cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трудово право
Детска работна сила
Брзата индустријализација на производството на крајот на 19 век довело до брзо зголемување на вработеноста на децата, а јавното мислење постојано било свесно за ужасните услови на кои овие деца биле принудени да ги издржат. Законот за мелници и фабрики за памук од 1819 година било резултат на напорите на индустријалецот Роберт Овен и го забранил детскиот труд под девет години и го ограничил работното време на дванаесет часа. Голема пресвртница во трудовото право била постигната со Законот за фабрики од 1833 година, кој го ограничи вработувањето на деца помлади од осумнаесет години, ја забрани целата ноќна работа и, што е најважно, предвидувала инспекторите да го спроведуваат законот. Клучни во кампањата за обезбедувањето на ова законодавство биле Мајкл Садлер и Ерл од Шафтсбери. Овој чин бил важен чекор напред, бидејќи наложувал квалификувана инспекција на работните места и ригорозно спроведување на законот од независно владино тело.
Долга кампања за ограничување на работниот ден на десет часа била водена од Шафтсбери и вклучувало поддршка од Англиканската црква. Биле формирани многу комисии за поддршка на каузата, а и некои претходно формирани групи дале поддршка. Кампањата конечно довела до усвојување на Фабричкиот акт од 1847 година, кој го ограничило работното време на жените и децата во британските фабрики на делотворно 10 часа дневно.
Работни услови
Овие рани напори главно биле насочени кон ограничување на детскиот труд. Од средината на 19 век, најпрво било посветено внимание на маките на работните услови за работната сила воопшто. Во 1850 година, систематското известување за фатални несреќи станало задолжително, а основните заштитни мерки за здравјето, животот и екстремитетите во рудниците беа воспоставени од 1855 година. Поставени биле и дополнителни регулативи, кои се однесуваат на вентилација, оградување на неупотребени шахти, стандарди за сигнализација и соодветни мерачи и вентили за парни котли и сродни машини.
Михај Кароји
Прва светска војна
За време на Првата светска војна, Кароjи водел мала, но многу активна пацифистичка фракција против војната, во унгарскиот парламент. Кароjи контактирал со дипломатите на Британците и Французите, зад сцената во Швајцарија за време на војната. Партијата на Кароjи била секогаш слаба група без масовна организација и само 20 членови во Парламентот, од кои повеќето не се посветувале доволно на партијата. Кароји се залагал за мир со сојузниците, полабави врски меѓу Австрија и Унгарија, укинувајќи ги барањата за франшиза кои дозволиле само 5,8% од населението да гласа и да се кандидира за претседател пред војната, и да им даде на жените право да гласаат и да имаат функција. Конкретно, барањето на Кароји во 1915 година дека ветераните треба да добијат право на глас освоило толку многу поддршка што го разлутило премиерот, грофот Иштван Тиса. Во 1916 година Кароји ги прекинал врските со неговата партија. Кароји формирал нова партија наречена Обединета партија на независноста и од 1848 година општо позната како партија Кароји.
Брак и семејство
На 7 ноември 1914 година во Будимпешта, Кароји се оженил со грофицата Каталин Андраши де Чиксенткирај и Краснахорка, со која имал три деца. Сопругата на Кароји била член на една од најмоќните семејства на Унгарија, и овој брак ја заштитил Кароји од својот влијателен свекор.
Трудово право
Работни услови
До крајот на векот, во Англија бил воспоставен сеопфатен сет на регулативи кои ги погодиле сите индустрии. Сличен систем (со одредени национални разлики) бил имплементиран во други земји во индустријализирање во вториот дел од 19 век и почетокот на 20 век.
Михај Кароји
Подоцнежен живот
На 10 април 1919 година, романските војници почнале да ја напаѓаат Унгарија за да го спречат повторното заземање на Трансилванија. Привремената влада ја основалe грофот Јулиј Кароjи (брат на Михаj), грофот Истван Бетлен, адмирал Хорти и надвојводата Јосиф во Сегед (под француска окупација).
Во јули 1919 година, Кароjи отишол во егзил во Франција и за време на Втората светска војна во Британија. Во текот на ерата Хорти, Кароjи бил во официјална немилост во својата татковина.
Трудово право
Услови за вработување
Главен проблем за секој бизнис е да се разбере односот помеѓу работникот и господарот. Постојат два вида работници, независни изведувачи и вработени. Тие се разликуваат врз основа на нивото на контрола што господарот го има врз нив. Работниците кои имаат обезбедено алатки и ресурси, се строго надгледувани, редовно платени итн., се сметаат за вработени во компанијата. Вработените мора да дејствуваат во најдобар интерес на работодавачот.
Михај Кароји
Подоцнежен живот
Во 1924 година, додека сопругата на Кароји била во Соединетите Држави, таа се разболела од тифусна треска. Кароји поднел барање за виза за да отиде во САД за да ја посети, но Стејт департментот наметнала налог за заговор, спречувајќи му да дава никакви политички говори, бидејќи Стејт департментот верувал дека е комунист. Една година подоцна, на грофицата Кароји и била одбиена виза за посета на САД, но секретарот Келог од Стејт департментот одбила да објасни на кој основ била одбиена нејзината визна забрана. Морис Ернст дејствувал како адвокат на Кароји за овие прашања.
Трудово право
Услови за вработување
Еден пример за условите за вработување во многу земји е должноста да се обезбедат писмени податоци за вработување со есенцијалната неготија (латински за „суштински услови“) на вработен. Ова има за цел да му овозможи на работникот конкретно да знае што да очекува и што се очекува. Таа опфаќа ставки вклучувајќи компензација, права за одмор и болест, известување во случај на отпуштање и опис на работното место.
