cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Амбар во Стапар
Амбар во Стапар — место во општина Сомбор, изграден во 1847 година според врежаната година на довратникот и е споменик на културата во категоријата недвижно културно наследство од големо значење.
Над годината на создавање се изгравирани буквите S и D, веројатно иницијалите на мајсторот. Амбарот има надолжен трем, изграден во дрвена скелетна конструкција со полнење од жлебови штици, двосливен покрив покриен со бибер ќерамиди. Столбовите на конструкцијата, долж предната и двете страни, и столбовите на тремот се профилирани и украсени со растителни мотиви. Орнаментираните делови биле разнобојни, што може да се заклучи од остатоците од бојата. Со својата обработка и декорација е убав пример на самостојна плевна со надолжен трем, која претходела на нивната заедничка градба со викендица.
Нов Продром
Нов Продром (Νέος Πρόδρομος, Неос Продромос) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри источно од градот Бер, на надморска височина од 30 метри. Сместено е околу 4 километри источно од старата населба Продром и исто толку североисточно од Мелик.
Сместено е во областа Урумлак, во непосредна близина на десниот брег на реката Красопулис, пред нејзиното влевање во Бистрица.
Историја
Селото е наполно ново, создадено е по 1924 година кога во него биле сместени исклучително грчки доселенички семејства. Населбата била изградена во близина на селото Продром. Во неа биле сместени 49 грчки доселенички семејства од Понд и Кавказ, со вкупно 160 жители.
Стопанство
Основни производи на селото, како и на целата област, се памукот, шеќерната репка и пченицата.
Население
Првично, во селото биле сместени 49 грчки доселенички семејства со вкупно 160 жители, колку што броело селото во 1928 година. Благодарение на убавата местоположба и плодните обработливи површини, Нов Продром покажувал постојан пораст. Во 1940 година било забележано со 202, во 1951 година со 270, во 1961 година со 269, во 1971 година со 268, во 1981 година со 235, а во 1991 година со 222 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 203 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 181 жител.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Продром, во кој покрај Нов Продром, влегуваат и селата Киркасии и Продром.
Варваризми
Варваризми (грч. barbaros = странски, туѓ) се зборови или зборовни конструкции кои не се во согласност со нормите на даден стандарден јазик. Со други зборови, варваризмите се сметаат како отстапување од усвоените современите граматички или стилистички правила, на пример: мистер, сењора, сењорита, тет-а-тет, визави и др. Варваризмите можат да се употребуваат и во уметничката литература за да се предаде специфичен местен колорит, да се отслика посебен амбиент во кој дејствуваат личностите, да се доближи до читателот едно конкретно време од историјата и сл. Честопати варваризмите можат да се користат за иронизирање на настани, личности или поредок.
Далечна земја
Далечна земја – американски филм, во режија на Рон Хауард, со Том Круз и Никол Кидман во главните улоги.
Беконов метод
Беконовиот метод е истражувачки метод развиен од Френсис Бекон. Тој е предвесник на научниот метод. Методот бил претставен во Беконовата книга Novum Organum, што значи Нов Органон, и тој требало да го замени методот претставен во Аристотеловиот Органон. Тоа е индуктивниот метод, што треба да го замени дедуктивниот.
Idolenlehre
Глизе 777
Глизе 777, честопати скратено како Gl 777 или GJ 777 — жолт подџин на растојание од околу 52 светлосни години во соѕвездието Лебед. Станува збор за систем од две ѕвезди со можност за постоење на трета ѕвезда. Во 2005 година, се забележани две вонсончеви планети во орбита околу примарната ѕвезда.
Ѕвездени составници
Примарната ѕвезда на системот (каталогизирана како Глизе 777A) е жолт подџин, ѕвезда слична на Сонцето, која престанува да го сврзува водородот во нејзиното јадро. Ѕвездата е многу постара од Сонцето, со старост од околу 6,7 милијарди години. Таа е за 4% помалку масивна од Сонцето. Исто така е прилично металична, има околу 70% повеќе „метали“ (елементи потешки од хелиумот) од Сонцето, што е карактеристично за ѕвездите со вонсончеви планети.
Втората ѕвезда (Глизе 777B) е далечна, темна црвена џуџеста ѕвезда која е во кружи околу примарната ѕвезда, на растојание од 3.000 астрономски единици. За да направи една орбита и се потребни најмалку десетици илјади години. Самата ѕвезда можно е да е двојна, односно и таа да е многу темноцрвено џуџе. Не постојат многу информации за овој систем на ѕвезди.
Планетарен систем
Во 2002 година беше објавено постоењето на планета со долг орбитален период, односно орбита со многу голема полуоска ( Глизе 777b ) од страна на тим за истражување на планетата во Женева. Планетата орбитирала по кружна орбита и орбиталното занесување било зголемено во подоцнежните мерења (e = 0,36). Планетата била „Јупитеров близнак“ и е всушност „занесен Јупитер“ со маса околу 1,5 пати поголема од онаа на Јупитер, но со иста големина. Во 2005 година набљудувањето на ѕвездата покажа дека постои уште една амплитуда со период од 17,1 дена. Ова укажувало на една од најмалите откриени планети во тој период. Масата била само 18 пати поголема од онаа на Земјата или слична на Нептун но со многу мала занесеност. Исто така до Глизе 777 е испратена порака од страна на МЕТИ. Пораката беше оддадена од најголемиот планетарен радар во Евроазија, со пречник од 70 метри. Пораката беше наречена Космички повик 1; порка која беше испратена на 1 јули 1999 година и ќе пристигне до Глизе 777 во април 2051 година.
