cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мери Елен Едвардс
Кариера
Својата уметничка кариера ја започнала во раните години во медиумот на акварел. На 12 години, таа се префрлила од акварел на масло. Надвор од акварел и гравирање, Едвардс била успешен илустратор, цртајќи ги нејзините дела на дрвени подлоги.
Во 1959 година, „Checkmated“, само-направен дизајн бил прикажан на насловната страница на Illustrated Times , неделно илустрирано списание за вести во Британија.
Во 1862 година, таа ги испратила своите први две големи дела во Кралската академија во Лондон, Англија. Нејзините дела Idle Hours и I Wandered by the Brookside биле прифатени и прикажани. Од 1864 до 1908 година, таа испраќала дела секоја година, пропуштајќи ја само 1873 година поради болест. До 1908 година, таа изложила 38 уметнички дела на Кралската академија.
Нејзиното прво парче кое се здобило со слава поради купување за објавување, Последниот бакнеж, било прикажано во 1865 година. Исто така, купени и потоа врамени биле нејзините дела In Memoriam и Good-bye.
Таа воспоставила значителна репутација за нејзините илустрации на Тролоповите „Клаверингс “, која била серијалирана во списанието Корнхил од 1866 до 1867 година. Таа илустрирала многу книги за деца, вклучително и „Тоа момче од Норткот“ од Чарлс Левер, од кои многу биле отпечатени и во Корнхил. Од 1869 до 1880 година била во персоналот на The Graphic. Во текот на нејзината долга кариера, таа работела и за списанието Cornhill, The Illustrated Times, the Graphic, Belgravia, Churchman, Argosy и Good Works .
Надвор од нејзините речиси годишни поднесоци до Кралската академија, таа изложила четири дела во Кралското друштво на британски уметници, едно дело во Кралската шкотска академија, осум дела во Кралскиот институт во Глазгов, две дела во Британската институција и девет дела. во Друштвото на жени уметници. Таа придонела за изложби во галеријата Дадли и во акварел и во црно-бело, додека нејзината работа била изложена и во галериите во Франција.
Стил и влијание
Мери Елен Едвардс работела и живеела и во 19 и во почетокот на 20 век. Поради преовладувачката социјална клима во тоа време, таа не била многу популарна меѓу општеството што ја гледало нејзината уметност преку традиционалниот машки објектив. Таа повеќе се фокусирала на илустрации кои пренесуваат емоции во социјален амбиент и била исклучително успешна во тоа. Понатаму, многу од нејзините дела се вртат околу социјални средини со групи луѓе. Таа била исклучителна во илустрирањето на емоциите во нејзината работа, а нејзините дела се многу моќни и лесно разбирливи. За жал, нејзиниот стил не се прикажал меѓу широката популација поради нејзиниот статус како член на „женската уметност“; нејзините дела честопати се сметале за „женски“, „сентиментални“ и „домашни“: ретко праведно споредувани со нејзините машки колеги.
Пример за илустрација на книга од Едвардс
Следниве илустрации биле насликани од Едвардс за „Низ ливадите“(1885) од Фредерик Едвард Ведерли (1848-1929). Како и 24-те илустрации во боја на Едвардс, имало исто толку силуути од Џон К. Стејплс. Овие слики се со учтивост на Озборновата колекција на рани детски книги во Јавната библиотека во Торонто.
NGC 7263/1
NGC 7263/1 — галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 9 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7263/1 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7263/1 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 21 м 46 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 21' 9"".
Други поделби
Проучување на NGC 7263/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2746. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 778.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Тин Уевиќ
Тин Уевиќ (Tin Ujević; 5 јули 1891 – 12 ноември 1955) — хрватски поет, еден од најголемите поети на Хрватска и просторите на поранешна Југославија.
Biography
Уевиќ е роден во гратчето Вргорац, Далмација и пораснал во Имотски, Макарска и пократок период во Загреб, каде примил влијанија од кружокот на Антун Густав Матош. Завршил гимназија во Сплит, па за време на Првата светска војна провел извесно време во Франција. Студирал во Белград, каде ја поминал најплодната деценија на своето творештво. Работел како политички деец за југословенската идеја (1912–1916), а потоа ја напуштил политиката и се оддал на уметнички живот на боемски талкач низ Белград, Сараево, Мостар, Сплит и Загреб. Во меѓувреме членувал и во француската Легија на странци.
Откако станал темелен познавач на сета западна поезија (од Данте Алигиери и Гете до Шарл Бодлер, Артур Рембо, Витман и Езра Паунд) и сите хрватските поетски великани (како Марко Марулиќ и Иван Гундулиќ), Уевиќ создал свој неповторлив протејски стил кој се одликува со велелепност. Обработувал секакви тематики, од пантеистичкиот мистивизам до скромната христијанска духовност, чествувајќи ја телесноста и занесното единство на човечкото и вончовечкото, внатрешни осврти и размисли. Г претставувал Совремието, со својата технолошка опседнатост во бурлескна иронија, навраќајќи се на идилата на далматинските села. Ја обработувал и еротската природа на човекот, како и неговата препуштеност на судбината. Со сето ова, поезијата на Уевиќ се одликува со еден многуобразен поглед кон животот и мешавина од спротивставени традиции, од средоземниот идеал на хармоничка убавина до современ егзистенцијалистички поглед, срочени во стихоби со длабока проникливост и големо мајсторство.
