cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нов Дојран
Нов Дојран — село во Општина Дојран, на брегот на Дојранското Езеро.
Географија и местоположба
Нов Дојран се наоѓа во југоисточниот дел на Македонија, на западниот брег на Дојранското Езеро, оддалечен 2,5 километри северно од општинскиот центар Стар Дојран, 18 километри југоисточно од Валандово, 15 километри источно од Богданци и 25 километри источно од Гевгелија.
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.100 жители и претставува најголемото населено место во општината. Во него имало 1.023 Македонци, 11 Албанци, 23 Турци, 14 Роми, 27 Срби, 1 Бошњак и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 997 жители, од кои 935 Македонци, 10 Турци, 10 Срби, 3 останати и 39 лица без податоци.
Шпанија на Олимписките игри
Шпанија за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1900 година, кои се одржале во Париз. Од тогаш, Шпанија ги пропуштила мундијалите во 1904, 1908, 1912 и 1936 година.
На Зимските олимписки игри Шпанија за првпат учествувала во 1936 година и од тогаш нема пропуштено ниту еден мундијал. Шпанија во 1992 година била домаќин на Летните олимписки игри, а нејзин организатор бил градот Барселона.
Нов Дојран
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 383 и 384 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и месна заедница.
Шпанија на Олимписките игри
Заклучно со 2009 година, Шпанија има освоено вкупно 115 медали на Олимписките игри, од кои 113 на летните а 2 на Зимските олимписки игри.
Нов Дојран
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 886 гласачи.
Шпанија на Олимписките игри
Националниот олимписки комитет на Шпанија (шпански: Comité Olímpico Español) бил основан во 1924 година, а од страна на МОК и истата година признаен.
Нов Дојран
Култура и спорт
Црква „Свети Ѓорѓи“
Махмутли Изир
Махмутли Изир — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Сант Жулија де Лорија
Сант Жулија де Лорија (Sant Julià de Lòria) е една од општините во Андора, која се наоѓа во јужниот дел од земјата. Ова име е и име на центарот на општината кој е најнизок град во земјата.
Грб на Фолкландските Острови
Грбот на Фолкландските Острови е во употреба од 29 септември 1948 година. На грбот се наоѓа бродот "Desire", бродот во кој Џон Дејвис ги октрил Фолкландските Острови. Над штитот се наоѓа овца, симбол на овчарството. Под штитот се наоѓа трака со натписот "Desire the Right".
Портсмут
Портсмут (Portsmouth ) — град и унитарна управа во англиската церемонијална грофовија Хемпшир. Се наоѓа на брегот од протокот Солент, кој ги оддвојува Англија и Островот Вајт. Најголемиот дел од урбаното население е концентрирано на островот Портси. Портсмут е една од главните бази на британската морнарица. Има население од околу 238 илјади луѓе.
Историја
Римјаните, во третиот век, во близина на Портчестер изградиле камена тврдина. Винстон Черчил, во својата Историја на народите од англиско говорно подрачје пишува дека градот го основал пират по име Порт во 501 година. Во текот на осмиот и деветтиот век градот бил под постојани напади од дански викинзи. Во 1194 година, кралот Ричард Лавовско срце, загрижен за неразвиеноста на пристаништата на Ламанш, издал повелба со која Портсмут се прогласува за пазарен град и дозволил таму да се одржува панаѓур, а жителите ги ослободил од годишен данок во износ од 18 фунти. Оваа повелба останала на сила до 1627 година.
Портсмут доживеал процут за време на Тјудорите. Во 1497 година бил изграден првиот воен брод. Со текот на времето, додека Британија станувала поморска сила, во Портсмут биле изградени многу бродоградилишта и тој прераснал во најголемата поморска база во земјата. Во Портсмут се изложени многу познати бродови од минатото: Тјудоровата карака „Мери Роуз“ и „Победа“ - бродот на адмиралот Нелсон. Исто така во Портсмут, како брод-музеј се наоѓа и ХМС „Вориор“ - оклопна фрегата на британската кралска морнарица, првиот целосно метален воен брод во светот за пловење на отворено море.
За време на Втората светска војна, градот бил тешко бомбардиран. Уништената зграда на градското собрание била повторно изградена во 1959 година. По војната, истакнати бруталистички архитекти ги дизајнирале станбените четврти во градот. Од историски локалитети тука се наоѓаат катедралата од 12 век, Тјудоровите тврдини кај одморалиштето Саутси (околу 1544 година), а тука е и родното место на Чарлс Дикенс.
Географија
Портсмут се наоѓа на оддалеченост од 118,3 км од центарот на Лондон, 79,7 км западно од Брајтон и 35,9 км источно од Саутемптон. Се наоѓа првенствено на островот Портси, и е единствениот островски град во Обединетото Кралство, иако подоцна градот се проширил и на копното.
Одморалиштето Саутси е јужно од островот, а езерото Истни се наоѓа источно од него.
Население
На територијата на унитарната единица Портсмут живеат 205.400 луѓе, со просечна густина на население од 5100 на km², и е најгусто населен град во Обединетото Кралство (единаесет пати повеќе од регионалниот просек од 440 на квадратен километар).
Според пописот од 2011 година, населението во Портсмут било: 84% бели Британци, 3,8% други белци, 1,3% Кинези, 1,4% Индијци, 0,5% мешани раси, 1,8% Бангладешци, 0,5% други, 1,4% Црномурести африканци, 0,5% бели Ирци, 1,3% други Азијци, 0,3% Пакистанци, и 0,1% други црнци.
