cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Договор од Троа (1420)
Позадина
Згора на лишувањето од престолот на престолонаследникот, претходно кралицата ја биело глас дека е љубовница на својот девер Луј, Војвода од Орлеан. Овие гласини ги искористил најжестокиот противник на Луј, Жан Бестрашниот, кој го убил Војводата од Орлеан во 1407.
Лишувањето од престолот на Шарл му донело дополнителни законски санкции кога тој се прогласил себеси за регент на Шарл VI во спротивност со регенството објавено од страна на Хенри V. Престолонаследникот бил повикан на lit-de justice (сослушување пред законот) во 1420 под обвинение за lèse-majesté(навреда на величеството, т.е. кралот). Кога не се појавил, парискиот суд во 1421 прогласил дека престолонаследникот е виновен за предавство. Казнет бил со целосно лишување од наследството и протерување од Француското кралство, губејќи ги сите привилегии и титули. Ова било главната последица на Троанскиот договор.
Последици
По смртта на двајцата кралеви, Шарл VI и Хенри V во период од два месеца, во 1422, Хенри VI од Англија ,кој сè уште бил дете станал крал на Англија и на Франција, но престолонаследникот Шарл исто така го барал престолот на Франција по смртта на татко му. Тој бил крунисан за Крал на Франција на 17 јули 1429 во Катедралата во Ремс. Владеел со регионот во Франција околу Бурж и од неговите противници бил со подсмев нарекуван "Крал на Бурж".
Условите на Троанскиот договор подоцна биле потврдени уште еднаш со Договорот од Амјен (1423), кога Бургундија и Британија потврдиле дека го признаваат Хенри VI за Крал на Франција и се договориле да оформат тројна дефанзивна алијанса против престолонаследникот Шарл.
Воената победа на Шарл VII над француските и англиските поддржувачи на барањето на Хенри VI да биде крал на Франција го прекинала договорот. Кралевите на Англија продолжиле да ја бараат круната на Франција сè додека барањето не било прекинато после Унион актот во 1800/1801 со кое се споиле кралствата на Велика Британија и Ирска.
Симфонија на мирот (Скопје)
Симфонија на мирот претставува бронзена скулптура на 3 птици - гулаби кои стојат врз Земјината топка. Се наоѓа во Скопје и е поставена во 2005 година. Оваа скулптура е посветена на жртвите на холокаустот во Македонија и според авторот таа е антитеза на ужасите на војната и на безумието што таа со себе го носи, на прогонствата и на стравот, на измачувањата и на смртта, како и на сите оние за човек недостојни состојби од времето кога човечноста била поразена, а од кое, како од отворената утроба на нашето сопствено крваво минато, сè уште се шири гнасна реа. Автор на оваа скулптура е познатиот македонски вајар Томе Серафимовски. Скулптурата била поставена по повод денот на холокаустот на плоштадот Слобода во Скопје во спомен на депортацијата на скопските Евреи. Таа била откриена од тогашниот претседател на Македонија, Бранко Црвенковски, а на свеченоста се обратил професорот д-р Самуел Садикарио и градоначалникот на Скопје, Ристо Пенов.
Предраг Финчи
Предраг Финчи (роден на 5 август 1946 година) е босанско - британски филозоф, автор и есеист.
Работа
Работата на Финчи се засновала на комбинација од ерудиција, филозофски и естетски увиди и лично искуство. Финци опширно пишувал на својот мајчин јазик, а исто така и на англиски јазик. Осврти     за книгите на Финчи биле објавени во Босна, Хрватска и Србија. Тој бил почесен визитинг соработник на Универзитетскиот колеџ во Лондон од 1999 до 2013 година. Предраг Финчи е член на Exiled Writers Ink! во Лондон. Тој е основач-член на босанскиот ПЕН Тој е член на Хрватското филозофско друштво. Тој ја добил наградата за издавач Свјетлост во 1980 година и наградата за издавач Веселин Малеша во 1986 година Во 2011 година ја добил наградата за наука за неговата книга Имагинација (Imagination) на 23-ти Меѓународен саем на книгата, Сараево.
Библиографија
На англиски :
Објавено во Босна :
Објавено во Хрватска :
Објавено во Србија :
Именки во македонскиот јазик
Во македонскиот јазик, именките се менливи зборови со кои се означуваат суштества, предмети, појави и поими. По традиција, именките се делат на општи и сопствени.
Определеност и неопределеност
Членот во македонскиот јазик е постпозитивен, т.е. доаѓа како наставка на именката. Членовите во македонскиот јазик се само определени, односно нема неопределен член во македонскиот јазик. Карактеристично само за македонскиот јазик е тоа што има три форми на определен член, единствен словенски јазик со три определени члена. Определениот член има број и род.
Само определени се сопствените именки и тие не се членуваат (Петре, Скопје, Вардар итн.), но: Совчето, Марето, Надето (нијанса на интимност); Вардарот.
Примери:
Машки род
Вокатив (форма за повикување) се образува од општата форма на именката со наставка -у или-е: мажу, ќелешу, коњу, крају итн.; бику, волку, смоку, човеку (и човече), јунаку (и јуначе), но: боже, друже, оче; господине, пријателе, мајсторе (кај повеќесложните именки); од именката господ: господи, покрај господе.
Машки и роднински имиња:
Примери: Зборував со Стојана, со Петрета, со Велка; Го видов Стојана итн.
Множински форми како: Петревци, Велковци итн.
Роднински имиња:
Форми на множината: Избројана множина: три дена, неколку дена; два петла; два кладенца итн.
