cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мартин Скорсезе
Волкот од Волстрит
Скорсезе планира да почне со снимање со адаптација на романот на Шисаку Ендо „Тишина“ за двајца португалски лицемерни свештеници во Јапан во 17 век. „Тишина“ беше првично планиран да биде снимен после „Островот Бленда“. Во Април 2013 година, финансиите за филмот беа конечно собрани и снимањето започна во Тајван во јули 2014. Скорсезе изјави дека долго планираниот биографски филм за Френк Синатра се отствраува со Фил Алден Робинсон како сценарист. Скорсезе исто така е поврзан со „Ирците“ филм во кој главните улоги ќе ги толкуваат Роберт Де Ниро, Џо Пеши и Ал Пачино.
Личен живот
Скорсезе бил женет пет пати. Неговата прва жена беше Ларин Мери Бренан и заедно имаат ќерка. Тој се ожени со сценаристката Џулија Камерун во 1976 и имаат ќерка, Доминика Камерун-Скорсезе која е глумица и се појавува во филмот на Скорсезе „Ерата на Невиност“. Бракот траеше само една година. Разведувањето беше остро и служеше како основа за првиот филм на Камерун, темната комедија „Желбата на Господ“ во која глумеше нивната ќерка. Скорсезе беше оженет со глумицата Изабела Росини од 1979 до нивниот развод во 1982. Тој подоцна се ожени за продуцентката Барбара Де Фина во 1985. Нивниот брак заврши исто со развод во 1991. Скорсезе е женет со Шермерхорн Морис од 1999. Заедно исто така имаат ќерка која се појави во филмовите „Авијатичарот“ и „Починатите“.
Режисерски стилови
Често користи спори кадри. Исто така е познат за замрзнување на кадрите. Главните женски ликови, плавуши, често се видени низ очите на протагонистот како ангелски и вечни, носат бело во првата сцена и се снимени успорено. Често користи долги следечки кадри. Користи МОЅ (Motor Over Sync) или Снимање со сихронизација, со позната музика или нараторство и користи агресивни движења со камерата и/или брзи монтажи. Понекогаш му дава значење на ликот со снимање на неговата зеница, со почит кон кинематографијата од 20-тите. Овој ефект може да се види во „Казино“ врз Шерон Стоун и Џо Пеши, „Животни Лекции“ и „Починатите“ врз Мет Дејмонд. Во поновите филмови има корумпирана властена фигура, како полицаец во „Починатите“ и политичари во „Бандите на Њујорк“ и „Авијатичарот:“ Вината е истакната тема во многу од неговите филмови, како што е улогата на католицизмот ви создавањето и справувањето си вината („Разгневениот Бик“, „Добри Момци“, Вадејќи ги Мртвите“, „Злобни Улици“, „Кој тропа на Мојата Врата“, „ Починатите“ и „Островот Бленда“. Спори снимки на светилки и истакнати звуци на блиц, камера и бленди од апарати. Песната „Gimmie Shelter“ од Rolling Stones може да се чуе на повеќе филмови како „ Добри Момци“; „Казино“ и „Починатите“.
Аксино
Аксино — хипотетичка елементарна честичка предвидена од некои теории на честичната физика. Печеи-Квиновата теоријата се обидува да ја објасни набљудуваната појава позната како силен CP-проблем преку воведување на хипотетичка реална скаларна честичка наречена аксион. Додавањето суперсиметрија на моделот го предвидува постоењето на фермионски суперпартнер за аксион, аксино и бозонски суперпартнер, саксион. Сите тие се измешани во хирално суперполе.
Мартин Скорсезе
Чести соработници
Скорсезе често избира исти глумци во своите филмови, практично Роберт Де Ниро, со кој има соработувано во осум филмови. Скорсезе често вели дека најдоброто дело на Де Ниро под негова режија е она на Руперт Папкин во „Кралот на Комендијата“. Во Скоро време, Скорсезе ја наоѓа својата муза во по помладиот глумец Леонардо Ди Каприо со кој има сорабутавно пет пати. Неколку критичари ја споредуваат соработката со Леонардо со онаа на Де Ниро. Други чести соработнци на Скорсезе се Виктор Арго (6), Хери Нортуп (6), Харви Кител (5), Мурај Мостон (5) и Верна Блум (3). Дениел Деј Луис, Алек Болдвин, Бен Кингсли, Џуд Ло, Емили Мортимер, Џон Раили, Френк Сиверо исто така се појавуваат во повеќе од еден филм на Скорсезе. Пред нивната смрт, родителите на Скорсезе, Чарлс и Катрин, се појавуваа во кратки делови или споредни улоги во филмовите, а најпозната сцена е онаа од „Добри Момци“. За екипата, Скорсезе постојано соработува со монтажерката Телма Шумејкер, кинематографот Мајкл Болхаус и Роберт Ричардсон, сценаристите Пол Шредер, Мардик Мартин и Џон Логан. Дизајнерката на костуми Синди Поуел, продуценскиот дизјанер Данте Ферети, музичкиот продуцент Роби РОбертсон и композиторите Хауард Шор и Елмер Бернстеин. Шумејкер, Ричардсон,Поуел и Ферети имаат добиено Оскари во своите категории во соработка со Скорсезе.
Аксино
Аксиното се претпоставува дека е најлесната суперсиметрична честичка во таковиот модел. Делумно поради ова својство, се смета за кандидат за составот на темната материја.
Супермултитетот кој содржи аксион и аксино е предложен како поттикнувач на нарушувањето на суперсиметријата, каде што супермултиплетот добива очекувана вредност од F-членот.
