cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Владеење на теророт
Главни настани за време на теророт
На 13 јули 1793 година, по атентатот на Жан Пол Марат (јакобински водач и новинар) уште повеќе се зголемило јакобинското политичко влијание. Жорж Дантон, водачот на востанието во август 1792 година против кралот, бил отстранет од Комитетот за јавен спас на 10 јули 1793 година. На 27 јули 1793 година Робеспјер станал член на Комитетот за јавен спас. На 23 август 1793 година, Националниот конвент донел декрет за масовна регрутација: На 5 септември, Конвентот изгласал декрет дека „теророт е секојдневица“. Ова ѝ овозможило на владата да формира „револуционерни армии“ кои требало да ги принудат француските граѓани да го почитуваат Максимилијановиот закон. Овие армии биле користени и за спроведување на „Законот за максимум“, преку кој се контролирала дистрибуцијата и цената на храната. Обраќајќи се на Конвентот, Робеспјер рекол дека „проценката и волјата“ на луѓето лојални на републиката ќе се користат за угнетување на оние кои сакаат „политичките собири да ги претворат во гладијаторски арени“. Со Новата политика, Франција изнашла решение за зголемување на својот воен потенцијал, користен за одбрана од идните воени сојузи (коалиции) формирани од непријателските нации. По овој настан, Робеспјер станал претседател на Комитетот за јавен спас, чиј член бил од јули 1793.
На 9 септември, конвентот формирал паравоени сили, „револуционерни армии“, за да ги принудат земјоделците да го предаваат житото на начин на кој налагала владата. На 17 септември бил донесен Законот за осомничени, со кој се одобрува затворање на нејасно дефинирани „осомничени“. Овој закон ги наполнал затворите. На 29 септември, Конвентот, освен на житото и лебот ги замрзнал цените и на другите основни намирници, а ги замрзнал и платите.
На 10 октомври Конвентот објавил проглас дека „привремената влада ќе биде револуционерна до воспоставување на мир“. На 16 октомври била погубена Марија Антоанета. На 24 октомври бил донесен францускиот републикански календар. Истиот ден започнало судењето на Жирондинците; а биле погубени на 31 октомври.
Во текот на 1793 година растела омразата кон свештенството а својата кулминација ја достигнала за време на кампања на дехристијанизација. На 10 ноември (20ти брумер година II од францускиот републикански календар), Ебертистите организирале Фестивал на разумот. На 14 фример (5 декември 1793 година) Националниот конвент го усвоил Фримерскиот закон, со кој на централната власт ѝ се дава поголема контрола врз активностите на претставниците на мисија.
На 16 плувиос (4 февруари 1794 година), Националниот конвент донел декрет со кој се укинува ропството во цела Франција и во француските колонии.
На 8 и 13 вентоз (26 февруари и 3 март 1794, Сен- Жист предложил закони за конфискација на имот на прогонетите и на противниците на револуцијата.
Кон крајот на 1793 година, се појавиле две главни фракции кои ѝ се заканувале на Револуционерната влада: Ебертовците, кои барале засилување на теророт и се заканувале со востание, и Дантонистите, предводени од Жорж Дантон, кои барале умереност и помилување. Комитетот за јавен спас презел дејствија против нив. Главните ебертовци биле осудени од Револуционерниот трибунал и погубени на 24 март. Дантонистите биле уапсени на 30 март, судени од 3 до 5 април и погубени на 5 април.
На 20 праириал (8 јуни 1794) низ целата земја се одржувал Фестивалот на Врховното Битие како дел од култот кон врховното битие, деистичка национална религија. На 22 праириал (10 јуни), Националниот конвент донел закон предложен од Жорж Кутон, кој го поедноставил судскиот процес и значително ја забрзал работата на Револуционерниот трибунал. По донесувањето на законот, значително се зголемил бројот на погубувања, а периодот од носењето на овој закон до Термидорската реакција станал познат како „Големиот терор“ (la Grande Terreur).
Термидорска реакција
На 8 термидор, во говор пред Националниот конвент, Робеспјер зборувал за постоењето на внатрешни непријатели, заговорници и клеветници во рамките на Конвентот и управните комитети. Тој одбил да ги именува, по што пратениците се исплашиле дека Робеспјер подготвува нова чистка во Конвентот.
Следниот ден, Жан-Ламбер Талиен, еден од заговорниците кои Робеспјер ги имал на ум при неговиот говор, користејќи ја исплашеноста на Конвентот успеал да ги сврти пратениците против Робеспјер и да донесе декрет за негово апсење.
По апсењето Робеспјер се обидел да се самоубие но раната од куршумот само му ја скршила вилицата. Според други извори, бил можеби застрелан од жандармот Мерда. Во секој случај, следниот ден Робеспјер бил погубен на гилотина, заедно со Сен Жист, Кутон и неговиот брат Августин Робеспјер.
Лихтенберг (Средна Саксонија)
Лихтенберг (Lichtenberg) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Слоба Радановиќ
Слободан Слоба Радановиќ ( 20 јуни 1990 г.) е српски поп-фолк пејач и текстописец кој ѝ се претставил на јавноста во Србија со учеството во музичкиот натпревар Пинкови ѕвезди и е најпознат по неговото контроверзно учество во првата сезона на реалното шоу Задруга
Биографија
Роден е на 20 јуни 1990 година.во Зрењанин. Уште од мали нозе покажал талент за музика. Во родниот град го завршил електротехничкото и градежното училиште „Никола Тесла“, насока градежен техничар за високоградба. Се запишал на студии по архитектура во Нови Сад, но брзо сфатил дека сака да се занимава со музика.
