cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4856
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 59 м 21,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 2' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Други поделби
Проучување на NGC 4856 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44582. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6112. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
Буковик (Леринско)
Буковик (Οξυά, Оксија; до 1926 г. Μπούκοβο(ν), Буково(н) или Μπούκοβικ, Буковик ) — село во Преспанско, Егејска Македонија, денес во општината Преспа на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 12 жители (2011). Сè до Грчката граѓанска војна било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото е сместено 35 км југозападно од градот Лерин, недалеку источно од Малото Преспанско Езеро. Лежи во поднојжето на планината Врба, која изобилува со букови шуми, и со тоа му го дала името на селото. Атарот зафаќа површина од приближно, од кои дел е рамничарско и плодно земјиште, а делумно е ридски, обраснат со листопадни дрвја. Крај атарот минува Лочка Река (Л’шка Река).
Топонимија
Ова се позначајните топоними во атарот на Буковик:
Блато, Буковик, Бели Мелишта, Бесвински Пат, Бисерник, Бесвински Калили, Ваковска Ливачина, Воденски Рид, Волништа, Врагои Куќи, Горна Сулијманица, Граиште, Град, Гладно Поле, Долна Сулијманица, Димоа Орница, Дупка, Дреновски Пат, Елешка, Кале, Зољо Камен, Л’чица, Лоза, Леската, Л’шка Река, Л’шки Пат, Муса, Осоо, Под Ридот, Плочите, Присоо, Стари Буковик, Слогоите, Сувата Чезма, Стрмниот Пат, Трнаа, Тесен Рид, Ќиркојца, Црквата, Широкиот Рид, Широки Орници.
Антика
Подрачјето било населено уше во антиката. За ова сведочат пронајдените питоси и парчиња од ќерамиди пронајдени при орање во месноста Бисерник.
Во Отоманското Царство
Во османлиските дефтери од XV век во Буковик се заведени 59 домаќинства, чии глави се наведени по име. Селото се среќава во османлискиот записник од 1568/69 г. за Горичката каза, како и во Слепчевскиот кодик од истиот век.
Во минатото селото се наоѓало на друго место, денес познато како месноста Старо Буковик (или Старо Село) околу 2 км југоисточно од денешното. Жителите се прместиле при крајот на XVIII или почетокот на XIX век поради песокливоста и водоврикот на теренот, како и надоаѓањето на езерската вода во куќите.
Црквите „Св. Атанасиј“ и „Св. Петка“ во селото се изградени во XIX век и денес се прогласени за заштитени споменици на културата.
Во XIX век Буковик било село во Битолската каза со две маала — Горно и Долно. Во селото работело народно основно училиште. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Буково (Boukovo) било село во Ресенската каза со 15 домаќинства сочинети од 32 жители, погрешно заведени како муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в селото живееле 120 Македонци христијани. По податоци за егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Буковик (Boukovik) живееле 160 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија. Во овој период Боривое Милоевиќ го спомнува со 17 македонски куќи. Покрај бугарската, во ова време работела и грчката пропаганда, на неколку наврати воведувајќи настава на грчки место на македонски.
Припојување кон Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година имало население од 151 жител кое се намалило на 131 во 1920 г. Во 1926 г. името на селото е преведено на грчки како Оксија. Неколку буковчани биле испратени како војници на боиштата во Мала Азија во Грчко-турската војна (1919-1922). Во 1928 г. селото броело 133 лица, а во 1940 г. се зголемило на 147.
Меѓу двете светски војни од селото заминале 28 лица како печалбари во прекуокеанските земји; некои од нив останале таму и ги повлекле семејствата. Грчките власти воделе жестока политика на денационализација и асимилација на населението, придружена со забрани и казни.
Во Втората светска и Грчката граѓанска војна
За време на Втората светска војна Буковик влегол во окупациската зона на Италија по капитулацијата на Грција во Грчко-италијанската војна. Во таа војна, на фронтот во Албанија биле мобилизирани 15 буковчани, од кои тројца загинале. По капиулацијата на Италија во 1943 г. Буковик станал слободна територија на НОАВМ и ЕЛАС. Во селото на неколку наврати престојувале битолско-преспанскиот партизански одред „Даме Груев“ и леринскиот партизански одред „Бигла“, кон кој се приклучиле 4 жители на Буковик. Во 1947 г. е отворено училиште на македонски јазик.
Буковчаните дале значаен отпор во Грчката граѓанска војна, поради што селото силно пострадало; 100 жители се иселиле во источноевропските земји, а останатите се раселиле во околните села. Така, во 1951 г. Буковик се води како напуштена населба. Подоцна, дел од жителите се повратиле, така што во Буковик останале дваесетина Македонци, а властите во 1952 г. довеле 18 семејства погрчени Власи од Епир.
Родови
Буковчани се потомци на следните стари буковски семејства: Андаровци, Босите, Василевци, Деловци, Јанковци, Костовци, Мечкаровци, Мијо Дупенски, Николовци, Петревци (Дамовци), Поповци (доселени од Трнаа), Секуловци (доселени од Прилеп) и Ташовци.
Традиционална селска слава е Свети Архангел, на 19 септември.
Стопанство
Главно занимање на населението по заминувањето на Македонците е сточарството, но се обраќа внимание и на земјоделството и шумарството.
Традиционално, селото се занимавало со полјоделство, сточарство, риболов и печалбарство. Најзастапени култури биле житото (’рж, јачмен, уров, пченка), разновиден зеленчук и бостан. Сточарството во тоа време не било доволно развиено, но било застапено со разновиден добиток. Во селото работеле и две мали ќерамидници, од кои едната била ваковска, а другата во сопственост на семејството Секуловци.
