cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ОУ „Стојан Бурчевски“ - Иванковци
Развоен пат на училиштето
ООУ„Стојан Бурчевски Буридан„ с.Иванковци е формирано во 1945 година од страна на општинскиот одбор на општина Отовица околија Велес.Тоа бил почеток на развојот на воспитно - образовната установа. Развојниот пат на училиштето може да се каже дека минува низ четири етапи и тоа: првата од 1945 - 1955 година, втората од 1955 - 1963 година, третата од 1963 - 1991 година и четвртата од 1991 година па до денес.Во првата етапа од 1945 во училиштето има четири училници, една сала и станови за двајца учители. Училиштето е градено од страна на жителите на месното население. Во учебната 1949-50 година, училиштето е именувано како народно основно училиште. Наставата се реализирала на два јазика-македонски и турски од прво до седмо одделение .Вкупниот број на ученици бил 332 од кои Македонци 71, Турци 250. Во 1950 год. училиштето го носи името ШЕСРАК, учеле вкупно 287 ученика од кои 82 Македонци, а Турци 205 ученика. Наставата се реализирала на македонски и турски јазик. Во учебната 1952-53 година училиштето го добило името Народно основно училиште КАРДИШЛИК БИРЧИК” во кои учеле 243 ученика од кои наставата се изведувала на македонски и турски јазик сè до 1955/56 година со вработени 13 учители 7 помошен персонал. Прв управител на училиштето била Вангелија Горгиова. Од 1956/57 година училиштето го добива името „Стојан Бурчевски Буридан„ како четиригодишно училиште. Учениците учеле во четири паралелки две македонски и две турски. Во училиштето предавале двајца училители -Турци, а на македонски една бугарка и еден Македонец. Од 1957/58 година во училиштето се изведува настава само на македонски јазик. Во 1958/59 година во училиштето е формирана и работи една ученичка задруга и библиотека со 400 книги. Од 1960/61 год. прераснува во општинско основно училиште, односно е именувано како осмолетка со подрачните училиште во Џидимирци, Рудник, Ветерско, Сопот, Отовица, Кумарино, Лугунци, Мамутчево, Кумарино и Крушје. Од 1961 објектот претрпел повеќе промени. Од 1996 до 2009 година училиштето во Иванковци се реновираше и опременуваше со техничка опрема. Во 2011 година училиштето било целосно опожарено, но тоа продолжило да функционира во модуларно училиште со 4 училници и работа во две смени. Во 2017 година се гради уште едно училиште со 4 училници.
ООУ„Стојан Бурчевски Буридан“ опфаќа широко рурално подрачје (оддалечено едно од друго населено место и до 10 км. а од градот Велес - 20 км.) кое ги прибира сите обврзници за редовно деветгодишно основно образование од населените места: с.Иванковци, с.Мамутчево, с. Кумарино, с.Сојаклари и с. Отовица. Модуларното училиште во ООУ„Стојан Бурчевски Буридан“во с.Иванковци изградено после пожарот (15.06.2011 год). Во ова училиште настава посетуваат ученици само од населеното место Иванковци кое работи во две смени. Располага со четири училници, опремено со мебел, две канцеларии, две WC простории, просторија за остава и просторија за парен котел. Една училница е опремена со 10 компјутери и наставата по ИКТ се реализира по сите наставни предмети.
Подрачни училишта
ООУ„Стојан Бурчевски Буридан“ воспитно - образовната работа ја организира и реализира и во следниве подрачни училишта.
Подрачното училиште во с. Сојаклари ги опфаќа учениците од Сојаклари, Мамутчево и Отовица. Од сите населени места до училиштето е организиран превоз за сите ученици. Во него во моментов работи една комбинирана паралелка со 4 одделенија и 4 чисти паралелки од VI до IX одд. Селото е оддалечено 12 км.од Велес и е поврзано со асфалтен пат. [4]
Подрачното училиште во село Отовица ги опфаќа учениците само од тоа населено место. Истото се наоѓа во непосредна близина на езерото Младост и е оддалечено од градот 10 км. Основното училиште во Отовица од 2012 год.работи во ново модуларно училиште со современи услови за работа. Во него се школуваат ученици до петто одделение во две комбинирани паралелки.
Проекти
Училиштето е вклучено во поголем број проекти:
Еко химна
Погледни насекаде смет
нема веќе птици во лет.
Нема здив, сметот ме гуши
во градина дрво се суши.
Замисли подобар свет,
замисли дрвја со цвет
замисли воздух чист
замисли пролетен лист.
Екологисти, кренете глас!
Сега е време во овој час
земјата наша бара спас
за подобар свет, за сите нас.
Проект МИО
Во месец ноември 2016 година, тимот на МИО при ООУ “Стојан Бурчевски Буридан“ с. Иванковци - ПУ.с. Сујаклари реализира заедничка работилница  во соработка со парнерското училиште „Васил Главинов“ ПУ. с.Бузалково  по повод 13 Ноември Ден на љубезноста  - Реализирани беа следниве работилници: Литературна, креативна и ликовна на тема „Убавиот збор, железни врати отвора“. Заедничка активност во рамки на проектот „Меѓуетничка интеграција во образованието“, помеѓу ООУ„Васил Главинов“, ПУ с.Бузалково и ООУ„Стојан Бурчевски-Буридан“ од с.Иванковци.
