cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Новаци
Стопанство
Селото има карактеристична полјоделска функција, поради тоа што неговото население се занимава главно со земјоделство (одгледување жито).
Во близина на Новаци се наоѓа рударско-енергетскиот комбинат РЕК Битола, најголемата подружница во составот на АД Електрани на Македонија, како и фабриката ФОД „Новаци“, па еден дел од населението е вработено и во овие индустриски капацитети.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Новаци живееле 450 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ноаци имало 440 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Новаци е големо село со позитивен популациски биланс. Така, во 1961 година Новаци броело 1.048 жители, од кои 1.044 биле Македонци и 4 жители Срби. Во 1994 година бројот се зголемил на 1.279 жители, главно, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Новаци живееле 1.283 жители, од кои 1.281 Македонец и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.107 жители, од кои 1.041 Македонец, 3 Албанци, 3 Срби, 6 останати и 54 лица без податоци.
Сузана Бикел
Сузане Бикел (родена 1960 година, во Рим) е швајцарски египтолог.
Новаци
Родови
Новаци е македонско православно село, а помеѓу двете светски војни, српската власт населила неколку колонистички семејства во Новаци, сите родови во селото се доселенички.
Сузана Бикел
Биографија
Студирала египтологија во Женева, а потоа работела во Францускиот институт за ориентална археологија во Каиро и во Швајцарскиот институт за египетска антика. Работела како археолог на повеќе локации во Среден и Горен Египет. Од 2000 година таа е предавач на Универзитетот во Фрајбург и од 2006 година е професор по египтологија на Универзитетот во Базел. Истражувањето на Сузана Бикел се фокусира на религијата и египетската археологија. Бикел е директор на проектот на Универзитетот во Базел Кингс долина и била член на тимот што ја ископал гробницата KV64, која го содржи погребот на Нехмес Бастет, во 2011 година
Новаци
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1956 година родови во селото се:
Иселеништво
Од Добромири иселеници има на следните места: Ласковци (3 к.) се иселиле во Олевени, Петрески (2 к.) живеат во Долно Егри, Стојаноски (1 к.) живеат во Гнеотино, Беловолновци (3 к.) живеат во Логоварди, Ванчовци (2 к.), Таневци (2 к.), Копановци (1 к.), Тасески (1 к.) и Винарот (1 к.), се иселиле во Оптичари. Од родот Коларовци едно семејство заминало во Битола. Сосем се иселил родот Белчевци.
По 1960-тите години започнал бран на емиграција. Бројот на иселени лица изнесува над 500 лица. Најмногу се иселени во градовите Битола, Прилеп и Скопје, како и во прекуокеанските земји и во Европа.
Самоуправа и политика
Во век, Новаци било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Селото било седиште на истоимената општина, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било седиште на некогашната општина Новаци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било седиште на тогашната општина Новаци.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Новаци, во која покрај селото Новаци, се наоѓале и селата Балдовенци, Биљаник, Врановци, Гнеотино, Горно Агларци, Грумази, Добромири, Долно Агларци, Мегленци, Ново Село, Долно Орехово, Паралево, Рибарци, Суводол и Тепавци. Општината Новаци постоела и во периодот 1950-1952, во која влегувале следниве села: Билјаник, Добромири, Новаци и Рибарци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0161 и 0161/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на салата.
Културни и природни знаменитости
Во февруари 2015 година, за време на големата поплава предизвикана од излевањето на Црна Река, црквата посветена на Пресвета Богородица била поплавена при што биле уништени фреските.
Во минатото во селото постоела уште една црква на местото на денешното старо училиште, за која мештаните кажуваат дека се водела како грчка.
Култура и спорт
Во селото работи ФК Новаци, создаден во 1956 година. Долг период игра во Втората македонска фудбалска лига. Во 2006 година клубот испаѓа во Третата македонска фудбалска лига и само по две сезони (2008 г.) Новаци успева да ја продолжи традицијата и повторно се враќа во Втората лига.
ФИРОМ реквием
„ФИРОМ реквием - 2013“ — музички албум на Александар Пејовски од 2014 година.
Информации за албумот
Поднасловот на албумот гласи: „омаж на пионерите на музичкиот минимализам од седимдесеттите години на дваесеттиот век“, а албумот претставува снимен запис од концертот одржан на 20 април 2013 година во Денсинг салата на Младинскиот културен центар во Скопје. Албумот е објавен како заедничко издание на ЈУ Младински културен центар - Скопје и „PMG Recordings“.
Содржина
Албумот содржи четири композиции:
Убавина
Убавината е одлика на некое животно, идеја, објект, личност или место која дава восприемачко искуство на задоволство. Убавината се изучува во естетиката, културата, социјалната психологија, филозофијата и социологијата. "Идеална убавина" се однесува на субјект кој предизвикува восхитување или кој поседува одлики кои широко и се припишуваат на убавината во одредена култура.
Убавото во главно се дефинира како одлика на едно нешто кое низ сетилно (восприемање) или умствено искуство пробудува чувство на задоволство или чувство на пријатност и допадливост. Во оваа смисла, убавината произлегува од нешта како формата, визуелноста, движењето или звукот. Она што го нарекуваме „убаво“, честопати се однесува на чувството кое се создава кај човекот од страна на предмети кои го имаат квалитетот на „убавината“, која пак се однесува на одликите на еден предмет.
Доживувањето на "убавината" често вклучува и интерпретација на некој субјект како во рамнотежа и во хармонија со природата, што може да доведе до чувство на привлечност и емоционална добросостојба. Бидејќи ова може да биде субјективно искуство, често се вели дека "убавината е во очите на набљудувачот."
Разликата помеѓу она што е убаво и она што не е убаво варира од епоха до епоха и зависи од секоја личност засебно. Со други зборови, постојат различни толкувања на поимот од страна на различни мисловни школи и култури, кои можат видно да се разликуваат од она што вообичено на македонски се нарекува „убаво“.
