cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Викторија Сикрет
1983-1990: Ширење на трговските центри
Д Лимитед го задржала целосно личниот белег на Виктроја Сикрет по купувањето на Рејмонд во 1982 година. Лесни Векснер го промени брендот на Викторија Сикрет од продавање само на женски потрошувачи тој се фокусирал на стратегијата примарно да се продава на машки купувачи. Векснер се обидел да вметне нови бои, дезени и стилови кои ветувале разголеност спакувана на вкусен и гламурозен начин и со снобската привлечност на Европскиот луксуз. Каталогот на Викторија Сикрет ги ги наведува седиштата на компанијата со Лондонска адреса, кога всусшност тие биле во Колумбус, Охајо. Четири години подоцна- по купувањето на Викторија Сикрет од страна на Д Лимитид во 1982 година – во една статија од 1986 г. Њујорк Тајмс и соопштил на индустријата, дека во индустријата каде што намалувањата биле нормална појава , новиот акцент се става на стилот и услугата. За 5 години од купувањето на Д Лимитид од 3 бутика се проширила  во 346 продавници на мало. Викторија Сикрет брзо се проширила низ трговските центри во Соединетите Држави во 1980 г.Компаниите биле во можност да продаваат голем број на производи, како што се чевли, вечерна облека и парфеми, со помош на својот каталог за нарачки преку пошта кој излегувал 8 пати годишно. До раните 90-ти, Викторија Сирет станала најголемата Американска компанија за трговија на мало со долна облека, надминувајќи 1 билион долари. Во 1987 г. беше соопштено дека каталогот на Виктроја Сикрет се наоѓа се наоѓа меѓу најпродаваните каталози. Во 1990 година беше еден од најбрзо растечките бизниси со нарачка по пошта. Викторија Сикрет пушта во продажба своја линија на парфеми. Бизнис каталогот на Викторија Сикрет за порачки преку пошта бил прогласен како најбрз во Соединетите Држави во 1990 година, кога во тоа време аналитичарите проценуваат дека продажбата од околѕ 120 милиони долари, се зголемила четирикратно во рок од четири години, кога продажбата изнесувала 30 милиони долари. Додека многу други компании за облека и модни куќи се бореле со она што било наречено ,,рецесија на стоката”, Викторија Сикрет успеала да продаде многу повеќе од која било друга продавница во светот. Во текот на 1998 година Викторија Сикрет влегува со 3.5 билиони долари на козметичкиот пазар.
1990-1993: Постојани проблеми со квалитетот
Сè до почетокот на 1990-тите години, се соочи со празнина во управувањето, кое довело да "некогаш синџирот на жешка долна облека" да биде "загрозен од постојаните проблеми со квалитетот”. Викторија Сикрет го изгуби Хауард Грос (англ. Howard Gross), кој ја претворил компанијата во "империја на долна облека", бидејќи со купувањето на Викторија Сикрет во 1982 година од страна на Векснер(англ. Waxner), Грос бил преместен во друга продавница на Лимитид Брендс која заработувала многу малку. Последицата од реконструираната управа: "и двата оддели претрпеле штета" беше изјавено.
1993-: Николс ги решава проблемите со квалитетот
Почнувајќи од 1993 година, напорите на Грејс Николс(англ. Grace Nichols) за решавање на проблемите со квалитетот се исплатиле. Кога Викторија Сикрет си го врати квалитетот на производството, нивните маргини зајакнаа и резултираа со намален профит.
Раните 2000-ти години: Забавен раст
До 2000 година, бавниот раст на продажбите од каталогот поврзани со другите оддели, довело до промена раководството на одделот каталог. Растењето на Викторија Сикрет се намалува во средината на оваа деценија.
2006- 2008: Пораст
Во мај 2006 година Векснер и се обратил на Шерон Џестер Турнеј( англ. Sharon Jester Turney), која го водела каталогот на Викторија Сикрет и онлајн единиците, за да ја води целата компанија со нејзино промовирање на врвот.
Пинк
,,Пинк’’(англ.Pink) е под- бренд, кој бил основан во 2002 година и наменет за жените во подоцните тинејџерски години и оние на возраст за факултет, сè со цел да ги донесе во продавниците на Викторија Сикрет. Пинк нуди долна облека, пижами, дневна облека, козметички производи и модни додатоци соодветни на годините на потрошувачите, со намера да ги префрли купувачите во линиите за производи за повозрасни, како што се Енџелс(англ.Angels), Вери Секси( англ.Very Sexy) и Боди бај Викторија( англ.Body by Victoria).
Конкуренцијата на Пинк ги вклучува ,,Аберкромби и Фич’’ Abercrombie & Fitch and American Eagle Outfitters' Aerie.
Маркетинг
Во текот на развојот на Викторија Сикрет, компанијата преминала од вредносно-управувачка во создавање на луксузно –купувачко искуство и на аура на мода која е поврзана со нивните производи”сето тоа било придонесено од страна на маркетингот.
Модната ревија на Викторија Сикрет е годишна “елаборирачка маркетиншка алатка за Лимитид Брендс”. Шоуто е мешавина од “прекрасни модели скудно облечени во долна облека” и А-список на забавувачи “ И секоја година, ревијата станува се помалку за мода и повеќе за шоу”. Компанијата станала озлогласена во почетокот на 1990 година откако започна да користи супермодели во сопствените реклами и модни ревии. Во текот на изминатата деценија, компанијата ги одбивала познатите модели и промовирања.
Во 2004 година, Викторија Сикрет го вклучила Боб Дилан Bob Dylan во една реклама.
Модната ревија на Викторија Сикрет
Од 1995 година, Викторија Сикрет почна со одржувањето на годишната модна ревија на Викторија Сикрет, којашто била емитувана на најмалку гледаната американска телевизија. Започнувајќи со модната ревија од 1995 година тие се,,комбинација на самоуверено перчење за жените и воајерски задоволства за жените, а пак долната облека стана главна забава”. Ова вклучува крупен настан со сложена костумизирана долна женска облека, различни стилови на музика и сценографија која одговара на различните теми од ревијата. Ревијата привлекува стотици славни личности и забавувачи, со специјални изведувачи и точки секоја година.
