cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Доменико Скарлати
Живот и кариера
Во 1720 или 1721 г. Скарлати оди во Лисабон, каде што работи како наставник по музика на принцезата Марија Магдалена Барбара. Потоа се вратил во Неапол во 1725 и за време на една посета на Рим во 1728 се оженил со Марија Катерина Џентили. Во 1729 г. тој оди во Мадрид да работи како наставник по музика на прицезата која се омажила за член на шпанското кралско семејство. Марија Барбара станала Кралица на Шпанија и така Скарлати останува во Шпанија през следните дваесет и пет години, за кое време имал пет деца. По смртта на жена му во 1742 тој се омажува со шпанка, Анастасија Максарти Ксименес. През неговиот престој во Мадрид, Скарлати искомпонирал преку 500 сонати за клавијатура. Ова се токму тие дела по кои е познат денес.
Доменико Скарлати починал во Мадрид на старост од 71 година. Неговата резиденција на Кале Леганитос е обележана како историски споменик, а неговите потомци сѐ уште живеат во Мадрид.
Дела
За време на својот животот Скарлати издал многу малку од своите дела; тој лично го надгледувал издавањето на најпознатата колекција во 1738 која е кинига со 30 Essercizi (вежби) која зачудувачки, ги доминира современите концертни репертоари. Овие дела биле примени со восхит од страна на европската јавност и биле високо оценувани од страна на високоценетиот англиски музиколог Д-р Чарлс Бурни. Постои можноста истите да извршиле влијание врз делото „Голдбергови варијации“ на Јохан Себастијан Бах, но за жал постојат многу малку докази за оваа теза. Иако влијанието на Скарлати врз стилот на доцниот 17 век било значителено, тој секогаш бил сметан за "аутсајдер" во музичката историја. Причината за овој феномен може да бидат генерализациите на музичките периоди (Барок/Класицизам) или веројатно заради националистички тензии: Шпанија е скоро непозната во полето на музичката историја, додека Италија е позната како земјата на операта.
Но,,Essercizi"-те не го прикажале целокупниот 'дофат' на стилот на Скарлати: тие се извонредно конзервативни споредени со сите дела на Скарлати како целина. Мноштвото од сонати кои останале неиздадени за времето на животниот век на авторот излегувале во печат нередовно през следните два и пол века и репертоарот не е најдобро проучен ни денес. Но скарлати го привлекол вниманието на многу познати музичари како Фредерик Шопен, Јоханес Брамс, Хајнрих Шенкер и Владимир Хоровиц. Исто така, руската пијанистичка школа отсекогаш ги милувала Скарлатиевите сонати.
Дискографија
Неколку разни чембалисти и пијанисти ги имаат снимено своите изведби на сонатите на Скарлати. Скот Рос ги има снимено сите во сет од 34 ЦД-а. Други изведувачи кои снимале дела на Скарлати се Густав Леонхарт и Ралф Керкпатрик кој бил исто така познат експерт на таа тема и има издадено свое издание на сонатите. Меѓу познатите пијанисти кои ги снимале овие сонати се Владимир Хоровиц, Михаил Плетњов, Клара Хаскил, Андраш Шиф, Кристијан Захарие, Константинос Пападакис и Иво Погорелиќ. Исто така доста придонел и Антони ди Бонавентура кој (по Швелов) нуди едно ново „необично“, „модерно“, но сепак „неодоливо“ и „неверојатно убедливо“ искуство. Холандскиот чембалист Питер-Јан Белдер (1966) исто така работи на снимање на сите 555 сонати за клавијатура по секвенцијален ред за куќата Brilliant Classics.
Чича
Овој пијалак традиционално се подготвува од посебен вид жолта пченка и често се нарекува chicha de jora или чича од пченка. Пијалакот наликува на млеко, има светло или темножолта боја и има слаб киселест вкус. Овој пијалак може да се конзумира тазе, кога е поблаг, или позастан, кога е појак.
Друштвото на мртвите поети
Друштвото на мртвите поети (англиски: Dead Poets Society) - американски филм од 1989 година, во режија на Питер Вир, според сценариото на Том Шулман. Главните улоги ги играат: Робин Вилијамс, Роберт Шон Леонард, Итан Хоук, Џош Чарлс, Гејл Хансен, Дилан Кусман, итн.
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во едно елитно машко училиште на источниот брег на САД, во есента 1959 година. Во едно од одделенијата доаѓа новиот професор по англиска книжевност, Џон Китинг (го игра Вилијамс). Тој применува неконвенционални методи на учење, а предавањата му се толку необични и интересни, што учениците полека се ослободуваат од стегите и започнуваат да го набљудуваат животот со сопствени очи и да размислуваат со сопствената глава. Набргу, тие дознаваат дека професорот Китинг во младоста бил член на Друштвото на мртвите поети во кое членувале учениците што ја сакаат поезијата и, следејќи го тој пример, и тие формираат слично друштво. Еден од учениците, Нил Пери (го глуми Леонард), е восхитен од книжевноста, а особено од глумата, но неговиот татко се спротивставува на таквите склоности и бара тој да изучува медицина. На крајот од филмот, по смртта на ученикот, професорот Китинг добива отказ, а во мигот кога тој доаѓа да си ги собере своите лични работи, сите ученици му даваат поддршка, бунејќи се против новиот конзервативен професор.
Лима
Лима (шпански: Lima, кечуански: Limaq, ајмарски: Lima) е главниот и најголемиот град во Перу. Градот се наоѓа во долината на реките Чилјон, Римак и Лурин. Лима е крајбрежен град и се наоѓа во централниот дел на перуанското тихоокеанско крајбрежје. Заедно со крајбрежното пристаниште Калјао Лима ја формира Метрополитенската област Лима. Со над 9 милиони жители, Лима е најнаселениот главен град во Јужна Америка, и втор најголем град во Америка, веднаш зад Сао Пауло.
Староседелската населба била земјоделско место и познато помеѓу староседелците како Лимак. Во колонијалниот период населбата прераснала во голем урбан центар и седиште на Вицекралството Перу. Како последица на Перуанската војна за независност Лима потпаднала под управа на новосоздадената Република Перу и градот бил назначен за главен град на перуанската држава. Денес градот прераснал во еден од најголемите центри на Америка, каде скоро една третина од населението на Перу живее во Лима.
