cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Биргит Стал-Ниберг
Уметничка кариера
Стилскиот развој на Стал-Ниберг бил под големо влијание на францускиот кубистички уметник Фернанд Леже, и таа често користела контрастни теми во нејзините слики. Нејзините фигуративни слики биле прикажани со дебели и темни мускулести контури и вклучуваат повеќе од една перспектива. Во 1973 година, таа ја насликала Среќни момчиња - слика која прикажува машки фигури кои брзо се движат кон гледачот. Фигуралниот стил на мажте во нејзините композиции ги покажува како активни и често биле насликани со нивните заштитни шлемови и актовки. Во Det nya modet (1972), таа насликала контрастна слика на модниот свет со секојдневниот живот, а Skyltfönster i Berlin (1981) прикажува две жени облечени во бело, кои танцуваат кон шарени манекени. Вториот се потсетува на композициите на Пикасо. Нејзините слики честопати сугерираа на социјални коментари, како што е Sverige (1974) и намалување на населението, како што се Erik Escha, Resta и Logen Ede skans finns inte längre. Работела и на керамички композиции во текот на 1970-тите. Примерите вклучуваат Arbetsgemenskap, Dans, Kvinnans ideal и Kvinnans vardag. Помеѓу 1971 и 1975 година, таа работи на интерпретации на работната средина, правејќи слики од фабриката за порцелан Gustavsbergs Porslinsfabrik. Во тоа време, таа создавала и постери под Друштвото за промоција на уметноста) и Одделот за заштита на работниците.
Додека работела како учител на Катедрата за ликовни уметности во Констфак, Стал-Ниберг соработувала на антологијата Bildanalys која ги анализира композициите од општествена перспектива. Делата на Стал-Ниберг се појавија на многу значајни изложби, вклучувајќи ги и изложбата Svenska Konstnärinnor, Kvinnfolk и Vi slåss för livet. Таа ја одржала својата последна самостојна изложба во Galleri Doktor Glas во Стокхолм во 1982 година.
Подоцнежните години
Стал-Ниберг починала во Стокхолм, на 20 јануари 1982 година.
Прокна
Прокна (грч. Πρόκνη) не е многу значајна фигура во старогрчката митологија. Таа е ќерка на атинскиот крал Пандион, жена на тракискиот крал Тереј.
Митологија
Прокна влегла во митовите заради својата сурова освета кон сопругот Тереј. Бидејќи тој се вљубил во нејзината сестра Филомела, таа го убила сина си, омилениот на Тереј, и му го сервирала месото да го изеде.
Симо Стојанов
Симо Стојанов или Симос Стојанис, Симос Јоанидис, Симос Арменскиотис (Σίμος Αρμενσκιώτης) бил грчки револуционер, деец на грчката вооружена пропаганда и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Стојанов е роден во леринското село Арменско, тогаш во Османлиското Царство. Со засилувањето на грчката вооружена пропаганда во Македонија влегол во четата на Коте Христов како негов аѓутант. Дејствувал со Евтимиос Каудис в реонот на Пелистер, а на 13 ноември учествувал во нападот врз селото Зелениче, при што загинале невини селани.
По заробувањето и бесењето на Христов во 1905 година, Стојанов ја напуштил Македонија и заминал за Атина. Се вратил во Македонија и со Георгиос Цондос ги обиколувал Лерин и Баба Планина.
Од 1906 година започнал да раководи со сопствена чета и дејствувал заедно со Павле Илиев. На 24 октомври 1906 година ликвидирал неколку Македонци егзархисти на патот од Трсино за Лерин.
До 1908 година со својата чета ја обиколувал Нередска Планина, а во меѓувреме му било наредено да го ликвидира Васил Чекаларов, но во тоа не успеал. Во негова чест, новите грчки власти во 1957 година леринското село Матешница го преименувале во Симос Јоанидис.
Марк Вебер
Во детството се занимавал со картинг, а пред да премине во Формула 1 се натпреварувал во неколку пониси натправари, како и на трката 24 часа Лемана. Вебер во Формула 1 влегол во 2002 година како возач на Минарди, кога ги освоил своите први бодови на првата трка на Голема награда на Австралија, што биле и првите бодови на Минарди во три години. После импресивната прва сезона, преминал во Јагуар, но тука имал две лоши сезони поради слабиот болид. Во 2005 година преминал во Вилијамс и во овој тим го остварил својот најдобар резултат, трето место на Голема награда на Монако, кога го зазел третото место, а тој резултат го поправил во 2009 година, кога по првпат во кариерата победил на Големата награда на Германија, возејќи за Ред бул рејсинг.
2014
2014 (Римски бројки) — година според грегоријанскиот календар. Таа била 2014 година од новата ера, 14. од третиот милениум, 14. од XXI век и петта од 2010-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7522 и 7523 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6764 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5774 и 5775 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2767.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2014 година се протега во 4650 и 4651, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4710 и 4711 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2557. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1435 и 1436 исламска година.
