cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Родителско отуѓување
Прифатеност кај струката
Во анкетата на Здружението на семејни и медијаторски судови од 2010 година, 98% од 300 испитаници одговориле потврдно на прашањето: "Дали сметате дека некои деца поради манипулација од страна на едниот родител ирационално и неоправдано го отфрлаат другиот родител?". Сепак, синдромот на родителско отуѓување не се однесува на оваа манипулација, туку на отфрлањето на едниот родител од страна на детето. Асоцијацијата на американски психијатри и Асоцијацијата на американски психолози имаат неутрален поглед во однос на синдромот на родителско отуѓување   и во 28 сојузни држави РАЅ не го исполнува фрајовиот тест за прифаќање во судот. Сепак, со оглед на тоа дека фрајовиот тест е суспендиран со "Федералните правила за изведување докази" на Врховниот Суд на САД, голем број на адвокати и судски вештаци специјализирани за различни типови на патологии (вклучувајќи ментални трауми и пореметувања на личноста или на приврзаност) тврдат дека родителите понекогаш го уништуваат односот на детето со другиот родител предизвикувајќи во детето патологија која е опишана во DSM-5.
Разликување
Реалното оддалечување е феномен кој се разликува од "патолошкото отуѓување". Во првото се работи за разбирливо одбивање на детето да се гледа со родителот злоставувач, додека во второто станува збор за отуѓување кое што е емоционално штетно и неосновано.
Други пристапи
Некои     имаат дискутирано за друг пристап кон тешките случаи. Тој пристап дефинира низа од психолошки симптоми кај детето и предлага психолошко објаснување на тоа како тие симптоми биле предизвикани од штетни родителски постапки и причината зошто некој родител би се служел такви родителски постапки. . Кај ваквиот пристап, на овој феномен се гледа гледа како на комбинација од психолошки проблеми кои психолозите ги разбираат и препознаваат. Според оваа теориска формулација, "патологијата која традиционално се именува како 'родителско отуѓување' претставува манифестации на добро утврдени форми на веќе постоечки патологии."
Симптоми
Кај детето отсуствува приврзаност кон тој родител.
Во односот кон тој родител детето пројавува „грандиозност, повластеност, отсуство на емпатија, надменост, дрско однесување и делузиски системи на верување" за тоа дека тој родител е лош или дека е насилен.
Детето е вовлечено во раскол, притоа верувајќи дека едниот родител е потполно добар, додека другиот е потполно лош.
Причина
Родителот кој употребува штетни родителски постапки страда од гранично растројство на личноста или од нарцисоидно растројство на личноста     , што е поврзано со доживеано чувство на неадекватност или напуштање во текот на детството. Ова чувство може повторно да оживее предизвикано од разделба или од развод, и на тој начин да ги натера да декомпензираат во делузии на прогон. Ваквите родители може да веруваат дека тие не мора да ги следат општествените норми за правичност,, тие можат „да направат родител од сопственото дете“, „претерано да ги врзат сопствените деца со себе“, „да бараат апсолутна и неограничена контрола над нивните деца под закана во спротивно да ги отфрлат“, да ги проектираат своите стравови врз другиот родител,, да го напуштат брачниот партнер во корист на своите деца, и после некое тешко искуство да ја оживеат својата траума на приврзаност од детството.
Механизам
Техниките на штетно родителство може да бидат суптилни и "изворни". Родителот може да го триангулира детето во брачниот конфликт поттикнувајќи го детото да прави и најмали поплаки во врска со другиот родител, а потоа "со воодушевување истите да ги вреднува". Со ова на детето му се сигнализира дека другиот родител е опасен и бесчувствителен. Поттикнувајќи го да се жали, детето манипулативно се поставува во улога на жртва без истото да биде свесно за тоа, што на родителот-отуѓувач му овозможува да заземе заштитничка улога со што другиот родител го поставува во улогата на „неадекватен“ родител. Притоа, не се остава никаква трага за она што се случило, па околината гледа само дете кое делува како „жртва“. Со тек на време, комбинираниот ефект од растење и зближување со родителот-отуѓувач преку споменатиот процес на критизрање, како и растење одвоено и оддалечување од отфрлениот родител, како резултат на фокусирањето на негативни нешта во врска со тој родител, ќе доведат до тоа детето да го отфрли другиот родител како неадекватен. Родителот-отуѓувач исто така може да се користи со комбинирање на лаги , полувистини , и преувеличувања , особено такви кои детето не е во состојба да ги потврди или онакви каде само точниот дел на полувистината може лесно да се провери. Како резултат на поттикнувањето да се однесува како судија на отфрлениот родител, детето се осеќа супериорно во однос на отфрлениот родител, што доведува до симптомот на грандиозност, повластеност и надмена ароганција. Ова ја потхранува делузијата на родителот-отуѓувач дека тој всушност го штити детето од неадекватниот родител. Потоа и детето почнува да ја прифаќа таквата делузија. Бидејќи детето и родителот се од различни генерации, ова се квалификува како перверзен триаголник, што пак понатму се комплицира со слејување (конфлуенција),    а состојбата уште повеќе се влошува со тоа што еден член од перверзниот триаголник има пореметување на личноста,. Кулминацијата се достигнува со динамиката на раскол (splitting) кај родителот кој има пореметување на личноста, која бара бившиот сопружник да стане и бивш родител на детето. На крајот, детето може да биде подведено погрешно да ја толкува сопствената тага поради губење на едниот родител како болка која значи дека отфрлениот родител е злоставувач, бидејќи истата најчесто се јавува во присуство на отфрлениот родител.
