cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нотација за перкусии
Клуч или легенда
Подолу се дадени два примери на тапан легенди како што би се појавиле во музиката:
Пример 1: (Поретки) Пример 2: Овој систем се заснова на препораките на Друштвото за ударни уметности.
Тапани
Во нотацијата на ударите, акцентите скоро секогаш треба да се толкуваат како динамични акценти. Типично, ова вклучува нагласување на нагласената нота односно со подигнување на динамичкото ниво. Значењата на различните видови на акценти не се целосно стандардни. Сликата погоре ги прикажува акцентираните ноти, што најчесто ги користат композитори на музика за ударни инструменти. Артикулацијата „тенуто“ често се користи за да укаже на мало покачување на динамиката, помалку од нормалниот акцент. Ознаките „маркато“ обично укажуваат на подраматична динамична промена. Важно е да се напомене дека овие ознаки имаат различни значења во традиционалната музичка нотација за други инструменти.
Друго
Триангл: висока Це со "x" како замена на нотна главаМаракас: високо-Бе со "+" како замена на нотна глава. Дајре: високо-Бе со "x" наместо конвенционална нотна глава.
Техники
Rolls: Дијагонални линии преку стеблото (или над целата нота). Обично три реда означуваат roll, додека помалку ќе се толкуваат како измерени поделби на нотата.
Open hi-hat: o над високо-G X.
Closed hi-hat: + над високо-G X.
Cross Stick: X во E добош простор.
Rim shot: дијагонална коса црта низ главата на нотата.
Brush sweep: хоризонтална линија (замена за нотна глава) во просторот за E добош, со slur, за да се покаже дека четката не е крената (Со стебло ова повеќе личи на долгa „Т“ или долг превртенa „Т“, во зависност од тоа на кој правец оди стеблото.)
Динамички акценти
Во нотацијата на ударите, акцентите скоро секогаш треба да се толкуваат како динамични акценти. Типично, ова вклучува нагласување на нагласената нота едноставно со подигнување на динамичкото ниво. Значењата на различните видови на акценти не се целосно стандардни. Сликата погоре ги прикажува ноти со акцент што најчесто ги користат композитори на музика за удирачки инструменти. Артикулацијата на „тенуто“ често се користи за да укаже на мало покачување на динамиката, помалку од нормалниот акцент. Ознаките на „маркато“ обично укажуваат на подраматична динамична промена. Важно е да се напомене дека овие ознаки имаат различни значења во традиционалната музичка нотација за други инструменти.
Анти-акценти
(„Нотата-дух“ е помалку формален алтернативен поим кој може да се однесува или на анти-нагласување воопшто или на одреден степен на анти-акцентирање. За нотите-духови често се смета дека се особено слаби.)
Хаселфелде
Хаселфелде (Hasselfelde) — град во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа во источниот дел на Харц, приближно 17 километри јужно од Вернигероде. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Оберхарц на Брокен.
Градот има железничка станица на железницата Долина Зелке, дел од железницата со тесни колосеци Харц (HSB).
Херман Блуменау е роден во Хаселфелде.
Светилник
Светилник – градба која се подига на брегови, острови, стени, за да им биде ориентир на морските пловни средства.
историја
Првите светилници ги изградиле Египќаните и меѓу нив е прочуениот Фарос во Александрија, на устието на реката Нил. Овој светилник спаѓа меѓу Седумте светски чуда на античкиот свет. Во Америка, првиот светилник е подигнат во 1716 година, а светлината се добивала со горење дрва, т.е. се ложел вистински оган. Подоцна светилниците користеле гас и ацетилен. Светилник на електрична енергија е реализиран во 1858 година. Тогаш веќе се користеле огледала и леќи заради подобро снопење на светлината. Покрај тоа, за време на магла се користат сирени, но и вртежни светла. Светилници кои користеле и радиосигнал почнале да се користат уште од 1921 година, а првпат биле примените во Њујорк, САД. Денес, радиосигналот се користи и за ориентација на авионите.
Светилникот како симбол го користат тајните друштва, а во своето лого го користи и познатиот семрежен пребарувач „Нетскејп“.
Kylie (албум)
Kylie е првиот албум на австралиската пејачка Кајли Миног издаден на 4 јули 1988 година. Албумот е продуциран од Сток, Ајткен и Ватерман, кој исто така напиша девет од десет песни на албумот.
Успех на табелите
Kylie достигна бројот два во јули 1988 година. Меѓутоа, во својата седма недела, албумот на крајот стигна прво место, кои престојуваат таму за четири последователни недели, а две недели во ноември 1988 година, и е заверена шест пати платинест во почетокот на 1989 година. Албумот продадени 1,8 милиони примероци во 1988 година и стана најдобро продаваниот албум на таа година. Kylie беше првиот албум од женски соло артист да ја надмине продажбата на два милиони примероци во Велика Британија и е меѓу најдобро продаваните албуми на сите времиња.
Синглови
Првиот сингл „Locomotion“ помина седум недели на првото место на ARIA Charts, и беше највисок пласман сингл во земјата за 1980 година. „I Should Be So Lucky“ беше првиот сингл од албумот и опремен стихови напишани од страна на Мајк Сток. Песната достигна првото место во двете Австралија и Велика Британија. „Got to Be Certain“, вториот сингл, достигна првото место во Австралија и беше умерено успешен во други делови на светот, достигнувајќи број два во Велика Британија за три недели и Топ 10 во Германија и Швајцарија. „The Loco-Motion“ беше издаден како трет сингл од албумот и стана најголем влез на UK Singles Chart од женски артист. Во Северна Америка, тој го достигна првото место во Канада и бројот три на Билборд Хот 100. „Je Ne Sais Pas Pourquoi“, четвртиот сингл, достигна број два во Велика Британија. „It's No Secret“ беше издаден како петти сингл од албумот во Австралија, Нов Зеланд, Канада, Северна Америка и Јапонија, каде што беше четврти сингл. „Turn It into Love“ е исклучиво издаден во Јапонија како петти сингл и помина десет недели на првото место.
