cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Семрежна приватност
Пребарувачи
Пребарувачите исто така се способни да ги задржат информациите за корисникот, како што се локацијата и времето поминато со помош на пребарувачот за најмногу деведесет дена. Поголемиот дел од задржаните податоци од страна на операторите на пребарувачите да ги користат податоците за да се добие чувство за тоа каде мора да исполнат во одредени области на нивната дејност. Луѓето кои работат во правната област, исто така, дозволено е да се користат со информациите собрани од овие пребарувачки мрежни места. Пребарувачка алатка на Google е дадена како пример за својот пребарувач што ги задржува информациите внесени во период од три четвртини од годината пред тоа да застари за јавна употреба. Yahoo! ги следи стапките на Google, во смисла на тоа дека исто така ги брише информациите за корисникот по период од деведесет дена. Други пребарувачи како што се Прашајте! пребарување ја промовирал алатка за "AskEraser" што во суштина ги зема личните информации кога ќе се побара.
Влезни податоци
Многу програми и оперативни системи се поставени за вршење на употреба на влезните податоци. Ова може да вклучува снимање кога компјутерот е во употреба, или кои мрежни места се посетени. Ако трета страна има доволно пристап до компјутерот, легитимно или не, приватноста на корисникот може да биде компромитирана. Ова би можело да се избегне со оневозможување на сечење или расчистување на логовите редовно. Сечење на податоци најчесто се користи во научни експерименти и системи за следење, каде што има потреба да се соберат информации побрзо отколку што човекот веројатно може да собере информации и во случаите кога точноста е од суштинско значење. Примери на типови на информации и влезни податоци во систем може да се соберат и да вклучуваат температури, звучни честоти, вибрации, интензитет на светлина, електрични струи, притисок и промени на материјата.
Заштита кај страните за друштвено вмрежување
Пред појавата на страни за друштвено вмрежување во текот на изминатата деценија, имало почетни форми на технологии на друштвена мрежа во кои се вклучени онлајн мултиплеер игри, блог-страници, новински групи, писма листи и услуги. Овие сите создадоа основа за новите современи мрежни места, па дури и од самиот почеток на овие постари верзии, приватноста претставува проблем. Во 1996 година, една млада жена во Њујорк била на првиот состанок со онлајн запознавање и подоцна го тужела за сексуално малтретирање. Ова е само почетокот на примери на многу поголеми проблеми во врска со интернет приватност. Spokeo - претставува "поврзување на луѓе" пребарувач со резултатите собрани преку агрегација на податоци. Мрежната страница содржи информации како што се возраста, брачен статус, проценка на личното богатство, најблиското семејство и домашна адреса на поединечните луѓе. Оваа информација е составена преку она што е веќе на интернет или во друга јавна евиденција, на мрежното место не е гаранција за точност.
Случајот со Твитер - Во јануари 2011 година, Владата доби судски налог да ги принуди страните за друштвено вмрежување, Твитер, за да се откријат информации околу одредени претплатници кои се вклучени во Викиликс случаи. Како резултат на овој случај сигурноста е доведена во прашање поради тоа што се занимава со корисничките права. Твитер се пресели за да се јави на судски налог, а со поддршка на идејата дека интернет корисниците треба да бидат известени и даде можност да ги бранат своите уставни права во судот пред нивните права да се компромитирани.
Пријатели на Фејсбук - Една студија била спроведена во североисточниот Универзитет од Алан Мислав и неговите колеги од Макс Планк Институтот за софтверски системи, каде алгоритмите се создадени за да се обидат да откријат лични особини на корисник на Фејсбук од страна гледајќи во списокот на нивните пријатели. Тие бараат информации како што се средно училиште и колеџ каде учеле, големина, родниот град, година на дипломирање. Студијата открива дека само 5% од луѓето мислеа да ја променат списокот на нивните пријатели да биде приватна. За останатите корисници, 58% прикажани присуствуваа на универзитет, на 42% го открија работодавците, на 35% ги открија интересите и 19% дале на гледачите пристап на јавноста до каде што биле сместени. Поради корелација на пријатели на Фејсбук и универзитети каде присуствувале, било лесно да се открие каде што корисникот на Фејсбук бил врз основа на нивниот список на пријатели.
Семрежни услужници
Сепак, услужниците обично се спречени да учествуваат во такви активности поради законски, етички, бизнис или технички причини.
Додека се регистрирате за интернет услуги, секој компјутер содржи единствена IP, интернет протокол адреса. Ова особена адреса нема да подари приватни или лични информации, сепак, слабата алка потенцијално може да открие информации од вашиот ISP.
Општи прашања во врска со корисник за интернет приватност станаа грижа за агенцијата на ОН за да издаде извештај за опасностите на измама на идентитетот. Во 2007 година, Советот на Европа го одржа својот прв годишен ден за заштита на податоци на 28 јануари, кој оттогаш еволуира во денот на приватност на личните податоци.
Правни закани
Користење од страна на владини агенции на низа на технологии со цел да се следи и се собираат информациите на интернет корисници се тема на многу дебати меѓу поборниците за приватност, граѓанските слободари и оние кои веруваат во такви мерки дека се неопходни за спроведување на законот да се задржи чекор со брзо менување на комуникациската технологија.
Зденко Петровски
Зденко Петровски (ZdePe) е роден на 16 јуни 1959 година, во Скопје, средно училиште завршил во „Никола Карев“.
Тој е фотограф, насочен кон македонската културна музичка сцена, фотографирајќи културни настани кои се случуваат во Скопје и МКЦ.
