cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Библиотека Маркијана
Дополнувања
Триста и три скапоцени ракописи заедно со 88 ретки печатени книги биле пренесени во Марсиана во 1789 година од верските библиотеки на Санти Џовани е Паоло, Сант'Андреа дела Сертоса и С. Пјетро Мартире ди Мурано по наредба на Советот на десет истрагата за кражба открила незадоволителни безбедносни услови. Помеѓу 1792 и 1795 година, Советот на Десетте, исто така, префрлил на Марсиана дела од своите Тајни архиви кои повеќе не се сметале за политички чувствителни. Тие ги вклучуваат научните списи на Тихо Брахе и Чезаре Кремонини, првично претставени на инквизицијата поради загриженоста за религиозното православие, како и политички документи од историски интерес.
Заклучно со 2019 година, збирката се состои од 13.117 ракописи; 2.887 инкунабули; 24.060 цинквецентин; и 1.000.000 (околу) книги од пост-шеснаесеттиот век. Генерално, Маркијана останува специјализирана за класиците, хуманистичките науки и венецијанската историја.
Плутарх
Плутарх (Πλούταρχος, Ploútarkhos; откако станува граѓанин на Стариот Рим, Лукиус Местриус Плутархус ; о. 46 – о. 120) бил старогрчки биограф и есеист, чии најпознати дела се „Напоредни животописи“ и „Моралија“. Него го вбројуваат меѓу средните платонисти. Плутарх пишувал на старогрчки јазик, но за старогрчка и римска публика.
Животопис
Плутарх имал брат кого не го сакал.
Крст (Клиново)
Крст  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново.
Наоѓалиштето претставува некропола од доцната антика.
На северната периферија на наоѓалиштето Катуништа, на десниот брег на реката Блашница се откриени гробови градени од тули - тип циста.
Могилска парохија
Могилска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Архангел Михаил“ во селото Могила. Парохиски свештеник е ереј Славчо Петровски.
Парохијата ги опфаќа селата: Могила, Карамани и Трн.
Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен:
NGC 2885
NGC 2885 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2885 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2885 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 27 м 18,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 1' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 2885 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26811. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 143; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1952. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 25.
Грефенрода
Грефенрода (Gräfenroda) — село и поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Гератал.
Општината претставувало административно седиште на општинската заедница Оберес Гератал, а денес во нејзе се наоѓа општинската администрација на општината Гератал.
Местоположба
Грефенрода се наоѓа на околу 400 метри во долина на Вилде Гера, кое е најголемо место без градски права во округот Илм, а е четврто најголемо место во округот по број на жители. Местото е долго пет километри и е најдолго село во округот.
Коулун
Коулун е урбана област во Хонгконг, која се состои од полуостровот Коулун и Нов Коулун. Со население од 2.108.419 жители и густина на население од 43.033 жители/км2 во 2011 година, е најнаселената урбана област во Хонгконг. Областа на полуостровот е околу 47 км2 (18 квадратни милји).
Грефенрода
Соседни места
Местото се граничи со следниве емста: Либенштајн, Гешвенда, Гераберг, Гелберг, Оберхоф и Франкенхајн.
Коулун
Етимологија
Името „Коулун“ (кинески: 九龍; „девет змејови“) алудира на осум планини и еден кинески цар: врв Коулун, Тунг Шан, Тејт Керн, Темпл Хил, Гребен на еднорог, Лавова карпа, Бикон Хил, Гнездо на врана и императорот Жао Бинг од династијата Сонг.
Историја
Делот од Коулун јужно од улицата Граница, заедно со островот Стонечерс, династијата Ќинг му го отстапила на Обединетото Кралство според Конвенцијата на Пекинг од 1860 година. Многу години, областа главно била неразвиена, а Британците ја користеле главно за експедиции за лов на тигри. Делот од Коулун северно од улицата Граница (Нов Коулун) бил изнајмен од Британците како дел од Новите територии според Втората конвенција на Пекинг во 1898 година за 99 години. Во рамките на Нов Коулун се наоѓа и градот Коулун, област на Хонгконг каде порано се наоѓал Затворениот град Коулун. Затворениот град Коулун бил урнат во 1993 година. Истата област била наречена Гуанфучанг (富 場) за време на династијата Сонг (960–1279). „Нов Коулун“ останал дел од Новите територии.
Статутарно, „Коулун“ е само област јужно од улицата Граница и островот Камењари, но во обична употреба, Нов Коулун не се смета за дел од Новите територии, туку како составен дел од урбаната област Коулун, северно или јужно од границата Улица.
Големиот развој на Коулун започнал во раниот 20 век, со изградба на железницата Коулун-Кантон и пристаништето Коулун, но поради непосредната близина на Коулун до аеродромот Каи Так.
На пописот во 1911 година било забележано население од 7.306 жители. Инвазијата на Кина од страна на Јапонија во 1937 година предизвикала драстично зголемување на населението во Коулун. Помеѓу 1937 и 1939 година, 750 000 бегалци пристигнале во Коулун и околните области, а многумина немале живеалиште.
Географија
Коулун се наоѓа директно северно од островот Хонгконг преку пристаништето Викторија. Се граничи со теснецот Леи Јуе Мун на исток, Меи Фу Сон Чуен и островот Стонектер на запад, со планинските венец, вклучувајќи ги Кејрн на Тејт и Лавовата карпа на север, и на југ пристаништето Викторија.
Население
Заклучно со 2011 година, во Коулун живееле 2.108.419 луѓе.
