cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Драгиша Недовиќ
Детството и младоста
Роден е во Крагуевац, во сиромашно градско семејство од татко Андреја и мајка Џина. На шеснаесет години решил да тргне пеш од Крагуевац „за народот да ја слуша неговата музика“. Со себе носел само гитара. Патот го носел во Босна, каде што пишувал севдалинки: „Во прекрасниот стар град на Вишеград“, „Од Босна се слуша една песна“, „Ме понесоа босанските песни“, „Поминав низ Босна низ градовите“... кои одамна станале трајно музичко наследство.
Осумте планини (филм)
Содржина
Епилогот доаѓа по долгите снежни врнежи. Тим за спасување на планина пристигнува во колибата покриена со снег и со помош на моторната пила прави дупка на покривот и влегува во неа, но внатре нема никој. Очајната Лара му телефонира на Пјетро велејќи дека потрагата е прекината и дека ќе чекаат да се стопи снегот за да го најдат телото на Бруно. Сѐ уште надежна, Лара сака да знае според Пјетро дали Бруно би можел, во екстремна тешкотија, сметајќи дека не би можел да се спаси, некаде да се засолни. Тој дава потврден одговор, иако длабоко знае дека Бруно во никој случај не би ја напуштил својата планина.
Девчо Ристески
Животопис
Потекнувал од селско сиромашно семејство. Уште како млад бил принуден да работи земјоделски работи. Работел извесно време на патот Извор-Јама - Дебар, каде учествувал во штрајкот на патарските работници во 1942 година. Во летото 1943 година стапил во Кичевско-мавровскиот партизански одред. Со Одредот учествувал во повеќе акции низ Кичевско. Во септември 1943 година, со четата на комесарот Мирко Милески, заминал на Буковиќ да ја брани слободната територија, каде е тешко ранет, но успеал да се извлече. Во зимата 1943 година ги излекувал добиените рани и во 1944 година повторно се приклучил во Првата македонска бригада. Со Бригадата учествувал во борбите за ослободувањето на Македонија и Југославија. Загинал на Сремскиот фронт во пробојот кај Врпоље во април 1945 година.
Драгиша Недовиќ
Детството и младоста
По враќањето во Србија, тој создал серија песни кои на крајот го добиле статусот на оригиналот:( „Стани, стани, Ибар водо“, „Обраше се виногради доле крај Тополе“, „Лепе ли су нано Гружанке девојке“, „На Морави воденица стара“, „Јесен прође, ја се не ожених“, „Ајд' д' идемо Радо“, „Сиромах сам, друже“, „Хармонико моја“ ) и многу други.
Осумте планини (филм)
Снимање
Филмот е снимен помеѓу долината Аоста, поконкретно во Вал д'Ајас, Торино и Непал.
Драгиша Недовиќ
Втора светска војна
Бил фатен во Втората светска војна во Крагуевац. Бил одведен да биде застрелан во Шумарица, но еден од Германците го препознал како композитор и бил депортиран во германскиот град Дормаген. Тој поминал четири години во Дормаген како воен заробеник. По завршувањето на војната, Недовиќ се вратил во родниот град и дознал дека голем број од неговите текстови биле уништени.
Осумте планини (филм)
Промоција
Трејлерот за филмот бил објавен онлајн на 12 мај 2022 година.
Драгиша Недовиќ
По војната
Сепак, тој продолжувал да компонира и пишува песни. Со своите пријатели го основал првото Здружение на композитори и кантавтори со народни мотиви, а во 1950 година се разболел од белодробни заболувања. Ја напишал тажната песна „Ме болат белите дробови“, која била забранета за јавен настап поради големиот број самоубиства. Тој умрел 16 години подоцна од срцев удар. Зад себе оставил две деца, синот Александар и ќерката Рада.
Осумте планини (филм)
Емитување
Филмот бил премиерно прикажан на 18 мај 2022 година за време на 75. Кански филмски фестивал. Се емитува во италијанските кина од Vision Distribution почнувајќи од 22 декември 2022 година.
Драгиша Недовиќ
Важност
Посебен белег што оставил во историјата на музиката ќе се одрази во големото наследство од над четиристотини песни, без кои денеска не може да помине ниту еден фестивал во Србиј а, овие песни може да се слушнат секој ден во Башчаршија, како и на далматинското крајбрежје.
Добрите познавачи на српската музичка историја се склони да веруваат дека Драгиша Недовиќ, како самоук музичар, бил означен како „машински работник“, што особено се користело во времето на социореализмот. И тој машински работник ја испеал бесмртната песна „Во прекрасниот стар град на Вишеград“, која, како што рекол еден од пријателите на Недовиќ, „Алекса Шантиќ нема да се срами“.
Црква „Св. Димтириј и Св. Стефан“ - Стибан
Историја
Храмот е изграден во XIX век. Претставува трикорабна базилика со припрата на запад, трем на запад и делумно на југ и камбанарија во југозападниот агол на дворот. Царската икона на Исус Христос се смета за чудотворна. Во црквата има икона „Успение Богородично“ на зографот Михаил Димов (Михаил Димопулос).
Во 1982 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Драгиша Недовиќ
Важност
Стани, испрати ме, морам да патувам/Одам во Србија, во мојот роден град/Ќе те следам Кико, вечно ќе тагувам/зошто те оставив сама како невеста/.
Песни
Напиша над 400 песни.
