cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рагби
Рагби или рагби фудбал (анг. rugby football, често само rugby) е спорт во екипи кои се игра со овална топка, кој се развил од верзијата фудбал игран во рагби школа во истоимениот град во Обединетото Кралство и е еден од најпопуларните светски спортови,што велат податоците, тоа е светско првенство на рагби, друго најгледано светско првенство, после светското првенство во фудбал.Двете главни верзии во рагбито се: рагби лига (рагби 13) и рагби сојуз (рагби 15), како и верзии со помалку играчи - рагби седум според рагби 15 правила, рагби-лигата 9 и рагби-лигата 7 според правилата за рагби 13. Исто така постои рагби на песок.Од 1900 до 1924, рагби Сојуз беше вклучен во официјалната програма на Олимписките игри. МОК е на 121-тата седница на 2009 година во Копенхаген, одлучи да се постави рагби 7, верзија на рагби со 7 играчи според правилата за сојузното рагби, во програмата на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро.
Форми
По распаѓањето во 1895 година во рагби фудбал, две форми на рагби-лигата и рагби-сојузот беа единствените што се разликуваа административно. Наскоро правилата на рагби биле променети, што доведе до две различни форми на рагби. После 100 години, 1995 година, Рагби Сојуз се приклучи кон рагби-лига и повеќето други форми на фудбал како отворен професионален спорт.
Историја
Грците и Римјаните знаеле дека играат многу игри со топки, од кои некои ги користеле нозете. Се верува дека римската игра Харпастум била адаптација на грчката тимска игра позната како "Епискир" или "Феникс" (phaininda), споменат од грчкиот драмски писател Антифанс (388-311 стр. итн.), а подоцна се споменува и христијанскиот теолог Климент Александрија (c.150-c.215). Се верува дека овие игри изгледаа како рагби фудбал. Римскиот политичар Цицерон (106-42 п.н.е.) го опишал случајот на еден човек кој бил убиен додека се бричил кога топката била шутната во берберница. Римските игри со топки веќе ја знаеле топката исполнета со воздух, фолис. ФИФА ги признава Епискирос како рана форма на фудбал. Историски гледано официјално почетокот на рагби спортот е временски обврзан за годината 1823 година. Градот Рагби во округот Ворик во Централна Англија, во тоа време (Викторијанскиот век), бил познат по многу силниот училиштен колеџ. Покрај стекнувањето на академски титули, во ова училиште младите развија и разни спортски активности. Многу родители кои сакаа да ги образоваат своите деца колку што е можно ги испратија во тоа училиште. Еден од учениците во тоа училиште беше Вилијам Веб Елис. Неговото име влезе во историјата на рагби спортот, како основач на модерен рагби спорт. Вилијам Вебб Елис е роден во Салфорд - Манчестер на 24 ноември 1806 година. Бидејќи неговиот татко починал рано, неговата мајка го испратил во градот Рагби во 1816 година за да го заврши училиштето таму. Во есента 1823 година, за време на спортска активност, во една игра со топка, ја зел топката во свои раце и трчаше кон линијата на противникот. Елементот на играта, во која работи и ја носи топката во рацете, и каде што покажувањето е постигнато со намалување на топката на теренот, во завиткан простор беше сосема ново. Во тоа време, топката била дозволена само да се турка, со нозе, со рака, но тоа не беше дозволено да го носат. Фактот што Елис ја зеде топката во раката не беше најмалку збунувачки на неговите противници, но тие се обидоа да го спречат. Англиската конзервативна публика ја прифати оваа новина и во тој момент може да се каже дека историјата на рагбито започнала. Елис почина во 1872 година. Неговиот гроб, неодамна беше откриен на гробиштата во Ментон, јужна Франција. Колку колеџот во градот Рагби воопшто значи за образование во Англија во тоа време, исто така укажува дека еден од најистакнатите реформатори на образованието во Англија, Томас Арнолд, бил администратор на тоа училиште. На прво место тој поставил морални принципи и христијански вредности, тој ставил господин на сите активности на трето место, на трети интелектуални способности и на четвртиот развој мускулатурата. Основите на таков пристап се вградени во основите на рагби спортот.
За спортот
Во програмата на Олимписките игри тој беше 1900, 1908, 1920 и 1924 година. Највисоката популарност на рагби беше постигната во Англија, Австралија, Нов Зеланд, Јужна Африка, Франција, Италија и Романија, така што сите овие земји постигнаа највисоки резултати во натпреварите.До 1987 година беа одржани натпревари за Веб-Елис купот (именуван по преподобниот спортист), и од таа година името е променето во Светскиот куп на рагби. Рагби се игра на земја со димензии: 100 метри во должина и 70 метри во ширина. Целта во рагби е во форма на латинската буква Н. Топката е од форма на јастог, а најчесто се состои од 4 панели. Постојат 2 главни верзии на рагби: рагби 13 и рагби 15 (рагби-лигата и рагби-унија). Освен бројот на играчи, тие се разликуваат според правилата. Двете струи се разликуваат меѓу себе како два различни спортови, со различни сојузи.Исто така постојат и верзии со помалку играчи - рагби 7 според рагби 15 и рагби 9 според рагби правила 13.Овие верзии имаат помал број на контакти, побрзи игри и подолги пократки времиња. Неодамна таа стана многу популарна и рагби на песок (beach rugby).. Најосновно правило за сите рагби е дека топката не смее да се фрли однапред, освен кога е застрелано. Целта на играта е да ја префрли топката во целниот простор на противникот - есеј.За тоа има одреден број бодови, а потоа претворањето се намалува за неколку точки. Точниот број на бодови зависи од рагби до рагби.Ако топката рагби оди напред, судијата ќе постигне гол за противничкиот тим. Основната разликВо рагби 13 во еден напад, играчите на напаѓачкиот тим може да бидат поразени најмногу 6 пати, по што треба да ја предадат топката на противничкиот тим, а во рагби 15 може да бидат откриени неограничен број пати.а помеѓу двата спортови е кога играчот ќе биде исфрлен од рагби 13 play the ball, игра на топката и рагби 15 формира рак.Кога ја играат топката, двајца играчи од тимот за напад стојат еден зад другиот, play the ball-a двајца одбранбени играчи исто така се спротивставуваат на нив. Тимот на одбраната се пензионира на 10 метри наназад. Извршувањето го изведува само првиот играч кој напаѓа (оној кој е уценуван) полека го удира играчот зад него, и тој може да продолжи да игра сам или да го додаде.Во случај на рагби 15, поразениот играч е должен да ја напушти топката и да формира рак. Целта на двете екипи е да го поништи противникот и топката останува зад своите нозе.Во рагби 13 во еден напад, играчите на напаѓачкиот тим може да бидат поразени најмногу 6 пати, по што треба да ја предадат топката на противничкиот тим, а во рагби 15 може да бидат откриени неограничен број пати.
