cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5970
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 38 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 11' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 88°.
Други поделби
Проучување на NGC 5970 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55665. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 937. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 136.
Таида
Таида (француски: Taïs) е роман на францускиот писател Анатол Франс, првично објавен во 1890 година.
Содржина
Романот се состои од дела:
Лотос
Во Тебаида, на брегот на Нил, во една колиба живее калуѓерот-испосник Пафнуциј, кој веќе десет години ги поминува во пост и постојани молитви. Со потекло од богато семејство, во младоста живеел во Александрија, каде бил вљубен во убавата глумица и куртизана Таида. Еден ден, сеќавајќи се на своите гревови од световниот живот, тој си го оживува споменот на Таида и одлучува да ја ослободи од гревот и да ја претвори во калуѓерка. За таа цел, тој оди во Александрија, каде од својот богат пријател Никија позајмува убава облека и пари. Откако во театарот гледа претстава во која глуми Таида, тој ја посетува во нејзиниот дом.
Папирус
Во овој дел најпрвин е опишан животот на Таида која се родила во сиромашно семејство и детството го поминала запоставена од родителите. Единствена утеха и поддршка ѝ бил робот Ахмес, кој ја запознал со христијанството и ја покрстил. Подоцна, тој бил лажно обвинет за кражба и бил распнат на крст. По неговата смрт, Таида започнала да води блуден живот, а еден ден, го напуштила својот дом придружувајќи ѝ се на старицата Мерое, која ја обучувала за танчерка и за куртизана. Откако стекнала голема слава и богатство во Антиохија, таа заминала во Александрија, каде нејзината слава уште повеќе се зголемила. Еден ден, таму дознала дека робот Ахмес во меѓувреме станал христијански светец. За време на посетата на Таида, Пафнуциј ѝ ја посочува бедата на земниот живот, ѝ укажува на нејзината грешна душа и ја повикува да му се предаде на христијанството.
Гозба
Таида го поведува Пафнуциј на вечера во домот на префектот на морнарицата, Луциј Аурелиј Кота, каде тој ги слуша беседите на неколку мудри луѓе: свештеници, филозофи и поети. Вечерата завршува со општо пијанство и блуд, а филозофот Еукрит извршува самоубиство. Згрозени, Пафнуциј и Таида го напуштаат друштвото и заминуваат во нејзиниот дом, каде ги палат сите скапоцености што ги поседува таа. Набргу, на улицата се собираат жителите на Александрија кои го каменуваат Пафнуциј, но, за негова среќа, доаѓа Никија и го спасува од сигурна смрт. Пафнуциј и Таида бегаат од градот и пешачат до манастирот што го раководи познатата калуѓерка Албина. Таму, Пафнуциј со своја рака ја затвора Таида во ќелија со цел да се ослободи од гревовите.
Млечика
Пафнуциј се враќа во своето братство, во пустината, но таму постојано мисли на Таида и му се причинуваат демони и ѓаволи. Вознемирен, тој ја напушта ќелијата и се сместува во еден напуштен египетски храм, каде одлучува да живее на врвот на еден столб. Набргу, неговото чудно испосништво станува прочуено и тука никнува нов град, а тој станува славен како исцелител на болните. Воден од невидлив глас, Пафнуциј слегува до столбот и заминува во пустината, живеејќи во една напуштена стара гробница. Сепак, ниту таму не наоѓа мир, туку уште повеќе му се зголемуваат страдањата и привиденијата. Еднаш, во борбата со злите духови, тој паѓа во несвест, а го спасуваат едни калуѓери кои одат на последната средба со светецот Антониј. Во пустината се собираат бројни калуѓери од сите страни на Египет и тогаш Антониј им се обраќа на калуѓерите. Кога доаѓа до братството на Пафнуциј, малоумниот Павле ја кажува својата визија, соопштувајќи дека Таида умира и дека во рајот ја чека нејзиното место, додека Пафнуциј ќе биде грабнат од три ѓаволи кои ќе го одвлечкаат во пеколот. Слушајќи ја веста за смртта на Таида, Пафнуциј се менува од корен: сфаќа дека попусто го поминал животот и дека неговата верба во бога е бесмислена, а љубовта кон Таида е единствената вредна работа. Набрзина заминува во манастирот каде ја здогледува Таида токму во мигот кога таа умира. Во тој миг, преплашените калуѓерки бегаат од него, нарекувајќи го вампир.
За романот
„Таида“ е филозофска фабула во проза, иснпирирана од текстовите од животот на светците, во која Франс ги претставува противречностите на верскиот догматизам. Основната идеја во делото е дека силата на религијата е токму во тоа што таа создава безбожници.
919 Илсебил
919 Илсебил — астероид од главниот астероиден појас кој е во орбита околу Сонцето. Астероидот е откриен од Макс Волф на 30 октомври 1918 година.
Од Кристијан Ејкинг
Од Кристијан Ејкинг (Odd Christian Eiking; р. ) — норвешки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016.
Во август 2017 година, Ејкинг потпишал договор со и се приклучил од сезоната 2018. Во јули 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2019.
На Вуелта а Еспања 2021, Ејкинг бил дел од бегството составена од 31 возач на десеттата етапа, каде бил најдобро пласиран возач во генералниот пласман, доцнејќи зад предводникот на трката Примож Роглич над девет минути. Предноста на група пред главната група достигнала над тринаесет минути на својот максимум, со што на крајот Ејкинг завршил скоро осум и пол минути пред Роглич, преземајќи ја водечката црвена маичка. Го одржал водството на трката до завршната седмица, предавајќи ја маичката на етапата 17, кога отпаднал на второто од четирите категоризирани брда во текот на етапата. Изгубил 9' 23" до крајот на етапата, со што паднал на единаесеттото место, каде останал до крајот во генералниот пласман. Неколку дена по трката, Ејкинг потпишал договор со екипата за сезоната 2022.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Вернар
Вернар (Παραλίμνιο, Паралимнио) — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 18 километри југоисточно од градот Сер и на 15 километри јужно од Довишта, на надморска височина од 2 метри.
