cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Принц од Велс
Улоги и одговорности
Актуелниот принц сега често ѝ помага на кралицата во извршувањето на нејзините должности, на пример, застапување на кралицата при пречек на високи функционери во Лондон и присуствување на државни вечери за време на државните посети. Тој исто така ги претставува кралицата и Обединетото Кралство во странство, во државни и церемонијални прилики, како што се државни погреби.
Кралицата, исто така, му дала на принцот од Велс овластување да издава кралски налози.
Историја
Традицијата на доделувањето на титулата "Принцот од Велс" на претстолонаследникот обично се смета дека започнала во 1301 година, кога кралот Едвард I од Англија ја дал оваа титула на својот син Едвард од Кернарфон на седница на парламентот одржана во Линколн. Според легендата, кралот им ветил на Велшаните дека ќе го нарече „принц оној што е роден во Велс, и кој не зборува англиски“, а потоа на изненадување, го прогласил за принц од Велс својот новороден син, кој е роден во Кернарфон. Сепак, приказната е несигурно дали е точна, бидејќи може да се следи само во 16 век, кога во времето на Едвард I, англиската аристократија зборувала нормански француски, а не англиски јазик (некои верзии на легендата вклучуваат да не се знаат и двата јазика како услов, а една пријавена верзија има многу специфична фраза „да биде роден на велшка почва и да не зборува друг јазик“).
Вилијам Камден напишал во своето дело Британија во 1607 година дека првично титулата „Принц од Велс“ не била автоматски доделувана на најстариот син на кралот на Англија, бидејќи Едвард II (кој бил првиот англиски принц од Велс) не ја доделил титулата на својот најстар син, идниот Едвард III. Едвард III ја обновил практиката на именување на најстариот син „принц од Велс“, која потоа ја практикувале неговите наследници.
Титулата „принц од Велс“ денес се доделува заедно со титулата „Ерл од Честер“. Оваа практика започнала во 1399 година, а сите претходни принцови од Велс, исто така, ја добиле титулата ерл од Честер, но одделно од насловот на принцот. .
Винко Медерндорфер
Винко Медерндорфер  (роден на 22 септември 1958 година) е словенечки писател, поет, драматург и театарски и филмски режисер.
Медерндорфер е роден во Целје во 1958 година. Студирал на Академија за театар, радио, филм и телевизија во Љубљана и работел во бројни театарски друштва низ Словенија.
Почнал да пишува поезија кон крајот на 1970-тите, а од раните 1980-ти објавил и бројни дела проза, есеи и драма, како и поезија и приказни за деца.
Во 2000 година ја доби Наградата на Фондацијата Прешерен за неговата книга раскази Некои љубови. Во 2003 година ја доби Наградата Рожанц за „Театарот во огледало“. ,.
Домус Поле I (Долно Оризари)
Домус Поле I  — археолошко наоѓалиште во битолското село Долно Оризари.
Претставува населба од среден век. Во полињата на 400 м источно од Долно Оризари се наоѓа археолошко наоѓалиште кое не претставува тумба, туку рамна населба на скоро незабележително возвишување. На површината доминира рецентна керамика, па може да се претпостави дека станува збор за село или комплекс објекти од Отоманско Царство. Скоро целата површинска керамика е обла и изменета од активности на вода. Големото количество на песок од воден нанос дополнително го потврдува овој факт, така што може да се работи за материјал кој долго време бил изложен на движење од вода. .
Срѓан Срдиќ
Срѓан Срдиќ (роден 03.11.1977 г. во Кикинда) е српски романописец, автор на куси раскази и предавач на творечко пишување. Објавил два романи и збирка раскази, а како автор или уредник објавил текстови во неколку антологии на куси раскази и многубројни литературни списанија.
Образование
После завршувањето на средното музичко училиште, Срдиќ дипломирал на катедрата за општа книжевност и теорија на книжевноста на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Белград, каде и моментално се наоѓа на докторски студии и пишува теза за имплементација на теоријата за вистината и теоријата на фикционални светови на прозата на Џонатан Свифт.
Кариера
Во 2007 г. додека работел како професор во гимназија, Срдиќ  освоил прва награда за краток расказ на конкурсот  на списанието Влезница, додека во 2009 г. ја освоил наградата Лаза Лазаревиќ. Наредната година му е доделена стипендија од Фондацијата Борислав Пекиќ (Пекиќ е сосема случајно еден од Срдиќевите литерарни примери) за синопсис на кусите раскази. Неколку години Срдиќ се наоѓал на местото на главен уредник на меѓународниот фестивал на кратки раскази Kikinda Short.
Мртво поле
Како и сите текстови на Срдиќ, романот се темели на обемна интертекстуалност вклучувајќи ги, покрај веќе спомнатите, врските со авторите како што се: Јежи Кошињски, Вилијам Фокнер, Жорж Батај, Godflesh, Khanate итн. Исто така романот содржи издвоена дискографија и видеографија. >
Еспирандо
Книгата Еспирандо: Песните на смрт се состои од девет раскази кои, секој на свој начин, ја третираат темата на смртта (умирање, последици од смртта...) Печатена во 2011 г., книгата ја добила наградата Билјана Јовановиќ и  меѓународната награда Едо Будиша, како и исклучително позитивни критики  кои го истакнуваат елиптичниот и формално дифузен пристап на јазикот, со распон на раскажувачки гласови кои се движат од конвенционалното прво лице до разулавена полифонија и успешна  јазична репрезентација на граничните ситуации во кои ликовите се наоѓаат - оплакувања, насилства, болести, сексуални копнежи, самоубиства, „застрашувачки баналности“.
