cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стивен Хокинг
Обележја
Хокинг има напишано серија популарни научни книги во прилог на својата академска работа. Првата од тие, „Краткa историја на времето“, е издадена на 1 април 1988, од Хокинг, неговото семејство, пријатели и некои од познатите физичари. Изненадувачки, книгата стана бестселер и беше проследена од „Вселената во мало“ (2001). И двете книги станале високо популарни низ целиот свет. Исто така, популарна била и колекцијата од есеи насловена како „Црни дупки и бебешки универзум“ (1993). Неговата книга „Кратка историја на времето“ (2005), во соработка со Леонард Млодинов, била пишувана со цел да се додаде неговата работа од порано и да биде достапна на многу поширока публика. Тој и неговата ќерка, Луси Хокинг, неодамна објавиле книга за деца фокусирана на науката, а е опишана како книга слична на Хари Потер, но без магијата. Оваа книга е наречена „Тајниот клуч на Џорџ за во универзумот“ и вклучува информации во врска со Хокинговото зрачење.
Личен живот
Џејн Хокинг, првата жена на Стивен, се грижела за него сè до 1991 кога тие се разделиле поради притисокот на славата на Хокинг и неговата брзо напредувачка болест. Тие имаат три деца: Роберт (роден во 1967), Луси (родена 1969) и Тимоти (роден 1979). Тогаш Хокинг, во 1995, се оженил за неговата медицинска сестра Елејн Месон (која претходно била омажена за Дејвид Месон, дизајнерот на првата верзија на говорниот комјутер на Хокинг). Во октомври 2006, Хокинг поднел барање за развод од неговата втора жена, а за причината потврдувале поранешните медицински сестри кои велеле дека таа го злоупотребувала.
Во 1999 Џејн Хокинг објавила мемоар наречен „Музика за движење на ѕвездите“ каде што ја опишува нејзината долга врска со семеен пријател за кој подоцна се омажила. Ќерката на Хокинг, Луси, е романописец. Нејзиниот најстар син, Роберт, емигрирал во САД каде што се оженил и има едно дете, Џорџ Едвард Хокинг. Наводно, Хокинг и неговото прво семејство се помириле во 2007 година.
Во едно интервју во 2004 Хокинг бил прашан за неговото ниво на интелигенција, а тој одговорил: „Не знам, луѓето кои се фалат со висината на нивната интелигенција се губитници“.
Религиозни погледи
При раните години од неговата работа Хокинг говорел за Господ во метафорична смисла како во „Кратка историја на времето“: „Ако ние откриеме целосна теорија, тоа ќе биде врвен триумф на причината за постоење на човекот – до тогаш треба да го запознаеме умот на Господ“. Во истата книга, Хокинг сугерира дека постоењето на Господ е непотребно за да би се можело да се објасни потеклото на универзумот. Во неговата книга од 2010, „Големиот дизајн“, и во интервју со „Telegraph“ и во документарецот „Генијалец од Британија“ тврди дека тој не верува во Господ. Хокинг пишува: „Прашањето е: дали начинот на кој универзумот започнал е избран од Господ за да ние не можеме да го разбереме или бил одреден од законите на науката? Јас верувам во второто“. Тој додава: „Бидејќи постои закон како гравитацијата, универзумот може и ќе се создаде самиот себеси од ништо“.
Неговата поранешна жена, Џејн, рекла дека за времето на нивниот разводен процес тој бил атеист. Хокинг рекол дека тој „не е религиозен во нормална смисла“ и дека верува во тоа дека „универзумот е управуван од законија на науката. Законите можеби се поставени од Господ, но Господ не интервенирал при нивното кршење“. Во 2010 Хокинг ја споредил науката и религијата велејќи: „Има фундаментална разлика помеѓу религијата, која е заснована на власт (наметната догра, вера), и како спротивно на тоа, науката, која е заснована на набљудувања и причини. Науката ќе победи бидејќи таа работи“.
1763 во книжевноста
1763 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Музеј Сантрал Истанбул
Планот за претворање на објектот во музеј бил на младиот стопанственик Огуз Озерден, основач на Универзитетот Билги. Тој успеал да ја убеди владата на Реџеп Тајип Ердоган и министерството за енергетика и природни ресурси да го искористат неговиот план. Договорот бил потпишан во 2004 година. Свеченото отворање на музејот се случило на 8 септември 2007 година. Музејот бил посетуван од страна на околу 1.500.000 посетители.
Мишел Роже
Мишел Роже (фр. Michel Roger), (р. 1949) е сегашен државен министер на Монако.
The Book Depository
Историја
Компанијата била основана во 2004 од Ендру Крофорд и сегашниот оперативен шеф Стјуарт Фелтон. Се очекувало во 2010-2011 профитот да биде до 120 милиони фунти, а во 2010 до 70 милиони фунти. На 4 јули 2011 година, Амазон склучиле договор со компанијата и ја припоиле кон нив.
Квартет (книга)
Квартет - збирка раскази на српскиот писател Мирослав Јосиќ Вишњиќ, првобитно објавена во 1994 година од агенцијата „Драганиќ“, а како дел од библиотеката „Синиот круг“.
Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:
Почеток на народноослободителна борба во Македонија
Почетокот на народноослободителна борба во Македонија е во првите денови на окупацијата. Македонскиот народ започнал организиран отпор и подготовки за оружена борба, предводена од македонските комунисти и патриоти, главно членови на КПЈ и СКОЈ. Тие на македонски јазик ги издавале весниците Дедо Иван , Народен билтен и други, а во Скопје, Куманово, Прилеп, Битола, Велес и во други места избувнале ученички штрајкови.