Тој бил и снимател во Радиото на МРТВ.
"„Како и сите возбудливи приказни од тајната историја на претходните два века и оваа го има својот најдрагоцен сведок, воајерот со фотоапарат, кој ќе ја овековечи и од неа ќе направи визуелна историја за нас и за светот надвор од нас. И тоа не само како прилог кон колективната меморија. Туку повеќе како вид љубовно писмо до идните генерации за тоа како се гради и одржува современа и автентична субкултура во еден убав град во неубаво време и средина, која секогаш почнува од почеток. Битно.
Многу луѓе фотографирале во МКЦ, професионално или за душа, сеедно, но не сите биле дел од процесот во смисла истовремено да се и публика, суштински да ја познаваат сцената, нејзината историја и луѓето околу неа, да јадат, пијат и спијат музика и да ја разбираат таа чудесна и за многумина ирационална, алхемиска страст за неа. Да се уштекани во нејзината стварност. Таа перспектива го прави Зденко Петровски единствен и секогаш играч во предност пред другите, а МКЦ привилегирана културна средина.“"
"„Треба и да се каже дека Зденко, отсекогаш бил посебен, поразличен, односно свој, не само поради изборот на кадрите. Неговите фотографии се извонредни затоа што се резултат на спојување на неговите две најголеми пасии музиката и фотографијата. Тој ја разбира музиката, а преку - фотографиите успева да ја пренесе набиената драматика, жар и возбуда на секој концерт, како кај изведувачите, така и кај публиката. На тоа се надоврзува неговата посветеност и систематско следење на најважните музички збиднувања во Скопје. А кога се работи за музика и фотографија - се се сведува на љубов, страст, вештина и посветеност.“"
Книга:
Зденко е автор на „Момент документ“ – импресивна книга со фотографии која ги документира музичките настани одржани во Скопје изминатите 15-тина години (од објавување на книгата). Авторот – Зденко Петровски страсно и посветено ја живее фотографијата и музиката.
Промоцијата на книгата „Момент-документ“ на фотографии од Зденко Петровски во издание на МКЦ била на 01.10.2021 година во МКЦ.
"„(...)Книгата е доказ дека кога се прави она што навистина искрено се сака, успехот е неминовен. Таа е извонреден приказ за живата музичка сцена во Скопје во период од 2007 до 2020 година. „Момент документ" ќе остане како документ за едно време луѓе и настани што Скопје и неговите граѓани заслужуваат да го имаат и за идните генерации.“"
NGC 5759
NGC 5759 — галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Изборна единица 6
Изборната единица 6 е една од шесте изборни единици во Македонија. Оваа изборна единица опфаќа општини од северозападна Македонија. На парламентарните избори од оваа изборна единица се избираат дваесет пратеници за Собранието на Македонија.
NGC 5759
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5759 се споменува и како UGC 9525, MCG 2-38-12, CGCG 76-44, ARAK 460, IRAS 14448+1339.
Откривање
Објектот е откриен на 7 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Изборна единица 6
Општини
Изборната единица 6 опфаќа територија на 11 општини:
NGC 5759
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5759 е од видот I. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 5759 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Изборна единица 6
Општини
Пред припојувањето на општините Другово, Вранештица, Зајас и Осломеј кон Општина Кичево во 2013 година, од денешната Општина Кичево во Изборната единица 6 беа вклучени општините Зајас и Осломеј.
NGC 5759
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 47 м 14,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 27' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 5759 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52797. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 198; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 917. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1087.
Герстен
Герстен (Gersten) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Швармштет (општинска заедница)
Швармштет (Schwarmstedt) — општинска заедница во округот Хајдекрајс, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Швармштет.
Герстен
Местоположба
Герстен се наоѓа околу 12 километри источно од реката Емс и каналот Дортмунд-Емс, помеѓу градовите Линген и Хазелине.
Соседни општини
Герстен се граничи на север со градот Хазелине, на исток со општината Ленгерих, на југ со општината Ланген и на запад со општината Бавинкел.
Швармштет (општинска заедница)
Општинската заедница Швармштет се состои од следниве општини:
Равенка за љубовта и смртта
Равенка за љубовта и смртта – кинески филм од 2008 година, во режија на Баопинг Цао. Главните улоги ги играат: Сјун Џоу, Чао Денг и Сјанју Џанг. Филмот е добитник на наградата за најдобар режисер-дебитант на филмскиот фестивал во Сан Себастијан.
Содржина
Една таинствена смрт наеднаш поврзува петмина непознати луѓе. Полицијата открива шверц со дрога и во текот на истрагата се откриваат приказните на овие пет туѓинци (вклучувајќи и три љубовни приказни), кои се меѓусебно поврзани на чуден начин...
Капали чаршија (Истанбул)
Капали чаршија (Kapalıçarşı, во превод Затворен пазар или, во превод Голема чаршија ) — се наоѓа во Истанбул, Турција. Таа е една од најголемите и најстарите покриени пазари во светот со 61 улица и 3,000 продавници сместени во 12 основни згради со 22 порти. Комплексот дневно се посетува од страна на 250.000 до 400.000 посетители. Во 2014 година чаршијата била прогласена за најпосетувана туристичка атракција во светот со вкупно 91.250.000 посетители годишно.
Локација
Чаршијата се наоѓа во внатрешноста на Цариградските ѕидини, во стариот дел на градот во населбата Фатих. До еден од главните влезови во чаршијата се стигнува преку плоштадот Бајазид, на кој се наоѓа Истанбулскиот универзитет и џамијата Бајазид II како и во близина на Нуруосманлиската џамија.