Тврдина Хртар
Тврдина Хртар се наоѓа 13 километри северно од Вишеград во Република Српска, БиХ. Сместена е на двете страни на реката Дрина при што позначајна е фортификацијата на десниот брег. Основна намена на Хртар е заштита на тамошниот премин преку поплиткиот дел на коритото на Дрина. На левиот брег на Дрина се остатоците од тврдината со најмалку две кули, а која го контролирала и патот кон Жепа, низводно низ Дрина. На десниот брег на Дрина, високо на гребенот се остатоци од бедем и три тркалезни кули. Во рамките на бедемот се наоѓаат остатоци од долгнавестата зграда која најверојатно служела за сместување на екипажот. Најголемата кула имала пречник од околу 7,7 метри, а дебелината на ѕидот околу 1 метар. На таа страна се наоѓаат неколку помали пештери, а најниската е користена како складиште и простор за надгледување на преминот на Дрина. Хртар не е археолошки истражен.
Не е познато кога е изградена тврдината Хртар. Припаѓала на благородниците Павловиќи. Тврдината е дел од нивниот одбранбен комплекс на Дрина. Покрај Вишеград, десет километри северно од Хртар, во близина на устието на Жепа во Дрина, е Вратар, на исток Добрун, а јужно, на устието на Лим во Дрина е тврдината Бродар.
Во Хртар е седиштето на нахијата која се споменува од 1469 година до XVIII век. Тука Османлиите затекнале плоштад (со 81 семејство и 20 неоженети) и скеле.
Буркина Фасо на Олимписките игри
Буркина Фасо за првпат се појавила на Олимписките игри во 1972 година под името Горна Волта. Пауза во учеството е направена до 1988 година кога праќала свои спортисти под новото име на државата Буркина Фасо, и од тогаш има праќано спортисти на сите наредни одржани Летни олимписки игри.
На Зимските олимписки игри Буркина Фасо никогаш немала свои претставници. Претставниците на Буркина Фасо заклучно со Летните олимписки игри одржани во 2008 година во Пекинг не освоиле ниедна олимписка медала.
Националниот олимписки комитет на Буркине Фасо (Comité National Olympique et des Sports Burkinabè) е основан во 1965 година, а е признат од страна на МОК во 1972 година.
Равниште (Моштица)
Равниште  — археолошко наоѓалиште кај местото Моштица во општина Македонска Каменица.
Наоѓалиштето претставува тумул од железно време. Се наоѓа на 1,5 км јужно од Чаушко маало, на пространо плато. Тумулот е добро зачуван, има пречник во основата од 18 м и височина од 1 м.
Магнетен облак
Магнетниот облак е краткотраен настан кој се забележува кај сончевиот ветер. Во 1981 година Бурлага го дефинирал како регион со зголемена јачина на магнетно поле, глатка ротација на векторот на магнетното поле и ниска температура на протонот. Магнетните облаци може да се појават при исфрлањето на коронална маса. Бурлага во 1982 година ја поврзал појавата на исфрлање на коронална маса со магнетните облаци кога од Хелиос-1 забележал магнетен облак два дена пред тој да биде забележан од СММ. Но, затоа што набљудувањата во близина на Земјата обично се вршеле со едно вселенско летало, не можела да се воочи поврзаноста на коронални исфралања на маса со магнетните облаци. Структурата на брзите коронални исфрлања, забележана од сателит како што е ACE, била брз ударен бран проследен со густа (и топла) обвивка од плазма и магнетен облак.
Други одлики
Денес, покрај погоре опишаниот, на магнетни облаци му се придодаваат и други одлики како: двонасочни супертермални електрони, невообичаена состојба на полнење и изобилство на железо, хелиум, јаглерод и/или кислород.
Времето за кое еден магнетен облак поминува покрај сателит во точката L1 е 1 ден што одговара на полупречник од 0,15 ае со типична брзина од 450 км/ѕ и јачина на магнетното поле од 20 nT.
Други видови на исфрлање забележани на Земјата
Една третина од сите Сончевите исфрлања забележани од сателитите на Земјата се магнетни облаци. Други видови на исфрлање се појавите на повеќекратни магнетни облаци (една целина во која има повеќе подоблаци) и сложени исфрлања, кои можат да бидат резултат на меѓусебното дејство на повеќе коронални исфрлања.
NGC 3714
NGC 3714 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3714 се споменува и како NGC 3712, UGC 6516, MCG 5-27-85, CGCG 156-95, ARAK 297, KUG 1129+286, Arp 203.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3714 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3714 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 3714 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35556. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1984. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1379.
Големи Дол
Големи Дол е село во Пчињскиот округ во Општина Прешево, Србија. Се наоѓа на самата граница меѓу Србија и Македонија, и гравитира кон кумановско-липковскиот регион. Селото се наоѓа веднаш до автопатот Е75. Според пописот од 2002, селото имало 294 жители (според пописот од 1991, селото броело 383 жители).
Владимир Трајковски
Владимир Трајковски (роден на во ) — македонски генетичар, професор по Хумана генетика, Физиологија со функционална анатомија, Медицински основи на инвалидноста и Аутизам и претседател на Македонското научно здружение за аутизам. Завршил основно и средно образование во родниот град. Дипломирал во 1994 на Медицинскиот факултет во Скопје, магистрирал во 1999 на истиот факултет и докторирал во 2002 на Филозофскиот факултет во Скопје, на Институтот за дефектологија.
