cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јаков Ненадовиќ
Биографија
Набрзо воспоставил власт во цела Западна Србија и две години успешно се спротивставувал на нападите на турската војска од Босна. Само по пробивот на фронтот во 1806 година, побарал помош од Караѓорѓе. Следела решавачка победа во битката кај Мисара, која му овозможила на Караѓорѓе да ги стави под своја власт нахиите на Ненадовиќ. Имено, тој поставил нова влада во нахиите Шабац и Сокој, а на Јаков му ја оставил само ваљевската нахија.
Управен совет
По Караѓорѓ е и Јанко Катиќ имал највисоко реноме во државата, па бил еден од лидерите на опозицијата против Караѓорѓе. Придонел за тоа што во Србија во 1805 г. го претставил Управниот совет. Во 1810 година Караѓорѓе морал да ѝ попушти на опозицијата, па на местото на Младен Миловановиќ за претседател на советот беше поставен Јаков Ненадовиќ. Потоа се приближил до Караѓорѓе, согласувајќи се со уставните одредби од 1811 година, и стана повереник ( министер ) за внатрешни работи. За време на востанието Јаков Ненадовиќ заробил француски топ со француска војници испратени од Наполеон Бонапарт да им помогне на Турците. Не се знае судбината на артилеријата, но се знае дека Јаков го закопал топот и дека по востанието го ископал Петар Николајевиќ Молер и го употребил во Второто српско востание. .
Животот надвор од Србија
Додека другите востаници бегале од Србија, мислејќи само како да си ги спасат животите, Јаков останал лојален на државата. Собрал и зел со себе бројни и значајни државни акти. Со себе ги земал заедно со семејствата сопругата Нерања, децата Јеврем, Пантелија, Јулка и Александра.
Во следните две децении, семејството Ненадовиќ ќе основа дом далеку од дома во Бесарабија, на брегот на Днестар. Таму во мај 1830 година ќе се омажи  Персида, внука на Јаков и ќерка на Јеврем, со Александар, помладиот син на Караѓорѓе. Благодарение на овој брак, Ненадовиќ повторно ќе се издигне меѓу српската владејачка елита по егзилот на принцот Милош.
Војвода Јаков Ненадовиќ истата година ќе се врати во Србија по речиси две децении егзил. Доцните години ќе ги помине во ваљевската нахија. Тој добил симболична пензија од 60 талери од државата и од принцот Милош, со напомена дека „на име пензија веќе добива капитал, од кога тој и неговото семејство уживаат“. Не треба да се спомене дека поради самоволието на Милош, меѓу Ненадовиќ и принцот постоела голема нетрпеливост.
Овој конфликт ќе биде причина за приказната дека самиот принц Милош е одговорен за смртта на Ненадовиќ. Имено, се шпекулирало дека кога Јаков тешко се разболел при крајот на животот, побарал помош во Белград. Таму, наводно, лекарот на принцот Куниберт му препишал лек кој Јаков го испил и набргу потоа починал. Ова било повод да се нагласи како принцот наредил погубување на моќен политички противник.
Во секој случај, официјална година на смртта е 1836 година. години, а како место Бранковина.
Денеска една од улиците во белградската населба Борча Греда го носи името на војводата и првиот белградски полицаец.
Литература
Владимир Кривошејев, Војвода Јаков Ненадовиќ - скици за биографија, Ваљево - Белград, МВР, 2001 г.
KOI-256
KOI-256 — двојна ѕвезда со местоположба во соѕвездието Лебед приближно на растојание од 1828 ly од Земјата. Иако набљудувањата од вселенското летало Кеплер укажувале дека системот содржи џиновска вонсончева планета во орбита околу црвеното џуџе, подоцнежните истражувања утврдиле дека KOI-256 е двоен сситем од црвено џуџе и бело џуџе.
Име
Акронимот „KOI“ значи занимливо Кеплерово тело и означува дека ѕвездата била каталогизирана од страна на вселенското летало Кеплер, за време на неговата потрага за вонсончеви планети во премин пред матичните ѕвезди. Бројот „256“ е редниот број на ѕвездата.
Особености
Првичните набљудувања на мисијата Кеплер укажувале на црвено џуџе со маса од, полупречник од , и температура од 3.639 K. За планетарниот кандидат се проценувало дека има маса од , полупречник од , орбитален период од 1,38 денови, температура од 1160 K, и голема полуоска од 0,021 астрономски единици. Понатамошните истражувања од страна на Мјурхед et al. (2012) ги преразгледале параметрите на планетарниот кандидат и добиле полупречник од, температура од 726 K и голема полуоска од 0,016 ае.
Мјурхед et al. (2013) извршиле дополнителни набљудувања со Хејловиот телескоп при Паломарската опсерваторија. Користејќи метод на радијална брзина за да се забележат вонсончевите планети, екипата на Мјурхед забележала дека црвеното џуџе премногу се ниша за во орбита да има планета, и поверојатно е дека е под влијание на бело џуџе. Користејќи ултравиолетови податоци од вселенското летало GALEX, се забележало дека црвеното џуџе е особено активно, понатамошно потврдувајќи дека растројувањата се создадени од бело џуџе. екипата ги преразгледала податоците од Кеплер, и забележале дека кога белото џуџе ќе поминело пред црвеното џуџе, светлината на црвеното џуџе забележително се искривувала и засјајувала, ефект познат како гравитациска леќа. Иако е малку поголемо од Земјата, белото џуџе има толку голема маса што поголемото црвено џуџе е во орбита околу помалиот придружник.
Со новите набљудувања, се утврдило дека црвеното џуџе има маса од, полупречник од и температура од 3450 ±. Белото џуџе има маса од ,полупречник од и температура од 7100 ±.
Андрос Таунсенд
Андрос Таунсенд (роден на 16 јули 1991 во Лејтонстоун) е англиски фудбалер, крило на Евертон.
Гнеотински манастир
Гнеотино манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Гнеотино.