Збирката содржи бројни интертекстуални врски, силно влијание на Семјуел Бекет во ликовите „во сосема спротивставен свет“, во пастишираниот Фокнеров расказ Роза за Емилија, цитатите на Пери Фарел, расказот Зозобра чие име Срдиќ го презема од американскиот авангарден музички состав Old Man Gloom, разказот Медицина инспириран од песната на групата Jesu, ref >"Sutlovic">Leda Sutlović, Espirando Booksa, декември 2011. референците на делата на Томас Ман, Анри Мишо и Мишел Уелбек.
Сите девет раскази порано се објавени во литратурни списанија во Србија и Хрватска. Украинскиот превод на книгата објавен е во 2013 г. , англиски превод на расказот Сиво, мрачно нешто објавен е во списанието The Ofi Press Magazine од Мексико Сити, додека Комарците  се преведени на албански и печатени во антологија на куси раскази од Белград со љубов, ( Nga Beogradi, me dashuri) Расказите на Срдиќ исто така се преведувани на романски, унгарски и полски јазик.
Сатори
Вториот роман на Срдиќ, Сатори, печатен е во 2013 г. Тоа е првата книга на Срдиќ која ја објавила издавачката куќа КрР (Книжевна работилница Рашиќ). Раскажувачот во романот Возач, радио-водител кој никогаш немал возачка дозвола го напушта сопственото семејство и тргнува пешки на патување својствено на јунаците на bildungs романот. Возачот излегува од градот, сеќавајќи се и среќавајќи се со луѓето на општествената ивица, подавајќи исчашено, наизглед неусогласено раскажување, одбележано со чувствата на солипсистичкиот ужас кој е изложен низ јазикот на ликовите. „Ова не е книга за нешто, туку книга за ништо“, Романот исто така се занимава со прашањата на баналности и стравот од слобода, со фокус на контактот на возачот со војската посредно укажувајќи на последиците од војните злосторства („постоењето на ПТСП синдромот кај оние кои не учествувале дирекно во војната“)
Во романот се јавуваат страници со наводи од романот Обломов на Гончаров, Сентиментално воспитување на Флобер како и интервју со водачот на групата Kayo Dot, стихови од композицијата The Dead Flag Blues на канадската пост рок група Godspeed You Black Emperor и наводи од анимираниот филм Stripy. Иако има елементи на bildungs роман и road роман, Срдиќ за книгата зборувал како за анти-bildungs роман, со средишниот јунак кој не дознава ништо и не стигнува никаде.
Сатори е пофален како текст на понатамошното напредување на Срдиќ, посебно очигледен во ирониската дистанца недоволнo изразена во неговите поранешни дела, како и поради пружањето на нови можности на читање низ цитати, како на текстот на Срдиќ, така и на цитираните текстови. Критиката го сместила дејствието на романот во пост –светот, земајќи ги предвид воведните наводи од пост-структуралистичките текстови на Ролан Барт, Жан Франсоа Лиотар, но и Шкотската пост рок група Mogwai. Подвосмислените критичари, и покрај истакнувањето на раскажувачките доблести и значење на Срдиќ, искажувале одредена скепса кон намерната невнимателност и недоволното присуство на значењата.
Останати влијанија
Срдиќ исто така истакнува како Дејвид Фостер Волас, Дон Делило, Иво Андриќ, Јукио Мишима, романот Исправки на Џонатан Френзен, Роберто Болањо, Луи Фердинанд Селин, Томас Бернхард, Милан Оклопџиќ и Михаил Булгаков се исклучително значајни за неговото читачко и писателско искуство.
Борис Патон
Борис Евгениевич Патон (роден на година во ) е истакнат, светски познат и признат научник во подрачјето на заварувањето, металургијата и технологијата на метали. Тој е автор на бројни научни придонеси во природните и техничките науки и на врвни технологии создадени врз нив. Својствена му е исклучителната способност за согледување на идните текови на развојот на науката, со што одигрува пресудна улога во одредени етапи на научно-техничкиот развој на својата земја и пошироко. Акад. Б. Е. Патон е долгогодишен претседател на Националната академија на науките на Украина, којашто, под негово раководство, израснува во еден од најголемите научноистражувачки центри во Источна Европа, афирмиран во целиот свет.
Образование и работен век
Студиите ги завршил во 1941 година на Киевскиот индустриски институт при Националниот технички универзитет на Украина. Почнувајќи од 1942 година, неговата дејност е нераскинливо поврзана со Националната академија на науките на Украина. Во неа, во Институтот за електрозаварување „Евгениј Оскарович Патон“, тој го измина патот од помлад научен соработник до директор. Институтот „Евгениј Оскарович Патон“, во текот на својот повеќе од 50-годишен развиток, се издигнува до моќен, светски познат научнотехнички комплекс, во чии рамки влегуваат: научно-истражувачки институт, конструкторско-технолошки и екпериментални оддели, три опитни заводи, иноваторски, научно-инженерски и атестни центри. Под раководство на акад. Борис Евгениевич Патон и со негово непосредно учество, во Институтот се реализирани продлабочени истражувања и се добиени значајни резултати во развивање на нови технологии за нераскинливо спојување и обработка на метали и неметали во различни услови и средини.
