cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
РК Црвена Ѕвезда
1950-ти
Тој период дефинитивно го одбележа Богдан Цвијетиќ, кој беше најдобриот играч на Црвена звезда во тој период и еден од најдобрите ракометарки во своето време. Тој беше прогласен за ракометар на Шекулар, т.е. дека „Богдан Цвијетиќ во ракомет е она што е Шеки во фудбалот - господар на финесот“. Со својата игра тој заработи и покана од репрезентацијата на Југославија.
Едуарда Аморим
Клупска кариера
Вкупно до денес Аморим со Ѓер има освоени 9 титули во унагрското првенство (2009-2010, 2010-2011, 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014, 2015-2016, 2016-2017, 2017-2018, 2018-2019), 9 титули во Купот на Унгарија (2009-2010, 2010-2011, 2011-2012, 2012-2013, 2013-2014, 2014-2015, 2015-2016, 2017-2018, 2018-2019) и 5 во Лигата на шампионите (2012-2013, 2013-2014, 2016-2017, 2017-2018, 2018-2019).
Градиште (Неготино)
Археолошки остатоци и ископувања
Во периодот од 2009 до 2015 година, преку проектот „Неготино: Средната долина на реката Вардар (Македонија) во хеленистичкиот и римскиот период“ биле извршени систематски ископувања. Од 2009 до до 2011 година било финансирано од страна на шпанскиот Валенсиски институт за класични и ориентални студии. Од 2012 до 2015 година бил предводен од полскиот Научно истражувачки центар. Други помали фондови имало од Факултетот за историски студии при Гдањскиот универзитет, македонското Министерство за култура, и приватен полски спонзор.
РК Црвена Ѕвезда
1950-ти
Првиот пат беше формирана федерална лига во 1958 година, а Црвена звезда е единствениот клуб во Србија кој никогаш не испаднал од врвниот ранг.
1960-тите
Во 1960-тите, иако таа беше редовне првнец, Црвена звезда се наоѓаше претежно на средина на табелата. Најдобри резултати беа постигнати во 1965 година и 1969 година кога се освои четвртото односно петтото место на првенството во Југославија. Дури и во тие години, Звезда имаше неколку одлични играчи, особено левото крило Бранислав Покрајац и голманот Андрија Банјанин, кои феноменално го одбрани голот на „црвено-белите“. Исто така, со играњето за црвено-белите се истакнаа Света Церамилац и Рајко Лау.
Едуарда Аморим
Репрезентативна кариера
Аморим била дел од бразилската репрезентација на Панамерикански игри 2007 година, кои се одржале на домашна почва и на кој Бразил го освоил златниот медал. Таа исто така учествувала на Летните олимписки игри 2008 во Кина, каде бразилскиот тим завршил на деветтото место, и на Летните олимписки игри 2012, каде Бразил завршил на шестото место. Во 2013 година, таа со бразилската репрезентација го освоила Светското првенство и била избрана за МВП на турнирот. Во 2016 година, таа учествувала и на Летните олимписки игри на домашен терен во Рио де Жанеиро, каде бразилките го освоиле петтото место.
РК Црвена Ѕвезда
1990-тите години
Сè до 90-тите Црвената Звезда не дојде до нови трофеи. Се започна со загубеното финале во „Пионер“ во 1993 година, кога ги секундите ги делееја до освојувањето на ремек-дело против белградскиот Партизан, но таа генерацијата предводена од Бутулија, Перуничиќ, Кнежевиќ, Скрбиќ и Периќ не успеа. По овој пораз, многумина први играчи на тимот го напуштаат клубот и почнува да се создава нова Звезда. Во сезоната 1994/95, Црвена звезда го освои Југословенскиот куп, а трофејот го освојуваат: Радосавjeевиќ, Макшиќ, Петриќ, Војиновиќ, Капа, Петковиќ, Јокиќ… Тренер беше jуба Обрадовиќ.
Следната сезона беше уште поуспешна: беше освоена „двојната круна“, а во следните две сезони беше освоена титулата шампион на Југославија. Иако се работеше за создавање нов тим, во тоа време имаа само четири реални играчи на Звезда, Предраг Перуничиќ, Петриќ, Матиќ и Милосавjeевиќ, но со одличен Пуjeевиќ и Сариќ на голот, предводени од Јовиќ Цветковиќ од клупата, ништо значајно не се смени. Третата титула по ред (во 1998 година) беше повторно освоен со нов тренер ( Златан Арнаутовиќ ).
Во тие години, Звезда оствари одлични резултати и во Европа. Во сезоната 1995/96, екипата дури стигна до полуфиналето на Купот на победниците во куповите. Гер најпрво беше елиминиран (34:25 и 27:30), потоа Бањик од Карвина (29:18 и 26:34), потоа Борба од Луцерн (33:23 и 26:23). Во полуфиналето, Тека од Сантандер беше подобра од Звезда (19:25 и 20:19) и ја спречи да влезе во првото европско финале. Во следната сезона е забележано првото учество во Лигата на шампионите, овој тим го зазема третото место во групата зад Кило и Винтутур, а пред СКА од Минск. И во сезоната 1997/98 овој тим играше во групната фаза, и повторно беше трет, зад Винтертур и Адемар Леон, а пред Драмен. Следната година Звезда не успеа да се пласира во групната фаза, бидејќи беше поразена од екипата на СКА од Минск (30:22, 19:32).
2000
По овие успеси, клубот повторно е во криза, за да во сезоната 2003/04 повторно да се издигнува, освојувајќи ја „двојната круна“. Тимот тогаш се состоеше од: Александар Аџиќ, Никола Којиќ, Дарко Станиќ (подоцна наречен „министер за одбрана“), Ненад Вуковиќ, Растко Стојковиќ, Никола Манојловиќ, Иван Никчевиќ, Горан Цветковиќ. Војводина од Нови Сад ја освои титулата во сезоната 2004/05, така што наредните три сезони повторно ќе му припаѓаат на нашиот клуб.
Следната сезона, Црвена звезда триумфираше со еден бод повеќе од Партизан, за да во сезоната 2007/08 биде поубедлив и на крајот постигна 7 бода повисоки од второпласираната Колубара.
2010
Ненад Перуничиќ во 2007 година ја исполни желбата и се врати во својот клуб, Црвена звезда, со намера да ја освои својата омилена титула, што и недостасуваше и секако дека ја освои титулата. Беа забележани уште два настапи во Лигата на шампиони. По овие успеси, нова криза го погодува овој тим, клубот падна во долг, беше во офанзивата, а токму Ненад Перуничиќ се посвети на борбата за да преживее клубот.