Договорот подлежи на различни законски одредби. Работодавачот не смее законски да понуди договор со кој на работникот му се исплаќа помала од минималната плата. Работникот може да не се согласи со договор што му дозволува на работодавачот да го отпушти од незаконски причини.
Михај Кароји
Подоцнежен живот
Во 1946 година, Кароји, кој тогаш станал социјалист, се вратил во Унгарија и од 1947 до 1949 година служел како унгарски амбасадор во Франција. Во 1949 година, тој поднел оставка во знак на протест поради шоуто и изрекувањето на Ласло Рајк.
Тој напишал два тома мемоари додека бил во егзил; „Против целиот свет“ (Ег egész világ ellen) во 1925 година и Мемоарите: Вера без илузија во 1954 година.
Трудово право
Услови за вработување
Постојат различни мислења за тоа што претставува пронајдок што може да се патентира. Една област на несогласување е во однос на софтверските пронајдоци, но имало судски случаи кои воспоставиле некои преседани. На пример, во случајот Дијамант против Диар Врховниот суд на Соединетите Американски Држави одлучи дека Диер е подобен за патент затоа што го подобриле постоечкиот технолошки процес, а не затоа што биле имплементирани на компјутер.
Минимална плата
Многу јурисдикции го определуваат минималниот износ што може да му се исплати на работникот на час. Алжир, Австралија, Белгија, Бразил, Канада, Кина, Франција, Грција, Унгарија, Индија, Ирска, Јапонија, Јужна Кореја, Луксембург, Холандија, Нов Зеланд, Парагвај, Португалија, Полска, Романија, Шпанија, Тајван, Обединетото Кралство, САД, Виетнам, Германија (во 2015 година ) и други имаат закони од ваков вид. Минималната плата обично се поставува повисока од најниската плата, како што е определена од силите на понудата и побарувачката на слободниот пазар и затоа делува како ценовен кат. Секоја земја поставува свои закони и регулативи за минимална плата, и додека мнозинството од индустријализираните земји имаат минимална плата, многу земји во развој немаат.
Михај Кароји
Наследство
Во 1975 година, во Кошут Лајош тер бил направен споменик на Кароји од страна на Имре Варга. Во 2012 година, владата започнала со реновирање на плоштадот на начинот на кој изгледал пред Втората светска војна, а статуата на Кароли била преместена во Сиофок. Во исто време, низ Унгарија, многу градови го смениле името на сопствените улици именувајќи ги по Михај Кароји. <references group="" responsive="">
Трудово право
Минимална плата
Минималните плати се регулирани и пропишани во некои земји кои немаат експлицитни закони. Во Шведска за минималните плати се договараат страните на пазарот на труд (синдикати и организации на работодавачи) преку колективни договори кои исто така ги покриваат работниците кои не се во синдикат на работните места со колективни договори. На работните места без колективни договори нема минимална плата. Неорганизираните работодавци можат да потпишуваат договори за замена директно со синдикатите, но далеку од тоа. Шведскиот случај илустрира дека во земјите без законска регулатива, дел од пазарот на трудот нема регулирани минимални плати, бидејќи саморегулацијата се однесува само на работните места и вработените опфатени со колективни договори (во Шведска околу 90 отсто од вработените).
Националните закони за минимална плата првпат биле воведени во САД во 1938 година, Бразил во 1940 година Индија во 1948 година, Франција во 1950 година и во Обединетото Кралство во 1998 година. Во Европската Унија, 18 од 28 земји-членки имаат национални минимални плати заклучно со 2011 година.
Животна плата
Животната плата е повисока од минималната плата и е дизајнирана така што работникот со полно работно време ќе може да се издржува себеси и малото семејство со таа плата.
Часови
Осумчасовното движење доведе до првиот закон за должината на работниот ден, донесен во 1833 година во Англија. Ги ограничило рударите на 12 часа, а децата на 8 часа. 10-часовниот ден бил воспоставен во 1848 година, а потоа постепено биле прифатени пократки часови со иста плата. Фабричкиот закон од 1802 година бил првиот закон за работни односи во ОК.
Германија била следната европска земја која ги донела законите за работни односи; Главната цел на канцеларот Ото фон Бизмарк било да ја поткопа Социјалдемократската партија на Германија. Во 1878 година, Бизмарк вовел различни антисоцијалистички мерки, но и покрај тоа, социјалистите продолжиле да добиваат места во Рајхстагот. За да ја смири работничката класа, тој донел различни патерналистички социјални реформи, кои станале првиот вид на социјално осигурување. Во 1883 година бил донесен Закон за здравствено осигурување, кој на работниците им дава право на здравствено осигурување; работникот плаќал две третини, а работодавачот една третина од премиите. Осигурувањето од несреќи било обезбедено во 1884 година, додека старосните пензии и инвалидското осигурување следеле во 1889 година. Други закони го ограничувале вработувањето на жени и деца. Овие напори, сепак, не биле целосно успешни; работничката класа во голема мера останала непомирена со конзервативната влада на Бизмарк.
Во Франција, првиот закон за работни односи бил изгласан во 1841 година. Тоа го ограничило работното време на малолетните рудари. Во Третата република, трудовото право за првпат било делотворно спроведено, особено по законот на Валдек-Русо од 1884 година за легализирање на синдикатите. Со Матињонскиот договор, Народниот фронт (1936–38) ги донел законите со кои се наложуваат 12 дена секоја година платен одмор за работниците и законот кој ја ограничува стандардната работна недела на 40 часа.
