cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5654
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5654 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5654 има привидни димензии од 1,5' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 30 м 1,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 21' 37"". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 5654 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51807. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2559. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 127.
Motorola
Motorola („Моторола“) е американско претпријатие за производство на мобилни телефони.
Новодвурски Округ (Мазовско Војводство)
Новодвурски Округ (powiat nowodworski) — округ во Мазовското Војводство, средна Полска. Настанал на 1 јануари 1999 г. како последица од законските измени на месната управа донесени претходната година. Седиште и најнаселено место е градот Нови Двур Мазовјецки, кој се наоѓа на северозападно од Варшава. Други поголеми населени места се Нашелск ( североисточно од Нови Двур М.) и Закрочим ( на запад од Нови Двур.
Во округот е сместен аеродромот „Варшава-Модлин“.
Во 2016 г. округот зафаќал површина од и имал 79.024 жители, од кои 39.907 (50,5 %) градско, а 39.117 (49,5 %) селско население.
Соседни окрузи
Новодвурскиот Округ се граничи со следниве окрузи: Пултускиот на североисток, Легионовскиот на исток, Западноваршавскиот на југ, Сохачевскиот на југозапад и Плоњскиот на северозапад.
Замок Нас
Историја
Објектот е изграден како кралска резиденција во текот на 12 век. Изградена е за време на владеењето на шведскиот крал Сверкер I (1132–1156) или неговиот син кралот Карл Сверкерсон (о. 1130–1167), кој живеел во замокот Нас и бил убиен на островот Висингс од поддржувачите на неговиот наследник, кралот Кнут Ериксон. Во 1318 година, замокот го ветил кралот Биргер Магнусон (1280–1321) на неговиот шура, кралот Ерик VI од Данска. Замокот бил изгорен по борбите истата година додека Биргер бил во егзил.
Космос-2353
Космос-2353 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 15 јуни 1998 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 225 килограми. Космос-2353 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 117,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1869 км, а најмалото на 1300.
Венети
Венеди, или Венети (лат. Venedi, Venethae, Venethi) — се едно од трите стари словенски племенски групи образувани во IV век, во словенската прататковина која се наоѓала источно и северно од Карпатите, до реките Висла и Днепар.
Венедите биле оние Словени кои го населувале западниот дел од нивната татковина, додека пак Антите биле населени на источниот, а Склавините на јужниот дел.
Некои западни летописци сретнувајќи се со Венедите - кои биле населени најблиску до Западна Европа - мислеле дека тоа е името на целиот народ, и затоа по грешка целиот словенски народ го нарекувале Венеди, наместо Словени.
Wends Vender Wenden Wends Wendoj Wendos Vendid Vendit Wendes ונדים Venedi ヴェンド人 Vendere Wendowie Венды
Протекционизам
Протекционизам (латински: protegere = заштита) — збир на економски мерки со кои една држава се обидува да ограничи пласирање на странски производ на домашниот пазар, односно да го ограничи увозот (кога луѓето купуваат стоки од други земји наместо од сопствени). Тие мерки се наоѓаат во доменот на стратегиските трговски политики и нивната цел е по правило, подобрување на —пласманот на домашните производи, унапредување и подобрување на развојот на поедините стопански гранки како и стопанството во целина. Такви мерки на стратегиска трговинска политика помагаат во развојот на поедини земји во развој во толкава мерка, па некои од нив веќе прераснале во индустриски сили (на пример, Кина).
На пример, ако земјоделците од Србија продаваат пченица по пониска цена од македонските земјоделци, Македонците би купувале повеќе пченица од српските земјоделци отколку од македонските земјоделци, и тие не би добиле многу пари. Придобивките од протекционизмот се дека некои луѓе во една земја би заработиле повеќе пари затоа што би можеле да продаваат работи по повисоки цени, но од друга страна, другите луѓе би изгубиле пари затоа што не би можеле да ги купуваат работите од други земји кои ги продаваат поевтино.
Надворешнотрговски протекционизам
Политиката на ограничување на меѓународната трговија се нарекува протекционизам. Протекционизмот вклучува две групи мерки: царини и нецарински ограничувања. Царините претставуваат еден вид данок на увозните производи. Царината ја зголемува цената на увозниот производ и така ја намалува неговата (ценовна) конкурентност во споредба со домашните производи. Нецаринските ограничувања се појавуваат во разни форми, како што се: увозни и извозни квоти со кои се ограничува максималното количество на увозот или извозот на некој производ; дозволи за увоз и извоз, т.е. посебни одобренија за да може да увезе или извезе некој производ; извозни субвенции со кои на извозниците им се надоместува разликата меѓу производната цена (трошоците на производството) и цената по која ги извезуваат производите; здравствени, санитарни, технички и еколошки стандарди кои мора да ги исполнуваат увозните производи за да може да се продаваат на домашниот пазар. Во екстремни случаи, протекционизмот се манифестира во вид на трговско ембарго или трговска војна, кога целосно се забранува извозот во некои земји или увозот од нив.
Земјите кои спроведуваат протекционистички мерки наведуваат различни оправданија за своите постапки. Овие аргументи може да се поделат на две групи: економски оправдани и економски неоправдани аргументи.
Посебна форма на протекционизам претставува културниот протекционизам како и протекционизмот во спортот. Со таквите мери се штитат поединечни држави или региони од културни влијанија во странство, односно се штити домашниот пазар на спортисти. Во тој контекст се познати поранешните ограничувања на странските играчи во клубови на некои западноевропски земји.
