cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Национален парк Маврово
Флора и фауна
Како резултат на големата разноликост на релјефот, националниот парк Маврово се одликува со извонредно флористичко богатство, коешто се состои од над 1000 видови виши растенија, од кои, 38 се дрвни видови, 35 грмушки а околу шеесетина се ендемски, реликтни или ретки видови. НП Маврово претставува класично наоѓалиште за 7 растителни видови, единствено е наоѓалиште во Македонија за 12 ретки растителни видови а во границите на паркот се сретнуваат уште 33 видови растенија коишто се многу ретки во останатите делови на Македонија.Националниот парк Маврово е единствено наоѓалиште во републикава за 12 ретки растителни видови а во неговите граници се среќаваат уште 33 други видови на растенија кои се многу ретки во останатите делови од државава. Фауната на националниот парк Маврово исто така се одликува со значителна разноликост. Таа се состои од 140 видови птици, од кои, позначајни се: сивиот сокол, орелот крстач, суриот (златен) орел, шумскиот ут, големиот був, ливадската еја, степската еја, како и 11 видови водоземци, 12 видови на влекачи и 39 видови цицачи. Од цицачите најважни се: мечката, рисот, дивокозата и дивата мачка....
Шаховска олимпијада 1964
16. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 2 до 25 ноември 1964 во Тел Авив, Израел.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Ковачка Рози
Ковачката Рози е културна икона на САД, како претставник на американските жени кои работеле во фабрики за време на Втората светска војна, од кои многумина произведувале муниција и воени резерви. Овие жени понекогаш земале целосно нови работи заменувајќи ги машките работници кои беа во војска. Ковачката Рози најчесто се користи како симбол на феминизмот и економска моќ на жените. Употреба на слични слики од жени војнички работници се појавиле и во други земји како во Велика Британија.
Прострање
Прострање — село во Општина Кичево, во областа Копачка во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во областа Копачка, во крајниот јужен дел на територијата на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 570 метри. Од градот Кичево е оддалечено 27 километри.
Селото се наоѓа во долината на Прострањска Река.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Гре’ечки Камен, Дебе’а Кошара, Мажјак, Слатино, Сошани Село, Три Бари, Старо Велмешко, Цако’а, Ливада, Лениште, Шаварика, Урумица, Високи Рид, Брусец, Преодишта, Ребори, Ѓуре’ица, Снесења, Косматец, Лоза, Врчко’ица, Крагује’ица, Гумење, На Крст, Ора’ица, Лео’ица, Бигор, Пинови, Бојко’ица, Шопур и Грубанче.
Историја
Во век, Прострање било христијанско село во рамките на Демирхисарската нахија на Битолската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 29,3 км2. На него шумите зафаќаат површина од 1.721 хектар, на пасиштата отпаѓаат 1.114 хектари, а на обработливото земјиште 114 хектари.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Прострање имало 560 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Спростране имало 560 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало и во 1961 година броело 295 жители, а во 1994 година се намалил на 35 жители, од кои 33 биле Македонци, а двајца жители биле Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 31 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 19 жители, од кои 17 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Прострање е македонско православно село.
Селото го создале доселеници од некое село кое се викало исто така Прострање и кое се наоѓало во Дебрца. Селото пред 280 години имало 18 домаќинства, но потоа се зголемило. Во 1926 година имало 76 домаќинства.
Родови во селото се: Дураковци (3 к.), Станојовци (4 к.), Шмејковци (6 к.), Шушлевци (7 к.), Арбовци (5 к.), Митковци (10 к.), Чакаровци (8 к.), Трајановци (7 к.), Џеверовци (6 к.), Куреловци (7 к.), Војневци (8 к.), Цветковци (4 к.), Мандаловци (3 к.), сите се доселени од селото Прострање кое постоело во Дебрца. Во Охрид живее познатиот род Спространовци, кои во Прострање имаат роднини, тоа се Трајановци.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Мало Црско, во која покрај селото Прострање, се наоѓале и селата Велмевци, Големо Црско, Кладник, Мало Црско, Прострање и Цер. Општината Мало Црско постоела и во периодот 1950-1952.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0778 според Државната изборна комисија, сместено во училишната зграда.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи.
Иселеништво
Во постаро време се иселиле следните родови: Неделковци (9 к.), се иселиле во селото Велмеј, Арбовци (1 к.), се иселени во селото Староец, Момировци (4 к.) и Сиљановци (3 к.), на почетокот на век се иселиле во селото Дворци. Во постаро време во Охрид се иселил познатиот род Спространовци или Пространовци (името го добиле по селото од кај што потекнувале), овој род дал многу револуционери, во Прострање припаѓале на родот Трајановци. Исто така, од постаро време има иселеници од Арбовци во Софија и САД, а од Шушлевци во Битола и Тетово. Според податоците на Русиќ кој во 1952 година го посетил селото, тој забележал дека иселеници има уште во Бугарија (29 семејства), Србија (3 семејства), Битола (22 семејства), САД (6 семејства), Романија (3 семејства), Скопје (1 семејство), Дебар (1 семејство), Ресен (1 семејство), Тетово (9 семејства) и во Струга (1 семејство). После 1950-тите стапило најмасовно иселување на населението од Прострање, највеќе се иселиле во Кичево, Битола, Скопје, Охрид, Австралија, САД и Канада.
Александар Поповски (писател)
Александар Поповски — македонски поет, романописец и автор за деца.
