cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атлантски ѕид
Во 1942 година Хитлер наредил изградба на утврдувањата, и речиси милион Француски работници биле регрутирани за неговата изградба. Утврдувањата биле составени од колосални крајбрежни оружја, батерии, минофрлачи, лесна и тешка артилерија, подводни мини, бодликави жици, мински полиња на плажите, тенковски препреки, противтенковски оружја, топови и друго. Со доаѓањето на Ромел во Франција, тој ги зајакнувал деловите од „Ѕидот ” каде не биле доволно заштитени. Онаму каде што сметал дека ќе се случи истоварувањето на Сојузничките трупи, тој тројно го зголемил бројот на мините на крајбрежјето, ги зголемил препреките на плажите и во водата. Камени блокови биле поставувани повисоко, бидејќи се сметало дека Сојузниците ќе нападнат за време на висока плима. Ромел создал мински колци познати како Ромеловиот Аспарагус, кои биле поставувани во мочуришта и полиња, со цел да спречат сојузнички авионски слетувања во Нормандија.
Руен
Руен — највисок врв на Осоговските Планини со висина од 2.252 метри. Врвот се наоѓа на самата граница меѓу Република Македонија и Бугарија, и е дел од 100-те национални туристички објекти на Бугарија.
Правци за искачување
Искачувањето на врвот Руен може да се изврши од два правци, и тоа едниот е од правецот на Кочани преку Пониква до Царев Врв, на кој нема бележници. Патеката прво ве спушта до преслапот „Ајдучка Чешма“, што е најниска точка на патеката, а тука на преслапот десно под патеката навистина има чешма со тоа име, потоа започнува искачувањето на Руен, кое вкупно од Царев Врв трае околу 2 часа.
Друг правец е преку рудникот „Тораница“. Кога се оди од Крива Паланка кон Бугарија, пред да се стигне до границата се врти десно кон рудникот „Тораница“, оддалечен вкупно 18 км од Крива Паланка. Од рудникот може да се искачува непосредно на врвот Руен, иако нема бележници, но полесна варијанта е да се искачува во правец на седлото меѓу Царев Врв и Руен и потоа да се оди кон врвот.
Зависно од правецот, потребни се околу 2-3 часа. За движење во пограничен појас потребна е дозвола од Министерството за внатрешни работи.
Филип IV (Шпанија)
{| align=right
Филип IV бил крал на Шпанија во периодот од 1621 до 1665 година и крал на Португалија од 1621 до 1640 година. Престолот го наследил од татко му Филип III од Шпанија кога имал само 16 години, и исто како татко му немал ниту способност ниту некаква поголема желба за државност. Долговите на државата сè повеќе се зголемувале додека кралското семејство живеело во раскош на сметка на народот кој тонел во сиромаштија. Некогашната најмоќна династија започнала да се распаѓа од внатрешни и надворешни фактори. Во текот на неговото владеење водел војна со Холандија по која морал да ја признае нејзината независност во 1648 година. Војната со Франција исто така завршила со пораз и големи последици на Шпанија.
Театар Сан Бенедето
Театaр Сан Бенедето (итал. Teatro San Benedetto) бил оперска куќа во Венеција, изграден во 1755 година. Се истакнал во оперскиот живот на градот во 18-тиот и почетокот на 19-тиот век. Во него биле прикажани премиери на преку 140 опери, меѓу кои и Италијанка во Алжир од Росини. По изградбата на Ла Фениче во 1792 година, оваа оперска куќа станал негов најголем конкурент.
Историја
Малиот, елегантен театар го изградил Микеле Гримани. Свеченото отворање се одржало на 26 декември 1755 година со изведба на операта Зое од Џоакино Коки. Во 1766 година, кога Гримани западнал во финансиски проблеми, зградата преминала во заедничка сопственост на неколку благородни венецијански патриции кои поседувале свои ложи во театарот. Оригиналниот дизајн на театарот бил кружен но по пожарот во 1773 бил направен во традиционална форма на потковица.
На 22 јануари 1782 година, во театарот Сан Бенедето се одржал бал и гала вечера во чест на грофот и грофицата, Де Норд, рускиот принц Павел Петрович и неговата сопруга, кои ја посетиле Венеција.
Во 1786 година, по тужба, театарот преминал во сопственост на семејството Вениер, на чие земјиште бил изграден театарот, а во 1787 година станал познат како Театар Вениер (или Театро Вениер во Сан Бенедето). Претходните сопственици почнале да го градат Ла Фениче.
Во 1810 година, сопственоста преминала на импресариото Џовани Гало, а одредено време бил познато како Театро Гало. Неговите синови, кои го наследиле театарот во 1847 година, го преименувале во Театро Росини во 1868 година во чест на Џоакино Росини, чии опери „Италијанка во Алжир“ и „ Едуардо и Кристина“ биле премиерно изведени претходно во театарот.
Во 1937 година зградата била целосно пренаменета во кино, Кино Росини, со нова фасада од италијанскиот архитект Карло Скарпа. Киното било затворено во 2007 година, а во 2010 година започнала реконструкцијата на зградата во проект финансиран од Градот Венеција.
Свети Андреј (археолошки музеј)
Археолошката збирка „Свети Андреј (Агиос Андреас)“ на Сифнос - мал мештански музеј кај археолошкото наоѓалиште Свети Андреј. Во современа градба, Музејот изложува мештански наоди, од микенската ера до V век п.н.е. Музејот е отворен во 2010 година. До тоа време биле дел од мештанските откритија изложени во Археолошкиот музеј на Сифнос, во селото Кастро.
