cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кан (Азурен Брег)
Клима
Кан има средоземна клима (Кепенова класификација на климата: означена со Csa или Csb ) и градот добива 12 часа сонце дневно во текот на летото (мај до септември), додека во зима (декември-февруари) времето е благопријатно. Двете сезони имаат релативно слаби врнежи од дожд и повеќето дожд се јавува во текот на октомври и ноември, кога паѓа 110 мм.
Канските лета се долги и топли, со летни дневни температури редовно до 30 °C, додека просечните температури се околу 25 °C. Температурите остануваат високи од јуни до септември, најпрометното време од годината. И покрај топлите дневни температури, средоземниот ветер ги држи летните вечери пријатно свежи.
Температурите паѓаат под 10 °C во само три месеци од годината (декември-февруари). Пролетта и есента се исто така топли, но повеќе погодни за оние кои сакаат малку постудено време.
Стопанство
Областа околу Кан се развила во високотехнолошка област. Технолошкиот парк „Софија Антиполис“ се наоѓа во ридовите над Кан. Филмскиот фестивал е голем настан за индустријата. Постои годишен телевизиски фестивал во последната недела на септември.
Стопанството на градот се заснова на туризам, стопански саеми, трговија и воздухопловство. Кан има 6.500 претпријатија, од кои 3000 се трговски, занаетчиски и услужни.
Во Кан е седиштето на воздухопловниот центар „Мандели“, под капата на претпријатието „Талес Аленија“, првиот европски производители на сателити.
Знаменитости
Шеталиштето „Круазет“ е авенија со палми на брегот. Круазет е познато по живописните плажи и ресторани, кафулиња и бутици. Ле Сике, стариот град, обезбедува добар поглед на Круазет. Утврдената кула и капелата на „Св. Ана“ е дом на музејот Де ла Кастр. Карактеристична градба во Кан е руската православна црква „Св. Архангел Михаил“.
Музеи
Во Музејот на историјата и уметноста на Прованса се сочувани артефакти од праисторијата до денес, во палата од век. Музејот Де ла Кастр има објекти од коралните острови на Тихиот Океан, перуански реликвии и гранчарски предмети од Маите. Други музеи се Поморскиот музеј, Музејот на морето, Музејот на фотографијата и Меѓународниот музеј на парфеми.
Вилите на Кан
Кан од век сè уште може да се види со своите големи вили, изградени за да го одразат богатството и состојбата на своите сопственици и инспириран од средновековните замоци до римските вили. Не се отворени за јавност. Италијанската вила на „Елеонора Луиз“ на лордот Бруам (една од првите во Кан) — изградена помеѓу 1835 и 1839 година. Исто така познат како „Англиски четврт“ (Quartier des Anglais), ова е најстарата станбена област во Кан. Друга атракција е Вила Фјезол (позната денес како Вила Домерг) дизајнирана од страна на Жан Габриел Домерж во стилот на Фјезоле, во близина на Фиренца, која може да биде посетена со најава.
Остров Сент Маргерит
На „човекот во железната маска“ му требале 11 години да го напушти овој мал, пошумен остров Сент Маргерит. Се верува дека мистериозниот поединец бил од благородна крв, но неговиот идентитет никогаш не е докажан. Неговата ќелија може да биде посетена во тврдината Сент Маргерит, сега преименувана во Музеј на морето. Во овој музеј, исто така, се сместени откритија од потонати бродови во близина на островот, вклучувајќи и римска ( век п.н.е.) и сараценска ( век од н.е.) керамика.
Островот Сент Онора
Цистерцијанските монаси се единствените жители на помалиот појужен остров Сент Онора. Монасите го населиле островот од 410 година во екот на нивните овластувања, ги имале во сопственост Кан, Мужен и Валорис. Средновековни траги се наоѓаат во црквата, која е отворена за јавноста, и во урнатините од век во манастирот на работ на морето. Монасите го делеле своето време помеѓу молитвата и производството на црвени и бели вина.
Театар и музика
Кан не е познат по традиционалниот театар. Сепак, малите настани на сцена продуцираат и организираат кратки скеч изведби за време на меѓународниот годишен фестивал на глумечки настапи. Познати театри се Еспас Мирамар и Александар III.
Сообраќај
TGV пружа железнички услуги до главната железничка станица во Кан и обезбедува пристап од големите француски градови, вклучувајќи ги Ница, Марсеј, Лион, Париз и Тулуза. Други градови до кои има железнички превоз се Брисел (6 часа), Милано (5 часа), Базел (10 часа), Рим (10 часа) и Венеција (10 часа). Помалите железнички станици Кан-Ла Бока и Ди Боске служат само за места во областа.
Превозните услуги се во Gare Routière, во центарот на градот, во близина на Градското собрание. Компании од странство се Eurolines и Agence Phoceens. Регионалните услуги се обезбедени од Rapides и ТМО, со услуги од Ница и Грас/Манделе соодветно. Локалните автобуски услуги се обезбедени од страна на Азур.
Траектите се достапни во Ница на пристаништето од Бастија и Калви на Корзика, со услуги обезбедени од страна на SNCM Ferryterranée и Корзика фериботи. Од Бастија, патувањето е 4 часа и 45 минути на конвенционалните траекти и 3 часа и 40 минути на брзи траекти, а од Калви, конвенционалните се 3 часа и 45 минути, а експресните се 2 часа и 45 минути. Во просек по четири траекти на ден пловат на овие правци, а повеќе во текот на летото.