Обична множина: Македонец - Македонци; граѓанин - граѓани, селанец - селани, скопјанец - скопјани, но Германец - Германци; Турчин - Турци; старец - старци; театар - театри; Грк - Грци; ден - дни, денови; смок - смоци, смокови; крст - крстови; леб - лебови; нож - ножеви; крај - краеви, но: кеј - кејови; крал - кралеви и кралови; зет - зетеви и зетови; меч - мечеви; ветар - ветрови; оган - огневи и огнови;
Збирна множина: дол - долишта; крај - краишта; роб - робје; кол - колје; друм - друмје; камен - камење, камења; ремен - ремење, ремења итн.; град - градје; рид - ридје; пат - патје; паќе (=патишта).
Женски род
Вокатив
Губењето на вокативната форма е покарактеристично за именките од машки род на -а (војвода), но и кај именките од женски род (Емилија, Мимоза, Лиза; Вера место Веро).
Форми на множината:
Среден род
Формите за множина: на -а: села, лета, вретена;
Образување на множината од именките на -е: на -је, -ие, -це: множина на -а: лозје - лозја, влијание - влијанија, лице - лица; сите други именки на -е во множината ја добиваат наставката -иња: пиле - пилиња; име - имиња; море - мориња; дете - деца, дечиња.
Мултиплексирање
Во телекомуникациите икомпјутерските мрежи, мултиплексирањето е процес каде што повеќе аналогни сигнали или дигитални податоци се комбинираат во еден сигнал преку заеднички медиум. Целта е да се сподели скап ресурс. На пример, во телекомуникациите неколку телефонски повици може да бидат услужени со една жица.Тоа потекнува од телеграфијата, и сега широко се применува во комуникациите.
Мултиплексираниот сигнал се пренесува преку комуникациски канал, кој може да биде медиум за физички пренос. Мултиплексирањето се дели на капацитет на комуникациски канал на ниско ниво во повеќе повисоки нивоа на логички канали, по еден за пренесување на секоја порака или поток на податоци. Обратниот процес познат како демултиплексирање, може да се извлече од страна на примачот на оригиналниот канал.
Обратното мултиплексирање (IMUX) има обратна цел од мултиплексирањето, да се раздели еден поток на податоци на повеќе потоци,да се префрлат истовремено на повеќе комуникациски канали, и повторно да се создаде оригиналниот податочен поток.
Видови на мултиплексирање
Дигиталните текови можат да се пренесат преку аналогни канали со помош на техники на мултиплексирање со распределба на код (CDM) како што се честотата со проширен спектар (FHSS) и проширен спректар на директна секвенца (DSSS).
Во безжичната комуникација, мултиплексирањето може да се оствари преку наизменична поларизација (хоризонтална/вертикална или во насока на стрелките на часовникот/обратно) во непосредна близина на секој канал и сателит, или преку фазна мулти-антенаy во комбинација со повеќекратен-влез-излез (MIMO) шема.
Дварс дор Вландерен 2017
Дварс дор Вландерен 2017 (нарекувана и како Низ Фландрија 2017) — 72. издание на велосипедската еднодневна трка Дварс дор Вландерен, која се одржала на 22 март како десетти настан во сезоната на Светската турнеја. Првпат била вклучена во календарот на Светската турнеја.
Трката била освоена од локалниот возач Ив Ламперт – кој вози за екипата – кој стигнал сам до победа по решавачкото двоење со колегата Филип Жилбер, Алексеј Луценко од екипата  и возачот на, Лук Дарбриџ. Ламперт нападнал на 7,5 километри пред целта и на крајот ја освоил трката со 39 секунди пред Жилбер, кој ги победил Луценко и Дарбриџ во спринт за второто место.
Мултиплексирање
Мултиплексирање со распределба на простор
Во жичената комуникација, мултиплексирањето со поделба на простор едноставно подразбира point-to-point жици за различни канали. Примерите вклучуваат стерео аудио кабел со еден пар жици за левиот канал и друг пар за десниот канал.Друг пример од мрежи е звезда како аналоген телефонски пристап до мрежата(иако во внатрешноста на телефонската централа или помеѓу, други техники на мултиплексирање обично се вработените)или Ethernet мрежа. Трет пример е режеткавата мрежа. Жичената распределба на простор обично не се смета за мултиплексирање
Дварс дор Вландерен 2017
Екипи
Како нов настан на Светската турнеја, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Поради тоа, шестнаесет од осумнаесетте екипи — сите освен и  — настапиле на трката. Девет професионални континентални екипи настапиле, со што главната група се состоела од 25 екипи.
Мултиплексирање
Мултиплексирање со распределба на честоти
Мултиплексирањето со распределба на честоти(FDM) е аналогна технологија.FDM постигнува комбиннирање на неколку дигитални сигнали во еден медиум со праќање на сигнали во неколку различни честотни опсези на овој медиум.
Дварс дор Вландерен 2017
Рута
Трката започнала во Руселаре и имала растојание од 203,4 километри, завршувајќи во Варегем. Имала долг рамен дел кој ги носел возачите источно од Руселаре кон Варегем; потоа лево од градот и јужно. Кај Авелгем, патеката повторно се враќала на исток до првото искачување, Ниуве Кваремонт, по 92 километри. Потоа следело искачувањето Катенберг, калдрмата кај Холевег и Хагхук, искачувањата на Леберг и Берендрис. По следното искачување, Валкенберг, патеката се враќала назад кон запад и кон целта, со преостанати 70 километри. Наскоро следеле Ајкенберг и Тајенберг, а потоа комбинацијата на Ауде Кваремонт и Патерберг. По завршниот рамен калдрмисан дел, Варенстрат, патеката одела на север за завршните три брда: Восенхол, Холстрат и Нокереберг. Од врвот на Нокереберг имало уште 10 километри до целта во Варегем.
Мултиплексирање
Мултиплексирање со распределба на честоти
Алтернативната технологија, наречена мултиплексирање со распределба на бранова должина (WDM) се користи во оптичките комуникации.
