cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Љубанци (археолошко наоѓалиште)
Во урнатините на селска црква (веројатно „Св. Богородица“) се откриени пет фрагменти од римски споменици. Четири од нив се надгробни, а еден е вотивен и посветен на богот Збелтурд, сите со латински натписи. Спомениците се исчезнати.
Михаил II (Византија)
Михаил II наречен Амориецот или Пелтекот — византиски цар кој владеел од 820 до неговата смрт на 2 октомври 829 година, прв владетел на Аморијанската династија.
Михаил бил војник, кој се искачил во висок чин заедно со неговиот другар Лав V Ерменец (владеел 813–820). Му помогнал на Лав да го тргне од престолот и да го заземе местото на царот Михаил I Рангабе. Меѓутоа, подоцна и самите ќе се разидат и Лав ќе го казни Михаил на смрт. Потоа, Михаил успева маестрално да спроведе заговор, кој ќе доведе до убиство на Лав на Божиќ во 820 година. Веднаш се соочил со голем револт на Тома Славјанинот, кој скоро и да го загубел престолот и не бил целосно уништен до пролетта 824 година. Подоцнежните години биле обележани со две големи воени катастрофи кои имале долгорочни ефекти: почнувањето на муслиманската окупација на Сицилија и загубата на Крит од Сарацените. На домашен терен го поддржал и го засилил верувањето во официјалното иконоборство, кое повторно започнале со Лав V.
Ран живот
Михаил е роден во 770 година во Амориј, во Фригија, во семејство на професионални војници-селани, кои добивале земја од државата за нивните воени служби. Неговото семејство припаѓало на јудео-христијанската секта Атинганои, чии членови биле Кападокијци кои ги прифатиле еврејските ритуали. Атинганои биле бројни во Анадолија и заедно со Грците и Ерменците го создавале јадрото на византиската војска во тоа време.
Михаил првпат се покажал како стражар на генералот Барданес Туркос, заедно со неговите идни соперници Лав Ерменецот и Тома Славјанинот. Се оженил со ќерката на Барданес, Текла, додека Лав се оженил со другата ќерка. Михаил и Лав го напуштиле Барданес кратко потоа откако му се спротивставил на царот Никифор I во 803 година и тие биле наградени со повисоки воени чинови: Михаил бил именуван за царски службеник. Михаил бил клучен во симнувањето од престолот на Михаил I Рангабе во 813 година од страна на Лав, по воените порази на Рангабе против Бугарите. Под водство на Лав V, Михаил бил назначен за командант на елитната единица Екскувитори.
Меѓутоа, станал незадоволен од Лав V, кога царот се развел од золвата на Михаил. На Божиќ во 820 година, Лав V го обвинил за заговор, го затворил и го казнил со смрт, но го одложил погубувањето по Божиќ. Михаил испратил пораки до неговите созаговорници заканувајќи дека ќе го открие нивниот идентитет, додека нивни членови не го ослободиле и го убиле Лав V во текот на Божиќ во дворската капела „Св. Стефан“.
Владеење
Михаил бил веднаш прогласен за цар, додека сè уште ги носел синџирите на неговите нозе. Подоцна истиот ден бил крунисан од патријархот Теодот I Цариградски. Во неговата внатрешна политика, Михаил II го поддржувал иконоборството, но премолчано го охрабрувал помирувањето со почитувачите на икони, кои главно запрел да ги прогонува и им дозволил да се вратат од егзил. Ова го вклучувало и поранешниот патријарх Никифор и Теодор Студит, кои меѓутоа не успеале да влијаат на царот да го напушти иконоборството. Една од неколкуте жртви на политиката на царот бил идниот патријарх Методиј I.
Доаѓањето на Михаил го поттикнало апетитот на неговиот поранешен воен другар Тома Славјаниот, кој самиот се поставил како сопернички цар во Анадолија и успешно ги префрлил неговите сили во Тракија, успевајќи да го опсади главниот град во декември 821 година. Иако, Тома ја немал поддршката на некои од анадолиските теми, ја обезбедил поддршката на поморската тема и нивните бродови, дозволувајќи му да го стесни обрачот околу Цариград. Во неговата прошетка за поддршка, Тома се претставувал како првак на сиромашните, намалени даночни стапки и завршил со сојуз со Ал-Мамун од Абасидите, крунисувајќи се како цар од антиохискиот патријах Јов.
Михаил II стекнал поддршка од Омуртаг од Бугарија, кој дошол за негова помош. Михаил II го присилил Тома да ја симне неговата опсада на Цариград во пролетта 823 година. Михаил го фатил Тома во Аркадиополис (Лулебургаз) и го присилил да се предаде во октомври. Михаил наследил сериозно ослабена војска и не бил во можност да го спречи освојувањето на Крит во 824 година од 10.000 Арапи (кои имале 40 бродови) или да го поврати островот со експедиција во 826 година. Во 827 година, Арапите исто така ја освоиле Сицилија, стекнувајќи се со предност поради локалните борби и го освоиле Сиракуза.
По смртта на Текла во 823 година, Михаил II се оженил со Ефросина, ќерка на Константин VI и Марија Амниска. Овој брак веројатно бил со цел да ја зајакне положбата на Михаил како цар, но се случил со противење на свештенството, бидејќи Ефросина претходно била монахиња. Михаил II умрел на 2 октомври 829 година.
Пирамида во Чолула
Голема пирамида во Чолула или Тлачиуалтепетл (наватл: Tlachihualtepetl, вештачка планина) е голем археолошки споменик крај градот Чолула во централно Мексико. Тоа е најголемиот споменик во светот и најголема средно американска пирамида по обем.