Во текот на следните неколку години, на Звезда и беа одземени многу бодови од страна на алијансата за своите долгови, па во еден момент клубот дојде до работ на испаѓање од Лигата (Црвена звезда беше единствениот клуб што некогаш испадна од најелитното домашно натпреварување). Во сезоната 2013/14 клубот конечно се консолидираше малку, пред сè натчовечките напори на Перуничиќ, го освои четвртото место во домашното првенство и се играше финалето на домашниот куп, кој сепак му припаѓаше на Ниш. Следеше многу турбулентна сезона, со првото место во плеј-офот, односно вкупно седмо во првенството, додека екипата на Ненад Перуничиќ во националниот куп беше запрена во четвртфиналето.
После деветгодишен пауза, „црвено-белите“ ракометари го освоија Купот на Србија во 2017 година и со тоа го достигнаа 14-от трофеј во клупската историја. Одличната 2017 година беше крунисана со победа во Суперкупот, а Ненад Перуничиќ беше прогласен за тренер на годината.
Старецот и пиштолот
„Старецот и пиштолот“ (англиски: The Old Man and the Gun) — американски филм од 2018 година, во режија на Дејвид Лоуери (David Lowery), кој е автор и на [Сценарио|сценариото]]. Главните улоги ги играат: Роберт Редфорд (Robert Redford), Кејси Афлек (Casey Affleck), Дени Гловер (Danny Glover), Тика Самптер (Tika Sumpter), Том Вејтс (Tom Waits) и Сиси Спејсек (Sissy Spacek). Филмот добил бројни позитивни критики, а Роберт Редфорд бил номиниран за наградата „Златен глобус“ во категоријата најдобар глумец во комедија или мјузикл.
Алпортов синдром
Синдром Алпорт(Alport Syndrome) е сериозна прогресивна наследна болест, која се одликува со појава на нефритис (воспаление на бубрезите ), хематурија ( крв во урина ), прогресивна глувост и абнормалности на окото.
Првите податоци за поврзаноста на наследниот нефритис и сензориуралната глувост се дадени во 1927 година од страна на Д-р Сесил Артур Алпорт ( 1880 - 1959 ) и по него болеста го добила името.
Старецот и пиштолот
Синопсис
Форест Такер (го игра Редфорд), 70-годишен затвореник успева да избега од затворот Сан Квентин, а потоа извршува неколку смели грабежи со кои ја збунува полицијата и ја воодушевува јавноста. Во потрага по него поаѓа детективот Џон Хант, кој е воодушевен од начинот на кој Такер ја врши својата работа, а истовремено, Такер го бара и жената која го сака...
Алпортов синдром
Етиологија
Алпорт-синдромот е наследна појава, а наследувањето е најчесто (во 85% од случаите) доминантно поврзано со (x) со хромозомот, ретко е автозомно рецесивно или автосомно доминантно. Болеста е предизвикана од нарушувања во структурата на гломеруларната базална мембрана на бубрезите, базалната мембрана на полжавот на внатрешното уво и леќата на окото, како и со мутација на алфа-5, алфа-3 и алфа-4  белковински синџири од колаген тип.
Клиничка слика
Болеста се манифестира во детството со појава на микрохематурија. Протеинурија (појава на белковини во урината) може да биде наизменична, умерена или целосно отсутна. Кај околу 40% од децата се развива благ нефротски синдром после 10 годинишна возраст. Нефротичниот синдром е придружен со хипертензија (покачен крвен притисок) и развој на бубрежна слабост. Кај жените, таа се развива побавно или воопшто не се јавува.
Губењето на слухот за високи тонови е двострано и може да се открие пред 10 годишна возраст, особено кај момчињата. Иако оваа појава може да биде прогресивна кај деца, таа обично се стабилизира во подоцната доба од животот. Изразената глувост бара употреба на слушно помагало.
Пореметувањата на очите се поврзани со леќи (преден леќатоконус, замаглување на леќи) и појава на бледо жолта дамка во мрежницата.
Јосип Јурчич
Јосип Јурчич (4 март 1844 – 3 мај 1881) ― австроунгарски словенечки писател и новинар. Роден е во Муљава, Австриска Империја (сега дел од Општина Иванчна Горица, Словенија) и бил крстен како Josephus Jurshizh. Починал од туберкулоза во Љубљана.
Алпортов синдром
Факти
Ова се 10 основни факти за оваа наследна болест:
Јосип Јурчич
Јурчич ја следел книжевната програма предложена од Фран Левстик и бил еден од највлијателните словенечки романтичарски реалисти.
Долгата 15,6 км Чурчичев пат (Jurčičeva pot) од Вишња Гора (каде што посетувал основно училиште; учел и во селото Видем) преку Муљава до изворот на реката Крка и по него е именувана Кршката Јама. Куќата во која бил роден сега е музеј на отворено.
Алпортов синдром
Дијагноза
Дијагнозата на синдромот Алпорт се поставува врз основа на клиничко снимање, биопсија на бубрезите, електромикроскопија и слично. Сексуалното наследство може да се документира само со генетска анализа.
Третман
Лекувањето на болеста е симптоматски. Во фаза на терминална хронична бубрежна инсуфициенција (крајна фаза на болеста), се применува дијализа и пресадување на бубрег. Многу е важно луѓето со Алпорт синдром да бидат редовно испитувани од нефролог, така што ефектите од бубрежна болест, како што е хипертензијата (висок крвен притисок), може да се идентификуваат рано и да се третираат. Редовното испитување на слухот и видот се исто така подеднакво важни бидејќи со тек на време може да дојде до пад на слухот и појава на поголеми абнормалности на очите како што е Лентиконус и Перимакуларни флеки.
Олмеки
Олмеки — древна мезоамериканска индијанска племенска заедница што населувала мала област во денешно Мексико. Нивното име е условно, а познати се од ацтешките историски летописи во кои се споменуваат уште од II илјадалетие п.н.е. Олмеки е името на едно од племињата што живеело во бујната шумска област на мексиканските држави Веракрус и Табаско, каде некогаш живееле овие Индијанци. Во периодот од 2500 п.н.е. до 1600 — 1500 г. п.н.е. во областите каде што подоцна процветала цивилизацијата на Олмеките, се развила култура за која се верува дека била доолмешка. Олмешката цивилизација настанала околу 1600 — 1500 г. п.н.е. во југоисточниот дел на сегашната мексиканска држава Веракрус. Постоела околу илјада години — до 400 г. п.н.е. По 600 г. п.н.е. почнала да опаѓа, а околу 200 г. п.н.е. престанала да постои.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Шангајско пладне
„Шангајско пладне“ (англиски: Shanghai Noon) — американски филм од 2000 година, во режија на Том Деј (Tom Dey) по сценариото на Мајлс Милар (Miles Millar) и Алфред Гау (Alfred Gough). Главните улоги ги играат: Џеки Чен (Jackie Chan), Овен Вилсон (Owen Wilson), Луси Лиу (Lucy Liu), Брендон Мерил (Brandon Merrill), Роџер Јуан (Roger Yuan) и Зандер Беркли (Xander Berkeley).