Околу 94,2% од жителите на Коулун се од кантонска етничка припадност. Најголеми етнички малцински групи се Индонезијците (1,8%), Филипинците (1,5%), Индијците (0,5%), Непалците (0,4%) и Британците (0,3%). Околу 86% од жителите на Коулун користат кантонски јазик како вообичаен јазик, додека 2,3% користат англиски и 1,2% користат мандарински јазик.
Транспорт
Коулун е поврзан со островот Хонгконг преку два тунела за автомобили, два железнички тунели и еден комбиниран тунел, со автопат и железнички шини. Ниту еден мост не ги поврзува островот и Коулун.
Малкоец
Малкоец — село во областа Копачка, во Општина Кичево, сместено на патот помеѓу Кичево и Охрид. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, на левата страна на патот Кичево-Охрид, во изворишното сливно подрачје на реката Треска. Атарот на селото се допира со подрачјето на Општина Дебрца. Селото е планинско, на надморска височина од 950 метри.
Куќите на ова село се наоѓаат лево од патот Кичево-Охрид, недалеку од соседното поголемо село Попоец. Атарот на селото се наоѓа главно на планински терен.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Арамиска Падина, Краста, Малевица, Клокотарица, Завоји, Кутел и други.
Селото е од збиен тип.
Селото Малкоец се наоѓа во областа Горна Копачка, оддалечено 17 километри југозападно од Кичево.
Историја
По народното предание, Малкоец е основано кога и соседното село Попоец, односно во втората половина на век.
Основачот на Малкоец има исто потекло како основачот на соседното село Попоец, од сливот на Црн Дрим.
Во век, Малкоец било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Жителите на селото многу страдале од непријателите во текот на Втората светска војна.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 11,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 715 хектари, на пасиштата отпаѓаат 236 хектари, а на обработливото земјиште 105 хектари.
Селото во основа има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Малкоец имало 120 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Малкоец имало 200 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Вранештица:
Според пописот од 2002 година, во селото Малкоец живееле 35 жители, од кои 33 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, од кои 7 Македонци, 1 Србин и 1 лице без податоци.
Родови
Селото Малкоец го основал братот на попот, кој го основал селото Попоец. Тоа било крајот на век и цело село потекнува од братот на попот, Мале, по кого селото го добило името Малкоец.
Во селото е само еден род: Малевци, единствениот род во селото кој има 51 куќа.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Малевци (45 к.), по потекло од Клење во Голо Брдо и слават Свети Никола. Веќе се венчаваат помеѓу себе, што значи дека се поминати 7 генерации.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1950-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Малкоец, се наоѓале и селата Горна и Долна Душегубица, Ехлоец, Иванчишта, Извор, Кленоец и Попоец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0773 според Државната изборна комисија, сместено во културниот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
Иселеништво
По Втората светска војна се појавиле поединечни иселувања од Малкоец. Едни иселеници отишле во Староец, додека пет семејства биле колонизирани во селото Јабука кај Панчево.
Небанкарски финансиски институции
Небанкарска финансиска институција (англиски: non-bank financial institution) е финансиска институција која не е овластена да извршува банкарски работи, како прибирање депозити од јавноста, не поседува банкарска лиценца, но е надгледувана од регулаторните тела и за неа важат банкарските регулативи. Небанкарските финансиски институции нудат најразлични видови услуги, како кредитирање, осигурување, пензиски планови, инвестирање на пазарот на хартии од вредност итн.
Покрај стандардните депозитни институции, постои голем број на недепозитни институции во финансискиот сектор. Овие ентитети се меѓусебно многу различни. Некои се добро познати делови од секојдневниот живот, какви што се осигурителните компани или пензиските фондови. Други, какви што се инвестиционите фондови, дури и во развиените земји се евидентни само за мали групи луѓе, додека во Македонија постојат од неодамна (2007 година).
Недепозитните финансиски институции, иако меѓусебно сосема различни, имаат еден важен заеднички атрибут. Тие спаѓаат во делот на финансискиот пазар, кој во развиениот свет расте со релативно најголема брзина. Всушност, појавата на овие институции во последните неколку децении може да биде набљудувана како причина за промените што се случија во однесувањето на депозитните институции и кои резултираа во опаѓањето на нивниот дел на пазарот.
Осигурителни компании
Финансиската несигурност за поединецот на тој начин е намалена, бидејќи ризикот се префрла на осигурителната компанија. Осигурителот го прифаќа овој ризик, бидејќи различни техники, какви што се: групирање на ризикот и стручните статистички/актуарски проекции, ѝ дозволуваат на компанијата точно да го пресмета вкупниот износ на загуба од нејзините полиси. Осигурителот не знае кога некој поединец ќе умре, ќе има автомобилска несреќа, ќе се разболи, повреда или ќе доживее пожар. Но, низ законот на големи броеви и со помош на актуарите, кои се специјалисти за проценка на ризикот, осигурителната компанија може да направи точна проценка за бројот на умрени, честотата на болестите или повредите и за бројот на несреќи и пожари што ќе се случат за време на било која година, на голема група луѓе. Така, цената, која индустријата ја нарекува премија, може да и биде наплатена на осигурената популација, што е потребно за да се покријат очекуваните загуби на нејзините членки за време на билокој период.
