cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The New York Times
Втора светска војна
На 14 ноември 2001 година, во изданието за 150-годишнината на Њујорк Тајмс, поранешниот главен и одговорен уредник Макс Франкел напиша дека пред и за време на Втората светска војна, Тајмс одржуваше доследна политика за да ги намали репортажите за Холокаустот на своите страници. Лорел Леф, вонредна професорка на Северноисточниот Универзитет, заклучи дека весникот го омаловажува убивањето на Евреите во геноцидот од страна на Третиот Рајх. Нејзината книга од 2005 година „Закопани од Тајмс“ ја документира тенденцијата на Тајмс да ги смести во своите дневни изданија статиите за тековното гонење и истребувањето на Евреите пред, за време и по Втората светска војна, а да ги прикрие посебните влијанија од злосторствата на Нацистите врз Евреите. Професорката Леф делумно ги припишува овие недостатоци на сложените лични и политички ставови на издавачот на весникот, Артур Хејс Салцбергер, во поглед на евреизмот, антисемитизмот и зионизмот.
За време на војната, новинарот на Тајмс Вилијам Л. Лоренс беше „на платениот список во Военото министерство“. Друго сериозно обвинение врз Тајмс е дека преку репортажата за Советскиот Сојуз преку дописникот Волтер Дуранти, намерно го омаловажува гладот во Украина во триесеттите години.
Плагијат и фалсификување
Во мај 2003 година, известувачот на Тајмс, Џејсон Блер, беше принуден да си даде оставка од весникот откако беше фатен како плагира и фалсификува елементи од неговите статии. Некои критичари тврдеа дека борбата на Блер беше главниот фактор во првичното колебање на Тајмс да го отпушти.
Случајот со силување во Дјук
Тајмс беше критикуван за својата „лековерна“ репортажа за обвинението за силување на играчи на лакрос (хокеј на трева) во Универзитетот Дјук: „како предводник во преземање вина, Њујорк Тајмс се тркаше до дното на новинарството со шкарт телевизиски ток-шоуа.“
Рекламно одредени новости во модата
Во средината и кон крајот на педесеттите години, „модните критичари требаше секој месец да смислуваат статии, кои ќе ја одразуваат рекламната моќ на секоја стоковна куќа. Сепак, во рамките на ова барање, идеите за статиите можат да бидат на известувачите и уредниците.
Погрешно цитирање
Во февруари 2009 година, весникот беше обвинет за користење на „евтини“ тврдења во статија за музичката уметница Британската Тамилка Миа (англиски: M.I.A.) во однос на нејзиниот активизам против Синхалско-Тамилскиот конфликт во Шри Ланка. Миа се придружи на останатите кои го критикуваа весникот во јануари 2010 година, откако во него беше објавено едно дело со пофалба за патување во Шри Ланка. Во 2010 година, списанието Њујорк Тајмс беше принудено да објави поправка на објавеното онлајн интервју со Миа откако интервјуто направено од сегашната уредничка на модното списание „Даблју“ (англиски: „W“), а тогашна профилерка на списанието Њујорк Тајмс Лин Хиршберг содржеше различни фалсификувања, погрешни цитати и вадење од контекст на изјавите. Како одговор на ова дело, Миа го објавила бројот на Хиршберг и тајните аудио снимки од интервјуто на нејзиниот профил на Твитер и на нејзиното мрежно место. Критичарите како Роберт Кристго и Доријан Лински од Гардијан, ги исмеваа очигледните клеветнички изјави на Хиршберг и на весникот, прашувајќи зошто списанието „осуди за Арулпрагазам толку плитка личност на којашто ѝ вети 20 од 56 страници и статија преку две страници, а ја уништи целосно вешто избалансирано со озборување Холивудски новинар чија последна музичка тема беше Рик Рубин во 2006 година. На прашањето зошто Миа помислила да го сними интервјуто и нејзината реакција, таа изјави: „Ме ставија на насловната страна викендот за Меморијалниот ден, а последната личност што ја ставиле на насловната е Бил Клинтон. Ме имаше на насловната страна со осум страници повеќе од Клинтон. Беше јасно дека нешто ќе тргне наопаку.“ Како фактор, беа посочени незнаењето и недоследноста на Њујорк Тајмс. Критиките на Миранда Соер од Гардијан и Миа укажуваат на иронијата на податоците објавени од Тајмс во однос на конфликтот.
Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Доситеј II
'''Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Доситеј II''' (Маврово,, - Скопје, ) — прв архиепископ Охридски и Македонски на возобнената Македонска православна црква - Охридска Архиепископија и, според МПЦ-ОА, наследник на Арсениј II.
Целиот свој живот го посветил на службата на црквата. Тој будно го следел решението на македонското црковно прашање и вложувал максимални усилби за негово разрешување преку обновата на Охридската архиепископија и создавањето на Македонската православна црква. На вториот црковно-народен собир, одржан од 4 до 6 октомври 1958 година, бил избран за поглавар на МПЦ во обновената Охридска архиепископија. Под негово раководство бил свикан Третиот црковно - народен собир, одржан на 18 јули 1967 година, на кој МПЦ е прогласена за афтокефална.
