cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никола Казанџиев
Животопис
Никола Казанџиев во 1899 година стапил во редовите на Македонската револуционерна организација и активно учествувал во Илинденското востание. Тој го организирал револуционерното движење во родниот град и му помагал на Гоце Делчев при упатувањето преку граница во Македонија на чети, курири и оружје, како и при враќањето на луѓето. Во 1903 година, Казанџиев активно учествува во Илинденското востание, а две години потоа, како и многумина Македонци, во потрага по егзистенција заминал преку океанот, во Јужна Америка.
Во Аргентина, заедно со Никола Чуков работел како општ работник и се вклучил на социјалистичкото движење. Во 1907 година, Казанџиев го основал Македонско-одринското браство и бил негов претседател во текот на 1907 и 1908 година. Од 1907 до 1919 година, Казанџиев бил член на Аргентинската социјалистичка партија, а од 1919 година на Аргентинската комунистичка партија (АКП). Во периодот од 1923 до 1930 година Никола Казанџиев е член на Централниот комитет на АКП.
Во меѓувреме, во 1922 година дошло до масовно емигрирање на Македонци и Бугари во градовите од Јужна Америка, како Буенос Аирес, Рио де Жанеиро и Монтевидео. Од иселениците од Македонија и од Бугарија, во 1924 година, Казанџиев формирал Македонско-бугарска комунистичка група. Никола Казаџиев бил сопственик на весникот “Народна Трибуна“ кој излегувал во периодот од 1936 до 1939 година во Буенос Аирес. За време на Втората светска војна Казанџиев зел активно учество во основањето и во дејноста на Македонскиот комитет за помош на антифашистичкото движење во 1941 година. Во текот на 1942 година, тој го оддржал првиот конгрес на „Славјаните во Аргентина“.
Во 1948 година се вратил во Македонија и се населил во Скопје. Во почетокот на 1950 година ги напишал мемоарите за Илинденското востание, а во 1963 година се преселил во Бугарија и живеел во Софија сè до крајот на својот живот.
Никола Казанджиев починал во Софија на 19 март 1971 година.
Стефан Росето
Стефан Росето (Stéphane Rossetto; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Спасители (филм)
„Спасители“ (The Rescuers) е американски цртан филм од 1977 година, произведен од „Walt Disney Productions“. Ова е 23-тиот долгометражен цртан филм изработен во продукцијата на „компанијата Волт Дизни“. Во 1990 година е објавено продолжение под името „Спасители во Австралија“ (The Rescuers Down Under).
Бадендорф
Бадендорф (Badendorf) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Фриск Хиндер
Фриск Хиндер (фризиски: Frysk Hynder) ― холандско виски со еден слад, дестилирано и полнето во шише во фризиската дестилерија Us Heit. Frysk Hynder (фризиски коњ) е првото виски од еден слад произведен во Холандија и започна како хоби проект во пиварницата Us Heit. Дневното производство е само 77 шишиња.
Јаболко на раздорот (приказна)
„Јаболко на раздорот“ е приказна за деца на А. В. Рјабинин за Тројанската војна. Приказната била наградена со книжевната награда „Ернест Хемингвеј“ во 2017 година. Врз основа на нејзините мотиви, била напишана и драмата „Игри на боговите или Јаболко на раздорот“, која била поставена во голем број театри во Русија.
Заплет
Заплетот на приказната во основа одговара на митолошкиот опис и историјата на Тројанската војна, како што се претставени во Хомеровата Илијада и во делата на Еврипид, Аполодор, Виргилиј, Овидиј, Квинт од Смирна, но адаптирани за деца и адолесценти. Боговите на Олимп го славеле бракот на херојот Пелеј и морската божица Тетида. Сите богови биле поканети на празникот, но тие заборавиле да ја поканат божицата на раздорот и хаосот Ерида. Како и да е, таа сепак дошла на забавата, каде што оставила златно јаболко во градината на Хесперидите со натпис „Најубаво!". Кога го виделе јаболкото, започнала расправија помеѓу божиците Хера, Афродита и Атина, која од нив е најубава и најдостојна да го изеде ова јаболко. По совет на Хермес, божиците решиле да се обратат не кон боговите за решавање на спорот, туку кон човекот - убавиот Парис, младиот син на кралот на Троја Пријам. Афродита му ветила на Парис дека тој ќе се ожени со најубавата жена на светот. Како резултат на тоа, Парис ја нарекол најубава Афродита, а со тоа ги навредил и разгневил другите две божици.
Поминале години, Парис созреал и ја потсетил Афродита на ветувањето. По совет на божицата, тој отишол во Спарта да го посети и царот Менелај, кој бил оженет со Елена, жена со неверојатна убавина. Менелај го примил Парис и приредил забава во негова чест. Сепак, во интерес на Афродита, богот на љубовта, Ерос, пукал во Елена и таа се вљубила во Парис без да знае. Ноќта, Елена и Парис тајно ја напуштиле Спарта и испловиле кон Троја, а спротивно на одлуките на Парис, неговите војници го украле и целото кралско злато и накит од Спарта. На пат кон Троја, Парис застанал на островот Крана да даде жртва. Во меѓувреме Хермес, на барање на Хера и Атина, ја киднапирал Елена и ја одвел во Египет под заштита на кралот Протеј, каде опсесијата наметната од Ерос ја снемало и тој веднаш се смирил со неа. И наместо вистинската Елена на бродот на Парис, тој оставил извесно духовно суштество само слично на Елена.
Предавството на Тројанците предизвикало негодување не само кај Спартанците, туку и кај другите народи и кралеви на Пелопонез. Како резултат на тоа, трупите не само на Спартанците, туку и на трупите на многу нивни сојузници започнале да се собираат за војна со Троја - повеќе од илјада бродови. Со трупите на Грците командувал кралот на Микена и братот на Менелај Агамемнон. Меѓу неговите војници имало многу познати кралеви и херои - кралот на Месенија Нестор, крал на Аргос, Диомед, крал на островот Саламис Ајакс и неговиот полубрат Теукер, критскиот крал Идоменео, кралот на островот Родос, кралот Тлептолем на Итака Одисеј, воинот Филоктет и други. Единствено што недостасувал бил легендарниот воин Ахил, син на кралот на Тесалија, Пелеј, на чија венчавка и се појавила расправијата меѓу божиците околу златното јаболко.
