cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Петар Митров
Самостојни изложби
2011 - Скопје, Дом на АРМ
Групни изложби и саеми
1968 - Белград: Сојузна привредна комора.
1971/1985 - Скопје: редовни изложби на ДЛУПУМ.
1971 - Париз (Франција), Белград (Југославија), Загреб (Хрватска): Саем на дизајн и мебел.
1972 - Минхен (Германија), Загреб (Хрватска), Белград (Југославија), Скопје (Македонија): Саем на мебел.
1979/1990 - Торино (Италија), Загреб (Хрватска).
1986 - Скопје: Уметничка галерија Даутпашин амам.
1994 - Скопје: Ликовен клуб КО-РА.
Вернер Зомбарт
Вернер Зомбарт (германски: Werner Sombart) - германски економист, историчар социјалист.
Петар Митров
Групни изложби и саеми
1996 - Скопје Дом на АРМ; Скопје; Ликовен клуб КО-РА.
Вернер Зомбарт
Творештво
На почетокот, Зомбарт бил социјалист-марксист и до 1909 година бил активен во ширењето на марксистичките и социјалистичките иедеи во Германија. Во овој период, токму поради неговите радикални сфаќања, тој не можел да добие професорско место на германските универзитети. Во 1915 година, Зомбарт ја објавил книгата „Трговци и херои“ (Händler und Helden: patriotische Besinnungen) во која ја поддржувал „Германската војна“ на германската херојска култура против комерцијалната цивилизација на Англија. Притоа, тој изразува огромен презир кон комерцијалниот карактер на англиското население кое ги изгубило сите воинствени инстинкти. Според него, врховен принцип на англискиот морал е настојувањето да се продолжи благосостојбата на поединецот за време на неговиот живот на земјата кој тој го нарекува „најнеславната максима која воопшто била прогласена од комерцијалниот ум“. Според Зомбарт, пред 1914 година, сите германски идеали се наоѓале под смртна закана од постојаниот напредок на англиските комерцијални идеи, англискиот комфорт и англиската забава, а англискиот народ станал морално расипан и почнал да ги заразува другите народи. Оттука, Првата светска војна им овозможил на Германците да се потсетат дека се народ на воини, народи чии активности, особено економските активности, им се подредени на воените цели. Зомбарт ја глорификува војната, сметајќи дека нејзиниот третманот како нечовечка и бесмислена е производ на комерцијалните сфаќања. Тој смета дека постои повисок живот од животот на поединецот, а тоа е животот на народот и на државата, така што животот на поединецот треба да му бид еподреден на тој повисок живот. За Зомбарт, војната е израз на херојскиот поглед на животот, а војната против Англија е војна со спротивниот идеал - комерцијалното сфаќање на слободата на поединецот и англискиот комфорт.
Петар Митров
Групни изложби и саеми
1996 - Тетово - Ликовна галерија.
2002 - Софија (Бугарија).
2002 - Скопје: Музеј на Град Скопје.
Како член на ДЛУМ и ОСТЕН редoвoнo учествува на сите нивни годишни активности.
Награди
1968 - Белград: Награда за дизајн од Сојузна привредна комора.
1983 - Скопје: Годишна награда на ДЛУПУМ.
1994 - Скопје: Награда за сликарство КО-РА.
2014 - Скопје: ОСТЕН Нагарада „Цицо“
Емендорф
Емендорф (Emmendorf) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа на половина пат помеѓу градовите Илцен и Бад Бевензен. Низ местото тече реката Илменау.
Општински единици
Кон општината Емендорф припаѓаат следниве места:
Бранител на животната средина
Заштитник на земјиште, заштитник на почва или бранител на животната средина е активист кој работи на заштита на екосистемите и човековото право на безбедна, здрава животна средина. Често, бранителите се членови на домородните заедници кои ги штитат правата на сопственост на земјиштето на предците во услови на експропријација, загадување, исцрпување или уништување.
Земјата и нејзините ресурси често се сметаат за свети од домородните народи, а грижата за земјата се смета за должност што ги почитува предците, сегашната генерација и идните генерации.
Бранителите на земјата се соочуваат со тежок прогон од моќни политички и корпоративни сојузи кои профитираат од екстракција на ресурси на начин што може да предизвика загадување. Советот за човекови права на Обединетите нации утврдил дека бранителите на земјата се „меѓу бранителите на човековите права кои се најекспонирани и изложени на ризик“.
Етимологија
За време на протестите против цевководот Дакота во 2016 година, членовите на Индискиот резерват „Стендинг Рок“ ја блокираа изградбата на гасоводот за да го заштитат земјиштето и снабдувањето со вода на племето. Овој грасрут напор доведе до стотици апсења и судири со полицијата и војниците на Националната гарда. Негативните написи ги опишаа домородните бранители на земјиштето како „protesters“, термин кој го осудија многу еколошки активисти.
Еколошкиот активист и актер Далас Голдтут од Домородната еколошка мрежа го критикуваше терминот „протест“, наведувајќи дека зборот е негативен и имплицира дека домородните луѓе се лути, насилни или премногу заштитнички кон ресурсите.
Наместо тоа, членовите на движењето се нарекуваат себеси „бранители на земјата“, термин кој го нагласува пацифизмот и одговорноста да се грижат за земјиштето на предците кое е дел од наследството на бранителите.
Историја
Смртоносните копнени конфликти во Хондурас датираат од раните 1990-ти.
Протестите против нафтоводот во Дакота биле одржани во 2016 година.
Окупацијата на шумата Атланта, почнувајќи од 2022 година, од страна на самонаречените бранители на шумите како Тортугита, и поширокото движење „Одбрани ја шумата Атланта“ имале за цел да се спречи изградбата на Центарот за обука за јавна безбедност во Атланта во нејзини рамки.
