cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Претор (титула)
Втор претор
Во 246 г. п.н.е. бил избран уште еден претор со обврска да пресудува во парниците меѓу странците (лат.: peregrini) или меѓу странците и римските граѓани, па бил наречен praetor peregrinuc. Од тој период првиот претор се нарекувал praetor urbanus или praetor Urbis ("градски претор") и бил задолжен за споровите меѓу самите граѓани. Двајцата претори со коцка решавале како меѓусебно ќе ги распоредат овие две улоги. Ако еден од нив морал да командува со војската во некој поход, тогаш другиот претор ги преземал неговите цивилни функции во градот.
Praetor Urbanus
Претор урбанус (Praetor Urbanus) имал повисока функција, но цивилните овластувања му се протегале само врз градот Рим од кој можел да отсуствува само десет дена по ред. Во неговите должности спаѓало и надгледувањето на Аполинарските игри, но сепак главни задолженија му биле судските. Затоа, едиктите на низа римски претори претставуваат важен фактор во развојот на римското право.
Судски овластувања
Главно судско овластување на преторот во граѓанските парници било давањето правно мислење (лат.: iudicium), како и ставањето забрана за извршување на некој акт (лат.: interdictum).
Исто така, преторите претседавале со кривичните парници, односно со поротничките судови (лат.: questiones perpetuae). Во подоцнежниот период на Републиката имало осум видови на вакви судови:
Петар Габровски
Петар Димитров Габровски (Петър Димитров Габровски) (9 јули 1898 – 1 февруари 1945 година ) бил бугарски политичар кој кратко работел како премиер за време на Втората светска војна. Габровски по професија бил адвокат. Тој исто така бил член на Големата масонска ложа на Бугарија.
Раните години
Габровски ја започнал својата политичка кариера како нацист, формирајќи свое движење Ратници на унапредувањето на бугарскиот национален дух (Ратници Напредука на Булгаршината) - попознат како Ратник или Ратници. Групата била вирулентно антисемитска и се вели дека имала врски со нацистичка Германија, иако не успеала да постигне нешто што се приближува кон масовно следење. Во 1939 година бил донесен закон за забрана за членови на групата од владини канцеларии, иако не бил запазен долго.
Министер за внатрешни работи
Габровски, исто така, го испратил Александар Белев, колега адвокат и Ратник, кого го назначил на функција во министерството, во нацистичка Германија за да ги проучи нивните расни закони. Потоа, тој се поврзал со транспортот на Евреите во концентрационите логори и најозлогласениот потпишал писмен договор за одобрување на превозот на 20,000 Евреи од Македонија и Тракија на 22 февруари 1943 година. Бидејќи ниту еден од овие Евреи не добил бугарско државјанство по инкорпорирањето на овие територии, Габровски му рекол на германскиот амбасадор Адолф Бекерле дека нивната депортација ќе била многу поедноставна работа од какви било слични обиди против оние Евреи со државјанство со оглед на релативниот недостаток на антисемитски сентиментации во Бугарија. Како и да е, планот, како што го развиле Габровски и Белев (кои работеле под Габровски како комесар за еврејски прашања), бил ставен под вето од страна на кралот.
Падне од власт
По смртта на Борис III Габровски ја извршувал должноста на премиер помеѓу 9 и 14 септември 1943 година, додека главните политички водачи во земјата служеле како регенти за Симеон Втори. Тој бил занемарен за работата со полно работно време и неговата позиција исчезнала од таму наваму, бидејќи се сметал за премногу силен соперник за моќ.
Извршување
По воспоставувањето на владата на Фронтот Татковина, Габровски бил уапсен и изведен пред Народниот суд каде била изречена смртна казна. Бил погубен на 1 февруари 1945 година. По потег нашироко осуден од еврејските групи, Габровски бил рехабилитиран од Бугарскиот врховен суд во 1996 година, со наведената причина дека неговото првично судење содржело неколку неправилности.
Втора македонско-римска војна
Втората македонско-римска бојна траела од 200 п.н.е. до 197 п.н.е. Војната се одвивала помеѓу Македонија предводена од Филип V и Римската Република. Била создадена антимакедонска коалиција, во која учествувале Пергам, Родос, Атина, Илирите, Дарданија и хеленските држави. Во првите години на војната Филип V успешно се спротивставува на Римјаните и обезбедува цврста позиција на реката Аос. До решавачка битка меѓу македонската и римската војска доаѓа во јуни 197 г. пр.н.е. кај Киноскефале во која македонската фаланга и покрај почетните успеси е целосно разбиена. Македонците имаат големи загуби: загинуваат 8.000 војници, а 5.000 се заробени. Филип V го напушта боиштето, а при повлекувањето ја пали кралската архива во Лариса, пред таа да падне в раце на Римјаните, при што се спасуваат државните документи. Во Tемпа се склучува примирје и Филип V се повлекува во Македонија.
Во 201 п.н.е., амбасадори од Пергам и Родос поднеле докази пред Римскиот сенат дека Филип V и Селевкидскиот владетел Антиох III потпишале пакт за ненапаѓање. Иако некои учени сметаат дека овој „таен договор“ бил измислен од Пергам и Родос, ова предизвикало Римјаните да ја започнат таканаречената Втора македонско-римска војна.
Серска тврдина
Серска тврдина или Серско кале, наречено и Кула (Ακρόπολη, Κουλάς) — античко-средновековна одбранбена градба над градот Сер, Егејска Македонија. Византијците ја нарекувале Кастро (Κάστρο = „тврдина“). Од античката тврдина останала само една 18-метарска кула (VII - VI век), денес наречена „Орестова кула“ (Πύργος του Ορέστη). Во IX век тврдината е изградена од царот Никифор Фока.
Во XVII век патописецот Евлија Челебија напишал за кулата:
Во 1891 г. Георги Стрезов на пипишал за тврдината:
На почетокот на 1913 г. Богдан Филов ја посетил тврдината и напишал за неа:
Во 1925 г. тврдината со кулата и црквата „Св. Никола“ се прогласени за защитен споменик на културата.