Во септември 2014 година, тој започнал да учествува во првата сезона на музичкиот натпревар Пинкови ѕвезди. Најмногу пеел песни од Здравко Чолиќ, Шабан Шаулиќ и Џеј Рамадановски. Тој стигнал до самиот крај на натпреварувањето, но победата му припаднала на Иван Куртиќ, додека Слободан го освоил третото место. Во 2015 година ја објавил својата прва песна „Буре барута“, која има над четири милиони прегледи на YouTube. Неколку месеци подоцна го објави синглот „У пороцима“. Во 2017 година ја промовирал песната „Стјуардеса“ за која сними и спот.
На 06.09.2017 година, Слободан Радановиќ станал учесник во првата сезона на реалното шоу Задруга. Тој кажува дека влегува за да ја промовира својата музика. Слоба го завршува реалното шоу на четвртото место.
На денот на финалето на Задруга, воедно и неговиот роденден, 20.06.2018 год го претставил новиот сингл „Непристојна понуда“.
Латвиска Национална Опера
Латвиска Национална Опера или ЛНО (латвиски: Latvijas Nacionālā opera) — национална опера на Латвија, чие седиште се наоѓа во престолнината Рига. Во нејзиниот состав спаѓаат и Латвискиот национален балет (ЛНБ), Латвискиот национален хор (ЛНХ) и Латвискиот национален оркестар (ЛНО).
Историја
Во Рига постоел театар на кој се прикажувало на германски, кој исто така нудел и опера и балет уште од 1782 година и тој бил сместен во Градскиот театар на Рига од 1863 година.
Првиот обид да се создаде латвиска национална опера била 1893 година, кога била изведена Spoku stunda. Латвиската опера (Latviešu Opera) била основана во 1912 година од страна на Павулс Јурјан, иако речиси веднаш, за време на Првата светска војна, оперистите биле евакуирани во Русија. Во 1918 година, операта се рестартирала под името Latvju Opera предводена од Јазепс Витолс, основач на Латвиската академија за музика. Дебитантната изведба на 23 јануари 1919 година била на Вагнеровата Der fliegende Holländer. Од 1944 година, по окупацијата на Латвија од страна на Советскиот Сојуз и паѓањето под советско влијание, Латвиската Национална Операбила затворена до 1995 година поради реновирање и седиштето се преселило во привремени простории. При повторното отворање во 1995 година, првата опера била Uguns un nakts („Оган и ноќ“) од Јанис Мединш.
Објект
Националната опера била изградена во 1863 година од страна на архитектот од Санкт Петербург, Лудвиг Бонстед. Во текот на својата историја, објектот бил на неколкупати реновиран, и тоа: 1882-1887 (по пожарот во 1882), 1957-1958, 1991-1995 (по независноста). За последен пат бил обновен во 2001 година кога била изградена нова сала од 300 места.
Драган Најденовски
Драган Најденовски — македонски сликар.
Животопис
Најденовски е роден во село Брод во 1956 година. Средно техничко училиште завршил во Битола и работел во струката сè додека целосно не му се посветил на сликањето како самостоен ликовен уметник.
Член е на Друштвото на ликовните уметници на Македонија (ДЛУМ) и Друштвото на ликовните уметници на Битола (ДЛУБ), а бил и претседател на ДЛУБ во еден мандат.
Независни изложби
Најденовски има бројни независни изложби :
Празник на Италијанската Република
Денот на Републиката е италијанскиот национален ден и Денот на републиката, кој се слави на 2 јуни секоја година, а главната прослава се одржувала во Рим. Ден на Републиката е еден од националните симболи на Италија.
Денот бил комеморација на институционалниот референдум одржан со универзално право на глас во 1946 година, на кој италијанскиот народ бил повикан на гласање за да одлучел за формата на влада по Втората светска војна и падот на фашизмот.
Церемонијата на настанот, организирана во Рим, вклучувала полагање ловоров венец како почит на италијанскиот непознат војник во Алтаре дела Патрија од страна на претседателот на Италијанската Република и воена парада долж Виа деи Фори Империјали во Рим.
Историја
На 2 и 3 јуни 1946 година, бил одржан институционален референдум со кој Италијанците биле повикани на гласање за да одлучат кој облик да биде државата - монархија или република. Референдумот бил објавен на крајот на Втората светска војна, неколку години по падот на фашистичкиот режим во Италија, диктаторскиот режим кој повеќе од 20 години го поддржувал италијанското кралско семејство, Куќата на Савој.
Овој институционален референдум бил првото гласање со општо право на глас во Италија. Резултатот бил соопштен на 10 јуни 1946 година, кога судот објавил дека по 85 години Кралството Италија, преминува во Италијанска Република. Кралот на Италија, Умберто II Савојски, ја напуштил Италија на 13 јуни за да ги избегне судирите меѓу монархистите и републиканците, кои веќе се манифестирале со крвави настани во различни италијански градови, поради страв дека тие би можеле да се прошират низ целата земја. Заминал во егзил во Португалија. Од 1 јануари 1948 година, со стапувањето во сила на Уставот на Италијанската Република, на машките потомци на Умберто II Савојски им бил забранет влез во Италија; одредбата била укината во 2002 година. 11 јуни 1946 година, првиот ден на републиканска Италија, бил прогласен за државен празник.
