cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Панетоне
Има форма на купола, која се протега од цилиндрична основа и обично е висока околу 12–15 сантиметри за панетон со тежина од 1 килограм. Може да се користат и други основи, како што е октагон, или фрустум со форма на пресек на ѕвезда, повообичаена за пандоро. Се прави за време на долг процес кој вклучува стврднување на тестото, кое е кисело, слично на киселото тесто. Самиот процес на правење трае неколку дена, со што на колачот му се даваат карактеристични меки одлики. Содржи засладена кора од портокал, цитрон и лимон, како и суво грозје кое се додава суво и не натопено. Достапни се многу други варијации како обична или со чоколада. Се служи во клинови, вертикално исечени, придружени со слатки топли пијалоци или слатко вино, како што се Asti или Moscato d'Asti. Во некои региони на Италија, се служи со крема ал маскарпоне, крем направен со комбинирање јајца, маскарпоне и сладок ликер.
Во тек се напори да се добие статус на заштитена ознака на потекло и Denominazione di origine controllata за овој производ, но тие сè уште не се успешни. Поранешниот италијански министер за земјоделство, Паоло Де Кастро, бил познат по тоа што бара начини да ги заштити вистинските италијански колачи од растечката конкуренција во Јужна Америка и истражува дали може да се преземат мерки во Светската трговска организација.
Потекло
Во Италија, историските извештаи за панетоне секогаш наведуваат дека потекнува од Милано. Зборот панетоне потекнува од пането, мал леб. Зголемената наставка -еден го менува значењето во „голем леб“.
Веројатно се споменува во книга со современи рецепти напишана од Италијанецот Бартоломео Скапи, личен готвач на папите и императорите во времето на Чарлс V. Најстарата и најсигурната потврда за панетонот се наоѓа во регистарот на трошоци на колеџот Боромео во Павија во 1599 година: на 23 декември истата година во списокот на курсеви предвидени за ручек, Божиќните трошоци се појавуваат и за 5 фунти путер, 2 суво грозје и 3 унци зачини дадени на пекарот за да направи 13 „лепчиња“ што треба да ги даде на колеџот. учениците на Божиќ. Првата снимена поврзаност на панетонот со Божиќ може да се најде во италијанските списи на илуминистот од 18 век, Пјетро Вери. Тој го нарекува пан де тон.
20-ти век
Во почетокот на 20 век, двајца претприемнички милански пекари почнаа да произведуваат панетоне во големи количини за остатокот од Италија. Во 1919 година, Анџело Мота започнал да го произведува својот истоимен бренд на колачи. Исто така, Мота го револуционизираше традиционалниот панетоне давајќи му ја својата висока купола форма така што тестото нарасна три пати, скоро 20 часа, пред да се готви, давајќи му ја сега веќе познатата лесна текстура. Рецептот бил адаптиран набргу потоа од друг пекар, Џоакино Алемања, околу 1925 година, кој исто така го даде своето име на популарната марка која постои и денес. Острата конкуренција меѓу двајцата што потоа следеше доведе до индустриско производство на тортата. Нестле ги презеде брендовите заедно во доцните 1990-ти, но Баули, италијанска пекарска компанија со седиште во Верона, оттогаш ги купи Мота и Алемања од Нестле.
До крајот на Втората светска војна, панетонот бил доволно евтин за секого и набрзо стана водечкото божиќно слатко во земјата. Ломбардските имигранти во Аргентина, Уругвај, Парагвај, Венецуела, Колумбија, Еквадор и Бразил, исто така, ја донесоа својата љубов кон панетоне, а панетоне се јаде за Божиќ со топло какао или пијалак за време на празничната сезона, што стана мејнстрим традиција во тие земји. На некои места ја заменува кралската торта.
Панетоне е широко достапен во Јужна Америка, вклучително и во Аргентина, Бразил, Чиле, Еквадор, Колумбија, Уругвај, Венецуела, Боливија, Парагвај и Перу. На шпански е познат како panetón или pan dulce, а како panetone на бразилски португалски. Перуецот Антонио Д'Онофрио, син на имигранти со потекло од Казерта, Италија, создаде сопствен бренд користејќи изменета форма на формулата Алемања, која ја лиценцираше заедно со стилот на пакување. Овој бренд сега исто така е во сопственост на Нестле и се извезува низ Јужна Америка. Панетоне е популарен во италијанските заедници во САД, Канада, Австралија и ОК.
Италијанските компании за производство на храна и пекари произведуваат 117 милиони панетоне и пандоро колачи секој Божиќ, збирна вредност од 579 милиони евра. Од 2013 година во Милано се одржува настан кој го доделува најдобриот традиционален Панетоне на Италија. Во 2016 година, наградата му била доделена на Џузепе Зипо, од Саленто.
Сем Вортингтон
'''Самуел Хенри Џ. Вортингтон (англиски: Samuel Henry J. "Sam" Worthington) или попознат само како Сем Вортингтон''' (2 август 1976) — австралиски глумец. Тој е најпознат по неговата улога Џејк Сали во филмот Аватар од 2009 година.
Ран живот
Сем Вортингтон е роден во Годалминг, Сари во Англија, но се преселил во Перт во Западна Австралија за време на неговото детство. Тој израснал во Варнбро. Тој го напуштил училиштето на 17 години и започнал да работи како градежен работник, живеејќи подоцна во Сиднеј.
Аразли
Аразли — село во Општина Валандово, во околината на градот Валандово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, во јужното подножје на планината Плавуш.
Историја
Во XIX век селото било дел од Дојранската каза на Отоманското Царство.
Население
Селото е целосно раселено по 1953 година, кога броело 94 жители, сите Турци. Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
1614
1614 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1614 година од новата ера, 614. од вториот милениум, 14. од XVII век и петта од 1610-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7122 и 7123 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6364 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5374 и 5375 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2367.
Фридманово правило
Фридмановото правило — правило на монетарната политика воведено од страна на Милтон Фридман, според кое номиналната каматна стапка треба да биде одредена да изнесува нула. Според логиката на ова правило, опортунитетниот трошок од поседување на парите со којшто се соочуваат лицата треба да биде еднаков на општествениот трошок од создавањето на дополнителни декретни пари. Се претпоставува дека маргиналниот трошок од создавањето на дополнителни пари е еднаков или приближно еднаков на нула. Поради тоа, номиналните каматни стапки треба да бидат еднакви на нула. Во пракса, ова значи дека централната банка треба да бара стапка на дефлација којашто е еднаква на реалната каматна стапка на државните обврзници и другите безризични финансиски инструменти за да може износот на номиналната каматна стапка да биде одреден да изнесува нула. Последица на оваа политика е тоа што оние кои ги поседуваат парите не претрпуваат загуба во вредноста на парите од инфлација.
Аргумент
Маргиналната корисност од поседувањето на дополнително количество пари е намалувањето на трансакциските трошоци претстравени преку трошоците поврзани со набавката на потрошувачки добра. При позитивни номинални каматни стапки, луѓето се однесуваат на начин на којшто маргиналната корисност (општествена и прватна) ја изедначуваат со маргиналниот приватен трошок, т.е. номиналната каматна стапка. Но, ова не е општествено оптимално, бидејќи државата може без никакви трошоци да создаде пари сè додека не го постигне посакуваното ниво на понуда. Општествениот оптимум се јавува кога номиналната каматна стапка изнесува нула или стапката на дефлација е еднаква на реалната каматна стапка, така што маргиналната општествена корисност и маргионалниот општествен трошок од поседувањето пари се еднакви на нула. На тој начин, Фридмановото правило е замислено да ја отстрани неефикасноста и со тоа да ги зголеми средствата за производство.
Примена во економската теорија
Фридмановото правило се покажало дека во многу економски модели на парите е монетарна политика за максимизирање на благосостојбата. Исто така, се покажало дека правилото е оптимално во монетарните економии со монополистичка конкуренција (пр. Ирска во 1996) и во монетарните економии во коишто државата наметнува нарушувачки даноци. Сепак, постојат неколку познати случаи во коишто отстапувањето од Фридмановото правило е оптимално. Тие вклучуваат: економии со опаѓачки приноси од обем; економии со несовршена конкуренција, каде што државата ниту ја оданочува добивката на монополите ниту наметнува данок што е еднаков на данокот на доход на трудот; економии со даночна евазија; економии со номинална ригидност на цените и економии со надолна номинална ригидност на платите. Кога обично отстапувањата од Фридмановото правило се мали, ако постои значителна странска побарувачка за националната парична единица (пр. во САД), тогаш оптималната стапка на инфлација значително отстапува од она коешто се бара со Фридмановото правило со цел да се остварат приходи од сињораж од странски државјани. Во САД, каде што повеќе од една половина од американските долари се поседувани надвор од земјата, оптималната стапка на инфлација е пронајдено дека се движи некаде меѓу 2 и 10%, при што со Фридмановото правило би се барала дефлација од скоро 4%.
Скорешните резултати од истражувањата исто така покажале дека со цел да се постигне целта на Фридмановото правило, односно да се намали опортунитетниот трошок и монетарните судири поврзани со парите, не мора да се бара номиналните каматни стапки да биде одредено да изнесуваат нула. Кога се земаат предвид ефектите од финансиските посредници и кредитните опсези, оптималната благосостојба со Фридмановото правило може да биде постигната преку отстранување на разликата меѓу номиналната каматна стапка и каматната стапка којашто се плаќа на резервите за да се обезбеди дека стапките се еднакви цело време.
Андроник Комнин
Андроник Комнин (,  Andronicus Comnenus , 1108 во Балабиста, Македонија - есента 1142) бил вториот син на византискиот цар Јован II Комнин (1118-1143) и на Пирошка Арпад (Ирена), ќерка на Ласло I, кралот на Унгарија (1077-1095).
Поголем брат бил на византискиот цар Мануил I Комнин.
Андроник ја добил од својот татко титулата севастократор, и заедно со својот брат Алексиј бил потенцијален наследник на царскиот престол. Во 1142 година неговиот брат Алексиј починал во Анталија за време на воен поход на нивниот татко и Андроник тргнал со помалиот брат Исак да го одведат телото во Цариград. На патот, Андроник се разаболел и починал. Исак по ова ги погребал двајцата.
Семејство
Андроник бил оженет за Ирина, со која ги имал децата:
241
241 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 241 година од новата ера, 241. од првиот милениум, 41. од III век и втора од 240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5749 и 5750 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4991 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4001 и 4002 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 994.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 241 година се протега во 2877 и 2878, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2937 и 2938 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 784. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 393 и 392 година пред хиџра.
Функционализам
Функционализмот не претставува ексклузивен пронајдок или став на модерната архитектура. Уште првите градежни творби, во различен степен биле наменети и приспособени за задоволовување на одредена потреба, односно за вршење на одредена функција. Функционализмот, како став и творечка метода, во модерната архитектура настанува низ долготрајна борба против еклектицизмот на 19век. За тоа има придонесено развојот на индустријата и рационалистичката мисла на пионерите на модерната.
За свое мото, функционализмот го избира декларативниот став на американскиот архитект Луј Саливен: "обликот ја следи функцијата". Од друга страна, својата заложба за безорнаменталната архитектура Саливен ја заменува со заложба за употреба на т.н. органски сфатен орнамент, без белези на минатото. Зачетоците на европскиот функционализам се појавуваат во рамките на сецесијата. Нејзиниот основоположник, Ото Вагнер, размислувајќи за суштината и содржината на новата архитектура, констатира дека таа треба исклучително точно да ја сфати и да задоволи својата намена. Нешто подоцна, Хенри ван Девелде, размислувајќи за стремежот кон еден нов стил пишува: " Обликот и конструкцијата на секој предмет треба да се сфатат во контекст на нивната елементарна и највисока логика, како и во оправданоста на нивното постење." Таквиот начин на размислување се пренесува и врз неговите ученици и помлади архитекти. Тоа особено важна улога ќе одигра во работата на Валтер Гропиус, како прв директор и педагог на школата Баухаус. На тој начин, Баухаус во извесна смисла станува расадник на функвионалистичкото размислување во областа на архитектурата. Настојувањата на функционализмот најдобро ги илустрира проектот и реализацијата на објектот за школата Баухаус во Десау. Овој проект на Валтер Гропиус, најпрактично го покажува функционалистичкиот начин на размислување. Во неговото решение функционализмот се истакнува уште во самиот просторен состав на објектот, при што јасно е видлива местоположбата на функионалните единици: работилниците, училниците и ателјеата, поврзани со трактот на административните простории.
Генерално, функционализмот претставува творечки процес и методана промислени постапки, со чија помош збирот на одделни функциисе претвора во поврзана целина, во вид на општа функционалност на еден замислен објект. Функционализмот отфрла секаков вид орнамент, бидејќи него го смета за нефункционален елемент на објектот.
Правила на функционализам
Овие правила на функционализмот во последната третина на 20век ќе бидат подложени на преиспитување, бидејќи оправданоста за директно потпирање врз машинската естетика се става под сомневање. Денешните животни услови наложуваат некогашните животни услови наложуваат некогашните функции на објектот да се менуваат зависно од нови потреби, а строгиот функционализам таквата флексибилност не ја овозможува
IC 1472
IC 1472 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1472 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 25 м 26,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 7' 57"".
Други поделби
Проучување на IC 1472 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Џим Вокер (тапанар)
Џим Вокер (роден 1955 година) - канадски музичар, кој бил основачки директор, како и првичен тапанар за британската музичка група, Public Image Ltd.
Кариера
Во 1977 година, заедно со Малком Хасман и Крис Арнет, тој ја створил панк групата од Ванкувер, Furies, првата панк рок група во Западна Канада. Бендот се распаднал по неколку месеци, а Вокер се преселил во Лондон подоцна истата година. На почетокот на мај 1978 година, откако одговорил на огласот поставен во „Melody Maker“, тој се појавил на аудиција и станал член-основач на „Public Image Ltd.“, со Џон Лајдон, Кит Левин и Џон Вордл (Џа Вобл).
Во 1984 година го напуштил Лондон за Њујорк, а по свирењето таа година ја напуштил музичката индустрија. Вокер бил интервјуиран за документарниот филм во 2017 година, „Public Image е расипан“.
Бостан
Бостан — назив кој се употребува во земјоделството за нива или градини (земјоделски површини) насадени со бостани и воедно општо заедничко име за плодовите лубеница, диња и тиква. За нивите со насади со бостани се користи и името бостаниште. Потеклото на зборот доаѓа од персискиот збор بستان (bostan) со значење градина. Во популарната култура во Македонија позната е изреката го обра бостанот со значење: западна во голема неволја.
Љубомир Томиќ
Љубомир Томиќ, (Скопје, 7. II 1922- Скопје, 30. VI 2015) е еден од водечките македонски архитекти. Дипломирал на Архитектонскиот оддел на Техничкиот факултет во Загреб, во 1951 година, на тема Фабрика за медицински учила кај професорот Стјепан Гомбош.
По дипломирањето (1952), бил избран за асистент по предметот Градежни конструкции на Архитектонскиот оддел на Техничкиот факултет во Скопје. Летото 1953 година, работел во архитектонското биро „ План“ во Загреб, кај професорот Стјепан Гомбош. Во 1957 година бил на специјализација во Париз, а во 1963/64 година престојувал десет месеци во САД и кратко во Лондон и Ротердам.
Како добар познавач на архитектонскиот детаљ и конструкции, водел стручен надзор на изведбата на повеќе објекти. Забележителна е неговата дејност на научно и публицистичко ниво. Во 1958/59 година го изработил хабилитациониот труд Посовремен, побрз и поекономичен начин на градење станбени објекти со осврт на постигнатите резултати во Франција и реалните можности кај нас, како и трудот изработен во 1965 година, насловен како Компаративна анализа на станбеното живеење во САД, Англија, Франција и Холандија со осврт на реалните можности за преориентација на станбената политика кај нас. Во 1983 година, заедно со група автори, ја публикувале книгата Еркери и огради во архитектурата, а во 1987 година книгата Инженериски конструкции во архитектурата.
Учествувал во изготвувањето на стручен терминолошки речник. Публикувал повеќе научни статии во Зборникот на Архитектонскиот факултет (1977- 1987) и бил негов одговорен уредник во периодот од 1984/85 година. Како редовен професор на Архитектонскиот факултет во Скопје, работниот стаж му завршил во 1987 година.
За својот голем придонес на полето на архитектонското творештво добил повеќе општествени награди и признанија. Неговото творештво било претежно насочено кон архитектонското проектирање, публицистичката, наставно- научната и педагошката дејност.
Негови позначајни проекти се: Учествувал и на повеќе анонимни и јавни архитектонски конкурси на кои освоил неколку први награди за објектите: Се јавува како раководител во изработката на наулните теми:
Димитар Талев
Димитар Талев (Димитър Талев) — бугарски писател од Македонија. По доаѓањето на комунистите на власт во Македонија, тој е затворен под обвинение дека ширел великобугарски шовинизам. Ослободен во 1948 година тој продолжува да живее и работи во Бугарија. Умира на 20 октомври 1966 год. во Софија. Признаен е за еден од класичните бугарски автори од 20 век, а во 2009 година неговиот роман „Железниот свеќник“ е избран на 4 место од 12 наjсакани книги од бугарските читачи.
Димитар Талев беше славен од УНЕСКО во 1998 за придонес кон светската култура.
Источнополинезиски јазици
Источнополинезиските јазици се тихоокеанските острови што се простираат од Хаваи на север до Нов Зеланд на југозапад и Велигденскиот Остров на југоисток. Во оваа група на полинезиски јазици спаѓаат хавајскиот, маркискиот, туамотскиот, тахитскиот, новозеландскиот маорски, раротонганскиот (куковоостровски маорски) и рапанујскиот јазик.
По број на говорници, двете најзначајни групи се тахитските и маорскиот. Тахитскиот е главен јазик на Друштвените Острови, а се користи и како лингва франка ширум Француска Полинезија, додека пак маорскиот го зборува многубројно малцинство во Нов Зеланд, кајшто ужива статус на службен јазик заедно со англискиот. Хавајскиот го зборуваат малкумина, но сепак е службен во сојузната држава Хаваи.
Јазици
Блиското сродство помеѓу ови јазици е наполно издржано согласно извршените анализи објавени во Базата на основниот лексикон на австронезиските јазици (Austronesian Basic Vocabulary Database, 2008).
Наводи
Llengües tahítiques Marquesische Sprachen Eastern Polynesian languages Markizumaj lingvoj
1500 п.н.е.
1500 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1500. година пред новата ера, 500. од вториот милениум п.н.е., 0. од 15 век п.н.е. и прва од 1500-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4008 и 4009 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3250 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2260 и 2261 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 747 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1500 година се протега во 1136 и 1137, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1196 и 1197 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 957 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2186 и 2185 исламска година пред хиџра.
Фехми Груби
Фехми Груги (р., - , ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец, доајен на "Турскиот театат" во Скопје.
Хуан Себастијан Елкано
Хуан Себастијан Елкано (понекогаш погрешно напишан дел Кано ; в. 1476 - 4 август 1526 година) бил шпански истражувач со баскиско потекло  кој го направил првото кружење околу Земјата. По смртта на Магелан на Филипините, Елкано ја презел командата со караванот Викторија од Молучките острови до Санлукар де Барамеда во Шпанија.
И покрај тоа што Магелан не го преживеал патувањето, тој добил поголемо признание за експедицијата отколку што го има Елкано, бидејќи Магелан бил тој што го започнал, бидејќи Португалија сакала да признае португалски истражувач, поради шпанските стравови од баскискиот национализам. Во 2019 година, на 500-годишнината од патувањето, Шпанија и родната Португалија на Магелан поднеле нова заедничка апликација до УНЕСКО за да ја испочитуваат кружната патека.
Плоштад Александар I (Софија)
Плоштадот кнез Александар I  е плоштад кој се наоѓа во Софија, Бугарија. Плоштадот е познат ѝ само како Батенберг, според бугарскиот кнез Александар I Батенберг.
На овој плоштад се наоѓаат Националната уметничка галерија, Националниот етнографски музеј и Бугарската народна банка. Во минатото, овде се наоѓал и мавзолејот на Георги Димитров, кој во 1999 година бил срушен.
Буџак (село)
Буџак (Βαθύσπηλο, Ватиспило) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри источно од градот Драма и на 9 километри западно од Доксат.
Селото се наоѓа на надморска височина од 315 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 450 Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 670 жители
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Ватиспило.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 183 грчки семејства со 794 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 794 лица, додека во 1940 година селото броело 817 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 1148 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 600 жители, во 1971 година имало 273 жители, во 1981 година имало 255 жители, додека во 1991 година имало 216 жители. Денеска, населението на селото е 235 жители според пописот од 2011 година.
Ана Комнина (ќерка на Јован II Комнин)
Ана Комнина  (родена 1110) била византиска принцеза од династијата на Комнините.
Таа била втората ќерка на византискиот цар Јован II Комнин (1087-1143) и Ирина (1088-1134), ќерка на Ласло I, крал на Унгарија (1077-1095). .
Таа била сестра на царевите Алексиј Комнин (1106-1142) и Мануил I Комнин (1118-1180).
Црква „Св. Архангел Гаврил“ - Тумчевиште
Главниот патронат се прославува на денот на Соборот на Свети Архангел Гаврил (26 јули), кога се организира општонароден црковен собир на кој доаѓаат многу посетители од Полог.
Местоположба
Црквата се наоѓа пред влезот на селото, од левата страна на локалниот пат од страна на автопатот Гостивар-Тетово.
Историја
Црквата била изградена пред неколку века, но неколкупати била палена и уништувана. Таа постојано била обновена на првобитните темели. За време на турското ропство, кога селото било разурнато, манастирот бил запален и целосно уништен.
Селаните ја обновила црквата по завршувањето на турското ропство, но истата во 1943 година била запалена и целосно уништена од страна на Албанците од соседното село Чегране.
Во 1996 година на темелите на црквата била изградена нова и била осветена.
Во 2016 година пред црквата бил изграден и осветен 11-метарски крст.
Кражби
Ноќта помеѓу 15 и 17 декември непознати сторители насилно влегле во црквата откако влезната врата била насилно отворена. Случајот во полиција го пријавил член на црковниот одбор, по што било констатирано дека недостигаат касетофон со звучници и 1.800 денари.
Туја
Опис
За разлика од западен црвен кедар, северниот бел цедар е мало до средно растение, кое расте до 15 метри, со 0.9 метри пречник на труп, по исклучок може да порасне до 38 метри, со 1.8 метри пречник на труп.
Христијанството во Египет
Христијанството во Египет е малцинска религија во државата. Египетските Христијаните се воглавно Копти и се од 5% до 20% од вкупното население на државата. Иако самата држава има мал процент Христијани во однос на Муслиманите, во поглед на апсолутниот број на Христијани Египет е дом на најголемата христијанска заедница во Блискиот Исток и Северна Африка. Христијанството во Египет датира уште од раните почетоци на Римското Царство и Александрија е еден од раните центри на христијанството. Сепак, Христијаните се соочуваат со жестоко прогонство во државата, особено по 2012 година, каде се палеле цркви и се тероризирал народот од страна на исламските милитанти.
Демографија
Над 95% од Египетските Христијани се Копти и се членови на Коптската Православна Црква во Александрија. Коптската црква е најголемо христијанско тело во Блискиот Исток и има од 4 до 8 милиони следбеници во Египет, а во странство дополнителни 3 до 4 милиони. Сепак, тешко е да се каже колкав е бројот на Христијаните бидејќи немало пописи. Општо прифатена бројка е 10% во државата, но бројот е поголем. Според една статија на Коптската црква, од 11 до 13 милиони се Христијани во Египет.
Историја
Египетските Христијани веруваат дека Александриската патријаршија била основана од Св. Марко во околу 33 година. Но сепак малку се знае за раното Христијанство во Египет. Историчарот Хелмут Келстер тврдел дека Христијаните во Египет биле под влијание на гностицизмот сè до обидите на Димитар Александриски за усогласување на христијанството
Коњска детелина
Коњска детелина, е вид мешунка родена во Евроазија и воведена во Северна Америка, Африка и Австралија.
Опис
Melilotus officinalis може да биде едногодишно или двегодишно растение и е 4 - 6 ft високо во зрелоста. Лисјата наизменично се менуваат на стеблото. Жолтите цветови цветаат во пролет и лето и даваат плод во мешунки кои обично содржат едно семе. Семето може да биде одржливо до 30 години. Растенијата имаат големи корени и имаат тенденција да растат во групи. Растенијата имаат карактеристичен сладок мирис.
Живеалиште
M. officinalis потекнува од Европа и Азија и е воведен во Северна Америка како фуражна култура. Најчесто расте во варовнички глинести и глинени почви со pH над 6,5 и може да толерира ниски температури и суша; не поднесува стоечка вода или кисели почви, со pH од 5,5 како најниска граница на растението. Вообичаените места каде што може да се најде вклучуваат отворено земјиште, прерии и савани и расте на целосна или делумна сончева светлина. Тој е инвазивен вид,особено на отворени пасишта и шуми каде што засенчува и ги надминува домашните растителни видови.
Користи
Семињата ги јадат дивеч птиците, вклучително и тетребите.
Слатка детелина може да се користи како пасиште или добиточна храна кога е соодветно излечена. Највкусно е во пролет и почетокот на летото, но на добитокот може да му треба време да се прилагоди на горчливиот вкус на кумаринот во растението. Пред Втората светска војна, пред вообичаената употреба на комерцијални земјоделски ѓубрива, растението вообичаено се користело како покривна култура за да се зголеми содржината на азот и да се подобри капацитетот на водата од подземјето во сиромашните почви. Тој е најтолерантен на суша од комерцијално достапните мешунки. Слатката детелина е главен извор на нектар за домашните медоносни пчели, бидејќи копривите во близина на слатката детелина можат да дадат до 200 килограми мед годишно.
Слатката детелина се користи како фиторемедијација - растение за фиторазградување за третман на почви контаминирани со диоксини.
Во хемиската индустрија, дикумаролот се екстрахира од растението за производство на глодачи.
Управување
Кога M. officinalis е инвазивен, може да се управува со мулчирање, рачно влечење, косење или примена на хербициди (на пример, 2,4-D ) пред цветањето. Изгореници во доцна есен или рана пролет, проследени со уште изгореници, може да го намалат бројот на растенија пред да се засади семето.
Лавов мост (Софија)
Лавовиот мост претставува едно од најфрекфентните места во централниот дел на Софија, Бугарија.
Мостот бил изграден во текот на 1889 година. Пред истиот да биде изграден, на истото место се наоѓал стариот т.н. Шарен мост. Патот од мостот води кон булеварот Марија Лујза и Сливница, кои ги поврзува автобуската станица на градот. Под мостот минува Владајска река.
Мостот е долг 26 метри и широк 18 метри. На него се наоѓаат четири бронзени фигури на лавови, од каде доаѓа и името на мостот. Тие биле изработени од страна на виенската фирма „Вагнер Биро“.
Во периодот од 1999 до 2007 година, мостот се наоѓал на бугарската банкнота од 20 лева.
Во текот на 2012 година, се очекува плоштадот да биде поврзан со Софиското метро.
Масаја (вулкан)
Опис
Масаја е купа која се наоѓа во Масаја, Никарагва, 20 километри јужно од главниот град Манагва. Тоа е првиот и најголемиот национален парк на Никарагва и еден од 78 заштитени подрачја на Никарагва. Комплексниот вулкан е составен од вгнездени купи и кратери, од кои најголемиот е штитестиот вулкан и купа Лас Сиерас. Оваа купа лежи на подотвор којшто е вулканот Масаја. Отворот е штитест тип на вулкан составен од базалтни лави и тефри со кратер на врвот. Оваа купа се формирала пред 2,500 години од 8-km3 базалтно игнибритна ерупција. Во купата со ерупции пораснал нов базалтен комплекс од полукружно поставени отвори, кои ги вклучуваат конусите Масаја и Ниндири.
Масаја постојано испушта големи количини сулфур диоксид (од активниот кратер Сантјаго) и вулканолозите ова го проучуваат (меѓу останатите знаци) за подобро да го разберат однесувањето на вулканот и воедно да направат проценка за влијанието на киселите дождови.
Историја
Основата на купата на Масаја главно е покриена со слабо вегетативна 'a'ā лава, што укажува на покриеност со лава во последните 1000 или повеќе години, но само два лавини тека избиле од 16 век наваму. По 1772, лавата избила само во дупката на кратерот Сантјаго (кој во моментов е активен преку испуштање гасови) и можеби во кратерот Ниндири во 1852. Езерото го зафаќа крајниот источен дел на купата. Иако неодамнешната активност на Масаја главно е континуирано испуштање гасови од јамата на кратерот исполнета со лава, голем број дискретни експлозии се случиле во последните 50 години.
Еден таков настан се случил на 22 ноември 1999 година, препознат од сателитските податоци. Жешката точка се појавила на сателитските снимки и тука била можна експлозија. На 23 април 2001 кратерот експлодирал и формирал нов отвор на дното на кратерот. Експлозијата исфрлила карпи со големина до 60 сантиметри кои патувале до 500 подалеку од кратерот. Возила на посетителите на областа биле оштетени и едно лице било повредено. На 4 октомври 2003 една ерупција облак била забележана на Масаја. Чадот се искачил на висина од ~4.6 километри. Во 2008 година, планината избила исфрлајќи пепел и пареа. Вулканските гасови од овој вулкан се мерат преку Системот за аналитика на мултикомпонентни гасови кој детектира предеруптивно зголемувањето на магмите, подобрувајќи го предвидувањето на вулканска активност.
Национален парк
Во 1979 година, Масаја станал првиот национален парк на Никарагва, именуван Националниот парк на вулканот Масаја (шпански: Parque Nacional Volcan Masaya). Паркот има површина од 54 км2 вклучува два вулкани и пет кратери како и голем број на височини меѓу 100 и 630 метри над морското ниво. Во паркот има подземен тунел формиран од лавини текови. Може да се видат лилјаци и да погледне внатре за да се види блескавата лава во темниот отвор на кратерот на вулканот.
Геолошка поставеност
Масаја е еден од 18 различни вулкански центри кои го сочинуваат никарагванскиот дел на Средноамерикански вулкански појас формиран со субдукција на Кокосовата плоча под Карипската плоча, заедно со Мезоамериканскиот ров, Средноамериканскиот појас се протега од вулканот Такана во Гватемала до Иразу во Костарика. Западна Никарагва се состои од 4 основни геолошки провинции паралелни со Мезоамериканскиот ров:
1. Предкредска до кредска орфиолитска низа;
2. Терцијарни басени;
3. Терцијарни вулкани; и
4. Активен квартарен вулкански опсег.
Орфиолитска низа е најдена во комплексот Никоја а терцијарни вулкански карпи се наоѓаат главно во никарагванската депресија и формираат две поголеми групи: формациите Марабиос и Сиерас.
242
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5750 и 5751 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4992 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4002 и 4003 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 995.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 242 година се протега во 2878 и 2879, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2938 и 2939 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 785. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 392 и 391 година пред хиџра.
1613
1613 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1613 година од новата ера, 613. од вториот милениум, 13. од XVII век и четвртта од 1610-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7121 и 7122 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6363 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5373 и 5374 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2366.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1613 година се протега во 4249 и 4250, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4309 и 4310 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2156. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1021 и 1022 исламска година.
Црква „Св. Јоаким Осоговски“ - Крива Паланка
Свети Јоаким Осоговски — главна манастирска црква на Осоговскиот манастир, сместен над градот Крива Паланка.
Историја
Изградена во периодот од 1847 до 1851 г. по иницијатива и лично вложување на жителите на Крива Паланка и околните села. Црквата претсатвува католикон на истоимениот манастир кој се наоѓа на околу 5 километри оддалеченост од Крива Паланка, во пазувите на Осоговските Планини.
Архитектура
Местоположбата на локацијата надвор од градот, а со тоа и подалеку од строгите османлиски регулативи, му овозможиле на архитектот Андреја Дамјанов да ја изгради својата прва петкуполна црква. Сите негови претходни градби биле обликувани базиликално, со или без слепи куполи, а покриени само со двоводни покриви (Кратово, Велес, Печењевац, Турековац, Штип), а со оваа црква отвора ново поглавје од своето творештво во кое доминираат трикорабни петкуполни градби (Смедерево, Чичево, Сараево, Мостар). Осоговската црква е прва од тоа поглавје, но во исто време многу специфична и различна од останатите.
Мајсторството и вештината на Дамјанов дошле до полн израз при осмислувањето и изградбата на овој објект. Тој успеал да извлече максимум од една тесна и стрмна локација и доста успешно на неа да ја смести големата црква.
Конка (ракав)
Конка(канал Днепар) е левата растока на реките Днепар во нејзиниот долен тек во Херсонската област во Украина. Најголемата од гранките на делтата на Днепар.
Во 18 век, границата со Кримскиот хан минувала покрај реката.Турците ја нарекоа Конка Илкису - „Коњски води“. Името доаѓа од стадата диви коњи ( церади ) кои се среќаваат овде до крајот на 19 век.
Опис
Од градот Аљошка до вливот во вливот на Днепар, Конка е пловна. Преку теснецот кај селото Белогрудово, реката се спојува со каналот на Стариот Днепар, благодарение на што има удобна водна врска помеѓу Гола Пристан и Херсон (18 км).
Помалку продолжената лева рака на Днепар, која се наоѓа возводно во близина на селата Козачки кампови и Кринки, се нарекува и Конка.
Во градот Голаја Пристан, насипот Конка е опремен со должина поголема од еден километар.
Конка е симболизирана со една од трите сини ленти на знамето на Керсон.
Конка во историјата
Постои претпоставка дека реката Конка е дел од античкиот воден систем Герос-Хипакирис, опишан од Херодот во 5 век п.н.е. п.н.е д. Претпоставката за идентитетот на Конка и Хипакирис ја изразува академик Б. А. Рибаков во делото „Херодотова Скитија. Историска и географска анализа“. Во делото „Герос на Херодот“, Јури Безух вели: „Можеме со сигурност да кажеме дека  - Конка е Герос, а долот Болшие Серогози е Чапли со бројни притоки и е Гипакирис, кој се влева во заливот Каркиницки. Црното Море за време на Херодот“.
NGC 7380
NGC 7380 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кефеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7380 се споменува и како OCL 244, LBN 511.
Откривање
Телото е откриено на 1787 година од страна на Каролина Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 4,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7380 е од видот III3pn. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,2 m. NGC 7380 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 47 м 21 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 7' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 7380 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 58; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3992. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 872.
Татјана Гогоска
Татјана Гогоска — македонска писателка, родена на година, во Гостивар.
Животопис
Татјана Гогоска е дипломиран новинар, магистер по комуникациски науки, и автор на седум книги од кои шест за деца и млади и еден роман за возрасни. Автор е на повеќе од триста сценарија за телевизиски програми, пред сè за деца и млади. Како автор пе потпишана на бројни популарни ТВ сценарија за сериите во Македонија, самостојни играни, музички и документарни емисии, како: „Дајте музика“, „Во светот на бајките“, „Канал ДЕ“ и други.
Во периодот од 1998 до 2004 година, Татјана Гогоска беше уредник на Програмата за деца и млади во Македонската телевизија. Тоа е перидот во кој се снимаа и се емитуваа бројни серии за деца и млади, меѓу кои, “Големи и мали“, „Светот има осум страни “, „Умни глави“, „Сезаме отвори се“, “Чирибу-Чириба“, “Ние сме нај“, и други серии со кои растеа генерации на деца. Во тој период, Татјана Гогоска активно учествуваше во создавање на програми за деца и млади во странство: Шведска, Германија, Порторико, Турција, Италија и Словачка.
Во балканските програми во кои учествуваа седум балкански телевизии, „Тоа сум јас“ и „Децата таленти на Балканот“ (2003-2006), Татјана Гогоска беше главен уредник за Македонија.
Татјана Гогоска била член на домашни и меѓународни жирија, меѓу кои: Меѓународното жири во Словенија на Музичката манифестација „Деца пејачи“ во Раденци, Меѓународдното жири на Фестивалот „Златна Амфора“ во Несебар, Меѓународното жири на Фестивалот „При Дануб“ во Братислава.