cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мумии: Патување низ вечноста
Мумии: Патување низ вечноста (Mummies: A Journey Through Eternity; Les Momies: Un voyage dans l'éternité) е илустрирана монографија од 1991 година за египетските мумии, древните египетски погребни практики и историјата на откритијата на египетските мумии. Напишано од францускиот историчар Франсоаза Динанд и лекарот Роџер Лихтенберг, и објавен во џебен формат од Éditions Gallimard како 118-ти том во збирката „Découvertes Gallimard“ (позната како „Откритија на Абрамс“ во Соединетите Држави, и „Нови хоризонти“ во Обединетото Кралство).
Вовед
Врз основа на неодамнешните радиографски и генетски анализи на телата, Франсоаза Дананд и Роџер Лихтенберг правеле сметка за историското знаење за мумиите и додаваат научна димензија во оваа мала книга, објавена во „Археологија“ серија од збирката „Декуверте“ на Галимар“.
Според традицијата на „Découvertes“, која се засновала на обилна сликовна документација и начин на здружување визуелни документи и текстови, подобрени со печатење на обложена хартија, како што се коментирало во L'Express - „вистински монографии, објавени како уметнички книги“. Книгата е речиси како „графички роман“, богато документирана со повеќе од 200 илустрации - цртежи, слики, скулптури, фотографии од мумии со рендген итн., кои ја илустрираат копијата на телото бидејќи страниците се прилично подеднакво поделени помеѓу сликите и текстови.
Книгата е археолошка и антрополошка студија за египетските мумифицирани и погребни практики во древниот Египет, практика што Египќаните ја развиле на почетокот на Старото Кралство, кое траело до времето на Римскиот Египет (портрети на мумијата Фајум), па дури и под христијанскиот Египет на првите векови.
Се отвора со снимки на глава на цела страница од девет мумии ископани од тимот на ИФАО на Дананд. Фотографиите од ископувањата во некрополата на војводата се исто така некои од најважните моменти на книгата. Авторите пристапуваат на темата од различни агли: откритијата на мумиите од западниот свет (погл. Јас, „Мумиите излегуваат на виделина“), како што се списите на Херодот и љубопитноста на Египтоманија во 19 век, па сè до научните истражувања на 20 век со придонесот на радиолошките техники (погл. V, „Под експертска анализа“).
Поглавје IV, „Од вечниот живот до суровата реалност“ ги раскажува вредните приноси што ги принесувале старите Египќани со своите мртви и директната последица од тоа: ограбувањето на гробниците.
Во последното поглавје (погл. V), научниците даваат антрополошки резултати.
Во вториот дел - делот „Документи“ - книгата дава компилација од извадоци земени од некои антички документи и текстови од истражувачи од 19 век, која е поделена на пет дела:
1, Погребни обреди; 2, Мумификација според Херодот; 3, Немирен крај; 4, Две сензационални откритија; 5, Гледајќи во мумиите.
Книгата се затвора со хронологија, карта, натамошно читање, список на илустрации и индекс. Преведено е на холандски (Белгија и Холандија), англиски (Велика Британија и САД), италијански, јапонски, руски, јужнокорејски, шпански, шведски и традиционален кинески (Тајван).
Прием
На Бабелио, книгата има просек од 3,18/5 врз основа на 14 оценки. Гудридс објави, врз основа на 23 оценки, американското издание добива просечно 3,91 од 5, а изданието на ОК 3,75/5 врз основа на 12 оценки, што укажува на „генерално позитивни мислења“.
Во неговата рецензија за книга за списанието (1992), францускиот историчар Жорж Тејт напишал: „Во пет густи, јасни и раскошно илустрирани поглавја, авторите презентираат документ на оваа тема заснован на најновите откритија кои ги опфаќаат сите прашања што може да се постават за мумиите. Раскошното дело каде интересот на текстот никогаш не слабее благодарение на живо и јасно пишување и илустрација извонредна по неговиот квалитет и по поддршката, а понекогаш и проширувањата што ги носи на текстот.“
Рускиот египтолог Виктор Солкин во својата рецензија напиша: „Светот на мумиите, погребните маски и амајлиите, комеморативните текстови и грандиозните гробници стана една од „визиткартите“ на древниот Египет во очите на нашите современици. Се чини дека многу е напишано на оваа тема; сепак, многу ретко може да се најде публикација која на едноставен и достапен јазик би ја објаснила суштината на една ваква сложена и, во исто време, толку фасцинантна појава. Во овој контекст, книгата на Ф.Дананд и Р.Лиштенберг, мали но информативни и преубаво илустрирани, би било големо откритие за читач кој умее да говори руски, особено земајки предвид интересните информации кои страниците ги содржат за ретки споменици и уникатни историски слики. Сè би било добро, но руското издание на книгата се покажа дека е делумно неточно „благодарение“ на работата на преведувачот. Оригиналната книга е добра за масата на конкретни детали, имиња, што му овозможува на читателот подобро да го разбере материјалот, да прави споредби, да најде аналогии во други книги. Тоа е многу достојна книга напишана за сите заинтересирани за Египет од двајца познати експерти. Нивниот текст е проследен со одлични илустрации, многу добро репродуцирани во руската верзија. Книгата дефинитивно вреди да се купи, и покрај сите преводни грешки. Поради некоја причина, Британците можеа да направат висококвалитетен превод на француска книга. Зошто сме полоши?“
Вратја Вас
Вратја Вас (словенечки: Vratja vas) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Ферари
Ферари S.p.A — италијански производител на автомобили со правно седиште во Амстердам, Холандија, а фактички во Маранело, Италија. Основан е од Енцо Ферари во 1929 година, како Скудериа Ферари, компанија која што спонзорирала возачи и произведувала тркачки автомобили како што е Ферари S.p.A, во 1947 година, пред да се ориентира кон производство на возила коишто се користат во сообраќајот. Во текот на својата историја, компанијата исто така е позната по своето континуирано учество на трки, особено во Формула Еден, каде што имала голем успех. Патничките автомобили на Ферари генерално се доживуваат како симбол на брзина, луксуз, богатство и престиж.
