cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Крокодиловидни
Разлики помеѓу алигатори и крокодили
Иако луѓето често ги мешаат алигаторите и крокодилите сепак овие два вида животни припаѓаат на доста различни таксономски фамилии. Најочигледните разлики се видливи на главата на животното. Алигаторите имаат поширока и пократка глава, и муцка која е повеќе во форма на U отколку V. Горната вилица на алигаторот е поширока од долната, па забите од долната вилица влегуваат во вдлабнатини на горната. Горната и долната вилица кај крокодилите и кајманите е со иста широчина, па забите на долната вилица се на работ или пак надвор од горната вилица кога устата е затворена. Кога устата на крокодилот е затворена, најзабележлив е четвртиот заб од долната вилица. Кај видови што не може лесно да се разликуваат, забот кој излегува од вилицата е најверодостојна одлика за дефинирање на видот. Алигаторите претпочитаат слатки води, додека крокодилите подобро издржуваат во солени води благодарение на жлездите со кои ја филтрираат солта од организмот. Сепак и двете фамилии преживуваат и во двете средини. И двата вида на алигатори имат потемна боја на кожата од крокодилите – најчесто речиси црна (но бојата многу зависи од квалитетот на водата). Водите во кои има големо количество алги даваат позеленикава боја на кожата, додека танините од дрвјата даваат потемна боја. Кога во зоолошките градини чуварите ги чистат базените, можат да се движат зад алигаторите без да испровоцираат каква било реакција. За разлика од нив, крокодилите речиси секогаш реагираат агресивно.
Еволуција и класификација
За време на еволуцијата, овие животни се специјализирале на живот во водна средина, некогаш достигнувајќи и огромни големини (како примитивниот вид Sarcosuchus). Череп долг два метри кој припаѓал на Deinosuchus е откриен во Тексас. Се претпоставува дека овој вид е најстариот предок на Crocodylidae. Овој род се претпоставувал дека се појавил пред 84 милиони години. Морфологијата на фосилот е многу сличен на сите модерни крокодили.
Рождество на Пресвета Богородица
Рождество на Пресвета Богородица или Мала Богородица — еден од 12 големи празници во православието кој го слави раѓањето на Богородица. Богородица е родена во Назарет од стари и бездетни родители, благочестиви Јоаким и Ана како одговор на нивните молитви. Се слави на 8 септември според јулијанскиот календар или на 21 септември според грегоријанскиот календар.
Житие
Богородица Марија (латински: Virgo Maria, Deipara, грчки: Μαρία, Θεοτόκος, Θεομήτωρ, хебрејски: מירים, арапски: مريم) според верувањата на христијаните била мајка на Исус Христос и сопруга на Јосиф. Марија е позната ѝ како Дева Марија, Светата Мајка, Мадона, Блажена Марија. Во православието и католицизмот таа е најпочитуваната светица, а во исламот е една од трите совршени жени. Според евангелието, таа живеела во Назарет во тогашната покраина Галилеја. На арамејски јазик, нејзото име се произнесува како Мирјам. Според верувањата таа стапила во брак со Јосиф и се зачнала со Исус на чудесен начин, кога и се јавил архангел Гаврил и и соопштил дека ќе роди син кој ќе биде Цар на царевите. Во сите евангелија Марија се споменува како мајка на Исус, и нејзината улога во евангелијата главно се врти околу таа насока.
Култ, славење и обичаи
Народот верува дека Пресвета Богородица е заштитничка на мајките воопшто и на леунките посебно, поради што жените што раѓаат ја повикуваат да им помогне полесно да се породат. Исто така, се верува дека таа им помага и на жените што немаат деца. Затоа ваквите жени оделе во црквите посветени на Богородица и се молеле пред нејзините икони.
Култот на Пресвета Богородица има значајно место кај Македонците. Многу цркви во Македонија се посветени на неа. Стефан Тановиќ сведочи дека во Гевгелиско, празникот Мала Богородица се сметал за тежок и аталија празник, а во селото Богородица на овој ден се одржувал голем панаѓур. С. Тановиќ сведочи дека селото Богородица името го добило поради тоа што тука во селската црква престојувала Св. Богородица односно нејзиниот дух. Таа икона во која престојувала Св. Богородица, според раскажувањето на селаните постојано се движела. Додека тука престојувала Богородица, се вели во ова предание, на сите во селото им било добро. Но во 1835 година во месец август, околу пладне црквата се запалила и луѓето убаво виделе како '''Св. Бугуројца''' со иконата излетала од пламенот и застанала на камбанаријата. Потоа одлетала на север и повеќе не се вратила. Потоа селото почнало да страда, најпосле го зафатила и чума и малку требало сите да изумрат. Тогаш селаните се сетиле да побараат помош од нивната Св. Богородица која што тогаш била во селото Конче, Радовишко. Луѓето што отишле да ја викаат да се врати за поклон и носеле една литургија. Таа не се вратила, но во сон им кажала како да се спасат од чумата. Им порачала од дрво близнак да направат рало, да најдат два вола близнаци и двајца браќа, исто така близнаци, да ги прегнат тие волови, и со тоа рало да изораат една бразда околу селото, чумата веднаш ќе престанела. Откако тоа го направиле чумата престанала да беснее. Тановиќ сведочи дека и во негово време жителите на ова село верувале дека нивното село не можело да настрада од чума зашто било изорано од браќа близнаци, волови близнаци и рало близнак.
Марко Цепенков забележал повеќе преданија за чудотворни икони со ликот на Пресвета Богородица. Според едно од овие преданија „Во селото Коњче има црква што ја имаат кончани и друзите села од околијата као за манастир, чунки во таа црква се наоѓа една икона чудотворна. Иконата је од мушама и је со лицето на Св. Богородица; таа икона била најдена горе на планина од една фамилија од селото Коњче. На ден Св. Цареи (Елена и Костадин) било кога ја нашол чоеко некоаш таа икона и од тоа време до ден денеска излегуаат селаните на истото место кај што се нашла иконата, на ден Св. Цареи. Не само Кончани одат тамо, ами и од друзите села што се дојдени тамо одат и тамо свеќаваат вода за здравје и за бериќето што је по поле Богоројца да го чуа”. Цепенков уште забележува дека таа икона кога ќе ја оставеле на местото каде што била најдена „ќе се испотела и со тоа веруаат оти била животворна и чудесна“.