Основни принципи на осигурувањето
Иако постојат многу видови осигурување и осигурителни компании, осигурувањето базира на неколку основни принципи:
Целта на овие принципи е да се одржи интегритетот на осигурителниот процес. Без нив, луѓето би западнале во искушение да ги користат осигурителните компании, како средства за шпекулирање или коцкање во идните настани. Таквото однесување би можело да ја поткопа способноста на осигурителната компанија да ги заштити луѓето, кои навистина имаат потреба за заштита. Покрај тоа, овие принципи овозможуваат распределување на ризикот помеѓу многу полиси и формирање цена за секоја полиса, која би овозможила создавање профит за компанијата
Погрешен избор и морален ризик во осигурувањето
Главен дел од работата на осигурителните компании е одлучувањето кои барања за осигурување ќе бидат прифатени и кои одбиени, а кај прифатените барања колку тие ќе наплатат за пруженото осигурување. Со други зборови, осигурителната компанија се бори со проблемот наречен погрешна селекција (adverse selection). Последицата на погрешната селекција е дека статстичката веројатност за загуба, пресметана за целата популација, не го одразува точно потенцијалот за загуба, што со себе го носат лицата кои конкретно бараат осигурување. Поради тоа, една осигурителна компанија може да не му обезбеди животно осигурување на некое лице болно од рак, или автомобилско осигурување на некој возач со бројни сообраќајни прекршоци. Во некој случај, тие можат да понудат различни класи на осигурување со различни премии, на пример, компанијата може да го осигури некој пушач, но да му наплати поголема премија, отколку на некој непушач; или, да осигури некое лице со просечно возачко поведение, но да му наплати повеќе за автомобилското осигурување, отколку на некој поединиец со подобро возачко поведение.
Осигурителните компании се соочуваат и со проблемот на морален ризик (moral hazard). Во осигурувањето, моралниот ризик се јавува кога осигуреното лице не ги презема потребните мерки на претпазливост, за да ги покрие штетите, бидејќи тие се покриени со осигурувањето. На пример, моралниот ризик може да предизвика вие да не ја заклучувате вратата од вашиот автомобил, затоа што ако автомобилот биде украден, вашата штета ќе биде надокнадена од осигурувањето. Еден од начините на кој осигурителните компании се борат со моралниот ризик е внесување на одбитни ставки (deductibles) во полисите. Одбитна ставка претставува износот на штетата што треба да биде платен од осигуреникот, пред осигурителната компанија да исплати билокаква сума. На пример, ако автомобилот, кој е уништен, чини 10.000 евра, и неговиот сопственик има одбитна ставка до 2.000 евра, сопственикот ќе плати 2.000 евра од штетата, а осигуритената компанија ќе плати 8.000 евра. Постојат и други начини за намалување на моралниот ризик. На пример, ако некоја зграда е осигурана од пожар, нејзиниот сопственик е должен да инсталира соодветна противпожарна заштита во неа.
Приходи и расходи на осигурителните компании
Со оглед на тоа што осигурителните компании ги собираат осигурителните премии на почетокот, а вршат исплати подоцна кога (на пример, при смрт на осигуреникот) или ако (при автомобилска несреќа) се случи осигурениот настан, тие ги вложуваат собраните премии во инвестиционо портфолио, кое носи определен принос. Така, осигурителните компании имаат два извори на доход: почетниот осигурителен доход (underwriting income) и инвестициониот доход (investment income), кој настанува со текот на времето. Инвестиционите приноси резултираат од инвестирањето на осигурителните премии, сè додека средствата не бидат исплатени од полисата. Премиите претставуваат прилично стабилен вид на доход. Инвестиционите приноси можат значително да варираат, зависно од движењата на финансиските пазари.
Профитите на осигурителните компании резултираат од разликата помеѓу нивните осигурителни премии и инвестициони приноси од една и нивните оперативни трошоци и осигурителните исплати, од друга страна. Видот на осигурениот ризик кој ги дефинира типот на премиите и осигурителните плаќања, наедно го дефинира и видот на осигурителната компанија.
Видови осигурителни компании
Осигурителната индустрија е составена од три главни сегменти: животно и здравствено осигурување (life and health insurance), осигурување на имоти и несреќи (property and casualty insurance) и реосигурување (reinsurance). Секој сегмент има свое поле на работење, иако некои фирми се активни во сите области. Компаниите чии активности зафаќаат повеќе од еден сегмент се познати како мултилиниски осигурители (multiline insurers).
Пензиски фондови
Индустријализацијата претставува клучен фактор за воспоставување на пензиските фондови. Појавата на индустријализацијата придонела за специјализација на трудот и за движење на населението од селските подрачја, кон градовите. Во градовите, тие луѓе повеќе не биле самодоволни, а се помалку можеле да сметаат на економска поддршка на семејството во годините на старост. Така, ним станало неопходно на организиран начин финансиски да се подготват за времето на пензионирањето, или во случај на инвалидитет. Денес, пензиските фондови претставуваат еден од главните инвеститори и учесници на финансиските пазари. Тие, заедно со осигурителните компании и инвестиционите фондови, се многу големи инвеститори во различни видови хартии од вредност.
Видови пензиски фондови
Постојат повеќе видови пензиски фондови, кои може да се набљудуваат од различни аспекти:
Според тоа кој претставува спонзор на пензискиот фонд, пензиските планови можат да се поделат на приватни или државни. Спонзорот на пензискиот план е ентитетот кој го воспоставува пензискиот план за вработените. Тој може да биде приватна компанија, или единица на државната власт (федерална или локална). Спонзорот, исто така, може да биде и синдикат кој работи во полза на неговите членови или поединци кои практично работат самите за себе.
