cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Печалбар
Сингапур
Уште од крајот на 1970-тите, Сингапур станува една од најголемите земји приматели на мигранти во Југоисточна Азија со 1,340,300 странски работници кои сочинуваат 37% од вкупната работна сила во декември 2014 година. Ова е најголемата странска работна сила во Азија како дел од населението. Околу 991.300 странски работници во Сингапур спаѓаат во категоријата неквалификувани или ниско квалификувани. Во 2019 година, во Сингапур имало 322.700 мажи градежни работници и 222.500 жени домашни работници. Многумина доаѓаат од Бангладеш, Индија, Индонезија, Шри Ланка, Филипините или Тајланд. Во 2020 година, е објавено дека од 1,4 милиони странски работници во Сингапур, скоро 1 милион биле со ниско платена, ниско квалификувана работа. Таквите работни места мештаните на Сингапур често ги сметаат за помалку привлечни поради тоа што се валкани, физички напорни и се потенцијално опасни. Набљудувачите, како што е економистката на СКБК банка, Селена Линг, велат дека работниците мигранти се неопходни со оглед на стареењето на работната сила и ниската стапка на плодност. Со цел да се контролира големата количина на овие работници, Сингапур спроведува миграциски политики со визни категории за различни нивоа на вештина. Влезот на странските домашни работници се контролира преку строго спроведување на „политика за минливост на гастарбајтери“. Од работодавачите се бара да објават обврзница од Сингапурски 5,000$ со Владата за да гарантираат враќање на работникот на крајот на нивната двегодишна работна дозвола. Владата го контролира целиот домен на работниците мигранти со овој закон.
Бројот на странски домашни работници (СДР) во Сингапур се зголемил од околу 201,000 во 2010 година на 255,800 во 2019 година или за 27%. Почнувајќи од 2019 година, едно од секои пет домаќинства во Сингапур ангажира собарка. Во 1990 година, односот бил околу 1 на 13, со околу 50,000 слугинки во Сингапур во тоа време. Во Сингапур има докази за двостран проблем: на земјата и требаат странски работници, но не сака да комуницира со нив. Во 2008 година, кога владата се обидела да претвори училиште во студентски дом во Серангун Гарденс, близу 1,500 домаќинства поднеле жалби, бидејќи биле загрижени за ефектите што би ги имале врз нивните имотни вредности. Тие претставувале значително малцинство од 7,000 домаќинства во соседството.
Јужна Кореја
Како и многу нации, Јужна Кореја започнала како извозник на труд во 60-те години на XX век, пред нејзиниот економски развој во 1980-тите да ја смени во увозник на труд. Во 1993 година, програмата за индустриски приправници е воспоставена за да ги задоволи потребите на работниците мигранти. Таа обезбедувала работа за странци како специјализанти во мали и средни бизниси. Сепак, овие работници се сметале за приправници, а не за службени вработени, така што тие не можат да добијат заштита според корејските закони за работни односи. На 14 февруари 1995 година, „упатствата за заштита и управување со странски индустриски специјализанти“ обезбедиле правна и социјална помош за печалбарите. Законот за вработување на странски работници, во кој се вели дека „на странски работник нема да му се дава дискриминаторски третман со образложение дека е странец“, бил ставен во сила на 16 август 2003 година. Подоцна, во истата година, бројот на работници мигранти се зголемил драматично.
И покрај тоа што има драстичен пораст на работниците мигранти во Кореја и воспоставени се политики за нивна заштита, недостатокот на евтина работна сила ја направи корејската заедница склона кон малтретирање на илегалните работници мигранти и други непристојни практики. Како одговор, корејската влада ја зголеми квотата за печалбари од 5,000 на 62,000 лица во 2013 година. Покрај тоа, на 31 јануари 2013 година, минималната плата за печалбарите се зголемила на 38,880 KRW (1,750 мкд) за осум часа на ден, или месечна стапка од 1,015,740 KRW (45,700 мкд). Воспоставени се програми за заштита на печалбарите и олеснување на нивната интеграција во корејското општество. Програмите спонзорирани од владата како што се „Сејонгхакданг“ (세종 학당), Мултикултурниот центар за родова еднаквост и програма за семејство, Центарот за персонал на министерството за надворешни работи, и Програмата за социјална интеграција на Министерството за правда, обезбедуваат бесплатни часови на корејски јазик за мигрантските работници. Покрај тоа, исполнувајќи ги сите барања на Програмата за социјална интеграција на Министерството за правда, печалбарите можат да аплицираат за корејско државјанство без да полагаат испити за натурализација.
Непрофесионалната виза за вработување Е-9, е лансирана со цел да се вработат странци да работат во полето за рачна работа. Визата е ограничена само на луѓе кои доаѓаат од 15 азиски земји, вклучувајќи ги Филипините, Монголија, Шри Ланка, Виетнам, Тајланд, Индонезија, Узбекистан, Пакистан, Камбоџа, Кина, Бангладеш, Непал, Казахстан, Мјанмар и Источен Тимор. Новата виза, позната како виза Ц-3, е лансирана на 3 декември 2018 година со која се дозволува да се остане во Јужна Кореја до 90 дена во рок на важење на визата до 10 години без ограничувања на бројот на посети на земјата. Визата е специјално дизајнирана за професионалци како лекари, адвокати или професори, дипломирани студенти кои се запишани во четиригодишни плус програми на јужнокорејските универзитети и оние со магистерски студии или докторати од странство. Визата се доделува само на луѓе од 11 азиски земји или Бангладеш, Камбоџа, Индија, Индонезија, Лаос, Мјанмар, Непал, Пакистан, Филипини, Шри Ланка и Виетнам.