Список на државни водачи во 1686 година
Ова е список на државни водачи во 686 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2109
NGC 2109 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2109 се споменува и како ESO 57-SC34, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2109 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m. NGC 2109 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 44 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 32' 52".
Други поделби
Проучување на NGC 2109 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Грчки јазик
Грчкиот јазик (грчки: Ελληνικά; МФА: ) е индоевропски јазик кој се зборува главно во денешна Грција.
Грчкиот е службен јазик во Грција, каде што го зборува околу 99,5% од населението. Заедно со турскиот јазик, грчкиот е службен и во Кипар. Бидејќи Грција и Кипар се членки на Европската Унија, јазикот е еден од 20-те службени јазици на Унијата. Има статус на малцински јазик во делови на Италија и Албанија.
Особености
Грчкиот јазик има комплексна граматика. Таа вклучува девет глаголски времиња, четири падежи (Номинатив, Акузатив, Генитив и Вокатив) и три рода (машки, женски и среден). Карактеристично за именките во грчкиот јазик е што тие секогаш се пишуваат со соодветниот член за родот на кој таа именка припаѓа. Дури и множинските форми имаат различна форма на членот во зависност од родот, слично на албанскиот јазик (за разлика од некои индоевропски јазици како германскиот во кој членот на множинската форма е ист за сите родови). Исто така личните заменки во трето лице еднина и множина варираат во зависност од родот.
Горно Лопиже
Горно Лопиже е село во општина Сјеница, Србија. Според пописот од 2002 година, селото брои 57 жители.
Марков Манастир (археолошко наоѓалиште)
Во темелите на манастирот „Св. Димитрија“ (Марков манастир), десно од јужната врата е вѕидана ара (олтар) од бел мермер со латински натпис.
Цајтгајст: Додаток
Цајтгајст: Додаток, е документарен филм од 2008, кој е во продукција и режија на Питер Џозеф, и е продолжение на филмот Цајтгајст од 2007. Цајтгајст: Додаток во 2011 доби свое продолжение наречено Цајтгајст: Чекор напред.
Синопсис
Филмот започнува и завршува со извадоци од говор на Џиду Кришнамурти. Во останатиот дел од филмот раскажувач е Питер Џозеф и филмот е поделен на четири дела, од кои секој е најавен со напишан цитат од познат научник: Кришнамурти, Џон Адамс, Бернард Литаер и Томас Пејн, соодветно.
Првиот дел вели дека парите се најкорозивната општествена традиција и објаснува како монетарниот систем и неговите политики во САД преку банкарскиот систем на процентуални резерви, како што е прикажано во памфлетот „Модерна механика на парите“. При појаснувањето, првиот дел објснува како создавањето пари е всушност размена помеѓу Владата и централната банка (Федералниот Трезор во САД), и како тоа создава повторувачки циклус на камата и инфлација, донесувајќи заклучок дека парите и долгот се меѓусебно поврзани и растечки.
Вториот дел прикажува итервју со Џон Перкинс, автор на Исповед на еден економски платеник, кој ја објаснува својата улога во олеснувањето на потчинувањето на латино-американските економии од страна на мултинационалните корпорации, вклучувајќи го и уделот на Владата на САД во надвладувањето и подоцна, назначувањето на повеќе латино-американски претседатели. Перкинс тврди дека постојат три чекори потребни да се освои една нација:
Третиот дел не’ запознава со Жак Фреско и Проектот Венус, и ја истакнува потребата од надминување на сегашните социо-економски парадигми. Фреско вели дека слободниот пазар и капитализмот не овозможуваат ефикасност, изобилство ниту човечки напредок, туку наместо тоа поттикнуваат вештачко создавање на оскудност со цел зголемување на профитот, поттикнување на технолошки развој кој не е оптимален со цел да се задржи цикличната потрошувачка, интересите на луѓето се ставаат како втори, под финансиската добивка, и се создава загадување на природата и други форми на деградација на околината со цел да се заштедат пари при работата.
Фреско изјавува дека капитализмот ги повторува состојбите со кои тврди дека се справува, затоа што проблемите се решаваат само доколку од нив може да се создаде профит, и доколку може да се создадат повеќе пари со повторување на проблемот наместо со негово решавање, проблемот ќе биде повторуван.
Четвртиот дел ја разгледува идејата за сите поголеми социјални проблеми и како тие се резултат на широко распространетата неукост и непознавање на двата концепти – концептот на произлегување и на симбиоза – а таа неукост е одржувана од политичките, монетарните и религиските институции. Четвртиот дел прикажува космополитски став, и вели дека човечките општества се дел од независен универзум. Укажува на повеќе средства за општествена промена, преку ненасилно бојкотирање и едукација, со цел да се спротивставиме на ригидните општествените установи.
Филмот завршува со дел кој ги прикажува глумците како членови во многу брз и динамичен модерен свет, кои одеднаш застануваат сред своите секојдневни активности и започнуваат да се откажуваат од различни симболични предмети од областа на бизнисот, религијата и општо материјализмот.
