cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Битка кај Дарданелите (1654)
Тек
Османлиите кои напредувале ги стигнале венецијанските бродови кои биле оставени. Голем отомански галеон го нападнал венецијанскиот брод Аквила д'Оро; но Венецијанците успеале да го заземат овој османлиски брод. Но токму во тоа време на оваа локација пристигнале уште 5 други османлиски бродови. Овие бродови го запалиле и османлискиот брод заробен од Венецијанците и венецијанскиот командант, галеонот Аквила д'Оро. Даниеле Морозини, вториот човек на Венеција, кој исто така се наоѓал во остатоците од галија, бил фатен и заробен додека бегал од својот брод, кој бил нападнат од чамец. Капетанот на венецијанските галии „Франческо Моросини“ загинал во битка.
Како резултат на судирите тој ден изгореле 2 галеони и 1 галија на Венецијанците, а 1 венецијанска галија паднала во рацете на Османлиите. Жртвите на венецијанската морнарица биле дадени како 10 мртви и 40 ранети; но во реалноста многу поверојатно е дека жртвите биле поголеми. Османлиските загуби биле 2 едрени галони и 1 галија.
Последици
По оваа поморска битка, транспортот на Егејското Море им бил отворен на Османлиите. Венецијанската флота и османлиската морнарица почнале да ја спроведуваат стратегијата за бегство и следење едни со други со мали групи бродови во големата област на Егејското Море. Тоа лето немало друг поголем поморски напад или битка.
По завршувањето на сезоната на походи во Егејското и Средоземното Море, Венецијанците се повлекле во нивните пристаништа и замоци сместени на овие морски брегови. Овие бази не можеле да бидат нападнати бидејќи османлиската војска била врзана на Крит. Ова не можело да го направи ниту отоманската морнарица. Меѓу членовите на морнарицата имало многу јаничари. На крајот, османлиската морнарица се вратила во Цариград.
Така, стратешката предност стекната во 1654 година со оваа поморска битка била изгубена за Османлиите.
Римски Гробишта (Ораовица)
Римски Гробишта — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Ораовица. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. Северно, веднаш до селото, во непосредната близина на сегашните гробишта се откриени гробови - тип циста.
ПУ „Славко Лумбарковски“ - Агларци
Основно училиште „Славко Лумбарковски“ (официјално: Подрачно основно училиште „Славко Лумбарковски“ - Агларци; скратено: ПОУ „Славко Лумбарковски“) — подрачно основно училиште на селата Горно и Долно Агларци, составен дел на истоименото училиште во селото Новаци.
Училиштето е именувано по македонскиот народен борец Славко Лумбарковски.
Местоположба
Училиштето се наоѓа непосредна од десната страна на патот од Добромири до Долно Агларци, во аголот образуван со исклучувањето за Горно Агларци.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик. Наставата се изведува во една смена.
Карталдаг
Карталдаг или Карталташ — (Αετοβούνι, Аетовуни, старо Καρτάλ Νταγ, Καρτάλ Τάς) — планина во Кожанско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Сињак..
Опис
Планината има издолжен облик и се наоѓа во средишниот дел на Кожанско, на северозапад од градот Кожани. На запад се одвоена од главниот дел на Сињак со седлото Рахи (940 м), каде започнуват реките Пикровеница и Клисура. На исток завршува во котлината Сариѓол (Кајларско Поле). На старите карти од 1911 и 1913 г. дел од планината е наречен Карајанија според малата област, а подоцна се покажува како дел од Сињак. Карталдаг и Аетовуни значат Орлова Планина на турски и грчки, а Карталташ на турски значи Орлов Камен.
Карпите се доломитни варовници.
Врвот се искачува од селото Димирџилер (930 м) за околу час и половина.
Мирослав Николиќ
Мирослав „Мута“ Николиќ (роден на 8 јануари 1956 година) е српски професионален кошаркарски тренер и поранешен играч. Во моментов работи како главен тренер на Војводина од Кошаркарската лига на Србија.
Играчка кариера
Николиќ играше професионална кошарка за КК Гоша од Смедеревска Паланка, ОКК Белград, Вршац, ИМТ, Марибор и Раднички Крагуевац.
Тренерска кариера
Николиќ својата тренерска кариера ја започна во 1990 година. Беше тренер на Марибор, Раднички Крагуевац, ИМТ Белград, БФЦ Беочин, Партизан, Будуќност, Црвена звезда, НИС Војводина, Аполон Патра, Хемофарм, Автодор Саратов, Радничка Крагујевац и Динамик.
Селекторска кариера на репрезентацијата
Николиќ беше помошник селектор на репрезентацијата на Југославија под водство на Жељко Обрадовиќ помеѓу 1996 и 1998 година. Тој го освои сребрениот медал на Летните олимписки игри 1996 година во Атланта и два златни медали подоцна, на Европското првенство во 1997 година во Шпанија и Светското првенство на ФИБА во 1998 година во Грција.
Во 2006 година, Николиќ беше селектор на репрезентацијата на Србија и Црна Гора до 20 години, со која освои златен медал на ФИБА Европа првенството до 20 години во Турција во 2006 година. Во 2007 година, тој беше селектор на репрезентацијата на Србија до 19 години, со која освои златен медал на Светското првенство на ФИБА до 19 години во Србија во 2007 година.
Помеѓу 2014 и 2019 година, Николиќ беше помошник селектор на репрезентацијата на Србија под водство на Александар Ѓорѓевиќ. Тој исто така има два сребрени медали од Светскиот куп во кошарка на ФИБА 2014 во Шпанија и Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро.
Административна кариера
Во јули 2018 година, Николиќ стана спортски директор за Динамик БГ, каде што претходно беше главен тренер. Тој го напуштил местото во мај 2019 година.
