cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ник Абенданон
Ник Абенданон (27 август 1986) e англиски рагбист, кој во моментов игра за француски клуб Клермон. Во првенство во рагби во Англија 9 сезона го поминал во Бат (рагби јунион). Во сезоната 2006-2007 постигнал 10 есеја во 24 утакмици. Благодарение на сијајните партии на клупското ниво, добил чест да заигра за репрезентацијата на Англија. Во дресот на „црвена ружа“ дебитирал во јуни 2007 година, против рагбиската репрезентација на Јужноафриканската Република. Одиграл уште еден тест меч против Рагби јунион репрезентација на Франција во август 2007 година. Сепак не влегол на списокот на 30 играчи, кој ќе освои сребрен медал на Светското првенство во рагби во 2007 година. Местото на кариерата во репрезентацијата му го презеле други играчи со тек на време Фоден и Браун. Со Бат освоил челинџ куп 2008 година. Постигнал сијаен есеј во финалето на лига на шампиони 2015 година, против Рагби клуб Тулон.
Неколку добри перформанси во текот на сезоната 20082009беа наградени со повик да игра за тимот на Англија Саксонс, за првенството во 2009 година во САД.
Абенданон беше дел од победата на Англија Саксонс на Купот на Черчил 2010 и неговите импресивни настапи резултираа со неговото име како играч на турнирот.
Влегувајќи во сезоната 2010-11, Абенданон ја продолжи својата добра форма. Оваа промоција го натера да се натпреварува за време на Шесте нации во 2011 година, за што некои експерти сметаа дека тој заслужува за негово подобрување во текот на претходната година.
Естонска војна за независност
Естонската војна за независност, позната и како Естонската ослободителна војна — одбранбена кампања на Естонската армија и нејзините сојузници, особено Обединетото Кралство, против болшевичката офанзива на запад од 1918-1919 година и агресијата на Балтише Ландесвер (Балтичка територијална армија) од 1919 година. Кампањата била борба на новоформираната демократска нација на Естонија за независност по Првата светска војна. Таа резултирала со победа за Естонија и завршила со склучувањето на договорот од Тарту во 1920 година.
Предговор
За време на Руската револуција во 1917 година, по болшевичкиот државен удар во ноември 1917 година, новоизбраниот покраински законодавен дом (Државна диета) на Автономното Гувернерство, телото се прогласило себеси за највисока суверена власт во Естонија, наместо болшевиците. Како резултат на тоа, болшевиците набрзо го распуштиле законодавниот дом и привремено го принудиле демократски избраното естонско раководство во главниот град Талин. Неколку месеци подоцна, во февруари 1918 година, користејќи го интервалот помеѓу повлекувањето на Црвената армија и пристигнувањето на Царската германска армија, Комитетот за спас формиран од Мапеев ја издадал Естонската декларација за независност во Талин на 24 февруари 1918 година и ја формирал естонската привремена влада. Овој прв период на независност бил исклучително краток, бидејќи германските трупи влегле во Талин следниот ден. Германските власти не ја признале ниту привремената влада ниту нејзиното барање за независност на Естонија.
По германската револуција со капитулацијата на Царска Германија на крајот на Првата светска војна, 11-14 ноември 1918 година, претставниците на Германија формално ја предале политичката власт на естонската привремена влада. На 16 ноември, привремената влада повикала на доброволна мобилизација и започнала да ја организира Естонската армија, со Константин Пац како министер за војна, генерал-мајор Андрес Ларка како началник на Генералштабот и генерал-мајор Александар Тинисон како командант на Естонската армија, која првично се состоела од една дивизија.
Советска офанзива кон запад
Кон крајот на ноември 1918 година, болшевистичките советски руски сили започнале офанзива против Естонија. На 28 ноември 1918 година, советската 6-та дивизија го нападнала пограничниот град Нарва, означувајќи го почетокот на Естонската војна за независност.
Естонските воени сили во тоа време се состоеле од 2.000 луѓе со лесно оружје и околу 14.500 слабо вооружени луѓе во Естонската одбранбена лига. На крајот на ноември 1918 година бил формиран Балтичкиот баталјон, првенствено митралеска чета плус пешадија. Балтичкото германско малцинство во Естонија обезбедило значителна војска од доброволна милиција за баталјонот, која била една од првите борбени единици на Естонската армија и одржувала цврста лојалност кон авторитетот на Републиката. Ова е во спротивност со Балтише Ландесвер во Латвија.
49-тиот Црвен латвиски полк го презел железничкиот јазол Валга на 18 декември и градот Тарту на Бадник. Исто така, на Бадник, 6-та Црвена дивизија ја зазела железничката раскрсница Тапа, напредувајќи на 34 километри од главниот град на нацијата Талин. Естонските болшевици ја прогласиле Естонската работничка комуна во Нарва.
Националната влада добила странска помош. На 5 декември, Финска испорачала 5.000 пушки и 20 теренски пушки заедно со муниција.
Ескадрила на британската кралска морнарица командувана од задниот адмирал Сер Едвин Александар-Синклер пристигнала во Талин на 31 декември и испорачала 6.500 пушки, 200 митралези и две теренски пушки. Ескадрилата заробила два руски разурнувачи, Спартак и Автроил, и ги предала на Естонија, која ги преименувала во Вамбола и Ленук.
На 2 јануари, финските волонтерски единици со 2.000 мажи пристигнале во Естонија. Во Талин биле изградени три оклопни возови под команда на поморскиот капетан Јохан Питка и капетанот Карл Партс.
Ослободување на естонската територија
До почетокот на 1919 година, Естонската армија ги зголемила своите редови на вкупно 13.000 луѓе, со 5.700 на предната страна во однос на 8.000 Совети. Зајакнатата естонска армија го запрела напредувањето на 7-та Црвена армија меѓу 2 и 5 јануари 1919 година и тргнала во контраофанзива на 7 јануари.