Лима е дом на едни од најстарите високообразовни институции во Новиот Свет. Националниот универзитет Сан Маркос бил основан на 12 мај 1551 година. Тој е најстариот универзитет во Америка и најдолготрајниот, бидејќи постои и денес.
Лима е административен, културен, економски, трговски и финансиски центар на Перу. Меѓународно, тој е третата најнаселена агломерација (населена област) во светот, а бидејќи има поволна и значајна географска положба, Лима се одликува како „бета“ град.
Топоним
Според раните шпански записи, областа околу Лима наводно се именувала како Ичима (Itchyma), во чест на локалното староседелско население. Сепак, дури и пред освојувањето на територијата од страна на Инките во 15 век, во областа на денешна Лима, поточно во долината на реката Римак, имало пророчиште и областа меѓу посетителите станала позната како Лимак, што пак значи „зборувач“ на кечуански. Проричиштето подоцна било уништено и на неговото место била изградена црква. Иако физичката состојба на местото се променила, името останало.
Современите јазичари теоретизираат дека зборот „Лима“ е всушност шпански изговор на староседелското име Лимак. Јазичните докази ја поддржуваат оваа теорија бидејќи Шпанците постојани ги отфрлаат експлозивните согласки на крајна позиција.
Градот бил основан во 1535 година под името „Град на Кралевите“ (Ciudad de los Reyes) бидејќи одлуката да се основа градот била донесена на 6 јануари - Богојавление (според Католичката црква). Ова име брзо се заборавило и не се користело, на сметка на стариот топоним Лима.
Многу луѓе погрешно сметаат дека името на реката Римак е од кечуанско потекло и значи „река што зборува“. Но, првичото население не било кечуанско или Инки. Инките пробувале да ја протнат нивната теорија за потеклото на името „Римак“ поради колонизаторски цели. Со текот на времето овие теории не преживеале и денес месното население не наоѓа поврзаност помеѓу името на реката и името на градот, ниту пак името на долината и името на реката.
Историја
Во предколумбиската ера, на локацијата на она што денес е град Лима, била населен од страна на неколку групи Индијанци кои биле дел од Империјата на Инките во 15 век. Во 1532, група на шпански конквистадори предводена од Франциско Писаро го поразил владетелот на Инките, Атахуалпа и го презел неговото царство. Пизаро бил именуван за гувернер на териториите што ги освоил, и тој ја избирал долината Римак да биде локација за својот главен град на 18 јануари 1535. То абил Сјудад де лос Рејес (Град на крал). Во август 1536 година, новиот град бил опколент од војниците на Инка Манко, сепак, Шпанците и нивните сојузници ги поразиле Инките бунтовници.
Географија
Урбаните површини на Лима се околу 800 км2. Се наоѓаат на претежно рамен терен во Перу, во рамките на долините на реките Чилон, Римак и Лурин. Во градот постојат изолирани ридови, кои не се поврзани со околниот планински синџири, како Ел Агустино, Сан Косме, Ел Пино, Ла Мила, Мулерија и Про ридовите.
Митрополитенската област Лима е на површина од 2.672.28 км 2, од кои 825.88 км2 (31%) е вистинскиот град и 1.846.40 km2 (69%) е периферијата на градот. Градското подрачје се протега на околу 60 км од север кон југ, и околу 30 км од запад кон исток. Центарот на градот се наоѓа на 15 км (9.3 mi) на брегот на реката Римак, витален ресурс за градот, бидејќи таа е главен регулатор на вода за пиење. Иако нема официјална административна дефиниција за градот, тоа е обично се смета за составен од централните 30 од 43 окрузи на покраината Лима, што одговараат на урбаното подрачје ориентирани околу историскиот округ Серкадо де Лима. Лима е вториот најголем град во светот се наоѓа во пустина, по Каиро, Египет.
Клима
Климата на Лиме е мошне блага, покрај тоа што е сместена во тропските предели. Лима има суптропска и пустинска клима. Температурата се движи од блага на топло (на пример, ни ладно, ни многу топло). Просечните дневни температури во зима се од 12 до 20 °C. Зимските денови обично доаѓаат придружени со постојано облачно небо и магла. Во лето, дневната максимална температурата е околу 29 °C со дневен минимална температура околу 19 °C. Во текот на настаните од типот Ел Нињо, климата на Лима е сериозно нарушена, температурите на водата долж брегот, што обично се околу 17-19 °C стануваат многу потопли, што предизвикува високите и ниските температури да се зголемат за неколку степени.
Релативната влажност е секогаш многу висока, особено наутро и произведува кратка утринската магла од јуни до декември, како и постојаните ниски облаци од мај до ноември. Лима има само 1.284 часа сонце во една година, 28,6 часа во јули и 179,1 часа во јануари, исклучително ниски вредности за географската ширина.
Врнежите од дожд се многу мали. Внатрешните локации добиваат врнежи некаде помеѓу 1–6 cm, што главно се акумулира во текот на зимските месеци.
Воздушен сообраќај
Во Лима се наоѓа Меѓународниот аеродром Хорхе Чавез. Поточно, аеродромот се наоѓа во Калјао. Овој е најголемиот аеродром по домашни и меѓународни патници. Воедно, аеродромот е четврт најголем во јужноамериканската воздушна мрежа. Покрај овој, во Лима и уште пет други аеродроми: Воена база Лас Палмас, Аеродром Колике и писти во Санта Марија дел Мар, Сан Бартоло и Чилка.
Копнен сообраќај
Лима е една од главните точки на Панамериканскиот автопат. Поради неговата локација во средишниот крајбрежен дел, Лима е важна точка на перуанскиот автопатен систем. Од Лима излегуваат три главни автопати:
Во Лима има голема автобуска станица, главната, која се наоѓа во близина на трговскиот центар Плаза Норте. Од тука тргнуваат автобусите до сите национални и меѓународни одредишта. Покрај оваа, во градот има и други автобуски станици кои опслужуваат приватни автобуски линии.
