cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Идиопатска тромбоцитопенична пурпура
Бременост
Препорачливо е бремените жени со тромбоцитопенија или претходна дијагноза на ИТП да бидат тестирани за серумски антиплалетни антитела. Пациентката со симптоматска тромбоцитопенија и препознатливо анти-тромбоцитно антитело треба да се започне на терапија на нивниот ИТП, што може да вклучува стероиди или ИВИГ. Анализата на фетална крв за да се утврди броењето на тромбоцитите обично не се изведува бидејќи Тромбоцитопенија предизвикана од ИТП кај фетусот е генерално помалку тешка од НАИТ. Трансфузија на тромбоцити може да се изврши кај новороденчиња, во зависност од степенот на тромбоцитопенија. Се препорачува новороденчињата да бидат проследени со сериски брои на тромбоцити за првите неколку дена по раѓањето.
Историја
Првпат болеста е опишана во 1735 година од германскиот лекар Паул Готлиб Верлхоф кој ја забележал  кај 10-годишно девојче и го напишал најпкомплентнот првичен извештај за оваа ретка болест. Во тоа време, тромбоцитите биле непознати.
Тромбоцитите биле опишани во почетокот на 19 век, а во 1880-тите неколку истражувачи ја поврзале пурпурата со абнормалности во бројот на тромбоцитите. Името "болест на Верлхоф" се користеше пошироко пред сегашното описно име да стане попопуларно. Тромбоцитите биле опишани во почетокот на 19 век, а во 1880-тите неколку истражувачи ја поврзале пурпурата со абнормалности во броењето на тромбоцитите. Првиот извештај за успешна терапија за ИТП беше во 1916 година, кога еден млад полски студент по медицина, Пол Казнелсон, го опиша реакцијата на женски пациент на спленектомија. Спленектомијата остана лек од прв ред сè до воведувањето на стероидна терапија во 1950-тите.
Сатурн LXII
Сатурн LXII , provisionally known as S/2004 S 32,е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит и Јан Клејна на 8 октомври 2019 година од набљудувања направени помеѓу 12 декември 2004 и 19 јануари 2007 година.
Сатурн LXII е со пречник од околу 4 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 21.214 Gm за 1153,96 дена, со наклон од 159° кон еклиптиката, во ретроградна насока и со ексцентричност од 0,251.
Беатриче од Баварија
Беатриче од Баварија (1344 - 25 декември 1359); — кралица на Шведска и сопруга на кралот Ерик XII од Шведска (1339–1359) кој заедно со неговиот татко кралот Магнус IV владеел во Шведска.
Животопис
Беатриче била ќерка на Луј IV, Светиот римски цар (1282–1347) и неговата втора сопруга Маргарет Втора, грофицата од Хано (1311–1356). Во 1356 година таа била венчана за Ерик, кој како постар од два сина, станал ко-монарх по бунтот против неговиот татко, Магнус IV (1316–1374), кој бил монарх и на Норвешка и на Шведска. Помладиот син Хокон (1340–1380) требало да стане владетел на Норвешка. Беатриче беше кралица заедно со нејзината свекрва Бланш од Намур (1320–1363).
Беатриче и Ерик починале во 1359 година. Се верува дека нејзиниот сопруг починал од Црна смрт, и дека Беатриче, која родила мртвороден син, исто така починала од чума. Некои историчари веруваат дека таа и нејзиниот син биле погребани во манастирот „Црни фритри“ во Стокхолм.
Ивар Бескостниот
Ивар Бескостниот (Ívarr hinn Beinlausi; Староанглиски: Hyngwar) бил викиншки водач и командант кој ја освоил територијата на денешна Англија. Според Сагата за Рагнар Лодброк, тој бил син на Рагнар Лодброк и Аслауг. Негови браќа биле Убе Рагнарсон, Бјорн Железниот, Хвитсерк, Сигурд Змискоокиот и Халфдан Рагнарсон.
Физички одлики
Не е познато од каде му доаѓа прекарот, но сепак во сагата е опишан како човек кој нема коски. Се знае дека една болст, наречена „нецелосна остеогенеза“ предизвикува телото да личи дека има нецелосно оформени коски, затоа што телото и екстремитетите можат да се виткаат надвор од границите на нормалното. Оваа болест била позната во времето на Стара Грција и Стар Рим. Од друга страна, можно е да боледувал од синдромот кој денес е познат како Елерс-Данлос (EDS), кој предизвикува преголема свитлисвост на делови од телото.
