cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антипартиска група
Приговор на АНОК кон Манифестот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ
Глигоров и Хаџи Панзов во приговорот се задржуваат и на важното прашање: стремежите и барањата на мекедонскиот народ за обединување на Македонија, но предупредуваат “Не решение на македонското прашање на парче, во една туѓа за него, вештачка комбинација Југославија, со која не го врзува никакво политичко наследство, а е симбол на неговото најцрно ропство”. Тие бараат интегрално решавање на македонското национално прашање и самостојно продолжување на НОБ, со обединување на силите од сите делови на Македонија во единствен “борбен сојуз на македонскиот народ”. Така, во приговорот се вели: ''“Ако не се бориме од никого нема да се ослободиме или, најпосле, ако ние самите не си го поставиме прашањето (за обединувањето на Македонија) за целосно разрешување никој друг нема да го постави ниту да го реши. Ако нашата пушка денес не грми за обединувањето на Македонија, обединувањето никој нема да ни го подари. Ако ние се задоволиме со разрешување на македонското прашање на парче, поделбата на Македонија е санкционирана еднаш за секогаш. А тоа ќе има несогледливи последици за нашиот народ”.''
Ваквите ставови на Киро Глигоров, Благој Хаџи Панзов и други членови на АНОК биле оквалификувани од страна на Кузман Јосифовски - Питу (кој имал рзлични гледишта по многу важни прашања, но останал доследен до линијата на Партијата), како “тесно националистички” и како потврда за она што “другарот Тито ги обвинува нашите раководства за неизживеан национален автономизам”. Набргу потоа од страна на Главниот штаб на НОВ и ПО на Македонија и Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ уследил одговор на приговорот од групата членови на АНОК на Манифестот на Главниот штаб. “Набргу стигнаа главно неповолни реакции, преку разни коментари низ Партијата дека сме гледале различно од Манифестот, дека сме биле под влијание на Б’лгрјанов... Стигнаа и други забелешки, дека АНОК работи со луѓе што не се членови на КПМ...”. Тука преовладува линијата на Партијата, но со одговорот на Приговорот не биле надминати разликите во ставовоите на двете групи по однос на националното прашање. Во поглед на забелешките по прашањето за обединувањето на македонскиот народ во одговорот на Приговорот се вели дека “ние сметаме да ќе можеме да го постигнеме и реализираме тој вековен идеал на нашиот народ во една Титова Југославија, од колкото во некоја друга политичка комбинација.”, како и дека ''“Соединението на македонскиот народ и нам ни лежи на срце како и вам и ќе се бориме за неговото соединение до крај …Но треба да се знае, во времето на издавањето на манифестот меѓународното политичко положение не ни позвољаваше македонскиот проблем да го изнесеме на друг начин, освен како што е изнесен во самит Манифест. Титова Југославија денеска е стварност, призната меѓународна сила, со чија помошт ние ќе можеме да постигнеме соединението на нашиот народ”.''
Во АНОК продолжиле дискусиите за заминување во партизани на слободната територија. Во декември 1943 година дел од членовите на АНОК му се приклучиле на Народноослободителното движење и се определиле како делегати на АСНОМ да дадат свој придонес во изградувањето на македонската држава. Меѓутоа иако членовите на АНОК биле вклучени во сите активности на Партијата, сепак, кај нив провладувал ставот за “сепаратно решавање на македонското национално прашање”. Политичката и идејна поларизација во ГШ и ИО за свикување на АСНОМ не била ограничена само во редовите на военото и политичко раководство на МНОД, туку имал и пошироки размери. “Евидентно е постоењето на две целосно профилирани политички струи во МНОД”. И во военото и политичкото раководство на НОД имало повеќе личности од македонската граѓанска интелегенција кои имале различни ставови по фундаменталните прашања на ослободителната борба. Поради ваквата состојба членовите на АНОК, преку Кузман Јосифовски-Питу кој бил во постојан контакт со нив, биле повикани на слободната територија каде требало да ги изнесат своите политички ставови. Во исто време ЦК на КПМ, со директно писмо го задолжил Кузман Јосифовски-Питу, меѓу другото “да го распушти Акциониот комитет за што била донесена одлука од ИО на АСНОМ и Главниот штаб на Македонија и во НОД да се вклучат само луѓе целосно приврзани на линијата на КПЈ и КПМ на АВНОЈ, Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ и Главниот штаб на Македонија”.
Најголемиот дел од членовите на АНОК биле вклучени во Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ. Дека идејата за обединувањето на Македонија не завршила со распуштањето на АНОК, зборува и писмото на Апостолски до Чучков, од 19 март 1944 година, каде вели дека “самиот тој (Чучков), како и другите во Главниот штаб го сакаа обединувањето на Македонија и дека работат за тоа”.
Состанокот на островот Вис
Во екот на подготовките за свикување на АСНОМ, во јуни 1944 година, тричлена македонска делегација во состав Методија Андонов-Ченто, Емануел Мане Чучков и Кирил Петрушевски, заминала на островот Вис на средба со највисокото југословенско партиско и државно раководство предводено од Јосип Броз Тито. Делегацијата требала пред врховните тела на Југославија и пред самиот Тито да го постави праањето за остварувањето на крајната цел на македонската национална борба: ослободување и обединување на Македонија. Делегацијата била овластена меѓу другото “да го повика македонскиот народ од егејскиот и пиринскиот дел на Македонија да ја продолжи борбата против окупаторите и, ако тоа го дозволи меѓународната ситуација, да се повикаат на обединување на силите во единствена борба...”
