cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марс (планета)
Постоење на живот
Истражувањата "in situ" извршени на Марс од страна на Viking landers, Spirit and Opportunity rovers, Phoenix бродот, и Curiosity бродот. Доказите сугерираат дека планетата некогаш била значително повеќе погодна отколку што е денес, но дали е живи организми некогаш постоеле останива непознато.Viking probes од средината на 1970-тите пренесоа експерименти дизајнирани да ги детектираат микроорганизмите на површината на Марс на нивните места за слетување и имаале позитивни резултати, вклучувајќи и привремен пораст на производено на изложеност на вода и хранливи материи. Овој знак на живот подоцна беше оспорен од научниците, што резултираше со континуирана дебата, со научникот од НАСА Gilbert Levin тврдејќи дека Viking можеби нашол живот. Повторената анализа на податоците на Viking, под светло на подерното занење за екстремофилмите форми на животforms of life, покажала дека тестовите на Viking не биле доволно софистицирани за да ги детектираат овие форми на живот. Тестот можеби ги уништил дури и (хипотетичките) форми на живот. Тестовите спроведени од Phoenix  покажаа дека почвата на Марс има алкални рН и содржи магнезиум, натриум, калиум и хлорид. Хранливи материи во почвата може да го поддржат животот, но животот сепак треба да биде заштитен од интензивната ултравиолетова светлина. Една неодамнешна анализа на марсов метеорит EETA79001 пронајде 0.6 ppm, 1.4 ppm , и 16 ppm , многу веројатно со потекло од Марс. The укажува на присуство на други високо оксидирачки оксихлориди, како  или, произведени двете од UV оксидација од Cl и X-ray радиолиза на. Така, најверојатно ќе преживеат само високо рефракторни и / или добро заштитени (под-површински) организми или форми на живот.
Анализата на Phoneix WCL за 2014 година покажа дека во Феникс почвата не била во интеракција со каква било форма на течна вода, можеби долго окулу 600 мири. Доколку имало високо растворливи во контакт со течна вода ќе формирале само. Ова сугерира на сериозно суви услови, со минимална или интеракција без течна вода.
Научниците предложија дека карбонатните гранули најдени во метеоритите ALH84001, за кој се верува дека потекнува од Марс, може да бидат фосилизирани микроорганизми на Марс појавени кога метеоритот бил разрушен од површината на Марс со метеорски удар пред околу 15 милиони години. Овој предлог е прифатен со скепса, и предложено е исклучително неоргански потекло за облиците.
Мали количества од метан и формалдехид откриени од орбитерите на Марс, се можни докази за животот, бидејќи овие хемиски соедниненија брзо се распадаѓаат во атмосферата на Марс. Алтернативно, овие соединенија наместо тоа, можат да се заменат со вулкански или други геолошки средства, како што е серпентинизација.
Влијателно стакло, формирано од влијанието на метеорите, кое на Земјата може да ги зачува знаците на живот, е пронајдено на површината на кратерите на Марс. Исто така, стаклото во ударните кратери на Марс може да има сочувани знаци на живот ако живот постоел на таа локацијата.
Во мај 2017 година, доказите за најраниот познат живот на копно на Земјата може да се најдат во 3.48 милијарди години стар геосерит и во други слични минерални наоѓалишта (често се наоѓаат околу тополи извори и гајзери) откриен во Пилбарскиот кратон во Западна Австралија. Овие наоди може да бидат корисни во одлучувањето каде најдобро да се бараат раните знаци на живот на планетата Марс.
Во почетокот на 2018 година, медиумските извештаи шпекулираа дека одредени одлики на карпите на локацијата наречена Јура изгледале како еден вид фосили, но научниците од проектот велат дека формациите најверојатно се резултат на геолошки процес на дното на исушено древно езеро и се поврзани со минерални вени во областа слична на гипсните кристали.
На 7 јуни 2018 година, НАСА објави дека Куризоидниот ровер открил органски соедниненија во седиментни карпи стари три милијарди години, што укажува на тоа дека некои од градежните блокови за животот биле присутни.
Во јули 2018 година, научниците го објавија откривањето на подледничкото езеро на Марс, прво познато како стабилно тело од вода на планетата. Се наоѓа на 1.5 km под површината на подножјето на Јужниот Поларен мраз и е широк окулу 20 km. Езерото беше откриено со користење на MARSIS радарот на Марс експерс орбитата, а профилите биле собрани помеѓу мај 2012 и декември 2015 година. Езерото е центрирано на 193 ° E, 81 ° С, рамен простор кој не покажува никакви посебни топографски одлики. Најмногу е опкружено со повисоки почви, освен од нејзината источна страна, каде што има низина.
Историски набљудувања
Историјата на набљудувањата на Марс е обележана со спротивности на Марс, кога планетата е најблиску до Земјата и оттаму е најлесно видлива, што се јавува на секои неколку години. Уште позначајни се перихеличните опозиции на Марс, кои се случуваат на секои 15 или 17 години и се разликуваат бидејќи Марс е близу до перихелијата, што го прави уште поблиску до Земјата.
