cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Македонско лекарско друштво
МЛД е член на Светската медицинка асоцијација WMA, EFMA/WHO, Европскиот форум на лекарски асоцијации, SEEFMA Форумот на лекарските асоцијации од Југоисточна Европа, и повеќе од 40 меѓународни специјалистички асоцијации.
Актуелен Претседател на Македонското лекарско друштво е '''Доц. д-р Горан Димитров'''.
NGC 4422
NGC 4422 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4422 се споменува и како MCG -1-32-10, NPM1G -05.0447.
Откривање
Објектот е откриен на 25 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4422 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 4422 има привидни димензии од 1,3' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4422 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40813. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 283; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4947. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1066.
Александар
Александар е машко име од грчко потекло. На старогрчки јазик значи „заштитник на луѓето“. Доаѓа од зборот alexin што значи „брани, заштитник“ и andros што значи човек. Женскиот облик на името е Александра. Името најверојатно настанало и се користело како еден од епитетите за грчката божица Хера, жената на Зевс.
Кралеви во Античка Македонија
Александар е често име помеѓу кралевите на Античка Македонија и може да се однесува на:
Милан Конев
Милан Конев ( —  во  ) — македонски револуционер на ВМОРО и свештено лице.
Животопис
Со знаење на деветојунската власт, преоблечени како стражари, четници на Тодор Александров и Александар Протогеров, влегле во куќата на свештеникот Милан и го одвезле во непознат правец каде бил убиен. Милан бил федералист и не ги признавал царските бандити за автономисти.
Космос-324
Космос-324 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 февруари 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-324 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 387 км, а најмалото на 258.
Евровизија 2011
Евровизија 2011 — 56. натпревар за најдобра песна на Европа. Се одржа во Германија, која победи на Евровизија 2010, со песната „Satellite“ во изведба на пејачката Лена Мајер-Ландрут.
Официјалните датуми за полуфиналињата беа 10 мај и 12 мај 2011, а финалето се одржа на 14 мај 2011.
Иако ЕБУ, како и минатата година работеше силно за да ги врати Италија, Австрија и Монако повторно на сцена, Монако не испрати своја песна. Успехот на Германија во 2010 година, ја поттикна Австрија да направи враќање на Евровизија 2011.
Историски факти
Германија исто така е и првата земја од Големата четворка да победи на фестивалот од 2000 година, кога се направени и новите правила на Евровизија, кои дозволуваат четирите основачи на Евровизија - Германија, Франција, Велика Британија и Шпанија да се квалификуват директно во финалето, заедно со победникот од претходната година. Според правилата на ЕБУ во овој случај бидејќи Германија како дел од Големата четворка беше победник, имаше потреба и за 5 земја која би одела директно во финалето. Според ЕБУ, тоа беше Турција која заврши на 2-то место на Евровизија 2010.
На 30 август 2010 година беше објавено дека Сванте Стокселиус, супервизорот на Евросонг, ќе ја напушти оваа функција на крајот на 2010, што значеше дека друга личност ќе биде поставена да раководи со улогата на генерален супервајзер за Евросонг 2011 во Германија.
Град домаќин
Првично, осум германски града пројавија интерес да бидат домаќин на Евровизија 2011. вклучувајќи ги Берлин, Хамбург, Хановер, Гелзенкирхен, Диселдорф, Келн, Франкфурт и Минхен.
На 21 август 2010 од германската телевизија НДР беше објавено дека четири од овие града официјално поднеле кандидатура за да бидат домаќини на Евросонг 2011 Берлин, Хамбург, Хановер, и Диселдорф.
Планови каде би бил одржан фестивалот во секој град апликант:
Учесници
Четириесет и три држави го потврдија своето учество за Евросонг 2011, вклучувајќи ја Австрија, која се врати на фестивалот неколку години од кога последен пат учествуваше на Евросонг 2007 во Хелсинки. На 28 август 2010 година, на средба во Белград ЕБУ одлучи дека секоја држава мора да го одбере својот изведувач и песната пред 14 март 2011 година. На 14 март 2011, ждребката за редоследот беше одржана во градот домаќин.
762 п.н.е.
762 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 762. година пред новата ера, 762. од првиот милениум п.н.е., 62. од 8 век п.н.е. и трета од 760-тите п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 762 година се протега во 1874 и 1875, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1934 и 1935 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 219 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1426 и 1424 исламска година пред хиџра.
Сетилен систем
Сетилен систем — дел од нервниот систем кој овозможува добивање на информации од надворешната средина, преку специјални рецептори во периферијата, и пренос на тие информации низ серија од неврони и синаптички релеа до централниот нервен систем (ЦНС). За некои од информациите кои се обработуваат од сетилниот систем животинскиот организам е свесен, а за некои не. Секогаш кога информацијата доаѓа до свеста за неа се вели дека е чувство, чувствена информација или сензација. Распознавањето на значењето на чувството се нарекува перцепција. Секој различен тип на чувство кое животното го доживува (допир, звук, болка, топло, ладно итн) се нарекува модалитет на чувството.