Делегацијата го поставила прашањето за обединување на македонскиот народ и на Македонија, во време кога таму бил примен од Тито и грчки претставник. На македонската делегација директивно и било соопштено тоа прашање да не го поставува до завршувањето на војната, туку единствено на повоената мировна конференција. Таква забрана му било поставено само на македонското раководство. Ветувањата на Тито дека македонското прашање ќе биде поставено на мировната конференција не се оствариле. На конференцијата македонското прашање не било поставено, но најверојатно не ни било разгледувано и поставувано на Министерскиот совет. За Југославија мировната конференција требало да ги разреши само територијалните разграничувања меѓу Југославија и Италија.
Првото заседание на АСНОМ
На Првото заседание на Антифашистичкото собрание на народното ослободување на Македонија (АСНОМ), одржано на 2 август 1944 година во манастирот Св. Прохор Пчински, се донесени историски одлуки од кои најважни се решенијата за конституирање на македонската федерална држава и за прогласувањето на македонскиот јазик за службен јазик во македонската држава. Овие историски одлуки се потпишани од Претседателот на Президиумот на АСНОМ, Методија Андонов-Ченто и од секретарот, Љупчо Арсов.
На седницата на Президиум на АСНОМ од 6 август 1944 одржана во с. Рамно, Кумановско било одлучено како претставници на Македонија да се испратат на работа при НКОЈ: Киро Глигоров, Лазар Соколов, Ацо Петровски, Богоја Фотев, Методија Андонов Ченто, за Бари: д-р Владимир Полежиноски, Илија Џувалековски, а за Москва: Димитар Влахов и Венко Марковски.
На истата седница бил усвоен предлогот на Ченто (а по барање на Тито) да се испратат писма до “известни лица, кои ќе се повикат да се придружат на народноослободителната борба на Македонија” со што се тежнеело да се прошири основата на МНОД.
Кон остварувањето на овој заклучок се пристапило бргу за што говори и поканата со која Методија Андонов-Ченто и Емануел Чучков ги повикуваат дотогашните соработници на бугарскиот окупатор, Димитар Чкатров и Трајко Чундев, да излезат на слободна територија и да им се приклучат на македонските партизани. Во поканата, меѓу другото стои: ''“…сите сили, сите политички лица, кои мислат добро за македонскиот народ да се обединат. На тој начин полесно можиме да се бориме за обединението на цела Македонија… Едно е важно да знаеш. Макар да има и комунисти во партизаните, борбата е општенародна и за демократизам...Важно е да се знае да слободна Македонија во нова федеративна Југославија е свршен факт. Но ние сметаме да е сега време да се бориме да се обедини цела Македонија зато е потребно да се обединат сите политически лица што мислат добро за Македонија. Затоа те викам, и ти да ја помогнеш таа свештена народна борба, да се реализираат вековните идеали за слободата на македонскиот народ во братство, слога и рамноправност со сите славјански народи”.''
Реакциите од партискиот врв во врска со ставовите на македонските раководители
Во својот доверлив извештај од 10 декември 1944 година Андрија Хебранг вели дека во Президиумот на АСНОМ влијание имаат некои македонски “националисти и сепаратист или барем луѓе со такви тенденции”. Понатаму вели дека македонските претставници, не сакале да го даваат тутунот и дека претставник на таа група е Емануел Чучков. Понатаму заклучува дека ова група немала доверба во НКОЈ и во Нова Југославија и дека “националистите добија по влијание на Андонов-Ченто...генералот Апостолски и припаѓа на таа група...Такви се Емануел Чучков, а еден од идеолозите е Лазар Соколов...Групата е против Југославија...” Решение за ваквата состојба Хебранг предлага “Главните идеолози да ги привлечеме во центарот, на работа при НКОЈ...”
Во Македонија, по формирањето на Привремената Влада на Демократска Федеративна Југославија, во рамките на Народниот фронт на Македонија не било дозволено посебно политичко организирање. Раководството на КПЈ наметнало целосен идеен и политички монопол и висок степен на подреденост во Партијата и во целото општество. Против каква било појава на опонентско и опозициско дејствување се спроведувала остра политичка пресметка. ЦК на КПМ, по формирањето на Народната влада на Македонија на чело со Лазар Колишевски, зазело курс за жестока политичка пресметка со неистомислениците и политичките противници. Политбирото на ЦК на КПМ на седицата од 21 март 1945 година усвоило заклучоци за елиминирање на појавите на “застранување од линијата на Партијата”. Дискусии за дејствувањето на групата имало и на Пленумот на ЦК на КПМ каде се вели дека ''“постои група која со својата линија оди против партиската линија. Таа група денес е раширена, а воид потекло од појавувањето на Манифестот. Таа група тврдеше дека во Југославија не може да се ослободи и соедини цела Македонија, ами дека е возможно само ако се бориме за посебна македонска држава односно за балканска федерација”.'' На еден состанок со окружните комитети на КПМ, одржан на 18 август 1945 година, каде освен за изборите за сојузното собрание се дало критика и за т.н. Антипартиска група. Според записникот од состанакот четврта точка на дневниот ред била “за скршнувањето на нашата Партија и фракционаштвото”. Меѓу другото се вели: ''“...Ако ние со такви појави итно не расчистиме, онаа антипартиска група за која станува збор, може да ги поврзе тие групички и тоа може многу голема штета да ни нанесе...Денеска таа група си има своја линија, како што рековме, спротивна на партиската линија по сите прашања...Натаму викаат дека кај нас постоела диктатура на Партијата, а под тоа го разбираат она што ним им се дозволило ширење на нивната линија...ставот на ЦК КПЈ по тие работи е следниот: линијата на ЦК КПМ е правилна. Паралелно со неа постои линија антипартиска, линија на таа група, која е линија на контрареволуцијата... Спрема групата да не се земе фронтален став, да не се именува во организацијата. Треба да се удри принципиелно по таквата група и нејзините ставови”. Таканаречената “антипартиска група” била обвинета дека ги критикувала ЦК на КПМ и владата на Лазар Колишевски за водење “србофилска политика”'' и за спроведување диктатура на Партијата.