Економија
Десет проценти од работната сила во Портсмут е вработена во Поморската база во Портсмут, која што е поврзана со најголемата индустрија на градот - одбраната. Тука се наоѓа и седиштето на компанијата за бродоградба на воени бродови БАЕ Системс Маритајм Навал шипс (BAE Systems Maritime – Naval Ships). Во Портсмут се наоѓа и седиштето на ИБМ за Обединетото Кралство.
Фериботи на компанијата „Вајтлинк“ оперираат од Портсмут до Островот Вајт, патнички катамаран до Рајд и автомобилски траект до Фишборн.
Во Портсмут се наоѓа најголемата воена болница на единиците на медицинската служба на британските вооружени сили.
Политика
Со Портсмут управува Градскиот совет на Портсмут кој го сочинуваат 42 пратеници, избрани во 14 изборни единици. Градот е поделен на две парламентарни изборни единици, Јушен Портсмут и Северен Портсмут, а избраните кандидати го претставуваат градот во Долниот дом на Обединетото Кралство.
Спорт
Од Портсмут е професионалниот фудбалски клуб Портсмут, двократен шампион на Англија и двократен победник на ФА Купот и победник на ФА Суперкупот. Портсмут своите натпревари ги игра на Фратон Парк, со капацитет од 20.000 гледачи.
Во Портсмут има 4 хокеарски клуба. Боксот бил популарен спорт помеѓу 1910 и 1960 година, а споменик во чест на боксерското наследство на градот бил изграден во 2017 година.
Позначајни граѓани
Во Портсмут се родени многу прославени автори од Англиската книжевност. Овде е роден Чарлс Дикенс, авторот на Оливер Твист.
Артур Конан Дојл, авторот на приказните за Шерлок Холмс, се занимавал со медицина во градот и играл за аматерски фудбалски клуб. Радјард Киплинг (поет и автор на Книга за џунглата)  и Х.Џ. Велс, автор на Војна на световите и Временска машина, живееле во Портсмут во текот на 1880-тите. Романописецот и историчар Волтер Бесант, е роден во Портсмут. Историчарката Френсис Јејтс, позната по нејзината работа за ренесансниот езотеризам, е родена во градот. Френсис Остин, брат на Џејн Остин, накратко живеел во областа по дипломирањето на поморската академија во Портсмут.
Збратимени градови
Портсмут е збратимен со следниве градови:
Ова малку душа
„Ова малку душа“ (српскохрватски: Ово мало душе) — југословенски филм од 1987 година, во режија на Адемир Кеновиќ. Улогите ги играат: Давор Јањиќ, Бранко Ѓуриќ Ѓуро, Заим Музаферија, Саша Петровиќ итн.
Синопсис
Во филмот се прикажува созревањето на децата во едно зафрлено село во Босна во периодот по Втората светска војна. Во селото живее еден вдовец со многу деца. На неговото семејство му се случуваат смешни и тажни настани, а односите во семејството ги менува маќеата, зашто децата не можат да се помират со новата состојба...
Штавенхаген
Штавенхаген (Stavenhagen) — град во округот Мекленбуршка Езерска Област, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на 28 километри северозападно од Нојбранденбург. Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Градски единици
Штавенхаген е поделен на следниве делови:
Историја
Градот е првпат споменат во 1230 под името Штовенхаге (Stovenhage).
Градот бил уништен кон крајот на Триесетгодишната војна во 1648. Големи пожари во 1727 и 1746 исто така уништиле големи делови од градот.
Денешниот замок Штавенхаген (Schloss Stavenhagen) бил изграден во 1740 на основите на претходната тврдина. Градската црква била повторно изградена помеѓу 1774 и 1790, а новото градско собрание било подигнато во 1788. Првата лагер пиварница во Мекленбург била основана во Штавенхаген во првата половина на век.
Фриц Ројтер, познат писател (неговите дела биле помеѓу најпродаваните во неговото време), е роден во 1810 како син на градоначалник. Ројтер е сметан како еден од најзначајните писатели во долногерманската книжевност.
Во 1864, Штавенхаген бил поврзан со железничката мрежа, но железничката линија подоцна била размонтирана како дел од репарациите по Втората светска војна.
Индустрискиот развој кон крајот на век придонел за отворање шеќерана, парна воденица, фабрика за тули, електрична станица, болница и противпожарна станица.
Од 1960, градот поседува музеј посветен на Фриц Ројтер (Fritz-Reuter-Literaturmuseum).
Националната народна армија на Источна Германија поседувала воена база во Базепол од 1974.
Меѓународни односи
Штавенхаген е збратимен со следниве градови:
Марија Ван Керхове
Марија Де Жозеф Ван Керхове (родена на 20 февруари 1977 година) - американски епидемиолог на заразни болести. Со позадина во патогени со голема опасност, Ван Керхове е специјализирана за појава на заразни болести и е со седиште во Програмата за здравствени итни случаи при Светската здравствена организација (СЗО). Таа е во техничкото раководство на одговор на КОВИД-19 и раководител на одделот за нови болести и зооноза при СЗО.
Ран живот и образование
Ван Керхове е родена како Марија Росана Де Јосеф во Њу Хартфорд, Њујорк. Во 1999 година, таа добила диплома за биолошки науки од Универзитетот Корнел. Во 2000 година, таа добила магистер по епидемиологија од Медицинскиот факултет на Универзитетот Стенфорд. Во 2009 година, таа се стекнала со докторат во епидемиологија на заразни болести од Лондонското училиште за хигиена и тропска медицина, каде што ја напишала својата теза за птичјиот грип во Камбоџа.