Отоманско Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 20 Македонци и 180 цигани. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 120 македонски гркомани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 148 жители, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 81 жител.
Во 1930 година, селото било преименувано во Паралимнион.
Душан Николовски
Душан Николовски (Јурумлери,, ) е виден македонски рударски инженер, професор и поранешен пратеник во Собранието на Македонија.
Животопис
Николовски е роден е во скопското село Јурумлери на 27 мај 1947. Во 1969 година се запичува на Рударско-геолошкиот факултет во Белград на отсек подземна експлоатација и истиот го завршува во 1974 година. Потоа запишува последипломски студии и се здобива со титула магистер во 1992 година на Рударско-геолошкиот факултет во Белград. По извесен период се запишува на докторски студии на истиот факултет и во 1998 година станува доктор на технички науки. Во своето професионално и волонтерско работно искуство се одликува како инженер за производство во јама, раководител за производство во јама, раководител на техничка подготовка,претседател на Сојузот на инженерите и техничарите во Пробиштип, член на Работничкиот совет на рудниците „Злетово“, претседател на Извршниот одбор на рудниците „Злетово“,член на Собрание на Стопанска комора на Македонија, делегат на Собрание на Стопанска комора на Југославија, член на Извршен одбор на Здружена банка – Скопје, претседавач на Собрание на Стопанска банка – Штип, претседател на Здружението за олово, цинк и преработка на Југославија, генерален директор на рудници „Злетово“ во два мандата, ВД генерален директор на РМХК „Злетово-Саса“ – Скопје, член на Комитетот за подземна експлоатација, член на Комитетот за рударски мерења на Југославија, член на Комитетот за математичко моделирање на Југославија, делегат на Светскиот рударски конгрес во Југославија и Кина. Избиран е и како виш научен советник во научна установа Рударски институт –Скопје, доцент на Рударско-геолошкиот факултет - Штип (вонреден ангажман), директор и главен и одговорен уредник на ревијата „Македонско рударство и геологија“, генерален директор на АД Фабрика за наменско производство „Сувенир“ – Самоков и член на Управен комитет и член на технички комитет - Проект: Струја за развој на капацитети за управување со загадување на почвите поврзано со рударството во Република Македонија. Бил и пратеник во македонското собрание во два наврата и тоа од периодот од 1991 до 1994 година и 1994 до 1998 како претставник на СДСМ. Моментално е доцент во приватната високообразовна установа Меѓународен Славјански Институт „Гаврило Романович Державин“ во Свети Николе. Женет е и е татко на едно дете. Живее во Пробиштип.
Библиографија
Во делот на издавачката дејност има објавени реферати во стручните списанија во поранешна Југославија „Минирање“ и „Техника“ и во повеќе зборници на трудови, учесник на повеќе советувања, симпозиуми и конгреси од областа на рударството:
Родухелсторф
Родухелсторф (Roduchelstorf) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Шерникау
Шерникау (Schernikau) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Бизмарк.
Какара
Какара (Μεσοκώμη, Месокоми) — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 12 километри југоисточно од градот Сер и на 17 километри јужно од Довишта, на надморска височина од 14 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година била евидентиранa како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 205 жители.
Во 1930 година, селото било преименувано во Месокоми.
Демографија
Во 1928 година селото броело 205 жители, додека во 1940 година селото броело 232 жители. Селото според пописот од 1951 година броело 271 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 315 жители, во 1971 година имало 216 жители, во 1981 година имало 247 жители, додека во 1991 година имало 185 жители. Денеска, населението на селото е 108 жители според пописот од 2001 година.
Шкрели (племе)
42.33333°N, 19.63333°W
Шкрели е историско албанско племе и регион во областа Малесија Махе во Северна Албанија и е мнозинско католици. Со ширењето на Отоманската империја, дел од племето мигрирале во Ругова во Западно Косово почнувајќи од околу 1700 година, по што продолжиле да мигрираат во регионот Долна Пештар и Санџак (денес во Србија и Црна Гора).
Племето Шкрели кое мигрирало на Косово го прифатило исламот во 18 век и го задржало албанскиот јазик како мајчин јазик.
Некои членови на Шкрели во регионот Пештер и во Санџак (познат како Шкријељ / Шкријељ) преминале во ислам и станале славофони до 20 век, кои од денес се самоидентификуваат како дел од бошњачката етничка припадност, иако во висорамнината Пестер делумно го користеле албанскиот јазик до средината на 20 век. Шкрели во Албанија и Црна Гора се претежно католици.
Заштитник на племето Шкрели е Свети Никола (Шенкол).
Име
За етимологијата на името Шкрели се предложени различни теории. За прв пат се појавило како патроним и селско име во 1416 година на денешната локација. На латински е напишано како Scirelli, Screlli, Strelli, Scrielli (1703) и Scarglieli (1614). Постара, историски недокажана етимологија ја поврзува со Свети Чарлс (Шен Крли на албански), за кој се претпоставува дека бил светец-заштитник на стара црква во областа. Во реалноста, името на регионот му го дала роднинската заедница, која освен Шкрели се појавува и низ северна Албанија во средниот век. Друг, повеќе лингвистички заснован пристап го поврзува името со shkrelë, збор што се користи во гегискиот албански јазик за големи листови пченка. Пченката е една од ретките култури кои се одгледуваат интензивно во расположливото обработливо земјиште на Шкрели. Луѓето од регионот се нарекуваат Шкреле. Оние во Санџачкиот регион кои се словенизирани го користат презимето Шкријељ.
