cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сфероид
Равенка
Сфероид со средиште во почетокот „y“ и свртен околу оската z се дефинира со имплицитната равенка: каде a е хоризонталниуот попречен полупречник на екваторот, а b е вертикалниот конјугиран полупречник.
Површина
Сплеснатиот сфероид има површина
Волумен
Велуменот на сфероид (од секој вид) е. Ако A=2a е екваторскиот пречник, а B=2b е поларниот пречник, тогаш волуменот ќе биде.
Закривеност
Ако сфероидот го параметризираме како каде \beta\,\! е намалено или параметарска должина, \lambda\,\! is the ширина, а а, тогаш неговата Гаусова кривина ќе биде а неговата средна кривина е Обете кривини секогаш се позитивни, така што секоја точка на сфероидот е елиптична.
Ана Пророчицата
Ана Пророчицата (хебрејски: חַנָּה‎‎, грчки: Ἄννα ) — личност од Новиот завет, спомната во случајот кога бебето Исус е донесено во Ерусалимскиот храм. Почитувана од Православната црква во лицето на праведниците, споменот ѝ се празнува на 3 февруари заедно со Симеон Богопримец, и на 28 август (јулијански календар).
Ана, според евангелистот Лука, била побожна вдовица во Ерусалим: „ќерка на Фануил, од Асировото племе, во длабока старост, која од своето невинство проживеала со мажот седум години“ (Лука 2:36). На денот кога бебето Исус било донесено во Ерусалимскиот храм од неговите родители Марија и Јосиф за да го жртвуваат како машки првенец во согласност со тогашниот еврејски закон (Исход 12:12–15), Ана имала 84 години: „не отстапи од Храмот, служејќи Му на Бога со пост и молитва дење и ноќе“ (Лука 2:37).
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Католски посол
Католски посол (горнолужички: Katolski Posoł) е весник на Горнолужичките Срби со католичка вероисповед. Овој весник го издава Здружението Кирил и Методиј. Весникот Католски посол бил основан во 1863 година. Сегашен главен уредник на списанието е Рафал Леџбор.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи скок со стап
Скок со стап за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 27 и 29 август.
Квалификации
Квалификации: Резултат за квалификување 5.70 (Q) или најмалку 12 со најдобар резултат (q) продолжуваат во финалето.
Паулу Инка
Тој бил син на Хуајна Капак и полубрат на Нинан Кујочи, Хуаскар, Атахуалпа, Тупак Хуалпа и Манко Инка Јупанки.
393 Лампеција
393 Лампеција — доста голем астероид од главниот појас откриен од германскиот астроном Макс Волф на 4 ноември 1894 во Хајделберг. Има невообичаен вртеж, со период од 38,7 часови и промена на светлинската величина од 0,14.
Список на државни водачи во 144 година
Ова е список на државни водачи во 44 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Крстева кула
Крстева кула — средновековна кула во градот Кратово прогласена за културно наследство на Македонија.
Список на државни водачи во 144 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Крстева кула
Се смета дека е изградена во 1371 или 1372 година. Се вбројува во 12-те одбранбени кули на Кратово. Сместена е во градскиот центар, близу Хаџи-Костовата и Еминбеговата кула.
Кеплер-45
Кеплер-45 или KOI-254 — ѕвезда во северното соѕвездие Лебед. Сместена е на небесните координати: ректасцензија 19:31:29.495 и деклинација +41°03′51.37″. Со привидна величина од 16,88, оваа премногу темна за да се забележи со човековото око.
Деберн-Ланд
Деберн-Ланд (Döbern-Land) — општинска заедница во округот Шпре-Ниса, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште се наоѓа во Деберн.
Општинската заедница Деберн-Ланд се состои од следниве општини:
Список на астероиди/101–200
Lista över asteroider (101-200)
Марксен
Марксен (Marxen) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Марксен се наоѓа во североисточниот дел на Линебуршкото Поле.
Во западниот дел на местото тече Ауе, кој се влева во Зефе.
Соседни општини
Соседни општини се општината Јестебург (југозапад) и општината Зефетал (север). На исток се наоѓа општината Ханштет, а потоа се граничи со општинската заедница Залцхаузен.
Општински единици
Кон општината Марксен припаѓаат местата Марксен и Шмаленфелде.
Кубен метар во секунда
Претворање
1 кубен метар во секунда е еднаков на:
NGC 6571
NGC 6571 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6571 се споменува и како MCG 4-43-6, CGCG 142-10.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6571 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6571 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 10 м 49,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 14' 21"".
Други поделби
Проучување на NGC 6571 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61504. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1579. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1089.
Пупунец
Пупунец — шарена птица што се сеќава ширум Африка и Евроазија, позната по својата карактеристична челенка од перја. Тоа е единствениот постоечки вид од родот пупунец (Upupa) и семејството пупунци (Upupidae). Една вид пупунец од Света Елена е изумрен, а подвидот од Мадагаскар е издигнат во вид. Латинското име, англиското име, како и македонското на оваа птица претставува ономатопејска форма која го имитипа крикот на птиците. Пупунецот го има и во Македонија.
Опис
Пупунецот има средна големина, со должина од 25-32 см распон на крилјата од 44-48 см. Тежок е 68-89 гр. Видот е карактеристичен со долг, тенок и изострен клун кој е црн со сива основа. Зајакнатата мускулатура на главата му овозможува на клунот да се отвори кога пробива во почвата. Пупунецот има широки и заоблени крилја способни за силен лет; овие крилја се поголеми од северните миграциски подвидови. Пупунецот има карактеристичен лет, кој е сличен на оној на гигантските пеперутки, предизвикано од крилјата кои делумно се затвораат на крајот од секое отчукување. Повикот е обично тросложен ууп-ууп-ууп, што го доведува до своето македонско и научно име, но два и четири слога се исто чести. На Хималаите повикот може да биде смешан со повикот на Хималајската кукавица (Cuculus saturatus), но таа произведува 4 слога.