Кариера
Од 2006 до 2008 година, Ван Керхове била епидемиолог во Институтот Пастер де Камбоџа. Таа била шеф на работната група за истрага на епидемии таму, спроведувајќи теренски истражувања за околните зоонози, респираторни вируси и вируси кои се појавуваат / повторно се појавуваат како ебола и Марбург Таа специјализирала теренски истражувања за да собере податоци за високопатогениот птичји грип H5N1 (HPAI / H5N1), со фокус на ризикот од пренесување од живина на луѓе.
Од 2009 до 2015 година, Ван Керхове работела на Кралскиот колеџ во Лондон како виш научен соработник во Центарот за медицински истражувања за анализа и моделирање на епидемии. Специјализирала ебола, грип, менингитис, МЕРС-CoV и жолта треска. Во април 2009 година, таа започнала да работи како технички консултант на Светската здравствена организација (СЗО) во нејзините глобални капацитети, аларм и одговор на групата. Во 2013 година, таа била технички консултант за СЗО како член на работната група МЕРС-CoV.
Ван Керхове е почесен предавач на Царскиот колеџ во Лондон од 2015 година. Таа е научник, технички водечки MERS-CoV на СЗО во Geneенева, Швајцарија, од март 2017 година. Како дел од нејзината работа со СЗО, Ван Керхове се појавува на редовни прес-конференции од СЗО во врска со пандемијата КОВИД-19. Ван Керхове даде одговори на вообичаени прашања во врска со пандемијата. Ван Керхове помина две недели во Кина за подобро да ја разбере епидемијата КОВИД-19 и да разбере како Кина се обидува да го контролира вирусот.
Личен живот
Ван Керхове живее во Женева, Швајцарија, со нејзиниот сопруг Нил и два сина.
Црквиште (Арбасанци)
Црквиште — средновековна црква и некропола. Непосредно до селото од североисточната страна се гледаат остатоци од ѕидови на еднокорабна црква, зачувани во височина до 2 метри, на кои се забележуваат траги од живопис. Околу црквата има гробови од камен плочи.
Теодот I Цариградски
Теодот I Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 815 до 821 година.
Еврејски гробишта Маслинова Гора
Еврејски гробишта Маслинова Гора — гробишта во Ерусалим, најстари еврејски гробишта во светот. Исто така и најголеми гробиштата за Евреите. Гробиштата се наоѓаат на Маслиновата Гора, во близина на Стариот град на Ерусалим. На гробиштата има над 150.000 гробови.
СОУ „Преродба“ - Житоше
Средно училиште „Преродба“ (официјално: Средно општинско училиште Гимназија „Преродба-Рилиндја“ - Житоше; скратено: СОУ „Преродба“) — средно училиште во селото Житоше.
Историја
Училиштето било основано на 1 јануари 2014 година како посебен правен субјект од страна на Општина Долнени, откако работело во рамки на ОСУ „Дрита“ - Кичево со дисперзирани паралелки.
Настава
Во училиштето наставата се изведува на албански наставен јазик.
Економски факултет - Прилеп
Историја
Економскиот факултет во Прилеп бил основан во 1960 година, најпрвин со основањето на Специјализираната книговодствена школа (според решение на Извршниот совет на СРМ од 19 октомври 1960 година). Врз основа на утврдените зголемени потреби на стопанството, Советот на Школата, во октомври 1966 година, донел одлука за проширување на дејноста преку отворање две насоки, и тоа: финансиско-книговодствена и комерцијална, со што Специјализираната книговодствена школа прераснува во Виша економска школа, што всушност ја претставува неговата втора развојна фаза. Третата фаза од развојниот циклус започнува кон крајот на 1970. година кога, како резултат на исцрпна физибилити студија, е изготвен елаборат и е покрената акција за отворање втор степен студии и прераснување на Вишата во Висока економска школа. За таа цел, Извршниот совет на СРМ (во 1972 година) формирал комисија од 5 члена (Драги Тозија, претседател, д-р Трајко Конески, д-р Никола Кљусев, д-р Никола Давидовиќ и Љупчо Аџи Митрески) чија задача била да ја испита оправданоста на трансформациските процеси. Позитивната оценка на Комисијата е инкорпорирана при донесувањето на Законот за прераснување на Вишата во Висока школа (во ноември 1972 година), а подоцна и во Законот за преименување (деноминација) на Високата школа во Факултет (во октомври 1973 година). На ваков начин, институцијата започнува да дејствува како висока школа (од 26 октомври 1973 година), односно како факултетски субјект (од 26 мај 1977 година) во образовниот систем на Републиката. Тоа укажува на фактот дека образовниот процес постојано бил подложен на трансформација, што секако кореспондира со вкупните развојни текови во општеството. Валоризацијата на напорите, желбите и условите што витално ги презентира Факултетот во 1973 година ја потврдува и Советот на заедницата со тоа што тој станува рамноправна членка на Универзитетот “Св.Кирил и Методиј“-Скопје. Поточно, во периодот од 1976 до 1977 година е извршено оганизациско преструктуирање на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје, при што Економскиот факултет - Прилеп се интегрира со Економскиот институт и Економскиот факултет - Скопје во една работна единица, како Факултет за економски науки што е во составот на сложената ОЗТ Универзитетски центар за општествени науки - Скопје. Притоа, се оформува новата структура на овие организации во согласност со Законот за здружен труд. На тој начин, всушност, се создадени условите за дефинитивно оформување и на новата структура на Факултетот, односно комплетно усогласување на наставните програми, организирање на научноистражувачката работа, зголемување на ефикасноста на студирањето и воопшто рационалноста и квалитетот на наставно-образовниот процес.