Единството на Италија и раѓањето на италијанската држава се славело на 17 март, во чест на 17 март 1861 година, датумот на прогласувањето на Кралството Италија.
Воената парада била повторно вметната во официјалната церемонија на главната прослава во Рим во 1983 година. Во таа година Денот на Републиката бил организиран во првата недела од јуни, помеѓу Авентин и Порта Сан Паоло за да се одбележил Отпорот на германската окупација на градот Рим за време на Втората светска војна.
Во 1949 година, со влезот на Италија во НАТО, десет прослави се одржале истовремено низ целата земја. Во 1961 година, главната прослава на Денот на Републиката не се одржала во Рим, туку во Торино, првиот главен град на обединета Италија. Торино бил главен град на Италија од 1861 до 1865 година, потоа Фиренца (1865–1871) и на крајот Рим, кој бил нејзин главен град од 1871 година. Во 1961 година, всушност, се прославила и стогодишнината од обединувањето на Италија (1861–1961).
Поради тешката економска криза што ја зафатила Италија во 1970-тите, Денот на Републиката со закон бил преместен во првата недела од јуни.
Прослава
Официјалната церемонија на прославата во Рим вклучувала свечена церемонија на подигнување на знамето во Алтар дела Патрија и почит на италијанскиот непознат војник со положување лаворов венец од претседателот на Италијанската Република во присуство на најважните офицери на државата или на претседателот на Сенатот, претседателот на комората на пратениците, претседателот на Советот на министри, претседателот на Уставниот суд, министерот за одбрана и началникот на одбраната. По свирењето на Државната химна Песна на Италијанците, авионите го преминувале небото на Рим испуштајќи чад во три бои.
Традиционално било, членовите на италијанската влада и претседателите на двата дома на парламентот, за време на целата церемонија на јакната да закачувале италијанска тробојна кокада. По химната, започнувала парадата. Во воената парада учествувале италијанските вооружени сили, сите полициски сили на Републиката, и италијанскиот Црвен крст. Воената парада за првпат била вклучена во протоколот на официјалните прослави во 1950 година.
На денот на празникот, во Палацо дел Квиринале, во свечена форма се вршела промена на гардата со полкот на Корациери и фанфари на коњаничкиот полк на карабинерите во висока униформа. Овој свечен обред се изведувал само во дв3 други прилики, за време на прославите на Денот на тробојката (7 јануари) и Денот на националното единство и вооружените сили (4 ноември).
Официјални церемонии се одржувале низ целата држава. Меѓу нив биле традиционалните приеми организирани од секоја префектура за локалните власти, на кои им претходеле свечени јавни демонстрации со намалени воени паради, кои биле разгледани од префектот во својство на највисок владин орган во покраината. Слични церемонии организираат и регионите и општините.
Во целиот свет, италијанските амбасади организираат церемонии на кои биле поканети шефовите на државите на земјата домаќин.
Парада
Во 1976 година, воената парада не била организирана по катастрофалниот земјотрес на Фриули, додека следната година, во 1977 година, во целосно штедење, било одлучено да не се продолжи традиционалната воена парада за да се избегне оптоварување на дополнителни трошоци на државниот буџет. Оваа одлука била повторена и во следните години. Наместо воената парада, демонстрација била организирана на Пјаца Венеција, на која присуствувале претставници на италијанските вооружени сили.
Воената парада била повторно вметната во официјалната церемонија на главната прослава во Рим во 1983 година. Таа година Денот на Републиката бил организиран во првата недела од јуни. Во 1989 година воената парада била повторно елиминирана, а на нејзино место била организирана историска изложба на Пјаца ди Сиена во Рим. До 1999 година, прославата на Денот на Републиката била ограничена исклучиво на церемонијата кај Споменикот на Виктор Емануел II.
Парадата трајно се вратила на церемонијата во 2000 година на иницијатива на тогашниот претседател на Републиката Карло Азељо Чампи.
Во воената парада учествувале и воени делегации од Обединетите нации, НАТО, Европската Унија.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Уелен
Уелен (рус. Уэ́лен) е село во Русија, близу поларникот во Чукотскиот автономен округ на рускиот Далечен Исток. Местото лежи близу ’ртот Дежњов каде се среќаваат Беринговото и Чукотското Море и е најисточното населено место во Русија и цела Евроазија воопшто. Уелен е најблиското руско населено место до Соединетите Американски Држави.
Уелен има околу 500 жители (2002).
Уелен е местото преку кое Димитриј Кифер и Карл Бушби влегле во Русија како дел од нивната експедиција „Голијат“, откога го преминале Беринговиот Проток. Двајцата биле уапсени за прекршување на визните закони.
Клима
Климата е субарктичка, со просечна годишна температура од -8 °C. Летната температура изнесува околу 6 °C. Местото се наоѓа на надморска височина од 3 м.
