cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Декамерон
Љубовни новели
Голем дел од расказите во „Декамерон“ се со љубовна содржина. Во нив, љубовта е прикажана и како трагична, и среќна, и достоинствена, и, се разбира, телесна. Рушењето на бариерите во однос на класата на која ѝ припаѓале луѓето е многу присутна токму во овие новели. Селаните можат да бидат со благороден карактер и поради тоа да бидат еднакви со богатите. Таа граница која во средновековието била непробојна, кај Бокачо веќе речиси не постои. Според него, човекот е човек, без разлика на кој сталеж му припаѓа. Па затоа, во љубовните раскази често спојува парови од различна социјална средина, а нивната приказна понекогаш завршува трагично - за што Бокачо го осудува општеството, а понекогаш среќно.
Босилокот на Изабета
Една тажна приказна за голема и несреќна љубов е прикажана во расказот „Босилокот на Изабета“. Љубовта што ја чувствувала и остварила Изабета е многу овоземна, телесна и страстна. За жал, таа завршува трагично, поради моралните норми кои ги поставиле општеството и нејзините браќа. Како и да е, таа останува верна на единствената љубов во нејзиниот живот, без разлика што бил од друг сталеж.
Изабета имала тројца браќа кои по смртта на татко им наследиле трговски дуќани и како богати трговци живееле во Месина. Изабета била убава девојка, скромна и добро воспитана. Но, таа се вљубува во слугата, момчето што работело во дуќаните на браќата - Лоренцо. Тој ѝ ја возвратил љубовта, но се криеле од браќата зашто знаеле дека тие не би ја одобриле. Еден ден ги открил едниот од браќата, и тие мислејќи дека таквата врска би била срам за семејството, го убиле, а на луѓето им кажувале дека го испратиле во друг град по работа. Несреќната Изабета тагувала по момчето и безуспешно го исчекувала да ѝ се врати. Браќата не сакале да ѝ кажат ништо за него. Но, таа го сонила, а во сонот момчето ѝ кажало за убиството. Верувајќи во сонот Изабета без да им каже на браќата отишла до покажаното место и го пронашла трупот. Таа ја земала неговата глава и ја чувала во својата соба скриена во саксија за цвеќе и покриена со земја. Во неа таа посадила босилок и го негувала нежното растение со вода од ружи и со своите солзи. Поради долгата и внимателна грижа и мрсната земја од главата што се распаѓала внатре цвеќето станало бујно со чудесен мирис. Тажната Изабета постојано седела и плачела над цвеќето што го забележале и соседите и им кажале на браќата. Тие безмилосно ѝ го одземале на несреќната девојка цвеќето, иако таа ги молела да ѝ го вратат. Зачудени од упорнотото барање, браќата ја провериле земјата од цвеќето, ги виделе остатоците од главата и ја препознале косата на Лоренцо. Престрашени, тие ја закопале главата, заминале од Месина и се преселиле во Неапол, а девојката од преголема тага и плачење се разболела и умрела.
Славејчето
„Славејчето“ е расказ со забавна љубовна содржина и среќен крај. Во него е прикажана љубовта меѓу убавата Катерина, ќерката на Лицио ди Валбона и стројното момче Ричардо, од куќата на Манарди од Бретиноре. На почетокот и двајцата ја криеле својата љубов, но откако си ги искажале чувствата сакале да поминат една вечер заедно. Катерина требала да ги убеди своите родители да ја пуштат да преспие на балконот, а Ричардо да ѝ се придружи подоцна во ноќта. По еден безуспешен обид, користејќи ја горештината и желбата за слушање на песната на славејчето додека заспива како изговор, татко ѝ ѝ дозволил. Истата ноќ, откако родителите на Катерина заспале, Ричардо се искачил на балконот и заедно ја поминале ноќта. Меѓутоа, не успеале да се разбудат навреме за Ричардо да си замине, па татко ѝ утрото ги видел. Бидејќи не знаел што да прави, веднаш ја извикал жена си, Џакомина. Ѝ кажал да дојде и да види како на ќерка ѝ ѝ замилел славејот, па го фатила и го држи во рака. Госпоѓата сакала да му се развика на Ричардо, но господинот ја запрел ѝ ѝ кажал дека најдобро е да ги венчаат. Ричардо бил пристоен и богат, а Катерина го сакала. Кога се разбудиле, Лицио им кажал дека ќе мора да се венчаат поради направениот грев, но и бидејќи се вљубени еден во друг. Веднаш се венчале, а подоцна направиле и вистинска свадба, по што Ричардо долго со својата убава невеста на мир ловел славеи, и дење и ноќе.
Фра Чипола и светиот јаглен
Во четвртата група новели може да ги ставиме новелите во кои Бокачо ги критикува ниските човекови нагони, а особено ги разобличува свештениците. Тој им се потсмева на свештениците кои едно зборуваат, а друго прават, кои проповедаат воздржаност од физичка љубов, а самите се развратни. Ја опишува нивната алчност, нечесност, злоупотребата на религиозноста и суеверието на неукиот народ за своја полза. Таков е, на пример, фра Чипола кому Бокачо му ја разоткрива лажната светост и лицемерието. Конкретно, во расказот е опишана една случка кога пријателите на Фра Чипола сакале да си поиграат со него и да видат како тој ќе се снајде во ситуацијата. На почетокот е опишан калуѓерот и неговите причини за доаѓање во малото гратче:
''Макар што тоа беше мало гратче, некогаш во него живееја благородници и имотни граѓани. Бидејќи таму имаше добра жетва, редовно секоја година по еднаш идеше по некој калуѓер од редот на свети Антонио, да собира милостина што му ја даваа будалите. Тој калуѓер се викаше фра Чипола и во Черталдо го сакаа поради неговата набожност, а и поради неговото име (чипола на италијански значи кромид), зашто во тој град расте кромид познат низ цела Тоскана. Брат Чипола беше низок човек, црвенокос, со ведро и румено лице, и многу весел. Макар што прост, беше извонреден и итар говорник, па секој што не го познаваше, го сметаше не само за голем говорник, туку за некој Тулиј или можеби Квинтилијан. Освен тоа на сите во тој крај им беше кум и пријател или барем драг познат.''