Оваа пирамида со храмот создадена е во периодот од 2 век п. н. е до раниот 16 век. Таа била посветена на богот Квецалкоатл. Нејзината основа е 450 пати х 450 метри, а висока е 66 метри. Нејзиниот обем изнесува 4,45 милиони m³, што е речиси една третина повеќе од Кеопсовата пирамида во Египет. Астеките верувале дека еден од боговите ја изградил оваа пирамида.
Денес пирамидата во Чолула дава впечаток на природна височинка. На нејзиниот врв се наоѓа Богородичната црква. Црквата ја подигнале Шпанците во 1594 година на местото каде што се наоѓал индискиот храм. Поради значајноста на оваа црква, која стана место за поклонение, пирамидата е ископана и реставрирана само во мал дел. Во самата пирамида археолозите ископале околу 8 километри тунели.
Саат-кула (Неготино)
Саат-кула во Неготино — саат-кула во Неготино, подигната во почетокот на XIX век, поточно во текот на 1810 година,, од Хаџи Таир-ага Синан близу неговиот чифлиг. Тој го изградил и безистенот во Неготино, кој изгорел во пожарот од 1913 година.
За историјата на кулата може да се прочита на натписи над влезот на кулата, кои се напишани на арапски јазик.
Изглед
Во основата, кулата е шестаголна, висока околу 15 метри, и е ѕидана исклучиво од камен, со блокови со дебелина од околу еден метар. Горниот дел завршувал со дрвена конструкција, во кој бил поместен саатот (подоцна урнат). Од западната страна се наоѓа влезот изработен од кршен камен со полукружен надвратник.
Конзервација
Во текот на 2015 година се појавиле планови за нејзина конзервација, по што се очекува објектот да биде и заштитен. Проектот за конзервација на саат-кулата во Неготино е во соработка помеѓу локалниот Музеј на град Неготино, општината и Министерството за култура на Македонија со средства во висина од 500 илјади денари.
Историја на холандскиот јазик
Холандскиот јазик е индоевропски, германски јазик кој главно се зборува во Холандија, Фландрија и Суринам. Тесно е поврзан со другите западногермански јазици: англиски, фризиски, германски, долногермански, луксембуршки, јидски и африканс.
Ран предок на холнадскиот јазик е старонискиот франконски јазик, збирка на истевонски дијалекти кои се појавиле после 500 година по новата ера како резултат на дијалектното диференцирање во рамките на западногерманската група. Ова делумно се должи на два настани: ингвеонските гласовни промени околу Северното Море и горногерманските гласовни промени во јужна Германија, Швајцарија и Австрија, кои се прошириле во Западна Европа во спротивна насока и во ослабена форма. Старонискиот франконски јазик од 800 година наваму, заедно со крајбрежниот ингвеонски крајбрежен дијалект, се нарекува и старохоландски јазик, кој подоцна се развива во дијалектите на среднохоландскиот јазик од 1150 година наваму.
Од 1550 година, се развива новохоландскиот јазик како резултат на желбата за соединување и стандардизација на овие дијалекти. Овој јазик најпрво бил под силно влијание од фламанскиот и брабантскиот дијалект, а подоцна и од таканаречениот дијалект холандс. Покрај тоа, лимбуршкиот играл улога, а во помала мера и североисточните дијалекти, односно долносаксонскиот јазик. Говорниот и пишаниот јазик постепено се раздалечуваат. Во 17 век се создал и пишан јазик што во денешно време изгледа цврсто и вештачко, главно поради силното влијание од речникот на францускиот јазик и граматиката на латинскиот. Обратен развој се случува од крајот на 19 век, кога говорниот и пишаниот јазик повторно се приближени еден кон друг преку современиот холандски јазик.
Почетоци на холандскиот јазик
Еволуцијата на современиот холандски јазик може да се претстави преку една континуирана линија : праиндоевропски - прагермански - франконски - старонизок франконски (стар холандски) - среден холандски - холандски. На сликата е прикажана поврзаноста на холандскиот со другите германски јазици во рамките на индоевропското јазично семејство, при што треба да се напомене дека западногерманскиот не бил историски јазик, туку термин за означување на јазичните односи меѓу јазиците како резултат на подоцнежните случувања. Томас Јанг бил првиот што го употребил терминот „индоевропски“ во 1813 година. Овој термин оттогаш станал стандарден за означување на овој јазик. Само во Германија почесто се користи терминот „индо-германски“. Сепак, тој термин не го опфаќа вистинскиот опсег, бидејќи германски е само една од десетте главни гранки во рамките на индоевропското јазично семејство.
Од индоевропски кон прагермански
Како и повеќето останати европски јазици, холандскиот е член на индоевропската група јазици. Индоиранските јазици како персиски, санскрит, бенгалски и хинди што ги говорат милиони луѓе надвор од границите на Европа, исто така припаѓаат на индоевропската јазична група. Анатолија е предложена за лулка на индоевропскиот јазик, или, според хипотезата на Курган, регионот околу Црното Море. За индоевропскиот јазик се смета дека бил зборуван таму во четвртиот милениум пред нашата ера.
Во третиот или вториот милениум п.н.е., говорителите на индоевропскиот јазик пристигнале во Северна Европа. Таму се појавува прагерманскиот јазик од индоевропскиот. Ова се случило со употреба на гласовни промени кои Јакоб Грим ги опишал како прва германска гласовна промена. Гласот p бил омекнат во f (pater → father; piscis → fish). Звучните согласки b и d се променети во нивните безвучни парови р и т (labium → lip; duo → twee), соодветно. Акцентот на зборовите исто така се променил.