Оружениот отпор започнал непосредно по германскиот напад на СССР. Во Пиринскиот дел на Македонија, Иван Козарев ја формирал првата партизанска група, а непосредно по неа биле формирани и партизанските групи на Никола Парапунов и Костадин Кантарџиев, поради што бугарските власти извршиле апсење на околу 150 антифашисти. Во повеќе градови на Вардарскиот дел на Македонија биле организирани масовни илинденски демонстрации (2 август 1941). Истиот месец скопските диверзанти извршиле успешни диверзии во рудникот за хром Радуша, на аеродромот Петровец, на железничката линија и на други објекти, а потоа биле формирани и Скопскиот НОП одред (22 август 1941) и Прилепската партизанска чета (12 септември 1941).
По одлука на Покраинскиот воен штаб на ПК на КПЈ за Македонија бил формиран Прилепскиот НОПО Гоце Делчев, кој извршил напад на окупаторските сили во Прилеп, а наредниот ден биле формирани и двата кумановски одреда, Козјачкиот и Карадачкиот НОП одред.
Востание во вардарскиот дел на Македонија во 1941 година
По пропаста на кралството Југославија и на Грција, во сите три дела на Македонија, за македонскиот народ настапила нова етапа во неговата националноослободителна борба. Во сите делови на Македонија започнала борба за национално ослободување на македонскиот народ под раководството на соодветните комунистички партии. Македонскиот народ уверен дека со реализирањето на победата над фашизмот ќе се здобие со национална слобода, земал масовно учество во востанието против фашистичките освојувачи. Развојот на вооружените борби, со оглед на специфичните услови, бил различен, но во сите дела макеоднскиот народ политички бил целосно на страната на антифашистичката борба.
Еден месец по окупацијата на кралството Југославија, секретарот на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија, Методија Шаторов - Шарло испратил проглас, именуван како Писмо до Стојана, до македонскиот народ. Во прогласот меѓу другото било истакнато:
Методи Шаторов, како секректар на ПК, се обидел вардарскиот дел на Македонија да го претвори во пиемонт за обединување и за создавање самостојна македонска држава. Со оглед на тоа дека речиси сите балкански комунистички партии во поглед на македонското национално прашање изразувале големодржавни интереси, тој најголема доверба имал во Коминтерната и во нејзиниот генерален секретар Георги Димитров. Поради тоа, во почетокот на мај 1941 година Методи Шаторов отпатувал во Софија и воспоставил контакти со Бугарската работничка партија (БРП) која, исто така, строго ги почитувала одлуките на Коминтерната. Притоа, името на ПК на КПЈ во Македонија било променето во Покраински комитет на Работничката партија на Македонија.
Во текот на мај 1941 година, под раководство на Методија Шеторов-Шарло, повеќе партиски организации на теренот организирале воена обука. На 2 јуни 1941 година една група извршила диверзантска акција во која бил запален и уништен еден германски транспортен авион од типот ЈУ-52. Потоа, во градот, бил запален и еден германски камион. На 12 јуни 1941 година во селото Горни Дисан – Кавадаречко, по една агитаторска акција, бугарските војници го убиле Диме Поп Атанасов. Тој е првата жртва на македонското националноослободително движење во борбата против бугарскиот окупатор. Во првата половна на септември 1941 година биле извршени организацсики подготовки за вооруженото востание во Македонија. На 24 јули 1941 година ЦК на КПЈ одржал специјална седница за состојбата во ПК на КПЈ за Македонија. На таа седница Методи Шаторов бил обвинет за антипартиско и контрареволуционерно дејствување, по што била донесена одлука за негово разрешување од должноста секретар на Покраинскиот комитет и за негово исклучување од Партијата. ЦК на КПЈ го одредил Драган Павловиќ за свој повереник при ПК на КПЈ за Македонија. Во почетокот на август 1941 година Драган Павловиќ и Лазар Колишевски пристигнале во Македонија, каде што првиот имал задача да го распушти постојниот и да формира нов ПК што ќе го раководи Колишевски.
Во почетокот на септември 1941 година бил формиран нов Покраински комитет на КПЈ за Македонија во состав: Бане Андреев, Лазар Колишевски, Борка Талески, Мара Нацева и Благој Јанков-Мучето, а нешто подоцна член на ПК станала и Вера Ацева. На 24 септември 1941 година новиот ПК донел одлука за оперативно дејствување. На 26 септември 1941 година бил формиран Покраински воен штаб за Македонија, чии членови биле: Лазар Колишевски, Цветко Узуновски, Мирче Ацев, Страшо Пинџур и Михаило Апостолски. Македонскиот Воен штаб ги продолжил подготовките за оружената борба и за формирање партизански одреди. Воената организација била соодветна на партиската.
Во септември започнале да се создаваат месни штабови и воени комисии, кои добивале задача да извршуваат непосредни подготовки за создавање на партизански одреди. Во текот на 1941 годин, во Скопје, Велес, Куманово, Прилеп, Битола, Крушево, Кичево, Дебар, Струга, Охрид и Ресен биле формирани месни воени штабови и повеќе воени комисии по селата. Во Скопје, Велес, Прилеп, Битола и други градови егзистирале посебни диверзански групи кои вршеле разни диверзански акции. Некои партизански оргнизации уште во летото формирале војнички курсеви и извршувале воено школување на младината, на тој начин ги подготвувале младите Македонци за стапување во партизанските одреди.
