cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еторикоксиб
Контраиндикации
Еторикоксиб е контраиндициран кај бубрежна инсуфициенција (со клиренс на креатинин под 30ml/min) и тешко црнодробно оштетување. Истото важи и за акутните чирови (улкуси) на желудникот и за крвавењата во желудникот или цревата. Дехидрирани пациенти (на пр. натпреварувачките спортисти со недоволен внес на течности) и бремените и доилките исто така не смеат да примаат еторикоксиб.
По повторното проценување на класата на коксиби од страна на Американската агенција за храна и лекови (ФДА) и Европската агенција за лекови, во 2004 година биле додадени следните контраиндикации:
Заграда
Загради се интерпункциски знаци кои се користат за одделување или вметнување збор, израз или пакцела реченица во друг текст. Има четири главни видови на загради:
Јуни
Јуни или житар — шестиот месец во годината според грегоријанскиот календар и еден од четирите кои имаат 30 дена.
NGC 6787
NGC 6787 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6787 се споменува и како UGC 11424, MCG 10-27-9, CGCG 302-9, IRAS 19154+6019.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6787 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 6787 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 16 м 10,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +60° 25' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 102°.
Други поделби
Проучување на NGC 6787 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62987. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 54; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4217. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 542.
651 п.н.е.
651 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 651. година пред новата ера, 651. од првиот милениум п.н.е., 51. од 7 век п.н.е. и втора од 650-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4857 и 4858 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4099 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3109 и 3110 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 102.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 651 година се протега во 1985 и 1986, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2045 и 2046 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 108 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1311 и 1310 исламска година пред хиџра.
ПФК Левски (Софија)
Титули
А група
Шампиони (26) :  1933, 1937, 1942, 1946, 1947, 1949, 1950, 1953, 1965, 1968, 1970, 1974, 1977, 1979, 1984, 1985, 1988, 1993, 1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2006, 2007, 2009
Второ место (30): 1925, 1929, 1940, 1943, 1948, 1956, 1958, 1960, 1961, 1964, 1966, 1969, 1971, 1972, 1975, 1976, 1981, 1982, 1983, 1987, 1989, 1992, 1996, 1998, 1999, 2003, 2004, 2005, 2008, 2011
Куп на Бугарија
Финалист (9)  :  1953, 1965, 1969, 1974, 1985, 1987, 1988, 1996, 1997
Суперкуп на Бугарија
Две точки
Две точки (:) се интерпункциски знак, е составено од две точки со еднаква големина поставени на иста вертикална линија. Во македонскиот јазик две точки се употребуваат пред набројување, како и пред директен говор.
Видонци
Видонци (словенечки: Vidonci) — населба во Општина Град во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Страде Бјанке 2022
Страде Бјанке 2022 — 16. издание на велосипедската еднодневна трка Страде Бјанке, која се одржала на 5 март како трет настан во сезоната на Светската турнеја. Трката започнала и завршила во Сиена, Италија.
Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. На нејзе учествувале седумнаесет од осумнаесетте екипи, а дополнително биле поканети пет професионални континентални екипи со што се заокружила главната група од 22 екипи.
Валтер Ниг
Валтер Ниг — швајцарски реформиран теолог и историчар на црквата.
Ниг студирал филозофија и евангелска теологија на универзитетот во Гетинген, Лајпциг и Цирих. Во Деникон крај Регенсдорф бил свештеник во тамошната црква, а во Цирих бил почесен професор за црковна историја.
Во своите книги на мошне длабок и суптилен начин портретирал бројни познати но и заборавени фигури од историјата на христијанството: светци, мислители, уметници и кривоверци. Дал важен придонес за екуменскиот пристап во христијанските конфесии.
Својата лична библиотека која броела илјадници книги низ целата негова куќа, ја дал во наследство на институтот за екуменски студии при универзитетот во Фрајбург.
Дела
Делумен список на книгите напишани од Валтер Ниг:
Запирка
Запирка ( , ) е интерпункциски знак. Има форма на апостроф или долна полунаводница во многу печатарски слогови, но се разликува од нив со тоа што е поставена на основната линија на текстот. Некои печатарски слогови ја прават да изгледа како мала линија, малку искривена или целосно права или пак како мал исполнет број девет. Во македонскиот јазик, а и речиси во сите останати јазици нејзината главна употреба е во одделување на еднаквите делови во реченицата.
Опсада на Никеја
Крстоносците пред портите на градот се нашле на 14 мај 1097 година, предводени од страна на Годфрид Бујонски. Никеја била нападната, и во тој прв напад, Турците биле поразени. Турците испратиле порака до нивниот султан да се врати. На враќање, армијата на Арслан I била поразена од страна на Рејмонд Тулушки и Роберт Фландријски на 21 мај. По повлекувањето на султанот, населението на Никеја му пишало порака за помош на Алексиј Комнин, кој започнал тајно да преговара за преземање на градот. Така и станало.
Алексеј Комнин на крстоносците им дал пари, коњи и други дарови, но тие не биле со тоа задоволни, бидејќи верувале дека доколку го заземат градот за нив ќе има многу повеќе.
Септември
Септември или гроздобер — деветтиот месец во годината според грегоријанскиот календар и еден од четирите кои имаат 30 дена. На 22-от ден од месецот септември е „есенска рамнодневница“.
Септември како тема во уметноста и во популарната култура
Септември се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Васко Карангелевски
Васко Карангелевски (Брусник,, - , ) — македонски комунист, првоборец и генерал-полковник на ЈНА. Прогласен е за народен херој на Југославија.