Мултиплексирање со распределба на време
МУлтиплексирањето со распределба на време (TDM) е дигитална технологија.TDM вклкучува секвенцирани групи од неколку битови или бајти од секој поединечен влезен поток, еден по друг и на таков начин што можат да бидат поврзани со соодветен приемник. Ако се направи доволно брзо, приемниците нема да откријат дека некој од колото бил искористен за да опслужи друг логички комуникациси пат.
Разгледуваме барање за апликација, четири терминали на аеродромот да стигнат до централниот компјутер. Секој терминал комуницирал со 2400 bps, па наместо да се здобијат со поединечни кола кои носат мала брзина на пренос авиокомпанијата инсталира еден пар на мултиплексери. Исто така се инсталирани и еден пар модеми од 9600 bps и едно коло посветено на аналогни комуникации од бирото на аеродромот назад во авиокомпанијата.
Мултиплексирање со распределба на код
Мултиплексирањето со распределба на код (CDM)е техника во која секој канал ги пренесува своите битови како кодиран канал-одреден редослен на импулси. Ова кодирано преденување обично се остварува со пренесуванње на уникатна временска зависност на серии од кратки импулси.Сите канали, секој со различен код, можат да бидат пренесувани на исто влакно и асинхроно демултиплексирано.Други широко распространети техники кои се користат се: пристап на мултиплексирање со распределба на време(TDMA), пристап на мултиплексирање со распределба на честота(FDMA).
CDM техниките се користат како пристапна технологија, наречен пристап на мултиплексирање со рапределба на код (CDMA) во универзален мобилен телекомуникациски систем (UMTS) стандард за третата мобилна генерација (3G)идентификуван од страна на ITU. Друга важна апликација на CDMA е GPS.
Однос на повеќе пристапи
Техниката на мултиплексирање може да биде дополнително проширена во метод на повеќе пристапи или метод за пристап на канали, на пример TDM во пристап на мултиплексирање со распределба на време (TDMA). Методот на повеќе пристапи овозможува неколку поврзани предаватели на ист физички медиум да го споделуваат својот капацитет.
Мултиплексирањето е обезбедено од физичкиот слој на OSI моделот, а исто така вклучува и media access control  кој е дел од слојот на податочна врска.
Транспортниот слој на OSI моделот како и TCP/IP моделот обезбедуваат статистичко мултиплексирање на неколку апликациски слоеви за проток на податоци на/од ист компјутер.
Телеграфија
Најраните комуникациска технологија со користење на електрични жици, а со тоа споделува интерес во економијата дадена од страна на мултиплексирањето, беше електричниот телеграф.и, а со тоа споделува интерес во економијата дадена од страна на мултиплексирањето, беше електричниот телеграф. Раните експерименти дозволуваат две одделни пораки да патуваат во спротивни правци истовремено, прво со употреба на електрична батерија на двете страни, потоа само на едниот крај.
истовремено,за вкупно четири пораки пренесувајќи ги низ истата жица во исто време.
Телефонија
Во телефонијата,телефонската линија на клиентот обично завршува со далечински управувач во кутија на крајот од улицата, каде што е мултиплексирана со други телефонски линии од таа населба или друга слична област. Мултиплексираниот сигнал се пренесува до централата на значително мали жици и за многу подалечни растојанија од линијата на клиентот. Ова исто така важи и за дигиталната претплатничка линија (DSL).
Бидејќи сите телефонски линии(податоци) се групирани заедно, до ниедна од нив не може да се пристапи освен преку демултиплексер. Ова обезбедува за повеќе-безбедни комуникации, иако тие обично не се криптирани.
Овој концепт за сега се користи во кабелската телевизија, која сè повеќе нуди исти сервиси како телефонски компании. IPTV исто така зависи од мултиплексирањето.
Видео емитување
Во видео монтажата и обработката на системи, мултиплексирањето се однесува на процесот на вметнување на аудио и видео во еден кохерентен MPEG транспортен поток (мултиплексирање со распределба на време).
Во дигиталното видео, како транспортен поток е нормална одлика наконтејнер кој може да вклучува мета податоции други информации, како што се преводи..Аудио и видео потоците може да имаат променлива бит рата. Софтверот кој произведува таков транспортен поток и/или контејнер вообичаено се нарекува  статистички мултиплексор. Демултиплексор е софтвер кој екстрахира или на друг начин дава на распологање за разгледување на одделни компоненти на некој поток или контејнер.
Дигитално емитување
Во дигиталната телевизија и дигиталните радио ситеми, неколку променливи бит рати се мултиплексирани заедно со фиксна брзина на транспортниот поток преку статистичко мултиплексирање. Ова го прави возможно пренесувањето на неколку видео и аудио канали истовремено преку иста честота, заедно со разни услуги.
Во дигиталните телевизиски системи, се вклучуваат неколку програми SDTV (особено за DVB-T, DVB-S2, ISDB и ATSC-C), или еден HDTV, евентуално со еден придружник SDTV канал во текот на една од 6 до 8 MHz широко телевизиски канал. Уредот што го остварува ова се нарекувастатистички мултиплексер.Поновите DVB стандарди DVB-S2 и DVB-T2имаат капацитет да носат неколку HDTV канали во еден мултиплекс.Дури и оригиналниот DVB стандард може да носи повеќе HDTV канали во мултиплекс ако се користи најнапредната MPEG-4 компресија.
Аналогно емитување
ВоFM емитувањето и други аналогни радио медиуми, мултиплексирањето е термин кој најчесто се посветува на процесот на додавање на претплатници на аудио сигналот пред да влезе на предавателот, каде се случува модулација. Мултиплексирањето во оваа смисла понекогаш е познато како MPX,кој пак е исто така стар термин за стерео FM,што се гледа на стерео системите од 1960-тите.