Историја
Во периодот на Византија и Византиски Цариград, на местото каде денеска се наоѓа чаршијата постоеле мали магазини од чии приходи била финансирана Аја Софија. Капали Чаршија започнала да се гради во 1455/1456 година во времето на султанот Мехмед II, веднаш по освојувањето на Цариград, на само неколку метри од Ески-сарај, односно Стариот дворец, денешниот универзитет и во непосредна близина на форумот на Теодосиј. Најпрвин бил изграден објект за трговија со текстил кој се викал Џевахир безистен или Ески безистен. Самиот збор безистен доаѓа од персискиот јазик кој во превод значи пазар за облека. Овој некогашен безистен го претставува јадрото на чаршијата.
Изградбата на безистенот завршила во зимата на 1460/1461 година, а самиот објект станал дел од вакафот на Света Софија, која веќе била претворена во џамија. Според направените испитувања на тулите кои биле искористени за изградба, тие потекнуваат од втората половина на 15 век, иако на пример по источната порта се откриени материјали кои потекнуваат од времето на Комнините. Сандал безистен бил изграден во следниот период. Со текот на времето, улиците околу овие две градби биле покриени и објектот претворен во чаршија.
Освен безистен за трговија со текстил, пазарот се состоел и од некои други делови. На пример Ешир пазар се состоел од трговија со робови, а местото каде се наоѓал, за иста цел бил користен и во византиско време. Друг пазар бил пазарот на облека од втора употреба или Бит пазар, Узун пазар или долгиот пазар, пазарот за книги (преместен по земјотресот од 1894 до џамијата Бајазид), Сандал безистен итн.
Во почетокот на 17 век, Капали чаршија го добила денешниот вид. Големиот раст на територијата на Османлиското Царство на три континенти и целосната контрола над патиштата од Азија кон Европа, го претвориле пазарот во основно место за трговија. Според неколку европски патешественици, овој пазар бил најголемиот со најголем избор на артикли и со најголем квалитет на истите во споредба со сите останати пазари во Европа. Тој статут се задржал до првата половина на 19 век. Изворите од тоа време го опишуваат пазарт во форма на квадрат со две главни улици, паралелни една со друга. Освен овие две улици и една која го заобиколувалка целиот пазар постоеле 67 патишта или сокаци, и на секој од нив се продавала соодветна стока. Во комплексот постоеле 5 џамии, 7 фонтани, 18 порти кои се отворале секое утро и се затворале секоја вечер. Во текот на 1638 година, турскиот патописец Евлија Челебија направил едно од најважните описи на пазарот. Според неговиот опис, бројот на магазините бил околу 3.000 плус уште околу 300 кои се наоѓале во околината, неколку караван-сараи со внатрешни дворови во кои се чувала новонабавената стока за трговија. Во тоа време една десетина од сите магазини во градот се наоѓале во Капали чаршија, додека самиот пазар сè уште не бил покриен.
Поредните пожари и земјотреси не го изоставиле и комплексот. Во 1738 година била изградена фонтана која помагала во случај на пожар. Во овој период бил издаден закон против пожари, а дел од пазарот бил покриен со куполи. И покрај тоа големите пожари од 1750 и 1791 нанеле голема штета на пазарот. Во 19 век, со развојот на текстилната индустрија во Западна Европа како и со методите на масовно производство, затворената економија на империјата и производството на суровини а не на готови производи довеле до постепен пад на пазарот. Во 1850 година киријата била 10 пати пониска отколку пред десетина години. Голем дел од трговците го напуштиле пазарот и свои магазини отвориле во европските населби од градот како Пера односно Галата.
Според податоци од 1890 година, пазарот имал 4,399 магазини, 2.195 сали, 1 бања, 1 џамија, 10 медреси, 19 фонтани и 24 анови. По силниот земјотрес од 1894 година, пазарот бил обновен но со помала плоштина бидејќи битпазарот или пазарот за стоки со втора употреба останал надвор од пределите на комплексот и останал откриен како што е и денес. Освен тоа голем дел од ановите исто така останале надвор од пределите на Покриениот пазар и само 9 од нив спаѓаат во неговиот состав.
Претходно трговците седеле од двете страни на улицата на дрвени миндери пред рафтовите со стока. Секој од нив имал место широко околу 1,8-2,4 метри и длабоко 3-4 метри. Поголемиот дел од стоката не била изложувана на ова место, туку била складирана во магазини. Само облеката била закачена на долги рафтови. Потенцијалните купувачи доаѓале и седнувале за да се договараат со трговецот, пиеле кафе или чај, додека се склучувала некоја зделка. Во вечерните часови магазините се затворале и немало можност за никакви реклами.
Трговска историја
Во внатрешните делови од чаријата се продавале поценети стоки како бижутерија, оружје и кристал. Сандал пазар бил центар за трговијата со свила, на Пабучулар пазар се продавале обувки. Турците традиционално купувале жолти обувки, грците сини, евреите црни а ерменците црвени. Портите на чаршијата биле чувани од обезбедување. За влез во објектот во вечерните часови требало посебна дозвола од властите. Единствената ноќ во која пазарот бил отворен била во времето на празнувањето во чест на враќањето на султанот Абдул Азис од Египет.