Во текот на подготовките за создавање на партизански одреди, разни диверзански и илегални групи имале повеќе судири со окупаторкста војска и жандармерија: диверзанска акција на рудникот Радуша за земање на експлозив, август 11941 година, судир кај тунелот Богомила, септември 1941 година и др.
Прилепскиот партизнски одред бил формиран во средината на септември 1941 година на Селечка Планина, Кумановскиот одред бил формиран на 12 октомври 1941 година на чело со Боро Менков, а Скопскиот одред кон крајот на август 1941 година. Овие партизански одреди биле бројно мали, меѓутоа тие претставувале почетокот на една нова етапа на националноослободителната борба. На 11 октомври 1941 година, Прилепскиот партизански одред извршил напад врз полицискиот участок во Прилеп, на прилепскиот затвор и на телефонско-телеграфската мрежа во Прилеп.
Прилепскиот и Скопскиот одред ги продлжиле своите акции, но Кумановскиот одред по неколку судири бил разбиен од бугарската полиција и војска. Покрај овие три одреди имало обиди за формирање и на други одреди во вардасркиот дел од Македонија, но таквите обиди во 1941 година биле неуспешни.
Кумановскиот (Карадачкиот одред) на 13 октомври 1941 година бил откриен во близината на воденица кај селото Белановце. Следното утро по престрелката со бугарските сили, дел од партизаните биле убиени, а дел уапсени, што довело до крајот на одредот.
Почеток на вооружената борба во пиринскиот дел на Македонија
Во раководството на комунистичката партија во пиринскиот дел на Македонија, уште во почетокот, било јасно искристализирано гледиштето дека само преку една масовна вооружена борба може да се дојде до една длабока демократска промена во политичката сосотојба во Царството Бугарија. Во летото 1941 година отпорот во овој дел на Македонија започнал да поприма квалитет на вооружена борба, поддржана од целиот народ во овој крај.
Вооружената борба која започнала во Пиринска Македонија, всушност е првата вооружена борба која започнала во Бугарија, таа била инспираирана од неколку фактори, незадоволството од социјалната политика и денационализаторската политика на Бугарија кон Македонците, последниот особено влијаел како револуционерен стимулатив. Познавајќи го добро револуционерното расположени на македонскиот народ, раководителите на Комунистичката партија на Бугарија во пиринскиот дел на Македонија биле сигурни во можностите и потребата од брзо поведување на вооружена борба.
Обласниот комитет на БКП на чело со Гроздан Николов и Никола Калапчиев, поранешен деец на ВМРО (Обединета), ги туркале работите кон вооружена борба, меѓутоа работите добиле своја динамика со доаѓањето на Никола Парапунов, јули 1941 година, за секретар на Обласниот комитет на местото на тешко болниот Гроздан Николов. Парапунов ште пред да биде поставен за секретар работел на организирање на партизански групи и предводел таква група. Меѓутоа ЦК на БКП овие дејства на Парапунов ги оценил како предвремени и пребрзани, а како такви не се во согалсност со политиката на БКП која се залагала за организиран отпор во поголемите градови, првенствено преземање на диверзански акции и саботажи. Меѓутоа Партапунов ги зел предвид специфичните услови во Пиринска Македонија и упорно ја продолжил својата активност за организирање на партизански групи, односно продолжување на вооружената борба.
Првата партизанска група во Пиринска Македонија била формирана од Иван Козарев, познат како Балкан. Пет дена по германскиот напад на СССР, на 27 јуни 1941 година, Козарев влегол во борба со бугарската полција во своето родно место, во текот на судирот биле ранети неколку полицајци. Борбата на Козарев е првата организирана акција, не само во Бугарија туки и на Балканот, а тоа придонело да се создаде, сред Македонците во пириснкиот дел, легенда за овој прв балкански партизан. Речиси истовремено со Козарев, излегле партизанските групи на Парапунов и Костадин Кантарџиев.
Првите партизански групи биле формирани во Разлошката околија, каде што имало најголем број на партизански дејци, а таму егзистирала и најдобро организираната партиска мрежа. До крајот на 1941 година во Разлошката околија дејствувале повеќе добро вооружени партизански групи. Тие извршувале напади на полициските и воени пунктови, ликвидации на оделни соработници на полицијата.
Почеток на вооружената борба во егејскиот дел на Македонија
Од бројните форми на отпор посебно се истакнала манифестацијата во Корешница, Костурско. Околу 2 000 души од Д’мбени и околните села под водство на Коста Трповски, на 31 мај 1941 година ја прославиле годишнината на Битката кај Локвата и Вињари. Во текот на летото 1941 година КПГ низ целата територија на Егејска Македонија создале партизански групи. Истовремено тие групи биле и првите партизански груапции во Грција. Во јули и август во Кукушко, под раководство на капетанот Христос Мискос (алијас Петрос) и во Нигридско, под раководство на капетанот Атанас Гениу (алијас Ласанис) биле формирани партизански групи. Партизански групи биле формирани на планината Пајак, во Кајларско, Костурско, Леринско, Воденско и др.
Партизанските и диверзанските групи, покрај акциите врз разните објекти, презели и низа на саботажни акции. Во септември по иницијатива на КПГ бил создаден Националенослободителен фрон ЕАМ. Во него покрај Комунистичката партија и комунистичката младина, учествувале: Народнодемократската унија, Обединетите антигашистички синдикати и други организации. По пленумот од септември 1941 година, КПГ ги повикала Македонците со својата борба да се обединат со националноослободителната борба на грчкиот, бугарскиот и српскиот народ.
