cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даглас Адамс
Смрт
Утрото на 11ти мај 2001 година, Даглас отишол во локалната вежбалница во Монтесито, Калифорнија да вежба. Тој таму претежно ја користел лентата за трчање и вежбал аеробик. Питер, неговиот тренер, го прегледал Даглас и забележал дека ратата на срцебиење му е прилично нормална, околу 130. Потоа даглас вежбал аеробик, по што на ред биле стомачните мускули за кои Даглас легнал на клупа. Тренерот Питер отишол да го земе пешкирот на Даглас и кога се вратил да му го даде, Даглас се струполил од клупата, откако доживеал масивен срцев удар. Тој бил одведен до болница каде што само констатирале смрт.
Пред неговата смрт, тој само што завршил нацрт сценарио за филмот за Автостоперскиот водич низ галаксијата.
Даглас бил кремиран во Санта Барбара и е закопан во гробиштата Хајгејт во Лондон, Англија. Џејн и Поли повторно се преселиле во Ајслингтон во Лондон.
Пијавици
Пијавици (науч. Hirudinea) — поткласа што содржи околу 500 прстенести црви обично познати како пијавици. Пијавиците се познати по тоа што цицаат крв, како и по нивниот свиен начин на движење. Освен примитивната Acanthobdella peledina, пијавиците немаат хети. Во повеќето случаи тие поседуваат две пијавки, и тоа една на предниот крај (глава) која ги опфаќа сегментите од 1 до 4, и друга на задниот крај (опашка) која ги опфаќа сегментите од 25 до 33. Како и малкучетинестите црви од кои се мисли дека еволуирале, пијавиците се наоѓаат во слатководни, морски и копнени екосистеми.
Физички одлики
Пијавиците поседуваат појасче (clitellum) кое секретира кокони или обвивки на јајце-клетките. Овие животни се симултани хермафродити. Имаат тело кое се состои од 34 сегменти (сомити), но немаат хети. Иако не се сите крвопијни, повеќето пијавици имаат специјални адаптации за хранење со крв. Главна адаптација е мускулната каудална пијавка составена од последните седум сомити од сегментираното тело. Оваа пијавка е критична за прикачување и за останување на домаќинот. Кај поголемите и поактивни видови таа служи како пливачки апарат. Шесте сомити на предниот крај на телото се исто така изменети во вентрална пијавка која го обиколува мускулниот голтник. Негативниот притисок кој се создава со предната пијавка помага при цицањето на крвта. Крвопијните пијавици обично се опремени со големо и разгрането црево (цека, caeca), што им дозволува да бидат значително издолжени при хранењето. Некои пијавици конзумираат крв и до шест пати повеќе од нивната телесна тежина. Овие примитивни одлики кај рецентните пијавици укажуваат на тоа дека ги поседувал и нивниот предок.
Распространетост
Пијавиците можат да се најдат во слатководните и копнените локации на сите континенти, освен на Антарктикот. Морските пијавици се наоѓаат во сите океани. Претставниците од главните фамилии на пијавици можат да се најдат насекаде, со исклучок на некои видови од фамилијата Haemadipsidae. За овие видови се мисли дека потекнуваат од времето на доцното гондванско отцепување, по одделувањето на Африка и Јужна Америка од остатокот на првобитниот суперконтинент пред околу 180-140 милиони години. Некои помали фамилии, вклучувајќи ги Americobdellidae и Cylicobdellidae можат да се најдат само во Јужна Америка. Повеќето океански пијавици по сѐ изгледа дека претпочитаат умерени или арктички води, а само неколку видови специфични за елазмобранхиите се наоѓаат во тропските морски системи.
Исхрана
Крвопијните пијавици се способни да се исхрануваат со крв поради неколку биоактивни хемикалии во нивната плунка, како што е хирудинот. Други антикоагуланти во пијавиците се инхибитори на ензимот протеаза.
Во Македонија
Во Македонија се утврдени 35 таксони (29 видови 6 подвидови), од кои 11 се ендемски, ограничени претежно на Охридското Езеро. Најпознати се медицинската (Hirudo medicinalis), рибјата (Piscicola geometra) и коњската (Haemopis sanguisuga).
Селиште (Смолани)
Селиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Смолани. Претставува населба од римско време.
На 700 м североисточно од селото, над патот за селото Царевиќ, на површина од неколку хектари има голем број фрагменти од керамички садови, питоси, тегули, имбрекси и тули, а била најдена и монета од царот Аврелијан (III век). Монетата се чува во Заводот и музеј во Прилеп.
Кловски дворец
Кловски дворец (Кловський палац) — седиште на Врховниот суд на Украина во Киев. Зградата го носи името Клов според населбата во Печерскиот округ во која се наоѓа.
Барокниот објект бил изграден во периодот од 1752 до 1756 година со средства обезбедени од страна на Киевско-печерската лавра. Руските цареви требало да остануваат во дворецот при нивните посети на пештерниот манастир. Како главни архитекти за изградба на дворецот биле Готфрид Шадел и Василиј Нејелов, додека пак крајот на градбата бил надгледуван од страна на Степан Ковнир. Градината околу дворецот била направена во текот на 1760 година.
Дворецот никогаш не примил царска посета. Катерина II, кога била во посета на Киев во 1787 година, како седиште за престој го искористила Мариинскиот дворец.
Во текот на 1858 година, дворецот бил опфатена од пожар и истата била повторно саниран наскоро по пожарот, со додавање на горниот кат. Дворецот претрпел пожар и за време на Октомвриската револуција, а обновата била спроведена во 1970-тите години.
Ратка Бакалиноска
Ратка Бакалиноска (, —, ) — првоборец и носител на Партизанска споменица 1941, одликувана со повеќе ордени и признанија на републичко и сојузно ниво.