Андрос Таунсенд
Биографија
Таунсенд е роден во Лејтонстоун, Голем Лондон. Тој е син на Трој Таунсенд, раководител на организацијата Kick It Out. Андрос има јамајканско по таткова и кипарско-грчко потекло по мајчина страна. Тој израснал во Чингфорд и е доживотен навивач на Тотенхем. Кога имал 10 години, неговиот полубрат Куртис загинал во сообраќајна несреќа, на 18-годишна возраст.
Гнеотински манастир
Местоположба
Манастирот се наоѓа на левиот брег на Црна Река, на неколку километри југоисточно од Гнеотино.
Андрос Таунсенд
Биографија
Во едно интервју во декември 2019 година, Таунсенд рекол дека има големи проблеми со коцкање, и дека компулсивно се обложувал онлајн на фудбал. Тој загубил 46.000 фунти на еден облог во 2012 година, ноќта пред натпреварот од плејофот за промоција на неговиот Бирмингем Сити. Откако бил фатен поради кршење на правилата на ФА против обложување, тој отишол на советување.
Гнеотински манастир
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, трпезарија и помошен објект.
Црква „Св. Стефан“
Градбата на црквата претставува монументален крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна.
Андрос Таунсенд
Почетоци и заемот во Јовил Таун
Таунсенд се приклучил на академијата на Тотенхем на возраст од осум години. Во март 2009 година, тој заминал на позајмица во Јовил Таун, правејќи го своето деби како професионалец во фудбалската лига против Милтон Кинс Донс излегувајќи на теренот заедно со соиграчот од академијата на Спарс Џонатан Обика. Тој забележал десет настапи и постигнал еден гол за Јеовил помагајќи му на клубот да избегне испаѓање.
Заемите во Лејтон Ориент, Милтон Кинс Донс и Ипсвич Таун
Таунсенд влегол во сениорскиот тим на Тотенхем под менаџерот Хари Реднап. Во август 2009 година, тој бил пратен на едномесечна позајмица во клубот од Лига Еден Лејтон Ориент, која подоцна на крајот на месецот била продолжена до крајот на декември, по што тој се вратил во Тотенхем. Во 26 настапи за Ориент, Таунсенд постигнал два гола, вклучително и „одличен гол“ во ремито 3–3 против Јовил, поминувајќи покрај тројца противнички играчи со продор којшто започнал уште од половината која припаѓала на неговата екипа.
Откако сè уште не дебитирал за Тотенхем, на 14 јануари 2010 година, Таунсенд повторно бил испратен на заем во клуб од Лига Еден, овојпат во Милтон Кинс Донс до крајот на сезоната, иако бил отповикан назад по само два месеци поради повреди. Во девет натпревари за Донс тој постигнал два гола. Сезоната заврши без Таунсенд да може да дебитира за Тотенхем.
На 12 август 2010 година, Таунсенд потпишал уште еден договор на сезонска позајмица, искачувајќи се овојпат едно скалило по горе во нивото на англискиот фудбал, откако му се приклучил на Ипсвич Таун, членот на Чемпионшип. Сепак, оваа зделка била прекината предвреме на 20 декември, бидејќи Реднап верувал дека таму Таунсенд не играл доволно редовно. Тој забележал 16 настапи, и погодил еднаш.
Дебито за Тотенхем и нови заеми
На 9 јануари 2011 година, Таунсенд го направил своето деби за првиот тим на Тотенхем во третото коло на ФА Купот на Вајт Харт Лејн против Чарлтон Атлетик; тој го постигнал првиот гол и бил избран за Играч на натпреварот. Ова се покажал како неговиот единствен настап за Тотенхем во остатокот од сезоната, во која тој одработил уште две позајмици. Тој му се приклучи на клубот од Чемпионшип, Вотфорд, на 20 јануари 2011 година на позајмица до крајот на сезоната. Сепак заемот во овој клуб бил прекинат предвреме, на 23 февруари, при што Таунсенд имал само три настапи за стршлените.
На 7 март, Таунсенд повторно отишол на позајмица во клуб од Чемпионшип до крајот на сезоната, овојпат во Милвол. Во април, тој изјавил дека би бил среќен да остане во клубот и по завршувањето на неговата позајмица. Во 11 настапи за Милвол, тој постигнал два гола.
Во првата половина од сезоната 2011–12, Таунсенд играл редовно за Тотенхем во натпреварите од Лигата на Европа, со шест настапи во натпреварувањето. Тој го постигнал својот втор гол за Спарс во нивниот последен натпревар во натпреварувањето, против Шамрок Роверс на 15 декември 2011 година, со удар со многу ефе надвор од шеснаесетникот. На 23 декември, тој потпишал продолжување на договорот со Тотенхем до крајот на сезоната 2015-2016.
Со само уште еден настап за Тотенхем, во Лига купот, на 1 јануари 2012 година, Таунсенд му се приклучил на Лидс Јунајтед во Чемпионшип, на позајмица до крајот на сезоната. Сепак, после само седум настапи - вклучувајќи го и оној што го опишал како „деби од соништата“ - и еден гол за Лидс, неговата позајмица во клубот била прекината и тој се префрлил во друг клуб од истата лига, Бирмингем Сити, откако неговиот агент тврдел дека Таунсенд не е задоволен во клубот од Западен Јоркшир. За Бирмингем, тој забележал петнаесет првенствени настапи и еден настап во реваншот од полуфиналето на плејофот за промоција против Блекпул, во кој неговиот клуб бил елиминиран.
Дебито во Премиер лигата за Тотенхем, заемот во КПР и последните сезони во дресот на Спарс
Таунсенд останал во Тотенхем во првата половина од сезоната 2012–2013, откако клубот добил нов менаџер, Андре Вилаш-Боаш, кој го заменил Реднап во текот на летото. Тој го направил своето деби во Премиер лигата влегувајќи како доцна замена на 16 септември. Иако се појавил уште четири пати во Премиер лигата, сите негови настапи биле влегувања од клупата како доцна замена. Надвор од лигата тој имал уште пет настапи, по еднаш во Лига купот и ФА купот, и трипати во Лига Европа. Тој го постигнал својот трет гол за Тотенхем со прекрасен удар со левата нога надвор од шеснаесеттникот во победата од 3–0 против Карлајл Јунајтед во третото коло од Лига купот.
