cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јапонски театар
Но и кjооген
Но и кјооген театарските традиции се едни од најстарите континуирани театарски традиции во светот. Најраните постојни кјогенски скрипти датираат од XV век. Но била духовна драма, комбинирајќи симболика од будизмот и шинтоизмот и се фокусирала на приказни со митско значење. Кјооген, нејзиниот комичен партнер, служел како врска помеѓу теолошките теми на Но со светот на талкачите со употреба на театарска фарса и шлаканица. Но театарот генерално се играл за елитната аристократска класа, но имало прилики кога но се изведувал и за обична публика. Но и кјооген претставите биле изведувани заедно во серија од девет, наизменично меѓу двата стила, со кратки кјооген драми кои дејствувале како меѓупростори меѓу долгиот Но. И на мажите и на жените им било дозволено да изведуваат кјооген до 1430 година.
Бунраку
Бунраку започнал во XVI век. Кукли и бунраку се користеле во јапонскиот театар уште во претставите Но. Средновековните записи ја докажуваат употребата на кукли и во Но драмите исто така. Куклите биле високи од 0,91-1,52 метри и куклите биле манипулирани од куклари во целосен поглед на публиката. Кукларите кои ги контролирале нозете и рацете на куклите биле облечени целосно во црно, додека главниот куклар носел шарен костум. Музиката и пеењето се популарна конвенција на бунраку, а свирачот на шамисен обично се смета за лидер на продукцијата. Свирачот на шамисен има најкратка коса.
Бугаку
Бугаку (започнат во VII век) е јапонски традиционален танц што се изведувал за избор на елити, претежно во јапонскиот царски двор, повеќе од дванаесетстотини години. На овој начин, тој му бил познат само на благородништвото, иако по Втората светска војна, танцот бил отворен за јавноста и дури бил на турнеја низ целиот свет во 1959 година. Танцот е обележан со неговите бавни, прецизни и кралски движења. Танчерите носат сложени традиционални будистички носии, кои обично вклучуваат подеднакво убави маски. Музичката и танцувачката шема честопати се повторува неколку пати. Се изведува на квадратна платформа, обично 5 со 5 метри.
Модерен театар
Јапонската модерна драма во раните XX век, 1900-тите, се состоела од шингеки (експериментален театар во западен стил), која користел натуралистичка глума и современи теми за разлика од стилизираните конвенции на Кабуки и Но. Хагетсу Шимамура и Каору Осанаи биле две фигури кои влијаеле на развојот на шингеки.
Во повоениот период, се забележал феноменален раст на креативните нови драмски дела, кои вовеле свежи естетски концепти што направиле револуција во православниот модерен театар. Предизвикувајќи ја реалистичката, психолошка драма фокусирана на „трагичниот историски напредок“ на западното потекло шингеки, младите драмски писатели раскинале со такви прифатени принципи како конвенционален сценски простор, поставувајќи го своето дејствување во шатори, улици и отворени области сместени низ целиот Токио. Заплетите станале сè покомплексни, со секвенци играни во рамките на играта, кои се движеле брзо напред и назад со времето и мешала реалноста со фантазијата. Драматичната структура била фрагментирана, со фокус на изведувачот, кој често користеч разни маски за да рефлектира различни лица.
Драматурзите се вратиле на уредите на заедничката сцена, усовршени во Но и Кабуки, за да ги проектираат своите идеи, како што е вработување раскажувач, кој исто така можел да го користи англискиот јазик за меѓународната публика. Главни драматурзи во 80-тите години на минатиот век биле Кара Јуро, Шимизу Кунио и Бетсујаку Минору, сите тесно поврзани со специфични компании. Спротивно на тоа, жестоко независната Мураи Шимако, која освоила награди низ целиот свет за нејзините бројни дела фокусирани на бомбашкиот напад во Хирошима, извела претстави само со една или две глумици. Во 80-тите години на минатиот век, јапонскиот сценски занает еволуирал во порафиниран, пософистициран и покомплексен формат отколку претходните повоени експерименти, но немал никаков смел критички дух. Во овој временски период, жените започнале да управуваат со свои театарски куќи како Кишида Рио, Кисараги Кохару, Нагаи Аи и Ватанабе Ерико.
Тадаши Сузуки развил уникатен метод за обука на изведувачи кој ги интегрирал авангардните концепти со класичните техники на Но и Кабуки, пристап што станал главна креативна сила во јапонскиот и меѓународниот театар во 80-тите години на минатиот век. Друг високооригинален спој исток-запад се случила во инспирирано производство „Настасја“, адаптирана од Достоевски „Идиот“, во која Бандо Тамасабуро, познатиот Кабуки глумец оннагата (женски имитатор), кој ја играл улогата на обата, принцот и неговата свршеница.
Шо-Гекијо
80-тите години исто така го охрабрувале создавањето на Шо-Гекијо, буквално мал театар. Ова обично значело аматерски театарски дружини што правеле претстави дизајнирани да ги гледаат сите - не мора да имаат значајна природа, односно биле едноставно забавни. Некои од пофилозофските драматурзи и режисери од тоа време се Нода Хидеки и Шаји Каками.
Популарните театарски дружини на Шо-Гекијо вклучуваат „Најлон 100“, „Гекидан Шинкансен“, „Токио Саншајн Бојс“ и „Халахоло Шангрила“.
Неодамна се појавила новата генерација уметници од Шо-Гекијо, кои се етикетирани како „Генерација на изгубената декада“ или „Генерација на 2000-тите“. Главни уметници меѓу оваа генерација се: Тошики Окада, Широ Маеда, Куро Танино, Даисуке Миура, Томохиро Маекава и така натаму.
