cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Золтан Штибер
Астон Вила
Кон крајот на мај 2007 година, Штибер ја предводеше Астон Вила на успех во HKFC Philips Lighting International Soccer Sevens, постигнувајќи спектакуларен победник против Градската академија Хонгконг за да резервира место во нокаутираните фази. Тој потоа го предводеше клубот Мидлендс да победи против Урава Црвениот Дијамант, ПСВ и, конечно, Централ Коуст Маринерс, за да го обезбеди трофејот, во натпревар кој донел значаен успех на Астон Вила во минатото. Неговите напори во натпреварот, исто така, беа наградени со трофејот за играч на турнирот - наследник на последните години - Габриел Агбонхохер. По овој успех, тој беше награден со тригодишен договор во Астон Вила - најдолго даден на било кој од седумте договорни соработници - на тој начин покажувајќи го ветувањето и потенцијалот прикажан во младиот Унгарец.
Во јули 2007 година, Штибер доби прва шанса за прва тимска акција, кога беше повикан на високиот состав за турнеја низ САД и Канада. Тој го направи своето деби против Торонто и импресионираше против големиот фудбалски тим на Лигата на фудбалот, Унгарија, исто така, се појави во уште еден пред-сезонски натпревар против Волсал , во кој тој помогна во првиот гол на натпреварот. И покрај тоа што не направил конкурентен напредок на постариот тим, тој направил позитивен впечаток за Астон Вила Резерви кои го постигнале тоа, постигнувајќи против Фулам и Портсмут и со шесте асистенции во првите 6 натпревари. Ова го навело младиот играч од средниот ред да му биде доделен на првиот БиБиСи радио Вест Мидлендс, млад играч на месецот, на 20 септември 2007 година.
Како и претходната сезона, Штибер повторно беше вклучен во првиот тим пред почетокот на новата кампања. Во почетокот на јули 2008 година, тој беше повикан на 21-член на тимот за турнеја на Швајцарија, но само играше 20 минути - сите во победата со 6-0 над ФК Вил 1900. Потоа следеа понатамошни настапи против Линколн Сити, Волсал и Рединг, од кои повеќето беа играни во немоќна лева назад улога. Тој никогаш не видел натпреварувачки натпревари од првиот тим во Вила Парк, па клубот му дозволил да учествува на судења во други клубови.
Опсада на Ерусалим (1948)
Опсадата на Ерусалим била серија од терористички напади кои започнале на 1 декември 1947 година и траеле сè до 10 јуни 1948 година. Опсадата била наместена од страна на локалните палестински арапи по одлуката на ООН за разделување на Палестина на евреиски и арапски дел.
Список на државни водачи во 75 година
Ова е список на државни водачи во 5 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Петар Васков
Петар Васков — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во Велес. Брат е на Панче Васков. Член на тајниот училиштен револуционерен кружок во Солунската машка гимназија (1894-95). Во 1896 година завршува физика и математика во висока школа во Софија. Учителствува во Лом, Видин и Силистра, а од 1898 до 1900 година во Одринската егзархиска машка гимназија. Во Едрене станува член на окружниот револуционерен комитет на ВМОРО. Бил отпуштен од гимназијата поради револуционерна дејност, станува учител во Сливен. Во 1902 година се вработил во Школата за резервни офицери во Софија.
За време на Илинденското востание во 1903 година е војвода во Демирхисарско и е ранет за време на борба. Во февруари - април 1904 година, заедно со Марко Секулички и Христо Настев, го раководел Ќустендилскиот пограничен пункт на ВМОРО. Одржувал контакти со задграничните претставници Христо Матов, д-р Христо Татарчев. Го помагал преминувањето на четите на Апостол, Лука Иванов, Христо Чернопеев и други. Од 1904 до 1907 година повторно е учител во Одринската гимназија и во овој период бил претседател на Одринскиот окружен револуционерен комитет. Загинува заедно со Лазар Маџаров, Ѓорѓи Гешанов, Чанко Карабраканов и Јанаки Милков во борба со Турците во кај тракиското село Лаџаќој, Дедеагачко (денес Грција).
Новак и Радивој го продаваат Груица
Новак и Радивој го продаваат Груица (српски: Новак и Радивоје продају Грујицу) е српска епска (ајдучка) песна.
Содржина
Старина Новак и дели Радивој пијат вино на планината Романија, а ги служи малиот Груица, синот на Старина Новак. Кога им снемува вино, тутун и пари, тие го носат убавиот Груица во Сараево каде една девојка-Турчинка дава за него за два товари богатство, но, него го купува вдовицата на Џафер-бег, која за него дава три товари богатство и три коњи. Таа му посветува голема грижа и го облекува во раскошна облека. Кога Груица изразува желба да оди на лов, Џафер-беговица му дава 30 придружници, заедно со слугата Хусеин, како и многу дукати. Во планината, Груица им го открил својот идентитет и почнал да бега, а Хусеин тргнал по него. Тогаш, Груица се вратил назад и го убил Хусеин, а потоа се вратил кај својто татко.
Осврт кон песната
Старина Новак, навистина постоел, само што во овој лик се претставени две историски личности: јунакот од XV век, Новак Дебелиќ и Баба Новак, заповедник на ајдучките чети од крајот на XVI век. Од друга страна, неговиот брат или побартим, дели Радивој не е познат во историјата. Исто така, не е сигурно дали постоел малиот Груица, синот на Старина Новак, иако постојат мислења дека тој би можел да биде вистинска историска личност (ајдучки арамбаша). Другите ликови во песната, како Џафер-бег и неговата сопруга, се измислени.
Словенечка музика
Во главите на многу странци, словенечката народна музика значи облик на полка која е позната и денес, особено меѓу иселениците и нивните потомци. Сепак, постојат многу стилови на словенечка народна музика надвор од полка и валцер. Коло, лендер, штајериш, мафрине и шалтин се неколку од традиционалните музички стилови и танци.