Сетилниот систем е составен од три дела: 1) сетилни рецептори, структури кои ги примаат информациите од надворешната или внатрешната околина; 2) нервни патишта, кои ги пренесуваат информациите до специјални делови од кората на големиот мозок; и 3) центри во кората на големиот мозок каде се анализираат примените информации. Сетилните рецептори се периферните делови на сетилниот систем. Природата на рецепторите варира од еден до друг сетилен модалитет. Рецепторите за вид, слух и вкус се специјализирани епителни структури, а соматосетилните и олфакторните рецептори се завршетоци на невроните од прв ред. Независно од разликите кај рецепторите, нивната функција е иста: да ја претворат енергијата на стимулусот (електромагнетни бранови, притисок, звук, итн) во електрохемиска енергија по пат на процес наречен сетилна трансдукција. Процесот започнува со деполаризација или хиперполаризација на сетилниот рецептор. Бидејќи овие промени се промени на мембранскиот потенцијал, тие се наречени рецепторски или генераторски потенцијал.
Доколку рецепторот е нервен завршеток, рецепторскиот потенцијал ќе предизвика појава на дејствен потенцијал на местото на првиот Ранвиеров јазол. Доколку рецепторската мембрана се наоѓа на одвоена специјализирана рецепторска клетка, тогаш од неа се ослободува невротрансмитер, кој дифундира во вонклеточната течност меѓу рецепторната клетка и аферентниот неврон и се врзува за посебно место на мембраната на аферентниот неврон (соодветен рецептор за тој невротрансмитер, кој е мембранска белковина). Ако промената на потенцијалот во аферентниот неврон е поголема од прагот на надразливост, се јавува дејствен потенцијал. Од висината на рецепторскиот потенцијал над прагот на надразливост ќе зависи честотата на дејствениот потенцијал, односно постсинаптичкиот потенцијал - повисокиот рецепторски потенцијал дава почести избивања на дејствениот потенцијал.
Аферентни неврони
По формирањето на рецепторскиот потенцијал информацијата се пренесува до централниот нервен систем (ЦНС) преку серија на аферентни неврони кои се поредени како неврони од прв, втор, трет и четврт ред.
Сетилни рецептори
Постојат различни типови на сетилни рецептори. Тие се класифицираат во зависност од стимулусот кој го примаат и кој ги активира на: механорецептори, фоторецептори, хеморецептори, терморецептори и ноцицептори.
Механорецепторите се активираат со притисок или со промена на притисокот. Во механорецептори се вбројуваат Пачиниевите телца (ламеларни корпускули) во поткожното ткиво, Мајснеровите телца(тактилни корпускули), во деловите на кожата без влакна (допир), Меркел-Ранвиеровите клетки (тактилни епителни клетки) и Руфиниеви телца; барорецепторите во каротидниот синус (ги активира притисокот на крвта); и влакнестите клетки во Кортиевиот орган (ги активира аудитивна дразба). Фоторецепторите се активирани од страна на фотони од видливот дел на електромагнетниот спектар и го овозможуваат видот. Хеморецепторите се активирани од различни хемикалии и се вклучени во формирањето на чувството за мирис и чувството за вкус, како и во откривањето на концентрациите на кислородот и јаглерод диоксидот во регулацијата на дишењето. Терморецепторите се активираат од температурата или од промените на температурата. Ноцицепторите (рецептори за болка) се активираат од екстремен притисок, екстреми на температурата или штетни хемикалии.
Рецепторно поле
Рецепторно поле е дел од телото, кое кога е стимулирано, предизвикува појава на дејствен потенцијал во невроните од I ред. Активноста на невроните од I ред може да биде зголемена или намалена, и во тој случај рецепторното поле е опишано како екцитаторно (се јавуваат чести дејствени потенцијали) или инхибиторно (предизвикува намалување на активноста на примарните сетилни неврони). Постојат рецепторни полиња за невроните од I, II, III и IV ред. Рецепторното поле варира во големина - ако е помало, тогаш попрецизно се идентификува и локализира сензацијата. Типично, невроните од повисок ред во централниот нервен систем (ЦНС) имаат покомплексни рецепторни полиња, бидејќи повеќе неврони конвергираат во релејните јадра на повисоките нивоа.
Сетилно кодирање
Сетилните неврони се одговорни за претворање на дразбата во нервен импулс. Кодирањето започнува кога дразбата се претвора од страна на рецепторот во рецепторски потенцијал и продолжува како дејствен потенцијал до повисоките делови на централниот нервен систем (ЦНС). При анализата на стимулусите може да се препознаат и толкуваат една или повеќе аспекти на стимулусот. Одликите коишто се анализираат можат да бидат сетилни модалитети, просторна локација, честота, интензитет, праг и траење на стимулусот.
Леонски јазик
Леонскиот (llionés) е романски јазик кој се зборува во Кастиља и Леон во Шпанија, како и во мали делови на Португалија. Јазикот всушност е ист со астурскиот и двата се сметаат за еден астуролеонски јазик. Сепак понекогаш се сметаат за посебни јазици, иако нема јасна разлика меѓу нив од јазичен аспект. Моментално се проценува дека леонскиот го зборуваат од 20.000 до 50.000 луѓе. Западните дијалекти на леонскиот се зборуваат на територијата на галицискиот јазик, и така се создава дијалектен континуум.
Леонскиот и астурскиот биле долго време сметани за еден ист јазик, кој се нарекува астуролеонски. Порано се користел поимот „леонски“. Јазикот не е официјално регулиран и нема официјална афирмација на јазикот.