Историја
Главна статија: Историја на Ферари
Енцо Ферари кога ја формираше Скудериа Ферари, немаше намера да произведува патнички автомобили( буквално „ Ферари Сабле“, најчесто значеше „ Тимот на Ферари“. во 1928 година беше спонзор за возачи аматери коишто имаа седиште во Модерна. Ферари беше подготвен, и успешно се тркаше со различни возачи на автомобили на Алфа Ромео сè до 1938 година, кога тие беа најмени од Алфа Ромео да го раководат нивниот оддел за трки. Во 1941 година, Алфа Ромео беше конфискувана од страна на фашистичката влада на Бенито Мусолини како дел од воените напори на силите на оската. Делот на Енцо Ферари беше доволно мал за да не биде погоден од оваа ситуација. Поради тоа што со договорот, му беше забрането четири година да учествува на трки, Скудерија за многу кратко стана Ауто Авио Коструциони Ферари, која што приозведуваше алати за машини и додатоци за авиони. Исто така позната како СЕФАЦ ( Скудериа Енцо Ферари Ауто Корсе), Ферари всушност навистина произведе тркачки автомобил, Типо 815, во неконкутрентен период. Тоа всушност беше првиот вистински Ферари автомобил, ( којшто за првпат се појави во 1940 година во Миле Миглие), но за време на Втората светска војна  немаше голема конкуренција. Во 1943 година фабриката ан Ферари се пресели во Маранело, каде што и остана. Фабриката беше бомбардирана од страна на Сојузниците во 1944 година, откако заврши војната во 1946 година беше повторно изградена, вклучувајќи ја и работата за производство на патнички автомобили. Сè до смртта на главниот, ова ќе остане како поголем извор за финансирање на наговите тркачки операции. Првиот Ферари патнички автомобил беше 1947 125 Ѕ, придрвижуван од 1.5 L V 12 мотор; Енцо Ферари неколебливо го создаде и продаде својот автомобил за да го финансира Скудериа Ферари. Тоа изискуваше огромни финансиски средства.
Променливиот успех на тркачките патеки кон средината на шеесеттите години од минатиот век, но секогаш при врвот во конкуренција на германски Порше, неколку британски автомото компании (БРМ, Јагуар, Лотус), американски Форд и Шевролет, како и присуството на Рено Алпина, Алфа Ромео и Масерати, беше предизвик плус за Енцо Ферари. Тој во почетокот на 1969 година продаде 50% од својата компанија на Фиат, со што се здоби со средства за да се финансира изработката на нови прототипови за трките на издржливост.
Во 1988 година Енцо Ферари го надгледуваше лансирањето на Ферари Ф 40, тоа е последното ново Ферари коишто беше лансирано пред неговата смрт подоцна таа година, и тоа е веројатно и еден од најпознатите супер автомобили некогаш направен. Од 2002 до 2004 година, Ферари го претсави својот најбрз автомобил за тоа време, во чест на основачот на компанијата: Ензо Ферари. Тој првично беше понуден на лојални потрошувачи, секој од 399 направени ( минус четиристотиот којшто беше дониран на Ватикан за добротворни цели) имаше цена од 650 илјади долари. На 17 мај 2009 година во Маранело, Италија, 1957 250 Теста Роса ( ТР) беше даден на аукција, од страна на РМ Аукциите и Сотебу за 12.1 милион долари / светски рекорд во тоа време за најскапиот автомобил некогаш продаден на аукција. Тој рекорд сега е срушен од страна на Бугати Атлантик којшто беше продаден за повеќе од 28 милиони долари.
Мотоспорт
Од почетоците на компанијата, Ферари беше вклучен и во мотор спортот, натпреварувањето во голем број на категории вклучувајќи ја и Формула Еден и трки со своите автомобили преку својата Скудериа Ферари спортска поделба како и снабдувањето на други тимово со автомобили и мотори. 1949 ААС 815 беше првиот тркачки автомобил којшто бил дизајниран од Ензо Ферари, иако не беше обележан како модел на Ферари.
Скудериа Ферари
Скудериа Ферари има учествувано во голем број на класи во мотоспортот. и покрај тоа што моментално е вклучена само во Формула Еден. Тоа е единствениот тим којшто со континуитет се натпреварува во Светското првенство на Формула Еден уште од своето основање во 1950 година. Хозе Фроилан Гонзалез му ја донесе на тимот првата победа на Ф1 на Британските Гранд При награди. Една година подоцна Алберто Аскари го донесе Ферари на првото првенство на возачите. Ферари е најстариот тим на првенството, и истиот е најуспешен: тимот го има на скоро секоја Формула Еден. Почнувајќи од 2008 година,во евиденцијата на тимот се наоѓаат 15 титули на првенството на Светските Возачи ( 1952, 1953, 1956, 1958, 1961, 1975, 1977, 1979, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, и 2007 година) 16 титули на Светското конструкторско првенство ( 1961, 1964, 1975, 1976, 1977, 1979, 1982, 1983, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007, и 2008 година), 209 Гранд При победи, 4925.27 бода, 622 пласмани, 203 пол/позиции, и 218 најбрзи кругови во 776 Град При трки. Значајни Ферари возачи се и Хозе Фроилан Гонзалез, Тацио Нуволари, Марцин Заторски Хуан Мануел Фангио, Лујџи Чинети, Алерто Аскари, Волфганг вон Трипс, Фил Хил, Оливер Гендебиен, Мике Хавторн, Петер Колинс, Џанкарло Багети, Џон Суртес, Лоренцо Бандини, Лудовико Скарфиоти, Џаки Ицкс, Јоди Шектер, Гилес Виленеуве, Дидје Пиори, Патрик Тамбав, Рене Арноукс, Мишел Алборето, Џерард Бергер, Нигел Мансел, Алаин Прост, Јеан Алеси, Еди Ирвине, Рубенс Баричело, Михаел Шумахер, Кими Раиконен, Фелипе Маса, и Фернандо Алонсо. На крајот на сезоната на 2006 година, тимот имаше контроверзии откако  му дозволи на Марлборо да ги спонзорира, заедно со другите Ф1 тимови, дадоа верување за да ги прекинат договорите за спозорство со тутуно производителите. Беше склучен пет годишен договор и, иако овој договор не требаше да заврши сè до 2011 година, во април 2008 година Марлборо се повлекоа од брендирање на Ферари.
