cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кенениса Бекеле
Повреди
Во март 2011, Бекеле конечно почнал да тренира по повредата која ја имал на коленото. Тој настапил на Светското првенство 2011, на трката на 10.000 метри, но на 10 круга до крајот се повлекол. Тој одлучил да не се натпреварува на 5.000 метри и на тартанот се вратил на митингот од дијамантската лига во Брисел каде го поставил најдоброто време на 10.000 метри за 2011 година.
Бекеле лошо ја започнал 2012, завршувајќи на 11. место на крос трката во Единбург. Во април, тој се вратил во форма победувајќи на 10 километарската трка на отворено во Даблин, Ирска со нов сопствен најдобар резултат од 27:49 минути, подобрувајќи го дотогашниот рекорд на трката за 46 секунди. На Летните олимписки игри 2012 во Лондон, Бекеле целата трка од 10.000 метри ја трчал заедно со групата која била во водство, но не го издржал спринтот во последните 150 метри и завршил на четвртото место со време од 27:32.44, само 1.01 секудна зад бронзениот медалист, неговиот брат Тарику.
Прва трка за Бекеле во 2013 била 10 километарската трка во Даблин, на која вторпат последователно победил. Потоа тој исто така победил и на полумаратонската трка на Great North Run со време од 60:09, победувајќи го домашниот фаворит Мо Фарах за само една секунда.
Маратонска кариера
Кенениса Бекеле својата маратонска кариера ја започнал на Парискиот маратон на 6 април 2014. Тој победил на својот прв маратонски настап со време од 2:05:04, време кое претставува рекорд на маратонот во Париз. Неговото дебитантско време исто така било подобро од дебитантските времиња на легендите Хаиле Гебреселасие, Пол Тергат и Самуел Ванџиру.
На 23 јануари 2015, Бекеле настапил на маратонот во Дубаи, но бил приморан да се откаже од трката по истрчани 30 километри.
Бекеле планирал да настапи на Лондонскиот маратон во 2015 но го откажал својот настап поради постојаната повреда на десната ахилова тетива.
Лудвиг Побожниот
Лудвиг Побожниот (778 – ), наречен и Праведниот, или Отмениот, — крал на Аквитанија од 781 година. Тој бил и крал на Франките и совладетел (како Лудвиг I) заедно со својот татко, Карло Велики, цар на Светото Римско Царство од 813 година.
Како единствен останат син на Карло Велики и Хилдегарда, тој бил единствениот владетел на Франките по смртта на неговиот татко во 814 година, каде останал сè до неговата смрт со исклучок на периодот од 833 до 834 година кога бил симнат од престолот.
За време на неговото владеење во Аквитанија, Лудвиг бил задолжен за одбрана на југозападните граници на царството. Тој ја освоил Барселона од муслиманите во 801 и ја наметнал франската власт над Памплона и Баскија јужно од Пиринеите во 812 година. Како цар тој ги вклучил во своето владеење возрасните синови, Лотар, Пипин и Лудвиг, и посакувал да постигне подеднаква распределба на владенијата меѓу нив. Првата декада од неговото владение било окарактеризирано со неколку трагедии и осрамувања, особено бруталниот однос кон неговиот внук Бернар Италијански, за што Лудвиг се покајал јавно преку самопонижување.
Во 830-ите царството било вовлечено во граѓанска војна меѓу неговите синови, предизвикана од обидите на Лудвиг да го вклучи својот син Карло во плановите за распределба на наследството. Иако неговото владеење завршило во мир, при што редот бил воспоставен низ царството, следеле три години на граѓанска војна. Лудвиг вообичаено се споредува со неговиот татко, иако проблемите со кои се соочил биле од поинаква природа.
Раѓање и владение во Аквитанија
Лудвиг се родил деодека неговиот татко Карло Велики бил на поход во Шпанија, во Каролишката вила во Шаснеј ди Поату, според Ајнхард и анонимниот хроничар наречен Астроном, место во близина на Шаснеј ди Поату, близу Поатје. Тој бил третиот сина на Карло Велики и Хилдегарда. Негов дедо бил Пипин Кусиот.
Лудвиг бил крунисан за Крал на Аквитанија како дете во 781 година и испратен со намесници и благороднички двор. Карло Велики го создал ова подкралство за да ја обезбеди границата на кралството од стравотната војна со Аквитанците и Баските под водство на Вајфер и подоцна со Хуналд II, која завршила со катастрофалната Битка кај Ронсесвалјес (778). Карло Велики сакал неговиот син Лудвиг да порасне во област каде тој ќе владее. Сепак, во 785 година, знаејќи ги обичаите кој ќе треба да ги почитува неговиот син во Аквитанија, Карло Велики го испратил во Аквитнија на кралскиот собор облечен во баскиска облека слична на онаа на другите млади, што оставило добар впечаток во Тулуза, бидејќи Баските од Васконија биле главницата на аквитанската војска.
Во 794 година, Карло Велики доселил четири поранешни галоримски села во владението на Лудвиг, со замисла дека ќе ги засолни во текот на зимата: Дуе ла Фонтен во денешен Анжуј, Ебреј во Алје, Анжак-Шарант, и оспорениот Шаснеј ди Поату. Намерата на Карло Велики била да ги израсне своите синови како домородци во своите владенија, носејќи ги националните облеки на областа. Па така децата биле испратени во малдоста на своите владенија. Секое кралство имало своја важност во обезбедување на границата, каде Лудвиг бил шпански маркиз. Во 797 година, Барселона, најголемиот град во Шпанската Марка, потпаднал под владение на Франките кога Зејд, управникот на градот, се побунил против Кордоба и им го предал во владение. Омејадите повторно го освоиле во 799 година. Сепак, Лудвиг тргнал во поход со целата своја армија вклучувајќи ги и гасконцитесо нивниот војвода Санчо I Гасконски, Прованса под владение на Лејбулф и готите под водство на Бера, зад Пиринеите и го опсадил во период од две години, презимувајќи во периодот од 800 до 801 година, кога капитулирале. На синовите не им била дадена независност од централната власт, сепак, Карло Велики ги всадил во нив поимите за царство, испраќајќи ги на воени походи далеку од нивните домови. Лудвиг имал походи во Јужна Италија против Беневентијанците.
