cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гејша
Општество на жената
Жените во општеството на гејшите се едни од најуспешните деловни жени во Јапонија. Во општеството на гејшите жените управуваат со сѐ. Светот на гејшите ќе престане да постои без беспрекорните деловни вештини на жените кои ги поседуваат чајџилниците. Сопственичките на чајџилниците се претприемачи, чијашто услуга на гејшата е навистина потребна за глаткото функционирање на општеството. Мажите не многу често заземаат зависни позиции како што се фризери, стилисти (за облекување на маико потребна е значителна сила) и сметководители меѓутоа мажите имаат ограничена улога во општеството на гејшите."Системот на гејшите е основан, всушност, за да се поттикне независноста и економската самостојност на жената. Тоа беше неговата замислена цел и системот всушност го постигна тоа навистина извонредно во јапонското општество, каде што има само неколку насоки според кои жените можат да го постигнат тој вид на независност.- Минеко Ивасаки (наводно, најуспешната гејша на сите времиња) во интервју за Бостон Феникс"Поголемиот дел од жените биле сопруги кои не работеле надвор од нивните семејни обврски. Станувањето гејша било начин на кој жените се издржувале себеси без да стане нечија сопруга. Жените гејши живеат во строго матријархално општество. Жените доминираат. Жените управуваат со куќите на гејши, тие се наставнички, тие управуваат со чајџилниците, тие ги поддржуваат амбициозните гејши и тие водат сметка за финансиите на гејшите. Единствената поголема улога која ја играат мажите во општеството на гејшите е онаа на гостин, иако понекогаш и жените исто така ја имаат таа улога.
Од историски аспект, јапонските феминисти ги гледаат гејшите како експлоатирани жени, но некои модерни гејши се сметаат себеси за слободни феминисти.
Овие жени доста млади ги напуштаат своите семејства со цел да се посветат на својата уметност. Тие веруваат дека мажите можат да имаат свој живот, секогаш контролирано, па зошто да не и жените? Исто така, тие „станале умешни во употребата на нивниот свилен шарм за да ги вртат нивните мажи околу малиот прст... да манипулираат со глупавите, несвесни мажи... да направат еден маж да поверува дека тој е единствениот кој ги има брилијантните идеи“. Не сите гејши се идентификуваат себеси со феминизмот и постои грижа дека традицијата на гејшите го забавува напредокот на жените во Јапонија.
Погрешни гледишта
Постојат многу погрешни сфаќања за вистината за гејшите, поради бурното минато на занаетчиите, проститутките од квартовите на задоволството во Јапонија. „Светот на гејшите, светот на „цветот и врбата“, се многу посебно општества кои се опкружени со мистерија. Митовите кои се создадени од надворешни ликови за околината и начинот на живеење во светот на гејшите, во најголеми дел со создадени без да се проверат. и поради тоа што тоа е доста приватен, елитен свет, поголемиот дел од луѓето не се чиувствуваат пријатно додека зборуваат за него.“
Модерни гејши
Модерните гејши сѐ уште живеат во традиционални куќи за гејши наречени окија во области наречени ханамахи (花街,градови на цвеќињата), делумно за време на нивнотo учење. Многу искусни гејши се доволно успешни за да изберат да живеат независно. Елегантниот свет со висока култура во кој припаѓаат гејшите се нарекува карукаи (花柳界,„светот на цвеќето и врбата“).
Пред дваесеттиот век обучувањето на гејшите започнувало кога девојчето има околу четири години. Денес, девојките одат на училиште додека се тинејџерки и тогаш лично донесуваат одлука дали да станат гејши. Младите жени кои сакаат да бидат гејши денес најчесто започнуваат со нивната обука откако ќе завршат основно, средно образование, дури и факултет. Многу жени ја започнуваат нивната кариера кога се веќе возрасни.
Со набљудувањето на другите гејши и со помошта на сопственикот на чајџилницата, ученичките исто така станувале вешти во односите со клиенти и во сложеното традиционално опкружување со одбирање и носење на кимоно, свилена наметка со должина до подот украсена со нејасни, сложени дизајни која во пределот на половината е прицврстена со појас кој се нарекува оби.
Се смета дека денес традицијата на гејшите е најцврста во Кјото, вклучувајќи го и Гион Кобу. Гејшите во овие обасти се познати како геико. Во Токио, постојат ханамахи во Шимбаши, Асакуса и Кагуразака кои се исто така познати. Денес во модерна Јапонија, гејшите и маико се ретка глетка надвор од ханамахи. Во 20-тите години од 20 век, во Јапонија постоеле околу 80 000 гејши, но денес има многу помалку. Точниот број му е непознат на странците и се проценува да е од 1000 до 2000 гејши, најмногу во прибежиштето на гардот Атами. Најчести глетки се туристите кои плаќаат за да бидат облечени како маико.
Бавната економија, намалениот интерес за традиционалните уметности, ексклузивната природа на светот на цвеќето и врбата и високите цени за да бидете забавувани од гејша придонеле за намалување на интересот за традицијата.
Во 2007 година, првата бела гејша дебитираше под името Сајуки во областа Асакуса во Токио.
Уметности
Гејшите го започнуваат нивното учење за музиката и танците кога се доста млади и го продолжуваат низ нивниот живот. Гејшите можат да работат и во нивните осумдесетти и деведесетти и од нив се очекува да вежбаат секој ден, дури и по седумдесет години искуство.
Зборот „гејша“ во буквален превод значи „уметник“ и во доцниот осумнаесетти век опишувал палета од јапонски уметнички: широ, забавувачка; кероби, гимнастичарка, кидо, гејша која стои на влезот на карневалите; или јоро, проститутка и тип на жена со која се мешале професионалните гејши со години.
