cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пржена пченка
Пченкарни јатки
Најпопуларниот бренд, Пржена пченка беше во сопственост на оригиналната семејна компанија Холовеј, додека компанијата не беше купена од Набиско во 1998 година. Пржената пченка е регистрирана трговска марка на Kraft Foods. Таа е достапна во пет вкусови: Оригинален, BBQ (со вкус на скара), Чиле Пиканте со Лимон, ранчот и Џалапено Чеддар.
Пченка ник
Филипинската варијанта на пржена пченка е корник. Во споредба со американската сорта, парчињата од пченка а се обично помали и појасни. Лукот е најчестиот вкус на корник, и со други вообичаени вкусови, вклучувајќи: чили сирење, адобо, скара, лехон манок (исто така познат како печено пилешко) и слатко. Главните брендови вклучуваат Boy Bawang (буквално "лук момче" на тагалог, најчесто се продаваат во мали пакети), пченка битови и сафари.
Популарна разновидност на корник е полесниот чихаррон, сличен на чичаррон, полупопукнат стил на корник со користење на лепкава пченка од регионот Илокос кој се третира со вар пред пржење.
Дијана
Дијана, компанија за закуски во Ел Салвадор, прави разновидни грицки како пржена пченка. Овие се нарекуваат elotitos на шпански, или крцкав пченкарен гриз. Доаѓаат во различни зачини, како што се Лимон, Сирење и Чили, и Скара. Тие се продаваат низ Средна Америка.
Љубомир Иванов
Љубомир Лалов Иванов (Любомир Лалов Иванов,, ) - бугарски математичар, географ, лингвист и политичар.
Претседател на секцијата „Математичка логика“ на Институтот за математика и информатика на Бугарската академија на науките (1990-2011). Претседател на бугарската Комисија за антарктички топоними од 1994 година, и национален претставник во Меѓународниот комитет на антарктичка географска информација. Претседател на фондацијата Манфред Вернер од 1994 година, претседател на Атлантскиот клуб во Бугарија (2001-2009 ).
Награди
Во 1987 година, Иванов ја добил наградата „Никола Обрешков“ – највисоката бугарска награда за достигнувања во областа на математиката за неговата монографиjа „Алгебарска рекурзивна теорија“. Награда од УНХЦР за неговиот придонес во студиите за бегалци.
NGC 4567
NGC 4567 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4567 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4567 има привидни димензии од 3,1' х 2,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 4567 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42064. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 878. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Надворешни врски
NGC 4567 NGC 4567 NGC 4567 NGC 4567 NGC 4567 NGC 4567
Сол Перлмутер
Сол Перлмутер (Saul Perlmutter ) — американски астрофизичар при Лоренсовата Берклиева национална лабораторија и професор по физика на Калифорнискиот универзитет. Тој е член на Американската академија на науките и уметностите, и бил избран за член на Американско здружение за напредок на науката во 2003 година. Тој е исто така член на Националната академија на науките. Перлмутер ги поделил Шововаta награда во 2006 година, Нобеловата награда за физика во 2011 година и 2015 Наградата за напредок на основите на физиката во 2015 година со Брајан Шмит и Адам Рис за обезбедувањето на доказ за ширењето и забрзувањето на универзумот.
Образование
Сол Перлмутер е роден како едно од трите деца на ашкенашко еврејско семејство на Даниел Перлмутер, професор во пензија за хемиско и биомолекуларно инженерство на Пенсилванскиот универзум, и Фелис Перлмутер, професор во пензија на школата за социјална администрација при Темпеловиот универзитет. Неговата баба по мајка, еврејскиот учител Самуел Давидсон (1903–1989), се преселил во Канада (и тогаш со неговата сопруга се преселиле во Њујорк) од бесарапскиот град Флорешт во 1919 година.
Перлмутер го поминал своето детство во Маунт Ејри маало во Филаделфија. Тој се образувал во месното училите во блискиот Џермантаун. Тој дипломирал со AB по физика одfrom ХАрвард magna cum laude во 1981 година и го добил докторатот за физика од Калифорнискиот универзитет, во 1986 година. Перлмутеровата доктордка теза со наслов „Астрометричка потрага за ѕвездениот придружник на Сонцето“ го опишува развојот и употребата на автоматизираниот телескоп во потрагата Немезисовите кандидати под раководство на Ричард Мулер. Во истиот период, тој го користел овој телескоп во потрагата за Немезис и суперновите, кои ќе го одведат до неговата наградена работа во космологијата. Перлмутер ја препишува идејата за автоматизирана потрага за супернови на Луис Алварез, добитник на Нобелова награда во 1968 година, кој ја споделил својата идеја со истражниот советник на Перлмутер.
Работа
Перлмутер раководи со Космолошкиот проект супернова при Лоренсовата Берклиева национална лабораторија. Оваа екипа и соперничката екипа на водена од Рис и Шмит, кои пронашле докзаи за забрзувачко ширење на универзумот засновано на набљудувањата на супернова тип Iа во далечниот универзум. Типот Ia настанува кога ѕвезда бело џуџе се стекнува со доволно маса над Чандрасекаровата граница, обично со крадење на масата од придружната ѕвезда. Бидејќи сите супернови од типот Ia се случуваат на истиот начин, тие образуваат стандардна свеќа чија сјајност може да се земе дека е приближно иста во сите случаи. Со мерењто на привидната сјајност на експлозијата од Земјата, истражувачите можат да го измерат растојанието до суперновата. Споредувајќи го измереното растојание со привидното црвено поместување од експлозијата му овозможува на набљудувачот да ги измери истовремено и растојанието и релативната брзина на суперновата.
