cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мирча Елијаде
Прво прогонство
Од 1948 година, пишувал за весникот Критика, што го издавал францускиот мислител Жорж Батај. Следната година ја посетил Италија каде што напишал 300 страници од романот Летна ноќ (во Италија третпат бил во 1952 година). Соработувал со Карл Јунг во Еранос, Анри Корбен го препорачал во 1949 година, пишувал за списанието Антајос (издадено од Ернст Јингер). Во 1950 година, Елијаде присуствува на предавањата на Еранос, го запознава Јунг, Олга Фробе-Каптен, Гершам Шолем и Пол Радин. Го опишал Еранос како едно од најкреативните искуства на модерниот западен свет."
Во октомври 1956 година, се преселил во САД и следната година живеел во Чикаго. Јоахим Вах го поканил да одржи низа предавања на чикашкиот универзитет. Се смета дека Елијаде и Вах се основачи на "Чикашката школа" која во основа ги дефинира проучувањата на религиите во втората половина на 20 век. По смртта на Вах, Елијаде е именуван за негова замена и во 1964 година стананува Истакнат професор по историја на религиите. Во почетокот на 1954 година, со првото издание на книгата Вечно враќање, Елијаде постигнува комерцијален успех: книгата доживува неколку изданија под различни наслови и е продадена во над 100,000 примероци.
Во 1966 година, Мирча Елијаде станува член на Американската академија на уметностите и науките. Работел како главен уредник во Макмилан Паблишерс на Енциклопедија на религијата, и во 1968 година, предавал историја на религиите на калифорнискиот универзитет Санта Барбара. Во тој период Мирча Елијаде ја завршува својата Историја на религиозните мисли, која ги групира неговите оригинални толкувања на религиозната историја. Патува надвор д САД во Марбург (1960) и ги посетува Шведска и Норвешка (1970).
Последните години и смртта
Елијаде бил жестоко нападнат од печатот на романската Комунистичка партија, главно од весникот Романија либера, кој го опишува како идеолог на "Железна гарда" непријател на работничката класа, апологет на дитаторот Салазар. Меѓутоа, режимот тајно се обидувал да ја стекне неговата и поддршката на Сиорна: вдовицата на Хаиг Актеријан, театарски директор Мариета Садова, била пратена во Париз со цел да воспостави контакт со нив двајцата. Иако тоа било планирано од романски официјални лица, нејзините средби биле искористени како обвинителни докази во февруари во 1960 година на судењето за предвство (главни обвинети биле Константин Ноика и Дину Пилат). Романската тајна полиција Секуритате, го опишува Елијаде како шпион за британските тајни служби и како поранешен агент на Гестапо.
Дома почнале да го рехабилитираат во раните шеесетти години, во времето на Георге Георгиу-Деж. Во седумдесеттите години, режимот на Николае Чаушеску повеќепати се обидува да го привлече Елијаде. Постапката била забрзна поради национализмот кога Романиа се обидува да стане независна од Источниот блок, поради тоа угледот на Елијаде расте. Се случува непредвидлив настан со интервјуто што Мирча Елијаде му го дал на поетот Адријан Паунеску, кога поетот го посетил Чикаго во 1970 година; Елијаде ги пофалил активноста на Паунеску и неговата поддршка на официјалните ставови, изразувајќи дека "„младината од Источна Европа е супериорна во однос на Западна Европа. [...] Убеден сум дека за десетина години младата револуционерна генерација нема да се однесува како што се однесуваат денес оние малкумина од новата левица. [...] Младите од Исток го доживеаја укинувањето на традиционалните институции, го прифатија тоа [...] и не се задоволни со насилните структури туку сакаат да го подобрат тоа."
По посетата на Паунеску, Чикаго го посетиле и официјално националистичкиот писател Еуген Барбу и пријателот на Елијаде - Константин Ноика (кој пред тоа бил пуштен од затвор). Во тоа време Елијаде намеравал да се врати во Романија, но бил советуван од романските интелектуалци во егзил (вклучително и Виргил Јерунка и Моника Ловинеску од Радио Слободна Европа) да ги одбие предлозите на комунистите. Во 1977 година, им се приклучил на други прогонети романски интелектуалци потпишувајќи ја протестната телеграма против мерките на режимот на Чаушеску. Во 2007 година, романскиот антрополог Андреј Оистеану раскажал како околу 1984 година, Секуритате неуспешно вршел притисок кругот на Елијаде да стане агент на пропаганда.
Последните години, фашистичкото минато на Елијаде постепено било јавно изнесувано, најверојатно тоа придонело за влошување на неговото здравје. Оттогаш, неговата кариера како писател е погодена поради тешкиот артритис. Последното академско признание му било доделено со наградата Бордено д Француската академија (1977)и титулата Doctor Honoris Causa, доделено од Универзитетот од Вашингтон (1985).
Природата на религијата
Во својот труд за историјата на религијата, Елијаде најмногу се цени поради своите пишувања за алхемијата, шаманизмот, јогата и она што го нарекува вечно враќање— имплицитното верување, општо присутно во религиозното верување, дека религиозното однесување не е само имитација туку и учество во светите настани и дека тоа го обновува митското време на исконот. Ставот на Елијаде делумно бил под влијание на Рудолф Ото, Герардус ван дер Леув, Нае Јонеску и на традиционалната школа (Рене Генон и Јулиус Евола). На пример, „Светото и световното“ од Елијаде делумно е засновано врз делото на Ото Идеја за светото за да покаже дека религијата се јавува од искуствотo со светото, а митовите со времето и со природата.
