cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5859
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 7 м 34,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 34' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 136°.
Други поделби
Проучување на NGC 5859 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54001. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 153; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1489. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 91.
Сачи Кагава
Сачи Кагава — поранешен јапонски фудбалер.
Грб на Лихтенштајн
Грбот на Лихтенштајн е официјалниот грб во кнежевството. Грбот е личен грб на кнезот и тој има исклучителни права за негово користење. Ако се користи грбот за интересите на државата, тогаш се дозволува и физички лица да го користат покрај владините институции. Грбот е составен од плашт со кралска круна на врвот и внатре во плаштот има штит поделен на неколку делови. Во секој дел се наоѓа симбол на територијата од Европа каде Лихтенштајн имал непосреден контакт преку војна или брак од кралската лоза. Првит дел од штитот е резервиран за симболот на Шлеска, вториот за Куенринг, третиот за Војводството Тропау, четвртиот за округот Ритберг во Источна Фризија. На дното се наоѓа симболот на Војводството Јегерндорф. Во центарот се наоѓа симболот на кнезот.
Ѓорѓи Христов (фудбалер)
Ѓорѓи Христов (, Битола, Македонија) — македонски поранешен фудбалер и тренер.
Младинска клупска кариера
Роден во Битола, Христов започнал со неговиот роден клуб Пелистер односно во неговиоте младински категории. Таму бил забележан од Цане Грбевски.
Сениорска клупска кариера
На 16 години, Христов започнал да настапува во првиот состав на Пелистер, пред да премине во Партизан во 1994 година. Следните три сезони ги поминал во црно-белите, победувајќи едноподруго првенства во 1995/96 и 1996/97. Во јуни 1997 година, Христов бил продаден на англискиот клуб Барнсли за сума од £ 1,5 милиони. Тој постигнал 8 лигашки голови во неговата дебитантска сезона со клубот, но клубот претрпел испаѓање од Премиер лигата. Во следните две години, Христов пропуштил многу натпревари поради повреда на коленото, пред на крајот да го напушти клубот во 2000 година. Тој потоа се приклучил на холандскиот клуб Нејмехен. Тој се преселил во Ередивисискиот клуб Зволе во летото 2003 година.
Потоа играл за шкотски Данфермлин Атлетик, унгарски Дебрецен, израелски Хапоел Назарет, грчки Ники Волос (играл само пријателски натпревари), кипарски Олимпијакос Никозија, холандски Ден Бош и азербејџански Баку Тој има играно на пријателски натпревари и со Рапид Виена. Христов во февруари потпишал за Вардар. Таму не останал долго и во јули се преселил во финска Јуваскила.
Меѓународна кариера
Христов одиграл 48 натпревари за Македонија, постигнувајќи гол на своето деби во ремито 2–2 против Ерменија на 10 мај 1995 година. На 9 ноември 1996 година, Христов и Македонија го победиле Лихтенштајн со 1-11. Ѓорѓи Христов бил во почетната единаесетка и постигнал гол во 23. минута. На 2 април 1997 година, при победата од 3:2 против Ирска, во Скопје, Христов постигнал 2 гола. Тој постигнал вкупно 16 гола за репрезентацијата, со што е втор стрелец во историјата на македонскиот фудбал, само зад Горан Пандев. Неговиот последен меѓународен натпревар бил во март 2005 година при квалификациита за Светското првенство 2006, против Холандија.
Тренерска и стручна кариера
На 4 октомври 2011 година, Христов ја презел тренерската позиција во Металург, иако, поради немањето професионална тренерска лиценца, формално како тренер на клубот бил воден Александар Влахо. Меѓутоа, по поразот од Шкендија од 1:5 во реваншот од четврт-финалето на Купот на Македонија, во ноември 2012 година, Христов си поднесол оставка.
На 18 јуни 2018 година, Ѓорѓи Христов станал директор на академијата на Вардар.
Согласно 15 јануари 2022 година, Христов е во стручниот штаб на ФК Парк Сити.
1767 во книжевноста
1767 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Наталија Санчез
Наталија Санчез Молина (шп:Natalia Sánchez Molina) е шпанска глумица и пејачка. Позната е по улогата на Марија Тереза “Тете“ Капдевиља во серијата Серанови и е член на групата Санта Хуста Клан (шп:Santa Justa Klan (SJK)). Родена е на 27 март 1990 година во шпанската област Андалузија
Глумица
Своето дебиго имала во 2001 година во филмот Клара и Елена. Пред да ја добие улогата на Марија Тереза “Тете“ Капдевиља во фимот Серанови имала мали улоги во филмовите Compañeros и Periodistas во 2002 година. Сепак е една од една од најпознатите шпански глумици со улогата од серијата Серанови, 2003 година. Играјќи ја тинејџерката Марија Тереза “Тете“ глумела заедно со многу познати Шпански глумечки имиња како Антионио Ресинес (Диего), Белен Руеда (Лусија), Хесус Бониља (Сантјаго)... Серијата Серанови се снима и ден-денес. Во текот на својата кариера ги снимила филмовите: Hipnos (2004), Los Recuerdos de Alicia (2005), Los Aires Difíciles (2006) и Los Totewackers (2007), но воглавно тоа беа мали улоги.
