cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1 − 2 + 3 − 4 + …
Кошиев призвод
За Чезаро, ова равенство било примена на теоремата којашто ја објавил една година преттоа и којашто може да се смета за прва теорема во историјата на сумирањето на дивергентните редови. Детали од овој метод на сумирање се прикажани подолу; основната идеја се состои во тоа што 1 − 2 + 3 − 4 + ... е Кошиев производ на 1 − 1 + 1 − 1 + ... и 1 − 1 + 1 − 1 + ....
Кошиевиот производ од два бесконечни реда е определен, па дури и двата реда да се дивергентни. Во случај кога Σan = Σbn = Σ(−1)n, членовите од Коишевиот производ се добиваат од конечната дијагонална сума:
Тогаш, производот од редот изнесува:
На тој начин, методот за сумирање којшто го содржи Кошиевиот прооизвод на два реда и дава сума 1 − 1 + 1 − 1 + ... = 1⁄2, исто така ја дава и сумата 1 − 2 + 3 − 4 + ... = 1⁄4. Со резултатот добиен во претходниот дел, ова подразбира еквивалентност меѓу сумирањето на 1 − 1 + 1 − 1 + ... и 1 − 2 + 3 − 4 + ... со метои коишто се линеарни, стабилни и го содржат Кошиевиот производ.
Теоремата на Чезаро е префинет пример. Редот 1 − 1 + 1 − 1 + ... може да биде сумиран по Чезаро и е наречен (C, 1)-сумирачки, додека 1 − 2 + 3 − 4 + ... бара подлабока примена на теоремата на Чезаро и се нарекува (C, 2)-сумирачки. Бидејќи сите облици на Чезаровската теорема се линеарни и стабилни, вредностите од сумите се оние коишто веќе се пресметани.
Чезаро и Хелдер
За да се пресмета сумирањето по Чезаро (C, 1) за 1 − 2 + 3 − 4 + ..., ако тоа постои, најпрво е неопходно да се пресмета аритметичката средина од делумните суми од редот. Делумните суми се:
а аритметичките срединиод овие делумни суми:
Оваа низа од средини не конвергира, па така 1 − 2 + 3 − 4 + ... не може да се сумира по Чезаро.
Постојат две познати воопштувања на сумирањето по Чезаро: концептуално попросто од нив е низата од методи (H, n) за природни броеви n, акде што сумата (H, 1) е сума по Чезаро, а понатамошните методи ја повторуваат пресметката на средини. Во примерот погоре, парните средни вредности конвергираат до 1⁄2, додека сите непарни средни вредности се еднакви на 0; според тоа, средните вредности од средините конвергираат до средната вредност меѓу 0 и 1⁄2, т.е. до 1⁄4. Така, редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... има сума (H, 2) во износ од 1⁄4.
Буквата „H“ претставува кратенка од презимето на Ото Хелдер, којшто во 1882 година прв го докажал она коешто математичарите денес го сметаат за врска меѓу Абеловото сумирање и сумирањето (H, n). Редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... бил првиот пример којшто го употребил за таа цел. Фактот што 1⁄4 е сума (H, 2) од 1 − 2 + 3 − 4 + ... потврдува дека станува збор за Абелова сума; ова е директно докажано подолу.
Другото често формулирано воопштување на сумирањето по Чезаро е низата од методи (C, n). Веќе беше докажано дека сумирањето (C, n) и сумирањето (H, n) секогаш даваат ист резултат, но тие всушност имаат различна историска позадина. Во 1887 година, Чезаро бил блиску до определувањето на сумирањето (C, n), но тој дал само неколку примери. Подробно, тој ја пресметал сумата на 1 − 2 + 3 − 4 + ..., во износ од 1⁄4 со примена на метод којшто може да се преформулира како (C, n), но во тоа време не бил познат како таков. Тој формално ги определил методите (C, n во 1890 година, со цел да даде поткрепа на неговата теорема дека Кошиевиот производ од ред со сума (C, n) и ред со сума (C, m) е еднаков на сумата (C, m + n + 1).
Абелово сумирање
Во извештај од 1749 година, Леонард Ојлер признал дека редот дивергира, но во секој случај е подготвен да ја пресмета неговата сума:
...кога се вели дека сумата на редот 1−2+3−4+5−6 итн. е еднаква на 1⁄4, тоа мора да звучи парадоксално. Со собирање на 100 членови од овој ред, се добива збир 50, иако со додавањето на 101. член се добива збир +51, што далеку се разликува од 1⁄4 и уште подалеку со зголемувањето на бројот на членови. Но, јас и порано забележав дека е неопходно на поимот сума да му се даде пошироко значење....
Ојлер предложил воопштување на поимот „сума на ред“ неколкупати. Во случајот со 1 − 2 + 3 − 4 + ..., неговите идеи се слични со она што денес е познато како метод за сумирање по Абел:
...повеќе нема сомнение дека сумата на редот 1−2+3−4+5 + итн. е 1⁄4, бидејќи произлегува од разобличување на формулата 1⁄(1+1)2, чијашто вредност неоспорно изнесува 1⁄4. Идејата станува појасна при разгледување на воопштениот облик на редот, 1 − 2x + 3x2 − 4x3 + 5x4 − 6x5 + &c., произлезен од разобличувањето на изразот 1⁄(1+x)2, кој би бил еквивалентен со редот по воведувањето на замената x = 1.
