cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Велушина
Велушка Тумба
Орудијата што се пронајдени, а не се во голем број, правени се од камен, коски и керамика. Најмногу има глачени камени алатки, изработени од кварцни и кварцноепидосни карпи. Се среќаваат во вид секири, тесли и длета. Орудијата од коска, исто така, се ретки. Кога се среќаваат, тогаш се шила и гладилници. Првите се обработка на коска од нозе на животни на едниот крај зашилени. Ако коската на едниот крај е колено, тогаш тој дел служи за држење на орудието. Третиот вид орудија се од печена глина. Нив ги има најмногу како во делот од куќите, исто така и надвор од куќите. Токму овие обработки сугерираат дека кај неолитскиот човек бил добро развиен грнчарскиот занает. Сосема очекувано, токму овој материјал од сферата на керамиката е најмногуброен. Глината што е употребувана е од подрачјето на Тумбата и таа е или прочистена (сеена) или со мали примеси од песок (несеена).
Во Велушката Тумба се среќаваат два вида керамика што е случај, впрочем, и за сите пелагониски тумби од овој период: груба керамика за секојдневна употреба и фина керамика и за секојдневна употреба, но и за култни цели. Првата се состои од лонци, садови, капаци, чинии итн. и таа покажува дека ваквата керамика била основна во домашното живеење. Култната, пак, е во врска со духовниот живот и со религиозните претстави на неолитскиот човек, па ја имаме во вид антропомотфни и зооморфни фигури и жртвеници. Првите егземплари се најинтересни и покажуваат висок степен на уметничко обликување. Главно, тоа се стилизирани женски фигури, во чија основа сотјат претставите за пра-мајката, божицата на земјата и плодородието. По правило, кај неа со неприродни размери се нагласени насекаде глутеите, кусите нозе, секако поврзани со претставите за плодноста. Панданот на овие статуетки, машки статуетки, во Велушката Тумба не се пронајдени. Зооморфната, односно териоморфната пластика сосема малку е застапена, освен неколкуте од кои може да се согледа дека се работи за претстави на свиња или овца, како и претстави на елен.
Жртвениците кои се изработени од глина ги има во I и II слој и тие се наоѓале и во домот и надвор од него. Служеле во врска со култите и магиските обреди. Сите овие предмети покажуваат висок степен на организиран живот. Очигледно е дека пелагонискиот неолитски човек веќе е врзан за земјата и за одреден простор. Основна негова преокупација не била ловот и скитањето, туку земјоделието. Од повеќето житни култури што се пронајдени, најмногу е застапена пченицата. Таа се мелела со рачни мелници изработени од камен, а кои се наоѓале во самиот дом. Неолитскиот човек одгледувал и домашни животни, како што се свињи и преживари (говеда и овца). Ловот не го имал напуштено и тој бил значаен дел од неговата стопанска активност.
Стопанство
Во минатото, Велушина било богато село. Населението поседувало околу 2500 ха обработливо земјиште, како и голем број на крупна и ситна стока. Планинскиот дел од атарот е богат со букова шума. Во селото постоеле десетина воденици, мала хидроцентрала, продавница, пошта и селско - стопанска задруга во која биле вработени 100 луѓе. Се одгледувале претежно житарици, а од индустриските култури - коноп и лен.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Велушина живееле 920 жители, сите Македонци.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Велушина имало 880 Македонци, патријаршисти.
Според пописот 2002 во селото живеат 160 луѓе од кои: 73 Македонци, 79 Албанци, 5 Роми и 3 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 165 жители, од кои 37 Македонци, 109 Албанци, 7 Роми, 1 останат и 11 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Велушина е македонско православно село, а според пописот од 2002 има и други националности, денешното село е основано околу средината на ХVIII век, кога се населиле родовите Милевци и Размовци. Така што сите родови во селото се доселенички.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 142 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 112 гласачи.
Иселеништво
Во постаро време во Средно Егри се иселиле родовите Крстевци (2 к.) и Поповци (1 к.). Родовите Кочовци (4 к.), Љамчевци (2 к.), Ропковци (1 к.) и Камбовци (1 к.) се иселени во селото Породин. Марковци (2 к.) иселени се во Граешница. А иселеници од постаро време има и во Сад и Битола. А после Втората светска војна има иселеници и во Австралија.
NGC 7208
NGC 7208 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 28 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7208 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 7208 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 8 м 24,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 3' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 142°.
Други поделби
Проучување на NGC 7208 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68120. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6961. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
1250 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4258 и 4259 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3500 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2510 и 2511 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 497 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1250 година се протега во 1386 и 1387, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1446 и 1447 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 707 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1928 и 1927 исламска година пред хиџра.
1188 п.н.е.
1188 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1188. година пред новата ера, 188. од вториот милениум п.н.е., 88. од 12 век п.н.е. и деветта од 1180-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1188 година се протега во 1448 и 1449, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1508 и 1509 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 645 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1865 и 1864 исламска година пред хиџра.
