cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Речица (Охридско)
Население
Во 2013 година, селото имало само 1 жител преку текот на целата година.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било седиште на некогашната рурална Општина Косел.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Косел, во која селото покрај селото Речица, се наоѓале и селата Вапила, Горно Лакочереј, Долно Лакочереј, Завој, Косел, Куратица, Ливоишта, Опеница, Орман, Плаќе, Расино, Свиништа и Сирула. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Речица, во која влегувале селата Плаќе, Речица и Свиништа.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1342 според Државната изборна комисија, сместено во приватен објект во селото Свиништа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 97 гласачи.
Иселеништво
Во периодот меѓу двете светски војни, од селото немало голем број на иселеници. Меѓутоа, по Втората светска војна имало значителен одлив на населението. Иселеници има во селата Орман (Ристески, 3 к.), Горно Лакочереј (Славевци, 4 к., Речковци, 2 к.) и Долно Лакочереј (Крчевци, 5 к. и Речковци, 6 к.), а иселеници има и во градот Охрид.
Луј Август Бланки
Луј Август Бланки (на француски: Louis Auguste Blanqui; 8 февруари 1805 - 1 јануари 1881) бил бил француски социјалист и политички активист, познат по неговата револуционерна теорија на Бланкизам.
Рани години, политичка активност и прво затворање (1805-1848)
Неговиот татко, Жан Доминик Бланки бил подпрефект, а негов брат е либералниот економист Жером-Адолф Бланки. Студирал право и медицина, но својата вистинска вокација ја нашол во политиката, и многу брзо стана еден од главните претставници на напредната мисла.
Во 1824 година станал член на друштвото Карбонари и зел активно учество во повеќето републиканска заговори во текот на овој период. Во 1827 година, под власта на Шарл X, учествувал во уличните борби во Руен Сен Денис, при што сериозно бил повреден. Во 1829 година се приклучи во весникот Глобус на Пјер Леро и учествувал во Јулската револуција од 1830. Потоа се приклучи на друштвото Amis du Peuple ("Пријатели на народот"), каде што се запознал со Филип Бунароти, Распаил, и Арманд Барбис.
Бил осуден на издржување на казна затвор поради своите републикански погледи и истапувањата против владеењето на Луј Филип (1830-1848). Во мај 1839 година, на Бланкистите го инспирирале востанието кое било кренато во Париз. Ова востание добило поддршка од во Лигата на праведниците, претеча на Комунистичката Лигата на Карл Маркс, којшто и учествувал во востанието.
Како водач на друштвото Société des Saisons на 14 јануари 1840 година бил осуден на смрт, казната пдоцна била преиначена во доживотен затвор.
Ослободување, револуционерна дејност и други затворања (1848-1879)
Бил ослободен во текот на Револуцијата од 1848, меѓутоа ги продолжил своите напади на постојните институции. Револуцијата не го задоволила. Насилставата на друштвото Société républicaine centrale, кое било основано од неговите приврзаници и преку кое барале промена на власта, придонеле да дојде во судир со поумерените републиканци.
Во 1849 година бил осуден на десет години зтвор. Додека ја издржува казната испратил писмо до социјалдемократите во Лондон, писмото му било приложено на Карл Маркс. Во 1865 година успеал да избега од затвор и во странство ја прдолжил својата пропагнадна кампања против француската влада. Општата амнестија од 1869 година му овозможила да се врати во Франција. Склоноста на Бланкистите кон насилството се увидело во 1870 година во две неуспешни вооружени демонстрации: едена на 12 јануари на погребот на Виктор Ноир, новинар застрелан од Пјер Бонапарта, а другата на 14 август, кога тој го раководел обидот за одземање ма шеснаесет пиштоли од касарната. По падот на Француското царството, преку револуција од 4 септември, Бланки основал клубот и весникот La patrie en danger (Татковината е во опасност).
Бланки бил во групата која за кратко ја презеле власта на 31 октомври, меѓутоа поради таа дејнсот повторно бил осуден на смрт во отсуство. Адолф Тјер успеал да го упаси. Неколку дена подоцна избувнало востание со кое било основана на Париската комуна,   Бланки бил избран за претседател на комуната. Комунарите понудиле ослободување на сите нивни затвореници ако владата Тјер го ослободи Бланки, но нивната понуда била одбиена, и Бланки бил спречен да земе активно учество во Париската комуна. Карл Маркс подоцна истакнал дека Бланки беше водач кој е пропуштен од страна на Комуната. Сепак, во 1872 година Бланки бил осуден, заедно со другите членови од Комуната, на егизл на некоја од француските колонии. Меѓутоа поради неговото нарушено здравје оваа казна била заменета со зтворска казна во Франција. На 20 април 1879 година е избран за депутата на Бордо, иако изборите биле прогласени за не валиден, Бланки бил ослободен и ја продолжил својата агитација.
Идеологија
Како социјалист, Бланки ја фаворизирал прераспределба на богатството. Но тој се разликува од останатите социјалистички струи. Од една страна, спротивно од Карл Маркс, Бланки не верувал во доминантната улога на работничката класа, ниту во народните движења: тој сметал дека револуцијата треба да се изведе од страна на една мала група, која ќе воспостави привремена диктатура по пат на насилство. Во овој период на транзиција, тиранијата ќе дозволи спроведување на новиот поредок, по што моќта ќе биде предадена на народот. Во друга смисла, Бланки повеќе се занимава со самата револуција отколку со идното општество кое би произлегле од револуцијата. Тој се разликува од утописките социјалистите. За бланкистите, со соборувањето на буржоаскиот општествен поредок и револуцијата, суфициентно завршуваат, барем за нивните непосредни цели. Бланки беше еден од не-марксистичките социјалисти на своето доба.