Животопис
Поповски е роден 1932 година во Ново Косово, Приштина, денес Косово. Основно образование и гимназија завршил во Кавадарци и во Скопје. Студирал книжевност на Филозофскиот факултет во Скопје и светска книжевност на Универзитетот во Љубљана. Работел како новинар во Радио Скопје, „Трудбеник“ и „Вечер“, како и во „Детска радост“, како главен и одговорен уредник на „Развигор“. Потоа бил главен и одговорен уредник на издавачката дејност „Александар и Александар“ во Скопје.
Член на ДПМ од 1962 година. Автор е на дваесетина дела за деца и возрасни, како и на три антологии. Добитник е на две награди на РТВ Скопје 4 и на признанието „Младо поколение“. За 2016 година бил награден со книжевната награда за деца и млади Ванчо Николески.
Хесус Кастро (глумец)
Хесус Кастро Ромеро (роден на 19 јануари 1993 година, во Вејер де ла Фронтера, Кадиз) е шпански глумец, познат по соработката со Луис Тосар, главниот протагонист во Ел Нињо. Тој се смета за еден од новите секс симболи на шпанската кинематографија.
Биографија
Хесус Кастро е роден на 19 јануари 1993 година во Универзитетскатата болница во Пуерто Реал. Пред да биде глумец, работел во дискотека и во кафулето на татко му.
Тој, на аудицијата за неговата улога во Ел Нињо, бил избран меѓу три илјади учесници. По неговата појава во Ел Нињо, некој му предложил да оди на аудиција за потоа да ѝ се придружи на глумечката екипа на La isla mínima, од Алберто Родригез Либреро каде што ја толкувал улогата на Квини.
Во 2015 година, Хесус учествувал во ТВ серијата Мар де пластико како Лукас Моралес, играјќи во 13 епизоди. Потоа, во 2017 година, Хесус глумел во ТВ серијата Secretos de Estado, во продукција на Mediaset, заедно со Мишел Калво и Миријам Галего. Серијата била објавена следната година.
Во 2018 година, Diagonal TV објавиле дека Хесус Кастро и Аитор Луна се првите коишто добиле улога во ТВ серијата La Reina del Sur. Во Бригада Коста дел Сол, која што како тема ја има дрогата, снимена во Малага, глумат Хесус Кастро, Хуго Силва и Алваро Сервантес.
Личен живот
Хесус е во врска со манекенката Анабел Хернандез од 2015 година. Во 2017 година, се појавил во хуманитарната кампања „Соблечи ме“ и го искористил хаштагот #DesnúdameSolidario на Инстаграм за да собере 5.000 евра за Fundación Eddy, фондацијата која што им помага и ги поддржува припадниците на ЛГБТ - заедницата.
Космос-1854
Космос-1854 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Хорхе Македа
Клупска кариера
Својата кариера, Македа ја започнал во шпанскиот клуб „Вилјафранка“, а во 2005 година станал професионан ракометар, потпишувајќи за РК „Барцелона“, каде останал до 2007 година. Потоа, од 2007 до 2009 година, тој играл во шпанскиот клуб „Алкобендас“, а од 2009 до 2012 година, играл во „Арагон“. Во 2012 година, Македа преминал во францускиот клуб „Нант“, каде во просек давал по пет гола на натпревар, додека во сезоната 2014-2015, неговиот просек паднал на 3,3 гола по натпревар. Во ноември 2014 година, по натпреварот со „Веспрем“, РК „Вардар“ соопштил дека потпишал договор со Македа, со важност до јуни 2017 година.
Космос-1854
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1854 бил комуникациски сателит.
Хорхе Македа
Репрезентативни настапи
Македа настапувал за репрезентациите на Шпанија до 19 и до 21 година, а подоцна и за првиот состав на Шпанија. Притоа, тој го освоил бронзениот медал на СП 2011 и златен медал на СП 2013, како и бронзен медал на ЕП 2014.
Космос-1854
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1481 км, а најмалото на 1459.
Амстел Голд Рејс 2015
Амстел Голд Рејс 2015 — 50. издание на велосипедската еднодневна трка Амстел Голд Рејс. Се одржала на 19 април и прва единаесетта трка во сезоната на Светската турнеја. Амстел Голд Рејс е дел од арденските класици, иако се одржува во областа Лимбург во Холандија наместо во белгиските Ардени. Се одржала една недела пред Флеш Валон и Лиеж-Бастон-Лиеж, другите главни арденски класици. Бранителот на титулата бил Филип Жилбер, кој победил на трката трипати, како и друмската трка на сличен терен во 2012 година.
Трката се одржала на рута долга 258 километри околу градот Валкенбург; рутата вклучувала 34 кратки искачувања, некои од нив се повторувале. Одлучувачкото искачување било Кауберг, четвртото искачување на само 2 километри пред целта.
Откако неколку групи биле достигнати, одлучувачката борба се случула на последното искачување на Кауберг. Се создала мала група по искачувањето и спринтала за победа. Спринтот бил освоен од Михал Квјатковски, моменталниот светски првак; прва друмска победа по освојувањето на Светското првенство. Алехандро Валверде бил втор, додека Мајкл Метјус  го заокружил подиумот.
Екипи
Бидејќи Амстел Голд Рејс е дел од Светската турнеја, сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. На осум професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани и така била заокружена групата од 25 екипи. Со осум возачи во секоја екипа, вкупно настапиле 200 возачи.
Екипи во Светската турнеја биле:
Екипи кои добиле специјални покани биле:
Алмаш
Алмаш — општина во округот Арад, Романија. Општината се наоѓа во басенот Гурахонт, во долината на реката Кришул Алб.
Приморско-нотрањски статистички регион
Приморско-нотрањски статистички регион (Словенечки: Primorsko-notranjska regija) е еден од 12-те статистички региони на Словенија. Најголемо културно и економско седиште на овој статистички регион е градот Постојна.