Космолошкиот проект супернова заклучил дека далечните супернови не се оддалечувале доволно брзо како што би се очекувало од самото Хаблово ширење, и, со инфереометрија, ширењето на универзумот морало да се забрзува со текот на милијарди години од настанокот на суперновата. И другита екипа стигнала до истите резултати. Извештаите на двете екипи биле објавени со разлика од една недела, и нивните заклучоци биле примени од научната заедница поради истоветните и потврдни резултати. Овој заклучок бил поддржан и со други докази. Овие пронајдоци ја оживеале истрагата за природата на универзумот, а особено улогата на темната енергија. За оваа работа Перлмутер бил награден со Нобелова анграда за физика во 2011 година, која ја поделил со Рис и Шмит.
Перлмутер е исто така водечки истражувач во проектот Супернова/забрзувачка сонда, која има за цел да изгради сателит посветен на пронаоѓање и проучување на повеќе супернови во далечниот универзум. Ова ќе помогне за подобро да се разбере и пресмета чекорот со кој универзумот забрзува.
Тој исто така учествува во проектот за определување на површинската температура на Земјата, чија цел е да се зголеми разбирањето на неодомнешното глобално затоплување со подобрена анализа на климатските податоци.
Перлмутер е професор и моментално предава на Калифорнискиот универзитет.
IC 929
IC 929 — галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 август 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Успение на Пресвета Богородица
Успение на Пресвета Богородица или Голема Богородица — значаен христијански празник кај православните, католиците и протестантите, посветен на смртта на Марија, мајката на Исус Христос. Христијаните веруваат дека, како и Исус, и Богородица по смртта воскреснала и заминала на небото, како со душата така и со телото. Оттаму и називот успение, што значи искачување.
Овој ден се празнува на 15 август по новиот календар, или 28 август по стариот календар.
Историски наоди
Иако Епифаниј од Саламис во 377. година напишал дека никој не ја знаел судбината на Марија, барем од V век постојат наводи за успението на Марија. Најстариот запис е „Книгата на сеќавањето на Марија“ (лат. Liber Requiei Mariae). Иако книгата е најверојатно од IV век, текстот може да е и постар, дури и од III век. Исто така, и во ракописи на сириски јазик од V и VI век
Подоцнежни написи кои го потврдуваат успението на Марија се книгата De Obitu S. Dominae, која му се припишува на Свети Јован Богослов od VI век, како и книгата De Transitu Virginis од доцниот V век која му се припишува на Свети Мелитон од Сардис, кајшто се раскажува и дека „апостолите до смртната постела на Марија биле донесени на бели облачиња, секој од градот кајшто проповедал во моментот“.
Во некои верзии на приказната се вели дека настанот се случил во Ефес, во куќата на Марија, а во најстарите традиции настанот се лоцира во Ерусалим. Во некои подоцнежни верзии, се раскажува дека Апостолот Тома задоцнил на погребот и подоцна кога стигнал и го отворил камениот гроб виделе дека телото го нема и заклучиле дека, како и Исус, и Марија воскреснала и заминала на небото. Исто така, се раскажува дека Марија им ја фрлила шамијата на апостолите од небото како доказ за нејзиното успение.
Црковна традиција
Црквата нѐ учи дека Марија, мајката на Исус, завршувајќи го текот на земниот живот на најсвет начин, била преземена со тело и душа во небесна слава. Ова е утврдено учење во сите христијански цркви, вклучувајќи ја православната, католичката, источата и коптската. Сите го слават денот на успението на 15 август. Кај православните цркви кои го користат јулијанскиот календар, оваа дата паѓа на 28 август, а на празникот му претходи 14-дневен пост.
Господ, Којшто на Синај заповеда со петтата заповед: „Почитувај го таткото свој и мајката своја“, со Својот пример покажа како треба да се почитува својата родителка. Кога висеше на крстот во маки, се сети на Неговата мајка и покажувајќи на апостолот Јован, рече: „Жено, ете ти син!“ Потоа му рече на Јован: „Ете ти мајка!“ И така ја згрижи Својата Мајка и издивна. Јован имаше дом на Сион во Ерусалим, во којшто се насели и Богородица и остана да живее во него до крајот на Нејзините денови на земјата. Со своите молитви, со благите совети, кротоста и трпеливоста, Таа многу им помагаше на апостолите на Нејзиниот Син. Целото време до смртта главно го помина во Ерусалим, обиколувајќи ги често оние места што ја потсетуваа на големите настани и големите дела на Нејзиниот Син. Особено често одеше на Голгота, во Витлеем и на Елеонската Гора. Од Нејзините подолги патувања се спомнува Нејзината посета на Св. Игнатиј Богоносец во Антиохија, посетата на Светиот четиридневен Лазар, епископ Кипарски, посетата на Света Гора, којашто самата ја благослови, и бавењето во Ефес со Свети Јован, за време на големото гонење на христијаните во Ерусалим. На старост Таа често Му се молеше на Бога на Елеонската Гора, на местото на Неговото Вознесение, што порано да Ја земе од овој свет. Еднаш Ѝ се јави архангелот Гаврил и Ѝ објави дека по три дена ќе биде упокоена. Тогаш Ѝ даде една палмова гранка за да ја носат при Нејзиниот погреб. Таа се врати дома со голема радост и посака во срцето уште еднаш да ги види сите Христови апостоли. Господ Ѝ ја исполни оваа желба и сите апостоли, носени на облаци од ангелите, одеднаш се собраа во домот на Јован на Сион. Со голема радост Таа ги виде Светите апостоли, ги охрабри, ги посоветува и ги утеши, и по ова мирно го предаде Својот дух на Бога, без никаква мака и телесна болест. Апостолите го зедоа одарот со Нејзиното тело, од коешто излегуваше благоухание и во придружба на мноштво христијани го пренесоа во Гетсиманската градина, во гробницата на Светите Јоаким и Ана. По Божја Промисла поворката од злобните Евреи ја засолнуваше облак. Некој еврејски свештеник Атониј, го дофати со рацете одарот со намера да го преврти, но во тој миг ангел Божји му ги отсече обете раце. Тогаш тој повика кон апостолите за помош, а откако објави дека поверува во Господ Исус Христос, беше исцелен. Апостолот Тома повторно по Божја Промисла изостана, за така што се открие една нова и преславна тајна за Пресвета Богородица. Третиот ден пристигна и тој, и посака да го целива телото на Пречистата Владичица. Но кога апостолите го отворија гробот, ја најдоа само плаштаницата, а телото не беше внатре. Таа вечер им се јави на апостолите самата Пресвета Богородица опкружена со мноштво ангели и им рече: „Радувајте се, ќе бидам со вас навек“. На која возраст се упокои Богородица не се знае точно, но преовладува мислењето дека на крајот од овоземниот живот имала повеќе од шеесет години.
