cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бизмут
Бизмут — хемиски елемент кој има атомски број 83 и го носи симболот Bi. Бизмутот е тривалентен, сиромашен метал, личи на арсенот и антимонот. Елементарниот бизмут во природата може да се најде сам, некомбиниран со друг метал, иако неговиот сулфид и оксид се важни трговски руди. Самиот елемент е со 86% густина како оловото, и е кршлив, со сребренесто бела боја и често розова нијанса која се должи на површинскиот оксид. Металот бизмут е познат од стари времињња, иако во 18 век често бил смешуван со оловото и калајот, бидејќи секој од нив има некои својства на метал. Името најверојатно е од Германски збор кој има значење „бела маса“. Бизмутот е најдијагмагнетичен природен метал и само живата има понизок коефициент на топлинска спроводливот. Според класификациите бизмутот се смета како најцврстиот стабилен елемент кој се наоѓа во природата. Скоро беше утвредн како многу слабо радиоактивен елемент: неговиот изотоп е бизмут-209, се распаѓа преку алфа распаѓање во талиум-205 со пола-живот или билион пати повеќе од проценетиот век на универзумот. Соединенијата на бизмутот се користат во козметиката, медицината и во медицинските процедури. Бизмутот има невообичаена токсичност за цврст метал. Како што токсичноста на оловото во последно време стана поочигледна легурата која се користи за бизмут металот, како замена за оловото, стана растечки дел на трговската важност на бизмутот. Физички одлики Бизмутот е кршлив метал со бела, сребрено-розова боја, кој често се јавува во својата родна форма со ирисцендентен оксидна дупка покажувајќи многу бои од жолта до сина. Спиралната скала сместена во структурата на кристалот на бизмутот е резултат на повисока стапка на раст околу надворешните рабови отколку на внатрешнте рабови. Варијациите во дебелината на слојот на оксидот кој се формира на површината на кристалот предизвикува различни бранувања на светлина која се меша со рефлексија, така што формира виножито на бои. Кога се гори со кислород, бизмутот гори со син пламен и неговиот оксид формира син чад. Неговата токсичност е пониска за разлика од неговите соседи во периодичниот систем како што се оловото, калајот, телурот, антимонот и полониумот.
Иако синтексички најцврстите елементи се теоретски подијамагнетички, ниту еден друг метал не е подијамагнетичен од бизмутот. (Супердијамагнетизам е различна физичка појава). Бизмутот од сите метали го има најнискиот коефициент на топлинска спроводливост (после живата) и највисок коефициент на заситеност. Има висок отпор на струја. Кога се складира во доволно тенки слоеви на супстрат, бизмутот е полупроводник а не сиромашен метал. Елементарниот бизмут е еден од неколкуте супстанции кој во течна состојба е погуст за разлика од својата цврста состојба (водата е најдобар пример). Бизмутот се проширува за 3.32% кога се претвора во цврста состојба; тоа долго беше важна компонента на легурите со ниска точка на топење, каде што ја компензираше контракцијата на другите компоненти на легурата. Визуелно невиден во природата, чистиот бизмут може да формира карактеристични разнобојни кристали со форма на инка. Бизмутот е релативно нетоксичен и има ниска точка на топење само на 271 степен целзиусов, па кристалите можат да нараснат користејќи и шпорет од домаќинството, иако резултатните кристали ќе бидат со понизок квалитет за разлика од крсталите нараснати во лабораторија. Хемиски својства Бизмутот е стабилен и на влажен и на сув воздух ан обични температури. Кога е топол тој реагира со вода за да образува бизмут (III) оксид 2 Bi + 3 H2O → Bi2O3 + 3 H2 Реагира со големи количини на флуор образувајќи бизмут (v) флуорид. 2Bi + 5F2 → 2BiF5 Реагира со мали количини на флуор образувајќи бизмут (III) флуорид. 2Bi + 3F2 → 2BiF3 Исто така реагира со другите халогени образувајќи бизмут (III) халиди. 2Bi + 3Cl2 → 2BiCl2 2Bi + 3Br2 → 2BiBr3 2Bi + 3I2 → 2BiI3 Се раствора во концентрирана сулфурна киселина образувајќи бизмут (III) сулфат и сулфур диоксид. 6H2SO4 + 2Bi → 6H2O + Bi2(SO4)3 + 3SO2 Реагира со азотна киселина образувајќи бизмут (III) нитрат. Bi + 6HNO3 → 3H2O + 3NO2 + Bi(NO3)3 Исто така се раствора во хлороводородна киселина но само со присуство на кислород.
4Bi + 3O2 + 12HCl → 4BiCl3 + 6H2O
Изотопи на бизмутот
Едниствениот природен изотоп на бизмутот, бизмут-209, традиционално беше гледан како елемнт со најцврстиот стабилен изотоп, но долго постоеше сомневање дека е нестабилен на теоретска основа. Ова конечно беше демонстрирано во 2003 година кога истражувачите на институтот d’Astrophisique Spatiale во Орсај, Франција, ја мереа алфа емисијата пола-живот на бизмут-209 кој беше 1.9 × 10 на 19-та години, преку билион пати подолго од моменталниот пресметан век на универзумот. Благодарејќи на неговиот исклучителен пола-живот, за сите денешни познати медицински и идустриски апликации бизмутот може да биде третиран така ако е стабилен и нерадиоактивен. Радиоактивноста е од академски интерес бидејќи бизмутот е еден од малкуте елементи за чијашто радиоактивност постоеше сомневање, и наместо теоретски предвидено, пред да биде пронајден во лабораторијата, Бизмутот има најдолг алфа пола-живот на распаѓање, иако телур-128 има дупли бета пола-живот на распаѓање од преку 2.2х10 на 24та години. Неколку изотопи на бизмутот со карток пола-живот се јавуваат во радиоактивните дезнтегрирани синџири на актиниумот, радиумот и ториумот и и повеќето се експериментално синтетизирани.