Откритија
1188 av. J.-C.
Хелен Белеја
Хелен Рејнолдс Белеја, (11 февруари 1913 – 20 мај 1986) била канадски геолог најпозната по нејзиното истражување на Девонскиот систем во Западна Канада, геолошки период од палеозојската ера.
Ран живот и образование
Белеја е родена во Сент Џон, Њу Бранзвик, во семејство со француско хугенотско потекло. Белеја дипломирала и магистрирала по геологија на Универзитетот Далхузи во Нова Шкотска; таа се здобила со д-р. од Универзитетот Нортвестерн во Еванстон, Илиноис. Нејзината докторска теза била насловена „Геологијата на областа Мускуах, Њу Бранзвик“. Пред да се посвети на геологијата, Белеја работела како професорка во средно училиште и служела како поручник во Кралската канадска морнарица.
Истражување и кариера
Во текот на 1945 година, Геолошкиот институт на Канада ја најмил Белеја да стане технолог, но само неколку години подоцна, во 1947 година, таа добила нова работа како геолог. Истата година, во текот на месец февруари нафтата била пронајдена во Ледук, Алберта. Три години подоцна, во 1950 година, Белеја била испратена да го следи откривањето на нафтата, со што станала првата жена геолог од Канадскиот геолошки институт што работела на терен само заедно со мажи. Откако нафтата била пронајдена во Ледук, Алберта, Геолошкиот институт отворил канцеларија во Калгари, кога Белеја била испратена да го следи откритието. Оваа канцеларија на крајот довела до создавање, во 1967 година, на Институтот за седиментна и нафтена геологија.
Белеја напишала над 30 научни трудови. Нејзиниот прв труд, за односите на фациес и секвенците на гребен-оф-гребен во горниот дел на Девон, било објавено во Геолошкиот институт на Канада во 1952 година. Таа е најдобро позната по својот придонес во томот „Геолошка историја на Западна Канада“, кој е познат како „Атлас“. Таа конкретно придонела во регионот западно од реката Хеј и јужно од Мекензи, и нејзиното познавање на регионалната геологија помогнало да се создаде синтеза за девонските карпи во тој регион.
Белеја била забележана по нејзиниот придонес во геологијата во Алберта, каде што поминала 35 години со Геолошкиот институт на Канада. Нејзините многубројни награди ги вклучуваат Меморијалниот медал Барлоу за нејзиниот труд, „Дистрибуција и литологија на органски карбонат единица на групата Горна Ферхолм, Алберта“, доделена во 1958 година. Таа била првата жена наградена на овој начин. Таа била избрана за член на Кралското друштво на Канада во 1962 година, а била и почесен член на Канадското здружение на нафтени геолози. Таа била една од двајцата геолози испратени да отворат канцеларија во Калгари и единствената жена што работела на терен таму. Во 1976 година, таа била прогласена за офицер на Редот на Канада.
Личен живот
Белеја била активна и во планинарење, скијање, пешачење и јавање коњи. Таа го јавала својот коњ на многу нејзини екскурзии. Таа јавала во планините на Алберта, Британска Колумбија и областа на Големото ропско езеро. Таа била членка на Здружението за континуирани уметности во Калгари, женската лига на филхармонијата во Калгари и помошник директор на Зоолошкото друштво Калгари. Таа многу патувала, особено во Франција. За време на едно од нејзините патувања во Франција одржала многу предавања.
Белеја била икона за светот на феминизмот во геологијата. Иако таа самата не била голем поддржувач на феминизмот, таа со своите постапки покажала дека е жена со голем раст и човек што треба да се следи и почитува. Таа била првата жена која работела со мажи пред 1970-тите. Луѓето мислеле, во 19 век, дека жените треба да готват дома и да чистат за нивните семејства, но Белеја била поборник за желбата да работи на терен. Таа станала првата жена која работела на теренските студии, докажувајќи им на сите дека жените се доволно силни да ги носат тешките примероци преку груби терени.
Таа починала во Калгари на 20 мај 1986 година на 73-годишна возраст.
Староегипетска митологија
Староегипетска митологија или староегипетска религија — различни религиозни верувања и ритуали кои се практикувале во Древен Египет, од преддинастичкиот период, па сè до прифаќањето на христијанството. Не постоела една единствена религија во Древен Египет, туку тоа биле различни локални култови посветени на конкретни божества. Повеќето од нив биле фокусирани на обожување на едно божество, иако го прифаќале постоењето и на други божества, па оттаму египетската религија често се смета за политеистичка. Постојат и кратки периоди во кои владеел монотеизмот.
Христијаните ја нарекувале египетската религија паганство, а овој термин се користел и од следбениците на кеметизмот, современ реконструиран облик на древната египетска религија.
