cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Застава 101
Застава Скала, позната како Застава 101 или како Југо Скала — автомобил кој бил произведуван од страна на српскиот производител на автомобили Застава Автомобили со седиште во Крагуевац. Моделот бил произведен врз основа на седанот на „Фиат 128“, и бил воведен во 1971 година и се продавал како „Застава“ (Југо) 128, со малку изменета задна врата. Подоцна станал достапен како лифтбек со 3 или 5 врати, модел што не бил издаден во Италија, под имињата Застава 101, Застава 1100, Застава 1300 и Застава ГТЛ.
Набргу по почетокот на производството, моделот на Застава 101 се здобил со статус на „национално возило“ во Југославија и станал најпродаваното возило „Застава“. Поради достапната цена, моделот бргу ги поплавил домашните патишта и улици, и постигнал значителен успех во извозот, пред сè во западните и источните европски земји и низ целиот свет. Особено се здобил со популарност во Полска, каде што била собрана во Фабриката за патнички автомобили (ФСО) од 1973 до 1983 година.
Историја
Скала 55 за првпат се појавила на 15 октомври 1971 година како Застава (ЈУГО) 101 (на меѓународно ниво, Застава 1100 или 311/313/511/513). Добиено од италијанскиот „Фиат 128“, кој исто така го произведувала „Застава“ (Застава 128), Застава 101 имала и практична петта врата.
Предниот погон во ерата кога повеќето производители сè уште биле години далеку од правење на прекинувачот, Застава понудила одлично користење на просторот. Независната задна суспензија добро се справила со предизвикувачките патишта во Источна Европа, додека моторите дизајнирани од легендарниот Аурелио Лампреди работеле најдобро.
Во Полска фабриката ФСО ја произведувала „Застава 101“ до 1976 година.
Во 1979 година, 88.918 модели на Застава (Југо) биле произведени во Крагуевац. Две години подоцна, автомобилот бил прогласен за Автомобил на Декадата на Југославија.
Во раните 80-ти години, моделот станал прилично популарна во Велика Британија. Рекламиран под слоганот Go New! Go Yugo!, 311/313/511/513 бил најевтиниот нов автомобил достапен за британските купувачи. Во 1984 година, моделот чинел помалку од 2.400 фунти, приближно половина од цената на еквивалентниот Форд Ескорт.
Во 1991 година била произведена милионската „Застава“ (ЈУГО) Скала.
Во текот на 90-тите години, производството на автомобили во Застава тргналоло слабо. По распадот на СФР Југославија, во 1991 година, Застава изгубила голем број подизведувачи во фабриките сместени во други југословенски републики, а пред сè во Хрватска и Босна и Херцеговина. Последователно, наметнувањето санкции за Југославија во 1992 година го прекинал извозот на возила. Поради лошата економска состојба и хиперинфлацијата во 1993 година, како и падот на куповната моќ на населението, побарувачката за купување нови автомобили се намалила. Производството на автомобили потоа паднало од 183.393 единици во 1990 година на 5.535 единици во 1993 година. Точно во 1993 година, рекордното ниско производство на „101“ било постигнато кога од производните погони се спуштиле само 772 единици.
Постепеното нормализирање на производството и продажбата на возилата, како и извозот на возила по 1996 година, било прекинато во 1999 година со бомбардирањето на НАТО на СР Југославија. Цел на бомбардерот на НАТО била и фабриката за автомобили, која била уништена на двапати - на 9 и 12 април. Во таа пригода биле уништени 160.000 квадратни метри површина за производство. По бомбардирањето, производството на автомобили било рестартирано во есента 1999 година и се произвеле вкупно 1.628 модели Скала таа година. Во 2000 година Застава започнала со извоз во поранешните југословенски републики, а за првпат од 1990 година автомобилите „Застава“ се нашле и на пазарите во Словенија, Хрватска, Македонија и Босна и Херцеговина. По промените од 5 октомври 2000 година, Застава започнала да бара стратешки партнер, а во 2001 година во јавноста биле претставени нови модели: „Корал In/In L” и „Флорида In/In L”, кои биле резултат на соработката на Застава со дизајнерската куќа „Хеулиез“ и со „Група ПСА“. Верзиите Корал и Флорида, означени со „In L“, имале 1,1 и 1,6 литарски мотори од моделите „106“ и „306“ на Пежо. И покрај значителната модернизација на овие модели, побарувачката за моделот Скала продолжила да постои на домашниот пазар.
За време на производството на сите 37 години, Застава 101 поминала од модерен автомобил со многу напредни технички решенија на почетокот на производството до технички застарен модел со најдолго искуство во производството на крајот на производството. Голем број фактори влијаеле на оваа врска. Моделот Флорида, кој се појавил во 1988 година, бил приоритет за наследник на моделот 101, но поради пропаѓањето на земјата и санкциите, тоа не се остварило. Бидејќи била во незавидна финансиска позиција и не можела да работи на создавање нови модели, Застава не сакала да се откаже од моделот 101, на кој сè уште доминирала побарувачката на домашниот пазар. Во последната година од производството, „Застава 101“ била официјално втор најевтин автомобил во светот со цена од 419.903 динари или 5.120 евра.
Производството на 101/Скалата престанала на 21 ноември 2008 година по цели 37 години производство. Биле произведени вкупно 1.045.458 парчиња од моделот „101 / Скала“, како и 228.227 од моделот „128“, во вкупна вредност од 1.273.732 примероци од југословенската варијанта на легендарниот „Фиат 128“.
Извоз
Високо напредните технички одлики земени од Фиат 128, како и тогашната нова и практична хечбек верзија на каросеријата Застава 101, ги отвориле извозните врати низ цела Европа и низ целиот свет. Моделите наменети за извоз биле именувани како „Застава 1100“ наместо „Застава 101“ затоа што француската компанија „Пежо“ имала трицифрена ознака со нула во средина. Доаѓањето на моделот со мотор од 1.300 см³ бил наречен и „Застава 1300“. По почетокот на извозот на возила „Застава“ во Велика Британија, во 1983 година, во договор со дилерите, бил воведен посебен систем за обележување на модели, каде што во првата цифра се навел бројот на вратите 5 или 3, додека другите два броја го дефинирале капацитетот на моторот 11 за мотори од 1.100 и 13 за 1.300 см³ мотори, така што „Застава 101“ бил продаван на овој пазар под нумерацијата - 511, 513, 311 и 313.
