cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
С’лп
Географија и местоположба
С'лп — село во северниот дел на територијата на Општина Велес. Селото С'лп е сместено на јужните падини во подножјето на планината Голешница од десната страна во долината на реката Вардар. Атарот на селото се наоѓа на десната страна во долината на реката Вардар и се допира до територијата на Општина Зелениково. Од градот Велес е оддалечено 15 (12) километри и е поврзано преку земјен пат од два правци: преку ридот Гроот и селата Белештевица и Раштани, со земјен пат е исто така поврзано и со железничката станица „Рајко Жинзифов“. С'лп е ридско село на надморска височина од 300 метри, сместено на блага падина од левата страна на долот низ кој тече С'лпскиот поток. Местоположбата на селото С'лп е поволна за земјоделско-стопански дејности. Во самото село и непосредната околина постојат 4 чешми, односно извори, кои преку лето се со послаб водостој. Главното снабдување со вода на селото е од изворот Студена Вода, северозападно од селото во правец на селото Добрино. Месности и предели околу селото се: Козарица, Гроот (на југ), Студена Вода, Старо Село, Градишта, Будимаж (на запад и север). Атарот на селото С'лп зафаќа површина од 27 км2 од кои 304 хектари зафаќа обработливото земјиште, 49 хектари се под пасишта и 1815 хектари се под шуми.
Историја
Селото С'лп постои многу одамна за што сведочат двете месности Градишта и Старо Село. Селаните раскажуваат дека најпрвин С'лп се наоѓал погоре во планината, северно од денешното село, во месноста Старо Село. Поради болест (или насилство од муслимани) селото се раселило, а голем дел од луѓето изумреле. Малкумината луѓе што останале пред околу 200-250 години се преселиле на денешното место. Покрај ова предание, меѓу жителите на селото постојат преданија и за месностите Студена Вода и Градишта. На месноста Студена Вода се наоѓало езеро, кое жителите го затрупале, а студената вода повторно протекла и денес таа претставува еден од изворите на вода со кои се напојува селото. За месноста Градишта во правец на селото ’Рлевци, изгинале многу војници и војска, така што на тоа место има „заживена крв“ и таму „навечер може да се чујат луѓе со музика како пеат, свират и играат“. Во декември 1911 година во селото С'лп пристигнала четата на велешкиот војвода на ВМРО Мирчо Атанасов, која по предавството од селскиот поп, влегла во судир и започнала борба со турскиот аскер во која на крајот војводата со пет четници за да не паднат живи во непријателските раце се самоубиле. Овој настан и подвиг е опеан меѓу народот преку народната песна „Мирчо Велешки“.
Стопанство
Селото С'лп има поволна положба за земјоделство и сточарство бидејќи е расположено во долина непосредно крај реката Вардар и во подножјето на планината Голешница, изобилувајќи со извори. Во основа селото има поледелско-сточарска функција]. Од полјоделството најзастапени се градинарските култури: домат, пипер (зелен и црвен), кромид, лук, грашок (безелје), грав, тикви. На благите падини во голема мера се одгледуваат и повеќе сорти на пченица и други житарици, како и тутун, а застапено е и лозарството со повеќе лозови насади. Од сточарството највеќе се одгледуваат кози и крави, а на презимување во околината во помала доаѓаат и стада овци. Живинарството, одгледувањето на кокошки и мисирки во голема мера е застапено. Еден дел од жителите на селото работат во железницата, на пругата и во ЖС „Рајко Жинзифов“. Исто така е застапено и шумарството и сечата на дрва за огрев.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во С'лп живееле 466 жители, од кои 460 Македонци и 6 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во С'лп имало 584 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото С'лп живеат 47 жители, од кои 46 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 16 жители, сите Македонци. Селото С'лп како и повеќето македонски села, бележи постојано опаѓање на бројот на жителите, па така во 1961 година броело 378 жители, а во 1994 само 67 жители. Денес во селото живеат десетина семејства, а има и куќи кои се повремено посетувани од нивните сопственици иселени во Велес. Во селото има деца и млади луѓе. Од печатот и медиумите позната е сторијата за трите братчиња Александар, Спасе и Никола Попови, кои секој ден пешачејќи и со воз одат на училиште во ОУ „Васил Главинов“ - Велес.
Родови
Во селото С'лп, отсекогаш па сѐ до денес живееле исклучиво православни Македонци. Според записи од 1935 година во селото живееле следните македонски православни христијански родови: Терзиовци, Ѓорговци, Оцедаровци, Вериџовци, Илковци, Шојлевци, Трајановци, Писаници, Николовци, Пејковци, Оклевци, Аџиовски (сите старинци, преселени од Старо Село), Левковци (од с. Кожле), Давевци (од с. Карабуниште), Камишовци (веројатно старинци), Трајковски (од раселеното с. Лафчани).
Општествени установи
Во селото порано работело основното училиште „Гоце Делчев“, кое било реонско за повеќе околни села (Карабуниште, Белештевица, Сопот). Денес постои неговата зграда која се наоѓа во непосредна близина на селската црква „Свети Илија“.
Самоуправа и политика
Селото С'лп е седиште на месна заедница која ги опфаќа и селата Карабуниште и Белештевица. Претседател на месната заедница е Трајко Димов, а членови се и Јордан Пановски и Ангел Зафиров.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2202 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Белештевица.
Иселеништво
Најголем дел од некогашните жители и нивни потомци се иселени во Велес. Во помала мера има иселеници и во Скопје, а од потомци на некогашните жители во денешно време исленици има и во странство.
Такси (филм од 2015)
„Такси“ (персиски: تاکسی‎) — ирански филм од 2015 година, во режија на Џафар Панахи (Jafar Panahi), кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога. Покрај него, во филмот глумат и: Хана Сеиди и Насрин Сотудех. Филмот освоил повеќе награди на меѓународните филмски фестивали, како што се „Златната мечка“ и „FIPRESCI“ на Берлинскиот филмски фестивал, а бил номиниран и за француската награда „Цезар“ за најдобар странски филм. Бидејќи во 2010 година на режисерот му биле забранети патувањата во странство, во неговото име, наградите на Берлинскиот фестивал ги примила неговата роднина Хана Сеиди.
Синопсис
Режисерот вози такси низ улиците на Техеран. Во автомобилот најпрвин влегуваат млада жена и млад човек кои имаат спротивни погледи на смртната казна, потоа влегува неговиот познаник Омид, кој продава пиратски филмови, па жена која го носи повредениот маж на болница, инсистирајќи да биде снимена неговата последна желба, како и две средовечни жени кои сакаат да ослободат златна рипка во фонтаната. Во продолжение, во возилото влегува малата Хана, внуката на режисерот, која во училиштето добила задача да сними аматерски филм. Најпосле, тие ја среќаваат Насрин Сотудех, адвокатка која се бори за човековите права. На седиштето од автомобилот, Хана и возачот забележуваат паричник и одат да го вратат, а тогаш двајца млади луѓе го оштетуваат возилото.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Велес
Се наоѓа во строгиот центар на градот, веднаш до гимназијата „Кочо Рацин“ во Младинскиот парк. Изградбата е започната во 2006 година сè уште е во тек, односно во завршната фаза. Според изгледот црквата Свети Кирил и Методиј во Велес е изградена по примерот на црквата „Света Богородица“ во с. Калишта, Струшко. Црквата ќе зафаќа површина од 500 м2.
Аскаријанско зрачење
Аскаријанското зрачење познато и како Аскаријанов ефект е феноменот кога честичка патува побрзо од фазната брзина на светлината во густ диелектрик (како сол, мраз или месечев реголит) произведува туш од секундарни наелектризирани честички кои содржат анизотропија на полнеж и со тоа емитуваат конус на кохерентно зрачење во радио или микробранова како дел од електромагнетниот спектар. Слично е на зрачењето на Черенков. Името го добил по Гурген Аскаријан, руско-ерменски физичар кој го претпоставил тоа во 1962 година.
Зрачењето за првпат експериментално било забележано во 2000 година, 38 години по неговото теоретско предвидување. Досега ефектот е набљудуван во силициумски песок, камена сол, мраз, и Земјината атмосфера.
Ефектот е од примарен интерес за користење на булк-материја за откривање на ултрависока енергетска неутрина. Експериментот на Антарктичката импулсна минлива антена (АНИТА) користи антени прикачени на балон што лета над Антарктикот за да се открие Аскаријанското зрачење кое е произведено додека космичките неутрини патуваат низ мразот. Неколку експерименти ја користеле и Месечината како неутрино-детектор врз основа на откривање на Аскаријанското зрачење.
Родриго Агире
Родриго Себастијан Агире Сото (роден на 1 октомври 1994 во Монтевидео) — уругвајски фудбалер, напаѓач на Насионал Монтевидео на заем од Удинезе.
Почетоците во Ливерпул Монтевидео
Својата кариера ја започнал во екипата на Ливерпул од Монтевидео за која го направил своето професионално деби на 4 септември 2011 со само 16 години во првенствената победа на домашен терен над Бела Виста со 2-0, влегувајќи како замена од клупата на местото на Енцо Ерера во 71-вата минута. Првата сезона како професионалец ја завршил со 11 лигашки настапи без постигнат гол.
На 29 август 2012 го постигнал својот прв погодок во кариерата во првиот натпревар од второто коло на Копа Судамерикана на гости против колумбијскиот Енвигадо што завршил 1-1. Сезоната ја завршил со 20 првенствени настапи и 8 постигнати гола, вклучувајќи ги и двата натпревари на кој постигнал по два гола против Дефензор Спортинг и Бела Виста.
Удинезе и Емполи
Во април 2014 италијанскиот Удинезе го купил Агире од Ливерпул Монтевидео за 4 милиони евра. Меѓутоа само неколку месеци подоцна на 3 јули 2014 Агире бил позајмен на новиот прволигаш Емполи до крајот на сезоната 2014-2015. Своето деби во Серија А го направил на 20 септември 2014 во ремито 2-2 против Чезена, влегувајќи во игра во 87-мата минута на местото на Симоне Верди. Сепак, во Емполи Агире не успеал да пронајде повеќе простор за игра и до јануари 2015 одиграл само два натпревари (еден во првенството и еден во купот), по што заем бил прекинат и се вратил во својот матичен клуб Удинезе на 17 јануари 2015. Тој одиграл 7 натпревари во лигата и постигнал еден гол за фриуланите - во поразот со 4-3 од Каљари во последното коло. Следната сезона Агире одиграл 10 натпревари за Удинезе во Серија А и 2 натпревари во Купот на Италија без постигнат погодок забележувајќи една асистенција во поразот со 3-1 од Рома на Олимпико.
Позајмиците во Перуџа, Лугано и Насионал
На 1 февруари 2016, Агире бил позајмен на Перуџа до крајот на сезоната 2015-2016 во Серија Б. Постигнал три гола во лигата на 17 натпревари, од кој првиот бил во ремито 1-1 против Салернитана на домашен терен на 19 март 2016.
На 20 јули 2016 Агире оди на заем во швајцарскиот Лугано. Своето деби во Супер лигата го имал на 11 септември 2016 во победата со 2-0 на гостувањето кај Санкт Гален, постигнувајќи го притоа вториот гол за Лугано.
На 18 јануари 2017 се вратил во својот роден Уругвај на заем во Насионал Монтевидео. На своето деби на 12 февруари 2017 против Данубио, Агире влегол од клупата за резерви и постигнал два гола со кој му донел пресврт и победа на својот тим од 2-1.
Репрезентативна кариера
Агире го претставувал Уругвај во репрезентациите под 17 и под 20 години.
Шахот во 1959 година
1959 во шахот содржи некои значајни настани.
Алатир (река)
Алатир (Алатырь, Улатăр, ) – река во Русија, во Мордовија. Таа е лева е притока на реката Сура.
Алатир е долг 296 км. Подрачјето на неговиот басен изнесува 11.200 км2. Во ноември Алатир замрзнува и останува замрзнат сè до април. На брегот на оваа река се наоѓаат градовите Ардатов и Алатир.
Изворот е околу 10 километри западно од градот Первомајск. Реката тече на исток. Алатир се влева во реката Сура на северната периферија на градот Алатир. Реката тече низ северниот дел на Приволшката Висорамнина, во шумовито подрачје. Најголемите шумски предели се наоѓаат на левиот брег. Десниот брег под селото Мадаево е скоро без дрвја.
Травијата
Травијата е опера во три чина на Џузепе Верди. Верди во оваа опера прикажува големо богатство на мелодијата и способноста на музичката карактеризација, со тоа што навлегол во проблематиката на оперскиот текст и ја отфрлил вообичаената шема на италијанското либрето. Претставувајќи ги своите оперски јунаци, со сите нивни добри и лоши особини, Верди отворено ја манифестирал нивната состојба и социјална положба. Либретото за оваа драма, на италијански е напишано од Франческо Марија Пјаве. Засновано е на La dame aux Camélias (1852), претстава адаптирана од романот на Александре Думас. Операта беше оригинално насловена Виолета, по главниот лик. За првпат оваа опера била изведена на 6 март 1853 во Ла Фениче во Венеција.
Улоги
Во неговата опера „Травијата“ Верди вметнал најмногу лирика. На потресен начин е прикажана трагедијата на куртизаната Виолета, вљубена во Алфред, која умира во моментот кога помислила дека сепак ја нашла среќата. Во оваа опера доминира мелодијата, со призвук на италијанскиот фолклор. Најдобро отсликување на душевните чувства покажува главниот лик Виолета.
Содржина
Убавата куртизана Виолета, иако болна, ноќите ги минува на балови и пијанки. На еден бал се запознава со Алфред и веднаш ја чувствува неговата искрена љубов. Решаваат да живеат заедно, далеку од градот, во летната куќа на Виолета. Тука, се појавува таткото на Алфред, Жорж, кој бара Виолета да се жртвува и да го напушти син му, заради доброто име на семејството. Виолета, нерадо, прифаќа. Навреден од гестот, а без да ја знае вистината, Алфред ја наоѓа Виолета на балот кај Флора и пред сите ја навредува. Тој гест најжестоко го осудува татко му, а баронот Дуфол го предизвикува на двобој. Виолета и Алфред се разделени. Таа е тешко болна и во живот ја одржува само писмото од татко му на Алфред, кој ја моли за прошка и ветува дека ќе дојдат штом на Алфред ќе му заздрави раната добиена во двобојот. Конечно, Алфред и се враќа на Виолета. Таа е пресреќна, но само толку за да може да умре со насмевка на усните.
Џим Хјумс
'''Џејмс М. Хјумс, попознат како Џим Хјумс''', е американски адвокат од Сан Франциско, Калифорнија. На 21 ноември 2012 година, гувернерот Џери Браун го назначил Хјумс во Првиот окружен апелационен суд, со што Хјумс станал првиот отворено геј апелационен судија во историјата на Калифорнија. Тој во моментов служи како претседател на правдата на првиот оддел на судот.
Ран живот и кариера
Роден во Ајова, Хјумс ја стекнал својата диплома за уметности на Државниот универзитет во Илиноис, пред да заврши магистерски студии по општествени науки на Универзитетот во Колорадо и диплома за доктор на правни науки на Универзитетот во Денвер.
Хјумс ја започнал својата правна кариера како соработник на Џеј Стјуарт Радецки во 1983 година, пред да се приклучи на канцеларијата на јавниот обвинител во Колорадо во 1984 година. Накратко ја напуштил канцеларијата на јавниот обвинител во 1986 година за да работи во приватниот сектор, пред да се врати во 1987 година. Во 1993 година, тој се префрлил во Министерството за правда во Калифорнија, служејќи на повеќе позиции во текот на 14-годишната кариера, вклучително и главен асистент на граѓанското одделение и виш помошник државен обвинител на одделот за здравство, образование и благосостојба.
Во 2007 година, новоизбраниот јавен обвинител Џери Браун го назначил Хјумс за главен заменик јавен обвинител, каде што водел персонал од 5.300, вклучувајќи 1.100 адвокати. Тој бил на оваа позиција сè додека Браун не ја напуштил канцеларијата на јавниот обвинител по неговиот избор за гувернер во јануари 2011 година. Хјумс го следел Браун до канцеларијата на гувернерот, служејќи како извршен секретар за правни работи, администрација и политика.
Судска кариера
На 21 ноември 2012 година, Браун објавил дека го назначува Хјумс во Првиот окружен апелационен суд, со седиште во Сан Франциско. Хјумс го пополнил местото испразнето од судијката Патриша Сепулведа, која се пензионирала. Номинацијата на Хјумс била потврдена од Комисијата за именување судии на 20 декември 2012 година. Последователно, тој бил назначен за судија претседател на првиот оддел на судот и бил потврден на таа позиција од Комисијата за именување на судии на 17 јули 2014 година.
Личен живот
Хјумс е отворено геј и бил меѓу илјадниците кои се венчале во Калифорнија во текот на шесте месеци во 2008 година кога биле дозволени истополовите бракови. Тој е првиот отворено геј апелационен судија во историјата на Калифорнија и, од 31 декември 2012 година, единствениот отворено геј апелационен судија во Калифорнија.
Божидар Димитров
Божидар Димитров Стојанов (Божидар Димитров Стоянов ;, Бугарија, - , ) —  историчар и политичар од Бугарија, директор на бугарскиот Национален историски музеј, доктор на историски науки, автор на бројни монографии и статии од областа на бугарската историја. Води емисија за историја, "Памет бугарска", која се емитува на бугарската национална телевизија БНТ1. Познат е и по своите изјави за негација на етничкиот македонски идентитет.
Животопис
Божидар Димитров е роден на година во Созопол, во семејство на бегалци од Источна Тракија. Околу неговотото етничко потекло постојат разни шпекулации: самиот тој се декларира за „потомок на Прабугарите“.
Својата кариера на научен и општествен работник ја има градено како член на Бугарската комунистичка партија, а потоа и во нејзиниот наследник, Бугарската социјалистичка партија. Бил член на Централниот комитет на БСП. Денес е член на општинскиот совет на Софија. Член е на Советот за духовен развој, под раководство на претседателот на Бугарија Георги Прванов.
Специјализирал палеографија во Париз и Ватикан.
Научник или манипулатор?
Додека кај еден дел од широката јавност ужива големи симпатии, како „најдобар познавач на бугарската историја“, па дури и голем патриот, голем е бројот на оние кои го критикуваат за неговите настапи. Неговите изјави во однос на бугарската историја се преполни со емоционален набој, и според него, Бугарите и Бугарија се „најстарите во Европа и со најголеми заслуги за опстанокот и развојот на европската цивилизација“.
Последните години својата потпора ја наоѓа главно во помалите националистички партии (ВМРО-БНД), националната телевизија и приватните медиуми каде настапува како забавувач водејќи програми на историска тема.
Во неговите настапи се раководи од дневно-политички потреби и личен материјален интерес, поради што наместо научниот го применува популистичкиот пристап. Најдобар пример за неговата научна недоследност е фактот што самиот тој често себеси се побива. Така во својата книга „Десетте лаги на македонизмот“, покрај сите други неточности со кои изобилува изданието, тој тврди:
"„Историската наука одамна утврдила дека античките Македонци се племе, кое било дел от грчката етничка заедница и чија територија до 4 век пр. Хр. се наоѓала во денешна Северна Грција. На територијата на Вардарска Македонија имало мала држава со монархијска форма на управување, населена главно со траки и илири, а управувана од владетели и аристократија со грчки имиња. Уште во антични времиња имало спор создаден по политичка причина, околу тоа дали Македонците се грци или не. Едно е јасно, дека тие не се славјани“"
Во весникот „Стандарт“ од 13 август 2006 година, Божидар Димитров го менува потеклото на Македонците во посебен народ, сроден со Траките и Илирите, чија македонска држава била сосед на Грција:
"„Историската наука одамна утврдила дека античките Македонци се племе, сродно на Траките и Илирите. Нивното царство се наоѓа во непосредно соседство со древна Елада.“"
Други примери за манипулација со историските факти:
„Десетте лаги на македонизмот“, како книга на Божидар Димитров, нуди куп примери во кои се огледува популистичкиот и ненаучен пристап на овој автор.
Грабов
Грабов (Grabow; службено наречен Грабов (Елде), а поретко и „Грабов Мекл“) — град во округот Лудвигслуст-Пархим, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на реката Елде, 7 километри југоисточно од Лудвигслуст и 34 километри северозападно од Витенберге. Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Кон Грабов припаѓаат следниве единици: Бохин, Фрезенбриге, Хајдехоф, Штезов, Ванцлиц, Винкелмор и Цугелраде.
Средоземни игри 1959
III Средоземни игри се одржале во Бејрут, Либан. На игрите учествуваче 792 спортисти (сите мажи) од 10 земји-учеснички. Настанот се одржал од 11 до 23 октомври 1959.
По одржувањето на првите две Средоземните игри во Африка и Европа, ова биле првите игри кои се одржале во Азија. Со тоа, првите три Средоземни игри биле одржани во трите континенти, од кои се сите земји-учеснички.
Освојувачи на медали
Табелата е составена според бројот на освоени златни медали. При ист број на златни медали, се зема предвид вкупниот број на сребрени, а потоа и вкупниот број на бронзени медали. При еднаков број на освоени златни, сребрени и бронзени медали, местото е исто за сите земји со ваков резултат, при што во табелата се подредени по азбучен редослед. Овој систем го користи и МОК.
Ребека Јанковска
Ребека Јанковска-Ристески — македонска пејачка.
Животопис
Љубовта кон музиката ја има почувствувано многу рано, благодарение на нејзиниот татко Благоја. Првиот посериозен исчекор на музичката сцена го прави во 1989 година, кога со составот Ребека ја снима песната "Недопирлив". Групата постоела околу една година. Во 1992 година го снима својот прв соло хит "Што ми направи", кој успеа да се задржи на домашните топ-листи цели седум месеци. Две години подоцна (1994. година) со Илија Псалтиров ја снимаат композицијата "Стоп за сите пороци" со образовна порака која млако поминува во јавноста.
Своето враќање го доживува во 1996. година со песната "Мачо", за која текстот го напиша Владо Јаневски. Благодарение на хитовските потенцијали на песната, истата година учествува во словенечкото шоу Pogodi in zadeni, кое на светското ниво се одржа во престижната љубљанска дворана Домжале. Тоа лето со "Мачо" учествува и на фестивалот Сунчане скале што се одржа во црногорското гратче Херцег Нови.
Со помош на пријателите Влатко Каевски - Киборг и Нора, некогашните членови на Мизар ја снима андерграунд темата Extasy, која заради урбаната автентичност е испеана на англиски јазик. Во 1997. година со Дарко Димитров ја обработува Hot Stuff на Pete Bellote и на Giorgio Moroder, која во нејзината верзија се нарекува Сакам нешто жешко. Во студиото Димитрови како придружна вокална поддршка во песната учествуваа и членовите на штотуку оформениот Нокаут. Летниот хит "Обиди се", под режисерска палка на белградскиот стилист Дејан Милиќевиќ прераснува во своевидна видео-сензација, а гламурозните спотови и подоцна остануваат нејзин заштитен знак. Во октомври, истата 1998. година учествува на престижниот домашен фестивал Макфест, а песната "Во исчекување", што Ребека ја има изведено беше наградена со награда за најдобар текст (текстот го напиша амбициозната Светлана Алексовска). На 21 декември во продажба се појавува нејзиното деби-остварување "Обиди се", со девет (нови и стари) песни.
По касетата, во мај 1999. година се појавува и компакт-диск, инаку прво мултимедијално цеде во Македонија. На манифестацијата 12 Величествени „Обиди се“ е прогласено за деби-албум за 1998. година, а на Златната Бубамара на популарноста Ребека добива награда како најдобра пејачка.
Во 2000 и 2001 година ги одбележува со песните „Едно“ (на белградската кантавторка Кристина Ковач) и „Нешто убаво“ (на Игор Џамбазов), за кои се снимени и привлечни видеоспотови. Кон крајот на 2001 година Ребека го промовира својот најнов, втор по ред албум, насловен како „Нешто убаво“, на кој што работеше со тимот искусни музички дејци: Дарко Димитров, Игор Џамбазов, Кристина Ковач, Роберт Билбилов, Игор Атанасовски - Харе, Ненад Стефановиќ - Јапанац, кои учествуваа во реализација на песните: „Небо синило“, „Не сакам да знам“, „Нешто убаво“, „Едно“, „До следниот пат“, „Ми треба само љубов“, „Од другата страна на љубовта“, за кои биле реализирани привлечни видеоспотови.
Благодарение на музиката, покрај публиката во Херцег Нови, Ребека ја имаат запознаено и посетителите на фестивалите во Будва, Зрењанин како и присутните на турската престижна манифестација Памук Кале, а беше дел и од македонската музичка делегација која во 2001. година престојуваше во Австралија, со цел да ги запознае нашите иселеници со новиот тренд кој ја заплисна домашната музичка сцена. Паралелно со музичката кариера, Ребека била посветена на студиите по Новинарство, и од таа област во неколку наврати подготвуваше прилози кои беа емитувани на програмите на Македонската телевизија. Во еден период работеше и како радио-водител, на скопските радио-станици Пинк, Мега и Стар ФМ, за кои подготвуваше утрински емисии.
Во јануари 2003 година, зад неа застана музичка продукција, па за нејзиниот менаџмент извесен период се грижеше Љиљана Петровиќ од Фајнал кат, позната и како менаџерка на Тоше Проески.
Ребека Јанковска е омажена со Мики Јанковски, кој работи како менаџер на Универзитетската клиника за онкологија и радиотерапија во Скопје. Тие имаат три деца: Маркијан, роден во 2006 година, и близнаците Макариј и Доротеј, родени во 2013 година.
Лав Книпер
Тетка му била Олга Книпер (жена на Антон Чехов). Неговата постара сестра Олга Чехова исто така станала театарска глумица и се омажила за Михаил Чехов.
Студирал во Москва со Рајнхолд Глиер и Гнесиновата музичка академија. Во 20-тите, работел во Moscow Art Theatre заедно со Владимир Немирович-Данченко и Константин Станиславски.
Во 1934 тој на напишал неговата Четврта симфонија, во рамките на која е и славната песна Полушко Поле, со текст (посветен на Климент Ворошилов) од Виктор Гусев. Оваа музика станача една од песните за марширање на Хорот на Црвената армија. Книпшер не страдал од нападите на Андреј Жданов, кој цензурирал други композитори.
Книпер бил мошне продуктивен автор. Напишал пет опери (меѓу кои и една за Малиот принц), 20 симфонии, балети, дела за пијано и филмска музика. Тој ја изучувал и етномузикологијата во централноазиските републики и ја истражувал народната музика на Туркменистан, Киргистан и Таџикистан.
Шалмај
Шалмај (гер.: Schalmei) е средновековен, ренесансен музички инструмент од семејството на дрвени дувачки инструменти, изработувани во Европа од крајот на 13 век до 17 век.
Инструменти слични на средновековниот шалмај сè уште можат да се слушнат во многу земји и денес, а на нив обично свират улични музичари или воени оркестри. Неговата употреба им била особено позната на крстоносците, кои често се соочувале со големи оркестри на Сарацените кои свиреле шалмаи, користејќи ги како своевидно психолошко оружје.
Шалмајот брзо бил усвоен од страна на Европејците, пред сè за изведба на музика за танц, како и за воени цели. Во многу азиски земји, шалмај техника на музицирање вклучува т.н. кружно дишење кое овозможува континуирано свирење, без паузи за вдишување воздух.
Димитар Захов
Димитар Захов (1939 - 2005) — македонски национален деец и публицист од Бугарија.
Роден е во с. Горно Спанчево, во Пиринскиот дел на Македонија. Уште како студент во Софија, во 1963 година станува еден од најактивните дејци на Сојузот на поборниците за обединета Македонија. Го избегнал апсењето, но бил постојано следен од бугарските безбедносни служби. По падот на комунизмот во Бугарија започнува со публицистичка дејност. Објавувал во Македонско сонце(Скопје) и Народна волја (Благоевград).
Хем
Хем е простетична група на цитохромите и хемоглобинот. Тој се состои од атом на железо кој е сместен во порфирински прстенест систем. Железото е поврзано за 4 азотни атоми од порфиринскиот прстен. Хемовите од трите класи на цитохроми (a, b, c) се разликуваат по супституентите на порфиринскиот прстенест систем. Заедничка одлика им се двата пропионатни странични ланци. Само хемот c е ковалентно поврзана за белковината преку тиоетерски врски за цистеински остатоци.
Мики Манојловиќ
Предраг „Мики“ Манојловиќ (5 април 1950) е српски актер, познат по своите главни улоги во некои од најважните филмови на поранешната југословенска кинематографија. Од раните 1990-ти, тој успешно играл во филмови снимени надвор од Балканот и стана активен во продукциите низ цела Европа.
Кариера
Манојловиќ пораснал во семејство на сценски глумци Иван Манојловиќ и Зорка Докниќ.
По неговото деби на екранот во 1970 година, младиот Предраг продолжил да се појавува во бројни филмови и ТВ драми направени во СФР Југославија, од кои некои, како ТВ серијата Грлом и јагоде од 1975 година, каде што незаборавно го играл Мики Рубироза, постигнаа култен статус.
Во февруари 2009 година, Владата на Србија го именувала за претседател на Српскиот филмски центар.
Михаило Рашиќ
Михаило Рашиќ (Алексинац, Кнежевство Србија, 13 јуни 1858 - Белград, Кралство Србија, 17 февруари 1932) бил српски војсководец. Тој служел како генерал на Кралската југословенска армија и министер за војна на Кралството Србија во Првата светска војна. По војната, во Кралството Југославија ја продолжил службата како министер за армија и морнарица во Министерството за одбрана. Бил 16-ти декан на Академскиот одбор на Воената академија во Белград (1912-1914).
Раниот живот
Рашиќ е роден на 13 јуни 1858 година во Алексинац од татко Петар, судски службеник и мајка Катарина. Во трето одделение се преселил во Белград и живеел кај тетка му Стана додека не завршил гимназија. запишал во Артилериското училиште на Воената академија како питомец на 20 септември 1874 година. Дипломирал на академијата во септември 1880 година, осми во својата класа, пред Степа Степановиќ и Живојин Мишиќ.
Воена кариера
На почетокот на Првата српско-турска војна, Рашиќ и неговите колеги кадети во Артилериското училиште биле мобилизирани. За време на овој конфликт, тој беше унапреден во чинот пешадиски потполковник на 10 декември 1876 година. Тој стана поручник на 20 август 1883 година. Рашиќ бил унапреден во капетан, втора класа на 22 февруари 1887 година, полноправно капетан на 1 јануари 1891 година, мајор на 22 февруари 1893 година, потполковник на 22 февруари 1897 година, полковник на 6 април 1901 година, генерал на 20 октомври 1901 година.
Активна услуга
По избувнувањето на војната, бил распореден како питомец во орденот на Штабот на артилериската бригада Шумадија. Тој служел во таа единица од 10 декември 1876 година, кога бил унапреден во чин артилериски поручник. Во истата бригада бил назначен за офицер на вод на теренската артилерија. За време на Втората српско-турска војна (1877), од 28 декември служел како аѓутант во 1. артилериски полк Шумадија. На таа функција останал до 12 април 1878 година кога дејствувал како офицер во штабот на истата бригада, распореден на должностите на новоослободениот Врањски округ. Од 1 мај до 20 август 1878 година бил испратен во Главниот штаб на Првата дивизија на Шумадискиот корпус. Потоа се вратил како командант во артилериската бригада Шумадија. На таа позиција останал до 1 декември 1878 година, кога продолжил со школувањето во Белград додека не бил прекинат од војната во 1876 година.
По дипломирањето на 1 септември 1880 година присуствувал на Германска воена академија. Во 1883 година дипломирал и се вратил во Србија, каде што служел во одделението за убојни средства во Лафетнице (одделот за воени кочии) на Воено-техничкиот институт. Од април 1884 година бил аѓутант на Управата на Воениот институт. Во март 1885 година бил назначен за воден офицер на артилерискиот полк Тимок. Во воениот конфликт со Бугарија во 1885 година, тој бил прераспореден прво во Главниот штаб на армијата на Нишава, а потоа во Оперативниот оддел на штабот на Врховната команда. Од 1 март 1886 година до април 1887 година бил на чело на Телеграфскиот одред.
На 16 април 1887 година, тој станал уредник на кралот Милан Обреновиќ. Рашиќ ја извршувал оваа должност до 21 февруари 1889 година, кога бил унапреден во аѓутант на кнезот Александар Обреновиќ и в.д. аѓутант на кралот Милан Обреновиќ. Покрај овие должности, од октомври 1890 до септември 1892 година, тој служел како командант на 1-та батерија на дунавскиот артилериски полк. Од септември-ноември 1892 година служел како вршител на должноста командант на Артилериското подофицерско училиште (училиште за подофицери) и член на Артилерискиот комитет.
Тој останал како помошник на кралот до август 1893 година, кога бил назначен за Маршал на Кралскиот двор. Тој служел како маршал на судот речиси седум години, до февруари 1900 година, кога бил назначен за командант на артилерискиот полк Морава. Од април 1902 до 1905 година бил командант на дивизиската област Шумадија. Во истиот период, од јуни 1903 до август 1906 година, работел како артилериски инспектор во Министерството, а до јануари 1907 година бил комесар за гранични спорови против Турција. Во јули 1910 година бил приведен, заедно со полковникот Дамјан Влајиќ, под обвинение за „неправилно примање муниција и артилериски материјал“. По долг, официјален престој во Франција, се пензионирал во февруари 1911 година.
Војна и последните години
Во војната од 1912 година, како резервен офицер бил назначен за командант на Втората дунавска дивизија. Со одлука од 20 октомври 1912 година, тој бил вратен во активна служба и бил унапреден во чин генерал. Тој командувал со таа дивизија во војните од 1912 и 1913 година. По завршувањето на војните, на 1 септември 1913 година, бил назначен за декан на Воената академија, а во исто време и претседател на Воениот дисциплински суд. Тој остана на таа позиција сè додека Австриската империја не објави војна на Кралството Србија кога веднаш беше назначен за командант на Комбинираната дивизија на 1-виот повик. Тој командувал со таа дивизија до доаѓањето на српската војска на Крф во јануари 1916 година. На Крф бил поставен за командант на Тимочката војска. Тој беше назначен за делегат на Врховната команда на српската армија во Врховната команда на француската армија на 27 февруари 1916 година
На 20 септември 1920 година, тој беше назначен за претседател на Одборот на Фондот за ремонт во војската. На негово барање, тој повторно се пензионирал на 7 ноември 1921 година, иако бил префрлен во резерва на 21 октомври 1923 година.
Михаило Рашиќ починал во својата семејна куќа на 17 февруари 1932 година. Погребан е на белградските Нови гробишта.
Приватен живот
Рашиќ се оженил со Лепосава, ќерка на Глиша Исајловиќ, телеграф и управител на пошта. Тие имаа три сина: Светозар Драгољуб и три ќерки: Катарина, Ружица и Јелена. Неговиот син Светозар, роден во 1885 година, бил адвокат, шеф на кабинет на д-р Воје Маринковиќ и дипломат. Ќерките на Рашиќ, Катарина, Ружица и Јелена беа во брак со генералот Драгомир Ж. Стојановиќ, фармацевтот Сима Протиќ и индустријалецот Владимир Ѓорѓевиќ со почит. Внукот на академик Димитрије Ѓорѓевиќ (историчар) бил професор по историја на Универзитетот во Калифорнија, Санта Барбара од 1970 до 1991 година.
Осамениот велосипедист
„Осамениот велосипедист“ или „Авантурата на осамениот велосипедист“ (англиски: The Adventure of the Solitary Cyclist) е една од 56 раскази за Шерлок Холмс напишани од Сер Артур Конан Дојл. „Осамениот велосипедист“ е едне од 13 раскази од кои е составена книгата „Враќањето на Шерлок Холмс“.
Сиже
Приказната започнува со посетата на госпоѓица Вајолет Смит на Шерлок Холмс. Таа го посетува со цел расветлување на невообичаени случки во нејзиниот живот, и во животот на нејзината мајка. Скоро пред посетата на Шерлок Холмс, таткото на г-ца Смит починал и ги оставил неговите мајка и ќерка во сиромашна позиција. По некое време во весникот се појавила објава, со која одредени лица се распрашувале за двете дами. Дамите одговориле на објавата и ги сретнале г. Каратерс и г. Вудли. Тие пристигнале од Јужна Африка, каде го познавале нејзиниот чичко Ралф Смит, кој исто така умрел во сиромаштија и сакал да дознае дали неговото пошироко семејство е во добра состојба. Ова било доста чудно за г-ца Смит бидејќи не слушнала за нејзиниот чичко долг период. Двајцата странци додале, дека пред да умре нејзиниот чичко дознал дека умрел неговиот брат и се почувствувал одговорен за добротата на остатокот од семејството. Неочекуваните околности во кои се нашле г-ца и г-ѓа Смит ја развиваат мистеријата на оваа ра.
Северноатлантски договор
Со потпишување на Северноатлантскиот договор, страните се решени „да ја заштитат слободата, заедничкото наследство и цивилизација на народите, засновани врз принципите на демократија, поединечна слобода и владеење на правото“.
Членки
Следните дванаесет држави го потпишале договорот и со тоа станале основачки членки на НАТО:
Следните 18 држави се приклучиле на договорот по 12-те држави основачи:
Грб на Гамбија
Грбот на Гамбија е официјалниот грб на оваа африканска држава. Грбот бил усвоен на 18 ноември 1964. Грбот е составен од приказ на два црвени лава кои држат секира и мотика во златна боја, претставени накрсно, поставени на штит во сина боја со бела и зелена граница. Лавовите и штитот се поставени на лента во бела боја на која има напишано „Прогрес - Мир - Просперитет“ на англиски јазик. Над штитот има шлем со орнамент. Лавовите ја претставуваат колонијалната историја на Гамбија како колонија на Британската Империја. Секирата и мотиката претставуваат земјоделство, но се верува дека ги симболизираат и двете најголеми етнички групи: Мандинка и Фулани. Палмата, која е над шлемот, е национално дрво.
Лицитар
Лицитар е шарено-украсен колач од слатко тесто, кој традиционално се произведува во средишниот и низинскиот дел на Хрватска. Слаткарите кои го прават овој колач најчесто прават и други слатки од овој тип, како разни медењаци, напитоци од мед (медица, гвирц), свеќи, други ситни поклони направени од восок, и обично ги продаваат на панаѓури. Порано тестото се ставало во специјални, рачно направени, дрвени калапи, за да ја добијат саканата форма, а денес тоа се прави во лимени калапи, потоа се печат и бојат со овошни бои (црвена, жолта, зелена и бела) и се украсуваат со шеќерни украси, огледалца и слично. Лицитарското колаче најчесто се прави во облик на срце, венец, птица, коњ и друго.
Оваа традиција на правење на лицитарски колачи е запишана во пописот на нематеријалното културно наследство на УНЕСКО на 15 јануари 2010 година.
Историја
Традицијата на изработка на лицитари започнала уште во средниот век, а во 16-ти и 17 век, во многу европски манастири, се правеле слични колачи и медењаци со помош на дрвени калапи. Во источноалпскиот регион, изработка на вакви колачи брзо прераснала во слаткарски занает кој подоцна се проширил и на други подрачја на Средна Европа и во панонските делови на Хрватска. Во 18-ти и 19 век, во градовите Загреб, Карловац, Копривница, Самобор, Вараждин, лицитарите биле видни слаткари и нивните производи биле омилени кај луѓето од сите сталежи.
Денес
Обичајот да се дарува лицитар, со кој момчињата искажуваат љубов и верност кон девојките, како и украсувањето на божиќното дрво со ситни лицитарски колачиња, е длабоко вкоренет во хрватската култура (балетот Лицитарско срце од К. Барановиќ). Денес колачот лицитар е национален симбол и се продава како автохтон хрватски традиционален сувенир.
Вила Катер
Вила Сиберт Катер (Willa Sibert Cather; — ) — американска авторка која постигнала слаза за нејзините романи, најпознати од кои се O Пионери!, Моја Антонија и Песната на Чучулигата. Во 1923 година таа ја доби Пулицеровата награда за Еден од Нашите (1922), роман за Првата светска војна.
Катер израснала во Вирџинија и Небраска, и дипломирала на Универзитетот во Небраска. Таа живеела и работела во Питсбург десет години. На возраст од 33 година се преселила во Њујорк, нејзиниот примарен дом за остатокот од нејзиниот живот, таа исто така патувала и поминала доста време во нејзината летна резиденција во Њу Бранзвик, Канада.
Во текот на првата година во Питсбург, Катер исто така напишала голем број на раскази, вклучувајќи ја и Томи, Несентиментално, за девојка од Небраска со име на момче, која изгледа како момче и го спасува банкарскиот бизнис на нејзиниот татко. Џенис П. Стаут ја смета оваа приказна за една од неколкуте Катерски дела кои ги "демонстрираат измамничките крути родови улоги и даваат поволен третман на ликови кои ги поткопуваат конвенциите".
Зад морето
Зад морето (англиски: Beyond the Sea) е американски филм од 2004 година, во режија на Кевин Спејси. Главните улоги ги толкуваат: Кевин Спејси и Кејт Босворд.
Содржина
Во филмот, Кевин Спејси го игра пејачот Боби Терин, кој уште како младинец станал голема музичка ѕвезда со хитот „Сплиш сплеш“, а подоцна се претворил во салонски пејач на народна музика. На возраст од 37 години, Терин умрел поради проблеми со срцето.
Моларна маса
Моларна маса претставува масата која ја поседува еден мол од дадена супстанца. Моларната маса на дадена супстанца е бројно еднаква со релативната молекулска маса на супстанцата односно со релативната атомска маса на елементот.
Така, еден мол водород поседува маса од 1,008 г, еден мол кислород поседува маса од 15,9994 г, додека пак, еден мол азотот поседува маса од 14,0067 г итн.
Имајќи предвид дека бројот на молкули во еден мол супстанца изнесува, може да се пресмета масата на молекулата. На пример, апсолутната маса на молекулата од кислород е:
На ист начин како што се определува апсолутната тежина на кислородот, може да се определи и апсолутната тежина на атомот од кислород:
NGC 1072
NGC 1072 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1072 се споменува и како IC 1837, UGC 2208, MCG 0-7-88, IRAS 02409+0005, CGCG 388-103, CGCG 389-1, KUG 0240+000.
Откривање
Објектот е откриен на 20 декември 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1072 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1072 има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 31,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 18' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 11°.
Други поделби
Проучување на NGC 1072 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10315. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 47. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1453.
Сливник
Сливник — село во Општина Велес, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Сливник се наоѓа на западниот дел на подрачјето на Општина Велес во средното сливно подрачје на реката Тополка. Селото е ридско и лежи на надморска височина од 440 метри, а од градот Велес е оддалечено 10 километри. Атарот зафаќа површина од 2,6 км2.
Стопанство
Економски Сливник егизистира исклучиво од земјоделство (полјоделство и сточарство). Од полјоделските култури најзастапени си житните (пченица и пченка) и градинарските култури, а од стоката претежно се одгледува крупен добиток. Во текот на зимата, голем број овчари со своите многубројни стада презимуваат во трлата во Сливник и околните села.
Население
Сливник според бројот на своите жители е средно по големина и е едно од неколкуте велешки села, населени со Албанци, со голем и константен пораст на своето население.
Родови
Сливник е албанско село, а имало и Бошњаци во минатото.
Според истражувањата од 1966 година, родови во селото се:
Албански
Бошњачки
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2199 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 363 гласачи.
Џеј-Зи
Шон Кори Картер попознат како Џеј-Зи (Jay-Z) (Њујорк, 4 декември 1969 ) е американски рапер, основач и поранешен сопственик на Roc-A-Fella Records, поранешен претседател на Def-Jam и основач и сопственик на Roc Nation, фирма за забава која се занимава и работи како дискографска куќа, спортска агенција, музичка агенција, талент агенција, и во областа на ТВ и филм. Тој е ко-сопственик на клубот Њујорк 40/40, има влогови во Uber, има сопствен шампањ наречен Armand de Brignac, поседува сопствен стриминг сервис наречен Tidal, и останати влогови во фирми за канабис. Џеј-Зи е еден од најуспешните рапери на 1990-тите и беше изгласан за еден од најдобрите светски рапери во глобала. Нето вредноста на Џеј во 2022 изнесува од 1.3 билиони долари, правејќи го вториот најбогат рапер после Кање Вест. До денес, тој има објавено дванаесет албуми, а се потпишува и како автор на многу светски хитови.
Џеј-Зи долго време беше во врска со познатата Р&Б пејачка Бијонсе Ноулс. Во 2006, беа додадени на списокот на 100 највлијателни парови во светот. Во 2008 година, тие се венчаа на кровот од неговата зграда во Њујорк.
Средоземни игри 1963
IV Средоземни игри се одржале во Неапол, Италија од 21 до 29 септември 1963. На игрите настапиле спортисти од 13 земји, кои се натпреварувале во 17 спортови.
Освојувачи на медали
Табелата е составена според бројот на освоени златни медали. При ист број на златни медали, се зема предвид вкупниот број на сребрени, а потоа и вкупниот број на бронзени медали. При еднаков број на освоени златни, сребрени и бронзени медали, местото е исто за сите земји со ваков резултат, при што во табелата се подредени по азбучен редослед. Овој систем го користи и МОК.
Матело Фере
Жан Пјер „Матело“ Фере (1918 – 24 јануари 1989) бил француски музета и гитарист и композитор на џипси џез. Тој беше соработник на Џанго Рајнхард и најмладиот брат на гитаристите Баро и Саран Ферет. Снимаше со свој секстет во Париз во 1940-тите и продолжи да настапува таму, со повремени сесии за снимање, сè до неговата смрт во 1989 година. Беше забележан по музичкиот стил кој ги инкорпорираше руските и унгарските влијанија и живееше доволно долго за да забележи повторно оживување на интересот за џипси џезот во кој беше препознаен како еден од најголемите преживеани играчи на жанрот. Двајца од неговите синови, Булу и Елиос Фере, продолжуваат да свират помодерна и индивидуалистичка форма на гитарска музика заснована на џипси џез во Париз.
Биографија
Матело Фере бил најмладиот од тројцата браќа Фере, циганите Гитан од Руан, Франција кои се упатиле кон Париз и таму се запознале со Џанго Рајнхард во 1931 година. Тој бил познат по неговиот француски прекар „Матело“, што значи „морнар“. Тој го заменил гитаристот Густи Малха заедно со хармоникашот Емил Вашер, а подоцна свирел со Герино, уште еден многу познат хармоникаш.