cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хаџи Мурат (роман)
Тематика
Хаџи Мурат е поразличен од другите дела од Толстој приближно напишани во исто време. Во Ѓавол (1889), Кројцеровата соната (1890), „Отец Сергеј“ (1898), „Воскресение“ (1899), „Стопанот и работникот“ (1895) и Фалсификуван купон (1905), акцентот се става на човечкиот морал и должности, што не е случај со Хаџи Мурат. Толстој во делата обично ги тера протагонистите да поминат низ фаза на „прочистување“, каде што учат за етичките идеали. Хаџи Мурат е посебно дело од Толстој, затоа што го нема тоа во неа. Наместо тоа, во староста Толстој се враќа да пишува за спомените од младоста. Хаџи Мурат е приказна сочинета од негативни тематики, што е несвојствено за Толстој. Ја отсликува негативната страна на човекот кој се сомнева дека има и најмала добрина во кој било човек. Ребека Рут Гулд го опишува Хаџи Мурат заедно со другите списи на Толстој за Кавказот, како „етнографски фусноти кои го информираат читателот за историјата, јазиците и обичаите на непријателите на Русија“.
Секавец
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри западно од градот Сер и на 17 километри северно од Нигрита, во североисточното подножје на Богданска Планина.
Историја
На 28 декември 1926 година селото било преименувано во Ливадохори (грчки: Λιβαδοχώρι).
Апостол Тит
Апостол Тит (Τίτος) — ранохристијански мисионер и црковен водач, еден од Седумдесетте апостоли. Бил сопатник и ученик на Апостол Павле, споменат е неколкупати во Павловите посланија, вклучувајќи го Посланието до Тит упатено нему. Се смета дека бил незнабожец преобратен во христијанството од Павле и, според преданието, бил ракоположен за епископ на Крит.
Тит донел писмо од Павле во Коринт, каде Павле повикува на прибирање средства за сиромасите во Ерусалим. Според Јероним Стридонски, Тит бил писарот на (Второто послание до Коринтјаните). Подоцна на Крит Тит назначил презвитери (старешини) во секој град и останал на островот сè до крајот на животот. Починал во Гортина кај градот Кандија (денешен Ираклион).
Житие
По народност Тит бил Грк од Крит кој во младоста изучувал филозофија и поезија. Христијанството го примил по залагање на Павле, а потоа станал негов секретар и преведувач. Во 49 г. Тит го придружувал Павле на Ерусалимскиот собор, на кој е заклучено дека христијаните раскрстуваат со највеќето обреди на Евреите заповедани на Мојсеј.
Кон крајот на 56 г. Павле заминал од Азија, а Тит го испратил од Ефес во Коринт со задача да ги разреши проблемите кои уследиле како последица од Првото послание до Коринтјаните донесено од Тимотеј како и од Павловата посета при која тој доживеал лична навреда и оспорување на неговиот авторитет од неименувана личност. Во текот на неговото патување Тит го доставил посланието од Павле кое е изгубено, но споменато во Второто послание до Коринтјаните.
По успешно извршената задача, Тит заминал на север и се сретнал со Павле во Македонија. Кога разбрал за успехот, Павле се воодушевил и го напишал Второто послание до Коринтјаните. Тит потоа се вратил во Коринт со поголема придружба, носејќи со себе носејќи го ова второ послание. Подоцна Павле му се придружил во Коринт. Од Коринт Павле го испратил Тит да организира собирање на милостиња за христијаните во Ерусалим. Така, Тит веќе стекнал искуство во улогите на решавач на проблеми, миротворец, службеник и мисионер.
Ранохристијанската традиција вели дека по првото ослободување од затвор во Рим, Павле навратил на Крит за да проповеда. Бидејќи бил потребен и во други цркви, тој го ракоположил Тит за епископ на тој остров, и му ја доверил започнатата задача. Јован Златоуст вели дека ова е силен показател за почитта која Павле ја имал кон Тит.
Павле го повикал Тит да му се придружи во Никопол во Епир. Подоцна Тит дошол во Далмација. Во Новиот завет не се зборува за неговата смрт.
Почитување
Православието го слави Тит на 25 август (7 септември по нов стил) и 4 јануари (17 јануари по нов стил) — Собор на Седумдесетте Апостоли), или . Денес од неговите мошти е останат само черепот, кој се чува во црквата „Св. Тит“ во Ираклион, вратен во 1966 г. откако бил земен на чување во Венеција за време на турското владеење.
Тит првично немал свој ден во католичкиот Тридентински календар. Во 1854 г. е додаден во календарот за 6 февруари. In 1969 г. Римокатоличката црква денес го празнува на 26 јануари, на истиот ден заедно со Тимотеј како ученици на Павле, дента по одбележувањето на неговото преобраќање во христијанство. Евангелската лутеранска црква во Америка ги чествува истите двајца светители заедно со Апостол Сила на истиот датум, а Црквата на Англија и Епископалната црква во САД го чествуваат заедно со Тимотеј Ефески) на 26 јануари.
Апостол Тит е покровител Военосвештенскиот корпус на Армијата на САД и го доделува орденот „Св. Тит“ за заслуги.
DR 21(OH)
DR 21(OH) — радиоизвор во соѕвездието Лебед
Василица Чука (Костурино)
Василица Чука — археолошко наоѓалиште во Костурино, Општина Струмица.
Претставува градиште од хеленистичко и римско време. На околу 4 км северно од селото се наоѓа висок рид што доминира над патот Струмица-Валандово. Самиот врв го опкружуваат остатоци од темели на бедем, ѕидан од камен и варов малтер. На простор од 200 × 60 м во внатрешноста на тврдината се гледаат темели од помали објекти, а се среќаваат и фрагменти од градежна и садова керамика. Најдени се и неколку хеленистички монети кои се чуваат во Заводот и музеј во Струмица.