Лудвиг бил еден од трите легитимни синови на Карло Велики, вклучувајќи го тука и неговиот брат близнак, Лотар. Според Франкиските обичаи, од Лудвиг се очекувало да го подели своето наследство со браќата, КАрло Помладиот, Крал на Невстрија и Пипин, Крал на италија. За време на „Поделбата на власта“ (Divisio Regnorum) во 806 година, Карло Велики го прогласил Карло Помладиот за свој насленик и цар и главен крал на Невстрија и Австразија, додека на Пепин му ја доделил Железната круна на Ломбардија, која претходно била освоена од Карло Велики. На лудвиг му го доделил Кралството Аквитанија, на кое биле додадени и Септиманија, Прованса, и дел од Бургундија.
Но Пепин и Карло починале во 810 и 811 година и Лудвиг бил единствениот кој бил прогласен за совладетел на Карло Велики во 813 година.По смртта на неговиот татко во 814 година, тој го наследил целото франско царство и сите негови владенија (со исклучок на Италија, која останала во владение на Лудвиг, но под владение на Бернард, кој бил син на Пепин).
Цар
Од почетокот на своето владение, тој ги ковал парите имитирајќи го портретот на својот татко, што давало слика на царски авторитет и престиж. Набзо ги испратил сите свои немажени сестри во манастири, за да се одбегнат проблеми со премногу моќни зетови. Спротивставувајќи им се на своите нелегитимни полубраќа, ги присилил роднините на татко му, Адалард и Вала да направат потстриг, и ги сместил во Ноармутје и Корби, иако еден од нив му бил лојален.
Негови советници биле Бернард и Ебо, Архиепископ Ремски. Вториот бил, роден како слуга, и бил воздигнат на таа позиција од Лудвиг, но подоцна го предал. Тој задржал некој од татковите министри, како што се Елисахар, опат од Св. Махимин во близина на Трир и Хилдеболд, Архиепископ Келнски. Подоцна тој го заменил Елисахар со Хилдвин, опат од повеќе манастири.
Тој исто така го вработил и Бенедикт Ањански, септиманец визигот и основач на манастири, за да му помогнат да ја реформира франкската црква. Една од првите реформи на Бенедикт била да се осигура дека сите верски куќи во владението на Лудвиг се приклонети кон Законие на Свети Бенедикт, именуван по создавачот, Бенедикт Нурсијски (480–550), првиот бенедиктанец.
Во 816 година, папата Стеан IV, кој го наследил папата Лав III, го посетил Ремс и повторно го крунисал Лудвиг за крала во неделата на 5 октомври. Со тоа царот ја зацврстил улогата на папата при царските крунисувања.
Ordinatio imperii
На 9 април 817 година, Лудвиг и неговиот двор додека минувале преку дрвен затворен прем од катедралата до палатата во Ахен кога преминот се срушил и убил многумина. Лудвиг, кој едвај се спасил и чувствувајќи непосредна опасност започнал да планира за наследник, таму тој по три месеци го објавил царскиот декрет Ordinatio Imperii, за крвно наследство. Во 815 година, тој веќе и и,ал доделено државнички функции на двајцата најстари синови, испраќајќи ги Лотар I и Пипин да управуваат со Баварија и Аквитанија, но без кралски обележја. Тој продолжил да го раздеува царството на тројцата синови:
Доколку некој од потчинетите кралеви ќе почине, тој ќе биде наследен од неговите синови. Доколку нема наследници, Лотар ќе го наследел кралството на браќата. Во случај Лотар да почине без наследници, еден од Лудвиговите или Пипините синови ќе биде одбран да го замени од страна на „народот“. Над се царството нема да се дели: царот ќе биде единствен владетел и над потчинетите кралеви, чија послушност била задолжителна.
Со оваа спогодба, Лудвиг се обидел да го вметне своето гледиште а обединето црство, поддржано од свештенството, и истовремено обезбедувајќи титули за сите негови синови. Наместо неговите синови да бидат еднакви по титула и земја, тој го издигнал својот првороден син Лотар над неговите помлади браќа и му дал во владение најголемиот дел од царството.
Бернардовата побуна и Лудвиговото покајание
Според ordinatio imperii Бернард Италијански останал во подредена и несигурна положба како крал на Италија, па започнал да спрема заговор за прогласување на независност на Италија. Лудвиг веднаш ја упатил својата армија во Италија, и се сместил во Шалон на Сона. Заплашен од брзата реакција на царот, Бернард се сретнал со својот вујко во Шалон, каде се предал. Тој бил одведен во Ахен од страна на Лудвиг, каде му било судено и бил осуден на смрт за предавство. Лудвиг ја заменил казната со ослепување, која била изврешена, но Бернард не го преживеал ослепувањето, умрел два дена подоцна во страшна агонија. Пострадале и други како што се: Теодулф Орлеански, кој живеел повлечено по смртта на Карло Велики, бил обвинет за поддржување на бунтот, и бил затворен во манастирски затвор, но според некои гласини таму тој бил отруен. Судбината на неговиот внук му тежела на совеста на Лудвиг сè до крајот на неговиот живот.
Во 822 година, како голем побожмик, Лудвиг се покајал за смртта на Бернард, во неговата палата во Атињи во близина на Вузје во Ардените, пред папата Паскал I, и совет од еклектичари и благородници од владението кој ги собрал за да посведочат за помирувањето на Лудвиг со неговите те помлади полубраќа, Хуго кој бил прогласен за опат на Свети Квентин, Дрого кој бил поставен за Еписком Мецки и Теодорик. Ова негово покајание, делумно следејќи го примерот на Теодосиј I, многу влијаело на намалувањето на неговиот углед како франкиски владетел, бидејќи прочитал и список на мали прекршоци за кои ниту еден тогашен владетел не би се ни замислил. Тој исто така направил грешка со ослободувањето на Вала и Адалард од нивните манастирски ќелии, ставајчи го првиот на одговорна позиција на дворот на Лотар и другиот на позиција во својата сопствена куќа.