Михаил Бојаџиев
Михаил Бојаџиев ( ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Роден е на 6 март 1913 година во јужниот македонски град Лерин, окупиран од грчките трупи за време на Балканските војни. Подоцна живеел во Битола, каде завршил локална гимназија. Се запишал на високото железничко училиште во Белград како вонреден студент. Започнал да работи во Сомбор, каде останал до окупацијата на Југославија. Во НОВ стапил во 1944 година. Станува командант на Деветтата македонска ударна бригада. Загинал на 4 септември 1944 година во село Стрмашево во престрелка со бугарските окупатори.
Винстон Черчил
Винстон Леонард Спенсер Черчил ( - ) — еден од поважните политичари на 20 век. Најпознат е по неговата улога во Втората светска војна како премиер на Велика Британија.
Воени мисии
Винстон Черчил е роден во Бленхеим Палатата во Оквордшир на 30 ноември 1874, како син на Лорд Рудолф, британски државник и водач, и американката Џени Џероум, во семејство кое по татко потекнува од Џон Черчил првиот војвода на Малбурн. Черчил завршил воена академија, а за време на неговото образование се интересирал за англиски јазик и историја.
По воената академија тој служел војска и отишол во мисии на Куба и Египет, за време на кои бил дописник за британски весници, а во Египет учествувал во еден од последните напади на Британската Коњаница. Тој ја напуштил војската во 1899 година, за да се кандидира за во парламентот но не бил избран, по што работел како новинар, а по избувнувањето на британско-боерската војна во Јужна Африка тој известувал на местото на настанот, каде бил заробен и подоцна успеал да избега што го прославува преку ноќ во Британија.
Враќање во Британија
Во 1910 година Черчил станал Секретар за внатрешни работи и ги надгледувал реформите во казнениот систем кои ги вовеле Либералите. Во 1911 година тензиите помеѓу двата блока од Првата светска војна биле забележителни, а Черчил истата година бил назначен за Прв Лорд на Морнарицата со задача да ја држи истата во борбена готовност, во оваа функција Черчил целосно се внел и помагал во развивањето на морнаричката авијација и во развивањето на побрзи борбени бродови.
Во Првата светска војна Черчил зел активно учество не само како Прв Лорд на Морнарицата туку исто така помагал во развивањето на тенкот, кој во тоа време се сметал за погрешна алокација на владини средства, и помагал во развивањето на Кралската Авијација. Черчил ја иницирал кампањата за отворање на Дарданелскиот проток во денешна Турција со што, сметал тој:„ ќе им се помогне на Русите, ќе се отвори јужен фронт и ќе се исфрли Отоманското Царство од војната.“ Овој поход бил неуспешен и му на Черчил му донел лоша репутација која резултирала со негов трансфер на помала функција во владата, која подоцна ја откажал и се вклучил во армијата како командант на Британски пешадиски баталјон во Франција.
По реконструкција на владата во 1917, Черчил бил повикан во неа како Министер за муниција, а по 1918 и во Канцеларијата за одбрана и во Канцеларијата за Колонии.
По Првата светска војна
По Првата светска војна во 1922 на изборите победила Конзервативната Партија, а Черчил го изгубил парламентарното место, па се кандидирал еднаш како член на Либералната Партија, која постепено ја загубил популарноста на сметка на Ларбористичката, и двапати како независен, но повторно не бил избран, по што се вратил во Конзервативната Партија и во 1924 бил назначен за Министер за Финансии.
Втора светска војна
Непосредно пред Втората светска војна, Черчил бил повторно повикан во Владата како Прв Лорд на Морнарицата, а по избувнувањето на војната бил повикан да го заземе местото Премиер во коалиционата влада од сите партии во Британија. Тој тогаш го изјавил познатиот говор „не можам да понудам ништо друго освен крв, умор, солзи и пот”.
За време на војната Черчил го одбил барањето на Франција за воена помош, при навлегувањето на Нацистите, заради тоа што сметал дека на Британија й се потребни сите воени сили заради нејзина одбрана. Ова одбивање на помош потоа го приморил да ја саботира Француската флота, по нејзиното одбивање да й се приклучи на Британската, заради тоа што не може да си дозволи таа да им се приклучи на силите на Нацистите. Британската Кралска Авијација, иако со тешки загуби во своите редови, успеала да ја одбрани Британија од германската авијација, ова во голем дел се должело и на Американската помош поддржана од Претседателот Френклин Рузвелт. Черчил, иако противник на комунизмот, со радост го примил влегувањето на СССР во војната како моќен сојузник против нацистите. Зближувањето на Британците и Американците се институционализирало со Атлантскиот договор, по кој се формирал заеднички воен штаб на двете земји, во кој отпрвин се прифатиле стратегиите на Британците, но подоцна, заради стравот од Британска доминација во светот, и без очекување на Советска, Американците наметнале свои воени планови.
По војната
По Германската капитулација, во 1945 се одржиле избори во Британија, на кои Черчил, кандидиран како Конзервативец, и покрај неговата огромна улога во светот воопшто, не ја добил довербата од гласачите и во наредните години ја предводил опозицијата, а изборите ги добиле Лабористите. Во 1951 година, Конзервативците повторно се вратиле на власт, со политики на антикомунизам, а Черчил повторно станал премиер.
Во 1953 година Черчил станал витез и ја добил Нобеловата награда за литература, во 1955 година, се повлекол од функцијата премиер, а во 1963 година Џон Кенеди го прогласил за првиот почесен граѓанин на САД.
Черчил починал на 90 годишна возраст и бил закопан близу до местото каде што е роден.