По својот обичај пристигна таму еднаш во месец август, па во некоја недела изутрина, кога сиот народ од околните села се собрал во жупната црква, во згоден час излезе пред нив и рече:
''— Браќа и сестри, како што знаете, вие имате обичај секое лето да им испратите на сиромасите на нашиот господар свети Антонио, пченица и друго жито, кој повеќе кој помалку, според своите можности на набожност за да ви ги чува пречесниот свети Антонио воловите, магарињата, овците и прасињата. Притоа уште имавте обичај да платите малку нешто и во пари, што се плаќа секоја година, а тоа особено тие што се запишани во нашето братство. Мојот старешина, господин опатот, ме испрати да го приберам тоа. Затоа, со благослов божји, по девет часот, кога ќе заѕвонат ѕвончињата, елате вака пред црква, кајшто обично ќе ја слушате мојата проповед и ќе целивате крст. Освен тоа, (бидејќи знам дека сите го почитувате нашиот господар, свети Антонио) ќе ви покажам како особена милост една пресвета и чудесна реликвија што сум ја донел некогаш од света земја, отаде морето. А тоа ви е пердушка од крилото на арханѓелот Гаврил што му паднало во собата на пресвета Богородица кога бил во Назарет да ѝ каже за безгрешното зачетие.''
Но, неговите пријатели му го сокриле пердувот и во ковчежето му ставиле јаглен, а вечерта на проповетта само чекале да видат како Фра Чипола ќе се извлече од ситуацијата:
''Прво очита некои молитвички во слава и чест на архангел Гаврил и светите мошти, тогаш го отвори ковчежето и кога виде, тоа беше полно со јаглен. (...) Ни бојата на лицето не му се смени заради тоа, туку подигнувајќи ги погледот и рацете кон небото, гласно извика:''
— О, боже, нека е вечна слава на твојата семоќност!
Потоа го затвори ковчежето и обрнувајќи му се на народот, продолжи:
''По оваа беседа му запеа химна на свети Лаврентиј, го отвори ковчежето и им го покажа јагленот. Глупавиот народ некое време го гледаше восхитено и побожно, а после нагрнаа како стадо кај Фра Чипола, давајќи му поголеми дарови од обично и молејќи го да ги допре со јагленот. Фра Чипола го зеде јагленот в рака и почна по нивните бели елеци и забани и по забратките на жените да шара толкави крстови колку само што можеше, уверувајќи ги дека подоцна во ковчежето ќе се направи толку јаглен колку што ќе се потроши, како што многупати се уверил во тоа. Така, на своја голема полза го прекрсти сиот народ и со својата досетливост ги насамари тие што, земајќи му го перото, мислеа да го осрамотат него. Младичите беа на проповедта и слушаа како зборуваше и како се извлече од стапицата, па од пуста смеа вилиците скоро им се разглобија. Откако се разотиде народот, дојдоа кај него и во смеа и шега му открија што сториле, а потоа му го вратија неговото перо што идната година му донесе не помала полза одошто дента јагленот.''
Издание на „Мисла“ и „Македонска книга“ од 1988 година
Во 1988 година, „Мисла“ и „Македонска книга“ објавиле заедничко издание на „Декамерон“ во едицијата „Светска книжевност“, а во превод на Радмила Угринова - Скаловска. Книгата е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 86-15-00056-5. Таа е испечатена во мек повез, со обем од 22 сантиметри и има 300 страници. Ликовното уредување е дело на Коста Бојаџиевски и Кочо Фидановски, коректурата ја направила Соња Димковска, а книгата е отпечатена во печатницата „Просвета“ од Куманово.
Книгата претставува скратено издание на „Декамерон“ и содржи 38 глави: Пролог, Вовед, Сер Чапелето, Саладин и Малхиседек, Мартелино, Риналдо Д'Асти и вдовицата, Андреучо од Перуџа, Приказна за Бернабо и неговата жена, Коњушарот на кралот Аџилулфо, Џилета од Нербон, Босилокот на Изабета, Андруола и Габриото, Пјетро од Бокамаца и Ањолела, Славејчето, Џакомино од Павија, Теодоро и Виоланта, Приказна за соколот, Пекарот Чисти, Итрината на Кикибио, Фортезе и Џото, Франческа и огледалото, Гвидо Кавалканти, Фра Чипола и светиот јаглен, Џани Лотеринги и духот, Измамениот Тофано, Каландрио и сончецот, Шегата со маркезанскиот судија, Прасето на Каландрио, Вдовицата и учениот Риниери, Пак за Каландрио, Чеко Фортариго и Чеко Анџулери, Каландрино заљубен, Советот на Соломон, Вражањето на дон Џили, Митридан и Натан, Приказна за Саладин и Торело, Маркизот од Салуцио, и Поговор на авторот.
Дефектолошка теорија и практика
„Дефектолошка теорија и практика“ е научно списание за специјална едукација и рехабилитација на лицата со инвалидност чиишто издавачи се Институт за дефектологија при Филозофски факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, Македонија и Сојузот на дефектолози на Македонија. Списанието е тромесечно, но излегува двапати годишно како двоброј. „Дефектолошка теорија и практика“ (печатен: ISSN 1409-6099, електронски: ISSN 1857-663X) е рецензирано, академско списание со отворен пристап. Главен и одговорен уредник е Владимир Трајковски од Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ а заменик главен и одговорен уредник е Оливера Рашиќ-Цаневска Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“.