Список на општини
Во Приморско-нотрањскиот статистички регион има 6 општини:
Белио (Лескоец)
Белио (или Белиот) — археолошко наоѓалиште во охридското село Лескоец. Наоѓалиштето претставува населба  од средниот век. На 1,5 км источно од селото, во нивата на семејството Бакрески се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и ѕидови од објекти.
Чапманова зебра
Чапмановата зебрата (Equus quagga chapmani), именувана по нејзиниот откривач Џејмс Чапмен, ― подвид на рамничарската зебра.
Опис
Чапмановите зебрите се од редот непарнокопитни цицачи. Тие се разликуваат од другите зебри по тоа што нивните риги продолжуваат покрај колената и дека имаат и малку кафеави ленти покрај црно-белите риги кои обично се поврзани со зебрите. Пастернот исто така не е целосно црн на долната половина. Секоја зебра има своја уникатна шема на риги која исто така вклучува и засенети риги. Кога се раѓаат ждребињата, тие имаат кафени риги, а во некои случаи, возрасните не развиваат црна боја на своите кожи и ги чуваат своите кафеави риги.
Во дивината чапмановата зебра живее во просек до 25 години, но тоа може да живее до 38 години во заробеништво. Мажјаците обично тежат 270-360 кг и имаат 120-130 см висина. Женките тежат околу 230-320 кг и се високи како машките. Ждревињата тежат 25-50 кг при раѓање. Возрасните зебри можат да трчаат до 56 километри на час и да имаат силен вид и слух што се основни еволутивни одбранбени механизми.
Исхрана
Чапмановите зебри се забележува дека трошат голем дел од својот ден хранејќи се (приближно 50%), а првенствено трошат треви со низок квалитет во саваните, пасиштата и грмушките, но тие повремено јадат диви бобинки и други растенија со цел да ги зголемат белковините внесот. И покрај тоа што тие претпочитаат кратки треви, за разлика од некои други пасечки животни, тие исто така јадат долги треви и затоа играат важна улога со конзумирање на горниот дел од долгата трева што пораснала во влажната сезона за потоа да се хранат другите животни. Младите ждребиња се потпираат на своите мајки за издржување приближно првите 12 месеци од нивниот живот, бидејќи нивните заби не можат правилно да ги расипат тврдите треви што ги јадат возрасните додека емајлот не се потроши доволно.
Преселба
За време на сувата сезона, чапмановите зебри имаат намера да не се оддалечуваат премногу од изворот на вода, бидејќи честопати треба да пијат. За време на влажната сезона, зебрите ќе се здружат во големи стада што се состојат од многу хареми и ќе се селат со цел да најдат изворни извори на храна за да се хранат по релативно ретката сува сезона. Тие исто така се обидуваат да избегнат други преселби на животни за да ја намалат конкуренцијата за храна. Бидејќи тие бараат само потхранување со понизок квалитет, чапмановите зебри претпочитаат да се селат во области со поголема густина на храна и ќе и дадат приоритет на количината пред квалитетот. Со оптимизирање на густината на потрага по храна и избегнување на други видови на потрага по храна, чапмановите зебрите се во состојба да одржат големи населенија кои брзо ги осиромашуваат областите за храна, принудувајќи ги да продолжат да се селат. Покрај тоа, чапмановите зебри исто така покажуваат кружно движење преку кое претпочитаат пасишта преку ден и шуми во текот на ноќта за да избегнат лавови, кои се нивниот главен грабливец. Тие често се движат наоколу и активно ги избегнуваат областите каде неодамна забележале активност на лав.
Зачувување
Иако не се сметаат за загрозен вид, чапмановите зебри се изумрени во Бурунди и Лесото, а можеби и во Сомалија. Вкупните бројки се намалија приближно 25% во последниве години како резултат на човечки активности, вклучително земјоделство, лов, ловокрадство и суши влошени од климатските промени. Населбите меѓу луѓето, исто така, влијаат на големината на населението со прекинување на преселничките шеми и со тоа ограничување на достапноста на густи извори на храна неопходни за издржување на големите стада. Ова ја намалува леснотијата со која се селат зебрите и затоа тие не можат да најдат храна толку лесно. Постојат докази дека коридорите од дивиот свет можат да се користат за повторно воспоставување на преселнички модели со поврзување на екосистемите и дека зебрите ќе можат да се прилагодат на овие нови патеки за преселба.
Други напори за зачувување се случиле во обид да се стабилизира населението. Програма во резерватот за диви животни Маџете презела програма за размножување и повторно воведување во заробеништво, но не е познато дали зебрите имаат потребни способности за да преживеат, во дивината израснати во заробеништво. Истражувањата во зоолошкиот парк Вериби имаа за цел да создадат пореално опкружување за зебрите, така што тие ќе можат попрекорно да се воведат и потоа да се обезбедат насоки за другите програми за размножување ширум светот. Сепак, едно особено прашање во програмите за размножување е како безбедно да се отслика заканата од грабливци, така што зебрите се подготвени за дивината. Оваа закана влијае на голем број аспекти од нивниот живот, како на пример кога јадат, кога одмараат и кога се движат. Сè уште не е најдено решение.
Мотика
Мотиката служи за фина обработка на земјиштето со рачно замавнување, ама мотиката може да послужи и при основна обработка на лесно обработлива земја.
Типови алатки за обработка на земјата
Денес во светот постои голем број типови на  алатки за обработка на земја со замавнување.
