Тој објаснил дека горивото е недостапно за греење или готвење, а милиони руски селани имале облека што се состои претежно од партали, што би довело до сигурна смрт од изложеност на студ за време на суровата зима.
Во децата изложени на ризик и опасност спаѓале и децата од домовите за сираци и други институции, бидејќи тие најчесто имале само едно парче облека, честопати направена од вреќи за брашно, и немале чевли, чорапи или пак каква било облека за да се стоплат. Исто така, биле изложени на ризик и децата што живееле дома со своите родители, на кои исто така им недостигала облека, што ги спречувало да стигнат до американските кујни за помош. Полковник Хаскел му се јавил на Хувер дека најмалку еден милион деца имаат крајна потреба од облека. Како одговор, Хувер брзо покренал план за собирање и испраќање пакети со облека во Русија, што дошло од донации од поединци, бизниси и банки. Медицинските потреби биле исто така многу важни. Како што забележал д-р Хенри Биукс, началник на Медицинскиот оддел во Русија, Американската управа снабдувала над 16.000 болници кои лекувале повеќе од милион лица дневно. Бидејќи тие институции биле расфрлани низ области со малку пруги и честопати лоши патишта, со некои болници на над илјада милји од главната база за снабдување во Москва, задачата била монументална. Д-р Луис Л. Шапиро, армиски полковник кој бил еден од медицинските директори на Американската управа за помош во Русија, потсетил дека јужна Русија има „калливи патишта, со безгранични прерии“. На едно патување, со малку автомобилски потреби или редовен бензин, тој возел 240 километри со гуми без внатрешен воздух, наместо тоа наполнети со слама.
Според д-р Биукс, сè било во недостиг, вклучувајќи кревети, ќебиња, чаршави и повеќето медицински алатки и лекови. Операциите се вршеле во незагреани операциски сали без анестетици, и често со голи раце. Раните биле покриени со весници или партали. Снабдувањето со вода било отежнато, бидејќи водата била загадена.
За да ѝ помогне на широко распространетата медицинска вонредна состојба, Американската управа за помош дистрибуирала медицински материјали кои вклучувале над 2.000 различни потреби, од лекови до хируршки инструменти. Генерално, имало 125.000 медицински пакети, кои вределе 15 милиони фунти, испратени на шеесет и девет различни бродови. Според д-р Шапиро, кога Американската управа за помош ја напуштила Русија во 1923 година, по двегодишни напори за помош, „Русите беа извлечени од лошата глад и смрт. Јас можам да кажам без да се пофалам дека ниту една организација за помош не работела толку напорно за да ја заврши својата задача.“
Во мај 1922 година, Лав Камењев, претседател на московскиот совет и заменик претседател на сите руски комитети за ослободување од глад, му напишал писмо на полковникот Хаскел, заблагодарувајќи му се нему и на Американската управа за помош за помошта, истовремено оддавајќи му почит на американскиот народ.
До летото 1923 година, било проценето дека американската помош дадена на Русија изнесувала над двапати повеќе од вкупната помош што ја дале сите други странски организации заедно. Европските агенции координирани од МКПР исто така хранеле два милиони луѓе на ден, додека Меѓународната унија за спасување на деца хранела до 375.000. Операцијата била опасна, неколку работници починале од колера, а нејзините критичари, вклучувајќи го и лондонскиот „Дејли експрес“, кој прво ја негирал сериозноста на гладот, а потоа тврдел дека би било подобро парите да се потрошат во Велика Британија. Во текот на 1922 и 1923 година, бидејќи гладот сè уште бил широко распространет и Американската управа за помош сè уште обезбедувала снабдување со помош, советската влада извезувала жито за да собере средства за заживување на индустријата; ова сериозно ја загрозила западната поддршка и помош.
Билансот на жртвите
Како и со другите големи кризи со глад, опсегот на проценки варира. Официјално Советите заклучиле дека имало околу пет милиони смртни случаи во 1921 година од глад и сродни болести: овој број обично се цитира во учебниците. Поконзервативните тела бројат не повеќе од еден милион жртви, додека друга проценка, заснована врз медицинскиот оддел на Американската управа за помош, зборува за два милиони. Од другата страна на скалата, некои извори упатуваат на десет милиони мртви. Според Бертранд М. Патенеуд, „таквиот број тешко дека е екстравагантен по многу десетици милиони жртви на војна, глад и терор во дваесеттиот век“.
Политички намени
Гладот дошол на крајот од шест и пол години немири и насилство (прво Првата светска војна, потоа двете руски револуции од 1917 година, потоа Руската граѓанска војна). Во тие настани биле вклучени многу различни политички и воени фракции, а повеќето од нив биле обвинети од нивните непријатели дека придонеле или дури сносиле единствена одговорност за гладот.
