cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Округот Оринџ (ТВ-серија)
Серијата се фокусира на животите на неколку тинејџери, меѓу кои и Рајан Атвуд, тинејџер од распаднато семејство, кој постојано запаѓа во неволји, кој е посвоен од богатите Сенди и Кирстен Коен. Рајан и неговиот сурогат-брат Сет, чудно и непопуларно момче на иста возраст со Рајан, се соочуваат со животните проблеми како непопуларни ученици во високо класното училиште во Округот Оринџ, Калифорнија. Овдека спаѓаат и нивните понекогаш полни со невољи, а секогаш драматични врски со Самер Робертс, Мариса Купер и од третата сезона натаму, Тејлор Таунсенд. Серијата исто така ја прикажува и мајката на Мариса, Џули Купер и за првите две сезони, нејзините (поранешни) сопрузи Џими Купер и арогантниот татко на Кирстен, Калеб Никол како и популарното момче Лук Вард, поранешното момче на Мариса и на почетокот непријател на Рајан и Сет. Серијата во еден момент се сосредоточува околу Кетлин Купер, сестрата на Мариса.
Клептократија
Клептократијата се разликува од плутократијата (владеење на најбогатите) и олигархијата (владеење на мала група од елитата). Во клептократија, корумпираните политичари се збогатуваат тајно и бесправно, преку поткуп, мито и посебни услуги, или едноставно ги насочуваат државните средства кон себе и своите најблиски соработници. Исто така, клептократите честопати голем дел од својот профит го извезуваат во странски држави ако очекуваат да ја загубат власта.
Деловен центар „Стојарска“
Деловен центар „Стројарска“ — комерцијален и станбен центар во Загреб, Хрватска. Центарот има 6 згради, од кои две се станбени згради. Во центарот има два облакодери. Главната зграда, зградата Б, која има 25 ката и е висока 96 метри е највисоката станбена зграда во Хрватска. Комплексот се нарекува област ВМД.
Клептократија
Одлики
Клептократиите обично се поврзуваат со диктатури, олигархии, воени хунти или друга форма на автократска и непотистичка власт во кои нема или е оневозможен независен надзор.
Меѓународна ликовна колонија „Св. Јоаким Осоговски“
'''Меѓународната ликовна колонија „Св. Јоаким Осоговски“''' е уметничка манифестација на која секоја година творат македонски и странски сликари. Основачи на колонијата се некои од најпознатите македонски сликари, како: Петар Мазев, Глигор Чемерски, Никола Иванов-Балтон, Димитар Стојчевски и Златко Поп-Стефанов.
Клептократија
Одлики
Клептократите благајната на нивната земја ја третираат како извор за лично збогатување и ги трошат средствата на луксузни производи и екстраваганции по свој вкус. Многу клептократи тајно ги префрлаат народните пари на лични нумерирани банкарски сметки во странски земји за да се обезбедат себеси доколку бидат отстранети од власт.
Округот Оринџ (ТВ-серија)
Рејтинзи во САД
Сезонско рангирање (засновано на просечниот број на гледачи по епизода) на Округот Оринџ на FOX.
Деловен центар „Стојарска“
Деловниот центар Стројарска има гаражи на 4 подземни нивоа за 850 автомобили. Проектот за изградба вредел околу 750 милиони. На делот од земјиштето помеѓу зградата и автобуската станица постои јавен парк и игралиште.
Клептократија
Одлики
Клептократијата е најчеста во земјите во развој и држави чија економија се потпира на трговијата со природни ресурси.
Наркоклептократија
Наркоклептократија е општество во кое криминалци вклучени во трговијата со наркотици имаат влијание во управувањето со државата. Терминот се користел за да се опише режимот на Мануел Нориега во Панама во извештај подготвен од поткомитет на Комитетот за надворешни односи на Сенатот на Соединетите Американски Држави со кој претседава сенаторот од Масачусетс Џон Кери.
Во 2020 година, Соединетите Држави го обвиниле претседателот на Венецуела, Николас Мадуро (како и многу функционери и главни личности на неговата администрација) за трговија со дрога.
Округот Оринџ (ТВ-серија)
Прва сезона
Првата епизода на Округот Оринџ се здоби со 7,5 милиони гледачи кога првпат се емитуваше на 5 август 2003. Рејтинзите пролжуваат да растат како што поминува сезоната, со 9.03 милиони гледачи за единаесеттата епизода. Следната епизода беше најниско гледана епизода во првата сезона со само 6,9 милиони гледачи.
Четврта сезона
Четвртата сезона на Округот Оринџ се соочи со цврста конкуреција зададена од Вовед во анатомија и Истрага на местото на злосторството во четвртоците во 21:00. За да ги зголеми рејтинзите, FOX лансира „Save The O.C.“ („Спасете го Округот Оринџ“) мрежно место, кој содржеше петиција која бараше потписи од гледачите кои сакаат да ја спасат серијата.
Покрај тоа што Округот Оринџ продолжи да страда од намалени рејтинзи за време на четвртата сезона, критичарите реагираа позитивно на квалитетот на серијата, бележејќи дека серијата успеала да стане „свежа“ и поблиска до квалитетот на првата сезона, исто така Шварц призна дека бил повеќе вклучен во пишувањето за време на втората сезона. Многу обожаватели, како и да е, ја критизираа серијата за отфрлање на популарниот лик Мариса Купер, и некои обожаватели го наведоа тоа како причина за опаѓање на рејтинзите за време четврата сезона.
Финалето на Округот Оринџ, насловено „Крајот не е блиску, овде е“, се здоби со бран од рејтинзи со цели 6.676 милиони гледачи, со највисока точна од 7,6 милиони гледачи. Ова е контрастно на претпоследната епизода на Округот Оринџ, насловена „Ноќта се движи“, која се здоби со само 3.63 милиони гледачи.