Улога и активизам
Бранителите на земјиште играат активна и сè повидлива улога во акциите наменети за заштита, почитување и правење видлива на важноста на земјата. Постојат силни врски помеѓу движењето на заштитниците на водата, движењето за одбрана на земјиштето и домородниот еколошки активизам. Заштитниците на земјиштето се спротивставуваат на инсталирање на цевководи, индустрии за фосилни горива, уништување на територија за развој, како што се земјоделството или домувањето, и активностите за екстракција на ресурси, како што е фракингот, бидејќи овие дејства можат да доведат до деградација на земјиштето, уништување на шуми и нарушување на живеалиште. Бранителите на земјиштето се спротивставуваат на активностите што му штетат на земјиштето, особено на домородните територии и нивната работа е поврзана со човековите права. Јази укажува на тактиката на отпор на бранителите на земјата на Дине и нивниот антикапиталистички и антиразвојен став за екстракција на ресурси, како многу поврзани со долготрајните традиции на отпорот на Дине.
Активизмот може да биде во форма на поставување блокади на резервни земјишта или традиционални територии за блокирање на корпорациите од активностите за екстракција на ресурси. Заштитниците на водата и земјиштето, исто така, подигаат кампови како начин да ги окупираат традиционалните територии и да ги зајакнат културните врски. Заштитниците на земјиштето работат и преку правни рамки како што се владините судски системи во обид да ја задржат контролата врз традиционалните територии. Акциите за граѓанска непослушност, преземени од бранителите на земјиштето, често се криминализираат, а некои тврдат дека се предмет на посилна полициска активност и насилство.
Жените се голем дел од успехот на движењето, бидејќи тие често се бранители на земјиштето видливи на фронтот на блокадите и на протестите на отпорот.
Опасности со кои се соочуваат бранителите на земјиштето
Глобал Витнес објави 1.922 убиства на бранители на земјиште во 57 земји помеѓу 2002 и 2019 година. 40% од жртвите биле Домородци, и покрај тоа што сочинуваат само 6% од глобалното население. Нецелосна е и документацијата за ова насилство.
Во 2020 година, убиствата на бранителите на земјата достигнаа рекордно високо ниво од 227.
Специјалниот известувач на ОН Дејвид Р. Бојд праша: „Како можеме да ја заштитиме извонредната разновидност на животот на Земјата ако не можеме да ги заштитиме бранителите на животната средина?" Тој понатаму изјави дека околу сто бранители на земјата се заплашувани, апсени или на друг начин малтретирани за секој убиен.
Заштитниците на земјиштето често се соочуваат со опасни услови при спротивставување на државните овластувања, корпорациите за ресурси, како што се корпорациите за гас или рударството, како и други кои сакаат да развијат земјиште или да ги изгаснат правата на домородните земјишта. Американскиот екологист Бил МекКибен изјави: „[Бранителите] се изложени на ризик затоа што живеат на или во близина на нешто што го бара некоја корпорација. Таа побарувачка - побарувачката за највисок можен профит, најбрзата можна временска рамка, најевтината можна операција - се чини дека на крајот се претвора во разбирање, донекаде, дека предизвикувачот на проблеми мора да замине.“
Миделдорп и Ле Билон укажаа на опасностите со кои се соочуваат бранителите на земјиштето, особено во авторитарните режими. Во нивниот напис од 2018 година тие посочуваат кон убиствата на неколку бранители на земјата во Хондурас. Таму, паравоените сили во долината Агуан биле испратени да се инфилтрираат и да ги убијат клучните активисти за правата на земјиштето за да ги поткопаат групните напори. Може да се поврзи сузбивањето на правата на домородните земјишта и историјата на заплашување, насилни тактики и убиства против бранителите на земјата со економскиот развој и „грабнувањето земјиште“ во колонијалните национални држави.
Канадските национални полициски сили, RCMP, биле подготвени да употребат смртоносна сила против бранителите на земјата на протестот во 2019 година во Британска Колумбија.
Данлоп ги опишува актите на насилство против бранителите на земјиштето во земји како Мексико како одмазда за отпорот кон економскиот развој и екстракција на ресурси.
Организацијата за човекови права Глобал Витнес објави дека 164 бранители биле убиени во 2018 година во земји како Филипините, Бразил, Индија и Гватемала. Истиот извештај наведува дека значителен број од убиените, повредените и загрозените луѓе биле Домородци. Ле Билон и Лујала известуваат дека најмалку 1734 бранители на животната средина и земјиштето биле убиени помеѓу 2002 и 2018 година и дека домородните луѓе се најзагрозени, броејќи повеќе од една третина од убиените бранители на земјиштето. ОН објавија дека многу заштитници на земјиштето се етикетирани како терористи од државните влади во обид да ги дискредитираат нивните тврдења. Таквото означување може да создаде опасни услови за оние кои работат на заштита на правата на земјиштето.
Амнести интернешенел го сврте вниманието на опасностите со кои се соочуваат оние кои сакаат да ја заштитат земјата, водата и заедниците, нарекувајќи ја Латинска Америка најопасна локација за бранителите на земјиштето. Фондот за заштита на животната средина објави дека над 1700 бранители се убиени, а помалку од 10% од одговорните се изведени пред лицето на правдата. Extinction Rebellion (XR) работеше на привлекување вниманието кон ситуацијата на бранителите на земјиштето и им оддаде почит на оние кои биле убиени. Работата на бранителите на земјата е поврзана со иницијативите за климатска правда, како што е Climate Strike Canada.
Длабоко зелен отпор
Верувања
Во книгата „Длабоко зелен отпор“ од 2011 година, авторите Лиер Кит, Дерик Џенсен и Арик Мекбеј наведуваат дека цивилизацијата, особено индустриската цивилизација, е фундаментално неодржлива и мора активно и итно да се демонтира за да се обезбеди иднина за сите видови на планетата.