Животопис
Роденa е во Битола каде го завршува основното образование, а пред завршување на гимназија им се приклучила на партизаните во борбата со фашистичкиот окупатор. По ослободувањето, завршила гимназија и дипломирала на Филолошкиот факултет во класата на проф. д-р Блаже Конески.
Во текот на работниот век извршувала голем број општествени функции на републичко и сојузно ниво, меѓу кои помошник-министер за информации, советник на министерот за информации на СРМ, член на Републички комитет за меѓународни односи, член на Советот на Радио Скопје и на други комитети на републичко и сојузно ниво. Посмртните останки ќе бидат погребани во Алејата на великаните на Градските гробишта Бутел.
Во декември 2020, поттикната од тогашното вето на Бугарија за влез на Македонија во ЕУ, при што, меѓу другото, Бугарија го оспорува ословувањето на нејзината власт во Македонија од 1941-44 како окупаторска и фашистичка, Бакалиноска ја раскажала својата лична приказна за животот под бугарска окупација.
Мант ла Жоли
Мант ла Жоли (Mantes-la-Jolie, често едноставно нарекуван Мант) — општина во департманот Ивлин во регионот Ил де Франс во северниот дел на Франција. Се наоѓа во западните предградија на Париз, на околу 48,4 километри од центарот на градот. Мант ла Жоли претставува потпрефектура.
Население
Ле Вал-Фуре, најголемиот станбен проект во општината, претставува едно големо гето и е главно населен со доселеници од Магреб — мнозинството од нив Мароканци и потсахарски доселеници, главно од Сенегал. Тој е најнова станбена област во Мант ла Жоли, изграден во шеесеттите и седумдесеттите, во кој денес живеат околу 28.000 жители од вкупно 45.000 во целата општина.
Меѓународни односи
Мант ла Жоли е збратимен со:
Средишче (Моравске Топлице)
Средишче (словенечки: Središče) — населба во Општина Моравске Топлице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Семантичка пајажина
Терминот бил измислен од Тим Бернерс – Ли, творец на пајажината и директорот на World Wide Web Consortium ("W3C"), кој го контролира развојот на стандардите на семантичката пајажина. Тој го дефинира семантичката пајажина како пајажина од податоци што може да бидат обработени директно или индиректно од машините.
Терминот Семантичка пајажина почесто се однесува на неговите формати и технологии. Овие технологии го вклучуваат Resource Description Framework (RDF), голем број на податочни формати за разменување (пример RDF/XML, N3, Turtle, N-Triples) и нотации како RDF шемата (RDFS) и Web Ontology Language (OWL), сите со намера да овозможат формален опис на концептите, терминологијата и врските во границите на даден домен.
Многу од технологиите предложени од W3C веќе постојат и се користат во различен контекст, особено оние кои се справуваат со информација што опфаќа ограничен и дефиниран домен, и каде делењето податоци е неопходно, како што се научните истражувања или разменувањето на податоци помеѓу различните бизниси. Како и да е Семантичката пајажина е и изворно предвидено, е систем што им овозможува на машините да сфатат и одговорат на сложените барања на човекот врз основа на нивното значење и останаа нереализирани во голема мера оставајќи им на критичарите да се сомневаат во нивната брза реализација.
Семантика
Семантиката е наука за значењето на зборовите. Семантичката пајажина е пајажина кој е способен да ги опише работите на начин кој сметачите може да го разберат. На пример да ги земеме следниве реченици :
Битлси се популарен бенд од Ливерпул. Џон Ленон беше член на Битлси. Песната “Hey Jude” е снимена од страна на Битлси.
Овие реченици се разбирливи за луѓето. Но како да ги разберат сметачите? Речениците се градат со синтаксички правила. Но како може синтаксата да стане семантика? Токму ова го разгледува семантичката пајажина. Тој ги опишува релациите помеѓу објектите (како: А е дел од Б или А припаѓа во Б ) и својствата на објектите (на пример: големина, тежина, возраст и цена).
WWW наспроти Семантичка пајажина
Пребарувањето на информација со некое позадинско знаење, на пример на ваков начин: “животни кои користат сонар, но не се ни лилјаци ни делфини” е невозможно со сегашниот пајажина. World Wide Web е главно заснован на документи напишани во HTML. Семантичката пајажина ги објавува податоците во јазик RDF, така што со нив може да се манипулира слично како и со податочните податотеки во локалниот сметач. HTML-от ги опишува документите и врските измеѓу нив. За разлика од него, RDF опишува произволни објекти како луѓе, средби или делови од авион. На пример со HTML и алатка за рендерирање на HTML, може да создадеме и презентираме страница која листа производи за продажба. HTML-от на оваа страница може да даде едноставни тврдења на ниво на документи, како: “насловот на документот е ‘Продажба на алат’ ”. Но во рамките на HTML нема можност недвосмислено да потврди дека на пример, предметот со број X586172 е бормашина со цена од 200 евра, или дека е производ за продажба. Наспроти, HTML може само да потврди дека span со текст “X586172” е нешто што би требало да се позиционира блиску до “бормашина” и “200 евра”. Не постои начин да покаже дека се работи за каталог на производи или дека “бормашина” е алат или “200 евра” е цена. Исто така не постои начин да се изрази дека овие информации заедно опишуваат еден дискретен поим, различен од останатите кои се постојат на страницата. Семантичката пајажина ги надминува овие пропусти, користејќи описни технологии како RDF и OWL, флексибилниот XML. Овие технологии се комбинирани со цел да овозможат описи кои ја дополнуваат или заменуваат содржината на Пајажина документите. Така содржината може да биде претставена во вид на описни податоци зачувани во достапни бази на податоци, или како означувачки јазик во рамките на документите. Описите кои се читливи за машините овозможуваат програмерите да додаваат значење на содржината, т.е. да ја опишат структурата на знаењето која ја имаме за таа содржина. На овој начин, машините може самостојно да обработуваат знаења, наместо обичен код, користејќи постапки слични на човековото дедуктивно резонирање, со што се стекнуваме со позначајни резултати и се овозможува автоматизирано збирање и пребарување на информациите кај сметачите.