Меѓународна ликовна колонија „Св. Јоаким Осоговски“
28. Ликовна колонија 2014
28. ликовна колонија се одржала во септември 2014 година, во конаците на манастирот „Св. Јоаким Осоговски“, под патронат на Македонската православна црква, а финансирана од Министерството за култура на Македонија. Координатор на колонијата бил Наум Михајловски, а изработените дела биле изложени во манастирската галерија во стариот конак. Учесници на колонијата биле сликарите:
Сапунска опера
Сапунска опера или сапуница е заеднички наслов за радио и телевизиска серија од драмски тип во која се одликува непостојан класичен расплет, односно неограничено траење на број на епизоди.
Сапуниците на почетокот обично имаат главни заплети и ликови, но во текот на развивањето на приказната, се додаваат нови ликови како и нови содржини, кои, после што главниот заплет на овој или оној начин завршува, стануваат главни заплети. Со тоа би требало да се гарантира контуирано траење на приказната, односно на серијата.
Изразот сапунска опера за првпат почнал да се користи во САД во 1930те години за жанр кој тогаш се појавил на сѐ уште ново медиумско радио. Во 1940те сапуниците почнале да се произведуваат на телевизијата, и станале еден од неговите најпопуларни жанрови.
Во Латинска Америка почнал да се развива посебен облик на сапуница кој се нарекува теленовела. Тој од крајот на 1980те стекнал голема популарност во светот и истиснал класичен формат на сапунска кога користи американската ТВ мрежа.
Видови на сапуница
Често како сапуница во смисол се подразбира таканаречена дневна сапуница (daytime soap), која се емитира претпладне или попладне во добата кога во куќите воглавно се домаќинките. Епизодите обично траат од 30 мин. до 60 мин, и се емитуваат по една секој работен ден.
Почнувајќи со Градот Пејтон за американската телевизија почнале да се прават сапуници кои се емитувале во вечерниот елитен термин и тоа по една епизода неделно. Таа форма - вечерна сапуница - подоцна стекнала голема популарност околу сериите како што се Далас и Династија.
Од крајот на 1980те на американската телевизија исто така почнале да се прават и тинејџерски сапуници, чии најпознат претставник е Беверли Хилс 90210.
Дадра и Нагар Хавели
Дадра и Нагар Хавели е сојузна територија во Индија.
IC 862
IC 862 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1888 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 862 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 0 м 59,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 3' 0"".
Други поделби
Проучување на IC 862 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Hemisphere""; also, Karachentseva, V.E., ""A Catalog of Isolated Galaxies."" Astrofiz. Issled. Izv. Spetz. Astrofiz., 7, 3, 1972, and 8, 3, 1973. (0,4) (Catalogs)
Куќа на Љушеви
Куќа на Љушеви — стара куќа во градот Охрид прогласена за културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата се наоѓа на чаршиската улица „Свети Климент Охридски“ бр. 50 (или. 48). Изградена е во 1936 година од непознати мајстори.
Архитектура
Градбата се состои од приземје и два ката. Приземјето отсекогаш било предвидено за трговски цели, катовите за живеење. Изобилува со елементи на неокласичната архитектура — еркерни балкони, украсни шамброни околу прозорците и пиластри на аглите. Фасадата е поделена и на хоризонтални полиња. Извесена е масивно, а меѓукатната и покривната конструкција се дрвени. Покривот е на две води со традиционални ќерамиди. Отворот на приземјето е голем и павоаголен, а на катовите отворите се помали, исто така правоаголни. Балконите имат огради од ковано желязо.
Телма и Луиз
Телма и Луиз е американски филм од 1991 година, во режија на Ридли Скот. Главните улоги ги толкуваат: Сузан Сарандон и Џина Дејвис.
Давид Гофен
Давид Гофен ; роден на во  - белгиски тенисер. Професионално игра тенис од 2009 година. Во моментов се наоѓа на 15 место на АТП листата и е најдобар белгиски тенисер. Во кариерата, Гофен има освоено 2 АТП титули.
Кариера
Во 2012 година, за првпат во својата кариера стигнал до четвртфинале на еден АТП турнир, на Ченај Опен 2012, откако го победил својот сонародник Ксавје Малис и германскиот тенисер Андреас Бек.
На Ролан Гарос 2012, тој не успеал да го помине последното квалификациско коло во квалификациите, но благодарение на откажувањето на Гаел Монфис тој влегол во првото коло од натпреварувањето. Во првото коло, тој играл против 23-от носител Чехот Радек Штепанек и го победил во натпревар во 5 сета. . Во второто коло Гофен се сретнал со францускиот ветеран Арно Клеман (кој го играл својот последен Ролан Гарос) и победил повторно во пет сета. Гофен потоа го победил Полјакот Лукаш Кубот со 7–6, 7–5, 6–1 во третото коло и станал првиот „Лаки лузер“ (Lucky Loser, Среќен губитник) по 1995 година што успеал да стигне до четвртфиналето. Во четвртфиналето Гофен бил поразен од третиот носител Рожер Федерер во четири сета.
Тој добил вајлд-карта за Вимблдон 2012 и во првото коло го победил 20-от носител, четвртфиналистот од 2011 година, Бернард Томиќ. Потоа во второто коло го победил Американецот Џеси Левин но во третото коло загубил од 10-от носител Американецот Марди Фиш со 6-3, 7-6, 7-6.
Огњен Мудрински
Огњен Мудрински (Србобран, 15 ноември 1991) е српски фудбалер. Тој настапува на позицијата напаѓач, а моментално игра за клубот на Марибор, како позајмен играч од екипата на Јагелонија.