Награди и признанија
Пожртвуваниот и богат труд на акад. Патон е обележен со бројни научни и државни признанија и награди. Тој е награден со Златни медали М. В. Ломоносов и С. И. Вавилов, Златен медал „JI. Лозан“ на Асоцијацијата на металурзи на Италија, Орден за заслуги за татковината, Златен медал В. Г. Шухов на Сојузот на инженери и научно-техничко општество на Русија, Златен медал на Светската организација за интелектуална сопственост, Сребрен медал „Ајнштајн“ на УНЕСКО. Акад. Патон има особено големи заслуги за развојот на науката во Македонија. Како повеќедецениски претседател на Националната академија на Украина и директор на Институтот за електрозаварување, тој е иницијатор и учесник во бројни заеднички научни проекти, публикации, размена на научници, како и годишни научни собири организирани од двете академии. Може слободно да се рече дека благодарејќи им на иницијативите и ангажираноста на акад. Патон, нашата Академија во последните години развива мошне интензивна и плодна соработка со Националната академија на науките на Украина и со други научни институции од оваа земја. За почесен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 10 мај 2006 година.
NGC 3546
NGC 3546 — елиптична галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3546 се споменува и како MCG -2-29-7, NPM1G -13.0315.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3546 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 3546 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 3546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33846. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Бермуда
Бермуда (англиски: Bermuda) или Бермуди, Бермудски Острови или Сомерски Острови — прекуморска територија на Обединетото Кралство во северен Атлантски Океан, која се наоѓа околу 975 км од брегот на САД. Територијата се состои од околу 138 острови, со вкупна површина од 58.8 км2. На најголемиот остров се наоѓа и главниот град Хамилтон. Бермудите се напредна економија, со јак финансиски сектор и развиен туризам.
249 (број)
249 (двесте четириесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 248 а претходник на бројот 250.
Бермуда
Географија
Бермуда се наоѓа во Атлантскиот Океан, во близина на западната граница на Сарагаското Море или околу 1070 км источно од Северна Каролина, САД. Островите имаат вкупен брег од 103 километри и оваа територија има две инкорпорирани општини: Хамилтон и Сент Џорџес. Понатака, Бермуда е поделена на парохии, а како последна административна поделба се т.н. села.
Бермуда, иако често се именува во еднина, всушност е составена од 181 остров со вкупна површина од 53.3 квадратни километри. Најголем остров е „Главниот Остров“, кој понекогаш се нарекува и како „Бермуда“. Бермуда има вкупно население од 67,837 според проценките од 2009 година.
Риско (Бадахос)
Риско — општина во покраината Бадахос на автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Лажичка (литургија)
Лажичка — мала лажица со крст на крајот од рачката, што се користи во византискиот обред за причестување од путирот на верниците. Покрај дискосот, путирот и ѕвездата, лажичката е направена од злато, сребро, калај или метални легури кои не оксидираат.
За време на службата, само свештениците смеат да го допрат. Исклучок е само ако некој ги прими Светите Дарови за време на причестувањето. Употребата на лажичка за време на причестувањето на верниците го симболизира посредништвото на црквата во нивната духовна исхрана. Без употреба на лажичка се причестува свештенството, кое како и апостолите ги прима Светите дарови посебно (т.е. без мешање на Телото и Крвта). Само ѓаконот, кога ги прима Светите дарови по Литургијата, со лажица ги зема честичките од Даровите од путирот со лажичка.
Времето на појавување на лажичката е дискутабилно. Според Јован Мејендорф, лажичката се појавила во византискиот литургиски обред во VII век. Првиот документиран доказ за употребата на таков прибор е поврзан со Константинополскиот собор во 861 година. Можеби лажичката била воведена за да се спречи случајно пролевање на симболичната „крв на Христос“ во храмовите.
Решен
Решен (албански: Rrëshen) — град во Албанија. Населението на градот изнесува 8.256. Се наоѓа во северниот дел на државата во округот Мирдита.
582 Олимпија
582 Олимпија е мала планета којашто кружи околу Сонцето.
Отворање со кралски коњ
Отворање со кралски коњ е шаховско отворање кое настанува со потезите:
Отворањето претставува чекор кон голем број на други отворања кои зависат од вториот потег на црниот.
Останати продолженија
Исто така, можни се и други продолженија. Овие отворања, главно се многу ретко играни и непознати:
Во ЕШО, овие отворања се категоризирани под C40.
Масакр кај Љуботенски Бачила
Масакрот кај Љуботенски Бачила се случил на 10 август 2001 година во 8:00 часот наутро откако воениот камион на АРМ нагазил на две противтенковски мини кај месноста Љуботенски Бачила, при што загинале осум припадници на резервниот состав на АРМ. Покрај осуммина убиени имало и осуммина повредени.
Тоа било повод за воени дејствија. Безбедносните сили влегле во Љуботен, откако оттаму бил отворен оган. Во борбите загинале 10 жители на Љуботен, за кои пред Хашкиот суд се нашле Љубе Бошкоски и Јохан Тарчуловски. Меѓутоа, допрва се докажува дали наместо невооружени цивили, всушност биле убиени припадници на ОНА.
Заднина
Во почетокот на август 2001 година во околината на селото Љуботен се позиционирани единици на Третиот баталјон на Првата гардиска бригада на АРМ и Вториот баталјон на 114-та бригада на ОНА. И единицата на АРМ и единицата на ОНА имаат по околу 500 луѓе, а единствената разлика е во артилериското вооружување, каде што предноста е на страната на АРМ.
Единиците на АРМ се поставени во селата Бродец, Раштак и Љубанци, каде што се наоѓа и командниот центар на Третиот баталјон. Единицата на ОНА се наоѓа од другата страна на Скопска Црна Гора, кај манастирот Матејче, на околу 8 км по воздушна линија.
Настан
На 10 август 2001 година, околу 8 часот наутро, кај месноста Љуботенски Бачила на околу 5 km од селото, камион на АРМ полн со муниција налетува на две нагазни мини поставени на патот. Во експлозијата гинат 8 војници од резервниот состав на АРМ. Веднаш по нападот почнува неколкучасовна престрелка меѓу ОНА и втората чета на Третиот баталјон, од каде што се и загинатите војници. Во текот на престрелката е извршен воздушен напад врз формацијата на ОНА со хеликоптери „ми-24“ и тие се повлекуваат.