Општина Ранковце
Општина Ранковце — рурална општина во североисточна Македонија. Административен центар на општината е селото Ранковце.
Местоположба
Територијата на општина Ранковце се наоѓа во североисточниот дел на Македонија. Го зафаќа просторот на Славишко Поле, кое му припаѓа на сливното подрачје на Крива Река.
Спаѓа во групата на средно големи општини и се граничи со општините Крива Паланка, Кратово и Старо Нагоричане и на север со општината Трговиште (Србија).
Општина Ранковце претставува природна, географска и економска целина на 18 населени места од кои 3 се рамничарски, 9 се од ридски тип и 6 се планински, зафаќа површина од 242,55 км2. Како општински административен центар е истоименото село.
Клима
Општина Ранковце лежи во Славишко Поле, а од север и југ е ограничена со планински масиви. Овие орографски одлики имаат битно значење врз создавањето на посебна локална клима. Климата е умерено-континентална што се должи на географската диспозиција и на извесните влијанија кои навлегуваат од Егејот преку Крива Река. Високите делови на Осогово и планината Герман се под влијание на планинска клима. Просечната годишна температура изнесува и е за  пониска од просечната годишна температура во Куманово, а за  од температурата во Скопје. Во текот на годината најтопол месец е јули со просечна температура додека пак најстуден месец е јануари со просечна вредност. Просечното температурно колебање изнесува кое е помало од Куманово и Скопје што се толкува со поголемата надморска висина. Просечната максимална температура е. Највисоката максимална температура е забележана на 25 јули 1987 година.
Од кажаното може да се констатира дека климата се одликува со: умерено-ладна зима; умерено-топло лето; свежа пролет; и релативно топла есен. Во Ранковачката област климатските услови се погодни за овоштарство, градинарство и житарици. Во споредба со другите области што ја опкружуваат оваа област добива значителна количина врнежи. Годишната количина е 633,5 мм. Минимумот е во ноември, а максимумот е во мај со 81,5 мм. Просечниот датум на првиот снежен покривач е 30 ноември. Најраниот снежен покривач се јавува на 17 октомври, а најдоцниот датум е на 26 април. На планините снегот се задржува до јули.
Во оваа подрачје дуваат ветрови од сите страни. Славиште е со најмала зачестеност на тишините со 47%. Дуваат: југозападен, северен, јужен, југоисточен и источен ветар. Најзастапен е југозападниот ветар со 219‰, со годишна брзина 2,9 м/с, а максимална 19,0 м/с. Се јавува во текот на целата година. Поради големата зачестеност на ветрови маглата е ретка појава. Просечно се јавуваат 10-12 денови со магла главно од ноември до февруари.
Хидрографија
Разликите во релјефот, геолошкиот состав, надморската висина, климата и пошуменоста дејствуваат како фактори кои условиле значителни разлики во хидрографските прилики помеѓу планинското подрачје и Славишкото Поле.
Првото подрачје планинското изобилува со извори и од планината Герман и од Осоговските Планини. Осоговијата е богата со извори, потоци и реки. Ова богатство се должи на релативно големата надморска висина и геолошкиот состав. Најмногу се јавуваат во деловите каде што се застапени кристалести шкрилци. Најсилен е Тураничкиот извор на надморска висина од 1800 м. Силни се и изворите на Царев Врв (извор на Крива Река), Бела Вода, Калин Камен и др.
Реки
Крива Река извира во подножјето на Царев Врв од силен извор на н.в. 1800 м, а се влева во Пчиња кај с. Клечевце на н.в. 295 м. Долга е 85 км, има површина на слив до и просечен пад од 186‰. Целата територијата на двете општини Ранковце и Крива Планка претставува сливно подрачје на Крива Река. Минувајќи низ стрмен и тревнат предел ги собира повеќето извори што слеваат низ шумскиот појас. Низ текот ги собира реките: Киселичка Река, Криљанска Река и Дурачка Река. Од изворитето до с. Псача има тесно клисуресто корито. Оттаму влегува во Славишко Поле и има животно значење за ова плодородно поле, тука навлегува и на територијата на општина Ранковце.
Маштеница (8 км) која извира под врвот Лисец (1527 м), а се влева во Крива Река кај с. Псача на н.в. 640 м.
Рашка Река (Петраличка Река) која извира во с. Петралица на н.в. 1540 м, а се влева на излез од клисурата „Просеченик“ на Крива Река, кај с. Псача на н.в. 640 м. Долга е 12 км.
Ранковачка Река е карактеристична по тоа што настанува од две рекички кои се спојуваат во с. Ранковци. Двете рекички кои се обединуваат во Ранковачка Река се: Одревица која извира на н.в. 1300 м во с. Герман и Кривикаменска Река која извира на н.в. 1000 м во с. Криви Камен. Ранковачка река се влева во Крива Река кај с. Опила на н.в. 500 м. Долга е 22 км.
Река Ветуница извира во с. П’клиште на н.в. 1200 м се влева во Крива Река кај с. Ветуница на н.в 500 м. Оваа река е долга 15 км и ги собира помалите потоци од с. Отошница. За оваа река е карактеристично што е изградена мала вештачка акумулација во с. Отошница наменета за наводнување на дел од Славишко Поле.
Река Блидеш е последната река која се влева во Крива Река од територијата на општината Ранковце. Извира во с. Враногрнци на н.в. 600 м и се влева во река Ветуница непосредно пред вливот во Крива Река на н.в 500 м. Нејзината должина е 8 км.
Населени места
Општината Ранковце е поделена на 18 населени места. Во табелата подолу се претставени по азбучен ред:
Историја
Денешната општина била создадена во 1996 година, издвоена од поранешната голема општина Крива Паланка, во која територијата на денешната општина се наоѓала во периодот 1962-1996 година.