Војводина
Мудрински ја поминал младинската академија на фудбалскиот клуб на Војводина. За првиот тим на Војводина настапил на 11 април 2010 година во пролетниот дел од првенството 2009/10 кога екипата на Војводина и гостувала на екипата на ОФК Белград на Младинскиот стадион. Мудрински во игра влегол во 76 минута на местото на Марио Ѓуровски, а во 84 минута постигнал гол за конечни 2:2 по асистенцијата на Мирослав Вуличевиќ. До крајот на сезоната 2009/10 одиграл уште пет натпревари за екипата на Војводина и постигнал уште еден гол во последното коло, кога составот на Војводина го совладал тимот на Напредак од Крушевац на стадионот Караѓорѓе со резултат од дури 7:0.
Пред сезоната 2010/11 Војводина го испратила како позајмен играч во екипата на Хајдук од Кула. Таму во месец август 2010 година одиграл само два натпревари од Супер лигата, по што не добил можност за дополнителен настап, па одлучил да се врати во екипата на Војводина. Во дресот на Војводина одиграл уште еден натпревар, во есенскиот дел од првенството 2010/11 кога се преселил како позајмен играч во составот на ФК од Нови Сад. Во овој клуб останал во пролетниот дел од сезоната, каде одиграл седум натпревари (без постигнат гол) во Првата лига на Србија.
Откако во екипата на Војводина му рекле дека не сметаат на неговите услуги, му предложиле да замине во некој клуб како позајмен играч, Мудрински во летото 2011 година решил да го раскине договорот со клубот.
Јагодина
Во месец август 2011 година, Мудрински потпишал тригодишен договор со екипата на Јагодина. На почетокот на натпреварувањето во сезоната 2011/12 бил резервен играч и натпреварите ги започнувал од клупата. Во петтото коло составот на Јагодина гостувал кај екипата на Рад, неколку играчи биле повредени, па Мудрински со одлука на тренерот Симо Круниќ добил можност во последен момент да се најде меѓу 18-те играчи кои ќе конкурираат за тој натпревар. На крајот од дуелот, Мудрински влегол на местото на соиграчот Милош Стојановиќ, и набрзо со два гола го свртел резултатот и му донел победа на својот тим. По тој натпревар, Мудрунски добивал поголема минутажа и на крајот од сезоната станал најдобриот стрелец на клубот. Во сезоната 2011/12 одиграл вкупно 27 натпревари во Суперлигата, а постигнал 9 голови.
Црвена ѕвезда
И наредната 2012/13 сезона тој започнал во екипата на Јагодина (одиграл три натпревари). На 28 август, 2012 година потпишал четиригодишен договор со екипата на Црвена ѕвезда. На презентацијата го земал бројот 91, наведувајќи го фактот дека е роден во 1991 година и дека екипата на Црвена ѕвезда истата таа година била европски и светски шампион во фудбал. Својот прв натпревар за екипата на Црвена ѕвезда го имал на 2 септември 2012 година во последниот натпревар од четвртото коло на првенството 2012/13. Неговиот тим го угостил составот на Раднички од Ниш. Екипата на Раднички двапати имала водство на натпреварот, но Мудрински со вкупно три гола му ја донел победата на тимот на тренерот Александар Јанковиќ на стадионот на „Маракана“. Мудрински победоносниот гол го постигнал во 95 минута. Така тој влегол во историјата на клубот затоа што станал првиот играч кој постигнал хет-трик во својот прв натпревар во екипата на Црвена ѕвезда. Додека Јанковиќ бил тренер, Мудрински бил најдобар стрелец на тимот и постигнал 10 гола во Супер лигата. На 18 март 2013 година на местото за тренер во екипата дошол Рикардо Са Пинто кој го поставил Мудрински во втор план. Португалскиот тренер имал поголема доверба во играчот Абиол Дауд. Додека Са Пинто бил на клупата на Црвена ѕвезда, Мудрински имал многу мала минутажа. Па така тој постигнал само уште еден гол, па во сезоната 2012/13 во Супер лигата завршил со 23 натпревари и 11 постигнати голови. Тренерот Са Пинто на крајот од сезоната им соопштил на клупските играчи дека во иднина немало да смета на Огњен Мудрински. Сепак, португалскиот тренер набрзо го напуштил клубот, а на негово место пристигнал Славиша Стојановиќ. Мудрински ги започнал подготовките со клубот и се надевал дека ќе добие поголема минутажа кај новиот тренер. Сепак, на адреса на екипата на Црвена ѕвезда набрзо пристигнала понудата од германскиот клуб Гројтер Фурт, по што Мудрински го напуштил клубот на Црвена ѕвезда.
Меѓународна кариера
На 28 август 2014 година, Мудрински потпишал договор со швајцарскиот тим на Арау. За овој клуб во текот на сезоната 2014/15 одиграл 14 натпревари во Суперлигата на Швајцарија на кои не постигнал ниту еден гол.
Враќање во Србија
По половина година откакао останал без клуб, Мудрински на 1 февруари 2016 година потпишал договор со екипата на Спартак од Суботица. Во текот на пролетниот дел од првенството 2015/16 година одиграл 13 натпревари од Суперлигата на кои постигнал два гола. Во наредната сезона 2016/17 ги одиграл најдобрите натпревари дотогаш кога биле во прашање постигнатите голови, бидејќи постигнал 16 гола на 33 натпревари во Суперлигата.
Во месец јули 2017 година тој потпишал тригодишен договор со тимот на Чукарички. Во првенството 2017/18 постигнал седум голови на 21 натпревар од Супер лигата. Во текот на таа сезона тој бил на неколкумесечна пауза откако на натпреварот помеѓу Партизан и Чукарички, фудбалерот на Партизан, Евертон Луиз му нанел тешка повреда.