Земји домаќини
Во Англија рагби-унија е општо прифатена како класен спорт, пред сè игра од членовите на горните и средните класа. На пример, многу студенти од јавни и гимназии играат во рагби-сојузот, иако игра (која имаше долга историја на играње во државните училишта до 1980-тите) станува сè попопуларна во денешните сеопфатни училишта.И покрај овој стереотип, играта е популарна меѓу сите класи во западните делови на Англија. Спротивно на тоа, рагби-лигата традиционално се смета за активност на работничката класа.Друг исклучок од рагби унифицираниот класичен стереотип се гледа во Велс, каде што играта традиционално се поврзува со мали селски екипи составени од рудари за јаглен и други индустриски работници кои го играле во нивните слободни денови.Во Ирска, рагби-унија е обединувачка сила која ги надградува националните и секташките поделби, со ирскиот меѓународен тим кој ги претставува и двете политички ентитети. Во Австралија, поддршката за двата кода е концентрирана во Нов Јужен Велс, Квинсленд и австралиската главна територија.Истата перцепција на класната бариера што постои помеѓу две натпревари во Англија, исто така, е присутна во овие земји, поттикнати од репутацијата и поддршката на рагби-сојузот во приватните училишта. Исклучоци од горенаведените вклучуваат Нов Зеланд (иако рагби лигата сè уште се смета за игра од пониска класа од многу или западни игри што се однесува на западното предградие на Окленд населено со ниската класа, а од неодамна и во јужниот Окленд, каде што играта е исто така популарна, Велс, Франција (со исклучок на Париз), Корнвол, Глостершир, Самерсет, Шкотски Бодери, Лимерик (види Манстер) и Тихоокеанските Острови, каде што Рагби Сојузот е популарен во заедниците на работничката класа.И покрај ова, рагби лигата се смета за работна класа во Северна Англија и во државата Нов Јужен Велс и Квинсленд. Во Обединетото Кралство, обожавателите на рагби-синдикатите понекогаш го користат терминот "режец" како алтернативно име за спорт, иако овој архаичен израз не е многу корисен од 1950-тите или порано.Новозеланѓаните го нарекуваат рагби-сојузот или едноставно "рагби" или "унија", па дури и едноставно "фудбал", и рагби-лигата како "рагби-лига" или "лига".
Рагби во Македонија
Рагбито во Македонија е отпочнато аматерски пред повеќе години, почнувајќи со екипи од аматери во Кочанско и РФК „Рудар“ од Пробиштип. Денес постојат екипи како РФК „Диви свињи“ (РФК „Вепри“) од Скопје. Во Австралија постои Македонска рагби-лига предводена од екипата „Македонски лавови“ (Macedonian Lions).
Рагби во Србија
Во Србија, рагби се појави по Првата светска војна. Првиот клуб Орао е основан во Шабац во 1919 година, а фондацијата ја иницираше Маринко Ѓорѓевиќ-Маша. Тој се сретнал со Рагби во Франција за време на Првата светска војна. Тие имаа сопствено рагби игралиште на Дудара.Клубот престана да постои во текот на 1923 година. Во Југословенскиот спортски клуб во Белград, на иницијатива на Јован Ружиќ, првиот Србин кој настапи на Олимпијадата во Антверпен во 1920 година за фудбалскиот тим на Југославија, беше формиран рагби-дел. Јован Ружиќ првпат се сретнал со Рагби во Франција.Во октомври 1923 година СК Југославија го одигра првиот рагби натпревар во Србија против морнарите од англискиот воен брод Глодур на игралиштето кое се наоѓаше на местото на денешниот хотел Метропол.Денес рагби е маргинален аматерски спорт во Србија, само рекреативна забава и хоби за деца.
Врезница
Врезница или врежница — алатка за рачно врежување на внатрешни навои со помали пречници. Главни делови на врезницата се: делот за режење, врат и четириаголник за држачот. Рачните врезници обично имаат 3 или 4 острици. Навоите рачно се врежуваат со гарнитура врезници (најчесто 3 врезници), чиј редослед е означен на рачките, со цртички околу крајот:
Обичните држачи за врезници обично имаат 3 или 4 четириаголни отвори, а еден отвор се поставува на четириаголникот на врезницата. Универзалните држачи за врезници можат да ја променат големината на четириаголникот, така што овие држачи можат да држат неколку различни димензии на врезниците.