Фонологија
Во леонскиот било која од самогласките (/a, e, i, o, u/) може да бидат акцентирани
Правопис
Леонскиот, за разлика од астурскиот, нема официјален правопис. Некои поединци предложиле осовање на пишан стандард различен од астурскиот, а други пак се залагаат за ист правопис со астурскиот.
Камено време
Камено време или камена доба — најстариот период во праисторијата. Според основниот материјал од кој биле направени орудијата - каменот, овој период од праисторијата се нарекува по тоа. Каменото време, пак, од своја страна се дели на старо камено време или палеолит и ново камено време или неолит.
Палеолитот се одликува со користење на груби камени орудија од страна на човекот, а во неолитот тој изработувал поусовршени камени орудија со брусење и стругање. Освен употребата на поусовршени камени орудија, во неолитот луѓето започнале да се занимаваат и со разновидни дејности - од лов и риболов до земјоделство и сточарство.
Старо камено време (палеолит)
Во старото камено време луѓето ја ja започнале најраната борба за искористување на природата со употреба на готови или грубо  или вештачки обработени камени орудија.
Со усовршувањето на орудијата, човекот полесно се снаоѓал во природата. Со орудието во својата рака, човекот можел полесно да го победи крволочникот или животното. А со стапот си ја издолжил раката, задавајќи силни удари.
Долго време луѓето не ја познавале употребата на огнот. Дури подоцна научиле да го добиваат со удирање камен од камен или со триење на две суви дрвца, а освен за приготвување храна, започнале да го употребуваат и за затоплување на отворен простор или во пештерите, за осветлување и гонење на животните во ловот.
Покрај огнот, значајна пресвртница во животот на луѓето во старото камено време претставувала и појавата на говорот. Тој се појавил како неопходност во меѓусебните "взаемни односи" за соопштување или пренесување на мислите.
Во периодов, луѓето започнале да се занимаваат и со риболов, а постепено дошло и до првата полово - возрасна поделба на трудот - жените и децата главно збирале храна од природните плодови, а мажите воглавно се занимавале со лов и риболов.
Ново камено време (неолит)
Луѓето постојано ги усовршувале своите орудија. Во неолитот, каменот и натаму останал главен материјал за изработка на орудија, но тој бил обработуван и со брусење, стругање и дупчење. Во својата разновидна дејност, луѓето започнале да изработуваат и дрвени садови, корпи од прачки и убиствени копја, а се појавила и употребата на лакот и стрелата, кои ќе останат главно оружје на човекот до пред околу 700 години.
Со копјето, лакот и стрелата, луѓето полесно ловеле од далечина и така ловот и риболовот им станале главни занимања. Ловот и риболовот ги навеле луѓето да се населуваат покрај реките и езерата. Додека мажите оделе на лов и риболов, жените и понатаму се занимавале со собирачка дејност на плодови во природата. Се претпоставува дека жените први го забележале никнењето на семето и започнале да се занимаваат со примитивно земјоделство. Тоа бил почетокот на човековата производствена дејност, со која подоцна ќе започнат да се занимаваат и мажите. Усовршените орудија за лов и занимавањето со земјоделство овозможувале поголемо изобилство на храна, па помалите животни ги чувале како залиха. Но, со текот на времето, тие се привикнувале едни на други и така започнало припитомувањето на дивите животни. Прво било припитомено кучето, а потоа и овцата, козата, кравата и коњот. Со тоа започнало времето на сточарството, како и употребата на домашните животни, во прв ред коњите и говедата за влеча.
Стјуартова теорема
Во геометријата, Стјуартовата теорема укажува на односот на должините на страните на триаголник и должините на отсечките со една крајна точка на странат ана триаголникот, а другата во темето на спротивната страна (слика 1). Именувана е во чест на шкотскиот математичар Метју Стјуарт (Matthew Stewart околу 1717/1719 - 23 јануари 1785) кој ја докажал оваа теорема во 1749 година. Стјуартовата теорема наложува дека:
Доказ преку тригонометрија
Теоремата може да се докаже на следниот начин:
Нека θ е аголот меѓу m и d, и θ′ аголот меѓу n и d. Тогаш θ′ е суплементен на аголот θ па cos θ′ = −cos θ. Според косинусната теорема за агли θ и θ′
Првата равенка се множи со n, втората со m, и се собираат за да се скрати cos θ, па се добива
Со средување се добива првобитниот облик:
Арктички ирвас
Арктичкиот ирвас (Rangifer tarandus eogroenlandicus), исто така познат како источно-грендландски карибу, бил подвид на ирваси (или карибу во Северна Америка) што некогаш живееле во источен Гренланд. Исчезнат е од 1900 година.
Роман (цар на бугарија)
Роман (околу 929 — 997) — цар на Бугарија од 977 до 997 г. (де факто до 991 г.). Тој е син на цар Петар I и брат на цар Борис II.
Во 970 год., комитопулите, синовите на комит Никола, ја искористиле смртта на бугарскиот цар Петар I, па кренале востание. Византија исплашена од успехот на комитопулите и нивните големи освоени територии од Бугарија, во 970 г. ги ослободува бугарските престолонаследници Роман и Борис II од заточеништво и ги праќа да го бранат бугарскиот престол. Борис и Роман се враќаат во Бугарија и поголемиот од нив ја презел власта под името цар Борис II.