Женска ракометна репрезентација на Белорусија
Женската ракометна репрезентација на Белорусија ― репрезентација на Белорусија. Со неа управува Ракометната асоцијација на Белорусија и учествува на меѓународни екипни ракометни натпревари.
Во светлината на започнувањето на руската инвазија на Украина во 2022 година, Европската ракометна федерација во февруари 2022 година привремено ја суспендирала Белорусија и во натпреварувањата за репрезентации и на клупско ниво. Меѓународната ракометна федерација им забранила на спортистите и службените лица од Белорусија. Судии, службени лица и членови на комисијата од Белорусија нема да бидат повикани за идни активности.
IC 181
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 181 е од видот SBab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 181 има привидни димензии од 1,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 59 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -27° 7' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
NGC 4152
NGC 4152 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4152 се споменува и како UGC 7169, MCG 3-31-52, MK 759, IRAS 12080+1618, CGCG 98-77, VCC 25.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 4152 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38749. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1442. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Игор Митрески
Клупска кариера
Митрески е роден во Струга. На почетокот на 2005 година, тој бил признат како можен член на Баерн Минхен, а подоцна бил блиску да потпише за Портсмут. На 6 ноември тој бил суспендиран од првата екипа од Енерги Котбус. На 9 јануари 2009 година, тој бил позајмен на белгиската екипа Герминал Берсхот.
Една година подоцна, во јануари 2010 година, бугарска ЦСКА од Софија потпишала со Митрески на двегодишен договор за 300.000 евра.
Митрески и ЦСКА Софија меѓусебно се договориле да го раскинат договорот на Митрески бидејќи тој повеќе не бил во нивните планови и Митрески повеќе немал желба да игра за ЦСКА.
Митрески потпишал двегодишен договор со Нефтчи Баку од Азербејџан на 9 јули 2010 година.
Освоени титули
Спартак Москва
Нефтчи Баку
HD 186815
HD 186815 (BD + 56 2291, SAO 31933,HR 7526) — ѕвезда со привидна величина од 6.27, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:43:39,6 и деклинација +57°02′33″
Црква „Св. Никола“ - Баница (Леринско)
Свети Никола (Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου) — црква во селото Баница, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм на селото, изграден и живописан во 1460 г.
Во 1969 г. е прогласена за заштитен споменик на културата.
NGC 6748
Откривање
Објектот е откриен на 1870 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6748 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 3 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 36' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6748 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 161; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1597. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 149.
Елена Чернецова
Јелена Чернецова (родена на 21 јануари 1971 година) е казахстанска крос-кантри скијачка. Таа се натпреваруваше во пет дисциплини на Зимските олимписки игри 1994 година. Таа беше првата жена што го претставуваше Казахстан на Олимпијадата.
Старбак (остров)
Географија
Димензиите на островот се 8.9 со 3.5 километри и има вкупна површина од 1,620 хектари. Старбак е низок, сув, корален остров со стрмни плажи. Низ островот има неколку солени мали лагуни, повеќето на источниот дел од атолот. Понекогаш овие лагуни се сушат и теренот може да е доста опасен. На островот нема извор на свежа вода. Просечните годишни врнежи на атолот се 800 милиметри.
Историја
Островот бил забележан во 1823 година од Валентајн Старбак, британски командир на китоловски брод од САД. Низ историјата островот бил и под американска и британска управа. Со независноста на Кирибати, островот станал дел од новата океанска држава. На островот се ископувало гвано (птичјо ѓубриво).
Список на државни водачи во 338 година
Ова е список на државни водачи во 38 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Горничевска битка
Горничевска битка или Битката на Мала Ниџе – воведна битка на Битолската офанзива. Битката траела три дена и завршила со победа за силите на Антантата.
Заднина
Во август 1916 година борбите на Балканот добиле нов момент со вклучувањето на Романија во Големата војна. Загрижена за ваквиот тек на настаните, бугарската команда ја убедила сојузничката германска команда дека демонстрацијата на сила е потребна на Македонскиот фронт, со цел да се скрати линијата на централните сили и да се спроведе превентивен напад врз силите на Антантата во Солун, кои подготвувале своја офанзива, надевајќи се дека ќе ѝ помогнат на Романија. Така, на 17 август Бугарската прва армија ја започнала Чеганската офанзива и го зазела Лерин, но по десетдневните борби не успеала да ги постигне своите цели. На 27 август операцијата била отповикана, а армијата добила наредба да се вкопа на позициите меѓу Петерското Езеро, Островското Езеро и по должината на сртот на планината Мала Ниџе, која ја окупирале.
Состав и распоред на ангажираните воени сили
Бугарските сили во окупираните области го сочинувале десното крило на бугарската Прва армија. Нејзе ја сочинувале 3. Пешадиска бригада на 6. Бдинска пешадиска дивизија, засилена со 3. Коњичка бригада, 8. Пешадиска дивизија Тунџа и 1. Пешадиска бригада на 3. Балканска пешадиска дивизија. Вкупно околу 36 пешадиски баталјони, 30 артилериски батерии, 74 митралези и десет коњички ескадрони. Линијата на фронтот што требало да ја заштитат била долга 79 километри, што генерално значи дека била слабо покривана. Армијата како целина работела во планински регион и немала доволна планинска артилерија. Односот на полски и планински артилериски орудија бил 9 спрема 1,5.