Постапка за работа
Пред да почнување со режење на навојот, треба да се дупне дупка со сврдел со соодветен пречник, според таблицата во прирачникот или од таблицата на задната страна на шублерот:
NGC 2310
NGC 2310 — леќеста галаксија во соѕвездието Крма, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2310 се споменува и како ESO 309-7, MCG -7-15-1, AM 0652-405.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2310 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2310 има привидни димензии од 4,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 53 м 53,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 40° 51' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 47°.
Други поделби
Проучување на NGC 2310 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 19811. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 395; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7632.
Паго Вејано
Паго Вејано — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Норманска династија
Норманската династија (нормански француски : Maison de Normaund) се однесува на благородничкото семејство кое потекнува од Војводството Нормандија, а чии членови биле грофови од Руан, војводи од Нормандија, како и кралеви на Англија по норманското освојување на Англија. Оваа династија опстоила до доаѓањето на власт на династијата Плантагенети во 1154 година. Династијата започнала со брачната заедница помеѓу викингот Роло (првиот владетел на Нормандија) и Попа од Баје. Вилијам Освојувачот и неговите наследници биле членови на оваа династија до 1135 година.
После тоа, имало спор меѓу внуците на Вилијам, Матилда, чиј што сопруг Џефри ја основал династијата Плантагенет, и Стефан од династијата Блоа (или династијата Блесевин).
Нормански грофови од Руан биле:
Нормански војводи од Нормандија биле:
Нормански монарси на Англија и Нормандија биле:
Нормански гроф од Фландрија:
Еднобоштво
Еднобоштво или монотеизам значи верување во еден, единствен Бог. Во пракса монотеистичката религија се стреми кон верување за еден бог кој владее со цел универзум. Такви религии се јудаизмот, исламот, христијанството, хиндуизмот. Некои источни религии како ваишава, саива, сикизмот имаат монотеистички карактер.
Список на државни водачи во 1192 година
Ова е список на државни водачи во 192 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Византиска морнарица
Византиска морнарица или источноримска морнарица — збирен поим за поморските сили на Византија. Како и на царството кое ја користело, таа била директно продолжување на традицијата на римската морнарица, но имала голема улога во одбраната и зачувувањето на државата за разлика од нејзиниот претходник. Додека флотите на обединетото Римско Царство се соочувале со поголеми морски закани, функционирајќи како полициска сила биле мошне послаби во моќ и престиж од легиите, морето било пак од голема важност за опстанокот на источниот дел на царството, па така некои научници ја нарекуваат и „поморско царство“.
Првата закана за Рим во Средоземјето била заканата од вандалите во век, но нивната закана била отстрнета во војните на Јустинијан I во  век. Воспоставувањето на постојано одржувана флота и воведувањето на дромонот галија во тој период го означува моментот кога византиската морнарица почнала да се одвојува од нејзините римски корени и да развива сопствен карактеристичен идентитет. Овој процес забрзал со започнувањето на муслиманските освојувања во век. По загубата на Левант а подоцна и Африка, Средоземното Море било трансформирано од „римско езеро“ во поморско боиште меѓу Византијците и Арапите. Во овие борби, византиската флота била критична, не само за одбраната на далечните поседи на царството околу Средоземјето, туку и за одбивање на нападите на главниот град. Притоа бил употребен штотуку измислениот „течен оган“, најстрашното и најпознатото оружје на византиската морнарица, и токму со ова оружје Цариград бил спасен од опсади и во бројни поморски битки биле извојувани победи.
Првично, одбраната на крајбрежјето и приодите до Цариград биле чувани од големата флота Карабисијан. Понатамошно истата била поделена во неколку регионални флоти, додека во главниот град била централната флота, која го заштитувала градот и го образувала јадрото на поморските експедиции. Кон крајот на век, византиската морнарица, добро организирана и одржувана сила повторно станала доминантна поморска моќ во Средоземјето. Непријателството со муслиманските морнарици продолжил со променлив успех, но во век, византијците успеале повторно да ја наметнат својата моќ во срдоземјето.
За време на век, морнарицата, како и самото царство, почнле да слабеат. Засегнати со нови поморски закани од запад, византијците морале да се потпрат на морнариците на италијанските градови држави како што била на пример Венеција и Џенова, што имало катастрофални последици на византиската економија и суверенитет. Периодот на обнова под владение на Комнините бил следен со уште еден период на на слабеење, што кулуминирал со катастрофалното распаѓање на царството за време на Четвртата крстоносна војна во 1204 година. Откако царството било возобновено во средината на век, поточно во 1261 година, неколку цареви на Палеолошката династија се обиделе да ја возобноват морнарицата, но нивните напори дале само привремен успех. Кон средината на век, византиската флота, која некогаш можела да постави стотина бродовви на море, сега била ограничена само на неколку дузина бродови, и контролата на Егејот  минала во рацете на италијанските и османлиските морнарици. Смалената морнарица, сепак, продолжила да биде активна сè до падот на Византија под османлиско владение во 1453 година.
Граѓански војни и варварски напади: и  век
Византиската морнарица, како и самото царство, бил дел од Римското Царство и неговите институции. По Битката кај Акциум во 31 п.н.е, во отсуство на на надворешна закана во Средоземјето, римската морнарица била коистена како полициска сила или пак за придружба на трговските бродови. Немало веќе големи поморски битки, како Пунските војни, и римките флоти се состоеле од мали бродови, кој биле најсоодветни за моменталните потреби.На почетокот на век, постојаните римски флоти се смалиле, па така кога флотите на соперничките цареви Константин Велики и Ликиниј се се судриле во 324 година, биле составени од новоизградени бродови или пак бродови од источните градови на источното Средоземје. Граѓанските војни од и  век, сепак, ја заживеале изградбата на флоти, чија улога била пренос на армиите. Значајни поморски сили продолжиле да се употребуваат во западното Средоземје низ првата четвртина на век, особено од Северна Африка, но власта на Рим била предизвикана кога Африка била заземена од страна на Вандалите во период од 15 години.
