cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ана Миновска
Животопис
Специјалист по болести на устата и забите, редовен професор на Стоматолошкиот факултет во Скопје. Докторирала во 1994 година. Публикувала 55 статии. Автор е на учебниците „Орална хигиена“ и „Професионална и тимска работа“. Организатор на конгрес на стоматолозите од Македонија (2006).
Фармата (Црвени Брегови)
Фармата  — населба од доцноана антика. На 300 м северозападно од селото, на мала површина се забележуваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
1739 во архитектурата
1739 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Бали комбетар
Бали Комбетар (Национален фронт) била албанска националистичка и профашистичка организација, формирана во ноември 1942 г. во Албанија од страна на Италијанците, со помош на квислингот Мустафа Kруја. Организацијата ја раководеле големопоседниците, главно аги и бегови, бајрактари од Северна Албанија. Најважната парола со која добивале највеќе приврзаници била „создавање на голема Албанија“.
За борба против народноослободителните воени единици во Македонија и во Албанија, во март и септември 1943 г. склучиле сојуз со италијанската и германската војска, од кои подоцна добиле оружје и муниција. Kон крајот на 1943 г. го формирале Косовскиот полк. Во Македонија, покрај воените дејства, балистите извршиле многубројни палежи, грабежи, силувања и убиства. Овие акции ги изведувале сами или во координација со италијанските и со германските воени сили. Во Македонија и во Србија биле наполно разбиени во 1944–1945 г.). Постоела сè до капитулацијата на Италија (1943).
NGC 3949
NGC 3949 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3949 се споменува и како UGC 6869, MCG 8-22-29, CGCG 243-25, IRAS 11510+4808.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3949 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3949 има привидни димензии од 2,9' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 3949 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37290. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3452. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1338.
Џемаил Хасани
Џемаил Хасани (албански: Xhemail Hasani; Симница,  - Беличица,, ) познат и како Џемо Балистот, Џем Хаса, Џемо Симница бил балист од Македонија, водач на Бали Комбетар за Западна Македонија. Италијанците претежно го искористиле за борба против партизаните и му давале месечна плата од 50 илјади лека.
Животопис
Џемаил Хасани е роден во 1908 година во гостиварското село Симница. Растел во многудетно и сиромашно семејство. Уште како дете почнал да работи со земјоделство на татковиот имот. Тешката сиромаштија и самиот албански отпор кон српската окупација во Македонија, потпомогната со изборот на Албанија да се приклучи кон фашистичката оска, кај Џемо се јавува желбата за војување.
Во почетокот заминал да војува во јужниот дел на Албанија. За својата ефикасност е прогласен за воен офицер лично од кралот на Албанија, Ахмед Зогу. Во почетокот на 1941 година се враќа во Македонија, каде започнува со неговите ѕверства врз македонското население. Дејствувал во цела Западна Македонија. Во почетокот на 1945 година Џемо Хаса и уште триста други души, во близината на мостот на река Маздрача, кај село Жеровјане, на патот Тетово-Гостивар, почнале борба со партизаните, каде стрелале 7 души. На 6 мај 1945 Хасани е убиен. Претходно, во почетокот од 1945 година, ОЗНА во Македонија организирала потрага по Џемо, кој со вооружени групи се движел низ Албанија и западна Македонија. Во март истата година биле воспоставени контакт и соработка со Риза Раифи, роднина на телохранителите на Џемо: Абдула Зибери, Абдула Амити и Назиф Амити. Соработникот Риза Арифи се обврзал заедно со телохранителите да го заработат или ликвидираат Џемо. ОЗНА за возврат им ветила слобода, доколку не продолжат со ограбувањата.
Мајкл Вудс (велосипедист)
Мајкл Вудс (Michael Woods; р. во ) — канадски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Атлетика
Прв спорт на Вудс бил хокејот на мраз и неговата детска амбиција била да игра како лево крило за Торонто мејпл лифс. Пред да стане велосипедист, Вудс бил ветувачки тркач на средна далечина, поставувајќи национални јуниорски рекорд на една милја и 3000 метри во 2005 година, а во 2005 година го освоил и златниот медал на 1500 метри на Панамериканското јуниорско атлетско првенство. Меѓутоа, се здобил со фрактура на неговото лево стапало, настаната од честите тренинзи и трчање, што го принудило да се повлече од трчањето во 2007 година. Вудс бил подложен двапати на операција со цел да го реши проблемот, но без успех. Првично започнал со велосипедизам како тренинг пред пријателите да го натераат да настапи на трки.
Вудс го посетувал Мичигенскиот универзитет со стипендија како атлетски тркач, дипломирајќи во 2008 година.
Велосипедизам
Вудс започнал со велосипедизам професионално со во 2013 година.
На 20 август 2015 година било објавено дека Вудс ќе се приклучи на за сезоната 2016.
Во 2016 бил официјален дел од канадската делегација на Летните олимписки игри. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Завршил на 38. место на Џиро 2017, негова прва голема трка, освојувајќи две петти места и помагајќи му на колегата Пјер Ролан за победана етапа. Подоцна бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2017, со што ја завршил својата втора голема трка, на седмото место.