Уевиќ работел како преведувач во државните установи на Независната Држава Хрватска и продолжил да објавува материјали. Поради ова, повоениот режим неколку години му забранил да ја продолжи писателската кариера. Починал на 12 ноември 1955 г. и погребан е на гробиштата Мирогој во Загреб.
Во Хрватска има вкупно 122 улици со неговото име, и со тоа Уевиќ на деветтото место меѓу личностите по бројот на улици наречени во нивна чест.
Фригиски јазик
Класификација
Фригискиот јазик бил најмногу сличен со тракиски јазик, ерменски јазик и донекаде со грчки јазик. Во најголем број случаи, фригискиот јаизк користел азбука слична со феникиската азбука. Поголем број на достапни документи и извори на фригиски јазик сѐ уште не се преведени, додека пак извори и документи напишани на азбука слична на грчката денес се преведени и идентификувани фригиски зборови.
XL Recordings
XL Recordings е британска независна издавачка куќа која ја покренале Тим Палемр, Никс Халкс и Ричард Расел со Beggars Banquet Records во 1989 со цел да издаваат рејв и денс музика. Куќата прераснала во една од најуспешните комерцијални и навлијателни издавачки куќи во светот.
Соработувачи
Некои од соработувачите на XL Recordings се:
Космос-852
Космос-852 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 28 август 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-852 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 329 км, а најмалото на 171.
Битка кај Дојран (1918)
Битка кај Дојран се случила на 18-19 септември во 1918 година и била третата битка кај Дојра, Грчките и Британските војници извршиле напад врз позициите на Бугарската Прва армија во близина на Дојранското Езеро. Битката била дел од Првата светска војна и претставувалa дел од балканскиот фронт.Битката завршила со пораз на силите на антантата.
Предигра
Грчките и британските воени сили тргнале од нивната база во Солун, во исто време како и српските и француските. Грците кои биле под команда на Џорџ Мајлен тргнале да ги нападнат бугарските позиции кај Дојранското Езеро, Србите и Французите под команда на Франчет Деспери почнале да навлегуваат во бугарската одбрана во Вардарската долина. Грците и Британците имале цел да ги фатат бугарските позиции кај ридовите над Дојранското Езеро.
Ова не бил првпат сојузниците да го нападнат Дојран - во 1916 година, англиско-францускиот обид бил одбиен од страна на Одделението од Втората тракиска пешадија; Британците имале два неуспешни обиди за да го ослободат тојкрај во 1917. Утврдувањата биле добро изградени (од страна на бугарските инженери), Бугарите ја зајакнале својата одбрана во првите месеци на 1916 година и во почетокот на 1917 година. Теренот околу областа бил многу тежок, утврдувањата биле опкружени со повеќе од четири километри од грмушки и од карпи.
Битката
На левата страна, британскиот XII корпус, подделен на 22-ри и 26-ти, засилено со Серес дивизијата на грчката војска иѕвршиле напад. Британците донеле 231 парчиња артилерија, вклучувајќи и тешки 8-инчни хаубици. Бомбардирањето се случило во текот на два дена, при што пешадијата напредувала. Британците пред битката го подготват и испланирале нападот. Тие се соочиле со бугарската Деветта Плевенска дивизија со 122 пушки, која била многу утврдена и добро подготвена за одбрана, под команда на генералот Владимир Вазов.
1768
1768 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1768 година од новата ера, 768. од вториот милениум, 68. од XVIII век и деветта од 1760-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1768 година се протега во 4404 и 4405, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4464 и 4465 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2311. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1181 и 1182 исламска година.
1316 п.н.е.
1316 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1316. година пред новата ера, 316. од вториот милениум п.н.е., 16. од 14 век п.н.е. и седма од 1310-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4192 и 4193 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3434 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2444 и 2445 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 563 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1316 година се протега во 1320 и 1321, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1380 и 1381 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 773 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1997 и 1995 исламска година пред хиџра.
Ирина Гатилусио
Ирина Гатилусио била византиска царица, сопруга на византискиот царот Јован VII Палеолог.
Ирина била ќерка на Франческо II Гатилусио, лорд на Лезбос и Валентина Дорија. По таткова линија Ирина била внука на византискиот цар Андроник III Палеолог и на Ана Савојска од нивната ќерка Марија Палеологина, која била мајка на Франческо II.
Ирина била омажена за втоиот свој братучед Јован VII Палеолог, кој бил син на Андроник IV Палеолог и на Кераца Бугарска.
Во април 1390 Јован VII Палеолог го детронизирал својот дедо Јован V Палеолог и владел како цар неколку дена од 14 до 17 април 1390, кога Јован V успеал да го врати повторно управувањето. Потоа Јован VII ја задржал титулата соцар и се населил во Силиври. Таму тој престојувал до инвазијата на Турците, на чело со султанот Бајазит I. По смртта на Јован V, престолот бил зафатен од чичко му на Јован VII, Мануел II Палеолог. Името на Ирина за време на овие настани не се споменува никаде, што дава причина да се верува дека е можно во тоа време таа сè уште да не била сопруга на Јован VII.