Од формирањето на новиот Универзитет во Битола, Факултетот се издвојува од Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ - Скопје и станува рамноправна членка на новиот универзитет. Оттука произлегува и констатацијата дека Економскиот факултет - Прилеп реформски е оформуван за реализирање на основните концепции, втемелени уште при самото негово формирање.
Во меѓувреме Факултетот, со сопствени средства и обезбедена помош од заедницата се залага и за техничката опременост, така што во 1979 година го добива и новиот објект којшто со својата современост и поливалентност обезбедува квалитетно одвивање на наставно-образовниот процес и сите придружни активности на овој процес. Така, вкупната корисна површина на повеќенаменскиот простор, главно, работните простории се најсовремено опремени, климатизирани и со инсталирана информациска мрежа. Наставата се одвива интерактивно, а исто така постои богато опремена библиотека со читална којашто има 100 седишта и интернет клуб.
Факултетот нуди современи студиски програми, дизајнирани според европските стандарди во високото образование. Секоја од овие студиски програми обезбедува соодветна специјализација во определена област на економијата и бизнисот, и едукација на профил на кадар во согласност со апсорпциската моќ и потребите на пазарот на работна сила во Република Македонија. В
Додипломски студии
На факултетот постојат следниве додипломски студии:
Втор циклус (постдипломски студии)
Едногодишни студии (60 кредити)
Лазар Колишевски
Лазар Колишевски (роден како Лазар Панев Колишев; 12 февруари 1914 — 6 јули 2000) — долгогодишен водач на македонските комунисти и моќен човек во Македонија во периодот од ослободувањето на земјата до падот на комунизмот.
Животопис
Колишевски е роден во Свети Николе, но по смртта на неговата мајка, на четиригодишна возраст бил донесен во сиропиталиштето во Битола. Во 1928 година заминал во Крагуевац, каде што се запишал во Воено-занаетчиската школа. Таму се зачленил во СКОЈ и како негов член во 1933 бил уапсен. Во 1935 бил примен за член на КПЈ и влегол во составот на месното раководство на Партијата за Крагуевац. Во 1940 година, Окружната партиска конференција за Крагуевац го избрала за делегат на Петтата земска конференција на КПЈ. Во декември истата година, Колишевски бил определен за инструктор во Смедеревска Паланка и таму останал до окупацијата на Југославија во 1941 година.
Учество во НОБ
Во мај 1941 година Колишевски дошол во Македонија, но во јуни заминал за Белград. Во Македонија повторно дошол на почетокот на август. По одлуката на Коминтерната за враќање на партиската организација во Македонија во составот на КПЈ и сменувањето на Методија Шаторов-Шарло од раководната позиција на партијата во Македонија, Колишевски влегол во новиот Покраински комитет, формиран на 21 септември 1941 година. Станал член и на Покраинскиот воен штаб и се вклучил и во подготовките на востанието против бугарската власт, но набрзо, на 6 ноември 1941 година, бил уапсен од бугарската полиција, заедно со 15 други дејци на Охридската партиска организација.
На судскиот процес во Охрид на 26 и 27 ноември, заедно со Петре Пирузе, бил осуден на смрт. На 7 декември Колишевски, додека бил во затвор, поднесол молба за помилување до бугарскиот цар Борис III, по што смртната казна му била заменета со доживотен затвор. На 18 март 1942 година бил префрлен од скопскиот затвор во затворот во Плевен и таму останал сè до 7 септември 1944 година, кога во предвечерјето на новата власт во Бугарија и доаѓањето на власт на Отечествениот фронт бил ослободен заедно со другите затвореници.
При основањето на Комунистичката партија на Македонија на 19 март 1943 година обично се смета дека Колишевски во отсуство бил избран за секретар на партијата, но за тоа не постојат документи и има мислења дека тоа е фабрикувано по ослободувањето.
Додека бил во затвор, на Првото заседание на АСНОМ, во август 1944 година, бил избран за еден од претставниците на Македонија во Президиумот на АВНОЈ.
За народен херој бил избран на 2 август 1952 година.
По ослободувањето
По своето ослободување, Колишевски се вратил во Македонија и ја презел функцијата секретар на Комунистичката партија на Македонија, а на таа функција останал до јули 1963 година. Колишевски многу брзо станал влијателен човек во Македонија. На 26 ноември 1944 година, на Првата конференција на Народноослободителниот фронт на Македонија, тој бил избран за негов потпретседател, а во декември 1944 година бил избран за прв потпретседател на Президиумот на АСНОМ. Набрзо, во јануари 1945 година застанал на чело на Работното тело на Президиумот на АСНОМ, кое фактички ги презело надлежностите на Президиумот на АСНОМ. На Третото собрание на АСНОМ, одржано на 16 април 1945 година, Колишевски бил избран за прв претседател на Владата на Демократска Федерална Македонија.
Во текот на својата политичка кариера, Колишевски бил на различни државни и партиски функции и играл важна улога во политичките настани и општествените процеси во СРМ и СФРЈ. На Петтиот конгрес на КПЈ, одржан во јули 1948 година, тој бил избран за член на Централниот комитет на КПЈ. Исто така, бил избиран за народен пратеник во сите состави на републичкото и сојузното собрание од 1945 до 1972 година. Од 1963 до 1967 година бил претседател на Сојузниот одбор на Социјалистичкиот сојуз на работниот народ на Југославија. Од 1967 до 1972 година бил член на Советот на Федерацијата, а од 1972 до 1984 година бил член на Претседателството на СФРЈ. По смртта на Јосип Броз Тито, на 4 мај 1980 година, Колишевски, како тогашен потпретседател на Претседателството на СФРЈ, станал претседател на Претседателството, но на таа должност останал само неколку денови. Поради редовната ротација на функциите, веќе на 15 мај 1980 година, должноста претседател на Претседателството ја презел претставникот на Босна и Херцеговина.