Региони во Гвинеја
Гвинеја е поделена на 8 административни региони (régions), кои потоа се делат на вкупно 34 префектури и главниот град, кој е „специјална зона“ (zone spéciale).
Појалес дел Ојо
Похалес дел Хојо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Harmonia antipoda
Harmonia antipoda, позната како антиподнa бубамара, е вид на бубамара (семејство Coccinellidae) домородна за Нов Зеланд. Се јавува во шумите на Северен Остров, и живее на мртви дрвја риму (Dacrydium cupressinum), како на лисјата така и под кората. Овие бубамари имаат кафеава боја, а долги се околу 3 мм. Друг вид бубамари од истиот род (Harmonia conformis) се јавуваат во Нов Зеланд, кој е многу поголем и позабележително обоен.
Агнес Баден-Пауел
Агнес Смит Баден-Пауел (Agnes Smyth Baden-Powell; — ) — помлада сестра на Роберт Баден-Пауел, најмногу истакната за нејзината работа во создавањето на движењето „Девојче“ како женска организација на постарото движење на нејзиниот брат, извидници. Агнес е роден во Падингтон, Лондон.
Претседателски избори во САД (2008)
Претседателски избори во САД, 2008 — 56. по ред претседателски избори во САД. Се одржале на 4 ноември 2008 година. Кандидатот за претседател од редовите на Демократската партија Барак Обама го победил републиканскиот кандидат Џон Мекејн. Барак Обама станал првиот Афроамериканец кој бил избран за претседател на САД, додека Џо Бајден станал првиот католички потпретседател на САД.
Обама со голема предност ги освоил овие избори, како на народното гласање така и на Изборен колегиум, односно 365 изборни гласови наспроти 173 за Мекејн. Обама исто така освоил најголем процент на народното гласање како кандидат на демократите од времето на Линдон Б. Џонсон во 1964. Успехот на Обама како кандидат кој бил номиниран за кандидат за претседател од страна на голема партија како и неговата победа на изборите бил голем достиг за афроамериканското општество во САД. Иако Хилари Клинтон не успеала да ја освои демократската номинација, таа сепак станала првата жена во историјата на САД која победила во некоја сојузна држава на меѓупартиски избори, односно во Њу Хемпшир на 8 јануари. Таа во 2016 ја освои номинацијата од страна на демократите како демократски кандидат за претседател но не успеала да победи. Таа исто така станала прва жена која како американски претседателски кандидат се натпреварувала на меѓупартиските избори во секоја сојузна држава. Слично на ова, Сара Пејлин стана првата жена која се најде на републиканската кандидатска листа, и втората жена што се нашла на кандидатска листа воопшто (по Џералдин Фераро во 1984).
Обама освоил 69,5 милиони гласови што претставува најголемиот број на добиени гласови кој ги добил претседателски кандидат воопшто. Вкупниот број на гласови односно 131 милион претсавувале 43% од вкупното население на САД, втор најголем одзив на американски претседателски избоди, веднаш по оние во 2016. Ова исто така биле првите избори каде што ниеден од кандидатите за претседател не е роден во Континенталните Соединети Држави. Обама е роден на Хаваите а Мекејн во базата Коко Соло во Панамскиот Канал додека Панамскиот Канал бил територија на САД.
Номинации и кандидати
Во САД преовладуваат две политички партии, демократската и републиканската. Исто така има повеќе помали партии, најчесто нарекувани трети партии, иако повеќето медиуми го ставаат фокусот на двете најголеми.
Секоја голема партија организира меѓупартиски избори со цел да се избере кандидатот за претседател на таа партија. Процесот на номинација се состои од меѓупартиски избори во 50 сојузни држави како и Гуам, Порторико, Вашингтон, Американски Девствени Острови, Американска Самоа и Северни Маријански Острови. Победникот во меѓупартиските избори во секоја сојузна држава освојува делегати кои се пропорционално распределени според процентот на народното гласање кој го добил секој од кандидатите. Во Демократската партија, истакнатите членови се познати како суперделегати кои имаат еден глас на конвенцијата. Кој од кандидатите добива мнозинство од гласовите на партиската конвенција крајот на меѓупартиските избори е прогласен за најверојатен кандидат сè до моментот кога тој или таа не е формално номиниран/а од неговата или нејзината политичка партија.
Ксенте Богоев
Ксенте Богоев (Леуново,, – , ) — македонски економист, академик и универзитетски професор.
Награди
Во 2007 година бил одликуван со Орденот за заслуги за Македонија.
Свети Јован Претеча (село)
Свети Јован Претеча  (Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος) — село во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Агиос Јонис Продромос бил дел од општина Ревеник.
Географија и местоположба
Свети Јован Претеча се наоѓа на 20 километри западно од градот Еросово и на 11 километри јужно од Ревеник, во југоисточниот дел на Халкидик, на надморска височина од 156 метри.
Демографија
Селото за првпат на пописите се споменува во 1940 година. Така во 1940 година селото броело 123 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 131 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 152 жители, во 1971 година имало 48 жители, во 1981 година имало 32 жители, додека во 1991 година имало 23 жители. Денеска, населението на селото е 38 жители според пописот од 2001 година.
Кутија за пишување
Кутија за пишување (српски: Кутија за писање) - краток роман на српскиот писател Милорад Павиќ од 1999 година.
Содржина
Книгата се состои од следниве делови:
Опис на кутијата за пишување
Во воведниот дел, авторот опишува како ја добил кутијата за пишување: Неа ја купил кон крајот на XX век од еден келнер во Будва, по цена од илјада германски марки. Кутијата потекнувала од 19 век и служела за чување на бродскиот дневник, а кон крајот на 20 век повторно се нашла на море, но нејзиниот сопственик не се вратил назад. Нејзините димензии биле 51 х 27 х 17,5 сантиметри, а се состоела од три нивоа со вкупно 15 фиоки и прегради.
