cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мануш
Филмска кариера
Мануш се занимавала со филм во 1997 година. Во 2000 година, ѝ била понудена улогата на „нимфоманката“ во филмот „ Амели “ на Жан-Пјер Жоне, кој отворил многу врати во филмската и ТВ индустријата за Мануш, како и ја етаблирала како „лоша девојка“. Мануш често добивала заслуга како акциона и хорор глумица или како професионалец во улоги кои можат да бидат интензивни и тешки за играње. Во 2004 година таа ја играла борецот Карда во Ангелот на смртта 2, а веднаш потоа следеле Легендата за планината на месечината на Тимо Роуз (2005), Канибалот на Маријан Дора (2006), Барикадата на Тимо Роуз (2007) и Филозофија на нож на Андреј Исканов ( 2008). Мануш ја освоила најдобрата споредна женска улога во 2011 година на филмскиот фестивал ПолиГринд во Лас Вегас за нејзината улога како Олга во Супер.
Музичка кариера
Во 2016 и 2017 година таа снимила две песни со британскиот бенд Бронски бит од 1980-тите и американскиот продуцент Мен Периш.
Личен живот
Мануш се омажила за своето долгогодишно момче Крис Васкез во 2006 година. Тие живееле во Њујорк, САД, а се развеле во 2014 година.
NGC 2955
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2955 се споменува и како ESO 565-34, IRAS 09369-1852.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2955 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2955 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 39 м 16,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 19° 6' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 2955 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27531. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 323; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1345.
Егзибиционизам
Егзибиционизам е повратна или постојана тенденција гениталиите да се покажуваат на непознати лица (обично од спротивен пол) или на луѓе на јавни места, без да се повикуваат или со нив да се има намера за поблизок допир. Обично има, но не и постојано сексуално возбудување во време на изложувањето, а актот обично е проследен со онанија.
Симптоми и манифестација
Покажување на голи делови од телото (коишто обично се покриени со облека) пред други луѓе. Такви делови најчесто се женските гради, гениталиите (пенисот, вагината) и задните делови на двата пола. Најчесто екзибиционистите се мажи коишто проследуваат жени или девојки што минуваат, си го покажуваат половиот орган (обично во ерекција) и потоа бегаат од местото. Понекогаш мастурбираат пред жртвата.
Дијагностицирање
Болеста се дијагностицира лесно. Најчесто повеќето луѓе доаѓаат до лекување поради судска одлука. Некои се мотивирани од страв за откривање од семејството или колегите, и мал број бараат лекување бидејќи нивната жена или девојка е вознемирена од растројството. Емоционалниот став према болеста варира, некои изјавуваат дека единствениот проблем што го имаат со егзибиционизмот е неприфаќањето од општеството, други осеќаат силна вина и анксиозност. Егзибиционизмот многу често е во коморбидитет со други парафилии. Тоа може да значи, пациент што се лекува од егзибиционизам многу е веројатно да се пренасочи во други форми на девијантвно сексуално однесување и да страда од депресија, анксиозност или злоупотреба со супстанции. Освен тоа, многу пациенти со парафилии не соработуваат со лекарите, поради што лекарите можат да пропуштат многу лесно друга придружна болест. Дијагностицирањето на егзибиционизам се разликува од стандардните процедури при дијагностицирање на повеќето ментални растројства. Процесот ги вклучува следните компоненти:
Извор
Портал за мозокот
Коњавска Планина
Коњавската Планина (Конявска планина) се наоѓа во западна Бугарија на околу 10 километри североисточно од Ќустендил и на околу 70 км југозападно од главниот град Софија. Највисоката и точка е врвот Виден (1.487 м). Таа е дел од Коњавско-милевска планинска група.
Географија
Коњавската Планина е изградена главно од среднотријаски варовници, седиментни гранити и метаморфни карпи. Преовладуваат седиментните карпи и тоа заедно со блоковата раседна изградба на планината создава поволни услови за развој на карстен процес, како последица на што се случиле пештери и карстни извори. Од Коњавската Планина извираат многу притоки на реката Струма. Таа е природна граница на средоземното климатско влијание во Ќустендилската котлина. Тука расте претежно бука, цер, благун, габер, храстови и тревни формации. Северните падини се покриени со дабови и букови шуми, а јужните се слабо зашумени.
Света Марина (село)
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 13 километри северозападно од градот Бер и исто толку југоисточно од градот Негуш, на надморска височина од 40 метри. Површината на селскиот атар изнесува 14 квадратни километри.
Селото се наоѓа на два километри источно од селото Јанчишта.
Историја
Селото е доста старо и во минатото било чисто македонско.
Селото настрадало од нападите на грчките андарти за време на грчката вооружена пропаганда. Пред февруари 1906 година, жителите на селото добиле заплашувачко писмо од капетанот Костас Акритас.
Еден месец подоцна, грчка чета ја нападнала Света Марина, но е одбиена од селската милиција на ВМОРО, која убива петмина.
Стопанство
Селото е прилично богато, бидејќи се наоѓа сред поле, а земјата која се наводнува, е многу плодна и дава високи приноси. Основни производи на населението се овошје (праски и круши), памук, шеќерна репка и друго.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 185 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Света Марина имало 248 жители. Во селото работело егзархиско училиште, каде предавала Елисавета Коронова од Воден.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 788 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 864 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Добра со седиште во селото во Јанчишта, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Света Марина, во кој единствено село е Света Марина.
Ненад Крстичиќ
Ненад Крстичиќ (3 јули 1990) е српски професионален фудбалер кој игра како играч од средниот ред за српскиот клуб Црвена Ѕвезда Белград. Тој дебитирал за репрезентацијата на Србија во 2013 година.