Првично, се смета дека прагерманските говорници од бронзеното време живееле во регионот околу денешна Данска. Не постојат никакви директни податоци за прагерманските или германските јазици од пишани извори. Овој јазик може да се реконструира само од подоцнежните германски јазици или споредувајќи ги германските јазици со другите индоевропски јазици.
Во железното време, односно од околу 800 година п.н.е., овие германски племиња започнале да се шират на пошироко подрачје. Веројатно во 200 година п.н.е. во областа на денешна Холандија веќе живееле Германци. Најголемото ширење е достигнато во првиот век од нашата ера. За време на ескпанзијата и после неа, германскиот јазик се распаднал на повеќе различни дијалекти. Покрај холандскиот јазик (и африканс), сегашните германски јазици ги вклучуваат и англискиот, германскиот, фризискиот и скандинавскиот јазик. Според традиционалното гледиште, холандскиот јазик спаѓа под западногерманските јазици, подгрупа на германските јазици, во која спаѓаат и англискиот, германскиот и фризискиот. Покрај тоа, традиционално се одделува и северногерманската гранка, во Скандинавија. Разликата помеѓу западногерманската и северногерманската е дискутабилна и овие термини не се користат толку често во модерната лингвистика како порано.
Од германски до холандски
Раната историја на западногерманскиот е неизвесна затоа што постојат минимални пишани извори. Не е ни јасно дали нејзините дијалекти биле поблиску поврзани со едни со други отколку со другите германски групи.
Римскиот историчар Таситус запишал во првиот век дека корените во Германија била поделени на три групи уште од дамнешни времиња: ингавеонески на брегот, хермионески кои што биле зборувани од народите коишто живееле во „средината, и истаевонески. Врз основа на ова се претпоставува дека западногерманските јазизци исто така биле поделени на три групи: Северноморски Германски (ингвеонски), [Рински-Весергермански (иствеонски) и елбегермански.
Оваа класификација не се совпаѓа целосно со денешните јазици кои постојат. Англискиот јазизк најверојатно се појавил од ингвеонските јазици од западногерманската група, но холандскиот јазик е од мешавина на ингвеонско-иствеонско потекло додека денешниот германски јазик е од иствеонск-херминонско потекло. Фактот дека постоела ингвеонска група доаѓа од тоа што Фризискиот, Саксискиот и ангел-саксискиот јазик имаат заеднички одлики, покрај тоа што англиските и саксонските племиња ја колонизирале Велика Британија уште од петтиот век. Влијанието на ингвеонските гласовни промени на холандскиот јазик довело до поблиски одлики со англискиот јазик: личните заменки започнуваат со гласот "х" (him, he, her; hij, hem, haar, hun, hen) но во германскиот стандарден јазик, кој е заснован на јужните дијалекти, тоа не е случајот (er, ihn, ihr, ihnen).
Во овие пошироки групи се наоѓале неколку племиња чии имиња делумно се користат за дијалектни групи коишто сè уште постојат во денешно време. Националните јазици не се директно засновани на една група основана од едно племе. Во раниот среден век, територијата на Ниските Земји била населена од страна на групи кои припаѓале на три различни племиња: Фризијци, Саксонци и Франки. Истите три племиња населувале големи територии на денешна Германија; во јужните делови живеле и Швабите и Баварците покрај другите народи. Франките кои биле најпознатото германско племе, по римската ера во Холандија, во речните делти на реките Рина, Меза и Шелда, оставиле силен печат на тоа што подоцна ќе се претвори во холандскиот стандарден јазик. За разлика од нив, помало влијание било извршено од западногерманските племиња како што биле Фризијците и Саксонците, кои  што живееле во крајбрежјето на источната страна на Ајсел. Поради ова, моменталната сличност помеѓу холандскиот и германскиот јазик (кој за одреден дел исто така е заснован на франконскиот јазик) е голема, особено што се однесува на редоследот на зборовите во реченицата.
Покрај овие племенски поделби исто така е можно западногерманските континентални дијалекти да се подолат на три дела врз основа на поскорешен феномен: втора германска гласовна промена. Околу 400 година од јужните делови, односно од Алпите почнала да се појавува гласовна промена во согласките која почнала во различни степени да се проширува кон север. Кон деветтиот век, ова движење некаде престанало. Јужните дијалекти кои целосно биле под влијание на ова движење почнале да се нарекуваат Висок германски; северните дијалекти кои што не припаѓале на истата група, се нарекувале долногермански. Меѓу нив постоела зона со делумни промени која се нарекувала средногермански. Франконските и саксонските дијалекти имаат северни варијанти кои не се под такво влијание и затоа се викаат нискофранконски и долно западен германски. Нискофранконскиот и долно западно германскиот дијалект исто така биле дел од оваа поголема група, која се нарекувала „долногермански во поширока смисла“. Поголемата сличност помеѓу англискиот и холандскиот релативно со горногерманскиот се појавила од тука. Пример за ова е гласот „p“ кој во англискиот збор apple и холандскиот збор appel станале Apfel во горногерманскиот.
Страцин
Страцин — село во Општина Кратово, во областа Средорек, во околината на градот Кратово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Средорек, во крајниот североисточен дел на Општина Кратово. Еден дел од населбата се наоѓа на патото Куманово - Кратово. Селото е ридско и планинско, односно раштркано, чии маала се издигаат на надморска височина од 600 до 900 метри. Оддалечено е 19 километри северозападно од Кратово, 28 километри западно од Крива Паланка и 31 километар источно од Куманово.