Брезен (Западна Померанија)
Брезен (Breesen) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
NGC 5454
NGC 5454 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Балисти
Балистите биле припадници на албанското националистичко и профашистичко движење, организирани во националниот фронт Бали Комбетар (алб. Balli Kombëtar ) основана во 1939 година. Дејствувале за создавање на Голема Албанија. Го сочинувале оружениот дел на организацијата и биле испраќани директно во судир со партизанските единици во Македонија, Србија и Црна Гора. Особено жестоко се пресметувале со припадниците на НОВ од Западна Македонија, вршејќи убиства, терор и пљачкосување на македонското и на другото неалбанско население. Политичката програма на оваа организација вклучувала обединување на етничките територии на Албанците и создавање на Голема Албанија. Иако декларативно балистите биле антифашисти, сепак им помагале на Силите на оската во воените операции во текот на Втората светска војна, особено во Македонија, Грција и на Косово. На денот кога е објавена капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) Бали Комбетар склучил спогодба со Германците и објавил дека Албанија е обединета и независна, оправдувајќи го привременото присуство на германските сили како потреба на борбата против англоамериканско-советската коалиција. Со овој договор Бали Комбетар се ставил во отворена служба на Германците и ги прифатил германските офицери како главен команден кадар на своите оружени формации или како инструктори. Во оваа смисла, некои историчари, главно етнички Албанци, гледаат на балистите како на квинслиншка националистичка власт која остварила контрола над етничките албански територии.
NGC 5454
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5454 се споменува и како UGC 8997, MCG 3-36-42, CGCG 103-64, KCPG 412B.
Балисти
Во 1943 година Комунистичката партија на Албанија им објавила војна на балистите што довело до граѓанска војна. Со крајот на Втората светска војна и победата на комунистите во Југославија и Албанија, балистите биле прогонувани, затворани и убивани. Голем дел од нив емигрирале во Европа и САД.
Организација
Во април 1943 година Бали Комбетар дефинитивно ја поставил својата организациона форма која изгледала вака: Во Тирана било седиштето на Централниот комитет, во сите седишта на окрузите имало т.н. окружни комитети, додека во околиите - поткомитети, а во секое село селски одбор. Окружните комитети во поголемите градови биле поделени на реонски комитети (или поткомитети) кои имале свои групи (од 10 до 15 души) раководени од постари и поистакнати балисти. При реонскиот комитет дејствувале и организирани младински групи, вооружени со огнено оружје, а биле користени за борба против народноослободителното движење, како и за вршење на грабеж и насилно земање помош за балистите.
NGC 5454
Откривање
Телото е откриено на 21 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Балисти
Балистите во Македонија
Најистакнат политички раководител на Македонската балистичка организација бил Кадри Сали, претседател на организацијата во Гостивар и претседател на Фашистичката партија во Гостивар, член на Корпоративниот комитет во Тирана и член на Окружниот комитет на организацијата на Косово. Најголем замав ширењето на Организацијата имало со појавувањето на Џемаил Хасани - Џемо (1908-1945) од с. Симница, Гостиварско. Најпрвин Џемо во 1942 година, пред појавувањето на балистичката организација, со околу 40 души Албанци се одметнал в шума, наводно за борба против Италијанците, а, всушност, оттаму вршел терор врз македонското население. Италијанците, за да го искористат за борба против партизанските единици во Македонија, го поткупиле за големи пари и му дале чин мајор. Неговата месечна плата изнесувала околу 50.000 леки, додека членовите на неговата група уживале многу привилегии. Затоа, тој целосно се ставил во служба на италијанската власт. По доаѓањето на Германците, тој и со нив ја продолжил соработката. Со благослов на Италијанците, а потоа и на Германците, балистите вршеле такви злосторства, насилства, пљачкосување и друго, што предизвикало страв и иселување на македонскиот народ. Во Кичевската околија балистите ги раководел Мефаил Еипов - Мефо од с. Зајас, кого најпрво Италијанците го унапредиле во чин капетан, а потоа и Германците го исползувале за свои цели.
Џемо Хасани ги собирал масите под паролата: „Бидете со мене и тргнете во борба против партизаните за да не ве мобилизираат Германците за Источниот фронт". Луѓето ги вооружувал со италијанско оружје. Тоа било причина македонското население, за да се спаси од натамошните непријателски активности против него, да бега на територијата под бугарска окупација. Балистичката организација во Западна Македонија во 1944 година нараснала во оружена сила со околу 9-10.000 членови. Наоружани од Германците, воделе тешки борби со Народноослободителната војска. Покрај тоа, имале огромни привилегии, поради што на крајот станале добро организирана оружена организација, која била единствена власт и како таква ги спроведувала и ги штитела "законите" на албанската власт во Западна Македонија. Нејзиното дејствување било директно на терен, и тоа не само политички и пропагандно, туку и со оружени дејства.
NGC 5454
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5454 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5454 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Балисти
Балистите во Македонија
Резултатите од нивното дејствување по однос на македонскиот народ биле катастрофални, бидејќи цели семејства и села, за да се спасат, бегале од своите огништа. Тоа било причина да се промени демографската состојба на населението во полза на албанското население, како и промена на културните, социјалните, економските и други прилики во сферата на општественото живеење.