Стари Грци
Класичната грчка именка што најдобро се преведува во зборовите "убавина" или "убаво" беше κάλλος, kallos, а придавката беше καλός, kalos. Сепак, kalos може исто така да се преведе како "добро" или "со добар квалитет" и на тој начин има пошироко значење отколку само физичка или материјална убавина. Слично на тоа, зборот kallos беше користен различно од зборот убавина бидејќи првично и главно се однесувал на луѓето и носел еротска конотација.
На коинскиот јазик зборот за убаво беше ὡραῖος, hōraios, придавка која етимолошки доаѓа од зборот ὥρα, hōra, што значи "час". Во атичкиот јазик, hōraios имаше многу значења, вклучувајќи ги "младешко" и "зрела возраст".
Најраната западна теорија за убавината може да се најде во делата на раните грчки филозофи од претсократскиот период, како што е Питагора. Питагоровата школа сметала дека има силна поврзаност меѓу математиката и убавината. Особено, тие истакнале дека објектите со златен пресек изгледале поатрактивни. Древната грчка архитектура е врз основа на ова гледиште за симетричноста и пропорционалноста.
Платон за убавина ја сметал Идејата (Формата) над сите други Идеи. Аристотел сметал дека има поврзаност меѓу убавото (to kalon) и доблеста, тврдејќи дека "Доблеста ја има за цел убавината."
Класичната филозофија и скулптурите на мажите и жените создадени според постулатите на старогрчките филозофи за идеалната човекова убавина биле повторно откриени во ренесансата во Европа, што довело до реадаптација на она што стана познато како "класичен идеал". Во однос на женската човекова убавина, жена чиј изглед е во согласност со овие начела сè уште е наречена "класична убавица" или се вели дека поседува "класична убавина". Темелите поставени од страна на грчките и римските уметници исто така приложи кон стандардот за машка убавина во западната цивилизација. За време на готскиот период, класичниот естетички канон на убавината беше одбиен како грешен. Подоцна, мислителите од ренесансата и хуманизмот го отфрлиле ова гледиште и ја сметале убавината за производ на рационално распоредување и хармонични пропорции. Ренесансни уметници и архитекти (како што се Џорџо Вазари во неговиот "Живот на уметниците") го критикувале готскиот период како ирационален и варварски. Ова гледиште за готската уметност траеше до Романтизмот, во 19 век.
Просветителство
За време на Просветителството се забележува пораст на интересот за убавината како филозофска тема. На пример, Шкотскиот филозоф Френсис Хучесон тврди дека убавината е „единство на разновидноста и разновидност на единството“. Романтичарските поети исто така почнале доста да се занимаваат со природата на убавината, за која Џон Китс вели:
Според Гете, убавото е прафеномен и никогаш не се појавува само, но неговиот отсјај се гледа низ илјадници манифестации на творечкиот дух при што убавото е многукратно и разновидно како самата природа.
Романтичарски период
Во романтичарскиот период Едмунд Берк сугерира дека постои разлика помеѓу убавината во нејзината класична смисла и возвишеното. Концептот за возвишеното, како што бил објаснет од Берк и Кант, предложил гледање на готската уметност и архитектура, иако не се во согласност со класичниот стандард за убавината, како на нешто возвишено.
Од 20 век
Во 20 век се зголеми одбивањето на убавината од уметниците и филозофите, кулминирајќи во постмодернистичката анти-естетика. Ова е и покрај тоа што убавината беше централна тема за еден од главните влијанија на постмодернизмот, Фридрих Ниче, кој тврди дека Волјата за Моќ е Волја за Убавина.
По последиците од постмодернистичкото одбивање на убавината, мислителите се вратиле кон убавината како значајна вредност. Американскиот аналитички филозоф Гај Сиркело ја предложи неговата Нова Теорија за Убавината како обид да се врати статусот на убавината како важен филозофски концепт. Елејн Скери тврди дека убавината е поврзаната со правдата.
Список на државни водачи во 745 година
Ова е список на државни водачи во 45 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Убавина
Од 20 век
Убавината е исто така изучувана од страна на психолози и невролози во областа на експерименталната естетика и невроестетиката соодветно. Психолошките теории ја сметаат убавината за форма на задоволство. Наодите за корелација го поддржуваат ставот дека поубавите предмети се исто така попријатни. Некои студии укажуваат на тоа дека доживувањето на повисоката убавина е поврзано со дејност во медијалниот орбитофронтален кортекс. Овој пристап на локализирање на обработката на убавината во еден регион од мозокот бил критикуван во рамките на ова поле.
Човекова убавина
Карактеризацијата на лице како "убаво", без разлика дали на поединечна основа или од страна на консензус од заедницата, често е врз основа на некоја комбинација од внатрешната убавина која вклучува психолошки фактори како личност, интелигенција, благодат, учтивост, харизма, интегритет, конгруенција и елеганција и надворешната убавина (односно физичка привлечност) која вклучува физички атрибути кои се со вредност од естетска основа.
Список на државни водачи во 745 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Убавина
Човекова убавина
Стандардите за убавина се менуваат со текот на времето, врз основа на промената на културните вредности. Историски гледано, сликите покажуваат широк спектар на различни стандарди за убавина. Сепак, луѓето кои се релативно млади, со мазна кожа, добро-пропорционални тела и обични одлики, традиционално се сметале за најубави низ текот на историјата.
