cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Француска архитектура
Средновековниот
Француската готска архитектура е стил на архитектура која преовладува во Франција од 1140 до околу 1500, и која во голема мера е поделена во четири стилови, Рано Готски, Високо Готски, Rayonnant, Доцен Готски или надмен стил. Рано Готски стил започнува во 1140 и е создаден од страна на пингвин лак и транзицијата од крајот на романска архитектура. За да се извишат ѕидовите, градители се поделени во четири групи: аркада (арки и столбови), галерија, triforium, и clerestorey. За поддршка на високите ѕидови, градителите измислиле летечки потпори, кои достигнале зрелост, за време на Високо Готски во 13-от век. Значајни структури во овој стил се- Источниот крај на Црквата опатија на Сент Дени,  Катедралата Сенсе, Нотр-Дам на Лан, Западната фасада на Шартрската, Богордичната, Лионската  и Уилската катедрала. Високиот готски стил на 13 век ги канонизира пропорциите и формите од раниот Готски стил и ги развива  понатаму да се постигне светло, а истовремено  високи и величествени структури. Структурата на ѕидовите беше изменета од четири до само три слоја: аркада, triforium, и clerestorey. Помали крунски столбови за да се избегне запирање на висинската визуелизација. Прозорци се сменети од еден прозорец во секој сегмент, вметнати во ѕидот, до два прозорци обединети со една мала роза прозорец. Сводот е сменет од 6 на 4 ребра. Летечките потпори се усовршија, и откако беа прифатени во Нотр-Дам де Париз и Нотр-Дам де Шартр, тие станаа канонски начин да се поддржат високи ѕидови, што служеше и за структурни и за украсни цели. Катедралите Шартр (1194-1260), Амјен и Бурж се претставници на стилот. Настрана од овие готски стилови, постои уште еден стил наречен "Gothique Méridional" (или Јужно готски, наспроти "Gothique Septentrional" или Северно готски). Овој стил се одликува со голем брод и нема трансепт. Примери за ова готската архитектура ќе бидат Нотр-Дам де Ламужје во Нарбон и Сент-Мари во Сен-Бертран де Комингес.
Ренесанса
За време на првите години на 16 век Французите биле вклучени во војните во северниот дел на Италија, носејќи назад во Франција не само богатства од ренесансната уметност  како  нивен воен плен, но, исто така, и стилски идеи. Во долината на Лоара се појави бран на градење и се појавија многу ренесансни замоци во тоа време, најраниот примерок  е Замокот на Амбуаз  (околу 1495) во кој Леонардо да Винчи ги  поминал последните години. Стилот стана доминантен под Франсоа I Стилот постепено се разви во еден француски маниризам, познат како стил Хенри II, под водство на архитекти како Себастијано Серлио, кој беше ангажиран по 1540 на работа на Замокот де Фонтенбло. Во Фонтенбло италијанските уметници како што се Поко Фјорентино, Франческо Приматичо, и опатот Николо ја формираа Првата школа за Фонтенбло. Архитекти, како што се Филбер Делорм, Аднруе ди Серсо, Џакомо Вињола, и Пјер Леско, беа инспирирани од нови идеи. На југозапад внатрешната фасада на Лувр во Париз е дизајнирана од страна на Леско и покриена со резби од Жан Гужон. Архитектурата продолжи да напредува во владеењето на Хенри II и Хенри III.
Барокни
Францускиот барок е форма на барокна архитектура која еволуирала во Франција за време на владеењето на Луј XIII (1610-1643), Луј XIV (1643-1714) и Луј XV (1714-1774). Францускиот барок длабоко влијае врз архитектурата од 18 век во цела Европа. Иако отворениот тро крилен изглед на палатата потекнува од Франција, како канонско решение во почетокот на 16 век, тоа беше Палатата du Луксембург (1615-1620) од Salomon де Brosse која утврди насоки што француската барокна архитектура требаше да ги прифати. За првпат, беше истакнат главниот дел на зградата, додека страничните крила беа третирани како хиерархиски инфериорни и соодветно намалени. Средновековна кула е целосно заменета од страна на централната проекција во облик на монументалниот трикатен портал. Веројатно највештиот творец на новиот начин беше Франсоа Мансар, кој е заслужен за целосно воведување на барокот во Франција. Во неговиот дизајн за Шато де Maisons (1642), Мансар успеа во усогласувањето на академски и барокни пристапи, демонстрирајќи почитување на наследените готски идиосинкрезии на француската традиција. Мезон Лафит е приказ на тековната транзиција од постсредновековен замок на 16 век до  вилата како рурален дом  од осумнаесеттиот. Структурата е строго симетрична, најмногу во пиластерска форма. Крунисана со посебен покрив,  исполнет со извонредна пластичност и целиот ансамбл изгледа  како тро-димензионална целина. Структурите на Мансар се лишени од претерани декоративни ефекти, толку типично за современиот Рим. Следниот чекор во развојот на европската станбена архитектура ја вклучува интеграцијата на градините во составот на палатата, како што е примерот со Vaux-le-Vicomte (1656-1661), каде архитектот Луј Ле Вау, дизајнерот Шарл Ле Брен и градинарот Андре Ле Нотр ги надополнија едни со други. Од главната корниза до столбната плоча, минијатурната палата е облечена во т.н. "колосален ред", што ја прави структурата да изгледа повеќе импресивна. Креативната соработка на Ле Вау и Ле Нотр го означило доаѓањето на "Величествениот Начин", кој дозволува барокна архитектура да се прошири надвор од ѕидовите на палатата и да се трансформира на околниот пејзаж во безгрешниот мозаик и експанзија на  хоризонтите.
