cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кралство Србија (средновековно)
Стефан Дечански
Владислав, синот на Драгутин, се ослободил од заробеништво и воспоставил своја власт во земјите од татко му. Носел кралска титула и имал двор со сопствени достојници. Не е познато дали ја обновил државата на татко му во полн обем. Босанскиот Босанска Бановинабан, веќе во 1323 година се нарекува господар на Усора и Сол, а нејасна е положбата на Рудник. Спор избил околу Рудник. Есента 1323 година, трговците во Рудник му давале подароци на кралот Владислав, а пред крајот на таа година паднал во рацете на Стефан. Поддржувачите на Владислав и трговецот Менче Менчетиќ се затвориле во рудничката тврдина Островица. Кралот ги испозатворил дубровничките трговци заради давање поддршка на Менчетиќ. Спогодба со Дубровник е склучена во јуни 1324 година. Две години подоцна кралот повторно им издал повелба со вообичаените повластици на дубровчаните.
После смртта на Милутин, локалното благородништво во позадина се осилило, а кралската власт била слаба. Во тој поглед најмногу се истакнале Бранивојевиќи, зацврстувајќи се на Стон и Пељешац. Тие својата власт ја ширеле кон внатрешноста (во Попово Поле) и кон Неретва и преку неа. Во време на Милутин, Бранивојевиќи се бореле против Младен II, а подоцна и против босанскиот бан Стјепан II Котроманиќ. Со падот на Младен се гаси моќта на Брибирците, а банот Стјепан станал најмоќниот српски сосед на запад. Од 1324 година владее и со Усор и со Сол. Душан, синот на Стефан, застанал на страна на Дубровник и Стјепан и издејствувал да се ослободи жената на Брајко Бранивојевиќ која била ќерка на еден од српските велможи Војин, татко на Милош, Алтоман и Војислав Војиновиќ. Михаило Бранивојевиќ погинал во војната додека Брајко паднал во заробеништво. Браноје побегнал на дворот на Стефан каде подоцна бил погубен. Со тоа се затрело семејството Бранивојевиќ. После тоа банот Стјепан ја зазел долината на Неретва и Краина, додека дубровчаните за заканувале да го заземат Стон. Преговорите околу продажбата на Стон на дубровчаните не течеле добро, па во 1327 година забранет е извозот за Србија. Во август истата година избила војна која траела скоро година дена. За нејзиниот тек малку се знае. Мирот бил склучен во летото 1328 година. Пељешац му припаднал на српскиот крал. Кралот, меѓутоа, не ги вратил териториите кои ги презел Стјепан. Првиот војнички поход на Душан бил судирот со босанскиот ан Стефан во 1329 година. Студеничкиот игумен Никола пишува дека Дечански го пратил својот син против безбожните и погани бабуни кои провалиле во Рашка, во Дабарската Област. Душан им нанел пораз и стекнал голем плен. Самиот Стефан едвај се спасил и така што благородникот Вук Хрватиниќ му го понудил својот коњ.
Во 1324 година, Стефан се оженил со дванаесетгодишната Марија Палеолог, внука на Теодор Метохит. Нејзиниот татко бил византиски намесник во Солун. Имал намера да се осамостои во Македонија. Успеал да го наговори Стефан да испрати одред војска кој пљачкал во Серската и Струмичката Област. Андроник на Јован му ја понудил титулата кесар. Овој се согласил, но умрел во Скопје во дворот на зет му. Теодор Метохит го наговорил царот да му испрати делегација на Дечански. Во неа се наоѓал и хроничарот Никифор Григорa.
Михаило Шишман на власт дошол во 1324 година. Изгледа дека во војната меѓу Дечански и Владислав му давал поддршка на Владислав што го натерало српскиот крал да му испрати свои пратеници. Во 1325 година, Шишман ја истерал својата прва жена, Ана Неда, ќерка на кралот Милутин и се оженил со сестра му на Андроник. Меѓутоа, едно време бил во војна со Андроник Помладиот. Со Србите се судрил заради нивното ширење во Вардарската Долина. Причина за војната со Византија било српското поседување на Просек кој им го предал византискиот намесник Михаило Асен, инаку Бугарин. Во 1330 година, Андроник најмил татарски и други наемници, а склопил и сојуз со влашкиот кнез Јован Бесараб против Србите. Србите исто така ангажирале наемници. Григор спомнува 1000 Келти, а Јован Канатакузин 300 Аламани. Во мај 1330 година, Стефан им забранил на Венецијанците да тргуваат со Бугарија преку неговата земја. Делегацијата на Стефан на бугарскиот двор не постигнала успех.
Бугарите ја нападнале Србија од југ, во правец на Струма и Брегалница. Намерата им била да се спојат со византиската војска. Србите се групирале на устието на Топлица во Морава (Добричко Поле). Михаило ја преминал српската граница кај Землен кај Струма. Во пресрет на Бугарите, Дечански застанал во црквата „Св. Ѓорѓи“ во Нагоричане каде сочекал дел од војската. Остатокот го сочекал на реката Каменча, од каде повторно се обидел да преговара со Бугарите, и повторно неуспешно. Тука ја примил веста дека дисциплината во бугарската војска не е најдобра. Последните српски одреди стигнале кај Велбужд утрото на 28 јуни. Напладне Дечански ги нападнал Бугарите. На двете страни имало околу 15 000 војници. Особено се истакнале стрелците на младиот крал Душан. Самиот Михаило се обидел да се спаси со бегство. Паднал од коњот после што српските гонители го убиле (Кантакузин). Дечански го погребал во Нагоричане, во црквата Свети Ѓорѓи. Србите продолжиле да ја гонат бугарската војска. Остатоците на бугарската војска ја спасил братот на Михаил Белаур.
