cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Белгиска антарктичка експедиција
Ослободување
На 10 јули, Лекоинт открил кај себе и Де Жерлаш оток на екстремитетите, карактеристичен за скорбут. Плашејќи се за својот живот, тој на Амундсен му дал информации како да го отвори сефот со експедициска документација, а на своите роднини оставил во аманет сандак со писма кои треба да бидат испратени по неговото враќање. Поручникот Жерлаш бил крајно незадоволен, бидејќи само Белгиец можел да командува со белгиската експедиција според договорот. Кук сепак го принудил првиот асистент да јаде стек од пингвин. Откако му дијагностицирал тахикардија на Лекоинт, Кук го ставил на диета со сурово месо и топла вода и му препишал трипати дневно фототерапија во галија (лицето се ставало на отворен оган, заменувајжи ја сончевата светлина). Спротивно на очекувањата на лекарот, Лекоинт можел да се врати на своите обврски до 18 јули. Дотогаш, самите Де Жерлаш, Раковиц, Артстовски и Доброволски биле многу лоши, морнарот Кнудсен имал тежок едем, а пулсот на Мелер достигнал 150 отчукувања во минута. Кук ги префрлил сите на сурово месо. Кога човек станал доволно силен, докторот го принудувал на физичка активност. Де Жерлаш можел да јаде само месо пржено до кора па екстремно бавно закрепнувал. Докторот сметал само на крајот на поларната ноќ.
Антарктичка пролет
На 22 јули, искористувајќи го ведрото време, Кук, Жерлаш, Лекоинт и Амундсен се искачиле на врвот на најблиската санта, гледајќи ја зората. Командантот бил во најлоша физичка форма и едвај ја преживеал турнејата. Последователно, тој тврдел дека сонцето изгрело на 21 јули - денот на стапувањето на престолот на кралот Леополд. Денот брзо пристигнал, што му овозможило на екипажот да се врати на нормалните активности: Сомерс минувал денови во ковачница, научниците се вратиле на мерењата. Јули и август биле зимски месеци и на тимот му била потребна облека на отворено. Амундсен предложил да се шие од црвени волнени ќебиња, кои биле достапни во изобилство на бродот. Веднаш се започнало со работа. Се користеле и волчји кожи, од кои некои Кук ги донел со себе од Арктикот. Амундсен ја сметал светлата боја на наметките на позадината на мразот за естетска. Здравствената состојба на луѓето генерално се подобрила, но морнарот Кнудсен и самиот де Жерлаш останале во тешка ситуација. Во близина на бродот немало пингвини или фоки, а требало да се користат само залихи од дивеч собрани во претходните месеци. На 31 јули, Кук го замолил командантот да оди на патување од 17 милји до сантата видлива на хоризонтот: да бара дупки за фоки и кампови за пингвини. Ова било веројатно првото патување низ мразот на Антарктикот. Амундсен и Лекоинт заминале со докторот. Планирано било да поминат најмалку два дена на пат а во исто време да ги тестираат изменетите едра за санки и конусен шатор сошиен според искуството стекнато на островот Брабант. Патниците се прогласиле себеси за „Витези од редот на пингвините“, а ван Риселберг ги отсекол медалите со профил на пингвин од лименки за витезите да ги носат околу вратот.
На 22 септември, Жерлаш одржал формален состанок во кабинетот со цел да развие план за понатамошна акција. Претходно, на 15 и 16 август, Лекоинт, врз основа на резултатите од неговото патување со Кук и Амундсен, понудил да ја помине зимата во Француска Полинезија по ослободувањето на Белгија и да нарача кучиња со санки за транспорт во Австралија. Следниот чекор бил да се спушти тимот на Орденот на пингвините со 100-дневно снабдување со резерви на Гаусовиот ’Рт со цел да се стигне до Јужниот магнетен пол на скии и санки и безбедно да се врати. Овој план му припаѓал на Кук, кој го поставил прашањето за неговата изводливост. Жерлаш предложил да се гласа дали научниците и службениците се согласиле да работат на Антарктикот пред 1900 година. Раковица и Арктовски биле воздржани, Лекоинт, Кук и Амундсен биле за, а самиот Де Жерлаш конечно застанал на нивна страна. На 23 септември, де Жерлаш побарал Лекоинт да го препише записникот од состанокот, но тој бил одбиен. Помеѓу 24 и 26 октомври, Жерлаш и Лекоинт размениле официјални писма. Командантот, очигледно во депресивна состојба, инсистирал да се врати во Европа. Ако Лекоинт сакал да го освои магнетниот пол, Жерлаш понудил да нарача мала шунка во Њујорк што ќе го однесе со Кук и Амундсен во Викториината Земја. Финансирањето било предложено да се договори преку австралискиот печат. На ова, Лекоинт искрено изјавил дека Жерлаш „го изгубил умот“. Ова ги завршува дискусиите. Во октомври започнало нагло затоплување, кое донело 25-дневни врнежи од снег, целосно блокирајќи го бродот.
Ноември - декември. Бунтот на Амундсен и лудилото на Толефсен
Средбата во кабинетот на 13 ноември била одбележана со два скандали. Арктовски протестирал против барањето на Жерлаш да му бидат предадени сите метеоролошки податоци за доставување до белгиската метеоролошка служба. Бидејќи Полјакот немал високо образование, се плашел дека нема да може да ги искористи податоците што самиот ги добил, а кои ќе овозможат да се прослави во науката. Тогаш Арктовски и де Жерлаш комуницирале преку кореспонденција, чиј тон постепено се зголемувал. Артстовски никогаш не ги предал своите тетратки. На истиот состанок, Амундсен за прв пат го прочитал договорот што Де Жерлаш и Лекоинт го потпишале со Кралското белгиско географско друштво. Во неговиот петти напис експлицитно било наведено дека експедицијата, и покрај сите околности, мора да остане под команда на кој било белгиски офицер или научник. Со други зборови, во случај на смрт на Жерлаш или Лекоинт, командант станувал Мелер, со кого Амундсен не комуницирал. Чувствувајќи се „бескрајно понижен“, Норвежанецот побарал аудиенција кај командантот. Разговорот се одржал на 15 ноември: Амундсен решително му рекол на Жерлаш дека „веќе не постои белгиска експедиција за него“. Но, тој направил констатација дека сега Белгија не ја смета за услужен брод, туку за најобичен брод, па затоа негова должност е да ја извади од мразот. По совет на Кук, Роалд напишал долго писмо на норвешки јазик, каде детално ја објаснил својата позиција. Во својата автобиографија, објавена четвртина век подоцна, Амундсен накратко напишал дека тој го презел раководството на експедицијата и никогаш не го спомнал по име. Според биографот на Амундсен, Тор Буман-Ларсен, индивидуалниот бунт имал двојна - лична и национална - позадина. Амундсен сфатил дека без Норвежаните белгиската експедиција воопшто не би била возможна и отворено изјавил дека Скандинавците и Белгијците не можат да постигнат разбирање. Тоа не било емоционална реакција, туку длабоко обмислена рационална одлука.