Обем и разновидност на планираните и реализираните воннаставни активности
Училиштето планира и реализира разновидни воннаставни активности што ги одразуваат потребите и интересите на учениците и служат за поддршка на нивните лични интереси, да се истакнат во одделни области, без оглед на успехот кој го постигнуваат во учењето. Училиштето планира и реализира ученички екскурзии, приредби, посети на музеи, натпревари и др. Учениците учествуваат на разни конкурси и натпревари и постигнуваат солидни резултати преку кои го афирмираат училиштето. Има примери на постигнати високи резултати на училишни натпревари од различни области и на различно ниво. Опфатеност на учениците со воннаставните активности Најголем број од учениците се вклучени во вонаставните активности без разлика на нивниот пол, етничка припадност и социјално потекло. Вклученост на учениците во изборот на воннаставните активности Учениците делумно се вклучуваат во подготвувањата на програмите за воннаставните активности, а наставниците имаат улога на координатори и организатори на овие активности. Афирмирање на учениците и училиштето преку воннаставните активности Ангажираноста на учениците во воннаставните активности се истакнува на фејсбук страната на училиштето, мрежното место на училиштето и на општината.
Манас (река)
Манас е меѓународна река во подножјето на Хималаите меѓу Бутан и Индија. Името го добила по Манас, бог на земјата во хиндуистичката митологија. Извира на јужните падини на Хамалаите и претставува најголем речен систем во Бутан. Должината на реката е 376 км, од кои 272 км тече низ Бутан, а 104 км низ индиската сојузна држава Асам. Се влева во реката Брамапутра кај градот Јохихоп во Индија. Во долината на реката постојат два големи резервати: Кралскиот национален парк Манас, создаден 1966 година, кој се простира на 43.834 хектари и Националниот парк Манас создаден 1955 година, кој се простира на 391.000 хектари. Во него постои резерват за тигри и слонови кој се дел од светското наследство на УНЕСКО од 1955 година.
Долината на реката во долниот речен тек во подножјето, е опкружена со мали ливади кој се наоѓаат меѓу густо листопадните ридови и многу реки, потоци и природни одводни канали кои се влеваат во Манас. Во долниот тек на реката, постојат многу мазна песочна површина прекриена со дрвја. Манас е планинска река. Надморската висина на која тече реката варира од 100 метри во близина на индиската граница до 7.500 метри на Хималаите. Голем распон во надморската висина  и разновисни климатски услови  овозможуваат богата флора и фауна во сливот на реката.
Климата варира, од топли и влажни суптропски услови на југ, од ладни и суви алпски услови на север. Од мај до октомври на југ, монсун носи обилни дождови, повеќе од 4.000 милиметри дожд. Понатаму на север, измерен  е  многу мал од 600 до 700 милиметри  дожд од период од јуни до август. Разликата меѓу максималниот и минималниот протокол на реката е  забележан во текот на монсун и сувите месеци тоа се  разликува и до 20 пати. Реката Манас има просечен  проток 7.641 m3/s.
ОУ „Сами Фрашери“ - Глумово
Сами Фрашери — основно училиште во Глумово, Општина Сарај.
Карлос Кастанеда
Карлос Кастанеда (поточно Карлос Кастањеда, Carlos Castañeda; - ) — перуанско-американски писател. Започнувајќи со книгата „Учењето на дон Хуан“ во 1968 година, Кастанеда напишал серијал на книги во кои го опишува традиционалниот шаманизам. Неговите книги се продадени во повеќе од 8 милиони примероци, преведени на многу јазици.
Книгите на Кастанеда, како и самиот тој, со години се контроверзни. Приврзаниците велат дека филозофијата и практиките кои се опишани во книгите се вистински техники за подигнување на свеста, додека останатите сметаат дека книгите се измислица. Сепак, неговата трета книга со наслов „Патот во Икстлан“ е призната како негова докторска дисертација, на УКЛА, универзитетот Лос Анџелес, Калифорнија.
Во книгите, Кастанеда раскажува во прво лице еднина, затоа што тие претставуваат негови лични искуства додека бил ученик на индијанскиот шаман од племето Јаки, господинот Хуан Матус (Кастанеда го именува со шпанскиот збор за господин — „дон“), кого го сретнал во 1960 година, додека студирал антропологија. Кастанеда во своите книги вели дека Дон Хуан Матус ја забележал неговата енергетска конфигурација која соодветствува на онаа на еден „нагуал“, чиј дух може да стане водач на група пророци. Тој го користи терминот нагуал да го означи делот на перцепцијата кој се наоѓа во границите на непознатото, но сепак дофатливо за човекот, тврдејќи дека, во неговата група пророци, Дон Хуан е на некој начин врската со непознатото. Кастанеда честопати ова непознато го нарекува „невообичаена реалност“, што покажува дека тоа е всушност реалност, но дијаметрално спротивна на вообичаената реалност која луѓето, кои се длабоко понесени од секојдневните активности, ја доживуваат.
Животопис
Првите три книги на Кастанеда Учењето на дон Хуан, Одвоена стварност и Патот во Икстлан,се пишувани додека Кастанеда бил студент по антропологија на УКЛА. Книгите се пишувани додека Кастанеда учел за индијанското знаење од човекот кого го нарекува дон Хуан Матус, Јаки Индијанец од северен Мексико. Како докторска дисертација е прифатена неговата трета книга — Патот во Икстлан.