Уплашените бугарски болјари го молеле Дечански за мир. Стефан се согласил на мир поволен за Бугарите. Својата сестра Ана ја вратил на бугарскиот престол поставувајќи го на него нејзиниот малолетен син Јован Стефан. Новата царица во Трново ја придружувал одред српска војска. Грчката војска го искористила поразот на Бугарите и ги пљачкала териториите на својот довчерашен сојузник. Пред Србите се повлекла. Дечански ги освоил Штип, Велес, Просек, Чрешќе, Добрун.
За судирот меѓу Стефан Дечански и Душан има две противречни верзии. Во приказот на ученикот на Данило, целата вина е фрлена на Дечански кој со војска го нападна сина си. Никифор Григора, кој сам ја посетил Србија и го познавал српскиот крал, најважна улога му дава на благородништвото. Стравот на Душан од децата на Стефан од вториот брак го поттикнало благородништвото кое му ветило поддршка во востание против својот татко. Колку време траел судирот не се знае. Во јануари 1331 година, Дечански се наоѓал во областа на сина си, околу Скадар. Дубровчаните пратиле тројца пратеници да посредуваат меѓу таткото и синот. Според кажувањето на кралскиот животописец, Дечански пред тие преговори го разорил дворецот на Душан во близина на Скадар. Душан со големо внимание се сретнал со татко му после што е утврден мир. Дечански се вратил во својата област, додека Душан отишол во Требиње. Мирот траел само три месеци. Повод за новата војна бил позивот Душан да излезе пред татко му. Душан се плашел сам да отиде кај татко му, па го викнал и своето благородништво. Благородништвото се спротивставило. Душан попуштил пред нивното навалување и со војска го нападнал татка си. Стефан бил опколен во својот дворец во Неродимља, најверојатно на 21 август 1331 година. Побегнал во Петрич, додека Душан го освоил дворецот и ризницата. Душан го опколил татко му во Петрич и го принудил да се предаде. Дечански со децата од вториот брак и со жената бил затворен во звечанската тврдина каде, после нешто повеќе од два месеци, го изгубил животот под нејасни околности (11 ноември 1331 година). Крунисувањето на Душан за крал е извршено на 8 септември во Сврчин.
Стефан Душан
За да може сите расположливи снаги да искористи во војната против Византија, Душан веднаш на почетокот на своето владеење склопил мир со новиот бугарски цар. Во Бугарија, како и во Србија, во 1331 година дошло до промена на престолот. Болјарите го довеле на престолот Јован Александар кој со Душан склопува мир. Душан се оженил со сестрата на Јован, Јелена. Пролетта 1332 година избила побуна во Зета на истото место каде година дена порано Душан дигнал побуна против својот татко. Зетските великодостојници, незадоволни од наградите кои им ги доделил Душан, ги предводеле Димитрије Сума и Богоје, чија власт се проширила и на северните делови на Албанија. Душан изгледа се спогодил со бунтовниците со посредство на дубровчаните.
После склопувањето на мир со Дубровник, Босна и Бугарија, Душан бил спремен за напад на Византија. Опис на овој Душанов поход го забележал единствено хроничарот Никифор Григора. Во првата година на војната Душан ја зазема Струмица. Во текот на подготовките за поголем поход, во Србија пребегнал византискиот великодостојник Сигријан кој после завршувањето на граѓанската војна паднал во немилост на новиот цар. Способниот војсководец го зазел Костур, а српската војска скоро го принудила Солун да се предаде. Самиот цар Андроник морал да го брани градот. Леринскиот заповедник Сфрагнец Палеолог на измама го убил Сигријан преправајќи се дека му е пријател. Неговите грчки војници почнале да пребегуваат на страната на Андроник што била една од причините за склопување на мир. Душан го оплакал и погребал Сигријан.
Завршувањето на војната со Византија му овозможило на Душан да ја насочи војската на север каде Карло Роберт продрел во 1335 година. Унгарската војска во паника се повлекува пред Душан, а голем нејзин дел настрадал во Сава. Душан ја зазел Мачва, а Милтен Драживојевиќ (дотогашен сојузник на Стјепан) преминува на страната на српскиот крал. Меѓу 1338 и 1339 година, Душан повторно води војна со Карло Роберт. Српската војска ја преминува Сава и војува во Срем. Карловиот наследник, Лајош, неколку години војува против Србите. Меѓутоа, тогаш српското внимание (околу 1342 година) е насочена на војната со Византија.
Во 1336 година доаѓа до влошување на односите меѓу Душан и Јелена. Тие немале деца, па Душан намерувал да се разведе. Преговарал со австрискиот војвода Отон неговата внука, ќерка на светоримскиот крал Фридрих Убавиот да се омажи за Душан. Пратениците на чело со витезот Палман преговарале со Душан во Котор. Младата Јелисавета се згрозила од оваа идеја. Се разболела и умрела. Јелена, кога разбрала за овие планови, побрзала да роди син. Така на крајот на 1336 година или на почетокот на 1337 година роден е Урош.