Иако на самиот Ахил не му пречело да војува, неговата мајка Тетида била против неговото учество. Таа го принудила да се скрие од гласниците на Агамемнон на островот Скирос, маскиран во женска облека. Диомед и Одисеј се послужиле со трик, имитирајќи пиратски напад на островот Скирос и кога Ахил се втурнал во одбрана со меч, тој бил фатен и тие го убедиле да учествува во војната со Троја. Афродита ги убедила боговите Аполон и Артемида да им помогнат на Тројанците. Артемида испратила толку силен ветер и водени струи што Грците не можеле да пловат на море со своите бродови. Свештеникот и гатач Калхас му рекол на Агамемнон дека за да се разгори Артемида, мора да и се жртвува - ќерката на Агамемнон, Ифигенија. Агамемнон се согласил. Кога, на церемонијата на жртвување, Калчас кренал нож над Ифигенија, Артемида, која гледала сè, се смилувала и ја зела Ифигенија од олтарот и ја префрлила во Таурида, и ставила јарец на нејзиното место, и таа го сторила тоа на начин на кој никој не ја забележал замената. Како резултат, на тоа трупите на Грците заминале за Троја.
Во меѓувреме, Тројанците исто така започнале да собираат војници. Сојузниците на Троја - Фригија, Мизија, Пафлагонија, Дакија, Тракија, Киликија, Лезбос и Лидија ги испратиле своите војници да му помогнат на кралот Пријам. Меѓу Тројанците имало и многу познати херои - Енеј, Кикн, Пандар, Хипофој, Асиј, Акамант и други. Познатиот воин Хектор, син на кралот на Троја Пријам, им командувал на Тројанците.
Трупите на Грците пристигнале во Троја, започнале битка во која Ахил го убил Кикн. Тогаш Менелај и Одисеј отишле во Троја да преговараат со Пријам. Сепак, тој одбил да им ја врати Елена и богатствата на Грците и им дал рок од три дена да ги напуштат бреговите на Троја. Следниот ден четите на Грците тргнале во напад на Троја, но не успеале да постигнат победа. Тогаш Грците прибегнале кон опсада на Троја, која траела скоро девет години.
Еднаш, бегајќи од околните градови, Агамемнон го ограбил храмот на Аполо во Теба и ја киднапирал ќерката на првосвештеникот Хрисеј. Ова го предизвикало гневот на богот Аполо и тој започнал да ги уништува трупите на Грците со невидливи стрели. По совет на свештениците, Агамемнон ја вратил Крајсеј кај нејзиниот татко, но побарал Ахил да му даде уште еден заробен заробеник - ќерката на кралот Брис. Ова го налутило Ахил и тој одбил да учествува во војната, но тој не сакал да замине со својата војска во пресрет на падот на Троја и да се покрие со срам. Тој се побарал помош од неговата мајка, божицата Тетида, и таа го убедила Зевс да се залага за Тројанците, така што трупите на Агамемнон не би ја зазеле Троја без помош на нејзиниот син.
Агамемнон сонувал дека ќе ја заземе Троја и следниот ден ги повлекол своите трупи. Бројни трупи на Троја излегле да го пречекаат. Кога војниците се приближиле, Менелај го видел Парис и сакал лично да се бори против него. Тогаш Хектор им предложил на Парис и Менелај да се борат само тие. Ако Парис победи, трупите на Грците ќе ја напуштат Троја, а ако Менелај, тогаш Тројанците ќе му ја дадат Елена и целото украдено богатство. Страните ќе склучат мир и војната, веќе за сите, ќе заврши. Пријам и Агамемнон јавно ветиле дека нивните трупи ќе го почитуваат овој договор. Битката започнала, каде предноста била на страната на поискусниот воин Менелај. Сепак, Афродита, сакајќи да го заштити своето милениче, го спасила Парис и го одвела внатре во Троја под заштита на ѕидовите, а исто така го убедила Пандар да го застрела Менелај со лак. Иако Менелај бил ранет само со стрела, ова целосно го уништило привременото примирје. Започнала битка, во која, покрај луѓето, и самите богови започнале да се борат на страната на Грците - Афродита, Аполон, Арес и самиот Зевс. Многу луѓе загинале во битката, вклучувајќи го и Пандар. Иако Афродита и Арес биле ранети од Диомед, на кого тајно им помогнала Атина, грчките трупи биле скоро поразени.
Ахил и неговите трупи не учествувале во битката, чекајќи Агамемнон да започне да го моли Ахил да се врати. И навистина амбасадорите на Агамемнон дошле кај него со извинувања и богати подароци. Ахил, иако не му простил на Агамемнон, се согласил да испрати дел од своите трупи да му помогнат под водство на неговиот близок пријател Патрокле. Во меѓувреме, Зевс им наредил на боговите да им помагаат на Тројанците само додека Ахил не влезе во битката и со тоа ќе се исполни неговото ветување до Тетида.
Во битката, Патрокле бил убиен од Хектор. Кога дознал за тоа, Ахил влетал во битка. Во тој момент, боговите веднаш престанале да им помагаат на Тројанците. Ахил се сретнал со Хектор и го убил во двобој. Трупите на Троја останале без водач. Иако трупите му помогнале на кралот Пријам - војската од илјадници Амазонки предводена од кралицата Пенфесилаи и војската на кралот Мемнон од Етиопија, биле поразени од Грците. Меѓутоа, во една од битките, Парис пукал кон Ахил и благодарение на Аполо, кој сè уште тајно му помагал на Троја, бил во можност да го убие. Како одговор, грчкиот воин Филоктет го застрелал со лак Парис, кој му го дал Херкул, и го убил.