Силен индикатор за физичката убавина е "просечноста". Кога слики од човечки лица заедно формираат композитна слика, тие се прогресивно поблиску до "идеалната" слика и се гледаат како попривлечни. Ова беше прво забележано во 1883 година, кога Френсис Галтон поклопи фотографски композитни слики од лица на вегетаријанците и криминалците за да се види дали постои типичен изглед на лицето за секој од нив. Кога го направил тоа, тој забележал дека композитните слики биле поатрактивни во споредба со која било од поединечните слики. Researchers have replicated the result under more controlled conditions and found that the computer generated, mathematical average of a series of faces is rated more favorably than individual faces. Истражувачите го реплицирале резултатот под поконтролирани услови и откриле дека компјутерски генерираната, математички просечната серија на лица е попозитивно оценета од поединечните лица. Се тврди дека еволутивно поволна е атракцијата кон личности кои поседуваат претежно слични или просечни одлики, бидејќи тоа укажува на отсуство на генетски или стекнати дефекти. Исто така постојат докази дека преференцијата за убави лица се јавува рано во детството и дека правилата според кои атрактивноста е одредена се слични помеѓу различни полови и култури. and that the rules by which attractiveness is established are similar across different genders and cultures.
Културното движење Black is beautiful бара да се отфрли ова верување.
Фатима Лоди, млад застапик на разновидност и анти-колоризам од Пакистан, тврди дека "Убавината постои во сите облици, бои и големини".
Концептот за убавина кај мажите е познат како 'bishōnen" во Јапонија. Bishōnen се однесува на мажите со посебно женствени особености, физички одлики кои ги воспоставуваат стандардите за убавина во Јапонија и обично се изложени во нивните попкултурни идоли. Мултибилиондоларска индустрија на јапонски естетски салони постои поради оваа причина.
Ефекти врз општеството
Убавината претставува стандард за компарација и тоа може да предизвика лутина и незадоволство кога не се остварува. Луѓето кои не се вклопуваат во "идеалната убавина" можат да бидат поизолирани во рамките на нивните заедници. Телевизиската серија Грдата Бети го отсликува животот на една девојка која се соочува со тешкотии поради ставовите на општеството кон оние коие се сметаат за непривлечни.
Истражувачите откриле дека студентите кои биле сметани за поубави добивале повисока оцена од своите наставници од учениците со обичен изглед. Некои студии покажаа дека физички привлечните обвинети имале помала веројатност да бидат осудени и ако биле осудени добиле полесни казни—од помалку атрактивните (иако спротивен ефект беше забележан кога наводниот криминал е измамник, можеби бидејќи граѓаните сметале дека атрактивноста на обвинетиот придонесе за криминалот). Студии кај тинејџери и млади возрасни лица, како што се оние на психијатарот и авторот Ева Ритво, покажуваат дека кондициите на кожата имаат големо влијание врз социјалното однесување и можностите.
Колку пари лицето заработува исто така може да биде под влијание на физичката убавина. Една студија покажа дека луѓето со ниско ниво на физичка привлечност заработувале 5 до 10 проценти помалку од обичните луѓе кои пак заработувале 3 до 8% помалку од оние кои се сметале за убави. Во однос на пазарот на кредити, најмалку привлечните луѓе имале помала веројатност да добијат одобренија.
Дискриминацијата против лица врз основа на нивниот изглед е позната како лукизам.
Дефиниции на убавината
Свети Августин рекол за убавината: „Убавината е навистина добар дар од Бога; но за добрите да не ја сметаат за најголемо добро, Бог ја дава дури и на злите.“ Според Џакомо Леопарди, убавината е релативна и делумна. Филозофот и писателот Умберто Еко ги напишал делата За убавината: историја на западната идеја (2004) и За грдоста (2007). Еден лик во неговиот роман Името на розата изјавува: „три нешта се појавуваат при создавањето на убавината: првично интегритет или совршенство и поради оваа причина ние ги сметаме за грди сите нецелосни работи; потоа соодветна пропорционалност или консонанца; и, конечно, јасност и светлина“, како и дека „глетката кон убавото подразбира мир“.
Во есејот „За поетот“, српскиот поет Јован Дучиќ вели дека вкусот за убавото делумно е вроден во секој човек, зашто дури и примитивниот човек почнал да слика на ѕидовите на пештерите пред да знае да зборува. Сепак, денешната смисла за убавината е производ на минатите векови, т.е. дека историјата на уметноста довела до определени заеднички сведоштва во однос на убавината, а таа дури поставила и некои мерила, принципи и догми. Оттука, денес, различните народи кои припаѓаат на истата култура имаат речиси исти принципи и за убавината. Поради тоа, она што се смета за убаво на еден континент, истовремено се смета за убаво и на другите континенти. Според него, формулата за убавото ја дале старогрчките уметници и под убаво се подразбира она старото грчко убаво. Освен убавото на грчки начин, постои и бизарното како убаво и дивјачкото како убаво, па и простачкото како убаво. Но, апсолутното убаво, тоа е само она грчкото - убавина во хармонијата.
Зимски олимписки игри 1928
II Зимски олимписки игри се одржале од 11 до 28 јануари 1928 година во Санкт Мориц, Швајцарија. Тоа биле првите Зимски олимписки игри, кои не се одржале во склоп на Летните олимписки игри. Претходните Зимски олимписки игри, додатно биле именувани како „зисмки“, отакако биле организирани како дел од биле одржане као дел од Летните олимписки игри во 1924.
Спортови
Медали биле доделени во 14 дисциплини во 6 спортови. Демонстративни спортови на игрите биле воена патрола (спорт сличен на биатлон) и еден вид на тркачки спорт со санки, влечени од кучиња, при што возачот бил на скии, а не на санката.
Рамнило (соѕвездие)
Рамнило — мало прикриено соѕвездие на јужната полутопка меѓу Скорпија и Кентаур. Името потекнува од латинскиот збор norma што значи нормала, и се однесува на правиот агол, а се смета дека претставува линијар, столарски аголник, збир од аголници или рамнило.