Западен театар во Јапонија
Денес во Токио се изведуваат многу класици на западниот канон од античкиот грчки театар, Вилијам Шекспир, Фјодор Достоевски па сè до Семјуел Бекет. Секоја година се одржуваат голем број претстави, можеби дури 3,000, што го прави Токио еден од водечките театарски центри во светот.
Отворањето на репликата на театарот „Глоуб“ се славело со увоз на цела британска компанија за изведување на сите историски претстави на Шекспир, додека други токиски театри произведувале други драми на Шекспир, вклучувајќи различни нови интерпретации на „Хамлет“ и „Кралот Лир“. Театарот Глоуб, сместен во Шин-Оокубо во Токио, сега припаѓа најмногу на Џони Ентертреинмент и служи за промоција на поп-идоли во глумечката област.
Јукио Нинагава е меѓународно познат јапонски режисер и драматург, кој честопати им се обраќа на елементите на Шекспир за инспирација. Во 1995 година тој ја извел „Шекспир Тенпо 12Нен“, толкување на многу популарниот британски театар Шекспир Кондензиран: сите драми на Шекспир за два часа. Вклучени биле познати глумци како Нацуки Мари и Карауа Тошијаки.
Филологија
Филологија е наука за античките текстови и јазици. Поимот оригинално значи љубов (грчки philo-) за учење и литература (грчки -logia). Во академските традиции на неколку народи, широко поимање на „филологија“ ја опишува студијата на јазикот заедно со неговата литература и историскиот и културен контекст што се неопходни за разбирање на книжевните дела и другите културно значајни текстови. Филологија на тој начин поврзува студии како граматика, реторика, историја, интерпретација на автори и др. Оваа дефиниција станува се поретка со време и поимот „филологија“ сè повеќе добива значење на студија на текстови од перспектива на историска лингвистика.
Аце Стојановски
Аце Стојановски (,  –, ) е жртва на албанскиот тероризам. На 10 ноември 2002 година отворајќи ја влезната врата од куќата на неговиот брат во скопското село Арачиново експлодирала монтирана мина на внатрешната страна од вратата, при што на лице место загинал Аце Стојановски, а неговиот шура е тешко повреден.
Пред и по убиството на Аце Стојановски не престана теророт врз Македонците во Арачиново. По војната продолжи уништувањето на куќите на македонските семејства. Довчерашни соседи влегувале и ги демолирале домовите, сите врати и прозорци се искршени, на ѕидовите е испишано „УЧК“, дури и човечки измет се наоѓаше среде собите.
Случај Аце Стојановски
Инцидентот во кој загина Стојановски се случи на 10 февруари 2002 година во околу 11 часот и 25 минути кога тој заедно со неговиот пријател дошле во куќата на братот на Стојановски за да проверат дали е се во ред. Во моментот кога Стојановски го отворал катанецот од вратата, монтираната експлозивна направа се активирала по што на лице место починал Стојановски, а неговиот пријател се здобил со теши повреди. За време на увидот полицијата открила уште една неактивирана бомба монтирана на прозорецот.
Загинатиот Аце Стојановси беше авто механичар во ЈСП, зад себе ја остави сопругата и двете малолетни деца. Арачиновци за својот сосед велат деа бил исклучително мирен и почитуван човек. Поради тоа што не можел да се врати во родното село, Стојановски со семејството живеел во Домот за самци „Рака Милановиќ“, заедно со други иселеници од кризните региони.
Весникот „Нова Македонија“ прецизира дека братот на загинатиот Аце е еден од сведоците на масакрот на полицајците што се случи на 11 јануари 2000 година на влезот од Арачиново, кога на влезот на селото беше пукано во полициска патрола. Познато е дека В.С. покрај тоа што е припадник на посебната единица, туку беше и еден од сведоците во судскиот процес за тројното убиство на неговите колеги полицајци Ацо Ангеловски, Кирил Петрушевски и Ерол Готак, што се случи на 11 јануари 2000 година. Тој бил првиот човек што се појавил на местото на злосторството, но на судењето тој не кажал ништо што би ги посочило шестмината обвинети за убиството.
Реакции
Министерот за внатрешни работи трагичниот настан во Арачиново го оквалификуваше како „војна после војна“ и додаде оти „тоа се методи со кои се служи Албанската национална армија“. „Настанот во Арачиново е војна после војна“, изјави тогашниот министер за внатрешни работи Љубе Бошкоски, додавајќи дека „настанот покажа дека во Македонија има структури кои не го сакаат мирот“. „Тоа се методи со кои се служи АНА, која со своето дејствување покажува дека е дестабилизирачки фактор во Македонија“, рече Бошкоски. Во истиот ден, после дознавање на убиството на Аце Стојановски, пред македонското собрание протестрираа раселените Арачиновци кои прашаа каде да се вратат ако куќите им ги минираат и кој е за доверба, а кој за етничко чистење.
IC 246
IC 246 — галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 246 се споменува и како ESO 220-29, IRAS 13373-5049.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јуни 1903 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 246 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,7 m/лм2. IC 246 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 40 м 30,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -51° 4' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на IC 246 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48384.
Месечево-сончев календар
Месечево-сончев календар — календар во многу култури чиј датуми укажуваат на истовремено и на месечевите мени и должината на сончевата година. Ако сончевата година е дефинирана како тропска година, тогаш месечево-сончевиот календар ќе го определи годишното време, доколку пак станува збор за ѕвездена година, тогаш календарот ќе ги предвидува соѕвездијата во чија близина е полната месечина. Вообичаено е годината да има целоброен број на месеци, при што најчесто има 12 месеци а на секоја втора или трета година има 13 месеци.