Теофил Димиќ
Теофил Димиќ (Баваниште кај Ковин, 1828 - Сремски Карловци, 5 февруари 1912) бил учесник во српската револуција од 1848-1849 година, просветен работник за време на српската национална преродба во Војводина, професор на гимназијата Карловац, надзорник на српските училишта во Срем, директор на препарандијата во Сремска Митровица и научник.
Питер Лундгрен
Питер Лундгрен (роден на 29 јануари 1965 година) е поранешен професионален тенисер во машка конкуренција и тениски тренер од Шведска. Тој повеќе сакaл да игра во затворен простор (сала) и на тврда подлога и трева, а помалку на земја.
Теофил Димиќ
Биографија
Теофил (Теја) Димиќ е роден во 1828 година. во Баваниште кај Ковин во Банат од татко Сава, свештеник. Ја посетувал Богословијата во Вршац.
Питер Лундгрен
Играчка кариера
Лундгрен бил еден од втората генерација шведски играчи заедно со истакнатите Матс Виландер, Стефан Едберг, Јоаким Нистрем, Андерс Јарид, Хенрик Сундстром, Ханс Симонсон и Кент Карлсон што претставувале наследници на големиот Бјорн Борг.Тој го напуштил градот Сундсвал како 18 годишно момче и се преселил да живее во Стокхолм, каде ја продолжил својата тениска кариера.
Теофил Димиќ
Револуција 1848-1849 година
Заедно со неговиот најстар брат Аксентије, свештеник, Теофил Димиќ го претставувал Баваниште на мајскиот собор во 1848 година во Сремски Карловци. Таму бил избран во Главниот народен комитет, кој на чело со Ѓорѓе Стратимировиќ, подготвил устав за српска Војводина и служел како нејзина влада. Во различни состави на Главниот одбор, Димиќ бил член на Финансиско-економската управа, Воениот совет и Врховниот суд. Врховниот суд во јули 1848 г. поради соработката со унгарската страна, го осудил Јаков Игњатовиќ на затвор, кој во своите мемоари го опиша Димиќ како млад човек кој „Повеќе се грижел за хуманоста отколку за фанатизмот“ во центарот на револуционерното движење.
Питер Лундгрен
Играчка кариера
Во 1984 година Лундгрен ја завршил годината рангиран на 265 место. На крајот од сезоната во 1985 година Лундгрен скокнал за 234 места на АТП листата за да заврши на 31то место. Во тој период тој ја освоил својата прва титула во Келн и тоа како квалификант победувајќи ги Војтек Фибак, Горан Прпиќ, Џереми Бејтс и Тим Вилкисон, а во финалето го победил Рамеш Кришнан. По освојувањето на титулата, тој бил поздравен како „новиот Бјорн Борг“, во однос на неговиот талент и долгата коса која му давала налик на легендата на светскиот тенис Борг и поради фактот што тој тренирал и со самиот Бјорн. Најдобриот пласман на Лундгрен бил на 25то место на светската ранг листа, но во тоа време тој бил само 7-ми најдобар швеѓанец зад Матс Виландер, Стефан Едберг, Андерс Јарид, Јоаким Нистрем, Хенрик Сундстром и Јан Гунарсон.
Теофил Димиќ
Просветно дело
По падот на политичкото самоуправување на Србите и воспоставувањето на царската круна, а подоцна и на унгарската влада во Војводина, Димиќ се посветил на научно-просветната работа. Бил архивар на Карловачката патријаршија. Од 1853 година предавал во Карловачката гимназија, прво како заменик, а потоа како професор по природни науки, математика и германски јазик. Во 1858 година се преселил во Сремска Митровица на местото директор на препарандијата и надзорник (инспектор) на српските јавни училишта во Срем, т.е. на територијата на Петроварадинскиот полк, каде што придонел за развојот на српското образование. Тој бил меѓу основачите на Српската граѓанска читална, денешната библиотека во Сремска Митровица во 1866 година.
Питер Лундгрен
Играчка кариера
Шведска во тој период била светска сила во тенисот.
Тоа бил златниот период на шведскиот тенис за кое Лундгрен рекол „Имавме во тој период дури 14 играчи во топ 100 играчи на светот“. (не заборавајте за големината на шведското население, тоа го прави уште подобро ова достигнување)“. Лундгрен иако успеал да оствари некои големи победи особено оние над: Иван Лендл, Матс Виландер, Мајкл Чанг, Џим Куриер, Томас Мустер и Пит Сампрас, не можел да постигне континуитет и самиот рекол дека „Бев понекогаш горе, а понекогаш долу. Понекогаш можев да ја изгубам мотивацијата, и одеднаш да бидам тениски прегазен од играчи со многу пониско рангирање од мене.“
Тој го одиграл својот последен натпревар на турнир против Карол Кучера во Данска на Копенхаген опен и се пензионирал на 30-годишна возраст, а потоа заминал да работи во тренерските води.
Тренерска кариера
Лундгрен најпрво се прославил како тренер кога го внел Марсело Риос во топ 10 играчи на светот, но набрзо се разделиле. Лундгрен изјавил дека на Риос понатаму повеќе му требало психолог отколку тренер. Веднаш потоа се разделиле и завршила нивната соработка. Подоцна, тој работел за Швајцарската тениска федерација помагајќи им на тениските јуниори на оваа земја. Лундгрен набрзо го заменил Питер Картер кој бил тренер на Роџер Федерер. Тие (се мисли на Роџер и Лундгрен) соработувале заедно од 2000 година до крајот на 2003 година кога и се разделиле.
Теофил Димиќ
Научник
Како универзален научник, тој исто така бил дописник на Царските и Кралските централни комисии за истражување и одржување на уметнички и историски споменици (германски: Königlich-kaiserliche Central-Commission für Erforschung und Erhaltung der Kunst- und historischen Denkmale). На поттик на Српското академско друштво во 1867 г. ги истражувал последните години од животот на Филип Вишњиќ во сремското село Грк (денес Вишњичево).
