cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Долно Котори
Во Грција
Во февруари 1932 г. началникот на полицијата во Долно Котори, Димитриос Кабурас испратил извештај во Лерин, во кој по име се наведени 22 докажани македонски дејци во селото, и ја опишува „противдржавната“ дејност на тие селани и нивните семејства, како и нивното учество во Илинденското востание. Кабурас пишува дека населението ги бојкотирало службите на грчки јазик и дека кметот бил „фанатик“. Според грчки жандармериски документи од истата 1932 г. во Идруса (Д. Котори) живеат 170 семејства, 157 од кои со македонска национална свест и 8 со албанска свест.
Меѓу свете светски војни селото бележи раст, и покрај големите иселувања. Во овој период од Долно Котори се иселиле вкупно 67 македонски и 15 албански семејства. Од нив, 104 Македонци (24 семејства) и 41 Албанец (15 семејства) се иселиле во прекуоанските земји, 122 Македонци (38 семејства) заминале во Бугарија и 22 Македонци (5 семејства) во Вардарска Македонија. И покрај иселувањата, во 1940 г. Долно Котори бележело пораст на 974 жители.
Во 1941 г. селото е окупирано од бугарската војска и воведена е бугарска општинска власт. Доста жители на Долно Котори активно се вклучиле во бугарската паравоена организација „Охрана“, која водела борби со грчките партизани во подрачјето. По крајот на војната, во 1945 г. 60 жители на селото се осудени како членови на „Охрана“. Според статистиката на грчката власт од 1945 г. селото имало 1.026 жители, од кои 550 имале „негрчка национална свест“, 326 наводно имале „грчка свест“ (што несомнено е лага) и 150 чија свест била „неутврдена“.
За време на Граѓанската војна, 35 семејства од Долно Котори се преселиле Р. Македонија, а уште 65 лица занимале во источноевропските земји. По војната, намалувањето на населението продолжило поради преселување во Австралија како на македонското, така и на албанското население. Без оглед на сите овие иселувања, населението сепак било во пораст. Во 1951 г. се попишани дури 1.267 лица. Сепак, во текот на следното десетлетие Долно Котори почнало битно да се намалува, поради што во 1961 г. се преполовило на 571 жител и продолжило да се намалува до денес.
Според испитување од 1993 г. селото е мешано „словенојазично-арванитско“ во кое македонскиот јазик е зачуван на средно ниво.
Цркви
Селото го опслужуваат следниве цркви:
Стопанство
Селото произведува жито, грав, јаболка и јагоди, а застапено е и краварството.
Такојаки
Такојаки |たこ焼きor蛸焼 или „топчиња од октопод“ е јапонска закуска во облик на топка направена од тесто засновано на пченично брашно варено во специјално обликувано тавче. Типично е исполнет со мелено или ситно парче октопод (тако), остатоци од темпура (тенкасу), кисел ѓумбир (бени шога) и зелен кромид (неги). Топчињата се четкаат со сос од такојаки (сличен на сосот од Вустершир) и мајонез, а потоа се попрскуваат со зелен левер (анори) и струготини од сушен бонито (кацубуши).Тоа е еден од специјалитетите во реонот на градот Осака.
Михаил Анагност
Михаил Анагност (Μιχαήλ Αναγνωστός) или Михаил од Самарина, бил преродбенски зограф, заедно со синовите Никола и Димитар е претставник на Самаринската уметничка школа и конзервативното зографско творештво во Македонија во вторат половина на XIX век, „последната реминисценција на златното време на поствизантиското сликарство“ во Македонија.
Биографија
Роден е во големото пиндско влашко село Самарина во втората половина на XVIII век во зографското семејство на Димитар, од кого го наследил занаетот. Првите датирани и потпишани дела на Михаил се икони за иконостаси на цркви во родното село и во соседните Епир и Тесалија. Тоа се иконите од 1811 г. за иконостасот на митрополитската црква во Самарина „Успение Богородично“, каде на престолната икона Богородица со Исус Христос оставил натпис „...Δια χειρος Μιχαιλ αναγνωστου υιου Δημητριου 1811.” Доверувањето на сликањето на такви важни икони за митрополитски храм говори за искусен зограф, кој имал некаква подготовка, т.е. Михаил бил над 16 години.
Веројатно по избувнувањето на Грчкото востание и поради долгогодишните зулуми на Али-паша Јанински, заедно со многу други Власи, со семејството Михаил се преселил на север во Крушево, каде што пред 50 години е формирана една од најголемите влашки заедници. Потврда за преселувањето на семејството дава и самиот зограф во натписот на една икона назначена за црквата „Свети Никола“ во Крушево.
Космос-816
Космос-816 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 април 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 515 км, а најмалото на 478.
Карапели
Карапели (Карапели Фиренце СпА) е италијанска прехранбена компанија, моментално во сопственост на Деолео, со седиште во Таварнел Вал ди Песа, Фиренца, најпознат по своето ладно цедено маслиново масло. Компанијата е започната како домашен бизнис во 1893 година од страна на Цезира и Костантино Карапели. Другите членови на семејството Карапели му се приклучиле на бизнисот и компанијата брзо се зголемила во големина и популарност, за да стане најмодернизираната компанија за храна во Италија до 1940-тите. Денес, Карапели Фиренце СпА е водечка италијанска компанија за ладно цедено маслиново масло (со брендови како што се Карапели, Сасо, Маја) каде што 30% од неговото производство се извезува во Европа и Америка.
Историја
На 23 септември 1893 година, на денот на нивната венчавка, Цезира и Константино Карапели го основале семејниот бизнис со нејзиниот мираз. Со 300 лири брачниот пар купил магацин во Монтеварчи за да тргува со жито, масло и други земјоделски производи.