Примери
Еврејскиот, будистичкиот, хиндуистичкиот, курдскиот, бенгалскиот, и тибетскиот календар, како и традиционалниот кинески, јапонски, виетнамски, монголски и корејски календар, како и старите хеленистички, колињскиот, и вавилонскиот календар се месечево-сончевиот календар. Исто така некои од старите пред исламски календари во јужна Арабија го користеле месечево-сончевиот календар. Кинескиот, колињскиот и еврејскиот месечево-сончеви календари ја следат помалку или повеќе тропската година, додека пак будистичкиот и хиндуистичкиот месечево-сончеви календари ја следат ѕвездената година. Затоа, првите три се водат според годишните времиња додека пак другите два ја определуваат местоположбата на полната месечина во однос на соѕвездијата. Тибетскиот календар влијаел на кинескиот и индискиот календар. Германците исто така користеле месечево-сончевиот календар пред нивниот премин во христијанство.
Исламскиот календар е месечев, но не е месечево-сончевиот календар и неговите датуми не се поврзани со Сонцето. Граѓанските облици на јулијанскиот и грегоријанскиот календар се сончеви календари, бидејќи нивните датуми не ги користат месечевите мени, сепак и двата календари вклучуваат неозначени месечеви календари кои им овозможуваат да  го пресметаат датумот на христијанскиот Велигден, па така на некој начин и двата календари се месечево-сончевиот календар.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Женската ракометна репрезентација на Холандија е репрезентација кој ја претставува Холандија на меѓународните ракометни натпреварувања. Репрезентацијата е под контрола на Холандската Ракометна Федерација.
Најголемиот успех на холандската женска ракометна репрезентација е освојувањето на Светското првенство 2019. Покрај тоа тие играле во финалето на Светското првенство 2015 и Европското првенство 2016, кога и во двата случаи биле поразени од Норвешка. Холандија има и бронза од Светското првенство 2017 и Европското првенство 2018.
Месечево-сончев календар
Определување на престапните месеци
Од друга страна, кај аритмечките месечево-сончеви календари, интегрален број на месеци се вметнуваат во интегрален број на години според ннепроменливи правила. За да се создаде таков календар (начелно), просечната должина на тропската година се дели со просечната должина на месечевиот месец, што всушност го дава бројот на просечните месечеви месеци во тропската година:
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Во своето единствено учество досега на Олимписките игри го освоиле четвртото место во Рио де Жанеиро во 2016.
Месечево-сончев календар
Определување на престапните месеци
Како забелешка нитуеден аритметички календар нема должина иста како онаа на тропската година. Различни календари имаат различни просечни годишни должини и различни должини на месеците, па така разликата меѓу месеците во календарот и месечината не е еднаква на вредностите кои се дадени погоре.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Светско првенство
Од нивното прво појавување во 1971, Холандија учествувала на 12 Светски првенства.
Месечево-сончев календар
Определување на престапните месеци
8 годишниот циклус (99 месечеви месеци, вклучувајќи 99−8×12 = 3 престапни месеци) бил наречен октаетерис и се користел во стариот атински календар. Осумгодишниот цилкус бил коритен и во раниот трети век за пресметување на денот кога ќе биде Велигден.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Европско првенство
Од нивното прво појавување во 1998, Холандија учествувала на пет Европско првенство.
Месечево-сончев календар
Определување на престапните месеци
Рим користел 84 годишен циклус за пресметување на Велигден од третиот век па сè до 457 година. Британските христијани продолжиле да го користет сè до крајот на 768 година, кога бискупот Елфод од Бангор конечно ги убедил да го прифатат подобрениот календар кој бил воведен од Св. Августиновата мисија. 84 годишниот период е еднаков на Калиповиот циклус плус и осумгодишен циклус и има вкупно 1039 месеци. Со ова се добива просечна вредност од 12,3690476... месеци во годината. Едњен циклус имал 30681 денови, и е 1,28 денови пократок од 1039 месечеви месеци, 0,66 денови повеќе од 84 тропски години и 0,53 денови пократок од 84 ѕвездени години.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Моментален состав
Состав за Светското првенство 2019.
Месечево-сончев календар
Определување на престапните месеци
Следната приближна вредност по Метонскиот циклус е многу чувствителен на вредностите кои се искоритени за месечевите месеци и годината, особено за годината. Има различни можни дефиниции од годината па другите приближни вредности можно е да се попрецизни за одредени цели. На пример 353 годишниот циклус кој вклучува 130 престапни месеци за вкупно 4366 месеци (12,36827195...) е попрецизен за летната рамнодневница за северната полутопка, додека пак 611 годишниот циклус кој вклучува 225 месеци од вкупно 7557 месеци (12,36824877...) има добра прецизност за летната долгодневница на северната полутопка и 160 годишниот циклус вклучува 59 престапни месеци за вкупно 1979 месеци (12,36875) има добра прецизност за ѕвездената година (приближно 12,3687462856 месечеви месеци).