Здравје и безбедност
Другите закони за работни односи вклучуваат безбедност на работниците. Најраниот англиски фабрички закон бил донесен во 1802 година и се однесувал на безбедноста и здравјето на децата текстилни работници.
Дискриминација
Ваквите закони забранувале дискриминација на вработените како морално неприфатлива и незаконска, особено расна дискриминација или родова дискриминација.
Отпуштање
Конвенција бр. 158 од Меѓународната организација на трудот вели дека работникот „не може да биде отпуштен без никаков легитимен мотив“ и „пред да му се понуди можност да се брани“. Така, на 28 април 2006 година, по неофицијални укинување на француски на првиот договор за вработување, во Лонжимо (Есон) conseil des prud'hommes (Закон за работни судски односи) суди на Договор нови вработувања во спротивност со меѓународното право и со тоа "нелегитимна" и " без никаква правна вредност“. Судот оцени дека периодот од две години на „оган по волја“ (без никаков правен мотив) е „неразумен“, и спротивен на конвенцијата.
Детска работна сила
Детскиот труд не се гледаше како проблем во поголемиот дел од историјата, само бил оспоруван со почетокот на универзалното школување и концептите на работничките и детските права. Користењето на детскиот труд било вообичаено, често во фабриките. Во Англија и Шкотска во 1788 година, околу две третини од луѓето кои работеле во текстилни фабрики на вода биле деца. Детскиот труд може да биде фабричка работа, рударство, земјоделство, помагање во бизнисот на родителите, управување со мал бизнис (како што е продажба на храна) или вршење други работи. Децата работат како водичи за туристите, понекогаш во комбинација со бизнис за продавници и ресторани (каде што можат и да работат). Други деца вршат работи како што се составување кутии или полирање чевли. Меѓутоа, наместо во фабриките и продавниците, најголемиот дел од детскиот труд во дваесет и првиот век се случува во неформалниот сектор, „продажба на улица, работа со земјоделство — далеку од дофатот на официјалните инспектори и од медиумската контрола.“
Колективно трудово право
Колективното трудово право се однесува на односот помеѓу работодавачот, работникот и синдикатите. Синдикатите (исто така „синдикати“ во САД) се организации кои генерално имаат за цел да ги промовираат интересите на своите членови. Со овој закон се уредуваат платите, надоместоците и должностите на вработените, како и управувањето со споровите меѓу друштвото и синдикатот. Ваквите работи често се опишани во колективен договор за работа.
Синдикати
Синдикатите се организирани групи работници кои се впуштаат во колективно договарање со работодавачите. Некои земји бараат од синдикатите и/или работодавачите да следат одредени процедури во остварување на нивните цели. На пример, некои земји бараат синдикатите да го анкетираат членството за да одобрат штрајк или да одобрат користење на членарината за политички проекти. Законите може да ги регулираат околностите и процедурите под кои се формираат синдикатите. Тие може да го гарантираат правото на членство во синдикатот (забрана на дискриминација на работодавачот), или да молчат во овој поглед. Некои правни кодекси им дозволуваат на синдикатите да ги обврзат своите членови, како што е барањето да се усогласат со одлуката на мнозинството при гласањето за штрајк. Некои го ограничуваат ова, како што е законодавството за „право на работа “ во делови од Соединетите Држави.
Во различни организации во различни земји синдикатот разговара со работникот во име на работодавачот. Во тоа време синдикатот разговарал со работната сила на организацијата. Во тоа време синдикатот ги извршувал своите улоги како мост меѓу работникот и работодавачот.
Учество на работното место
Правно обврзувачкото право на работниците како група да учествуваат во управувањето со работното место е признаено во некоја форма во повеќето развиени земји. Во повеќето земји-членки на ЕУ (на пример, Германија, Шведска и Франција) работната сила има право да избира директори во одборот на големите корпорации. Ова обично се нарекува „кодетерминација“ и моментално повеќето земји дозволуваат избор на една третина од одборот, иако работната сила може да има право да избира секаде од еден директор, до нешто помалку од половина во Германија. Меѓутоа, германското право за трговски друштва користи систем на поделен одбор, во кој „надзорниот одбор“ назначува „извршен одбор“. Според Mitbestimmunggesetz 1976 година, акционерите и вработените го избираат надзорниот одбор во еднаков број, но шефот на надзорниот одбор со одлучувачки глас е претставник на акционерите. Првите статути за воведување кодетерминирање на ниво на одбор биле во Британија, меѓутоа, повеќето од овие мерки, освен во универзитетите, биле отстранети во 1948 и 1979 година. Најстариот преживеан статут се наоѓа во Соединетите Американски Држави, во законите на Масачусетс за производствени корпорации, воведени во 1919 година, но тоа секогаш било доброволно.
Во Обединетото Кралство, биле изготвени слични предлози, а во 1977 година бил издаден команден документ наречен Извештај на Булок (индустриска демократија) од владата на Лабуристичката партија на Џејмс Калаган. Синдикатите директно би избрале половина од одборот. Ќе се додаде и „независен“ елемент. Сепак, предлогот не бил донесен. Европската комисија понудила предлози за учество на работниците во „петтата директива за правото на компании“, која исто така не била спроведена.
Во Шведска учеството е регулирано преку „Законот за застапување во одборот“. Законот ги опфаќа сите приватни фирми со 25 или повеќе вработени. Во овие компании работниците (најчесто преку синдикатите) имаат право да назначат двајца членови на одбори и двајца замени. Ако компанијата има повеќе од 1.000 вработени, тоа се зголемува на три члена и три замени. Вообичаена практика е да се распределуваат меѓу големите синдикални коалиции.
