cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цериум
Појавување и производство
Постапката за монацит, (Ln, Th) PO4, која обично ги содржи сите ретки Земји, како и ториум, е повеќе вклучена. Монацитот, поради неговите магнетни својства, може да се одвои со повторена електромагнетна сепарација. По одвојувањето се третира со топла концентрирана сулфурна киселина за да се произведат сулфати растворливи во вода во ретки земји. Киселиот филтрат делумно се неутрализира со натриум хидроксид до pH 3-4. Ториум се испушта од растворот како хидроксид и се отстранува. После тоа, растворот се третира со амониум оксалат за да се претворат ретките земји во нивните нерастворливи оксалати. Оксалатите се преобразуваат во оксиди од страна на температурата. Оксидите се раствораат во азотна киселина, но цериоксидот е нерастворлив во HNO3 и оттаму се испушта надвор. Треба да се преземат при ракување со некои од остатоците бидејќи содржат 228Ra, ќерка од 232Th, која е силен гама емитер.
Апликации
Првата употреба на цериум била во гасните мантили, измислена од австрискиот хемичар Карл Ауер фон Велсбах. Во 1885 година, тој претходно експериментирал со мешавини на магнезиум, лантан и итриум оксиди, но тие дадоа зелено-затемнети светлина и биле неуспешни. Шест години подоцна, открил дека чистиот оксид на ториум произведувал многу подобро, иако сино, светло и дека мешањето со цериум диоксид резултирало со светла бела светлина. Дополнително, цериум диоксидот, исто така, дејствува како катализатор за согорување на ториум оксид. Ова резултираше со голем комерцијален успех за фон Велсбах и неговиот изум, и создаде голема побарувачка за ториум; неговото производство резултирало со голема количина на лантаноиди истовремено извлечени како нуспроизводи. Наскоро беа пронајдени апликации за нив, особено во пирофорната легура позната како "mischmetall" составена од 50% цериум, 25% лантан, а остатокот останатите лантаноиди, што се користи широко за полесни кремени. Обично, железо се додава и за да се формира легура позната како фероцериум, исто така измислена од фон Велсбах. Поради хемиските сличности на лантаноидите, хемиската сепарација обично не е потребна за нивна примена, како што е мешањето на мисхметал во челик за да се подобри неговата цврстина и обработливост или како катализатори за пукање на нафта. Овој имот на цериј го спасил животот на писателот Примо Леви во концентрациониот логор Аушвиц, кога нашол снабдување со легура на фероцериум и го заменил за храна.
Церија е најраспространетото соединение на цериум. Главната примена на церијата е како слој за полирање, на пример, во хемиско-механичка планализација (CMP). Во оваа апликација, CIA ги замени другите метални оксиди за производство на висококвалитетни оптички површини. Големата примена на автомобилите за понискиот сексиоксид е каталитички претворач за оксидација на CO и NOx емисиите во издувните гасови од моторните возила, церија исто така се користи како замена за неговата радиоактивна конгенерација, на пример во производството на електроди кои се користат во заварување од волфрам со гас, каде што церијата како легирачки елемент ја подобрува стабилноста на лакот и го олеснува стартувањето, додека се намалува изгорувањето. Цериум (IV) сулфат се користи како оксидирачки агенс во квантитативна анализа. Цериум (IV) во растворите на метансулфонска киселина се применува во електрозисите на индустриски обем како рециклирачки оксиданс. Керамички амониум нитрат се користи како оксиданс во органската хемија и во офортувањето на електронските компоненти и како примарен стандард за квантитативна анализа.
Фотостабилноста на пигментите може да се подобри со додавање на цериум. Обезбедува пигменти со светлина и ја спречува појавата на полимери од затемнување на сончева светлина. Телевизиските стаклени плочи се предмет на електронско бомбардирање, кое има тенденција да ги затемни со создавање на центри за бои во F-центарот. Овој ефект е потиснат со додавање на цериум оксид. Cerium е исто така суштинска компонента на фосфори кои се користат во ТВ екраните и флуоресцентни светилки. Цериум сулфидот претставува црвен пигмент кој останува стабилен до 350 °C. Пигментот е нетоксична алтернатива на кадмиум сулфидните пигменти.
Цериум се користи како алуминиумски елемент во алуминиум за да се создаде евтектички легури кои можат да се фрлат, алуминиумски Al-Ce легури со 6-16 wt.% Ce, до кои Mg и / или Si може дополнително да се додадат; овие легури имаат одлична висока температура.
