cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2695
Други поделби
Проучување на NGC 2695 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25003. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 232; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 469.
Клер Викхолм
Клер Мина Патриша Олофсдотер Викхолм (родена на 10 октомври 1944 година во Стокхолм ) е шведска глумица.
Вихолм работела во Градскиот театар во Малме 1968–71 година и оттогаш работи во Градскиот театар во Стокхолм.
Во ноември 2005 година, било откриено дека Вихолм има емфизем откако пушела многу години. Таа учествува во Stjärnorna på slottet во десеттата сезона во декември и јануари 2015/2016 година што се емитувала на SVT.
Демирхисарско
Поимот Демирхисарско се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Демир Хисар, т.е. место која географски гравитира кон градот. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во општина Демир Хисар, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Демирхисарско, но некогаш и не.
Постојат два града со ова име:
Кога се употребува во контекст на градот во југозападна Република Македонија, тогаш се мисли на подрачјето на денешната Општина Демир Хисар.
Кога се употребува во контекст на градот во Серско, тогаш се мисли на подрачјето на денешната општина Синтика.
Маркова Чешма
Маркова Чешма е чешма во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 39 ' 01 , лонгитуда 22o 38 ' 59 .
Канука
Канука (латински: Kunzea ericoides, маорски: Kānuka, бело чајно дрво или бурган) е дрво или грмушка која расте само во Австралија и Нов Зеланд. Сѐ до 1983 г., кануката се сметала за припадник на родот Тенкосеменици (Leptospermum).
Распространетост
Кануката се среќава во Австралија и Нов Зеланд. Во рамките на Австралија, таа вирее во Јужна Австралија, Викторија, Нов Јужен Велс и Квинсленд.
Најраспространета е во крајбрежните честаци и како колонизатор на претходно опожарен терен, или пак поранешно земјоделско земјиште кое се враќа во природна состојба. Забележани се примероци и на 2000 метри надморска височина. Со нејзините мали, но многубројни цветови, ова растение може да обои цел рид во бело, и со тоа да даде ефект на снежна падина. Дрвото е многу тврдо и, иако не е издржливо во земја, се користи за пристанишни колци и рачки за алат. Кануката е особено популарен огревно дрво и гори мошне интензивно, ослободувајќи големо количество на топлина. Во Нов Зеланд, кануката расте до 30 метри во височина, со пречник на стеблото до 1 метар.
Папагалите од видот Какарики (Cyanoramphus) ги користат листовите и кората на Кануката и на сродното дрво Манука, за да се ослободат од паразити. Освен што го голтаат материјалот, тие истиот го џвакаат, го мешаат со маслото од уропигијалната жлезда и така го нанесуваат на крилјата. Мануката и кануката изгледаат слично и честопати луѓето ги мешаат - тие најлесно се распознаваат со опипување на листовите - Кануката има меки листови, додека Мануката има боцкави.
Лагиново
Лагиново или Лајна (Λαγυνά, Лагина, до 1949 Λαϊνά, Лајна) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 7 километри југозападно од градот Лагадина во Лагадинското Поле. Селото се наоѓа на надморска височина од 98 метри.
Историја
Во XIX век Лагиново е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 100 семејства со 615 жители Грци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 700 жители Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 675 Грци и работеле две грчки училишта.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
94
94 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 94 година од новата ера, 94. од првиот милениум, 94. од I век и петта од 90-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 94 година се протега во 2730 и 2731, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2790 и 2791 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 637. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 544 и 543 година пред хиџра.
Починале
90er
Информациско општество
Информациско општество — општество каде што користењето, создавањето, дистрибуцијата, манипулацијата и интегрирањето на информациите е значајна активност. Нејзини главни двигатели се информациските и комуникациските технологии, кои резултираа со брз раст на информациите во различноста и на некој начин ги менуваат сите аспекти на општествената организација, вклучително образованието, економијата, здравството, владата, војувањето и нивоата на демократија. Луѓето кои се способни да учествуваат во овој облик на општество понекогаш се нарекуваат или корисници на компјутер или дури и дигитални граѓани, дефинирани од К. Мосбергер како „Оние кои го користат Интернетот редовно и делотворно“. Ова е еден од десетината семрежни термини кои се идентификувани за да сугерираат дека луѓето влегуваат во нова и поинаква фаза на општеството.
Некои од показателите на оваа постојана промена може да бидат технолошки, економски, професионални, просторни, културни или комбинација од сите овие. Информациското општество се смета за наследник на индустриското општество. Тесно поврзани концепти се постиндустриското општество (постфордизам), постмодерното општество, компјутерското општество и општеството на знаење, телематското општество, општеството на спектаклот (постмодернизам), информациската револуција и информациската ера, мрежното општество (Мануел Кастелс) или дури и течна модерност.
