cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џиро д’Италија 2020
Трката била нарушена поради пандемијата на КОВИД-19 во Италија и во март 2020 година била одложена, како и останатите трки во раниот дел од сезоната во Италија. Кога владата на Унгарија објавила дека тие нема да дозволат да се случи почетокот на Џиро 2020, организаторот RCS Sport одлучил да ја одложи трката за подоцнежен датум. На 15 април, UCI објавиле дека обете големи трки, Џиро и Вуелта ќе се одржат наесен по Светското друмско првенство. На 5 мај, UCI објавиле дека Џиро ќе се одржи помеѓу 3 и 25 октомври.
Трката била освоена од Тео Гејган Харт од Обединетото Кралство, кој завршил 39 секунди пред Австралиецот Џеј Хиндли.
Екипи
Бидејќи Џиро д’Италија е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Дополнително, три професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 22 екипи. Екипите биле објавени на 16 јануари 2020 година. На 13 октомври 2020 година, пред почетокот на десеттата етапа, и  ги повлекле сите преостанати возачи од трката поради позитивни тестови на КОВИД-19.
Фаворити пред трката
Герајнт Томас, првакот од Тур де Франс 2018, бил сметан за фаворит пред трката. Сајмон Јејтс бил сметан за еден од неговите главни соперници откако го победил Томас на подготвителната трка Тирено-Адријатико. Стевен Краусвејк, претходен предводник во 2016, бил уште еден фаворит, како и единствниот претходен освојувач во групата – двократниот победник Винченцо Нибали. Тројката од на Јакоб Фуглсанг, Мигел Анхел Лопес и Александар Власов биле сметани за можни победници. Други возачи сметани за кандидати за победа биле Рафал Мајка и Вилко Келдерман. Ремко Евенепул бил сметан за фаворит, но не настапил на трката поради повреди здобиени на Џиро ди Ломбардија.
Возачи за кои се верувало дека ќе освојат победи на спринтерските етапи биле Арно Демар, Фернандо Гавирија , Петер Саган , Елија Вивијани и Мајкл Метјус.
Агиос Георгиос (Гребенско)
Агиос Георгиос (Άγιος Γεώργιος, Агиос Георгиос) – село во Република Грција, во општината Дескати, во областа Западна Македонија. Во 2011 година селото немало жители.
Географија
Селото се наоѓа на околу 7 км југозападно од градот Дескати, 70 км југоисточно од Гребен на надморска височина од 780 м. Земјиштето се наоѓа меѓу македонската река Бистрица и тесалиската Пенеј.
За време на Османлиското Царство
По присоединувањето на Тесалија на Кралството Грција, Агиос Георгиос останува под власта на Османлиското Царство во рамките на Еласонската каза.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Агиос Георгиос станува дел на Кралството Грција.
Пописи
Движењето на населението по години е следното :
Британска кратковлакнеста мачка
Британската кратковлакнеста мачка е педигре верзија на традиционалната британска домашна мачка, со изразито набиено тело, густо крзно и широко лице. Најпознатата варијанта на боја е „британска сина“, со цврсто сиво-сино крзно, портокалови очи и опашка со средна големина. Расата ја има и во широк спектар на други бои и дезени.
Таа е една од најстарите познати раси на мачки. Во денешно време, таа стана најпопуларна педигре раса во нејзината родна земја, како што е регистрирано од страна на советот за избор на најубави мачки на Обединетото Кралство. Една четвртина од сите мачиња регистрирани во оваа организација секоја година се британски кратковлакнести мачки, што ја прави оваа раса една од најпопуларните во Обединетото кралство.
Добродушниот изглед и релативно мирниот темперамент на расата ја прават честа медиумска ѕвезда, а била и инспирација за познатата илустрација на Џон Тениел за мачката Чешир од Алиса во земјата на чудата.
Историја
Потеклото на британската кратковлакнеста мачка најверојатно датира од првиот век од нашата ера, што ја прави една од најстарите раси на мачки што може да се идентификуваат во светот. Овие мачки биле увезени од Римјаните за да ги чуваат логорите чисти од змии, глувци и инсекти.
Овие мачки се вкрстувале со локалната европска популација на диви мачки. Низ вековите, нивните потомци се развиле во изразито големи, робусни мачки со кратко, но многу дебело крзно, за подобро да ги издржат условите на надворешната средина. Врз основа на претставите на уметниците, модерната британска кратковлакнеста мачка е непроменета од овој првичен тип. Селективно размноживање на најдобрите примероци од типот започнало во деветнаесеттиот век, најмногу со развојот на необичната сино-сива варијанта наречена „британско сина“ или „англиски тип“ (за да се разликува од „ рускиот тип “). Некои извори директно го признаваат уметникот од Обединето кралство и пионерскиот љубител на мачки, Харисон Вир дека го дал првичниот концепт на стандардизирање на расата. Новата британска кратковлакнеста мачка била претставена на првата ревија на мачки, организирана од Веир и одржана во Кристал Палас во Лондон во 1871 година, и веднаш почнала да ужива голема популарност.