Во периодот 1957-1962 година постоела некогашната Општина Ранковце со слична поставеност како денешната општина и ги вклучувала истите населени места (Баратлија, Ветуница, Вржогрнци, Герман, Гиновци, Гулинци, Криви Камен, Љубинци, Милутинце, Одрено, Опила, Отошница, Петралица, П’клиште, Псача, Радибуш, Ранковце и Станча).
Општината Ранковце постоела и во периодот 1955-1957.
За време на периодот 1952-1955 на територијата на денешната општина Ранковце постоеле повеќе општини: Општина Герман (села: Герман и П’клиште), Општина Длабочица (во која влегувало селото Псача), Општина Петралица (села: Бараклија, Гиновци, Криви Камен, Милутинце и Петралица) и Општина Ранковце (села: Ветуница, Вржогрнци, Гулинци, Љубинци, Одрено, Опила, Отошница, Радибуш, Ранковце и Станча).
Во периодот 1950-1952 година, на територијата на денешната општина постоеле следниве општини: Општина Герман, Општина Отошница, Општина Петралица, Општина Псача и Општина Ранковце.
Стопанство
Како една од руралните општини во Македонија, голем дел од населението се занимава со земјоделство и сточарство, а во повисоките делови на општината и со дрварство и шумарство.
Покрај земјоделските активности, во помал дел од населените места во општината, главно долж магистралниот пат, се наоѓаат и бројни стопански објекти. Исто така, во селата постојат и бројни угостителски и услужни објекти.
Население
Етнички групи во општината (2002 попис) се:
Густината на население изнесува 17,22 жители/км2
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Ранковце е Ивица Тошевски, кој бил избран како независен кандидат на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Ранковце е составен од 9 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Културни и природни знаменитости
На територијата на општината се сместени и 8 верски објекти - цркви и тоа во:
Во месноста Илин Рид кај селото Опила, се наоѓа прекрасен комплекс од идиолиформ.
Образование
На територијата на Општина Ранковце егзистира ОУ "Христијан Тодоровски Карпош". Училиштето е со традиција и работи од далечната 1956 година. Од 2000 година работи во реновирана училишна зграда во посовремени услови. Бројот на ученици е неѓто над 400 ученика. Вкупниот персонал во училиштето изнесува 50 вработени од кои 42 наставникa кои на најпрофесионален начин ја обавуваат својата работа. Наставата се изведува на современ начин посебно во опремениот кабинетот по информатика и англиски јазик, како и останатите училници кои се опремиле со нагледни средства од Проектот за модернизација на образованието.
127 (број)
127 (сто дваесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 126 а претходник на бројот 128.
Малајска мечка
Исхрана
Малајските мечки се хранат со мали ’рбетници како гуштери, птици и цицачи, но и овошје, јајца, термити, листови од палма, птичји гнезда, инсекти, корења, кокосов орев ... Можат да кршат ореви со силната вилица. Овие мечки храната ја детектираат употребувајќи го својот мирис, бидејќи видот им е доста слаб.
Однесување
Малајската мечка не хибернира, и како резултат на тоа може да се размножува преку целата година. Најчесто раѓа по две младенчиња кои тежат 280-340г. Бременоста трае околу 96 дена, а доењето трае до осумнаесеттиот месец. Младите достигнуваат полова зрелост после 3-4 години. Во заробеништво живеат и до 28 години. Бидејќи е ноќно животно, оваа мечка целиот ден го поминува одмарајќи се на ниските гранки од дрвјата. Поради тоа што ужива да седи на дрвјата понекогаш се случува да уништи дел од приватен имот, како што се плантажи на палми и какао.
Опасности
Возрасна малајска мечка нема други грабливци освен човекот. Понекогаш се случува да биде совладана од тигри и огромни питони. Други можни грабливци се леопардот и Азиската црна мечка. Намалувањето на бројот на оваа популација е последница на ловењето на таканаречените „мечки кои пречат“ односно мечки кои ги уништуваат посевите, и на ловокрадството кое е во подем поради побарувачката за нивното крзно и на нивната жолчка која се користи во Кинеската медицина. Понекогаш овие мечки се фаќани за да бидат чувани како домашни миленици. Ова се случува поради нивното релативно неагресивно однесување и малата големина во споредба со останатите мечки. Меѓународниот сојуз за заштита на природата (IUCN) го прогласи овој вид за ранлив во 2007 година.
Аројо де Сан Серван
Аројо де Сан Серван — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Леднице
Леднице (Lednice), (Eisgrub) е село во регионот на Јужна Моравија во Чешка, каде што се наоѓа палатата на принцовите на Лихтенштајн. Во 1996 година, заедно со соседната палата во Валтице, била вклучена во списокот на светското наследство под името Културен пејсаж Леднице-Валтис. Во 2020 година, властите на Лихтенштајн официјално побарале враќање на 2 илјади км² со градот Валтице и селото Леднице.
Историја
Првото споменување на населбата датира од 1212 година.
Во 1846-1858 година, таа била повторно изградена во неоготски стил под раководство на архитектот Георг Вингелмилер. Англиска градина е поставена во близина на палатата, во која има неколку згради на Џозеф Хардмут, вклучително и вештачки урнатини од средновековен замок (1801) на бреговите на реката Дија и едно минаре од 60 метри (1797-1804).
Јастшембја Гура
Јастшембја Гура (Jastrzębia Góra, Habichtsberg, Pilëce или Jastrzãbiô Góra) — село на јужниот брег на Балтичкото Море во областа Кашубија, северна Полска и важи за најсеверно место во државата. Во управна смисла, селото е дел од општината Владиславово на Пучкиот Округ во Поморското Војводство. Се наоѓа околу северозападно од Владиславово,  северозападно од Пуцк и  северозападно од Гдањск. Сè до 1 јануари 2015 г. местото било во состав на самиот град Владиславово. Во 2014 г. Јастшембја Гура броела 1.068 жители.