Според Сагата за Рагнар Лодброк, бескостноста на Ивар била резултат на клетва. Неговата мајка Аслауг, која била четврта жена на Рагнар, сметала дека со мажот треба да чекаат три ноќи пред да бидат интимни. Но Рагнар го ззафатила таква страст што не можел да чека, ниту го испочитувал барањето на Аслауг. Проклетството што ги снашло, било тоа што Ивар ссе родил со слаби коски.
Според друга теорија, Ивар бил познат според прекарот „Омразениот“, на латински „Exosus“. Средновековен писар, кој не го знаел доволно латинскиот јазик, ова го пренесол како: ex (без) os (коски), па оттаму „Бескостниот“, но оваа теорија не се совпаѓа со преводот на неговиот прекар споменат во нордиските извори.
Во сагите Ивар е опишан со физичка попреченост, но исто така е опишан и како мудар, итар и мајстор за стратегија и тактика во битките.
NGC 7805
NGC 7805 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7805 се споменува и како UGC 12908, MCG 5-1-24, CGCG 498-64, KCPG 602A, KUG 2358+311, Arp 112, VV 226, CGCG 499-36, MK 333.
Откривање
Објектот е откриен на 9 октомври 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7805 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7805 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 1 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 26' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 7805 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 109. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2259. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 606.
940
940 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 940 година од новата ера, 940. од првиот милениум, 40. од X век и прва од 940-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6448 и 6449 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5690 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4700 и 4701 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1693.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 940 година се протега во 3576 и 3577, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3636 и 3637 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1483. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 328 и 329 исламска година.
NGC 800
NGC 800 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 800 се споменува и како UGC 1526, MCG 0-6-24, CGCG 387-28, IRAS 01596-0021, KUG 0159-003, KCPG 52A.
Откривање
Телото е откриено на 9 октомври 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 800 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 800 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 2 м 11,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 7' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 800 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7740. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 219; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4689. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 852.
Мутновски
Мутновски е  вулкан кој се наоѓа во јужниот дел на полуостровот Камчатка, Русија. Тој е еден од најактивните вулкани на јужна Камчатка, а неговата последната ерупција била во 2000 година.
Скокови во вода на светското првенство во водени спортови 2011 - синхронизирани скокови од 10м во женска конкуренција
Резултати
Зелената ги означува финалистите Најдобрите дванаесет продолжуваат во финалето.
87 п.н.е.
87 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 87. година пред новата ера, 87. од првиот милениум п.н.е., 87. од 1 век п.н.е. и осма од 80-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5421 и 5422 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4663 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3673 и 3674 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 666.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 87 година се протега во 2549 и 2550, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2609 и 2610 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 456. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 730 и 729 исламска година пред хиџра.
Црвена мрежа
Црвена мрежа претставува контролна мерка во патниот сообраќај која има за цел да спречи застој и метеж во раскрсниците. Делницата обично е означена со прекрстена мрежа на дијагонално насликани линии (или само на две линии кои се преминуваат едни со други во кутијата), и возилата не можат да влезат во зоната, сè додека нивниот излез од раскрсницата е чист (или, ако свртуваат, да чекаат празнина во сообраќајот што доаѓа).
Кутиите делници биле воведени во Велика Британија во текот на 1967 година, по успешно судење во Лондон. И во Ирска и во Велика Британија (каде што автомобилите возат од левата страна), возачите можат да влезат во кутијата и да чекаат кога тие сакаат да свртат десно и се запрени од правење на тоа само кога има сообраќај што доаѓа или од страна на други возила кои чекаат да свртат десно.
Слични вакви кутии може да се означени и на други места на патот кои мора да се обезбедат од ред на чекање во сообраќајот.
Во многу американски држави, многу закони кои имаат намера да се намали метежот во раскрсниците, железничките премини и пешачките премини биле донесени и со нив се забранува возачите да влегуваат во раскрсниците и спомнатите премини сè додека не се сигурни дека нивното возило може тоа јасно да го расчисти. Нема посебни ознаки кои се користат за да се означи ова правило, но некои влади поставуваат знаци на предупредување за да се зголеми свеста за законот во проблематични раскрсници.
Телкели
Телкели или Тилекели (Πετράλωνα, Петралона; до 1927 г. Τελκελή, Телкели ) село на полуостровот Халкидик во Егејска Македонија, денес во Грција.