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Моментален состав
Тренер: Емануел Мајонад
Месечево-сончев календар
Пресметување на престапните месеци
Груба пресметка за честотата на престапните месеци кај сите месечево-сончеви календари може да се пресмета со користење на следнава пресметка, користејќи приближни вредности за должините на месеците и годините во денови:
Низата за обичните и престапните години го има обликот ооПооПоПооПооПооПоП, што всушност е класичниот Метонски циклус. Будистичкиот и еврејскиот календар ја ограничуваат престапната година на еден месец во годината, бројот на обични месеци во однос на престапни месеци е вообичаено 36, но вообичаено е 24 месеци. Бидејќи кинескиот и хиндуистичкиот месечево-сончеви календари дозволуваат престапниот месец да биде пред или по кој било месец користејќи го вистинското движење на Сонцето, нивните престапни месеци се случуваат во неколку месеци при перхелион, кога привидната брзина на Сонцето по должината на еклиптиката е најголема. Ова го зголемува вообичаениот број на обични месеци меѓу престапните месеци на околу 34 месеци кога се случува дублет на обични години, додека пак намалувањето на бројот на 29 месеци кога има единечна година.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Најмногу одиграни натпревари
Вкупен број на натпревари одиграни за сениорската репрезентација. Последено ажурирање: 29 ноември 2019
Месечево-сончев календар
Месечево-сончеви календари со неизброено време
Поинаков начин за справување со фактот дека сончевата година не се состои од цел број на месеци е со вклучување на неизброеното време во годината кое не припаѓа на ниеден месец. Некои крајбрежни салишки народи користеле таков календар. На пример, Чехалишаните започнале да ги бројат месечевите месеци според пристигнувањето и мрестењето на кралскиот лосос, и броеле десет месеци, оставајќи неизброен период сè до наредното мрестење на лососот.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Најмногу постигнати голови
Вкупен број на постигнати голови за сениорската репрезентација.
Месечево-сончев календар
Грегоријански месечево-сончев календар
Грегоријанскиот календар има месечево-сончев календар, кој се користи за определување на датумот на Велигден. Правилата може да се погледнат тука пресметување на датумот на Велигден.
Женска ракометна репрезентација на Холандија
Најмногу постигнати голови
Последено ажурирање: 29 ноември 2019
Универзитет во Бања Лука
Универзитетот во Бања Лука е водечка повеќешколоска образовна институција во Република Српска и втор универзитет по големина во Босна и Херцеговина. Универзитетот во Бања Лука денеска има 17 факултети. Наставата се изведува на 64 студиски програми од прв циклус студии, 71 програм од втор циклус, т.е. на 12 студиски програми од третиот циклус студии. Наставата ја изведуваат 811 наставници и соработници со полн работен однос. Покрај нив, на Универзитетот ангажирани се и 170 наставници во дополнителен работен однос, 168 гости професори од странство и 121 стручни соработници за потребите на реализација на клиничка пракса. Административно-техничката поддршка се состои од 559 службеници. Моментално на Универзитетот студираат околу 17.000 студенти од сите краеви на Република Српска, но и од странство. Досега дипломи за основни студии стекнале 43.044 студенти, 835 студенти на мастери стурии, 1437 магистри и 697 доктори на науки. Повеќето факултети на Универзитетот во Бања Лука се наоѓаат во два кампуси, сместени недаелку од крајбрежјето на реката Врбас, во непосредна близина на центарот на градот. Во кампусот се наоѓаат студентски домови со ресторани, спортски терени, студентски клубови и Универзитетскиот компјутерски центар. Универзитетот во Бања Лука располага со сите неопходни просторни капацитети почнувајќи од училници и амфитеатри, преку читалници и библиотека, до лабораторија и компјутерска сала. Вкупната површина на училници изнесува околу 16.000 m2, а лабараторискиот простор околу 10. 000 m2. Повеќето училници се опремени со видео-проектори и компјутери за прикажување дигитални наставни содржини. Универзитетот располага со 20 компјутерски сали со 24-часовен пристап до интернет. Библиотеките располагаат со околку 185.000 книги, а претплатени се на 75 научни списанија. Униврзитетот во Бања Лука е член на Европската асоцијација на универзитети (European University Association - EUA) и потписник на Големата повелба на универзитети (Magna Charta Universitatum). Член е и на Меѓународната универзитетска мрежа за академска и истражувачка соработка во крилото на Научниот парк Универзитетот La Sapienza од Рим (Италија), Генералното собрание на Интеруниверзитетскиот центар за научна работа и соработка со Источна и Југоисточна Европа (CIRCEOS), со седиште на Универзитетот во Бари (Италија), Мрежи на универзитеот UniAdrion, со седиште во Анкона (Италија), Евро-средоземна фондација (EMUNI), со седиште во Словенија и Универзитетска агенција за франкофонија (AUF).
Основање и историјат на универзитетот
Втората половина на 20. век ја обележаа брзите промени во науката, техниката и технологијата, а тоа влијаело и на конституирањето и развојот на Универзитетот во Бања Лука. Универзитетот во Бања Лука е основан на 7. ноември 1975 година, а на неговото основање претходело формирање на неколку виши школи и факултети на овие простори. Првата повеќешколска установа во Бања Лука е основана во 1950 година. Тоа била Вишата педагошка школа, која првата година запишала 38 бруцоши – момчиња и девојки од овие краеви. Во тој период во Бања Лука формирани се уште неколку повеќешколски институции. Прво е формиран Техничкиот факултет во 1961 година, а потоа Вишата економска школа во 1969 година, а после тоа и повеќе одделенија од сараевскиот Машински, Правен и Економски факултет. Во период од само четири години, сите тие одделенија станале самостојни факултети. Остварените резултати ги навеле надлежните органи за да на 7. ноември 1975 година го формираат Универзитетот во Бања Лука – втор универзитет во тогашната Босна и Херцеговина.