Возачите коишто се напревруваа во 2009 година беа Фелипе Маса и бранителот на титулата Кими Раиконен. Откако од 2010 година Фернандо Алонсо почна да се трка за Ферари по тркањето за Рено, Минарди и Мекларен, го пополни поранешното место на Кими Раиконен. Во прилог на Формула Еден, Ферари исто така вклучи автомобили во спортски трки, двата програма постојат во паралела за повеќе години. Во 1949 година, Лујџи Чинети возеше 166 М и победи за Ферари на мороспорт, 24 часа од Ле Манс. Ферари прдолжи да доминира во раните години на Светското спортско првенство кое што беше формирано во 1953 година, освојувањето на седмата титула од првата на девет години. Кога форматот на првенството се промени во 1962 година, Ферари заработи титули во бараме најмалку една класа секоја година во текот на 1965 година и потоа повторно во 1967 година. Ферари ќе освои финална титула, од 1972 година на Светското првенство пред да олучи Енцо да го прекине спортското тркање со автомобили по 1973 година и му дозволи на Скуцериа Ферари да се концентрира само на Формула Еден. За време на сезоните на Ферари на Светското првенство на спортски автомобили, тие исто така освоија повеќе победи на 24 часа на Ле Манс, со тој тим ја добиваат првата победа во 1954 година. Нова победа ќе дојде во 1958 година, која што ќе биде проследена со пет проследователни победи од 1960 до 1964 година. Северноамериканскиот тим на Лујџи Чинети ( НАРТ) ќе ја донесе конечната победа на Ферари во Ле Ман во 1965 година. Иако по 1973 година Скудериа Ферати повеќе не учествуваше во спортските автомобили, тие повремено имаа различни успешни спортски автомобили. Тие го вклучуваат и ББ 512 ЛМ во 1970-тите години, 333 СП којшто го освои ИМСА ГТ првенството во 1990-тите години, и во моментов Ф430 ГТ2 и ГТ3 коишто ги освојуваат сите првенства во нивните класи.
Тркачки автомобили за други автомобили
Во текот на својата историја, Ферари правеше автобобили и за други учесници, коишто не се дел од тимот на Скудериа Ферари. Во 1950-тите и 60-тите години, Ферари обезбеди автомобили за Формула Еден за голем број приватни учесници и други тимови. Еден многу познат пример е тимот на Тони Вандервел, којшто го претрка Тинвал Специјал којшто беше направен пред да ги направат своите Ванвал автомобили. Тркачкиот тим на Северна Америка се пласира во финалните три рунди од сезоната во 1969 година каде што беше последна прилика некој друг тим освен Скудериа Ферари да влезе во Светското Првенство Гранд При со автомобил на Ферари. Ферари обезбеди автомобили со V8 мотори за А1 Гранд При сериите, од сезоната 2008-09. Автомобилот е дизајниран од страна на Рори Бирн и е стилизиран да личи на автомобилот од 2004 година Ферари Формула. 599 GTB Фиорано и F430 GT се користат во GT тркачките серии. Предизвикот на Ферари е да направи тркачка серија за Ферари F430. ајновиот супер автомобил на Ферари, 2006 FXX не е за пат, и поради тоа се користи само за на тркачки настани.
Сегашни модели
Првото возило на Ферари беше 125 Ѕ спортки/тркачки модел. Во 1949 година, Ферари 166 Интер, првиот чекор на компанијата на Гранд Туринг пазарот, којшто сè уште го сочинува најголемиот дел од продажбата на Ферари. Неколку почетни автомобили опремени со каросерија се менувани од голем број производители како што се Пининфарина, Загато и Бертоне. Овој изглед пнатаму ќе продолжи да се сористи за повеќето Ферари автомобили од 1980-тите и 1990-тите години. V8 Ферари моделите сочинуваат повеќе од половината на вкупното производство на овој бренд. Меѓувреме, Ферари направи 2 +2 верзии на своите автомобили со средни мотори V8. Иако тие изгледаат сосема различно од нивните автомобили со две седишта, и двата модела GT4 и Мондиал беа многу слични на 308 GTB. Компанијата исто така има произведено и 2+2 автомобили со предни мотори, коишто кулминираат во моменталните 612 Скаглиети и Калифорнија. Ферари го воведе средниот мотор со 12 –цилиндричен дел со Берлинета Боксер во 1973 година. Подоцна Тестароса останува еден од најпознатите Ферари.
Супер автмобили
Најголемите напори во компанијата биле направени за пазарот на супер автомобилите. 1962 250 GTO може да се смета дека е прв во линијата на супер автомобили на Ферари, којшто се надградува на неодамнешните Ензо и FXX модели.
Концепт автомобили и промоции
Ферари произведе голем прој на концепт автомобили, како на пример Ферари Митос. Додека некои од нив биле доста радикални ( како на пример Ферари Модуло) и никогаш не биле наменети за производство, другите како Ферари Митос покажаа стилски елементи коишто подоцна се вградени во производните модели. Најновиот концепт за автомобил произведен од Ферари беше Ферари Милечили во 2010 година. Исто така се произведуваа голем број на еднократни специјални верзии на патничките автомобили на Ферари, некои од нив биле нарачани од страна на богатите сопственици. Еден таков пример е Ферари Р4/5. Програмот за специјални проекти е соработка од страна на Ферари со италијанските дизајнери на автомобили како Фиораванти, Пининфарина, и Загато за да се направат автомобили  коишто ќе ги користат моделите на Ферари како структурна база. Првиот автомобил којшто е направен според овој програм е ЅР1, нарачан од страна на јапонски бизнис извршител. Вториот е Р540 Супербрзата Аперта, нарачана од американски ентузијаст.