Вардер (Рендсбург-Екернферде)
Вардер (Warder) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 5383
NGC 5383 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5383 се споменува и како UGC 8875, MCG 7-29-23, MK 281, IRAS 13550+4205, CGCG 219-33, KUG 1355+420.
Откривање
Телото е откриено на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5383 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5383 има привидни димензии од 3,2' х 2,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 57 м 4,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 50' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 5383 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49618. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3030. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1386.
Мало Илино
Мало Илино — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Селото Мало Илино се наоѓа во северозападниот дел на Општина Демир Хисар, во изворишното сливно подрачје на Црна Река, чиј атар се издига до сртот на Плакенска Планина. Селото е планинско, на надморска височина од 950 метри. Атарот зафаќа простор од 16,5. На него најголема површина заземаат пасиштата од 630 хектари, на шумите отпаѓаат 499 хектари, а на обработливото земјиште 250 хектари. Според тоа селото има мешовита земјоделска функција.
Историја
Денес под горното име постојат две села — Големо и Мало, само неколку километри оддалечени едно од друго; сместени северозапдно од Битола, во Демирхисарско. Според сочуваното предание, порано постело само едно Илино, на преминот наречен Илинска Црква која се наоѓа на околу 3 км западно од Мало Илино. Таму и денес постои црква односно манастирот „Св. Илија“. Оттука селото се преселило поради големите зулуми што ги трпело од вооружените арнаутски дружини, кои доаѓале од областа черменика. Притоа од старата населба настанале две нови - Големо и Мало Илино. Ова предание во голема мера се потврдува од расположливата пишана документација. Имено, додека во пописните дефтери од XV и XVI век (до времето на султанот Селим II) е запишано само едно Илино, дотогаш во битолските кадиски сиџили, почнувајќи од XVII век, се сретнуваат две такви села (Илинелер). Тоа укажува дека раселувањето на старото село и настанувањето на двете нови треба да се бара во интервалот од крајот на XVI до првите децении на XVII век.
Најстариот изворен податок за дервенџиската (стражарска) служба на Илино е од околу 1445 година, кога имало 56 домаќинства и 3 вдовици. Веќе во 1519 година бројот на жителите се покачил дури на 116 домаќинства и 5 вдовици, за во 1528/29 година да изнесува 106 домаќинства, 13 неженети и 4 вдовици. Бројкиве покажуваат дека во првите децении на XVI век Илино спаѓало, меѓу поголемите села во Македонија. А потоа судејќи според пописот од1544/45 година дошло до осетно намалување на селото, бидејќи во него биле регистрирани само 32 домаќинства, 5 неженети и 2 вдовици, што најверојатно се должи на преселувањето на населението во новите две села. Имено на пописот од 1568 година селото имало 35 домаќинства, 20 неженети и 1 вдовица.
За целото ова време Илино влегувало во Битолската нахија, како составен дел на еден од тимарите. Како дервенџиско село имало задача да го чува патот, кој води од Демир Хисар за Дебар". Всушност тоа бил само дел од значајната артерија што го врзувала Цариград со Албанија (овој пат бил од голема важност уште од антички времиња односно односно дел од познатата Виа Игнациа). Дервенџиската стража бездруго била псотавува на проходот Илинска црква, каде што минува споменатиот пат, доаѓајќи од Прилеп и Железнец и продолжувајќи на Елбасан и Драч. На овој пат патниците му давале предност бидејќи бил покус од оној преку Охрид и Битола. Патот минувал крај старот село, што значи меѓу Големо и Мало Илино.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Мало Илино имало 500 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мало Илино имало 480 жители.
Мало Илино во 1950 година имало околу 550 жители, во 1961 година било средно по големина село со 350 жители од кои сите биле Македонци, а во 1994 година преминало во мала населба со 106 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 50 жители, од кои 49 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 34 жители, од кои 32 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Мало Илино е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Староседелци и доселеници со непозната старина: Шундуровци (2 к.), Ѓоргијовци (1 к.), Димовци (3 к.), Несторовци (13 к.), Дуковци (1 к.), Размовци (3 к.), Гроздановци (1 к.), Милошовци (2 к.), Ристевци (1 к.), Цинцаровци (3 к.), Ристановци (6 к.), Смилевци (1 к.), Костадиновци (2 к.), Мицковци (1 к.), Кочовци (6 к.), Савевци (3 к.), Паунковци (4 к.), Брклевци (1 к.), Трајковци (1 к.), Петковци (3 к.) и Илијовци (8 к.).