Церово (Гостиварско)
Церово (дијалектно Цероо) — село во Општина Маврово и Ростуше, во областа Горен Полог, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на територијата на Општина Маврово и Ростуше, во јужниот дел на Горни Полог, сместено веднаш од левата страна на магистралниот автомобилски пат А2 помеѓу Гостивар и Кичево. Селото е планинско, сместено на надморска височина од околу 860 метри. Од градот Гостивар, селото е оддалечено 13 километри. Североисточно селото допира до падините на Бистра, а југоисточно се издига Буковиќ.
До селото води локален асфалтен пат, кој се издвојува од магистралниот автомобилски пат А2, благодарение на кој има значајна местоположба.
Селото се наоѓа на падините на планината Влаиница, на височина од околу 900 метри. Куќите се наоѓаат на левата падина во долината на Церовска Река. Во минатото, водата за пиење се добивала од изворите Каљкоец, Попоец, Влништа, Сејменска Чешма, Бачилишта, Лук, Селиште, Јасика, Цареец, Стојанов Извор, Бозоец, Студенче, Бресје, Бочвец, Ѓуров Студенец, Присој и Бистринец. Денес, селото има водовод кој е изграден со самопридонес.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Стара Кула, Рамниште, Селиште, Равенско Бачило, Бежании, Дејански Нивје, Миој Млаки, Леска, Ајласица, Николин Гроб, Ремењ, Корија, Караџои Ливаѓе, Митрео Лозје, Бежовци, Забел, Раскрсница, Страна, Падина, Јаски Куќи, Кошара, Дол, Шара Нива, Николеа Црква, Ѓуров Рид, Крс, Долни и Горни Лаки, Брајкоа Рупа, Колеѓоо, Дрскорница, Црница, Липа, Срејна Бука, Плочи, Јачменишта, Влништа, Цареец, Јасика, Петкоо Гумно, Орница, Габер, Осој, Корија, Присој, Папрадишта, Фејзоа Ливада, Краста, Крастички, Вир и Дупни Гумна.
Церово се дели на маала, кои се одвоени со потокот. Маалата се наречени Печаноско, Пуљеско и Горно Маало.
Историја
Порано Церово било големо македонско село. Потоа, од некои причини целосно изумрело и од старото население останале само три семејства: Печаноски, Пуљески и Ќулавџиски. Од нив потекнуваат староседелските родови.
Големината на старото село на Церово може да се види и по остатоците на старини. На оддалеченост од околу 15 минути се наоѓа месноста Селиште. Таму се наоѓа главниот дел од некогашното село. Во близина на Селиште се наоѓа и месноста Гробишта. Има остатоци и од цркви: една црква се наоѓала веднаш до Селиште, додека друга југозападно од денешното село во насока кон соседното Сретково. Оваа црква била посветена на Свети Никола и мештаните престанале да ја посетуваат поради нејзината оддалеченост и несигурноста. Околу црквиштето Свети Никола се наоѓаат остатоци на гробови. По ослободувањето на Турците, на нејзиното место е подигната капела. Околу половина километар северно од Церово се наоѓа месноста Крс, каде се наоѓала Николеа Црква, која денес е под ниви.
Пропаѓањето на старото големо село може да се поврзе со австро-отоманската војна кон крајот на век и почетокот на  век. Кај мештаните од Церово се пренесува и историјата на селото со чумата. За време на нејзиното избивање, само во родот Богдановци изумреле 12 невести и од тој род останале живи само некој Бежо и Јаков.
Во минатото, во Церово имало обид на населување на муслимански Албанци. Ова се случило на почетокот 1800-тите години, кога како слуга дошол Фејзо од Албанија. Фејзо набрзо ојачал и насилно се оженил со православна Македонка од изумрениот род Пецовци. Со неговото населување, кај мештаните започнала да се шири несигурност, бидејќи често повикувал пљачкаши од Албанија, кои ги напаѓале македонските селани. Исто така, Фејзо чувал опасни кучиња, кои не им дозволувале на мештаните да ја посетуваат селската црква, бидејќи неговата куќа била во близина на црквата. Ова насилство не можел да го трпи селскиот првак Богдан, кој бил храбар човек и вешт стрелец. Богдан почнал да смислува начини за ослободување од Фејзо. Еднаш, кога пљачкаши од Албанија го нападнале Церово, Фејзо со Богдан тргнале во потера, при што Богдан го убил Фејзо, а во селото се појавил муабет дека бил убиен од качаците. Местото каде било извршено убиството денес се нарекува Фејзоа Ливада.
Во век, во Церово и во целиот Полог, биле зачестени нападите од Албанија, поради што Турците над Церово на планината Влаиница направиле кула, во која престојувала војска. Местото каде се наоѓала кулата се нарекува Стара Кула.
За време на Втората светска војна, Церово било запалено во 1941 година. Во текот на окупацијата, животот во селото станал тежок за Македонците поради нападите од Албанците од селото Симница, а имало и упади од муслимани од Албанија. Поради ова, неколку семејства се иселиле од селото и отишле во разни градови, па во 1945 година се вратиле назад.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 6,1 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 515 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 72 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 240 жители, сите Македонци христијани. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Церово имало 240 Македонци, од кои 136 биле под врховенството на Егзархијата, а 104 биле под врховенството Патријаршијата. Во него работеле бугарско и српско училиште.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година, Церово било седиште на истоимената општина во Горнополошкиот срез и имало 34 куќи со 230 жители, сите Македонци.
Во Церово живее македонско население, коешто во 1961 година броело 186 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на само 17 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 14 жители, сите Македонци.
Родови
Церово е македонско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото биле:
Иселеништво
Покрај за иселените поединечни семејства од родовите, се знае и за следниве родови: Пецовци биле староседелци и имале куќи во Печаноско Маало, но изумреле; Николовци биле староседелци и имале куќи во Печаноско Маало, но изумреле; Брајковци имале куќи во Горно Маало, биле староседелци, но изумреле; Стојановци, биле доселени од некаде, имале куќи во Пуљеско Маало, а се преселиле во Долни Милоновац.
