cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
443 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 443 година се протега во 2193 и 2194, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2253 и 2254 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 100. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1097 и 1096 исламска година пред хиџра.
Попова Шапка
Попова Шапка — зимско-рекреативен центар во северозападниот дел на Македонија, именуван според истоимениот врв (1780 м) на Шар Планина кој се наоѓа во непосредна близина. Се одликува со голем број на сончеви денови во текот на целата година и со снег од ноември до мај. Административно влегува во атарот на селото Лисец, кое лежи пониско.
Видикот од Попова Шапка е отворен кон соседните планини Јакупица и Солунска Глава (2540 м), а во подножјето се наоѓа Полошката Котлина.
Сместувачки капацитети
До Втората светска војна единствен објект на Попова Шапка бил Планинарскиот дом свечено пуштен во употреба на 11 ноември 1934 година, за кој во еден новински напис од 1940 година се истакнува дека може да прими околу 130 луѓе, нема струја, но е поврзан со телефонска линија со Тетово, а преноќување чинело 5-6 динари за членови на планинарско друштво, 10-25 динари за сите други (зависно од тоа дали сместувањето е засебно или групно). Полн пансион чинел 32 динари. Превозот од Тетово траел 3 часа, а бил со изнајмен коњ за 10-20 динари до селото Лисец, па оттука до домот можело да се оди пешки.
На Попова Шапка се изградени хотелите „Попова Шапка“, „Тетекс“, „Славија“, „Бора“ и други одморалишта. Во непосредна близина на Попова Шапка се наоѓаат местата Јелак, Лешница и Церипашина.
Спортски манифестации
На Попова Шапка традиционалната се одржува манифестацијата „Шарпланински куп“.
Летно време се одржува планински велосипедски маратон „Шарски Води“, со почеток на Попова Шапка и крај во Бунец на Маврово. Традиционален меѓународен скијачки „Меморијал Стеве Илиески – Караѓуле“ Скијачкиот центар Попова Шапка располага со скијачки патеки во должина од 35 км, три хомогенизирани патеки според стандардите на ФИС, со 9 скилифтови и 2 двоседишници. ̹̹ Скијачките ̹патеки се погодни за повеќе ски-дисциплини, а посебно се привлечни за скијачи-рекреативци.
Швајницер Флис
Швајницер Флис е река во Бранденбург, Германија.
Филм за пчелата (филм)
Филм за пчелата (англиски: Bee Movie) е компјутерски анимација – комедија филм од 2007 год. Филмот е номиниран за најдобар анимиран филм на Златен Глобус. Во филмот, гласовите ги позајмуваат Рене Зелвегер, Џери Сеинфилд, Метју Бродерик, Крис Рок и др.
Ренке
Ренке (словенечки: Renke) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Знаме на Палестина
Знамето на Палестина е дизајнирано во 1916 за време на арапската побуна против Отоманското Царство. Во 1917 година е користено како знаме на арапското национално движење. Во 1948 година владата на цела Палестина повторно го усвоила знамето, а во 1964 година е усвоено како знаме на палестинскиот народ. Во 1988 година знамето станало официјално знаме на Палестина.
Знамето се состои од три хоризонтални линии со панарапски бои (црна, бела и зелена) и црвен триаголник на левата страна.
Лондон
Лондон (London) — главен град на Англија и на Обединетото Кралство, а според некои пресметки, воедно е и најголемиот град во Обединетото Кралство и најголемата урбанизирана зона во Европска Унија. Се наоѓа на реката Темза на подрачје каде постојат неселби веќе два милениуми. Историјата на Лондон почнува уште од времето на Римското Царство кога се смета дека бил основан од страна на Римјаните кои го нарекле Лондиниум. Античкото јадро на Лондон во голема мера ги има задржано своите граници. Од периодот на 19. век, името Лондон започнало да се однесува и на делот од градот кој се развивал околу јадрото. Лондон е еден од водечките глобални градови, со развиена уметност, трговија, образование, забава, мода, финансии, здравство, медиуми, професионални услуги, истражување и развој, туризам и транспортот кои придонесуваат за неговата важност.
Лондон е важно културно, економско и образовно средиште во Европа и во светот, а со него се Париз, Њујорк, Токио, се смета за еден од светските центри. Избран е за град-домаќин на Летните олимписки игри во 2012 г.
Лондон како тема во книжевноста
Во романот „Сликата на Доријан Греј“, Оскар Вајлд го опишува Лондон како сив, со милионско население, со валкани грешници и со блескави гревови.
Северномакедонско наречје
Северномакедонско наречје — едно од трите наречја на македонскиот јазик. Ова наречје се зборува на територијата на северна и североисточна Македонија, околу градовите Тетово, Скопје (Црногорија), Куманово, Кратово, Крива Паланка и Свети Николе. Наречјето се дели на две подгрупи и тоа: западна група и источна група.