Распространетост и живеалиште
Пупунецот е широко распространета во Европа, Азија и Северна Африка, Потсахарска Африка и Мадагаскар. Повеќето европски и северноaзиски птици се селат во тропските предели во зима. За разлика од африканската популација, кои се постојани жители. Овој вид се забележал во Алјаска; во 1975 во Јукон Делта. Пупунците се множат северно од нивниот европски опсег, и во јужна Англија за време на топлите и сушните лета кои им пружаат скакулци и слични инсекти во облиство, иако се од раните 1980 северните европски популации се пријавени како намалувачки поради промената на климата.
Пупунецот има два основни услова во своето место на живеење: лесни вегетациони терени и вертикални површини со шуплини (како што се дрва, ѕидови, камења) каде што се гнездат. Овие барања можат да се обезбедат во широкиот спектар на екосистемот и како последица на тоа тие се населуваат во широкиот дијапазон на пустини, шумостепи, савани и во внатрешноста на шумата. Мадагаскарскиот подвид, исто така, ја користи густината на примарните шуми. Модификацијата на природни живеалишта од страна на луѓето за разни земјоделски искористувања довела до тоа тие да станат чести во овоштарниците, виноградите, полињата, иако се многу ретки во аграрните подрачја. Ловот е загрижувачки во Јужна Европа и Азија. Пупунците прават сезонски движења како одговор на дождови во некои региони, како што се Цејлон и Западни Гати Птиците се видени на големи висини, за време на преселба преку Хималаите, а забележани се на околу 6400 м од првата експедиција на Монт Еверест.
Поведение и екологија
За она што долго се мислеше дека е одбранбен став, пупунецот всушност се сонча, ширејќи ги своите крилја и опашката ниско на земјата и издигнување на главата. Често ги преклопува своите крилја и ги позиционира на половината. Пупунецот, исто така, ужива во прашина и препелкање во песок.
Исхрана
Исхраната на пупунецот е главно состравена од инсекти, влекачи, како и мали жаби и билки, семиња и бобинки. Таа е осамен летач кој вообичаено се храни на земја. Поретко се храни во воздух во потрага по инсекти, каде нивните јаки и заоблени крилја ги прават брзи и подвижни. Почесто нивниот стил да бараат храна е релативно на отворен терен и повремено паузираат да го испитаат теренот со полната должина на нивниот клун. Инсектите како ларви се откриваат со нивниот клун и ги ископуваат со нивните јаки нозе. Покрај хранењето на земјиштата пупунецот се храни со инсекти на површината, како и сондирање на лисја, па и со помош на нивниот клун тие ја лупат кората на големите камења. Вообичаениот режим на исхрана вклучува скакулци, бубачки и мравки. Големината може да варира од 100 до 150 мм во должина, со пожелната големина на грабливците околу 20–30 мм. Поголемите пленови ги удираат од земјата или камен за да ги убијат и да ги исфрлат несварливите делови како крилјата и нозете.
Парење
Пупунецот е моногамна птица иако нивната врска може да трае само една сезона. Тие, исто така, се територијални, каде што машките често извикуваат за да го означат поседот на територијата. Борбите помеѓу машките соперници (понекогаш женски) се чести и можат да бидат брутални. Птиците ќе се обидат да ги порободат своите соперници со нивниот клун, а поединци се повремено заслепени во борба. Нивното гнездо е во дупки во дрвјата или ѕидовите, со тесни влезови. Само женките се одговорни за инкубација на јајцата. Големината на квачилата е во зависност од локацијата; птиците во северната полутопка снесуваат повеќе јајца од оние во јужната полутопка и птиците коишто се наоѓаат во поголема географска ширина имаат поголеми квачила од оние кои се поблиску до екваторот. Во централна и северна Европа и Азија квачилата имаат големина околу 12, а тоа е меѓу 4 во тропските предели, а 7 во субтропските. Јајцата се округли и млечно бели на несење, но тие брзо ја менуваат бојата во своите нечисти гнезда. Тие се тешки 4,5 грама. Пупунците имаат добро развиен антипредаторски ситем на одбрана на гнездото. Уропигал жлездата во инкубирањето кај женките се модифицира да произведе мирисна течност, и жлездите нестлинг го прават тоа исто така. Овие секрети се нанесуваат на перјата. Секрет кој мириса на труло месо, се смета дека ќе помогне на одбивање на грабливците, како и спречување на паразити и делува како антибиотик. Секретот се губи пред младите да го напуштат гнездото. Покрај овој секрет, птиците се способни да се соочат со напаѓачите кога имаат само 6 дена, исто така ќе шишти на напаѓачите како змија. Младите удираат со нивниот клун или со едно крило.
Периодот на инкубација трае меѓу 15-18 дена. За време на инкубацијата мажјакот ја храни женката. Периодот на инкубација почнува кога првото јајце ќе биде снесено така што младите ќе бидат родени асинхроно. Пилињата се родени со покривка од перја, која околу третиот ден до петтиот ден ќе порасне во големи перја. Пилињата се негувани од женката помеѓу деветтиот до четрнаесетиот ден. Женката потоа му се придружува на мажјакот во потрага по храна. Младите раснат за време од 26 до 29 дена и остануваат со родителите околу една недела.
Електростатички генератор
Електростатички генератор или електростатичка машина е електромеханички генератор кој произведува статичка електрична енергија, или електрична енергија на висок напон и ниска континуирана струја. Познавањето на статичката електрична енергија датира од најраните цивилизации, но со милениуми остана само еден интересен и таинствен феномен,  без теорија за објаснување на неговото однесување и честопати збунети со магнетизам. До крајот на век, истражувачите развиле практични средства за производство на струја со триење, но развојот на електростатички машини не започнал сериозно до  век, кога тие станале основни инструменти во студиите за новата наука на  електрична енергија. Електростатичките генератори работат со користење на рачна (или друга) моќност за трансформирање на механичка работа во електрична енергија. Електростатичките генератори развиваат електростатичко електрични полнења со спротивни знаци направени на два проводници, користејќи само електрични сили, и работат со користење на подвижни плочи, тапани или ремени за да носат електричен полнеж до висок потенцијал електрода. Полнењето е генерирано од еден од двата методи: или either the трибоелектричен ефект (триење) или електростатичка индукција.
