cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фотофосфорилација
Основни процеси
Самиот факт што една реакција е термодинамички можна, не значи дека всушност ќе тече. Смеса од водороден гас и кислороден гас не се запалува спонтано. Прво е потребно да се обезбеди активациона енергија или да се намали внатрешната активациона енергија на системот со цел повеќето биохемиски реакции да течат во поволен правец. Живите системи користат макромолекулски структури за да ги намалат активационите енергии на биохемиските реакции.
Можно е да се спари термодинамички поволна реакција (преодна фаза од високо енергетска до ниско енергетска состојба) со термодинамички неповолна реакција (како на пример, одделување на електрични полнежи или создавање на осмотски градиент), на начин со кој целосната слободна енергија на системот ќе се намалува (правејќи го термодинамички можен) додека се врши корисната работа во исто време. Биолошките макромолекули кои катализираат термодинамички поволна реакција ако и само ако термодинамички неповолна реакција се одвива симултано се присутни кај сите познати форми на живот.
HD 191806
HD 191806 портокалово џуџе со привидна величина  8,  на растојание од приближно 226 светлосни години во соѕвездието Лебед. Во 2016 година, во орбитата околу ѕвездата е забележана огромна планета гасовит џин.
Општинска фудбалска лига - Радовиш
Општинска фудбалска лига - Радовиш — општинска фудбалска лига во која се одвиваат фудбалски натпревари, од четврти ранг по квалитет, во Општина Радовиш. Лигата е раководена од Општинскиот фудбалски сојуз Радовиш.
Историја
После 15 години неодржување на натпревари во општинската лига, во 2013 со голема поддршка од Општина Радовиш и градоначалникот Сашко Николов, а во организација на „Општинскиот фудбалски сојуз“, повторно се возобнови „Општинската фудбалска лига - Радовиш“.
Екипи
Во Општинската фудбалска лига - Радовиш во натпреварувачката сезона 2013/14 – биле пријавени 6 екипи, официјално регистрирани и пријавени во ФФМ како фудбалски клубови.
Екипи кој се натпреваруваа во сезоната 2013/14:
Карарица (Галиште)
Карарица  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Галиште. Претставува утврдување од средниот век.
На 2 км од утоката на Галишка Река во Црна Река се среќаваат грамади од градежен камен кои упатуваат на фортификација чие значење треба да се гледа во контекстот на комуникацијата што врвела по текот на Црна Река.
Единсон Кавани
Единсон Роберто Кавани Гомес (роден на 14 февруари 1987 година) — уругвајски фудбалер кој игра на позицијата напаѓач за Манчестер Јунајтед и репрезентацијата на Уругвај. Како многу плоден стрелец, Кавани е добро познат по својата импресивна способност за постигнување голови и неговата неуморна работа на теренот. Во 2012 година, Кавани бил поставен на 10-тото место на списокот на The Guardian за 100-те најдобри фудбалери во светот.
Кавани ја започнал својата кариера играјќи за Данубио во Монтевидео, каде што тој играл две години, пред да се пресели во италијанската клуб Палермо во 2007 година. Тој поминал четири сезони во клубот, постигнувајќи 34 гола во 109 лигашки натпревари. Во 2010 година, Кавани потпиша за Наполи, кој го довел во својте редови на првичен заем пред да го откупат неговиот договор за вкупен надомест од 17.000.000 €. Во сезоната 2011-12, тој го освоил својот прв трофеј со клубот, Купот на Италија, во кој тој бил најдобар стрелец со 5 гола. Кавани постигнал по 33 гола во својте две први сезони во Наполи во сите натпреварувања, а во третата го подобрил својот скор за уште четири гола завршувајќи со 37.
Кавани е репрезентативец на Уругвај, а своето деби го направил во натпреварот против Колумбија на 6 февруари 2008 година. Тој оттогаш учествувал на два големи турнири, на Светското првенство 2010 и Копа Америка 2011. Тој постигнал еден гол на на Светско првенство 2010, за да му помогне на Уругвај да дојде до четвртото место на турнирот. Тој потоа победил на Копа Америка 2011 со Уругвај, што била рекордна 15 титула на Копа Америка за Уругвај.
Животопис
Кавани е роден во Салто, вториот најголем град во Уругвај, на 14 февруари 1987. Неговиот постар брат Валтер Гуглимоне е напаѓач а исто така и неговиот помлад брат, Кристијан е фудбалер. Кавани бил оженет за Марија Соледад Кабрис со која има два сина, Баутиста (роден на 22 март 2011) и Лукас (роден на 8 март 2013). Тој е побожен евангелистички христијанин. Додека бил дете, негов идол бил арегентинскиот напаѓач Габриел Батистута. Во 2014, Кавани објавил дека тој и неговата сопруга ќе се разведат.
Данубио
Кавани се преселил во Монтевидео на возраст од 12 години како би настапувал за Данубио. Во 2006 дебитирал за Данубио и во првиот дел од сезоната т.н. Апертура постигнал девет голови и бил избран за во најдобриот тим на Апертура.
Палермо
После неколку брилијантни натпревари на Јужноамериканскиот куп за млади играчи до 20 години, неколку големи клубови покажале интерес за Кавани како што се Јувентус и Милан, но тој сепак се одлучил да потпише за друг клуб од Италија Палермо на 29 јануари 2007. Трансферот бил потвреден два дена подоцна, кога била објавена и сумата што изнесувала нешто помалку од 4.500.000 €.
Земајќи го дресот со број 7, Кавани дебитирал за клубот од Сицилија на 11 март против Фјорентина. Во тој натпревар влегол од клупата за резерви и го постигнал изедначувачкиот погодок. По заминувањето на Амаури во Јувентус, Кавани си го осигурал местото во почетната постава како партнер на Фабрицио Миколи и постигнал 14 првенствени голови во сезоната 2008-09. Во 2010 година Кавани го напуштил Палермо.
Наполи
Кавани го постигнал својот прв гол во ова натпреварување против Манчестер Сити. Четири дена подоцна Кавани постигнал хет-трик во победата над Милан со 3-1. Во сезоната 2012-2013, Кавани бил најдобар стрелец во Серија А со постигнати 28 гола. Истата сезона тој го предводел својот тим до второто место во италијанското првенство.