Прв дел: Горната рамнина на кутијата за пишување
Во поклопецот со месингено сонце се наоѓале 48 разгледници од Париз, адресирани но неиспратени, од кои може да се согледа следнава приказна: Лили отишла во продавница за крзно, придружена од нејзината сестра Ева. Таму, таа одбрала скапа бунда, а потоа се вратила во продавницата со својот љубовник, кој ја платил бундата. Откако изнајмила стан, Лили се вратила во продавницата со својот сопруг, Адам, кој повторно ја платил бундата и на тој начин Лили и продавачот заработиле многу пари. Тогаш, Лили ги напуштала сопругот и љубовникот; во една книжарница здогледала оглас што го напишало некое момче и одлучила да се сретне со него.
Трет дел: Долната рамнина на кутијата за пишување
Овој дел содржел лента од телефонска секретарка, со следниве пораки: Тимотеј се наоѓал во Босна, со својот одред при што еден војник се обидел да го убие. Тогаш, тој дезертирал и се вратил во Белград, а потоа избегал во Италија, каде се заколнал дека ќе го заборави мајчиниот јазик. Во Италија, тој работел физичка работа, а потоа возел камион и така пребегал во Франција, каде се упатил во Париз кај Лили. Во надворешната фиока на овој дел се наоѓале 53 страници од непозната книга во која Лили ја известува Ева за нејзините доживувања со Тимотеј. Таа се јавил на оглас во кој се барала професорка по гитара и тогаш повторно се сретнала со Тимотеј. Потоа, тие заминале во Котор, во неговата семејна куќа, каде се наоѓале портретите на неговата мајка Катена и нејзината сестра Анастасија. Таму, Лили ја слушнала приказната за судбината на двете жени кои живееле заедно во куќата: Додека Катена била бремена, нејзиниот сопруг започнал љубовна врска со Анастасија и сестрите закажале двобој во кој погинала Катена, а Анастасија продолжила да се грижи за Тимотеј. За време на престојот во куќата, Тимотеј ја облекол Лили во облеката на неговата тетка и таа почнала неверојатно да личи на неа. Еднаш, откако воделе љубов, на Лили наеднаш ѝ побелела косата, а таа заличила на Катена. Тогаш, Тимотеј ја продал куќата, а Лили си заминала во Париз.
Post Scriptum
Купувачот на кутијата за пишување повторно се сретнал со нејзиниот продавач (келнерот Ставра), во Котор. Тој му раскажал дека кутијата ја добил од сопственикот додека служел како бармен на бродот „Исидор“. Исто така, Ставра му дал 500 германски марки што му ги платила непозната жена од Франција, со молба да му ја продаде кутијата на писателот, занејќи дека тој ќе напише книга за неа.
ЈКП „Водовод“ - Илинден
'''Ј.К.П. “Илинден”''' е основано во 1998 година, за вршење на дејности од јавен интерес. Заради организирање и квалитетно вршење на комунални дејности и стопанисување со објекти на комуналната инфраструктура од локален карактер, кои се протегаат или служат за давање на комунални услуги на подрачјето на Општина Илинден.
Ј.К.П. “Илинден” е ангажирано во вршење на следниве дејности:
Во почетокот на основањето на оваа Јавно Комунално Претпријатие,се вработија 10 луѓе,а моментално се вработени 80 работници.За подобрување на услугите за снабдување со чиста вода за пиење, се формираше во 2008 година ЈКП „Водовод“, надлежностите на ЈКП „Водовод“ се:
Зафаќање, препумпување, обработка и дистрибуција на здрава вода за пиење до корисниците Приклучување на домаќинства на водоводната мрежа Одржување на водоводната мрежа
Општина Илинден со вода за пиење се снабдува од регионалниот водоводен систем. Како извориште на вода на овој систем се користат четири бунари со капацитет на пумпите од 35 л/сек,односно со вкупен капацитет од 140 л/сек, сместени во атарот на н.м. Јурумлери. Со пумпи, преку хлоринаторна станица и потисен цевковод водата се потиснува до резервоарите со вкупен капацитет од 1.500 м3, сместени во населените места Бунарџик (2 резервоари со капацитет од по 500 м3) и Ајватовци (1 резервоар со капацитет од 500м3).
Еврејски празници
Еврејски празници — празници почитувани од Евреите во текот на годината, познати и како еврејски слави, или, Јамим товим ( „Добри денови“, еднина Јом тов), се преземени од три извори: библиски мицви („заповеди“), рабините, и од современата историја на Израел.
Групирања
Одредени поими се користат како како ознаки за групи од празници.
Поими за опис на празниците
Шабат (שבת), се нарекува само со ова име. На сличен начин, Рош ходеш (ראש חודש) е познат само под тоа име.
„Работа“ на Шабат и библиските празници
Најпознатата одлика на Шабат и библиските празници е потребата од воздружување од мелаха за време на овие денови. Мелаха најчесто преведува како „работа“, подобар превод можеби би било дека станува збор за „креативно-конструктивна работа“. Строго кажано, мелаха се дефинира како еврејски закон (халаха) со 39 трудови категории кои се употребувани во шаторот за состаноци додека Евреите талкале низ пустината. Како што е познато традиционално и како што е во Ортодоксалниот јудаизам:
Всушност, конзервативниот јудаизам го подразбира воздржувањето од портребата за мелаха на ист начин како и Ортодоксниот јудаизам. Во практиката, конзервативните рабини најчесто одлучуваат за забрана на мелаха што е поразлично од ортодоксните авторитети. Сепак, постои број на конзервативни заедници околу светот каде Шабат и празниците многу блиску наликуваат на ортодоксните заедници.