Прием од јавноста
Њујорк Тајмс изјави дека Питер Џозеф ја опишува мисијата на неговото движење како „примена на научниот метод за општествена промена) и дека неговите филмови Цајтгајст (2007) и Цајтгајст: Додаток (2008) ги гледале над 50 милиони луѓе насекаде низ светот. Тие исто така истакнаа дека додека првиот филм бил познат по своите обвинувања дека нападите на 11ти септември биле договорени одвнатре, вториот филм „не содржи такви теми за заговор, насочувајќи ги своите реторички и високопродуктивни вредност кон замена на злото од банкарскиот систем и штетната економија која содржи оскудност и долг.“
Трета кичевска парохија
Трета кичевска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кичевското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во кичевската градска соборна црква „Св. Петар и Павле“. Парохиски свештеник е Стевчо Тошевски (сост. 2015). Покрај дел од градот Кичево, парохијата ги опфаќа и селата: Цер, Големо и Мало Црско, Велмевци, Прострање, Белица, Козица, Кладник, Свињиште, Брждани, Јудово и Видрани.
Ѓорѓи Скопјанчето
Ѓорѓе Ристиќ (Пеќ, 6 август 1881 — Ниш, 27 јануари 1911), наречен Скопјанчето, бил српски четнички војвода, кој делувал во Стара Србија и Македонија
Животопис
Завршил гимназија во Скопје, а потоа се запишал во Подофицерска школа во Белград во 1904. Откако се стекнал со чин наредник, ја преминал српско-турската граница, и започнал со четникување. Поради покажана храброст, во 1905 година стекнал звање војвода. Учествувал во битките на Гуглин, Петралица и Челопек во 1905 година. Негов реон била кумановската околина, каде често се судирал со бугарскиот војвода Крста Коњушки.
Умрел од последица на долготрајното четникување, и нарушено здравје поради долго живеење на отворено при лоши временски услови.
Закопан е во Ниш, каде му е подигнат споменик во 1913 година.
Зелена распукана гулапка
Зелена распукана гулапка (Russula virescens) е печурка базидиомицет од родот Русула и е позната како зелена распукана русула, ватирана зелена русула или зелена кршлива гулапка. Може да се препознае по неговата карактеристична бледо зелена капа што има димензии до 15 см со пречник, чија површина е покриена со потемни зелени аголни дамки. Има преполни бели жабри, и цврста бела дршка до 8 см висока и 4 см густа. Се смета за една од најдобрите печурки  за јадење од родот гулапки, таа е особено популарна во Шпанија и Кина. Со вкус што е опишан различно како благ, орев, овошен или сладок, тој се готви на скара, се пржи, со динстување или се јаде суров. Печурките се богати со јаглехидрати и белковини, со мала содржина на маснотии.
NGC 324
NGC 324 — леќеста галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Зелена распукана гулапка
Видот бил опишан како нов за науката во 1774 година од страна на Џејкоб Кристијан Шефер. Неговата дистрибуција ги опфаќа Азија, Северна Африка, Европа и Средна Америка. Неговото присуство во Северна Америка не е разјаснето, поради конфузија со слични видови Russula parvovirescens и R.crustosa. R.virescens поединечно или расфрлано на земја во листопадни и мешани шуми, формирајќи микоризални асоцијации со широколисни дрвја како даб, европска бука и јасика. Во Азија, тој се дружи со неколку видови тропски низински дождовни шуми од семејството Диптерокарпејс. Зелената распукана гулапка има ензим рибонуклеoза со биохемија уникатна меѓу печурките за јадење. Исто така, има биолошки активни полисахариди и ензим од лаказа што може да разложи неколку бои што се користат во лабораторијата и во текстилната индустрија.
NGC 324
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 324 се споменува и како ESO 295-25, MCG -7-3-2, AM 0054-411.
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Зелена распукана гулапка
Таксономија
Зелената распукана гулапка за првпат била опишана од германскиот полимат Џејкоб Кристијан Шефер во 1774 година како Агарикус виресенс. Видот подоцна бил пренесен во родот Russula од Елиас Фрис во 1836 година. Според номенклатурниот орган MycoBank, Russula furcata var. aeruginosa (објавено од Кристијан Хендрик Персон во 1796 година) и Agaricus caseosus (објавено од Карл Фридрих Вилхелм Валрот во 1883 година ) се синоними на зелената распукана гулапка. Разновидноста албидоцитрина, дефинирана од Клод Казимир letиле во 1876 година, повеќе не се смета дека има независно таксономско значење. Според класификацијата на Ролф Сингер за гулапки во 1986 година, зелената распукана гулапка е вид вид на потсекција Virescentinae во делот Rigidae, група на печурки што се одликува со површина на шапката и се распаѓа на лепенки на честички слични на трици. Во молекуларна филогенетска анализа на европска гулапка, Зелената распукана гулапка формирала клад нож со R.mustelina; овие два вида биле сестри со една обвивка клад што го содржи R.amoenicolor и R.violeipes.
NGC 324
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 324 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 324 има привидни димензии од 1,4' х 0,5'.
Зелена распукана гулапка
Таксономија
Специфичниот епитет „virescens“ е латински „да стане зелен“. Карактеристичната шема на површината на шапката им донесе на видовите вообичаени имиња како што се зелена распукана гулапка, ватирана зелена русула, и зелената кршлива гулапка. Во средината на Атлантикот во САД, локално е позната и како мувлосана русула.