Во поново време, повеќето жители се иселени во Гостивар, дел во Скопје и во Србија.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Церово било село во Гостиварската нахија на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Маврови Анови, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Ростуша, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на истата општина се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на Општина Бањица, во која покрај Церово се наоѓале и Беловиште, Горна Бањица, Горна Ѓоновица, Долна Бањица, Долна Ѓоновица, Лакавица, Митрој Крсти, Симница, Сретково и Сушица. Самата Општина Бањица била дел од Гостиварската околија. Во периодот 1950-1952 година, селото се наоѓало во Општина Симница, во која покрај Церово се наоѓале: Горна Ѓоновица, Долна Ѓоновица, Митрој Крсти, Симница и Сретково.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0495 според Државната изборна комисија, сместено во простории на основното училиште во селото Сретково.
Шеста египетска династија
Фараони
Познатите фараони од шестата династија се наведени во табелата подолу. Манетон на оваа династија ѝ припишува 203 години владеење, од Тети до Нитокрис, додека Торинскиот канон ѝ доделува 181 година владеење, но со три дополнителни кралеви кои завршуваат со Аба - намалувајќи го владеењето на фараоните од Осмата династија, владеењето се сведува на 155 години. Оваа проценка варира од научник и извор.
Историја
Династијата VI се смета од многу авторитети како последната династија на Старото Кралство, иако Оксфордската историја на Стариот Египет ги вклучува династиите VII и VIII како дел од Старото Кралство. Манетон пишува дека овие кралеви владееле од Мемфис, бидејќи нивните пирамиди биле изградени во Сакара, многу блиску една до друга.
Од петтата династија, религијата станала доминантна сила во општеството, а бил видлив тренд на пораст на бирократијата и свештенството, како и пад на моќта на фараонот за време на владеењето на Нефериркаре Какаи. За време на владеењето на Џедкаре Исеси, на службениците им било дадено поголемо овластување - што се гледа од богатите приватни гробници што ги направиле за себе - што довело до создавање на феудален систем. Овие воспоставени трендови - децентрализација на власта, заедно со растот на бирократијата - се интензивирале за време на трите децении на владеење на Унас, кога исто така се случил економски пад. Ова продолжило во Шестата династија, што довело до Првиот преоден период.
Подем на благородништвото
Со растечкиот број на биографски натписи во не-кралските гробови, нашето знаење за историја се шири. На пример, читаме за неуспешен заговор против Пепи I. Исто така, читаме писмо напишано од младиот крал Пепи II, возбуден што една од неговите експедиции ќе се врати со танцувачки Пигмеи од земјата Јам, која се наоѓа јужно од Нубија.
Овие не-кралски гробовни натписи се само еден пример за растечката моќ на благородништвото, што дополнително го ослабнало апсолутното владеење на кралот. Како резултат на тоа, се верува дека по смртта на Пепи II, неговите вазали биле доволно моќни за да се спротивстават на авторитетот на неговите наследници, што можеби придонело за брзото опаѓање на Старото Кралство.
Сојуз на бугарски национални легии
Сојуз на бугарски национални легии (Съюз на Българските Национални Легиони, тр. Săyuz na Bălgarskite Nacionalni Legioni), сè до 1935 година, Сојузот на бугарските младински легии — ултранационалистичка, профашистичка, пронацистичка и крајно десничарска организација во Бугарија, која била активна помеѓу 1932 и 1944 година.
Организацијата имала идеологија, близу до фашизмот, вклучувајќи создавање тоталитарен еднопартиски режим, забрана на пазарната економија и целосна контрола од страна на државата врз економијата и општеството, антисемитизам и непријателство кон странците, антикомунизам итн. Демонстрирала сличност со италијанскиот фашизам и германскиот нацизам, од кои „позајмувала“ идеи, симболи, пароли. Првично била основана како Сојуз на бугарските младински легии (амблем лево), кој се здобил со популарност кај младите со употреба на пропагандни методи, популарни во нацистичка Германија во тоа време, вклучително и марш од Софија до Велико Трново. До 1939 година веќе преименуваната Сојуз на бугарски национални легии имала 75,000 членови, и додека во таа година била официјално забранета од про-нацистичката влада на цар Борис III, таа продолжила да функционира и го поддржувала блискиот сојуз на Бугарија со нацистичка Германија.
Во 1942 година Христо Луков, пензиониран генерал-потполковник на бугарската армија и поранешен министер за војна, станал шеф на организацијата. Идентификувајќи се како екстремна монархистичка група, таа безуспешно се обидела да соработува со Националното социјално движење, пред конечно да се појави како опозициска група која во голема мера го поддржувала нацизмот, но сепак критички настроена кон про-нацистичката влада на Богдан Филов, која тие ја дефинирале како составена од „капиталисти, јудео-масони и болшевици“.
Бугарските историчари ја дефинираат организацијата како содржина на одликите на крајната десница. Покрај Николај Поппетров, цитиран погоре, Румен Даскалов опишува како „има целосен фашистички карактер за време на Втората светска војна“, што вклучува „далеку националистички и шовинистички, авторитарни и тоталитарни идеи, но уште поиздржливи и непомирливи за која било партија -парламентарни форми и либерално-индивидуалистички идеи, но исто така -покарактеристично- водство и елитизам, расизам, антисемитизам итн.“
До ден денес се одржува годишен марш со факели, кој потсетува на нацистичките маршеви од 30-тите години на минатиот век, во знак на сеќавање на лидерот на УБНЛ, Христо Луков, организира крајно десничарска неформална организација во Бугарија, нарекувајќи се Бугарски национален сојуз - Нова Демократија. Организацијата се опишува себеси како „идеолошки најблиску до Сојузот на бугарските национални легии“.