Музика
Моментално, иднината на групата е неизвесно. Виктор Елијас ја напушти групата и основал нова група „The Folks“. Исто така се шират гласови дека Адријан Родригес ќе идаде нов соло-албуми, и дека става точка на Санта Хуста Клан.
Сепак по најновите вести изгледа декаСанта Хуста Клан ќе издаде нов албум, а дека Виктор Елијас се враќа, бидејќи отишол во „The Folks“, каде што снимил само три песи, за да им помогне да станат популарни
Надворешни врски
Обожавелско мрежно место на Наталија Санчез Официјален МySpace профил на Наталиа Санчез
Батаљон „Рамиз Садику“
Баталјон „Рамиз Садику“ ― воена единица, формирана од политичките затвореници и логораши од Косово, припадници на народноослободтелното движење, во логорот „Герман“, кај Бурела во Албанија, во текот на 1942-1943 година.
По капитулацијата на Италија, со помош на албанските партизани, околу 150 политички затвореници и логораши, претходно организирани во баталјонски состав, со целокупното раководство го напуштиле логорот и тргнале на пат за Дебар, кој пред тоа бил ослободен. Во почетокот на октомври, во селото Извор, Кичевско бил прогласен за Прв косовски баталјон. За кратко време, на македонска територија Баталјонот успеал наполно да се наоружа и веднаш почнал со борбени акции.
На 11 ноември 1943 година, во село Сливово, Охридско, влегол како еден од баталјоните во составот на Првата македонска народноослбодителна ударна бригада.
Игор Ѓузелов
Игор Ѓузелов (Струмица, ) — поранешен македонски професионален фудбалер, кој играл на бековската позиција. Исто така бил и член на македонската фудбалска репрезентација до 2003 година.
Јужна Круна (соѕвездие)
Јужна Круна (лат. Corona Australis или Corona Austrina, CrA) — соѕвездие. Името значи „јужна круна“ и е спротивно на Северна Круна. Јужна Круна е едно од соѕвездијата забележани од Птоломеј.
Единствената ѕвезда од ова соѕвездие која има име е Алфека Меридијана или Alpha CrA. Името е комбинација на арапското име на ова соѕвездие со латинскиот назив за 'средно'.
Драгов Дол
Драгов Дол — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во средишниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, непосредно од десната страна на реката Треска. Селото е рамничарско, на надморска височина од 510 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 20 километри.
Атарот зафаќа површина од 7 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 485,9 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 31,7 хектари, а на пасиштата само 4,1 хектар.
Селото е сместено на самиот регионален пат од градот Македонски Брод до селото Белица.
Историја
Во век, Драгов Дол било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Драгов Дол имало 40 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Драгов Дол имало 40 жители.
Селото е мало во фаза на раселување. Во 1961 година, селото броело 141 жител, а во 1994 година само 24 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Драгов Дол имало 23 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, сите Македонци.
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Манастирец, во која влегувале селата Горни Манастирец, Долни Манастирец, Драгов Дол, Инче, Томино Село и Тополница.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Долни Манастирец, во која покрај селото Драгов Дол се наоѓале селата Горни Манастирец, Горно Крушје, Долни Манастирец, Долно Крушје, Слатино, Томино Село и Тополница.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0245 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
NGC 3386
NGC 3386 — елиптична галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3386 се споменува и како MCG 1-28-10, CGCG 38-16, NPM1G +05.0271.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3386 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3386 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3386 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32284. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 235; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 257. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Грб на Естонија
Грбот на Естонија е официјалниот грб во државата кој за првпат бил усвоен на 19 јуни 1925, а реизбран на 6 април 1993 година. Грбот се состои од златен штит на кој се претставени три слаби сини лавови. Штитот е опколен од венец од гранчиња од даб во златна боја.
Крст на Папата Свети Климент
Сидровиот крст, или крстот на морнарот, е стилизиран крст во облик на сидро. Тој е симбол кој е обликуван како знакт плус со издадености налик на сидро на секоја рака, па оттука и името. Симболот може да се користи за означување на 'тазе почеток' или 'надеж', како во Библијата, еврејската 6.19: „Која надеж ја имаме како сидро на душата, сигурна и стабилна, и која влегува во онаа во превезот“.
Морнарскиот крст се нарекува и Крст на Папата Свети Климент наведувајќи на начинот на кој бил мачен.
Дариј I
Дариј I Велики (околу 549 — 486 п.н.е.) — крал на Персија од 522 до 486 година п.н.е.