Запишувачот на ова предание уште сведочи дека на празникот Спасоен во селото Коњче се собирал многу народ, поседнувал поземи, некој што не можеле да дојдат праќале нишани „за да му падни иконата на нив“. Откако сите ќе поседнеле од црквата ќе излезел еден човек од фамилијата што ја нашла иконата, ја носел иконата во рацете, „ама не како да оди тој, ами како да го носи иконата, и не полека да оди помеѓу луѓето, ами како да го носат ветришта, сè ќе трча и со двете раце ќе ‘а врти иконата и надесно и налево, ќе ‘а навали на глаата на некој чоек, со ќошот од иконата.“ Така иконата одела од еден човек на друг и секој таксувал по нешто „ја ока вино за манастиро, ја педеседрам масло, ја печеесе пари“, и потоа минувала на друг. Арно ама, ако некој сакал да такса многу пари „од шеесе пари нагоре не примала иконата и нестануала од глаата на чоеко, тики сака-неќи малце пари ќе таксуа, да така да стани.“ Цепенков сведочи дека многумина виделе добро од иконата, а и бериќетот во полето бил богат додека го изведувале овој обред. „Мнозина болни што оделе во с. Коњче во времето коа паѓала иконата оздравуале и мнозина болни оздравеле коа му ‘и однесуале кому капата, кому кошулата и друзите работи. Се забележуало од селаните оти од вадењето на иконата и по луѓето имало здравје и по полето му се чинел бериќето“.
Цепенков во своите записи пишува уште и за други чудотворни икони со ликот на Пресвета Богородица како што биле таа во Велес, потоа во  селото Магарево (Битолско), за чудотворна икона во кичевскиот манастир Света Пречиста итн.
Во Разлошко како што запишал Цепенков кога некоја жена Турчинка се мачела при породувањето вака ја викале Богородица по турски: „Ела, Муарем-ано, ела, да је поможиш на оваа сирота што се мачи и не може да роди. Поможи е, Муарем-ана, у нас (Муарем-ана ја викаат Богоројца турцки) за побрго да родит.“ Откако пак жената ќе родела и ќе се ослободела, бабата ќе земела метла во рацете и ќе почнела да мети низ куќата најповеќе околу леунката и ќе велела: „Бегај, Муарем-ано, бегај, оти овде турцка е куќата“. Така, вели Цепенков, верувале дека со тоа велење ќе дојдела Богородица ќе поможела и пак ќе си одела.
Исто така се верува дека таа им помага и на жените што немаат деца. Затоа ваквите жени оделе во црквите посветени на Богородица и се молеле пред нејзините икони. Така на пр. како што запишал Миленко Филиповиќ жените од Дебарски Дримкол што немале деца оделе во манастирот во Калишта на Охридското Езеро за да ја занишаат со прст сребрената лелејка (минијатурна лулка) што стоела пред иконата на Богородица.
Мобајл, Алабама
Мобајл (Mobile) е град во Алабама, САД, административен центар на округот Мобајл. Сместен е на брегот на Мексиканскиот Залив. Основан е во 1702 година како главен град на француската колонија Луизијана и ја вршел таа функција сè до 1720 година. Мобајл е трет по големина град во Алабама по Бирмингем и Монтгомери и има население околу 192,000 жители.
Црква „Св. Илија“ - Филиповци
Свети Илија — манастирска црква на Филиповскиот манастир во селото Филиповци, во Општина Кратово.
Местоположба
Се наоѓа во близина на регионалниот пат 2247, од каде се двои земјен пат до црквата. Најблиско маало на црквата е Смилковско Маало.
Домжале
Домжале (Domžale) — град и општина во Словенија. Во Словенија, Домжале е познат по малите локални бизниси, земјоделството и лесната индустрија. Градот се наоѓа во близина на реката Камнишка Бистрица. Во околината на градот има планини и долини, главни одлики на пејзажот.
Гавијаловидни
Gavialidae е фамилија на влекачи од редот Crocodilia. Gavialidae содржи само два преживеани вида, гавијал (Gavialis gangeticus) и лажен гавијал (Tomistoma schlegelii), кои се единствени преживени примероци од нивните родови. Овие животни живеат во Индија и на Малајскиот полуостров. Гавијалите се големи полуводни влекачи, слични на крокодилите носо многу потенка муцка. Тенката муцка е адаптирана на ловење риби, бидејќи вилиците на гавијалот не се доволно силни за лов на големи цицачи како што е случај со крокодилите и алигаторите.
Сиера Леоне
Населението на Сиера Леоне е составено од 16 различни етнички групи. Сепак, најголеми и највлијателни етнички групи во државата се Темнејците и Мендејците. Темнејците живеат воглавно во северот, а Мендејците во југоистокот на државата.
Гавијаловидни
Класификација
Фимилија GAVIALIDAE
† Означува изумрени родови
Сиера Леоне
Службен јазик во Сиера Леоне е англискиот. Англискиот се користи и во училиштата. Сепак, најзборуван е креолскиот јазик крио. Јазикот е мешавина на англискиот и староседелскиоте африкански јазици. Овој јазик е главен меѓуетнички јазик и го зборуваат околу 90% од населението на државата.
Потекло на поимот
Името на државата потекнува од времето на првите доселувања на Европејците во областа. Во 1462 година, Португалецот Педро де Синтра на областа околу главниот град Фритаун ја именувал како Serra de Leão (португалски за „лавовска планина“). Денешното име на државата е италијанска верзија на името.