NGC 324
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 57 м 14,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 40° 57' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Зелена распукана гулапка
Опис
Опишано од ентузијастот за печурки Антонио Карлучио како „не е убаво да се погледне“, шапката најпрво има форма на купола или буре, станува конвексна и сплескана со возраста со пречник до 15см. Центарот на шапката често е напукнат. Кутикулата на капачето е зелена, најдлабоко во центарот, со лепенки со иста боја дисперзирани радијално околу центарот во изолирана шема. Бојата на кутикулата е често со променлива нијанса, се движи од сива до зелена до трево-зелена боја. Степенот на дамки на кутикулата е исто така променлив, давајќи им на примероците со ограничени лепенки сличност со другите видови на русула со зелена боја, како што е R.aeruginea Зелените дамик на шапката лежат на бела до бледо зелена позадина. Шапката, иако е често кружна, може да има и неправилни лобуси и пукнатини. Кутикулата на шапката е тенка и може лесно да се излупи од површината на растојание од околу половина кон центарот на шапката. Жабрите се во бела до крем боја и се прилично преполни заедно; тие претежно се ослободени од лентата. Жабрите се меѓусебно поврзани во нивните основи со вени. Дршката е цилиндрична, бела и со променлива висина, до 8см висока и 4 см широки; има приближно иста дебелина и на горниот дел и на основата. Горниот дел од јазолот може да биде фаринозен - покриен со бел, мелен прав. Може да стане малку кафеава со возраста или кога е повредена или модринка од допирање. Како и другите печурки гулапки, месото е кршливо, како резултат на цитоархитектурата на сфероциста - цилиндрични клетки кои се во контраст со типичните влакнести, филаментозни хифи, присутни во другите редови на базидиомикотата. Спорите на зелената распукана гулапка се елипсовидни или елипсоидни со брадавици, про sирни (хиалини ) и произведуваат бело, бледо или бледо жолто исцртување на спорите ;   димензиите на спорите се 6-9 на 5-7 мм. Делумната мрежа (шема на гребените слична на мрежата) ги поврзува брадавиците. Клетките што носат спори, базидиите, се во форма на клуп и имаат димензии од 24–33 до 6–7,5 мм; тие се безбојни и секоја од нив има од две до четири спори. Плевроцистидијата ( цистидија на жабрено лице) е 40-85 со 6-8 мм и нагло завршува во остра точка.
Слични видови
R.parvovirescens, пронајден во источниот дел на САД, може да се разликува од Зелената распукана гулапка со својот помал раст, со шапка со димензии 4 -8 см широка и стебло до 6 см долго за 2 см дебело. Во споредба со зелената распукана гулапка, има тенденција да биде повеќе синкаво-зелена, дамките на шапката се поголеми и има поставена маргина на шапката. Микроскопски, терминалните клетки во капакот на шапката на R.parvovirescensсе потебели од оние на зелената распукана гулапка, коај има заострени и издолжени терминални клетки. Друга со зелена шапка гулапка е R.aeruginea, но овој вид може да се разликува од зелената распукана гулапка по својата помала големина и мазнa шапка. Другите зелени русули со мазно капаче ги вклучуваат кафеавозелена гулапка  и виолетовозелена гулапка. Russula crustosa, како зелената распукана гулапка, исто така, има шапка со изолација, но шапката станува леплива (вискозна) кога е влажно, а и неговата боја е попроменлива, бидејќи може да биде црвеникава, жолтеникава или кафеава. Исто така, отпечатокот на спорите на Russula crustosa е потемножолта од зелената распукана гулапка.
NGC 324
Други поделби
Проучување на NGC 324 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3416. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 387; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7536.
Зелена распукана гулапка
Јадење
Зелената распукана гулапка е печурка за јадење која се смета за една од најдобрите од родот гулапки и е популарна во Европа, особено во Шпанија. Во едно истражување од 1875 година за употребата на габите, англискиот миколог Мордехај Кубит Кук забележал за печурката дека „селаните на Милано имаат обичај да ги ставаат на жар од дрво за да наздрават, а потоа да го јадат со малку сол" Печурката често се продава како сушен производ во Азија;  во Кина, може да се најде на пазарите покрај патиштата,  и да се користи во традиционалните хербални лекови. Неговиот мирис не е карактеристичен, но неговиот вкус е опишан како благ, орев, овошен,  или дури и сладок. Старите примероци може да мирисаат на харинги. Сушењето на печурките го подобрува вкусот на ореви. Печурките може да се солеат (зелената боја исчезнува со готвењето), а младите примероци кои се подготвени на овој начин имаат вкус на компир кој добро се спојува со кромидот.  Тие исто така се пржат или се печат на скара,  или се користат сурови во салати. Младите примероци се бледи и тешко може да се идентификуваат, но карактеристичната шема на постарите овошни тела ги прави тешки за мешање со други видови. При собирање на зелената распукана гулапка за потрошувачка, претпазливоста е од витално значење за да се избегне забуна со опасно отровните Amanita phalloides (попознат како шапка на смртта), печурка која може најлесно да се идентификува според волвата и прстенот.