Елизабет Конабер
Елизабет (Бети) Вивиен Конабер е родена на 3 јуни 1929 година, а починала на 29 октомври 2009 година. Таа била австралиска ботаничка уметничка, писателка и конзерваторка. Конабер обезбедила слики и илустрации на растенија за публикации и серии поштенски марки. Ги изложувала своите дела во галериите низ нејзината матична држава Викторија, Австралија. Меѓу нејзините дела се „Диви цвеќиња од југоисточна Австралија “ (1974) и „Дневникот на една австралиска селанка“ (1986). Конабер била активна и во институциите за заштита.
Ран живот
Конабер била родена  во Александра, Викторија во семејството на Филис Болдинг, англиска медицинска сестра и Перси Болдинг, фармацевт. Таа пораснала во Менсфилд, Викторија. Конабере поминала обука за уметност и моден дизајн во Мелбурн. Во раните 1950-ти, таа била во брак со Роли Конабер; Тие имале  еден син. Тој брак завршил во 1960 година. Конабер, потоа се вратила во Менсфилд, Викторија, каде што купила куќа и живеела до нејзината смрт на 29 октомври 2009 година.
Кариера
Во 1960-тите, Конабер почнала да слика. Националниот хербариум на Викторија во 1965 година ѝ нарачал серија од 50 илустрации на алпски растенија. Во 1969 година, Конабер била одбрана да работи на една книга, која потоа станала  двотомно  издание  со наслов Диви цвеќиња од Југоисточна Австралија. Конабер во неа, илустрирала 384 слики од диви цвеќиња за книгата, кои формирале 80 страни. Објавена била во 1974 година, а текстот го обезбедил австралискиот ботаничар Џон Рослин Гарнет. Во раните 1970-ти, Конабер поминала многу време во домот на австралискиот ботаничар Жан Галбрајт, каде што,  сликала цвеќиња за нејзината книга.
Конабее насликала серија од она што таа го нарекла „ Убави штетни плевели “ за Одделот за викторијански земји, кои беа изложени низ галериите во Викторија во 1970-тите и кои беа вклучени во Атласот на Викторија од 1986 година. Комплетот акварели сега е сместен во Кралската ботаничка градина Викторија. Конабер, исто така, илустрираше три серии на поштенски марки - од рози, еукалиптус и диви цвеќиња - за Australia Post.
Во 1986 година беше објавен „Дневникот на една австралиска селанка“, напишан и илустриран од Конабер, во кој таа исто така го изразила своето противење на уништувањето на животната средина.
Конабер била основач на Здружението на уметници од дивиот свет, каде што исто така изложувала. Таа исто така беше вклучена во Советот за заштита на Викторија и Австралиската фондација за заштита на природата.
Космос-933
Космос-933 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 јули 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 407 км, а најмалото на 380.
Летечка чинија
Летечка чинија (англиски: Flying saucer) е име за неидентификуван летечки објект во облик на диск или чинија кои ја направиле новинарите на основа на исказ на пилотот Кенет Арнолд кој наводно видел такви летала на 24 јуни 1947 година.
Тој термин многу е користен во медиумите до раните 1950-тите, кога на иницијатива на полковникот Едвард Ј. Рупелт, шеф на Пројект на Сината книга, го промовирал изразот НЛО сè со цел да се означат небесните феномени во различни облици.
Стара џамија (Равен)
Стара џамија (Равен) — една од двете џамии во селото Равен, во Општина Гостивар, Македонија.
Џамијата е прогласена за значајно културно наследство на Македонија.
Денес не работи како храм, и верските потреби на селаните се задоволуваат во новата џамија.
Историја
Џамијата е изградена во првата половина на XIX век, околу 1830 година.
Во 1913 година е зафатена од пожар и потоа обновена; оттогаш направени се повеќе интервенции. Се користела за верски потреби сè до 2003 година кога била напуштена. Заштитена е со закон во 2015 година, а нејзиното реставрирање започнало кон крајот на 2020 година во изведба на Конзерваторскиот центар од Гостивар.
Архитектура
Џамијата има правоаголен облик и се состои од отворено високо приземје и махвил (галерија) на кат. На северозападниот дел се наоѓа предворјето (хајатот), кој служи за намаз и молитви, ако во храмот нема место или за оние што задоцниле. Од хајатот се влегува во самата џамија. Над влезот има дрвена галерија (махвил) за муезинот, а во поново време и за сместување на жените. Махвилот стои на еден средишен и два странични дрвени столба, додека од горната страна има облога од штици за подна конструкција. До махвилот се стигнува преку скалите за минарето.
На спротивната страна се наоѓа михработ, вдлабнат во ѕид на горниот дел со полуконусен облик, а десно од него е минберот, изработен од дрво. Минберот претставува скалеста проповедница со врата покриена со завеса, служи за верски проповеди, од каде во петоците и во првиот ден од двата Бајрама, имамот држи посебни предавања. Покрај левиот страничен ѕид се наоѓа шурси.
