cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хаус музика
Историја
Хипнотичката електронската трака "On and On", издадена во 1984 година од страна на диџеј Џеси Сандерс (Jesse Saunders) од Чикаго и напишана од Винс Лоренс (Vince Lawrence), содржела елементи кои беа главна причина за почетокот на хаус звуците, како на пример 303 синтисајзер и минимал вокалите. Таа понекогаш е цитирана како 'првата издадена трака', иако имало и други примери од истиот временски период, како што е "Music is the Key" на Ј.М Силк (J.M. Silk) во 1985 година.
Потекло на терминот
Траката на Чип Е. од 1985 година "It's House", исто така, можеби помогнала во дефинирањето оваа нова форма на електронска музика. Сепак, самиот Чип Е. влева доверба во здружението на Кнаклс, тврдејќи дека името потекнува од методите на продавање плочи во Импортс (продавница за плочи), каде што работел во раните 1980-ти години: каде имало плочи со музика што диџеј Кнаклс ја пуштал во ноќниот клуб Верхаус, а биле потпишани како "Како што е слушнато во Верхаус", што подоцна беше скратено едноставно на "хаус". Луѓето подоцна бараа нова музика која се пушташе во клубот, која ја набавуваше Чип Е., за да дојде до поновите локални клупски хитови.
Лари Херд (Larry Heard), познат како "М-р Фингрс", тврди дека терминот хаус е одраз на фактот дека многу рано диџеите создале музика во своите домови, со користење на синтисајзери и ритам машини, вклучувајќи го и Роланд ТР-808, ТР-909,и ТБ 303. Овие синтисајзери биле користени да се создаде еден подвид на хаус музиката наречен есид хаус (Acid House).
Хуан Еткинс (Juan Atkins) е основоположник на техно музиката од Детроит и тврди дека терминот "хаус" се одсликува исклучиво на одредени траки од посебни диџеи; тие траки биле нивните "хаус" изданија (многу слично на ресторан кој може да има "хаус" прелив за салата)
Звукот на Детроит : раните и доцните 1980-ти години
Детроит техно музиката беше развиена во средината на 1980-тите години, иако е посебна музичка форма од свој жанр. Воглавно е инструментална музика која ја следеше хаус музиката на меѓународно ниво. Двете форми на овој вид на музика се развија заедно од 1985 до 1990 година и сè уште се жанрови, кои често се совпаѓаат.
Детроит техно музиката се разви откако легендарниот диџеј Моџо спроведе своја радио програма во тоа време, влијаејќи на слевање на еклектрични звуци во Детроит техно звукот. Овој звук, во голема мера е под влијание на Европската Електроника (Крафтверк), раните Би-Бој Хип-Хоп (Мен Периш, Соул Соник Форс) и Итало Диско, кои беа дополнително предводени од Хуан Еткинс (Juan Atkins), Дерик Меј (Derrick May) и Кевин Саундерсон (Kevin Saunderson), "предводниците" на Детроит техно музиката.
Дерик Меј познат како "Мејдеј" (Mayday) и Томас Барнет (Thomas Barnett)го издадоа синглот "Nude Photo" во 1987 година за издавачката куќа "Трансмит Рекордс" (Transmit Records), кој помогна во интерактивното воведување на Детроит музичката сцена, и доста се вртеше на радио шоуто диџеј микс ,'Хот Чикаго Микс 5' и во многу клубови во Чикаго. Една година подоцна, издавањето што требаше да стане едно од класичните химни на техно и хаус музиката, траката "Strings of Life", на издавачката куќа Трансмит Рекордс (Transmat Records), која имаше многу успешни изданија како што е "Виџин" (Wiggin) во 1988 година. Исто така, Дерик Меј имаше успешни изданија за Кул Кат Рекордс (Kool Kat Records) и многу ремикси со што се сметаше за предводник на андерграунд и мејнстрим музиката.
Компанијата на Кевин Саундерсон, КМС рекордс , издаде многу траки кои беа средина меѓу хаус и техно музиката , Овие траки беа добро примени во Чикаго и беа пуштани на радиата и по ноќните клубови.Во 1988 година, хаус музиката стануваше сè попопуларна меѓу општата публика, групата на Кевин Саундерсон ,Инер Сити (Inner City)заедно со Парис Греј во 1988 година  ги издадоа траките "Биг Фан" (Big Fun) и "Гуд Лајф (Good Life)", за музичката киќа Вирџин рекордс (Virgin Records). Во 1989 година, КМС имаше уште едно хит издание на "Rock to the Beat" кое беше доста вртено во ноќните клубови во Чикаго.
Велика Британија: во средината на 1980-тите и раните 1990-ти години
Хаус музиката веќе беше масовна во 80-тите години на денс сцената и беше само прашање на време кога ќе навлезе на поп-листите во Велика Британија. Траката која се смета дека е првиот хаус хит во Велика Британија "Love Can't Turn Around" на Ферли (Farley) достигна 10-то место на топ списокот на Велика Британија во септември 1986 година.
Во јануари 1987 година, американскот уметник Стив Хрли (Steve Hurley) со траката "Jack Your Body" стигна до број еден во Велика Британија, покажувајќи дека е можно хаус музиката да дојде до врвот на топ листите. Истиот месец, исто така Рејз (Raze)со "Jack the Groove", како и неколку дополнителни хаус хитови стигнаа до најдобрите десет оваа година. Клучни издавачки куќи во подемот на хаус музиката во Велика Британија се Џек Тракс (Jack Trax), специјализирана за лиценцирање на клупски хитови во САД за британскиот пазар (и објави влијателна серија на компилациски албуми) и Ридм Кинг (Rhythm King), музичка куќа формирана за издавање на хип-хоп музика, но исто така издадваше и хаус траки.