Рани години
Доситеј е роден на 7 декември 1906 година во селото Маврово. Неговото крстено име е Димитар Стојковски, а се родил како четврто дете од осумте деца на Лазар и Софија. Израснал под планината на Бистра. Богословија започнал да учи во Сремски Карловци во 1922 година, а се замонашил во 1924 година, на 17 години, во „Св Богородица Пречиста“, Кичевско. Негов духовен татко бил игуменот Григориј. По одредените подготовки, Доситеј заминал за Света Гора, каде улогата на духовен татко, ја презел игуменот Митрофан од манасторот „Хилендер“. Доситеј останал на Света Гора до 1932 година, кога заради потребата од дошколување заминал во Битолската богословија. Како монах Доситеј престојувал и во манастирите Свети Наум во Охрид, „Св. Богородица (Трескавец), Буковскиот манастир и други. Во меѓувреме, на 12 гевруари 1934 година, од страна на владиката Николај, во црквата "Св. Богородица" во Битола, Доситеј бил произведен на ераѓакон, додека на Цветници го примил еромонашкиот чин.
Доситеј длабоко во себе бил свесен за своето потекло. Обидите на епископот Николај Велимировиќ и од митрополитот Јосиф, да го одродат и да го преобразат Доситеј, а преку него и да ја шират големосрпската пропаганда не успеале. Богословијата во Битола ја завршил во 1937 година, а истата година Српската православна црква (СПЦ) не му доделила стипендија за да се запише на Теолошкиот факултет во Белград. Сепак бил прифатен од нишкиот епископ Доситеј, кој го примил во служба што му овозможило паралелно да студира на Теолошкиот факултет во Белград и да дипломира во 1942 година.
Период по војната
Како последица на промените во Македонија за време на Втората светска војна, во СПЦ настанале превирања. СПЦ сакала да ја спроведе старата српска црковна политика и да го врати во Македонија стариот митрополит скопски Јосиф. Доситеј, прво го отстраниле од црквата и го испратиле да управува со патријаршискиот двор во Сремски Карловци. Таму останал до 1949 година, кога прво добил титула архимандрит, а подоцна бил избран за епископ топлички – викарен на Српскиот патријарх Викенти. Хиротонијата за викарен епископ се одржала на 22 јули 1951 година.
Доситеј ја разбрал политиката на СПЦ и отворено се спротивставувал на ваквите намери. Во тоа време интензивно комуницирал со Иницијативниот одбор за организирање и за формирање на Македонската православна црква. Најголем дел од членови во Одборот биле македонски свештеници, кои по војната останале со народот и ја споделувале неговата судбина. На иницијатива на Одборот во декември 1951 година, Доситеј со благослов на српскиот патријарх Викентиј, ја посетил родната грутка. Тоа бил значаен датум за Македонците, бидејќи по ослободувањето во 1945 година, првпат земјата ја посетил некој македонски владика. Посетата на Доситеј во Македонија предизвикала негативни реакции кај екстремното свештенство на СПЦ, а по неговото враќање во Белград, било дочекан на нож од поранешниот скопски митрополит Јосиф.
По посетата, Доситеј и Иницијативниот одбор ги интензивирале контактите при што се договарале за секој чекор поврзан со црковното осамостојување и возобновување на Охридската архиепископија. Во преговорите кои започнале помеѓу Иницијативниот одбор и Српската патријаршија, главно разговорите се воделе околу изборот на епархиските архијереји за испразнетите македонски епархии. Додека СПЦ инсистирала на враќање на нејзините стари епископи, пред се, на митрополитот Јован (поранешен четнички војвода и познат по својата асимилаторска политика), дотогаш Иницијативниот одбор решително се залагал на испразнетите места да дојдат Македонски епископи.
Во 1957 година во кординација со Доситеј, Иницијативниот одбор за организирање на МПЦ се согласил со СПЦ да ја усогласи организацијата во македонските епархии, во согласност со Уставот на СПЦ, а на патријархот српски Викентиј да му се признае статус администратор на трите епархии. Истовремено Синодот на СПЦ се обврзал на наредното Собрание на Светиот архијерејски собир (во мај 1958 година) да се изврши избор на Македонци архијереји за сите три епархии. Иницијативниот одбор сметал дека на ваков начин конечно ќе се оствари идејата на Првиот македонски црковен народен собир од 1945 година и на Свештеничкото собрание на македонските свештеници од 1946 година.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 1960
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 1960 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоиле медали. Најуспешна нација на игрите била репрезентацијата на Советскиот Сојуз, која освоила 7 златни од вкупно 21 медал.
Архиепископ Охридски и Македонски г.г. Доситеј II
Период по војната
По договорот меѓу Одборот и Доситеј во април 1958 година, во канонска визитација на Македонија била висока црковна делегација на СПЦ, која ја претставувале патријархот Викентиј, епископот Јован, епископот Хризостон и викарниот епископ Доситеј. За време на оваа посета било покренато македонското црковно прашање. Но неочекувано, за разлика од изјавите на патријархот Викентиј при посетата на Македонија, во мај 1958 година, Светиот архијерејски синод на СПЦ донел спротивни одлуки.
По ваквото нагло свртување на политиката на СПЦ, Одборот одлучил да свика Црковно-народен собир на кој ќе поднесе извештај за својата работа, но и да ја возобнови Охридската архиепископија. За тоа се правеле сериозни подготовки и во јули 1958 година бил свикан Собирот. Тоа било едно од најсложените прашања, кои требало да бидат во согласност со канонските правила, но и според желбите на народот кој барал идниот поглавар да биде Македонец. Единствена соодветна личност со совршено минато, монашко искуство и безброј искушенија бил самиот Доситеј.
Вториот црковно-народен собор се одржал во Охрид на 4 октомври 1958 година. На собирот учествувале вкупно 219 делегати (свештеници и мирјани). На соборот во црквата „Св Софија“ била донесена Одлуката за возобновување на Охридската архиепископија.