Постојат многу начин на коишто може да се воочи дека најмалку за апсолутните вредности |x| < 1, Ојлер е во право дека: Можно е да се изврши развој на десната страна во Тејлоров ред или да се примени формалниот процес на делење на полиноми. Започнувајќи од левата страна, може да се следи општата евристика прикажана погоре и двапати да се помножи по (1+x) или да се изврши коренување на гемоетрискиот ред 1 − x + x2 − .... Ојлер, исто така, предложил диференцирање на последниот ред член по член.
Ојлер и Борел
Ојлер применил и друг метод за овој ред, познат како Ојлерова трансформација, што претставува еден од неговите изуми. За да се пресмета Ојлеровата трансформација, потребно е да се започне со низа од позитивни членови — во случајов со 1, 2, 3, 4, .... Првиот член од оваа низа е означен како a0.
Понатаму, потребно е да се пресмета конечната разлика меѓу членовите од низата 1, 2, 3, 4, ..., што е еднакво на 1, 1, 1, 1, .... Првиот член од оваа низа е означен како Δa0. Сепак, Ојлеровата трансформација зависи и од разликите од разликите, но сите понатамошни разлики од членовите во низата 1, 1, 1, 1, ... се еднакви на 0. Во тој случај, Ојлеровата трансформација за редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... е определена како:
Во современата терминологија, се вели дека 1 − 2 + 3 − 4 + ... може да се сумира по Ојлер и притоа да се добие сума еднаква на 1⁄4.
Сумирањето по Ојлер подразбира постоење на уште еден вид на сумирање. Претставувањето на редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... како:
доведува до конвергентен ред во секоја точка, којшто може да се запише како:
Поради тоа, Бореловата сума на редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... може да се пресмета како
Катерина Тјудор (појаснување)
Катерина Тјудор може да се однесува на:
1 − 2 + 3 − 4 + …
Поделба на скалите
Саичев и Војчински дошле до решението 1 − 2 + 3 − 4 + ... = 1⁄4 по пат на примена на два физички принципи: смалување на бесконечно мали и поделба на скалите. Ппрецизно, овие принципи водат кон определување на широко семејство на „методи за φ-сумирање“, од коишто сите даваат сума еднаква на 1⁄4:
Овој резултат претставува воопштување на Абеловото сумирање, коешто се добива со воведување на замената φ(x) = exp(−x). Општото тврдење може да се докажи преку групирање на членовите од редот во парови по m и преобразувањео на изразот во Риманов интеграл. Во однос на последниот чекор, доказот за 1 − 1 + 1 − 1 + ... содржи примена на Лагранжовата теорема за средна вредност, но во овој случај е потребна примена на понапреден Лагранжов облик на Тејлоровата теорема.
Воопштувања на редот
Друго воопштување на 1 − 2 + 3 − 4 + ... на малку поразличен начин е редот 1 − 2n + 3n − 4n + ... за други вреднсти на n. Во случај n да има вредност на позитивен број, редовите од овој облик ги имаат следниве Абелови суми: каде што Bn се Бернулиеви броеви. Кога n е парен број, равенството се сведува на:
Последната сума станала предмет на потсмен од страна на Абел, којшто во 1826 година запишал: Дивергентните редови се целосно работа на ѓаволот, па срамота е некој да се надева дека може да пронајде каков било доказ за нив. Од нив може да се добие што ќе се посака, а тие самите направилие толку многу несреќи и парадокси. Може ли да се претстави нешто поужасно отколку да се каже дека:
каде што n е позитивен број. Овде има нешто за коешто треба да се смееме, пријатели.
Учителот на Чезаро, Ежен Шарл Каталан, исто така ги потценувал дивергентните редови. Под негово влијание, Чезаро „условните формули“ за 1 − 2n + 3n − 4n + ... најпрво ги карактеризирал како „апсурдни равенства“ и во 1893 година изразил мислење дека формулите се грешни, но сепак пости начин на којшто може да бидат формално полезни. Конечно, во неговото дело Sur la multiplication des séries од 1890, Чезаро применил современ пристап, започнувајќи со дефиниции.
Редовите се предмет на проучување и за нецели вредности на n, коишто ја сочинуваат Дирихлеовата ета функција. Дел од котивацијата на Ојлер за изучување на редовите поврзани со редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... била функционалната равенка за ета-функцијата, којашто директно води до функционалната равенка за Римановата зета-функција. Ојлер веќе бил познат за наоѓањето на вредностите на овие функции како позитивни парни броеви (вклучувајќи го и Базелскиот проблем), а се обидувал да ги пронајде вредностите и за позитивните непарни броеви (вклучувајќи ја Апериевата константа), птоблем којшто останал нерешен и неразјаснет и до денес. Со методите на Ојлер е полесно да се работи со ета-функцијата, поради тоа што Абеловата сума од нејзиниот Дирихлеов ред може да се пресмета насекаде. Од друга страна, сумата на Дирихлеовиот ред на зета-функцијата може да се пресмета многу потешко онаму каде што дивергира. Така на пример, редот 1 − 2 + 3 − 4 + ... во зета-функција соответствува на неалтернативниот ред 1 + 2 + 3 + 4 + ..., којшто има длабока примена во современата физика, но бара примена на многу посилни методи за пресметка на неговата сума.