Антички и средновековни набљудувања
Античките Сумери верувале дека Марс бил Нергал, богот на војната и чумата. За време на сумерските времиња, Нергал бил мало божество од мало значење, но, во подоцнежните времиња, неговиот главен култен центар бил градот на Ниневија. Во Месопотамските текстови, Марс се нарекува "ѕвезда на суд за судбината на мртвите". Постоењето на Марс како скитник на ноќното небо било снимено од античките египетски астрономи и, до 1534 пр.н.е., тие биле запознаени со ретроградно движење на планетата. Од периодот наНео-Вавилонската империја, вавилонските асторноми правеа редовни евиденции за позициите на планетите и систематски набљудувања на нивното однесување. За Марс, знаеле дека планетата има 37 синодски периоди, или 42 кола на зодијакот, на секои 79 години. Тие измислиле аритметички методи за правење помали исправки на предвидените позиции на планетите. Во Стара Грција, планетата била позната како Πυρόεις.
Во културата
Марс е именуван по Римскиот бог на војната. Во различни култури, Марс претставува симбол на машкоста и младоста. Нејзиниот симбол, кружница со стрелка која покажува кон горниот десен, се користи како симбол за машкиот пол.
Интелигентни "Марсовци"
Модерен идејата дека Марс беше населен со интелигентни Марсовци експлодира кон крајот на 19 век. Schiaparelli's "канали" набљудувањата комбинирани со книгите на Percival Lowell на оваа тема го објавија стандардниот поим за една планета која беше светлина за сушење, ладење и умирање со антички цивилизации што ги граделе работите за наводнување.
Многу други забелешки и прогласи од значајни личности се додадени на она што се нарекува "Марс треска". Во 1899 година, додека истражувал атмосферски радио-шум со помош на неговите приемници во лабораторијата во Колорадо Спрингс, пронајдувачот Никола Тесла забележал повторувачки сигнали кои тој подоцна претпоставил дека може да се радио комуникациите кои доаѓаат од друга планета, можеби Марс. Во интервју од 1901 Тесла рече:
"По некое време, кога мислата ми трепереше на мојот ум дека нарушувањата што ги имав забележано може да се должи на интелигентна контрола. Иако не можев да го дешифрирам нивното значење, беше невозможно за мене да мислам на нив како да биле целосно случајно. Чувството постојано растеше во мене дека јас бев прв кој го чул поздравувањето на една планета во друга."
Во "New York Times" статијата во 1901 година, Едвард Чарлс Пикеринг, директор на Харвард колеџ опсерваторија, рече дека тие добиле телеграма од Lowell опсерваторија во Аризона што се чинело дека потврдува дека Марс се обидувал да комуницира со Земјата.
"Во почетокот на декември 1900 година, од опсерваторијата Ловел во Аризона добивме телеграма за која се гледаше оска на светлината да се проектира од Марс (опсерваторијата Ловел ја прави специјалноста на Марс) која трае седумдесет минути. Ги упатив овие факти во Европа и испратив копии неостил низ оваа земја. Набљудувачот е внимателен, сигурен човек и нема причина да се сомнева дека светлината постоела. Тоа беше дадена како од добро позната географска точка на Марс. Тоа беше сè. Сега приказната го нема целиот свет. Во Европа се наведува дека сум бил во комуникација со Марс, и сите видови на претерувања се појавиле. Без оглед на светлината, немаме средства да знаеме. Без разлика дали имала интелигенција или не, никој не може да каже. Апсолутно е необјасниво."
Пикеринг подоцна предложил создавање збир на огледала во Тексас, со намера да ги сигнализираат марсовците.
Во последниве децении, мапирањето со висока резолуција на површината на Марс, кулминирајќи во Марс Глобал Супервизор, не откри артефакти за живеење со "интелигентен" живот, но псевдонаучните шпекулации за интелегентниот живот на Марс продолжуваат од коментаторите како што се Ричард К. Хогланд. Потсетувајќи се на контроверзноста на "канали", овие шпекулации се засноваат на малите одлики што се гледаат во сликите на вселенските летала, како што се "пирамидите" и "Лице на Марс". Планетиот астроном Карл Саган напиша: "Марс стана еден вид митска арена на која ги проектираме нашите земни надежи и стравови."
Описот на Марс во фикцијата е стимулиран од неговата драматична црвена боја и од научните шпекулации од XIX век дека нејзините површински услови може да го поддржат не само животот туку и интелигентниот живот. Оттука произлезе голем број на научна фантастика сценарија, меѓу кои е и Х. Г. Велс '' 'Војна на световите' ', објавен во 1898 година, во кој марсовците бараат да ја избегнат својата планета што умира, со освојување на Земјата.
Влијателни дела вклучуваат Реј Бредбери "" Марсонските летописи ", во кои човечките истражувачи случајно ја уништуваат марсовската цивилизација, Едгар Рајс Бароуз" "Barsoom" серија, В. С. Луис "роман" Надвор од Тивката планета '' (1938), и неколку Роберт А. Хајнлајн приказни пред средината на шеесеттите години.
Џонатан Свифт се осврна на месечините на Марс, околу 150 години пред нивното вистинско откритие од Асаф Хал, со детални точни описи на нивните орбити, во 19. поглавје од неговиот роман "Гуливеровите патувања ''.