Биолошка улога и мерки на претпазливост
Цериум нема позната биолошка улога кај луѓето, но не е многу токсичен; тоа не се акумулира во синџирот на исхрана во било која значителна мерка. Поради тоа што често се случува заедно со калциум во фосфатните минерали, а коските се првенствено калциум фосфат, цериум може да се акумулира во коски во мали количини кои не се сметаат за
опасни. Познато е дека цериумот, како и другите лантаноиди, влијае на метаболизмот на човекот, го намалува нивото на холестерол, крвниот притисок, апетитот и ризикот од коагулација на крвта. Цериум нитрат е ефикасен тематски антимикробен третман за изгореници од трети степен, иако големите дози може да доведат до труење со цериум и метахелоглобинемија. Раните лантаноиди делуваат како суштински кофактори за метанол дехидрогеназата на метанотропната бактерија Methylacidiphilum fumariolicum SolV, за која самите лантан, цериум, прасеодиум и неодиум се подеднакво ефикасни. Како и сите ретки земни метали, цериум има ниска до умерена токсичност. Силен агенс за редукција, тој спонтано се запалува во воздух на 65 до 80 °C. Гасовите од цериумски пожари се токсични. Водата не треба да се користи за да се сопрат цериумските пожари, бидејќи цериум реагира со вода за да произведе водороден гас. Работниците изложени на цериум доживеале чешање, чувствителност на топлина и кожни лезии. Цериумот не е токсичен кога се јаде, но животните инјектирани со големи дози на цериум починале поради кардиоваскуларен колапс. Цериумот е поопасен за водните организми, поради тоа што е штетен за клеточните мембрани, но ова не е важен ризик, бидејќи не е многу растворлив во вода.
Стефен Коронел
Стефен Коронел — гитарист кој свирел во групата Wicked Lester (1970-1973) од која подоцна се формирала групата Kiss.
IC 40
IC 40 — галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 40 се споменува и како ESO 112-10.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 40 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 40 има привидни димензии од 1,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 53 м 32,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -58° 6' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 151°.
NGC 4035
NGC 4035 — спирална галаксија во соѕвездието Гавран, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4035 се споменува и како MCG -3-31-10, 1SZ 122, IRAS 11579-1540.
Откривање
Објектот е откриен на 8 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4035 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4035 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 4035 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37853. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 283; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6094. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1030.
NGC 2007
NGC 2007 — спирална галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2007 се споменува и како ESO 204-19, AM 0533-505.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2007 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2007 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 34 м 58,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 50° 55' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на NGC 2007 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17478. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 422; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8098.
NGC 227
NGC 227 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 227 се споменува и како UGC 456, MCG 0-2-135, CGCG 383-76.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 227 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 227 има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 42 м 36,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 31' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 227 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2547. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 216; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4673. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 591.
Јанински Санџак
Јанински Санџак (Sanjak-i Yanya‎) — санџак кој припаѓал на Румелискиот Пашалак во рамките на Отоманското Царство, а со реформите во 19 век, на Јанинскиот Пашалак. Градот Јанина (во денешна Грција) бил административен центар на санџакот.
Администрација
Санџакот се состоел од следниве кази: централната каза Јанина, Ајдонат, Филат, Мегва, (сите во денешна Грција), Лесовик, Конице, Погон и Пермеди (сите во денешна Албанија).
Од 1430 до 1670 година санџакот бил дел од Румелија. Од 1670 до 1787 година, санџакот бил дел од Јанинскиот Пашалак. Во 1788 година Али-паша ја стекнал контролата врз Јанина и го споил со Трикалскиот Санџак. Али-паша бил убиен во 1822 година. Во 1834 година, Махмуд Хамди-паша бил назначен да управува со Делвинскиот, Јанинскиот и Белградскиот Санџак. Во 1867 година, санџакот бил споен со Белград, Ѓирокастро, Превеза и Касторија во рамките на Јанинскиот Пашалак.
За време на владеењето на Бајазит II (1481-1512), санџак-бег на Јанина бил Давуд Паша-Зиде Мустафа-бег.
Областа беше окупирана од грчките трупи за време на Првата балканска војна, и била вклучена во составот на Грција на мировната конференција во Лондон во 1913 година.
Итмар Еван Зохар
Итамар Evan-Зохар (хебрејски: איתמר אבן - זהר) (роден 1939 година во Тел Авив) е израелски културen истражувач и професор на Универзитетот во Тел Авив. Еван-Зохар е пионер на полисистем теоријата и теоријата на културен репертоар.
Потекло и образование
Роден е во Тел Авив (1939), Зохар ја заработил својата диплома од Универзитетот во Тел Авив (БА, и д-р) и Универзитетот во Ерусалим. Тој, исто така има студирано во Осло, Копенхаген и Стокхолм. Останал, за пократок или подолг временски период, како гостин професор и или научник во европски и американски универзитети и истражувачки центри, како што се Амстердам, Париз, Филаделфија, Рејкјавик, Квебек Сити, Лувен, Сантјаго де Компостела, Сантандер, Свети Јован, Барселона и Санта Крус. Има работно познавање на следните јазици: Хебрејски јазик (мајчин јазик), арапски, англиски, француски, шведски, шпански, норвешки, дански, италијански, руски, германски, исландски, и други јазици.
Преведувачки студии
Анализата на норми во превод покажала дека разликите помеѓу изворот и целните текстови може да се објасни како резултат на акции регулирани од страна на домашните норми. Иновативиот системски пристап на Зохар ги трансформира преведувачки студии од маргинална Филолошка специјализација до фокусирање на интер-културно истражување. Неговата статија, "Позицијата на преведени литература", е широко цитирана.Неговита полисистем теорија отвори многу можности на истражувачите по превод и дозволила на сите видови прашања да се праша што претходно се чинело незначително. (Сузан Basnet, 1993: 142). Во условите на Зохар, "полисистемот" е повеќедимензионален и способен да се приспособи таксономии основани во областа на литературата (поделбата помеѓу високи и ниски литература), превод (поделба меѓу превод и не превод) и општествени односи (поделба помеѓу доминантна и доминираните социјални групи). (Lianeri 2001).