2 век
2 век започнал на 1 јануари 101 година, а завршил на 31 декември 200 година. Се смета за дел од класичната антика.
На почетокот од овој век, Римското Царство го достигнало своето најголемо територијално проширување за време на владеењето на царот Трајан, но по неговата смрт тоа започнало полека да пропаѓа. Ова бил век на проспоритет на империјата, а најпознат е по владеењето на Петте добри императори. За време на владеењето на царот Адријан, Евреите биле протерани од Ерусалим по Востанието на Бар Кохба. Последната четвртина од векот го означила крајот на периодот на мир и просперитет, познат како Pax romana, со смртта на царот Марко Аврелиј, последениот од Петте добри императори и доаѓањето на власт на царот Комод.
Иако во текот на првата половина од овој век Хан династијата во Кина цврсто се држела на власт и го проширила своето царско влијание во Средна Азија, во втората половина од векот владеела широко распространета корупција и избувнало Востанието на жолтите турбани. Овие превирања постепено довеле до конечниот пад на династијата во 220 година.
Ангела Меркел
Ангела Доротеја Меркел (Angela Dorothea Merkel; родена Каснер; р. ) — германска политичарка и поранешен научник, која е канцелар на Германија од 2005 и водач на Демохристијанскиот сојуз (ДХС) од 2000. Таа е прва жена која е избрана на таа функција.
Образувана во насоката физичка хемија, Меркел влегла во политиката во бранот на револуциите од 1989, кратко служејќи како гласноговорник за источногерманската влада. По повторното обединување во 1990, била избрана во Бундестагот за изборниот округ Штралзунд-Северна Западна Померанија-Риген во покраината Мекленбург-Западна Померанија, која и денес претставува нејзина изборна единица. Подоцна била назначена за сојузна министерка за жени и млади во 1991 под водство на канцеларот Хелмут Кол, по што била унапредена во сојузна министерка за животна средина, заштита на природата и јадрена заштита во 1994. Откако коалицијата ЦДУ/ЦСУ била поразена во 1998 била избрана за генерален секретар на ЦДУ, пред да биде избрана за прв женски водач на партијата во 2000.
По сојузните општи избори во 2005 била назначена за прва жена канцелар на чело на големата коалиција, која се состоела од нејзината партија ЦДУ, нејзината сестринска партија од Баварија, Христијанско-социјалната унија (ЦСУ) и Социјалдемократската партија на Германија (СПД). На сојузните општи избори во 2009, ЦДУ добила најголем број од гласовите и Меркел можела да создаде коалициска влада со поддршка на ЦСУ и Слободната демократска партија (ФДП). На сојузните општи избори во 2013, Меркел ги повела ЦДУ/ЦСУ на уште една победа, освојувајќи скоро мнозинство во Бундестагот, со освоени 41,5% од гласовите; разговорите за составување коалиција сè уште траат откако ФДП не успеа да влезе со свои претставници во Бундестагот.
Во 2007, Меркел била претседател на Европскиот Совет и го водела Г8, втора жена (по Маргарет Тачер) која го направила тоа. Играла средишна улога во преговорите за Лисабонскиот договор и Берлинската декларација. Еден од нејзините приоритети бил исто така да ги зајакне трансатлантските економски врски преку потпишување на договорот за Трансатлантскиот економски совет на 30 април 2007. Меркел одигра исклучителна улога во управувањето со финансиската криза на европско и светско ниво и била нарекувана како „одлучувач“. Дома, реформата на здравствената заштита и проблемите во врски со изворите на енергија биле главни проблеми за време на нејзиниот мандат.
Ангела Меркел била опишувана како де факто водач на Европската Унија,   и рангирана за втора највлијателна личност во светот од страна на списанието Forbes во 2012, највисок пласман некогаш постигнат од страна на некоја жена, додека според најновите рангирање е сместена на петтото место.
Ран живот
Меркел е родена како Ангела Доротеја Каснер во Хамбург, Западна Германија, ќерка на Хорст Каснер (1926–2011), родум од Берлин, и неговата жена Херлинд, родена во 1928 во Данциг (сега Гдањск, Полска) како Херлинд Јенч, настаничка по англиски и латински јазик. Нејзината мајка била член на Социјалдемократската партија на Германија. Меркел има полско потекло, бидејќи нејзиниот дедо по мајка, Лудвиг Казмјерчак, бил Германец со полско потекло.
Таткото на Меркел студирал теологија во Хајделберг и потоа во Хамбург. Во 1954 нејзиниот татко добил своја парохија во црква во Квицов (близу Перлеберг во Бранденбург), кој тогаш бил во Источна Германија и семејството се преселило во Темплин. Така, Меркел пораснала на село, 80 километри северно од Источен Берлин. Герд Лангут, поранешен висок член на Демохристијанскиот сојуз на Меркел, навел во својата книга дека можноста на семејството слободно да патува од Источна кон Западна Германија во текот на следните години, како и поседувањето на два автомобили, водел до заклучокот дека таткото на Меркел имал „благонаклонет“ однос со комунистичкиот режим, бидејќи таква слобода и поволности за свештеник би биле невозможни во Источна Германија.
Како и повеќето ученици, Меркел била член на Слободната германска младина (ФДЈ), службено младинско движење предводено од владејачката партија за социјалистичко единство. Иако членството било главно доброволно, оние кои немало да се приклучат, немале скоро никакви шанси за запишување на некој универзитет. Меѓутоа, таа не учествувала во секуларната церемонија за полнолетство (Jugendweihe), која била вообичаена во Источна Германија и наместо тоа учествувала во црковна церемонија. Подоцна, на Академијата на науките, станала член на окружниот одбор на ФДЈ и секретарка на „Агитпроп“ (Агитација и пропаганда). Самата Меркел тврдела дека таа била секретарка за култура. Кога некогашниот окружен претседавач на ФДЈ на Меркел ѝ противречил, таа инсистирала дека: „Според мојата меморија, јас бев секретарка за култура. Но, што јас знам? Јас верувам дека нема ништо да знам кога ќе имам 80“. Оценката на Меркел на задолжителниот предмет марксизам-ленинизам била оценета само со „задоволителна“ (genügend) во 1983 и 1986.