Сепак, многу, ако не и повеќето, обичните членови на конзервативните здруженија во Северна Америка не се сметаат себеси почитувачи на Шабат, дури и за конзервативните стандарди. Во исто време, поддржувачите на напредниот јудаизам, вклучувајќи го тука и реформистичкиот јудаизам и реконструирачкиот јудаизам, не го прифаќаат халаха, а со тоа и забраните за време на мелаха. Евреите кои се припадници на кој и да е опис се воздружуваат од мелаха по сопствено гледиште.
Спасувајќи живот. Шабат и празничните воздржувања се занемарени во случаите пикуах нефеш, што значи спасување на живот. На најосновно ниво, ако постои можност за какво и да е дејство со кое би се спасило живот, забраните за Шабат се прекршуваат веднаш, без никакво размислување. Каде опасноста по животот е присутна но не е моментална, постои начело за што е можно помало прекршување на работните забрани за време на Шабат. Законите во оваа област се премногу сложени.
Вториот ден на библиските празници
Во Тората постои еден датум во еврејскиот календар за одредување на празниците. Сепак, празниците со библиско потекло покрај Шабат и Јом Кипур се слават два дена надвор од Израел, и Рош ашана која се слави два дена и во самиот Израел.
Датумите за празниците во еврејскиот календар се изразени во Тората како „денот x од месец y.“ Соодветно, почетокот на месец y треба да се одреди пред соодветната дата на празникот ден x. Месеците во еврејскиот календар се месечеви, и можат да се прогласат за официјални од страна на синедрион и истото е потврдено од сведоцикој потврдуваат дека ја виделе новата млада месечина. Синедрионот подоцна ги известува еврејските заедници од своето место за состанување и објавува дека ја прогласува младата месечина. Практиката за славење на вториот празничен ден потекнува од потребата за раширување на објавата.
Јом кипур не се слави никаде два дена бидејќи е тешко да се издржи постот два дена.
Следбениците на напредниот јудаизам, вклучувајќи ги тука и припадниците на реформистичкиот јудаизам и реконструрачкиот јудаизам, традиционално не ги слават два дена празниците, но сепак некои од нив започнуваат да ја слават два дена Рош ашана.
Шабат
Еврејскиот закон (халаха) на Шабат (שבת) му определува статус на празник, ден за одмор кој се прославува на седмиот ден од секоја недела. Еврејскиот закон го определува денот кој завршува на зајдисонце кога и започнува наредниот ден. Така, Основните ритуали при славењето на шабат се:
На многу начини халаха го смета Shabbat како најважниот ден во еврејскиот календар.
Рош ходеш—новиот месец
Рош ходеш (ראש חודש) („почеток на месецот“) е мал празник или слава за почетокот на првиот ден од секој месец во еврејскиот календар, како и последниот ден од претходниот месец доколку истиот има тридесет денови.
Селихот
Месецот елул кој е пред Рош ашана се смета за соодветно време за покајание. Поради оваа причина, поради оваа причина се додадени дополнителни молитви наречени селихот кон дневните молитви со исклучок на Шабат. Сефардските Евреи ги додаваат овие молитви кон крајот на неделите за време на месецот елул. Ашкеназите ги рецитираат истите од последната недела (или саботна ноќ) пред Рош ашана со што се добиваат четири денови за рецитирање.
Рош ашана
Според усната традиција, Рош ашана (ראש השנה) („почетокот на годината“) е ден за сеќавање или потсетување (יום הזכרון, Јом хацикарон), и ден за судење (יום הדין, Јом Хадин). Господ се појавува во улога на крал, при што ги потсетува и суди сите личности според нивните дела, и објавува декрет за секоја личност за следната година.
Празникот е одбележан со една одредена мицва: при што се дува во шофарот. Според Тората, ова е првиот ден од седмиот месец на календарската година, и го означува почетокот на десетдневниот период кој води до Јом кипур. Според едно од двете Талмудски мислења, создавањето на светот било завршено на на Рош ашана.
Утринските молитви се долги за време на Рош ашана и се фокусираат на тематиките опишани погоре: величество и судење, потсетување, раѓањето на светот, и дувањето на  шофарот. Ашкеназите рецитираат кратки ташлих молитвите, симболично отфрлаат гревовите од претходната година за време на попладнето на Рош ашана.
Библијата ја одредува Рош ашана како еднодневен празник, но традиционално се слави два дена, дури и во Израел. (Погледајте Втор ден од библиските празници, погоре.)
Четири нови години
Тората не користи поими како „нова година“ во однос на Рош ашана. Мишна во расправата „Рош ашана“ одредува четири различни „новогодишни денови“ со различни намени:
Асерет јеме тешува—Десет денови на покајание
Првите десет денови од тишри (од почетокот на Рош ашана па сè до крајот на Јом кипур) се познати како десетте денови на покајание (עשרת ימי תשובה, Асерет јеме тешува). За време на овој период, во исчекување на Јом кипур, е „претерано соодветно“ за Евреите да применуваат тешува („повраток“), преглед на делата на една личност и покајание за гревовите кои се сторени против другите луѓе и Бог. Ова покајание јго има обликот на некои дополнителни потреби, признавање на делата пред господ, постење, себе анализа, и зголемено учество при волонтирање, или пак давање на донации за ралични добротворни здруженија.
Цом Годолија—Пост на Годолија
Пост на Годолија (צום גדליה) е мал еврејски празник проследен со пост. Преку овој празник се одбележува убиството на владетелот на Јудеја по кого е наречен постот, со што се става крај на владеењето на Евреите по уништувањето на Првиот храм.
Како и сите помали постови, потребно е да се пости од зори до мрак, но не се потребни други видови на молитви. Се чита Тората при изведувањето на двете молитви шахарит и минха, при што се додава и хафтара при молитвата минха. Постојат и голем број на додавања на литургија при двете служби.