Синопсис
Принцезата Пеј Пеј (ја игра Лиу) е грабната од Забранетиот Град и одведена на Дивиот Запад. Припадниците на царската гарда, меѓу кои и Чонг Ванг (го игра Чен) заминуваат во потрага по принцезата. Меѓутоа, нивниот потфат уште на почетокот доживува неуспех, зашто еден разбојник го убива вујко му на Ванг. Затоа, Ванг поаѓа во потрага по водачот на разбојничката банда, Рој О‘Бенон (го игра Вилсон), но сфаќа дека тој не е виновен за смртта на вујко му, па се здружува со разбојникот, свесен дека без туѓа помош нема да ја спаси принцезата...
Елизабет Бат
Елизабет Бат, моминско Педи, (1776–1844) ― британска поетеса. Таа била автор на збирка од шеесет и шест песни објавени со претплата во 1806 година во Бристол и член на Друштвото на пријателите.
Животопис
Елизабет Педи била родена на 17 февруари 1776 година. Таа била ќерка на Едвард Педи и Мери (Роулинг) од Фалмут, Корнвол.
На 7 ноември 1796 година, таа се омажила за Хенри Бат (24 јануари 1776 - 29 мај 1844 година), квекер кој бил трговец со метали во Свонси, Јужен Велс, а исто така и основач на Henry Bath & Son Ltd., претпријатие кое сè уште постои. Тие живееле во Роузхил Хаус, во Мамблс, Свонси. Сестрата на Елизабет, Мери, станала сопруга на Едвард Ослер, а со тоа и баба на лекарот Сер Вилијам Ослер.
Во 1806 година, таа го објавила делото „Песни, за различни прилики “ (изворно: Poems, on Various Occasions; Бристол: печатено од Џ. Дезмонд, во Mirror-Office, Small-Street). Збиркатата е посветена на пријателка „чија искреност се изедначува само со стабилноста што некогаш го одбележала нејзиниот лик“. Песните имаат различни облици - некои се сонети; некои се подолги песни - и се однесуваат на религијата, загубата, пријателството, чувствителноста и други веројатни теми. Списокот на претплатници е значителен.
Бат починала на 3 октомври 1844 година.
Павит
Павит, лат. , — припаѓа на семејството Љутиќ, лат. (Ranunculaceae). Природното живеалиште им е Европа, Кавказ и Северна Африка. Цвета од јули до август.
Размножување
Се размножуваат со 'ртење семе или вегетативно, делови од растението, коренот или стеблото. Ова растение има широка еколошка валентност, многу е толерантно за екстремни климатски услови.
Живеалиште
Листопадни шуми, особено дабови и букови дрвја, со висока содржина на хумус и каде што pH е неутрална. Тоа е коровско растение, го запира одронот со силен коренов систем.
Ареал во Србија
Северна Србија: Суботица, Нови Сад; Западна Србија: Ваjeево, Чачак и Јужна Србија, долината на Јужна Морава.
Михаил II Асен
Михаил II Асен (Михаил II Асен; c. 1239 – декември 1256/јануари 1257) бил цар на Бугарија од 1246 до 1256 или 1257. Тој бил син на Иван Асен II и Ирина Комнина Дукина. Тој го наследил на престолот неговиот полубрат Калиман I Асен. Бидејќи сè уште бил дете кога стапил на престолот, во негово име владеела неговата мајка.
Јован III Дука Ватац, императорот на Никеја, и Михаил II од Епир ја нападнале Бугарија набргу по стапувањето на Михаил на тронот. Ватац ги освоил тврдините покрај Вардар; а Михаил Епирски - западна Македонија. Во сојуз со Дубровничката Република, бугарските војски навлегле во Србија во 1254, но не можеле да окупираат српски територии. По смртта на Ватац, териториите освоени од Никеја повторно биле заземени, но синот на Ватац и негов наследник, Теодор II Ласкарис, започнал успешна контраофанзива, принудувајќи го Михаил да потпише мировен договор. Набрзо по потпишувањето на договорот, незадоволните болјари (благородници) го убиле Михаил.
Гаврил Каменев
Гаврил Петрович Каменев (Гаврии́л Петро́вич Ка́менев; 1772–1803) ― руски поет, писател и преведувач.
Каменев е роден на 3 февруари 1772 година во Казан и живеел таму во неповолни околности (не бил добар во бизнисот и бил несреќен оженет), а единствените светли моменти му биле кратките посети во Москва. Тој посетувал интернат, но во суштина бил самообразован.
Каменев објави песни во Пријатното и пријатно поминување на времето, муза, Ипокренa, книжевни вести и особено во публикациите на Слободното друштво на љубители на книжевноста, науката и уметноста. Во последното ја објавил својата балада „Громвал“, означувајќи го првото појавување на романтичниот вид во руската книжевност. Во „Громвал“, Каменев ги користел тогаш невообичаените анапаестни и дактилни поетски стапки.
Каменев превел неколку дела на Август фон Коцебуе на руски, пишувал за неговите впечатоци од Москва и бил запознаен со Николај Карамзин и други познати писатели. Значењето на Каменев како прв руски романтичен писател било признаено од Пушкин.
Алекс Лен
Алекс Лен ( Олексій Лень ; Антрацит, 16 јуни 1993 година ) е украински кошаркар. Тој играл на центарската позиција и во моментов играл за Атланта хоукс.
Кариера
Лен започнал да игра кошарка на 13-годишна возраст и ги имал своите први настапи во сениорската конкуренција во текот на сезоната 2010/11. во дресот на Днепар.
Од 2011 година. до 2013 година. тој присуствувал на Универзитетот во Мериленд. Тој настапил на 60 настапи во дресот на Мериленд Терапинс, во просек од 9,7 бода по натпревар, зграпчувајќи 7 скокови и дели 2,1 блока.
