cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зимски дворец
Елизабета (1741-1762)
Царското бебе Иван VI кој ја наследил Ана во 1740 година, наскоро бил соборен од престолот во државен удар без пролевање крв од страна на војвотката Елизабета, ќерка на Петар Велики. Доделувајќи и ја скоро цела моќ на нејзините омилени, новата царица Елизабета преземала живот исполнет со задоволство што го инспирирало рускиот историчар Василиј Клјучевски да ја нарече Зимскиот дворец како место со „позлатена мизерија“. За време на владеењето на Елизабета, Растрели којшто сè уште работел на неговиот првичен план, смислил целосно нова замисла во 1753 година – денешната Зимски дворец. Забрзеното довршување на дворецот било важно за честа на царицата, која ја сметала дворецот како симбол за државен престиж. Изградбата продолжила во текот на годината, дури и во најгрубите месеци од зимата. Бедата на рускиот народ и на армијата што довела до Седумгошната војна не смеела да го забавува прогресот. 859,555 рубљи биле доделени за проектот. Иако работниците добивале месечни плати од една рубља, цената на проектот го надминал буџетот толку многу што заради недостиг од ресурси прекинала изградбата и покрај опсесивната желба на царицата за брзо завршување. Најпосле, данокот за сол и алкохол бил зголемен со цел да финансираат дополнителните трошоци, иако рускиот народ веќе биле натоварени со даноци за војната. Конечната цена била 2,500,000 рубљи.
Екатерина II (1762-1796)
Царицата Елизабета ја одбрала германската принцеза, Софи од Анхалт-Зербст, да биде невеста на нејзиниот внук и наследник Петар III. Бракот не бил успешен но оваа принцеза позната како Екатерина Велика е главно поврзана со Зимскиот дворец. Во 1762 година, проследено со државен удар во којшто нејзиниот маж бил убиен, Екатерина се фалела со нејзиниот седумгодишен син Павле на балконот од Зимскиот дворец пред возбудената толпа. Меѓутоа таа не го претставувала нејзиниот син како новиот и законски владетел на Русија, туку славата која што си ја поткревала самата.
Операта која постоела во југозападното крило на замокот била покосена со цел да се овозможат апартмани за фамилијата на Екатерина. Во 1790 година, Куаренџи обновил пет соби од Растрели за да создаде три широки ходници. Екатерина била одговорна за трите големи околни палати, колективно познати Ермитаж – 150 години подоцна целосниот комплекс, вклучувајќи ја и Зимскиот дворец била позната под тоа име.
Екатерина била импресионирана од францускиот архитект Жан-Батист Валин де ла Мот, кој ја дизајнирал Царската академија на уметностите (исто така во Санкт Петербург) и го овластила да додаде ново крило на Зимскиот дворец. Тоа било планирано да биде дворец наменета за одмор од формалностите и церемониите во дворот. Екатерина го крстила Ермитаж (14), име кое било користено од нејзиниот предок царицата Елизабета за да ги опише нејзините приватни соби во дворецот.
Павле I, Александар I и Николај I (1796-1855)
Екатерина Велика била наследена од нејзиниот син Павле I. Во првите години од неговото владеење новиот цар го зголемил бројот на војската поставена во Зимскиот дворец, наместена во стражарници на неколку метри околу градбата. Најпосле параноичен за неговата безбедност и мразејќи се што е поврзано со неговата мајка, тој целосно со презир ја одбил Зимскиот дворец и го изградил замокот Сент Мајкл што му служело како живеалиште во Санкт Петербург на местото каде што е роден. Царот изјавил дека посакал да умре на местото каде што е роден. Тој бил убиен таму три недели откако отпочнал со сместувањето во 1801 година. Павле I бил наследен од неговиот 24 годишен син, Александар I кој владеел со Русија за време на хаотичниот период на Наполеоновите војни.
Кенигзе
Кенигзе (Königsee) — мал град во округот Залфелд-Рудолштат, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 12 километри источно од Илменау и 35 километри јужно од покраинскиот главен град Ерфурт. До 2018 година бил наречен Кенигзе-Ротенбах.
Зимски дворец
Павле I, Александар I и Николај I (1796-1855)
Александар бил наследен од неговиот брат Николај I во 1825 година. Царот Николај е одговорен за денешниот изглед на дворецот. Тој не само што извршил многу промени на интериерот на дворецот, туку бил задолжен и за целосното обновување по пожарот во 1837 година.
Кенигзе
Географија
Кенигзе се наоѓа во северозападниот дел на округот Залфелд-Рудолштат на височина од 377 метри.
Зимски дворец
Архитектура
Како завршена, главна надворешна форма од архитектурата на Зимскиот дворец, со своите декорации во форма на богати малтерни статуи изработени на фронтоните на фасадите и прозорците е барокна. Надворешноста останала каква што била од владеењето на императорката Елизабета. Главните фасади, оние свртени кон плоштадот на дворецот и реката Нева, отсекогаш биле достапни и видливи за јавноста. Само страничните фасади се сокриени зад гранитните ѕидови, прикривајки градина создадена за време на владеењето на Николај II. Зградата оригинално била замислена како градска дворец а не како приватна дворец во парк како што е онаа на француските кралеви во Версај.