Уметничко вдахновение
Успението на Пресвета Богородица претставувало вдахновение за уметниците уште од најстари времиња. Овој настан е прикажан на многу црковни фрески, икони, а и подоцнежни дела од времето на ренесансата и барокот. Некои од најпознатите слики се прикажани во оваа галерија:
IC 929
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 929 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 929 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 7 м 29,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 34' 51".
Други поделби
Проучување на IC 929 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 936014.
Сол Перлмутер
Награди
Во 2002 година, Перлмутер ја добива Лоренсовата награда за физика од американското министерство за енергетика. Во 2003 година, тој бил награден со наградата Калифорниски научник на годината, а, во 2005 година, Ја добиба Скотовата награда и Падовската награда. Во 2006 година, тој ја дели Шововоата награда за Астрономија со Адам Рис и Брајан Шмит. Во истата година, Перлмутер ја освојува меѓународната награда Антони Фелтринели.
Перлмутер и неговата екипа ја поделиле Груберовата награда за космологија ( награда со вредност од $500.000) Заедно Со Шмит и неговата екипа за откритието дека универзумот забрзано се шири.
Во 2011 година, Перлмутер и Рис се кодобитници на Ајнштајновиот медал.
Перлмутер ја поделил Нобеловата награда за физика со Рис и Шмит. Нобеловата награда изнесува 10 милиони шведски круни или околу 1,5 милиони долари. Перлмутер е добитник на една половина од наградата додека пак Рис И Шмит ќе ја поделат останатата половина.
Перлмутер, Шмит, Рис и нивните екипи ја поделиле наградата за напредок во основите на физиката во 2015 година, чија вредност изнесувала 3 милиони долари.
Семејство
Сол Перлмутер има две сестри: Шира Перлмутер (р. 1956), адвокат и Това Перлмутер (р. 1967), невладин работник. Тој е во брак со Лора Нелсон, антрополог на Калифорниски универзитет, и имаат една ќерка, Ноа.
Популарна култура
Сол Перлмутер се споменува во телевизиската серија The Big Bang Theory во 2011 година во епизодата „Спекерманово повторување“. Во епизодата, ликот Шелдон Купер ја гледа церемонијата на доделувањето на Нобеловата награда на неговиот преносен сметач, им љубоморно му се обраќа на Перлмутер со зборовите: „Погледнете го Д-р Саул Перлмутеркако ја стиска наградата. Што е работата Саул се плашиш дека некој ќе ти ја земе? Како што ти ја украде Ајнштајновата космолошка константа?“ За подоцна да каже: „О, сега Перлмутер се ракува со кралот. Да, погледај дали тие ена рака часовникот, Густаф, можно е да ти го украл.“
Перлмутер исто така се споменува и во епизодата „Откритието ринитис“, уште една епизода од 2011 година од истата серија. Во разговорот со својата мајка, Шелдон вели, „Имам изненадување за нас мамо. Ќе те водам да го погледнеш Сол Перлмутер кој ќе одржи предавање за неговата работ која му ја донела Нобеловата награда за физика. И најдобриот дел е што при делот на прашања и одговори подоцна, имам осмислено неколку прашања што ќе му ги загорчат одговорите.“ Подоцна во епизодата, Шелдон го критикува предавањето и ја прсиспитува одлуката за доделување на Нобеловата награда на Перлмутер.
655
655 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 655 година од новата ера, 655. од првиот милениум, 55. од VII век и шеста од 650-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6163 и 6164 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5405 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4415 и 4416 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1408.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 655 година се протега во 3291 и 3292, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3351 и 3352 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1198. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 34 и 35 исламска година.
Роберт Трухиљо
Роберт Трухиљо (анг. Robert Trujillo) е американски бас гитарист кој во моментов е член на Металика. Освен за Металика, Трухиљо има настапувано и за бендовите Suicidal Tendencies, Infectious Grooves, Black Label Society, а има соработувано и со музичарите Ози Озборн, Џери Кантрел и Глен Типтон. Трухиљо има мексиканско потекло, а роден е во Санта Моника, на 23 октомври 1964 г.