Дефиниција
Во моментов не постои универзално прифатен концепт за тоа што точно може да се дефинира како информациско општество и што не треба да биде вклучено во поимот. Повеќето теоретичари се согласуваат дека промената може да се смета како започната некаде помеѓу 1970-тите, раните 1990-ти трансформации на Социјалистичкиот Исток, и периодот од 2000-тите, коj ги создаде повеќето од денешните мрежни принципи и кој моментално фундаментално го менува начинот на кој општествата функционираат. Информациската технологија оди подалеку од интернетот, бидејќи начелата на дизајнот и користењето на интернетот влијаат на други области, а има дискусии за тоа колку навистина е големо влијанието на одредени медиуми или специфични начини на производство. Френк Вебстер забележува пет главни видови на информации кои можат да се користат за дефинирање на информациското општество: технолошко, економско, професионално, просторно и културно. Според Вебстер, карактерот на информациите го променил начинот на кој живееме денес. Како се однесуваме се фокусира на теоретско знаење и информациите.
Касивулаја и Гомо (Универзитет Макерере) алудираат дека информациските општества се оние кои ја зголемиле нивната употреба на ИТ за економска, социјална, културна и политичка трансформација. Во 2005 година, владите ја потврдиле својата посветеност на основите на информациското општество во Туниската заложба и ја зацртале основата за спроведување и следење во Туниската агенда за информациско општество. Конкретно, Туниската агенда се однесува на прашањата за финансирање на ИКТ за развој и управување со интернет кои не можеле да се решат во првата фаза.
Некои луѓе, како Антонио Негри, го карактеризираат информациското општество како општество во кое луѓето работат нематеријална работа. Со ова, тие се чини дека се однесуваат на производство на знаење или културни артефакти. Еден проблем со овој модел е тоа што ја игнорира материјалната и суштински индустриската основа на општеството. Сепак, тоа укажува на проблем за работниците, имено колку креативни луѓе му требаат на ова општество за да функционира? На пример, можеби ви требаат само неколку врвни изведувачи, наместо плејада на неславни личности, бидејќи работата на тие изведувачи може лесно да се распредели, принудувајќи ги сите споредни играчи на дното на пазарот. Сега е вообичаено издавачите да ги промовираат само своите најпродавани автори и да се трудат да ги избегнат останатите — дури и ако нивните дела сè уште се продаваат. Филмовите сè повеќе и повеќе се оценуваат за понатамошна дистрибуција, според успешноста на нивниот прв викенд, што во многу случаи ја исклучува можноста за ширење на усни препораки.
Мајкл Бакланд ги карактеризира информациите во општеството во неговата книга Информации и општество. Бакланд ја изразува идејата дека информациите може различно да се толкуваат од личност до личност врз основа на искуствата на таа индивидуа.
Имајќи предвид дека метафорите и технологиите на информациите се движат напред во реципрочна врска, можеме да опишеме некои општества (особено јапонското општество ) како информациски општества бидејќи ги мислиме како такви.
Зборот информација може да се толкува на многу различни начини. Според Бакланд во Информации и општество, повеќето значења спаѓаат во три категории на човечкото знаење: информацијата како знаење, информацијата како процес и информацијата како нешто.
Растот на компјутерските информации во општеството
Растот на количината на технолошки посредувани информации е квантифициран на различни начини, вклучувајќи го и технолошкиот капацитет на општеството да складира информации, да комуницира информации и да пресметува информации. Се проценува дека светскиот технолошки капацитет за складирање информации пораснал од 2,6 (оптимално компресирани) ексабајти во 1986 година, што е информациски еквивалент на помалку од еден CD-ROM од 730 MB по лице во 1986 година (539 MB по лице), на 295 (оптимално компресирани) ексабајти во 2007 година. Ова е информациски еквивалент на 60 CD-ROM по лице во 2007 година и претставува одржлива годишна стапка на раст од околу 25%. Светскиот комбиниран технолошки капацитет за примање информации преку еднонасочни дифузни мрежи имал информациски еквивалент на 174 весници по лице дневно во 2007 година.
Светскиот комбиниран делотворен капацитет за размена на информации преку двонасочни телекомуникациски мрежи изнесувал 281 петабајти (оптимално компресирани) информации во 1986 година, 471 петабајти во 1993 година, 2,2 (оптимално компресирани) ексабајти во 2000 година и 65 (оптимално компресирани) 2007, што е информациски еквивалент на 6 весници по лице дневно во 2007 година. Светскиот технолошки капацитет за пресметување информации со човечко водени компјутери за општа намена пораснал од 3,0 × 10 ^ 8 MIPS во 1986 година, на 6,4 x 10 ^ 12 MIPS во 2007 година, доживувајќи ја најбрзата стапка на раст од над 60 % годишно во последните две децении.