До 1900-тите, со доаѓањето на новоувезените персиски и други раси со долги влакна, размножувањето на британската кратковлакнеста мачка опаднало во, а посебно станало критично ретко во Првата светска војна. За да го ублажат ова, британските одгледувачи на кратковлакнести мачки ги вкрстиле со персиските мачки. Таквото вкрстување на крајот ќе стане основа за британската долговлакнеста мачка. Во тоа време, сите долговлакнести мачки биле ставени во персиската програма за размножување. Сите мачки со сина боја потоа биле оценети заедно како варијанти на де факто единечна раса. Вкрстувањето на сините кратковлакнести мачки, со руската сина мачка исто така биле вообичаени. По војната, во обид да се одржи стандардот на расата, ГЦЦФ одлучила да прифати само персиски/британски вкрстувања на мачки со кратки влакна од третата генерација. Британските одгледувачи на кратковлакнеста мачка, исто така, ја вкрстувале со француската Чартех, друга древна раса, која иако генетски не е поврзана со британската сина, е многу слична мачка по изглед. Одгледувачите на мачки работеле на повторно воспоставување на класичниот британски тип, а до крајот на 1970-тите, препознатливата британска кратковлакнеста мачка постигнала формално признание и од Здружението на љубители на мачки (ЦФА) и од Меѓународното здружение за мачки (МЗМ). Според податоците од регистарот на ГЦЦФ од 2013 година, таа повторно е најпопуларната педигре раса во нејзината родна земја.
Изглед
Британската кратковлакнеста е голема мачка со релативно моќен изглед, со широки гради, силни дебели нозе со заоблени шепи и опашка со средна должина, со тап врв. Главата е релативно голема и заоблена, со кратка муцка, широки образи (најзабележителни кај зрелите мажјаци, кои имаат тенденција да развијат истакнати џуџиња) и големи тркалезни очи кои се длабоко бакарно портокалови и инаку варираат по боја во зависност од крзното. Нивните големи уши се широко поставени.
Британската сина варијанта на мачка често може да се помеша со сивиот шкотски фолд, раса тесно поврзана со британската кратковлакнеста мачка.
Тие бавно созреваат во споредба со повеќето раси на мачки, достигнувајќи целосен физички развој на приближно тригодишна возраст. За разлика од другите домашните мачки тие се забележливо сексуално диморфна раса, со мажјаци во просек од 4,1-7,7 кг. и женките од 3,2- 5,4 кг.
Крзно, боја и дезени
Крзното на британскиот кратковлакнеста мачка е една од дефинирачките одлики на расата. Тоа е многу густо, но нема подвлакно; на тој начин, текстурата е кадифена наместо волнена или мека, со цврст, „остар“ куп што забележливо се крши над телото на мачката додека се движи.
Иако британската сина мачка останува најпознатата варијанта, британските кратковлакнести мачки ги има и во многу други бои и дезени. Црната, сината, белата, црвената, кремавата, сребрената, златната се прифатени со сите официјални стандарди, било солидни или во боја, табни, засенчени и двобојни шари; ГЦЦФ, ФИФе и TИЦА, исто така, ја прифаќаат чоколадната боја на крзно на мачка, забранета во стандардот на ЦФА.
Темперамент
Тие се мирна раса на мачки, не толку активна и разиграна како други, но слатки и посветени на своите сопственици. Тие имаат тенденција да бидат мирни со други домашни миленици и деца и толерираат прилично голема физичка интеракција, но по правило не сакаат да ги земаат или носат. Тие бараат само минимално одржување и е добро да се чуваат како мачки само во затворен простор; сепак, тие можат да бидат склони кон дебелеење, освен ако не се внимава на нивната исхрана. Тие се тивки и будни, но ако им веруваат на своите сопственици, ќе ги следат активностите на сопствениците и ќе останат со нив. Британските кратковлакнести мачки не се типични мачки кои би ги држеле во скутот. Повеќе се навикнати да бидат покрај луѓето отколку да чучнат во скутот на луѓето. Слично на тоа. Имаат низок глас и умерено ниво на активност. Кога нема никој дома, мирно ќе останат дома и ќе чекаат да се вратат нивните сопственици.
Здравје
Комитетот за раси на мачки на Обединетото Кралство ја смета британската кратковлакнеста мачка за долговечна мачка, со очекуван животен век од 14-20 години. Податоците од ветеринарната клиника од Англија покажуваат просечен животен век од 11,8 години. Податоците на шведското осигурување покажуваат дека просечниот животен век на расата е > 12,5 години. 82% од британските кратковлакнести живееле до 10 години или повеќе, а 54% до 12,5 или повеќе години.
Хипертрофичната кардиомиопатија (ХКМ) може да биде сериозен проблем кај оваа раса. Студија во Данска за преваленца на оваа болест, истражувана со повеќе од 329 мачки покажа дека 20,4% од мажјаците и 2,1% од женките имале ХКМ. Тестирањето на ХКМ кај мажјаците што се користат за размножување сега е задолжително за одгледувачите на мачки во Данска.
Се смета дека оваа раса е изложена на висок ризик од полицистична бубрежна болест (ПББ). Лабораторија за тестирање на ДНК забележала значително намалување на мутациите на ПББ кај тестираните популации. Честотата на генетски носител сега е 1%.
Потенцијални здравствени проблеми
Оваа болест формира циста во бубрегот на мачката, што предизвикува откажување на органите. Полицистичната бубрежна болест може да се открие преку генетско тестирање или ултразвук. Не постои лек за полицистичната бубрежна болест, но постојат лекови кои можат да ги ублажат ефектите и да го намалат напредувањето на болеста.
Срцевиот мускул се згуснува со што ја ограничува количината на крв што се пумпа, што доведува до згрутчување на крвта и нарушување на здравјето. Кардиомиопатија може да се открие преку ултразвук, ЕКГ и рентген. Лековите можат да го ублажат и забават напредувањето на болеста.