Опис
Електростатичките машини обично се користат во научните училници за безбедно демонстрирање на електрични сили и високонапонски појави. Доставените потенцијални разлики се користат и за различни практични примени, како што се оперативни рентгенски цевки, медицински апликации, стерилизација на храна и експерименти со јадрена физика. Електростатичките генератори, како што се Van de Graaff generator, и варијациите како Pelletron, исто така, се користат во истражувањето на физиката.
Електростатичките генератори може да се поделат во две категории во зависност од тоа како се генерира полнежот:
Историја
Првите електростатички генератори се нарекуваат  машини за триење  поради триење во процесот на генерирање.Примитивна форма на машина со триење беше измислена околу 1663 година од Otto von Guericke, со користење на сулфурна глобуса која можеше да се ротира и нанесуваат со рака. Можеби всушност не се ротираше за време на употребата и не беше наменета за производство на електрична енергија (наместо космички доблести),, but inspired many later machines that used rotating globes. Isaac Newton suggested the use of a glass globe instead of a sulphur one. Францис Хоксби го подобри основниот дизајн, со неговата фрикционална електрична машина која овозможи стаклената сфера брзо да се ротира против волнена ткаенина.
Генераторите понатаму беа напредни кога проф. Георг Матијас Бозе од Витенберг додаде собирен проводник (изолирана цевка или цилиндар поддржан на свилени жици). Бозе беше првиот кој го употреби "проводниот диригент" во таквите машини, ова се состоеше од железна прачка што се држеше во раката на лицето чие тело беше изолирано стоејќи на блок смола.
Во 1746 година, Вилијам Вотсон (научник) машината на Вилијам Вотсон имала големо тркало кое вртело неколку стаклени глобуси (топки), со меч и куршум поддржувани од свилени кабли како главни спроводници. Јохан Хајнрих Винклер, професор по физика во Лајпциг, ја замени кожна перница за раката. Во текот на 1746, Јан Ингенгус измислил електрични машини изработени од стакло. Експериментите со електричната машина беа во голема мера потпомогнати со откривањето на Лајденската тегла. Оваа рана форма на кондензатор, со проводни премази на двете страни на стаклото, може да акумулира полнеж на електрична енергија кога е поврзан со извор на електромоторна сила. Електричната машина наскоро се подобрила од Ендру (Андреас) Гордон, Шкотланѓанец и професор во Ерфурт, кој го заменил стаклениот цилиндар наместо стаклен глобус; и од Џисинг од Лајпциг кој додаде "гума" која се состои од перниче од волнени материјали. Колекционерот, кој се состои од серија метални бодови, беше додаден на машината од Бенџамин Вилсон] Бенјамин Вилсон околу 1746 година, а во 1762 година Џон Кантон од Англија (исто така пронаоѓач на првиот електро-електронски пит-топка) ја подобри ефикасноста на електричните машини со попрскување на амалгам од калај преку површината на гумата. Во 1768, Џеси Рамсден изградил широко употребувана верзија на електричен генератор на плочи. Во 1783 г., Холандскиот научник Харлем го дизајнирал големата електростатичка машина со висок квалитет со стаклени дискови со пречник од 1,65 метри за неговите експерименти. Способен за производство на напон со било кој поларитет, тој бил изграден под надзор од Џон Катбертсон (Џон Катбертон) од Амстердам. Генераторот е моментално изложен во Тејлоровиот музеј во Харлем. Во 1785 година, Н. Рулан конструирал машина поврзана за ремени, кои триеле две заземјани цевки покриени со зајачк крзно. Едвард Најн развил електростатички генератор за медицински цели во 1787 година, кој имал способност да генерира или позитивна или негативна електрична енергија, при што првата од нив се собрала од проводниот проводник кој ги носи собирачките точки, а вториот од друг провиден проводник кој го носи триење рампа. Зимската машина поседува поголема ефикасност од претходните машини за триење. Во 1830-тите, Георг Ом поседувал машина слична на машината Ван Марум за неговото истражување (што сега е во Германски музеј, Минхен, Германија). Во 1840 година, машината Вудворд била развиена со подобрување на машината Рамсден, поставувајќи го проводниот проводник над дискот|дисковите. Исто така во 1840 година, Армстронговата хидроелектричната машина беше развиена, користејќи пареа како носител на полнење.
Фрикционите машини биле, со текот на времето, постепено заменети од втората класа на инструменти споменати погоре, имено,  машини за влијание . Тие работат со електростатичка индукција и преобразуваат механичка работа во електростатичка енергија со помош на мал почетен полнеж кој континуирано се надополнува и зајакнува. Првиот предлог на машината за влијание се чини дека изникна од пронајдокот на Волтовиот елекрофор' '. Електрофорот е единечен кондензатор кој се користи за производство на дисбаланс на електричен полнеж преку процесот на електростатичка индукција.