Граници
На југ тие граничат со кочанскиот, штипскиот и велешкиот говор. Граничната линија во наjгруби црти оди (по правецот исток - запад) по вододелницата меѓу Брегалница и Злетовска Река, ја сече последнава јужно од Злетово и излегува на селото Судик. Ова е истовремено и границата мегу кочанскиот и кратовскиот говор. Меѓу штипскиот и овчеполскиот говор, границата оди по линијата Судик - Врсаково - Богословец. Овие се најјужни села каде што доминираат црти од овчеполскиот говор. Од Богословец границата оди кон северозапад по правецот на селата Кнежjе - Трстеник - Џидимирци, кои се наоѓаат западно од Свети Николе, а спрема скопската говорна област по правецот Џидимирци - Дивље - Горно Коњари - Миладиновци (Аџалари) - Буjковци. Во последниве две села готово подеднакво се употребуваат кумановски и скопски црти. Спрема Скопската Црногорија граничната линија поминува северно од Скопjе. Во селата Стаjковци, Црешево, Горно Оризари, Волково и Кучково, кои се наоѓаат сите на една линија, преовдадуваат црти од црногорскиот говор, негде повеќе, како на пример во Кучково и Горно Оризари, негде помалку. Областа меѓу Вардар до неговиот завоj северозападно од Радуша и Лепенец населена е со албански елемент. На север овие говори граничат со српската јазична територија. Јазичната граница оди приближно по линијата Шар - јужно од Качаник - Скопска Црна Гора - Козјак - Широка Планина - вододелницата меѓу Крива Река и Горна Пчиња - бугарската граница. Последни македонски населби спрема прешевската област се: Думановце, единствено македонско село меѓу албанските населби во кумановскиот дел на Црногоријата, Табановце, Алгуња, Пелинце, јужно од манастирот Прохор Пчински, а спрема Горна Пчиња: Буковљане, Длабочица, на кумановскиот дел и Герман, Нерав, Огут, Подржи Коњ, Луке на кривопаланечкиот. Источната граница на северните говори оди по државната граница меѓу Македонија и Бугарија. Сите овие говори во својата основа претставуваат еден посебен дијалектен тип. Од другите наши дијалекти со кои граничат на југ се разликуваат со ред и фонетски, морфолошки и синтаксички особености. Но исто така тие се разликуваат и од призренските и јужноморавските српски дијалекти со кои граничат на север и со коишто имаат повеќе органски врски.
Рејнато Пуно
'''Рејнато С. Пуно''' (роден ) — врховен судија на Филипините. Назначен е на 8 декември 2006 од страна на Претседателот Глорија Макапагал-Аројо, и е 23-тиот шеф на правдата. Пуно и пред оваа функција беше судија во Врховниот Суд како асоцијативен судија.
Калуѓерица
Калуѓерица — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 838 жители, со што селото се вбројува во големи села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Калуѓерица е големо село, сместено во јужниот дел на Радовишкото Поле, во јужниот дел на територијата на Општина Радовиш, чиј атар делумно се издига на источната страна на планината Смрдеш. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 350 метри. Од градот Радовиш е оддалечено 12 километри, додека од магистралата А4 помеѓу Радовиш и Струмица е оддалечено помалку од километар.
До селото води асфалтен пат.
Историја
Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 15,5 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 881 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 151 хектар, а на пасиштата само 55 хектари.
Во основа, селото има полјоделско-шумарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Калуѓерица живееле 290 жители од кои 190 Турци и 100 Македонци.
Според Димитар Гаџанов во 1916 година, во Калуѓерица живееле 379 жители, од кои 316 Турци и 63 Македонци.
Во 1961 година, Калуѓерица броела 572 жители, од кои 456 биле Македонци, 110 Турци и четири жители Срби, а во 1994 година преминало во големо село со 812 жители, од кои 697 биле Македонци и 113 жители Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 651 жител, од кои 416 Македонци, 123 Турци, 19 Роми и 93 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Калуѓерица:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Калуѓерица е мешано македонско-турско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1928 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Во век, Калуѓерица било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со Општина Подареш. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1592 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 794 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 807 гласачи.
Култура и спорт
Во село Калуѓерица активно работи и функционира фудбалскиот клуб ФК „Извор“ кој се натпреварува во Општинската фудбалска лига.
NGC 1764
NGC 1764 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1764 се споменува и како ESO 56-SC30, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1764 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m. NGC 1764 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 56 м 27,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 41' 38".
Други поделби
Проучување на NGC 1764 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Елевтеро Просфигон
Елевтеро Просфигон (Ελεύθερο Προσφύγων - „Бегалско Конско“) — село во Грција, општина Гребен, област Западна Македонија со 188 жители (2001).
Географија
Десетина километри северно од Гребен и еден километар источно од старото село Коскон по Граѓанската војна е изградена нова населба во која се сместени бегалските семејства населени во Коскон во 1923 година.
Историја
Подигнато е поради тоа што селото Конско (Елевтеро) настрадало во времето на Граѓанската војна, така што по нормализирањето на ситуацијата, по барање на бившите бегалци, била подигната нова населба кон чие име е додаден зборот „Просфигон“, што значи „на бегалците“. Оваа населба првпат е регистрирана во пописот од 1961 година со 359 жители, но поради сѐ помасовното иселување во поголемите градови во пописот од 1971 година е евидентирано само со 189, а во 1981 година со 171 жител. Селото доживува преродба во наредните години, така што во пописот од 1991 година е евидентирано со 331 жител. Населението произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Црногрла стрнарка
Црногрлата стрнарка е врапчевидна птица овесарка од семејството на стрнарките Emberizidae, група, која современите авторитети ја издвоија од семејството на зебите Fringillidae.