Форд Мустанг
Надградби
Неколку промени биле направени при традиционалното отворање на новата моделска година (почетокот на август 1964 година), вклучувајќи додавање на бек-ап светла на некои модели, воведување на алтернатори за замена на генератори, надградба на шестцилиндричен мотор од 170 to 200 cid      со зголемување од 101 to 120 hp     и надградба на моторот V8 од 260 to 289 cid       со зголемување од 164 to 210 hp. Производството вклучувало некои невообичаени каприци, како што е кружниот прстен со лого „Форд Фалкон“ покриен со трим прстен со логото „Форд Мустанг“.
Втора генерација (1974-1978)
Ли Јакока, кој бил еден од силите зад оригиналниот Мустанг, станал претседател на Форд Мотор Компани во 1970 година и нареди помал, поекономичен Мустанг за 1974 година. Првично требало да се заснова на Форд Маверик, но во крајна линија бил засснован на Форд Пинто.
Трки
Дебито на американското натпреварување со автомобили, исто така во 1964 година, били натпреварување, каде што тимовите спонзорирани од приватни лица.
Кон крајот на 1964 година, Форд му наложил на Холман и Муди да подготват десет Мустанг автомоболи за да ја оспорат класата на А за трки во 1965 година. Пет од овие специјални Мустанги го направиле своето појавување во 1965 година, каде што се квалификувале во класата Фабрички акции „Елиминатор“. Автомобилот управуван од Бил Лотон ја освоила класата.
Благоја Деспотовски - Шовељ
Животопис
Во родниот град завршил основно училиште, а во потрага по вработување работел во бродоградилиштето во Сремска Митровица (1937-1938), каде што станал член на УРС-овите синдикати. Во 1939 година доаѓа во Скопје и се вработува во Пиротехничкиот завод во Ѓорче Петров. Пролетта 1940 година е примен за член на КПЈ. Заради политичко дејствување сред монополските работници, по налог на Месниот комитет на КПЈ преминал на работа во Тутунскиот монопол во Скопје. Поради таа дејност бил уапсен (25 февруари 1941) и останува во затвор до капитулација на Југославија (6 април).
Учествувал на советувањето на Скопската организација на КП (одржана во Козле на 22 јуни 1941), на која е донесена одлука да започнат подготовките за вооружена борба. Наскоро потоа се илегализирал и се приклучил на една од скопските диверзантски групи (јули - 22 август). Учествувал во акцијата за снабдување со експлозив од рудникот Радуша. При формирањето на Првиот скопски партизански одред на 22 август 1941 година, влегува во неговите редови.
Во септември 1941 година, настанале големи провали во партиската организација и биле затворени поголем број партиски кадри. За провалите и затворањата значително придонеле и домашните предавници на чело со фашистичкиот агент Мане Мачков. Поради тоа Деспотовски бил задолжен, заедно со уште еден соборец, Александар Смилковски – Жухрај, да го ликвидираат Мачков. Тие својот обид да го убијат Мачков го извршиле на 7 октомври истата година. Обидот завршил неуспешно. При бегството, откако бил опколен, Деспотовски дозволил да му се приближат агентите што го гонеле по што ја активирал бомбата и се самоубил.
Една од улиците во главниот град, Скопје го носи неговото име.
Вецпиебалга (општина)
Вецпиебалга (Vecpiebalgas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Џаргалант, Орхон
Бајан-Ондор (Жаргалант) е област во Монголија во покраината Орхон.
1905 во книжевноста
1905 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Вардарска армија
Вардарската армија на Отоманското Царство (турски: Vardar Ordusu) била една од копнените армии под команда на Западната армија. Била формирана за време на мобилизацијата во Првата балканска војна.
Бадра
Бадра (Badra) — село и поранешна во округот Кифхојзер, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2012 е дел од општината Кифхојзерланд.
Авганистан на Светското првенство во атлетика 2009
Авганистан испратил двајца натпреварувачи на Светското првенство во атлетика 2009 кое било одржано во Берлин.
Барун Бајан-Улан, Оворхангај
Барун Бајан-Улан (Баруун Баян-Улаан) е област во Монголија во покраината Оворхангај.
1904 во книжевноста
1904 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Кифхојзерланд
Кифхојзерланд (Kyffhäuserland) — општина во округот Кифхојзер, во Тирингија, Германија. Била создадена на 31 декември 2012 со спојување на поранешните општини Бадра, Бенделебен, Гелинген, Гинзероде, Хахелбих, Ротлебен, Зега и Штајнталебен.
Местоположба
Општината се наоѓа во средишниот дел на округот Кифхојзер. На север се граничи со покраината Саксонија-Анхалт. На исток општината се граничи со градот Бад Франкенхаузен, а на запад се граничи со окружниот град Зондерсхаузен, како и со градот Херинген. На југ се граничи со градот Кинделбрик во округот Земерда, општината Требра и градот Гросенерих, како и општината Обербеза.
Со само околу 30 жители на километар квадратен, општината припаѓа на најслабо населените области во Тирингија. Со Хајнлајте на југ, Кифхојзер на исток и Виндлајте на запад, општината се граничи со три ридски масиви. Поголема река во општината е Випер, која тече низ местата Хахелбих, Гелинген, Зега и Гинзероде.
Општински единици
Општината се состои од местата Бадра, Бенделебен, Гелинген, Гинзероде, Хахелбих, Ротлебен, Зега и Штајнталебен, кои претходно биле поранешни општини. Исто така, во општината влегуваат и местата Папирмиле, Шерзен, Ратсфелд и Кифхаузен.
Јан Марајнисен
Јоханес Гијом Кристијанус Андреас Марајнисен (роден, во Ос, Холандија), или попознат како Јан Марајнисен, е холандски политичар, водач на Социјалистичката партија.