НАСТАНУВАЊЕ
На Земјата бизмутот е речиси двапати позастапен од златото. Обично не е економично да се вади како примарен производ. Наместо тоа произведуван е како бипроизвод од преработка на други метални руди, посебно калајот, бакарот исто така и среброто (индиректно) или други метали. Најважните руди на бизмутот се бизмутинитот и бизмитот. Во 2005 година Кина беше најдобриот производител на бизмут со најмалку 40% на светско ниво, потоа се Мексико и Перу, изјави Британското Геолошко Истражување. Природниот бизмут е познат од Австралија, Боливија и Кина. Според Геолошкото Истражување на Америка, светското производство на бизмут во 2009 годна беше 7.300 тони, со најголем придонес на кина (4.500 тони), Мексико (1.200 тон) и Перу (960 тони). Светското рафинирано производство на бизмут во 2008 година беше 15.000 тони од кои Кина произведе 78%, Мексико 8% и Белгија 5%. Разликата меѓу светското производство на бизмут од рудници и рафинираното производство се одразува на бизмутот како биопродуктен метал. Бизмутот во сурово оловно злато (кое може да содржи 10% бизмут) минува низ неколку фази на рафинирање, додека да биде одделен со Крол-Бетерон процесот или Бетс процесот. Процесот Крол-Бетерон користи пирометалуршко разделување од стопено олово на калциум-магнезиум-бизмут кое содржи поврзани метали (сребро, злато, цинк, бакар, телур и арсен), кои се оттргнати со некои флукси и третмани за да се добие висококвалитетен бизмут (околу 99% бизмут). Процесот Бетс зема одредени аноди на оловно злато и ги електролизира во флуоросилицит-хидрофлуоросилицитен киселински електролит за да постигне чиста оловна катода и тенка анода која содржи бизмут. Бизмутот ќе се однесува слично и со уште еден негов главен метал, бакарот. Така светското производство на бизмут од рафинерии е покомплетен и статистички посигурен.
Според Застапничките вести за Бизмутот, цената за бизмут метал од крајот на 2000 година до Септември 2005 година се движеше од $2.60 до $4.15 по килограм, но после овој период цената почна брзо да се зголемува како што се зголемуваа глобалната побарувачка за бизмут и замената на оловто. Нови рудници во Канада и Виетнам можат да ги олеснат недостатоците, но цените најверојатно ќе останат над нивното претходно ниво за понатамошната иднина. Влезната потрошувачка цена за бизмутот е поориентирана кон последниот потрошувач, почна од 39.40 американски долари за килограм во јануари 2008 година и достигна 35.55 долари за килограм во септември 2008 година.
Рециклирање
Како што бизмутот денес е најдостапен како биопроизвод, неговата одржливост е позависна од рециклирањето. Бизмутот е најголем биопроизвод на топењето на оловото, заедно со среброто, цинкот, антимонот и други метали а исто така и на волфарм производството заедно со молибденот и калајот и исто така во производството на бакар. Рециклирањето на бизмутот е тешко во многу од неговите крајни уптреби, најпрво е поради расејувањето. Најверојатно најлесен за рециклирање би бил бизмутот кој содржи растопливи легури во структурата на поголемите предмети, тогаш и во поголемите лемени предмети. Половина од светското користење на лемењето е во електрониката (т.е. во електричните кола). Како што лемените предмети стануваат се помали или содржат малку лем или малку бизмут, закрепнувањето станува по тешко и по неекономично, иако лемот кој содржи повеќе сребро ќе биде повредно за надоместување. Следно во рециклирањето би биле значајните катализатори кои содржат бизмут, на пример бизмут фосфомолибдат и потоа бизмутот користен во галванизирање и како машинско металуршки додаток. Конечно во употребата каде што најмногу е распростанет, во лековите за стомак (бизмут субсалицилат), во боите, бизмут ванадат на сува површина, козметика (бизмут оксихлорид) и бизмут кој се содржи во куршумите. Бизмутот е толку застапен во овие употреби што со сегашната технологија тој е незаменлив. Бизмутот исто така може да биде достапен од поголема ефикасност на користење или замена, најверојатно стимулиран од растечката цена. За леовите за стомак, друга активна состојка може да биде заменета со некои или сите соединенија на бизмутот. Би било потешко да се најде алтернатива за бизмут оксихлоридот во козметиката да даде добар ефект. Сепак постојат многу формули на легури за лемови и секако многу алтернативи. Најважниот факт за бизмутот е неговиот биопроизводен статус, кој може да ја подобри и издржливоста (т.е. ванадиум или манган нодули) или за бизмутот од оловна руда е ограничен. Опсегот кој од ограничувањето на бзмутот може да биде ублажено или не ќе биде тестирано од днната на оловната батерија, откако 90% од светскот пазар на олово е во складирачки батери за бензин или дизел моторни возила. Проценката на животниот циклус на бизмутот ќе се фокусира на лемовите, едни од најглавните употреби на бизмутот и едни со најцелосна информација. Просечната искористена енергија за лемења е околу 200 МЈ по килограм, со високо бизмутен лем (58% бизмут) само 20% од таа вредност и три ниско бизмутни лемови (2% до 5% бизмут) се движат многу близу до просекот. Потенцијалот на глобалното затоплување кој е со просек од 10 до 14 килограми јаглерод диоксид, со високо бизмутен лем околу две третини од тоа и ниско бизмутните лемови околу просекот. Ацидификатниот просек за лемовите се движи од 0.9 до 1.1 килограм сулфур диоксид, со високо бизмутен лем и еден ниско бизмутен лем само една десетина од просекот и другите ниско бизмутни лемови околу просекот. Постојат многу минимални информации за животниот циклус на другте легури и соединенија на бизмутот.