Историја
Според археолошките ископувања и истражувања, територијата на денешната држава Сиера Леоне била населена уште пред 2.500 години, главно од различни номадски племиња по потекло од Централна Африка. Постојат и податоци според кои на овие територии во околу 9 век п.н.е. на овие простори бил обработуван металот како суровина. Во 1462 година португалскиот морепловец Педро де Синтра престигнал на бреговите на Сиера Леоне. Многу бргу биле основани поголем број на европски трговски бази односно станици. Во 1787 година од страна на британците бил основан Фритаун. Во текот на XVIII век, територијата била широко реколонизирана со афроамерикански калвинисти од Нова Шкотска, кои учествувале на страна на Велика Британија за време на војната за американската независност. Во 1790-тите се одржале избори, на кои право на глас имале и црнците, како и жените. Во 1808 година земјата станала британска колонија. Својата независност земјата ја добила на 27 април 1961 година. Во 1991 година започнал вооружен конфликт помеѓу владата на Револуционерниот обединет фронт кој пак се борил, со поддршка на Либија, за праведна распределба на приходите добиени од продажбата на дијаманти.
Географија и клима
Сиера Леоне е држава која се наоѓа во Западна Африка. На север и на североисток државата се граничи со Гвинеја, на југ и југоисток со Либерија и на запад излегува на Атлантскиот Океан. Главен град на Сиера Леоне е Фритаун, кој воедно е и најголем град. Втор најголем град е Бо.
Сиера Леоне има вкупна површина од 71.740 км2, од кои 120 киломери квадратни се вода. Државата има 4 различни географски региони. Источниот дел на Сиера Леоне е висорамнина, со присуство на високи планини. Највисока точка е Монт Бинтумани со 1948 метри надморска височина. Сливниот басен на реката Моа ги опфаќа јужните предели на овој регион.
Средишниот дел на земјата е низини, каде има прашуми, но и обработлива земја. Овој предел опфаќа околу 43% територијата на земјата. Северниот дел од овој предел понекогаш се смета за дел од екорегионот Гвинејски шумско-савански мозаик. Во западните делови на Сиера Леоне се наоѓа брегот на државата и тој е долг околу 400 километри. Брегот овозможува трговија на ресурси и потенцијал за туризам. Главниот град се наоѓа на крајбрежјето.
Климата во државата е тропска, каде има два циклусаː дождлива сезона (од мај до ноември) и сува сезона (од декември до мај). За време на сушните периоди има појава на силни ветришта од Сахара и ноќните температури може да достигнат до 16 степени. Просечната температура во земјата е 26 степени целзиусови.
Административна поделба
Сиера Леоне е составена од 4 покраини: Северна Покраина, Северозападна Покраина, Јужна Покраина, Источна Покраина и една Западна Област. Првите три се поделени на 12 окрузи, а тие се поделени на 149 поглаварства (chiefdoms). Локалната власт е избрана на директни избори. Западната Област има 13 окружни совети, а тие пак секој по 12 окрузи и 6 општини: Фритаун, Бо, Бонте, Кенема, Коиду и Макени.
Демографија
Според податоци од 2006 година, населението на Сиера Леоне изнесува 6,294,774 луѓе. Во земјата живеат неколку етнички групи, но најголемиот дел од нив се црнци, со околу 90%. Останатите 10% припаѓаат на креолите. Службен јазик во земјата е англискиот.
Религија
Најголема религија во државата е Исламот, а Христијанството е значајна малцинска религија. Според Истражувачкиот центар Пју, околу 71,3% од вкупното население на државата се Муслимани (4,059,000). Според американскиот Стејт Департмент, околу 60% од населението се Муслимани, додека од 20 до 30% од населението се Христијани, и од 5 до 10% се анимисти.
Сиера Леоне е една од најтолерантните држави во поглед на верата во Африка и светот. Муслиманите и Христијаните заедно живеат. Така на пример, претседателот на државата е Христијанин. Религиското насилство е многу ретко во државата. Државата гарантира верска слобода. Државата е секуларна и нема официјална религија.
Аталанта (филм)
„Аталанта“ (француски: L'Atalante) — француски филм од 1934 година, во режија на Жан Виго, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Жан Дасте (Jean Dasté), Дита Парло (Dita Parlo), Мишел Симон (Michel Simon) и Луј Лефевр (Louis Lefebvre). Исто така, во филмот се појавува и познатиот француски поет Жак Превер.
Синопсис
Жулиет (ја игра Парло) и Жан (го игра Дасте) веднаш по венчавката заминуваат со речниот брод „Аталанта“ за Париз. Со нив се помошникот на Жан, стариот морнар Жил (го игра Симон) и едно малдо момче (го игра Лефевр). Кога пристигаат во Париз, Жулиет е нестрплива да го види градот, но таа и Жан не можат да го остават бродот, зашто во меѓувреме излеува Жил. Така младенците се принудени да останат во бродот цела ноќ и поради тоа Жулиет му е лута на сопругот. Сепак, утредента, тие излегуваат во еден ресторан каде на Жулиет ѝ се додворува еден продавач. Подоцна, тој ја посетува на бродот, но во тој миг пристига Жан и го брка продавачот. Лут поради флертувањето на Жулиет, Жан го напушта бродот, а потоа и таа си заминува во градот. Таму, Жулиет безуспешно бара работа, а во меѓувреме, Жан испловува, лут на сопругата, но несреќен поради разделбата. Затоа, Жил оди да ја побара Жулиет, ја наоѓа и ја враќа на бродот. Така, таа и Жан се повторно заедно.
Црква „Св. Никола“ - Градешница
Свети Никола – главна селска црква во селото Градешница. Таа е најголема од сите цркви коишто се наоѓаат во селото.
Местоположба
Црквата се наоѓа на сретселото.