Короански јазик (Папуа Нова Гвинеја)
Короанскиот е австронезиски јазик, дел од подгрупата на мануски јазици од групата на адмиралитетски јазици. Јазикот се зборува на Манускиот Остров во Папуа Нова Гвинеја. Зборовниот редослед на јазикот е подмет-прирок-предмет Јазикот го зборуваат околу 400 луѓе.
Демократска партија (САД)
Демократската партија моментално е една од двете најголеми политички партии во Соединетите Американски Држави, заедно со Републиканската партија. Социјално либералната и прогресивна платформа на партијата, ја сместува во централната левица во политичкиот спектар на САД. Партијата има рекорд во најдолго непрекинато дејствување во САД и е една од најстарите политички партии во светот. Барак Обама е петнаесеттиот демократ на функцијата претседател на САД.
1762 во книжевноста
1762 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Демократска партија (САД)
Од 112-тиот Конгрес, по изборите во 2010 година, Демократската партија има мал број на места во Претставничкиот дом, но има најголем број на места во Сенатот. Моментално има најмалку државни гувернерски места, како и најмалку државни законодавни тела.
Короански јазик
Короански јазик може да се однесува на следниве јазици:
Демократска партија (САД)
Историја
Демократската партија се формирала од противсојузни (антифедералистички) групи кои биле против фискалната политика на Александар Хамилтон во раните 1790-ти. Томас Џеферсон и Џејмс Медисон ги организирале овие групи во Демократско-републиканска партија. Партијата ги поддржувала правата на државите и строгото придржување кон Уставот, a била против Народната банка и паричните интереси. Демократско-републиканската партија дошла на власт на изборите во 1800 година.
По војната во 1812 година, главниот соперник на партијата, Федералната партија, се распаднала. Претставниците на Демократско-републиканската партија имале поделени мислења за изборот на наследник на претседателот Џејмс Монро, па затоа групите во партијата кои ги поддржувале многуте стари принципи на Џеферсон, предводени од Ендру Џексон и Мартин Ван Бурен, ја создале Демократската партија. Заедно со Партијата на виговците, Демократската партија била водечка партија во САД, сè до граѓанската војна. Виговците биле партија на трговци и фабриканти и биле помалку популарни, иако имале подобра финансиска состојба. По мексиканско-американската војна, виговците имале поделени мислења во врска со ропството и постепено исчезнале од политичката сцена. Во 1850-те години, под притисок на Законот за избегани робови и Актот на Канзас и Небраска, демократите кои биле против ропството ја напуштиле паријата. Здружувајќи се со членови на постоечки или на партии кои биле во фаза на распаѓање, ја формирале Републиканската партија.
Демократите од Северот и Југот имале поделени мислења за изборот на наследник на претседателот Џејмс Буканан, а Републиканската партија добила превласт на изборите во 1860 година. Со започнувањето на Американската граѓанска војна, демократите од Северот биле поделени на „демократи за мир“ и „демократи за војна“. Сметајќи ги партиите за зло, Конфедеративните Американски Држави немале партии. Во 1864 година, повеќето од „демократите за војна“ застанале на страната на Републиканскиот претседател Абрахам Линколн и на страната на Националната обединета партија на републиканци, која го етикетирала Ендру Џонсон како демократ од Југот. Џонсон го заменил Линколн во 1865 година, но останал независен од двете пратии. Демократите имале добивка од незадоволството на белците од Југот поради реконструкцијата по војната и нивните судири со Републиканската партија. Откако коалициите ја завршиле реконструкцијата во 1870-тите и започнало екстремното насилно обесправување на Афроамериканците во 1890-тите, Jугот, гласајќи за демократите станал познат како „Солиден Југ“. Иако републиканците ги добиле сите освен два претседателски избори, демократите останале конкурентни. Во партијата доминирале про-бизнис ориентираните бурбонски демократи, предводени од Семјуел Џ. Тилден и Грувер Кливленд, кои се залагале за развој на трговијата, банкарството и железницата, спротивставувајќи се на империјализмот и прекуокеанска експанзија, се бореле за златниот стандард наспроти биметализмот и се бореле против корупција, високи даноци и царинење.
Аграрните демократи барајќи „Слободно сребро“, ги симнале од власт бурбонските демократи во 1896 година и го предложиле за претседател Вилијам Џенингс Брајан (предлог кој бил повторен во 1900 и 1908 година од страна на демократите). Брајан водел жестока кампања во која ги напаѓал источните материјални интереси, но сепак изгубил од републиканецот Вилијам Меккинли. Демократите презеле контрола над Претставничкиот дом на Конгресот во 1910 година и за претседател го избрале Вудро Вилсон во 1912 и 1916 година. Вилсон делотворно го водел Конгресот кон нови прогресивни закони за искоренување на проблемите со царинење, пари и антимонополизам кои ја диктирале политиката во последните 40 години. Поради Големата депресија која се случила во 1929 година за време на републиканскиот претседател Херберт Хувер и републиканскиот Конгрес биле подготвени за полиберална влада. Демократите имале контрола врз Претставничкиот дом континуирано од 1931 до 1995 година и ги добиле повеќето претседателски избори сè до 1968 година. Френклин Д. Рузвелт кој бил избран за претседател во 1932 година прикажал владини програми наречени Нов договор. Новиот договор промовирал општо добро, работнички унии, граѓански права и регулирање на бизнисот. Противниците кои се залагале за долгорочен раст, поддршка за бизнисот и ниски даноци започнале да се нарекуваат себеси „конзервативци”.