Во 1336 година Андроник остварил значаен успех во насока на обнова на моќта на Палеолозите заземајќи ја Тесалија. Во 1336 година се состанал во Струмица. Тогаш Душан го запознал Јован Кантакузин. Мирните односи со Византија траеле до смртта на Андроник во 1341 година, иако знаци за претстојниот судир се јавуваат веќе во 1340 година. Војводата Хреља во 1340 година го изневерил Душан и им пришол на Грците. Им предал три града (со Струмица) и ја добил титулата кесар. Во 1341 година Хреља повторно му се вратил на Душан и за возврат му го предал градот Мелник кого го зазел од Кантакузиновите луѓе. Следната година се замонашил како монах Харитон во Рилскиот манастир. Умрел истата година. Душан ја презел неговата област на крајниот исток на државата.
Андроник умрел од болест која ја заработил во војувањето по Епир во 1341 година. За регент на малолетниот цар Јован поставен е Кантакузин. Меѓутоа, тој имал намера самостојно да завладее, па на високите позициите ги издигнувал своите роднини. Против него станала Италијанката, царицата-мајка Ана Даласина и мегадуксот Алексије Апокавк. Во тоа време Душан бил против Византија (заради одметништвото на Хреља) и бугарскиот цар Јован Александар (барајќи да му се предаде противникот Шишман II кој се засолнал во Цариград). Кантакузин се повлекува во Димотика и се крунисува за цар. Со своите два сина Матија и Манојло, се обидел да го заземе Солун. После неуспешниот напад на Солун отишол во Просек каде му се предал на заповедникот на градот. Оттаму е упатен во Велес со кој владеел неговиот познаник Јован Оливер. Преку него се поврзал со Душан кој го повикува во Скопје. Таму Кантакузин поминал година дена во преговори. Душан ги барал сите градови западно од Кавала. Сојузот со Кантакузин го поддржувала кралицата Јелена. Свикан е и собор од 24 великодостојници со кои Душан се советувал што треба да се прави. Склопен е договор според кој секој требало да го задржи она што освојува.
Српските одреди под Вратко и Јован Оливер му се придружиле на Кантакузин кој го нападнал Сер. Меѓутоа пиеле многу вино на кое не биле навикнати, па доста од нив настрадале без борба од шигелоза (1500 луѓе). Даласина и Апокавк му ги понудиле на Душан истите услови како и Кантакузин доколку им го предаде. Меѓутоа кралот му останал верен на дадениот збор. Во јуни 1343 година, Душан ја освојува Корја, главниот град на Средна Албанија (на која ѝ издал една повелба на грчки јазик сочувана во превод на латински од Алфонсо Арагонски од XV век, која е единствена градска повелба на царот Душан). На грчките градови им ги потврдил претходните повластици. Српските војници под Кантакузин откажувале послушност, што доведува до разидување. Кантакузин го зазема Бер, за кого бил заинтересиран и Душан. Не се одѕвал на позивот на Душан да дојде во Скопје. Душан стапува во преговори со регуларната византиска влада. Договорена е веридба меѓу Урош и сестрата на Јован Палеолог.
Венецијанската флота, поттикната од папата Климент VI, во 1343 година ја уништила турската флота кај Халкидик. Турците под водство на Омар биле отсечени од својата база. Му се придружиле на Кантакузин. Душан против нив испратил 3 000 луѓе под Прељуб. Кај Стефанијана Турците на измама го поразиле Прељуб. Чекале српските војници да слезат од коњите и ги натерале во тешки оклопи да се качат на брдото од каде овие слегле и ги зеле српските коњи, отепале нешто луѓе и отишле во Тракија каде што се наоѓал Кантакузин.
1261 п.н.е.
1261 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1261. година пред новата ера, 261. од вториот милениум п.н.е., 61. од 13 век п.н.е. и втора од 1260-тите п.н.е.
Кралство Србија (средновековно)
Стефан Душан
До есента 1345 година, Душан ги зазел Белград (Берат), Валона, Канина, Костур, Хризопол, Драма и Бер. Солун, по кој копнеел цел живот, не можел да го освои. Во почетокот на 1345 година, Душан врши опсада на Сер. Во септември истата година градот паднал во српски раце. Истата судбина ја доживеале сите византиски градови источно од Христопол. Исто така бил освоен Халкидик со Света Гора. Кон крајот на 1345 година, во Сер Душан се прогласил за цар. Следело крунисување, на Велигден 16 април 1346 година.
1261 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4247 и 4248 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3489 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2499 и 2500 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 508 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1261 година се протега во 1375 и 1376, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1435 и 1436 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 718 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1940 и 1939 исламска година пред хиџра.
Откритија
1261 av. J.-C.
.укр
.укр — одобрен највисок месен домен за Украина.
Тенис на Летните олимписки игри 2020 - жени поединечно
Тенискиот турнир во женска поединечна конкуренција на Летните олимписки игри 2020 во Токио се одржал од 24 до 31 јули во Аријаке Колосеум. Учествувале 64 натпреварувачки од 35 земји.
Моника Пуиг од Порторико била бранител на титулата од претходното издание, но се повлекла од овој турнир поради повреда.
Во финалето на турнирот играле Белинда Бенчиќ и Маркета Вондроушова. Бенчиќ го освоила златниот медал совладувајќи ја Вондроушова во три сета (7-5, 2-6, 6-3). Сребрениот медал го освоила Вондроушова, а бронзениот Елина Свитолина, која во натпреварот за бронзата ја победила Елена Рибакина со 1-6, 7-6, 6-4.
Општо
Ова било 14-тото издание (на кое се доделуваат медали) на олимпискиот тениски турнир во женска поединечна конкуренција. Турниот во женска поединечна конкуренција се одржал само еднаш за време на првите три Летни олимписки игри (во 1896 и 1904 година се играло само машки тенис), но се одржувал на секоја Олимпијада на која имало тениски турнир од 1908 година. Тенисот не бил застапен во олимписката програма во периодот 1928-1984 година, иако имало два демонстративни турнири во 1968 и 1984 година на нив не се доделувале медали за тенис.