Оваа т.н. “Антипартиска група” имала јасен став кон прашањето за обединувањето на македонскиот народ од трите делови на Македонија. Таа се залагала за интегрално решавање на македонското национално прашање и за самостојна и независна македонска држава. Затоа ова група била критикувана од страна на челниците на КПМ, дека е изразител на интересите на потиснатата македонска буржуазија што води кон македонски државен сепаратизам, кој е рушител на братството и единството на југословенските народи и води кон отцепување од југословенската заедница, и дека е за создавање самостојна и независна македонска држава со буржоаско уредување. Притоа во највисоките партиските структури се инсистирало на брзо расчистување со оваа политичка струја, затоа што нејзините идеи биле блиски и широко прифаќани од народот, а и во редовите на Партиската организација.
Во извештајот за политичката ситуација во Македонија на инструкторот на ЦК на СКОЈ, Зага Умичевиќ, од 7 ноември 1945 година. се вели дека ''“цела една група: Апостолски, Влахов, Ченто, Соколов, Венко Марковски, Пирузе, Чучков, Кире Глигоров кои, некои поотворено а некои закамуфлирани ја напаѓале линијата на ЦК на Македонија”. Македонското партиско раководство го известило ЦК на КПЈ за пресметката со појавите на “македонски шовинизам и сепаратизам”''.
Се тврдело дека овие високи македонски раководители со своето однесување претставуваат генератор на неповолна политичка состојба во Македонија и дека тие се главни носители на опасноста од македонски државен сепаратизам. Тие биле обвинети дека сакале “сепаратистичка Македонија” одделна од Југославија”, како и дека “не се согласувале братството со Бугарија да се создава преку Белград, односно од Југославија, туку Македонија директно да се поврзува со Бугарија”.
Главните носители на т.н. “Антипартиска група” Методија Андонов-Ченто, Димитар Влахов, генерал Михајло Апостолски и Венко Марковски кон крајот на 1945 година стануваат свесни за својата немоќ нешто да променат во Македонија. Според кажувањата на Васил Ивановски, Ченто заклучил дака македонското ослободително дело не заврши онака како што требало. Додека за истата прилика генералот Апостолски, поради опасната политика на Партијата, доколку нито не се променело навестил дури и самоубиство.
Во еден извештај од 28 јуни 1945 година амбасадорот на Чехословачка во Белград вели: ''“Според извештаите од Македонија, тамошната ситуација не е добра. Македонските министри самите меѓу себе се разидуваат во гледањето на ситуацијата во Македонија. Чучков се изјасни дека русите му дале овластување за прибирање документи за мировна конференција за голема Македонија. Односите меѓу Југославија и Грција, со оглед на уредувањето во двете земји, природно, се лоши. Се тврди дека англичаните имаат свои трупи на грчката граница”.''
Целите на "Антипартиската група" и обидите за нејзино разбивање
Оваа т.н. “Антипартиска група” имала јасен став кон прашањето за обединувањето на македонскиот народ од трите делови на Македонија. Таа се залагала за интегрално решавање на македонското национално прашање и за самостојна и независна македонска држава. Затоа ова група била критикувана од страна на челниците на КПМ, дека е изразител на интересите на потиснатата македонска буржуазија што води кон македонски државен сепаратизам, кој е рушител на братството и единството на југословенските народи и води кон отцепување од југословенската заедница, и дека е за создавање самостојна и независна македонска држава со буржоаско уредување. Притоа во највисоките партиските структури се инсистирало на брзо расчистување со оваа политичка струја, затоа што нејзините идеи биле блиски и широко прифаќани од народот, а и во редовите на Партиската организација.
Во политичката пресметка со “антипартиската група” бил применуван методот на разбивање на компактноста и врските во групата и отстранување на дел од оваа група со тоа што “речиси сите се преместени во Белград, а сметаат дека не би смееле да се одделуваат од Македонија”. Се работело систематски на постепено истиснување на Димитар Влахов од јавноста, иако бил дел од македонското политичко раководство. Веќе биле маргинализирани поголемиот дел од кадрите на МНОД. Така на пример Александар Мартулков бил пензиониран и веднаш разрешен од Президиумот на АСНОМ. Исто така и Венко Марковски ја завршил својата политичка кариера во Президумот на АСНОМ. Сепак најжестоки обвинувања биле упатени на сметка на Ченто. Не само што бил тргнат од претседателската функција, туку бил суден и осуден како предавник, бил затворен и целосно отстранет од политичкиот и од јавниот живот.
Браес
Браес е езеро во Доломитите во Јужен Тирол, Италија. Се наоѓа на територијата на општината Брајес, која се наоѓа во долината Прагс. Се наоѓа во подножјето на планината Секофел.
За време на Втората светска војна, тоа беше транзитна точка за транспорт на концентрациони логори во Тирол.
Бесправно доселување
Терминологија
Со нелегалната имиграција се опишуваат луѓето кои без формална дозвола влегуваат во некоја земја. Постојат голем број гледишта за нелегалната имиграција кои зависат од  политичка гледна точка :
Економија и пазари на трудот
Нето приливот на нелегална имиграција речиси целосно го сочинуваат имигранти кои потекнуваат  од  земји со пониски социоекономски нивоа кон земји со повисоки социоекономски нивоа, а особено од земјите во развој кон развиените земји. Иако постојат други причини кои се поврзуваат со посиромашните земји (опишано подолу),најчестата мотивација за нелегалните имигранти е потрагата  по поголеми економски можности и квалитет на живеење во земјата-одредиште. Според дискусија за основен трошок/корист  за нелегална имиграција, потенцијалните имигранти сметаат дека веројатноста и придобивките од  успешното мигрирање во земјата-одредиште се поголеми од трошоците. Овие трошоци можат да вклучат ограничувања на живеењето како нелегален имигрант во земјата-одредиште, оставајќи ги зад себе семејството и начинот на живеење, како и веројатноста  дека можат да бидат  фатени и санкциите кои произлегуваат од тоа. Предложените економски модели, кои се засноваат на рамката на трошок/корист, имаат различни размислувања и степени на сложеност.
