cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баросаурус
Опис
Коските на екстремитетите на Баросаурусот практично не се разликувале од оние на Диплодокусот. И двата вида биле четириножни, со колонообразни екстремитети прилагодени за поддршка на огромниот дел од животните. Баросаурусот имал пропорционално подолги предни екстремитети од другите диплодоциди, иако тие сè уште биле пократки од повеќето други групи на сауроподи. Имал единствена карпална коска во зглобот, а метакарпалите биле повитки од оние на Диплодокусот. Стапалата на баросаурусот никогаш не биле откриени, но како и другите сауроподи, би требало да бидат дигитиградни, со сите четири нозе со пет мали прсти. Голема канџа ја украсувала внатрешната цифра на манусот (предниот дел на стапалото), додека помалите канџи ги навлекувале внатрешните три цифри на песот (задни нозе).
Дарен Наиш забележал честа грешка во книгите од крајот на XX век кои го прикажуваат Баросаурусот со кратка опашка слична на онаа на брахиосаурус и честопати ја искривува горната половина на вратот надолу во форма на латинската буква U. Ова потекнува од цртежот на Роберт Бакер во една статија од 1968 година, во која два Баросауруси се чини дека имаат кратки опашки.
Класификација и систематика
Баросаурусот е член на семејството сауропод ни диплодоциди, а понекогаш е сместен заедно со Диплодокусот во потсемејството диплодоциди. Диплодоциди те се одликуваат со долги опашки со над 70 пршлени, пократки предни екстремитети од другите сауроподи и бројни одлики на черепот. Диплодоцидите како Баросаурус и Диплодокус имаат слаби гради и подолги вратови и опашки од Апатосаурусите.
Систематиката (еволутивните односи) стануваат подобро воспоставени. Диплоодокусот долго време се сметал за најблизок роднина на Баросаурусот. Баросаурусот е моноспецифичен, содржи само еден вид, B. lentus, додека најмалку три вида припаѓаат на родот Диплодокус. Друг диплодоциден род, Сеизмосаурус, многу палеонтолози го сметаат за помлад синоним за Диплодокус како можен четврти вид. Торниерија (поранешен „Barosaurus“ africanus ) и Аустралодокус од познатите формацијата Тендагуру од Танзанија во источна Африка, исто така се класифицирани како диплодоцини. Со своите издолжени пршлени на вратот, Торниерија можеби била особено тесно поврзана со Баросаурус. Другото потсемејство на диплодоциди е Апатосаурина, која ги вклучува Апатосаурус и Суперсаурус. Почетокот на родот Suuwassea според некои е апатосаурин додека други го сметаат за основен член на натсемејството Дилодокоидеа. Диплодоцидните фосили се наоѓаат во Северна Америка, Европа и Африка. Пооддалечени роднини се семејствата Дикреосауриди и Ребахисауриди, кои се наоѓаат само на јужните континенти.
Откривање и именување
Првите остатоци од Баросаурус биле откриени во формацијата Морисон во Јужна Дакота од страна на г-ѓа Е.Р. Елерман, пост-директорка на Потсвил и истите биле ископани од Отниел Чарлс Марш и Џон Бел Хачер од Универзитетот Јеил во 1889 година. Во тоа време биле пронајдени само шест пршлени од опашката, формирајќи примерок од типот (YPM 429) нов вид, кој Марш го нарекол Barosaurus lentus, од класичните грчки зборови βαρυς ( ', кое во превод значи „тежок“) и σαυρος ( ', кое во превод значи „гуштер“), и латинскиот збор  („бавен“). Остатокот од примерокот од типот бил оставен во земјата под заштита на земјопоседникот, г-ѓа Рејчел Хеч, сè додека не бил соберен девет години подоцна, во 1898 година, од помошникот на Марш, Џорџ Рибер Виланд. Овие нови остатоци се состојат од пршлени, ребра и коски на екстремитетите. Во 1896 година Марш го сместил Баросаурус во Атлантосауриди; во 1898 година за прв пат бил класифициран како диплодоцид. Во неговиот последен објавен труд пред неговата смрт, Марш именувал две помали метатарзали пронајдени од Виланд како втор вид, Barosaurus affinis, но ова долго време се сметало за помлад синоним за B. lentus.
По крајот на XX век, музејот за природна историја Карнеги во Питсбург го испратил ловецот на фосили Ерл Даглас во Јута за да го ископа каменоломот Карнеги во областа која денес е позната како Национален споменик на диносауруси. Четири пршлени на вратот, секој по еден метар во должина, биле собрани во 1912 година во близина на примерок од Диплодокус, но неколку години подоцна, Вилијам Јакоб Холанд сфатил дека припаѓаат на различен вид. Во меѓувреме, примерокот од типот на Баросаурус конечно бил подготвен на Јеил во зимата 1917 година и бил целосно опишан од Ричард Сван Лал во 1919 година. Врз основа на описот на Лул, Холанд ги упатил пршлените (SM 1198), заедно со вториот делумен скелет пронајден од Даглас во 1918 година (SM 11984), на Баросаурус. Овој втор примерок од Карнеги останал во карпестиот ѕид во Националниот споменик на Диносаурусите и не бил целосно подготвен сè до 1980-тите. Најкомплетниот примерок на Barosaurus lentus бил ископан во каменоломот Карнеги во 1923 година од Даглас, кој работел за Универзитетот во Јута по смртта на основачот Ендру Карнеги, кој ја финансирал претходната работа на Даглас во Питсбург. Материјалот од овој примерок првично се префрлал низ три институции. Поголемиот дел од грбот на пршлените, ребрата, карлицата, задниот екстремитет и поголемиот дел од опашката останале на Универзитетот во Јута, додека пршлените на вратот, некои задни пршлени, рамениот појас и предниот екстремитет биле испратени во Националниот природен музеј во Вашингтон, и мал дел од пршлените на опашката завршиле во музејот Карнеги во Питсбург. Меѓутоа, во 1929 година, Барнум Браун организирал целиот материјал да биде испратен во Американскиот музеј на природна историја во Њујорк, каде и се наоѓа и денес. Гипсиран од овој примерок ( AMNH 6341) бил контроверзно монтиран во холот на Американскиот музеј, од напаѓачки Allosaurus fragilis, кој денес е познат како Катедокус.