Губење на приврзаноста кон родителот е ретка појава кај децата
Губење на приврзаноста кон отфрлениот родител е ретка појава иако тоа може да дојде како резултат на сексуално злоставување, физичко насилство или злоупотреба на дрога. Сепак, при таквите случаи нема да бидат присутни другите симптоми, како на пример, делузиски верувања за отфрлениот родител како злоставувач и неадекватно лице.
Лекување
Успехот во враќање на приврзаноста на детето кон родителот зависи првенствено од заштитата на детето од штетното родителство. Научните студии упатуваат на тоа дека детето оваа заштита не ја доживува како трауматично искуство.
Според извештајот,, кога постојат симптоми, структурираната интервенција е поефикасна од традиционалното советување. Структурираната интервенција вклучува: Традиционалното советување кое се заснова на воспоставување терапевтски сојуз е подложно на:
Разликување
Овој вид на штетно родителство се разликува од Синдромот на родителско отуѓување, кој претставува синдром што е дефиниран од група на осум показатели кои се разликуваат од горенаведените симптоми.
Последици
Ако оваа теоретска формулација е точна, и ако детето ја пројавува оваа група на симптоми, тоа е последица на штетни родителски практики, а доколку не се предложат други теоретски формулации за оваа група на симптоми, тогаш се смета дека кај детето кое ги пројавува овие симптоми постои проблем од сферата на детска заштита, каде релевантниот DSM-5 дијагонстички код V995.51, Психичко злоставување на дете, налага обврска за заштита на детето.
Извори
<div class="reflist references-column-count references-column-count-3" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;">
Таур
Таур (Toros Dağları, Όρη Ταύρου) — планински систем во јужна Турција кој го дели Средоземниот регион од Анадолската Висорамнина. Системот се протега во лак, од езерото Егирдир на запад до горното течение на реките Тигар и Еуфрат на исток.
Поделен е на три венци (од запад кон исток):
Историја
Името Таур доаѓа од старогрчкиот поим , чие потекло има две верзии. Според едната, поимот доаѓа од семитското tûr, што значи „планина“. Според другата пак, планините се така наречени поради на Хуритите и другите стари Сиријци кон богот на бурата, кој има лик на бик (грч. ). Се верувало дека тој предизвикувал полноводност во реките Тигар и Еуфрат, кои потоа се поплавувале и давале плодно земјиште. Поради ова, по планините некогаш имало поголем број на храмови посветени на овој бог,
Кај Кестел има археолошко наоѓалиште од бронзено време, каде се ископувал калај за добивање бронза. Превојот наречен во антиката „Киликиска Врата“ е премин преку венецот северно од Тарс.
За време на Првата светска војна, германско-турските железнички коловоци низ Таур претставувале важна цел за силите на Антантата. Откако го зазеле ова подрачје, конечно дошло до примирје и крај на борбите против Отоманското Царство.
Географија
Планините Ала и Булгар (Болкар) се одликуваат со одронети варовнички карпи, од кои настанале карстни предели со водопади, понорници и некои од поголемите пештери во Азија. Од јужните падини на венецот Беј извира реката Манавгат.
Знаменитости
Покрај планинарството и алпинизмот, венецот нуди два скијачки центра — еден во Даврас (25 км од Егирдир и Испарта) и друг во Саклакент (40 км од градот Анталија).
Железничката линија Конија-Адана минува преку забележителниот вијадукт Варда, висок 98 м, кој е изграден од Германците во 1910-тите години.
Западен Таур
Западен Таур и остатокот од Таур образуваат лак околу Анталискиот Залив. Овој дел е одвоен од од Среден Таур со висорамнината Ташели и реката Ѓоксу. Има поголем број на врвови високи преку 3.000–3.700 м. Групата се дели на четири венци:
Највисока планина во Среден Таур е Демирказак (3.756 м).
Среден Таур
Среден Таур приближно се протега на североисток од покраините Мерсин и Анталија
Југоисточен Таур
Југоисточен Таур ја образува северната граница на регионот Југоисточна Анадолија и Северна Месопотамија. Тука извираат реките Тигар и Еуфрат.
Кујунџија
Кујунџија — стар назив за занаетчија златар, кој изработува или менува (модификува) накит и ситни украсни предмети од злато, сребро и други благородни метали. Овој занает е всушност еден вид уметност бидејќи се прават мали украсни предмети за што е потребно: инвентивност, умешност и прецизност. Порано се користеле едноставни алатки и работата најчесто се работела со рака. Во последно време, модерната технологија се користи за обработка на материјали и изработка на украси. Кујунџиите во својата работа користат и разни видови скапоцени камења. Најчести производи на овие занаетчии се: прстени, бурми, обетки, шноли, брошеви, ѓердани, нараквици и слично.
