cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кејп Код
Клима
Видови риби
Насекаде низ светот, Кејп Код е познат по спортовите коишто се одржуваат од пролет до есен. Помеѓу видовите коишто се најзагрозени се пругав костреш, сина лагуна, туна, паламида и многу други. Страната на Кејп Код каде што се наоѓа заливот Кејп, од Сендвич до Провинстаун има неколку пристаништа, заливи на солена вода и крајбрежја коишто имаат мали риби кои претставуваат привлекување за поголемите риби во игра, како што се пругавите костреши, сината лагуна и туната.
Надворешниот дел на Кејп Код, од Провинстаун до Фаламут, гледа право во лице со отворениот Атлантик од Провинстаун до Четам, а потоа со позаштитените води од Нантакет до Вињард, од Четам до Фалмаут. Исто така, заливите, пристаништата и бреговите низ ова крајбрежје обезбедуваат цврсто живеалиште за поголемите видови, а за време на последните денови од летото, видовите коишто се наоѓаат во топлите води како што се махи-махи и големите морски риби се појавуваат во јужните води од Кејп Код. Скоро секое живеалиште на Кејп Код им озвозможува добар риболов на посетителите со изнајмени бротчиња коишто пловат од мај до октомври.
Спортови
Водолија (соѕвездие)
Водолија (лат. Aquarius, Aqr) — соѕвездие и едно од знаците во зодијакот, сместено меѓу соѕвездијата Јарец и Риби. Неговиот симбол е, опис на вода.
Кејп Код
Клима
Кејп Код има девет аматерски француски екипи коишто играат бејзбол во рамките на Барнстебл во бејзболската лига на Кејп Код.
Wareham Gatemen(Верхем Гејтмен) учествува во бејзболската лига на Кејп Код во близина на Верхем, Масачусетс во Плајмаут. Оваа лига е создадена во 1923 година, иако некои траги водат потекло уште од 1886 година. Во лигата учествуваат следните тимови : Bourne Braves(Бурн Брејвс), Brewster Whitecaps(Брустер Уајткепс), Chatham Anglers(Четам Енглерс) (формирани како Четам Атлетикс-Chatham Athletics), Cotuit Kettleers(Кутит Кетлирс), Falmouth Commodores(Фалмаут Комодорес), Harwich Mariners(Харвич Маринс), Hyannis Harbor Hawks(Хајанис Харбор Хокс (формирани како Хајанис Метс- Hyannis Mets), Orleans Firebirds(Орлинс Фајрбрдс)(првично Орлинс Кардиналс-Orleans Cardinals), Wareham Gatemen(Верхем Гејтмен) и Yarmouth-Dennis Red Sox(Јармут-Денис Ред Сокс). Постојат професионалци во овие спортови коишто “ловат” таленти во летниот период, ѕвездите на иднината.
Водолија (соѕвездие)
Соѕвездието Водолија е едно од најстарите познати соѕвездија.
Кејп Код
Клима
Исто така, Кејп Код претставува национален топол кревет за хокеј и бејзбол. Покрај безболската лига на Кејп Код и новиот тим на џуниори во хокеј-почетници на Кејп Код, многу средношколски играчи беа барани за сериозно. Барнстебл и Харвич испраќаа повеќе играчи во безбол на факултетите. Харвич освои три државни титули во последните дванаесет години (1996, 2006 и 2007 година). Неодамна, Бурн и Сендвич, познати како најголеми противници во хокеј, го освоија државното првенство. Бурн во 2004 година, а Сендвич во 2007 година. Други познти места во хокеј се Nauset, Barnstable, и Martha's Vineyard. Барнстебл и Фалмаут ја носат титулата на едно од најдолгите фудбалски соперништва. Тимовите играа меѓусебно секоја година на Денот на благодарноста уште од 1895 година. Женските одбојкарски тимови од Бурн и Барнстебл се две од најдобрите екипи во Барснтебл и во цела држава. Во 2003 и 2007 година, Бурн ја освои државната титула. Во изминатите 15 години, Барнстебл издвои 12 победи, една државна титула и повторн ја освои во последните две години. Во 2010 година, јавното училиште остана практично непоразено низ најголемата сезона.
Кејп Код претставува и дом за Cape Cod Frenzy (Лудилото Кејп Код), тим во здружението на американската кошарка. Фудбалот во Кејп Код е доста развиен, претставен од Cape Cod Crusaders(Кејп Код активистите), кои играат во лигата на прваците која се наоѓа во Хајанис. Дополнително на ова, летната лига на возрасен фудбал во Кејп Код е активна во неколку градови на Кејп. Во Кејп Код се наоѓа и тимот на почетници, нова џуниорска лига во хокеј која што се наоѓа надвор од Хајанис во новата централна заедница изградена на Bearses Way.