Марајнисен го напушта образованието кратко време пред да ги положи испитите и се вработува како металски работник во Ос. Помага во основањето на локалната организација на Социјалистичката партија во Ос и во 1975 станува најмлад советник во Холандија на сите времиња. Оваа функција ја врши до 1993 година. Под негово влијание, локалната организација на СП во Ос станува највлијателна во цела Холандија.
Во 1987 година Марајнисен е избран за член на Покраинското собрание на Северен Брабант и станува прв член на некое покраинско собрание на СП во Холандија. Како резултат на неговата растечка популарност следната година Марајнисен е избран за претседател на СП. Под негово водство СП се транформира од „федерација на локални секции“ во партија со јасна национална програма и со организирани активности на национално ниво. Под негово водство СП се реорганизира и во идеолошки поглед. Во 1991 година партијата официјално го напушта марксизмот-ленинизмот како партиска идеологија и се транформира во партија со демократско-социјалистичка ориентација.
Во 1994 година СП го постигнува својот прв успех на национално ниво. На парламентарните избори партијата освојува два мандати, при што еден од двајцата пратеници на социјалистите во Вториот дом станува Марајнисен. Оттогаш, тој е координатор на пратеничката група на социјалистите во Вториот дом.
На следните парламентарни избори СП под раководство на Марајнисен бележи постојан растеж, а Марајнисен без прекин е избиран за пратеник. Голем успех социјалистите постигаат во 2005 година кога наспроти сите поважни партии се спротивставуваат на прифаќањето на Европскиот Устав на референдумот и наспроти сите очекувања успева да го убеди мнозинството од холандските гласачи дека неолибералистичките мерки што се промовираат со Европскиот Устав не се во прилог на мнозинството од населението.
Јан Марајнисен е познат по својата критика на неолиберализмот и на идеологијата на Третиот пат на социјалдемократијата. Меѓу другото, има напишано и неколку книги во кои го напаѓа неолиберализмот и го промовира демократскиот социјализам како:
Обершенау
Обершенау (Oberschönau) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Штајнбах-Халенберг.
Местоположба
Обершенау е признато покраинско место за одмор, сместено во Тириншката Шума. Се наоѓа во долината на Шенау.
Варкава (општина)
Варкава (Vārkavas novads) е општина во Летонија. Општината е формирана во 2009 година.
Девизни резерви
Девизни резерви (англиски: Foreign exchange reserves, Official reserves) ја сочинуваат странската актива која се наоѓа под контрола на монетарната власт и се наоѓа на располагање за финансирање на нерамнотежата во платниот биланс, како и за интервенција за девизниот пазар (влијание на девизниот курс) и за останати потреби.
Девизните резерви на државата во поширока смисла се состојат од девизни резерви на централната банка и девизните резерви на банките. Тие, меѓу останатото, служат за обезбедување на меѓународна ликвидност на земјата, остварување на задачите на монетарната политика и за полесен пристап на меѓународниот пазар на капитал.
Во периодот 2000-2014 година, светските девизни резерви пораснале од околу 2.000 милијарди на речиси 12.000 милијарди долари. Во 2015 година, најголеми девизни резерви имала Кина (3.300 милијарди долари).
Девизни резерви на централната банка
Девизните резерви на централната банка можат да ги сочинуваат:
Девизни резерви на банките
Девизните резерви на банките ги сочинуваат: делотворните странски пари во трезорите на банките, странски хартии од вредност и девизи на сметките кои банките ги поседуваат во странски кореспондентни банки.
Привремена влада на Крушевската Република
Привремената влада (Времениот извршен совет) била дел од извршната власт на Крушевската Република. Таа била составена од претставниците на сите етнички групи и верски конфесии од Крушево, а за нејзин претседател бил избран Дину Вангели. Нејзина главна задача била да се грижи за снабдување на востаниците со се што им било неопходно за продолжување и завршување на Илинденското востание во Крушевската револуционерна околија. Владата била задолжена и за: правосудството, финансии, градската полиција и друго. Народното собрание со оглед на востаничката состојба, решило до нормализацијата на положбата, на чело со новоформираната власт да биде Горскиот штаб на Крушевската востаничка околија, на кој му помагаат Реонскиот револуционерен комитет, Војводскиот совет и Привремената влада. Со оваа одлука Привремената влада се нашла во подредена улога во однос на Горскиот штаб. Владата функционирала до крајот на републиката.
Формирање
По ослободувањето на Крушево, на 4 август 1903 година било свикано Собранието на градот кое одржало своја седница на која била донесена одлука за формирање на Привремена влада односно на Времен извршен совет. Членовите на овој совет биле избрани со тајно и слободно гласање. За негови членови биле избрани: Дину Вангели, Николаки Баљу, Ѓорѓи Чаче, Теохар Нешков, Димитар Секулов и Христо Ќуркчиев.
Според етникумот и конфесионалноста во владата се нашле: еден Влав - патријаршист, еден Албанец - патријаршист, еден Влав - националист и тројца егзархисти. Затоа Димитар Секулов истакнал дека егзархистите се подготвени да отстапат две места: на еден Турчин и на еден Помак, ако во иднина има потреба од тоа.
Секој член на владата добил посебен ресор, а тие биле поделени и според слениот начин:
Организација
Пред надворешната порта стоеле двајца милиционери, а пред канцеларијата имало специјално лице кое ги пријавувало лицата кои сакале да имаат прием кај членовите на владата. Над зградата било развиорено црвено знаме, симбол на слободата и новата власт.