Силите на Антантата се состоеле од 3. Српска армија под команда на генералот Павле Јуришиќ Штурм со пешадиските дивизии Вардар, Дунав и Дрина во првата линија и Моравската дивизија во втората линија. Србите требало да го понесат главниот напад во насока на Мала Ниџе и Горничево. На фронт долг 10 километри ним директно им се спротивставувале Првата (23. и 30. Пешадиски полк) и Втората (10. Пешадиски полк) пешадиска бригада на бугарската 8. Пешадиска дивизија Тунџа - 10 и пол пешадиски баталјони поддржани од 15 артилериски батерии во првата линија и резерва од три баталјони (12. Пешадиски полк) во втората линија.
На југозападната страна на Островското Езеро биле силите на генералот Виктор Луј Кордонје, кои се состоеле од француските 156. и 57. Пешадиска дивизија поддржувани од една руска пешадиска бригада. Нивната цел бил опсегот Маларека. На фронт долг 20 километри фронт ним им се спротивставувале три баталјони, три артилериски батерии и шест коњички ескадрили во првата линија, поддржани од уште три и пол баталјони со пет артилериски батерии во втората линија. Покрај тоа на источната страна на Островското Езеро, меѓу двете главни сојузнички сили, била српската коњичка дивизија составена од 16 ескадрони.
За двете насоки на сојузничките напади, исто така, Бугарите можеле да сметаат и на армиската резерва од четири и пол баталјони и една планинска артилериска батерија во третата линија.
Тек на воените дејствија
Рано наутро на 12 септември 1916 година во секторот Мала Ниџе, сојузничката артилерија започнала подготвителен артилериски баражен оган против двете бугарски пешадиски бригади кои се наоѓале таму. Истиот, со различен интензитет и точност, продолжил речиси цел ден. Српската пешадија го користела овој артилериски оган за да ѝ пристапи на бугарската бодликава жица на десниот бок и да постигне ограничени придобивки во центарот на линијата, бидејќи бугарската артилерија во тоа време ги спречила да напредуваат понатаму. Бугарскиот противнапад бил задоцнет и почнал во вечерните часови. Со него привремено биле обновени бугарските позиции, но под сојузничкиот силен артилериски оган загубите (околу 400 загинати, повредени или исчезнати) биле тешки и позицијата наскоро станала неодржлива.
Истовремено со српскиот напад на Горничево, Французите и Русите започнале свој напад и брзо ја зазеле првата бугарска линија, принудувајќи ги бугарските сили да се повлечат на главната дефанзивна линија на сртот Маларека.
На 13 септември артилеријата на сојузничките сили го продолжила баражниот оган и Србите го искористиле ова време за да стигнат уште поблиску до бугарските позиции. До крајот на денот бугарските војници се повлекле на главната одбранбена линија на Мала Ниџе.
На 14 септември сојузничкиот артилериски оган почнал да предизвикува сериозни оштетувања на некои бугарски артилериски батерии, со што се намалила нивната моќ за поддршка на бугарската пешадија. Српската пешадија го започнала својот напад околу 10 часот и успеала да влезе во 800-метарскиот дел од фронтот меѓу 23. и 30. пешадиски полк, кои не биле доволно заштитени и чувани. Бугарските единици што биле испратени да ја затворат дупката, не успеале да ги сопрат и наскоро почнале да се повлекуваат заедно со другите сили што биле во оваа област. Дури и трупите кои ги опслужувале локалните бугарски артилериски батерии биле збришани од повлекувањето и морале да се повлечат, оставајќи им ги своите оштетени оружја на Србите. Ова ја загрозило одбраната на целата линија на фронтот. Вечерта Бугарите се повлекле по целата линија во насока на Баница и се групирале околу дивизиската резерва (12. Пешадиски полк).
Во меѓувреме, на југозападниот дел, Французите и Русите не успеале да направат одлучувачки пробив и привремено биле задржани од бугарската артилерија. Српскиот успех, сепак, им се заканил на крилата на бугарските сили на сртот Маларека и тие, исто така, одлучиле да се повлечат.
Последици
Во текот на тридневните борби 1. и 2. Бригада на 8. Дивизија Тунџа, во просек имале 21% жртви и напуштиле многу од нивните артилериски оружја, што дополнително ги ослабнало и покрај тоа што успеале да се повлечат на нова позиција околу Лерин. Нивниот пораз ги принудил западните делови од десното крило на бугарската Прва армија да се повлечат и на тој начин го отвориле патот за понатамошни сојузнички напади што ќе се развијат во тримесечната Битолска офанзива.
Образованието на Инките
Образованието на Инките за време на Империјата на Инките било поделена на две сфери: образование на високата класа и образование на останатото население. Кралската класа и неколку останати избрани класи од населението биле образовани од амаутите, односно „мудрите луѓе“.
Амаутите сочинувале специјална класа на луѓе. Меѓу нив биле филозофи, поети и свештеници кои ја зачувувале оралната историја на Инките.
Прва ресенска парохија
Прва ресенска парохија — македонска православна парохија, дел од Ресенското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата опфаќа дел од градот Ресен со градската црква „Св. Ѓорѓи“ како седиште на парохијата и селата Дрмени, Цапари, Српци, Рамна, Лера, Доленци, Кажани, Ѓавато, Маловиште и Гопеш. Старешина на парохијата е протојереј Љупчо Атанасов (сос. 2016).