Образование
Обично секој град во Кејп Код се состои од неколку основни училишта, едно или две средни училишта и едно големо средно училиште кое нуди образование за целиот град. Исклучок е средното регионално училиште Денис-Јармут сместено во Јармут, во кое што посетуваат настава како Денис така и Јармут. Друг ваков случај е средното регионално училиште Носет кое што се наоѓа во Истхем во кое што настава посетуваат ученици од градовите Брустер, Орлинс, Истхем, Велфлит, Труро и Провинстаун (по избор на учениците). Средното училиште во Бурн е приватно училиште за учениците коишто живеат во Бурн, коишто ги собира и учениците од околните села, како што се Sagamore, Sagamore Beach и Buzzards Bay. Средното училиште во Барнстебл е најголемото средно училиште и е познато по женскиот одбојкарски тим кое се веќе 12 пати шампиони од вкупно 12. Ова средно училиште може да се пофали дека ја има една од најдобрите драмски групи во државата, а истите беа наградени со потпишување на договор со Warner Brothers(Варнер Брадерс) и снимање на документарец заснован на нивната продукција. Средното училиште Чартер е приватно училиште во Хајанис кое што излезе во магазинот Best High Schools и беше рангирано меѓу најдобрите. Беше на дваесет и осмото место во Соединетите Американски Држави, а на првото место во Масачусетс во изданието во 2009 година, а многу добро беше рангирано и во 2008 и 2009 година со заслужено четириесет и трето место. Ова средно училиште нуди меѓународна диплома за програмата бакалауреат за учениците од прва и последна година, а програмата е отворена и за учениците од Плајмаут. Исто така, во Кејп Код има и две стручни училишта. Едно од нив е средното регионално техничко училиште во Харвич, а другото е средното регионално техничко училиште на горниот дел на Кејп Код кое што се наоѓа во Бурн. Во 1976 година, се потпиша петиција за училиштата на Кејп и за законодавството на Масачустетс, за создавање една образовна соработка, колаборација на Кејп Код, и на тој начин да се олесни соработката и ефикасноста во обезбедувањето на надарените и талентираните, како и правење програми за специјални потреби. Сместени во Остервил и Бурн, колаборацијата Кејп Код обезбедува превозни услуги, професионално развивање, поддршка за аутизам, развојни обуки, интернет услуги и алтернативни образовни програми. Секое лето, во соработка со поморската академија на Масачусетс, се соработува со надарените и талентираните и научно засновани програми коишто се однесуваат на сите ученици од Кејп Код.
За крај, средното училиште Месфи е првото и единственото училиште во светот кое што е дел од оваа организација и има признание во рамките на радиодифузната индутрија во Лос Анџелес.
Како дополнение за средните училишта, може да се напомене дека Кејп Код има широк асортиман на приватни школи. Во Барнстебл, се наоѓа Trinity Christian Academy (христијанската академија Тринити), академијата Кејп Код, St. Francis Xavier Preparatory School (приватното основно училиште Св. Франси Хавиер) и Pope John Paul II High School (средното училиште Поп Џон Пол Втори). Во Бурн се наоѓа училиштето Валдорф, во Орлинс училиштето за основно и средно образование, а во Фалмаут е сместена академијата Фалмаут. Riverview School (Ривервју училиштето) се наоѓа во Источен Сендвич и воедно е училиште кое им нуди образование и на ученици над 22 години кои имаат пречки во учењето. Друго специјално училиште е Penikese Island School(Пеникиз остров школата)- која што се наоѓа на Пеникејскиот остров, дел од Елизабетанските острови југозападно од Кејп Код.
Кејп Код има две институции на високо образование.
Една од нив е Cape Cod Community College (универзитетскиот центар за прв степен во Кејп Код) сместен во Западен Барнстебл, Барнстебл. Другата е Massachusetts Maritime Academy (поморската академија во Масачусетс) во Бурн. Поморската академија на Масачусетс е најстариот и постојан поморски колеџ во Соединетите Американски Држави.
Острови надвор од Кејп Код
Како што е и самиот остров Кејп Код, јужните острови на Кејп настанаа за ловење на китови и за индустриските и трговските области кон одредиштате за одмор, привлекување богати семесјтва, познати ѕвезди и други туристи. Островите го вклучуват островот Нантакет и Марта, како и Naushon Island (островот Ношон), кој беше купен од John Murray Forbes(Џон Муреј Форбес) со заработката од трговијата со опиум во Кина. Ношон е еден од Елизабетанските острови, еден од многуте коишто се приватна сопственост. Еден од овие острови коишто е достапен до јавноста е најјужниот остров во синџирот, Cuttyhunk (Катиханк), со годишна населеност од 52 житела. Неколку истакнати семејства развија затворени простори или имоти, правејќи ги на тој начин овие острови, едни од најбогатите места на северноисточните делови, иако нивниот капитал се развива и од раните трговски и индутриски бизниси и од ловот на китови.
Иматија
Иматија (Ημαθία) — округ во Егејска Македонија, денес дел од областа Централна Македонија во Грција. Административен центар е градот Бер. Подрачјето на округот се совпаѓа со она што традиционално го нарекуваме „Берско“. Денешниот округ е именуван по долномакедонската област Ематија, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
Географија
Североисточниот дел на Иматија, заедно со долното течение на реката Вистрица ја образуваат огромна плодната рамнина Урумлак, позната произведува по одгледувањето на овошни култури како праската и јагодата. Голем дел од населението живее на ова подрачје, каде се наоѓаат градовите Гида и Бер. Иматија има и мал брег на Солунскиот Залив околу устието на Вистрица. Западниот дел на округот е планински. Највисока планина е Каракамен, која се издига на 2.052 м кај Негуш. Јужно од Бистрица, во јужниот на Иматија се протегаат и делови од планината Шапка. Иматија административно се граничи со окрузите Пиерија на југ, Кожани на запад, Постол на север и Солун на исток. Има претежно средоземна клима со топли суви лета и благи врнежливи зими.
Општини
Округот Иматија се дели на 3 општини. Тие се следниве (означени со бројки во инфокутијата):
Демографија
Бидејќи нема официјален попис за тоа колку Македонци живеат во овој округ, кога ќе споредиме некои историски податоци и денешни статистики, се доаѓа до одредена проценка. Така, во овој округ Македонците живеат во околу 27 населени места и сочинуваат околу 15% од вкупното население, па според последниот попис тоа се приближно 20.500 Македонци.
Долна Македонија
Долна Македонија е географски поим кој ги опфаќал областите: Пиерија, Ботиаја, Алмопија, Амфакситида, Мигдонија, Антемунт, Ботика, Крусида, Бисалтија, Крестонија, Пиерида, Едонида, а во политичка смисла и Еордаја.
