cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дончо Штипјанчето
Во затворот
Дончо во битолскиот затвор се нашол со организациските луѓе Јордан Гавазов и Стојан Лазов, а заедно го нападнале просрпскиот настроен Мицко Крстевски кои 4 пати бил прободен со нож, а Дончо поради тоа се нашол нови три месеци во 'долапот' со димензии метар на метар на метар и 50, каде што бил затворен и првите 6 месеци. Од влажните мувлосани долапи во кои бил окован успеал да испрати писмо до Организацијата во кое се вели:
По Грчко-турската војна, Бугарија поради својата неутралност меѓу другото издејствувала амнестија за сите политички затворени бугари (Македонци егзархисти), а Дончо заедно со други 9 затвореници бил ослободен на 20 октомври 1897 година. По излегувањето од затвор заминал за Штип, но повторно бил баран од турските власти и затоа со своето семејство заминал за Бугарија зимата на 1897/98 година и се населил во Ќустендил.
Дончо ја продолжил својата револуционерна дејност и продолжил да пренесува товари со своите коњи. По смртта на Даме Груев се приклонил кон Христо Матов и Тодор Александров, а својата дејност ја продолжил во ВМРО (Автономистичка) сè до 1922 година кога му се влошило здравјето.
Дончо умрел на 15 април 1931 година во Ќустендил. На неговиот погреб неговиот пријател и соборник Тодор Станков му донел венец со натписот Gaius Mucius Scaevola (Римско момче, кое било познато по својата храброст).
NGC 6370
NGC 6370 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6370 се споменува и како UGC 10836, MCG 10-25-20, CGCG 300-21, near SAO 30366.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6370 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6370 има привидни димензии од 1,4' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 23 м 25,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 58' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6370 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3896. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 765.
Варенхолц
Варенхолц (Wahrenholz) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Варенхолц се наоѓа помеѓу природните паркови Зидхајде и Елм-Лапвалд на реката Изе.
Општински единици
Кон општината припаѓаат следниве места: Бецхорн, Тајхгут, Варенхолц, Вајсенберге и Вајсес Мор.
Футунски јазик
Футунскиот, или футунански, е полинезиски јазик кој се зборува на островот Футуна во Валис и Футуна. Поимот „источнофутунски јазик“ се користи за да се разграничи од сродниот футунско-анивански јазик или западнофутунски. Според Ethnologue, јазикот го зборуваат околу 3.600 луѓе во Футуна и уште околу 3.000 жители во Нова Каледонија.
Грамадица (Подржи Коњ)
Грамадица — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото кај селото Подржи Коњ. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време. Североисточно од месноста Ретки Буки, под наоѓалиштето Гранџаница, на простор од околу 100 квадратни метри се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Најдени се и повеќе монети кои не се зачувани.
Список на главни градови во светот
Ова е список на главни градови во светот поделени по континенти. Во него се наедени само главните градови на меѓународно признати држави.
Азија
Африка
Европа
Јужна Америка
Океанија
Cigar Aficionado
Cigar Aficionado (изг. Сигар Афисионадо, прев: Вљубеник во пурите) е американско списание посветено на светот на пурите. Излегува од септември 1992. Списанието е познато по статии и написи за пури ширум светот, како и за познатите личности кои излегуваат на насловната страница. Исто така овој месечник е познат противник на Кубанското ембарго. Поднаслов му е „The Good Life Magazine for Men“ („Машкиот часопис за добро живеење“). Издавач е Марвин Р. Шанкен, кој воедно го издава и списанието Wine Spectator.
Алтландсберг
Алтландсберг (Altlandsberg) — историски град во округот Меркиш-Одерланд, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на околу 22 километри источно од Берлин.
Историја
Алтландсберг бил првпат споменат во декрет од 1230 и бил сместен на местото на поранешната словенска населба. Потоа, областа била повторно населена со германското доселување, приграбена од маркгрофовите на Бранденбург и Мајсен. Името на градот може да се однесува на саксонскиот замок Ландсберг и затоа укажува на основање од династијата Ветин. Во 1245, тензиите прераснале во вооружен конфликт, во кој династијата Асканија победила. Оттогаш, Алтландсберг останал со Бранденбург.
Градот бил владеен од владетелите од династијата Асканија. Алтландсберг бил уништен од Хуситите во 1432, зафатен од неколку пожари и епидемии на чума во 16 век. Средновековниот град бил целосно запален во 1632 во текот на Триесетгодишната војна.
Џими Неутрон: Дете гениј (филм)
Џими Неутрон: Дете гениј (Jimmy Neutron: Boy Genius) - американски анимиран филм од 2001 година, во режија на Џон А. Дејвис, според сценариото на Џон А. Дејвис, Стив Одекерк, J. Дејвид Стем и Дејвид Н. Вејс. Гласовите ги позајмуваат: Деби Дерибери, Патрик Стјуарт, Мартин Шорт, Роб Полсен и Ефри Гарсија.
Леда
Леда – лик од старогрчката митологија, ќерка на кралот на Етолија, Тестиј и жена на кралот на Лакедемонија, Тиндареј. Се мета дека таа била Немесида.
Митот за Леда
Според преданието, Зевс се вљубил во Леда, но никако не можел да ја освои. Затоа, тој се претворил во лебед и така успела да ја придобие нејзината љубов. Како плод на таа љубов, се изнеле две јајца: од едното се родила Хелена, а од другото близнаците Кастор и Полидеука. Според друга верзија, само Хелена и Полидеука биле деца на Зевс, додека Кастор и Клитеместра биле деца од бракот на Леда и кралот Тиндареј.