Дошол на власт по контроверзи и крвопролевања во кои загинале двајца синови на Цирус (Кир) Големиот. Неговото владеење било проследено со постојани побуни на покорените територии: двапати Вавилон, трипати Сусиана и еднаш Јонија. Поради тие побуни презел низа воени походи кои завршиле неуспешно, вклучувајќи го и походот против Јонија и поразот во Битката кај Маратон. Дариј ги потчинил народите во Понтските и Ерменските планини и ја проширил доминацијата на Персија во Кавказот.
Извршил реформи во војската и морнарицата како што се задолжителен воен рок, плата за војниците и воен тренинг.
Гелејски јазик
Именки
кревет: Petlé пат: Sal куќа: Um камен: Pat
Глаголи
учи: Penow те учи: Te-penow умира: Mat убива: Te-mete-i
Корен
Коренот (или кореновиот систем) е подземниот дел од растението.
Функции на коренот
Коренот има неколку значајни функции:
Еволуција и морфологија
Во текот на еволуцијата на растенијата коренот се јавуава како еден од последните органи и истиот е својствен за папрати и семени растенија. Кај попросто градените растенија тој отсуствува, а неговата функција ја вршат издолжени клетки наречени ризоиди. Создавањето на коренот почнува од зачеток таканаречен зародишен или ембрионален корен што се наоѓа во семето. Ембрионалниот корен прво ја пробива семената обвивка и навлегува во почвата каде расте позитивно геотропно и се развива. Ретки се оние случаи каде коренот расте над земјата. Откако ќе се развие, ембрионалниот корен се преобразува во главен корен. Всушност, главниот корен излегува како продолжение на стеблото. Местото каде стеблото преминува во корен се вика коренов врат. Според морфологијата, коренот може да биде осен (вретенест) и жилест (брадест). Должината на главниот корен кај некои пустински растенија (на пример, камилскиот трн) достигнува 30 метри. Во случај на осен коренов систем, главниот корен јасно се разликува од останатите странични корење кои можат да бидат од прв, втор ред итн., а тие заедно го формираат кореновиот мрежест систем. За разлика од осниот коренов систем, жилестиот коренов систем нема главен корен, главниот корен не обраснува или пак изумира за време на поединечниот развиток. Жилестиот коренов систем се образува од дополнителни (адвентивни) корење, кои всушност водат потекло од останатите вегетативни органи, стебло или лист. Типичен жилест коренов систем имаат тревестите монокотиледони растенија, односно житата.
На надолжен пресек на коренот се разликуваат три зони:
Анатомска градба на коренот
Кај коренот се забележува примарна и секундарна градба.
Примарна градба на коренот
Градбата на коренот е пред сè условена од основната улога кој тој ја врши во растението, апсорпција на вода и минерални материи. Ако се направи напречен пресек во зоната на диференцирање ( зоната на коренови влакненца) на примарно изградениот корен ќе можеме да констатираме дека ткивата се делат на надворешни и внатрешни.
Надворешни се ризодермис и ткивата на примарната кора. Ризодермисот е покривно ткиво, кое врши пред сè заштитна функција и се создава како резултат на активноста на дерматогенот. Под ризодермисот се наоѓаат ткива на примарна кора кои потекнуваат од основното творно ткиво периблем. Првиот слој на примарна кора се вика егзодермис кој е изграден од еден или неколку редови густо збиени клетки без меѓуклеточни простори. Егзодермисот се создава како заштитно ткиво кое по изумирањето на ризодермисот врши заштитна функција. Масата на примарната кора ја дава паренхимското ткиво наречено паренхим на примарната кора и се наоѓа под егзодермисот. Ова ткиво има големи меѓуклеточни простори и најчесто врши функција за складирање на материи, претставува резервен паренхим. Кај водните растенија паренхимот на примарната кора е всушност аеренхим, односно воздухоносен паренхим. Последното ткиво на примарната кора на коренот претставува ендодермисот. Клетките на ендодермисот се цврсто поврзани меѓу себе, карактеристични по своето специфично задебелување наречено каспариев појас. Овие клетки се групирани во еден ред.
Под ендодермисот се наоѓаат ткивата на централниот цилиндар којшто се образуваат од плеромот на врвниот коренов меристем. Централниот цилиндар е составен од перицикл и паренхимско ткиво. Перициклот претставува примарно странично меристемско ткиво, кое има значајна улога во формирањето на страничните корење, но и во создавањето на секундарните меристемски ткива камбиум и фелоген. Под перициклот се наоѓа паренхимско ткиво, во кое се поставени спроводните снопчиња радијално подредени. Кај монокотилетодоните растенија во срцевината на централниот цилиндар, односно во средината се наоѓа паренхимско ткиво.
Секундарна градба на коренот
Кај повеќето дикотиледони и голосемените растенија настануваат промени кои доведуваат до секундарна градба на коренот. Таа се остварува со активност на секундарните творни ткива - камбиум и фелоген.