Добротино
Добротино — село во Општина Кавадарци.
Естонска војна за независност
Ослободување на естонската територија
Тапа бил ослободен два дена подоцна во кампања нагласена со имплементацијата на многу успешните „соомусронгид“ (оклопни возови). Овој пресврт на настаните бил брзо проследен со ослободувањето на големиот град Раквере на 12 јануари.
Добротино
Географија и местоположба
Добротино — село во општина Кавадарци.
Естонска војна за независност
Ослободување на естонската територија
Во ослободувањето на Нарва, финско-естонските сили од 1.000 сили слетале во Утриа во задниот дел на советската 6-та дивизија на 17 јануари. Притоа, повлекувањето кон исток за советските сили било исклучено. Следниот ден Нарва била ослободена.
Добротино
Историја
Селото било основано кон крајот на XVIII век, кога во селото се доселиле избегани жители од раселеното село Крстот.
Естонска војна за независност
Ослободување на естонската територија
Како последица на ова, североисточниот фронт се стабилизирал по должината на реката Нарва. Во рок од 11 дена, 1-та дивизија напреднала 200 км.
Добротино
Население
Во 2002 година во селото имало 2 жители, Македонци. Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Естонска војна за независност
Ослободување на естонската територија
Во јужната сфера на судирот, Тарту бил ослободен преку брзото распоредување на оклопни возови и партизанскиот баталјон Тартума. Втората дивизија продолжила да напредува кон југ соочувајќи се со зголемениот советски отпор. Во битката кај Пају, партизанскиот баталјон Тартума и финските доброволци ги избркале латвиските единици од Валга на 31 јануари. Седмата Црвена армија била разбиена надвор од границите на современа Естонија и борбениот фронт продолжил нанадвор во античката, историска естонска населба. Во втората половина на февруари Естонците напредувале кон југ ги зазеле Салацгрива и Алуксне. Овој напредок набрзо бил запрен од советското натрупување наводно за нова експанзионистичка офанзива во Естонија. На првиот Ден на независноста на 24 февруари 1919 година, естонските сили за независност на фронтот се состоеле од 19.000 луѓе, 70 теренски пушки и 230 митралези. Естонија станала првата земја што ја одбила советската офанзива кон запад.
Добротино
Родови
Како родови во селото се спомнуваат:
Естонска војна за независност
Ослободување на естонската територија
Во втората половина на февруари, црвената армија ја започнала новата советска офанзива за заземање на Естонија. За таа цел, Советите ја основале она што се нарекувало нова „естонска“ Црвена армија. Оваа значителна сила се состоела од над 80.000 регрути.
Откако добиле засилувања, естонската 2-ра дивизија извршила контранапад и го вратила Печори до 29 март. Последователно, „Естонската“ Црвена армија била турната зад реката Оптјок.
На 27 март, естонската 3-та дивизија била распоредена долж западното крило на јужниот фронт под команда на генерал-мајор Ернст Пидер. Во Вору, ситуацијата станала критична на 22 април кога Црвената армија се приближила до 1,5 км од градот. Тешките борби продолжиле на југоисточниот фронт до првата половина на мај.
На 25 април, латвиските сили ја зазеле Ружиена, но набрзо биле оттурнати од 3-та дивизија до линијата Салацгрива - Седа - Гауја.
Estonian elections and formation of foreign units
На 5-7 април 1919 година било избрано Уставотворното собрание на Естонија. На изборите победиле партиите Левица и Центар. 120-те членови на Уставотворното собрание се состанале на воведната седница на 23 април и го избрале социјалдемократот Аугуст Реј за претседавач. Привремената влада се повлекла и била формирана нова влада на чело со Ото Страндман. На 4 јуни собранието го усвоил привремениот Устав на Естонија. На 10 октомври бил донесен Законот за земјишни реформи, со кој биле конфискувани и прераспределени големите балтички германски имоти кои покривале повеќе од половина од територијата на Естонија.
Офанзиви во Русија и Латвија
Иако естонската армија ја постигнала контролата над својата земја, спротивставените црвени армии сè уште биле активни. Естонската висока команда одлучила да ги турка нивните одбранбени линии преку границата во Русија како поддршка на Белиот руски северен корпус. На 13 мај, северниот корпус тргнал во офанзива кај Нарва, фаќајќи ги Советите изненадени и уништувајќи ја нивната 6-та дивизија. Офанзивата била поддржана долж брегот на Финскиот Залив од британската и естонската морнарица и маринци. Со приближувањето на фронтот, гарнизонот на тврдината Краснаја Горка се побунил. Но, 7-та Црвена армија добила засилување и извршила контранапад, туркајќи ги Белите Руси назад, додека фронтот не бил стабилизиран со поддршка од естонската 1-ва дивизија на реките Луга и Саба.