Праисторија
Историјата на современата словенечка музика може да се проследи назад во 5 век, кога христијанството се проширило во Карантанија. Биле воведени литургиски химни (kyrie Eleison) и станале првите обични песни (Cantus planus) што направиле врска со јазикот на народот.
Средновековна
За време на средниот век, секуларната музика била исто толку популарна како и црковната музика, вклучувајќи ги и чергарските пејачи (минесингери) на љубовни песни. Јуриј Слаткоња, крањски диригент и композитор од Ново Место, станал директор на Виенскиот машки хор во 1498 година. До времето на протестантската реформација во 16 век, музиката била користена за прозелитирање во Крањска. Првиот словенечки химнал, Ени Псалми, бил објавен во 1567 година. Овој период го видел подемот на ренесансните музичари како Јакоб Галус. Италија имала важно музичко влијание на периодот, особено во светата музика, како таа на Антонјо Тарсија од Копер, во ораториумот и операта. Делото Комедија било изведено во Љубљана во 1660 година, а опера во 1700 година во семејниот дворец на Ауерспергови.
Просветителство
Во 1701 година, Јохан Бертолд фон Хофер (1667–1718), благородник и аматерски композитор од Љубљана, ја основал Љубљанската филхармониска академија (латински: Academia Philharmonicorum Labacensis) врз основа на италијански модели. и љубљанскиот огранок на Академијата Аркадија бил основан неколку години подоцна во 1709 година. Освен Хофер, по своите ораториуми бил забележан и катедралниот провост Михаел Омерца. Првата голема словенечка опера била изведена во 1732 година, „Тимур“ од опатот Џузепе Клементе де Бономи, маестро ди Капела, во палатата на крањскиот вицерегент, војводата Франческо Антонио Сигифрид Дела Торе е Валасина.
Почнувајќи од 1768 година, германските театарски друштва пристигнале и станале многу познати. Создавањето на Филхармониското друштво (германски: Philharmonische Gesellschaft) во 1794 година било важно бидејќи било еден од првите такви оркестри во Средна Европа.
19ти век
Во 19 век е забележан растот на карактеристичниот звук на словенечката класична музика заснован на романтизмот, додека германското малцинство продолжило да се залага за посилен германски идентитет. Љубљанската опера (1892) ја делеле словенечките и германските оперски друштва.
Композитори на словенечките лид и уметнички песни биле Емил Адамич (1877–1936), Фран Гербич (1840–1917), Алојз Гержинич (1915–2008), Бенјамин Ипавец (1829–1908), Даворин Јенко (1835–1914), Антон Лајовиц (1878–1960), Камило Машек (1831–1859), Јосип Павчич (1870–1949), Зорко Преловец (1887–1939) и Луцијан Марија Шкерјанц (1900–1973).
20-ти век
На почетокот на 20 век, импресионизмот се ширел низ Словенија, од кој набрзо се појавиле композиторите Мариј Когој и Славко Остерц.
Современа
Меѓу композиторите на современа класична музика се Урош Ројко, Томаж Свете, Брина Јеж-Брезавшчек и Алдо Кумар. Кумаровата Соната со игра 12 (Sonata z igro 12), збир на варијации на растечка хроматска скала, е особено забележлива.
Опера
Љубљанската опера служи како национална оперска и балетска куќа. Мецосопранот Марјана Липовшек е родена во Љубљана.
Филмска музика
Композитор на филмски партитури за 170 филмови бил Бојан Адамич (1912–1995).
Инструментална
Вообичаената словенечка народна музика се изведува на штаерската хармоника (најстариот вид хармоника), виолина, кларинет, цитри, флејта и дувачки оркестри од алпски вид. Во источна Словенија, виолините и цимбалонските бендови се нарекуваат велики гусларии (словенечки: velike goslarije). Традиционалната словенечка музика вклучува различни видови музички инструменти како што се:
Преродбениците на фолк музиката ги вклучува Волк Волк, Курја Кожа, Марко Банда, Катице, Богдана Херман, Љоба Јенче, Вруја, Тринајсто праше, Шавринске пупе ен рагацоне, Музиканте Истријани и Толовај Матај.
Еден од најдобрите словенечки дијатонски хармоникаши е Нејц Пачник кој двапати го освоил светското првенство во хармоника, во 2009 и 2015 година.
Словенечка поп-фолк музика
Од 1952 година наваму, бендот на Славко Авсеник почнал да се појавува на телевизиски преноси, филмови и концерти низ цела Западна Германија, измислувајќи го изворниот „горењски“ (оберкрајнер) звук кој станал основно средство на народносното музичко изразување не само во Словенија, туку и во Германија, Австрија, Швајцарија и во Бенелукс, создавајќи стотици алпски оркестри во тие постапки. Бендот створил речиси 1000 изворни композиции, составен дел од наследството на полка во словенечки стил. Најпопуларната инструментална композиција на Авсеник е полка насловена „Na Golici“ (на словенечки), или „Trompetenecho“ (на германски) и „Трубји ехоа“ (на македонски). Горењската (оберкрајнер) музика, која Ансамблот „Авсеник“ ја однародил, секогаш е силен кандидат за награди за поп-фолк музика во Словенија и Австрија. Славко и неговиот брат, Вилко, обично се заслужни како пионери на словенечката народна музика, откако го зацврстиле нејзиниот стил во 1950-тите.
Многу музичари ги следеле чекорите на Авсеник, а еден од најпознатите е Лојзе Слак.
Фестивал на словенечка песна
Слично висока положба во словенечката култура, како што имал Музичкиот фестивал во Санремо во италијанската култура, им се припишувал на крајбрежните Мелодии на морето и Сонцето (на словенечки: ) и Фестивал на словенечка песна (на словенечки: ), посветена на засебен жанр на народната словенечка музика.
