cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Водоземци
Дишен систем
Повеќето водоземци дишат преку белите дробови и кожата (кутана респирација, опишана погоре). Белите дробови се слабо развиени и се нецелосни. Тие имаат мала внатрешна површина за контакт со вдишениот воздух. Белите дробови поседуваат форма на издолжени вреќи со тенки еластични ѕидови во кои се наоѓаат многубројни капилари. Ваквите бели дробови не можат целосно да го снабдат телото со кислород. Водоземците не го всмукуваат воздухот, туку го проголтуваат. Животното го зголемува обемот на усната празнина и во неа преку ноздрите влегува воздух. Кога дното на усната празнина се насочува кон горе, ноздрите се затвораат и воздухот се бутка преку гркланот во белите дробови. Белодробното и кожното дишење кај водоземците е нееднакво развиено. Оние видови кои поголемиот дел од животот го живеат во вода имаат послабо развиени бели дробови, а подобро е развиено кожното дишење. Ларвите на водоземците дишат со жабри. Кај некои опашкари жабрите се задржуваат во текот на целиот живот.
Крвоносен систем
Срцето на водоземците се состои од три дела: две преткомори и една комора. Крвта од сите органи се собира во вените, преку кои доаѓа во десната преткомора. Во левата преткомора доаѓа крвта од белите дробови. Таа е богата со кислород. Редуцираната крв од преткомората се влева во комората. Тука таа делумно се меша. Од комората поаѓа крупна артерија која се разгранува на гранки кои носат крв до сите телесни органи (голем крвоток) и гранки кои носат крв до белите дробови и кожата (мал крвоток). На овој начин, кај водоземците, за разлика од рибите, не постои еден, туку два круга на крвоток - голем и мал.
Во еритроцитите на водоземците се наоѓаат јадра. Поради нивното присуство до органите доаѓа помало количество на кислород.
Систем за излачување
Системот за излачување вклучува издолжени црвеникаво-кафеави бубрези кои се наоѓаат во телесната празнина, странично од ‘рбетникот, мочководите и мочниот меур. Мочководите се влеваат во клоаката.
Нервен систем
Мозокот на водоземците има проста градба. Тој има издолжена форма и се состои од две полутопки, среден мозок и мал мозок претставен со напречен мост и продолжен мозок. Силно е развиен предниот мозок, но отсуствува кора на мозокот, сива маса, а нервните клетки се рассејани по целата негова површина. Малиот мозок е послабо развиен; слабата развиеност е поврзана со еднообразието на движечките реакции кај водоземците. ‘Рбетниот мозок е подобро развиен од черепниот. Во однесувањето на водоземците преовладуваат безусловните рефлекси, додека условните се јавуваат по продолженото заемодејство на безусловните и условните дразби. Од сетилата најдобро се развиени видот, слухот и мирисот. Особено е развиено сетилото за слух - увото, кај кое за првпат се развива средното уво во чија внатрешност се јавува едно слушно ковче. Со тоа е овозможен преносот на звучните бранови од надворешната средина до внатрешното уво.
Систем за размножување
Сите водоземци се разделнополови организми. Кај мажјаците постојат т.н. Волфови канали кои служат како мочоводи и семеводи. Кај женките, пак, јајчниците преку Милеровиот канал се поврзуваат со клоаката, односно тие се независни од мочоводите. Оплодувањето кај жабите е надворешно, додека кај безногите и повеќето опашкари е внатрешно. Развитокот е со метаморфоза, која значително се разликува кај најразличните видови. Но, за сите е карактеристично сменувањето на жабриното со белодробното дишење.
Кожа
Телото на на водоземците е покриено со сува кожа без кожни жлезди, врз неа има рожни стргунки кои го спречуваат испаруваат испаруванје на водата. Кај желките стргунките меѓусебно се сраснати и формираат заштитен оклоп.Во кожата постојат пигментни клетки, поради што повеќето влекачи се одликуваат со јаки живи бои.
Начин на живот
Водоземците се првата група на ‘рбетници која се упатила кон освојување на сувоземниот простор адаптирајќи се и на копнен живот. Меѓутоа, тие во целост не го напуштиле водниот начин на живот, бидејќи се развиваат во водата, а ларвите од водоземците долго живеат во водата дишејќи со жабри и движејќи се слично како и рибите - со непарни перки. Кај овие животни, парните рибни перки се претвориле во петпрсни крајници, кои овозможуваат движење на суво. Иако се здобиле со бели дробови со кои се искористува атмосферскиот воздух, тие се од примитивен тип, така што нивната функција ја надополнува кожата што е постојано влажна, благодарение на кожните жлезди кои постојано лачат лигава материја.
Такесдорф
Такесдорф (Tackesdorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Големо Илино
Големо Илино — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Големо Илино се наоѓа на надморска височина од околу 980 метри.
Соседни села на селото Големо Илино се: Мало Илино од југ, Велмевци од север, Железнец од исток, и Велмеј и Брежани од запад и југозапад.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Големо Илино имало 640 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Големо Илино имало 624 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 52 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 13 жители, од кои 10 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Големо Илино е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Сопотница.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Долнени, во која покрај селото Големо Илино, се наоѓале и селата Бабино, Базерник, Брезово, Доленци, Железнец, Мало Илино и Средорек. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната Општина Железнец, во која влегувале селата Големо Илино, Железнец и Мало Илино.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 646 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на задружна зграда.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 48 гласачи.
Иселеништво
Огромен број на население од ова село се има иселено, што се должи на негрижа на властите за селата во Македонија, посебно планинските. Од 1956 година, па наваму од ова село се имаат иселено преку 120 семејства, и тоа во: Битола, Скопје, Прилеп, Демир Хисар, Охрид, Ресен, Струга, но и во Долно Оризари, Сопотница, Прибилци, Кравари, Горно Оризари, Белче, Црновец, Суводол, и сл. Од странство иселеници има во: Австралија, САД, Канада, Шведска, Австрија, Србија (Белград), Хрватска (Загреб), Бугарија (30 семејства) и др.