Елијаде се обидува да најде културни паралели во религијата, особено, во митовите. Венди Донигер, колешка на Елијаде од 1978 година сѐ до неговата смрт, забележува дека „Елијаде цврсто се заложува за универзалиите што може посигурно да ги застапува со пошироки побуди“. Неговата „Расправа за историјата на религиите“ била поздравена од францускиот филолог Жорж Димезил поради неговата кохеренција и способност да собере различни митологии.
Светото и световното
Елијаде смета дека религиозната мисла главно почива на разликувањето на светото од световното; без оглед дали е во облик на Господ, на богови или на митски предци, светото ја содржи целата „реалност“ или вредност додека другите работи ја стекнуваат „реалноста“ само ако учествуваат во светото.
Во средиштето на тоа како Елијаде ја сфаќа религијата е неговиот концепт на хиерофанија (манифестирање на светото)— концепт кој го вклучува, но не е ограничен само на тоа, постариот и уште построг концепт на теофанија (манифестирање на бог). Од гледна точка на религиозната мисла, Елијаде тврди дека хиерофаниите му даваат на светот структура и насока, воспоставуваат свет ред. „Световниот“ простор на нерелигиозното искуство може да се подели геометриски: нема „квалитативна диференцијација и со самото тоа нема насока што ја дава доблеста или нејзината инхерентна структура“. Световниот простор не му дава модел на човекот како да се однесува. За разлика од него, на страната на хиерофанијата е светата структура со која се усогласува религиозниот човек. Хиерофанијата се сведува на „откривање на една апсолутна реалност, наспроти на не реалноста на огромното околно пространство“. Како пример дека "светиот простор" бара извесен одговор од човекот, Елијаде ја дава приказната за застанувањето на Мојсеј пред појавата на Јахве во облик на грмушка што гори (Избавување 3:5) и ги собува обувките.
Потеклото на митовите и на светото време
Елијаде забележува дека во традиционалните општества митот претставува апсолутна вистина за исконското време. Според митовите, тоа било време кога првпат се појавило светото, воспоставувајќи ја во светот структурата на митовите, за да ги опише исконските настани што ги прават општеството и природниот свет такви какви што се. Во таа смисла, Елијаде смета дека сите митови се создадени: „значи, митот е секогаш настанување“.
Многу традиционални општества веруваат дека моќта на нешто лежи во неговото настанување. Ако настанувањето е рамно на моќ, тогаш „тоа е првата манифестација на нешто што е значајно и вредно“ (реалноста и вредноста на нешто лежат во неговото прво настанување).
Според теоријата на Елијаде, само светото е важно, само тоа што настанало првпат е важно; значи, само првото настанување на светото е важно и според тоа митската доба е свето време, тоа е единствено важно време: „примитивниот човек бил заинтересиран само за почетоците [...] за него било малку важно тоа што му се случило нему или на другите како него во некое одредено време“. За Елијаде тоа е причината за "носталгијата кон корените што се појавува во многу религии, онаа желбаа за враќање кон исконскиот рај.
Вечното враќање и „Теророт на историјата“
Вечно враќање(Елијаде)
Елијаде тврди дека традиционалниот човек не придава важност на праволинејскиот тек на историските настани. За него се важни само митовите и ритуалите. За да му даде важност на сопствениот живот, традиционалниот човек создава митови и ритуали. Бидејќи суштината на светото е во мистичната доба, само во првото настанување на светото, секоја подоцнешна појава станува прва појава; со раскажувањето или со реконструирањето, митовите и ритуалите „повторно ги обновуваат“ тие настани. Елијаде често го користи терминот „архетип“ повикувајќи се на митските модели воспоставени како свети, но треба да се прави разлика од употребата на тој термин во психологијата на Јунг.
Религиозното однесување, тврди Елијаде, не се задоволува само со комеморирање туку и со учество во светите настани: "Со „имитирање“ на делата на богот, на митскиот херој или со раскажување на нивните авантури, човекот од архаичните општества се одделува од световното време и магично влегува во светото време."
Елијаде го нарекува овој концепт „вечно враќање“ (разликувајќи го од филозофскиот концепт на „вечното враќање“"). Венди Донигер забечежува дека теоријата на Елијаде за вечното враќање „стана труизам во проучувањето на религиите“.
Елијаде ја придодава познатата „циклична“ визија на времето за верувањето во вечното врќање. На пример, церемониите за Нова Година кај Месопотамците, Египќаните и други источни народи повторно ги воведуваат своите митови за космогонијата. Според логиката на вечното враќање, секоја церемонина за Нова Година била почеток на светот за тие народи. За Елијаде тие народи, во редовни интервали, чувствувале потреба да го вратат на почеток цикличниот тек на времето.
Елијаде смета дека желбата да се остане во митската доба предизвикува „терор на историјата“: традиционалниот човек сака да побегне од линеарниот тек на настаните. Елијаде сугерира дека напуштањето на митската мисла и прифаќањето на линеарното историско време, со целиот „терор“, е една од причините за вознемиреноста на модерниот човек. Традиционалните општества во одредена мера ја избегнуваат таа вознемиреност затоа што не го признаваат историското време.
