Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Народна партија на Светозара Милетиќ
Идеологијата на Српската народна либерална партија е препознатлива од 1860 година, кога Круновина била укината и кога нејзиниот основач и водач, Светозар Милетиќ, напишал т.н. Статија на Туциндански во Српски дневник. Во написот тој го определил својот став по прашањето за односите со Виенскиот суд. Сметал дека со пропаѓањето на Баховото војводство пропаднала и соработката на Србите со Виенскиот суд. Меѓутоа, Милетиќ не го одбил повикот за привилегирани права што им ги дал на Србите од австрискиот император. Тој не се откажал од неопходноста од постоењето на српска Војводина во Унгарија. Неговата позиција, освен од написот во Туциндан, може да се види и од неговата кореспонденција и написите во весниците. Ја сметал за „политичко битие на српскиот народ од оваа страна“. Иако не жалел за укинувањето на Баховото војводство, Милетиќ немал причина да се радува: Војводството беше погребано, но ние не ги затворивме очите пред тоа. На Благовештението (1861), на кое присуствувал и Милетиќ, од унгарскиот парламент било побарано да ја признае внатрешната административна и политичка автономија на Војводина, Војводското собрание и српскиот војвода, од православна вероисповед, избран од српското собрание. Милетиќ побарал унгарскиот парламент да ги признае Србите како рамноправен народ, односно да ја признае областа во Унгарија каде Србите живеат во мнозинство. Сè додека Војводина не се спои со воената граница, таа би се состоела од три окрузи: Сремска, Бачка и Торонто-банат. Оваа Војводина би имала официјален српски јазик со службена азбука. Исто така, покрај унгарското, би имало и српско знаме: црвено-сино-бела тробојка и крст со четири точки како српскиот грб. Барањата на парламентот биле одбиени. Затоа, српските либерали, собрани околу Светозар Милетиќ, се обиделе да чекаат поповолна историска можност и да ги заштитат националните интереси на српскиот народ во Унгарија во парламентарната борба по 1868 година. Многу други биле формирани врз темелите на Српската народна либерална партија, а меѓу нив најистакнатите: Српската народна либерална партија (на чело со Михаило Полит Десанчиќ) и Српската народна либерална партија (на чело со Јаша Томиќ ). Формалното формирање на партијата на Милетиќ е поврзано со конференцијата и програмата што била донесена во Бекерек на 28 јануари 1869 година. Програмската декларација се состоела од 10 точки и била изгласана по повод претстојните избори за унгарскиот парламент. Декларацијата на Бекерец се состоела од принципите, упатствата и одлуките што требало да ги следат партиските пратеници на Милетиќ. Основната идеолошка програма на партијата била формулирана во неколку основни точки: националното прашање во Унгарија, развојот на уставноста и граѓанските слободи во Унгарија, државноста на Хрватска, Словените во австрискиот дел на државата и источното прашање. Организацијата и раководството на партијата целосно биле во рацете на Светозар Милетиќ. Неговиот авторитет понекогаш се доведувал во прашање. Тогаш му се спротистаиле неговите најблиски соработници: Никола Максимовиќ, Михаило Полит-Десанчиќ... Маната на Милетиќ бил сомнежот кон сите. Од Кнежевството Србија очекувал бескомпромисен влез во војната за ослободување и државно обединување на српскиот народ. Милетиќ 1866 г Ја започнал „Застава“, најважниот и највлијателниот дневен весник меѓу Србите во Австроунгарија.