Но, веќе во 971 год. бугарската престолнина Преслав и североисточниот дел од Бугарија се окупирани од Јован Цимиски, а синовите на цар Петар повторно се одведени во Цариград.
Бидејќи Борис II немал деца од машки пол, тој не претставувал опасност за ромејската власт во Бугарија, но Роман уште бил ерген. Затоа царот наредил тој да биде скопен. Во 977 год. Роман со брат му избегале од византиско заробеништво и се упатиле кон Бугарија. Легендата раскажува дека на бугарската граница Борис II бил убиен по грешка од бугарски граничар. По смртта на брат му, Роман бил признаен од комитопулите за цар и отседнал во Скопје, кое било прогласено за престолнина. Во 991 год. царот Роман повторно бил земен во заробеништво во Византија и таму тој умрел во 997 г.
Роман бил последниот владетел од Крумовата династија. Тој, како и неговиот татко, бил посветен на црковна и книжевна дејност. Роман го основал манастирот „Св. Георги Барзоходни“ и му дал статус на бугарски царски манастир.
Торгау-Ошац
Торгау-Ошац (Torgau-Oschatz) — поранешен округ во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се граничел со (од север надесно) округот Витенберг во Саксонија-Анхалт, округот Елба-Елстер во Бранденбург и окрузите Риза-Гросенхајн, Дебелн, Мулдентал и Делич.
Историја
Округот бил создаден во 1994 година со спојувањето на претходните окрузи Ошац и Торгау и шест општини од поранешниот округ Ајленбург. Во август 2008 година, како дел од реформата на окрузите во Саксонија, окрузите Делич и Торгау-Ошац биле споени во новиот округ Северна Саксонија.
Аминта
Аминта може да се однесува на:
Торгау-Ошац
Географија
Главна река во округот е Елба. Пејзажот е доминантно низински со повеќе природни паркови низ округот.
Манастир Света Марија (Каракедо)
Манастирот Света Марија (шпански: Monasterio de Santa María de Carracedo) е манастир и базилика кој се наоѓа во близина на Каракедо, Провинција Леон, Шпанија. Во непосредна близина на манастирот минува т.н. Пат за Сантјаго, во Северна Шпанија. Првиот манастир бил основан во 990 година, во времето на Бермудо II, Крал на Кралство Леон и Кралство Галиција. Сепак, во 997 година манастирот бил разрушен по нападите на Алманзор.
Во 1138 година, по заповед на кралското семејство манастирот повторно бил обновен. Активен манастирскиот комплекс бил до 1835 година. Во 1929 година бил прогласен за национален историски споменик од културен интерес.
Кастањето Кардучи
Кастањето Кардучи (Castagneto Carducci) — општина во покраината Ливорно во регионот Тоскана, Италија, сместена околу 90 километри југозападно од Фиренца и околу 50 километри југоисточно од Ливорно.
Општината Кастањето Кардучи се состои од следниве единици Доноратико, Марина ди Кастањето и Болгери.
Филипе Луис
Филипе Луис Касмирски (роден на 9 август 1985 година), познат како Фелипе Луис, е професионален бразилски фудбалер, кој настапува како одбранбен лев бек во шпанскиот Атлетико Мадрид и за репрезентацијата на Бразил. Играч од неуморен пристап, поголемиот дел од својата професионална кариера ја поминал во Шпанија, со почеток во Депортиво Ла Коруња, каде што поминал четири сезони. Во 2010 година, тој се приклучил на Атлетико Мадрид, и освоил неколку трофеи вклучувајќи ја и Ла Лига. Во јули 2014 година, тој се приклучил наЧелзи за 15,8 милиони фунти, помагајќи им да го освојат Лига Купот и Премиер лигата, но поради малата минутажа, на крајот на сезоната се вратил во Атлетико по само една година помината на Стемфорд Бриџ.
Знаме на Камбоџа
Знамето на Камбоџа е националното знаме на државата. Знамето е по вторпат усвоено во 1993 после изборите во Камбоџа и враќањето на кралот на властта.
Филипе Луис
Филипе Луис направил своето деби за Бразил во 2009 година и оттогаш забележал повеќе од 20 настапи, помагајќи и на својата репрезентација да победи на Купот на Конфедерации во 2013 година на домашен терен, и исто така ја претставувал својата нација на Копа Америка во 2015 година.
Знаме на Камбоџа
Знамето е тробојно односно е составено од три хоризонтални ленти во сина црвена и сина боја. Во средината е претставен познатиот Ангкор Ват, стара престолнина на Кмерската Империја. Знамето на Камбоџа низ историјата претрпело многу промени и различни дизајни.
Филипе Луис
Рани години
Фелипе Луис е роден во Жаракуа до Сул, во сојузната бразилска држава Санта Катерина. Пристигнал од Фигуеиренсе како играч од средниот ред, додека својот прв вкус на фудбалот во Европа го имал со фудбалскиот клуб Ајакс во 2004 година, каде што поминал една целосна сезона во Амстердам. И покрај тоа што никогаш не настапил на официјален натпревар за првиот тим за Ајакс, тој сметал дека доаѓањето во холандскиот клуб му помогнало да научи тактички аспекти на играта, како и помагање на неговиот развој со што му овозможило да тренира со играчи како што се Рафаел ван дер Варт и Весли Снајдер.