Во поново време, повеќе пршлени и карлица биле обновени во Јужна Дакота. Овој материјал (УРТЈД 25210 и 25331) е зачуван во колекцијата на Школата за рудници и технологија во Јужна Дакота во Рапид Сити. Во 2007 година, палеонтологот Дејвид Еванс во Бедлендс открил можен скелет на Баросаурус (3670) во колекцијата на Кралскиот музеј во Торонто, каде што неодамна станал куратор. Ерл Даглас го ископал овој примерок во каменоломот Карнеги на почетокот на XX век; Музејот го стекнал во трговија со музејот Карнеги во 1962 година. Примерокот никогаш не бил изложен и останал складиран сè до неговото повторно откривање од Дејвид Еванс 45 години подоцна. Тој се вратил во Торонто и ги пребарувал местата за складирање и открил многу големи и мали фрагменти од скелетот. Сега е централно место на изложбата на диносаурусите во Кралскиот музеј во Торонто, во галеријата на ерата на диносаурусите. Со должина од скоро 27,5 метри (90 стапки), примерокот е најголемиот диносаурус некогаш монтиран во Канада. Примерокот е околу 40% комплетен. Бидејќи никогаш не е пронајден череп на Баросаурус, примерокот од муззејот носи глава на Диплодокус. Секоја коска е поставена на посебна арматура, така што може да се извади од скелетот за проучување, а потоа да се замени без да се наруши остатокот од скелетот. (Погледнете го видеото „Работилница Дино“. ) Поради брзањето за да се конструира диносаурусот за изложба во рок од десет недели од неговото доставување до Research Casting International со 2500 парчиња, не биле монтирани сите скелетни фрагменти. Покрај тоа, уште коски обележани како 3670 сè уште се наоѓаат на складирање. Во иднина, може да се додадат повеќе на примерокот и може да се покаже дека е најкомплетниот познат. ' (Видете го видеото „Собрание на Дино“. ) Примерокот има прекар „Гордо“. Џон Мекинтош верува дека скелетот е истата личност претставена од четири пршлени на вратот со етикета „CM 1198“ во колекцијата на музејот Карнеги.
Откритија во Африка
Во 1907 година, германскиот палеонтолог Еберхард Фрас ги открил скелетите на два сауроподи на експедиција до формацијата Тендагуру во Германска Источна Африка (денешна Танзанија). Тој ги класифицирал двата примерока во новиот род Гигантосаурус, со тоа што секој скелет претставува нов вид ( G. africanus и G. robustus ). Сепак, ова име на родот веќе им било дадено на фрагментарните остатоци од сауропод во Англија. И двата вида биле преместени во нов род, Торниерија во 1911 година. По понатамошно проучување на овие остатоци и многу други фосили од сауроподи од огромно продуктивната формација Тендагуру, Вернер Јаненш го преселил видот уште еднаш, овој пат во северноамериканскиот род Баросаурус. Во 1991 година, Гигантосаурус robustus бил признат како титаносаурус и бил ставен во нов род, Јаненшија, како J. robusta. Во меѓувреме, многу палеонтолози се сомневале дека „Barosaurus“ africanus исто така се разликува од северноамериканскиот род,  што било и потврдено кога материјалот бил препишан во 2006 година. Африканскиот вид, иако е тесно поврзан со Barosaurus lentus и Diplodocus од Северна Америка, денес е уште еднаш познат како Tornieria africana. Еден вид Баросаурус, исто така, наводно бил идентификуван од формацијата Кадси во Зимбабве во 1987 година. Сепак, овој материјал е слабо зачуван и фрагментарен и не било соодветно дијагностициран како таков, и затоа неговото упатување до Баросаурус е сомнително. Може да претставува Торниерија.
Хранење
Структурата на вратените пршлени на Баросаурус овозможила значителен степен на странична флексибилност во вратот, но ограничена вертикална флексибилност. Ова сугерира поинаков стил на хранење за овој род кога ќе се спореди со другите диплодоцици. Баросаурусот можел својот врат да го врти во долги лакови, до ниво на земјата кога се хранел. Ова за првпат било предложено од страна на Џон Мартин во 1987 година Ограничувањето на вертикалната флексибилност сугерира дека Баросаурусот првенствено не се хранел со вегетација што била високо од земјата.