Поморски сообраќај
Лима се наоѓа непосредно до пристаништето во Калјао и тоа всушност е главното метрополитенско пристаниште во Лима. Ова воедно е едно од најголемите пристаништа во Латинска Америка. Скоро сиот поморски сообраќај насочен кон Лима поминува низ Калјао. Има и помало пристаниште во Лурин, го користат танкерите за нафта бидејќи до пристаништето се наоѓа и рафинеријата за нафта.
Железнички сообраќај
Лима е поврзан со централноандскиот регион со Централноандската железница. Оваа поминува низ Лима преку регионите Хунин, Уанкавелика, Паско и Уануко. Главни градови по оваа железничка линија се Уанкајо, Ла Ороја, Уанкавелика и Серо де Паско. Има и неактивна линија која води кон Уанчо.
Градски сообраќај
Според истражување за употребата на јавниот превоз во Лима од 2012 година, огромен дел од населението на Лима (75,6%) користи јавен сообраќај, додека 12,3% од населението користи автомобили, такси служби и мотоцикли. Урбаниот транспортен систем е составен од над 300 транзитни рути кои се опслужуваат од авотбуси, минибуси и комбиња.
Таксистите во Лима се грото неформални и немаат таксиметари или пак не ги користат. Тие се евтини, но важат за возење со слабо почитување на правилата. Пред да се влезе во таксито се договорува цената за рутата. Има различни такси, по форма и боја и заземаат голем дел од автомобилниот капацитет на градот. Во голем дел од случаите тие се приватни автомобили на луѓето. Секако, во Лима има и авторизирани такси служби кои оперираат во градот..
Автобуски сообраќај
„Интегрираниот транспортен систем“ е автобусен систем кој бил развиен од локалната самоуправа за реогранизирање на рутите кои биле доста хаотични. Една од главните цели на овој систем кој бил воведен бил да се намали бројот на урбани рути, да се обноват автобусите во градот кои ги раководат голем број приватни претпријатија и да се намали бројот, а со тежнеење да се замени сосема, на комбиња кои оперираат во Лима.
Според состојбата во јули 2020 година, во градот има 16 рути: Сан Мартин де Порес - Сантијаго де Сурко (107), Ате - Сан Мигел (201, 202,204,206 и 209), Римак - Сантијаго де Сурко (301,302,303 и 306), Сан Хуан де Луриганчо - Магдалена дел Мар (404,405,409,412) и Центар - Сан Мигел (508)
Метро
Метрото во Лима има 26 станици, кои се во просек оддалечени на 1,2 километри. Метрото започнува во „Индустрискиот парк Вила Ел Салвадор“, јужно од градот. Потоа тоа продолжува кон авенијата Пачакутек во Вила Марија дел Триунфо и потоа кон авенија Лос Ероес во Сан Хуан де Мирафлорес. Понатака, метрото продолжува преку авенијата Тлкас Марсано во Сурко, се упатува кон Лос Кабитос и авенијата Авијасион. Метрото ја преминува реката Римак и завршува источно од градот во Сан Хуан де Луриганчо. Метрото има 24 воза, секој со по шест вагони. Секој вагон има капацитет од 233 луѓе. Метрото било отворено во декември 2012 година и дневно во просек пренесува околу 78.224 луѓе.
Збратимени градови
Лима е збратимен со следните градови во светот:
Корекенке
Корекенке (шпански: Corequenque) е птица која живее/ ла во Јужна Америка. Оваа птица имала голема важност во општеството на Инките бидејќи нејзините пердуви биле користени како орнаменти на владеачките лица во Тавантинсују. Пердувите на птицата биле црни и бели и се ставале на Маскапаича, односно на круната на Сапа Инка.
Кери
Кери (ирски Contae Chiarraí, англиски County Kerry) е грофовија во Ирска. Неформално го нарекуваат Кралството (The Kingdom). Се наоѓа во покраината (Манстер). Има површина од 4.746 км2 и се граничи со грофовиите Лимерик на исток и Корк на југоисток. Главен град е Трали.
Еден од најпознатите ирски градови Киларни се наоѓа во Кери. Изобилува со природни увбавини, како езера, така и паркови.
Јован Зонара
Јован Зонара (12 век) ― византиски хроничар, извор за македонската историја во 10 и 11 век.
Заземал високи служби на византискиот двор. Подоцна се повлекол во манастир, каде што врз основа на постари автори, го напишал делото „Светска хроника“, во кое се опишани настаните од создавањето на светот до 1118 година. Дава драгоцени податоци за Самоиловото Царство и за востанијата на Петар Делјан и на Ѓорѓи Војтех.
Космос-1930
Космос-1930 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1460 км, а најмалото на 1415.
Кубанска револуција
Кубанската револуција претставувала вооружен бунт којшто довел до симнување од власт на диктаторот на Куба, Фулгенсио Батиста, на 1 јануари 1959 г. од страна на Движењето 26 јули водено од Фидел Кастро. „Кубанската револуција” се однесува и на тековното спроведување на социјалните и економски програми на новата влада.
Пред 1956
Кубанската револуција започнала кога слабо наоружните кубански бунтовници ја нападнале Монкада касарната во Сантјаго и касарните во Бајамо на 26 јули 1953. Точниот број на убиени бунтовници не е сигурен, но во својата автобиографија, Фидел Кастро тврди дека биле убиени пет лица во нападот и подоцна уште 56 од страна на режимот на Батиста. Меѓу убиените бил и Абел Сантамариа, втор главен командант во нападот на касарната Монкада, кој бил затворен, мачен и погубен на истиот ден од нападот. Преживеаните, меѓу нив и Фидел Кастро и неговиот брат Раул Кастро Руз биле заробени на кратко после тие настани. На силното политичко судење, Фидел Кастро говорел околу 4 часа во своја одбрана, завршувајќи со зборовите: „Осудете ме, не е важно. Историјата ќе ме ослободи.” Фидел Кастро бил осуден на 15 години во президио модело затворот, сместен на Островот на боровите (Isla de Pinos); Раул бил осуден на 13 години.