На училиште, таа научила течно да говори руски и ила добивала награди за нејзините вештини во руски јазик и математика. Меркел се образувала во Темплин и на Универзитетот во Лајпциг, каде студирала физика од 1973 до 1978. Додека била студент, учествувала во обновата на урнатите на Морицбастај, проект на студентите со цел да создадат сопствен клуб и објект за рекреација на кампусот. Таква иницијатива била без преседан во ГДР во тој период и првично наишла на отпор од самиот универзитет. Меѓутоа, со поддршка на локалното раководство на владејачката партија, било дозволено проектот да продолжи. Меркел работела и студирала во Централниот институт за физичка хемија на Академијата на науките во Берлин-Адлерсхоф од 1978 до 1990. Откако добила докторат за нејзината теза за квантна хемија, таа работела како истражувач и издала неколку трудови.
Во 1989, Меркел била вклучена во растечкото демократско движење по падот на Берлинскиот ѕид, приклучувајќи ѝ се на новата партија Демократско будење. По првите (и единствени) демократски избори во Источна Германија станала заменик гласноговорник на новата привремена влада пред обебединувањето под водство на Лотар де Мезиер. Во април 1990, Демократското будење се споила со источногерманскиот ДХС, која подоцна се споила со нејзината западна копија по повторното обединување.
Водач на опозицијата
Кога владата на Кол беше поразена на општитени избори во 1998, Меркел била именувана за генерален секретар на ЦДУ. Од ова место, Меркел ги надгледувала низата на изборни победи на нејзината партија во шест од седум покраински избори во 1999, уривајќи ја коалицијата на СПД и Зелените во Бундесратот, законодавно тело кое ги претставува покраините. По партискиот финансиски скандал, кој загрозил многу водечки личности во ЦДУ (најмногу самиот Кол, кој одбил да го открие дарителот на 2 милиони германски марки, тврдејќи дека дал чесен збор и партискиот водач Волфганг Шојбле, наследникот избран лично од Кол, кој исто така не сакал да соработува), Меркел го критикувала нејзиниот поранешен ментор Кол и се залагала за свеж почеток на партијата без него. Била избрана да го замени Шојбле, станувајќи прва жена претседател на нејзината партија, на 10 април 2000. Нејзиниот избор изненадил многу набљудувачи, бидејќи нејзината личност претставувала спротивност на партијата за која била избрана да ја води; Меркел е протестант, со потекло од главно протестантската северна Германија, а во ЦДУ преовладуваат мажи, општествено конзервативна партија со упоришта во западна и јужна Германија, а баварската сестринска партија, ЦСУ, има длабоки католички корени.
По изборот на Меркел како водач на ЦДУ, таа имала значителна популарност помеѓу германското население и голем дел од Германците ја поддржувале да стане соперник на канцеларот Герхард Шредер на изборите во 2002 година. Меѓутоа, таа не добила доволно поддршка од нејзината сопствена партија и особено од нејзината сестринска партија (баварската Христијанско-социјална унија, или ЦСУ), и била заменета од водачот на ЦСУ Едмунд Штојбер, на кого му ја препуштила привилегијата да го предизвика Шредер; меѓутоа, го пропуштил големото водство на анкетите и изгубил на изборите со минимална разлика. По поразот на Штојбер во 2002, како и нејзината улога како претседател на ЦДУ, Меркел станале водач на конзервативната опозиција во долниот дом на германскиот парламент, Бундестагот. Нејзиниот соперник, Фридрих Мерц, кој ја вршел функцијата на парламентарен водач пред изборите во 2002, бил отстранет за да ѝ се даде шанса на Меркел.
Меркел ја поддржала значителната реформска агенда која се однесувала на економскиот и социјален систем на Германија и била сметана за попазарна отколку нејзината сопствена партија (ЦДУ); таа се залагала за промени во германскиот закон за труд, особено за отстранување на пречките за отпуштање вработени и зголемување на дозволениот број на работни часови во неделата, тврдејќи дека постоечките закони ја прават земјата помалку конкурентна, бидејќи компаниите не можат лесно да ги контролираат трошоците за трудот во време кога компаниите имаат тешки времиња.
Меркел тврдела дека атомската енергија во Германија треба етапни и побавно да биде намалувана отколку што предвидувала администрацијата на Шредер.
Меркел за залагала за силно трансатлантско партнерство и германско-американско пријателство. Во пролетта 2003, пркосејќи му на силното јавно противење, Меркел застанала во корист на американската инвазија на Ирак, опишувајќи ја како „неизбежна“ и обвинувајќи го канцеларот Герхард Шредер за антиамериканизам. Ја критикувала поддршката на владата за приклучувањето на Турција кон Европската Унија и наместо тоа нудела „привилегирано партнерство“. Овој став го претставувал растечкото јавно мислење за одбивање на членството на Турција во Европската Унија.
Пат до избори
На 30 мај 2005, Меркел победила на номинацијата на ЦДУ/ЦСУ како соперник на канцеларот Герхард Шредер од СПД на сојузните избори во 2005. Нејзината партија ја започнала кампањата со 21 процентен бод предност пред СПД на анкетите, иако нејзината лична популарност била помала. Меѓутоа, кампањата на ЦДУ/ЦСУ влегла во проблеми кога Меркел двапати го помешала бруто и нето приход во текот на една телевизиска дебата, а самата кампања на партијата се потпирала на економијата. Ја поправила грешката со тоа што објавила дека Паул Кирхоф, поранешен судија во германскиот уставен суд и водечки стручњак за фискална политика, ќе го назначи за министер за финансии.