Хедвиг Елизабет Харлота од Холштајн-Готорп
Хедвиг Елизабет Шарлота од Холштајн-Готорп ( Hedvig Elisabet Charlotta  ; 22 март 1759 - 20 јуни 1818) била кралица на Шведска и Норвешка како сопруга на кралот Чарлс XIII и II. Таа исто така била познат водител на дневник, мемоарист и духовита личност. Таа е позната по нејзиното целосно презиме (горе), иако нејзиното официјално име како кралица било Шарлот ( Шарлота ).
Таа е родена во Еутин, ќерка на војводата Фредерик Август I од Холштајн-Готорп и принцезата Улрике Фридерике Вилхелмин од Хесен-Касел. Таа пораснала во Еутин и се омажила за нејзиниот братучед Чарлс, војводата од Седерманланд, во Стокхолм на 7 јули 1774 година кога имала петнаесет години. Бракот го договорил кралот Густав III за да му обезбеди на тронот на Шведска наследник. Кралот не го конзумирал својот брак и решил да му ја даде задачата да му обезбеди наследник на тронот на својот брат.
Кралската војвотка
Принцот Чарлс за прв пат ја видел во Еутин во 1770 година и забележал дека е убава. Бракот бил предложен во 1772 година, а првата церемонија се одржала во Висмар на 21 јуни 1774 година: таа пристигнала во Шведска на 3 јуни. Таа влегла во Стокхолм со гондола на 7 јуни, а свадбената церемонија се одржала истата вечер, по што следел маскенбал во Кунгстрадгарден. Таа била позната по нејзината убавина - нејзината половина била измерена само 48 cm (19") и нејзините чевли со големина 31 (девојчиња 13) - и бидејќи бракот на монархот не бил конзумиран по девет години, постоеле надежи дека таа ќе обезбеди наследник на тронот. Во јануари 1775 година, имало знаци дека таа е бремена. Се надевало дека прашањето за наследувањето е решено и се одржувале молитви во црквите. Сепак, знаците набрзо се покажале како лажни. Веста за лажната бременост, исто така, го натерала кралот да одлучи да го конзумира својот брак и лично да обезбеди наследник на тронот.
Таа постигнала личен успех со својот весел темперамент и станала центар на кралскиот двор, каде што извесно време неформално ја нарекувале „Малата војвотка“ и била забележана по нејзината убавина и живост, духовитост и леснотија на зборови. Со овие квалитети таа исполнила еден современ идеал. За разлика од срамежливата кралица, Софија Магдалена од Данска, „Војвотката Лота“ била жива, духовита и флертувачка и на многу начини била женски центар на дворот. За неа било кажано: „Не може да се замисли ништо поживо и повесело. Таа е самата радост. Нејзиното најголемо задоволство е да измислува шеги и глупости. Би било добро, ако таа го воведе тој обичај, бидејќи на нашата по природа донекаде меланхоличната нација може да и треба малку развеселување“
Учествувала во аматерскиот театар кој бил важен дел на кралскиот двор за време на владеењето на Густав III, и како глумица и како танчерка. Нејзиното танцување некои го сметале за скандалозно, бидејќи балетските танчери во ова време се сметале за проститутки. Откако била подложена на критики дека таа и принцезата Софија Албертина го одвлекувале вниманието на кралот од државните работи барајќи задоволство, таа се повлекла од сцената во 1783 година.
Нејзиниот брак бил далечен и таа и нејзиниот сопружник имале вонбрачни афери. Чарлс посветувал повеќе внимание на своите љубовници отколку на неа: во времето на нивниот брак, тој бил во средината на врската со Аугуста фон Ферсен. Нејзиното интимно пријателство со грофицата Софи фон Ферсен инспирирало гласини за бисексуалност кои, вистинити или не, биле повторувани во текот на нејзиното време како кралска војвотка, и од Франциско де Миранда во 1786 година и подоцна од Фредерика од Баден. Од 1783 година, таа имала долгорочна врска со грофот Карл Пајпер, кого и самата го нарекувала љубовник во нејзината тајна преписка со Софи фон Ферсен. Меѓу нејзините наводни љубовници бил и грофот Аксел фон Ферсен, наводниот љубовник на Марија Антоанета. Не е познато кога се случила нејзината афера со Аксел фон Ферсен; Познато е само дека таа сакала да продолжил кога Ферсен се вратил во Шведска по смртта на Марија Антоанета и дека Ферсен одбил да го стори тоа. Се претпоставува дека ова била само привремена афера која се случила за време на престојот на кралскиот двор во замокот Грипхолм во летото 1784 година. Таа, исто така, имала врска со помладиот брат на Аксел фон Ферсен, грофот Фабијан фон Ферсен Нејзината афера со Фабијан фон Ферсен се претпоставува дека започнала кон крајот на 1780-тите била прекината со бракот на фон Ферсен во 1797 година. Во тоа време се шпекулирало дека бременоста, која завршила со спонтан абортус во 1792 година (а која Хедвиг Елизабет Шарлот ја навела како нејзина прва вистинска бременост), била предизвикана од Фабијан фон Ферсен. На гласините за нејзините вонбрачни афери им било посветено големо внимание за време на нејзината втора бременост во 1797 година, кога се родила мртва ќерка. Следната година (1798) родила син кој живеел само шест дена. На крајот, таа не можела да има живи деца.