Гравирање
Покрај изработката на украсни предмети, кујунџиите се занимаваат и со гравура, со гравирање на букви, зборови или цели цртежи на нивните производи (или на производот што им се носи). Во последно време, златарите се занимаваат и со украсување на рачни и џебни часовници или метални запалки. Покрај изработката и обработката на украси и накит, златарите од неодамна се занимаваат и со позлатување или посребрување на накит или некои други предмети. Во кујунџиската работилница или златара, освен изработка на накит, се врши и откуп на стар или искршен накит или купуваат стари сребрени или златни монети (купениот материјал подоцна се користи за преработка и изработка на нови предмети).
Во минатото, кујунџиите ги продавале своите производи на панаѓури и собори или на пазар кога било пазарен ден.
Список на заштитени историски знаменитости (Србија)
Заштитени историски знаменитости се историски места во Република Србија кои имаат трето ниво на заштита на државата.
Тие се дел од списокот за заштита на културното наследство на Србија.
Белешки и наводи
Наводи:
Радибушка Река
По својот тек реката поминува и низ селото Радибуш, по кое и официјално го добила своето име, иако сретнува и под името Ранковачка Река, наречена по селото Ранковце, во кое се влева во Крива Река.
Патот на змејот
Патот на змејот (кинески: 猛龍過江, англиски: The Way of the Dragon), познат и како Враќањето на змејот (англиски: Return of the Dragon) е филм од 1972 година, во режија на Брус Ли, кој а автор на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Брус Ли, Чак Норис и Нора Мијао.
Содржина
Дејството на филмот се случува во Рим, каде група Кинези водат ресторан, но постојано се изложени на малтретирањето на локалната банда, која им врши притисок да го продадат ресторанот. Сепак, во градот пристигнува Танг Лунг (го игра Ли), кој лесно ги победува бандитите. Сепак, шефот на мафијашите не се откажува од својата намера и најпрвин се обидува да го убие Танг Лунг, а потоа ја грабнува сопственичката на ресторанот Чен Ќинг Хуа (ја игра Мијао). Сепак, Танг Лунг успева да ја ослободи и повторно ги победува бандитите. Затоа, мафијашкиот шеф го ангажира големиот борец од САД, Колт (го игра Норис). Во борбата одржана во Колосеумот, Танг Лунг го убива Колт, а потоа полицијата го апси мафијашкиот шеф.
Демостен
Демостен (стр.грчки: Δημοσθένης; 384 г.пр.не-332 г. пр.не) e најславниот говорник и државник во Стара Атина.
Животопис
Демостен учествувал во Битката кај Херонеја, во 338 година п.н.е. Во своето дело, „Пофалба на глупоста“, Еразмо Ротердамски вели дека Демостен бил слаб војник и дека, по советот на Архилох, побегнал од битката штом го здогледал непријателот. Исто така, големиот говорник Есхин го обвинил Демостен дека не го заслужил златниот венец што го добил по Битката кај Херонеја, зашто побегнал од битката.
Говори
Демостен бил лотограф, писател на говори. Притоа, неговиот стил се одликувал со голема сила, едноставност и концизност.
Еден од неговите најпрочуени говори е Третиот говор (Филипики) против Филип Втори Македонски во кој ја искажува големата омраза кон власта на Филип Втори Македонски и продорот на македонската војска во хеленските колонии во рамките на Македонското Кралство. Во „филипиките“, Демостен зборува дека Филип утврдувал градови во областа Линкестида. Тој вели дека „Филип не е ниту Хелен, ниту има нешто со Хелените, не е ниту варварин, туку е од чумата македонска, од која човек ни роб не би купил“.
На статуа, подигната во Атина во негова чест, е испишан натиписот: „Да беше твојата сила Демостене еднаква на твојата мудра цел, никогаш Грците не ќе беа управувани од македонскиот јарец.“ Статуата била изработена од бронза од страна на Полиектус, а била подигната во 280-279 г.п.е., по предлог на Демокарес, внук на Демостен.
Надворешни врски
Биографии
Неговото време
Разно
NGC 3800
NGC 3800 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3800 се споменува и како UGC 6634, MCG 3-30-39, CGCG 97-49, IRAS 11376+1537, KCPG 296B, Arp 83, VV 350, KUG 1137+156B.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3800 е од видот SBb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3800 има привидни димензии од 2' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 3800 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36197. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Генерален пласман на Џиро д’Италија
Генералниот пласман на Џиро д’Италија — најважниот пласман на Џиро д’Италија, што го одредува крајниот победник. Затоа се смета за поважен отколку другите пласмани како бодовниот или планинскиот пласман.
Од 1931, на предводникот во генералниот пласман му се доделува розова маичка (италијански: maglia rosa).
На првите изданија на Џиро д’Италија се користел бодовниот систем за пресметка на генералниот пласман, но од 1914 се користи временскиот систем. Сите етапни резултати се собираат заедно, земајќи ги предвид временските бонуси за високите завршници и средните спринтови и временските казни за прекршување на правилата.