Работа
Владата посветила посебно внимание на прашањето за исхрана на востаниците и населението, а со ова прашање се занимавало и Собранието. Било решено на Ѓорѓи Чаче, одговорен за реквизицијата, да му се дадат тројца помошници - Григор Божинов, Ѓорче Тренков Селчанец и Тодор Лозанов. Се дошло до заклучок дека житото треба да им се плаќа на селаните и тоа по пазарна цена, а брашното да се продава на поимотните семејства, а на најсиромашните да им се дава бесплатно. Исхраната на востаниците исто така била бесплатна.
Саед Џалили
Саед Џалили (фарси -سعید جلیلی е роден на во Мешхед, Иран). Тој е ирански државник и секратар на Вишиот совет за национална безбедност на Иран од 20 октомври 2007. пред тоа секретар беше Али Лариџани.
Завршил на Техеранскиот универзитет „Имам Садик“ и е доктор по филозофија во областа Политологија. За време на Иранско-ирачката војна служел во Гардата на Исламската револуција. Бил и главен администратор во високото раководство, а и заменик министер за надворешни работи во одделот за Европа и Америка.
Ресурси
Ресурси во општо земено значење се материјални и нематеријални вредности на општествената заедница која стои на располагање и можат да бидат користени за реализација на различни програми на социјалната работа. Постои и поделба на човечки ресурси како и објекти или услуги кои помагаат во грижата за клиентот или ги задоволуваат неговите потреби. Основата вештина во социјалната работа во заедницата е познавање на постоечки ресурси и нивно активирање во корист на клиентот. За ресурси исто така се сметаат и услуги на други службеници, владини програми, волонтерски активности, групи за самопомош или поединци во заедницата кои имаат вештини, квалификации и мотивација за да помогнат на клиентот.
S/2004 S 12
С/2004 С 12 е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит, Јан Клејна и Брајан Г. Марсден на 4 мај 2005 година од набљудувања направени помеѓу 12 декември, 2004 и 9 март 2005 година.
С/2004 С 12 има пречник од околу 5 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 19.906 Gm за 1048.541 дена, со наклонетост од 164° до еклиптиката (162° до екваторот на Сатурн), во ретроградно насока и со ексцентричност од 0,396.
Оваа месечина се сметаше за изгубена
NGC 3252
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3252 се споменува и како UGC 5732, MCG 12-10-49, CGCG 333-39, IRAS 10303+7401, near SAO 7161.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3252 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3252 има привидни димензии од 1,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 34 м 22,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 73° 45' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Други поделби
Проучување на NGC 3252 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31278. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4390. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 714.
Склавини
Склавините се една од трите словенски племенски групи образувани во IV век, во словенската прататковина која се наоѓала источно и северно од Карпатите, до реките Висла и Днепар.
Склавините биле оние Словени кои го населувале јужниот дел од својата татковина, додека пак Антите биле населени на источниот, а Венетите на западниот дел.
Современите Македонци потекнуваат од Склавини кои се населиле на територијата на регионот Македонија во 6 и 7 век, и формирале своја полудржава Склавинија.
Склавиниите биле територии населени со словенски племиња, самостојни политичко-територијални, полудржавни организации, независни кнежевства. Имале сопствена управа и посебна воена организација. На чело стоеле избрани водачи, именувани како архонти, егзарси, рексови и др. Во секоја склавинија обично било населено само едно племе. Во Македонија во 6 и 7 век, биле формирани склавинии на Берзитите, Вајонитите, Драговитите, Ринхините, Сагудатите, Смолјаните и Струмјаните. Покрај Словените живееле и староседелци, кои во почетокот не се мешале со Словените. Македонските склавинии преземале заеднички напади на Солун (586, 614–616, 618, 674–677) и на Цариград (626). Византијците презеле походи за потчинување на склавиниите во Македонија (7–8 век). Во борбите со Византија поголемиот дел од македонските склавинии ја признале византиската врховна власт. Другите, во внатрешноста, ја загубиле самостојноста по паѓањето на Македонија под бугарска власт (по сред. на 9 век).
Горно Коњаре
Горно Коњаре — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Низ средината на Коњаре протекува река која се влева во Кумановка. Селото е претежно рамничарско.
Историја
Пред доселување на Македонци и Срби селото било населено со Турци. По нивното иселување во Турција и купување на земјата од македонските семејства кои претежно живееа во планинските села почнаа да се населуваат во истото.
Џамијата која ја оставиле Турците била срушена од доселениците кои се православни христијани.
Стопанство
Населението е претежно вработени во претпријатијата во Куманово, а дел се занимава со земјоделство. Во селото постои млекара „Алпи Сан“, додека во фаза на изградба е и рибник.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Коњаре живееле 224 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Коњаре имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 во с. Горно Коњаре живеат 1.136 жители од кои 565 Македонци, 314 Срби и 255 Албанци. Населението е во нагорна линија кај сите заедници. Постојат и доселувања од планинските села од Козјачијата, кои немаат инфраструктура и водовод.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.015 жители, од кои 506 Македонци, 200 Албанци, 221 Србин, 10 останати и 78 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Горно Коњаре е мешано село.
Според истражувањата од 1965 година, родови во селото се:
Православни (македонски и српски)
Иселеништво
Има околу 50 иселеници, кои претежно работат и живеат во Швајцарија и Германија.