Проблемите со кои се соочувале партиите и САД по Втората светска војна ги вклучувале Студената војна и Движењето за граѓански права. Републиканците ги придобивале конзервативците и источњаците од демократската коалиција со нивното спротивставување на Новиот договор и Либералното големо општество, како и со републиканската употреба на источната стратегија. Афроамериканците кои традиционално ја поддржувале републиканската партија, започнале да ги поддржуваат демократите кои го следеле подемот на администрацијата на Френклин Рузвелт, Новиот договор и Движењето за граѓански права. Основната поддршка на Демократската партија станал североистокот, обележувајќи драматичен пресврт во историјата. Бил Клинтон бил избран за претседател во 1992 година, владеејќи како Нов демократ. Демократската партија ја изгубила контролата врз Конгресот на изборите во 1994 година од Републиканската партија. Повторно избран во 1996 година, Клинтон бил првиот демократски претседател кој бил избран два мандати, после Френклин Рузвелт. После дванаесет годишно републиканско владеење, на изборите во 2006 година, Демократската партија вратила поголем дел од контролата врз Домот и Сенатот. Некои од главните проблеми на партијата во почетокот на 21 век, истакнати во нивната последна платформа, биле методите за борба против тероризмот, домашната безбедност, проширување на пристапот за грижа на здравјето, права на работниците, чиста околина и зачувување на либералната владина програма. На изборите во 2010 година Демократската парија ја изгубила контролата над Домот, но го зачувала мнозинството во Сенатот (намален после 111-тиот Конгрес). Исто така го изгубила мнозинството државни гувернерски места и државни законодавни тела.
Демократската партија има потекло од демократско-републиканската партија формирана од Томас Џеферсон, Џејмс Медисон и други важни противници на федералистите во 1792 година. Таа партија исто така ги инспирирала виговците и модерните републиканци. Како партија, се издигнала во 1830-тите со изборот на Ендру Џексон. После поделбата од Републиканската партија на изборите во 1912 година, постепено се поставила како левица на Републиканската партија во врска со економските и социјалните прашања. До периодот по донесувањето на Законот за граѓански права во 1964 година, Демократската партија првенствено била коалиција на две партии поделени по региони. Демократите од Југот добивале високи конзервативни оценки од страна на Американската конзервативна унија, додека пак демократите од Северот добивале ниски оценки. Демократите од Југот биле суштински блок на двопартиската конзервативна коалиција која постоела во периодот на Реган. Економската фолозофија на активистот Френклин Рузвелт, која силно влијаела врз Американскиот либерализам, го формирала поголемиот дел од економската агенда на партијата од 1932 година и служела за да ги спои двата партиски региони сè до доцните 1960-ти. Всушност коалицијата за Нов договор на Рузвелт ја контролирала националната влада сè до 1970-тите.
Според анкетата на институтот Галуп, во 2010 година, 31% од Американците се декларирале како демократи, 29% републиканци и 38% независни. Анкетата за регистрирани гласови на истражувачкиот центар Пју, издадена во август 2010 година, покажала дека 47% се демократи или се наклонети кон таа партија, а 43% се републиканци.
Моментална структура и состав
Демократскиот национален комитет (ДНК) е одговорен за промовирање на демократските активности на кампањата. И покрај тоа што ДНК е одговорен за надгледување на процесот на пишување на демократската платформа, многу повеќе е фокусиран на кампањите и на организациската стратегија, отколку на јавната политика, а на претседателски избори ја надгледува Демократската национална конвенција. Националната конвенција е предмет на повелбата на партијата и највисокиот орган на Демократската партија кога заседава, а останатото време партијата ја води ДНК. На чело на ДНК моментално се наоѓа конгресменката од Флорида, Деби Васерман Шулц.
Демократскиот комитет за конгресна кампања им помага на кандидатите на партијата во трката за Претставничкиот дом, на чие чело моментално е претставникот за Њујорк, Стив Израел (избран на внатрепартиските избори). Слично, Демократскиот комитет за сенаторска кампања, моментално на чело со Сенаторот Пети Мареј од Вашингтон, покренува големи финански средства во трката за сенатор. Демократскиот комитет за законодавна кампања моментално на чело со Мајк Гронстал од Ајова, е помала организација со многу помалку средства во трките за државно законодавство. Демократската национална конвенција ја спонзорира студентската организацијата Колеџ-Демократи на Америка, која има цел да обучи и формира нова генерација на демократски активисти. Демократи во странство е организација за Американците кои живеат надвор од Обединетите Држави која работи за да ги прошири целите на партијата и да ги охрабри Американците кои живеат во странство да ги поддржат демократите. Младите демократи на Америка е организација предводена од младината, која се обидува да привлече и ангажира млади луѓе за демократски кандидати, но работи вон рамките на ДНК. Притоа, новоформираната гранка на Младите демократи, Кокус на средношколци се обидува да ја подигне свеста и активизмот меѓу тинејџерите не само да гласаат и волонтираат, туку во иднина и да учествуваат. Демократската асоцијација на гувернери, на чело со гувернерот на Мериленд, Мартин О’Мајли, е организација која ги поддржува кандидатурите на Демократските кандидати за гувернери и службеници. Исто така, градоначалниците на најголемите градови и урбани центри заседаваат со Националната конференција на демократски градоначалници.