Стрип фигура на интелигентен Марс, Марвин Марс, се појавил во "Haredevil Hare" (1948) како карактер во анимиран филм на Warner Brothers, и продолжи како дел од популарната култура до денес.
Откако Маринер и Викинг вселенските летала ги вратија сликите на Марс, какви што навистина е, наводно безживотно и без канали, овие идеи за Марс мораа да бидат напуштени, a мода за точни, реалистични претстави на човечки колонии на Марс се развиваат, а најпозната мошеби е онаа на Ким Станли Робинсон Марс трилогијата. Псевдонаучните шпекулации за Лицето на Марс и другите енигматични обележја забележани од космичката сонда значи дека античките цивилизации и понатаму се популарна тема во научната фантастика, особено во филмот.
Ајлин Барнс
Ајлин Барнс (1876–1956) била значајна и високо ценета ботанички илустратор, добро позната по нејзините дефинитивни и точни прикази на растителниот свет во Ирска.
Ран живот
Ајлин Барнс е родена во 1876 година во домот на нејзините родители на улицата Велика Британија 137 (сега улица Парнел), Даблин. Таа била најмалото дете на Едвин и Елизабет Барнс (моминско МекКеј). Нејзиниот татко бил бакал и трговец со вино кој имал простории на улицата Велика Британија и на улицата Камден бр. 57. Барнс го посетувала училиштето за девојчиња Рутланд во Даблин, продолжила да се школува на Метрополитен школа за уметност во Даблин во 1898 и 1899 година. Се претпоставува дека таа добила сертификат за учител по уметност во 1899 година. Веднаш по напуштањето на Факултетот за уметност, Барнс работела како гувернанта во округот Типерари, предавајќи ги двете ќерки на Ана Марија Купер-Чадвик.
Кариера
Таа го поминала најголемиот дел од својата кариера работејќи со одделот за природна историја и антиквитети на Националниот музеј на Ирска, помагајќи им на натуралистот Роберт Лојд Прагер и ботаничарката Матилда Ноулс, како и создавање модели за експонати на музејот. Нејзината поврзаност со Природниот музеј во Даблин се претпоставува дека започнала во 1907 година, кога е забележана како донира модели на јајца на птици. До 1909 година се претпоставува дека таа работела во музејот, поставувајќи изложбени седалки, конструирајќи модели на природни живеалишта и восочни модели. Многу од овие примери, како што се базенот со карпи и изложбите на цицачите кои сè уште се изложени на приземјето на Природонаучниот музеј, се верува дека се нејзино дело. Нејзината формална позиција во Музејот е нејасна, при што понекогаш ја нарекувале член на персоналот или „Музејски уметник“.
Барнс илустрирала главонози за Ени Маси, како оние собрани од британската експедиција на Антарктикот од 1910 до 1913 година. Таа презела слична работа со илустрација за експертот за сунѓер, Џејн Стивенс, илустрирајќи голем број нејзини публикации. Таа, исто така, ги илустрирала Фораминиферите собрани за време на истражувањето на островот Клер. Нејзината работа била високо ценета од Прагер, кој отишол дури дотаму што именувал едно од неговите растенија по неа (Sedum barnesianum ). Делата на Барнс се претставени во бројни книги и монографии, и сè уште се високо ценети денес, особено нејзините седуми ( камења ) и семпервивуми ( куќен праз ). Таа работела со Роберт Френсис Шарф за да ги реконструира и илустрира примероците на џиновскиот ирски елен. Барнс исто така презела картографска работа со Геолошкиот институт на Ирска и реставрација на археолошки артефакти од Кралската Ирска академија. Таа, исто така, ѝ помагала на Мери Ејли де Путрон кога работела во музејот.
Барнс била член на Теренскиот клуб на натуралистите во Даблин од 1913 година. Се верува дека таа собрала примероци од лишаи, а еден примерок е пронајден во хербариумот на Ирската национална ботаничка градина (Ирска).
Подоцнежен живот и смрт
Барнс се повлекла од нејзината работа со Музејот во одреден момент после март 1947 година, иако продолжила да ги обновува артефактите во име на Музејот во 1950-тите. Таа живеела со нејзината мајка, браќа и сестри до нивната смрт. Ниту еден од нејзините пет браќа и сестри кои достигнале полнолетство не се оженил, што значи дека Барнс немала блиско семејство кога таа починала во 1956 година. Ниту раѓањето или смртта на Барнс не биле официјално регистрирани, а нејзиниот датум на смрт останал недокументиран до 2015 година. Таа била примена во болницата Сер Патрик Дан на 13 февруари 1956 година, при што била подложена на операција на „обемни изгореници“ на 27 февруари. Умрела на 12 март, а била погребана заедно со нејзините браќа и сестри Херберт и Едит на 14 март 1956 година.
Зелке-Ауе
Зелке-Ауе (Selke-Aue) — општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Хауснајндорф, Хетеборн и Ведерштет.
Ева Кох
Ева Изабел Кох (родена на 17 јуни 1953 година) е данска вајарка која се стекнала со слава со нејзините видео инсталации. Во 2011 година, таа била наградена со медалот Торвалдсен.