Аксолотл
Аксолотл — вид саламандер што го има во Мексико. Слично на другите водоземци, животот го почнува како полноглавец дишејќи на жабри, но никогаш не се развива повеќе од тоа и се множи во водата без да ја достигне формата на возрасните.
Зехаузен (Алтмарк)
Зехаузен или Зехаузен (Алтмарк) (Seehausen (Altmark)) — град во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа околу 30 километри северно од Штендал.
Зехаузен е седиште на заедницата на општини Зехаузен (Алтмарк).
Летни младински олимписки игри 2010
I Летни младински олимписки игри (2010 Youth Olympic Games, Jeux Olympiques de la Jeunesse d'été 2010) се одржуваат, со почетокк на 14 и ќе траат до 26 август во Сингапур. Игрите се првите летни младински игри, кои во традицијата на Олимписките игри ќе се одржуваат на секоие четири години. На игрите учествуваат 3.531 спортист, на возраст од 14 до 18 години од 204 земји-учеснички. Медали ќе бидат доделени во вкупно 184 натпревари во 26 спортови.
Одлуката за организацијата на игрите да му биде доделена на градот Сингапур беше донесена на на 21 февруари 2008 година, откако 105 членови на МОК гласаа по електронска пошта.
Избор на град-домаќин
На 21 јануари 2008 година, Меѓународниот олимписки комитет ги објави имињата на двата града кои остануваат во трката за добивање на организаторските права на игрите. :
Конечната одлука за доделување на организацијата на игрите беше донесена на 21 февруари 2008 година, кога претседателот на МОК, Жак Рог, во Олимпискиот музеј во Лозана ги објави резултатите од спроведеното гласање. .
Организација
Организацискиот комитет на летните младински олимписки игри во Сингапур е задолжен за организација на игрите. Организацискиот комитет е помогнат од група набљудувачи, составена од кабинетот на министри на Сингапур и парламентарниот секретар, Тео Сер Лук. Осве тоа, беше формиран и комитет на внатрешното министерство, на чело со Ниам Чиенг Менг. Сингапур доби и меѓународна поддршка за подготовките за игрите. НР Кина, земјата-домаќин на Летнтие олимписки игри 2008, пројави желба да му помогне на Сингапур во подготовките. Лордот Себастијан Коу, кој е на чело на Организацискиот олимписки комитет на Летните олимписки игри во Лондон во 2012 година, објави дека членови на неговиот организациски комитет планираат да го посетат настанот, вклучувајќи и тренери, но и административци. Избирачкиот комитет обезбеди 4.310 соби во 36 хотели за сместување на учесниците.
Трошоци
Првобитниот буџет за игрите изнесуваше 105 милиони сингапурски долари и беше обезбеден со голема владина поддршка. Но, откако Сингапур ја доби организацијата за игрите, истиот се зголеми и знесуваше 387 милиони сингапурски долари, што е повеќе од трипати повеќе од почетниот износ и се должи на големите измени на делокругот на организациските активности. Најмногу беа зголемени трошоците за логистика, превоз, безбедност, технологија и надградба на спортските зданија. Локалните компании, кои склучиле договори за помагање на организацијата на игрите се очекува вкупно да добијат околу 70% од вкупниот буџет за игрите или околу 260 милиони сингапурски долари.
Патување на Олимпискиот факел
Плановите за патот на Олимпискиот факел беа објавени на 26 јануари 2010. Огнот беше запален на 23 јули 2010 и патуваше низ пет града, претставувајќи ги петте континенти: Азија, Африка, Европа, Океанија и Америка. Градовите низ коишто беше пренесен се наречени Прославувачки градови : По 13 дена, кои факелот ги помина низ овие градови, во рамките на патувањето, тој помина и шест дена во Сингапур. Казанот на заливот Марина, беше запален на 13 август 2010 година од страна на Ли Куан Јев. Факелот е висок 60 cm, широк до 5 до 8 cm и тежок околу 1 кг.
Пливање на Летните олимписки игри 2016 — 200 м краул за жени
Пливачката трка на 200 метри краул за жени на Летните олмписки игри 2016 се одржа на 8–9 август 2016 година во Олимпискиот центар за водени спортови во Рио де Жанеиро.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светскиoт и олимпискиот рекорд биле:
Alexander (албум од Вангелис)
Alexander е албум од Вангелис објавен во 2004 година.
Албумот бил направен за истоимениот филм во режија на Оливер Стоун кој го опишува животот на Александар Велики.
Ацо Петровиќ (кошарка)
Александар „Ацо“ Петровиќ (14 октомври 1959 – 1 декември 2014) бил српски кошаркарски тренер.
Кариера
Петровиќ својата тренерска кариера ја започна во Раднички Белград, каде помина четири години. Потоа, тој беше помошник тренер на Црвена звезда и го освои првенството на Југославија 1997–98. Тој исто така ги водеше ФМП Железник и Хемофарм Вршац од домашните клубови.
Првиот странски ангажман беше во Русија во тимот на Локомотив Ростов, а со нив дојде до финалето во 2005 година на FIBA Europe Conference North. Исто така, Петровиќ водел повеќе од странските клубови УНИКС, Жалгирис и Азовмаш.
Репрезентација
Петровиќ беше помошник тренер на Светислав Пешиќ во репрезентацијата на Југославија, со кого го освои златото на ЕП 2001 во Турција и една година подоцна на Светското првенство во Индијанаполис. Има и сребрен медал од ЕП 2009 во Полска кога беше во стручниот штаб на Душан Ивковиќ.
Болест и смрт
За време на неговата работа во клубот УНИКС била откриена болеста амиотрофична латерална склероза, а потоа Петовиќ престанал да тренира. Последниот натпревар на УНИКС предводен од него беше против неговиот поранешен клуб Црвена звезда во Еврокупот 2012–13. Починал на 1 декември 2014 година на 55-годишна возраст.