Мртва природа со скица според Делакроа
Мртва природа со скица според Делакроа — слика масло на платно на францускиот уметник Пол Гоген. Се верува дека ова дело без датум е насликано за време на престојот на уметникот во Мартиник во 1887 година. Рејмонд Кохлин (од семејството Кехлин) во 1931 година му ја донирал сликата на Музејот за модерна и современа уметност каде што и денес е изложена и се чува под инвентарниот број 55.974.0.662.
Сликата претставува мртва природа со егзотични плодови и големо стаклено шише на дрвена маса, на ѕидот во позадина е насликана гравура според скица на Ежен Делакроа, што ги претставува Адам и Ева, истерани од Рајот „спротивставувајќи се на традиционалниот рај, оној на западната цивилизација, на еденскиот и невиниот примитивен живот, претставен со раскошната и дарежлива природа што ја дава далечниот остров “.
Долно Иваново
Долно Иваново (Κάτω Άγιος Ιωάννης, Като Агиос Јоанис) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 9 километри северно од градот Катерина и на 6 километри западно од центарот на општината, Коринос. Селото се наоѓа на надморска височина од 61 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 56 семејства и 203 бегалци, додека во 1940 година селото броело 488 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 465 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 823 жители, во 1971 година имало 651 жител, во 1981 година имало 688 жители, додека во 1991 година имало 678 жители. Денеска, населението на селото е 603 жители според пописот од 2011 година.
NGC 3472
NGC 3472 — леќеста галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3472 се споменува и како ESO 572-25.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3472 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3472 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 3472 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37610. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6097. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1030.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Вардар (списание)
„Вардар“ е првото списание за наука, литература и политички прашања напишано на македонски јазик чиј уредник и основач бил Крсте Мисирков. Списанието било објавено на 1 септември 1905 година (стар стил) во Одеса, Украина. Се планирало да излегува еднаш месечно, но списанието излегло само во еден број. „Вардар“ е составено од неколку секции каде се обработуваат македонското прашање и странските пропаганди, народното творештво, литературата, статистиката и етнографијата на Македонија, како и теми од светската гео-политика.
Содржина
Во своето списание „Вардар“ (1905) Мисирков ги редува појавувањата на теориите за народноста на Македонците: таму пишува, дека најпрвин се оформила бугарската, после грчката и најназад српската. Македонската теорија воопшто не ја приклучува кон овој редослед, како нешто што е автохтон развиток и надвор од пропагандите.
Понатамошното излегување на списанието „Вардар“ би имало големо значење и влијание врз понатамошниот развој на настаните, но од различни причини тоа е спречено. Соседните пропаганди, Руската револуција, која во тој период особено се одразила во Одеса била дополнителна пречка.
Хари Потер и Затвореникот од Азкабан (филм)
Хари Потер и Затвореникот од Азкабан (Harry Potter and the Prisoner of Azkaban) e фантастично-авантуристички филм од 2004 година, заснован на истоимениот роман од Џ. К. Роулинг. Режиран од мексиканскиот режисер Алфонсо Куарон, ова е третиот филм од серијалот Хари Потер. Во главните улоги се појавуваат Даниел Редклиф како адолесцентниот волшебник Хари Потер и Руперт Гринт и Ема Ватсон како најдобрите другари на Хари, Рон Визли и Хермиона Гренџер. Гери Олдмен и Дејвид Тјулис се придружуваат на глумечката екипа како новите ликови Сириус Блек и Ремус Лупин. Во овој филм, улогата на Албус Дамблдор е играна од Мајкл Гембон кој ја презема од Ричард Харис кој почина од Хоџкинова болест. Стив Кловс се враќа како сценарист, додека Крис Колумбус (режисерот на претходните два филма) стана режисер, покрај Дејвид Хејмен. Филмот првпат се прикажа на 31 мај 2004 година во Обединетото Кралство, а на 4 јуни 2004 во Северна Америка, како прв филм пуштен во IMAX кината и прв кој користи IMAX технологија. Ова е последниот филм од целиот серијал кој е издаден и на видео лента.
Вардар (списание)
Предговор
Првиот дел од списанието е наменето за предговорот во кој Крсте Мисирков запишува :
Хари Потер и Затвореникот од Азкабан (филм)
Филмот беше номиниран за два Оскари — Оскар за најдобра оригинална музика и Оскар за визуални ефекти на 77. доделување на наградите Оскар одржано во 2005.
Вардар (списание)
Литературна секција
Како втора поголема содржина во списанието се појавува преводот на песната „Патник“ (српскохрватски: Putnik) од Петар Прерадовиќ. Овој превод можеби е првиот поетски превод на современ македонски јазик. Текстот на песната е следен:
Хари Потер и Затвореникот од Азкабан (филм)
Наводи
ハリー・ポッターとアズカバンの囚人
Вардар (списание)
Литературна секција
Боже мили, кąде заідов! Ноќ ме стигна во туѓина, Не знам пąто, не знам трага, Свегде на гол камен газат Тешки нози по пустиін’а!
Ушче ноіќаі не си наідов! Север сеч’ от снежни брда, А туѓинец, сиромавот По голем му мрак во мракот, По тверда му зема тврда.
Наоколо магла паѓат, Покрита іет месечина, Не се видат звездни траѓи, Маіко мила, маіко драга, Ти да видиш своіа сина!