Развој
Научното списание „Дефектолошка теорија и практика“, започнало да излегува четири пати годишно на Институтот за дефектологија при Филозофскиот факултет во Скопје, во март 1997 година. Иницијативата потекнала од раководителот на Институтот професорот Љупчо Ајдински. Негов заменик главен и одговорен уредник бил дефектологот Величко Андреевски. Скромноста на редакцијата се гледала не само во определбата за локално списание, со прилично мал формат Б5, туку и во опфаќањето на автори претежно од Македонија и поранешните југословенски простори што многу брзо се покажало како недоволно. Изданието ги објавувало трудовите од областа на дефектологија, на македонски јазик со резиме на англиски јазик до 2004 година кога професорот Владимир Трајковски станува заменик главен и одговорен уредник и ја воведува двојазичноста на списанието.
Цел
„Дефектолошка теорија и практика“ објавува истражувачки рецензирани трудови од областа на специјалната едукација и рехабилитација на лица со лесна, умерена и тешка инвалидност. Во списанието можат да се објават оригинални и прегледни трудови, куси извештаи, писма до уредникот, резимеа од магистерски и докторски трудови, прикази на случаи, вести и информации и други придонеси од областа на дефектологијата, медицината, психологијата, педагогијата, социјалната работа и социјалната политика и други сродни научни дисциплини.
446 Етернитас
446 Етернитас — астероид од главниот појас. Откриен од страна на германските астрономи Макс Волф и Арнолд Швасман на 27 октѕомври 1899 година во хајделберг. Според спектралниот тип е калсифициран како A. Астероидот има пречник од 45 км. и има високо а албедо.
Јапонско Море
Јапонско Море (日本海) — рабно море кое се наоѓа помеѓу азискиот брег и јапонските острови. Поврзано е со Охотското Море преку мореузите Татарски и Лаперуз, со Источнокинеското Море е поврзано преку Корејскиот Проток, а со Тихиот Океан преку - Сангарскиот проток.
Во Кореја морето се нарекува „Источно Море“ поради проблемот што го имаат двете Кореи со поимот Јапонско Море.
Има површина од 1,062 млн. км2. Најголемата длабочина му е 3.742 м. Во зимските месеци му замрзнува северниот дел.
Зајак (хороскопски знак)
Зајак (兔) — четврти знак во дванаесетгодишниот циклус на животни од кинескиот хороскоп поврзан со кинескиот календар. Годината на Зајакот му принадлежи на симболот на земската гранка 卯.
Јапонско Море
Главните пристаништа се: Владивосток, Находка, Ванино, Советскаја Гаван, Александровск-Сахалински, Холмск, Ниигата, Цуруга, Мајѕуру, Вонсан, Хиннам, Чхонџин.
Зајак (хороскопски знак)
Во виетнамскиот и гуруншкиот зодијак од Непал, мачката го зазема местото зајакот, а во мајалскиот зодијак тоа е еленчето.
Црква „Св. Троица“ - Мородвис
Свети Троица — селска црква во кочанското село Мородвис. Започнато е со нејзина изградба во 2012 година под ктиторство на Општина Зрновци. Осветувањето на камен-темелникот било на 3. ден Духовден на 5 јуни 2012 година. Завршена е во август 2014 година. Црквата е осветена на две недели пред Велигден во март 2015 година. Се наоѓа на сред село, веднаш до подрачното основно училиште.
Зајак (хороскопски знак)
Годините и петте елементи
Лицата родени во овој датумски опсег се родени во „година на Зајакот“, притоа носејќи ги следниве елементни знаци:
Лав (кована пара од 2018 година)
Лав — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани четири атласа кои го држат небото и круг со симболите на сите хороскопски знаци. На вметнато кобалтно стакленце е претставена слика на северното небо со ѕвездата Северница во средината, опкружена со соѕвездието Лав. Во долниот дел е претставен цртеж на Сончевиот Систем. Во позадината е прикажан дел од картата на небото. Во долниот дел од лицето на парата е прикажан Грбот на Република Македонија и годината на издавање на монетата - „2018“. Исто така, прикажани се и натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
Во горниот дел од опачината е претставена слика на лав од ѕвездениот атлас „Firmamentum Sobiescianum“, создаден од страна на Јоханес Хевелиј на крајот од 17 век. Сликата на хороскопскиот знак Лав и неговото соѕвездие се претставени и на вметнато кобалтно стакленце. Во горниот дел исто така е претставен симболот на хороскопскиот знак Лав. Во долниот дел е претставена златна слика на лав на позадина од цртеж на кој е претставен Сончевиот Систем. На левата страна се прикажани латинското име на хороскопскиот знак – „LEO“ и ознаката „Ag925“.
Кеплер-186
Ѕвезда
Направени се бројни мерења со кои се определени бројни параметри на ѕвездата. Во инфрацрвениот/микробрановиот ЕМ-спектар нејзиниот H-појас е со величина 11,605, J-појас со величина од 12,473 и K-појас со величина 11,605. Во видливиот фотометрички систем величината е 14,90(R)(кон црвено во видливиот дел на спектарот) и 16,40(B)(кон синиот дел на спектарот) (Погледајте привидна величина.) Станува збор за BY Змеј променлива менувајќи ја својата сјајност минимално, најверојатно поради ѕвездени дамки, со период од 33,695 денови.
Ѕвездата е црвено џуџе на граница да стане портокалово џуџе, со маса приближно половин од масата на Сонцето, со густина ~1.59 x 105 кг/м3.
Откривање на планетарниот систем
По собирање на податоци во текот на две години, најдени се сигнали за постоење на внатрешни планетарни кандидати. разговори за планетите во системот се воделе во текот на август и ноември 2013 година. Во февруари 2014 година, биле потврдени планетитепреку повеќе различни методи. Петтиот најдалечен кандидат бил потврден на ист начин во април 2014 година. Можноста сигналите да потекнуваат од други сигнали биле отфрлени преку истражувањата на Кековата и опсерваторијата Џемини, користејќи спекл интерферометрија и техники на адаптивна оптика, која, не била во можност да ги раздели планетите од ѕвездата, но биле доволни за да се отфрлат другите можности за сигналите.