Шаховска олимпијада 1966
17. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 23 октомври до 20 ноември 1966 во Хавана, Куба.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Караманови средби
Караманови средби се поетски фестивал, кој се одржува во Радовиш, во чест на поетот Ацо Караманов. Фесттивалот се одржува во организација на Центарот за култура „Ацо Караманов“ од Радовиш.
41. Караманови средби 2014
Фестивалот се одржал во ноември 2014 година и траел три дена, а бил посветен на 70-годишнината од загинувањето на Ацо Караманов. На фестивалот учествувале околу 30 поети од Македонија и од странство, а биле претставени и надарени поети од основните училишта од општината Радовиш. По свеченото отворање следувал поетскиот караван „Поетски мозаик“. Исто така, како придружен настан, биле одржани изложбата „Номадите доаѓаат од хоризонтот“ на сликарот Летив Намагланчивин од Монголија, како и поетско-музичкиот перформанс „Тонови на големиот копнеж“ на поетското студио „Кралџиџе“, со Пламенка Трајковска на виолина.
Наградата „Караманов 2014“ ѝ била доделена на поетесата Елена Пренџова, за книгата „Љубољубна“, додека специјалната награда му припаднала на Игор Крајчев за поетскиот ракопис „Круг полукруг“.
Тувалу
Тувалу — полинезиска островска држава во Тихиот Океан на полпат помеѓу Хаваите и Австралија, јужно од екваторот и во близина на Кирибати.
Поради нивната мала висина (макс. 5 метри), островите кои ја сочинуваат оваа нација се загрозени од каков било пораст на морското ниво. Населението може ќе се евакуира во текот на следните децении во Нов Зеланд, или Ниуе, мал тихоокеански остров (автономен, но поврзан со Нов Зеланд), што не е загрозен од порастот на морското ниво, но има население во опаѓање.
Ваиаку, главното село, на атолот Фунафути, се наоѓа на островот Фонгафале кој е долг 12 километри. Тувалу е член на комонвелтот. Голем дел од државниот буџет доаѓа од приходите од продажба на .tv интернет домени.
На 29 јуни 2011 г. Тувалу воспоставил дипломатски односи со Република Македонија, признавајќи ја под уставното име.
Историја
Тувалците се полинезиски народ кои се населиле на островот пред околу 3000 години кога се преселувале од Тонга и Самоа. За време на пред-европската колонизација имало зачестено патување до околните острови. Осум од деветте тувалски острови биле населени.
За првпат Тувалу било населено од Европејци во 1568 со доаѓањето на Алваро де Мендања де Неира од Шпанија.
Во 1892 година островите биле дел од Британската Империја. За време на Втората светска војна островите биле избрани за стратешка позиција на Сојузниците.
Географија и клима
Тувалу се состои од четири острови и пет атоли. Таа е мала група на атоли со сиромашна необработлива почва и со вкупна копнена површина ос 26 км2 и со тоа е четврта најмала држава во светот. Фунафути е најголем атол од сите атоли.
Највисока точка во Тувалу е 4.5 метри и со тоа Тувалу е втора најниска држава, веднаш позади Малдиви. Поради ниската надморска височина, на државата им се заканува опасност од зголемување на нивото на океанот. Во случај да се случи таква катастрофа, месното население може да се евакуира во Фиџи, Нов Зеланд или Ниуе. Ова е опасно за физичкиот опстанок на земјата.
Политички систем
Тувалу е уставна монархија и е дел од Комонвелт на нации и Елизабета I е призната како официјална кралица на Тувалу. Таа е претставена во Тувалу од генерален гувернер кој е назначен како совет од премиерот на Тувалу. Локалниот парламент има 15 членови и се избрани за мандат од четири години. Пратениците одбираат премиер кој е претседател на Владата. Во Тувалу нема политички партии и изборите се воглавно според лични или семејни врски.
Административна поделба
Населението на Тувалу е населено на девет острови, од кои пет се атоли. Најмалиот остров, Ниулакита бил населен во 1949. Областите во Тувалу се:
Стопанство
Тувалу скоро и да нема природни ресурси и главен извор на приход е од странство. Единствените работни места кои добиваат редовна плата се тие на владата. Покрај тоа, како извор на егзистенција е и риболовот и малото земјоделство, особено на островот Фунафути.
Население, јазик и религија
Населението на Тувалу се зголемило двојно после периодот од 1980. Народот во Тувалу е воглавно од полинезиско потекло, додека околу 4% се микронезици. 97% од Тувалците се припадници на Црквата на Тувалу, главна протестантска црква во земјата. Тувалскиот јазик се зборува од скоро сите на островите и е службен јазик. Покрај него и англискиот е службен јазик но не е користен за секојдневна употреба. Парламентот и државната управа се на тувалски.
Култура во Тувалу
Традиционалниот начин на живот на Тувалу сè уште е зачуван. Секое семејство има свои задачи поврзани со доброто на заедницата. Вештините на семејствата се пренесувани од татко на син.
Традиционалната храна на Тувалу е пулака, морски плодови, банани, кокосови ореви и свинско месо.
Марија Монтесори
Животопис
Марија Монтесори е родена во Кјаравал, во провинција Анкона во Италија. Нејзиниот татко Алесандро бил сметководител, а мајка и Ренилде Стопани исто така била добро образована и искажувала љубов кон книжевноста. Кога имала 5 години, цело семејство се преселило во Рим, каде што по завршувањето на основното училиште, продолжила со школувањето на регионалниот технички институт " Леонардо да Винчи " со намера да стане инженер. Во тоа време, кога жените во главно се занимавале со друштвени науки, тоа не било вообичаено. До матурата нејзините желби се измениле, таа сакала да се запише на медицински факлутет. Иако нејзините родители ја наговарале да почне да се занимава со образовната работа односно да стане наставник во училиште, но таа цврсто се држела за своите мислења да стане доктор. Меѓутоа на медицинскиот факлутет сите биле момчиња и уписот на Марија бил одбиен. По неуспешниот разговор со професорот Марија не се предала и наводно му одговорила: „Јас знам дека ќе станам доктор".