И покрај преземените мерки, во чаршијата често се случувале кражби. Најголема била онаа од 1591 година кога 30.000 златни монети биле открадени. Овој настан го потресил целиот град, што од властите било наредено чаршијата да остане затворена за две недели, а луѓето биле измачувани додека не бидат најдени парите кои биле скриени под рогозините на подот. За обвинет бил еден млад персиец, а султанот Мурад III пројавил милост и заповедал обвинетиот да биде погубен преку бесење, а не преку мачење.
Еден од најголемите недостатоци на чаршијата бил недостигот на ресторани и места за хранење. Отсуството на жените од социјалниот живот ја исклучувал можноста од таков вид на услуги. трговците носеле храни со себе во кутии и единствена храна во продажба бил дјунер, млеко или кафе. Оваа храна била спремена во мали киосци.
Чаршијата денес
Денеска, дневно во чаршијата влегуваат до до 400,000 луѓе а целиот комплекс има вработено околу 26,000 луѓе. Според овие податоци објектот е еден од главните знаменитости на градот. Чаршијата е позната по место каде што се продава најмногу накит, керамика, зачин, теписи итн. Многу од тезгите во чаршијата се групирани според видот на стоката, со одредени области за кожени палта, златен накит и слично. Објектот сам по себе претставува самостојно мало гратче и еден од најголемите трговски центри во светот, не само поради големата му плоштина туку и поради големиот број на магазини и трговци. Комплексот претставува огромен лавиринт кој зазима површина од 30.700 квадратни метри, со над 61 улици.
NGC 1372
NGC 1372 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1372 се споменува и како NPM1G -16.0142.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1372 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1372 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 36 м 59,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 52' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 1372 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13346. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 267; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1475.
Ласло Краснахоркаи
Ласло Краснахоркаи (унгарски: Krasznahorkai László), (1954, Ѓула, Унгарија -) е современ унгарски писател.
Животопис
Ласло Краснахоркаи е роден во 1954 година во Ѓула. Студирал право во Сегед, а потоа унгарски јазик во Будимпешта. Од 1983 година работи како професионален писател.
Творештво
Краснахоркаи е автор на поголем број прозни дела кои се преведени на повеќе европски јазици: шпански, полски, германски, француски, шведски, чешки, српски, бугарски, украински, и англиски. Исто така, неговиот расказ "Последниот брод" е објавени на македонски јазик во 2009 година како дел на антологијата на унгарскиот краток расказ "Сецирање на живо", во издание на издавачката куќа "Темплум".
Негови поважни дела се:
Признанија
Краснахоркаи е добитник на повеќе награди, како што се:
Сулејман II
Сулејман II ( во  -  во ) бил дваесеттиот  султан Отоманското Царство кој владееле во периодот од 1687 до 1691 година. Бил син на Ибрахим I. Починал во Едрене од хидропиза во 1691 година.
На отоманскиот престол се искачил како резултат на јаничарскиот бунт, кој довел до соборување на Мехмед IV. Сулејман бил многу религиозна личност и времето го минувал во молитва, а со јавниот живот на империјата се занимавале големите везири. Најпознатиот од нив бил Фазил Мустафа Копрулу (од 1689).
Веднаш по преземањето на престолот, Османлиите претрпе катастрофален пораз во втората Мохачка битка, а по ова следувал и голмиот пораз во Кримскиот поход од страна на Русија. Продолжила војната со Светата Лига, австриската војска го зазела Белград во 1688, а потоа ја окупирала Босна. Во Битката кај Сланкамен во 1691 година во Србија Османлиите повторно доживеале пораз.
Во текот на неговото владеење, везирот Мустафа Паша ја реорганизирал војската со помош на татарската армија. На почетокот на 1689 година, офанзивата на австриската војска била запрена и во 1690 година Турците повторно го зазеле Белград.
Сулејман II починал во Едрене палата во 1691 година. Тој се оженил со Хатиџе Муазез султан која го родила идниот Ахмед II.
Навадихос
Навадијос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Шелертен
Шелертен (Schellerten) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 10 километри источно од Хилдесхајм.
Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на Северногерманската Низина.
Општински единици
Општината била создадена на 1 март 1974 година од следниве дванаесет места:
Костањевица на Крка
Костањевица на Крка (словенечки: Kostanjevica na Krki; германски: Landstraß) — мал град во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Градот е центар на општината Костањевица на Крка. Се наоѓа на северното подножје на Жумберачките Планини и се протега до границата со Хрватска. Центарот на населбата е на остров во реката Крка, а исто така е промовирана како „Венеција на Долењска“ (словенечки: Dolenjske Benetke). Градот сега е вклучен во Посавскиот статистички регион.
Етимологија
Името на населбата е сменето од Костањевица во Костањевица на Крка во 1955 година. Во минатото германското име било Landstraß.
Историја
Градот е заштитен како културно-историски споменик. Костањевица е најстариот град во регионот. Во почетокот на 13 век, коруншкиот војвода Бернхард фон Спанхајм ја основал опатија „Фонтана на Света Марија” (латински: Fons Sanctae Mariae) на јужната граница на Маршот Крањска Крајина..
Населбата Костањевица првпат била спомната како град во 1210 година и добила пазарни права во 1249 година. За време на доцниот среден век, тој бил важен трговски центар во Војводството Крањска што го држеле Хабсбуршките надвојводи од Австрија. По неколку пустошења од османлиските воени напади во 15 и 16 век, таа ја изгубила својата важност. По 17 век, таа се претворила во претежно рурална населба, која сепак го задржала својот градски статус. Во 2000 година, Националното собрание го призна за град.