Во Велика Британија раст на хаус музиката може да се забележи во времето на хитот "Summer of Love" во 1988/89 година. Хаус музикта беше присутна во Велика Британија скоро како на почетокот кога се појави во Чикаго. Хаус музиката се ширеше во централниот и југоистчниот дел на земјата, а исто така и во и Cеверна Англија. Основан во 1982 година од страна на Фактори Рекордс (Factory Records), клубот Хасеинда(Hacienda) во Манчестер стана продолжување на жанрот "северен соул" и е еден од првите клучни англиски клубови за денс музика.
До 1986 година, клубот беше финансиски слаб; народот почна да оди таму кога дојдоа резидент диџеите Пикеринг (Pickering), Парк (Park) и Да Силва (Da Silva) кои почнаа да пуштаат хаус музика. Многу подземни објекти и ноќи исполнети со хаус музика, заземаа место во Велика Британија.
Една од раните хит песни, "Promised Land" од Џо Смут (Joe Smooth), се најде на врвот на топ листата за рок од една недела. Европејците ја примија хаус музиката, и почнаа со резервација на американските хаус диџеи, за да пуштаат музика во големите клубови, како што е Министри оф Саунд (Ministry of Sound), чиј резидент диџеј беше, Диџеј Харви(DJ Harvey).
Хаус сцената во градови како што се Бирмингем, Шефилд, Манчестер и Лондон беше обезбедена со многу подземни пиратски радио станици  и диџеи кои помогнаа да се зајакне веќе распространетата хаус музика, но беа игнорирани од страна на традиционалниот музички жанр. Најраните и највлијателни хаус и техно дискографски куќи во Велика Британија, како што се Ворп Рекордс (Warp Records) и Нетворк Рекордс (Network Records) (исто така познати како Кул Кат Рекордс) помогнаа да се воведе американската, а подоцна и италијанската денс музика во Велика Британија, како и во промовирање многу денс музички траки во Велика Британија. Но, хаус музиката исто така беше во развој и на Ибица, иако немаше хаус уметници или издавачки куќи кои доаѓаа од овој мал остров во тоа време. Во 1970-тите Ибица организираше забави за богатите луѓе. До средината на 1980-тите беше забележлив посебен Балеарски микс на хаус музика. Неколку клубови како Амнезија со Диџеј Алфредо пуштаа мешавина од рок, поп, диско и хаус. Овие клубови, поттикнати од нивниот карактеристичен звук и екстаза, почна да имаат влијание на британската сцена. До крајот на 1987 година диџеи како Пол Окенфолд (Paul Oakenfold)и Дани Рамплинг(Danny Rampling)го пренасаа звукот на Ибица во клубовите во Велика Британија, како Хасеинда (Hacienda) во Манчестер, и многу лондонски клубови како што се Хевн (Heaven), Фјучр(Future) и Спектрум(Spectrum).
Во САД, музиката беше развиена за да се создаде пософистициран звук, кој ќе има повеќе звуци на тапан и кратки семплови. Изведувачите со седиште во Њујорк како што се Матео и Матос и Блејз имале елегантно произведени диско хаус траки. Во Чикаго, Маршал Џеферсон ја формирше хаус групата Тен Сити (Ten City). Во Детроит звукот на пратехно-музиката почна да се појавува со траки на Хуан Еткинс, Дерик Меј и Кевин Саундерсон.
САД: доцните 1980-ти и раните 1990-ти години
Во Америка немаше поширок напредок на хаус музиката, надвор од малиот број на клубови во Чикаго, Детроит, Њујорк, и Њу Џерси. Парадајс Гараж (Paradise Garage)во Њујорк, беше сè уште топ клуб во кој се пушташе хаус музика. Хип-хопот во тоа време имаше влијание врз хаус музиката и ја доведе на врвот на радио плеј-листите. Единствениот друг избор на музика беа жанровите: Рок, Кантри, Вестерн и Р'н'Б.
Други влијанија од Њујорк дојдоа од хип-хопот и реге музиката, и многу добри продуценти/Диџеи од Њујорк како, Ерик Морило(Erick Morillo), Роџер Санчез (Roger Sanchez), Џуниор Васкес (Junior Vasquez), Дани Тенаглиа(Danny Tenaglia), Џонатан Питерс (Jonathan Peters), Дејвид Моралес (David Morales))кои почнаа да се истакнуваат за првпат, со исклучително уникатни звуци што ќе доведат до нови жанрови во хаус музиката, како (траjбал хаус, прогресив хаус, фанки хаус). Изведувачи, како Мастерс ет Ворк (Masters At Work) и Кери Чендлер(Kerri Chandler) исто така, почнаа да воведуваат побогат хаус звук земен од страна на "аутсајдерите" од светот на џез, хип-хоп и даунбит музиката.
21 век: 2000 година
Градоначалникот на Чикаго Ричард М. Дејли го прогласи 10 август 2005 година за "Ден на единство на хаус музиката" во Чикаго, во чест на "21-годишнината на хаус музиката" (всушност, на 21-годишнината од основањето на Тракс Рекордс). Со прогласувањето, Чикаго е признат како "град од кој потекнува хаус музиката", и тоа дека оригиналните создавачи на музиката биле инспирирани од љубовта кон нивниот град, со сон дека еден ден нивната музика ќе шири порака за мир и единство во светот. Диџеи како што се Френки Кнаклс (Frankie Knuckles), Маршал Џеферсон (Marshall Jefferson), Пол Џонсон (Paul Johnson) и Мики Оливер (Mickey Oliver) го прославија  прогласувањето на Летните денс серии, настан организиран од Одделот за културни работи на Чикаго.
Денешната, иновативна хаус музика се слави и демонстрира на фестивалот Брнинг мен(Burning Man) и на големите индустриски спонзорирани настани како Зимската музичка конференција во Мајами.
