cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Херберт Спенсер
Социјален дарвинизам
За многумина, името на Херберт Спенсер е практично синоним за социјалниот дарвинизам, социјална теорија која го применува законот за опстанок на најсилните во општеството и е интегрално поврзана со подемот на научниот расизам во деветнаесеттиот век. Во своето познато дело „ Социјална статистика“ (1850), тој тврди дека империјализмот и служел на цивилизацијата со расчистување на инфериорните раси од земјата: „Силите што ја изработуваат големата шема на совршена среќа, не земајќи ги предвид случајните страдања, ги истребуваат таквите делови. на човештвото како што им стои на патот. … Бидете човек или суров - мора да се ослободите од пречката“. Сепак, во истото дело, Спенсер продолжува со зборовите дека случајните еволутивни придобивки што произлегуваат од таквите варварски практики не служат како оправдување за идните случувања.
Асоцијацијата на Спенсер со социјалниот дарвинизам може да потекнува од специфично толкување на неговата поддршка за конкуренција. Додека во биологијата конкуренцијата на различни организми може да резултира со смрт на еден вид или организам, видот на конкуренција што Спенсер ја застапува е поблизок до оној што го користат економистите, каде конкурентните поединци или фирми ја подобруваат благосостојбата на остатокот од општеството. Спенсер гледаше на приватната добротворна организација позитивно, охрабрувајќи и доброволно здружување и неформална грижа да им помогнат на оние што имаат потреба, наместо да се потпираат на владина бирократија или сила. Тој понатаму препорача дека би биле мудри приватни добротворни напори да се избегне охрабрување на формирање на нови зависни семејства од оние што не можат да се издржуваат без добротворни цели. Фокусирајќи се на формата, како и на содржината на „Синтетичката филозофија“ на Спенсер, еден писател го идентификува како парадигматичен случај на „социјален дарвинизам“, сфатен како политички мотивирана метафизика многу различна во форма и мотивација од дарвинистичката наука.
Општо влијание
Додека повеќето филозофи не успеваат да постигнат голем број следбеници надвор од академијата на нивните професионални врсници, до 1870 -тите и 1880 -тите години Спенсер постигна неспоредлива популарност, како што покажува големиот обем на неговата продажба. Тој веројатно бил првиот, а можеби и единствениот, филозоф во историјата кој продал преку милион примероци од своите дела за време на неговиот живот. Во Соединетите држави, каде пиратските изданија себеа вообичаени, неговиот овластен издавач, Еплтон, продаде 368.755 примероци помеѓу 1860 и 1903 година. Оваа бројка не се разликува многу од неговата продажба во родната Британија, и откако изданијата во остатокот од светот ќе се додадат во бројка од милион примероци, изгледа како конзервативна проценка. Како што забележа Вилијам Џејмс, Спенсер „ја зголеми фантазијата и го ослободи шпекулативниот ум на безброј лекари, инженери и адвокати, на многу физичари и хемичари и генерално промислени лаици“. Аспектот на неговата мисла што го потенцираше индивидуалното самоусовршување најде подготвена публика во квалификуваната работничка класа.
Влијанието на Спенсер меѓу лидерите на мислата беше исто така огромно, иако најчесто беше изразено во однос на нивната реакција и отфрлање на неговите идеи. Како што забележа неговиот американски следбеник Џон Фиске, идеите на Спенсер требаше да се најдат „како да се провлекува низ целото искривување“ на викторијанската мисла. Различни мислители како Хенри Сидгвик, Т. Грин, Г.Е. Мур, Вилијам Jamesејмс, Анри Бергсон и Емил Диркем ги дефинираа своите идеи во врска со неговите. Поделбата на трудот во општеството на Диркем е во голема мера продолжена дебата со Спенсер, од чија социологија, многу коментатори сега се согласуваат, Диркем позајмил опширно. Во Полска по востанието по 1863 година, многу од идеите на Спенсер станаа составен дел од доминантната идеологија на фин де сјекл, „ Полски позитивизам“. Водечкиот полски писател од тој период, Болеслав Прус, го поздрави Спенсер како „ Аристотел на деветнаесеттиот век“ и ја прифати метафората на Спенсер за општеството-како организам, давајќи му впечатлива поетска презентација во неговата микро-приказна од 1884 година, „Мувла на Земја“, и истакнување на концептот во воведот на неговиот најуниверзален роман, Фараон (1895).
Раниот 20 век беше непријателски настроен кон Спенсер. Набргу по неговата смрт, неговата филозофска репутација отиде во остар пад. Половина век по неговата смрт, неговото дело било отфрлено како „пародија на филозофијата“ а историчарот Ричард Хофштадер го нарекол „метафизичар на домашниот интелектуалец и пророк на агностикот на крекерот“. Како и да е, мислата на Спенсер навлезе толку длабоко во викторијанското време што неговото влијание не исчезна целосно.
Во последниве години, се појавија многу попозитивни проценки, како и сè уште високо негативна проценка.
Политичко влијание
И покрај неговата репутација како социјален дарвинист, политичката мисла на Спенсер беше отворена за повеќе толкувања. Неговата политичка филозофија може да им даде инспирација на оние кои веруваат дека поединците се господари на нивната судбина, кои не треба да изразуваат мешање од државата, и оние кои веруваат дека општествениот развој бара силен централен авторитет. Во Лохнер против Њујорк, конзервативните судии на Врховниот суд на Соединетите држави можеа да најдат инспирација во списите на Спенсер за укинување на законот во Њујорк за ограничување на бројот на часови што може да работи пекар во текот на неделата, со образложение дека овој закон ја ограничува слободата на договорот. Оправдувајќи се против мислењето на мнозинството дека „правото на слободен договор“ е имплицитно во клаузулата за долг процес на Четиринаесеттиот амандман, Оливер Вендел Холмс Јуниор напиша: „Четиринаесеттиот амандман не ги донесува социјалните статистики на г -дин Херберт Спенсер“. Спенсер исто така е опишан како квази анархист, како и целосно анархист. Марксистичкиот теоретичар Георги Плеханов, во својата книга Анархизам и социјализам од 1909 година, го означи Спенсер како „конзервативен анархист“.