<!-- ++
Coincidentia oppositorum
Eliade claims that many myths, rituals, and mystical experiences involve a "coincidence of opposites", or coincidentia oppositorum. In fact, he calls the coincidentia oppositorum "the mythical pattern". Many myths, Eliade notes, "present us with a twofold revelation": "they express on the one hand the diametrical opposition of two divine figures sprung from one and the same principle and destined, in many versions, to be reconciled at some illud tempus of eschatology, and on the other, the coincidentia oppositorum in the very nature of the divinity, which shows itself, by turns or even simultaneously, benevolent and terrible, creative and destructive, solar and serpentine, and so on (in other words, actual and potential)." Eliade argues that "Yahweh is both kind and wrathful; the God of the Christian mystics and theologians is terrible and gentle at once". He also thought that the Indian and Chinese mystic tried to attain "a state of perfect indifference and neutrality" that resulted in a coincidence of opposites in which "pleasure and pain, desire and repulsion, cold and heat [...] are expunged from his awareness".
According to Eliade, the coincidentia oppositorum’s appeal lies in "man's deep dissatisfaction with his actual situation, with what is called the human condition". In many mythologies, the end of the mythical age involves a "fall", a fundamental "ontological change in the structure of the World". Because the coincidentia oppositorum is a contradiction, it represents a denial of the world's current logical structure, a reversal of the "fall".
Also, traditional man's dissatisfaction with the post-mythical age expresses itself as a feeling of being "torn and separate". In many mythologies, the lost mythical age was a Paradise, "a paradoxical state in which the contraries exist side by side without conflict, and the multiplications form aspects of a mysterious Unity". The coincidentia oppositorum expresses a wish to recover the lost unity of the mythical Paradise, for it presents a reconciliation of opposites and the unification of diversity: "On the level of pre-systematic thought, the mystery of totality embodies man's endeavor to reach a perspective in which the contraries are abolished, the Spirit of Evil reveals itself as a stimulant of Good, and Demons appear as the night aspect of the Gods."
-->
Палихор (појаснување)
Палихор може да се однесува на следниве места:
Џамија Султан Исмаил Џамек
Џамија Султан Исмаил Џамек е муслимански храм која се наоѓа во Џохор, Малезија.
Eestilepididae
Eestilepididae ― семејство на изумрени риби, со непозната таксономија. Семејството се состои од еден род (Eestilepis) со еден вид (Eestilepis prominens).
Даншен
Даншен (Salvia miltiorrhiza), e повеќегодишно растение од родот Salvia, високо ценето поради своите корени во традиционалната кинеска медицина. Со потекло од Кина и Јапонија, расте на надморска височина од 90 до 1200 m, претежно на тревести места во шуми, падини и покрај речни брегови. Епитетот miltiorrhiza значи „црвено-окер корен“.
Тарас Бурлак
Тарас Бурлак (руски: Тарас Александрович Бурлак, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Локомотив Москва.
Бурлак својата професионална кариера ја започнал во 2007 година како играч на ФК Локомотив Москва. Во сезоната 2009/2010 бил на позајмица во ФК Волга Нижни Новгород.
Агустин Гузман
Агустин Гузман бил мексикански воен офицер, кој бил назначен за врховен командант на армијата на Лос Алтос кога државата била формирана како дел од Федералната Република на Средна Америка на 2 март 1838 година. Тој бил поразен од Рафаел Карера на 19 март 1840 година, истиот датум на кој државата Лос Алтос престанала да постои. Обидувајќи се да го создаде Лос Алтос уште еднаш додека Карера беше накратко во егзил во 1848 година, тој се обиде да го окупира Гватемала заедно со водачот на бунтовниците Августин Рејес, а откако ја запали куќата на Карера, тој бил убиен од непријателски оган на Плаза де Армас.
Вилстер
Вилстер (Wilster) — град во округот Штајнбург, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Историја
Вилстер ги добил градските права во 1282 година и со тоа се вбројува помеѓу најстарите градови во покраината Шлезвиг-Холштајн. Вилстер е средиште на Вилстермарш, голема област за одгледување на говеда во Германија.
Од 1 јули 2005 година, градската администрација и администрацијата на општинската заедница Вилстермарш се споени и работат заедно.
Знаменитости
Старото Градско собрание изградено во 1585 година е помеѓу најдобро зачуваните ренесансни градби во Шлезвиг-Холштајн.
Исто така, црквата Св. Бартоломеј во барокен стил, изградена од Ернст Георг Зонин помеѓу 1775 и 1781 година и новото Градско собрание изградено во 1786 година се вредни споменици.
Блаже Ѓуровски
Блаже Трајанов Ѓуровски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште во селото. Се занимавал со земјоделство, а особено со производство на зеленчук. По ослободувањето на Македонија стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Кон крајот на ноември и почетокот на декември учествувал во акциите за разоружување на балистичките банди, засолнати во непроодните делови по планините. Во една од тие акции на 6 декември 1944 година, храбро загинал во Качаничката Клисур а. Неговите посмртни останки биле пренесени и закопани во родното село Белимбегово.
Саат кула Нусретије
Саат-кула Нусретије (турски: Nusretiye Camii) — саат-кула која се наоѓа во населбата Тофан, во Бејоглу, Истанбул, Турција, до истоимената џамија. Кулата била изградена во времето на османлискиот султан Абдул Меџит I (1823 — 1861) во 1848 година, а како главен архитект бил Гарабет Балајан. Кулата е во неокласичен стил, со височина од 15 метри. На влезот на часовникот е ставена тугхуата на султанот Абдул Меџит I. Целиот комплекс, составен од кулата, џамијата и Тофан Киоск биле обновени во средината на 1950-тите.