Историја
Црквата била изградена во 1862 година, а била зографисана во 1889 година. Постојат тези дека била изградена на темелите на постар храм, но неопходни се посебни истражувања за да може ова да се потврди или отфрли. Во 1918 година, за време на Првата светска војна, црквата претрпела големи оштетувања. Храмот бил обновен во 1923 година, а за тоа сведочи таблата поставена на левата страна на црквата на која пишува дека била обновена за време на владеењето на кралот Александар I Караѓорѓевиќ. Фрескописот бил обновен во 1927 година, со што биле опфатени горните зони на страчните и средишниот брод. Овие површини повторно биле живописсани од страна на Коста Николиќ и неговите синови Јаким и Теодосија со потекло од Лазарополе. Црквата била осветена истата 1927 година од страна на Митрополит Јосиф од Битола. Во поново време, покривот и тремот биле обновени со средства собрани од месното население. Во поново време, извршени се допилнителни поправки на покривот и тремовите на западната и јужната страна на црквата.
Архитектура
Градбата на црквата е со димензии од 18,6 × 12 м и висина од 7,87 м. Таа е од типот на базилики, односно т.н. псевдобазилики, кои се карактеристични за преродбенскиот период во Македонија. Главниот влез на црквата се наоѓа на западната страна преку кој се влегува во припратата, а на јужната страна има спореден влез преку кој се влегува во наосот. Над споредниот влез има вдлабната полукружна ниша во којашто е живописана допојасна претстава на Свети Никола, а над главниот влез има вдлабната полукружна ниша во којашто е живописана допојасна претстава на Свети Атанасиј. Ова укажува дека патрон на постарата црква веројатно бил Свети Атанасиј. На источната страна на црквата е обликуван олтарниот простор со средишна апсида, која е полукружна од внатрешната и седмострана од надворешната страна. Од двете страни на апсидата се изведени две полукружни ниши со полукружни основи. На западната и јужната страна се изградени тремови. Ѕидовите на црквата се градени претежно од камен, а за нејзината кровна конструкција се користени малтер и дрво. Покривот на црквата е на две води и е обложен со црвени ќерамиди, а апсидата е покриена со камени тенки плочи од шкрилец. Фасадата е обработена со фуга.
Во внатрешноста на црквата, од северозападната страна на западниот ѕид на припратата е изведена катна глаерија до која се стигнува по дрвени скали. Галеријата над припратата е со правоаголна основа, кон наосот е затворена, односно заградена е со ограда којашто е висока 1 м. Покрај северниот и јужниот ѕид во наосот се поставени дрвени седишта за верниците, но и во меѓупросторот на колонадите на север и југ. Наосот е поделен на три брода со две колонади од по пет столбови. Столбовите завршуваат со капители над коишто се изѕидани лакови и го делат рамниот таван на травеи. На ѕидните површини над лаците на север и југ се насликани старозаветните пророци, а во средишниот дел на средишниот травеј е поставено платно со претставата на Исус Христос Седржител.
На јужната страна од дворот на црквата видливи се камените оградни ѕидови, каде што е поставена главната влезна дрвена порта. Десно од неа, поставена е чешма. Во дворот на црквата е сместена камбанаријата. Таа има квадратна основа и нејзините ѕидови се изградени од камен, а во горниот дел во висина на ѕвоното е отворена и е оградена со дрвени греди.
Иконостас
Високиот дрвен иконостас е поставен кон источната страна. Помеѓу колонадата на југ е поставен дрвениот владички престол, насликан со цветни мотиви, а во внатрешноста е поставена икона на Исус Христос на престол. Помеѓу колонадата на север е поставен амвонот којшто е насликан со цветни мотиви. Столбовите и капителите се обоени во бела варова боја, а украсени се со мотиви од винова лоза и гроздови, но и со цветни мотиви. Иконостасот, кој го одвојува наосот од олтарниот простор, е украсен со икони, а некои полиња се претежно насликани со цветни мотиви во т.н. местен барок. Во долната зона на иконостасот, во средишниот дел се поставени царските двери со претставата Благовештение, а лево и десно од нив се распоредени по четири китабиња врз кои се насликани вазни со цветни букети. Во првата зона, односно зоната каде што се поставени престолните икони, се наоѓа порта којашто води до жртвеникот и на неа е прикажан Архангел Михаил, а на портата којашто води до ѓаконикот е прикажан Свети Спиридон. Престолните икони во втората зона се со големи димензии и се наредени од север кон југ по следниот распоред: Света Недела, Свети три хиерарси, Свети Никола, Богородица со Исус, Исус Христос Седржител, Јован Крстител и др. Кај третата зона се поставени икони со помала големина, а притоа во средишниот дел е претставена варијанта на Молитвата (Деизис) со поединечни икони на Исус Христос, Пресвета Богородица и Јован Крстител. Кон југ и север, вдолж ширината на иконостасот, се поставени 12 апостолски икони. Во средишниот дел на врвот од иконостасот, врз основа со две ламји и пропратни икони е поставен т.н. Голем крст (Змиски крст). Иконостасот на дрвентие солпчиња е украсен со цветни мотиви, а хоризонталната штица помеѓу и престолните и апостолските икони е украсена со гранчиња од винова лоза и гроздови кои ритмички се повторуваат. Иконите на иконостасот со голема веројатност може да ѝ се припишат на тајфата на браќата Јосиф и Јаков Радевиќ. Потписите се испишани на словенски јазик. При украсување на ѕидните површини и иконописот претежно преовладуваат светлите бои, а забележителен е незначителен продор на академскиот реализам со напуштање на вековната техника и технологија на византискиот начин на зографисување.
Фрескоживопис
Поради пространоста на црквата, фрескоживописот е распроеден на класичен начин, со додатоци на композиции коишто се карактеристични за периодот на XIX век. Црквата е зографисана во олтарниот простор, на северниот и јужниот ѕид од наосот, на ѕидните површини кај тремовите и на површините од образуваните лаци на колонадата од столбови во наосот. Главно се насликани претстави и композиции од Новиот завет, Стариот завет, Христовите празници и страдања, како и свети воини и маченици.