Традиционално, се чини дека Јужна Кореја во голема мерка прифаќа етнички Корејци од дијаспората, како што се корејците од Кина и други Азијци. Според системот за дозволи за вработување од 2004 година за регистрација на странски работници, 55% од регистрираните во 2007 година биле етнички Корејци, претежно кинески државјани со корејско потекло. Меѓу оние кои не биле етнички Корејци, повеќето биле Азијци, а најголеми групи биле Виетнамците, Тајланѓаните, Монголците, Индонезијците и Шри Ланќаните. Во 2013 година, имало 479,426 странци кои работеле во Јужна Кореја и поседувале непрофесионални работни визи, а 99% од нив доаѓаат од други азиски земји, од кои етнички Корејци од Кина 45.6%, Виетнамци 11.8%, Индонезијци 5.9%, Узбекистанци 5.1%, етнички Кинези 4.2%, Камбоџанци 4%, Шри Ланќани 3.9%, Тајланѓани 3.9%, Филипинци 3.8% и Непалци 3.3%. Огромно мнозинство странски работници во Јужна Кореја доаѓаат од други делови на Азија, а повеќето доаѓаат од Кина, Југоисточна Азија, Јужна Азија и Средна Азија.
Шри Ланка
Шри Ланка во моментов е нето имиграциска земја, но сепак во последните години има постепен пораст на имигрантски работници во Шри Ланка кој се совпаѓа со Шри Ланќаните кои ја напуштаат земјата за вработување во странство. Како резултат на тоа, земјата сега преминува од земја што само испраќа работници во странство, во земја што испраќа и прима работници мигранти. Илјадници странски работници се влезени во земјата од други азиски земји за да работат, а од кои 8,000 доаѓаат од Кина и други кои доаѓаат од Непал, Мјанмар, Бангладеш и Индија. Покрај тоа што легално престојуваат и работат странци во земјата, има и такви на кои им истекле визите или нелегално влегле во земјата. Во 2017 година, имало 793 истраги за неовластени работници во земјата и 392 странски државјани биле отстранети. Бројот на илегални мигранти од Непал кои се кријат во Шри Ланка, го натера Непал да започне истрага во 2016 година, со цел да се справи со илегалното движење на своите граѓани во Шри Ланка. Според проценката на еден министер од Шри Ланка во 2017 година, бројот на странски работници во земјата е 200,000. Сепак, овој број е оспорен. Покрај тоа, има и обвинувања дека во земјата работат 200,000 илегални работници од Кина, Индија и Бангладеш, меѓутоа одредени партии исто така го отфрлија ова тврдење.
Тајван
Од јуни 2016 година, во Тајван има повеќе од 600,000 работници мигранти кои се распространети во различни сектори на индустријата, почнувајќи од градежни работници, домашни помагачи, фабрички работници и други физички работи. Повеќето од нив доаѓаат од југоисточна Азија.
Тајланд
Во Тајланд, мигрантите доаѓаат од граничните земји како Бурма, Лаос и Камбоџа. Многумина се соочуваат со тешкотии како што се недостаток на храна, злоупотреба и ниски плати, а нивниот најголем страв е депортацијата. Во Бангкок, Тајланд, многу работници мигранти го посетуваат училиштето „ДЕАР Бурма“ каде учат предмети како што се тајландски јазик, бурмански јазик, англиски јазик, компјутерски вештини и фотографија.
Европска Унија
Во 2016 година, околу 7.14% (15,880,300 луѓе) од вкупното вработување во ЕУ не биле државјани, 3.61% (8,143.800) биле од друга земја-членка на ЕУ, 3.53% (7,741,500) биле од земја што не е членка на ЕУ. Швајцарија 0.53%, Франција 0.65%, Шпанија 0.88%, Италија 1.08%, Велика Британија 1.46% и Германија 1.81%, биле земји каде повеќе од 0,5% од вработените не биле државјани. Велика Британија 0.91% и Германија 0.94% се земји каде повеќе од 0.9% од вработените биле од земји што не се членки на ЕУ. Земји со повеќе од 0.5% вработени кои се од друга земја на ЕУ се Шпанија 0.54%, Велика Британија 0.55%, Италија 0.72% и Германија 0.87%.
Неодамнешните проширувања на Европската унија обезбедуваат можности за многу луѓе да мигрираат во други земји на ЕУ за работа. Во проширувањата од 2004 и 2007 година, постојните држави добиваат права да наметнуваат разни преодни аранжмани за ограничување на пристапот до нивните пазари на труд. По Втората светска војна, Германија немала доволно работници, па затоа работниците од другите европски држави биле поканети да работат во Германија. Оваа покана завршила во 1973 година, а овие работници биле познати како Гастарбајтери.
1 март станал симболичен ден за штрајк на транснационалните мигранти. Овој ден ги обединува сите мигранти да им дадат заеднички глас да зборуваат против расизмот, дискриминацијата и исклучувањето на сите нивоа на социјалниот живот. Транснационалните протести на 1 март првично биле иницирани во САД во 2006 година и ги охрабруваат мигрантите во другите земји да се организираат и да преземат активности на тој ден. Во Австрија, првиот штрајк на транснационалните мигранти ( ) се одржал во март 2011 година, во форма на заеднички активности, т.е. манифестација, но исто така и во форма на бројни децентрализирани активности.
Финска
Според финските синдикални организации ФСО (Централна организација на фински синдикати) и Финскиот службен синдикат ФСС, странските работници биле сè повеќе злоупотребувани во градежниот и транспортниот сектор во Финска во 2012 година, во некои случаи пријавувајќи ги часовните плати на пониски од две евра. Бугарите, Косоварите и Естонците, се најверојатни жртви во градежништвото.
Германија
Во нацистичка Германија, од 1940–42 година, Организацијата Тодт започнала со потпирање на гастарбајтерите, воени стажанти, Зивиларбејтерите (цивилни работници), Остарбејтерите (источни работници) и Хилфсвилиге („доброволци“) работници.