Големи Дол
Демографија
Во Големи Дол живеат 180 полнолетни жители, а просечната старост ма населението изнесува 30,0 години (28,2 кај мажите и 32,1 кај жените). Во селото има 82 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,59.
Владимир Трајковски
Кариера
По дипломирањето работи на Клиниката за торакална и васкуларна хирургија како волонтер и учествува како асистент на оператор во повеќе од 250 хируршки операции. Од 1995 година запишува постдипломски студии на Клиниката за нефрологија, каде активно се вклучува во работата на единицата за интензивна нега. Во јуни 1997 година избран е за помлад асистент по предметите хумана генетика и јадрено-хемиско-биолошки загрозувања и заштита на Филозофскиот факултет во Скопје. Во октомври 1999 година избран е за асистент по предметите хумана генетика и јадрено-хемиско-биолошки загрозувања и заштита на Филозофскиот факултет во Скопје. Од април 2003 година е избран за доцент по хумана генетика на Институтот за дефектологија при Филозофскиот факултет во Скопје, а од декември 2007 година е вонреден професор во научните области хумана генетика, медицински основи на инвалидноста и физиологија со функционална анатомија. На 19 октомври 2012 година на седница на Сенатот УКИМ е избран за редовен професор во научните области хумана генетика, медицински основи на инвалидноста, физиологија со функционална анатомија и аутистичен спектар на нарушувања.
Во периодот 2000-2019 година има успешно учество на деведесетина семинари, конгреси, симпозиуми и конференции во земјата и странство. Стручно-научната активност ја остварува со објавување на повеќе од 95 трудови во домашната и странската периодика: „Македонски медицински преглед“, „Nephron“, „Дефектолошка теорија и практика“, „Македонско списание за медицина“, „Годишен зборник на Филозофски факултет“, „Специјална педагогика“, „Белградска дефектолошка школа“, „Croatian Medical Journal“, „Focus on Autism and developmental Disabilities“, "Ophtalmic genetics", "Vox Medici", Hrvatska revija za rehabilitacijska istraživanja", "Svet rada", "Bosnian Journal of Basic Medical Sciences", "Acta Ophtalmologica Scandinavica", "Paediatria Croatica", "Bratislava Lek Listy", "Ophthalmic Epidemiology", "Journal of Autism and Developmental Disorders", "Journal of Neuroscience and Rural Practice". Има остварено студиски посети во Холандија, Германија, Ирска, Белгија, Србија, Бугарија, Хрватска, Полска, Босна и Херцеговина. Учествува во 15 домашни и меѓународни проекти од кои за издвојување се: „Европа како место за живеење“, „Во Фокус“, „Засилување на научните студии за ран аутизам“, „Програма за целосна социјализација на деца со посебни потреби во нивните заедници”, „Еднаквост и социјална инклузија преку позитивно родителство”, „Холистички пристап на планирање за лица со аутизам”.
Големи Дол
Демографија
Ова село е во голем број населено со Албанци (според пописот од 2002 година, а во последните три пописи, забележан е пад во бројот на жители.
Владимир Трајковски
Кариера
Во 2004 година го воведува предметот Аутизам во курикулумот на последиплосмките студии на Институтот за дефектологија. Неговите истражувачки интереси покрај аутистичниот спектар на нарушувања се: хуманата генетика, физиологијата и медицинските аспекти на инвалидноста. Од 2009 до 2013 тој е раководител на последипломските студии на Институтот за дефектологија и Еразмус координатор на Филозофскиот факултет во Скопје.
Во периодот од ноември 2008 до септември 2017 е главен и одговорен уредник на интернационалното, рецензирано списание „Дефектолошка теорија и практика“. Претседател е на Македонското научно здружение за аутизам. Членува во: Македонското здружение за хумана генетика, Аутизам Европа, ЕАСПД, ИАССИД. Тој е консултант на уредникот на списанието “Journal of Policy and Practice in Intellectual Disabilities”, член на редакцискиот одбор на „Бугарското списание за комуникациски нарушувања“, член на редакцискиот одбор на списанието The Open Access Journal of Science and Technology и многу други списанија, визитинг професор на југозападниот универзитет „Неофит Рилски“ во Благоевград (Бугарија).
На 27 април 2018 е назначен за главен и одговорен уредник на електронското списание Journal for ReAttach Therapy and Developmental Diversities (jrtdd.com) кое го издава холандската ReAttach Therapy International Foundation.
Ционизам
Ционизмот е секуларен еврејски национализам. Како политичко движење и идеологија, Ционизмот пред сè го поддржува создавањето на држава на Евреите. По формирањето на Државата Израел, под ционизам обично се подразбира поддршка за Израел и за неговата политика, во прв ред кон Палестинците. Самиот термин упатува на ридот Цион што се наоѓа во близина на Ерусалим, а кој подоцна стана синоним за Ерусалим.
Формирање на ционистичкото движење
Ционистичкото движење е формирано кон крајот на 19-от век, а причината за неговото формирање се погромите организирани против Евреите во Русија и растечкиот антисемитизам во Франција како резултат на Драјфусовата афера од 1894 година. Особено втората причина одигра важна улога, зашто се случи во земја која се гордееше со својата просветеност и напредност. Помеѓу оние што беа сведоци на француските настани беше и австрискиот Евреин Теодор Херцл. Тој во 1896 година го објавува памфлетот „Еврејска држава“, во кој ќе ги изложи основните ционистички поставки, а следната година во Базел, Швајцарија го организира Првиот ционистички конгрес, на кој е донесена одлука за формирање на Светската ционистичка организација, на чие чело е избран Херцл.