По напуштањето на Ајакс, Луис Филипе е регистриран под Рентистас, уругвајски клуб кој имал партнерство со неговиот агент Хуан Фигер. Во август 2005 година, Филипе Луис бил потпишан од страна на Реал Мадрид на договор за позајмица. Сепак тој ќе го помине поголемиот дел од сезоната 2005-06 во Сегунда дивизион, со Реал Мадрид Б. Овој потег не бил според високите финансиски барања на уругвајскиот клуб.
Депортиво ла Коруња
Во август 2006 година Филипе Луис се приклучил на Депортиво Ла Коруња, со опција за откупување од 2.2 милиони евра. Тој немал многу можности во неговата прва сезона, но неговата позајмица беше продолжена за уште една година со истата клаузула за откуп; за во сезоната 2007-08, откако првиот избор Јоан Капдевиља заминал во Виљареал, тој се воспоставил како прв избор за лев бек.
На 10 јуни 2008 година, Фелипе Луис бил официјално купен и потпишал 5 годишен договор. Во текот на сезоната 2008-09 во Ла Лига, тој бил единствениот непознат играч во Ла Лига кој се појавил во сите 38 натпревари, постигнувајќи два гола.
На 23 јануари 2010 година, на натпреварот против Атлетик Билбао со победата од 3-1 дома, Филипе Луис доживеал ужасна повреда на ногата. Во тоа време, тој ги одигра сите натпревари и минути за време на 2009-10 сезона во Ла Лига, и Депортиво стигна до четвртото место на табелата. Неверојатно, тој се вратил во акција само четири месеци подоцна, во второто полувреме на натпреварот против  Мајорка натпреварот завршил со резултат 1-0 за Депортиво. Клубот од Галиција на крајот завршил на десеттата позиција.
Атлетико Мадрид
На 23 јули 2010 година, Филипе Луис потпишал пет годинишен договор со Атлетико Мадрид за необјавена сума, клубот се изјаснил дека трансферот достигнал вредност од 12 евра € до 13.5 милиони. Неговото официјално деби било на 26 септември на домашен терен против Реал Сарагоса, каде што конечниот резултат го постави неговиот сонародник Диего Коста со единствениот гол на натпреварот.
Во сезоната 2010-11 година во Ла Лига, Филипе Луис постојано се борел за својот статус за прв избор на левата бековска страна со Антонио Лопез. На 10 април 2011 година, тој го постигнал својот прв гол за Атлетико во победата со 3-0 дома против Реал Сосиедад. На 17 јануари 2013 година, Филипе Луис го постигна својот втор гол во Копа дел Реј на натпреварот со Реал Бетис со резултат 2-0. Тој, исто така ги одиграл сите 90 минути во финалето на Кралскиот Куп  против Реал Мадрид, кој заврши со победата од 2-1 на Сантјаго Бернабеу.
Филипе Луис го направил својот прв настап во Лигата на Шампионите во сезоната 2013-14, помагајќи им на  Colchoneros  да го обезбедат првото место во групата Г, постигнувајќи еден гол против Австрија Виена со резултат 4-0. Во текот на 2013-14 сезоната во Ла Лига, тој бил дел од ѕвездената задна линија која примила само 26 гола во 38 натпревари за Атлетико Мадрид и ја освоил титулата во лигата за првпат по 18 години. Исто така, тој бил вклучен во десетте натпревари во Лигата на шампионите, вклучувајќи го и финалето во УЕФА Лигата на Шампионите со порзот од 1-4 од градскиот соперник Реал Мадрид во Лисабон.
Челси
На 16 јули 2014 година, Челси и Атлетико се согласија на сума од £ 15,8 милиони фунти за трансфер на Луис Филипе, во зависност од личните услови. Играчот на крајот потпиша тригодишен договор на 18 јули 2014 година. По овој потег, тој рече: "Овој потег го обистини сонот за мене. Јас сега имам можност да играм за Челзи, а исто така и во Премиер лигата. Јас сум многу среќен и со нетрпение очекувам да го дадам најдобарото за тимот во текот на наредните сезони."
Филипе Луис го направил своето деби во пред-сезонскиот пријателски натпревар против австрискиот Волфзбургер, на 23 јули 2014 година. Тој го преземал бројот 3 од Ешли Кол, кој неколку дена претходно се пресели во тимот на Рома во Серија А. Во првиот натпревар од сезоната против Барнли, Филипе Луис бил неискористена замена, на Сесар Аспиликуета кој играл на левата бековска позиција. Филипе Луис, изјавил дека тој е задоволен да биде втор избор зад Аспиликуета ако Челзи игра добро, споредувајќи ја неговата ситуација со искусниот голман на тимот Петр Чех, кој беше на клупа поради Тибо Куртоа.
Филипе Луис го направилл своето деби во третиот натпревар во лигата за Челзи, играјќи во последните седум минути во победата од 3-6 против Евертон на местото на Еден Азар на 30 август. Тој за првпат започна натпревар од прва минута на 17 септември, играјќи на левета бековска страна против Шалке 04 во првиот натпревар од сезоната 2014-15 во групната фаза од Лигата на Шампионите. .Со добивањето на суспензија на Цезар Аспиликуета, Филипе Луис го започна натпреварот во Премиер лигата за првпат на 26 октомври, против Манчестер Јунајтед со резултат 1-1.