NGC 4113
NGC 4113 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4113 се споменува и како NGC 4122, MCG 6-27-11, CGCG 187-9, KUG 1204+332.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4113 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4113 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Други поделби
Проучување на NGC 4113 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38451. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2527. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1559.
Надворешни врски
NGC 4113
Список на државни водачи во 1704 година
Ова е список на државни водачи во 704 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Монистра (музичка група)
Монистра – музичка група од Македонија.
Постава
Групата „Монистра“ била основана во 2002 година, а нејзината музика спаѓа во жанрот „етно“ или т.н. „светска музика“ (World music). Групата ја сочинуваат: Александар Јовевски (кавал, тамбура и гајда), Јован Стрезоски (тамбура), Филип Николовски (тамбура), Габриела Јанушевска (глас), Дарко Ничевски (клавир), Марјан Андоновски (ударалки), Дамјан Зифовски (ударалки). Првиот албум на групата бил наречен „Монистра“.
Банка на Јапонија
Банка на Јапонија (јапонски: 日本銀行) - централна банка на Јапонија.
Историја
Законот за централната банка на Јапонија бил донесен во јуни 1882 година, а Банката на Јапонија официјално започнала со работа на 10 октомври 1882 година. На 1 мај 1942 година, банката била реорганизирана во согласност со Законот за централна банката на Јапонијa кој стапил во сила во 1942 година. Законот од 1942 година ја одразувал воената состојба, така што во членот 1, целите на банката биле наведени како „регулација на валутата, контрола, кредитни и платежни олеснувања, како и одржување и негување на кредитниот систем во согласност со државната политика, со цел да се зајакне економијата во државата“. Овој зкаон претрпил неколку измени по Втората светска војна, вклучувајќи го и создавањето на советот на банката, како највисоко тело, во јуни 1949 година. Законот од 1942 година бил целосно ревидиран во јуни 1997 година, а новиот закон стапил на сила на 1 април 1998 година.
Организација и управување
Банката е правно лице овластено од владата на Јапонија. Банката има капитал од 100 милиони јени, од кои 55% се обезбедени од владата, а останатите 45% се влог на приватниот сектор. Организациската структура на Банката е заснована со Законот за Банката на Јапонија, со подзаконските акти и со другите внатрешни правила.
Управниот одбор е највисокото тело за одлучување во Банката на Јапонија. Тој е составен од гувернерот, двајца негови заменици и шест члена. Претседателот на управниот одбор го избираат членовите меѓу себе. Од 1998 година, гувернерот на банката е претседател на одборот. Деветте членови на Одборот ги именува владата, во согласност на Претставничкиот дом и Домот на советниците (член 23 од законот). Мандатот на членовите на одборот изнесува пет години за секој член (член 24 од законот). Состаноците на одборот за прашања поврзани со монетарната политика (член 15, став 1 од Законот) се нарекуваат состаноци на монетарната политика. Состаноците на одборот за други прашања утврдени во членот 15 став, 2 од законот се нарекуваат редовни состаноци. Состаноците за монетарната политика се одржуваат еднаш или двапати месечно, додека редовните состаноци се одржуваат двапати неделно. Тие се разликуваат од редовните состаноци во однос на процедурите: прво, дискусиите од овие состаноци се објавуваат подоцна во форма на записник; второ, претставниците на владата можат да присуствуваат на овие состаноци, да дадат забелешки, да достават предлози или да побараат одложување на гласањето (член 19 од законот); трето, распоредот на овие состаноци за претстојните дванаесет месеци се објавува во јуни и декември. Управниот одбор одлучува за: основната стапка на заемите, стапката на задолжителна резерва, упатствата за работење на пазарот на пари, мерките на монетарната политика, погледите на Банката на Јапонија за економскиот и финансискиот развој, прашањата поврзани со финансискиот систем, обезбедување кредити за странските централни банки, внатрешното управување, буџетот итн.
Банката има дванаесет оддели, две канцеларии и еден институт, како и 32 филијали и 14 локални канцеларии на национално ниво (вклучувајќи компјутерски центар и центар за работа со банкноти) и седум претставништва во странство. Филијалите на банката се наоѓаат низ целата земја и ги дистрибуираат банкнотите до приватните финансиски институции. Покрај тоа, филијалите на банката ја проценуваат состојбата на регионалните финансиски институции во нивните соодветни региони преку интервјуа со претставници. Филијалите и локалните канцеларии на банката вршат анализи за економските и финансиските случувања во регионот и објавуваат дел од нивните истражувања. Банката има и комитет за управување и комитет за усогласеност. Членови на Комитетот за управување се замениците на гувернерите и извршните директори. Членови на Комитетот за усогласеност се назначени од замениците на гувернерите и извршните директори, како и директорот на Кабинетот на внатрешните ревизори и еден или повеќе правни експерти. Комитетот за усогласеност се грижи вработените во банката да ги извршуваат своите должности правично и во согласност со релевантните закони и регулативи.
Принципи на работење
Банката на Јапонија јавно ги објавува своите организациони принципи, кои претставуваат збир на фундаментални вредности кои таа треба да ги почитува:
Цели на Банката на Јапонија
Според законот за Банката на Јапонија, нејзини цели се „издавање банкноти и спроведување на валутна и монетарна контрола“, како и „стабилнo порамнување на средствата помеѓу банките и другите финансиски институции што ќе придонесе за одржување на стабилноста на финансискиот систем“. Исто така, законот пропишува дека „валутната и монетарната контрола од страна на банката на Јапонија има за цел да ги стабилизира цените, а со тоа да придонесе за здрав развој на националната економија“.