Стремежите на ционистите за формирање на држава на Евреите не беа прифатени од страна на сите Евреи. Ортодоксните Евреи се спротивставуваа сметајќи дека е богохулна идејата дека луѓето можат да ја обноват еврејската држава во Земјата Израилска, зашто тоа била задача на месијата. Од друга страна, прогресивните Евреи веруваа во соживотот со останатите народи, при што Евреите либерали ги нагласуваа демократските слободи на западните земји, а Евреите социјалисти го сметаа ционизмот за облик на буржоаски национализам и му се спротивставуваа на интернационалистичка основа.
Територијата на евентуалната еврејска држава
Во врска со територијата каде што би се формирала државата на Евреите, на почетокот се разгледуваа повеќе опции. Главната беше еврејската држава да се формира на почвата на библиската Земја Израилска, односно во Палестина, каде што Евреите живееле и имале свои држави во периодот од пред 3.200 години до вториот век од нашата ера. Самиот Херцл во „Еврејската држава“ ја спомнува и Аргентина како можна варијанта, а во 1903 година по предлогот на британската влада за формирање на еврејска држава во нејзината колонија Уганда (на територијата на денешна Кенија) и оваа опција за кратко е во комбинација. Сепак, по 1917 година по Балфуровата декларација на британската влада со која им се ветува „татковина“ (не држава) на Евреите во Палестина, единствена опција за формирање на еврејска држава за ционистите станува Земјата Израилска, односно Палестина.
Борбата за Палестина и формирањето на Државата Израел
Напоредно со овие случувања, постојано се зголемува бројот на еврејски доселеници во Палестина. Овој наплив на еврејски доселеници во Палестина создава сè поголеми тензии со тогашното мнозинско арапско население во Палестина. Британија, која во 1922 година доби мандат од Друштвото на народите да управува со Палестина, се обидува да ги спречи судирите, но преќутно во повеќе прилики застанува зад барањата на Евреите, во прв ред преку непреземањето чекори за оспособување на Палестина да стане независна држава, што во тој момент значеше држава со арапско мнозинство.
Сепак, Холокаустот извршен врз Евреите во Втората светска војна влијаеше за промена на светското јавно мислење во врска со создавањето на еврејска држава на територијата на Палестина. По објавата на Британија дека планира да се повлече од Палестина, Генералното Собрание на Обединетите Нации на 29 ноември 1947 година изгласува резолуција за поделба на Палестина на еврејска држава, арапска држава и Ерусалим како меѓународна енклава. Евреите, кои според резолуцијата добија не само право на своја држава, туку и територија од Палестина во поголем процент од процентот на еврејско население во Палестина, го прифатија планот, но тој не беше прифатен од страна на арапското население во Палестина и од страна на соседните арапски држави. Веднаш избувнаат судири помеѓу еврејското и арапското население на Палестина. Следната година, на 14 мај 1948 година водачите на еврејската заедница во Палестина го прогласуваат формирањето на Државата Израел, со што основната ционистичка цел е остварена. По прогласувањето на Државата Израел избувнува војна помеѓу новоформираната држава и соседните арапски земји, која ја добива Израел, по што формирањето на еврејската држава станува траен факт.
Ционизмот и антисемитизмот
И од страна на поддржувачите и од страна на противниците на израелската политика кон Палестинците и кон соседните арапски земји често можат да се слушнат тврдења дека спротивната страна врши поистоветување на ционизмот со антисемитизмот.
Поддржувачите на Израел тврдат дека противниците на ционизмот всушност се антисемитски настроени и дека нивниот антиционизам во суштина е еуфемизам за антисемитизмот.
Противниците на израелската политика кон Палестинците и соседните арапски народи, од друга страна, тврдат дека приврзаниците на Израел намерно го поистоветуваат антиционизмот и воопшто критичниот однос кон политиката на израелската држава со омразата кон Евреите со цел да ја делегитимираат секоја оправдана критика на израелската политика.
Во 1975 година Генералното собрание на ОН ја донесува Резолуцијата број 3379 со која се осудува ционизмот како „облик на расизам и расна дискриминација“, но оваа резолуција е отповикана со Резолуцијата број 4686 од 1991 година.
Дрвени играчки од Хрватско Загорје
Изработката почнала во 19 век и се задржала до денешни дни во селата од општините Марија Бистрица и Горна Стубица. Средишта на изработката се во местата Бистрички Лаз, Стубички Лаз, Горна Стубица, Марија Бистрица, Тугоница и Турнишќе. Постојат околу 50 модели играчки како свиралки, штракала (птица на тркалца која се турка на стап), тамбурици, дрвени животни, најчесто коњчиња, свирчиња, модели автомобили, камиони, возови, авиони, дечки мебел за кукли итн.
Играчките се продаваат на панаѓури, црковни свечености, а најмногу во црквата во Марија Бистрица. Се чуваат и во музеи. Се наоѓаат на Списокот на заштитени нематеријални добра во Регистарот на културни добра на Република Хрватска и од 2009 година, на пописот на нематеријални добра впишани во претставителниот список на нематеријално светско наследство во Европа на УНЕСКО. Центарот за традиционални вредности занаети во Кумровец се грижи за овие традиционални играчки.