Во предвечерието на војната, семејството Карапели ја поставило најмодерната мелница за пченица во тоа време веднаш надвор од Фиренца, во Понте а Ема. Веднаш до неа ја изградиле и првата фабрика за пресување масло. Војната и бомбардирањата што уништиле сè, не направиле малку за да ги ограничат нивните напори и нивната волја да успеат. Реконструкцијата започнала во Новоли, која тогаш била отворена село и со текот на годините била формирана фабрика.
Во 1995 година, Карапели го преместиле производството во Таварнеле Вал ди Песа во регионот Кианти.
Контроверзност
Во 2009 година, Карапели поднеле тужба против германскиот новинар поради објавување доказ за лош квалитет и лажно означување на маслиновото масло Карапели.
Во 2010 година, студијата на истражувачите од Универзитетот во Калифорнија, Дејвис, покажала дека ладно цеденото маслиново масло на Карапели не ги исполнило стандардите за „ладно цедено“.
Во 2015 година, Карапели уште еднаш биле под истрага од италијанските власти и прогласени за виновни за предавање на масло со послаб квалитет како ладно цедено маслиново масло.
Во 2017 година, Карапели одговориле на обвинувањата со изјава дека вестите за лажното маслиново масло, кои биле засновани на студија направена во 2010 година од Центарот за маслинки Дејвис на Универзитетот во Калифорнија, не се точни и дека студијата е целосно дискредитирана од International Olive Council (IOC) преку неколку изјави (види изјави овде, бидејќи користената методологија не била во согласност со стандардите на IOC.
IC 1231
IC 1231 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1231 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 19 м 22 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 33' 47"".
NGC 4887
NGC 4887 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4887 се споменува и како MCG -2-33-87, IRAS 12580-1423.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4887 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4887 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 39,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -14° 40' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 4887 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44796. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5542. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
Космос-817
Космос-817 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 5 мај 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-817 бил надгледувачки сателит.
1235 п.н.е.
1235 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1235. година пред новата ера, 235. од вториот милениум п.н.е., 35. од 13 век п.н.е. и шеста од 1230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4273 и 4274 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3515 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2525 и 2526 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 482 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1235 година се протега во 1401 и 1402, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1461 и 1462 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 692 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1913 и 1912 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Мина“ - Јаболци
Свети Мина — македонска православна главна и гробјанска црква во скопското село Јаболци
Црквата е сместена на крајот на селото и надвиснува над него. Заедно со црковниот двор зафаќа поголема површина на која се распослани и селските православни гробишта, а од самиот двор се пружа поглед на самото село, но и на целата околина.
Историја
Била изградена во 1938 година, но по масовното селење на населението, била оставена на забот на времето. Објектот на старата црква сè уште се наоѓа во рамките на црковниот двор. Во 1990 година почнала нејзината изградба како посебен објект, за по 19 години во 2009 година да биде осветена и ставена во функција.
Теодосиј Синаитски
Теодосиј Синаитски (1780 - 1843) — македонски преродбеник. Бугарскиот трговски агент во Солун, Атанас Шопов и солунскиот валија Хасан Фехми паша во почетокот на 1904 година имале разговор, при што валијата постојано се оплакувал од Македонците и го прашал Шопов: „Дали Македонците уште бујствуваат во Бугарија?“ На тоа Шопов одговорил: „Како да не бујствуваат паша ефенди, кога денес поголем дел од македонското население е во Бугарија, поголемиот дел од жителите на Софија се Македонци; голем дел од офицерите во армијата се Македонци; голем дел од видните чиновници се Македонци; целата македонска интелигенција од Македонија е во Бугарија. Македонска е и толпата по улиците“. По оваа валијата констатирал дека Македонците играат важна улога во Бугарија. На што Шопов додал „многу важна паша ефенди, поважна отсекогаш. Улогата на Македонците во судбината и животот на Бугарите во општо секогаш била важна“. За поткрепување на изнесеното, Шопов го потенцирал придонесот што го дале Македонците на културен план за Бугарите. Во тој контекст ги наведува: отец Паисиј како автор на првата бугарска историја; Кирил Пејчиновиќ и неговото дело кое наводно е на бугарски јазик; Теодосиј Синаитски кој ја отворил првата бугарска печатница во Солун и го испечатил првиот бугарски буквар; потоа Неофит кој го отворил првото бугарско училиште во Габрово поради што се сметал за патријарх на бугарското училиште. Посебен впечаток остава фактот дека за ниту еден од нив не се вели дека е Бугарин, туку се потенцира дека тие се Македонци по род. Истовремено А. Шопов, потенцирал дека Македонците дале значаен придонес и за бугарското црковно прашање. На повторната констатација од страна на валијата дека Македонците принеле значајни заслуги за бугарскиот народ, следи образложение: „не само за бугарскиот, туку и за грчкиот... во време на грчкото востание...“ На крај од разговорот Шопов истакнал: Така што гледате паша ефенди какава улога играле секогаш Македонците во животот на бугарскиот народ. Уште поважна играат сега. Ако работата е за оплакување, ние од Бугарија имаме повеќе право од Вас (Турците б.н) да се оплакуваме од Македонците, зошто тие ни ја презедоа нашата сила, тие ни ги зедоа најдобрите места и служби, тие ни ги презедоа финансиите и градовите, тие ни ја презедоа војската и нашите министерства, тие ни ја презедоа трговијата, тие презедоа речиси сè во Бугарија... Избавете не од нив заради Бога. .
