cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Евреинот Зис (филм)
Дејство
Опенхајмер постојано се обидува да ја искористи Доротеја, ќерка на пејзажен советник Штурм, и неколкупати го прашува Штурм за нејзината рака. Во исто време Опенхајмер му нуди работа како министер. Откако ја одбива неговата понуда, а Доротеја, наместо Зис се мажи со припадник на војводата, Актуариус Фабер, при што Опенхајмер го апси Штрум. Како одговор и поради тоа што научиле дека војводата сака да оди против службите, претставничкиот дом се решава за востание. Фабер, преправен како курир на војводата, кој во име на претставничкиот дом може да донесе ред во областа е исто така уапсен и мачен под наредба на Опенхајмер. Кога Доротеја дознава за апсењето, таа го прашува Опенхајмер за ослободување на Фабер. Опенхајмер ја присилува да спие со него и ја силува. Таа тогаш се дави во реката, а во меѓувреме Фабер е ослободен. Тој го држи нејзниниот труп. Востанието започнува, а граѓаните на Штутгарт гневни го уништуваат дворецот на Опенхајмер додека тој престојува со Војводата во Лудвигсбург. Востаниците исто така се упатуваат таму. Во Лудвигсбург тие сакаат да побаруваат од Војводата. Кога тие го прават тоа, војводата ненадејно умира. Опенхајмер е уапсен. Тој е обвинет и прогласен за виновен за „ уцена, лихварство, трговска служба, развратништво, додворување и предавство“. Штурм, кој е член на судот, одлучил повикувајќи се на „стариот државен кривичен законик“ дека Опенхајмер треба да биде обесен за сексуални односи со христијанин.
NGC 7621
NGC 7621 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7621 се споменува и како MCG 1-59-55, CGCG 406-74.
Откривање
Објектот е откриен на 25 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7621 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7621 има привидни димензии од 0,7' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 7621 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71129. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Вавилонска поделба
Вавилонската поделба била поделба на Македонската империја на сатрапии, односно именување на нови сатрапи кое настанало после смртта на Александар во 323 п.н.е. Поделбата претставува своевидна спогодна помеѓу неговите генерали, односно наследниците подоцна познати како дијадоси, кои биле собрани на посмртната постела на Александар.
Пред оваа поделба прашањето за наследство над престолот привремено било решено со компромис кој Евмен го направил помеѓу двете фракции
Било договорено Аридеј да стане кал под името Филип III, но престолот ќе мора да го дели со детето на Роксана ако биде син (кој се родил и го добил името Александар IV). Додека не нарасте синот, како регент во негово име ќе владее Пердика.
Ваквата спогодба де факто на Пердика му овозможило да стане наследник и господар на империјата. Тој тоа и го искористил, го наговорил слабоумниот Филип да му дозволи ликвидација на Мелеагер и неговите поддржувачи. После тоа Пердика започнал со поделба на сатрапиите на Александровите генерали, при што настојувал пред сè да си ја осигура својата позиција.
Поделба
Пердика при поделбата воглавно ја зачувал како целина дотогашната ахаменидска поделба на империјата, а од практични причини не се мешал во кадровските решенија кои ги направил Александар во источните делови од империјата. Најважна одлука секако била поделбата на сатрапијата Медија, која имала најголема стратешка важност поради патиштата кои поминувале низ неа и го поврзувале источниот и западниот дел на империјата. Пердика сметал дека Медија не смее да ја добие на управување само еден сатрап, бидејќи тој би станал премногу можен. Затоа Медија била поделена на Голема и Мала Медија, и соодветно добила свои саттрапи.
Последници
Само две години подоцна, била направена нова поделба во Трипарадис на империјата, сепак одлуките во Вавуилон имале далекусежни последици.
Пред се, долуката Египет да се препушти на Птоломеј овозможила таа област прва да се осамостои, односно како Птоломејски Египет или Птоломејско Кралство да стане голема сила и едно од најважните културни центри во антиичкиот свет, односно подоцна и најдолговечна држава наследничка на Македонската империја.
Поделбата на мала и голема Медија, исто така било можност овој дел на империјата да се осамостои, овој пат под власт на лкалниот владетел Атропат кој постепено ги обновил зороастриските традиции, но и создал област со посебен идентитет од кој потекнува современиот Азербејџан.
Ројтлинген
Ројтлинген — град во Баден-Виртемберг, југозападна Германија. Тој е седиште на истоимената Ројтлингенска Област. Во септември, 2004 година, градот имал 109,939 жители. Ројтлинген има универзитет за применети науки, основан во 1855, првобитно како ткајачко училиште. Ројтлинген се наоѓа 48° 29' 34 на север и 9° 12' 45 на исток. Тој лежи 380 m над морската површина. Се простира до Швапската Јура, а тоа е и причината што понекогаш се нарекува и Поратата на Швапската Јура (на германски: Das Tor zur Schwäbischen Alb).
Циклотетрадекан
Циклотетрадекан — органско соединение со хемиска формула C14H28. Познато е дека има мала напрежна енергија.
Идентитет (роман)
Идентитет е еден од поновите романи на Милан Кундера, објавен во 1997 на француски јазик.