Идеите на Спенсер станаа многу влијателни во Кина и Јапонија во голема мера затоа што тој апелираше до желбата на реформаторите да воспостават силна национална држава со која ќе се натпреваруваат со западните сили. Неговата мисла беше воведена од страна на кинескиот научник Јен Фу, кој ги виде неговите дела како рецепт за реформата на Кинг државата. Спенсеризмот беше толку влијателен во Кина што беше синтетизиран во кинескиот превод на Потеклото на видовите, во кој разгранетиот поглед на Дарвин за еволуцијата беше претворен во линеарно-прогресивен. Спенсер, исто така, влијаеше врз јапонскиот вестернизант Токутоми Сохо, кој веруваше дека Јапонија е на чекор да премине од „милитантно општество“ во „индустриско општество“, и треба брзо да ги отфрли јапонските работи и да се зафати со западната етика и учење. Спенсер, исто така, се допишуваше со Канеко Кентаро, предупредувајќи го за опасностите од империјализмот. Саваркар пишува во својот камп „Внатре во непријателот“, за читање на сите дела на Спенсер, за неговиот голем интерес за нив, за нивното преведување на маратски и за нивното влијание врз сликите на Тилак и Агаркар и за приврзаниот прилеп даден во Махараштра - Харбхат Пендсе.
Монте Агила
Монте Агила (Monte Águila) — чилеански град сместен во областа Биобио, во општината Кабреро, на 6 километри јужно од истоимениот град. Во градот живеат 6.090 жители.
Херберт Спенсер
Влијание врз литературата
Спенсер има големо влијание врз литературата и реториката. Неговиот есеј од 1852 година, „Филозофија на стилот“, го истражува растечкиот тренд на формалистичките пристапи кон пишувањето. Високо фокусиран на правилното поставување и подредување на деловите од англиската реченица, тој создаде водич за делотворен состав. Спенсер имаше за цел да го ослободи пишувањето во проза од што е можно повеќе „ триење и инерција “, така што читателот нема да биде забавен од напорни размислувања во врска со соодветниот контекст и значење на реченицата. Спенсер тврдеше дека писателите треба да имаат за цел „Да ги претстават идеите за да можат да бидат фатени со најмал можен ментален напор“ од читателот.
Тој тврдеше дека со тоа што значењето е можно попристапно, писателот ќе ја постигне најголемата можна комуникациска ефикасност. Ова беше постигнато, според Спенсер, со поставување на сите подредени реченици, предмети и фрази пред субјектот на реченицата, така што, кога читателите ќе стигнат до предметот, ги имаа сите потребни информации за целосно да го согледаат неговото значење. Додека целокупното влијание што „Филозофијата на стилот“ го имаше на полето на реториката не беше толку големо како неговиот придонес во други области, гласот на Спенсер даде авторитативна поддршка на формалистичките гледишта за реториката.
Спенсер влијаеше врз литературата затоа што многу романописци и автори на раскази дојдоа да ги разгледаат неговите идеи во нивната работа. Референците на Спенсер беа Џорџ Елиот, Лео Толстој, Мачадо де Асис, Томас Харди, Болеслав Прус, Џорџ Бернард Шо, Абрахам Кахан, Ричард Остин Фримен, ДХ Лоренс и Хорхе Луис Борхес. Арнолд Бенет многу ги пофали Првите принципи, а влијанието што го имаше врз Бенет може да се види во неговите многу романи. Џек Лондон отиде дотаму што создаде лик, Мартин Еден, верен Спенсеријан. Исто така, беше предложено  дека ликот на Вершинин во драмата на Антон Чехов Трите сестри е посветен Спенсеријан. И.Г. Велс ги искористи идеите на Спенсер како тема во неговата новела, Временска машина, користејќи ги за да ја објасни еволуцијата на човекот во два вида. Тоа е можеби најдоброто сведоштво за влијанието на верувањата и списите на Спенсер дека неговиот дофат бил толку разновиден. Тој влијаеше не само на администраторите кои го обликуваа внатрешното работење на нивните општества, туку и на уметниците кои помогнаа во обликувањето на идеалите и верувањата на тие општества. Во романот на Рудјард Киплинг, англофилскиот бенгалски шпион Хури Бабу му се восхитува на Херберт Спенсер и го цитира до комичен ефект: „Тие, се разбира, се дематеријализирани феномени. Вели Спенсер“. „Јас сум доволно добар Спенсеријан, верувам дека ќе сретнам мала работа како смртта, што е се во мојата судбина, знаете. „Тој им се заблагодари на сите богови на Хиндустан и Херберт Спенсер, што останаа некои вредни предмети што треба да се украдат“. Аптон Синклер, во еден јасен повик во, 1948 година, вели дека „Хаксли рече дека идејата на Херберт Спенсер за трагедија е генерализација убиена од факт..“
Користена литература
Колекции на есеи:
Хсекиу
Хсекиу бил прадинастички фараон на Стариот Египет. Бидејќи нема други докази за таков владетел, тој може да биде митски крал зачуван преку усната традиција, или дури може да биде и целосно фиктивен.
UTC−09:00
UTC−09:00 — часовно отстапување 9 часа зад координираното универзално време (UTC). Ова време се користи во:
Како стандардно време (зима на северната полутопка)
Главни населени места: Енкориџ
Како летно време (лето на северната полутопка)
Главни населени места: Адак
Океанија
Huso horario
Каџаксејски јазик
Каџаксејскиот е афроазиски јазик, дел од групата на чадски јазици од подгрупата на источночадски јазици.