Големата фаза на миграција на работни мигранти во XX век започнала во Германија во текот на 50-тите години на минатиот век, бидејќи суверената Германија од 1955 година поради постојан притисок од партнерите во НАТО попуштила на барањето за потпишување на таканаречениот договор „Анвербе“ (германски: anwerbeabkommen). Првичниот план бил на принцип на ротација: привремен престој (обично две до три години), проследен со враќање на работниците во нивната татковина. Принципот на ротација се покажал како неефикасен за индустријата, бидејќи искусните работници постојано биле заменувани со неискусни. Компаниите побарале закон за продолжување на дозволите за престој. Многу од овие странски работници биле следени од нивните семејства во следниот период и останале засекогаш. До 1970-тите, повеќе од четири милиони печалбари и нивните семејства пристигнале вака во Германија, главно од средоземните земји Италија, Шпанија, поранешна Југославија, Грција и Турција. Од околу 1990 година, доаѓа до распаѓање на Советскиот блок и проширување на Европската унија и гастарбајтерите од Источна Европа во Западна Европа. Понекогаш, земја домаќин поставува програма со цел да покани гастарбајтери, како и Сојузна Република Германија од 1955 до 1973 година, кога пристигнале над еден милион гастарбајтери (германски: Gastarbeiter), претежно од Италија, Шпанија и Турција.
Ерменија
Главното одредиште за ерменските сезонски работници е Русија. До крајот на 90-тите години од минатиот век, се случил трет огромен бран ерменски емигранти, што однел околу еден милион луѓе. Главното одредиште била Руската Федерација (620,000). Кога Ерменија станала независна (1991 година), бројот на луѓе кои трајно ја напуштиле земјата забавил, додека бројот на сезонски работници мигранти главно се зголемил во Русија. Според студијата спроведена од Министерството за територијален развој и администрација, 95% од сезонските мигранти и 75% од долгорочните мигранти работат во Русија заклучно со крајот на 2018 година, а причината се претпоставува дека е членството во Евроазиска економска унија (ЕАЕУ). Првиот заменик министер за територијална администрација и развој на Ерменија, Ваче Тертерјан, вели:
"“We must ensure that our labor force feels comfortable both at home and in EAEU countries,” said Mr. Terteryan, speaking at a meeting of the Advisory Committee on Migration Policy under the UNECE (UN Economic Commission for Europe). “They must also feel comfortable in third countries. The principles of reciprocity in terms of length of service, pay, pensions, medical care and so on should be respected.”"
Шведска
Од декември 2008 година, Шведска има полиберални правила за имиграција на трудот од „трети земји“ - земји надвор од Европската унија (ЕУ) и Европската економска област (ЕЕА) - од која било друга земја во ОЕСР. Воведувањето на имиграција на работна сила водена од работодавачите, мотивирана од потребата да се реши недостигот на работна сила, резултира со голем прилив на мигранти во ниско квалификувани занимања во сектори со вишок на работна сила, на пример, секторите за ресторани и чистење.
Швајцарија
Потребните услуги за интеграција од страна на државата и општеството на земјите домаќини, но и самите мигранти, се потценети. Трансформацијата на Швајцарија во земја на имиграција не било по забрзаната индустријализација во втората половина на XIX век. Од чисто рурална алпска област, Швајцарија станала европска авангарда во различни индустрии во тоа време, прво во текстилната, а подоцна и во машинската и хемиската индустрија. Од средината на XIX век, особено германските академици и занаетчии, но и Италијанци, кои нашле работа во науката, индустријара, градежништвото и изградбата на инфраструктурата, мигрирале во Швајцарија.
Велика Британија
Во Обединетото Кралство на работниците мигранти им е забранет третман на Националната здравствена служба освен ако не можат да платат. Нелекуваните болести можат да се влошат, а работниците мигранти можат да умрат од болести што можат да се лекуваат и да останат нелекувани.
Среден Исток
Во 1973 година, бум на нафтата во регионот на Персискиот Залив (ОАЕ, Оман, Саудиска Арабија, Катар, Кувајт и Бахреин, кои го сочинуваат Советот за соработка во Персискиот Залив), создал невидена побарувачка на работна сила во нафтениот, градежниот и индустрискиот сектор. Развојот барал работна сила. Ова барање го исполниле странските работници, пред сè оние од арапските држави, со подоцнежна промена кон оние од азиските земји. Порастот на животниот стандард за граѓаните на земјите од Блискиот Исток создава и побарувачка за домашни работници во домаќинството.
Од 1970-тите, странските работници станале голем процент од населението во повеќето нации во регионот на Персискиот Залив. Зголемената конкуренција со државјаните во секторот за вработување, заедно со поплаките во врска со третманот на странските работници, доведуваат до зголемувањето на тензиите меѓу домородното и странското население во овие нации.
Дознаките стануваат извонреден извор на надворешно финансирање за земјите кои придонесуваат со странски работници во земјите на ССПЗ. Во просек, најголемите приматели на глобално ниво се Индија, Филипините и Бангладеш. Во 2001 година, 72,3$ милијарди биле вратени како дознаки во земјите од каде потекнуваат странските работници, што е еквивалентно на 1.3% од светскиот БДП. Изворот на приход останува поволен бидејќи дознаките се често постабилни од протокот на приватниот капитал. И покрај променливите во економијата на земјите од ССПЗ, износот на долари во дознаки е обично стабилен.
Трошењето на дознаките се гледа на два начина. Главно, дознаките се испраќаат до семејствата на гастарбајтерите. Иако честопати се насочуваат кон потрошувачка, дознаките се насочени и кон инвестициите. Се гледа дека инвестициите доведуваат до зајакнување на инфраструктурата и олеснување на меѓународните патувања.
Со овој скок на заработувачката, една придобивка што е забележана е подобрувањето на исхраната во домаќинствата на работниците мигранти. Друга придобивка е намалувањето на невработеноста невработеноста.