Минарето има две шерефиња (балкони), и округло скалиште одвнатре кое води горе до шерефето. Скалите се со доста високо чело (околу 31 см), како и тесно нагазиште (околу 20 см).
Градбата е изведена со масивни камени ѕидови и бондручни конструкции одвнатре. Покривот е од дрвени диреци и греди, со ќерамиди врз нив. Фасадата е појадисана бело. Прозорците се со дрвени рамки, сместени на четирите страни во облик на правоаголник. Минарето има четириаголна основа од бигор, што преминува во осумаголно тело од бетон. Под шерефето има сталактитни украси. Над второто шерефе минарето завршува со шилест оловен покрив.
Фазата не е богато обработена и е обоена со бела боја, освен задната фасада која е од кал.
Внатрешност
Во внатрешноста подот е изведен од штици, а таванот е рамен, дрвен и малтерисан. Внатрешната украсеност не е особено богата. На внатрешните ѕидови на дното преовладува белата боја, а во останатите делови отворена зелена боја. Михработ е поставен на рамка со темнозелена боја со странично поставени осумаголници, кои се појавуваат со цитати од Куранот и потекнува од изградбата на храмот. Во минарето има стилизирани геометриски украси насликани со жолто, кафеаво, сино и зелено.
Состојба
Конструктивната стабилност на џамијата не е во многу добра состојба, со оглед дека е со нарушена архитектонска и градежна структура. Долготрајната изложеност на директните атмосферски влијанија предизвикале сериозни оштетувања не само на дрвените елементи од кровната и меѓукатната конструкција, туку и носивите ѕидови од камена ѕидарија се одликуваат со видливи оштетувања, како од надворешната така и од внатрешната страна. Оштетувањата кај надворешните ѕидови се манифестираат со појава на одвојување и отпаѓање на фрагменти од малтерот, особено на југоисточната и делумно кај другите фасади. Видливи се дополнителни интервенции и на внатрешните ѕидни површини од џамијата со кои се извршило премалтерисување на поедини делови од ѕидовите. Одредени оштетувања се појавуваат и кај вертикалното истакнување на џамијата односно минарето, конкретно на шерефот (балконот) од надворешната страна и телото на минарето. Дрвените и декоративните елементи во ентериерниот простор, заради отсуството на редовно одржување се наоѓаат во исклучително лоша состојба. Оштетувања од посериозен карактер се регистрирани кај профилираната таваница во махвилот (галеријата), каде има појава на нарушување на дел од таванскиот систем, односно дел од површината од таваницата е критично одвоен од дрвената конструкција. Воочливи се денивелации на подните површини од штици кај махвилот (галеријата), како резултат на делумно налегнување и разместување на дрвениот гредоред.
Согласно отпочнатиот проект за конзервација, реставрација и реконструкција на џамијата, од 2019 година се изведени повеќе конзерваторско-реставраторски работи, како што се зацврстување на темелните партии, инјектирање и консолидација на ѕидовите и препокривање на џамијата. Во 2023 година е предвидена санација на фасадите и на столаријата на објектот.
Христо Станишев
Христо Станишев — македонски инженер во Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење и претседател на Македонскиот комитет, учесник во Големиот македонски собор од 1933 година.
Животопис
Тој е роден 1863 г. во Кукуш. Учи во родниот град, во Солун, завршува градежно инжинерство во Белгија. Работи како стенограф во Народното собрание на Бугарија, проф. во Солунската гимназија „Св. Кирил и Методиј“.
Како инженер ги гради: зградата на Англиската легација во Софија, споменикот на „Цар Освободител“ во Софија, железничката линија Левски-Свиштов, учествува во изградбата на храмот „Св. Александар Невски“.
Во Балканските војни доброволец. Претседател на ВМОК. По 1928 г. се определил на страната на В. Михајлов. Починал 1952 г. во Софија.
Маторски јазик
Којбалците се всушност една од петте територијални групи на Хакасите.
Хематит
Хематит — оксиден минерал на железото кој своето име го добил од грчкиот збор “haima” што значи крв. Некаде го нарекуваат и крвав камен бидејќи пилата со која каменот се реже постанува црвена како крв.
Бојата може да му варира помеѓу црвена, сива и црна. Кога ќе се изреже во тенки плочки хематитот е црвен и прозирен, а кога ќе се исполира станува метално сјаен.
Скапоцените камења и нивното влијание на човекот
Скапоцените и полускапоцените камења можат да влијаат на состојбата на човечкиот ум и тело. Ако се носат на телото или во близина на телото моќта на камењата влијаат на лечење или ублажување на психичките и физичките проблеми. Доста е раширено верувањето дека хематитот има заштитничка и исцелителска моќ. Ја истакнува храброста па затоа и често бил амајлија на војниците. Тибеќаните го користеле против крварење од нос на тој начин што го носеле околу врат како ѓердан.