Сперматозоид
Сперматозоид — машкиот гамет (машка полова клетка).
Добивање на сперматозоид
Сперматозоидите се добиваат преку повеќе последователни делби на клетките. Добивањето на сперматозоидите започнува со митоза I на герминативниот епител од кој се добиваат сперматогонии. Добиените сперматогонии се диплоидни, со следната митоза II се добиваат примарни сперматоцити кои исто така се диплоидни. Примарните сперматоцити се делат со мејоза I и од нив се добиваат секундарни сперматоцити кои се хаплоидни,тие сперматоцити потоа се делат со мејоза II од кои се добиваат сперматиди. Добиените сперматиди се делат преку процесот спермиогенеза од кои на крај се добиваат сперматозоиди.
Градба на сперматозоидот
Од структурата на сперматозоидот може да се види јасно усогласување меѓу формата и функцијата. Сперматозоидот плива кон јајце-клетката, и со тоа е прилагодена и неговата градба.
Акрозом
Акрозом е огранела која што се наоѓа во предниот дел на сперматозоидот и служи за негова интеракција до јајце-клетката за време на оплодувањето. Се создава од Голџиев апарат за време на спермогенезата кога сперматидите се претвораат во сперматозоиди.
Хидролитички ензими
Акрозомот кај човекот содржи хидролитички ензими како што се:
За време на оплодувањето кога акрозомот ќе ја допре јајната клетка, доаѓа до акрозомска реакција во која овие ензими се излачуваат во процесот на егзоцитозата.
Број и видови на хромозоми
Сперматозоидот содржи хаплоиден број хромозоми кои кај човекот изнесува 23.Постојат X и Y хромозоми, сперматозоидите можат да бидат:
Кај човекот сперматозоидите се тие кои го определуваат полот на детето. Јајце-клетките секогаш имаат X-хромозом па во зависност од тоа кој сперматозоид навлегува во јајце-клетката, се образуваат:
Тргу Тротуш
Тргу Тротуш (Târgu Trotuş) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 5.354 жители.
Џамија Султан Салахудин Абдул Азис Шах
Џамија Султан Салахудин Абдул Азис Шах е муслимански храм која се наоѓа во Селенгор, Малезија. Оваа џамија е втора по големина во југоисточна Азија веднаш по џамија Истиклал во Џакарта, Индонезија.
Екстремов Леден Гребен
Екстремов Леден Гребен (Ekströmisen, Ekström Ice Shelf) — леден гребен на Антарктикот помеѓу сртовите Серосен и Халвфариген на Брегот на Принцезата Марта во Земјата на Кралицата Мод.
За првпат е искартиран од Норвешко-британско-шведската антарктичка експедиција (1949–1952). Наречен по машинскиот инженер Бертил Екстрем кој се удавил кога неговиот гасеничар паднал во морето од Кваровиот Леден Гребен на 24 февруари 1951 г.
Гребенот зафаќа површина од. Работ има дебелина од 160 м и се издига 15 м над морското ниво. Североисточно на заливот Атка се наоѓа германската поларна станица „Нојмајер III“.
Љубе Ефремовски
Љубе Ефремовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно работничко семејство. Завршил само основно училиште. Поради материјални тешкотии уште како млад станал општ работник. Стапил во редовите на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил борец на третиот баталјон. Се одликувал со непосредност, поради што бил сакан меѓу другарите. Бил учесник во сите борби што бригадата ги водела против балистите, на Китка - Водно, за ослободување на селата на овој терен, со што била создадена можност за поуспешно и непречено навлегување во правецот кон Скопје. Храбро загинал на 7 октомври 1944 година, во една жестока борба во близина на Долно Соње.
Дмитриј Тарасов
Тарасов својата професионална кариера ја започнал во 2004 година како играч на ФК Спартак Москва, и во истиот тим се задржал до 2006 година, кога преминал во ФК Том Томск. Во сезоната 2009/2010 настапувал за ФК Москва, а во 2010/2011 преминал во ФК Локомотив Москва.
Џамија Султан Сулејман
Џамијата Султан Сулејман е муслимански храм која се наоѓа во Селенгор, Малезија. Оваа џамија била изградена во 1932 година.
Вевелсфлет
Вевелсфлет (Wewelsfleth) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Имигрантка (филм)
Имигрантка (англиски: The Immigrant) е американски филм од 2013 година, во режија на Џејмс Греј. Главните улоги ги толкуваат: Марион Котијар и Жоаким Феникс. Филмот е добитник на 10 награди, а имал и осум номинации, вклучително и за „Златната палма“. The Immigrant screened at the 2013 Cannes Film Festival
Содржина
Во 1921 година, во потрага по нов живот и остварување на американскиот сон, младата Полјачка, Ева Цибулски (ја игра Котијар) и нејзината сестра Магда патуваат од Полска за Њујорк. Кога пристигнуваат на островот Елис, лекарите ѝ кажуваат на Магда дека е болна и поради тоа ги разделуваат сестрите. Наеднаш, Ева се наоѓа на безмилосните улици на Менхетен, а Магда ја задржуваат во карантин. Сама и без заштита, Ева станува лесен плен за шармантниот криминалец Бруно (го игра Феникс), кој ја присилува на проституција.