NGC 5454
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 4 м 45,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 22' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Брач
Брач (хрватски: Brač; латински: Bretia, Brattia; италијански: Brazza; чакавски: Broc) е хрватски остров во Јадранско Море и се наоѓа пред градот Сплит. Има површина од 395 км2 и е најголемиот остров во Далмација, а трет по големина во Јадранско Море.
Балисти
Балистите во Македонија
ОЗНА (подоцна УДБА и КОС) ја презеле борбата против балистите во западна Македонија, кои броеле околу 8.000 по крајот на Втората светска војна. Во периодот 1945-1948 биле разбиени нивните групи, а водачите биле убиени.
NGC 5454
Други поделби
Проучување на NGC 5454 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 907. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 81.
NGC 860
NGC 860 — елиптична галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 860 се споменува и како CGCG 504-37, NPM1G +30.0071.
Брач
Географија
Островот настанал пред околу 100 милиони години во периодот креда, но дури во холоценската епоха станува остров. Изграден е претжно од варовнички карпи, но со ерозија и таложење настанале и други видови на земја, така да денес се наоѓа и песоклива земја, бреч, глина и црвеница.
Највисокиот врв е Видова гора, кој има 778 метри надморска височина и е истовремено највисокиот врв од сите други на јадранските острови.
NGC 860
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Брач
Клима
Климата на островот зависи од неговата положба, и има одлики на типична средоземна клима: летата се топли и сушни, а зимите се кратки и благи. Брач спаѓа во најсончевите региони во јадранското подрачје (помеѓу Хвар и Сплит), и има просечно околу 2700 сончеви саати годишно. Просечната зимска температура изнесува 9 °C, а летната околу 25 °C. Во просек два дена годишно врне снег, но не се задржува повеќе од 10 саати. Ветерот бура дува до март, а тој период во народот е познат како три марчански бури. Во лето, скоро секојдневно дува приморскиот благ ветер маестрал, во народот наречен и маештрал. Врнежите се почести во внатрешноста на островот, и на неговата источна страна, па во Сутиван годишно наврнува околу 700 мм дожд, а во местото Дол околу 1400 мм. Просечната температура на морето во лето изнесува 24 °C, а во зима околу 14 °C. Бидејќи на островот нема поголеми населби, ниту индустрски капацитети, загадување скоро и да нема.
Потекло на поимот
Потеклото на името на островот Брач не е познато. Се претпоставува дека потекнува од илирскиот збор брентос што значи елен, бидејќи Старите Грци го нарекувале Елафус од зборот елафос, што е старогрчки назив за елен. Римскиот историчар Полибиј го нарекувал островот Бретиа, а римскиот историчар Плиниј Постариот го нарекувал Братиа, а во патописот на Антониј од 4 век островот се споменува под името Брактиа. Брач бил означен на мапата на Клавдиј Птоломеј, од 2 век, и на картата наречена Појтингерова табла од 4 век под името Братиа. Византискиот цар, Константин Порфирогенит, во описот на своето царство во 9 век, островот го нарекол Барзо, а за него и за Хвар кажал дека се „најубави и најплодни“ од сите јадрански острови.
NGC 860
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 860 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 860 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Брач
Население
Според последниот попис на населението од 2011 година, на Брач живееле 14.434 жители. Во средниот век, бројот на римско - илирското население почнал полека да опаѓа, а се населувале Неретваните и посебно Хрватите, кои се денес доминантно население на островот. Најзастапено е чакавското наречје со неговите различни веризии (чакавски, чокавски, цакавски и цокавски), а на крајниот исток на островот се зборува со штокавско наречје. Според податоците на Јеролим Корнер, гувернер на островот во 1682 година, на Брач имало 5.222 жители, од кои 1688 биле мажи, 2040 биле жени, 890 биле машки деца, а 604 биле женски деца. Пред крајот на Млетачката република бројот на жителите се качил на 10.988, а најголем број на жители е забележан во 1900 година, кога на островот живееле 24.000 жители.
Историја
Археолошките ископувања потврдиле постоење на човечки населби на островот уште од палеолитско време (во пештерата Копачина, која се наоѓа меѓу Супетар и Долен Хумац). Не постојат археолошки наоѓалишта од неолитот. Подоцна, во бронзеното и железното време островот го населувале Илирите, кои живееле во внатрешноста на островот и од кој период има сочувани бројни градби (најпознати се Рат кај Ложишќа, Вело Грачишќе кај Селца и Коштило кај Бол).
NGC 860
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 15 м 0,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 46' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Брач
Историја
Во 4 век п.н.е., јадранските острови биле колонизирани од Старите Грци, но на Брач нема знаци за формирање на грчки колонии. Се чини дека тие наминувале попатно на Брач и тоа главно поради трговија со локалното илирско население на Брач. Во прилог на ова се најдените грчки предмети во Вичја Лука кај Ложишќа. Брач бил на поморската рута на трговците кои пловеле од Иса (античка населба на островот Вис) кон античкиот град Салона и на оние кои пловеле кон долината на реката По.