Планетарен систем
Петте планети забележани во орбита околу Кеплер-186 се очекува да имат цврста површина. Најмалата, Кеплер-186b, е за само 8% поголема од Земјата, додека пак најголемат, Кеплер-186d, е скоро 40% поголема.
Првите четири планети се најверојатно плимно сврзани, но Кеплер-186f е поделеку, каде плимните ефекти на ѕвездата се послаби, па не успеале доволно да ја успорат планетата. Поради спориот развој на црвените џуџиња, работ на системот Кеплер-186 е слабо дефиниран, но се верува дека ѕвездате веројано постара од неколку милијарди години. Шансите планетата да е плимно сврзана се 50-50. Бидејќи е поблиску до ѕвездата отколку земјата до Сонцето, веројатно ќе се врти многу поспоро од Земјата, деноноќието можно е да трае недели или месеци (Погледајте плимни ефекти на брзина на вртење, наклон и орбита).
Симулациите за создавање на планетите покажале дека можно е да постои уште една дополнителна планета со мала маса која не минува пред ѕвездата меѓу планетите Кеплер-186e и Кеплер-186f. Ако постои оваа планета, веројатно е дека е нешто помасивна од Земјата. ако е помасивна, нејзиното гравитационо влијание би спречило Кеплер-186f да мине пред ѕвездата. Влијание кои го вклучуваат Тициус-Бодевиот закон, (и сличниот Дермотов закон) постои веројатност за уште неколку планети во системот две помали меѓу e и f и уште една поголема подалеку од f.
Малата металичност на ѕвездата од-0.26, или кажано поинаку, половина од онаа на Сонцето, се поврзува со помалата шанза за постоење на планети особено џинови но значителное поголема шансата за постоење на земјовидни планети.
Надвор од мисијата Кеплер
Надвор од мисијата Кеплер, каталогот на прегледот 2MASS ја каталогизирал оваа ѕвезда како 2MASS J19543665+4357180.
Битка кај Аламана
Битката кај Аламана се водела помеѓу Грците и Османлиите и претставува дел од Грчката војна за независност во април 1821 година.
Битка
Омер Бриони, којшто бил командант на турската армија, со околу 800 војници се упатил кон Тесалија за да го задуши бунтот кој избувнал на Пелопонез. Атанасиос Дијакос, Димитриос Панургијас и Јанис Диовуниотис со своите чети, кои броеле околу 1500 востаници, зазеле позиција кај реката Аламана, во близина на Термопили.
Воениот напад на Омер Бриони го принудиле на Димитриос Панургиас и Јанис Диовуниотис да се повлечат, додека пак Атанасиос Дијакос останал сам. По неколку часа, неговата чета доживеала пораз.
Смртта на Диакос
Во битката, Дијакос бил заробен и однесен кај Омер Вриони, каде бил застрелан во ногата. Бриони му понудил да стане офицер во неговата војска, на кое Дијакос одговорил:
"'Јас сум роден Грк и ќе умрам како Грк'."
По ова, тој бил убиен.
Значење
И покрај поразот на Грците, смртта на Дијакос на грчката национална кауза и осигурила голем јунак на кој дешешните Грци се гордеат.
Зандан куле - Битола
Зандан куле — објект што се наоѓа во југозападниот дел на Битола, поточно во дворот на основното училиште „Стив Наумов“. Точни историски податоци не постојат, но првобитната намена за што била изградена, не е таа што го носи името „Зандан Куле“.
Изградба
Кулата била изградена од бег за лична заштита. Бегот во кулата ја чувал својата лична библиотека која опстојала до 1863/64 година кога Хисни-паша, битолскиот валија, злоупотребувајќи ја својата положба ги однел со себе. Подоцна била претворена во затвор од страна на турските власти кога биле револуционерните движења во Македонија, односно, пред Илинденското востание во неа биле затворени македонски револуционери. Оттука го добила и називот „Зандан куле“.
Изглед
Градена е од обичен камен и е мала по димензии. Затоа и го носи името „Зандан куле“. Во основата е правоаголна со димензии 6,50x5,35 m, дебелината на ѕидовите е од 1,08 до 1,22 метра која во повисокиот дел се стеснува на 0,98 метра. Висока е 10,95 метра. Влезот е на југозападната страна, се наоѓа на височина од 2,3 метра и бил достапен со дрвена скала. Прозорците се тесни, горниот дел на лаковите им украсени со тули и се заштитени со железни решетки.
Претворање во затвор
Кога кулата била претворена во затвор, во нејзината внатрешност биле извршени неколку адаптации: се направиле две ќелии од кои едната е во приземјето, а другата на катот. Под покривната конструкција се наоѓа соба за стражарите. Кулата имала и пушкарници за одбрана од напади, а по внатрешните сидини и до денес се зачувани турски натписи.
Црква Санта Марија ин Трастевере
Црквата Санта Марија ин Трастевере (италијански :Basilica di Santa Maria in Trastevere) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 4 век, и е една од најстарите цркви во градот како и првата црква која била посветена на Богородица Марија. Самата прва изградба на црквата започнала многу порано, во времето на Папа Каликст I, за да Папа Јулиј I ја изгради во базилика. Во 1140 година било изградено купето на црквата. Во времето на Папа Инокентиј II црквата била реновирана, во 1702 година била сменета фасадата на објектот.
Црква (Рашче)
Пештерка — археолошко наоѓалиште во скопското село Рашче, Општина Сарај. Претставува могили од римското време.
На североисточниот крај од селото, од обете страни на асфалтниот пат се издигаат две импозантни могили високи околу 10 м. Могилата I е зачувана во целост, а Могилата II е значително оштетена со изградбата на патот, кога биле уништени многубројни гробови - цисти. Во профилот се гледаат камени плочи од гробните конструкции.