Преглед
Според податоците од 1983 година, јазикот го зборувале околу 10.000 луѓе. Јазикот се зборува јужно и југоисточно од Ам Дам во регионот Сила во Чад. За јазикот нема забележано дијалекти и највисок степен на употреба има во кантонот Каџаксе. Јазикот не е пишан.
Знаме на честа на Обединетите нации
Знаме на честа на Обединетите Нации (исто така се нарекува Знаме на Обединетите нации, Знаме-чест, или Знаме на четирите слободи) било знаме за изразување на сојузниците во Втората светска војна и нивната цел за мир во светот. Тоа било дизајнирано во октомври 1942 година од Брукс Хардинг (кој бил инспириран од говорот за „Четирите слободи“ на Френклин Д. Рузвелт од јануари 1941 година) и имало одреден степен на употреба како знаме од 13 јуни 1943 до в. 1948 година да ги претставува „Обединетите нации“ во смисла на Декларацијата од Обединетите нации од јануари 1942 година. Сепак, тоа никогаш не било официјално знаме на Обединетите нации како организација (која била основанана во 1945 година, а усвоила различно знаме на Обединетите нации во 1946 година).
Историја
Дополнителни имиња вклучуваат знаме на пријателство, знаме на слободата, знаме на добра волја, знаме на четири слободи. Се сметало за симбол на сојузничките сили на Втората светска војна. Знамето е заведено на онлајн Речникот на вексилологија на „ЧЕСТ (или ЧЕСТ) ЗНАМЕ“ со следнава примарна дефиниција „Знамето, сега застарено, што беше избрано да ги претставува оние нации кои работеа кон светскиот мир пред основањето на Организација на Обединетите нации и во официјална/полуофицијална употреба (особено, но не исклучиво, во САД) од 1943 до 1948 година - знамето на четирите слободи .“
Знамето на честа на Обединетите нации служело како позадина за предлогот за обележување на Обединетите нации од 1947 година, кој исто така вклучуваше и печат на Обединетите нации. Конечната верзија на знамето на Обединетите нации користело светлосина позадина. Хардинг доставил предлог за „Знаме на авторитетот на Обединетите нации“ до Обединетите нации на 20 јануари 1947 година комбинирајќи го печатот на Обединетите нации и претходното знаме на четирите слободи. Овој предлог бил повлечен во август 1947 година.
Коктел боцка
Коктел боцка е кратка цилиндрична боцка направена од дрво, која е заострена на двата краја. Вообичаено се користи како ражен за да ги држи декорациите (на пример вишни или маслинки) во коктели и исто така за служење на храна (како мали „коктел“ колбавчиња или сечено сирење и ананас) на забави.
Кивор (појаснување)
Кивор, кивур или кивот може да се однесува на:
Персиски јазик
Персиски јазик (фарси или парси) (فارسی, ) — индоевропски јазик кој се зборува во Иран, Авганистан и Таџикистан, и од малцинства во Узбекистан, Туркменистан, Азербејџан, и земји како Бахреин, Катар и Кувајт, но и на други места. Води потекло од јазикот на древните персијци. Дел е од иранската гранка на индоевропското јазично семејство.
Персискиот јазик и неговите варијанти се службени јазици во Иран, Авганистан и Таџикистан. Според Книга на светски факти на ЦИА, засновано на стари податоци, персискиот е мајчин јазик на околу 62 милиони луѓе во Иран, Авганистан, Таџикистан и Узбекистан и уште толку луѓе во остатокот од светот. Од УНЕСКО е побарано во 2006 да го избере персискиот како еден од неговите службени јазици.
Персискиот уште одамна бил медиум за книжевни и научни придонеси кон Исламскиот свет како и на запад. Има влијание врз извесни соседни јазици, особено на туркиските јазици од Средна Азија, Кавказ и Анадолија. Помало влијание има и врз арапскиот и другите месопотамски јазици.
Пет века пред британската колонизација, персискиот јазик бил нашироко користен како втор јазик на Индискиот Потконтинент; бил важен како јазикот на културата и образованието во неколку муслимански дворови во Индија и станал „официјален“ за време на могулските цареви. Англискиот на потконтинентот почнал деловно да се употребува дури во 1843. Како доказ за историското влијание наперискиот јазик во регионот ја гледаме во мерата на неговото влијание врз хиндустанскиот јазик (резултирајќи во урду), маратскиот, пенџапскиот, синдскиот и гуџаратскиот, како и популарноста која персиската книжевност сѐ уште ја ужива во регионот. Покрај ова, мал број на говорницина персиски (главно дарски и таџички дијалекти) можеме да најдеме во урбаните и западни загорја во Пакистан.
Класификација
Персискиот ѝ припаѓа на западната група на индоиранската гранка на индоевропското јазично семејство, и е од типот Подмет Прирок Глагол. Ова не е семитски јазик. Западната индоиранска група содржи сродни јазици како курдскиот и белучкиот. Јазикот ѝ припаѓа на југозападната индоиранска група, заедно со татскиот и лурскиот јазик.
Дијалекти и блиски јазици
Постојат три денешни наречја на стандардиот персиски јазик:
Овие три наречја се засноваат на класичната персиска книжевност. Постојат и неколку локални дијалекти во Иран, Авганистан и Таџикистан кои само по малку се разликуваат од стандардниот персиски. ларскиот (во Иран), хазарашкиот (во Авганистан), и дарваскиот (во Авганстан и Таџикистан) се такви примери.
Етнолог нуди друга класификација на дијалектите на персискиот јазик. Според овој извор, тие се следниве:
Фонологија
Иранскиот персиски јазик има 6 самогласки 23 согласки, меѓу кои и две струјни (ч) и  (џ).
Самогласки
Историски, персискиот разликувал должина: долги самогласки -, , за разлика од кратки самогласки - , ,. Персиските дијалекти се разликуваат по самогласките, повеќе отколку по согласките.