Corynebacterium diphtheriae
Corynebacterium diphtheriae претставува Грам позитивна патогена бактерија, без спори, флагели и капсула. Растат на збогатени подлоги (Лоферова подлога. Во однос на бојата разликуваме три типа: Оваа бактерија е осетлива на пеницилин,а е отпорна на надворешната средина. Предизвикува болест наречена Дифтерија.
Патогенеза
Влезна врата претставува слузницата на горните дишни патишта и тонзилите, тука го излачуваат својот егзотоксинх кој по лимфен пат се пренесува низ целиот организам со посебен афинитет кон миокардот, нервните влакна и паренхимните органи. Локалното дејство е најчесто на тонзилите со хиперемија и еден, оштетување на крвните садови со ослободување на леукоцити, еритроцити и фиброзен  ексудат од кој се формираат дебели белузливи налепи (псевдомембрани) кои се сраснати за подлогата и при корнење(откинување) крвараат. Регионалните лимфни јазли се отечени и болни, а под дејство на егзотоксинот доаѓа до масна дегенерација на паренхимните органи.
Видови дифтерија
Дифтеријата може да се јави на: Дифтеријата на тонзилите може да се јави како:
Терапија
Терапијата се состои од:
Профилакса
Се дава DI-TE-PER вакцина.
Имунитет
Попрележана болест останува долготраен.
Слатина (Порече)
Слатина — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во западниот дел на територијата на Општина Македонски Брод, сместено од левата страна на реката Треска. Селото е рамнинско, на надморска височина од 580 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 14 километри.
Атарот зафаќа површина од 19,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.649 хектари, на пасиштата отпаѓаат 147 хектари, а на обработливото земјиште 100 хектари.
Селото е поврзано со асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат Македонски Брод-Самоков.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) и имало 55 семејства и 3 неженети, сите христијани.
Абдуш Хусеин
Абдуш Хусеин (р. во  -  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец, доајен на „Турскиот театар“ во Скопје.
Слатина (Порече)
Стопанство
Селото нема точна стопанска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Слатина имало 400 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Слатина имало 520 жители.
Селото е мало, населено со македонско население. Во 1961 година броело 265 жители, а во 1994 година 51 жител.
Според пописот од 2002 година, во селото Слатина имало 30 жители, од кои 29 Македонци и 1 Србин.
Родови
Слатина е чисто македонско православно село. Во селото има има 7 родови, сите доселенички, кои се делат на родови со познато место на старина и родови со непознато место на старина.
Родови во Слатина се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Слатина, во која влегувале селата Грешница, Горно Крушје, Долно Крушје и Слатина.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Долни Манастирец, во која покрај селото Слатина се наоѓале селата Горни Манастирец, Горно Крушје, Долни Манастирец, Долно Крушје, Драгов Дол, Томино Село и Тополница.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0236 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватна просторија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
Санчореха
Санчореха — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
NGC 1504
NGC 1504 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1504 се споменува и како MCG -2-11-8, NPM1G -09.0180.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1504 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1504 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Марко Сау
Марко Сау (роден на 3 ноември 1987 во Соргоно, Италија) — италијански фудбалер, напаѓач на Каљари во Серија А.
Кариера
Сау ја започнал својата кариера во младинските категории на Тонара од каде дошол во редовите на Каљари во 2005 година.
NGC 1504
Други поделби
Проучување на NGC 1504 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14336. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 268; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5305. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 912.
Марко Сау
Кариера
Почнувајќи од 2007 година, тој бил на пет позајмици едноподруго во следните 5 сезони и тоа во тимовите на Манфредонија, Албинолефе, Леко, Фоџа и Јуве Стабија.
Во сезоната 2011–2012, како позајмен фудбалер во Јуве Стабија, Сау постигнал 21 и бил втор стрелец во Серија Б со 7 гола помалку од Чиро Имобиле од Пескара.
По добрите игри во Јуве Стабија, Сау се вратил во Каљари за наредната сезона и дебитирал со гол во Серија А на 15 септември 2012 против Палермо. Во сезоната 2012-13 во Серија А, Сау постигнал 11 голови во 22 настапи и бил трет најдобар италијански реализатор во лигата зад Ел Шарави и Ди Натале.
Ројал Харвуд Фрост
Ројал Харвуд Фрост (Royal Harwood Frost; – ) — американски астроном
Роден е во Сејлем, Масачусетс како четврто дете на Олбинус Фини и Ема Џејн Ричардсон.
Од 1896 до 1908 г. работел како помошник-астроном во Харвардската опсерваторија, под водство на Едвард Чарлс Пикеринг. Од 1902 до 1905 г. работел во опсерваторијата во Арекипа (Перу), каде користел 24-inch f/5,6 Брусов фотографски рефрактор (изработен во 1893 г.). Набљудувајќи ги маглините ја следел техниката на Делајл Стјуарт, направил фотографии со четиричасовна изложеност и ги објавил во Harv. Ann. 60, 179 (1908).
Открил вкупно 454 нови објекти, заведени во второто издание на „Индекс-каталог“ (IC II) Во 1926 г., по преместувањето на телескопот „Бојден“ во Блумфонтејн (ЈАР), Фрост добил понуда да работи на Харвард, но не ја прифатил, туку останал во Перу, отворајќи бачило во Тинго.
Подоцна се преселил во Форт Ворт, Тексас и работел како сметководител во нафтено претпријатие. По извесно време, заминал во Шривпорт, Луизијана и таму починал.