Почетокот на извозот на „Застава 101“ започнал веднаш откако започнало и производството во 1971 година, кога осум автомобили биле извезени во Полска и Грција, кои подоцна станале водечки странски пазар за моделот 101. Откако започнало сериското производство, во 1972 година започнала и дистрибуцијата на „Застава 101“ на странските пазари и во текот на таа година биле извезени 1.361 единици. Растот на извозот на „Застава 101“ пораснал од година во година, достигнувајќи во 1976 година 12.325 единици, а во 1978 година 11.067 единици. Рекордниот извоз на моделот 101 бил постигнат во 1981 година кога биле извезени 24.026 парчиња, по што се случила стагнација. Во овој период Застава започнала со производство на „Фиат 128“, односно „Застава 128“, што шретставувало директна конкуренција на моделот 101, како и почеток на производство на Југо, кое станало главно извозно средство на Застава во наредните години. По почетокот на извозот на Југо во САД, во средината на осумдесеттите години на минатиот век, многу дистрибутери на возила „Застава“ од други земји почнале да ги зголемуваат нарачките од сметка на „Југо“. Слична ситуација се повторила во 1988 година, кога се појавил нов модел „Југо Флорида“, користејќи мотори со ист кубен капацитет.
Во периодот од почетокот на производството на „Застава 101“, во 1971 година до воведувањето санкции кон Сојузна Република Југославија, во 1992 година, биле извезени вкупно 224.851 парчиња „Застава 101“. Од 1965 до 2008 година, „Застава Автомобили“ на странскиот пазар пласирала вкупно 645.565 автомобили, што претставува 1/3 од вкупниот број извезени возила.
Статистика
„Застава 101“ бил најдолготраен и најпродаван автомобил во историјата на „Застава Автомобили“. За време на 37-годишното производство биле произведени вкупно 1.045.458 парчиња од моделот „101/Скала“, како и 228.227 модели на „128“, што вкупно изнесува 1.273.732 примероци од југословенската варијанта на легендарниот „Фиат 128“. Од вкупно 4.024.978 автомобили произведени од основната и дополнителната програма Застава, моделот 101/Скала учествуал со 25,97% и 31,64%, соодветно од вкупниот со моделот 128. Исто така, од вкупно 53 години што Застава произведувала автомобили, моделот 101/Скала бил произведуван 37 години, што е 69,81% од животниот век на фабриката.
И покрај фактот што извозот во Јужна Америка и САД, од 1984 до 1991 година, се сметал за „бизнис на векот“ и се промовирал како најдобар извозен бизнис на југословенската автомобилска индустрија, предводникот на автомобилот кој остварил најголем успех во извозот бил моделот „101/Скала“. Од 1965 година, кога започнал извозот на автомобили, па сè до 2008 година, кога производството било прекинато, Застава извела вкупно 645.565 автомобили, од кои 224.851 примероци од моделот „101/Скала“, што претставуваат од 1971 до 1991 година, претставувајќи 34, 83% или скоро 1/3 од извезените модели на Застава. Исто така, моделите „101“ и „128“ биле еден од моделите „Застава Кар“ кој се склопувал надвор од границите на Југославија - „101“ во Полска и „128“ во Египет}}..
Астрид Иваск
Астрид Иваск (родена Астрид Хелена Хартман ; 7 август 1926 - 24 март 2015 година) била летонско-американска поетеса.
Биографија
Родена е Астриде Хелена Хартман во Рига, ќерка на Мартиш Хартманис, латвиски армиски генерал и Ирма Марија Хартмане. Нејзиниот брат бил компјутерскиот научник Јурис Хартманис. По советската окупација на Летонија во 1940 година, генералот Хартманис бил затворен од Советскиот Сојуз. Тој беше погубен во 1941 година, но неговото семејство немаше да дознае за неговата судбина дури по падот на СССР во 1991 година
Општински фудбалски лиги на Македонија 2016/2017
Општинските фудбалски лиги на Македонија 2016/2017 - 25. издание на Општинските фудбалски лиги на Македонија.
Астрид Иваск
Биографија
Во 1991 година, парот се преселил во округот Корк, Ирска, но Иварк Иваск починал во 1992 година. Астрид Иваск се вратила во Рига во 2001 година
Работа
Нејзини други дела вклучуваат Pārsteigumi un atklājumi („Изненадувања и откритија“, 1984), детски песни и приказни и книга со поетски скици за патувања, Līču loki: Ainas un ainavas („Кривни заливи: погледи и пејзажи“, 1981 година), илустрирани од фотографијата на Ивар Иваск.
Награди и почести
Таа била наградена со наградата Зинаида Лазда за Ziemas tiesa и наградата за литература на Фондацијата за култура на Летонците за силосите на Солис. Таа ја добила наградата за проза Jānis Jaunsudrabiņš за скици за патувања. Pārsteigumi un atklājumi ја освои наградата Гоперс. Нејзиното дело Licu loki ја доби наградата за проза Jānis Jaunsudrabiņš. Таа била наградена со Орден на трите ѕвезди на Летонија, Орден на Белата ѕвезда на Естонија и Годишна награда на Сојузот на писатели на Летонија за нејзиниот придонес во промовирањето на културата и литературата. Сепак, пред сè, на пријателите на Астрид Иваск ќе им недостасува нејзината великодушност на духот, нејзиниот поетски сензибилитет и нејзината лична благодат и неизгаслив шарм.