Изградбата на нацијата преку културата
Еван-Зохар ја проучувал улогата на литература во изградба на националните култури, каде што неговите компаративни анализи на хебрејски, италијански, норвешки, галициски, каталонски и Исландската култура инспирирале многу д-р м-р и дисертации. Еван-Зохар предложил дека "култура", како предмет на изучување веќе не треба да биде ограничена на производи, но да вклучува модели за културни активности. Културата е понатака сфатена како животна-програма за управување, а не само збир на елитни ликсузи (Еван-Зохар 1997, 2005). Иновативата анализа на Еван-Зохар на појавата и кристализација на мајчин хебрејски култура во Палестина станала една од најпознатите придонеси за историјата на модерната хебрејска култура и модел за парадигматични анализа на другите нови култури. Од 1990-тите, истражувањата Еван-Зохар се фокусирале на намерно културно планирање во развој на нови општествено-политички субјекти. Тој ги испитал проблемите на мнозинството и малцинството, и центарот и периферијата, во контекст на пристап и контрола на ресурси. Од крајот на 18 век се 'поголем број заедници во целиот свет го прифатиле моделот на само-управување, да се создаде посебна културни репертоари. Еван-Зохар почнал со изградба на хебрејска култура во Палестина помеѓу 1882 и 1948 година, а потоа се пресели во други општества. Од 1993 година, тој спроведува истражување на самото место во шпанската Галиција, Каталонија, Исланд, Квебек и Њуфаундленд.
Изданија
''Еван-Зохар, Итамар 1972 година. "Преглед на една теорија на литературниот текст." Ха-Sifrut III (3 / 4): стр 427-446.''
''Еван-Зохар, Итамар 1978 година. Документите во историска поетика. Тел Авив: Портер Институтот.''
''Еван-Зохар, Итамар 1990 година. Полисистем студии. [Поетика Денес 11:01]. Дурам: Војводата University Press.''
''Еван-Зохар, Итамар 1997 година. "Фактори и зависности во културата: ревидиран предлог за Полисистем култура и истражување." Канадскиот Преглед на компаративна книжевност / Revue Canadienne де Littérature Comparée XXIV (1 март), стр 15-34.''
Калниште
Калниште — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Селото денес е споено со градот Пробиштип, така што се води како негова населба.
Потекло и значење на името
Името на сегашното село е од словенското потекло и произлегува од зборот кал и наставката –ниште, што покажува дека од земјата црвеница која е одлика на почвата на селскиот атар, после секој поголем дожд се создавало многу кал и од таму името Калниште.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на територијата на Општина Пробиштип и поради близината до самиот град Пробиштип, припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 540 метри.
Калниште, како село се наоѓа во подножјето на висот Дебели Рид, кој селото го заштитува од студените северни ветрови. Куќите, групирани во две целини, Горно и Долно Маало, се распоредени од двете страни на потокот Студено Кладенче кој протекува низ селото.
Историја
Постоењето на топонимот Латински Гробишта, кој се наоѓа непосредно до селото, јасно кажува дека на ова место постоела населба уште од времето на Римјаните.
Калниште е едно од поголемите села во Злетовската област, кое во времето од крајот на и целиот XX век имало значајна историска и стопанска улога. Како потврда на тоа е и фактот што ова село било седиште на Калнишката општина, уште од ноември 1912 година, а во составот на оваа општина биле селата Калниште, Марчино, Стрмош, Петршино, Бучиште, Неокази и Ратавица. Калниште било Општина сè до 1931 година, кога влегува во новоформираната поголема Злетовска општина, која опфаќала во својот состав вкупно 29 населени места од Злетовската област.
Стопанство
За ова село во минатото не се водела катастарска евиденција.
Селскиот атар преовладува со обработливо земјиште, додека пасиштата заземат околу 16 отсто, а шумите само околу 1 отсто, од вкупната површина на атарот.
Поволната местоположба и климатско-почвените услови на селскиот атар, како во минатото, така и во поново време, овозможиле поголем развој на полјоделството, а послабо развиена сточарска дејност. Обработливата плодна почва претежно се користи за производство на житни и фуражни растенија. Од житата отсекогаш најзастапени биле пченицата и пченката, а помалку се сееле јачменот, овесот и ’ржот. Познато е дека од периодот од првата половина на XX век, „калнишката пченица“ се сметаше за најквалитетна, не само во овој крај, туку и пошироко. Од индустриските култури биле застапени сончогледот, памукот и тутунот, од кои во поново време се одгледува само тутунот. Во периодот по Втората светска војна постои значително зголемување на површините на кои се одгледувала виновата лоза. Во последните две-три децении од XX век, населението на Калниште масовно се преориентирало од земјоделско во индустриско, под влијанието и близината на развојот на индустријата и рударството во градот Пробиштип.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Калниште живееле 268 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Калниште имало 280 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Калниште како приградска населба популациско мошне пораснало. Така, во 1961 година селото броело 582 жители, а во 1994 година дури 1.593 жители, од кои 1.574 биле Македонци, 12 Срби и двајца Роми.