Од осумте четвртфиналисти на игрите во 2016 година, повратнички на овој турнир се носителката на бронзениот медал Петра Квитова од Чешка и четвртфиналиските Елина Свитолина од Украина и Лаура Зигемунд од Германија. Меѓу тенисерките кои настапиле на турнирот се светскиот рекет број 1 Ешли Барти од Австралија, светскиот рекет број 2 Наоми Осака од Јапонија и светскиот рекет број 3 Арина Сабаленка од Белорусија. Четири тенисерки од најдобрите 10 играчи се повлекле од олимпискиот турнир: Софија Кенин, Симона Халеп, Серена Вилијамс и Бјанка Андрееску.
Квалификации
Секој Национален олимписки комитет (НОК) може да пријави четири тенисерки, со правилото донесено уште за време на игрите 2000 година. Квалификациите за женска поединечна конкуренција првенствено се врз основа на ВТА ранг листата објавена на 14 јуни 2021 година. Дополнително ограничување е тоа што тенисерките требало да биле во минатото дел од три натпревари во Били Џин Кинг купот во периодот помеѓу 2017 и 2020 година (со некои исклучоци). Ждребот за женскиот сингл турнир се состои од 64 играчи, а од нив 56 (рангирани од 1 до 56 место) добиваат право на учество преку ВТА листата.
Од преостанатите места, шест се достапни за играчи кои се квалификувале преку континентални квалификации: четири преку континентални турнири (две во Пан Американските игри 2019, едно од Азиските игри 2018 и едно од Африканските игри 2019 и два преку светско рангирање со ограничен континент (по еден за Европа и Океанија, кои мора да доаѓаат од НОК без други квалификувани конкуренти). Четирите места на континенталниот турнир имаат предност пред светскиот пласман, па затоа победниците (Надја Подороска, Вероника Сепеде Ројг, Мајар Шериф и Ванг Кјанг) не се бројат во оние 56 од ВТА листата (но се бројат во четири по земја).
Прво коло
Турнирот започнал во сабота на 24 јули 2021, а првите натпревари започнале во 11:00 часот по јапонско време (04:00 по македонско време). На програмата биле натпреварите од првото коло, а првиот ден поминал мирно без поголеми изненадувања со сигурни победи за фаворитките. Првата пречка успешно ја минале победничката на Ролан Гарос 2020 и шеста носителка Ига Швјонтек од Полска која со 6-2, 6-2 била подобра од Мона Бартел од Германија како и победничката на Ролан Гарос 2021 и осма носителка, Барбора Крејчикова, на која при нејзино водство од 5-2 во првиот сет нејзината противничка Зарина Дијас од Казахстан и го предала натпреварот. Во текот на првиот ден понатаму минале и Анастасија Павлиученкова (6-0, 6-1 против Сара Ерани), Елена Рибакина (6-4, 6-2 против Саманта Стосур), Марија Сакари (7-5, 6-2 против Анет Контевеит) и Паула Бадоса (6-7, 6-3, 6-0 против Кристина Младеновиќ).
Првото големо изнеднадување се случило на вториот натпреварувачки ден: првата светска тенисерка и победник на пред само две недели завршениот Вимблдон, Ешли Барти од Австралија, била поразена од шпанската тенисерка рангирана на 48-мото место на ВТА листата, Сара Сорибес Тормо со 6-4, 6-3. Вториот светски рекет и втора носителка, домашната тенисерка Наоми Осака, остварила победа над Женг Саисаи од Кина и се пласирала во второто коло. Во текот на вториот натпреварувачки ден победи во првото коло и пласман понатаму обезбедиле третата носителка Арина Сабаленка (6-2, 6-1 против Магда Линет), четвртата носителка Елина Свитолина (6-3, 5-7, 6-4 против Лаура Зигмунд), петтата носителка Каролина Плишкова (6-1, 6-3 против Ализе Корне) и седмата носителка Гарбиње Мугуруса (7-5, 7-5 против Вероника Кудерметова). Турнирот завршил и за дванаесеттата носителка, Елис Мертенс од Белгија, која во три сета била поразена од Екатерина Александрова (4-6, 6-4, 6-4).
Второ коло
Сите натпревари од второто коло се одиграле во понеделник на 26 јули. Најголемото изненадување во оваа рунда го приредила хрватката Дона Векиќ која во три сета (по сетови 6-4, 3-6 и 7-6) ја елиминирала третата носителка Арина Сабаленка од Белорусија. Втората највиоско рангирана тенисерка која била елиминирана во оваа рунда била шестата носителка Ига Швјонтек која загубила од Паула Бадоса од Шпанија со 6-3, 7-6. Турнирот, исто така, завршил и за десеттата носителка Петра Квитова која загубила од Алисон Ван Ујтванк иако го добила првиот сет (7-5, 3-6, 0-6).
Највисоко рангираната тенисерка од преостанатите во ждребот, домашната надеж и втора носителка Наоми Осака успешно ја минала втората рунда со победа од 6-3, 6-2 над Викторија Голубиќ од Швајцарија. Во третото коло се пласирала и четвртата носителка Елина Свитолина од Украина која остварила тешка победа над Ајла Томљановиќ од Австралија, совладувајќи ја со 4-6, 6-4, 6-4. Слично како и Свитолина, така и петтата носителка Каролина Плишкова од Чешка до следната рунда дошла во три сета по победата над Карла Суарес Наваро од Шпанија. Пласман во третата рунда од носителките уште обезбедиле седмата Гарбиње Мугуруса, осмата Барбора Крејчикова, деветтата Белинда Бенчиќ, тринаесеттата Анастасија Павлиученкова, четиринаесеттата Марија Сакари и петнаесеттата Елена Рибакина.