Хипертироидизам
Некои британски кратковлакнести мачки имаат хипертироидизам, кој е предизвикан од прекумерно производство на тироидни хормони, што влијае на метаболизмот. Тоа им носи сериозни проблеми на мачките бидејќи тироидните хормони влијаат на речиси сите органи на мачките, особено на нивните срца. Постарите мачки, генерално, се поподложни. Некои од знаците се губење на тежината, задишување, болест и мрсно крзно. На мачките со хипертироидизам им е потребна операција и лекови како третман.
Циститис
Циститисот влијае на уринарниот тракт на мачките и доведува до воспаление во нивните мочни меури. Циститисот е тешко да се излечи. Стресот, бактериската инфекција и камењата во мочниот меур обично предизвикуваат циститис. Некои од симптомите се често мокрење и присуство на крв во урината на мачките. На мачките со циститис им треба многу вода и посебна медицинска исхрана. Третманите вклучуваат антиинфламаторни лекови и антибиотици.
Доксициклин
Доксициклинот е антибиотик кој се користи во третманот на голем број на инфекции предизвикани од бактерии и протозои. Се употребува за лекување на бактериска пневмонија, акни, хламидиоза, колера и сифилис.
48 Дорида
48 Дорида (ознака за мала планета: 48 Дорида) е еден од најголемите астероиди.
Доксициклин
Интеракции
Истовремена употреба на терациклини и метоксифлуран може да резултира со фатална ренална токсичност.
Историја
Откако пеницилинот го револуционизирал третманот на бактериски инфекции во II светска војна, многу хемиски компании се насочиле кон откривање на антибиотици со биопроспектинг. Една од тие компании била и American Cyanamid, и во доцните 1940-ти тамошните хемичари го откриле хлортетрациклинот, првиот член на тетрациклинската класа на антибиотици. Кратко потоа, научниците во Фајзер (Pfizer) го откриле терамицинот. И двете соединенија, како и пеницилинот, биле природни производи и се верувало дека нив ги усовршила природата, и понатамошни промени во нивната структура само ќе ја намали нивната ефикасност. Научници во Фајзер предводени од Лојд Коновер ги модифицирале овие соединенија, што довело до откривање на самиот тетрациклин, првиот полусинтетски антибиотик. Групата на Чарли Стивенс во Фајзер работела на откривањето на дополнителни аналози и притоа создале еден кој имал значително подобрена стабилност и фармаколошка ефикасност: доксициклинот. Клинички бил развиен во раните 1960-ти и одобрен за ставање во промет од FDA во 1967.
48 Дорида
Име
За да најде име за објектот, Жак Бабине од Академијата на науките создал потесен список и побарал од геологот Ели де Бомонт да направи изборо.
Де Бомон ја избра Дорида, по Океанид во грчката митологија. Бидејќи Дорида беше откриена истата ноќ со 49 Палес, Де Домон предложи да ги именува двете „Близнаци“.
Физички одлики
Прикривање на 19 март 1981 година, остварил пречник од 219±25 км.
Во популарната култура
48 Дорида е локација во научно-фантастичната игра заснована на текст Федерација 2.
Бернихен
Бернихен (Börnichen) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Роналд Ли
Роналд Ли (1934 година-26 јануари 2020 година) бил ромски канадски писател, лингвист и активист.
Ран живот и образование
Роналд Ли е роден во Монтреал, Канада во 1934 година. Таткото на Ли бил музичар од Калдераши од Европа кој емигрирал во Канада, каде што се оженил и го земал презимето на неговата сопруга Ли.
Во 1939 година, неговото семејство заминало на посета во Велика Британија, но не можело да се врати во Канада неколку години поради избувнувањето на Втората светска војна. Конечно успеале да се вратат во Канада во 1945 година.
По враќањето во Канада, Ли работел во текот на летото со неговиот вујко за саемите и забавните паркови. Во есенските, зимските и пролетните сезони, тој посетувал ноќно училиште во Монтреал во 1950-тите и 1960-тите. Кога Ли имал 18 години, тој започнал да патува со семејство кое припаѓало на групата Калдераши од Европа и работел на позлатување чинии и правење други ковачки уметности и необични работи. Подоцна, тој поминал курсеви за новинарство и творечко пишување.
Возрасни години
Од 1989 до 1990 година им помагал на оние кои барале азил и биле прогонувани како Роми во нивните поранешни земји. Во 1997 година, тој започнал и бил еден од основачите на Ромската заедница и Центарот за застапување на Ромите (со седиште во Торонто) и Западната канадска ромска алијанса, во Ванкувер, во 1998 година.
Во 2014 година, Роналд Ли бил почестен од Универзитетот Квинс, Кингстон, Онтарио, со почесен докторат на правни науки.
Мексикантаун
Мексикантаун (Mexicantown) е дистрикт во Детроит, Мичиген. Се наоѓа во јужнозапад страна на градот. Бројот на жители во Детроит се намалил, ама бројот на жители во Мексикантаун секогаш се растил според имиграцијата од Мексиканците. 50% во Мекискантаун се Мексиканци, 25% се црнци, 20% се белци, и 5% се Араби. Овој дистрикт е многу популарен за Мексиканската јадење.