Танцот на гејшата потекнува од танцот кој се изведувал на сцената кабуки. „Дивите и екстравагантни“ танци претворени во посуптилна, стилизирана и контролирана форма на танц. Танцот е екстремно дисциплиниран, слично како и тај чи. Во секој танц се употребуваат гестови за да се раскаже приказна и само познавачот може да го разбере скриениот симболизам. На пример, краток гест со дланката претставува читање на љубовно писмо, држењето на крајот од марамчето во устата значи кокетирање и долгите ракави од накитеното кимоно често се употребуваат за да симболизираат бришење на солзи.
Танците се придружувани си традиционална јапонска музика. Основен инструмент е шамисен. Во 1750 година бил воведен шамисен во културата на гејшите и бил употребуван од јапонските уметнички со години. Овој шамисен кој потекнува од Окинава, е инструмент со три жици кој наликува на бенџо и се свири со перце (трзалица). Има доста посебен, меланхоличен звук кој често е придружуван од флејта. Овој инструмент е опишан како „меланхолија“, бидејќи во традиционалната шамисен музика постојат само мали третини и шестини. Сите гејши мораат да научат да свират на шамисен, иако за да се научи тоа се потребни години. Заедно со шамисенот и флејтата, гејшите исто така учат да свират на ко-цизуми, мал тапан за на рамо во форма на песочен часовник и голем таико (тапан). Некои гејши не само што танцуваат и свират, туку и пишуваат убави, меланхолични поеми. Други сликаат или компонираат музика.
Гејшите и проституцијата
Во 1872 година, по обновата Меиџи, новата влада донела закон кој ги ослободува проститутките (шоги) и гејшите (геиџи). Формулирањето на овој статут било предмет на контроверзии. Некои службеници сметале дека проститутките и гејшите работеле на различни краеви од истата професија – продавање на сексуални услуги – и дека, според тоа, сите проститутки треба да се нарекуваат „гејши“. На крајот, владата одлучила да ја одржи линијата помеѓу двете групи, објаснувајќи дека гејшите се попрефинети и не треба да се мешаат со асоцијација на проститутки.
Исто така, гејшите кои работеле во градовите онсен, како што е Атами, се наречени гејши онсен. На гејшите онсен им се припишувала лоша репутација поради преовладување на проститутките во тие градови, коишто се претставувале како „гејши“, исто како и груби гласини за танцувачките рутини како што е Шалоу Ривер (во која „танчерите“ го подигнуваат здолништето од своето кимоно сѐ повисоко и повисоко). Спротивно од овие „гејши за една ноќ“, вистинските гејши орсен се, всушност, компетентни танчерки и музичари. Меѓутоа, автобиографијата на Сајо Масуда, гејша онсен, која што работела во префектурата Нагано во четириесеттите години од дваесеттиот век, открива дека во минатото, таквите жени често биле под интензивен притисок да продаваат сексуални услуги.
Личните врски и дана
Гејшите се сами; оние коишто ќе одлучат да се венчаат мораат да се повлечат од професијата.Во минатото било традиција вистинската гејша да земе дана, или патрон. Дана бил богат маж, понекогаш оженет, кој имал средства за ги поддржи големите трошоци поврзани со традиционалната обука и трошоците на гејшите. Тоа понекогаш се случува и денес, но многу ретко. Гејшата и нејзиниот дана можат, но и не мора, да бидат во врска, но интимноста никогаш не се сметала за награда поради финансиската поддршка на избраниот дана. Традиционалните состаноци и вредности со таквата врска се многу сложени и не се правилно сфатени, дури и од многу Јапонци. Иако е вистина дека гејшата е слободна да има лични врски со мажите кои ги запознава во нејзината работа, некои врски се внимателно избрани и не се вообичаени.
Гиша девојките (Geisha girl)
Гиша девојките (Geisha girls) биле Јапонки кои работеле како проститутки за време на Сојузната Окупација на Јапонија. Тие скоро ексклузивно ги услужувале америкаснките војници кои биле сместени во земјата и им се обраќале со „гиша девојка“ (со погрешен изговор). Овие жени облекувале кимоно и го имитирале изгледот на гејшите. Американците кои не биле запознаени со јапонската култура не можеле да ја најдат разликата помеѓу вистинските гејши и овие костумирани проститутки. Се вели дека кратко по нивното доаѓање во 1945 година, американските окупатори се собрале во Гинза и извикувале во еден глас, „Сакаме гиша девојка!“ На крајот, терминот „гиша девојка“ станал општо име за секоја јапонска проститутка или работничка во мизу шобаи и вклучувало служителки во барови и улични придружувачки. Истражувачите шпекулираат дека гиша девојките се виновни за погрешното толкување на Западот дека сите гејши се обврзани на проституција.
Мизуаге
Мизуаге (水揚げ) е церемонија во која учествува маико (гејша-ученик) за да го означи нејзиното созревање. Мизуаге во буквален превод значи „издигнување на водите“ и неговото првобитно значење е истоварување на риба од брод. Со текот на времето, зборот означувал пари собрани од бизнисот за забава. Оваа транзиција често се случува на дваесет години. Гејшата потоа мора да биде способна да застане на силата на нејзините сопствени уметнички изведби и да ја напушти нејзината „постара сестра“.За време на периодот Едо куртизаните кои учествувале во мизуаге биле спонзорирани од патрон кој го имал правото да ја одземе нивната невиност. Во 1959 година тоа било прогласено за нелегално. Сите маико морале да поминат низ таа церемонија со цел да станат вистински гејши. Откако функција на мизуаге патронот е завршена (или одземање на невиноста на младата маико), тој не смеел да има понатамошни врски со девојката.