Во деталните студии на пакистанските мигранти на Блискиот Исток во раните 1980-ти, просечниот странски работник бил на возраст од 25-40 години. 70% биле во брак, додека само 4% проценти биле придружени од семејствата. Две третини потекнувале од руралните области, а 83% проценти биле работници во производството. Во тоа време, 40% од девизните приходи на Пакистан биле од нејзините печалбари.
Домашната работа е најважната категорија на вработување меѓу жените мигранти во арапските држави на Персискиот Залив, како и во Либан и Јордан. Зголемувањето на арапските жени во работната сила и промената на концепцијата за одговорностите на жените, резултира во промена на одговорностите на домаќинствата кон ангажираните домашни работници. Домашните работници вршат низа работи во домот: чистење, готвење, грижа за деца и грижа за стари лица. Заедничките одлики на работата вклучуваат просечна 100-часовна работна недела и практично непостоечка плата за прекувремена работа. Надоместокот се разликува во голема мера според националноста, многу пати во зависност од јазичните вештини и нивото на образование. Ова се гледа со домашните работници од Филипините, кои добиваат повисок надоместок од државјаните од Шри Ланка и Етиопија.
Саудиска Арабија е најголемиот извор на исплати на дознаки во светот. Плаќањата на дознаки од Саудиска Арабија, слично како и другите земји на ССПЗ, пораснале за време на нафтениот бум од 1970-тите и раните 1980-ти, но се намалиле во средината на 1980-тите. Како што паѓааат цените на нафтата, се зголемуваат и буџетските дефицити, а повеќето влади на земјите од ГЦЦ ставаат ограничувања за вработување странски работници. Слабостите во финансискиот сектор и во државната администрација наметнуваат значителни трансакциски трошоци на печалбарите кои ги испраќаат. Трошоците, иако се тешки за проценка, се состојат од плати и зголемено трошење потребно за проширување на образовните и здравствените услуги, домувањето, патиштата, комуникациите и други видови инфраструктура за да се задоволат основните потреби на новодојденците. Странската работна сила значително ја троши заработката од цврстата валута на земјите на ССПЗ, при што дознаките за домашните мигранти во раните 2000-ти година изнесуваат 27$ милијарди годишно, вклучувајќи 16$ милијарди само од Саудиска Арабија. Се покажа дека процентот на БДП што го генерира странската работна сила е приближно еднаков на оној што државата треба да го потроши на нив.
Главната загриженост на развиените земји во врска со имиграционите центри се:
(1) стравот на локалните баратели на работа од конкурентноста од страна на работниците мигранти
(2) фискалниот товар што може да резултира врз даночните обврзници за обезбедување здравствени и социјални услуги на мигрантите
(3) стравот од ерозија на културниот идентитет и проблеми со асимилацијата на имигрантите
(4) национална безбедност.
Во земјите кои произведуваат имигранти, индивидуите со под средно образование, продолжуваат да бидат фискален товар за следната генерација. Квалификуваните работници, сепак, плаќаат повеќе даноци отколку што добиваат за социјалните трошоци од државата. Иселувањето на високо квалификуваните работници е поврзано со недостиг на вештини, намалување на производството и даночни недостатоци во многу земји во развој. Овие товари се уште поочигледни во земјите каде образованите работници емигрирале во голем број откако добиле високо субвенционирано техничко образование.
Од 2007 година, 10 милиони работници од Југоисточна Азија, Јужна Азија или Африка живеат и работат во земјите од регионот на Персискиот Залив. Ксенофобијата кај приемните нации е честопати неконтролирана, бидејќи обилната работа често се доделува само на странски работници. Трудот со иселеници се третира со предрасуди во земјите домаќини и покрај обидите на владата да ги искорени неправилностите и експлоатацијата на работниците. На иселениците им се нудат супстандардни плати и услови за живот и се принудени да работат прекувремено без дополнително плаќање. Што се однесува до повредите и смртта, на работниците или на нивните зависни лица не им се исплаќа должен надомест. Државјанството ретко се нуди и работната сила честопати може да се стекне под законската минимална плата. Странските работници честопати немаат пристап до локалните пазари на труд. Честопати, овие работници се легално приврзани за спонзор/работодавач до завршувањето на нивниот договор за вработување, по што работникот мора или да ја продолжи дозволата или да ја напушти земјата.
Странските работници мигрираат на Блискиот Исток како договорни работници со помош на системот „ кафала “ или „спонзорство“. Работата на мигрантите е обично за период од две години. Агенциите за вработување во земјите што ги испраќаат се главните придонесувачи на трудот во земјите на ССПЗ. Преку овие агенции, спонзорите мора да платат надомест на регрутерот и да плаќаат за авионски билети, визи, дозволи и плати за вработените. Регрутерите им наплаќаат високи хонорари на потенцијалните вработени за да добијат визи за вработување, во просек од 2,000 до 2,500 долари во земји како Бангладеш и Индија. Споровите за договори се исто така чести. Во Саудиска Арабија, странските работници мораат да имаат договори за вработување напишани на арапски јазик и да ги потпишат и спонзорот и самите тие, за да им се издаде работна дозвола. Со другите земји на ССПЗ, како што е Кувајт, договорите можат да бидат писмени или усни.
Зависноста од спонзор (кафел) природно создава простор за кршење на правата на странските работници. Долгот предизвикува работниците да работат на одредено време без плата, за да ги покријат овие хонорари. Ова ропство ја охрабрува практиката на меѓународна миграција на трудот бидејќи жените во ситуации на сиромаштија се во можност да најдат работа во странство и да ги отплатат своите долгови преку работа. Вообичаено е работодавачот или спонзорот да го задржи пасошот на работникот и другите документи за лична карта како форма на осигурување за износот што работодавачот го платил за работната дозвола и авионскиот билет. Кафелите продаваат визи на странските работници со непишаното правило дека странецот може да работи за друг работодавач освен за спонзорот.