Кен Ваил (англ.Ken Weil), поранешен претседател на Викторија Сикрет и Тим Плзак (англ.Tim Plzak)одговорен за ИТ во матичната компанија на Викторија Сикрет, Интимејт Брендс (англ.Intimate Brands), го предводиле првото онлајн емитување од нивната модна ревија во 1999 година. Осумнаесет минутното предавање, емитувано на 2 февруари во 1999 година, во тоа време било ,,најголемиот настан”. Предавањето се сметало за неуспешно од голем број на весници, поради неможноста на некои корисници да ја гледаат ревијата во која учествувале Тајра Бенкс, Хајди Клум и Стефани Сејмур, како резултат на паѓањето на технологијата на Викторија Сикрет која имала можност само накратко да се запознаат со барањата на онлајн корисниците, резултирајќи со метеж во мрежата, па корисници кои можеле да го видат предавањето добивале отсечени рамки. Вкупно 1,5 милиони гледачи или се обиделе, или го изгледале целото предавање.
Во 1999 година, предавањето послужило за создавање на основа на податоци за Викторија Сикрет од преку 500 000 сегашни и потенцијални корисници, со барање до корисниците да ги достават нивните детали за контакт, за да можат го гледаат предавањето. Следната пролет, Викторија Сикрет ги избегнала техничките проблеми со партнерство со Броакаст.ком(англ.Broadcast.com),Америка Онлајн (англ.America Online) и Микрософт(англ.Microsoft). Во 2000 година предавањето привлекло повеќе од два милиони гледачи.
Во 2011 година буџетот за модната ревија изнесувал 12 милиони долари за разлика од буџетот за првото шоу кој изнесувал 120 000 долари.
Анѓелите на Викторија Сикрет
Други значајни модели кои се вклучени во овој бренд се: Клаудија Шифер, Ева Херцигова, Ана Хикман, Онлучи Онвеагба, Џесика Стам, Емануела де Пола, Катсиа Зингаревис, Леи Рајбиеро и Тони Гарн.Но, Ана Беатриз Барозанд и Дарија Вербои го одбиле договорот со Викторија Сикрет. Сегашните Викторија Сикрет Ангели ги вклучуваат: Лили Олдриџ, Адријана Лима, Александра Амброзио, Миранда Кер, Даутизан Крос, Кандис Сванпоил, Линдзи Елингсон, Ерин Хидетрон и Бехејша Принсло.
Прием
Во 1990 г. Викторија Сикрет стана шеталиште каде што жените ја имитираа Хелена Кристенсен. Весникот Вал Стрит во 1990 г. напиша дека каталогот на Викторија Сикрет е контроверзен но сепак таа прва вовела секси модерена долна облека. Во раните 90- ти, весникот Вол Стрит известил  дека менаџерите призаваат дека носат каталог насекаде со нив за да ја смалат напнатоста од напорниот ден.
Конкуренти
Во 1998 г. Гап го промовира директниот соперник на Викторија Сикрет: Гап Боди. Во 2008 год женската дневна облека изјави дека Викторија Сикрет доминира на пазарот за долна облека но конкуренцијата на пазарот малку се заострува.
Работни оддели
Викторија Сикрет е поделена во три оддели: Викторија Сикрет Директ(он-лајн и каталошко управување),Викторија Сикрет Сторс(продавници) и Викторија Сикрет Бјути( козметичка линија).Компанијата дејствува во следните малопродажни форми:продавници за стока и продавници за облека
Продавници на Викторија Сикрет
Во текот на 1990 г. Викторија Сикрет имала 30 % зголемување на продажбата по анализата на нивниот склад со податоци, во кои продавници кои стилови, бои и големинина градници најмногу се продаваат во нив. Постојат околу 1000 продавници за долна облека на Викторија Сикрет, 100 независни продавници за убавина на Викторија Сикрет во Соединетите Држави претежно низ трговските центри.Тие продавват различни видови на градници, гаќички, трикотажа, козметика, пижами и други производи.Викторија Сикрет испорачува повеќе од 400 милиони од нејзините каталози преку годината.
Меѓународна експанзија
До почетокот на раната 2000 управителството во Викторија Сикрет активно одлучи да не се прошири надвор од Америка.Уредот продолжи да расте, да се соочува со созревање на американскиот малопродажен пазар и доведе до промена во таа одлука да се прошири во Америка. Викторија Сикрет објави план за да се прошири во Канада 2010. Компанијата отвори 23 продавници во Канада со локација во Алберта, Британска Колумбија, Онтарио, Квебек и Нова Шкотска.
Во Ноември 2005 компанијата го отвори својот прв бутик во Велика Британија во Хидроу аеродромот, Терминал 5, со помош на Ворлд Дути Фри (англ World Duty Free). Викторија Сикрет ја отвори својата прва продавница сместена во Вестфилд трговскиот центар, Страдфорд, Лондон на 24 Јули 2012. Нивната предводечка продавница на улицата Њу Бонд, Лондон е отворена на 29 Август 2012 и таа ќе биде понатамошното ширење низ Велика Британија. Извршниот потпретседател на Викторија Сикретс и главниот управен службеник Мартин Р. Редгрејв известил за ВВД (англ WWD) “Toa e она што се трудиме да го направиме, да се прошириме особено во Велика Британија а тоа ќе бидат поседувани и управувани компании”.
Меѓународни франшизи
Во 2012 Викторија Сикрет се прошири со франшизи  на меѓународно ниво. Првата продавница во Латинска Америка ќе биде отворена во Богота,Bogota, Колумбија Colombia во јули 2012 продавајќи козметички производи и модни додатоци. Енџелс Груп (англ Angel’s Group), колумбиска компанија која управува со франшизи планира отворање на 10 продавници во Колумбија. Викторија Сикрет исто така планира отворање на продавница во ексклузивниот Мултиплаза трговки центар во Сан Салвадор, San Salvador, Ел Салвадор, El Salvador.