Старо Кралство
Периодот на Старото Кралство најчесто се смета дека го опфаќал временскиот период кога Египет бил под владеењето од третата до шестата династија, од 2686 г. п.н.е. до 2134 г. п.н.е. Тоа бил почетокот на највисокото ниво на културен развиток кој го постигнале древните Египќани, чии културни корени се проширувале до шест илјади години порано, во праисторијата. Божества од Старото Кралство се:
Пирамидалните текстови (околу 25-23 век п.н.е.) содржеле магии или „искажувања“ кои главно биле наменети за да ги заштитат останките на фараонот, за оживување на неговото тело после смртта и за да му помогнат да се искачи кон небото. Како такви, се квалификуваат како светски најстари познати религиски текстови, кои за малку ги надминуваат сумериските химни за Енхедуана. Ковчежните текстови претставуваат погребни текстови кои се поврзани со пирамидалните текстови и датираат од првиот среден период.
Средното Кралство
Култот кон Амон пораснал за време на Средното Кралство. Санусрет III (1878 г. п.н.е.-1839 г. п.н.е.) изградил убав религиозен храм во Абидос, кој иако е сега уништен, од релјефите кои се зачувани се гледа високиот квалитет на декорациите. Бил воздигнат на степен на божество при крајот на Средното Кралство и бил обожуван од фараоните од Новото Кралство.
Ново Кралство
Кога започнал периодот на Новото Кралство, Огдоад и Енеад биле споени во една синкретизирана космологија. Во Енеад, Озирис е мажот на Изида и брат на Сет, каде сите биле правнуци на богот-создател Атум, а во овој систем Хор не е присутен. Во Огдоад, Озирис не е присутен, а Хор е син на Атум, богот-создател. Кога Енеад и Огбоад се споиле, Ра и Амон се идентификуваат како едно битие, создавајќи го Амон-Ра, а во почетокот Хор е сметан за петтиот брат на Озирис, Изида, Нефтис и Сет. Сепак, мајката на Хор, Хатор, постепено се поистоветувала со формата на Изида, што довело Хор да се смета за син на Изида, со тоа и син на Озирис.
Атенизам
За време на владеењето на Ахенатен (Аменхотем IV) (1350-ти до 1330-ти години п.н.е.) се појавил мал интервал на монотеизам, кој се задржувал на египетското божество на сонцето Атен. Атен типично се прикажува како сончев диск од кој на сите страни излегуваат сончеви зраци. Ахенатен изградил нов главен град во Амарна со храмови посветени на Атен. Тоа претставувало симболичен чин со кој Ахенатен сакал да создаде ново место каде ќе се слави Атен. Промената на религијата постоела до смртта на Ахенатен, со што старата религија брзо била повратена за време на владеењето на Тутанкамон и бил направен обид да се избрише името на Акенатен од историјата поради неговите еретички дејства.
Доцен период
После падот на династијата Амарна, пантеонот од новото кралство преживеал како доминантна религија до освојувањата на Ахаменидите. Во тој период била стандардизирана Египетска книга на мртвите. Од записите на грчкиот историчар Херодот добиваме бледа слика за владеењето на Камбиз, каде кралот се опишува како луд, безбожен и суров. Херодот веројатно се потпирал врз локалната традиција која ја одразува огорченоста на Египќаните, особено на свештенството за декретот на Камбиз каде се спречуваат кралските давачки кон египетските храмови за време на владеењето на Амасис. За да се задржи поддршката на моќната свештеничка класа, Дариј I (522-486 година п.н.е.) го отповикал декретот на Камбиз. Пред 486 г. п.н.е. во Египет избувнува бунт кој е задушен од Ксеркс I во 484 година п.н.е. Поради бунтот провинцијата била подложена на сурова казна.
Опаѓање
Кога Александар Македонски го освоил Египет, заминал на поклонение кон пророчиштето на Амон во оазата Сива. Пророчиштето го прогласило Александар за син на Амон-Ра.
Египетската религија продолжила да напредува и за време на Птоломејскиот период, кога некои култови биле синкретизирани со грчките традиции, паѓајќи под влијание на хеленистичката магија. За време на римското владеење (од 30 година п.н.е.) ситуацијата во голема мера останала неизменета. Римјаните за разлика од Птоломејците ги почитувале и ги заштитувале египетските религиски обичаи, иако постепено бил воведуван империскиот култ од римската држава и императорот. Египетската религија навлегла во период на опаѓање по прифаќањето на христијанството во првиот век од нашата ера. Остатоците од локалните традиции останале да постојат во традиционални делови како хиерархиите во храмовите, кои не биле гонети, но постепено биле потиснати од раното христијанство. Последните ликови од египетската религија опстојале до 5 век, како што е опишано во хиероглификата.
Оживување
Со појавувањето на неопаганството во XX век, создаден е облик на реконструирана древноегиптска религија наречена кеметизам.