Географија
Шкрели се наоѓа во округот Малечи е Махе, северно од градот Скадар во заштитеното подрачје на Регионалниот парк на природата Шкрели во долината Прони и Тата (Сува поток). Тој е дел од општинската единица Шкрел. На север се граничи со Бога, на југ со Лохја и на запад со Кастрати. На исток од Шкрели се наоѓаат падините на Северниот планински венец.
Шкрели опфаќа четири села Врит, Бжете, Загора, Дедај. Овие четири села имаат и дополнителни населби во Гришај, Вуч-Куртај, Стеркуј, Чекедедај, Џај, Макај и Дучај кои се поврзани со нив. Во општинската единица Бушат постои и мала населба по име Шкрел. Надвор од Албанија, луѓето кои го следат своето потекло од Шкрели се наоѓаат особено во Улќин, Санџак и блискиот регион во западно Косово. Црногорско-косовските граници се обележани со многу микротопоними како Шкријељска Хаља и Шкријељска Река кои се поврзани со Шкрели.
Потекло
Според усна традиција, првиот Шкрели кој се населил во овој регион на Албанија бил Лек Шкрели, кој имал четири сина: Врит, Дед, Бужет и Зог/Заг, па оттука и имињата на четирите главни села на Шкрел: Врит, Дедај, Бжета и Загора.
Врит бил најстариот од синовите, неговото семејство станало најголемо, а неговите луѓе се Бајрактар од Шкрели. Деда, вториот син на Лека, имаше три сина: Чек Деда, Пап Деда и Вулет Деда. Бужета, неговиот трет син имал и три сина: Прекници, Дучи и Прекдуци. Четвртиот син на Леке, Зогу, имал само два сина: Андреа и Јусуф/Јосиф (за овој син се вели дека е исламизиран).
Кога племето Шкрели пристигнало во овој регион на Албанија, нашле население кое веќе било таму и ова население било примено во племето; тие се нарекуваат „Анас“.
Усни традиции и фрагментарни приказни беа собрани и интерпретирани од писатели кои патувале во регионот во 19 век и почетокот на 20 век за потеклото на Шкрелите.
Францускиот конзул во Скадар, во 1858 година забележал дека Шкрели потекнува од старо албанско семејство во регионот на Пеќ, чиј поглавар се викал Керли (Карл). Шеесет години подоцна, Едит Дурам, која патувала во регионот, напишала во Висока Албанија (1908) дека снимила приказна во Шкрели дека потекнуваат од непознат регион на Босна. Во нејзината книга од 1928 година Некои племенски потекло, закони и обичаи на Балканот, таа исто така забележува дека тоа мора да се случило околу 1600 година Карлетон С. Кун во неговите Планини на џинови од 1944 година: Расна и културна студија за северноалбанските планински геги ја усвои нејзината хипотеза и понатаму додаде дека жителите на Шкрели „заземале долина чие население било убиено и запалена црква. Името на црквата било Свети Карло (Shën Kerli) кој станал Шкрели''. ''
Барон Нопча, добро познат научник на албанскиот фис систем, истакна дека спомнувањето на непознат регион на Босна може да значи област на санџакот на Нови Пазар или во непосредна близина на него. Овој регион до крајот на 19 век административно бил дел од Ејалетот на Босна. Навистина, албанските пастирски заедници од областа Плав ги преместуваа своите стада во Босна во текот на зимските месеци, а потоа се враќаа во пролетните и летните месеци на нивните природни пасишта.
Во децениите што следеа, анализата на снимениот историски материјал, лингвистиката и компаративната антропологија обезбедија повеќе историски засновани извештаи. Особено важна работа во овој поглед беше објавувањето на катастарот на Скадар од 1416-7 година во 1942 година и последователниот регистар на имиња на катастарот во 1945 година од Фулвио Кордињано. Целосниот документ е преведен на албански јазик во 1977 година. Тоа е првиот познат историски документ кој го споменува Шкрели и како населба и како презиме во 1416 година. Селото Шкрели се јавува во катастарот на Скадар како мала населба од осум домаќинства на чело со Влаш Шкрели.
Отомански
Во 1613 година, Османлиите започнале кампања против бунтовничките племиња на Црна Гора. Како одговор, племињата Васојевиќи, Кучи, Бјелопавлиќи, Пипери, Кастрати, Кељменди, Шкрели и Хоти формирале политички и воен сојуз познат како „Сојуз на планините“ или „Албанските планини“. Во нивните заеднички собири, како што е Водачите се заколнаа на Беса дека со сите сили ќе се спротивстават на сите претстојни османлиски походи, со што ќе ја заштитат нивната самоуправа и ќе го оневозможат воспоставувањето на власта на османлиските спахии во северните висорамнини. Нивното востание имало ослободителен карактер. Со цел да се ослободат од Османлиите од албанските територии
Скарглиели бил спомнат од Маријано Болица во 1614 година, како дел од санџакот Скутари. Бил римокатолички, имал 20 куќи и 43 луѓе наоружани под команда на Ѓон Поруба. Во доцниот отомански период, племето Шкрели се состоело од 180 муслимански и 320 католички домаќинства.
Во 1901 година, во студија спроведена од Италијанецот Антонио Балдачи, Шкрели има 4500 католици и 750 муслимански граѓани.
Во 1916-1918 година Франц Сејнер забележал дека Шкрели има 415 куќи, 2680 поединци: 2300 католици и 388 муслимани.
За време на Отоманската империја, племето Шкрели било во постојана војна со Империјата и уживало наизменична автономија од Портата. Години во војна 1614,1621,1645 (која им донесе автономија до 1700 година), 1803-1817,1834-1840, 1871 војна со Турците од Скадар поради малтретирање на локалното католичко население во градот, албански бунтови во 1910-1911 година, итн. Племето Шкрели учествувало во Лигата на Призрен 1878-1881 година претставено од Бајрактар Мараш Даши.