Болшевиците започнале кампања за заплена на црковниот имот во 1922 година. Во таа година биле запленети над 4,5 милиони златни рубли имот. Од нив, еден милион златни рубли биле потрошени за ослободување од кризата со глад. Во тајно писмо од 19 март 1922 година до Политбирото, Ленин изразил намера да заплени неколку стотици милиони златни рубли за ослободување од оваа криза.
Во тајното писмо на Ленин до Политбирото, Ленин објаснува дека гладот дава можност против црквата. Ричард Пајпс тврди дека гладот се користел политички како изговор за болшевичкото раководство да ја прогонува Православната црква, која имала значително влијание врз поголемиот дел од селанската популација.
Руските анти-болшевички бели емигранти во Лондон, Париз и на други места, исто така, го искористиле гладот како медиумска можност да ги истакнат беззаконијата на Советскиот режим во обид да се спречи трговијата со и официјалното признавање на болшевичката влада.
NGC 2498
NGC 2498 — спирална галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2498 се споменува и како UGC 4142, MCG 4-19-15, CGCG 118-34, IRAS 07566+2507.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јануари 1885 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2498 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2498 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 59 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 24° 59' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 113°.
Други поделби
Проучување на NGC 2498 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22403. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 140; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1930. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 226.
Улица на кралицата
Улица на кралицата во Стокхолм, Шведска, е главна пешачка улица. Се протега северно од мостот Риксброн кај Норстром, во областа Нормалм, до Опсерваториелунден во областа Васастаден.
Состав
Улицата е паралелна со Васагатан и Свеавеген, Улица на кралицата е пресечена со (на југ кон север) Фредсгатан, Јакобсгатан, Херкулесгатан, Ватугатан, Кларабергсгатан, Местер Самуелсгатан, Бригаргатан, Гамла Брогатан, Кунгсгатан, Апелбергсгатан, Олоф Палмес Гата, Барнхусгатан, Адолф Фредрикс Киркогата, Валингатан, Камакаргатан, Тегнергатан, Родмансгатан, Кунгстенсгатан и Опсерваторија.
Поголемиот дел од улицата е без автомобили и е опкружен со бројни продавници и бутици, а една од најголемите е стоковната куќа Градот Оленс. Во текот на летото, улицата често е преполна со туристи.
Историја
Улицата е поставена во 1630-те и 1640-те кога околината била изградена на праволиниски план за решетка, значајна иновација во урбаната средина на Стокхолм. Првично била именувана како „Улица на големиот крал“ и подоцна била преименувана во „Улица на кралицата“ во чест на кралицата Кристина, која владеела од 1632 до 1654 година. Нејзиното име било поврзано со името на блиската „Улица на владата“. Овој стил на именување бил релативно нов за Скандинавија, која немала традиција на улици именувани на кралот или кралицата. Најверојатно е позајмен од Амстердам или Копенхаген, каде на групи улици им биле дадени имиња од истите семантички категории. Така, во областа Кристијаншавн во Копенхаген, поставена во 1618 година, три улици биле именувани како „Улица на кралот“, „Улица на кралицата“ и „Улица на принцот“.
На 11 декември 2010 година, Улица на кралицата било местото на бомбашките напади во Стокхолм во 2010 година. Тајмур Абдулвахаб ал-Абдали, шведски државјанин со ирачко потекло, бил убиен од една од неговите бомби, а уште две лица биле повредени. Инцидентот бил првиот самоубиствен бомбашки напад во Шведска.
Значајни жители
Драматургот, романописец и есеист Август Стриндберг живеел во Сина кула (Улица на кралицата 85) последните четири години од својот живот. Зградата сега е место на Музејот Стриндберг.
Друг познат жител бил банкарот и магнат на весници од 19 век Андре Оскар Валенберг, кој живеел со своето семејство на Улица на кралицата 66 до 1876 година.
Надворешни врски
59.33183°N, 18.06344°W
Зоран Ванев
Зоран Ванев ― македонски поп-фолк пејач кој е роден во Штип.
Историја
Зоран Ванев иако е роден во Штип, тој е од соседната приградска населба Ново Село.
Неговата кариера започнала во 1993 со неговата прва песна Ангела. Бил многу популарен пејач во Македонија во 1990-тите години, а потоа преселувајќи се во соседна Србија стекна уште поголема слава со неговите најпознати песни Лила, Оскар и Јужна пруга.
Во декември 2013 година, неговата куќа била ограбена.
Албуми
Извор:
Албум Ангела
Извор:
Албум Запеј песна... староградски напеви
Извор:
Албум Македонски староградски песни
Извор:
509
509 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 509 година од новата ера, 509. од првиот милениум, 9. од VI век и последна од 500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.