Во март 1973 година, во списанието „Тајм“ се појавува статија за Кастанеда. Тоа е една од ретките статии, затоа што Кастанеда сè до 1990-те години избегнувал јавно да се појавува.
Сепак, продолжува со објавување на своите книги, кои стануваат сè попопуларни. Вкупно има 12 книги, од кои две се печатени посмртно.
Во 1990-тите години, Кастанеда решава повторно да се појави во јавност, овој пат за да ги промовира движењата наречени Тенсегрити, за кои тој тврдел дека се практикувани од 25 генерации на толтечки шамани. На 16 јуни 1995 година, е формирана корпорацијата Клиаргрин, која организира семинари и работилници за Тенсегрити, и ги препечатува книгите на Кастанеда. Клиаргрин издава и три видео касети со Тенсегрити. Кастанеда не се појавува на видео снимките.
Вештерките
Во 1973 година, откако Кастанеда се повлекол од јавноста, купил куќа во Лос Анџелес каде живеел со три жени, познати како „Вештерките“. Откако се преселиле во куќата на Кастанеда, Вештерките ги прекинале сите контакти со роднините и пријателите. Исто така, одбивале да се фотографираат, и зеле нови имиња: Флоринда Донер - Греј (родена Регина Тал), Тајша Абелар (родена Марјан Симико) и Керол Тигс (родена Кетлин Полман). Сите три се појавувале на семинарите по тенсегрити, објавиле книги во кои се претставуваат себеси како ученички на дон Хуан, и повремено на радио давале интервјуа.
Според Кореј Донован (попознат како Ричард Џенингс), создавачот на мрежното место Sustained Action: „Употребата на термиот Вештерки за трите жени за кои Кастанеда тврдеше дека исто така работеле кај дон Хуан датира од раните деведесетти години, кога беа објавени книгите на две од нив, во кои ги опишуваа своите искуства со дон Хуан и неговата група. Овие три жени се Флоринда Донер Грау, Таиша Абелар и Карол Тигс. Сите три се појавија, а понекогаш и држеа предавања на многуте Тенсегрити работилници кои започнаа во јули 1993 година, а Флоринда и Таиша се појавија за време на потпишување на книгите и повремено држеа предавања или даваа интервјуа на радио.
Кратко по смртта на Кастанеда, Флоринда и Тајша исчезнале заедно со Патриција Партин (позната и како „Синиот скаут“). Талија Беј (претседателката на корпорацијата Клиаргрин, родена Амалија Маркез) и инструкторката по тенсегрити Кили Лундал ги исклучиле телефоните и исто така исчезнале. На 2 август 1998 година, Керол Тигз се појавила на една работилница во Охајо, и оттогаш никој ништо не чул за „Вештерките“. Луѓето задолжени за давање информации во јавноста од Клиаргрин, изјавиле дека тие се „на пат“, и толку. Постои спекулација дека сите извршиле самоубиство.
Поради тоа што овие жени ги прекинале сите врски со семејствата и пријателите, поминало доста време додека некој забележал дека ги нема. Не е покрената официјална истрага за изчезнувањата на Донер Грау, Симко и Ландал. Луис Маркез, братот на Талија Беј, го пријавил во полиција исчезнувањето на неговата сестра во 1999 година, но не успеал да ги убеди дека е потребна истрага. Тие го смениле мислењето во 2006 година, откако беа пронајдени смртните останки на Патриција Патрин и конечно полициската единица од Лос Анџелес ја стави Талија во базата на податоци за исчезнати лица.
Чакмули
Овој извадок од брошура за работилницата „Тенсегрити“ бил објавен во Нагуалистичкиот билтен во 1995 година.
Кипар на Олимписките игри
Кипар за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1980 година кои се одржале во Москва, и од тогаш учеструвала на сите Олимписки игри. Кипар има освоено само еден медал на Летните олимписки игри во 2012.
Карлос Кастанеда
Чакмули
Дон Хуан кажа дека огромните фигури што се спуштаат наречени Чакмули, од пирамидите во Мексико, се претставувања на чувари. Тој рече дека празнината во нивните очи и лица се должи на тоа дека тие се чувари на сонот, кои ги чуваат сонувачите и местата на сонување.
Следејќи ја традицијата на Дон Хуан, Кајли Ландал, Рени Мурез и Нии Мурез ги нарекуваме Чакмули. Инхерентната енергетска поставеност на нивните суштества им дава единствена цел, вистинска жестокост и смелост, што значи дека тое се совршени чувари на се што ќе одберат да го чуваат, без оглед дали е личност, идеја, начин на живот или што било.
На нашата видео снимка, овие три чувари ги демонстрираат техниките на Тенсегрити бидејќи тие се најквалификувани за таа задача, бидејќи сите три ја завршија огромната задача да се соберат четирите посебни нишки на магични патеки пренесени од Дон Хуан и неговиот народ.
— Карлос Кастанеда
Синиот извидник
Во книгата Уметноста на сонувањето, Кастанеда зборува за една средба за време на сесија луцидно сонување со наводно свесно битие заробено од други неоргански суштества. Заробеното битие е наречено Син извидник, бидејќи неговата енергија била синикава и е енергетски извидник (што значи дека е надвор од вистинската состојба). Синиот извидник очигледно бил мамка употребена од неорганските суштества за да го заробат и Кастанеда. Но, наместо тоа, тие (Кастанеда и Синиот извидник) избегале со наводно соединување на нивните енергии.