Рана кариера и дијагноза на рак
Крстичиќ ја започнал својата кариера во ОФК Белград и се приклучил на Сампдорија на 1 септември 2008 година на инсистирање на Џузепе Марота, кој верувал дека 17-годишниот играч е еден од најталентираните играчи што некогаш ги донел во клубот. Додека играл за младиот тим, тој играл во Торнео ди Вијареџо во 2011 година како еден од дозволените играчи над возраста. Тој се здобил со повреда на коленото и му била извршена операција за корекција на повредата на менискусот, по што лекарите неочекувано му дијагностицираа Буркит-ов лимфом и наводно му кажале на Крстичиќ дека има уште 48 часа живот. За среќа, медицинскиот персонал на Сампдорија успеал да го промени растот на ракот и Крстичиќ продолжил да игра фудбал, иако оваа состојба била голем неуспех во неговата кариера. Во текот на епизодата од рак, Крстичиќ изгубил 55 килограми и неговата крв била компромитирана. Крстичиќ конечно го направил своето деби за Сампдорија во натпреварот од Лигата на Европа на УЕФА против Дебрецен на 16 декември 2010 година. На 2 декември 2012 година, тој го постигнал својот прв гол за Сампдорија против Фиорентина.
Алавес
На 25 јули 2016 година, Крстичиќ потпишал за тимот од Ла Лига Алавес на слободен трансфер. Сонародникот Александар Катаи, кој исто така страдал од сериозна болест порано во неговата кариера, му се приклучил на Алавес подоцна истото лето, и двајцата станале соиграчи од средината на теренот.
Црвена звезда Белград
На 23 август 2017 година, Крстичиќ се приклучил на Црвена Звезда Белград на двегодишен договор. Тој го имал своето деби во вечното дерби на 27 август 2017 година. Крстичиќ се адаптирал како централен играч за врска за време на сезоната 2017-18 под тренерот Владан Милојевиќ, обично во комбинација со дефанзивниот играч за врска Мичел Доналд по повредата на Бранко Јовичиќ. Откако Гелор Канга ја напуштил Црвена звезда, Крстичиќ почнал да игра офанзивна улога на почетокот на 2018 година Тој го постигнал својот прв гол за клубот во победата со 2–1 над Вождовац на 3 март 2018 година. Осум дена подоцна, Крстичиќ исто така постигнал гол за ремито 1-1 против Напредак Крушевац.
АЕК Атина
На 26 декември 2018 година, Црвена звезда од Белград објавил дека трансферот на Крстичиќ во АЕК Атина поминал. Клубот од Атина ја активирал неговата ослободителна клаузула од 500.000 евра, шест месеци пред истекот на неговиот договор со Црвена ѕвезда, со што се преселил во неговиот нов клуб.
На 2 февруари 2020 година, АЕК Атина заминала од стадионот Перистери со сите три бода благодарение на Ненад Крстичиќ со глава, чиј единствен гол донел тесна победа на тимот на Масимо Карера над Атромитос со 1-0. Тоа бил неговиот прв гол во Суперлигата 2019-2020. На 19 февруари 2020 година, тој постигнал гол со тесно притискање во победата од 4–0 на домашен терен против Панетоликос за четвртфиналето на Купот на Грција.
На 27 септември 2020 година, тој постигнал гол со извонреден удар надвор од шеснаесетникот, помагајќи да се победи дома со 3-0 против Ламија.
Враќање во Црвена звезда Белград
На 1 јули 2021 година, Крстичиќ потпишал тригодишен договор со Црвена звезда од Белград.
Репрезентативна кариера
Крстичиќ го направил своето деби за Србија на 6 февруари 2013 година на пријателски натпревар против Кипар на 22-годишна возраст.
Софи Шол
Софија (Софи) Магдалена Шол (германски: Sophia Magdalena Scholl; Форхтенберг, 9 мај 1921 — Минхен, 22 февруари 1943) била член на тајното здружение Бела ружа кое со ненасилни средства се борело против национал-социјалистичкиот режим во Германија за време на Втората светска војна. Софи и нејзиниот брат Ханс биле обвинети и осудени за предавство откако се фатени како делат антивоени летоци на Универзитетот во Минхен. Режимот на власт ги осудил на смрт со гилотина.
Животопис
Софи Шол е родена како четврто од шесте деца на Магдалена и Роберт Шол. На возраст од 12 години, Софи се вклучила во Лигата на германски девојки како и повеќето нејзини другарки. нејзиниот ентузијазам преминал во критика. Нејзиниот брат Ханс, кој бил член на Хитлерова младина потполно се свртел против Нацистичката партија. Апсењето на нејзините браќа и пријатели во 1937 година заради учество во „Германското движење на младите“, било пресвртница за неа.
Софи Шол била воспитувачка во градинка. На Универзитетот во Минхен се запишала во мај 1942 година, каде студирала биологија и филозофија. Нејзиниот брат собрал околу себе група на пријатели кои се интересирале за уметност, филозофија и теологија, и за заеднички излети. Со време, почнале да расправаат за тоа како би требало човек да се однесува за време на диктатура. Оваа група, под името „Бела ружа“, летото 1942 година изработила 6 политички летоци во кои се советувал германскиот народ пасивно да се спротивставува на нацистите. Софи не учествувала во пишување на летоците, но била вклучена и главна при нивното растурање. Ханс, Софи и нивниот пријател Кристоф Пробст биле уапсени за време на ваква акција, на 18 февруари 1943 година. Судено им било на 21 февруари, а пресудата била изречена наредниот ден, кога и биле погубени на гилотина во 17:00 часот.