Офанзивата на естонската борбена група Петсери започнал на 24 мај. 600-те војници на 1-виот естонски полк на Црвената армија заедно со Леонхард Рит, командант на 1-та естонска пушка дивизија ја смениле страната истиот ден. Офанзивата ја уништила естонската Црвена армија, го зазел Псков на 25 мај и ја исчистил територијата помеѓу Естонија и реката Великаја од советските сили. Неколку дена подоцна, белите руски сили пристигнале во Псков, но бидејќи тие не биле во можност сами да го одбранат градот, некои естонски сили останале во Псков, додека останатите биле повлечени назад до државната граница. Северниот корпус мобилизирал членови на локалното население во регионот Псков. На 19 јуни 1919 година, врховниот командант на Естонија, генерал Јохан Лајдонер, ја укинал командата над Белите Руси и тие биле преименувани во Северозападна армија. Набргу потоа командата со трупите ја презел генералот Николај Н. Јуденич. Истовремено со офанзивата на Псков, естонската втора и трета дивизија, исто така, започнала офанзива на југ во Северна Латвија. До крајот на мај тие ги зазеле Алуксне и Валмиера. Поради симултаните германско-латвиски офанзиви во Западна Латвија, ситуацијата станувала многу тешка за Советите. На 31 мај, естонскиот коњанички полк предводен од Густав Јонсон стигнал до Гулбене, заробувајќи голема количина од возниот парк, вклучително и 2 оклопни воза. брзата офанзива на 2-та дивизија, предводена од нејзиниот коњанички полк, продолжила и на 6 јуни ја преминала реката Даугава и го зазеде Јекабпилс, но 3-та дивизија повеќе не можела да го поддржи напредувањето на 2-та дивизија како претходно, соочувајќи се со нов непријател: Балтише Ландесвер
Војна против Ландесвер
Војната против Балтише Ландесвер избувнала на јужниот фронт во Латвија на 5 јуни 1919 година. Летонските демократи предводени од Карлис Улманис прогласиле независност како во Естонија, но набрзо биле вратени назад во Лиепаја од советските сили, каде германскиот VI резервен корпус конечно го запрел нивното напредување. Оваа германска сила, предводена од генералот Рудигер фон дер Голц, се состоел од Балтише Ландесвер формиран од балтичките Германци, гардиската резервна дивизија на поранешните војници на царската германска армија кои престојувале во Латвија и Железната дивизија Фрајкорпс од доброволци мотивирани од изгледите за стекнување имот на Балтикот. Ова било можно затоа што условите на нивното примирје со западните сојузници ги обврзало Германците да ги задржат своите војски на Исток за да се спротивстават на болшевистичката закана. Во VI резервниот корпус, исто така, бил вклучен и првиот независен латвиски баталјон предводен од Оскарс Калпакс, кој се состоел од етнички Летонци лојални на Привремената влада на Латвија.
Германците ја прекинале организацијата на летонските национални сили, а на 16 април 1919 година била соборена Привремената влада и заменета со прогерманската марионетска Привремена влада на Латвија, предводена од Андриевс Нидра. Улманис се засолнил на паробродот „Саратов“ под заштита на Антантата. Резервниот VI корпус ги оттурнал Советите, заземајќи ја Рига на 23 мај, продолжувајќи да напредува кон север и побарал од естонската армија да стави крај на окупацијата на делови од северна Латвија. Вистинската намера на VI резервниот корпус била да ја припои Естонија во марионетска држава со доминација на Германија. На 3 јуни, естонскиот генерал Лајдонер поставил ултиматум барајќи германските сили да се повлечат на југ, оставајќи ја железничката пруга со широк колосек помеѓу Јерики и Гулбене под контрола на Естонија. Кога естонските оклопни возови се преселиле на 5 јуни за да ја проверат усогласеноста со ова барање, Балтише Ландесвер ги нападнал, но неуспешно. Следниот ден, Балтише Ландесвер го зазел Кесис. На 8 јуни, естонскиот контранапад бил одбиен. Првите судири покажале дека VI резервниот корпус е посилен и подобро опремен од Советите. На 10 јуни, со посредство на Антантата, бил постигнат прекин на огнот. И покрај барањето на Антантата германската сила да се повлекла зад линијата што ја барале Естонците, фон дер Голц одбил и побарал естонско повлекување од Латвија, заканувајќи се дека ќе продолжи со борбите. На 19 јуни, борбите продолжиле со напад на Железната дивизија на позициите на естонската 3-та дивизија во близина на Лимбажи и Штраупе, започнувајќи ја битката кај Цезис. Во тоа време, 3-та естонска дивизија, вклучувајќи го и вториот латвиски полк Цесис под полковник Кришјанис Берчис, имала 5990 пешадија и 125 коњаници. Интензивните германски напади на естонските позиции продолжиле до 22 јуни, без да се постигне пробив. На 23 јуни, естонската 3-та дивизија извршила контранапад, повторно заземајќи го Цесис. Годишнината од битката кај Цезис (Võnnu lahing на естонски) се слави во Естонија како Ден на победата.
Естонската 3-та дивизија продолжила со напредувањето кон Рига. На 3 јули, кога естонските сили биле на периферијата на Рига, бил постигнат прекин на огнот на барање на Антантата и владата на Улманис била вратена во Рига. На германските сили им било наредено да ја напуштат Летонија, Балтише Ландесвер бил тавен под команда на Летонската привремена влада и испратен да се бори против Црвената армија. Меѓутоа, за да се заобиколат наредбите на Антантата, трупите на распуштениот VI резервен корпус, наместо да заминат, биле инкорпорирани во Западноруската доброволна армија, официјално ангажирана од германската марионетска влада на Латвија и предводена од Павел Бермонт-Авалов. Во октомври, борбите повторно започнале кога западноруската доброволна армија ја нападнала Рига. По барањето на Летонија за помош, Естонија испратила два оклопни воза за да помогне во одбивањето на германскиот напад. Естонската армија, исто така, останала да ја поддржува одбраната на Летонија од Советите, бранејќи го фронтот северно од езерото Лубанс.