Питер Лундгрен
Тренерска кариера
Лундгрен набрзо го презел со тренирање русинот Марат Сафин и го водел низ првенството на Австралија опен во 2005 година и со него работел до август 2006 година. Во септември 2006 година, било објавено дека тој ќе му помага на британскиот Дејвис куп тим во следните две години.
Теофил Димиќ
Научник
Починал на 5 февруари 1912 година во Сремски Карловци, каде што бил и погребан.
Питер Лундгрен
Тренерска кариера
Тој добил отказ од британскиот тим во јуни 2007 година. Во 2008 година, Лундгрен некое време не работел како тренер, бидејќи неговиот татко бил многу болен. Подоцна тој изразил желба повторно да се врати на работа со британскиот тениски тим. Во текот на 2008 година започнал да го тренира кипарскиот тенисер Маркос Багдатис, а пак во февруари 2009 година, Лундгрен започнал да го тренира Григор Димитров од Бугарија. Подоцна му бил прв тренер на швајцарецот Станислас Вавринка. Во септември 2011 година, Лундгрен и Вавринка се разделиле. Лундгрен оттогаш продолжил да предава Вихт - и да биде таканаречен виртуелен тениски тренер во Хјустон, Тексас,САД. Во март 2014 година, Питер Лундгрен започнал да ја тренира Даниела Хантучова.
Теофил Димиќ
Научник
Теофил Димиќ немал деца. Имал тројца постари браќа, двајца свештеници и еден трговец и еден помлад брат лекар. Разгранетото семејство Димиќ потекнува од Дима Путник, Цинцарин, кој при преселбата во средината на 18 век се доселил во Војводина од Егејска Македонија. , и дал бројни научни и просветни работници, меѓу кои Аксентије, Теодор, Петра, Ѓуро Б., Душан (Гугу), Платон Димиќ и Емилија Димиќ, сопруга на Богољуб Јовановиќ.
Во негова чест, библиотеката во неговото родно Баваниште, огранок на Ковинската библиотека „Вук Караџиќ“, го носи името „Теофил Димиќ“.
Хајнан
Хајнан (кинески:海南) — тропски остров во јужна Кина. Хајнан е провинција на југ од Народна Република Кина, чиј главен град е Хајкоу. Населението на островот, кој зафаќа површина од 35.354 квадратни километри, достигнало 9,2 милиони жители на крајот на 2016 година, вклучувајќи значајно малцинство Ли (15%), првобитните жители на Хајнан. Површината на овој остров е еднаква на површината на Белгија и Луксембург заедно. Хајнан е најмалата провинција во земјата. Кинеската влада на оваа провинција им ги придодала малите острови на Јужното Кинеско Море, над кои тврди дека има суверенитет.
Историја
Островот првично бил населен со жители Ли. Династијата Хан се обидела да го освои островот околу 110 п.н.е., но, соочена со отпор од Ли, одлучила да се задоволи со искористување на неговите ресурси. Кинезите од копното се населиле на островот за да живеат од бисерна култура. Окупацијата на островот од Ханите била ограничена седумстотини години на северниот брег (свртена кон копното Кина). Бројот на кинески доселеници се зголемил за време на династијата Сонг (960-1279) и потоа, но Ли продолжиле да се спротивставуваат со жесток отпор што наметнувало присуство на гарнизони и го ограничил периметарот окупиран од Хан. Пиратството и корупцијата на службениците предизвикувале постепен економски пад на Хајнан. Во 20 век, Хајнан бил вовлечен во граѓанска војна помеѓу Куомитанг и комунистичките сили. Во 1937 година бил окупиран од Јапонците. Тие ги експлоатирале рудните богатства. Со Формоза, островот 6 месеци е едно од последните упоришта на војниците на Куомитанг, по нивниот пораз на копното. Во март 1950 година Кинеската народна армија го зазела островот.
Економија
Во економијата на островот долго време доминирало земјоделството (ориз, каучук и други тропски производи), како и риболов и аквакултура. Секундарниот и терциерниот сектор се развиле неодамна благодарение на стимулациите, особено преку создавање на специјална економска зона, што овозможува островот да има корист од даночни олеснувања што овозможуваат привлекување странски инвестиции. Хајнан, кој има пријатна клима, е популарна туристичка дестинација, често е нарекуван „Кинески Хаваи“.
Хајнан, сместен недалеку од Виетнам, е важна воено место кое се одликува со присуство на бази за балистички ракети и главно пристаниште за кинеските подморници. На островот се наоѓа главната кинеска јадрена подморничка база, како и лансирната база Венчанг, инаугурирана во 2014 година и која се очекува да игра централна улога во кинеската вселенска програма.
Се очекува Хајнан да биде затворен за луѓето од копното во 2025 година. Ова значи дека жителите на копното ќе мора да влегуваат во Хајнан со лична карта. Островот Хајнан ќе спроведе поинаков правен систем од континентална Кина, а владата на Хајнан ќе има независна законодавна власт. Провинцијата Хаинан е овластена да учествува во меѓународна трговска арбитража и медијација во согласност со одредбите на Уставот и важечките национални закони и политики.
Треба да се напомене дека откако стоката ќе влезе во Хајнан без данок, може да се продаде на копно во Кина без данок на додадена вредност 30%. Во исто време, Хајнан им додели безвизен пристап на граѓаните на многу земји, како што се САД, Европската Унија, Канада, итн.
1753 во музиката
1753 година во музиката содржи некои значајни настани.
Карабук (покраина)
Карабук (турски: Karabük) — покраина во Северна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Карабук. Покраината има 200 508 жители (2006) и површина од 2420   км2. Разделена е на 14 окрузи.
Атис (митологоја)
Атис — убаво момче во фригиската митологија, симбол на убавината и на минливоста во природата.