На 31 јануари 2013 година, Таунсенд се соединил со неговиот поранешен менаџер Реднап во Квинс Парк Ренџерс, приклучувајќи му се на клубот на позајмица до крајот на сезоната. Неговата мисија била да му помогне на лонодонскиот клуб да избегне испаѓање од Премиер лигата, откако за време на неговото доаѓање тие веќе биле закотвени на дното со само две победи во првите 24 натпревари. Тој забележал дванаесет настапи за Квинс Парк Ренџерс, постигнувајќи притоа и два гола. Првиот гол го постигнал со удар од волеј надвор од шеснаесетникот во победата со 3-1 на домашен терен против Сандерленд, а потоа се запишал во листата на стрелците и во поразот на гости со 3–2 од Астон Вила. КПР на крајот испаднал од Премиер лигата завршувајќи на последното место, а Таунсенд се вратил во својот матичен клуб.
Договорот на Шервуд бил раскинат на крајот на сезоната, па Таунсенд и соиграчите сезоната 2014–2015 ја започнале со новиот менаџер Маурисио Почетино. Тој одиграл вкупно 35 натпревари, постигнувајќи 5 гола, но само 17 од нив биле во првенството, бидејќи не можел да го задржи своето место во почетниот тим во втората половина од сезоната. На 1 март 2015, на Вембли тој го започнал за Тотенхем финалето на Лига купот на Англија кое неговиот клуб го загубил на крајот со 2–0 од Челси.
На 4 ноември 2015 година, откако не започнал во ниту еден првенствен натпревар од сезоната 2015–2016, Таунсенд бил исфрлен од тимот по расправија со фитнес тренерот на клубот. Тој подоцна се извинил, а менаџерот Почетино му дозволил да се врати во тимот од 17 ноември, изјавувајќи дека работата е завршена и тој е повторно достапен за избор. Тој бил неискористена замена трипати по инцидентот, од кои последниот бил на 10 декември, но повеќе не настапил ниту еднаш за првиот тим за Тотенхем.
Њукасл Јунајтед
На 26 јануари 2016 година, откако сè уште не започнал во почетниот тим на Спарс ниту еден првенствен натпревар, Тотенхем договорил трансфер со Њукасл Јунајтед за продажба на Таунсенд, за сума од 12 милиони фунти. Пред да се објават деталите од трансферот, Таунсенд веќе објавил порака за збогум на Твитер во која изјавил: „Штом дознав за интересот на Њукасл, тие беа единствениот клуб во кој сакав да се приклучам... Двете најдобри позиции на кои можете да играте во фудбалот се центарфор и лево крило во Њукасл. Јас ја имам таа шанса. Никогаш не би можел да го одбијам тоа. Едвај чекам да го одиграм мојот прв натпревар на Сент Џејмс Парк“. Трансферот бил потврден следниот ден, а Таунсенд потпишал договор на пет и пол години, но клубот одбил да ја открие сумата која ја платил за играчот. По потпишувањето, неговиот нов менаџер, главниот тренер на Њукасл Стив Мекларен, за Таунсенд рекол дека тој е „крилен напаѓач со старомоден стил. Може да игра на десната или левата страна, подеднакво добро се служи со двете нозе, брз, многу директен и сака да ги напаѓа дефанзивците и да ја нафрла топката“. Според Sky Sports, трансферот се преговарал една недела и Њукасл првично го сакал Таунсенд на позајмица, а потоа била одбиена и нивната понуда за трансфер од 10,5 милиони фунти.
И покрај тоа што неговото деби за Њукасл дошло во разочарувачки настап на клубот во поразот на гости од Евертон, во следниот натпревар, неговото домашно деби, тој добил овации по изведбата во која бил прогласен за „играч на натпреварот“ со која Њукасл се искачил надвор од зоната за испаѓање. Неговиот прв гол за клубот го постигна во неговиот трет натпревар, со шут надвор од шеснаесеттникот, но тоа бил само почесен погодок за страчките во 90-тата минута во поразот со 5-1 на гостувањето кај Челси. На 30 април 2016, Таунсенд го постигнал единствениот гол во натпреварот со кој Њукасл на домашен терен го совладал Кристал Палас со 1-0. И покрај позитивната полусезона на индивидуален план, во која Таунсенд на 13 настапи постигнал 4 гола, неговата екипа не успеала да го избегне испаѓањето во Чемпионшип на крајот од сезоната, што отворило многу прашања околу иднината на Таунсенд и многу други играчи на клубот.
Кристал Палас
На 1 јули 2016 година, Таунсенд му се приклучил на Кристал Палас потпишувајќи со нив петгодишен договор, со што останал да настапува во Премиер лигата по испаѓањето на Њукасл во Чемпионшип. Палас ја активирале неговата ослободителна клаузула од 13 милиони фунти по само шест месеци откако тој дошол во Њукасл од Тотенхем. Откако Јаник Боласие заминал во Евертон, на Таунсенд му бил доделен празниот дрес со број 10 кој претходно го носел имено Боласие. Своето деби за орлите го направил на 13 август 2016 година, играјќи во поразот со 1–0 од Вест Бромвич Албион во Премиер лигата. Својот прв гол за Кристал Палас го постигнал во првенствената победа со 4–1 над Стоук Сити на 18 септември. Во Палас, Таунсенд успеал да се утврди и пронашол простор за игра во континуитет: првата сезона во клубот ја завршил со 36 настапи во Премиер лигата од кои 30 како стартер на кои постигнал 3 гола. Следната сезона, тој забележал ист број настапи како и во претходната сезона и 2 гола.
Својата најдобра сезона во кариерата, Таунсенд ја имал во сезоната 2018-2019 во која на 45 настапи во сите натпреварувања постигнал рекордни во својата кариера 9 гола. Тој ги одиграл сите 38 натпревари на Палас во Премиер лигата, постигнувајќи највисоки во својата кариера 6 голови во рамките на една сезона, вклучувајќи го и оној од преку 25 метри во победата со 3-2 над Манчестер Сити на 22 декември 2018. Неговиот погодок подоцна бил избран за гол на месецот во Премиер лигата за декември. Конечно, неговиот гол подоцна бил избран за Гол на сезоната во Премиер лигата, и се нашол во потесниот избор за Пушкаш наградата за 2019 година.