Архитектонската тема продолжува и во внатрешноста на дворецот. Првиот кат, воедно и основата, се одликува со прозорци повисоки од оние на спратовите над него и под него. Секој прозорец е одделен од соседниот со пиластер. Повторливата монотонија на долгата елевација е скршена само од симетријално наместени заливи, многу од нив со свои сопствени тремови. Оваа тема е земена како константа на сите наредни доградувања и реновирања на дворецот. Единствените надворешни промени се во бојата. Во различни периоди во историјата дворец е префарбувана во разлиќни нијанси. Во осумнаесеттиот век дворецот била обоена во сламово жолта боја со бели и позлатени украси. За време на владеењето на Николај I во 1837 година била обоена во едноставно црвена боја, и така останала за време на револуцијата и раниот Советски период. По реставрацијата по Втората светска војна, била обоена во зелено со бели украси, стандардна колоритна шема за Советските згради во барокниот период.
Кенигзе
Соседни места
Градот се граничи со следниве единици (почнувајќи од север, надесно): Штатилм, Рудолштат, Бад Бланкенбург, Бехштет, Алендорф, Зицендорф, Унтервајсбах, Шварцатал, Гросбрајтенбах и Илменау.
Зимски дворец
Архитектура
Внатрешно, дворецот изгледа како комбинација на барок и Неокласицизам. Малку од рококо внатрешниот дизајн на Растрели преживеал, само Јорданските скалила и Великата црква се задржани во своите оригинални стилови. Промените во внатрешноста се во голема мера резултат на влијанието на архитектите вработени од Екатерина Велика во последните години од нејзиниот живот, Старов и Гуаренги кои започнале да го алтернизираат поголемиот дел од внатрешноста на дворецот која што била дизајнирана од Растрели. Екатерина отсекогаш ја сакала најновата мода, и за време на нејзиното владеење по драстични неокласични влијанија, кои биле модерни во Западна Европа при крајот на 1760 година, бавно почнале да ползат кон Санкт Петербург. Неокласичните ентериери биле дополнително нагласени и проширени за време на владеењето на внукот на Екатерина, Николај I.
Кенигзе
Градски единици
Градот територијално е поделено на 24 места:
Зимски дворец
Архитектура
Заслугата паѓа на Куаренги за воведување на Неокласичниот стил во Санкт Петербург. Неговото дело, заедно со она на Карл Иванович Роси и Аугуст де Монтферанд, постепено го трансформирале Санкт Петербург во “Град Империја”. Монтферанд не само што ги создал некои од најпознатите интериери на дворецот, но исто така е одгооврен за издигнувањето на колоната на Александар за време на владеењето на Николај I во ново дизајнираниот плоштад на дворецот на Роси.
Ентериер
Се вели дека Зимскиот дворец содржи 1500 соби, 1786 врати и 1945 прозори. Главната фасада е долга 150 метри и висока 30 метри. Приземјето содржи главно бирократски и домашни канцеларии, додека вториот кат бил предаден како апартмани за високи дворјани и високи офицери. Главните соби и одаи за живеење на Царското семејство се на приземјето или главната основа. Големите државни соби користени од страна на судот се наредени во две групи од врвот на Јорданските скалила. Оригиналниот барокен апартман на царицата Елизабета која води кон запад е свртена со лице кон Нева, е комплетно редизајнирана во 1790-93 година од Гјакомо Куаренги. Тој ја трансформирал оригиналната група од пет главни соби во апартмани од три големи хали, украсени со мермерни столбови и статуи.
Кенигзе
Историја
Денешниот град бил создаден на 31 декември 2012 година со спојување на поранешниот град Кенигзе и општината Ротенбах под името Кенигзе-Ротенбах. На 1 јануари 2019 година, поранешните општини Дребишау и Оберхајн биле припоени кон градот и името повторно било променето во Кенигзе.
Зимски дворец
Ентериер
Вториот пакет на државни соби кои водат на југ кон Великата црква е создаден за Екатерина Втора. Помеѓу 1787-95 година, Куаренги додаде ново источно крило на овој пакет кое ги содржи големата престолна соба, позната како Сала Св. Ѓорѓи, која ги поврзува Зимниот дворец со помалку формалната дворец на Екатерина, Ермитаж веднаш до него. Овој пакет е променет во 1820 година кога Воената галерија е создадена од серија мали соби, за да се прослави поразот на Наполеон. Оваа галерија која била замислена од Александар I, дизајнирана од Карло Роси и е изградена помеѓу јуни и ноември 1826 година под Николај I, инаугурирана на 25 октомври 1826 година. За галеријата во 1812 година, Царот овластува 332 портрети од генералите кои учествулае во поразот на Франција. Уметник бил Бритон Џорџ Доу, кој бил асистиран од Александар Повлаков и Вилхелм Голике. Николас први е исто така одговорен за создавањето на Галеријата на битките, која го зафаќа централниот дел од фасадата на Палатниот плоштад. Тие биле редизајнирани од Александар Бриулов во чест на руските победи пред 1812 година. Интересно веднаш до овие со галерии кои го слават поразот на Франција, се наоѓаат собите во кои Максимилијан, војводата од Лукштенберг, синот на Наполеон и зет на царот живеел во почетните денови од бракот.