Митот за Атис
Божицата Кибела се вљубила во Атис и го назначила за свој свештеник, но под услов засекогаш да остане невин. Но, тој не ја извршил наредбата на божицата, туку ја изневерил, а божицата го казнила со лудило. Тогаш, полудениот Атис самиот се осакатил, а од неговата крв никнале синолички. Секоја пролет, првиот ден во рамките на прославата во чест на Кибела, во шумата сечеле бор, го кителе и го носеле во храмот, како симбол на мртвото момче. Вториот ден, со свирката на разни инструменти, верниците го барале Атис, а третиот ден го наоѓале и тогаш свештениците паѓале во транс и се саморанувале.
Анимација
За Анимација (филм) кликнете овде.
Дефиниции за Анимација се:
Анимација во филмската уметност претставува:
Голашец
Голашец — превој во југоисточниот дел на Македонија, кој ги поврзува планините Серта на запад и Смрдеш на исток, а ги раздвојува областа Лакавица на север и Струмичко-радовишката Котлина на југ.
1751 во музиката
1751 година во музиката содржи некои значајни настани.
Шемпас
Шемпас (словенечки: Šempas) — мал град во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Деренбург
Деренбург (Derenburg) — град во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа северно од Харц, приближно 9 километри источно од Вернигероде и 10 километри западно од Халберштат. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Бланкенбург на Харц.
Студенце (Храстник)
Студенце (словенечки: Studence) — населба во Општина Храстник во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Портрет на Клемансо (Мане, Париз)
Портрет на Клемансо - маслена слика на платно од 1879–80 година од Едуар Мане, сега во Музејот Орсе. Делото може да се датира преку две букви од 9 декември 1879 година и 8 јануари 1880 година преку датумите на седење на неговиот насликан предмет. Клемансо не бил задоволен од работата, изјавувајќи „Мојот портрет од Мане? Многу лошо, го немам и не ми пречи тоа. Се наоѓа во Лувр, се прашувам зошто ја ставивме таму“. Но, тој уживал во седењето во домот на Мане, уживајќи во разговорот и наоѓајќи го сликарот многу духовен.
Најмладиот брат на Мане, Гистав бил општински советник во Париз и можеби со негово посредство Мане се сретнал со Клемансо. Алтернативно, двојката можеби се сретнала во домот на Пол Мерис или Емил Зола. По смртта на Мане, неговата ќерка Сузана го дала делото на насликаниот. Кога Мери Касат ја довела својата пријателка од САД, Луизин Хавмајер во домот на Клемансо, Луизин ѝ го продала делото за 10.000 франци во 1905 година. Мадам Хавмаер тогаш го донирала на Музејот Лувр во 1927 година, од каде што подоцна бил доделен на сегашниот дом.
Караман (покраина)
Караман  (турски: Karaman) — покраина во југозападна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Караман. Покраината има 243 210 жители (2006) и површина од 9 163 км2. Разделена е на 7 окрузи.
Лејла Мамадбејова
Лејла Аласгар Гизи Мамедбејова, родена Зејналова (азерски: Leyla Ələsgər qızı Məmmədbəyova; 17 септември 1909 - 4 јули 1989 година), била првата азербејџанска жена авијатичар.
Таа, исто така, беше првата жена пилот на Транскавказија, на Јужна Европа и на Југозападна Азија.
Кариера
Таткото на Мамедбејова, Аласгар Зејналов, бил братучед на еден од пионерите на азербејџанските филмски актери, Хусеин Араблински. Нејзиното семејство било насочено кон уметноста и како тинејџерка можела да свири на пијано и катран.
На 14-годишна возраст, таа се омажила за поранешниот земјопоседник Бахрам Мамедбејов од Курдахани, кој ќе стане шеф на банката за професионални синдикати во Баку.
Мамедбејова била обучена како професионален авијатичар во Воздухопловниот клуб во Баку и го извела својот прв лет во 1931 година.
Таа го продолжила своето образование во училиште за авијатичари во Москва во 1932 година. На 17 март 1933 година, Мамедбејова станала втората жена падобранец во Советскиот Сојуз (по Нина Камнева) откако скокна од авион Поликарпов По-2 на московскиот Аеродром Тушино.
Во 1934 година таа победила на натпреварот во скок со падобран што се одржал меѓу претставниците на нациите од Јужен Кавказ. До 1941 година таа била Водач на ескадрила на Советската армија.
Мамедбејова ја продолжила својата кариера како пилот и инструктор во Воздухопловниот клуб Баку.
Таа била одбиена да се бори во Втората светска војна бидејќи во тоа време одгледуваше четири деца (имаше вкупно шест). И покрај затворањето на Воздухопловниот клуб Баку поради воени услови, Мамедбејова успеала да започне сопствени курсеви за едрилици и падобранци, каде што обучила стотици борбени пилоти и околу 4.000 падобранци. Двајца нејзини ученици подоцна станаа Херои на Советскиот Сојуз.
Мамедбејова го извела својот последен лет во 1949 година а работела како потпретседател на огранокот на DOSAAF во Баку до 1961 година.
Постариот син на Мамедбејова, Фирудин, се борел во Втората светска војна, а нејзиниот помлад син Ханлар учествувал во Првата војна во Нагорно-Карабах, и двајцата како борбени пилоти.
Лејла Мамедбејова станала жива икона уште во своите дваесетти. Нејзината храброст и вештини биле прославени преку медиумите и уметноста. Нејзиниот лик ги инспирирал книжевните дела на Микаил Мушфиг („Афшан“, 1933 и „Шојла“, 1934) и Самад Вургун („Лејла“, 1935 година), како и филмот „Исмат“ (реж. Микаил Микајилов, 1934). Во вториот, Мамедбејова се појавила како каскадерка, настапувајќи во сцени за оперирање со авион. Исрафилоглу беше издаден од Azerbaijantelefilm.
Документи
и сама принимала в фильме участие как каскадёр, исполняя трюки в небе, в том числе — «мертвую петлю». Тем самым, Мамедбекова стала и первой в Азербайджане женщиной-каскадёром.Толчком для написания сценария фильма явилась встреча работавшего в кинохронике режиссёра Микаила Микаилова с Мамедбековой, которая произвела на режиссера неизгладимое впечатление
Носач на звук
Носач на звук е медиум на кој е складиран одреден звук, најчесто музика.