Други, вклучувајќи го и Т. Кавалдо (кој го развил "Kavaloviot мултипликаторот", множител на полнеж со користење на едноставен додаток, во 1795), Џон Прочитај, Шарл Дезорм и Жан Никола Пјер Хакет [7] Bo 1788 година,  Вилијам Николсон предложил вртечки двојник, кој може да се смета како прва вртечка машина за влијание. Неговиот инструмент беше опишан како "инструмент кој со вртење на макара произведува две состојби на електрична енергија без триење или комуникација со земјата". (Phil Phil. Trans., 1788, стр. 403) Николсон подоцна го опиша апаратот за "преден кондензатор", како подобар инструмент за мерење. Други, вклучувајќи го и Т. Кавалдо (кој го развил "Kavaloviot мултипликаторот", множител на полнеж со користење на едноставен додаток, во 1795), Џон Прочитај, Шарл Дезорм и [ [Жан Никола Пјер Хакет [7]  Bo 1788 година,  Вилијам Николсон предложил вртечки двојник, кој може да се смета како прва вртечка машина за влијание. Неговиот инструмент беше опишан како "инструмент кој со вртење на макара произведува две состојби на електрична енергија без триење или комуникација со земјата". (Phil Phil. Trans., 1788, стр. 403) Николсон подоцна го опиша апаратот за "преден кондензатор", како подобар инструмент за мерење. Други, вклучувајќи го и Т. Кавалдо (кој го развил "Kavaloviot мултипликаторот", множител на полнеж со користење на едноставен додаток, во 1795), Џон Прочитај, Шарл Дезорм и [ [Жан Никола Пјер Хакет, развија понатаму разни форми на вртечки двојници. Во 1798 година, германскиот научник и проповедник Готлиб Кристоф Боенбергер ја опишал машината Bonenberger, заедно со неколку други двојници на Беннет и Николсон во една книга. Најинтересните од овие беа опишани во "Annalen der Physik" (1801). Џузепе Бели (физичар)] Џузепе Бели, во 1831 година, развил едноставен симетричен двојник кој се состоел од две свиткани метални плочи меѓу кои се вртеле парчиња плочи кои се носеле на изолационен столб. Тоа бела првата симетрична машина за влијание, со идентични структури за двата терминала. Овој апарат бел повторно измислен неколкупати, од C.Ф. Варли, кој патентирал верзија со голема моќ во 1860 година, од Лорд Келвин ("пополнувач") 1868, и од А. Д. Мур ("дидро"), неодамна. Лорд Келвин, исто така, измислил комбинирана машина за влијание и електромагнетна машина, која обично се нарекувала мотор кој го вртат глувци, за електрифицирање на мастилото во врска со неговиот сифонски рекордер и електростатички генератор (1867) наречен "'вода-пуштање кондензатор' '".
Холц машина
Помеѓу 1864 и 1880, В. Т. Б. Холц изградиле и опишале голем број на машини за влијание кои биле сметани за најнапредни случувања во тоа време. Во една форма, Холц машина се состоела од стаклен диск монтиран на хоризонтална оска, која можела да се направи со голема брзина, во интеракција со индукциски плочи монтирани на фиксен диск блиску до него. Во 1865 година, Август Ј. И. Тоеплер развил машина за влијание која се состоела од два дискови фиксирани на истата оска и ротирани во иста насока. Во 1868 година, Schwedoff машина имаше чудна структура за зголемување на излезната струја. Исто така, во 1868 година, бile развиени неколку мешани со влијание на триење, вклучувајќи ја машината Кундт и Карреската машина. Во 1866 година, Piche машина (или Bertsch машина беше развиена. Во 1869 година, Х. Јулиус Смит го доби американскиот патент за пренослив и херметички уред кој беше дизајниран да запали во барут. Исто така, во 1869 година, машиниte без сектор во Германија биле испитувани од страна на Поггендорф.
Дејството и ефикасноста на машините за влијание беа дополнително истражени од Ф. Росети, А. Риги и Фридрих Кохлеуш (физичар)] Фридрих Кохлауш. E. Е. Н. Маскарт, А. Роити, и Е. Bouchotte, исто така, ја испита ефикасноста и сегашната моќ за производство на машини за влијание. Во 1871 година, машините без сектор биле испитувани од Музеус. Во 1872 година, Ригиевиот електрометар беше развиен и беше еден од првите претходници на генераторот Ван де Граф. Во 1873 година, Лејзер ја развил машината Лејзер, варијација на машината Холц. Во 1880 година, [(Роберт Восш)] (производствен инструмент во Берлин) измислил форма на машина во која тврдел дека принципите на Тоеплер и Холц биле комбинирани. Истата структура станува позната како машина "Тоеплеер-Холц".
Електроформирачка машина
Во 1878 година, британскиот изумител Џејмс Вимшурст ги започнал студиите за електростатичките генератори, со што ја подобрил машината Холц, во моќна верзија со повеќе дискови. Класичната машина [Вимшерст], која станала најпопуларна форма на машината за влијание, била пријавена до научната заедница до 1883 година, иако претходните машини со многу слични структури биле претходно опишани од Холц и Музеус. Во 1885 година, една од најголемите Електроформирачки машини била изградена во Англија (сега е во Чикагоскиот музеј за наука и индустрија). Електроформирачка машина е значително едноставна машина; таа функционира, како и сите машини за влијание, со електростатичка индукција на полнењата, што значи дека го користи дури и најмалото постоечко полнење за создавање и акумулирање на повеќе полнежи, и го повторува овој процес онолку долго колку што машината е во акција. Електроформирачките машините се состојат од: две изолирани дискови прикачени на шуплини со спротивна ротација, дисковите имаат мали проводни (обично метални) плочи на нивните надворешни страни; две двојни четки кои служат како стабилизатори за полнење и се исто така место каде што се случува индукција, создавајќи нови обвиненија за собирање; два пара собирни четки, кои, како што имплицира името, собирачите на електрично полнење произведени од машината; две Лајден тегли, кондензатори на машината; пар на електроди, за пренос на давачките откако ќе бидат доволно акумулирани. Едноставната структура и компоненти на Електроформирачка машина го прават тоа заеднички избор за домашен електростатички експеримент или демонстрација, овие одлики беа фактори кои придонесоа за нејзината популарност, како што беше споменато претходно.