Новото Вандалско кралство на Картагина, под владение на способниот крал Гејсерих, веднаш започнало со грабежи на крајбрежјата на Италија и Грција, дури и во грабежот на Рим во 455 година. Вандалските грабежи продолжиле непречено да се одвиваат во наредните двве декади, и покрај римските обиди да бидат поразени. Западното царство било немоќно, неговата морнарица се свела на речиси ништо, но источните цареви сè уште можеле да се пофалат со поморско знаење и бродови во источното Средоземје. Првата источна експедиција во 448 година, сепак, не отишла подалеку од сицилија, а во 60 година, Вандалите ја нападнале и уништиле западната римска флота во Картагена во Шпанија.Конечно во 468 година, голема источна флота била собрана под водство на Василиск, која броела 1.113 бродови и имла 100.000 луѓе, но истата потфрлила катастрофално. Околу 600 бродови биле изгубени поради брандери, и финасискиот трошок од 130.000 илјади фунти во злато и 700.000 илјади фунти во сребро скоро да го банкротирале царството. Ова ги приморало Римјаните да се спогодат со Гејсерих и да потпишат мир. По смртта на Гејсерих во 477 година, вандалската закана се намалила.
век – Јустинијан воспоставува контрола над Средоземјето
век го означил возобновувањето на поморската моќ. Во 508 година, како што се зголемувал антагонизмот кон Остроготското кралство на Теодорик, царот Анастасиј I (491–518) е забележано дека испратил 100 воени бродови да го ограбуваат крајбрежјето на Италија. Во 513 година, генералот Виталијан се побунил против Анастасиј. Бунтовниците составиле флота од 200 бродови, и покрај првичните успеси, истите биле уништени од адмиралот Марин, кој употребил запалива супстанца заснована на сулфур за да ги порази.
Во 533 година, искористувајќи го отсуството на вандалската флота, која била испратена да го сузбие бунтот во Сардинија, армија од 15.000 луѓе под водство на Велизар била пренесени во Африка од страна на флота од 92 дромони и 500 транспортни бродови, со што започнала Вандалската војна, една од првите војни за освојување на царот Јустинијан I (527–565). Ова била доста амбициозни зафати,овозможени со контрола на Средоземјето, и флотата играла важна улога во носењето на залихи и засилување до распостранетите гарнизони и експедициони сили. Овој факт не останал незабележан од страна на византиските непријатели. Веќе во 520-ите, Теодорик планирал да изгради масивна флота за да се справи со византијците и вандалите, но неговата смрт во 526 година ја спречила реализацијата на неговите планови. Во 535 година, започнала Готската војна со византиска офанзива на два фронта, со флота која повторно ја пренела Велизаровата армија во Сицилија и подоцна во италија, и друга армија која ја нападнала Далмација. Византиската контола на морето била од голема важност, дозволувајќи и на малата византиска армија да го звземе полуостровот до 540 година.
Сепак во 541 година, новиот остроготски крал, Тотила, создал флота од 400 воени бродови со кои ги бранел береговите околу Италија од Византијците. Две византиски флоти биле уништени во близина на Неапол во 542 година, и во 546 година, Велизар лично командувал 200 бродови против готската флота која го блокирала устието на Тибар, во неуспешен обид да го спаси Рим. Во 550 година, Тотила ја нападнал Сицилија, и наредната година, неговата флото од 300 бродови ги освоила Корзика, и го ограбила Крф и крајбрежјето на Епир. Сепак, поразот во поморската битка кај Сена Галика гоо означила почетокот на последната империска надмоќ. Со конечното освојување на Италија и јужна Шпанија под водство на Јустинијан, Средоземјето повторно станало „Римско езеро“.
И покрај постепеното губење на Италија под дејство на Лангобардите, Византија ја задржала контролата на морињата околу полуостровот. Бидејќи Лангобардите ретко се упатувале на море, византијците успеале да задржат неколку крајбрежни италијански територии со векови. Единствената поголема поморска акција била по 80 години за време на Опсадата на Цариград од страна на сасанидите, Аварите и Словените во 626 година. За време на таа опсада, словенската флота од моноксили била пресретната од византиската флота и била уништена, оневозможувајќи и на персиската армија да мине преку Босфор што пак ги приморало Аварите да се повлечат.
Пјава на арапската поморска закана
За време на 640-ите, муслиманското освојување на Сирија и Египет создало нова закана за Византија. Не само што арапите ги освоиле значајните регрутни и приходни области, туку и по употребата на силната византиска морнарица при заземањето на Александрија во 644 година, тие започнале да создаваат сопсвена флота. Во оваа задача новата муслиманска елита, која потекнувала од копнените внатрешни делови на Арапскиот полуостров, главно се потпирала на ресурсите од освоениот Левант (особено на Коптите од Египет), кои само до пред неколку години претходно произведувале бродови и екипаж за византијците. Сепак, постојат докази во новите морски бази и палестинските бродоградилишта биле употребени бродоградители од Персија и Ирак. Недостатокот на цртежи порано до век, значи дека ништо не се знае за одликите на првите муслимански бродови, иако вообичаено се претпоставува дека напорите за изградба на флотата се засновале на веќе постоечката Средоземна поморска традиција. ако се земе предвид споделената поморска номенклатура, и долговековната заемна рамена меѓу двете култури, византиските и арапските бродови споделувале многу сличности. Оваа сличност се однесувал и на употребата на тактики и општата органиација на флотата, односно со преводите византиските воени упатства биле достапни на арапските адмирали.