Пожарот во 1837
Во 1833 година де Монтферанд бил најмен за да ги обнови источните соби, да ја создаде салата Фиелд Маршал и собата Малиот престол. Во 1837 година избувнало пожар. Причината не е позната, но вината за неговото ширење е префрлена на де Мондферанд. Архитектот бил принуден од страна на царот предвремено да ја заврши па затоа користел дрвени материјали на места каде што било по погодно да се користи камен. Исто така помеѓу набрзина изградените дрвени ѕидови биле скриени неупотребуваните камини, нивните оџаци споени со тесните излези за вентилација делувале како цевки за оганот овозмозувајќи му да се движи незабележан меѓу ѕидовите од соба во соба сè додека не било премногу касно и не можел да биде спречен.
Кенигзе
Градски совет
Првите општински избори на 14 април 2013 година и изборите на 26 мај 2019 година ги дале следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот е Марко Вашковски (независен), избран на 31 март 2019 година во прв круг.
Зимски дворец
Пожарот во 1837
Навидум игнорирајќи ја големината на дворецот, царот наредил обновувањето да биде завршено за 1 година. Маркиз де Кустин ги опишал „невидените напори“ кои биле потребни за да се направи тоа.
Кенигзе
Збратимени градови
Кенигзе е збратимен со следниве градови:
Зимски дворец
Пожарот во 1837
При реконструкцијата на дворецот била искористена најновата техника за градење во индустриската ера. Покривот бил поддржан од метална рамка, а таваните во големите сали биле поддржувани од метални греди. По огнот, екстериерот, повеќето од главните дрзавни апартмани, Јорданските скалила и Великата црква биле обновени во нивниот оригинален дизајн и декорација од страна на архитектот Василиј Стасов. Некои од собите како што е втората по големина соба во Зимскиот дворец била многу повеќе накитена. Помалите соби во дворецот биле украсени во разни стилови од 19 век од страна на Александар Бруилов, а неговиот стил варира од Готски до Рококо.
Царевниот будоар во приватните царски апартмани, била верна репродукција на рококо стилот, кој Екатерина II и нејзиниот архитект започнале да го отстрануваат од дворецот пред помалку од 50 години. Една од најзабележителните соби била создадена како резултат на огнот, повторната изградба на собата Јаспер. Царот лично, покрај сите големи нешта кои биле изградени во дворецот тој најмногу ја сакал едноставноста. Неговата спална во дворецот била спартанска, без украси, само со сеф за мапи и икона, исто така спиел на обичен камперски кревет покриен со сламен душек.
Употреба на дворецот
Со државните соби кои ги окупирале северното и источното крило на дворецот, и приватните соби кои го окупираат западното крило, четирите агли на зградата се содржале од помали соби кои биле апартмани на помалкуте членови на Царската фамилија, најчесто распоредени на 2 спрата. Ова е една од причините зошто дворецот може да изгледа збунувачки со нејзиниот асортиман од големи сали или салони без некоја посебна причина распоредени на чудни места низ дворецот. Меѓутоа во контекст на тоа Малтерната соба била приемна соба за апартманот на Царицата додека Златната соба била приемна соба за апартманот на нејзината снаа, земајќи го предвид ова, распоредот на собите има повеќе смисол.
Како официјален дом на Руските цареви, дворецот е поставена за шести забави. Трпезариската маса собирала 1000 гости додека државните соби собирале и до 10 000 гости во стоечка положба. Овие соби биле загревани до толку висока температура што иако надвор било под нулата, внатре цветале тропски растенија и брилијантното осветлување правело летен амбиент.
Гостите на церемонијалните и државните случувања следеле предодредена маршута, престигајќи во дворецот низ централната арка на јужната страна, потоа влегувајќи во дворецот низ државниот влез (понекогаш и именуван како амбасадорскиот влез). Потоа продолжувале низ Јордановата сала пред искачување на Јордановите скалила именувани по Богојавление Водици, тоа е еден од неколкуте делови од дворецот кои го задржале својот оригинален рококо стил од 18 век, иако масивните сиви гранитни столбови се додадени во средината на 19 век.
Една од најважните соби е Големата црква на дворецот. Доделена со статус на катедрала, била од огромна религиозна значајност дури и поголема од капелите во повеќето Европски царски палати. Точно овде се одржувале свадбите на Романов, со цврста и непроменлива традиција и протокол. Дури и фустанот на невестата, и начинот на пристапување бил диктиран од традицијата. Облечена од царицата, невестата и нејзината поворка поминувале низ Малтерната соба преку повеќето државни соби и се упатувале кон црквата.
Членовите на царската фамилија не биле единствените жители во дворецот, под металните рамки во таваните живееле армија слуги. Толку големи биле одајите на слугите што поранешен слуга се вселил во собите на таванот. Бил откриен поради мирисот на кравата која ја прешверцувале со себе за да им дава млеко. Изгледа дека оваа не била единствената крава која живеела на таванот, во собата на главната слугинка исто така имало крава која била чувана за свежо млеко. Оваа традиција прекинала по пожарот во 1837 година.
Кралскиот музеј Ермитаж
По смртта на Екатерина Велика, Ермитаж станал приватна куќа за богатства на царевите, кои продолжиле да колекционираат но не по стапките на Екатерина Велика. Во 1850 година колекцијата на Кристофоро Баринго била примена. Оваа колекција била донесена во дворецот од Венеција од страна на Тицијан заедно со многу други уметнички дела од ренесансата.