За време на албанскиот бунт од 1911 година, на 23 јуни, албанските племиња и други револуционери се собраа во Црна Гора и го подготвија Меморандумот на Грче со кој барале албанските социополитички и јазични права, а четворица од потписниците беа од Шкрели. Во подоцнежните преговори со Османлиите, им била дадена амнестија на племенските членови со ветувања од владата дека ќе изградат едно до две основни училишта во нахието на Шкрели и ќе ги исплатат платите на учителите што им биле доделени.
Пред да премине во ислам во 18 век, поголемиот дел од косовскиот дел од племето исповедале католицизам. И потомците на ова племе на Косово го задржале албанскиот јазик како мајчин јазик. Мнозинството од племето Шкрели се католици, зборуваат албански и живеат во Албанија (Шкрел-Шкодер-Лежа-Велипој) и Црна Гора (Улќин). Заштитник на племињата е Свети Никола, а празникот се празнува на 9 мај.
Емиграција
Во текот на историјата, делови од племето емигрирале од Албанија на различни локации: црногорското море, во Санџак и во висорамнините Ругова (се наоѓа во северозападно Косово во близина на Пеја). Некои од Ругова Шкрели се преселиле на територијата на Рожаје и Тутин во 1700 година, по Големата српска миграција.
Тие го основале селото по име Шкријеље додека продолжиле да престојуваат во Санџак, присвојувајќи ја самогласката Ѣ|јат од словенските јазици, презимето отстапувало од Шкрели во Шкријељ. Подоцна во векот тие го населиле регионот на Долниот Пештер и градот Нови Пазар. Шкрелис продолжил да мигрира од Ругова на територијата на Пештер до 19 век.
Огромното мнозинство на Шкрели биле асимилирани од словенското население во Санџачкиот регион. Но, во селата Бороштица, Угел, Доли и Градац на Горна Пештерска висорамнина успеале да го задржат изворниот албански јазик до денес.
Некои од Шкрели, исто така, мигрирале во Улќин и неговите околни села на брегот и покрај реката Буна. Шкрелите од Улќин се сите Албанци и Римокатолици. Тука сите ги имаат презимињата Шкрели, Шкрела, Шкреља, Скрела и Скреља. Оние од Улќинските Шкрели отсекогаш и сè уште одржуваат блиски односи со албанските Шкрели и секогаш се венчале и покрај тоа што живееле на спротивните граници и сè уште се дел од истиот Бајрак. По Втората светска војна и особено со почетокот на Југословенските војни, тие почнаа да мигрираат во Западна Европа, САД и Австралија.
Повеќето од Шкрели, кои се од Албанија, не носат Шкрели како презиме. Само иселените од планините го носат Шкрели како презимиња. Денес, луѓето што го носат презимето Шкрели (или Шкријељ) живеат на следниве локации:
**
Дритан Абазовиќ
Дритан Абазовиќ (роден на 25 декември 1985 година) е црногорски политичар кој е премиер на Црна Гора од 28 април 2022 година Како етнички Албанец, тој ја предводи партијата Обединета реформска акција. Претходно бил вицепремиер во кабинетот на Здравко Кривокапиќ од 2020 до 2022 година
Ран живот, образование и рана кариера
Абазовиќ е роден на 25 декември 1985 година во Улцињ, СР Црна Гора, СФР Југославија (денес Црна Гора ). Абазовиќ е етнички Албанец. По завршувањето на основното и средното училиште во Улцињ, дипломирал на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Сараево.Магистрирал меѓународни односи на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Црна Гора во 2008 година Во 2019 година, докторирал на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Сараево, откако ја одбранил докторската дисертација со наслов „Глобална политика - етички аспекти на глобализацијата“.
Работел како професор во гимназијата во Улцињ, предавал социологија на културата, комуникација и историја на религијата.
Од 2005 до 2007 година бил асистент на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Сараево. Во 2009 година го завршил курсот за проучување на мирот на Универзитетот во Осло. На истиот универзитет завршил семинар за стручно усовршување. Во 2011 година, тој престојувал во Соединетите Американски Држави додека учествувал во програмата на Стејт департментот во Вашингтон.Од 2010 до 2012 година, тој бил извршен директор на локалната радиодифузна компанија Теута, како и на невладината организација „Могул“, двете со центар во Улцињ.
Во 2010 година, ја објавил својата прва книга со наслов Космополитска култура и глобална правда.
Опозиција
Абазовиќ бил еден од основачите на социјал-либералната политичка партија Позитивна Црна Гора во 2012 година. На црногорските парламентарни избори во 2012 година, партијата освоила 7 од 81 место во парламентот, што довело до тоа Абазовиќ да стане најмладиот пратеник во парламентот на Црна Гора. Во 2014 година, по расколот во партијата, Абазовиќ ја напуштил Позитивна Црна Гора, работејќи како независен пратеник пред да се приклучи на новооснованата Обединета реформска акција (УРА) во 2015 година. Тој во моментов е претседател на УРА и бил пратеник од истата партија од 2015 до 2020 година
На 11 јули 2020 година, Граѓанското движење УРА одлучило да настапи на изборите самостојно, претставувајќи ја својата изборна платформа на левиот центар под името Црно и бело. Листата била предводена од независни кандидати, меѓу кои и познатата новинарка и активистка Милка Тадиќ, неколку универзитетски професори, новинари, граѓански и невладини активисти. Носител на изборната листа бил Абазовиќ како лидер на УРА. Изборната листа на УРА вклучувала и еден претставник на партијата СПП, партија на бошњачките малцинства, како и неколку помали локални иницијативи.