Смрт
По говорот одржан на политички состанок во Париз, Бланки доживеал мозочен удар. Тој почина на 1 јануари 1881 година и бил погребан на гробишта Père Lachaise. Неговиот гроб бил изработен од Јулиус Далу.
Наследство
Бескомпромисниот радикализам на Бланки, и неговата определба да го спроведе со насилство, го доведе до конфликт со секоја француската влада за време на неговиот живот, и како последица на тоа, тој помина половина од својот живот во затвор. Покрај своите безбројни придонеси во новинарство, тој го објавил своето делото L'Eternité par les astres (1872), каде ги претставил сопствените погледи за вечното враќање. По неговата смрт, неговите дела по економските и социјалните прашања биле собрани и објавени под насловот на Социјалистичката критиката (1885).
Италијанскиот фашистички весник Il Popolo d'Italia, основан и редактиран од Бенито Мусолини, имал еден цитат од Бланки: "Chi ha del ferro ha del pane", ("Оној што има железо, има леб").
Хаџидимово (општина)
Општина Хаџидимово (Община Хаджидимово) — општина во Неврокопско, Пиринска Македонија, во денешната Благоевградска област, југозападна Бугарија. Центар на општината е градот Хаџидимово. Општината има 15 населени места со вкупно население од 10.069 жители (2015).
Населени места
Општината има 15 населени места. Тие се следниве (имињата во заграда се сегашните, сменети од бугарската држава):
Кверагерди
Кверагерди (Hveragerði) — град во јужниот дел на Исланд, односно спаѓа во Јужниот регион, брои околу 2.300 жители и е седумнаесетти град по големина во Исланд. Градот е поврзан со копнен, воден и воздушен сообраќај. Кверагерди, заедно со уште неколку градови во земјата, се смета за еден од поважните и поголемите населени места во државата.
Камерун
Камерун (Cameroun), офиц. Република Камерун () — држава во Централна Африка. Се граничи со Нигерија на север; Чад на североисток; Централноафриканската Република на исток; Екваторска Гвинеја, Габон и Република Конго на југ. Крајбрежјето на Камерун лежи на заливот Бијафра, дел од Гвинејскиот Залив во Атлантскиот Океан.
Службени јазици во Камерун се францускиот и англискиот. Државата често се нарекува „Африка во мало“ поради својата геолошка и културна разновидност. Некои од природните одлики вклучуваат плажи, пустини, планини, прашуми и савани. Највисоката точка лежи на околу 4100 метри и се наоѓа на планината Камерун во југозападниот регион на државата, додека најголемите градови во однос на број на жители се Дуала на реката Вури кој воедно претставува главен економски град и главно морско пристаниште, Јаунде, главниот политички центар и Гаруа. По независноста, новообединетата нација се придружила на Комонвелтот, иако поголемиот дел од териториите претходно биле германска колонија и по Првата светска војна, француски мандат. Државата е добро позната по своите оригинални стилови на музика, особено макоса и бикутси и по успешната фудбалска репрезентација.
Најраните жители на територијата ги вклучува цивилизацијата Сао околу езерото Чад и ловечкото племе Бака во југоисточната прашума. Португалските истражувачи пристигнале на брегот во 15 век и ја нарекле територијата Rio dos Camarões (Реката на шкампи), што подоцна станало Камерун во англискиот и другите јазици. Фуланските војници го основале Емиратот Адамава на север во 19 век и различни етнички групи на запад и северозапад воспоставиле моќни водештва и фонови. Камерун станал германска колонија во 1884.
По Првата светска војна, територијата била поделена помеѓу Франција и Обединетото Кралство како мандатна територија. Политичката партија Сојуз на народите на Камерун се залагала за независност но била забранета од Франција во 1950-те, што било причина за избувнувањето на Камерунската борба за независност. Државата прогласила војна против Француските и милитантните групи на УПЦ до 1971. Во 1960, делот од Камерун кој бил под француска власт станал независен и наречен Република на Камерун под власта на претседателот Ахмаду Ахиџо. Јужниот дел на Британските Камеруни бил обединет во сојуз во 1961 во формирањето на Федералната република на Камерун. Федерацијата била напуштена во 1972 година. Државата биле преименета во унитарна држава во 1972 и Република на Камерун во 1984.
Во денешно време, Камерун се одликува со релативно висока политичка и социјална стабилност. Ова помогнало во напредокот на земјоделството, патиштата, железниците и широкозастапените индустрии на нафта и дрвени материјали. Сепак, голем број на камерунци се занимаваат со земјоделство, користејќи ги добиените производи само за себе и своите фамилии. Од 1982 Пол Бија е Претседател и ја води партијата за демократсткото движење на камерунскиот народ. Државата била подложена на тензии од страна на англофонските територии. Политичарите на ваквите држави се залагаат за поголема децентрализација и дури целосно одделување или независност на одредени делови од Камерун.
Историја
Историјата на денешен Камерун е за првпат воспоставена за време на ерата на неолитот. Најдолгите постојани групи на жители ги вклучуваат Бака (Пигми). Оттука, се верува дека миграциите на Банту во источна, јужна и централна Африка започнале пред околу 2,000 години. Културата на цивилизацијата Сао се појавила околу Езерото Чад 500 години пр.н.е. и оттука се појавиле Канем и државата следбеник, Борнуската Империја. Кралствата и водечките групи се појавиле на западот.
Португалските експедитори стигнале на брегот во 1472 година. Приметиле изобилие на видот шкампа Lepidophthalmus turneranus на реката Вури и ја нарекле  (Река на шкампи), што подоцна станало Камерун на англиски и други јазици. Во текот на наредните десет века, европските интереси придонеле кон тоа да се воспостави трговија со луѓето кои живееле на брегот и христијанските мисионери пробиле во внатрешноста на територијата.