Џакомо Пучини
Почетоците
Во 1880 се запишува на Миланскиот Конзерваториум и учи композиција кај прославениот композитор на операта Џоконда, Амилкаре Понќели. Истата година, на 21, го пишува своето прво дело, Миса, која денеска ја знаеме под името Messa di Gloria, во која се рефлектира петгенерациската посветеност на семејството Пучини кон Католичката црква. На конзерваториумот извесно време колега му бил Пјетро Маскањи, кој, незадоволен од бирократијата затекната таму, го напушта, оформувајќи своја оперска трупа. Уште како студент ја пишува својата прва опера, Ле Вили, во 1884, која е прифатена со осреден успех од страна на публиката, би се рекло рамнодушно, но го привлекува вниманието на Џулио Рикорди, тогашен најмоќен и најголем музички издавач во цела Италија и пошироко. Се договараат за наредниот проект, операта Едгар, премиерно изведена во 1889 во Миланската Скала, која критички настроената публика на прославениот театар ја прима студено; првиот голем неуспех на Пучини.
Успехот
На границите на финансиска катастрофа, но веќе и емотивно вознемирен поради неуспесите и на ревидираните изведби на неговите претходни опери, сепак охрабрен од Џулио Рикорди, се нафаќа на наредниот проект, Манон Леско, врз либретото на големите поети Лујџи Илика и Џузепе Џакоза, пишувано според истоименото популарно дело на опатот Абе Прево. Со стравување за успехот на операта до последниот миг (Манон, операта на Жил Масне од 1884, водечкиот француски оперски композитор во тоа време, била напишана врз истоименото дело и популарна низ светот), изведена е по првпат 1893 во Торино, далеку од критичната Миланска публика. Следувал огромен успех, првиот на кој му се радувал Пучини, стекнат после огромната и макотрпна работа.
После неуспехот на Мадама Батерфлај во 1904 (повторно праизведбата е во Скала во Милано, во која Пучини повеќе не сака да се врати), најповеќе организиран од неговите непријатели, во вид на заговор, прави комплетна ревизија, променувајќи голем дел од дотогаш компонираното. Крвавата трагедија на малата гејша Чо Чо Сан многу набргу го пленува светот.
Плодовите од успехот
Сепак, не оди се така глатко: неговата страст кон автомобилизмот и брзото возење, безмалку го убиваат во несреќата која ја доживува 1903 година. Неговите врски со жените стануваат голема тема за раскажувачите на трачеви, кои тоа го прикажуваат како своевидни скандали. Голем боем и бонвиван, има неколку афери со познатите сопрани кои ги толкувале хероините од неговите опери. Во 1909, неговата сопруга, Елвира, ја обвинува нивната слугинка, Дориа Манфреди, дека имала афера со нејзиниот сопруг. По големиот скандал, Манфреди се самоубива. Семејството на девојката ја тужи сопругата на композиторот, по што Пучини ја плаќа оштетата. Никогаш не се дознава дали навистина тој имал односи со неа или не.
Во 1906 година, либретистот Џузепе Џакоза, врз чии стихови Пучини најповеќе претпочита да компонира, умира, а во 1912 умира и Џулио Рикорди, неговиот издавач, но и голем пријател, на кого овој ги должел најголемите успеси. Пучини веќе ретко кога така ревносно ќе твори како во деведесеттите години од XIX век; сите овие патувања, несреќи, афери, случувања кои животот ги носи, пополека ќе го оддалечуваат од нотната хартија, па и компонираните дела се сè поретки.
Сепак, во 1910 ја пишува Девојката од Западот, со која ќе блесне на американското тло, каде е на повеќегодишна турнеја; под диригентство на Артуро Тосканини, главните улоги на праизведбата во Метрополитен операта во Њујорк ги пеат светски познатите Еми Дестин, Пасквале Амато и еден од најголемите пејачи на сите времиња, Енрико Карузо. Во 1917 оперетата Ластовичката е доживеана со успех, иако не се работи за нешто спектакуларно: веќе тој е маестро и што и да напише - ќе му биде дочекано со аплауз.
Повторното патување во Америка 1918 година, ќе резултира со нова праизведба во Метрополитен (тој одамна ја избегнува Италија како место за своите премиери, особено Скала). Тоа е Триптихот, дело од три кратки едночинки: Палтото, Сестра Анџелика и Џани Скики.
Последните години
Во 1919 година го прифаќа либретото за својата последна опера, Турандот. Наредните неколку години тој ги поминува истражувајќи го ориенталниот фолклор и кинеката музичка традиција, која многу успешно ќе ја вплоти во делото коешто се нафаќа да го пишува. Проектот и целата приказа околу нејзиното компонирање претставува антологија, приказна за која можеби во иднина ќе се пишуваат опери. Во 1923 година, Пучини, страстен пушач на тутун во луле-качак, почнува да се жали на хронични болки во грлото. Откога му е дијагностициран рак на грлото, лекарите му препорачуваат радиолошки третман кој се вршел во Брисел, Белгија. Пучини никогаш не дознал за сериозноста на својата болест, бидејќи лекарите му ја соопштиле единствено на неговиот син. Умира на 29 ноември 1924, од компликации имплицирани од третманот. Се верува дека во миговите на бесознание, ја мрморел аријата на Чо-Чо-Сан од операта Мадама Батерфлај, Un bel dì vedremo (Еден убав ден ќе видиме...). Смртта претставува шок за цела Италија, но и светот: кога била соопштена тажната вест, во Рим била изведувана Боеми, по што претставата била запрена и бил изведен Шопеновиот Погребен марш. Закопан е најпрвин во Милано, но неговиот син во 1926 ангажира ексхумација и погреб на останките во посебно изградена капела во дворот на вилата во Торе дел Лаго, местото каде што големиот композитор живеел.