Наводи
https://www.worldliteraturetoday.org/blog/literary-tributes/tribute-astrid-ivask-literary-light
Догвил
Синопсис
Доцна во ноќта, во близината на едно мало рударско место, Том (го игра Бетани) слуша пукотници, а потоа ја среќава непознатата убава жена, Грејс (ја игра Кидман). Тогаш, во местото пристигаат гангстери кои ја бараат Грејс, но Том ја сокрива при што ја зема визит-картичката на шефот на гангстерите. Том ги убедува жителите да ја кријат Грејс, а за возврат таа ќе им помага во работата. На почетокот, сите ја одбиваат нејзината помош, но постепено ја прифаќаат Грејс и гласаат таа да остане во местото. По некое време, во Догвил пристига полицијата, која нуди награда за Грејс и тогаш жителите бараат таа да работи уште повеќе. За време на прославата на празникот 4 јули, во местото пак доаѓа полиција, а еден од жителите ја користи приликата и ја силува Грејс. Оттогаш, Грејс е подложена на сурово измачување. Во договор со Том, таа се обидува да побегне, но возачот на камионот ја силува, а потоа ја враќа во Догвил. Таму, Том ја обвинува Грејс за кражбата на парите на татко му, по што жителите решаваат да ја врзат со синџири. Најпосле, Том му се јавува на шефот на гангстерите, мислејќи дека ќе добие награда за Грејс. По неколку дена, гангстерите доаѓаат во Догвил и ја затекнуваат Грејс во ужасна состојба, а таа се согласува да се врати кај татко си (шефот на гангстерите). Тогаш, гангстерите ги убиваат сите жители на Догвил и го палат местото, а таа лично го убива Том.
Еласона
Еласона (Ελασσόνα) — помал град во Тесалија, Грција. Сместен е на подножјето на планината Олимп, а околу него оди државниот пат ЕО3 (Лариса - Кожани - Лерин). Градот е седиште на општината Еласона во Ларискиот округ. Спооред пописот во 2011 г. градот во потесна смисла имал 7.338 жители, или пак 7.750 доколку се бројат околните населени места под негова управа.
Историја
Градот отсекогаш имал стратешка важност поради важната местоположба на патот од Тесалиското Поле за Егејска Македонија.
Во антиката, градот се нарекувал Олоосон (Ὀλοοσσών) и припаѓал на племето Переби. Во рановизантискиот период го носел името Лосонос, и бил еден од градовите чии ѕидини биле обновени од царот Јустинијан I. Денешното име за првпат се среќава во пишувањата на архиепископот Евстатиј Солунски во XII век, кој го сметал ова место за „варварско“. На почетокот на XIV век, на ридската тврдина е основан Манастирот „Пресв. Богородица Олимпска“. Во 1304 г. атинскиот војвода Ги II де ла Рош минал низ него во неговиот поход против Епирското Деспотство.
По смртта на велможата Стефан Гавриелопул во 1333 г. Еласона бил еден од градовите кои за кратко потпаднале под власта на епирскиот деспот Јован II Орсини. За време на византискиот цар Андроник III Палеолог манастирот Богородица Олимпска му добил привилегии, а гратчето станало седиште на архиепископија на Вселенската Патриjаршија, задржувајќи се како такво и во османлискиот период.
За разлика од остатокот од Тесалија, која станала дел од грчката држава во 1881 г., Еласона останала во Отоманското Царство сè до 1912 г. кога е припоена кон Грција заедно со Егејска Македонија, Епир и Крит по освоената победа во Првата балканска војна.
Географија
Целата општина Еласона има површина од ; општинската единица Еласона зафаќа (без Царичани), од кои на самиот град отпаѓаат.
Теренот е разновиден: обработливи површини во ниските делови, планини и шуми на запад и исток, како и тревести предели и гребени во некои пусти краишта на повисоките места.
Низ градот течат реките Еласоница (Еласонитис) и Титарисио — обете притоки на Пенеј, најголемата река во Тесалија. Првоспоменатата ја дели Еласона на два дела: стариот дел Варош (Βαρόσι) изграден на рид од левата страна, и поновиот дел на десниот брег. Реката ја преминуваат четири моста, од кои еден е мошне стар, со лачен облик. Другиот дел е близу Бунарбашкото Езеро (Кефаловриси).
Сообраќајни врски
Еласона е сообраќајно поврзана со стариот пат ЕО3 и се заобиколува од исток. Elassona is located 70 км ЈЗ од Катерина, 38 км СЗ од Лариса (50 км по стариот), 22 км СЗ од Трново (Тирнавос), источно од Дескати и Гребен, и 78 км југоисточно од Кожани.
Општина
Денешната општина Еласона е создадена со реформите од 2011 г., спојувајќи девет тогашни општини кои станале општински единици: Антихасија, Вртигуша (Вердикуса), Гликово (Сарандапоро), Еласона, Карија, Ливади, Олимп (Олимбос), Потамија и Царичани (Царицани).
Лехово (појаснување)
Лехово може да се однесува на:
Оденсе Хандбал
Оденсе Хандбал е дански женски ракометен клуб од градот Оденсе. Моментално се натпреварува во ХТХ Лигаен, првата лига на Данска во женски ракомет.
Клубот е формиран во август 2009 и ја добил лиценцата за учество во лигата од ГОГ Свендборг ТГИ.
Својте домашни натпревари клубот ги игра во салата Оденсе Спортс Парк.
Планинарски клуб „Јелак“
Планинарски клуб „Јелак“ ― планинарски клуб создаден во 1996 година во Тетово од искусни планинари и ентузијасти и од своето основање е член на Федерацијата на планинарски спортови на Македонија. Во текот на постоењето на клубот, членството се зголемува, а со тоа и организираните активности.
Основната цел на клубот е промовирање на планинарството, организирање на планинарски акции, зголемување на безбедноста во планинарењето, образование на членството и работа со млади.
Историја
Низ историјата, членови на клубот ги имаат искачено и најзначајните врвови на Балканот, како што се Митикас на Олимп, Мусала, Триглав, Вихрен, Хајла, Ахмица и други. За истакнување се и искачувањата на врвот Гросглокнер на Алпите и врвот Хасандаг во Турција. Во 2018 година, по повод 1000 годишнината од постоењето на МПЦ, Планинарскиот клуб „Јелак“ ја поставил планинарската патека „Милениумска Патека“ во соработка со Комисија за односи со верски заедници и религиозни групи. Патеката почнува во Блаце, а завршува Волковија. Планинарската патека е на падините на Сува Гора и поминува покрај неколку цркви и археолошки наоѓалишта.