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Форманеков различник
Мраморен различник (науч. Centaurea formanekii) — ендемит во флората на Македонија од семејството сложеноцветни растенија. Може да се сретне само во клисурата на Вардар во Демир Капија.
Јастреб врапчар
Возрасниот мажјак е долг 29–34 см, со распон на крилја од 59 до 64 см, и маса од 110 до 196 г. Има сиви горни делови (понекогаш посинуваат), со фини црвени долни делови кои од далечина можат да изгледаат портокалово; неговите ириси се портокалово-црвени. Женката е многу поголема со 35–41 см во должина, распон на крилјата од 67–80 см, и маса од 185–342 г. Таа има темнокафени или сино-кафени горни делови, кафени долни делови, и светложолти, или портокалови ириси. Младите се кафени во горниот дел,и боја која наликува на 'рѓа во долниот дел;
Распространетост и живеалиште
Јастребот врапчар е распространет на должина од 23.600.000 км² и проценета популација од 1.5 милиони птици во 2009. Овој јастреб е еден од најчестите грабливки во Европа, заедно со ветрушката и јастребот глувчар. Овие врсти се чести во шумите и во места со раштркани дрвја. Јастребот врапчар претпочита лов во шумските рабови, но преселниците можат да бидат сретнати во секакво живеалиште. За разлика од неговиот поголем роднина,Јастребот кокошкар, може да биде забележан во градини и урбани области и може дури да се пари во градски паркови. Јастребот кокошар од постудени региони од северна Европа и Азија се сели на југ за време на зимата,некои до Северна Африка (а некои дури до екваторски Источна Африка) и Индија. Младите ја започнуваат својата преселба пред возрасните.
Исхрана
Машките единки редовно убиваат птици со тежина до 40g и некогаш до 120g; женките напаѓаат плен со тежина до 500g и поголем. Дневната тежина на храна конзумирана од возрасни птици дневни е проценета на 40–50g за мажјаци и 50-70g за женки. Врсти коишто се хранат на отворено, далеку од заштита, или се забележливи поради нивното поведение и боја, почесто се цел на Јастребот врапчар.
Размножување
Јастребот врапчар се пари во пространи шуми, со средна густина. Нивното гнездо често може да се пронајде во близина на стеблото, на некоја хоризонтална гранка, или на врвот на некоја грмушка. Градат ново гнездо секоја година. Користат гранчиња како главен материјал. Кога јајцата ќе се снесат, додаваат нови гранчиња или кора од дрва.
За време на сезоната на парење, мажјакот губи тежина, бидејќи се грижи за исхраната на партнерката сè додека не ги снесе јајцата.
Европска уметност
Уметноста на Европа, или западната уметност, ја опфаќа историјата на визуелната уметност во Европа. Европската праисториска уметност започнала како карпеста и пештерска уметност на доцниот палеолит, како и петроглифската уметност. Двете се карактеристични за периодот помеѓу палеолитот и железното време. Писмената историја на европската уметност често започнува со уметноста на антички Израел и античките егејски цивилизации, кои датираат од 3 милениум п.н.е. Паралелно со овие значајни култури, уметноста постоела низ цела Европа во некаква форма, каде и да имало луѓе, оставајќи знаци како резби, украсени артефакти и огромни камења. Сепак, конзистентноста на уметничкиот развој во Европа станува јасна само со уметноста на Стара Грција, усвоена и трансформирана од Рим и спроведена со Римската Империја, низ поголем дел од Европа, Северна Африка и Западна Азија.
Влијанието на уметноста од класичниот период растело и опаѓало во текот на следните две илјади години, речиси да падне во заборав во делови од средновековниот период, за повторно да се појави во ренесансата, да претрпе период на она што некои рани историчари на уметноста го нарекуваат „распаѓање“ за време на барокниот период, за повторно да се појави во рафинирана форма во неокласицизмот и да се прероди во постмодернизмот.
Пред 1800-тите, христијанската црква имала големо влијание врз европската уметност. Црквата обезбедувала средства за сите архитектонски, сликарски и вајарски дела. Во овој период, безмалку, историјата на црквата се изедначува со историјата на уметноста. Во истиот временски период имало нов разбуден интерес за херои и хероини, приказни за митолошки богови и божици, големи војни и бизарни суштества кои не биле поврзани со религијата. Повеќето уметности во последните 200 години се произведуваат без повикување на религијата и честопати без посебна идеологија, но уметноста честопати била под влијание на политички теми, без оглед дали биле одраз на гледиштата на покровителите или на уметникот.
Европската уметност е распоредена во неколку стилски периоди, кои, историски, се преклопуваат едни со други, бидејќи различни стилови се јавиле во различни области. Во главно, се издвојуваат следниве периоди: антички, византиски, средновековен, готски, ренесансен, барокен, рококо, неокласичен, модерен, постмодерен и новото европско сликарство.