19 век
Во раниот 19 век, Модибо Адама ги водел фуладските војници на џихад на северот против луѓето кои не биле муслимани и оние кои биле делумни муслимани. Тој исто така го воспоставил и емиратот Адамава. Доселените народи кои избегале од Фуланите предизвикале големо прераспоредување на населението. Северниот дел на Камерун бил важен дел во мрежата на арапскиот договор за размена на робови.
Племето Бамум има свој јазичен систем, познат како писмо на Бамумите или Шу Мом. Писмото им било доделено од страна на султанот Ибрахим Нџоја во 1896, и се предава во Камерун во склоп на проектот за бамумското писмо и архиви. Германија почнала да ги воспоставува своите корени во Камерун во 1868 кога компанијата Воерман од Хамбург изградила складиште. Објектот бил изграден на речното устие на реката Вури. Подоцна, Густав Нахтигал склучил договор со еден од локалните кралеви за да се предаде регионот на германскиот цар. Германското Царство ја зазела територијата како колонија во 1884 и почнала да навлегува во нејзината внатрешност. Германците биле пречекани со отпор од страна на жителите на државата кои не сакале тие да се населат на територијата на нивната држава. Под влијание на Германија комерцијалните компании биле оставени да ги регулираат локални администрации. Овие концесии го користеле принудениот труд на Африканците со цел да направат профит. Африканците биле присилени да работат со банани, гуми, палмино масло и плантации на какао. Германија започнала со проекти за да ја подобри инфраструктурата во својата колонија, имплементирајќи строг систем на принуден труд кој бил широко критикуван од другите колонијални сили кои постоеле во тоа време.
20 век
Со поразот на Германија во Првата светска војна, Камерун станал мандатна територија и бил поделен на француски Камерун и британски Камерун во 1919. Франција ја интегрирала економијата на Камерун со таа на Франција и ја подобрила инфраструктурата со капитални инвестиции и вешти работници, модифицирајќи го системот на присилен труд.
Франција ја протерала најрадикалната политичка партија, Унија на народот на Камерун (француски: Union des Populations du Cameroun (UPC)), на 13 јули 1955. Ова предизвикало долга герила војна и атентат на водачот на партијата, Рубен Ум Нјобе. Прашањето во помирниот британски дел на Камерун било дали повторно да се обединат со Францускиот Камерун или да се приклучат кон Нигерија.
Независност (1960)
На 1 јануари 1960, Францускиот Камерун стекнал независност од Франција под водство на претседателот Ахмаду Ахиџо. На 1 октомври 1961, поранешниот британски Јужен Камерун се обединил со Францускиот Камерун и се формирала Федералната Република Камерун. Ахиџо ја искористил војната против UPC која сè уште била во тек со цел да ја насочи моќта во претседателската улога, продолжувајќи да го прави тоа дури и по стишувањето на UPC во 1971.
Неговата политичка партија, Националната унија на Камерун, станала единствената легална политичка партија на 1 септември 1966 и во 1972 година, федералниот систем на уредување бил укинат и заменет со Обединетата Република на Камерун, предводена од Јаунде. Ахиџо имплементирал економска политика на планиран либерализам, давајќи им предност на земјоделските култури и нафтениот развиток. Владата ги користела парите од нафтата за да создаде заштедина на национален фонд, да ги плати фармерите и да финансира поголеми проекти за развиток; сепак многу од овие иницијативи не биле успешни поради тоа што Ахиџо назначил неквалификувани сојузници да ги спроведат. Ахиџо ја напуштил функцијата на 4 ноември 1982 и ја предал својата позиција на неговиот констутиционален следбеник, Пол Бија. Ахиџо сепак останал на власт на CNU и пробал да ја предводи државата од зад сцената додека Бија и неговите сојузници не го присилиле да се повлече. Бија започнал со своето управување движејќи се кон подемократска власт, но неуспешниот државен удар го натерал да започне со користење на сличен водачки стил како неговиот претходник.
Економска криза започнала да се појавува во средината на 1980-те и крајот на 1990-те како резултат на интернационални економски состојби, суша, пад на цената на нафтата и долгогодишно присуство на корупција, лош менаџмент и кронизам. Државата се насочила кон странска помош, намалени владини трошоци и приватизирани индустрии. Со повторното внесување на системот на повеќепартиска политика во декември 1990, групите на поранешната територија на Јужен Британски Камерун повикале кон поголема автономија и Јужниот Национален Совет на Камерун се залагал за целосно одвојување од Република Амбазонија.
21 век
Во јуни 2006, разговорите околу територијалниот спор со Бакаскиот полуостров биле разрешени. Разговорите се воделе помеѓу камерунскиот претстедател Пол Бија, нигерскиот претседател Олусегун Обасанжо и генералниот секретар на ОН Кофи Анан и завршил со предавање на контрола на Камерун на горенаведениот полуостров кој изобулува со нафта. Северниот дел на територијата бил формално предаден на камерунската влада во август 2006 и остатокот на полуостровот му бил оставен на Камерун 2 години подоцна, во 2008.
Во февруари 2008, Камерун се соочил со најлошото насилство во последните 15 години кога штрајк на транспортната унија прераснал во насилен протест во 31 општина. Во мај 2014, веднаш по киднапирањето на ученичка во Чибок, камерунскиот претседател Бија и чадскиот претседател Идрис Деби изјавиле дека прогласуваат војна на Боко Харам, и испратиле трупи кон границата со Нигерија.
Политика и влада
Претседателот на Камерун е одбран и ја создава полисата, управува со владини агенции, командува со вооружените сили на државата, преговара и ратификува договори и објавува вондердна состојба. Претседателот ги назначува владините лица во сите сектори, од премиерот (кој се смета за главен на владата), до провинцијални гувернери и дивизионални офицери. Претседателот е избран со гласање на народот на секои седум години. Народното собрание ја оформува легислативата. Телото се состои од 180 членови кои се избираат на секои пет години и се состануваат трипати годишно. Законите се донесуваат доколку има глас на мнозинство. Ретко се случува собранието да смени или да спречи легислатива донесена од претседателот.