Манастир Тврдош
Манастир Тврдош се наоѓа недалеку од Требиње во Република Српска. Манастирот е седиште на Захумско-херцеговската и приморска епархија.
Историја
Манастирот Тврдош е изграден на темелите на црква која датирала од 4 век, период кога Србите како народ сè уште не го примиле христијанството за своја религија. Темелите на старата црква може да се видат во манастирот, бидејќи дел од подот на манастирот е во стакло. Манастирот Тврдош е изграден околу 1509 година, а во 1517 година со фрески го насликал дубровчанецот Вице Ловров. Во втората половина од 16 и во 17 век во манастирот живееле херцеговските митрополити. Во 1694 година, Млечаните го урнале манастирот во судир со Турците.
Архитектурата на манастирот
Според остатоците на манастирот се гледа дека Тврдош бил подготвен и за одбрана од напад. За таа цел, бил изграден ѕид околу манастирот. Во внатрашноста може да се видат темелите на старата црква, која била базилика со три брода. Денешната црква е изградена во 1928 година благодарение на ктиторот Никола Руњевац. Црквата била осветена во текот на истата година, на денот на Св. Василиј Острошки Чудотворец (12 мај).
Во манастирот Тврдош се подвизувал Свети Василиј Острошки, чудотворец и светец на Српската православна црква.
Битиче
Битиче (словенечки: Bitiče) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
387 п.н.е.
387 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 387. година пред новата ера, 387. од првиот милениум п.н.е., 87. од 4 век п.н.е. и осма од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5121 и 5122 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4363 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3373 и 3374 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 366.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 387 година се протега во 2249 и 2250, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2309 и 2310 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 156. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1039 и 1038 исламска година пред хиџра.
Шарл Месје
Шарл Месје (Charles Messier; - ) — француски астроном, најпознат по неговиот каталог на длабоконебесни тела како маглини и ѕвездени јата наречени „Месјеови објекти“. Со каталогот Месје сакал да им помогне на набљудувачите и ловците на комети како него да ги разликуваат постојаните и минливите објекти на небото.
Живот
Месје е роден во Бадонвилер во областа Лотарингија (Лорена) како десетто од дванаесетте деца на судскиот редар Никола Месје и сопругата Франсоаз Б. Грандблез. Во детството му починале шест браќа и сестри, а во 1741, починал и татко му. Интересот за астрономијата му го поттикнало појавувањето на спектакуларната голема шестопашеста комета во 1744 и затемнувањето на Сонцето на 25 јули 1748. Во 1751 г. се вработил кај Жозеф Никола Делизл, астроном на воената морнарица, кој во него создал навика за подробно запишување на она што го забележувал на небото. Првото документирано набљудување на Месје бил преминот на Меркур на 6 мај 1753.
Во 1764 Месје станал член на Кралското друштво на Британија, во 1769 бил избран за странски член на Кралската шведска академија на науките, а на 30 јуни 1770 е назначен за академик во Француската академија на науките.
Покрај овие објекти, Месје открил и 13 комети.
Месјеовиот каталог
На неколку наврати во периодот од 1921 до 1966, астрономите и историчарите наишле на докази за уште седум објекти забележани од Месје или неговиот помошник, Пјер Мешен, набргу по објавувањето на конечното издание на каталогот. Овие седум објекти (од M104 до M110, се прифатени во астрономијата како „официјални“ Месјеови објектии.
Месјеовите ознаки на објектите, од M1 до M110 се користат и денес, како во професионалната, така и во аматерската астрономија.
Каталогот не е подреден на научна основа или по местоположба, како подоцнежниот Нов општ каталог. Но сепак, Месјеовиот каталог ги опфаќа речиси сите најспектакуларни примероци од петте типа на небесни објкти - расеани маглини, планетарни маглини, расеани јата, збиени јата и галаксии. Бидејќи Месје ги открил овие објекти со телескоп со релативно мал отвор (околу 102 мм), ова значи дека тие се најсјајните и најпривлечните длабоконебесни тела што можат да се видат од европско тло. Со тоа Меијеовите објекти се и најпопуларните небесни тела за набљудување и фотографирање кај аматерите со поголема опрема. Покрај ова, речиси сите овие објекти се меѓу најблиските до нас во својата класа, што значи дека се чест предмет на изучување кај професионалците, бидејќи од нив можат да се направат мошне детални и интересни слики.
Многу од објектите во каталогот се откритие на Месјеовиот помошник, Пјер Мешен.
Во негова чест е именуван кратерот Месје на Месечината и астероидот 7359 Месје.
Брештени
Брештени (дијалектно: Брешчени; Αυγή, Авги; до 1926 г. Μπρέστενη/Μπρέστανη, Брестени/Брестани; до 1929 г. Крија Нера ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото Брештени се наоѓа на мала оддалеченост од реката Белица, западно од Рупишта и југозападно од градот Костур. Сместено е во југозападниот крај на Костурската Котлина под падините на планинскиот масив на планината Вич, во историско-географската и етнографска област Костенарија. Сместено е во дол кој од исток е ограден со ридско шумовито земјиште, додека кон запад на благо закосените падини се наоѓа обработливото земјиште.