Нацрт за НБА 2013 година. во годината Лена го избра Феникс Феникс за 5 бод. На 29 август 2013 година тој исто така потпишал договор со Санса.
Арзамас
„Арзамас“ — книга на српската писателка Ивана Димиќ од 2016 година. За неа, авторката ја добила НИН-овата награда за најдобар роман на годината.
Прв дел
Првиот дел ги содржи следниве делови:
Втор дел
Вториот дел ги содржи следниве делови:
Куп на Македонија во ракомет (жени)
Куп на Македонија во ракомет за жени е годишен ракометен турнир за жени кој се игра по систем на елиминација во кој шампион е онаа екипа која ќе стигне до финалето и ќе победи во него. Турнирот е организирана е од страна на ракометната федерација на Македонија (РФМ).
Кометал Ѓорче Петров е рекордер со 16 титули во Купот на Македонија.
Константин Манасиј
Константин Манасиј (Κωνσταντῖνος Μανασσῆς; ) was a византиски летописец од XII век кој творел за време на царот Мануил I Комнин (1143–1180). Неговото капитално дело е „Летописен преглед“ (Σύνοψις Χρονική), кој ја раскажува историјата од создавањето на светот до крајот на владеењето на царот Никифор III Вотанијат (1081). Покровител на делото била Ирина Комнина, снаа на царот. Напишано е веројатно околу 1150 г., набргу по смртта на Ирина. Се состои од околу 7000 редови во политички стих. Летописот стекнал голема популарност и излегол во слободен прозен превод. Во XIV век е преведен на црковнословенски. Преводот на арапски од 1313 г. денес се чува во Британскиот музеј.
Манасиј е автор и на стихотворниот љубовен роман „Аристандар и Калитеја“, исто така во политички стих. Познат е само по одломки зачувани во градината на Макариј Златоглав (XIV век). Напишал и кратка биографија на поетот Опијан, како и некои описни состави (од кои само еден објавен) кои ја обработуваат аристократијата и други теми.
Георги Синкел
Георги Синкел (Γεώργιος Σύγκελλος; † по 810) — византиски летописец и свештено лице на преодот меѓу XVIII и IX век. Долги години живеел во Палестина (веројатно Старата лавра „Св. Харитон“ или „Сука“, кај Текоа) како монах, пред да дојде во Цариград, каде бил назначел за сингел на цариградскиот паријарх Тарасиј. Подоцна се повлекол во манасир за да го напише неговата светска историја наречена „Летопис“ или „Извадоци од хронографијата“. Според Анастасиј Библиотекар, Георги „смело се борел против кривоверието [т.е. иконоборството] и многу пати бил казнуван од владетелите кои гневно ги напаѓале обредите на Црквата“, макар што веродостојноста на ова тврдење е под прашање.
Живот
Како сингел, Георги бил на возвишено место меѓу свештенството во Цариград. Оваа функција немала однапред утврдени должности, но начелно подразбирала улога на личен секретар на патријархот како и царски пазач на проблематични патријарси (како за време на царот Константин VI, кога неколку колеги на Георги биле ставени за стражари на патријархот Тарасиј). Веројатно е дека Георги ја добил оваа функција благодарение на царицата Ирина. Многу сингели подоцна станувале цариградски патријарси или владици на други митрополии (на пр. Јован, колега на Георги како сингел на патријархот Тарасиј, кој станал митрополит на Сард во 803 г.). Меѓутоа, Георги не отишол по тој пат, туку се повлекол за да работи на неговиот големи летопис. Во овој период Георги почнал да го презира царот Никифор I: во 808 г. Никифор открил заговор против себе и ги казнил осомничените заговорници, меѓу кои имало не само световни лица, „туку и свети архијереи, монаси и свештеници на Великата црква, вклучувајќи го сингелот...луѓе од голем углед и достојни за почит“; не е познато дали споменатиот сингел е Георгиј или негов колега/наследник, но нападот врз свештенството, меѓу кои и пријателите и колегите на Георги, довело до „патолошката омраза“ кон Никифор I во летописот на Теофан Исповедник Не е познато кога умрел; но од летописот се гледа дека сè уште бил жив во 810 г. Според некои извори, починал во 811 г., но за ова нема докази, а текстот од „Летописот на Теофан“ укажува на тоа дека уште бил жив во 813 г.
Дело
Како што може да се види од насловот, неговиот летопис е повеќе хронолошка табела со белешки отколку историја. Следејќи го примерот на сириските летописи од неговата татковина кои во ова време се пишувале на ист начин под арапска власт, и угледувајќи се на александриските монаси Анијан и Панодор (почеток на V век), Георги се служел со хронолошките синхронични структури на Секст Јулиј Африкан и Евсевиј Кесариски, подредувајќи ги настаните строго по временски редослед и користејќи години како заглавија. Поради ова, раскажувањето има споредна улога во однос на потребата да се поврзат настаните еден со друг, па затоа текстот постојано е испрекинат со долги табели со години. Карл Крумбахер го опишал делото како „повеќе прилично голема историска табела [Geschichtstabelle] дополнета со објаснувања отколку сеопшта историја.“ Георги се претставува како непоколеблив бранител на православието и цитира грчки отци како Григориј Богослов и Јован Златоуст. Но и покрај верската пристрасност и сувопарноста на стилот, делото во себе има зачувано бесценети одломки од антички писатели и апокрифни книги. На пример, значителни делови од изворниот текст на „Летописот“ на Евсевиј се повратени со помош на делото на Георги. Најцеќе црпел од Анијан и Панодор, од кои Георги стекнал многу знаење за историогарфијата на Манетон; во голема мера се потпирал и на Евсевиј, Дексип и Секст Јулиј Африкан.
По неговата смрт, работата на делото ја продолжил неговиот пријател Теофан Исповедник; Продолжетокот покажува многу големо влијание на Георги, до тој степен што може да се рече дека тој има поголемо влијание врз Теофановиот летопис отколку самиот Теофон. Папскиот библиотекар Атанасиј ја напишал неговата „Триделна историја“ (Historia tripartita) на латински користејќи се со летописите на Георги Синкел, Теофан Исповедник и патријархот Никифор. Ова дело, создадено меѓу 873 и 875 г., ја проширило Георгиевата хронологија на Западот. Во исто време, Георги постепено бил засенет од Теофан.