Ревизор (комедија)
Постанокот на драмата
Гогољ ја завршил работата на „Ревизор“ многу брзо. Во писмото од 7 октомври 1835 година, тој го замолил Пушкин да му даде сиже за комедија, пишувајќи му дека комедијата во пет чина ќе биде готова „додека да трепнеш“. Пушкин му раскажал на Гогољ за еден случај во градот Устјужни, во Новгородската губернија, каде еден господин ги ограбил граѓаните, претставувајќи се како службеник од министерството. Всушност, слична работа му се случила и на самиот Пушкин: Во 1833 година, кога патувал по Оренбуршката губернија, собирајќи материјал за востанието на Пугачов, нижегородскиот губернатор помислил за него дека е таен ревизор и веднаш го известил оренбуршкиот губернатор кој му бил близок познаник на Пушкин. Токму поради овие настани што му ги раскажал на Гогољ, Пушкин себеси се нарекувал кум на драмата „Ревизор“. Исто така, утврдено е дека при пишувањето на драмата Гогољ ја користел и комедијата „Гостинот од престолнината“ на руско-украинскиот писател Г. Ф. Квитка-Основјаненко. Есента 1835 година, Гогољ почнал да работи на „Ревизор“, првата редакција била готова во декември, а делото било завршено пролетта 1836 година, иако Гогољ продолжил да прави некои поправки сè до премиерата која се одржала на 19 април 1836 година. Во почетокот на 1836 година, Гогољ ја читал комедијата во домот на поетот Жуковски, каде присуствувал и Пушкин. Впечатокот кај присутните бил блескав; Пушкин за сето време „се превиткувал од смеа“, иако во еден миг, целиот трогнат, рекол: „Боже, колку е жална оваа наша Русија!“. Останувајќи доследен на својот став дека пиесата мора да биде играна на сцената, Гогољ направил чекори за изведба на „Ревизор“. Меѓутоа, цензурата не дозволила изведување на комедијата и благодарејќи само на заземањето на Жуковски, кој успеал да издејствува читање пред царот, таа била ставена на репертоарот.
Премиерната изведба на „Ревизор“ се одржала на 1 мај (19 април по стар стил) 1836 година, во Александрискиот театар во Петербург, каде што Гогољ неколку години пред тоа сакал да се вработи како глумец. На премиерната изведба присуствувал и царот Николај I, кој го овозможил поставувањето на претставата наспроти противењето на неговите советници. На премиерата, царот се забавувал и рекол: „Ова е претстава! Секој го доби своето, а јас најмногу“. Публиката била шокирана: едни остро го напаѓале авторот, а други, главно помладите, воодоошевено го фалеле. Во реакционерниот печат се појавиле жестоки повици и обвинувања дека без потреба и без цел ги прикажувал „опачините на животот“. Гогољ преживувал тешки моменти, речиси душевна траума. Неговото слабо здравје не можело да го издржи тоа и по советот на лекарите, решил да замине во странство, каде по половина година тешко го потресила веста за трагичната смрт на Пушкин, без чиј совет, според неговите зборови, „ништо не преземал, ништо не пишувал“.
Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови:
Сите јунаци во драмата се корумпирани. Градоначалникот, Сквозник-Дмухановски, го смета митото за нешто на кое тој има речиси законско право, т.е. митото е утврден ред и кој не се сложува со него, тој е бунтовник, а таквите луѓе ги нарекува „волтеријанци“. Граѓаните се жалат од него, зашто како што вели еден трговец, „Никој не памети таков управник... Штом го видиш, мораш во дуќанот сè да скриеш...“ Меѓутоа, не само управникот на полицијата, туку и останатите службеници земаат мито, но во тоа постои хиерархија во која се знае кој колку може да земе. На пример, управникот на градот го предупредува надлежниот на квартот со зборовите: „Внимавај, не земаш според чинот!“ Но, во драмата се прикажани и другите негативни појави во општеството: така, жената и ќерката на управникот на полицијата мислат само на облеката, управникот на поштата Шпекин ги отвора писмата поради својата љубопитност, а Допчински и Бопчински немаат друга работа, освен да прават сплетки и да оговараат по градот. Главниот јунак Хлестаков претставува пандан на привинциските службеници - тој е типичен претставник на мрзливите, лекомислени и површни службеници од престолнината. Според зборовите на Гогољ, „секој, барем на една минута... станува Хлестаков...“ Токму поради тоа што сите ликови во комедијата се негативни, големиот критичар Висарион Белински рекол: „Во Ревизор, единственото чесно лице е - смеата.“ И навистина, во драмата нема ниту еден позитивен карактер, ниту наговестување на некаква подобра страна на човековата природа. Оттука, во драмата, глупоста не е ниту казнета, зашто сите, без исклучок, се глупави.
Една од најубавите страни на оваа комедија е тоа што Гогољ успеал да ја избегне карикатуралната упростеност на ликовите во општата состојба која е повеќе од карикатурална. Впрочем, самиот тој напишал: „Најмногу треба да се внимава да не се западне во карикатура. Ништо не смее да биде претерано или тривијално, па дури ниту во најневажните улоги.“ Иако ликовите во делото се приближуваат до гротескното, тие никогаш не се лишени од одредени реалистични мотивации и оправдувања. И токму таа реалистичност го спасува „Ревизор“ од едностраноста, схематичноста и морализмот. Така, наспроти фактот дека сите ликови се негативни, сепак, тоа не делува еднострано, зашто тие се препознатливи и ги носат општите и посебните одлики на типот.