Историски развој
Восочните фонографски цилиндри ги претставуваат зачетоците на носачите на звукот. Тие се појавиле во доцните 1880-ти, а нив ги пронашол американскиот пронаоѓач Томас Едисон. На нив била снимена музика во траење од најмногу две минути. Веќе на почетокот на 20 век се појавиле грамофонските плочи - изработени од поливинил и со димензии од 17, 25 и 35 сантиметри. Во 1963 година се појавил нов носач на звукот - аудио касетата, која претставува мала пластична кутија во која се наоѓа магнетофонска лента. Нивниот капацитет на складирање музика изнесувал 45, 60 и 90 минути. Во 1982 година, за првпат се појавиле коммпактните дискови кои претставуваат едне вид дигитални плочи со тркалезна форма. Со развојот на информациската технологија се појавиле нови форми за складирање звук од кои најраспространети се дигиталните формати познати како МР3 и МР4.
Амам „Мустафа Челеби“
Амам „Мустафа Челеби“ — поранешен амам во градот Струга. Прогласен е за значајно културно наследство на Македонија.
Сместен е во комплексот на џамијата „Мустафа Челеби“ (крај на XVI – почеток на XVII век), меѓу улиците „Туристичка“ и „Вардар“.
Објектот се смета за важен споменик на османлиската архитектура на Македонија, и како таков добил статус на заштитено добро на 7 декември 1954, и повторно на 30 декември 2003 година.
NGC 1684
NGC 1684 — елиптична галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1684 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1684 има привидни димензии од 2,2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 52 м 31,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 6' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 1684 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16219. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4741. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
Еритреја
Еритреја — држава што се наоѓа во Источна Африка. Таа се граничи со Судан на запад, Етиопија на југ и со Џибути на југоисток. На исток и североисток оваа земја има голема брегова линија на Црвено Море, преку кое се поврзува со Јемен и Саудиска Арабија. Таа зафаќа површина од 120.538 км2. Даклаковиот Архипелаг и неколку од Ханишките Острови се во делот на Еритреја.
Еритреја беше прогласена за италијанска колонија на 1 јануари 1890 година. По капитулацијата на Италија во Втората светска војна, таа беше Британски протекторат помеѓу 1941 – 1952 година. Обединетите Нации во 1952 предложија таа да биде во федерација со Етиопија. Царот Хајле Селасие I предложил Еритреја да биде 14-та покраина на Етиопија. Тоа предизвикало големо незадоволство кај еритрејскиот народ и триесетгодишна војна што траела од 1961 до 1991 година. Обединетите Нации после војната предложија Еритреја да прогласи независност во 1993 година и со тоа таа создаде влада во 1997 година. Еритреја влезе во повторен конфликт со Етиопија поради маркацијата на границите во мај 1998 година.
Еритреја е претседателска република во која постои само една партија. Таа е мултикултурна земја со две доминантни религии, Ориентална Православна Христијанска и Сунитска Исламска во девет етнички групи. Земјата нема службен јазик, но има три работни јазици и тоа тигриња, арапски и англиски јазик, а постарата генерација знае да зборува италијански јазик.
Историја
Најстарото нешто напишано за Еритреја е т.н. Пунт (Земја на богатства) од старите Египќани во 25 век п.н.е. во Фараонска Сахара. Подоцна фараонот Хатшепсут објавил подетални информации за оваа земја. Географската локација во пунтот објаснува дека земјата се наоѓа во југозападнит брег на Црвеното Море. Модерното име „Еритреjа“ првпат го употребиле италијанските колонизатори во доцниот 19 век.
Прaисторија
Американскиот палеонтологист Вилијам Сандерс од универзитетот во Мичиген исто така ја откри разликата помеѓу античкиот и модерниот слон кој бил во пинг– големина во Еритреја. Сандерс открил фосили стари повеќе од 27 милиони години. За истражување на оваа тема тој собрал многу научници и тоа од Фондација за истражување на слонови од државниот универзитет Вејн во Мичиген, САД, Универзитет на Асмара, Еритреја; Френклин и Маршал колеџ во Ланкстер, САД, Еритрејското министерство за руда и енегрија, Глобални ресурси во Асмара, Еритреја и Националнот историски музеј.
Средновековна историја
За време на средновековнот период, територијата на Еритреја содржела повеќе земји. Помеѓу 8 и 13 век северниот и западниот дел на Еритреја биле под власт на Beja исламисти од североисточниот дел на Судан. Тие формирале пет независни кралства познати како: Накис, Баклин, Базин, Џарин и Ката. Beja го донеле исламот во поголем дел на Еритреја и овој дел (арапскиот полуостров и областа покрај денешна Еритреја) станал најголемиот исламски дел на светот.
Колонијална ера
Римокатоличкиот свештеник по име Џузепе Сапато како застапник на италијанска бродска компанија која го носела името „Рубатино“ го купила наоѓалиштето Асаб од локалниот султан. Тоа се случило истата година кога се отворил Суецкиот Канал. Италија била една од најголемите колонијални сили во Европа и нејзината стратегија била да се ориентира кон источна Африка. Италијанската влада решила да ја купи компанијата Рубатино, а со тоа и наоѓалиштето Асаб.
Барањата за независност
Еритреја формира Еритрејски фронт за ослободување и голем број на бунтовници. Етиопската империјалистичка влада доби помош од САД и формираа база за радио контакт (базата Кагнев) во главниот град на Еритреја - Асмара кој бил окупиран од Етиопјаните. Еритрејскиот фронт за ослободување и бунтовниците храбро се бореле за независност.