Погранични војни
На почетокот на Лудвиговото владение, многу од племињата – Данците, Ободритите, Словените, Бретонците, Баските — кои ги населувале границите биле во занес од моќта на франкискиот владетел и не предизвикувале проблеми. Во 816 година, Лужичките Срби се побуниле и на нив подоцна им се придружил и Славомир, поглаварот на Ободритите, кој бил заробен и напуштен од сопствениот народ, кои го замениле со Седраг во 818 година. Наскоро, Седраг се одметнал и се здружил со Данците кои станале најголема закана за Франките во кус период.
Поголема словенска закана се насобирала на југоистокот. Таму, Људовик, војвода на Панонија, навлегувал на границата меѓу реките Драва и Сава. Маркгрофот на Фурланија, Кадал, бил испратен да се справи со ситуацијата, но починал за време на походот во 820 година и неговото владение било нападнато од Словените. Во 821 година, бил склучен сојуз со хрватскиот кнез Борна, војвода на Далмација, и Људовик бил совладан. Во 824 година неколку словенски племиња во севернозападните делови на Бугарија го признале Лудвиговиот суверенитет и откако тој бил неодлучен да ја реши работата мирно со бугарскиот владетел Омуртаг, во 827 година Бугарите ги нападнале Франките во Панонија и ги освоиле нивните владенија.
На далечниот јужен раб на своето големо владение Лудвиг морал да ги контролира ломбардските кнезови на Беневенто кои Карло Велики не успеал да ги покори. Тој издејствувал ветувања од кнезовите Гримоалд IV и Сико, но тоа немало никакво дејание.
На југозападните граници, проблемите започнале околу 812 година, кога Лудвиг Побожниот ги минал западните Пиринеи за да ги „расчисти сметките“ со Памплона. Походот се враќал назад северно, каде избегнале заседа организирана од Баските на превојот Ронсво благодарение на подготовките кои ги презел, односно со себе понел заложници. Сеген I, војводата на Гаскона, бил симнат од власт од Лудвиг во 816 година, бидејќи не успеал да го сузбие бунтот или пак соработувал со Баските, со што го поттикнал Баскиската побуна која била задушена од франкискиот цар во Дакс. Сеген бил заменет од Луп III, кој пак бил обезвластен во 818 година од царот. Во 820 година на собирот во Кјерзи на Оаза било одлучено да се организира поход против Кордобскиот калифат. Грофовите задолжени за војската, грофот на Тур, Хуго, и грофот на Орлеан, Матфрид, биле неподобни и слабоволни водачи и походот бил доведен во застој.
Прва граѓанска војна
Во 818 година, Лудвиг се враќал од походот во Бретања, кога бил пречекан со вести за смртта на неговата сопруга, Ирменгарда. Ирменгарда била ќерка на грофот на Хезбанија, Ингерман. Лудвиг бил близок со својата сопруга која била вклучена во донесувањето на политичките одлуки. Се зборувало дека таа имала улога во смртта на нејзиниот внук и Лудвиг самиот верувал дека нејзината смрт била божја казна за нејзиното учество во овој настан. Биле потребни месеци за неговите дворјани и советници да го убедат да се ожени повторно, што и го сторил во 820 година со Јудита, ќерката на Велф, грофот на Вајнгартен. Во 823 година Јудита родила син кој бил крстен Карло.
Раѓањето на овој син ја нарушило поделбата од Ахен, кога Лудвиг се обидел да го обезбеди својот четврти син со имот, наишол на остро противење од неговите постари синови, и последните две децении од неговото владеење биле проследени со граѓански војни.
Во Вормс Германија во 829 година, Лудвиг на Карло му ја доделил Алеманија со титула крал или пак војвода (постојат различни мислења), со што предизвикал бес кај неговиот син и совладетел Лотар, чие етоно владение се намалило. Наскоро по ова следувала побуна.
Со советитите на одмаздивиот Вала и поддршката од своите браќа, Лотар ја обвинил Јудита дека извршила прељуба со Бернард од Септиманија и дека всушност тој е вистинскиот татко на Карло. Ебо и Хилдвин го напуштиле царот, а Бернард се издигнал до поголми позиции од нив двајцата. Агобард, Архиепископ Лионски, и Јесеј, Епископ Амјенски, исто така, се спротивставиле на повторното разделување на царството и им се придружиле на бунтовниците.
Во 830 година, следејќи ги советите на Вала дека Бернард од Септиманија заговарал против него, Пипин Аквитански предодејќи ја војската од Гаскоња, со поддршка од неустриските велможи, сè до Париз. Во Вербери, Лудвиг Германецот му се придружил. Во тој период, царот се вратил од друг воен поход во Бретања но бил пречекан со вести за внатрешни судири. Тој со војската се упатил во Компјењ, стар царски град, пред да биде опколен од Пипиновите сили и бил освоен. Јудита била затворена во Поатје а Бернард побегнал во Барселона.
Тогаш Лотар конечно се упатил со голема ломбардска војска, но Лотар им ветил на своите синови Лудвиг германецот и Пипин Аквитаниски поголеми делови од владението, спречувајќи ги да му се придружат на татко им. Кога Лотар се обидел да свика сеопшт совет на царството во Најмеген, во срцето на Аустразија, Аустразијанците и Рајнландците дожле со вооружени и нелојалните синови биле присилени да го ослободат нивниот татко и да му се поклонат пред нозете во 831 година. Лотар бил помилуван, но посрамотен и протеран во Италија.