Париз Сен Жермен
На 16 јули 2013, Кавани му се приклучил на францускиот шампион Париз Сен Жермен потпишувајќи петгодишен договор, за сума која се верува дека изнесува околу 64.5 милиони евра, што го прави шести најскап играч во историјата на фудбалот. Со овој трансфер Кавани станал најскапиот фудбалер во француското првенство, надминувајќи го трансферот од 60 милиони евра на Радамел Фалкао во Монако претходно во летото.
Кавани првиот настап за ПСЖ го забележал на 9 август 2013, влегувајќи од клупата во 72. минута од лигашкиот натпревар против Монпелје. На следниот натпревар кој се одиграл на 18 август, Кавани бил дел од почетниот тим на Монако и го постигнал својот прв гол за клубот, во победата од 4–1 против Ајачо.
Тој го постигнал првиот гол во Лигата на шампионите за клубот уште во првиот натпревар од групната фаза против Олимпијакос на 17 септември. Тој ја завршил групната фаза со четири голови на пет натпревари.
На 22 јануари 2014, Кавани го постигнал 20. гол во сезоната во поразот на ПСЖ во Купот на Франција од Монпелје. На 2 март, откако бил надвор од терените еден месец поради повреда на бутот, Кавани постигнал гол во победата од 2–0 против најголемиот соперник Олимпик Марсеј на Паркот на принцовите.
На 19 април 2014, Кавани бил стрелец на двата гола во победата над Олимпик Лион од 2–1 во финалето на Лига купот на Франција. Тој ја завршил првата сезона со постигнати 25 голови на 43 натпревари во сите конкуренции, вклучувајќи 16 голови на 30 натпревари во француското првенство.
Репрезентативна кариера
Кавани бил дел од уругвајскиот тим за Копа Америка 2011 во Аргентина. Тој бил дел од почетниот тим на Уругвај во првите два натпревари од групната фаза, но на вториот натпревар против Чиле заработил повреда на коленото која го оддалечила од првенството сè до финалето. Во финалето, тој го заменил Алавро Переира во 63. минута од натпреварот, а Уругвај го победил Парагвај со 3–0 и стигнал до титулата по рекорден 15. пат.
На Купот на конфедерации 2013, Кавани бил стрелец на израмнувачкиот гол во полуфиналето против домаќинот Бразил, кој на крајот победил со 2–1. Во натпреварот за третото место, Кавани двапати го израмнувал резултатот против Италија, носејќи го натпреварот во изведување пенали. Иако Кавани го постигнал својот удар од пенал, Уругвај на крајот бил поразен во пенал рулетот.
На 13 ноември 2013, Кавани бил стрелец на последниот гол за Уругвај во победата од 5–0 против Јордан во плеј-офот за Светското првенство 2014. Во првиот натпревар на Светското првенство во Бразил, Кавани од пенал го постигнал водечкиот гол против Костарика, натпревар кој Уругвај на крајот го загубил со 3–1. Уругвај бил елиминиран од Колумбија, со 2–0 во осминафиналето на 28 јуни 2014.
Откако Суарес бил суспендиран за целиот турнир, Кавани бил неосопорен стартер во нападот на Уругвај на Копа Америка 2015 во Чиле. Во четвртфиналето против домаќините на Стадионот Насионал, Кавани бил исклучен откако заработил два жолти картони: првиот за фаул над Артуро Видал, вториот за удирање на Гонсало Хара во лицето откако претходно Хара го бодел него во задникот. Инцидентот добил големо внимание во медиумите, весниците и интернет порталите, и воглавно сите биле во одбрана на Кавани. Подоцна во натпреварот, неговиот соиграч Хорхе Фусиле исто така добил црвен картон, а бранителот на титулата Уругвај бил елиминиран со 1–0. Кавани исто така учествувал и на Копа Америка Сентенарио следната година, но уште еднаш го завршил турнирот без постигнат гол, додека Уругвај бил елиминиран уште во првата фаза.
Кавани завршил како најдобар стрелец во КОНМЕБОЛ Квалификациите за Светското првенство 2018 со 10 гола, помагајќи му на Ла Селесте да се квалификува за завршниот турнир во Русија. Во март 2018, Кавани бил дел од уругвајскиот состав кој го освоил Чајна купот. Тој постигнал погодок во победата со 2–0 над Чешка во полуфиналето, а во финалето тој го постигнал единствениот погодок на натпреварот за победата со 1-0 над Велс, во неговиот 100-ти настап за репрезентацијата.
Во мај 2018, Кавани бил избран помеѓу 23-цата играчи на списокот на селекторот Оскар Табарес за Светското првенство 2018. На 25 јуни, во последниот натпревар на Уругвај од групата А, Кавани го постигнал својот прв гол на турнирот во победата со 3–0 над домаќинот Русија. Во осминафиналето против Португалија, Кавани ги постигнал двата гола за својата репрезентација во победата со 2–1 на 30 јуни, иако бил повлечен од игра на 15-тина минути до крајот поради повреда на тетивата. Поради оваа повреда, тој морал да го пропушти и четвртфиналниот натпревар против Франција на 6 јули, во кој Уругвај бил поразен со 2-0 и елиминиран од Светското првенство.
Клупска статистика
За клубовите, сениорската репрезентација и младинските репрезентации, Кавани одиграл 674 натпревари на глобално ниво, постигнувајќи 393 гола, со просек од 0,58 гола по натпревар.
Статистиката е ажурирана на 5 декември 2018.
Клупски
Вкупно трофеи : 20
Џуна
Џуна (вистинско име Евгенја Јувашевна Давиташвили или скратено Џуна Давиташвили; Евгения Ювашевна Давиташвили - Джуна), руски медиум и исцелител од асирско потекло, родена на во Кубањ, во селото Урмија во Краснодарскиот крај во Советскиот Сојуз.