Камбиум се создава со секундарното меристематизирање на паренхимските клетки, кои се слабо диференцирани, под флоемот, и клетките на перицклот кои се наоѓаат непосредно над ксилемот. На тој начин се создаваат две посебни камбијални низи со чиешто спојување се довива еден камбијален престен. Овој прстен на почетокот има типичен ѕвездест облик. Со активноста на камбиумот престенот постепено периферно се шири, така што во својот краен облик тој има кружна форма. Подоцна со надолжна делба на камбијалните клетки се добива секундарен флоем од надворешната страна, кој учествува во градбата на секундарната кора на коренот заедно со паренхимско ткиво и механичко ткиво, и секундарен ксилем од внатрешната страна кој учествува во градбата на секундарната дрвесина заедно со склеренхимски влакна и паренхимско ткиво. На овој начин ткивата на централниот цилиндар потполно го менуваат својот облик.
Панама на Олимписките игри
Панама  првпат настапилa на Олимписките игри во 1928 година и со кратки паузи учествувала на поголемиот број натпреварувања.
Панама на Зимските олимписките игри немаат никогаш настапено. Панамските спортисти на Олимписките игри имаат освоено 3 медали од кои еден златен.
Националниот олимписки комитет на Панама бил основан во 1934 година и бил признаен во 1947 година.
NGC 1492
NGC 1492 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1492 се споменува и како ESO 359-12, IRAS 03563-3535.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1492 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1492 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 58 м 13,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 35° 26' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 1492 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14186. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 356; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7035.
Стража (превој)
Најкарактеристични палеоземјишни облици кои се зачувани на територијата на Република Македонија се остатоци од преграбенските или прелимниските, односно преезерски долини. Тоа се доловите, а некаде и речни тераси од старите речни долини, кои постоеле пред распарчувањето на старата балканска маса. Тогашната речна мрежа имала поинакви правци на речни долини. Една таква долина била долината на Ѓаватска Река, која доаѓала од запад и течела кон југоисток, во правец на Егејскиот дел на Македонија. Со радијалните тектонски движења Ѓаватска Река била распарчена, при што се спуштиле Охридската и Преспанската Котлина и Пелагонија, а се издигнале околните планини. Остатоци од оваа река во вид на фосилен-флувијален релјеф - речни тераси и речен нанос од песок и чакал, се наоѓаат на надморска височина на денешните патни правци на превлаците: Буково - 1207 м (помеѓу Охридската и Преспанската Котлина) и Ѓавато - 1067 м (помеѓу Преспанска Котлина и Пелагонија).
Превлаци, односно превои како релјефни траги од старите речни долини има на повеќе места во Република Македонија. Такви се Плетвар (995 м), Присад (1093 м) меѓу Пелагонија и Повардарието, потоа Буковиќ (1.185 м), Стража (1.212 м) меѓу Полошката и Кичевската Котлина, Пресека (1.082 м) меѓу Кичевска Котлина и Дебрца, Калдармибогаз меѓу Полог и Скопска Котлина, Барбарас и Уши помеѓу Порече и Пелагонија и др.
Шарлота Купер
Шарлота Рајнегл Купер (22 септември 1870 - 10 октомври 1966) била англиска тенисерка којашто го освоила тенискиот турнир Вимблдон 5 пати, а уште 5 играла во финалето, но загубила. Шарлота Купер последната титула ја освоила во 1908 година, со 37 години и 282 дена што е рекордна возраст и денес. Таа е позната и по тоа што е првата спортистка којашто освоила златен медал на Олимписките игри. Тоа го сторила на Летните олимписки игри - 1900 одржани во Париз.
Популарната „Шети“ на игрите во Париз освоила 2 злата. Најпрвин тоа го сторила во поединечна конкуренција, а потоа и во мешани двојки чиј партнер бил Реџиналд Доерти.
На 12 јануари 1901, Шарлота се омажила со Алфред Стери. Таа продолжила да игра тенис со новото презима и постигнала фантастични резултати во првата деценија на XX век. Во 1908 година, со нејзиното петто и последно освојување на неофицијалното светско првенство во тенис Вимблдон станала најстарата негова освојувачка.
„Шети“ играла тенис и во своите 50-ти години.
Целиот свој живо го поминала во Велика Британија, а умрела во 1966 година, на 96 години во Хеленсбург, Шкотска.
NGC 5860
NGC 5860 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5860 е од видот S0+S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5860 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 33,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 38' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 5860 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53939. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3050. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
Страде Бјанке 2017
Страде Бјанке 2017 — 11. издание на велосипедската еднодневна трка Страде Бјанке, која се одржала на 4 март како петти настан во сезоната на Светската турнеја. Првпат била вклучена во календарот на Светската турнеја.
Полјакот Михал Квјатковски станал вториот возач, по Фабијан Канчелара, кој освоил повеќе изданија на трката, откако нападнал од група од четворица на околу 15 километри до целта и успеал да остане напред освојувајќи ја трката. Второто место му припаднало на Грег ван Авермат за петнаесет секунди зад него, додека две секунди зад Ван Авермат завршил возачот на, Тим Веленс, кој го заокружил подиумот.
Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Меѓутоа, сите осумнаесет екипи настапиле на трката, првпат на некоја нова трка во 2017 година. Три професионални континентални екипи добиле покана за учество, со што во главната група имало 21 екипа.
Рута
Трката започнала и завршила во Сиена, светско културно наследство на УНЕСКО, втора година по ред, претходно трката започнувала во Сан Џимињано. Растојанието изнесувало 175 километри, целосно во рамките на покраината Сиена. Страде Бјанке е особено позната по своите делови на „бели патишта“ (strade bianche) или „валкани делови“ (sterrati), кои сочинуваат голем дел од трката.
Патеката минувала низ ридест терен на областа Кјанти и вклучувала 11 сектори во вкупна должина од 61,9 километри — во 2016 година девет секунди со вкупна должина од 52,8 километри — на земјени делови. Два сектори се наоѓаат во првите 30 километри, Бањаја и Ради. Првиот сектор е на само 11,4 километри од почетокот; најдолги и најнапорни сектори се во Лучињано во должина од 11,9 километри односно МОнте Санте Мари во должина од 11,5 километри.
Вториот сектор бил именуван во чест на Фабијан Канчелара, по неговата трета победа на трката во 2016 година. Последниот земјен дел се наоѓа на 13,3 километри од целта во Сиена. Трката завршува на сликовитиот плоштад Пјаца дел Кампо во Сиена, по тесното искачување на улицата Вија Санта Катерина во срцето на средновековниот град, со наклон до 16%.
NGC 3387
NGC 3387 — галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3387 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. NGC 3387 има привидни димензии од 0,25' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 3387 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 235; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 257. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Драго Јанчар
Драго Јанчар — словенечки модерен писател.
Животопис
Драго Јанчар е роден во партизанско семејство во Марибор. По завршувањето на средното по хемиско училиште, тој се запишал на Правниот факултет во Вишото правно училиште во Марибор, каде стана уредник на студентскиот весник, наскоро дошол во судир со комунистичките власти околу неговите критички текстови против владејачкиот режим. Во 1974 година, беше уапсен од југословенските власти под обвинение за „ширење на непријателска култура“.Јанчар беше затворен 1 година, но откако ги отслужил првите 3 месеци тој беше ослободен, а потоа беше испратен во касарна во Србија каде вознемирувањата против него продолжиле. По завршувањето на воена служба, Јанчар  се посветувал на пишувањето, и од тогаш неговата кариера оди во нагорна линија. По преселувањето во Љубљана, станал уредник на списанието Матица словенска, вбројувајќи се во редовите на писателите, уметниците и интелектуалците познати по нивниот негативен став кон комунистичкиот режим, вклучувајќи ги и Едвард Коцбек, Дане Зајц, Томаж Шаламун, Борис Пахор и други. Првично, Јанчар не бил во можност да ги објави своите книги во Словенија, но по смртта на Тито, тој прво се стекна со слава како драмски писател и филмски сценарист а од 1980-тите стана еден од најталентираните современи словенечки писатели  не само во границите на поранешна Југославија, туку и во централна Европа, Шпанија и Италија.
Иако Јанчар не е директно вклучен во политиката, тој отворено ја покажува својата поддршка за Словенечката демократска партија на изборите во 2000 и 2004 година, што, сепак, не го спречува да го искаже својот скептицизам за време на европската интеграција на Словенија, како и загриженоста за сите можни последици. од наметнатата „политичка коректност“ во либералните медиуми, кои често предизвикуваат поттикнување ксенофобија. Забележливи на оваа тема се неговите есеи „Египетски казани со месо“ (1994) и „Ксенос и ксенофобија“ (2000).
Награди
Делата на Драго Јанчар се објавени во голем број на земји во Европа, Азија и Америка и имат добиено бројни словенечки и меѓународни награди, меѓу кои: Наградата Прешерен (1993), Европската награда за најдобар краток расказ Аугсбург, 1994), Награда на Хердер за литература (2003) и Наградата Жан Амери за есеј (2007).
Битка кај Дарданелите (1656)
Третата битка кај Дарданелите — поморска битка на Отоманската морнарица под команда на адмирал Кенан-паша со морнарицата на Република Венеција на 26 и 27 јуни 1656 година пред теснецот Дарданели, како дел од Отоманско-венецијанската војна (1645–1669). Битката претставувала јасна победа за Венеција и витешкиот ред „Болничари“ над Отоманското Царство иако нивниот командант, Лоренцо Марчело, бил убиен првиот ден.
Позадина
Од 1645 година, Венеција и Отоманското Царство војувале околу поседувањето на островот Крит. Османлиските сили го зазеле најголемиот дел од островот во раните години на војната, но не биле во можност да го заземат неговиот главен град, силно утврдениот град Кандија (современ Ираклион). Венецијанците се обиделе да го прекинат снабдувањето и засилувањето на османлиската војска и неколку пати се обидиле да го блокираат теснецот Дарданели, преку кој отоманската флота морала да плови за да стигне до Егејското Море од својата база околу Цариград.