Збратимени градови
Кан е збратимен со следниве градови:
Кан има договори за пријателство со следниве градови:
Хајлигенфелде
Хајлигенфелде (Heiligenfelde) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Алтмеркише Хее.
Скратеница
Скратениците се користат уште од најраните времиња (за заштеда на материјал за пишување, напор за врежување на зборови во камен или метал, за побрзо пишување итн.). Најчесто се кратат: имиња за мерки и пари, лични имиња, почесни звања, занимања, зборови кои често се повторуваат; во старите црковни текстови, т.н. свети имиња.
Посебна категорија се состои од кратенки за кои се користат специјални знаци (на пр. $ = долар, & = и, @ = на). Во денешните научни трудови, во самата книга редовно се наведуваат употребените кратенки.
ОУ „Дрита“ (појаснување)
ОУ „Дрита“ е име со коешто се именувани следниве основни училишта во Македонија:
Свети Августин
Свети Августин (латински: Aurelius Augustinus; роден на во Тагасте, Алжир - починал на  ) — една од најзначајните личности во развојот на западното христијанство. Во Римокатоличката црква, Августин се смета за светец и Отец на Црквата, како и покровител на Августинскиот ред. Голем број филозофи и теолози се под влијание на неговите учења, а неговите дела (вклучувајќи ги и „Исповеди“ - кои често се сметаат за првата западна автобиографија) сè уште се изучуваат и читаат.
Според неговиот современик Јероним: „Августин повторно ја создава древната вера". Во раните години тој бил под силно влијание на манихејството, а потоа и на Неоплатонизмот на Плотин. По примањето на христијанството и неговото крштевање во 387 година, Августин го развил својот пристап кон филозофијата и теологијата, различни методи и различни гледишта . Верувајќи дека благодатта на Христос е неопходна за човековата слобода, тој помогнал да се формулира доктрината за првородниот грев и прави првите чекори во развојот на теоријата на фер војна.
Кога Западното Римско Царство започнало да се распаѓа, Августин развил концепт на Католичката црква како духовен Град на Бога (во книга со истото име), кој се разликува од материјалниот земен град. Неговите мисли се длабоко под влијание на средновековниот светоглед. Градот Бога и Августин се тесно поврзани со доктрината на Светото Тројство, како што е формулирано од Никејскиот и Цариградскиот вселенски собор.
Во Католичката црква и Англиканската заедница тој е светец, црковен учител и покровител на Августинците. Неговиот празник се слави на 28 август на денот на неговата смрт. Тој е покровител на пиварите, печатарите, теолозите и голем број на градови и епархии. Многу протестанти, особено калвинистите, го сметаат за еден од духовните отци на протестантската реформација  поради неговите учења за спасение и Божјата благодат.
Во Православната Црква многу од неговите учења не се прифатени. Други доктрини, понекогаш неприфатливи за Православната Црква, се неговото мислење за оригиналниот грев, доктрината за благодат и предодреденост. Сè уште се смета за светец, а неговиот празник се слави на 15 јуни. Тој е исто така познат како „Блажен Августин“ или „Св. Августин Блажен“.
Негово најпознато дело е „За царството Божје“.
Средна Италија
Средна (или Централна) Италија (итал. Italia centrale) е географска област во Италија која се состои од 4 од 20-те региони во земјата:
Список на населби во Детроит
Ова е список на познати населби во Детроит, Мичиген.
Гаврил IV Цариградски
Гаврил IV Цариградски — вселенски патријарх во периодот од 1780 до 1785 година. По потекло бил од Смирна од богато аристократско семејство. Тој бил епископ во Кунда а подоцна епископ во Јанина сè до април 1771 година кога станал митрополит во Патра. Тој бил доследен следбеник на црковниот ред и закони.
Во 1780 година бил избран за патријарх. За време на начелствувањето го издигнал Анастасиј Париј, кој го разрешил спорот поврзан со коливата и панихидата. Во 1784 година гi објавил обредите на Света Гора. . Починал на 29 јуни 1785 година и бил погребан во истиот гроб со неговиот претходник во дворот на црквата на Арханѓелите.
Маслак (Истанбул)
Маслак е населба и еден од најголемите бизнис центри на Истанбул, Турција, која се наоѓа на европската страна на градот, во регионот на Шишли. Маслак претставува вистинска конкуренција на Левент, која исто така е една од најголемите бизнис центри во градот и е директно поврзана со Истанбулското метро.
Во моментот, највисокиот облакодер во Малсак, 38-катниот Sun Plaza , додека највисокиот за во иднина облакодер во Маслак ќе биде Diamond of Istanbul, кој е во изградба, и кој ќе биде поврзан со три кули, од кои највисоката ќе има 53 ката со висина од 270 метри. Овој облакодер ќе биде првиот чија констркуција е од челик, кој е многу поотпорен на земјотреси за разлика од бетон.
Новоселани (Битолско)
Новоселани — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Името на селото првпат е споменато во 1348 година и претставува сложенка од Ново Село и наставката -ани.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во крајниот северен дел на Битолското Поле и во северниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е рамничарско, на надморска височина од 610 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 26 километри.
Ова мало село се наоѓа помеѓу Прилеп и Битола. Јужно од селото се наоѓа ридот Голем Врв (790 метри), додека на север се пружа алувијалната рамница низ која тече Црна Река. Околни села се Лознани, Тополчани, Тројкрсти и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Голем и Мал Врв, Пирадо, Дабје, Пашиница, Стрезојца, Бавчи, Стара Црква и Мртвица.
Селото има збиен тип и одредени куќи се нарекуваат по родовите, како Трајчевци, Пројковци и слично.