Неговата делотворност драстично се намалила во последните две сезони во клубот, во кои тој постигнувал само по еден гол. Вкупно за Кристал Палас, Таунсенд одиграл 185 натпревари и постигнал 16 гола.
Евертон
Таунсенд потпишал двегодишен договор со Евертон на 20 јули 2021 година, по истекот на неговиот договор со Кристал Палас.
Таунсенд го имал своето деби на 14 август 2021 година, асистирајќи за голот на Ришарлисон кога Евертон направил пресврт за да го победи Саутхемптон со 3–1 во првото коло од сезоната. На 24 август 2021 година, Таунсенд го постигнал победничкиот гол во натпреварот од второто коло на Лига купот против Хадерсфилд Таун.
Репрезентативна кариера
Таунсенд ја претставувал Англија во неколку младински репрезентации како под 16, под 17 и под 19 години.
Таунсенд го добил својот прв повик во репрезентацијата на Англија под 21 година во октомври 2012 година за баражот за Европското првенство 2013 против Србија. Своето деби го направил во првиот натпревар влегувајќи како замена во 65-тата минута на местото на Рахим Стерлинг. Во мај 2013 година, Таунсенд бил обвинет од ФА поради наводно прекршување на правилата за обложување. Тој потоа доброволно се повлекол од составот на Англија за претстојниот турнир на Европското првенство за играчи под 21 година.
Првиот повик во сениорската репрезентација на Англија го добил во септември 2013 година, за натпреварите од квалификациите за Светското првенство против и. Своето деби го направил месец дена подоцна против Црна Гора на 11 октомври, при што го постигнал третиот гол во победата од 4–1 во 78-мата минута, две минути пред да биде заменет, а на крајот бил прогласен за играч на натпреварот.
Хронологија на репрезентативните настапи
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 10 август 2021.
Силенд
Силенд (Principality of Sealand) е микронација која полага право на вештачкиот остров Раф Тауер, воена платформа од Втората светска војна во Северното Море, 10 км од брегот на Велика Британија (на координатите 51°53′ 40 N°1′ 28), како и на територијалните води околу во пречник од 12 наутички милји. Силенд го зазел Педи Рој Бејтс со семејството и соработниците, кои себеси се прогласил како Принц Рој од Силенд. Бројот на жителите ретко надминува 5, на платформата со површина од 550 m².
Силенд е веројатно светски најпознатата микронација, и иако нејзиниот суверенитет ретко се сфаќа сериозно, примерот на Силенд неретко се цитира во дебатите за меѓународното право.
Гиболдехаузен
Гиболдехаузен (Gieboldehausen) — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Се наоѓа на реката Руме, околу 25 километри североисточно од градот Гетинген и 15 километир јужно од Остероде. Претставува дел од областа Ајхсфелд.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Млака (Ташмаруништа)
Млака — сакрален објект и некропола од доцноантичкото време во атарот на селото Ташмаруништа, Македонија. Североисточно од црквата „Св. Архангел Михаил“ има зарамнето плато на кое, при изградбата на задружните штали во 1950 година, биле откриени гробови градени од тегули - тип „на две води“, во кои имало керамички садови и други прилози. Во дворот на црквата, при копањето на водовод биле најдени темели ѕидани од кршен камен и варов малтер.
Антониja Брентано
Антонија Брентано (28 мај 1780 година во Виена – 12 мај 1869 година во Франкфурт), роденa како Јохана Антониja Јозефа Едле фон Биркеншток, познатa како Тони, билa филантроп, колекционер на уметнички дела, уметнички покровител и близок пријател на Бетовен, кој ѝ ги посветил „Дијабели“ варијациите за пијано.
Ран живот
Нејзиниот татко бил царски советник на царицата Марија Терезија и на реформистичкиот император Јосиф II. Преку неговата сопруга, тој бил зет на Џозеф фон Зоненфелс, на кој му била посветена бетовеновата пијано соната во Де-дур оп. 28 (1802). Нејзината мајка била сестра на Јан Леополд Ритер фон Хеј (1735–1794), епископ од Храдец Кралове.
Список на државни водачи во 1731 година
Ова е список на државни водачи во 731 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Антониja Брентано
Ран живот
Од 1782 година до 1784 година, семејството Биркеншток живеело во Франкфурт на Мајна, каде што браќата на Антонија, Константин Виктор и Јохан Едвард фон Биркеншток, биле родени и починале за време на детството. Јохан Мелхиор фон Биркеншток најверојатно се запознал со семејството Брентано во тоа време. Во Виена, семејството живеело во замок со четириесет соби во централниот градски кварт на Ландштрасе, кој се наоѓал на Ердбергасе бр. 98 (денес, Ердбергштрасе 19), и каде се наоѓала големата библиотека и уметничка колекција на Биркеншток.
Список на државни водачи во 1731 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Антониja Брентано
Ран живот
Десет дена пред нејзиниот осми роденден, Антонија ја изгубила мајка си за време на епидемија и била испратена на училиште во Урсулинскиот манастир во Пресбург.
Брак и деца
Во септември 1797 година, просперитетниот франкфуртски трговец Франц Брентано (1765–1844), полубрат на авторите Клеменс Брентано (1778–1842) и Бетина фон Арним (1785–1859), ја испратил својата полусестра Софи Брентано (1806) и својата маќеа Фридерика Брентано вон Ротенхоф (1771–1817) во Виена за да ја запознаат Антонија. Франц накратко се сретнал со Антонија на крајот од 1796 година или почетокот на 1797 година. По долги преговори со таткото на Антонија, Франц и Антонија се венчале на 23 јули 1798 година во црквата Свети Стефан во Виена. Осум дена по венчавката, парот заминал од Виена за Франкфурт на Мајна. Антонија и Франц имале шест деца:
Виенски години
Семејството Брентано се запознало со Бетовен и Гете во тоа време, во 1810 и 1812 година соодветно, и Бетовен последователно станал близок семеен пријател и редовен посетител на домот на семејството Брентано додека тие сè уште живееле во Виена. Бетовен евентуално посветил едно од неговите најуспешни дела на Антонија, „Дијабели“ варијациите за пијано; а уште две дела посветил на нејзината ќерка Максимилијана, вклучувајќи ја и неговата претпоследна соната за пијано.