Биографија
Родена во областа Фредериксберг во Копенхаген, Кох била ќерка на Јенс Кох, службеник во Министерството за правда, а подоцна и судија, и на декоратерката Крис Хаслунк Гледич. Студирала на Кралската данска академија за ликовни уметности под Фреди А. Лерче, Могенс Молер, Хајн Хајнсен и Бјорн Норгард од 1985 до 1992 година. Од 1989 до 1990 година, таа исто така поминала една година на Факултет за ликовни уметности во Барселона.
Од 1980-тите, таа експериментирала со вајање на блокови направени од различни композитни материјали, како и дела изработени од олово и фосфор. Во 1988 година, таа почнала да создава инсталации, понекогаш со клаустрофобични ефекти, како на нејзината изложба во Софиенхолм во 1989 година. Во 1991 година, таа ја создала својата видео скулптура во Барселона, додека нејзините понови дела вклучуваат инсталации кои изразуваат структури и рамки.
Ковиело
Ковиело (француски: Covielle) е лик и маска во италијанската комедија Commedia dell'arte. Тој спаѓа во категоријата на зани. Неговото име е двоен деминутив од името Џакомо (Јакоб или Џејмс). На англиски, тој може да се вика Џими или Џеки.
Ликот датира најмалку од 16 век. Бил типично од јужниот дел на Италија, и можел да танцува и да свири на мандолина доста добро.
Неговата маска обично го прикажува со смешно долг нос, налик на клун, често долг колку и целото лице. Неговиот нос и образите обично се обоени во црвено. Понекогаш носи очила и често е прикажан со пердуви во капата. Кало го покажува како танцува со стап и меч на појасот.
Николо Барбиери вели дека Ковиело ја забавува публиката со своите „гримаси и засегнат јазик“. Салватор Роза вели дека Ковиело е „итар, вешт, еластичен и вообразен“. Во „Буржоаскиот господин“ на Молиер го маскира својот господар во Турчин и се преправа дека зборува турски. Очигледно може да биде глупав или умен како актерот и според сценариото.
473
473 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 473 година од новата ера, 473. од првиот милениум, 73. од V век и четвртта од 470-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5981 и 5982 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5223 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4233 и 4234 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1226.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 473 година се протега во 3109 и 3110, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3169 и 3170 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1016. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 154 и 153 година пред хиџра.
Конвенција за елиминација на сите форми на дискриминација врз жените
Конвенција за елиминација на сите форми на дискриминација врз жените (ЦЕДАВ) — меѓународен договор усвоен во 1979 година од страна на Генералното собрание на Обединетите нации. Опишан како меѓународна повелба за правата на жените, таа била востановена на 3 септември 1981 година и била ратификувана од 189 држави. Над педесетина земји што ја ратификувале Конвенцијата го сториле тоа со одредени изјави, резервации и приговори, вклучувајќи 38 држави кои го отфрлиле членот 29 за извршување, кој се однесува на средствата за решавање спорови во врска со толкувањето или примената на Конвенцијата. Австриската декларација ги забележа ограничувањата на моќта на централната власт кои произлегуваат од нејзиниот федерален уставен систем. Соединетите држави и Палау го потпишале, но не го ратификувале договорот. Ватикан, Иран, Сомалија, Судан и Тонга не биле потписнички на ЦЕДАВ.
Позицијата на Претседателот на ЦЕДАВ во моментов ја има Хилари Гбедемах.
Резиме
Конвенцијата има сличен формат како Конвенцијата за елиминација на сите форми на расна дискриминација, „во поглед на обемот на нејзините суштински обврски, како и со нејзините меѓународни механизми за набљудување“. Конвенцијата е структурирана во шест дела со вкупно 30 члена.
Основни одредби
Член 1 ја дефинира дискриминацијата врз жените во следниве термини: "Секое разликување, исклучување или ограничување направено врз основа на пол што има ефект или цел да го наруши или поништи препознавањето, уживањето или применувањето од страна на жените, на нивните основни човековите права и слободи на политичкото, економското, социјалното, културното, граѓанското или кое било друго поле, без оглед на нивниот брачен статус, врз основа на еднаквоста на мажите и жените." Член 2, државите потписнички што ја ратификувале Конвенцијата, изјавуваат намера да ја вклучат родовата еднаквост во нивното домашно законодавство, да ги укинат сите одредби за дискриминација во нивните закони и да донесат нови одредби за заштита од дискриминација врз жените. Државите што ја ратификувале Конвенцијата, исто така, морале да формираат трибунали и јавни институции за да им гарантираат на жените делотворна заштита од дискриминација и да преземат чекори за елиминирање на сите форми на дискриминација што се практикува врз жените од страна на поединци, организации и претпријатија.
Член 3 бара од државите потписнички да им ги гарантираат на жените основните човекови права и слободи „врз основа на еднаквост со мажите“ преку „политичкото, социјалното, економското и културното поле“.
Во членот 4 се истакнува дека „усвојувањето на посебни мерки за забрзување на де факто еднаквоста меѓу мажите и жените нема да се смета за дискриминација“ Додава дека посебната заштита за породилно не се смета за родова дискриминација.