Нутриционистичките компоненти на зелената распукана гулапка се одликуваат. Свежите печурки содржат околу 92,5% влага. 100 гр. примерок од исушена печурка (100 гр) има 365 kcal (1527 килоџули ). Јаглехидратите го сочинуваат најголемиот дел од овошните тела, сочинувајќи 62% од сувата тежина; 11,1% од јаглехидратите се шеќери, од кои најголемиот дел (10,9%) е манитол. Вкупната содржина на липиди или сурова маст сочинува 1,85% од сувата материја на печурката. Пропорцијата на масни киселини (изразена како процент од вкупните масни киселини) е 28,78% заситени, 41,51% мононезаситени и 29,71% полинезаситени. Најраспространетите масни киселини вклучуваат: палмитинска киселина, 17,3% од вкупните масни киселини; стеаринска киселина, 7,16%; олеинска киселина, 40,27%; и линолеинска киселина, 29,18%. Неколку биоактивни соединенија се присутни во печурката. Сто грама (сува тежина) содржи 49,3 микрограми (μg) токофероли (20,0 мм алфа, 21.3мм бета и 8,0 мм гама ) и 0,19 милиграми (mg) каротеноиден пигмент ликопен. Постојат 4,46 гр органски киселини на 100 гр суви печурки, вклучувајќи оксална киселина (0,78 гр), јаболкова киселина (2,71гр), лимонска киселина (0,55гр) и фумарна киселина (0,23гр) Печурките имаат 22,6 мг / 100 гр. на фенолното соединение 4 -хидроксибензоична киселина и 15,8 мг / 100 гр. на циметна киселина.
Живеалиште и распространетост
Зелената распукана гулапка може да се најде како плодно тело на почвата и во листопадни шуми и во мешани шуми, формирајќи ектомикоризална симбиотска врска со различни дрвја, вклучувајќи даб, европска бука (Fagus sylvatica) и јасика. Прелиминарните испитувања сугерираат дека габата се поврзува и со најмалку десет видови на Двокриплодни, важно дрво од семејството кое преовладувало во тропските низински шуми на Југоисточна Азија. Плодните тела може да се појават поединечно или во групи, повторно се појавуваат на истите места од година во година и не се вообичаени. Во Европа, плодот се јавува главно во текот на летните месеци до рана есен. Мексиканска студија за сезонска појава на неколку вообичаени видови печурки во суптропските шуми во Халапа покажало дека периодот на плодност на Р.virescens се случи во април, пред почетокот на сезоната на дождови.
Дистрибуцијата на зелената распукана гулапка во Северна Америка е предмет на дебата, каде голем број слични видови. Еден автор дури сугерира дека ''Р. virescens е строго европски ви, повикувајќи се на Бајк и соработниците (2006), кои велат дека групата virescens - crustosa'' е многу покомплексна отколку што се сомнева и опфаќа барем десетина такса во источниот дел на САД. Како и во Европа, Русула виресенс има широко распространета дистрибуција во Азија, регистрирана од Индија, Малезија,  Кореја,  Филипини,  Непал,  Кина, Тајланд, и Виетнам. Го има и во Северна Африка и Средна Америка.
Хемија
Russula virescens има ограничен капацитет да биоакумулира микроелементи железо, бакар и цинк од почвата. Концентрацијата на овие метали во траги е малку поголема во капачињата од шарите. Триста грама оброк со свежи капачиња од печурки би снабдувал 16% од препорачаната дневна доза (РДА) бакар за возрасен маж или жена (возраст од 19 до 50 години); 16% или 7,3% од РДА на железо за возрасен маж или жена, соодветно; и 16-22% од возрасната РДА на цинк. Печурката е слаб биоакумулатор на токсични тешки метали арсен, кадмиум, олово, жива и никел.
Биолошки активните полисахариди на печурки се честа тема на истражување во последните децении поради нивниот можен стимулативен ефект врз вродените и клеточните посредувани имунолошки реакции, антитуморни активности и други активности. Имуностимулаторната активност, антиоксидансната активност, намалувањето на холестеролот и ефектите на намалувањето на шеќерот во крвта се откриени во екстракти од зелената распукана гулапка плодните тела, кои се припишуваат на полисахаридите. Нерастворлива во вода бета-глукан, RVS3-II, е изолиран од плодните тела. Сулфатните деривати на ова соединение имаат антитуморни активности против туморските клеточни линии на сарком. RVP, полисахарид растворлив во вода присутен во печурката, е направен главно од галактоманан поддиници и има антиоксидансна активност.
Рибонуклеазите (или RNases) се ензими кои ја катализираат хидролизата на рибонуклеинската киселина (РНК), и заедно тие играат клучна улога во многу биолошки процеси. A RNases  од зелената распукана гулапка се покажало дека таа е биохемиски уникатна меѓу седум видови печурки за јадење на повеќе начини: има ко- специфичност кон расцепување на РНК на поли А и поли С, во споредба со моноспецифичните РН-случаи на другите; може да се апсорбира на колони за хроматографија што содржат ДЕАЕ-целулоза како адсорбент; има pH оптимал од 4,5, понизок од сите други видови; и, тој има „јасно различна“ Н-терминална секвенца на аминокиселини. Печурката содржи уникатен лак лазен ензим што може да разложи неколку бои што се користат во лабораторијата и во текстилната индустрија, како што се бромотимол сина, ериохромна црна Т, зелена малахит и реактивна брилијантна сина боја. Лакците сè повеќе се користат во текстилната индустрија како еколошки биокатализатори за третман на отпадна вода во боја.