Рококо
Рококо за првпат се развива од декоративната уметност и дизајнот на ентериер. Едноподруго Луј XIV донесе промена во судот за уметниците и уметничкиот начин. До крајот на владеењето на стариот крал, богатите барокни дизајни отстапија место на полесни елементи со повеќе закривени линии и природни дезени. Овие елементи се очигледни во архитектонски дизајни на Никола Pineau. За време на Regence, судскиот живот се пресели подалеку од Версај и оваа уметничката промена стана добро воспоставена, прво во кралската палата, а потоа во текот на француското високо општество. Деликатноста и разиграноста на рококо дизајните често се гледа како совршен  склад споредено со ексцесите на режимот на Луј XV е. 1730-тата претставува висок развој на рококо во Франција. Рококо уште се заснова на барокниот вкус за комплексни форми и сложени модели, но од тогаш, почнале да се интегрираат различни одлики, вклучувајќи вкус за ориентални дизајни и асиметрични композиции. Стилот почнал да се шири надвор од архитектурата и мебелот до сликарството и скулптурата. Рококо стилот се шири со француски уметници и врежани публикации. Тој беше лесно примен во Католичките делови на Германија, Чешка, и Австрија, каде што се спојува со германските барокни традиции.
Неокласицизам
Првата фаза од неокласицизмот во Франција се изразува во "Луј XVI стил" кај архитекти како Ange-Жак Габриел ( Тријанон, 1762-1768); втората фаза, во стилови наречена и "Империја", може да се одликува со дело на  Жан Chalgrin - Arc de Triomphe (дизајниран во 1806 година). Во Англија двете фази може да се одликуваат- првата од страна на структурите на Роберт Адам, втората од страна на оние на Сер Џон Соан. Внатрешниот стил во Франција првично беше париски стил, "грчки стил", не судски стил. Само кога младиот цар пристапи кон престолот во 1771, Марија Антоанета, неговата модна љубена кралица, го донесе "Луј XVI" стил во судот. Од 1800-тата свежиот прилив на грчки архитектонски примери, што се гледа преку медиумот на цртежи и резби, даде нов поттик на неокласицизам, кој се нарекува грчка преродба. Неокласицизмот продолжи да биде една од најголемите сили во академските уметности низ 19 век и пошироко-постојана антитеза на романтизмот или готско оживување-иако од крајот на 19 век тој често се сметаше за анти-модерен, па дури и реакционерен, во влијателни критички кругови. До средината на 19 век, неколку европски градови - особено Санкт Петербург, Атина, Берлин и Минхен - беа трансформирани во вистински музеи на неокласичната архитектура. За споредба, грчката преродба во Франција никогаш не беше популарна во државата или во јавноста. И она малку таму е започнато со криптата на Шарл де Wailly во црквата на Св Жил (1773-1780), и Клод Никола (1785-9). Од прва рака доказите за грчката архитектура беа незначителни за Французите, како резултат на влијанието на доктрините на Marc-Antoine Laugier дека бара да се запознае со принципите на Грците, наместо  само со чисти практики.
Второто царство
Во текот на средината на 19 век, кога Наполеон III го основа Второто царство, Париз стана гламурозен град на високи, импозантни згради. Многу куќи беа украсени со детали како што се споени колони и венци од ковано железо на покривите. Но највпечатлиао одлика од овој период е стрмниот покрив на мансардата. Можете да го препознаете по неговата трапезоидна форма. За разлика од триаголниот фронтон, овој покрив речиси и да нема падина до самиот врв. Оваа линија на покривот создава чувство на величие, и исто така им овозможува повеќе употреблив простор за живеење на таванот. Во Соединетите Американски Држави, Второто царство е викторијански стил. Меѓутоа, исто така може да се најдат практични и дефинитивно француски покриви на мансарда  на многу современи домови.
Убавите уметности
Уште еден париски стил, Beaux-Arts потекнува од легендарниот École des Beaux-Arts (школа за ликовни уметности). Процут доживува во текот на 19 и почетокот на 20 век, со грандиозна изработка на повеќе рафиниран неокласичен стил. Симетричните фасади беа украсена со раскошни детали како што се медалјони, цвеќиња, и штитови. Овие масивни, наметнувачки домови биле речиси секогаш изградени од камен и биле резервирани само за многу богати луѓе. Сепак и поскромните домови можат да го покажат влијанието на убавите уметности доколку имаат балкон од камен  и ѕидарски орнаменти. Многу американски архитекти студирале на Школата за Убави уметности, и стилот на архитектурата во САД е под силно влијание од 1880-1920.
Програмирање
Компјутерско програмирање (често се користи за програмирање, скриптирање , или кодирање) е процес на дизајнирање, пишување, испробување, дебагирање и одржување на изворниот код на компјутерските програми. Овој код е напишана во еден или во повеќе програмски јазици (како што се Java, C + +, C, Python итн.) Целта на програмирањето е да се создаде сет на инструкции дека компјутерите се користат да извршуваат специфични операции или да ги извршуваат сакано однесување. Процесот на пишување код често бара експертизам во многу различни теми, вклучително и познавање на апликацискиот домен, специјализирани алгоритми и формалната логика. Во рамките на софтверското инженерство, програмирање (имплементација) се смета како една фаза во процесот на развивање. Во тек е дебата за степенот кој за пишување на програми е форма на уметност, занаетчиска дејност, или инженерска дисциплина. Дисциплина се разликува од многу други технички професии во кои програмерите, во принцип, не треба да бидат лиценцирани или да ги положат сите стандардизирани (или регулирани од надлежни) тестови за сертификација со цел да се нарекуваат себеси "програмери" или дури "софтверски инженери." Бидејќи дисциплината опфаќа многу области, кои може или не може да вклучуваат критични апликации, тоа е дискутабилно дали лиценцирање е потребно за професијата како целина. Во повеќето случаи, дисциплината е призната од страна на субјекти кои бараат програмери, а понекогаш и многу строги услови се дефинирани (пр. САД воздухопловната употреба на AdaCore и безбедносен сертификат). Сепак, претставувајќи се себеси како "професионален софтверски инженер" без дозвола од акредитирана институција е нелегална во многу делови на светот.