По падот на комунизмот, Колишевски се повлекол од јавниот живот и до крајот на животот живеел како пензионер. По неговата смрт во 2000 година, неговата лична архива од 300.000 страници била оставена на чување во МАНУ, каде со неа раководи посебен одбор. Во негова чест, во паркот во Свети Николе во 2002 година бил поставен негов споменик.
Музеј на криминалистика (Скопје)
Музејот на криминалистиката претставува музеј на криминалистички експонати единствен од таков вид во Македонија. Се наоѓа во скопската населба Нова Колонија (Идризово). . Во музејот се изложени над 3.000 експонати, стари повеќе од половина век, предмети, оружје од извршени тешки кривични дела, прободени срца, извадени со обдукција на жртвите, фетуси од нелегални абортуси, домашни лаборатории за хероин, пресечени полови органи, зачувани во тегли, и сл.
Историја
Музејот е отворен на 15 јануари 1957 година. Основоположник е Властимир Маџаровски и тој бил првиот кустос. Просторно бил сместен во барака на тогашниот Републички секретаријат за внатрешни работи, каде што се денес зградите на МВР. За време на поплавите во 1962 година, а потоа скопскиот земјотрес во 1963 година, претрпел поголеми штети. По неколку месеци бил обновен. Од ноември 1977 музејот е во состав на Полициската академија во посебна музејска зграда.
Западни покраини
Западни Покраини (на бугарски: Западни покрайнини) е политичко-географски и историски термин, кој се појавува во Бугарија по Првата светска војна за обележување на териториите, кои по стапувањето во сила на Нејскиот мировен договор се присоединети кон Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (Кралство Југославија по 1929).
Поголемиот дел од тие територии (1545 км2) денес се наоѓаат во составот на Република Србија, познати под името „Западне Покрајине“, а помалиот дел (1028 км2, односно Струмичко) денес се наоѓа во Република Македонија.
Ескалдес-Енгордањ
Ескалдес-Енгордањ  (Escaldes-Engordany) е општина во Андора. Во 2005 година, општината имала население од околу 16.918 жители.
Црква „Св. Петка“ - Мирковци
Света Петка — селска црква во скопското село Мирковци.
Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Сместена е во близина на Горното маало, на десната страна од патот, кој води до рудникот „Бањани“.
Историја
Била обновена во 1875 година.
Чокекирао
Чокекирао или Чукирау (кечуански: Chuqi K'iraw, „лулка од злато“) е археолошко наоѓалиште и поранешен град на Инките во јужен Перу. Овој стар град по својата градба е сличен со Мачу Пикчу и во наоѓалиштето може да се забележат градби и тераси.
Чокекирао се наоѓа на надморска височина од 3.085 метри и е на планините Салкантај во регионот Куско над самата река Апуримач. Комплексот опфаќа околу 1.800 хектари од кои 30 до 40 % се ископани и истражени. До ова наоѓалиште се стигнува со двочасовно пешачење од Куско.
Белата тврдина (роман)
Белата тврдина (турски: Beyaz Kale) - роман на турскиот писател Орхан Памук од 1985 година.
Содржина
Романот се состои од пролог и 11 глави. Во прологот, потпишан од Фарук Дарвиноглу, е опишано наоѓањето на еден стар ракопис во градот Гебзе, во 1982 година. Притоа, авторот во ракописот се раскажува за заедничкиот живот на еден венецијански роб и неговиот турски господар во Истанбул, во 17 век: Пловејќи од Венеција до Неапол, неколку брода се нападнати од турските гусари, кои ги заробуваат патниците и ги носат во Истанбул како робови. Меѓу нив се наоѓа еден млад човек, вљубеник во книгите, кој успева да се спаси претставувајќи се како лекар и астроном. Благодарение на неговото скромно знаење, тој има повластен третман во затворот, а пресвртот во неговиот живот се случува кога успева да го излечи Садик-паша. Подоцна, во домот на пашата, робот среќава човек, наречен Хоџа, кој неверојатно личи на него и кој, исто така, е голем вљубеник во науката. Хоџа и робот се ангажирани да приредат огномет на свадбата на синот на пашата, нивниот проект се покажува како многу успешен и тие се богато наградени. За награда, робот добива понуда да стане муслиман, но тој ја одбива понудата, а потоа него го купува Хоџа. Така започнува неговиот заеднички живот во домот на Хоџа, која постојано се прави дека не е свесен за нивната неверојатна сличност. Робот му ги пренесува своите знаења на Хоџа до областа на астрономијата и другите науки при што за своите идеи Хоџа успева да го заинтересира и малолетниот султан.
Еден ден, Хоџа си го поставува прашањето: Зошто е таков каков што е и какви се луѓето во западниот свет? Поради тоа, тој го принудува робот да почне да пишува за својот живот во Венеција, но со текот на времето, робот го наведува својот господар и тој да почне да пишува за своите идеи и соништа. Набргу, низ градот започнува да се шири чумата. На почетокот, робот е смртно уплашен од неа, а Хоџа е безгрижен, но кога неговото тело ќе се појави мал оток, дури и тој станува исплашен од смртта. Истовремено, во текот на годините поминати заедно, доаѓа до неверојатен духовен пресврт во којшто робот го поприма однесувањето и мислењето на Хоџа, а Хоџа постепено се претвора во робот од времето на неговата младост. Притоа, искористувајќи го стравот на Хоџа, робот успева да избега на еден мал остров, но таму копнее да се врати кај својот двојник, сè додека не го пронајде Хоџа и го враќа назад. Следејќи ги идеите на робот, Хоџа успева да го убеди султанот да преземе мерки за борба против чумата, кои се покажуваат успешни и градот е спасен. Хоџа е поставен за царски астролог и станува главен советник на султанот, добивајќи можност да ги оствари своите идеи за изработка на ново, моќно оружје. Меѓутоа, кога султанот го запознава робот, веднаш ја воочува нивната сличност и сфаќа дека тие си ги замениле своите личности. Тогаш, Хоџа се оддалечува од султанот, хистерично развивајќи го оружјето, додека робот станува миленик на султанот и времето го поминува уживајќи во секојдневните телесни задоволства.