Кога ќе заврши двегодишниот работен период, или со загубата на работното место, работниците мора да најдат друг работодавец подготвен да ги спонзорира или да се вратат во нивната нација на потекло за кратко време. Неуспехот да се стори ова повлекува затворска казна за кршење на законите за имиграција. Заштитата е практично непостоечка за работниците мигранти.
Населението во сегашните држави на ССПЗ пораснало за повеќе од осум пати во текот на 50 години. Странските работници стануваат примарна, доминантна работна сила во повеќето сектори на економијата и владината бирократија. Со зголемувањето на невработеноста, владите на ССПЗ започнуваат со формулирање на стратегии на пазарот на трудот за подобрување на оваа состојба, создавање доволно можности за вработување на државјаните и ограничување на зависноста од иселеничката работна сила. Воведени се ограничувања: систем на спонзорство, вртежен систем на иселеничка работна сила за ограничување на времетраењето на престојот на странците, ограничувања на натурализацијата и правата на оние што се натурализирани, итн. Ова исто така доведува до напори за подобрување на образованието и обуката на државјаните. Локализацијата сепак останува на ниско ниво кај приватниот сектор. Ова се должи на традиционално нискиот приход што го нуди секторот. Долгите работни часови, конкурентното работно опкружување и потребата да се назначат надгледувачи за иселениците, честопати се тешко прифатливи.
Во 2005 година, ниско платените азиски работници организирале протести, некои од нив и насилни, во Кувајт, Бахреин и Катар, поради недобиени плати навреме. Во март 2006 година, стотици градежни работници претежно од јужна Азија престанале да работат и тргнале кон дивеење во Дубаи, ОАЕ, во знак на протест против нивните тешки услови за работа, ниската или одложената плата и општото немање права. Сексуалното вознемирување на домаќинките од Филипини од страна на локалните работодавци, особено во Саудиска Арабија, е сериозен проблем. Во последните години, ова резултира со забрана за миграција на жени под 21 година. Нации како Индонезија забележуваат малтретирање на жени во државите на ССПЗ, со тоа што владата повикала на целосно прекинување на испраќањето на домаќинки. Во земјите на ССПЗ, главната грижа кон странските домашни работници е грижата за децата без посакуван акцент кон исламските и арапските вредности.
Можните случувања во иднина вклучуваат забавување на растот на странската работна сила. Еден придонесувач за ова е драматична промена во демографските трендови. Растечката стапка на наталитет на државјаните во земјите на ССПЗ ќе доведе до поконкурентна работна сила во иднина. Ова исто така може да доведе до пораст на бројот на домородните жени во работната сила.
Обединети Арапски Емирати
Третманот на работниците мигранти во ОАЕ е споредуван со „модерно ропство“. Работниците мигранти се исклучени од колективните работнички права на ОАЕ, па оттаму мигрантите се ранливи на присилна работа. Печалбарите во ОАЕ не смеат да се зачленат во синдикатите. Покрај тоа, на работниците мигранти им е забрането да штрајкуваат. Десетици работници биле депортирани во 2014 година поради штрајк. Бидејќи печалбарите немаат право да влезат во синдикат или да штрајкуваат, тие немаат средства да ја осудат експлоатацијата што ја трпат. Оние кои протестираат ризикуваат затвор и депортација. Меѓународната конфедерација на синдикати ги повика ООН да ги испитаат доказите дека илјадници мигранти работници во ОАЕ се третираат како робовска работа.
Хјуман Рајтс Воч го привлече вниманието на малтретирањето на работниците мигранти кои се претворени во де факто договорени слуги, по нивното пристигнување во ОАЕ. Конфискацијата на пасошите, иако е незаконска, се случува во голем обем, пред сè на неквалификуваните или полуквалификувани работници. Работниците често работат на силна топлина со температури кои достигнуваат 40-50 °C во градовите во август. Иако се прават обиди од 2009 година да се спроведе правило за попладневна пауза, тие честопати се отфрлаат. Оние работници кои добиваат пладневна пауза често немаат соодветно место за одмор и имаат тенденција да бараат олеснување во постројките за автобусите или такси возилата и градините. Преземените иницијативи донесоа огромно влијание врз условите на работниците. Според Хјуман Рајтс Воч, печалбарите во Дубаи живеат во „нехумани“ услови. Ројтерс објави на 22 јули 2020 година, за заедницата на иселениците во Дубаи, која беше погодена главно од економската криза предизвикана од пандемијата на коронавирус во ОАЕ. Се вели дека печалбарите станале мета на финансиски недостиг и натрупување на долгови, принудувајќи многумина да останат неколку дена без храна. Затоа, повеќе од 200,000 работници мигранти од Индија, Филипини, Пакистан и Непал веќе ги напуштија емиратите, како резултат, според Ројтерс.
Саудиска Арабија
На 4 август 2020 година, Гардијан ја откри гнасната состојба на печалбарите кои се наоѓаат во притворните центри на Саудиска Арабија, кои беа страшно пренатрупани со нехигиенски услови и недостаток на соодветна здравствена заштита. Извештајот исто така откри случаи на физичко малтретирање во имиграциските притворни центри. Во време на зголемена опасност од КОВИД-19, уапсените страдаат од висок ризик на инфекција во преполни институции.