Друга дебата е степенот до кој програмскиот јазик се користи во пишувањето на компјутерски која влијае нафиналната програма. Оваа дебата е слична на онаа околу Сапир-Whorf хипотеза во лингвистиката и когнитивните науки, кои постулираат дека посебно зборуван јазик дека природно го менува мислењето на неговите говорници. Различни јазични патенти даваат различни патенти на мисли. Оваа идеја претставува можност за претставување на светот совршено со јазикот, бидејќи признава дека механизмите на било кои услови на јазикот се мислите на неговата заедница на говорници.
Историја
Античките култури немаат концепт на сметачи надвор од едноставната аритметика. Единствениот механички уред кој постои за бројчена пресметка на почетокот на човечката историја бил абакусот, измислен во Сумериа околу 2500 п.н.е.. Подоцна, механизмот Актикитера, измислен некаде околу 100 година во Стара Грција, беше првиот механички калкулатор кој користел брзини од различни големини и конфигурација за вршење на пресметки, кој го пронашла metonic циклус уште се користи во лунарнite календари, и што е во согласност за пресметување на датумите на олимпијадите. Курдиски средновековен научник Ал-Јазари изградена програмабилни автомати во 1206 година.
Барања за квалитет
Без оглед на пристап кон развој на софтвер може да биде, конечната програма мора да ги задоволуваат некои основни својства. Следниве својства се меѓу најрелевантните:
Алгоритамскa комплексност
Академската област и инженерската практика на компјутерско програмирање и двете во голема мера се занимава со откривање и спроведување на најефикасен алгоритми за дадена класа на проблем. За таа цел, алгоритми се класифицирани во нарачки со користење на т.н. Биг О нотација, кое ја изразува употреба на ресурси, како што се времето за исполнување или меморија на потрошувачка, во однос на големината на влезот. Експерт на програмерите се запознаени со различни етаблирани алгоритми и нивнита комплексности ви и користат со ова знаење да изберете алгоритми кои најдобро одговараат на околностите
Мерење на употребата на јазикот
Многу е тешко да се утврди кои се најпопуларните јазик од модерните програмски јазици. Некои јазици се многу популарни за одредени видови на апликации (на пример, COBOL е сè уште силен во корпоративни центри за податоци, FORTRAN во областа на инженерските апликации, Скриптирање на јазици во веб развивање, и C вградени апликации), додека некои јазици редовно се користат да се напише многу различни видови на апликации. Исто така, многу апликации се користи за мешавина на неколку јазици во нивната изградба и употреба. Нови јазици обично се дизајнирани околу синтаксата на претходниот јазик со новата функционалност (на пример C + + додава објектно-orientedness на C, Java и додава управување со меморијата и bytecode на C + +). Методите за мерење на популарноста на програмските јазици вклучуваат: пребројување на бројот на огласи за вработување во кои се споменува јазикот, [16] бројот на продадени книги и посетата на курсеви по тој јазик (ова јапреценува важноста на поновите јазици), и проценки на бројот на постојните линии на код напишан на јазикот (ова го проценува бројот на корисниците на деловни јазици како COBOL).
Дебагирање
Дебагирањето од 1947 година, кој е во потеклото на популарната (но неточна) етимологијата за заеднички термин за софтверски дефект. Дебагирање, е многу важна задача во процесот на развивање, бидејќи дефекти во програмата може да имаат значителни последици за своите корисници. Некои јазици се повеќе склони кон некои видови на грешки, бидејќи нивната спецификација не бара компајлери да се проверат како во другите јазици. Употреба на статичка кодна анализа може да помогне во откривање на некои можни проблеми. Дебагирање често е направено со идеите како Eclipse, KDevelop, NetBeans, Code::Blocks, и Visual Studio. Самостојни дебагери како gdb исто така се користат, и овие често обезбедуваат помалку од визуелното опкружување, обично со користење на командната линија.
Програмски јазици
Главни статии: Програмски јазик и Список на програмски јазици Различни јазици за програмирање поддржуваат различни стилови на програмирање (наречен парадигми на програмирање). Изборот на јазикот кој се користи е предмет на многу фактори, како што се политиката на компанијата, соодветноста на задача, достапност на јазикот, или изборот на поединецот. Идеално, програмски јазик кој најдобро ќе одговара за задачата која ќе е зададена. Размени од овој идеал вклучува изнаоѓање доволно програмери кои знаат да работат на јазикот со что да се изгради тим, достапноста на компајлери за тој јазик, како и ефикасноста во кој програми ќе биде напишан кои  формираат приближен спектар од "ниско ниво" до "високо ниво", "ниско ниво" јазици кои се обично повеќе машински-ориентирана и побрзо да се изврши, додека "високо ниво" јазици се повеќе апстрактни и полесно да се користи, но да се извршат помалку брзо. Тоа е обично полесно да се во код на"високо ниво" јазици, отколку во "ниско ниво".
Ален Дауни, во својата книга ‘’Како да мислите како компјутерски научник’’, пишува: Деталите изгледаат различно во различни јазици, но неколку основни инструкции се појавуваат во речиси секој јазик: Многу компјутерски јазици обезбедуваат механизам за да повикате  функциите предвидени од страна на библиотеки, како во. .с.о. Под услов функциите во библиотеката да ги следат соодветните кандидирани временски конвенции (на пример, метод на донесување аргументи), а потоа овие функции може да се запишат  во било кој друг јазик.