Таа била рамнодушна кон аферите на нејзиниот сопружник бидејќи тие и давале можност да живее послободно самата, и ја изразила својата фрустрација кога недостатокот на љубовници на нејзиниот сопруг го натерал да се фокусира повеќе на неа, што ја изложило на неговите сомнежи и обвинувања:
За време на Руско-шведската војна (1788–90), Хедвиг Елизабет Шарлот влегла во политиката. Сојузникот на Шведска, Франција, била незадоволна поради војната, а Густав III и дал задача да дејствува како посредник во неговите преговори со францускиот амбасадор. Во соработка со ќерката на амбасадорот, нејзината пријателка Камил ду Боа де ла Моте, таа ја водела преписката меѓу монархот и амбасадорот, организирала тајни средби меѓу нив и им била сведок на барање на кралот. Ова предизвикало раздор меѓу неа и кралот кога таа сфатила дека всушност била искористена за да го одвлече вниманието на амбасадорот. Адолф Фредрик Мунк подоцна ја оцрнил во очите на кралот тврдејќи дека Франција била информирана за шведските воени планови преку нејзиното пријателство со Камил ду Боа де ла Моте. Знаејќи дека нејзината преписка е читана, таа одржувала тајна преписка преку сопствената мрежа од курири.
За време на Риксдагот од 1789 година, таа била присутна со нејзината снаа Софи Албертин за време на седниците низ таен прозорец кој бил свртен кон собраниската сала. Законот за унија и безбедност го ставил кралот во опозиција со неговото благородништво. Припадничките на благородништвото, предводени од Жана фон Лантингсхаузен, издале политички демонстрации во социјален бојкот на монархот со тоа што одбиле да учествуваат во неговиот дворски живот додека продолжиле да ги посетуваат Хедвиг Елизабет Шарлот и нејзината снаа Софи Албертин, кои биле познати дека се противници на Законот за безбедност и кои се демонстрирале со одбивање да учествуваат во застапување. Ова било делотворно, бидејќи кралицата Софија Магдалена била повлечена, а Хедвиг Елизабет Шарлот и Софи Албертин отсекогаш го исполнувале најголемиот дел од застапувањето на дворот, а кралот ја обвинил дека води: „Стража која се става себеси над секоја власт. Тие ги пленат сетилата со својата убавина и талент и владеат со погледите и интересите“ Демонстрациите практично биле прекинати кога кралот ја избркал Џена фон Лантингсхаузен од дворот и одбил каков било контакт со неговата сестра и неговата снаа.
Хедвиг Елизабет Шарлот имала мрежа на влијателни мажи од кои корист имала и кои ги давале нејзините услуги за возврат: меѓу нив Ерик Рут, Рутгер Маклиер, Карл Горан Бонде, Јакоб Де ла Гарди, Густаф Мауриц Армфелт и Густаф Адолф Ројтерхолм одржувала врска со него преку нејзината активност како масон. Таа му помогнала на Ројтерхолм да дојде до позицијата де факто регент за време на малолетното регентство на Густав IV Адолф. За време на Риксдагот од 1789 година, таа го поддржувала Адолф Лудвиг Стиернелд како лидер на опозицијата, а кога бил затворен, таа побарала од Густаф Мауриц Армфелт да побара негово ослободување од Густав III. Есента 1789 година, Хедвиг Елизабет Шарлот одиграла централна улога во заговорот за соборување на Густав III и поставување на нејзиниот сопруг војводата Чарлс на тронот. Нејзиниот идеал бил шведскиот Устав од 1772 година, кој го гледала како добра алатка за просветлената аристократија, а војната и Законот за унија и безбедност ја направиле водечки дел од опозицијата. Таа соработувала со принцот Фредерик Адолф од Шведска и Густаф Адолф Ројтерхолм. Планот бил да се присили Чарлс да дејствува како симбол на опозицијата кога ќе дојде вистинското време. Меѓутоа, кога пристигнало времето да го натера Чарлс да дејствува, тој одбил, што практично го прекинало пучот.
Во 1792 година, нејзиниот сопруг станал регент за време на малцинството на неговиот внук Густав IV Адолф. Вистинската моќ била во рацете на неговиот миленик, грофот Густаф Адолф Ројтерхолм, и таа немала никакво влијание врз регенцијата. Во 1798-1799 година, сопружниците патувале во Германија и Австрија и ги посетиле Карлсбад, Берлин, Виена и Хамбург. Во 1800 година, војводската двојка основала аматерски дворски театар, Damatiska akademien, на дворот, но тој бил затворен од монархот.
На 2 мај 1776 година во Стокхолмската палата, Хедвиг Елизабет Шарлот била иницирана во масонството од страна на големиот мајстор на шведските масони, нејзиниот сопствен сопружник војводата Чарлс. Таа била прогласена за голема господарка на Le véritable et konstante amitié, женска ложа на посвојување под редовниот шведски масонски ред, која ги користела истите локалитети како и машкиот ред во Стокхолмската палата. Уставот на Ложата бил потврден од Луј Филип II, војвода од Орлеанс и Батилда д'Орлеанс, Голем мајстор и голема господарка на француските масони и жени, на 8 мај 1776 година. Познати членови на оваа женска ложа биле грофиците Софи и Хедвиг Елеонора фон Ферсен, грофицата Улрика Катарина Коскул и, најверојатно, грофицата Шарлот Гилденстолпе. Не се знае многу за оваа ложа. Меѓутоа, војводата Чарлс ѝ дал на Хедвиг Елизабет Шарлот пристап до првите три степени од редовниот машки масонски ред. Според Карл Адолф Бохеман, причината била што таа побарала од Чарлс да им дозволи на женските слободни ѕидари да учествуваат во машкиот ред. Тој не се согласил, но ѝ дал пристап до првите три оценки на машките масони и книгите за ритуали, за да може подобро да ги објасни масонските ритуали за женските слободни ѕидари. Зачувана е писмена изјава каде што таа ги објаснува машките слободни ѕидари од првите три класови и наведува дека иако жените не можат да бидат редовни членови поради воинствените идеали на редовите, тие не се причина зошто преостанатите мистерии треба да се чуваат од женките. Нема датум за оваа изјава. Мистикот Карл Адолф Бохеман бил претставен на војводската двојка од грофот Магнус Стенбок во 1793 година. Во 1802 година, тој ја основал кослободната масонска ложа за посвојување Жолта роза со војводската двојка како водечки членови. Во оваа ложа биле иницирани и машки и женски членови, а една од нив била мајката на кралицата. Кога Бохеман се обидел да го иницира кралот Густав IV Адолф во 1803 година, тој одбил, предупреден од Густаф Мауриц Армфелт дека ложата е всушност друштво на Илуминатите кои заговараат против него. Ова довело до Боемската афера, која предизвикала траен јаз меѓу кралот и војводската двојка. Бохеман бил уапсен и протеран, откако војводата Чарлс бил принуден од кралот да го исклучи Бохеман од масоните. Војводската двојка била изложена на неформална истрага од страна на монархот, а војвотката била испрашувана во присуство на кралскиот совет.