Жени печалбари
Според Меѓународната организација на трудот, 48% од сите меѓународни мигранти се жени и тие сè повеќе мигрираат за работни цели. Само во Европа има 3 милиони жени печалбари. Во 70-тите и 80-тите години на минатиот век се забележува пораст на жени-мигранти работници во Франција и Белгија. Во Кина, заклучно со 2015 година, една третина од нивните печалбари биле жени, кои се преселиле од руралните градови во поголемите градови во потрага по вработување. Жените мигранти работат во домашните занимања кои се сметаат за дел од неформалниот сектор и немаат одреден степен на регулатива и заштита од владата. Минималните плати и условите за работно време се игнорираат, а понекогаш се и делумно платени. Женските се обично пониско платени од мажите затоа што не се сметаат за примарен извор на приход во семејството. Жените мигрираат во потрага по работа од повеќе причини, а најчести причини се економските - платата на сопругот повеќе не е доволна за издржување на семејството. На некои места, како Кина, на пример, брзиот економски раст доведува до нерамнотежа во модернизацијата на руралните и урбаните средини, што ги доведува жените да мигрираат од руралните области во градот за да бидат дел од бранот за модернизација. Други причини го вклучуваат семејниот притисок врз ќерките, на пример, кои се сметаат за сигурен извор на приход за семејството само преку дознаките. Младите девојки и жени се издвојуваат во семејствата дека се работници мигранти затоа што немаат одржлива алтернативна улога што треба да ја исполнат во локалното село. Ако одат на работа во урбаните центри како домашни работници, тие можат да испраќаат дома пари за да им помогнат на нивните помлади браќа и сестри. Многу од овие жени доаѓаат од земјите во развој и се ниско квалификувани. Покрај тоа, жените кои се вдовици или разведени и имаат ограничени економски можности во нивната родна земја, може да бидат принудени да останат надвор од економските потреби. Миграцијата исто така може да биде замена за развод, во некои општества кои не го дозволуваат или одобруваат разводот.
Влијание врз улогите во семејството
Во однос на мигрантската работна сила, многу жени се преселуваат од поугнетната матична земја во помалку угнетувачка средина каде што имаат вистински пристап до платена работа. Како такво, напуштањето на домот и добивање на зголемена економска независност и слобода ги предизвикува традиционалните родови улоги. Ова може да се види како зајакнување на позицијата на жените во семејството преку подобрување на нивната релативна позиција. Тие имаат поголема моќ во контролирањето на домаќинството затоа што имаат контрола над одреден степен на економски средства. Сепак, ова може да доведе до непријателство меѓу сопругите и сопрузите кои се чувствуваат несоодветни или се срамат од нивната неспособност да ја исполнат својата традиционална улога како лебоносци. Непријателството и незадоволството од сопругот исто така може да бидат извор на семејно насилство. Направени се и студии кои укажуваат на промените во семејните структури како резултат на трудот на мигрантите. Овие промени вклучуваат зголемена стапка на разводи и намалување на стабилноста на домаќинствата. Дополнително, женската мигрантска работна сила е посочена како извор за повеќе егалитарни односи во семејството, опаѓање на моделите на пошироко семејство и повеќе потесни семејства. Исто така, постои ризик за неверство во странство, што исто така ја уништува структурата на семејството.
Истражувачите идентификувале три групи жени кои ги претставуваат димензиите на родовите улоги во Сингапур. Првата група ја сочинуваат сопруги иселеници кои со законите за имиграција честопати се сведуваат на статус на зависна сопруга. Втората група се домаќинки кои ја напуштиле работата со цел да се грижат за децата дома. Иако се од средната класа во Сингапур, тие се заглавени на скоро исто ниво и го делат статусот со третата група, странски домашни работници. Поради глобалното економско преструктуирање и глобалното формирање на град, подвижноста на женските трудови се зголемува. Сепак, тие се контролираат преку строго спроведување и тие се статистички невидливи во податоците за миграцијата. Жените печалбари домаќинки се секогаш стереотипизирани според пол како слугинки и се генерализираат како работници со ниски плати во општеството.
Жени печалбари: Неформален сектор
Ширењето на глобалниот неолиберализам придонесе за физички раселените луѓе, што во превод значи раселени работници, ширум светот. Поради националниот и транснационалниот економски притисок и повлекување на миграцијата, растечкиот број жени-мигранти се наоѓаат вработени во подземниот и неформалниот сектор. Појасно кажано, овие жени имаат тенденција да не бидат претходно вработени во формалниот сектор, ако и воопшто се. Честопати, евтината и флексибилна работна сила се бара во поразвиените области. Исто така, овие жени-мигранти работници честопати се сметаат за предност на работодавците кои мислат дека овие лица се послушни, попустливи и за еднократна употреба.
Работата што се наоѓа во неформалната економија е дефинирана како надвор од законската регулатива на државата. Овој подземен сектор вклучува нетрадиционални видови на вработување: интимна нега, улична продажба, градинарство во заедницата, продажба на храна, шиење и кроење, услуги за перење алишта, продажба на вода, чистење автомобили, чистење на домови и разни видови занаетчиско производство. Овие позиции се често несигурни и немаат социјални договори што често се наоѓаат помеѓу вработен и работодавач во формалниот сектор. Оваа неофицијална економија често се наоѓа на локации што се помеѓу домот и работата и комбинираат лични и приватни простории. Бидејќи работничките-мигранти често заземаат најниски економски позиции, ова ги прави особено ранливи на експлоатација и опасни работни услови. Патем, Гај Стендинг го нарече овој вид ранлив работник, Прекаријат.
Жените честопати се наоѓаат на дното на економската хиерархија како резултат на различни фактори, главно недостаток на можност да се издржуваат себеси и своите семејства и покрај тоа, недостаток на соодветно образование. И покрај Иницијативата за образование на девојчиња на ООН, сепак, постојат високи стапки на неписменост кај жените во Глобалниот Југ. Вообичаено, неформалниот сектор е единственото место каде што географски раселените работници се во можност да се вметнат во економијата. Така, жените печалбари вршат висок процент на работа што се наоѓа во овој сектор.
Делумно заради комплексните миграциски проблеми кои вклучуваат преструктуирање на родови и познати односи, жените-мигранти честопати се грижат за децата без локална семејна мрежа. Неформалниот сектор дозволува јавниот и приватниот простор да се спојат и да се прилагодат на нивните одговорности за грижа. Новите имигранти честопати се загрижени да ги остават децата без надзор и неформалниот сектор дозволува грижа заедно со економските активности.
Важно е да се напомене дека, од некои студии, мажите и жените мигрираат од слични причини. Главно, тие ги оставаат местата во потрага по подобри можности, најчесто финансиски. Покрај финансискиот притисок, жените мигрираат и за да избегаат од угнетувачките средини или насилните сопрузи.