На 18 септември 2005, ЦДУ/ЦСУ на Меркел и СПД на Шредер се соочиле едни против други на националните избори, на кои ЦДУ/ЦСУ победиле со 35,3% (ЦДУ 27,8%/ЦСУ 7,5%) наспроти гласовите на СПД од 34,2%. Ниту коалицијата СПД-Зелени ниту ЦДУ/ЦСУ и нејзините коалициски партнери, Слободната демократска партија, имале доволно места за создавање мнозинство во Бундестагот, при што обајцата, Шредер и Меркел, прогласиле победа. Големата коалиција помеѓу ЦДУ/ЦСУ и СПД се соочила со предизвикот дека обете партии ќе го посакуваат местото канцелар. Меѓутоа, по три недели на преговори, двете партии постигнале договор со кој Меркел станала канцелар, а СПД ќе добијат 8 од 16 места во кабинетот. Договорот за коалиција бил одобрен од двете партии на партиски конференции на 14 ноември 2005. Меркел била избрана за канцелар од мнозинството делегати (397 наспроти 217) во новиот состав на Бундестагот на 22 ноември 2005, но 51 член на владејачката коалиција гласал против нејзе.
Извештаите покажувале дека големата коалиција настојувала да има мешавина од политики, а некои од нив се разликувале од политичката програма на Меркел како водач на опозицијата и кандидат за канцелар. Намерата на коалицијата била да ги намали јавните трошоци при што го зголемила данокот на додадена вредност (од 16 на 19%), придонесите за социјално осигурување и горната стапка на данокот на добивка.
Канцелар на Германија
На 22 ноември 2005, Меркел ја презела функцијата канцелар на Германија по изборите истата година, кои довеле до создавање на голема коалиција со СПД. Таа била повторно избрана во 2009 со поголемо мнозинство и била во можност да создаде коалиција со ФДП. На изборите во септември 2013 година, партиите ЦДУ/ЦСУ биле прогласени за победници, но им бил потребен коалициски партнер за создавање влада.
Надворешна Политика
На 25 септември 2007, Меркел се сретнала со XIV далај-лама на „приватни и неформални разговори“ во Берлин во службата на германскиот канцелар и покрај протестот од страна на Кина. Потоа, Кина ги откажала одвоените разговори со германските власти, вклучувајќи ги разговорите со министерот за правда Бригите Циприс.
Еден од приоритетите на Меркел вклучувал засилувања на трансатлантските економски врски, го потпишала договорот за Трансатлантски економски совет на 30 април 2007 во Белата куќа. Советот, заеднички воден од претставници на ЕУ и САД, целел кон отстранување на пречките во трговијата за понатамошна интегрирана трансатлантска слободна трговија. Овој проект бил опишан како премногу либерален од францускиот политичар од левицата Жан-Лик Меланшон, стравувајќи од префрлање на суверенитетот од граѓаните на мултинационалните и израмнување на надворешната политика и институции на Европска Унија и Америка.
Во 2006, Меркел изразила загриженост за преголемата зависност од руската енергија, но имала слаба поддршка од останатите во Берлин.
Израел
Меркел го посетила Израел четири пати. На 16 март 2008, Меркел пристигнала во Израел на одбележувањето на 60-годишнината на Израел. Таа била пречекана на самиот аеродром од премиерот Ехуд Олмерт, почесна стража и многу политички и религиозни водачи во земјата, вклучувајќи поголем дел од израелскиот кабинет. Дотогаш, само на американскиот претседател Џорџ В. Буш му била укажана чест со пречекување на аеродромот. Меркел одржала говор пред Кнесетот, единствен странец кој не е шеф на државата како што била вообичаената пракса, иако ова ги испровоцирало опозициските партии од крајната десница. Во тоа време, Меркел била исто така претседател на Европскиот Совет и претседавач на Г8. Меркел ги поддржала израелските дипломатски иницијативи, спротивставувајќи му се на палестинското барање за членство во ОН. Меѓутоа, Меркел побарала изградбата на населби зад Зелената линија да запре, и не се сложила со однесувањето на израелската влада.
Ликвидносна криза
По големиот пад на светските берзи во септември 2008, германската влада се вклучила да ѝ помогне на хипотекарната компанија Hypo Real Estate со помош, која била договорена на 6 октомври 2006, во која германските баки учествувале со 30 милијарди евра, а Бундесбанката со 20 милијарди евра со кредитна линија.
Индија
Меркел и индискиот премиер Манмохан Синг направиле „заедничка декларација“ нагласувајќи го индиско-германското стратешко партнерство во 2006. Идната соработка се насочила кон полињата на енергијата, науката и технологијата и одбраната. Слична декларација, потпишана во текот на посетата на Меркел на Индија во 2007, го забележала значајниот напредок во индиско-германските односи и поставила амбициозни цели за нивен развој во иднина. Односите со Индија на основа на соработка и партнерство биле дополнително зајакнати со посетата на Меркел на Индија во 2011. На покана на индиската влада, двете земји ја одржала првата меѓувладина седница во Њу Делхи. Овие консултации поставиле нови стандарди во исполнувањето на стратешкото партнерство, бидејќи Индија станала третата неевропска земја со која Германија воспоставила ваква соработка. Индина станала првата азиска земја која одржала заедничка владина седница со Германија во текот на посетата на Меркел.