Според пописот од 2002 година, во селото Калниште живееле 2.102 жители, од кои 2.079 Македонци, 20 Срби, 1 Ром и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите лица без податоци.
Родови
Калниште е македонско православно село, во селото има староседелски родови и доселнички.
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Калниште било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Пробиштип, во која покрај селото Калниште, се наоѓале и селата Горни Стубол, Гризилевци, Добрево, Долни Стубол, Дренак, Кундино, Марчино, Неокази, Петршино, Плешенци, Пробиштип и Стрмош. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Пробиштип, во која влегувале селата Гризилевци, Калниште, Кундино, Неокази и Пробиштип.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1539 и 1539/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.663 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.685 гласачи.
Симон Шпилак
Симон Шпилак (Simon Špilak; р. во Тишина) — поранешен словенечки професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2005-2019 година.
Професионална кариера
Шпилак е најмногу познат по победата на Тур де Романди 2010 откако му биле одземени постигнатите резултати на првичниот победник Алехандро Валверде. Шпилак завршил на второто место на трката во 2013 и 2014, на двапати зад победникот на Тур де Франс 2013, Крис Фрум. Во 2013 година победил на ГП Мигел Индураин и на Трката околу Франкфурт, единствените победи во годината.
Во 2015 година го освоил генералниот пласман на Тур де Свис со само пет секунди предност пред Герајнт Томас. Победата била одлучена на завршниот хронометар.
Шпилак се смета за реткост во друмскиот велосипедизам, бидејќи како возач за генерален пласман повеќе цели кон еднодневните трки отколку кон големите трки од три недели. Во интервју изјавил дека не ја сака жештината, поради што се подготвува за пролетните трки наместо големите трки кои се одржуваат лете.
Во октомври 2019 година, Шпилак го објавил своето повлекување откако неговата екипа се распаднала.
Распоред на резултатите
СО = се откажал; — = не учествувал
Кенет Отигба
Кенет Карим Отигба (роден на 29 август 1992 година) — унгарски фудбалер од Нигерија кој игра за Ференцвароси ТЦ.
Херенвен
На 30 август 2014, Отигба му помогна на Марк Ут да го совлада ФК Утрехт со 3: 1 во 2014-15.
На 13 декември 2014 година, Отигба му помогна на Марк Ут да го совлада НКК Бреда 2-0 на стадионот Рат Верлег во Бреда, Холандија во Едуардис 2014-15.
На 7 јануари 2015 година, Отигба беше избран да биде во најдобриот тим од декември 2014/2015
Ференцварош
На 5 јуни 2017 година беше објавено дека е постигнат договор помеѓу ФК Херенвен и Ференцварош во врска со потпишувањето на Отигба. Со потпишувањето на Отигба, Ференцварош заврши со двегодишен проект, бидејќи на 14 декември 2015 година беше објавено дека Ференцварош покажа интерес за него.
Меѓународна кариера
Откако ја претставуваше Унгарија како младински играч, тој ја одби поканата на Пал Дардаи да ја претставува Унгарија во тимот за возрасни. Наместо тоа, ја избра Нигерија. Сепак, во 2018 година, тој се преиспита и одлучи да игра за репрезентацијата, правејќи го своето деби во пријателскиот натпревар против Казахстан.
Личен живот
Отигба е роден во Нигерија мајка му е Унгарка, а татко му е од Нигерија, тој се преселил во Унгарија со својата мајка на возраст од пет години и го поминал своето детство во Ѓула.
NGC 6635
NGC 6635 — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6635 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6635 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 27 м 37 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 49' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 6635 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61900. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 205; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1035. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 184.
Хрибарјево
Хрибарјево (словенечки: Hribarjevo) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Осломејско Езеро
Осломејско Езеро — вештачко езеро во близина на селата Стрелци и Шутово, Македонија. Езерото влегува во групата на оформени акумулации.
Езерото има настанато пред десетина години во една од депресиите на поранешниот рудник за јаглен „Осломеј“.
Површина
Езерото има површина од над 30.000 метри квадратни и има максимална длабочина од 15 метри.
Мајка Ерменија
Мајка Ерменија (Մայր Հայաստան Mayr Hayastan) е женска персонификација на Ерменија. Нејзиниот визуелен приказ е монументална статуа во паркот „Победа“ со поглед на главниот град на Ерменија, Ереван.
Статуата во Ереван
Статуата која денес се наоѓа на тоа емсто била замена за споменик на Јозеф Сталин кој бил поставен како споменик за победата во Втората светска војна. За време на владеењето на Сталин со Советскиот Сојуз, Григор Харутјунјан, генералниот секретар на Централниот комитет на Комунистичката партија во советска Ерменија и член на владата, ја надгледувал изградбата на споменикот, кој бил завршен и отворен за јавноста на 29 ноември 1950 година. Статуата била дело на вајарот Сергеј Меркуров. Постаментот бил дизајниран од архитектот Рафаел Израелијан. Израелијан го дизајнирал пиедесталот налик на основата на базилика на ерменска црква, а подоцна изјавил дека знаел оти славата на диктаторите е минлива, па затоа создал пиедестал налик на основа на ерменска црква, кој може да служи и за друг споменик.. За разлика од десните аголни форми на надворешниот изглед, ентериерот е лесен и пријатен за окото и наликува на црквата од седми век посветена на Света Хрипсима.