Со парламентарните избори во Црна Гора во 2020 година се случила првата демократска промена на власта во историјата на земјата. Изборната листа на Абазовиќ освоила четири мандати, што било доволно, но и клучно за соборувањето на Демократската партија на социјалистите (ДПС) предводена од Мило Ѓукановиќ по 30 години. Абазовиќ, во име на УРА, заедно со лидерите на листите За иднината на Црна Гора и мирот е наша нација, Здравко Кривокапиќ и Алекса Бечиќ, на средбата договориле неколку принципи на кои би почивала идната влада, вклучително и формирање на експертска влада, продолжување на процесот на пристапување во Европската унија, борба против корупцијата и надминување на поларизацијата на црногорското општество. Тие ги поканиле малцинските партии на Бошњаците и Албанците, сакајќи да формираат голема коалициска влада, но овие партии ја одбиваат ваквата понуда
Вицепремиер на Црна Гора
На 4 декември 2020 година, новиот повеќе партиски кабинет на Црна Гора бил изгласан од 41 пратеник од вкупно 81 пратеник во Парламентот на Црна Гора, а независниот политичар Здравко Кривокапиќ станал нов премиер на Црна Гора, а Абазовиќ бил избран за вицепремиер задолжен за безбедносниот сектор. координација и национална безбедност, со што формално завршило тридецениското владеење на ДПС во земјата. Новиот кабинет ветил дека ќе ја искорени корупцијата и организираниот криминал.
На 5 јануари 2021 година, Абазовиќ изјавил пред јавноста дека компанијата „Глобал Монтенегро“, делумно во сопственост на претседателот Мило Ѓукановиќ, имала долг од 12,45 милиони евра кон државата и дека повеќе нема да има „недопирливи“ функционери. Следниот ден, градежниот и казино магнат за кој се верува дека е поврзан со организираниот криминал во Црна Гора, Брано Миќуновиќ бил уапсен во Будва. Абазовиќ им честитал на полицијата и Агенцијата за национална безбедност за акцијата. Миќуновиќ бил ослободен на 8 јануари и му било дозволено да се брани од слобода.
По жестоките судири што избувнале во Цетиње за време на прогласувањето на новиот митрополит црногорски и приморски Јоаникије Миќовиќ на 5 септември 2021 година, избувнале и тензии во владејачкото мнозинство. Следниот ден, вицепремиерот Абазовиќ, министерот за внатрешни работи Сергеј Секуловиќ и началникот на полицијата Зоран Брѓанин биле обвинети дека се против настанот што се одржува во Цетиње од страна на неколку медиуми, Премиерот Здравко Кривокапиќ најавил внатрешна истрага за настаните, одбивајќи да го коментира потенцијалното разрешување на Секуловиќ и Брѓанин. На 7 септември, водачот на ДФ Небојша Медојевиќ ги повикал двајцата да поднесат оставка, тврдејќи дека тие се дел од заговор дизајниран да ја врати ДПС на власт со насилни средства. Следниот ден, Абазовиќ изјавил дека владата ја преминува „црвената линија“, предупредувајќи дека разрешувањето на Секуловиќ ќе доведе до тоа тој да ја повлече поддршката од владата и да работи на нејзино соборување. На 1 ноември, се одржал состанок на Комитетот за безбедност и одбрана, а Абазовиќ ја повторил својата поддршка за безбедносниот сектор, велејќи дека тие го „зачувале мирот, во област со најголем ризик“. Министерот Секуловиќ, исто така, ги бранел своите постапки на првиот состанок на Комитетот на 27 септември. Овие настани биле „почетокот на крајот“ на владата на Кривокапиќ, што на крајот довело до нејзино соборување со гласање недоверба неколку месеци подоцна.
Премиер на Црна Гора
На 3 март 2022 година, претседателот Ѓукановиќ му го врачил мандатот за формирање на нова влада на Абазовиќ по гласањето за недоверба на владата на Кривокапиќ на почетокот на февруари. На 28 април, црногорскиот парламент ја изгласал новата влада составена од широка коалиција на проевропски и просрпски партии, со Абазовиќ како премиер. Абазовиќ изјавил пред пратениците дека главниот фокус на новата влада ќе бидат реформите што ги бара ЕУ од Црна Гора за да се забрза процесот на пристапување во светло на новата ситуација создадена од руската инвазија на Украина. Тој додал дека приоритети на Владата ќе бидат борбата против корупцијата, поодржливи инвестиции и развој, заштита на животната средина и подобра грижа за децата и младите.
Личен живот
Абазовиќ е етнички Албанец и муслиман. Течно зборува српско-хрватски, албански и англиски јазик. Во 2017 година ја потпишал Декларацијата за заеднички јазик на Црногорците, Хрватите, Србите и Бошњаците.
Белешки
<references group="‡"/>
Максим I Цариградски
Максим I Цариградски — Цариградски архиепископ во 380 година, и соперник на Григориј I.
Животопис
Роден во Александрија од сиромашно семејство, Максим бил дете на христијански родители, кои страдале поради својата верска определба, но дали станува збор за пагански или аријанско насилство не е познато. Максим ги обединил верувањата на правоверците со оние на киниличките филозофи. Од овие причини бил почитуван од теолозите правоверци. Атанасиј Александриски, во писмо напишано во 371 година, му оддава почит пишувајќи во одбрана на правоверното верување.
Во 374 година, за време на владеењето на царот Валенс, во прогонот спроведен од страна на Лукиј, аријански Александриски патријарх, Максим бил камшикуван, и протеран во оаза, поради својата цврста верба во правоверието и поради помошта која ја понудил на оние кои пострадале од оваа причина. Успеал да издејствува ослободување по четири години, најверојатно по смртта на Валенс, и по кус период од неговото ослободување му ја покажал својата работа на царот Грацијан во Милано, со наслов, Περὶ τῆς πίστεως, De Fide, напишана против аријанците.