Николај I, свесен за големите уметнички галерии во другите европски главни градови, забележал дека онаа на Екатерина Велика во Ермитаж била значително проширена во намерно трансформирана јавна галерија. Во 1839 година германскиот архитект Лео вон Клензе ги изготвил плановите а нивното извршување било надгледувано од Василиј Стасов, со помош на Николај Јефимов. Со оглед на тоа дека имало вклучено толку многу архитекти неизбежни биле конфликтите во врска со дизајнот и изведбата во текот на 1840 година, а царот морал целовремено да делува како модератор. Конечно, по единаесет години градење и архитектонски конфликт, првиот Музеј на уметноста во Русија, Царскиот музеј Ермитаж, свечено бил отворен на 5 февруари 1852 година. Трибидните фасади на зградата биле инспирирани од Шинкелесковата архитектура. По наредба на царот, посетителите на музејот морале да носат вечерни свечени фустани дури и наутро. Царот исто така наметнал дека сивите капи биле “еврејски” а капутите “револуционерни”. Откако бил донесен кодексот на облекување, она што јавноста го видела бил огромен спектар на уметност, но само дел од царската колекција, затоа што Зимксата дворец така и другите царски палати останале затворени за пошироката јавност.
Последните цареви (1855-1905)
Зимскиот дворец претставувала официјална резиденција на руското советство од 1732 година па сè до 1914 година, како и да е тоа бил нивен дом за малку повеќе од 140 од времето на тие години. Последниот цар кој всушност претстојувал во дворецот бил Александар II, кој владеел од 1855 до 1881 година, кога бил и убиен. Во текот на неговото владеење се додаваат и други работи, достигнувања кои ја вклучуваат старата и археолошка колекција на несреќникот Маркиз ди Кавели во 1861 година и делото на Леонардо да Винчи Мадона и нејзиното дете во 1865 година. Второто дело на Леонардо е од истото име и исто така се нарекува Benois Madonna кој подоцна бил откриен во 1914 година.
Во 1881 година, револуционерите конечно биле успешни и Александар II бил убиен во неговата кочија возејќи се по улиците на Санкт Петербург. Во Зимскиот дворец никогаш никој повеќе не престојувал. Новиот цар Александар III бил информиран во врска со неговата сигурност и му било кажано дека веќе не е безбедно да се престојува таму. Империската фамилија подоцна се преселила на подалечно мсто во Дворецот на Гатчина, околу 40 милји (64км) оддалечена од Санкт Петербург. За разлика од Зимскиот дворец, со 600 соби, оваа дворец сместена меѓу шуми, била прекрасен дом за живеење. Додека во Сенкт Петербург, Империската фамилија живеела во дворецот Анишков, Зимскиот дворец била користена за официјални функции. Големи економии биле створени за храна и вино. Царот бил многу заинтересиран за тогашните трговии и трошоци на дворецот, инсистирајќи масите да не се менуваат дневно и свеќите и лажиците да не се заменуваат сè додека не се потрошат целосно. Дури и бројот на јајцата кои биле користени во омлети бил намален. Додека царот се занимавал во врска со економијата поврзана со куќните трошоци, и исто така ги додал на Империската уметничка колекција од двете палати и Испосништвото. Официјално, Испоснишкиот музеј има годишно купување од 5000 рубии, но ова се покажа како недоволно и самиот цар самиот донесувал предмети во музејот.
Царицата Марија Фјодоровна, жената на Александар III увидела дека имало градина надвор во центарот на главниот дворец во 1885 година, простор кој претходно бил калдрмисуван и богат со бујна вегетација. Архитектот во дворецот Николај Горностајев дизајнирал градина која била заобиколена со гранитно подножје и фонтана, и засеани дрвја во дворецот, лежечки варовни тротоари долж ѕидовите на дворецот. Во 1894 година, Александар III бил наследен од страна на неговиот син Николај II. Последниот цар суспендирал тужба за дворецот за неговиот татко за да се ожени со неговата жена Аликс од Хесен со богата церемонија во Зимскиот дворец. Како и да е, по церемонијата, младоженците живееле во дворецот Аничков, заедно со царицата од Довагер. Таму го започнаа својот брачен живот во шест мали соби.
Во 1895 година, Николај и Александра се сместиле во дворецот Александар во селото Царкосе. Ова бил нивниот омилен дом во спомен на нивното владеење. Како и да е, од декември 1895 година, престојувале некој период во текот на зимата во Зимскиот дворец. Архитектот Александар Красовски бил назначен да го обнови изгледот на собите во северозападниот дел на дворецот, вклучувајќи ја и Готската библиотека.
Во 1896 година на царицата ѝ било довзолено да направи друга градина (35) на поранешниот параден терен, помеѓу прозорците на приватните апартмани на царското семејство. Таа сметала дека не е упатно јавноста да зјапа во нејзините прозорци. Градината била дизајнирана од страна на архитектот Џорџ Купхарт, творецот на градските градини и паркови во Рига. Ова е единствената од двете градини кои денес се останати во дворецот.
Во времето на владеењето на Николај II, животот во дворецот станал потивок од било кога и тоа се должело на повлекувањето (пензионирањето) на царицата и нејзината недоверба во високото општество на Санкт. Петербург. Нејзиното мислење било следното: Санкт Петербург е изгниен град, со ниту еден атом од Русија.
NGC 4746
NGC 4746 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4746 се споменува и како UGC 8007, MCG 2-33-29, CGCG 71-60, IRAS 12494+1221.
Откривање
Објектот е откриен на 29 март 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4746 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4746 има привидни димензии од 2,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 51 м 55,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 4' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 4746 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43601. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 885. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 41.