Живот како кралица
Во 1809 година, војводската двојка била поставена на тронот по државниот удар од 1809 година. За време на државниот удар, таа била слушната од Шарл де Суремен како извикува: „Не сакам да бидам кралица!“, и подоцна требало да каже дека и е срамно да го заземе местото на друга.
Кога нејзиниот брачен другар бил известен дека тој е крал, таа му рекла дека ќе стане негов сигурен советник и доверлив човек, но ќе се чува подалеку од државните работи. За време на неговото владеење, познато е дека секое утро го посетувала во неговата спална соба за да разговара со него. Таа била крунисана со кралот на 29 јуни 1809 година. На крунисувањето, таа била опишана како љубезна и достоинствена без да ја изгуби својата вообичаена живост и веселост.
И покрај нејзиното лично негирање, нејзините современици верувале дека кралицата има големо политичко влијание. Кралицата Хедвиг Елизабета Шарлот одржувала салон, таканаречена „Зелена маса“, каде жените разговарале за политика додека шиеле.
Чувствувала сочувство за поранешната кралица Фредерика од Баден и ја посетила во домашен притвор. Таа работела за ослободување на поранешното кралско семејство. Поради нејзиниот напор на поранешниот крал му било дозволено повторно да се соедини со сопругата и децата, кои првично биле ставени во посебен домашен притвор.
За време на преговорите за наследување на престолот, таа ја поддржала Густавевата партија, која сакала синот на соборениот крал, поранешниот престолонаследник Густав, да биде признат како наследник на тронот. За време на една вечера, генералот барон Георг Адлерспар ѝ кажал дека Жан Батист Бернадот го прашал дали нејзиниот сопруг ( Шарл XIII ) има некаков проблем и дека бил заинтересиран кога открил дека нема. Кога забележала дека тронот има наследник на синот на соборениот крал, Адлерспар изјавил дека никој од поттикнувачите на пучот нема да го прифати тоа, бидејќи се плашеле дека момчето ќе се одмазди на својот татко кога ќе стане крал, и дека за да го спречат тоа тие ќе отиде дотаму што ќе ја прифати старата гласина дека соборениот крал е всушност вонбрачниот син на кралицата Софија Магдалена и грофот Адолф Фредрик Мунк аф Фулкила.
Другите кандидати за местото наследник на тронот биле францускиот генерал Жан Батист Бернадот, принцот Петар од Холштајн-Готорп и данскиот принц Чарлс Август од Аугустенбург. Таа била скептична во сите случаи за доброто на шведската независност, бидејќи се плашела дека Шведска ќе стане дел од Француската империја под Бернадот, или Руската империја (како што Петар од Холштајн бил оженет со Русинка) или додаток на Данска. . За време на состанокот во градината со Адлерспар, таа изјавила: „Многу сум среќна што сум Швеѓанка и не би сакала да бидам Французинка, Русинка или Данка“. Аугустенбург на крајот бил избран. Се очекувало да ја донесе Норвешка во Шведска како замена за Финска.
Не е познато дали таа имала некакво влијание врз уставната реформа од 1809 година, иако е познато дека разговарала за тоа со неколку државници. Таа изјавила дека не ѝ се допаѓаат партиските поделби, но и апсолутната монархија и посакувала јавноста да одлучува за работите кои се однесуваат на нив преку „избрани претставници“.
Пред доаѓањето на Аугустенбург, кралот доживеал мозочен удар и не можел да владее, по што таа неформално претседавала со советот на негово место. Густавската партија побара од неа да ја прифати функцијата регент, да го исклучи новоименуваниот Аугустенбург и да го усвои поранешниот престолонаследник Густав за наследник.
Таа го сметала Аугустенбург како со добро срце, но груб. Тој тврдел дека е подготвен да го усвои поранешниот престолонаследник Густав за наследник. Аугустенбург, кој бил популарен меѓу јавноста, починал во 1810 година. Анти-Густавиците ја подметнале гласината дека тој бил убиен од партијата на Густавија.
Во главниот град циркулирале памфлети во кои се тврдело дека престолонаследникот бил убиен од Густавјаните и дека кралицата заслужува да биде обесена. Густавовиот гроф Аксел фон Ферсен Помладиот бил линчуван, осомничен дека е вмешан во наводното убиство. Тогаш толпата ја побарала сестрата на Ферсен, грофицата Софи Пајпер, која била интимна пријателка на кралицата и се вели дека влијаела врз неа. На толпата ѝ било кажано дека Пајпер е со кралицата во палатата Хага.