Тој претставува интересна анализа на еден пар, на идентитетот на мажот и жената и се занимава со прашањето колку е можна неговата промена во одредени услови.
1232
1232 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1232 година од новата ера, 232. од вториот милениум, 32. од XIII век и трета од 1230-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6740 и 6741 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5982 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4992 и 4993 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1985.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1232 година се протега во 3868 и 3869, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3928 и 3929 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1775. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 629 и 630 исламска година.
Се викам Арам
Содржина
Книгата се состои од 14 раскази:
Рене Кревел
Биографија
Рене Кревел се радил во буржоаско париско семејство. Религиозното образование со кое се стекнал го трауматизирал. Неговиот татко се самоубил (со бесење) кога поетот бил на 14-годишна возраст. Кревел ја изучувал англиската филологија во Парискиот универзитет. Неговата средба со Андре Бретон во 1921 година го вовлекла во надреализмот. Под влијание на Бретон, Кревел се оддалечил од движењето. Повод за неговото исклучување од надреални кругови била хомосексуалноста на Кревел.
Во овој период Кревел го напишал романот „Mon corps et moi“ („Јас и моето тело“). Во 1926 година му било дијагностицирана туберкулоза, поради кое започнал да употребува морфиум. Голем дел од творештвото на Рене Кревел е поврзана со внатрешна мешаница, предизвикана од неговата хомосексуалност. Во 1929 година, прогонството на Троцки го убедил да се врати кај надреалистите. Останал верен на Бретон, приближувајќи се кон комунистите и надреалистите.
Кревел се самоубил во ноќта на 18 јуни 1935 година, оставајќи го отворен гасот на кујнскиот шпорет. Како причина за неговото самоубиство се сметаат две причини. Првиот е конфликтот помеѓу Бретон и Иљја Еренбург за време на првиот Меѓународен писателски конгрес за заштита на културата, кој се одржал во Париз во јуни 1935 година кога Кревел, заедно со другите надреалисти биле нападнати од Еренбург дека сите надреалисти се педери. Бретон неколкупати го удрил Еренбург на улица, што резултирало со исклучување на надреалистите од конгресот. Кревел, кој според Салвадор Дали, бил „единствениот сериозен комунист меѓу надреалистите“" бил изолиран од Бретон и другите надреалисти, кои биле несреќни со Кревел заради неговата хомосексуалност и лути со комунистите. Како втора причина се смета дека фактот што на Кревел му била дијагностицирана туберкулоза, со кое тој решил да се самоубие. Во својата белешка пред да се самоубие напишал дека посакува неговото тело да биде кремирано.
Десет години порано, кога Андре Бретон го вклучил прашањето „Самоубиството: Дали е решение?“ во првото издание на „La Révolution surréaliste“, Рене Кревел бил еден од оние кои одговориле позитивно, пишувајќи „Тоа е можеби најправилно и крајно решение.“
Душан Цекиќ
Душан Цекиќ (, Србија, -  , ) бил еден од најистакнатите водачи на македонското социјалистичко движење во периодот помеѓу Младотурската револуција од 1908 и 1920-1921.
На Вториот конгрес на Работничкиот сојуз на Србија во 1904 година Цекиќ е избран за член на Управниот одбор. Во српското работничко движење делува до 1908 година, а потоа, преселувајќи се во Скопје, работи на организирањето и развојот на македонското социјалистичко движење.
Во 1909 година Цекиќ е еден од основачите на Скопската социјалдемократска организација и нејзин секретар. Заедно со Васил Главинов, Стојан Дивлев и Михаил Цоков, Цекиќ како претставник на социјалдемократските организации од Македонија, во јануари 1910 година во Белград зема учество на Првата балканска социјалдемократска конференција. По обновувањето на Скопската социјалдемократска организација по Балканските војни, во април 1914 е избрано ново раководство, при што Цекиќ е избран за нејзин претседател.
На општинските избори за Скопје, одржани на 22 август 1920 година, Цекиќ е кандидиран за претседател на општината, но не е избран. Во ноември истата година ја предводи и списокот на кандидати на КПЈ за скопскиот округ на изборите за Уставотворното собрание и е избран за пратеник.
Под влијание на зголемената идеолошка униформност на комунистичкото движење, Цекиќ, кој не се согласува со тој тренд на развој, кон крајот на 1921 година е исклучен од КПЈ. Сепак, наскоро повторно е примен во Партијата и во јули 1922 година учествува како делегат на Првата земска конференција на КПЈ во Виена. Таму инклинира кон левата фракција која бара осуда на Сима Марковиќ. На конференцијата доаѓа со сериозен судир помеѓу левата и десната фракција, при што претставниците на левата фракција, меѓу кои и Цекиќ, пред време ја напуштаат конференцијата.
Во текот на 1923 година Цекиќ го издава весникот „Работничка зора“. На парламентарните избори од 18 март 1923 година е кандидиран за пратеник на списокот на Независната работничка партија на Југославија, која е легален облик на дејствување на забранетата КПЈ, но не успева да добие мандат.
Несогласиците на Цекиќ со партиското раководство се зголемуваат и тој предаден е на партиски суд, кој го исклучен од КПЈ, овој пат за секогаш.