Назад на 11 јануари, де Жерлаш предложил да се користат достапните пили за мраз и да се отсече полноправниот канал што води до најблиските полиња. Каналот требало да биде широк 40 метри и исечен на парчиња, во триаголни делови. Ако Кук работел од лакот на Белгија, тогаш поручникот наредил да започне од крмата, каде што имало особено силни мразови. Дупчењето на Артстовски потврдило дека вистинската дебелина на леденото поле не надминува два метри, а почесто не е ни еден. Од 14 јануари започнала работа во две смени. Жерлаш, Мелер, Раковица, ван Мирло, Јохансен, ван Риселберг и Толефсен работеле од осум наутро до шест навечер. Од седум навечер до четири часот наутро Лекоинт, Кук, Амундсен, Артстовски, Сомерс и Дуфур. Мишот бил ослободен од работа на отворено, за возврат морал да обезбедува топли оброци, пијалоци и сува облека деноноќно. Сомерс ги заварувал сечилата на пилата, што овозможило да се работи со мраз дебел седум метри. За голема пила биле потребни тројца работници, две мали биле заменети по пет минути (иако силите на Артстовски биле доволни за десет до петнаесет минути). На првиот ден, тимот напредувал 40 метри.Тие успеале да поделат неколку ледени санти, секоја половина со големина на фудбалско игралиште. Тие очигледно тежеле повеќе од „Белгија“: Доброволски, кога се обидувал да го помести леденото поле, пеел „ Еј, ајде да одиме “.
Во просек, каналот растел за 60 метри на ден, половина од маршрутата до стационарната полиња била завршена до 20 јануари. Благосостојбата на луѓето се подобрила, како поради физичката активност во атмосфера на инспирација, така и поради исхраната на д-р Кук: фоката и пингвинот се готвела седум пати на ден. Доброволски во својот дневник напишал дека почнал да јаде „двапати повеќе од порано“. Во девет часот навечер на 20 јануари, Толефсен ненадејно излегол од пилотската кабина и заминал некаде (следело наредба, но долго време не комуницирал со никого). Кога не се вратил три часа подоцна, морал да започне да бара, но околу два часот по полноќ одвлекол три мртви пингвини. На 21 јануари, поларниот ден завршил: деветнеделната ноќна смена била откажана. Амундсен бил песимист и верувал дека ќе мора да оди до работ на мразот со чамци. Утрото на 30 јануари, компресија на мраз го поделило полето на глутницата, но се заканило со смрт на Белгија, чиј труп бил замрзнат преку раседот. . Планот на Амундсен се покажал неостварлив, и поради условите на мраз и затоа што стаорците ја уништиле зимската облека. Бидејќи имало тримесечна понуда на резерви, де Жерлаш најпрво вовел рационализирање (околу 150 g маснотии и 150 g печива дневно), што теоретски би овозможило да се одржи за втора зима.
Во три часот по полноќ на 12 февруари ненадејно се отворил канал во мразот, а на Белгија почнале да се чувствуваат океански бранови. На Сомерс му било наредено да ја подготви парната машина и да направи пареа што е можно поскоро, а Лекоинт пресметал серија експлозии за конечно да го ослободи бродот. На 13 февруари успеал, а преминот сè уште бил јасен. Сепак, бродот се наоѓал наспроти отворената вода, додека ширината на каналот не дозволувала да се сврти. При обидот да го повлече бродот со ледено сидро, тој се заглавил меѓу два брега на мраз. Главниот притисок на мразот бил на предниот дел и на горната страна. Наскоро мразот се распаднал. Жерлаш наредил да ја земе морската вода како баласт, по што бродот успеал да го пробие носот во ледена бариера долга 400 метри и да ја здроби со трупот. До 1 март, Белгија се наоѓала на само пет милји од отворен океан. Главната закана сега била поединечните ледени санти, кои во бурното време буквално ги зафатиле страните на барката. На 5 март возбудата донекаде се смирила, но потоа плимниот бран го погодил бродот, кој за малку ќе ги однесе Кук и Амундсен во океанот, кои тргнале на ледено извидување од две милји. Ураган на 13 март го однел бродот на север. Утрото на 14 март се чинело дека нема да може да се избегне судир со санта мраз, но, благодарение на уметноста на Сомерс и навигациските вештини на Жерлаш, тие успеале неповредени да излезат од ледените полиња.