Скапоцените камења и хороскопските знаци
Се смета дека за секој хороскопски знак постои скапоцен камен кој му одговара. Така хематитот е камен кој се препорачува за следниве хороскопски знаци: овен, скорпија и јарец.
Надворешни врски
perlenoire.mk
Алберт Велики
'''Св. Алберт Велики''' (роден помеѓу 1193 и 1206 година - починал на ) бил доминикански епископ, најмногу познат по своите придонеси за мирољубивата коегзистенција на науката и религијата. Тој се смета за најголемиот германски филозоф во средниот век.
Роден е во Лауинген, Баварија (Германија) Како професор предавал на многу универзитети, меѓу кои и на Сорбона, прочуениот универзитет во Париз. Поради занимливостите во неговите предавања, морал да предава на плоштадот Мауберт, кој го носи неговото име, од латинските зборови Магнус Алберт. Негов ученик бил и познатиот Свети Тома Аквински, еден од најголемите теолози. Алберт Велики бил првиот средновековен интелектуалец, кој ја вовел Аристотеловата филозофија во христијанската црква.
Ири
Ири е единаесеттото најголемо езеро на Земјата и четвртото најголемо по површина во рамките на Големите езера, од кои и е дел. Тоа е и најтрсковитото и најмало по волумен езеро од сите Големи езера. Се граничи на север со канадската провинција Онтарио, на југ со Охајо, Пенсилванија и Њујорк, а на запад со Мичиген. Езерото е именувано по племето Ири кое живеело на неговиот јужен брег пред европскиот контакт. Долго е 388 km со максимална широчина 92 km и површина од 22.666 km2.
126
126 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 126 година од новата ера, 126. од првиот милениум, 26. од II век и седма од 120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5634 и 5635 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4876 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3886 и 3887 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 879.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 126 година се протега во 2762 и 2763, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2822 и 2823 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 669. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 511 и 510 година пред хиџра.
Тома Карајовов
Тома Карајовов (17 април 1869 - 2 декември 1950) од Скопје беше еден од членовите на Тајниот македонски комитет во Софија (1885-1886), а од 1895 година и еден од членовите на ВМОК. Во 1903 се вбројуваше меѓу активните публицисти од Македонија. По Младотурската револуција бил член на Централното биро на Сојузот на бугарските конституциони клубови. Се кандидирал за пратеник во Отоманскиот парламент на изборите во 1908 година, но не бил избран.
Во 1923 година бил еден од основачите на Македонскиот научен институт во Софија. Во 1925 година е делегат на Шестиот конгрес на ВМРО (Автономистичка).
Список на руски филозофи
Руската филозофија содржи повеќе различни филозофски правци. Авторите кои ги развиле овие правци се наведени подолу сортирани по нивниот правец.
NGC 7447
NGC 7447 — засега неутврден објект во соѕвездието Водолија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1855 година од страна на Едвард Џошуа Купер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 13,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7447 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 0 м 26 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -10° 31' 39".
Други поделби
Проучување на NGC 7447 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 303; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5823. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 826.
Космос-934
Космос-934 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 јули 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-934 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 341 км, а најмалото на 166.
Шомоѓ
Шомоѓ (унгарски: Somogy megye; словенечки: Šomodska Županija) е името на административниот округ (comitatus или megye) во модерна Унгарија, како и во поранешното Кралство Унгарија.
Географија
Округот Шомоѓ лежи во југозападна Унгарија, на границата со Хрватска. Се протега помеѓу реката Драва и јужниот брег на езерото Балатон. Своите граници ги дели со унгарските окрузи: Зала, Веспрем, Фејер, Толна и Барања. Тој е најретко населениот округ во унгарската држава. Главен град и негов адмнистративен центар е градот Капошвар. Округот зафаќа површина од 6036 км2.
Историја
Шомоѓ било исто така и името на историскиот административен округ (comitatus) во Кралството Унгарија. Неговата територија која била малку поголема во споредба со територијата на денешниот округ, денеска се наоѓа во југозападна Унгарија. Главен град на округот бил Капошвар.
Национална шума Ел Јунке
Национална шума Ел Јунке (Bosque Nacional El Yunque), порано позната како Карипска национална шума (или Bosque Nacional del Caribe) — шума која се наоѓа во североисточниот дел на Порторико. Тоа е единствената тропска прашума во Националниот шумски систем на Шумската служба на САД.
Оваа шума е попозната како Ел Јунке, што може да се припише или на шпанско приближување на домородниот таински збор ју-ке што значи „бели земји“ или на зборот „наковална“, кој е yunque на шпански. Втората највисока планина во рамките на Ел Јунке е исто така именувана Ел Јунке.
Највисокиот планински врв во шумата се издига за 1.065 м надморска височина. Обилните врнежи од дожд (над 6000 мм годишно во некои области) создаваат амбиент сличен на џунгла - бујно зеленило, карпи, водопади и реки се распространета глетка. Шумата има голем број патеки од кои може да се цени флората и фауната на територијата слична на џунгла. Ел Јунке е исто така познат по својата единствена тиански петроглифи. Домородните жители верувале дека Ел Јунке е престол на нивниот главен бог Јакаху, така што тој е карипски еквивалент на планината Олимп.