Живот и дело
Семејството на Џуна потекнува од Иран, а во Русија тие живееле близу езерото Урмија. Нејзиниот татко починал кога таа имала 11 години, а нејзината мајка една година подоцна. Во Тбилиси, Грузија, Според некои извори Џуна била обучена за кинооператорка, но никогаш не работела според својата професија. Според други извори завршила медицински факултет и била распределена во Тбилиси каде се запознава со својот иден сопруг. Откако ги открила своите натприродни способности со текот на годините почнала да ги користи за лекување на луѓето и на животните.
Во почетокот на осумдесеттите години на XX век, нејзиниот третмани со раце ќе стане светски позната. После неколку години таа се преселила во Москва, каде што таа учествувала во многу научни експерименти.
Почеток на славата
Во почетокот на 80-тите години од минатиот век од Москва низ целиот свет се прошири приказната за темнокосата чудотворка - таинствената исцелителка која со свои раце и со натприродна моќ ги лекува најтешките  болни. Иако тогашниот Советски Сојуз не ја заговарал популаризацијата на алтернативната медицина, се зборувало дека тешко болниот водач Леонид Брежнев оди кај 30-годишна жена на третмани кои му го продолжиле животот.
Евгенија Давиташвили, по смртта на Брежнев се прочула како една од најбогатите личности во СССР.
Во почетокот на 1990-тите години таа патува во САД, Италија и во останатиот дел на Западна Европа. Во 1994 година прима високото одликување од претседателот на Русија Борис Елцин. Се сретнала и со папата Јован Павле II.
Таа вели дека нејзин пациент бил и Борис Елцин.
По смртта на нејзиниот син во 2001 година, потполно се повлекува од јавност.
Починала во Москва на 8 Јуни 2015 на 65 годишна возраст.
Russula alachuana
Russula alachuana е вид на габа од семејството Гулапка .За првпат била опишана од Вилијам Алфонсо Мурил во 1938 година.
Сибила Алерамо
Сибила Алерамо (Sibilla Aleramo, родена како Марта Феличина Фачо, (, -, ) — италијанска феминистичка писателка и поетеса, најпозната по нејзината Автобиографија во која пишувала за животот на жената кон крајот на 19 век во Италија.
Живот и кариера
Во 1908 година, ,таа стапила во љубовна врска со „Лина“. Двете жени започнале врска, подоцна раскажана во романот „Премин“ ,1919.
Алерамо починала во Рим на 83-годишна возраст.
Наследство
Животот на Алерамо бил значаен поради нејзината трагична траекторија како самостојна жена и уметник и како поединец која живеела низ различни историски случувања (Либерална Италија, фашизам, Втора светска војна, доаѓање на италијанската Република) и секогаш одржувајќи културни и политичка присутност. Нејзината лична преписка со Полети, во последниве години, се изучува заради нивниот отворен поглед за хомосексуалните односи. Поточно, првата книга на Алерамо, „Една жена“, се смета за класика на италијанската литература, а прв отворено феминистички роман напишана од италијански автор.
Мрежно ниво
Мрежното ниво е третото ниво од седумслојниот OSI-модел во компјутерска мрежа. Мрежниот слој е одговорен за испраќање пакети вклучувајќи насочување помеѓу насочувачите, со оглед на тоа дека податочното ниво е одговорно за контролата на пристап, контрола на проток и проверка на грешка.
Мрежниот слој обезбедува функционално и процедурално средство за пренесување на променлива должина на податоци редоследно од изворот до крајното одредиште преку една или повеќе мрежи, одржувајќи го квалитетот на сервисните функции.
Функциите на мрежниот слој вклучуваат:
Во рамки на услугата која ја дели сематиката на ОСИ мрежната архитектура, мрежниот слој одговара на барањата за услуги од страна на транспортниот слој и барањата на услуги од податочниот слој.
Однос кон TCP/IP моделот
TCP/IP моделот опишува протоколи кои се користат од Интернет. TCP/IP моделот има слој наречен Интернет слој, кој се наоѓа над слојот за мрежен пристап. Во многу други книги и секундарни наводи, TCP/IP Интернет слојот се изедначува со ОСИ мрежниот слој. Меѓутоа, оваа споредба е погрешна, бидејќи е дозволено одлики на двата модели (на пр. без разлика дали тие се насочени за поврзување или не) местото на овие слоеви е различно во двата модели. TCP/IP Интернет слојот е всушност само подмножество од функционалноста на мрежниот слој. Го опишува само еден вид на мрежна архитектура на Интернет.
Општи, непосредни или строги споредби меѓу овие два модели треба да се избегнуваат бидејќи слоевите во TCP/IP не се главен критериум за дизајн и Internet Engineering Task Force (IETF) сметаат дека се "опасни".
Надворешни врски
OSI-Modell
Сајида ал Хура
Сајида ал Хура, со вистинско име Лала Аича бинт Али ибн Рашид ал-Алами (1485 – 14 јули 1561), била Хакимат Титван (гувернер на Тетуан) меѓу 1515-1542 година и марокански приватен водач во текот на почетокот на 16 век. Таа станала сопруга на султанот Ватасид Ахмад ибн Мухамед. Таа се смета за една од најважните женски претставнички на исламскиот запад во модерното време.
Муслиманските Османлии го зазеле Константинопол во 1453 година, означувајќи го крајот на Римската империја. Ал-Хура имала две години кога Португалците го започнале своето колонијално освојување со заземање на некои пристаништа на западниот брег на Мароко, почнувајќи од 1487 година. Неколку години подоцна, Гранада паднала во рацете на католичките монарси Изабела I од Кастилја и Фердинанд II од Арагон и следело принудно асимилирање во христијани, на муслиманите во Шпанија.
Во сојуз со отоманскиот корсар Барбароса од Алжир, Сајида го контролирала западното Средоземно Море додека Барбароса го контролирал истокот. Ал Хура била и гувернер на Тетуан. Во 1515 година, таа станала последната личност во исламската историја која легитимно ја носела титулата Ал Хура (Кралица) по смртта на нејзиниот сопруг, кој владеел со Тетуан. Подоцна се омажила за кралот на Мароко, Ахмед ал-Ватаси, но одбила да го напушти Тетуан за да го стори тоа. Овој брак го означува единствениот пат во мароканската историја крал да се ожени далеку од својот главен град, Фез.