Кралицата и нејзините дами во чекање останале без стражари во Хага, а постоел страв дека ќе биде нападната. Таа била советувана да не доаѓа во градот и биле испратени чамци да ги евакуираат, доколку толпата линч марширала до Хага. Таа решила да замине во градот без придружба. Нејзината дама во чекање грофицата Вилхелмина Таубе ја замолила да не го прави тоа, на што таа одговорила: „Ти си кукавица, Мина! Се плашите; Ќе одам сама! Не се плашам од смртта. Можам да и пркосам и ќе умрам како Марија Антоанета. Да си заминеме!“ Жените ја убедувале да остане, а кога таа ги замолила да си заминат, тие побарале да останат. На крајот ништо не се случилло. И покрај противењето, таа го поддржала расчистувањето на името на Софи Пајпер, кое било најнепопуларно.
Изборот на нов престолонаследник се одржал во Еребру. Прво го поддржала поранешниот престолонаследник Густав, а второ Петар од Холштајн. Одлучено било кралицата да биде ограничена во Стремсхолмскиот дворец време на изборите поради општото верување дека таа ќе се меша.
Кога Жан Батист Бернадот бил избран, владата го испратила Фредрик Август Аделсвард како свој претставник за да ја информира. Тој рекол дека го сфатил нејзиното разочарување, бидејќи Бернадот не била кралска личност, но ја замолил да се преправа дека е среќна за здравјето на монархот, кој се плашел дека таа ќе биде незадоволна. Таа одговорила дека би била среќна со секој кој може да донесе стабилност: „Тогаш тоа ќе биде вистинското, а тој ќе најде лојален пријател во мене. Ако тој е исто така надарен со талент и добро срце, тогаш неговата лоза не би ми значела ништо.“ Таа побарала дозвола да оди во Еребру и изјавила: „Јас не се мешам во политиката, иако секој може да каже поинаку“.
Бернадот оставила многу добар впечаток кај неа, а нивниот однос бил добар. На нивниот прв состанок, тој ѝ рекол: „Госпоѓо, повеќе од добро разбирам какви чувства мора да ви донесе моето доаѓање, но ве молиме запомнете дека првиот крал бил војник, кој имал корист од успехот!“ Таа одговорила: „Да не зборуваме сега за тоа, вие го заслуживте вашиот успех, кој е повеќе достоен отколку да се родите за него“. Ја прашал за совет и разговарал со неа за државните работи. Тој и помогнал и во организирањето државен погреб на Аксел фон Ферсен. Во 1811 година, советот ја замолил да го убеди кралот да го назначи Бернадот за регент и да ја убеди Бернадот да ја прифати функцијата, што таа и го направила.
Кралицата ја опишала Дезир Клари како добродушна, дарежлива и пријатна кога избрала да биде, а не да заговори, но и како незрело и „разгалено дете“, кое ги мрази сите барања и не можело да се справи со каква било форма на застапеност. Таа ја опишала Дезире како „Французинка во секоја педа“, која не сакала и се жалела на сè што не е француско, и „следствено, не и се допаѓа“.
Бернадот наредил да се отстрани сето она што го потсетува шведскиот народ на собореното кралско семејство. Нејзините Густавовски ставови ги натерале анти-Густавијците да ги насочат сомнежите на Бернадот кон неа, и таа била должна да ја прекине својата кореспонденција со поранешната кралица Фредерика (1813), но нејзиниот однос со Бернадот останал добар. Таа го поддржала неговиот план да ја освои Норвешка и станала кралица на Норвешка во 1814 година. Во 1816-1817 година, гувернерот Барон Олоф Рудолф Седерстром се обидел да ја вмеша во наводен обид за отров против животот на престолонаследникот и неговиот син. Таа го испрашала за клевета, но тоа довело до прекин на врската со престолонаследникот, иако ја продлабочила нејзината врска со принцот Оскар, кој застанал на нејзина страна во аферата.
По смртта на нејзиниот сопружник, таа наводно рекла дека нема да може да го преживее. По погребот на нејзиниот сопруг, се дознава дека се случил некаков голем конфликт помеѓу кралицата на должноста и новиот крал. По приватната вечера со кралот, таа се повлекла во својата соба да пишува, а истата вечер паднала и умрела.
Наследство
Хедвиг Елизабет Шарлот е позната по нејзиниот познат дневник, кој е вреден историски извор кој го опишува шведскиот кралски двор помеѓу август 1775 и октомври 1817 година.
Огромниот дневник бил напишан на француски јазик и првично (до март 1798 година) во форма на писма до нејзината блиска пријателка, грофицата Софи фон Ферсен, сестра на Аксел фон Ферсен. Писмата никогаш не биле испратени, туку напишани во оваа форма како почит на Софи фон Ферсен. Дневниците биле напишани со намера да бидат објавени, како што наложила кралицата, педесет години по нејзината смрт. Бил преведен на шведски јазик и објавен во девет дела помеѓу 1902 и 1942 година: првите три дела во превод на Карл Карлсон Бонде, а останатите делови од Сесилија аф Клеркер.
Дневникот на Хедвиг Елизабет Шарлот понекогаш се користи како вреден извор на референца во рамките на шведските историски истражувања. Опишува настани и на национално и на меѓународно ниво, третира различни теми како што се озборувања, заговори и општествени настани што се случуваат во рамките на шведскиот кралски двор и аристократија, како и политички теми, и обезбедува лични портрети на ликови на современиците. Ги опишува настаните како што се Француската револуција од 1789 година, Регицидот на Густав III во 1792 година, Наполеоновите војни и депонирањето на Густав IV Адолф во 1809 година. Збирката на Хедвиг Елизабет Шарлот ја вклучува и нејзината кореспонденција, како и разни други документи, од кои некои се цитирани во објавениот дневник.
Сепак, до сега, нејзиниот целосен дневник е објавен само на шведски јазик.
Во фикцијата
Хедвиг Елизабет Шарлот од Холштајн-Готорп, заедно со фиктивните Јохана и Софи фон Ферсен, е еден од трите главни ликови во романската трилогија Барнбруден (Дете невеста) од 2013 година, Потунген (Дете од комората) од 2014 година, и РШефхонан ) од 2015 година, од Ана Лаестадиус Ларсон.