Наводниот резултат од соединувањето на нивните енергии е следењето на Синиот извидник на Кастанеда до нашиот свет. Освен тоа, Кастанеда тврдел дека му дал на Синиот извидник човечко тело со тоа што ѝ помогнал на Карол Тигс да го роди.
На различни јавни настани беше носено и вистинско девојче, кое Кастанеда и Тигс го претставувале како Синиот извидник, а Тигс се нарекувала нејзина мајка. Сето ова е многу чудно, бидејќи девојчето беше Патриција Патрин која имаше вистинки биолошки родители.
Посмртните останки на Патрин беа пронајдени во 2003 година, во близина на нејзиниот напуштен автомобил кој беше пронајден неколку недели по смртта на Кастанеда во 1998 година, на работ на Долината на смртта. Нејзините останки беа во состојба за која беше потребна ДНК идентификација, која беше направена во 2006 година.
Отповикување на реклама
На 22 ноември 1995 година, Кастанеда преку својот адвокат Дебора Друз, поднел жалба против Виктор Санчез и Беар&Компани. Жалбата се однесувалае на нарушување на заштитни знаци, лажни или неточни реклами, нелојална конкуренција и измама.
Отповикување на тестамент
Четири месеци по смртта на Кастанеда, Ц.Ј. Кастанеда, исто така познат како Адријан Вашон, според чиј извод од книгата на родените е син на Карлос Кастанеда, го отповика тестаментот на Кастанеда во Суд за наследство. Долги години Кастанеда го именувал Вашон како свој син. Но, тестаментот бил потпишан само четири дена пред смртта на Кастанеда, па затоа Вашон ја отповикал неговата валидност. Ова на крајот завршило со неуспех.
Нагуал
Нагуал е термин од книгите на Кастанеда кој го користи со двојно значење: нагуал е човек кој има способност да ги води другите кон нови состојби на свеста. Таков е учителот на Кастанеда — дон Хуан Матус, а „нагуал“ е и самиот Кастанеда.
Од друга страна, „нагуал“ е и непознатата страна или димензија на реалноста, а негова спротивност е „тонал“ или секојдневниот свет.
Рекапитулација
Врачевите тргнуваат од претпоставката дека за да можеш да внесеш нешто, мора да постои простор за тоа. Ако си до врв полн со секојдневни проблеми, тогаш нема простор за нешто ново. Врачевите од старите времиња верувале дека рекапитулацијата на нечиј живот создава простор. Таа навистина тоа го прави, но и многу повеќе од тоа. Рекапитулација е термин кој Кастанеда го користи во неколку книги, а за првпат го споменува во книгата „Орловиот подарок“, печатена во 1982 година. Една од жените од дружината на дон Хуан, му ја објаснува на Кастанеда целта и процесот на рекапитулацијата. Тоа е процес на „детално присеќавање на целиот свој живот“, а наградата е да се отстранат сите ограничувања на егото. Преку процесот на рекапитулација, човек се ослободува од сите емоции, со тоа што повторно ќе ги проживее.
Намера
Непоколеблива намера е еден вид насоченост која ја прават луѓето, една посебно добро одредена цел, која не е попречена од ниеден спротивен интерес или желба... Во врска со намерата, воинот (ученикот) минува низ четири фази: Прво има зарѓана спојница со намерата. Втората состојба е кога успева да ја исчисти. Третата кога научува да манипулира со неа, и четвртата состојба е кога научува да ги прифати плановите на Духот. Трагање и сонување се два метода кои се користат за да се постигне некоја намера. Трагачот (оној што користи трагање) вежба да ја постигне намерата преку наоѓање начини, а во соработка со духот, додека сонувачот, тоа го постигнува преку вообличување на своето „сонувачко тело“.
Библиографија
Карлос Кастанеда има напишано и објавено 12 книги, од кои две се објавени посмртно:
Објавени се десетина интервјуа со него. Малиот број на интервјуа се должи на фактот што Кастанеда не сакал да се појавува во јавноста. Но затоа, критичарите на неговите книги се бројни. Следуваат во оригинал:
Критика
Голем број академици ги критикуваат делата на Кастанеда, а некои ги сметаат за мошне сомничави во смисла на антрополшка теренска работа, особено во врска со тоа до каде тој оди со присвојување на истражувањата на Барбара Мајерхоф без нејзино признавање, фикционализирајќи врз основа на нејзиното теренско истражување. Разни критичари се обидоа да ги усогласат сметките на Кастанеда со неговото лично минато и оние на неговите „чираци“, но безуспешно. Некои настојуваат дека ова е доказ дека приказните се измислени, но други пак веруваат дека Кастанеда направил тежок личен напор да го избрише личното минато, во согласност со принципите што ги научил кај стариот нагуал, Дон Хуан Матус, кој започнал со истата процедура претходно. Еден противречен аспект на неговата работа е описот на употребата на психотропни растенија како средства за предизвикување различни состојби на свеста. Во првите две книги Кастанеда го опишува Јаки патот до знаењето според кој треба да се употребуваат локални енергетски билки како помошна алатка, како пејотл и диворец. Во неговата трета книга, Патот до Икстлан, става до знаење дека употребата на психотропни билки (енергетски билки) или супстанции не е потребна за да се постигне висока свесност, иако неговиот учител ги препорачувал како корисни во ослободувањето на инаетливиот ум кај некои луѓе. Тој вели дека Дон Хуан ги употребувал за да му покаже дека доживувањата надвор од оние познатите во секојденвниот живот се вистински и опипливи. Во Патот до Икстлан, третата книга од серијата тој напиша:
Мојата перцепција за светот низ призмата на ефектите од тие психотропни растенија беа толку бизарни и импресивни што бев приморан да претпоставам дека тие се единствениот пат за комуницирање и учење на она што Дон Хуан сакаше да ме научи. Таа претпоставка беше погрешна.