Единствениот гол на Филипе Луис "за Челзи дошол на 16 декември 2014 година, од слободен удар од 25 метри во Лига Купот во четврт-финалето против Дерби Каунти со победа од 3-1. . Менаџерот на Челси Жозе Мурињо потврди на 21 јули дека Фелипе Луис го напушта Стемфорд Бриџ по само една година.
Враќање во Атлетико Мадрид
На 28 јули 2015 година,Филипе Луис повторно се приклучил на Атлетико Мадрид на договор од четири години со необјавена сума. Тој го направил своето враќање во тимот на 22 август, на натпреварот против Лас Палмас со победата 1-0. Во победата од 3-0 на 17 јануари, тој го постигнал својот прв гол по враќањето. Тринаесет дена после тоа, тој бил исклучен во првата половина на натпреварот против Барселона во поразот од 2-1 и големиот предизвик да се игра против Лионел Меси, но на истиот натпревар подоцна и колегата Диего Годин, исто така, бил исклучен; дуото ги избегналo критики од страна на менаџерот Диего Симеоне.
Приватен живот
Сите четворица баби и дедовци на Филипе Луис се европски имигранти кои пристигнале во Санта Катарина; дедо му од страната на татко му ја напуштил Полска за време на Втората светска војна. Тој исто така има италијански корени.
Во 2014 година, Фелипе Куис го доби своети второ дете, ќерката Сара. Тој исто така има син, Тиаго.
Солунски патрдии (ТВ-серија)
Солунски патрдии е телевизиска серија снимена во 1985 година во продукција на ТВ Скопје.
NGC 4423
NGC 4423 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Солунски патрдии (ТВ-серија)
Серијата е снимена според истоимената драма на Миле Попоски, во режија на Коле Ангеловски која пак е напишана според делото на Марин Држиќ, Дундо Марое.
Содржина
Дејството се одвива во Солун. Серијата ги прикажува случките на Цанде, син на прилепскиот аџија, кој го мами својот татко и му зема 3000 алтани за трговија. Истиот парите ги користи за подароци и сладок живот кај љубовницата Фатиме. Заплетот се случува кога во Солун доаѓаат неговиот татко, Аџи Јанкула и слугата Секула да го бараат Цанде. Аџи Јанкула се здружува со Итар Пејо слуга на Јашар бег кој копнее по љубовницата на Цанде - Фатиме.
NGC 4423
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4423 се споменува и како UGC 7556, MCG 1-32-65, CGCG 42-107, VCC 971, IRAS 12246+0609.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
Други поделби
Проучување на NGC 4423 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40801. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Пакси
Пакси (грчки: Παξοί) — група на острови во Јонско Море, најмала во групата на Јонски Острови. Најголеми острови се Паксос и Антипаксос. Вториот од наведените е познат по виното и две од најубавите песочни плажи во Јонското Море. Главен град и седиште на општината е Гајос.
NGC 6812
NGC 6812 — леќеста галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6812 се споменува и како ESO 185-15, AM 1941-552.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6812 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 6812 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 45 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -55° 20' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 94°.
Други поделби
Проучување на NGC 6812 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63625. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 436; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8778. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Космос-325
Космос-325 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 март 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-325 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 326 км, а најмалото на 199.
Филип
Филип е често име помеѓу Кралевите на Античка Македонија и може да се однесува на:
Ермитаж
Музејот Ермитаж (рус. Государственный Эрмитаж) во Санкт Петербург, Русија е една од најголемите, најстарите и најважните уметнички галерии и музеи во човечката историја и култура. Неговите огромни збирки се изложени во шест згради, со тоа што главната зграда е Зимскиот дворец кој некогаш бил главна резиденција на руските цареви.
Најзначајните одлики на Ермитажот се збирката на западна уметност со дела на Микеланџело Буонароти, Леонардо да Винчи, Петер Паул Рубенс, Антонис ван Дајк, Рембрант ван Рајн, Никола Пусен, Клод Лорен, Антоан Вато, Џовани Батиста Тјеполо, Каналето, Антонио Канова, Огист Роден, Клод Моне, Камил Писаро, Пјер Огист Реноар, Пол Сезан, Винсент ван Гог, Пол Гоген, Пабло Пикасо, и Анри Матиз. Збирките содржат многу повеќе од тоа - Руските империјални регалии, одличен асортиман на накит од златарот и филигранот Петар Карл Фаберже и вчудовидувачка збирка на антички златни предмети.
Потекло
Катерина Велика ја започнала збирката во 1764, кога набавила повеќе од 250 слики во Европа. Руски амбасадори во странските престолнини добиле задача да ги набават најдобрите уметнички дела на продажба во светот: Бриловата збирка во Саксонија, Кроцатовата во Франција и Волполовата галерија во Англија. Катерина ја нарекла оваа нова галерија мојот ермитаж, чии богатства можеле да ги видат само малкумина. Во едно од нејзините писма таа се пожалила дека „само глувците и јас можеме да му се восхитуваме на сето ова“. Истото име му го доделила и на нејзиниот приватен театар кој бил изграден во непосредна близина на дворецот во 1785.