Историја
Страцин е населен уште од железното време, за што сведочи наоѓалиштето Градиште кај маалото Поповци.
Во XIX век селото било дел од Кратовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Страцин живееле 950 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Страцин имало 1.000 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија и 30 Роми.
Според пописот од 2002 година, во селото Страцин живеат 185 жители, од кои 182 Македонци и 3 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 130 жители, од кои 125 Македонци, 1 Албанец, 1 останат и 3 лица без податоци.
Страцин во 1970-тите години доживува драстично намалување на населението, така што за разлика од пописот во 1971, во наредната 1981, регистрирани се за 53 % од населението помалку или разлика за 561 жител.
Општествени установи
Во селото се наоѓа Основното училишта „Христијан Тодоровски - Карпош“. Порано во селото, било во функција друго oсновно училиште. Потоа училиште било затворено.
Културни и природни знаменитости
Во декември 1997 година, во селото бил подигнат споменик за загинатите борци на НОБ од периодот 1941-1945 година односно за време на Втората светска војна, каде се наведени сите партизани што се по потекло од Страцин и градот Куманово, Кумановско и Кривопаланечко.
Личности
Личности родени во Страцин:
Црква „Св. Троица“ - Мождивњак
Света Троица — главна селска и гробјанска црква во селото Мождивњак, Кривопаланечко.
Околу црквата се сместени и селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена во средниот дел на Мождивњак.
Историја
Се верува дека била изградена пред крајот на турската власт. Претходно на тоа место се наоѓала стара црква.
Сепак, според историчарот на уметноста Коста Балабанов, црквата била изградена во 1936 година.
Архитектура
Црквата е мала, еднобродна правоаголна градба со покрив на две води. Има отворен трем на западната и на јужната страна. Влезот е сместен на западната страна, на кој има отворено две прозорски окна, додека на јужниот и на северниот ѕид има по три правоаголни прозорци. Таванот средишно е изведен со рамна дрвена површина, додека кон бочните ѕидови оди во косина, со што се симулира полуобликуван свод.
На западната страна е направена имитација на галерија без скали за приод кон неа, а на исток едноставниот иконостас на два ката го двои олтарниот простор, каде што полукружниот таван доловува своевиден апсидален простор вметнат во правоаголна форма.
Била изградена од кршен камен, премачкана со цементен малтер и нема особена архитектонска вредност.
Непосредно до самата црква, од нејзината јужна страна, бесправно изграден е параклис од страна на жител на селото, за кое надлежниот свештеник тврди дека имало темели од постара црква.
Во црковниот двор, на јужната страна зачуван е објект, кој денес е трпезарија, а во минатото бил користен и како селско училиште.
Фрескоживопис
Црква нема фрескоживопис.
Иконостас
Во црквата се наоѓаат три престолни икони од век, за кои мештаните сведочат дека биле донесени од некоја запуштена црква во Штипско. Најверојатно, овие икони потекнуваат од црквата „Св. Никола“ во селото Павлешенци или црквата „Св. Никола“ во селото Крупиште. Овие икони се: „Исус Христос“, „Богородица со Христос“ и „Свети Никола“. Овие икони, денес, се поставени на едноставниот иконостас, направен од дрвени греди и летви без сликана или резбана декорација.
Свети Никола на иконата е насликан во допојасје, облечен во фелон во кафена боја и зелен омофор, украсен со четири крста. На иконата „Богородица со Христос“ допојасно е претставена Богородица со малечкиот Христос, кого го држи во левата рака, додека со десната покажува кон него, поради што припаѓа на типот Одигитрија. Христос на посебната икона е насликан допојасно.
При конзерваторските истражувања на иконата „Свети Никола“ биле откриени дилеми околу тоа од каде потекнуваат овие три престолни икони. На задната страна на дрвениот носач на иконата бил откриен постар слој на кој се наоѓа сцена на која е насликан Свети Илија во пустината кај потокот Хорат. Оваа икона на Свети Илија се смета за осамен пример во Македонија не само во средновековниот, туку и во поствизантискиот период.
Согласно стилско-ликовните особености на овие три престолни икони, истите може да се сместат во првата половина на век. Според нивниот квалитет се вбројуваат во најдобрите остварувања на иконописното творештво во Македонија од тој период.
Црква „Преображение Христово“ - Костемар
Преображение Христово (Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κωστοχωρίου) — црква во селото Костемар, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија и е наследник на поранешниот манастир „Пресв. Богородица Пчеларка“ (Μονή της Παναγίας του Μελισσιού).
Натпис
Црквата е изградена во 1971 г. на местото на храмот на поранешниот манастир „Пресв. Богородица Пчеларка“. Овој храм бил подигнат во 1745 г. на местото на постар храм за време на митрополитот Јоаким според натписот на белата мермерна плоча вградена однадвор на јужниот ѕид од новиот храм. Датумот на изградба е или 13 или 17 јули, во зависност од тоа дали ιζ се арапски или грчки бројки. Сепак, натписот има сличности со оној на „Св. Петар и Павле“ во Костемар од истата 1745 г., каде авторот користи само грчки бројки. Исто така, од текстот дознаваме дека манастирот имал обител, бидејќи игуменот Герасим и јеромонасите Герман и Кузман се ктитори, а монасите помогнале со свој труд при изградбата на храмот. Во обновата со свои средства учествувале „берските првенци и христијани“. Сличен е и натписот од „Св. Никола“ во Горна Лужица од 1750 г., што говори за постоењето на работилница за обнова на цркви во околината во тоа време.