Био–гориво и хибридни автомобили
Ферари прави хибриди. F430 Спидер, работи на етанол, и беше прикажан во 2008 година на Детроид Ауто Шоу, Ферари најави дека хибридниот автомобил ќе биде во производство до 2015 година. Во 2010 година на Женева Мотор Шоу, Ферари ја претстави хибридната верзија на нивниот предводник 599. Харечен „HY-KERS Concept“, хибридниот систем на Ферари дава повеќе од 100 коњски сили на врвот на 599 Фиорано 612 НР.
Идентитет
Познатиот симбол на тимот за тркање на Ферари е Кавалино Рампанте, црн пастув на жолт штит, најчесто со буквите SF ( за Скудериа Ферари), со три зелени црти, бела и црвена ( Италијанските национални бои) на врвот. Патничките автомобили имаат правоаголна значка на капакот на моторот и, можно е и, да го имаат знакот на страните на двете предни клила, во близина на вратата. На 17 јуни 1923 година, Енцо Ферари победи на трката на патекатаСавио во Равена каде што тој ја запозна грофицата Паолина, мајка на грофот Франческо Барака, главен на италијанските воздушни сили и национален херој од Првата светска војна, оној којшто црташе коњи на неговите авиони. Грофицата го замоли Енцо да го користи овој коњ на неговите автомобили, нагласувајќи му дека тоа ќе му донесе многу среќа. Оригиналниот „коњ“ на авионот на Барака беше нацртан во црвено на бела постава во форма на облак, но Ферари избра да го направи коњот црн( како што беше нацртан во знак на жалост, откако еден пилот беше убиен во акција) и на тоа тој додаде жолта позадина , поради тоа што тоа е боја на градот Модена неговиот роден град. Ферари коњот, од самоит почеток беше значително оразличен од коњот на Барака во повече детаљи, најзабелезителен беше опашката која што во оригиналната верзија на Барака беше надолу. Мотивот за коњот е стар, може да се најде на атнтичките монети. Сличен ваков црн коњ на жолт штит е Грбот на германскиот град Штутгарт, домот на Мерцедес-Бенз и дизајнот на Порше, и двата беа главни конкуренти на Алфа и на Ферари во 1930-тите години. Порше ито така го вклучува знакот на Штутгарт во своето корпоративно лого, центриран во амблемот на покраината Вутемберг. Коњот на Штутгарт со задните нозе стои цврсто на земја, како коњот на Барака, но различно од коњот на Ферари. Фабио Таглиони го користеше Кавалино Рампанте на неговите Дукати мотори, бидејќи Таглиони беше роден во Луго ди Ромагна како Барака, и неговиот ттко исто така беше воен пилот за време на Првата светска војна( иако не е дел од ескадрилата на Барака, како што некогаш беше погрешно пријавено). Како што славата на Ферари растеше, Дукати се откажа од коњот- што е можеби резултат од приватниот договор помеѓу двете компании. Кавалино рампанте е визуелен симбол на Ферари. Кавалино магазинот го користи името, о не и логото. Сепак, другите компании користат слични логоа: Аванти, Австриска компанија која што води над 100 бензиски пумпи, го користи логото со коњ кое што е скоро идентично на она на Ферари.
Боја
Главна статија: Росо корса
Уште од 1920-тите години, италијанските тркачки автомобили на „Алфа Ромео“, „Масерати“ и подоцна Ферари и Абарт беа (и често и сè уште се) обоени во „ црвено“ (Росо Корса). Ова беше вообичаено националната боја за тркање во Италија, како што беше препорачано од страна на организациите помеѓу Двете светски војни.Се однесува на националноста на тимот којшто се натпреварува, а не на производителот или возачот на автомобилот. Во таа шема, француските автомобили како Бугати беа сини, германските како Бенз и Мерцедес бели( од 1934 година итоа така метално сребрена), и британските зелени како на пример во средината на 1960-тите години Лотус и БРМ. Интересно е дека, Ферати го освои Светското првенство во 1964 година со Џон Суртес со патпреварување на двете последни трки во Северна Америка со автомобили насликани во боите на АМерика бела и сина, како оние коишто не беа ставени од самата италијанска фабрика, туку од страна на Американскиот тркачки тим. Ова беше направено во знак на протес земајќи ги предвид аргументите помеѓу Ферари и италијанските тркачки власти коишто се однесуваат на хомологацијата на новиот мотор на Ферари.
Корпоративни работи
Во 1963 година, Ензо Ферари беше заинтересиран за продажба на Форд Мотор Компанијата. Форд потроши милиони долари за да направи ревизија на средствата на Ферари, како и за правни преговори само за да Ферари има разговори во доцна фаза. Ако договорот помине преку Ферари нема да се дозволи да се трка на Индијанаполис 500. Како резултат на тоа, производството на Форд GT40 започна во 1964 година и автомобилот успеа да го победи Ферари за 4години во ред на 24 часа на Ле Манс, од 1966 до 1969 година. Во 1969 година, Фиат купи акции во „Ферари“ и „Ланча“, и тоа така врати назат 29% во Ферари за 800 милиони долари во 2006 година. Ферари исто така, успеа во малопродажната линија којшто лиценцира многу производи со лого на трговската марка Ферари, вклучувајќи и очила за сонце, моливи, пенкала, парфеми, колонска вода, облека, часовници, мобилни телефони, па дури и лаптоп компјутери. Ферари исто така поседува музеј, Галерија Ферари во Маранело, која што го покажува патот и тркачките автомобили и други предмети од историјата на компанијата.
Технички партнерства
Ферари има долгогодишна соработка со Шел. Тоа е техничко партнерство со Ферари и Дукати за да се тестира и снабдувањето на гориво и масло за Формула Еден, Мото GP и Светските велосипетски тимови. На пример Шел V- Power премиум бензиннот се развивал во текот на многу години на техничката соработка помеѓу Шел и Ферари. Ферари има договори за да ги снабдува моторите на Формула Еден  на голем број други тимови во текот на годините, и во моментов го снабдува тимот на Скудерија Торо Росо и Заубер F1.