Комплетните опери на Џакомо Пучини и нивните праизведби
Ле Вили (Le Villi) (31.5.1884 Театро дал Верме, Милано)
Едгар (Edgar) (21.4.1889 Скала, Милано)
Манон Леско (Manon Lescaut) (1.2.1893 Театро Реџо, Торино)
Боеми (La Bohème) (1.2.1896 Театро Реџо, Торино)
Tosca (14.1.1900 Театар Костанци, Рим)
Мадама Батерфлај (Madama Butterfly) (17.2.1904 Скала, Милано)
Девојката од Западот (La fanciulla del West) (10.12.1910 Метрополитенска опера, Њујорк)
Ластовичка (La Rondine) (27.3.1917 Операта во Монте Карло)
Триптихот (Il trittico):
- Палтото (Il tabarro)
- Сестра Анџелика (Suor Angelica)
- Џани Скики (Gianni Schicchi), (сите три првпат изведени на 14.12.1918 во Метрополитенска опера, Њујорк)
Турандот (Turandot) (25.4.1926 Скала, Милано)
Пипин Малиот
Пипин (или Пепин) (починал на 24 септември 768), наречен Малиот (или „Кусиот“, од Pépin le Bref) или Помладиот (Pippin der Jüngere), поретко Велики (Pippin der Grosse), бил првиот крал на Франките (752–68) од Каролиншката династија. Во 741 тој и неговиот брат Карломан го наследиле нивниот татко, Карло Мартел, како мајордоми на Палатата и de facto владетели на кралството во текот на интерегнумот (737–43). По повлекувањето на Карломан (747), Пипин добил дозвола од папата Захариј да го тргне последниот од меровиншките кралеви, Хилдерик III, и да го заземе престолот (752). Бидејќи бил крстен по неговиот дедо, Пипин од Херистал, кој пак исто така бил крстен по неговиот дедо, Пипин од Ланден, двајцата мајордоми на палатата, Пипин Малиот некојпат бил нарекуван и Пипин III.
Стекнување моќ
Таткото на Пипин Карло Мартел умрел во 741. Тој го поделил владеењето на Франкиското кралство меѓу Пипин и неговиот постар брат, Карломан, и двајцата синови од неговата прва жена: Карломан станал мајордом на Палатата на Аустразија, Пипин станал мајордом на палатата на Неустрија. Грифо, синот на Карло од неговата втора жена, Сванахилда (исто така позната и како Сванхилда), побарала дел од наследството, но тој бил атворен во манастир од страна на неговите два полубрата.
Во Франкиското кралство единството на кралството суштински било поврзано со кралската личност. Затоа Карломан, за да го осигура единството, на престолот го поставил Хилдерик, припадник на Меровинзите (743). Потоа во 747 Карломан или самиот одлучил или пак бил притиснат да оди во манастир. Ова ја оставило Франкија во рацете на Пипин како единствен мајордан на Палатата и како dux et princeps Francorum.
Во времето на повлекувањето на Карломан, Грифо побегнал од својот затвор и побегнал кај војводата Одило од Баварија, кој бил оженет со Хилтруда, сестрата на Пипин. Пипин го задушил бунтот кој го водел неговиот полубрат и успеал целосно да ги обнови границите на кралството.
После реорганиацијата на Франкија од страна на Карло Мартел, оној што ја имал титулата dux et princeps Francorum бил заповедник на кралската војска, а исто и административни обврски како мајордом на палатата, и особено командант на гардата која Карло Мартел почнал да ја одржува година после Тулуза во 721.
Првиот каролиншки крал
За првпат благословен во 752 во Соасон од страна на архиепископот од Мајнц, Пипин и вторпат бил церемонијално благословен во Базиликата Сен-Дени во 754, стекнувајќи и титула Romanorum (Патрициј на Римјаните) и ова е прво забележано крунисување од страна на Папа на народен владетел кој не припаѓал на кралска лоза. Бидејќи во тој период луѓето кусо живееле, а Пипин сакал семејството да ја наследи титулата, Папата ги благословил исто така и синовите на Пипин, Карло (подоцна понат како Карло Велики) и Карломан.
Пипин ги донесувал одлуките на Хилдерик III кој само ја имал титулата крал но ја немал моќта. Бидејќи Пипин ја имал целата контрола вр благородниците и ја извршувал моќта на кралот, му поставил на папата Захариј сугестивно прашање:
Силно притиснат од Ломбардите, папата Захариј го одобрил ова барање од Франките да се стави крај на неприфатливите услови во врска со вршење на кралската власт и одговорил дека de facto моќта е поважна од de jure моќта.
По оваа одлука престолот се ослободил. Хилдерик III бил разрешен и пратен во манастир. Тој бил последниот од Меровинзите.
Согласно стариот обичај, Пипин бил иззбран за крал на Франките од страна на собрание на франкиското благородништво, а воедно имал и голема војска која застанала на негова страна. Во меѓувреме, Грифо продолжил со неговиот бунт, но најпосле бил убиен во Битката кај Сен-Жан-де-Мориен во 753.
Ширење на франкиското кралство
Првиот значаен потег на Пипин како крал е што тргнал во војна против ломбардскиот крал Аистулф, кој се проширил во ducatus Romanus. Победник, тој го натерал ломбардскиот крал да го врати имотот што го одземал од Црквата. Го потврдил папскиот имот на Равена и Пентаполис, таканаречената Пипинова даровница, каде била воспоставена папската држава и започнало временото владеење на папството. Околу 752, вниманието го насочил кон Септиманија, најпрво кај Нарбона, но дури после 7 години, во 759, успеал да ја одземе од муслиманските освојувачи од  Иберија кога тие биле истерани од Хиспанија.