Кон крајот на 2000-тата година, влијанието на хаус музиката се задржува со голема популарност во клубовите насекаде низ светот. Хаус музиката, исто така, се враќа во тренд со продуценти како Џастис (Justice), Феди Ле Гранд(Fedde Le Grand)со Пут јор хендс ап фор Детроит (Put Your Hands Up 4 Detroit), Бени Бенаси(Benny Benassi) и нивната хит трака "Сетисфекшн(Satisfaction) кои доведоа до полесни, по разредени, Еуроденс хаус траки назад кон Топ 40 списокот на САД. Со овој стабилен, но сепак суптилен, традиционален успех низ текот на годините, хаус музиката доби импулс и концепти, развиени од хаус продуценти кои го заразија музичкиот етер на поп и хип-хоп светот.
Хаусот во Австралија стана популарен во средината на 2000-тата година со уметници како  Томи Треш (Tommy Trash), Бег Рајдерс (Bag Raiders) и Емпајр оф д сан (Empire of the sun) кои станаа добро познати низ земјата.
310 (број)
310 (триста и десет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 309 а претходник на бројот 311.
Наводи
300 (number) 300
Пирошки
Пирошки (пирожки́; пиріжки) — руски и украински   печени или пржени земички, од стасано тесто, во форма на бротче, со различно полнење. Пирошките се популарна улична храна и храна за душа во Русија и претставуваат стереотипски дел од руската култура.
Етимологија
Нагласокот на зборот „пирошки“ паѓа на последниот. Рускиот збор „пирожок“ е деминутивен облик рускиот збор „пирог“ којшто означува пита со полна големина. Зборот пирошки не треба да се меша со полскиот збор „пијероги“, кои на руски и украински се нарекуваат „вареники“.
Варијации
Типичната пирошка е во облик на чамец или поретко во форма на полумесечина, направена од стасано тесто со полнење кое е целосно обвиткано. Слични руски колачи (пироги) со други форми се кулибијак, калитка, растегаи и ватрушка.
Пирошките може да бидат пржени или печени и може да бидат слатки или солени. Најчесто, солените пирошки се полнат со мелено месо, пире од компири, печурки, варено јајце со младо кромитче, или зелка. Додека пак, слатките пирошки се полнат со овошје (јаболко, цреша, кајсија, лимон), џем или кварк (младо сирење). Печените пирошки може да се премачкаат со јајце за да добијат златна боја. Исто така, тие можат да се украсени со ленти од тесто. Пирошките обично се со големина на рака, а помалите пирошки може да се сервираат со супа.
Балкан
Во Србија, локалниот вид е направен од печиво во форма на цилиндар и се нарекува пирошка. Се полнат со мешано мелено свинско месо и телешко месо или со урда и кулен, сос од домати и билки. Понекогаш се прават од поховани палачинки со различни полнења.
Балтички регион
Во Латвија, земичките во облик на полумесечина од стасано тесто наречени „спекрауши“ (буквално „тартови со свинска маст“), „спека пираги“ (честопати во деминутивен облик „спека пираѕиги“), а разговорно се користат и поимите „пираги“ или „пираѕиги“. Тие се традиционално полнети со пушена свинска маст и кромид, а има и други полнења. Сепак, зборот „пираги“ не се користи само за овие земички, туку може и да се однесува на разни други колачи, како што се пити и лиснато тесто. Всушност, „пираги“ биле честа храна за ручек за земјоделците и овчарите кои работеле на полињата.
Оваа традиција постои и во Естонија и Финска. Земичките познати како „пирукад“ и „сајакесед“ се прилично мали по големина, со регионални варијации во однос на полнењата. Обично се прават од лиснато тесто. Популарни се и отворените пити со кои се покрива целиот плех за печење и се слични на американските пити. Има многу рецепти, во кои се користат месо, зелка, моркови, ориз, јајца и други полнења и мешавини за полнење. Слатките полнења се популарни, како на пример солениот „пирукад“ со полнења со јаболко, разни бобинки, марципан, разни зачини и џем.
Кавказ
Руската варијанта на пирошки е вообичаена брза храна во Ерменија и Азербејџан. Во Ерменија често содржи компир или фил со зачинето месо. Во Азербејџан често се јаде како десерт и најчесто се полни со крем.
Источна Азија
Пирошките се исто така брза храна која многу често се среќава во Монголија, а е и храна која што голем број на семејства ја прават дома.
Финска
Финската верзија е наречена „лихапирака“ (lihapiirakka), којашто е популарна улична храна направена со тесто за крофни, мелено месо и ориз.
Иран
Иранската верзија „пирашки“ често се послужува како десерт или како улична храна. Најчесто се полни со крем за пециво, но се полнат и со компири и месо. Иранските продавници за слатки во Лос Анџелес измислија други верзии како на пример оние со чоколадо и боровинки.
Јапонија
Јапонската верзија, наречена „пиршоики“ (ピ ロ シ キ претежно се пржи, се полни со мелено месо, варено јајце, тестенини од грав и млад кромид, а најчесто се панираат со панко пред пржење, со примена на јапонскиот „менчи-кацу“. Друга популарна верзија се пирошки полнети со јапонско кари, што е прилично слично со „каре-пан“ за кое се вели дека било инспирирано од пирошките.
Америка
Волшките Германци од Волга донеле различни видови пирошки во Америка. Денес, тие се познати како „бирок“, „пирок“ или „рунза“, а се дел од неколку регионални кујни во САД, Канада и Аргентина. Руската дијаспора во Америка по Руската револуција и Граѓанската војна ги донела класичните руски верзии на пирошките.
BF Лебед
BF Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 9,3.
Нурије Улвије Мевлан Џивелек
Нурије Улвије Мевлан Џивелек (турски: Nuriye Ulviye Mevlan Civelek), (1893-1964) - турска активистка и борец за правата на жените, новинар и основач на првото феминистичко женско списание и на првото здружение за правата на муслиманските жени во Турција. Списанието било првото кое објавило фотографија на муслиманска жена.
Кариера
Користејќи ги парите кои ги наследила, таа го основала списанието Женски свет (Kadınlar Dünyası) под името Нурије Улвије, на 4 април 1913 година. Следниот месец, на 28 мај 1913 година, таа го основала Отоманското здружение за одбрана на правата на жените (Osmanlı Müdâfaa-i Hukuk-ı Nisvan Cemiyeti), со цел да се подобрат условите на жените во образованието и нивните можности за вработување како и за реформи за облекувањето. Иако здружението било првенствено организација на муслимански жени, во него имало и припаднички од друго етничко малцинство како и европски новинари.