Странски земји
На 2 јули 2019 година, Мудрински потпишал четиригодишен договор со полската екипа Јагелонија. Во февруари 2020 година, тој бил позајмен на хрватскиот прволигаш Горица до крајот на сезоната 2019/20. Во јули 2020 година, заемот бил продолжен за уште една година. На крајот на летниот преоден рок во 2021 година, Мудрински повторно заминал како позајмен играч, овој пат во екипата на Марибор, во Словенија.
Список на државни водачи во 787 година
Ова е список на државни водачи во 87 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Фризојте
Фризојте (Friesoythe; затерландски фризиски: Ait или Äit) — мал град во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Зесте, околу 25 километри северозападно од окружниот град Клопенбург и 30 километри југозападно од градот Олденбург.
Местоположба
Градското подрачје се наоѓа во мочурливата низина Хунте-Леда, а само две единици се делумно на ридската област Химлинг.
Историја
Во 1227 година, грофот Ото фон Текленбург го направил замокот во Фризојте, кој го направил да биде негова резиденција. Набрзо, земјоделци, трговци и занаетчии се населиле околу замокот. Веќе на почетокот на првата половина на век, Фризојте имал големи трговски врски, што се потврдува со пронајдените над 300 сребрени монети од Келн, Минстер, Оснабрик и други градови, кои биле во оптег до 1235 година. Денешниот град бил опкружен од масивни градски бедеми и долго бил сметан за непробоен. Во 1308 првпат бил споменат како град. Понекогаш градот бил означуван како „ханзин град“ и се верува дека имал ханзини привилегии. Сепак, нејасно е дали некогаш бил официјално член на Ханзата.
Фризојте дели разновидна култура во долносаксонската историја. Многу културни влијание на германска, англосаксонска, холандска, источнофризиска, данска и шведска култура можат да се забележат во градот и граѓаните. Градот има голем број на римокатолички верници и мал број на калвинисти и лутеранци. Порано бил дел од Војводството Олденбург и под власт на Француското Царство во век.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 32 избрани членови. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните локални избори за Градскиот совет биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот од 2014 година е Свен Штратман (SPD).
Збратимени градови
Ленинген е збратимен со следниве градови:
Херодот
Херодот од Халикарнас (484 п.н.е. - 425 п.н.е.) ― антички писател кој се смета за татко на историјата.
Според античките преданија, Херодот е роден во Халикарнас, грчка колонија на малоазиското крајбрежје. Бил во сродство со познатиот епски поет Панијасис, со кој и учествувал во буната против халикарнаскиот тиранин Лигамид. Поради тоа Херодот бил прогонет и морал да отиде со неговото семејство во прогонство на островот Самос. Тука веројатно останал подолго време, бидејќи добро го познавал островот и неговата историја. После симнувањето на Лигамид од власт, Херодот се вратил во родното место, но колку останал во неа не се знае најточно. Се претпоставува дека меѓу враќањето во Халикарнас и заминувањето во Туриј ги презел неговите познати големи патувања и дека останал во Атина која му станала и негов втор дом. Во Атина ги добил најважните податоци за своето дело за Грчко-персиските војни. Со политиката на Перикле ги освоил срцата на многу луѓе и во Атина се здобил со многу угледни пријатели. Пријателството со Перикле најверојатно било причина за Херодот да се придружи кон атинските колонисти кои во 444 ― 443 п.н.е на иницијатива на Перикле отишле во јужна Италија за на местото на разгорениот Сибарис да основат нов град кој го нарекле Туриј. Тука Херодот живеејќи во мир, се посветил во пишувањето на својата историја, преку која сакал да ја прослави Атина како спасителка на Грција и да ги истакне заслугите кои тој град ги стекнал во борбата за ослободување на цела Грција од персиска власт.
За времето на смртта на Херодот нема поточни податоци, па поради тоа тоа време приближно се одредува врз основа на податоци од неговото дело, каде можеме да видиме дека ја доживеал Пелопонеската војна (441 п.н.е.), но не знае за сицилијскиот пораз (415―413 п.н.е.). По тоа се заклучува дека умрел меѓу 430 и 424г. п.н.е. Како место на неговата смрт се споменуваат Атина, Туриј и Пела во Македонија, сепак најверојатно е дека починал во Туриј. Според Суда, Херодот бил погребан во македонска Пела и во агората во Туриј.
Живот
Современите научници главно се потпираат на пишувањата на Херодот за некакви веродостојни информации за неговиот живот дополнети со антички, но сепак многу подоцнежни извори, како што е византиската Суда, енциклопедија од 11 век, која веројатно ги преземала своите информации од традиционалните извештаи.
Детство
Современите извештаи за неговиот живот обично го тврдат следново: Херодот е роден во Халикарнас околу 485 година п.н.е. Нема причина да не се верува на информациите на Суда за неговото семејство: дека тие биле влијателни и дека тој бил син на Ликс и Драјо, и брат на Теодор, и дека тој бил во роднински врски со Пањасис - епски поет на тоа време.
Градот во тоа време се наоѓал во рамките на Персиската империја, така што Херодот бил персиски поданик  и можеби младиот Херодот слушнал извештаи на локалните очевидци за настаните во империјата и за персиските подготовки за инвазијата на Грција, вклучувајќи ги и движењата на локалната флота под команда на Артемисија I од Карија.
Како што се наведува, епскиот поет Пањасис - роднина на Херодот - учествувал во неуспешно востание. Херодот изразува наклонетост кон островот Самос (III, 39–60), и ова е показател дека тој можеби живеел таму во својата младост. Значи, можно е неговото семејство да било вклучено во востание против Лигдамис, што довело до период на прогонство на Самос.
Херодот ги напишал своите Истории на јонски дијалект, но сепак тој е роден во Халикарнас, што било доријанска населба. Според Суда, Херодот го научил јонскиот дијалект како момче кое живеело на островот Самос, на кое со своето семејство избегал од угнетувањата на Лигдамис, тиранин на Халикарнас и внук на Артемисија.