Босанска бановина
Бановина Босна (Banovina Bosna/Бановина Босна), или Босанска бановина) — средновековна држава со седиште во денешна Босна и Херцеговина. Иако унгарските кралеви ја сметале Босна како дел од унгарските крунисани земји, Босанската бановина била де факто независна држава, во најголем дел од своето постоење.  Основана е во средината на 12 век и постоела до 1377 година со прекини во времето на  семејството Шубиќ помеѓу 1299 и 1324 година. Во 1377 година била издигната во кралство. Поголемиот дел од нејзината историја била обележана со религиополитичка полемика која се вртела околу родната христијанска Босанска црква осудена како еретичка од доминантните никејски христијански цркви, имено од римокатоличката и источно-православната, со тоа што католичката црква била особено антагонистичка и ги прогонувала членовите.
Историска позадина
Во 1136 година, Бела II за прв пат ја нападнал Горна Босна и ја создал титулата „Бан на Босна“, првично само како почесна титула за неговиот пораснат син Ладислав. Во текот на 12 век, владетелите во рамките на бановината дејствувале сè повеќе автономно од Унгарија и/или од Византија. Во реалноста, надворешните сили имале мала контрола врз планинските и донекаде периферните региони што ја сочинувале Босанската бановина.
Рана историја и Кулин
Банот Бориќ се појавува како прв познат босански владетел во 1154 година, како унгарски вазал,   кој учествувал во опсадата на Бранишево како дел од силите на унгарскиот крал  Во 1167 година тој бил вмешан во офанзиви против Византијците, кога тој обезбедил војници за унгарските војски  Војната завршила со повлекување на унгарската војска во Битката кај Срем, во близина на Белград во 1167 година. Вклучувањето на Бориќ во војната покажува дека Босна била дел на унгарското кралство во тоа време. Унгарците ја признале контролата на Византија над Босна, Далмација, Хрватска јужно од реката Крка, како и Фрушка Гора. Босна била дел од Византија од 1167 до 1180 година, но бидејќи Босна била далечна земја, владеењето над неа било веројатно номинално.
Во времето на смртта на царот Мануил I (1180 г.), Босна била управувана од банот Кулин кој успеал да ја ослободи од византиското влијание преку сојузот на унгарскиот крал Бела III и со помош на српскиот владетел Стефан Немања и неговиот брат Мирослав од Хум, со кого успешно водел војна во 1183 година против Византијците. Кулин обезбедил мир, иако тој продолжил како номинален вазал на унгарскиот крал. но нема докази дека Унгарците окупирале области во централна Босна.
Емисарите на папата од тоа време директно стигнале до Кулин и го нарекувале „господар на Босна“. Кулин честопати бил нарекуван „велики босански бан“ од современиците и од неговиот наследник Матеј Нинослав. Тој имал силен ефект врз развојот на раната босанска историја, под чие владеење постоела ера на мир и просперитет.
Во 1189 година, Кулин го издал првиот пишан босански документ, сега познат како Повелбата на Банот Кулин, на босанска кирилица, дипломатски документ во врска со трговските односи со градот Дубровник. Правилото на Кулин, исто така, означило почеток на полемика во која се вклучени домородната Босанска црква (гранка на богомилството ), христијанска секта која ја смета еретичката и од Римокатоличката и од Источната православна црква. Под негово време постоело „босанското време на мирот и просперитетот“.
Еретичка црква
Во 1203 година, српскиот голем кнез Вукан Немањиќ го обвинил Кулин за ерес и поднел официјална жалба до папата. На Билино Поле Кулин потпишал одрекување во кој се наведува дека тој секогаш бил верен католик и ја спасил Босанската бановина од надворешна интервенција. Во 1203 година, Кулин се преселил да ја смири заканата од странска интервенција. На 6 април по негов поттик се одржал синод. Потоа Кулин успеал да ја задржи Босанската епархија под Архиепископијата во Дубровник, со што се ограничило влијанието на Унгарија. Грешките примани од босанското благородништво во Билино Поле се чини дека биле грешки во практиката, кои произлегуваат од незнаење, наместо од еретички доктрини. Кулин, исто така, ја потврдил својата верност кон Унгарија, но и покрај тоа, авторитетот на Унгарија останал само номинален.
Андреј II во 1225 година ја подарил Босна на Папата, кој очекувал дека кралот како господар на Босна ќе изврши чистење на еретиците, но тоа било пренесено на надбискупот Угрин Чак Амбициите на унгарскиот крал останале непроменети долго по смртта на Кулин во 1204 година. Политиката на Кулин била слабо продолжена од смртта на Бан во 1204 година од неговиот син и наследник, Стјепан Кулиниќ, кој се чини дека останал во согласност со Католичката црква. Стјепан на крајот бил сменет во 1232 година.
Босанската црква насилно го заменила Кулиниќ со благородник наречен Матеј Нинослав (1232–50). Ова предизвикало лоши односи со Србија бидејќи претходниот владетел бил поврзан со династијата Немањиќ. Околу тоа време, роднина на Нинослав, Пријезда Прва, се вратила кон католицизмот. Нинослав на крајот станал заштитник на Босанската црква. Во 1234 година, унгарскиот крал Андреј II му го дал банот од Босна на војводата Коломан. Да бидат работите уште полоши, легитимниот наследник на босанскиот трон од династијата Кулиниќ, грофот Сибислав од Усора, син на поранешниот бан Стјепан, започнал да ги напаѓа позициите на Нинослав, обидувајќи се да ја земе бановината за себе. Папата Григориј IX го заменил еретичкиот босански бискуп во 1235 година со Јован Вилдлехаузен, тогаш генерал мајсторот на Доминиканскиот ред и подоцна прогласен за светец.