Информации и консултации
Статутите на работното место во многу земји бараат работодавците да се консултираат со своите работници за различни прашања.
Колективна акција
Акција за штрајк е работничката тактика која најмногу се поврзува со индустриските спорови. Во повеќето земји, штрајковите се легални под ограничен сет на услови. Меѓу нив може да биде и тоа:
Бојкотот е одбивање да се купи, продаде или на друг начин да се тргува со поединец или бизнис. Други тактики вклучуваат бавно одење, саботажа, работа до правило, седење или масовно непријавување на работа. Некои закони за работни односи експлицитно забрануваат таква активност, ниту еден не го дозволува тоа експлицитно.
Пикетирањето често се користи од работниците за време на штрајкови. Тие може да се соберат во близина на бизнисот против кој штрајкуваат за да го почувствуваат нивното присуство, да го зголемат учеството на работниците и да ги одвратат (или спречат) прекинувачите на штрајк да влезат на работното место. Во многу земји, оваа активност е ограничена со закон, со поопшт закон за ограничување на демонстрациите или со наредби за одредени акционери. На пример, законот за работни односи може да го ограничи секундарното штрајкување (подигање на бизнис поврзан со компанијата што не е директно со спорот, како што е добавувачот), или летачки штрајкувачи (мобилни штрајкувачи кои патуваат за да се приклучат на караница). Законите може да забранат попречување на другите да водат законски бизнис; незаконските опструктивни берби дозволуваат судските наредби да ги ограничат локациите за собирање или да се однесуваат на одредени начини (на пример, извикувајќи злоупотреба).
Меѓународното трудово право
Работното движење долго време беше загрижено дека економската глобализација ќе ја ослаби преговарачката моќ на работниците, бидејќи нивните работодавци би можеле да ангажираат работници во странство за да ги избегнат домашните стандарди на трудот. Карл Маркс рекол:
"Проширувањето на принципот на слободна трговија, кој предизвикува меѓу нациите таква конкуренција што интересот на работникот може да се изгуби од вид и да биде жртвуван во жестоката меѓународна трка меѓу капиталистите, бара таквите организации [синдикати] да бидат уште подалеку проширени и меѓународни." Меѓународната организација на трудот и Светската трговска организација беа примарен фокус меѓу меѓународните тела за регулирање на пазарите на трудот. Конфликтите се јавуваат кога луѓето работат во повеќе од една земја. Правото на ЕУ има сè поголем број правила на работното место.
Меѓународната организација на трудот
По Првата светска војна, Версајскиот договор го содржел првиот устав на новата Меѓународна организација на трудот (МОТ) основана на принципот дека „трудот не е стока“ и од причина што „мирот може да се воспостави само ако се заснова врз социјалната правда“. Примарната улога на МОТ била да го координира меѓународното трудово право преку издавање конвенции. Членовите на МОТ можат доброволно да ги усвојат и ратификуваат Конвенциите. На пример, првата Конвенција за часови на работа (индустрија) од 1919 година барала максимум 48 часа неделно, и била ратификувана од 52 од 185 земји-членки. ОК на крајот одбило да ја ратификува Конвенцијата, како и многу актуелни членки на ЕУ, иако Директивата за работно време ги усвоила нејзините принципи, предмет на индивидуално откажување. Уставот на МОТ доаѓа од Декларацијата од Филаделфија од 1944 година и според Декларацијата за основните принципи и права на работа од 1998 година класифицирани осум конвенции како основни.
Тие бараат слобода за членство во синдикат, колективно договарање и преземање акција (Конвенции бр. 87 и 98), укинување на принудната работа (29 и 105), укинување на трудот од страна на децата пред крајот на задолжителното училиште (138 и 182) и нема дискриминација на работа (бр. 100 и 111). Усогласеноста на членките со основните конвенции е задолжително, дури и ако земјата не ја ратификувала конвенцијата за која станува збор. За да се обезбеди усогласеност, МОТ е ограничена на собирање докази и известување за напредокот на земјите-членки, потпирајќи се на публицитетот за да се создаде притисок за реформи. Глобалните извештаи за основните стандарди се подготвуваат годишно, додека поединечните извештаи за земјите што ратификувале други конвенции се составуваат на двегодишна или поретко основа. Бидејќи механизмите за спроведување на МОТ се слаби, предложено е инкорпорирање на работните стандарди во работењето на Светската трговска организација (СТО). СТО го надгледува, првенствено, Договорот за Општата спогодба за царини и трговија, чија цел е намалување на царинските, тарифите и другите бариери за увоз и извоз на стоки, услуги и капитал помеѓу нејзините 157 земји-членки. За разлика од МОТ, прекршувањето на правилата на СТО, како што се признати во процедурите за решавање спорови, ја отвора земјата за одмазда преку трговски санкции. Ова може да вклучи враќање на целните тарифи против сторителот.
Поддржувачите побараа да се вметне „социјална клаузула “ во договорите на ГАТТ, на пример, со измена на членот XX, кој обезбедува исклучок што дозволува наметнување санкции за прекршување на човековите права. Експлицитното повикување на основните стандарди на трудот би можело да дозволи споредливи дејствија кога земја-членка на СТО ги прекршува стандардите на МОТ. Противниците тврдат дека таквиот пристап може да ги поткопа работничките права, бидејќи индустриите, а со тоа и работната сила може да бидат оштетени без гаранција за реформи. Понатаму, во Сингапурската министерска декларација од 1996 година било аргументирано дека „компаративната предност на земјите, особено земјите во развој со ниска возраст, во никој случај не смее да се доведе во прашање“. Некои земји сакаат да ги искористат предностите на ниските плати и помалку правила како компаративна предност за зајакнување на нивните економии. Друга спорна точка е дали бизнисот го преместува производството од земјите со високи плати во земји со ниски плати, со оглед на потенцијалните разлики во продуктивноста на работниците. Од ГАТТ, повеќето трговски договори се билатерални. Некои од нив ги штитат основните работни стандарди. Покрај тоа, во домашните тарифни регулативи, некои земји им даваат предност на земјите кои ги почитуваат основните работнички права, на пример според Регулативата за тарифни предности на ЕЗ, членови 7 и 8.