Новоселани е оддалечено 17 километри од општинското средиште Могила и 3 километри од селото Лознани. Сместено е на десниот брег на Црна Река. Најблиски соседни села се: Тројкрсти, Чепигово и Тополчани на север и Лознани на југ.
Историја
Селото не поседува старини, а поранешните гробишта на иселените Арбанаси се наоѓале западно од селото, на чие место денес се наоѓаат ниви.
Во век, Новоселани биле села во Битолската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 5,3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 374 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 80 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Новоселани живееле 100 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Новоселани имало 64 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, коешто во 1961 година броело 210 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 79 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Новоселани живееле 50 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 14 жители, од кои 13 Македонци и 1 лице без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Новоселани, се наоѓале и селата Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Лознани, Подино, Свето Тодори, Српци и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од Општина Ивањевци, во која влегувале селата Древеник, Ивањевци, Новоселани, Подино, Свето Тодори и Трновци.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 30 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следниве иселеници: Новоселци (4 к.), кои живеат во Могила; Стрезовци (5 к.), кои живеат во Горно Оризари; Карабелевци (1 к.), живеат во Ерековци; Тражевци (2 к.), живеат во Тројкрсти; Бабановци (9 к.), живеат во Мало Коњари; Мицковци (3 к.), Дамевци (2 к.), Ралевци (4 к.) и Србиновци (1 к.), живеат во селото Долно Српци.
Црква „Св. Ѓорѓи Победоносец“ - Трубарево
Свети Георги Победоносец или Свети великомаченик Георги — македонски православен храм во скопското село Трубарево. Храмот се наоѓа веднаш од левата страна на локалниот пат што води од Скопје (наслебите Маџари и Хиподром) кон Петровец и Катланово.
Опис
Црквата е нова градба,а била осветена 1982 година. На ова место уште од турско време постоел крст, каде месното население секоја година се собирало за време на верскиот празник Ѓурѓовден. За да се ове ковечи ова традиционално свето место, кое со векови било собиралиште на верниците, по иницијатива на месното население подигната е црквата.Црквата била изградена на место каде, според верувањата, луѓето од најстари времиња се собирале да го прославуваат верскиот празник посветен на свети Ѓорѓи. Црквата е обновена и украсена со фрески и икони. Во поново време е изградена и црковната камбанарија, како и оградата околу црквата.
Јарум Каја
Јарум Каја (Βράχος, Μπουρσάνα) — ниска планина во Драмско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Камбуница.
Опис
Оваа мала планина е сместена во југоисточниот дел на Драмско, западно од планинскиот комплекс Урвил (440 м). Се протега на исток од селото Едренеџик (160 м), на североисток од Пазарлар (260 м) и на север Кавакли (370 м).
Карпите на планината се гнајсови. До врвот се стасува од с. Пазарлар за околу 2 часа.
Касас де Дон Педро
Касас де Дон Педро — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
СУ „Лазар Танев“ - Скопје
Училиштето е именувано по првиот градоначалник на Град Скопје Лазар Танев.
Основање и развој
Училиштето е основано во 1949 година со решение на Владата на НРМ по предлог на Комитетот за угостителство и туризам. При формирањето се мислело училиштето да квалификува квалификуван кадар за угостителство од сите профили: келнери, готвачи и слаткари. Бројот на учениците во првите години бил мал, а со зголемувањето на потребите од угостителски кадар се зголемувал и бројот на учениците.
Една учебна година училиштето работело во Охрид, потоа во Битола, а од 1950/51 во Скопје на ул. Огњан Прица бр. 5.
Од октомври 1986 година центарот се префрлил во адаптираните простории на поранешното основно училиште „Владо Тасевски“, каде што и денес се наоѓа.
На 28.03.2006 година настанува промена на името на училиштето (Средно училиште на Град Скопје „Лазар Танев“) и истото преминува во надлежност на Град Скопје.
Од учебната 2008/2009 година се отворила паралелка од хемиско-технолошката струка од образовниот профил пекар.
Нов Центар
Нов Центар (New Center) е дистрикт во Детроит, Мичиген. Се наоѓа пет километри северно од Даунтаун Детроит и еден и пол километар од Култура Центар.
896 Сфинга
896 Сфинкс — астероид од главниот астероиден појас кој е во орбита околу Сонцето. Астероидот е откриен од Макс Волф на 1 август 1918 година.
Благовештенска црква (Киев)
Благовештенската црква  (украински: Благвоіщенська церква) е поранешна црква која се наоѓала во Киев, Украина.
Оваа црква била изградена во периодот од 1885 до 1887 година, а била разрушена од страна на болшевиците во 1935 година. Идејата за изградба на оваа црква постоела уште од 1876 година. Во период од десет години, тие имале собрано околу 18,000 рубли, кои не биле доволни за изградба на црквата. во тоа време интервенирал градоначалникот на градот, кој дониран 75,000 рубли.
За главен архитект на проектот бил избран Владимир Николаев, и камерн темелникот бил ставен на 11 мај 1885 година, а веќе на 11 септември 1887 година таа била завршена.
Кратката историја на оваа црква завршила во 1935 година. Црквата била урната од советските власти, на нејзино место во 1936 година било изградено средно училиште (сега Лицеј бр. 21).
Полтава (Пушкин)
„Полтава“ — поема на рускиот поет Александар Пушкин, напишана во 1828 година. Таа е инспирирана од Полтавската битка која се случила на 27 јуни 1809 година. Пушкин ѝ ја посветил поемата на Марија Волконска, ќерката на генералот Раевски. Првобитно, поемата била насловена „Мазепа“, но Пушкин во последен момент го променил насловот во „Полтава“.