Животопис
Тој е роден во Дојран во втората половина на XVIII век. Учел во грчки училишта во Цариград. Мирското име му било Теохар. По враќањето во Дојран се оженил и бил ракоположен за свештеник. Попадијата рано му починала и тогаш почнал да ги посетува македонските манастири, а во 1828 година се нашол во Синај - во манастирот „Света Катерина“ каде се замонашил под името Теодосиј, а по манастирот бил наречен Синаитски. Синаитскиот манастир со векови ги привлекувал Македонците што копнееле за духовни христијански подвизи и за аскетска просвета. Уште во XI век таму престојувала цела македонска колонија, која ја развила старата македонска книжевност. Таму се најдени македонски глаголски споменици - Синајскиот псалтир и Синајскиот требник. Во таа средина Теодосиј станал дури и архимандрит на тој манастир. Таму почнал да ја учи словенската писменост и да преведува молитви од грчки на македонски, испраќајќи им ги овие преводи на своите синови во Дојран.
Во 1831 година тој престојувал во Солун, каде служел во црквата „Свети Мина“ на македонски јазик. Истовремено ја извршувал и службата и собирал милостиња за својот манастир низ Македонија. Тогаш се запознал со Кирил Пејчиновиќ, со Јордан Хаџи-Константинов - Џинот и со други преродбеници. Силно сознава дека на неговиот македонски народ му е потребна македонска, а не неразбирлива грчка книга, па одлучил да отвори македонска печатница во Солун 1838 година. Во првите три години во неговата печатница биле отпечатени три книги. Неговата печатница изгорела во голем пожар, кој бил подметнат, и бил уништен голем дел од солунската чаршија. Набргу по несреќата, со матрејална помош од Кирил Пејчиновиќ, печатницата била обновена и продолжила да печати нови книги, но потоа уште еднаш била изгорена. По вториот пожар Теодосиј во своето родно место Дојран станал воденичар. Таму го дочекал и крајот на својот живот некаде во почетокот на педесеттите години од XIX век.
Печатницата на Теодосиј
Во печатницата на Теодосиј се печатени книгите: „Началное учение со молитви утренија“ ова е еден вид буквар напишан од Анатолиј Зографски, кој е роден од Лазарополе. „Крако е описание на дванаесет атонски манастири во Света Гора“ претставува водич по Атон и дава опис на манастирите. Автор на втората книга е Даскал Камче од село Ваташа, Кавадаречко. Четврта книга е „Утешение грешним“ од Кирил Пејчиновиќ. Петта е „Книга за научение трих јазиков славјаноболгарскиј и греческија и карамалицкој“. Во таа книга се дадени зборови и реченици во три колони на македонски, грчки и турски. Научните истражувања утврдиле, дека македонскиот и грчкиот текст се препечатени од познатиот Четиријазичник на молско-полскиот даскал Данаил, а турскиот го дал приредувачот на книгата. Книгите печатени во печатницата на Теодосиј Синаитски значеле голем придонес за ширењето на сознанието за потребата на говорниот македонски јазик, значеле победа на нашиот народен јазик над мртвиот старомакедонски и над туѓиот грчки јазик.
Предисловие (кон „Утешение грешним“)
„Мнозина на старо време сакаха да остават некое вечно по своја смерт, ради да се спомни нихно име вечно, по свој народ: едни царови, други благородни мужи но не сподобиха се. Оти: все что сотрориха, или направиха, сето тлено е суетно на кое што беше радение нихно, да создадат некој град многонародни, или некој образ идолски, или некој столб велики, или некоја мудрост мирскаја и ради сије не сподбиха се да се спомни нихно име вечно; всето изгуби се и името нихно со мудроста нихна, оти беше раденето нихно все на мирољубие и не имаха смисла нихна ради душевное спасение, како да спасат некој человек от расторен ум сиреч: от гордост да го приведат на смирение, од среброљубие на милостиња, от завист на љубов.
Глагољу и ради человеци богу избрани и православнија вери љубители: како непрестајно ревност имајат да помогнат на православните христијани, едни учители со поучение, друзи милостивии со помошт, таквија человеци истина велим: оти сегде сут у спомен и у похваление и у всегдашно ублажение. И како тука на овој век споменот им ест вечер, тако и Господ наредуе им венци нотсипаниј, и сут наследници во царство небесное. Блажен ест от љубочитатели христијани и твој человек преподобниј јеромонах Кирил что обретаетсја во монастир светаго Анастасија, ктитор бист кнез Лазар серпскиј, за овој отец глагољу, аште не бил он помогнал, не би била потправена и типографија наша, оти беше изгорела, и сега надееме на бога оти нели толко ја оправихме, има бог и за повише. Но овој блажениј человек со толку труд и со божественаја ревност за христински љубов зеде и приведе оваја книжица, глаголемаја: Утешение грешним; како седе и собра слово от божественое писание, от евангелие, от ветхаја завет от псалтир, и от книги глаголемија Илија Минијат, и от други примернини историјами да приведе ги со толкование на прости јазик болгарскиј Долнија Мисии скопскиј и тетовскиј.
Да ја читат и простио народ да ублажеат на таков православниј учител, оти можат да познајат от сие учение и не можат да речат, пошто не можеме да познаеме оти ест по славјански или по росискии јазик, еве кључ что отворует сердцето ваше; не кључ от злато или от сребро, но, кључ од железо и чилик, что да не се вии, оти среброто и златото ест меко и се вие скоро, но железото со чилик не се вие, кога да ест отворот сиреч откључот од злато, или од сребро, та да не може ковчегот сиреч сердцето мое да отвори что ми ест таков отвор (кључ), нека ест од чилик и железо та да отвори ковчегот та да не ест от сребро и злато и да не може да отвори седцето на простиот человек, еве љубезнии и православнии христијани со оваа книжница что поучаво преподобнии отец Кирил не можете да речете оти не можеме да познаеме еве все се познават од начало до конец.