Основна цел на монетарната политика на Банката на Јапонија е да обезбеди стабилност на цените. Во јануари 2013 година, Банката ја дефинирала целта за стабилност на цените на нивото од 2% во однос на годишната стапка на промена на индексот на потрошувачки цени. Банката манипулира со понудата на пари во економијата и влијае на каматните стапки, со цел да се постигне ценовна стабилност. Банката го регулира оптекот на пари во јапонската економија со извршување на операции на пазарот на пари (купување и продажба на јапонски државни хартии од вредност).
Восток (остров)
Географија
Островот Восток има вкупна површина од 24 хектари. Во близина на островот е Флинтскиот Остров (оддалечен 158 километри југоисточно), Каролинскиот Остров (230 километри источно) и Малденскиот Остров (709 километри северозападно). Островот е долг 1.3 километар и има триаголна форма.
Банка на Јапонија
Монетарната политика за време на Глобалната финансиска и економска криза од 2008 година
По Глобалната финансиска и економска криза од 2008 година, Банката на Јапонија ги примени следниве мерки:
Восток (остров)
Географија
Плажите на островот се со просечна должина од 25 до 50 метри. На островот нема лагуна или свежа вода. На островот има вегетација, односно дрвото „писонија“. Во 1922 година се пробало да се насадат палми, но тоа не успеало.
Банка на Јапонија
Монетарната политика за време на Глобалната финансиска и економска криза од 2008 година
На 30 октомври 2009 година, Банката на Јапонија донела решенија за различни привремени мерки во врска со работењето на пазарот на пари. Со цел да обезбеди стабилност на финансискиот пазар и да го олесни корпоративното финансирање, банката донела одлука за продолжување на делотворниот период на кредитирање и зголемување на висината на прифатливиот залог. Посебните мерки за олеснување на корпоративното финансирање останале на сила до крајот на март 2010 година. Од април 2010 година, банката почнала да обезбедува стабилна ликвидност преку кредитирање врз основа на групен залог, кој прифаќа поширок спектар на заложени средства.
Системи на порамнување
Банката на Јапонија обезбедува систем за порамнување на финансиските трансакции. Депозитите и кредитите на Банката на Јапонија се користат за подмирување на трансакции поврзани со работењето на пазарот на пари, давање на заеми на финансиските институции, исплати и приходи на трезорските фондови како и издавање и откуп на јапонски хартии од вредност. Покрај тоа, банката обезбедува систем за трансфер на државни хартии од вредност со помош на сметки за дебитирање и кредитирање на хартии од вредност.
Меѓународна соработка
Банката на Јапонија остварува соработка со значајни централни банки и странски експерти за надзор во врска со проблемите кои се јавуваат во финансискиот систем. Банката активно учествува во меѓународните форуми кои ги разгледуваат регулаторните рамки и имаат за цел да го зајакнат светскиот финансиски систем. Банката спроведува активности од областа на меѓународното финансирање, како што се девизните трансакции, како и деловни активности поврзани со помагање на странски централни банки и меѓународни организации. Таа исто така, врши меѓународни операции во име на јапонската влада, како: обработка на известувања и извештаи потребни според Законот за девизи и надворешна трговија, составување на статистиката на платниот биланс на Јапонија и спроведување на интервенции во девизи. Банката им помага на странските власти и меѓународните организации во нивното инвестирање и финансирање со јени, со прифаќање на депозити во јени и делувајќи како чувар на имот за државните хартии од вредност. Банката, исто така, обезбедува техничка помош за странските централни банки, особено оние во Азија.
Поддршка на финансиските институции во областите погодени од природните катастрофи
Веднаш по големиот земјотресот на Источна Јапонија во март 2011 година, Банката на Јапонија презела брзи мерки, вклучително и доволно обезбедување ликвидност и натамошно зајакнување на монетарното олеснување, со фокус на три главни аспекти: одржување на функционирањето на финансиските и системите за порамнување, обезбедување стабилност на финансиските пазари и поддршка на економската активност. Покрај ваквите мерки, таа спровела и операција за поддршка на финансиските институции во областите погодени од катастрофите. Исто така, таа презела разни мерки и по земјотресот во Кумамото во април 2016 година.
Дон Хуан (музичка група)
Дон Хуан — македонска дарк-вејв група, формирана во летото 1990 година во Прилеп, активна до 1993 година. . Основата во таа прва постава, а и во наредните, ја сочинувале: Рубин Кантарџиоски- Кантар како вокал и Горан Апостолски на бас-гитара и како композитор. Покрај нив, во групата се приклучувале голем дел од прилепската сцена од тој период, но поставата што била најстандардна и по која групата останала запаметена ги вклучува: Дејан Стефаноски на гитара, Димитар Џагадуроски на тапани и Билјана Богоевска на синтисајзер. Групата била локално ориентирана со само повремени настапи надвор од Прилеп, речиси секогаш на групни свирки во Скопје.
Историја
Иако релативно непознати за пошироката јавност, сепак членовите успеале да договорат издавање аудиокасета за издавачката куќа позитивно настроена кон македонската алтернативна сцена од тој период. Касетата под име Toxicomania била објавена во јуни 1992 година. Воениот виор ја зафатил некогашна Југославија, и изданието останало потполно заборавено и изгубено во времето. На почетокот од 1993 година бендот настапил на квалификациската вечер на Поп-рок фест '93, на 15 јануари и на 12 февруари 1993 година, како еден од полуфиналистите на фестивалот. Набргу потоа бендот престанал да постои.