Во меѓувреме, во знак на одмазда е гранатирано селото Љуботен (Скопско) и во тој напад загинуваат двајца цивили. Истиот ден во вечерните часови во селото Љубанци пристигнува полициската единица на Јохан Тарчуловски и врши извидување на Љуботен. Наредниот ден, 11 август, е релативно мирен, со исклучок на два помали напада од АРМ и од МВР. Утрото меѓу 8 и 10 часот единиците на АРМ отвораат оган кон селото од малокалибарско оружје, додека попладнето околу 18 часот полициската единица испукува неколку ракети.
Во неделата, 12 август, околу 8 часот наутро, почнува нападот врз селото изведен од полициската единица што ја командува Тарчуловски. Нападот е поддржан од армиските единици на Третиот баталјон, кои го гранатираат селото со расположливите артилериски орудија. Во тој момент во Љуботен се наоѓаат меѓу 10 и 15 лесновооружени припадници на ОНА. Полициската акција за чистење на селото трае околу 6 часа и во неа гинат шест жители на селото, а околу 14 куќи се запалени. Од гранатирањето се уништени уште седум куќи. Во меѓувреме, околу 11 часот, единиците на ОНА од местото Бел Камен, кое се наоѓа на околу 4 km од селото, отвораат минофрлачки оган врз армиските позиции за да го заштитат повлекувањето на нивните борци од селото. Истовремено контингент со околу 60 припадници на ОНА, преку Никуштак, доаѓа пред Љуботен и се обидува да ги заобиколи армиските позиции и да влезе во селото. Меѓутоа тие се пресретнати од армиските единици и нападнати кај месноста Раштански Поток и потоа се повлекуваат. Околу 17 часот сите акции се запрени.
Случајот Љуботенски бачила не е сосема расветлен. Освен шпекулациите дека поставувач на мината е групата на Џавит Асани, командант во ОНА, не е утврдено кој ја направил заседата. Асани моментално е во затвор во Косово поради друго кривично дело.
Арматуш
Арматуш — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа североисточно од градот Битола, во северниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е сместено на западната падина на Селечка Планина. Селото е ридско, на надморска височина од 840 метри, сместено на неколку километри оддалеченост меѓу два второстепени локални патишта, а од градот Битола е оддалечено 22 километри. Од општинското средиште Новаци е оддалечено околу дванаесет километри.
Арматуш е мало планинско село на источниот раб од Пелагонија. Соседни села се Црничани на север, Мегленци на југ, Агларци на запад и други. Во селото се наоѓаат две чешми.
Селото има збиен тип, распоредено во насока исток-запад. Може да се подели на две групи на куќи долж сувиот дол.
Историја
Првпат името на селото се среќава во еден турски документ од 1680 година.
Арматуш е старо село, најпрво населено со македонско население. Кон крајот на турското владеење земјата од ова село му припаѓала на Азис-ага од Битола, а жителите биле чифчии. Според други извори, првите селани биле муслимани и имале за задача да го чуваат редот и мирот во Битолското Поле, а покрај тоа и да го следат револуционерното движење на македонскиот народ, поради што биле замразени од соседните села со македонско население.
За време на Првата светска војна поради близината на фронтот селото било раселено. После војната, земјата од Азис-ага ја купил Веле Трајкоски-Јама, месар од Битола. Веле преку свои слуги ја обработувал дел од земјата и чувал стока. Без постојано население селото останало околу 30 години.
Во 1946 година, државната власт ја одзела земјата на споменатиот сопственик и ја поделила на новонаселените албански семејства.
За време на Југославија, војската на ЈНА правела вежби на овие простори.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 5,4 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 367 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 104,8 хектари, а на шумите 66 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Доселените албански семејства по Втората светска војна ја обработувале целата земја во атарот и чувале доста стока.
Население
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Арматуш имало 24 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Арматуш живеел 41 жител, од кои 25 Турци и 16 Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 32 жители, сите Албанци.
Родови
Арматуш е албанско муслиманско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1953 година родови во селото се:
Иселеништво
До 1912 година, во селото живееле семејствата Златевци, Дукоски, Мице Куле, Тале Србинот, Китан Волкан, Јовановци и Крсте. Некои од овие семејства биле доселени од околните села.
За време на Првата светска војна и раселувањето на селото, се знае за следниве иселеници: Главновци (3 к.) во Мегленци и Тале Србинот во Далбеговци.
Исто така и следниве се иселиле од селото: Волкановци (2 к.) во Долно Агларци, Димчевци (3 к.), живеат во Црничани, Шкорлевци (2 к.) прешле во Врањевци и други.
Од албанските семејства, едно семејства од Узеировци заминала во Мусинци, додека по 1961 година од селото се иселиле уште десет други албански семејства.
Дел од населението е иселено во Битола, Турција и Германија.
Самоуправа и политика
Во век, Арматуш било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Новаци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Новаци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Будаково, во која покрај селото Арматуш, се наоѓале и селата Алинци, Будаково, Горна Чарлија, Далбеговци, Дедебалци, Добрушево, Долна Чарлија, Мусинци, Ношпал, Путурус, Радобор, Трап и Црничани. Селото било дел од некогашната општина Дедебалци во периодот 1950-1952, во која влегувале следниве села: Арматуш, Горно Агларци, Далбеговци, Дедебалци, Долно Агларци и Црничани.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0167 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште на селото Мегленци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 62 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 56 гласачи.
250 (број)
250 (двесте и педесет) - број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 249, а претходник на бројот 251.
