cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бразда (Салаково)
Бразда или Салаково — месност, односно превој на Салакова Планина - Караџица, кој воедно претставува и вододелница помеѓу долините на Маркова и Кадина Река. Претставува зарамнет преслап кој се наоѓа на надморска височина од 1611, 1622 и 1638 метри заграден од Драчевски Рид висок 1951, 1939, 1947, 1979 на југозапад и возвишението-врвот Каљаја висок 1710 метри на североисток.
Крали Марко прокопува бразда
Месноста Салаково се наоѓа на левиот брег на Салаковска Река на која во оваа месност по вештачки пат е прокопан јаз (бразда), по кој дел од водите се влеваат во долината на Маркова Река, додека остантите води по природното течение продолжуваат да течат и се влеваат во Кадина Река. Името Бразда оваа месност го добила според преданието во кое се вели дека Крали Марко, како и на други места, така и тука со својата сабја тој процепувал карпи и планини и ја пропуштал водата. Според тоа предание, порано, всушност, водите на езерото (Салаковски Езера) истекувале преку Кадина Река во велешкиот Вардар, бидејќи издигнатата карпа им пречела да истечат во Скопско. Бидејќи му била потребна водата во изградбата на Марковиот манастир, тој ја процепил височината, направил преграда каде што истекувала водата во Кадина Река и дел од водата пуштил да тече во спротивен правец во Скопско.
Збегот Салаково
Според преданија кои се пренесувале од колено на колено меѓу жителите на Драчево, а кои сè уште се живи и присутни помеѓу мештаните и сточарите од Црн Врв во оваа месност, во месноста Салаково во минатото живееле најстарите драчевски семејства кои потоа се вратиле и го обновиле Драчево на денешното место. Најверојатно спза време на турските зулуми по повлекувањето на австриската војска и задушувањето на Каропошевото востание, поголем дел на жителите на тогашното село Драчево избегале и се засолниле во месноста Салаково, во масивот на планната Караџица. Тоа бил непристапен и шумовит предел идеален за засолнување на незаштитеното население. Дека тука најверојатно голем дел од месното население нашло засолниште зборува и називот на месноста Драчевска планина односно Драчевски Рид кој се издигнува веднаш на југозапад над самиот превој и месност Бразда (Салаково), која повторно, според преданијата, била користена за напаасување на стоката на драчевци во летниот период. Во Салаково, драчевчани живееле засолнети скоро еден век, по што тие што преживеале повторно, во крајот на 18 и почетокот на 19 век, се вратиле во живеалиштата на нивните предци, заради што според усните народни преданија, Салаково е историско место за драчевчани, предел кој ги спасил од сигурна смрт и целосно истребување. Родови доселени од селиштето Бразда-Салаково на Мокра Планина (Караџица) кои го возобновиле Драчево кон крајот на XVIII век се: Јаковчевци, Дашковци, Муровци, Кечовци, Серовци (името го добиле од потсмев), Трифуновци, Газиновци, Домазетовци, Крџовци, Манчовци, Арсовци, Штрковци
KVM
КВМ (Keyboard, Video и Mouse) направа што му дозволува на корисникот да контролира повеќе компјутери преку една тастатура, монитор и глувче.
Некои од најголемите произведувачи во светот се Avocent, Raritan и Rose. Главни препродавачи се 42U и KVM Switch
IC 269
IC 269 — галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 269 се споменува и како ESO 580-6, MCG -4-35-1, AM 1435-220, IRAS 14355-2209.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 269 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 269 има привидни димензии од 2,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 38 м 26,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 22' 2". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на IC 269 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52324.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Жервохор (Негушко)
Жервохор или Чрвор (понекогаш и Долно Жервохор или Старо Жервохор; Παλαιό Ζερβοχώρι, Палео Зервохори; книжевно: Παλαιόν Ζερβοχώριον, Палеон Зервохорион) — село во Негушко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција. Населението е сочинето исклучиво од Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 16 километри североисточно од градот Негуш и на речиси исто растојание северно од градот Бер и југоисточно од Вртикоп, на рамното берско-воденско поле, на надморска височина од 14 метри.
Сместено е во Солунското Поле. Оддалечено е само еден километар источно од новата бегалска населба Горно Жервохор. Низ селото тече реката Марица.
Историја
И ова село, како и сите околни села, биле населени исклучиво со македонско население.
Во 1907 година, селото е напаѓано од четите на грчката вооружена пропаганда во Македонија на чело со Телос Агапинос и капетанот Пелас (Панајотис Папаѕанетејас), но успешно било заштитено од четата на Апостол Петков
По Првата светска војна во 1923 година, во селото биле населени поголем број бегалски семејства од Понд, така што селото станало мешана населба која во 1928 година имала 466 жители, од кои 65 бегалски семејства со вкупно 205 жители. Меѓутоа, бидејжи бегалската семејства биле сместени во новата населба, која се наоѓа на еден километар од Жервохор и која подоцна се води како посебна населба под името Горно Жервохор, селото Жервохор останало чисто македонско.