Постојат тврдења дека на крајот во спорот се замешал и сам папа Лав XIII, кој кога Монтесори успешно се запишала  на унервезитет во Рим, на оделот за физика, математика и природни науки, две години подоцна дипломирала. Со основа на таа диплома бес проблем се запишала на медицински факлутет на унервезитетот " Ла Сапијенца " во Рим.
Дипломирала во јули 1896 година, Монтесори се вработила во болницата '' Сан Товани " во склоп на универзитетот . Истата година добила молба да ја претставува Италија на Меѓународен конгрес за прва жена која со својот говор застапила ѓи застапила друштвените реформи по кои жените треба да имаат исти права како и мажите. Новинарот кој ја известувал за конгресот ја прашал како пациентите реагират на женскиот доктор, на што таа одговорила  "  Тие осеќаат кога некои се грижи за нив..." . Во ноември 1896 година е примена како асистент во болницата " Санто Спирито " во Рим. Таму работела со сиромаси најчесто со деца. 1897 година доброволно пристапила на истражувачката програма во психијатриската клиника на универзитетот во Рим, каде што работела со Тузепеом Монтесаније, со кој подоцна развива љубовна врска.
Халер парк
Халер парк е најголемиот парк во средина на Ференцварош, 9-та област Будимпешта, Унгарија .Тој се граничи со Халер улица на запад, Мештер улица на југ, Вагохид на исток и Обестер улица на север.
Објекти
Некои станбени згради се сместени по должината на границата, додека еднокатна градинка и забавиште се наоѓаат во северниот дел на паркот.
Како одговор на загриженоста на јавноста, системот за заштита на паркот започна да функционира во мај 2008 година, докажувајќи се веднаш успешно.
Флора и фауна
Паркот Халер има бројни видови дрвја: костени, тополи, црни тополи, врби, липи и чинари. Птици, исто така, изобилува: обичен кос,сипка, модроглава сипка, црвеногушка,гулаби, врапчиња, па дури и врани. Што се однесува до цицачите, ежеви и верверички можат да се видат прилично ретко.За разлика од нив, кучињата се премногу честа глетка.
Георги Пирински
Георги Пирински е политичар во Бугарија со потекло од Пиринска Македонија.
Роден е на година, во градот Њујорк, САД. Од 1952 живее во Бугарија.
Георги Пирински е виш активист на Бугарската социјалистичка партија (поранешна комунистичка - БКП). Во Бугарија бил на различни политички функции, меѓу кои и министер за надворешни работи. Во текот на 1996 година бил кандидат за претседател на Бугарија, но не му било допуштено да учествува на изборите бидејќи е роден во странство. Пирински е бил претседател на бугарското народно собрание од 2005 до 2009 г.
NGC 2900
NGC 2900 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Георги Пирински
Георги Пирински е син на македонскиот емигрантски активист во Северна Америка, Георги Пирински.
NGC 2900
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2900 се споменува и како UGC 5065, MCG 1-24-26, CGCG 34-55, KARA 343, IRAS 09276+0421.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2900 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2900 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 30 м 15 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 4° 8' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 2900 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26974. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 238. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 28.
Кахабер Калаѕе
Каха Калаѕе (კახა კალაძე, р. ) — грузиски политичар и поранешен фудбалер кој играл на позиција одбрана. Членува во партијата Грузиски сон.
Црква „Св. Димитриј“ - Конско
Свети Димитриј — главна селска црква во гевгелиското село Конско. Црквата се наоѓа во рамките на селото.
Горен Чернец
Географија
Селото се наоѓа во областа Мала Река, за дел од поголемата македонска област Голо Брдо. Сместено е во нспоредна близина на границата со Македонија.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) Черепецъ е дел од Грика Вогел (Мала Река) и во него живеат 230 Арнаути муслимани.
По Првата балканска војна во 1912 г. селото влегло во состав на Албанија.
Во 1940 г. Миленко Филиповиќ напишал дека Чернец е албанско село со 30 куќи, дел од областа Голо Брдо.
Според податоците, Черенец долго било едно село со две маала, а нивната формална поделба се случила во поново време. До 2015 г. било дел од тогашната Општина Горица.
Иселеништво
Семејството Кочи од Чернец се преселило во горнодебарското село Селокуќи во Македонија во 1941 г. Не е укажано дали биле од Горен или Долен Чернец.
Космос-1855
Космос-1855 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1855 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1477 км, а најмалото на 1447.
Драмски театар - Скопје
Драмскиот театар - Скопје — една од најстарите театарски институции во Македонија.
Историја
Театрот започнал како куклен/детски театар во рамките на Македонскиот народен театар (МНТ), која во 1946 година ја основал својата Куклена сцена. Во 1949 година, по неколку успешни куклени претстави, Куклената сцена при МНТ и официјално прераснала во Градски куклен театар, чиј прв директор бил Лазар Балабанов. Во сезоната 1957/58, под раководство на Ристо Стефановски, театарот се реорганизирал во Младинско-детски театар, кој своите претстави ги играл на две сцени: младинска и детска.
Од 1960 година во театарот започнала да работи и вечерната сцена, со првата претстава „Доживувањата на Николетина Бурсаќ“ (драматизација Миња Дедиќ, режија Петре Прличко; премиера на 5 февруари 1960).