Осврт кон поемата
Во поемата Пушкин го обработува ликот на козачкиот атаман Мазепа, кој е главен лик и во истоимената поема на Бајрон. Меѓутоа, Пушкиновото дело драстично се разликува во споредба со Бајроновото, зашто „Полтава“ е типична реалистична слика на времето на Руско-шведската војна, додека Бајрон се задржал само на познатата легенда за Мазепа кој бил врзан за дивиот ждребец пуштен во ноќта, а историската позадина ја искористил само како декор за необичната исповед на козачкиот атаман, раскажана во логорот на поразената шведска војска. Кај Пушкин не се споменува ниту еден од романтичните податоци за младоста на Мазепа кои на Бајрон му послужиле за градење на неговата поема. Пушкиновиот Мазепа е старец, трагичен лик, распнат меѓу долгот кон жената, пријателите и татковината, човек кој не успева да одговори на ниедна од тие морални обврски и ја изневерува секоај од нив во името на другите. Кај Пушкин, руско-шведската војна и познатата козачка буна, предводена од Мазепа, ја прават суштината на поемата и служат како клуч на судбината на сите ликови во неа.
Ада Тепе
Ада Тепе (Νέο Σιράκιο, Нео Сиракио, катаревуса: Νέον Συρράκον, Неон Сиракион, до 1932 Αδά Τεπέ, Ада Тепе ) — село во Грција, општина Пајонија, област Централна Македонија со 40 жители (2001).
Географија
Селото е сместено источно од реката Вардар (Аксиос), на околу 15 километри јужно од Ругуновец (Поликастро) во Солунско Поле.
Во Османлиското Царство
После Втората балканска војна во 1913 година селото останува во Грција.
Косебау
Косебау (Kossebau) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Алтмеркише Хее.
Општина Старо Нагоричане
Општина Старо Нагоричане — општина во северниот дел на Македонија. Центар на општината е селото Старо Нагоричане. Општина Старо Нагоричане како општина е формирана 1996 година,во неа гравитираат 39 населби. Во општината постојат 43 архиелошки наоѓалишта, 14 некрополи, 6 архелошки објекти и 2 осамени наоди. Археолошките наоѓалишта потекнуваат од следните хронолошки периоди: неолит, бакарно време, брозено време, железно време, рана антика, римски период, доцна антика и среден век. Градоначалник е Жаклина Јовановска. Претходно, територијата на Општина Старо Нагоричане била во рамките на Општина Куманово.
Географија
Општина Старо Нагоричане се наоѓа во североисточниот регион во Република Македонија. Во општина Старо Нагоричане се наоѓаат селата: Алгуња, Аљинце, Арбанашко, Бајловце, Брешко, Буковљане, Војник, Враготурце, Врачевце, Дејловце, Длабочица, Добрача, Драгоманце, Дренок, Жегљане, Жељувино, Канарево, Карловце, Коинце, Кокино, М’гленце, Макреш, Малотино, Младо Нагоричане, Никуљане, Облавце, Орах, Осиче, Пелинце, Пузајка, Рамно, Руѓинце, Старо Нагоричане, Степанце, Стрезовце, Стрновац, Цветишница, Цвиланце и Челопек (Кумановско).
Историја
До 1965 година на сегашната општинска територија постоела општина Старо Нагоричане којашто е укината од страна на тогашната власт. Со новиот закон за територијална организација од 1996 година, општина Старо Нагоричане е возобновена и како општински центар е земено с. Старо Нагоричане, односно искористена е истата општинска зграда во којашто функционирала општината до 1965 година.
Општествени установи
Во Општината Старо Нагоричане се наоѓаат следните основни училишта:
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Старо Нагоричане е Жаклина Јовановска од редовите на СДСМ. Таа била избрана на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Старо Нагоричане е составен од 9 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Културни и природни знаменитости
Во рамките на општината се наоѓаат следниве знаменитости:
Рабровачко Езеро
Рабровачко Езеро се наоѓа во селото Рабровац, на територијата на белградската општина Младеновац. Езерото е оддалечено 12 километри од Младеновац и 70 километри од Белград.
Езерото настанало во 1970-те година на минатиот век, како вештачка акумулација, со изградба на браната на потокот Трстен, кој поминува низ селото. Долго е 780 метри и широко околу 160 метри и е најдлабоко од сите белградски езера. На некои места неговата длабочина изнесува и до 20 метри. Има површината од околу 10 хектари. Се наоѓа на надморска височина од 180 метри.
Езерото изобилува со риби, а најзастапени се крап, амур и деверика. Опколено е со листопадни шуми.
Нема изградена пропратна инфраструктура и главно се користи за риболов и наводнување на околните градини и за поење на добитокот. Поради тоа е направен и усвоен проектот за изградба на туристичко-земјоделски комплекс на оваа езеро. Со проектот е предвидвидено уредување на брегот како и изградба на угостителски објекти, а во план е покрај езерото да се направи и мал спортски комплекс.
Франц (филм од 2016)
Франц (германски: Frantz) - француско-германски филм од 2016 година во режија на Франсоа Озон. Главните улоги ги играат: Пјер Нини, Паула Бер, Ернст Штецнер и Мари Грубер. Филмот освоил седум награди, вклучувајќи и еден „Цезар“ и една награда на Венецијанскиот филмски фестивал.