Пчиња
Пчиња — река во Македонија и Србија, лева притока на реката Вардар. Нејзиниот слив зафаќа површина од 3.140 км2 (1.247 км2 во Србија и 1.893 км2 во Македонија). Поголеми притоки и се реките: Бистрица, Петрошница и Крива Река (леви), Кумановска Река (десна). Му припаѓа на егејскиот слив.
Течение низ Србија
Реката се образува на западната падина на планината Дукат кај селото Радовница, Трговишко. Оттука тече на запад под името Трипушница. Речната долина сочинува мала област со средиште во селото Трговиште, каде од југ се влева Лесничка Река, од каде реката продолжува на запад, веќе под името Пчиња. Ова подрачје е меѓу најсиромашните во Србија, со најголем одлив на население (од 12.556 во 1971 на 6.372 во 2002 г). Пчиња потоа тече на запад, северно од Широка Планина. Кај селото Шаинце ја прима десната притока Коќурица и продолжува на југ по тесна долина меѓу планините Руен и Козјак. Во оваа долина е и познатиот манастир „Св. Прохор Пчински“. Недалеку одовде, по 45 км низ Србија, реката ја преминува границата во Македонија.
Течение низ Македонија
Течението низ Македонија се дели на малите области Средорек и Которлак, меѓу кои се протега Бадерската Клисура. Во најдолниото течение, реката минува од западната страна на Градиштанска Планина, па се влева во Вардар во Таорската Клисура, на полпат помеѓу Скопје и Велес.
NGC 7061
NGC 7061 — елиптична галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7061 се споменува и како ESO 236-13, AM 2123-491.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7061 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7061 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 27 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -49° 3' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на NGC 7061 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66785. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 413; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8431. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Валериј Герасимов
Валериј Василјевич Герасимов (Вале́рий Васи́льевич Гера́симов; р. ) — руски генерал и тековен Началник на генералштабот на Вооружените сили на Русија и Прв заменик-министер за одбрана, назначен од претседателот Владимир Путин на 9 ноември 2012 г. Во 2013 г. се стекнал со највисокиот чин во руската војска — Генерал на армијата, а во 2016 г. е прогласен за Херој на Руската Федерација.
Образование
Герасимов е роден во Казањ, Татарстан. Го завршил Казањското суворовско воено улилиште (1971-1973), а потоа и Казањското вишо тенковско командно училиште наречено во чест на Президиумот на Татарската АССР (1973-1977). Потоа стапил во Воената академија за оклопни војски „Р.Ј. Малиновски“ (1984-1987), па на крај станал питомец на Воената академија на Генералштабот на РФ (1995-1997).
Чинови и должности
По завршувањето на Казањското вишо тенковско командно училиште, Герасимов заповедал со вод, чета и баталјон во Далекуисточниот воен округ. Подоцна е назначен за началник на штабот на тенковски полк, а потоа и на моторизирана стрелечка дивизија во Балтичкиот воен округ. Од 1993 до 1995 г. заповедал со 144-тата гвардејска моторизирана стрелечка дивизија во Балтичкиот воен округ, а потоа со Северозападната група на вооружените сили.
По завршувањето на генералштапската академија станал прв заменик на Главниот командант на Московскиот воен округ и заповедник на 58-мата армија во Севернокавкаскиот воен округ за време на Втората чеченска војна. Неговото залагање за апсењето на офицерот Јуриј Буданов било пофалено од критичната новинарка Ана Политковскаја.
Во 2006 г. Герасимов станал заповедник на Ленинградскиот воен округ, а во 2009 г. е префрлен да заповеда со Московскиот воен округ. Со военотериторијалната реформа, во април 2012 г. застанал на чело на Централниот воен округ. На 23 декември 2010 г. станал Заменик-началник на Генералштабот. Ја предводел Парадата на победата на четири наврати, од 2009 до 2012 г.
Началништво на генералштабот
Герасимов станал Началник на Генералштабот со смената на Анатолиј Сердјуков од функцијата Министер за одбрана и назначувањето на Сергеј Шојгу на 6 ноември 2012 г. , како замена за дотогашниот началник Ген. Николај Макаров поради неговата блискост со Сердјуков. На истиот наврат е сменет и Александар Сухоруков од функцијата Прв заменик-министер за одбрана и на негово место е поставен генералот-полковник Аркадиј Бахин, поранешен заповедник на Западениот воен округ, а за друг помошник е назначен и заповедникот на Воздушно-вселенската одбранбена, генерал-полковник Олег Остапенко. Во 2013 г. Герасимов го добил највисокиот чин во руската војска — Генерал на армијата. На 15 септември 2016 г. приредил средби со неговиот турски колега, Ген. Јулуси Акар во главниот штаб во Анкара, што се смета за ново поглавје на руско-турската воена соработка.
Санкционирање од ЕУ
Во април 2014 г. Герасимов станал жртва на политичка агресија од страна на Европската Унија кога е ставен на списокот на санкционирани лица поради наводните „дејства за поткопување или загрозување на територијалнаиот интегритет, суверенитет и независност на Украина“.