Историја
Во минатото селото Брештени било мешана македонско-турска населба, при што во него според статистиките на Васил К’нчов живееле 180 Македонци и 125 Турци, додека Милоевиќ го спомнува со 28 македонски и 12 турски куќи. По иселувањето на турското муслиманско население во 1924 година, по сила на Лозанската конвенција, тука се населени извесен број бегалски семејства од Мала Азија со вкупно 95 лица, така што селото одново станала мешана населба, овој пат со македонско и грчко-бегалско доселеничко население. Во времето на Грчката граѓанска војна селото многу настрадало — посебно македонските семејства: загинале 17 Македонци, додека 127 го напуштиле селото и побарале засолниште во СР Македонија и извесен број во источноевропските земји, при што во селото останале околу 50 Македонци.
Стопанство
Селото Брештени има доста поволна положба за развој на земјоделството на допир на два вида земјишта - ридско и рамничарско со обилни извори на вода, поради кои тоа го носело грчкиот назив Крија Нера со значење „студени води“. Главни производи на селото се жито, леќа и тутун.
Население
Според пописите во 1913 година селото Брештени имало 317, а во 1920 година 312 жители. По 1924 година од селото се иселува турското муслиманско население, а се доселуваат бегалци од Мала Азија, но сепак бројот на Македонците останал малку поголем од оној на доселените бегалци, при што во 1928 година се попишани 265 жители. Поради страдањата за време на Граѓанската војна голем дел од Македонците се иселиле при што останале само околу 50 души. Бројот на жителите во 1951 изнесувал 271, во 1961 година 264, во 1971 година 210, во 1981 година 209, а во 1991 година 222 жители.
Иселеништво
По 1924 година од селото во Турција се иселило турското муслиманско население, а по страдањата во Граѓанската војна од 1945-1949 селото го напуштиле 127 Македонци коии побарале засолниште во Република Македонија и извесен број во источноевропските земји.
Стојан Тасески
Стојан Китанов Тасески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од селско семејство кое претежно се занимавало со сточарство и земјоделие. Во Народноослободителната војска на Македонија стапил во септември 1944 година во Првата македонска бригада. Со Бригадата учествувал во завршните борби за ослободувањето на Кичево и Гостивар, а потоа во составот на Четириесет и осмата дивизија. Загинал на Сремскиот Фронт во борба со германците во близината на Винковци во април 1945 година.
Химна на Чиле
Химната била напишана од страна на Eusebio Lillo и официјално била усвоена во 1847 година.
== Текст ==
II
III
IV
V
VI
Спомен-гробница на Христо Узунов
Гробови
Во заедничката гробница се закопани телата на следниве војводи:
Дуќан на ул. „Блаже Крсточанец“ бр. 1 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Блаже Крсточанец“ бр. 1 — дуќан во Прилепската чаршија во градот Прилеп, заведена како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура.
Општ каталог на маглини и јата
Општ каталог на маглини и јата (англ. General Catalogue of Nebulae and Clusters, GC) — астрономски каталог од англискиот научник Џон Хершел објавен во 1864 г. Заедно со други наоди, овој каталог е основа за подоцнежниот Нов општ каталог (1880-ти), составен од Ј.Л.Е. Дрејер. Општиот каталог содржи разни маглини, заведени во 5.079 записи, од кои половина се откритија на таткто Вилијам Хершел, а половина на синот Џон. Подоца излегло и посмртно дополнување на ова издание, наречено „Општ каталог на 10.300 повеќекратни и двојни ѕвезди“ (General Catalogue of 10,300 Multiple and Double Stars).
ПУ „Јунус Емре“ - Челопеци
Подрачно училиште „Јунус Емре“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Јунус Емре“ - Челопеци; скратено: ПООУ „Јунус Емре“) — подрачно основно училиште во селото Челопеци. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Челопеци.
Местоположба
Училиштето е сместено во самиот средиштен дел на селото Челопеци.
Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на турски наставен јазик.
Вкупно има 19 ученици од прво до петто одделение, кои се распоредени во 2 комбинирани паралелки.
Фиер
Фиер (Fieri) — град во Албанија во истоимениот округ.
Оддалечен е 8 километри од древниот коринтски град Аполонија.
Градот Фиер бил основан од фамилијата Вриони како трговски град во 18-от век. Во близината на градот се наоѓаат залихи на нафта, природен гас и битумен, за кои постојат записи од 1-от век.
Фиер денес е важен индустриски град, сместен на реката Ѓаница, која е притока на реката Семан, а градот се наоѓа опкружен со мочуришта. Заедно со блискиот град Патос, Фиер е средиште на нафтената и хемиската индустрија на Албанија.
Рикардо Монтеро
Рикардо Монтеро (роден на година) — костарикански фудбалски судија.