Трето коло
Најголемата сензација во третото коло се случила кога чешката тенисерка Маркета Вондроушова (42. на ВТА-листата) ја елиминирала четирикратната Гренд Слем шампионка и втора носителка на овој турнир Наоми Осака. Осака, најголемата надеж на земјата-домаќин Јапонија за освојување на медал, очајно лошо го почнала натпреварот, а Вондрушова го искористила тоа и набрзина го добила првиот сет со 6-1. Јапонката потоа повела со 2-0 во вториот сет, но чешката тенисерка направила пресврт и победила со 6-1, 6-4, за ново големо изненадување. Со овој успех Вондроушова закажала пресметка во четвртфиналето со шпанската тенисерка Паула Бадоса, која освен на самиот крај кога ја искористила дури шестата меч-топка немала поголеми проблеми со Надја Подороска од Аргентина; славела победа 6-2, 6-3.
На четвртата носителка Елина Свитолина и требало три сета за со пресврт да ја елиминира Марија Сакари со 5-7, 6-3, 6-4. Сигурни и брзи победи во третото коло оствариле уште и седмата носителка Гарбиње Мугуруса која била подобра од Алисон Ван Ујтванк со 6-4, 6-1, тринаесеттата носителка Анастасија Павлиученкова која ја победила Сара Сорибес Тормо со 6-1, 6-3 и шестнаесеттата носителка Елена Рибакина која ја елиминирала Дона Векиќ со 7-6 и 6-4. Турнирот завршил и за петтата носителка Каролина Плишкова која загубила од Камила Џорџи од Италија, а во двобојот на осмата и деветтата носителка, поуспешна била Белинда Бенчиќ која во три сета ја елиминирала Барбора Крејчикова со 1-6, 6-2, 6-3.
Четвртфинале
Во првиот натпревар од четвртфиналето, четвртата носителка и највисоко рангираната преостаната тенисерка во ждребот Елина Свитолина ја совладала Камила Џорџи со 6-4, 6-4 и го задржала олимпискиот сон за освојување на некоја од медалите пласирајќи се во полуфиналето. Нејзината противничка била позната по одигрувањето на вториот натпревар меѓу тенисерките кои не биле носителки Паула Бадоса и Маркета Вондроушова; Бадоса подобро го започнала натпреварот и прва дошла до брејк водејќи со 3-1 во првиот сет, но Вондроушова се опоравила со серија од 5 гема за да го добие првиот сет со 3-6. Се чинело дека слабата игра на Бадоса во завршницата од сетот била резултат на тешките услови за игра кои на крајот ја приморале да го предаде натпреварот откако претрпела топлотен удар, што уште повеќе ги зголемило критиките кон организаторите на турнирот заради ужасно тешките услови за игра.
Во третото четвртфинале, деветтата носителка Белинда Бенчиќ ја победила тринаесеттата носителка Анастасија Павлиученкова со 6-0, 3-6, 6-3 во најнеизвесното четвртфинале и се изборила за полуфинален натпревар против петнаесеттата носителка Елена Рибакина, која во два сета ја елиминирала седмата носителка Гарбиње Мугуруса со 7-5, 6-1.
Полуфинале
Во првото полуфинале играле Белинда Бенчиќ и Елена Рибакина. Во првиот сет биле виден многу брејкови, а последниот кога при резултат 5-3 Рибакина сервирала за сет, а Бенчиќ успеала да освои гем на сервис на противничката и да се врати резултатски во сетот. Во продолжение немало брејк па после резултат 6-6 се играло тајбрејк кој го добила Бенчиќ и повела со 1-0 во сетови. Во вториот сет Бенчиќ имала бреј предност, но овојпат Рибакина успеала да се врати и со уште еден брејк да го добие вториот сет со 6-4. Многу брејкови имало и во третиот одлучувачки сет, но еден повеќе направила Бенчиќ што и овозможило на швајцарката да се пласира во финалето победувајќи со 7-6, 4-6, 6-3.
Вторто полуфинале меѓу Елина Свитолина и Маркета Вондроушова започнало изедначено до резултат 2-2, а потоа Вондроушова добила четири од следните пет гема за да го добие првиот сет во своја корист со резултат 6-3. Нејзината серија од пет гемови по ред била прекината при нејзино водство од 3-0 во вториот сет кога Свитолина освоила гем на свој сервис за да намали на 3-1. Сепак, тоа било се од украинската тенисерка во овој натпревар, затоа што со нова серија од три гема по ред Вондроушова го добила вториот сет со 6-1 и го решила мечот во своја корист со 6-3, 6-1.
Натпревар за златен медал
Во натпреварот за златниот медал играле Белинда Бенчиќ и Маркета Вондроушова. Првиот сет го добила Бенчиќ откако успеала да направи брејк при резултат 6-5 и да го добие првиот сет со 7-5. Вондроушова возвратила во вториот сет добивајќи го со убедливи 6-2 за да се избори за трет одлучувачки. Третиот сет започнал со серија на брејкови на двете страни, а одлучувачкиот момент се случил при резултат 4-3 за Бенчиќ кога швајцарската тенисерка направила нов брејк и потоа во следниот гем сервирала за победа пришто ја искористила втората меч топка откако претходно спасила три брејк шанси за Вондроушова. Така, Белинда Бенчиќ победила во овој натпревар со 7-5, 2-6 и 6-3 и го освоила златниот медал.