Програмери
Компјутерски програмер се оние кои пишуваат компјутерски софтвер. Своите работни места обично вклучуваат:
Демир Капија
Демир Капија (Железна Врата на турски) — гратче во Ниска Македонија, непосредно пред познатата Демиркаписка Клисура од десната страна на реката Вардар.
Демир Капија е важна железничка станица и се наоѓа непосредно до меѓународниот автопат Е75. Гратчето претставува административно седиште на истоимената општина.
Географија
Гратчето се наоѓа во јужниот дел на областа Тиквешија, пред Вардар да навлезе во Демиркаписката Клисура. Низ Демир Капија тече реката Бошава, којашто недалеку од него се влева во Вардар. Се наоѓа на 115 метри надморска височина. Градот е оддалечен 19 километри јужно од Неготино, 29 километри југоисточно од Кавадарци, 35 километри северозападно од Валандово, 45 километри северно од Гевгелија и 60 километри југоисточно од Велес.
Историја
Минатото на Демир Капија е поврзано со познатата живописна Демиркаписка Клисура, место од кое што почнувале и завршувале многу воени походи, место кое во различни периоди било граничник на повеќе владетели и место кое што било седиште на посебни феудални господари кои ја окупирале територијата и владееле со неа.
Најпрво се споменува населба која егзистирала околу тврдината, под името стар римски град Стене. По пропаста на Римското Царство, тврдината станува место за постоење на уште еден град кој бил наречен средовековниот Просек. За овој град има повеќе пишани податоци, особено оние поврзани со имињата на феудалните господари Добромир Хрс и Добромир Стрез. Со доаѓањето на Османлиите населбата во тврдината престанала да живее, месното население било раселено на ново место неколку километри на север и била наречена Бања, според топлите водени бањи кои на овој простор постојат од многу старо време. По катастрофалниот земјотрес во 7 и 8 март 1931 година населението од селото Бања било иселено на просторот кај железничката станица Демир Капија. Тука започнал нов живот, биле отворени неколку трговски и занаетчиски објекти, а подоцна било отворено и учулиште како и неколку стопански објекти.
Најголемиот дел од минатото на Демир Капија е поврзано со постојани војни и трауми кои ги доживувало месното население. Овој град бил окупиран и завладуван од повеќе владетели и тоа за време на многу кратки периоди. Поради тоа не било овозможено развојот на економскиот живот да добие поголеми размери, туку она што се произведувало било разграбувано од војските.
За време на петвековното владеење на Османлиите многу малку работи се промениле. Во тоа време Бања во кое живеело населението избегано од Просек, било претворено во крупен феудален посед на различни турски бегови. Заедно со тоа и населението било зависно од турските феудалци кои располагале со нивниот живот и слобода. Дури по протерувањето на Турците во 1912-1913 г. селото се ослободило од таа зависност и започнало да живее послободен живот. Но тоа траело кратко бидејќи по неколку години била воспоставена бугарска односно српска окупаторка власт.
Во Првата светска војна територијата на Демир Капија била освојувана од бугарско-германски и српско-англиски воени сили. Првата светска војна оставила пустош во градот. Последиците од неа се чувствувале долги години по неа. За време на Кралството Југославија 1919-1941 година економската состојба била лоша бидејќи никој не вложувал во ова подрачје.
Тогашното село било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Целиот период на Втората светска војна во Демир Капија изобилувал со крупни настани на воен план. Поради добрата геостратешка позиција тука бил сконцентриран значителен број на германска и бугарска војска. Борбите за населбата станале почести а посебно се прошириле во 1943 и 1944 година што придонело важноста на Демир Капија да биде од животно значење за повлекувањето на германските единици од Грција поради што населбата била претворена во вистинска неосвоива тврдина. По повлекувањето на Германците како и силните борбени дејствија на Македонците во 1944 година Демир Капија била ослободена.По ослободувањето Демир Капија бележи подем особено во времето додека населбата била седиште на истоимената општина. Меѓутоа по укинувањето на општината и претворање на Демир Капија во обично седиште на Месна канцеларија растот бележи стагнација кој оставил негативни траги во севкупниот живот. Во 1996 година Демир Капија повторно го добива статусот на општина, со изборотна првиот градоначалник и првиот повеќепартиски општински совет, пулсот на животот повторно се вратил во овој град и покрај извонредно тешката економска ситуација настаната во 1990 година. Новото општинско раководство го вратилo развојот на позитивни почетни позиции.
По Втората светска војна во Демир Капија се населени голем број жители од селото Трлис, Драмско, Егејска Македонија.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, Бања (Демир Капија) било село во Тиквешката каза со 180 жители, сите Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, градот има 3.275 жители. Следува табела на националната структура на населението:
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Стопанство
Главната стопанска гранка во градот и околината е земјоделството особено одгледувањето на винова лоза, житни култури, градинарски култури (црвена пиперка) и тутун. Од другите стопански гранки застапено е ископувањето на песок и камен за градежништвото.
Флацата
Флацата (Φλατσάτα) — планина во Костурско, Егејска Македонија. Висока е 1.081 м.
Опис
Планината е сместена во северозападниот дел на Костурско, во планинското подрачје на запад-северозапад од с. Света Недела и с, Ошени, недалеку од границата со Албанија (пирамиди 35 – 36). Крај планината тече Костенечка Река. Ова е јужниот крај на планинскиот масив Буче (Малимади), со кој се сврзува кај билото Дервено (950 м). На југ доаѓа до Четирска Река, притока на Бистрица, чија долина ја двои од Алевица (Гал’мбица).
Сочинета е од конгломератни карпи и песочници. До врвот се стасува за 1 час од с. Крчишта.