Конституцијата на 1996 воспоставува втора локација на парламент, Сенат кој содржи 100 седишта, воспоставен во април 2013 и е предводен од Претседател на Сенатот кој е конституционален следбеник во случај на временска празнина на функцијата претседател на Републиката. Владата назначува авторитет на традиционални шефови и останати функции за да управуваат на локално ниво и да ги решаваат проблемите сè додека таквите решенија не се спротивставуваат со националниот закон.
Легалниот систем на Камерун е широко заснован на францускиот закон, а има влијанија и од заедничкото право. Покрај тоа што е номинално независно, судството влегува во склоп на авторитетот на Министерството за Правда. Претседателот ги поставува судиите на сите нивоа. Судството е официјално поделено на трибунали, апелационен суд и врховен суд. Националното Собрание избира членови на деветчлениот високоправен суд кој пресудува за високорангирани членови на владата во случај тие да се обвинети за велепредавство или нарушување на национална безбедност.
Политичка култура
Камерун се смета за држава со широкозастапена корупција на сите позиции во владата. Во 1997, Камерун вопоставил анти-корупциски бироа во 29 министерства, но само 25% останале употребувани во пракса. Во 2012, Транспаренси интернешнел го пласирал Камерун на 144-то место во списокот на 176 држави рангирани од најмалјку корумпирани до најмногу корумпирани. На 18 јануари 2006, Бија започнал анти-корупциски погон под водство на Националниот Обзерваториум против Корумпираност. Има неколку висококорумпирани подрачја во Камерун, како што се царината, јавниот здравствен сектор и јавното обезбедување.
Организациите за човекови права ја обвинуваат полицијата и воените сили за неправилно постапување, дури и малтретирање криминални осомненици, етнички малцинства, хомосексуалци и политички активисти. Затворите се преполни со недостаток на соодветна храна и медицински прибор. Затворите коишто се управувани од традиционални управители во северот се обвинети за држење политички спротивставеници под налог на владата. Меѓутоа од првата деценија на 21 век, голем број на полицајци и жандармери биле судски гонети за неправилно однесување.
Демократското Движење на Камерун воспоставено од претстедателот Бија, е единствената легална политичка партија од декември 1990. Голем број политички партии се формирани оттогаш. Првична опозиција е Социјалдемократскиот фронт, заснован на англофонскиот регион на државата и предводен од Џон Фру Нди. Бија и неговата партија одржувале контрола на претседателството и на народното собрание во националните избори, за кое соперниците тврделе дека било нефер. Организациите за човекови права тврдат дека владата ги потиснува слободите на опозициските групи со тоа што спречува демонстрации, попречува средби и апси опозициски водачи и новинари. Особено луѓето кои го користат англискиот јазик се дискриминирани; протестите често ескалираат во насилни судири и убиства. Во 2017, претседателот Бија го откажал пристапот до интернет 94 дена во делот од државата во кој се зборува на англиски јазик, попречувајќи пет милиони луѓе.
Куќата на Мирот го рангира Камерун како „неслободен“ во рамките на политички права и цивилни слободи. Последните парламентарни избори биле одржани на 30 септември 2013.
Надворешни односи
Камерун е член на Комонвелт на нациите и Франкофонијата. Полисата за надворешни односи е слична со таа на најблискиот сојузник на државата, Франција (една од поранешните колонијални владетели). Камерун зависи од Франција за одбрана, иако воените трошоци се високи во споредба со другите сектори на владата. Бија се судрил со владата на Нигерија во однос на поседништвото на Бакаскиот полуостров кој е богат со нафта (спорот бил разрешен со Договорот Гринтри) и со претседателот Омар Бонго на Габон поради лично соперништво.
Административна поделба
Конституцијата на државата го дели Камерун на 10 полуавтономни подрачја, секое под администрација на избран регионален совет. Секој регион е воден од страна на началник избран од страна на претседателот.. Овие водачи се задолжени да ја имплементираат волјата на претседателот, да даваат извештаи за општата состојба и условите во регионите да управуваат со грѓанското општество, да се грижат за зачувување на мирот и да ги надгледуваат лицата назначени за помалите административни единици. Управителите имаат повеќе правна моќ: можат да повикаат на пропаганда во своето подрачје и да ја повикаат армијата, жандармеријата и полицијата. Сите службени лица на месната управа се вработени во Министерството за територијална управа на централната влада, од каде што локалните власти исто така ги добиваат своите буџети.
Регионите се поделени на 58 дивизии (француски ). Овие региони се предводени од офицери назначени од претседателот. Регионите се исто така поделени на подрегиони, предводени од помошни дивизиони офицери. Дистриктите, предводени од управители, се најмалите административни единици.
Трите најсеверни региони се Далечен Север, Север , и Адамава. Веднаш на југ од нив се наоѓаат Центарот и Истокот. Јужната покраина лежи на Гвинејскиот Залив и на јужната граница. Западниот регион на Камерун е поделен на четири помали региони: Брег и Југозапад  се на крајбрежјето и регионите на Северозападот  и Западот  се тревни површини.
Образование и здравство
Во 2010, стапката на писменост во Камерун била проценета околу 75.02% (од кои псименоста кај машки била застапена со 81.15%, а кај женските со 68.9%). Најголемиот број на деца имаат пристап до државни училишта кои се поевтини од приватните и религиозните установи. Образовниот систем е мешавина на британските и француските колонизатори кои ја поседувале државата во минатото и најголемиот дел од наставата се одвива на француски или англиски јазик.
Камерун е една од државите кои имаат најголема стапка на посета на настава од страна на учениците во Африка. Девојчињата посетуваат настава поретко отколку момчињата поради културните норми, домашните обврски, рани бракови, бременост и сексуална злоупотреба. Покрај тоа што стапката на присуство е повисока во југот, има непропорционален број на наставници, оставајќи ги подрачјата од северните делови на државата со недоволен персонал. Одењето на училиште во Камерун е исто така под влијание на принудно работење на деца. Според Департментот на САД за труд на деца, откриено е дека 56% од децата на возраст од 5 до 14 години биле работници и дека 53% од децата на возраст од 7 до 14 години работеле во исто време додека посетувале настава. Во декември 2014, на списокот на добра произведени користејќи труд на деца, објавен од страна на Бирото за итернационален труд, Камерун бил спомнат меѓу државите кои користеле деца во производството на какао.
Квалитетот на здравството е претежно низок. Во Камерун има само еден доктор на секои 5,000 луѓе, според Светската здравствена организација. Има само неколку професионалци поради финансиските намалувања во здравствениот систем. Докторите и медицинските лица кои се стекнале со едукација во Камерун емигрираат од државата поради тоа што платите се ниски, а работната норма е висока. Голем дел од медицинските сестри се невработени иако има голема потреба од нивната дејност и помош. Некои од нив помагаат доброволно со цел да не ги изгубат стекнатите вештини. Надвор од големите градови, медицинските институции се најчесто од низок квалитет и има недостаток на медицински прибор.
Просечната должина на живот била околу 54.71 години во 2012, што претставува една од најниските во целиот свет. Ендемските болести кои се застапени вклучуваат денга, филаријаза, лајшманиоза, маларија, менингитис, шистосомијаза, и африканска трипаносмијаза. Застапеноста на ХИВ/СИДА се проценува на 5.4% за тие кои се на возраст помеѓу 15 и 49 години, иако постоењето на стигма околу болеста во државата спречува да се пријават сите случаи на болеста. Практикувањето на користење топли или цврсти објекти со цел да се спречи развитокот и/или целосно да се отстранат градите на девојчињата е застапено во државата и влијае на здравјето на женското население. Генитално осакатување на жените е практика која не е премногу застапена но се документира помеѓу некои припадници на државата; според извештајот на УНИЦЕФ од 2013 година, 1% од жените на Камерун биле подложени на ваква практика. Традиционалните исцелители се популарна алтернатива на научно-заснована медицина.
Географија
Со површина од 475442 км2, Камерун е 53-та најголема држава во светот. Територијата е малку поголема од таа на Шведска и споредлива со таа на Папуа Нова Гвинеја. Државата се наоѓа во централна и северна Африка и зазема дел од Гвинејскиот Залив и Атлантскиот Океан. Камерун лежи помеѓу 1° и 13°N, и 8° и 17°E.
Туристичката литература ја опишува државата како „Африка во минијатура“ поради тоа што ги има сите климатски и вегетациски одлики на континентот: брег, пустина, планини, прашума и саванa. Соседи на државата се Нигерија и Атлантскиот Океан на запад; Чад на североисток; Централноафриканска Република на исток; и Екваторска Гвинеја, Габон и Република Конго на југ.
Камерун е поделен на пет поголеми географски зони кои се одликуваат со доминантни физички, климатски и вегетативни одлики. Рамнината на крајбрежјето навлегува 15 до 150 километри во внатрешноста на Гвинејскиот Залив и има просечна елевација од 90 метри. Овој појас се одликува со премногу топла и влажна клима и кратка сушна сезона, има густа шума и го содржи едно од највлажните места на планетата, дел од брежните шуми на Крос-Санага-Боко.
Нерегуларен синџир на планини, висорамнини и ридови се познати како планински венец и се протегаат од Планината Камерун на брегот - највисоката точка на Камерун се наоѓа на 4095 метри —речиси до Езерото Чад на камерунската северна граница на 13°05'N. Овој регион има блага клима, особено на високата западна висорамнина и покрај тоа што има големо количество на врнежи. Почвата е една од најплодните во Камерун, особено таа која се наоѓа околу вулканската Планина Камерун. Вулканските активности тука имаат создадено езера од кратери. На 21 август 1986, езерото Њос, кое претставува езеро од кратер, исфрлило јаглерод диоксид и убило околу 1,700-2,000 луѓе. Овој регион бил опишан од светскиот фонд за диви растенија и животни како екорегионот на високите шуми на Камерун.
Камерун има четири извори на дренажа. На југот, главните реки се Нтем, Нјон, Санга и Вури. Овие реки течат југозападно или западно директно кон Гвинејскиот Залив. Реките Джа и Кадеи течат југоисточно во Реката Конго. Во северен Камерун, Реката Бенуе тече северно и западно и се празни во реката Нигер. Реката Логон тече северно кон Езерото Чад кое Камерун го дели со три соседни земји.
Стопанство
Бруто-домашниот производ на Камерун е проценет на околу 2,300 американски долари во 2008, еден од десетте највисоки во потсахарска Африка. Најголемиот маркет на извоз се одвива во Франција, Италија, Јужна Кореја, Шпанија и Обединетото Кралство. Камерун се стреми кон тоа да стане видна земја до 2035. Државата се одликува со цела деценија на силна економска активност каде БДП-то растело во просек 4% на година. За време на периодот од 2004–2008 година, јавниот долг бил намален од над 60% БДП до 10% и официјалните резерви квадруплирале до 3 билиони американски долари. Камерун е дел од Банката на Централни Африкански Држави (во кои претставува доминантната економија), организацијата за царини и економска унија на Централна Африка и организацијата за хармонизација на бизнисното право во Африка. Официјалната државна валута е ЦФА франкот.
