Американска_граѓанска_војна
Територијални кризи
Во периодот од 1803 и 1854 година САД достигнала големо проширување на териториите со откупување, преговарање и освојување. Одземените територии во 1845 година влегле во унијата како робовладетелски држави тоа биле: Лузијана, Мисури, Арканзас, Флорида и Тексас како и северните делови на Алабама и Мисисипи. Со освојувањето на северно Мексико вклучувајќи ја и Калифорнија во 1848 година интересите на робовладетелите се стремеле кон институцијата на брзо успешниот развој и на овие земји исто така. Јужњаците очекувале групација на робовите и робовладетелските држави во Куба и Средна Америка. Интересите за слободна обработлива земја на северот забележливо се намалиле за проширување на робовите на обработлива земја. Ова биле територијалните несогласувања кадешто проропските и антиропските сили се спротивствувале. Постоењето на ропството во јужните држави било многу помалку политички политички одделено отколку чувствителното прашање за територијалното проширување на институцијата западно. Наспроти ова американците биле информирани од две добро ситуирани прописи на уставот според човековите права на робовладетелските држави: како прво дека робовладетелските држави имаат целосна автономија на иституцијата со нејзините особености и како второ домашната размена на робови како размена меѓу државите коишто биле имуни на федералното одбивање. Единствената возможна стратегија за напад на ропството е да се ограничела проширеноста на новите територии. Интересите на робовладетелите целосно ја претрпеле опасноста на стратегијата насочена кон нив. И југот и северот го донесиле истиот заклучок: ,, Моќта за одлучување на прашањето за ропството за териториите било моќ за самоодлучувачка иднина на ропството”. Во 1860 година четири доктрини го развиле прашањето за федералното управување на териториите кадешто сите несомнено биле санкционирани со уставот, директно или индиректно. Две од ,,конзервативните” доктрини го образложиле напишаниот текст и историските преседани на основачкиот акт ( особено севернозападниот одред и компромисот Мисури) додека другите две доктрини развиле ставови кои го надминале уставот. Првите од овие две ,,конзервативни” теории од страна на партијата на уставната унија тврделе дека историските ознаки на слободни и ропски распределби на териториите требало да стане уставен мандат. Компромисот “Crittenden” во 1860 година бил израз на овој приказ. Втората доктрина на конгресниот врв, освоен од Абрахам Линколн и републиканската партија инсистирале дека уставот не ги врзува законодавците со урамнотежена политика кадешто ропството може заедно да се исклучи во дискреција на конгресот со наредба за суспендирање со поднесување на процесот клаузула од петтиот амандман. Со други зборови конгресот може да ги распредели човековите права на робовите но никогаш да не ги стабилизира. Во 1846 година со условот “Wilmont” се најавила оваа позиција. Двете доктрини коишто ги одбила федералната власт од којашто една доктрина била разјаснета од северниот демократ на Илиноис сенаторот А.Даглас и другата доктрина од јужниот демократ сенаторот Џеферсон Давис од Мисисипи и вице-претседателот Џон К.Брекинриџ од Кентаки. Даглас објавил доктрина за територијална или ,,популарен” суверенитет ,кадешто се изјавило дека доселениците во територијата ги имале истите права како и државите во унијата да го воспостават или укинат ропството-чисто локално прашање. Конгресот откако ја формирал територијата била забранета според Даглас од вршење на каква било власт за домашни цели. Да се направи тоа ќе се наруши историската традиција на локалната самоуправа, индиректно на Уставот на САД. Актот Канзас-Небраска во 1854 година ја озаконила оваа доктрина.На четвртото место во овој квартет е теоријата на државниот суверенитет ("државни" права "), исто така познат како" Калхоун доктрина "по јужна каролонскиот политички теоретичар и државник Џон В Калхоун. Отфрлајќи ги аргументите за сојузен орган или самоуправа, државниот суверенитет ќе ги поттикне државите да го промовираат проширувањето на ропството, како дел од Федералната Унија според американскиот Устав , а не само како аргумент за отцепување. Основната премиса беше дека сите овластувања во врска со прашањата за ропството на териториите преовладувал во секоја држава. Улогата на федералната влада била само за да се овозможи спроведување на законите на државата кога жителите на државите навлегле во териториите. Доктрината на Калхоун тврдела дека федералната влада на териториите била само посредник на неколку суверени држави, а неспособни за забрана на доведување каков било легален имот во било која држава. Државниот суверенитет, со други зборови, дал законите на робовладетелството наведува екстра-правниот ефект. ,,Државните права” биле една идеологија формулирана и поднесена како средство за унапредување на интересите на ропските држави преку федералната власт. Кко што посочува историчарот Томас II Kринвитер, барањето на јужните земји за федерална заштита на робовите претставена во барање на невидено проширување на федералната моќ. Во 1860 година ,овие четири доктрини ги сочинуваат главните идеологии презентирани на американската јавност за прашањата за ропството, териториите и Уставот на САД.