Иако трупите на Троја претрпеле сериозни загуби, Грците не успеале да победат, бидејќи градот бил заштитен со импресивно цврсти ѕидови. Повторно започнала опсадата на Троја, која траела неколку месеци. Многумина претпоставиле дека тоа повторно ќе трае со години. Сепак, Одисеј излегол со лукав план. Сите трупи на Грците одеднаш влегле во бродовите и испловиле од Троја, оставајќи огромен дрвен коњ пред портите на градот. Тројанците мислеле дека ја добиле војната и сакале да ја внесат статуата на коњот во градот и да ја постават на најпочесното место. Сепак, свештеникот и бајач Лаокун се спротивставил на ова. Тој верувал дека тоа е стапица и ги поттикнал Тројанците веднаш да го уништат коњот. Атина, слушајќи го ова, веднаш испратила две огромни змии од морето, кои излегле на копно, се упатиле кон Лаокун, го задавиле и повторно се вратиле во морето. Ова ги убедило Тројанците дека коњот е дар од боговите и дека не треба да се пружа отпор. Коњот бил толку голем што не минувал низ портата, а потоа Тројанците го пробиле ѕидот на тврдината и го вовлекле коњот во градот. Започнало славење во градот и никој не се обидел да воспостави стражарски места.
Ноќта, кога сите заспале, од дрвениот коњ излегле Одисеј, Менелај, Диомед, Идоменео, Неоптолем, Филоктет и уште неколку десетици војници. И во исто време, грчката флота повторно допловила иТроја паднала. Кралот Приам бил убиен од Неоптолем. Елена била однесена на бродот Менелај. Војната завршила и бродовите на Грците заминале дома со богат плен.
Агамемнон, враќајќи се на Микена, бил избоден до смрт од неговата сопруга Климемнестра и нејзиниот соучесник Агист. Синот на Агамемнон, Орест, подоцна се соочил со убијците на неговиот татко, а исто така ја пронашол и ја вратил својата сестра Ифигенија во нејзината татковина.
Пиеса
Во 2017 година, авторот на книгата А. ИН. Рјабинин заедно со драматургот Е. Исаева ја напишал драмата „Игри на боговите или јаболкото на раздорот“ според неговата приказна. Претставата се одвива во Стара Грција, каде што Тројанската војна се смета за компјутерска игра на боговите на Олимп, кои играјќи ја, го одредуваат текот на понатамошните настани. Претставата била одиграна во голем број руски театри.
Критика
Приказната добила бројни, претежно позитивни критики. Како по правило, забележани се фасцинацијата на презентацијата и леснотијата на читање.
Олег Жданов, писател, публицист и литературен колумнист за Комсомолскаја правда ја нарекол приказната на Рјабинин „ново читање на античкото грчко културно наследство во контекст на предизвиците на 21 век“ и ја споредил со делата на Николај Кун. Тој истакнал дека книгата има помалку епско пеење и поголема динамика, но презентацијата не ја изгубила главната работа - „има херои, моќна драма, обемни слики, неизбежна казна за гордост и алчност, голема моќ на љубовта“.
М. И. Замотин, писател и новинар, секретар на Одборот на московската организација на Сојузот на писатели на Русија, во својот осврт на современи книги што ја прераскажуваат античката митологија, детално се осврнува на делото на А. ИН. Рјабинин. М. Замотина го нарекол поднасловот на А. ИН. Рјабинин, кој покрај „Јаболкото на раздорот“ ги вклучува и „Тезеј“ и „Загатката на Сфингата“: „Приказна за античките богови, божици, кралеви и херои“. Според набљудувачот, неправилно е да се нарекуваат митови бајки, а покрај тоа, авторот по грешка го употребил зборот „херои“, бидејќи „ова не е на грчки“. М. И. Замотина посочува дека би било поправилно да се користи зборот „херои“. Самата книга „Јаболко на раздорот“, од гледна точка на набљудувачот, е напишана во волшебна форма, лесна за читање и убаво дизајнирана.
Јелена Царева, колумнист на Московскиот литературен магазин , генерално позитивно оценувајќи ја приказната „Јаболко на раздорот“, забележала несоодветна употреба на зборовите „бајка“ и „херои“ во поднасловот. Според Царева, зборот „богатир“ има ориентално потекло, а во руските летописи ова првично било името на гувернерот на монголскиот крал. Покрај тоа, таа вели дека ја збунила илустрацијата во книгата, која ја прикажува смртта на Ахил, каде што тој не е прикажан со стрела во петицата, туку со стрела во вратот.
Писателот и историчар Алекс Бертранд Громов во својата рецензија на книгата на мрежното место на „Фантастичната лабораторија" забележува дека книгата „Јаболкото на раздорот“ на Рјабинин е создадена заснована врз античките грчки митови за Тројанската војна, како што е утврдено во делата на Хомер, Еврипид, Аполодорус, Виргилиј, Овидиј, Квинта од Смирнски. Според Громов, авторот успеал да ги претвори класичните приказни, за кои на многумина можеби ќе им се чинело дека се прилично избришани, во оригинална и живописна нарација, но во исто време врската со оригиналните извори била зачувана, па дури и станала појасно изразена „во споредба со некои други адаптации на античките легенди“. Громов исто така забележува дека постапките на ликовите во приказната, позитивни и негативни, се многу добро психолошки мотивирани.
Критичарот на книгата, член на Сојузот на писатели во Москва Дмитриј Гасин во својата рецензија ги ставил книгите на Рјабинин „Јаболко на раздорот“ и „Тезеј“ на исто ниво со познатите книги што раскажуваат грчки митови - „Легенди и митови за Стара Грција“ од Николај Кун и „Забавна Грција“ Михаил Гаспаров, и стилот на пишување го споредил со „Сината книга“ од Михаил Зошченко. Гасин, исто така, истакнал дека иако Рјабинин се придржува до точноста на презентацијата на митовите, доколку има неколку опции за толкување, тој секогаш ја избира најблагата опција за детето од 21 век. Така, на пример, поставувајќи го митот за Елена Тројанска, Рјабинин избира верзија на митот за Еврипид дека Парис не ја киднапирал вистинската Елена, туку само нејзиниот дух, а вистинската Елена останала невина, пренесувајќи ја Хермес во Египет. Гасин го фали вокабуларот и стилот на презентација на авторот што е можно поблиску до модерната литература, забележува отсуство на цинизам и иронија, почитување на традицијата, придржување кон логиката на заплетот и систематско претставување.