Најголемиот дел државни пензиски планови спаѓаат во категоријата на т.н. системи засновани на тековни приливи и одливи (pay as you go). Во рамките на нив, финансирањето на сегашните пензионери се врши од придонесите на сегашните вработени. Како резултат на тоа, тие системи вообичаено немаат доволно средства за финансирање на пензиите. Поради генералниот тренд на стареење на населението, овие фондови сè повеќе се заменуваат или дополнуваат со приватни пензиски фондови. Во рамките на приватните пензиски фондови, сегашните вработени уплаќаат на своја лична сметка придонеси за времето кога ќе одат во пензија. Нивните средства ги раководат менаџери кои ги вложуваат во различни видови финансиски инструменти.
Постојат два основни и широко употребувани видови пензиски планови (фондови) -  планови со дефинирани придонеси и планови со дефинирани пензии. Во планот со дефинирани придонеси (defined contribution plan), стапката на придонес е фиксирана, но пензиите се варијабилни и зависат од резултатите на избраните инвестиции. Износот на придонесите, вообичаено е или процент од платата на вработениот, или процент од профитите. Спонзорот на планот не го гарантира износот на пензиите. Истите што ќе се вршат на учесниците по пензионирањето, ќе зависат од растежот на средствата на планот.
Розова детелина
Розова детелина (латински:Trifolium hybridum), слична детелина, е вид на скриеносеменици од фамилијата на Бобови. Стеблестата, бледорозова или белузлава цветна глава расте од пазувите на листот, а тролистовите листови се необележани. Растението е до 40 см високо, а се среќава на нивите и на патиштата – се одгледува и како сточна храна ( сено или силажа ). Растението цвета од пролет до есен (од април до октомври на северната хемисфера). Потекнувајќи од континентална Европа, станала како воведено растение на Британските острови и низ умерените региони во светот.
Небанкарски финансиски институции
Видови пензиски фондови
Во планот со дефинирани пензии (defined-benefit plan), спонзорот на планот се согласува да изврши плаќања на вработените при пензионирањето (а во некои случаи и да изврши плаќања во случај на смрт пред пензионирањето). Исплатите за пензии се детерминирани од формула која вообичаено ја зема предвид должината на стажот на вработениот и неговата плата (вообичаено, платата во последните неколку години пред пензионирањето). Пензиските обврски во суштина се од должнички карактер, што претставува ризик од немање доволно средства во планот, за да се задоволат договорените плаќања, што треба да бидат извршени во полза на пензионираните вработени.
Спонзорот на планот со дефинирани придонеси може да ги употреби уплатите извршени во фондот за да купи полиса за доживотна рента (annuity) од некоја осигурителна компанија. Плановите со дефинирани придонеси, кои се гарантирани од производи на осигурителните компании, се нарекуваат осигурени планови (insured plans); оние кои не се, наречени се неосигурени планови (noninsured plans). Осигурените планови не се нужно посигурни отколку неосигурените планови, бидејќи тие зависат од способноста на осигурителната компанија да ги изврши договорените плаќања.
Розова детелина
Опис
Розовата детелина е повеќегодишно растение со полуисправено, ретко разгрането, жлебно стебло, влакнесто во горните предели. Листовите се наизменични и опколени со мали штипки. Листовите имаат три издолжени и ситно назабени лисни плочи на една лисна дршка. Цветот има долга дршка и е собран во топчесто соцветие. Поединечните цветови имаат чашка со пет лобуси и неправилна корола која се состои од пет розови ливчиња, една исправена „стандардна“, две странични „крила“ и долните две споени за да формираат „јабил“. Има десет стомачни и еден карпален.
Небанкарски финансиски институции
Видови пензиски фондови
Кај планот со дефинирани пензии, обврска на работодавачот е да го обезбеди договореното ниво на пензии. Ако фирмата издвоила доволно средства за таа намена, тогасш станува збор за наполно капитализирани планови (fully funded plans). Доколку на располагање стојат повеќе од потребните средства, планот е наткапитализиран (overfunded). Почест случај е кога планот располага со помали средства од потребните, при што зборуваме за поткапитализирани планови (underfunded plans). Степенот на капитализираност на фондот не влијае на одговорноста на спонзорот на планот да ги изврши своите обврски спрема учесниците во планот. Тешкотии можат да се појават доколку фирмата, која е спонзор на планот, банкротира. Ако пензискиот план е поткапитализиран, вработените може да не ги добијат нивните пензии.
Инвестициони фондови
Инвестиционите фондови се финансиски посредници кои ги собираат средствата од многу мали инвеститори, продавајќи им акции, а употребувајќи ги приходите од акциите, да купат хартии од вредност. Низ процесот на трансформација на средствата, со издавање акции во мали деноминации и купување на големи блокови хартии од вредност, инвестиционите фондови можат да ја искористат предноста на ниски брокерски провизии, поради големиот обем на трансакции и да купуваат диверзификувани портфолија на хартии од вредност. Секоја продадена акција претставува пропорционален дел во портфолиото на хартии од вредност, со кое раководи инвестициониот фонд. Видовите хартии од вредност кои ги купуваат фондовите, зависат од нивната цел на работење.
Розова детелина
Опис
Розовата детелина може да ја иритира кожата ако се допира.
Небанкарски финансиски институции
Видови инвестициони фондови
Главни видови инвестициони фондови се: отворените фондови, затворените фондови, инвестиционите трастови и фондовите на пазарот на пари.
Розова детелина
Распространетост и живеалиште
Розовата детелина е распространета во поголемиот дел од јужна Европа и југозападна Азија, особено во планинските региони. Широко се одгледува и се користи како фуражна култура и за таа цел подвидот T. h. се користи хибрид и тој станал натурализиран понатаму на север во Европа и во другите делови на светот. Нејзиното природно живеалиште се полињата, ливади те, патиштата, брег овите и отпадот. Кога се додава мешавина на семето, ретко опстојува откако ќе се затвори засадот.