Проширување во 19 век
Постепено царските збирки се проширувале со реликвии од грчките и скитските култури, пронајдени за време на ископот на стари гробници во јужна Русија. Ова воедно ја започнало и најголемата збирка на античко злато во светот, во која денес се наоѓаат и поголемиот дел од тројанските блага откопани од Хајнрих Шлиман и конфискувани од берлинските музеи од Црвената армија во 1945.
За здомување на збирката на грчки, римски и египетски антиквитети која постојано растела, Николај I го најмил популарниот германски архитект Лео фон Кленце за да напраи зграда за веќе јавниот музеј. Ова е веројатно првата наменски изградена уметничка галерија во Источна Европа. Новиот Ермитаж, како што бил наречен, бил отворен за јавноста во 1852.
Променливост во 20 век
Империјалниот Ермитаж бил прогласен за јавно добро за време на Октомвриската револуција. Збирките уште повеќе се збогатиле со национализацијата на збирките во приватна сопственост. Особено интересен бил приливот на современа уметност од збирката на Сергеј Шукин и Иван Морозов. Меѓу останатото, во новостекнатите дела се вбројуваат подоцнежните дела на Гоген, многу кубистички дела од Пикасо и дела од огромно значење за современата уметност како Матизовиот Ла данс и Гоговото Ноќно кафуле.
Советската влада не обрнувала многу внимание на одржувањето на „буржојска“ уметност. Сталин наредил некои од драгоцените дела да се продадат во странство. Во овие спаѓаат неквалификувани ремек-дела како Рафаеловата Мадона Алба, Тицијановата Венера со огледало и Јан ван Ејковота Објава. Овие дела биле набавени од страна на Ендрју В. Мелон, кои денес ја содржат сржта на Назионалната уметничка галерија во Вашингтон, Ц.П.. Имало и други загуби, но помалку незаменливи: илјадници дела биле преместени од Ермитажот во Пушкинскиот музеј во Москва и други музеи ширум СССР.
Овој трагичен период во историјата на Ермитаж завршил во 1945. Сега владата компензирала за загубите со тоа што им ги придодавала на збирките сите дела од Германија конфискувани од Црвената армија за време на Втората светска војна. Најголемиот дел од тој плен биле импресионистички и постимпресионистички дела конфискувани од приватните збирки на германската деловна елита. Овие слики се семтале за изгубени сѐ до 1995 кога музејот ѝ ги разоткрил делата на јавноста. Руската влада смета дека ова е само мала компензација за уметничките загуби која Русија ги претрпела при германската инвазија, вклучувајќи го речиси целосното разурнување на Петерхоф и Царское Село. Освенб тоа, Државната дума донела закон за забрана на враќање на уметнички дела на германски државјани, во случај тие да биле виновни за финансирање на нацистичкиот режим.
Backless (албум)
Backless е албум на блуз-рок артистот Ерик Клептон кој е издаден во 1978. Албумот ја достигна позицијата број 8 на поп листите, додека пак синглот „Promises“ ја достигна само позицијата број 37 во Обединетото Кралство. Сепак, успехот бил многу поголем во САД каде што го достигна местото број 9 на Билборд листите.
Ермитаж
21 век
Во последно време, Ермитаж се проширил цо зградата на Генералштабот од спротива на Зимскиот дворец и неговите управници лансирале неколку амбициозни проекти во странство, вклучувајќи го музејот Гугенхајм, Ермитажот во Лас Вегас, просториите на Ермитаж во Сомерсетската куќа во Лондон и Ермитаж Амстердам во поранешниот Амстелхоф во Амстердам.
Ермитаж е прикажан во филмот Руска арка, неверојатен фил без никаква монтажа или прекин со историска глума обработувајќи период од 300 години дворски собири, балови и семеен живот во Зимскиот дворец.
Дваесеттиот век (филм)
Синопсис
Разгиграниот холивудски импресарио, Оскар Џафи (го игра Баримор), се наоѓа во тешка состојба. За да ја поправи својата кариера, тој се обидува да ја врати својата поранешна љубовница, Лили (ја игра Ломбард) која, благодарение на него, сега е голема холивудска ѕвезда...
Отец Дамјан
Отец Дамјан (вистинско име Жозеф де Вестер) (3 јануари 1849 - 15 април 1889) бил белгиски свештеник.
IC 489
IC 489 — галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 489 се споменува и како NGC 7096A, ESO 107-41, IRAS 21348-6434.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 489 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 489 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на IC 489 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67093.
761 п.н.е.
761 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 761. година пред новата ера, 761. од првиот милениум п.н.е., 61. од 8 век п.н.е. и втора од 760-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 761 година се протега во 1875 и 1876, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1935 и 1936 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 218 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1424 и 1423 исламска година пред хиџра.
Околуѕвезден диск
Околуѕвездениот диск е акумулација на материја во форма на тор, палачинка или прстен, составена од гас, прашина, планетезимали, астероиди или остатоци по судар во орбитата околу некоја ѕвезда. Кај најмладите ѕвезди, од материјалот во околуѕвездениот диск може да се создаваат планети. Кај зрелите ѕвезди тој укажува дека започнало создавањето на планетезимали, а кај белите џуџиња укажуваат дека планетарниот материјал опстанал во текот на целата ѕвездена еволуција.