Леда како мотив во уметноста
Митот за Леда и лебедот бил инспирација за многу сликари, како: Леонардо да Винчи, Веронезе, Тинторето итн. Исто така, митот за Леда нашол свое место и во поезијата: Така, една песна на англискиот поет В. Б. Јејтс се вика „Леда и лебедот“ (Leda and the Swan).
Мугра (Микеланџело)
Мугра — мермерна скулптура (155 × 180 cm, максимална должина 206 cm) од Микеланџело, за која се верува дека е изработена во раздобјето 1524-1527 година и е дел од декорацијата на Новата сакристија на црквата Св. Лаврентиј во Фиренца. Таа е една од четирите алегориски делови на денот и се наоѓа на десната страна на саркофагот на гробот на Лоренцо де Медичи, војводата од Урбино.
Опис
Мугра (итал. Аурора или Алба) се појавува како полулегната и гола женска персонификација, како и другите статуи од низата. на триумфалната порта на Септимиј Север во Рим како свој модел. Нејзината глава е со превез, а таа прави гест како да се буди од сон, се крева од креветот и го врти торзото кон гледачот, со еден лакт свиткан за поддршка, а со другата рака испружена нагоре, на ниво на рамото, како да бара превез, да го дигне. Едната нога е млитаво испружена на профилот на саркофагот, другата е свиткана напред, барајќи потпора.
Меѓу различните предложени иконолошки содржини, се вели дека статуата претставува симбол на „горчина“ или како болка со посредство на меланхоличен темперамент или како симбол на божествена светлина што бега од темнината или сангвистичен темперамент или елемент на воздух или дури и земја.
Заедно со неговата Ноќ, Микеланџело ја нацртал идејата за својата скулптура од античката Заспана Аријадна. Ова влијаело на статуата на Нимфата од Фонтенбло на Бенвенуто Челини.
NGC 1947
NGC 1947 — елиптична галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1947 се споменува и како ESO 85-87, AM 0526-634, IRAS 05264-6347.
Откривање
Објектот е откриен на 5 ноември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1947 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1947 има привидни димензии од 3' х 2,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 47,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 45' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 119°.
Други поделби
Проучување на NGC 1947 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17296. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8887.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Клиново
'''Св. Архангел Михаил''' — православна црква во кавадаречкото село Клиново. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
За црквата не се зачувани никакви историски извори. Во неа нема натпис. Ова е еднокорабна градба со полукружна олтарна апсида на источната страна. Изградена е од плочест камен. Од фреските е зачуван само еден фрагмент во олтарната конха, од претстава на Богородица Ширшаја. Живописот сличен на оној од „Св. Атанасиј“ во Галиште и најверојатно датира од крајот на XVII век.
Во 1860 г. до неа е изградена нова црква со големи димензии, исто така посветена на Архангел Михаил. Денес обете цркви се напуштени.
Нераште
Нераште — село во Општина Теарце, во околината на градот Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, оддалечено 17 километри северно од Тетово.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од нахијата Калканделен (Nahiye-I Kalkandelen) и имало 29 семејства, 1 неженет и 2 вдовици, сите христијани.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Нераште живееле 465 жители Албанци.
На пописот од 2002 година, селото имало 3.485 жители, од кои 3.478 Албанци и 7 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.724 жители, од кои 2 Македонци, 2.670 Албанци, 1 останат и 51 лице без податоци.
Родови
Како еден од најстарите албански родови во селото се споменува родот Реч (46 куќи), кој потекнува од тројца браќа: Демир, Арслан и Арло. Од нив потекнуваат денешните семејства. Потеклото им — селото Реч, коешто се наоѓа на левата страна од реката Црн Дрим во северна Албанија, а во Македонија живеат од првата половина на 19- иот век.
Нераште е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2029, 2029/1, 2030, 2030/1, 2031 и 2031/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште и здравствен пункт.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 3.653 гласачи.
Иселеништво
Православните Македонци од ова село целосно се иселиле во XIX век. Од нив се знае за родот Пејовци (4 к.) кои се иселени во блиското село Варвара.
ЖС „Богомила“
Железничка станица Богомила — железничка станица во селото Богомила на надморска височина од 491 м и располага со четири железнички колосеци. Зградата на железничката станица е изградена од цврст материјал на два спрата. Во зградата има мала чекална и билетарница. Железничката станица се наоѓа веднаш над регионалинот пат Богомила - Велес. Низ железничката станица поминуваат регионалните домашни возови на линијата Велес - Битола.
Железничката станица во Богомила е оддалечена 94,8 километри од главната железничка станица во Скопје.
Обнова
Во текот на 2015 година била најавена обнова на железничката станица во Богомила, како дел од поголемиот проект за обнова на железничките станици долж коридорите 10 и 10д.
Добри Дол
Добри Дол може да се однесува на следниве села во Македонија:
Океанографија
Океанографија (од старогрчкиот ὠκεανός „океан“ и γράφω „запишување“), исто така позната како океанологија — научно проучување на океаните. Тоа е важна наука за Земјата, која опфаќа широк опсег на теми, вклучувајќи ја и динамиката на екосистемот; океански струи, бранови и динамика на геофизичка течност; тектоника на плочи и геологија на морското дно; и флукс на различни хемиски супстанции и физички својства во океанот и преку неговите граници. Овие различни теми одразуваат повеќе дисциплини што океанографите ги користат за да добијат понатамошно знаење за светскиот океан, вклучувајќи астрономија, биологија, хемија, климатологија, географија, геологија, хидрологија, метеорологија и физика. Палеокеанографијата ја проучува историјата на океаните во геолошкото минато. Океанограф е личност која проучува многу прашања поврзани со океаните, вклучувајќи морска геологија, физика, хемија и биологија.