Историја
Шумскиот регион првично бил издвоен во 1876 година од шпанскиот крал Алфонсо XII и претставува еден од најстарите резервати на западната полутопка. Воспоставен е како шумски резерват Луквило на 17 јануари 1903 година од Генералната канцеларија за земјиште со 266,9 км2, и станала Национална шума во 1906 година. На 4 јуни 1935 година беше преименувано во Национална шума на Карибите. Во него живеат над 200 видови дрвја и растенија, од кои 16 се ендемски во шумата. Критично загрозената Порторикански папагал (Amazona vittata), со проценета дива популација од 58-80 во дивината, се случила исклучиво во оваа шума до 19 ноември 2006 година, кога друго диво население било ослободено од Одделот за природни ресурси во Националата шума Рио Абаџо во општината Утуадо.
Извршна наредба потпишана од претседателот Џорџ В. Буш на 2 април 2007 година го смени името на Карипската национална шума во Национална шума Ел Јунке, подобро одразувајќи ги културните и историските чувства на порториканскиот народ.
Клима
Бидејќи Порторико е помеѓу северниот и јужниот повратник, тој има тропска клима, поточно клима тропска дождовна шума. Не постои посебна влажна или сува сезона во Ел Јунке. Врне дожд во текот на целата година. Температурата и должината на дневната светлина остануваат прилично константни во текот на целата година. Просечната температура летото е 26 °C висока и 20 °C ниско и во зима 22 °C висока и 15 °C ниска. Температурите може да паднат под 10 °C во чисти ноќи во текот на зимата, но никогаш под замрзнување. Сите овие фактори обезбедуваат сезоната на растење во текот на целата година.
Екологија и конзервација
Неговиот екосистем е специфично анкетиран од Менаџерскиот тим на екосистеми (Equipo de Manejos de Ecosistemas), кој е предводен од Педро Риос. Поради својата локација во североисточниот дел на Порторико, влезните пасати од Атлантскиот Океан се влеваат во планините, што доведува до вишок врнежи од дожд регистриран на околу 6200 мм годишно. Овој процес се нарекува орографски лифт и претставува интензивни врнежи од дожд и постојано присуство на облак во овој планински регион. Оваа постојана облачност и постојаните ветрови произведени од адијабатскиот процес на честички на воздухот што брзаат низ планинскиот дел, се одразија врз морфологијата на Ел Јунке, но најголемиот ефект беше врз босанската енано или џуџестата шума.
Флора
Ел Јунке е составен од четири различни шумски вегетациони области: шума Табонуко, шума Пало Колорадо, шума Сиера палма и Џуџеста шума.
Шума Табонуко
Дрвото Табонуко од кое го добило името ова шумско подрачје се наоѓа од 200 до 900 метри во планините на Порторико, како и на другите острови што ги сочинуваат Антилите. Оваа шума е многу разновидна во дрвјата, има над 170 видови.
Џуџеста шума
Екосистемот на Џуџестата шума се наоѓа на околу 910 метри и го составува најмалиот подрегион во Ел Јунке. Шумата се одликува со варијација на растителност што се наоѓа само во Порторико. Растителноста покажува застој во растот во кој пречникот на трупот е проширен, а бројот на лисјата на гранките е помал од очекуваниот. Други специфични фактори кои влијаат на растот на овој под-регион се високото ниво на киселост и слабото истекување на водата од почвата.
Иако многу видови се прилагодени на овие сурови средини, пет видови се чести во џуџестата шума: Ocotea spathulata, Tabebuia rigida, Calyptranthes krugii, Eugenia borinquensis и Calycogonium squamulosum. Другиот обилен вид на растенија во џуџестата шума се епифити. Ел Јунке поддржува огромна низа животи и растенија кои варираат во зависност од висинскиот опсег во дождовната шума. Големата конкуренција во крошна не дозволува растенија од пониско ниво да се развиваат и просперираат. Одликата на постоењето на проширено стебло на дрвото е идеална за епифити за кои е потребен домаќин за живот. Затоа, значителна количина на епифитични растенија го зацементира своето постоење во флората на Ел Јунке, поточно во Џуџестата шума поради влагата, врнежите и заштитата од сонцето.
Коки
Приближно 16 видови на коки, членови на разновидниот неотропски род на жаби Eleutherodactylus, се познати во Порторико. Од нив, 16 се пронајдени во Националната шума Ел Јунке. Оваа мала жаба го добила своето порториканско заедничко име поради повикот на најчестите видови коки во Порторико, Eleutherodactylus coqui, кој започнува со заоѓањето на сонцето и завршува во раните зори. Ова го направи животно со големо внимание на Порториканците.