Виктор Јушченко
Виктор Јушченко (украински: Віктор Ющенко) е украински политичар, кој беше третиот претседател на Украина, во периодот од 2005 до 2010 година. Роден е на 23 февруари 1954 година во село Хоруживка, Сумска област, Украина, СССР. Од 2002 до 2004, тој бил водач на опозициската партија Наша Украина. На таа позиција останал до април 2004 кога го победува Виктор Јанукович на редовните претседателски избори (Портокаловата револуција).
Во 2010 функцијата претседател ја преземал Виктор Јанукович, извојувајќи изборна победа над неговата соперничка, Јулија Тимошенко.
Пред да стане претседател, Јушченко имал изградена кариера во украинската политика. Во 1993 г. станал гувернер на Народната банка на Украина, а во периодот 1998-2001 ја извршувал премиерската функција. По напуштањето на ова работно место Јушченко преминал во опозиција, а на парламентарните избори во 2002 г. убедливо триуфирал освојувајќи 111 места (од можни 447) во украиското собрание. Успех забележал и на претседателските избори од 2004 г. кога го победил неговиот голем политички соперник и тогашен претседател на украинската влада, Виктор Јанукович. Тој изборен процес бил окарактеризиран како доста контроверзен, бидејќи втората изборна рунда била повторена по одлука на украинскиот Врховен суд, кој сметал дека изборите биле нерегуларни.
По истекот на петгодишниот претседателски мандат, тој повторно се кандидирал за истата функција, но овој пат бил елиминиран уште во првото коло. На тие избори победа остварил Виктор Јанукович, со тесна предност пред Јулија Тимошенко. На последните парламентарни избори одржани во 2012 г. Јушченко ја предводел листата кандидати на партијата Наша Украина, но освоил само 1,11% од гласовите, премалку за да влезе во пратеничкиот дом.
Шмидехаузен
Шмидехаузен (Schmiedehausen) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Ернест Ачкун
Ернест Ачкун (Храстник, Словенија, 27 март 1930 - Белград, Србија, 28 септември 2001 година) бил силна музичка фигура со огромен изведувачки репертоар и секако еден од водечките мајстори инструменталисти во плејадата на српските одлични кларинетисти. За време на повеќе од четири децении музичка дејност, тој бил рангиран на самиот врв на југословенските музички уметници.
Биографија
Роден е на 27 март 1930 година во Храстник (округ Трбовље - Р. Словенија), во работничко семејство на таткото Ернест, рудар и мајка Елизабета, домаќинка.
Основно училиште завршил во Храстник во 1940 година. Со музика почнал да се занимава во 1941 година, кога почнал да учи кларинет и обоа во новоотвореното музичко училиште во Трбовље. Родителите на Ернест симпатизирале и помагале на НОП за време на окупацијата, а во јули 1944 г. целото семејство побегнало кај партизаните. Таму Ернест бил задолжен за музика во Генералштабот на Словенија.
По ослободувањето, тој се вратил дома во есента 1945 година и се запишал во средно музичко училиште во Љубљана.Следната година донел цврста одлука животот да и го посвети на музиката, т.е. кларинетот. На иницијатива на професорот на Академијата за музика во Белград, Бруно Брун и со негова помош, есента 1946 година заминал во Белград, каде што завршил гимназија во 1949 година со почести, а на исто толку млади (19 години), бил ангажиран како II кларинетист во оркестарот на Народниот театар во Белград и во Белградската филхармонија, а во 1953 година станал првиот соло кларинетист на Белградската филхармонија (на 25-годишна возраст). Свирејќи во споменатите оркестри, Ернест се издржувал. Познато е и дека од истите причини бил принуден на тешка физичка работа, па дури и да пренесува музички инструменти.
Од 1955 до 1957 г година, Ернест отишол во Париз да се специјализира кај познатиот професор по кларинет Улисе Делеклуз.
Работел и во средното музичко училиште во Мокрањац, каде предавал кларинет и бил раководител на Катедрата за дувачки инструменти.
Ернест Ачкон работел во Белградската филхармонија до 1975 година, кога дошол на Факултетот за музичка уметност за да работи како професор на Катедрата за камерна музика. Во тие години Факултетот имал голема празнина во наставата по камерна музика со дувачки ансамбли. Ачкун ги носел своите ученици на јавни часови, концерти и натпревари и освојувале награди.
Во 1985 година, Ернест Ачкун станал редовен професор на Катедрата за камерна музика на Факултетот за музичка уметност во Белград.
Концертна активност
Од 1948 година, Ернест Ачкун е активен на концертните сцени во Југославија, а бил чест гостин и во други европски земји, свирејќи голем број концерти на кларинет и оркестар. Ернест го снимил речиси целиот свој огромен репертоар на кларинет за Радио Белград и други радио станици. Во 1984 г. објавил плоча со концерти на Моцарт и Стјепан Шулек. Записот е вистинско ремек-дело на изведба, а можел да се најде подеднакво и во најеминентните дискотеки во светот.
За време на студиите, Ернест неколкупати бил наградуван за неговиот успех во учењето, со учество на сите концерти организирани од Ректоратот на Академијата за музика во Белград, Загреб, Љубљана и Виена, каде добил многу пофалби.