Боинг
Компанијата Боинг (англиски: Boeing) е голема аеронаутичка и одбранбена корпорација, првобитно основана во 1916. година од Вилијам Едвард Боинг во Сиетл, Вашингтон. Боинг се развивал низ годините и се споил со МекДонел Даглас во 1997. Од 2001 седиштето на компанијата е преселено во Чикаго. Боинг е најголем производител на авиони според приходите, нарачките и испораките, и втор најголем во одбранбената индустрија во светот. Исто така, Боинг е најголем извозник во САД.
Поврзано
Патнички авиони во Боинг:
Троја
Троја е град во Мала Азија, познат и како Илиом, познат како поприште на прочуената Тројанска војна, опеана во Илијада на Хомер Троја била долговремена населба сокриена во девет слоеви близу северозападниот брег на Мала Азија. Од предисториското (3000 г. п.н.е.) до римското време (II век од н.е.), Троја господарела со влезот на Дарданелите. Потпирајќи се на хомеровите спевови "Илијада" и "Одисеја", овој град го открил Хајнрих Шлиман во 1868 година, на брегот Хисарлик, каде копал заедно со Дерпфелд. Пронајдени се богати археолошки наоди, особено во Троја VI која се смета за град на кралот Пријам, против кого Ахајците ја воделе прочуената Тројанска војна. Археолошкиот материјал се чува во музејот во Берлин.
Основање на Троја
Постојат неколку легенди за основање на Троја, од кои првата вел дека во време на гладот населението на Крета под водство на Скамандар тргнале да создадат колонија. Кога стигнале во Фригија поставиле шатори во близина на градот Хамаксит под планината што ја нарекле Ида. Според совет на Аполон останале на таа земја иако ноќта ги нападнале глувци и им го прегризле оружјето и сета опрема. Скамандар се ожени со нимфа Идаја, но набргу загина во битката со соседите, па него го наследи Таукар, според друго предание народот го довел токму Таукар и нему  кога пристигнал во Фригија, Дардан му ја дал својата ќерка за жена.
Атењани тврделе дека некој Таукар кој живеел во нивната општина Троја заминал во Фригија и дека тој таму го дочекал Дардан, синот на Зевс и Плејада Електра, а не обрнуто. Дардан според таа легенда заминал од Аркадија поради смртта на брата си  Јасион. Тој предложил да се изгради тврдина над рамницата, што подоцна станала Троја.
Дардан од пророштвото доби ветување дека градот што ќе го оснуе ќе биде неосвоив сè додека миразот на неговата жена биде под заштита на Атена. Неговиот гроб се наоѓа во делот на Троја кој се нарекувал Дарданија сè додека тој дел не се споил со Илиум и Троја во еден град. По него владеал неговиот син Идај. Идај имал браќа Ид и Ерихтониј.
Еднаш кога Ид отишол во Фригија и се такмичел во игрите на кои победил, добил педесет младичи и педесет девојки како награда, но и дамчеста крава и совет да подигне град каде што таа крава првпат легне да почине. Кога стигнале во ридовите на Ата таа легнала првпат и тој го основал градот Илиум, но не кренал никаква тврдина поради пророштвото од татко му.
Кога градот бил обележан тој го замолил Зевс да му даде некаков знак, и утредента пред својот шатор пронашол дрвен паладиум, кој у го оставила Атена како спомен на својата мртва другарка од детство Палада. Тој кип прво стоел на Олимп, покрај престолот на Зевс, но поради неморалот и скрнавење на кипот од страна на Зевс, Атена кипот го фрлила на земја. Аполон го посоветува Ил да го сочува кипот кој паднал на земја и дека тој ќе го сочува градот. Поради тоа Ил кренал храм во кој го чувал кипот. Ил се оженил со Еуридика со која имал син Леомедон и ќерка Темиста. Леомедон имал пет синови (меѓу кои и Педарок, кој подоцна се нарекол Пријам и три ќерки. Тој решил да го изгради прочуениот тројански ѕид, за чија изградба му помогнале Аполон и Посејдон.
Троја пред војната
Пријам го добил тројанскиот престол со милоста на Херакле, сметал дека градот бил изграден на лошо место и дека поради тоа нему му се случи несреќата да ја разурне Херакле во своето лудување. Тој го испратил својот роднина во Делфи да побара совет од Питонката, но тој од љубов кон свештеникот на Аполон заборавил зошто дошол, а Пријам чувствувајќи срам да повторно бара пророштво го крена градот на истите темели. Пријам успеал на градот да му врати сила, моќ и слава и да го крене гласот за своето богатство, слога и сила на далеку.
Пријам се женел двапати, со првата жена Аризба го имале синот Езак, но потоа се оженил со Хекаба, ќерката на Димант и нимфата Еуноја, таа на Пријам му родила деветнаесет од неговите педесет синови, останатите биле вонбрачни. Тој имал и дванаесет ќерки и сите тие живееле заедно во палата. Најстариот син на Хекаба бил Хектор (според едно од преданијата за неговото раѓање, иако ниту во тоа предание не се иззема можност неговиот татко да бил Зевс), потоа го родила ]Парис], а меѓу останатите и близнаците [[Касандра и Хелен кои од светите змии добиле силни пророчански моќи.
Хекуба била предупредена за несреќата што ќе ја донесе нивниот син Парис, но таа не можела да го убие, туку го оставила на милост и немилост на природата. Парис бил спасен и очуван од овчарот, спасен да ја исполни судбината.
Паласиос де Года
Паласиос де Года — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Јордан на Олимписките игри
Јордан — првпат учествува на Олимписките игри во 1980 година, и има испратено спортисти на сите Летни олимписки игри оттогаш. Никогаш се немаат натпреварувано на Зимските олимписки игри.