Судата исто така нè известува дека Херодот подоцна се вратил дома за да го предводи бунтот што на крајот го симнал тиранинот. Поради неодамнешните откритија на натписи во Халикарнас, датирани од времето на Херодот, сега знаеме дека јонскиот дијалект се користел во Халикарнас во некои официјални документи, затоа нема потреба да се претпоставува (како Суда ) дека тој сигурно го научил дијалектот на друго место. Понатаму, Судата е единствениот извор што го имаме за улогата на Херодот како херојски ослободител на неговото родно место.
Првите патувања
Во тоа време, речиси никој не ги запишувал историските настани. Единствен исклучок биле натписите на спомениците во кои се величале некои славни постигнувања. Затоа, Херодот морал да ги темели своите записи на информациите што ги добивал преку своите набљудувања, преку усните преданија и преку изјавите на некои очевидци. Херодот многу патувал за да собере информации за своите записи. Тој пораснал во грчката колонија Халикарнас (денешен Бодрум, јужна Турција) и ја пропатувал речиси цела Грција.
Херодот многу патувал за да собере информации за своите записи
Херодот отишол на север до Црното Море и Скитија, на подрачјето на сегашна Украина, и на југ до Палестина и Горен Египет. На исток, се чини дека стигнал до Вавилон и, пред крајот на својот живот, веројатно бил во една грчка колонија што се наоѓала на подрачјето на денешна јужна Италија. Секаде каде што одел, Херодот ги набљудувал настаните и ги распрашувал луѓето. Тој ги запишувал информациите од најверодостојните извори.
Според Евсевиј и Плутарх, на Херодот му била доделена парична награда од атинското собрание како признание за неговата работа. Можно е тој неуспешно да поднел барање за атинско државјанство, ретка чест по 451 година п.н.е., за што биле потребни два одделни гласа од присутното собрание.
Подоцнежен живот
Во 443 година п.н.е. или кратко време потоа, тој мигрирал во Туриум како дел од колонија спонзорирана од Атина. Аристотел се повикува на верзија на „Историите“ напишана од „Херодот Туриум“, а некои пасуси во „Историите“ се толкуваат како доказ дека тој пишувал за јужна Италија од лично искуство таму (IV, 15,99; VI, 127). Интимното познавање на некои настани во првите години од Пелопонеската војна (VI, 91; VII, 133, 233; IX, 73) укажуваат на тоа дека тој можеби се вратил во Атина, во кој случај е можно тој да починал таму при епидемија на чума. Можеби тој починал во Македонија, откако го добил покровителството на судот таму; или на друго место, тој починал во Туриум. Во Историите нема ништо со што може да се датира подоцна од 430 година п.н.е. со каква било сигурност и генерално се претпоставува дека тој починал не долго потоа, можеби пред неговата шеесетта година.
Автор или оратор
Херодот решил да ги запише причините за војните што ги воделе Грците, а особено причините за походите на Персијците во 490 и 480 год. пр. н.е. Вториот поход се одвивал кога Херодот бил сѐ уште дете. Во своите записи, Херодот вклучил и опсежни информации за секој народ кој бил освоен од Персијците.
Херодот веројатно своите истражувања ги кажувал преку усни рецитации пред публика. Маринкола во својот вовед за „Историите“ пишува дека постојат одредени препознатливи дела во раните книги на делото на Херодот, кои можат да бидат означени како „усни изведби“. Интелектуалната матрица на 5-ти век, сугерира Маринкола, опфаќала многу усни претстави во кои филозофите драматично би рецитирале такви монтирани дела од нивната работа. Идејата била да се критикуваат претходните аргументи на една тема и нагласено и ентузијастички да се вметнат своите со цел да се придобие публиката.
Во времето на Херодот било вообичаено авторите да ги „објавуваат“ своите дела рецитирајќи ги на популарните фестивали. Според Лукијан, Херодот ја завршил својата завршена работа директно од Анадолија на Олимписките игри и им ги прочитал сите Истории на собраните гледачи на едно седење, при што добил радосен аплауз на крајот од истиот. Според многу поразличен извештај на антички граматичар, Херодот одбил да започне да го чита неговиот труд на фестивалот во Олимпија сè додека облаците не му понудат малку сенка - до кога собранието се распрснало. Оттука произлегува изреката „Херодот и неговата сенка“ за опис некој што пропушта прилика со задоцнување.
Патник или географ
Херодот е многу прецизен во опишувањето на одредени споменици. Дава многу индикации (понекогаш многу прецизни) за големината на таквата територија, за таквото море или река или за богатството на таквите луѓе. На пример, за Скитија, вели тој: "'(101). Значи, бидејќи Скитија формира плато кое граничи со морето од две страни, нејзините копнени и морски граници имаат иста должина; од Истрос до Бористен, потребни се десет дена пешачење, а уште десет од Бористен до езерото Меотид; за да одите од морето кон внатрешноста до земјата Меланхени кои се наоѓаат на северот на Скитија, потребни се дваесет дена пешачење. Сега проценувам дека дневната прошетка претставува двесте стадиони: на оваа сметка, Скитија мора да има четири илјади стадиони во обем, и исто толку длабоко, од морето до внатрешноста. Ова се димензиите на оваа земја"Исто така, дава понекогаш многу прецизни описи на техниките што се користат во посетените земји. Така, еден археолошки наод го потврди описот што тој го дава за изработката на барисот, товарен брод што се користи на Нил
Одредени описи на спомениците, дадени од Херодот, овозможија да се состави познатата листа на седумте светски чуда, како што е големата пирамида во Египет.