Во 1955, под голем политички притисок, режимот на Батиста ги ослободил сите политички затвореници во Куба, вклучувајќи ги и напаѓачите во Монкада. Батиста бил убеден да ги вклучи и браќата Кастро во ослободувањето, делумно од страна на Фиделовите језуитски учители од детството. Браќата Кастро се приклучиле на другите егзиланти во Мексико за да ја подготват револуцијата за соборување на Батиста, добивајќи обука од Алберто Бајо, водач на републиканските сили во Шпанската граѓанска војна. Во овој период Фидел го сретнал и ги здружил силите со Ернесто Че Гевара.
Декември 1956 до средина на 1958
Гранма јахтата пристигнала во Куба на 2 декември 1956. Пристигнала во Куба два дена подоцна од планираното бидејќи бродот бил тешко натоварен, за разлика од вообичаеното едрење. Ова ги уништило надежите за координирано напаѓање со лано крилото на движењето. По пристигнувањето, четата бунтовници почнале да се пробиваат кон Сиера Маестра планините, масив во југоисточна Куба. По три дена од почетокот на нивната селба, биле нападнати од армијата на Батиста. Повеќето од учесниците во Гранма биле убиени во овој напад, но мал број избегале. Додека точниот број е непознат, прифатливо е дека најмногу 20 од почетните 82 војника ги преживеале првичните крвави средби со кубанската армија и успеале да избегаат во Сиера Маестра планините. Групата на преживеани ги вклучувала Фидел Кастро, Че Гевара, Раул Кастро и Камило Сиенфуегос. Преживеаните биле разделени, насамо или во мали групи и почнале да скитаат по планините, барајќи се еден со друг. Евентуално, тие ќе се соберат со помошта на селаните поддржувачи и ќе го формираат јадрото на водството на герила војската. Селиа Санчез и Хајди Сантамариа, сестра на Абел Сантамариа, биле две жени револуционерки кои му асистирале на Фидел Кастро во планините.
На 13 март 1957 год, различна група на револуционери - студентска антикомунистичка Револуционерна управа (RD; Directorio Revolucionario) упаднале во Претседателската палата, во обид да извршат атентат на Батиста и да го срушат режимот. Нападот бил самоубиствен. Водачот на РУ, студентот Хозе Антонио Ечевериа, загинал во престрелка со силите на Батиста кај радио станицата која РУ ја зазеле за да ги рашират вестите за смртта на Батиста. Од малкутемина преживеани биле и Д-р Умберто Кастело (подоцна главен инспектор во Ескамбреј), Роландо Кубела и Форе Чомон (подоцна команданти на Движењето 13 март, сместено во Ескамбреј планините во провинцијата Лас Вилас).
САД вовеле ембарго врз владата и го отповикале нивниот амбасадор, ослабувајќи ја моќта на владата подоцна. Поддршката на Батиста била ограничена на комунистите (КПК), но и тие ја престанале со долгорочната поддршка во средината на 1958 г.
Режимот прибегнал кон чести смртоносни мерки за да ги зачува кубанските градови под контрола на Батиста. Но во Сиера Маестра планините, Кастро потпомогнат од Френк Паис, Рамос Латур, Хубер Матос и многу други извеле успешни напади врз малите гарнизони на Батиста. Че Гевара и Раул Кастро му помогнале на Фидел да ја зацврсти политичката контрола во планините, често преку погубување на осомничените лојалисти на Батиста или другите соперници на Кастро. Освен тоа, слабо наоружаните нередовни војници познати како ескопетери ги малтретирале силите на Батиста по ридовите и рамнините во провинцијата Ориенте. Исто така тие им давале директна воена поддршка на главните сили на Кастро заштитувајќи ги линиите за снабдување и разменувајќи разузнавачки информации. На крајот, планините потпаднале под контрола на Кастро.
Освен вооружениот отпор, режимот на Батиста бил поткопуван и од пиратската радио станица наречена Бунтовничко радио (Radio Rebelde), создадена во февруари 1958. Кастро и неговите сили ја ширеле нивната порака до секого во територијата на непријателот. Радиските емитувања биле овозможени од Карлос Франки, претходен познаник на Кастро и кубански егзилант кој сега живее во Порторико.
Во овој период, силите на Кастро биле прилично малубројни, понекогаш помалку од 200 луѓе, додека кубанската армија и полициските сили броеле меѓу 30.000 и 40.000 припадници. Сепак, речиси секогаш кога армијата се борела против револуционерите, била приморана да се повлече. Кубанската војска била значително неефикасна. Сè поголем проблем за силите на Батиста било ембаргото за оружје воведено врз кубанската влада од страна на владата на САД на 14 март 1958. Кубанските воздушни сили брзо пропаднале бидејќи не можело да бидат поправени без деловите од САД.
Силите на Батиста најпосле одговориле со напад на планините наречени Операција Верано (бунтовниците ја викале „ла Офанзива”). Околу 12.000 војници (од кои половина биле необучени регрути) биле испратени во планините. Во неколку серии од мали престрелки, кубанската армија била поразена од одлучните војници на Кастро. Во Битката кај Ла Плата, која траела од 11 јули до 21 јули, силите на Кастро поразиле цел баталјон, заробувајќи 240 луѓе, а губејќи само 3 свои. Текот на настани за малку ќе се сменел на 29 јули кога Кастровата мала армија (околу 300 војници) била речиси уништена во Битката кај Лас Мерседес. Кастровата војска била притисната од супериорно побројната кубанска армија, при што Кастро побарал и добил привремен прекин на огнот (1 август). Наредните седум дена, додека се воделе бесплодни преговори, силите на Кастро постепено избегале од стапицата. До 8 август, целата војска на Кастро избегала назад во планините завршувајќи ја делотворно Операцијата Верано со неуспех на владата на Батиста.
Средина на 1958 до јануари 1959
- Че Гевара, командант на герилата, 1958
На 21 август 1958, по поразот на „офанзива” на Батиста, Кастровите сили ја започнаа својата офанзива. Постоеле четири фронтови во провинцијата „Ориенте” (сега поделена на Сантјаго де Куба, Гранма, Гвантанамо и Олгин) управувани од Фидел Кастро, Раул Кастро и Хуан Алмеида Боске. Спуштајќи се од планините, со новите оружја запленети за време на офанзива и прокриумчарени во авион, Кастровите сили победиле во неколку битки. Најголема победа на Кастро кај Гуиса и успешното заземање на неколку градчиња како Мафо, Контрамаестре и Сентрал Ориенте ги ставиле Кауто рамнините под негова контрола.