Во текот на 2022 година членовите на планинарскиот клуб „Јелак“, организирале 47 планинарски акции во Македонија и странство и учествувале на голем број гостувања од други клубови.
Активности
Дел од членовите на планинарскиот клуб се вклучени во работата на органите и телата на Федерацијата на планинарските спортови на Македонија.
Други планинарски акции кои се организираат секоја година се: „Ноќно искачување на Љуботен“, „летно искачување на Титов Врв по Вакуфска патека“ во со-организација со Планинарски клуб „Тетекс“, „Ѓенов Камен“ итн. Клубот секоја година организира акции и на други позначајни месности на Шар Планина, меѓу кои се истакнуваат месностите Лешница и Јелак, Кривошијските Кади, Кривошијскиот Водопад, Беловишкиот Водопад, врвовите Вртоп, Кобилица, Бориславец, Пирибег, потоа Караниколичкото Езеро, Боговинското Езеро, Црното Езеро итн.
Покрај планинарски акции, планинарскиот Клуб „Јелак“ организира и учествува во различни општествени активности, меѓу кои и крводарителски акции, еколошки активности, основна планинарска школа наменета за членовите и останатото население.
Антисловенско расположение
Антисловенското расположение, познато и како славофобија, е системска форма на расизам или ксенофобија, се однесува на различни негативни ставови кон словенските народи, најчеста манифестација е тврдењето дека жителите на словенските народи се инфериорни во однос на другите етнички групи. Антисловенизмот го достигна својот врв за време на Втората светска војна, кога нацистичка Германија ги прогласи Словените, особено соседните Полјаци за подлуѓе ( Untermensch ) и планираше да го истреби мнозинството словенски народ.
Фашизам и нацизам
Антиславизмот беше значајна компонента на италијанскиот фашизам и нацизам и пред и за време на Втората светска војна, особено заради плановите на фашистичка Италија да завладее со двете страна на јадранскиот брег.
Во 1920-тите италијанските фашисти ги мразат Југословените, особено Србите, особено заради поразот од нив, во првата светска војна. Тие ги обвинуваат Србите дека имаат „ атавистички импулси“, а исто така тврдат дека Југословените заговараат во име на „Големиот Ориент и неговите фондови“. Едно антисемитско тврдење наведувало дека Србите биле вмешани во „социјалдемократски, масонски еврејски интернационалистички заговор“.
Бенито Мусолини ја сметал словенската раса за инфериорна и варварска. Тој верувал дека Југословените (Хрватите) биле закана за Италија бидејќи сакале да ја заземат Далмација, регион на кој Италија декларирала право, а исто така тврдел дека заканата ги собрала Италијанците на крајот на Првата светска војна : „Опасноста да се види Југословените кои се населуваат по целиот Јадрански брег предизвикаа собир во Рим на кремот на нашите несреќни краишта. Студенти, професори, работници, граѓани - репрезентативни мажи - ги преколнуваа министрите и политичарите.“ Овие тврдења честопати тежнееја да ја нагласат „туѓоста“ на Југословените наведувајќи дека тие биле дојденци во областа, за разлика од античките Италијанци, чии територии биле окупирани од Словените.
Канада
Во Канада, многу ксенофобични бели супремацисти биле длабоко врзани за „ англосаксонската “ култура на нивната нација, особено од раните 1900-ти до крајот на Втората светска војна. Кју Клукс Кланот во Канада беше истакнат во провинциите Саскачеван и Алберта, од кои и двете имаат релативно високо источноевропско етничко население. Имигрантите од Украина, Русија и Полска често беа осудувани и мета.
Нацистичка Германија
Антисловенскиот расизам е суштинска компонента на нацизмот. Адолф Хитлер и Нацистичката партија ги сметаа Полска и Советскиот Сојуз и нивните народи како неариевски Untermenschen (подлуѓе), тие се сметаа за странски нации кои не може да се сметаат за дел од ариевската господарска раса.
Автобиографијата на Хитлер Мојата Ботба е отворено антисловенска. Тој напишал: „Треба да се фрли најголем сомнеж врз државотворната моќ на Словените“ ( Тоа е теза која Австроунгарија ја пропагира од времето на втората османска опсада на Виена, за да ги оправда своите претензии на Балканот) и од самиот почеток ја отфрлил идејата за инкорпорирање на Словените во Голема Германија. Имаше исклучоци за некои малцинства во овие држави кои нацистите ги сметаа за потомци на етничките германски доселеници, а не само за Словени кои беа подготвени да бидат германизирани. Хитлер ги сметал Словените за расно инфериорни, бидејќи, според него, болшевичката револуција ги ставила Евреите на власт над масата Словени, кои, според неговата сопствена дефиниција, не биле способни да владеат со самите себе, но наместо тоа биле управувани од еврејски господари. Тој сметал дека развојот на модерна Русија е дело на германски, а не на словенски елементи во нацијата, но верувал дека тие достигнувања биле поништени и уништени од Октомвриската револуција во Мојата Борба тој пишува: „Организацијата на руската државна формација не беше резултат на политичките способности на Словените во Русија, туку само прекрасен пример за државотворната ефикасност на германскиот елемент во инфериорна раса“.