Последни битки и мировни преговори
Советска Русија се обидувала да склучи мир од пролетта 1919 година. На 25 април 1919 година, унгарските комунисти понудиле да посредуваат за спогодба меѓу болшевиците и Естонците, но адмиралот Кован се заканил дека ќе ја повлече поддршката на Естонците доколку тие не ја отфрлат унгарската понуда. Русите потоа јавно ја отвориле темата за мировните разговори во радио емитување на 27 и 28 април. На 5 јуни Естонската комуна била укината. Последователно емитување од страна на Русите на 21 јули довело до тоа британскиот новинар Артур Рансом да го принуди комесарот за надворешни односи Георги Чичерин на тема мировни преговори. Како резултат на тоа, советската влада дала официјална понуда за преговори на 31 август 1919 година. Естонците прифатиле на 4 септември, а делегациите започнале разговори на 16 септември. Естонија тогаш предложила да се прекинат преговорите додека Летонија, Литванија и Финска не се согласат да учествуваат во заеднички преговори.
Есента, северозападната армија ја започнала операцијата „Бел Меч“, голем напор да го заземе Петроград. Со оружје обезбедено од Британија и Франција, и оперативна поддршка од Естонската армија, Естонската морнарица и Кралската морнарица, Северозападната армија ја започнала офанзивата на 28 септември 1919 година Естонија ја поддржала Северозападната армија поради барањата на Антантата. Естонските сили извршиле заеднички поморски и копнени напади врз тврдината Краснаја Горка, додека естонската 2-та дивизија се обидела да уништи мостови над реката Великаја и естонската 3-та дивизија нападнала кон Питалово. Северозападната армија се приближила на 16 километри (10 милји) од Петроград, но Црвената армија ги одбила белите руски трупи назад до реката Нарва. Поради недоверба кон Белите Руси, естонската висока команда ги разоружила и интернирала остатокот на северозападната армија да се повлече зад државната граница. 7-та и 15-та советска армија кои напредувале зад колабираните Бели руски сили продолжиле да ги напаѓаат утврдените позиции на државната граница во близина на Нарва. Првите судири се случиле на реката Луга на 16 ноември, започнувајќи ги убедливите битки со 120.000 Совети кои се соочиле со 40.000 Естонци. По повторените напади, 7-та Црвена армија успеала да постигне одреден ограничен успех. На крајот на ноември, ситуацијата на фронтот се смирила, бидејќи Советите требало да ги надополнат своите сили. Со цел да се изврши притисок врз Естонија во мировните преговори, интензивните советски напади повторно започнале на 7 декември. На 16 декември, ситуацијата станала критична кога напредните единици на 15-та Црвена армија ја преминале реката Нарва. Следниот ден, естонскиот контранапад ги принудил Советите да се вратат назад. Естонската висока команда активно ја зајакнала 1-та дивизија кај Нарва за време на битките, испраќајќи го во седиштето на 3-та дивизија. Генералот Тинисон станал командант на Виру. Откако претрпела 35.000 жртви во тешките битки, Црвената армија била целосно исцрпена до крајот на декември.
Странска помош
Странската помош, главно од Обединетото Кралство и Финска, одиграла многу важна улога во раните фази на војната.
Британските поморски и воздушни сили пристигнале во декември 1918 година, по лобирањето во Лондон од страна на естонските политичари. Во тоа време, новата естонска влада била слаба и очајна, а естонскиот премиер дури побарал неговата држава да биде прогласена за британски протекторат, но Британија немала желба да ја исполни оваа молба. Сепак, британската ескадрила испорачала 6500 пушки, 200 митралези, 2 теренски пушки, исто така, два советски уништувачи биле заробени во близина на Талин и предадени на Естонија. Ескадрила на Кралската морнарица продолжила да обезбедува артилериска поддршка на брегот и исто така го штитела естонското крило од руската балтичка флота. Обединетото Кралство останало главен снабдувач на Естонија со оружје и опрема за време на војната.
Додека британската морнарица пружила значителна поддршка, историчарот Вилијам Флечер заклучува дека „британската поморска сила би имала мало влијание врз исходот на балтичките работи доколку Естонците и Летонците не обезбедија енергична и дисциплинирана копнена и поморска сила“. Британците придонеле со 88 бродови во балтичката кампања, од кои 16 биле потонати. 128 британски војници загинале во кампањата, 9 биле заробени и најмалку 27 биле ранети. Загрижена за болшевичкото владеење на југ, Финска доставила средства и оружје. Финска обезбедила 5000 пушки и 20 теренски пушки до 12 декември. Финска испратила и 3500 волонтери. Похјан Појат предводен од Ханс Калм се борел на Јужниот фронт, вклучително и во битката кај Пају, додека I Суомалајнен Вапајуко предводен од Мартин Екстром се борел на Виру фронтот, вклучително и во битката кај Утрија. Финските доброволци се вратиле во Финска во март-април 1919 година, откако изгубиле 150 мажи.
Данско-балтичкиот помошен корпус со приближно 200 луѓе бил формиран под команда на капетанот Ричард Густав Боргелин во април 1919 година. Компанијата учествувала во битките против болшевиците во Латвија и во близина на Псков и 19 мажи биле убиени до крајот на нивниот договор во септември. Р.Г. Боргелин бил унапреден во потполковник и добил имот на Маидла во знак на благодарност за неговите услуги.
Шведската волонтерска единица под команда на Карл Мотандер била формирана во Шведска на почетокот на 1919 година. Во март 1919 година, 178 доброволци учествувале во извиднички мисии во Вирума. Во април, четата била испратена на јужниот фронт и учествувала во битките кај Печори. Во мај, компанијата била распуштена со некои волонтери кои се приклучиле на други единици, а останатите се вратиле во Шведска.
Мировен договор од Тарту
На 2 февруари 1920 година, Мировниот договор од Тарту бил потпишан од Република Естонија и РСФСР. Во тој момент, болшевистичкиот режим не бил признат од ниту една западна сила. Условите на договорот навеле дека Русија вечно се откажува од сите права на територијата на Естонија. Договорената граница приближно кореспондира со позицијата на линијата на фронтот при прекин на непријателствата. Особено, Естонија го задржала стратешкиот појас на исток од реката Нарва (Narvataguse) и Сетума на југоисток, области кои биле изгубени на почетокот на 1945 година - кратко време откако советските трупи ја презеле контролата врз Естонија, кога Москва ја префрлила земјата источно од реката Нарва и поголемиот дел од округот Петсери на РСФСР.