На почетокот, и покрај поткрепеноста со академски квалификации и од антрополошкиот оддел на УКЛА, работата на Кастанеда беше критички прифатена. Значајни американски антрополози од старата школа како Едвард Спајсер (1969 година) и Едмунд Лич (1969 година) го величаа Кастанеда, заедно со поалтернативните млади антрополози како Питер Фурст, Барбара Мајерхоф и Мајкл Харнер.
Веродостојноста на Дон Хуан беше прифатена шест години додека Ричард Де Мил и Даниел Ноел заеднички не ги објавија своите критички излагања за книгите за Дон Хуан во 1976 година (Де Мил објави и дополнето издание во 1980 година). Повеќето антрополози беа уверени во автентичноста на Кастанеда сè додека, всушност, не најдоа причина да се сомневаат во неа, но, особено прецизните анализи на Де Мил ја нарушија веродостојноста на работата на Кастанеда.
Под превезот на антрополошкиот факт стоеше огромно несовпаѓање во податоците: книгите се контрадикторни во деталите за време, место, секвенца и опис на настаните. За приближно сè што Карлос напишал има веројатни објавени претходни извори (види особено Биалс 1978 година) и најмалку една средба е етнографски плагијат: Рамон Медина, Хуикол шаман, информатор на Мајерхоф (1974 година), прикажал акробатски подвизи на водопад и според Мајерхоф, го направил тоа во присуство на Кастанеда (Фајкс 1993 година). Потоа, во Одделна реалност, пријателот на Дон Хуан, Дон Генаро прави сличен скок преку водопад со помош на натприродни сили. Како дополнување на овие противречности, различни автори тврдат дека пустината Сонора која Карлос ја опишува е неуверлива, а дека Јаки шаманството кое го разоткрива не е воопшто Јаки, туку синтеза на шаманство од други места (на пр. Биалс 1978 година).
Уште во 1973 година магазинот Тајм го поставил прашањето:
... сè повеќе се признава важноста на делата на Кастанеда во светот, т.е. тие се антропологија, специфичен и вистинит приказ на аспект од мексиканско-индијанската култура прикажани во говорот и дејствијата на еден човек, шаман по име Хуан Матус. Доказот зависи од кредибилитетот на Дон Хуан како суштество и на Карлос Кастанеда како сведок. Но, сепак нема никаква поткрепа на записите на Кастанеда дека Дон Хуан го направил тоа и многу малку докази дека тој воопшто постои. Сериозни аналитички критика за делата на Кастанеда се појавија дури во 1976 година кога Ричар Де Мил ја објави книгата Патувањето на Кастанеда: моќта и алегоријата, во која тој расправа за логичните и хронолошки грешки во наративниот состав како најдобар доказ дека делата на Кастанеда се фиктивни. Ако никој не ги откри овие грешки претходно, тоа сигурно е поради тоа што никој не ги подредил настаните од сите три книги последувателно. Откако ова ќе се направи, грешките се неодминливи.
Како пример за ова Де Мил ја зема врската на Кастанеда со вештерка по име Ла Каталина. „Во октомври 1965 година Карлос-Еден доживеал толку неочекувано и потресно искушение/мачење што се повлекол од неговата работа и го избегнувал Дон Хуан повеќе од две години. Мачењето претставувало целоноќно соочување со моќен непријател кој го земал обликот на Дон Хуан, но не и неговиот вообичаен од и говор...
Библиографија
Повеќе информации: Библиографија за Карлос Кастањеда
Кавкаски поход
Кавкаскиот поход претставувал конфликт меѓу Руската Империја и Османлиското Царство во текот на Првата светска војна. Војната започнала со големи победи на Русите, но поради Октомвриската револуција и Руската граѓанска војна Турците уапеале да си ги вратат изгубените територии. Конфликтот завршил со потпишување на Брест-литовскиот договор.
1914
Главна задача на османлиската влада била да ги врати териториите кои ги изгубила од претходната Руско-турска војна (1877-1878). Министерот за војна Енвер Паша не ги послушал советите од германската влада па еден месец откако била објавена војната тој тргнал во поход. И покрај својата големина од околу 200.000 војници, турската војска била лошо опремена за зимско војување. Од друга страна пак Русите имале околу 100,000 војници.
Во Битката кај Сарикамиш која започнала на 29 декември а завршила на 2 јануари 1915 година, турските сили претпиле катастрофален пораз. Во битката од околу 95,000 турски војници само 18.000 останале живи. Енвер Паша во Контантинопол за овој пораз јавно ги обвинил Ерменците, одноно нивната нелојалност. Како православен народ, по култура близок со Русите, тие биле на руска страна. Веќе во февруари наредил разоружување на ерменските војници во турската армија по кое следувал т.н. Ерменски геноцид. Во исто време една мала турска армија се упатила од езерото Ван кон Персија по кое следувала војната во Персија.