Движењето се разликува од светло зелениот екологизам, кој се одликува со фокусирање на лични, технолошки или владини и корпоративни решенија, со тоа што ги смета овие решенија како несоодветни. ДЗО верува дека промените во животниот стил, како што се користење чаши за патување и торби за повеќекратна употреба и пократко туширање, се премногу мали за големите еколошки проблеми со кои се соочува светот. Исто така, се наведува дека неодамнешниот наплив на екологијата стана комерцијален по природа, и затоа сам по себе е индустријализиран. Движењето тврди дека произведениот индустриски отпад по глава на жител е незамиливо поголем од произведениот личен отпад; затоа, индустријализмот е тој на којшто мора да му се стави крај, а со тоа ќе следат и промени во животниот стил.
ДЗО повикува на демонтирање на индустриската цивилизација, и враќање на предземјоделскиот начин на живот. Во напис за Earth Island Institute, Макс Вилберт, кој вели дека ДЗО верува дека „земјоделството е кражба“, го поздравува колапсот на глобалната мрежа на енергија, и ја гледа електричната енергија, без разлика дали е генерирана од фосилни горива или технологии со помала емисија како што се ветерот, сончевата енергија или хидроелектричната енергија, како овозможувач на ширењето на индустриската цивилизација, опасна по планетата.
Потекло
Конференција со наслов „Длабоко зелен отпор: Соочување со индустриската култура“ беше организирана од Кит во април, 2007 година, во Дирфилд, Масачусетс.
Тактики на отпор
Перспективата на ДЗО е дека доминантната култура, термин кој ги опфаќа сите култури во рамките на глобализираната цивилизација, нема да претрпи доброволна трансформација во одржлив начин на живеење. Ова го вклучува отфрлањето на изводливоста на бавно и меко преминување кон одржливост од страна на движењето. Членовите на движењето веруваат дека индустриската цивилизација неизбежно ќе пропадне. Овој концепт се заснова на историски примери за колапс на големи цивилизации како што се Рим или цивилизацијата на Маите, и статистика во врска со неодржливоста на сегашниот систем. ДЗО тврди дека луѓето мора да дејствуваат решително пред колапсот за да се осигураат дека Земјата ќе остане погодна за живеење за сите организми и дека луѓето ќе изградат поодржливо структурирано општество по колапсот. Основачите на движењето Deep Green ги сметаат технолошките решенија, без разлика колку се добронамерни, како незадоволителни и тврдат дека тие дури можат да доведат до забрзано еколошко уништување и загадување.
Организацијата се залага за саботажа и насилство, кои ги смета за неопходна тактика за да ја постигне својата цел за разбивање на индустријализираното општество и капитализмот; како такво, може да се класифицира како апокалиптично или милениарно движење. Џенсен изјави во интервју за Демократија сега!: „Ме обвинуваат дека сум „човекот на насилството“... но никогаш не мислам дека тоа е навистина фер, затоа што навистина се сметам себеси за „човекот на сè“, дека сакам да ставам сè на маса и да зборувам за сите форми на отпор... Сигурно можеме да ги анализираме случаите каде што сметаме дека е соодветно да се има милитантен одговор или немилитантен одговор.“ Иако организацијата поддржува подземни движења, таа бара од нејзините членови да се придржуваат до ветувањето за ненасилство и работи само како надземно движење.
Критика
Прегледот од 2012 година на манифестот на ДЗО од 2011 година ги критикува идеите на ДЗО како поларизирачки, елитистички, екстремистички или асоцијални. Брон Тејлор тврди во Отпор: Дали целите ги оправдуваат средствата? дека „радикалните тактики имаат тенденција да бидат контрапродуктивни“ при освојувањето на пошироката јавност. Коосновачот на ДЗО, Џенсен, вели дека ако активистите не сакаат да учествуваат во повеќе милитантни акти на саботажа, тие, во најмала рака, треба да се подготват за формирање локални комитети за да се намали или канализира насилството што се очекува да биде спроведено од луѓето на власт во одговор на евентуалниот колапс на цивилизацијата. Една статија во Journal of Strategic Security ја опишува групата како „загрижувачка биотерористичка закана“, наведувајќи ја нејзината стратегија и склоност кон насилство. Почнувајќи од 2014 година, ФБИ го истражуваше Deep Green Resistance.
Анархо-примитивистите Џон Зерзан, Кевин Такер и други ја критикуваат промоцијата на хиерархијата на ДЗО во организирањето на подземен отпор, кодексот на однесување, историското разбирање на револуцијата и радикалната историја и култот на личноста околу Џенсен и Кит. Мишел Рене Матисон и Александар Рид Рос од Институтот за анархистички студии ја обвинија ДЗО дека „имитира реторика на десничарската милиција, со придружниот хиерархиски авангардизам, култизам на личноста и реакционерен морализам“.
ДЗО се опишува себеси како радикална феминистичка организација, а критичарите ја опишуваат како трансфобична.  Организацијата ја опиша трансродовата хормонска терапија за деца како евгеника и се залага за исклучување на трансродовите лица од машки пол кои се идентификуваат како жени од женските простори, додека Кит ја спореди родовата транзиција со осакатување. Во 2012 година, основачот Мекбеј ја напушти групата, велејќи дека таа промовира трансфобија. Весникот Земјата на прво место! во 2013 година изјави дека „повеќе нема да печати или на кој било начин промовира материјал за ДЗО“.
Лаокон (Границите на сликарството и поезија)
Во својата книга Лаокoн или на границите на Махлери и поезијата од 1766 година Готхолд Ефраим Лесинг се обидел да ги развие основните уметнички разлики помеѓу визуелната уметност и литературата.