Враќање
Во градот, се покажало дека целата пошта била препратена во Мелбурн. Откако прочитал за експериментите на Маркони, Жерлаш веднаш напишал во својот дневник дека безжичната комуникација ќе биде првенствено корисна за поларните истражувачи. Толефсен не останал на бродот и си направил дувло некаде надвор од градот. Понекогаш барал пари од Жерлаш за храна и повторно исчезнувал. Д-р Кук и Амундсен се надевале дека тој на крајот ќе закрепне како ван Мирло. Сепак, Адам Толефсен не сакал да се врати во Белгија ниту за своите работи. Водел дневник, но норвежаните се ужаснале од содржината и го запалиле, за што Лекоинт зажалил. Во април, Жерлаш официјално го објавил крајот на експедицијата. Изворите содржат несогласувања за неговиот однос со Амундсен. Во белгискиот извештај и во дневникот на командантот се наведува дека навигаторот бил замолен да го придружува Толефсен до неговата татковина. Биографот Тор Буман-Ларсен тврди дека Амундсен прогласил „раскин со целото белгиско кралство“. Лекуант, Раковица, Арктовски и Доброволски решиле да останат во Јужна Америка за да реализираат свои научни проекти и сами отпатувале во Европа. Кук дознал за смртта на неговата свршеница, Ана Форбс, и избрал да се врати за да го заврши своето истражување за Фуегијците. Без пари Жерлаш едвај успеал да ја престигне Белгија во Монтевидео, каде и се приклучил на тимот. Варзи се вратил на бродот, не можејќи да најде друга работа. Експедицискиот фонд немал пари ни за јаглен, пловењето до Антверпен траело два и пол месеци. Бродот влегол во устието на Шелда на 5 ноември 1899 година.
Експедиционерите ја пречекале кралската јахта „Клементина“, на која имало членови на владата и пратеници на парламентот, претставници на Кралското белгиско географско друштво. Премиерот најавил доделување на офицери и научници со Орден на Леополд I (за ова бил издаден указ на 15 октомври), додека неговата мајка ги прикачила на градите на Жерлаш, а тој самиот го сторил истото со својот прв помошник. Жерлаш и Лекоинт, исто така, добиле златни медали од Географското друштво и општините Антверпен и Брисел (нивните награди биле испратени до Кук и Амундсен). Експедицијата била официјално прогласена за успешна. Сепак, новинарите спомнале дека учесниците на патувањето изгледале исцрпени и „нерасположени“ од сета оваа возбуда. Макс ван Риселберг изгубил свест и паднал со напад на тахикардија токму за време на прославата. Печатот понекогаш правел алузии за судбината на хероите на „Капетан Хатерас“. Адам Толефсен никогаш не закрепнал од неговата психоза и бил сместен во колонија за ментално болни во Лиер, каде што живеел до неговата смрт во 1943 година. Три месеци по враќањето починал и 24-годишниот морнар Кнудсен. На самиот Жерлаш му требало една година престој на француската ривиера за да си го врати здравјето. Жулијан Санктон верувал дека дел од симптомите на Жерлаш и неговиот тим може да се објаснат со труење со цијановодородна киселина, која ја користеле Кук во темната лабораторија и Раковица за зачувување на биолошките примероци. Сепак, порано Роберт Брајс ја отфрлил оваа верзија, иако била претставена во необјавените мемоари на Фредерик Кук.
Извори
Првиот обид да се состави библиографија за експедицијата на Де Жерлаш бил направен во 1966 година. Таа останала необјавена; вкупно биле опфатени 313 библиографски единици. По меѓународната конференција во 1998 година, започнало составувањето на нова листа, која во изданието од 2001 година изнесувала 801 ставки; вклучувајќи 269 научни трудови објавени од членови на експедицијата на Белгија .
Материјалите доставени од белгиската експедиција биле обработени од голем научен тим и биле објавени од Белгиската комисија (која вклучувала 80 научници, меѓу кои Арстовски, Доброволски и Раковица) во девет тома, составени од одделни изданија (вкупно 65). Во исто време, било планирано да се објават 109 научни статии во десет тома, но како резултат на тоа биле објавени 92 статии, од кои 64 посветени на биолошки прашања (1892 страници биолошки материјали наспроти 980 географски, геолошки, астрономски, физички). За споредба, извештајот на експедицијата на „Јужниот крст“, кој зимувал за прв пат на брегот на Антарктикот, вклучувал 344 страници. Конечната обработка на научните податоци траела повеќе од 40 години, последниот број на научни резултати бил објавен во 1949 година. По прераната смрт на Лекоинт во 1929 година, Комитетот за издаваштво го предводел Доброволски.
Вкупно, има шест описи на патувањето, создадени од членовите на експедицијата. Првиот што бил објавен е извештајот на д-р Кук, објавен на делови во Њујорк Хералд, почнувајќи од 2 јули 1899 година. Покрај тоа, списанието Century понудило да објавува литографии во боја, кои, според Роберт Брајс, се покажале како „глупави“, иако на јавноста и се допаднале. Тиражот на публикации во периодичните списанија му овозможило на Фредерик Кук да бара хонорар од 20% од Doubleday. Во есента 1900 година била објавена книгата Низ првата антарктичка ноќ, базирана на дневниците на докторот. Тој ги контролирал сите аспекти на илустрацијата и дизајнот, кои се покажале како многу ефективни и ги привлекувале критичарите и читателите. На враќање во Огненаѕа Земја, Кук сепак успеал да го добие од Лукас Бриџис ракописот на речник на јазикот Јаган, на кој неговиот татко работел 37 години. Многу простор во нивната кореспонденција била окупирана од прашањето за транскрипција, бидејќи Кук инсистирал на вообичаениот англиски систем. Во 1901 година, Фредерик Кук бил поканет во Европа како член на Комисијата на Белгија. Во Париз живеел во куќата на Раковица, а во Лиеж престојувал во куќата на Арктовски, а потоа во Лекоинт. Во Брисел, Кук лично ја добил ѕвездата на Орденот на Леополд I. Во интервју дадено во Њујорк по неговото враќање, тој ги најавил напорите да се објави Јаганскиот речник од 30 000 лексички единици. Меѓутоа, по скандалите поради сомнежите за освојувањето на планината Мекинли од страна на Кук во 1906 година и големиот спор со Роберт Пири за приматот во достигнувањето на Северниот пол, приказната со речникот продолжила. Њујорк Тајмс, во извештај од 21 мај 1910 година, го обвинил Кук за проневера на авторство. Речиси веднаш, Арктичкиот клуб Пири го прашал шефот на Комисијата на Белгија, Лекоинт, за авторството на речникот, на што добиле одговор дека Лукас Бриџис ги дал сите потребни дозволи. Проспектот за објавување на десеттиот том на „Научни резултати“ (насловен „Антропологија“) вклучувал медицински извештај и антрополошки опис на племето Она од Ф. Кук и англо-јагански речник и граматика од Томас Бриџис, уредена од Фредерик Кук. Тоа го потврдуваат и материјалите од архивата на лекарите. На крајот, десеттиот том од научниот извештај никогаш не бил објавен. Зачуван е пробен типографски отпечаток на граматиката од 69 страници, но работата никогаш не била завршена.