Започнувајќи со Херодот, античките автори приморска Македонија ја нарекувале - Долна Македонија, а планинскиот внатрешен дел - Горна Македонија. Античките автори секогаш пишувале и говореле само за Долна и Горна Македонија, а никогаш за западна и источна Македонија или источна Панонија , како што прават некои современи автори. Во историската литература има примери кога некои од македонските области наместо да се вбројат онаму каде што се наоѓале во антиката, се класифицираат според поделбата на источна и западна Македонија, што е научно и историски неточно. Некои историчари областа Парорбелија ја вбројуваат во источна Македонија иако Страбон истакнал дека оваа област се наоѓала во Македонија, односно на македонска страна. Затоа областите во т.н источни делови на Македонија треба да се распоредат во Горна или Долна Македонија, во зависност од местоположбата.
Центарот и двете престолнини (првин во Ајга, а подоцна во Пела) се наоѓале во областа Ботиаја, од каде Македонците започнале со освојување на тракиските области (тракиски во географска, а не во етничка смисла) источно од Аксиј во 5. и 4. век пред нашата ера.
Меша Селимовиќ
Мехмед Меша Селимовиќ (, -  ) — југословенски писател. Негово најзначајно дело е романот „Дервишот и смртта“, а други негови познати романи се: „Тишини“, „Тврдина“, „Магла и месечина“, „Круг“, како и збирките раскази „Првата чета“ и „Туѓа земја“.
Животопис
Роден е 26 април 1910 година во Тузла. Основно училиште и гимназија завршил во родниот град. Во 1930 година се запишал на студиската група српскохрватски јазик и југословенска книжевност Филозофски факултет на Универзитетот во Белград. Дипломирал во 1934 година, од 1935 до 1941 година работел како професор во Граѓанското училиште, а во 1936 година бил поставен за суплент во Реалната гимназија во Тузла. Во првите две години од Втората светска војна Селимовиќ живеел во Тузла, каде бил уапсен заради соработка со Народноослободително движење на Југославија. Во текот на 1942-1943 година бил затворен во усташки логор, а во мај 1943 година преминал на ослободена територија. Тогаш, тој станал член на Комунистичка партија на Југославија и член на Агитпроп за Источна Босна, а потоа бил политички комесар во Тузланскиот партизански одред. Во 1944 година преминал во Белград, каде извршувал значајни политички и културни функции. Од 1947 година, Селимовиќ живеел во Сараево и работел како:
Во 1971 година, Селимовиќ се пензионирал и се преселил во Белград. Тој бил редовен член на Српската академија на науки и уметности.
Признанија и награди
Селимовиќ е добитник на повеќе награди и признанија, како:
Творештво
Првото книжевно дело на Селимовиќ е расказот „Песна за бурата“ (српскохрватски: Pjesma o oluji), објавено во 1946 година, во списанието „Наша књижевност“ од Белград. Следната година, во истото списание објавил уште два расказа: „Една чета ќе остане“ (српскохрватски: Jedna četa će ostati) и „Навредениот човек“ (српскохрватски: Uvrijeđeni čovjek). По првата книга, збирката раскази „Првата чета“ (1950), на тема од НОБ, Селимовиќ го објавил романот „Тишини“ (1961), исто така, со тема од НОБ. За овој роман, книжевниот критичар Ристо Трифуновиќ напишал дека е „зачеток на една голема тема“. Потоа следувал краткиот поетски роман „Магла и месечина“ (1965). Романот „Дервишот и смртта“ (1966) критиката веднаш го поздравила како исклучително дело. Овој роман бил напишан како реакција на тогашниот Титов режим, кој многу често се пресметувал со политичките осуденици. И братот на Меша бил затворен на Голи оток, што на авторот му било додатен мотив. Дејството на романот се случува во 18 век во мало место во Босна. Главниот јунак е Ахмед Нурудин, дервиш на мевлевискиот ред. Тоа е дело на силна мисловна концентрација, напишано во исповеден тон, монолошки, со извонредно уметничко вдахновение, ја поврзува древната мудрост со модерниот мисловен немир. Делото започнува од религиозната вистина како облик на догматското мислење за на крај да дојде до човековата вечна запрашаност пред светот, до спознавање на страдањето и стравот како неизбежен следбеник на човековото живеење. Селимовиќ ѝ ја посветил книгата на сопругата Дарка, која целиот живот му била верен сопатник, пријател и поддршка.
Библиографија
Поважни дела на Селимовиќ се:
Покрај тоа, Селимовиќ се бавел и со критичко-публицистичка дејност, пишувајќи статии и есеи на повеќе теми:
Селимовиќ бил уредник, приредувач и преведувач на повеќе книги од други автори, како:
Критички осврт кон творештвото на Селимовиќ
Творештвото на Селимовиќ често било анализирано, оценувано и толкувано во книжевната критика. Така, за него пишувале: Л. Анински, Војо Бабиќ, Милош И. Бандиќ, Р. Бајрактаревиќ, Митхат Бегиќ, Д. Бјелица, Миодраг Богичевиќ, Мирјана Боговац, Сафет Бурина, Драго Ќупиќ, Миодраг Друговац, Душан Ѓуровиќ, Данило Ераковиќ, Жељко Фалоут, Драгомир Гајевиќ, Зоран Глушќевиќ, Владета Јеротиќ, Виктор Јурковиќ, Душан Карпатски, Душан Крајчиновиќ, Вук Крњевиќ, Наим Курт, Назиф Кустурица, Иван Лалиќ, Славко Леовац, Војислав Лубарда, Расим Љубијанкиќ, Војислав Максимовиќ, Златко Маркус, Свето Маслеша, Ружа Микиќ, Бранко МИлановиќ, Чедомир Мирковиќ, Милан Митиќ, Звонимир Мркоњиќ, Мишо Мустапиќ, Предраг Палавестра, Феликс Пашиќ, Влатко Павлетиќ, Лука Павловиќ, Олга Перовиќ, Мухарем Первиќ, Миодраг Петровиќ, Раша Попов, Богдан Поповиќ, Ненад Радановиќ, Миленко Радошевиќ, Новак Симиќ, Драган Стојановиќ, Душан Стошиќ, Иван Сутлиќ, Ѓуро Шнајдер, Иван Шоп, Радојица Таутовиќ, Николај Тимченко, Сеад Трхуљ, Ристо Трифковиќ, Марина Трумиќ-Кисиќ, Саша Вереш, Б. Војновиќ, Јозо Вркиќ, Петар Волк, Мирко Вујачиќ, Чедо Вуковиќ, Јован Вуковиќ итн.