Во 2010 M.H.  Алиша Ко M.H. Alshaya Co.,  ја отвори првата продавница на Викторија Сикрет, во регионот  на Блискиот Исток во Бахреин Кувајт Bahrain Kuwait. M.H. Алиша Ко. кој ја управува франшиза на Викторија Сикреткоја се наоѓа во Марина трговскиот центар (англ-Маrinna Mall ) продажба на производи, вклучувајќи козметички и брендирани модни додатоци, напуштајќи ја осогласената брендовска линија за облека. Првата карибска продавница на Д Брендс е отворена во ноември во 2011 Плаза Лас Америка  во Сан Хуан, Порторико. Две продавници ќе бидат исто така отворени во Санто Доминго, Домениканската Република во Агора (главно продавајќи козметички производи и модни додатоци) и Самбил Санто Доминго трговкиот центар во август 2012 и Октомври 2012, соодветно. Првата полска продавница ги отвори своите врати во јули 2012 во Злоте Тараси во Варшава, управувана од страна на Алиша Ко. Новиот бутик на Викторија Сикрет беше отворен на 24 Јули 2012. Ова ќе биде првата франшиза продавница на Викторија Сикрет во Европа само ден пред отворањето на новата продавница во Велика Британија. Сепак, оваа е франшиза продавница, таа продава само козметика и аксесоари, додека продавниците во Лондон се првите Европските продавници кои компанијата ги поседува.
Каталог
Пред појавата на е-трговијата, каталозите на Викторија Сикрет обезбедиле корисно и возбудливо искуство во удобноста на домот на потрошувачот. Ова доведува до доминирање на полето од каталогот за ,, долна облека и секси пижами”. Каталозите им овозможуваат на потрошувачите да го разгледат целиот спектар на производите што ги нудат, покрај палетата на стилови, боја и материјали. Викторија Сикрет примала порачки од каталогот преку телефон 24 часа на ден. Испраќањето на порачките по пошта се зголемило во рок од 20 години, почнувајќи од 1978 година, достигнувајќи го врвот во 1998 година со 400 милиони испораки. Од 1998 до 2002 година испораките по пошта се намалиле за 350 милиони на годишно ниво.
е- трговија
Во 1995 Викторија Сикрет започнала со создавање на веб- локација за е-трговија, која ја лансирала по три години од нејзиниот развој на 4 декември 1998 година, користејќи ја веб адресата VictoriasSecret.com. Било изјавено дека тригодичниот развој бил резултат на грижата на компанијата од поставување на нецелосно направено мрежно место кое може „да одврати од повторно прегледи“.
Гледачите кои се пријавиле на мрежното место на Викторија Сикрет за да го гледаат преносот од нивната модна ревија на 3 февруари, 1999 година, не биле во можност да го изгледат пренесувањето, заради интернет инфраструктурата на Викторија Сикрет која не била во можност да ги исполни барањата спречувајќи корисниците да го изгледат преносот. Една деценија подоцна, во 2008 година, Викторија Сикрет го поставила своето мрежно место и во Шпанија.
Име
Пред продажбата од 1982 година, името на компанијата било Викторија Сикрет, АД. И подоцна името било сменето во Викторија Сикрет Сторс, АД. Во 2005 година компанијата се променила во Викторија Сикрет, ДОО.
Сопственост
Викторија Сикрет првично била во сопственост на ,,Д Лимитид” (англ."The Limited")
Во 2002 година, Векснер повторно ја соединил Викторија Сикрет со Д Лимитид. Претходната матична компанија на Викторија Сикрет била Интимејт Брендс Intimate Brands, посебен трговски субјект чиј претседател бел Ед Разек(англ. Ed Razek).
До 2006 година, 72 % од приходот на Лимитид Брендс и речиси целиот нејзин профит, дошол од одделите на компаниите ,,Викторија Сикрет” и ,,Бет и Боди Воркс”.
На 10 јули, 2007 година, матичната компанија на Викторија Сикрет, Лимитид Брендс, продала 75% од акциите на нивните брендови за облека, Лимитид Сторс и Експрес на компанијата  Сан Капитал Партнерс за да се насочат кон проширување на одделите на Викторија Сикрет и Бет и Боди Воркс, Bath & Body Works. Непосредното влијание од продажбата на Лимитид Брендс резултираше со земање на 42 милиони долари од одбиен данок. The immediate impact of the sale resulted in Limited Brands taking a $42 million after-tax loss.
Извештај за животната средина
После две години од притисокот, од групите за заштита на животната средина, Викторија Сикрет родителската компанија и конзервациските групи постигнаа  договор за изработка на каталог за долна облека за трговците на мало којшто ќе биде повеќе еколошки од 2006. Каталогот повеќе нема да биде направени од  целулоза обезбедена  од било шумски карибоу(caribou-англ.), живеалиште во Канада, освен ако тоа е сертифициран од страна на советот за шумска рекреација. Каталогот исто така ќе биде направен од 10% рециклирана хартија од пост- потрошувачкиот отпад.post-consumer waste
Компанијата купува и тргува со органски памук fair trade, за да направи некои од своите гаќички.
Правни постапки
На 4 Мај 2003 Врховниот суд на Америка пресуди против Викторија Сикрет во Мозли, на страната на Викторија Сикрет Каталк Инк (V.SecretCatalque Inc.)Moseley v. V Secret Catalogue, Inc. дека мора да има доказ за вистинска штета на трговкста марка.
Критика
Во 2012 Викторија Сикрет привлече критка за новореализираната долна облека собрана под наслов: "Гоу Ист", чиешто руво им вети на жените капацитет  за занес во допири на источното задоволство со долна облека инспирирана од страна на исклучителната убавина на тајните јапонски градини. Колекцијата вклучува и кукли “Секси Литл Геиша”(англ. Sexy Little Geisha) кој е помалку склон кон флертирачки фигури и Источно-инспирирани растенија (цвеќиња).ВСЈ (англ. WSJ)известила дека колекцијата била придружувана со минијатурен вентилатор и Кафкаевски-кимонофетиш појасВикторија Сикрет ја отстрани колекцијата со Азијска тема којашто тргува во сексуализирани, генерички пан-азисиски етнички стереотипи.