Во јужниот дел на врвот Флацата е изградена црквата „Св. Марина“.
Врвови
Ова се врвовите на Флацата, подредени по висина:
ОУ "Петре Глигуровски" (појаснување)
ОУ "Петре Глигуровски" може да се однесува на:
Караманли (Драмско)
Караманли (Τερψιθέα, Терпситеја) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 23 километри источно од градот Драма и на 22 километри југозападно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на надморска височина од 764 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Терпситеја.
Демографија
До 1928 година во селото биле населени 154 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 154 жители, додека во 1940 година селото броело 253 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 217 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 135 жители, во 1971 година имало 68 жители, во 1981 година имало 41 жител, додека во 1991 година имало 83 жители. Денеска, населението на селото е 67 жители според пописот од 2001 година.
Сина Вода (Раштани)
Сина Вода — археолошко наоѓалиште во кичевското село Раштани. Претставува населба и некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 500 м североисточно од селото, на простор од 1 ха, обраснат со дабова шума, каде има грамади од кршен камен, а наместа се гледаат темели од објекти. Во нивите што се непосредно до наоѓалиштето, според кажувањето на локален селанец, со орањето биле откривани гробови градени од камени плочи.
Џамија Акшемсетин
Џамија Акшемсетин(Akşemseddin Camii) — џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во реонот на Фатих, во населбата Хиркаишериф во Истанбул
Ел Караскалехо
Ел Караскалехо — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
159 (број)
159 (сто педесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 158 а претходник на бројот 160.
ОУ „Прпарими“ (појаснување)
Прпарими е име на следниве основни училишта во Македонија:
Станково (Брежице)
Станково (словенечки: Stankovo) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
ОУ „Ристе Ристевски“ (појаснување)
Ристе Ристевски е име со коешто се именувани следниве основни училишта во Македонија:
Повеќекратник
Повеќекратник на n е производ на n со цел број. Поинаку кажано, повеќекратник на n е број кој, поделен со n, како резултат дава цел број (Евклидовото делење има остаток од нула).
Ако n е повеќекратник на d, тогаш d е делител на n. Природен број има бесконечно многу повеќекратници.
Списокот на најмали повеќекратници на цел број се нарекува таблица на множење на овој број. Така зборуваме за таблица на множење на 6.
Пример
60 е повеќекратник на 15, бидејќи 60 = 15 × 4 и 4 е цел број.
Посебни случаи:
Јане Николоски
Jане Николоски (роден на во Прилеп) — македонски фудбалер. Тој ја завршил својата кариера во Кипар во 2010 година. Сега живее во својот роден град Прилеп и поседува кафе бар.
Владо Шола
Владо Шола (хрватски: Vlado Šola, Присоје кај Дувно, 16 ноември 1968) е поранешен хрватски ракометен голман и репрезентативец.
Биографија
Почнал да игра во „Будуќност“ од Сесветски Крагујевац, потоа играл за Медвечак, а подоцна и во странски клубови. Родителите на Шола, Иле и Матија, се преселиле во Крагујевац од боснанската населба Присоја (сместена помеѓу Томиславград и Ливно ) во раните 1970-тите.
Со репрезентацијата на Хрватска станал светски шампион во 2003 година во Португалија. Тој освоил златен медал на Олимписките игри во 2004 година. во Атина, Грција.
Писма од мојот млин
Писма од мојот млин (француски: Lettres de mon moulin) — збирка раскази на францускиот писател Алфонс Доде од 1869 година.
Содржина
Збирката се состои од предговор, со наслов „Каде и што беше мојот млин“, вовед и 21 расказ:
За делото
Во предговорот на збирката, Доде го објаснува нејзиното настануавње: првите раскази се појавиле во 1866 година во еден париски весник, потпишани со псевдонимот Marie-Gaston, преземен од Балзак. Притоа, името Гастон упатувало на другарот на Доде, провансалскиот писател Пол Арен, кој во тоа време живеел во близината на Доде. Потоа, Доде ја прекинал работата на збирката, се оженил и со сопругата заминал во Прованса. По враќањето од тоа патување, Доде објавил неколку раскази во весникот „Фигаро“: „Старци“, „Папската мазга“, „Еликсирот на чесниот отец Гоше“ и други, кои биле напишани во ателјето на Ежен Делакроа во Champrosay. Збирката била објавена во 1869 година од страна на издавачот „Хецел“ (Hetzel) и, заради тогашната мода на романите, едвај се продала во тираж од 2.000 примероци. Самиот Доде ја нарекува „мојата најмила книга, не од книжевна гледна точка туку затоа што таа ме потсетува на најубавите часови од мојата младост, лудата смеа, опиеноста без да ме гризе совеста, пријателските лица и видици кои нема да ги видам никогаш повеќе“.
160 (број)
160 (сто шеесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 159 а претходник на бројот 161.
СОУ „Методија Митевски Брицо“ - Македонска Каменица
СОУ„Миле Јаневски Џингар“ — Средно општинско училиште во Македонска Каменица, Општина Македонска Каменица.
Основање и развој
Училиштето „Миле Јаневски Џингар“ се наоѓа во центарот на Македонска Каменица. Училиштето постои од 1966/67година како средно училиште во склоп на  Методи Митевски Брицо од Делчево. Во 2009 година училиштето станува самостоен субјект и го носи името СОУ „Миле Јаневски Џингар“. Низ неговите врати влегле многу генерации кои сакале да се здобијат со многу знаење. Училиштето нуди гимназиско и стручно образование од кои учениците можат да бираат. Во трета година учениците избираат едно од трите понудени подрачја: општествено-хуманистичко, природно-математичко и јазично-уметничко подрачје. Знаејата се доволни за да се продолжи понатаму на високо школските установи кога ќе се излезе од училишните врати.Сето тоа е добра основа и претставува патоказ по кој ние треба да го избереме правиот пат,а кој директно влијае при изградувањето на нас како личности. Во ова училиште има 19 опремени училници,од кои два се кабинети.Кабинетот по информатика е опремен со 15 компјутери, достапни на интернет. Кабинетот по хемија е доста опремен и во него учениците изведуваат разни експерименти.Училиштето располага со една библиотека,3 канцеларии и една сала која беше реновиран од пред една година.Училиштето е опкружено со школски двор каде што учениците се релаксираат за време на одморите.