Тоа бил прв златен медал за Швајцарија во женска поединечна конкуренција, вкупно трети во тенис (по Марк Росе во 1992 во машка поединечна конкуренција и Роџер Федерер и Станислас Вавринка во 2008 во машки двојки). За Чешка пак, ова бил најсјајниот медал во женска поединечна конкуренција во историјата земјата (по распадот на Чехословачка), откако претходно имале само два бронзени медали освоени од Јана Новотна во 1996 и од Петра Квитова во 2016.
Интересно е тоа што, Бенчиќ играјќи во пар со Викторија Голубиќ на овие игри освоила уште еден медал, сребрениот во женски двојки. Во уште едно швајцарско-чешко финале Бенчиќ и Голубиќ загубиле од Барбора Крејчикова и Катержина Синиакова
Распоред
Турнирот ќе се одигра во текот на 8 дена, од сабота 24 јули до сабота 31 јули. Долу прикажаните времиња се на почеток на тениски сесии, иако натпреварите во женска поединечна конкуренција делат терени со други тениски конкуренции.
Сите времиња се според Јапонското време (UTC+9)
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Преод
Местоположба
Црквата е сместена на неколку стотина метри јужно од селото, на возвишение коешто ѝ дава доминантна положба во однос на селото.
Историја
Непосредно до главниот влез на црквата е испишана 1973 година, што укажува дека веројатно тогаш била изградена.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа без апсида на источната страна. На западната страна има припрата којашто води во главниот влез, а храмот има и спореден влез на јужната страна пред којшто е доградена мала припрата. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со лимен кров. Во дворот на црквата има помошен објект.
Брце (Сиричино)
Брце (познато и како Царичино) — некропола од доцноантичкото време, која се наоѓа непосредно до тетовското село Сиричино. Наоѓалиштето лежи источно од селото, во непосредна близина на селското училиште, каде се откриени гробови градени од камени плочи и питоси.
Фустан од месо на Лејди Гага
Фустанот од месо на Лејди Гага се однесува на оној фустан кој Лејди Гага го носела вечерта на доделувањето на MTV Видео Музичките Награди од 2010 година. Дизајниран од Франк Фернандес, а стилизиран од Никола Формичети, фустанот бил осуден од групите за права на животните, а бил наречен најдобра модна изјава од 2010 година од магазинот Тајм. Како и со други нејзини фустани, тој бил архивиран, но бил изложен во 2011 година во рокенрол салата на славните по што се сочувал од страна на препараторите како еден вид на отсечен фустан. Гага објаснила по церемонијата на доделувањето на наградите дека фустанот бил изјава за потребата да се бори за она во што верува и да стави акцент врз нејзината одвратност за американската војска во не прашувај не кажувај политиката.
Дизајн
На дизајнерот Френк Фернандес му било дозволено од страна на стилистот Никола Формичети да го продуцира фустанот, планиран во текот на една недела, а Формичети го стилизирал изгледот. Фустанот бил асиметричен во однос на вратот.
Црква „Св. Атанасиј“ - Волково
Свети Атанасиј — македонски православен храм и гробјанска црква во скопското село Волково, Општина Ѓорче Петров.
Околу црквата се наоѓаат селските гробишта на Волково, а покрај самата црква, се наоѓаат и помошни простории наменети за погребните церемонии. Црквата се наоѓа во ист двор со црквата „Св. Петка“ и се претпоставува дека и двете се изградени врз темели на многу постари цркви.
Обиколница на Скопје
Црквата е сместена под големиот мост на кој поминува самата обиколница со автопатско решение, поради што црквата се нашла во опасност при неговата изградба и постојано е изложена на голема бучава и загадување. Исто така, се јавиле и стравувања дека со изградбата на големиот мост над селските гробишта, ќе бидат загрозени и идните проширувања на самите гробишта.
Црква „Св. Петка“ - Мањак
Света Петка (Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Мањак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е гробишен храм, сместен на еден километар јужно од селото. Во XIX век чифликот Мањак бил позанат во цело Костурско по лековитиот извор до црквата. Според месните преданија, на нејзино место имало манастир, па оттука селото се нарекува Мањак.
Црковниот собор е на 25 јули по стар стил, кој го посетувале мештаните и жителите на околните села.
Ѓорѓи Здравев
'''Проф. Д-р Ѓорѓи Здравев''' (, -, ) — истакнат македонски етнолог и костимограф, редовен професор на Институтот за етнологија и антропологија на Природно-математичкиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
Ран живот и обрзование
Ѓорѓи Здравев е роден во Радовиш во 1941 година. Средното образование го завршил во Училиштето за применета уметност во Скопје, по завршувањето на средно образование работел како наставник по ликовно во Радовиш. Во 1967 г. дипломирал на отсекот за костимографија на Академијата за применета уметност во Белград, таму и магистрирал во 1972 година. Докторирал на Одделението за етнологија и антропологија на Филозофскиот факултет во Белград во 1992 г. Истата година е избран во звањето виш научен соработник во Институтот за фолклор „Марко Цепенков“, а во 1997 година, и како вонреден професор на Академијата за драмски уметности во Скопје по предметот костимографија и историја на костимот.