Тој пишувал и против дуги неверниици, но дали во истото дело или некое друго е непознато, и ги оспорил паганите. Веројатно по враќањето од Милано тој го посетил Цариград, каде Григориј I штотуку бил назначен за Цариградски архиепископ (379). Григориј го пречекал со најголеми почести и извел панегерички говор (говор 25), во присуство на Максим и исполнетата црква, пред славењето на Евхаристијата. Го седнал до себе на маса, и се однесувал кон него со најголема почит и доверба. Но се разочарал од него. Дали настаните кои следеле биле резултат на амбицијата на Максим, или пак Максим бил алатка во рацете на други, не е познато. Искористувајќи ја болеста на Григориј и поддржан од некои од египетските верници, испратени од Петар II, Александрискиот патријарх, под чии насоки тие дејствувале, Максим во текот на ноќта, бил рпгласен за Цариградски архиепископ, на местото на Григориј, чиј избор не бил целосно канонски. Заговорниците ја избрале ноќта бидејќи во тој период Григориј бил прикован за креветот поради болеста, влегле во црквата, и го запонале обредот. Тие о седнале Максим на архиепископскиот престол и започнале да ги сечат долгите локни кога зазорило. Вестите набрзо се прошириле и сите се упатиле кон црквата. Управникот на градот се појавил со своите војници, Максим и неговите соучесници биле извадени од црквата, и на плочникот во присуство на флетист бил завршен обредот.
Оваа нечуена постапка предизвикала големо незадоволство меѓу народот, кај кој Григориј уживал голема почит. Максим се повлекол во Солун за да го изнесе случајот пред царот Теодосиј I. Царот не го пречекал со почести и не бил воодушевен, па работат му ја препуштил на Асхолиј, почитуваниот епискот Солунски, кој пак го пренасочил кон папата Дамас I. Две писма од Дамас побарале со особена грижа дека може да посредува католички епископ. Максим се вратил во Александрија, и барал од Петар помош за негово повторно востоличување во Цариград. Петар се обратил до префектот, кој претходно го имаше протерано Максим од Египет.
По смртта на Петар и доаѓањето на Тимотеј I Александриски на 14 февруари 380 година. Повлекувањето на Григориј кој бил населден од страна на Нектариј, не му одело во прилог на Максим. Кога се собрал Вториот вселенски собор во 381 година, Максимовото тврдење за право на цариградскиот престол било едногласно одбиено, во последните четири канони стоело „дека тој никогаш не бил ниту пак ќе биде епископ, ниту пак некој од свештенството застанал зад него“.
Жестокоста со која Григориј пишува против Максим се напишани по вборбаа за престолот на патријаршијата, и се во спротивност со фалбите во 25 говор. Делото на Максим, De Fide,кое пак е пофалено од страна на Јероним, е изгубено.
Винчестер модел 1897
Винчестер Модел 1897, исто така познат како Модел 97, М97 или Јамска Пушка, е ловечка пушка со дејство на пумпа со надворешен чекан и магацин за цевки произведен од компанијата за производство на оружје Винчестер. Моделот 1897 беше еволуција на моделот Винчестер 1893 дизајниран од он Браунинг. Од 1897 до 1957 година биле произведени над еден милион од овие ловџиски пушки. Моделот 1897 беше понуден во бројни должини на бурето и резби, комориран во мерач од 12 и 16 со цврста рамка или на отстранување. Сачмарките со 16 мерачи имале стандардна должина на цевката 28 инчи, додека сачмарките со 12 мерачи беа опремени со буриња со должина од 30 инчи. Буриња со специјална должина можело да се нарачаат во должини пократки од 20 инчи, и 36 инчи долги. Од времето кога е произведен Моделот 1897, тој го користеле американски војници, полициски оддели, и ловци.
Историја
Моделот Винчестер 1897 е дизајниран од американскиот инвентор на огнено оружје Џон Мозес Браунинг. Моделот 1897 за прв пат бил наведен на продажба во каталогот на Винчестер во ноември 1897 година како цврста рамка со 12 мерачи. Мерачот 12 со опција за остранување е додаден во октомври 1898 година, а мерачот 16 на остранување во февруари 1900 година. Првично произведена како поцврста, посилна и подобрена верзија на Винчестер 1893, што е подобрување на раниот пиштол со пумпа Спенсер, сачмарката од 1897 година била идентична со претходникот, освен што приемникот бил подебел и дозволувал употреба на чаури без чад, што не било вообичаени во тоа време. Во 1897 година бил воведен дизајн „со остранување“, каде што можело да се тргне бурето - стандард во ловџиските пушки денес, како што се сериите Ремингтон 870 и Мосберг 500. Со текот на времето, „моделот 97 стана најпопуларната ловечка пушка на американскиот пазар и воспостави стандард на изведба според кој се проценува на други видови и производи на ловџиска пушка, вклучувајќи ги и најскапите увезени производи“. Моделот Винчестер 1897 беше во производство од 1897 до 1957 година. Токму во оваа временска рамка станаа вообичаени „модерните“ дизајни без чекан, како моделот Винчестер 1912 и Ремингтон 870. Моделот 1897 беше заменет со моделот Винчестер 1912 година. Сепак, сачмарката сè уште може да се најде и денес во редовна употреба.
Подобрувања од 1893 година
При дизајнирање на новиот модел 1897, многу од слабостите присутни во претходниот модел 1893 беа земени предвид и санирани. Овие подобрувања вклучуваат:
Од овие подобрувања, страничното заклучување е тоа што го направи Моделот 1897 безбедно огнено оружје. Ова подобрено странично заклучување ја држело ловџиската пушка заклучена сè додека не се случи вистинското пукање, што спречува заглавување во случај на погрешен пукот. Лизгачката брава „стои во таков однос со телото на иглата за палење што ќе спречи иглата за палење да стигне до капислата сè додека игличката не се придвижи напред на доволно растојание за да се осигура заклучување на завртката на прозорецот“. Ова спречува ракавот со актовката „да биде повлечен од раката на ловецот додека не се пука, а со тоа и огненото оружје да се направи побезбедно“.