Од 2011 година, ниеден јеменски натпреварувач нема освоено медал. На игрите во Сеул 1988 година, двајца јордански натпреварувачи бронзени медали во теквондо: Самер Камал и Ихшан Абу Шеиха. Сепак, не станува збор за официјални олимписки медали теквондото во Сеул бил демонстрационен спорт;нема да стане официјален олимписки спорт сè до 2000 година.
Националниот олимписки комитет на Јордан бил создаден во 1957 година и бил принаен од страна на МОК во 1963 година.
Јорданскиот олимписки комитет е под водство на неговото височество Принцот Гејсал Бин ел Хусеин.
Полетарчиња
Кога ќе се испилат од јајцето, малите птици се нарекуваат голиштарчиња. Во оваа фаза многу од нив немаат пердуви. Слепи се, беспомошни и што се однесува на храната и на заштитата комплетно зависат од родителите. Како што им растат пердувите, стануваат полетарчиња со отворени очи и со добар апетит. Кога ќе им пораснат сите пердуви и кога ќе бидат доволно силни, подготвени се да научат да летаат и почнуваат да стануваат независни.
Елена Тројанска
Елена Тројанска (старогрчки: Ἑλένη = „Месечина“) — лик од старогрчката митологија, позната како најубавата жена на своето време. Таа била ќерка на Зевс и Леда (по една верзија) или на Тиндареј и Леда (по друга верзија), сопруга на спартанскиот крал Менелај и сестра на Клитеменстра.
Митот за Елена
Како најубава жена на своето време, Елена ја барале за жена многу грчки владетели и воени чиновници. Таа за свој сопатник го избрала Менелај, кој станал крал на Спарта, а нејзиниот татко, по советот на Одисеј, побарал од оние кои таа ги одбила да дадат свечена заклетва дека ќе ги бранат Елена и Менелај од сите непријатели. Со Менелај имала едно дете — ќерката Хермиона, и живеела неколку години со него во Спарта. Меѓутоа, кога тројанскиот принц Парис го посетил Менелај во Спарта, тој успеал да ја заведе Елена и ја зел со себе во Троја. Поради тоа, Ахајците предводени од Агамемнон, тргнале во воен поход кон Троја, со цел да ја вратат Елена и да го одбранат правото на Менелај, со што официјално започнала Тројанската војна која траела 10 години.
Гробишта (Подареш)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Подареш. Наоѓалиштето претставува средновековен сакрален објект и некропола. Во непосредната близина на селските гробишта се наоѓаат остатоци од сакрален објект, а околу него некропола со гробови од типот циста.
Список на староегипетски династии
Во историјата на Стариот Египет, династиите претставуваат низи од владетели кои делат заедничко потекло или род. Овие династии понатаму се групираат според „кралства“ и „преодни периоди“.
Првите триесет поделби се осмислени во III век п.н.е. од свештеникот Манетон и изложени во неговото (денес изгубено) дело Египтијака веројатно напишано по нарачка на тогашниот птоломејски владетел на Египет. Последните две, краткотрајната Трипесет и прва и подолготрајната Птоломејска династија се наречени подоцна.
Каср Амра
Касер Амра (арапски:قصر عمرة‎), познат како “Пустинска тврдина“ се наоѓа во источниот дел на Јордан. Замокот бил изграден во почетокот на 8 век (најверојатно од 711 до 715 година) од страна на умајадскиот калиф Валид I, чие господарство во овој регион во тоа време нараснувало. Замокот е една од најважните примери за раната исламска архитектура и исламска уметност. Замокот бил користен како резиденција на разни калифи. Во внатрешноста е обликувана со фрески, кои опишуваат ловни сцени, плодови и голи жени. Замокот содржи и бања од римско време.
Манастир (Житинени)
Манастир — археолошко наоѓалиште во дебарското село Житинени. Претставува средновековна населба, црква и некропола. Се наоѓа на околу 1 км западно од селото, во приватна нива на селанец од селото Мал Папрадник, која лежи на левиот брег на Житиненска Река, каде се гледаат остатоци од темели на еднокорабна црква и околу неа гробови градени од камени плочи - тип циста, поставени во правец исток-запад. Над наоѓалиштето конусно се издига височинка со доминантна положба, на која има многу кршен камен и друг градежен материјал, што упатува на можни траги од фортификација.
Флуорирање на водата
Флуорирање на водата — контролирано додавање флуориди во водата за пиење со цел да се намали расипувањето на забите. Флуорираната вода содржи флуориди на ниво, кое ќе биде делотворно за заштита од кариес; таа може да настане по природен пат или со додавање флуориди. Флуорираната вода влијае на површината на забите, односно во устата образува ниски нивоа на флуориди во плунката, со што се намалува степенот со кој глеѓ ги намалува минералните состојки и го зголемува степенот за повторно создавање минерални состојки во раната фаза на кариесот. Најчесто во водата за пиење се додава смеса од флуориди, постапка која во САД просечно чини околу 0,92 долари по човек годишно. Дефлуоридацијата е потребна доколку природното ниво флуориди ги надминува препорачаните граници. Комисија од стручњаци на Светската здравствена организација во 1994 година предложила ниво на флуориди од 0,5 до 1,0 мг/л (милиграм во литар), зависно од климата. Водата во шишиња најчесто има непознато количество флуориди, а некои вградени филтри за вода отстрануваат дел од флуоридите или сите флуориди.