Хемиски соединенија
Бизмутот формира тривалентни и петвалентни соединенија. Тривалентните соединенија се покористени. Многу од неговите хемиски особини се слични со оние на арсенот и антимонот, иако тие се помалку токсични од дериватите на овие полесни елементи. Оксиди и сулфиди На покачени температури, пареата од металот комбинирана со кислород го формира жолтиот триоксид Bi2O3. Во реакција со база, овој оксид формира две серии на оксаниони: BiO-2,кој е полиметричен и формира линеарни синџири, и BiO3−3. Анјонот во Li3BiO3 е всушност кубниот октамеричен анјон, Bi8O24−24, каде што анјонот во Na3BiO3 е тетрамеричен. Темноцрвениот бизмут(v) оксид, Bi2O5  е нестабилен, ослободувајќи кислороден гас по загревањето. Бизмут сулфидот во природата се јавува во рудите на бизмутот. Исто така се произведува со комбинирање на стопен бизмут и сулфур.
Бизмутин и бизмутиди
За разлика од претходните членови на групата 15 елементи како што се нитрогенот, фосфорот и арсенот и слични на претходната група 15 елемент антимонот, бизмутот не формра стабилен хидрид. Бизмут хидрид, бизмутин (BiH3), е ендотермично соединеније кое што спонтано се разградува на собна температура. Стабилно е само под -60 степени целзиусови. Бизмутидите се интерметални соединенија меѓу бизмутот и други метали.
Халиди
Халидите на бизмутот во состојба на ниска оксидација покажаа дека имаат необична структура. Она што беше обично мислено за бизмут (I) хлорид, произлезе дека е комплексно соединеније кое што содржи Bi5+ 9 катјони и BiCl2 5 и Bi 2Cl2-8 анјони Bi5+  9 катјони имаат триаголна призмична молекуларна геометрија и исто така е пронајден во Bi10Hf3Cl18, кој е добиен со намалување на смесата хафниум (4) хлорид и бизмут хлорид со елементарен бизмут, имајќи ја структурата [Bi+][Bi5+9][HfCl2-6]3. Познати се и други повеќеатомски бизмутни катјони, како што е Bi2+8, пронајден во Bi8(AlCl4)2. Бизмутот исто така формира нисковалентен бромид со истата структура како и BiCl. Постои вистински монојодид, BiI, којшто содржи синџири на Bi4I4. BiI се распаѓа со загревање на тријодидот и елементарниот бизмут. Исто така постои и моно бромид со истата структура. Во оксидационата состојба +3, бизмутот формира трихалиди со сите халогени: BiF3, BiCl3, BiBr3 и BiI3. Сите овие освен BiF3 се хидролизирани со вода за да формираат бизмутил катјон BiO+, заедничака бизмутна оксидација. Бизмут (III) хлорид реагира со халоген хлорид во етер за да го произведе ацидот HBiCl4. Состојбата на оксидација +5 се среќава поретко. Едно такво соединение е BiF5, кое е моќен оксидационен и флуорантен агент. Исто така е јак прифаќач на флуорид, кој реагира со ксенон тетрафлуорид за да формира XeF+ 3 катјони: BiF5 + XeF4=XeF+ 3BiF- 6
Историја
Бизмутот (на Латински-bisemutum потекнува од германскиот збор Wismuth, одностно weiße Masse, „бела маса“) претходно беше заменуван (збунуван) со калајот и оловото поради неговите сличности со овие елементи. Бизмутот е познат од стари времинја, па ниедна личност не е поврзана со неговото пронаоѓање. Георгиј Агрикола во De Natura Fossilium вели дека бизмутот е различен метал во фамилијата метали која ги вклучува калајот и оловото во 1546 година заснован на набљудување на металите и нивните физички одлики. Клауд Франсоа Гефроа во 1573 година демонстрираше дека овој метал е различен од оловото и калајот. „Вештачки бизмут“ многу беше користен како замена за вистинскиот бизмут. Беше направен со ковање на калај на мали плочи и цементирајќи ги со смеса од бел тартар, селитра и арсен, заситени во тигел над отворен оган. Бизмутот исто така им беше познат и на инките и користен (заедно со обичниот бакар и калај) во специјална легура за ножеви.
Примена
Бизмутот има неколку комерцијални примени, од кои ниедна не е голема. Земајќи ја Америка како пример, 1,090 тони на бизмут биле потрошени во 2008 година од кои 55% беа хемикалии (вклучувајќи лекови, пигменти и козметика), 34% беа металуршки додатоци за леење и галванизирање, 7% беа легури на бизмутот, лемови и муниција, и останатото безе за истражувае и други употреби.
Здравје и козметика
Бизмутот е состојка на некои лекови, но употребата му е во опаѓање. Бизмут субсалицилат (активната состојка во Пепто-Бизмол или сега (Каопектат) е користен како лек против дијареа и за лекување на некои други гастро-цревни болести. Нивниот механизам на работа сè уште не е документиран. Биброкатол е органско соединеније кое содржи бизмут и се користи за лекување на инфекција на очите. Бизмут субгалат (активната состојка во Девромот) е користен како внатрешен дезедоранс за да лекува непријатни миризи од подуеност (или гасови) и фекалии. Историски, соединенијата на бизмутот биле користени за лекување на сифилис и денес бизмут субсилицилатот и бизмут субциратот се користат за лекување пептички ултуси. Бизмут оксихлоридот некогаш се користи и во козметиката. Бизмут субнитратот и бизмут супкарбонатот се користат во медицината.
Легури
Многу легури на бизмутот имаат ниски точки на топење и се пронаоѓаат во специјалните апликации како што се лемовите. Детекторите на пожар и направите за безбедност на супресивниот систем се користени насекаде во светот Bi-In-Cd-In-Sn-Pb и кои имаат точка на топење на 47 степени. Тоа исто така е користено како легурен агент во производство на железа и како термоспоен материјал.