Рожен
Рожен — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Рожен се наоѓа на 28 километри југоисточно од Свети Врач, во југоисточниот долен дел на планината Пирин. Во негова близина се наоѓа националниот парк „Пирин“. Од границата со Грција е оддалечено 34 километри. Селото се наоѓа на надморска висина од 568 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 8.987 км2.
Во Рожен климата е умерено-континентална и поминува во средоземна, што влијае на годишните врнежи и промени на температурата. Поволно е за медицински третман на хроничните заболувања на белите дробови, бубрезите и ревматските заболувања. Просечната годишна температура во областа е 13,4 степени. Регионот ужива во топли и сончеви лета, благи зими и значително рана пролет. Природните услови се поволни за одгледување на индустриски култури и одгледување овци.
Историја
Името Рожен за првпат се споменува во 1365 година во еден опис на манастирот „Света Богородица“ во Мелник, кој бил издаден од страна на деспотот Јован Углеша во врска со постоењето на манастирски имот на овие простори
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Рожна (Rojna) е село со 16 семејства и 50 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 210 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 208 македонски патријаршисти и гркомани.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, три лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Туризам и култура
Станбениот фонд е целосно стар со архитектонски ансамбл околу плоштадот. Куќите се во духот на Родопската архитектура со влијание на Мелничката. 11 од нив се претворени во споменици на културата. Активната изградба на хотели се изведува во духот на архитектонската традиција.
Културниот и руралниот туризам активно се развива во Рожен. Има бесплатен станбен фонд со можности за инвестиции во туризмот. Во непосредна близина се наоѓа манастирот Рожен, кој се наоѓа југозападно од селото, кој го фаворизира развојот на туризмот.
Рожен претставува комбинација од прекрасна планинска околина и релаксација. Роженскиот манастир е еден од ретките манастири од средниот век кој преживеал и останал значително недопрен до денес. Според аналите, манастирот датира од најмалку 890 година од н.е. Црквата на манастирот подоцна го дала своето име на блиското село Рожен. Денес, манастирот е добро одржуван и отворен за посетители во текот на целата година.
Секоја година се одржува национален собир за пеење на бугарската народна песна во Рожен. Фолк изведувачи и инструменталисти се собираат од цела Бугарија, пеат и свират на неколку етапи на најголемиот фестивал на народни песни во Бугарија. Панаѓурот се одржува кон крајот на август и на него учествуваат над половина милион Бугари и странци од целиот свет. Недалеку од Рожен на исток е Националната астрономска опсерваторија Рожен - најголемата на Балканскиот Полуостров.
==Население ==
Редовни настани
Секоја година на 8 септември се одржува традиционалниот собир на селото посветен на празникот на раѓањето на Пресвета Богородица.
Псуќин
Псуќин (Psucin) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Мексиканско виски
Мексиканското виски ― стил на виски (дестилиранo од пченка) развиенo и произведенo во Мексико. Иако Мексико нема долга историја на производство на виски, неодамнешниот обид за воспоставување на Мексико како истакната земја за виски со мала група која ја поттикнува индустријата во земјата.
Историја
Производството на виски во Мексико речиси и да не постои, бидејќи првото вистинско мексиканско виски е произведено во 2013 година. Ова главно се должи на популарноста на други дестилирани пијалоци како текила и мескал во земјата, при што поголемиот дел од вискито што е пиено во Мексико е увоз од други земји. Денес, поголемиот дел од произведеното мексиканско виски потекнува од Оахака во Сиера Норте, каде што се користи чувана наследена пченка поради нејзиниот различен вкус од обичната генетски модифицирана пченка.
И покрај фактот дека мексиканската индустрија е релативно млада, мексиканското виски бележи брз раст на популарноста делумно благодарение на милениумците кои активно бараат нови и различни производи и помогнале да се поттикне свеста за вискито во земјата. Популарноста на наследената пченка во производството, исто така, помогна таа да стане поголема побарувачка и покрај порастот на поевтината, масовно произведена пченка.
Во 2019 година, првата дестилерија посветена целосно на производство на мексиканско виски, Destileria y Bodega Abasolo, била завршена во Хилотепец де Абасоло - околу 1,5 часа надвор од градот Мексико. Хилотепек е познато како „родното место“ на пченката, а вискито Абасоло е првото виски направено од 100% мексиканска пченка од предците (Какауацинтл) што претрпел никстамализација - 4.000 години стара мезоамериканска постапка.
Барниц
Барниц (Barnitz) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Фелдхорст
Фелдхорст (Feldhorst) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Сончева физика
Сончева физика или сончева физика — гранка на астрофизиката која е специјализирана за проучување на Сонцето. Се занимава со детални мерења кои се можни само за нашата најблиска ѕвезда. Се вкрстува со многу дисциплини од чиста физика, астрофизика и информатика, вклучувајќи флуиди, плазма вклучувајќи магнетохидродинамика, сеизмологија, честична физика, атомска физика, јадрена физика, ѕвезден развој, вселенска физика, спектроскопија,радиоактивен трансфер, оптика, обработка на сигнали, компјутерска визија, пресметковна физика, ѕвездена физика и сончева астрономија.
Бидејќи Сонцето е уникатно за набљудување со блиско растојание (другите ѕвезди не можат да се решат со нешто слично на просторната или временската резолуција што може да ја има Сонцето), постои поделба помеѓу поврзаната дисциплина на опсервационата астрофизика (на далечните ѕвезди) и опсервативната сончева физика. Студијата за сончевата физика е исто така важна, бидејќи се верува дека промените во сончевата атмосфера и сончевата активност можат да имаат големо влијание врз климата на Земјата. Сонцето, исто така, обезбедува „физичка лабораторија“ за проучување на физиката на плазма.