Одликувања
Орден за воени заслуги Орден за заслуги пред татковината (IV степен) Орден за заслуги пред татковината во Вооружените сили на СССР (III степен). Медал за воени заслуги Јубилеен медал „60 години Вооружени сили на СССР“ Јубилеен медал „70 години Вооружени сили на СССР“ Медал за војничка доблест (I степен) Медал „За зајакнување на бојното другарство“ Медал „200 години Министерство за одбрана“ Медал за 20 години беспрекорна служба Медал за 15 години беспрекорна служба Медал за 10 години беспрекорна служба Орден за пријателство меѓу народите
Личен живот
Герасимов е оженет и има еден син.
Бренден Дилон
Бренден Дилон (р. ) — канадски професионален играч на хокеј на мраз кој моментално игра за Винипег Џетс од Националната хокеарска лига (НХЛ). Дилон претходно играл во НХЛ за Далас Старс, Сан Хозе Шаркс и Вашингтон Капиталс. Ненадрафтуван и пред да стане професионалец, Дилон играл четири сезони на голем јуниорски хокеј на мраз во Западната хокеарска лига (WHL) со Сиетл Тандербрдс.
Ран живот
Дилон е роден на 13 ноември 1990 година, во Сари, Британска Колумбија, Канада од мајка Деби. Неговиот татко е роден и израснат во Португалија пред да се пресели во Торонто, па Дилон знаел да зборува француски и португалски. Неговата помлада сестра била одбојкарка на плажа на Универзитетот Јорк.
Аматерски
Растејќи во Сари, Британска Колумбија, Дилон играл одбојка, кошарка, фудбал и атлетика низ основното училиште и средното училиште. Тој посетувал приватно католичко основно училиште и многу пати бил прогласен за најдобар спортист на патеката за дисциплините 100 метри, 200 метри и скок во далечина. На 15-годишна возраст, Дилон започнал летни тренинзи со Impact Hockey Development и заработил место на јуниорската група B Hope Icebreakers на Пацифичката јуниорска хокеарска лига (PIJHL). Стоејќи на пети два метри, Дилон отишол без драфт на влезниот драфт во Западната хокеј лига (WHL) и поминал една сезона во PIJHL пред да потпише со Сиетл Тандербрдс.
Дилон поминал четири сезони во Тандербрдс, собрал 85 поени во 271 натпревар. На 1 март 2011 година, како слободен агент на НХЛ, Дилон потпишал тригодишен, почетен договор со Далас Старс.
Ѕвездите на Далас
Следната сезона, Дилон ја поминал целата своја кампања 2013-14 со Ѕвездите и поставил нови врвови во кариерата. Тој ја завршил сезоната со 17 поени во 80 натпревари од регуларните сезони и неговиот рејтинг плус-минус бил рангиран на четвртото место меѓу сите бранители на НХЛ. Двата натпревари кои ги пропуштил во текот на сезоната биле поради повреда на долниот дел од телото. На 2 октомври 2014 година, Дилон потпишал едногодишно продолжување на договорот за да остане со Ѕвездите до сезоната 2014-2015. Од неговата дебитантска сезона, Дилон бил споен со Стефан Робидас на левата страна, но откако играчот бил разменет во Анахајм Дакс, Дилон бил преместен на десната страна.
Сан Хозе Ајкули
На 21 ноември 2014 година, Дилон бил разменет во Сан Хозе Шаркс во замена за одбранбениот играч Џејсон Демерс и избор во третата рунда на драфтот за влез во НХЛ 2016 година. Во времето на трејдот, Дилон имал забележано три асистенции во 20 натпревари. По приклучувањето на тимот, Дилон бил поврзан со ветеранот Брент Барнс и се вратил на својата природна игра. Дилон ја завршил сезоната 2014-15 со Ајкулите, забележувајќи два гола и седум асистенции во 60 натпревари. На 29 јуни 2015 година, како ограничен слободен играч во очекување, Дилон потпишал петгодишен договор од 16,35 долари милионско продолжување на договорот со Сан Хозе во вредност од просечна годишна вредност од 3,27 долари милиони по сезона до крајот на сезоната 2019-2020. Во првата година од новиот договор, Дилон забележал 11 поени на 79 натпревари.
Во неговата трета целосна сезона со ајкулите, Дилон избувнал офанзивно и поставил нови рекорди во кариерата во асистенции и поени. На 5 декември 2017 година, Одделот за безбедност на играчите на НХЛ објавил дека Дилон е суспендиран еден натпревар поради намалувањето на Вашингтон Капиталс Медисон Боуи.
По сезоната 2018–19, Дилон бил добитник на инаугуративната награда „ Медиумски добар човек “ на Sharks како „играч кој се справува со своите медиумски обврски со соработка, искреност и промисленост и одговарал на ѕвончето без разлика на исходот или ситуацијата. " Тој, исто така, бил номиниран од Ајкулите за Меморијалниот трофеј на Кинг Кленси како „играч на Националната хокеј лига кој најдобро ги прикажува лидерските квалитети на и надвор од мразот и кој дал значаен хуманитарен придонес за својата заедница“. Неговата номинација била заснована на неговиот активизам со програмата Stick To Fitness на фондацијата Sharks и проектите Blacktop Resurfacing на фондацијата Sharks.
Вашингтон Капиталс
По сезоната 2019-2020, со ајкулите надвор од плејофот и играјќи во последната сезона од неговиот договор, Дилон бил разменет во Вашингтон Капиталс во замена за пик во втората рунда во 2020 година и условен избор во третата рунда од 2021 година во февруари. 18, 2020 година. По заминувањето од Ајкулите, Дилон се нашол на деветтото место во повеќето игри во историјата на Ајкулите и на седмото место со најмногу казнени минути во историјата на франшизата. Пред трејдот, Дилон зборувал високо за Сан Хозе и ја истакнал неговата желба да остане во тимот.