Творештво
Черчил е творец на многу статии, и книги и е исто така значаен како историчар, кој во своите книги дал поглед во прво лице за случувањата во неговото време, за време на пишувањето на историските книги имал пристап до тајните архиви на владата. Неколку од неговите книги ги напишал заради обезбедување на материјална корист, која на крајот и ја добил од продажбата на книгите, заради тоа што и покрај неговото аристократско потекло не многу богат.
Тој ја пишува биографијата на неговиот татко „Животот на Лорд Рудолф Черчил” (1906) и биографијата на неговиот предок „Неговиот живот и време” (1933-38г. во 4 дела), и неколку дела кои воглавно се негови автобиографии со кои се промовира во раните години.
Роднината Понс
Роднината Понс (Le Cousin Pons) — роман од францускиот писател Оноре де Балзак, дел од циклусот романи Човечка комедија, првично објавен како серијал во списанието Le Constitutionnel. Балзак го започнал делото во 1846 како новела, но подоцна од него развил уште еден роман, Роднината Бети, како дел од книгата Нарушени односи.
Новелата ја проширил во роман во 1847 со Понс како главен лик, кој бил во врска со Бети. Оттука, Роднината Понс го прикажува машкиот, а Роднината Бети женскиот аспект на нивната врска. Балзак го опишува Роднината Понс како прва, а Роднината Бети како втора епизода од Нарушени односи.
NGC 2658
NGC 2658 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Компас, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2658 се споменува и како OCL 723, ESO 432-SC4.
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2658 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,2 m. NGC 2658 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 43 м 27,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 32° 39' 22".
Други поделби
Проучување на NGC 2658 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 363; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7141. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 56.
Журжевичи
Журжевичи (Журжевичі) е село во Украина, Олевски реон, Житомирска област.
Биковите од Бордо (Гоја, 1825)
Историја
Кога Гоја пристигнал во Франција, еден пријател го опишал како „глув, стар, бавен и слаб “.
Во Бордо, Гоја ги сликал своите пријатели, правел низа акварели, минијатури на слонова коска, продолжил да ги пополнува своите книги со скици и експериментирал со литографијата. Иако Гоја првпат експериментирал со релативно новиот медиум - литографијата во 1819, тој ќе го оствари своето најголемо достигнување во медиумот во Бордо под раководство на главниот печатач, Сиприен Галон.
До ноември 1925 година биле отпечатени над сто литографски фолии. Серијата била наменета и за комерцијални цели, но тоа било неуспешно, делумно поради тоа што експресивната употреба на формата од Гоја била радикално различна од уредниот изглед на повеќето литографии од тоа време.
Како и со многу од неговите последни дела, Гоја тука се враќал на борбите со бикови. Тука спаѓале и неговите „Портрети на Ферера“ (шпанско семејство што живеело во Париз) и „Курсот на матадоритес“, обете создадени во Париз во 1824 година. Шарл Бодлер ја наркол серијата како „воодушевувачки графички отпечатоци, огромни слики во минијатура“.
Творечки одлики
Циклусот „Биковите од Бордо“ е неговиот последен циклус и спаѓа меѓу последните негови дела. И покрај тоа, експериментирајќи во новиот графички медиум – литографијата, Гоја, внесува новини кои биле понапред од времето- експресивни, драматични темносиви премини, контрасти, силни импресии и еден вид експресионизам кој што за основа го зема мотивот на борбата со биковите а всушност е ликовно истражување чии естетски, идејни и творечки реализации се пораки за идното време. .
Немања Антонов
Немања Антонов (6 мај 1995) е српски професионален фудбалер кој игра за унгарскиот тим Ујпешт како лев бек.
Клупска кариера
Роден во Панчево, Антонов е со потекло од локалното маало Качарево, каде што пораснал. Започнал во ОФК Белград, дебитирајќи за сениорите во сезоната 2012-13. Тој останал во клубот уште две сезони, пред да премине во швајцарскиот клуб Грасхоперс во јули 2015 година.
На 30 август 2017 година, Антонов бил префрлен во Партизан на едносезонска позајмица.
На 25 септември 2020 година, тој се приклучил на унгарскиот тим Ујпешт.
Репрезентативна кариера
Антонов бил член на тимот на Европското првенство за играчи до 21 година на УЕФА 2017 година.
Ранди Мараинен
Ранди Мараинен, роденото Ериксен (родена на 12 април 1953 година во Борселв, Порсангер во Финмарк, Норвешка ), е шведски сребреник и уметничка Сами.
Мараинен израснала во семејство Сами на норвешкиот брег на Атлантскиот Океан и тренирала како сребреник кај германскиот сребрен и златар Гисперт Данкер во Каутокеино. Таа, исто така ги проучувала duodji на Samernas utbildningscentrum во Jokkmokk и педагогија на колеџ. Таа работела неколку години во Sámslift Foundation Sámi Duodji во Jokkmokk со истражување и развој на duodji.
Нејзиното јавно уметничко дело вклучува декорација во главните скалила на кампусот Диехтосиида.
Таа живее и работи во Nedre Soppero /Vuolle-Sohppar во општина Кируна. Таа е во брак со занаетчиот Томас Мараинен и е мајка на пејачот Симон Мараинен.
Мали жени (филм)
„Мали жени“ (англиски: Little Women) е американски филм од 1933 година, во режија на Џорџ Кјукор. Главните улоги ги играат: Кетрин Хепберн, Пол Лукас и Џоан Бенет. Филмот имал три номинации за „Оскар“ (за најдобар филм, најдобра режија и најдобро адаптирано сценарио), а освоил „Оскар“ во последната номинација. На филмскиот фестивал во Венеција во 1934 година, Кетрин Хепберн ја добила наградата за најдобра глумица.