Кралицата Шарлот се појавува како лик во романот на Анемари Селинко од 1951 година, Дезире, поставен како дневник на Дезир Клари, чиј сопруг го наследил сопругот на Шарлот како крал. На кралицата се опишува како малоумен мартинет, опседнат со пристојност и ја обвинува Шарлот за нејзината одлука да го напушти сопругот и да се врати во Париз.
Сред Село (Неготино)
Сред Село — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Неготино. Претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа во непосредната близина на селското училиште, каде се откриени питоси, а по површината има фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал.
Амам на Мехмед Ага (Баница)
Амамот на Мехмед Ага — поранешен амам кој се наоѓал во селото Баница, Општина Струмица.
Амамот се наоѓа западно од селската џамија и е од типот семејни амами. Изграден е од камен, вар и печена тула но е многу оштетен.
Амамот е  со  димензи  8х12  метри  и  имал  четири  простории. Според темелните остатоци истиот имал правоаголна основа и не бил голем. Од овој објект сочувана е само една просторија со оштетена купола и ѕид најужната страна. Според сочуваноста на оваа просторијата која е со димензи од 3х3 метри може да се заклучи дека амамот имал простории за мажи и жени. Имајќи ја предвид колонизацијата на турско доселено население до 17 век во Македонија амамот бил најверојатно изграден во овој период. Од останатите три простории од кои се сочувани само темели може да се заклучи дека овој објект немал јавна намена, односно можеме да го определиме како семеен, а според информациите добиени од жител на с.Баница, тој бил изграден од Мехмет Ага кој имал имот во селото.
Според сочуваната купола на која се сочувани перфорации, кружни отвори амамот имал висина од 4 метра, но поради големите оштетувања на  просториите и отсуство на функционални елементи не е можно по конретно определување на намената и функцијата на просториите.
Сјуник
Сјуник (ерм. Սյունիք, се преведува и како Сиуник, Сивник, или Сјуниг) е најјужната покраина во Ерменија. Се граничи со Вајоц Ѕор на север, азербејџанската енклава Нахичеван на запад на исток, и Иран на југ. Главен град е Капан. Други поголеми и поважни градови се: Горис, Сисиан, Мегри, Агарак, и Дастакерт.
Сјунике зелен, но сепак е планинска област. Најголеми реки тука се Мехри, Вогџи, и Воротан. Преку лето температурите можат да достигнат и до 50 °C,иако просечната температура е околу 22 °C. Границата со Нахичеван на запад е дефинирана со планината he Зангезур.
Историја
Исторички гледано, Сјуник е една од 15-те покраини на Ерменското кралство. Како стар предел, Сјуники до ден денешен ги има зачувано некогашните имиња кои се користат во секојдневието како Сјунија, Сисакан, и Зангеѕур. Најпознак предел од кулуролошки аспект е пределот со манастирот Татев), кој е пребогат со древна историја.
Фламен
Фламен бил свештеник на државно спонзориран бог или божица во римската религија. За време на римската република имало петнаесет фламени. Најважните тројца биле flamines maiores („главни свештеници“), кои ги опслужувале трите главни римски бога од Архаичната Тријада. Останатите дванаесет, од кои двајца се непознати, биле flamines minores („нижи свештеници“).
Петнаесетте фламени биле дел од Понтифскиот Колегијат кој управувал со државно-спонзорираната религија во Рим. При јавувањето на слободно место за функцијата на фламенот, понтифекс можел да служи како привремена замена, иако само Понтифекс Максимус можел да го заменува т.н. Фламен Дијалис.
Официјалната одежда на фламенот се состоела од чудна капа наречена апекс и дебела волнена наметка наречена лена. Лената била двојно дебела волнена пелерина со обрабени краеви која се носела врз тогата на фламенот и на неа имало копец кој ја држел околу вратот на фламенот. (Мавр Сервиј Хонорат, Коментар на Вергилиевата Енеида iv.262; Цицерон Брут 57). Апексот било кожно капче налик на ќече со ремче околу главата и шило направено од маслиново дрво на врвот, кое било налик на вретено. Истото при основата имало волнена пуфка (Сервиј Коментар на Вергилиевата Енедида ii.683, viii.664, x.270).
Историја и етимологија
Во времето на религиозните реформи на Октавијан Август, потеклото и функцијата на многу од долго запоставените богови било збунувачко за самите римјани. Недоволното познавање на некои од божествата за кои фламените биле задолжени (како да речеме Фалакер, Палатуа, Квирин и Волтурн) укажува на тоа дека фламенството е многу старо. Се смета дека фламените постоеле барем од времето на раните римски кралеви, пред Римската република. Ова одгговара на самото верување на римјаните дека основоположниккот на римското свештенство бил Нума Помпилиј, вториот крал на Рим.
Потеклото на зборот фламен е исто толку нејасно колку и боговите кои тој ги опслужувал.
Flamines maiores (главни свештеници)
Тројцата flamines maiores морале да бидат патриции.
Flamines minores (нижи свештеници)
Десетте flamines minores можеле да бидат плебејци. Некои од божествата кои тие ги опслужувале биле прилично непознати:
Имало и два други flamines minores во републиканско врме, но божествата кои тие ги опслужувале се непознати.
Халиг
Халиг (мн. хализи; Halligen) — десет мали германски острови без заштитни брани во Ваденското Море, дел од Севернофризиските Острови, близу брегот на Шлезвиг-Холштајн, сместени низ округот Северна Фризија.
Името потекнува од келтскиот збор „хал“ (hal) што значи „сол“, одредница за ниските предели во областа, кои често се поплавувани од солената вода при плимите. Поголем број на хализи постоеле во средниот век, отколку во век. Постоењето на хализите е последица на честите поплави и слабата крајбрежна заштита. Поплавите биле повообичани во средниот век и крајбрежната заштита била далеку послаба. На картите може да се види дека овој дел од Северното Море постои благодарение на сожалување на морето.