Неокласичен модел
Неокласичниот економски модел само ја разгледува веројатноста за наоѓањето работа и успех кога се имигрира, како и порастот на реалниот доход кој може да го очекува нелегалниот имигрант. Ова обајснување ги зема предвид економиите на двете земји, вклучувајќи колку од  „факторите на привлекување”  има земјата-одредиште  во однос на подобро платени работни места  и подобрувања во квалитетот на живеење. Исто така ги опишува и „факторите на одбивање”  кои произлегуваат од  негативните услови во родната земја,  како  што се недостаток од вработувања или економска подвижност. Неокласичната теорија исто така ја зема предвид  веројатноста за  успешна нелегална емиграција. Факторите кои влијаат на ова се географската близина, граничната полиција, веројатноста и последиците од апсењето, олеснување на нелегалното  вработување и можности за легализација во иднина. Овој модел доаѓа до заклучок дека во земјата-одредиште нелегалните работници се стремат кон тоа да се вклучат и да се натпреваруваат со масата неквалификувани работници. Според овој модел нелегалните работници се успешни во наоѓањето работно место со тоа што се подготвени да добиваат пониски плати, понекогаш и под минималната плата ,отколку луѓето кои се родени во таа земја. Економистот Џорџ Борјас (George Borjas) ги поддржува гледиштата  на овој модел и според неговите пресметки, фактичките плати на работниците во САД коишто немаат завршено средно образование, во периодот од 1980 до 2000 година се намалија за 9 % поради конкурентноста на нелегалните имигранти.
Како што може да се види од долгорочната заемна врска на релативните плати/вработувања  и нелегалната имиграција од Мексико во САД, големите економски докази ја поддржуваат неокласичната теорија. Меѓутоа, научниците за имиграција како Гордон Хансон (Gordon Hanson) и Даглас  Меси (Douglas Massey) го критикувале моделот,  бидејќи бил премногу едноставен и не ги зел предвид  контрадикторните докази, како  што е  ниската нето нелегална имиграција од  Мексико во САД во периодот пред  осумдесеттите години од 20 век и покрај значајниот економски дебаланс. Со цел да се образложат останатите фактори предложени се значителен број на појаснувања,  како што е наведено подолу.
Либерализација на трговијата
Во последните години земјите во развој ги следат придобивките од глобализацијата со тоа што се  залагаат за нејзино намалување со цел да ја либерализираат трговијата. Но, брзото отворање на домашни пазари може да доведе до раселување на голем број земјоделци или неквалификувани работници ,за кои постои  поголема веројатност преку нелегална имиграција да бараат вработување  и повисок квалитет на живеење. Ова е најчесто наведуван доказ за да се објасни како  Северноамериканската  асоцијација за слободна трговија  може да ги осиромаши земјоделците во Мексико, особено во однос на производството на  пченка, кои не биле во можност да се натпреваруваат со повисоката продуктивност на субвенционираното земјоделство на САД. Така, НАФТА можеби неочекувано го зголемила нивото на  образование потребно за  работните места во индустријата во Мексико, затоа што новите,  извозно ориентирани, текстилни фабрики  произведуваа производи за извоз за кои се потребни вештини и образование, а кое што голем број работници го немаа.
Сиромаштија
Иако економските модели го испитуваат релативното богатството и приходот помеѓу земјите на потекло и земјите-одредишта, тие не  мора неопходно да подразбираат  дека нелегалните мигранти се секогаш осиромашени од стандардите  на земјата на потекло. Кај најсиромашните слоеви во земјите во развој може да се појави недостаток од ресурси кои им се потребни за да се обидат да преминат нелегално или да ги одржат врските со пријателите или семејството во земјата-одредиште. Истражувањата на центарот  „Пју”  покажуваат дека нивото на образование и плати кај нелегалните мексикански имигранти во САД  се колку  средните вредности во  Мексико,  а припаѓањето на семејство  со роднини кои емигрирале или  на заедница со многу емигранти  претставува  силен  показател  за евентуален  избор да се емигрира. Други примери покажуваат дека порастот на сиромаштијата, особено кога е поврзана со непосредна криза, може  да ја зголеми можноста за нелегална миграција. Економската криза во Мексико од 1994 година, која настапи по започнувањето на  Северноамериканскиот договор за слободна трговија (НАФТА),  беше поврзана со распространувањето на сиромаштијата и пониското вреднување на пезото во однос на доларот. Исто така таа го означи и почетокот  на масивниот бран на емиграција во Мексико, во кој нето нелегалната миграција  во САД секоја година се зголемуваше почнувајќи од средината на осумдесеттите години од 20 век па сè до средината на првата декада од 21 век. Исто така, постојат примери каде што природните непогоди и пренаселеноста можат да го зголемат  приливот на миграции предизвикани од сиромаштијата.
Повторно обединување на семејството
Некои нелегални имигранти настојуваат да живеат со своите најблиски, како со брачниот другар или други членови на семејството. За визи за повторно семејно обединување може да се поднесе барање од страна на законски жители или натурализирани граѓани за легално да ги донесат членовите на своето семејство  во некоја земја, но овие визи можат да бидат ограничени во однос на бројот и да бидат подложени на годишни квоти. Ова може да ги принуди членовите на нивните семејства да влезат нелегално во земјата за повторно да го обединат своето семејство. Со проучувањето на мексиканските модели на миграција, Даглас Меси смета дека веројатноста некој Мексиканец  нелегално да имигрира во  САД  драматично се зголемува ако тој веќе има еден или повеќе членови на семејството  кои престојуваат во САД, легално или нелегално. Поради неможноста да стапат во брак, двојките од ист пол од кои на еден му истекува визата може да се соочи со “непријатен избор помеѓу тоа да да ја напушти земјата или да остане да живее со личноста што ја сака и да ги прекрши законите за имиграција на САД.”