И кога ќе чатите во таа книжница, да хвалите и да благодарите бога оти е дал таков учител во време наше и да молите па на бога и господа нашего Исуса Христа и на Пречистија матер јего да будеме вси православни наследници со всеми благоугодившиму богу и да славиме име всветое его оца и сина и светаго духа амин.„
Очудувања 3
Содржина
Збирката ги содржи следниве 14 раскази:
Технички одлики
Збирката, со обем од 73 страници и димензии од 18 сантиметри, е испечатена во 2018 година, во печатницата „Графоден“ во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4869-05-4. Графичкото уредување е дело на Наталија Лукомска. Објавувањето на книгата било финансиски помогнато од Град Скопје.
Хари Никвист
Хари Никвист или Хари Најквист (Harry Theodor Nyqvist); (, -, ) - американски електронски инженер со шведско потекло, кој дал значителен придонес за теоријата на информации.
Животопис
Никвист е роден во градот Стора Кил, Нилсби, Вермланд, Шведска. Бил син на Ларс Џонсон Никвист (р. 1847) и Катрине Ериксдотер (р. 1857 година). Неговите родители имале седум деца: Елин Тереза, Астрид, Селма, Хари Теодор, Емери, Олга Марија и Аксел. Никој од нив не бил крстен. Никвист емигрирал во САД во 1907 година.
Образование
Се запишал на Универзитетот во Северна Дакота во 1912 година, дипломирал електротехника во 1914 година, а магистрирал во 1915 година. Докторирал физика на Универзитетот Јејл во 1917 година.
Кариера
Работел во AT&amp;T, во одделот за развој и истражување од 1917 до 1934 година, и продолжил кога таа компанија била трансформирана во Белови лаборатории во истата година, до неговото пензионирање во 1954 година.
Никвист го добил Медалот на честа на IEEE во 1960 година за „фундаментален придонес во квантитативното разбирање на термалниот шум, преносот на податоци и негативните повратни информации.“ Во октомври 1960 година, бил награден со Медалот Стјуарт Балантин на Френклиновиот институтот „за неговите теоретски анализи и практични пронајдоци во областа на комуникациските системи над изминатите четириесет години, вклучувајќи ги, особено, неговите оригинални дела од областа на теоремите за телеграфски пренос, термалниот шум во електричните спроводници и историјата на системите за повратни информации“. Во 1969 година Националната академија за инженерство му го доделила четвртиот основачки медал „за многуте негови фундаментални придонеси во инженерството“.
По пензионирањето, Никвист живеел во Фаро, Тексас а починал во Харлинџен, Тексас на 4 април 1976 година.
Технички придонеси
Како инженер во Беловите лаборатории, Никвист дошол до значајни откритија на полињата на термалниот шум („Џонсон-Никвистов шум “), стабилноста на повратните информации на засилувачите, телеграфијата, факсимилот, телевизијата и други значајни телекомуникациски проблеми. Со Херберт Е. Ајвс, помогнал да се развијат првите факсимили на компанијата AT&amp;T кои биле објавени во јавноста во 1924 година. Во 1932 година, објавил класичен труд за стабилноста на повратните засилувачи. Никвистовиот критериум за стабилност сега може да се најде во сите учебници за теоријата за контрола на повратните информации.
Во 1927 година, Никвист утврдил дека бројот на независни импулси кои можат да поминат низ телеграфски канал во единица време е ограничен со двократниот пропусен опсег на каналот. Никвист ги објавил своите резултати во посебен труд во 1928 година. Ова правило е во суштина дуално на она што сега е познато како Никвист-Шенонова теорема за земање примероци.
Архитектура на Кратово
Архитектурата на Кратово е карактеристична по типичната старогратска македонска архитектура. Речиси во сите градби се среќава каменот и дрвната конструкција, пересте и плитар. Ваквиот начин на градба им овозможува еластичнот и цврстина на градбите, во стилот на старомакедонската архитектура.Стреите и таваните биле украсувани со декоративни штички. Чардаците скоро на секоја куќа се посебно обележие на кратовската куќа. Од самиот чардак зависело и обликувањето на куќата. Вратите на куќите се еден од најубавите и најобработени детаљи. Тие се среќаваат како еднокрилни или пак двокрилни. Речиси во секоја кратовска куќа се градел амам, односно бања за капење. Како посебна просторија во куќата го среќавама огништето кое служело за загревање на просториите или за готвење храна.
Мостови
Интезивната комуникација на луѓето во градот Кратово, неминовно придонела за градење мостови на Кратовска и Манцева Река, а со единствена цел да се подобри комуникацијата на градот од левата и десната страна на овие реки. Денес на Кратовска Река се сочувани 4 камени и еден дрвен мост, како и еден бетонски. Сите кратовски мостови се фундирани на карпеста почва. Како главен градежен материјал бил користен каменот од вулканско потекло. Челните ѕидови и речните крајбрежни столбови кои се директно изложени на ударот на водата, се ѕидани од тврд тешко распадлив камен, сводовите биле изведувани од делкан камен со ќошиња кои биле мошне прецизно изработени. Оградите на сите мостови се ѕидани од камен, а одозгора се покриени со плочи. Кратовските мостови претставуваат соодветен израз на градителството во турскиот период кај нас. Во нив се вткаени вековните неимарски искуства на турско – словенското градителство. Тоа се мостови со витка линија, со главен лак, со прецизно изработена архиволата и имаат нагласена декоративна линија. Со обнова на занаетчиството и трговијата во 19 век, во градот се појавила потреба за изградба на нови мостови. Неколку најпознати мостови се подигнати токму во овој перид: Радев мост, Радин мост, Гровчанскиот мост, Чаршиски мост, Јокшински мост, Свински мост, Сарајски мост.
