cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2679
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 51 м 32,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 51' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 2679 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24884. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 102; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2485. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 924.
Хлорометан
Хлорометан е органско соединение.
Нотингем
Нотингем (англиски: Nottingham) — град во Велика Британија,  Англија. Се наоѓа на реката Трент. Според проценка од 2007 година во градот живееле 244.411 жители. Градот е значаен и по легендата за Робин Худ.
Историја
Првата населба во областа била од периодот пред Римјаните. Во Англосаксонското време за околу 600 градот бил дел од Кралството Mерсија. Данските Викинзи 867 заробени градот и подоцна го заземале градот,  подоцна станал еден од пет утврдените градови во регионот на дански акт, односно под власт на Данска. Во 11 век на Вилијам Освојувач бил изграден Нотингемски замок крај реката Трент. Англосаксонското население, се развил во град со суд. Исто така се развило едно население во близина на замокот на спротивниот рид, и тоа било француско население за поддршка на Норманите во стапица.
За време на индустриската револуција Нотингем бил познат по текстилната индустрија, а особено, како меѓународен центар на производство на чипки. Брзиот раст на градот и лошото планирање го направило крајот на Нотингем. Жителите 1831 пати се побунил против војводата од Њукасл, кој се спротивстави на реформскиот закон од 1832. Тие тие го запалиле војводскиот Нотингемски  замок.
По Втората светска војна текстилната индустрија станувала се послаба, така што денес постојат многу малку текстилните индустрии.
Блажо Томашевски
Блажо Томашевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Нотингем
Робин Худ
Легендата за Робин худ првпат се појави во средниот век. Наводно тој  живеел во шврудската шума, која се протега од Нотингем да Донкасер. Повеќето Робин Худ го поврзуваат со Нотингем, но и оние кои велат дека доаѓа од Јоркшир. Главниот непријател на Робин Худ бил Худа кој бил шериф од Нотингем.
Блажо Томашевски
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. По ослободувањето на Скопје стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која веќе на 12 април 1945 година бил на позициите кај Шид. Учествувал во големиот пробив на непријателските утврдени позиции. Во тие борби, храбро загинал кај Илинци. По ослободувањето на земјата, неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во родното село Глуво.
Нотингем
Робин Худ
Легендата за Робин Худ туристички е многу важно за Нотингем. Во Нотингем има негова статуа.
Знамености
Нотингемски пештери биле вештачко направени  пред индустриската револуција и тие станале значајни, бидејќи тоа создава мрежа на пештери кои се направени од луѓето. Пештерите се туристичка атракција.
Најпрво, тие служел како заштита и засолниште. Повеќето пештерата служеле како магацин во  18. век, а имало луѓе во пештерите до 1924 година. За време на бомбардирањето во Втората светска војна, служеле како засолниште.
Образование и култура
Нотингем има два универзитети: универзитетот во Нотингем и Нотингем Трент универзитетот. Заедно ги посетуваат 40 000 ученици. Две големи театри се наоѓа во Нотингем.
Население
Во градот во 2008 година живееле 244.411 жители.
Дуде Дрне оро
Дуде Дрне е мешано македонско оро. Кореографски орото потекнува од селото Костин Дол, Кочанско.
Мелодијата може да се повторува неограничен број пати. Орото почнува бавно и постепено се забрзува во разиграно оро. Се игра на цели стапала.
Антички Македонци (здружение)
Здружението на граѓани Антички Македонци од Богданци е македонска невладина организација чија главна цел е иницирање, унапредување и развивање на разни активности заради остварување на масовна афирмација на македонската историја и култура од античко време до денес.
Како посебна задача на здружението се наведува афирмирањето на тезата за континуитет на македонскиот народ од античко време до денес, како и истражување и проучување на историјата и културата на македонскиот народ од античко време до денес.
Во преамбулата на Статутот на здружението, стои дека една од дејноста на здружението ќе биде насочено кон преиспитување на историјата и културата на македонскиот народ од античко време до денес.
Здружението е против официјалната историска наука на Република Македонија и се бори за ревизија на историјата со поголема афирмација на тезата за директен континуитет со антиката.
Европско јазично портфолио
Европското јазично портфолио (англ.European Language Portfolio) е дневник на искуства во учењето на странските јазици. Вклучува документи (како на пример дипломи и уверенија за положени испити), биографски податоци (на пример во врска со јазичните курсеви кои лицето ги посетувало, училишни размени и патувања во странство) и примероци од ученички трудови изработени на некој странски јазик.
Функции на портфолиото
Портофолиото има две главни функции: да ја потпомогне подвижноста (така што на образовните институции и работодавците ќе им пружи информации за потенцијалните ученици и вработени), и исто така што го стимулира учењето; портфолиото го следи ученичкиот труд бележејќи го неговиот напредок. За помладите ученици втората функција ќе биде од примарно значење. Многу од нив ќе се уверат дека создавањето на портфолиото само по себе ја зајакнува мотивацијата.