Кариера
Бил редовен професор на студиите по етнологија при Природно-математичкиот факултет во Скопје и еден од најдобрите познавачи на македонскиот фолклор. Автор е на неколку монографии за македонските народни носии. Паралелно со научно истражувачката и педагошка дејност се бавел и со уметничка дејност од областа на ликовната и применетата уметност.
Во периодот од 1983 до 1896 и подоцна во 90-те предавал Костимографија на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Во 1995 г. бил избран со звањето научен советник во Институтот за старословенска култура во Прилеп. Во Заводот за етнологија на Институтот за географија на ПМФ почнал да работи во 1998 година најпрво како предавач на постдипломските студии по етнологија за во 1999 г. да биде избран за вонреден професор по предметите: етнологија на воневропски народи II и етнологија на Македонците I. Во 2004 година е избран за редовен професор. За време на својот работен век проф. Здравев учествувал на повеќе домашни и меѓународни семинари конференции форуми и други стручни и научни собири. За неговиот особено важен придонес треба да напомене неговата издвачка дејност од областа на етнологијата со неговите две научни дела „Македонски народни носии 1“ (1997) и „Македонски народни носии (ткаеници, везови, плетила, китење и накит)“ (2006), кои претставуваат сублимација на неговата многугодишна научно-истражувачка дејност. Има објавено повеќе од 80 стручни и научни трудови. Како најзначајни се посебните изданија на Институтот за фолклор Марко Цепенков меѓу кои: "Народните тантели и сорки во Овчеполието" Македонски фолклор 5 Скопје 1975, "Современата состојба на текстилното народно творештво и народната носија во Велешко" Македонски фолклор 22 Скопје 1988.
Дел од неговото творештво претставуваат и повеќе уметнички изложби во земјава и надвор самостојни или групни преку ДЛУПУМ. Во 1987 г. од ДЛУПМ ја добива наградата „Бигорски следбеници“.
Здравев бил истакнат македонски костимограф кој подготвил повеќе од педесет костимографии за театарски претстави во Македонија како што се „Црна Комедија“, „Грдиот Нарцис“, „Слепци“, „Легендата за Бошко Буха“, „Чук чук Стојанче“, „''Чудото за Св. Ѓорѓи“, „Цар Едип“, „Ослободувањето на Скопје''“ и многу други. За костимографија во една од легендарните претстави на Драмскиот театар - „Јане Задрогаз“ во 1975 година ја добил Стериината награда во Нови Сад. Бил добитник на наградите „Војдан Чернодрински“, „Гоце Делчев“ за придонес во науката во 1997 година, „13 Ноември“ за особени достигнувања во областа на науката во 2006 година. Исто така бил и член во стручниот одброр на манифестацијата "Ревија на народни носии" во Струга, член на одборот на Симпозиумот за Балкански фолклор, член на редакцискиот одбор на збрникот на научни трудови "Македонски фоклор", член на Комисијата за фолклор при Републичката културно - просветна заедница. Покрај работата како костимограф работел и како стучен соработник во многу телевизиски емисии и телевизиски драми меѓу кои и серијата „Бушава азбука“.
Изложби
- 1967 Самостојна изложба на слики и цртежи, Радовиш
- 1972 Од 1972 до крајот на кариерата учествувал на сите колективни изложби на костимографија на ДЛУМУМ "Лазар Личеноски".
Грегорија
Грегорија била византиска царица, сопруга на царот Константин III Ираклиј.
Семејство
Грегорија била ќерка на Никита, прв братучед на царот Ираклиј I. Никита зел учество во бунтот на Ираклиј против царот Фока. Таткото на Грегорија бил на чело на војниците кои во 608 година започнале инвазија во Египет, борејќи се против силите на Фока во оваа провинција. Никита воспоставил контрола над Египет во 610 година.
На 5 октомври 610 година Фока бил соборен од власт и погубен, а на престолот се качил Ираклиј. По зазимањето на престолот, Ираклиј му ја дал на Никита титулата патрициј и го назначил за командант на својата гарда. Освен тоа таткото на Никита ја задржал контролата над Египет до 618 година, кога покраината била освоена од Персија на чело со Хосрој II. По поразот во Египет, Никита станал егзарх на Африка, позиција која останал до својата смрт во 628-629 година.
Царица
Грегорија била свршена за цар Константин III Ираклиј, единствен син на царот Ираклиј и неговата сопруга Фабија Евдокија. Константин бил соцар на својот татко од 22 јануари 613 година.
Бракот меѓу Грегорија и Константин III бил склучен околу 629-630 година. Во тоа време младоженецот имал седумнаесет години. Веројатно Грегорија била на речиси иста возраст. За свадбата таа пристигнала во Цариград од Западен Пентаполис во провинцијата Киренајка, територии кои биле под контрола на нејзиниот татко. По брачната церемонија таа станала мала царицата, втора во хиерархијата по царицата Мартина (втората сопруга на Ираклиј).
Цар Ираклиј починал на 11 февруари 641 година, а престолот бил наследен од Константин III, кој владеел како виш цар заедно со полубратот Ираклион. Константин III сепак починал од туберкулоза помеѓу април и мај истата година. Во септември Ираклион бил соборен од власт и бил заменет од синот на Грегорија, Констанс II Ираклиј. Не е познато сепак каква улога извршила таа за време на владеењето на нејзиниот син<.