Древни времиња
Вавилонците воделе евиденција за сончеви еклипси, со најстариот рекорд што потекнува од древниот град Угарит, во денешна Сирија.Овој запис датира околу 1300 пр.н.е. Древните кинески астрономи, исто така, ги набљудуваа сончевите феномени (како што се сончеви затемнувања и видливи сончеви пунктови), со цел да се следат календарите, кои биле засновани на месечевите и сончевите циклуси. За жал, записите што се чуваат пред 720 пр.н.е. се многу нејасни и не нудат корисни информации.Сепак, по 720 пр.н.е., во текот на 240 години биле забележани 37 сончеви еклипси.
Средновековни времиња
Астрономското знаење цветало во исламскиот свет за време на средновековните времиња. Многу опсерватории биле изградени во градовите од Дамаск до Багдад, каде биле направени детални астрономски набљудувања. Особено, мерени се неколку сончеви параметри и биле земени детални забелешки на Сонцето. Сончеви набљудувања биле земени со цел за навигација, но главно за мерење на времето. Исламот бара неговите следбеници да се молат пет пати на ден, на специфична позиција на Сонцето на небото. Како такви, биле потребни точни набљудувања на Сонцето и неговата траекторија на небото. Во доцниот 10 век, иранскиот астроном Абу Махмуд Хоџанди изградил масивна опсерваторија во близина на Техеран. Таму направил прецизни мерења на серија меридијански транзити на Сонцето, кои подоцна го користел за пресметување на прекршувањето на еклиптиката. По падот на Западното Римско Царство, Западна Европа била пресечена од сите извори на античко научно знаење, особено оние напишани на грчки јазик. Ова, плус деурбанизација и болести како што е црната смрт, доведоа до пад на научните сознанија во средновековна Европа, особено во раниот среден век. За време на овој период, набљудувањата на Сонцето биле земени или во врска со зодијакот, или да помогнат во градењето на богослужби, како што се цркви и катедрали.
Ренесанса
Во астрономијата, ренесансниот период започнал со работата на Никола Коперник. Тој предложил дека планетите се вртат околу Сонцето, а не околу Земјата, како што се верувало во тоа време. Овој модел е познат како хелиоцентричен модел. Неговата работа подоцна била проширена од Јоханес Кеплер и Галилео Галилеј. Особено, Галилеј го користел својот нов телескоп за да го набљудува Сонцето. Во 1610 година, открил точки на површината*. Во есента 1611 година Јоханес Фабрициј ја напишал првата книга за сончевите точки „Де Макулис во единствениот опсерватис“ (На местата забележани во Сонцето).
Модерни времиња
Современата сончева физика е насочена кон разбирање на многуте феномени забележани со помош на модерни телескопи и сателити. Од посебен интерес се структурата на сончевата фотосфера, проблемот со короналната топлина и сончевите точки.
Истражување
Одделот за сончева физика на Американското астрономско друштво има 555 членови (од мај 2007 година), во споредба со неколку илјади во матичната организација.
Голем удар во тековниот (2009) напор во областа на сончевата физика е интегрирано разбирање на целиот сончев Систем вклучувајќи го и Сонцето и неговите ефекти во текот на меѓупланетарниот простор во рамките на хелиосферата и на планетите и планетарните атмосфери. Истражувањата за феномени кои влијаат на повеќе системи во хелиосферата, или кои се сметаат дека се вклопуваат во рамките на хелиосферскиот контекст, се нарекуваат хелиофизика, нова кованица која стапила во употреба во раните години на сегашниот милениум.
СДО
Опсерваторијата за сончева динамика (SDO) била лансирана од НАСА во февруари 2010 година од Кејп Канаверал. Главните цели на мисијата се разбирање на тоа како се јавува сончевата активност и како влијае врз животот на Земјата преку утврдување на тоа како магнетното поле на Сонцето е генерирано и структурирано и како се складира складираната магнетна енергија и се ослободува во вселената.
СОХО
Сончевата и хелиосферичната опсерваторија, SOHO, е заеднички проект помеѓу НАСА и ЕСА, кој бил лансиран во декември 1995 година. Бил пуштен да се испитува внатрешноста на Сонцето, да се направат согледувања на сончевиот ветер и феномени поврзани со него и да се испитаат надворешните слоеви на Сонцето.
ХИНОДЕ
Мисијата на јавното финансирање предводена од јапонската Агенција за истражување на воздухоплови, сателит HINODE, започнат во 2006 година, се состои од координиран сет на оптички, екстремни ултравиолетови и рендгенски инструменти. Тие ја испитуваат интеракцијата помеѓу сончевата корона и магнетното поле на Сонцето
НТСТ
Напредниот технолошки сончев телескоп (ATST) е објект за сончев телескоп кој е во изградба во Мауи. Дваесет и две институции соработуваат на проектот ATST, при што главната агенција за финансирање е Националната фондација за наука.
Голема мечка*
Сончевата опсерваторија „Голема мечка“ во Калифорнија располага со неколку телескопи, вклучувајќи го и новиот сончев телескоп (НТС), кој е 1,6 метри, јасен отвор, грегоријанскиот телескоп надвор од оската. НТС го виде првото светло во декември 2008 година. Додека ATST не дојде на линија, НТС останува најголемиот сончев телескоп во светот. Опсерваторијата „Големата мечка“ е една од неколкуте објекти кои ги води Центарот за сончево-терестријални истражувања на Институтот за технологија во Њу Џерси (NJIT).
ЕУНИС
Екстремниот ултравиолеторен нормален инцидентен спектрограф (EUNIS) е дво-канален спектрограф за снимање, кој за првпат полета во 2006 година.Таа ја набљудува сончевата корона со висока спектрална резолуција. Досега, има обезбедено информации за природата на короналните светли точки, кул транзиенти* и коронални јамки. Податоците од него, исто така, помогнаа да се калибрира SOHO и неколку други телескопи.
Битка кај Музаки
Битка кај Бецека (грчки: Mάχη του Μουζακίου) — битка помеѓу грчките нередовни војници со заштитна поддршка на грчката армија на Кралството Грција и Отоманското Царство, одржана на 4 мај 1878 година.
Тоа е еден од главните настани на грчките бунтови што избувнале во Тесалија и Епир за време на Руско-турската војна од 1877-1878 година.