Во почетокот, списанието било објавувано како дневен весник. Потоа таа започнала да го објавува неделно а потоа, најверојатно околу 7 септември 1913 година, започнала да ги потпишува нејзините написи со името Улвије Мевлан, откако го земала презимето на нејзиниот нов сопруг, Рифат Мевлан (исто така, понекогаш назначен како Мевланзаде Рифат Бег), кој бил новинар и политичар. Списанието било прво кое објавило фотографија на муслиманска жена. Ниеден од вработените, ниту од писателите не биле мажи. Мевлан ги исклучила мажите, бидејќи мажите ги исклучувале жените од учеството во општеството.
Во нејзините статии, Мевлан ги искажувала јасните цели за правото на жените на високо образование, еднакви плати и нивно вработување на државна служба. Таа тврдела дека со подобрување на животот и положбата на жените, ќе се подобри и животот на мажите. Таа исто така тврдела дека жените треба да можат да носат шамија наместо на превез, да имаат еднакви права во рамките на бракот и ја осудувала праксата на договорен брак. Како резултат на нејзините кампањи, жените добиле некои значајни успеси, како оној во 1913 година, кога седум жени биле ангажирани да работат во телефонска канцеларија и оној во 1914, кога во Истанбул бил отворен универзитетот за наука и книжевност Инас Дарулфунуну. Од 1913 до 1914 година, Женски свет, објавил и свое француско издание во насока на зголемување на дијалогот меѓу европските феминисти и членови на Здружението.
Мевлан управувала со Женски свет до 1921 година. Во тоа време се водела Турската војна за независност а сопругот на Мевлан, како поддржувач на курдската независност бил депортиран како една од 150 непожелни личности на Турција во 1923 година. Во 1927 година, Мевлан се развела и започнала да води ученички дом за студенти. Во 1931 година, се омажила за некој студент по медицина, Али Мухарем Џивелек, од Антиохија кој живеел со неа за време на неговите студии на Факултетот за медицина. По завршувањето на студиите, двојката си заминала од Истанбул и се преселиле во Кирикхан.
Џивелек умрела на 9 април 1964 година во Кирикхан, Хатајска провинција, Турција и била погребана на гробиштата во Азри во Антакија, Хатај, во Турција.
Наследство
По нејзината смрт, јавна библиотека го носи нејзиното име, а истата била основана во 1967 година од страна на нејзиниот сопруг. Од 2004 година, библиотеката располагала со над 9,000 книги. Постои исто така и улица во Кирикхан која го носи нејзиното име а на гробиштата каде што била погребана, нејзиниот сопруг подигнал фонтана во нејзин спомен. Во 1967 година, на истите гробишта, Турскиот женски совет (Türkiye Kadınlar Konseyi) подигнал спомен плоча во нејзина чест.
Кокино
Кокино — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Козјачија, во околината на градот Куманово. Во близина на селото се наоѓа мегалитската опсерваторија Кокино.
Географија и местоположба
Селото е оддалечено 31 километар од градот Куманово. Се наоѓа во средишниот дел на општината Старо Нагоричане. Воедно, самото село е и дел од областа Козјачија, кое се наоѓа во самиот нејзин средиштен дел. Претставува планинско село од разбиен тип, а неговите маала се наоѓаат на различна надморска височина, од 750 до 810 метри. Самото село е поделено на седум маала: Буковско, Каленчарско, Ресавско, Мајсторовско, Лениште, Чукар и Ќукинско. Главниот дел на селото се наоѓа во Ресавското маало.
Во однос на атарот, селото се протега на, од кои на пасишта припаѓаат 465 ха, обработливо земјиште 272 ха, шуми 57 ха. Атарот на селото се протега преку Змијино брдо, Самарак, Колчаст камен, Луг, Бели брег или Мрамор, Бајловски дол, Бојков кладенец и Меќник. Во рамките на атарот на селото се наоѓа и Татиќев камен (1012 м.), Татин дол, Голи врв, Блатец (664 м.), Прашчар, Лениште, Чаушица, Старо село, Црквиште, Рупак, Црвени ниви и Манастириште.
311 (број)
311 (триста и единаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 310 а претходник на бројот 312.
Кокино
Географија и местоположба
Села со кои се граничи Кокино се (од североисток надесно): Арбанашко, Бајловце, Жегљане. Во близина на селото извира Драгоманска Река, која претставува лева притока на Пчиња.
Историја
За самата историја на селото има многу малку податоци. Сепак, одредени податоци говорат дека на местото на селото се наоѓала стара населба, чии остатоци може да се видат на месностите „Црква“ и „Манастириште“. Месноста „Црква“ се наоѓа во западниот дел на селото на потегот Рупак, каде се наоѓаат остатоци на некогашна црква, а околу нив се наоѓаат селските гробишта. Месноста „Манастириште“, пак, се наоѓа во средишниот дел на атарот на селото, кај денешното селско училиште. Самото месно население вели дека тоа било „римски манастир“. Самиото наоѓалиште бил откриен при орање на нива, при што се откриени земјени темели на ѕидови и еден саркофаг, во кој се наоѓале три черепи.
По народно предание, старата населба на местото на Кокино, пропаднала и со време целосно исчезнала. Веројатно тоа се случило во текот на век за време на австриско-турската војна, кога настрадале и други селски населби.
Денешното Кокино било основано од жители донесени од еден кратовски бег. Жителите на селото потекнувале од разни краеви од Србија. Биле донесени од одредени Арбанаси и Турци во Куманово како заробеници по задушувањето на Караѓорѓевото востание во 1813 година и тука биле продадени. Во текот на основањето на селото на почетокот на век, Кокино било село од збиен тип. Куќите се наоѓале на потегот Старо село. Околу 1860 година, жителите изградиле нови куќи на местата на трлата. Така, селото почнало да го добива својот денешен изглед и издвоените маала. На почетокот на век, селото било поседувано од кратовски бег, како и другите села во источниот дел на кумановската област. Жителите на селото за тоа плаќале со злато.