Црква „Св. Никола“ - Грумази
Свети Никола или Воскресение Христово – главна селска црква во селото Грумази.
Франц (филм од 2016)
Синопсис
Ана (ја игра Бер) е свршеницата на војникот Франц кој погинал во Првата светска војна. Еден ден, на неговиот гроб доаѓа непознат млад човек кој положува цвеќе. Тој се вика Адријан Ревоар (го игра Нини) и на семејството на Франц му кажува дека бил негов пријател од времето кога тој студирал во Париз. Адријан се спријателува со Ана и со родителите на Франц. Еден ден, тој ѝ ја кажува вистината на Ана - имено, тој го убил Франц. Веднаш по признанието, Адријан го напушта градот и се враќа дома. Потоа, тој се допишува со Ана, молејќи ја да им ја пренесе вистината на родителите на Франц, но таа не го прави тоа. По некое време, по наговор на родителите на Франц, Ана оди во Париз за да го најде Адријан. По кратко истражување, таа успева да го најде неговото живеалиште и го посетува. Таму, таа дознава дека тој е свршен и дека наскоро ќе се ожени по што таа се враќа во Париз и на родителите на Франц им пишува дека одлучила да остане тука.
Црква „Св. Никола“ - Грумази
Местоположба
Црквата се наоѓа на неколку стотина метри северно од селото.
Историја
Црквата била изградена во 1864, по што била срушена во 1924, доградена во 1980 и целосно обновена во 2006 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со осумаголна купола којашто има по една монофора на секоја страна и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна и над него има ниша со фреска во лоша состојба на којашто е насликан Свети Никола, а црквата има и спореден влез на јужната страна над којшто има ниша со фреска којашто е целосно оштетено и не може да се забележи што е прикажано на неа. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата има трпезарија и во него се сместени селските гробишта.
Виница
Виница — град во источниот дел на Македонија, сместен во југоисточниот дел на Кочанската Котлина и центар на Општина Виница.
Потекло на името
Според најновите истражувања името на градот Виница уште не е во целост разјаснето. Во јавноста погрешно беа толкувани записите од теракотните икони, во кои името Виница се поврзуваше со името Винеа. Радмило Петрович во трудот Армонија Латина дал своји толкувања со проблемот на локализирање на градовите Астибо, Келендин, Армонија, Запара и Транупара. Посебно внимание обраќа на местоположбата на градот Армонија за кој смета дека е градот Виница, над кој како фортификација се издига Виничко Кале. Според него името на градот е од тракиско потекло, кое Турците кога дошле во овие простори го измениле, бидејќи не го знаеле вистинското значење на името на градот, тие го поврзале со најсличниот турски збор - Арамија (некој шо прави лоши дела). Подоцна непосредно бил преведен на локалниот јазик со исто значење Виница - Вина.
Маријан Јованов во своето излагање Културно наследство дава толкување за името на градот. Според различните толкувања за правецот на патот Стоби - Пауталија, тргнувајќи од оригиналната варијанта на картата Табула Путенгеријана, која била корегирана во 1916 и во неа биле недоследно заменети местоположбите на Астибо и Транупара и според најновите археолошки откритија во Делчево, тој смета, дека под бројните ранохристијански остатоци требе да се бара Транупара, а на Виничкото кале античкиот град Астибо.
Неговото објаснување го аргументира;'' ако Транупара ја лоциравме во Крупиште, следните 20 милји по Табулата не доведуваат на местоположба на денешна Виница. Овде на наоѓалиштето Кале се наоѓаат маркантни наоди од укрепена населба од раноантичко време, која зафаќа површина од 3,5 хектари (денес веќе 11 хектари). Камените дробилки за руда зборуваат ѕа рудничко - металушка дејност, како причина за подигање на раноантичка населба на ова наоѓалиште, а сребрените тетрадрахми на Филип 2 укажуваат на неговото датирање. Во 4 век оваа населба добила бедеми градени со малтер, а во 6 век и раниот среден век добила уште повеќе на значење, прераснувајќи во еден културен центар за што сведочат бројните базилики. Следејки ги растојанијата на Табулата и археолошките остаотоци на теренот, на ова наоѓалиште би требало да се наоѓа станицата Астибо''.
Според локалната легенда името настанало во период од неколку сушни години кога наместо со вода, куќите биле градени со вино.
Историја
Подрачјето на Виница било населено во времето на неолитот (од 12 до 6 век п.н.е.), според пронајдените материјали од Виничко Кале и околните археолошки наоѓалишта. Во антиката, подрачјето го населиле Пејонците. Сегашниот град потекнува од Византиска тврдина, која била центар на производство со вино. Лозните насади на виничкиот рид биле напуштени по 1980 кога поактивно започнале археолошките истражувања.
Во османлиските даночни регистри на немуслиманското население во вилаетот Кратово 1618 - 1619 година, е забележано како село Виниче со 55 домаќинства. Во списокот на селата на немуслиманските домаќинства во истиот вилает од 1637 година, регистрирани се 31 домаќинство во Виниче.
Евлија Челебија во втората половина на 17 век, за ова мало место забележал: „Патувајќи четири часа низ гори и планини, пристигнав во Виница, познато место по големиот пазар на земјоделско-сточарски производи. Местото го викаат Јени-пазар (Нов-пазар)“. Поради овој голем и богат пазар со стока, кој инаку се одржувал секоја недела, Виница подолг период била именувана токму во белешките на Челебија.