За мизуаге на една маико се добивала голема сума на пари која се употребувала за претставување на нејзиното дебитирање како гејша. Церемонијалното одземање на невиноста на гејјшите не само што било комерцијална трансакција, туку и обред на преминување: Вистинската гејша била софистицирана „професионална жена“ од која се очекува да има буквално познавање за спротивниот пол.
Изглед
Изгледот на гејшата се менува со текот на нејзината кариера, од младешката, пренакитена маико, до посериозниот изглед на постара, вистинска гејша. Различните фризури и игли за коса означуваат различни фази од развојот на младата девојка и важен е секој детал, дури и да незначаен, како што е должината на веѓите. Младите имаат кратки веѓи, додека долгите веѓи означуваат зрелост.
Вандеја (појаснување)
Вандеја (Vendée) може да се однесува на:
Гејша
Шминка
Денес, традиционалната шминка на гејшите-ученици е една од нивните најпрепознатливи одлики, иако вистинските гејши во принцип носат бела шминка на лицето која е карактеристична за маико само за време на специјални изведби. Традиционалната шминка на гејшата-ученик се одликува со густа бела основа со црвен кармин и црвено и црно нагласување на пределот околу очите и веѓите. На почетокот белата маса била изработувана од графит, но по откривањето дека ја труе кожата и предизвикува ужасни проблеми на кожата и грбот на постарите гејши кон крајот на ерата Меиџи, таа била заменета со пудра од ориз. Нанесувањето на шминката тешко се усовршува и претставува процес кој одзема доста време. Шминката се нанесува пред облекувањето со цел да се избегне валкање на кимоното. Прво, на кожата се нанесува восочна или мрсна супстанција, наречена бинтсуке-абура. Потоа, во вода се меша бела пудра и откако ќе се добие паста се нанесува со бамбусова четка почнувајќи од вратот па нагоре. Белата шминла го покрива лицето, вратот и градите, со две или три непокриени области (формирајќи W или V облик, обично традиционален W-облик) кои се оставаат лево на задниот дел од вратот, за да ја нагласат таа традиционална област, и линија од гола кожа околу косата, која создава илузија на маска. Откако основниот слој е нанесен, со сунѓер се поминува низ целото лице, врат, гради, заден дел од вратот, за да се отстрани вишокот на влажност и да се изедначи основата. Со следниот чекор се исцртуваат очите и веѓите. Традиционално, се употребувал јаглен, но денес се употребува модерна козметика. Веѓите и надворешните агли на очите се исцртуваат со црна линија со остар јаглен; маико исто така нанесува црвена линија околу нејзините очи. Усните се исцртуваат со мала четка. Бојата се чува во малечко пакување и се растопува во вода. Се додава и кристализиран шеќер за да им даде на уснитe блескав изглед. Гејшата ретко ги исцртува и двете усни во западен стил, бидејќи белата боја создава оптичка мамка и целосното исцртување на усните прави тие да изгледаат премногу големо. Долната усна се исцртува делумно, додека горната се остава целосно бела кај маико во нејзината прва година, по што и горната усна исто така се исцртува. Новите целосни гејши целосно ги исцртуваат само нивните горни усни. Поголемиот дел од гејшите целосно ја исцртуваат горната усна, а на долната исцртуваат само искривена линија, која што не го следи обликот на усната. Гејшите ги заобиколуваат долните усни за да создадат илузија на пупка од цвеќе. Некои маико кои се во последната фаза на нивната обука понекогаш за кратко нанесуваат црна боја на нивните заби. Тоа било честа појава кај жените во Јапонија кои биле во брак и, пред тоа, во империскиот суд, но останува како таква само во некои области. Таа постапка се практикува делумно поради жолтиот изглед на необоените заби во контраст на белата шминка; нанесувањето на црна боја на забите значи дека тие „исчезнуваат“ во мракот на отворената уста. Оваа илузија, секако, е поистакната од далечина.
Во првите три години маико ја носи оваа тешка шминка скоро секогаш. Во нејзиниот почеток маико добива помош за нејзината шминка или од нејзината онее-сан, или „постара сестра“ (искусна гејша која е нејзин ментор), или од окаа-сан, или „мајката“ на нејзината куќа. По овој период, таа сама ја нанесува шминката. Откако маико работи три години, таа ја менува нејзината шминка. Причината за тоа е нејзината зрелост, а поедноставниот стил ја покажува нејзината природна убавина. Сепак, гејшата нанесува бела шминка за формални настани. Гејшите кои имаат повеќе од триесет години нанесуваат бела шминка само за оние посебни танци кои го бараат тоа.
Облека
Гејшите секогаш носат кимоно. Гејшите-ученички носат доста шарено кимоно со екстравагантен појас. Појасот секогаш е во посветла боја од кимоното што таа го носи со цел да даде извесен егзотичен баланс. Маико го носат појасот во стил „дарари“ (појас што виси). Постарите гејши носат по дискретни шари и стил (најчесто појасот е врзан со поедноставен јазол, кој го практикуваат жените во брак познат како „таико мусуби“, или (太鼓結び) „цилиндричен јазол“.
Кимоното на гејшата-ученик, освен тешкиот појас, има ракави во облик на џеб, наречени „фури“, кои се влечат до подот. За време на танците или изведбите, ученичката мора повеќепати да ги завитка ракавите околу нејзините раце за да го избегне паѓањето.