Од земјотресот во 1963 до 1965 година, театарот немал своја зграда. На 4 март 1965 година, Драмскиот младинско-детски театар се преселил во монтажниот објект (изграден како донација на Британската амбасада) на улицата „Шекспирова“ во населбата Карпош 2. Првата претстава што била изведена во новиот објект на театарот била „Богомилска балада“. Едновремено се формирал и постојан професионален ансамбл, чии членови-основачи биле: Нада Гешоска, Димитар Гешоски, Дарко Дамески, Вукан Диневски, Мара Исаја, Јон Исаја, Ацо Јовановски, Тодорка Кондова-Зафировска, Драги Крстевски, Крум Стојанов, Милица Стојанова, Димче Мешковски и Кирил Ќортошев. Истата година, театарот се преименувал во „Драмски театар“.
Претстави
До крајот на 2001 година, Драмски театар поставил 332 премиери и прикажал повеќе од 10.500 претстави. Најизведувани претстави во Драмскиот театар биле „Солунски патрдии“, со 335 изведби во периодот 1979-2006, како и „Болва во уво“, со 333 изведби.Исто така, голема популарност имала претставата „Чија си“, која за само две години имала 181 изведба, како и претставите „Свадба“ на Васил Иљоски и во режија на Димитрие Османли и „Рибарски караници“ на Карло Голдони и во режија на Тодорка Кондова-Зафировска. Во 1963 година, претставите на Драмскиот театар ги гледале 142.465 гледачи, а таа година имало пет премиери и 259 одиграни претстави. Успешна година била и 1974 година, со 140.406 гледачи. Потоа, посетеноста на претставите започнала да се намалува и изнесувала: 80.000 гледачи во 1990 година, околу 50.000 во 2010 година (на 213 претстави) и 26.000 посетители во 2013 година (на 112 претстави). Првата Стериина награда, Драмски театар ја освоил за претставата „Покојник“ од Нушиќ, а во режија на Љубиша Георгиевски, додека најнаградувани претстави биле: „Јане Задрогаз“ од Горан Стефановски а во режија на Слободан Унковски, „Еригон“ од Јордан Плевнеш а во режија на Љубиша Георгиевски и „Диво месо“ на Горан Стефановски а во режија на Унковски.
На сцената на Драмски театар биле поставени следниве претстави:
Небиднина
Небиднина - потска збирка на Ацо Шопов, првобитно објавена во 1963 година.
Содржина
Збирката се состои од песни, поделени во три циклуси:
Изданија на книгата
Првобитно, збирката била објавена во 1963 година од издавачката куќа „Кочо Рацин“. Во 1967 година, таа била објавена и од издавачката куќа „Македонска книга“, во рамките на едицијата „Наша современа поезија“. Ова издание било отпечатено во графичкиот завод „Гоце Делчев“, во Скопје, во август 1967 година, во тираж од 1.000 примероци. Технички уредник и автор на корицата е Коста Бојаџиевски, а коректурата ја извршила Вера Арсова. Подоцна, „Македонска книга“ објавила уште неколку изданија на збирката, и тоа: во 1970, 1971, 1974 и 1976 година.
Осврт кон делото
Во „Небиднина“ Шопов ги остварил своите најавтохтони поетски творби, а збирката претставувала голема новост на македонската поетска сцена и извршила големо влијание врз развојот на современата македонска поезија. Во неа, на високо креативен начин, Шопов го возвишува симболот на небиднината како кованица за трагизмот на поединецот и на народот. Во неа доаѓа до најцелосен израз неговата смисла за рефлексивен исказ, за повеќеслојни семантички јадра и за компарирање на мотивските пунктови. Притоа, авторот ја избегнува опасноста од нагласениот рационализам, успешно синтетизирајќи ги поетските целости во кои се надополнуваат содржината и формата водејќи кон повеќезначаен естетски чин. Со овие две збирки, Шопов смело навлегол во пошироките национални и универзални духовни координати, а својата препознатлива поетска мисла ја зацврстил и ја доградил во автохтони целости кои се неодминливи во македонската поезија.
Црковјани (Берско)
Црковјани (Μικρά Σάντα, Микра Санта; до 1926 година: Τσερκόβιαννη, Церковјани ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југоисточните пазуви на планината Дурла, на надморска височина од 760 метри, недалеку од левиот брег на реката Бистрица. Оддалечено е 20 километри јужно од градот Бер.
Историја
Се работи за стара населба уништена во времето на Негушкото востание во 1822 година и обновена повторно во 1923 година, кога во неа биле сместени 57 бегалски семејства со вкупно 211 жители, колку што имало селото во 1928 година.
Преподобен Иларион Велики
Преподобен Иларион Велики е православен светец.
Црковјани (Берско)
Историја
Црковјани сериозно настрадало за време на Втората светска војна и Граѓанската војна, така што во пописот од 1951 година селото имало само 76 жители.
Стопанство
Бидејќи селото е планинско, неговото население претежно се занимава со сточарство и малкумина со земјоделство.
Преподобен Иларион Велики
Животопис
Иларион се родил во селото Тавата, во близина на Газа, во семејство на родители незнабошци. Во младоста, тој се школувал во Александрија, а потоа се крстил и станал христијанин. Така, тој ја презрел световната наука и заминал во Египет, каде му бил ученик на св. Антониј Велики. Потоа се вратил во Палестина и делувал во Газа. Притоа, за да ги избегне пофалбите од луѓето, тој ќесто го менувал местото на живеење и престојувал во Египет, Сицилија, Далмација и најпосле на Кипар, каде останал до смртта, на осумдесетгодишна возраст. Во православната црква, споменот на овој светител се слави на 3 ноември.