Архиепископ на македонската црква
Откако се донела Одлука за возобновување на Охридската архиепископија, а во согласност на одлуката изборот на митрополитот и епархиските архијереји да биде од средината на своите домашни синови, Доситеј бил предложен за прв поглавар на Македонската православна црква и едногласно бил избран со титула Архиепископ Охридски и Скопски и прв Митрополит Македонски. За време на изборот биеле сите канбани во Охрид. По појавувањето на Доситеј во Света Софија, Нестор Поповски официјално му ја соопштил Одлуката за возобновување на Охридската архиепископија и Одлуката за избор на прв поглавар на Македонската православна црква.
Во негово време од темел била возобновена Црквата, со сите нејзини витални органи: епархиите, епископатот, свештенството, црковните општини во татковината и во дијаспората, црквите и манастирите, образованието и просветата. Во 1967 била отворена Богословијата, а во 1977 година Богословскиот факултет во Скопје.
Починал на 20 мај 1981 година.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 1960
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
Петре Бакевски
Петре Бакевски (, -, ) — македонски поет, раскажувач, публицист и театарски критичар.
Животопис
Петре Бакевски е роден во Кавадарци на година. Работел како новинар, театарски критичар и уредник. Бил уредник на Културната рубрика на весникот „Вечер“. Бил директор и главен уредник на Книгоиздателството Детска радост при НИП Нова Македонија. Бил претседател на Советот на СВП. Член на ДПМ од 1974 година. Автор е на книгите: Пат до летото (поезија, 1972), Земјољубец (поезија, 1975), Крикот на паунот (поезија, 1982), Премиери (театарски критики, 1983), Раскината карта (поезија, 1984), Лицето на времето (поезија, 1985), Лица и маски (театарски критики, 1988), Замаглен поглед од несоници (поезија, 1990), Сенката на сонот (поезија, 1990), Те а Ма са (поезија, 1991), Живи ѕвезди (поезија, 1992), Низ златниот прстен на сонцето (поезија, 1994), Во сенката на мечот (поезија, 1994), Покосница (поезија, 1995), Сто сонети (1997), Вавилон (либрето за симфониска поема, 1997), Елегии (1998), Балади (1999), Гламни (новели, 2000). Добитник на наградите: „13 ноември“, „Браќа Миладиновци“, „Кочо Рацин“. Негова ќерка била новинарката Неда Бакевска Виллалба. По долго боледување починал во Скопје на 25 август 2001 на 64-годишна возраст.
Список на државни гесла
Ова е список на национални гесла на земјите. Овие се јавуваат на места како грбови, монети и банкноти. Некои земји одбрале да немаат гесло.
Epilachninae
Епилахнините (Epilachninae) се потсемејство на семејството на бубамарите, од редот тврдокрилци. Површно, тие изгледаат многу како другите бубамари во поголемата подмладок Коксинелини, но тие се разликуваат во нивната биологија, по тоа што членовите на потсемејството се во голема мерка или целосно тревопасни животни, а не се грабливци. Според тоа, неколку членови на потсемејството се штетници за земјоделските култури, а понекогаш предизвикуваат и сериозни загуби на земјоделски култури.
Преглед
Епилахнините сочинуваат околу 16% од опишаните видови на бубамари. Нивната идентификација не е проблем во областа кога се испитуваат рутинските штетни култури, затоа што тие се селективни во исхраната, но дефинирањето на единка фатена надвор од јатото може да биде проблематично. Нивните обележја не се доследни, така што идентификацијата понекогаш може да е несигурна. За сигурна идентификација, треба да се прибегне кон дисекција за да изврши увид во гениталиите или да се изврши преглед на јајцата и ларвите, кои честопати се полесни за идентификување од возрасните.
Таксономијата на епилахнините во моментот не е сигурна, и иако има малку несогласувања во врска со нивниот статус на членови на коксинелините, разни автори не се согласни во родот кој им се припишува. На пример, соланофила сега се вклучени во епилахна. Како што е во моментов случајот, исходот за тоа каде ќе бидат вклучени зависи од испитувањето на нуклеинска киселина. Засега, двата рода епилахна и хеносепилахна се јасно утврдени дека веројатно претставуваат монофилетична група, но родот субкокинела воопшто не припаѓа во епилахина. Субкокинела била вклучена во епилахнини врз основа на морфологијата, особено поради деловите од устата, но сличноста веројатно се појавила поради прилагодување кон растителна исхрана.
Биологија
Епилахнините се најпознати како штетници на земјоделски култури од семејствата зрнци и тикви, но како група се хранат со многу поширок спектар на растенија. Сепак, повеќето видови во потсемејството се монофагни, односно се хранат со само еден вид растенија или тесен опсег на тесно поврзани видови. Меѓу земјоделските растенија што ги напаѓаат се зрната на пченката, и мешунките како грав, вклучително и соја. Други напаѓаат спанаќ, а некои се хранат со зелки и памук.
Спротивно на тоа, одредени видови на хеносепилахна се природна контрола на штетни трња, а всушност повеќето епилахнини напаѓаат растенија кои не се земјоделски интерес.
Општо земено, членовите на епилахнините напаѓаат растенија со грицкање на горната страна од листот, во голема мера оставајќи ги недопрени поголемите вени и поголемиот дел од епидермисот. Како по правило, бубачките (т.е. возрасните единки) се хранат со горната површина од листот, додека ларвите се хранат со долната површина. Секој вид остава карактеристични траги на листот додека јаде. На пример, оние што се хранат со пченка грицкаат долги ленти паралелно со вените на растението. Оние што се хранат со лисја на зрнци оставаат мали полукругови на листот.
Контрола
Како и многу други бубачки, епилахнините се домаќини на паразитоидни оси кои ги напаѓаат јајцата или ларвите. Некои грабливи бубачки од семејствотоPentatomidae исто така ги напаѓаат ларвите. Онаму каде растенијата се здрави и се присутни природните непријатели, не е препорачливо често да се применуваат инсектициди, делумно затоа што пестицидите ги убиваат и грабливците.