Согласки
(Кога знаците се во парови, десниот е звучна согласка. Алофоните се во фонетски загради.)
Морфологија
Во персиската морфологија доминираат наставките, а има и мал прој на претставки. Глаголите може да изразуваат време и глаголски вид, и се менуваат според подметот, лицето и бројот. Не постојат родови за именките, нити пак заменките имаат природен род.
Синтакса
Нормалните исказни реченици се структуирани: „Подмет Предлог Предлог Прирок Глагол“. Ова значли дека речениците може да имаат изборен подмет, предлошки изрази, и прирок, проследени од задолжителен глагол. Ако прирокот е конкретен, тогаш е проследен од зборот r: и им претходи на предлошки изрази: “Подмет Прирок + “r:”) (Предлог Предлог) Глагол”.
Лексика
Постојат многу заемки во персискиот јазик, главно од арапскиот, но и од англискиот, францускиот, германскиот, и од туркиските јазици.
Персискиот има влијание врз лексиките на други јазици, особено индоиранските јазици како хинди и урду, туркиските јазици како турскиот и узбечкиот, а и арапскиот. Под негово влијание се и неколку јазици од југозападна Азија, како ерменскиот и грузискиот. Персискиот имал влијание дури и врз малајскиот јазик, а многу персиски зборови се влезени и во англискиот. Во македонскиот персиските зборови дошле главно преку турскиот за време на отоманската империја.
Зборообразба
Персискиот е многу моќен во зборообразбата и сестран во начините на градење на зборот, комбинирајќи афикси, основи, именки и придавки. Јазикот често употребува аглутинација за формирање на нови зборови од именки, придавки и глаголски основи. Нови зборови се формираат во голема мера, со помош на сложенки од два постоечки збора во еден нов, како кај германскиот. Како што покажал професорот Махмуд Хесаби, само со изведување персискиот може да има 226 милиони зборови.
Еве пример за зборови изведени од основа во минато време комбинирана со некои постоечки афикси:
Правопис
Совцремениот ирански и дарски персиски текст се пишува со арабица. Во последно време латиницата се користи од извесни технолошки и интернационализациони причини. Таџичкиот, кој некои го сметаат за персиски дијалект со влијанија од рускиот и туркиските јазици од средна Азија, се пишува со кирилица во Таџикистан (видете таџичка азбука).
Персиска азбука
Современиот ирански и дарски персиски јазик се пишуваат со изменета варијанта на арабицата (видете персоарапско писмо) со поинакви и изговори и повеќе букви, додека пак таџичкиот се пишува со кирилица.
По исламизацијата на Персија (видете Исламско освојување на Персија), требало некои 150 години пред персијците да ја земат арабицата на место на старата азбука. Пред тоа се користеле две различни азбуки, една за средноперсиски и една за авестански, за верски потреби, позната како авестанска азбука.
Во современото персиско писмо, кратките самогласки (a, e, o) обично не се пишуваат; во текстовите се напишани само долгите самогласки (y, u, â). Ова, се разбира, создава извесни нејаснотии. Еве пример: зборовите керм „црв“, карам „великодушност“, керем „крем“, и кром „хром“ сите се пишуваат со „крм“. Читателот мора да го одреди зборот од контекстот. Арапските знаци за вокализација (харакат) се користат и во персискиот (некои знаци се читаат различно), но ова не помага. На пример, арапскиот знак дама се изговара како /у/, додека во иранскиот персиски се изговара како /о/. Овој систем не се користи во матичната персиска книжевност; главно се користи за учење на јазикот и во некои (но не сите) речници. Постојат и неколку букви кои персијците ги сметаат за 'арапски' иако тие си постојат во персиското писмо. Додека овие постојат, обично не се изговараат по арапски. Наместо тоа, се изговараат како ним слични персиски букви. Така имаме три функционално идентички букви 'з', три букви 'с', две букви 'т' итн. Арапските букви се користат само ако зборот е позајмен од арапскиот јазик.
Варијации
Персиската азбука исто така модифицира некои арапски букви. На пример, алеф со хамза под него ( إ ) се менува во алеф ( ا ); зборовите кои користат варијанти на хамзи се пишуваат пак со друга хамза (така што مسؤول станува مسئول); и те марбута ( ة ) обично, но не секогаш, се менува во хе ( ه ) или те ( ت ). Те марбута често се користи во арапскиот за означување на женски род. Персиските именки немаат родови, па затоа те марбута никогаш не се појавила во персиското писмо.
Буквите кои се разликуваат по облик се:
Латиница
УниПерс, крат. од Универзална персиска азбука (Порсије Џехони) е латинична азбука популаризирана од Мухамед Кејван, кој ја има користено за разни персиски учебници за странци и туристи.
Друга латинична азбука, заснована на еднообразната турска азбука се користела во таџикистан во 1920-тите и 1930-тите. Во доцните 1930-ти била исфрлена и почнала да се користи кирилицата.
Таџичка азбука
Кирилица била воведена за пишување на таџичкиот јазик за време на Таџикистанската ССР во доцните 1930-ти, заменувајќи ја латиницата која се користела од времето на Октомвриската револуција, а пред тоа се користела персоарапската азбука. По 1939, материјалите напишани со персиско и персоарапско писмо биле забранети.
Историја
Перискиот е ирански јазик кој ѝ припаѓа на индоиранската гранка на индоевропското јазично семејство. Најстарите записи на старопериски јазик датираат од големото Периско царство во VI век п.н.е.
Познатата историја на персискиот јазик може да се подели на три посебни периода:
Староперсиски
Староперсискиот еволуирал од протоиранскиот јазик како што самиот еволуирал во југозападната Иранска Висорамнина. Најраниот измерлив пример за јазикот го наоѓаме на Бехистунскиот натипис на Ахеменидите Дариј I (влад. 522 п.н.е. - ц. 486 п.н.е).