Војни и азил
Нелегалната имиграција може да биде поттикната од желбата да се избегне граѓанска војна или репресија во земјата на потекло. Неекономските фактори на одбивање вклучуваат  прогонување (верско и друго), честа злоупотреба, малтретирање,  угнетување и геноцид, како и ризик за граѓаните за време на војна. Традиционално, политичките мотиви го поттикнуваат приливот на бегалци, на пример за да се избегне диктатура. Важно е да се напомене дека статусот „ нелегален имигрант” може да се совпадне или да биде заменет со статусот „барател на азил” за емигранти кои избегале од  војна или репресија и кои нелегално преминале во друга држава. Ако се признаени како „легални “ азиланти од земјата-одредиште, тогаш ќе добијат правен статус. Сепак, во една држава-одредиште може да има голем број потенцијални азиланти  кои не сакаат да поднесат  барање за азил или на кои им бил одбиен статусот на азилант , а со тоа се категоризирани како  „нелегални имигранти” и можат да подлежат на казна или депортација. Постојат голем број случаи на масовна емиграција од посиромашните држави или државите погодени од војна и во нив се вклучуваат примерите како Африка, Колумбија и Ел Салвадор. По неколку децении на вооружен конфликт, денес еден од десет  Колумбијци  живее во странство. На пример, бројот на Колумбијците кои емигрираат во Шпанија пораснал прогресивно  од  малку повеќе од 7 000 емигранти  во 1993 година на повеќе од  80 000 во 2002 година и 224 000 во 2003 година. Исто така, бројките од Министерството за внатрешна безбедност на САД  укажуваат дека Колумбија е четврта водечка земја  на нелегална имиграција во  САД. Според неговите проценки, бројот на нелегални Колумбијци во САД тројно се зголеми почнувајќи од  51 000 во 1990 година на 141 000 во 2000 година. Според Бирото за попис во САД, во 2000 година бројот на легални  колумбијски имигранти во САД изнесуваше  801 363 имигранти. Податоците од пописот се важни, бидејќи како што тврди  Министерството за внатрешна безбедност  на САД  „податоците од  пописот се поцелосни и  поверодостојни (отколку податоците на Службата за имиграција и натурализација) поради националниот обем на собирање податоци,  многу поголемите примероци на податоци,  како и поголемата  подготовка и следење на активностите  кои се вклучени во спроведувањето на десетгодишниот попис.“ Ел Салвадор е една од земјите која доживеала значителна емиграција како резултат на граѓанската војна и репресијата. Најголемиот извор на имигранти по глава на жител во САД потекнува од Ел Салвадор. До една третина од населението кое е родено во Ел Салвадор живее надвор од земјата, најчесто во САД. Според округот Санта Клара, Калифорнија, Канцеларија за меѓучовечки односи:
Опасности
Со нелегалното влегување во друга земја ,нелегалните имигранти се изложуваат себеси и ги изложуваат локалните граѓани на опасности. Настрана од тоа што можат да бидат пресретнати и депортирани, познати се и некои значително поопасни последици  кои резултираат од  нивните активности. Како на пример, нелегалните имигранти можат да бидат подложени на трговија со луѓе за експлоатација.
Ропство
По крајот на меѓународната легална трговија со робови на  Европа  и САД  во почетокот на 19 век, иако на многу пониски нивоа,  нелегалниот увоз на робови продолжи понатаму. Иако не толку често колку во Европа, Азија, Африка и Латинска Америка, некои од жените несомнено се шверцувани во САД и Канада. Некои луѓе биле киднапирани или биле прелажани во ропство за да работат како физички работници, како на пример во фабриките. Оние со кои се тргува на овој начин често се соочуваат со дополнителни препреки при избегнувањето на ропството, бидејќи нивниот статус  на нелегални имигранти им го отежнува пристапот до помош или услуги. На пример жените од Мјанмар тргувани во Тајланд и принудени да работат во фабрики или како проститутки, можеби не го зборуваат јазикот  и се изложени на злоупотреба од страна на полицијата поради нивниот статус на нелегални имигранти.
Проституција
Некои луѓе кои се принудени на сексуално ропство се соочуваат со предизвиците од обвиненијата за нелегална имиграција. По паѓањето на железната завеса, Западна Европа се соочува со сериозен проблем поврзан со сексуалната експлоатација  на нелегалните имигранти (особено оние од Источна Европа)односно проституција.
Смрт
Секоја година има по неколку стотици нелегални имигранти кои загинуваат  на границата помеѓу САД и Мексико. Во текот на жешката летна сезона во пустините во југозападниот дел од  САД  се јавува смрт поради исцрпеност.