Музичка кариера
На Металика им се придружил на 23 февруари 2003 г. Освен него, во бендот се и Џејмс Хетфилд, Ларс Улрих и Кирк Хамет како членови со подолг стаж во групата. Со нив првпат се запознал во 1993 г. кога неговиот тогашен бенд Suicidal Tendencies настапувал како предгрупа на Металика за време на нивната светска турнеја Nowhere Else to Roam. И наредната (1994) година настапувал во придружба на Металика, и тоа на турнејата Shit Hits the Sheds. Аудуцијата за нов басист на Металика и неговиот избор биле документирани во филмот Some Kind of Monster. Добил еден милион долари како парична награда за неговото примање од страна на бендот. Како моментален басист на Металика, на 4 април 2009 г. бил примен во Rock and Roll Куќата на славните, заедно со неговиот претходник Џејсон Њустед (кој во 2001 заминал од Металика) и покојниот Клиф Бартон.
Глумечка кариера
Трухиљо се има појавено во повеќе филмски улоги, од кои позначајни му се настапите во играниот филм „Куќен повик“ (1978) и комедијата „Калифорниски човек“ (1992). Исто така има добиено помала ролја во ТВ серијата „Чипс“, како и во мини серијата „Честа на разузнавачот“.
Приватен живот
Роберт е оженет и има добиено син и ќерка, кои се викаат Тај и Лула. Неговата девојка, сегашна сопруга, Клои, има насликано пирографска слика од ацтечкиот календар на неговата бас гитара. Неколку години по овој настан, кога Роберт слушнал дека Клои се преселила во Лос Анџелес, тој ѝ телефонирал од говорница, со намера повторно да стапат во љубовна врска. Заедно се веќе седум години, а од неодамна и се брачни другари. Неговата сопруга има сопствено мрежно место со име „Клои во уметноста“.
Горска жаба
Горска жаба ( Rana dalmatina ) е европска жаба од родот Rana од вистинското семејство на жаби, Ranidae.
Опис
Овој вид е дебел со долги екстремитети и шилеста муцка. Возрасните мажи ретко се поголеми од 6,5 см, додека женките можат да пораснат до 8 см. Нивната грбна површина е светло-кафеава, црвено-кафеава или светло-сиво-кафеава со многу мал контраст. Дамките во форма на триаголник достигнуваат од храмот до тапанчето, кои се темнокафеави. Долната страна на горската жаба е бела без дамки. За време на сезоната на парење, мажјаците често стануваат темнокафеави.
Дистрибуција
Горската жаба може да се најде во Франција, Каналските острови, делови од Германија, Данска, Шведска, Италија, Чешка, Словачка, Австрија, Унгарија, на Балканот, Грција и покрај Црното Море. Горските жаби некогаш живееле во Велика Британија, за време на средното саксонско време, со археолошки остатоци биле пронајдени во Источна Англија.
Репродукција
Повикот е прилично тивок „партал ... партал ... парталав“, и може да трае и до 12 секунди, и речиси звучи како лепливо пиле. Тие исто така, повикуваат под вода, така што повиците може да се слушнат од многу кратко растојание од набудувачите. Мрест трае само неколку дена, и во овој период, мажјаците понекогаш се собираат во големи групи на повици на површината на водата за да привлечат жени. Во Средна Европа, мреста обично се јавува во првите 20 дена од март, но исто така може да се одложи, во зависност од времето. Групите на мреста се состојат од 450 до 1800 јајца и обично се прицврстени на гранките на дрвјата, корените или стеблата на растенијата на длабочина од 5–40 cm. . Затоа, тие ретко тонат на дното. За разлика од ситната жаба ( Rana arvalis ) и обичната жаба ( Rana temporaria ), горската жаба не ја става својата мреста во една грутка. Пречникот на едно јајце, не сметајќи ја желатинозната школка, е 1.5-2.1mm.
Српско-албански конфликт
Српско-албанскиот конфликт се однесува на оружената борба помеѓу Србите и Албанците која се водела повеќепати во текот на 20. век. Овој конфликт го има својот корен во сложената историја, која се однесува главно на територијата на Косово. Конфликтот е поврзан со повеќепати етнички протерувања на двата народи од Косово. До 1912. од територијата на Косово и Метохија протерани се околу половина милион Срби. Во текот на Првата и Втората светска војна имало повеќе злосторства меѓусебно. Од 1961. до 1980 година според некои информации биле протерани над 100.000 Срби, а после 1999. се направило пооштро етничко чистење на двата народи од Косово. Важно е да се напомене дека односите помеѓу овие две етнички заедници не биле секогаш непријателски, а во текот на историјата често бил присутно и формирање на српско-албанско пријателство.
Големите преселби на Србите
На празните поседи Турците ги населуваат Албанците Во следниот период Албанците ги населуваат областите на долините на реките Лаб, јужна Морава до Сурдулица и Лесковац, Скопје, Куршумлија и Ниш. Во новите краеви Турците им даваат плодна земја и сопственост на имоти. Сите овие преместувања, српскиот етнички центар се сели од старите подрачја на Србите, Рашке и Косово во сливот на Морава и во Војводина.
Обновување на српската државност
Со Српската револуција доаѓа до обнова на српската државност и создавање на Кнежевството на Србија и нејзино постепено проширување. Независноста на Кнежевството Србија е призната во 1878. година. После тоа, доаѓа до масовно иселување на Албанците од новоприпоените краеви (прво од Топличкиот Округ, некогаш населен со Албанци), кадешто селата биле запалени.