Староперсискиот се пишувал со староперсиско клинесто писмо, кое е уникатно писмо и се мисли дека е измислено за време на владеењето на Дариј I
По арамејскиот јазик, или поточно неговата ахеменидска форма наречена „царски арамејски“, староперсискиот е најчесто среќаван јазик на Ахеменидите. Додека примерите за него се среќаваат низ сите територии на Ахеменидското Царство, за самиот јазик сведочат примери најдени во западен Иран, особено во покраината Фарс „Персија“ на југозапад, татковината на родовите од кои настанале Ахеменидите (а потоа и Сасанидите).
За разлика од подоцнежниот периски јазик, староперсискиот имал мошне флексивна граматика, со осум падежи, со тоа што секоја деклинација подлежела на род - машки, женски, среден - и број - еднина, множина, двоина.
Средноперсиски
За разлика од староперсискиот, чии пишани и зборувани форми биле драстично различни една од друга, пишаниот среднопериски јазик рефлектира усмена употреба, и така бил многу поедноставен од него. Комплексните коњугации и деклинации на староперсискиот сега се замениле со поедноставна внатрешна структура на средноперсискиот; двоината исчезнала, оставајќи ги само еднината и множината, а исчезнал и родот. Наместо ова средноперискиот користел предлози за да ги назначи различните улоги на зборовите, како на пример наставката -и за присвојност „од/на“ наместо повеќеобразните (зависно од род и број) генитивни форми на зборот.
Иако „средниот период“ на иранските јазици формално започнува со падот на Ахеменидското Царство, преодот од стариот кон средниот персиски јазик веројатно веќе започнал во IV век п.н.е. Меѓутоа за средноперискиот немаме сведоштва сѐ до 600 години подоцна кога се јавува на натписи од сасаниско време (224 - 651), така што секоја форма на јазикот пред тоа не може да се опише со сигурност. Порај ова, како книжевен јазик, средноперискиот се јавува дури во VI или VII век. Од VIII век натаму, средноперсискиот полека почнал да се заменува со новоперсиски, со тоа што средноперсискиот продолжил да живее само во зороастриската традиција.
Локалниот назив на средноперсискиот бил парсик, по етничката група на југозапад наречена парси", додека староперсискиот се нарекувал парса, а новоперсискиот фарс. Ова е потеклото на денешниот назив на јазикот. По распадот на сасанидксата држава, парсик се применувал само за (средниот или новиот) персиски кој се пишувал со арабица. Од ~ IX век натаму, кога средноперсискиот бил на граница да стане новоперсиски, постарата форма на јазикот почнала грешно да се нарекува пахлевиски, кое е всушност едно од писмата за пишување на средноперсискиот и други средни ирански јазици. Тоа писмо претходно го зеле Сасанидите (југозападни персијци) од претходните Арсакиди (партијци од североисток). Додека Абдула Ибн ел-Мукафа во VIII век сѐ уште разликувал помеѓу пахлевиски (т.е. партиски) и фарси (т.е. средноперсиски), оваа разлика ја нема во арапските коментари по ова доба.
Класичен персиски
Исламското освојување на Персија ја одбележува современата историја на персискиот јазик и книжевност. Ова доба е познато како Златното доба на персискиот јазик. Во ова време живееле и твореле светски познати писатели, додека персискиот бил лингва франка на источните делови на исламскиот свет и Индискиот Потконтинент. Бил и официјален и културен јазик на многу исламски династии како Саманидите, Могулското царство, Тимуридите, Газнавидите, Селџуциѕр, Сефевидите, Отоманците и др. Големото влијание на персискиот врз други јазици сѐ уште може да се види во исламскиот свет, особено, како почитуван книжевен и престижен јазик меѓу образованата елита, особено во полето на музиката (на пр. кавали) и уметноста (персиска книжевност). По арапската инвазија на Персија, персискиот почнал да зајмува многу зборови и структури од арапскиот, и како што минувало времето, некои зборови биле земени и од монголскиот за време на нивното царство.
Современ персиски
Од XIX век, рускиот, францускиот и англискиот како и многу други јазици придонеле кон техничкиот лексикон на персискиот јазик. Националната Академија на персискиот јазик и книжевност е одговорна за оценувањ на новите зборови за да даде совет за нивните персиски еквиваленти.
Бобов Дол
Бобов Дол (Бобов дол) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Бобов Дол во Ќустендилската Област. Има население од околу 5.114 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во планинска област во најисточниот дел на Коњавската Планина. Климата на градот е умерена континентална.
Историја
Реонот уште од античко време го населувале Тракијците. Во блиското село Бабинска Река, откриени се тракиски карпести ниши, единствени за југозападниот дел на Бугарија. На врвот Колош се откриени остатоци од утврдувања од 12 век (период на византиско владеење над бугарските земји).
Во 1822 година била изградена преродбеничката црква „Свети Никола“, а во 1881 година било отворено училиште. Во 1903 година било отворено читалиште „Пробуда“.
Уште во 1830-тите, францускиот геолог Ами Боуе го посетил реонот и ги истражил наоѓалиштата на јаглен меѓутоа, индустрискиот развој на овие наоѓалишта започнал по ослободувањето на Бугарија од османлиската власт. Од 1891 година, наоѓалиштето станало државен рудник, а рударството станало главно занимање на машката популација. Во 1917 година била изградена пруга со тесен колосек до Дупница.
По државниот удар од 9 септември 1944 година, започнал економскиот бум. Бобов дол се градил како центар на индустријата за ископување јаглен. Бил изграден рударско-енергетски комбинат „Бобов Дол“ со рудници — „Бабино“, „Бобов дол“, „Мињор“ и „Христо Ботев“. Во близина на градот бил изграден големиот енергетски центар ТЕЦ „Бобов Дол“, што придонело градот да се претвори во нов индустриски град.