Родови
Потсемејство Epivertini
Потсемејство Madaini
Влак (Белица)
Влак или Кај Манастирот — археолошко наоѓалиште во поречкото село Белица. Претставува средновековна некропола
Епидемија (филм од 1995)
„Епидемија“ (англиски: Outbreak) е американски филм од 1995 година, во режија на Волфганг Петерсен. Главните улоги ги толкуваат: Дастин Хофман, Кевин Спејси, Рене Русо, Морган Фримен, Куба Гудинг и Доналд Сатерленд.
Миладин Стевановиќ
Миладин Стевановиќ (роден 11 февруари 1996 година) е српски професионален фудбалер кој игра како дефанзивец за Чукарички. Тој е способен да игра како централен дефанзивец или како бек на десната страна.
Епидемија (филм од 1995)
Содржина
Во јули 1967 година, во долината на реката Мотаба во Заир, се појавува стопроцентно смртоносен вирус, наречен вирусот „Мотаба“. Вирусот е толку опасен што заболените умираат во рок од три дена поради обилно крварење на внатрешните органи. Корумпираниот генерал Доналд Мек Клинток (го игра Сатерленд) наредува над долината да се фрлат запаливи бомби со цел да се спречи натамошното ширење на зарзата, иако генералот Бил Форд (го игра Фримен) се противи на тој план.
Франческо Фео
Франческо Фео (1691 – 28 јануари 1761) бил италијански композитор, познат главно по неговите опери. Тој бил роден и умрел во Неапол, каде што биле премиерно прикажани повеќето негови опери.
Епидемија (филм од 1995)
Содржина
Во 1994 година, повторно се појавува истиот вирус во долината на реката Мотаба. Во институтот на американската војска за истражување на смртоносни инфекции, полковникот Сем Дениелс (го игра Хофман) го истражува вирусот „Мотаба“, а слични истражувања прави и неговата поранешна жена (ја игра Русо), која работи во истражувачки центар во Атланта. проблемите настануваат кога едне мајмун, којшто го носи вирусот, побегнува од лабораторијата...
Миладин Стевановиќ
Партизан
Роден во Биелина, Стевановиќ дошол во Партизан во август 2008 година, при што бил првпат пријавен. Во август 2013 година, Стевановиќ го потпишал својот прв професионален договор со Партизан, на тригодишен договор. Стевановиќ веднаш бил позајмен на Телеоптик, покрај Мирослав Богошавац.
Франческо Фео
Животот
Фео студирал музика на Конзерваториумот на Санта Марија дела Пиета во Неапол, почнувајќи од 3 септември 1704 година. Меѓу другите композитори што ги запознал биле Леонардо Лео, Џузепе де Мајо (кој подоцна се оженил со неговата внука) и Николо Џомели. Негов прв учител бил Андреа Басо, а по 1705 година Никола Фаго, кој штотуку бил назначен. Фео останал на конзерваториумот извесно време, околу 1712 година.
Миладин Стевановиќ
Партизан
Стевановиќ го направил своето официјално деби за Партизан на натпревар од Лигата на Европа на УЕФА против Бешикташ на 23 октомври 2014 година. Три дена подоцна, Стевановиќ го одиграл првиот натпревар во српската Суперлига против Јагодина. На 6 ноември 2014 година, Стевановиќ го одиграл својот втор натпревар во Лигата на Европа 2014–15 на УЕФА против Бешикташ на Олимпискиот стадион Ататурк пораз од 2–1 на гостински терен. На 20 март 2016 година, тој го постигнал својот прв натпреварувачки гол за клубот и израмнување на натпреварот во победата од 1–2 на гости против Чукарички.
Франческо Фео
Животот
Во 1713 година ја претставил својата прва опера, L'amor tirannico, ossia Zenobia (Тиранска љубов или Зенобиј ), а за карневалот од 1714 година Il martirio di Santa Caterina (Мачеништвото на Света Катерина Египетска), ораториум. Неговата слава почнала да се зголемува со светите дела за локалните цркви, како што е неговата Миса дефункторум (Мис на реквием) во 1718 година, и со неговите рецитативи, арии и комични сцени за изведби на опери од други композитори кога биле поставени во Неапол. Во 1719 година, Фео ја напишал La forza della virtù (Моќта на доблеста), а потоа и неговата опера серија Teuzzone во 1720 година. Вистинската слава дошла само со неговата оперска серија Siface, re di Numidia (Сифакс, кралот на Нумидија), за театарот Сан Бартоломео во 1723 година. Либретото бил првиот обид за драма по музика на 25-годишниот Пјетро Метастасио, кој штотуку пристигнал во Неапол.
Со неговата зголемена популарност, Фео бил назначен за учител во Конзерваториумот на Сант Онофрио а Порта Капуана, каде што работел заедно со Габриеле Прота и ја презел функцијата од Никола Грило. Во следните шеснаесет години тој станал познат како еден од најважните учители во Неапол. Меѓу неговите ученици на Сант Онофрио биле Николо Џомели, Никола Сабатино, Матео Капраника и Џенаро Мана. Во 1739 година го напуштил Сант Онофрио за да предава на Конзерваториумот на Повери ди Гесу Кристо, за да го замени Франческо Дуранте кој штотуку се пензионирал. Фео останал таму до 1743 година, со помош на Алфонсо Каги, а подоцна и Џироламо Абос. За време на неговото време таму, тој ги подучувал Џакомо Инсангвин и Џан Франческо де Мајо.