Бојата, шарите и стилот на кимоното зависи од сезоната и настанот на кој присуствува гејшата. Во зима, гејшите можат да се видат во хаори со должина од три четвртини, обрабена со рачно обоена свила преку нивното кимоно. Обрабените кнона се носат во постудените периоди, додека обичното кимоно за време на летото. За да се заврши едно кимоно се потребни од две до три години, поради сликањето и украсувањето. Геико носи црвено или розово нагајубан, (поткимоно). Маико носи црвено поткимоно со бели шари. Појасот на младата маико е претежно црвен со бели, сребрени или златни украси. Од две до три години од нејзиното учење, црвениот појас е целосно икрасен со бели шарки (ако се набљудува од предната страна) за да ја покаже нејзината возраст. Кога веќе има околу 20 години, нејзиниот појас преминува од црвена во бела боја.
Гејшите носат рамни сандали, зори, додека се надвор од куќата, а додека се во неа носат само таби (бели чорапи со разделени прсти). Кога е студено, гејшите носат високи, дрвени цокули, наречени гета. Маико носи специјални дрвени цокули, познати како окобо.
Според работните закони, девојките не смеат да го започнат учењето во светот на гејшите пред осумнаесте години (со исклучок на Кјото, каде што петнаесетгодишни девојки стануваат маико-ученик со полно работно време), но пред тоа тие почнуваа на возраст од единаесет или дванаесет години за веќе на осумнаесет да бидат вистински гејши. Минеко Ивасаки, инспиративниот лик за Мемоарите на една гејша на Артур Голден, објаснува: „''Совршенството е целосната идеја. Поради тоа ни е потребна толку долга обука. Ние не можеме да им наплатуваме на гостите за да гледаат во несовршеност. Мора да биде совршено''.“
Фризури
Фризурите на гејшите се менувале низ историјата. Во минатото, жените ги носеле нивните коси пониско, додека во други периоди високо средени. За време на 17 век, жените почнале повторно високо да ги средуваат своите коси и во тој период се развила традиционалната фризура шимада, вид на традиционална пунџа (шињон), која ја носат поголемиот дел од вистинските гејши.
Постојат четири видови на шимада: шимада така, висока пунџа која обично ја носат млади, невенчани жени; шимада цубуши, порамна пунџа која обично ја носат постарите жени; иувата, пунџа која обично е прицврстена со парче обоен памучен креп; и фризура која наликува на поделена праска, која ја носат само маико. Таа фризура понекогаш се нарекува моноваре, или „поделена праска“. Познати се и фризурите: Офуку, Кацујама, Јако-шимада и Сако. Маико од Мијагава-чо и Понточо носи дополнителни шест фризури, на чело со Сако, вклучувајќи ги Умемодоки, Ошидори но Хина, Кикугасане и Осафуне.
Во популарната култура
Зголемениот интерес за гејшите и нивниот егзотичен изглед создал различни популарни културни феномени и во Јапонија и на Западот. Интересот на Западот за гејшите се зголеми со романот од 1997 година и филмот од 2005 година Мемоарите на една гејша и автобиографијата на поранешната гејша Ивасаки Минеко, насловена како Гејшата од Гион.
Вега де Санта Марија
Вега де Санта Марија — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Дерматофитоза
Дерматофитоза е габично заболување предизвикано од посебна група на габи, наречени дерматофити. Во дерматофити спаѓаат родовите: Trychophyton, Microsporum и Epidermophyton. Тие паразитираат во кератинските делови на кожата и кожните израстои (нокти и влакна) и го лизираат кератинот. Во зависност од локацијата на која паразитира дерматофитот, може да ги предизвика следниве болести:
Козјак (археолошко наоѓалиште)
Козјак — археолошко наоѓалиште во преспанското село Козјак. Претставува осамен наод од римско време. Наодот претставува вотивна мермерна плоча која се чува кај човек во Ресен, а била донесена од селото Козјак, од непознато наоѓалиште. На плочата е претставен Аполон кој во десната рака држи тирс, а во левата надолу спружена рака држи нејасен предмет - сад? Под раката му седи четириножно животно - пантер? Димензиите на плочата изнесуваат 36 × 31 × 5 см.
Венетик
Венетик (Βενέτικος, Венетикос) — река во Егејска Македонија, десна притока на Бистрица.
Извира од планината Смолика над с. Авдела, Гребенско и тече на исток. Ја образува впечатливата клисура Портица, па на крај се влева во Бистрица кај с. Раци, Гребенско. Реката е погодна за сплаварење и кајакарење.
Мостови
Реката е позната по своите стари турски камени мостови. Во минатото имала 19 моста, од кои највеќето се зачувани. Најпознати се Азизагиниот мост кај с. Залово и Портичкиот мост кај с. Спилио. Азизагиниот е најголемиот грбав мост во Македонија и втор во денешна Грција, по оној кај Плака на р. Арахтос, Епир. Изграден е во 1727 г. по нарачка на Азиз-ага. Портичкиот мост се наоѓа на влезот на истоимената клисура. Изграден е во 1743 г. и долг е 13 метри.
Легенди
Легендата е дел од фантастичните приказни во кои ликовите и случките за кои се раскажува се земени од историјата. Има два вида легенди: за личности и за места. Во легендите за места се раскажува како се создале некои езера, планини, реки... Исто така легендите се творби кои на фантастичен начин раскажуваат за појави од животот и од природата создавање на светот, човекот, сонцето, имињата, ѕвездите и слично. Зборот легенда потекнува од латинскиот збор legenda што значи „нешта што треба да се читаат".
Национален парк Берингија
Национален парк Берингија (Берингия) – парк кој се наоѓа на исток на Чукотскиот Автономен Округ (Чукотка), најсевероисточниот регион на Русија. Тој се наоѓа на западната (азиска) страна на Беринговиот Проток.