Географија
Еритреја се наоѓа во Источна Африка. Се наоѓа на т.н. Рог на Африка. На исток и на североисток се граничи со Црвено Море. Еритреја е поделела на два дела со големата планинска верига таканаречена големата ридеста долина. На југ кај големите планини времето е свежо и малку влажно. Овдека постои еден триаголник кој создава несреќи. Две плочи се влечат меѓу себе, тоа се арапската плоча и една од двете африкански плочи (Нубиската и Сомалиска). Највисоката точка во земјата Амба Соира се наоѓа во центарот на Еритреја на височина од 3.018 метри. Поголеми градови во Еритреја се: Асмара (главниот град) и пристанишниот град Асеб се наоѓаат во југоисток, исто така градот Масава на исток и Керен на север.
Население
Во Еритреја живеат 9 етнички групи: Тигриња (48%), Тигре (35%), Афари (4%), Кунама (3%), Сахо (3%), Билен (2%), Хедареб (2%), Нара ( 2% ) и Рашаида (1 %).
Религија
Најголем дел од населението во Еритреја се христијани (50%-62,9%). Потоа следуваат муслиманите (36,2%-48%).
Поголем дел от населението се Православни.
Административна поделба
Еритреја е поделена на 6 региони наречени „зоби“ и нивни подрегиони. За да имаат исто обработливо земјиште и да нема раздор меѓу клановите и племињата, се внимава тоа да биде поделено на еднакви делови.
Тоа се регионите:
Армија на Еритреја
Еритрејските одбранбени сили се вооружени сили на Еритреја. Тие се трети по големина во Африка после армијата на Египет и на Мароко. Заради долгите години на конфликт со соседите, таа е најмилитаризирана земја во светот после Народна Република Кина, на 1.000 луѓе, 48 служат во војската. Постојат три вида на војски и тоа: пешадија, воздухопловни сили и морнарица. Врховниот командат на вооружените сили е претседателот. Во редовите на армијата има 45.000 илјади луѓе со 250.000 илјади резерва.
Во војска мора да се оди со наполнети 18 години. Таа трае 16 месеци од кои 6 се воено обучување, а останатите 10 месеци се работа по инфраструктурата на државата.
Лоршки манастир
Лоршкиот манастир е поранешeн императорски манастир во Лорш, Германија, околу 10 километри источно од Вормс. Бил еден од најреномираните манастири на каролинската империја. Дури и во својата руинирана држава, неговите остатоци се меѓу најзначајните предроманско - каролински градби во Германија. Неговата хроника, внесена во Кодексот на Лоршер составен во 1170-тите (сега се наоѓа во државната архива во Вирцбург ), е основен документ за раномесечната историја на Германија. Друг познат документ од монашката библиотека е Codex Aureus of Lorsch. Во 1991 година руинираната опатија била наведена како светско културно наследство на УНЕСКО.
Црвенодрвни
Црвенодрвните или коки (науч. Erythroxylaceae) се семејство цветни дрва и грмушки што се состои од 4 рода со околу 240 видови.
Четирите рода се:
Најпознати видови од фамилијата се растенијата под збирно име „кока“, од кои се добива дрогата кокаин.
Џим Боуви
Џим Боуви (, Логан, Кентаки, САД -, Сан Антонио, Тексас, САД) — американски војник.
Во 1800 година заедно со своите родители се преселил во Мисури, а потоа во 1802 година во Луизијана, каде што подоцна бил сопственик на плантажа за шеќерна трска и служел во државното законодавно тело. Во 1828 година се преселил во Тексас, прифатил мексиканско државјанство, со што му било доделено земјиште, и се оженил со ќерката на заменик-гувернерот. Спортивставувајќи се на мексиканското законодавство да ја спречи емиграцијата на американските доселеници, тој се приклучил во Тексашкото револуционерно движење и станал полковник во тексашката војска. Боуви останал запаметен по неговата храброст во одбраната на Аламо. Тој иновирал нож кој го носи неговото име. Станал легендарен херој и важна личност во американскиот фолклор.
Мико Јанушев - Шајто
'''Мико В. Јанушев - Шајто''' ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште, но поради тешките материјални услови на семејството бил принуден да го прекине натамошното образование и да се зафати за разни физички работи. Бил приврзаник на напредното работничко движење и останал доследен на тоа во текот на целиот живот. По окупацијата дошол во судир со окупаторските власти, поради што бил затворен во 1944 година. Истата година од затворот успеал да избега и стапил во Третата македонска ударна бригада. Со бригадата учествувал во сите борби против окупаторот. На 20 септември 1944 година бил учесник во една жестока борба против Германците и балистите и храбро загинал во непосредна близина на реката Треска.
1750 во музиката
1750 година во музиката содржи некои значајни настани.
Портрет на Клемансо (Мане, Форт Ворт)
Портрет на Клемансо - слика од Едуар Мане од францускиот државник Жорж Клемансо во 1872 година во Музејот на уметноста Кимбел во Форт Ворт, Тексас.
Најмладиот брат на Мане, Гистав бил општински советник во Париз и можеби со негово посредство Мане се сретнал со Клемансо. Алтернативно, двојката можеби се сретнала во домот на Пол Мерис или Емил Зола.
Портретот бил создаден на трибиналот кај Луксембуршката Градина, каде што седел градскиот совет; понекогаш носејќи го насловот „Портрет на Клемансо на трибуналот“. Помалку реално од подоцнежното истоимено дело, тој останал во студиото на уметникот подолг период.
1749 во музиката
1749 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лоша насока
Лоша насока (Kötü Yol) е турска телевизиска серија од. се емитува на турската телевизиска мрежа „Kanal D“. Серијата има 13 епизоди.
4Q107
4Q107 (или 4QCantb) е фрагмент од Песна над песните на хебрејски јазик најден во пештера 4 крај Кумран. Овој свиток е дел од Свитоците на Мргвото Море. Фрагментот е датиран дека потекнува од времето на Иродската династија, односно околу 30-31 година п.н.е. Се знае дека пишувачот на овој ракопис не го напишал ракописот 4Q108 бидејќи постојат разлики во стилот на пишување.
Фрагментите на Песна над песните најдени кај Кумран се обележани како: 4Q106, 4Q107, 4Q108, и 6Q6, а свитокот 4Q240 е најверојатно коментар на Песна над песните.