Животопис
Васко Карангелевски е роден во битолското село Брусник, на 7 јули 1921 година, во печалбарско семејство. Мајка му работела по туѓи ниви, а тој уште како млад бил земјоделски работник и чувал туѓ добиток. По бомбардирањето на Белград, Васко се вклучил кон новоформираната младинска група во селото.
Учество во НОБ
Во текот на декември 1943 година, кога Германците подготвувале офанзива против бригадата, Васко Карангелевски учествувал во борба гради во гради. Резултатот од таа борба бил: педесет убиени Германци, четириесет и двајца заробени, осумдесет пушки, десет полуавтоматски пушки, два митралеза, два минофрлачи, десетина илјади куршуми и стотина мини. Со баталјонот „Стив Наумов“ учествувал во Февруарскиот поход. Кога била формирана Третата македонска ударна бригада, Карангелевски бил назначен за командант на баталјон. Со овој баталјон Карангелевски учествувал во многу борби: кај Ново Село, кај Пробиштип, во офанзивата на Герман Планина, на Плачковица, Огражден и други.
За народен херој бил прогласен на 29 ноември 1953 година.
По ослободувањето
По Ослободувањето дипломирал на Воената академија „Ворошилов“ во СССР, на ВВА и на Курсот за оператика на ЈНА. Бил командант на дивизија, началник на штаб на корпус и на подрачје, началник на штаб на армиска област и командант на армија. Бил член на ЦК на КПЈ. Загинал во несреќен случај, за време на лов на терените на планината Караџица.
Во негова чест се наречени една улица во општина Битола и една во општина Аеродром.
650 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 650 година се протега во 1986 и 1987, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2046 и 2047 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 107 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1310 и 1309 исламска година пред хиџра.
Кралство Иберија
Иберија било име кое Грците и Римјаните му го дале на античкото грузиско кралство Картли, кое се наоѓало во источните и јужните делови на денешна Грузија.
Иберија и Колхис (западниот дел од Грузија) ја формираат основата на подоцнежната грузиска држава.
Црта
Црта или тире — интерпункциски знак. Подолг е од цртичката и се користи различно. Најчести верзии на тирето се ен-тирето (–) и ем-тирето (—).
Ноември
Ноември или студен — единаесеттиот месец во годината според грегоријанскиот календар и еден од четирите кои имаат 30 дена.
ВМРО во Првата балканска војна
На 18 октомври 1912 година започнала Првата балканска војна. Балканските држави (нивниот сојуз) гледале добра можност со војна да освојат делови од Европска Турција, а истовремено да ги реализираат своите национални планови. Во предвечерието на војната, и Македонската револуционерна организација и македонската емиграција се наоѓале во криза и внатрешни поделби.
Непосредното организирање на македонската емиграција и нејзиното активирање во подготовките за војна на Бугарија против Турција, започнало во септември 1912 година. На чело на овие сили бил Александар Протогеров и Централниот комитет на ВМРО - Тодор Александров и други нивни соработници. Истовремено со објавувањето и текот на општата мобилизација во Бугарија во втората половина на септември 1912 година, раководителите на ЦК т.е. десните претставници на ВМРО: Тодор Александров, Александар Протогеров, Тодор Лазаров, потоа, полковник Николов, Петар Д'рвингов, Христо Матов и други, биле повикани кај началникот на Штабот на бугарската армија, генералот Иван Фичев, од кого добиле заповед веднаш да пристапат кон организирање на доброволечки - македонски оружени чети.
Организацијата му била доверена на Александар Протогеров и полковникот Петар Д'рвингов. Тие, уште пред почетокот на војната, требало да навлезат во Османската држава, односно Македонија, со цел да развијат известувачка служба и во содејство со месното население да ја попречуваат мобилизацијата и концентрацијата на османските војски
Штабот на Македоно-одринските доброволечки чети во состав: Протогеров, Д'рвингов, Николов, Атанасов и Величков, ја започнал работата околу прифаќањето и организирањето, обуката и испраќањето на доброволечките чети преку граница, во Македонија.
Пријавувањето на македонските емигранти било масовно. Во текот на октомври, до почетокот на воените дејствија против Османската држава, до Штабот или лично до Протогеров, или до другите членови на Штабот, пристигнувале бројни телеграми во кои илјадници Македонци се јавувале како доброволци во четите или доброволечките одреди за да учествуваат во војната против Османската држава.
Четите подготвени од Штабот, упатени во Македонија преку одредените пунктови, ја минале границата меѓу 8 и 11 октомври 1912 година и се нашле во заднината на османските војски и власти, по точно означени реони низ Македонија. Овие чети пристигнати од Бугарија, на теренот наишле на други, од порано постоечки чети кои биле под раководството на Централниот комитет на ВМРО, на чело со Тодор Александров, Христо Чернопеев, Петар Чаулев и други војводи. Некои од овие чети дејствувале и самостојно, а имало и такви што биле под раководството на серските револуционери на чело со Јане Сандански.
Настаните во Серскиот револуционерен округ
Сите раководители на ВМРО заминале во илегала, со задачи да го подготват населението и локалните војводи на дадениот повик да ги започнат дејствата. Мелничкиот округ бил поделен на околии, на реони и на села, а така се формирале и единиците, односно вооружените формации. Центар на округот бил Мелник, а главен раководител Јане Сандански. Негов помошник бил Ѓорѓи Казепов, кој воедно бил и околиски војвода. Од Мелник биле раководени и координирани дејствата во целиот Серски револуционерен округ. Покрај македонското, поради авторитетот на Сандански, во неговите формации самоиницијативно се пријавувало и влашко, еврејско, дури и грчко население. Овие чети за партизански дејства ја вршеле разузнавачката и известувачката служба.