Африкански куп на нации 2002
Африкански куп на нации во 2002 година — 23-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Мали од 19 јануари - 10 февруари 2002 година. На ова првенство учество зеле 16 репрезентации. Вкупно биле одиграни 32 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Камерун.
Црква „Св. Петка“ - Лагадина
Храмот се наоѓа во центарот на градот. Изграден е во 1934 г. врз темелите на претходна црква од 1860 г., урната во почетокот на 1920-тите. Претставува крстокуполен храм во византиски стил.
Внатре се чуваат 105 преносливи икони од XVIII (1790), XIX (1849, 1868, 1882, 1892) и XX век (1902), од кои дел се творби на истаканти зографи од Кулакиската школа. Зачувано е и распетието на стариот иконостас, два други дела од него со Светите Апостоли, две хоругви за поворки, 47 литургиски предмети, како и 48 старопечатени и ракописни книги, од кои се издвојуваат две евангелија од 1768 и 1791 г. и ракописна служба на Света Кирана со приписка од 1819 г.
Какос
Какос — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Чепан.
Space Truckin'
„Space Truckin ' “ е песна на англискиот рок бенд Deep Purple. Таа е седма и последна песна од нивниот шести албум Machine Head. Во песната се пее за патување низ вселената и во неа се истакнуваат вокалните способности на фронтменот Ијан Гилан и моќното свирење на тапани на Ијан Пајс.
Во преработената верзија од нивниот албум од 1982 година, Live in London, песната трае 31 минута во изведба во живо. Во оваа верзија од песната може да се забележат различни импровизации од страна на членовите на бендот кои на моменти ги свират главните делови од песната „Child in Time“.
Оваа песна се појавува во филмот Lords of Dogtown кога протагонистите се прикрадуваат во празни базени со цел да возат скејтборд.
Марија Спиридонова
Марија Александровна Спиридонова (16 октомври 1884 - 11 септември 1941) била руски социјалистички револуционер. Нејзиниот атентат на официјален претставник на полицијата во 1905 година е најпознат чин од страна на една жена во Русија и поради нејзината последователна злоупотреба од страна на полицијата била славена како маченичка. Спиридонова била испратена во Сибир со пет други истакнати социјалистички револуционерни жени. Групата понекогаш била нарекувана Шестерка. По 11 години во Сибир, таа ќе се врати како хероина на револуцијата. Таа го предводи создавањето на сојузот меѓу Левите социјалистички револуционери со Ленин и болшевиците, но била затворена во ментален санитариум кога Левите социјалистички револуционери се одделиле од болшевиците во 1918 година.
Хајко Шафарцик
Хајко Шафарчик ( Берлин, Германија, 3 јануари 1984 година ) бил германски кошаркар. Тој играл на позицијата на плејмејкер, и во моментов е без ангажман.
Космос-2076
Космос-2076 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 април 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1900 килограми. Космос-2076 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 63,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9768 км, а најмалото на 591.
Конфедерација на слободни синдикати
Конфедерацијата на слободни синдикати (КСС) е синдикален сојуз во Република Македонија, формиран на 28 декември 2005 година по отцепувањето на Синдикатот за образование, наука и култура на чело со Дојчин Цветановски од Сојузот на синдикатите на Македонија (ССМ). Од декември 2015 година претседател на КСС е Благоја Ралповски.
Во 2005 година во редовите на ССМ се разгорува судир помеѓу тогашниот претседател на ССМ, Ванчо Муратовски и претседателот на СОНК, Дојчин Цветановски. КСС е формирана како резултат на тој судир. Според оценката на Цветановски, ССМ и Муратовски се блиски до владата предводена од СДСМ и не се грижат за работничките права. Од друга страна, КСС е обвинуван дека е близок до ВМРО ДПМНЕ.
При утврдувањето на претставителност на КСС, во 2015 година е констатирано дека КСС броел 47.404 членови кои плаќале членарина, што претставувало 10,02% од вкупниот број на вработени во Република Македонија, односно нешто над потребниот праг од 10% за утврдување на претставителност на ниво на Македонија. Во 2010 година е констатирано дека КСС броел 43.727 членови кои плаќале членарина, односно 10,05% од вкупниот број на вработени во Република Македонија. Според информациите на КСС, при формирањето КСС броел околу 53.000 членови за подоцна да порасне на околу 70.000 членови.
Членки на КСС
Во декември 2011 година Синдикатот за одбрана и безбедност (со околу 2.500 членови) ја напушти КСС и стана член на ССМ.
Скафандерско нуркање
Скафандерско нуркање, површински-снабдувано нуркање или несамостојно нуркање (наречено и „хука нуркање“) е нуркање со доток на гас за дишење по пат на таканаречена „папочна врвца“ од „пловило“ на површината, т.е. непосредно од помошно нуркачко пловило но можеби и индиректно, преку нуркачка комора. Нуркачката опрема, која нашироко се употребува за рекреативно нуркање, е главната алтернатива на површински-снабдуваната нуркачка опрема.
Со вакво нуркање главно се занимаваат професионални и воени нуркачи заради големиот трошок и сложеноста за операриање на ваквата опрема. Ваква опрема се користи и за заситено нуркање. Нуркачите на главата носат нуркачки шлем или пак целосна нуркачка маска со доток од површината. Површински снабдуваните нуркачи користат и сферичен шлем со окна од месинг и стакло, како историскиот нуркачки скафандер.