Кандидатура за Бесмртната возљубена
Американскиот психолог Мејнард Соломон, во неговата книга за животот на Бетовен од 1977 година, изнел повеќе аргументи според кои писмата на Бетовен за „Бесмртната возљубена“ биле наменети за Антонија, наведувајќи познати факти кои го поддржуваат неговото тврдење дека Брентано и Бетовен биле интимно вмешани до крајот на летото од 1812 година. И покрај успехот во наведувањето на многу научници да ја прифатат неговата хипотеза како факт, Соломон напишал: „Јасно е дека тука не постои можност за апсолутна сигурност и истражувачот не треба да ги исклучи дури и најневеројатните можности.“ Оставајќи ја отворена можноста за појава на контрадикторни докази во иднината, Соломон, побиен од некои научници и сè уште поддржан од други, тврди дека по 42 години најверојатниот кандидат за Бесмртната возљубена на Бетовен останува Антонија Брентано. Мислителите кои се противат на неговото тврдење единствено наведуваат дека Антонија не само што била омажена, туку најверојатно бремена во времето на наводната средба во Карлсбад во 1812 година, а Бетовен, според негово признание, бил верен пријател на Антинија, на нејзините деца и нејзиниот сопруг, и бил сосема чесен човек.
Добротворна дејност
Откако семејството Брентано се враило од Виена, Франц бил избран за сенатор на Франкфурт (1816). Антонија била позната како „мајката на сиромашните“ поради нејзината добротворна дејност собирајќи средства за сиромашните и обесправените граѓани на Франкфурт. Таа основала и водела неколку добротворни организации. Антонија исто така била една од најистакнатите културни фигури во Франкфурт и помогнала во формирањето на неговото салонско друштво. Семејството Брентано ги забавувало познатите личности на времето како Гете и браќата Грим, како во нивната куќа во Франкфурт така и во нивната викендичка Винкел близу Рајнгау.
Белешки
<references group="" responsive="1">
Младен Миловановиќ
Младен Миловановиќ (Ботуње кај Крагуевац, околу 1760 - Очка гора на Златибор, 1823) бил војвода од Првото српско востание, соработник на Караѓорѓевиќ и водач на неговата партија; член (од 1805 година) и претседател 1808 - 1809 година. Управен совет српски, воен министер и вицепремиер Управен совет 1811 - 1813 година. По потекло од Дробњак.
Биографија
Пред востанието од 1804 година Младен Миловановиќ. бил богат трговец со стока и како еден од ретките писмени луѓе во тоа време бил познат не само по своето богатство, туку и по својата разумност и елоквентност. Поради тоа бил затворен за време на колењето на кнезовите, но муслиманите од Крагуевац се плашеле веднаш да извршат смртна казна. Штом започнало востанието, Караѓорѓе Петровиќ, слушајќи за судбината на Младен, им испратил порака на муслиманите да го ослободат Младен, а за возврат тој да ги ослободи заробените Турци. Кога се нашол на слобода, Младен веднаш им се придружил на востаниците. Младен како почитуван човек веднаш почнал да зазема високи позиции во востаничката Србија, па бил и војвода, советник, воен министер и премиер. Исто така, си го зголемил имотот, па станал најбогат човек во Србија. Тоа од една страна му донело почит, а од друга страна ги провоцирало луѓето на отпор. Во внатрешните расправии, ниту еден голем старешина немал толку непријатели како него, но сепак успеал да издржи додека востанието не пропаднало. Како војвода бил заслужен за ослободувањето на Крушевац во 1806 година.
Од друга страна, некои го обвинувале за поразот на српската источна војска во 1809 година, како и дека со промена на воениот план придонел за пропаѓање на востанието од 1813 година. По распадот на Србија во 1813 година, отишол во Срем, а оттаму бил одведен во Брук на Мура. Потоа се населил во 1814 година во Хотин во Бесарабија, каде што останал до 1821 година.
Во јуни 1815 година, како повереник на српските емигранти од Бесарабија, преку Виена заминал во Париз, а по ослободувањето, стариот мајстор Младен во 1822 година се преселил во Шумадија. Младен во тоа време престојувал во дворот на кнезот Милош во Крагуевац. Кога Младен дознал дека турскиот везир Марашли Али-паша бара негово апсење, тајно се обидел преку Златибор да се пресели во Црна Гора.
Смрт
Убиен е во април 1823 година, на Златибор, како гостин на сердар Јован Миќиќ. Во Крагуевац, принцот Милош му го доверил Младен Миловановиќ на Сердар Јован Мичиќ за да го придружува до Лима и да го пренесе во Црна Гора. Меѓутоа, момчињата на Миќиќ Леко и Симо Ковач го убиле во Очка гора на Златибор во наводен обид да избега, а неговото тело било фрлено во блиската пештера Звекара; телото потоа било изгорено.
Кристијан Закардо
Кристијан Закардо (роден на  година) — поранешен италијански фудбалер кој играл како дефанзивец. Тој главно играл како централен бек, иако бил способен да игра и како бек или во средниот ред.
Тој ја започнал својата клупска кариера со италијанскиот клуб Болоња во 2000 година, и останал во клубот до 2004 година, освен едногодишната позајмица во Специја. Тој потоа се преселил во Палермо, каде што станал познат во текот на неговите четири сезони во клубот. Во 2008 година, тој се преселил во германскиот клуб Волфсбург за една сезона, каде ја освоил титулата во Бундеслигата 2008-09. Тој се вратил во Италија следната сезона, приклучувајќи се на Парма, а во 2013 година се преселил во Милан, пред да му се приклучи на Карпи во 2015 година; тој ја поминал сезоната 2016-17 на позајмица со Виченца во Серија Б. Во октомври 2017 година, тој се приклучил на малтешкиот прволигаш Хамрун Спартанс. Во јануари 2019 година, тој потпишал со Тре Фиори, каде го освоил Копа Титано, пред да го објави своето пензионирање во јули.