Класична архитектура
Класичната архитектура се дели на: Само грчката архитектура пред времето на Александар Македонски (кој починал во 323 п.н.е.) може да се смета за автентично етничка. Старите Грци инале непоправливо лош и навредлив став кон т.н. барбарои – сите кои не биле грци. Големите освојувања на Алекнсадар значеле дека преку Македонија, грчката архитектура нашла примена и извршила влијание вез египетската, семитската, па дури и иранската култура. Иако и понатаму грците сметале дека мора да се зборува грчки за да се биде цивилизиран човек, етничката сиверсификација на хеленскиот свет била очегледна. Формалните елементи на класичната грчка архитектура се применувале на храмови на богови кои не се обожувале во Грција.
Римјаните може да се сметаат да најдоцната хеленска империја. Предцарската архитектура била помалку или повеќе етрурска со некои грчки елементи. Веќе со освојувањето на Грција во II век п.н.е., римјаните почнале да увезуваат грчки мајстори. Изразот римска уметност и римска архитектура нема никакво етничко значење поврзано со италските римјани. Речиси сите историчари на уметноста велат дека тоа всушност има етничко значи гркофонски роб или гркофонски слободен работник.
„Елементите“ на класичната архитектура се имаат применувано во радикално различни контексти од оние во кои тие се развиле. Архитектоснките редови – Дорскиот, Јонскиот и Коринтскиот – имаат значење во стилската историја во Грција од V век п.н.е., пренасочувајќи се кон промените на истата во Галија од I век н.е. и постојаното возобновување на овие стилови оттогаш па наваму.
NGC 308
NGC 308 — ѕвезда во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1866 година од страна на Роберт Стовел Бол, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 308 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 56 м 34,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 47' 1".
Други поделби
Проучување на NGC 308 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 217; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4674. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1196.
IC 130
IC 130 — галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 130 се споменува и како ESO 157-1, AM 0407-560.
Откривање
Објектот е откриен на 8 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 130 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. IC 130 има привидни димензии од 1,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 8 м 54,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 59' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
Други поделби
Проучување на IC 130 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14553.
Враќањето на отпишаните (филм)
„Враќањето на отпишаните“ (српски: Повратак отписаних) — југословенски филм од 1976 година, во режија на Александар Ѓорѓевиќ, а автори на сценариото се Драган Марковиќ и Гордан Михиќ. Тој претставува продолжение на филмот „Отпишаните“, а поради големата популарност, две години подоцна била снимена и истоимената телевизиска серија. Главните улоги ги толкуваат: Драган Николиќ, Воја Брајовиќ, Злата Петковиќ, Павле Вуисиќ, Александар Берчек, и Стево Жигон.
Синопсис
Летото 1944 година, Прле (го игра Николиќ) и Тихи (го игра Брајовиќ), кои се веќе искусни партизани, заедно со Јоцо (го игра Вуисиќ), добиваат задача тајно да се префрлат во Белград. Групата го заробува автомобилот на министерот во српската влада, а Јоцо се преправа во српскиот министер. Патем, нив ги заробува група четници, но партизаните успеваат да ги совладаат. Меѓутоа, подоцна, тие се заробени од еден паризански одред и осудени се на смртна казна, но во последен миг успеваат да докажат дека се партизани. Тука добиваат германски мотоцикл и Прле, Тихи и Јоцо влегува во Белград, иако таму ги чекаат специјалната полиција и Гестапо. Потоа, партизаните успешно извршуваат неколку опасни задачи.
EXO 2030+375
EXO 2030+375 — рендгенска двојна ѕвезда во соѕвездието Лебед.
Андон Китанов
Андон Китанов, полно име: Андон Китанов Петров Ангелков (1829 - 1914) — македонски градител, копаничар и иконописец, претставник на Дебарската школа. Изградил и внатрешно уредил голем број на важни цркви и манастири во Македонија.
Живот и дела
Роден е во 1829 г. во мијачкото велешко село Папрадиште, во големиот градителско-зографски род Ангелковци. Татко му Китан Петров, дедо му Петар и прадедо му Ангелко исто така биле градители и копаничари. Учел кај татко му, и работел претежно како градител, иако се занимавал и со копаничарство и иконопис. Работел во црквите „Св. вмч. Георгиј“ во Кочани, „Св. Никола“ во Штип, „Св. Атанасиј“ во Дојран, каде ги изработил дрворезите и иконописот.
Автор е на „Рождество на Пресв. Богородица“ во Согленскиот манастир кај Согле, на новата црква во Пантелејскиот манастир во Пантелеј, во кој го направил иконостасот. Китанов, кој предводел тајфа не поголема од 15 лица, во Велешко ги изградил црквите „Св. Атанасиј“ во Богомила, „Пресв. Богородица“ во Бистрица (1860), „Св. Атанасиј“ во Теово, „Св. Илија“ во Долно Врановци, „Св. Илија“ во Бусилци, „Св. Петка“ во Долно Оризари, „Св. Воскресение Христово“ во Еловец, „Св. Никола“ во Лисиче, „Св. Троица“ во Раштани, „Св. Стефан“ во Нежилово, „Св. Илија“ во Капиново, „Св. Никола“ во Крнино и „Св. Троица“ во Подлес.