Тодор Александров се обидел преку Христо Чернопеев и Казепов да контактира со Јане Сандански, со цел да ги распушти серските другари и да ги стави под команда на штабот на ВМРО. Сандански во почетокот одбивал секаква соработка со штабот на Александров. По тоа прашање закажал средба со своите војводи. Средбата се одржала на Пирин и било констатирано дека штабот на Александров се обидува да ја стави серската организација под своја команда. Распуштањето на другарите за Сандански било апсолутно неприфатливо.
Меѓутоа, со оглед на неизбежноста на војната и во името на Македонија се согласил на спогодување со четите на Александров. До почетокот на војната, Сандански успеал да мобилизира околу 2.000 луѓе. Сандански помирувањето не го прифатил, но непријателството го замрзнал поради војната.
Настаните во Вардарска Македонија
Во реоните на Штип и на Кочани четите ги предводеле војводите Ефрем Чучков, Симеон Ѓорѓиев, Оровчанов и други. Во Солунскиот реон најголема чета имал војводата Ичко Димитров. Се појавиле и други партизански водови и чети на ВМРО, на кои им се приклучувале месните селски чети.
Прилепско
Прилепските чети, на пример, на 20 октомври го ослободиле селото Тополчани, а на 23 октомври 1912 година влегле во Прилеп како ослободители. Во прилепскиот реон се борела четата на Крсто Гермов, која била наречена Прилепски летечки одред. Во неа, главно, влегувало месно население и содејствувало со четата на ВМРО на војводата Милан Ѓурлуков. Во Прилепско, на повикот за војна, населението масовно се пријавувало и се формирала месна милиција од повеќе чети. Војводите Мирче и Аргир мобилизирале околу 1.000 милиционери и на 15 октомври 1912 година разбиле еден турски коњанички одред на просторот меѓу Прилеп и Плетвар.
Костур, Лерин, Воден
Војводите кои уживале силен авторитет уште од Илинденското востание, па за кратко време била ослободена голема територија на просторот Костур-Лерин-Воден. Во ноември 1912 година, турската војска презела противофанзива кон ослободената територија. Меѓутоа, многубројната селска милиција и партизанските чети на ВМРО во содејство со сојузничките сили (српската и грчката војска) успеале да ја одбијат турската офанзива. Македонските борци беа изложени на големи понижувања, навреди, па и отворени закани од страна на сојузничките команданти. Сепак, по завршувањето на Првата балканска војна на 12 декември 1912 година, четите на ВМРО се повлекле кон Бугарија, четите на месната милиција биле распуштени, а српските и грчките власти паралелно воспоставувале своја власт и воделе преговори за поделба на Македонија.
Кумановско
Активноста на месната селска милиција особено била значајна во реонот на Куманово, каде што речиси секое село имало своја чета. Во овој реон, селската милиција имала неколку илјади души. Во времето на движењето на турската војска, милициските чети од зад грб ги напаѓале турските позиции. На 10 и 11 октомври 1912 година, кај село Орашец селската милиција ги нападнала позициите на турската тешка артилерија и запленила повеќе орудија. Потоа пристигнала четата на ВМРО со војводата Крсто Лазаров, па во содејство ги нападнале турските сили и на тој начин дале голем придонес во брзиот пробив на српската војска. Во Скопскиот округ дејствувале четите на ВМРО со кои раководел Тодор Александров. Во скопските села била активна селската милиција, која содејствувала со четите на ВМРО.
Струмичко
Во котлината на реката Струмешница се организирало месното македонско население. Се формирала селска милиција од околу 700 души, кои на 19 октомври 1912 година успеале да ги ослободат селата Иловица и Сушица. Потоа пристигнале четите на Кочо Лефтеров и на Иван Смоларски, па со заеднички сили на 20 декември разбиле еден турски одред.
Мелничко и Светиврачко
На почетокот Јане Сандански е против тоа да се учествува во балканските војни, но големото разочарување што го доживеал од Младотурците и бесната пропаганда што ја покренуваат новопечените балкански сојузници против Турција, придонеле тој да го смени својот став.
Во одлукана на Сандански се предвидувало заминување во нелегалност, соработка со сите соседни воени сили што се борат против османлиската војска, но македонските единици да бидат самостојни и од соседните земји да бидат третирани како рамноправен сојузник во сојузничката војна. Јане Сандански го започнал организирањето на македонските вооружени сили во Серскиот округ.
Борбените дејства Сандански ги започнал на 5 октомври 1912 година, односно 13 дена пред соседните земји да и објават војна на Турција. Еден дел од овие сили се борел источно од Пирин кон Неврокоп (Гоце Делчев) и Драма, а другите се бореле во областа на Мелник и Свети Врач (Сандански), односно го ослободиле Мелник и ги продолжиле дејствата кон околните места.
Силите на Сандански биле под команда на бугарската 7. Рилска дивизија и дејствувале на нејзиното десно крило. За движењето на покрупните турски сили била известувана командата на 3. бригада на 7. Рилска дивизија. Бугарските офицери известувале дека секој ден добиваат по 5.000 леба дневно и друга храна од Јане Сандански и дека тој организирал болница за бугарските ранети војници.
Вооружените борби силите на Сандански ги започнале со извршувањето диверзии во тилот на турската војска и со напади на помали формации. Под непосредна команда на Сандански на 14 октомври во 1912 година бил ослободен Мелник и била воспоставена локална граѓанска власт. При повлекувањето, турските сили извршиле злосторство врз 26 Македонци и врз Гркот Манолис Кордопулос, кој бил близок пријател на Сандански. Покрај ослободувањето на Мелник, силите на Сандански за краток период го разбиле турскиот гарнизон во село Црвиште, и Сандански завладеал со целата струмска долина од Мелник до Рупелската Клисура.