Индиската влада ѝ ја доделила на Меркел наградата „Џавахарлал Нехру“ за меѓународно разбирање за 2009. Изјавата објавена од Владата на Индија велела дека наградата „ја препознава нејзината лична посветеност и енормни напори за одржлив и подеднаков развој, за добро владеење и разбирање и за создавање подобар свет за соочување со предизвиците во 21 век."
Поддршка
Во текот на нејзиниот втор мандат, поддршката на Меркел ненајдено и брзо опаднала во Германија, поради што се случиле големи загуби на покраинските избори за нејзината партија. Анкета во август 2011 покажала дека нејзината коалиција имала 36% поддршка споредено со нејзината соперничка коалиција која имала 51%. Меѓутоа, таа го подобрила резултатот при справувањето со неодамнешната евро-криза (69% го оцениле нејзиниот резултат како добар наспроти недоволен) и нејзината поддршка го достигнала највисокото ниво во цело време од 77% во февруари 2012.
Кабинети
Првиот кабинет на Ангела Меркел положил свечена заклетна на 22 ноември 2005.
На 31 октомври 2005, по поразот на неговиот посакуван кандидат за местото генерален секретар на СПД, Франц Минтеферинг укажал дека ќе поднесе оставка од местото претседател на партијата во ноември, како што и направил. Навидум како одговор на ова, Едмунд Штојбер (ЦСУ), кој првично бил предложен за функцијата за економија и технологија, го објавил своето повлекување на 1 ноември 2005. Иако ова било гледано како удар на обидот на Меркел да создаде остварлива коалиција и кабинет, начинот на кој Штојбер се повлекол предизвикал исмевање и сериозно поткопување на неговата позиција како соперник на Меркел. Одделни конгреси на ЦДУ, ЦСУ и СПД го одобриле предложениот состав на кабинетот на 14 ноември 2005.
Вториот кабинет на Ангела Меркел положил свечена заклетва на 28 октомври 2009.
Во 2013, Меркел освоила една од најодлучувачките победи во германската историја. Меѓутоа, бидејќи на ЦДУ/ЦСУ им недостигале пет места за да можат да владеат сами, третиот кабинет на Меркел ќе биде коалиција помеѓу ЦДУ/ЦСУ и СПД. Бидејќи ФДП, посакуваниот коалициски партнер на ЦДУ/ЦСУ, не успеал да го надмине цензусот, Меркел започнала разговори со СПД и Зелените за коалициска влада.
Личен живот
Во 1977, Ангела Каснер се омажила за студентот по физика Улрих Меркел и го зела неговото презиме. Бракот завршил со развод во 1982. Нејзиниот втор и денешен сопруг е квантен хемичар и професор Јоахим Зауер, кој во голема мерка останал надвор од медиумите. Првпат се сретнале во 1981, подоцна станала двојка и се венчале на приватна церемонија на 30 декември 1998. Таа нема деца, но Зауер има два возрасни сина од претходниот брак. Меркел е позната по несакањето кучиња. Таа е страстен фудбалски обожавател и била позната по тоа дека ги слушала натпреварите додека била во Бундестагот и е чест гостин на официјалните натпревари на националната репрезенција.
Споредби
Како жена политичар од партија од десниот центар, која е исто така и научник, Меркел била споредувана од многу медиуми на англиски јазик со поранешната британска премиерка Маргарет Тачер. Некои ја нарекуваат и како „Железна дама“, „Железна девојка“ и дури „Железна Фрау“ (сите прекари поврзани со Тачер, која исто така имала универзитетска диплома во областа на хемијата). Политичките коментатори дебатирале за нивните слични агенди. Подоцна во нејзиниот мандат, Меркел го добила прекарот „Мути“ (Mutti; германска изведена форма за мајка)), од весникот Der Spiegel што се однесувало на нејзината идеализирана мајчинска фигура од 1950-тите и 1960-тите. Исто така била нарекувала „Железниот канцелар“, според Ото фон Бизмарк.
Покрај тоа што е првата жена германски канцелар, прва што израснала во поранешната Источна Германија (иако е родена во Западна Германија ) и најмлад германски канцелар по Втората светска војна, Меркел е исто така прва која е родена по Втората светска војна и прв канцелар на Сојузната Република Германија која има образование во природните науки. Таа студирала физика; нејзините претходници студирале право, економија или историја или биле воени офицери, помеѓу другото.
Форбс ја именувал за втора највлијателна личност во светот во 2012.
IC 1204
IC 1204 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1204 е од видот *.
Други поделби
Проучување на IC 1204 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Парабола за милостивиот Самарјанин
Парабола за милостивиот Самарјанин — една од најпознатите Исусови параболи. Параболата раскажува за тоа како на ранет еврејски патник, кој бил нападнат од разбојници, не запреле да му помогнат ниту од свештеник ниту од Левит што минувале, туку запрел еден странец, Самарјанин.
Иако Самарјаните и Евреите биле во традиционално непријателство, овој Самарјанин му помогнал на ранетиот Евреин, за разлика од припадниците на неговиот народ и оние од кои најмногу се очекува доблест. Претставувајќи ги омразените Самарјани во поволно светло, Исус ги шокира своите слушатели, што е својствено за неговите провокативни говори во кои вообичаените очекувања се превртуваат наопаку.
Исус ја дава оваа парабола како одговор на прашањето на еден еврејски учител по право за идентитетот на „ближниот“ за кој Книгата левитска вели дека треба да се сака (19:18). Параболата е забележана во новозаветното Евангелие според Лука (10:25-37).
Содржина
Кај Лука, приказната започнува со прашање на еден законоучител:
На што Исус му одговара со парабола:
Патот од Ерусалим до Ерихон
Во времето на Исус, патот од Ерусалим до Ерихон бил познат по своите опасности и тешкотии и бил наречен „крвав пат“ поради честите напади на разбојниците. Мартин Лутер Кинг, јуниор, во својот говор „Јас сум бил на врвот на планината“, ден пред да умре, го опишува патот на следниов начин:
Кинг продолжува:
Евреите и Самарјаните
Исусовите сограѓани Евреи ги мразеле Самарјаните, до тој степен што изразот на Исусовиот соговорник „оној што се смилувал на него “ може да укаже на непријатноста од изговарањето на зборот Самарјанин. Самарјаните исто така ги мразеле Евреите. Затегнатоста особено се зголемила на почетокот на првиот век кога Самарјаните, наводно, го сквернавеле еврејскиот храм со човечки коски.
Кога параболата ќе ја слушнат денес луѓе кои не знаат за омразата кон Самарјаните во тоа време, овој аспект од параболата не доаѓа до израз. Малкумина дури слушнале за нив освен преку милостивиот Самарјанин во оваа приказна. За воопшто да се разбере параболата, потребно е да се стави во контекст разбирлив за денешните слушатели. Имено, дека индивидуите од општествена група што не ја поддржуваме можат да се однесуваат поморално од членовите на социјална група што ние ја поддржуваме.
Самарјаните се појавуваат на уште неколку места во евангелијата. Во Евангелието според Лука (9:51-56), се споменува дека Исус бил непријателски примен во Самарија. Понатаму во истото Евангелие (Лука 17:11-19), е опишано како Исус исцелува десет лепрозни, од кои само еден, Самарјанин, му се заблагодарува. Во Евангелието според Матеј (10:5-8), Исус ги поучува своите ученици да не проповедаат во пагански или самарјански градови. Во Евангелието според Јован, Исус се среќава со една Самарјанка со која има долг разговор, по што многу Самарјани веруваат во него како пророк.
Алегориско толкување
Раниот христијански теолог Ориген ја толкува приказната на следниов начин:
И други христијански писатели, како што е Августин, ја толкувале оваа приказна алегорично, така што Самарјанинот го претставува Исус Христос, кој ги спасува грешните души. Алегориското толкување традиционално е застапено и во Православната црква.
Жан Калвин воопшто не бил одушевен со алегориските толкувања на Христовите зборови:
За Калвин, сочувството што го покажал Самарјанинот кон Евреинот покажува дека човекот е создаден за доброто на човекот и дека меѓу сите луѓе постои заемна обврска за помош.
Современите научници главно го отфрлаат алегориското толкување како произволно и неповрзано со првичното одвиввање на параболата.
Социјално толкување
Многу христијани ја користеле оваа парабола како пример за противење на расните, етничките и верските предрасуди. На пример, активистот против ропството Вилијам Џеј зборувал за свештенството кое го игнорирало ропството дека „го следи примерот на свештениците и левитите “. Американскиот теолог Клајн Снодграс пишува: „Врз основа на оваа парабола, ние мора да се бориме против сопствениот расизам, но исто така мора да бараме правда и да обезбедиме помош за оние на кои им е потребна, без разлика на која група припаѓаат“. Мартин Лутер Кинг го опишува Самарјанинот како „човек од друга раса “. Кинг често зборувал за оваа парабола, спротивставувајќи ја грабливоста на разбојниците и самозачуваното немешање на свештениците и левитите, со подготвеноста на Самарјанинот да му помогне на човекот во неволја. Кинг исто така го упатува повикот да му се помогне на ближниот во општеството како целина:
Џоел Грин пишува дека последното прашање на Исус „Кој од тројцата е поблиску до оној што бил нападнат од разбојниците?, е пресврт на првично поставеното прашање „кој е мојот сосед? “ и тоа преку него Исус...
Роберт Фанк верува дека еврејските слушатели на Исус се поистеветувале со претепаниот и ограбениот патник. Од тој агол, помошта добиена од омразениот Самарјанин е како Божјото Царство добиено како милост од неочекуван извор.
NGC 7172
NGC 7172 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7172 се споменува и како ESO 466-38, MCG -5-52-7, HCG 90A, AM 2159-320, IRAS 21591-3206.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 2 м 1,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -31° 52' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 7172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67874. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7489. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Желудник
Желудникот (грчки: Gaster, латински: Ventriculus) е најширокиот дел од системот за варење кај посложено организираните животни. Кај попросто организираните животни, улогата на желудник најчесто ја преземаат цревата, каде со помош на дигестивни жлезди се вари храната.
Желудникот кај животните може да се јави како едноделен (еднокоморен) или повеќеделен (повеќекоморен). Повеќекоморен желудник имаат копитарите. Повеќето од нив се преживари, односно имаат четириделен желудник од каде ја враќаат храната до устата и повторно ја џвакаат (преживаат). Четирикоморниот желудник на копитарите се состои од: бураг (Rumen), листец (Omasum), сириште (Abomasum) и мрежичка (Reticulum). Од сите овие комори, најголема е бурагот.
Кај останатите животни (главно цицачи), желудникот е едноделен (еднокоморен) и започнува со влез на желудникот (Cardia) кој продолжува во гајдовидно пошироко тело, на кое, пак, се надоврзува излезот на желудникот (Pylorus). На излезот се наоѓа и кружен мускул - сфинктер, кој превенира враќање на храната назад во желудникот.
Анатомија на човековиот желудник
Кај човекот, желудникот е сместен од левата страна на стомачната празнина, под дијафрагмата. Храната до желудникот стигнува од устата и голтникот преку хранопроводот, додека излегува од него преку пилорусот, од каде преминува во дванаесетпалечното црево од тенкото црево.
Ѕидот на желудникот се состои од три слоеви: мускулен, потслузничен и слузничен слој. Над мускулниот слој се наоѓа надворешна обвивка, односно сврзно ткиво, со кое тој се стабилизира во перитонеумот (стомачната кошулка), додека на слузницата се наоѓа покривка од жлездено епително ткиво од кое излегуваат изводните канали на желудочните жлезди.