Стопанство
До крајот на Втората светска војна, во селото добро се развило сточарството, особено одгледувањето овци. Земјоделството било ограничено на мали површини.
Население
Населението во селото бележи повеќедецениско намалување на бројот на жители. Во Кокино, во 1921 година имало 44 домаќинства со 323 жители. Во 1948 година, во селото имало 40 домаќинства со 255 жители. На пописот во 1961 година, селото броело 248 жители и 37 домаќинства. Веќе на пописот во 1994 година, селото броело само 59 жители, од кои 55 Македонци и 4 Срби.
На спроведениот попис во Македонија во 2002 година, селото броело 48 жители. Населението било во следниов состав:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 21 жител, од кои 19 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Денешното население на Кокино потекнува од следниве родови во селото: Ресавци (8 к.), основачи на селото и веројатно потекнуваат од некое село во Ресава, Србија; Мајсторовци (5 к.), Доданци (3 к.) и Ѓукинци (2 к.), за кои се велело дека се „едно племе“ и со потекло од Србија. Секој род имало посебно маало. Куќата на Доданци се наоѓала во маалото Лениште, па поради биле наречени и Леништани, во родот Мајсторовци се знае следното родословие: Краљо (жив на 51 г. во 1971 година) Спиро-Алексо-Павле-Крсте, основачот на родот, тој имал четири синови Павле, Деспот, Велко и Паун, од него се овие родови; Буколовци (5 к.) доселени се после претходните родови, можно е да се и они од Србија (Горна Пчиња); Каленчарци (8 к.) и Кајсторовци (2 к.) доселени се од селото Алгуња, се доселил Младен, дедото на денешните жители.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Старо Нагоричане, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Старо Нагоричане.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Жегљане, во која влегувале селата Жегљане, Карловце, Кокино, Коинце и Степанце.
Во периодот 1952-1955, селото било исто така дел од тогашната општина Жегљане, во која покрај селото Кокино се наоѓале и селата Враготурце, Врачевце, Драгоманце, Карловце, Коинце, Кокино, Малотино, М’гленце, Пелинце, Пузајка и Степанце.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Старо Нагоричане.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Куманово.
Иселеништво
Првите жители главно се иселувале во Белград и Банат, каде се претпоставува дека има околу 20 домаќинства од ова село.
Вилијам Џејмс
Вилијам Џејмс (англ. William James) (Њујорк, - Њу Хемпшир,), бил познат американски психолог и филозоф, брат на писателот Хенри Џејмс и основоположник на бихејвиористичката психологија. Во периодот од 1894 до 1895 бил претседател на Друштвото за Психолошки истражувања.
Неговата теорија дека „емоциите“ се само одраз на телесните промени кои го следат стресот, иако спорна, имала големо влијание врз клиничката психологија. Тоа придавање на значење на надворешните знаци на анксиозноста, повеќе отколку на внатрешните чувства, дало значајна теориска рамка за бихејвиористичките истражувања.
IC 672
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1892 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 672 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 56 м 42 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 1' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 672 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Подунавски Округ
Подунавскиот Управен Округ се наоѓа во централниот дел на Република Србија. Ги опфаќа градот и општините:
Има вкупно 226.589 жители.
Центарот на округот е градот Смедерево. Смедерево беше престолнина на српската држава во XV веку - тука беше сместен дворот на тогашниот српскиот владател Џурад Бранковиќ. Остатоците од Смедеревската тврдина, завршена во 1430. година, денес се наоѓаат во некогашниот двор, капела и зградата за владетелското семејство. На старите смедеревски гробишта се наоѓа и црква од XV век за коју се верува дека е семејна гробница на Ѓураѓ Бранковиќ и за неа има многу легенди.
Во поглед на полјоделството, денес Смедерево е еден од водечките градови во Србија.
NGC 6974
NGC 6974 — оддавна маглина во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6974 се споменува и како knot in Veil nebula.
Откривање
Објектот е откриен на 20 август 1873 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6974 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 51 м 4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 49' 54"".
Други поделби
Проучување на NGC 6974 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 120; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2688. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 757.
Баскиски јазик
Стандардната форма на баскискиот јазик се вика Батуа и била создадена на крајот од XX век. Оваа стандардна верзија е воглавно користена во шпанскиот дел на Баскија. Покрај оваа стандардна верзија, има шест баскиски дијалекти: вискајски, гипускојски, горнонаварски, долнонаварски, лапурдски и зуберански (во Франција). Политичките граници не ги делат дијалектите што е случај со повеќето јазици како во Европа така и на Балканот.
Име
Во Баскија, името на јазикот е „Euskara“ покрај месните дијалекти. Моментално, има три етимолошки теории што се поврзани со етимологијата на името што се разгледани сериозно од јазичарите и теоретичарите.
Забатец
Забатец (лат. Dentex dentex ) — риба која му припаѓа на семејството на лускавки (Sparidae). Заедно со орадата и лубината, е најбараната риба на Јадранот. Своето име го должи на големите песјаци кои се истакнуваат на неговата вилица.
Баскиски јазик
Име
На француски јазик јазикот е познат како basque или во поново време како euskara. Има повеќе шпански имиња за јазикот. Денес, во Шпанија најчесто се наречени како el vasco, la lengua vasca или el euskera. Двата поима, vasco и basque доаѓаат од етнонимот vascones.