Содржина
Оваа драма го прикажува животот на едно семејство за време на Граѓанската војна во САД. Три ќерки растат покрај својата мајка, додека нивниот татко учествува во војната. Притоа, едната ќерка се мажи, втората заболува од шарлах, а третата бега во Њујорк, со цел да ги оствари своите уметнички амбиции.
Општествена сопственост
Јавна сопственост е сопственост, достапна за употреба на јавноста. Спаѓа во рамките на државна сопственост. Терминот може да се користи било за да се опише употребата на даден имот, или пак да се опише карактерот на сопственоста (колективна сопственост од страна на населението на државата). Овој тип на сопственост е спротивен на приватната сопственост, т.е сопственост на физичко лице кое ги застапува финансиските интереси на некој ентитет, како што се корпорациите.
Државна сопственост , што исто така се нарекува јавна сопственост,владина сопственост илидржавен имот, се имотни интереси кои се во рацете на државата, а не поединци или заедници.
Ален Ајверсон
Ален Изаил Ајверсон е поранешен професионален американски кошаркар кој игра на позицијата бек. Тој учел во средното училиште Бетел и истовремено играл два спортови. Тој во една иста година ја освоил наградата мајдобар играч на годината во спортовите кошарка и американски фудбал која ја доделувала неговото училиште. После средно училиште Ајверсон се запишал на универзитетот во Џорџтаун каде учел две години и каде го поставил рекордот за најдобар процент на бодови во кариерата (23.0 по натпревар) и ја освоил наградата Дефанзивен играч на годината во две години последователно.
После 2 успешни години на факултетот Џорџтаун тој бил спремен за НБА драфтот одржан во 1996 г. и беше избран од страна на Филаделфија Севентисиксерс како прв пик. Тој беше избран за НБА дебитант на годината во сезоната 1996-97. Ајверсон има станато Ол-Стар единаесет пати и ја освоил наградата МВП на Ол-стар мечевите во 2001 и 2005.
Го има освоено признанието најдобар поентер во сезоните 1998-99, 2000-01, 2001-02 и 2004-05. Неговиот процент на бодови по натпревар во регуларниот дел од сезоната изнесува 26.7 бода по натпревар со што се рангира на 6-то место на сите времиња, a неговиот процент на бодови по натревар во плејофот изнесува 29.7 бода по натпревар што е втор процент на најмногу бодови по натрпевар зад првиот на Мајкл Џордан. Ајверсон исто така беше и МВП на регуларниот дел во сезоната 2000-01 и истата година го водеше својот тим до НБА финалето, каде Филаделфија загубија од ЛА Лејкерс. Ајверсон играше за кошаркарската репрезентација на САД на Олимписките игри 2004, освојувајки бронзен медал. Тој исто така има играно и за Денвер Нагетс, Детроит Пистонс и за Мемфис Гризлис, пред да се врати во Филаделфија Севентисиксерс во сезоната 2009-10.
Според ЕСПН, Ајверсон во 2008 беше избран за 5-от најдобар бек во историјата на НБА.
Владимир Јаневски
Владимир Јаневски е роден 1969 година во Скопје. Во периодот од 1996 г. до 2002 г. студира на додипломски студии на Институтот за етнологија и антропологија при Универзитетот „Св.Кирил и Методиј“ во Скопје, Македонија. Во јули 2002 г. се стекнува со степен дипломиран етнолог на тема: Народната носија во Овче Поле. Во Јуни 2011 г. се стекнува со степен магистер по етнолошки науки, на тема: Етнолошки и етнокореолошки одлики на македонските традиционални народни ора - по избрани примери. Од 2011 г. е запишан на докторски студии во Институтот за фолклор Марко Цепенков – Скопје (тема: Етнокореолошка класификација на ората во Македонија).
Своето професионално искуство го започнува во периодот од 1986 г. до 2001 г. како играч и пејач во професионалниот Ансамбл за народни игри и песни на Македонија „Танец“ од Скопје. Во периодот од 2001 г. до 2007 г. е професор во ДМБУЦ „Илија Николовски-Луј“ на насоката за традиционална музика и игра. Од 2007 г. до 2010 г. се вработува како асистент на Одделот за етнокореологија при Факултетот за музичака уметност, Универзитет „Гоце Делчев“ – Штип. Во јули 2010 г. е избран за доцент на Одделот за етнокореологија при Факултетот за музичака уметност при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Денес ја извршува финкцијата на продекан на Факултетот за музичака уметност при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип.
Учествува на многу концерти и гостувања надвор од државата како ментор на учениците од ДМБУЦ и како пејач и играч во „Танец“.
Добитник е на повеќе награди:
Членство: Изложби:
Теодосиј II
Флавиј Теодосиј или Теодосиј II (латински: Flavius ​​Theodosius Junior) бил цар на Источното Римско Царство во периодот од 408 до 450 година.
Нарекуван уште Теодосиј Помладиот, тој престолот го наследил како малолетник кој имал само седум години. Тој станал еден од најдолго владејачките цари на Византија, со која управувал повеќе од 40 години. Иако во надворешната политика Теодосиј II бил принуден да направи голем број отстапки, внатрешната состојба на државата продолжила да биде стабилна, за разлика од нередите кои го зафатиле Западното Римско Царство. За време на неговото владеење, значајна улога во управувањето со царството играле сестра му Пулхерија и жена му Евдоксија.