Невработеноста се проценува околу 4.4% во 2014, и околу третина од населението живеела под границата на сиромаштијата со 1.25 американски долари на ден во 2009. Од доцните 1980-ти, Камерун ги следи програмите на Светската Банка и Меѓународниот монетарен фонд (ММФ) со цел да ја намали сиромаштијата, да ги приватизира индустриите и да го зголеми економскиот раст. Владата има преземено мерки со цел да го поттикне туризмот во државата.
Природните ресурси на Камерун се многу погодни за земјоделство и арборикултура. Околу 70% од населението има фарми и земјоделството сочинувала 19.8% од БДП-то во 2009. Поголемиот дел од земјоделството е извршен од страна на локални фармери со едноставни алатки и со цел да овозможат сопствен опстанок. Вишокот на произведени производи се продава, а некои луѓе имаат посебни земјишта само за комерцијална употреба. Урбаните центри се особено зависни од селска земјоделство за нивните прехранбени производи. Почвата и климата на брегот дозволуваат комерцијална култивација на банани, какао, маслинови палми, гума и чај. Во внатрешноста на јужната камерунска висорамнина, некои од културите кои се одгледуваат се кафе, шеќер и тутун. Кафето е главна култура во западните планински предели, а на северот, природните услови дозволуваат одгледување на култури како памук, земјени јаткасти плодови и ориз. Зависноста од извоз на земјоделски производи предизвикува Камерун да биде афектиран при промена на нивните цени.
Стока се одгледува низ целата држава. Со рибарството се занимаваат околу 5,000 луѓе и тоа придонесува околу 100,000 тони морска храна секоја година. Месо од недомашни животни е важна храна за руралните камерунци и денес претставува еден од специјалитите во урбаните центри на државата. Комерцијалната трговија на ова месо прераснала во поголема закана за дивиот свет во Камерун од обесшумувањето.
Јужните прашуми имаат големи резерви на дрвја, со проценета покривка од 37% од целосната земјена површина на Камерун. Сепак, големи шумски површини се тешко достапни. Сечењето, за кое се главно задолжени странско поседувани фирми, ја снабдува државата со 60 милиони американски долари во година во даноци. Законите предлагаат сигурна и одржувачка експлоатација на дрва но, во пракса, оваа индустрија е една од најмалку регулираните во Камерун.
Индустријата заснована на фабрики придонела кон околу 29.7% од БДП-то во 2009. Повеќе од 75% од камерунската сила се наоѓа во Дуала и Бонабери. Камерун содржи важни минерални ресурси, но овие не се доволно добро минирани. Експлоатацијата на бензин има паднато од 1986, но сè уште пости сектор каде што промени во цените имаат голем ефект врз економијата. Водопадите и брзаците ги спречуваат јужните реки, но овие водни површини нудат прилики за хидроелектричен развој и придонесуваат за генерирањето на поголем дел од енергијата во Камерун. Реката Снага ја снабдува најголемата хидроелектрична станица, која се наоѓа во Едеа. Остатокот на енергија во Камерун доаѓа од термални мотори снабдени со нафта. Поголемиот дел од државата е без сигурни извори за создавање на енергија.
Инфраструктура и војска
Транспортот во Камерун е често тежок. Освен неколку релативно добри патарини кои ги спојуваат поголемите градови, патиштата се слабо одржувани и оштетени од страна на суровото време поради тоа што само 10% од нив се прекриени со катран. Затворањето на патиштата честопати најмногу се користи од полицијата и жандармеријата со цел да собираат мито од патниците. Разбојништвото на патиштата долго време го спречува транспортот помеѓу источните и западните граници и од 2005, проблемот станал поизразен на истокот кога Централноафриканската Република се дестабилизирала повеќе.
Меѓуградските автобуски линии кои се во поседништво на неколку приватни компании ги спојуваат сите големи градови. Тие се најпознатото транспортно средство после железничката станица Камрејл. Железничкиот сервис се протега од Кумба на запад до Белабо на исток и Нгаундере на север. Интернационалните аеродроми се сместени во Дуала и Јаунде, а третиот е во конструкција во Маруа. Дуала е главното морско пристаниште на државата. На север, Реката Бенуе е сезонски достапна од Гаруа преку Нигерија.
Покрај тоа што слободата на печатот се подобрила после првата деценија на 21 век, таа е сè уште корумпирана и користена за специјални интереси и политички групи. Новините рутински вршат цензура на своите содржини со цел да избегнат владина репресалија. Најголемите радио и телевизиски станици се предводени од државата и останатите комуникации, како што се копнените телефони и телеграфите се под контрола на владата. Мобилните мрежи и снабдувачите на Интернет се имаат драстично зголемено од првата деценија на 21 век и се значајно нерегулирани.
Од 2015, камерунските воени сили (француски: Forces armées camerounaises, FAC), се состојат од армијата на државата (Armée de Terre), воената морнарица (Marine Nationale de la République (MNR)), камерунските воздужни сили (Armée de l'Air du Cameroun, AAC), противпожарните бригати, бригадите за брза интервенција и жандармеријата. Машките и женските лица кои имаат наполнето 18 или 23 години и имаат завршено средно училиште можат да се пријават за воена служба. Тие кои го прават тоа треба да служат 4 години. Во Камерун нема воено регрутирање но владата повремено повикува волонтери.
Демографија
Бројот на жители во Камерун во 2015 бил 22,250,000. Животниот век на жителите е околу 57.3 години (55.9 години за мажи и 58.6 години за жени). Населението на Камерун е речиси еднакво поделена на рурални и урбани жители. Густината на население е највисока во големите урбани центри, западните планински региони и рамнините во североистокот. Дуала, Јаунде и Гаруа се најголемите градови додека Висорамнината Адамава, југоисточната депресија Бенуе и поголемиот дел од Јужнокамерунската Висорамнина се ретко населени. Според податоците на мрежното место на камерунската влада, стапката на плодност во државата била 5.0 во 2004.