Хализите имаат области од 7 до 956 хектари и често се поранешни делови на копното, одвоено потоа од плимни бури и ерозија. Некои се делови на некогашни поголеми острови потопени од истите сили. Понекогаш, благодарение на седиментната база, островите се издигнувале и создавале еден поголем. Лангенес вклучува поранешен остров со истото име и два други кои биле наречени Нордмарш и Бутвел.
Градбите се изградени на повисоки вештачки ридови наречени Warften на германски јазик за заштита од плимните бури. Некои хализи исто така имаат пловечки брани.
На хализите не живеат многу луѓе. Нивните приходи главно доаѓаат од туризмот, крајбрежната заштита и земјоделството. Оваа последна дејност вклучува сточарство во плодните, често поплавувани, солени ливади.
Хализите се дел од Националниот парк Ваденско Море. Дел од нив, како Нордштрандишмор, Греде, Оланд, Лангенес и Хоге се опкружени од заштитното подрачје, но не се вклучени во него. Помалите хализи, како Хабел, Зидфал, Зидерог и Нордерог, како и Хамбургер Халиг се делови на националниот парк. Прошетки на калливите рамнини и информации може да се добијат од туристичките канцеларии.
На запад, германските хализи се заштитени од отвореното море преку Севернофризиските Гребенски Острови.
Островот Манде во данскиот дел на архипелагот е исто така технички дел од хализите, иако е далеку од останатите десет, кои се приближно еден до друг. До Манде може да се стигне од копното при ниска плима.
Список на хализи
Моментално постојат десет хализи (halligen) во Германија. Следниов список не ги вклучува поранешните хализи, кои или исчезнале или биле споени со моменталните хализи или со копното:
На данската страна постојат три хализи, моментални или минати:
Полуостровот и поранешниот остров Гросер Вердер на Цингст на брегот на Балтичкото Море, именуван е како „Балтички Халиг“ (Ostsee-Hallig) поради неговата далечна местоположба и постоење.
Сајмон Кларк (велосипедист)
Сајмон Кларк (Simon Clarke; р. ) — австралиски професионален друмски велосипедист и поранешен велодромски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Претходно настапувал за екипите (2011) и  (2012–2015). Пред да стане професионален велосипедист, Кларк настапувал во велодромски велосипедизам и бил носител на стипендија од австралискиот институт за спорт. Тој не е поврзан со сонародникот и поранешниот колега Вил Кларк.
Професионална кариера
Кларк ја освоил четвртата етапа на Вуелта а Еспања 2012, откако бил дел од раното бегство на планинската етапа. Единствен друг преостанат член на бегството бил возачот на Тони Мартин, кого Кларк го отспринтал и стигнал до својата прва професионална победа во својата кариера. Во текот на дваесеттата етапа, Кларк завршил прв на првите три категоризирани искачувања, од вкупно пет, со што ја освоил наградата за најборбен возач на етапата и ја обезбедил сината точкаста маичка, како победник во планинскиот пласман.
Во септември 2015 година било објавено дека Кларк ќе се приклучи на екипата за сезоната 2016. Бил додаден на составот на Австралија за Летните олимписки игри 2016, заменувајќи го Сајмон Геранс, кој доживеал пад на Тур де Франс.
Во ноември 2020 година било објавено дека Кларк ќе се приклучи на екипата за сезоната 2021. Кларк ја освоил петтата етапа на Тур де Франс 2022. Се приклучил на победничката група на бегалци на етапа која вклучувала единаесет делови на калдрма, многу од нив биле непознати делови кои никогаш претходно не биле возени на Тур или на Париз-Рубе. Кога започнала третата седмица бил принуден да се откаже од Тур по првпат во неговата кариера поради позитивен тест на КОВИД.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Римски календар
Римски календар — календарот кој го користеле римското кралство и република. Календарот е вклучен во јулијанскиот календар воспоставен со реформите на диктаторот Јулиј Цезар и царот Октавијан Август кон крајот на 1-отвек п.н.е. и како дел од секој систем датиран според броењето на месеците' календи, нони, и иди според римските начини на броење. Вообичаено е карактеристичен за Коптскиот календар во Египет, кој продолжил да ги користи месеците од стариот календар, Византискиот календар на подоцнежното Источно Римско Царство, кој вообичаено ги датирал римските месеци со поедноставното броење на Старогрчкиот календар, и грегоријанскиот календар, кој го унапредил јулијанскиот систем за да се приближи што поблиску до сончевата година и е основата за моменталниот меѓународен стандард.
Римските дати се бројат нанапред до следните три главни денови: првиот во месецот (календи), ден пред средината на месецот (иди), и осум дена—девет, броејќи пред ова (нони). Првичниот календар се состоел од 10 месеци и започнувал на пролет со месецот март, зимата пак немала определен број на денови. Овие месеци траат 38, 8 дневни недели, (т.е., „девет“) дневни недели завршувале со верски обрреди на јавните пазаришта. Зимата е период кој се искористил за создавање на јануари и февруари. Според митовите првите кралеви Ромул и Нума се сметаат за воспоставувањето на првиот непоместлив календар, кои има потекло од месечевите набљудувања. Особено, календите, ноните и идите потекнуваат од забележувањето на првата четвртина, полумесечината и полната месечина. Календарот бил малку покус сончевата година, и имал потреба од постојано прескокнување за да се одржуваат верски фестивали и други активности во нивните соодветни годишни времиња. Од празноверни приочини, ваквите прескокнувања се случувале во текот на месецот февруари, иако тој не се сметал за последен месец во годината.