Во Гевгелиско ги изградил „Св. Димитриј“ во Балинци, „Св. Архангел Михаил“ во Грчиште, „Св. Константин и Елена“ во Миравци, „Рождество на Пресв. Богородица“ во Давидово, „Св. Атанасиј Велики“ во Габрово, „Воснесение Христово“ во Петрово, „Св. Ѓорѓи“ во Серменин, „Св. Димитриј“ во Конско, „Св. Димитриј“ во Кованец, „Св. Константин и Елена“ во Мрзенци, „Св. Петка“ во Прдејци, „Св. Димитриј“ во Смоквица, „Св. Атанасиј“ во Богданци, „Успение на Пресв. Богородица“ во Ѓавато и „Рождество на Пресв. Богородица“ во Богородица. Во егејскиот дел на гевгелиско ги изградил црквите „Успение на Пресв. Богородица“ во Мачуково „Св. Архангели“ во Смол, „Св. Никола“ во Бајалци и „Св. Ѓорѓи“ во Ореовица.
Во Дојранско негови дела се „Св. Петка“ во Марвинци, „Св. Ѓорѓи“ во Аканџали (денес во неговиот егејски дел), „Св. Ѓорѓи“ во Брајковци и „Св. Ѓорѓи“ во Пирава.
Во 1860 г. Китанов го изградил манастирот „Св. Ѓорѓи“, наречен и Неготински манастир. Во 1896 г. ја изградил црквата „Св. Кирил и Методиј“ во Гевгелија.
Со Китанов понекогаш работеле и мајсторите Јаков Зографски и неговиот син Ѓорѓи Зографски, како и Коста Крстев.
Починал во 1914 г. во родното село.
Нешател (кантон)
Република и кантон Нешател (République et Canton de Neuchâtel), Kanton Neuenburg; Chantun Neuchâtel; Cantone di Neuchâtel — кантон во западна Швајцарија. Во кантонот се зборува француски јазик. Во 2007 година, кантонот броел 169.782 жители, од кои 39.654 (или 23,4%) биле странци. Главен град е Нешател.
Историја
Нешател има единствена историја. Тој е единствениот дел од денешна Швајцарија што влегол во Конфедерацијата како кнежевство (во 1814 година). Нејзиниот прв забележан владетел, Рудолф III од Бургундија, го спомнал Нешател во неговиот тестамент во 1032 година. Династијата на Улрих, грофот од Финелц (Хасенбург), го презела градот и неговите територии во 1034 година. Династијата напредувала и до 1373 година, сите земји што денес се дел од кантонот му припаѓале на грофот. Во 1405 година, градовите Берн и Нешател влегле во унијата. Земјите на Нешател им биле предадени на господарите на Царинген од Фрајбург во доцниот 14 век како наследство од бездетната Елизабета, грофицата од Нешател, на нејзините внуци, а потоа во 1458 година на маркгрофите од Заузенбург кои припаѓале на Домот на Баден.
Нивната наследничка, Јохана од Хахберг-Саузенберг (Јехана де Хохберг) и нејзиниот сопруг, Луј I од Орлеан-Лонгевил, ја наследиле во 1504 година, по што француската куќа Орлеан-Лонгевил (Валоа-Диноа). Швајцарските сојузници на Нешател потоа го окупирале од 1512 до 1529 година пред да ѝ го вратат на грофицата-вдовица.
Францускиот проповедник Гијом Фарел ги донел учењата на протестантската реформација во областа во 1530 година. Затоа, кога куќата на Орлеан-Лонгевил изумрела со смртта на Мари Д'Орлеан-Лонгевил во 1707 година, Нешател бил протестантски и сакал да избегне да премине под католички владетел. Правилната наследничка во првородството од Жана де Ротелен била Пола де Гонди, војвотката од Рец, која била католик. Жителите на Нешател го избраа наследникот на принцезата Марија меѓу петнаесетте баратели. [n 1] Тие сакале нивниот нов принц пред с да биде протестант, а исто така да биде доволно силен за да ја заштити нивната територија, но да биде сместен доволно далеку за да ги остави сами на себе. Кралот Луј XIV од Франција активно ги промовирал многуте француски претенденти за титулата, но нешателскиот народ во конечната одлука во 1708 година ги префрли во корист на протестантскиот крал Фридрих I од Прусија, кој го побарал своето право на прилично комплициран начин преку Куќата на портокал и Насау, кои дури и не потекнуваат од Жана де Ротелен.
Фридрих I и неговите наследници владееле со кнежевството Нешател (Fürstentum Neuenburg) во личен сојуз со Прусија од 1708 до 1806 година и повторно од 1814 до 1857 година. Наполеон Бонапарт го соборил кралот Фридрих Влилијам III од Прусија како принц на Нешател и наместо него го назначил за началник на неговиот кабинет Луј Александр Бертие. Почнувајќи од 1807 година, кнежевството му обезбедило на Наполеоновата Гранд Арме баталјон ренџери. Ренџерите го добиле прекарот Канари (т.е. канаринци) поради нивните жолти униформи.
Свети Винко Паулски
Свети Винко Паулски (1581, Аквитанија – 1660, Париз) е католички светец.
Животопис
Св. Винко Паулски се родил во 1581 година, во Аквитанија. Уште во младоста одлучил да стане свештеник, откако го завршил студирањето на теолошки науки. Потоа ја основал конгрегација за мисија, позната како „Лазаристи“, со цел да им помага на сиромашните. Неговите мисионери биле распространети низ целиот свет, а многумина од нив загинале како маченици во Кина. Исто така, во соработка со св. Лујза Марилац, св. Винко Паулски ја основал конгрегацијата на милосрдните сестри за негување на болните лица. Св. Винко Паулски починал во Париз, во 1660 година.
Нешател (кантон)
Географија
Кантонот е поделен на три региони. Лозарскиот регион се наоѓа покрај езерото, како што кажува и самото негово име, во овој регион изобилува со лозови насади. Регионот наречен Долини (Les Vallées) се наоѓа на север. Во овој регион се наоѓаат двете најголеми долини на кантонот Нешател: долината Руз и Вал де Травер. Двете долини лежат на надморска височина од околу 700 метри. Највисокиот регион на кантонот, се Нешателските Планините со надморска височина од 900 метри. Овој регион е составен од долга долина каде се сместени Ла Шо-де-Фон, Ле Локл и Ла Бревин.
Влада
Нешател бил еден од првите кантони во Швајцарија што им дал право на глас на жените (1959), а исто така им дал право на глас на странците кои поседуваат дозвола за престој и кои престојувале во кантонот најмалку пет години (2002) и ја намалил возраста за гласање на 18 години.
Законодавниот дом, Големиот совет на Ншател, има 115 места распределени пропорционално на населението во шесте области кои ги сочинуваат изборните единици: Нешател (35 места), Будри (25), Вал-де-Травер (8), Вал -де-Руз (10), Ле Локл (10), Ла Шо-де-Фон (27). Државниот совет (кантоналната влада) е составен од пет „министри“ кои за верижно го преземаат годишното претседателство и управуваат со одделенијата за правда, здравје и безбедност; финансии и социјална заштита; јавна економија; регионален менаџмент; образование и култура. Кантоналните власти, кои имаат седиште во замокот (Замокот Нешател), се избираат на секои четири години со општо право на глас.
Окрузи
До 2018 година кантонот бил поделен на 6 окрузи. На 1 јануари 2018 година, окрузите биле распуштени и сите општини биле ставени директно под кантонот.
Општини
Во кантонот има 27 општини (од 2021).
Население
Населението е речиси целосно франкофонско. Кантонот историски бил силно протестантски, но во последниве децении примил прилив на римокатолички доселеници, особено од Португалија и Италија. Во 2000 година, имало мала разлика во протестанти (38%) и римокатолици (31%) на неговото население.
Жителите, 173.183 во 2011, се прилично рамномерно распоредени во многу мали градови и села долж брегот на Нојшателското Езеро. Просечната густина на населеност е 209 жители на квадратен километар. Нешател (население во 2020 : ) е главен град на кантонот, додека Ла Шо де Фон (население од 2020 : ) е најголемата населба во кантонот. Околу 38.000 од жителите, или нешто помалку од една четвртина од населението, се од странско потекло.
Историски податоци за населението
Движењето на населението е дадено во следната табела:
Економија
Кантонот е добро познат по своите вина, кои се одгледуваат покрај брегот на Нешателското Езеро, и по апсинтот. Вал де Траверс е познат како родно место на апсинтот, кој сега е повторно легализиран и во Швајцарија и на глобално ниво. Во долините е развиено млекарството и сточарството, но Нешател е многу познат по одгледувањето коњи. Производството на часовници е добро воспоставено во кантонот, со фина механика и производство на микрочипови кои се воспоставени неодамна. Високите образовни институции вклучуваат ги вклучуваат От екол Арк (Haute école Arc) (што ги претставува Берн, Јура и Нешател) и Универзитетот во Нешател.
Пак-Ман
Пак-Ман (јапонски: パックマン, изговор: Паккуман) е аркадна и видео-игра која беше издадена во јули 1980 година од Намко во Јапонија како "Пак Човекот".
Се појавија бројни клонови, варијанти и развој на играта за речиси сите оперативни системи. Оригиналот сега може да се репродуцира со емулатор (на пр. MAME), но вистинските играчки податотеки (ROMs) не се вклучени со универзалните емулатори.
Име
Името произлегува од јапонската онматопеиа пакпуку за "постојано отворање и затворање на устата" и фигурата на главниот лик во форма на пак; Покрај тоа, двобојот на англиски значи и "гоблин". Дизајниран е од дизајнерот на игри Тору Иватани. Во 1981 година, играта на Мидвеј беше лиценцирана како Pac-Man во САД. Името беше променето бидејќи се плашеше дека натписот "Пак Човекот" на машината во "Fuck Man" може да се менува. Игрива останува непроменет, освен што четирите чудовишта во играта добиваат други имиња.
Игра
Карактерот Pac-Man мора да јаде бодови во лавиринтот, а потоа да го следат духовите. Ако јадете "енергетска пилула", можете за одредено време да ги смените дури и духовите (сега сини обоени) духови. Понекогаш се појавува цреша или друг симбол во полето, додавајќи дополнителни бодови на играчот кога го јадете. Ако не го јадете симболот, по некое време исчезнува. Кога сите бодови се јаде, ќе стигнете до следното ниво. Ова се разликува од претходниот во суштина само со повисоката брзина на играта (во пониските нивоа, исто така, со промена на однесувањето на противникот). Контролата се врши со џојстик.
На лево и десно од екранот постои тунел преку кој може да се оди и на тој начин ги мами противниците. Духовите не се движат случајно. Секој има специфична стратегија која ги следи движењата или влезовите на играчот.
Бидејќи играта треба да се жали на женска публика, Иватани дизајнираше "слатки" противници. Антагонистите на Pac-Man се четири шарени широк духови чија форма потсетува на крајниот крај на четка. Секој од духовите го покажува своето однесување и има имиња и прекари. Имињата на духовите може да се видат за време на привлекувањето и да се променат за американската верзија. Тие се како што следува:
Рекорди
Били Мичел постави историски рекорд на 3 јули 1999 година. Тој заврши 255 левели на максимален скор без да се јаде. Тој ги собра сите бонуси и го јаде секој сирен дух. Максималниот резултат е 3,333,360 бода и се нарекува совршена игра.
На второ место, Rick Fothergil одигра совршен натпревар во мај 2000 година - третиот, Крис Аира (јуни 2000), постави нов рекорд. Тој ги играше 255 нивоа за 3 часа, 42 минути и 4 секунди.