Усеркаре
Усеркаре (исто така Восеркаре, што значи „Моќна е душата на Ра“) бил вториот фараон на Шестата династија, кој владеел кратко, од 1 до 5 години, кон крајот на 24 век до почетокот на 23 век п.н.е. Односот на Усеркаре со неговиот претходник Тети и наследникот Пепи I е непознат, и неговото владеење останува енигматично. Иако е потврден во историските извори, Усеркаре е целосно отсутен од гробот на египетските службеници кои живееле за време на неговото владеење. Покрај тоа, египетскиот свештеник Манетон известува дека претходникот на Усеркаре, Тети, бил убиен. Усеркаре често се смета дека бил краткотраен узурпатор. Алтернативно, тој можеби бил регент кој владеел за време на детството на синот на Тети, кој подоцна се искачил на тронот како Пепи I.
Историски извори
Усеркаре е присутен на Кралскиот список од Абидос, список на кралеви запишани за време на владеењето на Сети I (1290 – 1279 г. п.н.е.) повеќе од 1000 години по почетокот на Шестата династија. Картушот на Усеркаре го зазема 35-от влез на списокот, меѓу оние на Тети и Пепи I, што го прави втор фараон на династијата. Усеркаре е исто така наведен во Кралскиот список од Торино, кралски список составен за време на владеењето на Рамесес II (1279 – 1213 г. п.н.е.). За жал, има големата лакуна на втората линија од четвртата колона на папирусот на кој е напишан списокот, на местото каде што можеби се наоѓало името на Усеркаре.
Современи извори
Неколку артефакти што датираат од времето на Усеркаре преживеале до денес, единствените сигурни сведоштва истовремено со неговото владеење биле два цилиндри печати на кои се испишани неговото име и титулите, и бакарен чекан од колекцијата на Михаилид. На чеканот има мал натпис кој го дава името на екипажот на работниците „Возљубени од Усеркаре“, кои потекнувале од Ваџет.
Гробница
Локацијата на гробот на Усеркаре сè уште не е идентификувана. Краткоста на неговото владеење подразбира дека гробницата најверојатно не била завршена до неговата смрт, што ја отежнувало современата идентификација. Бидејќи Усеркаре бил фараон од Шестата династија, се претпоставува дека неговиот гроб бил планиран да биде пирамида. Можна оправданост на оваа хипотеза е бакарен чекан во кој се споменува тим на платени работници од Ваџет. Овие работници најверојатно биле вклучени во важен градежен проект, веројатно пирамидата на Усеркаре.
Изнесени се две хипотези за локацијата на пирамидата на Усеркаре. Египтологот Васил Добрев смета дека пирамидата на Усеркаре се наоѓа во областа Јужна Сакара денес позната како Табет ал-Гуеш, северозападно од комплексот на Пепи I. Навистина, таму е пронајдена голема некропола на претставници на администрацијата на Шестата династија, што според Добрев, навестува блиско присуство на кралска пирамида. Астрофизичарот Џулио Магли смета дека пирамидата на Усеркаре треба да се бара на средина меѓу оние на Пепи I и Меренре Немтиемсаф I, на место каде трите пирамиди ќе формираат линија паралелна на онаа формирана од пирамидите на Сехемхет, Унас, Џосер, Усеркаф и Тети на север.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Непроштено
Св.Архангел Михаил — православна црква, една од трите во тетовското село Непроштено.
Местоположба
Сместена на височинка, веднаш над Непроштено, црквата „Свети Архангел Михаил" изградена е во 13 век и според преданијата од постарите жители на селото црквата била подигната врз стари темели, што упатува дека на овој простор имало црква уште од раните христијански времиња. Црквата "Свети Архангел Михаил ја красат и стари фрески и икони кои се непроценливо богатство за овдешните жители. Црквата има и трпезаријата подигната во слава и чест на Архистратегот Михаил.
Рафо (пиво)
Рафо - италијанско пиво што се произведувало од 1919 до 1987 година во истоимената пиварница во Таранто. Во 1961 година, брендот бил префрлен во Перони во Рим, а во 2016 година, Перони бил продаден на јапонската група Асахи.
Историја
Во 1987 година, Перони одлучи да ја затвори својата пиварница во Таранто и да го пренесе производството во Бари, ставајќи крај на важното поглавје од индустриската историја на градот. Сепак, Рафо продолжило да биде најпопуларното пиво на Таранто.
Во 2008 година, Перони го додал Тарас, симболот на Таранто, на етикетата на пивото. Пивото го спонзорира градскиот фудбалски клуб Таранто од 1927 година.
Таклобан
Таклобан (варај: Siyudad han Tacloban ,тагалог: Lungsod ng Tacloban) — пристаништен град на околу 360 километри југоисточно од Манила. Тој е прв град од Источен Висајас Регионот што е класифициран како високо урбанизиран град. Тој е главен град на покраината Лејте.
Црква „Св. Атанасиј“ - Стенче
Свети Атанасиј е црква во тетовското село Стенче. Црквата се наоѓа во рамничарскиот дел на левата страна од реката Вардар и  е прилично оддалечена од Стенче, но сепак подпаѓа во неговиот атар. Оваа црква има постаро потекло и нејзината  локација се врзува за некогашната населба Горно Фалише, што пред неколку  века е  разселено низ тетовско. За време на конфиктот во тетовско во црквата било развиорено албанското знаме и пред вратата имало оставена бомба кашикара. Патронот на црквата се прославува на 31 јануари.
Поп Киро и поп Спиро (опера)
Поп Киро и поп Спиро — комична опера во два дела на српскиот композитор и професор Дејан Деспиќ (оп. 220), создадена во периодот 2009-2011 година. Заснована на анегдота за која Стеван Сремац слушнал од неговиот вујко, Јован Ѓорѓевиќ, првиот менаџер на Српскиот народен театар, а подоцна го разработил во истоимениот роман. Премиерата била на 28 март 2018 година, на сцената на „Јован Ѓорѓевиќ“ во Српскиот народен театар, на Денот на овој театар. Либретото го напишале: Весна и Дејан Миладиновиќ.