Јом кипур—Ден за покајание
Јом кипур (יום כיפור) е најсвеиот ден во годината за Евреите. Ценралната тема на празникот е покајание и помирувањето. Сето ова се постигнува преку молитва и целосен пост—потребно е воздржување од храна и пијалаци (вклучително и вода)—од страна на сите возрасни. Бањањето,носењето на парфеми и колонска вода, носењето на кожни чевли, како и имањето на сексуални односи се дел од другте забрани за време на чествувањето на Јом кипур — и сите сè со цел да се осигура целосна посветеност на потребата за покајание кај Бог. Јом кипур е единствен меѓу празнувањата бидејќи кај истиот имаме забрани поврзани со работењето слични на оние кај Шабат. Постот и другите забрани започнуваат на 10 тишри на зајдисонце,почетокот на денот според еврејската традиција.
Кај традиционалистичките заедници, мажите носат кител за време на дневните молитви. Талит (четириаголен молитвен шал) се носи од утрото до самрак и за време на попладневните молитви, единствениот ден во годината кога се практикува оваа традиција. Молитвите за време на Јом кипур се подолги од оние на при другите ноќи во годината. Откако ќе започнат молитвените служби во утрото, службите се најдолги во текот на целата година. Во некои традиционалистички синагоги молитвите траат без прекин од утро до мрак, илипак приближно така. Се издвојуваат две својства за утринскитте молитви во традиционалистичките синагоги а тоа се Јизкор, молитвата за сеќавање, и литургиската поема (пијутим) со која се опишува служба во храмот за време на Јом кипур.
Други два настани кои се случуваат подоцна во денот, за време на молитвата минха се хафтара читањето на целата Книга на Јона. Конечно, денот завршува со неила, специјална служба која се одржува само на Јом кипур. Неила се однесува на крајот на празникот и завршува со молба до Бога за прошка пред самиот завршеток на постот. Јом кипур завршува со дувањето на шофар, со што завршува постот. Станува збор за празник кој се чествува еден ден во Израел и надвор од Израел.
Јом кипур заедно со 15 ав се сметаат за најсреќните денови во годината (талмуд бавли—трактат таанит).
Статус на Јом кипур во Македонија
Првиот ден на Јом кипур е официјален празник и неработен ден за припадниците на еврејската заедница во државата.
Сукот—Пост за шаторите
Сукот (סוכות or סֻכּוֹת, sukkōt) е седумдневен празник, познат и под името пост за шаторите, гозбата за огништата, или само огништа. Станува збор за еден од трите празници на поклонението (шалош регалим) кои се споменати во Библијата. Сукот го одбележува годините кои Евреите ги поминале во пустината на нивниот пат кон ветената земја, и го слави начинот на кој Бог ги заштитил од тешките пустински услови. Зборот сукот е множина од еврејскиот збор сука, што означува шатор. На Евреите им било наредено да живеат во шатори за време на празникот. Ова значи дека дека покрај исхраната потребно е да се спие во суката, особено во Израел. постојат одредени правила за изградба на суката.
Покрај потребата да се живее во сука, основниот ритуал поврзан со овој празник е и потребата да се користат четирите видови (лулав (палма), адас (мирт), арава (врба) и етрог (цитрон). на секој ден од овој празник со исклучок на Шабат, истите се мавтаат при рецитирањето халел во синагогите, за подоцна да се оди во обиколка на синагогата обичај кој се нарекува ошанот.
Седмиот ден ана сукот се нарекува Ошана раба, или „големата хошана“. Целосноста на дневните молитви вклучува и седум поворки ошанот околу синагогата. Оваа традиција ги пресликува практиките од Храмот во Ерусалим. Во многу погледи дневните обичаи наликуваат наликуваат на оние на рош ашана и Јом кипур. Ошана раба се смета дека е денот за конечниот суд Јом кипур, со што се има последна шанса за молитва и покајание пред да заврши празничната сезона.
Надвор од Израел, оброците сè уште се јадат во суката на осмиот ден, т.е.Шемини ацерет, празник сам за себе. (Погледајте во наредниот пасус.)
Шемини ацерет и Симхат Тора
Празникот Шемини ацерет (שמיני עצרת) следува веднаш по завршувањето на Сукот. Еврејскиот збор шемини означува „осми“, и се однесува на „осмиот ден“ на Сукот, које всушност седмодневен празник. Ова име го потврдува фактот дека Шемини ацерет е посебен празник, во некои погледи неговото славење е поврзано со Сукот.
Нјапознат обичај на овој празник е славењето на Симхат Тора (שמחת תורה), што значи „играње со Тората“. Ова име оригинално се однесувало на специјалната „церемонија“: последниот неделен дел од Тората е прочитан од второзаконието, со што се завршува годишниот циклус, и е проследен веднаш со читање на првото поглавје од постанокот, со што започнува новиот годишен циклус. Службите се особено весели, при што сите присутни, млади и стари, се вклучени.
Ова церемонија фдоминира при славењето на празникот во Израел, каде празникот е со траење од еден ден, целото празнување понекогаш се нарекува само Симхат Тора. Надвор од Израел, празникот се слави два дена, името Шемини ацерет се користи за првиот ден, додека вториот ден се нарекува Симхат Тора.
Ханука—Фестивалот на светлината
Приказната поврзана со Ханука (חנוכה) е зачувана во книгите на првата и втората книга на макавејците. Овие книги не се дел од Танах (еврејската библија), станува збор за апокрифски книги. Чудото за еднодневнота залиха на маслиново масло кое чуденствено траела осум денови за првпат е опишано во Талмудот (Шабат 21b), напишан 600 години по настаните опишани во книгите на макавејците.
Ханука го означува поразот на селевкидските сили кои се обиделе да ги спречат луѓето од  Израел да практикуваат јудаизам. Јуда Макавејски и неговите браќа ги поразиле непријателските сили, и го возобновиле Храмот во Ерусалим. Осмодневното празнување се означува со запалување на свеќите една на првата ноќ, две на втората ноќ, и се така при што се користи свеќник наречен менора или Ханукина менора.