Теологија
Египетската религија главно е политеистичка, и подразбира верување во повеќе богови и божици, познати како „нетер“ (бог) и „нетерет“ (божица). Повеќето од овие божества контролирале одредени аспекти од природата. На пример, богот Ра и божицата Хатор биле сметани за божества на Сонцето. Некои божества, пак, биле поврзувани со конкретни области или градови во Египет. Божестватa од египетскиот пантеон понекогаш имале конфликтна улога. Како на пример, лавицата Секмет која била пратена од Ра да ги уништи луѓето кои се побуниле против него, а подоцна станала бестрашен заштитник на кралството, на животот во целина и на болните. Уште посложена е улогата на Сет. Разгледувајќи ја митологијата за Сет од модерна перспектива, особено за митологијата околу односот на Сет со Озирис, лесно може да се утврди Сет како главниот злосторник и изворот на злото. Сепак, не било секогаш така, бидејќи Сет претходно имал улога на уништувач на Апоп, во служба на Ра, а со тоа и во служба за одржувањето на Маат (вистина, правда и хармонија).
Не постои едно главно божество за цел Египет.
Во 14 век п.н.е. во египетската религија постоел период кога фараонот Акенатен го поставил обожувањето на сончевиот диск Атен над сите други божества. Постепено целосно го забранил обожувањето на другите богови, со што ја сменил официјалната египетска религија во вистински монотеизам. Сепак, промените кои ги спровел Акенатен биле во спротивност со синкретичната традиција на претходните египетски верувања што ги отуѓувало обичните Египќани. Така, под водството на наследникот на Акенатен, Египет повторно се вратил кон традиционалната религија.
Космогонија
Голем дел од египетската митологија е изгубен, но од она што денес го знаеме е содржано во нивната космогонија.
За нив, најважно било да ги изучуваат следните циклуси:
Првите митови зборуваат дека на почетокот универзумот бил исполнет со прастарите води на хаосот, а тоа е богот Нун. Богот Ре-Атум се појавил од водата, како што земјата на Египет се појавува секоја година после поплавите на Нил. Ре-Атум плукнал, и од тоа излегле божествата Шу (воздух) и Тефнут (влажност). Светот е создаден кога Шу и Тефнут ги родиле двете деца: Нут (небото) и Геб (земјата). Луѓето се создадени кога Шу и Тефнут тргнале да се шетаат по темната пустелија и се изгубиле. Ре-Атум го испратил своето око за да ги најде. Откако биле пронајдени, неговите солзи радосници се претвориле во луѓе.
Братот на Озирис, Сет кој го претставувал хаосот во универзумот, го убил Озирис со тоа што го измамил да влезе во кутија, која потоа е закована и фрлена во Нил. Откако го убил Озирис, Сет го исекол неговото тело на парчиња. Изида ги пронашла повеќето од парчињата и ги погребала под храмот, но претходно го воскреснала Озирис и со него го создала нивното дете Хор. Сет себеси се прогласил за крал, но бил предизвикан од синот на Озирис - Хор. Сет изгубил и бил испратен во пустината. Изида го мумифицирала Озирис, и така тој станал бог на смртта, а Хор станал крал и од него потекнуваат фараоните. Една друга верзија која ја раскажува Плутарх вели дека Сет направил сандак во кој можел да влезе само Озирис. Потоа тој правел гозба и предложил облог дека никој не може да влезе во сандакот. Озирис бил последниот кој пробал да влезе, но пред да влезе, Сет го прашал дали може да му ја причува круната. Озирис се согласил и влегол во сандакот. Како што легнал во него, Сет го затворил капакот и си ја ставил круната на главата. Потоа го пуштил сандакот во Нил. Изида не знаела за смртта на својот сопруг сè додека не ѝ кажал ветерот. Тогаш го сместила синот на сигурно место и фрлила чинки за никој да не може да го најде. Во потрагата по својот сопруг, едно дете ѝ кажало дека сандак испловил на брегот и дека од него израснало дрво. Дрвото било толку право, што кралот го употребил како централен столб за неговата нова палата. Изида отишла и замолила да го добие телото на својот сопруг и го добила. Богот на подземјето ѝ рекол дека Озирис може да биде крал, но само во подземниот свет.
Богот на сонцето Ра бил најважен меѓу боговите, бидејќи имал суштинско значење за животот на земјата. Според митот, движењето на сонцето преку небото се објаснувало со патувањето на Ра во едреник, а заоѓањето на сонцето се сметало за влегување на Ра во подземниот свет, каде патувал во текот на ноќта. Додека се наоѓал во подземниот свет се сретнувал со Озирис, кој повторно имал улога на бог на воскреснувањето и животот на Ра бил обновен. Ра исто така секоја ноќ се борел со Апеп, змијовиден бог кој го претставувал хаосот. Поразувањето на Апеп и средбата со Озирис го осигурувало изгревањето на сонцето наредниот ден, уште еден настан кој претставувал повторно раѓање.