Се размножува низ јужна Европа, на средоземните острови и северна Африка. Таа е постојан жител во овие потопли краишта и не се сели зимно време. Ја има и во Македонија. Живее во сите видови отворени предели со грмушки или дрвја, но ги претпочита сончевите падини.
Промените во земјоделската практика имаат негативно влијание на овој вид на северните граници од својот опсег, а во Англија, каде некогаш била распространета низ голем дел од југот на земјата, сега е ограничена на јужен Девон.
Опис
Песната му е монотоно чрчорење слично на трскарите.
Поведение
Живеалиштето на црногрлата стрнарка се обработливите земјишта, мешавината од трева и нива, полињата поделени со густа жива ограда и сл. Тие можат да толерираат извесен степен на урбанизација и се среќаваат во зелените површини на градовите, дури и во Рим.
Во летниот период овие птици се хранат со безрбетници, на пример, скакулци и штурци со кои ги хранат и своите пилиња. Зимно време се хранат со мали семиња од стрништата, ораниците, со жито или сено. Тие имаат тенденција да се хранат во јата во текот на зимата.
Урош Ковачевиќ
Репрезентација
Ковачевиќ е освојувач на златен медал на ЕП во 2011 и 2019 година. Во 2011 година, на Ковачевиќ му била доделена награда од Олимпискиот комитет на Србија за најдобар млад спортист. Тој бил репрезентативец на Олимписките игри Лондон 2012 година. На 19 јули 2015 година, српската одбојкарска репрезентација стигнала до финалето на Светската лига, но на крајот загубила од Франција (0–3) освојувајќи сребрен медал. Тој бил прогласен за МВП на Европското првенство во 2019 година каде Србија освоила златен медал.
Културологија
Културолошки студии е академска област на критичката теорија и книжевната критика првично воведена од страна на британските научници во 1964 г. и подоцна усвоена од соединети академици од целиот свет. Карактеристично интердисциплинарни, културолошките студии претставуваат академска дисциплина што им помага на културолозите кои теоретизираат околу силите со кои човештвото го гради својот секојдневен живот. Културолошките студии не се унифицирана теорија, туку различни области на студии кои опфаќаат многу различни пристапи, методи и академски перспективи. Културолошките студии се разликуваат по широчината, целта и методологијата од културната антропологија и етничките студии, и се фокусираат врз политичката динамика на современата култура и нејзините историски основи, конфликти и одлики кои ја дефинираат. Истражувачите повеќе се концентрираат на тоа како одреден медиум или порака се однесува на идеологијата, општествената класа, националноста, етничката припадност, сексуалноста и/или родот, отколку на обезбедување енциклопедиска идентификација, категоризација или дефиниција на одредена култура или област во светот.
Културолошките студии ги комбинират феминистичката теорија, социјалната теорија, политичката теорија, историјата, филозофијата, книжевната теорија, теоријата за медиумите, филмските студии, комуникациските студии, политичката економија, преведувачките студии, музејските студии и историја на уметноста/крититиката за да ги проучуваат културните феномени во различни општества. Така, културолошките студии се обидуваат да разберат како значењето се генерира, распространува и истакнува од социјалните, политички и економски сфери во рамките на дадена култура. Влијателните теории за културна хегемонија и факторите се појавија од движењето за културолошки студии, како и најновата теорија за комуникација, која се обидува да ги објасни културните сили зад глобализацијата. Исто така, во САД, Канада, Австралија, Јужна Африка и Италија се појавија единствени академски приоди кон културолошките студии.
Во текот на 80-тите години на минатиот век подемот на нео-либерализмот во Велика Британија и новиот конзервативизам во Америка, културолошките студии се соочија со критики и од надворешните политички и внатрешните академски сили, поради блискиот сојуз меѓу многу научници од полето на културолошките студии и марксистичката теорија, левичарска политика и перципираниот „триумфализам“, со други реномирани научници. Противење на културолошките студии се покажа најдраматично во 2002 г. со затворање на Центарот за современи културолошки студии (ЦСКС) на Универзитетот во Бирмингем, Велика Британија. ЦСКС се смета за основачката академска програма за културолошките студии во светот, и беше затворен поради резултатот на Вежбата за оценување на истражувања од 2001 г., иницијатива отаната од времео кога британската владата беше предводена од Маргарет Тачер од 1986 г., којашто го одредува финансирањето за истражувањата за универзитетските програми. Додека голем број на притивници од 21. век продолжија да ја сметаат дисциплината како „нерелевантна“, оваа научна област има светско присуство што се состои од бројни годишни меѓународни конференции, академски програми, публикации, студенти и академици кои ја практикуваат, од Тајван до Амстердам, и од Бангалор до Санта Крус.