На меѓународно ниво, тој ја претставувал фудбалската репрезентација на Италија во 17 наврати помеѓу 2004 и 2007 година, постигнувајќи еден гол; тој бил член на италијанската страна која го освоила Светското првенство во фудбал во 2006 година.
Клупска кариера
Како производ на младинскиот систем на Болоња, Закардо бил промовиран во првиот тим во 2000 година, но ил испратен на позајмица во Специја за сезоната 2000-01. Тој го направил своето деби во Серија А и за првиот тим на Болоња на 18 октомври 2001 година, во поразот со 1–0 на гости против Лече, под водство на тренерот Франческо Гвидолин; тој потоа веднаш станал редовен играч и за репрезентацијата на Италија до 21 година. Тој ја напуштил Болоња во 2004 година за да му се придружи на својот поранешен тренер Гвидолин во Палермо. Тој бил редовен стартер за Палермо и го направил својот пробив со клубот, настапувајќи на 142 првенствени натпревари и постигнувајќи осум гола.
На 24 јануари 2013 година, Закардо потпишал од Милан, дел од безготовинска трампа во која Џамел Месбах се преселил во Парма. Кон крајот на летниот преоден рок 2014 година, Милан имал договор со Парма во кој тој и Џонатан Бјабијани ќе ги заменат клубовите, но првиот го одбил потегот. На 1 февруари 2015 година, Закардо го постигнал својот прв гол за Милан во победата од 3–1 на домашен терен против Парма.
По истекот на неговиот договор со Милан во летото 2015 година, Закардо се преселил во неодамна промовираниот тим Карпи во Серија А преку слободен трансфер. Тој потпишал двегодишен договор. Тој забележал 27 настапи за клубот во текот на сезоната 2015-16 во Серија А, постигнувајќи еден гол, иако Карпи на крајот испаднал во Серија Б на крајот од сезоната.
На 31 август 2016 година, Закардо потпишал за Виченца, на позајмица со обврска за купување. Според La Gazzetta dello Sport, тој потпишал двегодишен договор. Тој го носел дресот со број 9 за тимот. На 13 јули 2017 година, тој објавил дека го откажал договорот со клубот, станувајќи слободен агент.
Во октомври, тој потпишал од малтешкиот прволигаш Хамрун Спартанс. На 20 мај 2018 година, тој објавил дека ќе го напушти клубот, и подоцна станал слободен агент. Во декември, тој ја добил својата диплома за спортски директор преку Техничкиот центар Коверчиано.
Меѓународна кариера
Закардо ја претставувал репрезентацијата на Италија до 16 години (еквивалент на сегашниот тим до 17 години) на 15-годишна возраст, учествувајќи и на Европското првенство за играчи до 16 години во 1998 година што се одржало во Шкотска. За време на турнирот, тој го постигнал решавачкиот гол во полуфиналето што и овозможило на Италија да се пласира во финалето на турнирот, каде што била поразена од Република Ирска. Во 2001 година, тој бил член на италијанската репрезентација до 23 години која освоила сребрен медал на Медитеранските игри одржани во Тунис. Закардо, исто така, ја претставувал Италија на ниво до 21 година, освојувајќи го Европското првенство за играчи до 21 година во 2004 година под менаџерот Клаудио Џентиле.
Стил на игра
Брзиот, тактички разноврсен и вреден десен фудбалер, во своите најдобри години, Закардо бил познат особено по неговата издржливост, професионализам и позиционираност како фудбалер, како и неговата интелигенција, сестраност и неговата силна ментална и физичките одлики, кои му овозможиле да игра на неколку позиции во одбраната и средниот ред долж десното крило во текот на неговата кариера, и покрај тоа што не бил најпрецизен нафрлач на топката. Иако првенствено бил десен бек, тој бил способен да игра и како крилен бек, или во средниот ред, како крилен играч, па дури и како централен или дефанзивен играч за врска, улога во која исто така бил способен да започне напад по враќање на поседот на топката; за време на неговиот престој во Парма, неговиот менаџер, Франческо Гвидолин, го опишал како „центромедијано методист“ (термин кој првично се користел за да се опише позицијата на централен бек во формацијата Методо или 2–3–2–3., но кој подоцна станала користена во италијанскиот фудбалски жаргон за да се опише играч од средниот ред со креативни и одбранбени одговорности), поради неговиот уникатен стил на игра на оваа позиција, што во суштина го гледа и како освојувач на топка и како длабок лежечки плејмејкер во средниот ред. Со оглед на тоа што го загубил чекорот со годините во неговата подоцнежна кариера, тој обично бил распореден како централен бек, и во одбрана со три или четири играчи, поради неговата исчекување и способност во воздухот.
Личен живот
Закардо е оженет со Алесија Серафини. Закардо и неговата сопруга имаат две деца, Николо и Џиневра Закардо.
На левата рака Закардо ги има истетовирано имињата на неговите две деца Николо и Гиневра, додека на десната ја има тетоважата на сопругата Алесија Серафини. На 6 март 2008 година, Закардо станал почесен граѓанин на Полина, во провинцијата Палермо.
Клупски
Волфсбург
Соб (река)
Соб (Сиб) — река во Украина во Виничка област. Лева притока на Јужен Буг.
Главните притоки
Собок (десна); Сорока, Киблич, Вербич (леви).
Населби
Над реката се градовите: Липовец, Иллинци, Гајсин, како и голем број села.
Данте Алигиери
Данте Алигиери (Dante Alighieri) (1265 — 13/14 септември 1321) — италијански поет, еден од најголемите ликови во светската литература, славен поради неговите длабоки верски видувања и неговата длабока интелектуалност. Неговата „Божествена комедија“ е најзначајното книжевно дело на средновековниот период и основа на современиот италијански јазик.
Животопис
Данте Алигиери е роден во Фиренца во јуни 1265 година, а потекнува од старо, но осиромашено, аристократско семејство. Неговата мајка умрела во неговото детство, а татко му умрел кога Данте имал 18 години. Најбитниот настан од неговата младост била средбата со Беатриче во 1274 година, која најпрвин ја опеал во својата книга „Нов живот“, а подоцна и во неговото најголемо дело „Божествена комедија“.