Забатец
Расте до 1 метар во должина и достигнува тежина од 16 кг. Има цврста градба, особено главата со предниот дел. Се издвојуваат силни вилици и многу големи и остри песјаци. Има долгнавесто, но во исто време прилично високо тело странично стиснато. Од неговиот изглед веднаш може да се заклучи дека е многу силен грабливец и одличен пливач. Сака обраснати дна каде се задржуваат рибите. Избегнува стрмни брегови, песочни и калливи дна, матни води, мирни заливи и крајбрежни области до населбите. Се храни главно со риби, ракови, главонози, црви итн. Како типичен грабливец, напаѓа сè што се движи и секогаш е подготвен да нападне. Тој е многу упорен ловец. Се движи во широк опсег на длабочини од 1 до 200 метри, но најчестата е длабочина до 30 метри. Во поголеми јата се собира само во сезоната на мрестење. Се мрести на почетокот на летото.
Баскиски јазик
Име
Терминот „Vascuence“ доаѓа од латинскиот поим vasconĭce кој се користел во негативна конотација и се тежнее да не се користи и не е посакуван од Баските. Неговата употреба е документирана најрано од XIV век кога се донел закон во Хуеска во 1349 кој велел: Item nuyl corridor nonsia usado que faga mercadería ninguna que compre nin venda entre ningunas personas, faulando en algaravia nin en abraych nin en basquenç: et qui lo fara pague por coto XXX sol - користењето на арапи, евреи или Васкенс (Баски) со глоба од 30 сол.
Забатец
Најбогати подрачја со забиатец се подрачјата на шибенските и задарските острови, често се сретнува и во подрачјата на Пула и Ровињ и околу островите Вис, Ластово, Мљет и Палагружа.
Освен во Јадранот, широко е распространет и во Медитеранот и во источниот Атлантик. Поради неговото многу вкусно месо, забатецот бил наречен „цар на рибите“.
Видот е класифициран како ранлив по проценетиот глобален пад на популацијата од 30% во последните три генерации. Бавниот раст, големината на поединецот и должината на животот од 20 до дури 30 години го прават видот исклучително чувствителен на прекумерен риболов.
Баскиски јазик
Историја и класификација
Во јуни 2006, Елисео Гил тврдел дека пронашол епиграфски комплет во Ируња-Велеја со околу 270 баскиски натписи и цртежи од III век. Некои од зборовите и фразите пронајдени биле многу слични со денешен баскиски јазик и се потврдиле како прва пишана форма на јазикот. По некое време археолозите излегле со сомневање кон ваквото откритие и поставиле голем број на прашања како тоа дали тоа е фасификувано
Хипотези за поврзаност со други јазици
Невозможноста на поврзување со останатите индоевропски јазици довело до истражување на роднините на баскискиот јазик пошироко. Покрај голем број псевдонаучни споредувања, довело до поголем број на обиди за поврзување на јазикот со географски подалечни јазици. Сите хипотези се контраверзни и предложените докази не се во целост прифатливи. Некои од хипотезите се следните:
Распространетост
Регионот каде се зборува баскискиот јазик е мал во споредба со територијата на Баскија. Баскиските топоними покажуваат дека јазикот се зборувал пошироко отколку територијата на Баскија. Како доказ на ова е долината Аран што на баскиски јазик значи „долина“. Како и да, големото влијание на латинскиот јазик започнал да го поместува баскискиот јазик во планинските венци.
За време на Реконквиста, јазикот бил секојдневен јазик додека шпанскиот, францускиот и латинскиот јазик биле јазици на администрацијата и образованието. Во 1800-те сѐ помалку јазикот го зборувале. Со појавувањето на баскискиот национализам сѐ повеќе народ го зборувал јазикот. Преку образованието јазикот се натенал и на повеќе население и денес се зборува од повеќе население отколку пред да биде воведен во образованието.
Статус
Денес баскискиот јазик е службен јазик во шпанските покраини: целосно службен во Баскиската автономна заедница и во некои делови од Навара. Баскискиот јазик нема службен јазик во баскиските територии во Франција и не им се дозволува на луѓето да го користат јазикот на службено ниво.
Така, законот за употреба на баскискиот јазик ја поделила Навара на три јазични заедници: баскиски регион во Навара, небаскиска заедница и мешана заедница.
Дијалекти
Помеѓу 6 и 9 дијалекти се дели баскискиот јазик:
Азбука
Баскискиот се пишува со латиничната баскиска азбука. Покрај стандардните букви, баскискиот користи и посебни букви ñ; ç и ü. Не се користат Cc, Qq, Vv, Ww, Yy  освен за странски заемки, но сепак тие се дел од азбуката. Дифтонзите се сметаат за двојни букви.
Влијание врз други јазици
Иако околните јазици имале големо влијание врз баскискиот, особено врз лексиконот и фонологија, и баскискиот јазик имал повратно влијание на околните јазици. Така на пример баскиските дијалекти имале влијание врз шпанскиот јазик.
Зборовен фонд
Контактот со соседните народи придоло до преземање на повеќе странски зборови од шпански, латински и гасконски јазик. Има повеќе латински зборови што биле преземени како на пример:lore ("цвеќе", од florem), errota ("воденица", од rotam, "воденичарско тркало"), gela ("соба", од cellam).
Картала
Картала (арапски: القرطالة Al Qirtālah) — активен вулкан во Коморските Острови. Картала e највисока точка на Коморите so 2.361 метри надморска височина. Toj е најјужниот и поголем од двата штитeсти вулкани формирајќи го островот Големи Комори (исто така познат како Њазиџа), најголемиот остров во земјата на Коморите.
Вулканот Картала е доста активен, избувнал повеќе од 20 пати од 19 век. Честите ерупции го обликувале вулканот од 3 километри од врвот на купата на 4 километри, но островот во голема мера избегнал поголемо уништување. Ерупциите на 17 април 2005 година и 29 мај 2006 година го означоле крајот на мирниот период на вулканот.
Ерупција од 2005 година
Ерупцијата, која носела ризик од лавини текови и смртоносен вулкански гас, предизвикала евакуација на 30.000 жители.
Кратерот бил јасно променет од ерупцијата од април 2005 година. Сивото поле од пепел го опкружувал кратерот, а самата купа се чини дека станала поголема и подлабока. Кратерското езеро, кое се формирало после последната ерупција на Картала во 1991 година и некогаш доминирало во калдерот, сега е целосно исчезнато. На негово место се наоѓаат груби, темносиви карпи, создадени можеби со ладењето на лавата или урнатините од кратерот.