На судењето Софи изјавила:
Од 1970-те години, братот и сестрата Шол во Германија добиле големи јавни признанија како редок пример на храбри Германци кои активно се спротивставиле на нацизмот.
За неа се снимени неколку филмови, меѓу кои Последните денови на Софи Шол
Даниел Гранада
Даниел Гранада (1847 година во Виго – 1929 година во Мадрид) ― шпанско-уругвајски филолог и писател, со седиште во Монтевидео, Уругвај во поголемиот дел од својот живот, со седиште таму од 1850-тите до 1904 година, кога се вратил во Шпанија. Тој беше член на Универзитерио де Депортес од неговото основање во 1868 година, под кој пишувал за „Причините за интелектуалното движење во Републиката“ („Causas del movimiento intelectual en la República“), испитувајќи ги општествените и политичките услови во земјата. Гранада е автор на „Разумен риоплатски речник“ (Vocabulario Rioplatense Razonado; прво издание 1889, второ 1890), што ги собира неговите студии за филологија, етнографија, географија и регионална историја. Таа е широко користена книга во јазичарските студии во Уругвај. Неговите подоцнежни дела дале информации за уругвајскиот регионален фолклор и обичаи.
Харитон (охридски архиепископ)
Харитон  — јеромонах и охридски архиепископ во период во 21 октомври 1641 до 1651 година.
Животопис
Игуменот Герман на кременишкиот манастир „Успение Богородично“ од Костурско добил потпишана грамота од него како архиепископ, наменета за рускиот цар. Има и други зачувани грамоти со негов архиепископски потпис, наменети за неговите владици, што оделе да собираат милостина во Русија (кариополскиот епископ Неофит 1644-1645, гребенскиот митрополит Гаврил септември 1646 и корчанскиот митрополит Гаврил септември 1646 и костурскиот митрополит Кипријан 1651). Тоа биле економски тешки години на сиромаштија и задолженост на Охридската архиепископија, поради што побарал помош од рускиот патријарх и од рускиот цар за откуп на заложените црковни драгоцености. Има претпоставки дека повторно бил избран за архиепископ (1651).
Добрино
Добрино — село во Општина Зелениково, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Торбешија, во северното подножје на планината Голешница. Оддалечено е 45 километри јужно од Скопје.
Историја
Во XIX век Добрино е дел од Скопската каза во рамките на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Добрино живееле 240 жители, сите Албанци.
Според пописот од 2002 година, во селото Добрино живееле 90 жители, од кои 89 Албанци и 1 останат.
Иселеништво
Од албанското население до 1951 година околу 15 семејства се иселиле во Турција, а некои и во Скопје, Бузалково и др.
Стари македонски иселеници од селото има пак во Карабуниште (Соколовци), Белештевица (Трајковци) и во Блаце (Китановци, Дојчиновци, Велковци и Матовци).
Космос-1952
Космос-1952 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 11 јуни 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1952 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 69,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 285 км, а најмалото на 229.
Хари Стојка
Во 1980-тите тој играл во Монтре со луѓе како Лери Кориел и Бирели Лагрен. Во денешно време тој ужива да свири џипси џез кој е близок до неговите корени.
Братучедот на Стојка е џез гитаристот Карл Рацер.
Љубомир Јосифовски
Љубомир Јосифовски — македонски политичар и пратеник од НСДП во осмиот состав на Собранието на Република Македонија (2014–2016). Магистрирал историски-архивски науки на универзитетот „Свети Кирил и Методиј“ во Скопје.
На 3 септември 2019 година бил повикан на распит во полициска станица за неовластено влегување во комјутерскиот систем на Централниот регистар.
Карл Хрон
Карл Хрон (1852-1912) е австриски публицист и македонолог од чешко потекло.
Животопис
За напуштањето на воената служба самиот тој ќе напише: :„Казнет сум со губење на офицерскиот чин поради престап против војничката хиерархија, извршен со тоа што писмено го критикував бригадирот.“. Потоа, неколку години работел како новинар, а во 1886 година се преселил во Србија, каде како инспектор во тутунски монопол работел во Ниш, Врање, Лесковац и Прокупле. Многу брзо, пак поради некоја афера, морал да ја напушти Србија.
Во 1888 година бил уредник на будимпештанскиот весник Пестер Лојд (Pester Lloyd). Во тоа време бил на едно патување низ Босна, Црна Гора, Албанија и Македонија. Во Македонија, османлиските власти го затвориле како можен агитатор. По напуштањето на Македонија и краткиот престој во Унгарија, Хрон заминува во Австрија, каде работи како уредник на „Германски народен весник“ (Deutschen Volksblattes). Престојот во јужнословенските земји му овозможил да ги запознае јазиците и историјата на народите. Така можел полесно да ги проучува и политичките случувања, меѓу кои посебно место заземало македонското прашање. Во тоа време Карл Хрон е познат публицист, докажан со бројни написи за пансловенизмот, пангерманизмот и други теми актуелни за неговото време.
Народноста на македонските Словени
Во 1889 година се случуваат два настани кои го побудуваат вниманието на Карл Хрон, терајќи го да ја напише неговата студија за македонското прашање. Тогаш во Санкт Петербург (Русија) е објавена книгата „Топографско-етнографски преглед на Македонија од Стефан Верковиќ, а во Виена (Австрија) е објавена книгата „Македонија и Стара Србија“ од Спиридон Гопчевиќ. Двете книги се посветени на Македонија, но со сосема спротивставени ставови, застапувајќи го пробугарскиот (Верковиќ) и просрпскиот (Гопчевиќ) став за етничкиот карактер на Македонците.