Историја
Терминот почна да го користи Ричард Хогарт во 1964 г., кога го основаше Центарот за современи културолошки студии (ЦСКС) во Бирмингем. Оттогаш стана цврсто поврзан со Стјуарт Хол, кој го наследи Хогарт како директор на центарот.
Ран период
Од 1970 г. наваму, пионерска работа на Стјуарт Хол, заедно со неговите колеги Пол Вилис, Дик Хебриџ, Тони Џеферсон, Мајкл Грин и Ангела Мекроби, создаде меѓународно интелектуалното движење. Многу научници во облста на културолошките студии ја користеа марксистичката методи на анализа, и ги истражуваа односите помеѓу културните форми (надградбата) и оние на политичката економија (базата). До 70-тите години на минатиот век, политички импресивната британска работничка класа беше во пад. Производствената индустрија на Велика Британија исчезнуваше и листите на синдикатите се намалуваа. Сепак, милиони Британци од работничката класа го поддржаа доаѓањето на власт на Маргарет Тачер. За Стјуарт Хол и други марксистички теоретичари, ова поместување во лојалноста од Лабуристичката партија на Конзервативната партија беше антитеза на интересите на работничката класа и мораше да се објасни во однос на културната политика.
Теорија на хегемонија
Со цел да ги разберат променливите политички околности на класата, политиката и културата во Обединетото Кралство, научниците од Центарот за современи културолошки студии се осврнале на делото на Антонио Грамши, политички активист и марксистички филозоф од 20-тите и 30-тите години на минатиот век. Грамши бил засегнат со слични прашања: зошто италијанските работници и селани би гласале за фашисти? Со други зборови, зошто работниците би гласале здруженијата да добијат поголема контрола и да си ги укинат сопствените права и слободи? Грамши го модификувал класичниот марксизам во сфаќањето на културата како клучен инструмент за политичка и социјална контрола. Во овој поглед, за да ја задржат контролата капиталистите користеле не само брутална сила (полиција, затвори, репресија, војска), туку и продирале  во секојдневната култура на работниците. Според тоа, клучна за Грамши и за културолошките студии е културната хегемонија.
Скот Лаш вели:
Едгар и Сеџвик велат:
"Теоријата на хегемонија беше од централно значење за развојот на британските културолошки студии [особено за Центарот за современи културолошки студии ]. Таа ги олеснува анализите на начините на кои подредените групи активно се спротивставуваат и реагираат на политичката и економска доминација. Потребно е на подредените групи да не се гледа само како на пасивни жртви на доминантната класа и нејзината идеологија."
Тимирјазев (округ)
Тамирјазев е округ во Казахстан во покраината Северен Казахстан со центар град Тамирјазево.
NGC 3846
NGC 3846 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3846 се споменува и како UGC 6710, MCG 9-19-171, CGCG 268-78, DRCG 24-16, IRAS 11417+5556.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3846 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3846 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 3846 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36539. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3835. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Кирчо Димитриов
Кирчо Димитриов (,  – Танушевци,, ) бил македонски бранител, капетан во АРМ, учесник во Воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал на 4 март 2001 заедно со Дејан Јакимовски во Танушевци при експлозија на нагазна мина, поставена од терористите на ОНА.
Живот, војната 2001 година и смрт
Кирчо беше вљубеник од најрана младост и посветен на војската, почитуван и авторитетен старешина. Тој беше поборник за ред, дисциплина, војничко другарство и дружељубие на чесната и одговорна задача на која и ја подари младоста и ги подреди сите други обврски во животот и во семејството. Задачата го однесе на границата кај Танушевци.
Во дивината на Скопска Црна Гора, на браникот на земјата, стана жртва на албанските терористи кој го имаа минирано просторот низ кој се движеа македонските безбедносните сили. Со возило наидоа на нагазна мина која го разнесе возилото и ги однесе животите на Кирчо и неговиот колега Дејан.
Кирчо зад себе ги остави своите два сина и сопругата. Кирчо Димитриов посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Верхојански Планини
Верхојански Планини (Верхоянский хребет; Үөһээ Дьааҥы сис хайата) — планински венец во источен Сибир кој се протега во должина од 1.000 км низ Јакутија. Образува голем лак од реките Лена и Алдан на запад до реката Јана на исток. Во јужниот дел достигнува висина од 2.480 м. На планините има наоѓалишта на јаглен, сребро, олово и цинк. Сместени се веднаш западно од границата меѓу Евроазиската и Северноамериканската Плоча.
На ова подрачје се забележани најниските температури за населени места во светот и има длабоки снегови највеќето месеци во годината. За време на последниот леднички максимум, венецот имал пространи ледници, па оттука лете планините го имаат тој карактеристичен алпски изглед. Меѓу биомите на Верхојанските Планини се издвојува планинската тундра, каде се застапени разновидни мовови и лишаи.
Планините настанеле со набирање и претставуваат антиклинала.