Секоја држава исто така има Државен комитет, составен од избрани членови на комитетот како и екс-официо членови на комитетот (најчесто избрани службеници и претставници на големите изборни единици), кои избираат претседавач. Окружните, градските и реонските комитети се составени од индивидуалци избрани на локално ниво. Државните и локалните комитети често координираат кампањски активности во рамките на нивната надлежност, надгледуваат локални конвенции, а некогаш и прелиминарни или внатрепартиски избори, и може да имаат улога во номинирање на кандидати за изборните функции во државното законодавство. Ретко кога имаат многу финансии, но во 2005 година, претседавачот на ДНК започнал програма (наречена Стратегијата на 50 земји) за употреба на националните средства на ДНК ,за да им се помогне на сите државни партии и плаќање на вработенните професионалци со полно работно време.
Идеологија
Од 1890-тите години, Демократската партија претпочитала либерален став (во овој случај терминот „либерален“ опишува социјален либерализам, а не класичен либерализам). Во последната предизборна анкета, Демократската партија имала голем одзив кај социо-етно-економските групи на население. Од минатото, партијата ги поддржувала фармерите, работниците, работничките синдикати и религиските и етничките малцинства, се спротивставувала на нерегулираните бизниси и финансии и претпочитала прогресивен данок на приход. Во надворешната политика, интернационализмот (вклучувајќи го интервенционизмот) била доминантна тема од 1913 година до средината на 1960-титте. Во 1930-тите години, партијата се залагала за програмите за социјална помош насочени кон сиромашните. Партијата имала конзервативно фискално, про-бизнис крило, претставувано од Грувер Кливленд и Ал Смит и јужно конзервативно крило кое се намалило откако претседателот Линдон Б. Џонсон го поддржал Законот за граѓански права од 1964 година. Најголемо влијание врз либерализмот имале работничките синдикати ( кои процветале во времето од 1936–1952) и афро - американското крило кое од 1960-тите постепено се зголемувало. Од 1970-тите, екологијата била нов главен компонент.
Во последните декади партијата усвоила центристичка економска и социјално прогресивна агенда, со значителна промена во непороменливото гласачко тело. Денес поддржуваат повеќе социјални слободи, афирмативни акции, избалансиран буџет и пазарна економија приспособена со владина интервенција (мешана економија). Економската политика усвоена од модерната демократска партија, вклучувајќија и поранешната администрација на Клинтон, е позната како „Трет Пат”. Партијата смета дека Владата треба да земе улога во намалување на сиромаштијата и социјалната неправда, како и употреба на системот за прогресивно оданочување.
Демократската партија, некогаш доминантна во југоисточните американски држави, сега е најсилна во североисточните држави (средината на Атлантикот и Нова Англија), регионот кај Големите Езера и брегот на Тихиот Океан (вклучувајќи ја и Хаваи).
Либерали
Социјал-либералите (модерни либерали) и прогресивците сочинуваат речиси половина од демократското непроменливо гласачко тело. Со тоа, либералите ја формираат најголемата соединета типолошка демографика од демократски гласачи. Според резултатите од предизборната анкета во 2008 година, либералите сочинувале 22% од електоратот, а 89% од американските либерали го поддржувале кандидатот на Демократската партија. Сè до 1950-тите најмногу од канцелариските професионалци со високо образование биле републиканци. Сега тие го сочинуваат најважниот дел на Демократската партија. Голем број либерали претпочитаат универзална здравствена заштита, поддржувајќи го системот на единечен осигуреник. Многу од нив претпочитаат димпломатија, наместо воена акција, истражување на матични клетки, легализирање на хомосексуалните бракови, секуларна влада, построга контрола на оружјето, заштита на животната средина, како и задржување на правото за абортус. Имиграцијата и културната разновидност се сметаат за позитивни, либералите го поддржуваат културниот плурализам, систем во кој имигрантите можат да ја зачуваат својата култура, заедно со прифаќањето на нивната нова култура. Повеќето либерали се против зголемениот воен трошок и испишувањето на Десетте Божји Заповеди во јавните објекти.
Оваа идеолошката група се разликува од традиционално организираните работни основи. Според истражувачкиот центар Пју, плуралитет од 41% престојувале во богати домаќинства, а 49% биле дипломирани, највисока бројка од било која типографска група. Исто така, била типолошка група која најбрзо се развивала помеѓу доцните 1990-ти и раните 2000-ти. Либералите го сочинувале најголемиот дел од академијата и големи делови од професионалната класа.
Прогресивци
Многу прогресивни демократи се потомци на Новата левица на демократскиот кандидат за претседател, Сенаторот Џорџ Мекгаверн од Јужна Дакота, а други биле вклучени во претседателските кандидатури на гувернерот на Вермонт, Хауард Дин и претставникот од Охајо, Денис Куцинич. Конгресниот прогресивен кокус е составен од прогресивните демократи и е единствената најголема демократска група во Претставничкиот дом. Негови членови се и Денис Куцинич од Охајо, Џон Коњерс од Мичиген, Џим МекДермот од Вашингтон, Џон Луис од Џорџија, Барбара Ли од Калифорнија, Сенаторот Пол Велстон од Минесота и Шерод Браун од Охајо (сега Сенатор). Америка гласа и водачка конференција за граѓански права, се либерални чадор организации, кои се залагаат за прогресивни цели.