На 6 октомври 2020 година, Дилон одлучил да се откаже од бесплатната агенција и потпишал четиригодишен договор од 15,6 милиони долари со Капиталс.
Винипег Џетс
На 26 јули 2021 година, Дилон бил разменет од Капиталс со Винипег Џетс во замена за избори од вториот круг во 2022 и 2023 година. Подоцна, на 17 декември 2021 година, во неговиот прв натпревар против Капиталс по трејдот, Дилон го постигнал својот прв гол како Винипег Џет против неговиот поранешен тим.
Личен живот
Дилон соработувал со HEROS, непрофитна младинска хокеарска организација со седиште во Западна Канада, каде што е амбасадор. Тој помогнал да се отвори дополнителна канцеларија на HEROS во неговиот роден град Сари, Британска Колумбија.
Црква „Св. Петка“ - Тухол
Света Петка (Ἱερός Ναός Ἁγίας Παρασκευῆς) — црква кај селото Тухол, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Црквата е сместена на јужниот крај на селото.
Историја
Решението за изградба на нова црква е донесено веднаш штом Тухол потпаднал под грчка власт во 1913 г. Паричните средства ги обезбедиле иселеници во Америка од околните села Јановени, Слимница, Пилкати, Нестрам, Висанско. Храмот е изграден со трудот на селаните, а главен мајстор бил Хондро Настас од Котелци. Внатрешноста е дело на мајстори од јанинското село Лискач. Камбанаријата исто така е изградена со доброволни прилози.
Во црковниот двор е подигната училишна заграда, каде учителствувал селскиот свештеник. Подоцна во 1919 г. на нејзино место е изградена камбанаријата.
Како село под врховенството на Патријаршијата, во црквата се испраќани погрчени свештеници. Прв свештеник во селото бил Ризос Папаризос, син на Миц Дукас. Потоа неговото место го зел синот Атанасиос (Папатанасис), но тој се задржал во селото многу кратко. Во 1898 г. тој бил погубен од македонска чета заедно со селскиот епитроп. Долги години свештеник бил Теодорос Зјакас (Папатодорос). Потоа на службата бил попот Стерјос од с. Слатина, зет на Папатодорос. Учител во Тухол бил еден јановенец и Георгиос Маргаритис од Котелци, кои примале плата од самите селани. По смртта на поп Стерјос во 1926 г. селото добило државен учител.
Анете Имхаузен
Анете Имхаузен (Annette Imhausen; исто така позната и како Анете Ворнер, р. ) — германска историчарка по математика, позната по нејзината работа на античката египетска математика. Таа е професор на кластерот за нормативни редови на извонредност на Гете, Франкфуртски универзитет.
Образование и кариера
Имхаузен студирала хемија на Јоханес Гутенберг, универзитетот во Мајнц, положувајќи го државниот испит во 1996 година. Докторирала по историјата на математиката во Мајнц, во 2002 година, под заеднички надзор на Дејвид Е. Роуви и Џејмс Ритер.
Откако предавала коптски јазик во Мајнц во 1998 година, таа работела како инструктор на Кембричкиот универзитет од 2003 до 2006 година. Се враќа во Мајнц, како асистент професор од 2006 до 2008 година и станува професор во Франкфурт во 2009 година.
Придонеси
Имхаузен е претставена во телевизиската серија Би-би-си, Приказна за математиката.
Нејзина дисертација, ''Ägyptische Algorithmen. Eine Untersuchung zu den mittelägyptischen mathematischen Aufgabentexten'', била издадена од издавачката куќа Харасовиц во 2002 година (Ägyptologische Abhandlungen, том 65). Таа е, исто така, автор на Математиката во Стариот Египет: Контекстуална Историја (печатено од Принстонскиот универзитет, 2016 година).
Амборела
Amborellaceae е фамилија на цветни растенија која е ендемична за Нова Каледонија. Се состои од само еден вид - Amborella trichopoda. Овој вид е прифатен од современите систематичари за најосновната еволутивна линија во разгранокот (кладот) на скриеносемените, односно цветните растенија.
Морфолошки одлики
Amborella trichopoda може да се јави во форма на грмушка или мало дрвце. Дрвесината на ова растение не содржи спроводни елементи (како трахеи), што не е случај за останатите цветници. Листовите се со прилисници, со назабени или бранести рабови. Растението е дводомно, а цветовите се еднополови, мали и собрани во цимозно соцветие, додека околуцветникот е составен од недиференцирани чашкини и венечни ливчиња поредени во спирала.
Филогенија
Ова растение е прифатено од систематичарите како најосновна еволутивна линија во разгранокот на цветниците. Под најосновна линија систематичарите подразбираат дека семејството Amborellaceae дивергирала (се појавила) најрано од сите останати цветни растенија. Споредбата на изведените одлики кои сите други цветници ги споделуваат меѓусебно, но не и со оваа фамилија, може да им даде податоци на научниците за тоа какви одлики поседувале најраните цветници и како овие одлики еволуирале низ времето. Постарите теории ги сметаа цветовите на магнолијата како најпримитивни и најмалку развиени (чии многубројни цветни елементи се поредени спирално на една издолжена цветна дршка отколку оние на поразвиените цветници, каде елементите се малкубројни и поредени во одделни кругови). Меѓутоа, истражувањата на едно добро зачувано фосилно водно цветно растение, Archaefructus, ставија сомнеж на тоа кои одлики на цветот се постари и попримитивни.