Религиозно гледано Ханука е мал праник, освен кога е Шабат, и важат забраните за работа. Покрај палењето на свеќите, обичните славења се сосредочени на промени во литургијата. Славењето на Ханука тежнее да биде неформално и засновано на обичаи намаесто на некои законитости. Трите широко прифатени обичаи се:
Десетти тевет
Десетти тевет (עשרה בטבת, асара б'тевет) е мал празник за пост, кој го означува почетокот на опсадата на Ерусалим опишан во 2 книга царства 25:1
Поменот со постење вклучува други настани кои се случуваат на 8, 9 и 10 тевет.
Овој пост се слави како и останатите помали пости is (Погледајте Цом Годолија, погоре). Станува збор за мал пост кој е во петок според моменталниот еврејски календар.
Ту бишват—Нова година на дрвјата
За врема на век, рабинот Јицак Лурија од Сафед и неговите следбеници создале мал седер, наречен емдат ха јамим, потсетик на седерот кои Евреите го чествувале за време на Пасха, кој ги истражува кабалистичките теми. Овој Ту бишват седер заживеал во последните години. Поопшто, Ту бишват се слави современо со јадење на различни овошја и јаткасти плодови поврзани со Израел.
Традиционално, се засадуваат дрвја ан овој ден. Многу од децата собираат парични средства за овој ден за да засадат дрвја во Израел. Дрвјата исто така се засадуваат и во непосредна близина на домовите.
Таанит Естира–Пост на Естира
Таанит Естера (תענית אסתר), или „пост на Естира“, именуван во чест на постот на Естира и нејзиниот двор кои се подготвувале за непоканети да му се приближат на кралот за да го поканат него и Аман на банкет. Се слави тој пост, како и тој што се споменува во Книгата ан Естира, во моментот кога Евреите се подготвувале да се соочат со своите непријатели.
Овој пост се чествува како и останатите мали пости (Погледајте Цом Годолија, погоре). Иако нормално се слави на 13 адар, предвечерјето на Пурим, овој пост се слави на 11 адар кога 13 адар е на ден Шабат.
Пурим и Шушан Пурим
Пурим (פורים) ги споменува настаните кои се случиле во книгата на Естира. Основните слави или споменувања вклучуваат:
Неколку обичаи настанале од овие основни споменувања. Еден широкораспространет обичај е да се глуми за време на Пурим. Пуримските игри, го влечат своето потекло одовде, иако пуримските игри iне се ограничени на оваа тема. Носењето на костуми имаски е доста често. ова може да биде причина за зголемување на бројот на Пуримски претстави, но постојат неколку теории за потеклото на овие обичаи, најмногу поврзани со „скриената“ природа на чудата за време на Пурим.
Пуримските карневали исто така станале чест обичај. Во Израел постојат празнични паради, познати како ад длојада, на главната улица на градот. Најголемиот и најпознатиот е Холон.
Повеќето Евреи го слават Пурим на 14 адар, денот за прослава кога Евреите ги поразиле своите непријатели. Бидејќи Евреите од Шушан се бореле со своите непријатели еден дополнителен ден, Пурим се слави исто така еден ден плус, на денот познат како שושן פורים, Шушан Пурим. Ова славење било проширено на „утврдените градови“, кои се забележани како „утврдени градови уште од времето на Исус Навин“. Во практиката, не постојат Евреи во Шушан (Шушан, Иран), и Шушан Пурим се слави целосно само во Ерусалим. Градовите како Сафед и Тиберијада исто така половично го слават Шушан Пурим. На другите места, Шушан Пурим се одбележува со мало зголемување на славењето, вклучително и забраната за постење, и малите промени во литургијата.
Месецот нисан
По правило, месецот нисан се смета за месец на особена радост. Традиционално, низ целиот месец, забранет е таханун за време на молитвените служби, многу од јавните тажачки обичаи (како изведбата на еулогија на погреб) се отстранети, и доброволните постења се забранети. Сепак, има различни практики на славење.
Предвечерјето на Пасха и постот на првородениот
Денот пред Пасха (Ерев Песах) е заначаем поради три причини:
Кога Пасха започнува во недела,а со тоа и предвечериетое е Шабат, распоредот на настаните се менува. Погледајте за повеќе детали предвечерие на Пасха за Шабат.
Пасха
Пасха (פּסח) („Песах“), литургиски позната и под името חג המצות („аг хамецот“, „празник на неквасен леб“), е еден од трите празници за поклонение (шалош регалим) споменати во Библијата. Пасха го слави ослободувањето на израелитските робови од Египет. Се јаде само храна која не содржи хамец (безквасна храна), или пак да се има таква храна, за време на неделата додека трае Пасха, во спомн на Евреите кои го напуштиле Египет толку брзо што нивниот леб немал ни време да нарасне. Верниците Евреи со големи напори се трудат да го отстранат сиот хаметц од нивните домови и работни простории за време на траењето на Пасха.
Покрај избегнувањето на хаметц, начелниот ритуал единствен за овој празник е т.н. седер. Седер, означува „ред“, е подреден ритуален оброк кој се јаде за време на првата ноќ на Пасха, и надвор од Израел на втората ноќ. Овој оброке е познат по неговати точно определени состојќи, мацо (бесквасен леб), марор (горчливи тревки), и четирите чаши вино, како и по текстот во молитвеникот, хагада. Учеството на седер за врема на Пасха е еден од најславените еврејски ритуали, дури и меѓу оние еЕвреи кои не се религиозни.
Песах шени
Песах шени (פסח שני) („втора Пасха“) е ден запишан во Тората со кој се овозможува на оние кои не принеле жртвено јагне (курбан песах) да принесат. Потребата насатанала поради оние кои биле оддалечени од Ерусалим за време на Пасха, или пак оние кои биле неподобни да учествуваат на нудењето на жртвата. Денес, некои имаат обичај да јадат мацо во текот на Песах шени, додека пак некои прават мали измени на литургијата.