Управување
По смртта на неговиот татко Аркадиј во 408 година, Теодосиј стапил на престолот како седумгодишно момче. За време на неговото владеење, значајна улога во управувањето со империјата имале префектот Антемиј (до 414 година) и неговата сестра Пулхерија (до 428 година). Дури кога станал полнолетен, тој својата власт ја споделувал со својата сестра, а тој имал само формална улога во управувањето на империјата. Подоцна големо влијание над Теодосиј II имала жена му Елија Евдокија (до нејзиното повлекување во манастир во 441 година) и конечно евнухот Хрисафиј.
Теодосиј II бил побожен и образовен владетел, познат по своите вештини во калиграфија. Во 414 година била изградена втората црква Света Софија, позната како Теодосиева црква. Неговата сестра Пулхерија издала наредба според која не се дозволувал пристап до Големата палата на никој маж, па се зборувало дека за време на нејзиното регентство дворот бил претворен во манастир. Кога Теодосиј наполнил полнолетство тој се оженил со Евдокија која ја родила Лицинија Евдоксија која се омажила за Валентинијан III, царот на Западот.
Во текот на овој период биле завршени новите ѕидини на престолнината, кои биле повеќе од еден километар оддалечени од старите ѕидини на Константин. Ѕидините го опфаќале просторот од палатата Влахерна до бреговите на Мраморно Море со должина од 6,5 километри. Просторот помеѓу новите ѕидини и старите бил малку населен, па овие површини се користеле за изградба на манастири и резервоари. Прва цистерна која била изградена била цистерна Еција во 421 година на шестиот рид, цистерна на Аспар на петтиот рид и цистерна на Свети Моциј на седмиот рид. На 27 февруари 425 година бил основан Цариградскиот универзитет на грчки и латински јазик.
Надворешна политика
Во 421-422 година империјата водела војна со Сасанидска Персија, предизвикана од започнатите прогони против христијаните во земјите на Персија. Конфликтот завршил наскоро, бидејќи во исто време Хуните започнале инвазија во Тракија и се заканиле на Цариград. Така бил договорен прекин на воените дејствија во Месопотамија додека персискиот цар престанал со христијанските прогони и добил симболичен данок од Теодосиј. Хуните исто така се повлекле од Тракија, под услов да им биде платен годишен данок. Но во 441 година избувнал нов конфликт во Персија, и истиот завршил откако Теодосиј го обновил плаќањето на данок.
Цариградската влада при Теодосиј II одржувала стабилни односи со Западната империја, иако во последните години од владеењето на Хонориј, тие биле заладени поради подигнувањето на Констанциј III за соцар на запад (421 година).
Смртта на Хонориј во 423 година го оставил Теодосиј II како единствен легитимен владетел од династијата бидејќи Хонориј немал машки деца, но Теодосиј немал намера да ја обедини Римското Царство. Во 425 година, по отстранувањето на узурпаторот Јован на западниот престол бил поставен малолетниот Валентинијан III, братучед на Теодосиј II. Во 30-те години Вандалите зазеле значителни римски територии во Северна Африка, вклучително и градот Картагина, а заедничката експедиција на двете империи против освојувачите во Сицилија претрпело неуспех (439-442).
Во 30-тите и 40-тите години на 5 век значаен проблем претставувало постојаните напади на Хуните на Балканскиот Полуостров, особено по стапувањето на Атила, кој ја уценувал византиската влада за да добива огромни количини злато. Во 439 година, годишниот данок платен на Атила бил зголемен двојно - од 350 на 770 римски фунти злато, а по преземањето на Ниш во 443 година е двојно зголемен до 1400. Сепак дунавските провинции на Мизија повеќепати биле уништени и останале речиси напуштени. Царот се согласил да плаќа по 2100 римски фунти злато годишно (околу 687 кг.) во замена за примирје. По поразот кај Утус (447 година) Атила пристигнал до ѕидовите на Цариград и побарал тројно поголем годишен данок (6000 фунти злато), но Теодосиј II ги одбил овие услови. Хуните не биле во можност да ги заземат импресивните Теодосиеви ѕидини по кое се повлекле. Во 449 година византиски агенти направиле неуспешен обид за атентат врз Атила.
Религиозна и правна политика
Во 438 година бил издан "Codex Theodosianus" кој ги содржал сите закони кои биле издадени од Константин Велики до Теодосиј II. Кодексот влегол во сила како на истокот така и на западот бидејќи врските меѓу двете страни биле многу силни. Самиот Валентијан се оженил со Лицинија Евдоксија. Со издавањето на кодексот настанале и нови религиозни контроверзии кои се однесувале на божествената и човечката природа на Христос. Овој спор се решил на Третиот вселенски собор во Ефес каде било потврдено дека Исус Христос е една Личност со две природи: со божествена природа – од вечноста, од Отецот, и со човечка природа – која ја примил во времето, од Пресвета Богородица. По соборот било осудено учењето на Несториј Цариградски (несторијанство).
34
34 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 34 година од новата ера, 34. од првиот милениум, 34. од I век и петта од 30-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5542 и 5543 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4784 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3794 и 3795 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 787.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 34 година се протега во 2670 и 2671, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2730 и 2731 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 577. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 606 и 605 година пред хиџра.
Починале
30er
Вистина, Време и Историја
Вистина, време и историја (La Verdad, el Tiempo y la Historia) - слика на платно со масло од шпанскиот уметник Франциско Гоја од 1804–1808 година. Изложена е во Националниот музеј во Стокхолм.