Во 1399 година Јован VII го презел управувањето на Контснтинопол како регент на Мануел II Палеолог, кој заминал на турнеја низ Западна Европа, каде барал поддршка против султанот Бајазит кој започнал опсада на Цариград. Во тоа време Ирина веќе се споменува како сопруга на регентот.
Јован VII останал на власт до враќањето на Мануел II во 1403 година. Тогаш Јован и Ирина биле протерани од Цариград, поради сомневањата дека планирале да го заземат престолот. Двајцата сепак ги задржиле царските титули и свој двор го статиционирале во Солун, каде што Јован умира на 22 септември 1408 година. Ирина го надживеала својот сопруг и се населила на островот Лемнос, каде се замонашила под името Евгенија. Датумот на нејзината смрт, 1 јуни 1440 година, е наведена во хрониката на Сфранцес. Таа била погребана во црквата „Свети Седржител“ во Цариград. .
Јован и Ирина имале еден син, Андроник V Палеолог.
Џони Марцети
Џони Марцети е американско јадење со тестенини во кујната на Средниот Запад на Соединетите Американски Држави, подготвено со тестенини, сирење, мелено говедско месо или италијански колбас, и сос од домати кој може да вклучува ароматичен зеленчук и печурки.
Историја
Џони Марцети потекнува од Колумбус, Охајо во Марзети, италијански ресторан основан во 1896 година на Авенијата Вудруф и Хај Стрит од италијанската имигрантка Тереза Марцети. Едно од јадењата што Марцети им ги нудел на своите клиенти била печена тепсија со мелено говедско месо, сирење, сос од домати и тестенини што ги нарекол по нејзиниот зет Џони. Тереза Марцети била првата личност која ја послужила тепсијата Џони Марцети во ресторан. Близината до блискиот Државен универзитет во Охајо му помогнал на првиот ресторан да успее и да ја прошири славата на Марцети.
До 1920-тите, станал популарен низ Охајо и средниот запад на САД. Оригиналниот ресторан бил затворен во 1942 година, но втората локација, отворена во 1919 година, останала во функција се додека Тереза Марцети не починала во 1972 година. Ресторанот Марцети подоцна станал познат по разни преливи за салати, кои сè уште се произведуваат под етикетата на T. Marzetti Company.
Џони Марцети, исто така, станало популарно јадење во поранешната зона на Панамскиот канал, каде што панамските локални жители го нарекувале јадењето како „Џони Мацети“.
Во сезона 3, епизода 18 од Девојките Гилмор, „Среќен роденден, душо“, тепсијата од Џони Марцети се нарекува „Џони Мачете“, јадење што бабата на Ричард Гилмор му го правела кога тој се чувствувал тажен.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Надворешни врски
40.00369°N, -83.00857°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 40.00369°N, -83.00857°W
Хелго Зетервал
Хелго Николаус Зетервал, постар правопис Зетервал, (21 ноември 1831–17 март 1907 година) бил шведски архитект и професор на Кралската шведска академија за уметности. Тој бил најпознат по неговите драстични реставрации на цркви и други згради низ Шведска.
Зетервал бил поборник на архитектурата на готската преродба и најчесто се поврзува со неговиот дизајн на плановите за обемна реставрација на Лундската катедрала кон крајот на 19 век.
Биографија
Зетервал е роден во Лидшепинг во округот Вестра Јеталанд, Шведска. Ја посетувал Кралската шведска академија за ликовни уметности каде студирал под Фредрик Вилхелм Сколандер (1816–1881) и дипломирал во 1860 година. Во 1862 година, тој спровел студиско патување до 1862 година, патувал во Германија, Франција и Италија.
Тој бил началник на управниот одбор на управата на државните згради (Канцеларијата на началникот) од 1882–97 година. Зетервал бил главен архитект во реставрацијата на старите згради и цркви во Шведска во периодот од 1860–1890 година. Меѓу другите комисии, Зетервал ги дизајнирал плановите за реновирање на Лундската катедрала (1860–1902) и катедралата во Упсала (1886–1893). Тој бил назначен за неколку други големи реставрации, вклучувајќи ги Линшепиншката катедрала (1877–86), катедралата Скара (1886–94) и катедралата во Упсала (1885–93), како и замокот Калмар (1886–90).
Личен живот
Во 1861 година се оженил со Ајда Ана Кристина Лагергрен. Тој бил татко на архитектот Фолке Зетервал (1862–1955). Тој станал почесен член на Кралската шведска академија за книжевност, историја и антиквитети во 1884 година, а во 1897 година стана член на Кралската шведска академија на науките. Починал во Стокхолм во текот на 1907 година и бил погребан во семејната парцела во Нора бегравнингсплатсен.