Текот на експедицијата бил опишан од Жерлаш во Петнаесет месеци на Антарктикот (Quinze Mois dans l’Antarctique, 1901), награден со наградата Marcellin Guérin на Француската академија во 1902 година. Предговорот го напишала Елиза Реклус. Извештајот на Де Жерлаш предизвикал буквално ентузијастички одговор, бидејќи ги комбинирал доблестите на научната работа и фасцинантната авантуристичка приказна која истовремено го поттикнува читателот „на научна љубопитност и филозофско размислување“. Во 1976 година, авторот на „Biographie nationale de Belgique“ ја нарекол книгата на Де Жерлаш „една од најголемите“ и во светската и во белгиската национална литература, а не само за патувањата. Исто така, француските критичари го пофалиле книжевниот стил што ја привлекло Академијата. Според Ј. Пелсенер, споредбата на текстот „Петнаесет месеци на Антарктикот“ со Антарктичкиот дневник на авторот покажува дека многу пасуси биле вклучени во печатениот текст без никакви промени. Француските изданија на Петнаесет месеци се појавиле во 1943 и 1960 година, а во 2000 година книгата била препечатена на факсимил во Брисел. Исто така во 1945 и 1958 година биле објавени преводи на холандски. За стогодишнината од белгиската експедиција биле повторно објавени неколку примарни извори. Во 1998 година, за прв пат, книгата на Де Жерлаш била преведена на англиски јазик. Рецензентот Мајк Хојер смета дека книгата е добро прифатена сто години откако е напишана и, покрај тоа што е важен извор, е сосема погодна за просечниот читател, вклучувајќи ги и младите. Во својот преглед, Паркер Калкин (Универзитет во Колорадо) забележал дека предговорот на изданието од 1998 година е заснован на извештајот на Кук, а самата книга ја задржува вредноста на примарен извор за специјалисти и читатели кои не знаат француски.
Во 1999 година, за прв пат бил објавен дневникот што Роалд Амундсен го водел додека патувал на Белгија. Научен уредник бил Иго Деклер, кој во својот предговор ја истакнал сериозноста на достигнувањата на белгиската експедиција (на пример, доказот за континенталната природа на Антарктикот и првите точни карти на Греамовата Земја). Текстот на дневникот уредникот го поделил на поглавја и го коментирал. Рецензентот - Ијан Хигинсон (Универзитет во Кент) - нагласил дека дневникот е важен и за разбирање на личноста на Амундсен, кој воопшто не бил туѓ на земните радости, имал саркастична смисла за хумор, но бил и длабоко религиозна личност и побожен патриот на Норвешка. Многу простор во дневникот заземаат записите за комуникација со Фредерик Кук, кој го спасил абориџинското дете во Огнената Земја, бил одличен музичар и, воопшто, модел и предмет на восхит за Амундсен. Во принцип, Хигинсон тврдел дека објавувањето на толку важен примарен извор е чин на „демитологизирање на херојското доба на истражувањето на Антарктикот“.
Харалд Конопка
Харалд Конопка (роден на 18 ноември 1952 година во Дирен, Западна Германија) — поранешен германски фудбалер.
Првично напаѓач, Конопка се приклучил на ФК Келн на време за да ја освои германската титула во 1919 година, летото станал професионален играч. Видно постојано присутен член на првиот тим, бил одличен во одбранбената позиција во текот на годините. Тој освоил три германски купа со 1. ФК Келн и бил второпласиран со нив во две други изданија. Завршил на втората најдобра позиција во Бундеслигата со Келн двапати, Конопка бил дел од познатиот 1. ФК Келн, кој ја освоил Бундеслигата под водство на менаџерот Хеннес Вајсваилер во 1978 година, за да го заврши извонредното достигнување на националниот куп и лига во истата сезона ( двојна круна). Неколку месеци во неговата последна година во Бундеслигата, Конопка заминал на 1. ФК Келн се приклучил на Борусија Дортмунд до крајот на кариерата. Вкупно играл во 352 натпревари во Бундеслигата, постигнувајќи 21 гол.
Кариерата на Конопка за Западна Германија била кратка, која траела само два натпревари, но имал настап на Светското првенство во 1978 година. Конопка стапил во акција како замена за неговиот повреден соиграч на ФК Келн Херберт Цимерман во натпреварот без голови против Италија на Естадио Монументал Антонио Веспучо Либерти. Речиси една година подоцна тој се појавил во својот последен меfународен натпревар за својата земја, во кој целосно играл во победата од 3: 1 над Исланд.
The Pretty Reckless
The Pretty Reckless e американска алтернативна рок група која е формирана од американската глумица и модел Тејлор Момсен. Другите членови се Бен Филипс (гитарист), Марк Дејмон (бас) и Џејми Перкинс (тапанар).Бендот прво требало да се вика „The Reckless“, но потоа го преименувале во „The Pretty Reckless“.
2008 - The Pretty Reckless и Light Me Up
Тејлор се запознала со продуцентот и текстописецот Филипс во октомври 2008. Таа го формирала бендот со Џон Секоло, Мат Чарел и Ник Карбон. Тие снимиле некои демо песни во почетокот на 2009.На 4 Јуни Тејлор ги отпуштила сите членови на бендот бидејќи не се вклопувале со нејзината музика и со нејзиниот стил и формирала нов бенд со нови членови. Со новиот бенд Тејлор снимила нови песни кои биле помрачни.
Сега Тејлор Момсен е пејачка на бендот, Бен Дејмон е гитарист, Марк Дејмон е басист и Џејми Перкинс е тапанар.