Пудинг
Пудингот најчесто се користи за десерт и се добива со мешање на различни состојки со зрнест производ или друга состојка како што е путер, брашно, жито, јајца, или исто така мешање на млекото со шеќерот и прашокот за пудинг. по што на крај се добива течна маса. Во Америка, пудингот карактеристично означува сладок десерт заснован на млеко, инстант прашок, или мус, иако тоа може да се однесува на други видови како што се лебот и сутлијашот. Во Велика Британија и некои други земји, пудингот се смета за богат десерт, хомогена скроб- или млечни засновани десерти како сутлијаш и Божиќен пудинг, или, неформално, секое слатко јадење се служи по главното. Зборот пудинг во овој контекст исто така се користи како синоним, се разбира за десерт. Зборот исто така се користи за солени јадења како што се Јоркшир пудинг, црн пудинг, Сует пудинг, и пудинк со стек и бубрези. Зборот пудинг се верува дека потекнува од франускиот ботелус, што значи „мал колбас“, и се однесува на спакувано месо кое што се употребува во пудинзите.
Печени, парени и варени пудинзи Оригиналниот пудинг е формиран со мешање на различни состојки со зрнест производ или друга состојка како што е путер, брашно, жито, јајца, по што на крај се добива течна маса. Овие пудинзи се печени, парени или варени. Во зависност од неговите состојки пудингот треба да се сервира како дел од главната закуска или како десерт. Барениот пудинг бил главна закуска на бородовите во Кралската морнарица во 18 и 19 век. Пудингот се користел како прво јадење.
Пена пудинг Парените пити се состојат од полнење со сует пециво исто така се познати како пундинзи. Овие пудинзи можат да бидат благи или солени и можат да се сервираат и како стек или пудинг од бубрег.
Кремасти пудинзи Вториот и понов вид на пудинг се состои од шеќер, млеко, и здебелен слој како што е пченкарно брашно, желатин, јајца, ориз и тапиока за да се создаде сладок, кремаст десерт. Овие пудинзи се направени или со варење на помала температура сè до зовривање или со печење во рерна. Овие пудинзи лесно се прават и на рингла, што е причина и зошто се користат и микробрановите печки за да се избегне мешањето. Крем пудинзите обично се служат изладени, но неколку, како што се забаглионе и сутлијашот, можат да се служат топли. Инстант пудинзите не бараат зовриена вода и заради тоа можат да се подготват многу побрзо. Крафт Фудс, во рамките на желатин десертот, е примарен производител на пудинг миксови и подготвени пудинзи во Северна Америка. Оваа терминологија за пудинг вообичаена во Северна Америка и во некои европски земји како што е Холандија, додека во Велика Британија пудинзите со јајце се нарекуваат бланкманж.
Тумба (Далбеговци)
Тумба — археолошко наоѓалиште во битолското село Далбеговци. Претставува и некропола од римско време. Се наоѓа на околу 700 м источно од селото и на околу 200 м од училиштето „Славко Лумбарковски“, каде на блага височинка има темели од ѕидови откриени со обработувањето на земјата, а по површината фрагменти од керамички садови, тегули, рачни мелници и друго.
Градиште (Габрово, Делчевско)
Градиште  — археолошко наоѓалиште во околината на местото Габрово кај градот Делчево. Наоѓалиштето претставува градиште од доцната антика.
На високиот рид што се издига на североисточната страна од селото, на зарамнетото плато се гледаат остатоци од темели на одбрамбен ѕид. Во просторот што зафаќа површина од 120 × 80 м се среќава градежен материјал (камен, малтер и покривни ќерамиди) и фрагменти од питоси и керамички садови.
Ном (Алјаска)
Ноум (Nome) e мал град во Алјаска, во минатото еден од центрите за добивање злато. Во 2005 година населението во овој град изнесувало 3,590 жители. Се наоѓа на брегот на Беринговото море.
Градот е основан во 1898 како место за трагачите по злато, само година подоцна, во 1899, населението веќе брело 10,000 жители. Според податоците од 1900 година - 12,488 жители.
Бургвалде
Бургвалде (Burgwalde) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Папа Климент VII
Климент VII (лат. Clemens PP. VII; 26 мај 1478 - 25 септември 1534) — римски папа од 19 ноември 1523 до 25 септември 1534. Тој бил вонбрачен син на Џулијано Медичи, а брат на Лоренцо Медичи. Папата Адријан VI го назначил за архиепископ на Фиренца, а потоа и за кардинал. По двомесечниот спор на кардиналите бил избран за папа. Неговот папство било полно со порази и несупеси. Во тој период градот Рим бил ограбен. Бил погребан во црквата Санта Марија сопра-Минерва.
Список на јазични семејства
Ова е список на јазичните семејства во светот. Тука се вклучени живите и мртвите јазици, како и јазичните изолати и некласифицирани јазици. За подобра прегледност, јазиците се поделени според континентите каде се говорат истите.
По број на говорници
Ова е список на десетте најраширени јазични семејства:
Македонски Архивист
Македонски Архивист било списание на Сојузот на друштвата на архивските работници и архивите во Македонија. Излегувало повремено и со поголеми паузи. Се печатело во периодот од 1972 до 1991 година во Скопје. Објавувало прилози од областа на архивистиката, дејноста на ДАРМ и неговите подрачни одделенија, историски извори и сл. Прв главен уредник бил Тодор Талески, а потоа Милош Константинов од 1982 година. Објавени се вкупно 19 броја.
Црна магија (стрип)
Црна магија - поранепен хорор-антологиски сериски стрип, објавена од компанијата од САД „Prize Comics“ од 1950 до 1961 година. Серијалот бил спакуван од креативното дуо Џо Симон и Џек Кирби, а имал и не-грозоморна хорор содржина.
По 50 изданија како Црна магија, нумерирањето на насловот продолжи за уште три изданија како хумористичниот стрип „Кул мачка“ пред да биде откажан.