Во 1970-тите и 1980-тите години градот го доживеал својот економски и демографски подем. Луѓе од целата земја доаѓале да работат во него. За време на таканаречениот „Преродбен процес“ (1984-1989) во градот насилно биле населени одреден број семејства на бугарски Турци од реонот на Крџали и Лудогорието.
Модерниот град се состои од два различни дела — населбата „Христо Ботев“ на запад, наследник на првобитното село и речиси целосно изграден со куќи, и населбата „Мињор“ на исток, изградена во средината на 20 век во локалитетот „Банковица“, каде што доминантна архитектура се станбените блокови.
Спорт
ФК Мињор е бугарски фудбалски клуб од Бобов Дол. Игра во Б групата, а натпреварите ги игра на стадионот „Николај Крстев – Шулц“.
Драгутин Митевски
Драгутин Аврамов Митевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Во 1944 година станал борец на Третата македонска ударна бригада на која и се приклучи во селото Жегљане. Бил учесник во сите борби, во кои се пројавил како бестрашен борец. Во селото Бузалково, кај Велес, неговата единица била нападната од германски единици. Тогаш со својот пушкомитралез успеал да им нанесе големи загуби на непријателите. На 20 октомври 1944 rодина, учествувал во борбата против балистите и Германците на теренот Треска, каде бил тешко ранет. Од последиците на раните подоцна починал.
Споменик на Филип II Македонски (Автокоманда)
Споменик на Филип II Македонски — споменик на плоштадот „Филип II“ во населбата Автокоманда, Скопје и посветен на старомакедонскиот крал Филип II. Висок 5 метри и качен на постамент, а до него се наоѓа фонтана околу која стојат човечки фигури. Постаментот е исполнет со релјефи. Излеан е во леарницата „Јеремиќ“ од Белград, а неговото лиење чинело 330 000 евра.
Сите скулптури се дело на Валентина Каранфилова-Стевановска. Споменикот бил поставен на 21 јуни 2011 година.
Апостолос Папандреу
Апостолос Папандреу (Απόστολος Παπανδρέου) (роден во Атина) — грчки кану-спринтер кој се натпреваруваше во средината на 2000-те. На Летните олимписки игри во 2004 во Атина, тој беше елиминиран во полуфиналето во дисциплината К-1 500 метри и на загревањата на дисциплината К-1 1000 метри.
Исабегова џамија (појаснување)
Исабегова џамија може да се однесува на:
Список на екипи и велосипедисти на Џиро д’Италија 2013
Џиро д’Италија 2013 било 96. издание на Џиро д’Италија, една од големите трки во велосипедизмот. На трката настапиле 207 возачи од 23 екипи, бидејќи Тим Катјуша станала 19. UCI World Tour екипа во текот на 2013.
Помеѓу 23 екипи кои учествувале на Џиро, 19 биле UCI World Tour екипи, а четири биле професионални континентални екипи. Првични 18 UCI ProTeam екипи добиле автоматски покани на трката и плус четири екипи со специјални покани (Андрони-Џокатоли, Бардијани Валволе-ЦСФ Инокс, Колумбија Колдепортес и Вини Фантини-Селе Италија). Подоцна Арбитражниот суд за спорт одлучил позитивно по жалбата на Тим Катјуша и му го вратил изгубениот статус, со што екипата станала 23. на трката, зголемувајќи го вкупниот број на возачи над 200.
* Професионални континентални екипи поканети со специјални покани на трката.
Илесли
Илесли (Οινόη, Инои), до 1927 година (Ιλεσλή, Илесли) ) – село во Република Грција, во општината Кожани, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото броело 111 жители.
Географија
Селото се наоѓа на околу 10 км источно од Кожани.
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Илесли е турско село во Кожанската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година, во Лесли (Λεσλή) живееле 330 Турци.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Пичуѓа станува дел на Кралството Грција.
Во 1913 година селото Илесли има 410 жители. Во 1920-тите години населението се иселува во Турција, а на негово место се населиле бегалци од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 94 семејства и 384 жители бегалци.
Во 1927 година името на селото е променето во Инои.
Пописи
Движењето на населението по години е следното :
Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
When You're Gone (песна на Аврил Лавињ)
"When You're Gone" е песна напишана од канадската пејачка Аврил Лавињ и Бач Валкер. Напишана е за албумот на Лавињ наречен The Best Damn Thing. Продуцент на песната е Бач Валкер. Издадена е како втор сингл од албумот на 19 јуни 2007 година. На AOL Radio, "When You're Gone" е изгласана како осма најдобра песна на Лавињ.
Позадина
Аврил Лавињ кажала дека песната "е да бидеш вљубен во некого и мораш да му кажеш пријатно и за сите малечки нешта што ти недостигаат со него". Песната е можеби инспирирана од поранешниот маж на Лавињ, Дерик Вабли, иако во интервјуто за Северна Ирска со The Belfast Telegraph таа не го потврдила ова. Според неа таа немала намера песната да биде љубовна, но пишувала бавна песна и тој процес нејзе ѝ ги донел сите "емоционални работи". "Песната не е досадна затоа што ја напишав јас", рекла таа. "Да бев постара и професионален текстописец, дури тогаш би била досадна песна."
Магазинот Билборд ја опишува песната како "пауер балада со пијано и синтисајзер". Композиторот Роб Матс ја оркестрирал песната со жичени инструменти, иако кратката и почетната нота пред да почне пијаното била од синтисајзер.
Музичко видео
Музичкото видео е режирано од Марк Класфелд, кој е добро познат по работата како директор на музичките видеа на Sum 41. Лавињ го направила концептот на видеото. Во него има млада трудна жена чиј маж отишол да се бори во војна, стар маж чија жена умрела неодамна и тинејџерски пар на кој му е забрането да излегува од мајката на девојката. Видеото прикажува три врски во различни делови од животот, но во иста ситуација. Лавињ кажала дека видеото е многу лично.