Пипин се вратил во Аквитанија а Јудита откако била присилена да се понижи со изјавување на заклетва за невиност на Лудвиговиот дворец. Само Вала бил казнет сурово и бил испратен во манастир на бреговите на Женевското Езеро. Иако Хилдуин, опатот на Сент Дени, бил протеран во Падерборн и Елисахар и Матфрид биле лишени од нивните почести северно од Алпите, но си ја задржиле слободата.
Втора граѓанска војна
Следниот бунт се случил нецели две години подоцна во 832 година. Незадоволниот Пипин бил повикан на дворот на својот тако каде бил пречекан скромно поради што си заминал без одобрение од својот татко. Веднаш, плашејќи се дека Пипин ќе биде поттикнат на бунт од страна на неговите благородници и сакајќи да ги поправи неговите морални вредности, Лудвиг Побожниот ја повикал сета своја војска на границите на Аквитанија во исчекување на востанието, но Лудвиг Германецот собрал војска од словенски сојузници и ја освоил Швабија пред да може да дејствува царот. Повторно постариот Лудвиг морал да го подели своето владение. Во Јонак, тој го прогласил Карло за крал на Аквитанија и го симнал од власт Пипин (бил поблаг кн помладиот Лудвиг), враќајќи му го под владение остатокот од царството на Лотар, кој не учествувал во побуната. Лотар пак бил заинтересиран за заземање на татковиот авторитет. Неговите министри биле во контакт со Пипин и можно е да го убедиле него и Лудвиг германецот да се побунат ветувајќи му ја Алеменија, владението на Карло.
Наскоро Лотар, со поддршка од папата Грегориј IV, кој бил потврден без поддршката на својот татко, се придружил на бунтот во 833 година. Додека Лудвиг бил во Вормс собирајќи нова војска, Лотар марширал кон север, а Лудвиг кон југот. Војските се сретнале на полињата на Ротфелд. Таму, Григориј се сретнал со царот и се обидел да посее раздор во неговата војска. Наскоро поголемиот дел од војската на Лудвиг си заминала пред неговите очи, и тој им наредил на останатите војници да си заминат бидејќи „ќе биде штета некој да го изгуби својот живот или екстремитет поради мене.“ Развластениот цар бил упатен кон Свети Медар во Соасон, неговиот син Карло во Прум, а кралицата во Тортона. Неумесното показание на нелојалност и нечесност на ова место му го донело името Поле на Лагите, или Лугенфелд, или Кампус Мендациј, ubi plurimorum fidelitas exstincta est
На 13 ноември 833 година, Ебо од Ремс пресдавал со синодот во црквата Света Марија во Соасон, кој го развластил Лудвиг и го присилиле јавно да ги признае своите криминали, кои всушност не ни биле извршени од него. За возврат, Лотар му ја дал под владение опатијата Свети Васт. Луѓето како Рабан Маур, Лудвиговиот помлад полубрат Дрого и Хуго, и Ема, Јудитовата сестра како и новата сопруга на Лудвиг Германецот, го убедувале помладиот Лудвиг да се смири со својот татко, за да остане обединето царството. Понижувањата на кои бил подложен Лудвиг во Богородичната црква во Компјењ ги свртело лојалните барони на Аустразија и Саксонија против Лотар, и узурпаторот на престолот побегнал во Бургундија, судирајќи се воено со лојалистите близу Шалон сир Саон. Лудвиг бил вратен на престолот следната година на 1 март 834 година.
Кога лотар се вратил во Италија, Вала, Јесеј, Матфрид, поранешниот гроф на Орлеан, починал од чума и на 2 февруари 835 година, на Тионвилскиот собор го расчиниле Ебо, Агобард, Бернард, и Бартоломеј. Лотар исто така се разболел па настаните повторно биле во полза на Лудвиг.
Во 836 година, сепак, семејството склучило мир и Лудвиг повторно ги вратил на власт Пипин и Лудвиг, му ги одземал сите владенија на Лотар а Италија му ја доделил на Карло при новата поделба, според спогодбата од Кремје.Во тој период, Викинзите го тероризирале и пљачкосувале владенијата во Утрехт и Антверпен. Во 837 година, тие се упатиле по текот на Рајна сè до Нијмеген, и нивниот крал, Рорик, ги барал парите за некои од неговите следбеници убиени во претходните воени походи пред Лудвиг Побожниот да собере голема воена сила и тргне во поход кон Викинзите. Тие побегнале, но не бил последен пат да ги плачкосуваат северните брегови. Во 838 година, тие се прогласиле за владетели на Фризија, но бил потпишан договор со Викинзите во 839 година. Лудвиг Побожниот наредил да се создаде Северноморска флота и да се испрати мисија во Фризија за да се воспостави франкиското владение.
Трета граѓанска војна
Во 837 година, Лудвиг го крунисал карло за крал на цела Алеманија и Бургундија и му доделил дел од владенијата на неговиот брат Лудиг. Лудвиг германецот се побунил и царот повторно го поделил своето царство во Кјерзи на Оаза, давајќи му ги на младиот крал сите баварски земји на Карло. Царот Лудвиг не застанал на ова, неговата посветеност кон карло немала граници. Кога Пипин починал во 838 година, Лудвиг го прогласил карло за крал на Аквитанија. Благородниците пак го избрале Пипиновиот син, Пипин II. Кога Лудвиг се заканил со воен поход, започнала третата граѓанска војна. Во пролетта 839 година, Лудвиг германецот ја нападнал Швабија, Пипин II и неговите Гасконски поданици се бореле сè до Лоара, и Данците повторно се вратиле да ги ограбуваат бреговите на Фризија (плачкосувајќи го Дорштад по вторпат).