По исклучувањето Цекиќ се повлекува од политиката и останатиот дел од животот го поминува во приватност во Скопје.
Кривци
Кривци — село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Бранислав Русиќ во својата книга „Дебарско Поле“ забележал дека мештаните и соседните Македонци селото го нарекувале Кривци, додека самите Албанци го нарекувале Кривца. Во Слепчанскиот поменик, издаден во периодот 1544 и 1548 година, се наведува како Кривчин, додека во преписот на истиот поменик од страна на Бигорскиот манастир во 1863 година двапати се наведува како Кривци. Под ова име се наведува и во сите понови записи. Најстариот Македонец во селото наведува дека името на селото доаѓа затоа што „сме биле криви“, односно од коренот крив.
Географија и местоположба
Кривци има заеднички селски атар со соседното село Хаме. Се смета дека за време на отоманскиот период, овој атар припаѓал на самиот град Дебар, односно на неговото Бајрамбег-Маало. Селото се наоѓа помеѓу земјиштето на Хаме на север, Горно Косоврасти на исток, Татар Елевци на југоисток и градот Дебар на југ.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Шпела, Кошариште, Грмадиште, Песок, Чифлиг, Оградја Љаљит, Свети Никола, Забели Унџас, Туле Ѓериз, Студенец, Ливад Корчас, Ливад Чаушит, Драга, Рудина, Мала Штирна, Ливади Пишас, Вирои, Крљушка, Кокошка, Зоговец, Гуриште, Ара Шабан-Темлит, Равша, Фириште, Уљулпца, Параспор, Черешна, Мечка, Оградја или Ограда, Куковци, Странца, Стара Леска, Слива, Туни Вода и Ливад Цукас.
Земјата околу Кривци е темен варовник со наизменички шкрилци, а самата почва е растресита. Има повеќе плодна црница отколку црвеница.
Северно од селото тече потокот Алакат, а јужно од него Зоговец. Понекогаш, потоците ги поплавуваат некои ниви под селото. Во минатото, вода за пиење селаните добивале од три чешми: Насуфаговске или Оломановске, Чешме Маде (Голема Чешма) и Калуѓерица (на некој стар манастир).
Селото се наоѓа на осојна страна, а куќите се свртени кон запад и кон југ. Дел од куќите се издвоени од целината на селото, што се случило поради Балканските војни, кога многу од куќите биле срушени. Куќите најчесто се од камен, а само некои од порамно и пониско тло имаат на горниот кат чатма.
Историја
Подрачјето на Кривци е населено уште од средниот век, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Во 1906 година, при борби на локалните Албанци со отоманската војска, селската џамија била разрушена.
Голем дел од куќите во селото биле срушени за време на Балканските војни. Дотогаш во селото имало околу 70 куќи, од кои 12 биле македонски.
Стопанство
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција.
Мештаните се занимавале со кираџиство („превоз на луѓе и стока“), како и со работеле надвор од селото за надници.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 60 домаќинства со 104 жители христијани (Македонци) и 95 жители муслимани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кривци живееле 330 жители, од кои 250 Албанци и 80 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кривци имало 46 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Кривци е мало село, коешто во 1961 година имало 110 жители, а во 1994 година 54 жители, албанско население.
Автономна покраина
Автономна покраина - поим за еден вид покраина што има административна автономија. Во политичката историја, терминот се користи како ознака за разни видови автономни субјекти, на средни нивоа на административната хиерархија. Во релативна смисла, автономната покраина обично има помалку автономија отколку автономна сојузна држава, но повеќе автономија отколку автономна област/регион. Административната автономија на една покраина може да биде изразена во нејзиното официјално име, со употреба на одреден термин што ја означува автономијата, но таквиот израз може да се изостави и. Во тој случај, автономниот статус на покраината може да се утврди врз основа на релевантни законски одредби.
Кривци
Население
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Кривци, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Ушомир
Ушомир (Ушомир) е село во Украина, Коростењски реон, Житомирска област.
Автономна покраина
Финска
Во Финска, постои една автономна покраина:
Италија
Во Италија, постојат две автономни покраини:
Србија
Во Србија има две автономни покраини:
Кривци
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Кривци живееле 9 жители, сите Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Албанци.
Родови
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото биле:
Иселеништво
Од ова село и православното и муслиманското население се селело.
Од православното население иселеници има во Скопје и Бугарија, највеќе во Софија. Потекнуваат од родот Крстевци или Новковци. Во Бугарија целосно се иселил родот Кукевци.
Од муслиманите иселеници има во Дебар (Стурцовци, 2 к.; Јусуфаговци, 5 к.; Крљуковци, 2 к. и Насуфаговци, 6 к.), Тирана (Стурцовци, 2 к.; Јусуфаговци, 1 к.; Крљуковци, 3 к. и Насуфаговци, 2 к.), Истанбул, Анкара, и во други места во Албанија и Турција (разни родови).
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Кривци било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Дебар.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Дебарска градска општина, во која влегувал градот Дебар и селата Баниште, Бомово, Елевци, Коњари, Кривци, Рајчица, Селокуќи, Спас и Хаме. Во периодот 1950-1952 година селото било дел од некогашната Општина Баниште, во која влегувале селата Баниште, Кривци и Хаме.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0550 според Државната изборна комисија, сместено во простории на поранешната касарна во Дебар. Во ова избирачко место се опфатени и селата Баниште и Хаме.