Во опремата за површински-снабдувано нуркање обично спаѓа и апарат за комуникација со површината, која дава не само сигурност, туку и ефикасност во работата. Вака нуркачот не би требало да има моменти без воздух бидејќи вака на површината истрошениот цилиндар за довод може на време да се замени со нов.
Површински-снабдуваната опрема за нуркање е задолжителна во американската морнарица при нуркање во мошне загадени води.
Надворешни врски
Neoprenová kombinéza Våddragt Tauchanzug Surface-supplied diving Scaphandrier צלילה באספקת שטח Skafandro 送気式潜水 잠수복 Płetwonurkowanie Dalgıç elbisesi
Црква „Св. Никола“ - Мечкуевци
Свети Никола — главна селска црква во светиниколското село Мечкуевци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, во непосредна близина на регионалниот пат Свети Николе-Пробиштип (Р2236).
Местоположба
Црква се наоѓа во самото село Мечкуевци, десно од регионалниот пат Свети Николе-Пробиштип, кој минува низ селото. Во минатото, селските гробишта се наоѓале во близина на црквата.
Историја
Изградена е во 1846 година. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена.
На 22 мај 2011 година црквата била реосветена.
Иконостас
Иконите во црквата се од век, а се претпоставува дека се од непозната кратовска тајфа.
Mujeres Libres
Mujeres Libres (Слободни жени) беше анархистичка организација на жените во Шпанија, која имаше за цел да ги инспирира жените од работничката класа. Таа беше иницирана во 1936 година од страна на Лусија Санчез Саорнил, Мерцедес Комапосада и Ампаро Пох ѝ Гаскон и имаше околу 30.000 членови. Организацијата е врз основа на идејата за двојната борба за женската еманципација и социјалната револуција и според неа и двете цели се подеднакво важни и треба да се постигнуваат во паралела. И покрај кратката револуција, акциите на Mujeres Libres имале големо влијание врз животите на жените во Шпанија.
Социјален контекст
Во револуционерна Шпанија во 1930-тите, многу анархистички жени биле разочарани од упорниот сексизам меѓу анархистичките мажи и нивниот маргинализиран статус во движењето, што наводно барало да се укине доминацијата и хиерархијата. Условите за шпанските жени пред Шпанската револуција биле неподносливи, во смисла дека тие би можеле да бидат принудени на договорен брак без нивна согласност и на неомажените жени не им беше дозволено да ги напуштат своите домови без машки придружник. Покрај тоа, условите за работа биле тешки за жените, бидејќи нивните плати се половина од она што го добиле машките работници. Ограничените права кои воопшто биле дозволени за жените биле само за жените од средната и високата класа, а не за работничката класа.
Потекло
Иако жените биле вклучени во многу од синдикатите и движењата, тие биле малцинство. Тие често биле игнорирани и нивното учеството непризнато. Мажите, генерално, не ги сфаќале сериозно жените во јавни и политички контексти. На состаноците на групите, жените биле исмејувани дури пред да почнат да зборат. Ова се случи и покрај фактот што според официјалниот став на организациите мажите и жените треба да бидат третирани подеднакво и дома и во движењето.
Еднаквост
За разлика од други левичарски организации за жените во Шпанија во тоа време, Mujeres Libres биле единствени во тоа што инсистирале да останат автономни од машко-доминираните организации и се бореле за еднаков статус со овие основани анархистички организации. Mujeres Libres исто така поставиле програми за да им помогнат на жените во транзицијата во работната сила, обезбедувајќи ги со потребните вештини. Mujeres исто така обезбеди поддршка за нивната кауза за време на Револуцијата. Освен обезбедувањето на храна за милициите тие обезбедиле и поддршка за жените во милицијата со програми за обука.
Четемски Остров
Четемскиот Остров (англиски: Chatham Island, мориорски: Rekohu, маорски: Wharekauri) е во голема мера најголемиот остров од групата Четемски Острови, во јужниот Пацифик, на исток од Нов Зеланд. Тој му припаѓа на Нов Зеланд, и покрај големата раздалеченост. Иако не е географски прецизно да се каже дека тој лежи точно помеѓу екваторот и полот, овој исказ често се користи како достатно приближен за маркетиншки цели. четемскиот остров го добил името по истражниот брод „Четем“ кој бил првиот европски брод кој го открил овој остров во 1791 г. Островот зафаќа површина од 900 км2.
Островот има и два други назива, еден маорски: Wharekauri, а друг мориорски: Rekohu („магловити неба“).
Географски, островот има облик на буквата Т и на него доминираат три географски елементи: два залива и една лагуна. Петровиот Залив (Petre Bay) зазема повеќе од половина од западниот брег на Четемскиот Остров. Главното населено место на островот е Ваитанги, кое лежи во мала вдлабнатина во јужниот дел на Петровиот Залив.
На источното крајбрежје се наоѓа дури поголемиот Хенсонов Залив, кој се протега по целата 35-километарска должина на островот.
Ширината од 10 км на островот помеѓу двата залива е сосема илузорна. Најголемиот дел од таа земја го зафаќа лагуната Те Фанга, која се исцедува во морето кај јужната половина на Хенсоновиот Залив. Оваа лагуна покрива површина од 180 км2, и исцедува неколку помали реки кои се влеваат во неа од ридовите на јужниот крај на островот.
Костја Мушиди
Костја Мушиди ( Укел, 18 јуни 1998 година ) е германски кошаркар. Тој игра на позиција бек, а во моментов игра за ОКК Белград како позајмен играч од Мега Бемакс.
Стехиометриски коефициент
Стехиометриски коефициент е бројот кој стои пред хемиските симболи и знаци во една израмнета хемиска равенка. Тие се чисти броеви.