Тејлор дала интервју за OK! Magazine дека бендот потпишал договор со издавачката куќа Interscope Records и дека ќе го издадат нивниот прв албум во 2010. Тејлор во друго интервју дискутирала за музиката на бендот. Таа изјавила дека „таа нема да биде она што го очекуваат луѓето“, дека ќе има мрачна и тешка музика, но и дека ќе има „повесела и поинтересна музика“. Тејлор Момсен за интервју кажала дека влијание на бендот имаат групите The Beatles и Oasis, а исто така и гранџ бендот Нирвана.
Минимакс
Минимакс — средноевропски кабелски и сателитски детски канал. Достапен е во Србија, Унгарија, Чешка, Словачка, Босна и Херцеговина, Романија, Македонија, Молдавија, Словенија и Црна Гора со аудио на српски, унгарски, чешки, словенечки и романски. Минимакс на 27 март 2013 година го променил своето лого во 3Д.
Во Србија Минимакс првобитно се емитовувал од 6 часот наутро до 8 навечер, а после тоа одела содржина на каналот Cinemania plus. Во декембри 2017 година објавено е дека од 1 јануари 2018 година Минимакс ќе премине во 24-часовна шема на емитување.
Од 28 август до 18 декември 2018 година каналот Минимакс, како и останатите канали од AMS групата, не се емитувал на платформите на кабелските оператори СББ, Тотал ТВ и Телемакс.
Историја
Телевизијата започнала со емитување во 1999 година во Унгарија. Таа моментално е достапна на подрачјето на Унгарија и Романија од 2001 година, во Чешка и Словачка од 2003 година, во Србија од 2008 година и на територијата на Полска од 1999 до 2004 година. Во Украина од април 2007 година ја дели платформата со Анимаксом (Аниме) после осум часот. ТВ Канали кои (до 2018) го делеле каналот со Минимакс се: MusicBox (Музички спотови) GameOne (Видео Игри) iTV (Видео игри) и Cherry Music (Музички спотови).
Српска варијанта
Српската варијанта се емитува од 2008 година на територијата на Србија, Босна и Херцеговина, Македонија и Црна Гора, во потполност синхронизирана на српски јазик. Синхронизацијата за овој канал ја продуцирале српските студија Суперсоник и Студио, унгарското студио Сабвеј, како и македонското студио Кларион. Исто така се емитувани и синхронизации продуцирани од страна на студијата Лаудворкс, Блу хаус, Идеограм, Призор и Маркони, како и детските телевизии Хепи. На 1 јануари 2018 година каналот преминал на 24-часовна шема на емитување. Од 28 август до 18 декември 2018 година каналот Минимакс, како и останатите канали од Еј-Ем-Си групата, не се емитувале на платформите на кабелските оператори на СББ, Тотал ТВ и Телемакс.
Фетишизам
Фетишизам е потпирање на некој предмет или дел од телото како стимул за сексуално надразнување и задоволување. Многу фетиши се продолжетоци на човековото тело, како предмети од облека или чевли. Други чести примероци се карактеризирани со материјали како што се гума, пластика или кожа. Фетишните објекти се изменливи според значењето за личноста. Во некои случаи тие едноставно служат за да го засилат сексуалното возбудување што се постигнува на вообичаен начин (т.е. барање партнерот да облече посебна облека).
Етиологија
Причините за фетишизамот не се целосно изјаснети. Некои од теориите се дека се развива од искуства во раното детство, при што некој објект е бил сврзан со силна форма на сексуално возбудување или задоволство. Други теории се дека причината не е во раното детство, туку во касното детство и адолесценцијата и е сврзано со мастурбацијата. Проучувањата покажале дека обично фетишистите имале слабо развиени социјални способности, прилично се изолирани во нивните животи и имаат намален капацитет за воспоставување на интимност.
Раните теории на Фројд
Фројд во 1887 година сексуалните фетиши ги опишува како резултат од психотраума во детството со однос кон стравот од кастрација. Според оваа теорија, едно момче, љубопитно да го види пенисот на својата мајка, го променува својот поглед во ужас, кога открива, дека мајка му нема пенис. Неодушевениот предмет, врс којшто паѓа вниманието на момчето, кога го тргнува погледот, станува фетиш. Подоцна во животот фетишот е неопходен, за да може мажот да постигне оргазам. Според овие сфаќања мажите се способни да имаат сексуални фетиши, а жените не се – нешто што ја прави оваа теорија слаба. Ова е предмет на спор за феминистите при анализа на работите на Фројд. Тие тврдат дека се набљудува фетишизам и кај жените, и токму ова ја прави оваа теорија непостојана. Дури овие недостатоци да ја прават оваа теорија неприфатлива во наше време, таа била прифатена сериозно во времето кога била создадена.
Симптоми и манифестација
Лицето се привлекува сексуално од објекти, ситуации или делови од тело, коишто во суштина не се сврзани со сексуалноста. На пример: Лицето се возбудува сексуално од облеката на друго лице, од неговите стапала, од неговите чевли, чантата, чорапите и слично. Фетишистите можат да ги убедуваат партнерите да ги користат објектите, да облекуваат посебна облека или чевли. Фетишистите можат да се возбудуваат од самата форма на објектот, како и од материјалот од којшто е изработен објектот, така и од неговиот мирис, на пример мирисот на стапалата или на косата. Честопати фетишистот и ги краде предметите од сопственикот за да мастурбира со нив.
Друштво „Макс Планк“
Друштво „Макс Планк“ за унапредување на науката (German: Max-Planck-Gesellschaft zur Förderung der Wissenschaften e. V.; скратено MPG) е формално независно невладино и непрофитно здружение на германски истражувачки институти основано во 1911 година како Друштво на Кајзер Вилхелм и го преименуваше во Друштвото на Макс Планк во 1948 година во чест на нејзиниот поранешен претседател, теоретски физичар Макс Планк. Општеството е финансирано од федералните и државните власти на Германија.