Хрон решава да ги изнесе своите сознанија за историјата на Македонија и етничкиот карактер на Македонците. Истата година ја пишува, а наредната 1890 година, како самостојно издание во Виена ја објавува својата студија „Народноста на македонските Словени“ (Das Volksthum der Slaven Makedoniens). По деталната анализа на изнесените ставови во книгите на Верковиќ и Гопчевиќ, Хрон во својата книга ги побива ненаучните и чисто политички шпекулации на Гопчевиќ. Уште во предговорот на книгата, Хрон истакнува: :
Во Србија книгата на Хрон била жестоко критикувана уште со самото нејзино излегување, додека во Бугарија нејзиното премолчување трае и денес.
Child in Time
„Child in Time“ е песна на англискиот рок бенд Deep Purple. Песната е протест против Виетнамската војна, се наоѓа на албумот Deep Purple in Rock од 1970 година и трае 10 минути.
Историја и одлики
Ијан Гилан за песната спомнал дека се заснова на психоделичната песната од бендот It's a Beautiful Day, „Bombay Calling“.
Карина Дал (писател)
Карина Ивон Дал (родена на 27 јули 1962 година) е шведска писателка и филмска режисерка.
Родена е во Тоби. Дал го напишала сценариото за телевизиската серија Dieselråttor &amp; sjömansmöss („Дизел стаорци и глувци морнари“), што бил божиќен календар на телевизијата Сверигес за 2002 година. Нејзините романи „ Familjelyckan“ (2008 г.) и „ Det stora svenska vemodet“ (2009 г.) ја формирале основата за филмот „ Kronjuvelerna “ од 2011 година („ Скапоцените камења на круната“). Во 2014 година, таа го завршила романот Kronjuvelerna, со што се проширила семејната сага раскажана во претходните дела. Дал има напишано сценарија за кратки филмови како Среќен, кој исто така го режирала и  Таа има напишано и колумна за шведско списание за коњи.
NGC 1034
NGC 1034 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Карина Дал (писател)
Дал и нејзиното семејство веќе дваесет години живеат на голем брод во Северното Море. Таа сега поминува дел од своето време во Готланд.
NGC 1034
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1034 се споменува и како MCG -3-7-43, IRAS 02358-1601.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1034 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 1034 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 38 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 48' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 142°.
Други поделби
Проучување на NGC 1034 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9991. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5860. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 440.
Голубачка тврдина
Предниот град се состои од горен и долем дел, и се наоѓа помеѓу четвртата и седмата кула. Во долниот дел се наоѓа влезот во тврдината, каде се наоѓаат и деветтата односно осмата кула. На крајот од градот се наоѓа десеттата кула, која била изградена од страна на Турците, како ниска артилериска кула. Целта на нејзината изградба била да се контролира дунавското пристаниште и влегувањето во градот.
Задниот град го поврзуваат втората и четвртата кула, а нејзините ѕидини се високи 4 метри. Околу петтата кула се наоѓа објект кој најверојатно служел како складиште за оружје.
Горниот град др наоѓа кај капијата, паралелно помеѓу првата и третата кула. Под овој објект се наоѓа пат кој води кон капијата. Самата цитадела има правоаголна форма, и се наоѓа кон првата кула.
== Наводи ==
Полички Округ
Полички Округ (powiat policki) — округ во Западнопоморското Војводство, северозападна Полска, крај полско-германската граница. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Најголем град и седиште на округот е Полице, сместен на 13 км северно од војводското седиште Шчеќин. Единствен друг град во округот е Нове Варпно, на 29 км северозападно од Полице. Сите останати места се села.
Округот зафаќа површина од и во 2020 г. имал 81.229 жители. Уделот на градско население изнесува 59,1 %.
Соседни места
Поличкиот Округ се граничи со градот Швиноујшќе (преку Шчеќинскиот Залив) на север и Голењувскиот Округ на исток, градот Шчеќин на југоисток и Грифинскиот на југ. На запад се граничи со Германија (окрузите Западна Померанија-Грајфсвалд и Укермарк).
Полице и Шчеќин имат заедничка автобуска мрежа.
Округот има патни врски со:
Административна поделба
Округот се дели на четири општини од кои две се градско-селски, а две селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2016 г.
Кастриотско Поле
Кастриотско Поле Фуша Кастриоти — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Кастриот.
Дворска тврдина
Дворската тврдина е тврдина која се наоѓа во близина на градот Крупан, Србија. Се смета дека оваа тврдина припаѓала на Драгутин Немања. Денеска од истата има останато само рушевини.
Херцхорн
Херцхорн (Herzhorn) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу реката Елба, околу 4 километри источно од Гликштат и 15 километри јужно од Ицехо.
Херцхорн претставувале седиште на поранешната истоимена општинска заедница.
Витен
Витен (гер. Witten) — град во германската сојузна држава Северна Рајна-Вестфалија. Тој е еден од 9-те општински центри на округот Енепе-Рур. Според проценката за 2010 година, во градот имало 99.126 жители. Таа има регионален код (AGS) 5954036, (DEA56) и (DE WTT) код.
Географски и демографски податоци
Витен се наоѓа во државата Северна Рајна-Вестфалија во округот Енепе-Рур. Градот е на надморска височина од 104 метри. Областа на општината е 72.4. Според проценката за 2010 година, во градот живееле 99.126 жители. Просечната густина на населеност изнесува 1.370 жители.