Винченцо Галилеј
Винченцо Галилеј (роден на 3 април 1520, Санта Марија а Монте, Италија починал на 2 јули 1591, Фиренца, Италија) бил италијански лејтист, композитор и музички теоретичар. Тој е татко на италијанскиот астроном и физичар Галилео Галилеј и виртуозот на лејта и композитор Микелањоло Галилеј. Винченцо е претставник на музиката на доцната ренесанса и значително придонел за музичката револуција која го означува почетокот на барокот.
Во својата студија за висината на звукот и напнатоста на жиците, Галилеј се смета дека го направил првиот нелинеарен математички опис на природна појава. Како негова заслуга се смета и насочувањето на активностите на неговиот син кон експериментирање преку користење на математички квантитативен опис на резултатите (за разлика од чистата, апстрактна математика), и со тоа на одреден начин влијаел на развојот на физиката и на природните науки.
Биографија
Роден е во 1520 во Санта Марија а Монте, Пиза, Тоскана и почнал да свири лејта на рана возраст. Мајка му била од Сан Винченцо во близина на Ливорно. Приближно околу 1562 година се преселил во Пиза, каде што на 5 јули се оженил со Џулија Аманати која била од благородничко семејство. Галилео Галилеј е нивно првородено дете од вкупно шест или седум деца; друг нивен син, Микелањоло, роден во 1575 година, станал успешен лејтист и композитор.
Галилеј многу добро свирел на лејта и во својата малдост го привлекол вниманието на моќните покровители. Во 1563 година го запознал Џозефо Зарлино, најважниот венецијански музички теоретичар од шеснаесеттиот век и почнал да учи со него. Малку подоцна се заинтересирал за обидите за препород на античката грчка музика и драма, преку неговото активно учество во Фирентската Камерата, во која членувале група поети, музичари и интелектуалци предводени од грофот Џовани де Барди, како и неговите врски со Џироламо Меи, кој своевремено бил најистакнат изучувач на старогрчката музика. Галилеј компонирал две книги со мадригали, како и музика за лејта, и многу музички дела за вокал и лејта; последниве дела се сметаат за негов најважен придонес затоа што на одреден начин го наговестувал стилот на раниот барок.
Употребата на рецитатив во операта му се припишува на Галилеј, затоа што тој бил еден од основоположниците на монодијата, музички стил најблизок до рецитативот.
Црква „Св. Благовештение“ - Бер
Свето Благовештение (Παναγία Ευαγγελίστρια, Βαγγελίστρα) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Св. „Јован Милостив““.
Црквата е подигната во XIV век. Со време нејзината арјитектура значително се променила, така што од првобитниот храм е зачуван само јужниот ѕид. На него има два слоја префинет живопис од византиско време. Во остатокот од црквата се зачувани вредни фрески од XVII век. На натписот од 1699 г. стои името на митрополитот Јоаким I.
447 Валентина
447 Валентина — голем астероид од главниот појас.
Откриен од германските астрономи Макс Волф и Арнолд Швасман на 27 октомври 1899 година во хајделберг.
Црква Света Кикилија во Трастевере
Света Кикилија во Трастевере (италијански :Basilica di Santa Cecilia in Trastevere) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 5 век, а била реновирана во времето на папа Паскал I во 822 година. Посветена е на Света Кикилија.
Рима Маркова
Рима Василиевна Маркова (руски: Римма Васильевна Маркова; 3 март 1925 - 15 јануари 2015) беше руска филмска глумица. Таа беше именувана за народен уметник на Русија во 1994 година, додека нејзиниот помлад брат Леонид Марков беше именуван за народен уметник на СССР во 1985 година.
За време на нејзиното детство од 1931 до 1934 година, Маркова играла помали улоги во Драмски театар Саратов, каде што работел нејзиниот татко. Во 1945–1947 година, Рима Маркова студирала во училиштето поврзано со драмски театар Вологда кај нејзиниот брат Леонид. Таа се појавила во мали, но незаборавни делови во бројни советски филмови.
Кандидатот на партијата за претседателските избори во 2012 година, Сергеј Миронов, побара од Маркова да ја води својата кампања. „Нејзината популарност низ целата земја е дел од митологијата“, рече тој за Москва Тајмс.
Источни Словени
Источни Словени се група на словенски народи кои ги населуваат подрaчјата на Источна Европа. Државите во кои Источните Словени сочинуваат мнозинство на население се Белорусија, Русија и Украина. Источните Словени исто така се мнозинство на население во непризнатата држава Приднестровие, која е официјално дел на Молдавија, но таа е фактички независна држава.
Источнословенски народи и етнички групи
Во периодот на коминистичката диктатура после Болшевичката револуција во Русија во 1917. година, официјално се признати за посебни нации и :
Пишани извори
Многу малку е познато за Источните Словени отприлика до 859та година,датата од која започнува, според Примарната Хроника. Причините за отсуството на пишан јазик (Кирилското писмо,направено околу 863 година беше посебно за Словените) и изолираноста на Источно Словенските територии.Тоа што е малку познато доаѓа од археолошките наоди, странски патописци кои патувале во Киевска Русија, и лингвистичните компаративни анализи на Словенските јазици.
Откриени се неколку Руски документи кои датираат пред 11 век. Најраниот откриен манускрипт со информации за историјата на Киевска Русија е Примарната Хроника, напишана при крајот на 11тиот и почетокот на 12 век. Во неа се спомнати 12 Словенски племенски унии кои, живееле на просторот помеѓу Балтичкото и Црното Море. Овие племенски унии беа Полјаците,Древлјаните, Дреговичите, Радимичите, Вјатичите, Кривичите,Словенците, Дулебите, Белите Хрвати, Северјаните, Уличите и Тиверците.