Чигоќ
Чигоќ (Čigoć) — село во областа Посавина во Хрватска. Чигоќ има околу 124 жители и припаѓа на општината Сисак. Селото се наоѓа во Природниот парк Лоњско Поле во Западна Славонија. Местото е особено познато по својата голема популација на штркови во долината на реката Сава и од 1994 година ја носи титулата европско село на штркот.
Картала
Ерупција од 2006 година
На 29 мај, Ројтерс објавил дека жителите на Морони можеле да ја видат лавата на врвот на вулканот. Во рок од неколку дена вулканската активност се намалила Within a few days the volcanic activity subsided. .
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - кеирин за мажи
Кеирин за мажи на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржал на лондонскиот велопарк на 7 август.
Чигоќ
Жителите во селото се занимаваат со сточарство и со земјоделство.
Картала
Флора и фауна
Планината е покриена со влажна зимзелена шума до околу 1800 метри надморска височина. Растителноста се состои од зашеметени дрвја, каде што расте Erica comorensis.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - кеирин за мажи
Крис Хој од Велика Британија го освоил златниот медал.
Чигоќ
Статистика на штркови
Двојки на штркови: 39 пара и 54 младинци (најслаба година 2003), 45 (2000), 41 (1999), 44 пара и 188 младинци (најмногу во 1988 година), 31 (1968)
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - кеирин за мажи
Начин на натпреварување
Трките во кеирин вклучуваат пет и пол круга на велодромот зад мотор, по што следуваат два и пол круга спринт до крајот. Најпрвин, трката започнува во воведните групи и репасажи, потоа полуфинале и на крај самото финале. Во групите и репасажите настапуваат по 12 учесници. Во полуфиналето од преостанатите 12 остануваат по шест финалисти. Во самото финале исто така се случува и борбата помеѓу седмото и дванаесеттото место.
Картала
Флора и фауна
Многу од видовите кои се наоѓаат на планината се уникатни за Коморите, а четири видови птици се наоѓаат само на падините на планината Картала.
Чигоќ
Статистика на штркови
Гнезда на: дрвени куќи
Фестивал на штркот: 19 март на пристигнувањето на штрковите. Кон крајот на јуни секоја година се прославува Штроково (ден на штркот), како сеќавање на доделувањето на титулата „европско село на штркот“.
Партнер: Природен парк Лоњско Поле
Картала
Флора и фауна
Шумската планина е загрозена од сеча и ширење на земјоделството. Предвиден е природен резерват за покривање на планината; сè уште не е создадено.
Галичичка чуваркуќа
Галичичка чуваркуќа (науч. Sempervivum galicicum) — локален ендемит во флората на Македонија од семејството на дебелците (Crassulaceae), познат само за планината Галичица. Се развива во пукнатини на карпи и камењари, на карбонатна геолошка подлога.
Опис
Повеќегодишно тревесто растение; Стебло 10–25 см високо, густо жлездесто-влакнесто, со неколку топчести розети и со многубројни листови до соцветието.
Листови
Листовите на розетата збиени, долгнавесто-елиптични или ланцетни, на врвот кусо заострени, 12-15x4-5 мм, зелени, на врвот пурпурни, по работ до врвот со густи цилии, од обете страни со густи жлездести влакна, а на долната страна со трепки. Стеблените листови му се поголеми, на врвот пурпурни, од обете страни со густи жлездести влакна, а по работ и со долги трепки.
Цвет
Цветовите му се скоро приседнати, градат цимозно, густо жлездесто-влакнесто соцветие со долги цилии. Чашката му е жлездесто-влакнеста, 4–5 мм долга, со 3–4 мм долги ланцетни и заострени сегменти. Венечните ливчиња ѕвездесто му се распоредени, 7 x 1,75–2 мм, ланцетни, на врвот кусо заострени, по работ и од грбната страна со ретки жлездести влакна; прашничките филаменти му се бледокремови, а антериите ѓолти. Карпелите 3–5 мм долги, жлездесто-влакнести. Столпчињата 1,5 мм долги, исправени или малку искривени.
Екологија
По варовнички камењари и карпи над 1400 м.
Цар Лазар и царица Милица
Цар Лазар и царица Милица — српска епска песна
Содржина
Цар Лазар седнал да вечера спроти заминувањето на Косово, каде треба да ѝ се спротивстави на турската војска. Неговата жена, царица Милица го замолува да ѝ остави барем еден од нејзините девет браќа за да ја заштитува, за време на неговото отсуство. Царот ја прашува, кој брат сака да ѝ го остави и таа го избира Бошко Југовиќ. Утредента, додека војската поминува крај портите на градот, царица Милица го запира коњот на Бошко Југовиќ, кој го носи царското знаме, и му соопштува дека царот Лазар дозволил тој да остане во дворецот, т.е. дека не мора да оди во борба. Меѓутоа, нејзиниот брат ја одбива, велејќи дека не сака неговата дружина да рече дека тој е плашливец. Затоа, царица Милица го запира другиот свој брат - Воин Југовиќ и нему му кажува дека не мора да оди на Косово, туку дека може да остане со неа во дворецот. Сепак, и тој ја одбива, велејќи дека негова должност е да оди да погине во име на крстот и верата, заедно со останатите свои браќа. Од жал, царица Милица паѓа во несвест и затоа, цар Лазар го повикува својот слуга Голубан да ја однесе царицата во кулата. Голубан ја зема в раце, ја носи во кулата, но срцето не му дава да остане во дворецот, па и тој заминува на Косово.
За песната
Песната „Цар Лазар и царица Милица“ прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од ајдукот Тешан Подруговиќ.
Бранко Лустиг
Бранко Лустиг — маркантното продуцентско име во американската филмска индустрија со потекло од Осиек — Хрватска, изнедрен од ексјугословенската кинематографија. Роден е во еврејско семејство и како дете ги преживува стравотиите на Аушвиц.