Pink 15
Пинк 15 — македонска верзија на Балканскиот популарен радио и телевизиски канал „Пинк“ од Србија. „Пинк“ ја откупил скопската телевизија „К-15“ и нејзиниот старт бил на 19 ноември 2010 година и започнал со веќе произведена програма од српската продукција на Пинк.
Дионисиј I (охридски архиепископ)
Дионисиј I  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1652 година.
Се споменува неговата грамота од 11 август 1652 година, што гребенскиот митрополит Висарион ја носел во Русија. Од престолот бил симнат кон крајот на 1652 година или во јануари 1653 година. Починал во Влашко околу 1665 година.
Килкени (грофовија)
Килкени (Contae Chill Chainnigh на ирски и County Kilkenny на англиски) е грофовија во покраината Ленстер во Ирска. Сместен е во југоисточниот дел на земјата. Главен град е истоимениот Килкени.
Жителите на Килкени себеси се нарекуваат Килкенски Мачки Kilkenny Cats; и исто така се нарекуваат и навивачите на месниот клуб на спортот Харлинг (ирски фудбал, сличен на хокејот), кој е еден опд најдобрите во Ирска.
Калкени има свои три најголеми адути за чист и здрав живот; земја без кал, оган без чад, земја без брег. Ова се однесува на пресушените мочуришта, јагленот антрацит и минималните влијанија на изложеност на морската солена вода.
Марија Фекете-Саливан
Марија Фекете-Саливан (родена во 1965 година во Сараево) - српска писателка.
Биографија
Покрај книжевното дело, тој се занимавал и со преведување на англиски јазик. Таа имала голем удел во дигиталното издание на Југоисточна Европа, каде основал проект наречен (en. ) Стил пишува сега, бил лансиран во 2010 година. Преку овој проект, таа преведувала приказни од писателите од регионот на англиски јазик. Овие приказни биле достапени ширум светот.
Нејзината прва колекција, Сонот на Сирената, била објавена во Сингапур во 1995 година биле преведена и на босански јазик во 2003 година. Таа ја објавила приказната за сонот на Кирена од таа колекција била на Интернет и ја направила достапна за децата кои сакале да учат странски јазик.
Објавувала книги со слики, бајки, приказни, претстави. Волкот во убовта, претстава во стих, била напишана за деца со посебни потреби и била објавена на Светскиот ден на аутизмот. Тој бил достапен за бесплатно симнување и бил наменет за учење јазик и математика.
Тој бил член на Друштвото на писателите на БиХ.
Живеела и работела во Сараево.
Рибизла
Ribes speciosum е вид на цветно растение од фамилијата Grossulariaceae, кое ги вклучува рибизлите за јадење и огрозд. Тоа е растение со шилеста листопадна грмушка, пролетно-цветни, издолжени црвени цветови кои личат на фуксија, иако не е тесно поврзана. Неговото заедничко име е цариградско грозде со фуксија. Пронајдено е во централна и јужна Калифорнија и Долна Калифорнија, каде што расте во грмушките и капарите на крајбрежните планински масиви.
Опис
Ribes speciosum е раширена грмушка која може да достигне до 3 m во максимална висина, неговите стебла се обложени со влакна со три долги боцки на секој јазол на стеблото. Кожестите листови се плитко поделени на неколку лобуси и се претежно без влакна, горните површини се темно зелени и сјајни.
Цветот Рибизла е осамен цвет или раса до четири цветови. Цветот е цевка составена од црвените сепали со жлезди со четири црвени ливчиња внатре. Црвените столпчиња и стигми излегуваат далеку од устата на цветот, а секоја е долга до 4 сантиметри (1,6 инчи).
Плодот на Рибизлата е црвено-портокалова бобинка долга околу сантиметар (0,4 инчи),  која е густо покриена со жлезди влакна.
Одгледување
Ribes speciosum се одгледува како украсно растение за употреба во толерантни на суша, автохтони растенија и градини со диви животни. Претпочита набиена до силна светлина, во суви градини и под дабови. Фабриката ја доби наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Жозефин Лојхтенбершка
Жозефина од Лехтенберг или Жозефин де Бохарне (Joséphine Maximilienne Eugénie Napoléone de Beauharnais; 14 март 1807 - 7 јуни 1876 година) била кралица на Шведска и Норвешка како сопруга на кралот Оскар I. Таа исто така била принцеза од Болоња од раѓање и војвотка од Галиера од 1813 година. Таа се сметала за политички активна за време на владеењето на нејзиниот сопружник и дејствувала како негов политички советник, активно учествувајќи во владините работи. Таа е призната дека вовела полиберални закони во врска со религијата.
Ран живот
Жозефин е родена на 14 март 1807 година во Милано, Италија. Таа била првото од шесте деца на Ежен де Бохарне, војвода од Лехтенберг (1781 - 1824) и неговата сопруга, принцезата Аугуста од Баварија (1788 - 1851). Нејзината баба и имењак по татко ѝ била Жозефин Ташер де Ла Паџери, првата сопруга на Наполеон : таа го добила името „Жозефина“ по барање на Наполеон. Нејзиниот дедо по мајка бил кралот Максимилијан I Јосиф од Баварија.