Опис
Моделот Винчестер 1897 и моделот Винчестер 1893 биле дизајнирани од Џонон Браунинг. Моделот 1897 е надворешна ловечка пушка во која нема копче за исклучување. Ова значи дека корисникот може да го држи чкрапалото при циклирање на ловџиската пушка и откако дејството ќе се врати во батеријата, пушката пука. Самото огнено оружје е класифицирано како ловечка пушка со странична актовка. Таа била првата навистина успешна произведена ловечка пушка. За сиот временски период во кој Моделот 1897 бил во производство, над милион од типот биле произведени во различни резби и должини на буриња. Пушките со 16 мерачи имале стандардна должина на цевката 28 инчи, додека пушките со 12 мерачи биле опремени со буриња со должина од 30 инчи. Буриња со специјална должина можеле да се нарачаат во должини пократки од 20 инчи, и подолги од 36 инчи. Заедно со разни резби и должини на цевките, моделот 1897 се појавил во две различни комори. Едниот бил со 12 мерач, а другиот бил 16 мерач. Чаурите требало да бидат од двоен трочетвртински или двоен петосмински модел. Поголеми чаури не се препорачувале. Просечен модел 1897 може да собере 6 чаури за ловечка пушка во цевката за магацинот. Кога работиме на актовката на Моделот 1897, предниот дел (преден зафат) се повлекува наназад, принудувајќи ја завртката на задниот дел да се извлече, а потоа да се исфрли потрошената чаура додека истовремено го тресе надворешниот чекан, туркајќи го на задниот дел. Кога предниот дел повторно се лизга напред, завртката на носачот турка свежа чаура во комората на пушката и се заклучува на своето место.
Кинеската компанија Норинко се потруди да го репродуцира ова огнено оружје. Норинко 97 е скоро точна копија на Винчестер 1897 година, произведена и jaмски и со бунтовнички резби, но сепак ги нема соодветноста и финишот на оригиналите.
Оригинални цени
Кога Моделот 1897 за прв пат бил претставен, цената зависела од тоа со каква резба се купува и какви одлики се додаваат на таа специфична ловечка пушка. Купувањето обична ловечка пушка би го чинело купувачот 25 американски долари, додека врежаниот приемник со карирано и пофино дрво чинело 100 американски долари. Поскапите резби на Model 1897 биле од стандардни, стапици, гулаби и турнири тип. Ова беле резбите што биле вообичаено опремени со врежан приемник и со карирано, пофино дрво. Помалку скапи и поедноставни резби биле Браш, Браш Тејкдаун, Рајот и Тренч. Овие резби не добиле дрво со повисока вредност или посебни дизајни. Ова е затоа што овие пушки биле дизајнирани и направени за тешка злоупотреба. Овие резби имале поголема шанса да бидат сериозно оштетени, така што немало потреба да се вложуваат дополнителни пари во нив за изглед. Бидејќи функциите што се вршат со овие резби налагало да бидат лесни, не било корисно да се користи тешко и скапо дрво при нивното дизајнирање. Најчесто, кога биле купени овие резби, тие биле купувани во голем број. Со дизајнирање на овие резби со стандардно дрво и завршница, тие ги задржале цените на пониско ниво. Тие исто така се продавале во германските каталози за цени споредливи со луксузните ловџиски пушки.
Воена употреба
Моделот 1897 бил издаден на американските војници за време на Филипинско-американската војна од 1899 година. Оваа прва поголема употреба на издадени ловџиски пушки од страна на војската на Соединетите држави вклучува 200 набавени оружја и испратени на Филипините во 1900 година. Тие биле ставени во функција во спротивставувањето против племињата на Моро кои ги предизвикале Американците во тесна борба со ножеви и мечеви. (Видете: јураментадо)
Кажано е дека американските војници кои биле вешти во стрелање во стапици биле вооружени со овие пушки и биле стационирани таму каде што можеле да пукаат во непријателските рачни гранати во воздухот.
За разлика од повеќето современи ловџиски пиштоли, Винчестер Модел 1897 (чии верзии беа класифицирани како Модел 97 или скратено М97) пукал секогаш кога дејството завршувало со потиснато активирање (т.е. му недостасува прекинувач за активирање). Заедно со неговиот капацитет од пет истрели, ова го направило ефикасен за блиски борби, така што војниците го нарекле „чистач на ровови“. Оваа одлика им овозможила на војниците да го отпуштат целиот магазин со голема брзина. Моделот 1897 бил толку ефикасен, и се плашеле, што германската влада протестираше (залудно) за да биде забранет за борба. Моделот 1897 бил користен повторно во Втората светска војна од страна на армијата на САД и маринскиот корпус, каде што бил користен заедно со слично милитаризираната верзија на моделот 1912 без чекан. Некои сè уште биле во служба за време на Корејската војна и Виетнамската војна.
Другите воени употреби на ловџиската оружје вклучувале „извршување операции за обезбедување/внатрешно чување, безбедносни операции на задната област, чување воени заробеници, рации, заседи, воени операции на урбан терен и избрани специјални операции“. И покрај протестот против нив, Германците не го послушале Лудендорф и решиле да го користат и неофицијално да го усвојат М1897 за нивна сопствена употреба со модификации и да го именуваат „ровокопач“ и главно да ги даваат на стормтрупери.