1748 во музиката
1748 година во музиката содржи некои значајни настани.
Цухау
Цухау (Zuchau) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Барби.
Јени џамија (Пласница)
Јени џамија (или Нова џамија) — понова џамија во селото Пласница, во истоимената општина, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа на самиот влез во селото, веднаш покрај брегот на реката Треска, од левата страна на патот кој води до селото Пласница.
Шмавер (Нова Горица)
Шмавер (словенечки: Šmaver) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Катче од Кафе-консер
Катче од Кафе-консер — масло на платно од Едуар Мане од 1879 година, сега во Националната галерија, Лондон. Тоа е поврзано со неговата Келнерка.
Блекпулска плимска оргула
Скулптурата е дизајнирана од уметниците Лијам Куртин и Џон Гудинг, и е конструирана во бетон, челик, цинк и бакар. Искористувањето на брановата енергија и обликувањето на бетонот и металите се вели дека создаваат уникатно толкување на природните и вештачки околини на Блекпул.
Инструментот свири преку морето на плима низ осум цевки прикачени на морскиот ѕид. Овие се поврзани под шеталиштето со 18 оргулски цевки во самата скулптура. Навлегувањето на морската вода за време на плима, го притиска воздухот и предизвикува оргулските цевки да прават звук. Најдобро време да се слушне Плимската оргула е два до три часа пред и после плимата. На многу смирени денови оргулата е тивка на моменти на нејзиниот циклус. Тонската висина на цевките се засновани на хармоничната низа на Ха-дур.
Плимската оргула е една од мала група музички инструменти кои функционираат без понатамошна интервенција на човекот, меѓу кои најистакнати се еолската харфа и ветерните камбанки
Прапретно кај Храстник
Прапретно кај Храстник (словенечки: Prapretno pri Hrastniku) — населба во Општина Храстник во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Литењ
Литењ (Liteň) — гратче и општина во округот Бероун, во состав на Средночешкиот крај, Чешка. Зафаќа површина од 2,92 км2 и брои 1.078 жители (2011).
Сетор
Сетор е жичен музички инструмент свирен во источните региони на Таџикистан, во рамките на памирската култура. Тој е многу поголем инструмент од иранскиот сетар и повеќе наликува на узбекистанскиот танбур или индискиот ситар. Сеторот има метални жици и се игра со жични трзалки.
Телото на сеторот е направено како дутар, со посебни ребра. Резонаторот/телото е изработена од меко дрво, при што дупките за звук се дупчат во неа. Вратот е широк и шуплив, со директен врв. Општо земено, постојат 10 метални жици, вклучително и неколку дополнителни дронови жици, кои започнуваат од штипките на половина пат од левата страна на вратот. Полињата на вратот се опкружени со најлонски материјал.
Карс (покраина)
Карс (турски: Kars) — покраина во источна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Карс. Покраината има 287 106 жители (2006) и површина од 9 587 км2. Разделена е на 8 окрузи.
Групчин (превој)
Групчин — превој во северозпадниот дел на Македонија, кој ги поврзува планините Сува Гора на југозапад и Жеден на североисток, а ги раздвојува Полошката Котлина на северозапад и Скопската Котлина на југоисток. Во близина на превојот се наоѓа истоименото село.
Балабан (инструмент)
Балабан (Balaban) – дрвен дувачки инструмент со цилиндричен облик, со двојно јазиче, долг околу 35 сантиметри, со осум отвори кои се покриваат со прстите и еден отвор се покрива со палецот. Балабан е еден од древните дувачки инструменти кој застапен во република Азербејџан како и во Ирански Азербејџан.
Балабанот најчесто се изработува од тврди видови дрвја како што се црница или орев. Пречникот на внатрешната шуплина на инструментот е околу 1,5 см. Двојното јазиче е изработено од трска, долго околу 6 см и рамно на едниот крај. Изведувачот го користи воздухот кој се наоѓа во устата за да свири додека вдишува воздух во градите. Оваа "кружна" техника на дишење обично се користи на сите дувачки инструменти со двојно јазиче на Средниот Исток.
Опис на инструментот
Балабанот има 8 дупки на предната страна и една на задната во висина на првата и втората дупка на предната страна. Састоји се од цева, језичка, регулатора, и поклопца.
Цевката на балабанот, или говдата, е цилиндрична цевка со должина од 280 до 320 мм најчесто изработена од дрво од кајсија (понекогаш и од леска, круша, црница, шимшир и др.). Процесот на изрежување на цевката на балабанот се вика "балабан чакма". Горниот крај на цевка ("баш" или "куп") има кружен облик, а долниот крај ("ајаг") е зашилен. Внатрешната шуплина има пречник околу 10 мм. Осумте дупки или "тонови" кои го сочинуваат "звучниот тон" ("сас пардаси") се направени на предната страна, а една дупка е направена на долната страна, спроти интервалот меѓу првата и втората дупка. Понекогаш на долниот крај на долната страна се прави дополнителна дупка која се вика "низам пардаси" за да се обезбеди подобра боја на звукот.
Дупките на инструментот се класифицирани на следниов начин:
Јазичето (гамиш, гарги или дил) е направено од трска и се вметнува во горниот отвор. Се израмнува и добива облик на двојно јазиче. Во главната цевка е поврзано со регулатор со должина од 60 мм и ширина од 10 мм кој се прави од врба или винова лоза пресечена надолжно. Поклопецот се прави од врба, лешник, дрен или црница и се става на јазичето за да се спречат оштетувања. Врзан е на регулаторот за да не се изгуби.
Употреба
Во свечени прилики како што се свадбасвадби и церемонии на одмор, перкусионист го следи свирачот на балабан. Традиционалната азерска музичка група која е составена од два свирачи на балабан и перкусионист се вика балабанчилар дастаси. Исто така се користел во овчарски песни и погребна музика. Според некои податоци ловците свиреле на балабани за да привлечат потполошки. Одредени видови балабан исто така се користат во ашик-музиката.