Антрополог
Херодот, преку многуте патувања, можел да открие (или да слушне за) многу народи. Описот на нивниот физички изглед, на нивниот начин на облекување, на водење војна, на нивните обичаи, верувања и начин на живот го прави неговото истражување драгоцен антички антрополошки извор. Херодот зборува за народи во Мала Азија, Лидијците, Персијците, Медијците, Асирците, Вавилонците и Масагетите (книга I), Египќаните (книга II), Индијанците, Арапите, Етиопијците (книга III), Скитите и Либијците (книга IV) и конечно на Тракијците (Книга V). Останатите книги главно се посветени на приказната за војните против Персијците. Делата на Херодот се множински и ако тој се смета за „татко на историјата“, тој исто така може да ја побара титулата татко на антропологијата.
Еве три извадоци од Историите во кои Херодот ги опишува обичаите на Персијците, Скитите и Индијците:
Претходници
Местото на Херодот во историјата и неговото значење може да се разберат според традициите во кои тој работел. Неговото дело е најраната грчка проза што преживеала недопрена. Сепак, Дионисиј од Халикарнас, книжевен критичар на августански Рим, навел седум претходници на Херодот, опишувајќи ги нивните дела како едноставни, неукрасени извештаи за нивните и за другите градови и луѓе, грчки или странски, вклучително и популарни легенди, понекогаш мелодрамски и наивни, често шармантни - сите одлики што можат да се најдат во делото на самиот Херодот.
Современите историчари сметаат дека хронологијата е несигурна, но според античкиот извештај, овие претходници биле Дионисиј Милетски, Харон од Лампсакус, Хеланик од Лезбос, Ксантус од Лидија и, од сите најдобро потврдени, Хекатеј од Милет. Од нив, преживеале само фрагменти од делата на Хекатеј, а автентичноста на овие е дискутабилна но тие даваат увид во видот на традицијата во рамките на која Херодот ги напишал своите Истории.
Современи и модерни критичари
Поради многуте чудни приказни и народните приказни што ги објавил, неговите критичари го означиле како „Таткото на лагите“. Дури и неговите современици наоѓале причина да се потсмеваат на неговото достигнување. Всушност, еден модерен научник се прашувал дали Херодот го напуштил својот дом во грчка Анадолија, мигрирајќи на запад кон Атина и пошироко, затоа што неговите сонародници се потсмевале на неговата работа, околност што е наведена во епитафот, за кој се вели дека бил посветен на Херодот на едно од неговите три претпоставени места каде умрел, Турија.
Точноста на записите на Херодот
Неговите записи во врска со земјите што ги посетил и настаните кои ги видел со свои очи во поголем дел се сметаат за точни. Освен тоа, неговите описи за обичаите кои не им биле познати на Грците, како што биле царските погребни обичаи во Скитија или обичајот на Египќаните да ги мумифицираат мртвите, прилично се совпаѓаат со откритијата на археолозите. Се вели дека многуте информации кои ги запишал Херодот во врска со Египет се „позначајни од сѐ друго што било запишано во древни времиња за таа земја“.
Сепак, тој честопати немал друг избор освен да се потпре на непотврдени сведоштва. Исто така, многу луѓе во негово време биле убедени дека паганските богови имаат влијание врз случувањата на Земјата. Затоа, современите историчари не се согласуваат со некои работи кои ги има запишано.
Камполи дел Монте Табурно
Камполи дел Монте Табурно — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Девет и пол недели во Париз
Девет и пол недели во Париз е американски филм, во режија на Ан Гурсо. Главните улоги ги толкуваат: Мики Рурк и Енџи Еверхарт.
Српска гимназија во Солун
Српската гимназија „Дом на науките“ во Солун била основана во 1894 год. во Солун, а работела до 1910 кога нејзината улога ја презела гимназијата во Скопје.
Гимназијата започнала со работа во учебната 1894/95 во српското основно училиште во Солун со 15 ученици во I клас. Наставната програма била иста како и во Кралството Србија, а се учело и француски и турски јазик.
Бројност на учениците
Како се развивало училиштето и каков успех постигнале учениците почнувајќи од учебната 1897/98 па до 1900/01 година, може да се види од следната табела:
Најголем број од учениците потекнувале од Солун и Солунскиот вилает.
787
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6295 и 6296 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5537 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4547 и 4548 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1540.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 787 година се протега во 3423 и 3424, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3483 и 3484 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1330. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 170 и 171 исламска година.
Основање на Рим
Приказната за основањето на Рим била опишана во традиционалните приказни, кои старите Римјани ги зачувале како најрана историја на својот град во форма на легенди и митови. Најпознатиот од овие митови, а можеби и најпознатиот од сите римски митови, е приказната за Ромул и Рем, близнаци кои како бебиња ги доела волчица во VIII век п.н.е. . Друг опис, кој претходно, тврдел дека Римјаните потекнувале од тројанскиот херој Енеј, кој побегнал во Италија по завршувањето на Тројанската војна, а чиј син Иулус бил предок на семејството на Јулиј Цезар. Археолошките докази за човечка окупација на областа на модерниот Рим во Италија датираат од околу 14.000 години од денес.
Рана Италија
Кога Италија околу 700 п.н.е се појавила на историската сцена, таа била населена од различни народи од различни култури и јазици, кои денес колективно се нарекуваат 'италијански народи'. Поголемиот дел од населението на полуостровот живеело во села или мали градови, се занимавало со земјоделство или сточарство (Италија значи „земја на телињата“) и зборувал на италични дијалекти кои припаѓале на семејството на индоевропски јазици. Оски и Умбријците зборувале сродни италични дијалекти, како што зборувале жителите на Апенините. Другите два италијански дијалекти, латинскиот и венецијанскиот, биле поврзани еден со друг и ги зборувале Латините во Лацио (долина во западниот дел на централна Италија) или луѓето од североисточна Италија (близу денешна Венеција). Во V век п.н.е. долината на реката По (Цисалпска Галија) била окупирана од галските племиња кои го зборувале келтскиот јазик и се доселиле од континентална Европа преку Алпите. Првата високоцивилизирана нација на Италија биле Етрурците, кои биле и единствените жители на полуостровот чиј јазик не бил индоевропски. До 700 п.н.е. По должината на јужниот брег на Италија биле основани неколку грчки колонии. И Грците и Феничаните развиле активна трговија со италијанските народи.