Миладин Стевановиќ
Репрезентативна кариера
Стевановиќ ја претставувал Србија на УЕФА првенството до 19 години 2014 година, елиминиран во полуфиналето од Португалија по изведувањето пенали.
Франческо Фео
Животот
Фео ги напишал повеќето од неговите ораториуми помеѓу 1723 и 1743 година, заедно со добар дел од неговите кантати и многу друга света музика. Неговиот најпознат ораториум бил Сан Франческо Салесио, Апостоло дел Шаблаис (Свети Франциско де Салес, апостол од Шабле, 1734), кој бил изведен многупати во следните дваесетина години низ Италија. За Рим и Торино напишал уште шест оперски серии и неколку интермеци. Исто како што на неговиот пријател Џовани Батиста Перголези бил нарачан во 1734-35 година од страна на Кавалиери дела Вергине деи Долори да напише нов Стабат Матер за да го замени немодерниот напишан од Алесандро Скарлати, така и Фео добил задача да ја замени Страста на Свети Јован на Скарлати. Фео го составил серенатот Орест и Полиница за Мадрид во 1738 година, а за отците на светиот крст во Прага го напишал ораториумот La distruzione dell'esercito dei Cananei con la morte di Sisara (Уништувањето на ханаанската армија и смртта на Сисара, 1739). Неговата последна опера, Арсаче, била изведена во Торино за повторното отворање на Театро Реџо во 1740 година. Неговиот последен ораториум, Рут, бил изведен во Рим во 1743 година.
Миладин Стевановиќ
Светско првенство до 20 години во 2015
На 10 јуни 2015 година, Стевановиќ го направил своето деби во осминафиналето на Светското првенство до 20 години на ФИФА 2015 против Унгарија како замена за Станиша Мандиќ. На 14 јуни 2015 година во четвртфиналето, тој одиграл цели 120 минути против Соединетите Американски Држави. На 20 јуни 2015 година во финалето Србија победил против Бразил и го освоил овој турнир по 28 години. Покрај него, во српскиот победнички тим биле уште двајца играчи на Партизан: Иван Шапоњиќ и Андрија Живковиќ.
Франческо Фео
Животот
Во 1743 година, Poveri di Gesù Cristo бил укинат и претворен во семинарија. Фео се повлекол од наставата, но продолжил да компонира света музика за неаполските цркви, вклучувајќи ја и Сантисима Анунзијата Маџоре, каде што станал маестро ди капела во 1726 година. Неговата последна композиција со автограм била Quoniam tu solus sanctus (За само ти си свет), 1760 година, за тенор и жици.
Песни
опери:
846
846 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 846 година од новата ера, 846. од првиот милениум, 46. од IX век и седма од 840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6354 и 6355 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5596 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4606 и 4607 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1599.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 846 година се протега во 3482 и 3483, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3542 и 3543 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1389. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 231 и 232 исламска година.
Мејанкиели
Мејанкиели (meänkieli = „наш јазик“) е јазик (или збир од дијалекти) во групата на угрофинските јазици што се зборува во Шведска. Има доста сличности со дијалектите на финскиот јазик но денес не се смета за таков и е признат како малцински јазик во Шведска. Јазикот често се нарекува и како торне-долински јазик.
Мејанкиели се одделил од финскиот јазик во XIX и XX век. Содржи доста заемки од други јазици, најчесто од шведскиот.
Мануел де Фаља
Мануел де Фаља (Manuel de Falla, полно име: Manuel María de los Dolores Falla y Matheu; Кадис, - Алта Грасија, Аргентина, ), шпански композитор, еден од најзначајните личности на поновата шпанска музика. Неговите дела претставуваат синтеза на андалузискиот музички фолклор на францускиот импресионизам. Автор е на операта „Краток живот“ и на балетите „Трогирска шапка“ и „Љубовната волшебничка“. Пишуваше и клавирски композиции и соло песни.
Камењарче
Опис
Камењарчето е мала набиена птица со должина од 22 до 24 см, распон на крилјата од 50 до 57 см и тежина од 85 до 150 грама. Темниот, клинест клун е долг 2-2.5 см и благо свиен нагоре. Нозете се кратки, 3.5 см, светлопортокалови. Во сите сезони, пердувите шарени во кафеави нијанси со црно и бело. Во сезона на парење, грбот им е црвеникаво-кафеав со црни шарки. Главата е претежно бела со црни линии на круната и црни дамки на лицето. Градите се претежно црни со бело од страните. Остатокот од долниот дел е бел. При лет, се гледа бело под крилјата, со дамка во близина на основата и белиот долен грб, под опашката и опашката со темни краеви. Женките се малку посветли од мажјаците со покафеава глава и повеќе линии. Вон сезоната на парење птиците се посветли и имаат сивокафеави горни делови прошарани со црно и темна глава со малку бело.
Птиците од подвидот morinella се помали со потемни горни делови и помалку линии на круната.
Камењарчето има продолжителен, растреперен повик, и во сезоната на парење разговорливо-тревожен повик.
Распространетост
Камењарчето се размножува во арктичките предели, близу до крајбрежјата, не повеќе од неколку километри од морето. Подвидот A. i. morinella живее во северна Алјаска и арктичка Канада. A. i. interpres се размножува во западна Алјаска, Гренланд, Норвешка, Данска, Шведска, Финска, Естонија и северна Русија.
Во Америка, овој вид зимува на крајбрежјата од Вашингтон и Масачусетс и до најјужниот дел на Јужна Америка. Во Европа зимува во западните региони на Исланд, и на југот од Норвешка и Данска. Во мал број се среќаваат на крајбрежјата во Средоземјето. Во Африка е вообичаена сè до најјужните делови и во поголем дел од островите. Во Азија, пак, зимува на југ, во Кина, Јапонија, како и во Тасманија, Нов Зеланд и на многу тихоокеански острови.