Знаменитости
Поранешниот манастирски комплекс, кој беше сериозно оштетен во Втората светска војна, е реновиран и во него сега се наоѓа галеријата Божидар Јакац, уметничка галерија со парк за скулптури и постојана изложба на дела од Божидар Јакац. Во него доминира раноготската опатија црква изградена во 1234 година.
Парохиската црква во градот е посветена на Свети Јаков и припаѓа на Римокатоличката епархија Ново Место. Таа е првично романескна зграда од 13 век, која во голема мера била обновена во барокен стил во 17 век. Во близина е пештерата Костањевица (словенечки: Kostanjeviška jama), популарна туристичка дестинација.
Новоселски манастир
Свети Антониј — православен македонски манастир над струмичкото село Ново Село.
Основни податоци
Манастирот се издига на рид на планината Огражден, што се наоѓа над Ново Село, од каде се гледа панорама на целото село. Во склоп на манастирот има конак каде живеат тројца монаси во склад со Аскетско – исихастичката традиција на Светогорските манастири. Во манастирот е развиено пчеларството и се произведува квалитетен мед. На тоа место во 90тите години била откриена некропола, која најверојатно датирала од римско време, и подоцна се покренала иницијати за изградба на манастирски комплекс.
Класична музика
Класична музика е уметничка музика која води потекло од традицијата на лигурската и световната музика, а која опфаќа широк период од прилика девет века до ден денес. Главни норми во оваа традиција воспоставуваат од 1550 до 1900 година.
Класичната музика или таканаречена озбилна музика се користии во секојдневниот говор за разликување на уметноста од музиката кои ги означуваме како народни, забавни и популарни, кај кои основната целе забавата и стекнување заработка, а не уметничко издржување. Меѓутоа, во популарните жанрови постојат композиции кои постигнале врвна слава со исклучителна уметничка вредност, но не се компонирани по музичкиот канон, но поради тоа не се вбројуваат во класичната музика. Иако класичната музика се издвојува по својата уметничка вредност,не е сосема коректно да се ограничува поимот уметничка музика само на класична.
Класичната музика ја компонирале голми мајстори на европските музички простори.Со овој израз првенствено се означува музика компонирана од епохата на барокот (почеток на XVII век), па сè до компзиторите од нашето време. Освем овие, постојат и други специфични клазични жанрови, како на пример жанрот на Индија, која има изградени правци и системи, дури и сопствени композитори. Конкретно обележје на калсичната музика од поново време (XX и XXI век) имаат композиторите надвор од европа, претежно под влијание на фолклорот од своите земји.
Што опфаќа класичната музика?
Класичната музика опваќа широка лепеза на музичкото, уметничкото создавање. Во областа на класичната музика спаѓаат: Камерната музика, концертната или концертна музика ( за еден или два солистички инструменти и оркестар), симфониска музика, ораторијумска (вокално-инструментална музика), за вокални солисти, хор и оркестар, оперска музика. Под поимот на класичната музика може да се стави стара музика, музиката што ја создавале познати или анонимни композитори од европскиот среден веки ренесансата.Со развојот на музичката теорија, естетиката и историјата, периодот на постоењео на класичната музика и дела опфаќа и сè повеќе се шири помеѓу поранешните временски периоди од европската историја, што е сосема добра појава. Класичната музика конечно опфаќа многубројни уметници (композитори и изведувачи) кои со текот на времето се престорени во многу популарни низ целиот свет. Секој создавач (комозитор) т.е бил и останал претставник на спесифичниот стилски правец под чие влијение создавал. Барок, класицизам, романтизам, импресионизам, модерна авангардни стремежи, сè се тоа стилски правци кои дале многубројни уметници (композитори-изведувачи) вокални или инструментали.
Адеко Екс-Ју Куп
Адеко екс-ју куп е интернационално натпреварување во кошарка помеѓу државни репрезентации од поранешната Југославија. Спонзор на турнирот е Адеко, и истиот се игра под ФИБА правила.
Историја
Турнирот се играше во вид на лига. Немаше финале.
Симо Матавуљ
Симо Матавуљ (Шибеник, 12 септември 1852 - Белград, 20 февруари 1908) бил српски автор од Далмација, кој припаѓал на епохата на реализмот. Неговите најпознати дела се романот Бакоња од Брна и приказната Пилипенда.
Животопис
Симо Маталуљ е роден во Шибеник на 12 септември (31 август по јулијанскиот календар) во 1852 година. Тој бил еден од петте деца на трговецот Стеван Матавул и Симеон Маталуљ (роден Трива). Во Шибеник завршил основно училиште на италијански и српски јазик, како и пониска гимназија. Потоа тој отишол во манастирот Крупа кај неговиот чичко, игуменот Серафим, но, губејќи ја волјата за монашки живот, тој одтишоч во Задарската Наставна школа, која завршил во 1871 година.
До преминот во Црна Гора во 1881 година, тој бил учител во разни далматински села и учител на српската поморска школа за училишта во Србина, во близина на Херцег Нови. Во Црна Гора, бил учител по гимназија, училиштен надзорник, уредник на официјални весници и учител на децата на кнезот. Патувал во Милано и Париз како водач на група црногорски момчиња кои отишле на училиште. Во таа прилика тој престојувал во Париз неколку месеци. Тој отишол во Србија во 1887 година (прво во Зајечар, а потоа во Белград), каде што работел како учител на гимназија и претставник на пресвитерот. Уште едно време отишол во Црна Гора за да ги поучува кнезовите Данило и Мирко, но наскоро се вратил во Србија. Тој починал во Белград на 20 февруари (8 февруари во јулијанскиот календар) во 1908 година. Тој бил редовен член на српската кралска академија од 30 јануари 1904 година.