Етимологија
Сајида ал Хура значи благородна дама која е слободна и независна; суверената жена која се поклонува пред ниеден супериорен авторитет. Хакимат Татван означува гувернер на Тетуан.
Ран живот
Сајида ал Хура, се родила околу 1485 и 1495 година (хиџри околу 890 година) или поточно во 1491 година. Таа потекнувала од муслиманско семејство на андалузиски благородници, кои побегнале во Мароко кога Фердинанд и Изабела го освоиле муслиманското кралство Гранада во 1492 година, на крајот на Реконквиста и се населиле во Шефшауен. Таа била потомок на мароканскиот суфиски светец Абд ал-Салам ибн Машиш ал-Алами, и преку него на Хасан ибн Али.
Детството на Сајида било среќно и сигурно, но сепак темно поради постојаните потсетувања на принудниот егзил од Гранада. Во детството добила првокласно образование. Течно зборувала неколку јазици, меѓу кои и кастилски шпански и португалски. Познатиот марокански научник Абдалах ал-Газвани бил еден од нејзините многубројни учители. Таа била омажена на 16-годишна возраст со маж 30 години постар од неа, Сиди ал-Мандри II, внук на Али ал-Мандри, кој бил пријател на нејзиниот татко и гувернер на градот Тетуан. Таа била ветена на нејзиниот сопруг кога таа била дете.
Како гувернер на Тетуан
Ал Хура научила многу додека му помагала на својот сопруг во неговите деловни работи. Таа била де факто вицегувернер, а нејзиниот сопруг ѝ ја доверувал неговата позиција секој пат кога патувал надвор од градот. Кога гувернерот умрел во 1515 година, населението ја прифатило Сајида како гувернер на Тетуан, давајќи и ја титулата Ал-Хура. Некои историчари веруваат дека необичниот степен на прифаќање на Ал Хура како владетел може да се припише на андалузиската блискост со женската наследничка моќ, преземена од монархиските семејства во Шпанија, како што е Изабела I од Кастилја. Други веруваат дека Ал Хура успеала како гувернер бидејќи била неприкосновен водач на пиратите од западниот Медитеран.
Во 1541 година, таа го прифатила предлогот за брак од Ахмед ал-Ватаси, султан од мароканската династија Ватасид, кој отпатувал од Фез до Тетуан за да се ожени со неа. Нејзиниот брак со него бил единствениот регистриран случај на брак на марокански крал надвор од неговиот главен град. Ова се случило затоа што Ал-Хура не била подготвена да се откаже од нејзината улога како кралица на Тетуан, таа дури не сакала да го напушти градот за брачната церемонија, принудувајќи го Ал-Ватаси да дојде кај неа. Се верува дека Сајида ал-Хура инсистирала на тоа за да им покаже на сите дека нема да се откаже од владеењето на Тетуан и покрај тоа што била мажена за султанот.
Сајида ал Хура го назначила нејзиниот брат Мулај Ибрахим како везир на Ахмед ал-Ватаси, султанот од Фез, и тоа ги ставило Рашидите како главни играчи во напорите да го обединат Мароко против брзорастечките сили на Шпанија и Португалија.
Како корзар
Сајида не можела ниту да го заборави ниту да го прости понижувањето поради нејзиното протерување од Гранада. Сакајќи да се одмазди од христијанскиот непријател, таа се осврнала кон пиратството. Таа остварила контакт со легендарниот отомански адмирал Хајретин Барбароса од Алжир. Пиратството обезбедувало брз приход, плен и откуп за заробениците, а исто така помагало да на Ал Хура да има надеж за враќање во Андалузија. Таа била почитувана од христијаните како кралица која имала моќ над Средоземното Море и врз ослободувањето на португалските и шпанските заробеници. На пример, во Заборавените кралици на исламот, Фатима Мерниси споменува шпански историски документи од 1540 година, според кои имало преговори меѓу Шпанците и Сајида ал-Хура по успешната пиратска операција во Гибралтар во која пиратите зеле многу плен и многу затвореници.
Однос со Калифорнија
Сајида ал-Хура е можна инспирација за митот на Калифија, затоа е можно индиректно да била инспирација за името на Калифорнија.
IC 159
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 159 се споменува и како ESO 488-47, MCG -4-15-1, AM 0555-231, IRAS 05559-2311.
Откривање
Објектот е откриен на 1 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 159 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 159 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 57 м 53,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 10' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 54°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Bitch (песна на Ролинг Стоунс)
Напишана е од страна на Мик Џегер и Кејт Ричардс, „Bitch“ е снимена во октомври 1970 година во Лондонското Олимписко Студио, како и во Старгроувс со исокристување на Мобилното Студио на Ролинг Стоунс.
Остерхефер
Остерхефер (Osterhever) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 321 година
Ова е список на државни водачи во 21 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Последниот ден на еден осуденик на смрт
Последниот ден на еден осуденик на смрт (Le Dernier Jour d'un Condamné) е краток роман на Виктор Иго објавен во 1829 година. Во романот се раскажува за мислите на човекот осуден на смрт. Виктор Иго го напишал романов за да го изрази ставот дека смртната казна треба да се укине.
Идеја
Виктор Иго неколку пати бил сведок на погубување со гилотина, и бил лут од тоа што народот се воодушевувал од таков настан. Иго почнал да го пишува „Последниот ден на еден осуденик на смрт“ еден ден по престојот во хотел каде што џелатот ја подмачкувал гилотината за да ја изврши погубувањата. Го завршил многу брзо.undefined Книгата ја објавил Чарлс Госелин во февруари 1829 година, без да го наведе името на авторот. По три години, на 15 март 1832 година, Иго ја довршл приказната додавајќи долг предговор и потпишувајќи се како автор.
Содржина
Во Франција во 19 век, човек осуден на смрт со гилотина, ги запишува своите мисли, чувства и стравови додека го очекува погубувањето. Пишувањето ја следи промената во неговата психа и го опишува својот живот во затворот, опишува сѐ - од изгледот ќелијата до карактерот на затворскиот свештеник. Не си го спомнува името, ниту пак што тој направил за да биде осуден. Осуденикот за читателот останува безимена, безлична и бесмислена жртва.