За време на воениот поход во Полска, султанот ги повикува Хоџа и робот, заедно со моќното оружје кое Хоџа безуспешно настојува да го употреби во војната. Соочен со личниот неуспех, Хоџа започнува да го мачи христијанското население, обидувајќи да покаже дека е заглавено во гревови, а пашите коваат завера портив робот. Кога војската пристигнува пред една бела тврдина, Хоџа и робот си ја заменуваат облеката и Хоџа бега кај христијаните, а робот го зазема неговото место како царски астролог. Кога султанот почнува отворено да зборува за неговиот вистински идентитет, тој дава оставка, се оженува и се сели во Гебзе, каде живее повлечен живот. Таму, тој почнува да ја пишува книгата за Хоџа и за робот која, во една прилика му ја чита и на прославениот Евлија Челебија. Еден ден, него го посетува странец кој му кажува дека бегалецот успеал да се врати во Италија, каде се оженил со својата некогашна свршеница при што станал славен со своите книги за животот поминат меѓу Турците. Тогаш, тој му ја дава да ја прочита својата книга и странецот ја сфаќа вистината.
Осврт кон делото
Со романот „Белата тврдина“ Памук стекнал светска слава, а во ноември 1990 година, весникот Independent го прогласил за најдобар странски роман, опишувајќи го како „извонредно и значајно размислување за Истокот и Западот“ при што низ целата книга се присутни сериозноста, деликатноста и суптилноста својствени за Кафка и Калвино. Според „Њујорк тајмс“, „Белата тврдина“ спаѓа во „оние ретки романи што создаваат целосен и независен свет, проткаен со необичен сјај“.
Космос-1643
Космос-1643 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 25 март 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1643 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 258 км, а најмалото на 225.
Грб на Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови
Грбот на Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови е усвоен во 1985 година. До 1985 година, овие острови биле во состав на Фолкландските Острови и го користеле нивниот грб, а до 1962 година биле во состав на Британските Антарктички Територии. Грбот се состои од штит на кој се наоѓа лав со факел. Околу штитот се поставени фока и пингвин, а на врвот на штитот има шлем и елен. Под штитот има трака со натписот "Leo Terram Propriam Protegat" (Лавот ја штити својата земја).
Да се дојде и да се остане
„Да се дојде и да се остане“ (српскохрватски: Доћи и остати) — југословенски филм од 1965 година, во режија на Бранко Бауер. Улогите ги играат: Војислав Миќовиќ, Драгомир Бојаниќ Гидра, Коле Ангеловски, Мија Алексиќ итн.
Питер Хјустон
Питeр Хјустон (роден на 19 Јули 1958 во Бејлистоун) — шкотски поранешен фудбалер кој играл како напаѓач. Тој во моментов е менаџер на шкотскиот премиерлигаш, Данди Јунајтед, и во моментов тој е со најдолго работно место од сите менаџери во лигата.
Сандре-мост
Сандре-мост (Σάντρη Μοστ, Σάνδρεμος) — средновековен камен мост кај селото Катраница, Кајларско, Егејска Македонија. Се наоѓа на северозапад од урнатините на тврдината Град, на патот за селото Нови Град.
Мостот е добро зачуван и поплочен.
Енкамп
Енкамп (Encamp) е една од општините во Андора, која се наоѓа во долината на реката Валира де Ориент. Името е и назив за центарот на општината.
Могила (Аџибегово)
Могила — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Аџибегово, Општина Лозово. Претставува могила – некропола од доцноантичкиот периоди средниот век. На 150 метри северно од селото, на левиот брег на Светиниколска Река се наоѓа могила со пречник во основата ид околу 15 метри и височина од 3 метри. Могилата е делумно уништена во вкопувањето на древновековните гробови.
Емил Калешковски
Емил Калешковски (Скопје, 19 март 1977) — македонски поет, раскажувач, и преведувач.
Надворешни врски
Сонцето понекогаш...
Виталиј Александрович Чеховер
Виталиј Александрович Чеховер (22 декември 1908 година, Санкт Петербург - 11 февруари 1965 година, Ленинград) - советски шахист и шаховски теоретичар, меѓународен мајстор во шах (1950), меѓународен мајстор (1961) и меѓународен судија (1956) во шаховска композиција. Автор е на голем број шаховски книги. Тој исто така бил и пијанист.
Закопан на еврејските гробишта во Преображенски.
Грб на Француска Гвајана
Грбот на Француска Гвајана се состои од штит кој го придржуваат две диви свињи. На штитот се наоѓаат лалиња и натпис на годината "1643", година кога Француска Гвајана припаѓала на Франција, како и чинија со злато и три цвета. Над штитот има трака со натписот "Fert Aurum Industria" (Работата прави изобилство).
Освен овој грб, Француска Гвајана официјално користи и свој со натписот GUYANE, LA RÉGION, како и грбот на Франција, затоа што Француска Гвајана е прекуморска територија на Франција.