Далмација била освоена од Римјаните во 9|9-тата година, кога тие конечно ги победиле Далматите. Тие тука формирале своја провинција, наречена Далмација, со главен град Салона, кој бил на копното блиску до островот. На Брач не се најдени поголеми римски населби, но има доста докази за римското присуство на целиот остров, како на пр., цистерни, поила за добиток, садови за вино и маслиново масло, саркофази и остатоци од пристаништа – кај Сплитска, кај Бол и кај заливот Ловречин. На островот населението уште во тој период се занимавало со обработка на камен. Богатите наоѓалишта на квалитетен камен овозможиле развој на оваа дејност, а најважни каменоломи биле Плата, Стражишќе и Расохе. Каменот од тука се носел до пристаништето Сплитска, за да од таму се носи на градилиштата во Салона и Сплит (за изградба на Диоклецијановата палата). За ова сведочат бројните епиграфски споменици на островот.
NGC 860
Други поделби
Проучување на NGC 860 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8606. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2310. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1248.
Брач
Историја
Откако Салона била разурната од Аварите и Словените, градското население од копното наоѓало засолниште на островот, и се смета дека местото Шкрип било основано од избеганите жители на Салона. Од политички аспект, Брач му припаѓал на Византиското царство.
Во 12 век, Хрватска заедно со далматинските градови влегле во состав на Унгарија, но Брач уште долго време задржал политичка самостојност. Од 1268 до 1357 година, Брач ја признавал власта на Млетците, а потоа и на Австроунгарија, но сепак во овој период тој успеал да задржи дел од самоуправата и дел од старите привилегии. Од 1420 година, цела Далмација, со исклучок на Дубровничката република, влегла под управа на Млетачката република.
До 13 век, самоуправувањето на Брач било со сопствено организирање на власта, сопствени служби на управување и сопствени прописи. На чело на комуната стоел кнез, кој бил биран од благородниците на островот, а кој подоцна бил назначуван од Венеција. Врховната власт и Големиот совет биле од благородништвото на Брач, а покрај овие два органа, постоеле и Мал совет и Совет на мудреците. Седиштето на комуната било во Нережишќа. Покрај советот на благородниците, постоел и совет на народот, но со многу помали права.
Службениот јазик бил латинскиот, но во секојдневието се употребувал хрватскиот. Службените документи и секојдневното писмо било на хрватска кирилица.
Во средниот век, населението на островот се занимавало со сточарство, земјоделство, шумарство, риболов, обработка на камен и трговија. Владеењето на Млетците траело полни 4 века, од 1420 до 1797 година. Турските освојувања, кои во 16 век стигнале сè до јадранското крајбрежје, биле причина за повлекување на населението, кое од копното бегало на островите.
Понова историја
Во XVIII век, кога во Далмација престанала опасноста од Турците, крајбрежни места на Брач се развиле во мали градови, и се ширела писменоста посебно од манастирите во Повља, Пушиќи,Сумартин и Бол.
По пропаста на Млетачката република во 1797 година, меѓу 1805 - 1813 година била воспоставена француска управа на островот, која траела до падот на Наполеон. Во 1814 година, на Виенскиот конгрес било решено Далмација да ѝ припадне на Австрија.
Во пролетта 1941 година, островот бил окупиран од Италијанците, но веќе следната година биле организирани народноослободителни одбори во сите места и биле преземени борбени акции против окупаторот. Поради тоа Италијанците спровеле терор меѓу населението и опожарувале места (познатиот пожар во Селца е опишан и во песните, пожарот во Ново Село, Пушиќа, Бол и Драчевица).
Во есента 1943 година, Италија капитулирала, а месното население ја разоружало италијанската војска и го ослободило островот. Кон крајот на годината, во октомври, на власт дошле усташите. Во јануари 1944 година, островот бил окупиран од Германците, но веќе во јуни истата година започнал десантот од Вис, па на 18 јули 1944 година бил освоен и ослободен целиот остров Брач, кој влегол како дел од Република Хрватска во состав на СФРЈ.
Распадот на Југославија и војната од 1991 година
По распаѓањето на Југославија и создавањето на нови самостојни држави од поранешните републики, нивните граници не биле сменети, и цела Далмација заедно со островите ѝ припаднале на Хрватска. Денес Брач е дел од Сплитско-далматинската жупанија, а административно е поделен на градот Супетар, општините Милна, Сутиван, Нережишча, Постира, Бол, Пучишќа и Селца.
Култура
Во периодот на раниот среден век, кога на островот дошле Неретваните и Хрватите, на островот биле изградени неколку манастири и цркви во внатрешноста, од кои денес има неколку сочувани. Општествениот и културниот развој на Брач се гледал во Брачкиот статут од тој период, според кој бил организиран животот на населението меѓу 13 и XVIII век.
Во архитектурата се забележуваат видливи разлики меѓу богатите палати на брачките благородници и скромните живеалишта на рибарите, морнарите и работниците. Во тек на 16 век, биле изградени цели населби на крајбрежјето кои покажуваат одреден степен на урбанистички и културен развој на островското население.
Ренесансата донела просперитет на Брач, како и во цела Далмација. Од овој период останале цркви, црквички и палати, додека ренесансни скулптури и релјефи можат да се видат во голем дел од островските цркви. Познатиот брачки каменоломи ги привлекле славните ренесансни градители и вајари како Јурај Далматинец, Андрија Алеши и Никола Фирентинец, кои твореле во Далмација и оставиле свои дела по целиот остров.