Интересно е што во новелата накратко се споменува Жан Валжан, јунакот од Клетници на Виктор Иго. Додека осудениот ја чека казната, се запознава со друг осуденик кој му ја раскажува својата животна приказна. Тој му кажува дека го затвориле затоа што украл леб за да го спаси семејството на сестра си. Ова се поклопува со приказната на Жан Валжан што Иго ја дава во клетници.
Во еден момент се обидува да побегне наговарајќи суеверни чувар да му ги даде алиштата. Чуварот ќе се согласи, но на крај ќе преовлада здравиот разум кај него и одбива да размени облека со Осуденикот.
Дента кога треба да биде погубен, за последен пат ја гледа својата тригодишна ќерка, но таа веќе не го препознава и му вели дека татко ѝ е мртов.
Новелата завршува со неговата очајна молба за помилување и ги проколнува луѓето - луѓето што ги слуша надвор како нестрпливо врескаат да почне спектаклот на неговото обезглавување.
Влијание
Иако „Последниот ден на еден осуденик на смрт“, за разлика од другите дела на Иго, не е толку познато, новелата се истакнува што е пофалена од Фјодор Достоевски како „несомнено најреално и највистинито од сето она што го напишал Иго“ во неговите писма и романот „Идиот“ Треба да се забележи дека самиот Достоевски лично ги доживеал психолошките трауми на осуденикот откако бил осуден на смрт а подоцна и помилуван. Исто, Достоевски го споменува ова дело во Кротка, наведувајќи ја новелата на Иго како средство за да се оправда „фантастичната“ идеја да се запишуваат мислите во моментите на неволја.
ФК Миравци
ФК Кожуф Гевгелија, познат и по првичното име ФК Миравци - македонски фудбалски клуб од Миравци, Гевгелиско кој моментално се натпреварува во Втората Македонска фудбалска лига.
Како Миравци
Клубот е основан во 1951 година. Во сезоната 2010/11, тие завршиле четврти во Вторатa македонска лига и обезбедиле пласман со победата против Скопје со резултат од 4-1 во плејофот. но по направеното соединување со Вардар тие останале да се натпреваруваат во втората лига.
Мачорот се врати
е јапонски анимиран фантастичен филм од 2002 година во режија на Хиројуки Морита, во продукција на Тошио Сузуки и Нозому Такахаши, по сценарио на Реико Јошида, заснован според мангата од 2002 година напишана од Аои Хираги, со музиката на Јуџи Номи, и анимиран од Студио Гибли.
Во него играат Чизуру Икеваки, Јошихико Хакамада, Тетсу Ватанабе, Јосуке Саито, Аки Маеда и Тетсуро Тамба. Ова е првиот и единствен филм на Хиројуки Морита досега како режисер на Студио Гибли.
Познат како "спин-оф" на „Шепот на срцето“, во кино салите за првпат бил објавен во Јапонија на 20 јули 2002 година преку Тохо и во 2005 година во САД преку Walt Disney Home Entertainment. Добил награда за извонредност на Фестивалот на јапонската медиумска уметност во 2002 година.
Приказна
Хару Јошиока е тивка и срамежлива средношколка која има способност да зборува со мачките, но никогаш не сфатила за тоа. Еден ден, таа спасува обичен мачор на зафатен пат од удар на камион. Мачорот што го спасува и прозборува и и открива дека е Лун, принцот на Кралството на мачките. Како благодарност, мачките и даваат на Хару глувци и билки од коча (catnip) како подароци, како и раката на принцот во понуда за брак. Нејзиниот неодлучив одговор го сфаќаат како потврден.
Не сакајќи ништо од ова, Хару наслушнува љубезен, женски глас, кој и кажува да го бара Мута, голем бел мачор и да бара од него упатства како да стигне до Бирото на мачките. Кога ќе го сретне, Мута ја води кај Бирото и таму се среќава со Барон (истиот карактер Барон од филмот Шепот на срцето), кој е всушност фигура од мачка, чијшто живот му го вдахнал неговиот творец-уметник, и Тото, гавран обликуван од камен, кој оживува исто како Баронот. Наскоро откако се среќаваат со нив, Хару и Мута се насилно однесени во Кралството на мачките, што ги остава Тото и Баронот во човечкиот свет. Баронот и неговиот пријател Гавран патуваат воздушно и го наоѓаат влезот во Кралството на мачките од човечкиот свет — пет езера кои формираат шепа на мачка.
Хару е почестена со гозба во замокот на Кралството на мачките, и започнува полека да се претвора во мачка со тенки шепи, уши, нос, опашка, мустаќи и само за момент добива и песјаци, но сепак сè уште останува воглавно човек, па останува несоодветна невеста за принцот. На гозбата, Барон (маскиран) танцува со Хару како дел од забавата и и открива дека колку повеќе ќе остане во кралството, толку повеќе ќе станува мачка, и дека мора да го открие своето вистинско јас. Но, кога Барон е откриен и принуден да се бори со чуварите, на него и Хару им помага Јуки, бела мачка која работи како слуга во палатата и која се обидела да ја предупреди Хару да го напушти Кралството на мачките пред да биде однесена во замокот. Откако Јуки им покажува тунел за бегство, Хару, Баронот и Мута се движат низ лавиринт кон кула која содржи портал кон човечкиот свет. Кралот Мачор минува низ низа напори да ги задржи во Кралството на мачките доволно долго за Хару да остане заробена во форма на мачка и да ја добие за снаа.
Лун и неговите чувари се враќаат во Кралството на мачките за да објаснат дека Кралот Мачор не дејствувал во негово име и дека тој не сака да се ожени со Хару; наместо неа, тој всушност ја сака Јуки. Тука, се открива дека Мута е Реналдо Мун, озлогласен криминалец во Кралството (што успеал да изеде цело езеро риби во едно јадење), а Јуки била мистериозниот глас кој ја советувал Хару да оди во Бирото на мачките. Кога била дете, Хару ја спасила Јуки од глад, давајќи и крекери во форма на рипчиња, па Јуки сега и се оддолжува на нејзината добрина.