Стехиометрискиот коефициент за еден учесник (супстанција) во некоја хемиска реакција е однос меѓу промената на количеството на таа супстанција и промената на досегот на реакцијата до која притоа доаѓа: каде:
Ако промената на досегот е единична, односно ако Δξ=1mol, стехиометриските коефициенти ќе бидат бројно еднакви со промената на количеството супстанција за даден учесник.
Односот на стехиометриските коефициенти за две супстанции (X или Y) е еднаков со односот на промената на количествата на тие две супстанции, без оглед на измената на вредноста на досегот. Имено, ако вредноста за досегот се изменила за Δξ, од и, следува дека , а бидејќи промената на досегот се однесува на реакцијата, а не на одделните учесници во неа, следува дека.
Список на ѕвезди во соѕвездието Гавран
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Гавран, надолно подредени според сјајноста.
Каздакска џамија
Каздакската џамија (турски:Kazdağlı Camiiе) е џамија која се наоѓа во Сафанбол, Турција. Џамијата била изградена во 1779 година. Самата градба на џамијата е составена од камен со едно минаре. Во 2004 година џамијата била реконструирана.
Какруге
Какруге — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, округот Поличани и општина Богово.
Споменик на Борис Сарафов (Скопје)
Споменикот на Борис Сарафов се наоѓа пред Министерството за надворешни работи на Македонија во Скопје. Споменикот е донација на Валентина Стефановска.
Вртивратка
Вртивратките (Jynx torquilla) се вид од вратовртечкото семејството на клукајдрвциte.
Распространетост
Овој вид е населен во умерените региони на Европа и Азија. Тие се птици преселници, презимуваат во тропските делови на Африка и јужна Азија (како и во Иран ). Тоа е птица на отворени шуми и овоштарници. Кога се селат понекогаш се видени во песочните предели, каде што бараат мравки за прехрана. Вртивратките ги има и во Македонија.
Опис
Овој вид во должина е од 16 до 18 см и тежи 26-50 g. Нивните клунови се пократки и помалку остри од другите клукајдрвци, затоа што нивниот главен плен се мравки и други инсекти, кои ги наоѓаат во распаднатите дрвја или на голата почва. Тие ги користат дупките во дрвјата за вгнездување, за да не прават нови дупки. Името „вртивратки“ го добиле заради нивната способност да го свртат вратот речиси 180 степени.
Гнездење
Вртивратките се гнездат во постоечките дупки во дрвјата. Снесуваат 7 до 10 јајца, во мај и јуни. Јајцата се бели, како на другите клукајдрвци. При опасност, ја користат својата способност за вртење на вратот и нивната змијоликост, испуштајќи шушкав звук. Ваквото нивно чудно поведение доведе да се употребуваат како „клетва“ со зборот „Jynx“ во вештерството.
Систематизација
Постојат 6 подвида:
Свети Ахил Лариски
Свети Ахил Лариски е христијански светец и епископ на Лариса.
Свети Ахил е роден во Кападокија од чесни родители кои уште од детството го воспитувале во христијански дух. Ја изучувал филозофијата, а длабоко проникнал и во внатрешната духовна филозофија. Поради неговите човечки вредности бил поставен за епископ Лариски и во тоа својство учествувал на Првиот вселенски собор во Никеја во 325 година, на кој со своето знаење но и со својата принципиелност ги засрамил кривоверците и придонел за победа на вистинските христијански принципи.
Според христијанското верување, Ахил зел еден камен и им викнал на ариевците: Ако Христос е создание Божјо, како што велите вие, речете од овој камен да потече елеј? На ова прашање, тој не добил никаков одговор. По ова, тој повторно рекол: „ А ако Синот Божји е рамен на Отецот, како што веруваме ние, нека потече елеј од овој камен! По овие зборови, навистина претечело елеј.
Во Македонија
Свети Ахил починал во 330 година во Лариса. Царот Самуил сакал во својата црква да има мошти на истакнат светител од првите векови на христијанството чиј култ бил раширен на поширок простор. Кога Самоил ја освоил Тесалија, тој наредил неговите мошти да бидат пренесени на истоимениот остров во Преспа.
Празникот на Свети Ахил се празнува на 15 мај (с.с.) и овој ден имал важна улога во животот на Охридската архиепископија. Иако седиштето на црквата се наоѓало во Охрид, нејзиниот синод често заседавал во црквата Св. Ахилеј на истоимениот остров и тоа во мај (во пролет), водејќи сметка синодските седници да завршат до 15 мај - празникот на св. Ахилеј.
Пред да бидат пренесени моштите на св. Ахил на островот, тој се викал Преспа, a подоцна го добил името на светителот, а на островот имало и село што го носело името Ахил (Аил). По победата на византиската војска над Самоуиловата и по распаѓањето на Самоиловото Царство, Василиј Втори на островот му ставил име Костанција, но тоа не можело да се зацврсти пред силниот култ на св. Ахил, така што островот пак си го задржал името на светителот.
Шиштавец
Шиштавец (Shishtavec) — село во административниот регион Кукуш во североисточна Албанија. Во минатото Шиштавец беше седиште на истоимената општина, но во 2015 со локалната реформа за самоуправа стана дел од општината Кукуш.
Селото се состои од околу 300 домаќинства со над 1 800 жители-Горанци. Областа е дел од поширокиот регион Гора, од кој поголемиот дел лежи на другата страна од границата (денес Косово).
Горанците во Албанија воглавно се изјаснуваат како Албанци, за разлика од Горанците во Косово и Македонија. Од неодамна има обиди за нивно признавање како посебна етничка група, како и обиди да се претстават како население со српски, македонски или бугарски идентитет.
Околу 250 хектари компир се садат на годишно ниво во Шиштавец.