Георг Бихнер
Карл Георг Бахнер (* 17). Октомври 1813 година во Годелау, Големо Војводство Хесен ; 19 † . Февруари 1837 година во Цирих ) бил германски писател, лекар, научник и револуционер . Тој се сметал, и покрај неговите малку дела - почина на 23-годишна возраст - за една од најважните литературни фигури на Вормарц . Делови од неговата работа зборуваат за литературата за егзил.
Ло (група)
Ло, честопати како [LAW], бил германски рок бенд од Рајнхаузен, кој поврзувал различни музички стилови како што се пост-гранџ, алтернативен рок, хард рок и исто така панк-рок.
Јохан Пленге
Јохан Пленге (германски: Johann Plenge; 1874-1963) - германски историчар, социјалист и политички мислител.
Животопис
Пленге работел како професор на универзитетите во Лајпциг и во Минстер.
Творештво
Пленге бил приврзаник на „организацискиот социјализам“, сметајќи дека организацијата е суштината на социјализмот и се залагал за обновување на социологијата за која сметал дека ќе им помогне на извршните директори успешно да раководат со големите организации. Во 1911 година ја објавил книгата „Маркс и Хегел“ (Marx und Hegel) во која укажал на влијанието на идеите на Хегел врз учењето на Маркс. Во 1916 година објавил ја книгата „1789 и 1914: Симболични години во историјата на политичката мисла“ (1789 und 1914: die symbolischen Jahre in der Geschichte des politischen Geistes) во која ја застапува тезата за судирот меѓу идеите од 1789 (идејалот на слободата) и идеите од 1914 (идејалот на организацијата. Во неа, тој ја изнесол идејата дека војната меѓу Германија и Англија е судир меѓу два спротивни принципи и дека „Економската светска војна“ е третата голема епоха во духовниот развој на модерната историја, исто толку важна колку и реформацијата и Француската буржоаска револуција. Според него, оваа војна ја претставува борбата за победа на новите сили кои произлегуваат од напредниот економски живот на XIX век: социјализмот и организацијата. Во оваа книга, Пленге смета дека, во сферата на идеите, Германија е најистакнатиот експонент на социјалистичкиот сон и дека се одликува со најорганизиран економски систем, поради што таа го претставува XX век. Според него, „независно како ќе заврши војната, ние сме народ за пример. Нашите идеи ќе ги определат целите на животот на човештвото. Во овој момент, Светската историја доживува колосален спектакл во кој нов голем животен идејал се пробива кон конечната победа, додека во исто време, во Англија, еден од Светско-историските принципи конечно пропаѓа“. Понатаму, Пленге ја возвишува германската воена економија, создадена во 1914 година, сметајќи ја за пример на „прва реализација на социјалистичкото општество, а нејзиниот дух за прва активна... појава на социјалистичкиот дух. Воените потреби ја воспоставија социјалистичката идеја во германскиот економски живот и, оттука... идејата за германската организација, заедницата на луѓето (Volksgemeinschaft) на националниот социјализам.“ Во такви услови, „целиот наш политички живот во државата и во индустријата се крена на повисоко ниво. Државата и економскиот живот формираат ново единство... Чувството на економска одговорност која ја карактеризира работата на државните службеници е вплотено во целата приватна активност.“ Ваквата државна организација на економската активност Пленге ја оценува како „највисока форма на живот на државата која е досега позната на земјата“.
Своите тврдокорни, централистички социјалистички идеи, Пленге ги искажал јасно кон крајот на Првата светска војна во социјалистичкото списание Die Glocke, пишувајќи: „Крајно време е да се разбере фактот дека социјализмот мора да биде политика на власта, зашто тој треба да биде организација. Социјализмот треба да ја освои власта: тој никогаш не смее слепо да ја уништи власта...
Ди Лордс
Ди Лордс се германски ритам рок бенд, по потекло од Берлин, подоцна од Диселдорф, кои биле претставени меѓу 1965 и 1969 година со англиски песни на германските топ листи. Нејзините најпознати парчиња вклучуваат „Пијалак на мене“, „ Шакин“ од целиот и сиромашно момче.
Ретко која друга рок-музичка група е активна во земјите што зборуваат германски јазик повеќе од 55 години, и тие се исто така се еден од најтрајните бендови во светот, со The Rolling Stones и The Ventures,. Во моментов, тие го држат официјалниот RID светски рекорд како „Сениор постар рок бенд на светот“.
Орачот од Бохемија
Орачот од Бохемија (исто така: Акерман и смртта) е дело на Јоханес фон Тепл, кое било создадено околу 1400 година, за првпат било дистрибуирано во разни ракописи и за првпат се појавило во 1460 година во Бамберг во печатена форма.Тоа било една од првите дела на германски јазик, кое било збогатено со резби.
Месија (Клопшток)
Месијата, херојска песна, е религиозен еп во 20 кантони на Фридрих Готлиб Клопшток од 1773 година. Авторот е првиот писател што користел континуиран хексаметар во германската литературна историја и на тој начин се потпира на еповите на Хомер ( Илијада и Одисеја ). Содржината на Месијата во Германија ја отвора епохата на сентименталност.
Даневирке
Даневирке (Dannevirke, Danavirki, Danewerk; букв. „данска творба“) — одбранбено утврдување кое се протега по западните граници на Јитланд до градот Шлезвиг, кој се наоѓа во Слиен, во Балтичкото Море, во близина на некогашниот трговски центар Викинг Хедеби. Оваа одбранбен ѕид моментно се наоѓа на територијата на Германија.
Џезот во Германија
Прегледот на еволуцијата на џез-музиката во Германија открива дека развојот на џез музиката во Германија и неговото јавно известување се разликуваат од „татковината“ на џезот, САД, во неколку аспекти.
Бернхард Вики
Бернхард Вики (28 октомври 1919 година – 3 јануари 2000 година) бил австриски глумец и филмски режисер.