Историја
Рамнило првично именувано на француски јазик како,„l’Equerre et la Regle“, е едно од соѕвездијата осмислени од аботот Никола Луј де Лакај кон средината на 1750-тите, кога мерел над 10.000 ѕвезди додека престојувал на ’Ртот на Добра Надеж. Рамнило го претставува столарскиот аголник, кој се користел во добата на истражувања од страна на столарите на истражувачките бродови.
Зимски олимписки игри 1928
Распоред на натпревари
{| class="wikitable" style="margin:0.6em auto; font-size:100%; line-height:1.25em;" ! colspan=3| !!width=15|11 !!width=15|12 !!width=15|13 !!width=15|14 !!width=15|15 !!width=15|16 !!width=15|17 !!width=15|18 !!width=15|19 !! Вкупно
Рамнило (соѕвездие)
Ѕвезди
Млечниот Пат минува низ рамнило.
Зимски олимписки игри 1928
Земји-учеснички
мини|десно|250п|* сино = земји кои за првпат учествуваат На игрите учествувале 464 спортисти од 25 земји. Своето прво учество го забележале: [[Аргентина (прва земја од јужната полутопка којашто учествувала на Зимските олимписки игри), Германија, Естонија, Јапонија, Литванија, Луксембург, Мексико, Романија и Холандија.
Рамнило (соѕвездие)
Ѕвезди
Рамнило ги нема α и β ѕвездите. Тие се сега дел од соѕвездието Скорпија под имињата - N Sco и H Sco. Најсјајната ѕвезда во Рамнило, γ2 Normae, е со светлинска величина 4. Важни ѕвезди кои се издвојуваат во соѕвездието Рамнило се:
Јохан Бајер
Јохан Бајер (герм. Johann Bayer), (1572 – 7 март 1625) бил германски правник и астрономски картограф. Роден е во 1572 г во Рајн, Баварија. Во 1592 запишал филозофски студии во Инголштат, а подоцна се преселил во Аугсбург и станал правник. Таму почнал да ја изучува и практикува астрономијата. Во 1612 станал правен советник на градската управа на Аугсбург. Починал во 1625.
Бајер е најпознат по неговиот ѕвезден атлас „Уранометрија“ (Uranometria, 1603), што претставува првиот атлас на сета небесна сфера. Во него вовел нов систем на означување на ѕвездите, подоцна наречен „Бајерово означување“. Во делото се вклучени 12 нови соѕвездија од јужниот крај на небото што не им биле познати на старогрчките и римските астрономи.
Во негова чест е именуван кратерот Бајер на Месечината.
Дама (титула)
Дама е почесна титула и женствена форма на обраќање во чест на славата во многу христијански витешки редови, како и британскиот систем на почести и оние на неколку други земји на Комонвелтот, како Австралија и Нов Зеланд, при што машкиот облик на обраќање е господин. Тоа е женски еквивалент за витез, што традиционално им се дава на мажите. Дама е исто така стил што го користат баронетките сами по себе.
Жена назначена во редовите на Дама Командант или Дама Гранд Крст од Орденот на Свети Јован, Коњанички Орден на Светиот Гроб, Најчесен Орден на Бања, Најистакнат Орден на Свети Михаил и Свети Ѓорѓи, Кралскиот Викторијански Орден или Најдобриот Поредок на Британската Империја станува дама. Бидејќи не постои женски еквивалент на Витешкиот ерген, жените секогаш се назначени за редот на витештвото. Жените кои се назначени во Најблагородниот Ред на Жартиера или Најстариот и Најблагородниот Ред на Трн добиваат титула леди наместо дама.
Историја
Орденот на Хермелин, основан од Јован V, војводата од Бретања во 1381 година, бил првиот ред на витештвото што прифатил жени; сепак, женските витези постоеле со векови на многу места во светот пред ова. Како и нивните машки колеги, тие се одликувале со летање на обоени транспаренти и вообичаено носеле грб.
Една жена која учествувала на турнири била Јованка Агнес Хотот (родена во 1378 година), но таа не била единствената. Дополнително, жените усвоиле одредени форми на регалија кои се тесно поврзани со статусот на витез.
За разлика од машките витези, било практично незамисливо да се видат жени кои учествуваат во средновековни битки или командуваат со баталјони на војници, но има и исклучоци. Јованка Орлеанка е најпознатата. Некои носеле оклоп, други командувале со трупи, а други биле припадници на службен ред на витештво. Една жена што носела целосен оклоп во битката била војвотката Гаита од Ломбардија (исто така наречена Сикелгаита), која јавала покрај нејзиниот сопруг, платеникот Роберт Гискард. Таа била витез сама по себе. Друга била Петронила де Грандсмнил, грофица на Лестер; носејќи меч и штит, таа ги бранела своите земји од Хенри Втори. Таа и нејзиниот сопруг учествувале во бунтот во 1173 година против кралот Хенри Втори. Сепак, ова не значи дека тие биле официјално витези како што биле мажите.
Порано, на сопругата на секој витез и била доделена титулата „Дама“ пред нејзиното име, но оваа употреба била заменета со „Леди“ во текот на 17 век.
Титулата Дама како официјален еквивалент на витез била воведена во 1917 година со воведувањето на Орденот на Британската Империја, а потоа се проширила на Кралскиот Викторијански Ред во 1936 година, Орденот на Свети Михаил и Свети Ѓорѓи и на крај Орденот на Бањата во 1971 година.
Најмладата личност која била назначена за дама била Елен МекАртхур на возраст од 28 години. Најстарата била Гвен Ффрангкон-Дејвис на 100-годишна возраст сè додека Оливија де Хавиленд не била назначена две недели пред нејзиниот 101 роденден.
Неколкумина високи фигури, вклучително и глумиците Џералдин Мекеван и Ванеса Редгрејв, ја одбиле честа.
Префиксот се користи со дадено име или полно име на носителот, но никогаш само со презимето; ова ги следи истите обичаи за употреба како и титулата „Господин“.