„Ја почитувам жената што се залага за себе“, и вели Мута на Хару, откако таа го отфрла предлогот за брак од Кралот, и продолжува да и помага за да избега од војниците на Кралот.
На крајот, Барон, Хару и Мута бегаат од царството на мачки, со помош на принцот Лун и Тото, а Хару го открива нејзиното вистинско јас и му кажува на Барон дека и се допадна. Тој и враќа дека вратите на Бирото на мачките ќе бидат отворени за неа. Хару се враќа во човечкиот свет со поголема самодоверба во себе; таа на крајот дознава од нејзината пријателка, Хироми, дека нејзината симпатија раскинал со неговата девојка, на што таа едноставно одговара со „веќе не е важно“.
Продукција
Во 1995 година, Студио Гибли објавиле филм под наслов Шепот на срцето, заснован на мангата од Аои Хираги, за девојче кое пишува фантастичен роман. Иако животот на девојчето нема волшебни елементи, во филмот се прикажани кратки фантастични сцени кои прикажуваат дека девојчето пишува за Баронот, лик од нејзиниот роман, кој станува толку популарен со што е направено ова индиректно продолжение, во кое учествуваат Баронот и друга девојка средношколка, по име Хару. Карактерот Мута е исто така дел од двата филма. Мачорот се враќа започнал како „Проект за мачки“ во 1999 година. Студио Гибли добило барање од еден јапонски тематски парк да создаде 20 минутен краток филм со мачки во главните улоги. Хајао Мијазаки сакал три клучни елементи да се појават на кратко — тоа биле Баронот, Мута (Мун) и мистериозната антикварница. Хираги била назначена да го создаде манга еквивалентот на краткиот филм, кој го нарекува. Мангата е објавена на англиски јазик од страна на Viz Media. Тематскиот парк подоцна се откажува од проектот. Мијазаки потоа ја преземал постојната работа направена од „Проект за мачки“ и ја искористил како тест за идните режисери на Гибли — краткиот филм сега требало да биде 45 минути. Одговорноста ја добил Хиројуки Морита, кој започнал како аниматор во 1999 година за анимираниот филм Моите соседи Јамада. Во период од девет месеци тој ја прераскажал приказната за Баронот на Хираги на 525 страници показателни хамери што потоа ќе се претвори во Мачорот се врати. Мијазаки и Тошио Сузуки одлучиле да направат долгометражен филм целосно заснован на приказната на Морита; тоа делумно било така затоа што Хару, главниот лик, давала „реалистична појава“ за нејзиниот карактер. Станал вториот кинематски филм (трет целокупно) создаден од Студио Гибли, а да е во друга режија, освен на Мијазаки или Исао Такахата.
Бокс-офис
Филмот бил објавен на 19 јули 2002 година како домашен (јапонски) филм со најголема заработка во јапонскиот бокс-офис во 2002 година и вкупно 7-ми филм со најголема заработка во годината (во Јапонија). Од 5 јануари 2015 година, станал 86-ти најпрофитабилен филм во Јапонија, со ¥6.460.000.000 (3,257,799,752 ден).
Критички прием
Филмот има позитивна оцена од 90% од 21 критичар и просечна оценка од 6,9/10 според Rotten Tomatoes. Во „консензусот од критичарите“ се вели: „Слатко шармантен и прекрасно анимиран, „Мачорот се врати“ нуди аниме авантура погодна за младите и младите во душата. Мајкл Бут од „Денвер Пост“ истакнал дека режисерот Морита „има малку посурово, пореално чувство за светот и неговата лабилност отколку Мијазаки, и можете да забележите како „Мачорот се врати“ се движи во своја насока дури и кога му оддава почит на големиот мајстор за анимација на Јапонија (за Мијазаки)“.
Домашни медиуми
Филмот бил синхронизиран на англиски јазик од Волт Дизни Пикчрс со гласовите на Ен Хатавеј, Кери Елвес, Питер Бојл, Елиот Гулд, Тим Кари, Џуди Грир и Кристен Бел, за да се објави на ДВД на 22 февруари 2005 година заедно со Наусикаа од Долината на ветрот и Порко Росо. Walt Disney Studios Home Entertainment го објавиле филмот на Blu-ray во САД на 16 јуни 2015 година. GKIDS повторно го објавиле филмот на ДВД и Blu-ray на 16 јануари 2018 година.
Манга
Филмот е заснован според мангата од 2002 година напишана од Аои Хираги и објавена од Токума Шотен (лат. Tokuma Shoten).
Понатамошно читање
Аниме
Манга
ФК Ливерпул
ФК Ливерпул е професионален фудбалски клуб кој се наоѓа во Ливерпул, Англија кој игра во Премиер лигата и е еден од од најуспешните во историјата на англискиот фудбал, со најмногу освоени трофеи од другите Англиски клубови. Ливерпул вкупно има освоено деветнаесет титули во лигата, седум ФА купови, седум Лига куп, три УЕФА купови и шест Европски купови, според англискиот регистар.
Клубот е основан во 1892 година и освои пет првенства во лигата помеѓу 1900-1947. Како и да е, Ливерпул поминал неколку години во втора лига за време на доцните 50-ти и не добил повторно унапредување сè до поставувањето на Бил Шенкли како менаџер во 1959. Клубот традиционално играл во црвено-бели дресови, но тоа се променило во целосно црвени во 1960 година.Под раководството на Шенкли, Ливерпул освоил три титули во првенството, два ФА купови и УЕФА куп, првиот европски трофеј на клубот. Во изминатите 30 години, тие биле едни од најуспешните клубови во англискиот и европскиот фудбал, освоиле четири европски купови помеѓу 1977 и 1984, петтиот во 2005 и последниот шести во 2019.
Несреќата на стадионот Хејсел го направил клубот злогласен во Европа, 39 навивачи на Јувентус починале по паѓањето на ѕидот откако тие се обиделе да побегнат при нападот на навивачите на Ливерпул. Клубот присуствувал на најголемата катастрофа по четири години – Несреќата во Хилсбороу – кадешто починале 96 навивачи на Ливерпул во сударот со мечувачите. Двете катастрофи имаа големо влијание врз англискиот и европскиот фудбал, и врз клубот по овој ден.