Лотар, по долг период се здружил со неговиот татко и му ветил поддршка во Вормс за замена и прераспределба на владенијата. На конечната поделба, Лудвиг му ја доделил Баварија на Лудвиг Германецот целосно го развластил Пипин II, додека остатокот од царството бил поделен грубо на источен и западен дел. На лотар му било дозволено да си избере кој дел ќе го владее при што тој го избрал источниот, вклучувајќ ја и италија, оставајќи му го западното владение на Карло. Царот набрзо ги покорил благородниците во Аквитанија и ги приморал тамошните благородници и свештенство во Клермон Феран во 840 година. Лудвиг подоцна во конечен изблик на слава се упатил кон Баварија и го присилил помладиот Лудвиг да замине во Остмарк. Царството сега наликувало на она кое тој го објавил во Вормс, во јули се вратил во Франкфурт на Мајна, каде ја распуштил војската. Последната граѓанска војна за време на неговото владение завршила.
Смрт
Лудвиг наскоро се разболел по последните победоносни походи и се упатил кон неовата летна ловечка кабина на остров во Рајна, во близина на палатата во Ингелхајм. На 20 јуни 840 година, тој починал, на возраст од 62 години, во присуство на многу епископи и свештеници и во прегратките на својот полубрат Дрого, додека пак Карло и Јудита биле во Поатје. Наскоро започнале спорови меѓу браќата кои довеле до граѓанска војна која била разрешена со согодбата во Вердин во 843 година, која го поделила франкиското владение на три делови, кои се всушност зачетоците на Франција и Германија, со БургундијаНизоземјето меѓу нив. Спорот меѓу владението за Аквитанија не било целосно разрешено сè до 860 година.
Лудвиг бил погребан во опатијата Свети Арнолд во Мец.
Брак и проблеми
Со втората сопруга, Јудита Баварска, имал ќерка и син:
Со Теоделинда Саншка, тој имал две нелегитимни деца:
Злокуќанска Река
Злокуќанска Река — река на планината Баба, поминува низ селото Злокуќани. .
Божиќ со Кранкови
Божиќ со Кранкови (англиски: Christmas with the Kranks) - американски филм (од жанрот комедија), во режија на Џо Рот. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Тим Ален, Џејми Ли Кертис и Ден Ајкројд.
Пристевиц
Пристевиц (Priestewitz) — општина во округот Мајсен, во Саксонија, Германија.
Општински единици
Пристевиц ги вклучува следниве единици:
Црква „Св. Никола“ - Македонски Брод
Свети Никола претставува православна црква во Македонски Брод. Црквата е единствена по тоа што е позната и под името Турбе и претставува и храм за муслиманите алевити. На ѕидовите има фрески од Свети Илија, Девица Марија и Исус, но и слики од бектешкиот светец Али. На средината на просторијата е гробот на бектешкиот светец Хадер Баба, а околу него се послани муслимански простирки за молитва. Овој објект е изграден во 14 век како црква изградена од кралот Урош Трети, која била опустошена кога во регионот дошле Турците Османлии. Но извесен Асан-беј повторно ја обновил во XVIII век за да ја тргне клетвата од сарајот кој преку ден го градел, а ноќе се уривал. Подоцна е обновена во 1933 година.
NGC 2699
NGC 2699 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2699 се споменува и како MCG 0-23-14, CGCG 5-33, ARAK 187.
Откривање
Објектот е откриен на 4 јануари 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2699 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2699 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 55 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 7' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 2699 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25075. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 232; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4869. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 469.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Бучин
Рождество на Пресвета Богородица — главна селска црква во крушевското село Бучин, Македонија.
Црквата се наоѓа на самото сретсело, во непосредна близина на основното училиште. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата е подигната кон крајот на век.
Архитектура
Црквата поседува живопис и иконостас, на кои во 1876 година имаат работено крушевските мајстори Анастас Зограф и Никола Михајлов.
Фрескоживопис
Никола Михајлов има работено на ѕидното сликарство на претставите Раѓање на Богородица (во патронската ниша на западната фасада) и на Исус Христос (над јужниот влез). Според теренските истражувања на Ј. Тричковска, доминантното учество на Никола во оваа црква е во живописувањето на олтарскиот простор, каде што во конхата на жртвеникот е реализирано мошне невообичаено решение со сместувањето на Тајната вечера покрај Погребението Христово. Во останатиот дел од храмот, рамноправно учествувал и неговиот соработник, што може да се заклучи од натписот сочуван над влезната врата.
Тимова Чешма
Тимова Чешма е чешма во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 36 ' 18 , лонгитуда 22o 21 ' 55 .
Нојкирхен (Цвикау)
Нојкирхен или Нојкирхен (Плајсе) (Neukirchen или Neukirchen/Pleiße) — општина во округот Цвикау, во Саксонија, Германија.
Сашко Манасков
Сашко Манасков (,  –, ) бил македонски бранител, полициски резервист и учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинува на 20 октомври 2001 година на магистралниот пат Скопје - Граничен премин Блаце во несреќен случај.
Живот, војната 2001 година и смрт
Сашко Манасков е роден во 1968 година во Велес. Тој од почетокот на воениот конфликт 2001 година бил активен полицаец. На 20 октомври, во околу 22:15 часот загинува во тешка сообраќајна незгода. Настанот се случил во моментот кога возачот на товарното возило „МАН“ сопственост на ДОО Гас Петрол - Колашин, што го управувал црногорскиот државјанин Миленко Миомановиќ, со возилото манерирал наназад. Тој без да забележи дека му се отворило десното крило од вратата, го удрил резервниот полицаец. Од ударот Сашко Манасков задобил тешки телесни повреди од кои починал на самото место. За сообраќајката била известена и полицијата која заедно со истражен судија и заменик на скопскиот Основен јавен обвинител извршиле увид. Телото на загинатиот било предадено на институтот за судска медицина на обдукција.
Погребан е на гробиштата во родното Велес. Сашко Манасков посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Космос-1036
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 4 октомври 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1036 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1481 км, а најмалото на 1442.