Марчело стигнал до островот Имброс, надвор од теснецот Дарданели, на 23 мај 1656 година со 13 едрени бродови, 6 галеаси и 24 галии, како и уште некои бродови под Пјетро Бембо. На 11 јуни пристигнале 7 малтешки галии на чело со Грегорио Карафа, со што вкупно броеле 29 едрени бродови, 7 галеаси и 31 галии.
На 23 јуни, Османлиите, под водство на Кенан или Чинам-паша, преобратен Русин, се појавиле во теснецот со 28 едрени бродови, 9 галеаси и 61 галии. На 24 јуни турските копнени сили од двете страни на теснецот направиле обид да ги избркаат Венецијанците, но не успеале во тоа.
Битка
Утрото на 26 јуни дувало северен ветер, а Османлиите постигнале добар напредок, венецијанските галии не биле во можност да им помогнат на своите едрени бродови. Потоа ветрот се поддржал, свртувајќи се кон југоисток, заробувајќи ги Османлиите на азиската страна на Теснецот. Кенан-паша се вратил со 14 галии, но останатите биле или заробени, потонати или изгорени. Султан / Сан Марко бил најнапредниот венецијански брод и направил најмногу за да го спречи отоманското повлекување.
Во текот на битката, венецијанскиот капетан генерал Марчело бил убиен од директен топовски удар, но неговата смрт се чувала во тајност.
Следниот ден се случле некои борби од мали размери, а на крајот од денот, османлиската флота изгубила 4 големи едрилици, 5 заробени галеаси и 13 галии, а 22 едрени бродови, додека 4 галеаси и 34 галии биле потонати или изгорени. Само 2 отомански едреници и 14 галии успеале да побегнат. Од заробените бродови, Малта добила 2 галеаси, 8 галии и 1 „супер галија“. Венецијанците изгубиле 3 едрени бродови, а нивните жртви изнесувале 207 убиени, 260 ранети и 94 исчезнати. Малтешките жртви изнесувале 40 убиени и 100 или повеќе ранети. Околу 5.000 христијански робови вработени во османлиската флота биле ослободени.
Последици
Тоа бил најтешкиот поморски пораз што го претрпеле Османлиите од битката кај Лепанто, и им овозможил на Венецијанците да ги окупираат стратешки важните острови Тенедос и Лемнос, со што воспоставиле цврста блокада на теснецот. Како резултат на тоа, дотурот на Крит практично бил прекинат, а самиот Цариград претрпел недостиг на храна во текот на зимата. Меѓутоа, во тридневната битка во јули 1657 година, блокадата повторно била отстранета.
Маркус Албак
Маркус Кристијан Албак (роден на 5 јули 1973 година во Гетеборг) — поранешен шведски фудбалер, кој во моментов е асистент-тренер во шведската репрезентација.
Технички одлики
Напаѓач познат по својот остар завршен удар и одлично чувство за гол. Во својата кариера Албак прошетал низ многу клубови и постигнал преку 130 голови во својата клупска кариера во неколку различни првенства.
Клупска кариера
Албак ја започнал својата професионална кариера во екипата на Ергрите. По пет сезони во клубот заминал во странство, приклучувајќи му се на кратко на данскиот Лингби, а потоа потпишал за Бари клуб од италијанската Серија А. Тој одиграл 24 првенствени натпревари за Бари во сезоната 1997-98, но неуспеал да постигне ниту еден погодок со што Бари ќе остане единствениот клуб за кој играл без да постигне гол. По завршувањето на сезоната повторно се вратил во својот прв клуб.
Во 2000 година му се приклучил на Херенвен. Во својата втора сезона во клубот му помогнал да заврши на високото 4. место во холандското превнство, постигнувајќи 15 гола. Во 2002 година Албак се преселил во Астон Вила за 2 милиони фунти, но не успеал да се избори за место во почетната постава на Премиер лигашот од Бирмингем и најчесто бил замена за Дариус Васел и Хуан Пабло Анхел. По истекот на договорот, тој заминал во Бундеслигата каде и се приклучил на екипата на Ханза Росток во текот на летото 2004 година. Албак постигнал 4 гола во 23 настапи за Ханза во сезоната 2004-05, но неуспеал да му помогне на клубот да се спаси од испаѓање.
По испаѓањето на Ханза во летото 2005 година, на возраст од 32 години, Албак потпишал со ФК Копенхаген. На 1 ноември 2006 година, тој го постигнал својот прв гол во Лигата на шампионите во својата кариера и тој се покажал како победнички против двократниот шампион во натпреварувањето Манчестер Јунајтед. По завршуваето на натпреварот, бил избран од навивачите за човек на натпреварот. 20 дена подоцна, тој, исто така, постигнал гол во Лигата на шампионите против Бенфика на Стадионот Луж - натпревар кој неговиот тим го загубил со 3-1. Албак постигнал гол и во последниот натпревар од групната фаза против Селтик на Паркен во победата со 3-1. По одигрувањето на последниот натпревар од Данската Суперлига 2006-07, тој бил избран од навивачите за наградата играч на годината, откако Копенхаген успеал да ја одбрани титулата, а напаѓачот придонел со 11 лигашки голови.