Космос-2024
Космос-2024 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9144 км, а најмалото на 9099.
Црква „Св. Атанасиј“ - Берово (Лагадинско)
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Берово, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XVIII век. Претставува еднокорабна базилика со дрвен покрив и трем. Внатре има зачувани вредни фрески.
Во 1997 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Клостер Фесра
Манастирот Фесра (сега музеј) бил основан и поддржан од семејството Хенеберг и бил напуштен по реформацијата. Црквата била користена како парохиска црква до 1939 година, кога била запалена. Исто така, имала блиски односи со семејството Фон Бибра во век.
Географија
Клостер Фесра се наоѓа на вливот на Шлојзе во реката Вера.
Општински единици
Општината Клостер Фесра е составена од следниве единици:
Сиричино
Сиричино — село во Општина Јегуновце, во околината на градот Тетово.
Стопанство
Во селото нема поголеми стопански капацитети, па затоа поголем дел од населението работи во Тетово. Населението исто така се занимава со земјоделство, но повеќе како дополнителна отколку како примарна дејност. Како деловни субјекти во селото постојат: бензиска станица, млин за жито, ресторан покрај реката Вардар, обложувалница и неколку дуќани.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сиричино живееле 330 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Сиричино имало 320 Македонци, патријаршисти.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Сиричино било село во Групчинска општина и имало 59 куќи со 520 жители, сите Македонци
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 395 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 399 жители, од кои 363 Македонци, 1 Албанец, 5 Срби и 30 лица без податоци.
Родови
Сиричино е македонско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Општествени установи
Во селото работи Основното Училиште „Даме Груев“ во кое се изведува настава од прво до четврто одделение.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2122 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на културен дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 354 гласачи.
NGC 1128/1
NGC 1128/1 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1128/1 се споменува и како MCG 1-8-27, CGCG 415-41, DRCG 9-43, A 0255+05, 3ZW 52, 3C 75, KCPG 84A.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1128/1 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1128/1 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 57 м 41,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 6° 1' 36".
Други поделби
Проучување на NGC 1128/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11189. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 176; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 54. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1320.
Дашгин Ѓулмамедов
Дашгин Ѓулмамедов (азербејџански: Gülməmmədov Daşqın Gülməmməd-oğlu, грузиски: გულმამედოვი დაშგინ გულმამედ -ოკლი; роден на 12 септември 1977 во Качагани, Марнеули, Грузиска ССР) — социјален и политички активист во Грузија и Азербејџан, поет и писател. Тој е водачот на Турците во Грузија.
Кариера
Ѓулмамедов е претседателот на Конфедерацијата на Турците во Грузија. Во 2008-2009 година тој бил извршен директор на Транснационалната агенција за информации и безбедност. Во периодот 2002-2011 тој бил претседател на Национално собрание на Азербејџанците во Грузија.
Ладелунд
Ладелунд (Ladelund) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Хајнихен (Саксонија)
Хајнихен (Hainichen) — град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Штригис.
Доминик Динга
Војводина
Динга бил член на Хајдук Кула до летото 2014 година, кога се преселил во Војводина. По сезоната во младинскиот тим, тој ја започнал својата сениорска кариера од сезоната 2015–16. Тој го постигнал својот прв гол, на првиот пријателски натпревар за првиот тим. Динга го имал официјалното деби за сениорскиот тим на Војводина во првото квалификациско коло за Лигата на Европа на УЕФА, во пар со Игор Ѓуриќ во првиот натпревар против МТК, кој заврши со резултат 0:0. Тој, исто така, ја направил своето деби во српска Суперлига против Чукарички, кога на полувремето бил заменет со Игор Ѓуриќ. На 19 февруари 2016 година, Динга го раскина договорот со Војводина.
Урал
Динга потпишал долгорочен договор со рускиот клуб ФК Урал Свердловска област на 8 април 2016 година. Тој не можел да игра за клубот на натпреварите во руската Премиер лига 2015–16, бидејќи во тоа време трансферот веќе бил затворен. Тој го направил своето официјално деби за клубот во вториот натпревар од руската Премиер лига 2016–17, против Ростов, одигран на 7 август 2016 година.
Ненад Томовиќ
Ненад Томовиќ (роден на 30 август 1987 година) — српски фудбалер, играч од одбраната на Кјево и на српската репрезентација.
Доминик Динга
Партизан
На 14 јуни 2019 година, тој се приклучил на ФК Партизан на позајмица.
Ненад Томовиќ
Клупска кариера
Томовиќ започнал да игра фудбал во екипата на Раднички од Крагуевац. Во 2003 година се преселил во Белград каде што најпрво играл за екипата на Рад, а во 2005 година потпишал за Црвена Ѕвезда. За Црвене Ѕвезда дебитирал во натпревар против Зета, во периодот кога црвено-белите од клупата ги водел Валтер Ѕенга. Меѓутоа тоа му бил единствениот настап за таа сезона, а потоа се вратил на две-годишна позајмица во екипата на Рад. Сепак, на половина од неговата втора сезона на заем во Рад, бил повикан да се врати во Црвена Ѕвезда на барање на тренерот Александар Јанковиќ.