Асексуалност
Асексуалност означува недостиг на сексуална желба и привлекување. Луѓе, коишто чувствуват постојано недостаток на сексуално привлекување и желба за сексуален контакт се нарекуваат асексуални. Во науката има спорови дали асексуалноста е сексуална дисфункција или вид на сексуална ориентација.
Асексуалното поведение (воздржувањето од сексуални контакти) не е задолжително обврзано со фактичка асексуалност. Кога асексуалното поведение е како резултат од личен избор и погледи, тоа се нарекува целибат. Целибатот е карактеристичен за определени претставници на некои религии (пр. православните монаси, католичките свештеници) и култури.
Често асексуалното поведение е резултат од несакањето на некои луѓе да ја прифатат сопствената хомосексуалност од една страна, и недостигот на интерес кон спротивниот пол, од друга.
Оние коишто ја разгледуваат асексуалноста како сексуално нарушување, посочуваат различни причини за нејзината појава, меѓу кои: преживеано сексуално насилство, сексуална репресија (поради хомосексуалност и др.), хормонални проблеми и др.
Голем дел од асексуалните луѓе не ја прифаќаат дефиницијата "нарушување", тврдејќи дека состојбата не им предизвикува чувства на незадоволство, страдање и несреќа. Често истакнуван аргумент е, дека во минатото слични категоризации биле користени наспроти хомосексуалноста, а денес науката ја разгледува како легитимна сексуалност.
Дефинитивен став за карактерот на асексуалноста не може да биде даден, поради недостигот на квалитетни испитувања во областа.
Девица (кована пара од 2018 година)
Девица — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани четири атласа кои го држат небото и круг со симболите на сите хороскопски знаци. На вметнато кобалтно стакленце е претставена слика на северното небо со ѕвездата Северница во средината, опкружена со соѕвездието Девица. Во долниот дел е претставен цртеж на Сончевиот Систем. Во позадината е прикажан дел од картата на небото. Во долниот дел од лицето на парата е прикажан Грбот на Република Македонија и годината на издавање на монетата - „2018“. Исто така, прикажани се и натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
Во горниот дел од опачината е претставена слика на девица од ѕвездениот атлас „Firmamentum Sobiescianum“, создаден од страна на Јоханес Хевелиј на крајот од 17 век. Сликата на хороскопскиот знак Девица и нејзиното соѕвездие е претставена и на вметнато кобалтно стакленце. Во горниот дел исто така е претставен симболот на хороскопскиот знак Девица. Во долниот дел е претставена златна слика на жена на позадина од цртеж на кој е претставен Сончевиот Систем. На левата страна се прикажани латинското име на хороскопскиот знак – „VIRGO“ и ознаката „Ag925“.
NGC 6597
NGC 6597 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6597 се споменува и како MCG 10-26-20, CGCG 301-18, NPM1G +61.0212.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6597 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6597 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 11 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 10' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 99°.
Други поделби
Проучување на NGC 6597 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61520. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4201. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 512.
Црква „Св. Атанасиј“ - Пателе
Свети Атанасиј (Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — парохиска црква во селото Пателе, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена на местото на постар храм. Во неа се зачувани 13 вредни икони од XVIII и XIX век и едни царски двери.
Кон црквата има парохиски центар во кој се собрани вредни икони, старопечатни книги и други црковни предмети од старите (подоцна обновени) храмови на селото — „Св. Петка“, „Св. Дух“, „Св. Пантелејмон“ и „Св. Атанасиј“. Во црквата има 118 икони, три распетија и едни царски двери. Најголемиот дел од нив датира од XIX век, од кои 20 од почетокот на векот и 26 од крајот. Има пет икони од 1789 г. и 16 од 1674 г. — дело на тројца различни зографи. Во оваа група спаѓаат и распетијата на и царските двери. Икони во слична техника и стил има во селата Катраница и Трепишта, Кајларско.
Парламент на Грузија
Сите пратеници во парламентот се избираат на четири години врз основа на општо право на глас. Уставот на Грузија му дава на парламентот на Грузија централна законодавна власт, која е ограничена од законодавните тела на автономните републики Аџарија и Абхазија.
Историја
Идејата за ограничување на кралската моќ и создавање на парламентарно тело на влада била зачната меѓу аристократите и граѓаните во Кралството Грузија од 12 век, за време на владеењето на кралицата Тамара, првата грузиска жена монарх.
Според мислењето на опозиционерите на кралицата Тамара и нивниот водач, Кутлу Арслан, првиот грузиски парламент требало да биде формиран од две „Комии“: Дарбази – или собрание на аристократи и влијателни граѓани кои одвреме навреме би се состанувале за да донесат одлуки за процесите што се случуваат во земјата, спроведувањето на овие одлуки кои му припаѓаат на монархот и Карави – тело на постојана седница меѓу состаноците на Дарбазите. Конфронтацијата завршила со победа на поддржувачите на кралската моќ. Кутлу Арслан бил уапсен по наредба на кралицата. Сепак, кралицата Тамар за време на нејзиното владеење имала комора на советници, кои можеле да предлагаат закони на монархот, но немале конечен збор за законите и како треба да се управува со земјата.