Салвалеон
Салвалеон — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Јо Јенде
Роден бил во Вого, син на Тјостолв Олсон Клепе од Сигард (познат бунтовник, наречен и „Галин-Тјостолв“, кој починал во 1797 година) и Марит Педерсдотер (починала 1803 година) од Хорје во Хајдал. Тој имал четири браќа и сестри. Живеел во периодот 1803-1818 со неговата тетка по мајка на фармата Херингстад во Хајдал, а подоцна ја преземал фармата.
Тој беше добро познат како човек што повеќе време поминувал надвор отколку внатре. Бил познат и како ловџија на елени и како одличен стрелец во Јотунхајмен планините, а изградил многу колиби крај езерото Гјенде. Се преселил таму во 1842 година. Во 1850 година ја купил планинската фарма Брурустен во Мурудал од Јакоб Клајвен.
Тој го зел името Џон Јендин и го скратил на Јо Јенде во неговите подоцнежни денови.
Тој бил јавно скептичен во однос на воспоставеното христијанство. Окупиран од природната филозофија, тој често учествувал во дискусии со локалниот министер. Како резултат, тој бил признат како слободоумник.Починал на фармата Брустен во Мурудал и бил погребан во дворот на црквата Вого. На неговиот гроб има мал споменик, кој прикажува диво стадо ирваси во лет, по сликата на Герхард Мунте.
Парламент на Грција
Парламентот на Грција ја претставува законодавната власт во Грција. Сместен е во Старата Кралска палата на плоштадот Синтагма, во Атина. Парламентот е еднодомен, а го сочинуваат 300 пратеници, со четиригодишен мандат..
Солен поход
Солениот поход, Солениот марш или Данди-маршот — една од епизодите на Ненасилниот граѓански отпор (сатјаграха) во Индија, кога од 12 март до 6 април 1930 година, Махатма Ганди со 79 негови следбеници пешачеле од Сабармати Ашрам во Ахмедабад (Гуџарат), Западна Индија, до брегот на Арапското Море во близина на селото Данди. По завршувањето на походот долг 390 километри, за време на кој сè повеќе следбеници се придружувале на групата демонстранти, неговите учесници пркосно почнале да прават сол преку испарување на морската вода. Во исто време, како знак на кршење на колонијалниот солен монопол, учесниците на Солениот поход не го платиле данокот за сол.
По правењето на солта преку испарување во Данди, групата се преселила на југ по должината на брегот, продолжувајќи го своето дејство против данокот за сол, со намера да преземе мерки во фабриката за сол во Дарасана. Меѓутоа, неколку дена пред предложеното дејствување, ноќта меѓу 4 и 5 мај, Ганди бил уапсен. Настаните од Солениот поход, кој траел само 24 дена, го привлекле вниманието на гласилата и јавноста ширум светот, додека големиот Ненасилен граѓански отпор (сатјаграха) против солениот монопол траел речиси една година, завршувајќи со ослободувањето на Ганди. Вкупно, повеќе од 80 илјади Индијци биле уапсени и затворени како одраз на „солената сатјаграха“ („сатјаграха“ = вид ненасилен отпор). Походот имал голема пропагандна вредност и ги поставил темелите за масовен поход на граѓанска непослушност против британските колонијални власти во Индија, давајќи им поттик на нови протести против даноците за сол.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Ум Салал
Ум Салал (أم صلال) е општина во Катар. На исток општината излегува на Персискиот Залив, на југоисток се граничи со Доха, на југозапад со Рајан и на север со Хор.
Население
Следната табела го прикажува населението во општината.
Хамилтон (Бермуда)
Хамилтон (англиски: Hamilton) е главен град на британската прекуморска територија Бермуда. Градот има околу 854 жители. Хамилтон е основан во 1790 година.
Манифестации (со грчки натписи)
Манифестации (со грчки натписи) е филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1908 година во времетраење од една минута. Филмот е снимен во стандард техника, без звук, црно-бел и на 35мм филм. Еден е од неколкуте посветени на Младотурската револуција и прославите одржани во Битола по повод нејзината победа.
Кратка содржина
Материјалот е доста блед и не е идентификуван со сигурност, но е веројатно дел од прославите по повод Младотурската револуција.
Во еден кадар се забележани манифестации, прослава на која присуствува многуброен народ. Низ насобраниот народ минува колона коњаници, свештени лица и луѓе кои носат знамиња и транспаренти.
Милорад Додик
Милорад Додик (Бања Лука, 12 март 1959) — српски политичар, политолог, претседавач и српски член на Претседателството на Босна и Херцеговина и претседател на Сојузот на независните социјалдемократи (СНСД).
Дипломирал на Факултетот за политички науки во Белград. Почесен претседател е на К.К. Партизан. Тој бил добитник на неколку награди и одликувања, како што е наградата на Фондот за единство на православните народи од рацете на Рускиот Патријарх, Светиот крст на стражата на Христовиот гроб од рацете на Ерусалимскиот патријарх, Орденот на Светиот Спасител на првиот ред што го доделува Српската православна црква Орден Немањиќ, Орден на Република Српска.
Детството и образованието
Роден е во Бања Лука, како синот на Богољуб и Мира Додик. Живеел во Лакташи, каде што учел основно образование. Во 1978 година дипломирал на средното земјоделско училиште во Бања Лука; Потоа се запишал на Белградскиот универзитет, каде дипломирал во 1983 година.