Современата историска анализа сè повеќе напредува во обидот да објасни како раниот развој на Рим се одвивал во таа мултикултурна средина и под влијание на поразвиените цивилизации на Етрурците на север и Грците на југ. Римската религија им должела многу на верувањата и обичаите на Етрурците. Римјаните ја зеле азбуката од Етрурците и ја адаптирале, но Етрурците ја добиле и ја адаптирале од грчките колонии во Италија. Високите функционери на Римската република носеле обележја произлезени од Етрурците: столчето curulki (латински sella curulis), тогата со виолетова граница (toga praetexta) и фасците. Гладијаторските борби и воениот триумф се исто така преземени од Етрурците. Рим лежел на околу 22 километри од брегот покрај реката Тибар, на границата на Лациум и Етрурија. Бидејќи градот бил погоден за минување на реката и се наоѓал на копното од Апенините до морето, тој претставувал точка на средба на три различни народи: Латините, Етрурците и Сабините.
Енеј
Националниот еп на митскиот Рим, Вергилиевата Енеида, ја раскажува приказната за тоа како тројанскиот принц Енеј дошол во Италија. Енеидата била напишана за време на императорот Август, кој тврдел дека е потомок на Енеј и божицата Венера. Според Енеидата, преживеаните од паднатиот град Троја се обединиле под Енеј и, по серија авантури патувајќи по Средоземното Море, вклучително и застанување во новооснованата Картагина под власта на кралицата Дидо, на крајот стигнале до брегот на Италија. Се сметало дека Тројанците слетале во областа помеѓу модерниот Анцио и Фиумичино, југозападно од Рим, веројатно во Лаурентум или, според други верзии, во Лавиниум, место именувано по Лавинија, ќерката на кралот Латина, со која се оженил Енеј. Како резултат на бракот на Лавинија, започнале низа вооружени конфликти со Турнус. Пред доаѓањето на Енеј, Турнус бил свршен за Лавинија. Енеј победил во војната и го убил Турнус. Тројанците го добиле правото да останат овде и постепено се споиле со локалното население. Синот на Енеј, Асканиј, познат и како Иулус, продолжил да ја основа Алба Лонга и линијата албански кралеви што ја пополниле хронолошката празнина помеѓу тројанската сага и традиционалното основање на Рим во VIII век п.н.е.
Кон крајот на оваа линија, кралот Прокас бил татко на Нумитор и Амулиј. По смртта на Прокас, Нумитор станал крал на Алба Лонга, но Амулиј го заробил и го испратил во затвор, ја принудил и ќерката на Нумитор Реа Силвија да стане девица свештеник меѓу Весталите.
Ромул и Рем
Митот за Енеј бил од грчко потекло и морал да се помири со италијанскиот мит за Ромул и Рем. Наводно, таа била ќерка на Реа Силвија и Марс, богот на војната или полубогот херој Херкулес. Тие биле напуштени при раѓањето, на начин на многу митолошки херои, поради пророштвото дека ќе го соборат нивниот прадедо Амулиј, кој го соборил таткото на Силвија, Нумитор. Близнаците биле оставени на реката Тибар од страна на слугите кои се сожалиле на бебињата и покрај наредбите. Близнаците ги доела волчица додека овчарот по име Фаустул не ги нашол момчињата и ги посвоил како свои синови. Фаустул и неговата сопруга Ака Ларентиа ги одгледале децата. Кога Рем и Ромул станале возрасни, тие го убиле Амулиј и го вратиле Нумитор. Решиле да основаат град, но се расправале, бидејќи Ромул бил на ридот Палатин, додека Рем сакал град на Авентинскиот рид. Се обложувале дека ќе победи оној што ќе видел повеќе птици во лет. Ромул победил, но Рем, не можејќи да го поднесе поразот, го нападнал со своите следбеници и Ромул го убил својот брат. Така, Рим започнал со братоубиство, приказна која подоцна се одиграла во историјата на градот на меѓусебните политички судири и крвопролевање.
Страбон
Страбон пишува дека постоела и постара приказна за основањето на Рим од претходните легенди што ги спомнал. Градот бил аркадиска колонија основана од Евандер Палантиум. Страбон исто така пишува дека римскиот историчар Луциј Колиј Антипатар верувал дека Рим бил основан од Грците.
Датум
Старите Римјани веќе биле убедени дека Рим бил основан на 21 април 753 година, на денот на празникот на Света Палес, божицата овчарка, на кој датум ја прославувале Пар илија (или Палилија). Но, тие не ја знаеле, или не биле сигурни, точната година на основањето на градот; ова била една од причините што тие претпочитале да се консултираат со претседавачките конзули наместо формулата AUC или Ab Urbe Condita. Античките власти предложиле неколку датуми, а Дионисиј Халикарнас запишувал: грчкиот историчар Тимај, еден од првите што напишал историја во која се вклучени Римјаните, изјавил дека Рим бил основан во 38 година пред првата Олимпијада, или 814/3 п.н.е.; Квинт Фабиус Пиктор, првиот Римјанин кој напишал историја на својот народ на грчки јазик, изјавил дека Рим бил основан во првата година од осмата Олимпијада, или 748/7 п.н.е.; Луциј Цинциус Алиментус тврдел дека Рим бил основан во четвртата година од дванаесеттата Олимпијада, или 729/8 п.н.е. и Катон Постариот пресметал дека Рим бил основан 432 години по Тројанската војна, за која Дионисиј изјавил дека била еквивалентна на првата година од седмата Олимпијада, или 752/1 п.н.е. Самиот Дионисиј дал пресметки кои покажувале дека Рим бил основан во 751 п.н.е., почнувајќи со битката кај Али, која ја поставил во првата година од дваесет и осмата Олимпијада, 388/7 п.н.е. први конзули, Јуниј Брут и Тарквиниј Колатинус, 508/7 п.н.е., потоа го собрале вкупниот збир од владеењето на римските кралеви (244 години) за да стигнат до нивниот датум, 751 п.н.е. Дури и официјалниот Фасти Капитолини го дал својот датум, 752 п.н.е.