Михаил Ломоносов
Михаил Василевич Ломоносов (Михаил Васильевич Ломоносов, – ) — руски        научник, писател, академик, енциклопедист, општозналец, кој дал голем придонес во литературата, образованието, науката. Едно од неговите поважни откритија е атмосферата на Венера. Негови сфери на изучување биле природните науки како: биологијата, хемијата, физиката, минералогијата, историјата, филологијата, оптички уреди и друго. Ломоносов исто така бил и поет и извршил влијание во формирањето на современиот руски јазик и литература.
Тој се смета за еден од првите, заедно со Антоан Лавоазје, кој го откриле законот за зачувување на масата кај хемиските реакции.
Детство и семејство
Ломоносов е роден во селото Денисовка подоцна преименувано во негова чест Ломоносово кое се наоѓа на островот недалеку од Холмогорија на далечниот север од Русија. Неговиот татко Василиј Дорофејевич Ломоносов надежен селанец, риболовец, кој станал сопственик на брод, и се збогатил пренесувајќи стока од Архангелск до Пустозиорск,Соловки, Кола, и Лапонија. Мајкта на Ломоносов, Елена Ивановна Сивкова била ќерка на ѓакон.
До својата 10 година останува во Денисовка, кога неговиот татко одлучува дека тој е доволно стар за да учествува во неговите деловни потфати, и Ломоносов почнува да го придружува Василиј во трговските мисии.
Учењето била негова страст, тој не сакал да работи. Жедта за знаење на момчето била незаситна. Неговиот сосед Шубни го научил Ломоносов да чита како момче, и секој момент го поминувал со неговите книги. Своето учење го продолжил кај селскиот ѓакон, С.Н. Сабелников, но и после толку години единствените книги со кој бил во допир биле религиозните текстови. На 14 години му биле дадени копии од Смотрицкиевата Современ црковнославски(граматика) и Магнитскиевата Аритметика. По своите религиозни убедувања Ломоносов бил теист.
Енвер Хоџа
Енвер Хоџа (, -, ), бил албански политичар и државник, од 1948 година прв секретар на ЦК на Албанската партија на трудот. Тој бил врховен предводител на Народна Република Албанија од крајот на Втората светска војна до неговата смрт. Исто така бил и премиер на Албанија во периодот од 1944 до 1945 година.
Михаил Ломоносов
Детство и семејство
Во 1724, неговиот татко се оженил за трет и последен пат. Ломоносов и неговата маќеа Ирина немале проблематичен однос. Несреќен дома и со намера да се здобие со повисоко образование кое Ломоносов не можел да го добие во Денисовка, тој одлучил да го напушти селото.
Образование во Москва
Во 1730, деветнаесетгодишниот Ломоносов заминува пешки за Москва, решен да студира. Не многу долго по пристигнувањето, Ломоносов бил примен во Словенската грчко-латинска академија, лажно претставувајќи се како син на свештеник. Поради оваа почетна лага, речиси за малку ќе го избркале од академијата кога истата била откриена неколку години подоцна.
Ломоносов живеел со три копејќи дневно, живеејќи единствено на црн леб и квас, но мишне брзо напредувач во образованието. По три говдини минати во Москава бил испратен во Киев каде поминал една година на Националниот универзитет „Киево-Могиланска академија“. Незадоволен од образованието, се враќа во Москва и ги продолжува своите студии. Ломоносв го завршува своето дванаесетгодишно школување за само 5 години, дипломирајќи како еден од најдобрите во својот клас. Во 1736, Ломоносов бил награден со стипендија од Санктпетербуршкиот државен универзитет. Внесен во своите студии бил награден со двогодишен грант да студира во странство на Марбуршкиот универзитет, во Германија.
Образование во странство
Марбуршкиот универзитет е меѓу најпознатите универзитети во Европа во средината на век поради присуството на филозофот Кристијан Волф, значајна фигура на германското просветителство. Ломоносов станаува еден од личните студенти на Волф во Марбург. Двајцата филозофи научници, создале врска која многу влијаела во животот на Ломоносов. Помеѓу 1739-1740 студирал минералогија, металургија и рударство во Бергат Хенкеловата лабораторија во Фрајбург, Саксонија, таму тој ги интезивира своите студии на германска литература.
Ломоносов брзо го совладал германскиот јазик, и покрај филозофијата, сериозно започнал да ја изучува и хемијата, откривајќи ги делата на англискиот теолог и филозоф од век Роберт Бојл, и започнал да пишува поезија. Тој исто така развил и интерес за германската литература и особено му се восхитувал на Јохан Кристијан Гунтер. Неговата „Ода за освојувањето на Хотин од Турците”, компонирана во 1739 година предизвикала големо влијание во Санкт Петербург.
За време на неговиот престој во Марбург, Ломоносов често патува со Катерина Цилх која била вдовица. Тој се заљубува во ќерката на Катерина, Елизабет, и тие стапиле во брак во јуни 1740 година. Но, на Ломоносов му било тешко да ја издржува големата фамилија со оскудната и нередовна стипендија што ја добива од Руската академија на науките.Поради очајноста во која се нашол тој решава да се врати во Санкт Петербург.
Враќање во Русија
Ломоносов се враќа во Русија во 1741 година. Една година подоцна станува професор на Руската академија за наука на одделот за физика. Во мај 1743 година, Ломоносов е обвинет и уапсен, и ставен во домашен притвор 8 месеци, откако наводно навредувал различни луѓе од Академијата. Тој бил ослободен и помилуван во јануари 1744, откако се извинил на навредените.
Ломоносов станал редовен член на Академијата, и бил именуван за професор по хемија, во 1745 година. На Академијата ја основал и првата хемиска лабораторија. Желен за надоградување на рускиот образовен систем, во 1755 година, Ломоносов му се приклучува на на својот патрон грофот Иван Шувалов во основањето на Московскиот државен универзитет.
Во 1761 г., избран е за странски член на Кралската шведска академија на науките. Во 1764 година Ломоносов е именуван на позицијата државен секретар. Умира една година подоцна во Санкт Петербург. Повеќето од неговите достигнувања останале непознати надвор од Русија долги години по неговата смрт.