Кратка свирка на азербејџанскиот мугам отсвирена на балабан, национален дувачки инструмент, била ставена на Војаџер златен рекорд, која била приклучена на вселенскиот брод Војаџер да ја претставува светската музика заедно со мноштво други културни достигнувања на човештвото.
Тобијасхамер
Тобисхамер е голема фабрика за чекани на воден погон, која се наоѓа во Ордруф во германската држава Тирингија. Мелницата, која датира од 1482 година, е индустриски споменик и музеј од 1983 година.
Историја
Првата фабрика за чекан била веројатно изградена во 1482 година на реката Охра. Во 1592 година, мелницата била купена од Тобиас Албрехт, по што била именувана по него. Делата првично имале три огромни железни чекани кои биле покренати од движењето на водното тркало.
Мелницата произведувала производи и алати од железо, како коси, српови, плугови, копја и мечеви. Подоцна, исто така, во неа се вршела обработка на бакар ; мијалници, ватави, котелски буриња, опрема за готвење, садови, конзерви и садови. Барабаните на котел, кои биле произведени во доцниот 20 век, биле направени од едно парче бакар, фалсификувани под навалитениот чекан и сè уште поставуваа стандард денес во однос на нивниот звук.
Во 1972 година старата руинирана чеканка беше купена од приватни сопственици од страна Железарницата Олдруф. Во 1983 година Тобиасхамер била отворен за јавноста како показна мелница.
Музеј, технологија и уметност
Музејот има пет работни чекани, валавница, печатница и мелење работилница, како и печки. Мелницата е уште управувана од четири водни тркала.
Кат Кидстон
Кетрин Изабел Одри Кидстон РБИ (родена на 6 ноември 1958 година) - англиска модна дизајнерка, деловна жена и автор чие друштво, Cath Kidston Limited продавала домашен мебел и стоки поврзани со нив преку интернет, преку франшизи и по пошта. Особено е позната по своите носталгични цветни модели и има објавено и голем број книги.
Семејно потекло и ран живот
Телевизиските водители Кирсти Алсоп и Софи Алсоп се нејзини втори братучетки по мајка, ќерки на Чарлс Алсоп, шестиот барон на Хиндлип, поранешен претседател на Кристи.
Кариера
Кидстон ја отворила својата прва продавница во лондонскиот Холанд парк во 1993 година, продавајќи рачно везени крпи за чај и светло реновиран мебел. До крајот на 2013 година, таа имала 136 продажни места, вклучувајќи и водечка продавница на Пикадили покрај Forthum &amp; Mason и четири продавници во Кина. Појавувајќи се на ББЦ Радио 4 во програмата Desert Island Discs, Кидстон ги опишала нејзините продавници како провокација на контраверзното „Луѓето или го сакаат тоа и многу го сакаат, или сакаат да не избодат“. Во 2010 година, таа го продаде мнозинскиот удел на компанијата на приватни инвеститори TA Associates, задржувајќи го малцинскиот удел и останува како креативен директор на компанијата.
Принцот Џорџ Велшки носел нејзина облека, која понатаму брзо се распродала.
Соработки
Кидстон соработувала со Милет за дизајнирање шатори (2005–6), Нокиа и мобилни телефони за складиштето Карфон (2006), и радија Робертс (од 2005 година наваму). Во 2008 година, таа соработувала со Теско за производство на вреќи за пазарење направени од пластични шишиња, кои биле продадени за да се соберат скоро 500.000 фунти за грижа за Marie Curie Cancer Care при што биле искористени околу шест милиони пластични шишиња од депонија.
1747 во музиката
1747 година во музиката содржи некои значајни настани.
Веспен
Веспен (Wespen) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Барби.
Криста Петерс
Криста Петерс (1933–1981) - германска модна фотографка.
Петерс работела за многу списанија, вклучувајќи ги „ Twen, Der Spiegel, Stern, Praline, Vogue, и Nova.
Во 1966 година, таа се здружила со нејзиниот иден сопруг, колега фотограф Чадвик Хол. По нејзината смрт од „сериозна болест“ и страдање од тага, Хол ја запали целата нејзина архива.
Кантариони
Кантарионите (науч. Hypericaceae) is a plant family in the order Малпигиовидни (Malpighiales). Молекуларните наоди укажуваат на монофилија. Некои систематичари ги сметааат за потсемејство на Клузиите (Clusiaceae). Како посебна фамилија, Кантарионите ги опфаќаат следниве родови:
Грујец
Грујец (Grójec) — град во Мазовското Војводство, околу јужно од Варшава, Полска. Сместен е во областа Мазовија и е седиште на Грујечкиот Округ и истоимената општина. Населението брои 16.607 жители (2016). Градот и околината го сочинуваат најголемиот јаболкарски крај во Полска и цела Европа, што се должи на посебната микроклима.
Збратимени градови
Грујец е збратимен со следниве градови:
Шмихел (Нова Горица)
Шмихел (словенечки: Šmihel) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Кујавско-поморско Војводство
Кујавско-поморско Војводство (województwo kujawsko-pomorskie) — војводство во средно-северна Полска, на границата меѓу двата: Кујавија и Поморје. Има два главни града — Бидгошч и Торуњ.
Историја
Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Бидгошко, Торуњско и Влоцлавечко, согласно управната реформа усвоена претходната година.
Подрачјето на војводството историски припаѓало делумно на областа Кујавија, а делумно на полското владение на Кралството Прусија. Бидгошч припашал на Кујавија, додека Торуњ бил во Прусија.
Градови и гратчиња
Војводството има 52 градски населени места, тука наведени по број на жители според состојбата во 2016 година:
Управна поделба
Војводството се управува од два града — Бидгошч и Торуњ. Во Бидгошч е седиштето на војводата (управникот), а во Торуњ е војводското собрание и маршалот.
Ризик на земјата
Ризикот на земјата (англиски: Country Risk) го претставува ризикот од загуба поради неповолни настани во земјата од која потекнува должникот. Овој ризик не ги вклучува комерцијалните ризици поврзани со работењето на должникот.