Џејмс Бенигер ја опишува потребата од информации во модерното општество на следниот начин: „Потребата за нагло зголемена контрола која произлезе од индустријализацијата на материјалните процеси преку примена на неживи извори на енергија веројатно е причина за брзиот развој на технологијата за автоматска повратна технологија во раниот индустриски период (1740-1830)“ (стр. 174) „Дури и со засилена повратна контрола, индустријата не би можела да се развие без зголемените средства за обработка на материјата и енергијата, не само како влезови на суровините во производството, туку и како излези дистрибуирани до финалната потрошувачка“ (стр. 175)
Развој на моделот на информациско општество
Еден од првите луѓе што работел на развој на концептот на информациското општество бил економистот Фриц Махлуп. Во 1933 година, Фриц Махлуп започнал да го проучува ефектот на патентите врз истражувањето. Неговата работа кулминирала со трудот Продукција и дистрибуција на знаење во САД во 1962 година. Оваа книга била широко прифатена и била преведена на руски и јапонски. Јапонците исто така го проучувале информациското општество (или jōhōka shakai ,情報化社会).
Прашањето на технологиите и нивната улога во современото општество се дискутирани во научната литература користејќи низа ознаки и концепти. Овој дел воведува некои од нив. Идеите за знаење или информациска економија, постиндустриско општество, постмодерно општество, мрежно општество, информациска револуција, информациски капитализам, мрежен капитализам и слично, се дебатирале во последните неколку децении.
Фриц Махлуп (1962) го вовел концептот на индустријата на знаење. Тој започнал да ги проучува ефектите на патентите врз истражувањето пред да разликува пет сектори од секторот на знаење: образование, истражување и развој, масовни медиуми, информациски технологии, информациски услуги. Врз основа на оваа категоризација тој пресметал дека во 1959 година 29% проценти од БНП во САД биле произведени во индустриите на знаење.
Економска транзиција
Питер Дракер тврдел дека има транзиција од економија заснована на материјални добра кон економија заснована на знаење. Марк Порат разликува примарен (информациски добра и услуги кои директно се користат во производството, дистрибуција или обработката на информации) и секундарен сектор (информациски услуги произведени за внатрешна потрошувачка од владини и неинформациски претпријатија) на информациската економија.
Порат ја користи вкупната додадена вредност од примарниот и секундарниот информациски сектор на БНП како показател за информациската економија. ОЕЦД ја употребила дефиницијата на Порат за пресметување на учеството на информациската економија во вкупната економија (на пр. ОЕЦД 1981, 1986). Врз основа на ваквите показатели, информациското општество е дефинирано како општество во кое се произведува повеќе од половина од БНП и повеќе од половина од вработените се активни во информациската економија.
За Даниел Бел, бројот на вработени кои произведуваат услуги и информации е показател за информацискиот карактер на едно општество. „Постиндустриското општество се заснова на услуги. (…) Она што е важно не е сирова мускулна моќ, или енергија, туку информации. (…) Постиндустриско општество е она во кое мнозинството од вработените не се вклучени во производството на материјални добра.“
Ален Турен веќе во 1971 година зборувал за постиндустриско општество. „Преминот во постиндустриско општество се случува кога инвестициите резултираат со производство на симболични добра кои ги менуваат вредностите, потребите, претставите, многу повеќе отколку во производството на материјални добра или дури и „услуги“. Индустриското општество ги трансформирало средствата за производство: постиндустриското општество ги менува краевите на производството, односно културата. (...) Овде одлучувачка точка е дека во постиндустриското општество целиот економски систем е предмет на интервенција на општеството врз себе. Затоа можеме да го наречеме програмирано општество, бидејќи оваа фраза го доловува нејзиниот капацитет да создава модели на управување, производство, организација, дистрибуција и потрошувачка, така што таквото општество се појавува, на сите негови функционални нивоа, како производ на акција спроведена од самото општество, а не како резултат на природни закони или културни специфичности“ (Touraine 1988: 104). Во програмираното општество би се индустријализирала и областа на културната репродукција вклучувајќи аспекти како што се информации, потрошувачка, здравје, истражување, образование. Тоа што модерното општество го зголемува својот капацитет да дејствува врз себе, за Турен значи дека општеството реинвестира уште поголеми делови од производството и така самото се произведува и трансформира. Ова го прави концептот на Турен суштински различен од оној на Даниел Бел кој се фокусира на капацитетот за обработка и генерирање информации за ефикасно функционирање на општеството.
Жан-Франсоа Лиотар тврди дека „знаењето стана принципот [sic] силата на производството во последните неколку децении“. Знаењето би се трансформирало во стока. Лиотар вели дека постиндустриското општество го прави знаењето достапно за лаик бидејќи знаењето и информациските технологии би се прошириле во општеството и би ги разбиле Големите наративи на централизираните структури и групи. Лиотар ги означува овие променливи околности како постмодерна состојба или постмодерно општество.
Слично на Бел, Петер Ото и Филип Зонтаг (1985) велат дека информациското општество е општество каде што поголемиот дел од вработените работат на информациски работни места, т.е. тие треба да се занимаваат повеќе со информации, сигнали, симболи и слики отколку со енергија и материја. Радован Рихта (1977) тврди дека општеството е трансформирано во научна цивилизација заснована на услуги, образование и креативни активности. Оваа трансформација би била резултат на научно-технолошката трансформација заснована на технолошкиот напредок и зголеменото значење на компјутерската технологија. Науката и технологијата би станале непосредни сили на производство (Аристовник 2014: 55).
Нико Штер (1994, 2002а, б) вели дека во општеството на знаење, повеќето работни места вклучуваат работа со знаење. „Современото општество може да се опише како општество на знаење засновано на широко навлегување во сите негови сфери на животот и институции од страна на научното и технолошкото знаење“ (Stehr 2002b: 18). За Штер, знаењето е капацитет за општествено дејствување. Науката би станала непосредна продуктивна сила, знаењето повеќе не би било примарно отелотворено во машините, туку веќе присвоената природа што го претставува знаењето би се преуредила според одредени дизајни и програми (Ibid.: 41-46). За Штер, економијата на општеството на знаење во голема мера не е водена од материјални велзови, туку на симболични или велзови засновани на знаење (Ibid.: 67), би имало голем број професии кои вклучуваат работа со знаење, а се намалува бројката на работни места кои бараат ниски когнитивни вештини, како и во производството (Stehr 2002a).
Исто така, Алвин Тофлер тврди дека знаењето е централниот ресурс во економијата на информациското општество: „Во економијата на Третиот бран, централниот ресурс – еден збор што опширно опфаќа податоци, информации, слики, симболи, култура, идеологија и вредности – е акционо знаење“ (Dyson/Gilder/Keyworth/Toffler 1994).
На крајот на дваесеттиот век, концептот на мрежното општество доби важност во теоријата на информациското општество. За Мануел Кастелс, мрежната логика покрај информациите, продорноста, флексибилноста и конвергенцијата е централна одлика на парадигмата на информациската технологија (2000a: 69ff). „Една од клучните одлики на информациското општество е логиката на вмрежување на неговата основна структура, што ја објаснува употребата на концептот „мрежно општество““ (Кастелс 2000: 21). „Како историски тренд, доминантните функции и процеси во информациската ера сè повеќе се организираат околу мрежите. Мрежите ја сочинуваат новата социјална морфологија на нашите општества, а дифузијата на мрежна логика суштински ја менува работата и резултатите во процесите на производство, искуство, моќ и култура“ (Кастелс 2000: 500). За Кастелс, мрежното општество е резултат на информацијализмот, нова технолошка парадигма.
Јан Ван Дијк (2006) го дефинира мрежното општество како „општествена формација со инфраструктура од социјални и медиумски мрежи што го овозможува нејзиниот прв начин на организација на сите нивоа (индивидуално, групно/организациско и општествено). Сè повеќе овие мрежи ги поврзуваат сите единици или делови од оваа формација (поединци, групи и организации)“ (Ван Дијк 2006: 20). Зашто мрежите на Ван Дијк станаа нервниот систем на општеството, додека Кастелс го поврзува концептот на мрежното општество со капиталистичката трансформација, Ван Дијк го гледа како логичен резултат на зголеменото проширување и задебелување на мрежите во природата и општеството. Дарин Барни го користи поимот за карактеризирање на општествата кои покажуваат две темелни одлики: „Првата е присуството во тие општества на софистицирани – речиси исклучиво дигитални – технологии на мрежна комуникација и управување/дистрибуција на информации, технологии кои ја формираат основната инфраструктура што посредува во зголемена низа на социјалните, политичките и економските практики. (…) Втората, веројатно поинтригантна, особина на мрежните општества е репродукцијата и институционализацијата низ (и помеѓу) тие општества на мрежи како основен облик на човекова организација и врска низ широк опсег на социјални, политички и економски конфигурации и асоцијации."
Критики
Главната критика на концептите како што се информациско општество, постмодерно општество, општество на знаење, мрежно општество, постиндустриско општество итн., која главно беше искажана од критичките научници е дека тие создаваат впечаток дека сме влегле во сосема нов вид на општество. „Ако има само повеќе информации, тогаш е тешко да се разбере зошто некој треба да сугерира дека имаме пред нас нешто радикално ново“ (Webster 2002a: 259). Критичарите како Френк Вебстер тврдат дека овие пристапи го нагласуваат дисконтинуитетот, како современото општество да нема ништо заедничко со општеството како што било пред 100 или 150 години. Ваквите претпоставки би имале идеолошки карактер бидејќи би се вклопиле во ставот дека не можеме да направиме ништо за промените и дека мора да се прилагодиме на постојните политички реалности (kasiwulaya 2002b: 267).
Овие критичари тврдат дека современото општество пред сè е сè уште капиталистичко општество ориентирано кон акумулирање на економски, политички и културен капитал. Тие признаваат дека теориите на информациското општество нагласуваат некои важни нови квалитети на општеството (особено глобализацијата и информацизацијата), но обвинуваат дека не успеваат да покажат дека тоа се атрибути на севкупните капиталистички структури. Критичарите како Вебстер инсистираат на континуитетите што ги карактеризираат промените. На овој начин Вебстер прави разлика помеѓу различните епохи на капитализмот: капитализам laissez-faire од 19 век, корпоративен капитализам во 20 век и информациски капитализам за 21 век (kasiwulaya 2006).
За опишување на современото општество засновано на нова дијалектика на континуитет и дисконтинуитет, други критички научници предложиле неколку поими како:
Други научници претпочитаат да зборуваат за информациски капитализам (Морис-Сузуки 1997) или информациски капитализам (Мануел Кастелс 2000, Кристијан Фукс 2005, Шмиде 2006а, б). Мануел Кастелс го гледа информацијализмот како нова технолошка парадигма (тој зборува за начин на развој) што се одликува со „генерирање, обработка и пренос на информации“ кои станаа „фундаментални извори на продуктивност и моќ“ (Castells 2000: 21). „Најодлучувачкиот историски фактор што ја забрзува, канализира и обликува парадигмата на информациската технологија и ги поттикнува нејзините придружни општествени облици, беше/е процесот на капиталистичко преструктуирање преземен уште од 1980-тите, така што новиот техно-економски систем може соодветно да се одликува како информациски капитализам“ (Кастелс 2000: 18). Кастелс ја додаде на теориите за информациското општество идејата дека во современото општество доминантните функции и процеси сè повеќе се организираат околу мрежи кои ја сочинуваат новата социјална морфологија на општеството (Кастелс 2000: 500). Николас Гарнам е критичен кон Кастелс и тврди дека приказот на вториот е технолошки детерминистички бидејќи Кастелс истакнува дека неговиот пристап се заснова на дијалектиката на технологијата и општеството во кое технологијата го отелотворува општеството и општеството ја користи технологијата (Кастелс 2000: 5sqq). Но, Кастелс, исто така, јасно кажува дека подемот на новиот „начин на развој“ е обликуван од капиталистичкото производство, т.е. од општеството, што имплицира дека технологијата не е единствената движечка сила на општеството.
Антонио Негри и Мајкл Хард тврдат дека современото општество е Империја која се одликува со единствена глобална логика на капиталистичка доминација која се заснова на нематеријален труд. Со концептот на нематеријалниот труд Негри и Хард воведуваат идеи за дискурс на информациското општество во нивниот марксистички приказ на современиот капитализам. Нематеријалниот труд би бил труд „кој создава нематеријални производи, како што се знаење, информации, комуникација, врска или емоционален одговор“ (Hardt/Negri 2005: 108; cf., исто така, 2000: 280-303), или услуги, културни производи, знаење (Hardt/Negri 2000: 290). Би имало два облици: интелектуален труд кој произведува идеи, симболи, кодови, текстови, лингвистички фигури, слики итн.; и афективен труд кој произведува и манипулира со афекти како што се чувство на леснотија, благосостојба, задоволство, возбуда, страст, радост, тага итн. (Ibid.).
Севкупно, неомарксистичките извештаи за информациското општество имаат заедничко тоа што нагласуваат дека знаењето, информациските технологии и компјутерските мрежи одиграле улога во реструктуирањето и глобализацијата на капитализмот и појавата на флексибилен режим на акумулација (Дејвид Харви 1989). Тие предупредуваат дека новите технологии се вградени во општествените антагонизми кои предизвикуваат структурна невработеност, зголемена сиромаштија, социјална исклученост, дерегулација на социјалната држава и работничките права, намалување на платите, социјалната помош итн.
Концептите како општество на знаење, информациско општество, мрежно општество, информациски капитализам, постиндустриско општество, транснационален мрежен капитализам, постмодерно општество итн. покажуваат дека постои жива дискусија во современата социологија за карактерот на современото општество и улогата што ја имаат технологиите, информациите., комуникацијата и соработката играат во него. Теоријата на информациското општество ја дискутира улогата на информациската и информациската технологија во општеството, прашањето кои клучни концепти ќе се користат за карактеризирање на современото општество и како да се дефинираат таквите концепти. Таа стана специфична гранка на современата социологија.
Втора и трета природа
Информациското општество е средство за испраќање и примање информации од едно до друго место. Како што технологијата напредувала, така напредувал и начинот на кој луѓето се адаптирале во споделувањето информации едни со други.
„Втора природа“ се однесува на група на искуства кои се направени од културата. Тие потоа се преправаат во нешто друго што потоа може да добие ново значење. Како општество ние го трансформираме овој процес и ни станува нешто природно, односно втора природа. Значи, следејќи одредена шема создадена од културата, ние сме во состојба да препознаеме како ги користиме и пренесуваме информациите на различни начини. Од споделување информации преку различни часовни појаси (како што е разговор онлајн) до информации што завршуваат на друга локација (испраќање писмо во странство) сето ова стана вообичаен процес што ние како општество го земаме здраво за готово.
Меѓутоа, преку процесот на споделување информации, векторите ни овозможија да ги шириме информациите уште повеќе. Со употребата на овие вектори информациите се способни да се движат, а потоа да се одвојат од почетните работи што им овозможиле да се движат. Оттука се развило нешто што се нарекува „трета природа“. Како проширување на втората природа, третата природа е во контрола на втората природа. Се проширува на она со што е ограничена втората природа. Има способност да обликува информации на нови и различни начини. Значи, третата природа е способна да „забрзува, да размножува, да дели, да мутира и да нè зрачи од друго место. Таа има за цел да создаде рамнотежа помеѓу границите на просторот и времето (види втора природа). Тоа може да се види преку телеграфот, тоа беше првата успешна технологија која можеше да испраќа и прима информации побрзо отколку што човечко суштество може да придвижи предмет. Како резултат на тоа, различни вектори на луѓе имаат способност не само да ја обликуваат културата, туку и да создадат нови можности кои на крајот ќе го обликуваат општеството.
Затоа, преку употребата на втората и третата природа, општеството може да користи и истражува нови вектори на можности каде што може да се обликуваат информации за да се создадат нови облици на интеракција.
Социолошки употреби
Во социологијата, информациското општество се однесува на постмодерен вид на општество. Теоретичари како Улрих Бек, Ентони Гиденс и Мануел Кастелс тврдат дека од 1970-тите се случи трансформација од индустриско општество во информациско општество на глобално ниво.
Како што парната машина била технологијата која стоела зад индустриското општество, така и информатичката технологија се смета за катализатор за промените во организацијата на работата, општествената структура и политиката што се случиле кон крајот на 20 век.
Во книгата Future Shock, Алвин Тофлер ја користел фразата супериндустриско општество за да го опише овој вид на општество. Други писатели и мислители користеле поими како „постиндустриско општество“ и „постмодерно индустриско општество“ со слично значење.
Поврзани изрази
Голем број изрази во сегашната употреба нагласуваат поврзани, но различни аспекти на новонастанатиот глобален економски поредок. Информациското општество има намера да биде најопфатно со тоа што економијата е подгрупа на едно општество. Информациската ера е донекаде ограничувачка, со тоа што се однесува на 30-годишен период помеѓу широко распространетата употреба на компјутерите и економијата на знаење, наместо на економски поредок што се појавува. Ерата на знаење е за природата на содржината, а не за социо-економските процеси со кои ќе се тргува. Компјутерската револуција и револуцијата на знаењето се однесуваат на специфични револуционерни транзиции, наместо на крајната состојба кон која се развиваме. Информациската револуција е поврзана со добропознатите изрази земјоделска револуција и индустриска револуција.
Прашања за интелектуална сопственост
Еден од централните парадокси на информациското општество е тоа што ги прави информациите лесно репродуцирани, што доведува до различни проблеми со слободата/контролата поврзани со интелектуалната сопственост. Во суштина, бизнисот и капиталот, чие место е производство и продажба на информации и знаење, се чини дека бараат контрола врз овој нов ресурс за да може делотворно да се управува и продава како основа на информациската економија. Сепак, таквата контрола може да се покаже како технички и социјално проблематична. Технички затоа што заштитата од копирање честопати лесно се заобиколува и социјално се отфрла бидејќи корисниците и граѓаните на информациското општество може да покажат дека не се подготвени да прифатат таква апсолутна комодификација на фактите и информациите што ја сочинуваат нивната околина.
Одговорите на оваа загриженост се движат од Законот за дигитални милениумски авторски права во Соединетите Американски Држави (и слично законодавство на други места) кои го прават заобиколувањето на заштитата од копирање незаконско, до движењата за слободниот софтвер, отворениот код и копилефтот, кои се обидуваат да поттикнат и дистрибуираат „слобода“ на различни информациски производи (традиционално и како „гратис“ или бесплатно, и слобода, како во слободата за користење, истражување и споделување).
Забелешка: Информациското општество често се користи од политичарите што значи нешто како „сите сега правиме интернет“; социолошкиот термин информациско општество има некои подлабоки импликации за промената на општествената структура. Бидејќи ни недостасува политичка контрола на интелектуалната сопственост, ни недостасува конкретна мапа на прашања, анализа на трошоците и придобивките, и функционални политички групи кои се обединети со заеднички интереси кои застапуваат различни мислења за овие разни ситуации што се истакнати во информациското општество. .
Мег Вестергрен
Ран живот
Вестергрен првично не планирала да стане глумица. Наместо тоа, таа одлучила да стане моден дизајнер и отпатувала во Париз да студира. Помеѓу часовите во дизајнерскиот институт, таа одела на пистата како модел во модната куќа Карвен.
Рана кариера и образование
Додека живеела во Париз, Вестергрен добила повик од шведскиот режисер Горан Џентеле, кој и понудил улога во неговиот комедија од 1951 година Лева по „Хопет“. Таа ја прифатила понудата да се појави во филмот, во кој глумеле и голем број други релативно непознати личности во тоа време, вклучувајќи ги Ингрид Тулин, Пер Оскарсон, Гунвор Понтен и Жарл Куле. Вестергрен се вратила во Шведска за да го снима Лева по „Хопет “ , што станало нејзино глумечко деби. Филмот го поттикнал нејзиниот интерес за глума, а кога одлучила повторно да студира, испратила апликации и на модниот универзитетски колеџ Beckmans designhögskola и на Кралската академија за драмска обука. Аудициите за Кралската академија за драмска обука се одржале порано од оние за Beckmans designhögskola, и Вестергрен била примен во училиштето по само една аудиција. Вестергрен студирала на Кралската академија за драмска обука од 1951 до 1954 година. Искуството не и се допаднало, изјавувајќи дека „ништо не е пријатно“. Вестергрен го коментирала своето време таму: „Мајка ми сакаше да ми даде совет, сакаше да дојде и да види се што правам. Не го сакав тоа. Беше тешко. Во училиштето секогаш се чувствував под притисок да испорачам добри изведби, а она што го правев кога одев таму никогаш не излезе навистина добро.“ Вестергрен во телевизиско интервју во 2009 година открила дека чувствувала дека навистина не може да се реализира како глумица сè до смртта на нејзината мајка во 1975 година.
Подоцна кариера
По дипломирањето, на Вестергрен и била понудена работа во Alléteatern (англиски: The Avenue Theatre) од глумицата и режисерка Стур Лагервол. Чувствувајќи дека ќе биде попријатно од времето во училиште, таа прифатила. Оттогаш Вестергрен е успешна комична глумица во различни театри, иако има одиграно и некои посериозни улоги. Улогите на нејзината мајка биле подраматични и затоа таа ги избирала комичните улоги за да создаде своја сопствена ниша.
По Alléteatern, таа продолжила да работи во Vasateatern, каде што се стекнала со голем успех во 1956 година со Vad vet mamma om kärlek? (Англиски: Што знае мајката за љубовта? ). Додека работела на овие две места, Вестергрен играла улоги и во следните приватни театри во Стокхолм: Интиман, Максим, Содра Театрн, Фолкан, Чајнатеатрн и Оскарститерн. Во еден момент ѝ било понудено да се појави во претстава на националниот Кралски драмски театар. Понудата дошла од Ласе Појстис, супервизор на театарот, но тој ја загубила работата два дена подоцна пред да се договорат.
Покрај театарот, Вестергрен има играно улоги во филмови и на телевизија. Нејзините комични улоги во филмовите Fröken Chic (1959) и Lille Fridolf blir morfar (1957) се меѓу нејзините најценети дела. Улогите на Вестергрен станале позрели и помалку комични како што одминувале годините. Таа играла контролна сопруга во телевизиската серија Года Гранар (1987) и драматична секретарка во сапунската опера „ Редериет“ (1994–1995).
Во 2000-тите, Вестергрен била на турнеја низ Шведска со нејзиното шоу Mitt teaterliv (англиски: Мојот театарски живот ), во кое таа зборувала за нејзината кариера и нејзините познати родители. Стипендијата „Carl Åkermarks stipendium“ и била дадена на Вестергрен во 1992 година од Шведската академија. Во 2009–2010 година, таа била една од учесниците во популарната биографска телевизиска серија Stjärnorna på slottet што се емитувала на телевизијата Sveriges.
Личен живот
Вестергрен го запознала нејзиниот прв сопруг Торе Вртман во 1950-тите. Тие го добиле заедно синот Фредрик Вртман, кој станал познат уметник. Имале и ќерка која починала од тумор на мозокот. Двојката се разделила по 16 години. Вестергрен моментално живее во Нокеби и Бастад со нејзиниот нов сопруг Карл Магнус Нистром. Нејзе ѝ се допаѓа тоа што Нистром не знаел ништо за неа и нејзините родители кога првпат се запознале. Триесет години тие живеат во истата куќа во Нокеби во која пораснала Вестергрен За тоа време таа станала баба на пет деца.
Наусикаа од долината на ветрот
Наусикаа од Долината на ветрот (風の谷のナウシカ) е јапонски, пост-апокалиптични аниме филм напишан и режиран од Хајао Мијазаки. Филмот е заснован на неговата манга со исто име. Присутни се еколошки теми и кога беше објавен во 1984 година беше претставен од страна на Светскиот фонд за природата. Иако направен пред основањето на Студио Гибли, Наусикаа од Долината на Ветрот се смета за почетокот на студиото и е често вклучена како дел од делата на Гибли, вклучивајќи ја и DVD колекцијата на истото студио. Меѓу многуте освоени награди и признанија, ја освои и наградата Animage Anime Grand Prix во 1984.
Продукција
Кога Токума Шотен го контактирале Мијазаки со цел неговата манга да ја претворат во филм, тој првично ги одбил, но потоа се согласил под услов тој да го режира филмот. Наушикаа е изработена од страна на аниматори најмени само за овој филм и платени од рамка. Еден по-истакнат аниматор е бил Хидеаки Ано, кој подоцна го режираше Neon Genesis Evangelion. Задачата на Ано беше да ги нацрта сцените каде God Warrior напаѓа, нешто што според Тошио Сузики е „поентата на филмот“.
1389
1389 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1389 година од новата ера, 389. од вториот милениум, 89. од XIV век и последна од 1380-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6897 и 6898 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6139 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5149 и 5150 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2142.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1389 година се протега во 4025 и 4026, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4085 и 4086 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1932. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 790 и 792 исламска година.