Либертаријанци and граѓански либертаријанци (кои се залагаат за граѓански права и слободи)
Некои либертаријанци ја поддржуваат Демократската партија бидејќи демократските ставови за прашањата, како што се граѓанските права и поделбата на црквата и државата, се поблиски до нивните отколку ставовите на Републиканската партија. Тие се против контрола на оружјето, употребата на дрога,протекционизам, корпоративна заштита, владини долгови и интервенционистичка надворешна политика. Демократскиот кокус за слобода е организирана група на оваа фракција. Некои граѓански либертаријанци,исто така ја поддржуваат партијата поради нивната поддршка на хабеас корпус (наредба за доведување затвореник пред суд) за незаконските борци, спротивставувањето за мачење на осомничените терористи, прислушкување без налог, притвор на неодредено време без судење или обвинение, Патриотскиот акт, поморската база во заливот Гвантанамо и за она што тие го сметаат за намалување на заштитата на Повелбата на правата.
Конзервативци
Истражувачкиот центар Пју изјавил дека конзервативните демократи опфаќаат 15% од регистрираните гласови и 14% од генералниот електорат. Во Претставничкиот дом, Коалицијата Блу Дог, групата составена од фискални и социјални конзервативци и центристи, формираат дел од моменталната поделба на конзервативни демократи на Демократската партија. Во минатото дејствувале како обединет гласачки блок, давајќи им на своите четириесет членови можност за промена на законодавството и брокерски компромиси со раководството на Републиканската партија. Историски гледано, демократите од Југот биле идеолошки конзервативни. Во 1972 година, последната година кога голем број конзервативци доминирале во јужното крило на Демократската партија, Американската конзервативна унија им дала повисок рејтинг на повеќето јужни демократски сенатори и конгресмени отколку што им дала на републиканските.
Центристи
Иако центристичките демократи имаат различни мислења за одредени прашања, тие обично прават комбинација од политички погледи и идеи. Во споредба со останатите демократски фракции, тие се стремат кон поддржување на употребата на воена сила, вклучувајќи ја и војната во Ирак, и се спремни да ја намалат помошта на Владата, на што укажува и нивната поддршка на социјалните реформи и намалување на даноците.Една од највлијателните фракции е Демократскиот управен совет, непрофитна организација која се залага за центристичките позиции во партијата. Претседателот Бил Клинтон го одобрува Демократскиот управен совет, како доказ за виталноста на политичарите од „Третиот Пат” и успешното дејствување на овој совет. Негов сегашен претседател е поранешниот претставник од Тенеси, Харолд Форд Помладиот. Во Претставничкиот дом и во Сенатот, центристите ја сочинуваат Новата демократска коалиција.
Професионалци
Професионалците, оние кои имаат високо образование и чија работа се врти околу концептуализацијата на идеи, од 2000 година започнале да ја поддржуваат Демократската партија со мало мнозинство. Професионалната класа некогаш била упориште на Републиканската партија, но сега сè повеќе е поделена помеѓу двете партии, повеќе наклонети во полза на Демократската партија. Зголемената поддршка за демократските кандидати меѓу професионалците може да се поврзе со социјално либералните вредности кај оваа група. -Професионалците кои се, едноставно кажано, високо образовани производители на услуги и идеи, некогаш биле најжестоките републиканци од сите групи...повеќето работејќи за големи корпорации и бирократии, а не на своја рака и во голема мера под влијание на животната средина, граѓанските права и феминистичките движења – започнале да гласаат за демократите. Во четирите избори од 1988 до 2000 година, тие ги поддржале демократите во просек од 52% до 40%.
Кијоносуке Марутани
Кијоносуке Марутани — поранешен јапонски фудбалер.
Демократска партија (САД)
Академија
Академиците, интелектуалците и високо образованите заедно претставуваат важен дел од непроменливото гласачко тело. Академијата особено има тенденција да биде прогресивна. Во анкета во 2005 година, скоро 72% од членовите на факултет со полно работно време се декларирале како либерали, додека пак 15% се декларирале како конзервативци. Општествените и хуманистичките науки биле најлиберални дисциплини, додека бизнис била најконзервативна. Професорите со кариера на повисоко ниво, како и оние кои предаваат во елитните институции, се стремат да бидат најлиберални. Според друга анкета спроведена од УКЛА во 2001/02, 47,6% од научниците се декларирале како либерали, 34,3% како опортунисти и 18% како конзервативци.Процентот на професори кои се декларирале како либерали се движи од 49% во бизнис до повеќе од 80% во политичките и хуманистичките науки. Социолозите, како Брет О’Банон од Универзитетот Депаув, тврдат дека либералните мислења на професорите немаат големо влијание врз политичката припадност на студентите. Без разлика дали е тоа вистина или не, некои конзервативци и републиканци се жалаат дека се навредени, па дури и дека либералната атмосфера во кампусите на колеџите ја чувствуваат како закана. Започнувајќи од јули 2008 година Студентите за академска слобода, крило на центарот за слободи Дејвид Хоровиц, конзервативна организација, објавила листа од 440 поплаки од студенти, од кои повеќето се однесувале на либералната пристрасност на професорите. Некои ја припишуваат либералната наклонетост на американските професори на полибералниот поглед што го имаат високообразованите.
Иако демократите се добро претставени на постдипломско ниво, републиканците имаат поголеми шанси да достигнат четири годишно високо образование. Тенденциите од 1955, па сè до 2004 година се прикажани по пол во графиконите, репродуцирани со дозвола од Демократи и републиканци – реторика и реалност, книга издадена од Џозеф Фрид во 2008 година. Овие резултати се засноваат на анкети спроведни од Државните изборни студии, со поддршка од Националната фондација за наука.