Протести за време на Првата светска војна
Иако Моделот 1897 бил популарен кај американските трупи во Првата светска војна, Германците наскоро почнале да протестираат против неговата употреба во борба. „На 19 септември 1918 година, германската влада издала дипломатски протест против американската употреба на ловџиски пушки, тврдејќи дека ловџиската пушка е забранета со законот за војна“. Дел од германскиот протест гласел дека „[особено] е забрането да се користи оружје, проекции или материјали пресметани дека предизвикуваат непотребно страдање“, како што е дефинирано во Хашката конвенција за пешадиска борба против земјиштето од 1907 година. Ова е единствената позната пригода во која е покрената законитоста за вистинска борбена употреба на ловџиската пушка. Сепак, Соединетите држави ја толкувале нивната употреба на ловџиската пушка поинаку од Германија. Главниот судија на армијата, државниот секретар Роберт Лансинг, внимателно го разгледал и проучил важечкиот закон и веднаш го отфрлил германскиот протест. Франција и Обединетот Кралство имале двоцевни пушки на располагање за употреба како воено оружје за ровови за време на Првата светска војна; како и да е, не можејќи да добијат муниција со голема моќност и судејќи дека брзината на полнење е пребавна за блиска борба, овие земји не ги дале на терен.
Германски одговор
Отфрлањето на нивниот протест во голема мера ги вознемирило германските сили, бидејќи тие верувале дека во војната биле третирани неправедно. Набргу по одбивањето на протестот, Германија упатила закани дека ќе ги казни сите заробени американски војници за кои е утврдено дека се вооружени со ловџиска пушка. Ова довело до тоа САД да издадат закана за одмазда, наведувајќи дека какви било мерки неправедно преземени против заробени американски војници ќе доведат до одмазда од страна на Соединетите Држави врз заробените германски војници кои носеле пламеници и назабени бајонети.
Други намени
По војната, Винчестер ја пласирал верзијата Model 1897 со пократка цевка, како пиштол за бунт. Гласниците на компанијата „Американ експрес“ биле вооружени со ова оружје, како и разни полициски оддели низ САД. Разликите помеѓу оваа верзија за немири и верзијата за ровови биле дека верзијата за немири немала топлински штит и бајонет, и сите рововски пиштоли биле опремени со вртлови на прагот, додека повеќето пушки за немири не биле такви.
Аеродром Тирана
Меѓународниот Аеродром Тирана (Rinas или Rinasi) — аеродром кој ѝ служи на Тирана, Албанија и е главниот аеродром на Албанија. Се наоѓа на 25 км северно од Тирана.
Сите сообраќајни опреми на аеродромот Ринас се моментално модернизирани со инвестиција на Lockheed Martin.
Родан
Родан — стара дрвена направа за предење (претворање на влакна од волна, лен, коноп и памук во нишка предено), заменувајќи го претходниот метод на предење со фурка и вретено.
Особини
Најстарата верзија на родан била многу едноставна, таа во основа била фиксирано дрвено колце, кое полека се вртело со десната рака, додека левата ги одмотувала нишките влакна од фурката, која исто така е вертикално фиксирана на истата подлога. Нишките од колцето на крајот се намотани на вретено.
Иако не бил совршен, ваквиот родан овозможил механичко забрзување на постапката на предење, бидејќи со помош на колцето се добивала порамномерна преѓа.
Историја
Роданот најверојатно бил развиен во Индија, иако не се знае точно каде, бидејќи неговите корени се матни. Во Европа стигнал преку Блискиот Исток во текот на средниот век.
Првиот родан бил документиран во Венеција во 1224 година, потоа во Болоња во 1256 година, а потоа во Париз во 1268 година и германскиот Шпајер во 1280 година.
На почетокот на 16 век, роданот во Европа бил унапреден, когаму било додадено саксонско тркало со педала, така што оттогаш колцето можело да се врти побрзо со нога, а не со рака која била слободна за други активности. Друга иновација во саксото колце била макарата наместо вретеното на која постојано се намотувала нишките на преденото.
Значителното подобрување на разбојот, што се случило во Велика Британија во текот на 18 век., предизвикало побарувачка за побрзо механичко предење, а потоа биле направени цела низа пронајдоци кои го претвориле роданот во една од првите машини на индустриската револуција.
Замок Бањски двори
Бањски двори e некогашен дворец во рамките на населбата Горно Ладење во општината Виница, во Вараждинската жупанија, на околу 15 километри западно Вараждин.
Прв пат се спомнува во почетокот на 17-от век како посед на багородниците Бот од Бајна.
239 (број)
239 (двесте триесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 238 а претходник на бројот 240.
Црвено поместување
Црвено поместување — зголемување на брановата должина и соодветно намалување на честотата и енергијата на фотонот на електромагнетното зрачење (светлината). Спротивната промена, како што би било намалувањето на брановата должина и истовременото зголемување на честотата и енергијата, е позната како негативно црвено поместување или сино поместување. Овие поими потекнуваат од боите црвена и сина кои се всушност крајните бои на видливиот светлосен спектар.
Во астрономијата и космологијата, трите главни причини за електромагнетното поместување кон црвено се:
Релативистичките, гравитационите и космолошките црвени поместувања може да се разберат како составен дел од законите за трансформација на појдовните системи. Гравитационите бранови, кои исто така се движат со брзина на светлината, подлежат на слични промени при црвено поместување.
Примери за изразито црвено поместување гама-зраците восприемени како рендгенско зрачње, или пак оригиналната видлива светлина е восприемена како радио бранови. Посуптилни црвени поместувања се забележани во спектроскопските набљудувања на астрономските тела и нашле примена во овоземните технологии како што се Доплеровите радари и радарските пиштоли.
Постојат и други физички процеси кои можат да доведат до промена на честотата на електромагнетното зрачење, како што се расејувањето и оптичките ефекти ; сепак, овие промени се поразлични од (астрономското) црвено поместување и од оваа причина не се именувани како црвени поместувања (Погледајте физичка оптика и пренос на зрачење).
Големината на црвеното поместување честопати се означува со буквата z, што одговара на делумната промена на брановата должина (позитивна за црвени поместувања, негативна за сини поместувања), и е поврзана со соодносот на брановата должина 1 + z (што пак е >1 за црвени поместувања, <1 за сини поместувања ).