По заземањето на Кипар во 649 година и ограбувањето на Родос, Крит и Сицилија, младата арапска морнарица успешно ја совладала византиската морнарица под лична команда на царот Констанс II (641–668) во Битката на јарболи од 655 година. Овој катастрофален пораз на византијците го отворило Средоземјето на Арапите, и зпочнало долговековни борби за владение и контрола на средоземјето. За време на владението на Муавија I (661–680), грабежите зачестиле, како што се справеле подготовки за напад на самиот Цариград. При долгата прва арапска опсада на Цариград, Византиската флота се покажала од голема важност за преживувањето на царството: арапските флоти биле поразени со употребата на новото тајно оружје — течниот оган. Муслиманскиот напредок во Мала Азија и Егејот бил сопрен, по што следел договор за примирје кој траел наредните 30 години.
Византиски противнапад
Византијците биле оневозможени да одговорат соодветно на муслиманските освојувања во Африка, бидејќи во дваесетте години меѓу 695 и 715 година биле период на внатрешни превирања. Тие дејствувале со сопствени грабежи на истокот, како онаа од 709 година против Египет 7каде го заробиле месниот адмирал но исто така биле свесни и за претстојниот колеж: бидејќи Калифот ел-Валид I (705–715) ги спремал своите сили за повторен напад на Цариград, царот Анастасиј II (713–715) го подговтвил главниот град, и извел неуспешен превентивен напад против муслиманските морски бази. Анастасиј набрзо бил соборен од Теодосиј III (715–717), кој исто така бил соборен, во моментите кога арапската армија напредувала низ Анадолија, стѕапил на власт Лав III Исавријанин (717–741). Всушност Лав III вил оној кој се соочил со втората и конечна арапска опсада на Цариград. Употребата на течниот оган, кој ја осакатил арапската флота, повторно бил одлучувачки во византиската победа, додека пак и суровата зима и бугарските напади ја исцрпиле силата на опсадувачите.
По завршувањето на опадата, повлекувајќи се остатоткот од флотата бил десеткуван во бура, и византијците организирале контраофанзива, со флота која ја опљачкала Латакија и армија која ги изгонила од Мала азија. Во следните три декади, поморските битки се состоеле од грабежи од двете страни, при што византијците постојано ги напаѓале муслиманските поморски бази во Сирија и Египет (Дамијета и Тинис). Во 727 година, бунтот на тематските флоти, воглавно мотивирани од омразата кон царовото иконоборство, бил згаснат со употреба на течен оган. И покрај загубите, околу 390 бродови биле испратени да ја напднатДамијета во 739 година, и во 747 година, помогнати за првпат од италијанските градови држави, византијците одлучно ги победиле сириските и александриските флоти кај Кипар, со тоа ја уништиле морката моќ на омајадите.
Византијците продолжиле со уништување на северноафриканските флоти, и својот успех на море наметнале ограничувања на муслиманските трговци. Бидејќи царството можело повторно да ги контролира водните патишта, се задушила муслиманската поморска трговија. Со падот на омајадите и и зголемената поделба на помали држави во муслиманскиот свет, византијците биле единствената поморска сила во средоземјето. Па така, за време на втората половина на век, византијците доживеале втор период на целосна поморска супериорност. За време на овој период, да се чува стража на бреговите на Сирија, чувајќи се од грабеж од страна на византиската флота, за муслиманите претставувало поважен чин отколку да се оди на ноќна молитва во ќабата. Овие успеси му овозможиле на царот Константин V (741–775) да ја пренасочи флотата од Средоземјето во Црното Море во борбите против бугарите во 760-ите. Во 763 мгодина, флота од 800 бродови носела 9.600 коњаници и пешадија во Поморие, каде имал значајна победа, но во 766 година, втопра флота, која анводно се состоела од 2.600 бродови, повторно насочени кон Поморие, потонала на пат. Во истиот период, Исавријаните цареви ја поткопале византиската поморска моќ: немајќи ја арапската закана, и големиот број на иконопоклонички поморски теми му се спротивставувале на царското иконоборството, па така царевите ја намалиле големината на морнарицата и ги смалиле поморските теми.
Обновена муслиманска надмоќ
Виантиската поморска моќ траела до почетокот на век, кога последователни порази предизвикани од страна на муслиманската флота ставиле крај на еден период со што започнал периодот на муслиманската надмоќ. Веќе во 790 година, византијците доживеале голем пораз во пораз во Анталискиот Залив, и грабежите на Крит и Кипар продолжиле за време на владеењето на Харун ел-Рашид (786–809). Околу средоземјето, се појавиле нови држави, меѓу кои најистакната била Каролиншкото Царство, додека пак во 803 година, Pax Nicephori ја признал de facto независноста на Венеција, која била дополнително оддалечена со одбивањето на нападот на Византија во 809 година. Во исто време, во Ифрикија, била воспоставена новата аглабидна династија, која веднаш започнала со напади низ централното средоземје.
Византијците од друга страна пак, биле ослабени од серија на катастрофални порази во борбите со бугарите, следено со бунтот на Тома Славјанинот, кој придобил поголем дел од византиските воени сили, вклучувајќи ги и тематските поморски флоти. И покрајзадушувањето на бунтот, одбранбените сили на Византија биле значително ослабени. Како резултат на ова, Крит бил освоен во периодот меѓу 824 и 827 година од група на андалузиски изгоненици. Три последователни византиски обиди за повторно освојување биле неуспешни во наредните години, и островот станал база на муслиманските пиратски дејства во Егејот, крајно менувајќи ја рамнотежата на моќ во регионот. Покрај некаков византиски успех во дејствувањата во Крит, како и разурнувањето на Дамијета од византиската флота од 85 бродови во 853 година, арапската морска во Левантот постепено се зајакнуала под владеењето на абасидите. Понатамошните обиди на византијците за освојување на Крит во 843 и 866 година биле целосни неуспеси.