1915
Руските сили започнале офанзива на турската територија кон езерото Ван сметајќи на ерменската поддршка. Во Ван започнала ерменската побуна која траела еден месец кога во мај 1915 година руските сили стигнале и го зазеле градот. По ова следувала и руската победа кај Кара Килис во август истата година.
1916-1917
Во јануари 1916 година руската војска водела успешна борба во Битката кај Ерзурум, а во февруари следувал и падот на Тафта. По успешната 1916 година, во 1917 година во Русија започнала Октомвриската револуција по кое руската војска се распаднала и повлекла.
1918
Во почетокот на 1918 година, руската армија се состоела од само неколку илјади доброволци. Руските огромни јужни територии останале без одбрана. Турците по ова започнале офанзива во јануари 1918 година. Единствен отпор пружила полуорганизираната полиција на Ерменската република. Османлиите започнале со освојување на Трабзон, Ерзурум, Карс, Ван и Батуми. Со офаа офанзива дошло и потпишувањето на Брест-литовскиот договор од новата болшевичка власт во Русија.
Енвер паша имал голема желба да ги врати териториите кои империјата ги изгубила пред 40 години. Така тој наредил напад на Баку. На оваа офанзива се спротивставила Германија која сметала дека јужните делови од Русија биле под нејзината сфера на влијание. Во март 1918 година османлиската војска ја нападнала новоформираната Демократска Република Ерменија. Ерменците биле принудени да потпишат договор. Од друга страна Демократска Република Грузија побарала германска помош, па турските сили ја заобиколиле Груција и заминале кон Азербејџан.
До крајот на војната, Турција ја избубила Палестина, Сирија и Месопотамија.
Космос-1518
Космос-1518 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 декември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1518 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 63,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9768 км, а најмалото на 614.
Селиште (Фариш)
Селиште — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Фариш. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 1,5 км југоисточно од селото, од левата страна на рекичката, во нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули и имбрекси.
1007
1007 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1007 година од новата ера, 7. од вториот милениум, 7. од XI век и осма од 1000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6515 и 6516 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5757 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4767 и 4768 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1760.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1007 година се протега во 3643 и 3644, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3703 и 3704 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1550. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 397 и 398 исламска година.
Квитфјел
Квитфјел (норвешки: Kvitfjell; превод: Бела планина) е скијачки центар во Норвешка, кој се наоѓа во општината Рингебу.
Скијачкиот центар бил изграден за потребите на Зимските олимписки игри 1994 во Лилехамер, и е едно од најмодерните одморалишта во светот, со можност 80% од алпските скијачки патеки да бидат покриени со вештачки снег. Одморалиштето има 23 патеки: 5 зелени (за учење), 9 сини (за почетници), 6 црвени (за средни скијачи) и 3 црни (за напредни скијачи) На Квитфјел има и теренски парк и 120 километарска патека за скијачко трчање.
Зимски олимписки игри 1994 година
Квитфјел е веројатно најпознат по тоа таму се одржале трките во алпско скијање (брзинските дисциплини) на Зимските олимписки игри во 1994 година.
Техничките алпски трки (велеслалом и слалом) се одржале на Хафјел.
Светски куп
Квитфјел е редовен домаќин на трките од Светскиот куп, а првата трка се извозала во март 1993 година. Спуст патеката започнува веднаш под врвот и е за малку подолга од 3 км. Скијачкиот центар бил дизајниран од Бернхард Руси за Олимпијадата во 1994 година, а предизвикувачката патека Олимпијабакен е многу ценета од скијачите; по Олимпијадата, овде секоја година (до 2020) се одржувале трките од Светскиот куп за мажи.
Муралар
Муралар или Моралар (Πελαργός, Пеларгос; до 1927 г. Μουραλάρ, Муралар ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Суровичево на Леринскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 325 жители (2011). Сè до 1920-тите било населено со Турци.
Географија
Селото е сместено во котлината Сариѓол, 6 км источно од Чалџиево и 12 км јужно од Суровичево.
Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Молари (Molari) е село во Џумалиската каза со 10 домаќинства од 25 жители муслимани.
Во 1889 г. хрватсниот етнограф Стефан Верковиќ напишал за Муралар:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Моралар имал 250 жители Турци.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 435 жители, кои во 1920 г. нараснале на 510. Во 1920-тите по сила на Лозанскиот договор жителите како муслимани се иселени во Турција, а на нивно место властите довеле семејства кои зборувале турски христијани од Мала Азија. Во 1927 г. селото е преименувано во Пеларгос. Во 1928 г. Муралар е заведено како дојденско село со 345 дојденски жители од 93 семејства.
Во 1940 г. селото броело 561 жител. Во Втората светска војна населението на Муралар било вооружено од окупаторските сили, а во Граѓанската војна покажало голема верност кон власта и, како противник на Демократското движење, ги пљачкало и тероризирало македонските села во околината.
Населението се намалило во текот на 1960-тите поради иселувања во Кајлари и други градови.
NGC 759
NGC 759 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 759 се споменува и како UGC 1440, MCG 6-5-67, CGCG 522-87, IRAS 01548+3605.
Откривање
Телото е откриено на 17 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 759 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 759 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Бизнис модел
Контекст
Литературата обезбедува многу разновидни толкувања и дефиниции на деловниот модел. Систематски преглед и анализа на одговорите на менаџерот на истражувањето ги дефинира деловните модели како дизајн на организациски структури за да се донесе комерцијална можност. Понатамошните проширувања на оваа логика на дизајнот ја нагласуваат употребата на наратив или кохерентност во описите на деловните модели како механизми со кои претприемачите создаваат извонредно успешни фирми за раст.