Црква „Св. Никола“ - Ланга (Костурско)
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — црква во селото Ланга, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1864 г. Внатре се чуваат вредни икони.
11 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5497 и 5498 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4739 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3749 и 3750 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 742.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 11 година се протега во 2625 и 2626, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2685 и 2686 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 532. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 651 и 650 исламска година пред хиџра.
Моласи
Моласи — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Холивудски суперѕвезди
Холивудски суперѕвезди (англиски: Hollywood Superstars) ― стрип-серијал создаден од писателот Марк Еваниер и уметникот Ден Шпигл првично за Epic Comics, отпечаток за Marvel Comics за посед во сопственост на творците и траел од ноември 1990 до април 1991 година. Тематски, таа е слична на раната серија од истиот тим, Престрелка (Crossfire), објавена од Eclipse Comics, но без елементот супер јунак..
Голем (филм од 1920)
Голем, како дошол на светот (германски: Der Golem, wie er in die Welt kam), познат и само како Голем, е германски експресионистички филм од 1920 година, во режија на Паул Вегенер и Карл Безе. По „Голем“ (1915) и „Голем и танчерката“, тој е трета преработка на Вегенеровиот мотив за Голем и се смета за класичен германски нем филм.
Холивудски суперѕвезди
Премиса
Серијата ги прикажувала авантурите на Џери Нејлор, каскадерски координатор што ја разочарал филмската индустрија, Мелоди, посветена глумица која се обидува да се пробие во бизнисот и Лео Хени, добродушен стoечки комичар. Заедно, тие водат приватна детективска агенција во Холивуд, каде што се справуваат со разни кризи како што се неодговорните професионалци кои непромислено ги загрозуваат невините при снимањето филмови.
Голем (филм од 1920)
Синопсис
Филмот се состои од пет сцени, а дејствието се одвива во Прага, во 16 век.
Белешки
Филмот бил снимен по легендарниот круг на рабинот Махарел Прашки. Особено интересна е пластичната филмска архитектура на Ханс Пелциг и Курт Рихтер во експресионистички стил. Таа значително придонесува кон бајковито-романтичниот впечаток на филмот. Филмот бил снимен во 1920 година во Берлин-Темпелхоф, а неговата премиерата се одржала на 29 октомври 1920 година во Берлин.
Холивудски суперѕвезди
Премиса
Во согласност со традицијата на творечкиот состав, Еваниер објави и долги есеи за забавната индустрија со илустрации во боја од познатиот цртач Серхио Арагонес.
Продукциска историја
Серијата била нарачана од тогашниот уредник на Epic, Арчи Гудвин, кој сакаше редовна серија за отпечаток од сигурен творечки состав што може да привлече различна публика од вообичаените обожаватели на Марвел. Гудвин очекувал да ја води серијата 1-2 години, веројатно со мала загуба, додека ја користел за да истражува алтернативни начини на распространување. Понатаму, приказните подоцна ќе бидат врзани во трговски тетратки за продажба во книжарниците; тоа е концепт на малопродажба што ќе стане редовна практика во следните децении.
Аранжманите со правниот состав на Марвел биле потребни 10 месеци за да се развие прифатлив договор со Еваниер и Шпигл. Дотогаш, Гудвин се преселил во DC Comics и сегашното уредување немал интерес за маркетиншки материјал надвор од нивната вообичаена публика на стрипови и насловот се покажал краткотраен како резултат.
Во 2014 година, About Comics го собрал материјалот за прв пат, објавувајќи ја целата серија во еден црно-бел волумен.
Градови во Кина
Според административната поделба на Кина (која ги вклучува Хонгконг и Макао), градовите се делат на три степени, и тоа: покраински (се состојат од централно управувани градови (ЦУГ) и САР ), окружни и околиски. Во септември 2017 г. НР Кина имала 663 градови: 4 централно правувани градови, 2 САР-а, 294 окружни градови (вкл. 15 потпокраински) и 363 околиски градови (вкл. 9 подокружни и 9 СПГК-градови), не сметајќи ги градовите во покраината Тајван на која полага право НР Кина.
Бјенемеово неравенство
Бјенемеово неравенство (француски: Bienaymé) се изучува во теоријата на веројатност. Ова неравенство е генерализација на Чебишовото и неравенството на Марков.
Градови во Кина
Според пописот од 2010 г. најголеми градови се четирите централно управувани, кои опфаќаат густо населени градски подрачја, приградски населби и големи рурални подрачја: Чунгќинг (28,84 мил.), Шангај (23,01 мил.), Пекинг (19,61 мил.) и Тјенѓин (12,93 мил.).
Бјенемеово неравенство
Теорема
Нека X е случајна променлива. Тогаш за произволни броеви a и n важи следното неравенство:
Градови во Кина
Во земјата има 102 града чие население во градското подрачје надминува 1 милион жители.