Остаток (математика)
Во математиката резултатот од делењето е количник и остаток. Остатокот е нула ако количникот на двата броја на делењето е точен, во спротивно овој количник е приближен. Делењето се нарекува Евклидово кога неговиот деленик, делител и количник се природни броеви. Во Евклидовото делење, производот на количникот и делителот плус остатокот е еднаков на деленикот, а остатокот е природен број строго помал од делителот. Цел број е повеќекратник на друг ненулов цел број ако и само ако, во Евклидовото делење, количникот на апсолутната вредност на првиот со апсолутната вредност на вториот е точен, со други зборови, ако и само ако остатокот од ова Евклидово делење е нула. Во компјутерската наука, таков остаток се добива од операторот на модуло.
Природни броеви
Ако a и d се природни броеви, при што d е различен од нула, се докажува дека постојат два единствени цели броеви q и r, така што a = qd + r и 0 ≤ r < d. Бројот q се нарекува количник, додека r е остаток.
Евклидовото делење дава доказ за овој резултат, како и метод за негово добивање.
Цели броеви
Оваа дефиниција овозможува да се формираат два различни остатоци за исто делење. На пример, делењето на −42 со −5 се изразува со:
или
Остатокот е 3 или −2.
Оваа двојност не е многу битна во пракса. Тоа е затоа што со одземање 5 од позитивниот остаток, d, се добива негативниот остаток. Ова е генерално точно. Делејќи со d, ако позитивниот остаток е именуван r1, а негативниот остаток е именуван r2, тогаш
Реални броеви
Кога a и d се реални броеви, при што d е различен од нула, d не може да го дели a без остаток, ако количникот е друг реален број. Меѓутоа, ако количникот е цел број, концептот остаток сè уште е валиден. Докажано е дека постои единствен цел број q и реален остаток r таков што a = qd + r со 0 ≤ р < |d|. Како и во случајот со делењето на цели броеви, остатокот може да биде негативен, односно -|d| < р ≤ 0.
Обопштувањето на поимот остаток за реални броеви како што е опишано во претходниот пасус нема теоретско значење во математиката. Сепак, неколку програмски јазици го нудат тоа.
За неравенствата
Во дадените дефиниции, постои неравенка 0 ≤ р < | г | или -| г | < р ≤ 0. Неопходно е да се осигура дека остатокот е единствен. Изборот на таква неравенка е произволен: кој било услов од обликот x < р ≤ x + |d| (или x ≤ р < x + |d|), каде што x е константна, гарантира дека остатокот е единствен.
Владо Поповски (политичар)
Владо Поповски - Ладе (роден во -, ) — долгогодишен политички работник.
Животопис
Во својата плодна политичка и професионална кариера тој бил министер без ресор во Владата на Македонија во периодот 2002-2006 година, во два мандати Секретар на Град Скопје и директор на ЈП „Водовод и канализација“. Во последен период од својата истакната професионална кариера во два мандати, од февруари 2010 година, бил секретар на Општина Карпош. Во последниот период од својата богата политичка кариера бил член на Извршниот одбор и претседавач на Централниот одбор на Граѓанската опција за Македонија - ГРОМ. На 19 јули 2014 година по кратко боледување, на 59 годишна возраст починал во Скопје.
Мигел Лопес де Легаспи
Мексико
Ернан Кортес (1485-1547), авантурист и конквистадор кој ја освоил државата на Ацтеките, во 1528 година започнал да формира населби во Северна Америка. Во тоа време, Лопес де Легаспи патувал во денешното Мексико (тогаш Нова Шпанија) за да започне нов живот. Де Легаспи го сторил тоа поради смртта на родителите и поради лошите односи со својот најстар брат кој го наследил семејното богатство. Работел со Хуан Гарсесо и Хуановата сестра Изабел Гарсес во Тласкал. Де Лепаспи се оженил со Гарсес и имал девет деца; сепак, Изабел умрела во средината на 1550-тите.
Во периодот од 1528 до 1559 година, Де Легаспи работел како шеф на одделот за финансии и како градоначалник на Мексико Сити.
Наследство
Експедицијата на Легаспи и Андрес де Урданета на Филипините делотворно создадала трговски пат, односно патот Манила—Акапулко, по кој среброто копано во Мексико и Потоси, е трампано за кинеска свила и порцелан, индонезиски зачини, индиски скапоцени камења и други вредни стоки за Европа во тоа време. Трговскиот пат што се појавил бил важна трговска врска помеѓу Латинска Америка и Азија-Тихоокеанија, а производите и робата дури стигнувале и до Европа (преку Хаванските галеони), кои обезбедиле голема финансиска поддршка за Шпанската Империја.
Во следните 333 години, од 1565 година, кога Шпанија за првпат воспоставила колонијално владеење во земјата до Парискиот договор од 10 декември 1898 година, Филипините биле шпанска колонија (вклучувајќи го и периодот 1762-1764, кога британската власт ја контролирала Манила и градот Кавита но не и целата земја).
Во медиумите
Марк Гил го глумел Де Легаспи во Филипинската историска драма и епска фантастична ТВ серија во 2013 година, Индио.