Олтар
Во олтарниот простор е живописана Богородица Оранта и Исус Христос Емануил, поставен во кружна мандорла на градите на Богородица. Над оваа претстава е постои натпис за времетно на живописување на црквата, односно 1889 година. Во долната зона е претставена композицијата Поклонување на жртвата, а во продолжение на север и југ на источниот ѕид се прикажани Свети Стефан, Роман Мелод, Свети Кирил и други светители. Покрај тоа, во олтарот се прикажани и Свети Кузман и Дамјан, Свети Пантелејмон и светото јагне, како и композиции од животот на Богородица и Светото Тројство.
Наос
На северниот ѕид од наосот, на поголема површина е живописана композицијата Исус Христос Праведен судија, а во продолжение кон исток се насликани композиции од животот на Исус Христос во втората и третата зона, а Свети Кирил и Методиј се живописани во првата зона. Престатавата на којашто Исус Христос ги благословува Солунските браќа не е застапено само во оваа црква, туку и во црквата „Св. Петка“ во селото Живово. Солунските браќа се прикажани во архијерејска одежда со митра на главата. Свети Кирил е претставен како средовечен човек со темна коса и брада како во десната рака држи архијерејски жезол, а со левата рака на градите држи отворено евангелие на кое со словенски букви е испишан текстот „слово Христово“. Свети Методиј е претставен како старец со бела коса и брада, држејќи крст во десната високо подигната рака и свиток со азбука во левата. Над Солунските браќа е насликан Исус Христос кој ги благословува со обете раце. Како предлошка за вообличување на оваа претстава веројатно послужила една литографија во боја, изработена во 1864 година во Виена по порачка на Христо Данов, а отпечатена од виенскиот мајстор Обенхајнер. Оваа предлошка претходно ја искористил Дичо Зограф при сликањето на икона на којашто се претставени прасловенските учители.
На јужната страна на наосот, во првата зона се прикажани свети воини и други светители и маченици во цел раст. Од исток кон запад, тие започнуваат со претстсавата на Свети Димитриј на коњ, Свети Константин и Елена, Свети Нестор, Теодор Тирон, Теодор Стратилат, Свети Мина, Свети Меркуриј, Архангел Гаврил, Архангел Михаил, Свети Христофор, Свети Прокопиј и завршуваат со месниот маченик Свети Ѓорѓи Димовски. Во втората зона, од исток кон запад се претставени Свети Трифун и веројатно Свети Никола, претставата Преображение Христово, Света Катерина и Света Варвара. На западниот ѕид, во горната зона е насликана композицијата Тајната вечера. На јужниот ѕид, во катната галерија се живописани светите маченици Евгенија и Теодора, а на западниот ѕид се среќаваат претстави од Стариот завет и Пеколот.
Вила Палас
Вила Палас се наоѓа во Врњачка Бања и претставува недвижно културно богатство како споменик на културата.
Вила Палас била изградена помеѓу 1924 година. и 1926 година, според проектот на Врњачкиот инженер Гамалејев, а била дизајнирана во духот на специфичниот класицизам кој тогаш бил распространет низ француските колонии во Северна Африка. Моделот на дизајнот на вилата бил разгледница, која сопственичката ја добила  од нејзиниот сопруг од Алжир.
Академски симетричниот дизајн на објектот со две странични испакнати проекции на предната страна, како и хармонијата на композицијата на архитектонските елементи - заоблени отвори на приземјето и правоаголни на првиот кат, ја покажуваат тенденцијата да се постигне претставителност на сликата, по угледот на на малите  француски аристократски замоци. Вилата имала два спрата, со правоаголна основа во планот, со кујна и шпајз во подрумот, а имало и  приземје и кат со соби за гости. На подовите на двата ката биле зачувани полукружни балкони со огради од ковано железо. Декоративните елементи на фасадата се состоеле од релјефни балустради под прозорците, профилиран абакус од лажни капители, прозорски прагови и нагласен кордонски венец.
Во овој пансион, кој бил чест мотив на спа-разгледниците, престојувале многу познати личности, а најпопуларна меѓу нив, била глумицата Жанка Стокиќ.
Македонски претседателски избори (2009)
Претседателските избори во Република Македонија се четврти претседателски избори во Република Македонија. Беа одржани на 22 март и 5 април 2009, во исто време со изборите за локална самоуправа. На изборите учествуваа седум кандидати, а победи Ѓорѓе Иванов, кандидат на ВМРО-ДПМНЕ.
Предизборни анкети
Според анкетата, спроведена во јануари 2009 година, најголема поддршка имал Срѓан Керим, кој официјално подоцна истакнал дека нема да се кандидира за претседател, пред кандидатот на ВМРО-ДПМНЕ Ѓорге Иванов.
Анкета од февруари 2009 покажала дека Иванов води со 27%, а по него следеле Фрчкоски со 13%, Бошкоски со 10%, Селмани со 9% и останатите кандидати заедно со 18%. Во двобој, Иванов би победил над Фрчкоски со 36% наспрема 21%, но со голем број на неодлучени граѓани. Анкета која била спроведена кратко пред изборите покажала дека Иванов води со 23,1% пред Селмани со 13,3% и Фрчкоски со 9,7%; 23,9% биле неодлучени.
Прв круг
Во првиот круг, Иванов водел значајно пред другите кандидати со 35%, наспроти Фрчкоски кој добил 20% доволни за второ место, и со тоа продолжил во вториот круг. Имер Селмани од Нова Демократија кој бил наречен „македонскиот Обама“ за неговата способност да ги пречекори етничките граници и да ги привлече и македонските гласачи, покрај албанските, бил најуспешниот од останатите кандидати, освојувајќи 15% од гласовите доволни за трето место, со независниот Бошкоски блиску зад него. 103 гласачки места не можеле да бидат отворени поради обилните врнежи од снег; гласањето требало да биде одложено таму. Меѓутоа, поради фактот што гласањето во тие места не можело да го промени на конечниот редослед во никој случај, тие сепак не биле отворени.