Најпознатиот датум за основањето на Рим, 753 п.н.е., бил изведен од Римецот Тит Помпониус Атикус и усвоен од Маркус Терентиус Варо, кој станал дел од она што станало познато како Хронологија на Варо. Анегдота од Плутарх каде астрологот Луциј Тарукиј од Фирмум дала аргумент врз основа на непостоечко затемнување и други погрешни астрономски детали дека Рим бил основан во 753 п.н.е., покажувало дека ова станало најчесто прифатениот датум. Употребата на De Die Natali од страна на писателот од III век, Цензорин, најмногу влијаел врз Џозеф Јустус Скалигери да воспоставел научна основа за античката хронологија.
Неодамнешните откритија на Андреа Карандини на римскиот Палатин во Рим, исто така, даваат докази за низа ѕидови за утврдување на северната падина кои можат да се датираат во средината на VIII век п.н.е. Според легендата, Ромул бранел бразда (sulcus) околу ридот за да ја означи границата на неговиот нов град.
Гијом де Лопитал
Гијом Франсоа Антоан, маркиз де Лопитал (Guillaume François Antoine, Marquis de l'Hôpital; (, —, ) – француски математичар. Ја изучувал инфинитезимална анализа и објавил книга за диференцијално сметање. Најпознат е по Лопиталовото правило кое се применува во математиката.
Основање на Рим
Името Рим
Не постои консензус за етимологијата на името на градот. Жан-Жак Русо (1712–1778) го предложил грчкиот „ῥώμη“ (rhōmē), што значи „моќ, погон“. Модерната етимолошка теорија тврди дека името на градот е од етрурско потекло (а можеби и самиот град, иако тоа не може да се докаже), и потекнува од румон, „река“.
Гијом де Лопитал
Животопис
Роден е во Париз, Франција. Првобитно планирал војничка кариера, но заради лошиот вид се преориентирал на математика. Го решил брахистронскиот проблем, независно од останатите негови современици математичари, како што е Исак Њутн. Умрел во Париз.
Основање на Рим
Археологија
Постојат археолошки докази за човечка окупација на римската област пред околу 14.000 години, но дебел слој од многу помлади остатоци ги прикрива палеолитските и неолитските локалитети.[18] Бројни ископувања го поддржуваат мислењето дека Рим израснал од пасторални населби на Палатин ридот, изграден на местото на идниот Римски форум. Помеѓу крајот на бронзеното доба и почетокот на железното време, секој рид меѓу морето и Капитол бил покриен со село (населба на Капитолскиот рид била потврдена од крајот на XIV век п.н.е.)[19]
Гијом де Лопитал
Животопис
Автор е на првата книга за диференцијално сметање, l'Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes. Текстот бил објавен во 1696 година и ги содржел предавањата на неговиот учител Јохан Бернули во кои Бернули дискутирал за неодредениот облик 0/0. Методот кој ги решава таквите неодредени облици со последователно диференцирање го носи Липиталовото име.
Во 1694 година, Лопитал склучил договор со Јохан Бернули со кој Лопитал на Бернули му плаќал 300 франци годишно за Бернули да му раскажува за неговите откритија, што Лопитал го опишал во својата книга. Во 1704 година, после смртта на Лопитал, Бернули на јавноста ѝ го открил договорот, тврдејќи дека многу резултати во книгата на Лопитал се таму заради него. Во 1922 година се откриени текстови кои ги поткрепуваат Бернулиевите тврдења. Раширената приказна за тоа дека Лопитал се обидел себеси да си го припише откритието на Лопиталовото правило не е точна. Својата книга ја објавил анонимно, во воведот ја навел помошта од Бернули и никогаш не тврдел дека е заслужен за тоа правило.
Основање на Рим
Археологија
Во секој случај, локацијата што станал град Рим била населена со латински доселеници од различни региони, земјоделци и овчари, за што сведочат разликите во грнчарството и техниките на погребување. Историските Латини првично биле италијанско племе кое ги населувало ридовите Албани. Подоцна, тие се преселиле во долините кои им нуделе подобра земја на земјоделците. Островот Исола Тиберина бил место на важен антички речен премин. Областа околу Тибар била особено поволна и нудела важни стратешки ресурси: реката била природна граница од едната страна, а ридовите обезбедувале сигурна одбранбена позиција. Оваа позиција, исто така, им овозможила на Латините да ја контролираат реката и трговскиот и воениот сообраќај по неа од природна гледна точка на Исола Тиберина. Покрај тоа, патниот сообраќај можел да се контролира, бидејќи Рим бил на раскрсницата на главните патишта кон морето од Сабините (на североисток) и Етрурија (на северозапад). Општо е прифатено дека градот постепено се развивал преку синоецизмот на неколку села околу најголемото на Палатин. Оваа агломерација, означувајќи го преминот од прото-урбана во урбана населба, овозможила зголемување на земјоделското производство над потребите, што овозможило воведување на секундарни и терциерни дејности: тоа пак го поттикнало развојот на трговијата со грчките колонии во јужна Италија (главно Ischia и Cumae). Сите овие настани, кои според археолошките ископувања се случиле околу средината на VIII век п.н.е., може да се сметаат за потекло на градот.