Последователно, дури во 1906 година на Грузијците им била дадена можност да испратат свои претставници во парламентарното тело на владата, во Втората државна дума (од 1801 година Грузија била инкорпорирана во Руската империја). Грузиски пратеници во Думата биле Ное Жорданија (подоцна претседател на независна Грузија во 1918-21 година), Илија Чавчаваѕе (основач на Грузиското национално движење), Иракли Церетели (лидер на Социјалдемократската фракција во Втората Дума, подоцна министер за Внатрешни работи на привремената влада на Русија), Карло Чхеиџе (лидер на меншевичката фракција во Четвртата државна дума, претседател на првото свикување на Централниот извршен комитет на серуските работнички и војници на пратениците во 1917 година и претседател на Транскавкаски Сејм во 1918 година) и други. Во 1918 година бил формиран првиот грузиски национален парламент во новонезависната Демократска Република Грузија. Во 1921 година парламентот го усвоил првиот грузиски устав. Меѓутоа, набргу по усвојувањето на Уставот, Грузија била окупирана од болшевичката Црвена армија. Потоа следувало 69-годишно отсуство на независна парламентарна влада во грузиската историја. Изградбата на сегашната главна зграда на парламентот, која била посветена на Врховниот совет на Грузиската ССР, започнала во 1938 година и завршила во 1953 година, кога Грузија била дел од Советскиот Сојуз. Дизајниран е од архитектите Виктор Кокорин и Ѓорѓи Лежава.
Првите повеќепартиски избори во Грузиската ССР биле одржани на 28 октомври 1990 година. Избраните членови подоцна ја прогласиле независноста на Грузија. На 26 мај 1991 година, населението на Грузија го избрало претседателот на Врховниот совет Звијад Гамсахурдија за претседател на земјата.
Напнатоста меѓу владејачките и опозициските партии постепено се интензивирало, која во 1991-92 година прераснала во вооружен конфликт. Претседателот ја напуштил државата, Врховниот совет престанал да функционира и власта ја презедел Воениот совет.
Во 1992 година, поранешниот министер за надворешни работи на Советскиот Сојуз Едуард Шеварнадзе се вратил во Грузија, преземајќи го претседавањето со Воениот совет кој бил реконституиран во Совет за државна безбедност. Државниот совет го вратил Уставот на Грузија од 1921 година, прогласувајќи го 4 август 1992 година како ден на парламентарните избори. Во 1995 година, новоизбраниот Парламент донесол нов Устав. Грузија сега имала полупретседателски систем со еднодомен парламент. Во 2011 година Михаил Саакашвили, претседателот на Грузија, потпишал уставен амандман со кој се декретира седиштето на парламентот да биде западниот град Кутаиси.
Статус и структура
Парламентот на Грузија е еднодомен законодавен дом. Уставот предвидува, по целосното враќање на јурисдикцијата на Грузија на целата територија на Грузија (вклучувајќи ги отцепените Абхазија и Јужна Осетија, назначени од Грузија како територии окупирани од Русија), создавање на дводомен парламент: Советот на Републиката и Сенатот. Советот треба да биде составен од членови избрани по пропорционален систем; членовите на Сенатот треба да бидат избрани од автономните републики Абхазија, Аџарија и други територијални единици на Грузија, а пет членови назначени од претседателот на Грузија.
Избори
Парламентот на Грузија се избира врз основа на универзално, слободно, еднакво и директно избирачко право, со тајно гласање. Закажаните парламентарни избори се одржуваат во последната сабота од октомври во календарската година во која истекува мандатот на Собранието. Во случај на распуштање на Парламентот, изборите се распишуваат најрано до 45-тиот и најдоцна 60-тиот ден од распуштањето на законодавниот дом. Доколку датумот на изборите се совпадне со вонредна или воена состојба, изборите се одржуваат најрано до 45-тиот ден и најдоцна до 60-тиот ден по укинувањето на вонредната или воената состојба.
Амандманот од 2017 година ја зголеми возраста за кандидатура за членство од 21 на 25 години. Секој граѓанин на Грузија со избирачко право и кој живеел во Грузија најмалку 10 години се квалификува за членство во парламентот. За пратеник не може да биде избрано лице осудено на затвор. На изборите може да учествува политичка партија чиј член е актуелен пратеник во Собранието или е поддржан со потписи од најмалку 25.000 гласачи. За изборите во 2020 година прагот за влез во Собранието ќе се намали на 3 отсто и на партиите ќе им биде дозволено да формираат изборни блокови. Сепак, почнувајќи од 2024 година, прагот ќе се врати на 5 отсто и повеќе нема да се дозволуваат изборни блокови.
Сесии и седници
Првата седница на новоизбраниот Парламент се одржува најдоцна 10-тиот ден по официјалното објавување на изборните резултати. Првиот состанок на Парламентот го свикува претседателот на Грузија. Собранието во службено својство се состанува на редовна седница двапати годишно, од септември до декември и од февруари до јуни. Помеѓу седниците, претседателот на Грузија може да свика вонредна седница на Парламентот на барање на претседателот на парламентот, најмалку една четвртина од членовите на Парламентот или на Владата.
Донесување закони
Право да покренат предлог-закон имаат Владата, пратеник, парламентарна фракција, парламентарна комисија, врховните претставнички тела на Автономните републики Абхазија и Аџарија и не помалку од 25.000 гласачи. Закон се донесува ако е поддржан од мнозинство од присутните пратеници, но најмалку 1/3 од вкупниот број пратеници. Закон усвоен од Парламентот треба да биде доставен до претседателот на Грузија во рок од 10 дена. Претседателот може да го потпише и прогласи законот или да го врати во Собранието со оправдани забелешки во рок од 2 недели. Доколку се усвојат забелешките, конечната верзија на законот се доставува до претседателот во рок од 5 дена, а тој во рок од 5 дена мора да го потпише и да го прогласи законот. Доколку се отфрлат забелешките на претседателот, првичната верзија на законот се става на гласање во Собранието и доколку биде усвоена во рок од 3 дена се доставува до претседателот на државата за потпишување и објавување. Доколку претседателот не го објави законот, тогаш претседателот на Собранието го прави тоа по истекот на соодветниот рок.
Други овластувања
Парламентот има овластување да ги ратификува, отповикува и поништува меѓународните договори со мнозинство од вкупниот број негови членови. Тие можат да отповикаат и претседател, член на Влада, судија на Врховен суд, јавен обвинител, главен ревизор или член на УО на Народната банка. Парламентот може да биде распуштен од претседателот на Грузија доколку законодавниот дом не ја одобри идната влада во утврдената временска рамка.