Како солист гостувал во Франција, Белгија, Австрија, Италија, Германија, Бугарија, со диригенти како: Зубин Мехта, Жан Мартинон, Чарлс Брук, Милан Хорват, Оскар Данон, Живојин Здравковиќ, Младен Јагушт, Јован Сајновиќ и други.
За тежината на звањето музичар - уметник, Ернест Ачкун често велел: Во ова дело човекот постојано и постојано се докажува и никогаш не може да се докаже.
Пет пати е номиниран за Октомвриската награда на град Белград, а добитник е и на многу други награди и признанија. Сето ова го илустрира квалитетот на неговите рецитали и јавни настапи.
Работата во белградскиот дувачки квинтет и други ансамбли
Од 1962 г. година, Ернест Ачкун е член на белградскиот дувачки квинтет, во кој свири и работи со голем ентузијазам, секогаш поставувајќи високи цели. Овој камерен ансамбл бил најдобар амбасадор на класичната и камерната музика, претставувајќи го музичкото богатство низ светот: Париз, Рим, Берлин, Москва, Ленинград, Копенхаген, Осло, Братислава, Букурешт, Виена, Брисел, Новосибирск и многу други градови. Квинтетот имал стотици настапи и снимки за југословенската радио и телевизија и за странство. Белградскиот дувачки квинтет е добитник на многу награди и признанија.Работејќи како прв соло кларинетист на Белградската филхармонија, Ернест Ачкун активно се занимавал и со други видови камерна музика. Бил член на дувачки трио (1965), септет, нонет, а ја свирел и Серенада за ветрови (13 ветрови) од В.А.Моцарт.
Важност
Во сите три демонтирани области на изведба: соло, камерно и оркестарско свирење, Ернест Ачкун дал свој посебен уметнички придонес.
Ачкон бил амбасадор на српското музичко творештво и домашниот кларинетизам. Тој неуморно, високо професионално ја исполнувал својата културна животна мисија во нашата средина, покажувајќи и привлекувајќи го вниманието на светската музичка јавност кон домашното (и странско) музичко богатство и креативност. Тоа го потврдува и фактот што толку многу југословенски композитори му ги посветиле своите концерти за кларинет.
Социјални активности
Членови на жирито на Меѓународниот натпревар во Белград, категорија кларинет. Ернест Ачкун бил социјално многу ангажиран.
Доне Чапарев
Доне Чапарев е роден на 4 јуни 1949 година во Струмица, починал во 17 ноември 2000 година, во Струмица поет, драмски писател.
Животопис
Доне Чапарев е роден во Струмица, каде што завршил основно и дредно училиште. Дипломирал на Филозофски факултет во Скопје. Работел како новинар во Центар за радио и новинарско-издавачка дејност во Струмица, а потоа се префрлил во Скопје каде што работел во издавачко претпријатије „Југоскоп - Ревија Бизнис“ во Скопје. Зад себе оставил повеќе книги поезија, детска поезија, и драми. Бил член на Друштво на писатели на Македонија од 1976 година.
Меѓупланетарна средина
Меѓупланетарната средина (МПС) или меѓупланетарниот простор се состои од масата и енергијата со кои е исполнет Сончевиот Систем, и низ која се движат сите поголеми тела од Сончевиот Систем: планетите, џуџестите планети, астероидите и кометите. Меѓупланетарната средина се простира до хелиопаузата, по што започнува меѓуѕвездената средина. До пред 1950 година, беше општо прифатено дека меѓупланетарниот простор е или празен вакуум или се состои од „етер“.
Состав и физички одлики
Во меѓупланетарната средина има меѓупланетарна прашина, космички зраци и топла плазма од сончевиот ветер. Температурата на меѓупланетарната средина варира. За честичките прашина во астероидниот појас, обично температурата се движи од 200 К (-73 °C) на 2,2 АЕ до 165 К (-108 °C) на 3,2 АЕ. Густината на меѓупланетарната средина е многу мала, и е обратнопропорционална со растојанието од Сонцето на квадрат. Променлива е, и може да биде под влијание на магнетни полиња и настани во Сончевиот Систем како што е исфрлањето на коронална маса.
Затоа што меѓупланетарната средина е плазма, или гас од јони, таа има одлики на плазма, а не на обичен гас. На пример, во себе го носи магнетното поле на Сонцето, има висока електрична спроводливост (со што го предизвикува хелиосферичниот струен слој ), формира двојни слоеви на плазмата кога ќе дојде во контакт со планетарна магнетосфера или во хелиопаузата, и покажува филаментација (како на пр. поларна светлина).
Плазмата во меѓупланетарната средина е причината што јачината на магнетното поле на Сонцето во Земјината орбита е за повеќе од 100 пати поголема од она што би се очекувало. Ако просторот беше вакуум, тогаш сончевите тесли би се намалиле со растојанието на куб на околу  тесли. Но, сателитските набљудувања покажуваат дека магнетното поле е за околу 100 пати поголемо и изнесува приближно тесли. Според теоријата на магнетохидродинамика (МХД) движењето на течност проводник (на пример, меѓупланетарна средина) во магнетно поле индуцира електрични струи кои пак создаваат магнетни полиња и на тој начин се однесува како МХД генератор.