NGC 6075
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6075 се споменува и како IC 4594, MCG 4-38-38, CGCG 137-55, VV 380.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6075 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6075 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 11 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 57' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Кофи Анан
Кофи Атта Анан ( - ) — гански дипломат што беше седми Генерален секретар на Обединетите Нации. Тој е и првиот Генерален секретар кој е избран од редот на вработените во Обединетите Нации. Во 2001 година Анан беше еден од добитниците на Нобеловата награда за мир.
Кофи Анан е роден во Кумаси, Гана. Завршил на Универзитетот за Наука и Технологија во Кумаси и има дипломирано економија на универзитетот Macalester во Св. Павле во Минесота - САД. Докторските студии ги завршил на Институтот за Технологија во Масачусетс - САД.
Кофи Анан работи во Обединетите Нации од 1962 како административен службеник за буџет на Светската Здравствена Организација во Женева. Од тогаш работи во неколку тела на Обединетите Нации како на пример: УНХЦР, Економската Комисија за Африка итн.
Неговиот прв мандат како Генерален секретар на ООН започнал на 1 јануари 1997. На 29 јуни 2001, по препорака на Советот за Безбедност на Обединетите Нации, со акламација му е доделен и втор мандат кој заврши на 31 декември 2006.
Кофи Анан течно говори Англиски и Француски јазик, а оженет е со Швеѓанката Нане Анан - адвокатка.
Талгар (округ)
Талгар — округ на покраината Алмати во Казахстан. Административен центар на округот е Талгар.
Тибетска Империја
Тибетската империја постоелa од 7-ми до 9 век од н.е. кога Тибет бил обединет како голема и моќна империја и управувал со област значително поголема од Тибетската висорамнина, која се протегала до делови од Источна Азија, Средна Азија и Јужна Азија.
Чиста линија
Во генетиката, чиста линија подразбира група на организми кои имаат одредени белези кои во потполност се предаваат на потомството како резултат на генетската еднородност на родителите. Во случај на ген кој поседува по неколку различни алели во популацијата, сите организми, кои се однесуваат кон една чиста линија, се јавуваат како хомозиготни за еден ист алел од дадениот ген.
Чистите линии често се нарекуваат сорти на растенија, кои при самоопрашување даваат генетски идентично и морфолошки слично потомство.
Аналогно, чистата линија кај микроорганизмите се нарекува сој.
Чистите (инбридни) линии кај животните се добиваат со блискосродствено вкрстување во тек на неколку генерации. На овој начин животните кои ја сочинуваат чистата линија се здобиваат со еднакви копии на хромозоми, секој од хомологниот пар.
Алфред Рапопорт
Алфред Рапопорт – австроунгарски дипломат (генерален конзул) во Скопје (1900– 1909), помошник на Хајнрих Милер при спроведувањето на Мирцштешките реформи.
Автор на книгата „Во земјата на мачениците“ (Париз, 1927). Оваа книга е квалификувана како потресно сведоштво за едно неповторливо време, во неа се понудени факти и коментари за Македонија низ поглавјата: Илинден, Мирцштег, „Комитаџиите“, Битола, Скопје, Света Гора, Солун, етничка Македонија и македонското прашање.
Закрочим
Закрочим (Zakroczym) — град во средишниот дел на Полска во Мазовското Војводство. Градот е седиште на општина Закрочим. Закрочим е основан во век, а во текот на  година век добил градски права.
Географија
Закрочим се наоѓа во средишниот дел на Полска, во среднишиот дел на Мазовското Војводство над реката Висла.
Цурјака
Географија
Селото се наоѓа на околу 25 км западно од градот Гребен, 3 км источно од Филипишта на надморска височина од 1.100 м, во источниот дел на планината Смолика, дел од планинската верига Пинд.
Закрочим
Демографија
Население од 1939 година
Цурјака
Историја
Во месноста Кастри се откриени остатоци од тврдина.
За време на Османлиското Царство
Селото е споменато како Цурјакас во ферман од 1717 година во тимарот на Мехмед-бег, со кое се определуваат границите со соседите. Во XVIII век заради албански наезди поголемиот дел од жителите на селото, заедно со оние на Москополе, Фурка, Зерма и Пирсојани се иселуваат и основаат село Пипилишта. Други се населуваат во Каракамен, во селата Црковјани и Ксироливадо. ]].
Кон крајот на XIX век Цурјака е христијанско грчко село во западниот крај на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Во 1806 година Франсоа Пуквил го споменува селото како „Шеркања“.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година во Цурјакас живеат 27 Грци христијани. Централната селска црква „Свети Николај“ е изградена во 1863 година, а обновена во 1880 година.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Цурјака станува дел на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето во „Аетја“ од αετός што значи орел, додека Цурјака има словенска етимологија од орел.
Пописи
Движењето на населението по години е следното :
Султанзаде Мехмед-паша
Султанзаде Мехмед-паша (1603 – јули 1646) — осмналиски Голем везир. Неговиот епитет „султанзаде“ значи „син на османчлиска принцеза,“ Миримах, ќерка на Сулејман I била една од неговите сестри. Исто така и двајца други поранешни везири Рустем-паша и Јусуф Синан-паша биле негови дедовци. Понекогаш се користеле и епитетите Џиванкапиџибаши (позиција во сарајот) и семиз (дебел).
Младост
Мехмед-паша бил внук на Јемишчи Хасан-паша.