Како поголема селска населба се развила во XIX век кога била формирана чаршијата и кога станала трговски и пазарен центар за селата од левата страна на Брегалница. Богатиот сточен пазар и одржувањето на два панаѓури годишно овозможило во населбата да постојат покрај повеќето трговски и занаетчиски дуќани и 10 анови. Како резултат на економскиот подем во 1858 година во Виница била изградена голема и убава црква посветена на св. Арахангел Михаил. Во 1870 година, Виница имала 200 куќи со околу илјада жители. Во годините од 1894 до 1897 година Виница, во периодот од активностите на револуционерната организација на Македонија, служела како главен пункт и канал на Тајната македонско-одринска револуционерна организација (ТМОРО), но и како складиште за оружје и муниција и архивски материјали. Во Виница од 1897 година, луѓе кои немале заеднички идеи со револуционерното дело на организацијата, влегле во Виница, ја нападнале куќата на Ќазим-ага. Оваа бандитска група ја ограбила куќата на агата, а него го убила. Веднаш по овој настан, Турците ја провалиле Организацијата, додека над стотина жители од Виница и околните места биле заробени, измачувани и испратени во заточеништво. Овој настан во историјата на Македонија е познат како „Виничка афера“.
Населението во Виница стагнирало сè до крајот на Втората светска војна, за потоа да почне да се наголемува, а најголем пораст забележало во периодот по 1971 година кога населбата била прогласена за град.
Местоположба
Градот Виница се наоѓа во подножјето на планината Плачковица, помеѓу планините Голак и Обозна, во југоисточниот дел на Кочанскaта Котлина, на северниот брег на реката Брегалница, на 395 метри надморска височина. Градот е оддалечен 11,5 километри југоисточно од најблискиот град Кочани, 38 километри југозападно од Делчево, 40 километри североисточно од Штип и 43 километри северозападно од Берово. Низ градот течат и повеќе помали реки, меѓу нив и реките Виничка и Градечка. Градот Виница е познат по историската римска тврдинаВиничка тврдина, која се наоѓа на ридот над градот. Во неа се пронајдени познатите ранохристијански теракотни икони.
Култура
Во Виница има две основни училишта ОУ „Славчо Стојменски“ и ОУ „Гоце Делчев“, едно средно училиште СОУ „Ванчо Прке“ и градската библиотека „Ванчо Прке“ која е изградена во 1946. Во градот дејствува и домот на културата „Тошо Арсов“ кој е центар на сите културни случувања, кино сала, детска градинка, здравствен дом, базен, метеоролошка станица, музеј „Теракота“ и центар за образование на деца и млади. Во гардот има три православни цркви, градската црква посветена на “Св.Архангел Михаил„, црквата “Св. Јоаким„ во Јакимово и црквата во изградба „Св. Апостол и Евангелист Лука“. Заштитник на градот Виница е Свети Павле, на кого има посветено параклис пред општинската зграда. Во Виница дејствуваат две музички групи, Распеани Виничани, Јана, и фолклорна група Китка.
Во околината на Виница и во самиот град постојат следниве археолошки наоѓалишта:
Население
Според отоманските документи од 1618 година, во селото Виница имало 55 домаќинства.
Списокот на немуслимански домаќинства од 1637 за истото село е 31 домаќинство.
Според бугарскиот етнограф Васил К’нчов во 1900 година Виница имала 1320 жители од кои 840 Македонци христијани и 300 Турци.
Според останатите бугарски извори во 1905, Виница имала 944 жители Македонци христијани, а во 1916, населението броело 1114 жители, од кои 681 Македонец, 250 Турци и 183 Роми муслимани.
Во 1971 бројот на населението во Виница бил 5.993 жители, во 1981, 8.494 жители, а во 1991 во градот имало 10.424 жители.
Според пописот на населението од 2002, Виница имала 10.863 жители.
Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 10.863 жители и спаѓал во групата на средни градови. Етнички гледано, населението е составено од:
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Виница:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Стопанство
Главни гранки на стопанството во Виница се земјоделството и текстилната индустрија. Најмногу се одгледува житната култура ориз, која е значителна за Виничко-кочанската Котлина. Во минатото населението се занимавало со одгледување на грозје и производство на вино. Од индустриските гранки најзастапени се текстилната и мебелната индустрија, а во Виница има и фабрика за призводство на земјоделска механизација „Агро Бар“ и фабрика за покривен цреп „Тондах“. Меѓу поголемите претпријатија се „Виничанка“, „Винка“, „Трико“, „Треска“ и „Мебел-Ви“. Во градот има голем број на продавници, кафулиња, ресторани, ноќен клуб и три хотели.
Според општинскиот гласник, во Виница има 4.000 вработени лица.
Природни богатства
Градот располага со богат растителен и животински свет. Подрачјето овозможува одгледување на култури, како што се оризот, пченицата и пченката, а во повисоките подрачја е богат со пасишта и шуми. Градот има богати насади со дрво од вид топол и орев. Виница е богата со термоминерални води, а подрачјето на градот Виница содржи голем број минерали, како шо са: интрузивните камења-гранит, кварцот, фелдспатот, глината, карбонатот (лапорец), азбестот и железото.
Спорт
Виница има еден фудбалски клуб, кој бил формиран во 1934 г, под името „Плачковица“. Клубот подоцна се викал Слога Виница, а денеска се вика „ФК Слога 1934“. Во Виница има и Кошаркарски клуб „Славчо Стојменски“, карате клуб „Блатец“ и бадмингтонски клуб „Винчини“. Градот поседува спортска сала, стадион, и градско капалиште со два базени.