Образование за мигранти
Децата на печалбарите имаат потешкотии да го постигнат истото ниво на успех во образованието како и нивните врсници. Преместувањето, без разлика дали станува збор за една или редовна појава, предизвикува прекин во образованието, што предизвикува учениците мигранти да напредуваат бавно низ училиштето и да се откажат. Дополнително, преселувањето има негативни социјални последици врз учениците, како изолацијата од врсниците поради културните разлики и јазичните бариери. Децата мигранти исто така се во неповолна положба затоа што мнозинството живеат во екстремна сиромаштија и мораат да работат со своите родители за да ги издржуваат своите семејства. Овие бариери за еднакво достигнување на образованието кај децата на печалбарите се присутни во земјите ширум светот. Иако нееднаквоста во образованието останува изразена, владините политики, невладините организации, непрофитните организации и социјалните движења работат на постепено неутрализирање.
Печалбарската работна сила во економиите
Мигрантската работна сила историски игра витална улога на национално ниво и низ локалните заедници во последните времиња. Економската глобализација создаде повеќе печалбари од кога било досега. Додека развиените земји ја зголемуваат нивната побарувачка за работна сила, особено неквалификуваната работна сила, обично се користат работници од земјите во развој. Како резултат, милиони работници и нивните семејства патуваат во други земји за да најдат работа. Овој прилив на печалбари придонесува за раст на сиромашните квартови и урбаната сиромаштија, смета Мајк Дејвис. Некои од овие работници, обично од руралните области, не можат да си дозволат сместување во градовите и на тој начин живеат во сиромашните квартови. Некои од овие неквалификувани работници кои живеат во сиромашните квартови страдаат од невработеност и живеат во неформалниот сектор. Според Меѓународната организација на трудот, заклучно со 2013 година има околу 175 милиони мигранти низ целиот свет.
Искористување и ропство на печалбарите
Регрутирање на меѓународни работници преку агенции за вработување е чест феномен во развиените земји, како што се САД или ОАЕ. Особено, припадниците на непривилегираните заедници се привлечени од можностите за живот и работа во САД. Некои од овие агенции даваат лажни ветувања. Но, дури и полошо од лажните ветувања, некои мигранти се злоупотребени и малтретирани од агенциите и нивните посредници. На некои печалбари може да им се одземат пасошите и мобилните телефони, затворени се во домот на работодавачот или строго се надгледувани и исклучени од општеството, пријателите и семејството; некои не ја примаат својата целосна плата и мораат да работат неограничено долги часови без паузи или слободни денови. На печалбарите, исто така, може да им се ускрати храната и условите за живот, како и медицинскиот третман.
Во студијата направена од Хјуман Рајтс Воч на 99 домашни работници во ОАЕ, 22 тврдат дека нивните спонзори физички ги малтретирале. Работниците одбиваат да ја пријават својата злоупотреба поради страв од депортација и не можат да најдат подобра работа. Вообичаено е во некои случаи жената да стане жртва на сексуално насилство и вознемирување, бидејќи на работодавците и на нивните приказни секогаш ќе им се верува повеќе.
Некои работници мигранти бегаат од своите насилни работодавци и бараат помош од амбасадата или конзулатот на нивната матична земја. Ова сепак е тешко да се постигне на оддалечени локации.
Индиските печалбари во САД
Компанијата од САД, Сигнал Интернешнл, предводена од адвокатот за имиграција, Малверн Бурнет и индискиот регрутер за труд, Сачин Деван, „намамиле стотици индиски работници во бродоградилиштата во Мисисипи со лажни ветувања за постојан престој во САД“. Ова било во рамките на програмата за визите H-2B, кои вработиле заварувачи, водоводџии и други позиции за поправка на оштетените платформи за нафта и сродните објекти. Секој работник им платил на работодавците околу 10,000-20,000$ или повеќе како надомест за вработување и други трошоци откако им била ветено добра работа, зелена карта и постојан престој во САД. Некои од нив пропаднале во долгови. „При пристигнувањето во бродоградилиштата Сигнал во Паскагула, Мисисипи, од 2006 година, тие откриле дека нема да добијат зелени карти или постојан престој, и дека всушност, секој ќе мора да плати 1,050$ месечно за да живее во изолирани, добро чувани работни кампови каде што дури и по 24 мажи делеле простор со големина од 220 м2 (720 ft2)“.
Пресуда
Сигнал Интернешнл “морал да им обесштети на работниците 14,400,000$ по поротната пресуда за пет индиски гастарбајтери, едно од најголемите спогодби од ваков вид во историјата на САД. Пресудата се заснова на откритието дека компанијата и нејзините агенти се занимавале со изнуда на труд, измами, рекетирање и дискриминација, објавува во тоа време „News India Times“. Поротата утврдила и дека еден од тужителите бил жртва на погрешно затворање и одмазда.“
Филипини печалбари во САД
Има многу случаи на корупција меѓу брокерите кои честопати се однесуваат како да имаат компании, охрабрувајќи ги мигрантите да дојдат во САД. Ова е случај со брокерот, Кизи Калу кој е „натурализиран државјанин на САД од Нигерија“. „Тој обезбедил одобрение на владата да донесе филипински медицински сестри во рамките на програмата за владини визи, тврдејќи дека ќе им бидат исплатени до 72,000$ како инструктори на универзитетот „Адам “ во Колорадо, според кривичното обвинение на брокерот за труд во 2012 година. Државниот универзитет Адамс постои во Колорадо, но универзитетот „Адам“ не постоел исто како и работните места што требало да бидат таму за мигрантите. „Калу им ветил на медицинските сестри, повеќето од Филипините, работни места како медицински сестри инструктори/супервизори“. „Тој се договорил со Одделите за труд и домашна безбедност да обезбедат визи H-1B за работниците, велејќи дека Универзитетот „Адам“ се соочува со недостиг на работна сила и му треба странска работна сила да служат како медицински сестри инструктори/супервизори“, како начин да ги намамат работниците.