Во меѓувреме, три колони на чело со Че Гевара, Камило Сиенфуегос и Жаиме Вега продолжиле на запад кон провинцијалниот главен град Санта Клара. Колоната на Жаиме Вега била заседната и уништена. Другите две колони достигнале до централните провинции кадешто ги здружиле силите со неколку други групи на отпорот кои не биле под команда на Кастро. Според Фариа, кога колоната на Че Гевара поминала низ провинцијата Лас Вилас, конкретно низ Ескамбреј планините, односно кадешто силите на антикомунистичката управа (Движењето 13 март) се бореле неколку месеци против армијата на Батиста, се споиле двете бунтовнички групи. Трупите на Движењето на Че 26 јули всушност биле инфилтрирани со комунисти, како полемичарот Армандо Акоста и поопасниот Команданте Феликс Торес. Но, комбинираната бунтовничка армија продолжила со офанзивата и Сиенфуегос извојувал клучна победа во Битката кај Јагуајај, на 30 декември 1958 (заработувајќи го прекарот „Херојот од Јагуајај”).
После 1959: По револуцијата
Кастро отишол во САД подоцна за да ја објасни својата револуција. Тој рекол: „Јас знам што мисли светот за нас, ние сме комунисти, и секако дека јас многу јасно реков дека не сме комунисти, многу јасно.”
Стотици осомничени агенти од ерата на Батиста, полицајци и војници биле изложени на јавно судење за злоупотреба на човековите права и воени злодела, вклучувајќи убиства и мачење. Повеќето од осудените во револуционерните трибунали за политички злодела биле погубени со стрелање, а останатите добиле долги затворски казни. Еден од најозлогласените примери на револуционерната правда било погубувањето на преку 70 заробени војници од режимот на Батиста, наредено од Раул Кастро по заземањето на Сантјаго де Куба. За неговиот дел во Хавана, Че Гевара бил назначен за врховен обвинител во тврдината Ла Кабана. Ова било далекусежен обид на Фидел Кастро да ги исчисти безбедносните сили од лојалистите на Батиста и потенцијалните противници на новиот револуционерен режим. Останатите имале среќа да бидат отпуштени од армијата и полицијата без гонење, а некои службеници со висок ранг од претходниот режим избегале во егзил како воени аташеа.
Во 1961, по инвазијата во Заливот на свињите, новата кубанска влада ги национализирала и сите имоти во држани од религиозни организации како Римокатоличката црква. Стотици членови на црквата, вклучувајќи го и бискупот, биле засекогаш протерани од нацијата, а официјално новата кубанска влада била атеистичка. Фариа опишува како се сменило образованието кај децата какошто Куба станала официјално атеистичка држава: приватните училишта биле забранети, а постепено социјалистичката држава имала голема одговорност за децата.
Според географот и кубански командант Антонио Нунез Хименез, 75% од кубанската најдобра обработлива почва била поседувана од странци или странски (главно американски) компании. Една од првите политики на новоформираната кубанска влада била искоренување на неписменоста и спроведување на земјишни реформи. Земјишните реформи помогнале да се зголеми животниот стандард со поделба на поголемите фарми на задруги. Командантот Сори Марин, номинално задолжен за земјишната реформа, се спротивставил и избегал од Куба, но на крајот бил погубен. Многу други, немарксисти и водачи на анти-Батиста групи биле приморани во егзил, осудени на смрт или елиминирани во неуспешни востанија како тоа на браќата Битон.
Набрзо по преземањето на власта, Кастро создал и Револуционерна милиција да ја прошири својата база на моќ меѓу поранешните бунтовници и поддржувачите од населението. Кастро исто така иницирал Комитет за одбрана на револуцијата (КОР) при крајот на септември 1960. Информаторите станале деспоти меѓу населението. КОР имале задача чуваат „будност против контрареволуционерните активности.” Локалните КОР исто така имале задача да водат документација за секој жител во соседствата, за потрошувачките навики, ниво на контакт со странци, нивното работно и образовно минато и какво било сомнително однесување. Една од најгонетите групи биле хомосексуалците, посебно хомосексуалните мажи. Сексот бил форма на ослободување и протест против владата на Кастро, Реиналдо Аренас, познат латиноамерикански писател, го опишува таквото покорување и протестирање во својата автобиографија „Пред мракот” („Antes Que Anochezca”)
Куба започнала со експропријација на земјата и приватните имоти под покровителство на законот за аграрна реформа од мај 1959. Кубанскиот правник Марио Лазо пишува дека фарми од секоја големина може да бидат и се запленети од владата. Земја, бизниси и фирми во сопственост на Кубанци од средна и висока класа биле исто така национализирани, вклучувајќи ги и плантажите во што ги имало семејството на Фидел Кастро. Кон крајот на 1960, револуционерната влада национализирала кубански приватни имоти во вредност од 25 милијарди долари. Куба ги исто така национализирала и сите имоти во државата што биле во сопственост на САД и други странски сопственици на 6 август 1960. Како одговор на тоа, САД возвратиле со замрзнување на сите кубански средства во САД, затегнување на дипломатските односи и зацврстување на ембаргото врз Куба, кое сѐ уште трае после 50 години. Куба возвратила на мерките на Ајзенхауеровата администрација со свртување и барање поддршка од Советскиот Сојуз.
Во јули 1961, Интегрираните револуционерни организации (ИРО) биле формирани со спојувањето на Фиделовото Револуционерно движење 26 јули, Народната социјалистичка партија (претходно Комунистичка партија) водена од Блас Рока и Револуционерната управа 13 март водена од Форе Чомон. На 26 март 1962, ИРО станала Обединета партија на кубанската социјалистичка револуција (PURSC) која, за возврат станала Комунистичка партија на Куба на 3 октомври 1965, со Кастро како Прв секретар.