Грофчански мост
Се наоѓа меѓу Сарајски мост и Чаршиски мост наизводно поврзувајки ја Ајдучка чаршија со десниот брег на Кратовска Река. Овој мост е еден од главните комуникациски правци. Мостот е изграден во почетокот на 18 век од кратовската фамилија Грофчански која се доселила од Мала Азија и била доста богата. Должината на мостот изнесува 30, ширината 4, а висината 8 метри
Радин мост
Овој мост се наоѓа на познатата Манцева Река и е подигнат во 1833 година. Мостот е подигнат на две високи кули, од кои едната е висока 28 а другата 29 метри. Сегашниот мост е изграден од познатиот скопски големец Хавзи-паша. За нај­про­чу­е­ни­от Ра­дин мост се рас­ка­жу­ва по­трес­на ле­ген­да спо­ред ко­ја во те­ме­ли­те жи­ва е за­ѕи­да­на Ра­да. По­трес­на­та при­каз­на за де­вет­те бра­ќа-ѕи­да­ри и за уба­ва­та не­ве­ста Ра­да сѐ уште прив­ле­ку­ва го­лем број стран­ски и до­маш­ни ту­ри­сти, кои до­а­ѓа­ат да го ви­дат ле­ген­дар­ни­от Ра­дин мост во Кра­то­во.
Мо­стот бил по­диг­нат и пу­штен во упо­тре­ба на 16 сеп­тем­ври 1833 го­ди­на, а упра­ву­ва­ње­то со град­ба­та му би­ло до­ве­ре­но на то­гаш­ни­от скоп­ски го­ле­мец Хав­зи-па­ша. За из­град­ба­та на мо­стот би­ла обез­бе­де­на фи­нан­си­ска по­мош од гра­дот Ду­бров­ник, бла­го­да­ре­ние на за­лож­би­те на жи­те­ли­те на ду­бров­нич­ка­та ко­ло­ни­ја во Кра­то­во, ко­ја има­ла 57 ку­ќи, и на гер­ман­ски­те ру­да­ри Са­си, кои ги об­но­ви­ле ста­ри­те кра­тов­ски руд­ни­ци. Мо­стот пре­ку Ман­це­ва Ре­ка бил по­тре­бен за ко­му­ни­ка­ци­ја со Зле­то­во, Лес­но­во, Штип, Ко­ча­ни и со окол­ни­те гра­до­ви.
- Уште кон кра­јот на 14 век, поз­на­ти­от мај­стор Ра­де из­гра­дил мост, кој бил поз­нат ка­ко Ра­дев мост. На две­те стра­ни има­ло стра­жар­ни­ци и се нап­ла­ќа­ла мо­ста­ри­на во на­ту­ра – со јај­ца, мед, си­ре­ње, ур­да… Но, око­лу 1820 го­ди­на мо­стот бил уни­штен по удар од гром. Та­ка, пат­ни­ци­те оста­на­ле отсе­че­ни, а тр­гов­ски­те вр­ски со окол­ни­те гра­до­ви би­ле отеж­на­ти и мо­ра­ло да се кру­жи пре­ку Ар­гу­лич­ки мост. За­тоа, ду­бров­ча­ни­те и Са­си­те, кои жи­ве­е­ле во Кра­то­во, из­дејс­тву­ва­ле средс­тва од Ду­бров­ник и ја поч­на­ле из­град­ба­та на ле­ген­дар­ни­от Ра­дин мост, не­по­сред­но над раз­ур­на­ти­от Ра­дев мост, од кој сѐ уште сто­јат оста­то­ци – рас­ка­жу­ва­ат кра­тов­ци, кои дол­ги го­ди­ни ги чу­ва­ат и со­би­ра­ат ле­ген­ди­те и пре­да­ни­ја­та за зна­ме­ни­то­сти­те во Кра­то­во.
Спо­ред ле­ген­да­та, из­град­ба­та на Ра­дин мост би­ла ама­нет од мај­ка­та на де­вет­те бра­ќа-ѕи­да­ри.
- Мај­ка­та на де­вет­те бра­ќа, кои би­ле од кра­тов­ско­то се­ло Кри­ла­ти­ца, еден ден трг­на­ла на па­зар во Ку­ма­но­во, но не стиг­на­ла за­тоа што Kри­ва Ре­ка го од­не­ла Мар­ков мост. По тоа, таа на сво­и­те си­но­ви им оста­ви­ла ама­нет да гра­дат по еден мост се­ка­де ка­де што ќе одат за да се ши­ри шоп­ла­кот, би­деј­ќи тие по­тек­ну­ва­ле од по­драч­је­то на­се­ле­но со шо­пи и си­те де­вет­ми­на има­ле шоп­ски ими­ња – рас­ка­жу­ва­ат кра­тов­ци.
Спо­ред пре­да­ни­е­то, тие поч­на­ле да го гра­дат мо­стот на Ман­це­ва Ре­ка, но тој по­сто­ја­но се ури­вал. Сѐ што ќе из­гра­де­ле де­ње, но­ќе па­ѓа­ло. За да им „трае“ мо­стот, тие се до­го­во­ри­ле сна­а­та што утре­ден­та ќе им до­не­се ру­чек да ја за­ѕи­да­ат во те­ме­ли­те за да се зац­вр­сти град­ба­та. Си­те им ка­жа­ле на сво­и­те не­ве­сти за до­го­во­рот, са­мо нај­ма­ли­от брат не ка­жал. Утре­ден­та, најм­ла­да­та Ра­да им при­го­тви­ла ру­чек и им го од­не­ла на мај­сто­ри­те, а ко­га ја ви­де­ло неј­зи­но­то мом­че, сил­но зап­ла­ка­ло. Де­ве­ри­те, пак, ја фа­ти­ле и жи­ва ја за­ѕи­да­ле во те­ме­ли­те. Ра­да са­мо мил­но ги за­мо­ли­ла да ѝ ја оста­ват дес­на­та гра­да за да мо­же да си го на­дои ма­шко­то де­те.
Златкова кула
Оваа кула е изградена во 1365 година. Името го добила според нејзиниот последен сопственик, Ѓорги Златков. Тој ја купил ова кула од Асан Ефендија, според чие име дотогаш се нарекувала. Основата на кулата е правоаголна, изградена е од дебели камени ѕидови, висока е 5,90 и 6,35 метри.Кулата има три ката,во неа се влегува со помош на подвижни скали. Под самиот праг на вратите се гледаат остатоци од камени греди и проширен ѕид на којшто се поставувале подвижните скали. На југоисточниот ѕид се наоѓа длабнатина којашто била бања со санитарен јазол. Кон последниот најгорен кат водат дрвени скали,каде што се влегува преку дрвена врата, која се затвора хоризонтално. Се претпоставува дека оваа кула е една од најстарите кратовски кули.
Еминбегова кула
Оваа кула е висока 12,74 метри, а основата и е правоаголна со ширина од 6,10 метри. Вратата се наоѓа на јужната страна и е изведена од делкан камен. На кулата се забележуваат остатоци од проширувањата на страничните ѕидови. (може да се даде претпоставка дека оваа кула можеби била споена со друг објект кој подоцна бил срушен. На истиот ѕид десно од влезот на кулата во вид на рог е издадена пирамида која претставува самостоен објект. Тоа било бања со тоалет. Кулата има три ката. Спратовите се преградени со дрвена конструкција и поплочена со шестаголни плочи. Дебелината на вратите изнесува 8 см, и се подебели од останатите кули. Тие се отвораат вртејќи се околу дебели оски потпрени во камен жлеб, а горниот крај на вратата е поставен во железни цевки. Скалите се доста стрмни и се дрвени, а само на третиот кат се камени. Третиот кат е висок 6,05 метри со крстест свод и покрив од плочи. Тука има камин, ниша, полици и долапи за покуќнина.
Симиќева кула
Симиќевата кула е највисоката кула во Кратово. Се смета дека потекнува од 1370 година, а нејзината изградба историчарите ја поврзуваат со владеењето на феудалецот Константин Дејанов. Обликот на кулата е правоаголен со надворешна ширина на ѕидовите од 7,9 м. Јужниот ѕид е висок 21,95 м, а ѕидовите на приземјето се дебели 2 м, додека кај прозорците се дебели 91 см. Внатрешно е поделена на сводови со четири ката. Вратите се поставени на источната страна и се високи 3,35 м. Внатре во кулата се влегувало преку подвижни скали кои по потреба се тргале. Тие врати не постојат и се заѕидани и како замена биле отворени врати од спротива. За во горните катови се стигнува преку камени скали направени на јужниот ѕид и оделе до третиот кат. Тие се широки 73 см. До четвртиот кат продолжуваат дрвени скали. Кулата вкупно има 69 скалила. Кулата е целосно покриена со плочи. Покривот содржи два оџаци градени од делкан камен. Едниот е на северната страна и е висок 2,5 м, додека другиот е на источниот дел и е висок 2,2 м.
Хаџи-Костова кула
Се наоѓа на десетина метри од Еминбеговата кула и до сарајот на Емин-бег. Изградена е во правоаголна основа и има ѕидови дебели 1,20 м. Според народното предание, кулата наводно напукнала за време на Големата турска војна и Карпошовото востание, помеѓу силите на Австријците и карпошовите востаници против Османлиите во 1989/90 година. Во 1929 година, жандармерискиот водник Божовиќ наредил напукнатиот дел на кулата да се сруши, со што кулата сега е висока 10 метри.
Саат-кула
Кулата е ѕидана од клесан камен, којшто се вадел од околината на градот, а покривот е од камени плочи. Внатрешноста на кулите е поделена на 3 ката, од кои горните се со по еден балкон и одделенија за живеење. Прозорците се заштитени со железни решеткии и се со различни димензии, во долниот дел тие се потесни и издолжени, додека на погорните катови се пошироки. Часовникот на кулата одамна не е во функција и не постои никаков механизам за часовник внатре во кулата. Сепак поради тоа што некогаш постоел механизам со часовник во самата кула, оттаму самата кула го добила и своето име. Кулата е пренамената како музеј и е под јурисдикција на Музејот на Кратово.
Синдром на полицистични јајчници
Синдром на полицистични јајчници (PCO) претставува вид на хиперандрогено нарушување кај жените. Тој претставува збир на неколку симптоми, како: дебелина, изостанување на менструацијата, зголемена влакнетост и полицистични јајчници.
Дијагноза
Според ротердамските критериуми, синдромот PCO се поставува ако се присутно два од следниве три симптоми:
Синдромот PCO е најчеста причина за изостанок на овулација и е придружен со нарушувања на метаболизмот, како што е инсулинската резистенција, која е присутна кај 50-70% од дебелите пациентки и претставува глевн фактор за појавата на овој синдром. Инсулинската резистенција и компензаторната хиперинсулинемија играат важна улога во појавата на зголемена секреција на андрогени во синдромот РСО и во изостанувањето на овулацијата.
NGC 7197
NGC 7197 — спирална галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7197 се споменува и како UGC 11887, MCG 7-45-5, CGCG 530-3, IRAS 22008+4049.
Откривање
Објектот е откриен на 17 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7197 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7197 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 2 м 57,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 3' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 112°.
Други поделби
Проучување на NGC 7197 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67921. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 87; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3202. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 580.
Тајлер Фарар
Тајлер Фарар (Tyler Farrar; р. ) — поранешен американски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодото 2003-2017.
Негови најголеми достигнувања ги вклучуваат победите на Сиркут Франко-Белж во 2009 и еднодневната трка Ватенфал Класик во изданијата од 2009 и 2010. На големите трки освоил шест поединечни етапи, како и учествувал во две победи во екипен хронометар.
Велосипедска кариера
Фарар започнал да вози на 13 години и возел за во 2003 година, за  во 2004 година и за  во 2006 и 2007 година. Во април 2006 година паднал близу крајот на Сиркут де ла Сарт и ја скршил клучната коска и го пропуштил поголемиот дел од сезоната. За сезоната 2008, се префрлил во.
Има освоени етапи на Џиро д’Италија, Вуелта а Еспања, Три дена Де Пане, Тур де Франс и САД Про Сајклинг Челинџ. Ја носел жолтата маичка на третата етапа на Трката околу Калифорнија 2008 по добивање на бодовите за спринт во текот на втората етапа.
Фарар е многу популарен во Фландрија, бидејќи течно го говори холандскиот јазик и живее во белгискиот град Гент. Во 2012 година бил прогласен за почесен граѓанин на Гент.
Во мај 2011 година, Фарар заедно со целата екипа, се повлекле од Џиро д’Италија како знак на почит за неговиот пријател и тренинг-партнер Ваутер Вајлант, кој загинал во несреќа на третата етапа од трката.
На 4 јули 2011, Фарар ја освоил неговата прва етапа на Тур де Франс, Етапа 3 од Олон сир Мер до Редон, станувајќи првиот Американец кој освоил етапа на трката на 4 јули.
Фарар паднал четири пати на Тур де Франс 2012, вклучувајќи пад при спринтерска завршница, по кој беснеел по автобусот на екипата, барајќи да се соочи со Том Велерс, кого го обвинил за несреќата. На САД Про Сајклинг Челинџ 2012, Фарар ја освоил својата прва победа во сезоната. На воведната етапа, Фарар изјавил дека бил изненаден дека преживеал на планинскиот терен и можел да се натпреварува во спринтот. Пристигнувајќи во Теларајд, Колорадо во група од 57 возачи, тој бил најбрзиот член на целта. Повторно победил на петтата етапа на трката, посветувајќи ја победата на неговиот медисон партнер Мајк Крид, кој собирал пари за жртвите во пожарите кои се случиле во Колорадо Спрингс. Поради двете победи успеал да собере доволно бодови за освојување на зелената маичка. Подоцна во сезоната, Фарар доживеал страшна несреќа во текот на првата етапа на Трката околу Британија 2012, забележувајќи силен потрес на мозокот. Во октомври, на Фарар му било дозволено да почне со тренинзите од докторот на екипата, Прентис Стефен, кој изјавил: „Здравјето на спортистот е секогаш наш врвен приоритет“.
Фарар има углед за предизвикувања или вмешаност во падови.
По седум години со и скоро безнадежната сезона 2014, Фарар потпишал со  за сезоните 2015 и 2016. По настапот на Гран при Монтреал 2017, Фарар го најавил своето повлекување од трките.
Распоред на резултатите на големи трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Рекламирање
Фарар се појавувал на воведните најави за утринската временска прогноза на ITV London. Прогнозите биле спонзорирани од Transitions Lenses, кој исто така е спонзор и на тимот на Фарар.
Гулабот (бајка)
Гулабот е италијанска книжевна бајка напишана од Џамбатиста Базиле во неговото дело од 1634 година, Пентамерон.
Иако нема докази за директно влијание, оваа приказна комбинира многу мотиви на начин сличен на Децата на двајцата кралеви на Гримс.
Резиме
Една сиромашна старица морала напорно да моли за да добие тенџере полно со грав. Принцот и неговите пријатели поминале и го скршиле тенџерето во игра. Го проколнала да се заљуби во ќерката на огар. За неколку часа, тој се изгубил во шумата и ги изгубил своите придружници, но нашол девојка која се потсмева на полжави. Тој се заљубил на прв поглед, а и девојката, Филадоро, се заљубила во него. Јазикот му се врзал кога сакал да и се додворува, а ќерката на огарот го фатила. Се обидел да ја удри, но не можел да се движи. Таа му наредила да ископа многу хектари земја и да ја посее до вечер. Филадоро го тешела. Кога слушнала дека има магија, прашала зошто не можат да заминат; побарала ѕвездите да го спречат тоа, но дека ќе оди. Кога ќерката на огарот се вратила вечерта, ја повикала Филадоро да ја пушти косата за да може да се искачи на неа, бидејќи земјата била подготвена. Следниот ден, таа го натерала да исече седум купишта дрва, а Филадоро повторно го направила тоа повторно.
Третиот ден, ќерката на огарот се посомневала во Филадоро и му рекла на принцот да испразни цистерна. Филадоро рекла дека мора да побегнат и да ископаат дупка до подземниот премин и да побегнат. Принцот не сакал да ја носи во својата палата пешки и облечен така, па отишол да земе соодветна облека и кочија. Ќерката на огарот го проколнала да ја заборави веднаш штом ќе се бакнат, а кога стигнал до замокот, мајка му го бакнала. Тој веќе не можел да објасни што му се случило и се согласил да се ожени како што сака мајка му.