Ликови
Поп Киро, тенор буфон
Перса, неговата сопруга, алт
Меланија, нивната ќерка, лирски сопран
Перо, селски учител, лирски тенор
Ерза, нивната слугинка, мецосопран
Поп Спиро, бас буфон
Јула, нивната ќерка, мецосопран
Шаца, селскиот бербер, лирски баритон
Жужа, нивната слугинка, без зборови
Фрау Габриела, селска озборувачка, колоратурни сопран
Пера Тоцилов, селски кочијаш, тенор
Поп Бура, пријател на Спиро, бас
Владиката темишварски, баритон
Ниќа боктер, селски полицаец, бас баритон
Рокса, домаќинка кај поп Бура, без зборови
Деца, баби, девојки, свирка, сватови, „бундевачи“ ...
Учесници: хорот и оркестарот на операта
Време и место на дејството
Дејството се случува во село во Банат, во тоа прекрасно, дамнешно време…
Од либретото
Застани на тиква и го гледаш целиот свет.
Пристигнувањето на учителот Перо, ерген и добра прилика, ќе ја разгори зависта кај попадиите. Попот Спиро и попадијата Сида ја имале честа први да бидат домаќини на учителот, но на гости „случајно“ им дошле и сите Кировци.
Меланија знаела околу него умилно да се однесува; свири на клавир, пее, деновите ги поминува читајќи. Заради тоа Сида е многу љубоморна, бидејќи нејзината Јула не е толку вешта.
Но, на Јула не ѝ било гајле за учителот. Помеѓу Персе и Сида настанала кавга, а Габриела побрзала да го извести целото село за настаните.
Срцето на Јулија му припаѓа на Шаци, селскиот бербер. ''Се гледале преку плотот, секоја вечер минувал низ нејзината уличка и ѝ свирел под прозорецот: Со песна ноќва ѝ порачувам на Јулка / мојот прстен ќе го носиш на рака! Сида не можела да се помири дека Кировци „го зграбиле учителот во своите канџи“, па односите меѓу попадиите се заостриле. Огорчените попадии сешто им раскажале на нивните мажи. Тие се сретнале да разговараат, па на крајот дошло до тепачка. Габриела веќе ја шири веста во селото. Поп Спиро го гаѓал поп Киро со требникот и му скршил заб.''
Киро не е злопамтило, но Перса сакала одмазда, па го натерала да сочува забот како доказ дека е жртва и да го тужи Спиро кај владиката. Со Перо Тоцилов било договорено и двајцата попови да отпатуваат за Темишвар со кочија брза како „ајзлибан“, па застанале да преноќат кај поп Бура.
Пред владиката темишварски Киро излегол самоуверено и го покажал „corpus delicti“, што предизвикало општа смеа. Владиката достоинствено ја прекинал шегата, па двата попа, помирувајќи ги и благословувајќи ги ги испратил. По враќањето дома, поповите ја носат веста. Перса е лута затоа што не ѝ се допаѓаат веста, додека Сида е среќна. Наскоро просците пристигнуваат во поповите куќида бараат благослов.
Приказната е сѐ поблиску до среќниот крај, цело село пристигнува на две свадби! Перо се жени со Меланија, Шаца се жени со Јула, поповите си простуваат за тепачката, попадиите се помируваат и двете свадбени веселби се спојуваат.
Описот е целосно преземен од веб-страницата на СНП (За делото)
Траење на операта
Операта се состои од два чина и со една пауза трае 2 часа и 10 минути.
Антифосфолипиден синдром
Антифосфолипиден синдром е автоимуна, хиперкоагулабилна состојба предизвикана од антифосфолипидни антитела. Предизвикува појава на тромбоза во артериите и вените како и компликации за време на бременоста како абортус, смрт на плодот, предвремено породување и сериозна прееклампсија. Дијагностички критериуми се еден клинички настан (т.е. тромбоза или компликација во текот на бременоста) и два позитивни крвни тестови на растојание од најмалку три месеци кои детектираат лупус антикоагуланс, анти-аполипопротеински антитела или анти-кардиолипински антитела.
Антифосфолипидниот синдром може да биде примарен или секундарен. Примарниот антифосфолипиден синдром се јавува во отсуство на друга болест која го предизвикува. Секундарниот антифосфолипиден синдром се јавува како резултат на автоимуна болест, како што е системски лупус еритематозус (СЛЕ).
Антифосфолипидниот синдром често мора да биде третиран со антикоагулантни лекови како хепарин за да се намали ризикот од понатамошни епизоди на тромбоза и да се подобри прогнозата при бременост. Варфаринот не се користи за време на бременост бидејќи ја преминува плацентата, за разлика од хепаринот, и е тератоген.
Покраини во Панама
Панама е поделена на 9 покраини (provincias) и три истостепени домородни области или „комарки“ (comarcas indígenas). Постојат уште две комарки во сотав на покраините што се сметаат за рамносилни на општини (corregimientos).
Парга
Парга (грчки: Πάργα) е град во Грција, во областа Епир. Парга припаѓа на округот Превеза во рамките на периферијата Епир. Денес Парга е прочуена како најпознато летувалиште на брегот на Епир. Во 2011, бројот на населението во општината изнесува 11.866, додека пак во самиот град населението е 2.415.
Географска положба
Парга се наоѓа во приморскиот дел на Епир, оддалечена околу 60 км југозападно од Јанина, главниот град на оваа област. Градот е сместен во мал залив на Јонското Море.
Население
На последните три пописи движењето на населението во Парга е следно:
NGC 1990
NGC 1990 — отсјајна маглина во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1990 е од видот RN. NGC 1990 има привидни димензии од 50' х 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 12,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 12' 5".
Други поделби
Проучување на NGC 1990 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 226; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4766. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 435.