Обемот на меѓупланетарната средина
Надворешниот раб на хелиосферата е граница меѓу струењата на сончев ветер и меѓуѕвездената средина. Оваа граница е позната како хелиопауза и се верува дека е прилично остра граница на расојание од 110 до 160 астрономски единици од Сонцето. Така, грубо кажано, меѓупланетарната средина го исполнува сферичниот волумен во границите на хелиопаузата.
Односот на меѓупланетарната средина со планетите
Како меѓупланетарната средина ќе се однесува со планетите зависи од тоа дали тие имаат магнетни полиња или не. Телата како Месечината немаат магнетно поле и сончевиот ветер може директно да влијае на површината. Милијарди години, месечевиот реголит делувал како собирач на честички од сончевиот ветер, и затоа студиите на карпите од површината на Месечината може да бидат вредни во проучувањето на сончевиот ветер.
Високоенергетските честички од сончевиот ветар кои влијаат на површината на Месечината, исто така, предизвикуваат таа слабо да зрачи со бранови должини на Х-зраци.
Планетите со сопствено магнетно поле, како што се Земјата и Јупитер, се опкружени со магнетосфера во која нивното магнетно поле е доминантно над она од Сонцето. Со ова се нарушува текот на сончевиот ветер, кој се пренасочува околу магнетосферата. Материјалот од сончевиот ветер може да „продре“ во магнетосферата, при што се создаваат поларни светлини, а исто така Ван Аленовиот појас на зрачење носат јонизиран материјал.
Феномени на меѓупланетарната средина
Меѓупланетарната средина причинува неколку оптички феномени видливи од Земјата. Зодијачката светлина е широка лента од слаба светлина што понекогаш се гледа по зајдисонце и пред изгрејсонце, која се протега по еклиптиката и е најсветла кај хоризонтот. Овој блесок се јавува затоа што сончевата светлина се распространува од меѓупланетарни честички од прашина во меѓупланетарната средина меѓу Земјата и Сонцето.
Сличен феномен со средиште во спротисончевата точка, гегеншајн може да се забележи во темни ноќи без месечина. Овој феномен е многу послаб од зодијачката светлина, и е предизвикан од сончевата светлина која е одбиена од честички од прашина кои се наоѓаат надвор од Земјината орбита.
Историја
Терминот „меѓупланетарен“ бил првпат употребен од научникот Роберт Бојл во 1691 г.: „Воздухот е поразличен од етерот (или вакуумот) во... меѓупланетарните простори“. Во 1898 година, американскиот астроном Чарлс Аугустус Јанг напишал: „Меѓупланетарниот простор е вакуум, многу посовршен од сѐ што можеме да произведеме со вештачки средства...“ ( Елементите на астрономијата, Чарлс Аугустус Јанг, 1898 година).
Забележувањата дека просторот се смета за вакуум исполнет со „етер“, или само ладен, темен вакуум продолжиле до 1950-тите. Професорот по астрономија од Универзитетот Тафтс, Кенет Р. Ланг, во 2000 година напишал: „Пред половина век, повеќето луѓе ја согледуваа нашата планета како осамена сфера која патува во ладен, темен простор од вакуум околу Сонцето“. Во 2002 година, Акасофу изјавил: „Погледот дека меѓупланетарниот простор е вакуум во кој Сонцето наизменично испушта корпускуларни струи беше радикално променет од Лудвиг Биерман (1951, 1953) кој врз основа на опашки од комета предложи дека Сонцето постојано ја издувува својата атмосфера во сите насоки со надзвучна брзина“. ( Сјун-Ичи Акасофу, Истражување на тајните на Аурора, 2002 година).
1414
1414 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1414 година од новата ера, 414. од вториот милениум, 14. од XV век и петта од 1410-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6922 и 6923 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6164 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5174 и 5175 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2167.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1414 година се протега во 4050 и 4051, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4110 и 4111 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1957. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 816 и 817 исламска година.
Светлана Житомирскаја
Светлана Јаковлевна Житомирскаја (Светлана Яковлевна Житомирская, Svetlana Jitomirskaya; р. ) — советско-американска математичарка, која работи на динамичките системи и математичката физика.
Житомирскаја е родена во Харков. И нејзината мајка, Валентина Борок, и нејзиниот татко Јаков Житомирскиј биле професори по математика.
Нејзините додипломски студии биле на Московскиот државен универзитет, каде што била студентка на, помеѓу другите, Владимир Арнолд и Јаков Синај. Таа докторирала на Московскиот Државен Универзитет во 1991 година, под надзор на Јаков Синај. Се придружила на одделот за математика на Калифорнискиот универзитет, Ирвин, во 1991 година како предавач, во 1994 година станала асистент професор, а во 2000 година станала професор. Таа е најдобро позната по решавањето на тен мартини проблемот, заедно со математичарот Артур Авила.
Признанија
Во 2005 година, таа била наградена со Рут Литл Сатер наградата за математика, "за нејзината пионерска работа за непертурбативната квазипериодична локализација".
Во 2002 година таа била поканет говорник на Меѓународниот конгрес на математичарите во Пекинг.
Во 1996 година добила Слоунова стипендија.
Во 2018 година таа била назначена за член на Американската академија на уметностите и науките.
Жорж Перек
Жорж Перек ( – ) — француски писател, есеист, филмаџија и член на писателската група Улипо. Татко му загинал како војник во Втората светска војна, а мајка му била погубена за време на холокаустот, и затоа многу од неговите дела се занимаваат со теми како загуба, тага, и идентитет. Бил стрaсен консумент на цигари, поради што починал на 45 години.