Бегалци
Во 2007, Камерун содржел околу 97,400 бегалци. Од овие, 49,300 биле од Централноафриканската Република (од кои поголемиот дел биле протерани кон западот поради војната), 41,600 од Чад, and 2,900 од Нигерија. Киднапирањата на камерунски граѓани од страна на Централноафриканската република се зголемиле од 2005. Во првиот месец на 2014, илјадници бегалци кои бегале од насилството во Централноафриканската Република стигнале во Камерун. На 4 јуни 2014, AlertNet објавил статија тврдејќи дека околу 90,000 луѓе избегале до Камерун од декември и околу 2,000 неделно (претежно жени и деци) сè уште ја преминуваат границата. Ертарин Казин, директор на Светската Прехранбена Програма рекол дека жените и децата пристигаат во Камерун во „шокантна состојба“, поминувајќи недели или месеци на пат, снаоѓајќи се за храна во целиот тој процес.
Јазици
Англиски и француски се официјално јазици иако француски е јазикот кој луѓето го разбираат повеќе (повеќе од 80%). Германски, јазикот на оригиналните колонизатори бил заменет одамна од страна на француски и англиски. Камерунски пиџин англиски е лингва франка во териториите кои претходно биле раководени од страна на Британија. Јазикот кој претставува ешавина на англиски, француски и пиџин и е наречен „франкангле“ (FrancAnglais) се здобил со популарност во урбаните центри од средината на 1970-те. Владата ја поддржува двојазичноста на англиски и француски и поради тоа официјалните документи се напишани на двата јазици. Како дел од иницијативата за тоа да се поддржи двојазичноста во државата, шест од осумте универзитети во државата се целосно двојазични. Двата јазици исто така се користат во секојдневните медиуми, а постојат и голем број средни училишта во кои наставата е билингвална. Покрај колонијалните јазици, во Камерун се користат и околу 250 други јазици кои ги зборуваат околу 20 милиони камерунци. Поради ова, Камерун се смета за една од лингвистички најразновидните држави во светот.
Религија
Камерун има високо ниво на верска слобода и разновидност. Преовладувачката религија е христијанството, кое го практикува околу две третини од целото население, додека исламот е вера на значајното малцинство кое претставува една петтина од бројот на жители. Муслиманите се најзастапени во северот додека христијаните се наоѓаат претежно во јужните и западните региони, но луѓе кои ги практикуваат двете вери може да се најдат насекаде во државата. Големите градови имаат голем број луѓе од двете групи. Муслиманите во Камерун се поделени на Суни (вклучувајќи ги вахабите), Шии, Суфи и други муслимани. Покрај овие религии, постојат голем број луѓе кои сè уште ги практикуваат традиционалните африкански религии.
Луѓето од северозападот и југозападот кои биле дел од британскиот Камерун се претежно протестанти. Деловите на јужните и западните региони во кои се зборува француски се претежно католички. Јужните етнички групи претежно веруваат во христијанство или традиционални африкански анимистички верувања, или пак синкретичка комбинација на двете. Луѓето веруваат во маѓепсништво и владата ги забранува тие обичаи. Вештерките се често подложени на насилство од страна на толпи. Се смета дека исламистичката џихадистичка група Боко Харам оперира во Северен Камерун. Во северните региони, фуланските етхнички групи кои предоминираат се претежно муслимански, но целото население е речиси подеднакво поделена помеѓу муслимани, христијани и следбеници на оригиналните религиски верувања (наречени кирди („пагани“) од страна на Фуланите). Бамумските етнички групи на Западниот Регион се претежно муслимански. Традиционалните религии се практикуваат во руралните подрачја во државата но ретко јавно во градовите, поради тоа што голем дел од оригиналните религиозни групи се појавиле локално и останале од локален карактер.
Медиуми
Медиумите во Камерун се застапени преку независни аутлети. Нацијата има само еден национален весник кој е во поседништво на државата. Постојат и голем број на публикации кои се јавни и приватни - јавни телевизиски станици и приватни канали, радио станици кои се јавни, приватни и странски како и достапност до Интернет. Цензурирање на новинарите е широкозастапено во Камерун. Во 2011 владата била замешана во обиди за блокирање на друштвената мрежа Твитер во државата. Во 2009, глобалната класификација за слобода на печатот од страна на организацијата Репортери Без Граници ја рангирала државата на 109 место од 175 држави. Во државата постојат печатени медиуми кои се објавуваат нерегуларно и имаат мала циркулација кај жителите. Поголемиот дел од нив се објавуваат на француски јазик, но и на голем број локални африкански јазици. Најголемиот дневен весник е Cameroon Tribune кој се објавува на француски и на англиски јазик.
Музика и танци
Музиката и танцот се неизбежен дел од камерунските церемонии, социјални собири и раскажување на приказни. Традиционалните танци се комплексни и се поделени на машки и женски или забрануваат учество на припадници од некој од двата пола. Целите на танцот може да бидат едноставно за забава или за религиозна посветеност. Традиционално, музиката се пренесува усно и за време на еден типичен перформанс, хор на пејачи повторуваат солист. Музичката придружба може да биде едноставна како на пр. плескање со раце или тропање со стапала, но традиционалните инструменти вклучуваат ѕвончиња кои ги носат танцувачите, чукала на камбани, тапани и токинг-тапани, флејти, ѕвечки, стругала, жичени инструменти, свирки и ксилофони; комбинацијата на овие инструменти е во зависност од тоа за која етничка група и регион се работи. Некои изведувачи пејат песни сами, придружени од инструмент кој личи на харфа.