Според нејзината примарна цел, општеството Макс Планк го поддржува фундаменталното истражување во природните, животните и општествените науки, уметноста и хуманитарните науки во своите 84 (од декември 2017) Макс Планк Институтот. Општеството има вкупен персонал од околу 17.000 постојани вработени, вклучително и 5.470 научници, плус околу 4.600 научници и гости кои не се наменети за одржување. Буџетот на општеството за 2015 година изнесува околу 1,7 милијарди евра. Заклучно со 31 декември 2016 година, општеството Макс Планк има вработено вкупно 22.995 вработени, од кои 14.036 се научници, што претставува речиси 61 процент од вкупниот број на вработени. 44,3% биле жени, а 27% од сите вработени биле странски државјани.
Институтите Макс Планк се фокусираат на извонредност во истражувањето. Друштвото Макс Планк има светски репутација како научна и технолошка истражувачка организација, со 33 Нобелова награда доделени на нивните научници и се смета за една од најистакнатите основни истражувачки организации во светот. Во 2018 година, Индексот за издаваштво на природата ги става институтите Макс Планк трети ширум светот во смисла на истражувања објавени во Природни списанија (по Кинеската академија на науките и Универзитетот Харвард). [5] Во однос на вкупниот обем на истражување (невнимателно со цитати или влијание), општеството Макс Планк е надминато само од страна на Кинеската академија на науките, Руската академија на науките и Универзитетот Харвард во институционалната ранг-список на високото образование на Тајмс. [6] Мрежната страница на Томсон Ројтерс-научен часовник го става општеството Макс Планк како втора водечка истражувачка организација низ целиот свет по Универзитетот Харвард во однос на влијанието на произведеното истражување врз научните полиња.
Институтот Макс Планк и неговиот претходник Институтот Кајзер Вилхелм биле домаќини на неколку реномирани научници од областа, вклучувајќи ги и световите како Ото Хан, Вернер Хајзенберг и Алберт Ајнштајн.
Историја
Организацијата е основана во 1911 година како Друштво на Кајзер Вилхелм, или Кајзер-Вилхелм-Гезелшафт (KWG), невладина истражувачка организација именувана за тогашниот германски цар. КВГ беше една од водечките светски истражувачки организации; нејзиниот одбор на директори вклучуваше научници како Валтер Боте, Питер Дебеј, Алберт Ајнштајн и Фриц Хабер. Во 1946 година, Ото Хан ја презеде функцијата претседател на КВГ, а во 1948 година општеството беше преименувано во Друштвото на Макс Планк (МПГ) по неговиот поранешен претседател (1930-37), Макс Планк, кој почина во 1947 година.
Друштвото Макс Планк има светски репутација како научна и технолошка истражувачка организација. Во 2006 година, ранг-списокот на високото образование во Тајмс од не-универзитетски истражувачки институции (врз основа на меѓународна рецензија од страна на академици) го постави општеството Макс Планк како број 1 во светот за научни истражувања, и бр.3 во технолошко истражување (зад АТ & Т корпорацијата и националната лабораторија Аргон во САД).
Доменот mpg.de привлече најмалку 1.7 милиони посетители годишно до 2008 година според студијата Compete.com.
Макс Планк истражувачки награди
Повиците за номинации за наградата се покануваат на годишно ротирање во специфични подрачја на природните науки и инженерството, науката за животот и хуманите и општествените науки. Целта на Институтот Макс Планк и Фондацијата Александар фон Хумболт во презентирањето на оваа заедничка награда за истражување е да им даде дополнителен импулс на специјализирани полиња кои или сè уште не се основани во Германија или кои заслужуваат да бидат проширени.
Организација
Друштвото на Макс Планк е официјално вмрежувач Верин, регистрирано здружение со директорите на институтите како научни членови кои имаат еднакви права на глас. Друштвото има свое регистрирано седиште во Берлин, додека административното седиште се наоѓа во Минхен. Од јуни 2014 година, научникот Мартин Стратман бил претседател на Друштвото на Макс Планк.
Финансирањето е обезбедено претежно од федерални и државни извори, но исто така и од истражувања и такси за лиценци и донации. Една од поголемите донации беше замокот Шлокс Рингберг во близина на Кројт во Баварија, што го заложи Луитполд Емануел во Баерн ( војводата во Баварија ). Поминува во Друштвото откако војводата почина во 1973 година и сега се користи за конференции.
Макс Планк институти и истражувачки групи
Друштвото Макс Планк се состои од над 80 научни институти. Покрај тоа, општеството финансира голем број на Макс Планк истражувачки групи (МПРГ) и меѓународни Макс Планк истражувачки училишта (IMPRS). Целта на воспоставување на независни истражувачки групи на различни универзитети е да се зајакне потребното вмрежување помеѓу универзитетите и институтите на општеството Макс Планк.
Истражувачките единици се сместени низ цела Европа. Во 2007 година Здружението го основа својот прв неевропски центар, со институт на Јупитер кампусот на Универзитетот Флорида Атлантик, фокусирајќи се на невронски мрежи.
Институтите "Макс Планк" функционираат независно од, иако во тесна соработка со универзитетите, и се фокусираат на иновативни истражувања кои не се вклопуваат во универзитетската структура поради нивната интердисциплинарна или трансдисциплинарна природа или кои бараат ресурси што не можат да ги исполнат државните универзитети.
Покрај тоа, постојат неколку поврзани институти: Институтот Макс Планк исто така има центар за соработка со Универзитетот Принстон - Макс Планк Принстон Истражувачки центар за физика на плазма, кој се наоѓа во Принстон, Њу Џерси, САД. Најновиот истражувачки центар за Макс Планк е основан на Универзитетот Харвард во 2016 година како Макс Планк Харвардски истражувачки центар за археологија на античкиот Медитеран.