Едит Пјаф
Едит Пјаф (француски: Édith Piaf), родена како Едит Џована Гасион на 19 декември 1915 во Париз, почината на 10 октомври 1963 во Грас, била француска пејачка и културна икона која "речиси универзално се гледа како најголемата француска пејачка ѕвезда." Уште на своите почетоци наречена « la Môme Piaf (девојчето Пјаф)», светот ја познава по песните како што се La Vie en rose, Non, je ne regrette rien, Hymne à l'amour, Milord и др. Таа била инспирација на многу композитори, била ментор на многу млади уметници и стекнала меѓународна слава. Нејзиниот глас одѕвонувал низ сите светски арени сè до крајот на кариерата кога се соочила со тешки здравствени проблеми. Едит Пјаф, освен како пејачка се појавила и како артистка реализирајќи неколку улоги театарски и кинематографски улоги. Со необична личност и глас, таа останува една од најславните икони кои се препознатлив знак на нејзината земја. Одлика за неа, освен специфичниот глас и неизмерниот талент, била и самата нејзина појава заедно со малото црно фустанче по што лесно била препознатлива.
Детство
И покрај големиот број биографии, голем дел од животот на Пјаф останува мистерија Таа се родила како Едит Џована Гасион во Белвил, Париз, квартот на многу имигранти. Се смета дека се родила токму на улицата Ри де Белвил 72, но во изводот од матичната книга на родените се наведува болницата Тенон, болница за 20-тиот округк, каде и се наоѓа Белвил. Се родила на 19 декември 1915 во сиромаштија, како ќерка на Луј Алфонс Гасион, циркуски изведувач и на Анета Мајард, пејачка, позната под уметничкото име Лин Марса. Ја крстиле Едит по британска болничарка од Втората светска војна, Едит Кавел, која им помагала на француските војници заробени од страна на Германците. Пјаф — париски збор за "врапче" — било прекар што таа го добила 20 години подоцна.
На крајот на војната татко ѝ бил демобилизиран и ја зел со себе, за да го живеат уметничкиот живот на циркуски изведувачи, улични забавувачи, независни и сиромашни. Во 1929 година, на 14 годишна возраст, таа го напуштила таткото и заедно со Симон Берто започнале да просат и да пеат по улиците на Париз, најчесто во квартовите Белви и Пигал. Во 1932 година го запознала Луj Дупон, од чија врска во февруари 1933 година, на 17 годишна возраст, Едит Пјаф ја родила својата вонбрачна ќерка, Марсел. Две години подоцна, детето умрело од менингитис. Следниот љубовник на Пјаф бил еден макро со име Албер, кој земал провизија од нејзиното пеење во замена да не ја принудува на проституција. Една од нејзините пријателки, девојка по име Надја, се самоубила кога се соочила со помислата дека ќе биде проститутка а Албер за малку ќе ја убиел Пјаф, кога таа најавила дека ја прекинува врската како реакција на смртта на Надја.
Пејачка во кабаре
Во1935, на улица ја открил Луј Лепле, сопственик на кабарето "Ле Жернис", кое се наоѓало на авенијата на Елисејските полиња. Поттикнат од нејзииот мал раст од само 147 сантиметри, Лепле ѝ го дал уметничкото име «la Môme Piaf» што, значи « девојчето Пјаф». Тогаш, го доживеала својот прв успех. Врската со Лепле траела кратко време, бидејќи тој бил убиен од мафијата во Пигал, која била убедена дека тој им ја украл пејачката.
Ѕвезда на мјузик-хол
Во 1936 година, Пјаф ја снимила својата прва плоча, издадена за "Полидор", по што започнала нејзината блескава кариера. Нејзиниот невиден талент и глас меѓу другите ги забележал и композиторот Ремон Асо и нејзината идна, верна и голема пријателка Маргарит Моно, композиторка и виртуозна пијанистка, која ќе ја следи во тек на целата нејзина кариера и за неа ќе ги компонира големи француски шлагери како Химна за љубовта. Во март 1937, Едит ја започнува својата кариера во мјузик-хол во ABC Театарот во Париз, каде уште веднаш станува голема ѕвезда на француската шансона, сакана од публиката и слушана на радиобрановите. Во 1938 година, таа учествувала во една театарска пиеса прикажана во "Мулен руж", заедно со Ив Монтан, а по текст на Жак Кокто.
Ѕвезда на триесеттите години, Пјаф триумфира во Бобино, како и во театарот во 1940, во Рамнодушниот убавец, театарска пиеса специјално напишана за неа од страна на Жан Кокто, во која таа повторно доживува успех. Едит Пјаф се појавува и на филмското платно во филмот Монмартр на Сена од Жорж Лакомб.
За време на германската окупација, Едит продолжила да дава концерти, но не потклекнала пред нацистите : изведувала песни со двојно значење, евоцирајќи на Отпорот како да е љубовник, во песната Ти си насекаде (Tu es partout) и ги штитела еврејските уметници од милицијата и од Германците.
Во 1944 година починал татко ѝ, а следната година починала и мајка ѝ. Во 1945, Пјаф без ничија помош ја напишала песната: La Vie en rose, нејзина најпозната песна, која оттогаш-наваму стана класика на шансоната. Настапувала и во Француската Комедија.
Меѓународна кариера
Во 1948 година, додека се наоѓала на триумфална турнеја во Њујорк, се запознала со љубовта на својот живот, францускиот боксер, Сиди бел Абес, алијас Марсел Сердан, кој живеел во Мароко и кој станал светски шампион вобокс во средна категорија на 21 септември 1948. Иако тој бил оженет и имал три деца, нивната врска била јавна при што Пјаф не пропуштала ниту едне негов меч, а тој бил редовен посетител на нејзините концерти. Сердан загинал во авионска несреќа на 28 октомври 1949 година, летајќи од Париз за Њујорк. Сиот свој живот Пјаф се обвинувала дека е виновникот за неговата смрт, бидејќи тој имал намера за Њујорк да патува со брод. Нестрплива да се сретнат, му рекла да се качи на првиот авион. Уништена од душевна болка и од полиартритис, Едит Пјаф станала зависна од јаки дози морфиум. Во негов спомен, таа ги испеала познатите шансони: "Химна за љубовта", Hymne à l'amour и "Боже мој" Mon Dieu.