Црковјани (Берско)
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живеат 300 Власи христијани. Според секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Црковјани (Царовчан) имало 240 Власи. Во книгата „Населените места во Егејска Македонија“ на Тодор Христов Симовски, напишано е дека К’нчов ја споменува населбата со 185 жители Грци, иако е наведено дека не е сосема сигурно дека се работи за истото село.
Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.
Во пописите од 1913 и 1920 година, селото воопшто не се споменува. По 1923 година, селото било обновено и во него биле сместени 57 грчки бегалски семејства со вкупно 211 жители, колку што имало селото во 1928 година. Во пописот од 1940 година е забележано со 234 жители. Црковјани претрпело сериозни штети за време на Втората светска војна и Граѓанската војна, поради што во пописот од 1951 година било забележано само со 76 жители, во 1961 година со 77, во 1971 година со 71, во 1981 година со 37, а во 1991 година со 122 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 44 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 32 жители.
Мартин де Порес
Животопис
Св. Мартин се родил во Лима, Перу. Бидејќи бил мелез, тој бил напуштен од татко му поради што доживувал големи понижувања и дискриминација. Сакал да студира медицина, но поради сиромаштијата, немал можност да се запише на универзитетот и поради тоа, заминал во манастир и станал калуѓер.
Св. Мартин бил многу побожен, а Господ го обдарил со милост и мудрост, така што од него барале совет многу угледни луѓе, црковни великодостојници и кралеви. Исто така, тој имал дарба да ги лекува болните на чуден начин, а поседувал и способност за билокација, односно можел во исто време да се наоѓа на различни места.
Неговиот празник се слави на 3 ноември, а верниците му се молат за различни потреби, а го слават особено оние што се обесправени.
Абџад
Според Даниелс, абџадските писма се разликуваат од обичните азбуким по тоа што се претставени само согласките како графеми. Кога има потреба да се бележи самогласка тоа се прави со посебни знаци, но сепак тоа е опционално и е фонолошко. Самогласките се бележат со диакрити или мали додатоци на буквите. Некои абџадски писма користат посебни симболи за претставување на самогласките и така согласките можат да стојат посебни,
Ева Меландер
Ева Меландер (родена на 25 декември 1974 година) е шведска глумица. Таа се појавила во над десетина играни филмови и ТВ-серии и доби значително внимание за улогата на Тина во мрачната фантастична драма „Граница“.
Финале на УЕФА Лигата на шампионите во 1996 година
Финалето на УЕФА Лигата на шампионите 1996 година било 41-во по ред во Лигата на шампионите или стариот Европски куп (четврто по новиот формат) кое било одиграно на 22 мај 1996 на Олимпико во Рим. Во финалето се сретнале италијанскиот Јувентус и холандскиот Ајакс. Натшреварот по продолженијата завршил со резултат 1-1, па биле изведувани пенали, во кој Јувентус бил поуспешен и славел со 4-2. Ова бил втор наслов европски првак за "старата дама". Во регуларниот дел од натпреварот, головите ги постигнале Фабрицио Раванели за Јуве во 12-тата минута; а во 41-та минута резултатот го изедначил напаѓачот на Ајакс Јари Литманен.
Петар Шулинчевски
Петар Шулинчевски - Шули (роден во Белград, - починат во, ) — македонски легендарен фудбалер и фудбалски тренер.
Животопис
Петар Шулинчевски е роден во Белград 16 март 1938 година од таткото Илија (1915-1980) и мајката Вера (1917-2008). Кариерата ја почнал во ФК Преспа, Ресен, за веќе од 1956 година да заигра во ФК Вардар. Бил дел на првите 11 играчи кои во Белград во 1961 го освоиле тогашниот Куп на Маршалот против Вартекс. Во дресот на Вардар за 12 години одиграл преку 300 натпревари во кои постигнал 190 голови. Од Вардар привремено се преселил во САД во 1968 каде одиграл една сезона во дресот на Чикаго Мустангс (30 утакмици, 16 голови, 7 асистенции). По завршувањето на играчката кариера долги години бил тренер на ФК Вардар, во Костур - Грција, ФК Борец - Велес, Металург - Скопје, а последните неколку години од тренерската кариера во помладите селекции ФК Вардар.
Петар бил оженет во 1960 со Ружица (родена во Скопје 26 јули 1946 - почината 3 јули 2012) со кого имале две деца Татјана (родена во Скопје во 1965) и Кристофер (роден во Сент Луис, САД во 1969). Петар имал и брат Слободан (роден во Ресен во 10 јуни 1946 - починат 27 мај 2020).
Петар починал во Скопје на 29 септември 2015.
Банат
Банат е географски регион, административно поделен помеѓу Србија, Романија и Унгарија. Историска престолнина на Банат е Темишвар, кој денес се наоѓа во Романија. Српскиот дел на Банат воглавно е сместен во Автономната Покраина Војводина, додека југозападниот дел на Банат (познат како Панчевачки рит) административно припаѓа на белградската општина Палилула. На територија на Војводина, Банат е административно поделен на три округа: севернобанатски, среднобанатски и јужнобанатски. Најголем град на српскиот Банат е Зрењанин (76.511 жители по пописот од 2011 година).