Доминик Динга
Динамо Минск
На 15 февруари 2020 година, тој се приклучи на Динамо Минск на позајмица до крајот на сезоната. Неговата позајмица била продолжена за сезоната 2021 година. Тој се вратил во Урал на крајот од сезоната 2021 година.
Ненад Томовиќ
Клупска кариера
Во летото 2009 година потпишал за италијанската Џенова за 3.5 милиони евра. Дебитирал во Серија А на 30 август 2009, во натпревар против Аталанта.
Доминик Динга
Репрезентативна кариера
Динга ѝ се придружил на Војводина, како капитен на националната селекција на Србија до 17 години. Претходно бил и репрезентативец до 16 години. Во август 2016 година, Динга бил повикан во тимот на Србија до 19 години за меморијалниот турнир „Стеван Вилотиќ - Ќеле“, каде што дебитирал како капитен на воведниот натпревар против Соединетите Американски Држави. Во вториот натпревар на истиот турнир, тој постигна гол против Франција. Откако Србија го победила Израел во финалниот меч, Динга бил номиниран за најдобар играч на турнирот. Динга постигна гол и на натпревар против Молдавија, одигран на 9 ноември 2016 година.
Ненад Томовиќ
Клупска кариера
Во јануари 2011 заминал на позајмица во Лече, каде поминал една и пол сезона како позајмен играч. На 31 август 2012, потпишал за Фјорентина.
Доминик Динга
Приватен живот
Динга е роден во Нови Сад во етничко словачко семејство, но израснал во Пивнице, Бачка Паланка.
Ненад Томовиќ
Репрезентативна кариера
Томовиќ настапувал за српската репрезентација под 21 година во периодот од 2007 до 2009 година и бил член на репрезентацијата која настапила на Европското првенство во 2009. Исто така учествувал и на Олимписките игри 2008 во Пекинг.
За сениорската репрезентација дебитирал на 14 декември 2008 во пријателски натпревар против Полска, одигран во Анталија.
Мрачна ноќ (филм од 1945)
Мрачна ноќ (англиски: Dead of Night) - британски филм од 1945 година, во режија на Алберто Кавалканти, Чарлс Кринчтон, Бејсил Диарден и Роберт Хамер. Главните улоги ги толкуваат: Марвин Џонс, Мајкл Редгрејв, Роланд Карвер, Гуги Витерс, Фредерик Валк, Џуди Кели, Бејсил Редфорд, Фредерик Валк итн.
Кралство Баварија
Кралство Баварија (германски: Königreich Bayern; баварски: Kinereich Bayern) — германска држава која го наследила поранешното Изборно Кнежевство Баварија во 1805 година и продолжило да постои до 1918 година, до крајот на Првата светска војна. Баварскиот изборен кнез Максимилијан IV Јосиф од семејството на Вителсбах станал првиот крал на Баварија во 1805 година како Максимилијан I Јосиф. Династијата Вителсбах ќе ја имаат круната на Баварија сè до распадот на кралството во 1918 година.
Поголемиот дел од границата на покраината Баварија во современа Германија била воспоставена по 1814 година со Парискиот договор, во кој Кралството Баварија го отстапило Тирол и Ворарлберг на Австриското Царство додека ги добило Ашафенбург и Вирцбург.
Со обединувањето на Германија во Германското Царство во 1871 година, кралството станало федеративна држава на новата империја и било второ по големина, моќ и богатство само по водечката држава, Кралството Прусија. Во 1918 година, Баварија станала република по Ноемвриската револуција, и на тој начин кралството го наследила сегашната покраина во Германија, Слободната држава Баварија.
Основање и проширување под Максимилијан I
На 30 декември 1777 година, баварската лоза на Вителсбах изумрела, а наследството на Изборното Кнежевство Баварија преминало на Чарлс Теодор, избирачот од Пфалц. По одвојување од четири и пол века, Пфалц, на кој биле додадени војводствата Јулих и Берг, на тој начин бил обединет со Баварија. Во 1793 година, француските револуционерни војски го презеле Пфалц; во 1795 година, Французите, под Моро, ја нападнале самата Баварија, напредувале кон Минхен - каде биле примени со радост од долго потиснуваните либерали - и го опколиле Инголштад. Чарлс Теодор, кој не направил ништо за да ги спречи војните или да се спротивстави на инвазијата, побегнал во Саксонија, оставајќи совет на регенти, чии членови потпишале конвенција со Моро, со која тој примил примирје во замена за голем придонес од страна на Баварија. Помеѓу Французите и Австријците, Баварија се нашла во лоша ситуација. Пред смртта на Чарлс Теодор (16 февруари 1799 година), Австријците повторно ја окупирале земјата, како подготовка за обновување на војната со Франција.Максимилијан IV Јосиф (од Цвајбрикен), новиот избирач, успеал да добие тешко наследство. Иако неговите сопствени симпатии и оние на неговиот семоќен министер Максимилијан фон Монтгелас биле, ако ништо друго, француски наместо австриски, состојбата на баварските финансии и фактот што баварските трупи биле расфрлани и неорганизирани, го ставило беспомошен во рацете на Австрија; на 2 декември 1800 година, баварските војници биле вклучени во австрискиот пораз кај Хоенлинден, а Моро уште еднаш го окупирал Минхен. Со Договорот од Луневил (9 февруари 1801 година), Баварија го изгубила Пфалц и војводствата Цвајбрикен и Јулих. Со оглед на едвај прикриените амбиции и интриги на австрискиот двор, Монтџелас сега верувал дека интересите на Баварија лежат во искрен сојуз со Француската Република; успеал да ја надмине неподготвеноста на Максимилијан Јосиф; и, на 24 август, во Париз бил потпишан посебен договор за мир и сојуз со Франција.