Содржина
Дејството во драмата „Ревизор“ се одвива во 19 век (во царска Русија), во еден провинциски град, недалеку од Санкт Петербург. Заплетот започнува со веста за доаѓањето на ревизор од престолнината. Во круговите на градската администрација настанува општа паника. Сето тоа е резлутат на нивното долгогодишно неработење, корпуција и непотизам. Некои од нив се обидуваат да ги прикријат неправилностите во нивната работа, а други пак да извлечат корист од доѓањето на ревизорот. Едни имаат за цел да си ја задржат позицијата, а други пак да напредуваат во службата за сметка на полтронство и набедување. Во таа паника ја прифатиле гласината за лажниот ревизор. Тука настануваат комичните моменти. Тие го гоштеваат и му угодуваат на измамникот со цел да го придобијат на своја страна и да извлечат некоја корист. Градоначалникот е толку алчен што е подготвен и да ја омажи својата ќерка за лажниот ревизор, надевајќи се дека така ќе напредува во службата и ќе се вработи во Санкт Петербург, што е сон на секој малограѓанин.
Драмата се состои од пет чина:
Осврт кон делото
Во „Ревизор“, Гогољ на сатиричен начин ги анализира ликовите и случувањата, особено осврнувајки се кон припадниците на државната бирократија. Во тоа време, поголемиот дел од населението живеело во сиромаштија, големиот бирократски апарат станал помногуброен и сѐ покорумпиран, а в провинциите царувале малограѓанството и полтронството. Во „Исповедта на писателот“, самиот Гогољ ја објаснува својата намера со следниве зборови: „Во Ревизор јас одлучив да го соберам на куп лошо што го знаев во Русија, сите неправди што се вршат во оние места и во оние случаи каде од човека се бара најмногу правичност, и сето тоа наеднаш да го исмеам.“
Судијата Лјапкин-Тјапкин е втор по ранг во таа провинциска бирократска хиерархија. Поради тоа што прочитал неколку книги се сметал за образован човек. Прима како мито ловечки кучиња и повеќе мисли на ловот отколку на службата. Управникот на поштата Шпекин ужива да отвора туѓи писма; раководителот на болницата Землјаника воопшто не се грижел за жалната состоба на неговата установа; и другите службеници повеќе или помалку заборавиле на своите општествени и службени обврски. Спокојството на тој самовластен „поредок“ го нарушува доаѓањето на една непозната личност, која сите, свесни за своите постапки и службени неодговорности, ја прифаќаат за ревизор.
Иако во драмата има бројни места во кои е присутен „здравиот“ хумор, „Ревизор“ е сурова слика на една многу посурова стварност, „цела Русија“ во мало, поради што критичарот Белински во Гогољевиот хумор видел измешаност на тагата со ведрината. Во таа смисла, „Ревизор“ внесува горчина во човечката свест, но и стремеж кон подоброто, кон промената и токму тоа е единствената светлина во оваа комедија, која разурнува за да гради врз пустошот. Драмата завршува со познатата „нема сцена“ која со децении се толкува како пример на комедиографска вештина да се изрази суштината без употреба на зборови. Впрочем, на самиот Гогољ му била многу важна оваа сцена и тој на крајот од делото им дал подробни упатства на глумците и на режисерот: „Последната сцена на „Ревизор“ би требало да се одигра особено разумно.Тука повеќе нема шеги, па положбата на многу лица е токму трагична... Целата таа сцена е нема слика, па затоа би требало да се направи исто така како што се прават живите слики. На секое лица би требало да му се одреди поза која е во согласност со неговиот карактер, со степенот на неговиот страв... Тие пози никако не смеат да се сретнат кај повеќе лица, туку мора да бидат разновидни и секоја да биде поинаква.“
Колку е „ревизорската тема“ современа и опасна по диктаторските режими може да се согледа и низ реакцијата на Сталин на премиерната изведба на „Ревизор“, одржана во Москва во 1926 година, чиј режисер бил познатиот Всеволд Меерхолд. Оваа поставка на „Ревизор“ предизвикала големо внимание зашто, по налог на Сталин и на Каганович, била прикажана откако од репертоарот била тргната драмата „Самоубиец“ на Николај Ердман која, исто така, ја режирал Меерхолд. Официјалната советска критика ја оценила поставката на „Ревизор“ како мистична, симболична, реакционерна, асоцијална и формалистична, а на Меерхолд му забележале дека „повеќе не ја слуша музиката на револуцијата“ и дека средиштето на Гогољевиот „Ревизор“ го пренесол од сатиричното на романтичното и на гогољевско-хофмановското фантастично.
И ден-денес, „Ревизор“ е дело со современи асоцијации и со жива комична фантазија, така што може да се каже дека времето работи за него, зашто паразитизмот и бирократијата како сила над луѓето се својствени на статичните системи кои ги загушуваат луѓето. Оттука, гротескниот хумор присутен во драмата во потполност одговара на духот на нашето време, поради што „Ревизор“ делува супериорно современо.
Картвелски јазици
Картвелските јазици ( ქართველური ენები) или познати како јужнокавкаски јазици (грузиски: სამხრეთ კავკასიური ენები) се група јазици кои воглавно се зборуваат во Грузија, но има мали заедници и во Турција, Азербејџан, Иран, Русија и Израел. Се проценува дека овие јазици ги зборуваат околу 5.2 милиони жители во светот и се класифицирани (не според генеологија, туку според географија) како кавкаски јазици.
Денес, не е познато дали оваа група јазици е во сродство со некое јазично семејство во светот. Првиот запис на еден од јужнокавкаските јазици е натписот од Аба Антони, кој е напишан на старогрузиски јазик со старогрузиско писмо во грузиски манастир во Витлеем и овој натпис датира од 440 година.