Бизнис модели се користат за опишување и класифицирање на деловните активности, особено во претприемачки амбиент, но тие исто така се користат од менаџерите во компаниите за да ги истражат можностите за иден развој. Добро познатите бизнис модели можат да работат како „рецепти“ за креативни менаџери. Бизнис моделите исто така се наведени во некои случаи во контекст на сметководството за целите на јавното известување.
Историја
Со текот на годините, деловните модели станале многу пософистицирани. Деловен модел за Мамката и куката (исто така познат како „ деловен модел за бричење и сечила “ или „деловен модел за врзани производи“) беше воведен на почетокот на 20 век. Ова вклучува понуда на основен производ по многу ниска цена, честопати со загуба („мамката“), а потоа наплата на компензаторни периодични износи за полнење или придружни производи или услуги („јадицата“). Примерите вклучуваат: жилет (мамка) и сечила (кука); мобилни телефони (мамка) и време на воздух (кука); компјутерски печатачи (мамка) и полнење на касети со мастило (кука); и камери (мамка) и отпечатоци (кука). Една варијанта на овој модел била вработена во Adobe, софтверски инженер кој го даваше својот читач на документи бесплатно, но наплати неколку стотици долари за неговиот писател на документи.
Во педесеттите години од минатиот век, нови деловни модели доаѓаат од рестораните на Мекдоналдс и Тојота. Во 1960-тите, иноватори беа Вол-Март и Хипермаркети. Во 70-тите години на минатиот век се појавија нови деловни модели од FedEx и Toys R Us; 80-тите години на минатиот век од блокбастер, Home Depot, Intel и Dell Computer; 90-тите години од Southwest Airlines, Netflix, eBay, Amazon.com и Starbucks.
Денес, видот на бизнис моделите може да зависи од тоа како се користи технологијата. На пример, претприемачите на Интернет, исто така, создадоа целосно нови модели кои целосно зависат од постојната или појавната технологија. Користејќи технологија, бизнисите можат да достигнат голем број клиенти со минимални трошоци. Покрај тоа, подемот на надворешното изведување и глобализацијата значеше дека деловните модели мора да имаат сметка и за стратешко набавување, сложени синџири на снабдување и преселување во соработнички, релациони договорни структури.
Дизајн логика и наративна кохерентност
Логиката на дизајнот го гледа бизнис моделот како резултат на создавање на нови организациски структури или промена на постојните структури за да се оствари нова можност. Гери Georgeорџ и Адам Бок (2011) спровеле сеопфатен преглед на литературата и ги анкетирале менаџерите за да разберат како ги перцепираат компонентите на бизнис модел. Во таа анализа, овие автори покажуваат дека постои логика на дизајнот зад тоа како претприемачите и менаџерите го перципираат и објаснуваат нивниот деловен модел. Во понатамошните проширувања на логиката на дизајнот, andорџ и Бок (2012) користат студии на случаи и податоците од истражувањето на IBM за бизнис модели во големи компании, за да опишат како извршни директори и претприемачи создаваат наративи или приказни на кохерентен начин за да го преместат бизнисот од една можност на друг. Тие исто така покажуваат дека кога нарацијата е некохерентна или компонентите на приказната се погрешно усогласени, овие бизниси имаат тенденција да пропаднат. Тие препорачуваат начини на кои претприемачот или извршниот директор можат да создадат силни наративи за промени.
Комплементарности помеѓу партнерските фирми
Универзитетот во Тенеси спровел истражување за високо соработнички деловни односи. Истражувачите го кодифицирале своето истражување за изворите на деловен модел познат како Вестед (исто така се нарекува и Електростопанство со заштитени извори). Вестед е хибриден извор на бизнис модел во кој купувачите и добавувачите во надворешно изведување или деловни односи се фокусираат на споделени вредности и цели за да создадат аранжман кој е многу соработнички и заемно корисен за секој.
Категоризација
Од околу 2012 година, некои истражувања и експериментирања теоретизирале за таканаречениот „ликвиден бизнис модел“.
Апликации
Малоун и други откриле дека некои бизнис модели, како што ги дефинираат тие, навистина се претставиле подобро од другите во базата на податоци што се состојат од најголемите американски фирми, во периодот од 1998 до 2002 година, додека тие не докажале дали постоењето на бизнис модел е важно.
Во здравствениот простор, а особено во компаниите кои ја користат моќта на вештачката интелигенција, дизајнот на деловни модели е особено предизвик бидејќи има мноштво механизми за создавање вредност и мноштво можни чинители. Новата категоризација идентификувала седум архетипови.
NGC 5345
NGC 5345 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Паљор
Паљор или Палеор — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 5345
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5345 се споменува и како UGC 8820, MCG 0-35-26, CGCG 17-94, NPM1G -01.0393, IRAS 13516-0111.
Откривање
Телото е откриено на 15 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5345 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5345 има привидни димензии од 1,6' х 1,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 54 м 14,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 26' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 176°.
Други поделби
Проучување на NGC 5345 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49415. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4968. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 465.
Градови-херои во СССР
Град-херој (руски Город-герой) бил почесен назив кој им се доделувал на градовите во Советскиот Сојуз, за извонредно херојство на неговите жители за време на Големата патриотска војна, од 1941 до 1945 година.