Видеото е снимано Ботаничката Градина на California State University, Northridge'. Видеото за првпат е прикажано на MuchMusic во Канада на 6 јуни 2007 година, додека во САД е прикажано на TRL на MTVна 21 јуни.
Една година подоцна видеото победило на Избор на Луѓето: Омилен канадски Артист наградите за време на MuchMusic Видео Награди во 2008.
Искачувања на табелите и промоција
Синглот исто така поминал добро на европските табели, искачувајќи се на четврто место на European Hot 100. "When You're Gone" се искачил на триесет и второ место на ОК Сингл Табела и на место број три. Во Ирска се искачил на четвтро место. Во континентална Европа, "When You're Gone" се искачила во топ дваесет во држави како Австрија, Данска, Франција, Германија, Италија, Шпанија и Шведска. Во Белгија (Фландрија и Валонија), песната не била толку голем хит и не се искачила ви топ дваесет.
Во Индонезија синглот се искачил добро; првата недела песната се искачила на четириесет и осмо место, а наредната недела на четириесет и второ. За време на петтата недела, песната се искачила на место број еден со што го соборила претходниот сингл борј еден од Ферги, "Big Girls Don't Cry".
На 9 ноември, "When You're Gone" исто така се искачил на место број еден на Аргентинската Топ 40 Табела петнаесет недели, со што станал еден од сингловите на Лавињ кој се задржал најмногу на место број еден.
Лавињ ја изведувала песната за време на европските и азиските фестивали кои биле дел од турнејата од 2007 Promotional Tour, а исто така ја има изведувано и на ТВ програми и наградни церемонии ширум светот. Акустична верзија на песната на делукс верзијата на The Best Damn Thing која се наоѓа на iTunes Store е многу поразлична од албум верзијата и продуцент е Dr. Luke.
Надворешни врски
The Best Damn Thing
Максим Димитриевски
Максим Димитриевски (роден на во ) — македонски политичар и градоначалник на Општина Куманово од 2017 година.
Образование
Основно и средно образование завршува во родниот град, а дипломира на правниот факултет во Скопје. Во 2011 година изработува публикуван труд: „Вкупни даночни приходи и расходи во ЕЛС со осврт на Општина Куаманово“.
Магистрант на тема „Ниско ниво на децентрализација – причина за несоодветен развој на единиците на локална самоуправа во Република Македонија“.
Живот
Димитриевски е семеен човек, сопруг и татко на три деца.
Политичка кариера
Политичката кариера ја започнува како млад активист на Социјал демокртаски Сојуз на Македонија. Во 2008 година станува дел од Советот на Општина Куманово, а подоцна и претседател од 2012 до 2016 година. Политичката кариера ја продолжува како пратеник во Собрание на Република Македонија и претседател на комисија за одбрана и безбедност. На локалните избори во октомври 2017 година станува градоначалник на Општина Куманово а 2021 бива реизбран за градоначалник на Општина Куманово на локалните избори на 31ви Октомври како независен кандидат.
Надворешни врски
kumanovo.gov.mk
Лужники (стадион)
Лужники бил главен стадион на Олимписките игри во 1980 година, каде што биле организирани церемонии за отворање и затворање на игрите, како и некои од натпреварите, вклучувајќи го и финалето на фудбалскиот турнир. Стадионот според критериумите на УЕФА спаѓа во категоријата 4. Стадионот бил домаќин на финалето на Купот на УЕФА во 1999 година и финалето на Лигата на шампионите во 2008 година. Стадионот исто така бил домаќин на настани како Летната Универзијада 1973 година и Светското првенство во атлетика во 2013 година. Стадионот е именуван како главен за Светското првенство во фудбал во 2018 година и ќе биде домаќин на 7 натпревари од турнирот, вклучувајќи го и финалето.
Во минатото, стадионот бил користен за фудбалски натпревари на ЦСКА Москва, Спартак Москва и Торпедо Москва, меѓутоа, во моментов не постојат клубови чии домаќински натпревари ги играт на стадионот. Денес, стадионот главно се користи како еден од домашните терени на Руската фудбалска репрезентација. Стадионот се користи од време на време за разни други спортски настани и за концерти. Исто така, стадионот е домаќин на финалето на домашниот Куп во Русија.
Стадионот е еден од ретките големи европски фудбалски стадиони кои користат вештачки терен (FieldTurf), одобрен од ФИФА во 2002 година. Сепак, финалната природна трева била ставена за финалето на УЕФА Лигата на шампионите во 2008 година.
Изградба
На 23 декември 1954 година, Владата на СССР усвоила резолуција за изградба на стадионот во областа Лужники во Москва.
Одлуката на советската влада била одговор на конкретната актуелна меѓународна ситуација: до почетокот на 1950-тите, советските спортисти за првпат по Големата патриотска војна учествувале на светските спортски турнири, учествувајќи на Олимписките игри. Летните олимписки игри во Хелсинки од 1952 година на Советскиот тим донел 71 медал (од кои 22 злата) и второ место во неофицијалниот тимски пласман. Тоа претставувало голем успех, но зголемениот атлетски развој на Советскиот Сојуз, кој било прашање на државната политика, барало изградба на нов спортски комплекс. Предложениот комплекс требало да ги задоволи сите современи меѓународни стандарди и воедно да служи како база за обука на олимпискиот тим и арена за големи домашни и меѓународни натпревари.
Стадионот бил изграден во 1955-56 како Централен стадион „Ленин“. Градежните материјали биле користени од Ленинград и Ерменска ССР, електрични и дабови греди за гледачите од Украинска ССР, мебел од Рига, стакло од Минск, електрична опрема од Подолск во Московска област и дрвени предмети од Сибир. Освен тоа било неопходно да се уништат околните градби цела (вклучувајќи ја и црквата Св. Троица). Поради тоа што почвата била влажна, речиси целата област околу комплексот морала да се подигне половина метар.