Преглед
До пред 11000 г.п.н.е., територијата на паркот била поврзана со земјен мост, познат како Берингија, до Северна Америка. На источната страна, на Алјаска, се наоѓа Националниот резерват на Беринговиот земјен мост, со кој управува Националниот сервис за паркови на САД. Имало разговори меѓу САД и Русија за спојување на овие два национални парка во „меѓународен пар“, но тоа досега не е формализирано. Most of the sparse population in the area are the indigenous Chukchi people or Yupik peoples. Паркот бил прогласен за национален парк во 2013 година.
Паркот се протега на два реони на Чукотскиот Полуостров: Провиденски Реон на југ и Чукотски Реон на север. Топографски тој е приморска планинска субарткичка тундра. Планините со средна височина, просечна висина од 900 метри, со највисок врв Исходнаја со 1194 метра. Исто така паркот има широки рамнини тундра. Климата во областа е субарктичка. Зимите се долги и многу студени, летата се ладни и кратки. Јануари е најстудениот месеци со средна температура во Анадир од −22,6 °C и средна температура од +11,6 °C во јули.
Хаминкелн
Хаминкелн — град во Везел, во Северна Рајна-Вестфалија во Германија. Градот се наоѓа на околу 10 километри од Везел.
Бомбашки напад во Газиантеп (август 2016)
Бомбашки напад во Газиантеп — самоубиствен бомбашки напад кој се случил на 20 август 2016, на свадбена церемонија во Газиантеп. Нападот бил изведен од дете на возраст од 12 до 14 години. Најмалку 30 луѓе биле убиени, а околу 94 ранети. Курдистанската политичка партија ХДП објави дека нападот бил спроведен кон свадба од членовите на нивната партијата. Исламската Држава и Курдистанската работничка партија (ПКК) биле обвинета за напад од страна на парламентарните службеници на АКП, иако нема група која сè уште ја има преземено одговорноста за нападот. Снимките од местото на нападот биле забранети од страна на Врховниот одбор за радио и телевизија РТУК.
Властимир Ѓуза Стојиљковиќ
Властимир „Ѓуза“ Стојиљковиќ (Ражањ, 30 јуни 1929 - Белград, 17 јуни 2015) бил српски театарски, филмски, радио и ТВ глумец.
Биографија
Властимир „Ѓуза“ Стојиљковиќ е роден во учителско семејство, од татко Младен и мајка Лепосава. Мајка му го учела во прво и второ одделение, а татко му во трето и четврто. Гимназијата ја завршил во Крушевац, а со глумата се бавел аматерски уште како средношколец. По завршувањето на средното образование се запишал на Рударско-геолошкиот факултет, кој го оставил во третото полугодие и се запишал на Академијата за театарска уметност.
Се оженил двапати. Неговата прва сопруга била глумицата Олга Станисављевиќ, која починала во 1987 година. Вториот пат се оженил со Душанка Врањанац.
Во 1983 година ја добил Октомвриската награда на Град Белград, а во 2001 година го добил прстенот Добрица. Во 2009 година за животно дело ја добил статуетката Златна Турција.
Театар
Својата професионална кариера ја започнал во 1946 година во театарот Крушевац. Уште како студент на Театарската академија, почнал да глуми во 1951 година во Белградскиот драмски театар (БДП). Работел во БДП до 1968 година, по што се преселил во Ателје 212. Тој се вратил во БДП во 1978 година и останал таму до 1985 година, кога повторно се преселил во Ателје 212, каде играл до пензионирањето во 1995 година. Често гостувал во многу претстави на други театри (Југословенски драмски театар, Народен театар во Белград, Народен Театар на Република Српска во Бања Лука, театар Звездара итн.). Тој одиграл повеќе од 150 театарски улоги.
Филм и телевизија
Своето филмско деби го имал во 1957 година во странската земја на Јоже Гале. Голема популарност стекнач со филмот Љубов и мода за кој ја отпеал познатата песна Девојко мала. Покрај таа песна, тој снимил уште неколку кои биле објавени на сингл плочи. Тој ја одиграл својата прва филмска главна улога во воената драма Ноќи и утра на Пјер Мајровски во 1959 година. За неговата последна филмска улога во „Без чекори“, постхумно ја освоил Гран-при на Филмските средби во Ниш. Имал вкупно 18 улоги во играни филмови. Тој неколку пати ги пресинхронизирал другите колеги во филмови и ги отпеал насловните нумери за неколку филмови во кои не играл.
За прв пат се појавил на ТВ во првата драма во живо на ТВ Белград, Егзекуција во 1958 година. Голема популарност стекнал со улогата на Родољуб Петровиќ во долгогодишната серија Театар дома. Во 1963 година, тој и Милена Дравиќ ја воделе новогодишната шоу-програма Копчиња за петтиот кат. Во текот на 1976 и 1977 година водел забавна емисија Чест ми е да ве поканам на ТВ Белград.
Краљево
Краљево е град во Србија. Има 82.846 жители, и покрај него минуваат реките Ибар, Морава и Рибница.
Властимир Ѓуза Стојиљковиќ
Филм и телевизија
Во средината на 1990-тите, тој ја играл улогата на симпатичниот италијанско-српски благородник, измамникот Конте Марио Марко дел Тинторето, во серијата Среќни луѓе од Синиша Павиќ.
Радио
На Радио Белград одиграл повеќе од 340 улоги во Драмската програма (за прв пат пред микрофон во 1953 година во претставата Штурецот на огништето од Дикенс). Кон крајот на 1980-тите тој ја водел радио програмата „Забавник“ на Радио Белград, а учествувал и во други забавни емисии на оваа радио станица.
Крајот на животот
На почетокот на октомври 2014 година, Јуза доживеал мозочен удар. Тој од Клиничкиот центар бил префрлен во Заводот за рехабилитација на улица „Сокобањска“. На крајот на мај 2015 година, Ѓуза бил префрлен на Клиниката за инфективни и тропски болести на Клиничкиот центар на Србија, каде што починал на 17. јуни 2015 година на 86-годишна возраст.