По воспоставувањето на Римската Република, годините започнале да се датираат според конзулствата и контролата над прескокнувањето била доделена на врвниот свештеник, кои ја злоупотребувале својата моќ за продолжување на годините кога на власт биле нивните политички сојузници и ги скусувале кога на власт биле нивните противници. Победувајќи во неговата војна со Помпеј, Цезар ја искористилм својата моќ како римски врвен свештеник да ја воведе календарската реформа во 46, со што третата година на неговото конзулство траела 446 дена. За да се одбегне мешањето во римските верски обреди, со реформата овие дополнителнин денови биле додадени кон краевите на месеците и не се поклопувал со ноните или пак идите, дури и во месеците кои имале 31 ден. јулијанскиот календар требал да има еден прескочен ден на 24 февруари секоја четврта година но по Цезаровото убиство, свештениците погрешно го јкористеле прескочниот ден на секои три години. За да го врати во ред календарот, Октавијан Август морал да спречи додавање на прескочни денови во следните декади. Овој преиначен календар бил малку подолг од сончевата година, датумот на Велигден се поместувал многу од мартската рамнодневница па Папата Григориј XIII ја наредил реформата на календарот во век.
Праисториски месечев клаендар
Првичниот римски календар се верува дека бил набљудувачки месечев календар чии месеци започнувале од првите знаци на новата четврт месечина. Бидејќи месечевиот циклус е околу 29 1⁄2 денови, месеците би имале помеѓу 29 и 30 дена. Дванесетте вакви месеци ќе имале 10 или пак 11 денови помалку од сончевата година, без прилагодување, овие години набрзо ќе немале поклопување со годишните времиња на начинот на кој тоа го сретнуваме кај исламскиот календар. Земајќи ги предвид временските важности на подоцнежните календари и нивната поврзаност со верските обичаи, по што ова е избегнато со прескочните денови или преку неважност на календарот за време на зимата.
Римската 8 дневна недела, ноните, била споделена со Етрурците, кои го користеле за да ги организираат кралските приеми. Се верува дека станува збор за одлика на првичниот календар и бил создаден според римската митологија за Ромул и Сервиј Тулиј.
Легендарниот 10-месечен календар
Самите Римјани ја опишувале годината со 10 непоместливи месеци, секој со 30 или 31 ден. Ваквата декадна поделба соодвествувала со римските практики. Четирите месеци со 31 ден биле наречени „полни“ (') а останатите „шупливи“ ('). 304-те денови се состоеле од точно 38 нунди. Системот вообичаено остантите 50 денови од годината ги сметал за неорганизирана „зима“, иако во Ликиниј Макровата изгубена историја се вели дека првичните римски календари користеле прескочност и Макробиј тврди дека 10 месечниот календар дозволувал промени сè додека летото и зимата не си ги заменувале местата, со што се додавале дополнителни денови сè додека не се вратиле годишните времиња на своите соодветни временски периоди.
Подоцнежните римски писатели го придавеле создавањето на календарот на Ромул, нивниот митолошки прв крал и културен херој, но ова било карактеристично за сите обичаи и практики за чие потекло не се знаело. Некои истражувачи се сомневаат во постоењето на овој календар, бидејќи се спомнува во подоцнежните републички и царски извори и поддржано со помешаните имиња од септември до декември. Рипке исто така согледува дека постои случајност за должината на претпоставената „Ромулска“ година со должините на првите десет месеци на јулијанскиот календар.
Републички календар
Воспоставениот календар на Римската Република бил сосема поинаков. Ги користел старогрчките календари користејќи го месечевите мени со времетраење од 29 1⁄2 денови и тропската година од 12 1⁄2 синодички месеци (368 3⁄4 денови), кои се надоплонуваат секоја четврта година со додавање на два дополнителни месеци. Дополнителните месеци во годината биле јануари и февруари, дополнителниот месец понекогаш бил познат и како меркедониј.
Римјаните не ја следеле вообичаената старогрчка практика со замена на 29- и 30-дневни месеци и престапен 29- или 30-дневен месец секоја втора година. Следствено, нивните 3-ти, 5-ти, 7-ми и 10-ти месеци имале по 31 ден, останатите месеци имале по 29 денови со исклучок на февруари кој имал 28 денови три години по ред и 29 денови на секоја четврта година. Вкупно овие месеци во текот на четири години се разликувале од старогрчкиот календар за 5 денови, што значи дека престапниот месец кај римјаните имал 27 денови. Слично, во секој од месеците, неделите не се менувале како во старогрчкиот календар меѓу седум и осум денови, наместо тоа, полните месеци имале дополнителни два дена во првата недела од секој месец, додека пак останатите три недели од секој месец имале по осум дена („девет“ според римското броење). Сепак понеобично е што претапниот месец не се сместувал накрајот на годината, туку во месецот февруари по терминалија односно 23-ти истиот месец (); останатите денови од февруари следеле по завршувањето на овој месец. Ова се верува дека произлегува од римските суеверија за означувањето со броеви и редоследот на месеците. Подреденоста ан римскиот календар произлегува најверојатно од питагорејските суеверија поврзани со среќноста на непарните броеви.
Овие Питагорејски измени на римскиот календар се препишуваат на Нума Помпилиј, надледникот на Ромул и вториот од седумтте римски кралеви, како и додавањето на двата нови месеци во календарот. Повеќето извори укажуваат дека тоју го воспоставил и претапниот месец во календарот. Според Тит Ливиј, Нума го воспоставил месечевиот календар, односно пишува дека кралот воспоставил 19-годишен систем со претапност еднаков на Метонскиот циклус векови пред истиот да биде воспоставен од вавилонските и старогрчките астрономи. Плутарховите записи тврдат дека мтој ставил крај на хаосот со претходниот календар создавајќи мкалендар со 12 мееци и вкупно 354 денови, односно месечева и старогрчка година—и двогодишен дополнителен месец од 22 дена.