Европски јазичен пасош
Пасошот е резиме на ученичките способности на различни јазици. Тоа бара од ученикот да го препознае својот степен на подрачјето на петте вештини: слушање, говорна интеракција, усно изразување, читање и пишување. Разликата меѓу говорната интеракција и усното изразување, онака како што тоа е одредено во Заедничката европска рамка за пристап кон јазиците: (ЗЕР: Заедничка Европска рамка за пристап кон јазиците: учење, подучување, вреднување. Изворно име: Common European Framework for Languages: Leraning, Teching, Assessment), корисна е дистинкција. Најголемиот дел од говорните активности вклучува константна интеракција меѓу двајца или повеќе луѓе. Тоа се примери за говорна интеракција. Пример за усно изразување е обраќањето на некој собир, кога има многу мала интеракција меќу говорителот и слушателот, или пак воопшто и не постои. Поголемиот дел од говорните активности кај учениците ќе бидат од првиот вид. Секако, истиот ученик може да биде на различни степени во различните вештини. Првите четири степени за секоја вештина, утврдени со Заедничката европска рамка за пристап кон јазиците (А1 до В2) се опишани во табелата за самооценување.
Европска јазична биографија
Јазичната биографија е личен дневник за учењето на странските јазици. Во него се содржани податоците за курсевите кои биле посетувани и за активностите надвор од училиштето како на пример училишни размени, учење на јазици за време на престој во странство, јазични кампови и на натпревари, како и за други вонучилишни активности.
Европско јазично досие
Третиот дел од портфолиото, Досието, е најобемен. Тој би требало да ги вклучува примерите од ученички трудови изработени на странски јазик, како и дипломи, уверенија и други документи кои би можеле да ги поткрепат информациите од Јазичната биографија. Треба да се напомене и тоа дека јазикот се учи и во неформални ситуации, за кои нема да постојат службени документи, а за кои можат да послужат други докази. За да се документира допишувањето со пријател од странство, на пример, ученикот може да вклучи и некое писмо како дел од досието.
Примероците на трудови кои ученикот ќе ги одбере за досието се примери за продукцијата (изразувањето) на тој јазик. Тие може да вклучуваат проекти, творечко пишување, писма, ликовни творби проследени со забелешки или други вежби и активности кои се особено задоволителни. Меѓутоа, досието не мора бити исклучиво во писмена форма. Може да постојат примери за говорно изразување во ворма на запис на ЦД. Може да се работи за некакви анкети, дијалози и сл. изработени од страна на учениците.
Заедничка Европска рамка и евалуација
Заедничката Европска рамка за пристап кон јазиците е проект со кој се прави обид да се дојде до своевиден профил на познавање на одреден странски јазик; се опишуваат карактеристичните јазични активности за кои изучувачите на некој странски јазик се способни на поединечни степени. Целиот проект, кој како идеја е зачнат од страна на Советот на Европа, дава опис на активностите и степените кои важат за сите европски јазици. Во месец ноември 2001, Советот на Европа донесе резолуција со која Јазичната Европска рамка за пристап кон јазиците станува модел за вреднување на познавањето на европските јазици. Првиот препознатлив степен (познат во англискиот јазик под терминот Treshold), опишан е во седумдесеттите години на XX век. Истиот вклучувал умеења, стратегии и активности на странски јазик кои би му биле потребни на патникот како би „преживеал“ во земјата на тоа говорно подрачје. Тој степен обично се нарекува В1: тоа е третиот од шесте степени на познавање - од основното познавање до знаењето налик на она од изворен говорител.
Степени на познавање на европските јазици
Шесте степени опишани во Заедничката Европска рамка поделени се на три поголеми степени (А, В, С), кои грубо одговараат на традиционалните степени: основен, среден и напреден.
Горногермански јазици
Горногермански јазици или горногермански наречја (hochdeutsche Mundarten) — група наречја на германскиот јазик кои се говорат јужно од Бенратската и Ирдингенската изоглоса во средна и јужна Германија, Австрија, Лихтенштајн, Швајцарија, Луксембург и источна Белгија, како и соседните делови од Франција (Елзас и северна Лотарингија), Италија (Јужен Тирол), Чешка (Бохемија) и Полска (Горна Шлеска). Застапени се и во дијаспората во Романија, Русија, САД, Бразил, Аргентина, Мексико, Чиле и Намибија.
Групата ја одликува горногерманското поместување на согласките, што ја дели од долногерманската (долносаксонска) и долнофранконската (вклучувајќи го холандскиот) во склоп на континенталниот западногермански дијалектен континуум.
Класификација
[[Податотека:Continental West Germanic languages.png|360п|мини|десно| Денешната распределеност на континенталните горногермански јазици:
]] Како стручен поим, „горно-“ потекнува од наречјата во попланинските делови на Германија, од кои произлегле литературниот (стандарден) германски, јидиш и луксембуршкиот. Се однесува на Германското Средногорје и алпските подрачја на средна и јужна Германија; тука влегуваат и Луксембург, Австрија, Лихтенштајн и најголемиот дел од Швајцарија. Наспроти ова имаме долногермански говори, кои се зборуваат во низинските краишта и долж рамните крајбрежја на Северногерманската Низина.
Горногерманските јазици во оваа поширока смисла можат да се поделат на горногермански дијалекти (Oberdeutsch, каде спаѓаат австриските и швајцарските дијалекти), средногерманските (каде влегува луксембуршкиот, кој самиот денес е литературен) и горнофранконскиот, кој е преоден.
Се разликуваат од другите западногермански јазици по тоа што има го имаат претрпено горногерманското поместување на согласките oколу 500 г. Еве споредба: Кај најјужните горноалемански дијалекти се случило уште поголемо поместување; Sack се изговара (од  во ).
Историја
Старогорногерманскиот настанал околу 500 г. Околу 1200 г. швапските и источнофранконските дијалекти на средногорногерманскиот се наметнале како дворски и поетски јазици под власта на дијастијата Хоенштауфен.