Комеморацијата по повод смртта на бардот на српскиот театар се одржал на 22 јуни во преполната сала на Ателје 212 на сцената „Мира Траиловиќ“. Од Ѓуза се простиле бројни колеги и пријатели (Бранимир Брстина, Светлана Цеца Бојковиќ, Никола Ристановски и др.).
Јуза бил кремиран во вторник на 23 јуни во 15 часот на Новите гробишта во Белград.
Муќкалица (јадење)
Муќкалица — главно јадење, составено од месо и е дел од српската кујна. Различни рецепти се дел од локалните кујни во јужна Србија (Лесковац, Шар Планина од Косово, Топлица). Главната одлика на ова јадење е дека месото пред подготовка на јадењето мора да биде испечено на скара. Месото се посолува и се сече на крупни коцки. Може да се направат и раженчиња на стапче и да се испечат на скара.
Подготовка на јадењето
Парчињата месо од скарата може да се завиткаат со сланина или сланината може посебно да се испече и подоцна да се додаде во зеленчукот. Исечканиот кромид се динста на масло и кога ќе се испржи се додаваат сечканите пиперки, домати и сечканиот лук. Се додава месото, се прелива со малку вода и се динста додека зеленчукот не стане компактна смеса. Се зачинува и замастува по вкус.
Според некои рецепти, доматите треба претходно да се излупат, а пиперките да се потпечат и исто така да се олупат. На крајот од готвењето, муќкалицата се запечува во рерна неколку минути.
Леска (округ)
Леска или Леж (Rrethi i Lezhës) е еден од 36-те окрузи во Албанија. Округот има населеие од 77,184 жители (2010), и површина од 479 км2. Округор се наоѓа во северозападниот дел на земјата, со главен град Леска. Во округот се наоѓаат следните населени места:
Тохово
Тохово (Τρίλοφος, Трилофос) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Неофит VIII Цариградски
Неофит VIII Цариградски — Вселенски патријарх од 1891 до 1894 гофина.
Тохово
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри severno од градот Катерина и на 21 километри југоисточно од центарот на општината, Елафина.
Селото се наоѓа на надморска височина од 237 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
На пописот од 1913 година биле евидентирани 71 жител, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1170 жители
Демографија
Во 1928 година селото броело 1209 жители, додека во 1940 година селото броело 1694 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 1135 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1202 жители, во 1971 година имало 703 жители, во 1981 година имало 749 жители, додека во 1991 година имало 694 жители. Денеска, населението на селото е 521 жител според пописот од 2011 година.
Црква „Св. Василиј Велики“ - Грнчиште
'''Св. Василиј Велики''' — преродбеничка православна црква во велешкото село Грнчиште, Општина Градско. Ѝ припаѓа на Повардарската епархија на Македонската православна црква.
Сместена е на јужниот крај на селото. Изградена е во XIX век, кога е и живописана и од кога датираат иконите. На почетокот на XXI век била во рушевини.
Флеш Валон 2020
Флеш Валон 2020 — 84. издание на велосипедската еднодневна трка Флеш Валон, која првично требала да се одржи на 22 април во Белгија, но била одложена поради пандемијата на КОВИД-19. Била повторно закажана за 30 септември, како петнаесетта трка во рамки на Светската турнеја.
Била освоена од Марк Хирши.
Екипи
Бидејќи Флеш Валон е настан од Светската турнеја, сите деветнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Шест професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Велајос
Велајос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
NGC 3451
NGC 3451 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3451 се споменува и како UGC 6023, MCG 5-26-28, CGCG 155-35, IRAS 10516+2730.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3451 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3451 има привидни димензии од 1,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 3451 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32754. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 145; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1980. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1357.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Дионисиј V Цариградски
Дионисиј V Цариградски — Вселенски патријарх од 1887 до 1891 година.
NGC 1517
NGC 1517 — спирална галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1517 се споменува и како UGC 2970, CGCG 418-13, IRAS 04064+0831.
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1517 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1517 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 1517 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14564. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 178; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 666. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1308.
Грињарова реакција
Грињарова реакција, или Грињарова синтеза, е спојна реакција во органската хемија во која доколку органомагнезиумовхалоген се спои со вода се добива алкан, доколку се спои со јаглерод диоксид се добива карбоксилна киселина, а доколку се спои со карбонилни соедининија (алдехид, кетон) се добива алкохол.
Реакција меѓу Грињаров реагенс и вода
Грињаровите реагенси претставуваат алкил магнезиумови халогениди (RMgX). Во контакт со вода тие хидролизираат, а производ на ваквите реакции се алкан и магнезиум хидроксид халогенид.
Реакција меѓу Грињаров реагенс и јаглерод диоксид
Реакцијата меѓу Грињаров реагнес и јаглерод диоксид се одвива во две етапи. Првата етапа претставува адиција на Грињаров реагенс кон јаглердниот диоксид, а втората етапа претставува хидролиза на добиениот производ во присуство на разводнета киселина.
Реакција меѓу Грињаров реагенс и кетон
Реакцијата меѓу Грињаров реагенс и кетон се одвива во две етапи. Првата етапа претставува адиција на Грињаров реагенс кон двојната врска меѓу кислородот и јаглеродот, а втората етапа претставува хидролиза на добиениот производ во присуство на разводнета киселина.
Реакција меѓу Грињаров реагенс и алдехид
Реакцијата меѓу Грињаров реагенс и алдехид се одвива во две етапи. Првата етапа претставува адиција на Грињаров реагенс кон двојната врска меѓу кислородот и јаглеродот, а втората етапа претставува хидролиза на добиениот производ во присуство на разводнета киселина.