Црква „Св. Никола“ - Клисура (Костурско)
Историја
Црквата е изградена во 1839 г. на местото на постар храм сместен во Горното Маало на Клисура. Опожарена е во 1912 г. од Турците за време на Првата балканска војна и обновена во 1920 - 1922 г. Во пожарот изгорел резбаниот иконостас. Во април 1941 г. храмот повторно пострадал, овојпат од германско бомбардирање.
Опис
Храмот е трикорабна базилика. Фреските се дело на самоукиот зограф Николаос К. Папајанис (1870 - 1953). Внатре се чуваат шест путири од XIX век, руски дискос од 1869 г. и една копија, како и 133 вредни икони.
1106 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4402 и 4403 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3644 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2654 и 2655 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 353 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1106 година се протега во 1530 и 1531, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1590 и 1591 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 563 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1780 и 1779 исламска година пред хиџра.
Фудбал на Летните олимписки игри 2000 (мажи)
Фудбалот на Летните олимписки игри 2000 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри во машка конкуренција. Турнирот се одржал во Сиднеј, Австралија. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
Првото место го освоила репрезентацијата на Камерун, второто Шпанија, и третото Чиле.
Менада (награда)
Менада — награда која се доделува за врвни достигнувања во областа на танцот. Наградата „Менада“ традиционално ја доделува Фестивалот за современ танц „Танц фест“ и е од меѓународен карактер. Наградата е наречена според Менадите кои биле ритуални танчарки и свештенички на богот Дионис во антиката.
IC 1321
IC 1321 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 мај 1903 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1321 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1321 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 41 м 24,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 53' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на IC 1321 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1820853.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
NGC 2518
NGC 2518 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2518 се споменува и како UGC 4221, MCG 9-14-6, CGCG 263-9, NPM1G +51.0099.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ј. Герхард Лохсе, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2518 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2518 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 7 м 20,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 51° 7' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Понферада
Понферада (Ponferrada, од латинскиот израз Pons Ferrata, „железен мост“) — град во покраината Леон, во автономната заедница Кастиља и Леон, Шпанија. Се наоѓа на реката Сил, притока на Мињо, во долината Ел Биерзо, целосно опкружен од планини. Тој е последниот голем град долж францускиот пат на Патот на Апостол Свети Јаков (Camino de Santiago) пред да се стигне до крајното одредиште Сантјаго де Компостела.
Историја
Пред доаѓањето на Римјаните, областа била населена од Астури, хиспано-келтски галициски народ. Тие биле покорени од царот Октавијан Август во Кантабријските војни (29-19 п.н.е.) и областа брзо станала најголемото рударско подрачје на империјата во текот на римскиот период, кога се ископувале злато и другите метали и минерали. Бројни римски рударски копови можат да се видат и денес, еден од најзабележителните е Лас Медулас, прогласен за светско културно наследство од 1997 година. Римјаните исто така ја донеле виновата лоза и винарството, сè додека не се проширилата болеста филоксера кон крајот на век, која ги уништила поголемиот дел од виновите насади.
Современото име на градот потекнува од железното зајакнување на стариот мост на реката Сил (латински: pons за „мост“ и ferrata за „железо“), надгледувано од бискупот Осмундо од Асторга, за да се обезбеди преминот на реката Сил за поклонението кон патот до Сантјаго де Компостела.
Железницата дошла во Понферада во 1881 година и во текот на Првата светска војна бил ископуван волфрам за потребите на воената индустрија. Во 1918 година, железната и челична компанија Понферада Минеро (Minero Siderúrgica de Ponferrada (MSP)) била основана за ископување на јагленот во областа и прераснала во најголема шпанска корпорација за јаглен. Шпанското национално електростопанство (Ендеса) било основано во 1944 година, а во 1949 година ја отворила својата прва централа на јаглен во Понферада (Копостила I). Во 1960 година била отворена браната Барсена и од втората половина на век, економијата на градот била главно заснована на рударството и производството на електрична енергија, како хидроелектрани и термоцентрали.
Важни фактори кои придонеле за неодамнешниот пораст на туризмот се зголемената популарност на Патот на Свети Јаков (Camino de Santiago; поклонение кој води од Франција до Сантјаго де Компостела, Галиција), прогласување на Лас Медулас како светско културно наследство од УНЕСКО и развојот на руралниот туризам и винариите во областа.
Аудисон
Аудисон е еден од брендовите на италијанската компанија Електромедиа, производител на автомобилски аудио производи. Компанијата била основана во 1979 година, но името Аудисон е регистрирано во 1984 година. Во моментов Аудисон има различни видови мобилни аудио производи: засилувачи, аудио процесори, звучници и сабвуфери.
Ана Василиевна
Ана Василиевна или Ана Московска (1393 - август 1417) била московска кнегиња и византиска царица, прва сопруга на царот Јован VIII Палеолог.
Ана била ќерка на големиот московски кнез Василиј I Московски и Софија Витовтовна. Во 1411 година Ана била омажена за Јован Палеолог, најголем син на царот Мануел II Палеолог. Во 1416 Јован бил прогласен за деспот, а малку потоа и за соцар на својот татко. Ана станала најмала царица, втора во хиерархијата по царицата Елена Драгаш, мајка на Јован VIII Палеолог.