Современа музика
Меѓу поп, рок, индустриски и инди музичари, најпопуларни во Словенија се Лајбах, индустриска музичка група од раните 1980-ти, и неодамна словенечкиот поп а капела бенд Perpetuum Jazzile.
Парламентарни избори во Турција (2011)
Парламентарните избори во Турција се одржиле на 12 јуни 2011 година. За 550 пратенички места се бореле 7.600 кандидати. Право на глас во Турција имале 50 милиони од вкупно 72 милиони жители.
Словенечка музика
Поп, рок, метал и инди музика
Со повеќе од 15 милиони прегледи за службеното видео за изведбата на а капелата „Африка“ од неговото објавување на YouTube во мај 2009 година до септември 2013 година, што им донело пофалба од сотекстописецот на песната, Дејвид Паич, Perpetuum Jazzile е групата од Словенија која е меѓународно најслушана на интернет. Други популарни бендови, повеќето непознати надвор од земјата, ги вклучуваат Табу, ManuElla, Друштво Мртвих Песников (поп-рок), Сидарта, Rok 'n' Band, Поп Дизајн, Фреди Милер, Терафолк, Leaf Fat (скримо), Амаја, Шанк рок, Big Foot Mama, Јогурт, Дан Д, Заблујена генерација, Каталена, Devil Doll (експериментален рок), Negligence, Chateau, Чуки, Заклонишче Препева, Psycho-Path, Декадент ((блек метал), и Булдожер). Деткор бендот Within Destruction издал двократни албуми и учествувал во неколку европски турнеи; бендот е со седиште во Јесенице.
Парламентарни избори во Турција (2011)
Предвидување
Исламската конзервативна партија на премиерот Реџеп Таип Ердоган се очекувало да победи третпат по ред на парламентарните избори во Турција кои се одржиле на 12 јуни 2011. Според турските аналитичари, партијата претставува економска и политичка стабилност за Турција, нешто кое според нив, опозицијата тешко можела да го направи. Според анкетите, Партијата на Правдата и Развојот, која од 2002 година е на власт во Турција повторно ќе издвои победа. Според сите анкети, на изборите, партијата на премиерот Реџеп Таип Ердоган би добила од 46 до 48 % од гласовите, речиси исто како и пред четири години. За Социјалдемократската Партија, која има секуларистичка програма, се сметало дека ќе добие 30% од гласовите.
Словенечка музика
Пејачи-текстописци
Словенечките кантавтори, по Втората светска војна, се: Фране Милчински (1914–1988), Томаж Пенгов чиј албум од 1973 година „Odpotovanja“ се смета за прв кантавторски албум во поранешна Југославија, Томаж Домицељ, Марко Брецељ, Андреј Шифрер, Ева Сршен, Неца Фалк и Јани Ковачич. По 1990 година, Ади Смолар, Изток Млакар, Вита Маврич, Владо Креслин, Зоран Предин, Петер Ловшин и Мањифико се познати и во Словенија.
Парламентарни избори во Турција (2011)
Предвидување
Околу 30 кандидати се независни, но, тие се поддржани од главната партија на Курдите, Партија за мир и демократија, која исто така се очекувало да биде дел од Парламентот. Во текот на кампањата Ердоган ветил дека до 2023 ќе отвори нов канал, паралелен со тој на Босфор. Тој исто така високо ги истакнал економските достигнувања на Турција, која во 2010 година имала економски раст од 8.9%.
Изборна кампања
Во изборната кампања учествувале 15 партии, но поголем број од нив не добиле поддршка за изборен цензус од 10 % од гласовите. Прокурдската Партија на мирот и демократијата (БДП), преку независни пратеници се обидела да влезе во Парламентот.
Словенечка музика
Светска музика
Бендот Бегнаград на Братко Бибич од 1970-тите се смета за едно од директните влијанија на современата светска музика. Уникатниот стил на хармоника на Бибич, често соло, без придружба, го направило и соло ѕвезда.
Панк рок
Словенија била средиште на панк рок во титоистичка Југославија. Најпознати претставници на овој жанр биле Панкрти, Ниет, Лублански Пси, Кузле, Чао Пичке, Вија Офензива, Тожибабе и Отроци Социјализма.
Парламентарни избори во Турција (2011)
Изборна кампања
Во исто време, Министерството за внатрешни работи и Дирекцијата на полицијата во Турција испратиле предупредување до општините и силите за безбедност во црноморските окрузи за опасноста од терористички напади од Курдската работничка партија (ПКК) пред парламентарните избори.
Словенечка музика
Техно и техно хаус
Словенија има произведено и двајца реномирани диџеи: Урош Умек и Валентино Канзјани. Специјализирани за избезумен бренд на забавно техно и техно хаус, двоката ја основала дискографската куќа Recycled Loops, имале многу изданија на други дискографски куќи меѓу кои: Novamute, Primate, Intec и Bassethound Records.
Нова словенечка уметност
Neue Slowenische Kunst (германска фраза што значи „Нова словенечка уметност“), или само НСК, е контроверзен политички уметнички колектив кој бил најавен во Словенија во 1984 година, кога Словенија била дел од Југославија. Името на НСК, бидејќи е германско, е компатибилно со една тема во делата на НСК: сложениот однос што Словенците го имале со Германците. Името на музичкото крило на НСК, Лајбах, е исто така германско име на словенечката престолнина Љубљана, што создава контроверзии преку повикување на сеќавањата на германската окупација на Словенија за време на Втората светска војна.
Парламентарни избори во Турција (2011)
Анализа
Иако АКП го зголемила процентот на своите гласови за скоро 4 % од изборите во 2007 година, поради парламентарната аритметика АКП изгубила 15 места, поради што не го достигнала „супер мнозинството“ од 330 пратеници, кое ќе й овозможело на партијата да изгласа уставни измени и да ги прати на референдум за конечна одлука.
Словенечка музика
Одлики
Уметноста на НСК често се потпира на симболи извлечени од тоталитарни или крајни националистички движења, често присвојувајќи го тоталитарниот кич во визуелен стил кој потсетува на Дада. Уметниците на НСК често ги ставаат симболите од различни (и често некомпатибилни) политички идеологии. На пример, плакат дизајниран од НСК од 1987 година предизвикал скандал со победата на конкурсот за прославата на Денот на југословенската младина. Плакатот присвоил слика од нацистичкиот уметник Ричард Клајн, заменувајќи го знамето на нацистичка Германија со југословенско знаме и германскиот орел со гулаб.
Парламентарни избори во Турција (2011)
Анализа
Подобрувајќи ја својата позиција, Републиканската народна партија (ЦХП) завршила на второто место со 26 % од гласовите или 135 места, или 23 места повеќе од минатиот пат. Партијата на националистичка акција (МХП) освоила 13 % од гласовите, односно 54 места, што е намалување за 17 места, навидум без да претрпи штета од секс-скандалите кои довеле до оставка на десет високи партиски членови. Друг голем победник бил прокурдската Партија на мирот и демократијата (БДП), која освоила дополнителни десет места во парламентот.
Словенечка музика
Одлики
НСК биле тема на документарен филм од 1996 година, напишан и режиран од Мајкл Бенсон, насловен Предвидувања на огнот (Prerokbe Ognja на словенечки или Predictions of Fire на англиски. Меѓу интервјуираните во филмот е и словенечкиот интелектуалец Славој Жижек.
Држава на НСК
Од 1991 година, НСК тврди дека е држава, тврдење слично на она на микродржавите. Тие издавале пасоши, претставувале емисии за нивната работа во маската на амбасада или дури и како територија на нивната наводна држава и одржувале конзулати во неколку градови, вклучително и Умаг, Хрватска. НСК издавале и поштенски марки. Лајбах, во 2006 година, ја снимила (некои може да кажат „ремикс“) државната химна на НСК на долгометражното издание „Волк“. „Химната“ ја усвојувала својата мелодија од друга песна на Лајбах, „The Great Seal“. Верзијата на Лајбах на химната на НСК вклучува сметач глас кој рецитира извадок од познатиот говор на Винстон Черчил „Ќе се бориме со нив на плажите/Никогаш нема да се предадеме“. Гласот на сметачот е јасно препознатлив како синтисајзерот за глас Macintalk, вграден во класичниот Mac OS и го користи претходно поставениот глас Ралф.
Пасошите на НСК се уметнички проект и како такви не важат за патување. Сепак, многу очајни луѓе паднале на измама во која им издаваат пасош на НСК. Повеќето од овие измами потекнуваат од Нигерија и Египет.
Лајбах
Лајбах (изворно: Laibach) е словенечка авангардна музичка група силно поврзана со нацизмот, боречките и неокласичните музички стилови. Лајбах е создадена на 1 јуни 1980 година во Трбовље, Словенија (тогаш Југославија). Laibach го претставува музичкото крило на уметничкиот колектив Нова словенечка уметност (NSK), чиј основачки член бил во 1984 година. Името „Лајбах“ е германското име за главниот град на Словенија, Љубљана.
NGC 6513
NGC 6513 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6513 се споменува и како UGC 11078, MCG 4-42-18, CGCG 141-38.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6513 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6513 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 59 м 34,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 53' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 6513 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61235. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2094. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1089.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Стара Сајта
Успение на Пресвета Богородица (Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква кај селото Сајта, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1730 г. според зачуваниот мермерен натпис. Се наоѓа на местото на старото село Сајта на Орсова Планина. Ограбена е за реме на германската окупација во Втората светска војна. Во 1947 - 1949 г. селото е уништено во борбите на Граѓанската војна и преместено на рамниот простор на север. Црквата е обновена. Во Серскиот црковен музеј се чуваат две икони од храмот.
Историја на Ерусалим
Местоположбата на градот, според Библијата Господ го осветил уште во старо време, место од каде произлегла верата на Авраам (Бит. 22гл.; 2Лет. 3:1). Тој бил во пределите на Вениаминовото и Јудeиското племе, малку понавнатре од границата на првото, но од него подоцна произлегло Јудеиското племе, и затоа се смета како Јудеиски град (И.Н. 15:8, 18:16,28; Суд. 1:1-8).
Историја на градот пред новата ера
Најстарото име на градот е Салим - Бит. 14:18, Пс. 76:2; подоцна бил наречен Евус, бидејќи станал град на Евусците - Суд. 19:10,11. Неговата местоположба била таква што долго време израелците не можеле да го заземат, сè додека најпосле тврдината не била завладеана од цар Давид, и тогаш не биде наречен Давидов град. Во време на владеењето на Давид и неговиот наследник Соломон, градот станал религиозно и политичко седиште на царството. Израелците го разшириле градот. Најголемата му слава, е во тоа што во неговиот храм се вселил и открил себеси Единствениот, живиот и вистинскиот Бог.
По разделувањето на царството, тој останал престолнина на Јудејското царство, неколкупати го преземале и пленувале, за да на крај го заземат вавилонците. По седумдесет години, евреите повторно го зазеле и го соградиле ( 536 година п.н.е.). Околу 332 година п.н.е. градот бил отстапен на Александар Македонски, а наскоро по неговата смрт, Птоломеј Египетски го презел со пристап во една сабота, кога евреитене сакале да се борат. Во 170 година п.н.е. Ерусалим паднал под власта на Антиох Епифан, кој успеал да ги сруши неговите ѕидови. Во времето пак на Макавеите (163 година п.н.е.), евреите повторно придобиле определена независност, а еден век подоцна градот паднал во рацете на Римјаните.
Историја на градот по новата ера
Ирод Велики вложил многу пари, за да го украси и обнови градот. Во градот и храмот, дошол и Месијата, Исус Христос. Со неговото распнување на крст, евреискиот народ започнал да слабее и храмот бил преземан од страна на Тит (70 година).
Од сите објекти кои постоеле до тогаш, само три куполи успеале да се зачуваат во целост. Кога евреите започнале повторно да се враќаат во градот, император Адријан во 135 година повторно ги протерал, при што им забранил повторно да се враќаат. Тој го променил името на градот во Елија Капитолина, и се трудил колку е можно повеќе да го исцрпи христијанството и јудаизмот од градот. Во времето на Константин I, името на градот повторно се вратило на Ерусалим. Елена, мајката на Константин, направила две цркви во Витлеем и на во 326 година а Јулиан, кој го наследил престолот на својот вујко Константин I, се обидувал повторно да го изгради храмот. Покасната историја на Ерусалим може да се раскаже накратко со неколку реченици. Во 613 година градот го презел Хосров Персискиот цар, кој убил 90,000 од неговото население, а со тоа скоро и го разрушил градот. Во 627 година, Ираклиј го победил Хосров, и Ерусалим паднал во рацете на Византија. Во 637 година градот на христијаните бил преземен од страна на Халиф Омар, и со него владееле сè до 868 година, кога од нив градот го презел Ахмед, Турскиот господар на Египет. Во продолжение на 220 години, Ерусалим имал неколку господари, Турски и Сарацински, а во 1099 година бил преземан од страна на крстоносците под контрола на Годфреј Буиона, кој потоа станал крал. По неговата смрт царството го презел неговиот брат Балдуин, кој умрел во 1118 година. Во 1187, Саладин го презел градот со помош на предавникот Рамон. Во 1242 година, Салих Исмаил, емират на Дамаск, повторно ги вратил Латинските кнезови, но тие повторно го испуштиле во 1291 година во рацете на Египетските султани, кои владееле сè до 1382 година. Турскиот султан Селим ги зазел Египет и Сирија, заедно со Ерусалим, во 1517 година. Во 1832-4, со градот господарувал Ибрахим Паша Египетски.
Историја на градот во модерно време
Муслиманското населиле во градот главно останало до 1948 година, година во која е создадена и израелската држава. До 1966 година градот бил поделен меѓу Израел и Јордан, кога Израел целосно го презел.
Поврзано
Стар град ( Ерусалим )
Ерусалим
Имунитет
Имунитетот е способност на организмот да дава отпор на болести со идентификација и уништување на туѓи супстанци или организми. Иако сите животни имаат некои имуни можности, малку се знае за имунитетот кај нецицачите. Цицачите се заштитени со различни заштитни механизми, од кои некои се неспецифични (на пример, кожата), а другите се високоспецифични (на пример, одговорот на антителата).
Имун одговор
Главните делови на имуниот систем се коскената срж, тимусот, лимфниот систем, тонзилите и слезината. Лимфните јазли, крајниците (тонзилите) и слезината дејствуваат како стапици и ги уништуваат антигените од лимфата, воздухот и крвта, соодветно. Антигените се молекули на кои телото реагира со производство на антитела, високоспецифични белковини познати и како имуноглобулини. Во антигени спаѓаат бактериите и нивните токсини, вирусите, злоќудните клетки, туѓите ткива и слично. Нивното уништување се доостварува со белите крвни клетки (лимфоцитите, гранулоцитите и моноцитите спомнати погоре), кои се произведуваат и постојано се заменуваат од страна на клетките во коскената срцевина. Двата типа на лимфоцити се наречени В- лимфоцити (В-клетки) и Т-кимфоцити (Т-клетки). В-клетките се одговорни за производството на антитела во т.н. "хуморален имунитет".
Моноклоналните антитела се користат за дијагноза на злоќудните тумори, за следење на болеста после терапијата, но се користат и во третман на некои злоќудни болести. Во терапијата се употребуваат самостојно, или се врзани за токсини, радиоизотопи или цитостатици, со цел да се зголеми нивната антитуморска активност. Предноста на терапијата со моноклонални антитела е во нивното селективно дејствување на туморското ткиво и минималната токсичност. Проблеми кои сè уште ја ограничуваат нивната поширока примена се:
Голем проблем е НАМА – фемомонот (human anti-mouse antibodies), односно создавање на антитела против имунизираните глувчешки клетки, од кои се добиваат моноклоналните антитела. Тие антитела ги онеспособуваат инектираните моноклонални антитела. Продукцијата на НАМА е ублажена со произведување на рекомбинирани моноклонални антитела, кои имаат хумани антитела и глувчешки антитела во имуноглобулинот.
Во клиничка употреба, засега најефикасно дејство има Rituximab, моноклонално антитело кое се користи во третманот на не-Хочкин лимфомите од Б-типот. Тој се врзува за антигенот CD20 на мембраната на незрелите или зрелите Б-клетки, како и за клеките на лимфомот.
CD (cluster of differentiation) претставуваат „обележувачи“ т.е. антигенски молекули кои се наоѓаат на површината на лимфоцитите. Rituximab ја активира апоптозата (програмираната смрт на клетките), го спречува размножувањето на злоќудните клетки, и ја згомелува осетливоста на туморските клетки кон цитостатиците.
Кај пациентите со не-Хочкин лимфом, терапијата со Mabthera дава тераписки одговор кај 50% од пациентие, кои биле претходно лекувани со интензивна терапија и кои не дале одговор на истата. При лекување на релапс на болеста, исто така, се постигнува тераписки одговор кај 44 % од пациетите. Терапијата со Mabthera може да се користи истовремено со цитостатската терапија, при што терапискиот одговор е дури 95%.
Несаканите ефекти од терапијата со моноклоналните антитела се: покачена телесна температура, треска, гадење, општа слабост и малаксаност. Овие несакани ефекти се јавуваат на почетокот на терапијата и постепено исчезнуваат.
Моноклоналните антитела може да се врзат со токсини од растително потекло (рицин и други), со бактериски токсини (токсини од corinebacterium diphteriae, pseudomonas aeruginosa), со цитостатици (doxorubicin) или со радиактивни изотопи (радиоактивен јод Ј-131 и радиоактивен итриум Y-90).
Целта на врзувањето на моноклоналното антитело со радиактивен изотоп е да комплексот антитело-изотоп, вRзувајќи се за антиген позитивната туморска клеткa, ги озрачи и соседните антиген - негативни клетки. Засега, изотоп кој најмногу ветува е итриум-90 поради неговите поволни физикални својства. Тој е бета емитер со просечна продорност на зраците од 6 mm.
Имунитетот и животните навики
Постојат бројни истражувања дека начинот на живот (исхраната, физичката активност итн.) имаат големо влијание врз имунитетот. Во тој поглед, вообичаените препораки вклучуваат:
Гералт од Ривија
Гералт од Ривија (Geralt z Rivii) — измислен лик и протагонист на серијата раскази и романи „Вештерот“ од полскиот писател Анджеј Сапковски. Гералт, еден од ретките преостанати вештери на Континентот, е патувачки наемен убиец на чудовишта, мутиран и обучен уште од рана возраст да убива смртоносни ѕверови.
Измислена биографија
Гералт е вештер. Кратко откако е роден, гералтовата мајка, Висена го дала на обука за евентуално да стане вештер во Кер Морен — упориштето на вештерите. Гралт преживеал мутации за време на Тревните судења, благодарение на што се здобил со разни вештерски обележја: висок отпор на повреди, отрови и болести, забавено стареење, но исто така и неплодност. Тој се опирал на "промените" дадени од Тревните судења најмногу од повеќето, што ги охрабрло неговите создавачи да изведат поопасни експериментални процедури на него, правејќи го да ги загуби целата телесна пигментација. Поради неговата бледа кожа и бела коса, тој исто така на Старешинскиот говор е познат како „Гвинблејд“ (близок велшки превод „Блејд Гвин“), Белиот волк. Од напорната обука за вештери, тој станал мајстор за мечување и научил како да ги користи Знаците, едноставни магии кои вештерите ги користат.
И покрај неговото име, Гералт не потекнува од Ривија (иако научил како да имитира ривиски нагласок и подоцна е витезуван за услугите кон кралицата на Ривија): младите вештери биле охрабрувани да направат свои презимиња од страна на господарот Весимир, за да ги направат своите имиња да звучат поверодостојно. Тој еднаш тврдел дека неговиот прв избор бил Гералт Роже Ери ду От-Белегард, но ова го отфрлил Весимир како глупаво и претенциозно.
По завршувањето на вештерската обука, тој го добил неговиот Волчји медалјон (симбол на Кер Морен) и се впуштил кон светот на неговиот коњ наречен Płotka (буквално, „Црвеноперка“ со диминутивна наставка, поточно „Црвеноперче“ на македонски јазик; тој го дал истото име на секој коњ што го поседувал) да стане убиец на чудовишта за наем.
И покрај тоа што Гералт не верувал во судбина, тој не знаејќи го побарал нероденото дете на принцезата Павета и нејзиниот сопруг Дуни како награда за неговите услуги повикувајќи се на „Изненадниот закон“. Детето испаднало девојче, Сирила, попозната како Сири; од тогаш двајцата се поврзани еден со друг. На почетокот, Гералт не ја зел затоа што жените не можат да станат вештери. Сепак, судбината ги натерала Гералт и Сири да ги вкрстат своите патеки трипати, со тоа што барајќи ја по вторпат кога се повикува на Изненадниот закон на еден патувачки трговец што го спасува од чудовишта за време на случајна средба; и по смртта на нејзината баба, кралицата Каланте од Цинтра, Гералт на крај ја зема девојката во своја грижа, обучувајќи и сакајќи ја како сопствена ќерка.
Следејќи ги расказите, романите се расплетуваат како Гералт влегува во виорот на настани во неговите обиди да ја заштити Сири од оние што би и направиле штета, станувајќи неволно вклучен во политичките расправии на владетелите и императорите.
Во другите медиуми
Михал Жебровски го прикажува Гералт во прилагодениот филм на полски јазик, „Колначот“.
Видео игри
Сапковски изјавил дека игрите се уметничко дело и дека не можат да се сметаат за "алтернативна верзија" или продолжение, „затоа што тоа може да го каже само создавачот на Гералт. Извесен Анджеј Сапковски.“
Гералт, синхронизиран од Даг Кокл, се појавил како гостин лик во играта од 2018 година, Соукалибур VI.
Гералт се појавил и во посебна содржина за Monster Hunter: World и Daemon X Machina.
Виру
Виру (Võru, Werro, Выру) — град и општина во југоисточниот дел на Естонија, со население од 12,430 жители, и зафаќа површина од 13.24 км2. Градот се наоѓа во округот Виру.
Историја
Виру бил основан на 21 август 1784 година, во времето на царицата Катерина II.
Култура
Фолклорниот фестивал Виру се одржува секоја година во јули од 1995 година.
Михаил Дорев
Михаил Дорев — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Михаил Дорев се приклучува на ВМОРО. Од почетокот 1905 година го презема раководството на пограничниот премин на ВМОРО во Ќустендил. Во 1906 година учествува во советувањето на Конзервативната струја. На Ќустендилскиот конгрес од март 1908 година е избран за член на Задграничното претставнишво, заедно со Христо Матов и Апостол Грежов.