Јазици
Групата на јужнокавкаски јазици е составена од пет сродни јазика:
Општествен и културен статус
Грузискиот јазик е службен јазик во Грузија, каде го зборуваат околу 90% од вкупното население на државата. Тој е исто така главен јазик во образованието и трговијата во државата. Овој јазик се пишува со грузиката азбука, уникатно писмо само за овој јазик и најстарите записи на грузиски јазик датираат од 5 век.
Од 1864 година, менгрелскиот јазик се пишува со грузиска азбука, особено во периодот од 1930 до 1938 година, кога Мегрелците имале културна автономија, како и после 1989 година. Ласкиот јазик се пишува со латиница. Во одредени периоди овој јазик се пишувал и со грузиска азбука.
Генеологија
Првиот предлог за генеолошката поврзаност на јазиците бил даден од Јохан Антон Гилденштет во XVIII век, а подоцна поддржан и од Г. Росен, Мари Фелисите Брос, Франц Боп и останати јазичари. Понекогаш, ласкиот и мегрелскиот јазик се сметаат за дијалекти на еден јазик, занскиот.
Врз основа на глотохронолошка анализа, Георги Климов предложил дека пракартвелскиот јазик се поделил на свански и пракартозенски јазик во 19 век п.н.е. , а понатака се поделиле и грузискиот и занскиот јазик во 8 век п.н.е. Како и да е, датумите за оваа теза не се земаат за сосема сигурни и има потреба од дополнителна анализа.
До денес има направено, и делумно потврдена, генеолошка анализа само за меѓусебните врски на јазиците од оваа група. Нема утврдено теза или нема докази дека оваа група јазици се поврзани со кои било останати јазични семејства, дури и со севернокавкаските јазици. Утврдувањето на поврзаноста на јужните со северните јазици не може да се изврши поради тоа што фонолошкиот и гласовниот состем на јазиците не се совпаѓаат. Некои јазичари преложиле дека картвелските јазици се дел од поголема јазична група наречена ностратски јазици, но сепак има пропусти и во оваа теза.
Некои граматички сличности, особено при деклинацијата на именките и падежите, со баскискиот јазик биле инспирација за посочување на различни тези за поврзаност на овие јазици. Овие тези за поврзаноста на јужнокавкаските јазици со останатите јазици во светот имаат недостаток на цврски докази и се сметаат за хипотетички. .
Често можат да се видат некои сличности меѓу севернокавкаските и јужнокавкаските јазици, но најчесто тие се како резултат на контактот меѓу јазиците и позајмените зборови, обострано.
Именки
Јужнокавкаските јазици ги класифицираат предметите и единките како „интелегентини“ или „кој-класа“ и „неинтелегентни“ или „што-класа“. Во овие јазици нема граматички род.
Глаголи
Јужнокавкаските глаголи можат да означат едно, две или тре граматички лица. Вршителот/ те на дејноста може да биде еден (еднина) или повеќе (множина). Според бројот на лицата, глаголите се класифицираат како еднолични, дволични или тролични.
Со помош на специјални означувачи, јужнокавкаските глаголи можат да означат четири вида дејства (намери):
Националистичка народна коалиција
Националистичка народна коалиција (англиски: Nationalist People's Coalition или NPC) — политичка партија на Филипините.
Резултати
Партијата освои само 3 од вкупно 12 можни седишта во сенатот.
Каналот Мусолини
Каналот Мусолини е роман на италијанскиот писател Антонио Пентаки.
Содржина
Дејството на романот се одвива во Италија, во периодот меѓу двете светски војни и го проследува доаѓањето на фашистите на власт, како и причините на процесот на бонификација и градењето на градовите во фашистичката ера.
Изданија на македонски јазик
Во 2016 година, романот бил објавен на македонски јазик од страна на издавачката куќа „Или-Или“, како 134. книга од едицијата „ПРОсЗА“. Преводот од италијански јазик го извршила Ирина Талевска. Објавувањето на романот било дел од проектот „Креативна Европа“ на Европската Унија.
Награди
Во 2010 година, романот ја добил наградата „Стрега“, а исто така се закитил и со наградите „Акви Сторија“ и „Асти д'Апело“.
Мор Тан
Мор Тан (19 јуни 1828-11 март 1899) бил унгарски сликар,брат на познатиот хемичар Карол Тан.
Животопис
Роден во Обесче (денес Бечеј, Србија ), гимназијата ја завршил во Калоча, а во Пешта завршил филозофија и право, бил ученик на унгарскиот сликар Миклош Барабаша кој го следел бидермајеровиот стил кој бил во мода во првата половина на 19 век.
Студиите ги прекинал за да учествува во унгарската револуција (1848-1849 година) каде направил голем број на слики и скици. Но заради болести не можел да продолжи да служи во унгарската војска, па затоа решил да се занимава со сликарството сериозно. Подоцна студирал и во Италија и Виена, покрај неговата соработка со слични познати сликари во својата татковина. Тој работел во реалистичен - пред- импресионистички стил. Неговите предмети се претежно историски настани и портрети, но исто така и митолошки или фантастични теми. Тој сликал фрески кои украсуваат неколку истакнати јавни згради во Будимпешта.
Мор Тан, исто така, ја дизајнирал првата унгарска поштенска марка во 1848 година, но никогаш не била употребена, бидејќи Унгарија останала дел од Австриската Империја во тоа време, по Унгарската револуција од 1848 година. Тан починал во Трст во 1899 година.