Чинови на градовите
Во 1980-тите централната власт вовела систем на чинови со цел да се овозможи етапно спроведување на инфраструктурни и урбанистички зафати ширум земјата. Градовите се поделени по редови, зависно од развојните приоритети на државата. Редовниот систем почнал како биоратска класификација, но во 1990-тите добило значење во развојот на недвижнините, стопанското заживување и големограѓанството, покрај претходните догледувања за населението, стопанскиот обем и политичкиот чинослед. Денес поделбата има и големо социјално значење во однос на образованието и гранките на дејност на населението.
Бјенемеово неравенство
Теорема
забелешка 1: За и n=2 се добива неравенството на Чебишов.
забелешка 2: За a=0 и n=1 се добива неравенството на Марков.
Доказ
Ако во неравенството на Марков на местото на случајната променлива X се стави случајната променлива {|X-a|}^n, и на местото на константата \alpha се стави константата, тогаш важи:
од каде директно се добива бараното неравенство.
Инари (езеро)
Инари (Inarijärvi, севернолапонски Anárjávri, инарсколапонски Aanaarjävri, сколтсколапонски Aanarjäuˊrr, Enare träsk, новешки Enaresjøen) е трето по големина езеро во Финска. Сместено е во северниот дел на провинцијата Лапонија, северно од Северниот Поларник. Езерото е на околу 117–119 метри над морското ниво. Во зимскиотпериод е замрзнато од ноември па до почетокот на јуни.
Национален музеј на пчеларството на Украина
Националниот музеј на пчеларството на Украина (украински: Національний музей бджільництва України) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот бил отворен во 1980-тите и претставува филијала на институтот за пчеларство на Украина.
Во музејот се наоѓаат материјали за историјата на пчеларството, фотографии од познати научници, пчелари, како и најновите достигнувања од оваа област.
Биделсдорф
Биделсдорф (Büdelsdorf; Bydelstorp) — град во округот Рендсбург-Екернферде, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на реката Ајдер и на Килскиот Канал, околу 2 километри северно од Рендсбург и 30 километри западно од Кил.
Историја
Во 1777 година започнала работата на каналот помеѓу Балтичкото и Северното Море. Во 1779 година биле одредени границите на селото. Во 1827 година, Хартвиг Маркус Холер ја отворил Карлсхите, првата индустриска постројка во војводството. Холер исто така изградил бродоградилиште и создал работни места за жените на работниците во фабриката. Во 1841 година вработувал повеќе од 250 работници. Во 1895 година, Килскиот Канал бил завршен и Биделсдорф и Карлсхите процветале. Во 1909 година, Карлсхите вработувал 1.100 работници.
Развојот забавил со Првата светска војна. Меѓутоа, Биделсдорф прераснал во општина со околу 10.000 жители во век. Во 1984 година бил отворен новиот плоштад од Биделсдорф, составен од новото собрание, граѓански центар и неколку станбени блокови и продавници. Во 1988 година, Биделсдорф успеал да привлече дополнителни нови компании да отворат фабрики во општината. Како последица на тоа, општината имала околу 11.000 жители и 5.000 работни места.
Во 2000 година, Биделсдорф добил градски права, отворајќи нови можности за идниот развој. Херберт Шит, долгогодишен градоначалник на Биделсдорф, бил првиот градоначалник на градот Биделсдорф.
Збратимени градови
Биделсдорф е збратимен со следниве градови:
Трајко Стаматоски
Трајко Стаматоски (, -, ) — македонски јазичар.
Потесната специјалност му е ономастиката. Како еминентен македонски јазичар, Стаматоски е автор е на околу 500 научни и стручни прилози.
Неговото име, исто така е запишано и како главен и одговорен уредник на монографијата објавена во 1987 година, по повод 40-годишнината од формирањето на македонскиот фудбалски клуб Вардар.
Носител е на повеќе награди и високи општествени признанија.
Бирјита фон Отер
Еба Биргита фон Оттер (родена на 7 јануари 1939 година) е шведска новинарка, авторка и дебатерка.
Ран живот
Фон Отер е родена за време на престојот на нејзините родители во Будимпешта, Унгарија. Таа е постара ќерка на Горан фон Отер, шведски дипломат во Берлин за време на Втората светска војна. Таа е исто така постара сестра на Кастен фон Отер, Микаел фон Отер (1945–2018) и Ана Софи фон Отер.
Кариера
Фон Отер станала лиценциран физиотерапевт во Стокхолм во 1962 година. Таа била новинарка со Åhlén & Åkerlund од 1971 до 1976 година и со Aktuellt i Politiken од 1977 до 1979 година. Таа служела како секретар за печат во прес-службата на SAP од 1979 до 1982 година и секретар за информации на нејзиниот сопруг Кјел-Олоф Фелд во Министерството за финансии од 1982 до 1988 година и политички експерт од 1989 до 1990 година. Таа се преселила да работи како писател и фрилансер во 1990 година.
Фон Отер, исто така, имала водечка улога во документарниот филм „Шведски тигар“ (првпат прикажан во 2018 година во Соединетите Американски Држави и Германија) кој се базира на средба во 1942 година помеѓу нејзиниот татко Горан фон Оттер и СС офицерот Курт Герштајн, и го проблематизира исчезнатото или одложено известување за холокаустот за време на Втората светска војна.