Направени се многу обиди од САД да ја соборат кубанската влада. Еден од најпознатите е неуспехот на инвазијата во Заливот на свињите во 1961. После кубанската ракетна криза од 1962, САД даде ветување дека никогаш нема да го окупира островот. Безнадежни и неуспешни бунтови, познати како Борба против бандитите, продолжиле до 1965 г.
Raye
Рејчел Агата Кин (англ. Rachel Agatha Keen; родена на 24 октомври 1997 во Лондон), професионално позната како Raye (стилизирано со сите големи букви: RAYE) ― британска пејачка и текстописец. Станала позната откако пеела во песните „By Your Side“ со Џонас Блу, „You Don't Know Me“ со Џекс Џонс, „Secrets“ со Regard и „Bed“ со Џоел Кори и Дејвид Гета. Сите тие песни добиле платинест сертификат од BPI.
Во јули 2021 година, Raye ја напуштила нејзината издавачка куќа Polydor Records и станала независен уметник. Во февруари 2023 година, го издала својот прв студиски албум My 21st Century Blues, и добила позитивни критика. Пред објавување на албумот ја објавила хит песната „Escapism“, која се искачила на прво место на UK Singles Chart и станала нејзина прва песна која се нашла на Billboard Hot 100.
Освен музика за себе, Raye пишувала песни и за други пејачи, како за Бијонсе, Little Mix, Давид Гета, Џон Леџенд и Ели Гулдинг. Во 2019 година, ја освоила BMI наградата, како признание за нејзината извонредна уметност, креативна визија и влијание врз иднината на музиката. Четири пати била номинирана за Британските музички награди, два пати за Ајвор Новело и била во потесен избор за Sound of... од БиБиСи во 2017 година, каде завршила на трето место.
Живот и кариера
Рејчел Кин е родена во Тутинг, Лондон, од мајка Швајцарка и татко Англичанец, по потекло од Јоркшир. Како дете присуствувала и пеела евангелски песни во црквата во која татко ѝ бил музички директор, а мајка ѝ пеела во хорот. Подоцна, се преселила во Кројдон, каде посетувала средно училиште и го посетувала училиштето БРИТ. Кин, во студиски сесии за време на викендите во своите тинејџерски години учела како професионално да пишува песни.
Во декември 2014 година, на 17-годишна возраст, Raye го објавила својот дебитантски EP Welcome to the Winter. Raye ги објавиla песните „Flowers“ и „Alien“ во февруари и април 2015 година, соодветно, во вториот со лондонскиот рапер Авелино.
Во август 2016 година, Raye го издала својот втор EP, Second. Raye пеела во песната на Џонас Блу „By Your Side“ која била објавена во октомври 2016 година и се искачила на 15-то место на UK Singles Chart. Таа, исто така, се појавила на синглот на Џекс Џонс „You Don't Know Me“ во декември 2016 година. Песната, ко-напишана од самата Raye, се искачиla на третото место на топ-листата за синглови во Обединетото Кралство и е сертифицирана како двојно платинеста од страна на BPI.
Во февруари 2018 година, Raye ја издала песната насловена како „Cigarette“ (со Мејбел и Стефлон Дон). Песната се искачила на 41-то место на топ-листата за синглови во Обединетото Кралство. Во мај 2018 година, Raye го објавила својот трет EP насловен како Side Tape. Во октомври 2018 година, Raye ја започнала својата турнеја, и посетила низа градови низ ОК и Ирска.
Raye соработуваla со Дејвид Гета за синглот „Stay (Don't Go Away)“, кој бил објавен во мај 2019 година и се искачил на 41-то место на топ-листата за синглови во Велика Британија. Било објавено дека Raye е ко-текстописец на песната „Bigger“ од американската пејачка Бијонсе, која била вклучена на саундтрак албумот The Lion King: The Gift, објавен во јули 2019 година.
Нејзината соработката со диџејот Regard во песната под наслов „Secrets“ била објавена во април 2020 година. Песната се искачила на шестото место на топ-листата за синглови во Обединетото Кралство и на прво место на денс листата во Велика Британија. Песната, исто така, се нашла меѓу првите десет во Ирска и Шкотска, како и на американската листа за денс/електронски песни од Билборд. „Secrets“ се нашла на топ листите во многу други земји како Холандија, Франција и Германија.
Во ноември 2020 година, Raye го издала својот прв мини-албум Euphoric Sad Songs, во кој биле вклучени и некои претходни песни „Love Me Again“, „Please Don't Touch“, „Secrets“ и „Natalie Don't“ како и новите песни „Love of Your Life“ и „Regardless“ (со Rudimental). Последната песна се нашла на топ 40 во Обединетото Кралство, како и на листата за денс/електронски песни во САД.
Во јуни 2021, Raye открила дека нејзината издавачка куќа, Polydor Records, неколку години го одложувала нејзиниот деби албум, и во јули 2021 година, објавила дека се разделила со Polydor и дека ќе работи како независен уметник.
Во јуни 2022 година, Raye ја издала песната „Hard Out Here“, нејзина прва песна како независен уметник. Втората песна, „Black Mascara“, била објавена во август 2022 година по која во октомври 2022 година следувале песните „Escapism“ (со 070 Shake) и „The Thrill is Gone“. Сите тие песни се нашле на деби студискиот албум на Raye, My 21st Century Blues, кој бил објавен во февруари 2023 година. Песната „Escapism“ се пласирала во првите десет на UK Singles Chart, а во првата недела од 2023 година се искачила на прво место. Во Соединетите Американски Држави, „Escapism“ станала прва песна на Raye што се најде на топ-листата на Billboard Hot 100.
Уметност
Raye во детството била под влијание на R&B, нео-соул, и инди рок групи како Alt-J и Bombay Bicycle Club. Рекла дека се восхитува на Лејди Гага, The Weeknd, Френк Оушн, и Лорин Хил. Ја инспирирале и џез-уметници како Џил Скот, Ела Фицџералд и Нина Симон.