Сефира—Броење на омерот
Сефира („броење“ или целосно Сефират омер „Броење на омерот“) (ספירת העומר), е четириесет и деветниот период меѓу библиските молитвени празници Пасха и Шавоут. Во тората стои овој период треба да се брои каков во денови така и во недели. Првиот ден на овој период е денот на првата житна понуда од годинешната жетва, изразен во омери јачмен. Денот кој следи по 49-те денови е празникот Шавоут, Тората ја одредува житната понуда од пченица на тој ден.
Симболично, овој период почнал да го претставува духовниот раст на израелитските робови во многубожното општество на Стариот Египет да ги ослободи, еднобожните луѓе вредни за откровение на Тората, за која се смета дека се случило на Шавоут. Духовниот развој останува клучно рабинско учење од тој период.
Сефира отсекогаш се сметала како период на полужалење. Ова обичајно објаснување опишува чума која убила преку 24.000 ученици на Рабинот Акива (БТ Јевамот 62b). Гледано пошироко, жалењето предизвикува ограничување на веселостите (како што се сбвадбите),не се слуша музика, не се ноци нова облека, не се дозволува бричење и потстрижување. Постои раширена практика која се почитува при чествувањето. Погледајте Броење на омерот (полужалење).
Лаг баомер
ЛАг баомер се поистоветива со Јом хилула на Рабинот Шимон бар Јохај, еден од водечките таним (учители со наводи во Мишна) и автор на јадрениот текст на кабалата, Зохар. Обичајните славења вклучуваат и клади, излети, додека пак децата си играат со лак и стрела. Момчињата понекогаш првпат се потшишуваат за време на Лаг баомер, додека пак хасидите чествуваат тишови на овој ден.
Во Израел, Лаг баомер се поврзува со бунтот бар кохба против Римското Царство. Во ционистичката мисла, која ги десеткувала 24.000-те следбеници на рабинот Акива се објаснува како последица од бунтот, каде тридест и третиот ден го објаснува крајот на чумата со извојуваната победа на бар кохба. Традиционалните клади и игри со лак и стрела се всушност претстава за извојуваната победа. Во овој период, од редот се создадени израелските одбранбени сили во 1948 година, 13 денови откако Израел ја прогласува својата независност.
Шавоут—неделните гозби—Јом хабикурим
Шавоут , неделните гозби, е еден од трите празници за поклонение (Шалош регалим) опишани во Тората. Различен од останатите библиски празници, датумот на Шавоут не е определен во Тората. Се слави по четириест и деветтиот или последниот ден на броењето на омерот. Во моменталната ера на непроменливиот еврејски календар, датумот на Шавоут е на 6 сиван. Во Израел и во реформирачкиот јудаизам, станува збор за еднодневен празник, надвор од Израел е дводневен празник кој се прославува и на 7 сиван.
Според рабинската традиција, кодифицирана во Талмудот Шабат 87b, на овој ден се дадени десетте Божји заповеди. Во ерата на храмот постоеле одредени понуди кои се наменети за Шавоут, и Шавоут бил првиот ден за носење на бикурим (првите овошки) во Храмот. Покрај ова, не постојат точни мицвот за Шавоут запишани во Тората (слични на мацо за време на Пасха или Сукот).
Сепак, постојат број на широко распостранети обичаи кои се чествуваат на Шавоут. За време на овој празник деловите од Тората кои ги содржат десетте заповеди се читаат во синагогата, се чита и библиската Книга Рут. Обичај е да се јадат млечни оброци за време на Шавоут. Во круговите каде се чествува, целоноќно проучување на Тората е вообичаена појава за време на првата ноќ на Шавоут, додека пак во реформистичкиот јудаизам, Шавоут е вообичаен датум за конфирмациони церемонии.
Жалење за Ерусалим: седумнаесетти тамуз и Тиша беав
Тринеделниот период кој започнува од 17 тамуз и завршува со Тиша беав традиционално се слави како период за жалење поради уништувањето на Ерусалим и Светиот Храм.
Пост на седумнаесетти тамуз
Седумнаесетти тамуз (שבעה עשר בתמוז, Шива асар бетамуз) обичајно го означува првото пробивање на ѕидовите на Ерусалим за време на римското освојување во 70 година при крајот на периодот на Вториот Храм. Според обичаите, овој ден има негативна поврзаност бидејќи Мојсеј ги скршил првите табли на овој ден. Во Мишна пак има пет негативни настани кои се случиле на 17-ти тамуз.
Овој пост се чествува како и сите останати помали пости (Погледајте Цом Годолија, погоре). Кога овој пост се на Шабат, чеатвувањето се одложува до недела.
Трите недели и деветте денови
Периодот меѓу постите од 17 тамуз и 9 ав, познати како „трите недели“ (еврејски: בין המצרים, „меѓу напрегањата“ ), и е период одбележан со постепено зголемување на жалостливите практики како што се наближува Тиша беав. Ашкеназите се воздржуваат од правење на свадби и други веселости за време на овој период освен доколку датумот не е воспоставен од еврејскиот закон (како за брис). Не ја потстрижуваат својата коса за време на овој период. На почетокот на 1 ав и низ наредните девет денови, ашкеназите се воздржуваат од јадење месо и пиење на вино, со исклучок за време на Шабат или пак за време на Сеудат мицва. Се воздржуваат и од бањање. Сефардите пак практуикуваат поинакви обичаи, со помалку забрани кои започнуваат на 1 ав, додека пак построгите забрани се за време на неделата на Тиша беав.
Опишаните забрани погоре во ортодоксниот јудаизам се зајакнати и со почитувањето на традиционалните забрани. Кај конзервативниот јудаизам, комитетот за еврејски закони и стандарди при рабинското собрание има издадено неколку халаха кои велат дека забраните за свадби во овој период се доловремени обичаи кои треба да се почитуваат, но на истите не треба да се гледа како на обврзувачки закон. Сепак, конзервативните еврејски практики ќе дозволат свадба во овој период, со исклучок на 17-ти тамуз и 9-ти ав. Рабините од реформистичкиот јудаизам и реконструирачкиот јудаизам сметаат дека халаха не е обврзувачки и верниците треба да го следат сопствениот разум при овие работи. Иако рабинското упатство на реформистичкото движење ѓи охрабрува реформиристачките рабини да не склучуваат свадби за време на Тиша беав „поради историката почит“ кон еврејската заедница.