281 п.н.е.
281 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 281. година пред новата ера, 281. од првиот милениум п.н.е., 81. од 3 век п.н.е. и втора од 280-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5227 и 5228 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4469 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3479 и 3480 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 472.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 281 година се протега во 2355 и 2356, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2415 и 2416 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 262. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 930 и 929 исламска година пред хиџра.
Ристо Лазаревски
Ристо Миланов Лазаревски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно и средно училиште, а потоа работел како службеник. Непосредно по ослободувањето на Скопје, стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил борец на првата чета од првиот баталјон. Бригадата тргнала во борбен поход против албанските фашисти, кои биле концентрирани во Ѓорче Петров со намера повторно да извршат напад на Скопје. По еднодневна борба, балистите биле разбиени и протерани во правецот на Тетово. Заедно со бригадата го продолжил гонењето на балистичките банди во Косово, со цел да бидат дефинитивно ликвидирани. Во една таква борба загинал кон крајот на 1944 година.
Кузо Стефов
Кузман (Кузо) Стефов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Кузо Стефов е роден во 1875 година во селото Загоричани, Костурско (денес Василиада). Учи прво во своето родно село, а потоа во Цариград. Во 1894 година се школува во Битолската машка гимназија. Образование го завршил во 1898 година при Солунската машка гимназија, каде што се спријателува со Лазар Поп Трајков, Лазар Москов и влегува во редовите на ВМОРО.
Учителствува во Хрупишча (денес Аргос Орестико) а истовремено извршувал револуционерната дејност, како агитатор. По апсењето на Лазар Поп Трајков во 1899 година го раководи Костурскиот револуционерен реон заедно со Павел Христов и Михаил Николов. Кузо Стефов е осуден по Нурединовата афера во 1901 година, меѓутоа успеал да избега и се засолнил Корча, станува нелегален.
Во почетокот на 1902 година Гоце Делчев го обиколува Костурско, ги одредува за раководители на регионот Кузо Стефов (во Пополе), Лазар Поп Трајков, Лазар Москов, Пандо Кљашев и Михаил Николов, а Васил Чекаларов бил задолжен за купување на оружје од Грција.
Кузо Стефов, заедно со Пандо Кљашев, е одреден да дејствува во Пополе и кон Хрупишча. Една вечер во Нестрам, додека Кузо Стефов организира револуционерен комитет, ренегатот Коте Христов и неговите четници извеле неуспешен обид за убиство врз војводата Кузо.
На 24 февруари (12 стар стил) 1902 година во близина на селото Шестеово четата на војводата е забележана и предадена од турски селани. Уште истата вечер надојдените аскер ја опкружува четата. Кузо Стефов е повреден, а четникот Малиот Наке е убиен од првите истрели на Турците. Смртно повреден Кузо Стефов се враќа кај својата свршеница Василка Иванова и се самоубива. Учителката Василка Иванова исто така се самоубива за да не биде заробена. Останатите четници успеале да избегаат под раководство на војводата Атанас Петров. Главите на Кузо Стефов и Малиот Наке биле отсечени и два дена биле изложени на конакот во Костур, подоцна се погребани во братскиот рид во Апоскеп.
Судан
Историја
Според археолошките ископувања и истражувања, територијата на денешен Судан била населана уште од најрани времиња, пред околу 60.000 години. Културата на тамошните жители својот расцут го достигнала кон 8000 п.н.е. Старите древни жители на Судан живееле во колиби главно создадени од тула или кал. Главно, населението се занимавало со лов и риболов, како и земјоделство и сточарство. . Овие територии биле познати за Стар Египет и честопати тие територијата на Судан ја нарекувале Куш. Во текот на 8 век п.н.е. на чело на Куш застанал монарх којшто го проширил своето влијание кон Египет. Во околу 750 п.н.е. кралот на Куш успеал да ги зазеде териториите на Горен Египет, и со нив владееле околу десетина години.
Во текот на 4 век и 5 век, Судан бил заземен од Римското Царство, но во 6 век на овие простори се создале три царства: Нобатија, Алодија и Макурија. Кон 540 година во Нобатија пристигнале мисионери испратени од Византија за да го проповедат и шират христијанството. По ова земјата го прифатила христијанството. Кон 7 век во Африка преку Арапите дошол исламот, кој бил прифатен од голем дел од населението. Кон 16 век скоро целата територија на Судан паднала под контрола на владетелите на Египет, кои биле вазали на Османлиското Царство.
Во 19 век се формирала полунезависна држава која за кратко време успеала да стане и целосно независна. Во 1899 година Велика Британија ги победила војските на Судан, создавајќи го Англо-египетскиот Судан. Тој постоел до 1956 година кога била издвојувана независност.
Население
Според податоци од 2008 година, населението на Судан изнесува 30.894.000 луѓе. Во земјата живеат 597 различни етнички племиња, кои зборуваат на околу 400 различни јазици и дијалекти. Тие се поделени во две поголеми етнички групи: Арапи, главно со муслиманска вера, кои живеат главно на северниот дел од земјата, како и христијани и друѓи, кои пак се населени и главно живеат во јужниот дел на земјата. .
Како и кај останатите неарапски популации, така и овдем овие арапи потекнуваат од античките Нубијци, кои се тесно поврзани пак со Стар Египет. Со започнувањето на арапската инвазија на овие простори, започнал процесот на арабизација на месните жители. Ова довело до доминација на арапскиот јазик и култура на овие простори, како и до промена на суданскиот идентитет во земјата, особено во северниот дел на земјата. Овој процес дополнително се развил по ширењето на исламот и емиграцијата на арапите од Арапскиот полуостров кон Северна Африка.
Јазик
Вкупниот број на јазици кои се користат или се зборуваат во Судан е 142. Од нив, 134 во моментов се зборуваат а 8 јазици се изумрени.
Суданскиот арапски е најзборуван јазик во земјата и е доминантен во поголемиот дел од северот. Други јазици се нубијански јазици и Бежа.