Исхрана
Камењарчињата обично се хранат со инсекти во текот на летото, иако нивната исхрана е проширена со други безрбетници како што се: ракови, мекотели, црви во другите сезони.
Исто така, забележано е дека ловат јајца од други птици, како галеби, патки, и поретко од други камењарчиња. Тие одат во незаштитеното гнездо и со клунот го дупнуваат јајцето и му ја јадат содржината.
При исхраната, оваа птица е забележано дека користи различни начини на поведение за да дојде до својот плен. Тие може да се сместат во 6 основни категории::
Постојат докази дека начините на исхрана се разликуваат врз основа на поединечните способности, полот, па дури и социјалниот статус во однос на другите птици. Во една проучувана група, доминантните поединци се хранеле со „разгонување“ и ги спречувале подредените да ловат на ист начин. Кога овие доминантни птици биле привремено отстранети, некои од подредените започнале со техниката „разгонување“, а кај другите немало промена во начинот на хранење.
Агресија и одбрана на територијата
Кога се харнат, камењарчињата усвојуваат различни пози кои се показател на нивната доминација. Спуштената опашка и подгрбавениот став се поврзуваат со агресивност, односно со доминантна единка.
Декорациите на пердувите на камењарчето имаат голем број и необични комбинации во однос на другите крајбрежни птици. Тие ги користат овие единствени декорации за препознавање и дискриминирање на натрапниците од други територии. Кога е поставен лажен модел на птица на територијата на камењарчиња, помала веројатност за агресивен напад има ако таа е обоена со боите на камењарче од соседството.
Живеалиште и поведение
Во врска со зимувалиштата, камењарчињата се особено верни на определената локација. Во труд објавен 2009 година кој ги истражувал зимувалиштата на овие птици е утврдено дека дури 95% од птиците се вратиле на истото место следната есен. Истата студија, потврдува дека овој вид е најдолговечен од сите крајбрежни птици, со стапка на смртност под 15% (на возрасните птици). Просечниот животен век е 9 години, а највозрасната регистирана птица била стара 19 години и 2 месеца.
Камењарчињата имаат разновидна исхрана во која се вклучени и мрши, јајца, растенија, но претежно се хранат со инсекти и други безрбетници. Кога се хранат, обично се во јато.
Размножување
Овие птици се моногамни и парот може да живее заедно повеќе од една сезона. Гнездото е плитко („гребнатинка“), често поставено со малку лисје. Тоа е околу 11 см долго и 3 длабоко. Може да биде изградено меѓу вегетација или на голи каменливи или карпести места.
Имаат само едно легло од 2-5 (најчесто 4) јајца. Тие се мазни, малку сјајни и варираат во боите, но претежно се светлозеленокафеави со темнокафеави дамки. Инкубацијата започнува откако ќе се снесе првото јајце и трае 22-24 дена. Претежно женката ги лежи, но и мажјакот помага, особено при крајот.
Малечките го напуштаат гнездото брзо по испилувањето, можат сами да се хранат, но се заштитувани од мажјакот. Со перје се здобиваат по 19-21 ден.
Минојска уметност
Минојска Уметност Минојската уметност почнала да се развива околу 3000г. п.н.е. , а својот врв го достигнала околу 1500г. п..н.е. на грчкиот остров Крит. Најпознати наоѓалишта се: Кносос, Фестос и Агиа Триада.
Минојската цивилизација е една од најбогатите и најнеобичните во Егејскиот свет. Главното божество на минојците било од женски род, а тоа е култот на големата мајка или богинка на плодноста. Минојците не граделе храмови ниту големи култни статуи дури и делата со мали димензии се многу ретки. Ликовите најчесто се полни со живот, фигурите се обоени, со големи очи и карактеристични конусни фустани.
Во третиот милениум п.н.е. минојците биле во контакт со Еѓипjаните и под нивно влијание после 2000 години развиле писмо и градска култура. Името го добиле по легендарниот крал Минос. Минојската уметност е декоративна уметност, со силно чувство за живот, и љубов кон природата што претставува контраст на египетската уметност која се стреми кон озбилност и постојаност.
Наслов
Сликарство: Од сите видови уметност за минојците најзначајно е ѕидното сликарство. Големиот број вакви дела се со сцени од природата на кој се прикажани птици или животни. Исто така се прикажува и присуство на божествените сили и морски животни. Се боело континуирано, цртежот е мек без сенки. Во периодот од 2000 до 1700г. п.н.е. на Крит се јавува познатата грнчарија препознатлива по својата техничка совршеност, спирална орнаментика со апстрактни шари. Подоцна почнале да сликаат теми од растителниот и животинскиот свет: риби школку итн. Попознати дела се : На една од фреските во палатата во Кносос е претставен акробат кој прескокнува преку бикот и тоа претставува обредна игра. Бикот е голем со импресивна снага и сила, а додека акробатот е со витко тело. На оваа фреска има претстава на риба и делфин. Оваа слика уште се нарекува и “живот во морето”. Се наоѓа во палатата во Минос на Крит.
Релјеф:
Релјефот во Минојската уметност е работен во штуко декорација. Плиток е и е близок со фреските. Боен е со јаки бои, а сенките се ретки. Најпознат релјеф е “вазата со жетварите”. Долниот дел на вазата е изгубен. На овој релјеф се прикажани витки мускулести мажи како одат еден зад друг и со себе носат некое оружје со долга дршка најверојатно коса. Прикажани се и тројца пејачи како гласно пеат. На овој релјеф посебно е нагласена радоста и физичката напнатост на жетварите.