Меѓународни Макс Планк Истражувачки училишта
Заедно со Здружението на универзитети и други образовни институции во Германија, Институтот Макс Планк основаше бројни меѓународни школи за истражување на Макс Планк (IMPRS) за промовирање на помлади научници:
Поранешни институти
Меѓу другите:
Објавување на отворен пристап
Институтот Макс Планк се опишува како „соосновач на меѓународното движење за отворен пристап“. Заедно со проектот за културно наследство на интернет, здружението Макс Планк ја организираше Берлинската конференција за отворен пристап во октомври 2003 година за ратификување на Бетезданската изјава за објавување на отворен пристап. На конференцијата беше усвоена Берлинската декларација за отворен пристап до знаење во науките и општествените науки. Берлинската декларација е изградена врз претходните декларации за отворен пристап, но се прошири полето на истражување кое ќе биде покриено со отворен пристап за вклучување на хуманитарните науки и повика на нови активности за поддршка на отворен пристап, како што се "охрабрување на носителите на културното наследство" за да се обезбеди отворен пристап до нивните ресурси.
Институтот Макс Планк продолжува да го поддржува отворениот пристап во Германија и го овластува институционалното само-архивирање на резултатите од истражувањето на опслужувачот eDoc и публикациите на своите истражувачи во списанијата за отворен пристап во рок од 12 месеци. За финансирање на отворен пристап, Институтот Макс Планк ја основа дигиталната библиотека на Макс Планк. Библиотеката, исто така, има за цел да ги подобри условите за отворен пристап во име на сите институти на Макс Планк, преку преговори за договори со издавачи со отворен пристап и развој на инфраструктурни проекти, како што е складиштето за отворен пристап на Макс Планк.
Плати за докторски студии
Во 2008 година Европскиот општ суд донесе одлука во случајот на студент по докторски студии против Институтот Макс Планк дека „истражувачот кој подготвува докторска дисертација врз основа на договор за грант склучен со Макс Планк, мора да се смета за работник во смисла на членот 39 EC само ако неговите активности се вршат одреден временски период под раководство на институт кој е составен дел на тоа здружение и ако за тие активности добива надомест“.
Тигар
Тигар — голема мачка со црвеникаво жолто-кафено пругаво крзно, распространета во шумите, пасиштата и мочуришните делови на Источна Русија, Јужна Азија, Суматра и Кина.
Тигарот живее самотно, лови ноќе, а омилен плен му се цицачите со средна големина, како на пример елените. Нивната големина, бојата и формата на пругите се определени со местото и во зависност од подвидовите. Јужните тигри, како што е бенгалскиот тигар (P. tigris tigris), се помали и имаат значително посветли бои отколку тигрите распространети на север, како што е реткиот сибирски тигар (P. tigris altaica). Мажјаците растат до височина поголема од еден метар, достигнувајќи должина од 2,2 метри, не сметајќи ја опашката со должина од еден метар, а можат да достигнат тежина од 160 до 290 килограми. Тигарот живее околу 11 години.
Постојаното користење на деловите од телото на тигарот за правење различни тоници или лекови, независно од доказите за нивна неефикасност, се должи на вкоренетата стравопочит кон овие мачки што со милениуми ги инспирирале луѓето. Иако заштитени во меѓународни рамки, тигрите се вбројуваат во сериозно загрозените видови. Имено, само во последното столетие, нивната популација се намалила за повеќе од 90%, додека два подвида се сметаат за исчезнати.
Потекло на поимот
Зборот „тигар“ доаѓа од грчкиот збор тигрис кој најверојатно потекнува од персиски збор што значи „стрела“, како опис на брзината на ова животно и потекло на името на реката Тигар. Тигарот, под името Felis tigris е еден од многу видови опишани во делото од 18 век Systema Naturae на Карл Лине. Panthera кое е дел од денешното име на овој вид, Panthera tigris, често се претпоставува дека потекнува од грчките зборови пан („сите“) и терон („ѕвер“). Сепак зборот пантера се смета дека најверојатно има источноазиско потекло и значи „жолтеникаво животно“ и „бело-жолто“.
Распространетост
Во минатото, тигрите биле доста распространети во Азија од Кавказ и Каспиското Море, до Сибир и Индонезија. За време на 19. век, овие мачки целосно исчезнале од Западна Азија, и нивната распространетост била ограничена на изолирани области. Денес, овие фрагментирани области се протегаат од Индија на запад до Кина и Југоисточна Азија на исток. Северната граница на распространетост е близу реката Амур во југоисточен Сибир. Единствениот голем остров населен со тигри е Суматра. Овие животни изумреле на островите Јава и Бали за време на 20. век, а на Борнео се пронајдени само фосилни остатоци.
Живеалиште
Живеалиштето на тигарот има три главни одлики: секогаш има вегетација која му овозможува криење, секогаш е во близина на вода и има изобилство на плен. Бенгалскиот тигар на пример, живее во сите видови на шуми, вклучувајќи дождовни, зимзелени, полузимзелени, мангрoви до делтата на Ганг и листопадните шуми во Непал. За разлика од лавот, тигарот претпочита густа вегетација, на која е прилагодена неговата специфична шара, и каде самотниот начин на живот не е неповолност. Помеѓу сите видови на големи мачки, само тигарот и јагуарот се одлични пливачи. Тигрите често се среќаваат како се бањаат во бари, езера и реки. За разлика од останатите мачки, кои ја избегнуваат водата, тигрите всушност секогаш се одличуваат да живеат во нејзина близина. За време на најтоплиот период од денот, овие мачки се ладат лежејќи во барите. Доказ дека се одлични пливачи претставува и фактот дека честопати се забележани како го пренесуваат уловениот плен преку езера.