Во втората половина на XIX век, со будење на националната свест биле отворени читални во брачките градови, а ширењето на панславизмот се гледа во подигањето на споменикот на рускиот писател Толстој.
Големиот хрватски писател Владимир Назор (1876 -1949 г.) своето детство го поминал на Брач. Историјата на островот може да се прочита во Брачкиот зборник кој се печати редовно.
Стопанство
На Брач отсекогаш биле застапени сточарството, лозарството, одгледувањето на маслинки и преработката на мермер. Уште во римскиот период бил познат брачкиот камен, кој се користел низ целото царство.
Во тек на средниот век, населението се занимавало со земјоделство, шумарство, риболов и трговија. Според статистичките податоци од 1796 година, на островот имало 73 говеда, 94 свињи, 3041 овци и кози, 12 коњи и 750 мулиња и магариња. Во 1780 година на Брач имало 40 бродови, а во 1796 година нивниот број пораснал на 52 и голем број на рибарски и други видови на помали бродчиња.
Во 19 век имало општ просперитет на островот, златното време на лозарството било во 1860 - 1870 години, кога поради болест на француските и италијанските лозови насади, брачкото вино се извезувало во тие земји. Но отворањето на паробродските линии и уништувањето на едрениците било поразително за стопанството и трговијата на Брач. Тоа довело до масовни миграции на Брачаните во Јужна Америка, а посебно во Чиле.
Во 20 век, особено во 1960 - 1970 години, се вовела електрична енергија и водовод на островот, со што се подобриле условите за живот и се стопирала економската имиграција. Голем придонес за ова имал и развојот на патната мрежа, подобрувањето на комуникацијата со копното, со отворањето на редовни фериботски линии, а со тоа се забрзал и развојот на туризмот и стопанството.
Брачки камен
Брачкиот камен - мермер е познат во целиот свет по својот квалитет. Традиционалната обработка на каменот е заменета со современа технологија. Прозводството во 1950-тите години било околу 5000 м3 на камени блокови, а денес се произведуваат 17 000 м3 камени блокови и преку 500 000 м2 на стругани камени плочи.
Литература
Brački zbornik br. 6, Dasen Vrsalović-Povijest otoka Brača, Skupština općine Brač, Supetar 1968.
Список на градови во Рајнската област-Пфалц по население
Ова е список на сите градови и општини во германската покраина Рајнска област-Пфалц со повеќе од 10.000 жители. Во 2017 г. овој услов го задоволувале 45 градови. На овој список се наведени само поединечните општини во градските граници, а не општини или приградски населби во рамките на урбани агломерации.
Список
Во табелава се наведени 45 градови и општини во Северна Рајна-Вестфалија со население од барем 10.000 жители во 2017 г. според проценките на Сојузната статистичка служба на Германија. Главниот град на покраината е претставен со задебелени букви.
Рамна (Кукушко)
Рамна (Μονολίθι, Монолити, до 1927 Ράμνα, Ра̀мна) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 389 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 168 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 195 жител. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Монолити.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 165 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 244 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 208 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 216 жители, во 1971 година имало 89 жители, во 1981 година имало 37 жители, додека во 1991 година имало 60 жители. Денеска, населението на селото е 321 жител според пописот од 2001 година.
836
836 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 836 година од новата ера, 836. од првиот милениум, 36. од IX век и седма од 830-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6344 и 6345 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5586 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4596 и 4597 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1589.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 836 година се протега во 3472 и 3473, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3532 и 3533 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1379. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 221 и 222 исламска година.
Disturbia
Disturbia e поп песна од ре-реализираната верзија на третиот албум на Ријана насловена како Good Girl Gone Bad:Reloaded. Таа е трет сингл од ре- реализацијата после, „Take a Bow“ и „If I Never See Your Face Again“. Песната е напишана од страна на Роберт Ален, Андре Мерит и Крис Браун, а продуцент е Брајан Кенеди. Песната доби номинација за „Најдобра Денс Песна“ на 51-те Греми награди.
„Disturbia“ беше комерцијален успех, и се искачи на највисокото прво место во Белгија (Фландрија) и Нов Зеланд исто така стана и топ-тен хит во повеќе од дваесет држави вклучувајќи ги Австралија, Канада и Обединетото Кралство. Песната се искачи и стоеше на врвот на американскиот Билборд Хот 100 табела за време од две недели, а со тоа стана третиот број еден сингл на Ријана од албумот Good Girl Gone Bad и четврт од сите на Хот 100. Придружувачката музика за спотот на „Disturbia“ беше режирана од страна на Ентони Мандлер, којшто ја вметнува Ријана во различни локации како на пример затворска ќелија и гасна комора. Ријана регуларно ја изведува „Disturbia“ по своето издавање на многу тури и настапи во живо.
Милау (Средна Саксонија)
Милау (Mühlau) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Кама (бодеж)
Кама е ладно оружје кое било користено или се користи од страна на народите од Кавказот, Јужен Кавказ (Закавказје), Блискиот Исток и Балканскиот Полуостров. Името на ова ладно оружје најверојатно потекнува од адигејскиот збор кама што означува нож или бодеж.
Особини
Камата е долга од 30 до 50 см, со двoстрано сечила кое е тесно и долга. Напречниот пресек на сечилото е лентикуларано, а постепено се стеснува до врвот. На рачката е тесен, без премин, со масивен врв.