Вајарство:
Скулптурата е со мали размери и е тридимензионална. Минојците работеле и експериментирале со повеќе материјали меќу кои: мермер, печена земја, злато, бронза, еленски рогови итн. Најпознато дело е “Змиската богинка” изработена од фајанс во 1600г. п.н.е. Ова е претстава на женска фигура со тесен струк, фронтален став, бујни гради и широки колкови, сите овие особини се симбол за женственост. Богинката во рацете држи змии и изведува некој ритуал. Змиите кој ги држи се симбол на машката плодност. Исто така многу често оваа скулптура се нарекува и Горгона.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1959 (Аргентина)
Јужноамериканско првенство во фудбал 1959 — 26-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Уругвај од 7 март до 4 април 1959 година. На турнирот учествувале 7 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Аргентина кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Бразил. Парагвај го освоил третото место. Пеле, репрезентативец на Бразил, бил најдобар стрелец со осум голови. .
Учесници
На турнирот учествувале 7 репрезентации: домакин Аргентина, Перу, Уругвај, Чиле, Бразил, Боливија и Парагвај. Колумбија и Еквадор не учествувале на турнирот. Се применил т.н. Бергеров систем според кој шампион станува онаа екипа која ќе освои најмногу бодови.
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
Национална ботаничка градина на Латвија
Историја
Сегашната градина е основана во 1956 година, но нејзините почетоци се од 1836 година, кога Кристијан Вилхелм Шох основал комерцијален расадник, кој подоцна бил преселен во Саласпилс. Пред Втората светска војна, тој беше најголемиот расадник во балтичките држави. Во 1944 година расадникот бил претворен во државна експериментална градина, а во 1956 година државната експериментална градина станала ботаничка градина на Латвиската академија на науките. Од повторното воспоставување на независноста на Латвија во 1992 година, таа служи како Национална ботаничка градина на Латвија.
Опис
Националната ботаничка градина на Латвија ги има следните главни задачи: "истражувања во ботаниката и украсното градинарство, збирки на растенија, воведување на нови видови на растенија, истражувања во генетиката, одгледувањето, информирање и популаризација на резултатите од истражувањата". Таа е најголемата ботаничка градина во балтичките држави и опфаќа површина од речиси 130 хектари (320 ари). Таа содржи повеќе од 14.000 растителни таксони, кои вклучуваат повеќе од 5.000 дрвја и околу 1.400 растенија одгледувани во стаклена градина. Покрај својата научна цел, Националната ботаничка градина е исто така популарен парк за рекреација.
Веселинка Малинска
Веселинка Малинска (Куманово, 4 јануари 1917 - Скопје, 12 ноември 1987) — македонска комунистка, учесничка во НОВ и вршител на политички функции по ослободувањето. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Животопис
Како член на СКОЈ (1933) и секретар на скоевски актив (1934), била уапсена (јануари-февруари 1936) и спроведена во истражниот затвор во Скопје и во Ада Циганлија (Белград). Ја завршила Трговската академија во Ниш. Како член на КПЈ (1936) и студент на Високата економско-комерцијална школа во Загреб, била истакнат активист во кумановското студентско друштво (во летото 1937) и била избрана за член на МК на КПЈ во Куманово. Подоцна студирала во Белград (1939), каде што била секретар на Месниот одбор на Народната помош (1940-1941).
По Ослободувањето била секретар на Главниот одбор на АФЖ за Македонија (од 15 декември 1944), ја завршила Вишата политичка школа „Ѓуро Ѓаковиќ“ во Белград, била главен и одговорен уредник на весникот „Нова Македонија“, директор на Радио Скопје (од 1 април 1952 до 25 ноември 1961), претседател на Здружението на новинарите на Македонија, потпретседател на Главниот одбор на ССРНМ, член на Извршниот совет на Собранието на СРМ (од 1963 и 1965 година), републички и сојузен пратеник, член на Претседателството на ЦК на СКМ, претседател на Универзитетскиот совет на Универзитетот „Кирил и Методиј“ во Скопје и член на Претседателството на СРМ.
Синхронизирано пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - слободно поединечно
Резултати
Прелиминарните рунди се одржаа во 09:00 по месно време. Финалето се одржа во 19:00.
Зелената ги означува финалистите
Личка Пљешивица
Личка Пљешивица е планина во Хрватска, чиј помал дел се наоѓа на граница со Босна и Херцеговина. Се простира во правец северозапад-југоисток од Плитвичките езера до Зрмања, и ја одделува Лика од Поуње. Личка Пљешивица му припаѓа на Динарскиот венец. Поголем дел од нејзината површина е покриена со густи шуми.
Најзначајни врвови на Личка Пљешивица се наоѓаат на почетокот и на крајот на планинскиот венец:
Стојче Балкански
Стојче Балкански — македонски поет и романописец.
Личка Пљешивица
Во 16 век за Личка Пљешивица се користело името Ѓаволска градина. За време на турските војни одиграла важна улога како природна бариера, а хрватските војници се служеле со нејзините бразди и врвови за спречување на продорот на Османлиите во слободната хрватска територија.
Стојче Балкански
Животопис
Стојче Балкански е роден во Струмица на година. Завршил Филолошки факултет. Вработен во Собранието на Струмица. Член на ДПМ од 1994 година. Автор е на книгите: Бранување на крвта (поезија, 1973), Исповед на крвта (поезија, 1982), Крвави камбани (поезија, 1984), Безмежен сон (поезија, 1992), Дослед и непокор (поезија, 1992), Проколната долина (роман, 1992), Жаровни бездни (поезија, 1994), Расплакана долина (поезија, 1995), Бессонија и лузни (поезија, 1996), Лузнево доба (роман, 1996).