Небанкарски финансиски институции
Видови инвестициони фондови
Тие се постојано спремни да ги откупат старите издадени акции, по цена еднаква на соодветниот дел од нивното портфолио, како и да и продадат акции на публиката. Цената на акциите на овие фондови е заснована на нејзината нето вредност на активата по една акција. Нето вредноста по акција се пресметува така што од пазарната вредност на портфолиото се минусираат нејзините обврски и потоа се дели со бројот на вкупните акции во фондот.
За разлика од отворените, затворените инвестициони фондови (closed end-funds) ги продаваат акциите како било која друга корпорација, но вообичаено не ги откупуваат нивните акции. Акциите на затворените инвестициони фондови се продаваат, или на берзите или на шалтерските пазари. Инвеститорите кои сакаат да купат акции во овие фондови мораат да платат брокерска провизија во времето на купување и повторно во времето на продажбата. Цената на акцијата во затворениот фонд е детерминирана од понудата и побарувачката, така што цената може да падне под или да порасне над нето вредноста на средствата по акција. За акциите кои се продаваат под таа вредност се вели дека, со нив се тргува по дисконт, додека за акциите над таа вредност, дека се тргува со премија. Историски, затворените фондови се далеку помалку популарни од отворените. Една од проценките вели дека износот во долари на отворените фондови во САД е за 12 пати поголем од износот на затворените фондови.
Инвестициониот траст (unit trust) е сличен на затворен фонд, по тоа што бројот на удели што тој ги издава е фиксен. Тој вообичаено инвестира во обврзници. Инвестициониот траст се разликува од отворените и затворените фондови во повеќе аспекти. Прво, нема активно тргување со обврзниците во портфолиото на трастот. Откога трастот се востановува од некој спонзор (вообичаено брокерска фирма) и му се предава на лицето кое се грижи за него, тоа лице ги држи сите обврзници, додека не се откупат од емитентот. Вообичаено, единствениот случај кога одговорното лице може да ја продаде некоја емисија во портфолиото е ако се јави драматичен пад во кредитниот квалитет на издавачот. Ова значи дека трошоците на функционирање на трастот ќе бидат значително помали отколку трошоците направени и од отворен и од затворен инвестиционен фонд.
Второ, инвестиционите трастови имаат фиксен датум на прекинување на постоењето, додека отворените и затворените фондови немаат.
Трето, за разлика од инвеститорите во отворените и затворените фондови, инвеститорот во трастот знае дека неговото портфолио се сосотои од конкретен збир на обврзници и нема грижа дека одговорното лице ќе го промени портофолиото.
Фамилијата на инвестициони фондови е збогатена и со појавата на инвестиционите фондови на пазарот на пари (money market mutual funds). Овие фондови инвестираат во висококвалитетни, кусорочни инструменти на пазарот на пари, какви што се, комерцијалните хартии од вредност, депозитните сертификати, банкарските акцепти и кусорочните државни хартии од вредност. Поради тоа што овие институции се кусорочни и се одликуваат со низок ризик, постојат мали флуктуации во вредноста на нивните портфолија. Тие не наплатуваат провизија за купување на нивните акции. Важна одлика на овие институции е можноста дадена на инвеститорите, да пишуваат чекови и на тој начин да ги повлекуваат средставта вложени во фондовите. Оваа погодност, заедно со пазарните каматни стапки, прават инвестиционите фондови од овој вид да функционираат како чековни депозити кои носат камата.
Јонија
Јонија (старогрчки Ἰωνία или Ἰωνίη) е регион во Мала Азија, денешна Турција, во околината на денешен Измир. Името го добила по Јонците, народ кој во архајскиот период го населил овој регион и островите од Егејското Море. Во класичниот период Јонија била една од најважните области за старогрчката култура, позната во својот јонски дијалект на старогрчкиот, по Јонската филозофска школа, како и по архитектонскиот тип јонски ред.
Ана Хофман-Удгрен
Ана Марија Викторија Хофман-Удгрен (23 февруари 1868 година) – 1 јуни 1947 година) родена Хамарстрем; исто така позната како Хоффман и Хофманн, била шведска глумица, кабаре пејачка, музички салон и ревијален уметник, театарски режисер и филмски режисер. До 2016 година се споменувала како прва жена што станала филмски режисер во Шведска.
Живот
Ана Хофман-Удгрен е родена во парохијата Хедвиг Елеонора во Стокхолм, Шведска. Таа била ќерка на Ема Хамарстром (1849–1910) и можеби била вонбрачна ќерка на шведскиот крал Оскар Втори. Ова било често повторувана гласина во Стокхолм во тоа време. Францускиот уметник Клео де Мероде, кој бил ангажиран како гостин уметник од Хофман-Удгрен, се осврнал на овие гласини: „За неа беше речено дека таа е природна ќерка на кралот Оскар, што е можно бидејќи таа имаше забележителна самодоверба." Сепак, оваа гласина никогаш не била потврдена: бидејќи Ана Хофман-Удгрен му забранила на печатот да споменува какви било биографски информации за неа, упатство што било почитувано од страна на печатот, и покрај фактот што биографските информации инаку биле вообичаено додадени за уметниците во печатот.
Во нејзините необјавени мемоари, Хофман-Удгрен изјавила дека за време на воспитувањето нејзината мајка ја одвела во палатата Стокхолм, каде што приватно ја запознала со кралот и дека тој ја прашал дали има нешто што може да стори за неа. Кога имала седумнаесет години, Оскар Втори го финансирал патувањето во Париз, каде што останала осум години, студирајќи го францускиот јазик и пеејќи. Дебитирала како пејачка на добротворни концерти во Париз и учествувала во тамошниот уметнички живот.