Нојштат во Саксонија
Нојштат во Саксонија (Neustadt in Sachsen) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа близу границата со Чешка, 35 километри источно од Дрезден и 23 километри југозападно од Бауцен. Кај Нојштат, се наоѓа кулата за набљудување Гецинген, една од најстарите решеткасти кули во светот.
На 1 август 2007, селата Бертелсдорф, Лангбуркерсдорф, Нидеротендорф, Оберотендорф, Рикерсдорф и Ругисвалде од поранешната општина Ховалд биле припоени кон градот.
NGC 112
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 112 се споменува и како UGC 255, MCG 5-2-13, CGCG 500-21, KAZ 24, IRAS 00241+3125.
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 112 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 112 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 112 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1654. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 90; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1244.
Умар Садик
Умар Садик (роден на 2 февруари 1997 година, во Кадуна) — нигериски фудбалер, на  и на нигериската репрезентација.
Почетоци
Садик започнал да се занимава со фудбал во родната Нигерија, од каде како играч на Фудбал Колеџ Абуџа во 2013 година дошол на младинскиот турнир „Кварнерска ривиера“, во Ријека. Неговиот клуб го освоил тој турнир, а Садик бил најдобар стрелец.
Набргу потоа тој добил повик од италијанскиот фудбалски клуб Специја, кои потпишале договор со него во ко-сопственост со Лавањезе, екипа од Серија Д, каде ја поминал првата година од договорот. Следната година, тој се вратил во Специја, каде и покрај тоа што никогаш не дебитирал за првиот тим, тој бил најдобар стрелец во Кампионато Примавера 2014-2015 со 26 гола.
Рома и разни позајмици
Во летото 2015 година, Садик стигнал на едногодишна позајмица во Рома. Во првите четири натпревари во младинските категории на Римската волчица постигнал дури осум голови и забележал уште три асистенции. Тие игри набргу му донеле повик за првиот тим на Рома, за кој дебитирал на гостувањето кај Болоња во натпревар од Серија А на 21 ноември 2015, заменувајќи го Хуан Итурбе во 88-мата минута. За време на сезоната 2015-2016, одиграл шест натпревари во првенството и постигнал два гола. Својот прв гол во професионалната кариера го постигнал на 20 декември 2015, во победата на џалоросите со 2-0 над Џенова на Олимпико. На тој натпревар, Садик влегол во игра во 82-рата минута на местото на Мохамед Салах, а веќе во 89-тата минута го постигнал вториот гол за Рома во натпреварот. Вториот гол го постигнал веќе во следното коло кога Рома му гостувала на Кјево; тој го започнал натпреварот во почетниот состав и веќе во седмата минута го постигнал првиот гол во натпреварот кој завршил нерешено 3-3. По завршувањето на сезоната, во јуни 2016 година, тој потпишал четиригодишен договор со Рома.
Откако Рома го обезбедила неговиот потпис, решила да го позајми Садик со цел играчот да стекне повеќе искуство. Сепак, набргу тој ќе стане играч кој ќе оди од една на друга позајмица и никогаш повторно нема да се врати во Рома. Во августу 2016, тој отишил на едносезонска позајмица во Болоња. Во дресот на оваа екипа за време на сезоната 2016-2017, одиграл седум натпревари во Серија A, без постигнат гол. Во август 2017, тој бил проследен на нова позајмица во истата лига, во екипата на Торино, каде после првиот дел од сезоната одиграл само три натпревари. Поради слабата минутажа неговата позајмица во Пиемонт била прекината и во јануари 2018, тој отишол на нова, овојпат во холандскиот прволигаш НАК Бреда. На 17 февруари 2018, тој го постигнал првиот гол во дресот на Бреда во поразот со 1-3 од Аз Алкмар. Во вториот дел од сезоната 2017-2018, тој забележал 12 настапи за Бреда и постигнал вкупно пет голови, помагајќи му на клубот да го избегне испаѓањето.
Во јули 2018, започнала неговата четврта позајмица по договорот на Рома со шкотскиот Ренџерс. Под водството на поранешната ѕвезда на Ливерпул и англиската репрезентација, Стивен Џерард, Садик не успеал да се избори за место играјќи многу малку па шкотското искуство за него траело само шест месеци (со само четири настапи), исто така благодарение и на малтретирањето што таму го добил од нигериецот, кој како одговорни за „понижувањата“ ги посочил управата и токму тренерот Џерард.
Партизан и Алмерија
Во јули 2019 година, Садик му се приклучил на белградски Партизан на позајмица до крајот на сезоната 2019-2020, што ќе биде последен пат за него да биде пратен на позајмица во друг клуб како играч на Рома. За време на договорот за позајмица била договорена и опција за откуп на играчот по истекот на периодот на заем. Дебитирал за црно-белите во победата со 1–0 нагости против Инѓија во српското првенство на 21 јули. Кон крајот на јануари 2020, Партизан го откупил Садик за сума од 1,75 милиони евра, а исто така била вметната и клаузула според која на Рома ќе и припаднат и 10 проценти од наредниот трансфер. Својата прва сезона во Србија ја завршил со 24 настапи и 12 голови во дресот на Партизан. Следната година тој игра во уште подобра форма постигнувајќи 6 голови во првите 10 натпревари за Партизан пред да го напушти клубот во октомври 2020 година.
На 5 октомври 2020, Садик потпишал петгодишен договор со шпанскиот второлигаш Алмерија. На 3 јануари 2021 година, тој го реализирал својот прв хет-трик во кариерата во натпреаварот против Понферадина (3-1), постигнувајќи ги сите три гола во првите 30 минути од првото полувреме од натпреварот. Садик постигнал 20 гола за Алмерија во сезоната во која екипата завршила на третото место, и играле во плејофот за промоција на Сегунда Дивисион. Сепак, на 5 јуни, по поразот со 3-0 од Жирона, Алмерија ремизирала со истиот противник во реваншот, со што ја напуштила трката за промоција во Примера Дивисион.
Репрезентативна кариера
Во јули 2016 година, Садик бил избран во Олимписката репрезентација на Нигерија во составот од 18 играчи за Летните олимписки игри 2016. Тој се појавил на сите шест натпревари на неговиот тим и постигнал четири гола на турнирот, вклучително и два гола во победата во натпреварот за третото место над Хондурас.
На 12 март 2021 година, го добил својот прв повик во сениорската репрезентација.
Во декември 2021, тој бил повикан во составот за Африканскиот куп на нации 2021 во Камерун. Во првото коло на турнирот против, го направил своето деби за Super Eagles.
Хронологија на репрезентативните настапи
Сениорска репрезентација
Олимписка репрезентација
Лихнида кајче веслаше
Лихнида кајче веслаше — македонска народна песна, чиј автор е Ефто Пупиноски, а текстот го напишал Мирослав Кузман за Фолк-фест Валандово во 1986 г. Во песната се раскажува за една ужалена жена што весла по Охридското Езеро и нејзината кратка расправа со рибарите (опишани како „стари другари“). Тие ѝ ветуваат дека доколку направат бранови, ќе ги смират, а таа одговара дека не треба да се грижат за тоа и да ја остават неа и езерото на мир.
Грешка
Во текстот на песната има правописна грешка. Според Македонскиот правопис, правилно е: „Наспроти неа рибари“, а не „нејзе“.
Наводи
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Роман III Аргир
Роман III Аргир (968 - 11 април 1034) — византиски цар од Македонската династија кој владеел од 15 ноември 1028 г. сè до неговата смрт на 11 април 1034 г. Познат е како основач на некогашниот Св. Ѓорѓи Скоропостижник (Виргински манастир) во Скопје, урнат од Турците во 1436 г. и на чие место е изградена Султан-муратовата џамија.
Стекнување царска власт
Прашањето за наследството на престолот се поставило мошне остро бидејќи стариот цар Константин VIII немал машки деца. Неговата најстара ќерка Евдокија, заболена и осакатена од сипаници, се закалуѓерила уште на млади години. На двете помлади ќерки Зоја и Теодора, иако веќе биле во повозрасно доба, им преостанала значителната улога во византиската историја на следните децении. За чудо, Константин VIII дури на смртниот одар се сетил да омажи една од нив и да и избере достоен епарх. Неговиот избор паднал на цариградскиот епарх Роман Аргир. Позицијата на цариградскиот епарх секогаш била сметана за особено почесна. Во XI век неговото значење се зголемувало. Уште во „Книгата за церемониите“ на Порфирогенит се вели дека епархот е татко на градот, но дури подоцна, Михаил Псел, писателот на XI век, ќе рече дека тоа е царска функција на која и недостатува само царски порфир. Како носител на ова високо удостоение и како претставник на едно од најугледните магнатски семејства, Роман Аргир бил најистакнатиот претставник на цариградското чиновничко благородништво. На 12 ноември 1028 година, тој се венчал со педесетгодишната Зоја, а три дена потоа, по смртта на Константин VIII, стапил на престолот.
Влијание
Роман III Аргир бил типичен аристократ, мошне образован и, иако веќе шеесетгодишник, со сè уште привлечен надворешен изглед. Државничките способности целосно му недостасувале но, како вистински епигон, полн со суета, тој се огледал на големите цареви од славното Римско и Источно Римско минато. Еднаш го подражавал Марко Аврелиј и водел филозофски разговори, другпат го земал за пример Јустинијан и се занимавал со величествени градби, третпат се огледувал на Трајан и, вообразувајќи дека бил голем војсководец, слава барал и на бојното поле, додека најпосле не бил отрезнет од тежок пораз во еден поход во Сирија. Ситуацијата ја спасил истакнатиот војсководец Георгиј Манијакис, кој тука првпат стапил на историската сцена. Тој во повеќе наврати ја поразил непријателската војска, ја зазел Едеса (1032) и со тоа уште еднаш ја потврдил надмоќта на Византија.
Поддршка на аристократијата
Роман Аргир отворено се одрекол од антиаристократската политича на Василиј II и тоа е историско најважна црта на неговото кратко, инаку, беззначајно владеење. Под притисок на благородништвото тој го отповикал алиленгионот, даночниот додаток за напуштената селска земја, кого Василиј II им го наметнал на велепоседниците. Со тоа конечно бил укинат системот кој првин по облик на епибола а потоа во облик на алиленпија, ја чинел битната особина на византиското даночно уредување. Селаните не можеле, а велепоседниците не сакале па плаќаат даночен додаток. А царот Роман III, не смеел ниту да помисли, како Василиј II, да им се спротивстави на интересите на големците. Постарите закони со кои на велепоседниците им се забранувало стекнување на селански и војнички имоти, не биле навистина официјално отповикани, и совесните судии сè уште нив ги сметале како важечко право. Но било доволно и тоа што издавањето на закони против порастот на велепоседништвото после Василиј II оддеднаш целосно било сопрено. Зошто ако многубројните наредби од X век, и покрај својата острина, не можеле да го спречат преминот на селанските и војничките имоти во рацете на благородништвото, сега при благонаклоно пасивниот став на владата, ширењето на велепоседништвото зело целосен замав. Борбата меѓу централната власт и феудалната аристократија, која се водела во текот на цел век, завршила, во политички и во стопански поглед, со одлучна победа на великодостојниците. Велепосеништвото без пречки се побрзо растело на сметка на селанските парици на благородничките и на манастирските имоти. Тоа бил крајот на здравиот систем врз кого, почнувајќи од VII век се темелела моќта на Византиското царство.