Рана историја
Луѓето првпат стекнале знаење за брановите и струите на морињата и океаните во праисториско време. Набљудувањата на плимата и осеката биле забележани од Аристотел и Страбон во 384-322 п.н.е. Раното истражување на океаните било првенствено за картографија и главно ограничено на неговите површини и на животните што рибарите ги одгледувале во мрежи, иако биле земени длабински сондажи по оловната линија.
Португалската кампања на атлантската навигација е најраниот пример на систематски научен голем проект, одржан во текот на многу децении, проучувајќи ги струите и ветровите на Атлантикот.
Работата на Педро Нунес (1502-1578), еден од големите математичари, е запаметена во навигацискиот контекст поради определувањето на локсодромската крива: најкраткиот тек помеѓу две точки на површината на сферата претставена на дводимензионална карта. Кога го објавил својот „Трактат за сферата“ (1537) (најчесто коментиран превод на претходни дела од други) вклучил трактат за геометриски и астрономски методи на навигација. Таму тој јасно кажува дека португалските навигации не биле авантуристички потфат:
„не беа направени случајно: но нашите морнари заминаа добро научени и обезбедени со инструменти и правила на астрологијата (астрономијата) и геометријата што беа работи што космографите ќе ги обезбедат (...) и земаа карти со точна правци и веќе не оние што ги користеле античките).
Неговиот кредибилитет почива на тоа што е лично вклучен во инструкциите на пилоти и постари морнари од 1527 година наваму со кралско назначување, заедно со неговата признаена компетентност како математичар и астроном. Главниот проблем при навигација назад од југот на Канарските Острови (или јужно од Буџдур) само со едро, се должи на промената на режимот на ветровите и струите: северноатлантскиот вртеж и екваторската контраструја ќе туркаат на југ по северозападната испакнатост на Африка, додека неизвесните ветрови каде што североисточниот ветер се среќава со југоисточниот остава едреник на милост и немилост на струите. Заедно, распространетата струја и ветерот го прават напредокот кон север многу тежок или невозможен. Токму за да се надмине овој проблем и да се расчисти преминот кон Индија околу Африка како остварлива поморска трговска рута, бил смислен систематски план за истражување од страна на Португалци те. Патот за враќање од регионите јужно од Канарите станал „волта до ларго“ или „волта до мар“. „Повторното откривање“ на Азорските Острови во 1427 година е само одраз на зголеменото стратешко значење на островите, кои сега се наоѓаат на повратниот пат од западниот брег на Африка (секвенцијално наречени „волта де Гвине“ и „волта да Мина“).; и наводите за Саргасовото Море (исто така наречено во тоа време „Мар да Бага“), западно од Азорските Острови, во 1436 година, го откриваат западниот опсег на повратниот пат. Ова е неопходно за да се искористат југоисточните и североисточните ветрови подалеку од западниот брег на Африка, до северните географски широчини каде што западните ветрови ќе ги доведат морнарите кон западните брегови на Европа.
Тајноста на португалската навигација, со смртна казна за протекување на мапи и рути, ги концентрирала сите чувствителни записи во Кралскиот архив, целосно уништен од земјотресот во Лисабон во 1775 година. Сепак, систематската природа на португалскиот поход, мапирајќи ги струите и ветровите на Атлантикот, се докажува со разбирањето на сезонските варијации, при што експедициите што пловат во различни периоди од годината земаат различни правци за да ги земат предвид сезонските ветрови кои доминираат. Ова се случува уште од крајот на 15 век и почетокот на 16 век: Бартоломео Дијас го следел африканскиот брег на пат кон југ во август 1487 година, додека Васко де Гама ќе тргне по отворен морски пат од географската ширина на Сиера Леоне, поминувајќи 3 месеци на отворено. морето на Јужен Атлантик да профитира од отклонувањето кон југ на југозападниот дел на бразилската страна (и бразилската струја што оди кон југ) - Гама заминал во јули 1497 година); и Педро Алварес Кабрал, поаѓајќи од март 1500 година) направил уште поголем лак на запад, од географската широчина на Зеленортските Острови, со што го избегнале летниот монсун (кој би ја блокирал рутата што ја поминала Гама во моментот кога испловил). Понатаму, имало систематски експедиции кои туркале во западниот северен Атлантик (Тив, 1454; Вогадо, 1462; Телес, 1474; Улмо, 1486). Документите кои се однесуваат на снабдувањето со бродови и нарачувањето на табелите за деклинација на сонцето за јужниот дел на Атлантикот уште во 1493-1496 година, сите укажуваат на добро планирана и систематска активност што се случува во текот на деценискиот долг период помеѓу откривањето на Бартоломео Дијас јужниот дел на Африка и заминувањето на Гама; дополнително, постојат индиции за понатамошни патувања на Бартоломео Дијас во областа. Најзначајната последица на ова систематизирано знаење била преговарањето за Договорот од Тордесилјас во 1494 година, поместувајќи ја линијата на разграничување 270 лиги на запад (од 100 на 370 лиги западно од Азорите), доведувајќи го она што сега е Бразил во португалската област. на доминација. Сознанијата собрани од истражувањето на отворено море овозможиле добро документирани долги периоди на пловидба без поглед на копно, не случајно, туку како однапред одредена планирана рута; на пример, 30 дена за Дијас кои кулминирале на заливот Мосел, 3 месеци што Гама ги поминал на Јужниот Атлантик за да ја искористи бразилската струја (на југ), или 29 дена што му биле потребни на Кабрал од Кејп Верде до слетувањето во Монте Паскоал, Бразил.