Бидејќи, според нацистите, на германскиот народ му е потребна поголема територија за да го одржи вишокот население, за Средна и Источна Европа била формулирана идеологија на освојување и депопулација во согласност со принципот на Lebensraum, самиот заснован на една постара тема во германскиот национализам кој одржувал дека Германија имала „природен копнеж“ да ги прошири своите граници кон исток ( Дранг Нах Остен ). ( Истовремено игнорирајќи го огромното словенско население кое уште од раниот среден век е германизирано. И огромниот број топоними во современа Германија, кои имаат словенски корен. ( Берлин на пример). Политиката на нацистите кон Словените беше да го истребат или поробат огромното мнозинство од словенското население и повторно да ги населат нивните земји со милиони етнички Германци и други германски народи. Според геноцидниот генерален план Ост, милиони германски и други „германски“ доселеници ќе бидат преселени на освоените територии, а првобитните словенски жители требало да бидат уништени, отстранети или поробени. Политиката беше фокусирана особено на Советскиот Сојуз, бидејќи сам се сметаше дека е способен да обезбеди доволно територија за да се постигне оваа цел. Како дел од оваа политика, беше развиен Планот за глад, кој вклучуваше запленување на целата храна што се произведуваше на окупираната советска територија и нејзино доставување до Германија, пред сè на германската армија. Целосното спроведување на овој план на крајот би резултирало со глад и смрт на 20 до 30 милиони луѓе (главно Руси, Белоруси и Украинци). Се проценува дека во согласност со овој план, над четири милиони советски граѓани биле изгладнети до смрт од 1941 до 1944 година. Политиката за преселување достигна многу понапредна фаза во окупирана Полска поради нејзината непосредна близина со Германија.
Од стратешки причини, нацистите отстапија од некои од нивните идеолошки теории создавајќи сојузи со украинските соработници, Независната држава Хрватска (основана по инвазијата на Југославија ) и Бугарија. Југословенскиот генерал Милан Недиќ ќе ја предводи и српската марионетска влада на нацистичка Германија. Нацистите официјално ги оправдаа овие сојузи со изјавата дека Хрватите биле „повеќе германски отколку словенски“, поим што го пропагирал хрватскиот фашистички диктатор Анте Павелиќ, кој го поддржувал ставот дека „Хрватите биле потомци на античките Готи “ кои „имале им се наметнува сесловенската идеја како нешто вештачко“. Сепак, нацистичкиот режим продолжи да ги класифицира Хрватите како „подлуѓе“ и покрај неговиот сојуз со нив. Хитлер исто така верувал дека Бугарите се „ туркомани “, додека Чесите биле Монголци по нивното потекло. По освојувањето на Југославија, вниманието беше насочено главно кон еврејското и ромското (циганско) население на нацијата.
Грција
Како и сите колонизатори, како и албанците погоре, и грците како доселеници ( на словенски терминот Грци, грејци значи дојденци ) традиционално,  во Грција, како уште еден германски конструкт и конгломерат на народи од кои на сила е направена една „нација“ во која доминираат словените, словените се сметале за „окупатори кои ја одвоиле славата на грчката антика, ( уште едно превртување на тези) со тоа што донеле ера на опаѓање и пропаст во Грција - мрачниот век“. ( Всушност, наездата на дивите и нецивилизирани орди на грци во тој период е причината за темниот период во антиката) Во 1913 година, кога Грција ја презеде контролата врз областите населени со Словени во Северна Грција, односно Егејска, Беломорска Македонија, македонските-словенските топоними беа сменети во грчки, исто како и огромен број македонски топоними на целата територија на Грција, а според грчката влада, ова беше „елиминација на сите имиња кои го загадуваат и обезличуваат прекрасниот изглед на нашата татковина. .
Антисловенските чувства ескалираа за време на Граѓанската војна во Грција, кога македонските партизани, кои се поврзаа со Демократската армија на Грција, не беа третирани како еднакви и насекаде трпеа дискриминација, тие беа обвинети дека направиле „грев“ затоа што избрале да се идентификуваат како Словени наместо Грци. Македонските партизани меѓу другите дискриминаторски дејствија беа подложени на закани за истребување, физички напади, убиства, напади на нивните населби, насилно протерување, ограничување на слободата на движење и бирократски проблеми. Иако беа во сојуз со грчката левица, поради нивниот словенски идентитет, Грчката левица на Македонците гледаше со сомнеж и непријателство.
Во 1948 година, Демократската армија на Грција евакуираше десетици илјади деца бегалци, и грчко и словенско потекло. Во 1985 година, на бегалците им беше дозволено повторно да влезат во Грција, да бараат грчко државјанство и да бараат имот, но само доколку се „Грци по род“, со што им се забранува на оние со словенски идентитет да добијат грчко државјанство, да влезат во Грција и да бараат имот. .
Денес, грчката држава не ги признава своите етнички Македонци и другите словенски малцинства, тврдејќи дека тие не постојат, со тоа што Грција има право да не им даде ниту едно од правата што им се загарантирани со договорите за човекови права.
Романија
Романците, исто така германски конструкт и со доминантно словенско потекло, на сила „романизирани“ и се уште главно опкружени со Словени, понекогаш манифестираат антисловенски чувства. Царската руска окупација (1739, 1769, 1806, 1828, 1853), согледана руска, советска и придњестровска окупација на Бесарабија (1812, 1878, 1940, 1990), расправии околу Добруја и Украина и Бугарија во 20 век. над Змискиот остров обезбедуваат примери. Романија се зафати со германска славофобија за време на Втората светска војна, инвазија на Советскиот Сојуз заедно со другите сили на Оската во 1941 година и окупирајќи голем дел од југо-западна Украина (1941-1944) како дел од „ Голема Романија “. Режимот на Чаушеску во Романија (1965-1989) покажа некои антисоветски ставови.
ЗПЗП Козјак 2013
Здружение на планинари и заштита на планината (ЗПЗП) Козјак 2013 ― планинарско здружение со седиште во Куманово, Македонија. Здружението постои од 2013 година. Цел на здружението е организирање на планинарски тури, еколошки и хуманитарни акции.
Историја
Здружението е создадено од страна на 6 планинари ентузијасти на 11 јули 2013 година во Куманово. Идејата за создавање на здружението произлегла од потребата за поразлично функционирање и организирање од претходното Планинарско друштво Козјак.
Првата традиционална акција била одржана во март 2014 на релација Пелинце-Големи Уши-Китка-Малотино-Кокино (Татиќев Камен). Учество земале повеќе од 600 планинари од различни градови на Македонија, Србија и Бугарија.