Стопанство
Благодарение на високата плодност на земјата, која целосно се наводнува, Жервохор е мошне богато село. Главното занимање на населението е земјоделството, а како главни производи се овошјето, памукот и нешто пченица.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото Жервохор живееле 240 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото Жервохор (Jervohor) имало 240 Македонци.
Во 1910 година, во Жервохор (Ζερβοχώρι) имало 180 жители.
Во пописот од 1913 година било забележано со 242, а во 1920 година со 270 жители. По 1923 година во селото биле населени грчки бегалци, со што селото станало мешана населба, така во 1928 година броело 466 жители. Меѓутоа, бегалците подоцна биле преселени во новата бегалска населба (подоцна наречена Горно Жервохор), која била издвоена од селото Жервохор, со што селото останало само со месното македонско население. Тоа е и причината поради која во пописот од 1940 година, Жервохор се води со намален број на жители, односно само со 284 жители. По Втората светска војна, селото покажува извесно зголемување: во 1951 година било забележано со 331 жител, во 1961 година со 369, во 1971 година со 375, во 1981 година со 394, а во 1991 година со 413 жители, сите Македонци.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 369 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 301 жител.
Црква „Св. Никола“ - Шурленци
Свети Никола — главна селска црква во селото Шурленци, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа на височинка над селото, а околу нејзе се наоѓаат и самите селски гробишта.
Местоположба
Црква се наоѓа во месноста Старо Село, каде некогаш се наоѓало и селото Шурленци. Околу црквата се наоѓаат и самите селски гробишта.
Историја
Црквата била подигната помеѓу двете светски војни, а била обновена во 1975 година.
Екватив
Екватив – падеж кој изворно изразувал стандард за споредба на еднакви вредности („толку… колку …“). Еквативниот падеж бил се користел само во неколку јазици во текот на историјата. Бил користен во сумерски јазиксумерскиот јазик, каде исто така имал семантички функци на есивесивен падеж („во својство на …“) и падеж на сличност („како…“).
Во сумерскиот јазик, еквативот бил формиран со додавање на наставката „-gin7“ на крајот од именската реченица. Во неговата функција на сличност:
Во осетскиот јазик се формира со наставката „-ау“:
Исто така се среќава во халачкиот јазик и јужмноамериканските јазици како кечуанските, ајмаранските, уро и чолонскиот јазик.
Велшкиот јазик, пак нема еквативен падеж на именките, туку има еквативен степен на придавките, претставен со наставката -ed: на пример, „hyned“ (â ...), со значење „стар како“.
Сиреникскиот јазик имал еквативен (или компаративен) падеж за опишување на сличности меѓу именки.
Апсолутив
Апсолутивниот случај ( скратено ) е случај на именки на ергитивно-апсолутните јазици што генерално би биле предмет на интразитивни глаголи или предмети на преодни глаголи во преводните еквиваленти на номинативно-акузативни јазици како што е англискиот.
Сахурова пирамида
Сахурова пирамида — староегипетска пирамида и прва изградена во некрополата Абусир. Таа била изградена како гробница на вториот фараон од Петтата египетска династија Сахуре во 2480 п.н е. Градбата е дел од поголема гробна целина која се состои од храм на брегот на езерото Абусир, насип од овој храм до високиот храм сместен наспроти главната пирамида и посебна молитвена пирамида наменета за душата на кралот. Целината во Древниот Египет била позната како „Ḫˁj-b3 S3ḥ.w Rˁ“ или во превод „воскресение на духот на Сах“.
Пирамидалната целина била предмет на темелни ископувања на почетокот од 20 век од страна на Лудвиг Борхарт и истата денес се смета за пресвртница во древноегипетската гробна архитектура, така што нејзиниот распоред има поставено образец кој останал непроменет сè до крајот на Шестата египетска династија околу 300 години подоцна. Долината и високите храмови, како и насипот на целината, биле богато украсени со над 10.000 м2 фини релјефи кои ја направиле целината препознатлива во антиката. Високиот храм исто така се одликува по разновидноста на градежните материјали кои биле употребени за негова изградба — од алабастер и базалтни подови до фин варовник и црвен гранит на ѕидовите.
Список на државни водачи во 403 година
Ова е список на државни водачи во 03 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Илија“ - Самоков
Свети Илија — главна селска црква во поречкото село Самоков.
Црквата е сместена во самото средиште на селото.
Историја
Камен-темелникот на црквата бил поставен на 6 декември 1993 година, а една година подоцна црквата била завршена и осветена на 2 август 1994 година од страна на митрополитот г. Тимотеј Дебарско-кичевски.
HD 192934
HD 192934 (BD + 38 3977, SAO 69720, HR 7752) — ѕвезда со привидна величина од 6.27, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:16:3,4 и деклинација +38°53′52″
Радојка Трајанова
Радојка Трајанова — македонски писател, дипломиран економист, дописен член на МАКЕДОНСКО ЛИТЕРАТУРНО ДРУШТВО „ГРИГОР ПРЛИЧЕВ“ - СИДНЕЈ.