870
870 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 870 година од новата ера, 870. од првиот милениум, 70. од IX век и прва од 870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6378 и 6379 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5620 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4630 и 4631 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1623.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 870 година се протега во 3506 и 3507, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3566 и 3567 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1413. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 256 и 257 исламска година.
Ордино
Ордино (Ordino) е најсеверната општина во Андора. Ордино е и името на најважниот центар во општината. Во 2005 година, општинаѕа имала население од 3.066 жители.
Органџали
Органџали — село во Општина Дојран, на левата страна од патот Валандово - Дојран.
The Cramps
Откако на групата ѝ се приклучиле гитаристот Брајан Грегори и тапанарот Пем Балам во април 1976 година се формирала нивната прва целосна постава. Во 1980 година го издале својот прв албум насловен како Songs the Lord Teach Us. Бендот се расформирал во 2009 година по смртта на пејачот Интериор.
Органџали
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот северен дел на територијата на Општина Дојран, чиј атар нашироко се допира со Општината Валандово и областа Бојмија. Селото е ридско, на надморска височина од 340 метри. Има полјоделско-шумарска функција. Оддалечено е 13 километри источно од Валандово и 32 километри северно од општинскиот центар Стар Дојран.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Органџали живееле 420 жители, сите Турци.
IC 1991
IC 1991 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Органџали
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 21 жител, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
IC 1991
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Органџали
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 381 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во Куртамзали. Во избирачкото место се опфатени населените места: Органџали, Куртамзали, Дурутли, и Севендекли.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 120 гласачи.
IC 1991
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 58,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 3' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на IC 1991 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2074181.
Грб на Аруба
Грбот на Аруба е дизајниран во Амстердам во 1955 година. Постојат седум елементи на грбот:
Андреја Консиљи
Андреја Консиљи (роден во Милано, 27 јануари 1987) — италијански фудбалер, голман на Сасуоло.
Рана кариера
Консиљи ја започнал својата кариера во младинскиот спортски клуб Кормано; на рана возраст бил купен од страна на Аталанта, каде што ги минал сите младински категории. За време на сезоната 2005-06 бил вклучен во првиот тим како трет голман, играјќи во исто време во Примавера првенството. Сепак сезоната ја завршил без ниту еден настап во официјален натпревар за првиот тим.
Наредната сезона, на 19-годишна возраст, Консиљи ја минал на заем во Самбенедетесе во Серија Ц1, каде што станал сопственик на новиот клупски рекорд за непримен гол (444 минути).
Следната сезона, станал прв голман италијанската репрезентација под 21 година но продолжил да игра на заем сега во Римини во Серија Б, каде забележал 35 настапи. Исто така и во клубот од Ромања поставил рекорд од 633 минути без примен гол, најдолг период во историјата на клубот.
Аталанта; врќање и афирмација
За време на сезоната 2008-09 младиот голман се вратил во Аталанта, каде што бил втор избор зад стартерот Копола. Откако ја поминал првата половина од сезоната на клупата, на 1 февруари 2009, го имал своето деби во Серија А на 22 годишна возраст во натпреварот Аталанта-Катанија (1-0). Тој го задржал местото во почетната постава и во следните два натпревари против Каљари и Рома и во двата ја сочувал својата мрежа празна. Добрите перформанси му помагаат да го одржи местото прв голман до крајот на сезоната. Кампањата ја завршил со 17 настапи во Серија А.
Следната сезона, Консиљи делумно како прв избор. Сепак, некои од неговите неточности довеле до наизменично менување со Копола во текот на еден период од сезоната. Сепак Консиљи имал предност и сезоната ја завршил со 31 настап и 41 примен гол. Аталанта завршила како трета оддоздола на табелата и клубот испаднал во Серија Б.
Новата сезона тој ја започнал без примен гол 373 минути (повеќе од 4 натпревари). Во периодот од 22-рото коло (Виченца-Аталанта) до 29-тото коло (Торино-Аталанта), неговата мрежа останала недопрена цели 566 минути (скоро два месеци). . Сезоната ја заклучил со 40 настапи (бил најдобриот играч за сезоната кај Бергамашите) и само примени 32 голови. На 29 мај, го прославил освојувањето на Серија Б-првенството по вторпат во неговата кариера, но сега со многу поголем придонес за разлика од сезоната 2005-06. Исто така бил избран во најдобрите 11 на Серија Б за сезоната 2010-2011. .
На 2 септември 2012 во натпреварот ФК Каљари Калчо-Аталанта одбранил два пенали во првото полувреме во растојание од 7 минути прво на Хоакин Ларивеј (првиот пенал во 21 минута), а потоа и на Даниеле Конти (29) поставувајќи личен рекорд; во второто полувреме од натпреварот се повредил во судир со соиграчот Џулјиелмо Стендардо и бил заменет од Чиро Полито во 68-мата минута.
Сасуоло
На 1 септември 2014 година е официјализиран неговиот трансфер во Сасуоло, екипа од Серија А. Тој го направил своето деби за нероверде на Сан Сиро против Интер, во поразот на неговиот тим со 7-0.
Милански универзитет
Универзитетот во Милано — јавен истражувачки универзитет во Милано, Италија, со околу 60.000 студенти, и постојан наставен и истражувачки кадар од околу 2.000 лица.
Универзитетот во Милано има десет училишта и нуди 140 програми за додипломски и постдипломски студии, 32 докторски училишта и 65+ училишта за специјализација. Истражувачките и наставните активности на Универзитетот се зголемиле со текот на годините и добиле важни меѓународни признанија.