Во 2018 година, Вудс го забележал како што самиот го опишал „најдобриот резултат во мојата кариера“, завршувајќи втор на трката Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Во септември 2018 година, Вудс ја освоил етапата 17 на Вуелта а Еспања, која завршувала на стрмно искачување. На 30 септември, Вудс завршил трет на Светското друмско првенство во Инсбрук, Австрија; прв Канаѓанец со подиум по Стив Бауер во 1984 година.
Во јули 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2019. Во октомври 2019 година ја освоил најстарата класична трка, 100. издание на Милано-Торино.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал
Натриум амалгам
Натриум амалгам, вообичаено означен Na(Hg), ― легура на жива и натриум. Поимот амалгам е користен за легури, меѓуметални соединенија и раствори (и цврсти раствори и течни раствори) кои вклучуваат жива како главна состојка. Натриум амалгамите често се користат во реакциите како силни редуцирачки агенси со подобри својства на ракување во споредба со цврстиот натриум. Тие се помалку опасно реактивни кон водата и всушност често се користат како водена суспензија.
Натриум амалгам бил користен како реагенс уште во 1862 година. Методот на синтеза бил опишан од Џ. Алфред Ванклин во 1866 година.
Структура и состави
Ниту една посебна формула не е доделена на „натриум амалгам“. Na 5 Hg 8 и Na 3 Hg се добро дефинирани соединенија. Во натриумовите амалгами, растојанијата Hg-Hg се зголемуваат на околу 5 Å наспроти околу 3 A за самата жива. Обично амалгамите се класифицираат според тежинскиот процент на натриум. Амалгамите со 2% Na се цврсти материи на собна температура, додека некои поразредени амалгами остануваат течни.
Подготовка
Металниот натриум се раствора во жива егзотермично, т.е. со ослободување на топлина, затоа, образувањето на натриум амалгамот е познато опасно за стварање на искри. Постапката предизвикува месно вриење на живата и поради оваа причина образувањето обично се изведува во аспиратор и често се изведува со помош на безвоздушни техники, како што е синтезата под безводен течен парафин. Натриум амалгамот може да се подготви во лабораторија со растворање на натриум метал во жива или обратно.
Употреба
Натриум амалгамот е користен во органската хемија како моќно средство за намалување, кое е побезбедно за ракување од самиот натриум. Се користи за Емдеовото разградување, а исто така и за редукција на ароматичните кетони до хидроли.
Натриум амалгам е користен во дизајнот на натриумската ламба со висок притисок што обезбедува натриум за да ја произведе соодветната боја и жива за приспособување на електричните особености на светилката.
Електролиза на ќелии од жива
Натриум амалгамот е нуспроизвод на хлор произведен со електролиза на ќелии од жива. Во оваа ќелија, саламура (концентриран раствор на натриум хлорид) се електролизира помеѓу течна жива катода и титан или графитна анода. Хлорот се образува на анодата, додека натриумот образуван на катодата се раствора во жива, правејќи натриум амалгам. Вообичаено, овој натриум амалгам се извлекува и реагира со вода во „клетка за разградување“ за да произведе водороден гас, концентриран раствор на натриум хидроксид и жива што треба да се рециклира низ постапката. Во принцип, целата жива треба целосно да се рециклира, но неизбежно недостасува мал дел. Поради загриженоста за оваа жива бега во животната средина, постапката на ќелија од жива главно се заменува со растенија кои користат помалку токсична катода.
Северна Саксонија
Северна Саксонија (Nordsachsen) — округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Округот се граничи (од запад надесно) со покраините Саксонија-Анхалт и Бранденбург, окрузите Мајсен, Средна Саксонија и Лајпциг и урбаниот округ Лајпциг.
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Делич и Торгау-Ошац, како дел од реформата на окрузите во август 2008.
На 10 декември 2009, Советот на округот го прифатил новиот грб на округот.
Јамна (Свети Јуриј на Шчавница)
Јамна (словенечки: Jamna) — населба во Општина Свети Јуриј на Шчавница во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
1738 во архитектурата
1738 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Лебдење
Лебдење (или левитација, levare, да се крене) — процес во кој објект ѝ се спротивставува на гравитацијата, во стабилна позиција под дејство на надворешна сила без физички контакт.
Исто така е и популарен магионичарски трик, особено во случајот кога се работи за кревање на човечко тело без употреба на физички контакт. Илузијата најчесто се постигнува со специјален механички уред, игра на светлина или на некој друг начин.
Физика
На земјата сѐ што е потребно за да лебди еден објект е сила што ќе дејствува во спротивен правец на гравитацијата со еднаква големина како онаа која ја предизвикува самиот објект. Ова се постигнува на неколку различни начини, на пример магнетни сили, електростатички (односно наелектризирани) предмети или аеродинамични објекти. Со употреба на магнетната лебдење може да се предизвика лебдење дури и на мали животни.
Научниците имаат разработено техника со која може да се направи да лебдат ултрамали објекти, најчесто со манипулација со таканаречената Казимирова сила, која во нормален случај ја овозможува компактноста на елементите по квантни правила. Ова, во пракса, моментално е возможно само на микро објекти.
NGC 1869
NGC 1869 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1869 се споменува и како ESO 85-SC55.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 13 м 52 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 22' 40".
Други поделби
Проучување на NGC 1869 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8890.