Службени јазици во земјата се арапскиот и англискиот.
Религија
Религијата има голема улога во културниот живот на населението на Судан. Најголема верска заедница во земјата е исламот, а освен исламот има верници и од анимистичката и христијанската религија. Околу 70% од населението на земјата се муслимани. Од нив, околу 90%, живеат во северниот дел на земјата, сочинувајќи околу 85% од населението. Податоците и процентите за бројот или процентот на христијаните и анимистите се несигурни. Според Дејвид Берет, нивниот број се движи од 5% до 15%. Најголемиот дел од нив, како и од верниците на локалните религии, живеат во јужниот дел на земјата.
Христијаните во Судан припаѓаат на различни цркви вклучувајќи ја ѝ Римокатоличката, Англиканската, Протестантската. Постојат исто така и заедници на Етиопската православна црква и Еритрејската православна црква, Јеховини сведови итн.
Судан како тема во уметноста и во популарната култура
Судан се јавува како тема во делата од областа на уметноста и популарната култура, како:
Споменик на природата
Споменик на природата — природно или природно-културно обележје од исклучителна или единствена вредност поради неговата реткост, естетски квалитет или културно значење.
Согласно правилата на Светскиот одбор за заштитени подрачја, спомениците на природата се места на заштита од III степен, и опишани како:
Ризото
Ризото или рижото — вид јадење со ориз. Тоа е јадење на средоземната кујна по потекло од Шпанија. Исто така се користи во кинеската традиционална кујна, српската, македонската и др.
Споменик на природата
Европската агенција за животна средина ги наведува следниве напатствија при изборот на споменици на природата:
Ризото
Состојки
Се додава зачинот шафран за да се добие посебен вкус и жолта боја.
Црква „Св. Богородица“ - Јелошник
Света Богородица претставува црква во тетовското село Јелошник. Таа претставува главната селска црква и е најпосетена за празникот Благовештение. Изградена и осветена е во 1872 година врз темели на стар сакрален објект.
Благовештение
Празнувањето на патрониот празник започнува рано претпладне кога мештаните и гостите како и сите присутни верници одат на богослужба и осветување на вода во црквата. Сите заедно потоа тргнуваат од пред црквата и се упатуваат кон месноста Благовештение каде впрочем се одржува главниот народен обичај на прославување на овој празник. Групата верници пеш тргнува кон месноста која е оддалечена на еден час одење. Од 900 метри надморска височина каде што се наоѓа Јелошник се искачува на 1200 метри. Во месноста постои и манастирска црква каде верниците палат свеќи за здравје, а парохискиот свештеник го благословува посното јадење кое црковниот одбор го принесува за посетителите. Се послужува леб, сол, кромид и вино, што ја претставува традицијата и посебниот начин на празнување. Традицијата за Благоец привлекува голем број на луѓе не само од Јелошник, туку и луѓе од други краишта. На три места од месноста до селото групата застанува, а парохискиот свештеник ги благославува присутните. На крај, сите што го поминале патот трипати ја обиколуваат црквата. Исто така дел од традицијата е луѓето кои имаат куќи во Јелошник да приготват богата и посна трпеза за своите гости кои ги гоштеваат со празничен ручек.
Настани од 2001
За време на Воениот конфликт од 2001 година, црквата била насилно обиена, осквернавена, ограбена со штета од непроценлива вредност и со нанесени оштетувања на фрескоживописот од траен карактер. Папертата била демолирана и ограбена. Во бродот на црквата, освен она што било ограбено и однесено, се расфрлувале црковните ствари и всушност било уништено скоро се. Искршени биле прозорците, растурени и уништени столиците за стари лица кои датираат од постар период. Украдени биле и старите рипиди со крстови и мали стихари. Уништени биле шанданите, певниците, кандилата, полиелејот, аналогијата и расфрлани безброј свеќи. Имало големи оштетувања на фрескоживописот, посебно на плафонот каде имало руиниран и паднат плафонски малтер со фрескоживопис. Иконостасот бил оштетен и биле однесени иконите од непроценлива вредност и убавина. Олтарскиот дел бил комплетно демолиран, светиот престол искршен и фрлен на подот. Трпезарискиот дел обиен, со испокршени прозорци и покрадена опрема и инвентар. Она што не можело да се понесе било уништено. Имало оштетувања по кровната конструкција како и на малтерот на фасадата и внатрешноста. Пред демолираната влезна врата биле избиени од лежиштата мермерните плочи со натписи. Уништена била и однесена црковната литература.
Кражби
Црквата често е мета на кражби. Во 2006 година била украдена камбаната тешка до 150 килограми и стара околу 140 години. Таа била поставена во 1872 година, кога црквата била осветена врз темели на сакрален објект, веројатно од 17 век. По конфликтот во 2001 годинатаа бола повеќепати демолирана, ограбувана и сквернавена. Од неа се украдени 7 икони стари 150 години и бројни други сакрални предмети. Оштетен бил и фрескоживописот.
Калајџица (Далбеговци)
Калајџица или Слатина — археолошко наоѓалиште во битолското село Далбеговци. Претставува населба и некропола од римско време. Се наоѓа на околу 500 м југоисточно од селото, на површина од 4 хектари, каде при обработувањето на нивите се откриени тегули, четвртести тули, темели од објекти градени од камен и кал, а исто така и гробови. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Фернандо Алонсо
Фернандо Алонсо Диаз (роден на 29 Јули 1981) е двократен Светски Формула Еден Шампион. Моментално е пилот на тимот Aлпин. на 25 Септември 2005 ја освои титулата Светски Формула Еден Шампион на возраст од 24 години и 58 дена, што во тоа време го правеше најмладиот Светски Шампион. Следната година тој ја брани титулата и со тоа Алонсо станува најмладиот Двократен Шампион. Во неговото родно место Астуриас познат е по неговиот прекар Ел Нано. Исто така Алонсо е и Амбасадор на Добрата волја во УНИЦЕФ.