Работата во повеќе земји
Ова се вклопува во општата рамка во ЕУ. Според член 8 на Регулативата на работниците имаат работни права во земјата каде што вообичаено работат. Тие може да имаат побарување во друга земја ако можат да воспостават блиска врска со неа. Регулативата нагласува дека правилата треба да се применуваат со цел да се заштити работникот.
Исто така, неопходно е судот да има надлежност да го разгледа барањето. Според член 19 на Регулативата Брисел I ова бара работникот вообичаено да работи во местото каде што е поднесено барањето или е ангажирано таму.
Правото на ЕУ
Европската унија има обемни закони за работни односи кои официјално ги исклучуваат (според Договорот за функционирање на Европската унија) прашањата околу директното регулирање на платите (на пр. одредување минимална плата), правичноста на отпуштањата и колективното договарање. Низа директиви ги регулираат речиси сите други прашања, на пример, Директивата за работно време гарантира 28 дена платен одмор, Рамковната директива за еднаквост ги забранува сите форми на дискриминација и Директивата за колективни отпуштања бара соодветно известување и консултации за одлуките за економски отпуштања.
Австралија
Законот за фер работа од 2009 година ги обезбедува прописите што ги регулираат австралиските работни места и работодавците. Австралија има минимална плата и услови на работното место надгледувани од Комисијата за правична работа.
Канада
Во канадското право, „работното право“ се однесува на прашања поврзани со работни места организирани во синдикат, додека „законот за вработување“ се занимава со работници кои не се организирани во синдикатот.
Во 2017 година, премиерот Бред Вол објави дека владата на Саскачеван ќе намали за 3,5 отсто од платите на своите работници и службеници во 2018 година. Ова намалување на платите ги вклучува министрите за МПП и персоналот на кабинетот на премиерот заедно со сите луѓе вработени во владата. Ќе се применат и неплатени слободни денови, како и ограничување на прекувремената работа за да се помогне во намалувањето на платите.
Кина
Во НР Кина основните закони за работни односи се Законот за работни односи на Народна Република Кина (прогласен на 5 јули 1994 година) и Законот за договори за работни односи на Народна Република Кина (усвоен на 28-та седница на Постојаниот комитет на 10-ти Национален народен конгрес на 29 јуни 2007 година, кој стапува на сила од 1 јануари 2008 година). Административните прописи донесени од Државниот совет, министерските правила и судските објаснувања на Врховниот народен суд предвидуваат детални правила во врска со различните аспекти на вработувањето. Целокинеската федерација на синдикати, контролирана од владата, е единствениот легален синдикат. Штрајковите се формално легални, но во пракса се обесхрабрени.
Франција
Во Франција, првите закони за работни односи биле законите на Валдек Русо донесени во 1884 година. Помеѓу 1936 и 1938 година Народниот фронт донесе закон со кој се наложуваат 12 дена (2 недели) секоја година платен одмор за работниците, а законот ја ограничувала работната недела на 40 часа, исклучувајќи ги прекувремените часови. Договорот од Гренел бил договорен на 25 и 26 мај во средината на кризата во мај 1968 година, ја намали работната недела на 44 часа и создаде синдикални делови во секое претпријатие. Минималната плата е зголемена за 25%. Во 2000 година, владата на Лајонел Жоспен донела 35-часовна работна недела, намалена од 39 часа. Пет години подоцна, конзервативниот премиер Доминик де Вилпен го донесе новиот договор за вработување. Обраќајќи се на барањата на работодавците кои бараат поголема флексибилност во француските закони за работни односи, CNE предизвикала критики од синдикатите и противниците кои тврделе дека се залага за непредвидена работа. Во 2006 година, тој потоа се обидел да го донесе Првиот договор за вработување (КПП) преку гласање по итна постапка, но тоа било исполнето со протести на студентите и синдикатите. Претседателот Жак Ширак конечно немал друг избор освен да го укине.
Индија
Над педесет национални и многу повеќе закони на државно ниво ја регулираат работата во Индија. Така, на пример, постојан работник може да биде отпуштен само поради докажано недолично однесување или вообичаено отсуство. Во случајот Утам Накате, Високиот суд во Бомбај одлучи дека отпуштањето вработен поради постојано спиење на подот во фабриката е незаконско - одлуката била поништена од Врховниот суд на Индија две децении подоцна. Во 2008 година, Светската банка ја критикувала сложеноста, недостатокот на модернизација и флексибилност во индиските регулативи. Во Уставот на Индија од 1950 година, членовите 14-16, 19(1)(в), 23-24, 38 и 41-43А директно се однесуваат на работничките права. Членот 14 вели дека сите треба да бидат еднакви пред законот, членот 15 конкретно вели дека државата не треба да ги дискриминира граѓаните, а членот 16 го проширува правото на „еднакви можности“ за вработување или именување под државата. Членот 19(1)(в) му дава на секој конкретно право „да формира здруженија или синдикати“. Членот 23 забранува секаква трговија со луѓе и принудна работа, додека членот 24 забранува детска работа под 14 години во фабрика, рудник или „секое друго опасно вработување“.