Припечани
Припечани — мало село во Општина Карбинци, сместено во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во источниот дел на територијата на Општина Карбинци, во средното сливно подрачје на реката Брегалница, а чиј атар се допира со подрачјата на општините Чешиново-Облешево и Зрновци. Селото е планинско, на надморска височина од 840 метри.
Селото е изразено планинско, сместено на надморска височина од околу 900 метри. Над селото се протега шума, кај што се наоѓаат повеќе извори и потоци. Под селото била исечена шумата за да се направат ниви и пасишта. Тој дел од атарот е доста сув.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Свињарник, Клобучар, Горна и Долна Чардаклија, Мачкова Нива, Селиште, Стари Лозја, Камен, Старец, Црвенуш, Јани Камен, Зелени Рид, Башалница, Голем Рид, Пазарски Пат, Васетина, Леништа, Горно Руниште, Мајаница и Кучка Рудина.
Селото има збиен тип. Не постојат маала бидејќи е мало и едноставно. Сепак роднинските куќи се групирани и поблиску една до друга и некои делови се именувани како Неделковци, Зариовци, Бошковци и други.
Историја
Припечани најпрвин се наоѓало 3 километри пониско од денешната местоположба, на месноста Селиште покрај патот за селото Кучичино. Таму се познаваат остатоци од куќи. Некои делови од месноста Селиште порано биле обработувани од страна на Турците од селата Руљак и Џумалија.
Не се знае кога било раселено селото на Селиште и основано селото на денешното место. Од предците кои живееле на Селиште потекнуваат најголем број на денешните родови, додека некои родови се доселиле подоцна.
Селото се споменува во пописните опширни дефтери од 1570 година, како село во Ќустендилскиот санџак, Кратовска каза, нахија Штип со 25 христијански семејства.
Околу средината на век, во шумите над селото престојувале арамии и ајдуци, поради што постои и месноста Арамиски Кладенец. Ајдуците ги напаѓале и селаните од Припечани.
Во век, Припечани било село во Кочанската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 13,9 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.246 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 51 хектар, а на пасиштата 46 хектари.
За време на Турците постоеле два чифлика, еден на Турчинот Лиман од потпланинското село Теранци, а другиот на некој Турчин од штипското село Црвулево. Селаните ја купиле земјата од нив во втората половина на век.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 315 жители, сите Македонци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 320 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, доведено во фаза на наполно раселување и е населено со македонско население. Во 1961 година селото имало 188 жители, а во 1994 година, само пет жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Припечани живеел само 1 жител, Македонец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
Родови
Атишта е македонско православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Карбинци, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Карбинци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Штип. Селото припаѓало на некогашната општина Штип во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Карбинци, во која покрај селото Припечани, се наоѓале и селата Аргулица, Бурилчево, Караорман, Карбинци, Козјак, Кучичино, Руљак, Таринци и Црвулево. Селото било дел од некогашната Општина Аргулица во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Аргулица, Бурилчево, Карбинци, Козјак, Кучичино, Припечани, Руљак и Црвулево.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 20 гласачи.
Иселеништво
Од селото се имаат иселено 12 домаќинства во Теранци, во селото Јастребник се иселил родот Староселци (7 к.), во селото Чифлик се иселиле Припечанци (2 к.), во селото Долни Балван се иселиле 2 семејства, а родот Богатинци се преселиле во овчеполското село Долно Црнилиште.
Ладислав III (Унгарија)
Ладислав III (III. László, Словачки и Ladislav III, ~1200 –   7 мај 1205) бил крал на Унгарија и Хрватска помеѓу 1204 и 1205 година. Тој бил единственото дете на кралот Емерик. Ладислав бил крунисан за крал по наредба на неговиот болен татко, кој сакал да го обезбеди наследството на неговиот син. Додека кралот умирал, тој го направи својот брат, Андреј, регент за периодот на малолетништовото на Ладислав. Сепак, војводата Андреј ги игнорирал интересите на детето. Како резултат на тоа, мајката на Ладислав, Констанца од Арагон, побегнала во Австрија, земајќи го Ладислав со неа. Ладислав неочекувано починал во Виена.
Почетокот (околу 1200-1204)
Ладислав бил единственото познато дете на кралот Емерик и неговата сопруга, Констанца од Арагон. Точниот датум на раѓањето на Ладислав не е познат, но веројатно е дека тој е роден околу 1200 години, според историчарите Ѓула Кристо и Ференц Мак. Откако сериозно се разболел, кралот Емерик го наредил крунисувањето на Ладислав во обид да обезбеди добра иднина за неговиот син. Јован, архиепископ Калоцки, го крунисал Ладислав на 26 август 1204 година. Емерик се помирил со својот помал брат, Андреј, кого го затворал. Тој го ослободил Андреј и го направил регент за време додека Ладислав да стане полнолетен. "Кралот Емерик се разболе со еден вид неизлечива болест. Затоа, кога знаеше дека неговиот последен час се приближува, тој со брзање го ослободи од притвор својот помал брат и беше донесен пред него.Кога Андреј се појави пред царот, царот ја направи својата волја во негово присуство, му го довери старателството на својот син и администрацијата на царството додека Ладислав не порасне."
- Архиѓакон Томас: Историја на епископите на Салона и Сплит
NGC 6291
NGC 6291 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 август 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6291 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6291 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 0 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 56' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 6291 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 59435. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
Министерство за надворешни работи на Македонија
Министерството за надворешни работи на Република Македонија е министерство во Владата на Република Македонија задолжено за управување со односите со други земји. Актуелен министер за надворешни работи е Бујар Османи.