При раѓањето, од Наполеон ја добила титулата „ Принцеза од Болоња “, а подоцна била и војвотката од Галиера. Првите седум години ги поминала во Италија. Семејството ги поминувало деновите во Вила Бонапарт во Милано и во нивната летна резиденција во Монца надвор од Милано. Во 1812 година, тие добиле посета од поранешната царица Жозефина. Во 1813 година, нејзиниот татко Ежен ја одбил понудата од неговиот свекор да се приклучи на силите против Наполеон. Во 1814 година, Аугуста се придружила на нејзиниот татко во неговиот воен штаб во Мантова, каде што ја родила Теодолинд де Бохарне, најмладата сестра на Жозефина. Малку подоцна, Жозефина и нејзините браќа и сестри ѝ се придружиле на мајка им во тврдината во Мантова во поворка од кочии со нивните дворјани. По поразот на Наполеон истата година, нејзините родители заминале кај дедо ѝ по мајка во Баварија, а малку подоцна, Жозефина и нејзините браќа и сестри ги следеле во друштво на баронот Дарнај, претходно секретарот на нејзиниот татко. Наводно, ова и останало сеќавање на Жозефин. Нејзиниот татко ја добил титулата војвода од Лехтенберг и поранешното кнежевство Ајхштат во Баварија како феуд. Нејзиното детство е опишано како среќно. Семејството летувало во Ајхштат, а зимите ги поминувале во Минхен со семејството на Аугуста.
Образование
Жозефин знаела да зборува француски, германски и италијански и студирала историја и географија кај професорот Ле Сејџ; ботаника и природни науки со професор Мартинус; математика, физика и астрономија со професорот Зиберс.
Брак со престолонаследникот на Шведска и Норвешка
Чарлс XIV Јован од Шведска се плашел од легитимистичката политика на Виенскиот конгрес и сакал на Домот на Бернадот да му даде врски преку крв со старите кралски династии на Европа. Бракот на неговиот син и престолонаследникот, престолонаследникот Оскар, бил решение за овој проблем, а во 1822 година, тој конечно го принудил својот син да се согласи да се ожени и да патува во Европа за да ја провери листата на потенцијални кандидати за позицијата на принцезата и кралицата. Во оваа листа, принцезата од Данска била првата алтернатива; Принцезата од Лехтенберг била втората; Принцезата од Хесен била трета, а принцезата од Вајмар била четврта. Чарлс XIV Џон ја избрал Жозефина од Лехтенберг за кандидат број два, бидејќи таа имала врски и со старите династии на Европа преку нејзината мајка, и со Домот на Бонапарт преку нејзиниот татко, и на тој начин таа „се приклучи на новите интереси со старите “, како што тој ја изразил работата.
Свршувачка и свадба
Престолонаследникот Оскар одбил брак со данска принцеза, но го изразил својот интерес за принцезата од Лехтенберг по неговата прва средба со Жозефина на 23 август 1822 година во Ајхштат. Парот наводно развил меѓусебна привлечност и се заљубил кога се виделе, па затоа бракот бил прифатен од двете семејства и уредно договорен. Жозефин земала часови по шведски јазик и се допишувала со Оскар до свадбата. Нејзиниот татко, наводно, не бил против нејзиното преобраќање во лутеранизам, но шведските претставници очигледно сметале дека е неопходно да и понудат опција да ја задржи својата религија. Иако била посветен католик, таа се согласила да ги воспитува своите деца во лутеранската религија. Таа донела католички свештеник и редовно присуствувала на миса и исповед во нејзината приватна католичка капела. Папата дал согласност за тоа. Во Шведска, законот од 1781 година, Toleransediktet, прогласи слобода на вероисповед за странците и имигрантите, а Жозефин, како и нејзината свекрва Дезире, може да се сметале за такви. Меѓутоа, за Швеѓаните, претворањето од Лутеранска црква во друга религија формално значело конфискација на имотот и протерување од земјата. Слична била ситуацијата и во Норвешка. Лутеранското свештенство било против спарувањето, но кралот го добил она што го барал.
Принцезата Жозефина се омажила за престолонаследникот со полномошник во Палатата Лехтенберг во Минхен на 22 мај 1823 година. Тие, исто така, спровеле свадбена церемонија лично на 19 јуни 1823 година во Стокхолм, Шведска. Првата свадбена церемонија била католичка, а втората свадбена церемонија била лутеранска. Преку нејзината мајка (нејзината мајчинска линија на Хесен и нагоре преку Ханау и Ансбах, Баден-Дурлах и Клебург), Жозефина била потомок на Густав I од Шведска и Чарлс IX од Шведска, правејќи ги нејзините деца потомци на Густав Васа. Преку нејзиниот дедо по мајка, Максимилијан I Јосиф од Баварија, таа исто така била една од потомците на Рената од Лорен, внука на Кристијан II од Данска.
Жозефина пристигнала во Шведска во друштво на нејзината свекрва, кралицата Десидера, која отсуствувала единаесет години. Тие пристигнале во Манила надвор од Стокхолм на 13 јуни 1823 година, каде што биле пречекани од кралот Чарлс XIV Џон, престолонаследникот Оскар, воени поздрави и голема толпа луѓе и биле придружувани до палатата Ага, каде Џозефина била прегрната од принцезата Софија Албертина, игуманијата на Кведлинбург. Втората свадбена церемонија се одржала шест дена подоцна. Шест дена по нејзиното пристигнување во Шведска, нејзиното средно име „Наполеона“ било отстрането. Тоа било затоа што Шведска се борела против Бонапарт во неодамнешната војна. Таа со себе понела неколку парчиња ексклузивен накит изработен во Париз за нејзината баба по татко, кои сè уште се меѓу имотите на Кралските куќи на Шведска, Данска и Норвешка (преку Луиз и Марта од Шведска ). Во Шведска, таа била позната по шведската верзија на нејзиното име: Јозефина. Во својата свита, таа ги донела со себе Берта Цук, која ја направича за свој благајник, и нејзиниот католички исповедник Јакоб Лоренц Студах : до нивната смрт, тие уживале толку блиски односи што ги нарекувале „Триото“. Жозефина била придружувана во Шведска од привремената жена во чекање, грофицата Аурора Вилхелмина Брахе, но штом пристигнала, грофицата Елизабет Шарлота Пајпер и, од 1836 година, Шарлота Скјелдебранд служеле како нејзина Överhovmästarinna или постара госпоѓа.
