Витни_Хјустон
1992-1994: Бракот со Боби Браун и “The Bodyguard”
За време на 1980-тите, Хјустон беше романтично поврзана со американската фудбалска ѕвезда Рандал Канингем и глумецот Еди Марфи, со кои се забавуваше. Потоа го запозна R&B пејачот Боби Браун на доделувањето на музичките награди Soul Train во 1989 година. По три години додворување, двајцата се венчаа на 18 јули 1992 година. На 4 март, Хјустон ја роди нивната ќерка Боби Кристина Хјустон Браун, нејзино прво дете, а негово четврто. Браун ќе продолжи да има неколкупати работа со законот, вклучувајќи и затворска казна. Со комерцијалниот успех на нејзиниот албум, се појавија и многу понуди за филм, вклучувајќи и понуда за работа со Роберт Де Ниро, Квинси Џонс и Спајк Ли, но Хјустон чувствуваше дека не е вистинско време. Првата филмска улога на Хјустон беше во филмот “The Bodyguard”, издаден во 1992 година, во кој глумеше заедно со Кевин Костнер. Хјустон ја игра Рејчел Марон, ѕвезда, која е следена од избезумен обожавател и вработува телохранител за да ја заштитува. US Today во 2007 година ја стави во списокот на 25 најзапаметени филмски моменти во последните 25 години. Најголема желба на Хјустон беше гледачите да го погледнат филмот без да ја забележуваат бојата. Сепак, произлезе контроверзност бидејќи некои мислеа дека во рекламирањето на филмот намерно се крие лицето на Хјустон за да се сокријат расните односи во филмот. Во интервју за Rolling Stone пејачката коментира: “луѓето знаат кој е Витни Хјустон –јас сум црнка. Тој факт не може да се сокрие”. Хјустон доби номинација за најлоша глумица на Razzie Awards. The Washington Post напиша дека Хјустон “не прави ништо друго освен што ја игра Хјустон, излегува дека е во голема мера неповредена, ако е тоа можно во таква улога, а New York Times коментираше дека недостига страст со нејзиниот партнер во филмот. И покрај различните критики, филмот беше многу успешен на билетарниците, заработувајќи повеќе од 121 милион долари во Соеднинетите Држави и 410 милиони долари ширум светот, правејќи го во времето на неговото издавање еден од филмовите коишто најмногу заработиле во историјата на филмот. Веќе не се наоѓа во првите 100, а тоа се должи на зголемувањето на цените на билетите од времето кога беше издаден филмот. Песната за филмот исто така доживеа голем успех. Хјустон продуцираше и придонесе во шест песни од саунтрак албумот за филмот. Rolling Stone напиша дека е “ништо повеќе од пријатно, вкусно и урбано” Водечкиот сингл на албумот беше “I Will Always Love You” напишана и првично снимена од Доли Партон во 1974 година. Верзијата на Хјустон на песната беше со воодушевување прифатена од страна на многу критичари,гледајќи ја како нејзина “сопствена песна” и “иконска изведба”. Rolling Stone и USA Today ја нарекоа нејзината изведба “ремек-дело”. Песната се најде на место број 1 на Billboard Hot 100 листата и беше таму цели 14 недели што тогаш беше рушење на рекордот, место број 1 на R&B листата каде што исто така го руши тогашниот рекорд останувајќи таму 11 недели и место број 1 на Adult Contemporary листата каде што остана 5 недели, станувајќи првиот сингл што истовремено пет недели бил на врвот на трите топ листи. Песната беше оценета со 4× платина од страна на RIAA, што ја направи Хјустон првиот женски изведувач чиј сингл го достигнал тоа ниво во историјата на RIAA и станувајќи најдобро продаваниот сингл во Соединетите Држави од страна на женски изведувач. Песната исто така имаше светски успех, наоѓајќи се на местото број еден во скоро сите држави и станувајќи еден од најдобро продаваните синглови на сите времиња со продадени 12 милиони копии. Саундтракот се најде на врвот на Billboard 200, останувајќи таму 20 непоследователни недели, најдолго опстанување на било кој албум на листата во ерата на Nielson SoundScan системот и станувајќи еден од најбрзо продаваните албуми во историјата. За време на божиќната недела во 1992 година, сандтракот се продаде во над милион копии за една недела, станувајќи првиот албум што го остварил тоа под Nielson SoundScan системот. Наредните синглови “I’m Every Woman”, и “I Have Nothing” беа во топ пет, со што Хјустон стана првиот женски изведувач чии три синглови истовремено биле во топ 11. Албумот беше оценет со 17× платина само во Соединетите Држави, со продадени 44 милиони копии ширум светот, што го направи “The Bodyguard” најдобро продаваниот албум од женски изведувач на листата Топ 10 најдобро продавани албуми во светот, издигнувајќи се над Шанаја Твејн со продадени 40 милиони копии на “Come on Over”. Хјустон во 1994 година освои три Греми награди за албумот, вклучувајќи две најпочитувани од Академијата и тоа Албум на годината и Рекорд на годината. Понатаму, таа освои рекордни 8 американски музички награди на годишнатата церемонија, вклучувајќи и Награда за заслуга, 11 Billboard музички награди, 3 Soul Train музички награди во 1993-94 година, вклучувајќи Sammy Davis Награда за забавувач на годината, 5 NAACP Image  награди за забавувач на годината, рекордни 5 светски музички награди и една британска награда. После успехот на овој проект, Хјустон започна со друга голема светска турнеја, The Bodyguard World Tour во 1993-94 година. Нејзините концерти, филмот и заработките од снимањето на песни ја направија третиот женски забавувач кој најмногу заработува, позади Опра Винфри и Барбара Стреисенд, според списанието Forbes. Хјустон се најде во топ пет на рангирањето за “Забавувач на годината” на годишното издание на Entertainment Weekly, а од магазинот Premier беше наведена како една од 100-те најмоќни луѓе во Холивуд. Во октомври 1994 година, Хјустон присуствуваше и имаше изведба на државната вечера во Белата Куќа, во чест на новоизбраниот јужноафрикански претседател Нелсон Мандела. На крајот на нејзината светска турнеја, Хјустон имаше три концерти во Јужна Африка во чест на претседателот Мандела, имајќи изведба пред над 200 000 луѓе. Ова ќе ја направи пејачката, првиот голем музичар што ја посетил новата обединета и слободна држава по победата на Мандела на изборите. Концертот беше пренесуван во живо на HBO, а средствата од концертите беа донирани во многу добротворни организации во Јужна Африка. Настанот се сметаше за национален “најголем медиумски настан после инаугурацијата на Нелсон Мандела”.