Во пролетта 1962 година, статуата на Сталин била отстранета, при што еден војник бил убиен а повеќе биле ранети. Статуата била заменета со статуа на Мајка Ерменија, дизајнирана од Ара Харутјунјан.
„Мајка Ерменија“ е статуа висока 22 метри, а целиот споменик заедно со основата е висок 51 метри. Статуата е направена од бакра, а пиедесталот од базалт.
Симболизам
Статуата на Мајка Ерменија симболизира мир преку сила. Посетителите ги потсетува на некои од истакнатите женски фигури во ерменската историја, како што е Сосе Мајриг и други, кои зеле оружје за да им помогнат на своите сопрузи во нивните судири со турските војници и курдските воени сили. Исто така, го симболизира важниот статус и вредноста што им се припишува на постарите женски припадници во ерменското семејство.
Местоположбата на статуата на рид од каде се гледа Ереван, создава впечаток дека таа е заштитник на главниот ерменски град. Секоја година на 9 мај, илјадници Ерменци ја посетуваат статуата на Мајка Ерменија и положуваат цвеќе во сеќавање на ерменските маченици од Втората светска војна. Со пиедесталот, во ко је сместен музеј, раководи Министерството за одбрана на Ерменија. Денес, најголем дел од поставката е посветен на војната за Нагорно-Карабах од 1988–1994 година. Изложени се лични предмети, оружје и документи на учесниците во војната, а ѕидовите се украсени со нивни портрети. Меѓу другите историски артефакти, поставена е мапа која ја користеле ерменските сили при воениот напад на Шуши.
Милош Милутиновиќ
Милош Милутиновиќ (5 февруари 1933, Баина Башта - 28 јануари 2003, Белград) бил фудбалер на екипите на Партизан, ОФК Белград, Баерн Минхен, Расинг од Париз, Стад Франс од Париз. Тој бил и југословенски фудбалски репрезентативец, како и тренер.
Детството и раната младост
Милош Милутиновиќ е роден на 5 февруари 1933 година во Баина Башта. Тој бил најстар од четирите деца. Имал сестра Милица и двајца браќа: Милорад и Бора.
Бидејќи рано го изгубил својот татко, се преселил да живее во Бор кај неговите тетка и тетин. Во тоа време градот Бор бил работничка средина, па Милош од самиот почеток слушал за тогашните работници и ударници. Меѓутоа, како дете бил фасциниран од фудбалската топка и посакувал само да игра фудбал. Како момче собрал и оформил екипа од улицата која се нарекувала Скакавци (скакулци). Основно и средно - техничко училиште завршил во Бор.
Југославија
Милутиновиќ фудбалската кариера ја започнал на 15 години во младинската екипа на ФК Бор. Уште тогаш стигнал до младинската репрезентација.
По турнирот на УЕФА, кога настапувал за младинската фудбалска репрезентација на Југославија кој се одржал во 1951 година во Кан, Милутиновиќ преминал во екипата на Партизан. Во еден момент се чинело дека ќе потпише за составот на Црвена ѕвезда. Во целата таа работа била вмешана дури и Управата за државна безбедност (УДБА).Првото изненадување ме чекаше кога влегов во автомобилот. На задното седиште седеше еден член од управата на клубот Бор. Ми рече дека ќе оди службено за Белград, па да ја искористи ситуацијата. Само што тргнавме започна некое дошепнување помеѓу политичарот и возачот. Говореа многу тивко за да не можам да ги слушнам. По Брестовачка бања, оној главниот издаде наредба возачот да го сопре возилото. „Врати се ќе одиме точно под оној мост. '' Таму малку ќе се одмориме додека не мине жештината. Има време ќе стигнеме“. Тогаш во мене се роди нов сомнеж. Од кого ние тоа бегаме и зошто пак сега ќе чекаме? Целиот бев збунет. Под тој мост поминавме цели три часа пред да го продолжиме патот. На некои повремени прашања поставени од човекот на предното седиште одговарав со многу кратки одговори...Милош Милутиновиќ.