Ѓорѓи Здравев
Модни ревии
- 1967 Авторска модна ревија, Штип
Грегорија
Деца
Грегорија и Константин III имале три деца:
Ѓорѓи Здравев
Модни ревии
- 1972 Како гостин на модна ревија на "Националниот салон" во Белград
- 1978 Колекција на женски фустани од свила на "Нонча Камишова"
Костимографска дејност
"Време за пеење" Македонски Народен Театар Скопје
"Нинџа желки", Детска радост Скопје 1991
"Бура" Драмски театар Скопје 1994
"Билет за пеколот" Универзална Сала Скопје
"Калигула" Драмски театар Скопје 1994
"Кумови" Драмски театар Скопје 1995
.бг
.бг — предложено име за месен највисок домен за Бугарија. DNS името за доменот во ASCII ќе биде <tt>xn--90ae</tt>, според правилата на IDN.
Двапати е одбиен од ICANN, поради сличноста со .br, но на крај одобрен во 2014 г.
Ливадски почви
Ливадските почви се образуваат крај реките, во котлините и долините. Имаат жолтеникава боја. Богати се со хумус, ровки, задржуваат доволно воздух и вода и затоа се плодородни. Почвениот слој е дебел и лесно се обработува. На ливадските почви се засадуваат зеленчуци, луцерка, детелина и други култури.
Алувијално-ливадските почви се широко распространети во заливните речни тераси. Образувани се над порозни алувијални наслаги и при постојано и доволно навлажнување и ливадска вегетација. Се одликуваат со дебел хумусен хоризонт, при што секоја година се натрупуваат минерални материи во почвените хоризонти.
Франк Фернандес
Френк Фернандес аргентински артист и моден творец кој работи во Лос Анџелес, Калифорнија. Неговата најпозната работа е фустанот од месо на Лејди Гага.
IC 1260
IC 1260 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1260 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 22 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 0' 42".
Други поделби
Проучување на IC 1260 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Свети Пантеле (Полчиште)
Свети Пантеле — археолошко наоѓалиште во прилепското село Полчиште. Претставува кастел од раноантичко време.
Матеички Дол (Сиричино)
Матеички Дол — средновековно археолошко наоѓалиште кај во тетовското село Сиричино. Претставува депо на монети, каде во 1953 година е откриено депо со бакарни византиски скифати од XII – XIII век. 163 монети се чуваат во збирката на Музејот на Македонија во Скопје, а според кажувањето на жителите, во депото имало повеЌе монети што се растурени меѓу селаните.
Сапунчица
Сапунчица — река во југозападна Македонија, околу 20 км западно од Битола. Извира од Баба Планина.
Подзол
Подзолите се голема група на кисели сиалитни елувијално-илувијални-диференцирани почви со профил E-Bt, f, h, al, кои се образуваат под иглолисни и мешани шуми во услови на промивен воден режим при сезонски замрзнувања на глинести морени, покривни глини, глинести делувијални и елувијално-делувијални депозити на кисели карпи. За образувањето на почвата е карактеристично периодично пренавлажнување на површинските делови од профилот за време на пролетното топење на снегот и наесен пред натрупувањето на снежната покривка.
1175 п.н.е.
1175 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1175. година пред новата ера, 175. од вториот милениум п.н.е., 75. од 12 век п.н.е. и шеста од 1170-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4333 и 4334 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3575 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2585 и 2586 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 422 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1175 година се протега во 1461 и 1462, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1521 и 1522 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 632 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1851 и 1850 исламска година пред хиџра.
Кучковени
Кучковени (Πέρασμα, Перасма, до 1926 г. Κουτσκοβαίνη, Куцковени ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 435 жители (2011), сите Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Леринското Поле, 4 км југоисточно од Лерин, на Менска Река. Лежи на надморска височина од 660 м, а атарот зафаќа површина од.
Османлиско време
Селото првпат се споменува во турски тефтер од 1481 г. под името Кучковјани со 67 домаќинства.
Во даночните регистри на немуслиманското население население на Леринскиот вилает од 1626-1627 г. селото е заведено како Кучјовени со 15 домаќинства. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал како македонско село.
Во 1861 г. австрискиот допломат Јохан Георг фон Хан на етничката карта на долината на Вардар го бележи Куцковен како македонско село. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ ги претставува податоците за 1873 г. двапати — еднаш како Кочкојни (Kotchkoïni), село во Леринската каза со 290 домаќинства со вкупно 830 жители Македонци и 100 муслимани и вторпат кајо Кучковен (Koutchkovène), село в Костурската каза со 70 домаќинства со вкупно 250 жители Македонци. Во 1878 г. во Леринско делувала четата на војводата Дељо Стоев од Кучковени.
Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Кучковени (Кучкоени) живееле 840 Македонци христијани.
Според извештајот на бугарскиот трговски агент во Битола, Андреј Тошев, целото село (46 куќи) било во состав на Костурска епархија на Цариградската патријаршија, на крајот од 1902 г. потпаднало под врхоенството на Бугарската егзархија. По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Кочковени имало 760 Македонци под врховенството на егзархијата.
Втора светска и Граѓанска војна
За време на Втората светска војна Кучковени било окупирано од Бугарите кои воспоставиле општинска власт.
Селото не пострадало во Граѓанската војнаи не дошло до значајно иселување на жителите, со исклучок на неколку семејства, прогонети во источноевропските земји. Намалувањето на населението по војната се должи на сè поголемото иселување во прекуокеанските земји.
Денешна состојба
Според истржаувањето од 1993 г. селото е чисто „славофонско“ и македонскиот јазик е одлично зачуван.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Кучковени со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кучковени, каде тоа е единствено населено место.
Стопанство
Селото важи за мошне богато. Населението се занимава со земјоделство и овоштарство, при ѓто најзначајни култури се гравот и јаболкото. Земјиштето се наводнува од Менска Река, која тече низ селото.