Данската експедиција во Арабија 1761-67 може да се каже дека е првата океанографска експедиција во светот, бидејќи бродот Гренланд го имал на група научници, вклучително и натуралистот Петер Форскол, кому кралот Фредерик V му доделил експлицитна задача да проучување и опишување на морскиот свет на отворено море, вклучително и наоѓање на причината за ефектот на млечни мориња. За таа цел, експедицијата била опремена со мрежи и стругалки, специјално дизајнирани да собираат примероци од отворените води и дното на голема длабочина.
Иако Хуан Понсе де Леон во 1513 година прв ја идентификувал Голфската струја, а струјата била добро позната на морнарите, Бенџамин Френклин ја направил првата научна студија за неа и му го дал името. Френклин ја мерел температурата на водата за време на неколку премини на Атлантикот и правилно ја објаснил причината за Голфската струја. Френклин и Тимоти Фолгер ја отпечатиле првата карта на Голфската струја во 1769–1770 година. Информациите за струите на Тихиот Океан ги собрале истражувачите од крајот на 18 век, вклучувајќи ги Џејмс Кук и Луис Антоан де Бугенвил. Џејмс Ренел ги напишал првите научни учебници за океанографија, со детали за тековните текови на Атлантскиот и Индискиот Океан. За време на патувањето околу ’Ртот на Добрата Надеж во 1777 година, тој ги мапирал „бреговите и струите кај Лагулите“. Тој, исто така, бил првиот што ја сфатил природата на наизменичната струја во близина на островите Сили, (сега позната како Ренелова струја).
Чарлс Дарвин објавил труд за гребените и формирањето на атоли како резултат на второто патување на ХМС <i id="mwmQ">Бигл</i> во 1831-1836 година. Роберт Фицрој објавил извештај во четири тома „Трите патувања на Бигл“. Во 1841-1842 година, Едвард Форбс ја основал морската екологија.
Првиот началник на Поморската опсерваторија на САД (1842–1861), Метју Фонтен Мори го посветил своето време на проучување на морската метеорологија, навигација и мапирање на преовладувачките ветрови и струи. Неговиот учебник Физичка географија на морето од 1855 година бил едно од првите сеопфатни студии за океанографијата. Многу нации испратиле океанографски набљудувања до Мори во Поморската опсерваторија, каде што тој и неговите колеги ги оценувале информациите и ги распространувале резултатите низ целиот свет.
Современа океанографија
Познавањето на океаните останало ограничено на најгорните делови од водата и мала количина на дното, главно во плитки области. Речиси ништо не се знаело за длабочините на океаните. Напорите на британската кралска морнарица да ги нацрта сите брегови во светот во средината на 19 век ја зацврстиле нејасната идеја дека поголемиот дел од океанот е многу длабок, иако малку повеќе се знаело. Како што истражувањето го запалил научниот интерес во поларните региони и Африка, така и мистериите на неистражените океани. Главниот настан во основањето на современата наука за океанографијата била експедицијата на Челинџер</i> од 1872 до 1876 година. Како прво вистинско океанографско крстарење, оваа експедиција ги поставила темелите за цела академска и истражувачка дисциплина. Како одговор на препораката од Кралското друштво, британската влада во 1871 година најавила експедиција за истражување на светските океани и спроведување на соодветно научно истражување. Чарлс Вивил Томпсон и Сер Џон Мареј ја започнале експедицијата Челинџер</i>. Челинџер</i>, изнајмен од Кралската морнарица, бил модифициран за научна работа и опремен со посебни лаборатории за природна историја и хемија. Под научен надзор на Томсон, Челинџер патувал скоро 130,000 километри. На неговото патување обиколувајќи ја Земјината топка, биле земени огромен број сериски набљудувања на температурата на водата. Биле откриени околу 4.700 нови видови на морски свет. Резултатот бил претставен во Извештајот за научните резултати на истражувањето на патувањето на ХМС Челинџер во текот на годините 1873–76. Мареј, кој ја надгледувал публикацијата, го опишал извештајот како „најголем напредок во знаењето за нашата планета од прославените откритија од 15 и 16 век“. Тој продолжил да се основа академската дисциплина, океанографија, на Универзитетот во Единбург, кој останал центар за океанографски истражувања и во 20 век. Мареј бил првиот што ги проучувал морските ровови и особено Средноатлантскиот гребен и ги мапирал седиментните наслаги во океаните. Тој се обидел да ги мапира светските океански струи врз основа на набљудувањата на соленоста и температурата и бил првиот што правилно ја разбрал природата на развојот на коралните гребени.
Првото акустично мерење на длабочината на морето било направено во 1914 година. Помеѓу 1925 и 1927 година, експедицијата „Метеор“ собрала 70.000 мерења на длабочината на океаните со помош на ехо-звучник, истражувајќи го Средноатлантскиот Гребен.