Престолонаследничка
Џозефин била општествен успех во Шведска од моментот на нејзиното пристигнување, и како приватна личност во круговите на високото општество, како и како јавна личност, и  станала попопуларна како кралица од нејзиниот претходник и наследник. Веќе како престолонаследничка, таа можела да ја игра претставителната улога што нејзината свекрва не можела да ја исполни, и одиграла голема улога во правењето на новата династија популарна во Шведска. Во летото 1824 година, престолонаследникот и принцезата ја посетиле Кристијанија во Норвешка, каде што се вклучиле во многу јавни настапи за да ја направат монархијата популарна. Оскар добил задача да биде привремен вицекрал за време на неговата посета, а Џозефина била присутна во кутија кога се појавил пред Стортинг. По ова тие направиле патување низ Шведска за да ја претстават на јавноста. Ја опишувале како шармантна, убава и достоинствена, а ја сметале и за надарена: импресионирала со тоа што можела речиси течно да го зборува шведскиот јазик при нејзиното пристигнување. На еден бал во 1838 година, Фриц фон Дардел ја опишал: „Што се однесува до престолонаследничката, таа беше убава и достоинствена, можеби премногу слаба, но многу интелигентна и прилично пријатна за сите. Никој нема за што да ја прекорува освен за нејзината католичка религија.“ Нејзиниот однос со свекорот бил многу топол. Кралот ја третирала со голема наклонетост и, на пример, криел слатки во неговите џебови, кои таа ги пребарувала и во една прилика нашла скапоцен камен скриен во слатко. На 21 август 1823 година, Чарлс XIV Џон изјавил дека овој ден, истиот датум кога бил избран за престолонаследник, треба да биде именден на Џозефина и отсега натаму да се слави како Ден на Џозефина. Првата таква прослава се одржала тој ден во палатата Дротнингхолм, а Денот на Џозефина се славел во Шведска со децении потоа: станал традиција јавноста во Стокхолм да патува во палатата Дротнингхолм на тој ден, каде што биле организирани свечености за нив. и навивале за Џозефина, која ги пречекувала од балкон. Нејзиниот однос со нејзината свекрва, сепак, бил малку напнат во првите години, бидејќи кралицата Дезире наводно се чувствувала запоставена од нејзиниот сопружник и дека нејзиното место како кралица било засенето од популарноста на Џозефина. Меѓутоа, по првите години, односот меѓу Жозефина и Дезире станал попријателски и похармоничен.
Конфедерација на африкански фудбал
Конфедерација на африкански фудбал и скратено ЦАФ (Confederation of African Football; Confédération Africaine de Football; الإتحاد الأفريقي لكرة القدم) е административен и контролен орган на африканскиот фудбал.
Жозефин Лојхтенбершка
Престолонаследничка
Врската помеѓу Џозефин и Оскар првично била опишана како взаемно среќна, а парот ги споделил нивните интереси за култура, сликарство, пишување и пеење. Оскар и Џозефин имале пет деца, од кои две во иднина станале кралеви на Шведска и Норвешка. Сепак, Оскар бил познат по своите вонбрачни врски, факт кој длабоко ја мачел Џозефина, која страдала од љубомора. Оскар го продолжил контактот со Жакет Ловенхилм по венчавката, иако првично се верувало дека Џозефин не знаела за тоа: сепак, во 1826 година, таа ги дала првите знаци дека е свесна за неговите работи во својот дневник, а во 1828 г. напишала за болни сомнежи за прељуба, а исто така и дека ја боли постојаната бременост. Во 1832 година, една година по раѓањето на нејзиното последно дете, таа напишала во својот дневник за современиот став дека од жената се очекува да ги издржи вонбрачните афери на сопругот: Жената треба да страда во тишина и дека таа современа гледна точка ѝ е неправедна. Во 1835 година, нејзината болка поради однесувањето на Оскар ја натерало да патува во бањата Медеви за да ги смири нејзините нерви. Врската на нејзиниот сопруг со познатата глумица Емили Хогквист била добро позната. Исто така, тоа не била привремена врска, туку сериозна врска, која започнала во 1836 година и резултирала со два сина: Макс во 1839 година и Јалмар во 1840 година. Во 1837 година, Оскар и Емили Хогквист се сретнале во Бад Емс. Џозефин ги опишала годините на врската на Оскар со Емили Хогквист како прошетка „низ оган“. Џозефин и Оскар, сепак, продолжиле да се појавуваат заедно во јавноста, а нејзиното достоинствено однесување ги ставило симпатиите на нејзина страна. Поради тоа Оскар станал непопуларен, а кралот Чарлс XIV Џон го прекорил поради сочувство за страдањата на Џозефина. За време на нејзините подоцнежни години како престолонаследник, оваа ситуација, која придонела за конфликт меѓу монархот и престолонаследникот, ја вовеле Џозефина во политиката бидејќи таа станала активна како посредник меѓу нејзиниот сопружник и нејзиниот свекор.