Историја
Корените на македонската дипломатска активност, во поширока смисла на зборот, датираат уште од раните фази на борбата за национална афирмација и државност. Тие активности, чии носители се истакнати македонски интелектуалци кои живееле и работеле во светските престолнини, имале за цел пронесување на вистината за Македонија пред меѓународната јавност. Од нив попознати се Димитар Влахов, Димитрија Чуповски, Крсте Петков Мисирков, итн.
Со одлуките на Второто заседание на АСНОМ, во 1944 година, конституирана е македонската држава, како федеративен дел од тогашна Југославија.
На 29 април 1969 година, со Указ потпишан од Претседателот на Собранието на СР Македонија е воспоставен нов орган во состав на тогашниот Извршен совет, под назив „Биро за односи со странство“. Ова тело понатаму ќе доживува трансформации, ќе го менува своето име, ќе го проширува и продлабочува доменот на својата активност. Од ова тело, по осамостојувањето во 1991, под името „Секретаријат за односи со странство“, а подоцна „Министерство за односи со странство“, ќе претставува основа на денешното Министерство за надворешни работи на Република Македонија. По тој повод, во 2007 година, 29 април е прогласен за ден на Министерството за надворешни работи.
Почнувајќи од 2013 г., во состав на министерството работи и Институтот за геостратешки истражувања и надворешна политика.
Досегашни министри
Министри за надворешни работи во Владата на РМ од осамостојувањето во 1991 до денес:
Цели и приоритети на надворешната политика
Република Македонија преку надворешна политика- на билатерален и на мултилатерален план - ги промовира своите национални вредности и интереси. Европската и Трансатланската интеграција е витален интерес за долгорочната стабилност, безбедност и благосостојба на Република Македонија.
1737 во архитектурата
1737 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Евхаристија
Светата Евхаристија (грчки: Θεία Ευχαριστία, Κοινωνία), причесна или причест  — во христијанската црква се вика Тајна на Тајните или Тајна на Црквата, кој која сѐ води, и од која сѐ произлегува. Таа е срце на црковниот живот, извор и цел на сите црковни учења и установи, и без неа христијанството е незамисливо. Светите Отци на раната црква ја сметале за најважен и основен дел на црковнотото собрание, затоа што таа давала значење и смисол на сите богослужби. Во потесен смисол, во црквата ја означува благодарствената молитва пред осветувањето на лебот и виното во текот на литургијата.
Поголемиот број од христијанските деноминации веруваат дека Христовото тело и крв реално присуствуваат во причествувањето. Некои протестантски цркви ова го толкуваат само како симболика.
Симболика
Евхаристијата во црквата се разбира како вистинското тело и крв на Исус Христос. Според традицијата, тоа било создадено уште во времето на Тајната вечера (Матеј 26:26-28), (Лука 22:19), каде пишува:
И кога јадеа, зеде Исус леб, го благослови, го прекрши, па им даде и рече: „Примете, јадете; тоа е Моето тело.“ Потоа ја заеде чашата, заблагодари и им ја даде; и се напија од неа сите. И им рече: „Тоа е Мојата крв на Новиот завет, која се пролева за мнозина.
Вистина, вистина ви кажувам; ако не го јадете телото на Синот Човечки и не ја пиете крвта Негова, не ќе имате живот во себе. Кој го јаде Моето тело и ја пие Мојата крв, има живот вечен и Јас ќе го воскреснам во последниот ден
Според Библијата, оваа заповед, и оваа света тајна апостолите и првите христијани ја вршеле редовно.
Гусла
Гуслата е народен гудачки инструмент со една жица на кој се свири со гудало. Најчесто е со една жица, но може да има и две. Како инструмент се среќава воглавно во државите на Балканот. Гусларите во Македонија биле месни или патувачки. Тоа најчесто биле лица со телесен хендикеп или оштетен вид. По ослепувањето на македонските војници по Беласичката битка, начесто знимање на слепите лица било гусларството. Гусларството во XIX век во Македонија било особено застапено во градот Прилеп.
1736 во архитектурата
1736 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Снежана Адамческа
Снежана Адамческа (моминско: Миркова; во ) — македонски педагог и универзитетска професорка на Филозофскиот факултет во Скопје.
Животопис
Дипломирала (1973), магистрирала (1983) и докторирала (1988) на Филозофскиот факултет во Скопје. Научен интерес и е дидактичко-методичка проблематика, посебно иновативните техники и меоди на наставата. Автор е на над 80 стручни и научни трудови на неколку учебници за основно образование. Била продекан и в.д. декан на Филозофскиот факултет во Скопје и член на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“.
Хави Мартинес
Хавиер „Хави“ Мартинес Агинага (роден во Естела, на година) — шпански фудбалер кој игра за Баерн Минхен во германската Бундеслига, како дефанзивец или дефанзивен играч за врска. Во Билбао во тимот на Атлетик Билбао пристигнал во 2006 година пред својот 18-ти роденден, и бргу се наметнал како стартер.
Мартинез го освоил Светското првенство во фудбал во 2010 година и ЕУРО 2012 со репрезентацијата на Шпанија.