Арнолд—Кјаријева малформација
Малформацијата на Арнолд-Кијари е развојна аномалија на мозочната база што предизвикува одредени структури на мозокот да се движат во ’рбетниот мозок. Како последица на тоа, постои нарушување на циркулацијата на ’рбетномозочната течност (алкохол), а нејзината апсорпција е забавена. Честопати, со оваа малформација, присуствува и спина бифида (расцеп на коска на ’рбетниот мозок) со менингоцела. Малфлорацијата на Арнолд-Кјари често формира и цисти во ткивото на ’рбетниот мозок, наречена сирингомиелија или хидромиелија. Таквата циста обично предизвикува невролошки појава.
Клиничка слика
Оваа малформација е поделена во три категории во зависност од степенот на раселување и причината за заболувањето.
Типот на малформација вклучува спуштање на дел од малиот мозок  преку отворањето на черепот што води кон ’рбетниот мозок. Другите структури на мозокот не се поместени.
Типот се одликува со поголемо поместување на структурите на мозокот. Покрај церебралните крајници, постои и поместување на долниот дел на црвот (централниот дел на малиот мозок што ги поврзува неговите полутопки), четвртата комора на мозокот, хороидниот плексус (кој произведува мозочна течност) и продолжениот мозок. Овој вид обично се јавува во контекст на сериозни нарушувања во развојот како што е миелодисплазија.
Типот е посебна форма во која има спина бифида во вратот заедно со падот на обвивките на мозокот и структурите преку тој отвор.
Понекогаш се споменува типот на малформација, што подразбира нецелосно или целосно отсуство на развој на долните структури на мозокот. За разлика од првите три типа на болести, овој вид воопшто не е поврзан со поместување на структурите на мозокот. Најчести симптоми на видот на неисправност се: главоболка, болка во основата на черепот (горниот дел на вратот), прогресивна сколиоза (искривување на ’рбетот), нарушена церебеларна функција (нарушувања на рамнотежа, координација и мускулен тонус), притисок на долниот дел од мозочното стебло што предизвикува промена на бојата на гласот, чести респираторни инфекции, нарушувања на голтање, цисти во ’рбетниот мозок, промени во чувството на допир, слабост на мускулите кои влијаат на рацете повеќе од нозете, абнормално зголемен тонус на мускулите итн. Често се забележуваат комбинации на овие симптоми.
Мозочни аномалии кои се јавуваат кај овој вид Арнолд - Кјаријева малформација во 30-50% од случаите се: основен впечаток (притисок на черепот на горната ’рбетна колона), атланто-окципитално спојување (спојување на првиот пршлен со черепот), атланто-осна асимилација (делумно спојување на првиот и вториот цервикален пршлен), Клипел - Фајлова деформација (дефект во развојот на пршлените на вратот како главна одлика и неговата ограничена подвижност), сколиоза и сл.
Нарушување на мозочното стебло се јавува кај 10-47% од случаите на оваа болест. Таа е предизвикана од притисокот на раселените мозочни структури на мозочното дрво во кое се сместени многу витални центри. Симптоми на ова може да бидат следниве: ненадејно губење на мускулниот тонус и паѓање на подот, главоболки, нарушувања во видот, нистагмус (треперење на очното јаболко), диплопија (двојни слики), вкочанети мускули, сетилна и моторна дисфункција, нарушена рамнотежа и координација, нарушен говор (дисартрија), тешкотии при голтање (дисфагија) итн.
Дијагноза
Дијагнозата се заснова на симптоми и придружни малформации. Тоа е докажано со Х-зраци на главата и ’рбетот, миелографија, магнетна резонанца, компјутерска томографија и дополнителни методи на дијагностицирање.
Третман
Третманот е главно хируршки. Арнолд - Кјаријева малформација може да се третира на многу начини, со терапевтски успех од околу 70%. Ако има циста во ’рбетниот мозок (хидромиелија, сирингомиелија), се лекува веднаш.
Операцијата може да се подели во четири категории:
Прогноза
Хируршките процедури се доста успешни, а несаканите ефекти се ретки. По постапката, може да има чувство на непријатност при тилот на вратот, при што можни причини се непрепознатлив хидроцефалус (акумулација на мозочна течност), асептичен менингитис (воспаление на обвивките на мозокот ), брадикардија (бавно чукање на срцето ) и проблеми со дишењето. Ако се изврши миелотомија, нарушување во сензацијата и подвижноста на екстремитетите може да биде несакан ефект.
Симптомите може да се вратат кај пациенти две години по операцијата, така што е потребно редовно следење. Главоболка, вртоглавица, лоша координација и рамнотежа се обновуваат во 80% од случаите, додека проблемите со шуплината во ’рбетниот мозок се третираат малку построго.
Децата со истовремена спина бифида (расцеп на коскената срцевина) и типот на малфорпција на Арнолд-Киари, исто така, имаат високи стапки на смртност дури и по операцијата.
Јован Малала
Јован Малала (Ἰωάννης Μαλάλας; ~491 - 578) — византиски летописец од Антиохија (денешна Антакија, Турција).
Живот
Малала родум бил Сириец, чиј мајчин јазик бил сирискиот, а грчкиот го научил подоцна. Името Малала веројатно доаѓа од арамскиот збор (ܡܰܠܳܠܰܐ малоло - „говорник“), прекар кој прв му го дал Јован Дамаскин. Другиот облик Малела е од подоцножено време, и се појавил за време на царот Константин VII Порфирогенит.
Се образовал во Антиохија, и веројатно по занимање бил правник. Се преселил во Цариград за време на Јустинијан I (можеби по персискиот напад на Антиохија во 540 г. ); сè што знаеме од неговото сопствено перо е дека ги посетил Солун и Пенеада.
Дело
Малала го напишал неговото дело „Хронографија“ (Χρονογραφία) во 18 книги, чиј почеток и крај е изгубен. Во сегашната состојба делото почнува со митската историја на Египет и завршува со експедицијата во Африка предводена од трибунот Маркијан, внук-сестринец на Јустинијан во 563 г.; Се задржува главно на Антиохија и (во понатамошните книги) на Цариград. Освен историјата на Јустинијан и неговите непосредни претходници, делото нема некаква историска вредност; авторот „се ослонува на Евсевиј Кесариски на други составувачи, уверено нанижани митови, библиски приказни и вистинска историја.“ Осумнаесеттата книга, посветена на владеењето на Јустинијан е обоена од државна пропаганда. Писателот бил поддржувач на црквата и државата, и застапник на начелата на монархијата.
Се служел со неколку изори како Евстатиј Епифаниски и други непознати автори.