Живот и кариера
Вики студирал во градот Бреслау на теми како Историја на уметноста, историја и германска литература. Во 1938 година, тој се префрлил во драмското училиште на Сталатихс Шаусфелхаус во Берлин. Во 1939 година, заради членството во Бандишхен Јуџенд, тој бил затворен многу месеци во концентрациониот логор Саксенхаузен. По ослободувањето се преселил во Виена, а потоа во 1944 година во Швајцарија.
Химберген
Химберген (Himbergen) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината Химберген припаѓаат следниве места:
Густав Фрајтаг
Густав Фрејтаг (13 јули 1816 година – 30 април 1895 година) бил германски романописец и драматург.
Живот
Фретаг почина во Висбаден на 30 април 1895 година.
Дела
Литературната слава на Фретаг станала универзална и светски раширена со публикацијата во 1855 година на неговиот роман, Сол ун Хабен ( Деби и кредит ), кој бил преведен на скоро сите европски јазици. Преведено е на англиски јазик од Џорџија Харкурт во 1857 година.
Ремштет
Ремштет може да се однесува на следниве места во Германија:
Ремштет (Долна Саксонија)
Ремштет (Römstedt) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општински единици
Кон општината Ремштет припаѓаат следниве места:
Ангелус Силезиус
Ангелус Силесиус (латински: за Шлешефер Бот / Енгел, всушност Јоханес Шефлер, роден и крстен 25 година. Декември 1624 година во Вроцлав ; 9 Јули 1677 г.) бил германски лиричар, теолог и доктор. Неговите длабоко религиозни епиграми, кои се блиски до мистицизмот, се вбројуваат меѓу најважните лирски дела на барокната литература.
Јелмшторф
Јелмшторф (Jelmstorf) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа помеѓу Биненбител на север и Бад Бевензен на југ, директно на сојузниот автопат Б4. Низ општината поминува реката Илменау.
Соседни општини
Општината се граничи со општините Биненбител и Алтенмединген, градот Бад Бевензен, како и општината Натендорф.
Општински единици
Кон општината Јелмшторф припаѓаат следниве места:
Во општината се наоѓа и помалото местенце Рокенмиле.
Фридрих Шпее
Фридрих Шпее фон Лангенфелд ( 25 февруари 1591 во Kaiserswerth во Диселдорф ; 7 Август 1635 година во Триер ) бил германски језуит. Тој станал познат како критичар на испитувања на вештерки, преку неговото пишување Cautio Criminalis, но исто така и како химна писател. Архиепископот на Келн го води како светец.
Шпортфројде штилер
Групата е основана во 1996 година од Питер „Балбоа“ Бригер (гитара, Вокал ), Флоријан „Ракет“ Вебер (тапани, вокали) и Радигер „Раде“ Линхоф ( бас ). Тие го земале своето првобитно име, Штилер, од нивниот поранешен фудбалски менаџер, Ханс Стилер, во фудбалскиот клуб СВ Гермеринг. Подоцна го смениле името затоа што различен бенд наречен Штилер ги поседувал правата на ова име. Терминот Sportfreunde буквално се преведува како пријатели на спортот и се користи и во имиња на спортски клубови (на пр Sportfreunde Siegen ).
Нивната песна со наслов „Независен“ од албумот „ Die gute Seite“ беше претставена во видеоиграта ФИФА 2003 година.
Во 2006 година, групата ја напишала песната со наслов „ '54, '74, '90, 2006", навивачка химна за германската фудбалска репрезентација на Светскиот куп во Германија, која станала хит број еден во Германија; песната го одбележува учеството и освојувањата на Западна Германија на Светските првенства во 1954, 1974 и 1990 година. Откако Германија загуби во полуфиналето против Италија на 4 јули 2006 година, песната беше преработена како „’54, ’74, ’90, 2010’ ’во пресрет на Светскиот куп на ФИФА во 2010 година во Јужна Африка, што подоцна го загубија.
Шпортфројде Штилер биле номинирани пет пати за најдобра германска изведба на MTV Europe Music Awards, во 2002, 2004, 2006, 2007 и 2009 година.
Хауфајзен
Хауфајзен („Потковица“) станбен имот во Берлин, изграден во периодот 1925-33 година. Осмислен е од страна на архитектот Бруно Таут, раководителот на општината за планирање и соработник Мартин Вагнер, градинскиот архитект Леберехт Миге и директорот на Нојкелновите градини Отокар Ваглер. Во 1986 година зградата е ставена под заштита како дел од германската култура. На 7 јули 2008 година зградата беше впишана како еден од шесте објекти што го сочинуваат светското наследство од населбите на Берлинскиот модернизам.
Историја
На почетокот на 20-от век Берлин драматично расте. Од 1850 година до крајот на 1920-тите, неговото население приближно двојно се зголемуавло на секои 25 години. Тоа не беше само културниот сјај на златните дваесетти што предизвика брзо зголемување на населението, туку и напредокот на индустријализацијата и крајот на Првата светска војна. Гроз Берлин (Голем Берлин), акт донесен во 1920 година со спојувањето на неколку области во градот и неговите предградија, го оправда своето име. Со население од 3,8 милиони, бројот на жители не само што го надмина денешниот број на населението, туку го направи Берлин трета најголема метропола во светот во тоа време по Њујорк и Лондон.
Реформистичко домување и концепти на урбанистичко планирање
Овој огромен прилив на луѓе се соочи со недостаток од домување. Особено во областите на работничката класа како Нојкелн, Кројцберг, Пренцлауер Берг или Вединг. Во текот на периодот меѓу двете светски војни, градот Берлин беше доизграден за да го прифати поголемиот обем од населението. Само од 1924 до 1931 година биле изградени 140.000 станови. Со цел да се обезбеди соодветно организациско тело за изградба на овие објекти, биле основани станбени задруги. Едно од овие претпријатија, ГЕХАГ ( Gemeinnützige Heimstätten-,Spar- und Bau-Aktiengesellschaft ), е основано во 1924 година, и го вклучиле Бруно Таут да биде главен архитект и одговорен за изградба на зградата. Заедно со пет други градежни проекти, „Потковица“ беше додадена како објект дел од светското културно наследство на Берлинскиот модернизам за домување во 2008 година. Делот заштитено наследство од Хауфајзен, изградено помеѓу 1925 и 1930 година, се протега на вкупно шест градежни делови и површина од околу 29 хектари. Се состои од 1.285 станови, кои се во трокатни згради усогласени со улицата, и 679 терасни куќи, секоја со своја градина и мала тераса. Понатамошно, седмиот градежен дел не е дел од светското културно наследство, со местоположба југоисточно од раскрсницата помеѓу Фриц Ретер Але и Пархимер Але и во неговата изградба не учествувал Бруно Таут.
Ди крупс
Ди крупс ( German pronunciation:  ) е германски индустриски метал / ЕБМ бенд, формиран во 1980 година од страна на Јирген Енглер и Бернард Малака во Диселдорф, Германија.
Последните денови на Ханс
Последните денови на Ханс - роман на македонскиот писател Михајло Свидерски од 2019 година.
Осврт кон делото
Романот „Последните Денови на Ханс“ претставува внатрешна борба и дијалог, тек на свеста на немоќниот старец Ханс, неважна историска личност која припаѓа на избришаното минато, а кој во своето време, била една од најмаркантините личности на векот. Живее повлечен, во мало место со десеттина жители, повлечен од сите светски случувања. Со проблематизирање на моќта за комуникација која би го подразбирала отворениот ум, кој умее неслективно да го препознава човечкото во другиот човек, со сите слабости, но и со сите потенцијали за издигнување од дното, оваа книга доминантно го претставува мисловниот процес на човекот, на битието кое неуморно се бори со изборите, со можноста да застапува ставови, но и со немоќта истите да ги одржува.Покрај личните рефлексии кои се основа на новелата, оваа книга имплицира пошироки теми кои во гранични етапи на промена донесуваат вознемиреност, но и преиспитувања на сопствените вредности, но и слабости. Генрализацијата на прашањата за моќта, за партијата, за семејството, за Бога, за општествениот контекст се сведува на релативизација на сите етички или хумани аспекти разграничени во односот меѓу доброто поврзано со чоечката способност за однос кон другитот човек независно од религијата, етничката припадност или нацијата, но и за злото кога станува збор за понижувањата, страдањата, насилството.
Во духот на модернистичките стратегии на реализација на наративната структура во кусиот роман под наслов Последните денови на Ханс е направен обид запретставување на текот на свеста на едно „ЈАС“, чијашто нестабилност е доминантна одредница. Со оглед на тоа сметаме дека оваа книга настојува да го транспонира пулсирањето на мислите на лик чијшто идентитет останува нејасен, неименуван и туѓ, затоа само можеме да погодуваме колку она што ја совладува внатрешната струја на мислите се приближува до работ на патолошките оптоварувања или до лудилото како специфична состојба што авторот со нарацијата сака да го претстави и со тоа да исчекори од стандардните и реалистички, но и постмодернистички тенденции што се актуелни во македонската романескна историја.
Во рецензијата на романот, рецензентката проф. д-р Славица Србиновска пишува: По аналогија со традицијата на пишување на модернистичките нарации, особено онаа на Артур Шницлер како претставник на виенската модерна книжевност, авторот се обидува во македонската книжевност да го актуализира стилот на пишување во чијшто центар се сместува рефлексијата за себе, за сопствениот приватен круг на живеење, за родителите, за познајниците и во неа да го инкорпорира прашањето за гневот, за стравот, за агресијата, за доживувањата на неизвесноста, за болеста и распаѓањето, но и за смртта и за крајот. Паралелно со пулсирачката свест чијашто перспектива и менталните вибрации ги следиме од почетокот до крајот на романот, читателот ги следи содржините и мислите проследени со идеја за самоуништување, за доживување на понижувања или за агресивна реакција или нагон кон уништување на оној којшто дејствува како авторитетот, оној на таткото, оној на моќта во сите форми во кои таа го притиска кршливиот персоналитет на поединецот и настојува да ја апсорбира. Оставајќи си простор само за себе, свеста на „ЈАС“ што ја читаме контактира со различни фигури, меѓу нив е фигурата на жената, на мајката спротивставена на фигурата на таткото како суров патријарх, фигурата на лажливите и лицемерните, како семејство Вебер итн. Сите овие опкружувачки присуства и постоења се одразени онака како што ги разбира, прифаќа или негира централната свест што има променливи ставови кон нив и низ која се одигрува непрестајниот тек на монологот на сепството што ја носи и низ која ја живее реалноста што ја разбира и ја толкува низ сопствената полифона и умножена перспектива исполнета со двосмислености. Од друга страна, таа реалност не добива координати на конкретен простор или на конкретно време, туку останува неопределена, навидум во однос со секоја епоха на заод, на крај или епоха исправена пред промени, како и епоха на нов почеток исполнета со падови и издигнувања.
Со оглед на специфичноста на структурирањето на нарацијата заснована на она што ние го нарекуваме „патологијата на поединецот“ која е во центарот на книгата, тенденциите на авторот се сведуваат на ограничување на какви било дејства врз основа на кои би се материјализирала димензијата на дејствувања, случувања или приказна. Таа почнува со односот кон родителите и брзо се раскршува во атоми што слободно лебдат и донесуваат нови бранувања, а со тоа и нови размисли за луѓето кои го опкружуваат, за светот, повремено осврнувајќи се на фигурите на „слабите“ луѓе како фигури врз кои се згрозува и ги отфрла, врз сопствената фигура во мигови во кои се издигнува и се смета за надреден, суперчовек и повреден или понижен, односно безвреден.