XML - Проширлив означувачки јазик
XML- Extensible Markup Language е множество на правила користено за енкодирање на документите во форма разбирлива за машините. XML цели кон едноставност, генерализација и корисност низ семрежјето. Стотици програмски јазици се развиени на основа на XML, меѓу кои : RSS, Atom, SOAP и XHTML. Претставува тексуален податочен формат со силна поддршка за светските јазици преку Unicode. Дозволува секој да дизајнира свој формат и да напише документ во истиот формат. Овие формати треба да вклучуваат означувач за да се збогати значењето на содржината на документот. Програмите може да го прочитаат и разберат истиот.
Погоре на сликата имаме чист HTML, а сликата долу ги претставува истите информации во XML формат:
Nonmonotonic Reasoning: ContextDependent Reasoning V. Marek M. Truszczynski Springer 1993 <ISBN>0387976892</ISBN>
Секој дел од информацијата е опишан. Преку вгнездувањето се дефинираат релациите. Така таговите се појавуваат во рамките на таговите, со што дознаваме дека опишуваат некое својство на некоја книга. Постои еден проблем во овој пристап на XML. Зборовите кои ги користиме во таговите може да се прилично чести ( како во нашиот пример со книга, автор, година). Така и други корисници може да ги употребат истите зборови во нивниот XML, па дури и да им дадат поинакво значење ( пр. година на издаваштво и година на раѓање ). Заради тоа се користат XML именски простори (namespaces). Со нив на секој елемент или атрибут користен, се доделува соодветен URI. На овој начин, секој може да создаде свои тагови и да ги комбинира со тагови создадени од други.
RDF - Рамка за опишување на ресурси
RDF- претставува формат за дефинирање на информациите на пајажина. Означувачки јазик за опишување на информациите и ресурсите на пајажина. Со внесувањето на информации во RDF податотеки, се овозможува на сметачите да пребаруваат, откриваат, земаат, анализираат и обработуваат информации од пајажината. Семантичката пајажина го користи RDF за да ги опише пајажина ресурсите. RDF обезбедува модел за податоци, и синтакса која може да биде разменувана и користена од различни страни. Дизајниран да биде разбирлив и читлив за сметачите, а не за луѓето. RDF исказот е доста сличен со обична проста реченица, со тоа што скоро сите зборови во неа се URIа. Секој RDF изказ има три дела : субјект, предикат и објект. Да погледнеме едноставен RDF исказ:
<http://aron.com/> <http://love.example.org/terms/навистинаСака> <http://www.w3.org/People/Berners-Lee/Weaving/>
Првото URI претставува субјект. Во овој исказ тоа е Арон. Второто URI претставува предикат. Го поврзува субјектот со објектот. Во овој пример предикатот е “навистинаСака”. Третото URI е објектот. Тука објект е книгата на Тим Бернерс Ли “Weaving the Web”. Со тоа овој исказ ни кажува дека Арон навистина ја сака книгата “Weaving the Web”. Кога информацијата е во дадениот формат, лесно е истата да се обработи, затоа што RDF e генерички формат, кој веќе содржи многу парсери. Горниот пример е напишан во N-Triples, јазик кој дозволува да напишете едноставни RDF искази. Официјалната RDF спецификација дефинира XML репрезентација на RDF, што е малку покомплицирана, но ја кажува истата работа:
<rdf:RDFxmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax- ns#"> <rdf:Description rdf:about=""> <dc:creator rdf:parseType="Resource"> <foaf:name>Sean B. Palmer</foaf:name> </dc:creator> <dc:title>The Semantic Web: An Introduction</dc:title> </rdf:Description> </rdf:RDF>
Овој RDF ни кажува дека некој натпис има наслов “The Semantic Web: An introduction” и истиот е напишан од некој човек со име “Sean B. Palmer”. Овој RDF ги продуцира следниве тројки:
<> <http://purl.org/dc/elements/1.1/creator> _:x0. this <http://purl.org/dc/elements/1.1/title> "The Semantic Web: An Introduction". _:x0 <http://xmlns.com/0.1/foaf/name> "Sean B. Palmer".
Овој формат претставува текстуална серијализација на RDF која се нарекува “Notation 3”.
RDF шема
RDF информациите се чуваат во бази на податоци. Шема претставува документ или парче код кој контролира множество термини во друг документ или парче код. Преку шеми и онтологии се врши опис на значењето и релациите помеѓу термините. RDF шемата е дизајнирана за да обезбеди едноставен datatyping модел за RDF. Со користење на шемата, можеме да кажеме дека на пример “Рекс” е вид на “Куче”, и дека “Куче” е подкласа на “Животно”. Служи за создавање на својства и класи, како и опсези и домени за својствата. Постојат три концепти кои треба да ги познаваме Resource (rdfs:Resource), Class (rdfr:Class) и Property (rdfr:Property). Tермините може да припаѓаат на овие три класи. На пример, сите термини во RDF се типови на ресурси. За да декларираме дека нешто е “тип” на нешто друго, го користиме rdf:type својството, така на пример:
Rdfs:Resource rdf:type rdfs:Class. rdfs:Class rdf:type rdfs:Class. rdf:Property rdf:type rdfs:Class. rdf:type rdf:type rdf:Property.
Демографски карти на Сан Франциско
Овие „тематски карти“ на Сан Франциско, Калифорнија ги илустрираат различните населби и го прикажуваат демографскиот контраст на овој разнолик град. Изберете ги сликите за поголема верзија или повеќе информации. Сликите се создадени од американскиот пронаоѓач на факти направен од Бирото за Попис на САД.