Млада ѕвезда
Според општоприфатениот модел за создавање на ѕвезди, познат и како маглинска хипотеза, младата ѕвезда (протоѕвезда) се формира по гравитацискиот колапс на куп од материја во џиновски молекуларен облак. Материјалот кој е привлечен од гравитацијата има одреден алолен момент, и како последица на тоа се создава гасовит протопланетарен диск околу младата ѕвезда. Тоа е ѕвезден диск од густ гас и прашина кој кружи околу ѕвездата и кој продолжува да ја храни централната ѕвезда. Неговата маса обично е неколку проценти од масата на централната ѕвезда, а најголем удел во масата имаат гасовите од кои пак најзастапен е водородот. Главната фаза на насобирање трае неколку милиони години, со стапки на собирање најчесто меѓу 10−7 и 10−9 сончеви маси годишно (стапки за класични системи претставени од Хартман и др. ).
Дискот постепено се лади до степен кој што е познат како фаза на Т Бик ѕвезда. Во внатрешноста на дискот може да се формираат зрнца од прашина составени од карпи и мраз, кои што можат да се згрутчат во планетизимали. Ако масата на дискот е доволно голема, од него почнуваат да се одвојуваат згрутчени тела, и како последица на тоа се појавуваат планетарни ембриони. Се смета дека планетарните системи се создаваат како природна последица од создавањето на ѕвезди. Создавањето на ѕвезди слични на Сонцето обично е процес кој трае околу 100 милиони години.
Бинарен систем
Гравитациското привлекувањето на гас во бинарен систем овозможува создавање на околуѕвездени и околубинарни дискови. Ваков диск ќе се формира во секој бинарен систем во кој привлечениот гас има одреден степен на аголен момент. Брзината на создавање на дискот е поголема при зголемување на нивото на аголниот момент:
Откако ќе се формира околуѕвезден диск, во околуѕвездениот материјал под влијание на диференцијален вртежен момент, а поради гравитацијата на бинарните ѕвезди се создаваат густи спирални бранови. Поголемиот дел од овие дискови се симетрични со оската на бинарната рамнина, но исто така поради одредени процеси како Бардин-Петерсоновиот ефект, може неусогласеното диполно магнетно поле и зрачниот притисок да предизвикаат значително искривување или навалување на рамниот диск.
Навалени дискови можат да се видат (покрај другите) во системите на Her X-1, SMC X-1 и SS 433, каде што е забележана периодично попречување на емисиите на рендгенски зраци со времетрање од 50 до 200 дена; многу поспоро од бинарната орбита на системот од приближно 1 ден. Се верува дека периодичното попречување е резултат на прецесијата на околупримарните или околубинарните дискови, кои обично се движат ретроградно од бинарната орбита поради истиот оној диференцијален вртежен момент кој ги создава густите спирални бранови кај дисковите симетрични на оската.
Навалените околубинарни дискови може да се појават поради искривување на геометрискиот облик на околуѕвездените дискови, прецесија на протоѕвездени млазови и навалените орбити на околупланетарните тела (како што е примерот со затемнетата бинарна ѕвезда TY CrA). За дискови кои кружат околу бинарен систем каде што соодносот меѓу масата на секундарната и примарната ѕвезда е низок, навалениот околубинарен диск ќе биде подложен на цврста прецесија во период од неколку години. Кај дисковите кои кружат околу бинарен систем каде што соодносот меѓу масата на секундарната и примарната ѕвезда е приближно еден, диференцијалните вртежи ќе бидат доволно силни за внатрешноста на дискот да биде поделена на два или повеќе одвоени дискови со прецесија.
Фази
Фазите кај околуѕвездените дискови се однесуваат на структурата и составот на дискот во различни периоди од неговата еволуција. Во фази на дискот спаѓаат оние фази кога тој е претежно составен од честички помали од еден микрон, окрупнувањето на тие честички во зрна и поголеми телца, здружувањето на поголемите телца во планезимали и растот и орбиталната еволуција на планетезималите во планетарни системи, како нашиот Сончевиот Систем и многу други ѕвездени системи.
Главните фази во создавањето на околуѕвездени дискови се:
Расејување и еволуција на дискот
Расејувањето на материјалите е еден од процесите кои придонесуваат за еволуцијата на околуѕвездените дискови. За да се одреди староста на околуѕвездениот диск, покрај информацијата за масата на централната ѕвезда може и да се земе предвид и фазата на расејување на материјалот во него. На пример, ако во преодните дискови (дискови со големи внатрешни дупки) е започнат процес на расејување тогаш просечната старост на околуѕвездениот диск се проценува на околу 10 милиони години.
Не е добро познат процесот на расејување и неговото времетраење во различните фази. Предложени се неколку процеси кои влијаат на својствата на набљудуваните дискови, преку кои може да се одреди староста на дисковите. Предложени процеси за да се објасни расејувањето се: намалување на провидноста на прашината поради растот на зрната, фотоиспарување на материјалот поради рендген или УВ фотоните од централната ѕвезда (ѕвезден ветер), или динамичкото влијание на создавањето на џиновска планета во дискот.
Расејувањета е континуиран процес во околуѕвездените дискови кој трае во текот животниот век на централната ѕвезда, а истовремено, за истата фаза, е процес кој се одвива во различни делови од дискот. Расејувањето, во зависност од делот од дискот што се расејува, се дели на: расејување на внатрешниот диск, расејување на средината на дискот и расејување на надворешниот диск.