Втор круг
Нова анкета, спроведена една седмица пред вториот круг, покажала дека Иванов води со 25,4% од гласовите наспроти Фрчкоски со 13,8% (односно, 69% наспроти 31% од одлучените граѓани).
Неколку дена пред да се одржи вториот круг, ВМРО-ДПМНЕ и ДУИ се согласиле да се поддржат една со друга и на локалните и на претседателските избори.
Делумно поради постоењето на многу гласачи во избирачките списоци кои ја напуштиле Македонија пред многу години и живеат во странство, и делумно поради недостигот на мотив за етничките Албанци да учествуваат во вториот круг, постоеле стравувања дека може да не биде исполнет минималниот цензус од 40% во вториот круг, правејќи ги изборите неважечки.
Резултати
Во првиот круг кој бил одржан на 22 март 2009 никој од кандидатите не го освоил потребното апсолутно мнозинство, па бил одржан втор круг на 5 април 2009, во којшто се гласало за двата кандидати со најголем број гласови во првиот круг - Ѓорѓе Иванов и Љубомир Фрчкоски.
Одзивот на гласачите во вториот круг бил 42,61%, малку над законскиот минимум од 40%.
Неважечки ливчиња
Имало значаен број на неважечки ливчиња и во двата круга: 3,15% во првиот круг и дури 5,87% во вториот. Според извештаи од медиумите, тоа било резултат на апатијата на гласачите и разочараноста од истите. Имало извештаи за група на Facebook наречена „Гласајте за Чак Норис за претседател“ со илјадници обожаватели. Имало извештаи според кои на илјадници ливчиња биле рачно допишани имиња како „Чак Норис“, „ГОСПОД“, „Џими Хендрикс“ или „Џорџ Буш“.
Окрузи во Кипар
Кипар се дели на 6 окрузи (επαρχίες, „епархии“; kazalar, „кази“). Сите се наречени по нивните административни центри. Окрузите потоа се делат на општини.
Фудбалски куп на Италија 2017-2018 (завршна фаза)
Оваа статија дава подетален преглед на натпреварите од завршната фаза на изданието 2017-2018 на Купот на Италија во фудбал.
Осминафинале
Осминафиналните натпревари се одиграле од 12 до 20 декември 2017.
Натпревари
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ1 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ1 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ3 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ3 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ4 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ4 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ5 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ5 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ6 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ6 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ7 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ7 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ОФ8 /><section end=КИ 2017-2018 - ОФ8 />
Четвртфинале
Натпреварите се одиграле на 26 декември 2017 до 3 јануари 2018.
Натпревари
<section begin=КИ 2017-2018 - ЧФ1 /><section end=КИ 2017-2018 - ЧФ1 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ЧФ2 /><section end=КИ 2017-2018 - ЧФ2 />
<section begin=КИ 2017-2018 - ЧФ3 /><section end=КИ 2017-2018 - ЧФ3 />
Полуфинале
Натпреварите се одиграле на 30 и 31 јануари (први натпревари), и 28 февруари 2018 (реваншите).
Први натпревари
<section begin=КИ 2017-2018 - ПФ1ПН /><section end=КИ 2017-2018 - ПФ1ПН />
<section begin=КИ 2017-2018 - ПФ2ПН /><section end=КИ 2017-2018 - ПФ2ПН />
Втори натпревари
<section begin=КИ 2017-2018 - ПФ1ВН /><section end=КИ 2017-2018 - ПФ1ПН />
<section begin=КИ 2017-2018 - ПФ2ПН />
Преглед на натпреварот
Во финалето на Купот на Италија 2017-2018 се пласирале екипите на и. Финалето се одиграло на 9 мај 2018, на стадионот Олимпико во Рим со почеток од 21:00 часот.
Откако во првото полувреме не бил виден ниту еден погодок, резултатот бил отворен после 11 минути од продолжението: бранителот на титулата Јувентус, прв го нанел својот удар кога по корнерот на Миралем Пјаниќ, најдобро во шеснаесеттникот на Милан се снашол дефанзивецот Меди Бенатија, кој со глава ја пратил топката во мрежата на росонерите. Се чини дека тоа бил одлучувачкиот момент во финалето, бидејќи само пет минути подоцна преку Даглас Коста бјанконерите постигнале уште еден гол за водство од 2-0. Ударот на бразилецот од 18-метри бил во опсегот на голманот на Милан, Џанлујџи Донарума, кој не изреагирал добро при ударот и ја одбил топката во сопствената мрежа. Само три минути подоцна нова грешка на Донарума и нов гол за Јуве; ударот со глава на Марио Манџукиќ во прв момент го одбранил Донарума, но потоа топката му испаднала од рацете а од непосредна близина до голот тоа го искористил Бенатија, за да го постигне својот втор гол и да ја зголеми предноста на Јувентус на три гола. Конечните 4-0 за Јувентус, биле поставени во 76-тата минута и тоа повторно по корнер од левата страна кој го извел Пјаниќ (двата гола на Бенатија претходно бил постигнати по корнери од оваа страна кој ги извел босанско-херцеговскиот играч), но овојпат наместо играч на Јувентус со топката играл напаѓачот на Милан, Никола Калиниќ, кој си постигнал автогол.
Победата на Јувентус со 4-0, била највисоката победа во финалето на Купот на Италија откако натпреварите повторно се играат во еден натпревар (од сезоната 2007-2008). Воедно, победа со четири гола разлика, претставува и најубедливата победа во историјата на финалињата на Купот на Италија (играни во еден натпревар), а истата со овој натпревар се повторила по четврти пат: по Торино-Алесандрија 5-1 (1936), Торино-Венеција 4-0 (1943) и Наполи-Верона 4-0 (1976).
Барон (Жиронда)
Барон (Baron) – општина во департманот Жиронда во југозападна Франција.
Емсланд
Емсланд (Landkreis Emsland) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија, наречен по реката Емс. Административното окружно седиште е во градот Мепен. Се граничи (од север надесно) со окрузите Лер, Клопенбург и Оснабрик, покраината Северна Рајна-Вестфалија (округот Штајнфурт), округот Грофовија Бентхајм во Долна Саксонија, и со Холандија (покраините Дренте и Гронинген).