Поимот „горногермански“ во средна и јужна Германија (Горна Саксонија, Франконија, Швабија, Баварија) и Австрија првпат е засведочен во XV век. Постепено истиснувајќи ги долногерманските наречја почнувајќи од раниот нов век, раноновогорногермански наречја, особено источносредногерманските на Лутеровата Библија ги удриле темелите за создавањето на литературниот германски.
Семејство
Поделбата на потсемејства и групи на германските говори не е јасно определена, бидејќи највеќето се прелеваат еден во друг, при што соседните се меѓусебно разбирливи, а одделените не се. Покрај ова, никогаш не постоел „прагорногермански јазик“. Од овие и други причини, замислата да се претстават западногерманските јазични облици во дрво е доста спорна меѓу јазичарите. Следнава класификација треба да ја има предвид таа поставеност на нештата.
Псел (река)
Псел е река, лева притока на реката Днепар, која тече низ Русија и Украина.
Псел има должина од 717 км и одводен слив од сливното подрачје е 22.800 km². Десниот брег на реката е висок и стрмен, за разлика од нискиот, лев брег. Нејзините периоди на замрзнување се движат од декември до крајот на февруари до почетокот на април.
Притоки
Следниве реки се притоки на реката Псел (од извор до устието):Илек (л), пена (л), Суџа (п), Боа констриктор (л), Рибица (л), Олешња (п), торба (п), Сироватка (локално неформално име Сага ) (л), Устја (л), Ворожба (л), Олшанка (л), Будилка (л), Бобрава (л), Веприк (л), Грун (л), Рашевка (л), Љутенка (л), Грун-Ташан (п), Тух (л), Гнилица (л), Бакеје (л), Хорол (п), Говтва (л), Манжелија (п), Омелник (п), Беличка (п), Багачка ( стр).
Населби
Градови и градови сместени на реката се: Суми, Украина, административен центар на Сумиската област; Обојан, Курска област, Русија; и Хадјач, Полтава област, Украина.
Флора и фауна
Фауната на реката Псел вклучува зајаци, лисици, елени и диви свињи, дабари. Има голема разновидност на птици, како дива патка, сива чапја. По должината на реките има шумски површини, претежно листопадни дрвја. На песочните површини на брегот има и четинари. Има и бројни ливади.
Во реката се среќаваат околу 50 видови риби како што се крстовиден, платика, тенч, роуч и др. Има и сом, штука, костур.
Балтички држави
Балтичките држави (естонски: Balti riigid, Baltijas valstis, Baltijos valstybės, руски: Прибалтика) се три независни држави во Северна и Источна Европа, членки на Европската Унија и НАТО. Трите балтички држави се: Естонија, Латвија и Литванија. Пред 1918 и 1920 година, по завршувањето на Првата светска војна, а проследено со векови странска окупација, Балтичките држави се избориле за независност. Во тој период и Финска била сметана за балтичка држава, поради фактот што заедно со Литванија, Латвија и Естонија, и Финска се ослободила од руска контрола. Сепак, денес Финска се смета за нордиска држава.
Естонците и Ливонците во Латвија, кои лингвистички се асимилирани, се припадници на групата народи наречена Балтички Финци и споделуваат слични културни одлики и сродни јазици. Латвијците и Литванците се поврзани културно и лингвистички и се потомци за Балтите. Долги векови овие народи ги населувале источните брегови на Балтичкото Море, понекогаш живеејќи во бурни воени години, а понекогаш во стабилни држави.
Од 1940 до 1991 година, Балтичките држави биле во склоп на СССР и од страна на САД, Обединетото Кралство, Канада или НАТО се сметало дека овие држави биле окупирани од Советската власт. . Балтичките држави биле меѓу првите поранешни советски републики што прогласиле независност. Така, во 1991 година независноста на сите три држави била обновена. Руските трупи почнаа да се повлекуваат од регионот во август 1993 година. Последните руски трупи ги напуштиле териториите во август 1994. Последниот руски радар (Скрунда-1) беше заклучен во август 1998 година.
Естонија, Латвија и Литванија се членки на ЕУ и НАТО од 2004 година. Денес, тие се слободни демократски општества со слободен економски пазар и со релативно стабилен развој и економија. Сепак, овие три економии биле силно погодени за време на економската криза од 2008/2010.
Геомансан
Геомансан е планина во Гјеонгсангбук-до, источна Јужна Кореја. Има надморска височина од 1.017 метри.
Жозеф Жофр
Жозеф Жофр (Marshall Joseph Jacques Césaire Joffre) бил француски маршал. Тој бил командант на француските сили на Западниот фронт на почеток на Прва светска војна. Познат е по стратегијата на повлекување на сојузничките сили, нивна прерасподелба со која стратешки ги надмудрил Германците и извојувал победа во одлучувачката Прва битка на Марна во 1914 година.
Животопис
Роден е на 12 јануари 1852 година во Ривесалт во Франција во лизарско семејство. Учел во Политехничко училиште. Своите први воени заслуги ги добил во Француско пруската војна. Како воен инженер поминал многу време во колониите на Франција, каде се истакнал и со свои воени тактики. Бил командант со француските сили од 1914 – 1916 година, стратег на многу значајни и прочуени битки, но поради безизлезната состојба на фронтот во тој период, тој бил повлечен по германскиот напад на Верден и неуспешната сојузничка  офанзива на реката Сома. Добил советодавни задолженија, но наскоро се повлекол од таа должност и заминал во САД каде водел успешни мисии.