Џипси (2011)
Џипси( Cigán  ) е словачки драма филм во режија на Мартин Шулик од 2011 година. Филмот беше избран како словачки претставник за најдобар странски филм на 84-то доделување на Оскарите, но не успеа да влезе во последниот потесен избор.
Прикажувања, награди и номинации
Во јули 2011 година, филмот за прв пат беше прилажан на 46-от Меѓународен филмски фестивал во Карлови Вари, каде беше номиниран за Кристален глобус и ја освои специјалната награда на жирито, наградата Дон Кихоте, наградата на Етикета Европа киносалите, а Јан Мизигар доби Специјално споменување за неговата улога во филмот. Потоа, освои уште 6 награди и 9 номинации на разни меѓународни филмски фестивали.
Регионален пат 1203
Регионален пат 1203 (ознака: Р1203) — регионален пат во Македонија, со насока на движење југ-север. Има вкупна должина од 27,7 километри и 4 делници. Патот започнува од Тетово и се движи на север до границата со Косово до граничниот премин „Јажинце“.
Делници
Регионалниот пат 1202 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 10 различни делници.
Теорија на аргументација
Теорија на аргументацијата, или аргументацијата, е интердисциплинарна студија за тоа како заклучоците можат да се постигнат преку логично размислување ; тоа е, побарувања засновани, звучно или не, во простории. Вклучува уметност и наука за граѓанска дебата, дијалог, разговор и убедување. Ги проучува правилата на заклучок, логиката и процедуралните правила во поставките на вештачката интелигенција и во реалниот свет.
Црква Санта Марија дел Пополо
Црквата Санта Марија дел Пополо (италијански :Santa Maria del Popolo) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 1099 година во времето на Папа Паскал II, реновирана во периодот помеѓу 1472-1477 година од страна на Бацио Понтели и Андреа Бренго.
Цаде (буква)
Цаде (исто така Цади, Саде или Сад) е осумнаесеттата буква во многу семитски писма, како феникискиот, арамејскиот, хебрејскиот и арапскиот. Нејзината најстара звучна вредност веројатно била, иако постојат разни изговори кај разните денешни семитски јазици и нивните дијалекти. Таа претставува соединеније на три протосемитски „емфатични согласки“ на хананејски јазици. Арапскиот, кој ги задржал фонемите како посебни, има воведено варијанти за изразување на трите. На арамејски, овие емфатични согласки се соединуваат во буквите ајин односно тет, и така хебрејскиот збор ерец ארץ (земја, почва) е  ארעא на арамејски.
Феникиската буква била претворена во грчката буква сампи и сан  на етрурски  Ś. Истата е и веројатен извор на инспирација за создавањето на буквата Ц во глаголицата, а потоа и во кирилицата.
Соодветната буква во угаритската азбука е.
Потекло
Потеклото на буквата цаде е нејасно. Можеби дошла од писмата од средното бронзено доба, заснована на пиктографот за тастение, можеби папирус, или пак јадица („цајад“ = лов на денешен хребрејски, или на арапски „сад“ = рибарење или лов).
Име
Буквата ги носи имињата цаде, цади, саде и др. Видете хебрејска азбука за список на разни транслитерации и изговори.
Изговор
На денешен хебрејски, буквата цаде претставува безвучен алвеоларен африкат. Ова важи и за јидиш. Историски, веројатно претставувала фарингијализирано ; јеменските евреи и ден денес ја изговараат така.
Варијации
Цаде, како и каф, мем, пе и нун, има финална форма која се користи на крајот на зборовите. Обликот му се менува од: צ на: ץ. Изговорот не се менува.
Значење
Во гематрија, цаде го означува бројот 90. Финалната форма на буквата претставува 900, но ретко се користи - наместо ова се користат тав, тав и коф (400+400+100).
По цаде може да се стави и Гереш ('צ), давајќи му МФА-звучност //. Ова најчесто го наоѓаме во хебрејскиот збор צ'יפּסים = деланки, чипс. Стручњаците го користат ова обликување на буквата за недвосмислено претставување на арапската и протосемитската буква дад.
Како кратенка буквата го претставува зборот цафон=север.
Цаде е една од седумте букви која добива посебна круна (наречена тагин) кога е напишана во Сефер тора. Видете шин, ајин, тет, нун, зајин и гимел.
NGC 6411
NGC 6411 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6411 се споменува и како UGC 10916, MCG 10-25-68, CGCG 300-52.
Откривање
Објектот е откриен на 27 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6411 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6411 има привидни димензии од 2' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 35 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +60° 48' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 6411 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60536. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 53; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4199. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Брезовци (Пуцонци)
Брезовци (словенечки: Brezovci) — населба во Општина Пуцонци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Градината на уметникот во Живерни
Градината на уметникот во Живерни (Le Jardin de l'artiste à Giverny) — слика масло на платно од Клод Моне насликана во 1900 година, која денес се наоѓа во музејот Орсе, Париз.
Тоа е едно од многуте дела на уметникот од неговата градина во Живерни во последните триесет години од неговиот живот. На сликата се прикажани редови на ириси во различни нијанси на виолетова и розова, поставени дијагонално на рамнината на сликата. Цветовите се под дрвјата кои на прекумерната светлина го менуваат тонот на нивните бои. Зад дрвјата се наѕира куќата на Моне.
Во контекст на опусот на Моне
Во 1900 година, годината на оваа слика, тој започнал два големи проекти - серија за реката Темза во Лондон и друга серија од неговите водени градини во Живерни, вклучувајќи и некои од неговите познати слики на водни лилјани, како што е Басенот со водени лилјани (сега во Музејот на ликовни уметности во Бостон ).
Неговиот дилер Диран-Риел изложил негови скорешни дела, вклучително и десетина водени лилјани и ја купил сликата на неговиот пријател Реноар Џамија (Арапски фестивал).
Градината
Моне работел и ја развивал градината што е тема на неговите слики од крајот на 1883 година до крајот на неговиот живот.