Ливерпул е еден од најподржуваните клубови во светот, vо 2019, Ливерпул беше еден седмиот фудбалски клуб во светот со најголема заработка, со годишен приход од 604 милиони евра и осмиот највреден светски фудбалски клуб, вреднуван на 2.183 милијарди американски долари. Ливерпул има голем број на навивачи кои држат долготрајни соперништва со неколку клубови. Најистакнато од нив е соперништвото со Манчестер Јунајтед и Евертон, со кои тие регуларно се натпреваруваат како Мерсејсајд дербито. Тимот носи црвен дрес и шорцеви од 1964 година. Химната на клубот е "You'll Never Walk Alone".
Историја
Фудбалскиот клуб Ливерпул бил основан по многубројните расправии помеѓу комететот на Евертон и Џон Хоулдинг, сопственикот на земјиштето на Енфилд и претседател на Евертон. ФК Евертон е основан и игра на Енфилд уште од 1884 до 1892. Катализаторот што ги интензивирше караниците беше кога соседниот земјопоседник сакал да изгради пат преку новоизградениот главен терен. Битна разлика се појавила во тоа како клубот требало да се на насочува кога клубот се префрлил на страната Енфилд. Мотивот на холдингот бил оценет како стекнување на лични финансии. Еверетон кој играше единаесет години на Енфилд беше одвоен од холдингот и Енфилд и беше преместен на новиот стадион Гудисон Парк.
Михајло Константиновиќ
Михајло Константиновиќ (, крајот на XVIII век -, втората половина на XIX век) бил познат македонски иконописец. Бил соработник на зографот Јања Молер, кој работел нарачки за Милош Обреновиќ. Сликал икони за црквите во околината на Шабац и на Валево (меѓу 1825 и 1833 година). Со зографот Никола Јанковиќ од Охрид ја живописале црквата во манастирот Троноша и го насликале иконостасот во манастирот Чокешина во 1834 година.
ФК Ливерпул
Историја
Ф.К Ливерпул беше основан од страна на холдингот за да игра на напуштениот Енфилд. Оригиналното име требаше да биде Ф.К Евертон и Алетик Граундс или накратко Евертон Атлетик, но беше променето во Ф.К Ливерпул во јуни 1892 година кога Фудбалското Здружение одби да го признае тимот како Евертон.
Клубот во првата сезона ја освои Ланкашир лигата и успешно се пријавија за приклучувње на втората лига во следната сезона. Беа први во лигата па ги унапредија во првата лига. Ја освоија првата титула во 1900-1901, и повторно беа шампиони во 1905-1906 година. За првпат стигнаа во финале на ФА купот во 1914 година, но изгубија со 1-0 против Бурнлеј. Клубот повторно победи во првенството во 1921-1922 и 1922-1923, но потоа клубот не освои ниту еден трофеј дури до 1946-1947 кога победија во лигата по петти пат. Клубот стигна до финалето на ФА купот во 1950, но изгуби против Арсенал. Ливерпул беше вратен во втората лига во сеозната 1953-1954. Во овој период тие доживеа пораз со 2-1 во ФА купот против Ворчестер Сити кој не беше во лигата во сезоната 1958-1959. Не многу долго по срамниот резултат, Бил Шенкли беше избран како менаџер и отпушти 24 играчи. Тој исто така ја замени собата која беше посебно користена како складиште за обувки на Енфилд во соба кадешто тренерите ќе можат да зборуваат за стратегиите пиејќи чај ( и други пијалаци ). Таму Шенкли започна да го преправа тимот заедно со други членови на собата за обувки, основачите Џо Феган, Ројбен Бенет и Боб Пејсли.
Пејсли се пензионираше во 1983 година ( како и Шенкли ) контролирајќи ги уздите на ветераните во собата за обувки, заменик тренерот Џо Феган. Ливерпул освои три трофеи со раководството на Феган во неговата прва сезона: лигата, лига купот и европскиот куп, беа првите во Англија кои ги освоија трите трофеи во една сезона. Ливерпул повторно стигна до финалето во европскиот куп во 1985 година. Натпреварот беше против Јувентус на стадионот Хејсел. Пред почетокот на натпреварот, беше предизвикана несреќа : навивачите на Ливерпул ја пробија оградата која ги одделуваше двете групи на поддржувачите и нападнатите навивачите на Јувентус. Поради настаната тежина на луѓето дојде до рушење на ѕидот, при што починале 39 навивачи, повеќето италјанци. Натпреварот течеше без внимание и Ливерпул изгуби од Јувентус со 1-0. На англиските клубови поради тоа пет години им беше забрането учеството во европските натпревари ; Ливерпул доби 10 годишна забрана, која подоцна беше намалена на шест години. 14 од нивните навивачи беа осудени за убиства без умисла.
Феган се откажа по катастрофата и Кени Далглиш беше назначен како менаџер на тимот. Во тоа време, клубот усвои други три првенства и два ФА купа, вклучуваќи ја лигата и купот „ Двојно “ во 1985-1986. Успехот на Ливерпул се заесни со катастрофата Хилсбороу : во полуфиналето на ФА купот против Нотингам Форест на 15 април 1989, стотина навивачи на Ливерпул беа нападнати. 94 навивачи починаа тој ден ; 95тата жртва почина во болницата од повредите четири дена подоцна, а 96тиот почина скоро 4 години подоцна без да му се врати свеста. По трагедијата во Хилсбороу имаше контрола од страна на владата за сигурноста на стадионот. Познато како извештајот Тејлор, го даде начинот на законодавство кој го побара управниот тим за сите стадиуми со седишта. Извештајот покажал дека главната причина за несреќите било преполнувањето со народ што ја покажува неодговорноста на полицијата. Во 1989 Ливерпул повторно беше присутен во еден од најдраматичниот завршеток на сезоната на сите времиња, со што клубот ја изгуби титулата за постигнати голови и во последната минута од сезоната беше поразен на домашен терен од конечниот победник Арсенал. Далглиш ја цитираше катастрофата во Хилсбороу и нејзината реперкусија како причина за неговата оставка во 1991. Него го замени поранешниот фудбалер Грејм Соунес. Покрај освојувањето на ФА купот во 1992, Соунес постигна мал успех и беше заменет од поранешните членови на Собата за обувки, Рој Еванс. Еванс напредуваше на подобро : неговиот единствен трофеј беше победата во Лига купот во 1995 година. Најистакната беше победата од 4-3 со Њукасл Јунајтед на Енфилд на 3 април 1996 година, што во април 2003 година беше наречен како натпревар на декадата на доделувањето на десетте сезонски награди во Премиер лигата. Џерард Хулиер беше назначен за заменик менаџер во 1998-1999, но откако Еванс се откажа во ноември 1998 година одговорноста падна на него.