Во 1951, младиот глумец, композитор, изведувач Шарл Азнавур станува нејзиниот «човек за сè»: секретар, шофер и човек од доверба. Тој ѝ ги напишал едни од најголемите нејзини песни како Plus Bleu que Tes Yeux и Jezebel. Во 1952 година, таа се омажила за францускиот пејач Жак Пиле, а на венчавката кума им била Марлен Дитрих. Се развела во 1956 година. Во 1959, Едит паднала на сцената за време на една турнеја во Њујорк. Претрпела бројни хируршки операции и се вратила во Париз во ужасна состојба, без нејзиниот тогашен љубовник Жорж Мустаки, кој ја напуштил во текот на патувањето. Во 1961, Едит Пјаф, дала серија концерти во Олимпија во Париз, едни од најзапаметените и најсентименталните во нејзината кариера. На 46 години, истоштена и болна, се омажила со Тео Сарапо, млад, 26 годишен фризер кој подоцна станал пејач и глумец. Со него, Пјаф ја испеала песната "За што служи љубовта". На почетокот на 1963 година, таа ја снимила својата последна песна: "Човекот од Берлин" L'Homme de Berlin
Смрт и почести
Пјаф умрела на возраст од 47 години, од рак на црниот дроб во Пласкасие, Француска Ривиера, на 10 октомври 1963 година, а нејзината смрт била објавена утредента, кога нејзиното тело било пренесено во Париз. Пјаф била закопана на гробиштата „Пjер Лашез“, до нејзината ќерка Марсела, а нејзиниот гроб до денес е еден од најпосетуваните. На денот на погребот, половина милион обожаватели ѝ ја оддале последната почит, додека ковчегот се движел низ Париз, од булеварот „Лан“ па сè до „Пjер Лашез“. Според зборовите на Шарл Азнавур, за време на погребната поворка, за првпат по Втората светска војна, сообраќајот во Париз целосно бил стопиран. Истиот ден, по повод нејзината смрт, Жан Кокто изјавил: „Едит Пјаф ги живееше и ги пееше страданијата на сите луѓе од светот.“
И по смртта, споменот на Пјаф останал да живее. така, малата планета 3772 Piaf, откриена од советскиот астроном Људмила Георгиева Карашкина во 1982 година, била наречена според неа. Во Париз постои посебен музеј посветен на неа - „Музеј Едит Пјаф“. Во 2007 година бил снимен биографскиот филм за Пјаф, „Живот во розово“ (La vie en rose), во режија на Оливие Даан, а неа ја глумела Марион Котијар.
Ќерамидница (Јанчиште)
Ќерамидница — археолошко наоѓалиште т.е. населба од римското време. Се наоѓа во тетовското село Јанчиште, во непосредната близина на железничката пруга, од нејзината лева страна. Според истражувањата, тука најдени се фрагменти од керамички садови, питоси и многуброен градежен материјал.
Долгата војна во Унгарија
Долгата војна, исто така позната и како Тринаесетгодишната унгарска војна — неодлучна копнена војна помеѓу Хабсбуршката Монархија и Отоманското Царство, првенствено над кнежевствата Влашка, Трансилванија и Молдавија. Се водела од 1593 до 1606 година, но во Европа понекогаш се нарекува Петнаесетгодишна војна, сметајќи ја како дел од оваа војна и турската кампања од 1591–1592 година која довела до освојување на Бихаќ.
Во серијата отомански војни во Европа, тоа било главниот тест на сила помеѓу Османлиско-венецијанската војна (1570–73) и Критската војна (1645–69). Следната од главните отоманско-хабсбуршки војни била Австро-турската војна од 1663-1664 година. Генерално, судирот се состоел од голем број скапи битки и опсади, но со мала добивка за која било страна.
Финансирање на војната
Османлиите собрале поголема од вообичаената поддршка зад Светиот римски цар. Рајхстагот се состанал во 1594 година и гласал за значителен даночен грант, обновувајќи го ова четири години подоцна и повторно во 1603 година. Принцовите на Италија дале помали придонеси; поголемите дошле од другите држави на Италија, Папството и Шпанското Царство. Севкупно, Хабсбуршката Монархија собрала 40 милиони флорини за воените напори од сопствените имоти, собранието на Рајхстагот и Крајс 20 милиони, Царската Италија 0,5 милиони, Шпанија 3,75 милиони, а Папските држави 2,85 милиони. Некои царски држави испратиле војници наместо финансирање. На пример, Тоскана испратила почетен одред од 3.600 војници во 1593 година, засилен подоцна со помали одреди (2.000 Тосканци биле во Унгарија до 1601 година), вклучително и многу експерти за утврдувања и артилерија (Џовани де Медичи бил именуван како царски артилериски генерал). Мантова првично испратила три чети на коњаница, а потоа и други одреди во 1594, 1597 и 1601 година
1593
Долгата турска војна започнала на 29 јули 1593 година, кога османлиската војска под водство на Синан-паша започнала кампања против Хабсбуршката Монархија и го зазела Ѓер (Yanıkkale) и Комаром (Komaron) во 1594 година.
1594
Во почетокот на 1594 година, Србите во Банат се кренале против Османлиите. Бунтовниците, во карактер на света војна, носеле воени знамиња со иконата на Свети Сава. Воените транспаренти ги осветил патријархот Јован Кантул, а востанието го помогнале српските православни митрополити Руфим ЊегушЦетински и Висарион Требински. Како одговор, отоманскиот голем везир Коџа Синан-паша побарал од Дамаск да се донесе зеленото знаме на пророкот Мухамед за да се спротивстави на српското знаме и наредил саркофагот со моштите на Свети Сава да се отстрани од манастирот Милешева и да се пренесе во Белград. Попатно, османлискиот конвој ги убил сите луѓе на патот како предупредување за бунтовниците. Османлиите на 27 април јавно ги запалиле моштите на Свети Сава на клада на висорамнината Врачар и ја расфрлале пепелта.
1595–1596
Во 1595 година, бил организиран сојуз на христијански европски сили од страна на папата Климент VIII за да се спротивстави на Отоманското Царство (Светата лига на папата Климент VIII); Договорот за сојуз бил потпишан во Прага од страна на Светиот римски цар Рудолф II и Сигизмунд Батори од Трансилванија. Арон Вода од Молдавија и Михаил Храбриот од Влашка се приклучиле на сојузот подоцна истата година. Шпанските Хабсбурговци испратиле армија од 6.000 искусни пешадијци и 2.000 коњаници од Холандија под водство на Карл фон Мансфелд, врховен командант на шпанската армија на Фландрија, кој ја презела командата со операциите во Унгарија.