Список на државни водачи во 310 година
Ова е список на државни водачи во 10 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Андреја Владичин“
Свети Аднреја Владичин (Άγιος Ανδρέας της Κυριώτισσας) — доцносредновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата „Св. Сава“, позната и како „Пресвета Владичица Богородица“.
Црквата е подигната во XV век и претставува најмалиот средновековен храм во градот. Изградена е како еднокорабен еднокорабен храм со дрвен покрив, но подоцна е обновена и проширена. Внатре се зачувани мал број фрески од времето на изградба. Повеќето икони се сменети со нови во 1720 г.
Историја на Струмица
Историјата на денешниот град Струмица се однесува на градот кој бил основен во 4 век п.н.е. и бил познат како Астраион, кој во текот на византиско-словенскиот период бил познат како Тивериопол и Струмица, за да во османлискиот период биде познат како Устурумџа. По распаѓањето на Отоманското Царство, Струмица по крајот на Балканските војни била вклучена во составот на Царство Бугарија, за да по крајот на Првата светска војна биде отстапена на Кралство СХС. По крајот на Втората светска војна, Струмица била вклучена во составот на СФРЈ, а по нејзиното распаѓање, формално во Република Македонија.
Етимологија
Настанувањето и развитокот на Струмица во најраниот период од нејзината историја тешко може да се следи поради недостиг на повеќе и сигурни историски извори. Од времето на Пајонците се споменуваат градовите Добер, Астраион и Иорон. Што се однесува до Добер, научниците се согласни дека тој не се наоѓал ниту на местото, ниту пак во близина на Струмица. Но, нивните мислења се разидуваат при поблиското лоцирање на овој град од периодот на антиката. Некои автори сметаат дека Добер се наоѓал на местото на Дојран, изведувајќи го доста произволно неговото име од античкиот Добер, додека пак други Добер го лоцираат кај струмичкото село Габрово, во подножјето на планината Беласица. Професорката на Филозофскиот факултет во Белград Фанула Папазоглу го локализирала градот Добер северно од Струмица, во подножјето на планината Огражден, кај струмичкото село Доброшинци.
Додека Добер бил подалеку од Струмица, градот Астраион лежел или на местото на денешна Струмица или сосема близу до неа. Со тоа се согласни мнозинството автори и познавачи на античката историја на Македонија кои Астраион го идентификуваат со Струмица. Од друга страна и сличноста на старото име Астраион со словенското Струмица, кое претставува изменета и словенизирана форма на античкото нејзино име, ја потврдува оваа претпоставка. Од друга страна, словенскиот назив Струмица за градот и за истоимената река стои во најтесна врска со називот на реката Струма, во античко време нарекувана Стримон. Струмица всушност претставува деминутив, изведен од Струма. Очигледно е дека античката традиција и овде силно навлегла во македонското средновековие.
Денешната Струмичка тврдина „Цареви кули“, била изградена далеку подоцна. Според тоа, античкиот Астраион и средновековна Струмица го имале како заедничко само местоположбата на која се наоѓале (и тоа не потполно) и сличноста во имињата. Не се потполно разјаснети и прашањата кога и зошто градот се нарекол Тивериопол (Тивериополис) и до кога го носел ваквото свое име. По сè изгледа дека името Тивериопол било повеќе официјално, се употребувало долго време во византиската администрација и особено — во христијанската црковна традиција. Но паралелно со Тивериопол се употребувало и сè повеќе се наложувало и неговото словенско име Струмица. Во словенските писмени извори од средновековно доба (бугарски и српски) тој се споменува само со името Струмица. А тоа покажува дека градот во исто време носел две имиња — едното (Тивериопол) кое било официјално римско-византиско и црковно, и второто — (Струмица), кое било народно, словенско и изведено од античкото.
Додека називот Тивериопол неспорно постоел, мислењата во науката се разидуваат по прашањето кога и зошто Струмица се преименувала, добивајќи го ова свое ново име. Притоа постојат две спротивни гледишта. Некои автори, изоставајќи го прашањето за врската меѓу античкиот Астраион и средновековна Струмица, тврдат дека Тивериопол постоел уште во римско време, а Словените по нивното доаѓање, него едноставно го нарекле Струмица. Ова слабо аргументирано гледиште, треба да се отфрли, што многумина сериозни автори и го прават, посочувајќи на фактот дека во писмените извори името Тивериопол не се среќава порано од XI век од нашата ера. Притоа, некои од оваа, прва група на автори, името Тивериопол („Град на Тибериј“) го изведуваат од името на некој римски или византиски цар по име Тибериј. Од историјата е познато дека такви имало тројца: еден римски (од почетокот на I век во нашата ера) и двајца византиски кои владееле значително подоцна — првиот од 578 до 582 година, и вториот, од 698 до 705 година. Ова гледиште е слабо аргументирано и може да се смета поскоро за слободно составена претпоставка, отколку за научна вистина. Пообразложено и поаргументирано треба да се смета гледиштето на втората група автори, според кои, преименувањето на Струмица во Тивериопол е сврзано со култот на Светите Петнаесет тивериополски маченици. Имено, во почетокот на IX век, за време на византискиот цар Никифор I, во Струмичко било населено христијанско население од градот Тибериопол кој се наоѓал во областа Витинија, во Мала Азија. Според Васил Златарски овие малоазиски колонисти подигнале нова населба, на просторот меѓу денешните села Баница и Водоча, на која и го дале името Тибериопол. Нешто подоцна до Струмичко навлегле ордите на бугарскиот хан Крум кои ја разрушиле новопостроената населба. Но култот на Светите Петнаесет тивериополски маченици фатил длабоки корени.
Според една од легендите, градот бил изграден од римскиот цар Тибериј и определен за резиденција на неговата ќерка Струма. Нејзиниот гроб, наводно, се наоѓал кај денешното село Баница. И токму според името на оваа царска ќерка, подоцна и градот и реката биле наречени со името Струмица.