Атлетик Билбао
Мартинес е роден во Естела-Лизара, Навара. Првиот професионален договор го потпишал со Атлетик како 17-годишник за шест милиони евра во летото 2006 година. Мартинез набргу станал незаменлив во својата прва сезона, каде што забележал значајни резултати. Сезоната ја завршил со 35 одиграни натпревари, на кои постигнал 3 голови.
Баерн Минхен
На 29 август 2012 година, Баерн Минхен ја платил откупната клаузула од 40 милиони € во неговиот договор, а Мартинез потпишал петогодишен договор со германскиот клуб. Тој така поставил рекорд во 50-годишната историја на Бундеслигата. Мартинес дебитирал на 2 септември - на својот 24-ти роденден - влегувајќи во 77-та минута како замена за Бастијан Швајнштајгер, на натпреварот против ФК Штутгарт. Тој го постигнал својот прв гол за новиот клуб против Хановер 96, на 24 ноември.
Шлаубе
Шлаубе (Schlaube) — река во округот Одра-Шпре, Бранденбург, Германија. Се наоѓа во природниот парк Долина Шлаубе и тече 20 километри низ долината Шлаубе.
Нејзиниот извор е источно од Грос Мукров (дел од Фридланд) во Вирхенберге. Откако поминува неколку езера, вклуќувајќи го Големото Милрозеско Езеро, Шлаубе завршува во Милрозе во Малото Милрозеско Езеро, кое е поврзано со каналот Одра-Шпре.
Црква Свети Никола (Талин)
Црквата Свети Никола (естонски : Niguliste kirik) е црква која се наоѓа во Талин, Естонија. Црквата била изградена во 13 век, а за време на СССР, црквата била затворена, а во 1917 година и срушена. По нејзината реконструкција, објектот бил претворен во музеј.
Медина
Медина (арап. المدينة المنورة) — град во Саудиска Арабија и седиште на покраината Медина. Медина е вториот свет град во исламот по Мека и место каде се наоѓа гробот на пророкот Мухамед во неговата џамијата. Исто така во Медина се наоѓа и првата џамијатана исламот која е попозната како “Куба“ Според пописот од 2006 година, вкупното население на градот е 1 300 000. Традиционално, како во Мека така и во Медина можат да влегуваат само муслимани.
Medina
Анска Чешма (Тремник)
Анска Чешма или Црквар — археолошко наоѓалиште во неготинското село Тремник. Наоѓалиштето претставува некропола од римско време и среден век. На источниот раб на селото биле раскопани гробови од камени плочи - тип циста, во кои имало монети, две ламби, садови од керамика, како и една стаклена чашка.
Лазар Хребељановиќ
Лазар Хребељановиќ (Прилепец, 1329 - Косово поле, 15/28 јуни 1389), познат во легендите и како цар Лазар, бил српски кнез кој владеел со дел од поранешнта држава на Немањиќите по смртта на царот Урош V. Лазар загинал во битката на Косово 1389 година, и наскоро по неговата смрт бил прогласен за светец.
Потекло
Кнезот Лазар Хребељановиќ е роден околу 1329 година во Прилепец, близу познатото рударско средиште Ново Брдо. Татко му Прибац Хребељановиќ бил логотет на царот Душан, а потоа напредувал во службата како слуга или пехарник. Родоначалникот на фамилијата Хребељановиќи не е познат во изворите. По се изгледа тие не потекнувале од стара владетелска фамилија. Нивната баштина се наоѓала близу до Ново Брдо, но нејзиниот обем не е утврден. Патријархот Данило нагласува дека Лазар се оженил за Милица, ќерката на „великиот кнез Влатко“, потомок на синот на Немања Вукан. Уште понагласен во поглед на потеклото на кнезот е текстот на старите српски родослови. Кнезот Лазар „не беше пак од царска крв, меѓутоа, жената негова била од племињата на порано споменатите цареви“.
Служба на царскиот двор
Младиот Лазар кариерата ја започнал како „ставилец“ во дворот на цар Душан. Првите четири децении од животот на Лазар се целосно прекриени во темница. Сè до почетокот на седмата деценија на XIV век за него нема директни вести во современата дипломатска граѓа. Само е познато тоа дека Лазар продолжил да биде во служба и на царот Урош, наследникот на Душан. По се изгледа Урошовиот дворјанин подолго време не тргнал по патот на српските великани кои создавале независни феудални области, спротивствувајќи се на тој начин на централната власт. Но Лазар, не стоел на страна од случувањата. Неговиот углед на царскиот двор први го почувствувале Дубровчаните. Спроти склучувањето на Оногошкиот мир помеѓу Српската држава и Дубровничката Република, советот одлучил да го дарува Лазар со три свитоци ткаенина иако тој директно не учествувал во преговорите.
Лазар припаѓал на кругот на младата властела. На царскиот двор тој останал до 1363, а можеби до 1365 година, кога царот Урош добил совладател во личноста на кралот Волкашин, противникот на рашката властела. Во јули 1363 година царот Урош ја потврдил замената на градот и жупата Звечан за град и жупата Бревеник помеѓу хумскиот кнез Воислав Воиновиќ и челникот Муса. Со кнезот Воислав, како милосник во оваа повелба се наоѓа и Лазар како шура на челникот Муса. Не е познато од кога Лазар ја носи титулата кнез. Тој многу долго време ја носел скромната дворска титула која што му ја доделил уште Душан. Со титулата кнез првпат се сретнува шест години по воспоставуањето на совладетелството помеѓу царот Урош и кралот Волкашин. Во една которска привилегија тој е забележен како Conte Lazaro, но по се изгледа оваа повелба е фалсификат.