Тиша беав—Деветти ав
Тиша беав  е голем ден за постење и ден за жалење. мидрашката традиција вели дека во овој период бил донесен негативниот извештај за Израел од шпионите на Тиша беав. Последователно, денот почнал да се поврзува со негативните работи низ еврејската историја. Најзебележително, Првиот Храм, изграден од самиот Соломон, и Вториот Храм биле уништени за време на Тиша беав. Други несреќи низ историјата на Евреите се случиле за време на Тиша беав, вклучително и кралската уредба на кралот Едвард I (1290 година) кој ги приморал Евреите да ја напуштат земјата како и еврејскиот прогон од Шпанија во 1492 година.
Тиша беав е голем пост. Станува збор за пост кој трае 25 часа, и трае од изгрејсонце до зајдисонце. Како иза Јом кипур забрането е јадењето и пиењето, бањањето, парфимирањето, брачните обврски и носењето на кожни обувки. Работата не е збранета како за библиските празнувања но не се охрабрува. Во предвечерјето, се читаат тажалките во синагогата, додека пак во утрото се читаат кинот, елегиите. Од приквечејето до пладнето жалествените ритуали кои наликуваат на оние на шива, што вклучува седење на ниски столчиња или пак на подот, попладне овие забрани се намалени за да се запазат обичаите поврзани со обичаите дека че се роди месаја на Тиша беав.
Кога постот завршува на приквечерјето на 9-10 ав, забраните на трите недели и деветте денови продолжуваат попладнето на 10 ав, бидејќи Вториот Храм продолжил да гори и во тој дел од денот. Кога 9 ав се паѓа на Шабат, кога постењето е забрането, постот се одложува до 10 ав. Во тој случај, забраните на трите недели и деветте денови завршуват со постот, со исклучокот на забраните за јадење месо и пиење вино, кои продолжуваат да трајат до утрото на 10 ав.
Ту беав
Ту беав (ט״ו באב) во превод „15-ти ав“, е ден кој се споменува во Талмудот покрај Јом кипур како „најсреќен ден во годината“. Станува збор за ден кој го слави носењето на дрво за потребите не службите во Храмот, како и денот кога браковите се склопуваат. Денес, се одбележува со мала промена на литургијата. Во современиот Израел, овој ден станал празник кој наликува на Свети Валентин.
Останати пости
Постојат и одреден број на стари или средновековни постови кои продолжиле да се слават во современието. Ваквото чествување е најчесто присутно кај ортодоксните Евреи, и не е широко прифатено и кај сите ортодоксни Евреи.
Израелски/еврејски национални празници и денови на сеќавање
Како општо правило, еврејските библиски празници (Шабат, Рош ашана, Јом кипур, Пасха, Шавоут, Сукот и Пурим) се чествуваат како јавни празници во Израел. Ханука е училиштен празник, но бизинисите продолжуваат со работа. На Тиша беав, рестораните и местата за забава се затворени. Останатите еврејски празници кои се објаснети погоре се чествуваат на различни начини и до различни степени.
Од создавањето на Израел во 1948 година, Кнесетот, заедно со Главниот рабинат на Израел, имаат воспоставено четири национални празници или денови на сеќавање:
Статусот на овие денови како религиозни настани не е униформно низ еврејскиот свет. Неортодоксните, религиозните ционисти и современите ортодоксни еврејски религиозни движења ги прифаќаат овие денови како религиозни а и како националени.
По правило, овие четири денови не се чествуваат како религиозни празници од повеќето харедските Евреи, како и од хасидистите. Некои од харедим се противат на постоењето на државни празници во Израел кои се засновани на религиозни основи, Додека пак останатите единствено сметаат дека нема доволна основа според еврејските закони да се оправда воспоставувањето на нови религиозни празници. За повеќе информации, Погледајте харедим и ционизам.
Чествувањето на овие денови во еврејските заедници надвор од Израел не се толку чествувани како што се чествуваат во Израел. Настаните одржани во владата и на јавни места во Израел, во странство се чествуваат во синагогите и месните заедници.
Израелската влада препознава и неколку етнички чествувања.
Јом ашоа—Ден во чест на жртвите на холокаустот
Јом ашоа („ден на холокаустот“) е ден кој се одбележува во чест на жртвите на холокаустот. Неговото цело име е Јом азикарон лашоа влигевура („ден на холокаустот и хероизмот“) , и ја изразува желбата за оддавање на почит на мачениците кои починале при активниот отпор против нацистите заедно со оние кои починале како жртви од режимот. Датумот 27 нисан, е избран бидејќи е датумот на востанието во Варшавското гето, и е едно од најпознатите еврејски востанија.
Местата за јавни настани се затворени низ Израел за време на овој ден. Државното сеќавање на Јом ашоа вклучува и религиозни елементи како што се рецитирањето на псалми, спомен-молитви, и кадиш, и палење на спомен-свеќи. Во Израел, најзабележителните чествувања се за време на државната спомен-церемонија при Јад вашем и сирените кои означуваат две минутен молк во 10.00 часот. Религиозните ционисти и современите ортодоксни Евреи учествуваат при таквите чествувања заедно со секуларните Евреи и Евреите кои припаѓаат на либералните религозни движења. Надвор од Израел, еврејските заедници го чествуваат Јом ашоа во земјите каде што живеат или пак доколку тие земји имаат сопствен ден за одбележување на холокаустот. Најзначен помен е оној наречен маршот на живите, кои се одржува во Аушвиц-Биркенау, на кој присуствуваат Евреите од сите краишта на светот.