Целта на Османлиите во војната била да ја заземат Виена, додека Хабсбуршката Монархија сакала повторно да ги заземе централните територии на Кралството Унгарија контролирани од Отоманското Царство. Клучна била контролата на дунавската линија и поседувањето на тврдините што се наоѓаат таму. Војната главно се водела во Кралска Унгарија (најчесто денешна западна Унгарија и јужна Словачка ), Прекудунавска Унгарија, Кралска Хрватска и Славонија, Отоманското Царство (Румелија - денешна Бугарија и Србија) и Влашка (во денешна јужна Романија). Во 1595 година, христијаните, предводени од Мансфелд, ги зазеле Естергом и Вишеград, стратешки тврдини на Дунав, но тие не ја опсадиле клучната тврдина Будим. Османлиите започнале опсада на Егер (Eğri  ), освојувајќи го во 1596 година.
Во 1595 година на Балканот, шпанска флота од галии од Кралството Неапол и Кралството Сицилија под водство на Педро де Толедо, маркизот од Вилафранка, ја ограбила Патра, град под османлиска управа како одмазда за турските напади врз италијанските брегови. Нападот бил толку спектакуларен што султанот Мурат III размислувал за истребување на христијаните од Цариград како одмазда. Најпосле решил да нареди протерување на сите невенчани Грци од градот. Во следните години, шпанските флоти продолжиле да вршат напади во водите на Левант, но големата поморска војна меѓу христијаните и Османлиите не продолжилс. Наместо тоа, приватниците како Алонсо де Контрерас ја презеле улогата на малтретирање на отоманските бродови.
Војната меѓу Влашка и Османлиите продолжила до крајот на 1599 година, кога Михаил Храбриот не можел да ја продолжи војната поради слабата поддршка од неговите сојузници.
Пресвртната точка на војната била битката кај Керестес, која се одржала на територијата на Унгарија на 24-26 октомври 1596 година. Комбинираните хабсбуршко-трансилвански сили од 45–50.000 војници биле поразени од османлиската војска. Битката се претворила кога христијанските војници, мислејќи дека ја добиле битката, престанале да се борат за да го ограбат османлискиот логор. И покрај оваа победа, Османлиите за првпат ја сфатиле супериорноста на западната воена опрема над османлиското оружје. Оваа битка била првата значајна воена средба во Средна Европа помеѓу големата христијанска војска и отоманската турска армија по битката кај Мохач. Сепак, Австријците повторно ги освоиле Ѓер и Комаром во 1598 година.
1601–1606
Во август 1601 година, во битката кај Гуруслау, Џорџо Баста и Михаил Храбриот го поразиле унгарското благородништво предводено од Сигизмунд Батори, кој ја прифатил османлиската заштита. По убиството на Михаил Храбриот од платеници под наредба на Баста, трансилванското благородништво, предводено од Мозес Секели, повторно било поразено во битката кај Брашов во 1603 година од Хабсбуршката Монархија и влашките трупи предводени од Раду Шербан. По ова, Австријците се сметало дека можат да извојуваат решавачка победа.
Последната фаза од војната (од 1604 до 1606 година) одговара на востанието на принцот од Трансилванија Стивен Боцкај. Кога Рудолф – главно врз основа на лажни обвиненија – започнал гонење против голем број благородни луѓе со цел да се наполни исцрпената ризница, се спротивставил самиот Боцкај, образован стратег. Тој ги собрал очајните Унгарци заедно со разочараните членови на благородништвото за да започнат востание против владетелот на Хабсбург. Војниците марширале на запад, поддржани од унгарскиот ајдук, и извојувале некои победи и ги вратиле териториите што биле изгубени од хабсбуршката војска додека Бочкај првпат не бил прогласен за принц на Трансилванија (Таргу Муреш, 21 февруари 1605 година), а подоцна и на Унгарија. (Серенц, 17 април 1605 г). Отоманското Царство го поддржал Бочкај со круната што тој ја одбил (бидејќи бил христијанин). Како принц на Унгарија ги прифатил преговорите со Рудолф II и го склучил Виенскиот договор (1606).
Последици
Долгата војна завршила со мирот во Житваторок на 11 ноември 1606 година, со слаби територијални придобивки за двете главни царства - Османлиите ги освоиле тврдините Егер, Естергом и Каниса, но го дале регионот Вац (кој го окупирале во 1541) во Австрија. Договорот ја потврдил неспособноста на Османлиите да навлезат понатаму во хабсбуршките територии. Исто така, војната покажала дека Трансилванија е надвор од моќта на Хабсбург. И покрај тоа што царот Рудолф не успеал во своите воени цели, тој сепак освоил одреден престиж благодарение на овој отпор кон Османлиите, претставувајќи ја војната како победа. Договорот ги стабилизирал условите на хабсбуршко-отоманската граница. Исто така, Бочкај успеал да ја задржи својата независност, но исто така се согласил да се откаже од титулата „Крал на Унгарија“.
Рудолф се прикажувал себеси како победник во Долгата војна, но тоа не го заштитило од внатрешната политика на семејството Хабсбург. Рудолф, до крајот на војната, имал огромни долгови кон заемодавците, граничните трупи и теренската војска, направил отстапки со унгарското благородништво и ги разочарал кнезовите на Светото Римско Царство кои ја субвенционирале војната. Откако бил склучен мир со Османлиите, Хабсбурзите се свртеле еден против друг. Оваа борба го принудило семејството да се соочи со нерешената работа за наследникот на Рудолф и кулминирала со тоа што бездетниот цар Рудолф се спротивставил со неговиот брат Матијас во т.н. Кавга на браќата.
Хенри II
Хенри II Плантагенет ( - ) бил крал на Англија (1154—1189), војвода од Нормандија и гроф од Анжу. Тој е првиот англиски крал од династија Плантагенет. На англискиот престол дошол по смртта на Стефан. Тој владеел со Англија, Нормандија, Аквитанија, Гаскоња, како и Ирска. За свој канцелар го поставил Томас Бекет, со кој подоцна дошол до конфликт. Негов наследник е Ричард I.