Долините на реките Струма и Места
По долината на реката Струма борба развиле и четите на Христо Чернопеев, со бројна состојба од 70 души. Кон оваа чета пристапиле и партизанските водови на Георги Занков, Стефан Чавдаров и Михаил Чаков, со вкупно 35 четници. Потоа им се придружила и четата на Таско Стоилков, со што се создало јадро од 150 четници. Со оваа чета командувал Христо Чернопеев, а бројната состојба постојано се зголемувала од селската милиција. Првата воена акција на четата се водела за ослободување на Банско. Потоа, на 27 октомври 1912 година, четата на Чернопеев заедно со четите на војводите Пејо Јаворов и Јонко Вапцаров ја ослободиле и Кавала.
Ослободување на Охрид
Во Охридскиот реон дејствувала четата на окружниот војвода и член на ЦК на ВМРО, Петар Чаулев. Покрај неговата чета во Западна Македонија, односно во Дебрца, во Кичевско, во Малесија и во Демир Хисар, се бореле четите на војводите Дејан Димитров и Стефан Атанасов. Тие, исто така, содејствувале со бројните месни чети на селската милиција. Во содејство, овие сили до 10 октомври ги ослободиле речиси сите наведени места, а на 15 октомври 1912 година, четата на Атанасов во заседа заробила 250 турски војници.
На 14 октомври кај Сливово, месните чети заробиле 300 турски војници, а на 23 октомври Чаулев воспоставил врски со српската војска, од кои дознал за таканаречената спорна зона (види Српско-бугарска спогодба) во Македонија.
Разочарувањето било огромно, бидејќи договорот за поделба на Македонија било тајна меѓу српската и бугарската влада. На 4 и на 5 ноември, предводени од Чаулев, четите на ВМРО, четите на селската милиција и бројни доброволци од месното население извршиле напад врз Прибилци и Брежани и заробиле 600 турски војници. Следниот ден воделе нови борби со војската на Џавит-паша, која била присилена да се повлече. Кај местото Бухово на патот Ресен-Охрид биле заробени 300 војници. На 10 ноември 1912 година, Чаулев влегол во Охрид. Била воспоставена месна самоуправа. Но, по три дена навлегла српската војска и воспоставила српска власт.
Ослободување на Крушево
Настаните во Крушево во Балканските војни даваат најдобра слика за состојбата во цела Македонија. Без оглед на верската и национална припадност, народот, поучен од илинденските настани што сè уште му биле во свежи сеќавања, избрал војводи од својата средина, Ванчо Делев-Џонето и Ванчо Белувчето. По формирањето на месните чети пристигнал и партизанскиот вод на ВМРО со војводата Методи Стојчев. Месните чети во содејство со српската војска учествувале во битките на Обедник, во Облаково, во Снегово и во Битола.
На 24 октомври селската милиција го зазела Крушево и веднаш организирала месна народна власт по принципот на Крушевската Република, во која имало припадници на сите народности што живееле во Крушево. Месната власт обезбедувала храна и друга помош за српската војска. Месната власт во Крушево била составена од постари и познати луѓе, меѓу кои биле Тодор Спасев, Велко Ќурчијата и други претставници избрани од народот. Оваа власт траела 20 дена.
Во меѓувреме пристигнал капетанот Велко со една чета српска војска. Така, во исто време во градот се нашле месни македонски чети и чети на српската војска. Со оглед на тоа дека српската војска била посилна, била воспоставена српска државна власт. На четата на Ванчо Џонето и било наредено да го предаде оружјето и ако сакаат можела да остане во Крушево, а ако не, со редовни документи нејзините борци можеле да заминат за Бугарија. Четата на Ванчо Џонето го предала оружјето, но четите на Ванчо Белувчето и на Ставре Димитровски одбиле да го предадат и пак заминале во планините.
Српската власт организирала потера по овие чети, во кои учествувале и српски чети, кои по Илинденското востание дејствувале во Порече. По неколку дена Белувчето бил убиен, а неговата глава отсечена ја носеле по Крушево за да го заплашат народот. По тие настани се состанала Крушевската револуционерна организација и, меѓу другото, констатирала:
Соработка со бугарската царска армија
Јане Сандански веднаш по дознавањето за Српско-бугарската спогодба на своите соборци им изјавил дека не е можна спогодба меѓу Србите и Бугарите доколку не се работи за поделба на Македонија. Поради тоа, а следејќи ја и мислата на Гоце Делчев дека за Македонија е подобро да остане под турска власт отколку да ја распарчуваат соседите, Сандански бил против Балканските војни доколку тие не се водат за создавање на една балканска федерација. Таквиот став Сандански го искажал со зборовите: Тие што ќе дојдат да нѐ ослободат, всушност ќе не поробат.
Покрај Сандански, односно Серското крило, против Балканските војни биле и македонските социјалисти, Учителската организација и други. Тие ослободувањето на Македонија го гледале во можноста за создавање обласна самоуправа во Македонија во демократизирана Турција и во можноста за создавање независна македонска држава во слободна демократска заедница на балканските народи. Таквата идеја кај наведениве македонски сили била застапувана уште од периодот на Младотурската револуција.