Позадина
Создавањето на независната грчка држава го проширил иредентизмот и во други, османлиски области со грчки жители како што се Тесалија, Епир и Македонија.
Во Западна Тесалија, агитациите започнале без официјално учество на Грчката армија, но тајно бил испратен комитет од грчки офицери за да го координира малтретирањето на отоманските трупи со локалните герилски одреди.
Штабот бил инсталиран во Лутро Кардицас, под целосна команда на артилерискиот полковник Константинос Искономахос, потпомогнат од капетаните Георгиос Филаретос и Јоанис Иглесис.
Настани
Герилското војување веќе било ендемично во областа против Турците и Албанците. До почетокот на март 1878 година, локалниот поглавар Танасис Зиакас и неговата чета на разбојници Аграфиот се побуниле во селата Вуништа, Граништа и Месеникола.
Стилијанос Цаварас, постар водник во грчката армија, исто така формирал компактна сила со Каракачански и влашки клефтови, многу од нив членови на злогласната банда Арванитакис.
Двете групи се собрале заедно и насочиле напад врз селото Музаки, кое било стратешка точка во регионот, клучна за набавка на храна и вода. Покрај тоа, тоа била можност да се привлечат османлиските трупи од големите градови во селата.
Битка
Веста за овие настани и фактот дека во опасност имало значителна популација турски земјопоседници и муслимански Албанци набргу стигнала до Трикала, каде што властите испратиле чета од војници под Муса Гека за да го закрепнат селото и да го задушат бунтот.
За Грците, тоа била витална можност да се победи голем непријател, затоа војниците од редовната грчка армија биле распоредени за да ги поддржат нерегуларните војници. Се чинело дека отоманските трупи не очекувале да се соочат со други сили освен со банда клефтови, како што биле навикнати да се справуваат со години, па нивната сила се свела на лесни коњаници и пешадиски трупи.
Како резултат на тоа, Османлиите биле изненадени и целосно поразени од многу посилните и подобро опремени грчки трупи под поручници Георгиос Александрис и Такис Стурнарис на 4 мај 1878 година. Турците претрпеле големи загуби, а самиот Гека бил заробен.
Последици
Малата победа во Музаки го зголемил моралот на бунтовниците, но не ја променила реалноста на теренот: Османлиите набрзо го прекинале бунтот, додека Грција била притисната од Големите сили да ја отстрани поддршката кон бунтовниците. Сепак, на крајот, Тесалија ќе биде инкорпорирана во грчкото кралство во 1881 година.
Знаме на Европа (појаснување)
Знаме на Европа може да означува една од следните две статии:
Алотерија
Алотерија (што значи „други ѕверови“, од грчки, ' - други и , ' диво животно) е изумрена гранка на успешни мезозојски цицачи. Најважната одлика било присуството на пониски катно-обликувани заби опремени со два надолжни реда на купуси. Алотерапија вклучува мултитуберкулата, гондванатерија (која може да биде дел од мултитуберкулата, како сестринска група до кимолодонта),  и веројатно Харамијида, иако некои студии покажуваат дека се поосновни цицачо-обликувани отколку вистински цицачи, затоа значително се разликуваат од вистинските алотери.
Алотерите, исто така, имале тесна карлица, што укажува дека тие раѓаат мали беспомошни млади налик на торбари или положувале јајца и давале млеко за да ги хранат своите млади како едноовторните што прават. Ова е одлика на сите неплацентарни цицачи.
Толкувања
Кога за првпат ја идентификувал алотеријата во 1880 година, Отниел Марш ја сметал оваа група како ред во рамките на торбарите. Сепак, во 1997 година Мекена и Бел ја класифицирале алотерија како инфракласа.
Дополнителна литература
Зофија Килан-Јаворовска, Ричард Л. Сифели и Же-Кси Луо, Mammals from the Age of Dinosaurs: Origins, Evolution, and Structure (Њујорк: Columbia University Press, 2004), 249.
Катанга
Катанга (Katanga), 1971-1997: Шаба (Shaba) — покраина во југоисточниот дел на Демократска Република Конго. Зафаќа површина од и има 5.608.683 жители. Според разновидноста и резервите на руди, таа претставува најбогато рударско подрачје во светот. По производство на кобалт зазема прво место во светот, а по производство на бакар е еден од најголемите производители во светот.
Во Катанга има наоѓалишта на: уран, манган, цинк, олово, сребро, дијаманти и други видови минерали.
Валтер Боте
Валтер Вилхелм Георг Боте (Walther Wilhelm Georg Bothe; — ) — германски јадрен физичар, кој добил Нобелова награда за физика во 1954 година, заедно со Макс Борн. Во 1913 година, се приклучил на новосоздадената лабораторија за радиоактивност во Царскиот институт за физика и техника, каде што останал до 1930 година, а подоцна и неколку години како директор на лабораторијата. Тој служел војска за време на Првата светска војна од 1914 година и бил затвореник од страна на Русите и се вратил во Германија во 1920 година. После неговото враќање во лабораторијата ги развил и ги применил методите за совпаѓање во студијата за јадрени реакции, Комптон ефект, космички зраци и бран-честичка двојност на радиација и поради тоа ја добил Нобеловата награда за физика во 1954 година.
Во 1930 година станал редовен професор и директор на одделот за физика на Гисенскиот универзитет. Во 1932 година, тој станува директор на институтот за физика и радиологија на Хајделбершкиот универзитет. Тој бил симнат од оваа позиција од членовите на движењето „германска физика“. За да ја спречи својата емиграција од Германија, тој бил поставен за директор на одделот за физика на Институтот „Цар Вилхелм“ во Хајделберг. Таму тој го создал првиот оперативен циклотрон во Германија. Понатаму, тој станува водител на германскиот јадрен енергетски проект кој бил познат како Ураниум Клуб, кој започнал со работа во 1939 година под супервизија на војската. Во 1946 година, од институтот за физика, тој бил преименуван како професор на Хајделбершкиот универзитет. Од 1956 до 1957, тој бил член на работната група за јадрена физика во Германија.