Популарни музички стилови се амбасе беј на крајбрежјето, асико на Баса, мангамбеу на Бангангте, и тсамаси на Бамилеке. Нигериската музика извршила влијание на камерунските изведувачи и хајлајф хитот „Sweet Mother“ на Prince Nico Mbarga е најпродаваната африканска грамофонска плоча во историјата. Двата најпознати стилови на музика се макоса и бикутси. Макоса музиката се развила во Дуала и е мешавина на традиционална музика, хајлајф, соул и музиката во Конго. Настапувачи како што се Ману Дибанго, Франсис Бебеј, Мони Биле, и Petit-Pays го популаризирале овој стил во светски рамки во 197-те и 1980-те. Бикутси музиката се појавила од воената музика помеѓу Евондо. Настапувачи како што се Ан-Мари Нзие ја претвориле во популарна музика за танц во 1940-те и настапувачи како што се Мама Охандџа и Les Têtes Brulées ја прославиле во интернационални рамки за време на 1960-те, 1970-те и 1980-те.
Кујна
Камерунската кујна варира по регион но голем вечерен оброк кој се состои само од главно јадење е застапен во целата држава. Традиционално јадење е засновано на кокојами, пченка, тапиока, банана за готвење, компири, ориз, или јам, кои се често замешани во тестесто фуфу. Ова се сервира со сос, супа или чорба која е направена од зеленчуци, земјени јаткасти плодови, палмово масло или други состојки. Месото и рибата се популарни но скапи додатоци, а пилешкото се користи само за специјални пригоди. Јадењата се најчесто лути, зачинети со сол, сос од црвен пипер и Маги.
Честа е употребата на сребрен прибор но храната традиционално се јаде со помош на десната храна. Доручекот се состои од остатоци од леб и овошје со кафе или чај. Најчесто доручекот се прави со пченично бражно во различни јадења како пуф-пуф (крофни), акра банана која се прави со банани и брашно, торти од грашок и многу други. Ужинките се популарни, особено во поголемите градови каде што можат да бидат купени од улични продавачи. Вода, палмино вино и банту пивото се традиционални пијалаци кои се сервираат со оброците иако пивото, газираните пијалаци и виното стекнале популарност. Пивото 33 Експорт е официјалниот пијалак на фудбалска репрезентација и еден од најпознатите брендови, придружувајќи им се на Кастел, Amstel Brewery, и Гинис.
Локална уметност и занаети
Традиционалната уметност и занаетите се практикуваат низ целата држава за комерцијални, декоративни и религиозни цели. Резбарството и скулптурите се особено чести. Висококвалитетна глина на западните планински региони дозволува да се развиваат грнчарството и керамичарството. Другите занаети вклучуваат плетење кошници, работење со бронза и месинг, калабаш резба и сликарство, работење со кожа и везење. Традиционалните куќни градби користат локално достапни материјали и можат да се појават во разни форма, од постојани засолништа изградени од листови кои биле користени од номадсите Мбороро до правоаголни куќи од кал и покриви од сламки и трски на јужните луѓе. Куќи изградени од материјали како цемент и калај се сè почести и почести. Модерната уметност е главно промовирана од независни културни организации.
Литература, филм и спорт
Камерунската литература претежно опфаќа содржини со европски и африкански теми. Писателите кои твореле во времето на колонијализмот, како што се Луис-Мери Пука и Санки Маимо биле образовани од страна на европски мисионерски општества и предлагале асимилација во европската култура како начин за влез на државата во модерниот свет. По Втората светска војна, писатели како Монго Бети и Фердинанд Ојоно го анализирале и критикувале колонијализмот и ја отфрлиле асимилацијата.
Кратко по независноста, режисери како Жон-Пол Нгаса и Терез Сита-Бела истражувале слични теми. Во 1960-те, Монго Бети и други писатели пишувале за теми како што се пост-колонијализам, проблеми во развојот на Африка и повторно воспоставување на африканскиот идентитет. Во меѓувреме, во средината на 1970-те, режисери на филмови како што се Жон-Пиер Диконге Пипа и Даниел Камва претежно создавале содржини во кои го претставувале конфликтот помеѓу традиционалното и пост-колонијалното општество. Литературата и филмовите во наредните две децении се фокусирале претежно на целосно камерунски теми.
Националната полиса строго го поддржува спортот во сите форми. Традиионални спортови на Камерун се трки со каноа и борење и стотици маратонци учествуваат во 40 километарската трка на надеж која се одвива на Планината на Камерун секоја година. Камерун е еден од ретките тропски држави кои се имаат натпреварувано во Зимските олимписки игри. Спортот во Камерун е доминиран од фудбал и изобилува со аматерски фудбалски клубови кои се организирани по етнички линии и корпоративни спонзори. Фудбалската репрезентација на Камерун е еден од најуспешните во Африка по силниот насап во светското првенство во фудбал во 1982 и 1990. Камерун има освоено пет титули на Африканскиот куп на нации и златен медал на Олимписките игри во 2000 (машка категорија во фудбал). Женскиот африкански куп на нациите бил одржан во периодот ноември-декември 2016.
Capitol Punishment: The Megadeth Years
Насловот на компилацијата е алузија за непремостливите несогласувања на Мегадет со нивните издавачи од Капитол. Групата го прекинала договорот со Капитол и потпишале со Сануктари. Но, според првично потпишаниот договор со Капитол, од Мегадет биле обврзани да издадат барем уште еден албум под таа продукциска куќа, па така впрочем да одлучиле да ја направат оваа компилација. На овој албум бил поставен материјал од сите нивни дотогашни студиски албуми, со исклучок на Killing Is My Business... and Business Is Good!. Под притисок од страна на Капитол, на овој диск биле вметнати двете новосоздадени песни, што предизвикало огромна огорченост кај сите членови. Мастејн и Елефсон се согласиле на тој услов, како би се ослободиле од постојниот договор со Капитол, а го ставиле Capitol Punishment за наслов на изданието за да истакнат дека соработката со Капитол за нив била еден вид незаслужена казна. Овој албум повеќе не се печати.