Преминување на границата
Имигрантите од земји кои немаат директен договор за виза или кои на друг начин не би можеле да се квалификувале за виза, често нелегално ги преминуваат границите во некои области како границата помеѓу САД и Мексико , каналот  Мона  меѓу Доминиканската Република и Порторико ,  Гибралтарскиот Проток , Фуертевентура и  Протокот Отранто. Познато е дека оние кои се обидувале да имигрираат се задушувале во транспортни контејнери,товарни вагони  и камиони,тонеле во бродоломи предизвикани од бродови кои се непогодни за пловење, умирале од хипотермија  за време на долгите патувања без вода. Помеѓу 1998 и 2004 година,  според  една официјална проценка  при нелегалните преминувања преку границата  помеѓу САД и Мексико бројот на загинати изнесувал  1 954. Шверцот со луѓе е практика на посредниците за финансиска добивка да им помагаат на нелегалните имигранти, кои често ги има во големи групи, при преминувањето преку меѓународните граници .Шверцот со луѓе се разликува од , но понекогаш и се поврзува со, трговијата со луѓе. Шверцерот со луѓе за да добие надомест  ќе им го олесни нелегалниот влез на имигрантите во земјата,  но по пристигнувањето на нивното одредиште шверцуваното лице најчесто е слободно. Шверцот со луѓе вклучува процес на употреба на физичка сила, измама или залажување за да се придобијат и да се пренесуваат луѓе. Во озлогласени шверцери со луѓе спаѓаат бандите „Змиска Глава“ (Snakehead),кои се застапени во  континентална Кина (особено во Фуџиен) и  шверцуваат работна сила во земјите од Тихоокеанскиот Обрач (што ги прави кинеските квартови секојдневни центри на нелегална имиграција) или  „ Којотите”(Coyotes)  кои шверцуваат нелегални имигранти во југозападнен САД и е познато дека злоупотребувале или дури и убивале патници. Понекогаш ,кога ќе се појават проблеми, шверцерите на луѓе ги напуштаат имигрантите кои притоа често настрадуваат, а понекогаш дури можат да бидат и намерно убиени.
Престој по истекување на визата
Некои нелегални имигранти легално влегуваат во една земја и потоа престојуваат откако ќе им истече визата или  не го почитуваат рокот на важност на визата. На пример, голем број од проценетите  200 000 нелегални имигранти  во Канада (можеби достигнува и до 500 000) се баратели на азил чии барања за азил биле одбиени ,но кои сѐ уште не се протерани од земјата. Еден од начините за да се стане нелегален имигрант е со помош на бирократски средства. На пример, на некој може да му се дозволи да остане во една земја или да биде заштитен од протерување ,бидејќи  на тој/таа му е потребна посебна пензија за здравствената состојба во која се наоѓа, потоа поради длабока љубов кон жител кој е по потекло од таа земја,  или дури и да избегне  да му се суди за некое кривично дело  во неговата/нејзината родна земја ,ако не е во можност да ја регулира неговата/нејзината ситуација  и да добие работа и/или дозвола за престој. Оттука, се создаваат категории на луѓе кои не се ни нелегални ни легални имигранти и кои законски не живеат во „ниту една  земја”. Друг пример е кога децата на странците кои се родени во земји кои го применуваат правото на  стекнувањето на државјанството со раѓање на територијата на таа држава  (jus soli), како во Франција до 1994 година и во Ирска до 2005 година. Во овие земји, постоел услов  да се добие француско или ирско државјанство доколку  си роден во Франција пред  1994 година или во Ирска пред  2005 година. Денес, дете од родители со странско потекло кое е родено во Франција  не се здобива автоматски со француско државјанство  сè додека не ги исполни условите за времетраењето на престојот. Од 1 јануари  2005 година, доколку не исполнува одредени услови дете кое е родено во Ирска не се здобива автоматски со ирско државјанство.
Ангола
Во 2007 година 44 000 Конгоанци биле принудени да ја напуштат Ангола. Од 2004 година повеќе од 400 000 нелегални имигранти, речиси сите по потекло  од Демократска Република Конго биле протерани од Ангола.
Аргентина
Преамбулата од уставот на Аргентина наведува дека негова цел е да ги обезбеди благодетите на слободата за сите луѓе од светот кои сакаат да живеат на аргентинско тло. Понатаму, членот 25 од овој устав наведува дека Сојузната влада треба да ја поттикнува имиграцијата во Европа и не може да го ограничи или да го оптовари со каков било данок  влезот на странците на  територијата на Аргентина, кои дошле со цел да ја обработуваат земјата, да ги подобрат индутриите  и да воведат и  да предаваат наука и уметности. Меѓутоа иако уставот на Аргентина  го оневозможува постоењето на  такво нешто како  „нелегални имигранти”,  сепак во земјата постојат непријавени имигранти. Во 2001 година, непријавените имигранти биле проценети од 50 000 на 2,500,000.
Бразил
Бразил веќе долго време е  дел од одредиштате за меѓународна имиграција. Во 2009 година владата го проценила  бројот на непријавени  имигранти на околу  200 000, а пак една католичка добротворна организација, која работи со  имигранти,  изјавила дека во Бразил  има  600 000 илегалци (од кои 75 000 се од Боливија). Истата година бразилскиот парламент одобри амнестија, со која започна период од шест месеци во кој сите странци можеа да побараат легализација без оглед на нивниот претходен правен статус. Во 1998 година Бразил последен ги легализираше сите имигранти. Исто така чести се и билатералните договори ,кои се потпишани во 2005 година и се едни од оние кои во Боливија ја промовираа легализацијата на сите имигранти.
Во Бразил нелегалните имигранти ги уживаат истите привилегии како и  родените Бразилци  во однос на пристапот до социјалните услуги,  како едукација на јавноста и системот на јавно здравство во Бразил. Најголемиот број нелегални имигранти во Бразил доаѓаат од Боливија, Парагвај, Перу, Кина (најчесто од Фуџиен), Северна Кореја и Потсахарска Африка. Федералната полиција ги испитуваше имигрантите од Кина кои патувале низ шест земји пред да пристигнат во Сао Паоло за да работат  во супстандардни услови во текстилна индустрија. По потпишувањето на нацрт-законот за амнестија од 2009 година, во еден говор претседателот Лула рече дека „репресијата и нетолеранцијата кон имигрантите нема да ги реши проблемите кои ги предизвикала економската криза “, а со тоа исто така остро ја критикува „ политиката на дискриминација и предрасуди” против имигрантите во развиените земји. Во едно октомвриско издание на бразилскиот весник „О Глобо” (“O Globo”) беше цитирана студијата на Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП), која го  процени бројот на нелегални имигранти на 1,4 милиони и укажа на неодамнешен бран на ксенофобија меѓу општото население.