Белуха
Белуха (алтајски : Ӱч-Сӱмер - „три врва“; Мұзтау Шыңы, - „врвот на планината мраз“), се наоѓа во планините Катун и е највисокиот врв на Алтајските Планини во Русија, и највисокиот врв на системот на Јужните Сибирски Планини. Се смета како дел од Светското наследство на Златните планини на Алтај.
Географија
Сместено во Република Алтај, Белуха е планински масив со три врва, кој се издига долж границата на Русија и Казахстан, само неколку километри северно од точката каде што оваа граница се сретнува со границата со Кина. На планината има неколку мали ледници, вклучувајќи го и ледникот Белуха. Од двата врва, источниот врв (4.506 м) е повисок од западниот врв (4.440 м).
Историја
Врвот Белуха првпат бил искачен во 1914 година од браќата Тронов. Повеќето искачувања на источниот врв ја следат истата јужна рута како и при првото искачување. Иако Алтај е понизок по надморска височина од другите азиски планински групи, тој е многу оддалечен и потребно е многу време и планирање за искачување.
Во летото 2001 година, тим на научници отпатувале до оддалечениот ледник на Белуха, за да ја проценат можноста за вадење на ледени јадра на таа локација. Истражувањето било спроведено од 2001 до 2003 година. Биле извлечени и анализирани и плитки и длабоки јадра од ледниците (Оливие и други, 2003; Фуџита и други, 2004). Врз основа на техниките за датирање, подлабоките јадра можно е да содржат дури 3.000-5.000 години климатски и еколошки записи. И швајцарско-руски тим го проучувал ледникот.
Бакарди Бризер
Бакарди бризер — алкохолен пијалак заснован на овошје кој содржи 4,4 % алкохол во Австралија, 4 % / 5 % Канада, во Европа, 4 % во Обединетото Кралство и 4,8 % во Индија. Доаѓа во разновидни овошни вкусови: лимон, праска, ананас, јаболко, грејпфрут, зелен лимон -лимета,портокал, капина, лубеница, брусница, кокос, малина, боровинки, калинка, јагода и манго, исто така е достапен и во чоколада и пинаколада вкусови.
Пијалакот е особено популарен во Индија, Европа (особено Велика Британија), Израел, Канада и Австралија, а исто така е достапен и во Кина.Во Индија Бакарди Бризер бил првиот учесник во категоријата подготвен за пиење и моментално е водач на пазарот во својот сегмент. Пуштена е во промет и нова варијанта од пијалакот ,заснована на вино,наречена Бризер Спарицер.
910 п.н.е.
910 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 910. година пред новата ера, 910. од првиот милениум п.н.е., 10. од 10 век п.н.е. и прва од 910-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4598 и 4599 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3840 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2850 и 2851 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 157 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 910 година се протега во 1726 и 1727, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1786 и 1787 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 367 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1578 и 1577 исламска година пред хиџра.
Херкул Поаро
Херкул Поаро — книжевен белгиски детектив, кој го создала Агата Кристи. Заедно со Госпоѓица Марпл, Поаро е еден од најпознатите стари ликови на Агата Кристи и се појавува во 33 новели и 51 расказ, кои биле објавени помеѓу 1920 и 1975 година.
Поаро е прикажан на екранот, за потребите на филмот и телевизијата, од различни глумци, вклучувајќи ги и Алберт Фини, Питер Устинов, Јан Холм, Тони Рандал, Алфред Молина и Дејвид Суше.
Влијанија
Името му е изведено од двајца други книжевни детективи во тоа време: Херкул Попо на Мари Белок Лаундес (Marie Belloc Lowndes' Hercule Popeau) и Господин Поаро на Френк Ховел Еванс (Frank Howel Evans' Monsieur Poiret), пензиониран белгиски  полицаец кој живеел во Лондон. Очигледно е влијанието на Артур Конан Дојл врз почетните раскази на Кристи со Поаро. Во Автобиографијата, Кристи признава: „Пишував по теркот на Шерлок Холмс - чуден детектив, со инспектор Јап ко помошник, кој е пак инспириран од детективот на Скотланд Јард  – Лестрад. Конан Дојл пак, признава дека своите детективски раскази ги засновал врз моделите на Едгар Алан По  и својот лик, Шерлок Холмс, го засновал врз Џозеф Бел, кој, според неговите замисли за рационалност,  се потпира на своите „мали, сиви  мозочни клетки“ - одлика која е типична и за Поаро. Поаро има и впечатлива сличност со книжевниот детектив на Масон (A. E. W. Mason)  – инспекторот на  француската безбедност Ханауд, кој првпат се појавил во 1910 година во новелата На вилата Розе, шест, односно десет години пред да излезе првата новела со Поаро.
Поаро на Кристи е Белгиец. За разлика од претходно споменатите модели, ликот на Поаро на Кристи е резултат на нејзиниот прв развој на еден детектив во првата книга напишана во 1926 година (иако објавена во 1920 година). Не само што беше интересна неговата белгиска националност поради окупацијата на Белгија од Германија (што овозможи соодветно објаснување зошто толку обучен детектив нема работа и е достапен за решавање на мистерии на англиско тло), туку и во времето на пишувањето на Кристи, се сметало дека е патриотски да се изразуваат симпатии спрема Белгијците, откако инвазијата на нивната земја го конституираше британското casus belli за влез во Првата светска војна, а британската воена пропаганда го нагласува Насилството врз Белгија.