Судирот со Никола Алтомановиќ
Во тие години особено се издигнал кнезот Никола Алтомановиќ. Агресивен на сите страни, жупанот Никола си создал моќни непријатели. Но додека тој бил зафатен со борбите против Дубровник, кнезот Лазар кон крајот на 1370 година привремено го освоил Рудник, најважниот и најбогатиот негов град. Тоа бил првиот значаен продор на Лазар Хребељановиќ на север.
Причината и почетокот на судирот помеѓу двата рашки области владетели останува најнеистражениот и најтемниот дел од биографијата на кнезот Лазар. Досега воглавно било толкувано од страна на истражувачите дека виновен за ситуацијата бил жупанот Никола со своите територијални апетити, кој воедно бил и главната пречка за обнова на Српската држава. Но вестите на Мавро Орбини за почетокот на нивниот судир не се поволни за Лазар Хребељановиќ. Причината за субјективниот поглед кон дејствата на Лазар најверојатно треба да се бара во тоа дека, историчарите, биле под влијание на легендарната личност на косовскиот маченик.
Насетувајќи ја опасноста од агресивниот сосед, Лазар стапил во сојуз со босанскиот бан Твртко и со кралот на Унгарија и Полска, Лудвиг I, на кого што морал да му вети извесни „услуги и даноци“. По Орбини, Лазар му плаќал на својот сизерен 10,000 фунти сребро, ветувајќи му дека ќе му служи верно, на што кралот Лудвиг му го испратил во помош војсководецот Никола Гаревиќ (de Gara) со 1000 копљаници. Жупанот Никола залудно барал помош од Балшиќите. Никола притиснат од сите страни, започнала да го напушта и неговата властела, пребегнал во Ужице, но тука бил опколен, фатен и ослепен (1373). Неговите пространи области ги поделиле помеѓу себе Лазар и Твртко. Лазар ги добил источните и северните делови со Рудник, Ужице и други градови, додека босанскиот бан Твртко ги зазел оние територии по сливот на горниот тек на реката Дрина.
Лазар Хребељановиќ како најмоќен српски феудалец
Со победата над Никола Алтомановиќ кнезот Лазар избил во ред на првите великани, а наскоро станал и најбогатиот областен господар, бидејќи ги контролирал двата најзначни центри во средновековна Србија – Ново Брдо и Рудник. Тоа му овозможило да создаде силна економска база за натамошен развиток на неговата држава. Сепак неговата сила во осумдесеттите години на XIV век не треба да биде преценувана. Победата над жупанот Никола, кнез Лазар ја платил со вазалство кон унгарскиот крал со одредени, изгледа не така мали обврски. Ширењето на кнежевската држава кон север за извесен временски период било стопирано. Секако неговата положба во овој период говори зошто тој останал пасивен кон случувањата кои се задирале во неговите интереси. Кога босанскиот бан Твртко, октомври 1377, се прогласил за „крал на Србија, Босна, Поморието и Западните страни“, реагирал само Ѓураѓ Балшиќ, иако новата титула на најистакнатиот Котроманиќ се косела со амбициите на сите српски областни владетели.
Во текот на осмата деценија на XIV век кнезот Лазар ја консолидирал својата власт над областите кои ги управувал. На кнежевните благородници им се спротивставуала една група непознати феудалци, но Лазар, како што ни известува Константин Филозоф „од почетокот ги покори под своите нозе. А овие беа Никола Зојиќ и Новак Белоцрквиќ со некои други“ Меѓутоа кнезот Лазар благонаклонето се однесувал према властелата што го признавала како врховен господар. Дури тој им доделувал мали територии на управување. Воглавно таа властела била сочинета од негови блиски роднини.
Врските со Српската црква
Во јакнењето на својата власт кнезот Лазар имал голема поддршка и од српската црква која сесрдно го помагала, а како што е видливо од повелбите на патријархот Спиридон (1379-1389) го признавала за самодржавен владетел на сите Срби. Со негова помош настанал поволен пресврт на односите со Византија, бидејќи во 1375 година бил решен спорот што настанал со основањето на српската патријаршија: анатемата што била фрлена на српската црква била отповикана, а на нејзиниот поглавар му била призната титулата патријарх. Кнезот Лазар се одолжил на Пеќката патријаршија се подигање на многу црвки и манастири, подарувајќи им бројни имоти. На манастирот Равница (близу Параќин), при основањето со грамота му доделил дури 148 села расфрлани низ целата земја, повеќе од било кој друг манастир пред него, како и бројни други приходи и привилегии. Во грамотата тој заповеда : По се изгледа Лазар не ги заборавил и светогорските манастири.