Евдокија Рачкевич
Евдокија Рачкевич (р. Андријчук; Евдокия Рачкевич; – ) била заменик-командант и комесар на 46. гардиски бомбашки воздухопловен полк (т.н. „Ноќни вештерки“) во текот на Втората светска војна, позната во СССР под името Голема Патриотска војна. По завршувањето на војната, Рачкевич го пронаоѓа патот на полкот низ војната и успева да ги лоцира остатоците на жените од полкот што се водат како исчезнати во акција, за истите да можат да добијат погреб со сите почести. Војниците кои се исчезнати во акција се сметале за потенцијални предавници сѐ додека не се пронајдат нивните остатоци, бидејќи тие можеле да бидат заробени, а советските воени заробеници се сметаат „виновни додека не се докаже спротивното“ за соработка со силите на Оската, особено по наредбата бр. 270, која забранува предавање или повлекување.
Ран живот и предвоена кариера
Рачкевич е родена на 22 декември 1907 во тогашното село Наднестријанскоје во Руската Империја, сега сместено во денешна Украина. Во 1919 дипломирала на парохија во нејзиното родно место. Во 1922 работи како чувар на граничната полиција Каменец Подолски, каде останува додека да стане член на Комунистичката партија во 1926, кога е преместена да работи како организатор на област во Каменец Подолски. Во 1928 дипломира на едногодишното правно училиште во Киев пред да работи како судија две години, по што почнува да работи како асистент на регионалниот обвинител во Житомир. Во 1931 се мажи за Павел Рачкевич, комесарот на 3-тиот Коњанишки полк на Првата Краснокаческа дивизија. Во 1932 се пријавува во Црвената Армија, каде е назначена да работи како политички инструктор во Краснозакачката дивизија. Во 1934 година се запишува на Ленинската воено-политичка академија; во 1937 станува првата жена што дипломира на Академијата, по што започнува да предава во Ленинградското училиште за воена комуникација.
Втора светска војна
По германската инвазија на Советскиот Сојуз во 1941, Рачкевич е комесар на воена болница од 16 јули до 28 септември. По завршувањето на интензивен курс за навигатор во воздухопловното училиште Енгелс, Евдокија е распоредена на 1942 февруари како комесар на 588-от Ноќен бомбашки полк, кој ја добива ознаката Гарда во 1943 и е реорганизиран во 46-та Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк од 325-та Ноќна бомвашка воздухопловна дивизија на 4-та Воздухопловна Армија на Вториот белоруски фронт. Подоцна станува заменик командант на политичкиот одред на Полкот. За време на војната повремено учествува во бомбашките напади, летајќи како навигатор во 36 мисии како додаток на опремување на По-2 за летови. По војната Евдокија е демобилизирана од војската со ранг на мајор додека не е отповикана во 1951.
Подоцнежен живот
По враќањето во војската во 1951, Рачкевич служи како политички инструктор за единица на советски трупи во Источна Германија до нејзиното пензионирање во 1956 со ранг на потполковник. По пензионирањето од војската, живее во Москва, каде се вклучува во јавна работа; подоцна успева да ги лоцира остатоците на сите членови на 46-та Гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк кои се соборени во војната, обележувајќи ги местата на несреќите како меморијали. Умира на 7 јануари 1975 година и е закопана на Кованските гробишта.
Клаустал-Целерфелд
Клаустал-Целерфелд (Clausthal-Zellerfeld) — град во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во југозападниот дел на планинскиот масив Харц.
На 1 јануари 2015 година, општинската заедница Горен Харц со нејзините општини, градот Клаустал-Целерфелд, гратчето Алтенау, гратчето Вилдеман и Шуленберг во Горен Харц била укината и бил образуван новиот град Клаустал-Целерфелд од дотогаш самостојаните општини. Градскиот дел Клаустал е седиште на Техничкиот универзитет Клаустал.
Историја
Всушност, Клаустал-Целерфелд се состои од два града: Клаустал и Целерфелд кои биле споени во 1924 година за да создадат една административна единица. Клаустал е познат по стариот Технички универзитет Клаустал и неговите прекрасни градби, додека Целерфелд е вообичаено туристичко одредиште за планинарите и спортистите во зима. Клаустал-Целерфелд е најголем град во областа и се наоѓа во планината отколку на неговите падини.
Рударството во областа започнало во век. Современите сајли биле пронајдени да служат за ископување во рудниците за железо во 1830-тите години од германскиот рударски инженер Вилхелм Алберт. Биле брзо прифатени бидејќи се покажале надмоќни над јажињата направени од коноп или од металните синџири, како што се користеле претходно и наскоро нашле најразлична примена, вклучувајќи ја и нивната употреба во висечките мостови. Железницата „Долина Инерсте“ била отворена во 1877 година и се проширила до Алтенау во 1914 година. Импресивната железничка градба и 70 градби во градот биле уништен во воздушен напад на 7 октомври 1944 година. Вкупно, 92 лица ги загубиле своите животи.
Рударските активности траеле до 1930 година кога рудните богатства биле истрошени и повеќе не било финансиско исплатливо. Денес, постојат бројни остатоци на рудници во областа на Харц, некои од нив претворени во музеи. Железничката линија била затворена во 1976 година. Поранешната железничка станица, која била обновена во периодот 1961-1963, откако била уништена во 1944 година, е дом на туристичко-информативното биро и градската библиотека.
Техничкиот универзитет Клаустал бил основан во 1775 година за рударство. Денес, покрива најразлични областа од инженерството.
Збратимени градови
Клаустал-Целерфелд е збратимен со следниве градови:
Јован Виќиќ
Јован Виќиќ (23 февруари 1997) е српски фудбалер, кој игра како голман. Тој е во брак од 15 јануари 2021 година со шпанската адвокатка и инфлуенсерка, Сара Мартин Баутиста. Тој се оженил со својата сопруга со православна церемонија во Мадрид, на 20 февруари 2021 година, три дена пред неговиот 24-ти роденден.