Околу 30.000 до 40.000 избегани и прогонети Албанци од Кнежевството Србија преоѓаат во Отоманското Царство, каде се населуваат главно на подрачјето на Косовскиот вилает. Албанските бегалци вршат притисок на косовските Срби, па многу од нив од 1876. до 1912. година бегаат во Србија. Jован Цвииќ наведува податок дека од 1876. до ослободувањето од териториите на "Стара Србија" насилно се раселени 150.000 Срби и наместо нив биле населени албански колонисти.
Српски (југословенски) период
Во почетокот на 20. век, според проценките на странските новинари и патописците, албанското население сочинувало повеќе од половина, па дури и околу две третини од вкупната популација на  Косово и Метохија.
Походи на Александар Македонски
Походите на Александар Македонски се воени походи на тогашната македонска фаланга кон Азија и Африка, прво против Персија, а потоа против разни индиски владетели.
Дваесетгодишниот Александар наследил моќна држава и добро подготвена војска од својот татко, Филип II Македонски. Тој исто така бил мошне образован за своето време, а младоста ја поминал по војничките логори. Од својот татко бил мошне добро упатен во државните работи и водел вешта надворешна политика.
Некои грчки држави - полиси направиле обид да ја отфрлат македонската власт, но Александар успеал да ги принуди на покорност или да ги придобие. Кога ја зацврстил својата власт и ги извршил неопходните подготовки, две години по неговото доаѓање на власт, во 334 п.н.е. ги започнал своите прочуени походи.
Поход на Персија
Армијата на Александар ги минала Дарданелите со околу 42.000 војници од Македонија, разни грчки градови-држави, како и платеници и пратеници од Тракија, Пајонија и Илирија. Во Александровите походи на исток учествувала и пајонската лесна коњаница предводена од Аристон. По почетната победа против персиските сили во Битката кај Граник, Александар го прифатил предавањето на провинциската престолнина и богатствата на градот Сардис и продолжил по Јонското крајбрежје. Кај Халикарнас (денес Бодрум во Турција) Александар успешно ја спровел првата од многуте опсади, приморувајќи ги своите противници - платеничкиот капетан Мемнон од Родос и Оронтобатес - персискиот сатрап од Карија, да се повлечат преку морето. Александар ја препуштил Карија на Ада, која била владетел на Карија пред да биде сменета од нејзиниот брат Пиксодарус. Од Халикарнас Александар продолжил во планинската Ликија и Памфилиската рамнина (близу денешна Анталија во Турција), преземајќи контрола над сите крајбрежни градови. Од Памфилија натаму, брегот немал позначајни пристаништа, и затоа Александар продолжил кон копното. Кај Термес Александар го покорил, но не го нападнал Писидискиот град. Во античкиот град Гордиум, Александар го разрешил дотогаш нерешливиот Гордиев јазол, загатка која според легендите била решлива само од идниот „крал на Азија“. Според една од приказните, тој едноставно го пресекол јазолот со сабјата. Според друга, го одврзал така што го извадил делот од двоколката околу кој бил врзан.
Армијата на Александар ги минала Цилицијските порти, ја сретнала и поразила главната персиска војска под команда на Дариј III во Битката кај Ис (денес во Турција, на границата со Сирија) во ноември 333 п.н.е. Дариј бил принуден да побегне од битката откако неговата армија се распаднала, и бегајќи ги напуштил сопругата, две ќерки, мајка му Сисигамбa и непроценлива количина на богатство. Подоцна, тој му понудил мир на Александар, предавање на сите земји кои овој веќе ги освоил и откуп од 10.000 таленти за своето семејство. Александар му одговорил дека бидејќи сега е тој крал на Азија, тој ќе решава за поделбата на земјата. Продолжувајќи по брегот на Средоземното Море ги освоил градовите Тир (денешен Либан) и Газа по познатите опсади.
Во 332 п.н.е. Александар се обидел да ја освои Нубија, но наишол на силна воена формација предводена од кралицата Кандас, па решил да ги упати своите сили кон Египет. Во таа 332 и следната 331 година, Александар бил добредојден како ослободител на Египет, кој до тогаш бил окупиран од Персија. Бил прогласен за син на Амон (египетски бог на сонцето, грчки: Зевс) од египетските свештеници во пророчиштето во оазата Шива во Либиската пустина. Оттогаш, Александар често се повикувал на Амон-Зевс како на свој татко, а неговата слика на кованите пари била со биковски рогови како симбол на божественоста. Ја основал Александрија во Египет, која подоцна, по неговата смрт, станала напреден главен град на Птолoмејската династија.
Потоа Александар тргнал кон Вавилон. Од Вавилон, Александар се упатил во Суса, еден од главните градови на Персија, и го освоил неговото легендарно богатство. Испраќајќи ја главнината од својата војска кон главниот град на Персија Персеполис, Александар ги нападнал и освоил Портите на Персија (денес планината Загрос), а потоа побрзал кон Персеполис пред неговата војска да го опљачка богатството на градот. За време на нивниот престој во градот, избил пожар во палатата на Ксеркс и се проширил низ остатокот од градот.
По освојувањето на Персеполис, Александар ја продолжил потерата по Дариј. До тогаш, персискиот крал веќе бил заробен од Бес, неговиот бактриски сатрап и сонародник. Додека Александар наближувал, Бес наредил да го убијат Дариј, а потоа се прогласил за негов наследник под името Артаксеркс 5 и се повлекол во Средна Азија од каде организирал герилски напади против Александар. Со смртта на Дариј, Александар ја прогласил одмаздничката војна за завршена и ги ослободил своите грчки и други сојузници од својата војска, но им дозволил на доброволците да останат како платеници.