Во 1638 година, Мехмед-паша бил назначен за управник на Египет. три години подоцна, за време на владеењето на Ибраим I, тој се вратил во Цариград како везир во османлискиот диван. Во 1641 година, тој бил назначен за владетел на Озу (денешен Очакив во Украина) и бил задолжен да ја заземе тврдината Азак (денешен Азов во Русија), кој неодамна бил освоен од Козаците. Тој успеал да ја заземе тврдината и во 1643 година бил назначен за управника на Дамаск. Ова назначување најверојатно се должи на тајната борба за надмоќ меѓу него и Големиот везир Кеманкеш Мустафа-паша.
Како управник на Египет
Мехмед-паша бил назначен за управник на Египет во 1638 година. Во февруари 1638 година, султанот Мурат IV наредил Мехмед-паша да му испрати 1.500 војници да му помогнат во освојувањето на Багдад. Војската се мобилизирала во мај 1638 година, и се вратиле во Египет во јуни 1639 година откако успеале да го заземат градот.
Според одредени тврдења, Мехмед-паша ограбил многу од месните емири и улеми, и дека истото му го сторил и на населението изнудувајќи значајни суми од земјоделците. Сепак, кога му испратил извештај за трошоците за социјални услуги на султанот, Мурат IV му наредил да ги запре сите исплати на жените, ова создало незадоволство меѓу населението, бидејќи поголемиот дел од овие жени биле сиромашни вдовици.
По крунисувањето на новиот султан Ибрхим I, Мехмед-паша не ги добил обичајните подароци кои управниците ги добивале при назначувањето на новите султани, по што помислил дека не му се допаѓа на новиот султан. ова негово мислење се покажало како точно, султанот го разрешил во 1640 година и го поставил за управител на помалку значајната Хејаз. Мехмед-паша првично одбил да ја плати големата сума која наводно ја должел на египетскиот трезор, но на крајот сепак ја платил.
Како Голем везир
Во 1644 година, Мехмед-паша го наследил Кеманкеш Мустафа-паша кој бил погубен. Кеманкеш Мустафа бил жртва на сплетки во периодот на Султанатот на жените, вклучувајќи го тука и шарлатанот Џинџи-оџа. Знајеќи за влијанието на Џинџи-оџа и знаејќи ја судбината на претходниот Голем везир, Мехмед-паша бил мошне внимателен при управувањето и така станал неделотворен Голем везир. Тој станал сикофант на султанот. Според лордот Кинрос, еден ден султанот го прашал Мехмед-паша зашто никогаш не се противи на неговите мислења, на што мехмед-паша одговорил, „Секое мислење на султанот има длабоко афоризмично значење иако обичните подредени не можат да го разберат.“ Иако бил против објавувањето на војна против Венеција, неговите внимателни противења не биле земени предвид со што започнала Критската војна во 1645 година (која финансиски ги исцрпила двете страни).
Подоцнежни години
Во 1645 година, султанот Ибрахим го разрешил Мехмед-паша. Неговата следна мисија била на Крит, кој во тој момент бил местото на кое започнала војната, како командант на војската (сердар). Набрзо, Мехмед-паша починал во јули 1646 година.
Големо Коњари
Големо Коњари — село во Општина Прилеп, во Прилепско Поле, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Големо Коњари се наоѓа во средишниот дел на Прилепското Поле во западниот дел на Општина Прилеп од десна страна на патот Прилеп - Кривогаштани - Крушево. Селото е рамничарско и лежи на 607 метри надморска височина. Од Прилеп е оддалечено 9 км, а во неговата близина е блатото кое е собиралиште на многу видови птици. Атарот на селото граничи со атарите на селата: Варош на исток, Мало Коњари на југ, Врбјани на запад и Славеј, Заполжани и Мажучиште на север. Покрај селото поминува регионалниот пат R516 Прилеп-Крушево-Сладуево.
Историја
Големо Коњари има дадено многу борци за Македонија особено во Илинденско востание и Втора светска војна. Поради тоа што е во рамнината на Прилепското Поле (на мета на турските власти од Прилеп) за време на Илинденското востание борците од ова село и околните села не биле организирани во посебна чета туку биле дел од многуте чети.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Големо Коњари живееле 590 жители, од кои 550 Македонци и 40 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Големо Коњари имало 400 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 613 жители, од кои 592 Македонци и 21 лице без податоци.
Родови
Големо Коњари е чисто македонско православно село. Сите родови во селото се доселенички. Родовите се делат во три маала: Горно Маало, Долно Маало и Маало Албанија.
Родови во Долно Маало се:
Во маалото Албанија се родовите:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 544 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во селото се наоѓа црквата „Св. Троица“.
Во близина на селото се наоѓа месноста Локва, кој е строг природен резерват. Тој е составен од три бари, остатоци од некогашното Пелагониско блато. Во нив живеат 50 различни видови на организми, од кои 16 се природно ретки видови. Наоѓалиштето е познато по реликтниот ендемски вид вилинско ракче (Chirocephalus pelagonicus), кое опстојува само на ова место.
Култура и спорт
ФК Големо Коњари. Во минатото го носи името ФК Братство (Големо Коњари), а под тоа име во сезона 1993/94 клубот настапува во 2 МФЛ (Втора македонска фудбалска лига).
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село.
Коњарци, Биљаровци и Кумитовци иселени се во Долно Оризари кај Битола. Барлевци иселени се во Боротино. Коњарци и Кулевци иселени се во Бело Поле. Чачаровци иселени се во Врбјани. Бутраковци иселени се во Крушеани. Коњарци иселени се во Долно Српци кај Битола. Сливовци иселени се во Заполжани. Црневци иселени се во Алинци. Стрезовци иселени се во Забрчани.