Византискиот историчар Дука наведува дека Ана починала од чума во август 1417 година.
Панде Мазнејков
Панде Георгиев Мазнејков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Панде Мазнејков е роден во или околу 1871 година во градот, тогаш во Османлиската империја. Во Македонската револуционерна организација се приклучува во 1898 година. Од 1903 година е член на револуционерниот комитет во градот Струмица. Во 1903 година како дел од четата на неговиот брат Коста Мазнејков учествува во судири на планината Смрдеш. Во 1905 година е делегат на струмичкиот конгрес на ВМОРО. Истата година убиството на Иван Тодев во струмичкото село Едрениково предизвикува афера во која Панде е уапсен и осуден на 101 година затвор во Еди-куле. Дел отслужува во Адена-кале. Во јули 1908 година, по Младотурската револуција, е амнестиран. Откако излегува од затвор продолжува со револуционерна дејност. Во 1911 и 1912 година е претседател на револуционерниот комитет во струмичкото градско маало Чифлиг. Во Балканските војни учествува во Македонско-одринското ополчение како дел од втората одделна партизанска рота на Христо Чернопеев. Носител е на два ордени. На 27 февруари 1943 година, како жител на струмичкото село Градошорци, тогаш во Царството Бугарија, поднесува молба за народна пензија, која е одобрена.
Дигитална револуција
Дигиталната револуција (позната и како Трета индустриска револуција ) е промена од механичка и аналогна електронска технологија кон дигитална електроника што започна во втората половина на 20 век, со усвојување и размножување на дигитални компјутери и дигитално чување на евиденција, продолжува до денес. Терминот се однесува на огромните промени што ги донесе дигиталната компјутерска и комуникациска технологија. Аналогно на земјоделската револуција и индустриската револуција, дигиталната револуција го означи почетокот на информациската ера.
Централно значење за оваа револуција е масовното производство и широко распространетата на дигитална логика, MOSFET (MOS транзистори ) и интегрални кола (IC) чипови и нивните изведени технологии, вклучувајќи компјутери, микрообработувачи, дигитални мобилни телефони и Интернет. Овие технолошки иновации ги трансформираа традиционалните производствени и деловни техники.
Кратка историја
На основните технологија е измислена во подоцнежните четвртина на 19 век, вклучувајќи Babbage ОК аналитички моторот и телеграфски. Дигиталната комуникација стана економична за широко распространета примена по пронаоѓањето на личниот сметач. Клод Шенон, математичар во Лаб лабораториите, е заслужен за тоа што ги постави основите на дигитализацијата во неговиот пионерски напис од 1948 година, „Математичка теорија на комуникација“. Дигиталната револуција ја претворила технологијата што била аналогна во дигитален формат. Со ова, станало можно да се направат копии идентични со оригиналот. Во дигиталните комуникации, на пример, повторувачкиот хардвер бил во можност да го засили дигиталниот сигнал и да го пренесе без загуба на информации во сигналот. Од еднаква важност на револуцијата била можноста за лесно преместување на дигиталните информации помеѓу медиумите и нивно пристапување или дистрибуција од далечина.
Пресвртна точка на револуцијата била промената од аналогно во дигитално снимање на музиката.
Во текот на 1980-тите, дигиталниот формат на оптички компактни дискови постепено ги замени аналогните формати, како што се винил-плочи и касети, како популарен медиум по избор.
Во 1947 година, првиот работен транзистор, транзистор со точка-контакт заснован на германиум, бил измислен од Johnон Бардин и Валтер Хаусер Братаин додека работел под Вилијам Шокли во лабораториите Бел. Ова водело до понапредни дигитални компјутери. Од доцните 40-ти години на 20 век, универзитетите, војската и бизнисот развија компјутерски системи, за дигитално реплицирање и автоматизирање на претходно рачно извршени математички пресметки, при што ЛЕО бил првиот комерцијално достапен компјутер за општа намена.
Кон крајот на 50-тите години на минатиот век, инженерот на Беловите лаборатории Мохамед М. Атала ја покажал делотворноста на силициумот како полуспроводнички материјал со неговиот процес на пасивирање на површината со топлинска оксидација. Ова довело до неколку големи пресвртници во силициумската полуспроводничка технологија во текот на 1959 година: планарниот процес на Hoан Хоерни и чипот на монолитно интегрално коло (ИК) од Роберт Нојс и компанијата Ферчајлд семикондакторс, и металоксиден полуспроводник транзистор со ефект на поле од Мохамед Атала и Доун Канг во Беловите лаборатории. Овој развој го отворил патот за масовно производство на силициумски полуспроводнички уреди.
1969–1989: Пронаоѓање на Интернет, пораст на домашни компјутери
Движењето на целата Земја во 1960-те се залагала за употреба на нова технологија.