Јачмиште (Осој)
Јачмиште — археолошко наоѓалиште во кичевското село Осој. Претставува некропола од доцниот среден век. Се наоѓа на околу 1 км западно од селото, каде при копање на канал за наводнување биле откриени и уништени 12 гроба градени од камени плочи, поставени во правецот исток-запад. Во еден од гробовите било најдено бронзено копче.
Дамијано Карузо
Дамијано Карузо (Damiano Caruso; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Карузо исто така бил италијански првак под 23 години на друмската трка.
Кариера
Во август 2014 година, Карузо потпишал повеќегодишен договор со екипата БМЦ Рејсинг Тим. На крајот на 2014 година, карузо забележал пласман помеѓу првите десет на Вуелта а Еспања, завршувајќи деветти во генералниот пласман. Во 2015 година, Карузо завршил осми на Џиро д’Италија. Бил вклучен во почетниот состав на екипата за Тур де Франс 2015.
Во август 2018 година, објавиле дека Карузо ќе им се приклучи во сезоната 2019 на двегодишен договор, главно како помошник на големите трки и предводник на екипата на пократките етапни трки.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Теодор Обанел
Теодор Обанел (француски: Théodore Aubanel, 1829-1886) - француски поет и драматург од Прованса.
Животопис
Обанел е роден во Авињон.
Творештво
Обанел е еден од основачите на движењето „Фелибриж“ (Felibrige), кое се залагало за промоција на провансалкиот јазик. Книжевните класификатори го сметаат за Петрарка во кругот на Фелибристите, како што Мистрал бил споредуван со Хомер. Неговото дело „Венера од Арле“, химна на светлата голотија, предизвикало голем гнев кај свештенството, така што еден примерок кој паднал во рацете на бискупот од Авињон, веднаш бил уништен.
Општина Теарце
Општина Теарце — општина во северозападна Македонија. Центар на општината е селото Теарце.
Географија
Општината се наоѓа во областа Долни Полог, северно од градот Тетово. На исток и југоисток граничи со Општина Јегуновце, на југ со Општина Тетово, додека на северозапад допира до македонско-косовската државна граница.
Демографија
Според пописот од 2002 година Општина Теарце има 22.454 жители, од кои:
На табелата е прикажан националниот состав на населението во општината низ сите пописни години: Во пописните години се забележува намалување на бројот на Македонците, а истовремено и зголемување на бројот на Албанците. Во пописот од 1953 година, во рамките на општината Македонците биле 38,2 %, а Албанците 56,5 %. Околу половина деценија подоцна, процентот на Македонците опаѓа на 12,2 %, додека кај Албанците се искачува на мошне високи 84,3 % застапеност.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Теарце е Исен Асани од редовите на ДУИ. Тој бил реизбран на локалните избори од 2017 година за трет последователен мандат од четири години. Советот на општина Теарце е составен од 19 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Реброносци
Реброносци (од κτείς, „чешел“ и φέρω, „носи“) — колено на морски безрбетни животни. Реброносците се најголемите животни кои пливаат со помош на трепки (цилии), кои, кај овие животни, се нарекуваат уште и „чешли“. Во зависност од видот, возрасните реброносци имаат должина од неколку милиметри до 1,5 метри. Досега се потврдени само 100 до 150 видови кои припаѓаат на ова колено, а уште 25 други не се целосно опишани и именувани. Најпознати претставници на ова колено се цидипидите (ред Cydippida), кои имаат јајцевидно тело и еден пар на големи пипала со ресички од мали пипала кои се покриени со колобласти, лепливи клетки кои служат за фаќање на пленот. Нивните тела се изградени од желатинозна маса, која од надворешната страна е покриена со два слоја на клетки, а од внатрешната страна со еден слој на клетки кој ја обложува внатрешната празнина. Припадниците на ова колено имаат разновидни форми на телото, од јајцевидните цидипиди до сплесканите платиктениди и широкоусните бероиди.
И покрај тоа што имаат меки, желатинозни тела, пронајдени се фосили на реброносците во лагерштет кои датираат од раниот камбриум, пред околу 525 милиони години. Положбата на реброносците во „дрвото на животот“ одамна е тема на дебата на молекуларните филогенетски студии. Според најновите хипотези за еволуцијата на животинските организми, реброносците ја сочинуваат втората најрана животинска група која се појавила веднаш после сунѓерите. Порано се верувало дека реброносците се појавиле пред сунѓерите во еволуцијата, кои самите се појавиле пред раздвојувањето на жаркарите и двостраните животни. Меѓутоа, повторната анализа на податоците покажала дека компјутерските алгоритми кои се користеле во анализата биле наведени кон погрешен резултат поради присуството на специфични гени на реброносците, кои биле значително поразлични од оние на другите испитувани видови. Неодамнешна молекуларно-филогенетска анализа заклучила дека заедничкиот предок на сите современи реброносци бил сличен на денешните цидипиди, и дека сите современи групи на реброносци се појавиле релативно неодамна, веројатно по масовното креда–терцијарно изумирање, пред 66 милиони години. Од 1980-тите години па навака, акумулирани се докази дека цидипидите не се монофилетична група на организми, со други зборови оваа група не ги опфаќа потомците на еден заеднички предок.
Особености
Во споредба со другите животински колена, реброносците се посложени од сунѓерите, приближно еднакво сложени со жаркарите, а помалку сложени од двостраните животни (кои ги вклучуваат речиси сите други животни). За разлика од сунѓерите, реброносците и жаркарите имаат: клетки поврзани со меѓуклеточни врски и базални мембрани; мускули; нервен систем; а некои имаат и сетилни органи. Реброносците се разликуваат од сите други животни по тоа што имаат колобласти, лепливи клетки кои служат за фаќање на пленот, иако постојат видови на реброносци кои не поседуваат колобласти.