Палеоекологија
Остатоците од Баросаурус се ограничени на формацијата Морисон, која е широко распространета во западниот дел на САД помеѓу Големите Рамнини и Карпестите Планини. Радиометричкото датирање се согласува со биостратиграфските и палеомагнетните студии, што укажува на тоа дека Морисон бил депониран за време на фазите на кимерџ и раниот титон во доцната јура, или приближно пред 155 до 148 милиони години. Фосилите од Баросаурус се наоѓаат во седиментите на крајот на кимерџ до раниот титон, стар околу 150 милиони години. Формацијата Морисон била депонирана во поплавените рамнини покрај работ на античкото Северно Поларно Море, Поради тектонското воздигнување на запад, морето се повлекувало на север и се повлекло во денешна Канада до времето на еволуцијатата на Баросаурусот. Седиментите на Морисон биле измиени од западните висорамнини, кои биле подигнати за време на претходната орогенија на Невада. Многу високи атмосферски концентрации на јаглерод диоксид во доцната Јура довеле до високи температури низ целиот свет, поради ефектот на стаклена градина. Една студија, проценувајќи ја концентрацијата на CO 2 од 1120 делови на милион, предвидувала просечни зимски температури во западна Северна Америка од 20 °C  и летни температури во просек од 40 - 45 C. Поновата студија сугерира уште поголеми концентрации на CO 2 до 3180 делови на милион. Топлите температури што довеле до значително испарување во текот на целата година, заедно со можниот ефект на дожд од планините на запад, довеле до полусушна клима со само сезонски врнежи од дожд. Оваа формација е слична по старост со варовничката формација Солнхофен во Германија и формацијата Тендагуру во Танзанија. Во 1877 година оваа формација станала центар на Коските на војните, соперништво за собирање фосили помеѓу раните палеонтолози Отниел Чарлс Марш и Едвард Дринкер Коуп.
Формацијата Морисон бележи средина и време во кое доминираат огромни диносауруси од сауроподи, како што се Камарасаурус, Дилподокус, Апатосаурус и <i id="mwAd0">Брахиосаурус</i>. Диносауруси, кои живееле заедно со Баросаурусот биле тревојадните Камптосаурус, Дрвосаурус,, Стегосаурус и Othnielosaurus. Грабливци му биле тероподите Саурофаганакс, Торвосаурус, Цератосаурус, Маршосаурус, Стокесосаурус, Орнитолести и Алосаурус, изнесувајќи 70 до 75% од тероподските примероци. Другите 'рбетници кои ја делеле оваа палео-околина вклучувале зркоперки, жаби, саламанди, желки, сфенодонти, гуштери, копнени и водни крокодиломорфани и неколку видови на птеросаурус. Раните цицачи биле присутни како што се докодонти, мултитуберкулати, симетродони и триконодонти. Флората од тој период е откриена со фосили на зелени алги, габи, мов, коњска опашка, цикади, гинко и неколку семејства на четинари.
Помошникот Дејвид Еванс го монтирал примерокот ROM конзервативно, со релативно ниска глава за да му даде на диносаурусот умерен крвен притисок. Екстремно долгиот врат, 10 метри (30 стапки) можеби се развил за да му овозможи на Баросаурусот да се храни на широка површина без да се движи наоколу; исто така може да им овозможи на диносаурусите да зрачат со прекумерна топлина на телото. Еванс сугерира дека сексуалната селекција можеби ги фаворизирала оние со подолг врат.
Наводи
Книги:
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ (позната и како Голема океанска друмска трка или Друмска трка Кедел) — годишна професионална велосипедска еднодневна трка за мажи и жени, која почнувала и завршувала во Гилонг, Викторија, Австралија, движејќи се долж сликовитиот Голем океански пат.
Првата трка била одржана во 2015 година како трка за збогување за Кедел Еванс, единствениот победник на Тур де Франс и на Светското друмско првенство од Австралија. Изданието во 2017 година било додадено на Светската турнеја по првпат.
Тек
Трката за мажи е долга 174 километри, додека женската трка е долга 113 километри. Трката започнува во градот Гилонг во сојузната држава Викторија минувајќи низ родниот град на Еванс Барвон Хедс на полуостровот Беларин, поминувајќи до познатата сурферска плажа Белс Бич и долж Големиот океански пат. Потоа, трката се упатува кон ридовите до Гилонг за три круга пред завршницата.
Ефебифобија
Ефебифобија е страв од младост. Првично е опишан како '' страв или омраза кон тинејџерите", денес овој феномен е назначен и како „неточна, претерана и сензационална карактеризација на младите“ во низа дефиниции низ целиот свет. Студиите за стравот од младите се јавуваат во социологијата и студиите за млади. Од педофобијата се разликува со тоа што е повеќе фокусиран на адолесценти отколку на деца пред пубертет.
Кованица
Зборот ефебифобија е формиран од грчки ἔφηβος éphēbos, што значи „ младост “ или „ адолесцент “ и φόβος фобос, што значи „страв“ или „ фобија ". Кованицата на овој термин е поврзана со статија на Кирк Астрот од 1994 година објавена во Фи Делта Капан. Денес, вообичаената употреба е присутна на меѓународно ниво од социолози, владини агенции и младински организации за застапување кои ја дефинираат ефебифобијата како абнормален или ирационален и постојан страв или омраза кон тинејџери или адолесценција.
Аналогни етикети
Tерминот педофобија има добиено популарно прифаќање во Европа за да го опише гореспоменатиот „страв од младост“. Педијафобија е страв од доенчиња и деца. Хефефобија (од грчки ἥβη, hḗbē, „младост, пубертет“) исто така е предложен. Слични поими вклучуваатадултизам, што е склоност кон децата и младите и агеизмот, кој ја опишува дискриминацијата на која било личност поради нивната возраст.