Почеток на работата на Универзитетот
Почетокот на работата на Универзитетот е обележан со недостаток на наставно-научен кадар. На осум повеќешколски установи (без институтите и заводите) биле вработени 149 наставници и 100 останати работници. Структурата (квалифиакциите и звањата) на наставничкиот кадар била уште неповолна. Економскиот факултет имал две доктори на науки и три магистри, Електротехничкиот два доктори и шест магистри, Технолошкиот осум доктори и три магистри, Машинскиот четири доктори и пет магистри, Правниот четирри доктори и еден магистер, Педагошката академија пет доктори и шест магистри, Вишата економоско-комерцијална школа шест магистри и четворица специјалисти, а Вишата техничка школа во Бихаќ имала само два магистри. Таквиот кадровски состав на вишите школи и факултети ја наметнал потребата за планирање кадар за идниот развој на Универзитетот, неговото школување, подигање и насочување за работата на факултетите. Пред формирање на Универзитетот на вишите школи и факултетите во Бања Лука студирале 4952 студенти. Првите години од постоењето на Универзитетот имало 7.079 студенти, од кои 3.445 редовни. Таа година во прва година биле запишани 2.3456 студенти. Секоја школска година во овој развоен период се зголемувал бројот на студенти кои излегувале на сите испити, како и бројот на оние кои дипломирале.
Периодот на развој на Универзитетот од 1985 до 1992 година
Овој период на развој од 1985 до 1992 година бил многу специфичен и го карактеризирале многу изразени општествени и економски промени во тогашната Југославија. Меѓутоа, со вложени големи напори на екомонијата, власта, просветните и научните организации остварен е напредок на сите сфери на развој на Универзитетот, па доаѓа и до вложување во опрема на повеќешколски организации (компјутерска, лабараториска и останата). Постепено оживувала научноистражувачката и практичната работа и поврзувањето со стопанството. Константно се зголемувал бројот на новозапишани студенти. Дошло и до насочување на студентите кон техничките науки, а значително се сманил и бројот на вонредни студенти. Забележани се и поостри критериуми на професорите на испитите, што резултирало со подобар квалитет.
Во учебната 1987/88 година, иновирани се наставните програми и изменета е структурата на наставните предмети во склад со современите движења. Подобрена е кадровската структура на некои факултети и виши школи, а воведена е и законска одредба дека сите наставници мора да бидат доктори на науки. Научноистражувачката работа особено се афирмирала по пат на општествени цели, биле објавени 50 книги и повеќе стотици научни и стручни дискусии и статии, а еден број на трудовите на наставниците е цитиран во светските научни индекси. Универзитетот во овој период се афирмирал на југословенски и меѓународен план, а воспоставена е и блиска соработка со универзитетите во Битола, Приштина, Осик и Марибор, т.е. со останатие три универзитети во Босна и Херцеговина. Во текот на 1987 година, ректор на Универизтетот од Бања Лука бил претседателот на Заедницата на универзитетите од Југославија, а учебната 1989/90 година бил претседателот на Заедницата на универзитетите од Босна и Херцеговина. Универзитетот од декември 1989 година е член на Ректорската конференција „Алпи-Јадран“, а воспоставена е и врска со повеќе универзитети од странство. Периодот на развој на Универзитетот од 1992 до 1996 година Овој период го обележале општата општествена криза, одбранбено-патриотската војна и распадот на СФР Југославија, формирање на Република Српска и повоената општествено-економска криза. Воените дејствија во Босна и Херцеговина ја отежнале работата и развојот на Универзитетот во Бања Лука. Биле загрозени сите негови фунцкии. Но, и покрај сè, работата не е прекината. Интересирањето на младите генерации за упис на студиите исто така е одредено од целокупната состојба во овој период, па со почетокот на одбранбено-патриотската војна бројот на студентите се смалува.
Пред почеток на војната на сите факултети и виши школи студирале 6.758 студенти. Учебната 1992/93 година, на Универзитетот студираат 5.438 студенти, за да во наредната школска година се покачи бројот на студенти. Во учебната 1993/94 година, достигнат е предвоениот број на студенти (6.455). Во учебната 1994/95 година, после отворањето на новите факултети и отсеци, се зголемил интересот, па и бројот на студенти е зголемен: се запишале 7.212 студенти. Покрај наставно-научните активности на додипломските студии, еден број на факултети и во воените услови организирал и постдипломски студии. На постдипломски студии во овој период се запишале 145 студенти.
Значајни соработки со повеќе универзитети
Универзитетот во Бања Лука во многу сложени услови остварил различни облици на соработка со Универзитетот во Источно Сараево и универзитетите во Сојузна Република Југославија, а подоцна и со останатите унивзеритети во Босна и Херцеговина, Хрватска, Македонија и Словенија. Меѓународна соработка е остварена и со универзитети од Грција, Бугарија, Шпанија, Италија, Франција, Австрија, Велика Британија, САД, Русија, Германија, Швајцарија, Белгија, Холандија и Норвешка. На крајот на овој период се зачестила и размената на студенти и професори, научни списанија, педагошки искуства и научни достигнувања. Болоњската декларација станала патоказ за развој на Универзитетот, борбите за негова автономија, реформие на наставно-научниот процес, воведување на европски стандарди на студирање и друго. Последните десет годивни во развојот се обележани со зголемување на интересот на студентите за студирање на овој Универзитет. Бројот на нови запишани студенти во прва година на студии се движел од 3.246 (учебна 2007/08) до 3.760 (учебна 2009/10).