Станува збор за алегорија заснована на „Иконологија“ од Чезаре Рипа, од 1593 година. Таа прикажува како Историјата е сведок кога Времето ја открива Вистината. Историјата е симболизирана од жена, а Времето - постар крилест човек кој држи песочен часовник. Историјата го евидентира настанот во нејзината книга, додека гледа над нејзиното рамо со цел да го признае минатото. Стоечката жена, која држи книга, ја претставува Шпанија, како и Вистината. Тоа би можело да биде алегорија на шпанскиот устав, усвоен во 1812 година за време на ослободувањето на Шпанија од власта на Наполеон, а двојната симболика е дизајнирана да ја нагласи легитимноста на новиот устав. Гоја направил груб цртеж помеѓу 1797–1799, или евентуално во 1804 година. Во оваа верзија крилестото Време открива гола вистина додека заканувачки лилјаци и бувови демнат над нив. Цртежот е во збирката на Музејот на ликовни уметности во Бостон.
Раскол во Внатрешната македонска револуционерна организација
Расколот во Внатрешната македонска револуционерна организација (ВМРО) настанал по убиството на генералот Протоѓеров. Во периодот, кој претходел на неговото убиство, на сцена се појавил младиот и амбициозен Иван Михајлов кој успеал да се наметне сред ВМРО, меѓутоа неговите постапки довеле до појава на една опзиција насочена против него.
Суштинската причина за убиството на Александар Протоѓеров била борбата за превласт во редовите на ВМРО, каде Иван Михајлов решил преку физички ликвидации да ги отстрани сите негови евентуални конкуренти за водачкото место во ЦК.
По убиството на членот на ЦК на ВМРО, Александар Протоѓеров, покрај вербалните пресметки преку весниците, расправиите и несогласувањата меѓу двете спротивставени фракции - протоѓеровисти и михајловисти, се преселиле на улиците на бугарските градови и се расчистувале со куршуми. Според бројот на жртвите овие неколку години претставувале период со најмногу меѓусебни физички ликвидации во македонската историја.
На една страна се наоѓале приврзаниците на убиениот Протоѓеров кои во тие пресметки повеќе влегле изнудено и претежно се наоѓале во дефанзива, а нивниот начин на вооружено дејствување имал карактер на самоодбрана. На другата страна се наоѓале приврзаниците на Иван Михајлов, кои биле поенергични, подобро вооружени и со повеќе финансиски средства и затоа имале повеќе успех во извршените атентати.
Во меѓусебните убиства и атентати биле убиени повеќе стотина македонски дејци од сите идејни теченија во македонското националноослободително движење, со што му биле зададени големи загуби на македонското револуционерно ткиво.
Предисторија (1924 - 1928)
Во 1924 година генерал Александар Протогеров заедно со Петар Чаулев и Тодор Александров, учествувал во преговорите со Коминтерната во Виена. Заедно со Чаулев го потпишува мајскиот манифест за обединување на македонското револуционерно движење и создавање на една самостојна македонска држава, за што двајцата биле овластени од Александров. Три месеци потоа, заедно со Александров, го повлекол својот потпис од манифестот, за разлика од Чаулев кој застанал зад мајската платформа.
По убиството на Александров во август 1924 година, заедно со Иван Михајлов застанува на чело на ВМРО. По Горноџумајските случувања, Протоѓеров постепено го губел своето влијание во организацијата.
Годините помеѓу 1924-1928 година претставувале време кога во ЦК на ВМРО се водела борба за превласт и кога се појавил младиот и амбициозен Иван (Ванчо) Михајлов, којшто успеал да заземе доминантно место и како таков да ги постави основите на една чисто терористичка организација-ВМРО. Со доаѓањето на чело на ВМРО, Михајлов успеал да се опкружи со млади соработници, фанатици, коишто терористичкиот "занает" го научиле до совршенство. Пред ваквите амбиции на Михајлов се повлекол веќе подостарениот Александар Протоѓеров, додека третиот член на ЦК, Петар Чаулев веќе одамна ги прекинал сите контакти со ВМРО и се наоѓал во странство. Сите овие предуслови му овозможиле на новиот водач да се подготви за пресметка со сите негови евентуални соперници, кои сакале да го заземат неговото водачко место. Тоа можело да се случи само на еден начин со помош на оружје. Михајлов најпрвин се пресметал со соработниците на убиениот Тодор Александров, а започнал да го отстранува и интелектуалното крило во Организацијата.
Протоѓеровисти и Михајловисти
Самоволието на Иван Михајлов и неговата амбиција за преземање на ВМРО во свој раце довеле до подвоеност во Организација. Првите знаци на расколот се јавуваат со убиството на кочанскиот војводата Панчо Михајлов. Настаните пред убиството на Михајлов укажувале на тоа дека е можно тој и да се спаси од смртната казна.
По наредба на ЦК на ВМРО биле фатени и Панчо Михајлов и војводата Ефтим Цеков, обвинети за предавство на Организацијата, поради наводната соработка со федералистите и со Тодор Паница, при што Цеков бил затворен во една куќа во Софија, а Панчо Михајлов во куќата на Михаил Шкартов, еден од повисоките раководители во ВМРО. Истрагата од ВМРО во случајот со војводата Цеков, која се водела без физичко малтретирање, според Петар Шанданов, покажала дека тој бил виновен за работите за кои се товарел, но откако ги признал обвинувањата побарал да биде рехабилитиран, за што се обрзувал да ја изврши било која задача од страна на Организацијата. Но по инсистирање на Иван Михајлов, мнозинството на членовите на ЦК и Задграничното претставништвго, се изјасниле за изречување на смртна пресуда.