Сава Текелија
Сава Поповиќ Текелија (Арад, 28 август 1761 - Пешта, 21 септември 1842) бил првиот српски доктор по право, основач на една од најголемите донации надвор од Србија - Институтот Текејанум, претседател на Матица Српска, благородник, царски таен советник. и „Златен витез“, адвокат, филантроп и основач.
Во 1831 година Покрај горенаведените титули, Сава е член и на „Познатите комитети на Арад, Чанад, Чонград, Торонто, Темеш, Бихар и други Табула Судејскија преседaтел“ (член) и „Гетинско научно друштво“.
Писателот на естетиката Вељко Петровиќ за великанот Сава Текелија забележал: тој е последната фигура на антички српски великан, а воедно и првата, експресивна фигура на нашиот современ човек.
Потекло
Тој потекнува од српското банатско воено и благородничко семејство Поповиќ, кое е огранок на старата аристократска српска лоза. По падот на српскиот деспотизам (1459), семејството се нашло во Унгарија, но без благородничка титула. Меѓу водачите на српскиот народ, семејството влегло благодарение на Јован Текелија, прадедото на Сава. Името на Текелија, српскиот историчар Алекса Ивиќ, го поврзува со старото село Тукуља на Чепела Дунав Ада, во близина на Будимпешта, каде што се чини дека некогаш живееле Србите Поповиќи.
Јован Поповиќ Текелија, капетан и командант на поморската воена граница, се истакнал во битката кај Сента во 1697 година, во која австриската војска под команда на Јуџин Савојски ги поразила Турците. За неговите заслуги и воинствен подвиг во оваа борба, Јуџин Савојски потоа го назначил за командант на српската милиција во Арад. Цар Јосиф I, тогаш веќе полковник на поморската милиција, Јован Поповиќ Текелија, неговите најблиски роднини (братот Остоја и неговото семејство) и потомците ја здобиле благородната титула во 1706 година. години поради херојството за време на Ракочивото востание. Неколку години потоа, Поповиќ како дел од презимето се изгубило.
Биографија
Сава Текелија е роден на 17/28 август 1761 година, во Арад (тогаш Хабсбуршка монархија, денес Романија). Тој бил син на Јован Текелија, граничен офицер (поручник) и унгарски спахија Марта род. Ненадовиќ, внук на митрополитот Ненадовиќ.
Тогаш станал позаинтересиран за својот народ. Посебно се интересирал за неговата судбина кога во 1804 година во Србија избувнало востание против турската власт. Свесен за своето богатство, образование и углед во високото општество, Текелија сакал да се види себеси на чело на ослободената српска држава и не му била непозната идејата за создавање југословенска заедница или идејата да биде прв човек на обединетите јужни Словени.
Како поддржувач на Доситеј Обрадовиќ, со кого се запознал и допишувал, рано дошол до заклучок дека образованието е главниот поттик за движењето на српскиот народ кон подобра иднина. Уште пред формирањето на неговата доктрина, тој давал значителни суми на пари за образование на српската младина и подигање на интелигенцијата на својот народ. Забележано е дека тој бил против Вуковата јазична реформа и тврдоглаво се залагал за словенско-српскиот јазик во науката и литературата. Тој бил поддржувач на идејата за просветлен апсолутизам и „неговиот последен претставник и поддржувач меѓу Србите“. За доживотен претседател на Матица Српска е избран на 77 години. Сите сили ги насочувал за доброто на Матица и за општо добро. Тоа го потврдува и фактот што тој и пред самата своја смрт нашол сила да дојде на седницата и да претседава со неа. Својата лична библиотека ја подарил на Матица Српска. Во подоцнежните години, Сава Текелија се здобил и со печатница за Матица Српска, почнал да издава книги и поддржал многу зафати на оваа културна институција. Непосредно пред крајот на својот живот, Текелија и го оставил во аманет на Матица Српска целиот свој имот: имот, куќи и 150.000 форинти. Неговата „Збирка подароци“ (1843), која се состоела од 11 портрети на членови на семејството и албум со цртежи направени од Сава за време на неговите патувања во Средна Европа, се чува во галеријата „Матица Српска“.
Во 1813 година, Сава имал намера да се ожени за да се одржува семејството. Се оженил по многу избори, кога се вратил од Виенскиот конгрес. Негова избраница била младата Амалија Безег, од селото Хајник, во близина на градот Рибар, во Зомолската жупанија. Таа била лутеранка од унгарско словачко семејство, со која тој „имал лошо разбирање“. Ја земал за жена, иако не ја сакал, бидејќи наводно му здосадило од потрагата. Набргу по бракот, меѓу нив настанал раздор, што довел до тоа Сава да побара судски развод во 1821 година. Но, тој добил неповолна пресуда и затоа бил со жена без жена и останал со жена без деца. Тужбата била во тек уште десет години, до 1830 година проследена со големи непријатности и трошоци.
Славниот Србин починал ненадејно и без долго боледување („по четиричасовно боледување“) на 88-годишна возраст на 21 септември 1842 година во неговата куќа во Арад. Неговиот гроб се наоѓа во црквата Св. Петар и Павле во Арад. Оваа црква (првично) наречена „Текелија“ ја изградил неговиот прадедо, капетанот Јован, веднаш по неговото пристигнување во Арад во 1698 година. Сава ја доградил и украсил црквата - додал висока камбанарија и камбана (1822). Текелие биле ктитори на црквата Св. Петар и Павле, сè додека нивната машка лоза не изумрела во 1844 година, и смртта на Савовиот син Петар Текелија во Виена.