Владо Гичев
Работното искуство го започнал во 1988 г. како компјутерски програмер во Трговско претпријатие „Tуртел” во Штип. Во 1993 година се вработил на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” - Скопје, Рударско-геолошки факултет во Штип како асистент, а од 2000 г. до 2005 г. работи како асистент во истражување и настава на Univеr. of Southern California, Civil Eng. Dept., Los Angeles CA. Своето работно искуство го продолжил како доцент и раководител на Катедрата за механика и рудничка механизација на Факултетот за рударство, геологија и политехника на Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип, а денес е декан на Факултетот за информатика при Универзитетот „Гоце Делчев“ - Штип.
Наставна област
Проф. д-р Владо Гичев е професор на повеќе предмети на Факултет за информатика, поврзани со неговиот интерес во науката: Нумерички методи, Основи на програмирање (Структурно програмирање), Сметачки алатки во инженерството, Објектно-ориентирано програмирање, како и на Факултетот за рударство, геологија и политехника: Техничка механика, Јакост на материјали, Градежништво во рударството.
Членува во професионалните асоцијации: Интернационална работна група за ротациона сеизмологија и Македонско друштво за применета механика.
Квенски јазик
Квен фински јазик или квенски јазик — дел од групата на угрофински јазици што го говорат Квенците во северна Норвешка. Квен финскиот јазик е сличен со фински јазик и е признат како малцински јазик во Норвешка. Некои јазичари го вметнуваат јазикот и во дијалектологијата на фински јазик.
Оверосаурус
Опис
Оверосаурусот бил опишан и именуван од Родолфо А. Корија, Леонардо С. Филипи, Луис М. Чиапе, Родолфо Гарсија и Андреја Б. Аркучи во 2013 година. Овој вид е познат исклучиво од холотипот MAU-Pv-CO-439 кој се состои од целосно артикулирана 'рбетна серија од 10-тиот вратен до 20-тиот каудален пршлен, ребрата на последните три цервикални пршлени, шест десни дорзални ребра (артикулирани со нивните соодветни дорзални пршлени 2,3,4,5,8,9), пет леви дорзални ребра (артикулирани со нивните соодветни грбни пршлени 2,3,4,5,8), проксималните делови на грбните ребра на двете страни на грбните пршлени 9 и 10, целосна десна илибедрена коска и фрагментиран лев илиум. Поточно, 'рбетниот серијал ги вклучува последните четири цервикални пршлени, десет грбни пршлени, шест сакрални пршлени и дваесет каудални пршлени. Неговата карлица се состои од шест споени сакрални пршлени.
Класификација
Оверосаурусот бил диференциран од другите титаносаурусни таксони користејќи единствена комбинација на карактери присутни во бедрената коска и во цервикалните, дорзалните и пршлените на опашката..Филогенетска анализа на Литостротија го поставува Оверосаурусит во Аелосауридите, како сестрински таксон на монофилетична група формирана од страна Гондванатитан, Питекунсаурус и Аеолосаурус.
Провидност и појава
Единствениот познат примерок од Overosaurus paradasorum е пронајден во месноста Серо Оверо во Патагонија, Аргентина. Примерокот бил собран во 2002 година од истражувачи од Музејот Кармен Фунес, Музејот Аргентино Урквиза и Природонаучниот музеј на округот Лос Анџелес, во копнени седименти депонирани за време на етапата кампан од доцниот период на Креда, приближно од 84 до 78 милиони години. Овој примерок е сместен во колекцијата на Музејот Аргентино Уркиза во Неукен, Аргентина. Примерокот го пронајделе Карлос Парада и неговото семејството, кои пружиле логистичка поддршка на музејскиот персонал како и помош при теренска работа. Месноста Серо Оверо првично била пријавена како во составот на Анаклото формацијата на групата Неукен но сега се припишува на формацијата Бахо де ла Карпа.
Ментол
Ментолот е органско соединение добиено по синтетски пат или од нане.
Беверн
Беверн може да се однесува на следниве места во Германија:
Беверн (Холштајн)
Беверн (Bevern) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Планиница
Планиница или Липлак (Φύσκα, Фиска, до 1927 Πλανίτσα, Планица) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри североисточно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на планината Круша. Селото се наоѓа на надморска височина од 369 метри.
Историја
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 640 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото настрадало од страна на грчките војски а самото македонско и муслиманско население било принудено да побегне од своите домови. . Во Бугарија се иселиле 30 семејства и околу 150 жители во Горни Воден, Асеновград
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 230 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 234 жител.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1926 година, селото било преименувано во Фиска.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 318 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 619 жители.
Хектор Берлиоз
Хектор Берлиоз (Ла-Кот Сент Андре, - Париз, ) бил француски композитор, и музички писател, творец на француската програмска музика, се смета за водач и основач на музичкиот романтизам во кој извршил големо влијание врз европската музика.
Негови најпознати дела се : Оперите: „Тројанци во Картагина“, „Бенвенуто Челини“, „Проклетството на Фауст“ и „Драмска легенда“. Симфониите: „Фантастична симфонија“ „Харолд во Италија“, и „Ромео и Јулија“.
Зул
Зул (Suhl) — град во Тирингија, Германија.
Историја
Првпат се споменал во 1318, додека грбот на градот од 1365 покажува два чекани, означувајќи ја најважната економска дејност на градот: обработка на металот. Правата на град ги добил во 1527.
Зул бил главен град на југозападниот округ во ГДР „Округ Зул“ од 1952 до 1990.