Во меѓувреме, Милутиновиќ пристигнал на адресата кај стадионот на ЈНА, каде подоцна го пречекал фудбалерот на Црвена звезда, Предраг Ѓајиќ:Поверував за момент дека одиме на состанок со првите луѓе на екипата на Партизан. Го минавме стадионот на Партизан и возилото застана пред една убава куќа во близина. Застанав во големиот салон поради голема возбуденост. Тука имаше повеќе од десетмина, многу сериозни и убаво облечени. По количината на чадот заклучив дека многу долго нѐ очекувале. Најпрво ме претставија на домаќинот, некој познат политичар, а потоа и на сите останати. Бев збунет. Толку луѓе за мене непознати седат и ме гледаат. Во тој миг не бев сѐуште пушач, па не знаев што да правам со рацете. Разговорот некако тргна. Неприметно стигнавме и до главното прашање. Дали сум одлучил да дојдам во екипата на Црвена ѕвезда. Одговорив со краток одговор дека веќе го дадов зборот на екипата на Партизан и на човекот кој не сакам да го изиграм. Започна долго убедување. Ништо не се промени ни кога минавме во трпезаријата. Подоцна дојде некој човек и ги донесе утрешните примероци од весниците. На спортската страница во неколку столбови била објавена веста дека Милутиновиоќ потпишал пристапница во екипата на Црвена ѕвезда. Гледав во тие крупни зборови и се запрашав што на сето тоа би рекле луѓето од екипата на Партизан. Ќе помислат дека не сум чесен. Собрав некако сила за да им кажам дека сето тоа не е точно. Еден од луѓето за кој подоцна разбрав дека бил министер на некој многу важен ресор рече нешто што многу ме погоди „Ти имаш морална обврска кон Партизан зошто си го дал зборот на неколку луѓе. Тоа е ништовно во споредба со обврската која ќе ја имаш од утре кога огромен број на луѓе ќе дознаат дека си потпишал за составот на Црвена ѕвезда и дека си наш член. Дури тогаш разбрав зошто со мене беше членот на управата на Бор, оној истиот кој тргна службено за Белград. Ја извади мојата спортска лигитимација, исписницата од клубот и документот од подсојузот. Друг пред мене ја стави пристапницата на Црвена ѕвезда. Требаше да ги потпишам тие три мали картончиња и веста во весниците веднаш би биле точни. Мојата желба беше скршена. Немав сили да се спротивставувам. Повеќе не се повикувам на дадениот збор...Потпишав. Тие во тоа име испија по една пијачка. Јас имав желба во тој момент само добро да се наспијам...Милош Милутиновиќ
Сепак, и покрај наводното „киднапирање“ од страна на Црвена ѕвезда, Милутиновиќ завршил во редовите на Партизан, каде најмногу настапувал како центарфор или играч за врска. За екипата на Партизан Милутиновиќ одиграл вкупно 213 натпревари, од кои 87 првенствени, а постигнал и 231 гол, од кои 53 првенствени.
Милутиновиќ со екипата на Партизан го освоил Купот на Југославија во фудбал во 1954 и 1957 година.
По екипата на Партизан во 1958 година, Милутиновиќ преминал во клубот на ОФК Белград. За ОФК Белград настапил на само осум натпревари, но притоа постигнал дури девет гола. Во тоа време, Милош Милутиновиќ се разболел од туберкулоза, а бидејќи во Минхен му биле понудени најдобри услови за опоравување, тој заминал таму на лекување и по закрепнувањето потпишал една сезона за составот на Баерн од Минхен.
Куп на шампиони 1955/56 со Партизан
Партизан во таа сезона во своите редови имал импресивни напаѓачки имиња. Покрај Милутиновиќ, во Партизан имало и фудбалски мајстори како Марко Валок, Стјепан Бобек и Бранко Зебец.
Милутиновиќ со екипата на Партизан учествувал во првото натпреварување во Лигата на шампионите во сезоната 1955/56. Првата пречка за екипата на Партизан ја минува многу лесно. Најпрво тоа бил составот на Спортинг од Лисабон. Победата била со вкупен резултат 8:5 (3:3 и 5:2). Милутиновиќ постигнал два гола на првиот натпревар од Купот на шампионите, а дури четири на вториот натпревар одигран во Белград. По првото коло, Партизан се судрил со тогаш многу моќниот клуб на Реал од Мадрид, предводен од Ди Стефано и Гент. Првиот натпревар во Мадрид, пред 105.532 гледачи, завршил со победа на Реал од 4:0. Два гола постигнал Кастањо, а по еден Генто и Ди Стефано. Вториот натпревар во кој Партизан ја покажал вистинската сила завршил со резултат 3:0 за белграѓани, што не било доволно за понатамошен пласман. На тој натпревар Милутиновиќ постигнал два гола. Милош Милутиновиќ станал најдобар стрелец во Лигата на шампионите со осум постигнати гола. Во купот на ова натпреварување, Милутиновиќ ја освоил титулата Крал на стрелците со 8 гола од 4 натпревари. Бил пред играчите како што се Петар Палоташ 6 гола од 4 натпревари, Алфредо Ди Стефано 5 гола од 7 натпревари, Михаљ Лантос 4 гола од 4 натпревари и Нандор Хидегкути 2 гола од 4 натпревари.
Статистика на игри во ФК Партизан
Статистика на Милош Милутиновиќ од официјалниот клупски сајт на Партизан
Улрика Jонсон
Кариера
Откако работела како секретарка, Јонсон ја започнала својата телевизиска кариера на ТВ во 1989 година, како водителка на временска прогноза на Добро утро Британија. Од 12 септември 1989 година, таа била и презентер на временска прогноза за шведската ТВ3, која емитувала од Лондон. Во 1991 година, таа била ко-презентер на квиз-шоу на Би-Би-Си со Ричард Картриџ и глумела во француски филм во 1991. Во 1992 година, таа се преселила во мејнстрим претставувајќи и играjќи водителка на бројни емисии, вклучувајќи ги Gladiators на ITV, The National Lottery Draws-плус две големи меѓународни преноси, Изборот за песна на Евровизија во 1998 година и Miss World во 1999 година. Таа, исто така, моделирала за Playtex Lingerie во овој период и била капитен на тимот во квиз-шоуто на BBC TV Shooting Stars.