Босанска крстоносна војна
Босанската крстоносна војна предводена од епископот Јован и Коломан траела цели пет години. Војната само поттикнала поголема поддршка за Нинослав, бидејќи само Сибислав застанал на страната на папата во крстоносната војна. Нинослав издал едикт на Дубровничката Република на 22 мај 1240 година, во кој се наведува дека го става под своја заштита во случај на напад на српскиот крал Стефан Владислав. Поддршката од Дубровничката Република била неопходна за поддршка на војувањето на Матеј Нинослав. Единственото значајно влијание на Босанската крстоносна војна било зголемувањето на антиунгарското расположение кај месното население, главен фактор во политиката што придонело за османлиското освојување на Босна во 1463 година и долгогодишно управување.
Тоа било одговор како резултат на многу лошите односи меѓу Босна и Србија, бидејќи Србија не му испратила помош на Нинослав спротивно на традиционалниот сојуз. Коломан го предал гувернерството на босанскиот бан на далечниот братучед на Нинослав, Пријезда, кој успеал да го држи само две или три години. Во 1241 година, Татарите ја нападнале Унгарија, па Коломан морал да се врати од Босна. Матеј Нинослав веднаш ја презел контролата, додека Пријезда побегнал во Унгарија во егзил. Кралот Бела IV бил на повлекување што му овозможило на Нинослав да ја врати контролата над поголемиот дел од Босна. Хрватите се бореле со татарите, испраќајќи ги назад низ Босна, донесувајќи повеќе уништување на земјата. Уредбата до Дубровничката Република била повторно издадена во март 1244 година. Нинослав бил вклучен во граѓанската војна што избувнала во Хрватска меѓу Трогир и Сплит, заземајќи ја страната на Сплит. Унгарскиот крал Бела IV бил останал фрустриран и сметал дека ова е заговор, па тој испратил контингент во Босна, но Нинослав потоа склучил мир. Во 1248 година, Нинослав лукаво ги спасил своите земји од уште една папска крстоносна војна побарана од унгарскиот архиепископ.
Остатокот од неговото владеење, Нинослав се занимавал со внатрешните работи во Босна. Неговата смрт по 1249 година, можеби во 1250 година, донела некои конфликти околу престолот; како што Босанската црква посакувала некого од нивната сопствена сфера на интерес, а страната на Унгарците посакувала некого што лесно може да го контролираат. На крајот, кралот Бела IV ја освоил и смирил Босна и успеал да го постави католичкиот братучед на Нинослав, Пријезда, како босански бан. Банот Пријезда безмилосно ја прогонувал Босанската црква. Во 1254 година хрватскиот бан наскоро го освои Захумље од српскиот крал Стефан Урош I за време на војната на Унгарија против Србија, но мирот го вратил Захумље на Србија.
Друга унгарска кампања започнала против Босна во 1253 година, но нема докази дека тие стигнале до Босанската бановина. Сепак, Унгарија ги контролирала северните региони Усора и Соли преку своите вазални владетели. Босанската бановина продолжила да постои како де факто независен ентитет дури и по Нинослав.
Династија Котроманиќ
Територијата на Пријезда I (основач на династијата Котроманиќ ) била значително помала од онаа на Нинослав, северните региони Усора и Соли биле одвоени од унгарската круна. Во 1284 година оваа соседна територија му била доделена на деверот на кралот Ладислав IV од унгарија, сменетиот српски крал Драгутин. Истата година Пријезда организирал брак на неговиот син, Стефан I, со ќерката на Драгутин, Елизабета. Бракот имал големи последици во следните векови, кога потомците на Стефан и Елизабета Котроманиќ го презеле престолот на Србија. Пријезда бил принуден да се повлече од престолот во 1287 година поради неговата старост. Последните часови ги поминал на својот имот во Захумље.
Унгарците ја потврдиле својата власт над териториите како Соли, Усора, Врбас, Сана во почетокот на 13 век. Територијата што ја контролирал Пријезда, лојален унгарски вазал, била во северните делови на денешна Босна меѓу реките Дрина и Босна. Босанскиот бан на југ останал независен.
Тој бил наследен од Пријезда II, кој владеел независно од 1287–1290 година, но подоцна заедно со неговиот брат Стефан I Котроманиќ.
Реставрација и проширување
На крајот на 13 и околу првата четвртина на 14 век, до Битката кај Блиска, Босанска бановина била под власта на хрватските банови од семејството Шубиќ. По поразот во Битката кај Блиска, Младен II бил заробен од Карло Роберт кој го однел во Унгарија, што предизвикало обновување на династијата Котроманиќ.
Стефан II бил босански бан од 1314 година, но во реалноста од 1322 до 1353 година заедно со неговиот брат, Владислав Котроманиќ во 1326–1353 година.
До 1326 година Стефан II ја нападнал Србија во воен сојуз со Република Рагуза и го освои Захумље (или Хум), се здобил со поголем дел од брегот на Јадранското Море, од устието на Неретва до Конавле, со области со значително православно население под Охридска архиепископија и мешано православно и католичко население во крајбрежните области и околу Стон. Тој исто така се проширил во хрватски Заврје, вклучувајќи ги Гламош, Дувно и Ливно. Веднаш по смртта на српскиот крал Стефан Урош II Милутин во 1321 година, тој немал проблем да ги стекне своите земји Усора и Соли, кои целосно ги вградил во 1324 година.