Јувеноja
Во контекст на 21-от век, неологизмот јувенoја се користи од публикации како што е " Christian Science Monitor " за да опише невкус и / или страв од социјалната култура поврзана со младите. Психолошкото дистанцирање е значајно поврзано со напредокот на технологијата и изложеноста на материјал што ги нарушува традиционалните вредности олеснет од таа технологија.
Историја
Стравот од младоста, заедно со стравот од уличната култура и стравот од криминал, се вели дека бил во западната култура од „памтивек“. За Макијавели се вели дека сфатил дека стравот од младоста е тој што го спречува градот Фиренца да не ја задржува постојаната војска. За Античка Венеција и Стара Грција, исто така, се вели дека имале огромна јавна политика поради нивниот страв од младост.
Рано американскиот пуританизам се сметало дека е поврзан со страв од младост, за кои се гледало како олицетворение на авантура и просветлување, и затоа се сметало дека се подложни на „декадентен морал “. За време на индустриската револуција, западноевропските и северноамериканските популарни медиуми биле особено поттикнати да го пропагираат стравот од децата и младите со цел понатамошна индустријализација на школувањето, и на крајот да ги отстранат младите од работното место кога нивниот труд станал непотребен поради до механизација и прилив на нова работна сила.
За Франција, по Втората светска војна, се вели дека била зафатена од грижа за mal de jeunesse кога создале политики што го рефлектирале нивниот страв од младост. „Испратете ги на летни кампови, сместете ги другите во реформатори, останатите треба да имаат свеж воздух, да градат атлетски терени...“ биле намерите на младинските политики во таа ера. По Втората светска војна, војската на Соединетите држави го идентификуваше растечкиот број на млади во Длабокиот југ како проблематично сценарио за националната безбедност. Аналитичарите сугерираат дека зголемувањето на стравот на популарната култура од младите може да се припише на одбранбените политики создадени како одговор на таа закана.
„Во 90-тите години се зголемил јавниот страв од адолесценти“, предизвикан од „зголемениот пристап на младите до пиштоли, синдикатизацијата на територијалните младински банди во нелегални нарко-картели, расистички стереотипи за урбана младина, академско и политичко обединување, медиумски лудило и голем број пукање од висок профил на ученици од нивни колеги студенти “. Неделникот на Сиетл конкретно го наведе стравот од младоста како двигател зад Сиетл, сега веќе непостоечката регулатива за танцување на тинејџери. Владата на премиерот Тони Блер воведе Анти-социјално однесување во 1998 година, што исто така се припишува директно на страв од младост.
Причини
Медиумите, маркетерите, политичарите, младинските работници и истражувачите се вмешани во овековечување на стравот од младите. Бидејќи се очекува младите во развиените земји да останат надвор од работната сила, секоја улога за нив надвор од потрошувачката е потенцијална закана за возрасните. Продажбата на безбедност на родителите и наставниците исто така била движечка сила, бидејќи системите за домашна безбедност, мобилните телефони и компјутерскиот надзор се продаваат на родителите; и апарати за рентген, детектори за метал и телевизија со затворен круг сè повеќе се продаваат на училиштата со претпоставка дека не треба да им се верува на младите. Овие чекори се покрај фактот дека искуството постојано покажува дека следењето на младите прави малку за да спречи насилство или трагедија: масакрот во средното училиште Колумбин се случил во зграда со полициско надгледување и вградување на полицијата.
Ефекти
Се смета дека стравот од младоста постои во целиот западен свет. Социологот Реј Олденбург го припишува јазот во генерациите и „зголемената поделба на младите од возрасните во американското општество “ на „отуѓување на возрасните и страв од младост“.
Барем еден голем економист предложи дека стравот од младите може да има сериозни ефекти врз економското здравје на нациите. Сè поголем број истражувачи известуваат дека стравот од младите влијае на здравјето на демократијата, известувајќи дека последователното омаловажување на младите имало во минатото, и продолжува во моментов да ги поткопува јавните, социјалните, политичките, религиозните, и културно учество меѓу сегашните и идните генерации.
Бидејќи влијае на самите млади луѓе, ефебифобијата е препознаена како бариера кон успешно академско достигнување, бариера за успешни програми за социјална интервенција, и како индикатор за несоодветноста на многу возрасни да бидат успешни родители.
Социјална дискриминација
„Денес граѓаните како целина, како и луѓето кои работат со деца живеат во страв од младост во нашите домови и училишта и на нашите улици“. Додека „општеството ги сака нивните привлечни тела, младост и комерцијална моќ на оган“, ние исто така „ги омаловажуваме адолесцентите како незадоволителен исцедок на економијата и нашата демократија“. Во мејнстрим медиумите, младите најчесто се прикажуваат како самобендисани и апатични, незаинтересирани за општото добро или за унапредување на социјалните цели.