Членот 6 ги обврзува државите членки „да ги преземат сите соодветни мерки, вклучително и законодавството, да ги потиснат сите форми на трговија со жени и експлоатацијата на проституција на жени“.
Со член 7 се гарантира еднаквост на жените во политичкиот и јавниот живот, со фокус на еднаквост во гласањето, учество во владата и учество во „невладини организации и здруженија кои се занимаваат со јавниот и политичкиот живот на земјата“.
Членот 9 ги задолжува државните органи „да им дадат на жените еднакви права со мажите да стекнат, менуваат или задржат националност “ и еднакви права „во однос на националноста на нивните деца“.
Членот 10 ја истакнува потребата за еднаква можност во образованието за женските студенти и ја охрабрува заедничката едукација на момчињата и девојчињата. Исто така, обезбедува еднаков пристап до атлетика, стипендии и грантови и бара „намалување на стапките на напуштање на студиите на студентките“.
Во членот 11 се наведува правото на работа за жените како „неотуѓиво право на сите човечки суштества“. Бара еднаква плата за еднаква работа, право на социјално осигурување, платен одмор и породилно отсуство „со плата или со споредливи социјални бенефиции без загуба на поранешно вработување, старост или социјални додатоци“. Отпуштањето врз основа на мајчинство, бременост или статус на брак се забранува со санкција.
Со член 12 се создава обврска на државите потписнички „да ги преземат сите соодветни мерки за да се елиминира дискриминацијата врз жените во областа на здравствената заштита, со цел да се обезбеди ... пристап до здравствени услуги, вклучително и оние поврзани со планирање на семејство“.
Со членот 13 се гарантира еднаквост на жените „во економскиот и социјалниот живот“, особено во однос на „правото на семејни бенефиции, правото на банкарски заеми, хипотеките и другите форми на финансиски кредити, правото на учество во рекреативни активности, спорт и сите аспекти на културниот живот“.
Член 14 предвидува заштита на руралните жени и нивните посебни проблеми, осигурувајќи го правото на жените да учествуваат во развојни програми, „да имаат пристап до соодветни здравствени установи“, „да учествуваат во сите активности на заедницата“, „да имаат пристап до земјоделски кредит“ и „да уживаат во соодветни услови за живеење“.
Член 15 ги обврзува државите потписнички да гарантираат „еднаквост на жените со мажите пред законот“, вклучително и „правна способност идентична со онаа на мажите“. Исто така, им се дава на „мажите и жените истите права во однос на законот што се однесува на движењето на лицата и слободата да изберат престој и живеалиште“.
Членот 16 забранува „дискриминација врз жените во сите работи што се однесуваат на бракот и семејните односи“. Конкретно, им обезбедува на мажите и на жените „исто право да стапат во брак, исто право слободно да изберат сопружник“, „исти права и одговорности за време на бракот како и при негов развод“, „исти права и одговорности како родителите," "истите права да одлучуваат слободно и одговорно за бројот и растојанието на нивните деца", "истите лични права како маж и жена, вклучувајќи го и правото на избор на име на семејство, професија и занимање", "истите права и за двајцата сопружници во однос на сопственоста, стекнувањето, управувањето, управувањето, уживањето и располагањето со имотот, без оглед дали е бесплатно или за драгоцено разгледување“.
Членови 17 - 24 Овие статии го опишуваат составот и процедурите на Комитетот ЦЕДАВ, како хиерархиска структура и правила и регулативи за систематска постапка на односот помеѓу ЦЕДАВи националното и меѓународното законодавство и обврската на државите да ги преземат сите неопходни чекори за спроведување на ЦЕДАВ во целосна форма.
Членови 25 - 30 (административни процедури на ЦЕДАВ)
Овие статии ги опишуваат општите административни процедури во врска со спроведувањето на ЦЕДАВ, ратификувањето и влегувањето резервации на засегнатите држави.
Членови и ратификација
Шесте земји членки на ООН кои не ја ратификувале или не пристапиле кон Конвенцијата се Иран, Палау, Сомалија, Судан, Тонга и САД.
Една земја која не е членка на ООН која не пристапи кон конвенцијата е Ватикан.
Република Кина (Тајван) во 2007 година, исто така, го ратификувала договорот во својот законодавен дом, но не била призната од страна на Обединетите нации и е страна на спогодбата само неофицијално.
Најновата држава што и се придружила конвенцијата била Јужен Судан на 30 април 2015 година.
Во рамките на Соединетите држави, над 40 градови и локални самоуправи усвоија уредби или резолуции на ЦЕДАВ.
Резерви во однос на конвенцијата
Внесени се многу резерви против одредени членови на Конвенцијата. Исто така, постојат одредени резервации кои не се специфични за напис во рамките на Конвенцијата, туку општа резервација за сите аспекти на Конвенцијата што би го нарушиле наведениот принцип. На пример, Мавританија направила резерва во која се вели дека ја одобрила Конвенцијата „во секој дел од нејзините делови што не се во спротивност со исламскиот шеријатски закон“. Голем број на овие резервации, особено оние што се внесени од партиите на исламските држави, се предмет на многу дебати.