Храмови
Уште од најраните периоди на египетската историја постоеле храмови посветени на боговите, а за време на врвот на цивилизацијата такви храмови постоеле речиси во сите градови. Тука биле вклучени посмртните храмови кои им служеле на душите на починатите фараони и храмовите посветени на боговите заштитници. Сепак, немале сите богови свои храмови, бидејќи постоеле многу космички божества кои не биле обожувани од широките народни маси.
Храмовите имале централно значење во египетското општество и за нивното одржување биле обезбедувани многу средства. Фараоните често придонесувале кон храмовите како дел од нивната обврска за да им се оддаде почит на боговите и затоа многу храмови биле многу големи, како на пример Храмот од Карнак, кој претставува најголема религиска градба во светот. Многу храмови главно била градени по ист план. Храмовите кои биле градени по брегот на Нил обично биле ориентирани на оската исток-запад, иако оваа оска обично била израмнета на 90 степени со текот на реката, локалните варијации на текот на Нил значеле дека ориентацијата на храмовите не била секогаш насочена кон вистинските правци.
Во таквите храмови главниот влез обично се наоѓал блиску до кејот на Нил, од каде патот за религиската поворка поминувал низ ѕидовите кои го опкружувале храмот. Освен ова, обично постоеле една или повеќе порти со столбови, проследени со двор опкружен со колонада. Се верува дека во ваквите дворови обичните граѓани се сретнувале со свештениците и дека тука ги донесувале своите дарови. Однатре бил покриен со хипостилна сала, а после салата имало светилиште опкружено со дополнителни соби во кои се одвивале секојдневните работи и ритуали во храмот. Надворешната област на храмот била украсена со обелиск и статуи, а ѕидовите и колумните биле исцртани со релјефи. Целиот пат кој водел од влезот на храмот до светилиштето се согледувал како пат од човековиот свет кон божественото кралство, поради што најсветиот дел од храмот било светилиштето каде постоел олтар со сликата на богот на храмот. Само фараонот и свештениците од висок ред имале право на пристап во светилиштето.
Обично ритуалните принесувања на дарови се извршувале наутро и навечер од страна на фараонот, но најчесто од страна на свештеникот кој имал улога на заменик. При таквите ритуали, пред да се постават принесувањата со храна пред статуите или во салата за принесување пред светилиштето, статуите на боговите биле миени, помазувани и раскошно облекувани. После тоа, откако богот ја примил духовната есенција од принесувањата, самите понуди биле земани и распределени меѓу свештениците.
Во имотот на храмот биле вклучени и многу дополнителни градби. Меѓу нив се наоѓала „Kyќата на животот“ каде биле чувани сите свети списи и земски регистри на храмот, а служела и како центар за изучување на различни предмети. Во многу храмови веројатно биле вклучени и санаториуми каде болните доаѓале да бидат излечени од боговите. Во поголемите храмови имало и кујни и работилници за производство на храна и добра за боговите или за практичните потреби на храмот, како и градби за складирање од каде ваквите дејности се снабдувале. Надвор пред имотот на храмот, постоеле големи ниви, каменоломи и рудници кои биле во сопственост на храмот, а кои се употребувале за да се одржува малата економија на храмот.
Свештеници
Бидејќи фараонот бил посредникот на Египет со боговите, теоретски сите свештеници делувале во негово име. Всушност, за време на Старото и Средното Кралство не постоела одделна класа на свештеници, а наместо тоа многу државни службеници ја вршеле оваа должност неколку месеци од годината пред да се вратат на своите секојдневни должности. Професионалното свештенство се проширило дури во Новото Кралство, иако поголем дел од свештениците од низок ред и натаму работеле само привремено. Сепак, како што растело богатството на храмовите, се зголемувало и влијанието на свештенството, додека не станало речиси конкурентно со моќта на фараонот. При политичката поделба на третиот среден период, првосвештеници на Амон дури биле назначени и за важечки владетели на Горен Египет.
Свештениците обично биле мажи. Во периодот на Старото Кралство, многу жени од богати семејства имале значајни свештенички улоги, обично во храмовите на женските божества. Сепак, во периодот на Средното Кралство жените биле помалку застапени во јавниот живот, а после тоа многу жени кои биле вклучени во активностите на храмовите имале многу помалку важни улоги, како пејачки или музичарки за време на религиозните церемонии.