Џозефина била заинтересирана за градинарство и сликарство. Нејзиниот интерес за уметност бил активен и искрен. Таа ја поддржала кариерата на сликарката (и католичка преобратена) Софија Адлерспар, а исто така го поттикна уметничкиот интерес и талентот на нејзината ќерка, принцезата Евгенија, која станала талентирана уметничка аматерка. Во 1836 година, таа ја посетила нејзината мајка и нејзиниот брат и двете сестри. Во 1843 година, таа ја посетила нејзината мајка во Минхен.
Џозефина била многу вклучена во социјалните реформи и филантропијата. По нејзиното пристигнување во Шведска, таа формирала блиска врска со шведската принцеза Софија Албертин, која ја запознала со оваа работа ангажирајќи ја во Välgörande Fruntimmerssällskapet (Друштвото за добротворни жени) за поддршка на сиромашните жени. По смртта на Софија Албертин, таа ја презела заштитата на оваа организација, како што би направила за добротворните организации на кралицата Дезире и нејзината снаа кралицата Луиз по нивната смрт. Таа, исто така, самата основала неколку добротворни организации. Веќе како престолонаследничка, таа примала петиционери кои барале помош двапати неделно, а нејзината активност се проширила со текот на годините. Нејзиниот главен фокус била поддршката на сиромашните жени и деца. Таа го основала Sällskapet de fattigas vänner („Пријатели на сиромашното општество“) за сиромашни вдовици во 1826 година; Sällskapet för uppmuntran av öm och sedlig modersvård („Друштво за нежна и правилна мајчинска грижа“) за поддршка на сиромашните мајки во 1827 година; Sällskapet för arbetsamhetens uppmuntran („Друштво за работно охрабрување“), агенција за вработување на жени во 1833 година; и Kronprinsessans slöjdskola för fattiga flickor („Училиште за ракотворби на престолонаследничката за сиромашни девојки“). . Џозефина, иако длабоко религиозна и под влијание на христијанската идеја за милосрдие, не верувала дека тоа е задача на религијата, туку на државата да обезбеди благосостојба, и таа ги држела двете прашања одвоени во нејзината добротворна работа. Во нејзината библиотека имало дела за раниот христијански социјализам, кои се чини дека биле темелно прочитани.
Џозефина имала своја католичка капела во Кралската палата. Приватно, познато е дека таа се обидела да влијае на нејзината свекрва да биде повеќе посветена на католичката вера: во 1844 година, нејзиниот исповедник изјавил дека успеала да ја убеди нејзината свекрва да присуствува на исповед за прв пат во време во педесет години. Оскар секогаш ги поддржувал нејзините верски права, без разлика на нивниот личен однос. Што се однесувало до децата, таа не можела да се меша во нивната религија, но сепак зборувала со нив за религијата: таа и нејзиниот исповедник направиле сè што можеле да најдат заемно во католицизмот и лутеранството, а за овие работи таа се чувствувала слободна да зборува. со нејзините деца без да се меша.
Џозефина покажала голем интерес за католицизмот во Шведска и Норвешка. По нејзиното пристигнување, таа открила дека католичкото собрание во Стокхолм било запоставено. Таа, меѓу другото, немала соодветна црковна зграда, а сметала дека сегашниот католички свештеник Жан Батист Гридејн, кој бил исповедник на нејзината свекрва, поради тоа го нарушил угледот на католиците. По смртта на Гридејн во 1833 година, тој бил заменет од нејзиниот сопствен исповедник Студах. На 16 септември 1837 година, црквата Санкта Евгенија во Стокхолм била основана во нејзино присуство, напорот на нејзината и работата на Студах: ова била првата католичка црква во Скандинавија по реформацијата и станала првиот апостолски викаријат во Сканданвија: Норвешка била инкорпорирана во 1841 година. . Таа самата присуствувала на миса таму во недела.
Кралицата на Шведска и Норвешка
Во 1844 година, Жозефина станала кралица на Шведска и Норвешка при приемот на нејзиниот сопруг. Таа била крунисана во Шведска на 28 септември 1844 година. Имало одредено противење: религиозната дебата била пожестока во 1840-тите отколку во 1829 година, кога била крунисана кралицата Дезидрија, но Оскар го решил проблемот со изјавата дека нема да биде крунисан ако таа не била. Во Норвешка имало посериозно противење на крунисувањето на католик. Официјалната причина било тоа што церемонијата била непотребна, бидејќи кралицата немала позиција во норвешкиот устав, но се признавало дека вистинската причина била нејзината религија: кралицата Десидера всушност не била крунисана ниту во Норвешка. Поради ова Оскар одбил да биде крунисан и во Норвешка.
Во времето кога Џозефина станала кралица, Фредрика Бремер напишала за неа дека таа: „... претпочита да дејствува по сопствен пулс и волја. Додуша, ова не сум го слушнал од дворот, но верувам дека е вистина. Од двата кралски сопружници, таа, без сомнение, се верува дека е посилниот лик.“ Откако Оскар се искачил на тронот, тој ги прекинал вонбрачните афери. Врската меѓу Џозефина и Оскар била поправена и продолжила да биде добра за време на неговото владеење и до неговата смрт. Се дебатира за степенот на нејзиното политичко влијание за време на владеењето на Оскар. Било кажано дека дејствувала како негов советник и дека имала влијание во неколку работи. Наводно, Оскар чувствувал притисок од неговата одговорност и се потпирал на нејзината поддршка. Потврдено е дека, кога се случила криза, кралот и кралицата се повлекле насамо за да разговараат за ова прашање пред кралот да донесе одлука. На нивните приватни конференции сведочел љубопитниот двор, кој понекогаш можел да ги набљудува како разговараат за ова прашање во градината на палатата надвор од опсегот на слухот.