На првиот официјален Светски куп на Атари Пак-Ман 1982 во Париз, тогашниот 26-годишен германски студент Јохан Бејдербек собрал 14.516 бода во рок од 15 минути и на тој начин ја обезбедил титулата.
Во Соединетите Американски Држави се појави во 1982 година на ТВ-шоуто "Starcade" на возраст од 8 години Џефри Р. Ји и тврдеше дека достигна по неколку часа игра со резултат од 6.131.940. За ова доби на 5 декември 1982 година писмо со честитки до претседателот Роналд Реган, кој му го честиташе на светскиот рекорд. Сепак, таков резултат би бил можно само ако ниво 256 би можело да се заврши.
Ниво 256
Иако играта е дизајнирана да никогаш не завршува, нивото на поделен екран 256 не може да се реши поради технички проблем. Левиот дел од екранот го покажува вообичаениот дел од лавиринтот, додека десниот се чини дека е нецелосно исполнет со букви и симболи.
Област од 1 KB во графичка меморија покажува која икона на екранот каде да се привлече. Аранжманот е избран така што од адресата 0x4000 долниот дволимен екран од работ од десно кон лево, а потоа од 0x4040 полето за играње од горе десно кон долу и од адреса 0x43c0 е наведен горниот раб на екранот. Ова е проследено со подеднакво големина и идентично уреден простор со информации за бои. Во нивото 256, јамката сега ги копира седумте плодови од адреса 0x3b08 во графичката меморија, но продолжува да работи, иако по него не следат плодови. Резултатот е дека половина од полето е препишано со податоци од ROM-от пред да бидат завршени 256 поминувања.
ивото не може да се реши, бидејќи нема доволно точки за да се заврши нивото во левата половина на полето.
Мичел, кој тврди дека достигнал ова ниво неколку стотици пати, ја суспендирал наградата од над 100.000 долари во 1999 година за секој кој е докажан успешно да го совлада ова ниво пред 1 јануари 2000 година. Цената не беше искористена.
Други работи
Дизајнерот Тору Иватани наведува дека карактерот на Пакман е инспириран од видот на исчезнатите пици со една парче, а од друга, со поедноставена форма на јапонскиот збор за уста (口). Светскиот шампион Pac-Man 2007, мексиканскиот Карлос Даниел Боррего Во 1982 година, Милтон Бредли објави верзија на игра на табла, во која до четири играчи мора да јадат мали мермери истовремено со пластичен Pac-Man.
Пејачката Џералд Ман објави песна за играта Pac Mann Fieber во раните 80-ти.
Во јуни 2007 година, првото Светско првенство на Pac-Man се одржа во Њујорк (САД). Тоа не беше класичен, туку новиот "Pac-Man Championship Edition" (исклучиво на Microsoft Xbox 360 и како апликација за мобилни телефони на Java). Овие светски првенства беа финансирани од Microsoft, Namco Bandai Games и Quiznos.
По повод триесеттиот роденден, на 21 мај 2010 година, Google го замени своето лого на главната страница во 48 часа со верзија на играта заснована на JavaScript, со ограничувања на нивото што го имитира логото на Google. Верзијата на Google понуди вкупно 255 нивоа, при што 256-то ниво се прикажува со слична грешка при рендерирање на оригиналната игра. Сепак, овде се појавува зборот "GAME OVER", со што се завршува играта. Дополнително, ако играчот притиска двапати на копчето "монета", кое вообичаено го користи копчето "среќа", тој исто така може да игра заедно со г-ѓа Pac-Man. Верзијата на Google е архивирана и ќе остане трајно достапна по истекот на 48-часовната акција. Невообичаените звуци при повикувањето на страницата на Google со прелистувачот Mozilla Firefox ги вознемирија многу корисници и голем број барања доведоа до краткорочен колапс на страниците за поддршка на Фондацијата Mozilla. Во блогосферата, исто така, имаше дискусии за економската штета предизвикана од играта на подолг престој на професионалци на страниците на Google.
На 1 април 2015 година, можете да играте на Google Maps на улиците на секое место Pacman.
На 29 ноември 2012 година, Музејот на модерната уметност го објави купувањето на 14 компјутерски игри, вклучувајќи Pac-Man, за нова постојана изложба во галериите Филип Џонсон од март 2013 година. Во најавата, насловите се нарекуваа извонредни претставници во областа на дизајнот на интеракцијата. Затоа, покрај визуелниот квалитет и естетското искуство, критериумите беа сите аспекти кои придонесуваат за обликување на интеракцијата, како што се елеганцијата на програмскиот код или дизајнот на однесувањето на играчот.
Мадрид Мастерс 2010 – мажи поединечно
Роџер Федерер беше бранител на титулата, но изгубо против Рафаел Надал во финалето 4–6, 6–7(5).
Носители
<li> Давид Ферер ''(Полуфинале) <li> Микаил Јужни ''(Втора Рунда) <li> Томаш Бедрух ''(се откажа поради повреда на десниот колк) <li> Гаел Монфилс ''(Четвртфинале) <li> Џон Инсер ''(Трета Рунда) <li> Сем Кјури ''(Прва Рунда) <li> Станислас Вавринка ''(Трета Рунда) <li> Томаз Белучи ''(Втора Рунда) </ol>
Соундгејт (музичка група)
Соундгејт — македонска хард рок музичка група, активна во периодот 1997 до 2005 година.
Историја
Во септември 1997 година, во Скопје е формиран симфо-рок составот со име „Атараксија“, кој по неколку години, по мали персонални промени, го променила своето име во Соундгејт.