Физичар
Во 1756, Ломоносов се обидел да го повтори експериментот на Роберт Бојл од 1673 година. Тој заклучил дека општоприфатената флогистонова теорија била лажна. Во пресрет на откритија на Антоан Лавоазје, во својот дневник напишал: „Денес направив експеримент во херметички стаклени садови, со цел да се утврди дали масата на металите се зголемува од дејството на самата топлина. Експериментите кои ги забележав на 13–те страни покажаа дека познатиот Роберт Бојл бил во заблуда, зашто без пристап на воздух од надвор, масата на изгорениот метал останува иста“.
Тој сметал дека топлината е облик на движење, предлагајќи дека брановата теорија на светлина, придонела за создавањето на кинетичката теорија за гасови и ја изнел идејата за зачувувањето на материјата со следните зборови: „Сите промени во природата се такви што ако се преземе мал дел од едно тело, и се додаде на друго тело, па така, ако количеството на материјата се намалува на едно место, на некое друго место истата се зголемува. Овој универзален закон за природата вклучува законите на движењето, при што движењето на едно тело под дејство на сопствена сила, всушност ја пренесува силата на другото тело со кое во контакт (првпат запишано во писмо до Леонард Ојлер со датум од 5 јули 1748 година, преработено и преобјавено во Ломоносовата дисертација „Разгледување на цврстината и течновитоста на телата“, 1760 година).
Астроном
Ломоносов бил првиот човек кој поставил хипотеза за постоење на атмосфера на Венера заснована на неговите набљудувања на преминот на Венера во 1761 година во мала опсерваторија во близина на неговата куќа во Санкт Петербург.
Во јуни 2012 година, група од астрономи го повториле експерименталното набљудување на Ломоносов со кое ја открил атмосферата на Венера со стари рефрактори за време на преминот на Венера (5 – 6 јуни 2012 година). Тие заклучиле дека телескопот на Ломоносов бил целосно соодветен за задачата за откривањето на светлината околу Венера надвор од дискот на Сонцето за време на влезот и излезот од Сончевиот диск, со експерименталните техники опишани од Ломоносов во 1761 година. are employed.
Во 1762, Ломоносов го надградил рефлекторскиот телескоп на форумот на Руската академија на науките. Неговиот телескоп имал примарно огледало наместено под агол од 4 степени на оската на телескопот. Ова овозможило создавање на слика на страна од цевката на телескопот, каде набљудувачот би можел да ја види сликата со окулар, без да се блокира сликата. Како и да е, овој изум не бил објавен сè до 1827 година, така што овој тип на телескоп станал пример за сличен дизајн од страна на Вилијам Хершел, т.н. Хершеловиот телескоп.
Булук-паша
Булук-паша или булу-паша бил официрски чин заповедник во османска војска. Одговара на чин капетан. Од 19 век во турска војска заменет e со називот јузбаша. „Јуз“на турски значи стотини.
Етимолгија
Овој збор почнува од два турски зора:
Михаил Ломоносов
Хемичар и геолог
Ломоносов бил првата личност што го забележал замрзнувањето на живата. Верувајќи дека природата е под дејство на постојан развој, тој го објаснил органското потекло на почвата, тресетот, јагленот, нафтата и килибарот. Во 1745 година, објавил каталог со над 3000 минерали, а во 1760 година го објаснил создавањето на ледниците.
Во 1763 година ја објавил „Стратификација на Земјата“- што претставува негова најважна работа во областа на геологијата.
Географ
Набљудувањата на Ломоносов за создавањето на ледниците претставувало пионерска работа во географијата. Ломоносов бил близу да ја открие теоријата за континентално пловење, теоретски го предвидел постоењето на Антарктикот (тој тврдел дека ледниците на Јужниот Океан, би можело да бидат формирани единствено на сува почва прекриена со мраз), и создал алатки со чија помош би можело да се напишат и пресметаат правците и оддалеченоста. Во 1764 година организира експедиција ( предводена од адмирал Василиј Чичагов) за да се пронајде североисточниот премин помеѓу Атлантикот и Тихиот Океан пловејќи помеѓу северниот брег на Сибир.
Мозаичар
Ломоносов бил горд што ја заживеал старата уметност на изработка на мозаици. Во 1754 година, во неговото писмо до Леонард Ојлер, тој запишал дека неговите тригоишни експерименти поврзанис со ефектите на хемијата на минералите во зависност од нивната боја довело до тоа тој да се задлабочи во изработката на мозаиците. Во 1763 година, тој изградил фабрика за стакло која започнала да ги произведува првите мозаици од обоено стакло надвор од Италија. Има четриесетина мозаици кои му се препишуваат на Ломоносов, од кои само двдесет и четири преживеале. Меѓу најдобрите е изработениот портрет на Петар Велики и Битката на Полтава, со димензии од 4.8 × 6.4 метри.
Оставнина
Неговата внука Софија Константинова (1769–1844) се омажила за рускиот воен херој и државник генералот Николај Раевски. Негпвата пра-правнука била принцезата Марија Волконскаја, сопругата на Декабристичкиот кнез Сергеј Волкански.
Месечев кратер го носи неговото име, како и еден Марсов кратер. Во 1948 година, подводниот гребен во Северноледениот Океан е именуван во негова чест Ломоносов гребен. Московскиот државен универзитет бил преименуван во Московски државен универзитет „М. В. Ломоносов“ во 1940 година.
Ломоносовиот златен медал бил воспоставен во 1959 година и се доделува секоја година од страна на Руската академија на науките на домашни и странски научници.
Улицата „Lomonosova iela“ во реонот Москвас Форштате во Рига е именуван во чест на Ломоносов. За време на советската ера Главната улица во Талин, Естонија, била именувана „Lomonossovi M.“ но од 1991 година е преименувана во Гонсиор по Јакоб Јохан Гонсиор општински советник и адвокат.