Популарност
Неговото прво објавено појавување беше во Мистеријата во Стајл (објавена во 1920 година), а последното во Завеса (објавена во 1975 година, една година пред смртта на Кристи). На објавувањето на оваа новела, Поаро беше единствениот книжевен лик кому му беше објавен некролог во Њујорк Тајмс; 6. Август, 1975 година „Херкул Поаро е мртов; познатиот белгиски детектив". До 1930 година, Поаро на Агата Кристи беше „неподнослив“, а до 1960 година, тој беше „омразен, бомбастичен, заморен, егоцентричен, мал подлизурко“. Сепак публиката го сакаше, а Кристи одбиваше да го тргне овој лик, тврдејќи дека должност и е да продолжи со тоа што го сака публиката, а тоа што публиката го сакаше беше Поаро.
Изглед и лични атрибути
Еве како капетанот Артур Хастингс за првпат го опишува Поаро: „Тој беше едвај повеќе од пет стапки и четири сантиметри висок, ама имаше голема гордост. Главата му беше како во форма на јајце и секогаш ја замавнуваше малку на едната страна. Мустаќите му беа многу цврсти и војнички. Дури и сè од неговото лице да беше покриено, мустаќите и розовиот нос ќе му беа видливи. Педантноста на неговата облека беше речиси неверојатна; мислам дека дамка од прашина би му задала поголема болка отколку рана од куршум. Сепак, овој премногу отмен мал човек, кој за жал лошо накривнуваше, во ова време беше еден од најславните членови на белгиската полиција“. Еве како Агата Кристи го опишува Поаро во „Убиство во Ориент Експрес“ на првите страници: „Со чекор што водеше до автомобилот за спиење, одеше млад француски поручник, во раскошна униформа, заедно со мало човече (Херкул Поаро), пригушено до уши, на кое ништо не беше видливо, освен розово носе и две линии од нагоре-закосените мустаќи". Во подоцнежните книги, накривнувањето не се споменува, за што се претпоставува дека било привремена повреда од војната. Поаро има темна коса, која во подоцнежниот дел од животот си ја бојадисува (иако многу од неговите инкарнации на екран се претставени со седа коса) и зелени очи, кои постојано се опишувани дека „блескаат како на мачка“, кога ќе се сети нешто. Почесто се споменувани и неговите кожни чевли, кои често се комични за читателите. Изгледот на Поаро, кој за време на почетокот на неговата кариера се смета за префинет, подоцна е целосно надвор од мода. Помеѓу најзначајните лични атрибути на Поаро е чувствителноста на неговиот стомак: „Авионот се спушти полека. „Мојот стомак,“ помисли Поаро и решително си ги затвори очите“. Тој пати од морска болест, а во „Смрт во облаците“ смета дека неговата воздушна болест го спречила да биде повнимателен во времето на убиството. Поаро е екстремно точен и носи часовник речиси до крајот на својата кариера. Тој е префинет и во врска со своите лични финансии, претпочита да чува банкарска сметка од 444 фунти, 4 шилинзи и 4 пени
Методи
Во „Мистеријата во Стајлс“, Поаро дејствува како прилично конвенционален детектив, кој се заснова врз траги и се потпира на логиката, што е прикажано и во неговиот речник со две фрази: употребата на малите сиви мозочни клетки и „ред и метод’’. Освен во „Убиство на синџири“, каде тој во најголем дел се заснова на траги, Поаро исмејува детектив соперник, кој се сосредоточува само на традиционалната патека на траги што се основала во детективската проза по примерот на Шерлок Холмс: отпечатоци од нозе, раце и пепел од пура. Од овој аспект, тој себеси се прогласува за психолошки детектив, кој не дејствува со целосно истражување на местото на злосторството, туку со навлегување во природата и на жртвата и на убиецот. Главно за неговото однесување во подоцнежните новели е подвлечената претпоставка дека одредени злосторства можат да ги извршат само одредени типови на луѓе. Методите на Поаро се засноваат врз разговор со луѓето. Во првите новели, тој често се поистоветува со улогата „Папата Поаро“, исповедувач, особено на младите жени. Подоцна тој слободно и лаже за да стекне доверба од други ликови, или измислувајќи своја причина за заинтересираност во случајот или извинување за испрашувањето. Поаро сака и да се појавува како странец и пооттуѓен за луѓето да го потценат. Тој признава: „ Вистина е дека можам да го зборувам точниот граматички англиски. Ама пријателе, да се зборува лош англиски многу е од помош. Ги тера луѓето да те презираат. Тие си велат – странец – дури не може ни да зборува соодветно англиски. Затоа се фалам!“ Англичанец е, вели тој, „човек кој мисли повеќе за себеси, отколку што навистина вреди.‘’ Во подоцнежните новели, Кристи често го користи зборот mountebank (шарлатанствува), кога Поаро е проценет од други ликови како шарлатан или измамник. Сите овие техники му помагаат на Поаро да ја постигне својата основна цел: „Во долгата трка, без разлика дали е лага или вистина, луѓето се врзани да се откријат...“
Артур Хастингс
Хастингс првпат го запознава Поаро за време на годините кога бил приватен детектив во Европа, речиси веднаш откако тие двајца пристигнуваат во Англија. Тој му станува долгогодишен пријател на Поаро и се појавува во многу од новелите и расказите. Поаро го смета Хастингс за кутар приватен детектив, кој не е многу интелигентен, ама сепак е од помош што на свој начин ќе биде измамен од криминалот и што незнаејќи се сопнува од вистината. Хастингс се жени и има четири деца – двајца синови и две ќерки. Мора исто така што се спомне дека Хастингс е човек кој е многу храбар кога патот ќе се отежне, се соочува со смрт наспрема Големата четворка, а поседува и непоколеблива лојалност наспрема Поаро. Меѓутоа, кога е присилен да избере помеѓу Поаро и својата жена во новелата, тој избира да го предаде Поаро на Големата четворка, за тие да не ја мачат и убијат неговата жена. Сепак подоцна, му кажува на Поаро да ја избегне стапицата. Овие двајца се неразделив тим, додека Хастингс не ја запознае Дулче Дувен, убава артистка, двојно помлада од него, и не се омажи со неа. Подоцна тие се преселуваат во Аргентина, оставајќи го Поаро „мноогу несреќен“. Поаро и Хастингс се обединети во „Завеса“ – последниот случај на Поаро, а порано беа обединети во „Убиствата по азбучен ред“ и „Нем сведок“, кога Хастингс пристигнува во Англија по работа.