Кизи Калу и „другите странски државјани“ добиле компензација за овие визи откако ги обезбедиле и ги добиле за наскоро да бидат работници. „Калу добил 6,500$ за помош при нивно добивање. По пристигнувањето во Денвер, Колорадо, на медицинските сестри им било кажано дека нема такво место како Универзитетот Адам. Наместо тоа, тие биле испратени на „работа во домови за стари лица. Објектите им платиле на компанијата на Калу, „Група на странски здравствени професионалци“, по 35$ од час за една од медицинските сестри. Калу си ставил во џеб скоро половина од платата и им плаќал на медицинските сестри 20$ на час“. Тој продолжил да ги експлоатира овие работници дозволувајќи им да работат додека тој го стекнувал нивниот профит. Тој морал да ја известува владата за овие жени, дека тие всушност работат во земјата, за да може да продолжи да добива средства, додека тие продолжуваат да работат. „Документите што тој ги доставил до владата не укажуваат на тоа дека тој и неговиот партнер Филип Лангерман земале голем дел од платите на визите.
Пресуда
Кизи Калу бил прогласен за виновен за „трговија со присилна работа за привлекување странски медицински сестри во САД со ветувања за високо платени работни места, и притоа барал да му се вратат дел од платите или да се соочат со депортација“. Тој бил осуден на скоро 11 години затвор и му било наредено да плати 3,800,000$ во надомест. Тој бил осуден за 89 точки за измама по пошта, визна измама, трговија со луѓе и перење пари. Партнерот на Калу, Филип Лангерман, 78 годишен, бил осуден на три години условна казна за неговата улога во криминалната шема. И тој мора да ја плати истата отштета“. Главната судијка на САД, Марсија Кругер, за овој случај вели дека, за разлика од многу други, „Калу не извршил сексуални напади, ги изолирал или удрил своите жртви.“ Овие случаи таа ги опишува како „измама и економска принуда“.
Други случаи во САД
Постојат и други случаи на измама од страна на американски компании кои регрутираат и вработуваат филипински работници. На 19 март 2013 година, во написот под наслов „Филипинските работници бараат ремонт на политиките на гостинските работници во САД“, се даваат информации за корупцијата во трудот. „Бродоградилиштето Гренд Ајл во Лос Анџелес, ги ставило Филипинците да работат на платформа за производство на нафта во сопственост на „Блек Елк Енерџи“, американска компанија, која според федералните регулатори, насобрала 315 документирани „инциденти на безбедност и неусогласеност“ од 2010 година. Проблемите во „Блек Елк Енерџи“ биле засилени по експлозијата на платформа во ноември истата година, во Мексиканскиот Залив, која ги однела животите на тројца филипински работници, додека други тројца биле сериозно повредени “. Овој проблем станал познат затоа што работата во оваа компанија била многу опасна уште пред работниците да бидат ангажирани, па затоа работата тука била запрена. Сепак, ова не го запрело Гренд Ајл. Требало да заработат пари, но за жал, печалбарите настрадале.
„Главната опасност е лишувањето од сон што работниците го доживуваат - долги часови работа со кои не се соочуваат работниците граѓани од САД. Тие се принудени да работат понекогаш две недели по ред, 70 часа неделно“. Тие ангажирале и регрутирале многу вешти луѓе од Филипините кои биле „заварувачи, водоводџии и работници на скелиња, кои биле приморани да работат според „измамнички “договори кои ветувале високи плати и безбедни услови за работа. Но, многумина биле поставени за работа на опасни платформи за нафта“.
Мексикански печалбари во САД
Од раните 1980-ти, сè поголем број мексикански жени мигрирале во САД во потрага по работа. Овие жени обично ги оставаат своите семејства, вклучувајќи ги и малите деца, со цел да помогнат во одржувањето на семејството со испраќање дознаки. По пристигнувањето во САД, многумина се оставаат да работат и живеат на места што не се чисти ниту безбедни. Компаниите и трговците со луѓе тргуваат со ветувања за легитимни работни места во Америка, затоа што тие вака заработуваат.
Статијата „Girl Next Door“ (Девојката од соседството), од Питер Лендсман, го испитува овој систем, за кој се вели дека е брутално и нехумано угнетување на печалбарите. „Претходно информирани, полицијата во Плејнфилд извршила рација во куќа во февруари 2002 година, очекувајќи да најде нелегални мигранти кои работат во подземен бордел. Она што полицијата го открила, биле четири девојчиња на возраст од 14 до 17 години. Сите биле мексикански државјани без документација. Но, тие не биле проститутки, туку сексуални робови. Разликата е важна: овие девојки не работеле за профит или плата. Тие беа заробеници на трговците со луѓе и чувари кои го контролирале секој нивни потег.“ Овие девојки, во голем процент малолетни, се присилно извлечени од својата татковина во Мексико и други делови на Латинска Америка. Овој дел главно се фокусира на експлоатацијата на мажи и жени, но е многу вознемирувачко да се дознае дека децата исто така биле тргувани и крадени од нивните татковини.
„Ним им беше ветена работа како модели и бејбиситери во гламурозните Соединети Држави, и веројатно немале идеја зошто седеле во комбе во раните вечерни часови.
Мигранти во Европа
Во земјоделскиот сектор (индустријата на јагоди, итн.) во некои земји во Европа (Шпанија, Италија) има докази за сексуално вознемирување, силување, па дури и сексуална експлоатација.
Права на работниците мигранти
„Народното движење за образование за човекови права (НДОЧП)“ состави список со четиринаесет права за печалбарите. Цел 10 за одржлив развој на ООН исто така се залага за спроведување на планираните и добро управувани миграциски политики и намалување на трошоците за трансакција на дознаките од мигранти.