Многу социјални програми и социјални критичари сметаат дека стравот од младите е осудувачка сила против младите во целото општество, особено кога се во комбинација со расизам. Поетката Гвендолин Брукс беше поздравена за нејзината работа за подигање на свеста околу стравот од младоста, особено младите Афроамериканци. Популарните современи верувања за адолесцентите се различни од историските наративи; во минатото младите беа портретирани како „иднината“ и „водачите на утрешниот ден“; денес на нив се гледа како на „извор на загриженост, а не на потенцијал“, што придонесува за страв од адолесцентите, особено од расните и етничките малцинства. За возврат, оваа расистичка и возраснистичка перспектива ги информира урбаните спроведување на законот, јавни училишта, и социјални услуги. Социолозите сугерираат дека голем дел од сегашното ширење на стравот од младост се должи на „вознемиреноста кај возрасните заради поместената расна мешавина кај општата популација“. Ефектите на сексизмот на сличен начин се пријавуваат дека се засилуваат со ефебифобија. Сепак, професорот од универзитетот во Њујорк, Педро Ногуера, сугерираше дека стравот од младите се надминува во границите на боите, бидејќи „ скејтбордерите, панкерите, дури и тинејџерите со приврзаност на приградските населби можат да предизвикаат вознемиреност кај возрасните со тоа што ќе се соберат во голем број на места што се сметаат за забранети за млади. "
Способноста на младите да учествуваат низ целото општество се смета за компромитирана поради стравот од младите и честопати е маскирана како патернализам или протекционизам кај возрасните. Дополнително, научникот Хенри Јенкинс, „ги поврзува критиките кон новите медиуми со стравот кон адолесцентите, кои се најнестрпливи посвојувачи. Тинејџерската култура се чини бесмислена и опасна без ценење на нејзиниот контекст “.
Комерцијална добивка
Академиците конкретно ја признаваат силата на ефебифобијата во комерцијалниот сектор, каде што овој страв од младост е широко искористуван за финансиска корист. Ова го разработуваат истражувачи и социјални критичари кои тврдат дека популарните медиуми, вклучително кино и телевизија, конкретно го влошиле стравот на општеството од младите за финансиска корист,  како што известува една студија, „Екстремен страв од младите е воспоставена паника во медиумите “.
Романите за пулпи во 1950-тите години беа масовно произведувани за да се специфицираат сè повеќе од растечкиот страв од младоста што се ширеше низ целото општество. Иронично, исто така беше речено дека ефектите на популарните медиуми врз младите не се толку моќни како стравот од младоста, што го поттикнува стравот од технологија и, пак, го одржува стравот од младоста.
Владина политика
Утврдено е дека донесувањето одлуки од страна на владините агенции, вклучително и јавните училишта, полицијата и судовите, е водено од стравот од младите. За стравот од адолесцентите се вели дека предизвикува дисхранзија помеѓу она што се зборува за вредноста на младите и она што им се прави во образованието и социјалните услуги и предизвикува нивно гледање, „пред се како закани - кон лица, кон институции, до статус кво ". Голем број набудувачи укажаа на намерно продолжување на масовната социјална ефебифобија со цел да се извлечат посебни јавни и социјални одговори. Американскиот социолог Мајк Мејлс ги идентификува трендовите меѓу политичарите и творците на политики за поттикнување на стравот од младите кај општеството со цел да напредува во политичките кампањи и да се изгради народна поддршка за инаку „да се создаде медиумска сензација и јавен страв“. Слично на тоа, стравот од младите е идентификуван како движечки фактор зад многу владини програми дизајнирани за борба против таканареченото „младинско насилство“, во кои постапките на малкумина млади се припишуваат на населението на младите воопшто. Во одредена инстанца, „Во Далас, стравот од младост доведе до забрзан надзор и полициско работење, особено во нејзината најсиромашна област, Гастон “. Исто така, се вели дека стравот од адолесценти предизвика многу влади да ја намалат возраста на кривична одговорност и да го ескалираат притворот за млади од детството до зрелоста.
Образование
Испитувајќи го движењето „ Црна моќ “ во 1970-тите, еден истражувач напишал: „Вообичаеното возрасно мразење и страв од младоста се надополнува со стравот на наставникот - страв од губење контрола во училницата, страв од губење на авторитетот“. Специфично зголемување на стравот од младите во училиштата по масакрот во Средното училиште Колумбин во 1999 година се смета како посебна причина во доказите кои сугерираат на севкупно намалување на учеството на учениците низ средните училишта денес. Стравот од младост доведе до развој на политики за нулта толеранција во многу училишта што пак се припишува како причина за зголемувањето на апсењата за малолетнички криминал во училишните кампуси, што го промовираше стравот од младите и ги водеше администраторите во училиштата да повикате полиција за прекршоци откако ќе се справите внатрешно.
Борба против ефебифобија
Американската асоцијација на библиотеки разви колекција на ресурси за библиотекари специјално за борба против ефебиобијата преку промовирање на вештини за услуги на клиенти специфични за младите. Сепак, социологот Мајк Мејлс сугерираше дека ефебифобијата не го анализира проблемот доволно длабоко, бидејќи стравот од стереотип за возрасни кај адолесценцијата или курофобијата е основниот предизвик со кој се соочуваат младите денес.
1758
1758 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1758 година од новата ера, 758. од вториот милениум, 58. од XVIII век и деветта од 1750-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7266 и 7267 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6508 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5518 и 5519 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2511.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1758 година се протега во 4394 и 4395, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4454 и 4455 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2301. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1171 и 1172 исламска година.
485
485 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 485 година од новата ера, 485. од првиот милениум, 85. од V век и шеста од 480-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5993 и 5994 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5235 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4245 и 4246 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1238.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 485 година се протега во 3121 и 3122, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3181 и 3182 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1028. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 141 и 140 година пред хиџра.