33 (скопска автобуска линија)
33 е редовна автобуска линија на ЈСП Скопје која вози од Долно Лисиче до Капиштец и обратно.
Линија
Линијата број 33 започнува од местото Чатал, односно по улицата Маршал Тито. Потоа се приклучува на патот Долно Лисиче-Горно Лисиче, пат кој потоа продолжува како улица Горно Лисиче. Вози по улицата Мите Богоевски и се приклучува на булеварот 12-та Македонска бригада во населбата Лисиче. После три автобуски станици (стојалишта) од тој булевар, 33ка вози по булеварот 3та Македонска бригада, сè до исклучувањето на улицата Беласица. Од таа улица се пренасочува на Кузман Јосифовски - Питу и врти лево за да се приклучи на булеварот Кочо Рацин. Потоа линијата оди десно со што вози по улицата 11 Октомври, улица која понатаму продолжува како Димитрија Чуповски односно пат во средишното градско подрачје. Од Димитрија Чуповски, врти лево по булеварот Свети Климент Охридски и кратко на булеварот Мајка Тереза за да се приклучи на булеварот Свети Кирил и Методиј. На тој булевар кратно минува и се пренасочува на почетокот на улицата Народни херои, односно кај местото Цветен пазар/Дом на Печат. Тргнувањето од Дом на печат/Капиштец е по истата рута.
1012 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4496 и 4497 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3738 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2748 и 2749 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 259 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1012 година се протега во 1624 и 1625, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1684 и 1685 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 469 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1683 и 1682 исламска година пред хиџра.
Густав Леонхарт
Густав Леонхарт (Gustav Leonhardt; 30 мај 1928 во 'с-Гравеланд - 16 јануари 2012, Амстердам) — истакнат холандски клавијатурист, диригент, музиколог, наставник и уредник, мошне активен во движењето за автентична музичка изведба. Како клавијатурист, изведувал и снимал на чембало, оргули, клавиорганум (комбинација од чембало и оргули), клавикорд и фортепијано.
Од 1947 до 1950, Леонхарт учел оргули и чембало во класата на Едуард Милер при школата Скола Канторум во Базел. Како чембалист за првпат настапил во Виена во 1950 и таму учел музикологија. Потоа бил професор по чембало на Музичката академија од 1952 до 1955 и Амстердамскиот конзерваториум од 1954. Бил и црковен органист.
Леонхарт за првпат ги снимил делата за чембало на Јохан Себастијан Бах во раните 1950-ти. Овие плочи му помогнале да се прослави како одличен чембалист и извонреден изведувач на Бах. Во 1954 го водел Леонхартовиот барокен ансамбл со прочуениот англиски контратенор Алфред Делер и за првпат снимил две Бахови кантати. Во ансамблот учествувала и жена му, Мари Леонхарт и Едуард Мелкус (виолини), Алис Хофелнер (виола), Николаус Харнонкорт (виолончело) и Мајкл Пигет (обоа).
Последниот јавен настап го одржал на 12 декември 2011 г. во Париз. Потоа најавил дека се повлекува од сцената и ги откажал сите закажани настапи за 2012 г. поради влошено здравје. Починал во Амстердам, на 16 јануари 2012, на возраст од 83 години.
Суперхикс
Суперхикс — македонска ска-панк група со реге, латино, џез, свинг и балкански музички влијанија. Групата била формирана во 1993 година, од три средношколски другари: Петар Младеновски, Зоран Жежов - Кечо и Борис Минов. На почетокот, „Суперхикс“ свиреле мелодичен панк/хардкор, но подоцна, во групата била вклучена и тричлена дувачка секција составена од труба, тромбон и флигел хорна, како и моќен перкусионистички сет.
За официјален датум по кој се води “роденденот“ на Суперхикс е земен 03.03.1994 година. Датум кога Суперхикс во трио формација ќе го забележат својот прв настап во тогашниот скопски клуб DOORS.
Сето останато е речиси тридецениска музичка историја полна со интересни приказни.
Во својата кариера, „Суперхикс“ ја делеле сцената со големи имиња од светската музичка сцена, како: Manu Chao and Radio Bemba Sound System, House of Pain, Green Day, Bad Religion, Faith No More, The HIVES, Gogol Bordello, Roots, Inner Circle, Fun Lovin Criminals (twice), Tito and Tarantula, Henry Rollins, Rico Rodriguez (The Specials)), 30 Seconds to Mars, Flogging Molly, Fishbone, Fun Da Mental,  Morcheeba, Moloko, Gentleman, Napalm Death   и многу други.
Име
Името на групата доаѓа од Суперхик, лик од стрипот "Алан Форд". Суперхик е лик кој краде од сиромашните и дава на богатите, а сето тоа го постигнува со својот смрдлив здив. Суперхик е тотален антихерој во стрипот Алан Форд.
548
548 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 548 година од новата ера, 548. од првиот милениум, 48. од VI век и деветта од 540-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6056 и 6057 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5298 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4308 и 4309 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1301.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 548 година се протега во 3184 и 3185, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3244 и 3245 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1091. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 76 и 75 година пред хиџра.