Традиционални планинарски акции
Секоја година од создавањето, клубот организира неколку традиционални акции на планината Козјак и во Кумановско.
Една таква акција е по повод Меѓународниот ден на жената, која е одржувана на местото Бислимска Клисура со поаѓање од селото Пчиња.
Во календарот на активности спаѓа и традиционално пошумување по повод Денот на ослободување на Куманово, 11 ноември.
Козјак 2013 има организирано искачувачки активности по повод Денот на народното востание, 11 октомври.
Планинарски акции
Здружението редовно организира планинарски акции и тури. Вообичаено се организирани еднодневни викенд акции на неделно ниво. Секоја недела обично има најмалку 1 акција, често и по неколку тури истовремено. Со тоа што, тежината на турите варира за да можат и почетниците да се вклучуваат.
Планинарски водичи
Здружението има вкупно 10 професионално обучени водичи. Од кои 1 со категориите А1/Б1, и останатите 9 водичи имаат Б1 категорија на стручна спрема.
Членови
Здружението има 106 членови. Секоја година бројот на членови расте и нови и млади планинари и планинарски се приклучуваат на здружението.
Соработки
ЗПЗП Козјак 2013 е збратимено здужение со српското здружение „Рунолист“ од Јагодина.
Организација на здужението
Со здружението управува извршниот одбор кој е избран од страната на членовите. Секои 2 години е одржувано гласање на кое се избираат членови на извршниот одбор и претседател на здружението.
Пиново
Пиново или Блаца (Πίνοβο, Πλάτσα, Μπλάτσα, Пиново, Блаца, Плаца) — планина во Мегленско, Егејска Македонија, на границата со Р. Македонија. На запад се надоврзува на планината Ниџе, а на исток продолжува во Кожуф. Во поножјето се селата Тушин (Аетохори) и Трстеник (Триопетра). Највисок врв е Корфула со висина од 2.156 м. Други повисоки врвови на Пиново се Висоград (Βίσογκραντ, 2.150 м) и Калуѓер (Καλόγερος, 1.873 м). На планината се воделе борби за време на Првата светска војна.
Виничка Река (Градец)
Виничка Река — археолошко наоѓалиште во близина на виничкото село Градец. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време. Сместено е на 2,5 км североисточно од селото, во приватна нива, каде што се среќаваат остатоци од керамички садови, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Марија Неира
'''Марија П. Неира''' (родена 1962 година) е шпанска лекарка, меѓународен државен службеник и дипломат, која од 2005 година ја извршува функцијата директор на Одделот за јавно здравје, животна средина и социјални детерминанти на здравјето (PHE) на Светската здравствена организација (СЗО). ).
Биографија
Марија П. Неира студирала медицина и хирургија на Универзитетот во Овиедо во Астуриас, Шпанија. Специјализирала за ендокринологија и метаболички болести на Универзитетот Рене Декарт во Париз, Франција. Магистрирала по јавно здравје и диплома за човечка исхрана на Универзитетот Пјер и Марија Кири, Париз, Франција. Неира ја доби меѓународната диплома за подготвеност за итни случаи и кризен менаџмент доделена од Универзитетот во Женева во Швајцарија. Д-р Неира ја започнала својата професионална кариера со три години во ендокринологија и исхрана во болницата Некер и болницата Сент Луис во Париз од 1984 до 1987 година. Франција.
Во раната кариера, Неира била медицински координатор со Лекари без граници (Лекари без граници) во бегалските кампови во Салвадор и Хондурас за време на вооружениот конфликт и периодот на нестабилност. Таа била заменик министер за здравство и потрошувачки прашања во Шпанија од 2002 и 2005 година Таа исто така служела како претседател на шпанската агенција за безбедност на храна и исхрана. Пет години била советник за јавно здравје во Министерството за здравство во Мапуто и Мозамбик. Таа била советник/лекар на ОН за јавно здравје за Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП) во Кигали, Руанда.
Марија Неира се приклучила на СЗО во 1993 година како координатор на Глобалната работна група за контрола на колера. Во 1999 година, таа била директор на Одделот за контрола, превенција и искоренување. Таа беше назначена за директор на Одделот за јавно здравје и животна средина при Светската здравствена организација (СЗО) во 2005 година.
Во ноември 2019 година, Марија Неира се приклучила на Советодавниот одбор на високо ниво на „Lancet Countdown: Следење на напредокот на здравјето и климатските промени“.
Наводи
https://www3.paho.org/hq/index.php?option=com_content&view=article&id=10574:2015-dr-maria-neira&Itemid=0&lang=en#gsc.tab=0
Клисе Баир (Градец)
Клисе Баир — археолошко наоѓалиште во виничкото село Градец. Наоѓалиштето претставува некропола од римско време. Се наоѓа на североисточниот крај од селото, во непосредна близина на училиштето, каде што се откриени две могили. Едната е со пречник на основата од 40 м и висина од 8 м, а другата со пречник на основата од 20 м и висина од 4-5 м. Оддалечени се една од друга околу 20 м.
Селски Гробишта (Јакимово)
Селски гробишта — археолошко наоѓалиште во виничкото село Јакимово. Претставува средновековна некропола. Во југоисточниот дел на денешните гробишта, сместени во подножјето на ридот Баир, се гледаат гробни конструкции од средновековна некропола.
Могилата (Грљани)
Могилата, могила од римското време. Десно од стариот пат Кочани - Делчево и на околу 2 кмод средишниот дел на Калиманско Поле се наоѓа голема могила во пречник во основата од 35 м и висина од 4 м. .
Селиште (Драгобраште)
Селеште — археолошко наоѓалиште во виничкото село Драгобраште. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. На околу 500 м јужно од Чукалариско Маало, помеѓу Трсинска и Селишка Река, на една ниска падина се пронајдени објекти од керамички садови и градежен материјал. Во непосредна близина на наоѓалиштето, жителите откопале повеќе гробови со камена кострукција. (Ц.К., З.Б)
Втора книга Царства
„Втора книга Царства“ — книга од Стариот завет.