Меѓутоа, непосредно пред Балканските војни, овие сили под влијание на соседните пропаганди во Македонија биле потиснати. Со оглед на тоа што во Српско-бугарската спогодба, Бугарија се откажала од прелиминарниот Санстефански договор и поради тоа што на Македонија двете потписнички ѝ ветувале автономија, сите македонски сили, па и Јане Сандански одлучиле да учествуваат во Балканската војна под бугарска Врховна команда. Сандански ги вклучил своите чети под команда на бугарската 7 Рилска дивизија.
Согледувајќи ја новонастанатата состојба, Серската револуционерна група: Јане Сандански, Александар Бујнов, Тодор Паница, Таската Серски и други, во почетокот на јуни во 1912 година одржале советување во Солун. На советувањето, било решено да земат активно учество во војната и да заминат за Источна Македонија и да ги започнат подготовките. До септември 1912 година веќе биле извршени организациските и логистичките подготовки. Во почетокот на септември, во Мелник било одржано второ советување, на кое се расправало за воените прашања.
Флитвуд Мек
Флитвуд Мек се британско-американска група формирана во 1967 година во Лондон. Единствениот оригинален присутен член во групата е нејзиниот истоимен тапанар, Мик Флитвуд. Покрај тоа што основачот на групата Питер Грин ја именуваше групата комбинирајќи ги презимињата на двајца од неговите поранешни колеги од групата(Флитвуд, Мек Ви) од „John Mayall & the Bluesbreakers“, басистот Џон Мек Ви не свиреше ниту на нивната прва песна ниту на нивните први концерти. Клавијатуристката, Кристин Мек Ви, до денес, се појави на сите освен на два албума, како член или како сесиски музичар. Таа исто така ги направи илустрациите за албумот Килн Хаус.
Двата најуспешни периоди за групата беа за време на британскиот блуз бум во доцните 60-ти години, кога беа предводени од гитаристот Питер Грин, и од 1975 до 1987, со повеќе поп-ориентација, заедно со Кристин Мек Ви, Линдзи Бакингем и Стиви Никс. Групата уживаше поскромен успех во периодот помеѓу 1971 и 1974, со поставата која го вклучуваше Боб Велч, а исто така за време на 90-тите години кога се случија повеќе промени во составот пред враќањето на Никс и Бакингем во 1997, а неодамна, заминувањето на Кристин Мек Ви.
Создавање и рани години (1967–1970)
Флитвуд Мек беа формирани во 1967 во Лондон кога Питер Грин ја напушти британската блуз група Џон Мајал Блузбрејкерс. Грин го замени гитаристот Ерик Клептон во Блузбрејкерите, и беше прифатен со воодушевување за неговата работа на нивниот албум А Хард Роуд. Откако некое време беше во Блузбрејкерс, Грин се запраша дали Мик флитвуд би можел да го замени Ејнсли Данбар. Грин беше во две групи со Флитвуд—„Питер Бис Лунерс" а потоа „Шатган Експрес“ (во која пееше млад вокалист Род Стјуарт). Џон Мајал се согласи и Флитвуд стана член на групата.
Блузбрејкерс сега беа составени од грин,Флитвуд, Џон Мек Ви и Мајал.Мајал му подари на Грин слободно време за снимање, во кое Флитвуд, Мек Ви и Грин снимија пет песни.Петтата песна беше инструментална која грин ја именуваше според ритам-секцијата, „Флитвуд Мек“. Грин контактираше со Флитвуд за да формираат нова група. Двајцата очајнички го сакаа Мек Ви на бас гитара и дури ја именуваа групата „Флитвуд Мек“ со цел да го намамат. Сепак, Мек Ви се одлучи да одбере сигурна работа со Мајал отколку да биде непознат во нова група. Во меѓувреме Питер Грин и Мик Флитвуд се здружија со талентираниот гитарист Џереми Спенсер и басистот Боб Брунинг, којшто би ја напуштил групата под услов Мек Ви да се придружи. Верзијата на групата-Грин, Флитвуд, Спенсер, Брунинг го имаше својот прв настап на 13 август 1967 година на Виндзор Џез енд Блуз Фестивал. По неколку недели од овој настан, Џон Мек Ви се согласи да стане басист на групата.
Првиот албум на Флитвуд Мек, Флитвуд Мек, беше блуз албум со најнеопходен комфор и беше издаден од музичката куќа Блу Хорајзон во февруари 1968. Всушност на албумот немаше други музичари (освен за песната „Лонг Греј Мер“, која што беше снимена кога Боб Брунинг беше во групата). Албумот беше успешен во Обединетото Кралство, достигнувајќи 4-то место иако немаше синглови на него.Групата наскоро издаде два синглови „Блек Меџик Вуман“ (подоцна голем хит за Сантана) и „Нид Јор Лав Соу Бед“.
Кратко по издавањето на својот втор албум Флитвуд Мек го додадоа во нивниот состав гитаристот Дени Кирван, кој тогаш имаше само 18 години. Грин беше фрустриран од тоа што Џереми Спенсер имаше малку желба да придонесе за песните на Грин.Зрел и искусен самоук гитарист,препознатливото вибрато на Кирван и уникатниот стил даде нова димензија на веќе комплетната група. Со Кирван групата до издаде својот прв број еден сингл во Европа, „Албатрос“. Тоа време го издадоа својот втор американски албум Инглиш Роуз, кој содржеше половина од Мр. Водерфул, нови песни од Кирван, и нивниот трет европски албум наречен Пиу Бирд оф Гуд Омен којшто беше збир од синглови и избор од соработката на групата со Еди Бојд.