Делото има важност како најраниот опстанат пример за летопис напишан за монаси и обичниот народ наместо за учените луѓе. Начинот на изразување прави компромис помеѓу книжевниот стандард и говорниот јазик од тоа време, иако сепак е книжевен. Особено се забележува употребата на технички поими и бирократски фрази, сè уште користејќи латински заемки заедно со нивните грчки истоветници, живеејќи во периодот на промена во службениот јазик. Малала оддава впечаток на едноставност, вклучувајќи го народниот јазик меѓу високопарното изразување."
Сè до IX век уживал голема популарност како извор за разни писатели. Некаде во X век делото е преведено на старословенски, а делови се искористени во старорускиот летопис „Повест за минатите лета“. Зачувано е во скратен облик во еден ракопис во Оксфорд, како и разни одломки. Постои и средновековен превод на грузиски.
Муцка ( филм 1938)
Муцка ( Der Maulkorb   ) е германска комедија од 1938 година во режија на Ерих Енгел, а настапуваат Ралф Артур Робертс, Хилд Вајснер и Шарлот Шелхорн. Тој бил повторно сниман во 1958 година.
Историја на минатото
Во минатато времињата се делеле на праисторија и историја. Во историјата постеле многу познати личности кој ни помогнале многу за оваа единка но првин да кажеме нешто за праисторијата. Праисторијата се делела на два дела тие се Камено и Метало време. Во најстариот и најдалечниод период, наречен камено бреме луѓето го употребувале каменот како шо ќе го нашле , но подоцна по многу векови , години , месеци , денови , минути , секунди и милисекунди тие научиле да го обработуваат каменот и да прават облици како што им била потребна. Но користеле и коски за шила игли и украси. Металното бреме било специално во тоа време се откриени многѕ орудија и направени оружја. Напочедокот користеле бакар но откако виделе дека е многу слаб барале многу повеже орудија и ја нашле бронзата така да можеле по убаво да работат исто времено почнале со земјоделие и сточарство.
Меселска јама
Меселска јама ( Grube Messel) — искористена каменолома во близина на селото Месел, ( Ландкрајс Дармштат-Диебург, Хесе ) околу 35 километри, југоисточно од Франкфурт на Мајна, Германија. Битуменски шкрилци биле минирани таму. Поради изобилството на фосили, има значајно геолошко и научно значење. Откако скоро станала депонија, силниот локален отпор на крајот ги запрел овие планови и Меселската јама била прогласена за култутно светско наследство на УНЕСКО на 9 декември 1995 година. Сè уште се прават значителни научни откритија и местото сè повеќе станува туристичка знаменитост.
Ерих Енгелс
Ерих Енгелс (1889–1971) бил германски сценарист, продуцент и режисер на филмот. Тој не треба да се меша со современиот германски режисер Ерих Енгел со кој делат слично име и презиме.
Роберт Золитш
Роберт Золитш (роден 1966 година во Минхен, Германија) е композитор и продуцент на нова кинеска музика. Тој е познат како Лао Луо ( simplified Chinese, буквално „Олд Ро / Гонг “ во Кина, и се етаблира како експерт за традиционална азиска музика и многу важен композитор на современата кинеска уметничка музика.
Карпатско-балкански планини
Карпатски-балкански планини се дел од северната зона за собирање на венечните планини во Европа. Тие ја заземаат областа помеѓу панонскиот басен, старата родопска маса на запад и влашко-понтискиот басен на исток. Помала дел, тие се протегаат на крајниот исток на Србија, помеѓу Дунав на северот, Руј Планина, сливот Лужничко-Заплањски на југ, долината на Југот и Големата Морава на запад и границата со Бугарија на исток. Тие се изградени од карпи со различна возраст и потекло, како што се песочни камења, варовнички камења, вулкански и еруптивни карпи. Најстарите карпи се покриени со песочни камења до 1.000 м, додека варовнички карпи се дебели до 600 м.
Општи одлики
Површинските и подземните карстни релјефни форми се многу чести, но не и големи. Бројот на пештери и пренапони е голем: Ресавска, Злотска (Лазарева), Боговинска, Церемошна, Дубојка, Раваничка. Планините се добро покриени со шуми и пасишта и содржат големи наоѓалишта од јаглен, бакар, злато и сребро. Линија Разањ (Долина Моравица) - Сокобањска котлина - Књажевачка котлина, делови од Карпатските Планини (северно) и Балкански Планини (јужно).
Планини
На Карпато-Балканските планини, создадени се 3 планински масиви, одделени со долини и речни долини. Внатрешната (западна) низа се состои од планините: Звишке, Хомољска, Бељаница, Кучајска, Ртањ, Озрен, Девица, Сува планина. Централната низа се состои од планините: Шомрда, Стол, Голем Крш, Црн Врв, Тупужница, Тресибаба, Сврљашки планини. Надворешната (источна) низа се состои од планините: Мироч, Голем Гребен, Дели Јован и Стара Планина (околу 90 км), со највисок врв Миџор (2.169 м).
Котлини и клисури
Планините се делат по котлини и клисури. Познати котлини се: Звиждшка (Кучевска), Хомољска (Загубичка), Црноречка, Зајечарска. Во балканскиот планински регион, котлините се: Књажевац, Сокобан, Сврљишка, Белопаланац, Заплаљска и Пиротска. Помеѓу котлините има бројни клисури: Шердапска, Честобродица - премин на Столице, Сичевачка
Доњоподунавска низина
Долната низина на Дунав ги вклучува Неготинските Краина и Кључ, до Дунав кај Кладово. Неготинската Краина се наоѓа во североисточниот дел на Србија, граничи со Мироц и Дели Јован. Таа е најниска, плодна и добро обработена рамнина во Србија (28 м). Кључ се протега до реката Дунав кај Кладово, помеѓу клисурата Јердапске, Мироч и реката Вратњан. Неготинска Краина и Кључ имаат економска важност во речниот транспорт (Дунав), риболов и лозарство.
Харалд Рајнл
Харалд Рајнл (8 јули 1908 година во Бад Ишл, Австрија - 9 октомври 1986 година во Санта Крус де Тенерифе, Шпанија ) бил австриски филмски режисер. Тој е познат по филмовите што ги направил врз основа на книгите на Едгар Валас и Карл Меј (види филмови на Карл Меј и Едгар Валас ), а исто така има направено и планински филмови, Хаиматфилмс, германски воени филмови и записи во многу популарните германски филмски серии како д-р Мабузе, Jerryери Патон и Коместар Х.