Изложби
Покрај во Франција, Градината на уметникот во Живерни била изложена во Австралија, Белгија, Кореја, Италија, Јапонија, Швајцарија и САД.
Стригил
Стригил (strigilis) — мала свиткана метална алатка користена во Стара Грција и Рим за стругање на нечистотии и пот од телото, во времето пред измислувањето на сапунот. Најпрвин на кожата се нанесувало миризливо масло, а потоа истото се стругало заедно со нечистотиите. Кај побогатите ова го правеле робови. Стригилот често се користел во римските бањи.
Арнагардур
Арнагардур (Árnagarður) — зграда при кампусот на Исландскиот универзитет. Наречена е според името на исландскиот научник од век, Арни Магнусон. Во истиот објект се наоѓа и Арни Магнусонoовиот институт за исландски студии.
Зикте
Зикте (Sickte) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа западно од ридскиот масив Елм, околу 10 километри североисточно од Волфенбител и 10 километри југоисточно од Брауншвајг.
Арнагардур
Поголемиот дел од зградата е составен од канцеларии за вработените и предавални, а содржи и мало бифе. Зградата во најголем дел ја користи факултетот за хуманитарни науки.
Стригил
Вака иструганата пот од телата на гладијаторите се чувала во шишенца. Оваа пот била високоценета меѓу римјанките од високата класа како добар афродизијак. Ова најверонатно се должело на присуството на феромони, кои само неодамна почнале да се изучуваат.
Зикте
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Соседни општини
Почнувајќи од северозапад надесно Зикте се граничи со слободниот град Брауншвајг, општините Кремлинген, Фелтхајм, Еркероде, Ефесен, Детум и окружниот град Волфенбител.
Општински единици
Општината Зикте се состои од следниве единици: Апелнштет, Хецум, Зикте (од 1999 заедничко име за местата Оберзикте и Нидерзикте) и Фолцум. Местото Нојеркероде припаѓа на Зикте.
Моторизирани резерви на Граѓанската милиција
Моторизирани резерви на Граѓанската милиција ( МРГМ ) (полски: Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej (ZOMO) - единици на Граѓанската милиција формирани во втората половина на 1956 година (по Познањскиот Јуни 1956 година) за воведување ред во итни ситуации (буквално „ликвидација на колективни нарушувања на јавниот ред и мир“), како и како давање помош на населението при елементарни непогоди и заштита од масовни настани.
Создавање
Причина за основање на МРГМ биле настаните од јуни 1956 година во Познањ, кои ја покажале недоволната подготовка на армијата и милицијата за смирување на големите улични немири. Формалната основа за создавањето на МРГМ била резолуцијата на Советот на министри на Народна Република Полска од 4 декември 1956 година  ( А. Дудек дава различен датум за оваа резолуција, т.е. Бадник, 24 декември 1956 година  ). Првите насоки за нивната служба биле воведени со наредба на врховниот командант на МО од 17 јули 1957 година (наредба бр. 5/57). МРГМ дејствувало на воени принципи и било касарна паравоена формација. Од 1973 година почнале да се регрутираат регрути за извршување на основната воена служба во овие единици. Регрутите кои служеле во МРГМ (особено во 1970-тите, бидејќи подоцна, поради влошувањето на општествениот прием на оваа формација, службата во неа ја изгубила својата привлечност) биле претежно волонтери, поради следните причини :
Опрема
Службениците на МРГМ првично беле опремени само со палки и шлемови. Допрва во доцните 1950-ти, биле купени водени топови, кои во Полска беа наречени ПСГ-5. За прв пат биле употребени во април 1960 година за време на борбите во Нова Хута, каде што жителите го бранеле крстот, кој бил поставен на плоштадот каде што претходно им било забрането да градат црква. Првично, бројноста на формацијата била 6.600 луѓе, но подоцна оваа бројка била зголемена повеќекратно. На крајот на 1980-тите, филијалите на МРГМ броеле речиси 13.000. службеници. Најголемата единица била бригадата МРГМ стационирана во Варшава во Голеџинов, но касарни имало во секој поголем град.
Единиците на МРГМ биле распуштени на 7 септември 1989 година по наредба на министерот за внатрешни работи како негативен и нашироко омразен симбол на моќта на Народна Република Полска. На нивно место, со истата уредба, биле формирани превентивните единици на Граѓанската милиција, кои во 1990 година, според Законот за полиција од 6 април 1990 година, беа трансформирани во единици за превенција на полицијата.
Еберсбах (Герлиц)
Еберсбах (Ebersbach) — поранешен град во округот Герлиц, во Саксонија, Германија. Се наоѓа 20 километри северозападно од Цитау и 23 километри југоисточно од Бауцен. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Еберсбах-Нојгерсдорф.
Меѓународни односи
Еберсбах е збратимен со:
In nomine Domini
In nomine Domini (Во името на Отецот) — була на папата Никола II и канон на Советот на Рим. Булата била издадена на 13 април 1059 и предизвикала големи реформи во системот на папските избори, особено воспоставувањето на кардинал-епископите како единствени избирачи на папата, со согласноста на поситното свештенството.
Заднина
До објавување на булата, изборот на папата често се одлучувал со наместен изборен процес. светиот римски цар, честопати директно именувал замена за починатиот папа, или пак понтифот самиот си го именувал наследникот. Таквата номинација под канонскиот закон не била валиден избор  па правните избирачи морале да го ратификуваат изборот, иако несомнено тие согласно околностите биле наклонети кон тоа да дадат предност на изборот на императорот.
Во 1050-тите, кардиналот Хилдебрант (идниот Папа Григориј VII) го ставил на предизвик правото на именување папа од страна на Светиот римски императот. Претходникот на Никола II, Стефан IX, бил избран во еден конфузен период, веднаш по смртта на императорот Хајнрих III и, дванаесет месеци подоцна, смртта на Папата Виктор II, кого Хајнрих III го поставил за папа. Изборот на Стефан IX добил согласност од царицата, Агнеса од Поату, и покрај пропустот на традиционалните прелиминарности и чекањето на кардиналите за номинацијата од страна на императорот.
