cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква Света Софија (Истанбул)
Од 1261 до 1453 година
Според Лаоник Халкокондил, Света Софија била прибежиште за населението за време на заземањето на градот. И покрај лошиот углед по декември 1452 година, Дука пишува дека по пробивањето на Теодосиевите ѕидини, Византијците се засолниле таму додека Турците напредувале низ градот: „''Сите жени и мажи, монасите и монахињи трчаа кон Големата Црква. Тие, и мажи и жени, ги држеа во раце своите доенчиња. Каков спектакл! Таа улица беше преполна, полна со луѓе''“. "Која била причината што ги натерала сите да побегнат во Големата црква? Тие со години ги слушаа некои псевдо-гатачи, кои кажуваа дека градот е предодреден да им биде предаден на Турците, кои ќе влезат во голем број и ќе ги масакрираат Римјаните до столбот на Константин. Одлично. После тоа ќе слезе ангел, држејќи го неговиот меч. Тој ќе го предаде царството, заедно со мечот, на некој безначаен, сиромав и смирен човек кој случајно ќе застане покрај столбот. Тој ќе му рече: „Земи го овој меч и одмазди го народот Господов“. Тогаш Турците ќе бидат вратени назад, ќе бидат масакрирани од Римјаните кои го гонат, и ќе бидат исфрлени од градот и од сите места на запад и исток и ќе бидат протерани до границите на Персија, до местото наречено Осамено дрво…. Тоа беше причината за бегството во Големата црква. За еден час таа позната и огромна црква се исполни со мажи и жени. Насекаде имаше безброј толпа: горе, долу, во дворовите и на секое замисливо место. Тие ги затворија портите и застанаа таму, надевајќи се на спасение."
Во 1453 година, отоманскиот султан Мехмед II го ставил под опсада градот Цариград, главно поради желбата на султанот градот да се претвори во исламска нова престолнина на Отоманското Царство. На 29 мај градот паднал градот во рацете на муслиманите, по кое султанот го одржал своето ветување градот три дена да биде изложен на грабежи од страна на неговите војници. Во овој период биле уништени многу православни цркви. Црквата Света Софија не била поштедена, бидејќи ограбувачите верувале дека во неа се наоѓаат најголемите богатства на градот Набргу откако била пробиена одбраната на Цариградските ѕидини и победничките османлиски трупи влегле во градот, ограбувачите се упатиле кон Света Софија и ги срушиле нејзините порти пред да влезат внатре. Откако требало да поминат трите дена, Мехмед требало да нареди да крај на грабежот. Меѓутоа, до крајот на првиот ден, тој објавил дека грабежот треба да престане бидејќи чувствувал длабока тага кога го обиколил ограбениот и поробен град.
Џамија
Цариград паднал во рацете на напаѓачките османлиски сили на 29 мај 1453 година. Султанот Мехмед II влегол во градот и ја извршил петочната молитва и хутба (проповед) во Света Софија, а овој настан го означил официјалното претворање на Света Софија во џамија. Свештениците и верскиот персонал на црквата продолжиле да вршат христијански обреди, молитви и церемонии додека не биле принудени да запрат од напаѓачите. Кога султанот и неговата група влегле во црквата тој веднаш кажал дека таа треба да биде претворена во џамија. Еден улема се искачил на говорницата и започнал да го рецитира шехадетот („Нема бог освен Алах, а Мухамед е негов пратеник“). Четири дена подоцна целиот град бил покриен со слаба магла, која не претставува вообичаена метеоролошка појава во месец мај, во тој дел од светот. Кога маглата се дигнала истата вечер, чудна светлина почнала да се појавува околу куполата на црквата Света Софија. Оваа светлина била протолкувана како Светиот Дух да ја напушта катедралата. Исто така, одбраната се надевала дека забележаната светлина може да претставуваат и трупи од другите христијански држави во Европа Постојат многу легенди кои се поврзани со падот на Цариград. Една од нив вели дека двајца свештеници кои ја изведувале литургијата во Света Софија исчезнале во ѕидовите на катедралата кога Турците навлегле во неа. Според легендата, свештениците повторно ќе се појават и ќе ја продолжат прекинатата служба кога Цариград ќе биде повратен во христијански раце. Со оглед на тоа што телото на Константин XI никогаш не било пронајдено, една друга легенда зборува за мермерниот цар, Константин XI, и таа вели дека еден ангел го спасил царот, го претворил во мермер и го сместил во подземна пештера блиску до Златната порта, каде чека повторно да биде вратен во живот. Знаејќи за оваа легенда, Мехмед II наредил да се соѕида Златната порта за да се спречи неговото враќање.
Како што е опишано од западните посетители пред 1453 година, како што се кордопскиот благородник Перо Тафур и фирентинскиот географ Кристофоро Буонделмонти, црквата била во тешка состојба, неколку нејзини врати биле паднати. Мехмед II наредил реновирање на зградата. Мехмед присуствувал на првата петочна молитва во џамијата на 1 јуни 1453 година. Аја Софија станала првата царска џамија во Истанбул. Повеќето од постоечките куќи во градот и областа на идната палата Топкапи биле доделени на соодветниот вакаф. Од 1478 година, 2.360 дуќани, 1.300 куќи, 4 каравансараи, 30 боза дуќани и 23 дуќани на овци ги давале своите приходи на фондацијата. Преку царските повелби од 1520 година (АХ 926) и 1547 година (АХ 954), продавници и делови од Големата чаршија и други пазари биле доделувани на вакафот.
Пред 1481 година, на југозападниот агол на зградата, над скалестата кула, било подигнато мало минаре. Наследникот на Мехмед, Бајазит II (1481–1512) подоцна изградил уште едно минаре на североисточниот агол. Едно од минарињата се срушило по земјотресот во 1509 година, и околу средината на 16 век и двете биле заменети со две дијагонално спротивни минариња изградени на источниот и западниот агол на зградата. Во 1498 година, Бернардо Бонињори бил последниот западен посетител на Света Софија кој пријавил дека го видел древниот јустинијанов под; набргу потоа подот бил покриен со тепих и не бил виден дури до 19 век.
Во 16 век султанот Сулејман Величествениот (1520-1566) од своите освојувачки походи во Унгарија донел две колосални свеќи и ги поставил од двете страни на михработ. За време на владеењето на Сулејман, мозаиците над нартексот и царските порти на кои се претставени Исус, Марија и разни византиски цареви биле покриени со вар и гипс, кои пак биле отстранети во 1930 година.
Во времето на Селим II (1566-1577), зградата започнала да покажува знаци на распаѓање, па затоа била реновирана од страна на Мимар Синан. Во прилог на зајакнување на историската византиска градба, Синан изградил две дополнителни минариња на западниот крај на објектот, а турбето или мавзолејот на Селим II биле изградени во текот на 1576/1577 година. За да се направи тоа, претходната година биле срушени делови од Патријаршијата на јужниот агол на зградата.
Исто така, во тоа време била поставена и златна полумесечина на врвот од куполата, како симбол на исламот. По ова започнала и изградбата на останатите објекти околу џамијата, каде подоцна биле погребувани дел од султанското семејство. Така, во нив биле погребани 43 принцови. Во 1594 година било изградено турбе на султанот Мурат III, каде подоцна бил погребан султанот и неговата сопруга. Во времето на Мурад III (1574–1595) биле поставени две големи алабастерски хеленистички урни од Пергам (Бергама) и ги поставил на двете страни од наосот. Турбето на Мехмед III и неговата сопруга биле изградени во 1608 година од страна на архитектот Далгич Мехмед-ага. . Неговиот син Мустафа I (1617–1618 и 1622–1623) ја претворил крстилницата во негово турбе.
Во 1717 година, во времето на султанот Ахмед III (1703-1730) била реновирана внатрешноста на џамијата со малтер. Ова индиректно придонело за зачувување на голем број на мозаици кои би откриени подоцна. Султанот Махмуд I наредил обнова на зградата во 1739 година и додал медреса (исламско училиште, потоа библиотека на музејот), имарет (бесплатна кујна за сиромашните) и библиотека, а во 1740 година додал шадрван (фонтана), со што Света Софија се трансформирала во кулије, или социјален комплекс. Во исто време, внатре била изградена нова султанска ложа и нов михраб.
Реновирање 1847–1849
Сепак, најголемата реставрација џамијата ја доживеала во времето на султанот Абдул Меџит I која започнала во 1847, а завршила во 1849 година. На овој проект работеле осумстотини работници, а за главни контролори биле избрани швајцарско-италијанските архитекти Гаспаре и Џузепе Фосати. Браќата ја консолидирале куполата со железен синџир и и ги зацврстиле сводовите, додале декорација на надворешноста и внатрешноста на објектот. Мозаиците од горниот дел од галеријата биле исчистени.
Осум нови гигантски медалјони со кружна рамка биле обесени од корнизот, на секој од четирите столбови и од двете страни на апсидата и западните врати. Тие биле дизајнирани од калиграфот Казаскер Изет Ефенди (1801–1877) и насликани со имињата на Алах, Мухамед, и Рашидуните (првите четири калифи: Абу Бакр, Омар, Утман и Али) и двајцата внуци на Мухамед: Хасан и Хусеин, синовите на Али. Старите лустери биле заменети со нови.
Во 1850 година, архитектите Фосати изградиле нова максура во неовизантиски столбови и мермерна решетка во османлиско-рококо стил што се поврзувала со кралскиот павилјон зад џамијата. Новата максура била изградена на крајниот источен крај на северната патека, веднаш до сесевероисточниот столб. Постоечката максура во апсидата, кај михработ, била урната. За султанот бил изграден нов влез: Хункар Махфили. Браќата Фосати ги реновирале и минберот и михработ.
Надвор од главната зграда, минарињата биле поправени и изменети така што добиле еднаква висина. Бил изграден и часовник и нова медреса. Под нивно раководство бил изграден и Каср-и Хумајун. Кога реставрацијата била завршена, џамијата била повторно отворена со церемонија на 13 јули 1849 година. Издание на литографии од цртежи направени за време на работата на Фосати за Света Софија било објавено во Лондон во 1852 година, со наслов: Света Софија од Цариград која неодамна беше реставрирана по наредба на Султанот Абдул Меџид.
Музеј (1935-2020)
Поради занемарување, состојбата на структурата продолжила да се влошува, што го натерало Светскиот фонд за споменици (WMF) да ја вклучи Света Софија во нивните списоци за набљудување од 1996 и 1998 година. Во овој временски период, бакарниот покрив на зградата пукнал, што предизвикало истекување на вода над кревките фрески и мозаици. Влегувала влага. Зголемувањето на подземните води го зголемило нивото на влажност во споменикот, создавајќи нестабилна средина. Светскиот фонд за споменици обезбедил серија грантови од 1997 до 2002 година за реставрација на куполата. Првата фаза на работа опфатила структурна стабилизација и поправка на напукнатиот покрив, што било направено со учество на турското Министерство за култура и туризам. Втората фаза, зачувувањето на внатрешноста на куполата, дала можност да се вработат и обучат млади турски конзерватори за грижа за мозаиците. До 2006 година, проектот бил завршен, иако многу области на Света Софија и понатаму бараат значително подобрување.
Во 2014 година, Света Софија била вториот најпосетуван музеј во Турција, привлекувајќи речиси 3,3 милиони посетители годишно.
Додека користењето на комплексот како место за богослужба (џамија или црква) било строго забрането, во 1991 година Владата на Турција дозволила распределба на павилјон во музејскиот комплекс (Ayasofya Müzesi Hünkar Kasrı) за употреба како соба за молитва, и од 2013 година, две од минарињата на музејот се користеле за редовно изговарање на езанот.
Во 2007 година, грчко-американскиот политичар Крис Спиру го основал Слободниот Совет на Света Софија на Америка, организација со седиште во САД која се залагала за каузата за враќање на зградата во нејзината првобитна функција како христијанска црква. Од раните 2010-ти, неколку кампањи и високи владини функционери, особено од турскиот заменик-премиер Булент Аринч во ноември 2013 година, побарале Света Софија повторно да се претвори во џамија. Во 2015 година, папата Франциск јавно го признал Ерменскиот геноцид, кој официјално е негиран во Турција. Како одговор, муфтијата на Анкара, Мефаил Хизли, изјавил дека верува оти забелешките на папата ќе го забрзаат претворањето на Света Софија во џамија.
На 1 јули 2016 година, муслиманските молитви се одржале повторно во Света Софија за прв пат после 85 години. Во ноември, турската невладина организација „Здружение за заштита на историски споменици и животната средина“ поднела тужба поради претворањето на музејот во џамија. Судот одлучил дека статусот на објектот треба да остане како музеј. Во октомври 2016 година, турската Дирекција за верски прашања (Дијанет) назначила, за прв пат по 81 години имам во џамијата Аја Софија, во павилјонот за приватниот абдест на султаните. Оттогаш, езанот редовно се извикува од сите четири минариња на Света Софија пет пати на ден.
На 13 мај 2017 година, голема група на луѓе, организирана од Младинската асоцијација Анадолија (АГД), се собрале пред Света Софија и извршиле утринска молитва со повик за пренамена на музејот во џамија. На 21 јуни 2017 година Претседателството за верски работи (Дијанет) организирало специјална програма, во која биле вклучени рецитирање на Куранот и молитви во Света Софија, за одбележување на Лејлетул Кадр, а настанот бил емитуван во живо преку државната телевизија ТРТ.
Претворање во џамија (2018-денес)
Од 2018 година, турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган започнал да изјавува за враќање на статусот на Света Софија во џамија, потег што се сметал дека е многу популарно прифатен од религиозното население. На 31 март 2018 година турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган рецитирал стихови од Куранот во Света Софија, посветувајќи ја молитвата на „душите на сите што ни ја оставија оваа работа како наследство, особено освојувачот на Истанбул“, зацврстувајќи го политичкото движење за претворање на музејот во џамија.
Во март 2019 година Ердоган изјавил дека ќе го смени статусот на објектот од музеј во џамија, додавајќи дека било „многу голема грешка“ што Света Софија била претворена во музеј. Како место за светско наследство на УНЕСКО, оваа промена бара одобрување од Комитетот за светско наследство на УНЕСКО. Кон крајот на 2019 година, канцеларијата на Ердоган ја презеде администрацијата и одржувањето на блискиот музеј на палатата Топкапи, префрлајќи ја надлежноста на Министерството за култура и туризам со претседателски декрет.
Во 2020 година, турската требало влада да ја прослави 567-годишнината од падот на Цариград со исламска молитва во Света Софија. Турскиот претседател Ердоган изјавил дека за време на телевизиското емитување ќе биде прочитана и молитвите ќе бидат направени во Света Софија како дел од церемонијата. Во мај, за време на годишнината, се прочитале делови од Куранот. Грција го осудил настанот, додека Турција како одговор ја обвинила Грција дека дава „залудни и неефикасни изјави“. Во јуни, шефот на турската Дирекција за религиозни работи (Дијанет) изјавил дека „би бил многу среќен ако ја отвориме Света Софија за богослужба“ и ако се случи тоа „ние ќе ги обезбедиме нашите верски служби како што правиме во сите наши џамии “. На 25 јуни, Џон Халдон, претседател на Меѓународната асоцијација за византиски студии, напишал отворено писмо до Ердоган, во кое побарал „да ја земе предвид вредноста за зачување на Аја Софија како музеј“.
На 10 јули 2020 година, одлуката на Советот на министри преку која Света Софија била претворена во музеј, била поништена, и според новиот декрет Света Софија не може да се користи „за која било друга цел“ освен да биде џамија и дека Света Софија била сопственост на Фондацијата Фатих Султан Мехмет Хан. Советот образложил дека османлискиот султан Мехмед II, кој го освоил Истанбул, сметал дека имотот се користи од страна на јавноста како џамија без никакви давачки и не е во надлежност на Парламентот или на министерскиот совет. Повикот за молитва бил емитуван од минарињата непосредно по објавувањето на промената на статусот на Света Софија. Самиот Ердоган изјавил дека молитвите ќе се одржат на 24 јули 2020 година. Претседателскиот портпарол изјавил дека таа ќе стане работна џамија, и дека промената нема да влијае на статусот како место за светско наследство на УНЕСКО и дека „христијанските икони“ ќе продолжат да бидат под заштита. Претходно истиот ден, пред конечната одлука, турскиот министер за финансии, министерот за правда, претседателот на Големото национално собрание на Турција израдиле голема поддршка за проектот. Портпаролот на претседателот тврдел дека сите политички партии во Турција ја поддржиле одлуката на Ердоган, но Демократската партија претходно објавила демант, велејќи дека „одлуките за човековото наследство не можат да бидат донесени врз основа на политички игри што ги игра владата “. Орхан Памук, турски романописец и нобеловец исто така го осудил настанот.
На 17 јули Ердоган објавил дека првите молитви во Света Софија ќе бидат отворени за околу 1.000 и 1.500 верници и повторил дека ова е прашање на суверенитетот на Турција и меѓународната реакција нема да го одврати. Турција испратила покана до странските водачи и официјални претставници, вклучително и папата Фрањо, за присуство на првите молитви што се одржале во петокот на 24 јули 2020 година.
На 22 јули бил поставен тиркизен по боја килим за да ја подготви џамијата за верниците. Али Ербаш, шефот на Дијанет, присуствуваше на неговото поставување. Омфалионот бил оставен. Поради пандемијата во Турција, Ербаш рекол дека ќе бидат примени до 1.000 верници во исто време и побарал верниците да донесат „маски, молитвен килим, и да имаат трпеливост и разбирање“. [130] Џамијата официјално била отворена за петочни молитви на 24 јули, на 97-годишнината од потпишувањето на Договорот од Лозана, кој по победата на Републиката во Турската војна за независност ги вратила територијалните загубени од Договорот од Севр по Првата светска војна. Со бели драперии биле покриени христијанските мозаици. Ербаш, шефот на „Дијанет“, држејќи меч, за време на својата проповед објавил: „Султанот Мехмет Освојувачот им ја посвети оваа прекрасна градба на верниците за да остане џамија до Денот на Воскресението“. Ердоган и некои владини министри присуствувале на пладневната молитва додека многу верници се молеле надвор; во еден момент бил пробиен безбедносниот кордон и десетици луѓе ги пробиле полициските линии. Турција ги поканила странските водачи и официјални лица, вклучително и папата Франциск, на молитвите.
Света Софија е четврта византиска црква претворена од музеј во џамија за време на владеењето на Ердоган.
Меѓународни реакции
Неколку дена пред да се донесе конечната одлука, вселенскиот патријарх од Вартоломеј I во проповед изјавил дека „претворањето на Света Софија во џамија ќе разочара милиони христијани ширум светот“. Тој исто така изјавил дека Света Софија, која „беше витален центар каде Истокот е прегрнат со Западот, би ги скршил овие два света“ во случај на преобраќање. Претворањето во џамија било осудувано од други православни христијански водачи, како на пример патријархот на Руската православна црква Кирил Московски, наведувајќи дека „заканата за Света Софија е закана за целата христијанска цивилизација“.
По одлуката на турската влада, УНЕСКО објавил дека „длабоко жали“ за претворањето „направено без претходна дискусија“ и побарал од Турција „да отвори дијалог без одлагање“, наведувајќи дека недостатокот на преговори е „за жалење“. УНЕСКО понатаму објавил дека „состојбата на конзервација“ на Света Софија ќе биде „испитана“ на следната седница на Комитетот за светско наследство, барајќи од Турција „да иницира дијалог без одлагање, со цел да се спречи каков било штетен ефект врз универзалната вредност на ова исклучително наследство“. Ернесто Отоне, помошник генерален директор на УНЕСКО за култура, изјавил: „Важно е да се избегне каква било мерка за спроведување, без претходна дискусија со УНЕСКО, која би влијаела на физичкиот пристап до локацијата, структурата на зградите или движниот имот на локацијата“. Во соопштението на УНЕСКО од 10 јули се вели дека „оваа загриженост била споделена со Република Турција во неколку писма, и повторно вчера вечер со претставникот на турската делегација“ но без одговор.
Светскиот совет на црквите, кој тврди дека претставува 500 милиони христијани, ја осудил одлуката за пренамена на објектот во џамија, велејќи дека тоа „неизбежно ќе создаде несигурности, сомнежи и недоверба“; Светскиот совет на црквите го повикал турскиот претседател Ердоган „да ја преиспита и повлече“ својата одлука „во интерес на промовирање на меѓусебното разбирање, почитување, дијалог и соработка и избегнување на стари непријателства и поделби“.
На рецитирањето на неделната молитва на плоштадот Свети Петар на 12 јули, папата Франциск изјавил: „''Моите мисли одат во Истанбул. Мислам на Света Софија и тоа многу ме боли“ (италијански: Penso a Santa Sofia, a Istanbul, e sono molto addolorato'') }}. Меѓународната асоцијација за византиски студии објавила дека нејзиниот 21-в Меѓународен конгрес, кој треба да се одржи во Истанбул во 2021 година, повеќе нема да се одржува таму и е одложен за 2022 година.
Жозеп Борел, високиот претставник на Европската унија за надворешни работи и потпретседател на Европската комисија, објавил изјава во која ги нарекол „за жалење“ одлуките на Државниот совет и Ердоган и посочил дека „како основачка членка на Алијансата на цивилизациите, Турција се обврза на промовирање на меѓурелигискиот и меѓукултурниот дијалог и на поттикнување на толеранција и соживот“. Според Борел, дваесет и седумте министри за надворешни работи на земјите-членки на Европската унија „ја осудија турската одлука да се претвори таков симболичен споменик како Света Софија“ на состанокот на 13 јули, велејќи дека тоа „неизбежно ќе ја поттикне недовербата, ќе промовира обновена поделба меѓу верските заедници и ќе ги поткопа нашите напори за дијалог и соработка“ и дека „постои широка поддршка за повик кон турските власти итно да ја преиспитаат и да ја повлечат оваа одлука“. Грција го осудила преобразувањето и го сметала за прекршување на актите за светско наследство на УНЕСКО. Грчката министерка за култура Лина Мендони ја нарекла „отворена провокација за цивилизираниот свет“ што „апсолутно потврдува дека во Турција на Ердоган нема независна правда“ и дека неговиот турски национализам „ја враќа неговата земја шест века наназад“. Грција и Кипар побарале санкции од ЕУ кон Турција. Морган Ортагус, портпаролот на Стејт департментот на Соединетите Американски Држави, истакнал: „Ние сме разочарани од одлуката на владата на Турција да го промени статусот на Света Софија“. Жан-Ив Ле Дријан, министер за надворешни работи на Франција, изјавил дека неговата земја го „жали“ потегот, велејќи дека „овие одлуки фрлаат сомнеж врз еден од најсимболичните чинови на современа и секуларна Турција“. Владимир Џабаров, заменик-шефот на Комитетот за надворешни работи на Советот на Руската Федерација, изјавил дека „''нема да направи ништо за муслиманскиот свет. Тоа не ги зближува нациите, туку напротив ги доведува во судир“ и го нарекол потегот „грешка''“. Поранешниот заменик-премиер на Италија, Матео Салвини, одржал демонстрации во знак на протест пред турскиот конзулат во Милано, повикувајќи да се прекинат сите планови за пристапување на Турција во Европската унија „еднаш засекогаш“. Во Источен Ерусалим, на 13 јули се одржал протест пред турскиот конзулат, со палење на турско знаме и истакнување на грчкото знаме и знамето на Грчката православна црква. Во соопштението, турското Министерство за надворешни работи го осудило палењето на знамето, велејќи дека „никој не може да го непочитува или да го посегне нашето славно знаме“.
Ерсин Татар, премиер на Турската Република Северен Кипар, која е призната само од Турција, ја поздравил одлуката, нарекувајќи ја „звучна“ и „пријатна“. Тој дополнително ја критикувал владата на Кипар, тврдејќи дека „администрацијата на кипарските Грци, која ги запали нашите џамии, не треба да има збор за тоа“. Портпаролот на Министерството за надворешни работи на Иран ја поздравил промената, велејќи дека одлуката е „прашање што треба да се смета како дел од националниот суверенитет на Турција“ и „внатрешна работа на Турција“. Сергеј Вершинин, заменик-министер за надворешни работи на Русија, изјавил дека се работи за една од „внатрешните работи, во кои, се разбира, ниту ние ниту другите не треба да се мешаме“. Екрема Сабри, имамот на џамијата Ал-Акса и Ахмед бин Хамад ал-Калили, големиот муфтија на Оман, и честитале на Турција за потегот, заедно со Муслиманското братство. Портпаролот на палестинското исламистичко движење Хамас ја нарекол пресудата „горд момент за сите муслимани“. Пакистанскиот политичар Чаудри Перваиз Елахи од Пакистанската муслиманска лига ја поздравил пресудата, тврдејќи дека таа е „не само во согласност со желбите на народот на Турција, туку и на целиот муслимански свет“. Групата на Муслиманскиот судски совет во Јужна Африка го пофалил овој потег, нарекувајќи го „историска пресвртница“. Во Нуакшот, главниот град на Мавританија, имало молитви и прослави. Од друга страна, Шауки Алам, големиот муфтија на Египет, пресудил дека претворањето на Света Софија во џамија е „недозволиво“.
Кога претседателот Ердоган најавил дека првата муслиманска молитва ќе се одржи во зградата на 24 јули, додал дека „како и сите наши џамии, вратите на Света Софија ќе бидат широко отворени за месното население и странците, муслиманите и немуслиманите“. Претседателскиот портпарол Ибрахим Калин рекол дека иконите и мозаиците на зградата ќе бидат зачувани и дека „во однос на аргументите на секуларизмот, верската толеранција и соживот, денес во Турција се отворени повеќе од четиристотини цркви и синагоги“. Омер Челик, портпарол на владејачката Партија на правдата и развојот (АКП), на 13 јули објавил дека влезот во Света Софија ќе биде бесплатен и отворен за сите посетители надвор од времето на молитва, при што ќе бидат покриени христијанските слики во мозаиците на зградата со завеси. Како одговор на критиките на папата Франциск, Челик изјавил дека папството е одговорно за најголемото непочитување на местото, за време на грабежите во текот на Четврта крстоносна војна во 13 век. Турскиот министер за надворешни работи, Мевлут Чавушоглу, изјавил за ТРТ на 13 јули дека владата е изненадена од реакцијата на УНЕСКО, велејќи дека „''Мораме да го заштитиме наследството на нашите предци. Функцијата може да биде ваква или онаква''“.
На 14 јули, премиерот на Грција, Киријакос Мицотакис, изјавил дека неговата влада „го разгледува својот одговор на сите нивоа“ на, како што ја нарекол, „непотребната, ситна иницијатива“ на Турција и дека „со оваа заостаната акција, Турција се одлучува да ги прекине врските со западниот свет и неговите вредности“. Во врска со спорот и за Света Софија и за спорот за поморските зони Кипар-Турција, Мицотакис повикал на европски санкции против Турција, нарекувајќи ја како „регионален предизвикувач на проблеми и кој еволуира во закана за стабилноста на целиот југоисточен средоземен регион. Дора Бакојани, грчка поранешна министерка за надворешни работи, изјавила дека акциите на Турција го „преминале Рубикон“, дистанцирајќи се од Западот. На денот на повторното отворање на зградата, Мицотакис повторното пренамената ја нарекол доказ за слабоста на Турција, а не покажување моќ.
Ерменското Министерство за надворешни работи изразило „длабока загриженост“ во врска со овој потег, додавајќи дека ја доближил симболиката на Света Софија за „соработка и единство на човештвото наместо судир на цивилизации“ и рекол дека овој потег ги „крши правата на националните верски малцинства во Турција“. Сахак II Машалијан, ерменскиот патријарх од Цариград, кој се смета за лојален на турската влада, ја одобрил одлуката музејот да се претвори во џамија. Тој изјавил: „Верувам дека молитвата на верниците повеќе му одговара на духот на храмот наместо љубопитните туристи да трчаат наоколу за да се фотографираат“.
Архитектура
Света Софија претставува првиот типичен пример за византиска архитектура и се смета од страна на многу архитекти за светско чудо. Таа не претставува строга базилика. Конструкцијата на објектот и фактот што самата основа на куполата има 40 прозорци, придонесуваат до впечатокот на посетителот и замислата дека златната купола виси од небото. Базиликата на Јустинијан била истовремено кулминативно архитектонско достигнување на доцната антика и првото ремек-дело на византиската архитектура. Неговото влијание, и архитектонски и литургиски, било широко распространето во источното христијанство, западното христијанство и исламот.
Храмот во текот на историјата претставувал еден од најголемите во светот. Во неговата внатрешност се наоѓале голем број на икони и фрески, кои биле уништени во времето на Отоманците. Храмот бил толку многу украсен со уметнички дела што самиот Јустинијан изјавил дека го надминал Соломон (Νενίκηκά σε Σολομών). Царот со задоволство ја надгледувал изградбата на најголемата црква во светот во тоа време, која како најголема останала до изградбата на катедралата во Севиља во Шпанија по околу 1.000 години.
Изградбата на црквата оставило големо влијание во архитектурата. Најголемите столбови во објектот се високи околу 20 метри со пречник од 1,5 метри и истите тежат повеќе од 70 тони. По наредба на Јустинијан, еден коринтски столб бил донесен дури од Либан за потребите на црквата.
Централното место во објектот се состои од огромна сала чија должина изнесува 70 метри и ширина од 33 метри, и истата е осветлена со еден голем свод со 40 прозорци, расположени на основата на куполата. Двете странични галерии се одделени од големата сала со 110 мермерни столба, кои даваат можност пространството да не се дели и благодарение на страничните прозорци да се постигне рамномерно осветлување на црквата. Декорот на Света Софија е познат по својот раскош. Од сите краеви на ѕидовите се наоѓаат разнобојни мозаици, скапоцени камења и злато. Иконостасот се протегал врз 12 златни куполи, а иконите биле обложени со злато. Посебно биле заштитени книгите на евангелијата и црковните книги. Едно од најголемите елементи од декорацијата претставуваат шестте илјади лустери, кои го осветлуваат големото внатрешно пространство. Од отоманскиот период денеска се зачувани олтарот или михраб, минберот, престолот на султанот, двата огромни светилници на Сулејман од 1526 година.
Огромната внатрешност има сложена структура. Наосот е покриен со централна купола која во својот максимум е 55,6 метри од нивото на подот и се потпира на аркада од 40 заоблени прозорци. Поправките на нејзината структура ја оставиле куполата донекаде елипсовидна, со пречник што варира помеѓу 31,24 и 30,86 метри.
На западниот влез и на источната литургиска страна, има заоблени отвори кои се прошируваат со половина куполи со идентичен пречник со централната купола, носени на помали полукуполни ексдери, хиерархија на елементи изградени за да се создаде огромна внатрешност крунисана со централната купола, со јасен распон од 76,2 метри.
Теориите на Херон Александриски, хеленистички математичар од 1 век од н.е., можеби биле искористени за да се решат предизвиците што се претставени со изградбата на таква експанзивна купола на толку голем простор. Свеншон и Стифел сметаат дека архитектите ги искористиле моделите на Херон при изградба на сводовите. Мерењата на квадратот се пресметани со помош на прогресијата на страничните и дијагоналните броеви, што резултира со квадрати дефинирани со броевите 12 и 17, каде што 12 ја дефинира страната на квадратот и 17 неговата дијагонала, кои се користеле како стандардни вредности уште порано, во вавилонските текстови со клинесто писмо.
Секоја од четирите страни на големиот наос на Света Софија е долга приближно 31 метри и претходно се сметало дека тоа е еквивалент на 100 византиски стапки. Свеншон сугерирал дека големината на страната на централниот плоштад на Света Софија не е 100 византиски стапки, туку 99 стапки. Ова мерење не само што е рационално, туку е вградено и во системот на прогресија на страничните и дијагоналните броеви (70/99) и затоа е употреблива вредност од применетата математика на антиката. Тој дава дијагонала од 140, која е податлива за изградба на огромна купола како онаа на Света Софија.
Музејот Света Софија како еден од најважните споменици во списокот на светското наследство на УНЕСКО, во периодот од 1992 до 1993 година бил подложен на реновирање под контрола на УНЕСКО. За таа цел, под нејзината главна купола, било поставено скеле високо 55 метри и тешко 180 тони. Во текот на 16 години, ова железно скеле стоело на ова место, попречувајќи им на посетителите да ја разгледаат во целост главната купола. Во 2010 година, ова железно скеле било конечно тргнато, што означило и крај на реставрацијата на главната купола.
Под
Камениот под на Света Софија датира од 6 век. По првото уривање на сводот, скршената купола била оставена на самото место на првобитниот јустинијанов кат и бил поставен нов под над урнатините кога куполата била повторно изградена во 558 година. Од поставувањето на овој втор јустинијанов кат, подот станал дел од литургијата, со значајни локации и простори разграничени на различни начини со различни обоени камења и мермери.
Подот е претежно составен од проконезиски мермер, ископан на островот Мармара во Мраморно Море. Ова бил главниот бел мермер што се користел при изградба на спомениците на Цариград. Други делови од подот, како античкиот мермер од Тесалија, биле ископани во Тесалија во Римска Грција. Тесалиските антички ленти низ подот на наосот честопати се споредувале со реки.
Подот бил пофален од бројни автори и постојано споредуван со море. Нарацијата од 9 век пишува за тоа „како морето или течените води на реката“. Михаил Ѓаконот во 12 век, исто така, го опишал подот како море во кое амбото и другиот литургиски мебел стоеле како острови. За време на освојувањето на Цариград во 15 век, се вели дека отоманскиот калиф Мехмед се искачил на куполата и галериите со цел да се восхитува на подот, кој според Турсун Бег личел на на „скаменето море“. Други автори од отоманскиот период, исто така, го пофалиле подот; Таџизаде Кафер Челеби го споредил со мермерни бранови. Подот бил скриен под тепих на 22 јули 2020 година.
NGC 6196
NGC 6196 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Црква Света Софија (Истанбул)
Нартекс
Царската порта, или царската врата, била главниот влез помеѓу егзо- и езонартексот, и првично била исклучиво користена од царот.
Горна галерија
Горната галерија е во форма на потковица; го заградува наосот од три страни и е прекинат со апсидата. Неколку мозаици се зачувани во горната галерија, простор традиционално резервиран за царицата и нејзиниот двор. Најдобро зачуваните мозаици се наоѓаат во јужниот дел на галеријата.
NGC 6196
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6196 се споменува и како IC 4615, UGC 10482, MCG 6-36-58, CGCG 196-88.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Црква Света Софија (Истанбул)
Горна галерија
Галеријата на северниот прв кат содржи рунички графити за кои се верува дека биле оставени од членовите на Варјашката гарда.
Структурните оштетувања предизвикани од природни катастрофи се видливи на надворешната површина на Света Софија. За да се осигура дека Света Софија нема да претрпи никакви оштетувања во внатрешноста на зградата, спроведени се студии со помош на радар што продира по земја во галеријата на Света Софија. Со употреба на радар што продира по земја (GPR), тимовите откриле слаби зони во галеријата на Света Софија и исто така заклучиле дека закривеноста на куполата на сводот е поместена во непропорционална мера, во споредба со нејзината оригинална аголна ориентација
NGC 6196
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6196 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6196 има привидни димензии од 2' х 1,2'.
Црква Света Софија (Истанбул)
Купола
Куполата на Света Софија предизвикала особен интерес кај многу историчари на уметноста, архитекти и инженери поради иновативниот начин на кој оригиналните архитекти ја замислиле. Куполата се носи на четири сферични триаголни пендантиви, што ја прави Света Софија една од првите големи употреби на овој елемент. Пендантивите се аголни на квадратната основа на куполата и тие се закривуваат нагоре во куполата за да ја поддржат, со што ги ограничуваат страничните сили на куполата и дозволуваат нејзината тежина да тече надолу. Главната купола на Света Софија била најголемата висечка купола во светот до завршувањето на базиликата Свети Петар и има многу помала висина од која било друга купола со толку голем пречник.
Големата купола во Света Софија е 32,6 метри во пречник и е дебела само 0,61 метри. Главните градежни материјали за оригиналната Света Софија биле од тула и малтер. Агрегат од тули се користел за полесно да се изградат покривите. Агрегатот тежи 2402,77 килограми на кубен метар, просечна тежина на ѕидарската конструкција во тоа време. Поради пластичноста на материјалите, тој е избран пред исечениот камен поради тоа што агрегатот може да се користи на подолги растојанија.
NGC 6196
Други поделби
Проучување на NGC 6196 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58644. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 114; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2588. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1069.
Црква Света Софија (Истанбул)
Купола
Тежината на куполата останало проблем во поголемиот дел од постоењето на зградата. Оригиналната купола целосно се урнала по земјотресот во 558 година; во 563 година била изградена нова купола од Исидор Помладиот, внук на Исидор Милетски. За разлика од оригиналот, оваа купола вклучувала 40 ребра и била подигната на 6,1 метри, со цел да се спуштат страничните сили на ѕидовите на црквата. Се урнал и поголем дел од втората купола, така што од 2021 година, само два дела од сегашната купола, северната и јужната страна, се од реконструкцијата од 562. Од 40-те ребра на целата купола, преживеаниот северен дел содржи осум ребра, додека јужниот дел вклучува шест ребра.
Иако овој дизајн ја стабилизира куполата и околните ѕидови и сводови, вистинската конструкција на ѕидовите на Света Софија ја ослабнала целокупната структура. Цигларите користеле повеќе малтер отколку тули, што е поефективно ако се дозволи малтерот да се смири, бидејќи зградата би била пофлексибилна; сепак, градителите не дозволиле малтерот да се залечи пред да започнат со следниот слој. Кога куполата била подигната, нејзината тежина предизвикала наведнување на ѕидовите нанадвор поради влажниот малтер одоздола. Кога Исидор Помладиот ја обновил паднатата купола, прво морал да ја изгради внатрешноста на ѕидовите за да ги направи повторно вертикални. Дополнително, архитектот ја подигнал висината на обновената купола за приближно 6 метри, така што страничните сили нема да бидат толку силни и нејзината тежина поефикасно да се пренесува надолу во ѕидовите. Покрај тоа, тој ја обликувал новата купола како обвиткана школка или внатрешната страна на чадор, со ребра што се протегаат од врвот надолу до основата. Овие ребра дозволуваат тежината на куполата да тече помеѓу прозорците, надолу и на крајот до темелот.
Минариња
Минарињата биле отомански додаток и не биле дел од византискиот дизајн на оригиналната црква. Тие биле изградени за повик на верниците за молитва (езан). Во времето по освојувањето на градот, Мехмед наредил изградба на дрвено минаре веднаш по претворањето на Света Софија од катедрала во џамија. Ова минаре денес не постои. Едно од минарињата (на југоисток) е изградено од црвена тула и може да датира од времето на владеењето на Мехмед или неговиот наследник Бајазит II. Останатите три биле изградени од бел варовник и песочник, од кои тенкиот североисточен столб бил подигнат од Бајазит II, а двете идентични, поголеми минариња на запад биле подигнати од Селим II и дизајнирани од познатиот отомански архитект Мимар Синан. И двете се високи 60 метри, а нивните дебели и масивни ѕидови ја комплетираат главната структура на Света Софија. Многу орнаменти и детали биле додадени на овие минариња при поправки во текот на 15, 16 и 19 век, кои ги одразуваат одликите и идеалите на секој период.
Елементи и украси
Првично, за време на владеењето на Јустинијан, внатрешните украси се состоеле од апстрактни дизајни на мермерни плочи на ѕидовите и подот, како и мозаици на заоблените сводови. Од овие мозаици, двата архангели Гаврил и Михаил сè уште се видливи во аглите, а во тоа време постоеле и некои фигуративни украси. Спанделите на галеријата се свртени во инкрустирани тенки плочи (opus sectile), прикажувајќи шари и фигури на цвеќиња и птици во прецизно исечени парчиња бел мермер поставени на позадина од црн мермер. Во подоцнежните фази биле додадени фигуративни мозаици, кои биле уништени во иконоборскиот период (726–843). Сегашните мозаици се од постиконоборниот период.
Освен мозаиците, во втората половина на IX век биле додадени и многу фигуративни украси: лик на Христос во централната купола; Источно православните светци, пророци и црковни отци; историски личности поврзани со оваа црква, како што е патријархот Игнатиј; и некои сцени од евангелијата во галериите. Василиј II им дозволил на уметниците да насликаат џиновски серафим со шест крила на секоја од четирите пендантиви. Османлиите ги покриле лицата со златни ѕвезди, но во 2009 година, една од нив била вратена во првобитната состојба.
Мермерна врата
Мермерната врата во внатрешноста на Света Софија се наоѓа во јужниот горен ограден простор или галерија. Таа била користена од страна на синодите, кои влегувале и излегувале од салата за состаноци низ оваа врата. Се вели дека секоја страна е симболична и дека едната страна го претставува рајот додека другата го претставува пеколот. Нејзините панели се покриени со мотиви од овошје и риба. Вратата се отвора во простор кој се користел како место за свечени состаноци и важни резолуции на службениците на патријаршијата.
Царска порта
Царската порта е вратата што ја користеле единствено царот и неговиот личен телохранител. Тоа е најголемата врата во Света Софија и датира во 6 век. Долга е околу 7 метри, а византиските извори велат дека е направена со дрво од Ноевата арка.
Мозаици
Света Софија е украсена со голем број на мозаици кои биле создавани во текот кога таа претставувала христијански храм. На мозаиците се претставени Пресвета Богородица, Исус Христос, светци, императори и нивните сопруги. Во времето кога крстоносците го зазеле градот, во 1204 година, тие започнале со вандализам врз црквата. Така, голем број на вредни предмети биле испратени во Венеција и Западна Европа, каде се наоѓаат и денес.
По претвoрањето на објектот во џамија во 1453 година, голем дел од мозаиците биле покриени со малтер, поради забраната во исламот за претставување на слики односно идоли во храмовите. Овој процес не бил завршен одеднаш. Се знае дека дел од мозаиците постоеле дури во 17 век. Ова го зборувале патниците кои изјавувале дека: „сè уште може да се видат христијанските слики во поранешната црква“. Во периодот од 1847 до 1849 година, зградата била обновена од страна на швајцарско-италијанските браќа Фосати, а султанот Абдул Меџид им дозволил да откријат дел од мозаиците. Овој проект вклучувал и покривање на два серафимски мозаици кои се наоѓале на средината од зградата.
Мозаик на царската порта
Мозаикот на царската порта се наоѓа во калканот над портата, која порта била користена само од страна на императорите при нивниот влез во црквата. Врз основа на проучувањата и испитувањата, мозаикот датира од крајот на 9 век или од почетокот на 10 век. Мозаикот се состои од некој од византиските цареви како се поклонува пред Исус Седржител барајќи некаков благослов. Исус пак е седнат на својот престол и покажува нимб, а во својата лева рака држи отворена книга. Се смета дека станува збор или за императорот Лав VI Мудриот или пак за неговиот син Константин VII. Текстот од книгата гласи: „''Мир на Вас. Јас Сум Светлината на светот''“. На двете страни од Христос се наоѓаат два медалјони: на левата е архангел Гаврил а на десната е неговата мајка Марија.
Мозаик на југозападниот влез
Мозаикот на југозападниот влез се наоѓа во калканот над влезот од вратата. Овој мозаик според истражувањата датира од 944 година. Мозаикот бил откриен за време на реставрацијата во 1849 година од страна на браќата Фосати. На мозаикот е претставена Пресвета Богородица како седи на својот престол под пиедесталот, кој бил изработени од скапоцени камења. Детето Исус седи во нејзиниот скут, држејќи ја неговата лева рака за да даде благослов на двајца императори. На левата страна стои императорот Константин Велики со обредна облека, а во својата рака држи модел од градот на Пресвета Богородица. На натписот веднаш до него, кон левата страна пишува: „Големиот император Константин на светците“. На десната страна стои императорот Јустинијан I, исто така со обредна облека, а во својата рака држи модел на црквата Света Софија. На медалјоните од двете страни на главата на Пресвета Богородица се испишани буквите MP и ΘY, односно кратенка за „Mētēr“ и „Theou“, што во превод значи Мајката на Господ.
Апсиден мозаик
Овој мозаик освен апсиден, се нарекува и мозаик на Богородица со нејзиното дете. Овој мозаик бил првиот кој бил направен по крајот на иконоборството. Тој бил инаугуриран на 29 март 867 од патријархот Фотиј I Цариградски и императорите Михаил III и Василиј I. Мозаикот се наоѓа на една од куполите во црквата, односно на апсидата. На мозаикот е претставена Пресвета Богородица како седи на својот престол, а во нејзиниот скут го држи своето дете Исус. Нејзиниот престол и пиедестал се украсени со скапоцени камења. Се смета дека овој мозаик бил реконструиран од претходен мозаик кој датирал од 6 век, и кој бил уништен за време на иконоборството во Византија. Сепак, не постојат никакви податоци за ликовна декорација на овој дел од храмот пред да започне иконоборството, ниту пак доколку постоела, за каков мозаик станувало збор. Позадината на мозаикот е позлатена. Портретите од архангелите Гаврил и Михаил во голема мера биле уништени, а датираат од 9 век.