Ситуацијата била уште полоша на запад. Критичен удар му бил зададен на царството во 827 година, како што аглабидите го започнале спорото освојување на Сицилија, помогнато од пребегнатиот византиски командант Ефемиј и островската тематска флота. Во 838 година, муслиманите преминале и во Италија, заземајќи ги Tаранто и Бриндизи, по што следело освојувањето на Бари. Венецијанките операции насочени против ови напади биле безуспешни, и во текот на 840-ите, арапите слободно ја ограбувала Италија и Јадранот, го нападнале дури и Рим во 846 година. Нападите на ламбардите и Лотар I неуспеале да ги отстранат арапите од Италија, додека пак два обиди на Византија за повторно заземање на Сицилија биле тешко поразени во 840 и 859 година. Во 850 година, муслиманските флоти, tзаедно со голем број на независни газашки ограбувачи, станале најголема поморска сила во средоземието, ставајќи ги христијаните и византијците во постојана одбранбена положба.
Во истиот период, кога истоштената Византија се борела со непријатели од сите страни, се соочила со нова, неочекувана закана: русините се појавиле во византиската историја со грабежот на Пафлагонија во 830-ите, по што следела големиот поход во 860 година.
Византиско повторно освојување: периодот на македонската династија
Во текот на и  век, како штом калифатот се разделил на помали држави и арапската моќ почнала да слабее, византијците започнале успешна кампања за повторно освојување на загубените територии. Ова византиско повторно освојување на загубените територии било спроведувано од страна на на способните владетели на македонската династија (867–1056), со што започнал зенитот на Византија.
Владеењето на Василиј I
Стапувањето на власт на царот Василиј I (867–886) довело до обнована флотата, како што тој се заложил за поагресивна надворешна политика. Продолжувајќи ги напорите на својот претходник, Михаил III (842–867), тој покажал особена грижа за флотата, и како резултат, следеле последователни победи. Во 867 година, флота под водство на друнгарот Никит Орифа ја спасил Далмација од арапските напади и ја возобновил византиското присуство во областа. Неколку години подоцна, двапати тешко ги поразил Критските пирати, привремено обезбедувајќи го егејот. Кипар исто така бил привремено ослободен а Бари опсаден.Во исто време, сепак, муслиманското присуство во Киликија се засилио, и Тарс станал голема база за копнени и поморски напади на византиската територија, особено под познатиот емир Јазаман ел-Хадим (882–891).
На запад, муслиманите продолжила да напредуваат пополека, бидејќи месните византиски сили се покажале како несоодветни: царството се потпирало на помошта на нејзините италијански поданици, па морале да се префрлат источните флоти во Италија за да се постигне успех.По падот на Ена во 855 година, византијците биле притеснети на источниот брег на Сицилија. Експедиција со помош во 868 година постигнала мал успех. Сиракуза била нападната во 869 година, и во 870 година, додека пак Малта била освоена од аглабидите. Муслиманските пирати вршеле грабежи во Јадранот, и иако биле истерани од Апулија,на почетокот на 880-итетие повторно воспоставиле база на западното италијанско крајбрежје, од кае нема да бидат протерани сè до 915 година. Во 878 година, Сиракуза, главното византиско упориште, било повторно нападнато и потпаднал под арапска власт, во најголем дел поради тоа што флотата била зафатна со пренос на мермер за изградбата на Неа Еклезија, Василовата нова црква. Во 880 година, насленикот на Оорифа друнгарот Насар, кој постигнал значајна победа во ноќнта битка над тунижаните кои ги ограбувале Јонските острови. Оттаму продолжил да ја напажа Сицилија, од каде донел голем плен, пред да порази уште една муслиманска флота во близина на Пунта Стило. Во исто време, друг дел од византиската флота постигнал значајна победа во близина на Непал. Овие успеси успеле да предизвикаат краткотрајна контраофанзива на запад во 870-ите и 880-ите под водство на Никифор Фока, со што се зголемило владението на Византија во Апулија и Калабрија со што се создала новата тема Лангобардија, од која подоцна ќе настане Италијанскиот катепанат. Тешкиот пораз во близина на Милацо во 888 година, сепак, го означило почетокот на исчезнувањето на поголемо византиско влијание во морињата околу Италија во наредниот век.
Арапските грабежи за време на владеењето на Лав VI
И покрај успехот на Василиј, за време на владеењето на неговиот наследник царот Лав VI (886–912), царството се соочило со нови закани. На север, започнала војна со бугарскиот цар Симеон, и дел од византиската флота била искористен во 895 година за пренос на армијата на унгарците преку Дунав за да ја ограбуваат Бугарија. Бугарската војна довела до неколку скапи порази, додека истовремено арапската поморска закана постигнала нови височини, со последователни грабежи кои го опустошиле крајбрежјето Егејското Море под контрола на Византија. Во 891 или 893 година, арапската флота го ограбила островот Самос и го земале тамошниот стратег заробеник, и во 898 година, адмиралот евнух Рагиб заробил 3.000 византиски морнари. Овие загуби ја ослабеле византиската одбрана, отворајќи го Егејот за грабежи на сириските флоти. Првиот тежок удар бил во 901 година, кога одметникот Дамијан Тарсуски ја ограбил Деметрија, додека пак наредната година ја опљачкал Таормина, византиското упориште во Сицилија, било освоено од муслиманите. Најголемата катастрофа, сепак, била онаа во 904 година, кога друг одметник, Лав Триполски, го ограбувал Егејот. Неговата флота навлегла дури и во Дарданели, пред да продолжи и да го ограби вториот по големина град во царството, Солун, и во тој период византиската флота била пасивна во лице на бројната арапска флота. Понатамошно, грабежите на Критските пирати достигнале таков интенитет, така што при крајот на владеењето на Лав IV, поголемиот дел од жителите на јужните острови биле приморани да го прифатат муслиманското владение или пак да плаќаат давачки на пиратите. Не е за чудење што во тогашните записи на Лав во (Naumachica) велат дека треба да се води одбрандбена и внимателна одбрана.