Рани години
Хенри е роден во Ле Ман. негов татко бил Џефри Плантагенет, а мајка Матилда, ќерка на англискиот крал Хенри I. Матилда требала да биде наследник на Хенри I, но власта била зазедена од страна на Стефан од Блоа. Тој пораснал во Грофовија Анжу, а можеби за првпат Англија ја посетил во 1149 година, за да и помогне на својата мајка во војната за престолот. Тој кога дошол на престолот, ги наследил Нормандија и Анжу. По ова, тој се оженил за Елеонора Аквитанска, со кое ја добил и Аквитанија и Гаскоња. На тој начин тој во самата Франција станал помоќен владетел и од самиот француски крал. Како крал успеал да ја припои Ирска под своја контрола.
Крал
Во времето кога на престолот застанал Стефан, бароните, кои претходно му помогнале да стапи на престолот, добиле поголеми права во кралството. Ова претставувало голем проблем за Хенри II. Бароните градиле голем број на замоци, без одобрување на кралот. Тој го вовел данокот според кој наместо воена служба, морало да се плаќа дополнителни давачки на државата. Тој основал судови по целата земја, и им дал голема моќ, дури да можат да донесуваат одлуки во името на англиската круна. Во негово време излегол и првиот штампан закониок.
Со доаѓањето на престолот, новиот крал поднел молба до Папа Адријан IV, во која барал да изврши инвазија врз Ирска. Со папската була од 1155 година, тој добил право да ја нападне Ирска. Свештенството во Кентербери сакало да ја покаже својата хиерархиска моќ над ирските свештеници. Според некои историчари, целта на Хенри била да ги прошири своите територии со кои би владеел неговиот помлад брат Вилијам. Но, многу бргу по започнувањето на инвазијата, во Франција избувнале нереди, а и самиот Вилијам починал. Така, тој бил принуден да се откаже од Ирска за некое време.
Во 1171 година, тој со својата флота повторно ја нападнал Ирска, и ја зазел, станувајќи првиот крал којшто успеал да стапне на ирска територија. Папа Александар III во 1172 година го рафитикувал договорот според кој Ирска станала дел од Англија. Норманите и поголемиот дел од ирските племиња го признале Хенри за крал. Со Ирска владеел неговиот син Јован. Во времето кога тој станал крал на Англија, Ирска била прогласена за неделива територија од Англија.
Борба со црквата и Томас Бекет
Кралот Хенри II во текот на своето владеење вовел неколку реформи. Тој го напреднал правниот систем, со кое моќта на црковните судови опаднале. Црквата во тоа се спротивставила. Надбискупот Томас Бекет бил посебно остар критичар на тие промени. Тој бил некогашен близок соработник на кралот и негов канцелар во неговата влада.
Во 1170 година, кралот Хенри и Томас Бекет се смириле, па истата година тој се вратил во Англија. Но, веднаш по неговото враќање избило ново недоразбирање, овој пат околу крунисувањето на синот на кралот, Хенри Младиот. По ова, кралот се разлутил, па на 29 декември 1170 година Томас Бекет бил убиен. За смртта на Томас, Хенри се покајал, па подоцна Томас станал маченик. Тој морал да испраќа финансиски средства за потребите на Крстоносните војни. Но, тој долго го одлагал најавениот крстоносен поход. Во 1184 година дури му била понудена и круната на Ерусалимското Кралство.
Криза и смрт
Неговите синови на повеќепати се побунивале против кралот. Посебно голема била побуната од 1173-1174 година, организирана од страна на неговите тројца синови, заедно со неговата сопруга. Тој морал кралството да го подели на неговите синови, без право да управуваат. Кога состојбата се смирила, Хенри успеал да ги покорил своие синови, но не ги погубил туку им простил.
За нов крал требало да биде прогласен Хенри Младиот, но неговиот син Ричард I не се согласил во тоа. Останатите браќа направиле сојуз против Ричард и ја нападнале Аквитанија. Но во 1183 година починал Хенри Младиот, па по неговата смрт војната продолжила помеѓу останатите три сина на Хенри II. Кралот сакал за нов крал да биде избран Јован Безземниот, а неговата сопруга Елеонора сакала тоа да биде Ричард. Во 1186 година во една битка загинал Жофроа, третиот син на Хенри, па со ова Ричард станал најстариот син. Но и покрај тоа, конфликтите со неговиот татко продолжиле.
Хенри во 1188 година сакал да ја предаде Аквитанија на својот најмлад син Јован. Ричард бил принуден да направи сојуз со францускиот крал Филип II Август. Како замена, Ричард му обеќал дека ќе му ја даде на францускиот крал Нормандија и Анжу. Тој на 4 јули 1189 година издвојувал победа над неговиот татко, па така Хенри бил принуден да го именува него за следниот крал на Англија. Хенри починал на 6 јули 1189 година. Негов наследник станал Ричард I.
Винстон Черчил за Хенри II ги рекол следното: ''Тој бил еден од најголемите англиски кралеви, но и еден од најнесреќните. Неговата смрт се дожеше на тие кои тој самиот ги создал - неговите синови''.
Регалија на Шведска
Шведската церемонијална облека се чувала длабоко во трезорите на царскиот трезор, под Кралската палата во Стокхолм, во музеј кој е отворен за јавноста. Круните и короните не ги носат шведските кралски членови веќе од 1907 година, но тие сè уште се изложени на свадби, крштевки и погреби.
Пред 1907 година, круните и короните биле носени заедно со кралските мантии од кралот и другите принцови на крунисувањето на монархот, за време на отворањето на Риксдагот и изложени во други прилики. По смртта на Оскар II (последниот крал што бил крунисан) во 1907 година, практиката на носење на круните на отворањето на Риксдагот престанала и круните повеќе не се носеле. После тоа, круната на кралот и неговиот жезол едноставно биле изложени на перничињата од двете страни на сребрениот престол додека кралската наметка била обвиткана над неа. Старото отворање на државата траело до 1974 година.
Меѓу најстарите непроценливи предмети се мечот на Густав Васа и круната, топчето, жезолот и клучот на кралот Ерик XIV.