Талибанци
Талибанци (طالبان) — фундаменталистички сунитски муслимански и етнички паштунско движење кое владеело со поголемиот дел на Авганистан од 1996 до 2001 година, кога водачите на ова движење биле убиени за време на бомбардирањето од страна на САД и Северната алијанса. Помали групи на ова движење сѐ уште се активни и се борат во герилски борби или со тероризмот против НАТО-пактот и актуелната влада на Авганистан. Додека биле на власт, Талибанците принудувале на најстрого придржување на шеријатските закони некогаш видно во исламскиот свет и станале познати по своето однесување кон жените. Тие не смееле да работат ниту да учат, туку од осмата година морале да го читаат Куранот. Тие кои сакале да сучат оделе во подземни училишта. Покрај тоа, жените не смееле да излезат надвор од домот без придружба на мажот или некој машки роднина, и задолжително кога излегувале од домот морале да носат бурка. Жените биле јавно стрелани и каменувани поради кршење на талибанските закони.
Терористичката група на Ал Каида била сојузник на Талибанците.
Талибанци во моментов има околу 12.000 по тврдењето на истите, а нивни водач бил мула Мухамед Омар
442 п.н.е.
442 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 442. година пред новата ера, 442. од првиот милениум п.н.е., 42. од 5 век п.н.е. и трета од 440-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5066 и 5067 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4308 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3318 и 3319 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 311.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 442 година се протега во 2194 и 2195, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2254 и 2255 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 101. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1096 и 1095 исламска година пред хиџра.
NGC 6193
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6193 се споменува и како OCL 975, ESO 226-SC20, in N 6188.
Откривање
Телото е откриено на 14 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 41 м 20,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 45' 48"".
Други поделби
Проучување на NGC 6193 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 407; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8334. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Јефер
Јефер (Jever) — град и административно седиште на округот Фризија, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Името Јефер обично се поврзува со познатиот бренд на пиво, кое се произведува тука. Градот исто така е популарно одморалиште. Јефер добил статус на град во 1536 година. Неофицијално Јефер понекогаш се споменува како Мариенштат (Marienstadt, букв. „град на Марија“), што се однесува на Марија од Јефер, последната независна владетелка во градот.
Местоположба
Јефер се наоѓа во областа Јеферланд, североисточниот дел на Источнофризискиот Полуостров. Градот се наоѓа во близина на брегот на Северното Море, околу 15 километри западно од Вилхелмсхафен и Јадскиот Залив.
Соседни општини
На север, Јефер се граничи со општината Вангерланд, на исток и на југ со градот Шортенс, додека на запад со градот Витмунд. На југозапад Јефер дели мала гранична линија со источнофризиската општина Фридебург.
Градски единици
Градот се состои од градското јадро, како и од местата Морварфен, Рардум, Клевернс, Зандел и Занделерменс.
Историја
Археолошките наоди во близина на Јефер покажуваат дека областа била населена уште од неолитскиот период. Во близина на градот бил сместен долмен во околу 1880 година, но бил отстранет кон крајот на век поради земјоделски проширувања. Покрај тоа, алати како бодежи и српови биле пронајдени на истата област. Од подоцнежните периоди од околу век п.н.е таму биле откриени голем број на урни како и бронзени врвови од копја и секири.
За време на римско време хаучите имале населба во областа на Јефер. Околу 826 година, дел од Фризија бил даден од Лудвиг Побожниот на данскиот крал Харалд Клак поради неговото преобраќање во христијанството; Харалд побарал засолниште од Лудвиг откако бил протеран од својата татковина. Во епот Кудрун кој датира од век се спомнува данската доминација на Фризија и содржи спомнување на „Гиверс“ во областа Занде кој најверојатно е првиот запис за Јефер. Уште еден запис од 1158 година бележи град со името „Геверае“, латинизација на долногерманскиот Геверен или Гаверен („пасиште“, или алтернативно „место на тингот“).
Монети со печатот на Јефер биле пронајдени подалеку во Финскиот Залив и во реката Варта во Полска кои служат како доказ за важноста на Јефер како трговски град. За време на X и XI век Јефер бил пристаниште и имал пристап до Северното Море преку реката Јаде и Харлебухт. Сепак со текот на движењето на земјата пристапот до морето исчезнал, а подоцнежните изградби на брани го оставиле Јефер оддалечен од брегот. Сепак, Јефер ја задржал важноста на трговски центар. Во 1546 година, Хоксиел станал надворешно пристаниште за Јефер и со продолжувањето на поплочените патишта од Јефер до Хоксиел повеќе немало потреба од мали бродови да пловат до Јефер. Денес, во центарот на Јефер, детско игралиште со рамка во облик на брод служи како потсетник за важното поморско минато на градот.
Саксонски војводи, а потоа и велфската династија владееле со Јефер, а кон крајот на век, Јефер потпаднал под власт на Олденбург. На Јефер му биле доделени права за град во 1347 година. Пред крајот на век, градот продолжил да биде успешен трговски центар, ова привлекувало не само трговци туку и пирати.
Последен барон на Јефер бил Едо Вимкен кој, во 1505 година, ја завршил изградбата на замокот и е закопан во градската црква. По смртта на Едо, градот бил под власт на грофот Едвард I. Сепак, Марија од Јефер, ќерката на Едо ја повратила независноста на градот, и во 1536 година додека бил под нејзина власт, Јефер добил официјален статус на град што довело до неофицијалното име „Мариенштат“.