Слично на сунѓерите и жаркарите, и реброносците поседуваат два главни клеточни слоја меѓу кои се наоѓа среден желатинозен слој кој се нарекува мезоглеја; посложените животни имаат три главни клеточни слоеви, а немаат среден желатинозен слој. Оттука, реброносците и жаркарите, заедно со сунѓерите, традиционално се групирани како двослојни (диплобластни) животни. И реброносците и жаркарите имаат вид на мускул кој, кај повеќе сложени животни, произлегува од средишниот клеточен слој, па затоа некои неодамнешни учебници ги класифицираат реброносците како трослојни (триплобластни) животни, додека други учебници сè уште ги класифицираат како диплобластни животни. Реброносците имаат повеќе од 80 различни типови на клетки, кои ги надминуваат броевите кај други животински групи, како што се плочкестите животни, сунѓерите, жаркарите и некои длабоко разгранувачки двострани животни.
Реброносците се најголемите неколонијални животни кои користат трепки (цилии) за локомоција, а големината им се движи од околу 1 милиметар до 1,5 метри. Повеќето видови на реброносци имаат осум ленти по должината на нивните тела, наречени чешлени редови, кои содржат чешловидни бразди (ктени) каде се сместени трепките. Кога трепките се придвижуваат, оние од секој чешел го допираат чешелот кој се наоѓа подолу. Латинското име на реброносците „ctenophora“ во превод значи „чешлоносци“, од старогрчкиот збор κτείς  што значи „чешел“ и наставката -φορος што значи „носи“.
Опис
За колено со релативно малку видови, реброносците имаат доста разновидни телесни форми. Крајбрежните видови треба да бидат доволно цврсти за да ги издржат ударите на брановите, песокот и камењата, додека некои океански видови се толку кревки што е многу тешко да се фатат без некако да бидат повредени или оштетени. Покрај тоа, океанските видови се многу тешки за одржување, па затоа се познати главно од фотографии и од забелешки на набљудувачите. Поради тоа, најголемото внимание до неодамна било сконцентрирано на три крајбрежни родови - Pleurobrachia, Beroe и Mnemiopsis.
Бидејќи телото на многу видови реброносци е речиси радијално симетрично, главната оска е орална до аборална (од устата до спротивниот крај). Сепак, бидејќи само два од каналите во близина на статоцистот завршуваат со анални пори, реброносците немаат огледална симетрија, иако многу од нив имаат вртежна симетрија. Со други зборови, ако животното ротира во полукруг, изгледа исто како кога започнало.
Заеднички одлики
Коленото реброносци има широк спектар на телесни форми, вклучувајќи ги сплесканите платиктениди (ред Platyctenida), кај кои на возрасните од повеќето видови им недостасуваат „чешлите“ од трепки, и крајбрежните бероиди (ред Beroida), кои немаат пипала, а се хранат со други реброносци со помош на огромната уста која е опремена со групи од големи, цврсти трепки кои делуваат како заби.
Телесни слоеви
Слично како кај жаркарите, телата на реброносците се состојат од релативно дебел, желатинозен слој наречен мезоглеја, кој се наоѓа во сендвич помеѓу две епителни ткива. Епителните ткива се сочинети од слоеви на клетки поврзани меѓусебе со меѓуклеточни врски и со фиброзна базална мембрана која тие ја лачат. Епителот на реброносците има два слоја на клетки, а не еден, а некои од клетките во горниот слој имаат по неколку трепки на една клетка.
Внатрешната шуплина се состои од: уста, која се затвора со помош на мускули; фаринкс („голтник“); поширока област во центарот која делува како желудник; и систем на внатрешни канали. Овие се разгрануваат низ мезоглејата до најактивните делови на животното: устата и фаринксот; корените на пипалата (доколку се присутни); по целата должина од внатрешната страна на секој чешлен ред; и четири гранки околу сетилниот комплекс на далечниот крај од устата - две од овие четири гранки завршуваат со анални пори. Внатрешната површина на шуплината е обложена со епител наречен гастродерм. Устата и фаринксот имаат трепки и добро развиени мускули. Во другите делови на каналниот систем, гастродермот е различен на страните кои се најблиску до и најдалеку од органот што го снабдува со хранливи материи. Поблиската страна е составена од високи нутритивни клетки, кои складираат хранливите материи во вакуоли (внатрешни прегради), гоноцити, од кои настануваат јајце-клетките или сперматозоидите, и фотоцити, кои создаваат биолуминисценција. Страната која е најдалеку од органот е покриена со цилијарни клетки, кои ја циркулираат водата низ каналите, а меѓу нив се наоѓаат т.н. цилијарни розети, кои всушност претставуваат пори опкружени со двојни спирали од трепки кои се поврзуваат со мезоглејата.
Исхрана, екскреција и респирација
По проголтување на пленот, тој се разградува во голтникот со помош на дигестивни ензими и мускулните контракции на голтникот. Резултантната кашеста маса се транспортира низ системот на канали со помош на трепкањето на цилиите и се дигестира од страна на нутритивните клетки. Цилијарните розети во каналите помагаат во пренесувањето на хранливите материи до мускулите во мезоглејата. Аналните пори ги исфрлаат несварените мали честички, но поголемиот дел од несварената материја се исфрла преку устата.
Малку е познато како реброносците се ослободуваат од отпадните производи на метаболизмот на клетките. Цилијарните розети во гастродермот можеби помагаат во отстранувањето на отпадните материи од мезоглејата, но исто така може да помагаат во прилагодувањето на пловноста на животното, со пумпање на вода во или надвор од мезоглејата.