Сепак, Аквитанија сè уште била под Вајферовата баскиско-аквитанска власт, надвор од Франкискиот домен. Вајфер се чини ги конфискувал имотите на Црквата, веројатно поделувајќи ги на својата војска. Во 760, поради овие дејства Пипин со мечеви и оган ја опустошил Аквитанија а грофовиите лојални на Вајфер ја опустошиле Бургундија. Пипин а возврат ги нападнал градовите Клермонт и Бурбон, кои ги бранеле Вајферовите трупи.
Наследство
Франкиското кралство било поделено според Салискиот закон меѓу неговите два сина: Карло Велики и Карломан I. Неговото владеење, иако не било големо како она на неговите синови, историски било значајно и донело голема придобивка на Франките како народ. Пипиновото земање на круната и титулата Патрициј на Рим, биле повод за царското крунисување на неговиот син на кое обично се гледа како основоположништво на Светото Римско Царство. Тој ги направил Каролинззите владејачка династија и најголема сила во Европа. Иако не е познат како голем генерал, тој никогаш не бил поразен за време на неговиот живот.
Семејство
.
Во 741, Пипин се оженил со Бертрада Ланска. Нејзиониот татко, Хариберт, бил син на братот на Пипин II', Мартин Лански. Се знае дека имале осум деца, од кои најмалку три преживеале додека станат возрасни:
Motörhead
Motörhead (се чита: Моторхед) се анлиска рок група формирана во 1975 година од басистот, пејач и текстописец Јан Фрејзер Килмистер, познат главно по неговото уметничко име Леми, кој остана единствениот постојан член. Бендот често е нарекуван прв или еден од првите членови на новиот бран на Британскиот хеви метал, кој го реенергизира хеви металот кон крајот на седумдесеттите и почетокот на осумдесеттите година. Обично моќното трио, Моторхед имаше значителен успех во почетокот на осумдесеттите години со повеќе успешни синглови на топ-списокот на најдобрите 40 во Велика Британија. Албумите „Претерување“, „Бомбаш“, „Кец лист“ и особено „Нема спиење до Хамерсмит“, ја зацементира репутацијата на Моторхед како еден од првите рок бендови од Британија. Моторхед се типично класифицирани како хеви метал, и вметнувањето на елементи од панк-рокот во жанрот им помогна да бидат пионери на спид металот и треш металот. Стилот на Моторхед остана ист низ целата кариера на бендот, претпочитајќи да свират, во што уживаат и најдобро го прават тоа; нивното ценење на стариот рокенрол рефлектира во некои од нивните повремени преработки. Текстовите на Моторхед опфаќаат теми како што се војна, доброто наспроти злото, злоупотребата на моќта, мешан секс, злоупотреба на супстанции, и најпознато, коцкање. Името „Моторхед“ се однесува на корисниците на дрогата амфетамин. Карактеристичното лого на бендот, долгунестото лице на череп, со зголемени рогови од крмак, синџири и боцки, беше создадено од уметникот Џо Петањо во 1977 година за омотот на албумот „Моторхед“ и се најде во голем број варијации на омотите на наредните албуми. Логото е наречено „Прасе на војната“ и „Остар заб“. Бендот е рангиран на 26 место на „Најдобрите изведувачи на хард рок“ на ВиЕјчУан.
1978-1979 година – Патот до успех: „Претерување“ и „Бомбаш“
Во јули 1978 година, бендот се врати на менаџментот на Даглас Смит, кој договори снимање на еден сингл со Бронз рекордс. Синглот кој се сними, „Louie Louie“, беше издаден во септември достигнувајќи до 68 место на топ-списокот на најдобри синглови во Велика Британија, и бендот тргна на турнеја во Велика Британија за да го промовира, сними сесија на радио BBC 1 John Peel на 18 септември (овие песни беа подоцна издадени на албумот BBC сесии во живо) и се за првпат се појавија на телевизијата BBC на Top of the Pops на 25 октомври. Чизик капитулира со ново ниво на успех со тоа што повторно го издаде деби – албумот „Моторхед“ на бел винил со ЕМИ рекордс. Успехот на синглот достигна до бронза, продолжувајќи го нивниот договор, и повторно го однесе бендот во студио за да сними албум, овој пат продуцирант од Џими Милер во Раундхаус студијата. Претстава за тоа што бендот сними на албумот се доби на 9 март 1979 година кога бендот ја отсвири „Overkill“ на Top of the Pops за да го поддржи издавањето на синглот за албумот „Претерување“, кој беше издаден на 24 март. Тоа беше првиот албум на Моторхед кој се искачи на топ 40 на Британскиот список на најдобри албуми, на 24 место, а синглот достигна до 39 место на топ-списокот на најдобри синглови во Велика Британија. После овие изданија следуваше турнејата во Велика Британија „Претерување“ која започна на 23 март. Потоа, во јуни, тие издадоа сингл кој ја спари песната „No Class“ на страната А со претходно неиздадената песна „Like a Nightmare“ на страната Б. Не доживеа поголем успех од албумот и синглот но достигна до 61 на топ-списокот на најдобри синглови во Велика Британија. Во текот на јули и август, освен за паузата со фестивалот во Ридинг, бендот работеше на нивниот следен албум „Бомбаш“. Издаден на 27 октомври, тој се најде на 12 место на топ-списокот на најдобри албуми во Велика Британија. На 1 декември тој беше проследен со синглот „Bomber“, кој достигна до 34 место на топ-списокот на најдобри синглови во Велика Британија. Следуваше европската и британската турнеја „Бомбаш“, со Саксон како предгрупа. Во текот на турнејата „Бомбаш“, Јунајтед артистс снимија касети од сесиите во студијата Рокфилд во 1975-1976 година и ги издадоа како албумот „На условно“, кој во декември стигна до 65 место на топ-списокот на најдобри албуми во Велика Британија. На 8 мај 1980 година, додека бендот беше на европска турнеја, Бронз го издадоа „Златните години“, кој се продаде најмногу од сите нивни претходни изданија, достигнувајќи до осмо место на топ-списокот на синглови во Велика Британија. Меѓутоа, бендот сакаше тоа да се вика „Летајќи вечерва“. На 20 август, бендот (40 минути) и Грлскул (20 минути) беа снимени на настапот во живо во театарот Ројал во Нотингам на програмата Рокстејџ, емитуван на британската телевизија ATV, на 4 април 1981 година.