Кога групата отиде во САД во јануари 1969 година тие снимија многу песни во Чес Рекордс студиото кое набрзо требаше да се затвори,со некои блуз легенди од Чикаго вклучувајќи ги Вили Диксон, Бади Гај и Отис Спен. Сепак, ќе се покаже дека ова се последните целосно-блуз снимки. Заедно со својата промена на стилот групата исто така ги менуваше и музичките куќи. До овој момент тие беа со Блу Хорајзон. Сепак, со Кирван во групата, музичките можности беа преголеми за нив за да останат во само-блуз музичка куќа. Групата потпиша со музичката куќа Имидиет Рекордс и ја издадоа „Мен оф д Ворлд“, уште еден британски и европски хит сингл. За Б-страната Спенсер ги водеше Флитвуд Мек како „Ерл Винс енд д Валијантс“ и ја снимија „Самуанс Гона Гет Дејр Хед Кикд Ин Тунајт“, отелотворувајќи ја порапавата рокенрол страна на групата. Имидиет Рекордс беше во лоша состојба и групата побара нов договор. Иако дури и Битлси сакаа групата да снима со Епл Рекордс (Мик Флитвуд и Џорџ Харисон баџанаци) менаџерот на групата, Клифорд Дејвис се одлучи да снимаат со Ворнер Брос Рекордс (Реприз), музичката куќа со која оттогаш останаа досега.Нивниот прв албум за Реприз, издаден во септември 1969, беше доброоценетиот Ден Плеј Он. Американското издание на овој албум ја содржи песната „О Вел“, обележана доследно со настапи во живо од времето на нејзиното издавање потоа преку 1997 и повторно почнувајќи во 2009. Ден Плеј Он, којшто беше првиот рок албум на групата,содржеше песни само од Кирван и Грин. Во меѓувреме Џереми Спенсер сними соло албум (беше придружуван од остатокот од групата) кој се состоеше од многу рокенрол песни со стил од 50-тите години.
Германскиот автор и режисер Раинер Лангханс во својата автобиографија спомнува дека тој и Уши Обермаер се сретнале со Питер Грин во Минхен, каде што го поканиле во својата „Хај-Фиш-Комуна“. Тие не беа всушност заинтересирани за Питер Грин. Тие само сакаа да стапат во контакт со Мик Тејлор: Лангханс и Обермаер посакаа да организираат „Бавариски Вудсток“. Сакаа Џими Хендрикс и Ролинг Стоунс да бидат главни ѕвезди на нивниот Бавариски фестивал под отворено небо. Ним им беше потребен „Богот Грин“ само за да дојдат во контакт со Ролинг Стоунс преку Мик Тејлор.
Последниот хит на Грин со Флитвуд Мек беше „Грин Маналиши“ (најпрвин снимена во Бостонската Чајанка во февруари 1970, а подоцна снимена од Џудас Прист). Менталната состојба на Грин се влоши и тој сакаше сите пари од групата да ги даде во добротворни цели. Некои од останатите членови на групата не се согласија и следствено на тоа Грин реши да ја напушти групата. Неговиот последен настап со Флитвуд Мек беше на 20 мај 1970 година. За време на тој настап групата го надмина определеното време и напојувањето беше прекинато. Мик Флитвуд продолжи да удира по тапаните.
Транзициона ера (1970–1975)
На Кирван и Спенсер им остана задачата да го пополнат местото на Питер на нивните настапи и снимања. Во септември 1970 година Флитвуд Мек го издадоа Килн Хаус. Песните на Кирван ја променија насоката на групата кон рок од 70-тите. Во меѓувреме придонесите на спенсер се фокусираа на повторно создавање на кантри одѕвонувањето „Сончев Звук“ од доцните 50-ти години. Кристин Перфект,која се откажа од музичкиот бизнис по еден неуспешен соло албум, даде придонес за Килн Хаус, пеејќи придружни вокали,и цртајќи ја насловната корица за албумот. Бидејќи Флитвуд Мек напредуваа и развиваа нов звук, побараа од Перфект да се придружи во групата. Тие исто така издадоа и синглови во тоа време: „Драгонфлај“, „Парпл Денсер“ во Британија и во некои европски земји. Покрај добрите забелешки во печатот, синглот не беше успешен и Б-страната беше реиздадена само уште еднаш, на Реприз Само-на-германски „Најдоброто од“ албумот, правејќи ја една од нивните најнепознати песни.
Кристин Перфект се омажи со басистот Џон Мек Ви и го имаше својот прв настап со групата како Кристин Мек Ви на Бристол Универзитетот во мај 1969 година кога ги напушти Чикен Шек. Таа имаше успех со класиката на Ета Џејмс, „Ајд радер гоу блајнд“,и двапати беше избрана за најдобар женски изведувач на годината во Англија. Кристин Мек Ви за првпат свиреше како официјален член на 6 август 1970 година во Њу Орлеанс. Колумбија Рекордс, кои сега го поседуваа Блу Хорајзон (освен во САД и Канада) издадоа албум од претходно необјавен материјал од оригиналните Флитвуд Мек наречен Оригиналниот Флитвуд Мек. Албумот беше релативно успешен,а групата изгледаше како повторно да се здобива со популарност.
Додека беа на турнеја во февруари, 1971, Џереми Спенсер рече дека ќе оди да „земе списание“, но никогаш не се врати. По неколку дена очајничко барање, групата откри дека Спенсер се придружил на религиска група, Божји Деца. Задолжени за преостанатите настапи од турнејата, тие го убедија Питер Грин да им помогне да ја довршат турнејата. Тој го донесе неговиот пријател, Најџел Вотсон, кој свиреше на конга (25 години подоцна Грин и Вотсон повторно соработуваат и ја оформуваат Питер Грин Сплинтер Груп). Сепак, Грин се врати во Флитвуд Мек привремено, така што групата одлучи да побара нов гитарист. Летото 1971 групата одржа аудиции за гитарист во нивниот голем дом на село „Бенифолд“, кој го купија пред турнејата Килн Хаус. Пријателка на групата по име Џуди Вонг го препорача нејзиниот пријател од средно, Боб Велч,кој тоа време живееше во Париз. Групата се стретна неколкупати со Велч и одлучи да го ангажира, без всушност да свират со него или да слушнат некои од неговите снимки.
Во септември 1971 година, групата го издаде Фјучур Гејмс. Овој албум беше сосема различен од она што претходно групата го направила до тој момент. Имаше многу обожаватели во Америка кои стануваа се позаинтересирани за групата. Во Европа СИ БИ ЕС го издаде првиот пакет на Флитвуд Мек, Најдобрите Хитови, кој претежно се состоеше од песни на Питер Грин, иако имаше една песна од Спенсер и една од Кирван.
Во 1972 година, 6 месеци по издавањето на Фјучур Гејмс, групата го издаде добропримениот албум Бер Трис. Бер Трис ја содржеше „Сентиментал Лејди“ на Велч, која ќе биде уште поголем хит за него кога ќе ја сними повторно за неговиот албум Френч Кис, придружуван од Мик Флитвуд, Кристин Мек Ви и Линдзи Бакингем, за соло албум. Исто така, ја содржеше „Спер ми а литл оф јор лав“, весела мелодија од Кристин Мек Ви која стана главна на настапите на групата во живо во првата половина на 70-тите години. За разлика од работата во студио, групата имаше проблеми со настапите во живо. Дени Кирван стана зависник од алкохол и се оддалечи од Велч и сопружниците Мек Ви. Флитвуд Мек одлучија дека немаат друг избор освен да го отпуштат Кирван, откако ја скрши својата Лес Пол Кастом гитара, одби да излезе една ноќ на сцена, и ја критикуваше групата.
Откако Ворнер Брос. Склучи договор за снимање со вистинските Флитвуд Мек, квартетот го издаде Хироус ар хард ту фајнд во септември, 1974, За првпат во нивната историја, групата имаше само еден гитарист. На турнеите имаа додатен клавијатурист. Првиот беше Боби Хант кој беше во групата Хед Вест заедно со Боб Велч во 1970, а вториот беше Даг Грејвс, кој беше организатор на Хироус ар хард ту фајнд. Ниеден не се задржа долго.
Оваа турнеја се покажа како последна за Боб Велч. Постојаните турнеи го докрајчија. Се почувствува како да го достигнал крајот на креативниот пат со групата. Додека неговото членување во групата не беше комерцијален успех, Боб Велч обезбеди музичка и професионална насока за групата и помогна на групата низ три големи кризи,и ги остави во ситуација во која имаа договор за снимање, директна врска со компанијата за снимање, врски со внатрешните луѓе во индустријата, без притисок од компанијата за снимање и ситуација која помага да се унапреди креативноста. Со ова, многумина веруваат дека Боб Велч ги поставил темелите за иднината на Флитвуд Мек. Понатаму, оваа последна турнеја овозможи албумот Хироус да достигне повисока позиција на американските топ листи одошто претходните албуми на групата.
Мејнстрим успех (1975–1987)
Откако Велч изјави дека ја напушта групата,Флитвуд започна со барање можна замена. Додека Флитвуд го „ловеше“ Ван Нујс, Калифорнија, куќниот организатор за Калифорнијас Саунд Сити Студиос, Кит Олсенму отсвири песна насловена „Фроузен лав“ (од Бакингем Никс, Полидор ПД 5058, септември 1973 г.), која ја измикса за американска група, Бакингем Никс. На Флитвуд му се допадна и се запозна со гитаристот од групата, Линдзи Бакингем,кој по случајност беше во Саунд Сити тој ден да направи некои демо снимки. Флитвуд набргу побара од него да се придружи. Бакингем се согласи,под услов неговата музичка партнерка и девојка, Стефани „Стиви“ Никс, исто така да стане дел од групата; Флитвуд се согласи на ова. Во 1975 година, новиот состав го издаде истоимениот Флитвуд Мек. Албумот се покажа како пробив за групата и стана огромен хит, достигнувајќи ја првата позиција во САД и продавајќи над 5 милиони копии. Меѓу хитовите на овој албум беа „Овер мај хед“ и „Сеј ју лав ми“ на Кристин Мек Ви и „Ријанон“ и „Лендслајд“ на Стиви Никс (всушност стана хит 20 години подоцна на албумот Д Денс).
Но во 1976 година заедно со успехот на групата дојде и крајот на бракот помеѓу Џон и Кристин Мек Ви, како и долгата романтична врска помеѓу Бакингем и Никс. Дури и Флитвуд беше среде развод со својата сопруга Џени. Притисокот кој се вршеше врз Флитвуд Мек за издавање на успешен нареден албум, комбиниран со нивното новопронајдено богатство, доведе до креативни и лични тензии, разгорени со високо конзумирање на дрога и алкохол.
Албумот којшто групата го издаде во 1977 година беше Руморс, во кој го опишаа емоционалното превирање со кое се соочиле во тоа време. Критички, беше добитник на Греми наградата за албум на годината во 1977. Хит сингловите ги вклучуваа „Гоу јор оун веј“, на Бакингем,бројот 1 на Стиви Никс „Дримс“ и „Донт стоп“ и „Ју мејк лавинг фан“ на Кристин Мек Ви.„Секонд хенд њуз“ на Бакингем, „Голд даст вуман“ на Никс и „Д чејн“ (единствената песна напишана од сите 5 членови) исто така, долго време се вртеше на радио станиците. До 2003 година, Руморс се продаде во над 19 милиони копии само во САД (засведочен како дијамантски албум од страна на РИАА) и вкупно 40 милиони копии низ светот, задржувајќи го статусот на еден од најпродаваните албуми на сите времиња.