Космос-2077
Космос-2077 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Шиштавец
Според пописот од 2011 г. 68.3% од населението во општината се идентификувале како етнички Албанци, а 7.7% Македонци. Остатокот не прогласиле етничка припадност.
Свети Ахил (појаснување)
Свети Ахил може да се однесува на:
Trifolium badium
Подтаксони
Следниве подвидови биле прифатени:
NGC 3072
NGC 3072 — леќеста галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 февруари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3072 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3072 има привидни димензии од 1,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 57 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 19° 21' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 71°.
Други поделби
Проучување на NGC 3072 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28749. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6053. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 689.
Борис Тадиќ
Борис Тадиќ се залага за целосна интеграција на Србија во Европската Унија, но исто така верува дека Србија може да се приклучи на ЕУ единствено ако се почитува територијалниот интегритет на Србија со суверенитетот над Косово. Тој се смета за прозападно ориентиран водач, но кој се залага за добро избалансирани односи со Русија САД и ЕУ.
Потеклo
Борис Тадиќ е роден во Сараево, главниот град на Народна Република Босна и Херцеговина, република во рамките на Федеративна Народна Република Југославија. Неговиот татко, Љубомир, е филозоф и член на Српската академија на науките и уметностите, а неговата мајка, Невенка, е психолог. Неговиот дедо, од страна на мајка му, и уште шест други роднини биле убиени од страна на хрватскиот усташки режим за време на Втората светска војна во концентрациониот логор Јасеновац.
Фамилијата Тадиќ се потомци на српскиот клан на стара Херцеговина во Пива и ја слават куќната слава Свети Јован. Неговите родители често се селеле во различни градови и се преселиле од Париз во Сараево, каде што ги завршиле нивните докторски студии, само неколку дена пред неговото раѓање. Семејството на Тадиќ се преселило во Белград кога тој имал три години и неговиот татко се вработил во весникот Ослбодување.
Тадиќ завршил основно училиште во „Пера Поповиќ Ага“ (денес „Михајло Петровиќ Алас“) и се запишал во Прва Белградска гимназија во Дорчол, населба во Белград. За време на тинејџерските години тој играл ватерполо во В.К. Партизанн, но поради повреди морал да прекине. Тој дипломирал на Универзитетот во Белград на Филозофскиот факултет со диплома по психологија, поконкретно социјална психологија во одделот за клиничка психологија.
Тадиќ бил уапсен за време на неговите студии поради учество во демонстрации, барајќи уапсените студенти да бидат ослободени од притвор, и поминал еден месец во казнено-поправниот затвор во Падинска Скела.
Тој работел како новинар, воен клинички психолог и како наставник по психологија во Првата Белградска гимназија. До 2003 година Тадиќ исто така работел во Факултетот за драмски уметности при Белградскиот Универзитет како лектор по политичко рекламирање.
Политичка кариерa
Тадиќ се приклучил на Демократската партија, основана во 1990год. Демократите освоиле седум места во националното собрание таа година. Во 1998год. Борис Тадиќ бил основач на Центарот за модерни вештини. Центарот за модерни вештини е невладина организација која се занимава со политичко и граѓанско образование и со развојот на политичката култура и дијалог.
Демократската партија била дел од Демократската опозиција на Србија која одиграла клучна улога во соборувањето на Слободан Милошевиќ во 2000год. Тадиќ бил два мандати заменик-водач на Демократската партија пред да биде избран за нов водач во 2004година по смртта на Зоран Џинџиќ.
Претседател на Србија во рамките на државната заедница ( 2004-2008)
Тадиќ како нов водач на Демократската партија бил избран за кандидат на претседателските избори. Тадиќ го победил Томислав Николиќ од Националистичката радикална партија во вториот круг на претседателските избори во 2004година со 53% од гласовите. Тој бил инаугуриран на 11 јули истата година.
На 1 декември 2004година претседателската моторизирана придружба на Тадиќ била вмешана во судир во сообраќајот. Мирослав Кимпл, србин вработен во американската амбасада, повеќепати го удирал своето возило во претседателската придружба, иако возилото на преседателот не било лично засегнато. Кимпл избегал од местото на настанот, но подоцна бил уапсен откако владата на Србија се пожалила на амбасадата. Подоцнежната истрага заклучила дека Кимпл немал намера да го повреди Тадиќ и дека тој возел под дејство на алкохол.
Јавноста го поврза овој инцидент со сличен настан во февруари 2003год. кога Дејан Миленковиќ – Багзи извршил обид за убиство врз тогашниот премиер Зоран Џинџиќ со удирање на неговото возило со камион на автопатот. На 6 декември 2004год. Борис Тадиќ упатил извинување во Босна и Херцеговина од името на српскиот народ до сите оние кои биле жртви на воени злосторства.
Светомир Арсиќ-Басара
Светомир Арсиќ-Басара (15 мај 1928 година) — српски вајар и писател.
Биографија
Основно училиште учел во Севац, нижа гимназија во Феризај и гимназија во Косовска Митровица. Во Ниш во 1953 година се запишал на Високата школа за применета уметност. Во 1953 година бил примен на Академијата за применета уметност во Белград, каде што дипломирал во март 1958 година. Од 1962 година предавал скулптура и методи на ликовно образование на Вишата педагошка школа во Приштина. Од 1973 до 1995 година предавал на Катедрата за скулптура на Академијата за уметности во Приштина, сè до 1995 кога се пензионирал.
Борис Тадиќ
Претседател на Србија во рамките на државната заедница ( 2004-2008)
Како претседател Тадиќ води прозападна надворешна политика.
Светомир Арсиќ-Басара
Биографија
Основач е на Ликовната колонија во Дечани, а го иницирал и основањето на Клубот на ликовни уметници на Косово и Метохија во 1958 година.