Виница беше домаќин на младинското светско првенство во ракомет за жени, кое се одржа од 21 јули до 3 август 2008 година.
Марбах на Некар
Стариот дел на градот е мошне живописен и полн со цркви и куќи од историско значење, вклучувајќи ја родната куќа на Шилер.
Покрај тоа, во градот се наоѓа и Книжевниот музеј на модерната — добитник на Стерлинговата награда за архитектура.
Софрониј II Цариградски
Софрониј II Цариградски — Вселенски патријарх по потекло од Алеп, Сирија, началствувал во периодот од 1775 до 1780 година.
Бил епископ во Ерусалим и во 1771 година бил избран за Ерусалимски патријарх како Софроиј V Ерусалимски.
Во 1775 година бил избран за Вселленски патријарх како Софрониј II Цариградски. За време на неговото начелствување, синодот во Цариград ја анатемисла коливата.
Тој бил образован и аскетски патријарх и бил особено заинтересиран за образованието и финасиите во патријаршијата. Починал на 19 октомври 1780 година и бил закопан во дворот на црквата Арханѓели.
Црква „Св. Троица“ - Долно Лисиче
Света Троица — македонски православен храм во скопското село Долно Лисиче. Таа се наоѓа во близина на сретселото, од десната страна на патот кој води кон селото Јурумлери и мостот на реката Вардар. Внатрешноста е живописана со нови фрески, кои се дар од семејствата кои живеат во Долно Лисиче. Според натписот на камбанаријата, таа е подигната во 1991 година со благослов на тогашниот поглавар на МПЦ и македонски архиепископ г.г. Гаврил. Во склоп на црквата се и селските гробишта, кои се одделени со ѕидови. Во 2009 година црквата била цел на грабеж.
NGC 5932
NGC 5932 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5932 се споменува и како MCG 8-28-33, CGCG 249-23.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5932 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 5932 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 26 м 48,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +48° 36' 54"".
Други поделби
Проучување на NGC 5932 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55109. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3485. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1404.
Касас де Реина
Касас де Реина — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
NGC 1552
NGC 1552 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1552 се споменува и како UGC 3015, MCG 0-12-7, CGCG 393-5.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1552 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1552 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 1552 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14907. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4727. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Аудиометрија
Аудиометрија – неинвазивна дијагностичка постапка со која се испитува слухот и се утврдува негово оштетување, како и местото и степенот на евентуалното оштетување. Се работи за рутинско испитување на слухот или кај испитаници со веќе регистрирано оштетување на слухот. Може да се врши и кај деца над петгодишна возраст. Испитувањето е потполно безболни и комфорно и трае околу 20 минути.
При испитувањето на слухот испитаникот се наоѓа во специјално дизајнирана просторија за аудиометрија – тивка комора или слушна кабина. Ѕидовите на овие простории треба да ја апсорбираат не само надворешната бука, туку и внатрешните звуци. Последниве со рефлексија од ѕидовите би можело да се засилат, па е неопходно да бидат брзо апсорбирани. Одржувањето на јачината на звукот после престанувањето на дејството на звучниот извор кој го предизвикал се нарекува ревербација или време на ревербација и тоа мора да биде многу кратко, најмногу 0,2-0,5 секунди.
Аудиометар
Аудиометарот е мерен инструмент кој се користи за испитување на осетливоста на слухот. Со аудиометрија се одредуваат границите на чујното поле како во поглед на интензитетот, така и во поглед на честотите. Испитување се врши така што добиените вредности се споредуваат со стандардите добиени на голем број луѓе со нормален слух.
Аудиограм
Графичкиот запис кој се добива со аудиометрија се нарекува аудиограм и претставува слушното поле на испитаникот и го прикажува распонот на сите интензитети и честоти на звуците кои испитаникот ги слуша. Обично се прикажува како крива во координатен систем која на хоризонталната оска ги има нанесено честотите на звуците, а на вертикалната оска јачината на звуците.
Видови аудиометрија
Аудиометријата може да биде тонална и говорна. Тоналната аудиометрија понатаму се дели на лиминарна (праговна) и супралиминарна (супрапраговна).
Говорна аудиометрија
Кај испитаниците со оштетен слух на овој начин се одредува процентот на зачувана разбирливост на говорот. Наместо тон се применуваат посебно избалансирани зборови со познато значење со точно одреден број на согласки и вокали. Испитаникот гласно ги повторува зборовите кои ги чул, а резултатот се внесува во посебен говорен дијаграм. Овој метод е посебно важен при избор на слушни апарати.
Тонална лиминарна аудиометрија
Овој метод претставува испитување на прагот на чујност или граница на чујноста на чисти тонови во распон од 125 do 8000 Hz. Чистиот тон е потполно одреден со интензитетот и честотата.
Тонална супралиминарна аудиометрија
Тоналната супралиминарна аудиометрија е метод со кој се испитува слухот над прагот на чујност, а целта е да се утврди како се однесува слухот при повисоки интензитети на слухот.
Левент (Истанбул)
Највисокиот облакодер во Левент е Кула Бенкаси 1, која има висина од 181 метри, или 195 метри вклучувајќи го и врвот. Највисокиот облакодер во Левент моментално е Сафир, е под реновирање. Тој би требало да достигне височина од 238 метри или 261 метри вклучувајќи го и врвот. Името Левент е име на голем број на мажи во Турција. Тоа произлегува од Левенд кој во превод значи морски војник.