Пресбургскиот мир од 1805 година му дозволи на Максимилијан да ја подигне Баварија до статус на кралство. Според тоа, Максимилијан се прогласил себеси за крал на 1 јануари 1806 година. Кралот сè уште служел како електор додека Баварија не се отцепила од Светото Римско Царство на 1 август 1806 година. Војводството Берг му било отстапено на Наполеон дури во 1806 година. Новото кралство се соочило со предизвици од почетокот на неговото создавање, потпирајќи се на поддршката на Наполеонова Франција. Кралството се соочило со војна со Австрија во 1808 година и од 1810 до 1814 година, изгубило територија од Виртемберг, Италија, а потоа и Австрија. Во 1808 година, сите мошти на крепосништвото биле укинати, кои ја напуштија старата империја. Истата година, Максимилијан го прогласил првиот пишан устав на Баварија. Во текот на следните пет години, тој бил многупати изменет во согласност со желбите на Париз.
За време на француската инвазија на Русија во 1812 година, околу 30.000 баварски војници биле убиени. Со Договорот од Рид од 8 октомври 1813 година, Баварија ја напуштила Конфедерацијата на Рајна и се согласила да се приклучи на Шестата коалиција против Наполеон во замена за гаранција за нејзиниот континуиран суверен и независен статус. На 14 октомври, Баварија објавила формална изјава за војна против Наполеонска Франција. Договорот бил страсно поддржан од престолонаследникот Лудвиг и од маршалот фон Врде. Со битката кај Лајпциг во октомври 1813 година завршила германската кампања со коалициските нации како победници, во целосен неуспех за Французите, иако тие постигнале мала победа кога армијата на Кралството Баварија се обидела да го блокира повлекувањето на Француската армија во Ханау.
NGC 3046
NGC 3046 — засега неутврден објект во соѕвездието Пумпа, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Кралство Баварија
Основање и проширување под Максимилијан I
Со поразот на Наполеоновата Франција во 1814 година, Баварија била компензирана за некои од нејзините загуби и добила нови територии како што се Големото Војводство Вирцбург, Архиепископијата Мајнц (Ашафенбург) и делови од Големото Војводство Хесен. Конечно, во 1816 година, Ринскиот Пфалц бил одземен од Франција во замена за поголемиот дел од Салцбург кој потоа бил отстапен на Австрија (Договор од Минхен (1816)). Таа била втората по големина и втора најмоќна држава јужно од Мајна, зад само Австрија. Во Германија како целина, таа се рангирала на третото место зад Прусија и Австрија.
NGC 3046
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Кралство Баварија
Основање и проширување под Максимилијан I
Помеѓу 1799 и 1817 година, водечкиот министер гроф Монтгелас следел строга политика на модернизација и ги поставил темелите на административните структури кои ја преживеале дури и монархијата и важат (во нивната срж) до денес. На 1 февруари 1817 година, Монтџелас бил разрешен и Баварија влегла во нова ера на уставни реформи.
NGC 3046
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3046 е од видот NF.
Кралство Баварија
Устав
На 26 мај 1818 година бил прогласен вториот устав на Баварија. Уставот воспоставил дводомен парламент (Landtag). Горниот дом (Kammer der Reichsräte, што значи „Дом на советниците“) го сочинувале аристократијата и благородниците, вклучувајќи ги кралските принцови, носителите на функциите на круната, архиепископите, членовите на Медијатизираните домови во Баварија и наследните и доживотните кандидати за круната. Долниот дом (Kammer der Abgeordneten, што значи „Претставнички дом“), би вклучувал претставници на земјопоседниците, трите универзитети, свештенството (католичко и протестантско), градовите и селаните. Без согласност на двата дома, не можело да се донесе закон и да се наплаќа данок. Правата на протестантите биле заштитени во уставот со членови кои ја поддржувале еднаквоста на сите религии, и покрај противењето на поддржувачите на Римокатоличката црква. Почетниот устав речиси се покажал катастрофален за монархијата, со контроверзии како што армијата морала да се заколне на верност на новиот устав. Монархијата апелирала до Кралството Прусија и Австриската Царство за совет, двете држави одбиле да преземат акција во име на Баварија, но дебаклите се намалиле и државата се стабилизирала со доаѓањето на Лудвиг I на тронот по смртта на Максимилијан во 1825 година.
NGC 3046
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 53 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 27° 19' 54".
Кралство Баварија
Лудвиг I, Максимилијан II и револуциите
Во 1825 година, Лудвиг I се искачил на тронот на Баварија. За време на Лудвиг, уметноста процветала во Баварија, а Лудвиг лично наредил и финансиски помогнал за создавање на многу неокласични градби и архитектура низ Баварија. Лудвиг, исто така, го зголемил темпото на Баварија кон индустријализацијата под неговото владеење. Во надворешните работи под власта на Лудвиг, Баварија ги поддржувала Грците за време на Грчката војна за независност со неговиот втор син, Ото, кој бил избран за крал на Грција во 1832 година. Што се однесувало до политиката, првичните реформи што ги застапувал Лудвиг биле и либерални и ориентирани кон реформи. Меѓутоа, по револуциите од 1830 година, Лудвиг се свртел кон конзервативна реакција. Фестивалот Хамбахер во 1832 година го покажало незадоволството на населението поради високите даноци и цензурата. Баварија му се придружила на Цолверајн во 1834 година. Во 1835 година, првата германска железница била изградена во Баварија, помеѓу градовите Фирт и Нирнберг.
NGC 3046
Други поделби
Проучување на NGC 3046 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 324; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6611. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1391.