Животопис
Родена е на година во. Со основно и средно образование се стекнува во Кочани, а потоа дипломирала на Економскиот факултет во Скопје. Со литература се сретнува уште од својата најрана младост и таа е нејзина голема љубов. Пишува пеозија, проза, драми во стих и драмски текстови, епови, поеми, романи и други литературни форми. Досега има напишано повеќе различни дела од различни литературни жанрови.
Црква „Св. Димитриј“ - Катраница
Црквата е изградена во 1725 – 1726 г., по изгрдабата на другат аголема црква во селото — „Св. Петка“ и прогласена за катедрала на Мегленската епископија. Според преданието, во „Св. Димитриј“ во турско време работело тајно училиште. Црквата има вреден фрески од времето на нејзината изградба кои пострадале од германските единици за време на Втората светска војна, а подоцна и од ептропите на црквата кои ги малтерисале, за црквата да биде одново живописана. Во храмот има зачуван резбан иконостас и вреден амвон.
Машка кошаркарска репрезентација на Србија
Машката кошаркарска репрезентација на Србија е репрезентацијата кој ја претставува државата на меѓународните кошаркарски натпреварувања. Репрезентацијата е предводена од Кошаркарскиот сојуз на Србија, кој е член на ФИБА Европа. Србија била дел од неколку репрезентации во минатото. До 1991 година таа била дел од СФРЈ, од 1991 до 2006 била дел од СР Југославија (Србија и Црна Гора) и од 2006 учествува самостојно. Србија се смета за наследник на СР Југославија (Србија и Црна Гора), но не и за наследник на СФРЈ. Србија има 8 учества на Евробаскетот, од кои има три злата, едно сребро и една бронза. Понатака, Србија има три учества на олимписките турнири со едно сребро и четири учества на светските првенства со две злата.
Состав
Составот на Србија во 2011 година бил:
Синиша Стоилов
Синиша Стоилов (Бенковац, Хрватска,  – Оризари,, ) бил македонски бранител, капетан на АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал на 10 јуни 2001 кај кумановското село Оризари од 120мм граната испукана од страна на терористите на ОНА.
Живот, војната 2001 и смрт
Синиша потекнува од семејството Стоилови, од татко Стоимен, роден во Мородвис, и мајка Љубинка, родена во Зрновци. Татко му бил офицер во ЈНА, и од тие причини често го менувале местото на живеење. Роден е во градот Бенковац, Хрватска, на 31 август 1965 година. Во 1970 година татко му добива служба во Куманово, каде и го започнува своето основно образование. Во 1975 година, заедно со својата мајка и сестра се преселуваат да живеат во Скопје каде го продолжува своето школување.
Од мала возраст постојано го посетувал родното место на своите родители Зрновци и Мородвис и секое слободно време го користел за дружење и играње фудбал со своите врсници. Своето образование го продолжува во средното воено училиште во Сараево, со голема желба да го продолжи патот по кој одел неговиот татко. Во Бања Лука го добива своето прво вработување, како воено лице - офицер. Напоредно со работата, завршува и Виша Воена Академија во истиот град. Иако е на служба во Бања Лука, поради љубовта кон своите најблиски, во 1985 година во Зрновци стaпува во брак со Љубинка, од кој брак му се раѓаат два сина, Стоимен и Ненад. Редот и дисциплината претствуваа семејна одлика и само дел од војничкото воспитување и домаќинското однесување кое родителите го пренесуваа на децата.
Поведен од патриотизмот и желбата за своите родни корени, во јануари 1992 година, Синиша Стоилов ја напушта Бања Лука и ЈНА, и со семејството се враќа да живее во својата татковина. Веднаш стапува на служба во Армијата на Република Македонија како потпоручник, во касарната „Илинден“ во Скопје. Бргу напредува во службата, верно служејќи и на својата родна земја добивајќи чин поручник, а потоа и капетан. За време на конфликтот во 2001 година, на 10 јуни кај с. Слупчане, Кумановско, капетан Синиша Стоилов, бранејќи ја слободата на својата татковина, беше убиен од страна на албанските терористи на 35 годишна возраст. Последните зборови на Синиша пред да падне кобната граната беше: ...Тргнете се, не се собирајте, ќе падне некој минобацач сите ќе нè испотепа. Неговото име и дело засекогаш ќе останат запаметени во историјата на Македонскиот народ.
Во чест на капетанот Стоилов, денес школото ОУ „Синиша Стоилов“ - Зрновци го носи неговото име. Синиша Стоилов посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
NGC 4211A
NGC 4211A — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4211A се споменува и како NGC 4211, UGC 7277, MCG 5-29-42, KCPG 327A, Arp 106, VV 199, CGCG 158-53.
Светско првенство во ракомет за мажи 2021
Светско првенство во ракомет за мажи 2021 — 27. по ред светско првенство кое било организирано од Меѓународната ракометна федерација во Египет помеѓу 13 и 31 јануари 2021.