Канада
Не постојат достапни веродостојни информации во однос на нелегалната имиграција во Канада. Проценките се движат помеѓу 35 000 и 120 000 нелегални имигранти во Канада. Џејмс Бисет (James Bissett), поранешен директор на Канадската служба за имиграција, укажа дека непостоењето на веродостоен процес за проверка на бегалците, во комбинација со големата веројатност дека ќе се игнорираат наредбите за депортација, резултираше со десетици илјади неизвршени налози за апсење на лица чиешто барање за статус на бегалец било одбиено, додека обидите за спроведување на правото се малобројни. Бегалците кои поднеле барање во Канада не мора да се обидуваат повторно да влезат во земјата за да го дознаат статусот на нивното барање. Во извештајот од 2008 година на главниот ревизор Шила Фрејзер (Sheila Fraser) беше наведено  дека Канада им ја изгубила трагата на дури  41 000 нелегални имигранти. Се предвидува овој број драстично да порасне со истекувањето на привремените работни дозволи кои биле издадени во 2007 и 2008 година и кои во многу случаи  не биле обновени  поради недостатокот од работни места, како резултат на  рецесијата.
Чиле
Неодамна Чиле стана нова привлечна сила за нелегални имигранти, во најголем број  од  Перу и Боливија, Еквадор, Парагвај, Колумбија и Хаити. Според националниот попис од 2002 година,  странското население во Чиле, од  1992 година па наваму, се зголемило  за 75%.
Народна Република Кина
Народна Република Кина гради безбедносна бариера на границата со Северна Кореја за да ги спречи дезертерите и бегалците од  Северна Кореја. Исто така, голем број имигранти се обиделе да имигрираат од Монголија во Кина. Можеби има дури 100 000 Африканци во  Гуангџоу, од кои најголем дел се имигранти кои остануваат нелегално да живеат откако веќе им истекла визата. За да се охрабрат луѓето да ги пријавуваат странците кои нелегално  живеат во Кина, полицијата на предавниците  кои пренесуваат информации им дава како награда  100 јени  , со што успешно се постигнува прогонување од  земјата.
Домениканска Република
Доминиканската Република, е земја  на остров кој го дели со  Хаити, има огромен прилив на нелегални имигранти од Хаити. Бидејќи земјената површина на Доминиканската Република изнесува  48 000 км, а бројот на домашното население едвај надминува 10 милиони жители, бројката што ја изнесуваат  властите, дека има повеќе од милион нелегални имигранти од  Хаити  кои живеат на доминиканско тло (што е 10 % од вкупното население), е навистина алармантна.
Европска унија
Европската унија развива заеднички систем за имиграција и азил и стратегија за единствена надворешна контрола на границата. Во Франција помагањето на нелегален имигрант (на пример снабдување со засолниште) е забрането со закон, кој е донесен на 27 декември 1994 година. Законот беше жестоко критикуван од невладините организации  како ЦИМАДЕ и ГИСТИ, левичарските политички партии како Партија на Зелените и Француската комунистичка партија и синдикатите  како  Синдикатот на правници. Голем број извештаи од локалните грчки острови, кои се наоѓаат во близина на турското крајбрежје, укажуваат на тоа дека Турците ги снабдуваат мигрантите со чамци и ножеви и им кажуваат да ги исечат чамците  кога ќе запливаат во водите на Грција. Потоа, според правилата на ЕУ, грчките власти се принудени да се справуваат со приливот на илјадници нелегални имигранти. Грчката полиција не може да работи со своите колеги  во Турција, бидејќи  турската армија е одговорна за својата граница. Неодамна 14 нелегални мигранти се удавија, бидејќи турските трговци со луѓе кои ги испратиле мигрантите да пловат по морето им кажале да ги засечат малите спортски чамци откако ќе запловат по грчките води. Во јули 2004 година, турскиот весник „Хуријет” (Hürriyet)  за првпат ги објави статиите за бродовите на грчката крајбрежна стража  кои биле фатени на снимка како крстарат во непосредна близина  на неколку стотици метри од турскиот брег и ги оставиле  нелегалните имигранти  во морето, а по вторпат истите статии биле објавени во мај 2006 година. Наводно, како резултат на оваа практика на 26 септември 2006 година 6 луѓе се удавија помеѓу  островите Хиос и Карабурун, додека  тројца други исчезнале  и 31 биле спасени од турските жандарми  и рибари. Меѓутоа, постојат голем број тврдења и сведоштва од граѓани, кои не се Турци по потекло,  дека турските власти и/или граѓани  ги пренесуваат имигрантите преку морето, што често завршува со нивно напуштање, а понекогаш дури и давење. Еден нов ригорозен закон за имиграција на ЕУ, според кој нелегалните имигранти пред депортација биле притворани и до 18 месеци, предизвикал шокираност во цела Латинска Америка, а претседателот на Венецуела, Уго Чавез, се закани дека ќе го прекине извозот на нафта во Европа.
Грција
По отворањето на албанските граници во 1991 година, огромен прилив на економски емигранти од Албанија нелегално преминаа во Грција за да најдат работа. Денес тие се проценети на околу 600 000 до 800 000, но поради големиот процент на нелегални имигранти многу е тешко да се направи точна пресметка.