Во членот 28 од Конвенцијата се вели дека „ резерва што не е компатибилна со предметот и целта на оваа Конвенција не е дозволена“. Како резултат, многу држави потписнички поднеле забелешки за резервациите на другите држави потписнички. Поточно, многу страни на нордиските држави биле загрижени дека некои од резервите „го поткопуваат интегритетот на текстот“. Со текот на годините, некои држави-страни ги повлекоа своите резерви.
Заклучно со мај 2015 година, шеесет и две држави потписнички претставиле резервираност за одреден дел од Конвенцијата. Дваесет и четири држави-страни поднеле приговори за барем една од овие резервации. Членот со најголем број на резервации бил членот 29, кој се однесувал на решавање спорови и толкување на Конвенцијата, со триесет и девет резервации. Бидејќи резервациите на членот 29 биле изречно дозволени од самата Конвенција, овие резерви не биле многу контроверзни. Член 16, во врска со еднаквоста на жената во бракот и семејниот живот, подлежи на дваесет и три резерви. Комитетот, во општата препорака бр. 28, конкретно изјавил дека резервите на член 2, во врска со општата недискриминација, се недопустливи. Сепак, член 2 имал седумнаесет резервации.
Очноодводен живец
Очноодводен живец (лат. nervus abducens) ― шести черепен (капитален) живец (CN VI), кој го контролира движењето на латералниот рамен мускул (musculus rectus lateralis bulbi), одговорен за латерално движење на очното јаболко (абдукција). Спаѓа во соматски еферентни нерви.
Структура
Очноодводниот живец го напушта мозочното стебло на спојното место меѓу мостот и продолжениот мозок, медијално во однос на лицевиот живец. Се движи нагоре и напред од оваа позиција за да стигне до окото.
Тој влегува во субарахноидалниот простор по излезот од мозочното стебло. Се движи нагоре помеѓу мостот и кливусот, а потоа ја пробива тврдата мозочница (dura mater) за да се движи помеѓу тврдата мозочница и черепот низ каналот на Дорело. На врвот на пирамидалниот дел на слепоочната коска (pars petrosa ossis temporalis) прави нагло свртување напред за да влезе во кавернозниот синус (sinus cavernosus). Во кавернозниот синус се наоѓа заедно со внатрешната каротидна артерија (arteria carotis interna). Потоа влегува во очната празнина преку горната пукнатина на очната празнина (fissura orbitalis superior) и го инервира латералниот рамен мускул (musculus rectus lateralis bulbi).
Јадро
Јадрото на очноодводниот живец се наоѓа во мостот, на подот на четвртата мозочна комора (ventriculus quartus), на ниво на испакнатината на лицевиот живец (colliculus facialis). Аксоните на лицевиот живец го заобиколуваат јадрото на очноодводниот живец, создавајќи мала испакнатина (colliculus facialis) која е видлива на дорзалната површина на подот на четвртата мозочна комора. Јадрото на очноодводниот живец е близу до средишната линија, како и другите моторни јадра кои ги контролираат движењата на окото (јадрата на очнодвигателниот и трохлеарниот живец).
Моторните аксони кои го напуштаат јадрото на очноодводниот живец минуваат вентрално и каудално низ мостот. Тие минуваат странично во однос на кортикоспиналниот пат (кој се протега надолжно низ мостот на ова ниво) пред да излезат од мозочното стебло низ спојното место меѓу мостот и продолжениот мозок.
Развој
Очноодводниот живец е изведен од базалната плоча на ембрионалниот мост.
Функција
Очноодводниот живец го снабдува латералниот рамен мускул (musculus rectus lateralis bulbi) на човечкото око. Овој мускул е одговорен за латерално движење на очното јаболко (абдукција). Очноодводниот живец носи аксони од општиот соматски еферентен тип.
Оштетување
Оштетувањето на периферниот дел на очноодводниот живец резултира со двоен вид (диплопија), како резултат на неспротивставениот тонус на медијалниот рамен мускул. Засегнатото око е повлечено да гледа кон средната линија. Со цел да гледаат без двоен вид, пациентите обично ја вртат главата така што двете очи се насочени кон слепоочницата. Делумно оштетување на очноодводниот живец предизвикува слаба или нецелосна абдукција на засегнатото око. Диплопијата се влошува при обидите да се погледне странично.
Други животни
Очноодводниот живец го контролира движењето на еден мускул, латералниот рамен мускул на окото. Кај повеќето други цицачи, овој живец исто така го инервира musculus retractor bulbi, кој служи да го повлече окото заради заштита. Нерви кои се хомологни на очноодводниот живец се среќаваат кај сите 'рбетници, освен кај Petromyzontiformes и Myxiniformes.
1310 п.н.е.
1310 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1310. година пред новата ера, 310. од вториот милениум п.н.е., 10. од 14 век п.н.е. и прва од 1310-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4198 и 4199 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3440 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2450 и 2451 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 557 пред основањето на Рим.