Членовите 38-39 и 41-43А, сепак, како и сите права наведени во Дел IV од Уставот, не се спроведуваат од страна на судовите, наместо да се создаде аспиративна „должност на државата да ги применува овие принципи при донесувањето закони“. Првобитното оправдување за оставање на таквите принципи неспроведливи од страна на судовите било дека на демократски одговорните институции треба да им се остави дискреција, со оглед на барањата што тие би можеле да ги создадат од државата за финансирање од општото оданочување, иако таквите ставови оттогаш станале контроверзни. Членот 38(1) вели дека генерално државата треба „да се стреми да ја промовира благосостојбата на народот“ со „општествен поредок во кој правдата, социјалната, економската и политичката, ќе ги информира сите институции на националниот живот. Во членот 38(2) понатаму се вели дека државата треба да ги „минимизира нееднаквостите во приходите“ и врз основа на сите други статуси. Членот 41 создава „право на работа“, кое Националниот закон за гаранција за рурално вработување од 2005 година се обидува да го спроведе во пракса. Членот 42 бара државата „да обезбеди одредба за обезбедување правични и човечки услови за работа и за породилно олеснување“. Членот 43 вели дека работниците треба да имаат право на животна плата и „услови за работа кои обезбедуваат пристоен животен стандард“. Членот 43А, вметнат со Четириесет и вториот амандман на Уставот на Индија во 1976 година, создава уставно право на кодетерминирање со тоа што бара државата да донесе закон за „да обезбеди учество на работниците во управувањето со претпријатијата“.
Индонезија
Индонезија во суштина го обновила својот систем за трудово право во раните 2000-ти по промената на режимот и со поддршка на МОТ. Овие три статути, исто така, сочинувале нова законска рамка за индустриски односи:
2. Закон бр. 13 од 2003 година за работна сила, кој донел законски други минимални работнички права; и
3. Законот бр. 2 од 2004 година за решавање на спорови од индустриски односи, воспоставил нов систем за решавање спорови од индустриски односи.
Иран
Иран ги нема ратификувано двете основни конвенции на Меѓународната организација на трудот за слобода на здружување и колективно договарање и една за укинување на детскиот труд.
Мексико
Мексиканското трудово право ја одразува историската меѓусебна врска помеѓу државата и Конфедерацијата на мексиканските работници. Конфедерацијата е официјално усогласена со Институционалната револуционерна партија. Иако законот им ветува на работниците право на штрајк и на организирање, во пракса е тешко или невозможно за независните синдикати да се организираат.
Шведска
Во Шведска многу прашања на работното место како што се работното време, минималната плата и правото на надоместок за прекувремена работа се регулирани преку колективни договори во согласност со шведскиот модел на саморегулација, односно регулирање од самите страни на пазарот на трудот за разлика од државната регулатива (закон за работни односи). Забележителен исклучок е Законот за заштита при вработување со кој се регулираат договорите за вработување и опсежните права на вработените за вработување под одредени услови.
Швајцарија
Законот за работни односи на Швајцарија ги покрива сите стандарди кои го регулираат вработувањето на некој вид. Регулирањето на вработувањето од страна на приватните работодавачи е во голема мера усогласено на федерално ниво, додека вработувањето во јавниот сектор сè уште преовладува во различни кантонални закони. Конкретно, граѓанската стандардизација е распределена на различни закони. Од поголемо значење, особено новиот Федерален устав од 1999 година, Кодексот на облигационите односи, Законот за работни односи, како и во јавниот сектор, Федералниот закон за персонал.
Обединето Кралство
Фабричките акти (првиот во 1802, потоа 1833) и Законот за господар и слуга од 1823 година биле првите закони што ги регулирале работните односи во Обединетото Кралство. Повеќето закони за вработување пред 1960 година се засновале на Законот за договори. Оттогаш има значително проширување пред се поради „движењето за еднаквост“ и Европската унија. Законите се или акти на парламентот наречени статути, статутарни регулативи (направени од Државен секретар според акт на парламентот) или судска практика (развиена од различни судови).
Првото значајно проширување бил Законот за еднакви плати од 1970 година. Овој акт бил воведен за да се постигне еднаквост во платите за жените на работното место. Од 1997 година, промените во законот за вработување на Обединетото Кралство вклучуваат зајакнати права за мајчинство и татковство, воведување на Национална минимална плата и регулативи за работно време, кои го покриваат работното време, паузите за одмор и правото на платен годишен одмор. Законот за дискриминација е заострен, со заштита од дискриминација сега достапна врз основа на возраст, религија или убедување и сексуална ориентација, како и пол, раса и попреченост.
Соединети Држави
Законот за фер работни стандарди од 1938 година го поставил максималната стандардна работна седмица на 44 часа. Во 1950 година ова било намалено на 40 часа. Зелената карта им дава право на имигрантите да работат, без потреба од посебна работна дозвола. И покрај стандардната максимална работна недела некои линии на работа се потребни повеќе од 40 часа. На пример, работниците на фармата можат да работат повеќе од 72 часа неделно, проследено со најмалку 24 часа одмор. Исклучоци од периодот на пауза постојат за одредени вработени во бербата, како што се оние кои се вклучени во бербата на грозје, овошките од дрвјата и памукот.
Професионалци, службеници (административни асистенти), технички и машински вработени не можат да бидат отпуштени поради одбивање да работат повеќе од 72 часа во работната недела. Овие тавани, во комбинација со конкурентниот пазар на труд, често ги мотивираат американските работници да работат повеќе часови. Американските работници во просек земаат најмалку слободни денови од која било развиена земја.