Савско Езеро
Савско Езеро — микроакумулација која се наоѓа внатре во урбаната целина на градот Белград кај Ада Циганлија. Од центарот на Белград е oддалечено 4 км. Територијално припаѓа на централната белградска општина Чукарица.
Формирање на езерото
Савското езеро претставува некогашен десен ракав на реката Сава кај Ада Циганлија. Формирањето на Савското езеро започнало во 1957 година, откако Народниот Одбор на градот Белград формирал Дирекција за изработка на Рекреативен центар Ада Циганлија.
Данте Алигиери
Животопис
Данте покажувал голем интерес за сликарството и за музиката, но најголемо значење ѝ придавал на поезијата. Тој ја читал латинската поезија со посебен интерес, најмногу Вергилиј кого го сметал за свој учител. Познато е дека Данте многу читал, а во делото „Convivio“ самиот тој кажува дека од преголемото читање се здобил со заболување на очите. Се знае дека Данте не го имал читано Хомер, но добро го познавал творештвото на Хорациј, Овидиј и Лукијан, како и делата на Сенека. Исто така, тој ги познавал некои записи на лекарот Гален од Пергам, а ги читал и коментарите на Авицена и Авероес на делата на Аристотел. За време на неговото политичко прогонство, Данте читал две книги: „За утехата“ на римскиот писател Боетиј и „За пријателството“ на Цицерон.
Исто така, се знае дека Данте учествувал на забави, ловови, свечености, и во таквиот монденски живот на тогашната Фиренца се родила и се развила неговата љубов кон една фирентинска девојка која ќе биде одредница на неговите дела и животниот пат. Беатриче, како што ја нарекувал Данте, се омажила млада, но според сфаќањата од средниот век, бракот не бил препрека за чистата љубов кон друг човек.
Политичката активност на Данте
Уште од раната младост, Данте учествувал активно во општествено-политичкито живот во Фиренца. Така, во 1289 година тој се борел како дел од коњаничката милиција на Фиренца, а потоа учествувал во политичките тела коишто управувале со градот. Извесно време бил во градскиот совет, а на возраст од 25 години бил избран за член на колегиумот од шест члена, кој управувал со Фиренца. Во тоа време, во Фиренца имало две спротивставени политички партии – „Белите“ и „Црните“. Бидејќи нивните борби довеле до долго крвопролевање, по совет на Данте, летото 1300 година, водачите на двете партии биле протерани од Фиренца, а меѓу нив бил и пријателот на Данте, поетот Гвидо Кавалканти. Исто така, Данте настапил енергично против обидот на „Црните“, со поддршка на папата, да се вратат на власт, така што тој бил заслужен за нивното прогонство од градот.
Според една анегдота, кога бил испратен во Рим за да преговара со папата, Данте ркеол: „Ако јас заминам во Рим, кој ќе остане во Фиренца; а ако јас останам, тогаш кој ќе оди?“. Додека Данте се наоѓал во Рим, во својство на пратеник кај папата Бонифациј VIII, „Црните“ се вратиле на власт во Фиренца, благодарение на сплетките на папата, при што започнале серија судења, одмазди и прогонства на политичките противници. Се претпоставува дека Данте се наоѓал во Сиена, кога дознал за пресудата од 27 јануари 1302 година, со која бил осуден на парична казна, на двегодишно прогонство и на доживотно исклучување од јавните функции. Бидејќи не се појавил пред судот за да се оправда и да ја плати казната, со нова пресуда од 10 март бил осуден да биде жив запален, ако падне во рацете на фирентинската општина. Откако во 1302 година бил прогонет од Фиренца, по неколку неуспешни обиди да се врати во градот, летото 1304 година, Данте ги напуштил другарите од партијата на „Белите“ и засекогаш останал во прогонство. Оттука, од 1302 година до смртта, Данте го поминал животот во прогонство, како сведок на жалната судбина на неговите деца, кои исто така биле прогонети. Во 1315 година била донесена нова пресуда со која тој и неговите деца биле осудени на смртна казна. Времето до смртта, Данте го поминал селејќи се од еден до друг град, живеејќи во крајна сиромаштија. Данте умрел ноќта меѓу 13 и 14 септември 1321 година во Равена, каде се наоѓа неговиот гроб.
Творештво
Во раните години од прогонството од Фиренца, Данте напишал две важни дела на латински јазик. Првото е „За народниот говор“ (De Vulgari Eloquentia) од 1304- 1305 во коешто тој го дефинира народниот јазик како средство за литературно изразување и се обидува да воведе критериум за користење на пишуваниот италијански јазик и италијанска поезија. Своите целосни филозофски и книжевни идеи ги изложил во незавршеното дело „Гозба“ (Convivio) од 1304-1307, напишано на народен јазик, кое требало да биде приказ, во 15 книги, на целото знаење во тоа време. Од ова дело биле завршени само првите четири книги. Во делото „За монархијата“ (De Monarchia), напишано на латински јазик, Данте ги изложил своите политички сфаќања за поделба меѓу верската и политичката власт, од кои првата треба да И припадне на црквата, а втората на владетелот. Исто така, тој напишал и неколку други помали дела, како што е „Epistolae“. Важно дело на Данте Алигиери е „Нов живот“ (La vita nuova), кое го напишал непосредно по смртта на Беатриче. Делото се состои од сонети и канцони (љубовни поеми), проткаени со прозни објаснувања. Во него се раскажува за љубовта на Данте кон Беатриче, како и неговото претчувство за нејзината смрт. Делото е едно од најголемите и најубавите примери на љубовна поезија во европската литература.