Летни олимписки игри 1980
Стадионот бил главното место за Летните олимписки игри 1980, а сместивоста на гледачите бил 103.000 во тоа време. Настаните што биле организирани на овој стадион биле церемониите за отворање и затворање, атлетика, финалето во фудбал и поединечното јавање.
Катастрофата од 1982
На 20 октомври 1982 година се случила катастрофата за време на натпреварот на Купот на УЕФА помеѓу ФК Спартак Москва и ХФЦ Харлем. 66 луѓе загинале во стампедото,.
1990-тите и 2000-тите
Во 1992 година стадионот билпреименуван во стадион „Лужники“. Обемното реновирање започнало во 1996 година и резултирало со намалување на сместивоста.
Стадионот Лужники бил избран од страна на УЕФА да биде домаќин на финалето на Лигата на шампионите во 2008, освоено од Манчестер Јунајтед, кој го победил Челзи во финалето на 21 мај.
Реновирање
Оригиналниот стадион бил срушен во 2013 година. Фасадниот ѕид бил задржан, исто така, поради неговата архитектонска вредност, а подоцна бил повторно поврзан со новата зграда. Изградбата на новиот стадион била завршена во 2017 година. .
Организацијата на светското првенство во фудбал во 2018 година било доделено на Русија, а стадионот бил избран од страна на Русија како место за отворање на турнирот, а исто така и место за одржување на финалето на 15 јули 2018 година.
Сместивоста на стадионот била зголемена од 78.000 на 81.000 места.
Прва влада на Бранко Црвенковски
2. влада на Македонија — прва политичка влада на Република Македонија, избрана на 4 септември 1992, по изгласувањето на недоверба на првата техничка влада. На нејзино чело е избран Бранко Црвенковски. Оваа влада го доврши мандатот на претходната влада и владее до 20 декември 1994.
Реконструкции на Владата
На 6 јули 1993 година Ристо Иванов е избран за потпретседател на Владата, на местото на Стево Црвенковски, кој е избран за министер за односи со странство.
Во ноември 1993 година, по две авионски несреќи кои се случија во март 1993 во Охрид и ноември 1993 во Скопје, поднесе оставка министерот за урбанизам, градежништво, сообраќај и екологија Антони Пешев.
Владимир Ортаковски
Владимир Ортаковски (роден на 5 август 1950 г. во Скопје, Македонија) — македонски професор и научник од областа на меѓународното право и дипломатијата.
Образование и работен век
Дипломирал на Факултетот за политички науки во Белград, со звањето дипломиран политиколог – научна област дипломатија. На Правниот факултет во Белград се здобил со звањето магистер и доктор по правни науки – во научните области Меѓународно јавно право и Меѓународни односи и историја на дипломатијата. Во 1989 година е избран во звањето доцент по предметот Меѓународно јавно право на Факултетот за безбедност, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“, а во 1994 година е избран за вонреден професор по истиот предмет. Во 1997 година е избран во звањето редовен професор, а во 2001 година повторно е избран во звањето редовен професор по предметот Меѓународно јавно право на истиот факултет.
Во периодот 1993-1996 година проф. д-р Владимир Ортаковски бил заменик министер за наука во Владата на Република Македонија. Од 2000-2004 година бил потсекретар за високо образование, подоцна раководител на сектор во Министерството за образование и наука во Република Македонија. Тој бил претседател на Комисијата за признавање на дипломи добиени во странство при Министерството за образование и наука од 2001-2006 година. Бил член на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ Скопје од 1996-2000 година; а на Сенатот на Универзитетот „Св. Климент Охридски“ Битола е член од 2008 година. Бил претседател на Државниот совет за превенирање на малолетничко престапништво (2009-2013 година).
Научна дејност
Тој има публикувано над 240 библиографски единици во научни и стручни публикации во списанија и весници, трудови на симпозиуми и научни конференции во Македонија и во странство. Учествувал на 80-тина меѓународни конференции, тркалезни маси, симпозиуми, презентирајќи свои трудови (во земјата, во Европа и САД). Направил бројни студиски посети на меѓународни организации и на високообразовни установи во странство, учествувал на меѓународни семинари и конференции, и како експерт или член на владина или министерска делегација. Проф. Ортаковски е автор на седум книги и пет универзитетски учебници и учебни помагала. Тој ја доби државната награда „Гоце Делчев“ за најдобар научен труд во 1996 година за книгата „Меѓународната положба на малцинствата“. Неговата книга “Minorities in the Balkans” е публикувана од “Transnational Publishers, Inc.”, Ardsley, New York, во 2000 година.
Тој бил декан на Полициската академија од 2004-2008 година и раководител на постдипломските студии од областа на безбедноста од 2005-2008 година. Тој е раководител на Катедрата за општествено-политички и правни науки на Факултетот за безбедност од 2005 година. Тој ги предава на Факултетот за безбедност, на додипломските, постдипломските и докторските студии, предметите Меѓународно јавно право, Меѓународно хуманитарно право, Меѓународно кривично право, Човекови права и права на малцинствата, Дипломатија и меѓународна безбедност и др. Предава и како визитинг професор на повеќе други високообразовни установи. Член е на Советот на Центарот за стратегиски истражувања во Македонската академија за науки и уметности (МАНУ), од 2000 година. Тој е претседател и соосновач на НВО Здружение за заштита на правата на детето од 1998 година.
Три Води
Три Води — село во Општина Струмица.
Географија и местоположба
Три Води се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 6 километри.
Надморската височина во селото е 420 метри а површината на селото изнесува 712 ха.
Селото се граничи со Куклиш, Раборци, Орманли, Костурино, Струмица.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 23 ха.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 12 жители и 4 домаќинства, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.