Подвидови
Постојат осум подвидови на тигар, од кои два се изумрени. Распространетоста во минатото (која денес значително е намалена) се протегала низ Бангладеш, Сибир, Иран, Авганистан, Индија, Кина и југоисточна Азија, вклучувајќи и неколку индонезиски острови. Преживеаните повидови, почнувајќи од најбројниот, се:
Хибриди
Вкрстување на големи мачки, вклучувајќи го и тигарот, за прв пот почнало да се применува во зоолошките градини за време на 19 век. Овие зоолошки биле заинтересирани за вкрстување на различни видови со цел да добијат „чудни“ и несекојдневни животни кои би привлекле голем број на посетители. Познато е дека лавовите биле парени со тигри (најчесто сибирски или бенгалски подвидови), а добиените хибриди се нарекуваат лигери и тигони. Во минатото, вакви хибриди често биле добивани во зоолошките градини ширум светот, но денес ваквите вкрстувања не се поттикнуваат поради потребата од единки за заштита на видовите и подвидовите. Хибриди сè уште се добиваат во приватни засолништа за животни и зоолошки градини во Кина. Лигер е хибрид добиен од мажјак лав и тигрица, а името „Лигер“ е добиено од англискиот јазик, ли- од LIon (лав) и гер од tiGER (тигар). Лигерот го наследува генот одговорен за стимулирање на растот, но генот натагонист за потиснување за растот е отсутен кај женките-тигрици, па поради тоа овие хибриди растат многу поголеми од двата родитела. Лигерот има физички одлики и начин на однесување кои се мешавина од двата родитела. Мажјаците-лигери се стерилни, но женките за разлика од нив, често се фертилни. Кај мажјаците има 50% шанса да имаат грива, меѓутоа дури и ако имаат, таа е само половина од големината на гривата кај чистокрвните лавови. Лигерите вообичаено се долги 3-3,6 метри, и тежат од 360-450 килограми, па дури и повеќе. Поредок хибрид е тигонот, кој е добиен со вкрстување на лавица и мажјак-тигар.
Особености
Тигрите веројатно се најпрепознатливите мачки (освен можеби со исклучок на лавот). Овие животни имаат црвеникаво – кафено крзно, со бели делови на внатрешната страна на нозете и на стомакот, малку бели линии на лицето и бројни пруги по телото кои имаат темнокафена или црна боја. Формата и густината на пругите зависи од подвидот но најчесто тигрите имаат преку 100 пруги. Во зависност од подвидот има и варијација на базичната боја на крзното, на пример сибирскиот тигар има побледа боја на крзното од останатите тигри. Шарата на крзното е уникатна кај секоја единка, што значи дека може да се употребува за идентификација на животните на сличен начин како што се употребуваат отпечатоците од прсти за идентификација на луѓето. Ова сепак, не е методот кој се употребува за идентификација, најмногу поради фактот дека е многу тешко да се сними шарата кај тигрите во дивината. Главната функција на пругите е камуфлажа на тигарот. Оваа шара им овозможува одлично криење меѓу прошараните сенки и високите треви при ловење на пленот. Шарата на пругите ја има и на кожата на тигарот, и е видлива и доколку го избричите крзното. Како и останатите големи мачки, и тигрите имаат бела точка зад ушите. Тигрите се најтешките мачки во дивината. Овие животни имаат моќни нозе и раменици што им овоможува, слично како лавовите, да ловат плен што е многу потежок од нив. Подвидовите на тигарот многу се разликуваат во големината. Големината кај подвидовите се зголемува сразмерно на географската ширина, што е во согласност со познатото Бергманово правило. Возрасен сибирски тигар (Panthera tigris altaica) може да достигне должина од 3,5 метри и тежина од 306 килограми, што е многу повеќе од големината која ја достигнуваат островските тигри како суматранскиот, најмалиот од преживеаните подвидови кој достигнува тежина од само 75-140 килограми. Тигриците се помали од мажјаците кај сите подвидови, но сепак разликата во големината е поизразена кај поголемите подвидови каде мажјаците тежат 1,7 пати повеќе од женките. Мажјаците имаат и пошироки предни шепи. Оваа разлика често се користи од страна на биолозите во одредување на полот на тигрите при набљудување на нивните траги. Черепот на тигарот е доста сличен со тој на лавот, иако челниот дел не е толку сплескан и има подолг посторбитален регион. Черепот на лавот има пошироки назални отвори. Сепак, поради многуте варијации на черепите кај двата вида, како најзначаен индикатор за одредување на видот се зема структурата на долната вилица.
Варијации на крзното
Постои многу добро позната мутација поради која се добиваат белите тигри, познати и како chinchilla albinistic. Овие единки се ретки во дивината но широко распространети низ зоолошките градини, најмногу поради нивната популарност. Парењето на белите тигри, често доведува до парење на сродни единки, поради фактот што оваа мутација е рецесивна. Поради ваквиот вид на парење белите тигри имаат поголеми шанси од останатите да се родат со физички недостатоци како изместени непца или сколиоза (искривување на ‘рбетот). Освен тоа, честа е и појавата на страбизам (криви очи). Дури и навидум целосно здрави, белите тигри не живеат толку долго како обичните единки. Првите записи за бели тигри датираат од почетокот на 19 век. Оваа состојба се појавува само доколу двата родитела го носат реткиот ген кој го среќаваме кај белите тигри. Пресметано е дека овој ген се појавува еднаш на 10 000 раѓања. Белите тигри не се посебен подвид, туку само варијација на бојата на крзното. Бидејќи единствените бели тигри забележани во дивината се бенгалски тигри (а и сите бели тигри во заробеништво се барем половина бенгалски), се смета дека рецесивниот ген кој ја предизвикува оваа варијција е присутен само кај бенгалскиот подвид, иако причините за неговото појавување сè уште не се познати. Честа грешка која ја прават луѓето е поистоветување на белите тигри со албино, и покрај фактот дека присуството на пигмент е лесно забележливо на пругите на животното. Уште една честа грешка е и мислењето дека белите тигри се позагрозени од останатите. Белите тигри се разликуваат од обичните не само по белата боја на базата на крзното, туку и по розовиот нос и сините очи.
Друг рецесивен ген, е причина за појавата на невообичаениот златен тигар. Овие тигри имаат светло крзно со боја на злато, бледо-бели нозе и бледи тенки протокалови пруги. Крзното кај овие единки е погусто од крзното на останатите тигри. Постојат само околу 30-тина златни тигри кои се чуваат во заробеништво. Како и белите тигри, и овие единки секогаш имаат барем предок бенгалски тигар. И двете варијации, и белите тигри и златните најчесто се поголеми од просечниот бенгалски тигар.