Сепак, централно место во творештвото на Данте има неговата поезија. Притоа, делото „Рими“ не излегува од рамките на тогашната љубовна поезија, но во него може да се најдат и неколку поетски бисери. Делото „Нов живот“ претставува еден вид автобиографски љубовен роман во кој стиховите напишани во чест на неговата љубов Беатриче се надополнети со прозни текстови во кои се опишува душевната состојба во која се составени тие стихови. Инаку, поетската личност Беатриче ја претставува девојката Биче ди Фолко Портинари, која Данте ја видел уште како дете и во која се вљубил во 1289 година, а набргу таа умрела млада. Во согласност со учењето на поетската школа „Dolce stil nuovo“ на која И припаѓал Данте, во своите стихови Данте ја претставил Беатриче како идеализиран лик на жена која е слична на ангел и која претставува идеал на љубов и возвишена чистота. Притоа, во последната глава на „Нов живот“, Данте ја изразува надежта дека за Беатриче ќе го испее „она што никогаш не е речено ниту за една друга жена“.
Иако не се знае кога е точно напишано делото „Божествена комедија“, се смета дека Данте започнал да работи на неа во времето кога веќе бил во прогонство. Притоа, со сигурност се знае дека „Пеколот“ и „Чистилиштето“ биле завршени пред април 1314 година, додека третиот дел „Рајот“ бил напишан пред крајот на неговиот живот. Иако Данте ја започнал „Божествената комедија“ со намера да го слави ликот на Беатриче, потоа делото добило многу поширок опфат, т.е. тоа претставува портрет на целиот средновековен општествен, политички, филозофски и културен свет. Притоа, Данте ја презел формата на алегоричната поема од средновековната поетска традиција, а во намерата своите сфаќања за потребата од повисока правда да ги направи достапни на пошироката јавност, тој одлучил делото да го напише на народен италијански јазик, наместо на латински јазик, како што било вообичаено да се пишува во тоа време. Поради содржината, која тече од тажен почеток кон среќен крај, и поради разбирливиот јазик на којшто е напишано, делото било наречено „Комедија“, а дури во 16 век тоа било објавено со насловот „Божествена комедија“, како што е познато до ден-денес.
Значење и влијание
Според италијанскиот поет Џакомо Леопарди, во Данте гледаме човек со силен дух, кој бил способен да се носи со лошата судбина и неа да ја поднесе, но исто така, им се спротивставувал на судбината и на нужноста. Притоа, Леопарди смета дека меѓу италијанските поети немало и никогаш нема да има еднакви на Данте. Според српскиот поет Јован Дучиќ, денес, Данте најмногу возбудува со својата христијанска тага отколку со своите идеи и со совршената форма. Една песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич се вика „Дантеовиот гроб во Равена“. Во 1997 година, српскиот писател Драган Великиќ го објавил романот „Дантеовиот плоштад“.
Мирјана Најчевска
Мирјана Најчевска (р. 24 ноември 1956) — професорка, активистка и експертка од областа на човековите права со контроверзен углед, активен борец за промоција и заштита на човековите права на маргинализираните групи.
Образование
Мирјана Најчевска дипломирала право на Универзитет „Кирил и Методиј“ – Скопје во 1979 година. Таа е магистерка е по политички науки (магистерски труд на тема: Можности за демократизација на советското општетсво низ законски промени, 1986 година), и докторка по правни науки (докторска дисертација на тема: Редимензионирање на поимот на правната држава со можност за примена во решавањето на малцинските прашања, 1995 година).
Професионални ангажмани
Мирјана Најчевска е Редовен професор/Научен советник, раководител на студиската програма: Политички систем и човекови права, раководител на студиите од трет степен: Демократизација во услови на глобализација при [http://www.isppi.ukim.edu.mk/biografija.aspx?pid=28&id=1&lng=mk Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања при Универзитетот “Св. Кирил и Методиј“ -Скопје], Членка е на многубројни експертски тела за Човекови права, меѓу кои и Работната група за лицата со африканско потекло, Висок комесар за човекови правa, ООН (2008-2014), Координативниот комитет на специјалните процедури при ООН (2010-2011); Членка на Европската мрежа на правни експерти во полето не-дискриминација (2010); Членка на Балканската мрежа на правници против дискриминација (2009-денес); Членка на Европската мрежа на правници против родова дискриминација (2009-денес); Членка на Лоби групата за правата на лицата со хендикеп (2003-2005); Претседателка на Стратешката група за образование за човекови права (2003-2005); Членка на групата експерти за промоција на родовата еднаквост во училиштата (EG- S-GS),Совет на Европа, 2002; Членка на Сенатот на Универзитетот "Св. Кирил и Методиј" Скопје (1999-2001); Членка на Националниот комитет за родова еднаквост  (1999-2000), итн. Најчевска е активна и во граѓанскиот сектор, како: Раководителка на Центарот за човекови права и разрешување конфликти (2007-); Членка на Одборот на Хелсиншкиот комитет за човекови права во република Македонија (1994-2007), претседателка на Одборот на Хелсиншкиот комитет за човекови права во република Македонија (2001-2007); Членка на Одборот на Центарот за мултикултурно разбирање и соработка во република Македонија (1996-1998); Членка на Одборот на Институтот „Отворено општество“ во Република Македонија  (1995-1996).
Публикации
Мирјана Најчевска има објавено над 50 самостојни или групни трудови, монографии и истражувачки извештаи. Дел од нив се: ·         Најчевска М. (2007). Прирачник за имплементација на Конвенцијата за правата на детето во единиците на локална самоуправа, УНИЦЕФ (на македонски и на албански)
KPD 1930+2752
KPD 1930+2752 — двоен ѕвезден систем кој вклучува ѕвезда бело-сино подџуџе и веројатно бело џуџе со релативно голема маса. Поради природата на астрономскиот систем, е потенцијален кандидат за супернова од типот Ia, вид на супернова кој настанува кога белото џуџе ќе привлеќе доволно голема маса материја за да се доближи до Чандрасекаровата граница, точка при која електронскиот одродувачки притисок нема да биде доволен за да ја поддржува неговата маса. Сепак, пред сето ова ќе имаме соединување на јаглеродот, ослободувајќи доволно енергија за да се надмине силата на гравитација која ја држи ѕвездата, што ќе доведе до појава на супернова.
Вкупната маса на двојниот систем ја поминува Чандрасекаровата граница, правејќи го овој систем еден од најверојатните кандидати за кој се знае дека ќе создадат во иднина супернова од типот Ia.
Поврзано
IK Пегаз