Просветителска мисија
Сава Текелија на најдобар можен начин ја остварил својата образовна мисија. Неговата дисертација била доказ дека и малите народи имаат свое место во светот на науката. Тој бил еден од најголемите српски добродетели. Дел од имотот, кој со текот на времето се зголемувал, бил издвоен за едукативни цели. Во 1796 година Текелија одржал говор пред Арадијанците, повикувајќи ги своите сограѓани да создадат фонд од кој ќе се овозможи образование на српските деца, а во 1798 година тој говор го објавил во посебна книшка на Еден Арад Граѓанин. Во 1810 година, тој и неговите 12 сонародници од Арад основале фонд за помош на српските студенти. Научно-образовната мисија на Сава Текелија во голема мера се совпаднала со целите на основачите на Матица Српска. Текелија знаел дека се потребни сили на умот и разумот за српскиот народ да може да се натпреварува со други понапредни народи. Тој ги поставил темелите на современото образование со инвестирање во образованието на луѓето.
Институт Текелијанум
Текелијанум Сава го основал со донација во Пешта во 1838 година, со цел да се образуваат сиромашните, најдобрите српски ученици и студенти од сите краишта каде што живееле Срби. Со оваа заложба, која му ја оставил на својот народ, си обезбедил постојано и многу видно место во галеријата на светли ликови од српското минато. Сава ги оставил своите книги во аманет на институтот, па Текелијанум од самиот почеток имал своја библиотека. Уште пред основањето на студентскиот интернат, библиотеката на Текелија се споменува како важна збирка на книги во приватна сопственост. Таа збирка неколкупати била преместена и по Втората светска војна конечно била сместена во Библиотеката на Матица Српска. Матица Српска и Текелијанум на крајот станале центар на културниот и научниот живот на учените Срби. Денес, сите публикации од библиотеката Сава Текелија (изданија од 1984 година) и Библиотеката Текелијанум (7114 публикации) се чуваат во Одделот за стари и ретки книги и завештанија на библиотеката Матица Српска. Така, библиотеката Матица Српска станува една од најстарите и најважните библиотеки меѓу Србите.
Библиографија
Неговите мемоари „ Описи на животот“ (објавени во Просвета, Белград 1966 г. ) и Дневникот на Сава Текелија се зачувани во ракописи и отпечатени во интегрална форма само во наше време.
Докторска дисертација
Неговата дисертација за причината и целта на постоењето на државата.( Правна дисертација за причината и целта на постоењето на државата ) е објавена на латински јазик, и таа е одбранета, две години по одбраната. Дисертацијата е 2008 година. година, на сто и седумдесетгодишнината од формирањето на Текелијанската донација и изборот на Сава Текелија за претседател на Матица Српска, најпрво била целосно преведена од латински на српски, па била испечатена во оригинална верзија и превод, заедно со придонеси на српски и англиски јазик. Докторските дисертации од тоа време значително се разликуваат од денешните. Тоа било само општа рамка за дискусија пред комисијата и се состоела од неколку основни и концизни тези. Дисертациите биле многу скромни по обем бидејќи било посветено внимание на усното излагање. Дисертацијата на Сава Текелија е напишана во духот на француската правна енциклопедија и просветителство. Авторот ги отворил прашањата во манир на филозоф, размислувајќи за големи животни теми. Тој дал јасност и прецизност на тезата. Одговорите ги давал користејќи научни методи. Тезата содржи елементи на филозофија на правото, социологија на правото, правна антропологија. Текелија не бил основоположник на овие научни дисциплини, но бил еден од оние кои на српската правна мисла и дале научна димензија.
NGC 5900
NGC 5900 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5900 се споменува и како UGC 9790, MCG 7-31-46, CGCG 221-44, IRAS 15132+4223.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5900 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5900 има привидни димензии од 1,7' х 0,5'.
Гудачки инструменти
Гудачките инструменти името го добиле според начинот на добивање на тонот: со влечење на гудалото преку жиците, што предизвикува треперење на жиците и создава тон. Гудачките инструменти имаат четири жици со различна дебелина. Најдлабоките тонови ги произведуваат недопрените жици, додека повисоките тонови настануваат со нивно скратување, што се постигнува со притисок на прстите од левата рака врз жиците. Сите инструменти од оваа група се со слична градба и техника, но различни по големина, распон на тоновите и бојата на звукот. Во овие инструменти спаѓаат: виолина, виолончело, виола и контрабас.
NGC 5900
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 15 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 12' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 131°.
Други поделби
Проучување на NGC 5900 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54431. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3048. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
Ријацино (железничка станица)
Железничката станица Ријацино (Stazione di Riazzino) ― железничка станица во селото Ријацино, општина Лавертецо, во швајцарскиот кантон Тичино. Таа е средна станица на стандардната железничка линија Џубјаско-Локарно на Швајцарските сојузни железници. Станицата била отворена на крајот на 2008 година, заменувајќи ја поранешната постојка на Ријацино-Куњаско.
Услуги
Почнувачки од промената во распоредот за 2020 година, следните возоци застануваат ви Ријацино:
Гамприн
Гамприн (Gamprin) — општина во Лихтенштајн со 1.524 жители.
Преглед
Го поседува Бендерн кој се брои помеѓу најисториските места во Лихтенштајн. Витезите положувале заклетва пред принцот во Бендерн во 1699 година. Општината Бендерн имала религиска значење до век. Имале црква посветена на Света Богородица, која била изградена во 1481 година, но темелите потекнуваат од 1045 година. Општината го посетува Лихтенштајнскиот институт и ЛГТ Груп.
Ферде
Ферде — град во Везел, во Северна Рајна-Вестфалија во Германија. Градот се наоѓа на десната страна на реката Рајна и на околу 10 километри југоисточно од Везел.