Содржина
Кај Давид доаѓа гласник со круната на царот Саул, кажувајќи му дека тој лично го убил царот за да му ги прекрати смртните маки. Давид наредува да го убијат гласникот, а потоа, тој и народот го оплакуваат мртвиот цар и неговиот син Јонатан. По некое време, Давид заминува во Хеврон, каде е прогласен за цар на Јудиното племе, додека Јевостеј, синот на Саул, продолжува да владее како цар на Израилевото племе. Меѓу Давид и Јевостеј започнува долготрајна војна во која Давид сè повеќе ја зацврстува својата власт. Најпосле, Авенир, војсководачот на Јевостеј, доаѓа во Хеврон и склучува примирје со Давид, но Давидовите луѓе го убиваат, а Давид ја оплакува неговата смрт. По некое време, двајца мажи го убиваат Јевостеј на спиење и Давид наредува тие да бидат погубени. Набргу, и останатите старешини на Израилевите племиња го прогласуваат Давид за цар на целиот Израилов народ. Така, Давид владее во следните 40 години при што го освојува Ерусалим, каде го пренесува ковчегот на заветот, а Господ му ветува голема слава. Истовремено, тој ги победува Филистејците и останатите народи, проширувајќи го царството. Кога дознава дека е жив сакатиот син на Јонатан, Давид го зема под своја заштита и му го поклонува имотот на царот Саул.
Еднаш, Давид здогледува убава жена, Вирсавија, се вљубува во неа и врши прељуба, а нејзиниот маж го испраќа на бојното поле за да погине. Вирсавија останува бремена и Давид ја зема за жена. Кај Давид доаѓа пророкот Натан, кој го опоменува за гревот и Давид го признава престапот. Кога се раѓа детето, Господ го казнува и тоа се разболува. Додека детето лежи болно, Давид цело време пости и се моли за неговото здравје, но детето умира. Набргу, Вирсавија повторно останува бремена и на Давид му раѓа уште еден син кому му го даваат името Соломон. Во меѓувреме, Амнон, најстариот син на Давид, се вљубува во сестра си Тамар, се преправа дека е болен ја повикува кај себе и ја силува, а обесчестената Тамар оди да живее во домот на својот брат Авесалом. Давид, пак, иако дознава за престапот на Амнон, не презема ништо. Две години подоцна, Авесалом го убива Амнон и така ја одмаздува Тамар. Додека Давид ја оплакува смртта на првородениот син, Авесалом бега во една соседна земја, каде останува три години. Тогаш, Давид се смилува на него и Авесалом се враќа во Ерусалим, но две години Давид не зборува со синот и не го прима кај себе. Незадоволниот Авесалом собира многу приврзаници и крева буна така што Давид е принуден да побегне од Ерусалим, а потомците на Израилот го прогласуваат Авесалом за цар. Потоа, Авесалом го прогонува Давида, но тој има доушници кои навремено го известуваат и така успева да побегне преку реката Јордан. Постепено, Давид зајакнува и ја поразува противничката војска, а Давидовиот главен воен старешина, Јоав, го убива Авесалом, наспроти наредбата на Давид. Давид ја оплакува смртта на синот, но Јоав го убедува да му се обрати на народот што застанал на неговата страна. По победата, Јудиното племе го пренесува Давид преку реката Јордан и пак го прогласува за свој цар, по што Давид се враќа во Ерусалим.
Поради некогашниот грев на царот Саул, кој сакал да ги истреби Гаваонците, Господ ги казнува потомците на Израилот со тригодишен глад. Господ се смилува дури откако Давид им предава на Гаваонците седуммина од потомците на царот Саул. Гаваонците ги бесат потомците на царот Саул, а потоа Давид ги собира коските на Саул, на неговиот син Јонатан и на седумтемина обесени и ги погребува. По некое време повторно започнува војна меѓу Израилците и Филистејците при што во една битка Давид се соочува со смртта, но еден од неговите воини му го спасува животот. Тогаш, Израилците решаваат дека Давид повеќе нема да учествува во борбите. Давид, пак, испева песна во знак на благодарност кон божјата милост која го заштитувала во текот на целиот живот. Во својата последна беседа, царот Давид ги истакнува храброста и заслугите на своите 37 воени старешини. Потоа, тој наредува да се пребројат Израилевите и Јудините потомци, а пописот покажува дека има 800 000 возрасни мажи од Израилците и 500 000 од Јудејците. По извршениот попис, Давид се касе за извршениот грев и го моли Бога за милост, а Господ му дава да избере една од следниве три казни: во земјата да владее седумгодишен глад, тој да биде гонет од непријателите во текот на три месеци или Господ да изврши тридневен помор врз народот. Давид ја избира третата казна и во поморот гинат 70 000 луѓе, по што тој му гради жртвеник на Бога.
Јежи Харасимович
Јежи Харасимович (полски: Jerzy Harasymowicz; 24 јули 1933, Пулави - 21 август 1999, Краков) - полски поет.
Творештво
Полската критика ја дочекала поезијата на Харасимович со голема симпатија, речиси со воодушевување. Тој се појавил во поезијата онака како што одел по улиците и парковите на Краков - со долга коса, несмасен, дрзок, заљубен во себе, со полни џебови со детски играчки (свирчиња, камчиња, птици) и со голема фантзија и дарба за раскажување бајки за ѓаволите, џуџуњата, облаците итн. Притоа, во неговата поезија немало ништо што би потсетувало на претходниците, а можеби најголема сличност покажувал со полските наивни сликари. Во неговите песни сè добива душа: предметите, растенијата, животните, но сето тоа како да произлегува од сонот за враќање во детството, само што во песните има и грубости, крвави самовили и секири. Со збирката „Близу е есента“ (1963) Харасимович започнал нова поетска патека: збирката донела нов тон, кој полската критика не сакала да го прифати - тон на црно незадоволство од себеси и од светот околу себе, тон на сомнеж, горчина и остра самоиронија.