Во меѓувреме Панчо Михајлов успеал да избега од чуварите и се скрил во куќата на генералот Ќуркчиев, којшто му бил пријател од време на војната. Кога на Иван Михајлов му соопштиле за бегството, тој побарал без суд да биде погубена стражата што го чувала затвореникот. И покрај противењето на Петар Шанданов, еден од обезбедувањето, Крум Зарков бил веднаш убиен. Иван Михајлов веднаш побарал од Шанданов да влезе во контакт со кочанскиот војвода и да го изведе пред судот на Организацијата, на што Шанданов се спротивставил и барал цврсти гаранции дека Панчо Михајлов нема да биде убиен. На тоа Михајлов му одговорил дека имал сигурни сознанија дека обвинетиот се подготвувал да замине во странство и да се поврзе со федералистите во Виена. Сепак по упорното инсистирање на Шанданов за невиноста на Панчо Михајлов, Иван Михајлов ветил дека по формалното судење, кочанскиот војвода ќе бил ослободен. По ваквите гаранции од Иван Михајлов, Шанданов преку жената на Панчо и генералот Ќуркчиев успеал да стапи во контакт со обвинетиот од страна на ВМРО, при што од генералот постојано се нагласувало дека евентуалното убиство би предизвикало негативен ефект кај македонската емиграција, кај која Панчо Михајлов уживал голем авторитет. По сите овие разговори, Панчо Михајлов се предал на организациските власти и по судењето навистина бил ослободен, поради заслугите во минатото по однос на Македонија, при што пресудата била исклучување од редовите на ВМРО на неодредено време. По сите овие случувања Панчо Михајлов еден ден му се заблагодарил на Шанданов и му напоменал дека заради егзистенцијални причини сакал да почне со работа како сметководител во фабриката за шеќер во Горна Ораховица.
Меѓутоа набрзо на 15 јуни 1925 година во Софија бил убиен Панчо Михајлов - Чавдар. Неговото мртво тело лично го видел и Петар Шанданов, кој по настанот бил информиран од свои блиски луѓе дека убиството лично го наредил Иван Михајлов и покрај ветувањето и ослободителната пресуда.
Ова убиство уште повеќе ги продлабочило спротивностите во редовите на ВМРО и претставувало вовед во настаните што подоцна довеле до целосен раскол и крвопролевања во организациските редови. Иван Михајлов речиси сите свои изречени смртни пресуди ги оправдувал со наводната поврзаност на убиените со комунистите и федералистите, што од страна на ВМРО биле сметани за нејзини најголеми непријатели. Токму и обвинението врз Панчо Михајлов било дека сакал да побегне во Виена и да влезе во сојуз со федералистите и комунистите и Димитар Влахов.
1443
1443 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1443 година од новата ера, 443. од вториот милениум, 43. од XV век и четвртта од 1440-тите.
Раскол во Внатрешната македонска револуционерна организација
Протоѓеровисти и Михајловисти
Постепено во ВМРО се создала една групација околу Протоѓеров која била опозициски настроена кон Михајлов и неговите приврзаници. Дел од членови на Задграничното претставништво како и други дејци поврзани со Организацијата, меѓу кој Петар Шанданов и Крстан Поп Тодор, почнале да го поткрепуваат Протоѓеров. Двете групации имале и различни погледи за идната дејност на Организацијата. По налог на Иван Михајлов и покрај противењето на вториот член на ЦК, Протоѓеров, ВМРО започнала радикално да го менува начинот на вооружено дејствување во Вардарска и Егејска Македонија. Додека Александар Протоѓеров се залагал да се применува четничкиот метод на борба, Михајлов целосно ги прифатил методите на класичното терористичко дејствување, за кои сметал дека ќе постигнат подобри резултати.
1443
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6951 и 6952 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6193 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5203 и 5204 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2196.
Раскол во Внатрешната македонска револуционерна организација
Протоѓеровисти и Михајловисти
Во 1928 година оваа нова тактика довела до остар внатрешен конфликт, а тензиите меѓу Иван Михајлов и Александар Протогеров растеле. Во таква ситуација започнал подготовката на Седмиот конгрес во Крупник во јули 1928 година. Во оваа ситуација Михајлов и неговите приврзаници се соочиле со изолација. Постоела можност, другите двајца членови на ЦК - Протоѓеров и Георги Поп Христов, поддржани од целото ЗП во лицето на Кирил Прличев, Георги Баждаров и Наум Томалевски, да свикаат конгресот без нив.
Во оваа ситуација пред почетокот на конгресот, по наредба на Иван Михајлов, Александар Протоѓеров е убиен. На чело на акцијата е Кирил Дрангов, а како официјален мотив за убиството се истакнуваа наводното учество на генералот во убиството на Тодор Александров.
По атентатот врз членот на ЦК на ВМРО, Александар Протоѓеров, настанал целосен расцеп во редовите на терористичката ВМРО, придружен со големи меѓусебни вооружени пресметки помеѓу спротивставените струи, протоѓеровисти и михаиловисти. Според бројот на жртвите, помеѓу 1928 - 1934 година, претставувале период со најмногу меѓусебни физички ликвидации во македонската историја. По ликвидацијата на Протоѓеров, Георги Поп Христов и Петар Шанданов ја предводат опозицијата против Иван Михајлов. Петар Шанданов, како заменик - член на ЦК на ВМРО треба да го заземе местото на Александар Протогеров, но одбил да учествува на закажаниот конгрес. Без присуство на опозиција, Михајлов и неговите приврзаници го укине Задграничното претставништво како институцијасе случуваат состаноците на кои е решено Задграничната претседателство да отпадне како институција во ВМРО. Набргу потоа Наум Томалевски, Кирил Прличев и Герги Баждаров преминале на страната на протоѓеровистите. Нспроти нив, приврзаниците на Иван Михајлов условно се нарекуваат михајловисти. Двете крила не ja признаваат легитимитетот на противничката страна и паралелно ја продолжуваат револуционерната дејност со свои централни комитети и печатени изданија.