Борис Џонсон
Александер Борис де Фефел Џонсон (на Alexander Boris de Pfeffel Johnson; роден на година во ), попознат како Борис Џонсон (на Boris Johnson) — британски политичар и писател кој во јули 2019 година станал премиер на Обединетото Кралство, како и лидер на Конзервативната партија. Пред да стане премиер и лидер на конзервативците, Џонсон бил шеф на дипломатијата на Обединетото Кралство од 2016 до 2018 година. Претходно, од 2008 до 2016 година Џонсон бил градоначалник на Лондон. Од 2001 до 2008 година тој бил пратеник во парламентот на Обединетото Кралство на изборната единица Хенли, а од 2015 година е пратеник на изборната единица Аксбриџ и Јужен Руислип. Џонсон се истакнал во кампањата за напуштање на Европската унија (Брегзит) за време на референдумот во Обединетото Кралство во 2016 година.
Судбината на човекот
„Судбината на човекот“ (Судьба человека) е краток расказ на советскиот и руски писател Михаил Шолохов од 1956 година.
Содржина
Една пролет, раскажувачот патува кон едно мало место во Донската област. Додека го чека превозот, здогледува непознат човек со мало дете и човекот почнува да ја раскажува својата животна приказна: Неговото име е Андреј Соколов, а уште во детството останал без целото семејство. Учествувал во Граѓанската војна, а потоа се оженил, се вработил како возач, изградил куќа и му се родиле три деца. Кога избувнала Втората светска војна, тој бил мобилизиран и упатен на фронтот во Украина, а во екот на една битка бил заробен од германската војска. Додека престојувал во една црква, заедно со другите заробени советски војници, Андреј извршил убиство, давејќи еден војник кој се заканувал дека ќе го предаде својот подофицер. Оттаму бил одведен во заробенички логор во Познањ од каде побегнал, но набргу бил фатен. Во текот на војната престојувал во повеќе логори ширум Германија каде работел напорни работи и постојано бил измачуван, но сепак издржал. Во 1944 година бил ангажиран како возач во околината на Потсдам и во една прилика успеал да побегне кај советската војска, заробувајќи еден германски мајор. Додека закрепнувал во болницата, добил писмо во кое неговиот сосед го известил дека при едно бомбардирање во 1942 година, неговата куќа била уништена, а сопругата и двете ќерки погинале. Подоцна добил писмо од синот Анатолиј, кој бил капетан на артилериска батерија и учествувал во битката за Берлин. На 9 мај 1945 година, Андреј дознал дека погинал Анатолиј и имал прилика да го види неговото мртво тело. По завршувањето на војната, тој се вратил во татковината при што отишол да живее кај еден пријател. Таму повторно работел како возач и така запознал мало дете без родители. Андреј одлучил да го посвои и му кажал дека тој е неговиот татко. Откако ја завршува својата приказна, Андреј и детето заминуваат, а раскажувачот безуспешно се обидува да ги задржи надојдените солзи.
Осврт кон расказот
Темата на „Судбината на човекот“ се војната и мирот, прикажани низ трагичната судбина на обичниот човек — Андреј Соколов. Расказот е напишан во исповедна форма, во прво лице, преку раскажувањето на Соколов. Низ неговиот монолог, авторот успева да искаже многу вистини за животот на народните маси, за судбината на многубројните луѓе како Соколов, а пред сè, за човечноста во човекот. Низ целиот расказ се провлекува хуманистичката порака: колку и да е тежок животот на еден човек, колку и да му се случиле маки и трагедии, тој треба да живее и да им помогне на оние кои се понесреќни од него, а сето тоа заради една светла цел — борбата за живот во кој ќе има помалку несреќи, живот во кој нема повеќе да тежи проклетството на војната. Јазикот на Шолохов во расказот е натопен со бројни лирски пасажи, неизнасилен хумор, народни изрази и фрази кои многу функционално се вплетуваат во неговиот уметнички стил, а кои се голем предизвик за секој преведувач. Во таа смисла, во списанието „Современик“, М. Јурковиќ истакнал дека „раскошните реченици... можат да му истераат гравушки пот на челото на добриот преведувач, а да му го скршат вратот на лекомислениот.“
Падот на црниот јастреб (филм)
Падот на црниот јастреб (англиски: Black Hawk Down) — американски филм, во режија на Ридли Скот, со Ерик Бана и Том Харди во главните улоги.
Содржина
Во 1990-тите, елитни американски војници учествуваат во една акција во Сомалија, со цел да грабнат високи офицери на една воена фракција поради чија корумпираност гладуваат стотици илјади Сомалијци. Меѓутоа, едночасовната акција пропаѓа при што се срушени два хеликоптера од типот „Блек хок“, така што започнува петнаесетчасовна акција за спасување.
NGC 6728
NGC 6728 — астеризам во соѕвездието Штит, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6728 се споменува и како *Ring ?.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јуни 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6728 е од видот *Grp. NGC 6728 има само една позната привидна димензија, која изнесува 18'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 57 м 31,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 57' 56"".
Други поделби
Проучување на NGC 6728 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 296; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5706. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 308.
Пол Пот
Салот Сар или Мин Хаи (19 мај 1928 — 15 април 1998), нашироко познат како Пол Пот — водачот на камбоџанското комунистичко движење познато како „Црвени Кмери“ и премиер на Демократска Кампучија од 1976−1979 година.