Марија починала во 1575 година, но нејзината смрт била чувана во тајност поради стравот од враќањето на источните Фризи. Наместо тоа, Јефер станал еден од териториите на Олденбург како последна желба на Марија. Во 1667 година Јефер бил даден под контрола на Анхалт-Цербст. Откако принцот Фридрих Август починал во 1793 година, машката линија на Анхалт-Цербст исчезнала и нејзините територии биле поделени. Јефер тогаш бил даден на Катерина II, родена како принцеза Софија од Анхалт-Цербст, и единствена жива роднина на Фридрих Август. Градот останала под нејзина власт сѐ додека не бил окупиран од војските на Наполеон во 1807 година. Помеѓу 1808 и 1810 година, градот бил дел од Кралството Холандија, кое било вазалска држава на Наполеон. Кога Французите биле приморани да се повлечат во 1813 година, Русија го повратила Јефер и го дала на големите војводи од Олденбург во 1818 година.
Јефер бил поврзан во железничката мрежа во 1871 година со линија од Занде. Од 1881 година, градот се поврзал кон западните делови со Витмунд, Езенс и Дорнум, а од 1888 година и северно со Каролиненсил. Железничката станица во Јефер до ден денес сè уште има соба за чекање за исклучива употреба на војводата на Олденбург.
Поради то што Анхалт-Цербст гарантирал безбедност и слобода за Евреите, Јефер станал центар на еврејскиот живот во Фризија, достигнувајќи го својот врв во век. Подоцна многу млади луѓе заминале во поголемите градови со надеж за подобри екоонмски можности. Ова предизивикало населението да се намали на половина од поранешниот број: во 1933 година, во градот биле останати само 98 Евреи. Синагогата (отворена во 1802 г.) била целосно уништена во Кристалната ноќ и околу 63 евреи од Јефер биле убиени во Холокаустот.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 30 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 12.001 и 15.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
Градоначалник и градски директор
Градската управа на Јефер од 12 ноември 2013 година е предводена од градоначалникот Јан Едо Алберс (независен). На изборите на 6 октомври 2013 година ги освоил изборите со 51,11% пред соперникот Дитмар Ристман.
Збратимени градови
Јефер е збратимен со следниве градови:
Дижон
Дижон (Dijon) — град во источно-централна Франција, главен град на департманот Златен Брег и регионот Бургундија. Во градот живеат околу 157.000 жители и со тоа Дижон е 18-ти град во Франција според број на население.
Градот е збратимен со Скопје.
Географија
Дижон е оддалечен 300 км од главниот град Париз, 200 од Женева и Лион. Градот има поволна географска положба бидејќи низ него поминуваат значајни железнички линии и автопатишта.
Стопанство
Во градот се развиени повеќе економски гранки од кои најбитни се:
Гастрономија
Дижон се смета за еден од светските центри на гастрономијата. Во градот секоја есен се одржува меѓународниот саем за кулинарство. Околу Дижон се наоѓа и познатото Бургоњско виногорје.
Сенф
Дижон во светски рамки е најмогу познат по својот сенф. Дижонскиот сенф настанал во 1856 година кога Жан Нижон ги заменил традиционалните состојки со незрело грозје познато во Франција како “вержис”, со тоа добивајќи сенф со сладок и хармоничен вкус,подоцна станувајќи познат деликатес ширум светот. Дижонскиот сенф ретко може да се најде на пазарот како трговска марка и доколку некој сака да го проба оригиналниот вкус ќе може да го најде само во Дижон.
Стефан V (Унгарија)
Стефан V (Унгарија) (1240 година - 1 август 1272 година), бил унгарски и далматинско-хрватски крал (1270-1272) од династијата Арпадовци и син првенец на унгарскиот крал Бела IV и неговата сопруга Марија Ласкарис.
Младост
На 20 август 1245 година неговиот татко го именувал за млад крал и хрватско-далматински војвода. После тоа во 1254 година се оженил со Јелисавета Куманк. После унгарската анексија на Штаерска, татко му го поставил за тамошен намесник, но во декември 1259 година се кренал бунт против него и бунтовниците на тоа место сакале да го доведат бохемискиот крал. Заради тоа избила унгарско-бохемиската војна, во која Унгарците биле поразени во Битката кај Кресенбрун во 1260 година, кога Бела се откажал од поседување на Австрија. Со донесувањето на примирје синот на Бела, Бела Помладиот, се оженил со бохемиската принцеза Кунегонда.
Конфликтот со татко му и последиците
Тогаш Стефан бил сменeт со положбата на хрватско-далматински војвода и на негово место бил поставен Бела Помладиот. Стефан тогаш је користи моќта на благородништвото и се буни против татко му, што во 1265 година довело до тоа да му се предадат 29 области од источна Унгарија, каде што Стефан владеел со кралски авторитет, па дури имал и свој замок, и своја влада, но односите помеѓу кралот Бела и Стефан и понатаму биле лоши. Поради тоа во 1264, 1266 и 1267 година дошло до конфликти помеѓу Стефан и Бела, а најголем од сите бил последниот (тој во 1267 година).