Антички период
Почетокот на континуираното живеење во Струмица и во непосредната околина според археолошките истражувања, датира од 4 век п.н.е. (неолитска населба Страната кај с.Ангелци), а во непосредната близина на Струмица, поточно на Цареви Кули, е констатирана праисториска култура која егзистирала од времето на доцното бакарно време до раната бронза (почеток на IV- до сред на III милениум п.н.е).
Под името Астраион, градот за првпат во пишаните извори се среќава кај римскиот историчар Тит Ливиј, во 181 година пред новата ера, во врска со убиството на Деметриј братот на македонскиот крал Персеј (179-168 п.н.е), односно синот на Филип V (221-179 п.н.е). Името Астраион градот го добил по пајонското племе, Астраи. Во 168 п.н.е., Македонија паднала под римски протекторат и била поделена на четири мериди, а Астраион припаднал на втората мерида. Во 148 п.н.е. Македонија станала римска провинција. Во римскиот период градот го променил своето име во Тивериопол, за што ни сведочи мермерниот постамент, посветен на патронот Тибериј Клавдиј Менон, од крајот на 2 век и почетокот на 3 век. Во времето на римскиот цар Јулијан Отпадник (361-363) во Тивериопол биле погубени Св. 15-те Тивериополски свештеномаченици.
Во 395 година Римското Царство се распаднало на два дела, а Македонија припаднала на Источното Римско Царство. Потоа Тивериопол се наоѓал во составот на провинцијата Macedonia Salutaris (крај на 4 век) и провинцијата Macedonia Secunda (крај на 5 век). За постоењето на градската населба од тој период сведочи доцноантичката урбана палата Мачук. Освен ова археолошко наоѓалиште, во градот Струмица се откриени и следните наоѓалишта: Марково Кале, Градско паркче, Катастарска парцела 3730, Самарница.
Византиско-словенски период
Со преселбата на Словените, која се одвивала во периодот од осумдесеттите години на 6 век до триесеттите години на 7 век, градот доживеал големи разурнувања. На овие простори се населило словенското племе Струмјани, кое го добило своето име по реката Стримон, која тие ја преименувале во Струма. Струмичката област се наоѓала зад Солун, а во нападите на овој град секогаш земале активно учество и Струмјаните. На таков начин, до почетокот на 7 век, Словените ја колонизирале и Струмичката област и се утврдиле во неа. Словенските доселеници, заседнувајќи трајно и во Струмичката област, сосема го измениле нејзиниот етнички карактер. Старото предсловенско население кое дотогаш, според Теофилакт Охридски, си живеело во мир и под власта на Византија, било проретчено, и се изгубило среде Струмјаните кои ја пословенчиле и Струмичката Котлина. На местата од старите разурнати населби, за кои спомнува и Теофилакт, тие изградиле нови градски и селски населби, при што или ги измениле нивните дотогашни називи или им дале свои и сосема нови имиња. Некои автори дури сметаат дека повеќето антички градови по 7 век се претвориле во поголеми словенски села, што е сосема прифатливо.
Во времето на своето доселување во Македонија, Словените живееле во родовско-племенски заедници, во свои селски општини. Но, во истото ова време, тие се нашле во состојба на премин од родовско-племенското, бескласно општествено уредување, кон класното општествено и државно уредување. На чело на племенските сојузи застанувале поедини истакнати племенски кнезови. Така, Опсадата на Солун од 614 до 616 година била изведена под водството на кнезот Хацон. Тогаш, според легендата за чудата на Свети Димитриј Солунски кој, наводно го спасил градот од словенските опсади, племенски сојуз формирале племињата Драговити, Сагудати, Велегезити и други.
Византискиот цар Констанс II Ираклиј во 658 година презел кампањи против Словените на Балканскиот Полуостров, при што ги поразил сите племиња кои се населиле во Грција и Тракија. Како резултат на тоа, еден дел од македонските Словени биле принудени да ја признаат врховната власт на Византија. Оваа византиска контраофанзива, несомнено, ги погодила и Струмјаните. Легендата за Свети Димитриј Солунски спомнува дека само „Словените од Стримон и Ринхина... делумно мирувале и го одложиле оружјето“. На друго место легендата зборува и поконкретно. Според неа, имено, императорот тргнал со војска собрана од Тракија и соседните земји и започнал војна „''против оние од Стримон (Струма) и тоа не прикриено или тајно, туку со претходно објавен поход. Кога овие дознале за тоа, ги зазеле клисурите и укрепените места, се подготвиле за отпор против ромејските трупи, (и) повикувајќи ја на помош сета варварска војска од разни кнезови''“. И, наводно, со помошта на солунскиот светец и заштитник, Византиците „ги исклале нивните најхрабри и најдобри хоплити (пешаци, со тешко вооружување б. н. ) во оние нивни заседи што тие (Словените) ги имале подготвено и се разбега сето варварско племе...“ Тогаш Словените, претрпувајќи краен пораз, „започнале да зборуваат за мир“.
Бугарско Царство
До кон средината на 9 век бугарските цареви Пресијан (836–852), а потоа и Борис I (852—889), проширувајќи ги постепено границите на Првото Бугарско Царство кон Македонија, ја вклучиле и Струмичката област во пределите на Бугарија. Проширувањето на територијата на Бугарија продолжила и во времето Симеон I, а границата на Бугарија се придвижила на 20 километри од Солун. .
Вклучувајќи ги земјите на Струмјаните во својата држава, Борис нив ги организирал во новоосновани воено-административни единици, наречени комитати, на чело со управители-комеси. Меѓутоа, новото организирање на воено-административната власт, изгледа, не можела, а Борис и не сакал веднаш и со еден удар да го уништи дотогашното племенско сродство и меѓусебната поврзаност на словенските селски општини. Тој оставил за комеси и некои домашни родовски првенци. Според архиепископот Теофилакт Охридски, како такви се спомнуваат комесот Таридин кај Борис за Брегалничката област, и комесот Дристeр, нешто подоцна, за Струмичката област. Струмичката област останала во составот на Првото Бугарско Царство до неговото уништување во 971 година, кога за кратко време областа била освоена повторно од Византија до Второто востание на Самоил.