Свештениците биле поделени во неколку различи класи. Една од најважните поделби била меѓу „слугите на боговите”, на кои им бил дозволен пристап до светилиштето на храмот и „прочистувачите” кои ја немале таа дозвола. Должноста на прочистувачите често се состоела од неритуални задачи, улога која првенствено ја имале државните службеници. Во свештенството постоеле и неколку специјализирани улоги, како на свештеникот-лектор кој ги рецитирал формулите по кои се извршувале ритуалите. На врвот од хиерархијата во секој храм стоел првосвештеник или „првиот слуга на богот”. Првосвештениците често биле назначувани од страна на фараонот, но должноста често била пренесувана од татко на син и постепено станала наследна. Сите свештеници биле платени со парцели земја кои биле во сопственост на храмот и со дел од дневните принесувања на храна. Постоеле и многу луѓе кои биле вработени во храмовите, како што биле земјоделците и занаетчиите кои го снабдувале храмот со сите негови потреби, како и музичари и рецитатори кои помагале при ритуалите. Сите вработени бил плаќани со дел од приходот на храмот.
Свештениците при нивното активно служење во храмот строго се придржувале кон стандардите на ритуалната чистота. Од нив се барало да ги избричат главите и телата, да се мијат неколкупати дневно и да носат само чисти ленени наметки. При служење на одредени богови, постоеле и одредени начини на однесување, како на пример свештениците да се воздржуваат од јадење одредена храна. Од свештениците не се барал целибат, но од сексуалните односи станувале нечисти додека не извршеле понатамошно прочистување.
Задгробен живот
Египет имал високо развиено сфаќање за задгробниот живот со ритуали за подготовка на телото и душата за вечниот живот после смртта. Египќаните верувале дека аспектот „ка“ на душата треба да се спои со „ба“ за да го поддржи „ак“, за да си го пронајде своето место меѓу ѕвездите. Ова значи дека балсамирањето и мумифицирањето се практикувале за да се зачува идентитетот на умрениот во задгробниот живот.
Телото на умрениот се обложувало однатре и однадвор со смола заради зачувување, а потоа се виткало со завои, украсени со религиозни амајлии и талисмани. Внатрешнитe делови од стомакот, како и белите дробови се чувале одделно во посебен ќуп. Само срцето се оставало на своето место, затоа што се сметало дека е дом на душата. Процесот на мумификација обично траел седумдесет дена.
Мумифицирањето се извршувало на малкумина одбрани, повеќето од кралското семејство. Забележано е мумифицирање на животни, било како миленичиња на семејството или како претставници на божествата. Како мумии денес можат да се најдат: ибис, мачка, крокодил, еден вид нилска риба, сокол и бабун.
По смртта на човекот, Анубис (богот на мумифицирањето) ја води душата во салата за пресуда во Дуат, а срцето на починатиот кое претставува доказ за моралноста на умрениот, се мери со пердув, што ја претставува Маат (концептот на вистина и ред). Доколку исходот е пожелен, починатиот се води пред Озирис, богот на задгробниот живот во Аару, но доколку пресудата е негативна демонот Амит („јадач на срца“ - дел крокодил, дел лав и дел нилски коњ) го уништува срцето и сопственикот останува во Дуат. Срцето кое при мерењето било полесно од пердувот се сметало за чисто срце, кое не тежело од вина или гревови предизвикани од постапките на човекот за време на животот, со што се добивала пожелна пресуда. Доколку срцето било тешко со вина и грев од животот на умрениот и тежело повеќе од пердувот, му било давано на Амит да го изеде. Според верувањето на Египќаните не постоел човек во задгробниот живот без срце, бидејќи срцето било центар за разум и емоции, за разлика од мозокот кој за време на мумификацијата бил отстрануван и исфрлан. Многупати се случувало одредено лице да биде погребано со срце сурогат кое го заменувало нивното срце при церемонијата на мерење на срцето.
Текстови
Не постои една религиозна книга или текст во Египет, налик на христијанската Библија или исламскиот Коран, но постојат различни текстови за различна употреба, како што се: „Амдуат“, „Книга на дишењето“, „Книга на пештерите“, „Книга на земјата“, „Книга на долниот свет“, „Книга на портите“, и најпознатата „Книга на мртвите“.
Некои митолошки информации се застапени во храмовите, и покрај тоа што турбулентните настани кои биле застапени во митовите биле во спротивност со вистинската намена на храмовите да ја слават вечната моќ и љубезност на боговите. Освен тоа, Египќаните верувале дека преку запишувањето или прикажувањето на негативните митолошки настани, особено во камен, ќе им се даде моќ на силите на хаосот. Од тие причини постојат зачудувачки малку митови во храмовите. Информации за митологијата можат да се пронајдат на посветени статуи и стели кои им биле понудувани на боговите од страна на поединците, а голем дел информации можат да се најдат и во погребните текстови. Но и покрај тоа, целосни митолошки нарации до нас доаѓаат од грчки или римски извори.
Симболи
Различни симболи биле користени во древен Египет, а најчесто во облик на талисмани заради заштита од зло. Еден симбол е Хоровото око, друг симбол е анкот и како трет симбол е бубачката скарабеј (лепешкар).
Славче Војнески
Славче Војнески (роден на 28 април 1974 година) — македонски професионален фудбалски тренер и поранешен играч од средниот ред.