Покрај личните рефлексии што се основа на романот, оваа книга имплицира пошироки теми што во гранични етапи на промена донесуваат вознемиреност, но и преиспитувања на сопствените вредности, но и слабости. Со проблематизирање на моќта за комуникација што би го подразбирала отворениот ум кој умее неселективно да го препознава човечкото во другиот човек, со сите слабости, но и со сите потенцијали за издигнување од дното, оваа книга доминантно го претставува мисловниот процес на човекот,на битието кое неуморно се бори со изборите, со можноста да застапува ставови, но и со немоќта да ги одржува нив. Ликот, според нашите согледувања, така повеќе се вклопува во кругот на оние обременети од разликите и промените, од противречностите и конфликтите, покажува тенденции кон т.н. „чиста“ нација или раса, иако и самиот тоа не е, ниту може да биде.Тој е персоналитет раслоено функционален во мислења што се понекогаш радикални, понекогаш се развиваат во насока на позитивно прифаќање на другите, понекогаш во насока на негација и уништување. Тоа е човекот кој ги манифестира сите симптоми на поединец, на лик со проблематична ментална состојба често ограничена од стравови, па насочена кон агресии, потоа нестабилно наклонета кон насилството, но и жртва на понижувањата што во целина поттикнува размисли за неа како за поединец со патологија препознатлива и во современоста, како и во минатите епохи што носеле нестабилност, војни и страв, осамен, привидно поврзан и растроен врз основа на потеклото што го определило во основите на неговиот развој, уште во самото детство. Михајло Свидерски како автор на македонската романескна сцена ѝ нуди еден исклучително различен и провокативен дискурс и нарација што пулсира со оригинален, нов и витален полифон глас, со цел историјата на македонскиот роман да се збогати и да се дополни со нови визии и провокации што изненадуваат или поттикнуваат обновувања во полето на културата во која живееме, како на рамниште на националната сцена, така и пошироко, на интернационален план.
Екомодернизам
Екомодернизмот е еколошка филозофија која тврди дека технолошкиот развој може да ја заштити природата и да ја подобри човековата благосостојба преку еколошко-економско раздвојување, т.е. со одвојување на економскиот раст од влијанијата врз животната средина.
Опис
Дебатите кои ја формираат основата на екомодернизмот се родени од разочарувањето од антинаучните политики на традиционалните организации кои категорично ги негираа изворите на незагадувачка енергија, како што е јадрената енергија, што доведе до вистинско зголемување на зависноста од фосилни гасови и зголемување на емисиите наместо нивно намалување. Поаѓајќи од научни и прагматични позиции засновани на докази, екомодернизмот се вклучува во дебатата за тоа како најдобро да се заштитат природните средини, како да се забрза декарбонизацијата за да се ублажат климатските промени и како да се забрза економскиот и социјалниот развој на сиромашните во светот. Во овие дебати, екомодернизмот се издвојува од другите школи на мислата, вклучително и еколошката економија, дерастот, намалувањето на населението, економијата на laissez-faire капитализам, идејата за „мека енергија“ и централното планирање. Екомодернизмот се потпира на американскиот прагматизам, политичката екологија, еволутивната економија и модернизмот. Различноста на идеите и несогласувањата се тврди вредности со цел да се избегне нетолеранцијата која се раѓа од екстремизмот и догматизмот.
Екомодернистички организации се основани во многу земји, вклучувајќи ги Германија, Финска, и Шведска. Додека зборот „екомодернизам“ се користи само за да се опише модернистичката екологија од 2013 година, терминот има подолга историја во академски контекст и екомодернистичките идеи беа развиени во голем број претходни дела, вклучувајќи ги Зелените заблуди од Мартин Луис, Дисциплината на целата земја од Стјуарт Бренд и Рамбункциската градина од Ема Марис. Во нивниот манифест од 2015 година, 18 самопрогласени екомодернисти - вклучително и научници од Институтот за пробив, Универзитетот Харвард, Универзитетот Јадавпур и Фондацијата Лонг Нау - се обидоа да ја разјаснат визијата на движењето: „Ние потврдуваме еден долгогодишен еколошки идеал, дека човештвото мора да ги намалете неговите влијанија врз животната средина за да се направи повеќе простор за природата, додека ја отфрламе идејата дека човековите општества мора да се усогласат со природата за да избегнат економски и еколошки колапс“.
Прием и критика
Некои новинари за заштита на животната средина го пофалија Манифестот на екомодернистите. Во Њујорк Тајмс, Едуардо Портер со одобрување напиша за алтернативниот пристап на екомодернизмот кон одржливиот развој. Во написот со наслов Манифестот повикува на крај на екологијата од типот „Луѓето се лоши“, Ерик Холтхаус од Слејт напиша „Инклузивно е, возбудливо е и за промена им дава на еколозите нешто за што можат да се борат“. Научното списание <i id="mwlA">Nature</i> го уреди манифестот.
Друга голема критика кон екомодернизмот доаѓа од приврзаниците на дераст движењето. Осумнаесет еколошки економисти објавија долг одговор со наслов „Одговор на дерастите на екомодернистичкиот манифест“, пишувајќи: „екомодернистите не даваат ниту многу инспиративен план за идните развојни стратегии, ниту пак многу во однос на решенијата за нашите еколошки и енергетски проблеми“.
На годишниот Дијалог на Институтот за пробив во јуни 2015 година, неколку научници за животна средина понудија критика на екомодернизмот. Бруно Латур изјавил дека модерноста прославена во Екомодернистичкиот манифест е мит. Џени Прајс изјави дека манифестот нуди симплистички поглед на „човештвото“ и „природата“, за кои таа рече дека се „невидливи“ зборувајќи за нив со толку опширни термини.
Вридел
Вридел (Wriedel) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во областа Хајде.