Монтеро станал судија во ФИФА во 2011 година и на 29 март 2018 година, ФИФА објавила дека ќе суди на некои натпревари на Светското првенство во 2018 година.
Црква „Св. Павле“ - Ерџелија
Свети Павле — главна селска црква во изградба во светиниколското село Ерџелија, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, во близина на поштата.
Историја
Камен-темелникот на црквата бил поставен на 11 ноември 2006 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Иларион.
Македонија (регион)
Македонија — регион во Југоисточна Европа, или поточно на Балканскиот Полуостров. Регионот има вкупна површина од 67.741,2 км2.
Местоположба
Местоположбата на регионот Македонија била  променувана  неколкупати во текот на историјата. Пред неговото проширување под Филип II, Античка Македонија, на која современиот регион ѝ го должи своето име, бил сместен, речиси целосно во рамките на централните и западните  делови на тековната грчка провинција Македонија. Во вториот век, во Македонија биле опфатени приближно и другите области каде што се смета регионот денеска. Само северните делови од денешната Република Македонија не биле идентификувани како македонски земји. Сепак, во текот на следните единаесет века местоположбата на Македонија била значително изменета. Римската провинција Македонија била составена од денешна Северна и Централна Грција, голем дел од денешна Република Македонија и југоисточна Албанија. Едноставно кажано, Римјаните создале многу поголема административна област под тоа име од оригиналот на античките Македонци. Во доцното римско време, границите на провинциите биле реорганизирани за да ја формираат диецеза Македонија, која се состоела од денешна Грција, островот Крит, јужна Албанија, и делови од денешна Бугарија и Република Македонија. Во Византија, провинција под името Македонија била оформена во оригиналната провинција Тракија со столица Одрин. Со постепеното освојување на југоисточна Европа од страна на Османлиите во доцниот XIV век, името на Македонија исчезнало како административен ознака за неколку векови и ретко било прикажувано на карти. Сепак, под влијание на ренесансата и враќањето на античките вредности почнале пак да се појавуваат заборавените антички имиња. Местоположбата на регионот била нејасна и во XV век, Бертрандон де ла Брокиер како нејзин главен град го наведува Пловдив. Патописецот Хенри Блаунт во XVII век запишал дека Софија се наоѓа во Македонија, близу до границата со Тесалија. Името Македонија повторно било обновено да значи географски регион по Француската револуција. Кон крајот на XIX век, регионот се развил приближно во истите граници кои ги има и денес.
Географија
Македонија го зафаќа средишниот дел на Балканскиот Полуостров, односно просторот што на север е ограден со планините Шар Планина, Скопска Црна Гора, Козјак, Осогово и Рила, на југ со реката Бистрица и брегот на Егејското Море до утоката на реката Места, на запад со билата на планините Кораб, Јабланица, Грамошта и Пинд, додека пак на исток е оградена со западните падини на планините Родопи. Територијата исто така се совпаѓа со басенот што се простира од (од запад кон исток) реките Бистрица, Вардар и Струма (од кои Вардар наводнува далеку најголема површина) и рамнините околу Солун и Сер.
Македонија има карактеристичен релјеф кој во најголем дел е составен од планини кои припаѓаат на старите грамадни планини на родопската група и младите верижни планини на шарската група. На територијата на Македонија се застапени и голем број на котлини особено во средишниот и западниот дел, а има повеќе природни езера како Охридско Езеро, Преспанско Езеро, Дојранско Езеро, Островско Езеро, Петерско Езеро, Костурско Езеро, Лагадинско Езеро, Бешичко Езеро и др.
Политичко-административна поделба
Македонија е поделена меѓу Република Македонија, со нешто повеќе од 37% од вкупната површина; Егејска Македонија или јужниот дел во составот на Република Грција, со речиси половина од површината и населението, и Пиринска Македонија (источниот дел) денес во состав на Република Бугарија. Помали делови од Македонија се наоѓаат во составот на Албанија (областа Мала Преспа и Голо Брдо), во Косово (областа Гора), во Република Србија (во околината на манастирот Прохор Пчински).
Потекло на името Македонија
Античките Македонци биле етнички супстрат од негрчките и индоевропски народи, чиј етнички состав го сочинувале некои среднобалкански народи и племиња, меѓу кои се вбројуваат: Бригите (Фригите), Енетите (Венетите), Пајонците, Пелагонците и други. Дел од Бригите потиснати со дорските миграции по Тројанската војна се отселува во Мала Азија. Јазичарите забележуваат дека во јазикот на овие Бриги, во Мала Азија познати и како Фриги (област Фригија), постои голема сродност со главнината на само стотината познати старомакедонски голоси (скромни останки од протогениот македонски јазик). Ова мислење го застапува и проф. Наде Проева и дава аргументи за тврдењето дека Македонците немаат дорско потекло, како што тврди на неколку места во својата историја, античкиот писател Херодот.