Птици (филм)
Птици (англиски: The Birds) — американски трилер- и хорор-филм од 1963 година во режија на британскиот режисер Алфред Хичкок. Филмот е снимен според романот на британската писателка Дафни ду Морие од 1952 година каде се опишува животот на едно семејство на нивната фарма на брегот на Корнвол, Англија која одненадеж повеќекратно во бранови ја напаѓаат морски птици (галеби, врапчиња и гаврани).
Дејство
Мелани Даниелс (Типи Хедрен) е ќерка на богат стопанственик, сопственик на најголемата издавачка куќа на весници во Сан Франциско. Нејзе ја следат многу афери за кои знае целата јавност, а истите редовно се објавуваат во дневните весници од другите конкурентски издавачки куќи. За неа знае и адвокатот Мич Бренер (Род Тејлор), кој ја среќава убавата Мелани во продавница за куќни миленици. Мич сака да купи еден пар заљубени птици по повод роденденот на сестра сѝ Кати Бренер (Вероника Картрајт), додека Мелани се обидува да му се претстави како експерт за птици. Незадоволен од ”услугата на продавачката” во продавницата, Мич се решава за подарок да купи нешто друго. Заминувајќи дома, Мелани ја забележува регистарската табличка од возилото на Мич, податоци доволни за новинарите кои работат кај татко ѝ да ѝ ги дадат сите информации кои ги посакува.
Мич е млад, згоден и перспективен адвокат, кој живее и работи во Сан Франциско, а за викенд оди дома 100 километри северно во Бодега Беј, каде има куќа во која живее сестра му Кати (Вероника Картрајт) и мајка му Лидија Бренер (Џесика Тенди). Знаејќи го ова, Мелани сака да го изненади и оди во потрага по Мич.
Шетајќи се по улиците на Бодега Беј, барајќи ја куќата на Мич, Мелани ја среќава Ани Хејворт (Сузан Плешет), поранешна девојка на Мич. Ани е учителка во локалното училиште, живее сама во голема куќа и издава соби на посетителите на Бодега Беј. Истовремено небото над Бодега Беј е преполно со галеби кои нервозно летаат во сите правци, вознемирени од олујата на морската пучина, барајќи мир на копното.
Мелани кришум со кајче успева да дојде до куќата на Мич, оставајќи го изненадувачкиот подарок (кафез со пар заљубени птици), но Мич успева да ја лоцира Мелани и со возилото се упатува на спротивната страна од брегот каде Мелани треба да го врати позајменото кајче. Додека управува со кајчето, Мелани е нападната од галеб и со раскрвавена рана на главата стигнува на брегот. Мич и притекнува напомош и по мала интервенција во локалната кафеана, Мич ја кани Мелани дома на вечера, што Мелани со задоволство прифаќа.
Мајка му Лидија ја препознава Мелани од аферите во дневните печати и не е многу одушевена од нејзиното присуство кај нив дома, но не може да се воздржи од нејзината убавина, како и од гестот со изненадувачкиот подарок. Мелани го забележува тоа и инсистира да оди да ноќева во изнајмена соба кај учителката Ани бидејќи мора утредента да заминува дома во Сан Франциско и покрај поканата од малата Кати да остане да ноќева во нивната куќа. Додека нервозно разговара со Ани за тоа како поминала на вечера кај Мич, зазвонува телефонот на Ани. Мич се извинува на Мелани за дрското однесување на неговата мајка Лидија и истовремено ја кани утредента попладне да присуствува на роденденот на Кати. Во тој момент силен удар во вратата ја потресува куќата на Ани, тоа е еден огромен мртов галеб.
На роденденската забава на Кати организирана во дворот од семејната куќа присуствуваат сите деца од училиштето, поканетата Мелани, како и учителката Ани. Видливо е присуството на големо јато нервозни галеби. Одеднаш галебите ги напаѓаат сите присутни, кои спас наоѓаат криејќи се во куќата. Сериозни последици нема освен неколку мали огреботини кај децата. Сите се збунети што се случува!?! Вечерта со затворени прозорци и врати сите се чувствуваат безбедно во куќата додека вечераат. Мајката Лидија забележува дека заљубените птици воопшто не сакаат да јадат. Одеднаш роеви гладни и нервозни врапчиња влегуваат низ оџакот од каминот и ги напаѓаат присутните. Повторно, сериозни последици нема освен што сите се многу исплашени и вознемирени. Предизвикан е голем неред и штета во домот. Испаничени го повикуваат локалниот заменик шериф Ал Мелоун (Малком Етербури) кој ги разбира поплаките на Мич, верува дека е така, но не знае како би можел да им помогне. Евидентно е дека мајката Лидија жали за скапите искшени порцелански сервиси, почнувајќи суеверно да се сомнева дека сево ова птиците го прават предизвикани од Мелани. Мелани се решава да остане да ноќева кај Мич за да ја смири видно вознемирената Кати.