Петтиот и четиринаесеттиот амандман на Уставот на Соединетите Држави ја ограничуваат моќта на федералните и државните влади да дискриминираат. Приватниот сектор не е директно ограничен со Уставот, но неколку закони, особено Законот за граѓански права од 1964 година, ја ограничуваат дискриминацијата на приватниот сектор кон одредени групи. Петтиот амандман има експлицитно барање Федералната влада да не ги лиши поединците од „живот, слобода или имот“, без соодветна законска процедура и имплицитна гаранција дека секое лице добива еднаква законска заштита. Четиринаесеттиот амандман експлицитно им забранува на државите да ги прекршуваат правата на поединецот на правилен процес и еднаква заштита. Еднаквата заштита ја ограничува моќта на државата и федералните влади да дискриминираат во практиките за вработување со тоа што нееднакво ги третираат вработените, поранешните вработени или кандидатите за работа поради членство во група, како раса, религија или пол. Поради процесот на заштита бара вработените да имаат фер процедурални процес пред да се прекине ако прекинувањето е поврзана со "слобода", како и право на слободен говор, или имотната корист.
Националниот закон за работни односи, донесен во 1935 година како дел од законодавството за Њу Дил, им го гарантира правото на работниците да формираат синдикати и да се вклучат во колективно договарање.
Законот за возрасна дискриминација при вработување од 1967 година забранува дискриминација при вработување врз основа на возраста во однос на вработените на возраст од 40 години или постари.
Наслов VII од Законот за граѓански права е главниот федерален статут во однос на дискриминацијата при вработување, кој забранува незаконска дискриминација при вработување од страна на јавни и приватни работодавци, работни организации, програми за обука и агенции за вработување врз основа на раса или боја, религија, пол и национално потекло. Одмаздата е исто така забранета со Наслов VII против секое лице што се спротивставува на која било практика забранета со статутот, или за поднесување обвинение, сведочење, помагање или учество во постапка според статутот. Законот за граѓански права од 1991 година ги прошири штетите достапни за случаите од Наслов VII и на тужителите од Наслов VII им даде право на судење со порота.
Халаха (еврејски религиозен закон)
Почетоците на халахското трудово право се во Библијата, во која две заповеди се однесуваат на оваа тема: Законот против одложените плати (3. Мојсеева 19:13; 5. Мој. 24:14–15) и правото на работникот да ги јаде родот на работодавачот (5. Мој. 23:25-26). Талмудскиот закон - во кој трудовото право се нарекува „закони за вработување работници“ - елаборира многу повеќе аспекти на работните односи, главно во Трактат Баба Мециа. Во некои изданија, таламудот, следејќи го Тосефта, ги упатува страните на обичајното право: „Сè е како обичај на регионот [постулатите]“. Модерното халахично трудово право се развиваlo многу бавно. Рабинот Израел Меир Хакоен (Хафец Хајим) го толкуваl правото на работникот за навремена исплата во тенденција што јасно го фаворизира работникот пред работодавачот, но не се однесува на новите прашања за работните односи. Само во 1920-тите го наоѓаме првиот халахистички авторитет кој се занимава со прашањата на синдикатите (кои лесно би можеле да се вкотват во талмудскиот закон) и правото на штрајк (што е доста проблематично во однос на талмудскиот закон). Рабини АИ Кук и Бен Зиор Меир Хаи Узиел имаат тенденција за корпоративно решавање на работните конфликти, а Рабин Моше Фајнстајн јасно усвоил либерален демократски, колективнен, договорен модел. Од 1940-тите, халахичката литература за трудовото право била збогатена со книги и написи кои се однесуваа на растечки опсег на прашања и во основа го усвоија либерално-демократскиот пристап.
Анастас Николов
Анастас (Наце) Николов - македонски зограф и резбар, претставник на Дебарската школа.
Биографија
Роден е во втората половина на XIX век во дебарското мијачко село Тресонче, во семејството на познатиот зограф Никола Дамјанов. Потекнува од големиот зографски род Рензовци. Работел како учител во Прилеп, Гевгелија и на други места. Како и неговите роднини се занимавал и со резбарство - учествувал во резбањето на иконостасот на црквата „Св. Димитрија“ во Скопје. Подоцна се преселил во Штип.
Знамиња на сојузните држави на САД
Знамињата на сојузните дражви, територии и федералниот округ се одликуваат со регионални разлики согласно месната историја, како и различните стилови и ликовни начела. Сепак, највеќето имаат амблеми на еднобојна заднина, често со сина боја.
Најновото државно знаме е она на Јута (преработено на 16 февруари 2011), а најновото територијално знаме го имаат Северните Маријански Острови (1 јули 1985).
Историја
Современите знамиња на државите потекнуваат од 1890-тите, со желбата сојузните држави да бидат претставени со свои посебни обележја на Светската изложба во Чикаго во 1893 г. Највеќето од нив се осмислени и усвоени помеѓу 1893 г. и Првата светска војна.
Во 2001 г. Северноамериканското вексилолошко здружение спровело анкета за знамињата, чиј исход вели дека Ново Мексико има најдобро ликовно решение во цела Северна Америка, а најлошото ѝ припаѓа на Џорџија. Во 2003 г. Џорџија усвоила ново знаме, и со тоа ѝ ја отстапила честа на најлошо знаме на второпласираната Небраска, која и понатаму го користи.
Тековни државни знамиња
Ова се тековните знамиња на сојузните држави на САД. Датумите во загради се однесуваат на денот на усвојување на знамето во законодавниот дом на дадената држава.
Тековни знамиња на териториите и федералниот округ
Ова се тековните знамиња на федералниот округ и териториите на САД. Датумите во загради се однесуваат на денот на усвојување на знамето во законодавниот дом на дадената територија/округ.