Книжевна работа
Матавуљ во литературата првпат се појавил во Цетиње, Црна Гора во службен весник со историска приказна, напишана по повод на веридбата на кнезот Петар Караѓорѓевиќ со кнезицата Зорка, и со охрабрување и во зборовите на кнезот Никола. Потоа се преселил во оригиналната творба и доживеал многу живот за приказната и романот до неговата смрт. Тој напишал околу седумдесет раскази и романи, главно објавувал во одделни збирки, како што се : "Од Црна Гора и Приморје", "Од приморскиот живот", "Од Белградскиот живот", "Од различни места", "Од морето и од планината", "Од Јадранското Море", "Приморски форми", "Белградски приказни", "Животот и немирни души", покрај неколку други приказни објавени во посебни изданија.Напишал две романи: "Ускок" и "Бакоња од Брна". Покрај тоа, Матавуљ остави неколку тома на патување пишување, сеќавања и литературни содржината на разни содржини( "Бока и Бокељи", "Десет години во Мавританија", итн). Најзначајно дело од таа област е "Белешки на еден писател", еден вид на автобиографија напишана во жив, пластичен стил и остроумен подарок за набљудување. Маталуљ исто така напиша две драми: "3авет" и "На слава", - првиот со субјект од Дубровник, а другиот од Белград.Преведува и од странски јазици, од кои повеќето се француски: "На Вода" на Мопазан, "Сан" од Зола, "Пупин како монах" и "Мизантроп" од Молиер, "Зимски приказни" од Фоги.
По природа трезен и претпазлив дух, Матавуљ почнал да пишува само во зрели години. Постепено, но енергично, го изградил својот талент, обидувајќи се да ги компензирал недостатоците на своето тесно образование со лична обука. Ги читал не само француските и италијанските писатели, туку и научниците и мислителите. Освен неговото големо книжевно образование, кое ги надминало сите претходни раскажувачи, тој стекбал широко познавање на историјата и филозофијата. Ако аспектот на неговото знаење и неговото животно искуство биле пошироко распространети, тој бил толку моќен во неговиот талент. Во своето време, Матавуљ бил еден од најобразованите и "најевропските" српски писатели.
За Матавуљ, нашите писатели се развиваат главно под влијание на руската, германската и унгарската литература; Романските влијанија, особено Французите, се целосно доминирани од него. Матавуљ најчесто ги читал и преведувал француски реалисти и натуралисти; на нивните дела го развиле вкусот и ги научиле вештините за пишување. Тој особено се допаднал и ја читал Зола и Гио де Мопасана, и според нивните модели, почнал да се пишува. Тој од француските биолози научил на остро, објективно и совесно да го почитува животот, а потоа бил на работа во "Белешки" изречно вели, објаснувајќи како ја разбирал француската литературна реализам, која не се состоела во еден груб примерок од животот, но писателот дозволил да ги менува деталите и хармонично да се поврзе со повисока уметничка цел во границите на реалноста.За него, нашите писатели никогаш целосно не ги искинале романтичните преференци; Само Матавуљ е целосен и чист реалист. Тој во приказната постојано спроведува идејата за европска книжевниот реализам, се обидува да студено и објективно го опишува животот без возбуда и тенденција, секогаш врз основа на моделите на реалниот живот. Така Матавуљ создал од најбогатите и најразновидните Националната галерија на видови, остро и прецизно обликувани за живот. Додека другите српски раскажувачи го покажале живот само во тесен аспект на нивниот регион, Матавуљ опишувал различни региони на Србија и луѓе од различни сфери на животот. Тој го опишувал Далмација и Црна Гора и Белград, селани и морнари, како и граѓани и интелектуалци. Најдоброто од неговото дело "УСКОК" и "Бакоња фра Брне".На првата слика патријархалниот морал и витештвото горштака од црногорскиот карстот, втор крајбрежните селаните и католички францискански манастир од брегот, врз основа на лични впечатоци и спомени од ѓакување во манастирот. "Бакоња Фра Брне," е напишана во отворени и доброќуден хумор, со дискретно потсмевање кон светот на луѓето, но без тенденција на сарказам, слично на постапката Анатол Франс, која е дел од цената и од каде што лично. Ова е неговата најдобра работа, полна со хумор, разнобојност и препознатлива психологија. Тоа е исто така еден од најдобрите романи на српската литература. Неговата најпозната приказна е "Пилипенда", која го опишува обединувањето на Србите од Петровиќското поле во Далмација.
Матавуљ се одликува со остро и трезвено набљудување на животот, преку способноста да се набљудуваат и да се изберат одликите на личноста и ситуацијата, да се каже тоа интересно, ненадејно и едноставно. Тој не измислува наслов или епизода, ниту пак ги развива според сопствените емоции и расположенија. Тој гледа и гледа во својот живот, само во надворешниот живот, во она што е достапно за сетилните набљудувања, а настаните се развиваат во границите на можностите за живот. Тој добил од францускиот натуралист што може технички да се совлада и прифати со разум, но нема траги на Золин или уметност на Мопас. Затоа, во неговите романи не постои поезија и подлабок и посложени внатрешен живот, не постои вистински уметнички фонд во целост. Неговите дела немаат имагинација и лиризам. Тој ги компензирал неговите недостатоци, што го мачело да стане писател на пошироката публика, со неговото големо книжевно образование, што го направило популарно кај литературно образованата публика.