Христијанизација
Византија мошне рано започнала да го шири христијанството на овие простори и да ја наложува својата црковна организација. Сите контраофанзивни воени походи на византиските цареви, почнувајќи со походот на Констанс II Ираклиј против Словените, биле проследени и со христијанизаторски акции. Заедно со новата вера пак, се ширела и византиската култура, со што се настојувало Словените да се вклучат во византиската културна сфера и трајно да се приврзат за византиските интереси. Со ваква мисија најверојатно и словенскиот просветител Св. Методиј Солунски престојувал во Македонија десетина години како византиски царски намесник спроведувајќи ја т.н. Брегалничка мисија. Оскудните пишани податоци малку кажуваат со која област во Македонија управувал Методиј, поради што во науката постојат неколку гледишта, а според едно од нив, Методиј управувал во Струмичката област. Според Методиевото житие, кога тој ја заземал управителската функција, него го посетил брат му Константин (Кирил) и тие двајцата „го проповедале христијанството и по Брегалница“. Кирил тогаш покрстил илјадници Словени. Некои автори во прилог на ова гледиште ги посочуваат и народните преданија преданија со црквата кај селото Водоча и тврдат дека по реката Водочница („Бела Река“) Методиј, исто така покрстувал Словени.
Натамошното проширување, затврдување и конечна победа на христијанството меѓу Македонските Словени, па и во Струмичко, било поврзано и со државниот акт на кнезот Борис I од 864 година кога тој христијанството го прогласил за државна вера, како и со просветителската дејност, особено на Климент Охридски. Веднаш по покрстувањето во земјата избувнал бунт во круговите на неколку незадоволни бугарски провинции. Бертинските летописи опишуваат како Борис со неколкумина верни поданици успеал не само да се спаси туку и да го задуши бунтот и ги зароби противниците. Се смета дека во овој крај како ученик на Светите Кирил и Методиј Солунски дејствувал и Свети Климент Охридски, кој според преданието и потекнувал од Струмичко. Во еден список на епископи, којшто се однесува на ова време, името Климент е означено како епископ Тивериополски и дека Струмица, уште пред Климентово време, била седиште на христијанска епископија. Со Тивериопол пак, во црковната администрација, долго време била регистрирана Струмица.
Самоилово Царство
Веднаш по смртта на бугарскиот цар Петар (јануари 969) во Македонија избувнало востание насочено против централната бугарска државна власт. На чело на востанието застанале четворицата браќа Давид, Мојсеј, Арон и Самоил, синови на брсјачкиот комес Никола, коишто византиските автори ги именуваат како комитопули. Несомнено е дека во условите на забрзаната феудализација во Македонија и таткото Никола, и четворицата негови синови, придобиле извесна самостојност што им послужила како база за натамошно политичко осамостојување. Мојсеј своето седиште го имал во градот Струмица. Одовде тој, кон 976—977 година, ја преминал реката Струма, се спуштил на југ, и ги насочил своите напади против Сер, каде што под неговите ѕидови и загинал. По смртта на Мојсеј Струмичката област ја зел Арон, но откога и тој наскоро го изгубил животот. По неуспешното востание, во 976 година било дигнато ново востание против Византија по кое била основано Самоиловото Царство со центар околу Преспа и Охрид, но тоа веднаш ја опфатило цела Македонија. Со пренесувањето на седиштето на царствто од Преспа во Охрид, Охридската архиепископија била подигнета во ранг на патријаршија. Смртта на самоиловите браќа му овозможило на Самоил да застане на престолот. Во следните години неговото царство значително се проширило.
Од почетокот на 11 век царот Василиј II (976-1025) презел голема офанзива против Самоил. Самоил обрнал специјално внимание на одбраната на градот Струмица и неговата област. Покрај утврдувањето на градот и околните тврдини, изградил прегради по патиштата, распоредувајќи исто така на овој терен и големи воени сили. Причината поради која Самоил и давал големо значање на одбраната на овој крај е во тесна врска со фактот што Василиј, од кај реката Струма, по обичај, „секоја година“  навлегувал во централна Македонија по „Царскиот пат,“ кој водел по текот на  река Струмица. Имајќи го сето тоа предвид, според Јован Скилица, Самоил одлучил да го прегради пристапот на византискиот цар во  теснината наречена  „Кимба  Лонга,“  т.е. најтесното место „Клидион“. Додека „Клидион“ со сигурност може да се потврди дека е теснината меѓу Беласица и Огражден, позната како Клучка клисура, денес на овој простор на бугарска територија постои село кое го носи името Клуч. Држејќи ја цврсто Струмичката тврдина како своја позадинска база, Самоил ја избрал нејзината околина за давање на решителен отпор.