Ариадна Оливер
Детективот романописец на Агата Кристи, Ариадна Оливер е хумористична карикатура сама по себе. Како и Агата Кристи, таа не го сака детективството, туку е најпозната по пишувањето – во нејзините случаи се наоѓа финскиот приватен детектив Свен Хјерсон. Никогаш не е спомнат нејзиниот сопруг, но знаеме дека таа мрази алкохол и појавување во јавност и има голема страст кон јаболките. Таа има навика постојано да си ја менува фризурата, а секое нејзино појавување е со убава облека и шапки. Има слугинка по име Марија, која спречува јавното обожавање да и’ биде товар на нејзината господарка, ама не прави ништо за да ја спречи таа да не им биде товар на другите. Има објавено над 56 новели и не сака кога луѓето ги менуваат нејзините ликови во приказната. Таа е и единствената во средината на Поаро што има забележано дека „не е вообичаено пет или шест луѓе да бидат во центар на вниманието коага личност Б е убиена, а сите имаат мотив за да ја убијат личноста Б“. Првпат го запознава Поаро во „Отворени карти“ и оттогаш постојано го задева.
Госпоѓица Лемон
Секретарката на Поаро, госпоѓица Фелисити Лемон има малку човечки слабости. Единствените две грешки што ги има направено се грешка при пишување за време на случувањата на Хикори Дикори Док и погрешно пратена електронска пошта за електрична сметка, иако во нејзина одбрана е што била загрижена за чудните настани, кои ја опкружувале нејзината сестра во тоа време. Поаро неа ја опишува како „неверојатно грда и неверојатно ефикасна. Сè што ќе спомнела како вредно за размислување, обично било вредно за размислување.“ Таа е експерт скоро во сè. Некогаш работела за владиниот агент филантроп Паркер Пјун. Дали е ова за време на некое од бројните повлекувања на Поаро или пред таа да влезе во негова служба не е познато. Во Време за Агата Кристи, таа е одиграна од британската глумица Ангела Истерлинг, додека пак во Поаро на Агата Кристи, од Паулина Морган.
Главен инспектор Јап
Јап е инспектор од Скотланд Јард и се појавува во многу раскази, пробувајќи да ги реши случаите на кои работи Поаро. Јап е дружељубив, бучен и понекогаш безобѕирен човек по природа, а неговиот однос со буржоаскиот Белгијанец е еден од најчудните делови од светот на Поаро. Тој го запознал Поаро во Белгија, 1904 година, за време на војната, а подоцна оваа година се пријавил пак во војската за да се фати криминалец познат како баронот Алтара. Тие се среќаваат и во Англија, каде Поаро често му помага на Јап да реши случај за посебни услуги за возврат, кои најчесто се случаи за кои се интересира Поаро.
Годините на Поаро во полицијата
„Густав не е полицаец. Сум се справувал со полицајци цел живот и знам. Може да помине како детектив кај лаик, но не кај човек кој и самиот бил полицаец“ – Херкул Поаро, 1940 година. Како млад, Поаро се приклучил на белгиската полиција. Многу малку во делото на Кристи се споменува за овој дел од неговиот живот, ама во „Лавот од Немеан“ (1939 година), самиот Поаро укажува на негов белгиски случај во кој „богат производител ја отрул својата жена за да биде слободен да се ожени со секретарката“. Не знаеме дали овој случај успешно завршил или не, Поаро може и да лаже за да создаде одреден ефект кај личноста на која и’ зборува, така што овој доказ не е веродостоен. Инспекторот Јап дава вовед во кариерата на Поаро со белгиската полиција, кога му го претставува на колега: „Сте ме слушнале да зборувам за господинот Поаро? Во 1904 година работевме заедно на случај. Ах, тоа беа времиња. А се сеќавате ли на баронот Алтара? Никаквец! Им бегаше од контрола на пола од полицијата во Европа. Но го фативме во Антверпен – благодарение на господинот Поаро". Можеби ова е доволен доказ да се претпостави дека полициската кариера на Поаро била успешна. Во краткиот расказ „Чоколадна кутија“ во 1923 година, Поаро му полага сметка на капетанот Артур Хастингс за тоа што го смета за негов единствен неуспех. Поаро признава дека не успеал да реши злосторство „безброј“ пати: „Ме викаа многу доцна. Многу често други луѓе, работејќи на истата задача, стигнуваа први. Двапати бев болен, тому кога бев на работ на успехот." Сепак, тој го смета случајот „Чоколадната кутија", кој се одвивал во 1893 година, за неуспех. Но Поаро не е раскажувач на сопствената историја и нема доказ дека Кристи го отсликува во детали. Во овој период Поаро пукал во човек, кој пукал од покривот во луѓето долу. Поаро се повлекол од белгиската полиција во времето кога го сретнал Хастингс во 1916 година, на случај прикажан во „Мистеријата во Стајлс“. Треба да се забележи дека Поаро е Белгиец што зборува француски, веројатно валонски или бриселски, ама нема прилика во која тој се осврнува кон самиот себеси како таков, или другите кон него во врска со тоа. Во времето на пишувањето, барем во првите книги во кои се дефинирал ликот, не-Белгијците како Агата Кристи, многу помалку биле свесни за разлика од денес за длабоката лингвистичка поделба во белгиското општество, претпоставувајќи дека сите Белгијци зборувале француски.