Слузокожата на желудникот е доста набрана, со цел да се зголеми ресорптивната површина и содржи три видови на желудочни жлезди, кои настанале од епителот:
Мускулниот слој на желудникот се состои од три видови на мускулни влакна: кружни, надолжни и коси. Кружните мускулни влакна го обвиваат телото на желудникот; надолжните се наоѓаат на работ кој е ориентиран накај пилорусот, а косите мускулни влакна се наоѓаат подлабоко, во потслузничниот слој.
На површината од мускулниот слој се наоѓа мрежа од нерви, која се разгранува од десеттиот мозочен нерв - нервот скитник (Nervus vagus). Ткивата од желудникот се исхрануваат од желудочната артерија.
Дигестија во желудникот
Главна улога во дигестијата на храната во желудникот има желудочниот сок, кој е мешавина од компонентите кои ги излачуваат желудочните жлезди, како и од вода и најразлични минерални соли, особено бикарбонати. Овие жлезди секојдневно излачуваат околу 1 - 1,5 l сок.
Ензимите од желудочниот сок, главно ја започнуваат дигестијата на белковините и делумно на липидите од храната:
Хлороводородната киселина (односно HCl) дисоцира на водородни катјони (H+) и хлоридни анјони (Cl-), со што:
Мешање и задржување на храната во желудникот
Храната во желудникот се меша со помош на тонусните и перисталтичките движења на истиот. Тонусните контракции се јавуваат периодично, на секои 20 секунди, при што се образува химусот (полутечна, кашеста смеса). Со перисталтичките движења, пак, кои се јавуваат два до трипати во минута, се префрла химусот од желудникот во дванаесетпалечното црево.
Храната во желудникот се задржува различно време. Алкохолот, лековите и некои отрови кои се лесно растворливи во вода, брзо преминуваат во крвта, без да се задржуваат во желудникот. Храната богата со белковини и масти поддржува желудочна секреција околу 7 часа. За разлика од неа, полутечната се задржува само 2 до 3 часа.
Регулација на дигестијата во желудникот
Регулацијата на варењето на храната во желудникот се остварува на два начина: преку нервниот и преку ендокриниот систем. Овие два начини на регулација се поврзани меѓусебно.
Желудникот е двојно инервиран со вегетативниот нервен систем: симпатикус и парасимпатикус. На тој начин, во зависност од нервната стимулација, секрецијата на желудочниот сок ќе биде засилена преку парасимпатикусот, односно намалена преку симпатикусот. Нервната регулација има условно рефлексно значење. Почнува со навлегувањето на храната во усната празнина. Со тоа се надразнуваат вегетативните центри во продолжениот мозок, откаде преку нервот скитник се стимулираат жлездите на секреција. Состојките на химусот ја намалуваат желудочната секреција преку ентерогастричниот рефлекс.
Ендокрино, лачењето на желудочниот сок се стимулира со хормонот гастрин кој се излачува од слузокожата на самиот желудник. За разлика од него, хормоните ентерогастрин, секретин и холецистокинин, кои се лачат од ѕидот на дванаесетпалечното црево, извршуваат инхибиција на желудочната секреција.
Теодор II Ласкарис
Теодор II Дука Ласкарис или Дука Ласкарис (1221/1222 – ) — цар на Никеја од 1254 до 1258 година.
Живот
Теодор II Дука Ласкарис бил единствениот син на Јован III и Ирина Ласкарина, ќерка на царот Теодор I и Ана Ангелина, ќерка на царот Алексиј III и Ефросина Дукина Каматерина. Теодор е роден кон крајот на 1221 или почетокот на 1222 година, веројатно на истиот ден кога неговиот татко бил прогласен за цар.
Теодор II бил образуван од страна на Никиор Блемид кој му бил и старател, и тој низ целиот свој живот се посветил на науката и уметноста. За разлика од првичните практики, Теодор II не бил крунисан за совладетел од страна на неговиот татко, но учествувал во раотата на владата од 1241 година.По смртта на Јован III на 4 ноември 1254 година, Теодор II бил прогласен за ца од армијата и дворот, но бил крунисан откако бил назначен нов патријарх, Арсениј, во 1255 година.
Стапувањето на престолот на Теодор било искористено од страана на бугарите, кој ја нападнале Тракија под водство на младиот и неискусен Михаил II во 1255 година. И покрај своите интелектуални склоности, Теодор веднаш тргнал во марш кон бугарите и им нанел тежок пораз. За време на својата втор поход во 1256 година, тој успеал да склучи поволен мир со Бугарија, која најверојатно имала криза во водството на државата. Теодор продолжил по победата над Бугарија проширувајќи ја контролата на запад, каде ги освоил Драч и Сервија, со што успешно ги заобиколил неговите соперници во Епир.
Внатрешно, Теодор претпочитал бирократи од средните класи наместо членови на големите аристократски семејства. Михаил Анголд делумно ова го објаснува како дел од неговиот карактер: Предноста која Теодор им ја давал на обичните граѓани наишла на силно противење од страна на благородништвото насочено кон царот и неговите министри, големиот доместик Ѓорѓи Музалон. Спорот довел да биде прогонет еден од водачите на аристократката фракција, идниот цар Михаил VIII, кој бил обвинет за заговарање со Турците-селџуци. Насреде кризата, Теодоровите епилептични напади се влошиле,м и царот починал на 16 август 1258 година, оставајќи го Ѓорѓи Музлон како регент за неговиот малолетен син Јован IV.