Светски ден на радиото
Во 2013 година, Генералното собрание на Обединетите Нации ја одобрила прокламацијата на УНЕСКО за Светски ден на радиото да биде 13 февруари. На овој ден се слави радиото како медиум кој образова, обезбедува информации и ја промовира слободата на изразување во различните култури. Целта на одбележувањето на овој ден е да се зголеми свеста на јавноста и медиумите за значењето на радиото, да се поттикнат носителите на одлуки да воспостават и да обезбедат пристап до информации преку радиото, како и да се зајакне вмрежувањето и меѓунарорната соработка меѓу радиодифузерите.Радиото, како универзален медиум кој досега до различни заедници и маргинализирани групи, нудејќи притоа забава, едукација, користење на правото на слобода на изразување, јавни дебати, е составен дел од секојдневието на многумина.Милијарди луѓе од целиот свет и натаму секојдневно се приклучуваат на радио, а тоа и натаму го држи приматот како најбројна и најголема медиумска платформа.
Според УНЕСКО, „како што радиото еволуира во дигиталната ера, тоа останува медиум со поголема публика на светско ниво отколку кој било друга медиумска форма. Тоа ги охрабрува луѓето, вклучително и младите, да се вклучат во дискусиите за темите кои ги засегнуваат. Тоа може да спаси животи во време на несреќи и природни непогоди, а им нуди на новинарите платформа да ги раскажат нивните приказни.“
Спектакуларниот Спајдермен (ТВ-серија)
Спектакуларниот Спајдермен (оригинално Спектакуларниот Спајдермен анимирана серија) — американска анимирана серија заснована на Marvel Comics ликот Спајдермен направена и овозможена за телевизја од Виктор Кук и Грег Вејсмен. Премиерно е покажана на 8 март, 2008 на The CW. Моментално се прикажува на Kids' WB! помошникот, The CW4Kids. Кај нас сосема непознато се појави првата епизода на А1 на 8 ноември 2008 без никакви најави.
Прва сезона
Во првата сезона се запознаваме со Питер Паркер кој веќе ги има добиено своите моќи. Сезоната започнува веднаш по летниот распуст. Важни работи од оригиналниот Спајдермен што во оваа сезона се имаат случено се: Питер Паркер е пријател со прекрасната русокоса Гвен Стејси и синот на милионерот Норман Озборн, Хари Озборн. Тој се вработува и во Дневниот Трубач и работи за Џ. Џохан Џејмсон. Во оваа сезона исто така ја запознава и Мери Џејн Ватсон. Тој е непријател со Флеш Томпсон и Еди Брок му е пријател кој го смета за поголем брат. Живее со тетка му Меј и е Спајдермен. Во оваа сезона го запознава Зелениот Гоблин, Доктор Октопус и Веном кои се издвоени како најважни меѓу другите. Зелениот Гоблин е Хари Озборн како и во оригиналот и Веном е Еди Брок исто така. Питер оваа сезона исто така доаѓа и до црната супстанца која доведува до неговиот црн костим. На крајот на сезоната Питер наоѓа начин да ја победи црната супстанца и да ја заклучи на безбедно. Питер на почетокот е пријател со Еди но откако Еди ќе дознае дека Питер го сликал Спајдермен како ја краде супстанцата а не го пријавил во полиција Еди збеснува. А кога поради ова Еди е и избркан од работа станува гневен на Питер и супстанцата го заразува него што доведува до неговата трансформација во Веном. Питер буди чувства кон Мери Џејн без да забележи дека Гвен Стејси е луда по него. Врската помеѓу Мери и Питер во оваа сезона не се изразува премногу како врската помеѓу Питер и Гвен. На крајот од сезоната Гвен решава повеќе да не ги крие чувствата и страствено го бакнува Питер. Со овој бакнеж Питер сфаќа колку му значела Гвен.
Втора сезона
Во оваа сезона Питер е во потрага по Веном и решава да открие што се случува помеѓу него и Гвен но овој пат популарната навивачка Лиз Ален буди чувства кон Питер. Норман Озборн исто така се појавува во оваа сезона повеќе но сѐ уште нема трага од Хари.
Лосе (Саксонија-Анхалт)
Лосе (Losse) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Алтмеркише Хее.
Напев на Г-жица
Напев на Г-жица (гер. Air auf der G-Saite) е адаптација од германскиот виолинист Август Вилхелми на оркастрално дело од Јохан Себастијан Бах насловено како „Ер“. Делото се свири бавно и слободно, и се одликува со испреплетена хармонија и мелодија.
Историја
Изворното дело е споменатот „Ер“ од Оркестралната свита Бр. 3 во Д-дур, BWV 1068, компонирана за неговиот покровител, Леополд, Принц на Анхалт-Кетен некаде помеѓу 1717 и 1723 г.
Насловот доаѓа од Вилхемиевиот аранжман на делото за виолина и пијано. Со транспозиција на тоналитетот на делото од изворниот Д-дур во Ц-дур и снижување на мелодијата за една октава, Вилхеми можел да го свири ова дело на само една жица од виолината - Г-жицата.
Кастилбланко
Кастилбланко — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Непрекината рамномерна распределба
Непрекината рамномерна распределба или правоаголна распределба, во теоријата на веројатноста и статистиката, означува распределба кога веројатноста една вредност или интервал на непрекината случајна променлива да се содржи во било кој од интервали еднакви по должина е еднаква. Веројатноста еден елемент да се најде во некој интервал е дефинирана од параметрите a и b, кои претставуваат минималната и максималната вредност. Оваа распределба скратено може да се запише како U(a,b).
Густина на веројатност
Функцијата за густина на веројатност кај рамномерна распределба е: