Белгиска_антарктичка_експедиција
Ослободување
По стемнувањето дошло до нагло влошување на здравствената состојба на тимот. Речиси сите страдале од дијареа, вртоглавица и главоболки, на ова било додадена и несоницата. Многумина спиеле по девет часа или повеќе, но се жалеле на летаргија и неможност за работа. Кук сведочел дека случајно избраните луѓе се многу уморни еден од друг, а самотијата би била најдобриот лек. Склонет кон депресија, Жерлаш се појавувал само за време на оброците, го слушал утринскиот извештај на бродот и повторно се заклучувал во кабината. Убаво се чувствувале само Кук и навигаторот Амундсен, кои во својот дневник на 30 мај напишале дека се обидел да се тестира во такви услови и воопшто не жали за својот избор. Најлошо од сите бил Данко, кај кој Кук дијагностицирал болест на срцевите залистоци, која брзо напредувала. Лекарот напишал во својот дневник дека се плаши од срцев удар во текот на следниот месец. На 4 јуни дошло до нагло влошување на состојбата на 28-годишниот научник. Тој веќе не можел да јаде, имал силно отежнато дишење. На 5 јуни, Кук бил принуден да му вбризга морфиум за да го заспие Данко и го предупредил командантот дека го очекува крајот. Во седум часот навечер, Емил Данко умрел тивко на софата во кабинетот, опкружен со колеги: Лекоин му бил соученик во воената академија, а командантот му бил најблизок пријател. Жерлаш наредил да се покрие телото со белгиско знаме, самиот командант, Лекоинт и Амундсен го одржале ноќното бдение. Поради хигиенски причини, шпоретот бил изгаснат, а светларникот се отворил, бидејќи телото брзо се распаѓало. Следниот ден била прогласена жалост, а морнарот Кнудсен го сошил телото во платнена обвивка. Ван Риселберг на градите на починатиот ставил исушен грозд цвеќиња, дадени од мајка му како талисман. Телото било погребано според морски обичаи во новоотворените полиња. На 26 јуни, Кук напишал во својот дневник дека мачката Нансен умрела пред ден или два, покажувајќи ги сите симптоми на акутна ментална болест: истовремена летаргија и агресија. Овие симптоми биле повеќе или помалку изложени од сите живи суштества на бродот. Додека ја истражувал благосостојбата на луѓето и се обидувал да практикува светлосна терапија, Фредерик Кук неочекувано открил дека целиот тим е погоден од скорбут. Од негова гледна точка, тоа било мистерија, бидејќи конзервираната храна била квалитетна, а на тимот му било дадено доволно сок од лимон. Имајќи искуство со живеење на Арктикот, тој ги препишал тимските пингвин и фока, ако не сурови, тогаш со минимална топлинска обработка. Амундсен бил првиот што го послушал неговиот совет и изел сиров пингвин што го уловил, а кој го споредил со вкусот со масно пилешко. Неговата состојба се подобрила речиси веднаш; Кук не можел да го објасни механизмот на овој феномен. Дури по откривањето на витамините, се покажало дека земената конзервирана храна практично не содржи витамин Ц, а не бил во сокот од лимон што бил подложен на топлинска обработка. Сепак, искуството на навигаторот дошло во конфликт со мислењето на тимот и лично на Де Жерлаш. Белгијците биле згрозени од вкусот и мирисот на месото од фоки и пингвини. Кук се обидел да објасни дека сокот од лимон е бескорисен, дека неговите квалитети се уништуваат со процесот на конзервирање. И покрај позицијата на Де Жерлаш, Кук и Амундсен ловеле секој ден, собирајќи свежо месо, сфаќајќи дека на тимот наскоро ќе му треба во големи количини. На мерењето, Амундсен поставил рекорд на бордот со 87,5 килограми. Норвежанецот во текот на поларната ноќ многу се зближил со Американецот. Тие биле поврзани со поларните амбиции и желбата најдобро да се прилагодат на средината на поларните земји. Кук и Амундсен, откако ги тестирале оделата од волчја кожа на Нансен, обилно се испотиле и сфатија дека облеката на абориџините Ескими, исто така, придонесува за вентилација. Во дневникот на Амундсен се зачувани скици на вреќи за спиење со различен дизајн со коментари на Кук.