Кога во Унгарија, во 1267 година, настанале борбите помеѓу Бела и Стефан, кои зеле големи размери и завршиле со пораз на Бела, и кога се чинело дека Унгарија е значително ослабена поради тие борби, српскиот крал Стефан Урош I решил да се опрости од унгарското туторство.
Доаѓањето на власт
Штом кралот Бела (на 2 мај 1270 година) умрел, Стефан отишол во Столниот Белград, каде што по вторпат бил крунисан за унгарски крал. Крунисана била и неговата жена Елизабета. Од страв, пред новиот крал побегнале сите големци од земјата, кои го поддржувале неговиот татко. Меѓу нив бил и Хенрик Гисинговац, хрватски бан. Исто така била побегнала и Ана, сестра му на Стефан, земајќи со себе богатство. Нејзината ќерка Кунигуида била кралица на Бохемија.
Стефан Посмртни
Во Венеција тогаш живеел 35-огодишниот Стефан Посмртни, кој тврдел дека нему му припаѓа унгарско-хрватскиот престол. Овој Стефан бил син на Беатриче, третата жена на кралот Андрија II Арпадовиц, но му ја оспорувале законитоста на неговото раѓање. Овoј Стефан бил оженет со венецијанската патрицијка Томасина Морозини; затоa го поддржувала Венецијанската Република. Се чини дека Стефан Посмртни исто така склучил сојуз и со Бохемија.
Кралот Стефан се грижел и за хрватските земји, да ја осуди намерата на неговиот соперник Стефан Посмртни, кој веќе од 1252 година се нарекувал херцег на целата Славонија. Стефан Посмртни умрел во 1271 година оставајќи го синот Андрија Венециецот, кого го именувал за наследник на неговите права.
Војната против Бохемија
Сето тоа најпосле довело до војна помеѓу бохемискиот крал Отакар Пшемисал. Имало и политички причини за таа војна. Имено, умрел и коручкиот војвода Урлих без потомци. Пошто Уpлих на 4 декември за свој наследник го иманувал Отакар, тој завладал во Коруш, Крњска и во Словенската марица. Кралот Стефан побарал Отокар да му ја даде Крaњска и Словенската Марица бидејќи тие области ѝ припаѓале на Урлиховата жена Агнес, која во 1262 година овие области ги наменила за кралот Бела, како нејзин најблизок роднина.
Стефан во Хрватска
Кралот Стефан во 1271 и 1272 година се наоѓал во Хрватска, каде што ги наградувал своите поддржувачи. Така на пример, на 13 јуни во 1270 година на Роналд му го дарил градот Калник, за да ги награди заслугите на тој одличен големец.
Тој веднаш го именувал Јоаким Пектар за хрватски бан, синот на бившиот (1248-1260) бан Стефан Гуткелед, чија династија ѝ припаѓала на жупата Гацка. Јоаким, покрај тоа, бил и милениче на кралицата Елизабета. Градот Сењ на 20 октомври 1271 година го избрал Вида Франкопан за поголем ректор, со право на наследство, и кралот го потврдил овој избор, па Сењ му припаѓал на Франкопан до 1469 година.
Смрт и потомци
Кога кралот, во јуни 1272 година, бил во Бихаќ, Јокаим му го грабнал синот Ладислав и го одвел во градот Копривница. Кралот сакал да му се одмазди, но на 6 август ненадејно починал.
Катарина се омажила со српскиот принц Стефан Драгутин, Ана за византискиот цар Андроник, Марија за неаполскиот престолонаследник Карл, а Јелисавета во 1287 година за бохемискиот големец Завис Росенберг.
Парламентарни избори во Кралството СХС во 1923
Избори за народни пратеници во Кралството СХС биле одржани на 18 март 1923.
Уметноста во 1511 година
1511 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Стара џамија (Баница)
Старата џамија е поранешен муслимански објект кој се наоѓал во селото Баница, Општина Струмица.
По кажувањето на еден селанец, џамијата во Баница била ограбена од бугарските окупатори во 1913 година, но сепак Турците од селото ја одржувале до 1955 година кога поголемиот дел од нив се иселиле. Годината на градба на џамијата е непозната. Како доказ за постоењето на џамија во Баница кон крајот на 16 век е пописот од 1570 година каде меѓу другите се запишани и Хаџи Дервиш - имам и Мустафа Јахја – муезин. Начинот на градење и стилските особености не упатуваат на крајот на 16 век, класичниот период на османското градителство и уметност. Тоа е периодот кога турската архитектура и уметност го достигнува својот процват, што е евидентно и во градбата на џамијата во Баница.