Во 1970-тите, бил воведен домашен компјутер, компјутери за споделување време, конзолата за видео игри, првите видео игри со монети, и започна златното доба на аркадни видео игри Вселенски напаѓачи. Како што се ширеше дигиталната технологија, и преминот од аналогно во дигитално водење на евиденција стана нов стандард во бизнисот, се популаризираше релативно нов опис на работното место, службеник за внесување податоци. Обвинет од редовите на секретари и дактилографци од претходните децении, работата на службеникот за внесување на податоци била да ги претвори аналогните податоци (евиденција на клиент, фактура, итн.) Во дигитални податоци.
1989–2005 година: Пронаоѓање на светска мрежа, вклучување на Интернет, Веб 1.0
Првиот јавен дигитален пренос HDTV бил на Светскиот куп во јуни; се играло на 10 стадиони во Шпанија и Италија. Сепак, HDTV не станал стандард сè до средината на 2000-тите.
Светската мрежа станала јавно достапна во 1991 година, која била достапна само за владите и универзитетите. Во 1993 година, Марк Андресен и Ерик Бина го претставија Мозаик, првиот прелистувач што може да прикажува вградени слики и основа за подоцнежните прелистувачи, како што се Netscape Navigator и Internet Explorer. Федералната кредитна унија од Стенфорд била првата финансиска институција која им понуди услуги на Интернет банкарство преку Интернет на сите свои членови во октомври 1994 година. Во 1996 година OP Financial Group, исто така кооперативна банка, стана втора банка преку Интернет во светот и прва во Европа. Интернетот брзо се проширил и до 1996 година, тој бил дел од масовната култура и многу бизниси наведоа мрежни места во своите реклами. До 1999 година скоро секоја земја имаше врска, и скоро половина од Американците и луѓето во неколку други земји редовно користеа Интернет. Како и да е, во текот на 90-тите години од минатиот век, „добивањето на Интернет“ вклучуваше комплицирана конфигурација, а телефонскиот број бил единствениот тип на врска достапен од поединечни корисници; денешната масовна култура на Интернет не била можна.
2005 година - денес: Веб 2.0, друштвени медиуми, паметни телефони
Кон крајот на 2005 година, популацијата на Интернет достигна 1 милијарда а 3 милијарди луѓе ширум светот користеа мобилни телефони до крајот на деценијата. HDTV стана стандарден формат за телевизиско емитување во многу земји до крајот на деценијата.
Пораст во користењето на дигиталната технологија на компјутерите, 1980–2020 година
На крајот на осумдесеттите години од минатиот век, помалку од 1% од технолошки зачуваните информации во светот биле во дигитален формат, додека тие биле 94% во 2007 година, со повеќе од 99% до 2014 година.
Се проценува дека капацитетот на светот за складирање на информации се зголеми од 2,6 (оптимално компресирани) егзабајти во 1986 година, на околу 5000 егзабајти во 2014 година (5 зетабајти ).
Претворени технологии
Претворање на подолу наведените аналогни технологии во дигитални. (Деценијата посочена е периодот кога дигиталната станала доминантна форма.)
Основа на технологијата
Основниот градежен блок на дигиталната револуција е металоксидниот полуспроводник транзистор со ефект на поле (MOSFET или MOS транзистор), кој е најраспространет производ во историјата. Тоа е основа на секој микрообработувач, мемориски чип и телекомуникациско коло во комерцијална употреба. Скалирањето на МОСФЕТ (брзата минијатуризација на МОС-транзисторите) е главно одговорно за овозможување на законот на Мур, кој предвидуваше дека бројот на транзистори ќе се зголеми со експоненцијално темпо.
Следејќи го развојот на дигиталниот личен сметач, МОС микрообработувачите и мемориските чипови, со своите стабилно зголемување на перформансите и складирањето, овозможија компјутерската технологија да биде вградена во огромен опсег на предмети од камери до лични плеери на музика. Исто така, важен бил развојот на технологиите за пренос, вклучувајќи компјутерско вмрежување, Интернет и дигитално емитување. 3G телефоните, чија социјална пенетрација експоненцијално се зголемила во 2000-тите, исто така, одиграле многу голема улога во дигиталната револуција бидејќи тие истовремено обезбедуваат сеприсутна забава, комуникации и поврзување преку Интернет.
Огнен бакарец
Опис
Пеперугите имаат физичка разлика помеѓу полот. Горната страна кај мажјаците е во бакарно-портокалова боја со црни рабови. Телото е црно со портокалови влакненца. Женките се портокалови но имаат црни шари во средишниот дел на крилјата. Долната страна е со посветла портокалова боја и има црни и бели дамки.
Годишно, генерацијата се појавива од средината на јули до средината на септември. Јајцата се полагаат на суви делови од растенија. Јајцата се бело. Гасениците се зелени и се ноќни инсекти. Се хранат со Eupatorium и Valeriana
Пеперугата живее во места богати со цветови, ливади и посушни места. Живее на надморска висина од 1.000 до 2.000 метри.