Една година по смртта на Боте, неговиот институт за физика бил издигнат во Макс Планков институт за јадрена физика. Понатаму тој наречен „Лабораторија Боте“.
Образование
Боте бил син на Фридрих Боте и Шарлот Хартунг. Од 1908 до 1913, Бот студирал Friedrich-Wilhelms-Универзитет(денешен, Humboldt-Universität zu Berlin). Во 1913, тој бил асистент на Макс Планк. Тој доктирирал во 1914.
Рани години
Во 1913,Боте се приклучува кон Physikalisch-Technische Reichsanstalt (PTR,Reich Physical and Technical Institute; денешен Physikalisch-Technische Bundesanstalt), каде што останува до 1930.Ханс Гејгер бил поставен како дирктор на новата лабораторија за радиоактивност во 1912. На PTR, Боте бил асистент на Гејгер од 1913 до 1920, научен член на Генгеровиот тим од 1920 до 1927, и од 1927 до 1930 тој успеал Гејгер да го направи диркетор на лабораториајта за радиоактивност..
Во мај 1914, Боте волонтерски служел на германската коњарица. Тој бил затоворен од русите и депортиран во Русија за 5 години. Таму тој го учел рускиот јазик и работел на теоретски физички проблеми поврзани со неговите докторски студии. Тој се вратил во Германија во 1920,со руска невеста.
После неговото враќање од Русија, Боте продолжува со неговата работа во PTR под раководство на Ханс Гејгер во лабораторија за радиоактвност.Во 1924, Боте го објавува неговиот метод на совпаќање. Потоа во наредните години, тој го применува овој метод во експерименталните сутидии за јадрените рекации,Комптони ефекти и двојна бран-честичка на светлината. Бетеовиот метод на совпаѓање и неговата апликација му ја денесе ногвата Нобелова награда за физика во 1954.
Во 1925, додека бил сè уште во PTR, Боте станува приватен доцент  на универзитетот во Берлин, што значи дека тој ја има комплетирано неговата хабилитација и во 1929, тој станал ausserordentlicher Professor таму.
Во 1929, во соработка со Вернер Колхостер и Бруно Роси кои биле гости во Ботеловата лабораторија на PTR, Боте ја започнал студијата за космички зраци. Студијата за космичка радиација била спроведувана од страна Бота до крајот на негиовиот живот.
Во 1930, тој станува ordentlicher Professor (редовен професор) и директор на оделот за физика во Justus Liebig-Universität Gießen. Таа година, работејќи со Херберт Бекер, Боте бомбардирал берилиум ,бор, и литиум со алфа четички од полониум и добил нова форма на пенетрирачка радиација. Во 1932,Џејмс Кадвик ова зрачење ја идентификувал како неутрон.
Хајделберг
Во 1932, Боте го назначил Филип Ленард за директор на Physikalische und Radiologische Institut (институот за физика и радиологија) на универзитетот во Хајделберг. Потоа Рудолф Флешман станал асистент на Боте. Кога Адолф Хитлер станал канцелар на Германија на 30 јануари 1933, концептот на Deutsche Physik станува главен фаворит; тој бил анти семитски и против теоретска физика,особено против модерната физика, вклучувајќи ја квантанта механика и атомската и јадрена физика.Како применета универзитетска наука, политичките фактори му дале приоритет на историски применет концепт во научните способности, иако неговите најглавни поддржувачи биле Нобелови добитници за физика Филип Ленард  и Јоханес Старк. Поддржувачите на Deutsche Physik го промовирале неправилниот напад против водечките теориски физичари. Иако Ленард бил пензиониран од универзитетот во Хајделберг, тој сè уште имал значајно влијание таму. Во 1934, Ленард успеал да му олесни на Боте за неговара позиција на директор во интституот за физика и радиологија на универзитетот во Хајделберг, после што Боте можел да стане директор во Institut für Physik (институот за физика) во Kaiser-Wilhelm Institut für medizinische Forschung (KWImF, Kaiser Wilhelm Institute for Medical Research; денешен, t Max-Planck Institut für medizinische Forschung) во Хајделберг.Лудолф Вон Керхл, директор на KWImF и Макс Планк,прецедател на Kaiser-Wilhelm Gesellschaft (KWG, Kaiser Wilhelm Society, денешен Max Planck Society),му понудил на Боте директорска функција за да може емигрира. Боте ја прифатил директорската функција во инстиутот за физика во KWImF сè до неговата смрт 1957. Додека во KWImF, Боте бил хонорарен професор во универзитетот во Хајделберг до 1946.Флешмен отишол кај Боте и работел со него до 1941. Како негов вработен, Боте ангажирал науичници вклучувајќи ги Волфганг Гентнер (1936–1945),  Хајнц Маиер- Лејбниц (1936-?) кој го имаат направено неговиот докторат со Нобеловиот лауреат Џејмс Френк кој бил препорачан од  Роберт Пол и Џорџ Џос, и Арнолд Фрамелсфилд (1939–1941).Исто така биле во неговиот тим биле вклучени Питер Јенсен и Ервин Фунфер.
Во 1938, Боте и Гентнер го издале трудот за зависнот на енергија на јадрениот фото ефект. Ова било провота јасна евиденција дека јадрената апсорпција е кумулативна и конитунирарна, којшто ефект е познат како биполарен јадрен одговор. Ова било теоретски објаснето во наредната деценија од физирчарите J. Ханс D. Јенсен, Helmut Steinwedel, Peter Jensen, Michael Goldhaber, and Edward Teller.
Првиот гремански циклотрон
На крајот од 1937,забразниот успех на Боте и Гентер резултира со гредење и истражување на Ван де Графивиот генератор што ги одведе да го разгледаат изградувањето на циклотрон. Во ноември, извештајот бил испратен на прецедателот на Kaiser-Wilhelm Gesellschaft (KWG, Kaiser Wilhelm Society; денешен Mакс Планк здруженија), и Боте почнал да ги обезбедува средствата од Helmholtz-Gesellschaft (Helmholtz Society; денешен Helmholtz Association of German Research Centres),'Badischen Kultusministerium (Министерството за култура- Баден), I.G. Farben'', KWG, и други истражувачко ореинтирани агенции. Почетните ветувања доведоа до нарачка на магнет од Сименс  од септември 1938, меѓутоа понатамошното финасирање станало проблематично. Во тоа време, Гентенр продолжил со неговите истражувања на нукеларниот фото ефект, со помош на Ван де Графиовиот генератор,со чие надградување призвел енергии само 1 MeV. Кога неговто истражување било комплетирано со 7Li (p, gamma) и 11B (p, gamma) реакции, и на нукеларниот изомер  80Br, Гентер го посветил целиот негов напор на градење на планираниот циклотрон.