Штука (село)
Штука — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Штука се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во источниот дел на Струмичка Котлина и во источниот дел на Општина Босилово, на 15 километри од градот Струмица. Селото се наоѓа на планината Огражден.
Надморската височина во селото е 290 метри, додека селото зафаќа површина од 16,4 км2. Од нив, 251 хектари се обработливо земјиште, 1.334 хектари се шуми и 25 хектари се пасишта
Ран период
На просторот на денешна Штука имало живот уште во предримско време. Тоа го потврдува пронајдената гробна могила од хеленистичкиот период. Во наоѓалиштето Тумба, блиску до селото е откриена и населба од доцноантичко време и од средниот век, а во наоѓалиштето Црквиште се откриени тврдина од доцноантичко време и римохристијанска базилика (црква).
Зборот „Штука“ на местен дијалект значи „вдлабнатина“, „дол“ (во долина). Од самата локација на населбата во долина се претпоставува дека е изведено и името на селото Штука. Според народното предание некогаш овие простори биле исполнети со вода, имало блато. Ѓолската вода била богата со риби. Најмногу ја имало рибата штука, која селаните ја ловеле со кошеви, па дури и со рака, особено во летните месеци кога таа излегувала во плитките води. По изобилството на рибата штука, според легендата населбата што се наоѓала крај блатестото езеро ја нарекле Штука.
Од една повелба од 1328 година, со која се потврдува Хрељовото подарување на земји од Струмичко на Хилендарскиот манастир, се гледа дека до ова време како ситни феудалци (пронијари) во селото Штука биле „пронијарите грчки Тутко, Осан, Ласкар и Сидерофан“, кои со припаѓањето на овие села на Хилендар, биле истерани од нив.
Отоманско Царство
Во XIX век Штука било село со мешано население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Штука било село со 20 семејства, сите Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 105 жители Турци.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на војната, муслиманското население започнало да ги напушта своите домови, додека на нивно место биле населени македонски бегалци од Егејска Македонија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион. По крајот на Втората светска војна, Штука била вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 781 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 590 жители, од кои 561 Македонец и 29 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1826 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 729 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 722 гласачи.
NGC 3773
NGC 3773 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3773 се споменува и како UGC 6605, MCG 2-30-5, MK 743, IRAS 11356+1223, CGCG 68-14, KUG 1135+123.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3773 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3773 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 3773 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36043. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 860. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 468.
Тома Вилановски
Тома Вилановски (1486 - 1555) — католички светец.
Животопис
Св. Тома се родил во Фуенлано, Шпанија, од татко мелничар. По смртта на татко му, Св. Тома го продал имотот и парите им ги разделил на сиромашните луѓе. Веќе на возраст од 26 години станал професор по филозофија и теологија. Во 1518 година станал свештеник, а благодарение на големата ученост, во 1544 година бил назначен за надбискуп на Валенсија. Тој бил познат проповедник, а верниците често барале од него да ги искаже размислувањата за Господ и за вечниот живот. Св. Тома починал во 1555 година.
NGC 6131B
NGC 6131B — леќеста галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6131B се споменува и како MCG 7-34-5, KUG 1620+390B.
Откривање
Објектот е откриен на 15 јуни 1882 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6131B е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. NGC 6131B има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 22 м 0,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 54' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 6131B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57932. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 114; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3062. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 743.
Тополчани
Тополчани — село во Општина Прилеп, во областа Пелагонија, во околината на градот Прилеп. До 2004 година, селото било административно седиште на поранешната истоимена општина, која била споена со Општина Прилеп.
Потекло на името
Според жителите, селото Тополчани најпрво се нарекувало Плочани бидејќи луѓето тука изработувале камени плочи кои ги продавале во Битола. Ова занимање постоело до 1912 година. Од старото име Плочани настанало официјалното денешно име Тополчани.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во прилепскиот дел на областа Пелагонија, во јужниот дел на Прилепското Поле, од левата страна на Црна Река. Селото е издолжено во правец северозапад-југоисток. Во селото постојат четири маала: Горно, Степаноско, Долно и Илиоско Маало. Селото Тополчани е сместено во југозападниот дел на Општина Прилеп, низ него минува магистралниот пат А3, односно делницата Прилеп - Битола и во селото се наоѓа црквата „Вознесение Христово“. Тополчани е рамничарско село, расположено на надморска височина од 600 метри и од градот Прилеп е оддалечено околу 20 километри.
Историја
Подрачјето на селото е населено уште од неолитот, за што сведочи наоѓалиштето Чука недалеку на југозапад.
Првиот помен за Тополчани потекнува од првата половина на XVII век. Се споменува дека ајдуците нападнале некој чифлик во ова село. Кон крајот на турското ропство во Тополчани постоеле три чифлици, чии сопственици биле Риза-бег, Усеин-ага, а името на третиот сопственик е заборавено. Неговиот чифлик го купил некој христијанин од Прилеп. Овој чифлик се нарекувал Вукароски. По 1912 година, со купување и со аграрната реформа, земјата преминала во рацете на жителите.
Во век, Тополчани било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Тополчани живееле 360 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 440 Македонци, патријаршисти.
Според пописот од 2002 година, во селото Тополчани живееле 449 жители, сите Македонци. Од нив 243 биле мажи, а 206 жени.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 310 жители, од кои 297 Македонци, 2 Албанци, 1 останат и 10 лица без податоци.