Список на емири на Катар
Ова е список на емири на Катар. Сите се членови на династијата ел-Тани. Државотворец на Катар е шеикот, Мухамед бин Тани (1868), кој не ја носел титулата „емир“. Династијата води потекло од Бану Тамим, еден од најголемите родови во Арапскиот Полуостров.
Уругвај на Олимписките игри
Уругвај првпат настапил на Олимписките игри во 1924 година и оттогаш учествувал на сите игри освен на Летните олимписки игри во 1980 година кога истите ги бојкотирале.
На Зимските олимписки игри Уругвај учествувал само еднаш, и тоа во 1998 година.
Спортистите на Уругвај на Олимписките игри досега имаат освоено 10 медали, од кои 2 златни.
Националниот олимписки комитет на Уругвај бил основан во 1923 година и бил признаен во 1923 година.
Цвета Мартиновска
Проф. д-р Цвета Мартиновска-Банде е декан и редовен професор на Факултетот за информатика при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип. Своите додипломски студии ги завршила во 1989 година на Електротехничкиот факултет, отсек Компјутерска техника и информатика на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” – Скопје и се стекнала со звањето дипломиран електротехнички инженер, а на истиот факултет во 1993 година ги завршува постдипломските студии по електротехничките науки. Во истата 1993 година одржува и студиски престој во Универзитетот „Лимбург“ – Мастрихт (Холандија), на Катедра за медицинска информатика.
Во периодот од 1996 до 1997 година ја завршува својата специјализација на Нов бугарски универзитет во Софија (Р. Бугарија), на Катедрата за когнитивна наука. Во 2004 година се стекнува со звање доктор на технички науки, кога ги завршува докторските студии на Електротехнички факултет, Компјутерска техника и информатика, на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ – Скопје.
Проф. д-р Мартиновска-Банде има интерес во областите вештачка интелигенција, машинско учење, алгоритми и комплексност, биоинформатика, интеракција човек-машина, мултимодални интерфејси и дистрибуирани компјутерски системи.
Во своето работно искуство од 1990 до 1992 година работела како стручен соработник во Институтот за сеизмологија и земјотресно инженерство во Скопје. Во периодот од 1994 до 1999 работела како систем инженер во ЈСП – Скопје. Во периодот од 1999 до 2005 година била на позиција главен инженер во техничката дирекција во Агенцијата за разузнавање во Скопје, а во 2005 година да се врабила како доцент на Факултетот за информатика на Европскиот универзитет во Скопје.
Во 2007 година, со отворањето на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип, проф. д-р Мартиновска-Банде е вработена како доцент на Факултетот за информатика, а во 2009 година е избрана како вонреден професор на овој факултет.
Јајце-клетка
Јајце-клетка — женската гамета (женска полова клетка). Се среќава кај животните и кај семените растенија.
Кај дефинитивно оформената јајце-клетка се разликуваат: јадро (кое сега се нарекува Vesicula germinata), клеточна мембрана (која се нарекува Zona pellucida) и јадренце (Macula germinativa). Околу јајце-клетката има слој од фоликуларни клетки, наречен corona radiata.
Диференцијацијата на женските гамети кај цицачите се одвива во специјални јајчни фоликули во јајчникот. Секој ваков фоликул се состои од само една јајце-клетка опкружена со голем број на фоликуларни клетки. Во текот на оогенезата, јајчните фоликули минуваат низ неколку развојни фази (или етапи): примарен фоликул, секундарен фоликул, терциерен фоликул, жолто тело и бело тело.
Постојат три основни типови на животински јајце-клетки, кои се разликуваат по количината на жолток (односно вителус) и начинот на неговата распореденост во цитоплазмата на јајце-клетката:
Старо Село (Порече)
Старо Село — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод. Денес нема жители.
Население
Во пописните години 1953 и 1961 година, бројот на населението е вклучено во вкупното население на селото Долни Манастирец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0244 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Долни Манастирец и Старо Село, кое е сместено во Селскиот дом во Долни Манастирец.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 102 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 99 гласачи.
Џулијан Брим
Џулијан Брим (Julian Bream; 15 јули 1933 - 14 август 2020) — англиски гитарист и лејтист, еден од најистакнатите класични гитаристи на XX век. Заслужен е и за возобнова на лејтата во класичниот репертоар и историските ансамбли.
Детство и младост
Брим е роден во Лондон и пораснал во музикална средина. Татко му свирел џез-гитара. Како дете бил на изведба на Џанго Рајнхарт и тоа му оставило силен впечаток.
Љубовта кон гитарата започнала во детството, свирејќи на мало гитарче заеедно со танцовите нумери што оделе на радио. Првите часови по гитара ги добил од Борис Перо, претседателот на Филхармониското гитарско друштво. Татко му станал библиотекар на друштвото, па со тоа Брим добил пристап до голем фонд на ретки партитури за гитара.
На единаесеттиот роденден, Брим добил гитара од татко си и неговата дарба веќе била очигледна. Следната година освоил награда во категорија на малолетни изведувачи, со што добил можност да учи на Кралскиот музички колеџ. Првиот рецитал го дал во Челтнам во 1947 г., на возраст од 13 години.