За своите воени заслуги бил одликуван со врвни признанија, ордени и титули. Починал на 3 јануари 1931 година во Париз.
Голема Страна (Возарци)
Голема Страна — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Возарци. Претставува некропола од доцноантичко време.
На левиот брег на Црна Река, од спротивната страна на наоѓалиштето Кале, кај самиот влез во клисурата се гледаат делови од камени плочи од гробови од типот циста.
341 (број)
341 (триста четириесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 340 а претходник на бројот 342.
Разбирање на поезијата
Разбирање на поезијата бил влијателен американски универзитетски учебник и поетска антологија од Клинт Брукс и Роберт Пен Ворен, првпат издадена во 1938. Книгата влијаела врз Новата критика и достигнала четврто издание во 1976.
Учебникот „имал големо влијание ... на учењето поезија на универзитетско ниво во Америка.“ Меѓууниверзитетскиот институт за студии ја именувал книгата како една од „педесетте најдобри книги настолетието“.
Разбирање на поезијата според еден напис на мрежното место на Модерна американска поезија „озаконува многу од таканаречените ново-критички идеи во еден разбирлив приод кон проучувањето на литературата. Нивната книга и нејзината придружна книга, Разбирање на прозата (1943), го менуваат од корен изучувањето на литературата на универзитетите и се здобива со многу следбеници кои доминирале со катедрите за англиски јазик во шеесеттите години од минатиот век.“
Дури и тие кои се многу критични за приодот на учебникот кон поезијата го признале досегот и влијанието на книгата. Поетот Рон Силимен ја нарекол „хегемонскиот учебник за поезија во тој период.”
Според Вореновиот некролог во Њујорк тајмс: „Разбирањето на поезијата и Разбирањето на прозата, кои тој ги напишал со господин Брукс, научиле една цела генерација како да читаат литературни делз и помогнале Новата критика да стане доминантна во декадата околу Втората светска војна. Тоа бил еден приод кон критиката што го почитувал делото како самостојно, како една ракотворба чија структура и суштина би можеле да бидат анализирани без оглед на општествени, биографски и политички детали.“
Пишувајќи во Кварталниот преглед на Вирџинија, Харолд Б. Свин рекол: „Помеѓу делата и податотеките на универзитетскиот наставен кадар во англискиот говорен свет, малку дела од овој век го достигнале влијанието на двата негови [на Брукс] учебника напишани во соработка со Ворен, Разбирање на поезијата (1938) и Разбирање на прозата (1943).“ Тие го промениле изучувањето на литературата во илјадници училници во период од 25 години. Дури и Пол де Ман, деконструктивист и одбивен на многумина од спротивниот табор на критика, видел дека од технички аспект „многу малку се имало случено во американската критика до иновативното дело на Новата критика.“ Види ги Демановите Алегории на читањето (1979). Брукс и Ворен добиле универзално признание за менување на фокусот на читање поезија (и проза) како што стекнал и Ричардс помеѓу војните. Брукс ќе биде запаметен по две од неговите дела за поезија, учебникот и Урната [Убаво искованата урна: студии за структурата на поезијата (1947)].“
Содржина
Овие содржини се однесуваат на третото издание (1960), кое може да се разликува од други изданија во некои аспекти, особено во песните употребени како примери.
Предговор
„Поезијата ни дава знаење. Таа е знаење за нас самите во однос со светот на искуството гледано не статистички, туку во поглед на човечки цели и вредности.“ - Од предговорот
Поезијата е по природа „драматична“, велат авторите, дефинирајќи драматично како нешто конкретно што вклучува процес и судир во напор да се најде суштината. Има и други размислувања за поезијата, како нешто различно од знаење, авторите признаваат, но тоа е „претпоставката зад оваа книга“.
За песните не треба да се мисли дека носат пораки или изнесуваат изјави кои можат да бидат преточени поконцизно или попрецизно во проза. Наместо тоа, читателот мора „да се препушти“ на влијанието на песната како целина, што вклучува разбирање на формата на песната. Всушност, видот на знаење што поезијата им го дава на читателите може да биде разбрано „само преку формата“. Читателите би требало внимателно да ги набљудуваат општествените настани, слики, ритми и искази на песната.
Опкружувањето е исто така важно. Формата на една песна е обид на личноста да се занимава со одреден проблем, „поетски и личен“. Песните се напишани во едно историско и културно опкружување, читателот исто така има свое опкружување и треба да ги разбере „драматичните значења на формата“.
Предговор на третото издание
За третото издание, авторите додале во предговорот (во дел со датум 24 јануари, 1960) дека воведите кон неколку делови биле проширени, некои расправи од претходното издание биле испуштени, други додадени. Вежбите биле изменети и проширени; изборот на песните бил изменет за подобро прикажување на некои периоди; два додатока биле тргнати („Повеќезначност, Додатна димензија и Прикриена метафора“ и “Песната видена во поширока перспектива“), со многу голем дел од материјалот ставен во вежби и расправи; “Како настануваат песните: намера и значење“ било подобрено со додавање нов материјал; Дел VII, „Песни за анализа“, станал антологија, иако не е систематски преглед на модерната поезија.