Документи
Во зачуваната кондика на Берската митрополия во која се чуваат тестаменти, брачни договори, трговски договори, финансиски регистри и административни актови на митрополијата од периодот на митрополит Даниил (1769 – 1799) до третата четвртина на XIX век. Се чува тестаментот на Марија, ќерка на Пантазис и Бухуро, наречена Андруда, од 4 октомври 1800 г., со која ги отстапува сите средства на различни луѓе, цркви и манастири и други установи. На манастирот „Пресв. Богородица Пчеларка“ му остава пет гроша, од што може да се заклучи дека манастирот бил меѓу позначајните во тој крај.
На 1 септември 1810 г. е изготвен тестаментот на монахот Митрофан, игумен и надзорник на манастирот „Пресв. Богородица Пчеларка“, кој си поднел оставка. Тестаментот, исто така зачуван во митрополиската кондика, е потврден од епитропот на Берската митрополија Хрисант, од архиѓаконот Антим, од јеромонасите Дамаскин и Методиј, како и од седум свештеници од епархијата кои се потпишале како сведоци.
Во истата кондика има друг тестамент во полза на манастирот — тој на Хаџи Киркос од Бер, кој на 5 февруари 1811 г. на манастирот му подарил една четвртина од неговите права врз камена мелница во Камбаниската епархија меѓу Триховишта и Скилич за гледање како монах во манастирот на стари години. Тестаментот исто така е потврден од Берската митрополија. Игумен на манастирот тогаш бил Методиј, еден од сведоците на тестаментот на неговиот претходник Митрофан. Можно е ова да бил последниот игумен на манастирот пред неговото уништување во Негушкото востание во 1822 г. Фактот што тестаментите на Митрофан и Хаџи Киркос се заверени во Берската митрополија говори за тоа дека манастирот бил самостоен, а не потчинет на Добренскиот. По востанието манастирот не е обновен и не се споменува во никакви документи освен во спомените на стари жители на Костемар и Чорново.
Список на државни водачи во 1832 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6592
NGC 6592 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6592 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6592 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 9 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 25' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 6592 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61477. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4201. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 512.
Херолдисхаузен
Херолдисхаузен (Heroldishausen) — село и поранешна општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Унштрут-Хајних.
Талашманце
Талашманце — село во Општина Кратово, во околината на градот Кратово.
Историја
Во XIX век селото било дел од Кратовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Талашманце живееле 364 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Талашманце имало 232 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 150 жители, од кои 149 Македонци и 1 Турчин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 92 жители, од кои 87 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Талашманце е македонско село.
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото
Личности
Личности родено во Талашманце:
Калпак
Калпак (од турски:kalpak [kaɫpak]; казашки: қалпақ, бугарски и српски: калпак, киргиски: калпак) – вид на капа.
Изглед
Таа е висока и има вертикална форма. Вообичаено се изработува од кожи на овци. Таа е дел од традиционалната машка носија во земјите као што се: Бугарија, Србија, Турција, Иран, земјите од Средна Азија и Кавказ. Зборот „калпак“ е составен дел од етонимите од туркиската група: "Каракалпак" (буквално "црн калпак"). 00
Грчка војна за независност
Грчката војна за независност, исто така позната како грчка револуција (грчки: Ελληνική Επανάσταση, elliniki Epanastasi; отомански: يونان عصياني Yunan İsyanı) претставува успешна војна за независност предводена од страна на грчките револуционери помеѓу 1821 и 1830 година, со помош на неколку европски земји, против Османлиското Царство, кои пак биле помагани од страна на нивните вазалства Египет и Тунис.
Позадина
По распаѓањето на Византија и заземањето на Цариград од страна на Отоманското Царство, голем број на Грци се нашле под османлиска власт. Во тоа време, избувнале неколку револти од страна на Грците чија цел била добивањето на независност. Тајната грчка националистичка организација наречена "Пријателско општество" била основана во Одеса во 1814 година. Членовите на организацијата планирале кревање на востание со поддршка на богатите грчки егзилски заедници во Велика Британија и САД. Тие, исто така, добиле поддршка во Западна Европа, како и од Русија. Организацијата ја поддржувал и Јоанис Каподистријас, кој бил руски министер за надворешни работи. Тој станал водач на востанието. На 25 март (сега Ден на Независноста на Грција) 1821 година, православниот епископ Германос од Патра го означил почетокот на востанието.
Почеток и тек на востанието
Востанието било застапено во цела Грција, вклучително и делови во Македонија, Крит и Кипар. Некои од првите грчки активности биле преземени против невооружените отомански населени места. Околу 40% од турските и албанските муслимански жители на Пелопонез непосредно биле убиени, а останатите биле депортирани.
Османлиите наскоро, како одмазда, го масакрирале грчкото население на Хиос и други градови. Овие настани предизвикале дополнителни симпатии на Западна Европа кон грчкото ослободително движење, иако некои се сомневале во руската позадина на востанието. Грчките востаници немале можност да создадат привремена влада на веќе ослободените делови на земјата. Војните продолжиле во 1825 година, кога османлискиот султан испратил огромна војска од Египет.
Странска интервенција против Османлиите
По смртта на поетот Лорд Бајрон во 1824 година, западните сили увидиле дека е крајно време за нивна интервенција. Во октомври 1827 година, британските, француските и руските флоти, по иницијатива на локалните команданти, ја поразиле отоманската флота во Битката кај Наварино. Ова било одлучувачки момент во војна за независност на Грција. Во октомври 1828, француските војници пристигнале на Пелопонез во знак на поддршка. Под нивна заштита, Грците успеале да ја создадат владата.