Неговиот понатамошен тригодишен воен поход, прво против Бес, а потоа и против Спитамен, сатрап од Согдијана, го одвела Александар низ повеќе делови на денешен Авганистан и Таџикистан. Притоа, формирал повеќе градови со името Александрија, од кои некои постојат и денес, на пример Кандахар во Авганистан и Хуџанат во Таџикистан. Во тие походи, неговите противници биле поразени: Бес во 329, а Спитамен во 328 п.н.е.
Поход на Египет
По заземањето на градот Тир (или Сидон) во 332 п.н.е. и Газа, бил отворен патот кон Египет. Притоа, градовите во Феникија, Палестина и Египет без борба ги отворале своите врати и го прогласувале Александар за свој владетел. Како вешт политичар, во Египет тој го посетил храмот на богот на Сонцето Амон Ра, ги придобил свештениците угнетувани од персиската власт, па тие го прогласиле за син на нивниот врховен бог и фараон.
Неговиот војсководач Парменион му предлагал на Александар да ги прекрати натамошните воени походи, но тој бил цврсто решен конечно да ја уништи големата персиска држава.
Поход на Индија
После смртта на Спитамена и бракот со Роксана, Александар ги зацврстува своите нови позиции во Средна Азија. Во 326 п.н.е. Александар конечно е подготвен да се посвети на освојувањето на Индија. Александар ги повикува сите водачи на племињата од Гандара, територија на север од денешен Пакистан, да му се покорат и да тргнат со него. Амби, владетелот на Таџила, чие кралство се простирало од Инд до Хидасп (Џелам), така и направил. Но водачите на некои кланови, како Асапсиос и Асакеноис, познати во индиските текстови како Ашвајани и Ашвакајани (имињата асоцираат на природата на нивните заедници, во санскритскиот јазик Ашва значи коњ), одбиле да се покорат.
Александар лично ја преземал командата над штитоносците, пешадијата, стрелците, Агријанците и коњаниците, и со нив тргнал во напад на кланот Аспасиос во долините Алишанг и Гуреа, како и на кланот Асакеноис во долините Сват и Бунер. Според современите историчари, било доста тешко за Александар да ги покори овие племиња, меѓу кои племињата Масага и Аорну пружиле силен отпор. Посебно драматични биле борбите со Аспасиос кланот, во кои Александар бил ранет во рамото со копје, но сепак кланот ја загубил битката. 40.000 воини биле заробени.
Асакеноисите му се спротивставиле на Александар со армија од 30.000 борбени кочии, 38.000 пешадија и 30 слонови. Тие се бореле храбро и пружиле силен отпор во многу утврдени места како што биле градовите Ора, Базира и Масага. За да се скрши жестокиот отпор кај утврдувањето Масага биле потребни неколку дена жестока и крвава битка во која Александар бил сериозно ранет во потколеницата. Кога поглаварот на Масага загинал во битката, команда над неговата војска ја преземала неговата мајка Клеофис, која исто така била цврсто решена да ја брани својата татковина до последниот здив. Примерот со Клеофис кажува дека во битката исто така била вклучена и женската популација на утврдувањето. Александар за да ја совлада Масага морал постојано да врши дотур на свежа војска со цел да го одржи моралот на својата војска. Според Куртис, Александар не само што Александар ја уништил војската и останатите жители на Масага тој исто така го разрушил до темел, го пеплосал градот. На сличен начин својот бес подоцна Александар го искажал и на Ора, следното упориште на Асакеносите.
При крајот на битките кои ги водел Александар во Масага и Ора, голем број на Акакеносите се префрлиле во утврдувањето високо во планините наречено Аорнос. Александар постојано бил зад петици на овие трупи. Само после четири дневна крвава битка Александар го заземал и ова утврдување кое се сметало за неосвоиво. Пустошења како во Масага се повториле и во Аорнос.
Пишувајќи за битките на Александар против Асакеносите, Виктор Хансон вели: Иако им ветил на опколените Асакеноси дека ќе им ги поштеди животите ако се предадат, тој ги погубил сите војници кои биле заробени. Нивните упоришта во Ора и Аорнус исто така биле разрушени.
Сисикотос, кој му помогнал на Александар во овие битки, подоцна бил назначен за владетел на Аорнус.
Откако го совладал Аорнус, Александар ја преминал реката Инд и влетал во епската битка против Пор, владетел на територијата Пенџаб, во Битката кај Хидасп во 326 п.н.е.
После победата, Александар бил импресиониран од храброста на Пор во битката, па затоа влегол во сојуз со него назначувајќи го за управител на неговото кралство, дури и придодавајќи му во владение и територии кои претходно Пор не ги владеел. Потоа Александар изградил два нови града, од кој едниот го именувал Букефал, во чест на неговиот коњ кој го донел него до Индија а загинал во Битката кај Хидасп. Александар продолжил со освојувања на сите утврдувања покрај реката Инд.
После битката со Пор, моралот на војската на Александар опаднал за понатамошни походи. А покрај се, тие требало да се соочат со далеку помоќен непријател. Војската на Александар имала на располагање околу 20-илјадна пешадија и околу две илјади коњаници. Војската отворено се спротивставила на инсистирањето на Александар да ја преминат и реката Ганг, која била широка, како што тие слушнале, 6.5 километри (32 фурлонга), со длабочина од 183 метри (100 фата). А пак од другата страна на реката ги чекала силна армија од добро вооружени и воинствени пешадијци, коњаници и слонови. Некои извори дури велат дека кралевите на Гандерит и Праеши ги чекале со армија од 8 илјади коњаници, 200 илјади пешадија, 8 илјади борбени кочии и 6 илјади борбени слонови.