Вовед
Луѓето комуницираат не само да соопштат информации за деловно-практични причини, тие исто така изразуваат чувства и ставови. Кажување шега, минување на времето во разговор и поздравување со стари пријатели се некои примери, а поезијата е нешто друго. Некои искази – вклучувајќи многу од нив кои се однесуваат на вредности, емоции, чувства, ставови и мислења - не можат да бидат соопштени преку пренесување практични информации или со научна прецизност. Како науката, така и литературата (а особено поезијата) користат посебен јазик со цел да се постигне прецизност за работи различни од науката.
Во секојдневниот живот, луѓето мораат да користат форми на комуницирање кои употребуваат некои од методите на поезијата вклучувајќи воведни статии, проповеди, политички говори, реклами и написи во списанија. Сепак, кога приоѓаат кон песните, многу луѓе ги мешаат практичните или „научни“ видови на комуникација со поетска комуникација, понекогаш како начин на оправдување на нивниот интерес за поезијата и така паѓаат во одредени замки.
Друга грешка е мислењето дека поезијата се занимава само со емоции или чувства, па дури и мислење дека поезијата може да изрази една емоција, како на пример тага, на начинот на кој солзите би ја изразиле или да побуди чувство кај читателот. Но поезијата никогаш не може да го направи тоа така како што може да го направи реално искуство, велат авторите и песна, како на пример Китсовата Ода за славејот, искористена како пример овде, навистина може да го пренесе поетовото толкување на едно искуство.
Трета честа грешка е обидот за механичко комбинирање на првите две, дефинирање на поезијата како “прекрасен исказ за нешто многу вистинито“ или “вистина“ со “украси“. Оваа грешка може да води кон сфаќање на песните како збирови на убави зборови допадливи поради нивното поврзување со пријатни нешта. Но дури и Шекспир, и Милтон напишале убави делови обработувајќи непријатни и немили теми. Претставените работи не го обликуваат самите поетскиот ефект, што зависи од „начинот на кој поетот нив ги употребува.“
Овие грешки песната ја гледаат на механички повеќе отколку на органски начин во кој елементите (како метрика, рима, метафоричен јазик, заедно со став и емоција) треба да бидат разбрани, да дејствуваат на еден основен, близок, органски начин еден со друг.
Воведот исто така кажува (но не ја развива мислата) дека песните се по природа драматични, со еден говорител кој реагира на некоја ситуација, сцена или идеја.
„I. Наративни песни“
Во “Предговорот“ воведувајќи расправи за одделни песни, авторите велат дека поезијата го опфаќа општиот човечки интерес што луѓето го имаат за други луѓе (кој друг пат може да биде изразен во статии од весници, за нешта на пример како одметници, љубовници кои убиваат љубовници или други трагедии) и го ставаат во една форма „што го одржува тоа“ дури и откако почетната љубопитност се намалува.
Песните кои кажуваат приказна ја користат природната љубопитност на читателот за тоа како ќе излезе приказната (најочигледниот начин на кој стануваме заинтересирани за литература), дури и читателите или слушателите кои го знаат крајот сè уште уживаат во песната. Суштината на приказната може да биде јасно видлива како во [кој?] „Френки и Џони“ или помалку забележлива како во „Надвор, Надвор“ од Роберт Фрост. Раскажувањето е начин за поетот да предизвика одредени емоционални реакции и идеи кај читателите.
Темата на песната може да биде комплетно опишана (да даде поцелосно разбирање на песната) без процесот да прерасне во „потрага по порака“ ако читателот разбира дека „песната ѝ  ја дава силата на темата“, а не обратно.
„II. Дескриптивни песни“
Песните во овој дел им даваат на читателите претстава за некоја сцена или предмет покажувајќи го впечатокот што тие му го дале на поетот, било преку неговите чувства или преку неговата замисла. Пренесувањето свежи, живи впечатоци, е основно за добра поезија, тврдат авторите.
Описите во поезијата се тесно поврзани со нашите животи и нашите вредности како што се и приказните. Кога поетот опишува еден предмет тој е одделен од неговиот контекст во природниот свет и поради тоа му изгледа различен на читателот. Чувствуваме дека тоа носи асоцијации, емоционални или интелектуални или двете, што природниот објект не го прави. Ако ништо друго, знаеме дека поетот го избрал предметот за опишување и ние се прашуваме зошто.
„III. Метрика“
Ритмичкиот јазик во поезијата е еден од начините во кој може да го видиме стремежот на песните кон висок степен на организација – во поезијата има тенденција за многу поголемо нагласување на ритамот отколку во прозата.
Стих, посебна форма на ритам во јазикот, е еден од елементите што кога се поврзува со други елементи во песната, се здружува да оформи поезија. Ритамот е често поврзан со моќни или силни состојби на чувства и додека поезијата не се однесува само на емоционалните елементи на човечкото искуство, таа навистина се обидува „адекватно да ги застапи“ тие елементи. „Поезијата е резултат на врска помеѓу различни елементи и не секогаш е содржана посебно во секој одделен елемент. Она што важи е соединувањето на сите елементи.“ (страна 152, трето издание)
Стихот може да изгледа безначаен, но тој е моќен начин на “воспоставување силен впечаток на единство”. Строфите го прават истото. Тие покажуваат “одредена формалност“ на текстот и го насочуваат нашето внимание. Бидејќи поезијата често не е во склад со здравиот разум, метричката форма, на некој начин, му дава на читателот надеж дека текстот на крајот ќе има смисла, дури и дека сите делови на песната на крајот ќе имаат смисла.