Универзитетот е италијански член на Лигата на европските истражувачки универзитети (ЛЕРУ), група од дваесет и еден европски универзитет со интензивно истражување. Постојано се рангирал како прв универзитет во Италија (Академско рангирање на универзитетите во светот) кој го делел местото со Универзитетот во Пиза и Универзитетот Сапиенца во Рим, а исто така бил прогласен за еден од најдобрите универзитети во Италија.
Универзитетот го посетувале многу значајни личности, вклучително и еден добитник на Нобеловата награда за физика, Рикардо Џакони, еден Филдсов медалист, Енрико Бомбиери, како и поранешните премиери Силвио Берлускони и Бетино Кракси.
Академици
Универзитетот во Милано бил јавен наставен и истражувачки универзитет, вториот по големина универзитет во Италија, кој со девет училишта и наставен кадар од околу 2.200 - опфаќал широк спектар на дисциплински области.
Училишта
На Универзитетот се изучуваат повеќе дисциплини, меѓу кои: право, медицина, ветерина, земјоделски и прехранбени науки, фармација, спорт, политика, економија, лингвистика и друго.
Стара џамија (Горно Житоше)
Стара џамија (Горно Житоше) — главна селска џамија во селото Житоше, во Општина Долнени, Македонија.
Милански универзитет
Приеми
За запишување на Универзитетот во Милано, била потребна проценка на англиски јазик, што можела да се докажела со меѓународен сертификат за јазик (CEFR) или преку универзитетскиот јазичен центар (SLAM). Потребното ниво за дипломи обично било Б2 (средно), додека за магистерски било Ц1. Оние кои немало да го постигнат јазичното ниво што го барала нивната диплома преку тест за пласман или сертификација, морале да посетуваат курс по англиски јазик.
Стара џамија (Горно Житоше)
Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Житоше, во некогашното Горно Житоше.
Историја
Џамијата била подигната околу 1840-тите години.
Милански универзитет
Дипломирање
Од редовните студенти се очекува да заработат 60 кредити (CFU) во една академска година. Доделените кредити можеле да се признаат за продолжување на студиите, и на италијанските универзитети и во странство. За да му се додели диплома, студентот мора да заработи најмалку 180 CFU, додека за да добие магистерско звање потребни се 120 CFU. Исто така, за да се добие највисоко ниво на универзитетско образование, доктор на науки (д-р), потребни се најмалку уште други 3 до 4 години на студии.
Финансиска поддршка
Универзитетот во Милано обезбедува неколку видови финансиска поддршка за студентите:
Истражување
Постојат 53 истражувачки центри, а истражувањето е организирано во 33 различни оддели.
Универзитетот во Милано се смета за водечки италијански универзитет за инвестиции во истражувачка инфраструктура и човечки капитал: два суштински елементи за справување со сложените предизвици на знаењето во брзо менување на социјалниот и индустрискиот контекст.
Како јавна институција која се занимавала со развојот и напредокот на знаењето, Универзитетот отсекогаш бил посветен на истражувачки проекти кои влијаат врз квалитетот на животот на граѓаните. Истражувањата најчесто се спроведуваат во одделенијата.
Научната активност ја вклучува целата академска заедница од професори, истражувачи, докторанти, стипендисти и студенти.
Управување
Структурата на управување на Универзитетот во Милано била составена од 17 комисии, на чело со ректорот. Бордот на директори има функција на дефинирање и управување со стратегија, одобрување на годишните и тригодишните финансиски и кадровски плански документи и надзор на економската и финансиската одржливост. Академскиот сенат има функција да предлага, да врши надзор и верификација во областа на наставата, истражувањето и студентските услуги. Комитет за патенти има законски должности да ги разгледува барањата за патенти, а исто така да изразува мислење за клаузули за индустриска сопственост во нарачаните истражувања и договорите за подобрување на патентите, како и во договорите за истражување со други институции.
Кампуси
Универзитетот во Милано поседува важно уметничко и културно наследство кое вклучува важни историски градби, наследени и стекнати колекции, архиви, ботанички градини и старата астрономска опсерваторија Брера нарачана од Марија Терезија. Одделите на Универзитетот биле сместени во важни историски згради во центарот на Милано и во модерни згради.
Факултетот за ветеринарна медицина и Центарот за клиничка ветеринарна медицина и експериментална зоотехника на Универзитетот во Милано се наоѓаат надвор од градската област, во Лоди.
Рангирање
Универзитетот во Милано е италијански член на Лигата на европските истражувачки универзитети (ЛЕРУ), група од дваесет и еден европски универзитет со интензивно истражување.
Универзитетот постојано се рангира како најдобар универзитет во Италија во голем број области. Во најновото рангирање на италијанските универзитети објавено во февруари 2022 година, Универзитетот се рангирал на прво место меѓу италијанските универзитети во областите на политички науки, социологија, право и филозофија. Исто така, се рангирал меѓу првите три во економија и статистика, наука за земјата, историја и антиквитети.
Универзитетот бил рангиран на третото место во Италија според Центарот за рангирање на светски универзитети (CWUR) и на четвртото место во рангирањето на светските универзитети Вебометрикс. Рангирањето на светските универзитети на Тајмс за високо образование го рангирал на шестото до деветтото место (поврзано со четири други универзитети).
Историја
Универзитетот во Милано бил основан во 1924 година од спојување на две институции кои се пофалиле со голема традиција на медицински, научни и хуманистички студии. До 1928 година, Универзитетот веќе го имал четвртиот најголем број на запишани студенти во Италија, по Универзитетот во Неапол, Универзитетот Сапиенца во Рим и Падовски универзитет.