Таа го претставила Изборот за песна на Евровизија во 1998година, кога била домаќин во Бирмингем, заедно со Сер Тери Воган; Подоцна истата година таа била ко-домаќин на Кралскиот естраден перформанс заедно со Ронан Китинг во театарот „Лицеум“ во Лондон. По ова, таа била ко-домаќин на Miss World 1999 година со Мелани Сајкс во салата Олимпија во Лондон. Јонсон беше резервирана да води реално шоу на Канал 5, Jailbreak во есента 2000година, но морала да се повлече од проектот поради здравствени проблеми поради нејзиното новороденче. Како главен водител ја заменил Крег Чарлс. Подоцна Јонсон го претставила шоуто за игри на БиБиСи One Dog Eat Dog, емитувано од април 2001 до ноември 2002година, и The Joy of Text во јуни 2001година заедно со Тери Алдертон.
Во 2002година, Јонсон ја претставила првата серија на ITV преуредување на шоуто Home on Their Own, шоу каде децата правеле промени во нивната куќа (како сакаа да биде куќата) за време на викендот, додека нивните родители оделе на одмор. Некои од подобрувањата во домот вклучувале соба во Остин Пауерс, индивидуални ѕвончиња за децата и кино дневна соба. Јонсон не се вратила за втората серија, која била домаќин на Тес Дејли следната година.
Во 2002 година, таа била предмет на документарниот филм на Канал 4, Ulrika Jonsson: the Truth About Men. Програмата содржи искрено интервју со Јонсон, привлекло големо внимание на печатот и привлекло 2,8 милиони гледачи.
По интензивното медиумско внимание поврзано со настаните од нејзиниот личен живот, Јонсон решила да се врати во Шведска. Шведската телевизиска мрежа ТВ3 и понудила улога на водителка на изборот за убавина Мис Шведска. Таа ја прифатила поканата. Во март 2003година, Јонсон била натпреварувач на академијата на ВВС, Comic Relief Does Fame. Во 2005година, таа се појавила со уште четири познати личности во дневната емисија на Канал 4, Come Dine with Me. На 20 јануари 2007година, таа им се придружила на 10 други познати личности за да учествува во реалното ТВ шоу на ITV Танцување на мраз, каде што била партнер со Павел Обрехт. Со претходно искуство во уметничко лизгање во нејзината родна Шведска, се очекувало Јонсон да оди далеку во дисциплината, но завршила на 9-тото место откако била победена во скејт-оф од Кеј Барли во текот на третата недела.
На 20 март 2007 година, таа се појавила во исповедното ТВ шоу, Ulrika: Am I a Sex Addict?, емитувана на Канал 4. Шоуто го нацртала личното патување на Јонсон за да ја открие вистината за зависноста од секс. Таа се појавила на BBC One's Would I Lie To You? (2007). Во март 2009 година, таа се појавила во новата ITV серија Piers Morgan's Life Stories, од кои секоја епизода вклучувала личност на славна личност и интервју со Морган за нивните животи.
Во април 2009 година, било потврдено дека Јонсон ќе се врати во Shooting Stars како капитен на тимот за целосна серија што ќе се емитувала подоцна истата година. Таа ја претставила новата серија на BingoLotto, на Virgin 1 секоја недела навечер во 19 кој започнала на 13 септември 2009 година.
Нејзиниот дебитантски роман, The Importance of Being Myrtle, кој се фокусира на врските бил објавен од групата Пингвин на 1 септември 2011 година.
Во 2017 година, таа стигнала до финалето на Celebrity MasterChef.
Во 2021 година, таа учествувала во Celebrity SAS: Who Dares Wins. Таа била втората натпреварувачка што ја напуштила серијата, но на медицински причини не како најслаба учесничка.
На 27 октомври 2021 година, Канал 4 објави дека Јонсон ќе учествува во десеттата серија на Celebs Go Dating, заедно со Abz Love, Ryan-Mark Parsons, Miles Nazaire, Chloe Brockett и Nikita Jasmine. Серијата треба да се емитува во 2022 година.
Во јануари 2009 година, Јонсон учествувала во Селебрити Големиот брат на Канал 4. Таа на крајот победила со 57% од конечните гласови за време на финалето на 23 јануари. Кога резултатите им беа објавени на натпреварувачите, Јонсон рече: „О, боже, тоа е чудно“.
Таа била номинирана од домашните за иселување во секоја прилика, прво од „главата на куќата“ Тери Кристијан, а потоа и од другите домашни, но го преживеала јавното гласање во пет наврати. Јонсон на крајот напредувала во финалната вечер како единствената жена што останала, откако Ла Тоја Џексон била исфрлена со јавно гласање на 20-тиот ден. Пред нејзиното влегување во куќата различни весници објавиле дека Јонсон преговарал за исплата од 175.000 фунти, речиси осум пати повеќе од некои други познати личности. Јонсон коментирала „Тоа е единствено најчудното искуство во целиот мој живот и имав прилично чуден живот“.