Политичка кариера
Од 1986 година до 1990 година, тој бил претседател на Извршниот комитет на Општинското собрание во Лакташи. Во 1990 година на првите повеќепартиски избори во СР на Босна и Херцеговина беше избран за српски пратеник во Собранието на СР БиХ, како кандидат на Сојузот на реформските сили. За време на војната во Босна, тој беше член на Националното собрание на Република Српска. Во тоа време тој го основал Клубот на независни членови на Националното собрание на Република Српска, чии членови беа опозицијата на Српската демократска партија, која имаше мнозинска власт во Националното собрание на Република Српска.
Во 1996 година, по Дејтонскиот договор, Партијата на независни социјалдемократи излезе од клубот, а Додик станал негов прв претседател. Партијата подоцна била обединета со Демократската социјалистичка партија, со цел да формира Сојуз на независните социјалдемократи, чиј Додик сѐ уште е претседател.
Премиерски мандати
Милорад Додик бил премиер на Република Српска во три мандати.
Претседателски мандати
Милорад Додик победил на претседателските избори во Република Српска 2010 со 51 отсто од гласовите. На 15 ноември 2010 година. Официјално ја презел функцијата претседател на Република Српска, положил свечена заклетва пред Националното собрание на Република Српска. Религиозната церемонија на инаугурацијата се одржала на 15 ноември 2010 година во катедралата Христос Спасителот во Бања Лука. За време на церемонијата на инаугурацијата, претседателот на РС Милорад Додик положил свечена заклетва.
На изборите одржани на 12 октомври 2014 година со 45,39% од гласовите, Огнен Тадиќ победил по вторпат со 44,28% од гласовите, а неговиот мандат бил продолжен до 2018 година.
Приватен живот
Тој е оженет со Снежана, со која има две деца, син Игор и ќерка Горица.
Признанија
Патријархот Московски и на цела Русија Кирил му го предаде на претседателот на Република Српска Милорад Додик наградата на Меѓународниот фонд за единство на православните народи за 2013 година доделена во координација на Руската православна црква и Кабинетот на Претседателот на Руската Федерација, со цел да се признае истакната активност за зајакнување на единството на православните народи и промовирање и зајакнување на христијанските вредности во општеството.
Контроверзност
Град Сараево на 6 октомври 2009 година поднесол до Обвинителството на БиХ, Канцеларијата на кантоналното обвинителство во Сараево и Тузла и Окружниот суд во Бијељина - кривична пријава против Додик за "злоупотреба на функцијата или орган, провоцирање на национална, расна и верска омраза, расправии или нетрпеливост и насилно однесување". Во септември, на јавниот собир во Бијељина - според тужбата - "ги негираше воените злосторства" на Маркали и на Портата на Тузла и го изрече невиниот генерал Ненад Ѓукиќ, на кој му се суди пред Судот на БиХ.
Додик повеќепати напаѓал новинари на разни медиумски куќи, и на новинарите на Алтернативната телевизија им било забрането да присуствуваат на изборната функција на СНСД по октомвриските избори истата година.
Сакојци (Долно Оризари)
Сакојци — археолошко наоѓалиште во битолското село Долно Оризари.
Претставува населба од неолитско време. Ова наоѓалиште се наоѓа на 1,3 км источно од Долно Оризари и претставува мало издигнување што можеби некогаш било дел од тумба. И на него се вршат постојани земјоделски работи што веројатно придонело за неговата сегашна состојба. Ниската тумба е оштетена од патот што води кон Драгор, но и од меѓата со густа растителност на нејзината јужна страна. Од тие причини не можело да се определи нејзиниот точен облик, ниту пак да се измери нејзината зафатнина. На површината преовладува современа керамика, но во многу помала мера се забележуваат и одломки што можат да се одликуваат како антички и предисториски.
Црква Пресвета Богородица на Небесниот жртвеник
Пресвета Богородица на Небесниот жртвеник (латински: Basilica Sanctae Mariae de Ara coeli al Campidoglio, италијански: Basilica di Santa Maria in Ara coeli, македонски: Базилика Света Марија на небесниот олтар) е титуларна базилика во Рим, Италија, која се наоѓа на ридот Капитол.
Во почетокот, христијанскиот објект се викал Света Марија на Капитол, но во текот на 14 век името на црквата било променето. Според легендата, храмот бил изграден на местото каде сибилата Tiburtine Sibyl го предвидела доаѓањето на Исус Христос и неговото раѓање. Честопати црквата се нарекува и како Капитолска базилика.
Во самата базилика се наоѓаат дел од останките на Света Елена, мајка на Константин Велики. Нејзините мошти биле на неколкупати крадени од Рим, па денеска се наоѓаат дел од нив во Франција. Овде се наоѓаат и останките од папа Хонориј II. Еден од најпознатите предмети кои се наоѓаат во базиликата е статуата на малото дете кое е претставено како Исус. Во средниот век и денес, се верува дека статуата поседува чудотворна моќ. Во 1994 година статуата била украдена, и никогаш не била повторно пронајдена. Денеска се користи копија од истата.
Падот на Италија (филм)
„Падот на Италија“ (хрватски: Pad Italije) — југословенски филм од 1981 година, во режија на Лордан Зафрановиќ. Сценариото за филмот е дело на Мирко Ковач и Лордан Зафрановиќ. Музиката за филмот ја компонирал Алфи Кабиљо. Филмот е сниман на островот Шолта, во близина на Сплит, во продукција на „Центар филм“ и „Јадран филм“, а премиерата ја доживеал на 7 јули 1981 година. Истата година, на Филмскиот фестивал во Пула, филмот ја добил наградата за најдобар филм „Голема златна арена“ и наградата „Златна арена“ за најдобра режија. Филмот трае 114 минути. Главните улоги ги толкуваат: полскиот глумец Даниел Олбрихски (Daniel Olbrychski), Ена Беговиќ, Горица Поповиќ, Франо Ласиќ, Драган Максимовиќ, Душан Јаниќијевиќ, Љиљана Крстиќ, Миодраг Кривокапиќ, Велимир Бата Живоиновиќ, Мирјана Карановиќ, Изет Хајдархоџиќ, Снежана Савиќ, итн.