Во 1887 година, Вајнхолд ја модифицирал машината Лејзер со систем на вертикални метални индуктори со дрвени цилиндри блиску до дискот за да избегне промена на поларитетот. М. L. Lebiez ја опишал Lebiez машина, која во суштина била поедноставена Voss машина ("L'Electricien", април 1895, pp. 225–227). Во 1893 година, Бонети ја патентирал машината со структура на Електроформирачкa машина, но без метални сектори во дисковите. See also:
Во 1898 година, Pidgeon машина беше развиенa со уникатна поставеност на В. Р. Пидгеон. На 28 октомври истата година, Пидгеон ја претстави оваа машина на Физичкото друштво по неколкугодишна истрага за влијателни машини (почнувајќи од почетокот на деценијата). Уредот подоцна беше објавен во "Филозофскиот магазин" (декември 1898, стр 564) и "Електричен преглед" (том XLV, стр 748). Пидгеоновата машина поседува фиксен индуктор нареден на начин кој го зголемува електричниот индукциски ефект (и неговиот електричен излез е најмалку двојно од типичните машини од овој тип [освен кога е презасиден]). Суштествените одлики на Пидгеоновата машината се, еден, комбинацијата на вртежниот потпирач и фиксната поддршка за поттикнување на полнење, и, два, подобрена изолација на сите делови на машината (но особено на носачите на генераторот). Пидгеоновата машините е комбинација од Електроформирачка машина и Voss Machine, со специјални одлики прилагодени за намалување на износот на истекување на полнеж. Пидгеоновите машини се aktiviraat побрзо од најдобрите од овој тип на машини. Покрај тоа, Пидгеон истражуваше машини за сектори со повисока струја (или "двојни машини со еден централен диск") со затворени сектори (и за овој тип на машина добија британски патент 22517 (1899)).
Колумбовска размена
Колумбовската размена била драматична и распространета размена на животни, растенија, култура, население (вклучувајќи робови), заразни болести, и мисли помеѓу источната и западната полутопка (стариот и Новиот Свет). Тоа е еден од најважните настани поврзани со екологија, земјоделство и култура во историјата на секој народ. Првото патување на Кристофер Колумбо кон Америка во 1492 година го започна периодот на зголемениот контакт помеѓу стариот и Новиот Свет што заврши со оваа еколошка револуција, така произлегло името „колумбовска“ размена. Поимот беше воведен од Алфред Крозби, историчар, професор и автор, во неговата книга издадена во 1972 година, наречена „колумбовска размена“. колумбовската размена имала силно влијание врз секое општество во светот. Нови болести биле донесени од Европа, од кои американските староседелци немале отпорност, па значително се намалил бројот на населението. Податоците за бројот на населението пред колумбовската размена во Америка варира, но бројката на оние староседелци кои го изгубиле животот во тој период се движи помеѓу 50 и 90 проценти. Од друга страна, допирот помеѓу новиот и Стариот Свет произвел широка разновидност на добиток и жито, што ја зголемило бројноста на населението во двете полутопки. Истражувачите се вратиле во Европа со пченка, компири и домати, кои веднаш станале неопходни и барани во Евроазија во 18 век. Слично, жителите на Европа вовеле маниока и кикирики во тропските предели на јужноисточна Азија и западна Африка, каде што тие бујно израснале на почва што инаку не би произвела такви големи приноси.
Електростатички генератор
Современи електростатички генератори
Електростатичките генератори имале фундаментална улога во истрагите за структурата на материјата, почнувајќи од крајот на 19 век. До 1920-тите, беше очигледно дека се потребни машини кои можат да произведат поголем напон.
Колумбовска размена
Влијание
По шпанското основање на колониите во Новиот Свет се случува биолошка и еколошка размена, жителите на Европа и Африка се населуваат во Новиот Свет, и така животните, растенијата и болестите биле заменети помеѓу двете области. Оваа размена на растенија и животни комплетно го сменила европскиот, американскиот, африканскиот и азискиот начин на живеење. Новата храна станала дел од човечката исхрана и многу плодни почви биле веќе насадени со најразлични плодови. На пример, компирите никогаш не се одгледувале надвор од јужна Америка. Во 1840-те години, Ирска била толку зависна од компири, што кога плодовите изумреле настанал голем глад во државата. Откога биле претставени во 16 век од страна на португалските трговци, кои ги донеле од Новиот Свет Америка, пченката и маниоката ги замениле традиционалните африкански плодови и многу бргу станале најважните и главни прехранбени плодови. Новите плодови што пристигнале во Азија од Америка преку шпанските колонии во 16 век, вклучувајќи пченка и слаткиот компир, исто така го зголемиле бројот на жители во Азија.
Електростатички генератор
Ван де Граф
Генератор на Ван де Граф беше измислен од американски физичар Роберт Ј. Ван де Граф во 1929 година во МИТ како акцелератор на честички. Првиот модел беше демонстриран во октомври 1929 година. Во Ван де Графовата машина, изолациски појас транспортира електричен полнеж во внатрешноста на изолиран шуплив метал висок напон, каде што се пренесува на терминалот со "чешел" од метални точки. Предноста на дизајнот бил дека бидејќи немало електрично поле во внатрешноста на терминалот, полнењето на ременот можело да продолжи да се испушта на терминалот, без оглед на тоа колку е висок напонот на терминалот. Така, единствената граница на напонот на машината е јонизација на воздухот до терминалот. Ова се случува кога електричното поле на терминалот ја надминува диелектричната јачина на воздухот, околу 30 kV по сантиметар. Бидејќи највисокото електрично поле се произведува во остри точки и рабови, терминалот се прави во форма на мазна шуплива сфера; колку е поголем пречникот толку е поголем напонот. Првата машина користела лента од свила  како  транспорт појас. Во 1931 година, верзијата која може да произведе 1.000.000 волти беше опишана во откривање на патент.