Врбен
Врбен — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Горна Река, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Врбен е планинско село коешто се наоѓа на јужните падини на планината Враца, во горното сливно подрачје на реката Радика, на надморска височина од 1.260 м. Селскиот атар е релативно голем и зафаќа површина од 25,6 км2. Селото е оддалечено 29 километри од градот Гостивар.
Селото е поврзано со асфалтен пат од Маврови Анови, кој понатаму продолжува како макадамски пат до селото Богдево.
Историја
На почетокот на XIX век, Врбен, како и останатите села во областа Горна Река, е во активен процес на албанизација. Во 1844 година, селаните Силјан и Трпо финансиски го поддржале издавањето на книгата „Первоначална наука за должностите на човекот“ од Атанасиј Иванов, а во 1852 година, жители на селото го поддржале издавањето на книгата „Утешение грешним“ од Кирил Пејчиновиќ.
Во периодот по Балканските војни, селото потпаѓа под српска власт.
Стопанство
Селото во основа има сточарско-шумарска функција. Во атарот на селото преовладуваат шумите со површина од 1.347,4 ха и пасиштата со површина од 1.080,8 ха, додека на обработливото земјиште отпаѓаат само 116,3 ха.
Во селото е сместена проточната ХЕЦ „Врбен“, којашто заедно со ХЕЦ „Вруток“ и ХЕЦ „Равен“ е дел од ХС „Маврово“. Хидроелектраната е најоддалечена од сите три на хидросистемот. Таа има два струјотвори и вкупна инсталирана моќност од 12,8 мегавати.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, се вели дека во 1873 г. Врбен било село со 300 домаќинства, при што населението го сочинувале 450 жители Албанци со христијанска и 310 жители Албанци со муслиманска вероисповед.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Врбен имало 360 жители Албанци со муслиманска и 300 жители Албанци со христијанска вероисповед.
Според митрополит Поликарп Дебарски и Велешки, во 1904 година, во Врбен имало 63 српски куќи.
Според податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), христијанското население на селото во 1905 година го сочинувале 384 Албанци.
Весникот „Дебарски Глас“ во 1909 година го нарекол Врбен „христијанско арнаутско село“ во коешто живеел Уста Раде (?-1909), кој бил почитуван од страна на бугарскиот егзарх Јосиф I Бугарски. Во издание на истиот весник од 1911 година е наведена статистика според која селото броело 150 албански патријаршиски куќи. Притоа, селото било зафатено со српската пропаганда, па така во него имало српско училиште со еден учител, но без ученици.
На етничката карта на Северозападна Македонија од 1929 година, Атанасиј Селишчев го забележал Врбен како албанско село.
Поради емиграцијата на населението, во Врбен бројот на населението, речиси се преполовил. Така, во 1961 година селото броело 331 жител, од кои 283 биле Македонци, а 37 Албанци, додека во 1994 година бројот се намалил на 180 жители, од кои 172 се Македонци, а 8 жители Албанци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Врбен живееле 142 жители, од кои 135 Македонци и 7 Албанци. Бројот на домаќинства изнесувал 38, а бројот на живеалишта 66.
Родови
По преданието ова село настанало на следниот начин. Биле тројца браќа Никола, Павле (Џербал) и Кољо, тие се доселиле од Стар Врбен, кое се наоѓало близу Радика, каде што е црквата света Петка. Од таму се иселиле поради некоја болест од која умирало многу народ и стока. Во селото има и една црква на која е испишана годината 1790 година, време во кое веројатно е извршено преместувањето на селото. Некои подоцна доаѓале од други места, како Албанија (Матија, Булчиза), Кумановско, околните села, итн. Како родови во селото се спомнуваат.
Општествени установи
Во селото има училиште до четврто одделение.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Маврово и Ростуше, која настанала со спојување на поранешните општини Маврови Анови и Ростуша со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Маврови Анови.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Трница, во која покрај селото Врбен се наоѓале селата Беличица, Бибање, Богдево, Бродец, Волковија, Грекање, Жужње, Кичиница, Кракорница, Нивиште, Нистрово, Ничпур, Рибница, Сенце и Тануше.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната Општина Маврово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гостивар.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 493 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 127 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 119 гласачи.
Јениќој (Истанбул)
Јениќој (турски: Yeniköy, "ново село") е населба која се наоѓа во Истанбул, Турција во Саријер односно на европската страна од градот. Населбата граничи со Истинји и Тарабија. Во населбата живеат едни од најбогатите луѓе во градот.
Ахмед II
Ахмед II ( во  -  во ) бил 21. султан, син на султан Ибрахим I. Тој го наследил на својот брат Сулејман II на престолот во 1691 година.
Најголем успех на Ахмед II и Високата порта е населувањето во Анадолија на номадски племиња и модернизирањето на административниот систем. Против Австрија и Венеција претрпува големи и тешки порази, со кое империјата изгубила големи територии. Внатере во империјата избувнале големи нереди во Сирија, Ирак и Хиџас.
Ахмед II починал во Одрин на 6 февруари 1695. Управувањето на Ахмед II било многу кратко, само 4 години, и за тој мал период државата прави голем пад со големи загуби на територии во Далмација, Полска и островот Хиос во корист на Венеција.
Црква „Св. Троица“ - Доброшинци
'''„Св. Троица“''' — црква која се наоѓа во Доброшинци, Општина Василево.