„Самодржац всем Србљем“
Дури по победата над Радич Бранковиќ кнез Лазар започнал отворено да ги истакнува своите претензии. Започнал да се потпишува како „самодржавни господин Србљем, Подунављу, Стефан кнез Лазар“, и нарекува „самодржац всем Србљем “. Од Немањиќите дури го зел и владетелското име Стефан, титулирајќи се во своите повелби со црвено мастило често како „Стефан кнез Лазар“. Но и покрај сите напори за проширување на своите територии и издигнување на својата власт, кнез Лазар не успеал да ја обнови државата на Неманиќите. Неговата држава не зафаќала ниту една четвртина од некогашното моќно Српско Царство. Покрај „самодржецот на сите Срби“, на териториите на поранешната единствена држава сега управувале двајца крунисани крала – синот на Волкашин Марко и Твртко Котроманиќ. На југот на државата сè уште се одржувале некои феудалци. Меѓу нив најмоќен бил Вук Бранковиќ кој ги држел краевите околу Приштина, Трепча, Звечан и Сеница и Полимле јужно од Приеполе. Од некогашните градови на Волкашин, под негова власт поминале градовите Скопје и Призрен. Со Вук, којшто бил оженет со ќерка му Мара, Лазар постојано бил во добри односи. Еден современ запис споменува : „Благоверниот и христољубивиот и на бога посветениот кнез Лазар и љубезниот син Вук, кои владееле со сите српски земји и поморски и така во слога и љубов ги победувале непријателите свои“ (1387).
Борби со Турците
По победата на Марица, Османлиите не започнале со вистинско освојување на Балканот, туку се обиделе да ги зацврстат своите позиции и да создаваат нови упоришта за натамошни напредувања. Но кон почетокот на осумдесеттите години на XIV век оваа слика се изменила. Османлиските освојувања добивале сè поголем замав, нанесувајќи им на балканските народи се потешки удари. Првиот турски продор на српска територија, домашните летописи го бележат во 1381 година. Тогаш еден одред бил поразен кај Параќин од страна на српската војска. Набрзо потоа паднале Сер (1383), Софија (1385), а по долга опсада и вториот по големина град во Византија, Солун (1387). Во 1386 година османлиската војска предводена од султанот Мурат I повторно се обидела да навлезе во Србија од исток. Османлиите го освоиле Ниш, меѓутоа нивниот обид бил спречен кај Плочник, каде српската војска предводена од кнез Лазар, извојувала победа и ги принудила Турците да се повлечат. Две години подоцна се одиграл првиот судир на Босанците со Османлиите кај Билеќе во август 1388 година, кога османлиската војска, која предводена од Лала Шахин продрела од Албанија, преку Зета, претрпела тежок пораз и морала да се повлече. Босанците во оваа битка биле под команда на Влатко Вуковиќ.
Поразите кај Плочник и Билеќа го принудиле султанот Мурат на озбилни подготовки за борба против Србите, кои претставувале главна христијанска воена сила на Балканот. Турските подготовки за напад биле извршувани долго време и веќе во февруари 1389 година, се знаело за нив во Венеција, а и во самата Србија. Освен контигенти од Мала Азија и од Балканскиот Полуостров биле повикани и помошни трупи составени од војските на турските вазали. Самиот султан решил да ја предводи војската, заедно со неговите двајца синови Јакуб и Бајазит. Преку областите на Константин Дејанов, кој и сам со своите одреди морал да се приклучи на Турците, Мурат избил на Косово во областите под контрола на Вук Бранковиќ.
Но кнезот Лазар не стоел со скрстени раце. Тој и самиот вршел обемни дипломатски и воени подготовки. Пред се, Лазар настојувал да ја осигура помошта од Унгарија, со која го раскинал вазалните односи примени за време на борбите против Никола Алтомановиќ. Тогаш, очекувајќи ја навалата на Турците, кнезот Лазар пак ги примил оние исти вазални обврски што своевремено ги имал кон кралот Лудвиг I, а сега кон кралот Жигмунд. Заедничката опасност уште повеќе го зближила со кралот Твртко, со кого патем бил во хармонични односи уште од почетокот на неговото владеење. Чувствувајќи, дека Босна е исто така загрозена од непријателскиот напад како и Србија, Твртко војнички го помагал кнезот Лазар. Го прекинал своето освојување на Далмација и ја насочил кон Србија својата војска под заповедништво на, победникот на Битката кај Билеќа, Влатко Вуковиќ. Веројатно со Босанците дошол и еден одред Хрвати под водство на банот Иван Палижна. Од српските феудалци кои го помогнале Лазар, најважен бил Вук Бранковиќ. Со Лазар биле и неговите роднини Стефан и Лазар Мусиќ. Не е познато дали неговиот зет Ѓураѓ Страцимировиќ-Балшиќ учествувал во битката. Сосема се фантастични подоцнежните турски известувања, по кои кнезот Лазар го помагале и Бугари, Арбанаси, Власи, Унгарци, Германци и Чеси – кои требало да ја прикажат големината на турската победа. Решавачката битка се одиграла на Косово, на територијата на Вук Бранковиќ, на Видовден 15/28 јуни 1389 година.
Исчезнување на Статуата на Слободата
Трикот при кој исчезнува Статуата на Слободата, емитуван во живо во 1983 година, е еден од најпознатите и најнезаборавни трикови на Дејвид Коперфилд. Илузијата е творба на Џим Штајнмеер, и сѐ уште не е објавена.