Иако коки е водоземец, тој поседува некои одлики што се невообичаени кај жабите. Овие разлики се гледаат главно во нејзината морфологија, репродукција и развојни фази. Што се однесува до морфологијата, коки нема мрежни мрежи меѓу прстите затоа што е жител на дрвја во влажни средини. Друга значајна разлика е во тоа што нема одредена фаза на ларва и јајцата поставени од женката се копнени наместо водни. Ова значи дека минијатурната жаба, наместо полноглавци, произлегува од периодот на инкубација.
Членконогите
Според една студија објавена во октомври 2018 година, од Брадфорд Ц. Листер и Андрес Гарсија, биомасата на членконоги во податоците на дождовната шума Лукило земени во текот на 1970те, во споредба со 30 години подоцна, паднала 10 до 60 пати. Студијата открила синхрони падови кај гуштерите, жабите и птиците што јадат членконоги. Студијата посочила дека климатското затоплување е движечката сила зад колапсот на мрежата за храна во шумата. Во текот на изминатите 30 години, температурите во шумите се зголемиле за 2,0 °C
Центар за дождовни шуми Ел Портал
Отворен во 1996 година, Центарот за дождовни шуми Ел Портал бил дизајниран од Сегундо Кардона, ФАИА од архитектите Сиера Кардона Ферер, за да им даде на посетителите вовед или убав почеток на тоа како изгледа дождовната шума. Изграден на тропска шума од 115 км2, Порталот е изграден како штаб за екотуризам и економски развој и обука, центарот е изграден за да ги едуцира загрижените за благосостојбата на карипската национална шума и да ги зачува уникатното наследство и животната средина на тропските шуми.
Пешачка патека поставена на 18 м над земјата овозможува преглед на врвовите на дрвјата, а друга патека ветрови по должината на основите на дрвјата. Експонатите во центарот се фокусираат на растенијата и животните од дождовната шума, важноста на дождовните шуми низ целиот свет и заканите за дождовните шуми и напорите да се зачуваат.
Искуството за влез започнува на врвот на подигнатата патека што го обединува објектот со околната шума и овозможува поглед на планинските врвови, океанот и пошумениот терен. Центарот содржи изложби од 9.000 квадратни метри, затворен театар, училници и лаборатории за конференциски центар, како и административни канцеларии. За да се зачуваат природните услови, се внимаваше да се користат постојните отвори за патишта, места за паркирање и згради, додека редоследот на пристигнување и паркинзите беа дизајнирани со контури за да се спасат постојните дрвја.
Порталот преживеал неколку големи урагани, вклучувајќи го и ураганот Георгес. На 21 септември 2017 година, ураганот Марија предизвикал големи штети во центарот и сè уште во тек се реновирања.
Разно
Националната шума Ел Јунке е погрешно наречена единствена прашума во Националната шумска служба на Соединетите Држави, но всушност е единствената тропска дождовна шума. Постојат и други кои се умерени дождовни шуми, вклучително и некои на Алјаска и на северозападниот дел на Тихиот Океан.
Постојат две кули за набудување, вклучително и кулата Јокаху и кулата Маунт Бритон.
Во 2002 година, Конгресот на САД ги назначи областите ограничени со Рио Мамејес, Рио де ла Мина и Рио Икакос во Карипската национална шума како компоненти на Националниот систем за диви и сценски реки.
Белешки
<references group="б" />
Денг (држава)
Државата Денг (упростено кинеско писмо: 邓国; традиционално кинеско писмо: 鄧國; пинјин: Dèng) ― кинеска вазална држава за време на династиите Шанг и Чоу и Пролетниот и есенски период (околу 1200 – 475 п.н.е.) управувана од семејството Ман (曼).
Територија
Изворите се во судир околу тоа дали државата Денг се наоѓала во Денгчоу (鄧州/邓州), покраина Хенан или Шијангфан (襄樊), покраина Хубеј.
Историја
Кралот Ву Динг (武丁) од династијата Шанг (武丁) (владеел 1250–1192 п.н.е.) и ги доделил земјите на државата Денг на неговиот помлад брат Зи Ман (子曼) кој им го пренел на подоцнежните поколенија. За време на владеењето на Ву Ли (吾离), Денг некое време станал богат и моќен, но неговото влијание се намалило со подемот на хегемониите во текот на Пролетниот и есенскиот период.
Во 688 п.н.е., кралот Вен од Чу морал да помине низ државата Денг за да ја нападне државата Шен. Иако Денг била родната област на Денг Ман (邓曼), една од сопругите на таткото на кралот Вен, кралот Ву од Чу (楚武王), државата Денг лежела на границите на државата Чу така што нејзиното соборување би се покажало погодно за проширување на Чу. Тројца будни канцелари на државата Денг, Чујшенг (騅甥/骓甥), Даншенг (聃甥) и Јангшенг (養甥/养甥) го повикале својот господар да го убие кралот Вен Господарот на Денг не послушал. Кралот Вен од Чу помина низ државата Денг и ја нападнал државата Шен. По враќањето, кралот го нападнал Денг. Со припојувањето на државите Шен и Денг, државата Чу ја проширила својата територија во Нанјагскиот слив.