Примена на болоњскиот процес
Во намера да утврди слабости, дошол до предлог за нивно отстранување и подобрување на целокупното работење, Универзитетот во Бања Лука константно изведува интерни евалуации, т.е. се определил системски да ги уреди прашањата за осигурување на квалитетот. Затоа во 2009 година е воспоставен Комитет за осигурување квалитет чијашто задача е да ги подготвува стратегиите и политиките на квалитет. Исто така, воспоставена е и Канцеларија за осигрување квалиет која ги координира активностите за осигурување квалитет од организациските единици. Универзитет у Бањој Луци је 2013. године акредитован и уписан у Регистар високошколских установа који се води код Агенције за развој високог образовања и осигурање квалитета.
Копаново
Копаново или Горно Копаново (понекогаш се сретнува и како: Купаново и Горно Купаново; Κοπανός, Копанос; до 1953 година: Άνω Κοπανός, Ано Копанос ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на седум километри источно од градот Негуш, крај самата железничка линија Солун-Бер-Воден, на надморска височина од 80 метри. Селскиот атар зафаќа површина од 8 квадратни километри.
Сместено е во областа Сланица, во западниот дел на Солунското Поле, во подножјето на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла).
Историја
Според античките автори, првите луѓе во областа биле Фригите, а подоцна дошле Македонците. Околу Копаново и Голишани се наоѓа древномакедонскиот град Миеза, откриен при ископувања во 1950-тите години. Во месноста Извори западно од Копаново се наоѓаат остатоците од Миескиот нимфеј, каде Александар Македонски поминал три години како ученик на Аристотел.
На 1 март 1911 година меѓу Горно и Долно Копаново, грчка чета била двајца селани.
Во 1920-тите години во селото биле населени 186 понтски Грци, бегалци од Турција. Во 1928 година, Горно Копаново претставува мешана населба со 94 бегалски семејства со вкупно 374 жители.
Во 1953 година селото било преименувано во Копанос (Κοπανός).
Стопанство
Населението на селото, главно се занимава со земјоделство. Речиси сите обработливи површини се претворени во овоштарници и буквално целото село е опколено од нив.
Бидејќи е развиено овоштарството (насадени се 6.000 декари со овошје) и селото претставува центар на целиот овоштарски регион, во Горно Копаново е изградена фабрика за преработка на овошје, како и голем ладилник, кои делумно ги задоволуваат потребите на производителите на овошје.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Горно Купаново живееле 175 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Купаново имало 232 Македонци.
За време на пописот од 1913 година, селото било забележано со 210, а во 1920 година со 228 жители. По 1924 година тука биле населени и бегалски семејства од Понд (вкупно 186 бегалци), така што Горно Копаново станало мешана населба, која во 1928 година пораснала на 647 жители. Во 1940 година, селото било попишано со 968 жители, во 1951 година со 1.181, во 1961 година со 1.383, во 1971 година со 1.567, во 1981 година 1.851, а во 1991 година со 1.993 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 2.144 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.853 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антемија со седиште во селото Копаново, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Копаново, во кој е единствено село.
Градиште (Ратавица)
Градиште — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Ратавица. Наоѓалиштето претставува доцноантички опидум. На 1 км источно од селото, на висок рид со доминантна местоположба и зарамнето плато се гледаат темели од одбранбен темел. На јужната падина се најдени делови од капитали, столбови и друго. Најдени се и монети од VI век.
Зграда на Министерството за правда во Белград
Зградата на Министерството за правда се наоѓа во Белград, на Теразија бр.41. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата од големо значење.
Историја
Зградата била подигната во 1883 година за потребите на Министерството за правда, според проектот на архитектот Светозар Ивачковиќ, во соработка со инженерот Јован Суботиќ.
Била проектирана и изградена за две јурисдикции - Министерството за правда и квартот Теразије. Поради тоа, објектот првично имал два идентични, симетрично поставени портали, од кои едниот бил затворен во 1910 година, при проширување на објектот. Изградбата на објектот историски се поклопува со основањето на Кралството Србија и со подигањето на палатата на Стариот дворец на потегот Теразије, се формирал претставително-административен центар на главниот град.
Архитектура
Проектирана била како зграда во низа како еднокатна зграда, поврзана со фронтови, со подрум, приземје и кат, на кои подоцна било додадено едно дворно крило. Фасадата била дизајнирана во нео-ренесансен стил, по примерот на изгледот на италијанските ренесансни палати. Приземјето е рустикално, со големи квадрати, кои ги следат заоблените прозорци и порталот, додека првиот кат од фасадата е покриен со керамички плочки. Заоблените подни прозорци се добро пропорционални, со профилирани рамки и триаголни тимпани. Последниот елемент на фасадата е богато украсен покривен венец над кој е поткровје со балустради.
Внатрешната декорација е степенувана според намената на просториите - уште поважно, обложени се со дрвени облоги и штуко украси, скалите со балустрада што ги поврзуваат приземјето и катот се направени од мермер. Зградата на поранешното Министерство за правда, една од ретките зачувани згради на министерства од 19 век, е значајно сведоштво за развојот на јавната администрација во Србија.
Конзерваторски работи биле извршени во 1978-1979 година.
Стар Швајцарски Сојуз
Стар Швајцарски Сојуз или Швајцарски Сојуз (современ германски : ) — лабав сојуз на независни мали држави (кантони, германски или  ) на почетокот во рамките на Светото Римско Царство. Таа е претходник на денешната држава Швајцарија.
Создадена е во 1291 година со склучување на сојуз меѓу три независни швајцарски кантони (Швиц, Ури и Нидвалден) за заедничка борба против Хабсбурговците. Укината е во 1798 година по француската окупација и заменета со Хелветската Република.