Папа Климент I
Папа Климент I, наречен Климент Римски (лат.: Clemens Romanus I) - апостол од седумдесеттите години на првиот век, на Католичката црква, («Annuario Pontificio, citta del Vaticano») - четврти папа (од 88 или 90 до 97 или 99).
Полициска Населба
42.00778°N, 21.32806°W Полициска Населба — скопска населба на територијата на Општина Ѓорче Петров, сместена до коритото на реката Вардар, веднаш до новиот регионален пат Скопје-Тетово, во непосредна близина на железниот мост што води во Сарај. Таа е изградена неколку години по ослободувањето, каде биле сместувани припадниците на Министерството за внатрешни работи кои немале свои домови. Во минатото, на тој простор имало коњушници и магацини кои, за потребите на државата, биле пренаменети во живеалишта. Денес живеат околу 200 луѓе. Денес населбата официјално не фигурира во катастарските општини и е крајно неурбанизирана.
Гопеш
Гопеш — село во Општина Битола, во областа Ѓават-Кол, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Ѓават-Кол, во западниот дел од Општина Битола. Селото е планинско, на надморска височина од 1.140 метри.
Атарот зафаќа површина од 9,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 703 хектари, на пасиштата отпаѓаат 132 хектари, а на обработливото земјиште само 51 хектар. Од градот Битола е оддалечено 28 километри.
Селото се наоѓа во пазувите на планината Бигла, западно од Битола. До него води асфалтен пат, направен во 1997 година.
Историја
Селото е основано од Власи од Москополе, Албанија (поточно од истоименото село). Постои предание кое тврди дека селото постоело и претходно, подолу кон езерото Стрежево, каде што седум браќа подигнале населба со седум куќи и црква посветена на „Св. Никола“, кого заеднички го празнувале.
На новата положба во близина на патот кон Битола и кон Ресен, Гопеш многу брзо се развил во големо и мошне богато село. По само неколку децении броело 900 куќи и 5.000 жители. Селаните најмногу се занимавале со занаетчиство и трговија, од која и го стекнале големото богатство.
Селото добило улично осветлување во 1912 година.
Во 1911 година, Браќа Манаки го снимиле филмот „Романска делегација во посета на Гопеш“, при што е забележано пристигнувањето и пречекот на делегацијата во селото.
Штабот на Седмата македонска ударна бригада, додека истата делувала во Битолско, бил сместен во Гопеш.
Стопанство
Во минатото селото било развиено и во 1900 година биле забележани 22 бакалници, 7 фурни, 5 касапници, 1 фотограф и 1 аптека.
Селото нема посебна стопанска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Гопеш имало 2.460 жители, сите Власи христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Гопеш имало 2.400 жители.
Гопеш е мало село коешто во 1961 година имало 97 жители, а во 1994 година само тројца жители, Власи.
Родови
Гопеш е влашко село.
Во 1957 година, во селото живееле 38 влашки домаќинства. Од нив, најстариот сој биле 26 домаќинства: по две семејства имале родовите: Папа, Јанаки, Чунга и Мустрик; по едно семејство имале родовите Ќира, Албо, Бела, Мазни, Карали, Ерка, Топал, Катаробе, Дукарица, Дудуш, Шути, Генани, Цингар, Михо, Шарка, Христа, Пица и Санту. Овие родови по потекло се од истоименото село во Албанија и од околината на Москополе. Се доселиле кон крајот на век и почетокот на  век.
Останатите доселеници во Гопеш (12 куќи) биле доселениците од Музакија, приморска Албанија. Тоа биле Ѓендеровци (4 куќи), Тоти (2 куќи), Пеле (2), Буле (2), Спиро (1) и Моча (1). Овие домаќинства во Гопеш се доселиле по ослободувањето на Турците и по Првата светска војна (дошле во 1913 и во 1920 година). Од иселените постари Власи купиле куќи и малку земјиште; претежно ливади. Меѓу поранодоселените Власи и новите постоеле значителни разлики во начинот на животот, уредувањето на куќите и во влашкиот говор.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Битола, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе биле придодадени поранешните општини, Бистрица, Кукуречани и Цапари. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Цапари.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Кажани, во која влегувале селата Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Маловиште и Лера.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Кажани, во која покрај селото Гопеш се наоѓале селата Доленци, Ѓавато, Кажани, Лера, Маловиште, Рамна, Ротино, Српци и Цапари.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Дихово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Битола.
Избирачко место
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 227 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 223 гласачи.
Редовни настани
За време на христијанскиот празник Преображение Христово, кој се слави на 19 август, во селото престојуваат повеќе стотици посетители и иселеници од сите краеви на светот.