Така, на 11 мај 1832 година, Грција конечно била признаена како суверена држава. Јоанис Каподистријас, кој бил шеф на непризнаена Грција од 1828 година, бил убиен во октомври 1831 година. За да се спречи натамошното експерименти во републиканската влада, западните сили инсистирале земјата да стане монархија. Така, Отон I Грчки бил избран за првиот монарх на земјата.
Владимир Ќосевски
Животопис
Ќосевски е роден во Охрид на 1 ноември 1921 година. Дипломирал на Архитектонскиот факултет на Техничката висока школа во Белград во 1953 година, на тема Летно отворено кино во стариот дел на градот Охрид, кај професорот Станко Клиска.
По дипломирањето се вработил во проектантското претпријатие за Македонија „ Проектант“. Во 1954 година преминал на работа во Заводот за урбанизам и архитектура при Народниот одбор на охридската околија во Охрид, а потоа во Заводот за урбанизам и архитектура при Народниот одбор на Скопската околија во Скопје, каде што останал до 1963 година кога бил назначен на служба во Републичкиот секретаријат за урбанизам при Извршниот совет на Македонија. На ова работно место останал до 1970 година, кога бил назначен на служба во Републичкиот комитет за човекова средина при Извршниот совет во Скопје, каде што работел сѐ до исполнувањето на својот работен стаж во 1988 година.
Во 1956 година бил ангажиран како надворешен соработник на Катедраата по урбанизам на Архитектонскиот отсек при Техничкиот факултет во Скопје. Изработил урбанистички планови за повеќе станбени населби во Скопје, во Охрид и во Битола. Работел и на измените и дополнувањето на Урбанистичкиот план на Скопје во 1957 година.
Се занимавал и со публицистичка дејност. Негово позначајно дело еПроцеси на урбанизмот во СР Македонија 1948–1981 година, во издание на МАНУ, 1985 година. Учествувал со свои излагања на повеќе трибини, симпозиуми и научни советувања. Во 1972 година одржал реферат на тема Просторно планирање и урбанизам на селото на Бигорскиот научен собир.
Целокупната активност му била посветена на урбанизмот. Негови позначајни остварувања се:
Јохана Ида
Јохана Ида Хедлунд, (родена на 6 мај 1978 година) е шведска глумица. Таа била номинирана за награда Голдбаге во 2013 година за нејзината улога како Линда во филмот Катинкас калас. Во 2011 година таа била номинирана за наградата Лореал Париз во 2011. Ида е родена во Ескилстуна.
Баретал
Баретал (Bahretal) — општина во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во Саксонија, Германија. Се наоѓа на североисточните падини на Рудните Планини, помеѓу Бад Готлојба-Бергисхибел и Дона. Се состои од неколку мали села, кои се наоѓаат во долините на реките Баре и Зајдевиц, како и висорамнините помеѓу долините.
Општината е именувана по малата река Баре, која низ нејзе. Нејзиниот извор се наоѓа 1,5 километри северно од Брајтенау во Бад Готлојба-Бергисхибел на 505 м. Се влева во Зајдевиц близу Цушендорф. Со дел да се спречат поплави, било изградено езеро помеѓу Борна-Герсдорф и Фридриксвалде-Отендорф во 1970.
Општински единици
Баретал се состои од следниве села:
Борна
Борна најверојатно припаѓала на замокот Дона во прво време. На почетокот на 15. век станала дел од земјите на замокот Везенштајн. Прилично често ја менувал сопственост помеѓу Либштат, Везенштајн, Герсдорф, Отендорф, Кребс и Гизенштајн во следните години. Во 1731, Борна било во посед на грофот Морис де Саксо. Селската црква била првпат спомената во 1388. Припаѓала на парохијата во Пирна, а по реформацијата припаѓала на Либштат. Во 1894, Борна станала парохија.
Фридриксвалде
Фридриксвалде припаѓал на замокот Везенштајн. Црквата била првпат спомената во 1311 и припаѓала на парохијата Пирна.
Герсдорф
До 17. век, Герсдорф бил поделен на две села: Обергерсдорф (исто така: Габел) и Нидергерсдорф. Тие првично припаѓале на Дона, но потпаднале на грофовијата Дрезден. Во Герсдорф бил изграден и дворец.
Агреман
Агреман (фр. agrément) е согласност на Шефот на државата или на министерот за надворешни работи да прифати акредитиран официјален дипломатски претставник од другата држава во својата држава. По правило се бара само за шефот на мисијата (амбасадорот). Изборот на шефот и членовите на мисијата врши државата која праќа претставници, но за да презимање функцијата во држава за која е назначен потребна е согласност од државата на прием односно Агреман, како вид договор. За шефот на дипломатската мисија (амбасадорот или вршител на работите) по правило се бара пред Агреманот објавувањето во јавноста на името и биографијата на кандидатот (по дипломатски пат). За другите лица во дипломатската мисија, по правило се прака целата листа на претставници до дрига страна и чека се одоговор дали истата се прифаќа или не, односно дали одредени лица на оваа листа (не) се прифатливи за државата домаќин (државата-приемник).