За помирување на двете крила била формирана комисија во која влегле: Климент Бојаџиев, Петар Дрвингов, Христо Силjaнов, д-р Н. Стојанов, Димитар Михајлов и Владимир Руменов, но преговорите пропаднале откако михаjловисти ги обновиле убиства. Со знаење на премиерот Андреј Љапчев, Георги Поп Христов и Кирил Прличев биле киднапирани од михајловистите и принудени да се повлечат од активната дејност сред македонското ослободително движење.
Физички пресметки
По убиството на членот на ЦК на ВМРО, Александар Протоѓеров, покрај вербалните пресметки преку весниците, расправиите и несогласувањата меѓу двете спротивставени фракции-протоѓеровисти и михајловисти, се преселиле на улиците на бугарските градови и се расчистувале со куршуми.
Растурање на ВМРО
Во 1934 година, бугарската влада на Кимон Георгиев со закон го забранила постоењето на македонските емигрантски организации, меѓу нив и ВМРО. И покрај тоа што пониските структури на Организацијата очекувале од Иван Михајлов да издаде наредба за давање на отпор против таквата одлука на бугарската власт, тоа не само што не се случило, туку Михајлов наредил на мирен начин да и се предаде организационото оружје на органите на власта. Оваа одлука и можела да се очекува поради врските што Михајлов ги имал со одредени политички и воени фактори во бугарската држава. Со распушањето на Организцијата двете крила престанале да постојат и борбите моѓу нив завршиле.
Драгоман (град)
Драгоман (Драгоман) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Драгоман во Софиската Област. Има население од околу 3.090 жители (2022).
Географија
Драгоман се наоѓа на 36 километри северозападно од главниот град Софија и на 15 километри од државната граница со Република Србија. Градот се наоѓа во мала планинска котлина во подножјето на планината Чеп’н (дел од планинскиот масив на Стара Планина), сместен во западниот дел на Софиската Котлина.
Драгоман се наоѓа на важен транспортен коридор. Покрај градот минуваат автопатот Европа и главната железничка линија Белград - Софија - Истанбул.
Историја
Најстарите остатоци од првите жители на територијата на денешниот град Драгоман се од новото камено време (неолит). Тогаш таму постоела мала населба, од која до денес дошле различни работни средства, како камени секири и чекани. Многу подоцна од оваа прва населба, Римјаните ја изградиле патната станица Мелдија. Во него постојано била сместена римска војска за да го чува важниот воен пат од Белград до Константинопол. Под ова име населбата постоела и во дел од средниот век.
Со заземањето на Софија од страна на Османлиите кон крајот на 14 век, и Драгоманскиот крај потпаднал под османлиска власт. За прв пат името Драгоман се појавува во турски даночен регистар од 15 век. Драгоман бил ослободен од османлиската власт на 1 август 1878 година, кога врз основа на Берлинскиот договор од 13 јули 1878 година, реонот бил предаден од руските на бугарските власти.
По обединувањето на Бугарија била објавена Српско-бугарската војна од 1886 година. Главните битки се воделе на периферијата на Сливница и Драгоман.
Верка (група)
Верка е музичка група од Делчево, Република Македонија. Нивниот стил претставува автентичен метал со елементи на традиционална македонска музика која вклучува народни инструменти како тапан, тарабука, гајда, кларинет и бендир. Членови на бендот се: Влатко Нушев - Далтон (тапани), Марс Марсовски (гитара), Симе Златков (вокал), Златко Андоновски (бас гитара) и Хико (тапан, тарабука).
За името
Оригиналното име на бендот било запишано како Werk.A, но организаторот на еден од неговите први јавни настапи, во Пробиштип, неговото име на плакатите го запишал како Верка. На следниот настап се повторила истата грешка, и во Штип ги најавиле како Верка. Не сакајќи во иднина да се конфронтираат со организаторите, а и да не се чувствуваат обесправено поради честото погрешно пишување на името на бендот, неговите членови ќе одлучат и официјално да се најавуваат во таа поедноставна варијанта, Верка (или со латинична транскрипција Verka).
Почетоци
Верка биле формирани во 1999 година од Маздрак (синтисајзер, вокал), Марс Марсовски (бас гитара) и Влатко Нушев – Далтон (тапани) кои во тоа време сè уште се активни во бендовите Modified Gods (Марс и Далтон) и New Age Messiah (Маздрак). Во овој состав, бендот направил неколку клупски свирки низ Македонија (Скопје, Штип, Кратово, Делчево, Пробиштип, Охрид). После една таква свирка, на Маздрак му го украле синтисајзерот заедно со комплетниот програминг. Бидејќи немал доволно средства да набави нов синтизајзер, Маздак почнал да свири на бас гитара, Марс на гитара, а ним им се приклучува Бране Антовски – Блеки на народни инструменти (тапан, тарабука, гајда, кларинет, бендир) и со тоа се сменил звукот на бендот.
Активност
Во 2001 година, Верка добива прва награда од публика и жири комисија на фестивалот Рок фест во Скопје. Како победници, снимаат неколку песни во Студио М2 на Македонската радио-телевизија кои подоцна ги објавуваат како демо EP. Истата година, со победата на Демо Таксират свират на тогаш престижниот фестивал Таксират 1+2 во Скопје.
Во 2002 година, бендот го издал својот прв албум со наслов „Џага“ за Литиум рекордс – Скопје кој е еден од најпродаваните албуми за таа година. По издавањето на албумот, активно настапувале по клубови и фестивали (Аларм – Љубаниште, Екс-ју Рокс – Бугојно/БиХ). Еден од позначајните настапи на бендот во тој период бил како предгрупа на бразилскиот состав Soulfly во Скопје.