До 1970-тите, тој се пензионирал на Канарските Острови. Во 1986 година, во неговиот дом на пензионирање во Тенерифе, тој беше избоден до смрт од Даниела Марија Делис, неговата сопруга која била алкохоличарка и поранешна глумица од Чехословачка.
РК Партизан
Ракометниот клуб Партизан е белградски ракометен клуб. Клубот е дел од спортското друштво Партизан.
Историја
Првиот натпревар во голем ракомет: РК Партизан го играше со Раднички од Крагуевац. Конечниот резултат бил 22:2 за РК Партизан. Првиот капитен на РК Партизан беше Богдан Јанчиќ.
7 јануари 1957 година, на Божиќ, РК Партизан го започнува својот живот во мал ракомет.
Уште на 29 ноември 1958 година, го освоиле првиот голем трофеј на Југословенскиот куп (во тој момент клубот беше вицешампион). Во финалето РК Партизан бил подобар од Младост од Загреб. Резултатот бил 10:8. Далеку најдобар играч на финалето беше Драган Мики Стевановиќ.
Состав на освојувачи на првиот трофеј: Шулетиќ, Рабата, Јовановиќ, Стевановиќ, Хасан Џекај, Јанчиќ, Вуковиќ, Клишиќ, Ерор, Мартиншевиќ, Радуловиќ, а тренер бил: Б.Мутиќ
Времето на 60-тите години е време на првата и втората лига. Во сезоната 1965/66 година ракометарите на Партизан стигнуваат до вториот југословенски куп (повторно како второпласирани). Овој пат во финалето беше поразен РК Босна Сараево, со резултатот од првиот натпревар е 14:9, реваншот се одигра на 25 мај (Ден на младите) во Титов Куморовец, а резултатот беше нерешено 11:11.
Набргу по освојувањето на националниот куп, Драган Мики Стевановиќ станал секретар на клубот, а потоа за Партизан настапил легендарниот фудбалски голман Милутин Сошиќ.
70-тите почнале многу успешно, Рк Партизан во сезоната 1970/71 го освои третиот југословенски куп. Финалето се играло во Сомбор, каде РК Партизан го совладал РК Црвенка со 18:14 (а овој пат клубот беше вицешампион). Следната сезона, клубот се враќа во Првата лига на Југославија.
Во 1991 година, ракометниот клуб Партизан се враќа во Првата лига. 90-тите бил обележани со неоправдани војни и без никакви предизвикани санкции.
Фриз Кортнер
Фриц Кортнер (* 12 Мај 1892 година во Виена како Фриц Натан Кон ; 22 јули 1970 година во Минхен ) бил австриски актер, филмски и театарски режисер. Неговиот пробив како глумец го доживеал во продукцијата на Карлејнц Мартин од драмата на Ернст Толер „ Die Wandlung 1919“ во Берлин. Korтнер бил оценет како експонент на експресионистички театар и како "вид на временски глумец" на Вајмарската Република и Австрија. Поради долгогодишно непријателство од страна на националните социјалисти, Кортнер ја напуштил Германија неколку месеци пред нацистичката ера. Додека емигрирал во Велика Британија и САД, работел како сценарист и глумец во филмската индустрија.
РК Партизан
Историја
Најголемиот успех во европските натпреварувања за учество во полуфиналето на „ЕХФ купот на победници" во ( 1998 година / 1999 година и 2001 година / 2002 година ) и во полуфиналето ЕХФ купот Челинџ во ( 2010 година / 2011 година ), како и учество во Лигата на шампионите ( 1999 година / 2000 година, 2003 година / 2004 година, 2011 година / 2012 година и 2012 година / 2013 година ). Запомнети се легендарните натпревари на меѓународните натпреварувања: Партизан - Нидеревиќ, Партизан - Сиудад Реал и Партизан - Загреб.
Во 2007 година РК Партизан го освои првиот Куп во ракомет Србија. Финалето било организирано во Крагујевац, а во финалето РК Партизан го совлада Југовиќ со 31:26. Состав: Марјанац, Цирковиќ, Маркичевиќ, Радуловиќ, Станковиќ А., Стојковиќ, Вујадиновиќ, Радовановиќ, Митровиќ, Радосавjeевиќ М., Станковиќ Б., Миличевиќ, Беоканин, Мирковиќ, тренер: Никола Јевремовиќ.
Оливер Хиршбигел
Оливер Хиршбигел (роден на 29 декември 1957 година) е германски режисер. Неговите дела ги вклучуваат Дас Експеримент и Падот номиниран за Оскар.
Живот и кариера
Хиршбигел е роден во Хамбург, Германија. На академијата Волдорф, Хиршбегел студирал и дипломирал сликарство и графичка уметност. Подоцна студирал филмска уметност, на Универзитетот за ликовни уметности во Хамбург. Во 1986 година, тој го режирал својот прв филм, направениот-ТВ филм Das Go''! Projekt'', сценариото за кое тој самиот го напишал. Тој стана успешен ТВ режисер, режирајќи бројни епизоди од сериите Татор и Коместар Рекс. Неговото прво театарско издание беше добро примениот филм Експериментот.
Во 2004 година, тој го привлекол светско внимание со филмот „Der Untergang“ (објавен во земјите што зборуваат англиски јазик како „ Downfall“ ), во продукција на Бернд Ајчингер. Тоа ги раскажува последните денови на Адолф Хитлер и предизвикал голема дебата во Германија за портретирањето на нацистичките водачи. Филмот постигнал критички и комерцијален успех, освојувајќи бројни награди и номинација за Награда Академија за најдобар странски филм. Една сцена од филмот стана основа за распространета појава на вирусно видео. Пред да го режира филмот, му била понудена улогата да го режира Сечило: Тројство.
Тој ја постави својата прва холивудска изведба „Инвазијата“, која делумно била преснимена од австралискиот режисер Џејмс Мектеги, на барање на студиото.
Хиршбегел го режираше биографскиот филм Дајана, за Дајана, принцезата од Велс, кој бил објавен во септември 2013 година. Глумицата Наоми Вотс ја игра главната улога.
Неговиот филм 13 минути бил избран за да биде прикажан надвор од конкуренцијата на 65-от Меѓународен филмски фестивал во Берлин.
Братот на Оливер, Урс, е помошник режисер и продуцент.
Урсула Бакел
Урсула Бакел (11 февруари 1926 година - 5 декември 2005 година) била германски сопран, позната по пеењето на Јохан Себастијан Бах.
Марија Белинг
Марија Елизабет Белинг (24 јуни 1915 во Манхајм ; 1994) — германска оперска субретка, сопрано и глумица.