Основање
По приклучувањето на Швајцарија кон Светото Римско Царство, одредени градови станале исклучително важни поради трговските врски меѓу Германија и Италија. Особено значајни биле градовите покрај трговскиот пат: Швиц, Ури и Нидвалден. Овие кантони се стекнале со статус на слободни царски територии (Ури во 1231 година и Нидвалден во 1240 г.) и на така станале целосно независни. Сепак, Хабсбурговците кои станале најмоќна династија во Европа и се стремеле да ги контролираат планинските премини. Прв на удар се нашол Швиц. Чувствувајќи се загрозени, во 1273 година трите кантони го склучиле првиот (привремен) договор за заедничка одбрана од Хабсбурговците. На 1 септември 1291 година бил склучен Вечниот сојуз со цел заедничка одбрана. Со ова се создал Швајцарскиот Сојуз. Од 1889 година, Федералната повелба од 1291 година потпишан од руралните комуни Ури, Швиц и Унтервалден се смета за основачки документ на сојузот.
Проширување
Кон пактот беше се приклучиле и градовите Луцерн, Цирих и Берн. Во неколку битки со хабсбуршките војски, Швајцарците извојувале победија; успеале да ги освоат руралните области Гларус и Цуг, кои станале членови на сојузот.
Швајцарците потоа тргнувале во офанзива против Хабсбурговците; тие ги напаѓале нивните територии и освојувале градови. Обидот на Хабсбурзите да се спротивстават бил неуспешен. Швајцареците убедливо победиле во битките кај Земпах (1386) и Нефелс (1388). Хабсбурговците биле принудени да склучат мир во 1389 година и да ја прифатат новата држава.
Швајцарскиот Сојуз во Бургундските војни учествувала на страната на Франција. Во тие војни, Сојузот извојувал значајни победи кај Грансон, Муртен (1476) и Нанси (1477).
Сојузот станувал сѐ посилен, а неговата потчинетост на Светото Римско Царство била номинална. Обидот на Максимилијан I со војна да наметне послушност завршил со целосен неуспех. По победата во Швапската војна Сојузот се стекнал со целосна независност. Независноста била потврдена со германско-швајцарскиот договор од 1511 година. Со Вестфалскиот мировен договор, со кој завршила Триесетгодишната војна (1648), Швајцарскиот Сојуз бил меѓународно признаен.
Успесите на швајцарската армија во Бургундската и Швапската војна ги направиле швајцарските платеници најбарани во Европа. Тие учествувале во Италијанските војни, наизменично на страната на Франција и на Светиот Сојуз.
По Швапската војна кон сојузот се придружниле градовите Базел и Шафхаузен, а Апенцел се придружил во 1513 година како тринаесетти член. Политичката карта на сојузот од тринаесет кантони (Dreizehn Orte) кој ја сочинувал Стариот Швајцарски Сојуз останала непроменета до нејзиното згаснување во 1798 година.
Пад
Растечките социјални разлики и зголемениот апсолутизам во градските кантони за време на Стариот режим предизвикале народни бунтови. Во 1653 година, во Швајцарија избувнал селански бунт во Луцерн, Берн, Базел и други кантони. Бунтовите биле задушени благодарение на помошта од другите кантони. Избувнувањето на Француската револуција значително влијаело на понатамошниот тек на швајцарската историја. На почетокот од 1798 година, трупите на Францускиот директорат го окупирале Швајцарскиот Сојуз. На 22 март 1798 година била прогласена Хелветската Република.
Образование
Образование ( лат. educatus, educate, educere - изнесува, ducere - водење, едукација) е процес на промена на личноста во посакуваната насока со усвојување на различни содржини во зависност од возраста и потребите на поединци. Образованието вклучува и воспитни, покрај образовните содржини. Најзначајна образовна институција од образовно-воспитен карактер е училиштето. Со развиток на системот за комуникација образованието станува глобален процес каде е тешко да се усмерува само во саканиот правец на одредена социјална заедница.
Во современото општество, луѓето треба да ги научат основните вештини како што се читање, пишување и математика и да добијат општо познавање за нивната физичка, социјална и економска средина. Во исто време, важно е да се знае како да научите, за да би биле во состојба да ги совладате новите и технички сложени облици на информација. Современиот образовен систем почнал да се оформува во западниот дел на почетокот од 19 век, иако властите во Велика Британија, за разлика од другите земји, се колебале дали да прифатат еден интегриран систем на национално ниво (задолжителното образование било воведено во 1870 година). Кај нив се развил систем на приватни училишта каде што наставата се плаќа, особено на ниво повисоко од основно. Во оваа смисла, денес се води остра дебата за образовниот систем, каде што постои и училиштен систем под покровителство на верските заедници. Образованието во САД започнува од практиката на дисциплинирањето на децата, што во 17 век одиграло голема улога во верувањето дека децата мора да ги слушаат родителите без приговор, и тоа било вклучено во правилата и на првите американски колонии. Со одредбата во 1642 дебели и строги се казните за родителите и старателите кои ја занемаруваат обуката и работата на своите деца. Бидејќи тоа не било делотворно, пуританските власти во 1647 год. наредиле сами да го организираат школувањето. Тоа траело повеќе од 200 години за да се воведе сеопфатна едукација за голем број луѓе во САД. Посебен проблем е разновидноста на имигрантите, кои преку едукација треба да се лингвистички обединети, и до одреден степен културно англизирани. Во училиштата се направени и американските идеали за еднакви можности за сите, што доведе до развој на образованието и масовното ширење на образованието многу порано отколку во другите земји. Заедно со идеалот на еднаквоста и другите американски вредности и идеи продолжиле до денес помалку или повеќе експлицитно да се предаваат во училиштата.