Државата домаќин (која го прима дипломатскиот претставник (посебно ѕа шефот на мисијата)) не е обврзана со определен рок во кој треба да се изјасни за барањето за издавање на Агреманот, но вообичаено е таа изјава да следи најдоцна во рок од два или три месеци. Доколку Агреманот не биде даден во определениот или разумен рок, се смета дека истиот е премолчено одбиен. Државата домаќин (која прима дипломатот односно шефот на дипломатската мисија) не е должна да ги објасни причините за одбивањето на Агреманот.
Агреманот кои дава државата (при приемот) е во форма на дипломатска нота (односно размена на дипломатските писма или ноти), при што шефот на државата го добива указот за потпишувањето (назначување на шефот на мисијата, како дел од постапката) со која се дава ваквата согласност за вршење дипломатската должност. По приемот на Агреманот, шефот на мисијата станува "persona grata", а во случај на негативен одговор тоа значи дека лицето се смета за "persona non grata" односно дека нема дозвола да ја врши дипломатската работа (мисија) во оваа држава.
Во споредба со шефот на дипломатската мисија, шефот на козулатот (Козул или Генералниот кунзул) треба да добие "Патентно писмо", како вид државна соглaсност за вршење кунзуларната функција во државата димаќин. Во "патентно писмо" се дава согласност за вкавото лице и потврдува неговиот службен статус и, по правило (слично како и во Агреманот) се наведуваат името и презимето на конзулот, потоа неговата категорија и конзуларна класа, конзуларната област, како и седиштето на конзулатот во државата домаќин.
Албанска фашистичка партија
Албанската фашистичка партија или ФАША (албански: Partia Fashiste e Shqipërisë -- PFSh) била албанска фашистичка организација која дејствувала од 1941 до 1944 година. Била формирана од Италијанците за поддршка на воспоставувањето на окупаторската власт во окупираниот дел на Македонија. Учествувала во откривањето и ликвидирањето на лица и групи во единиците на Македонската војска. Во 1943 година се присоединила кон Балистичката организација за заедничко дејствување. Се расформирала во ноември 1944 година.
водачи
Министри секретари на ФАША
Министри секретари на Големоалбанската гарда
Нојфелд
Нојфелд (Neufeld) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 168 година
Ова е список на државни водачи во 68 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Зајдевиц
Зајдевиц е река во Саксонија, Германија. Таа е лева притока на Готлојба, во која се влева во градот Пирна. Нејзиниот извор е на Источните Рудни Планини, близу селото Брајтенау. Тече низ градот Либштат. Нејзината должина е 25 километри.
Црква „Св. Атанасиј“ - Чорново
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Чорново, Берско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на југозападниот крај на селото, на источните падини на планината Каракамен. Изградена е во средината на XVIII век. На ктиторскиот натпис од времето на живописувањето на црквата е споменат митрополитот Доротеј Берско-негушки. Освен тоа, споменати се и свештеници и мирјани поврзани со тој потфат.
Рем џем
Рем Џем беше американска хард рок и хеви метал група, формирана во Њујорк во 1977 година. Групата е позната по својот најголем хит, песната „Black Betty“. Групата постоеше само една година, но подоцна во 1994 година истата повторно се состави за да сними само уште еден албум. За време на нејзиното кратко постоење, Рем Џем донесе три албуми со голем број на песни, кои се омилени меѓу љубителите на класичната рок и метал музика.
Членови на бендот
Во бендот членуваа: гитаристот Бил Барлет, басистот Хауард Артур Блоувелт, тапанарот Пит Чарлс и вокалистот Мајк Скавоне. Освен нив, во групата членуваа и други музичари кои настапуваа за време на нивните турнеи. Меѓу нив беа и гитаристот Џими Санторо, кој им помогнал во реализацијата на нивниот прв албум, како и пејачот на Транс Сибериан Оркестра, Макс Ман, кој настапуваше со нив на неколку свирки во 90-тите. Додека пак, басистот Блоувелт пред да стане дел од Рем Џем свиреше во повеќе бендови со познатиот пејач Били Џоел.
Историја
Барлет ја започна својата музичка кариера свирејќи во поп групата Лемон Пајперс. Потоа, заедно со уште некој од таа група, ја формира Старстрак. Додека постоеше неговата група, Барлет ја имаше слушнато песната „Black Betty“ од блуз пејачот Лид Бели, која му стана омилена. Набрзо, тој направи свој аранжман на истата и ја отсвири со својот бенд Старстрак. „Black Betty“ стана голем хит, но Старстрак се распадна. Кога Барлет стана дел од Рем Џем, тој повторно ја сними истата песна. Сега веќе, кога Рем Џем ја издаде „Black Betty“, таа стана хит на национално ниво. Тоа му овозможи на пресно формираната група огромен успех за многу кратко време. Првиот албум на Рем Џем, кој го носи името на групата беше објавен во 1977 година. Звукот на албумот се карактеризираше со хард рок елементи. Според некои новинари и други експерти, овој албум имаше расистички елементи. И покрај таквите критики, албумот имаше поголем успех во европските земји. Во САД тој го достигна бројот 37 на Топ листите, во Британија тој се најде помеѓу првите 10 на 1977 година, додека пак најголем успех албумот забележа во Холандија, достигнувајќи го бројот 4 на Топ листите.
Вториот албум „Portrait of the Artist as a Young Ram“ од 1978 година, не доживеа толкав успех колку првиот. Во песните од ова издание покарактеристичен беше хеви метал звукот. Сепак, ова издание се наоѓа во 100те најдобри метал албуми од 70-тите. Во неговото снимање не учествуваше гитаристот Бил Барлет.