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Сопотница.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 651 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селска продавница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 62 гласачи.
Иселеништво
Населението од Мало Илино е во голема мера иселено. До 1952 година иселеници има во Бугарија (13 семејства), Србија (8 семејства), Крушево (1 семејство), Битола (8 семејства), Босна (1 семејство) и во Скопје (1 семејство). Посилен бран на иселување е забележан после 1960-тите. Иселувањето водело воглавно кон градовите во Македонија.
IC 1938
IC 1938 — галаксија во соѕвездието Гавран, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1938 се споменува и како NPM1G -14.0474.
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1899 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1938 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 1938 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1938 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 925330.
Голаја
Голаја е мал стратовулкан и се наоѓа во јужниот дел на полуостровот Камчатка, Русија.
Ники Филипс
Ники Филипс (родена 1983 година ) е модел, блогер и телевизиски водител на Нов Зеланд.
Филипс е родена во Окленд. Таа започнала да се занимава со моделирање на 14 години и се преселила во Австралија во 2002 година. Таа се појавила како специјален судија-гостин во првата серија на „Следниот топ модел на Нов Зеланд“ во 2009 година. Во декември 2015 година таа започнала да го води „Garage Movie Block“, телевизиска емисија во Нов Зеланд. Филипс се омажила за нејзиниот сопруг Дејн Рамбл во Бали во 2014 година.
Арата Исозаки
Арата Исозаки (磯 崎 新, Исозаки Арата ; роден на 23 јули 1931 година) е јапонски архитект, урбанистички дизајнер и теоретичар од Оита. Тој бил награден со златниот медал РИБА во 1986 година и „Прицкеровата награда за архитектура“ во 2019 година.
Фирстенберг-Пирглиц
Фирстенберг-Пирглиц (Fürstenberg-Pürglitz) — династија на благородничко семејство од југозападниот дел на денешната сојузна покраина Баден-Виртемберг, Германија, која го имала своето седиште во замокот Кршивоклат (Pürglitz) во Бохемија, денешна Чешка. Фирстенберг-Пирглиц се појавила со поделба на Фирстенберг-Фирстенберг во 1762 година и го добила Фирстенберг-Фирстенберг во 1804 година. По 1804 година, кнезовите ја користеле титулата кнез на Фирстенберг. Фирстенберг-Пирглиц била медијатизирана кон Австрија, Баден, Хоенцолерн-Зигмаринген и Виртемберг во 1806 година.
Богородична црква (Париз)
Богородична црква или Нотр Дам (француски: Notre Dame de Paris) — готска катедрала на источната половина на островот Сите на реката Сена во Париз, Франција, со главен влез од западната страна. Ова е катедралата на Париз и седиштето на архиепископот на градот. Богородичната црква се смета за најубавиот пример за француската готска архитектура. Виоле-ле-Дик, еден од најпознатите француски архитекти, ја обновил и сочувал од уривање. Името „Нотр Дам“ на француски значи „Нашата Госпоѓа“ (Богородица или Дева Марија). Ова е една од најубавите готски катедрали во светот, градена низ целиот готски период. Скулптурите и витражите се одликуваат со големо влијание од натурализмот, за разлика од пораната романска архитектура.
Богородичната црква е една од првите цркви во светот каде се употребени арбутани (надворешни потпорни арки). Зданието првично не било предвидено да има арбутани околу хорот и бродот. По започнувањето на изградбата, откога потенките ѕидови (популаризирани во готиката) израснале уште повисоко, почнале да се јавуваат пукнатини од напон, како што ѕидовите притискале нанадвор. За да го решат проблемот, архитектите изградиле потпори на ѕидовите однадвор, и подоцнежните доградби продолжиле да се вршат на тој начин.
За време на радикалната фаза на Француската револуција (1790-ти г.), катедралата настрадала од сквернавење, кога голем дел од верската иконографија бил оштетен или уништен. Истата била обновена во текот на XIX век, и така катедралата го добила својот поранешен изглед.