Irreplaceable
„Irreplaceable“ е песна снимена од американската Р&Б пејачка Бијонсе Ноулс вклучена во нејзиниот втор студиски албум, B'Day (2006). Песната е напишана од Бијонсе, Шафер „Не-Јо“ Смит, Еспен Линд и Амунд Бјорклунд, а е продуцирана од Stargate и самата Ноулс. Песната оригинално не била напишана за Ноулс и прво била кантри песна. „Irreplaceable“ потоа била трансформирана во поп балада со средно темпо и Р&Б влијанија. Според текстот, песната се однесува на раскинување со неверен маж и се состои од силна женска тема. Песната е издадена на 5 декември 2006 во САД како трет сингл таму, а како втор сингл во интернационалните музички маркети преку издавачката куќа Columbia Records.
„Irreplaceable“ била генерално добро-прифатена од музичките критичари, а некои од нив дури ја нарекле и најнезаборавната песна на албумот и додале дека ова песна успеала да ја поврати „совршеноста“ на деби синглот на Бијонсе „Crazy in Love“. Во 2009, Pitchfork Media и Роулинг Стоун ја рангирале песната на списокот на најдобри песни од 2000-та деценија. „Irreplaceable“ ја освои наградата Soul Train Music Award во 2007 за најдобар Р&Б/соул сингл и наградата од 2007 Nickelodeon Kid's Choice Award за најдобра песна. Синглот бил номиниран и за песна на годината на Греми Наградите од 2008, а исто така и за песна на годината на шоуто за награди VH1 Soul Vibe.
„Irreplaceable“ постигнал светски комерцијален успех. Песната исто така станала вториот најдобро продаван сингл на Ноулс за време на нејзината соло кариера (по „Crazy in Love“), а и најуспешниот сингл од B'Day. Синглот се задржал во првите места на табелата Билборд Хот 100 во САД десет последователни недели. Со мулти-платинска сертификација, „Irreplaceable“ станал најдобро продаваниот сингл во 2007 и дваесет и петтата најуспешна песна на табелата на најуспешни песни од 2000-тите во САД. Синглот ги поминал впечатоците на 200 милионската публика кон крајот на 2006, додека друг сингл на Ноулс, „Check on It“ (2005), го постигнал истиот успех наредната година. Со тоа, Ноулс станала втората женска пејачка која го постигнала тоа во САД, веднаш по Мараја Кери. „Irreplaceable“ се искачил на првото место во Австралија на четвртото место во Обединетото Кралство како и меѓу првите 20 ширум европските музички маркети.
Музичкото видео било режирано од Ентони Мендлер и во него за првпат е прикажана изведбата не женскиот бенд на Ноулс наречен Suga Mama. Видеото се нашло на албумот од 2007, B'Day Anthology Video Album и видео уредување било направено за „Irreemplazable“, шпанската верзија на песната. Видеото ѝ донело на Ноулс награда за видео на годината на наградите Black Entertainment Television (BET) од 2007, а бил номинирано и за видео на годината за време на MTV видео музичките награди во 2007. Песната била промовирана од Ноулс со неколку настапи во живо, вклучувајќи ги и настапите на The Ellen DeGeneres Show и Американските музички награди од 2007. Песната исто така била дел од изведуваните песни на The Beyoncé Experience во Лос Анџелес и на нејзината светска турнеја I Am... Tour. Американското друштво на композитори, автори и издавачи (ASCAP) ја препознало песната како една од најизведуваните песни во 2008 на ASCAP Поп музичките награди.
Позадина и инспирација
„Irreplaceable“ оригинално не била направена за Ноулс туку за Крисет Мишел. Норвешкиот продукциски тим Stargate и американскиот Р&Б-поп пејач-текстописец Не-Јо пишувале за нејзиниот втор студиски албум B'Day, но Тор Ерик Хермансен од Stargate кажал дека „тие можеби не отидоа во насоката во која ја правеа песната“. Тонот оригинално не се поврзувал со гласот на Ноулс и Не-Јо го напишал текстот од машка перспектива, кој изјавил дека текстот не се однесувал не негово лично искуство. Напишана како кантри песна, тој за време на сесиите помислил дека треба да ја испее некој кантри-ориентиран пејач како Шанаја Твејн и Фејт Хил. Кога Не-Јо ги слушнал како за првпат ја изведуваат песната помислил дека звучи како кантри вестерн песна, но потоа кога биле додадени и тапани во музиката, таа добила Р&Б вибрација и Не-Јо сакал да сними Р&Б-кантри вестерн песна.
Кога тимот работел со него, тие ја снимиле песната со машки вокали. Сепак тие помислиле дека женскиот вокал е посоодветен, и Не-Јо исто така сметал дека тоа е зајакнување ана некоја жена кога го пее. Додека Ноулс работела на материјал за B'Day откако го снимила Dreamgirls, таа била задоволена со демото од песната кое ѝ било презентирано. Ноулс побарала песната да биде малку изменета, а под таа измена влегло додавањето на тапани, вокалните аранжмани и повисоки ноти отколку на демото. Еспен Линд и Амунд Бјорклунд, од норвешкиот продукциски тим Espionage, ја напишале акордната структура и го додале делот со гитари. Песната била инжинирана од Џим Каруана, а миксот го правел Џејсон Голдстејн во Sony Music Studios во Њујорк.