Содржина
Дејството на филмот се одвива за време на Втората светска војна. Жителите на еден далматински остров е изложени на тормозењето на италијанските фашистички окупатори. Во меѓувреме, партизанскиот командант Даворин (го игра Даниел Олбрицки) ги ликвидира неморалниот соборец Нико (го игра Франо Ласиќ) и неговата љубовница Красна (ја игра Снежана Савиќ), која е обвинета за соработка со италијанскиот окупатор. Еден ден, Италија капитулира и народот се собира, убивајќи ги злосторниците. Потоа, луѓето упаѓаат во куќата на локалниот богаташ и таму грабаат сè што ќе падне при рака. Но, тогаш доаѓаат партизаните, под водство на Даворин, кој го спречува дивеењето на народот и им наредува украдените работи да ги вратат назад. Тој, пак, се венчава со ќерката на богаташот, Вероника (ја игра Ена Беговиќ, во нејзината прва филмска улога). Заслепен од љубовта и од удобниот живот, Даворин ги запоставува своите воени должности и ги игнорира укажувањата на партизанката Божица (ја игра Горица Поповиќ) во врска со наредбите од повисоката команда за поголем степен на внимателност. Оттука, низ островот поминуваат нацистите и усташите, а потоа и четниците (кои претходно се заробени од партизаните, но Даворин наредува да ги ослободат), кои извршуваат разни злосторства. Поради тоа, на островот доаѓа помалиот брат на Даворин, комесарот Ловре (го игра Изет Хајдархоџиќ), кој му ја соопштува непријатната вест - дека е осуден на смртна казна, а потоа, партизаните го стрелаат Даворин.
NGC 5992
NGC 5992 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5992 се споменува и како UGC 10003, MCG 7-32-49, MK 489, IRAS 15425+4114, CGCG 222-47, KCPG 471A.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5992 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5992 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 44 м 21,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 5' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Магнетосфера на Сатурн
Магнетосферата на Сатурн е шуплината создадена во текот на сончевиот ветер од внатрешно генерираното магнетно поле на планетата. Откриена во 1979 година од вселенското летало Пионер 11, магнетосферата на Сатурн е втора по големина од која било планета во Сончевиот Систем по Јупитер. Магнетопаузата, границата помеѓу магнетосферата на Сатурн и сончевиот ветар, се наоѓа на растојание од околу 20 полупречници на Сатурн од центарот на планетата, додека нејзината магнетоопашка се протега стотици полупречници на Сатурн зад неа.
Магнетосферата на Сатурн е исполнета со плазма што потекнува и од планетата и од нејзините месечини. Главниот извор е малата месечина Енкелад, која исфрла дури 1.000 kg/s водена пареа од гејзерите на нејзиниот јужен пол, чиј дел е јонизиран и принуден да ко-ротира со магнетното поле на Сатурн. Ова го вчитува полето со дури 100 kg вода група јони во секунда. Оваа плазма постепено се поместува од внатрешната магнетосфера преку механизмот за нестабилност на размена и потоа побегнува низ магнетоопашката.
Интеракцијата помеѓу магнетосферата на Сатурн и сончевиот ветер генерира светли овални поларни светлини околу половите на планетата забележани во видлива, инфрацрвена и ултравиолетова светлина. Аурорите се поврзани со моќното сатурнско километриско зрачење (СКЗ), кое го опфаќа честотниот интервал помеѓу 100 kHz до 1300 kHz и некогаш се сметало дека модулира со период еднаков на ротацијата на планетата. Меѓутоа, подоцнежните мерења покажале дека периодичноста на модулацијата на СКЗ варира за дури 1%, и затоа веројатно не точно се совпаѓа со вистинскиот вртежен период на Сатурн, кој од 2010 година останува непознат. Внатре во магнетосферата има радијациони појаси, во кои се сместени честички со енергија од десетици мегаелектронволти. Енергетските честички имаат значително влијание на површините на внатрешните ледени месечини на Сатурн.
Во 1980-1981 година, магнетосферата на Сатурн била проучувана од вселенското летало Војаџер. До септември 2017 година бил предмет на тековна истрага од мисијата на Касини, кое пристигнало во 2004 година и поминала над 13 години набљудувајќи ја планетата.
Откритие
Веднаш по откривањето на декаметриските радио емисии на Јупитер во 1955 година, биле направени обиди да се открие слична емисија од Сатурн, но со неубедливи резултати. Првиот доказ дека Сатурн можеби има внатрешно генерирано магнетно поле дошло во 1974 година, со детекција на слаби радио емисии од планетата со честота од околу 1 MHz.
Овие емисии на средни бранови биле модулирани со период од околу 10 часа и 30 минути, што се толкува како вртежен период на Сатурн. Сепак, доказите достапни во 1970-тите биле премногу неубедливи и некои научници сметале дека на Сатурн можеби му недостасува магнетно поле, додека други дури шпекулирале дека планетата може да лежи надвор од хелиопаузата. Првото дефинитивно детектирање на сатурниското магнетно поле било направено дури на 1 септември 1979 година, кога низ него поминало вселенското летало Пионер 11, кое директно ја мери јачината на неговото магнетно поле.