Во 1952 г. го напуштил колеџот и заминал да служи воен рок. Првично го ставиле на должност во Исплатниот корпус, но по шест месеци успеал да се префрли во Оркестарот на Кралската артилерија со седиште во Вулич. Поради релативната близина, Брим навечер тајно одел во Лондон и свирел.
По три и пол години во војска, почнал со професионални ангажмани, давајќи музичка позадина на радиодрами и филмови. Ова продолжило како главна активност во 1950-тите и почетокот на 1960-тите. Во овој период посветил неколку години на турнеи по светот.
Првпат настапил на лејтата на рецитал во Вигмор Хол во 1952 г. и оттогаш почнал да се залага за нејзино враќање на репертоарите.
Во 1960 г. го основал историскиот ансамбл „Состав на Џулијан Брим“ (Julian Bream Consort), на чие чело застанал како лејтист и со тоа направил многу за популаризацијата на музиката од елизабетанскиот период.
Првите турнеи во Европа ги одржал во 1954 и 1955 г., по што уследиле подолги турнеи во Северна Америка (почнувајќи од 1958 г.), на Далечниот Исток, во Индија, Австралија, Океанија и други делови од светот. Почнал да дава мајсторски часови во САД и Канада и ја водел летната школа во Вилтшир, Англија.
Снимки
Брим има направено многу снимки за куќите RCA и EMI Classics со кои освоил повеќе награди, меѓу кои четири награди „Греми“ за најдобра изведба на камерна музика и две за најдобра изведба на класична музика. RCA во 1993 гч исто така го издале комплетот The Ultimate Guitar Collection во чест на неговиот 60-ти роденден.
Од почетокот на 1990-тите продолжил да снима за EMI Classics, вклучувајќи дела на Јохан Себастијан Бах, концертен албум (со Симфонискиот оркестар на Бирмингем и Сајмон Ретл), современи дела и гитарски сонати.
Подоцнежна кариера
Во 1991 г., радиото и телевизијата на BBC ја емитувале неговата изведба на променадниот концерт на Метју Арнолд. Учествувал во рецитали и концертни изведби на музиката на јапонскиот композитор Тору Такемицу на Јапонскиот фестивал во Лондон заедно со Лондонскиот симфониски оркестар.
Во сезоната 1992-93 трипати изведвуал во салата Вигмор Хол, а еден од нив бил во чест на неговиот 60-ти реоденден. Во овој период направил турнеи во источните земји, посетувајќи ги Хонгконг, Тајван, Кореја и Јапонија, и ја премиерно го извел аранжманот за гитара и оркестар на делото Иберија од Исак Албениз на Променадни концерти (The Proms) во адаптација на Лео Брауер. Во 1994 г. одржил мошне успешни настапи и во Турција и Израел, а следната година снимил музика за холивудскиот филм „Дон Хуан де Марко“.
Во 1997 г. одржал рецитал по повод 50 години од првиот настап во стариот градски дом во Челтнам. Неколку недели потоа, BBC направиле посебно издание на емисијата „Ова е Вашиот живот“ (This Is Your Life), снимено по спомен-концертот во салата „Кралица Елизабета“ во Лондон.
Во годините што следеле продолжил да настапува. Одржал гала-изведба во Филхармониската сала во Ливерпул, добротворен концерт во салата „Сент Џон“ во Лондон, рецитали со истакнатиот ансамбл „Академија на Св. Мартин“ во Олдборо и на фестивалот во Норфолк и Нориџ во 2000 г.
Во ноември 2001 г. одржал рецитал во Вигмор Хол, одбележувајќи 50-годишнината од првиот настап на тоа место.
Во 2003 г. излегол филмски профил на ДВД насловен како „Џулијан Брим: Мојот живот во музиката“ (Julian Bream: My Life in Music) со три часа интервјуа и изведби. Ова видеоиздание е прогласено за „најдобриот придонес за класичната гитара“ и „ДВД на годината“ на списанието Gramophone. Снимил и серија насловена како „Гитара“ (Guitarra!), чија тема се повторно неговите патувања по Шпанија.
Стил и влијанија
Рециталите на Брим опфаќаат мошне широк опсег на дела — including транскрипции од XVII век, аранжмани на доста композиции од Ј.С. Бах, популарни шпански дела и современа музика. Според самиот Брим, најголемо влијание врз него имале шпанските композитори и гитаристи Андрес Сеговија and Франциско Тарега.
Изведбата му се одликува со виртуозен и мошне изразителен настап, големо внимание за детаљи и изразено сопоставување на боите на звукот.
Соработки и посветени дела
Со Брим соработувале многу композитори и добар дел од нив имаат дела посветени нему. Такви се Малколм Анролд, Ринард Родни Бенет, Бенџамин Бритен.
За мошне значајна се смета опширната соработка со гитаристот Џон Вилијамс, со кого Брим има бројни изведби и сники.
Одликувања и награди
Џулијан Брим има повеќе одликувања за неговите придонеси за музиката. Во 1964 г. е назначен за Офицер на Редот на Британската Империја (OBE), а во 1985 г. ја добил почеста Заповедник на Редот на Британската Империја. Има почесни фокторати од Универзитетот во Сари (1968) и Универзитетот во Лидс (1984). Во 1976 г. го добил златниот медал „Вила-Лобос“ лично од вдовицата на композиторот. Во 1966 г. е назначен за почесен член на Кралската музичка академија, а подоцна добил такви звања на Кралскиот музички колеџ (1981) и Кралскиот Северен музички колеџ (1983). Во 1988 г. станал почесен член на Кралското филхармониско друштво, од кое добил и инструменталистичка награда во 1996 г.