Статија за пропагандите во Македонија
Следната статија која Мисирков ја објавил во списанието е за политичките и националните пропаганди во Македонија. Според замислата на Мисирков, оваа статија требало да има неколку продолжетоци каде ќе ги опфател сите пропаганди во Македонија. Но, поради краткотрајноста на списанието од само еден број, останала објавена само статијата каде се објаснуваат бугарската и српската пропаганда и нивните теории за националноста на Македонците. Оваа статија Мисирков ја започнува со:
Статии
Последниот дел од списанието е наменето за две статии од кои едната статија има наслов „Современ живот“, додека другата „Словенството: Русија“. Првата статија се однесува за Македонија со текстот:
Во втората статија, Мисирков се осврнува кон внатрешно-политичката и гео-политичка состојба во која се наоѓала Русија по објавувањето на манифест за формирање на претставничко тело од страна на рускиот цар под притисок на Руската револуција на 6 август 1905 година (стар стил) и потпишувањето на Мировниот договор од Портсмут на 23 август (стар стил) со кој се става крај на Руско-јапонската војна. Во оваа статија тој ја дава следната оценка на Мировниот договор од Портсмут:
Реакции за списанието
Бугарскиот и српскиот печат ја алармирале домашната јавност за подготовките на списанието „Вардар“, но и за тримесечниот престој на Димитрија Чуповски во Македонија заради подготовка на отворање на училишта на македонски јазик. Мисирков со сестраните притисоци бил привремено неутрализиран, а Чуповски бил фатен во Велешко од „централистички“ војвода и со пиштол бил присилен да испари од Македонија и да се откаже од идејата за македонско образование на Македонците.
128 (број)
128 (сто дваесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 127 а претходник на бројот 129.
Магнетосфера на Јупитер
Магнетосферата на Јупитер е шуплината создадена во сончевиот ветар од магнетното поле на планетата. Проширувајќи се до седум милиони километри во правец на Сонцето и речиси до орбитата на Сатурн во спротивна насока, магнетосферата на Јупитер е најголемата и најмоќната од која било планетарна магнетосфера во Сончевиот Систем и по волумен најголемата позната континуирана структура во Сончевиот Систем по хелиосферата. Магнетосферата на Јупитер е поширока и порамна од Земјината магнетосфера, додека неговиот магнетен момент е приближно 18.000 пати поголем. Постоењето на магнетното поле на Јупитер првпат било заклучено од набљудувањата на радио емисиите на крајот на 1950-тите и било директно набљудувано од вселенското летало Пионер 10 во 1973 година.
Внатрешното магнетно поле на Јупитер е генерирано од електрични струи во надворешното јадро на планетата, кое се состои од течен метален водород. Вулканските ерупции на Јупитеровата месечина Ија исфрлаат големи количини гас на сулфур диоксид во вселената, формирајќи голем тор околу планетата. Магнетното поле на Јупитер го принудува торот да ротира со иста аголна брзина и насока како планетата. Торот за возврат го оптоварува магнетното поле со плазма, при што се протега во структура слична на палачинка наречена магнетодиск. Всушност, магнетосферата на Јупитер е внатрешно управувана, обликувана првенствено од плазмата на Ија и неговата сопствена ротација, наместо од сончевиот ветер како во магнетосферата на Земјата. Силните струи во магнетосферата генерираат постојани поларни светлини околу половите на планетата и интензивни променливи радио емисии, што значи дека Јупитер може да се смета како многу слаб радио пулсар. Аурорите на Јупитер се забележани во речиси сите делови на електромагнетниот спектар, вклучувајќи инфрацрвени, видливи, ултравиолетови и меки рендгенски зраци.
Дејството на магнетосферата ги заробува и забрзува честичките, создавајќи интензивни појаси на зрачење слични на Земјините Ван Аленови појаси, но илјадници пати посилни. Интеракцијата на енергетските честички со површините на најголемите месечини на Јупитер значително влијае на нивните хемиски и физички својства. Истите тие честички исто така влијаат и се под влијание на движењата на честичките во слабиот систем на планетарни прстени на Јупитер. Радијационите појаси претставуваат значителна опасност за вселенските летала и потенцијално за човечките вселенски патници.
Структура
Јупитеровата магнетосфера е комплексна структура која содржи лачен ударен шок, магнетна обвивка, магнетопауза, магнетоопашка, магнетодиск, и други компоненти. Магнетното поле околу Јупитер произлегува од повеќе различни извори, вклучувајќи ја циркулацијата на течноста во јадрото на планетата (внатрешно поле), електричните струи во плазмата што го опкружуваат Јупитер и струите што течат на границата на магнетосферата на планетата. Магнетосферата е вградена во плазмата на сончевиот ветер, кој го носи меѓупланетарното магнетно поле.
Внатрешно магнетно поле
Најголемиот дел од магнетното поле на Јупитер, како и Земјиното, е генерирано од внатрешното динамо поддржана од циркулацијата на спроводлива течност во неговото надворешно јадро. Но, додека јадрото на Земјата е направено од стопено железо и никел, јупитеровото е составено од метален водород. Како и кај Земјата, магнетното поле на Јупитер е главно диполно, со северни и јужни магнетни полови на краевите на една магнетна оска. На Јупитер северниот пол на диполот (каде линиите на магнетното поле се насочени радијално нанадвор) се наоѓа во северната полутопка на планетата, а јужниот пол на диполот лежи во нејзината јужна полутопка. Ова е спротивно од Земјата. Јупитеровото поле, исто така, има квадропол, октопол и повисоки компоненти, иако тие се помалку од една десетина толку силни како компонента дипол.