Забниот кариес во повеќето развиени земји претставува најголема грижа за јавното здравје и опфаќа 60-90% од учениците и голем дел од возрасните, а неговото лекување општеството го чини многу повеќе отколку лекувањето на која било друга болест. Флуоридирањето на водата штити од кариес како кај децата така и кај возрасните. Проценките од истражувања покажале дека со флуоридација на водата може да го намали кариесот од 18-40% кај деца кои користат таква вода и кои веќе имаат пристап до паста за заби и други извори на флуориди. Иако флуоридацијата на водата може да предизвика флуороза на забите, која може да го промени изгледот на забите во развој, сепак најчесто таа е слаба и не се смета за естетски или здравствен проблем. Не постои јасен доказ за други непосакувани последици. Истражувањата со умерен квалитет ја истражувале делотворноста; најголем дел од истражувањата за несакани последици биле со низок квалитет. Какви ќе се последиците од флуоридите, зависи од вкупното дневно внесено количество флуориди од сите извори. Најчесто, пиењето вода е најголемиот извор; други начини на терапија со флуориди се флуоридирање на пастите за заби, солта и млекото. Флуоридирањето на водата, доколку е соодветно и прифатено, има значителни предности, особено за високо ризичните подгрупи. Центрите за контрола на болести на САД ја посочиле флуоридацијата на водата за едно од десетте најголеми достигнувања за јавното здравје на дваесеттиот век; спротивно на тоа, повеќето европски држави искусиле солидно намалување на расипувањето на забите без употреба на флуоридација на водата, пред сè поради воведувањето на флуоридираната паста за заби во 1970-тите години. Флуоридацијата можеби во САД е пооправдана поради општествено економските нееднаквости во здравјето и грижата на забите.
Цел
Целта на флуоридацијата на водата е да ги штити забите од расипување преку регулирање на содржината на флуориди во водата за пиење. Расипувањето на забите (забниот кариес) е една од најраспространетите хронични болести низ светот. Иако ретко е опасен по живот, забниот кариес може да предизвика болка и го намалува исхранувањето, зборувањето, влијае врз изгледот на лицето и прифаќањето во општеството, а најмногу влијае врз квалитетот на животот кај децата, особено на тие со низок општествен економски статус. Во повеќето развиени земји, забниот кариес напаѓа 60-90% од учениците и поголемиот дел од возрасните; иако проблемот во африканските држави во развој е помалку застапен и се очекува тој во некои држави да порасне поради промена на исхраната и несоодветно изложување на флуориди. Во САД, кај малцинствата и сиромашните има повисок степен на расипување на забите и недостаток од заби, а нивните деца имаат слаба нега на забите. Штом ќе се појави кариес, забот постојано се поправа, а просечен живот на забот со амалгамска пломба се проценува од 9 до 14 години. Оралното заболување спаѓа во најскапите лекувања. Поттикот за флуоридација на солта или водата е слична на јодирањето на солта за заштита од ментално заостанување и гушавост.
Воведување
Флуоридирањето не влијае на изгледот, вкусот или миризбата на водата за пиење. Најчесто се извршува со додавање на една или три смеси во водата:
Овие смеси биле избрани поради нивната растворливост, безбедност, достапност и ниска цена. Пописот од 1992 година, за известувањата за типот на употребувани смеси на јавните системи за водоснабдување на САД, покажал дека 63 % од населението прима флуоридирана вода со флуоросилициумова киселина, 28 % со натриум флуоросиликат и 9 % со натриум флуорид. Центрите за контрола на болести и заштита утврдиле предлог за флуоридација на водата кој ги назначува барањата за службеници, известување, обука, проверка, надзор и дејствија во случај на предозирање, заедно со технички барања за секоја поголема употребена смеса.
САД го одредуваат најповолното ниво флуор од 0,7 до 1,2 мг/л (милиграми во литар, еднакво на дел од милион), зависно од просечната максимална дневна температура на воздухот. Најповолното ниво е пониско во областите со потопла клима, каде луѓето пијат поголемо количество вода, а е повисоко во областите со поладна клима. Стандардот во САД, усвоен во 1962 година, не е соодветен за сите делови од светот и се заснова на претпоставки дека е застарен со зголемувањето на климатизацијата и зголемената употреба безалкохолни пијалаци, преработката на храната и други извори на флуориди. Комисија од стручњаци за употреба на флуориди од Светската здравствена организација во 1994 година утврдила дека 1,0 мг/л треба да е апсолутната горна граница, исто така и во областите со ладна клима, и дека 0,5 мг/л може да е соодветна ниска граница. Австралиски систематски преглед од 2007 година препорачале опсег од 0,6 до 1,1 мг/л.
Флуоридите, кои природно се појавуваат во водата можат да бидат над, на или под препорачливото ниво. Реките и езерата обично содржат нивоа на флуориди помали од 0,5 мг/л, но подземната вода, особено во вулканските или планинските области, можат да содржат 50 мг/л. Повисоки нивоа на флуориди можат да се најдат во алкалните вулкани, хидротермалните, седиментните и други карпи и потекнува од високо развиени лавини и хидротермални раствори, а овој флуор во водата се раствора како флуориди. Во повеќето води за пиење, над 95 % од вкупното количество флуориди зафаќа јонот F¯, а магнезиум — флуоридниот комплекс (MgF+) е следниот најчест. Бидејќи нивоата на флуориди во водата најчесто се контролирани од растворливоста на калциум флуоридот (CaF2), високите нивоа на природни флуориди се поврзани со недоволното ниво калциум, алкали и меки води. Дефлуоридацијата е потребна кога нивото на флуориди, кои природно се појавуваат во водата, ги надминува препорачливите граници. Тоа може да се изврши со филтрирање на водата низ зрнести основи од активирани алумени, коскено брашно, јагленисани коски од животни или трикалциумовиот фосфат; преку згуснување со алаун или преку таложење со вар.
Бокал или монтираните водоводни филтри не ги изменуваат флуоридите. Најскапите филтри за обратна осмоза отстрануваат 65-95 % од флуоридите, а филтрите за дестилација ги отстрануваат сите флуориди. Регулативите на САД за пакувана вода во шишиња не бараат наведување на содржината на флуориди, така што не е позната последицата од нејзино континуирано пиење. Испитувања на пакуваната вода во Кливленд и Ајова покажале дека најголемиот дел содржи флуориди под препорачливото ниво; истражување во Сао Паоло, Бразил покажало големи разлики на флуориди, со многу шишиња, кои ги надминуваат препорачливите граници и се разликуваат со нивните етикети.