Круна на Шведска и други регалии
Круната на Ерик XIV, направена во Стокхолм во 1561 година од фламанскиот златар Корнелиус вер Велден, е типична за ренесансниот стил на накит од неговото време. Првично неговата круна носела четири пара букви „Е“ и „Р“, иницијалите на латинската форма на неговото име, „Ерикус Рекс“, во зелена емајл, при што секој пар бил од двете страни на централните камења на предната страна и задниот дел на кругот. Кога бил соборен од неговиот брат, Јован III, секој од овие писма бил покриен со идентични картуши, секој со два бисери. Шведските монарси на домовите на Пфалц-Цвајбрикен, на Хесен и на Холштајн-Готорп претпочитале да ја користат круната на кралицата Кристина наместо онаа на Ерик XIV; сепак, Домот на Бернадот избра да ја користи круната на Ерик. Сепак, тие го замениле оригиналниот монд и крст на врвот на круната со нов голем мондус емајлиран сино со златна ѕвезда и комплет со дијамант и со крст од десет дијаманти. Тие, исто така, ги заменија оригиналните бисери на врвот на осумте големи украси на кругот со дијаманти и ги заменија бисерните картуши со осум дијамантски розети, а кругот го поместија за 45 степени. Ова е формата што ја има круната во портретот на Оскар II насликан од Оскар Бјорк. Во почетокот на дваесеттиот век, овој монд и крст и овие дијамантски розети биле отстранети и круната била вратена во суштинска форма што ја имал под Јован III.
Погребни регалии
Погребните круни, жезла и топчиња на кралот Карл IX и неговата кралица Кристина се чуваат во катедралата Странгнас. Таквите предмети првично биле закопани со телата, но подоцна често биле ексхумирани и изложени. На 31.07.2018 година, крадци ги украле круните и едната топка и избегале со глисер. Изгубените регалии биле пронајдени на 5 февруари 2019 година во Акерсберга, општина Остерокер.
Погребните регалии над саркофагот на кралот Ерик XIV во катедралата Вестерас биле исто така украдени во 2013 година, но набрзо биле пронајдени и сега се изложени во специјално куќиште таму.
Меѓу другите погребни регалии во Шведска, оние на кралот Карл X Густав се изложени во Ливрусткамарен во Стокхолмската палата, погребната круна на кралицата Луиз Улрика (сè уште се користи за погреб на крал или кралица) е прикажана во Ризницата таму, а круната на кралот Ерик Светиот била накратко изложена во катедралата во Упсала во 2014 година.
Круна на кралицата Кристина
Како нејзино крунисување и државна круна, Кристина од Шведска ја користела круната што нејзината мајка Марија Елеонора од Бранденбург ја користела како кралица на Густав II Адолф. Направена била во Стокхолм во 1620 година од германскиот златар Рупрехт Милер и првично имала два лака во многу фин дизајн на зеленило во злато со црн емајл и поставена со рубини и дијаманти (референца на боите на рацете на нејзиниот татко Џон Зигмунд од Бранденбург), со мала сина емајлирана монде и крст, обата со дијаманти. На Кристина и се додале уште два свода на круната на нејзината мајка кои одговараат на првите два, а на неа биле додадени уште дијаманти и рубини за да се подобри изгледот на круната како круна на кралицата. Таа исто така додала капа од виолетова сатен, извезена во злато и поставена со повеќе дијаманти, во внатрешноста на круната. Кругот на круната имал осум големи кабохонски рубини поставени под секој од осумте лакови на круната и дијаманти во големи обрасци на розета во меѓусебните простори на кругот. Круната на кралицата Кристина била избрана да биде изложена со други предмети од шведските регалии и артефакти од шведските кралски збирки на изложбата од 1988 до 1989 година во Националната галерија на уметност во Вашингтон и Институтот за уметност во Минеаполис во чест на основањето на Делавер како шведска колонија во 1638 г.
Круна, жезол и топче на сопругата на кралицата
Круната на Луиза Улрика била направена во Стокхолм во 1751 година од Андреас Алмгрен и била направена по моделот на круната направена од Рон за сопругата на француската кралица Марија Лечинска за да ја носи на нејзината свадба со Луј XV од Франција во 1725 година. Тоа, пак, беше модел за круната на норвешката кралица. Изработена била од сребрен комплет целосно со дијаманти. На кругот лежи претстави на осум отворени круни со трифоли за лисја (хералдичкиот симбол на Шведска) од чија задната страна се издигаат осум полулаци кои се навиваат назад на себе на врвот каде што потпираат сина емајлирана монде и крст, исто така поставен со дијаманти. Помеѓу секоја од овие осум отворени круни има осум мали точки, секоја на врвот со дијамант. Внатре во капачето е црвено капаче од кадифе, расфрлано со сребрени светки. Два големи дијаманти се поставени помеѓу кругот и предната круна, а централната трофолија во предниот дел на круната се заменува со голем овален дијамант. Ова е круната од која Луиза Улрика извади 44 дијаманти и ја заложи во Берлин за да го финансира нејзиниот обид за државен удар во 1756 година. Ова е круната која сè уште се користи во формални прилики, како што се кралските свадби и погребите на шведските сопружници.
Скиптерот и топчето направени за Гунила Биелке, сопругата на Јован III, продолжиле да се користат од наследниците на шведските кралици, иако оваа топка вообичаено ја користеле шведските монарси од династиите Пфалц-Цвајбрикен, Хесен и Холштајн-Готорп. Оние од Домот на Бернадот претпочитале да ја користат топката на Ерик XIV. Употребата на топчето од страна на сопругата на кралицата се чини дека е оригинална за Шведска, иако практиката била усвоена и од Норвешка за време на периодот на нејзината двојна монархија со Шведска.
Круната на престолонаследникот
Коронетата на престолонаследникот била направена за Чарлс X Густав да ја носи на крунисувањето на Кристина како нејзин назначен наследник. Била направена многу брзо, за две недели од делови од старата круна на кралицата. Имала форма на радијална круна со осум триаголни зраци или шила и остана недопрена, освен додатокот од Густав III за неговото крунисување во 1772 година на два црни емајлирани снопови жито, хералдичкиот амблем на династијата Васа, едниот меѓу предниот дел два зраци, а другиот меѓу задните два зраци, заменувајќи ги помалите украси што сè уште се наоѓале меѓу другите зраци. Првично носена над капа обложена со хермелин, короната на наследникот сега се носела со капа од светло син сатен покриена со златен вез. Хералдичката круна за наследникот се заснова на вистинскиот изглед на оваа круна и исто така покажува централен сноп Васа помеѓу четири зраци на радијална круна со скапоцен камен.