258 п.н.е.
258 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 258. година пред новата ера, 258. од првиот милениум п.н.е., 58. од 3 век п.н.е. и деветта од 250-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5250 и 5251 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4492 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3502 и 3503 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 495.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 258 година се протега во 2378 и 2379, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2438 и 2439 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 285. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 906 и 905 исламска година пред хиџра.
Чинарска побуна
Чинарскиот инцидент — инцидент кој се случил во текот на 17 век во Османлиското Царство.
Позадина
За време на Критската војна (1645-1669) се зголемиле воените трошоци на царството кое започнало да ги чувствува првите економски тешкотии. Властите на царството, пред сè големите везири и мајката на Мехмед IV, Турхан Хатиџе султан не можеле да најдат решение. По погубувањето на реформистичкиот везир Турхончу Ахмед-паша, кој се обидел да ги намали трошоците за плата на војниците, единствено предложено решение било девалвација. Така вредноста на златото во монети било намалено. Новите монети биле познати како црвени монети, но одложувањето на исплата на платите продолжило девет месеци. Од друга страна црвените монети не биле прифатени на истанбулските пазари.
Инцидент
Инцидентот се случил кога една група на војници кои неодамна биле вратени од војната на Крит во 1656 година ги испратиле своите претставници во палатата на султанот и побарале исплата на платите, но тие биле протерани од страна на Осман ага кој служел како стражар. Ова предизвикало бунт на 26 февруари 1656 година, а на 4 март бунтовниците побарале средба со султанот. За време на состанокот тие ја презентирале листата од 30 мажи кои ги сметале како одговорни за економската криза во земјата и повикале тие да бидат погубени. Младиот султан прифатил разрешување на дел од нив, вклучувајќи го и Осман ага но се обидел да ги спаси нивните животи. По ова, лутите бунтовници успеале да убијат дел од имињата на листата.
По настанот
По крајот на инцидентот се заклучило дека краткотрајните улоги на големите везири биле доста неефикасни, па Турхан Хатиџе султан го именувал Ќопрулу Мехмед-паша за нов везир, кој ја прифатил функцијата под услов таа да не се меша во работите на неговата администрација. По ова следувал нов период од историјата на империјата познат како Ќопрулски период.
Барон (титула)
Барон – благородничка титула. Женски род е бароница или баронеса.
Во феудална Западна Европа, барон бил феудален господар и непосреден вазал на кралот, а подоцна станал само почесна благородничка титула.
Велика Британија
Титулата барон во Англија е титула на млад пер и во хиерархијата на благороднички титули се наоѓа под титулата виконт. Значи барон е најниска титула на перството (високото благородништво).
Во Шкотска до денот на укинување на феудалното право (28 ноември 2004), бароните биле феудални господари со ограничена кривична и судска надлежност на своите имоти, именувале судии, обвинители и судски чиновници. После 28 ноември 2004 година, сите шкотски феудални барони го изгубиле правото на власт и судска постапка кое го имале на основа на својот баронски статус. Титулата барон е префрлена меѓу другите наследни благороднички титули и денес таа е најмлада благородничка титула во Шкотска.
Германија
Во Германија титулата барон ја добивале членовите на витешките семејства кои биле непосредни вазали на царот. Во XV век, титулата им се давала и на благородничките семејства кои биле во вазален однос кон други велможи. Според тоа титулата барон (((lang-de|Freiherr}}) по ранг била веднаш под грофовската. Истото било и во Австрија, Англија и Франција каде баронската титула била веднаш после титулите виконт, маркиз и војвода, а исто така под синовите на маркизите и војводите и најстарите синови на грофовите.
Русија
Во Руската Империја, титулата барон ја вовел Петар Велики. На крајот на XIX век, во Русија биле регистрирани 240 баронски семејства. Титулата била укината после Октомвриската револуција (1917).
Барон
Барон може да се однесува на:
или
Христијанството во Саудиска Арабија
Точна религиозна демографија е тешко да се добие во Саудиска Арабија но додека сите граѓани се сметаат за муслимани од страна на државата, се верува дека во Саудиска Арабија има приближно 1,8 милиони христијани.
Масакрот во 1858 на христијаните во Џеда
На 15 јуни 1858 година биле масакрирани 21 христијански жител на Џеда, во тогашниот османлиски град со 5.000 жители, претежно муслимански жители, вклучувајќи ги француските и британските конзули, од страна на „стотици Хадрамити, жители на Јужна Арабија“, можеби како одмазда после репресијата од страна на Британците од индиското востание од 1857-1859 година. 24 други, претежно Грци.
На христијаните и другите немуслимани им е забрането да влегуваат во градот Мека и централниот округ Медина.
Цркви
Во моментов нема официјални цркви во Саудиска Арабија за. Малиот број на христијани на Саудиска Арабија се среќаваат во простории за разговори и приватни состаноци.
Демографија
Процентот на државјани на Саудиска Арабија кои се христијани е официјално нула, бидејќи Саудиска Арабија забранува религиозна преобразба од исламот и ја казнува со смрт
Станков Дол (Моштица)
Станков Дол  — археолошко наоѓалиште кај местото Моштица во општина Македонска Каменица.
Наоѓалиштето претставува тумул од железно време. Под истото Чаушко маало, во ливадата на Б. Стаменов има зачувани два тумула, едниот со пречник во основата од 12 м и височина од 2 м, а вториот со пречник од 10 м и височина од 2 м.