Куп на Словенија во ракомет
Купот на Словенија е национален ракометен куп на Република Словенија што се одржува во организација со ракометната федерација на Словенија.
Елга Андерсен
Елга Андерсен (Февруари 1935, но и како Хелга Химен во Дортмунд; 7 декември 1994 година во Њујорк) — германска глумица и пејачка.
Живот
Химен е родена во 1935 година како единствено дете на градежен инженер.
Апостол Јуда
Јуда (Ἰούδας Ἰακώβου) — еден од Дванаесетте апостоли на Исус според Новиот завет. Обично се нарекува и Тадеј (Θαδδαῖος; ⲑⲁⲇⲇⲉⲟⲥ; сириски/арамејски: ), како и Јуда Тадеј, Јуда Јаковов или Левиј и се смета за основоположник и прв патријарх на Ерменската црква. Понекогаш се поистоветува со Јуда, братот Господов, но секогаш се издвојува од Јуда Искариот, апостолот кој го предал Исус.
Православните го чествуваат на 19 јуни и 30 јуни по стар стил (2 јули и 13 јули по нов стил). Првиот датум е посветен само нему, а вториот е во склоп на Соборот на Светите славни и сефални Апостоли.
Ерменската апостолска црква ги чествува Тадеј и Вартоломеј како нејзини светци-заштитници. Во Римокатоличката црква Јуда е светец-заштитник на очајните и изгубените случаи.
Симбол на овој светител е тојагата. На иконите често е прикажан со пламен околу главата. Ова го означува неговото присуство на Педесетницата, кога го примил Светиот Дух заедно со другите апостоли. Се претставува и како носи слика на Исус Христос, наречена Мандалион. Во некои случаи носи свиток или книга (Посланието на апостол Јуда) или како држи столарско рамнило.
Нов завет
Јуда е јасно издвоен од Јуда Искариот, друг апостол и подоцна предавник на Исус. Ова било мошне често еврејско име во тоа време.
Освен Јуда Искариот, Новиот завет спомнува Јуда шест пати, во четири различни контексти:
Католичката традиција ги смета сите четворица за иста личност, додека протестантите ги сметаат 1 и 2 за една личност, иако теологот Рејмон Браун го смета ова поистоветување за несигурно. Другите двајца обично се сметаат за иста личност, иако и ова не е сигурно, но секако се различни од 1 и 2.
Брат на Исус?
Постои подвоено мислење по прашњето дали овој апостол Јуда е Јуда, брат Господов, традиционалниот автор на Посланието на апостол Јуда. Католиците го сметаат за истата личност, а протестантите не.
Според опстанатите одломки од делото „Изјаснување на Словото Господово“ на апостолскиот отец Папиј Јераполски (70–163), Марија, сопругата на Клеопа или Алфеј би била мајка на Јуда, братот Господов, кој Папиј го поистоветува со Тадеј:
Можна истоветност со Тадеј
Името „Јуда“ не се води во наведените апостоли во Матеј 10,3 и Марко 3,18, но затоа на негово место тие го спомнуваат Тадеј (или во некои ракописи на Матеј 10,3, „Левиј наречен Тадеј“, како во македонската стандардна библија). Поради ова, многу рани христијани ги здружиле двете имиња во „Јуда Тадеј“. Ова делува убедливо бидејќи „Тадеј“ личи на прекар, и поради тоа што многу новозаветни личности имаат повеќе од едно име (на пр. Симон Петар и Јосиф Варнава). Уште една причина е фактот што името веќе било оцрнето од Јуда Искариот. Некои сметаат дека токму ова е причината што Марко и Матеј го нарекуваат апостолот по другото име.
Некои библисти ја отфрлаат оваа теорија, сметајќи дека Јуда и Тадеј не се една иста личност. Предлагаат друга теорија која би го образложила ова разидување: незапишана замена на едниот со другиот во времето на Исус поради отпадништво или смрт; можноста дека „дванаесет“ бил симболичен број и проценка; или едноставно дека имињата не биле добро запишани во раната црква.
Тадеј, еден од дванаесетте апостоли, неретко е претставен како ист со Тадеј Едески, еден од Седумдесетте апостоли.
Во некои латински ракописи на Матеј 10,3, наместо Тадеј стои Јуда Зилот.
Преданија и легенди
Веројатно е дека Јуда говорел и грчки и арамејски како и сите негови соверменици во тој крај, а по занимање бил земјоделец. Според легендата, бил син на Клеопа и Марија Клеопова, сестра на Богородица. Татко му Клеопа умрел маченичка смрт поради неговата отворена посветеност на Христа.
Св. Григориј Просветител се нарекува „Апостол на Ерменците“ бидејќи го покрстил ерменскиот крал Тиридат III во 301 г., а со тоа и сите Ерменци. Меѓутоа, се смета дека апостолите Јуда и Вартоломеј први го донеле христијанството во Ерменија, и затоа се почитуваат како заштитници на Ерменската црква. Во потесна врска со ова предание се манастирите „Св. Тадеј“ (денес во северен Иран) и „Св. Вартоломеј“ (денес во југоисточна Турција), изградени во времето кога тие краишта биле во Ерменија.
На 4 октомври 2015 г. патријархот Карекин II ја осветил црквата „Св. Тадеј“ во Масис, Ерменија. Местото на изградба било избрано и осветено од неговиот претходник Вазген I во 1991 г.
Смрт и останки
Според преданијата, Јуда умрел маченичка смрт околу 65 г. во Бејрут, Либан, заедно со апостолот Симон Зилот со кој обично се поврзува. Секирата со која е претставен на живописите го симболизира начинот на кој е убиен. Нивните дела и мачеништво се запишани во „Делата на Симон и Јуда“ меѓу збирките на житија и преданија поврзани со легендарниот епископ Авдиј Вавилонски, преведени на латински од неговиот ученик Тропеј Африкански според „Златната легенда“.
Се верува дека останките на Јуда се пренесени од Бејрут во Рим и ставени во крипта на базиликата „Свети Петар“, каде и денес прима многу посетители. Моштите се во левиот трансепт на базиликата, под главниот олтар на св. Јосиф, заедно со моштите на Симон Зилот. Тие се доведени на тоа место на 27 декември 1665 г. Друго народно предание вели дека Јудините останки биле во ерменски манастир на остров во северниот дел на езерото Исик Кул во Киргистан, барем до средината на XV век. Подоцнежните преданија го порекнуваат ова, или велат дека биле преместени во уште позафрлено упориште на планинскиот масив Памир.