Градец (археолошко наоѓалиште)
Градец — археолошко наоѓалиште во виничкото село Градец. Наоѓалиштето претставува депо на монети од средниот век. Во 1966 година, при копање на темели за изградба на куќа се пронајдени 721 византиска монета од XII век. Депото го сочинуваат 60 електруми-монети од злато и сребро, и 651 монета од бакар. Монетите биле подоцна откупени од страна на Музејот на Македонија, со исклучок на 47 електруми. Во поглед на временската припадност, еден електрум е од византискиот цар Мануил I Комнин, седум се од Андроник I Комнин и девет се од Исак II Ангел. Временската припадност на бакарните монети не е одредена, но веројатно е дека и тие потекнуваат од времето на споменатите владетели.
Aлина Сомовa
Алина Сомова (Али́на Алексе́евна Со́мова; родена на 22 октомври 1985 година) — руска балерина и главен танчер со Мариински балет од Санкт Петербург.
Животопис
Кога Сомова била млада, таа одела во редовно училиште во Санкт Петербург, а потоа и во специјално математичко училиште по инсистирање на нејзината мајка. Таа не била во можност да се занимава со спорт како што посакувала нејзината мајка заради политичката и економската транзиција на Русија во 90-тите години. Поради ова, таа потоа беше запознаена со балет во училиштето за танц Крушок за деца каде биле препознаени нејзините физички подароци за танцување. Откако дошло време да се избере помеѓу математиката или балетот, таа тврди дека немала друг избор и тогаш се пријавила на едногодишна програма за предучилишна возраст во академијата Ваганова, пред да се започне со осумгодишниот курс. Таа била наградувана на меѓународниот балетски натпревар Ваганова-При во 2002 година во Санкт Петербург, а дипломира во 2003 година под класата на Лудмила Сафронова.
Кариера
По завршувањето на балетската школа во 2003 година на 17-годишна возраст, таа се приклучи на Балетот Мариински со уметничкиот директор Махар Вазиев. За време на нејзината прва година во друштво, дадена и е необичната чест да танцува во Лебедово езеро на 13.05.2003 година. Таа била една од најмладите танчерки во историјата на компанијата која успеала да постигне ваков вид признание. Напредувајќи брзо, таа стана солист во 2004 година. Таа во Балериот Мариински започнала со учење на варијациите на Лебедово езеро со нејзиниот учител во тоа време, Олга Иванова Ченчикова. Таа беше учена и од Татјана Терехова која ги надгледувала нејзините проби на Симфонија во Ц Орџ Сомова брзо ги искачила редовите, и била унапредена во директорот во 2008 година. Во 2009 година, за нејзиниот настап како Цар Мејден во балетот „Малиот коњ“, Сомова добила Златна маска во категоријата Најдобра женска улога. Сомова денес е директор.
Сомова беше една од истакнатите танчерки во документарниот филм Балерина од 2006 година.
Планинарски патеки во Македонија
Бележењето на планинарските патеки во Македонија ― активност која се спроведува од Федерацијата на планинарство на Македонија. Тоа е спектар на професионални услуги кој создава одржливи модел на управување со планинарските и рекреативните патеки, како и обука на стручни лица за одржување на истите. Планините се отворен простор, без оглед на националната, етничката, расната, половата или било која друга припадност на посетителите. Движењето во планините не е само физичка активност, тоа е извор на етички, естетски, образовни, културни и духовни вредности.
Блатечки Пат (Јакимово)
Блатечки пат, населба и некропола - могили од римско време. На 2 км од селото, недалеку од утоката на Сушичка река во Осојница во нивите на Н и Т Арсови со површина од 6-7 декари, се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Споствениците на нивите при орање наидувале на темели од објекти, питоси и монети.Во западниот дел на наоѓалиштето се изига мало ритче Булите, на кое доминираат две делумно оштетени могили. На ритчето во северниот крај лежи уште една пооштетна могила со пречник од 10 м.Наоидите не се зачувани. .
Планинарски патеки во Македонија
Планинарско-рекреативната мрежа на патеки овозможува пешачење, планинарење, возење велосипеди, јавање и сл. и дава можности за подобар квалитет на животот и здравје на граѓаните.
Системот за класификација на патеките, нивното оценување (степен на тежина), обезбедува насоки за заштита на патеките, животната средина и типот на земјиштето преку кои тие поминуваат.
Проширувањето и одржувањето на таа мрежа на патеки е од витално значење за сите заедници и организации кои се поврзани со функционирањето на планинарско – рекреативните патеки, со нивниот развој и управување.
Географија на Македонија
Република Македонија е претежно планинско-котлинска земја. Дури 80% од целокупната територија на државата се планини. Просечната височина на релјефот на Република Македонија изнесува 829 м. Најниската надморска височина е 44 м во близина на Гевгелија, на местото каде што реката Вардар ја напушта територијата на Република Македонија и оди кон Грција, додека за највисока надморска височина се смета врвот Голем Кораб на планината Кораб со височина од 2.764 м. Релативната височина на територијата на Република Македонија е 1720 м.
Релјефот на Република Македонија има разновидни рељефни облици: рамничарски предели, котлини, речни долини, ридови, ниски, средни и високи планини, висорамнини и други голем број помали релјефни облици. За да се посетат тие рељефни облици потребни се патеки.
Класификација
Постојат четири основни класи според ФПСМ односно Комисијата за планинарски патеки:
Основни ознаки на планинарските патеки
На планинарските патеки во нашава земја има два вида ознаки. Тоа се: маркации и смерни табли.
Анастас Петличков
Анастас Петличков бил општественик и револуционер, деец на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација.
Анастас Петличков е роден во село Буф, Леринско. Бил член на ВМОРО, и учествувал во Илинденското востание. По востанието емигрирал во САД. Во 1914 година во Чикаго, Петличков ја издал книгата „Маките и тагите на Македонецот под турските ѕверства“.
Станислав Гроховјак
Станислав Гроховјак (полски: Stanisław Grochowiak; 24 јануари 1934, Лесно - 2 септември 1976, Варшава) - полски поет, прозаист и драматург.