Востание
Во 1970 година, Американците го прогониле легитимен владетел на Камбоџа, кралот Сиханук, и го замениле со свој овластен воен диктатор Лон Нол. Прекарот на Лон Нол бил Мито, а неговите следбеници украле сѐ што можеле, пренесувајќи ги своите украдени богатства во странство а потоа ги префрлиле во Соединетите Американски Држави. Како врв на сето ова дошле изненадните бомбардирачки напади од САД Селаните им се придружиле на герилските единици на Црвените Кмери во џунглата, коишто биле предводени од неколку дипломци на Сорбона и на крајот успеале да го прогонат Лон Нол и неговите американски поддржувачи.
Водач на Демократска Кампучија
Пол Пот станал де факто-водач на Камбоџа во средината на 1975 година. Во 1975 година, земјата била опустошена од бомбардирачката кампања на САД којашто била насилна колку таа во Дрезден. Американските авиони фрлиле повеќе бомби врз оваа сиромашна земја отколку што фрлиле врз нацистичка Германија (од 4 октомври 1965 до 15 август 1973, САД фрлиле 2 756 941 тони бомби на територијата на Камбоџа), и ги расфрлиле своите мини ширум целата земја. Ако Камбоџанците мора да го кажат својот голем уништувач, тоа е професор Хенри Кисинџер, а не другарот Пол Пот.
Црвените Кмери се обиделе радикално да го променат поредокот во линија на својата единствена традиционалистичка конзервативна селанска револуција под знамето на комунизмот. Во тоа време социјалистичкото движење достигнало чаталесто ниво: дали да напредува кон повеќе социјализам во Маов стил или да се повлече кон помалку социјализам во советски стил. Експериментот на Црвените Кмери траел само три години, од 1975 до 1978.
Полпотовата визија била многу различна од советската. Советите ја изградиле својата индустрија искрвувајќи го селанството додека Пол Пот сакал прво да го обнови селанството и само отпосле да изгради индустрија за да ги задоволи потребите на селаните. Ги презирал градските луѓе, тие не придонесувале ништо корисно, според неговото гледиште. Мнозина од нив биле поврзани со ајкулестите кредитори, кои биле посебна одлика за послеколонијална Камбоџа, другите им помагале на странските компании да го ограбуваат богатството на народот. Како силен националист, Пол Пот не им верувал на виетнамските и кинеските малцинства. Но, она што тој најмногу го мразел биле лакомоста, алчноста, желбата да се поседуваат работи. Свети Франческо од Асизи и Лав Толстој ќе го разбереле.
„Полињата на смртта“
Мошне цитираниот американски професор, Рудолф Џозеф Румел, напишал дека „од популацијата во 1970 година која веројатно изнесувала близу 7 100 000, скоро 3 300 000 мажи, жени и деца биле убиени, повеќето од овие биле убиени од комунистичките Црвени Кмери“. Секое второ лице било убиено, според неговата проценка. Сепак, населението на Камбоџа не било преполовено, туку повеќе од удвоено после 1970 година, наспроти наводните многукратни геноциди. Изгледа, пописниците на геноциди биле неспособни или пак нивниот обем бил во голема мера преувеличен.
Што се однесува до масовните убиства, победничките селани ги стрелале пљачкашите и шпионите, но многу повеќе биле убиени од мините поставени од Американците, и за време на последователната окупација од страна на Виетнам.
„Полињата на смртта“ во Чоеунг Ек се спомен место каде што наводните жртви биле убиени и закопани. Ова место е околу 30 километри оддалечено од Пном Пен, тоа е уреден зелен парк со мал музеј, многу посетуван од туристи, камбоџанскиот Јад Вашем (официјален израелски меморијален центар на Евреите кои биле погубени во Холокаустот). Декоративна плоча вели дека црвенокмерските чувари доведувале околу 20 до 30 притворени лица двапати или трипати месечно и многу од нив ги убивале. Во текот на три години од владеењето на Црвените Кмери, оваа бројка достигнала помалку од две илјади мртви, но друга плоча вели дека се ископани околу 8 илјади тела. Сепак, друга плоча вели дека имало над еден милион убиени. Ноам Чомски проценил дека вкупната бројка на убиени во Камбоџа може да била надувана „за фактор од илјада“.
Не постојат фотографирани убиства, па наместо тоа, скромниот музеј поседува неколку наивни слики коишто покажуваат голем, силен маж кој убива ситен, слаб маж во прилично традиционален стил. Други плочи велат: „Овде биле чувани алатките за убивање, но сега ништо нема останато“ и слични натписи. Луѓето кои сега се на власт во САД, Европа и Русија сакаат да ја претстават секоја алтернатива за нивното владеење како јалова или крвожедна или обете. Тие посебно ги мразат неподмитливите водачи, нека биде тоа Робеспјер или Ленин, Сталин или Мао – и Пол Пот. Тие претпочитаат водачи кои се склони за корупција и на крајот да ги постават на власт. Американците имаат дополнителна добра причина: убиствата на Пол Пот служат да ги скријат нивните сопствени злосторства, милионите Индокинези кои тие ги палеа со напалм од воздух и ги бомбардираа.
Судир со Виетнам
Камбоџанците велат дека многу повеќе луѓе биле убиени од нападот на Виетнамците во 1978 година додека Виетнамците претпочитаат да ја префрлат вината на Црвените Кмери. Но, сегашната влада не го промовира ова или каква било друга истрага во минатото и тоа поради добра причина: практично сите важни јавни службеници над одредена возраст биле членови на Црвените Кмери и често водечки членови. Покрај тоа, скоро сите од нив соработувале со Виетнамците. Сегашниот премиер, Хун Сен, бил командант на батаљон на Црвените Кмери во источниот регион на Камбоџа, а подоцна дал поддршка за виетнамската окупација. Кога Виетнамците заминале дома, тој бил поставен на власт.