Изградба
Во 1160 г., бидејќи црквата во Париз станала „парохиска црква на европските кралеви“, епископот (бискупот) Морис де Сили сметал дека постоечката париска катедрала е недостојна за оваа благородна функција. Така, штом се здобил со титулата Епископ на париз, тој ја урнал. Според едно предание, Сили имал визија за величествена нова катедрала во Париз, и ја нацртал во калта, во дворот на постоечката црква. За овозможување на изградбата, епископот урнал неколку куќи и и зградил нов пат кој би овозможил пренос на материјалите за изградба на новата катедрала.
Изградбата започнала во 1163 г., за време на владеењето на кралот Луј VII. Не се знае со сигурност дали камен-темелникот го удрил епископот де Сили, или пак папата Александар III, бидејќи обајцата биле присутни на таа свеченост. Потоа епископот де Сили го посветил својот живот и богатство на изградбата на катедралата.
Изградбата на западната страна, со двете карактеристични кули, започнала околу 1200 г., пред завршувањето на бродот, што е спротивно на вообичаената градежна практика. За време на периодот на изградба, на проектот работеле многубројни архитекти, како што може да се види по различните стилови и висини на западниот дел и кулите. Помеѓу 1210 и 1220 г., се вклучил и четврт архитект кој го изградил нивото со розетен прозорец и големите сали под кулите. Кулите биле завршени околу 1245 г., а самата катедрала била завршена околу 1345 г.
Ѕвона
Богородичната црква има пет ѕвона. Големото бурдонско ѕвоно наречено „Емануел“ е сместено во јужната кула, и тежи околу 13 тона, и се ѕвони за да се означат часовите, како и по разни прилики и богослужби. Во северната кула има уште четири додатни ѕвона на тркала, кои се звонат со нишање. Овие одѕвонуваат за разни богослужби и празници. Некогаш тие се ѕвонеле рачно, но денес работата ја вршат електромотори. Ѕвоната имаат и надворешни токмаци и со нивна помош се свират мелодии на мала клавијатура.
Споменик на политичките затвореници (Битола)
Споменик на политичките затвореници во Битола за време на Втората светска војна — меморијален комплекс во Битола. Автор на споменикот е вајарот Александар Цане Јовановски.
Местоположба
Комплексот е изграден во близина на Црн мост и реката Драгор во паркче на чие место за време на бугарската окупација во годините на Втората светска војна се наоѓал Централниот областен затвор.
Опис
Споменикот е комплексен, составен од повеќе елементи, по идеја на вајарот Александар Цане Јовановски, а по нацрти на дипл. инж. арх. Димитар Димитровски. Преку него ликовно е претставен фашистичкиот Областен централен затвор и она што тој оставил втиснато во битолската меморија.
Централна претстава е монумнетот од бронза во квадратен облик преку кој се доживува затворот и херојството. Сцени од садистички изживувања, бесења, синџири и приведувања, мачители и маченици, но и револуционерна школа, се дел од претставите што не оставаат никого рамнодушен.
Од левата страна на овој споменик, во имитација на затворска ќелија се наоѓа приземен мермерен постамент во вид на полуотворена ролна од папирус, во кого се дадени основните информации за затворот.
На јужната страна, во должина на сиот простор што го зазема споменикот, подигнат е пресечен ѕид од речни камења што го симболизира слободниот свет, но потсетува и на затворот. На средината, на вертикална плоча, пишува:
стихови од наградена песна на битолскиот поет Радован П. Цветковски.
Од двете страни на плочава, поставени хоризонтално, се наоѓаат 13 бели мермерни плочи со имињата на 13 борци кои биле обесени или стрелани во затворот или на друго место со основни податоци за нив.
Спомен-плочи
На ѕидот се спомен-плочите на:
Историја на затворот
Затворот бил отворен во јули 1942 година и во него биле сместени политички затвореници од југозападна Македонија. Од вкупно 250 затвореници, 50 се осудени на смрт со бесење, 20 на доживотен затвор, а останатите на 20 години.
Според податоците на историчарот Александар Литовски, на 6 септември 1944 година, се случило бегството на политичките затвореници од Централниот областен фашистички затвор во Битола. Соочени со поразот на фашистичката власт Управата на затворот, три дена пред капитулацијата на фашистичка Бугарија беше приморана да дозволи да се отворат затворските порти и околу 120 политички затвореници избегаа од него. По бегството од затворот сите политички затвореници успешно се вклучија во завршните операции на македонската војска за конечно ослободување на земјава од фашистичка окупација.