Црвена звезда Белград
Роден во Лозница, Виќиќ ја поминал младинската школа на Црвена Звезда од Белград и се приклучил на првиот тим во летото 2015 година. Подоцна бил позајмен на ГСП Полет со двојна регистрација, каде што забележал 11 настапи во српската лига Белград за првата половина од сезоната 2015–16. На почетокот на 2016 година, Виќиќ го потпишал својот прв професионален договор со Црвена Звезда и се преселил на позајмица во српскиот прволигаш Лозница. Во летото 2016 година, Виќиќ мина предсезонски тренинзи со Црвена Звезда, а подоцна се пресели на нова позајмица во Колубара со едногодишна двојна регистрација. Откако ја поминал зимската пауза надвор од сезоната со домашниот клуб, бил раскинат договорот за позајмица со Колубара и тој се преселил во Бежанија до крајот на истата сезона. Во летото 2017 година, Виќиќ се пресели на позајмица во Дрина Зворник. Во летото 2018 година, Виќиќ беше ослободен од клубот.
Мачва Шабац
На 29 јуни 2018 година, било објавено дека Виќиќ се приклучил на Мачва Шабац како прво летно засилување.
Репрезентативна кариера
Виќиќ бил член на Србија У16, Србија У17 и Србија У18 репрезентации помеѓу 2012 и 2015 година. Во февруари 2016 година, тој станал првиот фудбалер во историјата на ФК Лозница, кој бил повикан во селекцијата на репрезентацијата, откако бил повикан од тренерот Бранислав Николиќ за пријателскиот натпревар на фудбалската репрезентација на Србија до 19 години против Бугарија. Како нов селектор на Србија до 20 години, Илија Петковиќ го повика Виќиќ во тимот во март 2017 година.
Кејт Буш
Кејт Буш (родено име Кетрин Буш (анг: Catherine Bush); родена на 30 јули 1958 година во Бекслихт, Кент) ― англиска пејачка, текстописец, музички продуцент и танчерка. Во 1978 година, на свои 19 години, по објавувањето на нејзиниот деби-сингл „Wuthering Heights“ четири недели била на врвот на UK Singles Chart, и со тоа станала прва жена која била на прво место во Обединетото Кралство со сопствена песна. Кејт Буш потоа објавила уште 25 песни кои се пласирале на британскиот Топ 40, меѓу кои се и песните кои влегле меѓу Топ 10: "The Man with the Child in His Eyes", "Babooshka", "Running Up That Hill", "Don't Give Up" (дует со Питер Гејбриел) и "King of the Mountain". Сите нејзини студиски албуми се нашле во Топ 10 во Обединетото Кралство, и сите освен еден биле меѓу првите пет албуми во тој период. Нејзини најпопуларни албуми се Never for Ever (1980) кој се искачил на прво место на топ листата за албуми во ОК, Hounds of Love (1985) и компилацијата The Whole Story (1986). Таа била прва британска соло пејачка која се искачила на врвот на топ листите за албуми во Обединетото Кралство и прва пејачка која дебитирала на прво место на топ-листата на албуми.
Кејт Буш почнала да пишува песни на 11 години. Потпишала со ЕМИ Рекордс откако гитаристот од Пинк Флојд, Дејвид Гилмур, ѝ помогнал да го сними демо записот. Нејзиниот деби албум, The Kick Inside, бил објавен во 1978 година. Буш полека стекнувала независност во продукцијата на албуми и од The Dreaming (1982) самата си ги продуцирала сите нејзини студиски албуми. Направила пауза помеѓу седмиот и осмиот албум, The Red Shoes (1993) и Aerial (2005). Буш повторно го привлекла вниманието во 2014 година со нејзината концертна резиденција „Пред зори“, нејзини први концерти по „Турнејата на животот“ во 1979 година. Во 2022 година, „Running Up That Hill“ повторно била во центарот на вниманието откако се појавила во телевизиската серија Почудни нешта, по што станала втора песна на Кејт Буш која се нашла на прво место во Обединетото Кралство, а била на врвот и на неколку други топ листи. Песната, исто така, се искачила 3-то место на американскиот Билборд Хот 100, а албумот во кој се појавила, Hounds of Love, станал прв албум на Кејт Буш кој стигнал до врвот на <i id="mwOA">Билборд листата за албуми</i>.
Кејт Буш 13 пати била номинирана за Brit Awards, а во 1987 година ја добила наградата за Најдобара британска соло пејачка. Исто така, таа била номинирана за три Греми награди. Во 2002 година, Буш ја добила Ајвор Новело наградата за исклучителен придонес во британската музика. За придонесите во музиката, на Новогодишните почести во 2013 година, Кејт Буш била именувана за командант од Редот на Британската Империја (CBE). Во 2020 година станала член на Ајворс академијата во ОК. Истата година, нејзиниот албум Hounds of Love бил рангиран на 68-то место на листата од Rolling Stone - 500 најдобри албуми на сите времиња. Во 2021 година, „Running Up That Hill“ се нашол на 60-то место на листата 500 најдобри песни на сите времиња од Ролинг Стоун Кејт Буш четири пати била номинирана за да биде воведена во Куќата на славните од рокенролот: 2018, 2021, 2022 и 2023 година. Во 1999, VH1 ја рангирал на 46-то место на нивната листа „100 најголеми жени од рокенролот“.
Дискографија
Студиски албуми:
Колибари
Историја
Во XIX век селото било дел од Кичевската каза во Отоманското Царство.
Население
Според пописот од 2002 година, селото има население од 747 жители, од кои 742 Албанци, 1 Србин и 4 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 355 жители, од кои 338 Албанци и 17 лица без податоци.
Родови
Колибари е албанско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во периодот 1961-1965.
Албанското население во Колибари е поделено на пет рода: Тоа се: Спаије (20 к.), Коколе (17 к.), Алиме (11 к.), Гега (11 к.) и Хиса (10 к.). Споменатите родови, потекнуваат од пет браќа доселени околу 1820 година од соседното село Зајас. Браќата се викале: Зендел Спаија (најстариот брат), Коколе, Алим, Дервиш Гега и Лиман Хиса. Во родот Коколе е познато следното родословие: Вели (жив, на 40 години)-Рушит-Вели-Ибраим Коколе, кој се доселил. Во Зајас нивните куќи им биле во Теќе Маало. Таму имале истоимени роднини. Подалечното потекло им е од Матија во Северна Албанија.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 829 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 667 гласачи.
Арефу
Арефу (Albota) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 2.786 жители.