Најпочитуваниот византиски адмирал од тој период бил Химериј, дроголомофет,кој бил назначен за адмирал во 904 година, не бил во можност да го спречи грабежот на Солун, но ја постигнал својата прва победа во 905 или 906 година, и во 910 година, тој спровел успешен напад на Латакија. Градот бил ограбен а неговата околина опустошен без притоа да загуби ни еден брод. Една година подоцна, сепак, голема експедиција од 112 дромони и 75 памфилои со 43,000 луѓе, кои пловеле под Химериј против Критскиот Емират, не само што не успеале да го освојат островот, на враќање паднале во заседа и биле поразени од Лав Триполски во близина на Хиос (912).
Повторно почнале да постигнуваат успех по 920 година. Случајно, во истата година на чело на царството застанал адмиралот, Роман I (920–944), по вторпат но и последен во историјата на царството по Тибериј III. Конечно во 923 година, тешкиот пораз што го доживела Лав триполски недалеку од Лемнос, заедно со смртта на Дамијан за време на опсада на византиска тврдина наредната година, го означило почетокот на закрепнувањето на Византија.
Заземањето на Крит и Северен Левант
Растечката византиска моќ се покажала во 942 година, кога царот Роман I испратил скадрила во Тиренското Море. Користејќи течен оган, флотата уништила непријателска муслиманска флота на пирати во близина на Фраксинет. Во 949 година, сепак, друга експедиција од 100 бродови, испратена од Константин VII (945–959) против Критскиот Емират, завршила катастрофално, поради неспособноста на нејзиниот командант, Константин Гонгил. Обновените напади на Италија во 951–952 била поразена од страна на аглабидите, но друга експедиција од 956 година и загубата на туниската флота во бура во 958 година привремено ја стабилизирала ситуацијата на полуостровот. По бунтот на жителите на островот во 963-965 година визнатиска експедиција успеала да го освои градот Таормина, но тешкиот пораз на византиските сили од страна на фатамидите кај Месинскиот Проток во 965 година ја намалила византиската амктивност на западот. Морињата во околина на Италија биле оставени на месните сили на Византија и разните италијански градови држави сè до 1025 година, кога Византија повторно земала активно учество во јужна Италија и Сицилија.
На исток, во 956 година стратегот Васил Хексамилет и нанесол тежок пораз на Тарсошката флота, отворајќи го патот за уште една голема експедиција за заземање на Крит. Му било доверено на Никифор II, кој во 960 година тргнал со флота од 100 дромони, 200 хеланди, и 308 преносни бродови, кои носеле 77.000 луѓе, за да го освојат осровот. Освојувањето на Крит ја отстранило директната закана на Егејот, византиската срцевина, додека последователните дејства на Фока довеле и до освојување на Киликија (963), Кипар (968), и северниот брег на Сирија (969). Овие освојувања ја отстраниле опасноста на некогаш моќните муслимански сириски флоти, делотворно воспоставувајќи ја повторно моќта на Византија на источното средоземие, па така Никифор Фока можел да му се фали на Лиутпранд Кремонски со зборовите „Јас самиот владеам со морето“. Неколку грабежи и поморски судири се случиле со фатамидите кон крајот на 990-ите, но бил воспоставен мир, и на тој начин источното средоморие останало релативно мирно во наредните неколку декади.
Во истиот период, византиската флота била активна и во Црното Море: руската флота која била закана за Цариград во 941 година била уништена од 15 набрзина спремени стари бродови со течен оган, и на тој начин морнарицата имала важна улога во Византиско-руската војна 970–971, кога Јован I (969–976) испратил 300 бродови за да го спречи повлекувањето на Киевските Руси преку Дунав.
Падот во текот на век
Во последната четвртина на век, била сенка од некогашната големина, намалувајќи се поради негрижа, неспособност на офицерите, и недостатокот на парични средства. Кекавмен, пишувајќи во 1078 година, жали дека „под изговор за чести патроли, [византиските бродови] не прават ништо друго освен што пренесуваат жито,’рж, сирење, вино, месо, маслиново масло, голем богатство, и ништо друго“ од островите и бреговите во Егејот, додека тие „бегаат пред [непријателот] пред и да го видат истиот, и со тоа се срам за римјаните“. Во времто кога Кекавмен пишувал, се појавиле нови моќни противници. На запад, норманското Кралство Сицилија, кое ги истерало Византијците од јужна Италија и ја освоиле Сицилија, сега го насочиле својот поглед на византиското јадранско крајбрежје и пошироко. На истокот, катастрофалната Битка кај Манцикерт во 1071 година довела до загуба на Мала Азија, военото и економско јадро на царството, потпаднало во рацете на селџуциите, кои во 1081 година го воспоставиле својот главен град во Никеја, на двестотина километри од Цариград. Малку подоцна, се појавиле турски и христијански пирати во Егејот. Византиските тематски флоти, кои еднаш ги чувале морските води, сега биле толку смалени од негрижа и последователните граѓански војни биле неспособни да се справат со новата ситуација.