Генераторот на Ван де Граф бил успешен акцелератор на честички, создавајќи највисоки енергии до крајот на 1930-тите, кога циклотронот го заменил. Напонот на машините на Ван де Граф на отворено е ограничен на неколку милиони волти со разредување на воздухот. Повисоки напони, до околу 25 мегаволи, беа постигнати со затворање на генераторот во резервоар од изолиран гас под притисок. Овој тип на Ван де Граф акцелератор на честички сè уште се користи во медицината и истражувањата. Исто така, биле измислени и други варијации за физички истражувања, како што е Пелетрон, кој користи синџир со наизменични изолациони и врски за пренос на полнеж.
Колумбовска размена
Влијание
Првата работа што била извезена од Европа, коњот, го променил животот на многу староседелци во големата низина на Америка, дозволувајќи им да го сменат нивниот начин на живеење во номадски, и да започнат да ловат бизони јавајќи коњи. Сосот од домати, направен од доматите извезени од Новиот Свет, станале заштитен знак на Италија, додека кафето од Африка и шеќерната трска од Азија станале главните плодови на проширените латино-американски плантажи. Претставен од страна на Португалците, црвениот пипер од Јужна Америка денеска е многу важен дел од индиската кујна.
Електростатички генератор
Ван де Граф
Малите генератори на Ван де Граф најчесто се користат во научниот музеј и научното образование за да ги демонстрираат принципите на статичко струја. Познат приказ на ова е кога човек ќе ја допре високонапонската терминала, стоејќи на изолирана подлога;високиот напон ја електризира косата на личноста, предизвикувајќи прамените да се издигнат од косата.
Колумбовска размена
Влијание
Пред колумбовската размена, во Флорида не постоеле портокали, ниту банани во Еквадор, немало црвен пипер во Унгарија, дури немало домати во Италија, каде што денес тоа е можеби најупотребуваниот зеленчук во италијанската кујна, во Колумбија немало кафе, немало ананас на Хаваи, во Африка немало каучук, немало домашен добиток во Тексас, во Мексико немало магариња, немало лути чили пиперчиња во Тајланд и Индија, во Франција не постоеле цигари и немало чоколадо во Швајцарија. Исто така, интересно е што глуварчето било увезено во северна Америка од страна на жителите на Европа.
Електростатички генератор
EWICON
Електростатичкиот претворач на енергијата на ветерот, EWICON, е развиен од страна на Факултетот за електротехника, математика и информатика на Делфт Универзитетот за технологија (ТУ Делфт). Освен ветерот, нема движечки делови. Се напојува со ветрот што ги носи наелектризираните честички од својот колектор.
Дополнителна наука и уреди
Овие генератори се користат, понекогаш несоодветно и со некоја контроверзност, за поддршка на разни научни истражувања. Во 1911 година Џорџ Самуел Пиггот добил патент за компактна двојна машина затворена во кутија под притисок за неговите експерименти во врска со радиотелеграфијата и "антигравитацијата". Многу подоцна (во 1960-тите години), машината позната како "Testatika" била изградена од германскиот инженер Пол Свис Бауман, а промовирана од швајцарската заедница, Methernitha ns. Тестатика е електромагнетен генератор заснован на електростатичката Пидгеонова машина од 1898 година, за производство на "слободна енергија" достапна директно од околината.
Колумбовска размена
Примери
Растенијата кои пристигнале преку море, воздух или во „античко“ време (или пред 1492 во Обединетото Кралство) спаѓаат во групата на археофити, додека растенијата увезени во Европа по тоа време се наречени неофити. Во прилог на болестите што веќе се споменати, многу врсти на организми беа запознаени со нови живеалишта на другата страна на светот, намерно или ненамерно. Тука можеме да ги вброиме животните како на пример стаорците, дождовните црви (наводно биле отсутни во некои делови од Новиот Свет пред колумбовската размена), и други организми кои пристигнале од Стариот Свет преку бродовите. Различните видови на растенија и патогени исто така биле за првпат случајно претставени во Новиот Свет, вклучувајќи ги и оние билки, како на пример солненката и така натаму. Некои растенија биле намерно донесени во Новиот Свет, како на пример растението куџу кое било донесено од Јапонија во 1894 година, со цел да се спречи ерозијата, но биле оценети како инвазивни штетници во новата средина. Некои од инвазивните видови предизвикале големи и сериозни економски и еколошки проблеми откако биде донесени за првпат во Новиот Свет.
Споредба
Разликата во двете групи на организми беше премногу силна помеѓу Стариот и Новиот Свет, оние што се секојдневно вклучени во човечкиот живот и исхрана, како на пример житните растенија, домашните животни, билките и секако бактериите. Разликата помеѓу двете листи на житни растенија е апсолутна, со исклучок на памукот. (Испуштајќи десетици неважни житни растенија во овие листи). Уште повеќе зачудувачки е разликата во списокот на домашни животни. Тие не само што се разликуваат во содржина туку и во должината. Достигнувањата на америндиските земјоделци биле импресивни, како и на земјоделците од Стариот Свет. Притоа, треба се земе предвид фактот дека америндиското земјиште било помало во областа и имале помалку простор за нивните растенија што ги одгледувале додека земјоделците од Стариот Свет имале значително повеќе простор и место. Но сепак крајните резултати од макотрпната работа на америндијците била многу подобра од онаа на земјоделците од Европа. Можеби Америка едноставно имаше помалку врсти на огромни цицачи што би можеле да се скротат. На пример, бафалото што потекнува од северна Америка. Тие и во минатото и во сегашноста одбиваат да бидат припитомени. Амероиндијците успеале да ја припитомат ламата и познатата камила без грпка од Андите, но сепак не може да носи повеќе од двестотини килограми и не е ништо повеќе, туку само едно пријателско животно на товарот.
Коса (јазик)
Коса (isiXhosa) — еден од службените јазици на Јужноафриканската Република и дел од групата на нгунски јазици. Коса е зборуван од околу 7,9 милиони луѓе или 18% од вкупното население на државата. Како и останатите банту-јазици, коса е тонски јазик, односно истата согласка или самогласка може да има различно значење ако се каже со повисок или понизок тон. Една од најголемите одлики за овој јазик е присуството на чкрапави согласки. Самите согласки при изговор звучат како чкрапање или други призвуци во устата, така што и самиот збор „коса“ на почетокот е проследен со чкрапав звук.