Александар, после состанокот со неговиот офицер Коенус, бил убеден дека е подобро да се откажат од понатамошни походи и да се вратат назад. Александар бил приморан да сврти на југ. На патот кон југ војската се судрила со кланот Мали, (во денешно време Мултан). Кланот Мали бил еден од највоинствените кланови во Индија во тој период. Но војската на Александар после жестоките битки го покорува кланот Мали. Во едне од налетите на утврдувањето Александар бил сериозно ранет од стрела. Неговата војска, мислејќи дека нивниот крал е мртов, ја заземаат тврдината и го искалуваат нивниот бес на заробениците. После ова, Мали бил окупиран од војската на Александар, а главницата продолжила со движење. Поголемиот дел од својата армија Александар ја насочува кон Карманија (во денешно време јужниот дел на Иран) на чело со генералот Кратер, а еден дел гради флота за да го истражи Персискиот Залив под водство на адмиралот Неарх, додека со останатиот дел од војската се враќа назад во Персија преку пустината Гедрозија (во денешно време дел од јужен Иран и Макран во јужен Пакистан).
Кофидис (велосипедска екипа)
Кофидис Солисјон Креди (Cofidis Solutions Crédits; кратенка: COF) — француска професионална друмска велосипедска екипа, спонзорирана од компанија за позајмување пари, Кофидис. Започнала во 1996 година од Сирил Гимар, поранешниот менаџер на Бернар Ино, Грег Лемонд и Лорен Фињон на екипата Рено-Елф-Житан во 1980-тите години. Спонзорот на екипата била поддржана и покрај постојаните проблеми како и допинг-скандалите. Откако била дел од UCI ProTour во првите пет сезони на ProTour, додека од 2010 година настапува како професионална континентална екипа.
Бисерна Река
Бисерна Река или Џуџанг (珠江, ) — голем речен систем во јужна Кина. Називот се користи во поширока смисла, опфаќајќи ги притоките Си („Западна“), Беј („Северна“) и Дунг („Источна“) поради тоа што имаат иста делта — Делтата на Бисерната Река. Системот на Бисерната Река е трета река во Кина по должина (2.400 км, по Јангцекјанг и Хоангхо) и втора по полноводност (по Јангцекјанг). Сливот зафаќа површина од 409.480 км2 и опфаќа голем дел од средиштето на јужна Кина (покраините Гуангдунг и Гуангси), како и делови од југозападна Кина (покраините Јинан, Гуејџоу, Хунан и Ѓангси) и североисточен Виетнам (покраините Као Банг и Ланг Сон).
Името „Бисерна Река“ се однесува и конкретно на поединечна растока во делтата, која е најширока, но мошне кратка. Ракавот го добива тоа име со слевање на помали рекави северно од Гуангџоу. Коритото во естуарот редовно се прокопува за да биде пловно за големи морски бродови. Устието образува голем залив во во југоисточниот дел од делтата. Овој залив ги дели Макао и Џухај од Хонгконг и Шенџен.
Список на македонски книги од 19 век
Ова е список на македонски книги објавени во 19 век. Списокот ги опфаќа стручната литература, романи и збирки објавени од 1801 до 1900 година.
Бисерна Река
Реката е наречена по школките со бисерна боја што се распослани во коритото во делот што минува низ градот Гуангџоу.
Близу устието преку реката поминува 500-киловолтен далновод, чии кули се највисоки далноводни кули во светот.
Градови
По течението на реката се расположени следниве градови (по азбучен ред):
Нута
Нута — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Каринаро
Каринаро — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Области со локална самоуправа во Гамбија
Гамбија има осум области со локална самоуправа. Тие се:
Александар Лазаров
Д-р Александар Лазаров ( во —  во Скопје) ― Гинеколог-акушер, редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје, долгогодишен директор на Гинеколошката клиника во Скопје и еден од првите стручњаци на гинекологијата во Македонија. Учесник во НОБ.
Оригма
Оригма е род на врапчевидни птици во семејството шилоклунци (акантизидае).
Молекуларната филогенетска студија на грмушарчињата и глувчестите песнопојки, објавена во 2018 година довело до ревизија на таксономската класификација. Родот Оригма претходно содржел само еден единствен вид, карпестото грмушарче, но во реорганизацијата биле додадени два дополнителни вида од родот Кратероскелис. Карпестото грмушарче се оддалечило од заедничкиот предок на другите два вида - карпестите грмушарчиња од Нова Гвинеја - пред околу 9 милиони години.
Родот содржи три вида:
Сен Шели ди Тарн
Сен Шели ди Тарн (Saint-Chély-du-Tarn) село во општината Сент Аними на департманот Лозер, Франција. Лежи во Тарнската Клисура.
Куќа на ул. „Гоце Делчев“ бр. 4 (Кратово)
'''Куќа на ул. „Гоце Делчев“ бр. 4''' ― староградска куќа во Кратово, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Тарас Буљба (филм од 2009)
„Тарас Буљба“ (руски: Тарас Бульба) — руски филм од 2009 година во режија на Владимир Бортко, заснован врз истоимениот роман на Николај Гогољ. Главните улоги ги играат: Богдан Ступка, Владимир Вдовиченков и Игор Петренко.