Првото поjaвување на бендот пред публика било на „Поп-Рок Фест 97“ во јануари 1998 година во Штип и потоа и во финалето во Скопје. На почеток на 1998 година во студиото „Профаундс“ вo продукција на Дориан Јовановиќ (од Стринг форсис) групата ги направила единствените три снимки Будење, Низ морганидите и Чуден свет, кои никогаш не биле објавени на самостоен носач на звук.
Во 2002 година бендот започнал со снимање деби-албум во студиото „Профундус“, но поради технички проблеми снимањето се оддолжило цели две години. Единствен резултат од таа сесија бил недовршениот материјал за албум, како и еден промотивен сингл со спот за песната Будење, кој во 2002 година излегол во издание на „Профундус рекордс“.
Бендот бил дел од неколку концерти, меѓу кои отворање на концертот на Стринг форсис во МОБ, во јули 2002 година,
Во 2005 година бендот престанал да постои.
Крафт Пивара „Темов“
Крафт Пивара „Темов“ — првата домашно - занаетчиска пивара во Македонија.
Историјат
Пиварата Темов датира од 2009 година, во рамките на ресторанот „Пивницата Стар Град“. Фамилијата Темов, како група пивски ентузијасти кои биле предводени од едноставна пивска филозофија „Ние не правиме пиво за масата на луѓе“, напротив, ние правиме пиво за одбраните пивски заљубеници и оние кои ја разбираат пивската култура и уметност и уживаат во вистинскиот вкус на пивото и не се плашеле да ги турнат границите на модерниот комерцијлизам. На кратко, тие започнале да прават пиво за луѓето налик нас.Тие како први пионери во новата македонска пивска ера не се плашеле да ги поминат поставените граници за овој предизвик.
Производство
Пивото во пиварата „Темов“ се прави според правилото на германскиот закон за чистота на пиво „Reinheitsgebot“, што значи дека пивото се создава од четрите основни пивски состојки: јачмен, хмељ, квасец и вода. Пивото „Темов“ е природно пиво кое се прави од природни состоjки, без додатни шеќери, бои, ароми, конзерванси и хемикалиии .“
Russula decolorans
Russula decolorans е јадлива, Гулапка габа која расте и се наоѓа во групи во четинарни шуми. Една од најлесно идентификуваните европски Гулапка.Од Гулапкате кои поцрвенуваат или поцрнуваат.
Помеѓу Гулапка те со црвена или црна боја, Russula decolorans е прилично карактеристична, има обично портокалова до бакарно портокалова шапка, месото и стеблото му се со модринки и обезбојуваат во сива боја (без прво бојата да се промени во црвеникава), и се поврзува со четинари низ целиот континент.
Опис
Шапката е кружна кога е млада, станува широко конвексна па рамна со централна вдлабнатина кога е стара. Кожичката е леплива на почетокот или кога е влажна, мазна и има бакарно- портоклова до обично портокалова боја, но повремено донекаде црвена, виолетова, или жолта, кожичката од маргините не се лупи лесно.
Шапката расте до 10 см. Месото е бело и цврсто, станува сиво до црно на пресек и кога старее. Има благ вкус. Спорите се бледо окер.
Ливчињата се закачени или споени многу малку до дршката, често чаталести во основата, на почетокот со бела до крем боја, подоцна стануваат жолтеникави со модринки и обезбојуваат полека во сива боја.
Дршката е долга од 4-12 см, со дебелина од 1-3 см со бела боја која станува сива со возраста или при ракување, мазна и доста цврста кога е млада.
Месото е цврсто, кај старите печурки е кревко, бело, посивува во воздухот, задржува сива боја при сушење. Мирисот е слаб и не карактеристичен, вкусот е сладок, а не горчлив.
Отпечатокот на спорите е со бледо жолта боја. Спорите се 8,5-14 × 6,5-12 микрометри, широко елипсовидни, шилести, со многу слаб ретикулум. Пилеоцистидиите се во форма на палка, не септирани или со една преграда.
Расте во лето и есен во микориза со четинари,  често и во мочуришта расте сама, расфрлана или здружено, широко распространета во Северна Америка, Евроазија. Но е редок во многу земји и е наведен во локалните црвени листи на загрозени видови.
Користи
Јадлива печурка најчесто се собира за храна во Финска.
Надворешни врски
http://www.mushroomexpert.com/russula_decolorans.html
Дрење
Дрење (понекогаш се сретнува и како Дрења) — село во областа Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Славиште, во средишниот дел на територијата на Општина Крива Паланка, од десната страна на Крива Река, во непосредна близина на градот Крива Паланка, поради што припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 820 метри.
Селото се наоѓа во близина на Крива Паланка, северно од градот. Сместено е во долината на малата Дренска Река, десна притока на Крива Река. Поголемиот дел од селото се наоѓа на левиот брег. Околни села се Лозаново на југозапад и Киселица на североисток.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Булток, Габрак, Мал Габрак, Мазна ’Ртина, Големи Рид, Заметина, Ајдучка Орница, Длаге Њиве, Веришков Рид, Милкини Крушки и други.
Селото е од разбиен тип. Се разликуваат маала по родовите кои живеат во него.
На север се граничи со селата Осиче и Киселица, на исток со селото Кркља, на југоисток со селото Варовиште, на југ со градот Крива Паланка и селото Лозаново и на запад со селото Градец.
Историја
На атарот на селото се сретнуваат одредени старини. Тоа се ретки гробови и ќупови. Веројатно претходната населба пропаднала од некоја причина.
Во век, Дрење било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 16,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.007,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 321,4 хектари, а на пасиштата 263,1 хектар.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
По војната ситуацијата се променила и денес многу малку мештани се занимаваат со сточарство или земјоделство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Дрење имало 122 жители, од кои 102 Македонци и 20 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Дрење имало 80 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.