Младина
Студиите покажале дека во последните години младите гласачи сè повеќе гласаат за демократски кандидати. И покрај поддршката на Роналд Реган и Џорџ Х.В.Буш, младите гласале во корист на демократскиот кандидат за претседател на секој избор после Бил Клинтон во 1992 година, и многу повеќе од нив се декларираат како либерали, отколку останатото население. На претседателските избори во 2004 година, демократскиот кандидат Џон Кери добил 54% од гласовите на гласачи кои спаѓаат во старосна група од 18 -29 години, додека републиканецот Џорџ Буш добил 45% од гласовите на истата старосна група. На среднорочните избори во 2006 година, демократите добиле 60% од гласовите од истата старосна група. Анкетите сугерираат дека младите гласачи се стремат да бидат полиберални од останатото население и имаат полиберални погледи за хомосексуалните бракови и универзалната здравствена заштита, помагајќи му на Барак Обама со 66% од нивните гласови во 2008 година. Младите демократи на Америка е здружена организација од членовите на партијата помлади од 36 години, кои се залагаат за прашањата на младината и работат за одзивот на младите гласачи.
Синдикати (организирани работници)
Од 1930-тите, одлучувачки компонент на коалицијата на Демократската партија биле организираните работници. Синдикатите обезбедиле голем дел од парите, „Грасрут“ политичка иницијатива, и голем дел од непроменливото гласачко тело. Голема е веројатноста демократите да бидат претставувани од синдикатите, иако членството во синдикатите се намалило во последните неколку декади. Овој развој е прикажан во графиконот кој следи, од книгата Демократи и републиканци- реторика и реалност. Се заснова на истражувања спроведени од Државната изборна студија.
Во текот на изминатиот половина век, историското намалување на членови во синдикатите било придружувано од порастот на процентната разлика на членови помеѓу јавниот и приватниот сектор. Денес, трите најзначајни работнички групи во демократската коалиција се Американската федерација на трудот и Конгрес на индустриски организации (АФЛ-ЦИО), работничките сојузи „Промена за победа“ и Националното здружение за образование, голем, самостоен сојуз на наставници. АФЛ-ЦИО, како и работничките сојузи Промена за победа, го истакнале нивниот главен законски приоритет за 2007 година со донесувањето на Актот за слободен избор на вработување. Други важни прашања за синдикатите се поддршка на индустриската политика, зголемувањето на минималните плати и промовирање на општествени програми како што се социјална сигурност и универзалната здравствена заштита.
Работничка класа
И покрај тоа што работничката класа со намалувањето на бројот на синдикатите изгубила многу од својата политичка моќ, сепак останува упориште на Демократската партија и продолжува да биде важен дел од демократската основа. Денес, околу една третина од американската јавност е проценето дека спаѓа во работничка класа, со околу 52% кои се членови на работничката или на пониските класи. Сепак бидејќи мала е веројатноста да гласаат оние со понизок социоекономски статус, работничката и пониските класи се недоволно застапени во електоратот. Работничката класа се одликува со добра рутина и добро надледувана работа. Се состои од работници кои вршат канцелариска и физичка работа. Иако повеќето од работничката класа можат да си дозволат соодведен животен стандард, високата економска несигурност и можната лична придобивка од проширената мрежа на социјална заштита, го ставаат мнозинството од оваа класа лево од центарот во поглед на економските прашања.Повеќето демократи од работничката класа се разликуваат од повеќето либерали, во нивните поконзервативни погледи. Демократите од работничката класа се стремат да бидат порелигиозни и веројатно припаѓаат на етничкото малцинство. Општествено конзервативните и обесправените демократи спаѓаат во најмалку образуваните и најмалку платените демографски групи. Во 2005 година, само 15% имале високо образование, во споредба со 27% национален просек и 49% на либералите. Општествено конзервативните и финансиски обесправените заедно сочинувале околу 54% од демократската основа. Понатамошното значење на гласовите на работничката класа се манифестира во последните предизборни анкети на Си- Ен –Ен, според кои мнозинството од луѓето со ниски примања и ниско образованите гласале за Демократската партија.
Жени
Иако непропорционалната разлика меѓу половите варирала со текот на годините, голема е веројатноста жените од сите возрасти да се декларираат како демократи. Последните анкети покажуваат дека 41% од жените се декларираат како демократи, а само 25% како републиканци и 26% како независни, додека 32% од мажите се декларираат како демократи, 28% како републиканци и 34% како независни. Исто и кај етничките малцинства, жените повеќе се декларираат како демократи отколку мажите. Исто така, голема е веројатноста американските жени кои се слободни, кои живеат со партнер, разведени, разделени или вдовици да гласаат за демократите отколку мажите во овие категории, за разлика од Американците кои се во брак, кои се поделени еднакво помеѓу демократите и републиканците. И во овој случај поголема е веројатноста жените да гласаат за демократите отколку мажите. Националниот сојуз на жени демократи е здружена организација која се залага за прашањата на жените. Национални организации на жените кои ги поддржуваат демократските кандидати се Списокот на Емили и Националната организација за жени.
Односот на брачниот статус и родителството
Голема е веројатноста Американците кои се слободни, живеат со партнер, разведени, разделени или се вдовец/ица да гласаат за демократите, спротивно на Американците кои се во брак, кои се поделени скоро еднакво помеѓу демократите и републиканците. Од истражувањата спроведени помеѓу 1996 и 2006 година на повеќе од 11.000 демократи и републиканци, било заклучено дека разликата во стапката на плодност помеѓу овие две партии не е голема. Додека пак, разликата во стапката на плодност помеѓу либералите и конзервативците е значително поголема, со тоа што кај либералите стапката на плодност е многу мала.