Коса јазикот се пишува со латинична азбука. Во јазикот постојат три чкрапави звуци, односно се бележат со следните букви: „c“ го претставува забната чкрапка, „X“ го претставува страничната чкрапка и „q“ го претставува непчената чкрапка. За разлика од останатите тонални јазици во светот, во коса не се бележат тоновите при пишување.
Одлики и класификација
Народот Коса ги неселувале крајбрежните територии на Јужна Африка уште пред 16 век. Самите себеси се нарекуваат „amaXhosa“, а нивниот јазик „isiXhosa“. Скоро сите коисански јазици имаат согласки наречени чрапки. Околу 15% од зборовниот фонд е од коисанско потекло. Во современиот период јазикот има позајмено зборови од африканс и англиски.
Коса е најјужниот јазик на нгунските јазици, каде се и свазискиот, севернондебелски јазик и зулу. Исто така има одредена сличност и разбирливост со останатите нгунски јазици. Нгунски јазици се дел од банту-јазиците.
Коса е најрспространет јазик африкански јазик во Јужна Африка, додека зулу е најзборуван. Коса е втор најчест јазик кој се користи по дома во ЈАР. Според податоците од 2003 година, поголемиот дел од народот Коса, околу 5,3 милиони живееле во покраината Источен Кејп, околу 2 милиони во Западен Кејп, околу 671.045 во Гаутенг, во Фри Стејт околу 246.192 жители, во Квазулу-Натал 219.826, во Северозападната покраина 214.461, во Мпумаланга 46,553, во Северен Кејп 51,228 и во Лимпопо 14,225. Мал број Коса-говорници (18,000) има во Лесото.
Дијалекти
Коса има неколку дијалекти, меѓу кои најголемите се:
Јазикот денес
Улогата на африканските јазици во Јужна Африка (ЈАР) е сложена. Нивната употреба во образованието била управувана со легислатива, започнувајќи со Актот за банту-образование од 1953.
Денес, коса се користи како главен јазик во многу основни училишта во ЈАР, како и во некои средни учулишта. Сепак, после основното образование, учениците во добар дел продолжуваат да се образуваат на англиски. Јазикот се изучува и како училиштен предмет. Високообразовните институции во државата се на англиски и африканс, а коса се изучува како предмет.
На коса има објавено поезија и проза, како и весници и списанија. Првиот превод на Библијата на коса бил од 1859 година и бил подготвен од Хенри Хер Дагмор. На коса има и телевизиски и радио емзии, како и филмови, драми, музика и слично. Најпознат изведувач на коса-песни е Миријам Макеба. Писменоста кај луѓето чиј мајчин јазик е коса се проценува на 50% (според податоците од 1996 година), но ова може да е доста променео особено по апертхајтот.
Меренре Немтиемсаф II
Меренре Немтиемсаф II бил египетски фараон, шести и претпоследен владетел на 6-та династија. Тој владеел 1 година и 1 месец во првата половина на 22 век п.н.е., на самиот крај од периодот на Старото Кралство. Немтиемсаф II најверојатно се искачил на престолот како старец, наследувајќи го неговиот долговечен татко Пепи II Неферкаре во време кога моќта на фараонот се распаѓала.
Историски потврди
Меренре Немтиемсаф II е потврден на 4-та линија, колона 6 од канонот од Торино, кралски список од раниот период на 19-та династија. Иако неговото име е изгубено во канонот, времетраењето на неговото владеење сè уште може да се прочита како 1 година и 1 месец, по владеењето на Пепи II Неферкаре. Немтиемсаф II е потврден и на 39-от влез на Кралскиот список од Абидос, што датира од времето на владеењето на Сети I и претставува еден од најдобро зачуваните историски записи од крајот на Старото Кралство и почетокот на Првиот среден период. Кралскиот список од Абидос е единствениот документ каде Немтиемсаф II го носи кралското име Меренре. Подоцнежен историски извор, исто така, го содржи името на Немтиемсаф II: тој е спомнат во Египтјака на Манетон, историја на Египет напишани во 3 век пред нашата ера. Манетон му го дава името Ментесуфис на Немтиемсаф II, и му припишува една година владеење.
Само за еден артефакт од негово време се знае со сигурност дека му припаѓа на Немтиемсаф II. Станува збор за оштетена лажна врата испишана со Са-несу семсу Немтиемсаф што значи „Постариот син на кралот Немтиемсаф“, откриена во близина на местото на пирамидата на Неит, полусестра и кралица на Пепи II, и најверојатно мајка на Немтиемсаф II. Како што укажува епитетот „постариот син на кралот“, овој натпис е направен пред стапувањето на Немтиемсаф на престолот, кога тој бил наследник, и исто така покажува дека го носел ова име пред да стане фараон. Вториот артефакт можеби му припаѓал на Немтиемсаф II: декрет за заштита на погребните култови на кралиците Анкесенпепи I и Неит, откриен во погребниот храм на кралицата Неит. Ако овој декрет навистина бил издаден од Немтиемсаф II, неговото Хорово име ќе беше С [...] тави што значи „Оној што ги предизвикува двете земји...“.
Владеење
Немтиемсаф II го наследил неговиот татко Пепи II по неговото екстремно долго владеење, за кое се верува дека е од 64 до 94 години. Ништо не е познато за одредени активности на Немтиемсаф, но тој најверојатно морал да се соочи со колапс на кралската моќ и подемот на провинциските номарси. Помалку од 3 години по неговата смрт, завршил периодот на Старото Кралство и започнал хаосот од Првиот среден период. Немтиемсаф II веројатно започнал пирамида за себе и, ако е така, најверојатно би била во Сакара, блиску до онаа на неговиот татко.