По започнувањето на битката, византиските напади постојано биле одбивани и самиот Василиј се убедил дека преку оваа клисура нема да може да го порази на Самоил, кој пак во исто време преземајќи една воена диверзија од Струмица испратил еден одред кон Солун на чело со војсководачот Несторица, кој претрпел пораз. Откажувајќи се од фронтален напад, византиската команда се определила да примени воена замка. Еден силен одред под командата на пловдивскиот стратег Никифор Ксифијас извршил заобиколно движење, и на 29 јули, сосема неочекувано и со викотници ги нападнал од задгрб бранителите на тврдината. По ова самоиловите војници започнале панично да бегаат кон Струмица, но голем дел од нив биле заробени. Не е познато каде се наоѓал Самоил во овој за него судбоносен ден. Едни автори сметаат дека тој останал во Струмичката тврдина, бидејќи очекувал напади како од исток, така и од југ, од кон Солун додека други сметаат дека се наоѓал во тврдината кај денешното село Мокриево. Како и да е, неговиот син Гаврил Радомир успеал својот татко да го спаси и да овозможи негово пренесување во тврдината во Прилеп, а тој останал да ја брани Струмица. По победата, Василиј тргнал кон Струмица, но наскоро еден друг настан го натерал да се откаже од нејзиното опсадување и да отстапи кон исток. Имено, византискиот цар му наредил на солунскиот стратег Теофилакт Вотанијат, со една единица да го расчисти патот кон Струмица од југ, од кај Костурино и Чам Чифлик, но византиските сили биле поразени а Вотанијат бил убиен. Кога дознал Василиј за ова, наредил како одмазда четиринаесетте илјади пленети Самоилови војници да бидат ослепени и истите да бидат испратени кај Самоил во Прилеп. Една месна легенда раскажува дека ослепувањето на војниците станало западно од Струмица, кај селото Водоча чиешто име, наводно, произлегло од двата збора: „вади очи“. Самоил кога ги видел своите војници, починал а него го наследнил Гаврил Радомир, кој пак бил убиен од братучед му Јован Владислав, кој и му го зел престолот, но наскоро и тој загинал. Термица била освоена најверојатно во 1015 година, додека Струмица му била предадена од страна на војводата Драгомаж, кој допатувал во Сер за да му ги предаде клучевите на градот. Пред Струмица Василиј II го пречекал архиепископот Давид, предавајќи му писмо од царицата — вдовица Марија, жената на Јован Владислав, што исто така молела за привилегии
Откога била уништена Самоиловата држава, Василиј II ја вклучил Македонија во византискиот тематски управен систем, претворајќи ја во одделна административна област, тема, под името Бугарија и со седиште во Скопје. Се изменил и етничкиот состав на населението, а голем дел на грчко население било населено во овие региони. Така во еден попис („практикон") на манастирските имоти во Струмичката област од 12 век, како сведоци се потпишале дванаесетмина видни граѓани, меѓу кои, само половината биле Словени. Од трите повелби на Василиј се дознава дека во 1019 година продолжила да опстојува Струмичката епархија: „Епископ на Струмица да има во самата Струмица, во Радовиш и во Конче 12 клирици и 12 парици“.
Период до османлиското освојување
Македонија цврсто била вклучена во византискиот феудален систем, а процесот на феудализација до крајот на 12 век веќе бил завршен. Овој процес на народните маси им носел губење на личните слободи и закрепостување, бесконечно зголемување на државните, црковните и феудалните ангарии, даноци и такси, а честопати и најотворено пљачкање. Тоа било и причината во текот на 11 век да се кренат две поголеми, но неуспешни востанија на Петар Делјан во 1040 и на Ѓорѓи Војтех во 1072 година. Но, арената на востаничките дејства, и во обете востанија, не ја зафатиле и Струмичката област.
На самиот почеток од 12 век Струмица повторно се споменува во византиските извори. Имено, при едно свое минување низ Струмица царот Алексиј I Комнин го посетил во 1106 година наскоро основаниот манастир „Света Богородица Елеуса", кај селото Вељуса, при што му подарил земји и имоти.
Крајот на 12 век и почетокот на 13 век во историјата на Македонија биле исполнети со една крајно тешка и анархична положба, во која несигурноста за животот и имотот на луѓето се зголемиле до опасни размери. За еден многу краток период повеќе од десетпати во македонските предели се сменувале нејзините господари. Во услови на слабеење, а потоа и привремено пропаѓање на Византија, на успешните ослободителни востанички и други борби на Срби и Бугари, и во Македонија се појавиле сепаратистички стремежи кај крупните феудалци. Таков бил феудалецот Добромир Хрс со чија појава Струмица станала центар на неговата краткотрајна феудална државица. За потеклото на Хрс нема сигурни податоци, но се знае тоа дека во околу 1185 година Хрс, имајќи ја под контрола Струмичката тврдина и околу 500 војници под своја команда, се прогласил за самостоен господар на Струмичката област.
Добромир Хрс, користејќи се со династичките борби во Византија, со присуството на крстоносците, со навлегувањето на Бугарија од една, и на Србија од друга страна во Македонија, пак ги изневерил Византиците и продолжил да работи на создавањето на своја држава. Тој ја снабдил Струмичката тврдина со потребното оружје и храна, склучил сојуз со бугарскиот цар Калојан и со војска навлегол во Серската област. Потоа се свртел кон долината на Вардар и ја освоил тврдината Просек, на влезот на Вардар во к /лисурата кај денешната Демир Капија, по кое престолнината ја пренесел во Просек. Новиот византиски цар Алексиј III Ангел, започнал поход против Хрс во 1199 година, но порди неуспехот, Византија му ги признала освоените територии на Хрс. По ова, Хрс се оженил со ќерката на византискиот протостратор Маноил Камиц. По првите успеси, според византиските историчари, Алексиј III му ја одзел во 1202 година Струмица која, претставувала негово последно упориште. По исчезнувањето на Хрс, неговите владеења си ги поделиле Византија и Бугарија. Струмица му припаднала на византискиот цар, а Просек — на бугарскиот цар Калојан.
По отстранувањето на Хрс, во Просек се затврдил друг самостоен крупен феудалец — Севастокрар Стрез (1207—1214), близок роднина на убиениот цар Калојан. Во почетокот на 13 век, ја загубил борбата за испразнетиот бугарски престол, по смртта на Калојан, и се засолнил во Србија кај Стефан Немања. Во истото ова време, на исток од Струмичката област, со седиште прво во Родопската област, а потоа во тврдината на Мелник, се одметнал од бугарската држава крупниот феудалец Алексиј Слав. Сојузувајќи се Стрез и Слав, започнале да војуваат на разни страни, при што заеднички освоиле некои земји по средниот тек на Струма. Тогаш Струма, всушност, станала нивна заедничка граница: на исток од неа се наоѓале владеењата на деспот Слав а на запад — земјите на Добромир Стрез. Според тоа, и Струмица, со сета нејзина поблиска околија влегла, но за кратко време, во составот на Стрезовата држава.