Семејство
Теодор II Дука Ласкарис се оженил со Елена Асенина, ќерка на Иван Асен II во 1235 година, со која имал неколку деца:
Борнхефед (амт)
Борнхефед (Bornhöved) — општинска заедница во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Трапенкамп. The Amt Bornhöved consists of the following municipalities:
Билтен (ГШ)
Билтен (Скопје, август-септември 1943) бил орган на Поверенството на Главниот Штаб на НОВ и ПОМ за подрачјето на Четвртата оперативна зона, на македонски јазик. Објавени се неколку броја, а сочувани се само првите два броја. Негов главен уредник бил Кузман Јосифовски Питу. Меѓу другото, во првиот број е објавена и хроника на дејствувањето на една партизанска единица во Тиквешијата, а во вториот број се соопштува и за убиството на ваташките младинци.
Рамиз Мерко
Рамиз Мерко ( во ) — македонски политичар со албанско потекло од редовите на ДУИ. Мерко бил градоначалник на Општина Струга во периодот 2005–2013, а бил и пратеник во Собранието на Република Македонија во периодот 2014–2016.
На локалните избори во 2017 го победил својот противкандидат од редовите на Алијанса за Албанците Зијадин Села, станувајќи по третпат градоначалник на Струга.
Елстертребниц
Елстертребниц (Elstertrebnitz) — општина во Саксонија и се наоѓа југозападно од Лајпциг и североисточно од Цајц.
Географија
Елстертребниц се наоѓа јужно од Лајпциг, во низините околу 15 километри североисточно од Цајц.
Соседни општини
Елстертребниц се граничи на север со градот Пегау, на североисток со градот Гројцш, општината Елстерауе на југ и општината Хоенмелзен на запад. Општините Елстертребниц и Хоенмелзен се одделени со отворениот коп Профен.
Елстермилграбен
Елстермилграбен е името на водниот канал, снабдуван со водите од реката Елстер. Елстермилграбен ги снабдувал мелниците со вода од Елстертребниц до Клајндалциг до век. Многу малку мелници се останати и денес. Меѓудругото, водниот канал им служи на селаните за бањање и како воден извор за потребите на населението. Пегауер Бањи, кои се наоѓаат до Елстермилграбен, ја користат водата за своите објекти.
Еспресо со пана
Еспресо со пана, што значи „еспресо со крем“ на италијански, е шолја еспресо прелиено со шлаг. Во Франција и во Обединетото Кралство е познато како café Viennois.
Билтен (КП Македонија)
Билтен (Скопје, јули 1940 - октомври 1940) бил илегален орган на Покраинскиот комитет на КП во Македонија, на македонски и српски јазик. Излегувал еднаш месечно. Бил умножуван на циклостилна техника. Објавени се вкупно четири броја. Тие ја рефлектираат политиката на КПЈ кон политичките и стопанските состојби (аграрното прашање, тутунот и слично) во Македонија, но содржат написи за организационите и за националните проблеми, одделни прогласи и летоци.
Хромафинска клетка
Хромафинските клетки или феохромоцити се невроендокрини клетки кои претежно се наоѓаат во медулата на адреналните жлезди кај цицачите. Хромафинските клетки ослоободуваат катехоламини: ~80% епинефрин (адреналин) и ~20% норепинефрин (норадреналин) во системската циркулација.
Страшо Ангеловски
Страшо Ангеловски ( во ) е македонски политичар, претседател на македонската десничарска политичка партија ТМОРО-ВЕП и долгогодишен водач и претседател на некогашната МААК - Конзервативна Партија (подоцна МААК-ЕМО). Познат е по своите ставови и залагања за обединување на Македонија, поддршка и промивирање на современиот македонски национален идентитет како продолжение и директна врска со Античките Македонци. По занимање е дипломиран новинар.
Како претседател на МААК - Конзервативна Партија, Страшо Ангеловски во 1997 година, на своја иницијатива во Женева побара ревизија и поништување на Букурешкиот договор и обединување на Македонија. Во 2001 година организирал протести пред Собранието на Република Македонија со цел да се оневозможи изгласувањето на Охридскиот рамковен договор. Заедно со неговата партија МААК-ЕМО, тој во 2001 година се обиде и преку правна процедура да се поништи Рамковниот договор.
Порака од морето
„Порака од морето“ ― расказ од Чарлс Дикенс и Вилки Колинс напишан во 1860 година за божиќното издание на Преку цела година.
Резиме на заплетот
Приказната започнува со пристигнувањето на капетанот Џорган на прекрасен остров, каде што треба да достави писмо што го нашол во шише за време на едно од неговите патувања до Алфред Рејброк, младо момче кое живее на островот.
Кога го прочитале писмото, излегува дека таткото на Алфред украл пари, 5.000 фунти. Алфред требал да се ожени со Кити, но за да го истражи злосторството на неговиот татко, тој ја раскинува венчавката и го започнува своето патување до Ланрен со Џорган.
Џорган и Алфред го запознаваат таткото на Кит, г-дин Трегартен, кој им ги дава имињата на старешините од нивното село Ланрен. Џорган ги интервјуира наведените лица и други старешини, иако никој од нив не знае ништо за експедицијата.
Како што подоцна се испоставило, братот на Алфред, Хју, бил спасен за чудо, а обвинетиот во писмото бил самиот Трегартен. Хју му ја раскажал својата авантура на Џорган, според која, од 5-те преживеани морнари, само Хју и Клисолд преживеале на островот.
Неколку месеци подоцна, непознат брод го преживува судирот со брегот и тие се сметани за изгубени. Бродот бил откриен од пирати, кои ги поробиле. Клисолд преживеал по 1 година, а Хју страдал 3 години. Откако избегал, Хју отишол кај Ларен за да го истражи случајот на неговиот татко, каде случајно го запознал Алфред.