Личен живот
Од 1962 до 1970 година, фон Отер била во брак со Гунар Хорстадиус и имале три деца, вклучувајќи го и Ерик Хорстадиус. Во 1970 година, таа се омажила за нејзиниот втор сопруг, политичарот Кјел-Олоф Фелд (роден во 1931 година).
NGC 606
Откривање
Објектот е откриен на 18 октомври 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 34 м 50,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 21° 25' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 114°.
Други поделби
Проучување на NGC 606 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5874. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 128; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1204. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1275.
IC 1746
IC 1746 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1746 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 27 м 40,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 21' 54"".
Други поделби
Проучување на IC 1746 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Итар Пејо
Итар Пејо — еден од најпознатите ликови во македонските народни приказни, кој е многу омилен меѓу младите читатели. Итар Пејо, некаде познат и како Итроман Пејо или Итар Пејо-Мариоец е обичен сиромашен македонски селанец од Мариово кој се одликува со извонредна итрина, снаодливост и воедно е претставник на македонската шегобијна мудрост. Во приказните за него тој секогаш на итар начин им се оддолжува на тие што сакаат да му наштетат (обично турските големци), а неговите постапки често изнудуваат смеа и почит кај читателите. Нема историски потврди за неговото постоење и веројатно се појавил како противтежа на османлискиот итроманец и шегаџија Насредин Оџа во духовниот отпор на македонскиот народ против османлиското угнетување. Според некои кажувања, личноста Итар Пејо навистина постоела и била од мариовското село Градешница. Во многу македонски народни приказни со шеговити или сатирични мотиви и фабули, тој токму него редовно го надмудрува. Итар Пејо често ги насамарува и лакомите селски попови.
Итар Пејо во уметноста и во популарната култура
Постојат голем број прозни и поетски записи во кои како главен јунак се појавува Итар Пејо, а бил честа тема и на нашите хумористи и карикатуристи. Во 1977 година, МРТ снимила тв-серија, по сценариото на Миле Неделковски, а во режија на Коле Ангеловски. За Итар Пејо постојат преку триесетина приказни кои најпрвин ги има собрано писателот Стале Попов во збирката „Итар Пејо“. Во 1966 година, Славко Јаневски ја објавил поетската збирка „Евангелие по Итар Пејо“ во која се наоѓаат и песните „Итар Пејо за еден друг“ и „Световрашка“.
Михал Апостолов - Гранити
Михал Апостолов - Гранити ( во Крчишта, Нестрамско — на Грамошта) — борец и воен раководител од Егејскиот дел на Македонија. Учесник во ЕЛАС од почетокот на 1943 година.
Животопис
Тој бил член на одредот „Лазо Трповски“ од самото негово формирање. Поради несогласувањата со раководството на КПГ (во мај 1944 година), тој преминал на територија на вардарскиот дел на Македонија, а истиот месец станал политички комесар на чета на Костурскиот македонски народно-ослободителен баталјон. Тој бил именуван за командир на вод во Костурско-леринскиот македонски народно-ослободителен баталјон „Гоче”, а потоа станал член на штабот на ДАГ за Вичо (ноември 1946) и политички комесар на баталјон на ДАГ.
Михал, како ѝ целото свое семејство, бил целосно посветен на борбата за ослободување на народот. Неговата сестра Елефтерија служела во народната полиција и работела меѓу непријателските војски. Поради тешките услови, нејзиното здравје било влошено. Неговиот 19-годишен брат Апостол, исто така бил во редовите на ДАГ, бил убиен во 1948 година кратко време по херојската смрт на Михал.
Гранити демонстрирал воени можности и набрзо станал офицер на ДАГ, комесар на баталјон. Во архивата на 14-та бригада на ДАГ, каде што тој служел како комесар на баталјон, опишан е со зборовите - „тој беше чесен, дисциплиниран, посветен борец“. На еден брифинг на кадрите на ДАГ во февруари 1948 година, одржал краток говор и меѓу другото истакнал:
Гранити достоинствено го исполнил тоа негово ветување. На 31 март 1948 година, водејќи го баталјонот во нееднаквата Битка на Грамошта (Грамос), тој херојски загинал.
Нов германски филм
Новиот германски филм (исто така младиот германски филм, герм. Junger Deutscher Film скратено на германски JDF ) бил филмски стил во Сојузна Република Германија во 1960-тите и 1970-тите. Еминентни режисери беа Александар Клуге, Хансјирген Поланд, Едгар Рајц, Вим Вендерс, Фолкер Шлендорф, Вернер Херцог, Ханс-Јирген Зиберберг, Вернер Шретер и Рајнер Вернер Фасбиндер. Овие филмаџии ја ставија општествената и политичката критика во средиштето на нивната работа, исто така, за разграничување од чистите забавни филмови. Како авторски филмови, овие продукции обично се реализираат независно од големите филмски студија. Новиот германски филм беше под влијание на францускиот „<a href="./https://de.wikipedia.org/wiki/Nouvelle_Vague" rel="mw:WikiLink" data-linkid="23" class="cx-link" title="Nouvelle Vague">Новиот бран</a>“ и протестното движење во 1968 година.