Во 1892 година, Хофман-Удгрен се вратила во Стокхолм, каде што дебитирала како пејачка во Стокхолм Тиволи, забавен парк на островот Ѓургарден во Стокхолм, каде што станала популарен уметник со својот француски репертоар на песни. На крајот на XIX век, Ана Хофман-Удгрен го презела управувањето со популарниот театар на отворено, Kristallsalongen во Ѓургарден, каде што служела и како режисер. Театарскиот бизнис згаснал во 1924 година.
Дебитирала како филмски режисер и филмска глумица во немиот филм Stockholmsfrestelser (Стокхолмски искушенија) од 1911 година. Таа исто така ги режирала филмовите на две претстави на Август Стриндберг, Татко (1912) и Госпоѓица Јулија (1912).
Личен живот
Таа се омажила за сценаристот, поет, новинар и автор Карл Густаф Удгрен (1865–1927) во 1900 година и имале шест деца: пет ќерки и еден син. Нејзината ќерка, глумица и театарска режисерка Алис Еклунд (1896–1983) се омажила за глумецот Ернст Еклунд (1882–1971). Ана Хофман-Удгрен починала во Брома и била погребана во Skogskyrkogården во Стокхолм. Меѓу нејзините внуци била и глумицата Елегард Велтон (1932–1991).
Арлеват
Арлеват (Arlewatt; Arlevad) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Валеа Лунга
Валеа Лунга (Valea Lungă, Langenthal) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живее 3.271 жител.
Резедов белец
Резедов белец (Pontia edusa) е пеперуга од семејството на пеперуги Белци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Опис
Резедовиот белец е мала пеперуга со распон на крилјата до 45 мм. Горниот дел на крилјата е бек со црни дамки на предните делови од крилјата. Долните делови имаат сивкаста боја.
Возрасните единки летаат од март до октомври и може да има од две до четири генерации. Јајцата се полагаат единечно и имаат период на инкубација од седум дена. Во мај се појавуваат гасениците. Гасениците се сивкасто-зелени со жолти ленти.
Распространетост
Пеперугата се наоѓа во јужна и централна Европа, Близок Исток. Често мигрира и во западна Европа и Скандинавија.
Живеалиште
Оваа пеперуга може да се најде во отворени тревни површини, каменести и карпести предели. Живее на надморска висина до 2300 метри.
Иван Радовановиќ
Иван Радовановиќ (29 август 1988) е српски професионален фудбалер кој игра како дефанзивен играч за врска за клубот од Серија А, Салернитана.
На репрезентативно ниво, Радовановиќ заработи 10 натпревари за Србија во периодот од 2010 до 2013 година.
Клупска кариера
Откако поминал низ младинскиот систем во Партизан, Радовановиќ бил промовиран во сениорскиот тим во сезоната 2006-07, собирајќи два настапи во купот во процесот. Последователно, тој бил позајмен на колегата од српскиот Суперлигашки клуб Смедерево во летото 2007 година.
Во јануари 2008 година, Радовановиќ бил префрлен во италијанскиот клуб Аталанта. Тој не успеал да го направи своето деби во Серија А во остатокот од сезоната 2007-08, бидејќи бил неискористен под во пет натпревари. Додека бил во Аталанта, Радовановиќ бил испратен на позајмица и во Пиза, Болоња и Новара.
Во јули 2013 година, Радовановиќ се префрлил во колегата од италијанскиот клуб Киево. Тој се појави на повеќе од 180 официјални натпревари во текот на пет и пол сезони. На 31 јануари 2019 година, Радовановиќ се преселил во Џенова.
На 31 јануари 2022 година, Радовановиќ потпишал со Салернитана до 2023 година.
Репрезентативна кариера
Радовановиќ ја претставувал Србија на Европското првенство за играчи до 19 години на УЕФА 2007 година во јули 2007 година. Тој потоа го направил своето деби за тимот до 21 година на меморијалниот турнир Валериј Лобановски во август 2007 година, каде Србија освоила сребрен медал.
На 17 ноември 2010 година, Радовановиќ го направил своето целосно репрезентативно деби за Србија во победата од 1–0 на гостински пријателски натпревар против Бугарија, влегувајќи како замена на полувремето за Радосав Петровиќ.
Приватен живот
На 30 септември 2020 година, Радовановиќ бил позитивен на тестот за КОВИД-19 среде нејзината пандемија во Италија.
Љули
Сфаќајќи се себеси како посебна етничка група, тие традиционално се поврзуваат и со циганите (во руска смисла на зборот). Циганите од Русија не се перципираат како роднини (презир - луљајки, љулишки). Во пасошите на Киргистан, во колоната за националност, Љули се означени како Таџикистанци (веројатно на лингвистичка основа).
По распадот на СССР, тие често ја посетуваат Русија, каде што се занимаваат со питачење, градежни и земјоделски работи, како и разни видови нискоквалификувана работна сила.
Некои културни одлики
Според С. М. Габасов, недвосмислено дефинирајќи ја својата вера како ислам, Љули не покажуваат силна религиозна ревност: многумина не вршат намаз, ретко се запознаени со Куранот, знаат и користат мал број молитви. Порано жените Мугати не го покривале лицето, но тоа почнале да го прават во поново време, очигледно во врска со зајакнувањето на религиозноста во земјите од Средна Азија. Сепак, сè уште е забележливо послободното однесување на жените: „не се забулуваат и не заминуваат пред очите на странец, слободно разговараат со мажи, се вклучуваат во машки разговор, дури и во присуство на странец“, сведочи. С. М. Габасов.