Метриката исто така може да биде суптилен начин за поетот да нагласи или да не нагласи нешто. Со повремено прекинување на метричкиот модел поетот, на пример, може да истакне некој збор. Некои метрички ситуации не даваат по автоматизам одредени ефекти – употребата на метриката постигнува ефект само во рамки на контекстот на смисла и чувство. Истото се однесува и на формите на строфите кои се вредни за разгледување само додека помагаат во добивање на одреден ефект на било која песна. Слободниот стих, со променливи должини на редовите, а понегогаш практично идентичен со прозата, употребува одредени должини и прекинувања на редовите за да го сврти вниманието на одредени зборови или детали.
„V. Метафорика“
Метафора, компарација, персонификација.
„VII. Песни за обработка“
Песните овде едноставно се прикажани без „критички помагала“ кои би го насочувале студентот. Предвидено е песните да се сметаат модерни (иако, барем во третото издание, авторите признаваат дека тоа подразбира да се вклучи Џерард Менли Хопкинс). Со поети кои се релативно нови и повеќето сè уште живи, делата доаѓаат од истиот свет како и студентот. Песните се ставени во “природни групирања“ како олеснување, иако, исто така би можеле да се направат и други групирања на истите песни.
Позадина на книгата
Книгата завршува со поимник, „Белешка за версификација“ и „Индекс на автори и наслови“.
Историја на издавање
Книгата била преработувана за секое ново издание:
o ISBN 0-03-076980-9 o ISBN 978-0-03-076980-1
Домино
Домино претставува игра во неколку варијанти што се игра со комплет од рамни правоаголни блокови (домина) со лица поделени на два еднакви дела, кои можат да бидат празни или пополнети со една до шест точки распоредени како броевите во заровите.
Вообичаено еден комплет се состои од 28 блокови. Доминото во Кина, веројатно, датира од 7 век. Ескимите, исто така, долго време се занимавале со играта домино. Не постојат податоци за доминото во Европа сѐ до средината на XVIII век.
Принципот во речиси сите современи игири домино се состои во усогласување на едниот крај од едниот со другиот крај на другиот блок реципрочно идентични со својата бројна вредност. границата во играта може да биде поставена на 50 или 100 бода.
Мери Кинг (слепа улица)
Слепа улица Мери Кинг (англиски: Mary King's Close) била улица во градот Единбург во Шкотска. Данес се наоѓа под земја. Многу луѓе веруваат дека таму живат духови. Пред улицата да биде закопана во 17 век во неа поголем број од населението биле заразени од чума. Сите луѓе од улицата биле заразени бидејќи не смееле да излезат од неа. Оваа улица некогаш имала и згради и многу куќи, а данес е туристичка атракција. Мери Кинг застојот бил отворен за јавност во април 2003.
К-157 Вепар
К-157 „Вепр“ (Руски: Вепрь, во превод вепар, дива свиња) е подморница од проектот Ајкула Б (Шчука II) од класата на јадрено наоружаните подморници на Руската морнарица. Пуштена е на 10 декември 1994, комисионирана на 25 ноември 1995 и донесена на матичното пристаниште во Гаџиево.
Задновенечна согласка
Задновенечни согласки (посталвеоларни) се согласки што се создаваат кога јазикот е близу до или го допира задниот дел на забниот венец, поназад во устата од венечните согласки (кои се создаваат на самиот венец), но не понапред од тврдото непце (кајшто се создаваат преднонепчените согласки). Задновенечни согласки во македонскиот јазик се ш, ч, ж, џ.
Постојат многу разни видови на задновенечни гласови, особено меѓу шушкавите согласки. Трите главни вида се преднонепчено-задновенечните (на пр., слабо омекнати); венечно-преднонепчените (на пр. , многу омекнати); и свиени (на пр. , неомекнати). Преднонепчено-задновенечните и венечно-преднонепчените во фонологијата се вбројуваат во „преднонепчени“, бидејќи ретко каде се разликуваат од вистинските преднонепчени согласки.
Задновенечни шушкави согласки
На табелава се наведени три вида на струјни и еден вид на слеани задновенечни согласки, претставени со Меѓународната фонетска азбука (МФА):
Задновенечни чкрапави согласки
Постојат два вида на чкрапави задновенечни согласки, наречени „задновенечни“ и „преднонепчени“ но можеби е поточно да се опишат како врвнојазични и рамнојазични заднонепчени согласки:
Херцеговско востание (1875-1878)
Херцеговското востание (Херцеговачки устанак) претставува востание на христијанското население во Херцеговина и делови од Босна против Отоманското Царство. Во тоа време било оформено итн. прашање за Источната криза бидејќи следувале Старозагорско востание и Априлско востание во Бугарија, војната на Србија и Црна Гора со Османлиското Царство и Руско-турската војна. Крајниот резултат од овој конфликт довел со окупација на Босна и Херцеговина од Австроунгарија.
Позадина
Нередите во земјата започнале уште во 1874 година. Основата на конфликтот се наоѓал во постојаниот конфликт меѓу локалните муслимани кои владееле со земјата и земјоделските христијани кои не само што ја обработувале земјата туку плаќале и големи даноци. Истата година реколтата на земјоделците не била на задоволувачко ниво кое довело до влошување на финансиската состојба и голема економска криза во целата империја.