Животопис
Перек почнал со пишување рецензии и критика во литературното списание Nouvelle Revue Française, а истовремено студирал социологија на Сорбона. Служел војска како падобранец во 1958/59, а се оженил една година подоцна и привремено живеел во Сфакс, Тунис, каде го нашишал романот Работи: Приказни за шеесеттите, во кој ја раскажал својата животна приказна. Во 1961 се вработил во лабораторија за невропсихијатриски истражувања како архивар, каде останал до 1978.
Романот Прирачник за животна употреба (1978) му донел слава и парична поткрепа, по што целосно се посветил на книжевноста. Престојувал на универзитетот во Квинсленд, Австралија, каде работел на книгата 53 Дена. Се разболел од рак на белите дробови поради тоа што многу консумирал цигари. Починал во 1982 г. во Иври на Сена, на 45 години, а бил кремиран и погребан на гробиштата Пер Лашез.
Слеана согласка
Слеана согласка (африката) е согласка што почнува како избувна (најчесто венечна, како што е или ), но испустот ѝ е струен (како  или, а понекогаш и струјна трепетна согласка) наместо да продолжи непосредно во следната самогласка. Затоа овие согласки се нарекуваат и преградно-теснински.
Примери
Слеани согласки во македонскиот се ц, ѕ , Ч|ч и Џ|џ. Истите се типични и во други европски јазици како англиското „ch“ и „j“ ( и, германското и италијанското z and италијанското z . Овие гласови се прилично чести и во светските јазици во целина, како и други слеани согласки со слична звучност, како што се оние во полскиот и кинескиот. Меѓутоа, со исклучок на , звучните слеани согласки се релативно ретки. На неколку други места на творба, истите воопшто не се присутни во ниеден јазик.
Многу поретки се усненозабните слеани согласки како во германскиот и изи, или венечните слеани согласки како што се  во цвана (се пишува kg) или горноалеманските дијалекти на швајцарскиот германски. Во светски рамки, само малку јазици имаат слеани согласки во овие положби, иако ним соодветните избувни согласки се практично сеприсутни. Исто така поретки се венечните слеани согласки каде струјната творба е странична. Таков се гласот застапен во ацтечкиот и тотоначките јазици. Многу Атабаскански јазици (како чипевјанскиот и навахо) имаат низа преднојазични слеани согласки што може да бидат неприздивни, приздивни или исфрлени, покрај другите можности - меѓузабни/забни, венечни, задновенечни, или странични, т.е. ,, , , , , , , , , и.
Список на слеани согласки
Во случај на преднојазична, симболите се користат за избувниот дел на слеаната согласка, без оглед на местото на творба. На пример, честопати се среќава за гласот. Сврзните црти се изземени од табелите поради читливост. Сите симболи се од Меѓународната фонетска азбука (МФА).
Шушкави слеани согласки
Некои северозападни кавкаски јазици како апхаскиот противположно ги разликуваат сите осум.
Кога еден јазик има само една слеана согласка, таа најчесто е шушкава; ова е случај кај извесни арапски дијалекти, највеќето дијалекти на шпанскиот и тајландскиот.
Гакохсан
Гакохсан е планина во Чунгчеонгбук-до, Јужна Кореја. Има надморска височина од 1.179 метри
65
65 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 65 година од новата ера, 65. од првиот милениум, 65. од I век и шеста од 60-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5573 и 5574 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4815 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3825 и 3826 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 818.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 65 година се протега во 2701 и 2702, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2761 и 2762 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 608. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 574 и 573 година пред хиџра.
Починале
60er
Кал (книга)
Кал (италијански: Fango) — книга на италијанскиот писател Николо Аманити од 1996 година.
Содржина
„Кал“ е збирка составена од шест раскази и новелата, „Последната Нова година“.
Осврт кон романот
Во збирката „Кал“ авторот ги обработува темите на љубовта, сексот и насилството. Во расказите се претставени сурови ликови кои живеат на маргините на општеството, успешни деловни луѓе кои во себе кријат мрачни тајни, убави девојки кои го користат своето тело за да напредуваат во општеството. Според „Обзервер“, во прозата на Аманити се мешаат ужасот и црната комедија, нудејќи калеидоскоп од филмски, восхитувачки слики.
Урубамба (покраина)
Урубамба е покраина во Перу во регионот Куско. Главен град на покраината е Урубамба.
Административна поделба
Покраината е поделена на седум окрузи. Окрузите и главните градови се:
Биосферен резерват Дана
Човечко присуство
Луѓето од племето Ата'та (или Ал Атата) се староседелски жители на Биосферниот резерват Дана. Нивната историја во Дана датира 400 години, но нивната оригинална населба во областа датира повеќе од 6.000 години. Покрај присуството на народот Ата'та, археолошките откритија укажуваат на палеолитска, египетска, набатејска и римска населба во Дана.
Географија
Биосферниот резерват Дана паѓа од надморска височина од 1.500 метри на висорамнината Кадисија до ниската пустинска област Вади Араба. Разновидната геологија на Дана содржи варовник, песочник и гранит. Областа на Вади Дана се одликува со карпестипесочник. Дана е единствениот природен резерват во Јордан кој поминува низ четири био-географски зони: Средоземна, иранско-туранска, сахаро-арапска и суданска пенетрација.