Грос Ренау
Грос Ренау (Groß Rönnau) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Далматинец (куче)
Далматинец (хрватски и босански: Dalmatinac) — раса на куче, најпрепознатлива по своето бело крзно покриено со црни или црвено-кафеавкасти дамки. Иако други варијанти на дамки освен црните и црвено-кафеавкастите постојат тие се сметаат за „неправилни“ дамки кај расните Далматинци. Познатото дамкасто крзно е уникатно. Ниедна друга расна кучешка раса не покажува ваков вид на крзно.
Дамијан Тарсуски
Дамијан (починал 924) — византиец кој минал во ислам, владетел на Тарс во 896–897 и еден од главните водачи на поморските напади на Византија на почетокот на  век.
Животопис
Дамијан бил слуга на евнухот и владетел на Тарс Јазман ел-Кадим (починал 891), кој го признавал господарството на Тулунидите од Египет под владение на ибн Тулоновиот син Кумараваја. Во октомври 896 година, Дамијан бил назначен за владетел на Тарс од тогашиот владетел  Ахмад ибн Туган. Јусуф ел-Багмарди бил негов заменик и водач на воените сили во неговата област. Дамијан и ел-Багмарди, сепак, биле протерани во март/април 897 година при бунт на про-абасидската фракција во градот под водство на Рагиб, поранешен мавла на ел-Муафак.
Дамијан починал во 924 година додека водел напад против византиската тврдина Стробил. Неговата смрт, заедно со смртта на Лав Триполски една година претходно, довеле до крајот на муслиманската надмоќ и постојаните грабежи по крајбрежјето на Византија.
Битка кај Казалекио
Битката кај Казалекио се случила на 26 јуни 1402 година во близина на градот Казалекио ди Рено, во близина на Болоња во северна Италија.
Болоњската војска под водство на Џовани Бентивољо се спротивставил на Џан Галеацо Висконти, војводата од Милано. Градот Болоња бил потпомогнат од Република Фиренца која испорачала 5.000 коњаници (бригада Роуз) командувана од Бернардо дела Сера. Господарот на Падова испратил коњаница и залихи заедно со двајца негови синови.
На Висконти му помагале Малатеста од Римини и Гонзага од Мантова.
Болоњско-фирентинската војска била предводена од Муцио Атендоло, додека миланската војска била командувана од Алберико да Барбијано.
Битката
Барбиано ги стационирала миланските сили во логори и иницираше престрелки со Болоњско-Фирентинските трупи. Се чинeло дека Болоњско-Флорентинците ја стекнале предноста од оваа пресметка, па Бентиволџо им наредил на силите на Бернардо да влезат во кавгата. Бернардо одбил и Бентиволџо ги извлекол своите сили и се улогорил, добро утврден во Казалекио.
Неколку дена подоцна, по многу дискусии, миланските сили марширале во тесна, уредна формација кон Болоњско-Фирентинскиот логор. Целосно изненадена, Болоњско-Фирентинската војска се повлекла оставајќи го својот логор во рацете на миланците. Бригадата Роуз, која се повлекле на повисоките места за да ја процени ситуацијата, побегнале заедно со 200 копјани.
Џовани Бентивољо бил фатен и убиен два дена подоцна. Џан Галеацо Висконти ја зазел Болоња и планирал да ја нападне Република Фиренца и градот Фиренца. Сепак, тој се разболел на 10 август 1402 година и умрел на 3 септември.
Прекопана
Прекопана Περικοπή, Перикопи; до 1928 г. Πρεκοπάνα, Прекопана ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 4 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 1440 метри надморска височина и сместено во пазувите на Вич. На исток се граничи со Невеска, Бел Камен и Негован, на запад со Блаце и Черешница, на север со Бапчор, Порта и Вишени и на југ со Загоричани, Елово и Сребрени. Атарот на селото опфаќа површина од 34 км² и е приклучено кон општината Сребрени.
Илинденски период
Кога започнало Илинденското востание, турски гарнизон се повлекол во Невеска поминувајќи низ Прекопана каде што наполнил неколку магацини со храна и облека. Месната организација на ВМРО ги конфискувала магацините, а храната ја разделила на населението. На 27 јули 1903, бил испратен турски војник за да ги испразни магацините, но со оглед на тоа што тие биле испразнети турската војска интервенирала на 29 јули 1903, при што биле изгорени 124 куќи и биле убиени петмина постари жители на селото. Останатиот дел од населението се повлекол во Дум Ливада и во планината Присои. На овие места селаните останале 10 дена, а потоа се вратиле во селото и се сместиле во неизгорените куќи.
Со започнатата офанзива кон средината на август од страна на турскиот аскер, биле пустошени и многу македонски села. На 14 август војниците влегле во Прекопана и ги запалиле преостанатите 56 куќи, со што во селото останале само 8 неизгорени живеалишта. По ова второ палење жителите се повлекле на планината Бел Камен, каде што останале цели 15 дена. Сепак, поради недостатокот од храна и облека, есента се сместиле во селото Бел Камен. По информирањето на Турците дека тука се сместени прекопанци, на интервенција на неколку жители од Бел Камен биле предомислени да не го нападнат селото и да ги казнат селаните од Прекопана.