Јонсон повторно влегла во куќата на Големиот брат на 24 август 2010 година за Ultimate Big Brother, стигнувајќи до финалето и завршувајќи седма.
Јонсон напишала во нејзината автобиографија дека неименуван телевизиски презентер ја силувал порано во нејзината телевизиска кариера. Метју Рајт го именувал (очигледно случајно) Џон Лесли како наводен сторител на неговото телевизиско шоу The Wright Stuff. Јонсон не дала јавен коментар за именувањето на Лесли и не соработувала со полицијата околу ова прашање. Полицијата го истражувал Лесли, но никогаш не го обвинил за наводниот прекршок.
Личен живот
Јонсон живее во Јужен Моретон, Оксфордшир. Била мажена трипати и има четири деца. Таа била и навивач на Манчестер Јунајтед.
Се омажила за камерманот Џон Турнбул во 1990 година. Тие се преселиле во Кукам Дин во Беркшир следната година. Имале еден син. Се развеле во 1995 година.
Јонсон подоцна излегувала со фудбалерот Стен Колимор. Во јуни 1998 година, за време на Светското првенство во 1998 година, Колимор објавил јавно извинување откако бил насилен кон Јонсон за време на расправија во париски бар. Набргу по завршувањето на врската со Колимор, таа почнала да се забавува со германскиот хотелски менаџер Маркус Кемпен. Имале една ќерка. Врската на Јонсон со Кемпен завршила веднаш по раѓањето.
Во април 2002 година, Јонсон ги потврдил извештаите дека имала афера со Свен-Горан Ериксон, тогашен менаџер на фудбалскиот тим на Англија, кој имал долгогодишна девојка. Таа изјавила дека нејзината врска со Ериксон неодамна завршила. Делумно како резултат на нејзината вмешаност со Ериксон,  таа добила работа како колумнист за весникот News of the World во 2003 година, во кој таа редовно коментирала за личниот живот на Ериксон. Нејзината колумна била отфрлена во 2007 година, една година откако Ериксон поднела оставка како селектор на Англија. Во 2011 година било објавено дека таа покренала правна постапка против весникот поради наводите дека истражител го хакирал нејзиниот мобилен телефон.
Додека го претставувала Mr. Right во 2002 година, Јонсон се запознала со Ленс Џерард-Рајт, натпреварувач во шоуто. Тие потоа започнале врска. Тие се венчале во август 2003 година. Имале една ќеркаТие се развеле во октомври 2006 година.
Јонсон се омажила за нејзиниот трет сопруг, американскиот директор за рекламирање Брајан Моне, во март 2008 година. Имале еден син. Во април 2019 година било објавено дека се развеле. Таа за магазинот Best изјавила дека се обиделе да ја спасат својата врска со советување, но не успеале.
Во 2019 година, таа отиде во шоуто за дејт First Dates Hotel и почнала да се забавува со нејзиниот партнер во шоуто, Пол.
Мрежест питон
Малајски мрежест питон (Python reticulatus) или едноставно мрежест питон е една од најголемите змии на планетата. Овој вид спаѓа во семејството на питони, за што се спори дали е дел од семејството боидни, или треба да се разгледува одделно од нив.
Рон Лиџек
Рон Лиџек бил соло гитарист на бендот Wicked Lester, група од која подоцна се формирала групата Kiss. Тој се запознал и со Џими Хендрикс, а работел заедно со Еди Крамер.
Список на државни водачи во 1792 година
Ова е список на државни водачи во 792 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Тони Зарела
Тони Зарела свирел на ударни инструменти во бендот Wicked Lester од кој подоцна излегол бендот Kiss.
Tony Zarrella
Галактичко јато
Галактичко јато (или јато галаксии) — склоп сочинет од стотици до илјадници галаксии кои се меѓусебно сврзани под силата на гравитацијата Претставуваат најголемите гравитациски врзани структури во вселената и сè до 1980-тите се сметале за најголемите структури воопшто, пред откривањето на суперјатата. Гледани како целина, обично имаат 1014–1015 Сончеви маси. Една од нивните клучни одлики е внатрејатната средина, која се состои од загреан гас помеѓу галаксиите и температура од 2 до 15 keV, зависно од збирната маса на јатото. Помалите склопови на галаксии се нарекуваат галактички групи. Самите групи и јата можат да бидат групирани заедно, образувајќи суперјата.
Познати галактички јата во релативна близина се Девица, Печка, Херкул и Береникина Коса. Рамнило е главна составница на Големиот Привлекувач, кој претставува посебно голем збир од галаксии, чија маса е толку голема што влијае врз месното ширење на вселената. Позначајни јата во далечната вселена се SPT-CL J0546-5345 и SPT-CL J2106-5844, кои се најмасивните јата настаните во раниот развој на вселената. Во последните децении е утврдено дека тие се битни места на честично забрзување, откриено набљудувајќи ги нетоплинските расеани радиозрачења, како што се радиоореолите и радиоостатоците. Во многу галактички јата се среќаваат и структури како студени предници на ударни бранови, утврдени со рендгенски набљудувања од опсеваторијата „Чандра“.
Основни одлики
Галактичкото јато ги има следниве типични одлики: