cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хемиосмоза
Хемиосмотска теорија
Британскиот биохемичар Питер Г. Мичел, во 1961 година, ја предложил хемиосмотската хипотеза за синтеза на ATP во живите системи. Теоријата сугерира дека најголемиот процент на ATP во респирирачки клетки се синтетизира со искористување на електрохемискиот градиент низ внатрешната мембрана на митохондриите, создаден од кофакторите NADH и FADH2 кои се синтетизираат за време на катаболизмот на енергетски-богатите биолошки молекули, како што е глукозата. Молекулите на глукоза се метаболизираат за да се создаде ацетил коензим А (ацетил-КоА) кој е енергетски-богат меѓупроизвод. Оксидацијата на ацетил-КоА во митохондриската матрица е проследена со редукција на кофакторите никотинамид аденин динуклеотид (NAD) и флавин аденин динуклеотид (FAD). Потоа редуцираните кофактори ги предаваат електроните на ланецот за транспорт на електрони кој претставува комплекс од ензими сместени во внатрешната митохондриска мембрана. Слободната енергија на електроните се користи за пумпање на протони од митохондриската матрица во интермембранскиот митохондриски простор, со што таа се складира во форма на трансмембрански електрохемиски градиент. Фосфолипидната мембрана е непропустлива за протоните, па затоа тие можат да се вратат назад во матрицата, за да го поништат електрохемискиот градиент, само преку мембрански белковини, како што е ензимот АТФ-синтаза. Протокот на протоните назад во митохондриската матрица, низ АТФ-синтазата, обезбедува доволно енергија за да неорганскиот фосфат хемиски се врзе за ADP, формирајќи ATP.
Ова била радикална теорија во тоа време, која не била целосно прифатена во научните кругови. Ставот кој преовладувал во тоа време бил хемиски конзервативен концепт, според кој енергијата на пренос на електрони се складира како стабилен меѓупроизвод со висок потенцијал. Проблемот со оваа постара парадигма бил што никогаш не бил откриен високо енергетски меѓупроизвод, а доказите за пумпање на протони од страна на комплексите на ланецот за транспорт на електрони биле сè побројни и поочигледни за да можат да се игнорираат. На крајот, поради тежината на доказите, започнала пошироко да се поддржува хемиосмотската хипотеза, за која во 1978 година Питер Мичел ја добил Нобеловата награда за хемија.
Хемиосмозата е основниот механизам за синтеза на ATP во митохондриите, хлоропластите и многу бактерии и археи.
Протон-движечка сила
Движењето на јоните низ мембраната зависи од комбинација на два фактори:
Овие два градиенти заедно може да се изразат како електрохемиски градиент.
Липидните двослојни биолошки мембрани се бариери за јони. Ова е причината зошто енергијата може да се складира како комбинација на овие два градиента преку мембраната. Само специјални мембрански белковини, како што се јонските канали, понекогаш можат да дозволат јоните да се движат низ мембраната. Во хемиосмотската теорија, трансмембранските ATP синтази се многу важни. Тие ја претвораат енергијата на спонтаниот проток на протоните низ нив во хемиска енергија на фосфодиестерски врски на ATP.
Истражувачите затоа го создале терминот протон-движечка сила (анг. proton-motive force PMF), која се добива од електрохемискиот градиент. Таа може да се дефинира како мерка за потенцијалната енергија складирана во облик на комбинација од протонски концентрациски градиент и градиент на електричен потенцијал (напон) низ мембраната. Електричниот градиент е последица на сепарацијата на полнежите низ мембраната.
Во повеќето случаи протон-движечката сила е генерирана од ланецот за транспорт на електрони, кој делува како протонска пумпа, користејќи ја Гибсовата слободна енергија на редокс реакциите за да се пумпаат протони (водородни јони) низ мембраната, одвојувајќи го и електричниот полнеж низ мембраната. Во митохондриите, енергијата ослободена од ланецот за транспорт на електрони се користи за движење на протоните од митохондриската матрица (N страна) кон интермембранскиот митохондриски простор (Р страна). Овој трансфер на протони резултира со намалена концентрација на позитивно наелектризирани протони во митохондриската матрица, што доведува до акумулирање на негативен електричен полнеж на внатрешната страна на мембраната. Градиентот на електричниот потенцијал е околу -170 mV,  а е негативен во внатрешноста (N). Овие градиенти на протони (разликата во полнежите и разликата во концентрациите) создаваат комбиниран електрохемиски градиент низ мембраната, изразен како протон-движечка сила (PMF). Во митохондриите, PMF е речиси целосно составена од електричната компонента на електрохемиски градиент, додека во хлоропластите PMF се состои главно од pH градиентот, бидејќи полнежот на протоните се неутрализира од хлоридните (Cl-) и другите анјони. Во секој случај, PMF треба да биде поголем од околу 460 mV (45 kJ/mol) за АТФ-синтазата да може да синтетизира ATP.
Равенки
Протон-движечката сила се изведува од Гибсовата слободна енергија. Нека N ја означува внатрешноста на клетката, а P нека ја означува надворешноста. Оттука следи:
каде
Моларната промена во Гибсовата слободна енергија \Delta\!G често се толкува како моларен електрохемиски јонски потенцијал.
За електрохемиски протонски градиент z=1:
Мичел ја дефинирал протон-движечката сила (PMF) како
На пример, значи дека. На температура од равенката ја добива формата:
За спонтаниот протонски трансфер од P страната (релативно попозитивна и покисела) кон N страната (релативно понегативна и поалкална), има негативна вредност (слично на \Delta\!G), додека PMF има позитивна вредност (слично на редукциониот потенцијал \Delta E).
Треба да се напомене дека, како и кој било друг трансмембрански транспортен процес, PMF има насока. Знакот на разликата во електричниот потенцијал е избран да ја претставува промената во потенцијалната енергија за единица полнеж кој се транспортира низ мембраната. Протоните можат да протекуваат спонтано само од страната P кон страната N, поради што PMF е дефиниран за движење на протоните во таа насока.
Енергијата изразена овде како Гибсова слободна енергија, електрохемиски протонски градиент или протонска-движечка сила (PMF), е комбинација од два трансмембрански градиенти:
Кога системот ќе достигне рамнотежа, ; но концентрациите на двете страни од мембраната не мора да се еднакви. Спонтаното движење низ мембрана е одредено од влијанијата на двата типа на градиенти - концентрациски и електричен.
Моларната Гибсова слободна енергија за синтеза на ATP
наречена е потенцијал на фосфорилација. Односот на концентрациите во состојба на рамнотежа  може да се пресмета со споредба на \Delta\!p и, на пример, во случајот на митохондрија на цицач:
H+ / ATP = ΔGp / (Δp / 10.4 kJ·mol−1/mV) = 40.2 kJ·mol−1 / (173.5 mV / 10.4 kJ·mol−1/mV) = 40.2 / 16.7 = 2.4. Соодносот на бројот на копии на протон-врзувачката c-подединица спрема АТФ-синтетизирачката бета-подединица е 8/3 = 2.67, што укажува на тоа дека под овие услови, митохондријата функционира со 90% (2.4/2.67) ефикасност.
Всушност, термодинамичката ефикасност е помала во еукариотските клетки, бидејќи ATP мора да биде транспортиран од митохондриската матрица во цитоплазмата, а ADP и фосфатот мора да бидат внесени во митохондриската матрица. Ова „чини“ еден „екстра“ трансфер на протон за синтеза на една ATP молекула, па затоа вистинската ефикасност е само 65% (= 2,4/3,67).
Шарл Бодлер
Шарл Пјер Бодлер (9 април 1821 - 31 август 1867) — еден од најголемите и највлијателните француски поети на XIX век. Исто така, тој се истакнал и во полињата на преведувачката и критичарската дејност.
Живот и дело
Бодлер е роден во Париз на 9 април 1821 година, во куќата на аголот од улицата Отфеј и булеварот Сен Жермен, како син на Франсоа Бодлер и Каролина со моминско презиме Аршанбо-Дефаи. Во 1827 година умрел неговиот татко, а веќе следната година, мајка му се премажила за мајорот Жак Опик, одликуван учесник во походите на Наполеон. Во 1837 година, на еден гимназиски литературен конкурс, Бодлер ја добил втората награда за стиховите напишани на латински, а две години подоцна бил исфрлен од гимназијата, поради тоа што не сакал да му го даде на професорот писменцето дофрлено од еден соученик.
Во 1840 година, Бодлер се запишал на правниот факултет и почнал да ужива во слободите на студентскиот живот. Се смета дека токму во овој период Бодлер се заразил со сифилис. Загрижени поради другарувањето на Шарл со повеќе млади поети и неговата јавна боемија (со која тој се запознал во Латинскиот кварт), неговите родители решиле да го одделат од развратниот Париз и да го пратат на подолго патување. На 9 јуни 1841 година, Шарл Бодлер заминал за Калкута. Во февруари следната година, со бродот „Алсид“, шест месеци порано отколку било предвидено, Бодлер се вратил во Париз, каде се запознал со мулатката Жана Дивал, статистка во еден помал париски театар. Врската со неа, и покрај повремените прекини, траела до крајот на Бодлеровиот живот. Многу песни во неговата најпозната збирка поезија - Цвеќињата на Злото - се инспирирани токму од оваа Црна Венера.
Во 1851 година, Теофил Готје го запознал Бодлер со Аполонија Сабатје, љубовница на еден богат банкар, која во својот салон собирала познати имиња од културната елита на Париз. Наредните години, Бодлер постојано ѝ испраќал писма и свои песни никогаш не откривајќи го сопствениот идентитет. Во Ревија на два света (Revue des deux mondes) се појавиле осумнаесет песни на Бодлер со белешка дека се дел од идната збирка Цвеќињата на Злото. Во 1856 година излегле Необични приказни од Едгар Алан По, во превод на Бодлер.
На 25 јуни 1857 година, годината во која умрел генералот Жак Опик, од печат излегла највлијателната збирка поезија на XIX век - Цвеќињата на Злото чиј наслов го предложил Иполит Бабу. Во недовршениот нацрт на предговорот на „Цвеќињата на злото“, Бодлер напишал: „Оваа книга не е напишана за моите жени, ќерки и сестри, ниту за жените, ќерките и сестрите на мојот сосед. Тоа им го препуштам на оние кои имаат интерес да ги спојат добрите дела со убавиот јазик. Некои ми рекоа дека оваа поезија би можела да нанесе зло; не се израдував на тоа. Другите, со добра душа, дека таа би можела да прави добри работи; и тоа не ме натажи.“
Неколку дена подоцна, во весникот Фигаро, се појавил остар напад на збирката со посочување на песните што, според авторот на написот, се неморални. Набргу потоа, била издадена наредба за запленување на целиот тираж на збирката и било покренато обвинение против авторот и издавачот на делото. Пред судењето, Бодлер ѝ напишал писмо на Аполонија Сабатје, откривајќи го својот идентитет и песните што ѝ се нејзе посветени, и притоа ја замолил да интервенира во негова корист кај судиите. Судењето се одржало на 20 август и било одлучено Бодлер да плати казна од 300 (подоцна е намалена казната на 50 франци, на молба на Шарл), а издавачот од 200 франци. Исто така, изданието било запленето, а за шест песни, кои биле прогласени за крајно неморални, било одлучено дека не смеат да се печатат во ниту едно од наредните изданија на делото. Осудата на Цвеќињата на Злото била симната дури по една ревизија на процесот, одржана во 1949 година.
Во 1858 година, излегле Авантурите на Артур Гордон Пим на По, во превод на Бодлер, како и првиот дел на Вештачките раеви. Вториот дел од оваа книга излегол две години подоцна. По појавувањето на второто издание на Цвеќињата на Злото, во Лондон, англискиот поет и критичар Алџернон Чарлс Свинберн објавил еден напис за Бодлер во кој мошне високо го оценил неговото творештво.
Во 1864 година, во весникот Фигаро, се појавиле неколку песни во проза со заеднички наслов Сплинот на Париз. Следната година, Маларме ја објавил песната во проза Книжевна симфонија, чиј втор дел бил посветен на делото на Бодлер. И Пол Верлен објавил неколку написи за Бодлер полни со воодушевување. Во меѓувреме, здравствената состојба на Бодлер се влошила. Две години подоцна, откако ја об збијавил збирката Прибирци, при посетата на црквата Сен Лу во Намир, Бодлер претрпел мозочен удар. Како последица од него, тој ја изгубил моќта на говорот и по неколку месеци бил префрлен во една болница во Париз, каде имало поставено само една слика на Мане и една копија на Гоја. Тука, му свиреле дела на Вагнер.
На 31 август 1867 година, Бодлер умрел во рацете на мајка си, а бил погребан на 2 септември на гробиштата на Монпарнас, покрај својот очув, генералот Опик.
Осврт врз поезијата на Бодлер
Поезијата на Бодлер е тажна историја на оние заблуди со кои бил полн неговиот живот. Тоа е историја за неостварениот стремеж кон идеалот, на одвратните слики на падот и на страшните маки во моментите кога ќе се појавела свеста. Во една негова песна („Маченица“) пред нас меѓу огледалата, сликите и шарените плакати е и трупот на жена чија глава лежи на масичката. Поетот размислува за нејзиниот убиец и заклучува дека ликот на убиената ќе го следи убиецот до гробот. Исто така е страшна сликата која ги опишува труповите на жителите на Цитра, во „Пат на островот Цитра“. На луцидните моменти, кога поетот се спушта од сферите на своето болно мечтаење во областа на реалните интересирања, им ги должиме неговите најдобри песни. Оној кој декадентите го сметале за духовен водач на целото безумие, на моменти бил вистински реалист, проповедник и критичар на порокот. Во моменти на свесниот однос кон животот, тој не само што лие солзи врз човечките страдања, туку му стануваат и јасни причините поради кои настануваат тие страдања. На поетот м усе чини дека целиот свет загазил во вечен грев. Таква е песната „Пијанството на убиецот“. Во една од неговите најубави песни „Патување“ чудните морнари раскажуваат за она што го виделе. Бодлер тежнеел кон идеал, и целата негова поезија на тага и протест е создадена врз основа на тоа урнато тежнеење („Икарова тажаленка“). Бодлер се фаќа за убавината како за најголемо богатство, и како за единствениот пат кој води кон идеалот („Химна на убавината“). Но на крајот, неговата немирна душа со ништо не може да се задоволи, па тој се враќа на трансот и илузијата („Скршено ѕвоно“). Му останува само да сонува за сините хоризонти („Пејзаж“) или да се предаде на виното кое го ослободува духот од секојдневните грижи („Душата на виното“). Бунтот на Бодлер е бунт во името на крајната слобода на личноста. На опшествениот морал поетот на „Цвеќето на злото“ го протиставува моралот на слободната единка. Воопшто кај овој поет поединечната слобода е еден од највисоките идеали.
Влијание
Влијанието на Бодлер врз развитокот на англиската и француската литература е навистина големо. Најголемите француски писатели воопшто не ги штеделе епитетите за Бодлер. Така, само четири години по неговата смрт, во писмото до Пол Демени, од 15 мај 1871 година, Артур Рембо напишал дека „Болдер е највидовид, тој е крал на поетите, вистински Бог. Но, сепак, тој живеел во премногу уметничка средина и неговата форма, која толку многу ја фалат, често е закржлавена“. Во 1895 година, Стефан Маларме издава еден сонет во чест и сеќавање на Бодлер Le Tombeau de Charles Baudelaire (Гробот на Шарл Бодлер). Марсел Пруст во еден свој есеј, издаден во 1922 година, деклaративно изјавува дека заедно со Алфред де Вињи, Бодлер е „најголемиот поет на XIX век“.
Во англиското говорно подрачје, Едмунд Вилсон го смета Бодлер за човекот кој ја дава најголемата потисна сила на симболистичкото движење, преку неговото преведување на Едгар Алан По. Во 1930 година, Томас Стернс Елиот, разработувајќи ја својата теорија дека Бодлер сѐ уште не е доволно уважен и ценет, дури и во Франција, тврди дека поетот бил „голем гениј“ и уште додава дека неговата „техничка виртуозност која тешко дека некогаш ќе може да се прецени... го направила неговиот стих непресушен студиски извор за идните поети, и не само оние од неговото јазично подрачје“.
Во исто време додека Елиот го велича Бодлер од еден конзервативен и експлицитно христијански аспект, левичарските критичари како Вилсон и Валтер Бенјамин го прават тоа од една драматично различна точка. Бенјамин ги преведува Бодлеровите Tableaux Parisiens (Париски сцени) на германски и издава еден голем есеј во врска со преводот како предговор. Во доцните 1930-ти,ти, Бенјамин го искористува Бодлер како појдовна и фокусна точка во неговиот монументален обид да изврши материјалистичка проценка на културата во XIX век, Das Passagenwerk. За Бенјамин, значењето на Бодлер лежи во неговиот обид да изврши анатомија на толпата, на градот и на модернизмот.
Јован Дучиќ смета дека Бодлер ќе се чита долго време, и тоа со поголема почит од другите поети, зашто е интересен дури и тогаш кога не е убав. Во романот „Наспроти“, францускиот писател Жорис-Карл Уисманс искажува „безграничен восхит“ кон „неописливиот шарм“ на Бодлер, посочувајќи го како „речиси единствениот чии стихови, под сјајната корупка, содржеа балсам од хранлива срж“. Според Усиманс, Бодлер направил чекор понапред и стигнал „до оние области на душата каде што се разгранува чудовишната вегетација на мислата“, за разлика од дотогашната литература која се органичувала само на тоа да ја истражува површината на душата. Во времето кога литературата им ги припишувала животните болки само на несреќата поради неприфатената љубов и на љубомората, Бодлер ги испитал „оние подлабоки рани, раскопани од заситеноста, разочарувањето, презирот, во уништените души кои ги мачи сегашноста, кои се гадат од минатото, а се плашат од иднината и очајуваат.“ Во времето кога стихот служел само да го слика „надворешниот изглед на суштествата и нештата“, Бодлер успеал да го „изрази она што не може да се изрази, благодарение на еден мускулест и сочен јазик, кој повеќе од сите други, ја имаше таа чудесна моќ со необично здрав израз да ги фиксира најнедосегливите, најтреперливите морбидни состојби на исцрпените духови и тажните души“.
Полскиот поет Владислав Боњевски има напишано песна со наслов „Бодлер“.
Алсу
Алсу е руска пејачка.
Шочикецал
Шочикецал е античка божица на љубовта, убавината, женственоста, проституцијата, цвеќињата, задоволството и на младите мајки.
Шокотл
Шокотл е ѕвезден ацтечки бог поврзан со огнот.
V1726 Лебед
V1726 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 8,91.
Јакатекухтли
Јакатекухтли е ацтечки бог на трговците и патниците.
Underneath the Radar (песна)
„Underneath the Radar“ е сингл од групата Underworld издаден во 1988, од албумот Underneath the Radar.
Морзеевиот код од првите 30 секунди од песната вели: „Think global, act local“, односно „Размислувај глобално, дејствувај локално“.
Кихуакоатл
Во ацтечката митологија, Кихуакоатл е бог-змија.
Јамзаполско примирје
Јамзаполско примирје или Јамзаполски договор ― примирје потпишано на 15 јануари 1582 година помеѓу Полско-литванската Државна Заедница и Руското Царство, бил еден од договорите што ставиле крај на Ливонската војна. Следел по успешната Ливонска кампања на Иштван Батори, која кулминирала со Опсадата на Псков.
Во условите на договорот, Русија се откажала од своите претензии кон Ливонија и Полоцк, но не ги признала основните руски територии бидејќи Батори ги вратил териториите што неговите војски ги окупирале (особено, тој се откажа од Опсадата на Псков и го напуштил градот Великије Луки. Примирјето било продолжено за дваесет години во 1600 година, кога дипломатската мисија во Москва, предводена од Лев Сапиеха ги завршил преговорите со царот Борис Годунов. Примирјето било прекинато кога Полјаците ја нападнале Московија во 1605 година.
Список на државни водачи во 683 година
Ова е список на државни водачи во 83 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Петка“ - Судик
'''Св. Петка''' — црква во штипското село Судик. Му припаѓа на Штипското архијерејско намесништво во Брегалничката епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во XIX век. Обновена е во 1956 година. Иконите и дел од живописот се изработени во XIX и XX век од штипскиот зограф Коста Вангелов.
Каниетски јазик
Каниетски јазик — мртов јазик кој е дел од подгрупата на адмиралитетски јазици, од групата на океански јазици и од семејството на малајско-полинезиски јазици. Во рамките на адмиралитетските јазици, јазикот бил класифициран како западноадмиралитетски јазик. Јазикот се зборувал во Папуа Нова Гвинеја сè до 1950-те години.
Бобок
„Бобок“ (Бобок) — расказ на Фјодор Михајлович Достоевски прв пат објавен во 1873 година. Од руски, зборот „бобок“ може да се преведе како „гравче“, а во контекст на расказот се зема како синоним за глупост.
Опис
Иван Иванович е неуспешен, фрустриран писател чиј портрет го објавиле во весниците со коментар дека изгледа како лудак. Во последно време, тој чувствува болка во главата и понекогаш му се причинува некој глас кој вели „бобок, бобок“. Еден ден, тој присуствува на погребот на далечен роднина, а потоа седнува на еден гроб и почнува да размислува за гробиштата. На негово големо изненадување, тој почнува да ги слуша гласовите на неодамна починатите луѓе и се задлабочува во нивните разговори и кавги. За време на разговорот, некој од умрените споменува дека некој дамнешен мртовец мрмори нешто како „бобок, бобок“ и дека наскоро ќе им се придружат еден неуспешен писател и уредникот на еден весник. Наеднаш, Иван Иванович кивнува и мртвите замолчуваат. Тој огорчен ги напушта гробиштата ветувајќи дека повторно ќе ги посети. Врз основа на слушнатите разговори на гробиштата, тој планира да напише текст кој ќе го понуди во еден весник каде неодамна го објавиле и портретот на еден уредник.
Мишкоатл
Во ацтечката митологија, Мишкоатл е бог-змија.
Клисура на Зрновска Река
Страните на клисурата се високи 600-800 м. Клисурата е тектонски предиспонирана, доста стрмна, на некои места во вид на кањонска долина (особено пред вливот на Ломија), длабоко всечена во рифеј-камбриумски шкрилци. По тесното долинско дно е карпестото корито на Зрновска Река, со бројни брзаци и мали водопади. Водопадите, иако се мали и високи до 6 м, образувале големи и доста длабоки џиновски лонци или т.н. „вирови“. Највпечатлив вир е Девичин Вир, кој е со пречник од 8 до 10 м, длабочина до 4 м и образуван под Девичиниот Водопад висок околу 5 м. Од Девичин Вир до селото Зрновци, 5 км низводно, се поминува покрај неколку вакви „вирови“ (Колев Вир, Змијарнико, Суљов Вир), всечени во цврсти карпи. На некои места минувањето покрај нив е вистински предизвик. Горниот дел од долината на Зрновска Река со долината на Ломија поради пошуменоста и непристапноста остава впечаток на недопрена природа.
Нефуски јазик
Дијалектот на Јефрен на исток донекаде се разликува од оној на Налут и Џаду на запад. Голем број фрази од старонефуски се појавуваат во ракописите на ибадитите уште во XII век.
Птичји грип
Птичји грип е заразна болест на птиците која ја предизвикуваат одредени видови на вируси од типот Influenza virus A (некои други видови на тој вирус предизвикуваат епидемии на човечки грип). Вирусот е варијабилен и подлежен на постојани генетски промени (мутациски измени на генетската структура) поради што се појавува во голем број поттипови. Еден таков патоген вид е поттипот Х5Н1, за првпат забележан во 1997 година во Хонгконг и од тогаш се проширил во поголемиот дел од Азија и источна Европа.
Гали Акерхиелм
Гали Акерхиелм ( моминско Хофман, родена Март 28, 1907) била шведски бароницата, детски автор, новинар и преведувач. Таа била најпозната по нејзините две серии книги за деца, Ана-Лена и мачката Трисе. Таа знаелафранцуски, германски, англиски и италијански јазик и има преведено многу дела.
Живот
Гали Акерхиелм е родена на 28 март 1907 година во Казан, Русија. Таа била ќерка на рударскиот инженер Август Хофман и неговата сопруга Лидија Попова. Нејзиното семејство се преселило во Стокхолм, каде што нејзината баба по татко имала имот во Кунгшолмен. Во својот живот таа се омажила вкупно трипати, прво во 1928 година со Артуро Крочи, во Рим, разведена во 1937 година, второ во 1938 година со авторот (1896–1972), со кого во 1936 година ја добила ќерката, и трето во 1941 година со авторот и преведувач  (1910–1968).
Гали Акерхиелм го објавила својот дебитантски роман Nygift i Rom (Новженци во Рим), во 1937 година. Таа станала популарна како писателка на книги за деца, особено за нејзините серии Ана-Лена и мачката Трисе, соодветно. Објавила и десет илустрирани книги за деца. Покрај пишувањето книги, таа преведувала книги од норвешки и дански на шведски. Во 1938 година, таа го објавила својот прв превод на Али и Нино од азербејџанскиот автор со псевдонимот Курбан Саид, преку.
Гали Акерхиелм починала на 3 септември 1968 година во сообраќајна несреќа. Во таа несреќа загинал и нејзиниот сопруг Хелге Акерхиелм. Тие се погребани на гробиштата Вудленд во Стокхолм.
Кецалкоатл
Во ацтечката митологија, Кецалкоатл е бог-змија.
Антонио Рикобони
Антонио Рикобони (1541 – 1599) бил италијански научник, активен за време на ренесансата како класичен научник или хуманист и историчар.
Биографија
Антонио Рикобони е роден во Ровиго. Прво го поминал својот живот како учител, а потоа тој се преселил во 1570 година во Венеција и Падова за да студира на Универзитетот под Паоло Мануцио, Марк-Антоан Муре и Карло Сигонио. До 1571 година, тој добил докторат по граѓанско право, а набргу потоа и дипломи за канонско право. Следната година тој добил функција како професор по реторика на универзитетот, наследувајќи го Џовани Фасоло.
Меѓу неговите дела имало коментари за поетиката и Никомаховата етика на Аристотел. Тој, исто така, го објавил Де Гимназио Патавино (1598) за Универзитетот во Падова. Тој бил меѓу оние кои тврделе дека Цицерон е измамник  објавено од Сигонио. Рикобони починал во Падова.
V1743 Лебед
49 15 44.345
V1743 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 5,96.
Фабијан Канчелара
Фабијан Канчелара (Fabian Cancellara; р. ) — поранешен швајцарски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2001-2016. Канчелара постигнал голем успех во велосипедизмот откако станал професионален велосипедист. Тој е познат како квалитетен специјалист за хронометри, за класици и помошник на неговите колеги кои се натпреваруваат во генералниот пласман.
Канчелара започнал со велосипедизам на 13 години на стар велосипед. Потоа, започнал да го сфаќа спортот посериозно и победил на две последователни Светски јуниорски хронометарски првенства во 1998 и 1999. На 19 години станал професионалец и потпишал со екипата, каде возел како стажант.
Откако станал професионалец, Канчелара возел за четири професионални екипи. Постигнал голем успех на класиците; трипати победил на Париз-Рубе, еднаш на Милано-Санремо и трипати на Трката околу Фландрија. Канчелара ја освојувал воведната етапа на Тур де Франс пет пати и ја носел жолтата маичка 29 дена, што е најмногу за еден возач кој никогаш не го освоил Тур. Неговиот успех не бил ограничен само на хронометрите и класиците, бидејќи тој ги има освоено и генералните пласмани на Тирено-Адријатико, Тур де Свис и Трката околу Оман. Во 2008 година го освоил златниот медал на поединечниот хронометар и сребрениот медал на друмската трка на Летните олимписки игри. Дополнително, Канчелара е четирикратен светски хронометриски првак.
Ран живот и аматерска кариера
Го открил велосипедизмот на возраст од 13 години откако се заљубил во стариот семеен велосипед, кој го пронашол во гаражата и веднаш прекинал со фудбалот за да се насочи кон велосипедизмот. Дополнително, Канчелара бил одличен и во крос-кантри скијање во текот на неговата младост.
Велосипедските вештини на Канчелара започнале да се покажуваат уште на рана возраст, па така тој бил одлично подготвен како хронометраш и преовладувал во швајцарскиот јуниорски велосипедизам. Иван Жирар, швајцарскиот национален јуниорски екипен тренер од 1997 до 2005, изјавил дека Канчелара бил над секој друг на хронометрите. Го освоил светското јуниорско хронометарско првенство во 1998 и 1999 и на возраст од 19 години бил втор на светското хронометарско првенство за велосипедисти помлади од 23 години.
2000–2002
По второто место на Светското хронометарско првенство за велосипедисти под 23 години, Канчелара станал професионалец со екипата, која била една од најсилните екипи во светот во тоа време. Канчелара возел како практикант за екипата на крајот на 2000, пред да ѝ се приклучи на екипата за сезоната 2011, како член на „Проектот Млади возачи“. Првата победа на Канчелара како професионалец дошла на прологот на Трката околу Родос, каде исто така го освоил првиот вкупен генерален пласман.
Во 2002, екипата Мапеи се раздвоила во два дела по мерките на UCI, „Врвна екипа“ со 25 возачи и GS-III „Групо Џовани“ (младинска група) за развој на млади таленти, каде Канчелара се приклучил заедно со други возачи, како што се Филипо Поцато, Мајкл Роџерс и Бернхард Ајзел. Џорџо Сквинци, менаџерот на фирмата Мапеи, подоцна во интерју за La Gazzetta dello Sport изјавил дека ги зел Канчелара и Поцато од јуниорска категорија во неговата врвна екипа, бидејќи сакал да ја избегнат категорија под 23 години, каде допингот бил уште пораширан отколку меѓу професионалците. Сквинци исто така рекол дека Канчелара ќе биде „идниот Мигел Индуран“. Во текот на неговите две сезони со Мапеи, Канчелара ги користел неговите хронометарски вештини со голем успех, победувајќи на неколку поединечни хронометри и имал вкупни единаесет победи.
2003–2005
Откако прекинало спонзорството на на крајот на 2002, Канчелара му се придружил на  да работи како водечки човек за Алесандро Петаки во 2003. Првата победа на Канчелара стигнала на Средоземната трка; ѝ помогнал на екипата да стигне до победа на последната етапа на трката, која била екипен хронометар. На 6 април, Канчелара настапил на својот прв класик на Трката околу Фландрија. Завршил на 73. место со над десет минути зад победникот. Негов следен успех бил на краткиот пролог од 3,4 километри на Тур де Романди. Канчелара постојано завршувал на добри места на трката и поради тоа го освоил бодовниот пласман. Потоа ја освоил етапата четири поединечен хронометар на Трката околу Белгија со разлика од десет секунди пред второпласираниот. Негова последна победа во сезоната била на прологот на Тур де Свис, каде го победил Шпанецот Оскар Переиро со разлика од само една секунда.
Канчелара ја освоил првата победа во 2004 на Трката околу Катар. Канчелара ја освоил четвртата етапа на трката откако нападнал во последните километри на етапата и потоа ги отспринтал возачите пред него. Неговата следна победа стигнала на првата етапа на Сетмана Каталана де Сиклисме, каде победил при масовен спринт на воведната етапа. Следна трка на календарот за Канчелара била Трката околу Фландрија. Канчелара ја поминал целта како 42. со помалку од две минути доцнење зад победникот Штефен Веземан. Следниот викенд, настапил на Париз-Рубе по вторпат. Канчелара покажал добра форма на трката и бил член на групата од четворица возачи кои први поминале низ целта. Изгубил во спринтот на целта и завршил како четврти. Следниот успех на Канчелара стигнал на Трката околу Луксембург, каде го освоил поединечниот хронометар на четвртата етапа со четиринаесет секунди пред второпласираниот. Потоа, кон крајот на јуни, го освоил националното хронометарско првенство по вторпат. Следен успех на Канчелара бил на Тур де Франс. Го освоил прологот околу белгискиот град Лиеж и ја облекол првата жолта маичка. Канчелара го изгубил водството на втората етапа од Тор Хушовд. Канчелара учествувал на хронометарот и друмската трка на Светските друмски првенства. Канчелара добро се покажал на хронометарот и завршил како осми; доцнел над две минути во однос на победникот. По четири дена настапил на друмската трка, но не успеал да ја заврши.
Првата победа на Канчелара во сезоната 2005 била на Париз-Ница, каде ја освоил четвртата етапа откако го отспринтал другиот член на бегството Јан Кирсипу. Следно за Канчелара била Сетмана Каталана. Ја освоил последната етапа на трката, поединечен хронометар, со седум секунди пред Американецот Том Даниелсон. По Сетмана Каталана, настапил на Трката околу Фландрија и завршил како 42. со над десет минути зад победникот Том Бонен. Следниот викенд возел на Париз-Рубе каде завршил осми откако дупнатата гума му ги уништила сите шанси за победа на трката. Следната победа за Канчелара била на Трката околу Луксембург, каде ја освоил етапата 3b, поединечен хронометар. Завршил на трката со исто време како победникот Ласло Бодроги, но му било доделено второто место. По Трката околу Луксембург, Канчелара го освоил националното хронометарско првенство по третпат. Потоа, Канчелара возел на Тур де Франс, но не победил на ниедна етапа на трката. По Тур возел на HEW Класик каде завршил на четвртото место во масовниот спринт на крајот. Потоа, Канчелара настапил на друмската трка и хронометарот на Светските друмски првенства. Канчелара завршил на третото место на хронометарот и го пропуштил сребрениот медал за дваесет стотинки од секундата. Три дена подоцна ја завршил друмската трка на 123. место со над десет минути зад победникот.
2006
Екипата на Канчелара, Фаса Бортоло, се распаднала на крајот на сезоната 2005. Канчелара потпишал тригодишен договор со во текот на Тур де Франс 2005. Првата победа за Канчелара со новата екипа дошла на поединечниот хронометар на етапата 5 на Тирено-Адријатико. Потоа, возел на Милано-Санремо, каде завршил со исто време како победникот Филипо Поцато, но 24 места зад него. Една недела подоцна, Канчелара настапил на Е3 Харелбеке. Се нашол во рано бегство и водел на трката пред да биде достигнат, завршувајќи на 37. место. Следно за Канчелара била Трката околу Фландрија. Завршил шести на трката, откако бил во водечката група во потера за победникот Том Бонен и второпласираниот Леиф Хосте. Следниот викенд, Канчелара го возел последниот класик за него во сезоната, Париз-Рубе. Пред Пари-Рубе 2006 изјавил дека никогаш не бил подготвен подобро и со забрзувањето на калдрмата во шумата кај Аренберг, само малку пред 100 километри од целната линија, тој изнудил избор од само 17 возачи да се натпреваруваат за победа. Кога возачот на Владимир Гусев нападнал на калдрмата Ле Керфур де л’Арбр на 17 километри пред крајот, Канчелара го следел, пред да го помине Гусев во соло-бегство. Канчелара брзо направил 30 секунди предност пред другите фаворити и ги извозел последните километри како хронометар Продолжил да го зголемува неговото водство во преостанатиот дел од трката и завршил една и пол минута пред најблиските конкуренти. Тој станал само втор швајцарски победник на Париз-Рубе, следејќи го Хајри Сутер во 1923.
Следна победа била на поединечниот хронометар на првата етапа на Волта а Каталуња. На крајот на јуни, Канчелара го освоил третото последователно национално хронометарско првенство. Не бил избран од својата екипа за настап на Тур де Франс. Освен победата на државното првенство во јуни, Канчелара имал малку трки во јуни и јули. Следни победа во сезоната биле на Трката околу Данска. Ја освоил втората етапа и го преземал водството на трката откако извозел сам до победа. Го зголемил своето водство по победата на хронометарот на петтата етапа за осумнаесет секунди пред второпласираниот. Следниот ден ја освоил трката завршувајќи ја последната етапа. Покрај генералниот пласман на трката го освоил и пласманот за млад возач. Подоцна во месецот, возел на Вуелта а Еспања и ѝ помогнал на својата екипа на воведниот хронометар. По Вуелта, Канчелара настапил на хронометарот и друмската трка на Светските друмски првенства. На 21 септември, Канчелара го освоил хронометарот за една минута пред Американецот Дејвид Забриски и станал светски хронометарски првак. Три дена подоцна ја завршил друмската трка на 31. место.
2007
Првата половина на сезоната 2007 поминала без победи за Канчелара. Возел на Трката околу Калифорнија и бил близу етапна победа на хронометарот на петтата етапа, каде завршил на четвртото место. Завршил на 119. место на Милано-Санремо со над шест минути задоцнување зад победникот Оскар Фреир. Следната недела, Канчелара возел на Е3 Харелбеке. Пропуштил да победи пред белгискиот возач Том Бонен, откако го поминал Канчелара. Осум дена подоцна, Канчелара настапил на Трката околу Фландрија и завршил 53. откако неговите напади не биле успешни. Последниот класик што го возел Канчелара за сезоната 2007 бил познатиот Париз-Рубе, каде завршил на 19. место.
По слабиот почеток на сезоната, Канчелара започнал да постигнува успеси во јуни. Возел на Тур де Свис и го освоил воведниот хронометар, заедно со последната етапа, која иста така била хронометар. Со победата на воведната етапа на Тур де Свис, Канчелара водел на трката неколку етапи пред да ја загуби маичката од колегата Френк Шлек по етапата четири. Канчелара го продолжил неговиот успех на хронометрите со победата на националното хронометарско првенство.
Канчелара го освоил прологот на Тур де Франс во Лондон, поразувајќи го Андреас Кледен од за тринаесет секунди. На втората етапа учествувал во големата несреќа во која биле вклучени триесетина возачи. Ја поминал целта со повредена лева рака, но без никакви скршеници. Следниот ден ја освоил третата етапа откако ја достигнал и ја поминал групата на бегалците на само 500 метри пред целта. Канчелара ја носел жолтата маичка до седмата етапа, првата планинска етапа на Тур.
2008
Канчелара победил на прологот на Трката околу Калифорнија пред олимпискиот велодромски златен медалист Бредли Вигинс во неговата прва трка од сезоната. Две недели подоцна го освоил второто издание на италијанската трка Монте Паски Ероика пред Алесандро Балан. Потоа, Канчелара возел на Тирено-Адријатико каде го освоил хронометарот на петтата етапа, што му дозволило да го преземе водството на трката. Канчелара ја освоил трката со шеснаесет секунди предност пред второпласираниот возач. Само неколку дена подоцна на класикот Милано-Санремо, Канчелара се одвоил од водечката група во последните километри и победил на трката, со тоа станувајќи само вториот швајцарски велосипедист кој успеал да победи на трката, по Ерих Мехлер во 1987. На Париз-Рубе, Канчелара завршил втор откако бил отспринтан од победникот Бонен.
Како подготовка за втората половина на сезоната, Канчелара возел на Трката околу Луксембург и Тур де Свис. Канчелара го освоил прологот на Трката околу Луксембург и кратко го имал водството на трката поради оваа победа. По завршувањето на Трката околу Луксембург, настапил на Тур де Свис каде имал голем успех. Канчелара ги освоил седмата и деветтата етапа преку напади во последните километри на секоја етапа. Покрај двете етапни победи го освоил и бодовниот пласман. Канчелара бил дел во составот на неговата екипа на Тур де Франс. Канчелара се покажал како вреден член на својата екипа, помагајќи му на колегата Карлос Састре да дојде до победа на Тур. Подоцна, на Канчелара му била доделена етапната победа на претпоследната етапа, откако првичниот победник, Штефан Шумахер, бил позитивен на ЕПО.
На олимписката друмска трка во Пекинг, Канчелара бил во групата по потера на 5 километри пред целта, кога нападнал и успешно ја намалил разликата до водечката група на околу еден километар пред целта. Потоа трката била завршена во спринтерска завршница во која победил Самуел Санчес, додека Давиде Ребелин бил втор, а Канчелара го освоил третото место за бронзениот медал. Меѓутоа, подоцна се покажало дека Ребелин бил позитивен на CERA (трета генерација на еритропоетин) и неговиот медал му бил одземен. Подоцна, на Канчелара му припаднало второто место, а на првично четвртопласираниот Александар Колобнев му припаднало третото место. Првично возачите не ги добиле новите медали за нивните нови пласмани. На 18 декември 2010, Канчелара го добил медалот на Ребелин, во церемонија одржана во неговиот роден град Итиген, Швајцарија. Бронзата на Канчелара му припаднала на Колобнев. Четири дена по друмската трка, Канчелара возел на хронометарот. Го освоил златниот медал на трката со разлика од над триесет секунди пред Швеѓанецот Густав Ларсон. По завршувањето на Олимпијадата, Канчелара одлучил да не ја брани неговата хронометарска титула на Светските првенства во Варезе поради психички замор. Поради неговиот успех во сезоната 2008, Канчелара бил прогласен за швајцарските спортист на годината.
2009
Првата победа на Канчелара во сезоната 2009 дошла на прологот на Трката околу Калифорнија. Ова било втора последователна победа на прологот на Трката околу Калифорнија. Потоа, Канчелара се вратил на Тирено-Адријатико, но повреда ги спречила неговите напори да го повтори успехот од минатата година и да ја одбрани титулата. Канчелара на ја завршил шестата етапа на трката и ја напуштил трката без ниедна освоена етапа. Слабите резултати се провлекувале низ целата прва половина од сезоната, без никаков позначаен успех на класиците; не успеал да заврши на Трката околу Фландрија откако доживеал проблем со ланецот на велосипедот на трката и завршил на 49. место на крај на Париз-Рубе.
Светските друмски првенства се одржувале во неговата родна земја и тој изјавил дека би сакал победа и на двете трки. Канчелара преовладал на хронометарската трка и ја освоил со разлика од скоро минута и половина пред второпласираниот. Ова било трета победа на хронометарските трки на Светските првенства, со што се изедначил по број на најмногу победи со Австралиецот Мајкл Роџерс. Следната цел на Канчелара била друмската трка, која се одржала по три дена. Во текот на последниот круг на трката, Канчелара ја намалил разликата на водечката група во трката. На подножјето на последното искачување, Кедел Еванс (Австралија) нападнал, а другите возачи не реагирале. Канчелара ја поминал целта како петти.
Народна библиотека „Иван Вазов“
Народната библиотека „Иван Вазов“ (Народна библиотека "Иван Вазов") ― библиотека сместена во вториот по големина град во Бугарија, Пловдив. Името го носи по познатиот бугарски писател и поет Иван Вазов.
Фабијан Канчелара
2010
Фабијан Канчелара ја започнал сезоната со победа во генералниот пласман на Трката околу Оман. Го преземал водството на трката по последната етапа на трката и ја освоил трката без ниедна етапна победа. Кон крајот на март, Канчелара победил на Е3 Харелбеке откако се одвоил од Бонен и Хуан Антонио Флеча на околу 2 километри пред целта. На 4 април настапил на познатата Трка околу Фландрија. Канчелара прв нападнал на трката на Моленберг на околу 44 километри пред целта и само Бонен можел да го прати. Вториот голем напад на Канчелара се случил на најстрмниот дел на Мур ван Герардсберген. Нападот се покажал успешен, бидејќи Бонен отпаднал и тој самиот стигнал до победа. Со победата на Трката околу Фландрија, станал дваесеттиот велосипедист, кој победил на трите воведни монументи во велосипедската година - Милано-Санремо, Трка околу Фландрија и Париз-Рубе. По освојувањето на Трката околу Фландрија, Канчелара изјавил дека би сакал да победи на останатите два велосипедски монументи: Лиеж-Бастон-Лиеж и Џиро ди Ломбардија.
Народна библиотека „Иван Вазов“
Таа е втората по големина библиотека во државата која содржи повеќе од 1.500.000 книги. Библиотеката е исто така втора најстара во Бугарија, основана во 1879 година. Во 1974 година била преместена во нова зграда јужно од Градската градина. Библиотеката се состои со 134 вработени, вклучувајќи 90 висококвалификувани специјалисти и истражувачи.
Фабијан Канчелара
2010
Следната победа на Канчелара била на Тур де Свис каде го освоил прологот, кој бил поединечен хронометар околу Лугано. Канчелара бил близу етапна победа на поединечниот хронометар на деветтата етапа, но му недостигале седумнаесет секунди. Потоа, Канчелара го освоил прологот на Тур де Франс. Потоа го држел водството до втората етапа, кога етапниот победник Силвен Шаванел го преземал. Меѓутоа, Канчелара повторно го преземал водството следниот ден и го држел до седмата етапа, кога Шаванел повторно го презел. Подоцна на трката, Канчелара го освоил поединечниот хронометар на етапата 19 пред германскиот велосипедист Тони Мартин.
Шихкоатл
Во ацтечката митологија, Шихкоатл е бог-змија.
Фабијан Канчелара
2011
Првата година на Канчелара во неговата нова екипа, во која немал висококвалитетни помошници како во минатото, значело дека победувањето ќе биде потешко за Канчелара. Негова прва поголема трка во годината била Тирено-Адријатико, каде го освоил поединечниот хронометар на последната етапа. Канчелара настапил на Милано-Санремо со надежи за освојување на трката по вторпат. Бил во бегството од осум возачи кои стигнале до целта. Кога групата пристигнале на целта, Канчелара бил поразен во спринтот на линијата од Австралиецот Метју Гос и Канчелара ја поминал целта како втор.
Канчелара бил сметан како фаворит и главен кандидат на трите следни еднодневни трки - Е3 Харелбеке, Трка околу Фландрија, и Париз-Рубе - поради неговите одлични резултати во сезоната 2010 и неговата добра форма во првата половина на сезоната 2011. Ги исполнил очекувањата и ја освоил Е3 Харелбеке, иако неколкупати му се дупнала гумата и имал неколку промени на велосипедот. Започнал соло напад на 16 километри пред целта и возел сам до целта за победа. Следниот викенд, Канчелара ја започнал Трката околу Фландрија. Отпочнал напад на околу 60 километри пред целта и го достигнал предводникот Силвен Шаванел; меѓутоа, Канчелара опаднал откако Шаванел не сакал да помогне со темпото и двајцата биле достигнати од групата зад нив на Мур ван Герардсберген. На 4 километри пред целта, Канчелара нападнал двапати. Неговиот прв напад бил следен од целата група, додека неговиот втор напад можел да го следи само Шаванел и Ник Нијенс. Тројцата возеле до целта заедно, каде Нијенс победил, Шаванел бил втор, а Канчелара завршил на третото место. Париз-Рубе бил следен на календарот за Канчелара. Канчелара завршил како втор по раната несреќа, кога бил член на групата која не успеала да ги достигне водечките возачи.
На први јуни, Канчелара ја започнал Трката околу Луксембург. Го освоил прологот и бил првиот кој ја облекол водечката жолта маичка на трката. Го држел водството до втората етапа, кога етапниот победник Линус Гердеман го презел водството од него. Потоа, Канчелара возел на Тур де Свис и ја освоил воведната и завршната етапа на трката, кои обете биле поединечни хронометри. На крајот на јуни победил на националното друмско првенство откако го отспринтал Стив Морабито за победа, која била втора друмска титула за него.
Канчелара настапил на Тур де Франс во јули, но не успеал да победи на екипниот хронометар или на поединечниот хронометар. Следна за Канчелара била Вуелта а Еспања, каде ѝ помогнал на екипата да постигне победа на екипниот хронометар на првата етапа. Последните настапи во сезоната 2011 биле на друмската трка и хронометарот на Светските друмски првенства. Канчелара стигнал со надеж за победа на третата последователна победа на хронометарската трка; меѓутоа, успеал да заврши само како трет зад победникот Мартин и второпласираниот Вигинс. Четири дена подоцна, Канчелара настапил на друмската трка. Трката се завршила во спринтерска завршница во која победил Марк Кевендиш; Канчелара за малку пропуштил медал откако завршил како четврти.