Движењето започнало како идеја за обединување на целото српско население во една национална држава. Сепак посетата на Франц Јосиф во Далмација во пролетта на 1875 година кога австрискио император добил множество писма за анексирање на Босна и Херцеговина дополнително довело до зголемување на пропагандата.
1875
Востанието започнало со напад на ајдутите на 5 јули 1875 година на патот меѓу Мостар и Невесине во близина на планината Бишина. Веќе во август востанието било проширено во речиси цела Херцеговина каде оперирале околу 12.000 востаници. Во септември востанието се проширело во Босна. Така за многу краток период востаниците постигнале голем успех зазимајќи многу тврдини и градови.
1876
Бунтовите во Херцеговина и Босна и големите масовни репресии (до март 1876 бегалскиот бран во државните граници изнесувал 156 000 луѓе) предизвикале силен притисок во Србија и Црна Гора за ослободителна војна со Отоманското Царство. Ова предизвикало загриженост во Австроунгарија, која била против територијалната експанзија на двете словенски држави. Под притисок руската влада ја поддржала нотата на австроунгарскиот министер за надворешни работи од декември 1875 за спроведување земјоделски реформи, користење на приходите од босанските даноци само за двете провинции и муслиманско-христијанска комисија да врши надзор на примената на овие мерки. Нотата била усвоена од Високата порта (во февруари 1876), но не и од востаниците кои не гледале гаранции за спроведување на реформите додека двете области се под делумна отомански контрола. За да ги надминат недоразбирањата, со Берлинскиот меморандум од мај 1876 министрите за надворешни работи на Германија, Австроунгарија и Русија се согласиле да го одложат разоружувањето на востаниците и ветиле дека спроведувањето на реформите треба да биде под надзор на конзул на големите европски држави. Меморандумот немал ефект бидејќи бил отфрлен од Велика Британија. На крајот на јуни српскиот кнез Милан објавил војна на Османлиското Царство, проследена по неколку дена од црногорскиот кнез Никола.
1876-1878
Избувнувањето на Српско-турската војна во летото 1876 година двело до интензивирање на востанието во Босна. Во јули црногорските војски влегле во Херцеговина и со помош на локалните востаници им нанеле неколку порази на османлиските војски.
Прогласувањето на соединувањето меѓу Србија и Босна кај Австроунгарија предизвикало негативна реакција. Со Рајхщадскиот договор (јули 1876) Русија се согласила австроунгарска окупација на Босна и Херцеговина. Договорот бил потврден во јануари 1877, набргу откако проектот за автономија на двете области конечно пропаднал на Цариградската конференција. Во меѓувреме, поразот на српската армија од Турците во октомври 1876 придонел Белград да склучи примирје и Србија ја намалила поддршката на востанието во Босна. Црногорската армија продолжила со воените дејствија во Херцеговина но во јуни 1877 година биле поразени. Во почетокот на август 1877 востаниците доживеале пораз од османлиските сили. Во меѓувреме започнала и Руско-турската војна која дозволила голем дел од востаниците да ги задржат своите позиции. Крајот на востанието настапило кога во август 1878 година поголемиот дел од востаниците се предале на Австроунгарија која ја окупирала Босна и Херцеговина.
Будизмот во Бутан
Махајана будизмот е државна религија на Бутан, и будистите сочинуваат 75% од бутанското население. Иако Тибетскиот будизам има големо влијание, сепак будизмот во Бутан практикува различни ритуалски, литургиски и монашки заедници. Државната религија долго време бика финансиски поддржувана од страна на бутанската влада.
Историја на бутанскиот будизам
Будизмот во Бутан се појавува во II век од нашата ера. Кралот на Тибет Сонгцен Гампо (627—649) го прогласил будизмот за официјална религија на Тибет и го изградил централниот манастир Џоханг во Ласа.
Организации
Во 1989 околу 1,000 монаси (лам, или гелонг) припаѓале кон Центалното монашко тело во Тимпху и Пунаха, и околу 4,000 монаси припаѓале кон монашките тела. Монизинството од бутанските будисти се припадници на Друкпакоја е подсекта на Кагју школата (прев. орална трасмисија, усно пренесување), која е една од четирите големи училишта на Тибетскиот будизам.
Наводи
*Овој текст содржи материјал од Library of Congress Country Studies, која е дело на владата на САД и е во јавна сопственост.
Надворешни врски
Организации
Миленфлис
Миленфлис (Mühlenfließ) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
1412
1412 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1412 година од новата ера, 412. од вториот милениум, 12. од XV век и трета од 1410-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6920 и 6921 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6162 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5172 и 5173 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2165.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1412 година се протега во 4048 и 4049, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4108 и 4109 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1955. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 814 и 815 исламска година.
13 Егерија
Егерија (ознака за мала планета: 13 Егерија) е голем астероид од типот Г од главниот појас. Откриена е од Анибале де Гаспарис на 2 ноември 1850 година. Егерија била именувана од Урбеин Леверје, чии пресметки довеле до откривање на Нептун, по митолошката нимфа Егерија од Ариција, Италија, сопругата на Нума Помпилиус, вториот крал на Рим. Егерија прикрила ѕвезда на 8 јануари 1992 година. Утврдено е дека неговиот диск е прилично кружен (217×196 км). На 22 јануари 2008 година, прикрила друга ѕвезда, а ова прикривање било измерено од неколку набљудувачи во Ново Мексико и Аризона, координирани од Програмата за прикривање на астероиди IOTA. Резултатот покажал дека Егерија има приближно кружен профил на Земјата од 214,8×192 км, што се поклопува со прикривањето од 1992 година. Исто така била проучувана од радар.