Мод Адамс
Мод Адамс (родено име Мод Солвејг Кристина Викстрем; родена година, Лулео, Шведска) е шведска глумица. Позната е по тоа што ја играла улогата на девојка на Џемс Бонд двапати - во филмовите Човекот со златен пиштол (1974) и Октопод (1983). Таа, исто така, се појавила и во епизоди на филмот Вид убиство.
Почеток
Родена на 12 февруари 1945 година во семејството на Густав и Тајра Викстрем. Мајка и била даночен инспектор, татко и бил финансиски ревизор. Во 1963 година, нејзината фотографија била испратена на натпревар за убавина што го одржувало списанието Алерс. Адамс победила на овој натпревар и ја започнала својата манекенска кариера.
Кариера
Адамс започнала да работи за агенцијата за моделирање Форд, се преселила во Париз, а потоа во Њујорк. Во тоа време, таа била најплатената и најбараната манекенка во светот. Кариерата како филмска глумица за неа започнала во 1970 година со филмот „Момци во бандата“, каде играла манекенка. Покрај со Џејмс Бонд, таа учествувала и во снимање на многу повеќе телевизии и филмови - Ролербол, Џејн и изгубениот град, Моќта на страста, Мистериозната смрт на Нина Шеро, итн.
Личен живот
Во 1966 година се омажила за фотографот Рој Адамс, во 1975 година бракот се распаднал. На 23 мај 1999 година, таа се омажила повторно, за судијата  Чарлс Рубин. Немале деца. Сопственик е на калифорниската козметичка компанија Скандинавиан Биокосметикс, ЛЛЦ. Полиглот е - зборува шведски, англиски, германски, француски и италијански.
NGC 2592
NGC 2592 — елиптична галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2592 се споменува и како UGC 4411, MCG 4-20-55, CGCG 119-102.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 27 м 8,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 58' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 2592 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23701. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1944. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1364.
Шарлот Хардкасл
Шарлот Хардкасл (1828 - 11 јануари 1908) била ботаничка илустраторка и уметник од мртва природа од Нов Зеланд, родена во Британија.
Личен живот
Шарлот Хардкасл е родена во 1828 година во Абингдон, Беркшир. Нејзини родители биле Вилијам Хардкасл и Марија Едингтон.
Харкасл се преселила во Мелбурн, Австралија во јули 1868 година. Следниот месец, таа се омажила за Едвард Хардкасл, а двајцата подоцна емигрирале во Хокитика, Нов Зеланд. Тие имале две деца додека биле во Хокитика: Едвард Патрик Едингтон Мароу (роден 1869 година) и Кетлин Шарлот Мод (родена 1872 година).
Двојката се преселила во Вангануи во 1877 година, а подоцна во Велингтон и Нелсон. По смртта на Едвард во 1886 година, Шарлот и нејзината ќерка на крајот се вратиле во Вангануи, каде што починала на 11 јануари 1908 година.
Уметничко дело
Хардкасл ги изложила своите ботанички и птичји илустрации неколку пати помеѓу 1850-тите и 1870-тите. Додека била во Обединетото Кралство, таа изложувала во Кралското друштво на британски уметници, Британската институција и Кралската академија на уметностите. Нејзините студии биле изложени и на Изложбата за уметност, наука и индустрија во 1877 година, одржана во Вангануи. Шест нејзини студии за цвеќиња, кои датирале од 1850-тите до 1860-тите, биле во колекцијата на галеријата Саржант на Вангануи.
Национална арена „Тоше Проески“
Национална арена „Тоше Проески“ (поранешни имиња: Филип II Македонски, Градски стадион, Телеком арена) — повеќенаменски стадион во Скопје за разни спортови, кој најчесто се користи за фудбалски натпревари. На него играат фудбалските клубови ФК Работнички и ФК Вардар, како и фудбалската репрезентација на Македонија.
Тековната максимална сместивост на арената изнесува над 33.011. Владата на Република Македонија официјално го преименувала стадионот во февруари 2009 година со името Национална арена „Филип Втори“, но во ноември 2016 година стадионот бил преименуван во Телеком Арена по потпишаниот договор со Македонски Телеком. Во септември 2017 година, договорот за името Телеком Арена бил раскинат и старото име Филип Втори, било вратено.
Првичното име на стадионот e „Градски стадион Скопје“, па поради тоа е познат и под прекарот „градски“. Јужната трибина e проектиранa од архитектите на „Бетон“ Драган Крстев и Тодорка Мавкова уште во 1977 година.