Зимата, истата година, прекопанци се префрлиле во селото Зелениче и таму останале сè до пролетта, 1904, кога се вратиле во своето родно село и изградиле нови колиби.
По Илинденското востание
Набрзо по завршувањето на илиндеското востание била започната засилената андартска мисија во Македонија. На чело со Павлос Мелас, во втората половина на февруари 1904, грците навлегле во селото за да ја спречат бугарската и романската пропаганда, како и да забранат децата да посетуваат романски училишта и да одат во романски цркви.
За празникот Богородица, во 1904, грчката вооружена чета испратила писмо до селото во кое барала да се подготви гозба од селаните. Организираните во ВМРО решиле писмото да им го предадат на комитите кои ги начекала грчките војници на патото кон Прекопана и ги натерале да се повлечат убивајќи двајца нивни припадници. Еден ден подоцна, андартски чети го нападнале селото и убиле 11 жители. Исто така, селаните се обиделе самостојно да се вооружат и да му се спротисават на Павлос Мелас, но неуспешно. По овој обид биле убиени селскиот поп и учителот, а на нивно место биле поставени грчи заменици.
Граѓанска војна во Грција
По војанта против окупаторот и по ликвидацијата на ЕЛАС во 1945, во Прекопана била поставена грчка полициска станица. Така, за прекопанците било отежнато зачленувањето во македонските организации. И покрај ваквата состојба, во НОФ, АФЖ и НОМС (народно ослободителен младински сојуз), илегално работеле 45 лица, од кои двајца открила полицијата и ги уапсила. По иницијатива на Поп Коста и кметот на селото Ристо Бричевски, истите биле ослободени.
Кон крајот на 1946 Прекопана била под контрола на партизаните и била вклучена во слободната територија создадена во областа Вичо. Понесени од идеалот за слободна и независна Македонија, многу прекопанци се приклучиле во редовите на ДАГ. Повеќето од оние борци кои биле во Леринско-костурскиот баталјон и во Битола и заедно со Воденскиот баталјон ја формирале првата ударна егејска бригада. Сепак, ваквото расположение и слободно живеење за Прекопана траело кусо. Во септември 1947, владината војска презела голема офанзива против партизанските единици во областа на Вичо Планина. Војската влегла во Прекопана и го изгорела селото кое во тој момент броело 110 куќи. Била поштедена само црквата.
Сточарство
Местоположбата и условите кои ги има селото го условувале и занимањето на населението, што придонело до тоа сточарството да биде една од најразвиените гранки во овој предел. Со оглед на многубројните стада овци, жителите на Прекопана правеле големи количини на сирење и го продавале во соседните села.
Градинарство
Од градинарските производи најмногу бил одгледуван компирот. За домашните потреби прекопанци одгледувале разни зеленчукови производи, а од овошјето во овој регион најмногу успевале оревите, крушите, јаболките и сливите.
Имиња
Исто така, одредени места биле нарекувани според луѓето кои ги поседувале и работеле нивите, односно места наречени: Шуткови ниви, Никова ливада, Петрин камен, Марино скокало итн.
Бистрица (Пелистерска)
Бистрица — река во близина на Битола. Се одликува со живописни клисури.
NGC 7270
NGC 7270 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7270 се споменува и како UGC 12019, MCG 5-52-15, CGCG 494-21, IRAS 22215+3209.
Откривање
Објектот е откриен на 9 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7270 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7270 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 23 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 24' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Алгоритам
За изумител на првобитниот алгоритам се смета персискиот математичар и научник Мухаме ел-Хорезми (780-850), додека пак алгоритамот во денешна смисла прв го изложил Давид Хилберт во 1928 г.
IC 1329
IC 1329 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Алгоритам
Пример: Споредувањето на наоѓање на телефонски број за позната адреса или наоѓање на адреса за познат телефонски број искључиво со користење на хартиен телефонски именик. Податочните структури можат да бидат статични (да трпат промени само на вредностите како arrays или records) и динамични (да трпат промени и во изгледот, посебно големината – како stack, lists, trees, и files). Типични акции кои се извршуваат над податочните структури се: изнајдување, пребарување, пребројување, вметнување, сортирање и бришење. Ако не се знае како да се реши некој проблем, тогаш е сосема извесно дека нема да се знае ниту да се напише програм кој ќе го решава тој проблем.
IC 1329
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Алгоритам
H. L. Mencken: "Every complex problem has a simple easy-to-understand wrong answer." Пред да се започне со пишување на програм треба да се разбере проблемот и да се создава чекор по чекор решение или алгоритам. За да биде корисен, алгоритамот треба да нуди решение за генерален, добро специфициран проблем. Алгоритамски гледано еден проблем се специфицира со утврдување на сите можни влезни податоци со кои тој алгоритам ќе работи, поведениа или постапки за обработка на истите, како и сите можни излезни податоци кои алгоритмот ќе ги создава. Битно е да се направи разлика помеѓу правилно поведение за група влезни податоци и правилно поведение за сите можни влезни податоци. Според тоа алгоритам е процес кој прима било кој можен влез и го трансформира во посакуван излез. За да се опишат алгоритмите потребно е да се користи некаква нотација за опишување на последователните чекори кои треба да се извршат при реализација на алгоритамот. Такви нотации може да бидат: говорен јазик – македонски, англиски; псевдокод; програмски јазик. Псевдокод може да се дефинира како програмски јазик кој не води сметка за синтаксата. Тој е попрецизен од говорните јазици, но понепрецизен од програмските јазици. Еден можен пристап за опис на алгоритам би бил: опишување на идејата во говорен јазик, опишување на концептот на алгоритмот во псевдокод, детализирање на алгоритмот во конкретен програмски јазик.