Родови
Тополчани е македонско православно село, родовите во селото се староседелски и доселенички.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1500 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на работнички универзитет.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 320 гласачи.
Јадрена енергија во Турција
Турција нема атомски централи, но ја гради Атомската централа „Акују“, која се очекува да биде завршена во 2023 година. Дебатата за јадрената енергија има долга историја, со почеток на изградбата во провинцијата Мерсин во 2018 година, како шести најголем обид за изградба на атомска централа од 1960 година.
Плановите за атомската централа Синоп и уште една во Енеада се закочени.
Рани години
Јадрените активности на Турција започнале набргу по првата меѓународна конференција за мирно користење на атомската енергија, одржана во Женева во септември 1955 година. Во 1961 година бил пуштен во употреба тест реактор од 1 MW во Центарот за јадрено истражување и обука Чекмеџе за образовни и истражувачки цели. Како што е наведено од Светската јадрена асоцијација, првиот обид бил извештајот за изводливост во 1970 година, со вклучување на објект од 300 MWe. Потоа во 1973 година, органот за електрична енергија се согласил да изгради демонстративна централа од 80 MWe. Во 1976 година, Акују, место на 45 километри западно од јужниот град Силифке, била избрана за локација на атомската централа. Агенцијата за атомска енергија на премиерот издала лиценца за ова место. Обидот да се развијат повеќе постројки не успеал во 1980 година, поради неуспехот да се обезбедат финансиски гаранции од страна на владата, што ги сметала погоните за јаглен во Турција како поповолни. Турција ја прекинала работата на атомските централи поради катастрофата во Чернобил, што се случила во Советскиот Сојуз во 1986 година. Во 1988 година, одделот за атомски централи ТЕК бил затворен.
Во 1993 година, атомска централа била вклучена во инвестициската шема на земјата. Сепак, ревидираните услови за наддавање не биле издадени дури во 1996 година. Наддавањата биле издадени од Атомска енергија на Канада Лимитид, електрична компанија Вестингхаус - конзорциум на Митсубиши индустрии и конзорциумот Фраматоме - Сименс за централа од 2000 мегавати во Акују. Крајниот рок за наддавање бил во 1997 година, но владата го одложувала неколку пати, сè додека не биле укинати подготовките заради финансиски потешкотии.
2000-тите
Новиот закон за изградба и одржување на атомските централи бил донесен од Турскиот парламент во 2007 година. Предлог-законот предвидува воспоставување на барања за проектирање и работа на централите од страна на Турскиот орган за атомска енергија (ТАЕК). Тоа и овозможило на владата да им даде гаранции за купување на фирмите за вкупната енергија произведена во атомските централи. Контролата на отпадот и деактивирањето биле опфатени и со нацрт-законот. Турција започнала да биде соработник на Париската конвенција за одговорност од трети страни во областа на јадрената енергија. Критериумите за развивачите кои ќе градат и управуваат со атомски централи биле издадени набргу по ова законодавство.
Граѓански јадрен договор со Соединетите Американски Држави стапил на сила во 2008 година, договор за јадрена соработка со Јужна Кореја бил воспоставен во јуни 2010 година, и уште два договори биле потпишани со Кина во 2012 година. Следната година, Меѓународната агенција за атомска енергија (IAEA) го извршила Интегрираниот преглед на јадрената инфраструктура (INIR) во Турција за да го процени напредокот на земјата во планирањето за нова шема на јадрена енергија. Иако прегледот бил позитивен, МААЕ ја советувала Турција да ја заврши националната стратегија за јадрена енергија и да ја подобри регулаторната агенција.
Регулатива и политика
Во 2007 година, парламентот усвои нацрт-закон за изградба и работа на атомски централи и продажба на нивната електрична енергија. Исто така, се однесува на управување со отпад и деактивирање, предвидувајќи Национална сметка за радиоактивен отпад и сметка за деактивирање, што генераторите ќе ја плаќаат постепено.
Меѓународната агенција за атомска енергија (МААЕ) препорачала „донесување закон за јадрена енергија со кој се формира независно регулаторно тело и воспоставување на национална политика што опфаќа широк спектар на прашања, како и понатамошно развивање на потребните човечки ресурси“.
Во 2018 година, Турција основала ново Јадрено регулаторно тело, кое ги презело повеќето од должностите на Турскиот орган за атомска енергија (ТАЕК), како издавање лиценци и дозволи на компании кои работат со јадрена енергија и постројки за јонизирачко зрачење. ТАЕК сега е исклучиво одговорен за управувањето со радиоактивниот отпад.
Истражување и развој
Од 1979 година, на Истанбулскиот технички универзитет работи истражувачки реактор ТРИГА, наречен реактор за обука и истражување ITU TRIGA Марк-II. Под надзор е на Турскиот орган за атомска енергија (ТАЕК). Тоа е втор оперативен и трет инсталиран реактор за јадрено истражување во Турција, а другиот е Центарот за јадрено истражување и обука Чекмеџе.
Атомска централа Акују
Во мај 2010 година, Русија и Турција потпишале договор дека подружница на Росатом ќе гради, поседува и работи електрична централа во Акују, составена од четири 1.200 MWe VVER1200 единици. Изградбата на првиот реактор започнала во април 2018 година. Во февруари 2013 година, руската јадрена градежна компанија „ Атомстројекспорт“ (АСЕ) и турската градежна компанија „Оздогу“ го потпишале договорот за подготовка на локацијата за предложената атомска централа Акују. Договорот вклучува работа со ископување на местото.