Изградба и реконструкција
Изградбата на Градскиот стадион во денешната форма започнала во далечната 1978 година, кога започнала изградбата на јужната трибина. Истата била завршена за две години. По долг застој во реализацијата на проектот, во јануари 2008 година била урната старата северна трибина и започнала изградба на нова трибина. Изградбата на новата северна трибина се спровела според највисоките стандарди на ФИФА. Оваа трибина била пуштена во употреба на 2 август 2009. Потоа на 8 септември 2009 година започнала изградбата на источната и западната трибина. Кон крајот на 2009 година започнала и обновата на јужната трибина и истата била пуштена во употреба за потребите на натпреварот Работнички-Ливерпул, кој се одиграл на 29 јули 2010. На 24 април 2011 во употреба биле пуштени источната и западната трибина со што целосно завршила првата фаза од реконструкцијата. Втората фаза опфаќала реконструкција на теренот и атлетската патека и истата отпочнала во септември 2011. Реконструкцијата завршила со уредувањето на подтрибинскиот простор. Во септември 2013 започнала третата фаза од реконструкцијата, односно фасадното уредување и осветлување на арената. Новиот изглед на стадионот ќе овозможи и искристување на подтрибинскиот просор. Дел од овој простор ќе биде наменет за спортските федерации, а дел ќе се користи за комерцијална намена.
Настани
Во јуни 2015 година, УЕФА го избрала стадионот за да биде домаќин на УЕФА Супер Купот во 2017 година. Натпреварот се одиграл на 8 август 2017 година помеѓу екипите на Реал Мадрид и Манчестер Јунајтед, при што тимот на Реал Мадрид забележал победа со резултат од 2-1, а стрелци на головите биле Иско и Касемиро за Реал Мадрид, додека почесниот погодок за црвените ѓаволи го постигнал Лукаку во 62-та минута.
Наводи
42.00573°N, 21.42559°W
Хуан Рулфо
Хуан Карлос Перез Непомусено Рулфо Вискаино (Juan Nepomuceno Carlos Pérez Rulfo Vizcaíno;), (, Мексико -,  — мексикански писател, сценарист и фотограф. Репутацијата на Рулф лежи на две мали книги;„Рамницата што гори“ (El Llano en llamas), кој се состои од седумнаесет раскази објавени во 1953 година И книгата „Педро Парамо“, објавена во 1955 година. Тој е еден од најпрестижните писатели на 20 век. век, иако не се истакнува по бројот на пишани дела. Исто така, Хуан Рулфо и Хорхе Луис Борхес биле прогласени за најистакнати писатели во тој период на шпански јазик.
Биографија
Роден е во 1917 година. во Сајула, мал град во државата Халиско, и го поминал своето детство во сиропиталиште во Гвадалахара. Неговиот татко бил убиен во 1923 година, како и многу членови на неговото семејство.
Со објавувањето на збирката раскази, „Рамницата што гори“ (El Llano en llamas) (1953), кој го опишуваат животот на земјоделците во регионот на Халиско во сувите времиња во расположливата природа, станал еден од најпознатите писатели на мексиканскиот модернизам. Во 1955 година го објавил романот Педро Парамо, во кој се опишува конфузијата помеѓу светот на мртвите и живите. Овој роман, кој имал меѓународно влијание и успех, особено ја отсликува фасцинацијата на мексиканскиот народ со смртта.
Од 1946 година тој се посветил на фотографијата, во која создавал и исклучителни дела. Тој работел во компанијата Гудрих-Еускади од 1946 година. до 1952 година како комерцијален патник. Во 1947 година се оженил со Клара Анџелина Апарисио Рејес, со која имал четири деца. Од 1954 година до 1957 година тој бил соработник и уредник на Комисијата Папалоапан во Националниот автохтон институт во Мексико Сити. Исто така, има и повеќе од 6.000 негативи на негови фотографии во фондацијата „Хуан Рулфо“.
Хуан Рулфо бил еден од најголемите латиноамерикански писатели на 20 век, кој припаѓал на литературното движење наречено „магичен реализам“. Затоа, во неговите дела постои комбинација на реалност и фантазија, чие дејство се одвива во латиноамерикански амбиент, а ликовите ја претставуваат и ја рефлектираат типичноста на местото, и со своите големи социо-културни прашања се преплетуваат со светот на фантазијата.
Интересно, по две успешни книги, тој постепено се оддалечил од пишувањето и започнал да работи за телевизија. Ја завршил својата кариера како директор на уредничкиот тим на автохтониот институт во Мексико ( Instituto Indigenista de México) Умрел во Мексико на 8 јануари 1986 година.
1527
1527 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1527 година од новата ера, 527. од вториот милениум, 27. од XVI век и осма од 1520-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7035 и 7036 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6277 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5287 и 5288 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2280.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1527 година се протега во 4163 и 4164, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4223 и 4224 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2070. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 933 и 934 исламска година.
2015
2015 (Римски бројки) — година според грегоријанскиот календар. Таа била 2015 година од новата ера, 15. од третиот милениум, 15. од XXI век и шеста од 2010-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7523 и 7524 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6765 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5775 и 5776 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2768.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2015 година се протега во 4651 и 4652, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4711 и 4712 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2558. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1436 и 1437 исламска година.