Во 1988 година било извршено пребарување за сателити или прашина што кружи околу овој астероид со помош на телескопот UH88 во опсерваторијата Мауна Кеја, но напорите не влодиле со плод. Спектралната анализа на Егерија покажала дека има невообичаено висока содржина на вода, 10,5–11,5% вода во однос на масата. Ова ја прави Егерија истакнат кандидат за идни потфати за ископување вода.
Белешки
<references group="а"/>
IC 1575
IC 1575 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1899 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1575 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 49 м 52,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 3' 1".
Други поделби
Проучување на IC 1575 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Роденберг (општинска заедница)
Роденберг (Rodenberg) — општинска заедница во округот Шаумбург, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Роденберг.
Општинската заедница Роденберг се состои од следниве општини:
Долно Кале (Возарци)
Долно Кале — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Возарци. Претставува утврдена населба од доцноантичко време.
На десниот брег на Црна Река, во непосредната близина на влезот во клисурата се откриени фрагменти од керамички садови и градежен материјал.
Недалеку над ова место е сместено наоѓалиштето Кале, кое е од истиот тип и период.
Јури Долгорукиј (подморница)
K-535 Јуриј Долгорукиј е првата подморница со балистични ракети од класата „Бореи“ на Проектот 955 што е и зградена за Руската Морнарица. Именувана е по основачот на Москва шшЈуриј Долгорукијѓѓ, првпат е пуштена под вода во 1996, а стапила во служба во 2001 година.
Ракетите СС-Н28 што требало да ги има на подморниците од класата Бореи, брзо биле отфрлени поради повеќето неуспешни тестови, додека пак подморницата била редизајнирана за ракетите Булава. Ракетите Булава се помали од оригиналните СС-Н-28, а во 2007 била донесена одлука дека сите подморници од класата Бореи треба да носат 16 наместо 12 ракети како што било планирано.
Релјеф на Македонија
Релјефот на Македонија е претежно планински. На окулу 75 % од нејзината територија има планини. Релјефот на Македонија е составен од ридови, ниски, средни и високи планини, висорамнини, котлини, речни долини и други релјефни облици. Најниска точка во Република Македонија се наоѓа на 44 м надморска височина кај селото Богородица близу Гевгелија, а највисоката е на 2.746 м надморска височина на врвот Голем Кораб.
Создавање
Денешниов релјеф е создаден под влијание на внатрешни и надворешни сили низ долг период кој траел милиони години. Пред многу милиони години оваа територија била покриена со водата од големото море. Подоцна силните тектонски движења го подигнале дното на морето и се создало копното. Тоа било родопското копно - најстаро во нашава земја. Тектонските движења биле многу посилни во наредните периоди и тие предизвикале некои делови од Родопското копно да се подигнат, а други се спуштат. Така настанале старите планини и повеќето планини на овој простор. На запад, од ова копно се издигнале младите планини кои спаѓаат во Шарскиот планински предел. Тектонските движења биле проследени со појава на земјотреси и живи вулкани. Последица од нив се вулканските купи во Кратовско, Радовишко и на Планината Кожуф.
Внатрешни и надворешни сили
Внатрешните сили предизвикуваат движења на Земјината кора кои се познати како тектонски движења. Под влијание на овие движења некои делови од Земјината кора се кревале и спуштале или хоризонтални се поместувале. На овој начин настанеле крупните земјишни облици - планини и котлини.
Надворешните сили како сонцето, ветерот, врнежите, водите, ледниците и друго го менувале релјефот (растегање на карпите) и создавале ерозивни и акумулативни земјишни облици. Тоа се речните долини, клисурите и друго.
Ан Декло
Ан Декло (француски: Anne Desclos, родена на  во Рошфор - починала на  во Корбеј Есон) — француска новинарка, преведувачка, уредничка и писателка на класичниот еротски љубовен роман "Приказната на О“. . Пишувала литературна критика под псевдонимот Доминик Ори и романи како Полин Реаже.
Животопис
Ан Сесил Декло е родена на 23 септември 1907 година во Рошфор, Франција. Како мало дете прво живела со својата баба во Англија, а после пораснала во Рошфор, Франција. Родена во двојазично религиозно семејство, таа од мала учела англиски и француски јазик. Учела во „Фенелон“ и англиска литература во Сорбон.
По дипломирањето во 1929 година се омажила за Рајмон Аржил и првично била домаќинка, грижејќи се за единствениот син Филип. Тие се разведиле во 1933 година.
Потоа таа започнала да работи во Париз како наставник по англиски, станала новинар на „L'Insurgé“ и „Combat“, и била преведувач со псевдонимот Доминик Ори. За време на Втората светска војна се преселила во покраината и била колумнист во списанието „Тут е Тут“. Во периодот 1943-1944 година работела во организацијата по снабдувањето на Владата на Вишиевска Франција. Објавила две антологии во соработка со Тиери Молние, и антологија од француски религиозни песни заедно со Жан Полан.
Во периодот 1950-1952 година била член на жирито на издавачката куќа „Галимар“. Како почитуван критичар, таа учествувала во жирито за важни книжевни награди како наградата на критиката, наградата „Алберт Швајцер“, наградата „Пол Валери“, наградата „Фемили“ и наградата „Фенеон“. Во периодот 1974-1977 година била назначена за член на Врховниот совет за литература на владата.