Веднаш по неговото назначување за папа во 1058, по смртта на Стефан IX, Никола II, го викнал синодот во Сутри, со царско одобрение и присуство на царскиот канцелар. Првата задача на синодот била да го откаже и екскомуницира неправилно избраниот Антипапа Бенедикт X, кој бил марионета на моќниот Гроф од Тускулум.
Придружуван од војниците на Војводата од Лорена, Никола стигнал до Рим а Бенедикт побегнал. Никола бил осветен како папа на 24 јануари 1059 и бил широко прифатен од граѓаните на Рим. За избегнување на идните борби во папските избори и за намалување на надворешно влијание од страна на нецрковни страни, во април 1059 тој го свикал синодот во Рим. In nomine Domini било кодификација на одлуките на синодот.
Британска фунта
Британската фунта стерлинг е државната валута на Обединетото кралство на Велика Британија и Северна Ирска. Фунтата исто така се користи како резервна валута по Американскиот Долар и Еврото. Симболот за означување на фуната е £ кој е заснован на римската единица за тежина, либра, L. Трибуквениот код (според меѓународниот стандард ISO 4217) за фунтата е GBP. Една фунта сочинува 100 пенс.
На курсната список на 1 декември 2006, една фунта купувала 1.98 американски долари.
In nomine Domini
Црковни реформи
Никола вовел и реформи за борба против скандали во црквата на тоа време, особено во врска со животот на свештениците и монасите. Следниве забрани биле објавени:
Британска фунта
Постојат 4 видови на банкноти:
Дизајнери
Дизајнер на монетите од 2008 г. е Метју Дент, со неговиот составен аранжман во облик на кралскиот штит, а пак ликот на кралицата Елизабета II е дело на вајарот Ијан Ренк-Бродли.
In nomine Domini
Папски избори
Најголем дел од булата се занимава со папските избори. Постапката и правилата може да бидат сумирани според следново:
Последици и прием
Булата била проследена со сојуз помеѓу папството и Роберт Гвискар, кој бил прогласен за Војвода од Апулија и Калабрија и Сицилија од страна на Светата столица во замена за годишен надомест и гаранција на безбедноста на столицата.
Изборните реформи на булата не биле добро примени сегде. Преседанот дека само кардинал-епископите можат да гласаат на изборите наишло на презир кај поситното римско свештенство.
Наследство
Во nomine Domini била прва во серијата були која радикално го реформирала процесот на изборот на наследникот на Свети Петар. Булата сепак нецелосно го отстранила влијанието на императорското мешање. Од друга страна, силата на светиот римски цар постепено слабеела додека не бил лишен од привилегијата на папското назначување на Вормскиот конкордат во 1122.
Булата исто така била значајна за создавањето на Советот на кардинали, кој целосно влегол во сила по изборот на Инокентиј II во 1130. За првпат кардиналите биле истакнати како издвоена група со највисоки привилегии на црквата, вклучувајќи го и изборот на папа.
Целен јазик
Целен јазик е јазик кој претставува фокус или краен резултат на извесен процес.
Гулапка
Гулапка (Russula) е од родот на ламеларни габи од фамилијата гулапки (Russulaceae).
Јадливост
Повеќето печурки од овој род се јадат, некои имаат горчлив вкус, но ова обично исчезнува по натопување и вриење. Видовите со лута пулпа се јадат и често се опишуваат како отровни. Кога се консумираат сурови, тие силно ги иритираат мукозните мембрани, што може да доведе до повраќање, но ова дејство не може да се смета за труење во целосна смисла.
Прегледи
Познати се околу 275 видови од родот Гулапки (Russula). Околу 60 видови се идентификувани во Русија.
Ватерполо на Летните олимписки игри 1988
Ватерполото на Летните олимписки игри 1988 — официјален ватерполски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Сеул, Јужна Кореја. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Омск
Омск — голем град во Русија, административен центар на Омска област. Се наоѓа на местото на вливањето на реката Ом. Населението на градот е 1 143 000 жители според пописот на населението од 2005 година, а заедно со околината 1 240 000. Градот е седми по големина во Русија.
Локацијата На Омск е од големо значење уште од античко време. Имаше населби и гробишта на неколку развиени народи кои живееле од ШЕСТИОТ милениум П.н. е. ДО XIII век од нашата.. Во XVII век, потребата за руски град на устието На Оми беше толку голема што од царот постојано се бараше да го најде. Омск е основан од И.Д. бухолц во 1716 година како тврдина што ги штити јужните граници на државата. Главниот развој на градот беше ВО ХХ век: под власта на белата армија под команда НА Врховниот Владетел НА Русија А. В. Колчак (1873-1920), тој беше главен град на руската Држава во 1919-1920 година, значително се прошири за време На Големата Патриотска Војна, кога многу фабрики од Европскиот дел на Русија беа евакуирани овде, а пред распадот На Советскиот Сојуз беше познат како "Градска градина", "град на младоста", "град на науката" Од 1990-тите, ситуацијата во градот почна да се влошува и често се создава негативна слика за него во медиумите и Интернетот. Омск е главен културен и спортски центар на Сибир: тука се спроведуваат активни театарски и изложбени активности, се одржуваат големи Серуски и меѓународни фестивали. Одете во делот "# Култура"; Се одржуваат Сибирски Меѓународен Маратон, меѓународни хокеарски турнири, Серуски коњички натпревари и почести
Адет
Адет (обичај) — обичајно право почитувано како мудро наследство и стекнато искуство од предците, што се пренесувало од генерации на генерации.
Кај муслиманите меѓусебните односи биле регулирани според шеријатското право. Во Турското Царство и во Македонија, султаните ги легализирале адетите преку кануните. Покрај основното значење, овој поим, исто така значи и давачка која се давала во рамките на законите што ги воспоставувала државата.