Кралство Баварија
Лудвиг I, Максимилијан II и револуциите
Во 1837 година, свештеничкото движење поддржано од Римокатолиците, Ултрамонтаните, ја добила власта во баварскиот парламент и започнала кампања за реформи на уставот, кој ги отстранил граѓанските права кои претходно им биле доделени на протестантите, како и спроведување цензура и забрана на слободна дискусија за внатрешната политика. Овој режим бил краткотраен поради барањето на Ултрамонтанците за натурализација на ирската љубовница на Лудвиг I, Лола Монтез, озлогласена куртизана и танчерка, што било огорчено од Лудвиг, а Ултрамонтанците биле истиснати. За време на револуциите од 1848 година, Лудвиг абдицирал на 20 март 1848 година во корист на неговиот најстар син, Максимилијан II. Револуциите, исто така, донесле амандмани на уставот, вклучително и промени во долниот дом на Ландтагот со еднакво право на глас за секој маж кој плаќа директен данок. Максимилијан II одговорил на барањата на народот за обединета германска држава со присуство на собранието во Франкфурт, кое имало намера да создаде таква држава. Меѓутоа, кога Максимилијан II го отфрлил Франкфуртскиот устав во 1849 година, се случило востание во Баварскиот Пфалц под водство на Џозеф Мартин Рајхард, кое било задушено со поддршка на пруските сили. Сепак, Максимилијан II застана покрај сојузникот на Баварија, Австриското Царство, наспроти австрискиот непријател, Кралството Прусија. Оваа позиција била навредена од многу баварски граѓани, кои сакале обединета Германија. На крајот Прусија ја отфрлила круната понудена од Собранието на Франкфурт бидејќи предложениот устав на германската држава се сметал за премногу либерален и не бил во интерес на Прусија. По неуспехот на собранието во Франкфурт, Прусија и Австрија продолжиле да дебатираат за тоа која монархија има вродено право да владее со Германија. Спорот меѓу Австрија и принцот од Хесен-Касел бил искористен од Австрија и нејзините сојузници (вклучувајќи ја и Баварија) за промовирање на изолацијата на Прусија во германските политички работи. Оваа дипломатска навреда за малку ќе довело до војна кога Австрија, Баварија и другите сојузници ги преместиле трупите низ Баварија кон Хесен-Касел во 1850 година. Сепак, Прусија се повлекла од Австрија и го прифати двојното водство. Овој настан бил познат како Пункција на Олмуц, но познат и како „Понижување на Олмуц“ од Прусија. Овој настан го зацврстил сојузот на баварското кралство со Австрија против Прусија. Кога проектот за обединување на германските сили од средна големина под баварско водство против Прусија и Австрија (т.н. Тријас) пропаднал, министерот-претседател Фон дер Пфордтен поднесол оставка во 1859 година. Обидите на Прусија да ја реорганизира лабавата и не предводена германска конфедерација биле спротивставени од Баварија и Австрија, при што Баварија учествувала во сопствените дискусии со Австрија и другите сојузници во 1863 година, во Франкфурт, без присуство на Прусија и нејзините сојузници.
Австро-пруска војна
Во 1864 година, Максимилијан II умрел рано, а неговиот осумнаесетгодишен син Лудвиг II станал крал на Баварија додека тензиите меѓу Австрија и Прусија постојано ескалирале. Прускиот министер-претседател Ото фон Бизмарк, препознавајќи ја непосредната веројатност за војна, се обидел да ја задржи Баварија неутрална. Лудвиг II ги одбил понудите на Бизмарк и го продолжил сојузот на Баварија со Австрија. Во 1866 година започнала Австро-пруската војна. Баварија и повеќето јужногермански покраини се здружиле со Австрија, но не успеале да придонесат значајна помош во војната против Прусија.
Прусија брзо го поразила Кралството Хановер, а потоа ја добила битката кај Кенигрец (3 јули 1866 година) против Австрија, која била целосно поразена од Прусија набргу потоа. Државите на германската конфедерација не се договориле за заедничка стратегија во војната. Затоа, нивните одделни војски биле поразени последователно од Прусија.
Баварската војска била поразена во Долна Франконија во битката кај Кисинген (10 јули 1866 година). Принцот Карл Теодор од Баварија ја презел командата, но Баварците биле одлучно поразени кај Утинген (26 јули 1866 година).
Австрија била поразена, а Германската конфедерација била распуштена, со што се ставило крај на влијанието на Австрија врз помалите германски држави. Баварија ги загубила Герсфелд и Бад Орб кон Прусија; тие станале дел од новата провинција Хесен-Насау. Од тоа време, Баварија постојано напредувала во сферата на влијание на Прусија.
Лудвиг II и Германската Империја
Со поразот на Австрија во Австро-пруската војна, северните германски држави брзо се обединиле во Северногерманскиот Сојуз, при што прускиот крал ја предводел државата. Претходните инхибиции на Баварија кон Прусија се смениле, заедно со оние на многуте јужногермански држави, откако францускиот император Наполеон III почна да зборува за потребата на Франција за „компензација“ од нејзината загуба во 1814 година и го вклучил Баварскиот Пфалц како дел од нејзините територијални претензии. Лудвиг II се приклучил на сојузот со Прусија во 1870 година против Франција, која Германците ја гледале како најголем непријател на обединета Германија. Во исто време, Баварија ги зголемила своите политички, правни и трговски врски со Северногерманскиот Сојуз. Во 1870 година, избувна војна меѓу Франција и Прусија во Француско-пруската војна. Баварската армија била испратена под команда на прускиот престолонаследник против француската војска. Со поразот и понижувањето на Франција против здружените германски сили, Лудвиг II бил тој што предложил прускиот крал Вилхелм I да биде прогласен за германски император или „Кајзер“ на Германската Империја („Deutsches Reich“), што се случило во 1871 година во Версај, Франција окупиран од Германија. Биле прогласени териториите на Германската Империја, во која биле вклучени државите на Северногерманскиот Сојуз и сите јужногермански држави, со главен исклучок на Австрија. Империјата, исто така, ја анектирала поранешната француска територија Алзас-Лорен, во голема мера поради желбата на Лудвиг да ја помести француската граница подалеку од Пфалц.