Општествена образована зависност
Образованието има важна функција во секое општество. Поради важноста на образованието секоја влада сака да ја дефинира својата концепција и содржина, за секој поединец да ги прифати вредноста и нормите на системот. Поради тоа државата обезбедува финансирање на образованието. Покрај тоа, во однос на содржината, се обиде да утврди социјалните норми и вредности и да се изгради свест за припадност кон својата заедница, општествена група, религија.
Преку едукација и исто така се развиваат чувства за сопствената култура, почитување на принципите и солидарноста. Преку школување се обликува свеста и гледиштето на поединецот, кога станува збор за процеси во општеството и системот на власта. Сите образовни системи се засноваат на познавање на историјата на општеството. Институционализацијата на образованието и покрај тоа што врз основа на усвојување на збир од правила и социјални вредности, се огледува и во знаења и вештини кои поединецот ги совладува во процесот на обуката. Преку силен образовен систем се менува структурата на општеството, на семејството и професијата. По Талкот Парсонс училиштето е мост меѓу семејствата и општеството како целина. Училиштето го подготвува детето за неговата улога. Образованието е всушност израз на социјалниот систем. Тоа денес значи еднакви шанси кои отвораат можност за менување на положбата кај некои поединци кои ја стекнале со раѓање или наследство. Тоа е многу важно за социјалнен престиж, власт и моќ. Стекнатите знаења и образовните вештини се многу применливи и корисни во практичниот живот. Иако лицата се стекнуваат со знаењата поединечно тоа е богатство на сите луѓе во општеството.
Социолошки теории на образованието
Сите теории на образование се во договор за неговата голема важност, но тие даваат различни објаснувања и предлози:
Функционална теорија
Според овие претставници на социјализацијата функција на образованието е најважна. На пример, Емил Диркем верува дека училиштето е мост меѓу поединецот и општеството. Според него, современите општества се хетерогени, со развиена поделба на трудот, настапуваат многу различни лица. Во оваа разновидност, која не може да се спречи потребно е да се донесат некои количини на хомогеност, еднаквост, за да се осигура интеграцијата на општеството.
Училиштето е главно средство за постигнување еднаквост. Талкот Парсонс, исто така, сметал дека училиштето е жариште во модерните друштва. Училиштето ги учи децата за тоа како друштвото не е составено од родителите, роднините, пријателите, туку дека во одделението можностите и условите се еднакви за сите. Училиштето ги учи децата да ги прифатат разликите меѓу партикуларистичките и универзалистичките норми на вреднување, а тоа е важно за да се вклучат во светот на возрасните.
Партикуларните норми значат вреднување на поединец по она што е, а не кој е. Родителите ги вреднуваат децата како свои, како посебно, а не како другите деца. Овие се стандардите поврзани со пропишаната позиција. Унивeрзалистичките норми значат дека поединецот е само една од многуте (еднаков) и дека неговата позиција е условена во споредба со другите, а не однапред загарантирана. Ова значи дека неговите постигнувања се вреднувани од гледна точка на општите стандарди, прифатени во општеството, а не од гледна точка на одредени критериуми (да се биде нечие дете или да припаѓа на некоја раса, религија, нација, итн.)
Манифестна функција на училиштата
Манифестната функција на училиштата се состои во следното:
Во училиштето треба да се почитуваат меритократските правила - систем на пристрасни, објективни мерила на вреднување на способноста, трудот и достигнувањата на поединците. Овие принципи треба да се вредуваат во целото друштво (кој работи посложена работа треба подобро да се плати), но се особено значајни во училиштето. Ова значи дека учениците кои се трудат повеќе и имаат подобри вештини, треба да добијат подобра оценка, која ќе им овозможи да го продолжат своето образование и подобро платена работа, а со тоа и подобра општествена положба.
Училиштето би требало да служи како друштвен механизам на селекција - избор на најспособни поеднинци кои ќе заземаат најзначајна положба во друштвото. Во исто време, училиштето е општествен механизам на распределба-дистрибуција на луѓето во одредени професионални улоги.
Со исполнување на овие две важни функции, училиштето придонесува за зајакнување на социјалната интеграција. Ова е особено важно во расни и етнички мешани друштва. На пример, во САД се учи што тоа значи да се биде американец од различно расно и етничко потекло. Младите таму усвојуваат заедничко културно наследство и се подготвени да бидат одговорни граѓани. Се разбира, ова не е само за Американците.
Покрај манифестната функција на училиштата, постои и латентна функција на училиштата (ненамерна улога на училиштата), како: Училиштата служат како институции за згрижување на деца, места каде што децата се безбедни Училиштето како "брачен пазар", може да служат младите да избираат партнери од слично друштвено потекло Училиштето развива друштвени вештини за комуникација, сколопување пријателства Формалното образование ги чува младите луѓе на пазарот на трудот, а со тоа предизвикува намалување на невработеноста и спречување на конкуренција помеѓу младите и возрасните за работа
Конфликтни теории за образованието
Овие теории ја нагласуваат улогата на училиштата во репродукцијата и легализација на постојните друштвени односи. Училиштето не го гледаат како можност да се изградат духовни способности на поединецот и на подемот на друштвената скала, туку како друштвен механизам за одржување на системот на друштвената стратификација. Генерално се смета дека во училиштето е најважна идеолошкиот апарат на државата во капитализмот.