Пензионирање
Постојат недоразбирања во врска со повлекувањето на Поаро. Најголем дел од случаите кои ги покрива приватната детективска агенција на Поаро се случуваат пред неговото повлекување, а во тоа време тој го решава Убиството на Роџер Акројд. Се вели дека дванаесетте случаи во „Маките на Херкул“ се однесуваат на друго повлекување, а фактот дека Поаро вели дека планира да се пензионира, укажува дека овие раскази се случуваат пред Роџер Акројд и се претпоставува дека Поаро ја затворил својата агенција откако завршил со нив. Во „Фаќањето на Церберус“ има и специфично споменување на фактот дека има период од дваесет години од претходното среќавање на Поаро со контесата Росаков и сегашното. Ако Маките на Херкул би им претходеле на настаните од Роџер Акројд, тогаш случајот на Роџер Акројд би се одвивал дваесеттина години подоцна од неговото објавување, како и сите други случаи кои се однесуваат на него. Едната можност би била дека на Поаро еднаш не му успеало да се пензионира, туку морал повторно, ама ова самиот Поаро го негира. Во „Еримантиско диво прасе“, еден лик вели дека бил избркан од Австрија од Нацистите, што укажува дека настаните во „Маките на Херкул“ се одвиваат по 1937 година. Друга можност е дека предговорот на „Маките на Херкул“ се одвивал на еден датум, а новелата целосно била завршена за дваесет години. Ниту едно од објаснувањата не е посебно впечатливо. Во услови на рудиментарна хронологија, Поаро зборува за пензионирање во поглавјето 18 од „Големата четворка“ (1927 година), што оваа новела ја става надвор од објавениот ред, пред Роџер Акројд. Тој одбива да реши случај за Секретаријатот, бидејќи е пензиониран во првото поглавје од „Опасност во куќата на смртта“ (1932 година). Со сигурност е пензиониран во времето на „Трагедија во три чина“ (1935 година), но не ужива во своето повлекување, туку постојано се враќа поради љубопитност. Сепак, тој продолжува да ја ангажира својата секретарка госпоѓица Лемон во случаите прераскажани во „Хикори Дикори Док“ и „Будалштината на мртовецот“, кои се одвиваат во средината на 1950-тите години. Затоа подобро е да се претпостави дека Кристи не овозможила авторитетна хронологија за пензионирањето на Поаро, но тој би можел да биде или активен детектив, или детектив за консултации, или пензиониран детектив, според потребите на конкретниот случај. Нешто што е доследно во врска со пензионирањето на Поаро е дека неговата слава опаѓа за тоа време, така што во подоцнежните новели тој честопати е разочаран ако ликовите (особено младите ликови) не го познаат него ниту пак неговото име: „Веројатно треба да ви кажам повеќе за себе Мадам. Јас сум Херкул Поаро". Откритието не ја промени положбата на госпоѓа Самерхајес. „Прекрасно име," рече љубезно. „Грчко е, нели?“
Смрт
Поаро умира од проблеми со срцето на крајот од Завеса, последниот случај на Поаро, каде тој ги остава амилнитрит таблетите надвор од својот дофат, веројатно од вина, бидејќи тој е принуден да стане убиецот во „Завеса“, иаko за доброто на останатите. На крајот од „Завеса“, откриено е дека Поаро глумел за потребата од инвалидска количка (сакал да ги излаже луѓето да веруваат дека страдал од артритис).
Главни новели
Книгите на Поаро ги носат читателите низ неговиот живот во Англија, од првата книга (Мистеријата во Стајлс), каде тој е бегалец со престој во Стајлс, до последната книга на Поаро (Завеса), каде тој уште еднаш пред смртта го посетува Стајлс. Помеѓу овој период, Поаро разрешува случаи и надвор од Англија, вклучувајќи го неговиот најпознат Убиство во Ориент Експрес (1934 година). Херкул Поаро станува познат со објавувањето на насловот во 1926 година, Убиството на Роџер Акројд, чие изненадувачко решение е контроверзно. Новелата е сѐ уште помеѓу најпознатите од сите детективски новели: Едмунд Вилсон го покажува тоа во насловот на неговата добро позната критика на детективски новели: „Кому му е гајле кој го убил Роџер Акројд?" Освен Роџер Акројд, новелите на Поаро кои имаат добиено најголеми критики се објавени во периодот од 1932-1934 година, вклучувајќи ги и класиките: Убиство во Ориент Експрес, Убиства по азбучен ред (1935 година), Отворени карти (1936 година), Смрт на Нил (1937 година). Последната е проценета од детективот романописец Џон Диксон Кар како една од десетте најголеми новели мистерии на сите времиња. Новелата од 1942 година, Петте Мали Прасиња ( односно „Убиство во Ретроспектива“), во која Поаро истражува убиство извршено пред 16 години, со анализа на различни аспекти од трагедијата, е изведба, која Роберт Барнард - критичар на мистериозни новели ја има прогласено за најдобра од новелите на Агата Кристи..
Сцена
Првиот глумец кој го играл Херкул Пуаро е Чарлс Логтон. Во 1928 има настапувано во Алиби, сценарио адаптирано од Мајкл Мортон, од новелата Убиството на Роџер Акројд.
Остин Тревор
Остин Тревор дебитира во улогата на Поаро на сцена во 1931 година во британскиот филм Алиби. Следни улоги се во Црно кафе и Лордот Едвард умира. Тревор еднаш изјави дека игра во улогите на Поаро, само затоа што може да говори со француски акцент. Лесли С. Хискот ги режира првите два филма, а заедно со Хенри Едвардс третиот.
Алберт Фини
Алберт Фини ја има улогата на Поаро во 1974 година во кино-верзијата на Убиство во Ориент Експрес. Toa беше одлична адаптација на оваа новела. Фини е единствениот глумец кој бил номиниран за академска награда за улогата на Поаро, иако не победи.