Камата се носи во футрола поставена на појасот или вратот. Таа се користела како додаток во облекувањето, како продорен ефект, односно целта била да се остави впечаток меѓу присутните, меѓутоа нејзината првенствена цел е да се користи во блиска борба како остро оружје.
Азербејџанскa
Оваа кама има различни орнаменти. Украсите може да бидат нанесени на сечилото или рачката. Цртежи на ножот обично се мотиви од природата или религијата.
Еременскa
Таа е црна кама со издолжена глава, а ова му дава форма на источна арка. Деталите на ножот се изработени од челик, а орнаментите се најчесто во форма на лалиња.
Грузискa
Сечилото на ова оружје е кратоко и широко, рачката е сребрена или метална, украсена е со врежани орнаменти во облик на цветни ливчиња. Оваа кама исто така може да биде украсена од разни фигури изработени од злато и сребро.
Дагестанскa
Камата има многу издолжена глава и е слична на ерменските ками. Камите изработени од страна на мајсторите од Дагестан отсекогаш се сметале за најдобри на Кавказот.
Кубачинскa
Кубачинскa кама има исклучително поволен сооднос на должина на сечилото со неговата ширина и големина на рачката. Оваа кама има некои посебни одлики и детали. Тие се изработени според лезгинскиј образец - Лилиопсидна. Овој дизајн овозможува најголема вкочанетост и го прави лесен.
Хевсурскa
Хевсурскaта е сорта на грузиска кама, меѓутоа рачката е изработена од месинг во грузиски или мешан кавказки тип, но се доближува до грузискиот начин. Делови од дршката и сечилото се изработени од месинг или железо, украсени со едноставни орнаменти изработени од бакар.
Османлиска
Османлиските ками од 16 век најчесто служеле како додаток во облеката на крупната османлиската аристократија. Во овој периот таа се сотоела од еднострано сечило кое на врвот било закосено. Рачката била тесна со топчест врв.
Честопати сечилото, рачката и футролата биле украсувани со орнаменти, изработени од сребро или злато, а на сечилото понекогаш се сретнувале и натписи со арапско писмо. Ваквиот дизајн и украсување на камата трбало да го претстават престижот на сопственикот во осмалиското општество.
Во 18 век, османлиската кама го променила својот изглед. Таа се стоела од долго двострано сечило, со тесна рачка која на врвот и на крајот можела да има орнаменти во вид тркалезни топки меѓутоа тоа било реткост. Во овој период сечило, рачката (дрвена) и футролата (кожна) биле украсувани со ортнаменти изработувани од сребро, а димензиите и биле од 54 до 48 см. Ваквиот дизајн и украсување на камата укажуваат дека за разлика од поранешниот период, камат станала украс и воружувањето на ситната османлиска аристократија.
Голем дел од балканските народи во текот на борбите за ослободување од Османлиското Царство, камата ја користеле како симбол за агитација во борбата за слобода.
Македонските револуционери камата ја користеле како моќно средство за изразување на самоувереноста и симбол на револуционерната дејност на Македонската револуционерна организација.
Брезен
Брезен може да се однесува на следниве места во Германија:
Животот и времето на Мајкл К
Животот и времето на Мајкл К (англиски: The life and times of Michael K) - роман на јужноафриканскиот писател Џон М. Куци од 1983 година.
Содржина
Романот се состои од три дела. Првиот дел е најобемен и во него се опишани доживувањата на Мајкл К., раскажани од него. Мајкл К. се родил со аномалија - зајачка уста. Неговата сиромашна мајка, Ана К., не можела да се грижи за него и тој го поминал детството во институција за деца со пречки во развојот. Кога ја напуштил институцијата, Мајкл работел како ноќен чувар и како работник во градскиот парк, но кога се разболела мајка му, тој дал отказ од работата и се посветил на нејзината нега.
Токму во тој период, додека мајка му лежела болна, во околината каде што таа живеела избувнале немири, така што сите куќи во соседството биле искршени и ограбени. Сепак, немајќи друго место за живеење, Мајкл и мајка му останале во тесната просторија во подрумот на зградата. Болната Ана посакала да се врати во Принц Алберт, местото каде го поминала детството, но подолго време таа и Мајкл залудно ја чекале полициската дозвола потребан за да го напуштат Кејптаун. Затоа, Мајкл направил количка во која ја натоварил мајка си и тие се упатиле пеш кон Принц Алберт. Меѓутоа, состојбата на Ана се влошила и таа била примена во една болница, каде набргу починала. По неколку дена поминати во скитање низ градот, Мајкл го продолжил патот сам, но кога пристигнал на влезот на еден попатен град, бидејќи немал дозвола за патување, тој бил затворен од страна на полицијата.
Во последниот дел од романот се опишуваат настаните непосредно откако Мајкл избегал од логорот, повторно раскажани од самиот Мајкл. Тој се вратил на морскиот брег, во местото каде живеел со мајка му. Додека изнемоштен лежел на плажата, сретнал непознати луѓе, кои му дале храна и алкохол, а една млада жена имала орален секс со него. Романот завршува така што Мајкл се сместил во подрумската просторија во која живеела неговата мајка, сеќавајќи се на настаните од својот живот и сонувајќи повторно да се врати во природата.