Одбележување
Секоја година бегството на затворениците се одбележува на 6 септември со полагање на свежо цвеќе на „Споменикот на политичките затвореници“.
Уксичан
Уксичан — штитест вулкан и се наоѓа во северниот дел на полуостровот Камчатка, Русија.
Ноцебо
Ноцебо — ефект на способност на негативните уверувања и укажувања да предизвикаат штетни појави во организмот.
Појава
Ефектот „Ноцебо“, кој е спротивен на ефектот „плацебо“, го добил името во 1961 година. Овој ефект не е доволно проучен и не се познати причините и механизмите на неговото дејствување. Ефектот „ноцебо“ настанува во следниве ситуации:
Некои научни истражувања на моќта на ефектите „плацебо“ и „ноцебо“ покажале дека првиот ефект дејствува во 33-55% до случаите, додека вториот ефект се потврдил кај 55-100% до случаите. Тоа покажува дека пациентите се поподложни на негативната отколку на позитивната сугестија. Така, во еден експеримент, на доброволците им било кажано дека во главата ќе им пуштат струја со низок напон и дека тоа може да предизвика главоболка. Притоа, струјата воопшто не била пуштена, но две третини од доброволците добиле главоболка. Во друг експеримент, на група пациенти во една болница им била дадена шеќерна вода за која тие мислеле дека е средство за повраќање и дури 80% до нив навистина ја повратиле водата. Најпосле, во три медицински центри биле вршени истражувања со примена на „аспирин“ при што во два центри на пациентите им било укажано дека е можно да добијат мачнина во желудникот, додека во третиот центар, пациентите не биле предупредени. Потоа, проверката на резултатите покажала дека во двата центри, каде пациентите биле предупредени, контраиндикациите на лекот биле трипати почести.
Топлик (Касандриско)
Топлик — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Солвентност 2
Солвентност 2 – (англиски: Solvency II) – регулаторна рамка за адекватноста на капиталот и за управување со ризиците на друштвата за осигурување во Европската Унија.
Солвентност 2
Основните цели на „Солвентност 2“ се: поголема заштита на интересите на осигурениците, поголема транспарентност, поголема споредливост и конкурентност на пазарите на осигурителни услуги во ЕУ. Оваа регулаторна рамка ги зема предвид новитетите во областа на управувањето со ризиците, корпоративното управување и финансиското известување во осигурителните друштва. Процесот на примена на „Солвентност 2“ се спроведува низ четири нивоа: Првото ниво се однесува на Директивата „Солвентност 2“ (Директива 2009/138/ЕЗ) која на предлог на Европската комисија, а по советување на ЕИОПА (European Insurance and Occupational Pensions Authority, EIOPA) ја усвоиле Европскиот парламент и Советот на министрите на 5 мај 2009 година. Потоа, примената на оваа директива одела преку изработка на посебни мерки кои ги усвоила Европската комисија во октомври 2014 година. Овие мерки го претставуваат второто ниво на примена на „Солвентност 2“. Третото ниво ги вклучува препораките и начелата за спроведување на супервизијата кои до декември 2015 година ги донела ЕИОПА во различна правна форма. Во текот на 2015 година, земјите-членки на ЕУ вршеле приспособување на нивните национални законодавства со цел да ги хармонизираат со Директивата и со препораките на ЕИОПА, а Европската комисија вршела надзор на тој процес. На тој начин била заокружена четвртата етапа во примената на „Солвентност 2“. Притоа, регулаторниот режим „Солвентност 2“ започнал да се применува во членките на ЕУ од 1 јануари 2016 година.
Примената на „Солвентност“ во Македонија
Со донесувањето на Законот за супервизија на осигурувањето во април 2002 година формално започнал процесот на усогласување на македонското законодавство со „Солвентност 1“. Во рамките на преземените обврски за хармонизација на домашната регулатива кон онаа на ЕУ, Македонија има обврска да се усогласи и кон „Солвентност 2“.
Остри
Остри е стратовулкан и тој се наоѓа во северниот дел на полуостровот Камчатка, Русија. Има еден повисок вулкан Остри и помал вулкан Кутина. Остри е помеѓу највисоките врвови на опсегот Средини.
Државни празници во Монголија
Наводи
Mongolian Legal Info Network
939
939 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 939 година од новата ера, 939. од првиот милениум, 39. од X век и последна од 930-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6447 и 6448 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5689 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4699 и 4700 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1692.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 939 година се протега во 3575 и 3576, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3635 и 3636 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1482. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 327 и 328 исламска година.