Напад на Ораховац
Нападот врз Ораховац — организирани офанзивни акции на ОВК во периодот 17-20 jули 1998 година во Ораховац, чија цел била заземање на поголем град, преземање контрола над околната територија и сузбивање на безбедносните сили на Сојузна Република Југославија и создавање поголема окупирана територија. Овој напад претставува прв голем организиран ангажман на терористичките сили и борбата во центарот на градот и претставува пресвртна точка во судирите во Косово и Метохија.
За време на дводневните борби, припадниците на ОВК ги освоиле сите важни објекти во градот (здравствен дом, пошта, згради на општинска администрација), ги блокирале полициските сили и спровеле организирани акции против српските цивили. Овие сили на ОВК биле потиснати со силни акции на комбинираните сили на југословенската армија и полицијата. Како последица на тоа, југословенската армија била ангажирана во разбивање на терористички формации, а за време на офанзивата по ослободувањето на Ораховец, ОВК била распуштена.
Позадина
Во јули 1998 година, припадниците на ОВК започнале со почести и помасовни напади. Интензивирани биле и обидите за насилно преминување на државната граница со Албанија. Целта на ОВК била да ги интензивира своите активности и целосно да влезе во воено-политичката сцена. Неколку дена пред почетокот на офанзивата, на 15 јули, терористичките сили извршиле напад со мина врз полициски автобус на патот Србија - Косовска Митровица, каде биле ранети 20 полицајци. Ден подоцна, во два наврати биле нападнати рудникот Трепча и полициската патрола во општина Урошевац. Водачите на ОВК одлучиле да ги окупираат териториите што ќе ги прогласат за слободни, што ќе овозможи дополнителна инфилтрација на кадри и воен материјал од Албанија. Неколку илјади вооружени терористи веќе блокирале одредени патишта и градови. Во тоа време, Југословенската армија била исклучиво ангажирана во заштитата на државната граница, додека полициските единици имале задача да обезбедат безбедност во внатрешноста на територијата и да издржат континуирани терористички напади.
Напад врз градот
Целта на нападот на Ораховац била да се преземе контролата над градот, да се создаде слободна територија и да се одбијат безбедносните сили. Во поширок контекст, ваквите настани би предизвикале големи цивилни жртви и би ја означиле ОВК за единствен легитимен претставник на Албанците во Косово и Метохија и ќе предизвикаат конфузија во безбедносните сили. Непосредно пред нападот врз градот, силите на ОВК извидување на градот на 17 јули и се приближиле до поголемите формации. Околу 500 полицајци биле стационирани во градот и неговата непосредна околина, додека немало формации на ВJ во самиот град. Нападот врз самиот град бил извршен во поголеми групи и целосно ги изненадило полициските сили. Бројно посилни и со ефект на изненадување, припадниците на ОВК ги блокирале полициските сили во полициската зграда и хотелот и ги окупирале сите клучни објекти во градот уште во веќерта на 17 јули. Сите телефонски линии биле прекинати, а трансформаторската станица била оштетена, оставајќи го градот без електрична енергија.
Бидејќи постоела опасност блокираните припадници на полицијата да бидат прегазени, итно била активирана борбена група составена од засилени полициски единици и Југословенската армија. Снајперисти на ОВК биле распоредени на височините и доминантните точки, што го отежнувало движењето, пристигнувањето и организирањето на деблокирање на градот. Веднаш по влегувањето во градот, терористите киднапирале некои српски граѓани, вклучително и жени и деца и ги однеле во правец на Клечка, каде што повеќето цивили биле брутално измачувани, масакрирани и изгорени. Откако го освоиле Ораховац, терористите започнале да поставуваат мини по патиштата, мостовите и улиците, поставувале камиони со песок како барикади и ги минирале, и се зацврстиле во стратешки куќи и дворови. Потребно било брзо да се реагира за да се спречи поголем масакр врз Србите, како и да се деблокираат опсадените полицајци.
Деблокирање на градот
Командантот на Приштинскиот корпус, генерал Небојша Павковиќ, му наредил на тогашниот полковник Божидар Делиќ да ја покрене борбената група 3 и да ја пробие блокадата на градот. Таа се состоела од оклопни и механизирани единици со артилериска огнена поддршка. Заедничката акција на армијата и полицијата за деблокирање на Ораховац започнала утрото на 18 јули.
Првата одбрана на Ораховац силите на ОВК ја поставиле на влезот во селото Бела Црква во два реда. Во централниот дел на селото тие поставиле силна блокада на локалниот пат и на еден рид во северниот дел на селото поставиле бункер и борбени позиции со околу 60 војници. Српските безбедносни сили, меѓу кои, покрај армијата и полицијата, биле и САЈ и ПЈП, извршиле напад врз селото преку падината на Бриња, приближувајќи им се на растојание од 200 метри. Интензивните борби траеле од 16,00 до 17,00 часот.