Во 1329 година, банот Стефан II Котроманиќ започнал друг воен обид во Србија, напаѓајќи го лордот Витомир од Требиње и Конавле, но главниот дел од неговите сили бил поразен од младиот крал Душан, кој командувал со силите на кралот Стефан Дежански кај Прибој. Коњот на банот бил убиен во битката, и тој би го изгубил животот доколку неговиот вазал Вук не му го дал својот сопствен коњ. Со тоа, Вук го жртвувал својот живот и бил убиен од српските трупи во отворена битка.
За време на целото негово владеење во XIV век, Стефан владеел со земјите од Сава до Јадранот и од Цетина до Дрина. Тој ја удвоил големината на својата држава и постигнал целосна независност од околните земји. Банот Стефан соработувал со Венеција и унгарските кралеви, и полека започнал да владее независно и наскоро иницирал заговор со некои членови на хрватското и унгарското благородништво против неговиот унгарски свекор.
Твртко
Меѓутоа, Твртко тогаш имал само петнаесет години па неговиот татко Владислав управувал како регент. Наскоро по неговото пристапување, Твртко патувал со својот татко низ целото царство, за да ги реши односите со своите вазали. Јелена Шубиќ, мајката на Твртко, го заменил Владислав како регент по неговата смрт во 1354 година. Таа веднаш отпатувала за Унгарија за да добие согласност за приемот на Твртко од Лајош I Анжујски. По нејзиното враќање, Јелена одржала собир.
Во текот на следната година, Твртко го принудил Вук да побегне во Рагуза. Санко, последниот поддржувач на Вук, му се предал на Твртко на крајот на летото и му било дозволено да ги задржи своите поседи. Дубровничките службеници се потрудиле да обезбедат мир меѓу браќата кои биле во судир а во 1368 година, Вук побарал од папата Урбан V да интервенира со кралот Лајош во негово име. Тие напори биле залудни; но до 1374 година, Твртко се помирил со Вук со многу дарежливи услови.
Смртта на Душан Силниот и присоединувањето на неговиот син Урош Слабиот, во декември 1355 година, наскоро била проследена со распад на некогаш моќното и заканувачко Српско царство. Се распаднало во автономни господари кои сами по себе не можеле да и одолеат на Босна. Ова му го отворило патот на Твртко да се прошири кон исток, но внатрешните проблеми го спречиле веднаш да ја искористи можноста.
До средината на 14 век, Босанската бановина го достигнала својот врв во времето на Твртко Котроманиќ, кој стапил на власт во 1353 година, и самиот бил крунисан на 26 октомври 1377 година.
Економија
Вториот босански владетел, банот Кулин ја зацврстил економијата на земјата преку договори со Дубровник во 1189 година и Венеција. Повелбата на банот била трговски договор меѓу Босна и Република Дубровник со кој ефикасно се регулирале трговските права на Дубровник во Босна, напишани на 29 август 1189 година. Тој е еден од најстарите напишани државни документи на Балканот и е меѓу најстарите историски документи напишани во Босанчица.
Извозот на метални руди и метална обработка (главно сребро, бакар и олово) го формирал столбот на босанската економија, бидејќи овие стоки заедно со другите како восок, сребро, злато, мед и сурова кожа биле транспортирани преку Динарските Алпи на морскиот брег преку Виа Нарента, каде што тие биле купувабни главно од републиките Дубровник и Венеција. Пристапот до Виа Нарента бил клучен за босанската економија, што било можно само откако Стефан II успеал да ја преземе контролата врз трговскиот пат за време на неговите освојувања на Хум. Главните трговски центри биле Фојница и Подвисоки.
Религија
Христијанските мисии што потекнувале од Рим и Цариград во 9 век започнале да го туркаат Балканот кон христијанизирање на јужните Словени и воспоставување граници меѓу црковните јурисдикции на Престол Рим и Престолнина Цариград. Расколот исток-запад потоа довел до воспоставување на римокатолицизмот во Хрватска и поголемиот дел од Далмација, додека источното православие започнало да преовладува во Србија. Лежејќи меѓу нив, планинската Босна номинално била под Рим, но католицизмот никогаш не станал цврсто воспоставен поради слабата црковна организација  и лошата комуникација. Средновековна Босна останала како „ничија земја меѓу верите“, наместо како терен за средби меѓу двете цркви, довело до единствена религиозна историја и појава на „независна и донекаде еретичка црква“.
Додека Босна останала барем номинално католичка во средниот век, епископот во Босна бил локален свештеник избран од Босанците, а потоа испратен до архиепископот во Рагуза само за да се изврши ракополагање. Иако Папството веќе инсистирало на употреба на латинскиот јазик како литургиски јазик, босанските католици го задржале црковнословенскиот јазик. Нарачката на Францисканците пристигнала во Босна во подоцнежната половина на XIII век, со цел да се искорени учењето на Босанската црква. Првиот францискански викаријат во Босна е основан во 1339/40 година. Стефан II Котроманиќ бил клучен во воспоставувањето на викаријатот. До 1385 година тие имале четири манастири во Олово, Миле, Краjeева Сутјеска и Лашва.
NGC 2135
NGC 2135 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2135 се споменува и како ESO 86-SC39, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2135 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m. NGC 2135 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 53 м 35 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 25' 38".
Други поделби
Проучување на NGC 2135 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8904.