На 1 јули 2008 година, Албак се вратил во Ергрите за да го имал својот трет престој во клубот.
На 14 декември 2009 година, по испаѓањето на Ергрите од Алсвенскан, Албак го најавил своето пензионирање од фудбалот.
По победата на Шведска против Холандија, официјално било потврдено дека Албак ќе учествува во следниот натпревар на Ергрите на домашен терен против Мотала. Тој влегол како замена во 69-тата минута, но не можел да влијае на играта на било кој начин.
Дреново (Порече)
Дреново — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во најјужниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, на северозападните падини на Бушева Планина, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Крушево. Селото е планинско, на надморска височина од 900 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 10 километри.
Атарот зафаќа површина од 14 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.146,1 хектар, на пасиштата отпаѓаат 124,8 хектари, а на обработливото земјиште 88,6 хектари.
Селото е поврзано со асфалтен пат од селото Сланско.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) и имало 9 христијански и 1 муслиманско семејство, како и 1 неженет христијанин.
Во век, Дреново било село во Прилепската каза на Отоманското Царство, иако географски припаѓало на Порече.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Дреново имало 220 жители, сите Албанци.
Последните Албанци се иселиле од селото во 1950-тите години од минатиот век.
Дреново е мало село, коешто во 1961 година броело 187 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 38 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Дреново имало 33 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 17 жители, од кои 16 Македонци и 1 Албанец.
Родови
Дреново е македонско село, а во минатото некое време било албанско.
Родови во селото се: Мишковци (6 к.), Василевци (3 к.), Петревци (3 к.), Шундовци (3 к.), Василковци (3 к.), Докузовци (3 к.), Најдовци (2 к.), Ѓоргијовци (2 к.), Ѓермановци (2 к.), Палистрага (2 к.), Лешковци (1 к.), Аџијовци (1 к.) и Марковци (1 к.), сите наведени родови се доселени од соседното село Сланско; Шејтановци (3 к.), доселени се од селото Латово, таму имаат роднини, подалечно потекло имаат од Велешко.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Брод, во која влегувале селата Брод, Девич, Дреново, Латово, Сланско, Суви Дол и Требино.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Брод, во која покрај селото Дреново се наоѓале селата Брод, Девич, Грешница, Латово, Сланско, Суво Дол и Требино.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Брод.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0228 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 18 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 17 гласачи.
Иселеништво
До 1956 година албанското население се иселило од селото. Околу 35 семејства се иселиле во Турција, во Бурса и Адапазар. Само мал дел во Саждево, Житоше и Дебреште.
Куп на Македонија во ракомет 2017 (мажи)
Купот на Македонија 2017 - 25. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортската сала Младост во Битола, од 20 до 21 мај 2017 година. Купот бил освоен од Вардар по дванаести пат.
Група 2
Полуфиналe
Финалe
Група 3
Полуфиналe
Финалe
Група 4
Финалe
Група 1
Домаќин на турнирот на групата 1 бил Металург.
Полуфиналe
Финалe
Група 3
Домаќин на турнирот на групата 3 бил Еурофарм Работник.
Група 4
Групата 4 немала домаќин. Секој домаќин на еден натпревар бил извлечен преку ждрепка. Во финалето на групата, домаќин бил победникот од натпреварот Радовиш:Вардар 2.
Полуфиналe
Француски Алпи
Француски Алпи — дел од Алпите сместен во регионите Рона-Алпи и Прованса-Алпи-Азурен Брег, Франција. Некои од венците се целосно протегаат во земјата, додека пак други, како масивот на Монблан навлегуваат во Швајцарија или Италија.
Највисока планина во групата е Монблан (4.808 м), истовремено највисока во Западна Европа.
Поважни градови на алпите се Гренобл, Шамони, Анси, Шамбери, Евијан ле Бен и Албервил.