Како што вели Џ. Р. Елис, така и грчкиот професор и археолог Фотис Пецас тврди дека Македонците уште пред да дојдат на просторот на Македонија, го имале своето име Македонци и тие на оваа територија која дотогаш имала друго име и го дале своето народно име. Конкретно проф. Пецас пишува: „''Македонија го зеде името од Македонците. До 700 п.н.е. Македонците биле ограничени западно од планината Каракамен (Вермион) или јужно од Халиакамби. Големото море меѓу планините беше уште непознато за Македонците. Некаде околу 700 п.н.е. ги запоседнаа источните падини на Вермион, како што учиме по Херодот. Ова големо поле меѓу Бистрица (Халиакум) уште не беше и не се викаше Македонија. Македонците се проширија до Вардар (Аксиос) малку подоцна како што учиме од Тукидид. Филип ја донесе Македонија до реката Места (Нестос) во 348 п.н.е.''“. „Она што нѐ интересира денес“ – продолжува проф. Пецас е „''дека Македонците ѝ го дадоа своето име на Македонија и ја проширија од планината Пинд и Олимп до места на исток и до Црна Река (Еригон) на север. Така, Македонците го дадоа името на својата земја. Името Македонци беше најпрвин народно, а потоа стана историографски поим Македонија''”.
Демографија
Помеѓу 1892 до 1894 списанието Лоза направи истражување врз жителите во Македонскиот регион и потврдиле дека во тој период вкупно жителите во Македонскиот регион е околу 2.2 милиони и дека околу 1.5 милион од тие жители се Македонци со 300.000 Турци, 122.000 Грци, 91.000 Албанци, 79.000 Власи и 36.000 Евреи и остатокот биле комбинаци на Роми и други помали етнички групи
Според етничко истражување во Македонскиот регион во 1905 од француската влада тие тврдат дека околу 51% од жителите во Македонија се Македонци и 36% Турци со 8% Грци, 2.8% Власи и 0.5% Албанци
Демографијата на регионот се менувала низ вековите во зависност од миграциите и преселувањето на населението, како и во зависност на промените во етничката идентификација. Денешното население се состои од околу 4,9 милиони жители, од кои 26,56% се етнички Македонци. Сепак точниот број на Македонците во Грција не е познат поради несоодветните пописи. Според последниот попис од 2011 година во Бугарија, 814 лица во Пиринско се декларирале како Македонци (0,3%).
NGC 1718
NGC 1718 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1718 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m. NGC 1718 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 52 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 3' 3".
Други поделби
Проучување на NGC 1718 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8889.
Партизанска печатница „Гоце Делчев“
Партизанската печатница „Гоце Делчев“ — поранешна нелегална партизанска печатница и сегашен меморијален музеј со амбиентално уредена постојана изложба.
Историја
Во перидот од ноември 1942 до јуни 1943 година работела во селото Битуше. Во почетокот на јуни 1943 година била пренесена во базата на планината Лопушник.
По ослободувањето на Вардарска Македонија биле извршени конзерваторско-реставраторски работи на куќата во која била сместена, а нејзиниот внатрешен дел бил преуреден како постојана историска и етнолошка поставка во 1961 година. Оригиналната дрвена печатница по ослободувањето од Светозар Вукмановиќ – Темпо била однесена во Воениот музеј во Белград, каде што се наоѓа и денес.
Дејност
Во неа биле печатени разни материјали, брошури, билтени, извештаи и слично, за потребите на Централниот комитет на КПМ, Главниот штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија и воопшто за Македонското народноослободително движење.
Абај (округ во Источноказахстанската област)
Абај е округ на покраината Источен Казахстан во Казахстан. Административен центар на округот е градот Карауил.
NGC 3801
NGC 3801 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3801 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 3801 има привидни димензии од 2,5' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 3801 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36200. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Давид и Голијат (Караваџо)
Давид и Голијат — познато дело (слика), масло на платно од Микеланџело Мериси да Караваџо, (или Давид со главата на Голијат или Давид победник над Голијат) насликана е околу 1599 година, а се изложена е во Музејот дел Прадо, Мадрид. Две подоцнежни верзии на истата тема денес постојат во музејот за Историја на уметноста во Виена — (Давид со главата на Голијат) и во римската галерија Боргезе (Давид со главата на Голијат). .
Денес ова дело се вбројува меѓу попознатите на Караваџо. Воедно според композицијата и севкупната ликовна атмосфера, ова дело е едно од неговите митолошко - теолошки творби. Тоа е класично составена слика, без секундарни симболички елементи. . Денес сликата постои во вкупно три верзии.
Опис
На сликата е библискиот Давид како младо момче (во согласност со библиската приказна) како ја отсекува главата на филистејскиот шампион, џинот Голијат, држејќи ја за косата. Светлината е поставена најистакнато врз ногата, раката и крилото на Давид, на масивните раменици од кои му е отсечена главата на Голијат и на самата глава, но сè друго е темно. Дури и лицето на Давид е речиси невидливо во сенка. Раната на челото на Голијат покажува каде е лузната од каменот на Давидовата прачка. Најголемиот впечаток што го остава сликата е интензивнатао лична борба - без триумф, без војски. .