Во 1934 година, Истер Елен Кап, првата жена која докторирала (на Скрипс) во САД, завршила голема работа на дијатомите што останала стандардна таксономија на теренот сè до нејзината смрт во 1999 година. Во 1940 година, Кап била отпуштена од нејзината позиција во Скрипс. Свердруп конкретно ја пофалил Кап како совесен и вреден работник и коментирал дека неговата одлука не е одраз на нејзината способност како научник. Свердруп го вработил Марстон Сарџент, биолог кој ги проучува морските алги, што не била нова истражувачка програма на Скрипс. Финансиските притисоци не го спречиле Свердруп да ги задржи услугите на уште двајца млади студенти по докторати, Валтер Манк и Роџер Ревел. Партнерката на Куп, Дороти Розенбери, ѝ нашла позиција како предавач во средно училиште, каде што останала до крајот на нејзината кариера.
Свердруп, Џонсон и Флеминг ги објавиле Океаните во 1942 година, што била главна знаменитост. Морето (во три тома, опфаќајќи ја физичката океанографија, морската вода и геологијата) била објавена во 1962 година, додека Енциклопедијата за океанографија на Родос Фербриџ била објавена во 1966 година.
Големиот глобален расцеп, кој се протега по средниот атлантски гребен, бил откриен од Морис Јуинг и Брус Хизен во 1953 година и мапиран од Хизен и Мари Тарп користејќи батиметриски податоци; во 1954 година, планинскиот венец под Северноледениот Океан бил пронајден од Арктичкиот институт на СССР. Теоријата за ширење на морското дно била развиена во 1960 година од Хари Хамонд Хес. Програмата за дупчење на океаните започнала во 1966 година. Отворите за длабоко море биле откриени во 1977 година од Џек Корлис и Роберт Балард во потопниот DSV Alvin.
Во 1950-тите, Огист Пикард го измислил батискафот и го користел батискафот BATHYSCAPHE Trieste за да ги истражи длабочините на океанот. Атомската подморница на САД USS Nautilus (SSN-571) го направила првото патување под мразот до Северниот пол во 1958 година. Во 1962 година, бил распореден FLIP.
Од 1970-тите, имало голем акцент на примената на компјутери од големи размери во океанографијата за да се овозможи нумеричко предвидување на условите на океанот и како дел од севкупното предвидување на промените во животната средина. Раните техники вклучувале аналогни компјутери (како што е Ishiguro Storm Surge Computer ), денес генерално заменети со нумерички методи (на пр. SLOSH). Во Тихиот Океан била воспоставена океанографска пловна низа за да се овозможи предвидување на настаните на Ел Нињо.
Во 1990 година започнал Светскиот експеримент за циркулација на океанот (WOCE) кој продолжил до 2002 година. Податоците за мапирање на морското дно на Геосат станале достапни во 1995 година.
Проучувањето на океаните е од клучно значење за разбирање на промените во енергетскиот биланс на Земјата заедно со поврзаните глобални и регионални промени во климата, биосферата и биогеохемијата. Атмосферата и океанот се поврзани поради испарувањето и врнежите, како и топлинскиот флукс (и сончевата инсолација). Неодамнешните студии имаат напредно знаење за закиселувањето на океаните, содржината на океанската топлина, океанските струи, порастот на нивото на морето, океанскиот јаглероден циклус, циклусот на водата, падот на мразот на Арктикот, белењето на коралите, морските топлотни бранови, екстремните временски услови, ерозијата на крајбрежјето и многу други феномени во во однос на тековните климатски промени и повратните информации за климата.
Општо земено, разбирањето на светскиот океан преку понатамошни научни студии овозможува подобро чување и одржливо искористување на ресурсите на Земјата.
Гранки
Проучувањето на океанографијата е поделено на овие пет гранки:
Биолошка океанографија
Биолошката океанографија ја истражува екологијата и биологијата на морските организми во контекст на физичките, хемиските и геолошките одлики на нивната океанска средина.
Хемиска океанографија
Хемиската океанографија е проучување на хемијата на океанот. Додека хемиската океанографија првенствено се занимава со проучување и разбирање на својствата на морската вода и нејзините промени, хемијата на океаните се фокусира првенствено на геохемиските циклуси. Следното е централна тема што ја истражува хемиската океанографија.
Закиселување на океаните
Закиселувањето на океаните го опишува намалувањето на pH вредноста на океаните што е предизвикано од антропогените емисии на јаглерод диоксид (CO2 во атмосферата. Морската вода е малку алкална и имала прединдустриска pH вредност од околу 8,2. Во поново време, антропогените активности постојано ја зголемуваат содржината на јаглерод диоксид во атмосферата; околу 30-40% од додадениот CO2 се апсорбира од океаните, формирајќи јаглеродна киселина и намалувајќи ја pH вредноста (сега под 8,1 ) преку закиселувањето на океаните.  Се очекува pH вредноста да достигне 7,7 до 2100 година.
Важен елемент за скелетите на морските животни е калциумот, но калциум карбонатот станува порастворлив со притисок, така што карбонатните школки и скелетите се раствораат под длабочината на компензацијата на карбонатот. Калциум карбонатот станува порастворлив при пониска pH вредност, така што закиселувањето на океаните веројатно ќе влијае на морските организми со варовнички школки, како што се остриги, школки, морски ежови и корали, и длабочината на компензација на карбонат ќе се зголеми поблиску до морето површина. Засегнатите планктонски организми ќе вклучуваат птероподи, коколитофориди и фораминифери, сите важни во синџирот на исхрана. Во тропските региони, коралите веројатно ќе бидат сериозно погодени бидејќи стануваат помалку способни да ги градат своите скелети од калциум карбонат, за возврат негативно влијание врз другите жители на гребените.