Н. ВО. Бесонов забележал дека Љули се дружељубиви, мирни и гостопримливи. Локалните жители не ги гледаат од таа перспектива, сметајќи ги за опасни и агресивни.
Свадбата обично се одржува во семејството на невестата, но семејството на младоженецот ги сноси трошоците. За девојче се плаќа ширпули ( откуп ). Во семејниот живот, сопружниците не се обраќаат по име. Физичкото малтретирање на сопругите не е прифатено.
Главниот приход на семејството го обезбедуваат жените, додека мажите се одговорни за одгледување деца и домаќинство.
Тие претпочитаат да се населат во компактни групи, без да се мешаат со претставници на други народи.
Љули во Киргистан
Љули живеат во регионот Ош во Киргистан. Поголемиот дел од населението живее под прагот на сиромаштија, питајќи. Дома, децата комуницираат на својот мајчин јазик, образованието се изведува на узбекистански, руски и киргистански. Љули немаат официјални документи, многумина немаат образование.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Рис Кларштет
Рис Кларштет (родена на 27 октомври 1997 година), попознат како едноставно Рис, е шведско-американски пејач и текстописец. Нејзините синглови „Swallow Your Pride“ и „Last Dance“ станаа хитови во Шведска. Во 2018 година го издала својот деби-албум Сцени.
Раниот живот
Рис се преселила во Стокхолм, Шведска од Портланд, Орегон на десетгодишна возраст со нејзините родители и сестра. Во тоа време таа покажала интерес за уметност, театар, танц и музика, а учествувала и во неколку талент шоуа. Студирала музика во Културама, а театар во Гимназијата Виктор Ридберг.
Кариера
На осумнаесетгодишна возраст се запознала со музичкиот продуцент Јорген Елофсон за да сними демо. На Елофсон многу му се допадна нејзиниот глас и почнал да работи со неа и да и помага со нејзината музика.
Нејзиниот прв музички сингл „Swallow Your Pride“ бил издаден на 25 ноември 2016 година и го напишале самата Рис и Елофсон. Песната била прогласена за песна на неделата од Sveriges Radio. Рис настапи во Музихјалпен на 14 декември 2016 година.
На 17 февруари 2017 година, таа го издала својот следен музички сингл наречен „Последен танц“ напишан од Елофсон. Во текот на летото 2017 година, Рис настапувале во шведските телевизиски емисии како Sommarkrysset и Lotta på Liseberg. Во текот на истото лето таа настапувала на неколку музички фестивали како што се Way Out West, Storsjöyran и We Are Sthlm.
На 30 август 2017 година, американското модно списание „Вог“ објави статија за Рис додека таа се појавувала на модната недела во Стокхолм.
Синглс
Белешки
Врбник (Албанија)
Врбник или Врмник (Verniku/Vërnik, Βερνίκι; Верники) — македонско село во општината Девол од Горичката област, југоисточна Албанија. Важи за најисточна точка на државата, и спаѓа во историско-географската област Корешта, која целосно се наоѓа во западна Егејска Македонија, освен ова село кое се нашло во Албанија со поделбата на Македонија.
Бил Расел
Вилијам Фентон „Бил“ Расел (роден на  година во Монро, Луизијана САД) — бивш американски кошаркар, кој играше во НБА лигата од 1956 до 1969, за тимот на Бостон Селтикс. Тој е висок 206 cm, и играше на позицијата центар, и се смета за еден од најдобрите 2-3 центри во историјата на кошарката. Во својата кариера, тој беше прогласен за МВП, и во своите 13 сезони, освои 11 титули, најмногу од сите играчи. Тој влезе во „Куќата на славните на НБА“ во 1975. Негов најголем соперник беше Вилт Чембрлен од Филаделфија Севентисиксерс и подоцна од ЛА Лејкерс и често влегуваа во епски двобои, постигнувајки по педесетина бодови и по дури четириесетина скокови. Бил ги губеше овие статистички битки, но секогаш беше повеќе тимски играч од Вилт, и затоа освои многу повеќе од двете титули на Вилт.
Џентиле Белини
Џентил Белини (околу 1429 – 23 февруари 1507) бил италијански сликар од училиштето во Венеција. Тој потекнувал од водечкото семејство на сликари во Венеција и барем во почетокот на неговата кариера бил поценет од неговиот помлад брат Џовани Белини, обратно од случајот денес. Од 1474 година тој бил официјален уметник на портрети за дужите од Венеција, а како и неговите портрети тој насликал голем број многу големи теми со мноштво фигури, особено за Скуоле Гранди од Венеција, богати братства кои биле многу важни за венецијанскиот патрици. социјален живот.
Биографија
Џентил е роден во водечкото семејство сликари во Венеција. Неговиот татко Јакопо Белини, бил венецијански пионер во употребата на маслени бои како уметнички медиум; неговиот брат бил Џовани Белини, а неговиот зет Андреа Мантења. Тој бил крстен како незнабошци по господарот на Јакопо, Џентил да Фабриано. Џентил учел сликарство во работилницата на неговиот татко. Иако денес Џентил често се гледа во сенката на попознатите членови на неговото семејство, во свое време се сметал за еден од најголемите живи сликари во Венеција и немал недостиг од нарачки; неговиот талент како портретист се открил на рана возраст.