Внатрешно поле
Како и магнетното поле на Јупитер, така и на Сатурн се создава течно динамо во слој од циркулирачки течен метален водород во неговото надворешно јадро. Како и Земјата, магнетното поле на Сатурн е главно дипол, со северни и јужни полови на краевите на една магнетна оска. На Сатурн, како и на Јупитер, северниот магнетен пол се наоѓа на северната полутопка, а јужниот магнетен пол лежи во јужната полутопка, така што линиите на магнетното поле се насочени подалеку од северниот пол и кон јужниот пол. Ова е обратно во споредба со Земјата, каде што северниот магнетен пол лежи во јужната полутопка. Магнетното поле на Сатурн има четириполни, октополни и повисоки компоненти, иако тие се многу послаби од диполните.
Јачината на магнетното поле на екваторот на Сатурн е околу 21 μT (0,21 G), што одговара на диполен магнетен момент од околу 4,6 T • m 3. Ова го прави магнетното поле на Сатурн малку послабо од Земјиното; сепак, неговиот магнетен момент е околу 580 пати поголемо. Магнетниот дипол на Сатурн е строго усогласено со неговата вртежна оска, што значи дека полето, единствено, е многу симетрично на оската. Диполот е малку поместен (за 0,037 Rs) по вртежната оска на Сатурн кон северниот пол.
Големина и облик
Внатрешното магнетно поле на Сатурн го отклонува сончевиот ветер, поток од јонизирани честички што ги емитираат Сонцето, подалеку од неговата површина, спречувајќи го да комуницира директно со неговата атмосфера и наместо тоа да создаде свој регион, наречен магнетосфера, составен од плазма многу различна од онаа на сончевиот ветер. Магнетосферата на Сатурн е рата најголема магнетосферата во Сончевиот Систем по онаа на Јупитер.
Како и со магнетосферата на Земјата, границата што ја дели плазмата на сончевиот ветер од онаа во магнетосферата на Сатурн се нарекува магнетопауза. Растојанието на магнетопаузата од центарот на планетата во подсончевата точка варира во голема мера од 16 до 27 Rs (R s =60,330 km е екваторскиот полупречник на Сатурн). Положбата на магнетопаузата зависи од притисокот што го врши сончевиот ветер, кој пак зависи од сончевата активност. Просечното растојание на магнетопаузата е околу 22 с. Пред магнетопаузата (на растојание од околу 27 Rs од планетата) лежи лачниот удар, нарушување слично на будење во сончевиот ветер предизвикано од неговиот судир со магнетосферата. Регионот помеѓу лачниот удар и магнетопаузата се нарекува магнетообвив.
На спротивната страна на планетата, сончевиот ветер ги протега линиите на магнетното поле на Сатурн во долга, заостаната магнетоопашка, која се состои од два лобуси, при што магнетното поле во северниот лобус е насочено подалеку од Сатурн, а јужното насочено кон него. Лобусите се одделени со тенок слој од плазма наречен слој со електрична струја. Како и на Земјата, опашката на Сатурн е канал преку кој сончевата плазма влегува во внатрешните области на магнетосферата. Слично на Јупитер, опашката е канал низ кој плазмата од внатрешното магнетосферско потекло ја напушта магнетосферата. Плазмата што се движи од опашката кон внатрешната магнетосфера се загрева и формира голем број на радијациони појаси.
Магнетосферски региони
Магнетосферата на Сатурн често се дели на четири региони. Највнатрешниот регион се наоѓа заедно со планетарните прстени на Сатурн, во околу 3 Rs, има строго диполарно магнетно поле. Во голема мера е лишен од плазма, која се апсорбира од прстенести честички, иако радијационите појаси на Сатурн се наоѓаат во овој највнатрешен регион веднаш внатре и надвор од прстените. Вториот регион помеѓу 3 и 6 Rs содржи ладен плазма-тор и се нарекува внатрешна магнетосфера. Ја содржи најгустата плазма во сатурнскиот систем. Плазмата во торот потекнува од внатрешните ледени месечини и особено од Енкелад. Магнетното поле во овој регион е исто така главно диполарно. Третиот регион се наоѓа помеѓу 6 и 12-14 Rs и се нарекува динамичен и продолжен плазма лист. Магнетното поле во овој регион е растегнато и недиполарно, додека плазмата е ограничена на тенок екваторијален плазма лист. Четвртиот најоддалечен регион се наоѓа над 15 Ре на големи географски широчини и продолжува до границата на магнетопаузата. Се одликува со мала густина на плазмата и променливо, недиполарно магнетно поле под силно влијание на Сончевиот ветер.
Во надворешните делови на магнетосферата на Сатурн над приближно 15–20 Rs магнетното поле во близина на екваторската рамнина е силно растегнато и формира структура слична на диск наречена магнетодиск. Дискот продолжува до магнетопаузата во денот и преминува во магнетоопашката на ноќта. Во близина на денската страна може да отсуствува кога магнетосферата е компресирана од сончевиот ветер, што обично се случува кога растојанието од магнетопаузата е помало од 23 Рс. На ноќната страна и на страните на магнетосферата магнетодиск е секогаш присутен. Сатурновиот магнетодиск е многу помал аналог на магнетодискот на Јупитер.
Динамика
Процесите кои ја движат магнетосферата на Сатурн се слични на оние кои ја движат Земјата и Јупитер. Исто како што Јупитеровата магнетосфера е доминирана од страна на плазма ко–ротација и маса – утовар од Ио, па магнетосферата на Сатурн е доминирана од страна на плазма ко-ротација и масовно оптоварување од Енкелад. Сепак, магнетосферата на Сатурн е многу помала по големина, додека нејзиниот внатрешен регион содржи премалку плазма за сериозно да се прошири и да се создаде голем магнетодиск. Ова значи дека е под многу посилно влијание на сончевиот ветер и дека, како и Земјиното магнетно поле, неговата динамика е под влијание на повторното поврзување со ветрот слично на циклусот Данџи.