Државното знаме на САД е службено (званично) на сите острови, атоли и гребени во состав на малите оддалечени острови на САД. Меѓутоа, службените (званични) знамиња се во употреба во пет од овие девет островски територии:
Бејкеровиот Остров, Хауленд, Џарвисовиот Остров и Кингменовиот Гребен немаат знамиња.
Тековни поморски знамиња
Мејн и Масачусетс имаат поморски знамиња кои се разликуваат од нивните државни знамиња.
Црква „Пресвета Богородица Елеуса“ - Нивици
Оваа испосничка еднокорабна црквичка со полукружен свод е изѕидана во пештера и претставува добар пример за поствизантиската уметност во Македонија. Фасадата е украсена со имитација на керамички орнаменти во духот на старите комнински традиции. Внатре има зачуван живописод 1409/1410 г. и една икона од 1452 г. Според двата натписа зограф бил Јоаникиј, а имињата на дарителите се Сава, Јаков и Варлаам, за време на владеењето на кралот Волкашин во 1410 г. Ова не е сосем исправно, бидејќи Волкашин загинал во 1371 г. водејќи ја Маричката битка, и тогаш територијата веќе била под османлиска власт. Според други податоци, црквата е подигната во 1373 г., што е поверодостојно.
Претставата на покровителката Пресвета Богородица Елеуса (Милостива) е насликана во полукружна ниша над западната врата. Мештаните црквата ја нарекуваат „Свети Петар“.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Лидо (Белград)
Лидо (српски: Лидо) е нестанбена урбана населба во Белград, главниот град на Србија. Се наоѓа во белградската општина Земун.
Локација
Лидо се наоѓа на северниот врв на островот Голема војна, на Дунав. Тоа е всушност мала, зашилена песочна плажа без постојани жители, која покрива само мал дел од островот, бидејќи целиот остров Голема војна е заштитен со закон и урбанизацијата не е дозволена.
Одлики
Името го добила по Лидо во Венеција и се развила како дива плажа, како алтернатива на многу популарната и официјална плажа и парк Ада Циганлија. И покрај тоа што беше многу популарен меѓу жителите на Земун, никогаш не успеа да се доближи до популарноста на Ада Циганлија. Плажата е мала, без надзор и без речиси никакви сместувања, освен неколку ресторани. До неа можеше да се дојде само со чамци до раните 2000-ти кога југословенската војска секое лето поставуваше понтонски мост. Организацијата на „Ехо фестивал“ на островот во почетокот на 2003 година помина катастрофално поради лошото време и финансиските малверзации на организаторите.
Веќе запуштената плажа Лидо ја доживеа најлошата судбина во 2006 година, за време на катастрофалните поплави. Она малку од инфраструктурата што постоеше таму беше измиено од Дунав. Плажата не беше вратена во претходната состојба, таа година не беше поставен понтонскиот мост и останаа само два брода за превоз на луѓе до островот. Како резултат на сето тоа, наместо 10.000 луѓе кои дневно го посетувале Лидо во претходните години, во 2006 година немало повеќе од 200–300. За летото 2007 година Лидо конечно беше подготвено за посетителите и мостот е повторно поставен. Дополнителни подобрувања претходеа на сезоната 2008 година. Просторот на брегот и зелениот појас околу Лидо беше исчистен и уреден и за прв пат беше поставена спасителна служба на плажата, како и полициска патрола и бродска брза помош. Наместо мост, беше организиран само пристап со брод, од двете страни на Земун и Дорќол (централен Белград).
Наводи
44.83944°N, 20.42472°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 44.83944°N, 20.42472°W
Лаутербах (Тирингија)
Лаутербах (Lauterbach) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Ѓорѓе Бодиновиќ
Ѓорѓе Бодиновиќ бил српски крал на државата Дукља во XI век. Го наследил својот татко Константин Бодин. На тронот на Дукља бил во два наврати: од (1113–1118) и од (1125–1131). За време на неговото владеење се обидел да ја обнови идејата на татко му за обединување на српските земји, но не успеал. Помеѓу првото и второто владење на Ѓорѓе со Дукља управувал Грубеша Бранисављевиќ, братучед на големиот рашки жупан Урош I, кој бил наклонет на Византија. Откако народот го соборил Грубеша и го вратил Ѓорѓе на престолот, византискиот император Јован Комнен ги нападнал српските области, ја освоил Рашка и заробил многу Срби кои подоцна ги населилил дури во Азија. Подоцна Урош ја признал византиската власт и како резултат на тоа, византиската војска набрзо го скршила отпорот на Ѓорѓе Бодиновиќ, го заробила и го однела во заточеништво во Константинопол.
Детството и младоста
Ѓорѓе бил син на Бодин и Јаквинта, чиј брак бил склучен во 1081 година. Негови браќа биле Михаило, Арлирица и Томо. Веројатно имал 12 години во 90-тите на 11 век.
Прво владеење (1113-1118)
Ѓорѓе со војска отишол во Скадар кај вујко му Гојислав. Грубеша бил единствениот приведен во Скадар. Во тоа време војсководецот Калојован Куман заедно со Гојислав го нападнале Ѓорѓе. Гојислав и војсководецот ја добиле битката, а Ѓорѓе побегнал во местото Облик. Тогаш војсководецот го освоил градот Скадар. Подоцна го извлекле Грубеша од ќелијата и го поставиле за владетел на реонот на Дукља. По ова Ѓорѓе побегнал во Рашка. Подоцна, Ѓорѓе се вратил со војска пред градот Бар и успеал да го собори Грубеша.