Флора и фауна
Разновидната околина во Дана е дом на 703 растителни видови, 215 видови птици и 38 видови на цицачи.
Растенија
Дана е најразновидната област на живот на растенијата во земјата, која се состои од бројни видови на вегетација, вклучувајќи: феникиски смрека, зимзелен даб, песочни дини, багрем и карпест суданан. Дана е најјужната област во светот како домаќин на средоземниот чемпрес (Cupressus sempervirens). Од стотици видови растенија што живеат во Дана, три не може да се најдат на ниедно друго место во светот. Многу растенија, особено дрвја и грмушки, растат во висорамнините на природниот резерват.
Загрозени видови
Загрозениот нубиски јарец (Capra aegagrus hircus), дивата мачка каракал (Caracal caracal), се староседелци од Вади Дана и плановите за спасување на видовите биле изнесени од Глобалниот фонд за животна средина во 1994 година. Дополнително, најголемата колонија за размножување на сирискиот серин е во природниот резерват Дана. Заканите за животните вклучуваат лов.
Радомир Антиќ (сликар)
Радомир Антиќ (1929 - 2002) бил академски сликар по потекло од Пирот.
Биографија
Радомир Антиќ е роден во Пирот во 1929 година.
Дипломирал на Академијата за ликовни уметности во Белград во класата на професорката Љубица Сокиќ, а постдипломски студии кај професорот Недељко Гвозденовиќ.
Студирал во Италија и Франција. Член е на Друштвото на ликовни уметници на Србија од 1953 година. Бил професор на Училиштето за применета уметност (1955-1961) во Ниш. Станал доцент на Архитектонскиот факултет во Ниш во 1961 година по предметот Бесплатен цртеж и дизајнер и соработник на Конфекцијата Први мај во Пирот.
Покрај сликарството, работел и на таписерии, мозаици и внатрешна архитектура. Изложувал од 1952 година, а првата самостојна изложба ја имал во 1954 година Имал организирано над 30 самостојни изложби во градовите: Пирот, Белград, Нови Сад, Скопје, Загреб, Лесковац, Приштина, Бор, Заечар, Будва, Ниш. Излагал и на меѓународни изложби во Бремен, Хамбург, Париз, Њукасл и Велико Трново. Учествувал во творештвото на бројни ликовни колонии во земјата и странство. Во галеријата Чедомир Крстиќ во Пирот во 2003 година Пред години му била дадена ретроспектива. Добитник е на следните награди: Ослободување на Ниш (1960, 1974), први награди за Пејзаж во Пирот (1962), на Ликовната колонија Сиќево, Ниш (1966), во Палиќ (1966) и во Велико Трново (1990).
Починал во Ниш, каде што живеел, во 2002 година.
Развојни фази во сликарството
Првата развојна фаза е по студиите на Антиќ, каде што неговата уметност се засновала на мртва природа. Во следната кубистичка фаза сликал пејзажи, а во енформелскиот период сликал екстериери и мртви природи. Тотемската фаза е присутна од 1964 година до 1978 година и последната фаза - уметнички портрет, траело до неговите последни денови.
Уметнички знаменитости
Трите важни одлики на уметноста на Антиќ се:
Бборубонг
Бборубонг (뽀루봉) е планина на Јужна Кореја. Има надморска височина од 710 метри.
На плажата Чезил
На плажата Чезил (On Chesil Beach) е роман на британскиот автор Ијан Мекјуан, објавен во 2007 година. Овој роман се најде во потесен избор за наградата Букеровата награда за најдобар роман во 2007 година.
Вашингтон Пост и критичарот добитник на Пулицер Џонатан Јардли го поставија романот на списокот на најдобрите десет романи во 2007 година, фалејќи го авторот: „Фикцијата на Мекјуан станува сè подобра“.
Синопсис
Во јули 1962 година, Едвард Мејхју и Флоренс Понтинг - млад, тукушто венчан брачен пар - се наоѓаат во хотел на плажата Чезил. Таму се на нивниот меден месец. За време на вечерта во која ќе треба да го конзумираат бракот за првпат, и двајцата се сеќаваат на настаните што довеле до нивната средба, како и на нивниот живот пред да се венчаат.
Но Едвард и Флоренс се различни: Едвард е паметен, но брзоплет и сексуално мотивиран; Флоренс, поради кодот на однесување во тоа време, е преплашена од интимност. Оваа разлика ќе доведе до конечна промена во нивната врска.
Филмска адаптација
Мекјуан објави дека напишал сценарио за „На плажата Чезил“ и дека Сем Мендез ќе биде режија. Се надева дека снимањето ќе почне на крајот од 2010 година. Исто така, има изјавено дека сака Кери Малиган да ја глуми Флоренс.
Смислата на животот (книга)
Смислата на животот: Многу краток вовед (англиски: The Meaning of Life: A Very Short Introduction) — книга на философот Тери Иглтон од 2007 година.
Содржина
„Смислата на животот“ дава преглед на идеите на некои од најзначајните мислители и писатели во историјата, како што се: Маркс, Шопенхауер, Шекспир, Сартр, Бекет итн. Во неа, авторот дава сериозна, но истовремено и забавна, анализа на прашањето за смислата на животот. Притоа, Иглтон тврди дека ако нашиот живот воопшто има некаква смисла, таа произлегува од желбата на луѓето да ја создадат, а не од нејзината зададеност. Тој смета дека смислата на животот не постои сама по себе, туку се создава со живеење на животот на одреден начин - преку неговата длабочина, квалитет, разноликост и интензитет.