Откако сесиите за „Irreplaceable“ завршиле, Хермансен рекол дека „сите се почувствувале како да доловиле нешто специјално и Бијонсе праведно ја направила песната“. За време на интервју, Не-Јо рекол, „Бијонсе имаше работи кои сакаше да ги извади од своите гради“, а кажал и дека успеал да напише песна со која може да се поврзе некоја жена, но сепак песната да остане со темата на албумот.
Пишувачка контроверзија
Песната довела до контроверзија околу пишувањето. Не-Јо зборувал со MTV за да ја расчисти забуната: „Очигледно Бијонсе била на некое шоу и токму пред да излезе песната рекла, 'Јас го напишав ова за моите девојки' и песната дошла. ... Песната е пишувана со помошник. Јас го напишав текстот, јас го напишав сиот текст. Бијонсе ми помогна со мелодиите и хармониите и вокалниот аранжман и тоа ја прави да биде пишувана со помошник. Тоа значи дека мојот придонес и нејзиниот придонес ја направија песната тоа што е.“ Во 2011 Не-Јо открил дека ја напишал песната за себеси, но помислил дека би била подобра за Ноулс. Подоцна зажалил што ѝ ја дал нејзе. Кога неговите коментари се појавиле на интернет, некои обожаватели помислиле дека се работи за дискриминација на Ноулс. Неколку часа подоцна тој го расчистил недоразбирањето на Твитер пишувајќи:
„Добро пријателе. Прати ми линк каде имам кажано ШТО БИЛО омаловажувачки за Бијонсе, ТЕ МОЛАМ! Умирам да го слушнам тоа [...] Само што слушнав аудио каде јас наводно ја омаловажувам Бијонсе. ДАЛИ СТЕ СИТЕ СЕРИОЗНИ!?! Дали сте слушнале некогаш што имам кажано!?! Кажав дека оригинално ја напишав песната за себе. Тоа е вистина, па СЕКАКО јас оригинално не планирав да ја дадам некому. БЕШЕ ЗА МЕНЕ. Кога сфатив како песната изгледа испеана од маж, тогаш одлучив да ја предадам. КАКО ТОА ПРЕТСТАВУВА ОМАЛОВАЖУВАЊЕ НА БИЈОНСЕ!?! Таа ја зеде песната и ја направи хит, НИКОЈ не може да го одрече тоа [...] Бијонсе ми е пријателка. Сите кои не се доволно ПАМЕТНИ за да разберат што навистина сакав да кажам нека одат по ЃАВОЛИТЕ. </Blockquote>
Музика, тема и текст
„Irreplaceable“ е поп балада во средно темпо со Р&Б влијанија. Напишана во Бе-дур тоналитет, темпото на песната е во вообичаено време и има 88 отчукувања во минута. Гласот на Ноулс во песната се движи меѓу две и половина октави, од B♭2 до E♭5. Додека повеќето песни во албумот се агресивни и со побрзо темпо, нејзиниот глас во „Irreplaceable“ е потивок и побавен. „Irreplaceable“ користи нежна акустична гитара, следејќи го акордот B♭5-F5-Cm7-E♭6/9. Хермансен и Ериксен комбинирале класична прогресија на акустичната гитара, модерен 808 тапан и виолончела. Ал Шипли од Stylus Magazine забележал дека гитарските акорди во „Irreplaceable“ биле ископирани и во синглот од 2007 „Hate That I Love You“ на барбадоската Р&Б пејачка Ријана, песна ко-продуцирана од Stargate и Не-Јо. Роб Шефилд од Роулинг Стоун забележал дека синглот на американскиот Р&Б пејач Крис Браун наречен „With You“, а продуциран од Stargate ги содржел истите елементи. Тој напишал дека „Stargate пробуваа само повторно да ја истакнат 'Irreplaceable“, додека во Билборд магазинот кажале дека „навалуваат малку премногу тешко“ на песната.
Стиховите на песната се конструирани во форма стих-пред-рефрен-рефрен. Почнувајќи со гитара, Ноулс го пее почетниот дел: „To the left, to the left“ (налево, налево), повторувајќи го тактот трипати, а потоа дополнува: „Everything you own in a box to the left“ (сè што поседуваш е во кутијата налево). Во седмиот такт таа го пее првиот стих, карајќи се со нејзиното момче за рамнодушноста во нивната врска и кажувајќи му да си замине. Потоа следи делот пред рефренот и рефренот: „You must not know [a]bout me (мора да не знаеш за мене) [...] I can have another you by tomorrow (можам да имам друг како тебе до утре)/ I could have another you in a minute (можам да имам друг како тебе за една минута)[...] Don’t you ever for a second get to thinking (немој ни за секунда да помислиш)/ You’re irreplaceable (дека си незаменлив)... “. Ноулс потоа преминува во вториот стих кажувајќи дека нејзиното момче ја изневерува. Потоа се случува истата шема како во првиот стих која води до рефренот. Кон крајот Ноулс го пее завршниот дел, каде што му кажува на својот дечко: „Многу е лесно да те заменам...“. Таа го повторува почетниот дел и рефренот во многу повисок регистар со што ја нагласува ранливата сензибилност на текстот. На крајот завршува со рефренот.