Име
Банат го добил името по титулата бан, а "банати" се нарекувале сите погранични унгарски земји, со који владееле банови. Под Турците сити "банати" пропаднале освен оној во Хрватска, каде банот се сочувал. Српскиот Банат го добил името по историската покраина наречена Тамишки Банат, односно Темишварски Банат. Поимот е установен во своето полно значење дури во текот на 18 век, поточно во 1718 година од Пожаревачкиот мира. Сè до тогаш, за просторот кој го зафаќале Мориш, Тиса и Дунав се употребувале различни називи, според управните единици на тоа подрачје. Во текот на доцниот средновековен период, за време на унгарска власт, просторот помеѓу Моришаѓ, Тиса и Дунав описно бил нарекуван "Тамишка област", на унгарски: Temesköz. За време на турската власт во употреба бил називот Темишварски ејалет (пашалук). Во текот на 16 и 17 век, источните области околу Лугош и Карансебеш припаѓале на Лугошката и карансебешката бановина која била под врховна власт на трансилванските кнезови. За споменатата бановина во службена преписка на латински јазик бил употребуван поимот "banatus" така да пд аголот на угла трансилванските кнезови целата погранична област кон југозапад била наречена "банат". Дури по протерувањата на Турците (1716) овој поим се установил и проширил на целокупното подрачје помеѓу Мориш, Тиса и Дунав.
Српски Банат
Во Србија, географското подрачје на Банат е поделено помеѓу 4 округа:
Српскиот Банат во голем дел е во состав на Војводина, а ограничен е со течението на Тиса на запад, Дунав на југ, српско-унгарската граница на север и српско-романската на исток. Релјефот на Банат е монотон со исклучок на неколкуте морфолошки целини:
Ромaнски Банат
Географското подрачје на романскиот Банат административно е поделено помеѓу жупанијата Тамиш, Караш-Северин, Арад и Мехединци.
Унгарски Банат
Унгарскиот дел на Банат административно припаѓа на жупанијата Чонград.
Води
Со оглед на ниско и недисецирано земјиште, во Банат се јавуваат релативно поголем број на водотоци. Покрај Дунав и Тиса, најголеми банатски реки се: Тамиш, Златица, Караш, Брзава (канализирана) и Нера.
Тамиш
Долг е 440 км, и извира во Романија, а во Србија влегува кај Јаше Томиќ. На делот кој проаѓа низ Србија должината му изнесува 123 км. Тамиш посилно меандрира и се разлева. Во Дунав се влева на неколку места под разни имиња. Регулиран е и пред устието во Дунав е пловен. Овој тек ги пресекува лесните наслаги од Тамишкото лесно плато, изградил долинска рамнина, слегува во алувијалната рамнина на Дунав кај Баранда и до устието тече покрај одделот на лесна тераса. Низ Банат протекува и долна Брзава (168 км), лева притока на Тамиш. Брзава се влева во Тамиш кај Ботош и е канализирана.
Бегеј
Долг е 254 км и е лева притока на Тиса, во која се влева кај Тител. Бегеј извира во Романија, во Банатските планини. Поради малите падови ис илно колебливиот водостој, Бегеј порано посилно се разлевал по банатската рамница. Затоа покрај природниот тек (Стариот Бегеј) изграден е канал (Нов Бегеј) со должина од 114 км. Тој се простира до Темишвар, а неговата должина на територија на Србија изнесува 75 км. Покрај бегејскиот канал лежи најголемиот град во Банат - Зрењанин. Бегеј до Зрењанин го засекол коритото во лесна тераса, а низводно од овој град до устието го користи старото корито на Тиса. Бегеј на Тиса и дава просечно 50 m³ вода во секунда.
Златица
Долга е 117 км и доаѓа од Романија како Аранка, а во Тиса се влева кај Ада и Падеј.
Караш
Само во долиот тек тече низ крајниот југоисточен дел на Банат, и, кон Рама, се влева во Дунав. Уште пократка должина на српска територија има Нера, која е гранична река кон Романија во должина од 27 км. Двете реки извираат во Романија.
Езера
Некогаш во Банат постоеле многу езера, бари и мочуришта кои се исушени со мелиорациите изведени кон крајот на 18 век и со почетокот на 19 век. Поголеми езера има само јужно од Зрењанин. Тие се претворени во рибници. Постојат и неколку речнички езера покрај Тиса и Дунав. Рибниците Ечке опфаќаат неколку поголеми и повеќе помали езера, меѓу кои најголемо е Бело езеро. Кај Русанда се наоѓа каливо езеро Русанда (1,2 км2) длабоко само 0,5 до 1,5 m, долго 4 км со дно прекриено со тиња со деблина од 1 m. Со вадење на чакал на неколку места во Банат создадени се поголеми вдлабнатини во кои изданските води образувале вештачки езера. Кај Вршаа се наоѓаат повеќе вакви вештачки езера. Вршачко езеро е долго 900 m, широко околу 300 m и длабоко 6 m. Кај Бела Црква се наоѓа мало вештачко езеро во некогашно место со чакал.
Северно од Банатското песочиште се протега големо Алибунарско мочуриште. После поголеми дождови, особено кога порасне нивото во Тамиш и го зајази отекувањето на Моравица, целото мочуриште станува поплавено.
Рана историја
Индоевропските народи ја населиле територијата на денешниот Банат во три миграциски бранови кои се датираат во 4200, 3300 и 2800 година пред новата ера. Пред римското освојување во вториот век од новата ера, територијата на денешниот Банат ја населувале индоевропски народи од трачко (Агатирзи, Гети, Дачани) и келтско (Боји, Ерависци) потекло. Трачките народи се споменуваат во Банат од шестио век пред новата ера, а Келти од третиот век пред новата ера. Кон средината на првиот век пред новата ера, дошло до голема борба помеѓу Келтите и Дачаните, која ја предводил Буребиста. Борбата се одиграла на долна Тиса, а поразените Келти, по борбата, ги напуштиле овие краеви. По трачките Дачани подоцна е наречена римската провинција Дакија.