IC 1573
IC 1573 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1573 се споменува и како NGC 3855, UGC 6709, MCG 6-26-25, CGCG 186-33.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јуни 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1573 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1573 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 44 м 25,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 21' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на IC 1573 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36530.
Хабигхорст
Хабигхорст (Habighorst) — село и поранешна општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Ешеде.
Географија
Селото Хабигхорст се наоѓа североисточно од окружниот град Целе во Природниот парк Зидхајде.
Ралф Лорен
Ралф Лорен (англ.Ralph Lauren, роден во Њујорк на 14 октомври 1939) — американски моден творец. Списанието Форбс (англ.Forbes) го класифицира како 158-ми најбогат човек на светот со богатство од 5 милијарди долари а ова автоматски го прави и најбогат моден творец во светот.
Животопис
Ралф Лорен, уметничко име на Ралф Лифшиц (Ralph Lifschitz), роден е во Бронкс во 1939, во семејство на еврејски емигранти од Белорусија. Уште како дете по часовите на училиште работел за да купи костум. Во 1967 год., го создава својот заштитен знак, Поло Ралф Лорен (англ.Polo Ralph Lauren), одбирајќи име кое било инспирирано од еден спорт кој се повикува на светот на дискретна елеганција и класичен стил: полото. Во првата своја колекција дебитира со линија на кравати кои веднаш доживуваат успех, и покрај тоа што биле создадени контра тогашните модни трендови, Лорен ги создава широки и рачно изработени, користејќи необични и скапи материјали. Во 1969 год. бил првиот кој отворил свој бутик во стоковната куќа Блумингдејл (англиски|англ.Bloomingdale) во Њјурок. Во 1971 год. ја создава првата модна линија за жени со една колекција од кошули со машки стил, воведувајќи го машкиот класичен изглед во женскиот моден стил. Со линијата за жени се раѓа и логото на играчот на поло кој денес е насекаде и претставува заштитен знак на стилот на Ралф Лорен. Следната година Поло Ралф Лорен се проширува и започнува да се занимава и со модни додатоци и обувки.
Во 2007 год. Ралф Лорен има над 35 бутици низ САД.
Занимливости
Во телевизиската серија Пријатели (англ.Friends), во последните две сезони Рејчел работи во компанијата Ралф Лорен.
Наувалде
Наувалде (Nauwalde) — село и поранешна општина во округот Мајсен, во Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2013 година е дел од градот Гредиц.
Следниве села припаѓаат на Наувалде: Ниска, Швајнфурт и Шпансберг.
Камен од Розета
Каменот од Розета e антички натпис на црн камен од гранит создаден во Мемфис, Египет 196 година п.н.е. од македонскиот владетел Птоломеј V. Каменот содржи текст напишан на три различни писма: најгорниот текст е напишан со староегипетски хиероглифи, средниот текст е напишан на демотско писмо и долниот текст на старогрчки јазик. Во ранохристијанскиот или средновековниот период е користен како градбен материјал за Fort Julien близу до градот Розета (Рашид) во Египет. Каменот беше откриен во 1799 година од војникот Пјер Франсоа Бошар во „Француската експедиција во Египет“. Во време на Наполеоновите војни каменот од Французите му беше предаден на Британија и од 2003 година Египет демантира негово враќање.
Пронаоѓање и именување на каменот
Каменот своето име го добил според местото каде што е ископан (пронајден), местото Розета, односно Ел-Рашид на арапски јазик. Откриен е од страна на француски војник кој работел на ископување на фортификациски објекти за потребите за војската на Наполеон, за време на неговиот воен поход во Египет во 1799 година. По краткотрајниот воен судир со англиската војска, која ја добива војната, во 1802 година е склучен мировен договор во познатитот град Александрија, изграден од страна на Александар Македонски. Според одредбите од мировниот договор сите добра и артефакти што ги поседувала француската војска им припаднале на Британците. Врз основа на тоа, Каменот од Розета е однесен во Англија, каде што и ден-денес се наоѓа и претставува еден од најпознатите експонати на Британскиот музеј во Лондон.
Значењето на Каменот од Розета за светската наука
Значењето и интересот што Каменот од Розета го побудил кај научниот свет се заснова на тоа што на него е запишан посебен указ, кој според современата наука се смета дека е издаден од свештениците за величање на фараонот Птоломеј V Епифан Евхаристос припадник на династијата Птолемаиди, кои биле Македонци од семејната лоза на Птоломеј Сотир, генерал на Александар Македонски по чија смрт се населил и завладеал со Египет. За указот запишан на каменот се смета дека е запишан една година по крунисувањето на фараонот Птоломеј V Епифан Евхаристос, поточно според денешниот календар на 27 март 169 година пред нашата ера. Посебниот интерес произлегува од тоа што овој указ е напишан на 3 писма, и тоа: со хиероглифи, со демотско писмо и со старогрчко писмо. Врз основа на текстот запишан со старогрчко писмо, познатиот француски научник Шамполион, во 1822 година го дешифрирал хиероглифското писмо употребувајќи античко-египетски јазик за озвучување.