IC 1329
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1329 е од видот *2.
Алгоритам
Ефикасност и квалитет
Алгоритмите треба да бидат коректни, ефикасни и лесни за имплементација. Коректноста на алгоритмите треба да се докаже (со неможност да се најде валиден влезен податок за кој алгоритмот не работи правилно, со потврда дека спротивниот алгоритам дава грешни резултати, со математичка индукција). Важно е да се разбере дека изказот “решението е очигледно“ најчесто води во заблуда и создавање на грешни алгоритми. Не постои алгоритам за наоѓање на алгоритми. Смислувањето на алгоритам е обично многу потешко од пишување на програм (за познат алгоритам). Искусен дизајнер на алгоритми е всушност експерт за ефикасност на алгоритмите. Ефикасни се оние коректни алгоритми кои за дадени влезни податоци завршуваат побрзо од други коректни алгоритми кои работат со истите влезни податоци. При тоа треба се напомене дека наоѓањето на најефикасен алгоритам не е секогаш од пресудно значење. Имено статистички гледано само 20% од кодот на даден програм се извршува 80% од времето додека тој програм е стартуван. Од тука следи дека на вкупната ефикасност на програмот значително влиае само 20% од кодот, па доволно е само тој да се оптимизира. Иако брзината на извршување на некој алгоритам реално зависи од хардверот над кој тој се извршува, па забрзување на алгоритмот може да се постигне со негово извршување на побрз хардвер, тоа може да биде лимитирано со технички ограничувања (не постоење на побрз хардвер). Од претходното следи, дека за да се подобрат перформансите на алгоритмот мора да се напише подобар алгоритам. За да се споредат алгоритмите потребно е да се користи модел на извршување кој не зависи од хардверот. Вообичаено се препоставува дека алгоритмите се извршуваат на хипотетички компјутер наречен “Random Access Machine“ или RAM. При тоа се претпоставува дека: Во овој модел времето потребно за извршување на алгоритмот за дадени влезни податоци е еднакво со бројот на извршување на едноставните операции при обработката на дадените влезни податоци.
IC 1329
Други поделби
Проучување на IC 1329 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Фудбал на Летните олимписки игри 2004 (мажи)
Фудбалот на Летните олимписки игри 2004 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри во машка конкуренција. Турнирот се одржал во Атина, Грција. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
Првото место го освоила репрезентацијата на Аргентина, второто Парагвај, и третото Италија.
Меѓународен пакт за граѓански и политички права
ICCPR е дел од Меѓународната повелба за човекови права, заедно со Меѓународниот пакт за економски, социјални и културни права (ICESCR) и Универзалната декларација за човекови права (UDHR).
ICCPR е мониториран од страна на Комитетот за човекови права на Обединетите нации (посебно тело на Советот за човекови права на Обединетите нации), кој ги разгледува редовните извештаи на државите потписнички за тоа како се имплементираат правата. Државите мораат првично да известуваат една година по пристапувањето во Пактот и потоа кога и да побара Комитетот (вообичаено на секои четири години). Комитетот вообичаено се состанува во Женева и обично одржува три седници годишно.
Правата содржани во ICCPR произлегуваат од  Универзална декларација за човекови права. Беше предложена „Декларација за основните права на човекот“ на конференцијата во Сан Франциско во 1945 година, што доведе до основање на Обединетите нации, додека пак на Економскиот и социјалниот совет му беше дадена задача да го подготви. На почетокот на овој процес, документот беше поделен на декларација во која се утврдени општите принципи на човековите права и конвенцијата или пакт што содржат обврзувачки обврски. Првиот еволуираше во UDHR и беше усвоен на 10 декември 1948 година.
Државите членки на овој пакт, вклучително и оние кои имаат одговорност за администрација на територии кои се под посебен режим на ООН (Non-Self-Governing and Trust Territories) кои ќе го промовираат остварувањето на правото на самоопределување и ќе го почитуваат тоа право, во согласност со одредбите на Повелбата на Обединетите нации.
Првиот документ се именуваше како Меѓународен пакт за граѓански и политички права и вториот како Меѓународен пакт за економски, социјални и културни права. Нацртите беа презентирани на Генералното собрание на ООН за дискусија во 1954 година и беа усвоени во 1966 година. Како резултат на дипломатските преговори, Меѓународниот пакт за економски, социјални и културни права беше усвоен непосредно пред Меѓународниот пакт за граѓански и политички права. Заедно, UDHR и двата пактови се сметаат за основни текстови за човекови права во современиот меѓународен систем на човекови права.
Членови од Пактот
Пактот ја следи структурата на UDHR и ICESCR, со преамбула и педесет и три членови, поделени на шест дела.
Дел 1 (член 1) го признава правото на сите нации на самоопределување, вклучително и правото на „слободно утврдување на нивниот политички статус“, во рамките на своите економски, социјални и културни цели и да управуваат и да располагаат со сопствените ресурси. Го признава негативното право на народот да не биде лишен од своите средства за егзистенција, и наметнува обврска на оние партии кои сè уште се одговорни за териториите под посебен режим (колонии) да се охрабрат да ги почитуваат  нивните права на самоопределување.