Геолошка океанографија
Геолошката океанографија е проучување на геологијата на океанското дно, вклучувајќи ја тектоника на плочи и палеокеанографија.
Океанските струи
Од раните океански експедиции во океанографијата, голем интерес било проучувањето на океанските струи и мерењата на температурата. Плимата и осеката, Кориолисовиот ефект, промените во насоката и јачината на ветерот, соленоста и температурата се главните фактори кои ги одредуваат океанските струи. Термохалинското кружење (термо - се однесува на температурата и -халин се однесува на содржината на сол) ги поврзува океанските басени и првенствено зависи од густината на морската вода. Станува сè повообичаено да се нарекува овој систем како „меридијална превртена циркулација“ бидејќи попрецизно ги зема предвид другите движечки фактори надвор од температурата и соленоста.
Содржина на топлина на океаните
Содржината на океанска топлина се однесува на дополнителната топлина складирана во океанот од промените во енергетскиот биланс на Земјата. Зголемувањето на топлината на океаните игра важна улога во порастот на нивото на морето, поради топлинското ширење. Затоплувањето на океаните претставува 90% од акумулацијата на енергија поврзана со глобалното затоплување од 1971 година.
Палеокеанографија
Палеокеанографијата е проучување на историјата на океаните во геолошкото минато во однос на циркулацијата, хемијата, биологијата, геологијата и моделите на седиментација и биолошката продуктивност. Палеокеанографските студии кои користат модели на животната средина и различни прокси ѝ овозможуваат на научната заедница да ја процени улогата на океанските процеси во глобалната клима со реконструкција на мината клима во различни интервали. Палеокеанографските истражувања се исто така тесно поврзани со палеоклиматологијата.
Океанографски институции
Првата меѓународна организација за океанографија била создадена во 1902 година како Меѓународен совет за истражување на морето. Во 1903 година бил основан Институтот за океанографија Скрипс, по што следеле океанографската институција Вудс Хол во 1930 година, Институтот за морска наука во Вирџинија во 1938 година, а подоцна и Земјината опсерваторија Ламонт-Доерти на Универзитетот Колумбија и Факултетот за океанографија на Универзитетот во Вашингтон. Во Британија, Националниот центар за океанографија (институт на Советот за истражување на природната средина ) е наследник на Институтот за океанографски науки. Во Австралија, Морски и атмосферски истражувања (CMAR) е водечки центар. Во 1921 година во Монако било формирано Меѓународното хидрографско биро.
ЖС „Согле“
Железничката станица „Согле“ — железничка станица во Република Македонија
Футунски јазици
Јазици
Базата на основни австронезиски зборови ја поддржува оваа група со 70% веројатност:
Црква „Св. Илија“ - Капиново
'''Св. Никола''' — православна манастирска црква во велешкото село Капиново, Општина Чашка. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена во 1867 г. Дело е на прочуениот архитект Андон Китанов.
Ќингдао
Ќингдао (пинјин; традиционално Чинг-тао и Цингтао) - најголемиот град и најпрометното пристаниште во покраината Шандунг сместен во североисточниот дел на Народна Република Кина. Се наоѓа на јужниот брег на полуостровот Шандунг, на влезот во заливот Ѓаоџоу кој е дел од Жолтото Море.
Историја
Во 1898 година династијата Ќинг му го отстапила градот на Германското Царство на 99 години. Во 1899 година било изградена пристаниште, а во 1904 година железница до Ѓинан. Во 1914 година, за време на Првата светска војна, градот бил окупиран од Јапонското Царство. Градот ѝ бил даден на Република Кина во 1922 година. Во 1938 година, за време на Втората кинеско-јапонска војна, Јапонското Царство повторно го окупирала градот. Окупацијата траела до 1945 година.
Население
Во 2014 година, градот имал 9.046.200 жители, од кои 6.188.100 живееле во урбани средини.
Стопанство
Во поново време, Ќингдао се разви во главен индустриски центар на Шандунг. Покрај традиционалната текстилна индустрија и познатото пиво Цингтао, се разви и силна хемиска, гумарска, машинска (индустриски и други машини) и особено електронската индустрија.
Сообраќај
Иако почнал да се развива како пристаниште за надворешна трговија дури на крајот на 19 век, Ќингдао сега е едно од главните кинески пристаништа. Пристанишниот товарен сообраќај се зголемил од 51,0 милиони тони во 1995 година на 161,6 милиони тони во 2004 година. Во Ќингдао доминира контејнерскиот сообраќај (5,1 милиони TEU). Јагленот, железната руда, нафтата и житариците најчесто се транспортираат со контејнерски сообраќај. Со ферибот е поврзан со Јапонија (Шимоносеки) и Јужна Кореја. Градот е дом на поморската база на Народноослободителната војска и меѓународниот аеродром Ќингдао Лиутинг.
Збратимени градови
Ќингдао има 25 збратимени градови:
Влакно (Курија)
Влакно — археолошко наоѓалиште во неготинското село Курија. Претставува населба од неолитот и бронзеното време.