NGC 3437
NGC 3437 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 12 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 3437 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32648. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1977. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1366.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Љубов во бегство (филм од 1979)
„Љубов во бегство“ (француски: L'amour en fuite) — филм на режисерот Франсоа Трифо од 1979 година. Трифо е автор и на сценариото, заедно со Мари-Франс Писие (Marie-France Pisier), Жан Орел (Jean Aurel) и Сузан Шифман (Suzanne Schiffman). Главните улоги ги играат: Жан-Пјер Лео (Jean-Pierre Léaud), Мари-Франс Писие, Клод Жад (Claude Jade), Дани (Dani), Дороте (Dorothée), Даниел Месгич (Daniel Mesguich), Жилиен Берто (Julien Bertheau), Жан-Пјер Дико (Jean-Pierre Ducos) и Мари Анрио (Marie Henriau). Филмот претставува петто и последно продолжение на серијата за Антоан Дуанел, започната со филмот „400 удари“, а која претставува една од највпечатливите филмски приказни во историјата на француската кинематографија. Во ликот на проблематичниот адолесцент, а подоцна романтичен млад човек Антоан Дуанел, Трифо вметнал многу од својот карактер и од сопствените животни искуства, така што оваа серија се смета за маестрално испреплетување на стварноста и уметноста. Овој филм претставува еден вид компилација на претходните четири филма од серијата, односно потсетување на сето она што го проживеал Антоан во младоста. Основната поставка на филмот е дека главниот лик созреал, но притоа не изгубил ништо од својата бунтовност и креативност. Филмот бил дел од службената конкуренција на Берлинскиот филмски фестивал, а извонредната музика на Жорж Делеру била наградена со најпрестижната француска филмска награда, „Цезар“. Инаку, насловот на филмот е земен од истоимената поп-песна на Ален Сушон (Alain Souchon) и Лорен Вулзи (Laurent Voulzy) која ја интерпретира Сушон.
Синопсис
Антоан Дуанел (го игра Лео) е во четвртата деценија од животот и работи како коректор во една печатница и штотуку го објавил автобиографскиот роман „Салати на љубовта“ (Les salades de l'amour). Тој се разведува од сопругата Кристин (ја игра Клод Жад), а тоа го привлекува вниманието на медиумите, зашто се работи за првиот спогодбен развод во Франција. Истовремено, тој има врска со младата продавачка на плочи Сабин. Еднаш, Антоан не успева да пристигне на договорената вечера, зашто мора да го однесе својот син Алфонс на железничката станица. Таму, тој ја среќава својата прва љубов Колет (ја игра Писие), која сега е успешна адвокатка. Таа само што ја купила биографијата на Антоан во која тој зборува за своите поранешни љубови и не е воодушевена од неговата уметничка слобода. Додека разговараат во возот, Антоан го смислува сижето за својата нова книга: еден човек се вљубува во жената која е прикажана на една искината фотографија и решава да ја пронајде. Излегувајќи од возот, Антоан испушта парче хартија, а всушност се работи за искината фотографија на една млада жена, внимателно залепена со селотејп.
Ајашли Исмаил-паша
Ајашли Исмаил-паша (познат и како Нишанџи Исмаил Ќемалетин-паша; 1620 – април 1690) — краткорочен отомански голем везир во 1688 година.
Почетоци
Роден е во Ајаш (денешна покраина Анкара, Турција) во 1620 година. Откако работел како бирократ на повеќе служби, hсе пензионирал како управител на Румелија (источна Тракија). Сепак, се вратил во служба во 1678 година како нишанџи. Бил опишуван како некултурен, што во тој период било некарактеристично за Отоманското Царство.
Како голем везир
Отоманското Царство во овј период било во скапа војна со земјите од Светиот сојуз или попозната како Голема турска војна. По низата на воени неуспеси, Цариград, главниот град на царството западнал во хаос. Од страна на бунтовниците бил убиен големиот везир Абаза Сијавуш-паша, и Ајашли Исмаил-паша бил назначен за привремен голем везир за период од една недела. На 2 март 1688 година, тој бил назначен за голем везир од страна на султанот Сулејман II. Но сепак, неговото назначување било кусо (траело само 61 ден). За време на неговото управување, се обидел да ја спречи корупцијата, стекнувајќи голем број на непријатели во палатата. Негов најголем непријател бил Ќопрулу Фазил Мустафа-паша (иден голем везир), кој бил зер на покојниот везир Абаза Сијавуш-паша. По силните напори на Фазил Мустафа-паша, Исмаил-паша бил отстранет од службата од страна на султанот Сулејман II на 2 мај.
Смрт
Исмаил-паша бил затворен во Кавала (денес Грција) а подоцна и протеран на островот Родос (денес Грција). Како голем везир, Ќопрулу Фазил Мустафа-паша го обвинил Ајашли Исмаил-паша дека го зграбил богатството на Абаза Сијавуш-паша и го барал назад за да му даде помилување. Ајашли Исмаил-паша ги отфрлил овие обвиненија, по што Фазил Мустафа-паша го погубил во април 1690 година.
NGC 5883
NGC 5883 — леќеста галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5883 се споменува и како MCG -2-39-14, NPM1G -14.0562.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јули 1867 година од страна на Џозеф Винлок, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5883 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5883 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 15 м 10,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 36' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.