Елена Доцевска Божиновска
Елена Доцевска Божиновска (родена на 23 јуни во Куманово) - политичар и актуелен член на Советот на Општина Куманово од партијата ВМРО-ДПМНЕ.
Кариера
Доцевска Божиновска е дипломиран правник со положен правосуден испит, раководител на Одделение за библиотека во Собранието на Република Македонија. Првенец на генерација, во средношколски и студентски денови ангажирана во невладини организации, бројни еко-проекти, и проекти на НРИО Наш Весник и Радио Телевизија Куманово, ЗНМ и проектот Булевар. Таа е сопруга и мајка на две деца.
Taftalidže shuffle
Taftalidže shuffle (мак. Тафталиџе шафл) е шести соло албум на македонскиот гитарист Влатко Стефановски. Албумот го добил името по населбата Тафталиџе кај Скопје. Направен е во стилот на музиката од 1970-тите. Албумот содржи 9 песни и е издаден од Кроација рекордс.
За албумот
Посебна вредност на ова издание дава освежувањето во споредниот бенд, кој го сочинуваат синот на Влатко, Јан Стефановски и Иван Кукиќ од Белград. На албумот настапуваат најпопуларните музичари од регионот: Теодоси Спасов, Тихомир Поп Асановиќ, Матија Дедиќ, Васил Хаџиманов, Кирил Џајковски и многу други.
Првиот сингл од овој албум е песната Огледало, за која е направен и видео запис.
Турнеја
Албумот беше промовиран во Белград, Загреб, Виена, Врсар, Сплит, Супетар, Шибеник, Трогир, Палиќ, Осиек, Панчево итн.
Ернст фон Ине
Ернст Еберхард фон Ине (Ernst Eberhard von Ihne; 23 мај 1848 – 21 април 1917) — германски истористички архитект. Роден е во Елберфелд (денес во состав на Вупертал). Бил државен архитект на царот Фридрих III и неговиот наследник Вилхелм II. Меѓу најпознатите негови дела се вбројуваат Кралската пруска библиотека (денес во состав на Берлинската државна библиотека), Новите Коњушници („Нојер Марштал“) и Кајзерфридриховиот музеј (денес „Боде“).
Починал во 1917 г. во Берлин.
Кси Лебед
Кси Лебед (ξ Лебед, ξ Cygni) — спектроскопски двојна ѕвезда од соѕвездието Лебед. Има привидна величина од 3,73 и се наоѓа на далечина од 1.200 светлосни години (360 парсеци).
Системот содржи две ѕвезди кои прават круг околу малку издолжена орбита на секои 18 години. Главната ѕвезда е суперџин од приближен тип K4, додека пак споредната е ѕведа од главната низа со спектрален тип A1,5. Суперџиновската дава ѕвездени ветришта со брзина од 50 км/с, но со различна брзина и различни јачини во поединечните линии.
ξ Лебед е во видното поле на вселенското летало „Кеплер“, но истото нема пронајдено планети.
Маска (Милош Црњански)
„Маска: поетична комедија“ — драма во стихови на српскиот писател Милош Црњански.
Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови (комедијанти):
Содржина
Генералицата приредува забава со маски на која учествуваат бројни угледни гости. Нејзиниот внук, Чезар ѝ ја изјавува својата голема љубов на глумицата, која е решена да ја прекине љубовната врска со неа, а тој се заканува дека ќе ја убие. Генералицата, пак, одржува љубовна врска со Стратимировиќ, но тој ја обвинува дека таа има и други љубовници. На забавата присуствува и Бранко Радичевиќ, кој е болен од туберкулоза поради што е убеден дека наскоро ќе умре. Привлечена од неговата младост и исплашена од староста, генералицата му ја нуди својата љубов, но тој ја одбива, зашто е разочаран од животот. Генералицата флертува со слугата Жан, а тоа го гледа Чезар, кој побеснува од глетката и се онесвестува. Кога се освестува, нему му приоѓа жена во маска, облечена како глумицата, која го преколнува да ја минат ноќта заедно, а тој, пак, мислејќи дека таа е глумицата, ја кани да заминат некаде далеку и да се венчаат. Кога случајно ѝ ја потргнува маската, Чезар открива дека таа е, всушност, генералицата, го зема револверот и се убива.
Петар Милев
Петар Милев — македонски револуционер учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Петар Милев е роден во 1879 година во радомирското село Косача. Учи во своето родно село, Радомир и Дупница, завршува и гимназија во Ќустендил. Во 1899 година се приклучува во ВМОРО, а од 1900 година е четник при Јане Сандански, а само една година подоцна е веќе негов секретар.
Петар Милев за време на Илинденското востание дејствува во Разлошко и Неврокопско, а по задушувањето на востанието го реорганизира регионот. На 29 јули 1905 година во месноста Белемето во Пирин учествува како делегат од Неврокопско на конгресот на Серскиот револуционерен округ. Избран е за неврокопски реонски војвода и за делегат од Серската група на претстојниот Рилскиот конгрес. Го обиколувал регионот со 10 четници, а негови подвојводи се Димитар Икономов и Димитар Арнаудов.
Јане Сандански побарал од Петар Милев да ги ликвидира Борис Сарафов и Иван Гарванов. Тој предупредува Михаил Герџиков за плановите на Сандански и како резултат на тоа, односите помеѓу нив се влошуваат. Петар Милев дејствува активно како војвода, во есента 1907 година во неговата чета го прибира американскиот новинар Артур Смит, кој ја издава книгата "Спомени од Македонија".
Кон крајот на ноември 1907 година четата на Петар Милев ја поминува границата и се враќа во Бугарија. Во пролетта 1908 година се враќа во Неврокопско, но е убиен на 8 јули 1908 година во Ковачевица од поранешниот четник Дине Дробенов, кого Милев го казнува и изгонува во 1906 од четата поради непочитување на дисциплината.