На оддалеченост од 1 км јужно од селото, на десниот брег на Куријачка Река има рид со доминантна положба. На неговата западна падина, која благо се спушта кон коритото на реката, при изградбата на далноводот се најдени остатоци од двослојна праисториска населба. На површината има фрагменти од керамички садови со црна и црвена монохромна боја, орнаменти изведени во импресотехника, како и орудија од камен и кремен.
Наодите се чуваат во Музејот во Неготино.
Хархорин
Хархорин (Хархорин) — град и административен центар на истоимената област во покраината Оворхангај во Монголија. Градот има вкупно население од 8.977 жители и површина од 20.5 км2.
Хархорин се наоѓа на долниот дел на горната долина на реката Орхон. Во близина се Хангајските планини.
Во близина на градот се наоѓаат рушевините од античкиот град Каракорум, кој за кратко време бил главен град на Монголското Царство под раководство на Огедеј Хан. Од голема значајност е и Ердене Зу манастирот што се наоѓа во близина на Хархорин.
Главен извор на егзистенција во градот е туризмот и земјоделството. Водите на реката Орхон служат за наводнување на полињата. Во Хархорин се наоѓа и Хархорин аеродромот со една писта и со летови до Улан Батор.
Шарингол, Дархан-Ул
Шарингол (Шарынгол) е област и град во покраината Дархан-Ул во северна Монголија.
NGC 6371
NGC 6371 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6371 се споменува и како MCG 4-41-12, CGCG 140-27.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6371 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 6371 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 27 м 20,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 30' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 6371 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60322. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 158; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2083. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 260.
Ленсоис-Марањенсис (национален парк)
Опис
Составен од големи, бели и длабоки дини, на прв поглед Ленсоис-Марањенсис изгледал како архетипска пустина, но всушност тоа не е вистински. Легнат само надвор од Амазонскиот базен, регионот е предмет на редовна дождовна сезона на почетокот на годината. Дождовите предизвикуваат посебен феномен: свежата вода се собира во долините помеѓу песочните дини и е спречена да се пробие со слој на непропустлива карпа која се наоѓа под песокот. Како резултат на тоа, сините, зелените и црните "лагуни" се опкружени со пустински песок и достигнуваат полн капацитет помеѓу јули и септември.
Лагуните имаат голем број на риби кои пристигнуваат кога лагуните се целосно искористени по јули, кога тие се меѓусебно поврзани со реки како што се Рио Негро. Еден вид на риба, волкот риба или тигарска риба ( Hoplias malabaricus ) останува заспан во кал и влажни подрачја откако поголемиот дел од водата испарува, повторно се појавува во текот на следната дождлива сезона.
Жители
Според локалниот фолклор, регионот бил населен со Каете Индијанци, кои се разбудиле еден ден за да го најдат својот град покриен со песок.
Статусот на националниот парк служи само како средство за заштита на екологијата на подрачјето; следствено, многу луѓе живеат во паркот, како што е случајот со соседниот Жерикоакоара. Жителите првенствено работат како рибари за време на дождовната сезона. За време на сувата сезона, многумина заминуваат во соседните региони да работат на мали парцели.
Посети
Постојат неколку редовни автобуски и камионски патишта помеѓу Бареирињас и Сао Луис, Бразил (главен град на Марањао), растојание од околу 260 км, (160 милји). Исто така постојат воздушни такси од Сао Луис до Бареирињас. Реката Рио Прегуисас го поврзува паркот со Атинс, мал град на јужниот раб на паркот. Најважните пристапни патишта во близина на паркот се BR-135, BR-222, MA-404 и MA-225.
Националниот парк е доста обемен и нема директни пристапни патишта. Поради природата на заштитениот статус на паркот, на повеќето возила не му е дозволен пристап. Влезот во паркот е направен исклучиво од камиони со погон на сите тркала.
Во популарната култура
Паркот бил прикажан во бразилскиот филм "Куќата на песокот". Кадал Анукал, песна од индиски тамилски јазик филм Ентиран со Рајкант и Ајшварија Раи Бачхан кој исто така бил застрелан таму.
Илија Ивиќ
Илија Ивиќ (роден во Зрењанин, 17 февруари 1971) бил поранешен српски и југословенски фудбалер. Настапувал на позицијата како напаѓач. Неговиот брат Владимир исто така бил фудбалер.
Професионална кариера
Фудбалската кариера ја започнал во клубот од Зрењанин Пролетер, каде од 1988 до 1991 година одиграл 92 натпревари во првата лига на Југославија и постигнал 26 гола. Во 1991 година од Пролетер преминал во составот на Црвена ѕвезда каде ги поминал следните три сезони. Со белградските „црвено-бели“ ја освоил титулата шампион, но и Купот на Југославија. Тој бил член на тимот и во 1991 година, кога клубот од „Маракана“ го освоил Интерконтиненталниот куп и станал светски шампион во градот Токио.
По Ѕвезда кариерата ја продолжил во грчкиот тим на Олимпијакос каде ги минал следните пет сезони и имал доста забележителни партии. Со клубот од Пиреја трипати бил шампион на Грција и еднаш го освоил Купот. Подоцна настапувал за тимот на Торино во Италија. Во италијанскиот тим не постигнал гол на 19те одиграни натпревари, по што се вратил во Грција и овојпат настапувал за составот на Арис од Солун. Кариерата ја завршил во тимот на АЕК од Атина, со кој во 2002 година го освоил Купот на Грција.
Илија Ивиќ настапил за репрезентацијата на СР Југославија на само еден натпревар и тоа на 2 септември 1998 година против сотавот на Швајцарија. Овој натпревар се одиграл во Ниш и завршил со резултат од 1:1.