Претседател на Парламентот на Грузија
Парламентот на Грузија го избира претседавачот за својот мандат со мнозинство од вкупниот број членови со тајно гласање. Претседавачот на Парламентот претседава со работата на Парламентот, обезбедува слободно изразување на мислењето и ги потпишува актите усвоени од Парламентот.
Седиште
Седиштето на Парламентот на Грузија е во Тбилиси, главниот град на Грузија. Од 2012 до 2018 година, редовните парламентарни седници се одржувале во новата зграда специјално изградена за оваа намена во Кутаиси, тогаш вториот по големина град во Грузија, 231 километар западно од Тбилиси. Парламентот целосно се вратил во главниот град во јануари 2019 година.
Ремон Кено
Ремон Кено ( - ) - француски романописец, поет, драматург и математичар, еден од основачите на литературното движење наречено „Oulipo“ (УЛИПО).
Животопис
Ремон Кено (во чие презиме, етимолошки, се наоѓаат зборовите „даб“ и „куче“) — роден во Авр, во трговско семејство, а неговите родители потекнувале од Турена и од Нормандија. Во една песна, Кено вели дека татко му имал продавница, мајка му имала музикална душа (свирела на клавир), а тој не работел ништо, но бескрајно читал. Откако завршил во гимназијата во Авр, Кено дошол во Париз каде студирал филозофија на Сорбона. Истовремено, тој се обидувал да разработи математичка теорија на шаховската комбинаторика, слушал предавања за Хегел, за гностичарите и манихејците, се подложил на психоаналитичко испитување, се поврзал со Бретон, соработувал со списанието „Надреалистичка револуција“ и ги истражувал записите на бизарните иноватори. При едно патување во Грција, Кено го открил паралелното постоење на народниот и книжевниот јазик, по што ја проучувал таа појава и во Франција. Во младоста, како турист патувал од Ибица и Грција сè до Алжир и Мароко (каде го служел воениот рок). До 1938 година, во едно списание имал постојана рубрика со наслов „Го познавате ли Париз?“ Истовремено, во 1937 година станал уредник во издавачката куќа „Галимар“, каде долго време бил одговорен за Енциклопедиите. Во 1951 година, Кено бил избран за член на Академијата „Гонкур“. Умрел на 25 октомври 1976 година.
Творештво
Уште за време на студентските денови, Кено се дружел со групата надреалисти на која ѝ пристапил во 1924 година. Откако раскрстил со надреализмот, Кено се вклучил во проучување на „литературните лудаци“ и работел на „Енциклопедијата на неегзактните науки“. Одбиена од издавачите, оваа енциклопедија му послужила за романот „Децата на лимонот“ (1938). Во 1937 година го објавил романот во стихови „Дабот и кучето“ којшто претставува еден вид автобиографија напишана од аспект на психоанализата. Со книгата „Мојот пријател Пјеро“ (1942) го доживеал својот прв книжевен успех. Во 1947 година, се појавила збирката „Стилски вежби“, литературно ремек-дело составено од 99 куси раскази во кои на различен начин е разработена една иста банална приказна. Во 1959 година го објавил романот „Зази во метрото“ кој, покрај „Стилски вежби“, е неговото најпознато дело.
Поетиката на Кено
Исто така, своите книжевни принципи Кено ги изложил во рамките на Работилницата на можната литература, која била еден вид продолжение на некогашниот Колеж де Патафизик. Така, според Кено, целта на таа работилница била „да им се предложат на писателите нови структури од математичка природа или со помош на нови вештачки или механички постапки што можат да дадат придонес во книжевната дејност... некој вид поддршка на инспирацијата... или поточно: поттик на творењето.“
Главна творечка преокупација на Кено бил феноменот на јазикот. Тој бил голем иноватор на францускиот јазик кој, според него, е мртов и богат како некој мртов јазик. Притоа, тој мисли на пишаниот, академски јазик кој не е ништо друго туку алгебра на Њутновиот рационализам и есперанто коешто порано го овозможувало разбирањето меѓу Фридрих од Прусија и Катарина од Русија, арго на дипломатите, езуитите и евклидовските геометри при што јазот меѓу академскиот и говорниот јазик постојано се продлабочува. Оттука, Кено предложил тројна реформа на францускиот јазик, опфаќајќи ги речникот, синтаксата и правописот. Конкретно, тој се залагал за употреба на народниот јазик, со употреба на фонетско писмо, и тоа „најфонетското можно... држејќи сè до правилото секоја буква да се изговара така што нема да ја менува својата вредност без оглед во која положба се наоѓа... И бидејќи не гледам ништо свето во нашиот современ француски јазик, не гледам никаква причина за народниот јазик да не се подигне до достоинството на пишаниот јазик, како извор на една нова книжевност, нова поезија. А реформата на правописот, или поточно прифаќањето на некој фонетски правопис, се наметнува сама по себе, зашто така ќе се оствари она што е најважно: превласта на усното над писменото.“ Оваа фонетска опсесија е присутна во сите дела на Кено и тој е единствениот француски писател кој стои на граничната линија на една неостварена јазична реформа која на неговото творештво му дава екстравагантност и оригиналност. Во тој поглед, самиот Кено изјавил: „Единствено на што претендирам, тоа е да пишувам онака како што мене ми се допаѓа...“.
Школа за инженерство (Браунов универзитет)
Школата за инженерство при Брауновиот универзитет е академска единица на универзитетот, кој е сместен во Провиденс, Род Ајленд, САД. Таа нуди додипломски и постдипломски програми во областа на инженерството и сродните науки. Иако додипломците службено имаат време до крајот на втората година од студиите да пријават програма на студирање, тие кои планираат да студираат некој од инженерските насокии типично почнуваат со земање предмети во тој правец уште во нивниот прв семестар.