Тринкуло (месечина)
Тринкуло (месечина) — ретроградна неправилна месечина на Уран. Била откриена од група астрономи предводена од Холман на 13 август 2001 година и ја добила привремена ознака S/2001 U 1.
Потврдено како „Уран XXI“, го добил името по пијаниот шестер Тринкуло во драмата на Вилијам Шекспир The Tempest. Тринкуло е најмалата од 27-те месечини на Уран и е широка приближно само 18 км и е приближно колку Островот Менхетен.
Дарко Велковски
Дарко Велковски (роден на 21 јуни 1995 во Скопје) — македонски фудбалер, играч од одбраната на Ал Итифак и на македонската репрезентација.
Клупска кариера
Велковски е производ на младинската школа на Работнички. За првиот тим дебитирал во турнирот Лига Европа на 21 јули 2011, во победата со 3-0 на домашен терен над претставникот од Сан Марино, Јувенес/Догана; со само 16 години и еден месец, Велковски бил стартер и го одиграл целиот натпревар. Точно 10 дена подоцна, Дарко дебитирал во Првата македонска фудбалска лига во победата на домашен терен над Брегалница со 2-1.
На 18 јуни 2015, Велковски потпишал тригодишен договор со Вардар за сума од преку 100.000 евра, што претставува рекорд во македонскиот фудбал. За време на својот престој во Вардар одиграл 52 натпревари со 1 постигнал погодок. Во сезоната 2017/18 со екипата на Вардар учествувал во групната фаза на Лига Европа. Вардар бил во група со Зенит, Реал Сосиедад и Копенхаген.
Во 2018 година се преселил во Хрватска, каде играл за тимот на Риека. Таму настапувал во периодот од 2018 до 2022 година, забележувајќи 62 настапи, со 1 постигнат погодок. Во 2022 година се преселил во Саудиска Арабија, во тимот на Ал Итифак.
Репрезентативна кариера
На 18 јуни 2014 го имал своето деби во сениорската репрезентација на Македонија во поразот со 2-0 во пријателски натпревар против Кина.
Со младинската репрезентација на Македонија до 21 година, во 2017 година учествувал на младинското европско првенство до 21 година во Полска, настапувајќи на 2 натпревари против Шпанија и Србија.
Во 2021 година бил дел од составот на Македонија на Европското првенство во 2021 година, настапувајќи на сите 3 натпревари кои ги одиграла македонската репрезентација.
Личен живот
Тој е брат на Мартин Велковски кој е ракометар во екипата на Еурофарм Пелистер.
Гаре
Гаре е село во Србија во општина Прешево во Пчињскиот округ. Се наоѓа во Прешевската долина веднаш до административната границата меѓу Србија и Косово.
Според пописот од 2002. селото немало жители (според пописот од 1991 селото имало 110 жители).
Демографија
Ова село е потполно пусто (според пописот од 2002), а процесот на депопулација беше константен во текот на втората половина на 20. век.
Ова село во минатото беше главно населено со Албанци.
NGC 3715
NGC 3715 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3715 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3715 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 3715 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35540. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5515. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1562.
Домашни животни
Археозоологијата распознава три вида на припитоменост:
Ostariophysi
Ostariophysi — вториот најголем надред на зракоперки. Оваа нашироко распространета група содржи речиси околу 8000 видови, околу 28% од сите познати риби и 68% од сите слатководни видови. Тие споделуваат неколку заеднички одлики, како производство на алармна супстанца кога се во опасност и Веберов апарат. Некои видови се користат во исхраната, додека други за рекреација (спорт, аквариуми и сл.).
Видовите од овој надред се присутни на сите континенти и поголеми копнени маси, освен на Антарктик, Гренланд и Нов Зеланд. Тука припаѓа најголемата слатководна риба, меконгскиот џиновски сом (Pangasianodon gigas), кој може да тежи и до 300 кг. Исто така, тука се наоѓаат и некои од најмалите риби, како Danionella translucida со само 12 mm во должина. Некои од овие риби се способни да дишат атмосферски воздух (од фамилијата Clariidae) или да живеат надвор од водата (Phreatobius cisternarum). Еден дел од претставниците можат да произведат електричество (Malapteruridae, Gymnotiformes).
Систематика
Овој надред е поделен на две серии - Anotophysi и Otophysi. Но, во постарата литература, Ostariophysi бил ограничен само на рибите кои сега се класифицираат како Otophysi. Името Otophysi е создадено во 1970, кога Роузен и Гринвуд се обиделе да ги одделат традиционалните Ostariophysi од додадените Gonorynchiformes.
Монофилијата на Ostariophysi е под сомневање со презентираните молекуларни докази. Gonorynchiformes се поблиски со Clupeiformes отколку со Otophysi. Возможно е дека Gonorynchiformes и Clupeiformes образуваат монофилетска група. Постојат докази и за тоа дека Clupeomorpha би можела да е сестринска група на Ostariophysi (во тој случај би постоел таксонот Ostarioclupeomorpha, познат и како Otocephala).
Морфологија
Повеќето видови имаат рибен меур (освен Gonorynchus). Тој обично е поделен на две комори. Помалата антериорна комора е делумно или целосно прекриена со сребренеста перитонеална туника. Поголемата постериорна комора може да е самалена или да отсуствува кај некои групи. Присутни се ситни, едноклеточни и боцкасти испапчувања на различните телесни делови, наречени ункули. Тие досега се сретнати само кај овој надред.