Механизам
Главното дејство на флуоридите е попречување на ширењето на забниот кариес при процесот на деминерализација. Забниот кариес е заразна болест, а неговата главна одлика е зголемувањето на бактериите во забнот плак како на пример стрептококус мутанс и лактобацилиус. Овие бактерии, кога внесуваме јаглехидрати, произведуваат органски киселини, а најмногу шеќер. Кога се произведува доволно количество киселина која вредноста на водородниот показател (pH показател) ја намалува под 5,5, киселината го разложува јаглеродниот хидроксиапатит, кој е главниот составен дел на глеѓта на забот, во процесот познат како деминерализација. Кога шеќерот ќе го снема, може да се надомести дел од изгубените минерали — или реминерализација — од растворени јони во плунката. Кариесот се појавува кога нивото на деминерализација го надминува нивото на реминерализација, особено во постапка за која се потребни повеќе месеци или години.
Сите постапки на флуоридација, како и флуоридацијата на водата, формираат ниски нивоа флуоридни јони во плунката и наслагите, иако се засилува акутното дејство или површинското дејство. Личноста, која живее во област со флуоридирана вода може неколкупати во денот да почувствува зголемување на составот на флуориди во плунката до околу 0.04 мг/л. Формално, овој флуорид не штити од кариес, туку го контролира нивото на кое кариесот се развива. Доколку во наслагите се присутни флуоридните јони заедно со растворениот хидроксиапатит, а вредноста на водородниот показател е повисока од 4,5, и врз постоечката површина на глеѓта образува флуороапатит како реминализирана облога. Оваа облога е поотпорна на киселини отколку природниот хидроксиапатит и се образува побрзо отколку обичната реминерализирана глеѓ. Најголем дел од ефектот на заштитата од кариесот со флуориди е резултат на овие површински дејствија, кои се појавуваат за време на и по изникнувањето на забот. Иако некои системски (телесни) флуориди во плунката се враќаат преку крвната плазма, како и во неизникнатите заби преку плазмата, постојат малку докази за да се одреди колкав процент од антикариезно дејство на флуоридите доаѓа од овие системски механизми. Исто така, иако флуоридите ја напаѓаат физиологијата на забните бактерии, нивното дејство врз ширењето на бактериите нема голем удел во заштитата од кариес.
Резултатот на флуоридите зависи од вкупното дневно внесување флуориди од сите извори. Околу 70 до 90 % од примените флуориди се впиваат во крвта која ги разнесува низ целото тело. Кај доенчињата 80 до 90 % од внесените флуориди се задржуваат, а останатиот дел се лачи, најчесто преку урината, додека кај возрасните околу 60% се задржува. Околу 99 % од задржаните флуориди се складираат во коските, забите и други области богати со калциум, каде вишокот од флуориди може да предизвика флуороза.
Водата за пиење е најголемиот извор на флуориди. Во многу развиени земји во општините во кои водата не се флуоридира, голтањето паста за заби е главниот извор на флуориди. Други извори вклучуваат други производи за заби, загадениот воздух од јаглен кој содржи флуориди или од фосфатните ѓубрива, минералот трона, кој во Танзанија се употребува за омекнување на месото и ливчињата чај, особено чајните стапчиња кои се употребуваат во Кина. Високи нивоа на флуориди се најдени и во други прехранбени производи, како јачменот, касавата, житото, оризот, тарото, слаткиот компир и концентратите на белковини кај рибите. Институтот за медицина на САД вовел Препорачани дневни количини флуориди: Соодветни вредности од 0,01 мг дневно за доенчињата стари до 6 месеци, до 4 мг дневно за возрасните над 19 години; Дозволените горни граници на внесување е 0,10 мг/кг дневно за доенчиња и деца до 8 годишна возраст, и 10 мг дневно по осмата година. Груба проценка е дека возрасен во областите со умерена клима внесува 0,6 мг флуориди дневно без флуоридација, а 2 мг дневно со флуоридација. Меѓутоа, овие вредности се разликуваат од област до област, па така на пример во Сечуан, Кина проценето е дека поради загадувањето со гас, дневно се внесуваат просечно 8,9 мг преку храна и 0,7 мг директно преку воздухот, а преку пиење вода 0,1 мг дневно.
Не е докажано дека флуоридите играат значајна улога во одржувањето на животот или за развојот на човекот. Со своите хранливи растителни влакна способни се да ја намалат или ограничат жолчната киселина или впивањето на шеќерот во утробата, а исто така е и хранлива материја која дејствува против штетен биолошки процес, каде штетите настануваат од модерниот животен стил кој вклучува шеќер и усни бактерии, а исхраната сиромашна со шеќер ја отстранува оваа потреба за флуориди.
Докази
Постоечките докази цврсто наведуваат дека флуоридацијата го намалува расипувањето на забите. Исто така постојат цврсти докази дека причинува забна флуороза, која во најголем случај е умерена и често не е од естетски интерес. Не постојат јасни докази за други непријатни последици. Постои умерено квалитетна студија за ефикасноста на флуоридацијата на водата и нејзиното можно поврзување со ракот. Скоро сите други истражувањата за другите можни несакани дејствија биле со слаб квалитет. Како и да е, извршени се многу мал број висококвалитетни истражувања од оваа област.
Ефикасност
Флуоридирањето на водата е најефикасното средство за сите од општеството да бидат изложени на дејствата на флуоридите за заштита од забен кариес. Претходни истражувања покажале дека флуоридацијата на водата води кон намалување на 50-60% од кариесот кај децата. Неодамнешни истражувања покажале пониско намалување ( од 18 до 40%), како последица на зголемената употреба на флуориди од други извори, најчесто од пастата за заби, а исто така и хало ефектот од храната и пијалаците произведени во флуоридираните области и внесените во нефлуоридираните области.