Кога Филадоро слушнала за венчавката, се преправила во маж и отишла во замокот каде што била ангажирана како кујнско момче. Кога се издлабила питата што ја направила Филадоро, излетал гулаб кој го потсетува принцот за сè што Филадоро направила за него. Откако гулабот одлетал, принцот побарал да го донесат момчето од кујната што ја направило питата. Филадоро паднала пред нозете на принцот, тој веднаш ја препознал и изјавил на неговите дека таа ќе биде онаа со која ќе се ожени. Неговата мајка го сакала само она што го посакува принцот, додека избраната невеста признала дека не сака да се венча, туку да се врати во Фландрија. Потоа, Филадоро и принцот се венчале.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Дилс-Алдерова реакција
Дилс-Алдеровата реакција е органска хемиска реакција (конкретно циклоадиција) помеѓу конјугиран диен и супституиран алкен, кој се нарекува диенофил, и се формира супституиран циклохексенски систем. Реакцијата може да се одвива дури и кога некои атоми во новоформираниот прстен не се јаглеродни. Некои од Дилс-Алдеровите реакции се повратни.
Ото Пол Херман Дилс и Курт Алдер први ја документирале оваа реакција во 1928 година, за која тие биле наградени со Нобелова награда за хемија во 1950 година.
Дилс-Алдеровата реакција се смета за една од најкорисните реакции во органската хемија бидејќи е потребно многу малку енергија за создавање на циклохексенски прстен, кој понатаму се користи во многу други органски реакции.
Аквинк
Стариот град Аквинк (латински: Аquincum) се наоѓал на северно-источните граници на римската провинција Панонија во состав на Римското Царство. Остатоците од градот денеска можат да се најдат во Будимпешта, главниот град на модерна Унгарија. Се верува дека Марко Аурелиј има напишано дел од своите книги Медитации во Аквинк.
Основан како келтска населба, Аквинк служел како војна база кога бил дел од римскиот заштитен систем наречен „лимес“. Околу 41-54 година, силна коњаница од околу 500 единици пристигнала и една римска легија од 6000 мажи била стационирана на ова место во 89. Градот почан да расте и да се разивава околу тврдината и откако Панонија била реорганизирана од Римјаните во 106 година, Аквинк станал главен град на Долна Панонија. Градот имал од 30.000 до 40.000 граѓани кон крајот на 2 век и зафаќал значаен дел од областа денеска позната како округ Обуда како дел од Будимпешта. Урнатини од стариот римски град може да се видат и во други делови на Будимпешта исто така, најзначајни се Контра-Аквинк и амфитеатарот.
Луѓето кои живееле во градот можеле да уживаат во успесите на царството во што спаѓале куќи со централни греења, бањи, палати или амфитеатри за социјални настани.
Дина (филм од 1984)
„Дина“ или Песочната планета (англиски: Dune) - американски филм од 1984 година, во режија на Дејвид Линч (David Lynch), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Кајл Меклахлан (Kyle MacLachlan), Франческа Анис (Francesca Annis), Кенет Мекмилан (Kenneth McMillan), Хосе Ферер (José Ferrer), Шон Јанг (Sean Young), Стинг (Sting), Макс фон Сидов (Max von Sydow), Јирген Прохнов (Jürgen Prochnow), Силвана Мањано (Silvana Mangano), Еверет Мек Гил (Everett McGill) и Фреди Џоунс (Freddie Jones). Филмот, кој претставува екранизација на првиот дел од романите за планетата Дина на познатиот писател Френк Херберт, бил номиниран за „Оскар“ во категоријата за најдобар звук.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 10191 година, кога во вселената владее злобниот цар Падишах Шадам IV (го игра Ферер). Всушност, тој прима наредби од едно страшно суштество што личи на црв, а верен сојузник на Шадам IV е баронот Владимир Харконен (го игра Макмилан) од планетата Аракис. Најголемиот непријател на Харконен е војводата Лето од Атрејдес (го игра Прохнов), кој е благороден човек и татко на чувствителното момче Пол (го игра Меклахлан). Пустинската планета Аракис е наречена Дина, зашто таа е единствениот природен извор на таинствениот зачин - една исклучително силна дрога која го продолжува животот и дава божествена сила, а која во подземјето на Аракис ја чуваат џиновски црви. Тврдејќи дека сака власта на Аракис да ја пренесе од семејството Харконен на семејството Атрејдес, еден ден, Шадам IV му поставува стапица на Лето и го убива. Пол и неговата бремена мајка Џесика (ја игра Анис) се принудени да бегаат и се засолнуваат во пустината, кај домородниот народ Фремен, предводен од храбриот Стилгар (го игра Мек Гил). Откако Пол ќе проба од зачинот, пожртвуваната Џесика, припадничка на сестринството кое тајно ја чува царската крвна лоза, сфаќа дека нејзиниот син е избраниот, месијата Пол Усул Муад 'Диб кој благодарение на зачинот може да ја предвиди иднината...
Сара Џајл
Сара Џајл е физички океанограф во Институтот за океанографија Скрипс, позната по нејзиното истражување за улогата на Јужниот Океан во глобалниот климатски систем.
Образование и кариера
Џајл има диплома од Универзитетот Јеил (1988) и докторирала. во 1995 година од Технолошкиот институт во Масачусетс – Заедничка програма на океанографската институција. По нејзиниот докторат, таа била постдокторски истражувач во Институтот за океанографија Скрипс и Универзитетот во Источна Англија. Таа тогаш  се преместила на позиција на факултетот на Универзитетот во Калифорнија, Ирвин. Во 2000 година се вратила на Универзитетот во Калифорнија, Сан Диего, каде што е заеднички поврзана со Институтот за океанографија Скрипс и Катедрата за механичко и воздушно инженерство.
Во 2015 година Жил била избрана за член на Американскиот геофизички сојуз која ја навела „за исклучителен придонес во унапредувањето на разбирањето на динамиката на Јужниот Океан и неговата улога во климатскиот систем“.