Слики
Најраното потпишано дело на Џентил е Блажениот Лоренцо Џустинијан (1445), една од најстарите преживеани слики во масло во Венеција (сега во музејот Академија). Во текот на 1450-тите Белини работел на налог за Scuola Grande di San Marco и сликал заедно со неговиот брат Џовани Белини. Од 1454 година тој бил и официјален портрет уметник за дуждите од Венеција.
Голем дел од преживеаните дела на Џентил Белини се состои од многу големи слики за јавни згради. Заедно со Лазаро Бастиани, Виторе Карпачо, Џовани Мансуети и Бенедето Рускони, Белини бил еден од уметниците ангажирани да го наслика наративниот циклус од 10 слики познат како Чудата на остаток на крстот. Комисијата имала за цел да ја прослави реликвијата на Чесен Крст што братството ја примило во 1369 година. Придонесите на Џентил ја вклучуваат Поворката на вистинскиот крст на плоштадот Сан Марко, која датира од 1496 година, и Чудото на крстот на мостот С. Лоренцо, датира од 1500 година и со автопортретот на Џентил и на неговиот брат Џовани.
Белини и Исток
Венеција била, во тоа време, многу важна точка во која културите и трговијата се граничеа со источното Средоземно Море и обезбедуваа порти кон Азија и Африка. Како што е наведено, Џентил во својот живот бил најпрестижниот сликар во Венеција. Затоа, во 1479 година, тој бил избран од владата на Венеција да работи за султанот Мехмед II во Константинопол. Меѓутоа, покрај неговата работа на Отоманскиот двор, работата на Џентил реагирала и на други аспекти на Истокот, вклучително и на Византија.
Истанбул
Во септември 1479 г. Џентил бил испратен од венецијанскиот сенат во новиот османлиски главен град Истанбул како дел од мировната спогодба меѓу Венеција и Турците. Неговата улога не била само како сликар во посета на егзотично место, туку и како културен амбасадор на Венеција. Ова било важно за Мехмед II, бидејќи тој бил особено заинтересиран за уметноста и културата на Италија, и тој се обидел во неколку наврати да се прикаже од италијански уметници. Конечно ја постигнал својата цел со Џентил, за кој се верува дека го насликал портретот на Мехмед II сега во Националната галерија, Лондон, (но во голема мера насликан).
Последователно, ориентален шмек се појавува во неколку негови слики, вклучувајќи го и портретот на турски уметник и Свети Марко кој проповеда во Александрија. Последната ја завршил неговиот брат Џовани Белини.
Грција
Џентил одговорил на други аспекти на Истокот, вклучително и на Византија, како и на другите трговски партнери на Венеција во Северна Африка и Левант. Венеција имала долго воспоставена врска со источниот дел од Средоземно Море. Свети Марко, патронот на Венеција, потекнувал од египетскиот град Александрија, а во негова чест (и како негов мавзолеј) во грчки византиски стил бил изграден културниот и духовен центар на Венеција - базиликата Сан Марко. Иако Константинопол паднал под отоманските Турци во 1453 година, грчкиот византиски свет имал континуирано влијание врз венецијанската уметност и култура бидејќи голем број грчки христијани избегале од муслиманската власт. Тука Џентил го насликал портретот на кралицата Катерина Корнаро од Кипар (десно). Ова се смета како втор познат портрет вклучувајќи ја и кралицата, кој сега се наоѓа во колекцијата на музејот Сепмувесзети во Будимпешта.
Години за пензионирање и наследство
Во последниве години, Џентиле повторно предизвикал интерес, особено за неодамнешниот бран на научни публикации и изложби на тема меѓукултурна размена меѓу Европа и Левант.
Државен музеј на современата уметност (Солун)
Државен музеј на современата уметност (Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης) — музеј наоѓа во Солун, Егејска Македонија посветен на современата уметност. Основан е во 1997 година, откако Солун е прогласен за европски град на културата. Се наоѓа во реновираната зграда на стариот манастир на Лазаристите. Првата збирка на овој музеј е голем дел (околу 1.275 дела) од приватната збирка на Џорџ Костаки, која се нашла во сопственост на државата. Оваа збирка е составена од дела на руските авангардни уметници. За прв директор на музејот е назначен професорот од универзитетот Аристотел Милтиадис Папниколау. Од 2006 година, на таа функција е назначена д-р Марија Цанцаноглу, специјалист за руската авангарда.
Мисијата на музејот е да се чуваат и да се изложат делата на современата уметност од грчки, но и од странски уметници, да се образува и да се подобри вкусот на публиката, научно да се истражи историјата и теоријата на современата уметност, со што ќе се овозможи на музеолозите да се стекнат со ова знаење. Покрај постојаните изложби, кои содржат повеќе од илјада дела, музејот организира и повремени изложби.
Музејот на фотографија и Центарот за современа уметност се самојстојни одделенија на овој музеј.
ПУ „Димче Ангелов-Габерот“ - Бистренци
Училиштето е именувано по партизанот Димката Ангелов Габерот.
Иво Папазов
Иво Папазов (роден на 16 февруари 1952г.), со прекар Ибрјама, е бугарски кларинетист. Тој го предводил „Оркестар за свадби Иво Папазов“ во изведби на стамболовска музика инспирирана од џезот и е еден од главните креатори на жанрот познат како свадбена музика во Бугарија, заедно со виолинистот Георги Јанев, саксофонистот Јуриј Јунаков и хармоникашите: Нешко Нешев, Иван Милев и Петар Ралчев. Заедно со Емилија се познати како Мамес 2001, оркестар кој имал голем успех во ТВ шоуто Познай кой е под масата („Погоди кој е под масата“).