Во неговата втора сезона Ливерпул победи трипати на ФА купот, Лига купот и УЕФА купот. Во сезоната 2001-2003 година, кога Хулиер претрпе тешка операција на срцето, Ливерпул заврши како втор веднаш по Арсенал. Во следната сезона паднаа очекувањата па Хулиер беше заменет од страна на Рафаел Бенитез. Клубот заврши како петти во неговата првата сезона но победи на УЕФА првенството со што го победи Милан со 3-2 со пеналот откако натпреварот заврши 3-3. Следната сезона Ливерпул заврши како заврши како трет со 82 бода – нивниот највисок збир од 1988. Тие го усвоија УЕФА купот откако победија на Првенството претходната сезона, откако го победија Вест Хем Јунајтед со пенал и натпреварот заврши со 3-3. Во 2006-2007, потрагата по инвестиции за клубот дојде до крајот кога американските стопанственици Џорџ Жилет и Том Хикс станаа сопственици на Ливерпул со договор што клубот го процени и неподмирените долгови од 218,9 милијони фунти. Таа сезона, клубот стигна до финалето на Првенството, но овој пат изгубија од АЦ Милан со 2-1. Во сезоната 2008-2009 година Ливерпул постигна најмногу бодови во Премиер лигата вкупно 86 бода и завршија веднаш до Манчестер Јунајтед.
Бои и амблем
„ Помислил дека бојата ќе предизвика психолошка влијание – црвено како опасност, црвено како моќ. Еден ден влегол во соблекувалната и оставил неколку црвени шорци на Руни Јетс. „ Облечете се со овие шорци и да видиме како ќе ви стојат “, рекол. „ Христ, Руни вие изгледате прекрасно, застрашувачки. Изгледате 200 cm повисоки. “ „ Зошто да не бидеме целосно така, шефе? “ Предложив. „Зошто да не носиме и црвени чорапи ? Ајде да излеземе целосно облечени во црвено.“ Шенкли се согласи и беше искомбинирана светата опрема.“
Бојата на дресовите на Ливерпул на гости традиционално им е или бели маици со црни шорци или целосно жолти. Како и да е, во 1987 година беше воведена целосно сива опрема, којашто ја користеа до стогодишната сезона 1991-1992 година, кога беше заменета со комбинација од зелени маици и бели шорци. По неколку комбинации на бои во 1990 година, вклучувајќи ги златната и темносина, светложолта, црна и сива, клубот наизменично ги користеше жолтите и белите дресови за гости до 2008-2009 сеозна, откако тие повторно ја воведоа нивната сива опрема. Моменталната опрема е дизајнирана од Адидас (Addiadas), којашто ги правеше дресовите на клубот во периодот помеѓу 1985 и 1996 година. Другите брендирани дресови кои ги носеше клубот беа на Умбро (Umbro) до 1985 година и Рибок (Rebook) во период од десет сезони од 1996 година. Трета опрема, којашто беше со тиркизни маици и црни шорци, беше дизајнирана специјално за Првенството за гостинските натпревари, но исто така се користеше за некои домашни натпревари кога ќе се поклопеа и двете екипи во црвено – сива комбинација. Ливерпул беше првиот американски професионален клуб што имаше лого на дресовите од нивните спонзори, откако решија да склучат договор со Хитачи во 1979 година. Од тогаш па натаму тие се спонзорирани од страна на Краун Пејнтс, Кенди, Карлсберг. Договорот со Карлсберг беше најдолгиот договор во англискиот фудбал,потпишан во 1992 година. Беџот на Ливерпул е всушност градска птица, која што е сместена внатре во знакот. Над знакот има приказ на Шенкли Гејтс со насловот од позната химна на клубот, „ Никогаш нема да ве оставиме сами “. Двата факела од двете страни се симболични за спомените од Хилсбороу надвор од Енфилд, каде што постојано гори факел во чест на оние кои починале во несреќата.
Стадион
Ливерпул игра на Енфилд уште од неговото освновање во 1892 година. Енфилд е изграден во 1884 година на земјиште блиску до Стенли Парк и на почетокот беше користен од Евертон. Тие го напуштија земјиштето во 1892 година поради спорот за закупнината на Енфилд, Џон Холдинг, одлучи да основа нов клуб што ќе игра на тоа земјиште. Капацитетот на стадионот изнесуваше 20 000, но и покрај тоа на првиот натпревар на Ливерпул беа присутни само 100 гледачи.
Во 1906, целосното земјиште формално беше преиначен во Спајон Коп, по еден брег во Натал. Брегот беше местото на битката на Спајон Коп во Втората Бур војна, кадешто починале преку 300 мажи со управувањето на Ланкашир, а повеќето од нив биле од Ливерпул. Најмногу тој можеше да издржи 28 000 гледачи и претставуваше еден од најголемите стадиони во светот. Многу стадиони во Англија имале стадиони именувани како Спајон Коп, но Енфилд беше најголемиот Коп во државата во тоа време ; можеше да издржи најмногу публика за разлика од другите фудбалски стадиони. Капацитетот беше значително намален поради безбедносни причини, кои доведоа до несреќата во Хилсбороу. Во 1994година беше целосно реконструиран како стадион целосно со седишта и претставува единствен стадион со намален капацитет на 12 390.