Список на руски спортисти
Ова е список на значајни спортисти од Руската Федерација, Советскиот Сојуз, Руската Империја и други држави претходници на Русија, содржи етнички Руси но и луѓе од други етникуми. Оваа листа ги вклучува и оние кои се родени во Русија, но подоцна емигрирале и оние кои се родени на друго место, но подоцна се доселиле во земјата.
Грејси
Грејси, Сиви или Грејеви (англиски: Greys) е поим со кој се означува претпоставен ванземјански биолошки ентитети. Името го добиле по сивата боја на кожата.
Идејата за постоење на таквите вонземјански суштества настанала во 1961 година, а заснована е на случај на наводно вонземјанско киднапирање на брачниот пар Хил. Меѓутоа, скептиците тврдат дека слични интерпретации постоеле и порано во научно-фантастичните филмови, книги и стрипови.
Изглед
Во основа на исказите од различните очевидци, како и двојните обдукции спроведени во рамки на Розвелски НЛО инциденти, може да се реконструира типичниот изглед на овие суштества. Голем број на известувања ја поставуваат нивната височина помеѓу 100 и 140 см, пониско од просечната висина на човекот. Главата им е поголема во однос на телото. Имаат големи, темни и малку искосени очи, носот е доста слабо нагласен, усните можат да се опишат како една пукнатина, додека е забележан потполен изостанок на какви било видливи отвори од страна на главата, како ушни школки или било која друга форма на органи за слух.
Во неки случаи устата не се приметува, а се претпоставува дека не им служат за зборување. По таа теорија, се претпоставува дека комуницираат со помош на телепатија. Вратот е долг и тесен, во некои случаи не е приметлив поради некаква облека.
Рацете им биле долги и тенки до колена. На дланките имаат по четири прсти, без палец. Третиот прст им е подолг од четвртиот. Долните делови на телото, во повеќето случаи не се доволно јасно опишани, но постојат тврдења дека стапалата им се прилагодени за живот во водата.
Улм
Улм (Ulm) — град во германската сојузна држава Баден-Виртемберг, на околу 100 км југоисточно од Штутгарт. Неговото население се зголемува и е проценето на 120,000 во 2006. Овој независен град е седиште на областа Алб-Дунав. Улм е родното место на Алберт Ајнштајн.
Улм лежи на точката каде реките Блау и Илер се влеваат во Дунав. Поголемиот дел од градот се наоѓа на левиот брег на Дунав, а само областите Виблинген, Гуглинген, Донауштетен и Унтервајлер се сместени на десниот брег. На другата страна на реката се наоѓа Ној-Улм, град кој е сместен во сојузната држава Баварија. Тој е помал од Улм и до 1810 година бил дел од него (со население од 50.000 жители). Соседни општини од Баден-Виртемберг се Илеркирхберг, Илериеден, Штајх, Хутишајм, Ербах, Блаубојрен, Блауштајн, Дорнштат, Бајмерштетен и Лангенау.
Улм е поделен на осумнаесет области: Улм-Мите, Буфинген, Донауштетен, Донаутал, Егинген, Ајнзинген, Ерминген, Езелсберг, Гуглинген, Гримелфинген, Јунгинген, Лер, Меринген, Остштад, Суфлинген (со Хартхаузен), Унтервајлер, Вестштад и Виблинген.
Тодорова Чешма
Тодорова Чешма е чешма во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 39 ' 34 , лонгитуда 22o 24 ' 26 .
Редерауе
Редерауе (Röderaue) — општина во округот Мајсен, во Саксонија, Германија.
Општински единици
Редерауе ги вклучува следниве единици:
Тибинген
Тибинген (Tübingen) — традиционален универзитетски град во Баден-Виртемберг, југозападна Германија. Тој е сместен на 20 милји (60 километри) југозападно од Штутгарт, на рид помеѓу двете реки Некар и Амер.
Универзитетот „Еберхард Карлс“ датира од 1477 година, со што тој е еден од најстарите во Германија. Самиот град Тибинген датира од VI век или VII век, официјално појавувајќи се во 1191 година. Неговото име завршува со познатата наставка „инген“, што укажува дека градот бил првобитно населен од германски племиња.
Мравја киселина
Мравја киселина, систематски именувана метанска киселина, е наједноставната карбоксилна киселина, и има хемиска формула HCOOH и структура H\sC(\dO)\sO\sH. Тој е важен посредник во хемиската синтеза и се јавува во природата, особено кај некои мравки. Естери, соли и анјони добиени од мравја киселина се нарекуваат формати. Индустриски, мравја киселина се произведува од метанол.
Природна појава
Во природата, мравјата киселина се наоѓа кај повеќето мравки и кај пчели без осило од родот Oxytrigona. Дрвени мравки од родот Formica може да прскаат мравја киселина врз својот плен или да го брани своето гнездо со прскање на киселина. Cerura vinula (молец) може да го испрска својот предатор со мравја киселина. Се наоѓа и во трихомите на убодна коприва (Urtica dioica). Освен тоа, оваа киселина е инкорпорирана во многу овошја како ананас (0,21 mg на 100 g), јаболко (2 mg на 100 g) и киви (1 mg на 100 g), како и во многу зеленчук, имено кромид (45 mg на 100 g), модар патлиџан (1,34 mg на 100 g) и во екстремно ниски концентрации во краставица (0,11 mg на 100 g). Мравјата киселина е природна компонента на атмосфера првенствено поради емисиите од шумите.
Историја
Некои алхемичари и натуралисти биле свесни дека ројот од мравките испуштаат кисела пареа уште во 15 век. Првиот човек што ја опишал изолацијата на оваа супстанца (со дестилација на голем број мравки) бил англискиот натуралист Џон Реј, во 1671 г. Мравките лачат мравја киселина и за напад и за одбранбени цели. Мравја киселина првпат била синтетизирана од цијановодородна киселина од францускиот хемичар Жозеф Геј-Лусак. Во 1855 година, друг француски хемичар, Marcellin Berthelot, развил синтеза од јаглерод моноксид слична на процесот што се користи денес.