Обединетото Кралство
Во Обединетото Кралство има помеѓу  500 000 и 700 000 нелегални имигранти. Тешко е да се стигне до Обединетото Кралство, бидејќи поголемиот дел е сконцентритран на еден остров, но сепак шверцерите од  Кале, Франција  се обиделе да прошверцуваат нелегални имигранти. Голем број од нелегалните имигранти доаѓаат од Африка и Азија. Исто така, има и многу од Источна Европа и Латинска Америка кои нелегално дошле во Обединетото Кралство и нелегално останале по истекувањето на на нивните визи.
Индија
Се проценува дека неколку милиони нелегални имигранти живеат во Индија. Не постојат точни бројки, но се движат од неколку илјади до 20 милиони. Особено во Источна Индија тие главно се економски мигранти од Бангладеш, од кои поголем дел се муслимани. Главно поради постојаниот прилив на муслимани неколку земји од источниот дел на Индија ,вклучувајќи ги Асам и Западен Бенгал, доживеаја значителни демографски  промени. На својата источна граница, Индија гради бариери за да се избори против бранот од мигранти. Индиско-бангладешката граница е долга 4000 км (2 500 милји). Во моментов за да ја спречи незаконската трговија од Бангладеш, Индија гради ограда по должината на границата. Оваа опструкција практично ќе го изолира Бангладеш од Индија. Планот за бариерата е заснован на создавањето на бариерата на израелскиот западен брег и ќе биде 3,6 м (11,8 стапки) висока. Целта на создавањето на оградата е да се спречи навлегувањето на терористи, шверцот и да се сопре имиграцијата од Бангладеш.
Иран
Од крајот на април 2007 година, иранската влада насилно ги депортираше назад во Авганистан главно нерегистрираните (и некои регистрирани) Авганистанци кои живееле и работеле во Иран, чиј број изнесувал помеѓу 250 000 и 300 000 годишно. Присилното иселување на бегалците кои речиси три децении живееле во Иран и во Пакистан се дел од двата поголеми планови на земјата за неколку години да ги вратат сите авганистански бегалци  во нивната татковина. Иран вели дека до наредниот март ќе испрати 1 000 000 бегалци ,а Пакистан изјави дека сите 2 400 000 бегалци од Авганистан ,кои во најголем дел живеат во кампови, мора да се вратат во своите домови до 2009 година. Експертите велат дека тоа ќе биде катастрофално за Авганистан. Исто така има многу нелегални имигранти од Африка кои навлегуваат во Иран преку Оманското Море.
Либија
Либија е дом на голем дел од  населението од Потсахарска Африка, чиј број изнесува дури 2 000 000 имигранти. Планот за масовно протерување со цел по кратка постапка да се депортираат сите непријавени  имигранти  бил објавен во јануари 2008 година од  страна на либискиот водач, полковникот Муамер ел Гадафи (Muammar el Gaddafi). „ Нема да биде поштеден ниту еден жител кој нема легална виза.”
Малезија
Во Малезија има околу 800 000 нелегални имигранти. Во јануари 2009 година, за да ги заштити граѓаните од масовна невработеност поради глобалната економска криза Малезија го забрани вработувањето на странски работници во фабриките, продавниците и рестораните. Неодамна еден етнички Малезиец од Индија доби казна камшикување и 10 месеци  затворска казна,  бидејќи во својот ресторан вработил 6 нелегални имигранти. „ По ова, сметам дека на малезиските работодавци ќе им биде страв да вработат странски работници (без работна дозвола ) и убаво ќе размислат пред да направат такво нешто”, рече  обвинителот Азлан Абдул Латиф  (Azlan Abdul Latiff) од  одделот за имиграција. „ Ова е прв случај кога работодавец е казнет со тепање”.-рече тој. Исто така, нелегалните работници пред да бидат депортирани се подложени на тепање.
Мексико
Само во првите шест месеци од 2005 година, повеќе од 120 000 луѓе од Средна Америка биле депортирани во нивните родни земји. Ова е значително поголема стапка во споредба со 2002 година, кога за една година само 130 000 луѓе биле депортирани. Друга важна група луѓе се Кинезите, кои им плаќаат на шверцерите околу  $ 5 500 за да ги пренесат од Хонгконг во Мексико. Се проценува дека во Мексико 2,4 % од  отфрлањата на работните дозволи главно се однесуваат на Кинезите. Во големите градови низ земјата на многу жени од Источна Европа, Азија и Централна и Јужна Америка  им се нуди работа во стриптиз клубови,поради  што  Националниот институт за миграција (ИНМ) во Мексико врши  рации по стриптиз клубовите и ги  депортира странците кои работат без соодветна документација. Во 2004 година, ИНМ депортираше 188 000 луѓе во вредност од 10 милиони американски долари. Од 2004 до 2006 година нелегалната имиграција на Кубанците низ Канкун тројно се зголеми. Во септември 2007 година, мексиканскиот претседател Калдерон остро ја критикуваше владата на САД за преземањето остри мерки во однос на нелегалните имигранти, велејќи дека тоа придонело до протерување на работниците имигранти  кои немаат визи. „Јас изјавив дека Мексико не завршува до границата ,туку секаде онаму каде што има Мексиканец, таму е и Мексико. “ Во октомври 2008 година, Мексико ги заостри правилата за имиграција  и се согласи да ги депортира Кубанците, притоа користејќи го Мексико како влез во САД. Исто така ја критикуваше и  политиката на САД, која најчесто им дозволува на Кубанците да останат во САД откако ќе влезат на нивната територијата. Кубанскиот министер за надворешни работи изјави дека кубанско-мексиканскиот договор  ќе доведе до „репатрирање на  најголем дел од мнозинството Кубанци.”
Непал
Во 2008 година, непалската влада предводена од маоистите воведе остри мерки против тибетските бегалци со цел да ги депортираат во Кина сите Тибеќанци кои нелегално живеат во земјата. По неуспешното антикинеско востание во Тибет од 1959 година, Тибеќанците  започнаа да навлегуваат во Непал.