Обиди за закрепнување под владение на Алексиј I и Јован II
Во тој момент, слабата состојба на византиската флота имла страшни последици. Норманската инвазија не можела да биде сопрена, и нивната армија го зазела Крф, влегле непречено во Епир и започнале опсада на Драч, започнувајќи декада на војни кои ги исцрпеле ресурсите на ослабеното царство. Новиот цар, Алексиј I (1081–1118), бил приморан да побара помош од Венеција, кои во 1070-ите веќе воспоставиле контрола над Јадранот и Далмација против норманите. Во 1082 година, во замена на помошта, им овозможил големи трговски привилегии. Овој договор, и последователните проширувања на овие привилегии, практично направиле заложник од Византија. (Подоцна и на Џенова и Пиза). Историчарот Џон Брикмајер забележува дека:
"Отсуството на византиска морнарица [...] значело дека Венецијаможе постојано да изнудува економски привилегии, со што се одредувало дали освојувачите, како што биле норманите или крстоносците ќе влегле на територијата на царството, и да им парираат на обидите на Византија да ја ограничи венецијанската економска или поморска активност."
Во судирите со норманите во 1080-ите, единствената успешна поморска византиска сила била ескадрила командувана,и веројатно одржувана, од Михаил Маврекс, ветеран од претходните декади. Заедно со венедијанците, имал првичен успех против норманите, но здружената флота била изненадена и поразена од норманите во близина на Крф во 1084 година.
Поморски експедиции на Мануил I
Морнарицата повторно се обновила за време на владеењето на амбициозниот цар Мануил I (1143–1180), која ја користел како моќна алатка во надворешната политика и во односиите со латините и муслиманските држави во источното Средоземје. На почетокот на своето владение, византиската морнарица била доста слаба: во 1147 година, флотата на Рожер II под водство на Ѓорѓи Антиохиски успеала да ги ограби Крф, Јонските Острови и во остатокот на Егејот каде не наишле на никаков отпор. Во следните години, со венециска помош, армија придружувана од голема флота (веројатно од 500 бродови 1.000 транспортери) биле испратени да го совојат Крф и Јонските Острови од норманите. Во одмазда, флота од 40 нормански бродови стигнала во Цариград, блокирајќи го Босфорот и Големиот дворец и ги ограбиле предградијата. Но сепак на враќање биле пречекани и уништени од здружената византиско-венециска флота.
По апсењето на сите венецијанци на територијата на Византиоја во март 1171 година, византиската флота била доволно силна да се одбрани од нападот на венецијанците, кои испловиле кон Хиос и започнале преговори. Мануил испратил флота од 150 бродови под водство на Контостефан да се соочи со нив и применил тактики за оддолговлекување, сè додека, ослабени од болест, венецијанците почнале да се повлекуваат и биле гонети од Контостевановата флота. Станува збор за неверојатен пресврт, споредуван со понижувањето од 1125 година. Во 1177 година, друга флота од 70 галии и 80 помошни бродови, насочени кон Египет, се вратиле дома откако се појавиле во Акра, откако грофот Филип I и многу други важни благородници од Ерусалимското Кралство одбиле да учествуваат во кампањата. Сепак, при крајот на Мануиловото владеење, тешкотиите од постојаното војување и разните царски грандиозни проекти станувале се поочигледни: историчарот Никита Хонијат го посочува поратот на пиратството во последните години на владеењето на Мануил како директна последица од намлените фондови наменети за одржување на флотата, поради други потреби на кралскиот трезор.
Ангелска династија и Четврта крстоносна војна
По смртта на Мануил I и подоцна крајот на комнинската династија во 1185 година, морнарицата се намалила брзо. Одржувањето на галиите и екипажите биле скапи, и негрижата довела до брз распад на флотата. Веќе во 1182 година византијците морале да плаќаат византиски платеници како екипаж на нивните галии но во 1180-ите, поголемиот дел од комнинската морнарича поставеност опстојувала, може да се забележат во тогашните записи експедиции од 70-100 бродови. Царот Андроник I Комнин (1183–1185) сè уште можел да собере 100 бродови во 1185 година за да се спротивстави и подоцна порази норманска флота во Мраморно Море. Сепак, подоцнежниот мировен договор имал клаузула во која норманите требало да одржуваат флота во име на царството. Ова, заедно со сличниот договор направен од страна на Исак II (1185–1195 и 1203–1204) со Венеција следната година, според кој Републиката ќе обезбеди 40–100 галии во тек на 6 месеци во замена за поволни трговски договори, сето ова укажува дека византиските власти знаеле дека имаат несоодветна морнарица.
Во овој период имало и пораст на пиратството во источното средоземие. Пиратската активност била голема особено во Егејот, додека пак капетаните на пиратите се нуделе како платеници на регионалните сили, обезбедувајќи на тој начин брз и евтин облик за составување на флота за одредени експедиции, без трошоците потребни за одржување на флотата. Византиската флота од 66 бродови испратена од Исак II за да го освои Кипар од Исак Комнин била уништена од пиратот Маргрит Бриндизиски, кој бил платеник на норманите од Сицилија. Пустошењата на пиратите, особено оние на џеновскиот капетан Кафур, опишан од Никита Хонијат и неговиот брат, митрополитот Атински Михаил Хонијат, конечно ги натерало Ангелови да преземат дејство. Данокот за флота повторно бил воведен во крајбрежните области и била оформена флота од 30 бродови, која му била доверена на калабрискиот пират Стеирион. И покај тоа што имал првичен успех, Стеирионовата флота била уништена во изненаден напад од Кафур во близина на Сестос. Втора флота составена од пизански бродови поторно му била доверена на Стеирион, конечно успеал да го порази Кафур и со тоа да стави крај на неговите пљачкосувања.