Диполот е навален приближно 10° од оската на вртење на Јупитер; наклонот е сличен на оној на Земјата (11,3°). Неговата јачина на екваторското поле е околу 417,0 μT (4,170 G), што одговара на диполен магнетен момент од околу 2,83 T·m3. Ова го прави магнетното поле на Јупитер околу 20 пати посилно од Земјиното, а неговиот магнетен момент ~ 20.000 пати поголем. Магнетното поле на Јупитер ротира со иста брзина како и регионот под неговата атмосфера, со период од 9 ч 55 м. Не биле забележани промени во неговата сила или структура од првите мерења направени од вселенското летало Пионер во средината на 1970-тите, до 2019 година. Анализата на набљудувањата од вселенското летало Јуно покажува мала, но мерлива промена од магнетното поле на планетата забележана за време на ерата на Пионер. Конкретно, Јупитер има регион на силно недиполарно поле, познат како „Големата сина точка“, во близина на екваторот. Ова може да биде приближно аналогно на Земјината Jужноатлантска аномалија. Овој регион покажува знаци на големи секуларни варијации.
Големина и облик
Внатрешното магнетно поле на Јупитер го спречува сончевиот ветер, поток од јонизирани честички што ги емитираат Сонцето, да комуницира директно со неговата атмосфера, и наместо тоа го оддалечува од планетата, ефикасно создавајќи празнина во протокот на сончевиот ветер, наречена магнетосфера, составена на плазма различна од онаа на сончевиот ветер. Jупитеровата магнетосфера е толку голема што Сонцето и неговата видлива корона би се вклопиле во неа со слободен простор. Кога некој би можел да го види од Земјата, би изгледал пет пати поголем од полната месечина на небото и покрај тоа што е речиси 1700 пати подалеку.
Како и со магнетосферата на Земјата, границата што ја одвојува плазмата на погустата и постудената сончева ветар од пожешката и помалку густата во магнетосферата на Јупитер се нарекува магнетопауза. Растојанието од магнетопаузата до центарот на планетата е од 45 до 100 RJ (каде RJ = 71.492 km е полупречникот на Јупитер) во подсончевата точка — нефиксната точка на површината на која Сонцето ќе му се појави директно над главата на набљудувачот. Положбата на магнетопаузата зависи од притисокот што го врши сончевиот ветер, кој пак зависи од сончевата активност. Пред магнетопаузата (на растојание од 80 до 130 RJ од центарот на планетата) лежи лачниот удар, нарушување во сончевиот ветер предизвикано од неговиот судир со магнетосферата. Регионот помеѓу ударниот шок и магнетопаузата се нарекува магнетообвивка. На спротивната страна на планетата, сончевиот ветер ги протега линиите на магнетното поле на Јупитер во долга, заостаната магнетоопашка, која понекогаш се протега многу подалеку од орбитата на Сатурн. Структурата на магнетоопашката на Јупитер е слична на онаа на Земјата. Се состои од два лобуси (сини области на сликата), при што магнетното поле во јужниот лобус е насочено кон Јупитер, а во северниот лобус насочено подалеку од него.
Магнетосферата на Јупитер традиционално е поделена на три дела: внатрешна, средна и надворешна магнетосфера. Внатрешната магнетосфера се наоѓа на растојанија поблиску од 10 РЈ од планетата. Магнетното поле во него останува приближно дипол, бидејќи придонесите од струите што течат во магнетосферскиот екваторијален плазма-лист се мали. Во средината (помеѓу 10 и 40 RJ) и надворешниот (под 40 RJ) магнетосфера, магнетното поле не е дипол и е сериозно нарушено од неговата интеракција со плазма листот.
Улогата на Ија
Како резултат на неколку процеси - дифузијата и нестабилноста на размена се главните механизми за бегство - плазмата полека истекува подалеку од Јупитер. Како што плазмата се движи подалеку од планетата, радијалните струи што течат во неа постепено ја зголемуваат нејзината брзина, одржувајќи ја коротацијата. Овие радијални струи се исто така извор на азимутската компонента на магнетното поле, која како резултат се наведнува назад против ротацијата. Густината на бројот на честички во плазмата се намалува од околу 2.000 cm−3 во торот до околу 0,2 cm −3 на растојание од 35 РЈ. Во средната магнетосфера, на растојанија поголеми од 10 RJ од Јупитер, коротацијата постепено се распаѓа и плазмата почнува да ротира побавно од планетата. На крајот на растојанија поголеми од приближно 40 RJ (во надворешната магнетосфера) оваа плазма повеќе не е ограничена од магнетното поле и ја напушта магнетосферата низ магнетоопашката. Како што студената, густа плазма се движи нанадвор, таа се заменува со топла плазма со мала густина, со температури до 20 кеV (200 милиони К) или повисоко) што се движи од надворешната магнетосфера. Дел од оваа плазма, адијабатски загреана додека се приближува до Јупитер, може да ги формира радијационите појаси во внатрешната магнетосфера на Јупитер.
Магнетодиск
Додека магнетното поле на Земјата е приближно во форма на солза, она на Јупитер е порамно, поблиску налик на диск и периодично се „ниша“ околу својата оска. Главните причини за оваа конфигурација слична на диск се центрифугалната сила од коротирачката плазма и топлинскиот притисок на топлата плазма, и двете делуваат на растегнување на линиите на магнетното поле на Јупитер, формирајќи срамнета структура слична на палачинка, позната како магнетодиск. на растојанија поголеми од 20 РЈ од планетата. Магнетодискот има тенок струен лист на средната рамнина, приближно во близина на магнетниот екватор. Линиите на магнетното поле се насочени подалеку од Јупитер над струјата на магнетоопашката и кон Јупитер под него. Оптоварувањето на плазмата од Ија во голема мера ја проширува големината на магнетосферата на Јупитер, бидејќи магнетодискот создава дополнителен внатрешен притисок кој го балансира притисокот на сончевиот ветер. Во отсуство на Ија, растојанието од планетата до магнетопаузата во подсончевата точка би било не повеќе од 42 RJ, додека всушност е 75 РЈ во просек.