Нистагмус
Нистагмус е состојба на неволно (или волно во некои случаи) движење на очите. Може да се јави од раѓање, но почесто се стекнува во текот на детството или покасно во животот. Во многу случаи може да резултира со намален или лимитиран вид.
Постојат две форми на нистагмус: патолошки и физиолошки, со варијации во секој тип. Нистагмусот може да биде предизвикан од вродено нарушување или недостиг на сон, стекнати или нарушувања на централниот нервен систем, токсичност, лекови, алкохол, или вртежни движења.
Граѓа Нива (Гарниково)
Граѓа Нива — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Гарниково. Претставува населба од доцноантичкото време.
Местоположба
Граѓа Нива се наоѓа северно од селото, на границата со атарот на селото Дабниште.
Ископувања и наоди
На голема површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, и многу градежен материјал од кршен камен, тегули и имбрекси.
Анадолски бејлици
thumb|350px|Анадолски бејлици Анадолските бејлици — мали туркиски кнежевства кои биле регулирани од страна на бегови и кои биле основани во Анадолија во текот на 11 век, како и по распаѓањето на султанатот на Селџуците во 13 век.
По селџучката победа во Битката кај Манцикерт и по освојувањето на Анадолија, Огузите започнале со населување на териториите на денешна Турција. Овие бејлици во текот на следните години добивале голема помош од Селџуците во замена за нивните услуги. Но со монголската инвазија од истокот силата на Селџуците се намалила а ова овозможило овие бегови да прогласат независност. По падот на централизираната моќ во Конија, голем дел од беговите започнале да создаваат сојузи и со поддршка од Монголија прогласиле емиратства. Овие гази воини со слабеењето на Византија започнале да ги зазимаат нејзините територии.
До 1300 година, овие туркиски сили стигнале до Егејско Море. Во почетокот како најсилни се издвојувале Караманија и Гермијан. Османоглу пак се наоѓал во северозападниот дел од Анадолија, со седиште Согут и во почетокот оваа земја била многу мала и незначајна по моќ. По должината на егејскиот брег од север кон југ се наоѓале Кареси, Сарухан, Ајдин и Теќе. Исфендијар се наоѓач во регионот на Црното Море.
Осман бег започнал со освојување на византиските територии во првите години од 14 век. Со анексија на соседните бејлици Османоглу станале главни соперници на Караманија. До крајот на 14 век, Османогглу започнал со стекнување на останатите бејлици преку освојување, сојузништво или преку склучување на династички бракови. Следувал период на меѓусебни конфликти меѓу Караманија и Османоглу.
По основањето на Османлиското Царство во времето на Мехмед I и неговиот син Мурат II поголемиот дел од овие територии биле вклучпени во Османлиското Царство. Конечниот удар на Караманија бил даден во времето на Мехмед II кога поголемиот дел од Анадолија бил вклучен во империјата на Османлиите. Целосното обединување на Анадолија се случило во времето на Сулејман Величествениот.
Голем дел од поранешните анадолски бејлици станале основа при административната поделба на Османлиското Царство.
Ограничување на брзината
Ограничување на брзината се користи во повеќето земји за да се постави максималната (или минимум во некои случаи) брзината со која  возилата може законски да патуваат на одредени делови од патот. Ограничувањата на брзината може да биде променлива, а во некои места брзината е неограничена (на пр. некои Автопати во Германија). Ограничувањата на брзината се обично покажани на сообраќајниот знак. Ограничувањата на брзината најчесто се поставени од страна на законодавнит тела на земјата или регионот и се спроведува од страна на националните или регионалните полициски или судски органи.
Првиот максимум за ограничување на брзината е 16 км/ч, ограничување воведено во Велика Британија во 1861 година. Највисоко објавено ограничување на брзина во светот е 140 км/ч, која се однесува на некои автопати во Полска и Бугарија; исто така во Тексас ограничувањето е 137 км/ч. Сепак, некои патишта немаат ограничување на брзина за одредени класи на возила. Најпознати се оние помалку оптоварени магистрали (автобанови) во Германија, каде автомобилот возачите немаат мандат максимална брзина. Мерењата од германската држава Бранденбург во 2006 година покажа дека просечната брзина на 142 км/ч на 6-лејн дел од autobahn во слободен проток услови. Руралните патишта на островот Ман и индиските држави Андра Прадеш, Mахараштраa, и Telangana, исто така недостаток ограничувањата на брзината.