За да ја подпомогне конструкцијата на цилотронот, кон крајот на 1938 и почетокот на 1939, со помош на Helmholtz-Gesellschaft, Гентер го пратил во лабораторијата за радиација на универзитот во Калифорнија ( денешен Лорес Беркли национална лабораторија) во Беркли Калифорнија. Како резултат на посетата, Гентнер формилирал коопералтивна соработка со Емилио Серџе и Доналт Кукси.
После примријето на Франција и Германија во летото 1940, Боте и Гентнер ги примиле нарачките за го испитаат циклотронот на Frédéric Joliot-Curie кои го изградил во Париз. Додека тој бил граден, тој не бил оперативен. Во семептври 1940, Гентнер ги примил нарачките од група за да го стави циклотронот во функција. Херман Данзер од универзитетот во Франгфурт им помогнал во нивните вложувања. Додека во Париз, Гентнер можел да ги ослободи Frédéric Joliot-Curie и Paul Langevin, кои биле затворени и осудени. Кон крајот во зимата од 1941/1942, циклотронот бил оперативен со 7-MeV од деутерони. Ураниум и ториум биле озрачени со снопови и нуспрозвод коишто биле пратени на Otto Hahn на Kaiser-Wilhelm Institut für Chemie(KWIC,Kaiser Wilhelm Institute for Chemistry, денешен Max Planck Institute for Chemistry)во Берлин. Во средината на 1942, Гентнеровиот успех во Париз, бил на Wolfgang Riezler од Бон.
За време на 1941 кога Боте обезбедил се што е потребно за да ја комплтира констукцијата на циклотронот. Магнетот бил испратен во март 1943, и првиот сноп на деутрон бил емитиран во декември.Почесната церемнија за циклотрон била оджзана на 2 јуни 1944. Додека други циклотрони биле уште во констукција, Ботеовиот бил првиот оперативен циклотрон во Германија.
Ураниум клуб
Германсиот проект за јадрена енергија, почнал во пролет во 1939 под раководство на Reichsforschungsrat(RFR, Рич конзулат за истражување) од 'Reichserziehungsministerium'' (REM, Рич министерство за едукација). Од 1 септември Heereswaffenamt (HWA, Канцеларијата за борбена техника) го исклучил RFR и ја преземал одговорноста. Под конторла на HWA, Uranverein го имал својот прв состанок на 16 септември. Состанокот бил организиран од Kurt Diebner, советник на HWA и бил одржан во Берлин. Поканети биле Валтер Боте, Siegfried Flügge, Hans Geiger, Otto Hahn, Paul Harteck, Gerhard Hoffmann, Josef Mattauch, and Georg Stetter. Вторниот состанок бил одржан наскоро на кое што биле поканетиKlaus Clusius, Robert Döpel, Werner Heisenberg, and Carl Friedrich von Weizsäcker. Кога Боте станал еден од водителите, Wolfgang Gentner, Arnold Flammersfeld, Rudolf Fleischmann, Erwin Fünfer, и Peter Jensen станале члениво во Uranverein. Нивното истражување било објавено во Kernphysikalische Forschungsberichte (Истражувачки извештаи во нукларната физика). За Uranverein, Боте и уште 6 члена од неговиот тим во 1942, работеле на експериментално одредување на атомски константи, енергетско распредлување на разградени честички, и јадрени вкрстени делови. Ботеовите експериментални резулатати од апсорпцијата на неутроните во графит биле главни во германската одлука за фаворизирање на тешка вода како неутронски модератор.
Лично
Како резултат на оденувањето во Русија за време на Прва светска војна, како воен затвреник, тој ја запознал Барбара Билоу, со која што се оженил во 1920. Тој имал 2 деца. Таа умрела пред него истата година. Боте се занимавал со сликање и музика и свирел пијано.
Јужноцентрален африкански црн носорог
Популации
Вкупната популација на јужноцентралниот црн носорог во 1980-тите била 9090 единки. Прекумерниот лов поради неговиот рог, ја намалил оваа бројка на 1300 во 1995 година. Во 2001 година, популацијата е проценета на 1651 единка. Во последните 50 години, бројот на овие носорозои е намален за 90%. Најголема закана претставува нелегалниот лов кој за среќа се намалува во последните години.
Рушково (Новодвурски Округ)
Рушково (Ruszkowo) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Полско лутиче
Полското лутиче (науч. Ranunculus acris) — еден од почестите видови на лутиче ширум Европа и умерените предели на Евроазија. Ова е влакнесто растение со извишени витки стебленца на кои стојат сјајни жолти цветови со пречник од околу 25 мм. На цветот има пет венечни ливчиња на 5 зелени чашкини ливчиња кои пожолтуваат штом ќе се развие растението.
На него има многубројни прашници вметнати под плодницата и цвета од мај до јули. Кај другите членови на овој род, многубројните семиња се присутни во облик на семенки.
Народниот назив „лутиче“ води потекло од фактот што тие знаат да предизвикаат „луто“ чувство на кожата. При ракување со лутичињата треба да се биде претпазлив, бидејќи тие во себе ја содржат состојка ранункулин, која тогаш се разложува и создава протоанемонин, кој може да предизвика воспалувања на кожата. Токсичните материи се разложуваат со сушење, и затоа секакво ракување на суви лутичиња е безбедно.
Хамберге
Хамберге (Hamberge) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Казино Есторил
Историја
Првиот камен беше поставен на 16 јануари 1916 година од тогашниот претседател д-р Бернардино Мачадо, потфат на Фаусто Фигуеередо.