Галерија
<Gallery caption="" widths="190px" heights="190px" perrow="4"> 2006-10-11-mont-blanc-by plane-5.jpg|Монблан (4.810 м) Aiguille du Dru 3.jpg|Едиј ди Дри (3.754 м) Aiguille Verte ateabutnoe2.jpg|Егиј Верт (4.122 м) Mer de Glace, Aiguille du Géant et Grandes Jorasses.jpg|Мер де Глас, Дант ди Жеант (4.013 м) и Гранд Жорасе (4.208 м) во Шамони (~ 1890 г.) 00 Saint-Gervais-les-Bains - TMB - JPG2.jpg|Трамвај (1.794 м) во Сан Жерве ле Бен 00 Chamonix-Mont-Blanc - JPG1.jpg|Споменик на Жак Балма и Орас Бенедикт де Сосир во Шамони Grand Capucin, 2010 July.JPG|Гран Каписен (3.838 м) Vanoise.jpg|Национален парк Ваноаз Olan Ecrins National Park.jpg|Национален парк Екрен Bouqetin male.jpg|Козорог во Осоа, Савоја YvoireFlowers.JPG|Сместувалиште во Ивоар Palais de l'Isle - prisons.jpg|Островскиот дворец во Анеси </Gallery>
Литература
Géographie des Alpes Alpen
Лист (ботаника)
Листот (мн. листови; бр. мн. листа; зб. мн. лисја) — вегетативен растителен орган чија основна функција е процесот фотосинтеза. Поради ова, по правило, листот има ламеларна (пластовидна) структура, за да можат клетките кои го содржат специјализираниот пигмент хлорофил во хлоропластите, да добијат пристап до сончевата светлина. Листот е и орган за дишење, испарување и гутација (одделување на капки вода) на растението. Лисјата можат да задржат вода и хранливи материи, а кај некои растенија исполнуваат и други функции.
Анатомија
По правило, листот се состои од следните ткива:
Епидермис
Во состав на епидермисот влегуваат следните типови на клетки: епидермални (или движечки) клетки, заштитни клетки, помошни клетки и трихоми. Епидермалните клетки се најмногубројни, крупни и најмалку приспособени. Кај монокотиледоните тие се поиздолжени отколку кај дикотиледоните. Епидермисот е прекриен со пори наречени стоми, кои се дел од поголем комплекс што се состои од вакви пори опколени од сите страни со заштитни клетки со хлоропласти, како и од две до четири странични клетки во кои нема хлоропласти. Овој комплекс го регулира испарувањето и размената на гасови меѓу листот и околната средина. По правило, бројот на стоми на долниот дел од листот е поголем. Кај многу видови на површината на епидермисот се образуваат трихоми.
Мезофил
Најголем дел од внатрешноста на листот, меѓу горните и долните слоеви од епидермис, се состои од паренхим (основно ткиво) или мезофил. Мезофилот се состои од хлорофилсинтетизирачки клетки, па затоа се употребува и називот хлоренхим.
Кај папратите и голем дел од цветните растенија мезофилот е поделен на два слоја:
Во некои случаи (види растителни химери), како резултат на соматски мутации, на одредени места во мезофилот можно е образување на мутантни клетки кои не синтетизираат хлорофил, поради што лисјата добиваат петнесто (разнобојно или вариегатно) обојување, што е обусловено од наизменичните делови со нормален и мутантен мезофил.
Жилки („нерватура“) на листот
Лисните жилки се всушност спроводно ткиво и се наоѓаат во сунѓерестиот слој на мезофилот. Разгранувањето на жилките, по правило, ја следи структурата на разгранување на растенијата. Жилките се составени од ксилеми - ткива кои служат за спроведување на водата и растворените во неа минерални материи и флоеми - ткива кои служат за спроведување на органските материи кои се синтетизираат во листот. Обично ксилемот лежи над флоемот. Заедно тие го образуваат основното ткиво познато како срцевина на листот.
Класификација според некои анатомски особености
Според положбата на палисадното ткиво во листот, се разликуваат различни типови на листови.
Морфологија
Листот на скриеносемените растенија се состои од лисна дршка (petiolus), ламина или пластинка и прилисници (stipuli, парни додатоци кои се наоѓаат од двете страни на основата од лисната дршка). Местото каде дршката преминува во стеблото се нарекува влагалиште на листот. Аголот меѓу лисната дршка и горниот интернодиум на стеблото се нарекува пазува на листот. Во пазувата на листот може да се образува пупка (во овој случај позната како пазувна пупка), цвет (познат како пазувен цвет), соцветие (познато како пазувно соцветие).
Овие делови на листот не се среќаваат кај сите растенија. Кај некои видови парните прилисници слабо се изразени или отсуствуваат; може да отсуствува лисна дршка, а структурата на листот може да не биде ламинарна.
Надворешните одлики на листот, како форма, рабови, влакнетост и др. се многу важни за индентификација на видот на растението, при што ботаничарите создале богата терминологија за да ги опишат овие одлики. За разлика од другите растителни органи, листовите се јавуваат како определувачки фактор, бидејќи како што растат, тие образуваат закономерна ишараност и форма, а потоа отпаѓаат, додека стеблото и коренот го продолжуваат својот раст и видоизменување во текот на целиот живот на растението, па затоа не се определувачки фактори.
Листовите најчесто може да бидат прости или сложени.
Келејски јазик
Келејски јазик, или келеански јазик, може да се однесува на еден од следниве јазици:
The Knife
The Knife е шведска електронска музичка група формирана во 1999. Групата ја сочинуваат брат и сестра:Олоф Дрејер и Карин Дрејер Андерсон, кои исто така ја водат сопствената издавачка куќа Rabid Records. Карин Дрејер Андерсон претходно беше пејачка во гетеборшкиот бенд Honey is Cool.