ЛИЧЕН ЖИВОТ
Фернандо Алонсо е роден во Овиедо, Астуриас во Северна Шпанија. Неговата мајка работела во жстоковна кукја а неговиот татко работел како механичар во фабрика за експлозиви близу Овиедо. Алонсо има постара сестра, Лорена. Таткото на Алонсо, Хозе Луис, аматерски возач на картинг сакаше неговата пасија да ја префрли и на неговите деца. Тој изгради картинг специјално за неговата осумгодишна ќерка Лорена, но таа не покажа интерест за тој спорт.
Алонсо се ожени за Ракел дел Росарио, шејачка во Шпанската поп група Ел Суењо де Морфео, на 17 Ноември 2006. Тие ја објавија својата намера за развод во декември 2011.
Живееа во Оксфорд, Англија сè додека не се преселија во својот дом во Швајцарија во 2006. Алонсо поседуваше куќа во Монт сур Рол близу Женевското езеро, од 2006 до 2010, и во февруари 2010 тој се пресели во Лугано со цел да биде поблиску до Ферари, неговиот нов тим. Тоа е многу честа појава кај Формула Еден ѕвездите да се преселат во Швајцарија поради ниските даночни такси. Зимата 2010- 2011, Алонсо повторно се вратив во Овиедо за да биде поблиску до пријателите и семејството, коштајки го околу 50 милиони фунти данок. Тој е страствен љубител на триковите со карти и честопати знае да покаже некои трикови за време на тркачки викенд. Тој исто така е заинтересиран и за други спортови, како што е велосипедизам, фудбал и тенис. Алонсо најави водење на велосипедскиот тим во 2011 година на Тур Де Франс заедно со Алберто Контадор.
Освен Шпански, тој зборува Англиски и Италијански.
РАНА КАРИЕРА
Како дете Алонсо учествува на картинг натпревари низ целата Шпанија, поддржан од неговиот татко кој исто така беше и негов механичар. Неговата фамилија имаше недостаток на финансиски средства, неопходни за развојот на неговата кариера во мотоспортот, но неговите победи привлекоја спонзори коишто им ги овозможија потребните средства. Алонсо е четирикратен Шпански првак во јуниор категоријата помеѓу 1993 и 1996, а во 1996 го освои и Светскиот Јуниор куп. На двапати ја освои Шпанската и Италијанската Интер А титула во 1997 и 1998. Исто така беше и Европски вицепрвак.
Следната сезона Алонсо се префрла во Формула 3000, која најчесто е последниот чекор пред преселба во Формула Еден. Алонсо се приклучи во тимот на Астромега и стана најмладиот возач во класата таа година со единаесет месеци помлад од најмадиот возач дотогаш. Алонсо не успеа да земе ниту еден бод сè до седмата трка во годината, но во последните две рунди го освои второто место и победа, доволно за да го заземе четвртото место позади Бруно Жунќера, Николас Минасиан и Марк Вебер.
2001: Минарди
Алонсо беше третиор најмлад возач на сите времиња, кога дебитирасе за Минарди на Австралиското Гранд При. Тоа беше прва сезона за тимот под палката на новиот сопственик Паул Стоддарт и нивниот нов болид PS01, не беше ниту брз ниту стабилен.
Сепак перформансите на квалификациите на Алонсо беа добри, ОУТКФАЛИФАИНГ тимски колега Тарсо Маркез со 2.6 секунди на дебитирањето. Во четвртата рунда во Имола тој ги outqualified двата болида на Бенетон, подвиг кој подоцна го повтори подоцна во истата сезона. Со Забележителните прформанси што ги направи преку сезоната, успеа да им го сврти вниманието на побрзите тимови. Тоа беше објавено во септември 2001 од страна на некои Европски печати дека тимот на Заубер бараат замена за нивниот пилот во заминување Кими Раиконен со Алонсо иако на тоа место имаше конкуренција за местото од Бразилецот Фелипе Маса, а подоцна и од тест возачот на Јагуар Андре Лотерер. Само еден месец подоцна беше потврдено дека Фелипе Маса ќе го заземе слободното место во Заубер за 2002.
Во Септември неговиот менаџер Флавио Бриаторе почна да планира да го смести Алонсо во Бенетон. Бриаторе го планираше промовиранјето на Алонсо за 2002, на место од неговиот возач Џејсон Батон, но наместо тоа реши да го земе Алонсо во Рено како тест возач за истата година. На последната трка од сезоната во Сузука тој заврши единаесетти – пет места оддалечен од освојување на бодови, но пред Хеинз – Харалд Френзеновиот Прост, пред БАР на Оливер Панис, двата болиди на Ароус и неговиот колега Алекс Јанг. Четири години подоцна, тимскиот шеф од деновите во Минарди, Пол Стодарт како 53 квалифицирачки круга. Таа сезона не освои ниту еден бод, негов најдобар пласман беше десетти на Германското Гранд При.
2002–2003
Алонсо стана тест возач за Рено во 2002 (Рено го преземаат тимот од Бенетон) и извоза 1,642 тест кругови таа година. Во 2003 Бриаторе го исфрли Батон и го постави Алонсо како втор возач на тимот покрај Јарно Трули. За овај потег Бриаторе претрпе големи критики од Британските медиуми, но техничкиот директор Мајк Гаскоњ изјави дека оваа одлука била исправна, дека тимот е задоволен и импресиониран од Алонсо и неговиот талент за време на неговите тест возења.
Шпанецот стана најмладиот возач што освоил пол позиција на Големата Награда на Малезија. Алонсо доживеа сообраќајна несреќа за време на Бразилското гранд при, како резултат на недостатотк од дупло жолто знаменце и безбедносно возило. Тој со брзина од 180 км/ч налета на остатоците од сударот на Марк Вебер еден круг порано. Трката беше означена со црвено знаме/ Алонсо заврши како второпласиран на домашното гранд при, две трки подоцна и. На Унгарското Гранд При успеа да победи, а со тоа стана и најмладиот пилот кој победил на Формула Еден трка. Таа сезона ја заврши како шестопласиран во првенството со 55 бода и 4 подиуми.