Елса Билгрен
Елса Билгрен (родена на 1 февруари 1986 година) е шведска телевизиска водителка и модна блогерка. Таа презентирала многу телевизиски емисии на ZTV, SVT и TV4, а водела радио емисии за Sveriges Radio. Билгрен, исто така, напишала и објавила нефикционална книга и роман.
Кариера
Билгрен почнала да работи за телевизискиот канал ЗТВ веднаш по завршувањето на средното училиште; таа била репортер и телевизиски презентер. Помеѓу 2006 и 2009 година таа била водителка таму за забавните емисии Uppladdat и Cocobäng. Во 2009 година, таа ја претставила Мега на Barnkanalen и Rec на SVT1. Во 2010 година, таа ја претстави Антикдекарна на сега веќе непостоечкиот канал ТВ4 Плус. Билгрен била презентер на веб-преносите на веб-страницата на СВТ за време на Мелодифестивален 2011 година и на програмата „После шоуто“ Мелодфестивален 2011: Ефтерснак на СВТ. Исто така, во 2011 година, таа го претстави радио шоуто Hallå i P3 на Sveriges Radio P3 и SVT хумористичкото шоу Har du hört den förut?. На 20 јули 2012 година, таа била славна гостинка на Sommar i P1 и подоцна истата година учествувала во Sommarpratarna во SVT. Подоцна во 2012 година, таа стана декоратор на шоуто за подобрување на домот Äntligen hemma на ТВ4.
Билгрен е блогерка за мода и декорација на веб-страницата Elle. Таа има објавено две книги: Елса Билгренс Винтиџ (2013) и во ноември 2013 година нејзиниот прв роман, Човекот кан винка до варандра френ балконгерна.
Личен живот
Билгрен е ќерка на уметникот и писател Ернст Билгрен и уметникот Хелен Билгрен.
Флеш Валон 2012
Флеш Валон 2012 било 76. издание на Флеш Валон, еднодневна велосипедска трка. Била одржана на 18 април 2012 на растојание од 194 километри и била дванаесетта трка од оваа сезона во Светската турнеја.
Трката била освоена од возачот на Хоаким Родригес – порано на двапати на второто место во трката – откако направил напад при крај на трката на Мир де Хиј. Второто место му припаднало на Михаел Албасини од, додека бранителот на титулата од минатата година Филип Жилбер го заокружил подиумот за.
Екипи
Екипите, кои се натпреварувале на трката биле:
86 п.н.е.
86 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 86. година пред новата ера, 86. од првиот милениум п.н.е., 86. од 1 век п.н.е. и седма од 80-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5422 и 5423 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4664 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3674 и 3675 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 667.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 86 година се протега во 2550 и 2551, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2610 и 2611 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 457. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 729 и 728 исламска година пред хиџра.
IC 1939
IC 1939 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1939 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,4 m/лм2. IC 1939 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 39 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 7' 2".
Други поделби
Проучување на IC 1939 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2093327.
Аднкронос
Аднкронос е италијанска новинска агенција.
Историја и профил
Аднкронос била основана во 1963 година со спојување на две агенции, Кронос (основана во 1951 година) и Агенција Ди Нотицие (основана во 1959 година). Агенцијата е со седиште во Рим.
Аднкронос е во сопственост на Џузепе Мара Kомуникации. Нејзин главен уредник е Џузепе Мара.
Агенцијата била проширена за да го вклучи Аднкронос Салут која е здравствена агенција. Во 2003 година, агенцијата ја основала својата меѓународна канцеларија, Аднкронос Интернешнл, која обезбедува вести и извештаи на арапски и англиски јазик, главно од арапскиот свет.
Во јули 2014 година, Аднкронос Интернешнл потпишал договор со официјалната новинска агенција на Иран, ИРНА, за промовирање на билатералната новинска соработка.
Агенцијата го објавила и Il libro dei fatti, италијанското издание на Светскиот алманах.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Пајонија (општина)
Пајонија (Δήμος Παιονίας, Димос Пеонијас) — општина во централниот дел Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е градот Гуменџе. Населените места традиционално се сметаат за гуменџиски, кукушки или ениџевардарски (пазарски). Општината е наречена по некогашната горномакедонска област Пајонија, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.