Утредента Мич не заминува на работа во Сан Франциско, ниту пак Мелани заминува дома. Мич пали посевина во дворот за да предизвика чад кој би ги одвратил разбеснетите птици од нивниот дом, сè додека ситуацијата не се смири. Истовремено мајка му Лидија не може да ја гледа Мелани во нивната куќа, нервозно со возило оди на фармата на соседот Дан Фосет да го посети и провери дали и кај него со птиците се случуваат чудни работи. Влегувајќи во куќата на Дан, Лидија забележува голем неред. Прозорците се искшени, покуќнината уништена. Мртви галеби на сите страни. Во една од собите го наоѓа мртвото тело на Дан, крваво и масакрирано. Лудо вознемирена Лидија се враќа дома сакајќи да се смири, но грозните настани ја загрижуваат, што понатаму ако ова вака продолжи? Мелани оди во училиштето да види каква е таму ситуацијата, дали децата (и Кати со нив) се доволно безбедни. Не забележува ништо страшно. Чекајќи во дворот на клупа да заврши часот, јато нервозни гаврани се собираат на лулашките од училишниот двор и по околните бандери, но се е мирно, ништо не навестува дека ќе се случи напад кога децата ќе излезат од училиштето. Мелани со две раскрварени девојчиња спасот го наоѓа во едно возило, сите останати трчаат до локалната кафеана, а учителката Ани и Кати се упатуваат кон домот на Ани.
Во кафеаната доаѓаат многу од жителите на Бодега Беј, додека дискутираат како би започнале војна против птиците, војна за која граѓаните се свесни дека не би можеле да ја добијат, но можеби времено би ги решила проблемите, надвор се случуваат напади од птици врз луѓето на улиците. Нападнати се и работниците на бензиската станица, предизвикани се експлозии на неколку автомобили (вклучувајќи го и автомобилот на Мич) и голем пожар. Ниту пожарникарите не можат да ја вршат својата работа. Мелани е во потрага по Кати, но се спасува од разбеснетите галеби влегувајќи во телефонска говорница. Ситуацијата се смирува, потрагата по Кати продолжува до куќата на учителката Ани каде во дворот Мич и Мелани го наоѓаат масакрираното тело на Ани од напади на гаврани. Кати видно вознемирена плачејќи излегува од куќата на својата учителка. Мич ги барикадира прозорците и вратите од својата куќа и пали голем оган во каминот за топлината да ги одврати птиците од напади преку оџакот. Сепак вечерта се случува уште еден крвав напад на птиците. Мелани е тешко повредена во обид да ги спречи птиците да продрат внатре преку таванската соба. Таа е во безсознание, Мич во последен момент наидува и ѝ го спасува животот. Преживуваат уште една ноќ полна со трауми. Решаваат да го напуштат местото.
Рано утредента Мич оди во гаражата да го подготви возилото на Мелани за да побегнат. На радиото слуша вести дека имало крвави напади на птици на повеќе места, не само во Бодега Беј.
И покрај сè што преживеаја претходните денови, Кати инсистира да го понесе со себе кафезот со двете заљубени птици, подарокот од Мелани, затоа што и покрај тоа што се птици, тие се невини.
Друго
За време на снимањето на филмот Вероника Картрајт го прославува својот 13-ти роденден, а во филмот толкувајќи ја улогата на Кати Бренер го слави 11-тиот роденден.
По снимањето на овој филм, Типи Хедрен станала голема активистка во борбата за правата на животните. Во една сцена од филмот, граѓаните на Бодега Беј се засолнуваат во локалната кафеана и размислуваат да земат пушки сачмарки и да ги испоубијат сите птици (битка што не можат да ја добијат). Мелани (Типи Хедрен) им вели дека птиците не се виновни, тие се на планетата уште од времето на археоптерис.
1111 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4397 и 4398 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3639 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2649 и 2650 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 358 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1111 година се протега во 1525 и 1526, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1585 и 1586 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 568 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1785 и 1784 исламска година пред хиџра.
Лера
Лера — село во Општина Битола, во областа Ѓават-Кол, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Еднаш еден богат човек по име Леро Шестокрило се натпреварувал во фрлање на камен со Крали Марко. Бидејќи го натфрлил Марка местото каде паднал каменот на Леро, подоцна било населено со селани и наречено по него - Лера.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Ѓават-Кол, во западниот дел од Општина Битола, непосредно до реката Шемница. Селото е ридско, на надморска височина од 750 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено околу 18 километри и се наоѓа непосредно до патот Битола-Ресен.
Атарот зафаќа површина од 13 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 540 хектари, на шумите отпаѓаат 397 хектари, а на обработливото земјиште 290 хектари.
Историја
Во век, Лера било село во нахијата Ѓават-Кол во Битолската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Лера имало 520 жители, од кои 180 Македонци христијани и 340 Албанци муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лера имало 592 жители.
Лера во 1961 година броело 395 жители, од кои 279 биле Македонци, 68 Албанци и 46 жители Турци, додека во 1994 година бројот на населението се намалил на 153 жители, од кои 86 биле Албанци, а 65 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Лера имало 122 жители, од кои 36 Македонци, 85 Албанци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 110 жители, од кои 16 Македонци и 94 Албанци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Лера:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Лера е македонско-албанско село.
Македонски родови во селото се:
Албански родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Битола, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе биле придодадени поранешните општини, Бистрица, Кукуречани и Цапари. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Цапари.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Кажани, во која влегувале селата Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Маловиште и Лера.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Кажани, во која покрај селото Лера се наоѓале селата Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Маловиште, Рамна, Ротино, Српци и Цапари.