Синопсис
Тарас Буљба е козачки атаман кој има двајца сина. По нападот на полската војска во кој му е убиена жената, а неговиот имот е запален, Тарас ги собира Козаците и тргнува кон Варшава...
Сите луѓе на кралот (римејк)
„Сите луѓе на кралот“ е американски филм, во режија на Стивен Заилијан. Главните улоги ги толкуваат: Шон Пен, Ентони Хопкинс и Џад Ло.
Содржина
Во 1950-тите, во Луизијана, Вили Старк (го игра Пен), кој себеси се нарекува „селанец“, влегува во политиката од идеалистички причини. Но, откако ќе победи на изборите, тој ужива во удобниот живот и се оддава на алкохолот, кој претходно го избегнувал. Наместо да се бори против корупцијата, тој ја користи неа за да напредува во круговите на моќта.
Космос-661
Космос-661 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 јуни 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 875 килограми. Космос-661 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 545 км, а најмалото на 510.
Поленцко
Поленцко — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Цербст.
Зета (река)
Зета — река во Црна Гора. Нејзиниот извор се наоѓа во падините на планината Војник и тече кон исток 86 километри каде што се слева во реката Морача северно од Подгорица.
Потекло на поимот
Теоријата вели дека името „Зета“ влече корени од зборовите „жетва“ или „жито“.
Акција (финансии)
Акцијата или делница (share, stock) претставува хартија од вредност со која се стекнува сопственичко право врз идеален дел од компанијата, пропорционално на големината на учеството на таа акција во вкупниот акционерски капитал. Претпријатието што се создава врз основа на издадените акции се нарекува акционерско друштво. Карактеристично за капиталот обезбеден преку продажба на акции е тоа што тој е траен, т.е. без обврска за враќање.
Права на сопствениците
Сопствениците на акциите имаат неколку основни права:
Покрај овие, сопствениците на акции, понекогаш (но, не задолжително) имаат и некои други поволности од поседувањето акции, како што се: правото на првенствено купување акции од новите емисии на акционерското друштво, можност да добијат права за купување акции по повластени услови и сл.
Како формален документ, акцијата мора да содржи одредени елементи. Овие елементи различно се утврдени во различни законодавства, но тука генерално спаѓаат:
Во поново време, акциите се издаваат во дематеријализиран облик, така што документ на хартија воопшто и не се издава. Таков е случајот и со Република Македонија.
Облици на вредност на акцијата
Како хартија од вредност, акцијата има своја вредност и пазарна цена. Од аспект на вредноста, можеме да зборуваме за номинална и за книговодствена вредност.
Право на глас
Преку правото на глас, акционерите имаат можност да остварат контрола врз работењето на претпријатието. Тоа го прават преку своето учество на акционерското собрание, кое се одржува најмалку еднаш годишно. Сепак, сопственоста врз акциите на друштвото е најчесто широко дисперзирана, така што т.н. “мали “ акционери немаат речиси никаква можност да влијаат врз работењето на друштвото. Ова може да биде случај дури и тогаш кога една група акционери поседува нешто повеќе од 50% од капиталот, така што правото на глас на останатите акционери станува беспредметно, освен при донесувањето на некои клучни одлуки, за кои е пропишано повисоко мнозинство. Кај кумулативниот систем, секој акционер може да им ги додели своите гласови на едно или на повеќе лица од списокот на предложениците. На овој начин, кај одделни предложени кандидати можат да се сконцентрираат доволен број гласови, така што тие со сигурност ќе бидат избрани во одборите како претставници на малцинските акционери.
Емисија на акции
Самата процедура за емисија (издавање) на акции, со цел прибирање дополнителен капитал е мошне комплексна и се состои од цела низа активности кои треба да обезбедат заштита на интересите на сите инволвирани страни, легалност, транспарентност и да придонесат за ефикасно функционирање на пазарот на капитал.
Првична јавна понуда
Првичната јавна понуда се користи најчесто за прибирање дополнителен капитал од страна на компании што веќе постојат. Во некои случаи се работи за компании кои дотогаш биле приватни, т.е. некотирани компании, во сопственост на мал број сопственици, најчесто нивните основачи, кои со првична јавна понуда сакаат да се трансформираат во јавни, т.е. компании чијшто капитал е дисперзиран кај голем број сопственици. Во други случаи, пак, јавната понуда ја прават компании кои веќе се јавни, но сакаат да приберат дополнителен за својата дејност. Во секој случај, јавната понуда мора да биде реализирана според пропишана процедура, со цел да се заштитат потенцијалните инвеститори.
Приватен пласман на акциите
Приватниот пласман на акциите се јавува како алтернатива на јавната продажба. Јавната продажба предизвикува низа напори и трошоци за емитентот на акциите. Тука спаѓа подготовката на обемната документација што се поднесува кај Комисијата за хартии од вредност, трошоците за подготовката на емисијата и провизиите за консултантите и сл. Наместо тоа, постои можност емисијата да се изврши и преку приватен пласман. Тоа претставува продажба на акциите на познати купувачи, што значи дека тие не доаѓаат до широката инвеститорска јавност, како кај јавната понуда. Од друга страна, за понудата да се смета за приватен пласман, бројот на купувачи на акциите е лимитиран на одреден број. Тоа се најчесто големи инвеститори како: инвестициски фондови, осигурителни друштва и др. Сепак, како значаен проблем поврзан со приватните пласмани се јавува ограничената можност за секундарна продажба на вака стекнатите акции, доколку станува збор за приватна компанија, што не котира на берзите.