Козета
Козета (Cosette) — измислен лик од романот Клетници на Виктор Иго. Нејзиното родено име, Евразија е само кратко споменато, а името Козета по кое е позната всушност е прекар кој и го дава мајка и, што значи „малечко“, „нежно“, „ситно“.
Таа е ќерка на Фантина, која ја остава на грижа на семејството Тенардие, кои скришум ја малтретираат и злоупотребуваат за физичка работа. По смртта на Фантина, Жан Валжан ја извлекува Козета и ја одгледува како сопствена ќерка. Иако валкано и срамежливо дете Козета пораснува во прекрасна и нежна девојка. Набргу се заљубува во младиот адвокат, Мариус Понмерси со кој се венча на крајот од романот. Нејзиниот лик е директно спротивставен со ликот на Епонина, која наспроти нежната, женствена, доблесна Козета, е груба, парталава, борбена и дрска.
Современа уметност
Под современа уметност подразбираме уметност која ја создаваат современиците и онаа уметност која ја перципираат современици, и бидејќи не постои цврста рамка за современо, така не постои правило за нејзина пристапност и временска ограниченост. Слични значења во овој контекст имаат и поимот актуелна уметност и англискиот поим contemporary art.
Овој поим се употеребува за да се избегнал изразот модерна уметност. Во секојдневниот говор под поимот модерно, па и помодно го подразбираме онаа што моментално може да им се допадне на повеќето луѓе, а што може да се замени со изразот современо. Овие изрази го претставуваат онаа што го донесува времето во кое живееме. Стручно, во контекстот на уметноста и на историјата на уметноста изразот модèрна се спојува со одредена епоха во историјата на уметност, но без временското заклучување. Особено во поимот постмодèрна повеќе не се јавува значењето примерено на времето. Под поимот современа уметност и современост не се подразбира некој одреден уметнички стил који би имал одредени одлики, траење ниту кој се спојува со формата во уметноста или пак одредени техники. Современата уметност може да биде сликарство кое се одомаќинило во последните години или децении, но под тој поим можеме да подразбираме и видеоуметност, концептуална уметност и уметност која се создава со помош на компјутер. Современата уметност не е одлика само на некое уметничко дело туку и на тешко разграничен културен и економски систем во уметничкото производство кои се ориентирани кон претприемништвото и уметничкиот пазар. Многу музеи и уметнички галерии денес претставуваат уметнички изложбени места за современата уметност. Што се однесува на поимите современа и актуелна уметност, актуелно не значи дело кое е создадено вчера — тоа мора да има денешно значење.
Мирчева Чешма
Мирчева Чешма е чешма во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 43 ' 39 , лонгитуда 22o 40 ' 37 .
Административна поделба на Парагвај
Административната поделба на Парагвај ги опфаќа првостепените и второстепените административни единици во државата. Првостепената административна поделба ги опфаќа департманите, а второстепената ги опфаќа окрузите.
Департмани
Парагвај е поделен на седумнаесет департменти и еден главен дистрикт. Подолу следат департментите со главните центри:
Окрузи
Департманите на Парагвај се поделени на окрузи. Во државата има 129 окрузи.
NGC 5087
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5087 се споменува и како ESO 576-35, MCG -3-34-50, UGCA 350, IRAS 13177-2021.
Откривање
Телото е откриено на 8 април 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5087 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5087 има привидни димензии од 2,7' х 2,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 20 м 24,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -20° 36' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 5087 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46541. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 330; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6128. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 737.
Космос-1031
Космос-1031 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 313 км, а најмалото на 170.
Лембет
Лембет или Лембед (Ευκαρπία, Евкарпија) — град во солунско село во Егејска Македонија, денес предградие на Солун. Населението се состоело исклучиво од Македонци сè до 1920-тите, кога било заменето со Грци дојдени од Мала Азија.
Олга Константиновна
Олга Константиновна ( - ) била Голема руска кнегиња како внука на рускиот император Николај I. Таа била и прва кралица на Грција, сопруга на грчкиот крал Георги I. Таа била ќерка на големиот кнез Константин Николаевич и прицеза Александра фон Сакс-Алтенбург. Од бракот со грчкиот крал, тие имале осум деца:
Жак-Анри Лартиг
Жак-Анри Лартиг (француски: Jacques-Henri Lartigue  -  ) бил француски фотограф и сликар. Најпознат е по своите фантастични фотографии на автомобилски трки, авиони и отмени Парижанки од почетокот на XX век.
Линдзи Вон
Линдзи Керолин Вон (анг:Lindsey Caroline Vonn; родена на 18 октомври 1984 во Сент Пол, Минесота, САД) е американска скијачка, олимписки шампион од 2010 година во спуст, победник на 4 светски купови во генерален пласман (2007/08, 2008/09, 2009/10 и 2011/12 ) и двократен светски шампион.
Жак-Анри Лартиг
Почнал да слика на шестгодишна возраст и предмет на неговите слики бил првенствено неговиот живот и активностите и луѓето кои биле негов составен дел.