Историја_на_Србија_под_Хабсбуршката_монархија
Политичка историја
По Карловачкиот мир, Австрија започнала да ја средува состојбата во новоосвоените области Унгарија, Славонија, Хрватска и Срем. Оваа задача и била доверена на Судската комисија за регулирање на имотно-правните односи (Комисија Neoacquist), основана на 29 јули 1688 година. на чело со висок функционер во комората, Фердинанд Дитрихштајн; Таму големо влијание имал и унгарскиот примат, кардинал Леополд Колониќ, архиепископ Острошки. Меѓу другото, требало да се реши и прашањето за српските привилегии што императорот Леополд I им ги дал на Србите. Нео-Аква комисијата не ја криела својата нетрпеливост кон патријархот Арсениј III Чарнојевиќ, додека највисоките власти во Виена упорно се обидувале да го намалат неговиот голем углед и влијание кај српскиот народ. Римокатоличката реакција и пропаганда предводена од Колониќ добила голема замав меѓу 1699 и 1703 година и отворено се застапувало мислењето дека српскиот народ мора да се обедини со Римската црква. Привилегијата на императорот Леополд од 4 март 1695 година, ја признавал организацијата на Српската православна црква и опкружувањето на нејзините епархии на територијата на Хабсбуршката монархија, но по војната царот донекаде ја променил својата одлука. Со декрет од 1700 година, тој утврдил дека ерес не може да се толерира во Пеќ и дека расколниците мора да се обединат со Католичката црква или ќе бидат протерани. Патријархот се спротивставил на новиот бран на обединување, па во декември истата година се одржале три народни собори во Ораховица, духовниот центар на Србите од Подравина и Барања. Поради решителниот отпор, унијата не можела да се спроведе во Срем или Славонија. Нов удар врз српските привилегии пристигнал на 8 октомври 1701 година, кога императорот во Еберсдорф одлучил да го ограничи авторитетот на патријархот на свети Андреј, да му забрани да ги посетува и собира приходите и дека сите Срби мора да бидат под јурисдикција на католичката црква. Одлуката ја донел патријархот, грофот Надажди, а тој поднел барање до баронот Дитрих Шлихтинг (претставник на Судскиот воен совет за словенската граница) барајќи заштита, наведувајќи дека Надажди издал наредби спротивни на српските привилегии од унгарската судска канцеларија. . Ако не добил заштита, барал дозвола да оди кај друг христијански владетел. На почетокот на 1702 година, околу 1.000 српски семејства емигрирале во Турција и се стравувало дека доколку самиот патријарх замине, други Срби ќе го следат и на тој начин незаштитени ќе ја напуштат границата со Турција. Меѓутоа, со уредувањето на Потиско-поморишката и Славонската граница во 1702/3 г. се создале нешто подобри услови за Србите. Но, веќе во март 1703 година. царот наредил на подделегираната комисија во Буда да му забрани на Арсениј да ја користи титулата патријарх. Меѓутоа, востанието на Фрањо II Ракоци во истата година го принудил судот во Виена да попушти на сите фронтови. Србите во 1704 г. го замолиле Петар Велики да ги прифати како поданици и кога стана јасно дека нема ништо од тоа, решија да ја поддржат Виена против Унгарците. По стапувањето на тронот на царот Јосиф I (1705-1711), на барање на патријархот Арсениј, српските привилегии биле потврдени во 1706 година. години. По тој повод биле истакнати новите српски барања: