cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Голдбергови варијации
Варијација 12
Во првиот дел, левата рака придружува со басова линија испишана со четвртини ноти кои се повторуваат, во тактовите 1, 2, 3, 5, 6 и 7. Овој повторен нотен мотив исто така се јавува и во првиот такт од вториот дел (такт 17, две Д и едно Ц), и, малку променет, во тактовите 22 и 23. Во вториот дел Бах малку го менува карактерот со додавање на неколку апогијатури (тактови 19 и 20) и трилови (тактови 29-30).
Варијација 13
Оваа варијација е бавна, нежна и богато украсена сарабанда во 3/4 такт. Речиси сета мелодија е испишана со триесет и вторини ноти, и орнаменирана сонеколку апогијатури (почести во вториот дел) и неколку морденти. Низ делото мелодијата е во еден глас, а во тактовите 16 и 24 има интересен ефект на додатен глас. Еве ги тактовите 15 и 16, крајот на првиот дел (такт 24 е сличен по шема):
Варијација 14
Ова е брза дводелна токата со прекрстувања во 3/4 такт, со многу трилови и друга орнаментација. Назначена е за два мануела и се одликува со големи скокови помеѓу регистри. Овете одлики (орнаменти и скокови во мелодијата) се гледаат во првиот такт: делото започнува со преод од Г две октави под средно Ц, со понизок мордент, од Г две октави над него со трил со првичен пресврт.
Варијација 15
Ова е канон на петтата во 2/4 такт. Како и Варијација 12, оваа е во спротивно движење со водачот игледајќи инверзно во вториот такт. Ова е прва од трите варијации во Г-мол, и нејзиниот меланхоличен карактер е во силен контраст со игривоста на претходната варијација.
Варијација 16
Збирот а варијации можеме да речеме дека е поделен на два дела, јасно обележано со оваа величествена француска увертира, започнувајќи со особено нагласени отворачки и затворачки созвучја. Се содржи од бавен прелудиум со ритми со точки, проследен од фуголик контрапунктен дел.
Варијација 17
Оваа варијација е уште една дводелна виртуозна кантата. Питер Вилијамс тука гледа ехо од Антонио Вивалди и Доменико Скарлати. Назначена е за два мануела, и има многу прекстувања. Тактот е 3/4 и обично се свири во умерено брзо темпо.
Варијација 18
Ова е канон на шестата во 2/2 такт. Канонската игра помеѓу горните гласови има многу задршки. Во неговиот коментар за структурата на каноните во Голдберговите варијации, Глен Гулд ја посочува оваа варијација како екстремен пример за „намерната двојност на мотивскиот нагласок [...] канонските гласови се јавуваат за да ја поддржат улогата на пасакалја која каприциозно изобилува во басот.“
Варијација 19
Оваа е танцова троделна варијација во 3/8 такт. Помеѓу трите гласа се користи и разменува истата шеснаесеттинска фигурација.
Варијација 20
Оваа варијација е виртуозна дводелна токата во 3/4 такт. Назначена е за два мануела, и се каратеризира со голем број на брзи вкрстувања. Делото главно се состои од варијации на темата дадена во првите осум такта, каде една рака свири низа од осмини ноти а другата придружува со удирање на шеснаесеттини по секоја осмина нота. Како приказ на ова еве ги првите два такта од првиот дел:
Варијација 21
Ова е втората од молските варијации, и е канон на седмата во 4/4 такт; Кенет Гилберт смета дека е алеманда. Басовата линија го започнува делото со ниска нота, полека прави хроматски супст од повисока нота и се придружува на ритамот на канонските гласови дури во такт 3: Слична шема, само малку пожива, се јавува во басовата линија на почетокот од вториот дел, која започнува со отворниот мотив во инверзија.
Варијација 22
Ова варијација е четириделна со многу имитативни премини и нејзиниоот развој во сите гласови освен во басот е многу сличен на оној на фугата. Единствениот назначен орнамент е трилот кој се изведува на цела нота и трае два такта (11 и 12).
Основниот бас, на основа на кој целиот збир варијации е изграден е највочлив во оваа варијација (како и во Кводлибетот) заради едноставноста на басовиот глас.
Варијација 23
Ова е уште една жива виртуозна дводелна варијација за два мануела во 3/4 такт. Започнува со дејство налик на меѓусебна брканица на рацете: мелодиската линија, започната од левата рака со остар удар на Г над срецно Ц, и потоа лизгање надолу од Д до А, па с еизедначува со десната рака, која на иста висина ја имитира левата, но за осмина подоцна, за првите три такта, завршувајќи во мало размафтување на четвртата: Оваа шема се повторува во тактовите 5-8, само што левата рака ја имитира десната, а скалите се накачуваат, а не снижуваат. Потоа се свири наизменично со рацете во кратки избуви од куси ноти сѐ до последните три такта од овој дел. Вториот дел започнува со слична наизменична активност во кратки избуви, па потоа следи драматичен дел на наизменични третини со една и друга рака. Питер Вилијамс, восхитувајќи се на емоционалниот дијапазон на делото прашува: „Може ли ова да е варијацијата на истата тема која стои зад адаџото бр. 25?“
Варијација 24
Оива варијација е канон на октавата, во 9/8 такт. На водачот му се осговара и на октава подолу и на октава погоре; ова е единствениот канон на варијациите каде водичот наизменично оди меѓу гласовите во средината на делот.
Варијација 25
Варијацијата 25 е третата и последна варијација во Г-мол; ова е триделно дело, обележано како адаџо и е во 3/4 такт. Мелодијата е испишана главно со 16-тини и 32-рини ноти, со многу хроматизми. Подолга е од сите други дела во групата варијации.
Варијација 26
Во остар контраст со интроспективниот и страстен карактер на претходната варијација, ова дело е уште една виртуозна дводелна соната, по дух весела и брза. Под брзите арабески, оваа варијација во основа е сарабанда. Се користат два такта, 18/16 за непрекинатата мелодија во 16-тини ноти и 3/4 за придружбата во четвртини и осмини ноти; низ последните 5 такта двете раце свират 18/16.
Варијација 27
Варијацијата 27 е последниот канон во делото, на деветтата и 6/8 такт. Ова е единствениот канон каде се назначени два мануела (не заради потешкотиите со вкрстување на рацете), како и единствениот чист канон во делото, заради тоа што нема басова линија.
Варијација 28
Оваа варијација е дводелна токата во 3/4 такт со многу вкрстување на рацете. Триловите се испишани со 32-ини ноти и се присутни во речиси сите тактови. Делото почнува со шема во која секоја рака последователно ја извлекува мелодиската линија додека исто така свири трилови. По ова доаѓа дел каде двете раце свират во спротивно движење во мелодиска контура карактеризирана со 16-тини ноти (тактови 9-12). На крајот на првиод дел повторно среќаваме трилови, сега во двете раце, одразувајќи се меѓусебно: Вториот дел започнува и завршува со идејата на спротивно движење која ја наоѓаме во тактовите 9-12. Речиси сите крајни тактови имаат трилови во една или обете раце.
Варијација 29
Оваа варијација главно се состои од тешки созвучја низ кои алтернираатделови од брилијантни арпеџа поделени на двете раце. Тактот е 3/4. Ова е прилично величествена варијација, и дава дух на решителност по возвишената брилијантност на претходната варијација. Глен Гулд вели дека варијациите 28 и 29 се единствениот случај на „мотивска соработка или прдолжение помеѓу последователни варијации.“
Варијација 30
Овој кводлибет се заснова на неколку германски народни песни, од кои две се Ich bin solang nicht bei dir g'west, ruck her, ruck her („Толку долго не сум со тебе, дојди ваму, дојди ваму“) и Kraut und Rüben haben mich vertrieben, hätt mein' Mutter Fleisch gekocht, wär ich länger blieben („Зелка и репа ме истераа, да зготвеше мајка ми месо, ќе останев“). Другите се заборавени. Баховиот биограф Форкел го објаснува Кводлибетот со тоа што се присетува на обичај при собирањата на Баховото семејство (речиси сите роднини му биле музичари):
Форкеловата анегдота (која е веројатно вистинита бидејќи тој ги има интервјуирано Баховите синови), прилично јасно ни укажува на тоа дека Бах го сметалл овој Кводлибет за шега.
Главна арија
Ова е повторување на почетната арија, нота за нота. Вилијамс вели дека "необјаснивата убавина [на делото] [...] се поткрепува со ова враќање на Аријата. [...] ваков повраток не може да има неутрален афект. Оваа мелодија е осмислена да стрчи од она што се одвива во последните пет варијации, и веројатно изгледа замислено и носталгично или потиснато, помирено или тажно, при нејзиното повторување како крај на нешто, истите ноти, но сега последни."
Канони на Голдберговска основа, BWV 1087
Ова доцно контрапунктно дело се состои од четиринаесет канони кои се темелат на првите осум басови ноти од аријата на Голдберговите варијации. Пронајдено е во 1974 во Стразбур (Алзас, Франција), како додаток на Баховото лично печатено издание на варијациите. Меѓу овие канони, единаесеттиот и тринаесеттиот се еден вид прва верзија на BWV 1077 и BWV 1076, кои стојат на славниот портрет на Бах од хаусман (1746).
Блажо Тодоровски
Блажо Тодоровски - Чичето (с. Ресава, Кавадаречко, 13 април 1902 - с. Никодим, 16 јуни 1943) — македонски комунист, учесник во НОБ. Прогласен посмртно за народен херој на 11 октомври 1953 година.
Животопис
Блажо Тодоровски е роден во селото Ресава, во сиромашно селско семејство. Работел по нивите, но и како аргат кај побогатите семејства во Кавадарци. Се приклучил на комунистичкото движење и зел активно учество на изборите во 1938 година, агитирајќи за опозицијата.
Учество во НОБ
Веднаш по окупацијата на Југославија се поврзал со партиската организација во Кавадаречко, и во летото на 1941 година станал член на КПЈ. Во декември 1942 година ги примил партизаните од разбиениот Велешки одред, а во април 1943 самиот им се приклучил на партизанските групи кај Полошкиот манастир, од кои е формиран Тиквешкиот одред „Добри Даскалов“. Бил избран за негов заменик-командант. Се истакнал во борбите кај селата Ресава, Гарниково, Бојанчиште и Драдња.
На 7 јуни 1943 ударната група на чело со Блажо Тодоровски-Чичето извршила напад на стационираните бугарски сили во село Никодин, нанесувајќи му тешки загуби на бугарскиот окупатор. Во жестоките престрелки на 16 јуни 1943 година Блажо Тодоровски бил тешко ранет, па другарите го извлекле од боиштето. По неколку дена, Блажо Тодоровски им подлегнал на раните.
За народен херој бил прогласен на 11 октомври 1953 година.
Зеланд (остров)
Главниот град на Данска, Копенхаген, е делумно расположен на источниот брег на Зеланд, а делумно на Амагер. Други градови на островот се Роскилде и Хелсингер.
Митолошко потекло
Според нордиската митологија, островот го создала божицата Гефјон откако го измамила кралот на Шведска, Гилфи, согласно преданието „Измамата на Гилфи“ (Gylfaginning). Таа откорнала парче земја и го одвела во Данска, каде било наречено Зеланд. Дупката се наполнила со вода, и така настанало езерото Меларен. На современите карти се забележува сличноста помеѓу островот и езерото Венерн, па затоа некои сметаат дека приказната се однесува на ова место.
Географија
Зеланд е најнаселениот остров на Данска, со вкупно 2.491.090 жители и, со површина од 7.031 км2, втор по големина во кралството, по Гренланд. Островот е поврзан со Фунен со мостот преку Големиот Појас и од покраината Сканија во Шведска со Ересундскиот мост. Има неправилен облик, и сместен е северно од островите Лоланд, Фалстер и Мен.
Населени места
Ова е список на населени места на островот, подредени по број на жители.
Кенигслутер (слободна област)
Кенигслутер (Königslutter) — слободна област во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Слободната област е ненаселена. Од статистички причини се води под бројот 03 1 54 503.
Дамоклоид
Дамоклоиди — класа на мали планети кои имаат орбити со големо занесување типични за комети како Халеевата, но без кома или опашка. Класата е наречена по првото откриено тело од овој вид, астероидот 5335 Дамокло. Според англискиот астроном Дејвид Џуит, дамоклоидот е тело со Тисеранов параметар во однос на Јупитер од 2 или помалку, додека пак според јапонскиот астроном Акимаса Накамура, групата треба да го задоволи орбиталниот критериум:
Меѓутоа, втората дефиниција која не се осврнува на Јупитер ги изоставува објектите како, и.
Користејќи го Тисерановиот параметар во однос на Јупитер од 2 или помалку, денес се познати 155 потенцијални дамоклоиди. Од нив, 122 имаат орбитални лакови поголеми од 30 дена под услов на умерена орбита. Имаат просечен полупречник од 8 км претполагајќи албедо од 0,04. Измерени се албедата на четири дамоклоиди, и утврдено е дека тие се меѓу најтемните објекти во Сончевиот Систем. Дамоклоидите имаат црвеникава боја, но не толку црвена како многу објекти од Кајперовиот Појас или кентаурите. Други членови на дамоклоидната класа се, , ,  и 20461 Диоретса.
Повратните објекти како Халеевата Комета и дамоклоидот достигнуваат брзини (релативни на Земјата) од 81 км/с (290.000 км/ч).
Потекло
Се смета дека дамоклоидите се всушност јадра на комети од халеевски вид кои го потрошиле сиот испарлив материјал испуштајќи гасови и со тоа станале „заспани“. Ваквите комети веројатно настануваат во Ортовиот Облак. Постојат низа објекти сметани за дамоклоиди (добиле привремени ознаки), кои потоа покажале кома и така биле препознаени како комети. Такви се C/2001 OG108 (LONEOS), C/2002 CE10 (LINEAR), C/2002 VQ94 (LINEAR), C/2004 HV60 (Спејсвоч) и др. Друг показател за нивното кометно потекло е фактот што некои дамоклоиди имаат повратни орбити, за разлика од останатите мали планети (астероиди).
Список
Ова есписок на 18 тела со бројна ознака и 165 тела од SBDB на JPL кои ги задоволуваат критериумите за дамоклоиди според сознанијата во јануари 2020 г. Ова значи дека имаат повратна орбита, или го содржат следниве орбитални елементи:. Даден е и Тисерановиот параметар во однос на Јупитер (TЈуп). Критериумите на Акимаса Накамура и TЈуп помал од 2 во голема мера се рамносилни, бидејќи само мал број тела не го преминуваат утврдениот праг на TЈуп. Највеќето дамоклоиди се наведени во списокот на ЦМП на други необични астероиди. Орбиталните податоци се од базата на тела со и без бројни ознаки на JPL. Тука се вклучени и некои комети, но не е хиперболичните тела како A/2019 G4, Оумуамуа и 2I/Борисов, кои се две меѓуѕвездени тела. ) најгоре врска=#најгоре
NGC 1406
NGC 1406 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1406 се споменува и како ESO 418-15, MCG -5-9-20, UGCA 83, AM 0337-312, IRAS 03373-3129.
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1406 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1406 има привидни димензии од 3,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 39 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 19' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 1406 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13458. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7028. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 30.
Образование во Албанија
Образованието во Албанија за основно, средно и високо ниво во најголема мера е поддржано од самата држава. Академската година е многу слична на онаа како во САД, часовите започнуваат во септември или октомври и завршуваат во јуни или јули. Албанскиот јазик е наставен јазик во сите државни училишта. Образованието се одвива во три фази како основно, средно и универзитетско образование. Има околу 5000 училишта низ целата држава.
Основното образование е задолжително од 1 до 9 одделение, но повеќето ученици продолжуваат барем до средно образование. Учениците мора да ги положат матурските испити на крајот од 9-то одделение и исто така на крајот на 12-то одделение за да го продолжат своето образование. Академската година е поделена на две полугодија. Училишната недела започнува во понеделник и завршува во петок.
Пред-комунистички период
Уште во 1945 година, стапката на писменост во земјата се зголемила на околу 20%, а кон крајот на 1946 година стапката на неписменост била 60%. Овој низок процент главно бил затоа што училиштата кои го користеле албанскиот јазик практично не постоеле во земјата пред да стане независна во 1912 година. До средината на XIX век, отоманските владетели забранувале употреба на албански јазик во училиштата. Турскиот јазик се зборувал во неколку училишта што му служеле на муслиманското население. Овие институции се наоѓале главно во големите градови. Училиштата за православни христијански деца биле под надзор на Вселенската патријаршија на Цариград. Наставниците во овие училишта обично биле регрутирани од православните свештеници, а јазикот на наставата бил на грчки. Првото познато училиште кое го користело албанскиот јазик во модерно време била францисканска богословија која билс отворила во 1861 година во Скадар, иако постојат спомнувања на албански училишта од Францисканците од 1638 година во Пдана.
Од околу 1880 до 1910 година, неколку албански патриоти со намера да создадат чувство за национална свест основале основни училишта во неколку градови и населени места, претежно на југ, но овие институции биле затворени од османлиските власти. Доаѓањето на движењето на Младотурци те во 1908 година ги мотивирало албанските патриоти да ги интензивираат напорите, а во истата година група интелектуалци се состанале во Битола каде била основана албанската азбука Книгите напишани на албански јазик пред 1908 година користеле мешавина од азбуки, и азбуката главно се состоела од комбинации на латински, грчки и турски и арапски букви. Учесниците на состанокот во Битола развиле унифицирана азбука заснована на латинските букви. Голем број учебници наскоро биле напишани со новата азбука, а албански основни училишта се отвориле во различни делови на земјата. Во 1909 година, за да се исполни побарувачката за наставници кои можат да предаваат на мајчин јазик, во Елбасан било основано училиште. Но, во 1910 година, Младотурците, плашејќи се од појавата на албанскиот национализам, ги затвориле сите училишта што го користеле албанскиот како јазик на наставата.
Дури и откако Албанија станала независна, училиштата биле оскудни. Нерешените политички услови предизвикани од Балканските војни и Првата светска војна го попречиле развојот на унифицираниот образовен систем. Кога избила Првата светска војна (1914), албанското образование во Албанија било практично непостоечко. Освен турските образовни институции, локалните училишта главно биле на грчки, романски и српски јазик:
Меѓутоа, странските окупаторски сили отвориле некои училишта во соодветните области на контрола, и секоја од нив нудела образование на нивниот јазик, но не и на албански. Неколку од овие училишта, особено италијанските и француските, продолжиле да функционираат по Првата светска војна и одиграле значајна улога во воведувањето на западните образовни методи и принципи. Особено важно било Националното училиште во Горица, каде јазикот на наставата се одвивал на француски.
Набргу по формирањето на национална влада во 1920 година, во кое било вклучено и министерство за образование, биле поставени и основите за развојот на националниот образовен систем. Основните училишта биле отворени во градовите и некои од поголемите населени места, а се зајакнале италијанските и француските училишта што биле отворени за време на Првата светска војна. Во меѓувреме биле основани две значајни американски училишта: Американското стручно училиште во Тирана, основано од Американскиот јуниор Црвен крст во 1921 година и Американското земјоделско училиште во Каваје, спонзорирано од Фондацијата Близок Исток. Неколку идни комунистички партии и владини функционери се школувале во странските училишта: Енвер Хоџа дипломирал на Националното училиште во 1930 година, а Мехмет Шеху, кој ќе стане премиер, ги завршил студиите во Американското стручно училиште во 1932 година.
Во 20-тите години на минатиот век, периодот кога биле поставени темелите на современата албанска држава, бил постигнат значителен напредок кон развојот на вистинскиот албански образовен систем. Во 1933 година, кралскиот устав бил изменет и дополнет со цел образованието на граѓаните да биде ексклузивно право на државата. Сите училишта на странски јазик, освен Американското земјоделско училиште, биле затворени или национализирани. Овој потег бил со цел да се запре брзото ширење на училиштата спонзорирани директно од италијанската влада, особено меѓу римокатолиците на северот.
Единствените малцински училишта што работеле во Албанија пред Втората светска војна биле оние на грчкото малцинство кои живеат во округот irирокастер. Овие училишта исто така биле затворени со уставниот амандман од 1933 година, но Грција го упатила случајот до Меѓународниот постојан суд на правдата, кој ја принудил Албанија да ги отвори повторно.
Пред-Втората светска војна Албанија немала образование на универзитетско ниво и сите напредни студии биле спроведувани во странство. Секоја година државата им доделувала ограничен број стипендии на заслужените матуранти, кои инаку не можеле да си дозволат да го продолжат своето образование. Но, најголем број студенти на универзитетите потекнувале од добронамерни семејства и со тоа биле приватно финансирани. Голем дел од студентите учеле на италијанските универзитети поради нивната близина и поради посебните односи меѓу владите на Рим и Тирана. Самата италијанска влада, следејќи ја политичкото, економското, военото и културното навлегување во земјата, доделувала голем број стипендии на албански тестуденти.
Наскоро откако Италијанци те ја окупирале Албанија во април 1939 година, образовниот систем се нашол под целосна италијанска контрола. Употребата на италијанскиот јазик била задолжителна во сите средни училишта, а фашистичката идеологија и ориентација била вклучени во наставните програми. Меѓутоа, после 1941 година, кога герилските групи започнале да дејствуваат против италијанските сили, целиот образовен систем станал парализиран. Средните училишта станале центри на отпор и герилско регрутирање, а многу наставници и студенти заминале на планините за да им се придружат на групите на отпорот. До септември 1943 година, кога Италија капитулирала на сојузниците и германските трупи ја нападнале и ја окупираа Албанија, образованието паднало во целосен застој.
Комунистички период
По преземањето на власта кон крајот на 1944 година, комунистичкиот режим имал голем приоритет кон повторното отворање на училиштата и организирање на целиот образовен систем за да ја одрази комунистичката идеологија. Целите на режимот за новиот училиштен систем биле што побрзо да се избрише неписменоста во земјата, да се бори против аристократските прикажувања во културата на земјата, да се пренесат на албанската младина идеите и принципите на комунизмот како што се толкувани од партијата, и конечно да се образоваат децата од сите социјални класи врз основа на овие принципи. Комунистичкиот устав од 1946 година јасно ставил до знаење дека режимот има намера да ги доведе сите деца под контрола на државата. Сите училишта наскоро биле ставени под државна контрола. Во исто време, поради недостаток на специјалисти во многу полиња на знаењето, голем број млади биле испраќани во странство во државите во кои Албанија имала воспоставено дипломатски врски (Советски Сојуз, Чехословачка, Полска, Романија и др,)
Законот за реформа на образованието од 1946 година предвидувал конкретно дека марксистичко-ленинистичките принципи ќе ги шират сите училишни текстови. Овој закон исто така ја направи борбата против неписменоста основна цел на новиот училиштен систем. Во септември 1949 година, владата донела закон со кој се бара сите граѓани на возраст меѓу дванаесет и четириесет години, кои не можат да читаат, да одат на часови по читање и пишување. Курсеви за неписмените селани биле основани од одделите за образование на народните совети. Политичките органи на вооружените сили обезбедиле паралелни курсеви за неписмениот воен персонал.
Покрај обезбедувањето на седумгодишно задолжително основно образование и четиригодишно средно образование, законот од 1946 година повикал на воспоставување мрежа на стручни и трговски училишта, и училишта за обука на наставници за да се подготви персоналот, техничарите и квалификуваните работници за разни социјални, културни и економски активности. Друг закон за образование усвоен во 1948 година предвидувал натамошно проширување на стручните курсеви за обука и за зголемување на теоретското и професионалното знаење на техничарите.
Во 1950-тите, на училишниот систем му била дадена темелна советска ориентација во однос на комунистичката идеолошка пропаганда и контролата на централната власт. Средните технички училишта биле основани по истите редови. Во 1951 година биле основани три институти за високо образование: Вишиот педагошки институт, Вишиот политехнички институт и Вишиот земјоделски институт, сите моделирани по советски модели. Повеќето учебници, особено оние што се занимавале со научни и технички работи, биле со советски преводи. Воспоставени биле и курсеви за подготовка на наставници во кои рускиот јазик, советските методи на педагогија и психологија и марксистичко-ленинистичката дијалектика ги учеле советските инструктори.Тим од советски наставници ги поставиле структурните, наставните и идеолошките основи на универзитетот „Енвер Хоџа“ во Тирана (сега познат како универзитет во Тирана ), кој бил основан во 1957 година.
До 1960 година, системот за основно и средно образование се развил во единаесетгодишна програма која опфаќала училишта за општо образование и стручни институти. Училиштата за општо образование се состоеле од основни одделенија од прво до четврто, средно одделение од петто до седмо, и од средно одделение од осмо до единаесетто училиште. Во октомври 1960 година, сепак, додека советско-албанските тензии достигнале точка на прекин, Албанската партија на трудот издала резолуција во која се барало реорганизација на целиот училиштен систем. Вистинската цел на резолуцијата била да се расчистат училиштата од советско влијание и да се препишат учебниците на мајчин јазик. На единаесетгодишната програма за општо образование се додала дополнителна година, а целиот училиштен систем бил поблизу интегриран со индустријата, со цел да се подготват албанските млади да ги заменат советските специјалисти, доколку истите се повлечат, бидејќи тие на крајот и го сториле тоа, во 1961 година.
Средното образование започнувало со деветто одделение (обично на четиринаесетгодишна возраст), а завршувало со дванаесетто одделение. Средните училишта, меѓу другите, нуделе четиригодишни програми за општо образование или четиригодишни стручни програми, вклучувајќи индустрија, земјоделство, педагогија, трговија, уметност и медицина. Некои програми траејле само две години.
Мандатот на студирање во институтите за високо образование траел три до пет години, а школарината исто така била бесплатна на ова ниво. Било предвидено проширување на високото образование со зголемување на бројот на студенти со полно работно време, поставување нови гранки на места каде немало пост-средни институти и организирање специјализирани курсеви во кои оние кои завршиле високо образование ќе бидат обучени да станат високо квалификувани технички и научни кадри. Сите дипломирани студенти морале да практикуваат пробен период од девет месеци во индустриското производство и три месеци воена обука, покрај пропишаната воена обука во училиште. Исто така, постоеле училишта по средно партиски партии, како што била Високата партија на Ленин, која постоела едноставно за да се промовира филозофијата на режимот.
Официјалната статистика посочува дека режимот постигнал значителен напредок во образованието. Неписменоста практично била елиминирана до крајот на 1980-тите. Од вкупно запишување на помалку од 60.000 студенти на сите нивоа во 1939 година, бројот на луѓе во училиштата пораснал на повеќе од 750.000 до 1987 година; исто така, имало повеќе од 40.000 наставници во Албанија. Околу 47% од сите студенти биле жени. Процентот на дипломирани студенти од осмо одделение кои продолжиле со некаков вид на средно образование се зголемил од 39% во 1980 година на 73% во 1990 година, а ниту едно село не пријавило бројка пониска од 56%.
Нормална распределба
Опис на нормалната распределба
Нормалната распределба блиску го апроксимира веројатносната распределба со широк интервал на случајни променливи. Има бројни примери за нормална распределба: вкупните продажби на производство, моделите на цените на акциите и слично. Нормалната случајна променлива X претставува непрекината променлива која зема бесконечен број на можни вредности од -∞ до +∞, со функција која го претставува распределбата на веројатноста во дадениот интервал. Распределбата на средините на примероците се приближуваат кон нормална распределба, ако се работи за големина на примерок.
Образование во Албанија
Демократски период
Во 1990 година бил објавен план за реорганизација што ќе ја продолжи програмата за задолжително образование од осум на десет години. Следната година, сепак, голема економска и политичка криза во Албанија и последователното пропаѓање на јавниот ред, го втурнал училишниот систем во хаос. Распространетиот вандализам и екстремните недостатоци на учебници и материјали имале уништувачки ефект врз училишните активности, што ја натерало Италија и други земји да дадат материјална помош. Министерот за образование во септември 1991 година објавил дека скоро една третина од 2.500 училишта под универзитетско ниво биле ограбени и петнаесет училишни згради биле уништени. Многу наставници се преселиле од рурални во урбани средини, оставајќи ги училиштата во селата недоволно стручни; Околу 2.000 наставници ја напуштијле земјата. Високо контролираната околина што комунистичкиот режим го принудувал на образовниот систем во текот на повеќе од четириесет и шест години бил конечно ослободен и добил можност да се пренасочи во друг правец. Како и во комунизмот, дисциплината на наставниците останала главен проблем во албанскиот образовен систем, бидејќи наставниците прибегнувале кон насилство, додека од учениците се очекувало едноставно да го запомнат доделениот материјал. Покрај тоа, корупцијата кај наставниците станал голем проблем бидејќи „пликата“ и скапите подароци станале вообичаена практика кога се барало некаков просек или оцека. Како и да е, имало обиди да се усвои западниот модел со кој ученикот е во центарот на образовниот систем наспроти источниот модел каде наставникот ја држи доминантната улога. Кон крајот на 1990-тите, многу училишта биле повторно изградени или реконструирани за да се подобрат условите за учење. Повеќето подобрувања се случиле во поголемите градови, како што е главниот град Тирана. Тирана била преполнета од ученици, што резултирало до воспоставување на 2 дневни смени во наставата, додека загревањето во текот на зимата останало голем проблем. Старата комунистичка пропаганда била извадена од сите училишни наставни програми и повеќе се ставило акцент на математиката, науките и хуманитарните науки. Училишната недела била скратена од шест на пет денови во неделата. Некои од побогатите училишта започнале со воведување компјутери, но многу училишта сè уште немаат основни материјали за лабораториски часови.
Нормална распределба
Функција на густина на веројатност на нормална распределба
Нормалната распределба на веројатноста претставува големо множество на распределби, секој со единствена спецификација за параметрите µ и σ.2
Својства на нормални распределби
•	Средина на случајната променлива е µ •	Варијансата на случајната променлива е σ2 •	Доколку ја знаеме средината и варијансата, можеме да ја дефинираме нормалната распределба со користење на ознаката •	Коефициентот на асиметрија (накосеност) α3=0, а коефициентот на зашиленост α4=3 •	Функцијата на густина на веројатноста е унимодална (М=Ме=Мо) Нормалната распределба е симетричен. Различните централни тенденции се прикажуваат со разликите во µ. Разликите во σ2 резултираат со функции на густина со различни ширини. Средината на распределбата дава мерка на централна локација, а варијансата дава мерка на дисперзијата околу средината. Важна одлика на нормалната распределба е тоа што е целосно определена од нејзините први два моменти: средната вредност и варијансата.
Образование во Албанија
Демократски период
Во меѓувреме, приватните институции на сите нивоа започнале да се отвораат нив поголемите градови, и тие имале подобрен наставен материјал, персонал и дополнителни наставни активности, но од друга страна тие имале скапи такси. Слични промени се случилеи на пост-средно ниво. Голем број приватни универзитети биле основани во различни градови во Албанија, кои им нудат можност на студентите да студираат во различни гранки. Програмите за е-учење започнале да се воведуваат, нудејќи им на студентите можност да следат курсеви преку Интернет Сепак, некои средни приватни институции станале познати едноставно како "дипломски фабрики", како што бил случајот со доделување на контроверзната универзитетска диплома на синот на познатиот италијански политичар Умберто Боси. Како резултат на тоа, албанската влада затворила десетина вакви институции во обид да се справи со оваа појава.
Нормална распределба
Кумулативна функција на нормална распределба
Тоа е плоштината под нормалната функција на густината на веројатноста на лево од x. Вкупната плоштина под кривата изнесува 1. X е нормална случајна променлива со кумулативна функција на распределба F (X), а a и b се две можни вредности на X, при што а < b.
Образование во Албанија
Демократски период
Помеѓу 2009 и 2013 година, индустријата за учебници била дерегулирана во обид да ги направат учебниците попристапни, со што ќе им се понуди поширок избор на студентите и инструкторите. Сепак, секторот станал ранлив и албанскиот образовен систем доживеал пад на квалитетот. Тој бил преплавен со текстови напишани од писатели без веродостојни квалификации што резултирало со просечни текстови со сомнителна содржина. Во еден од нив има приказна за тоа како доколку се помеша кредата со вода ќе доведе до разболување на детето и со тоа неодење на часови. Учебник по физика барал студентите да ја најдат бојата на мечката, која брка човечко дрво. Другите текстови имале експлицитна употреба на вулгарности.
Нормална распределба
Стандардна нормална распределба
За да може да се врши споредба на распределбите, потребно е нормалната распределба да има единечен облик, односно облик кој не зависи од параметрите µ и σ2. Нормалната распределба која се одликува со средна вредност еднаква на нула и варијанса еднаква на еден (µ=0, σ2 =1) се нарекува стандардна нормална распределба. Оваа распределба е совршено симетрична, а нејзината средна вредност е еднаква на модусот и на медијаната (чија веројатност за случување изнесува 50%). Притоа, 95% од нормалната распределба ги опфаќа вредностите од две стандардни отстапувања над и под средната вредност, 66% од вредностите се наоѓаат во интервалот од едно стандардно отстапвуање под и над средната вредност, а 99% од вредностите се наоѓаат во интервалот од три стандардни отстапувања над и под средната вредност. Z ~ N(0,1)
Образование во Албанија
Демократски период
Од 2013 година, горенаведените текстови биле забранети и програми од реномираните Пирсон и Оксфорд биле воведени во обид да се усогласи албанскиот образовен систем со ЕУ. Покрај тоа, на учениците од 1 до 5 одделение им се обезбедуваат бесплатни учебници.
Нормална распределба
Параметри на стандардната нормална распределба:
Стандардната нормална распределба се одликува со следниве параметри: •	Аритметичката средина  µ = 0 •	Варијанса σ2 = 1 •	Коефициент на асиметрија α3=0, што значи дека распределбата е едномодална и идеално симетрична. •	Коефициентот на зашиленост α4=3, што значи дека распределбата има нормална висина.
Образование во Албанија
Демократски период
Во последниве години, странските студенти главно од Јужна Италија се запишуваат на италијански универзитети во Тирана со надеж дека ќе се подготват подобро за приемните испити на италијанските универзитети.
Нормална распределба
Кумулативна функција на стандардна нормална распределба:
Вредностите на кумулативната функција на распределба за негативни вредности на Z можат да се утврдат со користење на симетрија на функцијата на густината на веројатноста.
Среќа (филм од 1934)
Среќа (руски: Счастье) - советски филм од 1934 година, во режија на Александар Медветкин, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Петар Зиновев, Елена Егорова, Николај Черкасов и Лидија Ненашева.
Содржина
Дејството на филмот се одвива за време на Руското царство, а потоа и во СССР, за време на колетивизацијата. Во него е прикажан мачниот живот на еден земјоделец (мужик), кој живее во тешка сиромаштија за време на царскиот режим. Потоа доаѓа новата болшевичка власт, која започнува со колективизација, но старите сили (земјопоседниците и свештениците) се обидуваат да ги уништат плодовите на новата власт. Во двата режима, селанецот се соочува со постојани проблеми...
Александар Гулевски
Александар Гулевски  (,, денес , на  -  е македонски историчар на уметноста, византолог, археолог, музичар. Живее и работи во Битола, Македонија.
Биогафија
Роден е на 29 јануари 1968 год., во Загреб. Основно образование завршил во Загреб, Белград и Скопје, а средно во Скопје. На Институтот за историја на уметноста со археологија при Филозофскиот факултет во Скопје се запишал во 1986 год. Во текот на студиите, во периодот од 1988 до 1991 год., како штитеник на Археолошкиот кантонален завод Фрибург во Швајцарија, учествувал во археолошкото истражување на локалитетот Муртен, под раководство на Жан-Лук Буасаберт.
Во текот на својот студиски престој во Фрибург го запознал швајцарскиот уметник Серж Дубуа од Корсери и компонирал музичка илустрација за неговата вајарска инсталација „Пчекарни полиња“ (1991). Во 1995 год., под менторство на академик Цветан Грозданов, дипломира на тема од областа на византискиот фрескоживопис на Институтот за историја на уметноста со археологија при Филозофскиот факуклтет во Скопје.
Работа
Веднаш по дипломирањето, во 1996 год., од Mитрополитот на преспанско-пелагониската православна епархија г. Петар, назначен е за главен уредник на списанието за православна вера, култура, образование и уметност „Пелагонитиса“, а потоа и за главен уредник на православната библиотека Св. Нектариј Битолски. Во текот на својата работа како главен уредник на „Пелагонитиса“, од 1996 до 2003 год., го истражувал битолскиот период од животот на Св. Јован Шангајски. Материјалите од овие истражувања ги публикувал во неколку книги, издадени од Музејот и фондот на св. Јован Максимович од Москва.
Во 2012 год., на Институтот за национална историја во Скопје, под менеторство на Викторија Поповска-Коробар, ја одбранил магистерската теза „Културно-историскиот аспект на темата Литургиска служба на архијереите во олтарскиот фреско-живопис во Македонија од XI до XIV век“, и се стекнал со академски степен магистер по историски науки.
Музичка дејност
Основач е и раководител на православниот црковен хор „Св. Ангел Битолски“ од Битола.
Египет
Египет مِصر, Миср; مَصر, Маср) — држава во Североисточна Африка и Jугозападна Азија.
Покривајќи површина од околу 1.020.000 км2 Египет го вклучува Синајскиот Полуостров (кој обично се смета за дел на Југозападна Азија), додека поголемиот дел од земјата се наоѓа во Северна Африка. Египет се граничи со Либија на запад, Судан на југ, Израел на североисток. На север излегува на Средоземно Море, а на исток на Црвено Море. Мнозинството во Египет ги населува бреговите на реката Нил (околу 40.000 км2). Големи делови од земјата се дел од пустината Сахара и се многу ретко населени. Главен град на Египет е Каиро. Има околу 75.000.000 жители.
Праисторија
Древниот Египет претставува многувековна држава, која се наоѓала во североисточна Африка, по долниот тек на реката Нил. Се смета дека во Египет имало населување на човекот дури пред 250.000 години. Во текот на 4000 година п.н.е. од многу мали територијални единици – номи, биле создадени две големи империи - Горен и Долен Египет со главни градови Ераконопол и Буто. Успехот за создавањето и обединувањето на државата се припишува на управникот на Горен Египет - Менес. Во времето на неговото владеење (3100 п.н.е.), главен град станал Мемфис, кој се наоѓал во јужниот дел на реката Нил. Првите споменици, кои се напишани со египетски хиероглифи се однесуваат кон крајот на четвртото и почетокот на третото илјадалетие п.н.е.
Стар Египет
Во периодот помеѓу XXVIII - XXIII век п.н.е. се формирала т.н. древно-египетската цивилизација. Единството на древниот Египет се однесувало во господарството на фараонот кој имал неограничена власт низ целата држава. Фараонот бил глава на митот кон сите богови во древниот Египет при што и самиот тој бил сметан за бог. Тоа тврдење најмногу доаѓа до израз при градењето на пирамидите за кои се смета дека всушност биле гробници на фараоните како Џосер, Снофер, Кеопс (Хуфу), Кефрен (Хафра) и Микерин (Менкаур). Исто така многу нараснал и култот кон богот на сонцето Амон Ра, а фараоните се нарекувале дека се негови синови.
Во текот на XXIII-XXI век древниот Египет се распаднал на множество номови (деловни единици). Новото државно обединување на древниот Египет започнало со нараснувањето на силите на номарсите на Хераклеопол (во Среден Египет). Тиванскиот фараон Ментухотеп I станал владетел на обединетиот Египет. Во текот на XXI-XVIII век за покровител на фараоните бил објавен богот Амон. Аменемхет I ја преместил престолнината од Тива во Итауи и по само неколку години повторно се распаднал обединетиот Египет. Во текот на XVIII-XVI век Древниот Египет бил заземен од страна на азиските Хикси, кои со презимањето на власта на Долен Египет си создале свој град со име Аварис и кој всушност станал и главен град во источниот дел на делтата на реката Нил. Ослободувањето на земјата му успева на Јахмос I. Во време на владеењето на Аменхотеп III, древниот Египет го достигнал своето величество. Од провинциите во Азија, древниот Египет добивал како даноци мед, олово, сребро, животни, вино, слонова коска и слично. Од државата Пунт пак, каде царевицата Хатшепсут испраќала експедиција, во древниот Египет пристига исто така голема „помош“. Овде бил воздигнат и новиот сончев бог Атон, каде поради негова чест била основана нова престолнина - Ахетатон. По смртта на Ехнатон, престолнината била вратена во Тива во 1335 година п.н.е.
Кон 1290 г. п.н.е., фараонот Рамзес II повторно ја зајакнал моќта на Египет. Водел големи борби со Хетите и нивните сириски сојузници. Главен град во времето на владеење на овој фараон станува Пер-Рамзес. Во 945 година п.н.е либискиот военоначалник Шешонк I се прогласил за фараон, а за своја престолнина го избрал градот Бубастис во делтата на Нил. Тој го презел Ерусалим и го ограбил. Во 671 г. п.н.е. асирската војска на Асархаддон го презема и го ограбува Мемфис.
Во 667 г. и 663 г. п.н.е. Асирците ја преземаат Тива. Псаметих I успева повторно да го обедини Египет. Во времето на Нехо II, син на Псаметих I, бил направен канал, кој го поврзувал Нил со Црвеното Море.
Македонско владеење
Во текот на 332 г. п.н.е. во Египет навлегла војската на Александар Македонски и државата станала дел од неговата империја. По распадот на неговата империја, Египет потпаднал под власт на Птоломеј I Сотир — основачот на македонската династија на Птолемаидите (305-30 г. п.н.е.). Главен град станал Александрија. За време на управувањето на царевицата Клеопатра, последна од династијата на Птоломеите, Египет се вовлекол во политички борби со Рим.
Римско владеење
Римското владеење на Египет започнало во 30 п.н.е. година, каде последната кралица Клеопатра извршила самоубиство како последен владетел од династијата на Птоломеите. Првиот римски цар, Октавијан Август, Египет го престроил во посебна провинција со кој управувал префект лично поставен од царот, додека пак членовите на сенаторскиот сталеж им бил забранет влез во земјата без претходно одобрување. Во времето на римското владеење, Египет била најбогатата провинција од сите останати римски провинции. Освојувањето на Египет по текот на Црвено море се случило во времето на Клавдиј (41—54), додека пак Адријан (117—138) го посетил Египет на двапати. По кризата во III век, Египет за мал период станал дел од Зенобиската империја, но во 298 година Диоклецијан го вратил Египет и го поделил на три провинции. По разрушувањето на Ерусалим во 70 година, градот Александрија станал еден од најголемите образовни еврејски центри во дијаспората. Од II век, Александрија станала и важен христијански центар, каде според легендата и евангелието, била основана епископијата од страна на Свети Марко. Најзначајни александриски теолози од тоа време се Климент Александриски, Ориген и други. По 324 година, кога Константин Велики го обединил царството под своја контрола, завршило и прогонувањето на христијанските верници.
Византиско владеење
Во времето на Византиското Царство, престолнина на царството станал градот Цариград (денес Истанбул). Така, испораката на житото се преусмерила од Рим кон Цариград. По смртта на Теодосиј I во 395 година, Римското Царство била поделена на два дела, по кое Египет припаднал на Источното Римско Царство или Византија. Христијанизацијата на Римското Царство напредувала постепено. Теодосиј во 391 година започнал да налага антипагански закони. Во негово време бил уништен храмот посветен на богот Серапис во Александрија. Во тоа време се појавило учењето на Ариј или аријанство. Тоа како ерес било осудено во 324 година на Првиот вселенски собор во Никеја. И покрај тоа, ова учење било во голема мера зачувано во земјата, сè до крајот на IV век. Во тој период, како најголем бранител на никејскиот симбол на верата се истакнува Свети Анастасиј, епископ на Александрија, каде Александрија станал голем град-центар на христијанството. По Четвртиот вселенски собор се формирала Египетска коптска црква.