Работници на морето
Работници на морето (Les Travailleurs de la mer) е роман од Виктор Иго објавен во 1866 година. Книгата е посветена на островот Гернзи, каде што Иго поминал 15 години во егзил. Дејството на Работници на морето се случува веднаш по Наполеоновите војни и се однесува на влијанието на Индустриската револуција врз островот.
Содржина
Во Гернзи пристигнува една жена со синот Жилијат и купува куќа за која се шушка дека е опседната. Момчето расте, жената умира. Жилијат станува добар рибар и морнар. Луѓето за него мислат дека е волшебник.
Во Гернзи живее и Мес Летиери – пензиониран морнар и сопственик на првиот пароброд на островот, Дуранде – со внука му Деришет. Еден ден, пред Божиќ, додека Деришет оди во црква зад себе го гледа Жилијат, и на снегот му го пишува името. Жилијат го гледа ова, и станува опседнат со нејзиниот гест. Со текот на времето ќе се заљуби во неа и често свири гајда пред нејзината куќа.
Сиар Клабин, капетанот на Дуранде, иако ужива доверба од островјаните планира да го потопи бродот на гребенот Ханоис и да побегне со брод на шпански крадци, Тамаулипас. Стапува во контакт со Рантејн, измамник кој пред многу години украл многу пари од Мес Летиери. Клабин ги зема парите од Рантејн.
Во густа магла, Клабин плови кон Ханоис од каде што може лесно да доплива до брегот, да ги најде крадците и да исчезне, а да изгледа како да се удавил. Се губи во маглата и по грешка стигнал на гребенот Дувр, на пола пат меѓу Гернзи и Франција. На бродот е сам и преплашен, но здогледува кутер (едрилица) и скока во водата за да го стигне. Тогаш чувствува како е фатен за нога и е повлечен кон дното.
Во Гернзи се дознава за бродоломот. Мес Летиери е очаен да си го врати на моторот од  Дуранде. Внука му изјавува дека ќе се омажи за оној што ќе го спаси моторот, а Мес Летиери го потврдува тоа. Жилијат ја започнува мисијата, трпејќи глад, жед и студ, во обид да го оддели моторот од бродскиот труп. Во борба со октопод, на дното на морето го наоѓа костурот на Клабин сосе украдените пари.
Конечно успева да му го врати моторот на Летиери, кој е задоволен и подготвен да си го испочитува ветувањето. Но, Жилијат не сака да се ожени со Деришет зошто ја видел како прифаќа предлог за брак од Ебенезер Кодри, млад свештеник кој неодамна дошол на островот. Ја организира нивната избрзана венчавка и им помага да побегнат со едреникот Кашмир. На крајот, со распарчени соништа, Жилијат ја очекува плимата седнат на морска карпа и се дави додека гледа како Кашмир исчезнува во хоризонтот.
Влијание
Романот е заслужен за воведувањето на гернезискиот збор за октопод (pieuvre) во францускиот јазик (во стандардниот француски јазик термин за октопод е poulpe).
Инспирација
Во 2010, жителите на Гернзи спровеле истражување за околностите под кои настанал романот, користејќи ги и необјавените записи на Иго. Откриле дека двојната карпа на Дувр не постои, но сепак според она што било насликано на цртеж, карпата сепак постои на таканаречениот Лес Отелес во близина на островот Сарк (и на брегот). А борбата со октоподот е инспирирана од вистински напад на полип што се случил овде.
Посвета
На предната страна на книгата се наоѓа следнава посвета:
Објавување
Иго прво сакал неговиот есеј „Архипелагот на Ла Манш“ да биде вовед во романов, но тој бил објавен во 1883 година, а двете дела заедно се објавени во 20 век.
Филмски адаптации
Има најмалку пет филмски адаптации на романот:
Маримба
Маримба е музички инструмент, кој припаѓа на ударните инструменти со одредена висина на тонот. Донесен е од Африка во Јужна Америка. Припаѓа на видот идиофони, но конструкција е сличен на ксилофон, со таа разлика што маримба има подолги и пошироки дрвени плочки кои даваат подлабоко тон, па може да се нарече „ксилофон-бас“. Плочките се направени од дрвото роза, со ширина 4,5-6,4 см. Под секоја плочка се наоѓа резонантна метална цевка наштимана на основните тонови, како на клавир.
Историја
Ксилофоните имаат широка примена во музиката во западна и централна Африка. Името доаѓа од Банту јазикот. Зборот маримба е формиран од ма што значи многу и римба што означува ксилофон со една цевка. Дијатоничните ксилофони за првпат се среќаваат во Средна Америка во 16-ти или 17 век. Првиот историски запис за музичари од Маите кои користат маримби со резонатори од тиква е забележан во Гватемала од страна на историчарот Доминго Јуарос во 1680 година. Пошироко е распространета во текот на XVIII и XIX век, кога ансамбли на Маите и Ладино почнале да ги користат на фестивали. Во 1821 година маримбата е прогласена за национален инструмент на Гватемала, на денот на прогласувањето на независноста. Резонаторите од тиква подоцна се заменети со хармонични дрвени кутии, а клавијатурата е проширена на околу пет дијатонички октави. Варијантите со плочки направени од челик, стакло или бамбус наместо дрво се појавуваат во 19 век.
Во 1892 музичарот Коразон де Јесус Борас Морено,ја проширил маримбата со хроматска скала додавајќи уште еден ред звучни цевки кои по тонот одговараат на црните клавиши на клавирот.