Тренко Тасески
Тренко Билбилов Тасески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Давид и Голијат (Караваџо)
Техника на сликање
Караваџо спаѓа меѓу авторите кои го довеле до совршенство масленото сликарство. Во ликовната постапка, покрај инсистирањето на реалниот приказ, точен и прецизен до еден совршен реалистички метод, Караваџо инсистирал и на специфична употреба на светло темното, односно специфичната претстава на светлината, што зборува дека користел метод на лазурно поставување на колоритот во неколку транспарентни слоеви, со што постигнувал длабочина, специфична колористичка гама и педантност во изработката најверојатно првично подлогата ја подготвувал со густи наслаги на битумен, а врз него употребувал окер, оловно бела и нијанси на згасито жолта со што правел истакнати граници помеѓу темното – мракот и светлината која најчесто извирала од еден извор и била фокусирана во осветлувањето на ликовите и портретите. Во ова дело, тој уште повеќе го затемнува колоритот, сметувајчи го колоритот во доминантно црна површина со светлосни акценти кои ја наговестуваат драматичната мускулатурна напнатост. .
Тренко Тасески
Животопис
По занимање бил земјоделец. Во Народноослободителната војска на Македонија стапил во летото 1943 година во Групата баталјони, а подоцна станал борец на Првата македонско-косовска бригада. Со бригадата заминал во Егејска Македонија каде учествувал во познатиот Богомилски поход. Загинал во борбите за конечното ослободување на Дебар во есента 1944 година.
Давид и Голијат (Караваџо)
Влијание
Во рамките на историјата на уметноста Караваџо ги продолжува чистите сликарски традиции, особено во барокот индиректно тој ќе повлијае врз сликарската постапка на Рембрант ван Рајн, неговата улога и влијание особено ќе биде присутна кај сликарите кои ќе се изразуваат во класичниот и романтичниот стил (Жак-Луј Давид, Жан Огист Доминик Енгр, Ежен Делакроа), но, во ова дело се чувствува и далечно наговестување на импресионистичката директност а директно влијание врз исликарството на Бартоломео Муриљо како и на мајсторите на подоцнежните историски сцени.
Тренко Тасески
Животопис
Една улица во градот Кичево е именувана со неговото име.
Ијан Стјуарт Доналдсон
Ијан Стјуарт Доналдсон (Ian Stuart Donaldson, 11 август 1957 - 24 септември 1993) бил англиски музичар и неонацист. Тој бил вокалист и гитарист за групата Скрудрајвер (Skrewdriver). Тој е роден во Блекпул.
Првиот бенд на Доналдсон бил Тамблинг Дајс (Tumbling Dice). Скрудрајвер е формиран во 1977, додека албумот "All Skrewed Up" е издаден во 1977.
Бистрица (Литија)
Бистрица (словенечки: Bistrica) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Данкан Холдејн
Фредерик Данкан Мајкл Холдејн (Frederick Duncan Michael Haldane; ) — англиски физичар и професор на Принстонскиот универзитет во САД и заслужен гостувачки професор на Институтот за теориска физика „Периметер“. Во 2016 г. ја добил Нобеловата награда за физика заедно со Дејвид Таулес и Џон Костерлиц.
Образование
Основното образование го стекнал во училиштето „Сент Полс“, а потоа продолжил на Кембричкиот универзитет.
Работа и заслуги
Холдејн е познат по низа важни придонеси за физиката на кондензираната материја, меѓу кои и теоријата за Латинџеровите течности, теоријата за еднодимензионални спинови вериги, теоријата за дробниот квантен Холов ефект, исклучивата статистика, спектри на заплетканост и разни други откритија.
Во поново време работел на геометриски опис на дробниот квантен Холов ефект каде како поим го вовел обликот на „сложениот бозон“, опишан со „едномодуларно“ (определница 1) просторно метричко тензорско поле како фундаментален збирен степен на слобода на состојбите кај дробниот квантен Холов ефект. Овој нов опис „Черн-Сајмонсов модел + квантна геометрија“ претставува замена за парадигмата „Черн-Сајмонсов модел + Гинзбург-Ландауова теорема“ околу 1990 г. За разлика од претходната, оваа парадигма дава опис на збирниот режим на дробниот квантен Холов ефект кој е складен со Гервин-Мекдоналд-Плацмановата еднорежимска апроксимација.
Награди и почести
Холдејн е носител на низа награди и почести како членство во Кралското друштво во Лондон, Американската академија на уметностите и науките во Бостон, Американското физичко друштво, Институтот за физика (Лондон) и Американското здружение за унапредување на науката; добитник на Ваклиевата наградата „Оливер Е. Бакли“ на Американското физичко друштво (1993); истражувачки соработник на задолжбината „Алфред П. Слоун“ (1984–88); Лоренцовски професор (2008), добитник на Дираковиот медал (2012) и Нобеловата награда за физика (2016).
388 п.н.е.
388 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 388. година пред новата ера, 388. од првиот милениум п.н.е., 88. од 4 век п.н.е. и деветта од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5120 и 5121 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4362 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3372 и 3373 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 365.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 388 година се протега во 2248 и 2249, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2308 и 2309 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 155. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1040 и 1039 исламска година пред хиџра.