Лиард
Лиард е река во северозападна Канада, една од поголемите притоки на реката Макензи долга 1,115 километри.
Географски одлики
Лиард извира во масивот Пели во Јукон, од таму тече во правец југоисток низ Британска Колумбија, потоа ја менува насоката на североисток до својот слив во реката Макензи кај градот Форт Симпсон во Северозападните територии. Горниот ток е преполн со брзаци и кањони, а долниот дел на реката овозможува пловидба на помали бродови од сливот на Форт Симпсон до населеното место Форт Лиард, некои 265 километри возводно. Лиард со своите притоки има слив голем околу 277,100 км2, кој се протега преку канадските провинции Британска Колумбија и Северозападните територии. Реката името го добила по бројните Тополи коишто растат долж нејзиниот брег.
Александар Галибин
Александар Владимирович Галибин (руски: Александр Владимирович Галибин, роден на во ) — руски и советски глумец. Галибин е најпознат по своите улоги во филмовите: „Романови - Империјална фамилија“ и „Мајсторот и Маргарита“.
Линдведел
Местоположба
Линдведел се наоѓа северно од Швармштет, помеѓу Хановер и Валсроде и во јужниот дел на туристичката област долина на Алер-Лајне.
Соседни општини
Соседни општини се Фесбек, Ведемарк, Буххолц, Гриндау и Есперке.
Општински единици
Општината Линдведел е составена од селата Линдведел и Хопе.
Историја
Постојат старини за постоење населба во областа неколку милениуми. Првото пишано споменување на Линдведел е од 1304 година.
Бутан на Олимписките игри
Бутанскиот олимписки комитет е формиран во 1983 година и е признаен од страна на МОК во истата година.
Првите Летни олимписки на кој настапувал Бутан се игрите во Лос Ангелес 1984 година. Во сите Летни олимписки игри до 2008 година, Бутан бил претставуван само од стрелци. Стреличарството е национален спорт во Бутан. Првиот натпреварувач кој не бил стрелец бил Кунзанг Чоден на игрите во 2012 година. Таа се натпреварувала во стрелање со воздушна пушка за жена на 10 м. Натпреварувачаката екипа на Бутан во 2012 година се состоела само од жени.
Бутан никогаш нема освоено медал.
И покрај тоа што Бутан е планинска земја, никогаш се нема натпреварувана на Зимските олимписки игри.
Хандруп
Хандруп (Handrup) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Хандруп се наоѓа околу 20 километри источно од реката Емс, каналот Дортмунд-Емс и градот Линген. Местото Штрот се развило како ново главно место во последните години.
Соседни општини
Хандруп се граничи на североисток со општината Ветруп, на исток со општината Бипен и градот Фирстенау (обете во општинската заедница Фирстенау во округот Оснабрик), на југ со општината Андервене во општинската заедница Фререн и на запад со општината Ленгерих.
Општински единици
Општината Хандруп е составена од следниве места:
Саксонија (појаснување)
Саксонија може да се однесува на неколку држави од Светото Римско Царство, Германското Царство или подоцнежните германски држави на различни места долж реката Елба:
Слободна Држава Саксонија, Freistaat Sachsen
Саксонија-Анхалт, Sachsen-Anhalt
Долна Саксонија, Niedersachsen
Војводства
Саксонија или Саксо е исто така дел од името на многу војводство, создадени со распуштањето на саксонските држави:
Ел-Андалуз
ел-Андалуз (الأندلس; Al-Ándalus; Al-Andalus; Al-Andalus; Al-Àndalus; Андалус или Вандалус), наречена и муслиманска Шпанија или Исламска Иберија — арапски назив за деловите од Пиринејскиот Полуостров кои биле под власта на муслиманите односно под Маврите во периодот од 711 до 1492 година. Треба да се напомени дека овој поим нема исто значење со денешна Андалузија.
Од 711 година, територијата на денешна Шпанија и Португалија била завладеана од страна на народ кој оставил големо културно значење на овие простори. Сепак, владеењето на Маврите се одликувало со голема толеранција кон местното население. По создавање на Кралство Кастиља и Кралство Арагон, започнал процесот на постепено прогонување на муслиманскиот свет од полуостровот, и повторно завладување на овие простори од страна на христијанското население. Овој процес исто така е познат ѝ како реконквиста. Арапите во текот на XIII век и XIV век започнале да се повлекуваат кон Гранада. Целосното исцрпување од островот завршило во 1492 година, по кое била создадена нова европска велесила, Шпанија.
Мистицизам
Просветлување или илуминација се зборовите кои најчесто се користат за овој феномен. Мистичните традиции се еден вид поткултура на поголемите религиозни традиции, како на пример Кабалата во јудаизмот, суфизмот во исламот, веданта во хиндуизмот, христијанскиот мистицизам во христијанството, но секогаш се земаат со недоверба. Во античкиот свет, познати биле Елеузинските мистерии посветени на божицата Деметра, Дионизиските мистерии посветени на богот Дионис, Кабирските мистерии на Самотраки и орфичките мистерии, кои извршиле огромно влијнаие врз христијанската есхатологија.
Зелде (Хилдесхајм)
Зелде (Söhlde) — село и слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 20 километри источно од Хилдесхајм и 10 километри северозападно од Залцгитер.
Местоположба
Општината се наоѓа во јужниот дел на Северногерманската Низина.
Општински единици
Општината Зелде се состои од следниве места (бројот на жители во заградите):