По фудбалот
Од септември 2008 до јули 2009 година бил спортски директор на фудбалскиот клуб Црвена ѕвезда.
Jапонска мушмула
Јапонска мушмула или нешпула ( Eriobotrya japonica) е зимзелено овошје со потекло од Кина и Јапонија. Се смета за суптропско овошје, но лесно може да издржи температури до -10 °C. Покрај тоа, добро ја поднесува сушата, но реагира на силни ветрови.
Опис на растението
Јапонската мушмула достигнува висина на дрво од 5-10, но почесто е до 4 м. Листовите се наизменични, едноставни. Долги се 10–25 см. и имаат темно зелена боја. Цветањето започнува во октомври, а завршува во декември, во време кога повеќето овошки се неактивни и без лисја. Цветовите се формираат во пирамидални групирани соцветија ( паникули ) на врвот на едногодишните ластари. Тие се бели во боја, 2 со см во пречник. Плодовите се зрели кон крајот на зимата или рана пролет. Тие се 3-5 см големи. Плодовите се со жолта до црвеникава боја, овални, заоблени или во облик на круша.
Чимор
Чимор или Кралство Чимор била политичката заедница на културата Чиму. Кралството владеело со северниот брег на Перу од околу 850 до 1470 година. Чимор било најголемо кралство во доцниот среден период и зафаќало 1,000 км брег. Денес, најголемо археолошко наоѓалиште е стариот град Чан Чан.
Особености
Чиму прераснале како посебна цивилизација од културата Моче. Првите долини на кралството доброволно се приклучиле кон државата, а Сиканската култура била освоена преку војна. Чуми имале видно влијание и од Кахамарка и Вари. Според легендатата, Чам Чам бил основан од Тајканамо кој дошол во регионот преку море.
Чимор било последното кралство кое дало отпор на Тавантинсују. Тупак Инка Јупанки започнал поход за освнојување на Чимор во 1470-те и го поразил водачот Минчанкаман. Чимор целосно бил под владеење на Инките со доаѓање на престолот на Хуајна Капак.
Авињонско папство
Авињонско папство е периодот во историјата на римокатоличката црква од 1305 до 1378, кога папска престолнина бил градот Авињон во Франција. Францускиот крал Филип IV Убавиот успеал да се наметне при изборот на францускиот кардинал Климент V за папа и да ја премести папската столица во Авињон. Во тој период, папството и францускиот кралски двор соработувале до 1342, а потоа следувало силно влијание на францускиот двор до 1378. Во 1378, папата повторно се преселил во Рим, но тогаш настанала поделба и дошло до Западната шизма (1378-1417).
Причини
Конфликтот помеѓу царевите на Светото Римско Царство довел до тоа, кој да биде предводник на христијанството по однос на секуларните прашања. Успесите во првите крстоносни војни, претставувале престиж за папата, англиските кралеви, француските и царевите на Светото Римско Царство, кои личеле на папски војсководци кои го предводат папата во борба против неверниците. Исклучок бил царот Фридрих II, кој војувал во крстоносен поход и по две исклучувања од црквата.
Сите папи во овој период биле Французи. Но, сепак тоа не треба да биде пренагласено, бидејќи во тоа време северна и јужна Франција културно се разликувале. Во тоа време, градот Арл бил независен и бил дел од Светото Римско Царство, а Тулуза бил полунезависен. Книжевноста во Лангдок доста се разликувала од оние во северните делови на Франција.
Корупција во црквата
Со преселувањето на папството во Авињон, тоа прифатило многу одлики на кралскиот двор. Животниот стил на кардиналите станал сличен со оној на кнезовите. Роднините на папите често биле поставувани на клучните функции. Папството директно го контролирало поставувањето на свештеници на високи функции, а го занемарувало стариот начин за избор на свештеници. На овој начин биле осигурани додатни извори на приходи. Биле воведени нови давачки, кои значајно ја наполниле папската благајна, како на пр. 10% данок на црковен имот, целиот годишен имот на од првата година на новоназначениот бискуп и др.
Обиди за враќање на црквата во потполна сиромаштија
Богатството и корупцијата во црквата биле раширени насекаде. Бидејќи бискупот морал целиот приход во првата година од извршувањето на функцијата да ѝ го отстапи на црквата, тој слично постапувал и со своите подредени. Корупцијата била засилена, па поради тоа се јавиле различни обиди кои бараат враќање на сиромаштијата во црквата. Различните обиди барале црквата да се врати во потполна сиртомаштија и истата да се ослободи од сите имоти коишто ги поседувала. Бидејќи за црквата, поседувањето е и мешање во световните работи, таквите обиди биле осудувано како еретички. Тоа ги вклучувало Фратичелите во Италија, Валдежаните во Германија, Хуситите во Бохемија, инспирирани од Јан Хус и Џон Вилкиф во Англија.
Исклучување на филозофите од црквата и процесот против Темпларите
Богатството на црквата го користеле непријателите на папите, кога се наоѓале во конфликт со нив. Тоа го користеле и францускиот крал и Лудвиг IV Баварски, кога биле во конфликт со папата. Папата Јован XXII ги исклучил од црквата Марсилиј од Падова и Вилијам Окамски. Тие биле жестоки критичари на папството Тие побегнале кај Лудвиг IV Баварски во Минхену. Вилијам Окамски го обвинил папата за 70 грешки и 7 ереси.