Кралот Нородом Сиханоук, кој бил прогонет од Американците, исто така ги поддржувал Црвените Кмери. Тој се вратил дома во својата отмена кралска палата и во својот напореден посребрен храм со Буда во светлозелена боја откако заминале Виетнамците.
Црвените Кмери на Пол Пот не успеале во својата надворешна политика отколку во својата внатрешна политика. Нивниот неуспех се состоел во тоа што тие не ја зеле предвид својата позиција наспроти Виетнам, и се обиделе да војуваат повеќе отколку што можеле. Виетнам била многу моќна – само што ги поразила САД –  и нема да трпела каква било глупост од своите помлади браќа во Пном Пен. Виетнамците планирале да создадат Индокинеска федерација којашто ќе ги вклучила Лаос и Камбоџа под нивно водство. Тие ги нападнале и ги собориле од власт тврдоглавите Црвени Кмери кои биле премногу желни за своја независност. Црвените Кмери исто така ја поддржувале црната легенда за геноцид од Виетнамците за да ја оправдат својата крвава интервенција против Виетнам.
Во 1979 година, по инвазијата врз Камбоџа од страна на соседен Виетнам во Камбоџанско-виетнамската војна, Пол Пот избегал во џунглите на југозападна Камбоџа и режимот на Црвените Кмери се распаднала. Од 1979 до 1997 година тој и остаток од Црвените Кмери управувале од граничниот регионот помеѓу Камбоџа и Тајланд, каде што тие ја држеле власта со потврдување од Обединетите нации како легитимната влада на Камбоџа.
Пол Пот умрел во 1998 година од срцев напад додека бил во домашен притвор.
Александар Шајкаров
Александар Шајкаров (роден на во ) — македонски кошаркар кој настапува за кошаркарскиот клуб Струмица.
IC 150
IC 150 — галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 150 се споменува и како ESO 422-12, MCG -5-12-11, IRAS 04545-2834.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 150 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 150 има привидни димензии од 1,7' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 56 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 30' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
Други поделби
Проучување на IC 150 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16373.
Црква „Св. Спиридон, Никола и Елевтериј“ - Бер
Свети Спиридон, Никола и Елевтериј (Άγιος Σπυρίδων, Νικόλαος και Ελευθέριος) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата „Св. Јован Милостив“.
Црквата е подигната на почетокот на XIX век. Во XX век претрпела големи архитектонски промени. Нема зачувани стари фрески, но има вредни икони. По рушењето на црквата „Св. Никола Дрварски“ во 1975 г., овој светец заедно со св. Елевтериј почнал да се почитува во „Св. Спиридон“ и храмот го добил денешното име.
Список на државни водачи во 314 година
Ова е список на државни водачи во 14 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
490 Веритас
490 Веритас — голем астероид, кој можеи учествувал во поголемот број на судиримеѓу астероиди во претходните 100 милиони години. Откриен од страна на Макс Волф на 3 септември 1902 година во Хајделберг.
Со пречник од 115 и 125 км, Веритас и 92 Ундина се најголемите астериди триистотината астероиди од Вериташкото семејство на астероиди. Други позначајничленови на Вериташкото семејство се: 844 Леонтина, 1086 Ната, 2428 Камењар, 2934 Аристофан, 5592 Ошима и 7231 Порко и други неименувани астероиди. Давид Несворни од југозападниот Истражувачки институт во Болдер, Колорадо ги следел орбитите на овие тела назад низ времето, и пресметал дека истите се создале при судир на тело со пречник од најмалку 150 км со помал астероид пред 8 милиони години. Веритас и Ундина се најверојатно најголемите остатоци од тој судир.
Поткепувајќи ја Несворниевата проценка, Кенет Фарли и др. пронашле докази во седиментите на морското дно за зголемено присуство на вселенска прашина која пристигнала на површината на Земјата, кој започнал пред 8,2 милиони години и продолжи во наредните милион и половина години. Ова едно од најголемите натрупувања на наноси од вселената во последните 100 милиони години.
Овој судир би бил далеку од Јупитер за истиот да ги насочи кон Земјата. Сепак, сончевото зрачење ќе предизвика прашината да почне да се придвижува кон Земјината орбита во период кој е восогласност со податоците добиени од седиментите на дното на океаните.
Ден се смета дека судурите во Вериташкото семејство испорачуваат пет илијади тони на вселенска прашина секоја година, односно 15% од вкупното количество.
Сојуз на писатели на Русија
Претседатели
Функцијата претседател на Сојузот на писатели на Русија ја извршувале:
Шеќер
Шеќерот ― општото име за сладок вкус, растворливи јаглехидрати, од кои многу се користени во храната. Простите шеќери, наречени и моносахариди се глукоза, фруктоза и галактоза. Тие содржат енергија која биолошките клетки ја користат и трошат. Сложените шеќери, исто така наречени дисахариди или двојни шеќери, се молекули направени од два сврзани моносахариди; вообичаени примери се сахароза (гликоза + фруктоза), лактоза (гликоза + галактоза) и малтоза (две молекули гликоза). Белиот шеќер е рафиниран облик на сахароза. Во телото, сложените шеќери се хидролизираат во прости шеќери.