Дванаесет градови во Советскиот Сојуз го добиле оваа име. Според статутот, президиумот на Врховниот совет на Советскиот Сојуз му го доделувал на градот Орденот на Ленин, медалот Златна Ѕвезда и потврда за херојско дело (Писмо). Во согласност со сето тоа, соодветен обелиск бил поставен во градот.
Историја
Употребата на името „град-херој“ датира од написите во „Правдa“ од 1942 година, а првата официјална употреба на името датира од 1 jануари 1945 година, кога Јосиф Сталин издал Заповед на врховниот командант бр. 20, наредувајќи испукување на почесна стрелба во чест на херојските градови Ленинград, Сталинград, Севастопол и Одеса“.
По повод дваесетгодишнината од почетокот на Големата патриотска војна, 22 јуни, 1961 година, името „град-херој“ беше користено и за Киев во декретите со кои на Киев му беше доделен Орден на Ленин и кој го воведе медалот „За одбрана на Киев“.
Името „град-херој“ беше официјално воведено со декрет на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз, на 8 мај 1965 година, по повод дваесетгодишнината од победата во Големата патриотска војна. Истиот ден беа издадени декрети со кои се беа наградени градовите: Москва, Ленинград, Волгоград (поранешен Сталинград), Киев, Севастопол, Одеса и тврдината Брест. Во 1988 година службено било укинато доделување на оваа име.
Москва
Пред портите на советската престолнина, германските агресори го претрпеле својот прв значаен пораз во 1941 година. Пробивањето на германската армиска група „Центар“ запре во втората половина на ноември во 1941 година, во пооддалечените предградија на Москва. Советската влада била евакуирана во Куибишев, но Јосиф Сталин одлучил да остане во градот.
Во борбата помеѓу одлучноста и очајот, московјаните помогнале во изградбата на одбранбени позиции на улиците на Москва. Метро-станиците служеле како засолништа за време на воздушните напади на Германија. Генералот Георгиј Жуков, кој ја презел командата за одбраната на градот, ја напуштил тактиката на блиски борби и се фокусирал на свежите сили од Сибир за противнапад.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз бил награден со титула „град-херој“, на 8 мај 1965 година.
Ленинград
Ленинград бил место на една од најголемите човечки трагедии во времето на Втората светска војна. Пред војната, градот имал три милиони жители. До август 1941 година, Германците дошле во јужните предградија. Во меѓувреме, Финците ја вратиле изгубената Карелија (северозападно од градот), изгубена за време на војната со СССР во 1940 година. Градот бил целосно отсечен од остатокот од светот на 8 септември 1941 година. Останале без никаква копнена врска. Финскиот Залив бил блокиран. Единствената врска била водниот пат преку езерото Ладога, меѓу другото, и затоа што финската команда не се согласувала со германските барања за понатамошно напредување преку реката Свира и заземање на остатокот од езерскиот брег (Финците биле заинтересирани само за враќање на изгубените области во Зимската војна). Бидејќи заземањето на градот било прескапо во војска и опрема за германците, а соочени со жесток советски отпор, германците започнале опсада, со цел да го исцрпат и изгладнат целиот град до смрт. Наскоро населението останало без струја, вода и греење. Целиот јавен сообраќај запрел во текот на зимата 1941/42 година. Во 1942 година трамваите биле повторно во употреба (тролејбусите и автобусите биле нефункционални до крајот на војната). Илјадници ленинградци починале или умреле од глад во првата зима на опсадата, умирале дома или паѓале од истоштеност на улиците. Во меѓувреме, германската артилерија продолжила со нападите врз градот. Иако опсадата траела 900 дена, градот не се предал. Кога површината на езерото Ладога замрзнало, се отворил „патот кон животот“, кој водел кон јужните брегови на езерото, кои ги држела советската армија. Така, тргнала долга колона камиони, носејќи храна и залихи во опколениот град и евакуирајќи ги граѓаните при нивното враќање. И храната и цивилниот транспорт биле редовно напаѓани од германската артилерија и воздухопловните сили.
Кога советските трупи ја пробиле опсадата во јануари 1944 година, над еден милион жители на Ленинград починале од глад, смрзнување и гранатирање. Околу 300.000 војници биле изгубени во одбраната и кршењето на обрачот на Ленинград.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз, тој бил награден со титулата „град-херој“, на 8 мај 1965 година.
Сталинград
Одбраната на Сталинград од јуни до ноември 1942 година, потоа противофанзивата од 19 ноември 1942 која ги опкужила силите на Оската во и околу градот, како и предавањето на германската војска на 2 февруари 1943 година ја обележила пресвртната точка на Втората светска војна.
Голем број советски сили биле донесени во градот преку реката Волга, и покрај непријателскиот оган. Германската супериорност во оклопните единици станала бескорисна во уличните борби над урнатините на зградите и руинираните улици. Жестоката борба гради во гради на улиците, зградите и фабричките сали продолжиле со месеци. Црвената армија ги насочила сите своите неангажирани единици од Москва кон долната Волга, пренесувајќи ги сите достапни авиони од целата земја во областа на Сталинград. Германците и нивните сојузници изгубиле една четвртина од своите сили на Источниот фронт и никогаш не се опоравиле од овој пораз. Вкупните жртви на двете страни се проценуваат на меѓу милион и два милиони.
Со името град-херој тој се здобил со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз, на 8 мај 1965 година.