Влегувањето на Баварија во германската империја се променила од радост поради поразот на Франција во вознемиреност набргу потоа поради насоката која Германија ја земала под новиот германски канцелар и пруски премиер, Ото фон Бизмарк. Баварската делегација под грофот Ото фон Бреј-Штајнбург обезбедила привилегиран статус на Кралството Баварија во рамките на Германската Империја (Reservatrechte). Кралството Баварија дури можело да го задржи сопственото дипломатско тело и сопствената војска, која ќе потпаднела под пруска команда само во време на војна. По влегувањето на Баварија во Империјата, Лудвиг II се повеќе се одвојувал од политичките работи на Баварија и потрошил огромни суми пари на лични проекти, како што е изградбата на голем број замоци и палати од бајките, од кои најпознат е замокот Нојшванштајн во вагнерски стил. Лудвиг го користел своето лично богатство за финансирање на овие проекти, а не државните средства, а градежните проекти го оставиле длабоко во долгови. Овие долгови предизвикале голема загриженост кај политичката елита на Баварија, која се обидела да го убеди Лудвиг да престане со градењето; тој одбил, а односите меѓу владините министри и круната се влошиле.
Конечно, во 1886 година, кризата дошла до самиот врв. Лекарска комисија назначена од кабинетот го прогласила Лудвиг за луд и со тоа неспособен да владее. Неговиот вујко, принцот Луитполд, бил назначен за регент. Еден ден по депонирањето на Лудвиг, кралот умрел мистериозно откако побарал од главниот психијатар на комисијата да оди на прошетка со него покрај езерото Штанбер (тогаш наречено езеро Вирм). Лудвиг и психијатарот биле пронајдени мртви, како пливаат во езерото. Официјалната обдукција ја навело причината за смртта како самоубиство со давење, но некои извори тврдат дека не била пронајдена вода во белите дробови на Лудвиг. Иако овие тврдења може да се објаснат со суво давење, тие исто така доведоа до некои теории на заговор за политичко убиство.
Регентво и институционална реформа
Круната му припаднала на братот на Лудвиг, Ото. Меѓутоа, Ото имал долга историја на ментална болест и бил ставен под медицински надзор три години претходно. Должностите на шефот на државата всушност почивале во рацете на принцот Луитполд, кој продолжил да служи како регент на Ото. За време на регентството на принцот-регент Луитполд, од 1886 до 1912 година, односите меѓу Баварија и Прусија останале ладни, при што Баварците се сеќавале на антикатоличката агенда на Бизмарковиот Културкампф, како и на стратешката доминација на Прусија над империјата. Баварија протестирала против пруската доминација над Германија и го отфрлила германскиот император роден во пруско потекло, Вилхелм II, во 1900 година, со тоа што забранила да се вее кое било друго знаме освен баварското знаме на јавните згради за роденденот на императорот, но тоа било брзо изменето потоа, дозволувајќи германското царско знаме да се закачи покрај баварското знаме.
Католичката, конзервативна патриотска партија основана во 1868 година станала водечка партија во баварскиот Ландтаг (Парламент). Во 1887 година, неговото име било променето во Баварски центар. Во 1893 година, социјалдемократите биле избрани во парламентот. Од 1903 година, Универзитетското образование било можно и за студентки. Изборните реформи ги промениле изборите за парламентот од индиректни на директни избори во 1906 година.
Годините на Луитполд како регент биле обележани со огромна уметничка и културна активност во Баварија кои што се познати како Prinzregentenjahre („Годините на принцот регент“). Во 1912 година, Луитполд починал, а неговиот син, принцот-регент Лудвиг, ја презел функцијата регент. Дотогаш, одамна било очигледно дека Ото никогаш нема да може да владее, а чувствата се зголемиле за Лудвиг да стане крал сам по себе. На 6 ноември, една година откако Ландтагот усвоил закон што му дозволувал да го стори тоа, Лудвиг го прекинал регентството, го симнал Ото и се прогласил за крал на Баварија како Лудвиг III.
Prinzregentenzeit („времето на принцот“), како што често се нарекува регентството на Луитполд, се должи на политичката пасивност на Луитполд, ера на постепено пренесување на баварските интереси зад оние на германската империја. Во врска со несреќниот крај на претходното владеење на кралот Лудвиг II, овој прекин во баварската монархија изгледал уште посилно. Конечно, уставниот амандман од 1913 година донел одлучувачки прекин во континуитетот на владеењето на кралот според мислењето на историчарите, особено затоа што оваа промена била одобрена од Ландтагот како Претставнички дом и затоа индиректно бил првиот чекор од уставна кон парламентарна монархија. Денес, поврзувањето на овие два развоја се смета за главна причина за неспектакуларниот крај на баварското кралство без опозиција во текот на Ноемвриската револуција од 1918 година. Сепак, во текот на неговото 26-годишно регентство Луитполд знаел да ја надмине, со скромност, способност и популарност, почетната нелагодност на неговите поданици. Годините на овие принцови-регенти биле преобразени, конечно - пред се во ретроспектива - во златно доба на Баварија, дури и ако се оплакува за „кралот на бајките“ Лудвиг Втори, што се случува на фолклорно-носталгичен начин до ден-денес.
Воена автономија
Со основањето на Германската Империја, низа конвенции ги довеле најголемиот дел од различните државни воени сили директно под управа на Пруското воено Министерство. Меѓутоа, Баварија одржувала одреден степен на автономија во време на мир, со своите два (подоцна три) армиски корпуси кои останале надвор од прускиот борбен ред. Баварските пешадиски и коњанички полкови ги задржале своите историски светло сини и зелени униформи, карактеристични од прускиот модел усвоен во поголемиот дел од армијата. Поединечниот баварски војник му се заколнал на лојалност на кралот Лудвиг, иако за време на војната овој залог за послушност бил проширен и на Кајзерот Вилхелм како врховен командант. Во јули 1914 година, баварската армија броела 92.400 или 11 отсто од вкупната царска армија.