Иселеништво
Во минатото, селото Гопеш било големо, со околу 5.000 жители и имало голем број иселеници во Франција, Англија, Америка итн., каде се занимавале со трговија и други дејности. Оттаму, печалбарите носеле разна стока која ја продавале во Битола, при што, жителите на селото биле едни од побогатите во битолско. Така, уште во 1930-тите, во селото пристигнал првиот автомобил од марката „форд“, кого го донел некој печалбар од Америка, кој таа година дошол на одмор во родниот крај. Фотографијата која го прикажува иселеникот со автомобилот и ден-денес се чува во црквата „Свето Преображение“.
Домори
Историја
Домори е основана во 1997 година од Џанлука Францони. Во 1993 година, по студирањето Бизнис, Џанлука отпатувал во Венецуела, каде што експериментирал со сорти и жетви какао со цел да се зачува биолошката разновидност и да се спречи исчезнувањето на реткото какао, криоло. Криоло се одгледува на плантажата Хациенда Сан Хозе.
Домори произведува шест сорти криоло, вклучувајќи ги Пуертомар и Пуертофино. Компанијата произведува чоколадна лента од 100% криоло, без додаден лецитин или ароми.
Во 2012 година, компанијата Кока-Кола и Иликафе соработувале за да произведат линија ладни чоколадни пијалоци. Како и производите за широка потрошувачка, Домори произведува и чоколадо на големо за употреба од чоколади.
Во 2015 година, Домори го промовирал својот ладен чоколаден пијалок, Крема Какао, на Светската изложба во Милано.
Наводи
<references group="" responsive="0">
IC 1250
IC 1250 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1250 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 21 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 54' 53".
Други поделби
Проучување на IC 1250 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Немањици
Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во селото Немањици, Македонија.
Црквата се наоѓа во средишниот дел од селото, непосредно од десната страна на патот кој води кон сретселото. Во близина на црквата се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа на едно возвишување, спротивно од самото село.
Историја
Црквата е изградена во 1848 година, но не е позната од кого била осветена.
Според М. Филиповиќ, црквата била подигната од мајстор по име Дамјан, кој потекнувал од родот Зографовци од Велес.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа, а од западната и северната страна е доградена припрата. Во дворот на црквата има помошен објект, а во непосредна близина се сместени и селските гробишта.
Космос-840
Космос-840 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 јули 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-840 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 314 км, а најмалото на 201.
Папа Еварист
свети Еварист е петтиот папа, од околу 98 до 105. Познат е уште како Арист.
Малку се знае за Еварист. Според Liber Pontificalis тој е од семејство со потекло од Грција. Избран е во време на управувањето на римскиот цар Домицијан.
Црква „Св. Димитриј“ - Преод
Местоположба
Црквата е сместена во крајниот јужен дел од селото, во предел со обрасната шума.
Историја
Не е познато кога црквата била изградена и од кого е осветена, но на рамката од нишата над влезната врата е испишана 1871 година. Според други извори, црквата била обновена во 1877 година. На северната страна е запишанодека храмот бил реновиран во 1999 година. Иконите и фрескоживописот биле изработени исто така во 1871 година од страна на Коста Зограф и непознати мајстори најверојатно од кратовска тајфа.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната стана. На западната страна има припрата којашто води до главната влезна врата. Над главниот влез има празна ниша на чијашто рамка веројатно е запишана годината на изградба на црквата. Храмот има и спореден влез којшто се наоѓа на северната страна. На северната и јужната страна има по еден правоаголен прозорец со решеткава преграда. Објектот во целост е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди.
Дворот на црквата е ограден со камена ограда и во него се сместени помошен објект и селските гробишта.
Соња Випф
Соња Випф (родена на 24 февруари 1973 година, Бриг) е швајцарски растителен еколог кој ги проучува последиците од климатските промени. Работела во WSL Институтот за истражување на снег и лавина SLF и е раководител на истражување и мониторинг во швајцарските национални паркови.
Животот
По дипломирањето на Старото кантонско училиште Арау, Випф студирала ботаника и наука за животната средина на Универзитетот во Цирих од 1993 до 2000 година. Таа завршила докторска дисертација за ефектите од намалената снежна покривка врз екосистемите на тундра во 2006 година на Универзитетот.
Работа
Истражувањето на Випф, се занимавала со ефектите од климатските промени, земјоделството и туризмот врз алпските и арктичките растенија и почви и нивните интеракции. Нејзината работа била објавена во водечките списанија Природата и Климатски промени. Со своите колеги, Випф ги демонстрирала забрзаните реакции на алпските екосистеми на климатските промени.
Випф се појавувала во медиумите на редовна основа. Во контекст на климатската криза, нејзината работа е објавена од национални и меѓународни медиуми.
Од 1 јануари 2020 година, Випф е на чело на Одделот за истражување и мониторинг во швајцарските национални паркови.
1187 п.н.е.
1187 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1187. година пред новата ера, 187. од вториот милениум п.н.е., 87. од 12 век п.н.е. и осма од 1180-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4321 и 4322 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3563 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2573 и 2574 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 434 пред основањето на Рим.