Таа е од типот на еднопросторните куполни џамии со трем на северната страна (9.54 х 10.35). Ѕидана е со наизменичнопоставени редови на добро обработен камен и два реда тули, со насатично поставена тула помеѓу секој камен. Објектот е надсведен со купола градена од тула која веројатно, според остатоците на теренот, била прекриен со турска ќерамида. Она што привлекува особено внимание кај оваа џамија е појавата на манастирскиот свод како варијанта за покривање на молитвениот простор. Самиот свод, купола, не се потпира ниту на пандантифи ниту на тромпи, туку таа лежи директно на ѕидните маси. Иако османлиските градители ги користеле манастирските и коритасти сводови и полусводови за покривање на некои простори во амамите, безистените, медресите и каравансараите, тие ретко ги применувале кај џамиите, особено не за покривање на харимот. Појавата и употребата на манастирскиот свод при градењето на џамијата во Баница е резултат на користење на искуствата од византиско - ориенталните уметнички иградителски традиции. Во овие услови Османлиските неимари, под чие водство се граделе објектите, создаваат нов квалитет во својатауметност со големо учество на локалните мајстори, кои вопотполност го совладале византискиот начин на градење. Малата застапеност на овој конструктивен елемент,особено што е ова засега единствен пример пренесен во нашитекраеви од градителите кои се формирале во градителските работилници во Едрене и Истанбул, уште повеќе ја зголемува важноста на џамијата во Баница.
Уметноста во 1512 година
1512 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Вестервалд-Оберајхсфелд
Вестервалд-Оберајхсфелд (Westerwald-Obereichsfeld) — општинска заедница во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Килштет.
Општинската заедница Вестервалд-Оберајхсфелд се состои од следниве општини:
Ѕвезда од типот на T Бик
Ѕвезда од типот ма T Бик (T Tau-ѕвезда или TTS) — класа на променливи ѕвезди со старост помала од десет милиони години. Наречена е по нивниот прототип T Бик, сместена во ѕвездородната област на Бик. Се среќаваат близу молекуларни облаци и се распознаваат по нивната оптичка променливост и впечатливи хромосферни линии. T Tau-ѕвездите се ѕвезди пред главната низа во процес на стегање кон главната низа долж Хајашиевата патека — однос помеѓу сјајноста-температурата според кој се водат новородените ѕвезди со помалку од 3 сончеви маси во предглавнонизната фаза на ѕвезденио развој. Завршува кога ѕвезда од или повеќе ќе добие зрачен слој, или кога помала ѕвезда ќе почне со јадрено соединување во главната низа.
Историја
Иако самата ѕвезда T Бик (T Tau) е откриена во 1852 г., класата на ѕвезди наречена по неа прв ја утврдил американскиот астроном Алфред Харисон Џој во 1945 г.
Особености
T Tau-ѕвездите се најмладите видливи ѕвезди од спектрален тип F, G, K и M. Површинската температура им е слична како главнонизните со иста маса, но овие се значително посјајни бидејќи имаат поголеми полупречници. Температурата во средиштето е прениска за да отпочне соединување на водородот. Наместо тоа, силата ја добиваат од гравитациската енергија која се ослободува при стегањето на ѕвездата додека се движи кон главната низа, која ја достигнуваат за околу 100 милиони години. Обично имаат вртежен период од еден до дванаесет дена, во споредба со еден месец кај Сонцето, и се мошне активни и променливи.
Кај ни се забележува значителна покриеност со ѕвездени дамки, и присуство на силно и променливо рендгенско и радиозрачење (околу 1000 пати повеќе од Сонцето). Многу имаат крајно моќни ѕвездени ветришта; некои исфрлаат гас во големобрзински двополни млазови. Друг извор на сјајноста се грутките (протопланети и планетезимали) во дискот кој ги опкружува T Tau-ѕвездите.
Нивните спектри покажуваат поголемо изобилство на литиум отколку кај Сонцето и други главнонизни ѕвезди бидејќи литиумот се уништува на температура преку 2.500.000 K. Исцрпувањето на литиумот значително се разликува зависно од големината, укажувајќи на тоа дека „литиумското согорување“ при протонско-протонската реакција во последните високоструевити и нестабилни фази во подоцнежната предглавнонизна фаза на Хајашиево стегање можеби е еден од главните извори на енергија за T Tau-ѕвездите. Брзото вртење до подобрува мешањето и го зголемува преносот на литиум во подлабоките слоеви каде тој се уништува. T Tau-ѕвездите обично ја зголемуваат брзината на вртење како што стареат, што се должи на стегањето и побрзиот заврт кога го запазуваат моментот на импулсот. Со поголемата старост, литиумот сè повеќе се губи. Повисоката температура и маса го согоруваат литиумот побргу, и тој не трае многу повеќе од 100 милиони години.
Ова не се јавува кај ѕвезди со маса помалку од 60 Јупитерови маси. Со тоа, стапката на исцрпување на литиумот може да послужи за пресметување на староста на ѕвездата.
Видови
Постојат неколку видови на T Tau-ѕвезд:
Околу половина од T Tau-ѕвездите имаат околувездени дискови, кои во случајов се нарекуваат протопланетарни дискови бидејќи од нив произлегуваат планетарни системи како Сончевиот. Околуѕвездените дискови е растеруваат во рок од 10 милиони години. Највеќето T Tau-ѕвезди се составници на двојки. Во разни фази од нивниот животек век, тие се нарекуваат млади ѕвездени тела. Се смета дека активните магнетни полиња и силниот сончев ветер од Алфвенови бранови на T Tau-ѕвездите се еден од начините на кој моментот на импулсот преоѓа од ѕвездата во протопланетарниот диск.