По 1978 година, групата беше пасивна сè до 90-тите. Тогаш членовите издадоа неколку компилации во кои ги имаше сите 20 песни од нивните први албуми. Првата компилација бендот ја објави во 1990 година со речиси истиот омот од првиот албум. Во овој период, нивната најпозната песна повторно станува голем хит. Песната „Black Betty“ во оваа деценија забележа неколку различни кавери и ремиксови. Истото ќе се продолжи и на почетокот на новиот милениум, кога песната ќе има повеќе преработки од различни музичари и бендови.
Силденафил
Силденафил (со заштитено име Виагра) се зема за постигнување поцврста и подолготрајна ерекција. Виагра земаат оние што имаат потешкотии при постигнување цврста ерекција, или што сакаат поцврста ерекција и подолготраен полов однос. Виагра можат да земат и оние коишто имаат и некои здравствени проблеми, како на пример: висок крвен притисок, шеќерна болест (диабетес), депресија, кај оние што им е одстранета простатата на хируршки начин, кај доброќудна хипертрофија на простатата.
Дејство
За да настане ерекција пенисот треба да се исполни со крв. Нормално, крвта го исполнува сунѓерестото тело во пенисот и причинува ерекција Понекогаш (стрес, непријатности, лоша расположеност, пушење цигари, и сл.) или кај некои, крвта што го исполнува пенисот не е доволна или не навлегува максимално колку што е можно и колку што би требало за цврст еректилен пенис. Кога тоа се случува мажот може да има проблем за постигнување или одржување на ерекцијата. Виагра дејствува на тој начин што го зголемува навлегувањето на крв во пенисот. Тоа овозможува пенисот да стане поцврст и да биде тврд подолго време. Виаграта има дејство до четири часа, што остава доволно време за спонтан секс. Виагра дејствува само кога мажот е сексуално возбудени. После сексот ерекцијата опаѓа, бидејќи возбуденоста се намалува исто така.
Дозирање и земање
Постои Виагра од 100, 50 и 25 мг. Кога се зема Виагра за првпат најдобро е да се започне со 50 мг. Виагра се зема пола час до еден час пред половиот однос. Дејството трае до 4 часа.
Индикации
Еректилна дисфункција (ED) - неможност да се постигне или да се одржи ерекција за време на целиот полов однос, слаба ерекција.
Странични ефекти
Кај некои после земањето на Виагра можат да се појават некои странични ефекти како заматување на видот, гледање во сино, главоболка, проблеми при варењето на храната и слично. Но, сите овие странични ефекти одминуваат брзо и не претставуваат опасност.
Афродизијак
Виаграта се почесто се употребува како афродизијак, за зголемување на сексуалната желба.
Рекреациска употреба
Популарноста на Виагра помеѓу младите е зголемена во последните години.
Кањижа
Кањижа (Kanizsa или Magyarkanizsa) — град и општина во Севернобанатскиот округ во Војводина, Србија. Според пописот од 2011 година, во градот живеат 9,871 жител, додека во истоимената општина живеат 25,343 жители.
Пештера Равништарка
Пештерата Равништарка — речна пештера која се наоѓа во атарот на селото Равниште, на околу 12 км од Кучево. Иако влезниот дел го посетил Јован Цвијиќ, уште во 1894 година, низ целата пештера прв пат поминале селските момчиња во 1980 година.
Кањижа
Географија
Иако припаѓа на севернобанатскиот округ, територијата на општината Кањижа всушност се наоѓа во регионот Бачка. Територијата на општината се граничи со реката Тиса и со општината Нови Кнежевац на исток, со општината Сента на југ, со општината Суботица на запад и со границата на Унгарија на север.
Пештера Равништарка
Спаѓа во редот на поголемите пештери на територија на Србија. Главниот канал е долг 502 м, а вкупната должина на пештерските канали е 589 метри. Се наоѓа на надморска височина од 406 метри. Просечната температура во пештерата е 8 oС. Низ пештерата тече потокот Понорац кој извира два километри низводно во Бисина Пештера. Има само една сала, „Црн дворец“, долга 43 метри, широка 20 метри и висока 12 метри. Во пештерата посебно се истакнуваат: Шарец на Крале Марко, Главоњи и Лепа Равништарка, која воедно е и амблем на пештерата.
За туристички посети комплетно е уредена во 2007 година.
Кањижа
Историја
Градот бил спомнат во хрониката Gesta Hungarorum под името Кенесна и, аспоред хрониката, припаѓал на војводството на бугарскиот војвода Салан кој управувал од Тител во 9. век. Во првите пишани документи по унгарското освојување на Средна Европа, градот се споменува како Кнеса или Кенесна. Ова име дошло од словенскиот збор кнез. Во 1335 година, градот бил спомнат како Вила Каниса.
Етнички групи во општината
Населението во општината Кањижа се состои од:
Сите населби во општината имаат унгарско мнозинство освен селото Велебит, кое главно е населено од Срби.
Етнички групи во градот
Населението во градот Кањижа се состои од:
Лагаш
Лагаш или Сирпула е еден од најстарите градови на Сумер и доцниот Вавилон. Се наоѓал источно од Урук и северозападно од сливот на Тигар и Еуфрат.
Ископувања
Лагаш го открил тогашниот француски конзул во Басра, Ернест де Сарзек, во 1877 година. Првиот валија на Басра, Насир паша, му одобрил да врши ископувања. Ископувал на тоа место со прекини сè до 1901 година. По неговата смрт во 1901 година работата ја продолжил Гастон Крос. Подоцна француските експедиции ги предводеле Анри де Генујak (1929-1931) и Андре Oaрo (1931-- 1933).