1982-1984 година – Заминувања од бендот и „Уште еден совршен ден“
Кларк си замина откако бендот ја сними „Stand By Your Man“, преработка од класиката на Тами Вајнет, во соработка со Венди О. Вилијамс и Д Плазматикс. Кларк чувствуваше дека песната се судира со принципите на бендот, одби да свири на снимката и даде отсавка, и подоцна го формира неговиот бенд, Фестуеј. Леми и Тејлор заѕвонија голем број телефонски броеви за да најдат гитарист, вклучувајќи и еден на Брајан Робертсон, од Тин Лизи, кој снимаше соло-албум во Канада. Тој се согласи да им помогне и да ја заврши турнејата со нив. Робертсон потпиша договор за еден албум, кој резултираше во „Уште еден совршен ден“ во 1983 година и двата синглови од истиот. „Shine“ и „I Got Mine“. Во јуни и јули, бендот исвири на пет настапи во Јапонија и од средината на октомври до средината на ноември тие беа на турнеја низ Европа. Од крајот на мај до почетокот на јули, бендот беше на турнејата „Уште една совршена турнеја“, по која следуваше американска турнеја од јули до август и уште една европска турнеја во октомври и ноември. Робертсон почна да предизвикува напнатост во бендот како резултат на неговата облека на сцена – шорцеви и балетанки и, згора на тоа, со отсечното одбивање да ги свири старите стандарди кои сите обожаватели на Моторхед очекуваа да ги чујат. Ова доведе до пријателски договор за да замине Робертсон, после неговиот последен ангажман со бендот во Метрополот во Берлин, на 11 ноември. После заминувањето на Робертсон, во 1983 година, потенцијални гитаристи од целиот свет му пратија на бендот касети. Групата се врати на концептот за двајца гитаристи со тоа што ги најми непознатите Вурцел и Фил Кембел (од Пержан Риск). Во февруари 1984 година, поставата со Леми, Кембел, Вурцел и Тејлор ја сними „Ace of Spades“ за епизодата „Бамби“ за британската телевизиска серија „Младите“. Беа испреплетени сцени од бендот каде што свири, кога ликовите брзаат кон железничката станица како пародија на комедијата на Битлси „Ноќта на еден напорен ден“. После таа снимка, Тејлор го напушти бендот, на што Леми се пошегува: „Дали јас ги напуштив или тие мене?“. Пред да им се придружи на Моторхед, Фил Кембел се имаше запознаено со тапанарот кој претходно свиреше во Саксон, Пит Гил, и триото реши да го викне за да видат дали тој би сакал да го посети Лондон. Пробата излезе добро и го изнајмија Гил.
1984-1985 година – „Без каење“
Бронз рекордс мислеа дека новата постава нема да успее и одлучија да „стават капаче“ на групата со тоа што издадоа компилација. Кога Леми дозна, тој го презеде проектот, одбра песни, инсистирајќи Моторхед да сними четири нови песни на крајот од двете страни на албумот. Во текот на сесиите, помеѓу 19 и 25 мај 1984 година, во студијата Британија Роу, Лондон, бендот сними шест песни за страната Б од албумот. Синглот „Killed by death“ беше издаден на 1 септември и се искачи на 51 место на топ-списокот на најдобри синглови во Велика Британија. Дуплиот албум „Без каење“ беше издаден на 15 септември и доби статус сребрен диск, качувајќи се на 14 позиција на топ-списокот на најдобри албуми во Велика Британија. Во наредните две години бендот беше изведен на суд против Бронз, сметајќи дека овие изданија не беа правилно промовирани, и продуцентската компанија им забрани да влегуваат во студио. Бендот зачести со турнеи за приход; на крајот на јули до крајот на август во Австралија и Нов Зеланд, кратка турнеја во Унгарија во септември, и турнејата „Смрт на патот“ за „Без каење“ од 24 октомври до 7 ноември. На 26 октомври, бендот имаше настап во живо на британската музичка програма Канал 4 The Tube со песните „Killed By Death“, „Steal Your Face“ и неемитуваната „Overkill“, пред да одат на следниот ангажман таа вечер. Од 19 ноември до 15 декември, бендот имаше турнеја низ Америка со канадскиот спид метал бенд Ексајтер и данскиот метал бенд Мрсифол фејт и од 26 до 30 декември настапија на 5 концерти во Германија. На 5 април 1985 година, ITV емитуваше три песни што беа снимени откако бендот го заврши настапот во живо на програмата The Tube. Една недела подоцна, бендот облечени во смокинзи, отсвирија три песни во живо на ЕСТ музичкото шоу на Канал 4. За прославата од десетгодишнината на бендот, беа организирани два настапи во Одеон Хамерсмит на 28 и 29 јуни, а на настап беше снимен и подоцна издаден под името „Роденденската забава“. Од почетокот на јуни до почетокот на август, бендот тргна на нивната турнеја во Шведска и Норвешка, „Никогаш не се стемнува“, проследена со американска турнеја од средината на ноември до крајот на декември.