Во следните стотина години до паѓањето под српска власт, во Струмичката област повеќепати се промениле нејзините политички владетели. Така, по смртта на Стрез, таа влегла во составот на владеењата на деспот Слав, а по пропаѓањето на Солунското Кралство, била вклучена во Епирско Деспотство. По поразот на Епирците во Битката кај Клокотница, во денешна јужна Бугарија, во 1230 година, и Струмичката област, за еден период од десеттина години, била вклучена восоставот на Второто Бугарско Царство на Иван Асен II, за наскоро по неговата смрт повторно да влезе, за подолго време, во составот на Византија која во 1261 година била обновена. Приближно од ова време, од последните години на византиското владеење овде, се зачувал еден мошне ценет опис на градот и на неговата околија, направен од византискиот историчар и писател Никифор Грегора. Во почетокот на XIV век, византискиот емисар во дворот на српските кралеви Никифор Грегора, се задржал неколку дена во Струмица каде што нашол заштита во градот и во едно од своите писма до Андроник Зарида во 1326 година запишал: "...Следното утро по цел ден одење стигнавме во едно гратче, над облаците, што се вели, Струмица, така некако наречено од месното население, сместено на една откината и ѓаволски висока планина, така што тие што седеа на тврдината, гледани од долината, прилегаа на птици...Таму обично се говорат варварски дијалекти, а начинот на животот необично им одговара на луѓе што се служат со мотика.Звуците што ги произведуваа беа полуварварски, но складни како миксолидиските... и миксофригис-ките. Јазикот што го зборуваа е јазик на овчари, напоменува на јазик на планинци и на оние што ги водат стадата по карпите на ридиштата."
По неговата смрт, Струмица останала под српска управа.По конечното вклучување на Струмица и нејзината околија во српската држава, како нејзин царски намесник (управник) се споменува српскиот феудалец кефалија Дабижив, кој веројатно на оваа должност бил поставен од самиот Душан. По смртта на Душан започнало и распаѓање на Српското Царство. Распаѓањето на пространата српска држава особено се засилило по 1366 година кога таа, според Стојан Новаковиќ, се поделила во два дела: јужни и северни држави. Македонија, која покрај Тесалија, Епир и делови од Албанија, влегла во јужниот дел ја заграбиле голем број крупни феудални владетели. Во Сер се зацврстил Јован Углеша, додека во Прилеп - Волкашин. Со земјите помеѓу Сер, Солун и Струмица, до Беласица, т. е. западно од Угљеша господарел војводата Богдан, за кого не се знае скоро ништо поконкретно.
Наспроти феудалната раздробеност и меѓусебните војувања на балканските феудалци, на исток, во Мала Азија, во ова време започнала да израстува една нова политичка сила — државата на Османлиите
Освојување
Уште во времето на царот Душан, Османлиите ја пренеле својата власт од азискиот и врз европскиот континент. По распаѓањето на Душановото Царство, на територијата на некогашната српска држава се создале неколку помали феудални држави со локални феудалци. Струмица за краток период била под власта на браќата Дејановиќ. Освојувајќи ги Дарданелите, и особено по паѓањето на Одрин во 1361 година, Османлиите продолжиле со своите освојувања во две насоки: по долината на реката Марица — кон Бугарија, и преку Западна Тракија — кон јужна Македонија. Одлучувачката битка помеѓу Османлиите и Волкашин и Углеша се случила во 1371 година во Битката кај река Марица, кога Османлиите им нанеле голем пораз, а двајцата браќа загинале во битката. Заземањето на македонските градови започнало веднаш по Маричката победа на Османлиите. Во 1382 и 1383година, Османлиите ги зазеле градовите Сер, Штип, Прилеп и Битола, како и Струмица. Досега не е точно утврдено кога точно Струмица паднала под османлиска власт, но според некои историски податоци, во 1383 година на Крит веќе се продавале робови, меѓу кои имало и со потекло од Струмица.
15 век - 16 век
Струмица во османлискиот период во турската администрација била нарекувана Уструмџе. Струмиџа била центар на Струмичката нахија, и кон неа бил вклучен Радовиш и некои села во Радовишко. Струмичката нахија како основна административно-територијална единица била вклучена во Ќустендилскиот санџак, во кој се наоѓале уште 21 нахии. Целата територија на Ќустендилскиот санџак била поделена на четири кази и тоа: Ќустендилска, Штипска, Врањска и Струмичка каза. Во Струмичката каза биле опфатени подрачја на Струмичко, Малешевско, Бојмија, Конче, Тиквешко, Петричко и Мелничко. Според тоа, власта на струмичкиот кадија се простирала или опфаќала седум нахии.
Во целото царство бил воспоставен спахиско-тимарски систем. Во 1519 година, Струмица и 7 села од Струмичката нахија биле вклучени во хасови, и тоа, едно село во хасовите на санџакот, друго село во хасовите на румелискиот беглер-бег Ферхад-паша, 4 села во Нишанџи-бегот а градот Струмица и селото Бељуса во хасовите на ќустендилскиот санџак-бег Мехмед. Во 1572 година Струмица била хас на ќустендилскиот санџак-бег Јунус-бег.
градот било населено номадско сточарско туркменско население, така што градот го сменил својот лик и започнал да добива ориентален изглед.
Во текот на 15 век, во Отоманското Царство се случиле голем број на муслимански востанија во кои учество имале и христијаните. Најпознати востанија се оние на Муса Челебија (1409-1413) и на Бедредин Симави (1416). Познато е дека во Струмичко Бедредин имал голем број на приврзаници.