Низ општината тече потокот Вриделер Бах и реката Швинау.
Општински единици
Кон општината Вридел припаѓаат следниве места:
Лифорд
Природни услови
Градот Лифорд се наоѓа во северниот дел на ирскиот остров и Република Ирска и припаѓа на провинцијата Алстер. Градот се наоѓа на 215 километри северозападно од Даблин. Градот се наоѓа на границата со Северна Ирска, од каде се дели реката Фојл. На другиот брег е северно- ирски град Стребан.
Лифорд се наоѓа во рамнината на Алстер, во долината на реката Фојл. Надморската висина на централниот дел на градот е околу 8 метри.
Клима : Климата во Лифорд е умерено континентална со изразено влијание на Атлантикот и Заливот. Затоа, градот се одликува со блага и високо променлива клима.
Историја
Областа Лифорд била населена уште во праисторијата. Областа била освоена од англиските Нормани кон крајот на 12 век. Окружното место на градот станува 1607 година. Во тоа време развојот бил поврзан со изградба на речен мост.
Лифорд од 1921 година е во Република Ирска, кога станал граничен град. Обнова на градот започнала во последните децении, кога Лифорд повторно забележал брз развој и раст.
Население
Според најновите проценки од 2011 година Лиффорд имал население од само 1,5 илјади во градот и околу 5 илјади во поширокото градско подрачје. Во последниве години, населението во градот се зголемил.
Економијата
Лифорд бил традиционален трговски центар и центар за сообраќај.
Ханштет (Илцен)
Ханштет (Hanstedt) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во Линебуршкото Поле.
Општински единици
Кон општината Ханштет припаѓаат следниве места:
Еколошка криза
Еколошка криза се јавува кога промените во животната средина на некој вид или популација го дестабилизираат нивниот континуиран опстанок. Некои важните причини се:
Поради влијанието на луѓето врз природната средина во последниот геолошки период, терминот еколошка криза често се применува за еколошки прашања предизвикани од човечки цивилизации како што се: климатската криза, загубата на биоразновидностз и загадувањето со пластика кои се појавија како главни глобални предизвици во текот на првите неколку децении на 21-от век.
Кризи предизвикани од абиотски фактори
Климатските промени имаат се големи влијанија врз екосистемите. Со зголемувањето на глобалната температура, има намалување на снежните врнежи, а нивото на морето се покачува. Екосистемите се менуваат и развиваат за да се справат со зголемувањето на температурата. Како резултат на тоа, многу видови биле истерани од нивните живеалишта.
Постојат значителни закани за опстанокот на поларните мечки. Ним им треба мраз за лов на фоки, нивниот примарен плен. Сепак, ледените капи се топат, што ги прави нивните периоди на лов пократки секоја година. Како резултат на тоа, поларните мечки не развиваат доволно маснотии за зимата; затоа, тие не се способни да се размножуваат со здрава стапка.
Слатководните и мочуришните екосистеми се справуваат со екстремни ефекти од зголемувањето на температурата. Климатските промени би можеле да бидат погубни за лососот и пастрмката и за другите водни животни. Зголемувањето на температурата ќе ги наруши сегашните животни текови на лососот и пастрмката. Ладноводните риби на крајот ќе го напуштат својот природен географски опсег за да живеат во поладни води и ќе мигрираат на поголеми височини.
Додека многу видови можеа да се прилагодат на новите услови со поместување на нивниот опсег поблиску до половите, другите видови немаат толку среќа. Можноста за миграција не е достапна за поларните мечки и за некои водни животни.
Климатски промени
Климатските промени негативно влијаат на копнените и морските екосистеми, вклучувајќи ги тундрите, мангрите, коралните гребени и пештерите. Покачувањето на глобалната температура, почестата појава на екстремни временски услови, и покачувањето на нивото на морето се примери за најзначителните ефекти од климатските промени. Можните последици од овие ефекти вклучуваат опаѓање и исчезнување на видовите, промена во екосистемите, зголемена распространетост на инвазивни видови, шуми кои се претвораат од јаглеродни тонови во извори на јаглерод, закиселување на океаните, нарушување на циклусот на водата и зголемена појава на природни катастрофи.
Истребување на биодиверзитетот
Загубата на биолошката разновидност вклучува исчезнување на различни видови во светот, како и локално намалување или губење на видовите во одредено живеалиште, што резултира со губење на биолошката разновидност. Последниот феномен може да биде привремен или постојан, во зависност од тоа дали деградацијата на животната средина што доведува до загуба е реверзибилна преку еколошка обнова/еколошка отпорност или ефективно трајна (на пр. преку губење на земјиштето). Сегашното глобално истребување (често наречено шесто масовно истребување или антропоценско истребување), резултираше со криза на биолошката разновидност предизвикана од човечки активности кои ги надминуваат планетарните граници и досега се покажа како неповратно.
Главните директни закани за зачувувањето (а со тоа и причините за губење на биолошката разновидност) спаѓаат во единаесет категории: Резиденцијален и комерцијален развој; земјоделски активности; производство на енергија и рударство; транспортни и сервисни коридори; користење на биолошки ресурси; човечки упади и активности кои ги менуваат, уништуваат, вознемируваат живеалиштата и видовите кои последователно не покажуваат природно однесување; модификација на природен систем; инвазивни и проблематични видови, патогени и гени; загадување; катастрофални геолошки настани, климатски промени.
Бројни научници и Извештајот за глобална проценка на IPBES за биодиверзитетот и екосистемските услуги тврдат дека растот на човечката популација и прекумерната потрошувачка се примарните фактори за овој пад. Меѓутоа, други научници го критикуваа ова, велејќи дека губењето на живеалиштата е предизвикано главно од „растот на стоките за извоз“ и дека населението има многу малку врска со вкупната потрошувачка, поради разликите во богатството на земјите.