Бакингем можеше да го убеди Флитвуд да му дозволи експериментирање на следниот албум и да работи на песните дома, па потоа да ги донесе на групата во студиото. Неговата проширена креативна улога за следниот албум беше оценета како влијание за Њу Вејв музиката. Резултат на ова беше ексцентричниот двоен албум со 20 песни, Таск, издаден во 1979 година. Создаде три хит синглови: „Таск“ на Линдзи Бакингем (САД #8), на која гостува УСЦ Тројан Марчинг Бенд; „Тинк абаут ми“ на Кристин Мек Ви (САД #20); 6½ минутното дело „Сара“ на Стиви Никс (САД #7). Последната од овие три беше скратена на 4½ минути како за синглот така и за првото ЦД издание на албумот, но неуредената верзија беше повторно ставена на компилацијата од 1988 година Најголемите Хитови и на реизданието на таск во 2004, како и на издавањето на Најдоброто од Флитвуд Мек во 2002 од Флитвуд Мек. Оригиналниот гитарист Грин исто така зеде дел од сесиите за Таск, но не му е доделено признание за неговот свирење на песната „Браун ајс“ на Кристин Мек Ви.
Таск и денес останува еден од најамбициозните албуми на Флитвуд Мек, иако се продаде само во 4 милиони копии низ светот. Ова во споредба со огромната продажба на Руморс, ја натера музичката куќа да верува дека проектот пропаднал, обвинувајќи го за тоа Бакингем. Сепак, Флитвуд ја обвини радиостаницата РКО за релативниот неуспех на албумот, бидејќи го пуштале албумот во целина пред неговото издавање, со тоа овозможувајќе масовно снимање од дома. Во продолжение на ова, Таск беше двоен албум, со висока цена од 15.98 долари.
Групата започна голема 18 месечна турнеја за промоција на Таск. Тие патуваа ширум светот вклучувајќи ги САД, Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, Франција, Белгија, Германија, Холандија и Обединетото Кралство. Во Германија настапија со реге-суперѕвездата Боб Марли. На оваа светска турнеја групата ја сними музиката за албумот Флитвуд Мек Лајв, кој излезе на крајот од 80-тите години.
Следниот албум од 1982 година, Мираж, кој следуваше по соло албумот на Стиви Никс (Бела Дона) и на Бакингем (Ло енд Ордер), беше враќање кон поконвенционалното. Бакингем беше критикуван од критичарите, од членовите на групата и од менаџерите во музичкиот бизнис поради помалиот комерцијален успех од Таск. Снимен во еден дворец во Франција, Мираж беше обид да се врати огромниот успех на Руморс. Неговите хитови ги вклучуваа „Холд Ми“ и „Лав ин Стор“ на Стиви Никс (и двете песни напишани со помош на Роберт Патон и Џим Рекор,соодветно), „Џипси“ на Стиви Никс, и „О, Дајен“ на Линдзи Бакингем, кои стигнаа до Топ 10 листата во Британија.Успех постигна и уште еден мал хит на Бакингем, „Ајс оф д Ворлд“.
Наспроти Турнејата Таск, групата се впушти само во кратка турнеја во 18 американски градови, од кои настапот во Лос Анџелес беше снимен и издаден во видео верзија. Исто така, го предводеа првиот Американски Фестивал, за кој им беа исплатени 500.000 долари (1.126.946 фунти во денешни услови). Мираж беше оценет како двојно платинест во САД. По Мираж, групата направи пауза, која им овозможи на членовите да започнат соло кариери. Стиви Никс издаде уште два соло албуми ( Д Вајлд Харт во 1983 година и Рок а Литл во 1985 година), Линдзи Бакингем го издаде Гоу Инсејн во 1984 година, истата година кога Кристин МекВи направи истоимен албум (давајќи го Топ 10 хитот „Гат а Холд Он Ми“ и Топ 40 хитот „Лав Вил Шоу Ас Хау“). Сите постигнаа успех, но Никс стана најпопуларна. Сепак, за време на овој период, Мик Флитвуд банкротираше, Никс беше примена на клиниката Бети Форд поради проблеми со зависност, а Џон МекВи имаше удар поврзан со зависностите – сево ова предизвикано од прекумерниот животен стил здобиен преку светскиот успех. Се зборуваше дека Флитвуд Мек конечно се разделиле, сепак, Бакингем коментираше дека не сака Мираж да биде нивен последен труд.
Скршен Ланец (1987–1997)
По заминувањето на Бакингем, Флитвуд Мек додаде двајца нови гитаристи во групата, Били Барнет и Рик Вито. Барнет главно беше додаден заради неговите вокални способности и пишувањето песни, а Вито поради неговите вештини на водечка гитара.
Барнет е син на Дорси Барнет и внук на Џони Барнет, двајцата од Рокенрол Триото. Тој веќе имаше работено со Мик Флитвуд во Зу, со Кристин МекВи како дел од нејзиниот соло бенд, работеше на неколку сесии со Стиви Никс и дури свиреше со Линдзи Бакингем на Сатрдеј Најт Лајв. Понатаму, Флитвуд и кристин Мек Ви свиреа на неговиот албум од 1985 година, Трај Ми.Вито, обожавател на Питер Грин, свирел со повеќе артисти од Бони Рајт до Џони Мајал и дури работел со Џон МекВи на два албуми на Мајал.