Ова е првото рекометоно првенство на кои се натпреваруваат 32 тима наместо 24. Ова е трето светско првенство кое е организирано во Африка, и второ во Египет. Данска е актуелниот светси шампион, по нивното освојување на светското првенство во 2019 на домашен терен.
Како последица на пандемијата на коронавирус, првенството се игра зад затворени врати.
NGC 4211A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4211A е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 4211A има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Светско првенство во ракомет за мажи 2021
Кандидатури
За организирање на првенството првично биле заинтересирани 7 држави:
NGC 4211A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 4211A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39221. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1988. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1398.
Светско првенство во ракомет за мажи 2021
Кандидатури
Египет е избран за домаќин на конгресот на ИХФ одржан на 6 ноември 2015.
Формат
Ова превенство има нов формат со 32 репрезентации поделени во осум групи со по 4 тима. Најдобрите 3 тима од секоја група продолжуваат во главната рунда, додека четврто рангираните репрезентациите играат на Претседателскиот куп. 24-те тима во главната фаза се поделени во групи од по 6 репрезентации. Најдобрите два тима од секоја група продолжуваат во четврт-финалето.
Сали
Список на сите спортски сали во кои се одржува првенството:
Квалификации
Како и претходните првенства, домаќинот и актуелниот шампион се квалификувале дикетно на првенството. По одлуката за зголемување на бројот на учесници, биле направени измени во распределбата на места на континенталните конфедерации. Бројот на места кој бил доделен на секоја конфедерација бил зголемен не следниов начин: по четири места за Африка, Азија и Европа. Почувајќи одо ова првенство, Пан Америка била поделена на две зони: Северна Америка и Кариби со едно место и Јужна и Централана Америка со три места. Исто така се одржало и квалификационо првенство на Јужна и Централана Америка на кое победникот се квалификувал на светското првенство. Едно дополнително место било доделено за државите од Океанија, но под услов репрезентацијата да биде рангирана најмалку петта на азиското првенство. Бидејќи ниту една держава не го исполнила условот, тоа место било доделено преку вајлд карта. Според новиот систем на квалификации земајќи ги предвид резултатите на светското првенство 2019, 32 места биле доделени на следниот начин:
1. Бидејќи државите од Океанија (Австралија или Нов Зеланд) кои учествувале на азиското првенство не завржиле на местата со кои би добиле право на учество на светското првенство. Бидејчи биле пласирани под петтото место, местото за учество е доделено како вајлд карта. 2. Поради пандемијата на коронавирус, Квалификационите правенства во Јужна и Северна Америка биле откажани. ИХФ донела одлука да го пролонгира датумот за организација на првенставата до 31 октомври 2020.
3. Поради тоа што европските квалификации биле откажани, ранкингот од европското првенство 2020 бил искористен за да се определат учесниците.
Жрепка
Жрепката била одржана кај парамидите во Гиза Египет ја имал првилегијата како домаќин да ја одбере својата група.
Шешири
На 23 јули 2020 биле претставени шеширите.
Судии
Судиските парови биле избрани на 4 јануари 2021.
Прелиминарна фаза
Времињата се прикажани во месно време (UTC+2)
Олстар тим
Олстар тимот бил објавен на 31 јануари 2021.
Најуспешни стрелци
Извор: ИХФ
Најдобри голмани
Извор: ИХФ
Премиер на Народна Република Кина
Премиер на Државниот совет или само Премиер (国务院总理, пинјин: guówùyuàn zŏnglĭ, мак. „Гуовујуен цунгли“) — државник кој стои на чело на Државниот совет („Централната народна влада“ по 1954), и е шеф на владата на Народна Република Кина. Сè до 1954 функцијата првично се нарекувала Премиер на Владиниот управен совет. Премиерот добива формално одобрение од Националното народно собрание по номинација од претседателот. Во практика и премиерот и претседателот се избираат со однапред решени божемни избори кои се одржуваат еднаш на пет години. Премиерот членува во моќниот Постојан комитет на Политбирото на Комунистичката партија на Кина за да го означи важниот статус на ова тело.
Надлежност
Премиерот е помаган од четири вицепремиери, започнувајќи со реформата на Денг Сјаопинг во 1983 г.
Мирча I
Мирча Постариот (Mircea cel Bătrân, ; о. 1355 — 31 јануари 1418) — војвода на Влашко од 1386 до неговата смрт. Бил наречен „постариот“ за да се разликува од неговиот внук Мирча II („Мирча Помладиот“), иако некои историчари сметаат дека овој епитет му бил даден како знак на почит од подоцнежните генерации. Тој се смета за најзначајниот влашки владетел во средниот век и еден од големите владетели од неговото време, и почнувајќи од XIX век романската историографија го нарекува Мирча Велики (Mircea cel Mare).
Список на државни водачи во 1596 година
Ова е список на државни водачи во 596 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Репс
Репс — мал град во Областа Леска, северозападна Албанија. На реформата на локалната самоуправа во 2015 година, тој станал дел од општината Мирдита. Тој бил седиште на поранешната општина Орош. Рудниците за хром Вандрушен се наоѓаат на 4 км надвор од средиштето на селото.
Национален парк Абиску
Националниот парк Абиску (Abisko nationalpark) е национален парк во Шведска, основан во 1909 година.
Географија
Абиску се наоѓа во шведската провинција Лапонија во близина на границата со Норвешка (со оддалеченост приближно 37км со железница), и припаѓа на општина Кируна, најсеверната и најголемата општина во Шведска. Започнува на брегот на Торнетреск, едно од најголемите езера во Шведска каде се наоѓа селото Абиску, и се протега околу 15км на југозапад. Се наоѓа на околу 195 км северно од Северниот Поларник. Површината на паркот е 77км квадратни.
Историја
Паркот бил предложен и основан во 1909 година, истата година кога биле создадени првите шведски закони за зачувување на природата, од група истакнати шведски научници, вклучувајќи го и познатиот геолог Фредрик Свенониус.
Целта на националниот парк Абиску беше „да се зачува област со северна нордиска падната природа во првобитната состојба и како реминисценција за научно истражување“. Регионот се покажал како од голем научен интерес, како што покажува научноистражувачката станица Абиску која постои за да ја проучува областа. Понатаму, националниот парк требал да биде истакната туристичка атракција.
Абиску е исто така дом на научноистражувачката станица Абиску, за прв пат основана во 1903 година околу 31км западно од Абиску во Васијауре. По пожарот во 1910 година, била изградена нова станица на нејзината денешна локација во Абиску во 1912 година и отворена во 1913 година. Истражувачката станица била инкорпорирана во рамките на Кралската шведска академија на науките во 1935 година. Се користи првенствено за биолошки, климатски, еколошки и геолошки истражувања и содржи лаборатории на самото место, како и станици за истражување на терен надвор од локацијата.
Туризам
Пешачка патека Кунгследен долга 440км, која го следи скандинавскиот планински венец, започнува (или завршува) во туристичката станица Абиску (која се состои од истоимената железничка станица и младинскиот хостел Абиску, приближно 4км западно од самото село) и следи низ националниот парк. Нордкалоттрута користи патеки на паркот како дел од неговиот подолг премин. Туристичката станица Абиску, управувана од Шведската туристичка асоцијација (СТФ), сместува многу посетители на паркот и обезбедува сместување, храна и други удобности, и е еден од многуте слични објекти кои се наоѓаат долж патеката Кунгследен. Националниот парк е познат по можностите за крос-кантри скијање, возење по снег и други зимски спортови (планината Нуоља и блискиот Бјорклиден обезбедуваат можности за скијање и фрирајдинг). Бидејќи неговата локација е 195км северно од Арктичкиот круг, летните планинари уживаат во полноќното сонце, додека зимските посетители може да ја најдат локацијата без светлосно загадување идеална за разгледување на поларната светлина.
Транспорт
Дневните патнички електрични возови управувани од СЈ АБ го поврзуваат Стокхолм со норвешкиот град Нарвик, запирајќи и кај селото Абиску (името на таа железничка станица е Абиску Остра-исток) и кај станицата Абиску Турист. Дополнителните регионални возови обезбедуваат врски во рамките на потегот Кируна-Нарвик. Абиску може да се стигне и со автомобил преку автопатот Е10 кој ги поврзува Кируна и Нарвик од почетокот на 1980-тите. Други локални форми на локален транспорт вклучуваат пешачење и санкање со кучиња во зима. Лифтот за стол овозможува пристап до врвот на блиската планина Нуоља.
Животни
Во паркот има многу видови птици.
Од цицачите, поситните како куна, голема ласица, верверица, паднатиот леминг и слично се вообичаени делови на фауната. Кај поголемите животни, лосот и ирвасите се вообичаени, а се наоѓаат измет и траги од лос; сепак, лакомецот, поларните лисици, рисот и мечките се гледаат само спорадично.
Долно Дреново
Долно Дреново — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Долно Дреново се наоѓа на 17 километри источно од Неврокоп и на 15 километри северно од општинскиот центар Грмен, во историско-географската област Чеч. Селото е полупланинско кое се наоѓа од двете страни на патот Гоце Делчев - Сатовча - Доспат, на надморска висина од 702 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 13.497 км2.
Антички период
Во близина на селото била пронајдена населба која опстојувала уште од 5000 година п.н.е. и тракиско светилиште во месноста Градиште од периодот VI-II век пред нашата ера.
Османлиско Царство
Селото било основано пред 350-400 години од спојување на три мали населби кои се наоѓале на еден до три километри од денешната местоположба на селото.
Во списокот на населби и број на немуслимански домаќинства во вилаетот Неврокоп од 16 ноември 1636 година, Долно Дреново ) е село, во кое живеле 28 немуслимански семејства.
Во текот на XIX век, селото било муслиманско и припаѓало кон Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Долно Дреново (Dolné-drianovo) е село со 60 домаќинства и 150 жители Помаци. Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 337 жители Помаци. со 70 куќи. Според Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век Долно Дреново имало муслиманско машко население од 196 души, и 60 куќи.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. По крајот на Балканските војни, од 480 жители во 1910 година, во 1920 година во селото останале само 298.
==Население ==
Религија
.
Населението на Долно Дреново е муслиманско. Во селото има две џамии — едната е повеќе од 500 години стара и била обновена во 2008 година, а другата била изградена во 1998 година и е една од најголемите џамии во Чеч и регионот воопшто.
Културни знаменитости
Античко светилиште било откриено на територијата на селото, условно датирано од V-IV век п.н.е. Светилиштето се наоѓа на околу 2 км источно од селото десно од патот до Сатовча. На територијата на светилиштето се наоѓаат три огромни карпести човечки глави, како и голем број камени скулптури на водоземци - риби, змии, желки и многу повеќе. Сите тие се добро ориентирани по една од страните на светот, исток-запад или север-југ.
Редовни настани
Секоја година во средината на месец април во селото се празнува денот на општината. Во селото се наоѓа седиштето на здружението „Неврокоп“ со претседател Рахим Арнаудов.
IC 270
IC 270 — галаксија во соѕвездието Волк, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 270 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 270 има привидни димензии од 2,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 40 м 10,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -44° 18' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 270 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52410.
Список на државни водачи во 404 година
Ова е список на државни водачи во 04 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
IC 270
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Список на државни водачи во 404 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
SpaceX
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Капетаново
Капетаново ( Serbian Cyrillic) е неоготски замок сместен во селото Стари Лец, во општина Пландиште во североисточна Србија. Во 1991 година е вклучен на националната листа на споменици на културата од големо значење и оттогаш е заштитен.
Историја
Замокот бил изграден во 1904 година од страна на Испан од округот Торонтал (Кралство Унгарија, Австроунгарија) Бела Ботка. Тој сакаше да создаде резиденција што ќе личи на средновековен замок, а тоа беше една од причините за изградбата на неоготската палата. Капетаново се наоѓа во близина на патот Вршац – Зрењанин, околу 2 км југозападно од малото село Стари Лец.
Сепак, на аукција во 1938 година, Капетаново беше продадено на богат трговец Франк Мај. Тој го купил како главен дел од миразот на неговата ќерка. По свадбата, таа и нејзиниот сопруг Милан Капетанов се вселиле, а замокот го добил неговото име. Во тоа време Капетаново процвета. Тие создадоа големи фонтани и градини околу комплексот на замокот, а единствениот дел што беше постојано заклучен беше највисоката кула, каде што Ема Ботка се изгоре. Милан беше сопственик на Капетаново до крајот на Втората светска војна; по Законот за национализација, замокот бил заземен од владата на комунистичка Југославија.
Архитектура
Замокот Капетановски е пример за неоготска архитектура. Има два влеза, а околу него имало простран парк (сега непостоечки) со фонтана. Една од најспецифичните архитектонски спецификации е фронтон со врана што се протега по трите страни на замокот. Со едноставна бела фасада и издигнат влез, хармоничните пропорции на зградата се посочени со високи квадратни кули со кренелирање. Сите прозорци имаат остри готски сводови, а со лажни јамки со стрелки на врвот на кулата, јасно е видлива идејата на архитектот за создавање псевдосредновековен замок.
Реставрација
По национализацијата, замокот бил главно напуштен и празен речиси 40 години. Во 1987 година започнала реконструкцијата, но набрзо била напуштена по основните конзерваторски работи. Потоа, во август 2006 година, започна големата работа на реставрација на замокот и тој беше реновиран во ресторан со хотел. Бидејќи замокот е под заштита на Српската академија на науките и уметностите како споменици на културата од големо значење, реконструкцијата беше верна реставрација на оригиналниот дизајн.
Гестланд
Гестланд (Geestland; Geestland) — новосоздаден град во округот Куксхафен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Градот бил основан на 1 јануари 2015 година со спојување на градот Ланген и општините од поранешната општинска заедница Бедеркеза.
Гестланд, по градот Куксхафен, е втор најнаселен во самиот округ. На списокот на најголеми општини по површина во Германија, Гестланд се наоѓа на 10. место. Името му доаѓа од земјишниот облик „гест“.
Градски единици
Градот Гестланд се состои од 16 места, кои се составени од местата на поранешниот град Ланген и општините на поранешната општинска заедница Бедеркеза.
Градски совет
На првите општински избори на 2 ноември 2014 година биле добиени следниве резултати:
Распределбата на местата:
Градоначалник
На 2 ноември 2014 година, Торстен Кригер станал градоначалник.
Збратимени градови
Гестланд е збратимен со следниве градови:
Цитау
Цитау (Zittau) или Житава (Žitava, Żytawa, Žitawa) — град во југоисточниот дел на сојузната покраина Саксонија, Германија, близу до тромеѓето на Германија, Полска и Чешка. Неговото население брои над 28.000 жители. Дел е од округот Герлиц.
Историскиот град на Цитау сè уште ја прикажува неговата првична убавина со многу куќи од неколку периоди во германската архитектура. Познато е градското собрание изградена во италијански стил, црквата на Свети Јован и шталите (Salzhaus) со нивното средновековно наследство. Оваа повеќекатна градба е најстара од ваков вид во Германија.
Историја
Цитау бил еден од шесте членки на Горнолужичкиот Сојуз. Во тоа време градот ја добил специјалната титула - бил наречен „Die Reiche“ („Богатиот“), поради неговиот висок процент на богати граѓани.
Во текот на Антиреформацијата и по 1620 по Битката кај Weisser Berg (Бела Планина) голем број на протестантски бегалци од Бохемија („böhmische Exulanten“) дошле во Цитау, каде протестантските саксонски владетели ги прифатиле. Многу од нив заминале од градот и нашле прибежиште во соседните села, во Дрезден и во Берлин во Бранденбург. Првенството поради скоро целосното уништување предизвикано од Седумгодишната војна, поранешните просперитетни години на градот се видливи само во неколку исклучителни градби и гробиштата, каде се закопани богатите граѓани.
Едно од најважните тргувани добра во век било пивото. Подоцна во и  век, текстилот станал важен, кој традиционално се поврзувал со регионот на Горна Лужица. Во текот на Втората светска војна, во градот се наоѓал камп за принудна работна сила. Тој обезбедувал принудна работна сила за Schoenmann Werke, производител на авионски делови.
По повторното обединување во 1990, повеќето од големите текстилни претпријатија, кои го преживеале времето на ГДР, скоро без ниедна промена и никакви инвестиции, се затвориле во текот на следните години. Градот ја загубил поголемиот дел од неговата економска сила. Па така, ископувањето на јагленот биле прекинато, кое се вршело на периферијата на градот во падините на Житавските Планини, додека сè уште било извршувани од другата страна на границата во Полска. Меѓутоа ова ги зачувало одредени делови на градот од сигурно уништување, кои сега се само напуштени воени гарнизони и училишта. Градот е исто така обесправен од поевтината работна сила од соседните држави.
Култура
Околу 3.500 студенти студираат на Универзитет за применети науки Цитау/Герлиц и на независната Меѓународна школа, најмалиот германски универзитет за угостителство, со студенти од соседните Полска и Чешка.
Патен
Градот сè уште страда од добра инфраструктура до градот, но се планира директна врска со најблискиот автопат помеѓу Бауцен и Герлиц.
Железнички
Цитау е опслужуван од регионалниот Ostdeutsche Eisenbahn GmbH (ODEG), кој го поврзува Цитау со Герлиц и Котбус, откаде може да се отпатува до Дрезден и остатокот на Германија. Цитау е исто така на железничката линија Лебау-Цитау, која првично била отворена во 1848, што ја прави една од најстарите железнички линии во Германија. Железничката линија Цитау-Ојбин-Јонсдорф е железница на тесен колосек, која носи патници од Цитау со планинските бањски градови Ојбин и Јонсдорф во Житавските Планини.
NGC 4212
NGC 4212 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4212 се споменува и како NGC 4208, UGC 7275, MCG 2-31-70, IRAS 12130+1411, CGCG 69-110, VCC 157.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4212 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4212 има привидни димензии од 3,2' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 4212 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39224. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 879. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Надворешни врски
NGC 4212
Захаринка Милосављевиќ
Захаринка Милосављевиќ (р. година во ) — македонска пејачка на народни песни и радиоводителка.
Животопис
Захаринка Милосављевиќ е родена во Прилеп во 1943 година. Се запишува на музичката школа на отсегот за виолина. Таа своите почетоци на 14-годишна возраст ги има во Радио Прилеп, потоа како актерка се вработува во Театар "Војдан Чернодрински" Прилеп. Потоа се вработува во Радио Скопје како уредник и водител, кои поминува 40 години, и таму почнува и официална да се занимава со музика како соло-пејачка, таа има снимено за Радио Скопје 155 песни. Нејзин сопруг е актерот Ненад Милосављевиќ.
Магдалена Антова
Магдалена Јорданова Антова (, - Белановце, Кумановско, ) — македонска комунистика, учесник во НОБ. Таа е првата загината партизанка во НОАВМ.
Животопис
Антова е родена во Куманово на 20 јуни 1920 година. Таа како обична работничка шивачка била примена како член на СКОЈ во 1939 година. По фашистичката окупација на градот успеала да ослободи неколку заробени војници од војската на Кралството Југославија, а со братот Методи прибрала поголемо количество оружје за потребите на Месниот комитет на КПЈ.
Во нејзина чест едно кумановско основно училиште го носи нејзиното име.
Голема Река (Негушко)
Голема Река (Ροδοχώρι, Родохори; книжевно: Ροδοχώριον, Родохорион; до 1926 година: Γκολέμα Ρέκα, Голема Река ; до 1955 година: Μέγα Ρεύμα, Мега Ревма ) — село во Негушко, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 10 километри северозападно од градот Негуш, на надморска височина од 540 метри.
Историја
Голема Река е мошне стара населба, која била населена исклучиво со македонско население. Селото било разурнато од војските на Лобут-паша во времето на Негушкото востание во 1822 година и неговото население кое успеало да се спаси од јатаганите на турската војска се раселило на сите страни. Селото не било обновено цели 100 години, но објектите повремено ги користеле влашки сточарски семејства.
По 1923 година, селото било обновено и во него биле населени грчки бегалски семејства од Понд. Во 1928 година, селото претставувало чиста бегалска населба со 149 бегалски семејства со вкупно 457 жители.
Селото повеќепати го менувало своето име. До 1926 година било нарекувано Голема Река (Γκολέμα Ρέκα), до 1955 година Мега Ревма (Μέγα Ρεύμα), што претставувало едноставен превод на македонското име на грчки јазик, а моментално го носи името Родохори (Ροδοχώρι). Ова преименување се случило по Граѓанската војна, со цел бришење на секоја трага од старото име. Моментално име во буквален превод означува „село со праски“.
Стопанство
Главни занимава во селото се земјоделството и сточарството. По Втората светска војна, селаните масовно подигнувале овоштарници, во прв ред со праски, кои многу добро успеваат во областа, кои се наводнуваат од истоимената река. Исто така, се одгледуваат и добиточни култури, а поради богатите и пространи пасишта, прилично е развиено и краварството.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 280 Македонци христијани.
Обновеното село, првпат се појавува во пописот од 1928 година, како чиста бегалска населба, кога бројот на жители изнесувал 475, во 1940 година 653, во 1951 година 478, во 1961 година 666, во 1971 година 618, во 1981 година 611, а во 1991 година 623 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 578 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 490 жители.
Аеродром Болоња
Аеродромот во Болоња (Италијански: Aeroporto di Bologna) или познат уште и како аеродром Гуљелмо Маркони (IATA: BLQ, ICAO: LIPE) — меѓународен аеродром кој го опслужува градот Болоња во Италија. Сместен е приближно 6 километри од центарот на Болоња, во регионот Емилио-Ромања, околу 200 километри југоисточно од Милано. Аеродромот е именуван по Италијанскиот добитник на Нобелова награда и електро-инженер кој е родум од Болоња, Гуљелмо Маркони.
Ротумски јазик
Ротумски јазик (Fäeag Rotuma) — австронезиски јазик, дел од подгрупата на централнотихоокеанските јазици. Се говори на островот Ротума во Фиџи. Јазикот тешко се класифицира поради големиот број позајмени зборови од самоанскиот и тонганскиот јазик. Најчесто јазикот се смета за дел од западнофиџиско-ротумските јазици.
Граматика
Зборовниот редослед на ротумскиот е подмет-прирок-предмет, кој не е застапен во околните јазици. Јазикот е примамлив за јазичарите бидејќи во ротумскиот има метатеза, каде во еден збор се заменуваат местата на една од самогласките со согласката која е веднаш до нема. Тоа доведува до појава на прегласи, кратење или продолжување на должината на самогласките или добивање на дифтонзи.
Азбука
Ротумската азбука, со македонски и МФА еквиваленти, е:
Институт за меѓународно право
Институтот за меѓународно право (француски: Institut de Droit International) — организација посветена на изучување и развој на меѓународното право, чие членство го сочинуваат водечките светски меѓународни правници. Организацијата генерално се смета за најавторитетна светска академија за меѓународно право. Институтот ја добил Нобеловата награда за мир во 1904 година.
Историја
Институтот бил основан од Густав Мојние и Густав Роли-Жекинмин, заедно со 9 други реномирани меѓународни правници, на 8 септември 1873 година во Salle de l'Arsenal на градското собрание на Гент во Белгија. Основачите на 1873 година биле:
Организација
Институтот е приватно тело, составено од соработници, членови и почесни членови. Статутот предвидува дека бројот на членови и соработници на возраст под 80 години не може да биде над 132. Членовите, поканети од организацијата, се лица кои покажале значајна научна работа од областа на меѓународното право и им е ограничена на оние кои се сметаат за релативно ослободени од политички притисок. Организацијата се обидува да има членови широко распространети низ целиот свет.
Организацијата останала активна, со конгрес одржан во Неапол во септември 2009 година. Местото на седиштето на институтот ротира според потеклото на генералниот секретар. Сегашното седиште е на Постдипломскиот институт за меѓународни и развојни студии во Женева, Швајцарија.
Тековни членови на Институтот вклучуваат, истакнати правници, правни академици, судии на Меѓународниот суд на правдата, Меѓународниот суд за законот на морето и Меѓународниот кривичен суд.