Географија
Округот е сместен на границата со Холандија. Наречен е по реката Емс, која го пресекува овој крај во правец југ-север. Релјефот се одликува со совршено рамни предели кои некогаш изобилувале со блата. Единствените возвишенија се на Химлинг, кое е ридесто шумско подрачје источно од Емс.
Својствено за регионот на Емсланд е тоа што неговите жители имаат посебен идентитет и свест, каква што не е застапена во другите окрузи на покраината.
Историја
Низ историјата, подрачјето на Емсланд било многу слабо населено, пред сè поради пространите блата од двете страни на реката. Во средновековието во поречието кај Химлинг никнале мали селца. Во XIII век, Минстерските епископи завладеале со регионот; Емсланд бил во сопственост на епископот сè до распуштањето на владичките држави во 1803 година. Потоа крајот влегол во состав на Прусија и Аренберг, но по Наполеоновите војни, на Виенскиот конгрес е решено Емсланд да му припадне на Кралството Хановер. Војводството Аренберг продолжило да постои како феуд на хановерските кралеви. Хановер во 1866 година е припоен кон Прусија, а наскоро настапило и расчинување на војводите (1875).
Пруската покраина Хановер во 1885 година била поделена на окрузи, од кои четири на територијата на денешен Емсланд. Тие се споени во 1977 година со што настанал денешниот округ.
По Втората светска војна властите усвоиле развоен план за Емсланд, со намера да го индустријализираат. Ова е спроведено со исцедување на блатата и поголеми зафати како изградба на пробна пруга за магнетнолебдечки воз „Трансрапид“ и неколку големи бродоградилишта како „Мајер-Верфт“ во Папенбург. Иако крајот го изгубил својот изворен лик, некои делови како Химлинг до денес имаат природен карактер.
Во 1977 година се спроведени управни реформи со кои дотогашните окрузи Линген, Мепен и Ашендорф-Химлинг се споени, образувајќи го округот Емсланд, со седиште во Мепен. Емсланд и денес е мошне католички крај за разлика од другите делови на Долна Саксонија.
Менорка
Менорка (каталонски и Menorca; од Insula Minor, „помал остров“) е еден од Балеарските Острови кои се наоѓаат во Средоземно Море и припаѓаат на Шпанија. Името го доби бидејќи е помал од соседниот остров Малјорка. Има околу 88.000 жители, а највисоката точка изнесува 358 метри. Главен град е Маон.
Висок Кенигсбург
Висок Кенигсбург фсе наоѓа во Оршлејлер, Алзас, Франција. Се наоѓа на стратешка локација во планините на Вогези над рамнината Алза. Се користеше како тврдина од средниот век до Триесетгодишната војна, по што беше напуштена. Реставриран на почетокот на 20 век. век по наредбата на германскиот цар Вилхелм .Денес замокот е туристичка атракција.
Замокот на оваа локација беше првпат споменат во 1147 година. До почетокот на 13 век бил сопственост на семејството Хоенштафен. Во триесетгодишната војна замокот бил запален од страна на Швеѓаните по педесетгодишна опсада. За неколку стотици години, замокот бил напуштен и обраспан со шуми.
Во 1899 година, градот Зелештат ја дал оваа локација на императорот Вилхелм. Царот сакал да создаде замок за себе што би го симболизирал средниот век и долговечноста на германската култура, како и да ги засили врските меѓу Алзас и Германија. Проектот менаџер за реставрација беше Бодо Ебарт. Работите траеле од 1900 до 1908 година. Ебард се обидел да се потпре на историските извори во реконструкцијата, но понекогаш морал да импровизира. Самиот цар дадел некои предлози.
Муслимански Роми
Муслиманските Роми се Роми кои го прифатиле сунитскиот ислам од ханафи мадхаб и турската култура, некои од нив се Дервиши од суфизмот и основале своја муслиманска ромска тарика. Тие се културни муслимани. Муслиманските ромски мажи сите се обрежани. Ромите обично ја прифаќале преовладувачката религија во земјата домаќин. Исламот меѓу Ромите историски се поврзува со животот на Ромите во рамките на Отоманската империја. Соодветно, значителна популација на муслимански Роми што се совпаѓаат или го надминуваат бројот на христијани се наоѓаат во Турција (мнозинството живеат во Источна Тракија), Босна и Херцеговина (80%), Албанија, Црна Гора (50-60%), Косово, Република Северна Македонија (55-70%), Бугарија, (според проценките на средината на 90-тите години на минатиот век, муслиманските Роми во Северна Тракија сочинувале околу 60% од Ромите во Бугарија. ), (мала група на муслимани Роми постои и во регионот Добруја во Романија, составена од 10% од ромското население во земјата ), Хрватска (45% од ромското население ), Јужна Русија, Грција (мал дел од муслиманските Роми концентрирани во Западна Тракија), Србија (35-50) %) и Крим. Некои зборуваат на балкански ромски јазик, но мнозинството зборува само на јазикот од земјите домаќини.
Поради релативната леснотија на миграција во модерното време, муслиманските Роми може да се најдат и во други делови на светот. Муслиманските Роми исто така го користеле зборот Циган за себе, затоа што не го гледале како сладок збор. Културата на муслиманските Роми се заснова на културата на Отоманската империја.
Муслиманските Роми низ Јужна Европа се нарекуваат неромски и христијански ромски народ како хорахански роми (исто така напишани како хорахане, хораксан, харокане, хораксаи, итн.) И колоквијално се нарекуваат турски роми или турски цигани во земјите домаќини. Тие веруваат дека се деканданти на Ваишиас (трговци) од различни места на крајбрежната Индија, кои преку индо-римските односи дошле во Египет (римска провинција) и верници на индо-грчките религии и таму Доктрин бил Ромака Сиданта. Со текот на времето тие станале римски државјани и биле именувани по римската империја. Од 1531 година до 1913 година, муслиманските Роми со турски говор добиле свој санџак во Османлиската империја, т.н. Санџак Чинген во Тракија, и бил управуван од локален муслиман Ром Баро, т.н. Чинген Бег. Според Османлиското правило, христијаните и муслиманите Роми биле разделени. На муслиманските Роми им било забрането да се венчаат со христијански Роми. Постојат големи разлики, меѓу муслиманските и христијанските Роми, кои се појавиле низ вековите. Муслиманските Роми имаат ориентален начин на живот заснован на исламската култура. По Втората светска војна, голем број муслимани Роми од Балканот сакале да се сместат во Халаиб триаголникот и побарале да се обнови градот Ајдхаб.
Луси Даути
Луси Даути (англиски: Louise Doughty) е англиски писател, романописец, драматург и новинар. Таа работи како новинар за „Дејли телеграф“ (The Daily Telegraph) и за ББЦ 4 (BBC Radio 4).
Биографија
Даути е родена на 4 септември 1963 година во Мелтон Моубреј и пораснала во Оакхам, Рутланд. Таа учела во училиштето Оукхам и Универзитетот во Лидс, како и на Универзитетот во Источна Англија.
Луис Даути сега живее во Лондон.
Даути има напишано романи и драми за радио. Работела како културен критичар за весници и списанија. Нејзината неделна колумна за „Дејли телеграф“ беше објавена како „Роман за една година“ во 2007 година. [4] Даути беше водител на програмата на БиБиСи Радио 4, „Добро читање“ од 1998 до 2001 година.
Кадино Село
Кадино Село — село во Општина Прилеп, во областа Пелагонија, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Кадино Село е сместено во областа Пелагонија, во јужниот дел на Прилепско Поле. Лежи меѓу Галичани на исток, Мало Коњари на север и Боротино на запад.
Историја
За време на Отоманското Царство, Кадино Село му припаѓало на некој прилепски кадија, по што го добило и името. Турците го нарекувале Кади-ќој. Во век, Кадино Село било село во Прилепската каза на Отоманското Царство. На 24 март 1902 година, охридскиот војвода Методија Патче при престојот во Кадино Село ќе биде предаден на властите. Војводата со својата чета која броела седум членови од старата кула во селото се бореле против 500 турски војници. Борбата траела до наредниот ден, а кога им снемало муниција војводата и револуционерите херојски се самоубиле. Кон крајот на турското ропство во Кадино Село биле затекнати осум чифлици, чии сопственици биле: Рашид-бег, Гура-ефенди, Музуровци, Изет-ага, Фаик-паша, Ештреф-ефенди, Алиабовци и Милан Небреклија. По 1912 година повеќето жители ја купиле земјата од чифликсајбиите, а помал дел ја добиле со аграрната реформа.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кадино Село живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кадино Село имало 264 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година селото има 564 жители, додека во 1994 година населението се намалило на 314 жители.
Кадино Село е македонско национално село по големина со население и според пописот од 2002 година, има 269 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 237 жители, од кои 224 Македонци, 1 Албанец, 1 Турчин, 1 останат и 10 лица без податоци.
Родови
Кадино Село е македонско село.
Родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1449 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 205 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село.
Ангелевци иселени се во Мало Коњари. Бошевци иселени се во Мало Рувци. Муловци иселени се во Алинци. Барлевци и Илијовци иселени се во Галичани. Чапраговци иселени се во Големо Коњари. Има иселеници и во Прилеп. Највеќе иселеници има во Галичани. А народот од Кадино Село, вели дека пола село од Галичани потекнува од Кадино Село.
Колиба на Скот
Колибата на Скот (Антарктик)  е објект која се наоѓа на северниот брег на Кејп Еванс на Островот Рос во Антарктикот.
Подигната е во 1911 година од Британска експедиција на Антарктикот од 1910–1913 (позната и како Тера Нова експедиција) предводена од Роберт Фалкон Скот.
При изборот на база на операции за експедицијата 1910-1913, Скот го отфрли идејата за повторно окупирање на Хут што ја изгради Звук Мекмердо за време на Експедиција за откривање од 1901-1904 година. .
Оваа прва колиба се наоѓаше во Hut Point, 20 км јужно од Кејп Еванс. Два фактори влијаеле на оваа одлука. Едната беше дека колибата беше екстремно студена за живеење, а другата беше дека бродот на Скот, Discovery, беше заробен од морскиот мраз во Хат Поинт, проблем што се надеваше дека ќе го избегне. воспоставувајќи ја својата нова база подалеку на север.
Извесна конфузија се јавува затоа што Дискавери Хат технички може да се нарече колиба на Скот, со тоа што неговата експедиција ја изградила, и тоа била неговата база на брегот за време на експедицијата 1901-1904 година, но насловот ''Scott's Hut „Популарно припаѓа на зградата подигната во 1911 година на Кејп Еванс.
Апсли Чери-Гарард напиша дека колибата е поделена на посебни области за спиење и работа со преграда направена од кутии од продавници. Зградата на штали (за деветнаесет сибирски коњчиња), приближно 50 by, потоа беше прикачена на северниот ѕид од главната зграда. Подоцна беше додадена и помошна просторија, приближно 40 by, изградена околу првобитниот мал трем на југозападниот крај на главната зграда.
Направени се значителни напори за да се изолира зградата и да се извлече максимално количество топлина од каналите за чад од шпоретот и грејачот, врз основа на научените лекции од Discovery Hut. Експедиторите на Тера Нова ја опишаа колибата како топла до тој степен што не е удобна.
Крстот е подигнат на еден рид зад Колибата на Скот кај Кејп Еванс, но тоа не е поврзано со капетанот Скот, бидејќи е подигнат во спомен на тројцата членови на Шаклтон Ross Sea Party, кои починале во близина. Крстот подигнат во спомен на капетанот Скот и неговите поларни придружници треба да се најде на врвот Набљудувачки рид.