„Шиндлеровата листа“ во режија на Стивен Спилберг и „Гладијатор“ на Рели Скот, на Лустиг му донесоа две награди „Оскар“. Во неговото извонредно портфолио се запишани и многу други, но светот особено ги памети „Кога јагнињата ќе стивнат“, „Ханибал“. Важи за една од најзначајните фигури во американската филмска индустрија.
На фестивалот „Браќа Манаки“ 2007 година добива „Златна камера 300“ за животно дело.
Апхаски јазик
Апхаски — северозападен кавкаски јазик. Јазикот се зборува во Абхазија и е мајчин јазик на Абхазите. Јазикот е сроден со абазгискиот јазик. Јазикот е службен јазик во Абхазија и го зборуваат околу 100.000 луѓе.
Класификација
Апхаскиот е дел од семејството на северозападни кавкаски јазици. Заедно со сродниот абазгиски тие сочинуваат посебна подгрупа на ова јазично семејство. Овие два јазика граматички се многу случно, но постојат одредени мали разлики во поглед на фонологијата.
Распоространетост
Апхаскиот се зборува во Абхазија. Покрај Абхазија, јазикот се зборува и меѓу апхаската дијаспора, поточно во Турција, Сирија, Ирак, Јордан, Грузија и делови на поранешен СССР. Сепак бројот на луѓе кои го зборуваат јазикот во дијаспората е непознат.
Дијалекти
Апхаскиот е поделен на три главни дијалектни групи:
Стандардниот апхаски јазик се заснова на абживанскиот дијалект.
М’гленце
М’гленце — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Козјачија, во околината на градот Куманово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во М’гленце живееле 400 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во М’гленце живееле 400 жители.
М’гленце, според намалувањето на бројот на населението, преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година броело 329 жители, а во 1994 година 118 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото М’гленце живееле 84 жители, од кои 33 Македонци и 51 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 14 жители, од кои 6 Срби и 8 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото:
Иселеништво
Има многу иселеници од селото на територијата на денешна Србија. Јосифовиќи, Стошиќи, Дунгерини и Стојановиќи иселеници се во Трстени и Пољаници. Од 1878 година од селото се иселиле уште 14 семејства. Они преминале во Врање, јабланичкото село Кљајиќ, потоа во Жеглигово, прешевско, Горна Морава и во Параќин. Имало иселеници и во Војводина. Потоа едно семејство (Станислав) се иселило во кумановското село Ропалце. Јанковиќи се иселиле во Алиѓерце кај Прешево.
Nickelback
Никелбек — канадска рок-група од Хана, Алберта, основана во 1995 г..од страна на Чед Кругер, Мики Кругер, Риан Пик и некогашниот тапанар Брендон Кругер. Иако воглавно се работи за рок бенд, бендот исто така има експериментирано и во многубројни други музички стилови како што се поп и кантри музиката. Никелбек е еден од најуспешните комерцијални групи во Канада, која има продадено 30 милиони записи ширум светот. Никелбек се рангираа на единаесеттото место на изборот за најдобро продаден музички запис во 2000 г. и на второто место на изборот за најдобро продаден странски запис во САД, веднаш зад групата “The Beatles” во 2000 г. Во декември 2009 г. Никелбек беа рангирани како седми на листата “Артисти на декадата” во списанието “Billboard”, за  највисоко рангиран бенд и највисоко рангиран рок пејач. Ова списание ги рангираше исто така и на листата за поп пејачи на декадата. Бендот продаде 21.000.000 копии од својот албум во САД.
Историја
Бендот е формиран во Ванкувер (Британска Колумбија), Канада. Неговото име потекнува од ситна монета од пет центи, која членот на бендот, Мики Кругер им ја враќал на своите муштерии кога работел во продавницата “Ѕвездени долари”.Тој честопати им велел на своите муштерии: “Еве ти ја твојата монета назад” (како кусур).
Бендот потпиша договор со “ЕМИ” во Канада и со “Roadruuner Records” за останатиот дел од светот. Во јули 2008 г. тие потпишаа договор со продукцијата “Live Nation” за наредните три турнеи и албумски циклуси. Во овој договор се вклучени видео записи, турнеи, реклами и друго.
Почетни години (1995 — 2000)
Првото издание на Никелбек беше проширена композиција од седум песни, издадена во 1996 г. Во истата година, тие исто така го издадоа нивниот прв албум “Curb”. ,,Fly’’ беше првиот сингл на Никeлбек коj беше дел и од двата нивни албуми “Hesher” и “Curb”. Следниот албум ,,The State’’ беше снимен и независно издаден во 1998 година.
Клуб 27
Клуб 27 — израз кој се користи за музичари, глумци и артисти кои починале во 27та година од нивниот живот. Во Клубот 27 први се вброиле Брајан Џонс, Џими Хендрикс, Џенис Џоплин и Џим Морисон кои починале на 27 години во период од две години. Исто така во клубот се вбројува и Курт Кобејн. Неговата сестра тврдела дека Кобејн уште како дете сакал да биде член на овој клуб.
Nickelback
Почетни години (1995 — 2000)
Рон Бурман од “Roadruuner Records” добил информација за само-издавачкиот албум на Никeлбек од една негова извидничка група и прилично импресиониран од него тој отпатувал за Ванкувер за да ја види нивната изведба во живо. Бурман изјавил “Веднаш добив морници по цело тело! Нивниот сингл “Leader of men “ е вистински мега хит! ”Надвор од сцената тој беше импресиониран и од нивната иницијатива за управувањето на нивната кариера. ”Секогаш сум почитувал бенд кој успева сам, без помош од издавачки куќи. Тие се многу вредни и веќе имаат 20 синглови кои се мега хитови во Канада, како и свои турнеи низ целата земја. Тие се сериозни и професионални кога е во прашање нивната кариера,а тоа ја олеснува мојата работа” – изјави тој.