Во околу 18.30 часот, еден тенк и оклопен транспортер од типот БОВ тргнале во напад. Зад нив бил командантот на 549-тата моторизирана бригада, полковник Божидар Делиќ, потполковник Стојан Коњиковац, мајорот Зоран Ѓокиќ и двајца припадници на Воената полиција. Групата се приближила до првата барикада. Силите на ОВК постојано дејствувале со митралези. Тенкот започнал да пука кон засолништата на терористите. Потоа, под дожд од куршуми, командантот на нападот, полковник Делиќ, со потполковник Коњиковац и мајор Ѓокиќ, излегле пред тенкот и со кабли ја врзиле барикадата за тенкот, и на тој начин, преку влечење на возилото успеале да го ослободат преминот кон центарот на селото. Втората барикада од вреќи со песок била уништена од тенк на Југословенската армија, а безбедносните сили влегле во центарот на селото, бидејќи терористите веќе започнале да бегаат во паника. Се воделе борби за запленување на утврдените куќи во кои упаѓала полицијата. Командантот на одбраната на Бела Црква, терористички поручник од село Дреновац, бил фатен во најдобрата утврдена куќа.
Откако ја зазеле Бела Црква со полковникот Делиќ, со три тенкови, три прагови и офицерите Коњиковац и Ѓокиќ, полковник Делиќ го продолжил движењето кон Ораховац и стигнале до селото Брњача, каде се стационирал за да го почека пристигнувањето на другите единици.
Следниот ден, борбената група била зајакната со придружување на воена полиција, пешадија и минофрлачки вод. Капетанот Саша Петровиќ се облекол во цивилна тужба со двајца војници и влегол во Ораховец за да ја испита ситуацијата. Акцијата на нападот врз Ораховец започнала во 10.30 часот. На мостот на влезот во Ораховец, терористите поставиле четири вида барикади (бетонски блокови и вреќи, камион врзан со кабли до мостот и камиони исполнети со песок). Градот практично бил претворен во непобедливо упориште. Силите на ОВК отвориле оган кон пешадијата и пукале со рачни гранати шест пати, но не го погодиле тенкот. Се водиле тешки борби, но група од околу 30 војници и полицајци успеале да дојдат до првата барикада. Тогаш силите на ОВК започнале со испукување на пет кумулативни мини, од кои едната го погодила блатобранот од гасеницата на тенкот. Тогаш тенкот дејствувал прецизно и ги уништил првите барикади. Командантите Делиќ и Коњиковац се движиле со пешадија за расчистување на мостот. За тоа време, тенкот го уништил бункерот покрај мостот во кој биле убиени двајца припадници на ОВК, од кои едниот бил поранешен офицер на ЈНА. Единицата го преминала мостот и влегла во Ораховац.
По два дена борба на 19 јули, градот бил деблокиран и ослободен. Се воделе улични борби со висок интензитет. Во градот, Југословенската армија ги растурила упориштата на ОВК и така започнала офанза на безбедносните сили. За време на ослободувањето на Здравствениот дом се воделе подолги битки во самиот град. Во моментот на деблокирање на полициските сили во градот и спојување со другите безбедносни сили, припадниците на ОВК биле разбиени и принудени да се повлечат. Жителите, припадници на албанското население, кои се вратиле во своите домови неколку дена подоцна, исто така избегале заедно со припадниците на ОВК. Следниот ден, на 20 јули, се воделе битки околу Ораховац, при што постепено биле потиснати силите на ОВК, а по големи загуби биле принудени да се повлечат кон Малишева и Дреница. Полицискиот службеник Горан Тиосавлевиќ (1969) бил убиен за време на деблокадата на градот на 19 јули, додека полицаецот Дејан Трифуновиќ (1974) бил убиен во терористички напад на 21 јули.
Воени злосторства
Вооружените акции на ОВК во околината на Ораховац започнале на 11 јули 1998 година, кога Југослав Крстиќ од Ретимле бил киднапиран на работа и однесен во непознат правец. Најтешкиот напад се случил на 18 јули, кога биле убиени 5 лица, киднапирани 35 мажи, а целото српско население во Ретимле и Оптеруше било протерано. За време на повлекувањето на 19 јули, терористичките сили со себе однеле околу 80 српски цивили. Во селата околу Ораховац, теророт на ОВК против неалбанците продолжил со киднапирања, убиства и напади врз цивили. До 22 јули, 7 лица биле убиени, а повеќе од 110 српски цивили биле киднапирани во нападите врз Ораховац и околните села. По медијацијата на Црвениот крст, припадниците на ОВК ослободиле жени и деца од киднапираната колона. Околу 45 цивили биле пријавени како исчезнати по враќањето на жените и децата. Пронајдени се остатоци од 42 жртви, од кои 29 на Волујак и уште 13 во масовна гробница во Малишево. Дури 14 жртви припаѓале на српското семејство Костиќ.
Последици
Нападот и заземањето на Ораховац е настан што бил пресвртница во судирите во Косово и Метохија. Следувала жестока офанзива на српските безбедносни сили и југословенската армија против сите упоришта на ОВК. Набргу потоа, Малишева, каде се наоѓало седиштето на ОВК, била окупирана, а следувале и тешки судири низ целото Косово и Метохија. За време на тие судири, ОВК била распуштена.
NGC 5185
NGC 5185 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5185 се споменува и како UGC 8488, MCG 2-34-25, CGCG 72-104.
Откривање
Телото е откриено на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.