Лазар Хребељановиќ
Борби со Турците
Сепак гласот за Битката кај Косово, надалеку се одекнал поради херојската смрт на христијанскиот кнез Лазар. Бидејќи Турците се повлекле, изгледало дека исходот на битката е решен во корист на српските феудалци. Дури босанскиот крал Твртко ја претставувал битката како своја победа во писмата до Трогир и Фиренца. Писма со честитки и пофалби стигнале дури и од добро информираните Венецијанци и Французи. Меѓутоа историски факт е дека и двете страни претрпеле големи загуби, од кои српската страна тешко можела да се опорави, додека Османлиите како надоаѓачка сила имале огромен број како човечки така и финансиски ресурси што им помогнало брзо да заздрават од оваа битка. Поради тоа, а како директна последица на Косовската битка, наследниците на кнезот Лазар биле приморани да ја признаат врховната власт на Турците. По смртта на Мурат на испразнетото султанско место дошол неговиот син Бајазит (1389-1402), кој веднаш по битката го убил брата си Јакуб.
Исчезнување на Статуата на Слободата
Објаснувањето на Паундстоун
Во книгата Поголеми тајни, Вилијам Паундстоун ги објавува своите претпоставки и објаснувања на Штајмееровата илузија. Паундстоун претполага дека целата сцена, вклучувајќи го и просторот за публиката бил сместен на вртежна платформа. Во мигот кога се спуштиле завесите и кога погледот бил блокиран, платформата почнала да се ротира—доволно бавно за да биде неприметно. Кога повторно се кренале завесите, публиката била насочена кон морето наместо кон статуата. Паундстон понатаму елаборира дека, откако сцената била веќе изротирана, и самата статуа била затскриена зад светло-обоена завеса. За уште подобро да се пренасочи вниманието на публиката, биле распоредени два светлосни прстени: еден, на почетокот запален, околу статуата, и уште еден (прво темен и невидлив) во областа каде подоцна бил пренасочен погледот на публиката. Кога трикот се "случил", светлата околу статуата биле затемнети, а оние вторите запалени. Радарот прикажан во текот на телевизискиот пренос бил анимација. Блицовите на трите кодак апарати кои ја сликаат статуата во мигот на "исчезнувањето", според мислењето на Паундстоун, не би биле доволно моќни самостојно да ја осветлат статуата откако првобитните светла биле исклучени.
Некои сметаат дека ова објаснување е сепак незадоволително и тврдат дека еден дел од статуата - пиедесталот, односно самата основа - била постојано видлива за публиката. Од друга страна, и големината на вртежната платформа би требало да ги надминува сите досега познати размери, а при тоа и бешумно да се движи, што за многумина се многу контрадикторни објаснувања.
Друго објаснување
Многумина сметаат дека самата статуа била многу помал модел поставен на сцена сместена подалеку од Њујорк Сити, а самата публика - група платени глумци. Во одбрана на оваа теорија застануваат и фактот дека светлата на круната на Статуата на Слободата блеснуваат со доста светол сјај пред исчезнувањето, доста различен во однос на мекиот син блесок што го имаат оригиналните светла, како и тврдењето дека бројот на групите видливи светла наместо оригиналните десет се зголемува на единаесет. Исто така, по исчезнувањето може да се слушне громогласен аплауз, но никој на снимката не изгледа дека аплаудира.
NGC 3950
NGC 3950 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3950 се споменува и како MCG 8-22-30.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1875 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3950 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3950 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3950 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37294. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3452. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1338.
1734 во архитектурата
1734 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Костанај (округ)
Костанај е округ во Казахстан во покраината Костанај со центар град Затоболск.
Унгарски танци
Унгарски танци (Ungarische Tänze) (Magyar táncok) од Јоханес Брамс се 21 танц засновани на унгарски теми, компонирани во 1869 година. Тие се меѓу неговите најпопуларни дела.
По должина, тие се од една до пет минути. Секој танц е аранжиран за различни инструменти и ансамбли. Првично Брамс ги напишал како композиции за пијано за четири раце, а подоцна првите 10 танци ги преработил за соло пијано. Само таницте со број 11, 14 и 16 се целосно оригинални композиции.
About.com
About.com е електронски извор за корисни информации и совети. Напишан е на англиски јазик и е наменет пред сè за Соединетите Американски Држави. Негов сопственик е The New York Times Company.
Кога тргнав Цвето
„Кога тргнав Цвето“ е македонска народна песна. Текстот за песната е напишан во 1972 година од страна на Абас Цаноски, а музиката е компонирана од Васка Илиева. „Кога се роди песната "Кога тргнав, Цвето, во туѓина" со текстот в раце, во далечната 1972 година влегов во РТВ Скопје. Се сретнав со Васка Илиева и ѝ ги покажав стиховите. "Оваа песна е за мене, за мојата душа. Ќе ги растегнам гласните жици", рече таа“ - се присетува Цаноски
Оригиналната верзија на песната е во изведба на Васка Илиева. Песната за прв пат е објавена на носач на звук во 1974 во загребското студио Југотон, на грамoфонска плоча насловена како „Стојан си појде в мејана“.
Одлики
„Кога тргнав Цвето“ има лирско-социјален карактер, во која се опева неверството на Цвета. Авторот ја замислил како „сторија на едно сиромашно семејство растргнато меѓу сиромаштијата и гурбетот.“ Иако авторот на песната е познат, многумина мислат дека се работи за изворна народна песна, пред сѐ затоа што во оригинал е испеана со народните инструменти на Пеце Атанасоски.