cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гран-при Квебек
Движење
Гран-при Квебек не е како многуте еднодневни трки од една точка до друга, туку кружна трка. Возачите возат 16 круга по 12,6 километри секој круг. Во текот на кругот, возачите треба да искачат четири ридови: Кот де ла Монтањ (375 м долг и просечна нагорнина од 10%), Кот де ла Потас (420 м долг и просечна нагорниа од 9%), Монте де ла Фабрик (190 м долг и просечна нагорнина од 7%) и Монте ду Форт (1000 м долг и просечна нагорнина од 4%). Крајот е на Монте ду Форт.
Повеќекратни победници
Возачите со закосени букви се активни
Сименс Арена
Сименс арена се наоѓа во градската населба Шешкине, Вилнус, Литванија. Втора е по големимна во оваа земја, веднаш по арената Жалгирис. Обично во оваа сала се играат кошаркашрски натпревари, но исто така се организираат и концерти. Арената е отворена на 30 октомври 2004 година, а во неа домашни натпревари игра KK Лиетувос Ритас. Дел од натпреварите од Европското првенство во кошарка 2011 се одиграни во оваа арена.
Русе
Русе (Русе) е град во североисточниот дел на Бугарија, административен центар на Русенска област. Градот е петти по големина во земјата. Русе е град-пристаниште и има 146.609 жители. Градот се наоѓа во jужниот дел на Дунавската Низина, на бреговите на Дунав. Започнува да се развива како голем економски центар дури во текот на 19 век.
Лук Шо
Лук Пол Хоар Шо (р. ) — англиски фудбалер, на  и на англиската репрезентација.
Првично, член на младинскиот систем на Саутхемптон, своето прво деби за клубот Шо го направил во јануари 2012 година, а својот прв професионален договор го потпишал во мај истата година, пред да стане редовен во тимот на Саутхемптон, во текот на следните две сезони. Во јуни 2014 година, Шо потпишал за Манчестер Јунајтед за 30 милиони фунти, тогашен светски рекорд за трансфер на тинејџер.
На 5 март 2014 година, тој го направил своето сениорско репрезентативно деби за англиската репрезентација, во победата со 1-0 против Данска во пријателски натпрвевар, а подоцна истата година бил избран во тимот за Светското првенство 2014.
Ран живот
Шо е роден во Кингстон на Темза и го посетувал Рајденс Ентерпрајс училиштето во Хершам, Сари. Тој израснал како навивач на Челзи и тврдел дека најпрво сакал да игра за лондонскиот клуб. Како осумгодишен Шо играл во развојниот центар на Челзи во Гилдфорд, но не му било понудено место на академијата.
Саутемптон
Шо се приклучил во Академијата на Саутемптон на возраст од осум години и станал редовен играч во тимот под 18 години, од својата 15 годишна возраст. Неговата прва поврзаност со првиот тим дошла во септември 2011 година, кога бил неискористена замена во натпреварот од Лига Купот против Престон Норт Енд. За време на трансферот во јануари 2012 година, било објавено дека клубовите од Премиер Лигата, Арсенал, Челзи и Манчестер Сити покажале интерес за потпишување со 16-годишниот Шо, при што тогашниот клуб од првенството, наводно, го вреднувал дефанзивецот на 4 милиони фунти. Саутемптон брзо одговорил на ваквите тврдења иако, тогашниот менаџер Најџел Еткинс ги уверувал медиумите дека "Лук Шо е голем дел од нашите идни планови", тврдејќи дека клубот нема "намера ... да им дозволи на некои од [нивните] млади играчи да се преселат на друго место".
На 16-годишна возраст, Шо дебитирал за првиот тим во Саутемптон на 28 јануари 2012 година во ФА Купот, заменувајќи го крилото Џејсон Панчен во последните 13 минути од третиот круг против Милвол, кој завршил со резултат 1-1. По промоцијата на клубот на највисоко ниво во мај 2012 година, Шо бил еден од четворицата младински играчи, на кои им бил понуден професионален договор за нивно враќање во Премиер лигата, заедно со Џек Стифенс, Келум Чембрс и Џејмс Вард-Проус.
Сезона 2012-13
Шо продолжил редовно да настапува во текот на целата сезона, а во завршниот меч на Најџел Еткинс како менаџерот на Саутемптон на 16 јануари 2013 година, тој го поставил вториот гол во ремито со 2-2 против Челзи, со асистенција од левото крило за Џејсон Панчеон, за пресврт во 75-тата минута. Во гостинскиот натпревар против Норвич Сити во март 2013 година, Шо учествувал во судирот со напаѓачот Грант Холт, кој резултирал со изведување на пенал, во првата минута од судиското надополнување, на крајот од натпреварот, иако Артур Борак го спасил последниот удар за да натпреварот заврши без голови. Шо ја завршил својата прва професионална сезона со 28 настапи за Саутемптон, вклучувајќи ги и 25-те настапи во Премиер Лигата.
Сезона 2013-2014
На 12 јули 2013, на 18-тиот роденден на Шо, тој потпишал нов петгодишен договор со Саутемптон. Шо постигнал еден гол за време на претсезонските подготовки на Саутемптон, постигнувајќи го последниот гол во победата од 8:0 над шпанскиот тим Паламос на 20 јули 2013 година.
Во првиот меч од сезоната 2013-14, Шо бил директно инволвиран во голот, со кој Саутемптон го победил Вест Бромвич Албион, кога тој бил фаулиран во шеснаесетте метри од страна на Јусуф Мулумбу во 89-тата минута, а Рики Лембрт го претворил пеналот во победа на Светците.
На 18 април 2014 година, Шо бил номиниран како еден од шесте играчи на листата за наградата за Млад Играч на годината во ПФА. Тој, исто така, бил избран како лев бек во тимот на годината 2013-14 во ПИФ.
Манчестер Јунајтед
На 27 јуни 2014 година, Шо потпишал четиригодишен договор (со можност да се продолжи уште една година) со Манчестер Јунајтед, за необјавена сума, за која се смета дека е во вредност од 30 милиони фунти, станувајќи најскап тинејџер во светскиот фудбал. Челзи, исто така, бил заинтересиран за Шо, но тие се повлекле од договорот, плашејќи се дека скапите тинејџерски барања за исплата, ќе предизвикаат несогласувања во нивната соблекувална.
Сезона 2014-2015
Шо дебитирал во првиот натпревар од клупската претсезонска турнеја во САД, играјќи ги првите 45 минути во победата со резултат 7-0 против ЛА Галакси. Пред почетокот на сезоната, тој претрпел повреда на тетивата, со што бил надвор од теренот еден месец. Шо бил номиниран како замена за Манчестер Јунајтед за првпат на 14 септември 2014 година во нивниот четврти првенствен натпревар и бил на клупата откако ја забележале својата прва победа во сезоната, против Квинс Парк Ренџерс. Откако повторно бил на клупата во последователниот пораз од Лестер Сити, Шо го направил своето натпреварувачко деби за Јунајтед на 27 септември 2014, играјќи го целиот натпревар за победа на домашен терен од 2-1 против Вест Хем Јунајтед.
Во Октомври 2014 година, Шо бил номиниран на листата од 40 луѓе, за наградата "Златно момче" во 2014 година, награда која се доделувала на играчот кој се сметал за најдобар европски играч на возраст под 21 година.
На 8 февруари 2015 година, Шо бил исклучен, по добивањето на вториот жолт картон за време на нерешениот резултат 1-1 со Вест Хем. На 18 април 2015 година, Шо се вратил во почетната постава, заменувајќи го повредениот Делеј Блајнд. Неговиот прв натпревар, од 9 март 2015 година, завршил со пораз од 1-0, од водечките во лигата Челзи, но Шо имал солидна игра и бил пофален од капитенот Вејн Руни.
Сезона 2015-2016
Шо го започнувал секој натпревар од лигата на почетокот од сезоната 2015-16 година, сè до 15 септември 2015 година, кога за време на првиот натпревар од групната фаза на Лигата на Шампиони против ПСВ, Шо бил фатен со лизгачки старт од Хектор Морено и претрпел двојна фрактура на ногата. На Шо му бил даден кислород и бил лекуван од медицински персонал составен од девет члена, за време на деветминутниот застој во Ајндховен, пред да биде ставен на носила и пренесен во болница. Се очекувало Шо да биде надвор од теренот најмалку шест месеци. Се вратил да тренира на 4 април 2016 година.
Сезона 2016-2017
На 7 август 2016 година, Шо го започнал својот прв натпреварувачки настап, по претрпената двојна фрактура на ногата во септември 2015 година, кога Манчестер Јунајтед победил со 2-1 против Лестер Сити, за да го подигне 2016 ФА Комјунити Шилд трофејот.
Меѓународна кариера
Првото искуство на Шоу во меѓународниот фудбал се случило во 2011 година, кога настапил на шест натпревари за тимот на Англија под 16 години. Дебитирал против Словенија во февруари, пред да се натпреварува на турнирот во Монтаигу во април, каде го постигнал својот прв меѓународен гол против Уругвај на турнирот. Подоцна дебитирал за тимот под 17 години во август против Италија, и играл на осум натпревари во седуммесечниот престој со репрезентацијата.
Во јануари 2013 година Шо првпат бил повикан за англискиот тим под 21 година за пријателскиот натпревар против Шведска следниот месец, а тогашниот менаџер Стјуарт Пирс го нарече дефанзивецот од Саутемптон "извонреден талент". Меѓутоа, поради повреда што ја здобил на тренингот, тој подоцна бил принуден да се повлече од натпреварот. Неизбраниот дефанзивец подоцна бил последователно повикан на натпревари против Романија на 21 март, Австрија на 25 март, Шкотска на 13 август, како и на УЕФА Европското првенство под 21 година, од кое морал да се повлече од истата причина. Тој, на крајот, дебитирал за тимот на Англија под 21 година, на 5 септември, кога тимот ја имал за противник Молдавија, во квалификацискиот натпревар за Европско првенство на УЕФА во 2015 година, а исто така, ги одиграл сите 90 минути од вториот квалификациски натпревар на Англија против Финска на 9 септември.
На 27 февруари 2014 година, Шо бил за првпат повикан во сениорскиот тим на Англија, за пријателскиот натпревар со Данска. Дебитирал на натпреварот, заменувајќи го Ешли Кол на полувремето. Англија победила на натпреварот со 1-0.
На 12 мај 2014 година, Шо бил вброен во 23-члениот состав на Рој Хоџсон за ФИФА Светското првенство во 2014 година. Тој бил вклучен на сметка на искусниот Кол, кој се повлекол од меѓународните натпревари. Тој бил вториот избор на Англија за лев бек, по Лејтон Бејнс, а дебитирал на турнирот на последниот натпревар од групата, кој завршил со нерешен резултат 0-0 со Костарика во Бело Хоризонте. Тој, исто така, го држи признанието за најмлад играч кој се појавил на турнирот во 2014 година.
Стил на игра
Како лев бек со тенденција да игра напаѓачки фудбал, Шо бил споредуван со поранешниот младински производ на Саутемптон Герет Бејл, со посебен акцент на неговата брзина, донесувањето одлуки и одбранбените  вештини. Поранешниот англиски интернационалец и директор на ФА за развој на фудбалот Тревор Брукинг го опиша Шо како "технички многу надарен".
Клуб
Од натпреварот одигран на 11 ноември 2018 година.
Меѓународно
Од натпреварот одигран на 8 септември 2018 година.
Признанија
Манчестер Јунајтед
Поединечни
Грофот Монтекристо (расказ)
Грофот Монтекристо е расказ од италијанскиот писател Итало Калвино. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршила Анастасија Ѓурчинова.
Содржина
Грофот Монтекристо е повеќеслоен расказ, во кој се опишува и создавањето на истоимениот роман на Александар Дима. Едмонд Дантес е со години затворен во замокот Иф и во својата глава се обидува да си го опише системот на простории и ходници, со цел да излезе надвор. Истовремено, отецот Фарија безуспешно копа тунели низ замокот, постојано враќајќи се на истото место. На крајот, Дантес размислува за суштината на тврдината, за нејзината врска со надворешниот свет, за односот на она што е внатре со она што е надвор, за минатото и иднината итн. Во таа заплетканост на нештата, скиците кои ги цртаат Дантес и отецот Фарија стануваат скици кои писателот Дима ги прави за својот роман „Монтекристо“, а затворениците стануваат ликови во тој роман.
Јеромонах
Јеромонах - свештеник-калуѓер во православната црква, калуѓер што може да ги врши сите свештенички активности како световниот свештеник. Ова е прв степен, односно чин што еден монах го прима на ракополагање по ѓаконскиот чин. Само јеромонах може да биде ракоположен за епископ, додека тоа не е можно за другите свештеници.
Името потекнува од грчкиот поим ἱερεύς (hiereus) што значи „свештеник“ и зборот „монах“.
Албер Ками
Албер Ками (Albert Camus; 7 ноември 1913 – 4 јануари 1960) — француски писател и филозоф, добитник на Нобелова награда за литература во 1957. Често, тој се поврзува со егзистенцијализмот, иако тој самиот ја одбивал таа асоцијација, како што напишал во неговиот есеј, „Бунтовникот“ во кој изјавува дека целиот негов живот бил посветен против филозофијата на нихилизмот. Неговата најважна реченица за иднината е: „Сите ние, кои се наоѓаме среде уништување, се подготвуваме да ги обележиме границите на нихилизмот. Но само неколку од нас го знаат тоа”. Во едно интервју од 1945 година, Ками одбил секакви идеолошки асоцијации: „Не, јас не сум егзистенцијалист. Сартр и јас бевме секогаш изненадени кога гледавме дека нашите имиња се поврзани...”. Во неговата збирка есеи „Венчавања” тој напишал дека е грчки син. Во 1957 година ја добил Нобеловата награда за книжевност, како вториот најмлад добитник (по Радјард Киплинг) и како првиот добитник роден во Африка. Исто така, тој најкратко уживал во оваа награда, бидејќи загинал во сообраќајна несреќа само три години по примањето на наградата.
Животопис
Албер Ками е роден на 7 ноември 1913 година во Мондови, провинцијата Константин во Алжир, во француско-алжирско семејство (мајка му имала шпанско потекло). Неговите родители биле земјоделци и семејството живеело мачно. Неговиот татко, Луциен, загинал во Маринската битка во 1914 година за време на Првата светска војна. Поради тоа, Албер имал тешко детство, зашто неговата мајка била принудена самата да го издржува семејството, а тој бил многу приврзан кон неа. Подоцна, Ками ја опишал со следниве зборови: „Мојата кутра мајка не го поднесува Париз, како што полското цвеќе не ја поднесува стаклената градина.“ Исто така, во една прилика, тој ги цитирал нејзините зборови: „Светот ми одзеде многу. Долго мислев дека е суров. Но сега, кога сè што му дадов: мажот, младоста, снагата, почна да го враќа низ тебе, сине мој, ги повлекувам моите зборови.“ Зборувајќи за своето детство, Ками рекол: Се родив сиромашен под среќно небо, во природа со која човекот се чувствува во хармонија, а не во непријателство. Според тоа, јас не го започнав животот со растргнување, туку со целост.“ Ками се школувал во Алжир во многу тешки услови, а работел како трговски патник, службеник во бродска агенција, службеник во префектурата итн. Во 1923 година бил примен во Универзитетот во Алжир. Во 1930 година заболел од туберкулоза, која ставила крај на неговите фудбалски активности (тој бил голман на универзиетскиот тим) и тоа го присилило да студира. Тој се вработил како приватен тутор и работел во метеоролошки институт. Истовремено, тој многу читал, а особено ги сакал Жид, поради стилот и неговиот „скротен“ романтизам, како и Достоевски, Толстој, Малро, Кафка и Мелвил, кој му го открил апсурдот. Исто така, големо влијание врз младиот Ками извршил неговиот професор по книжевност, Жам Грение. Ками успеал да го заврши факултетот (успешно ги презентирал неговите теми за Плотин), но поради болеста не го положил професорскиот испит. Во тоа време веќе силно го привлекувал театарот. Затоа ја основал групата „L'Equipe“ во која работел како режисер и како глумец. Оваа група ги играла претставите: Време на презирот“ од Малро, Есхиловиот „Прометеј“, „Молчаливата жена“ од Бен Џонсон и „Браќа Карамазови“ од Достоевски во која Ками го играл Иван Карамазов. Тие биле години на занос и големи планови, а во текот на целиот живот Ками останал опиен од животот, полн со елан, заинтересиран за сите случувања, за фудбалот и за џезот, секогаш подготвен за патувања. Така, за патувањата напишал дека „... ја соголуваат душата... Она што ја прави цената на патувањата, тоа е стравот. Тој го крши во нас внатрешниот декор. Повеќе не е можно да се лаже, да се маскира зад канцелариските часови и работилници (овие часови против кои толку силно протестираме и кои толку сигурно нè бранат од страдањето да бидеме сами)... Патувањето ни го одзема ова засолниште. далеку од роднините и пријателите, од нашиот јазик... ние сме потполно на површината од нас самите.“ Уште во Алжир, Ками ја започнал новинарската кариера, која ја продолжил во Париз, каде оваа негова дејност дошла до полн израз.
Ками се приклучил на француската комунистичка партија во пролетта 1935 година, најмногу поради политичката ситуација во Шпанија. Во 1936 година, Ками се приклучил во активностите на партијата на Алжирските луѓе, но западнал во неволја поради неговите комунистички ставови. Како резултат на тоа, тој бил исфрлен од партијата во 1937 година, а потоа му се придружил на француското анархистичко движење. Анархистот Андре Прудомо најпрво го претставил на „Анархистичкиот студентски круг“ во 1948 год. Како нивен симпатизер, Ками започнал со пишување на анархистички публикации, како „Слободата“, „Револуционерни, политички и солидарни обрера“ итн.
Во 1934 година се оженил со Симоне Хи, но бракот завршил набргу со обострана согласност. Во 1935 година го формирал Theatre du Travail – работничкиот театар кој опстанал до 1939 година. Од 1937 до 1939 година, Ками пишувал за социјалистичкиот весник, „Алжирска Република”, особено за лошите услови за живот на граѓаните во Кабили. Од 1939 до 1940 година, пишувал за сличен весник. Ками бил одбиен од Француската армија поради туберкулозата. Во 1940 година се оженил со Франсин Форе, пијанистка и математичарка со која на 5 септември 1945 година ги добил близнаците, Катерина и Жан Ками. Истата година, тој започнал да работи за весникот Paris Soir. На почетокот од Втората светска војна, Ками бил пацифист, но на 15 декември 1941 година бил сведок за погубувањето на Габриел Пери. Истата година, тој се вратил во Оран, Алжир. Сепак, подоцна станал член на француското движење на отпорот, а во 1943 година станал уредник на весникот Combat. Кога сојузничките сили го ослободиле Париз во август 1944 година, Ками лично ја објавил таа вест. исто така, тој бил еден од неколкуте француски уредници кои јавно го искажале своето незадоволство за атомската бомба во Хирошима. Tој се откажал од „Комбат“ во 1947 година, кога весникот станал комерцијален. Тогаш преминал во издавачката куќа Gallimard, каде останал до крајот на животот.
Во 1949 година му се вратила туберкулозата со која се мачел во следните две години. Во 1950 година, Ками ги насочил своите идеи кон човечките права. Во 1952 година, тој дал отказ во УНЕСКО, кога ООН ја прифатила Шпанија на чело со генералот Франко како нејзин член. Во 1953 година ги критикувал советските методи на репресија на работничкиот штрајк во Источен Берлин. Во 1956 година протестирал против сличните методи во Полска и против советската репресија на Унгарската револуција во октомври. Кога започнала Алжирската војна во 1954 година, Ками бил соочен со морална дилема. Тој се идентификувал себеси како „пје ноар“ (Pieds Noirs) и ги оправдувал француските акции против востаниците. Сметал дека востанието е дел од амбицијата на Египет за арапскиот империјализам и антизападна офанзива организирана од СССР со цел да ѝ наштети на Европа и да ги изолира САД. Иако се залагал за поголема автономија за Алжир, па дури и за федерација, сепак не ја поддржувал идејата за целосна независност, сметајќи дека Французите во Алжир и Арапите може да живеат заедно. Тајно, тој работел за Алжирците кои биле осудени на смрт. Од 1955 до 1956 година, Ками пишувал за весникот „Експрес”. Во 1957 година, кога ја добил Нобеловата награда, зборувајќи со студентите од Универзитетот во Стокхолм, тој го бранел неговото видно неучество кон Алжирското прашање, искажувајќи дека бил загрижен за неговата мајка која сѐ уште живеела во Алжир.
Ками загинал во сообраќајна несреќа, на 4 јануари 1960 година, во малиот француски град Вилеблевин, на местото „Le Grand Fossard“. Во неговиот џеб имало неискористен билет за воз. Можно е тоа дека имал испланирано да патува со воз, но на крајот тргнал со автомобил. Возачот Мишел Галимар, негов издавач и близок пријател, исто така, загинал во несреќата.
Литературна кариера
Во 1930-тите, Ками ја основал театарската група „L'Equipe“,. Покрај другите претстави, таа ја поставила драмата „Бунтот на Астуријаните“, која ја напишал Ками заедно со другарите, а го опишува бунтот на рударите во Овиедо (1934). Во 1945 година го објавил делото „Писма до еден германски пријател“ во кое доаѓа до израз неговиот силен стремеж за солидарност на луѓетво во борбата против злосторствата. Една година подоцна се појавило делото „Пад“ кое претставува етичка расправа за животот чија основна идеја најдобро е искажана со една реченица на главниот лик: „Колку повеќе се обвинувам себеси, добивам повеќе право да ве обвинам вас“.
Во 1951 година, Ками го објавил есејот „Бунтовникот“ (или „Побунетиот човек“), кој претставува филозофска анализа на бутовништвото и револуцијата каде јасно ја искажал својата одбивност кон комунизмот. Книгата вознемирила многу од неговите соработници во Франција, вклучувајќи го и Сартр. Во него, Ками го истакнува бунтот како моќна сила, а непомирливоста со злото и праведниот отпор водат со излезот од затворениот круг во кој е заробен човекот. Мислите изложени во овој есеј се илустрирани и во романот „Чумата“. Во 1954 година, Ками објавил осум извонредни есеи со заеднички наслов „Лето“ во кои пишува за разни животни проблеми при што размислувањата се испреплетуваат со најчиста лирика. Последното дело објавено за време на животот на Ками е збирката новели „Прогонство и кралство“.
По смртта на Ками биле објавени две негови дела: „Среќна смрт“ (1970) со главниот лик Мерсо (како во „Странецот“), како и незавршениот роман, „Првиот човек“, автобиографски труд за неговото детство во Алжир.
Ками објавил и четири драмски текстови: „Недоразбирање“, „Калигула“, „Опсадна состојба“ и „Праведници“. И во нив, применувајќи ја теоријата на апсурдот, ги доведува ликовите до остри конфликти, безизлезни состојби и во мрачна атмосфера што се простира насекаде како судбински ламент на модерното време.
Идејата за апсурдот е неговиот најзначаен придонес во филозофијата. Според него, апсурдот произлегува од човековата желба за јасност и значење во свет и состојба каде и двете недостасуваат. За тоа пишува во „Митот за Сизиф”, „Странецот” и „Чумата”. Во 1957 година, Ками бил награден со Нобеловата награда во литературата „за неговата литература, која со јасна искреност ги отстранува проблемите на човековата свест во тие времиња“.
Кратка содржина за апсурдот
Многу автори пишувале за апсурдот, како на пример, Сартр кој го препознал апсурдот од свои сопствени искуства, додека Кјеркегор објаснува дека апсурдот е вистинитоста за неколку религии кои не спречуваат рационално да веруваме во Господ. Ками го одбивал прекарот филозоф на апсурдот. Тој покажувал сѐ помалку и помалку интерес за апсурдот по објавувањето на „Митот за Сизиф”. За да се разликуваат идеите на Ками за апсурдот од идеите на другите филозофи, луѓето понекогаш мислат на парадоксот за апсурдот односно мислат за апсурдот на Ками.
Апсурдот кај Ками се појавува уште во неговата прва збирка есеи, „Двете страни на парата” во 1937 година. Апсурдните теми се појавуваат со поголема сoфистикација во неговата втора збирка есеи „Венчавања” од 1938 година. Во 1942 објавува расказ за човек кој живее апсурден живот, „Странецот”, и истата година го реализира и „Митот за Сизиф”. Крајната точка во односот на Ками спрема апсурдот се случува во колекцијата од четири писма кон анонимен германски пријател, пишувани помеѓу јули 1943 и јули 1944 година. Првото било објавено во Revue Libre во 1943, второто во Cahiers de Liberation во 1944 година, трето во весникот Слобода во 1945 година. Сите четири биле објавени како „Писма до германски пријател”, во 1945 година и се појавиле во збирката „Резистенција, бунтовност и смрт“.
Критички осврт кон творештвото
Ками влегол во книжевноста спонтано како одраз на неговиот дух кој стремел во сè да ја открие вистинската смисла. Во еден разговор вака ја објаснил својата определба да стане писател: „Морав да посредувам, морав да се бунам, имаше толку многу причини. На тоа им претходеа испитувања и самоиспитувања. Така постанав писател; тој пат беше мачен, лишен од илузии.“ Ако големината на книжевното дело се мери, покрај другото, и со стекнатото признание, тогаш Ками го добил најголемото можно признание, зашто релативно млад станал класик на француската книжевност. Тоа го постигнал со своето настојување да одговори на клучните прашања на неговото време и во тој стремеж секогаш бил упорен, честит и свој. Неговото дело претставува комплексна слика на времето и на неговиот дух, но и покрај разновидноста, тоа претставува целина, драматична пресметка на еден експериментатор кој секогаш изнаоѓал нови идеи, ги напуштал, пак им се враќал и повторно пронаоѓал нови патишта. Во еден свој есеј, Ками пишува: „Јас не сум философ, навистина, јас знам да говорам само за она што сум го доживеал. Јас ги доживеав нихилизмот, контрадикцијата, насилството и вртоглавицата на деструкцијата. Но, во исто време, јас ги поздравив моќта на создавањето и честа на животот, ништо не ме овластува да судам за големината на една епоха со која сум потполно солидарен.“ Живеејќи во немирно време, Ками длабоко ја почувствувал трагиката на човековата беспомошност во напорот да го рационализира светот и да ја спречи неговата апсурдност. Камиевото дело, од првиот судир со проблемот на бесмисленоста на животот, низ обидите за неговото решавање, до смелиот заклучок кој ослободува и го крши затворениот круг, се доживува целата благородност и повеќекратност на неговиот талент. Од целиот тој контрапункт: бунтот, борбата, совеста, се раѓа радоста која е движечка сила, храброста и спокојството од извршената должност.
Философ по струка, Ками и во литературата ја бара смислата на човечкото постоење. Во „Митот на Сизиф“, актуализирајќи ја древната легенда, тој ја создава својата теорија за апсурдот на човечката егзистенција во модерното време. Во книгата со есеи „Побунетиот човек“ го изразува својто револт против секоја тиранија. Во краткиот роман „Странецот“ тој прикажуав монструозен свет во кој човекот е странец, не само за другите, туку и за себеси. Токму во таа отуѓеност во која не се почитува ниту човекот, Ками ја открива универзалната трагика на човештвото кое се движи кон целосна дехуманизација. Во романот „Чумата“ ја слика истата апсурдна состојба и распаѓањето на модерниот свет. И во третиот роман, „Паѓање“, тој се навраќа на отуѓеноста, овојпат со најбезмилосното изобличување на човекот: циничното самоизмачување во ништожноста пред механизамот на времето кој сè претвора во духовна пустош. Така, во трите Камиеви романи е присутна неговата философска скепса над размерите на бесмислата, но и со хуманистичкиот напор кој едвај ја наѕира можноста за одбрана на вредностите на човековиот дух и на слободата. Сепак, во неговите романи доминира грозоморната визија на апсурдот. Романите се исполнети со изгубени човечки судбини кои се немоќни да го запрат множењето на апсурдите и оставаат впечаток на очајници. За тоа придонесуваат црниот хумор и монолозите на главните ликови кои ја признаваат својата ништожност и мачнината на светот. Притоа, стилот на Ками е чудесно едноставен и возбудува со внатрешната трагика и со поразната вистина на неговото суптилно раскажување.
Значење и влијание
Во својата поема „Паѓање“ од 1963 година, полскиот поет Тадеуш Ружевич го нарекува Ками „борец со срце на дете“ и „последниот моралист на француската книжевност“ кој „длабоко да верувал во Човекот“.
266 (број)
266 (двесте шеесет и шест) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 265 а претходник на бројот 267.
Алијанса од осум нации
Алијансата од осум нации бил воен сојуз од осум држави Германија, Јапонија, Русија, Велика Британија, Франција, САД, Италија и Австроунгарија кој во 1900 година ја нападнал северна Кина за да го задуши Боксерското востание и да ослободи странските мисионери кои тогаш биле опколени од востаниците во Пекинг. Сојузничките сили од осумте нации броеле околу 45.000 војници.
Бошко Стефановиќ - Треф
Бошко Стефановиќ - Треф ( во —  во ) — македонски и југословенски партизан, борец за слобода на Југославија, учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Татко му работел како служител во Хипотекарна банка. Основно училиште и еден клас трговска академија завршил во Скопје. Војната му го прекинала натамошното образование. Многу млад се вклучил во напредното движење. Во 1940 година станал член на СКОЈ. По окупацијата на земјата собрал поголемо количество експлозив и го чувал во својата куќа. Купил и машина за пишување но, окупаторот го протерал за Србија. По доаѓањето во Ниш го продолжил не само учењето во Трговската академија, туку и политичката дејност. Заедно со други активисти во училиштето создале многу силна скојевска организација. Кон крајот на 1941 година бил примен за член на КПЈ. Како комунист ги раководел скоевските активисти. Во 1942 година како последица на голема провала била затворен и одведен во полиција. Во мај 1942 година бил префрлен во концентрационен логор во Германија, а подоцна префрлен во злогласниот концентрационен логор Боти, во Норвешка. Во јули 1943 година се обидел да побегне од логорот, но при бегството бил убиен од Германците.
Алијанса од осум нации
Позадина
Дипломатскиот кор бил под опсада 55 дена, од 20 јуни до 14 август 1900 година.
Под опсада во Пекинг била и католичката катедрала бранета од 43 француски и италијански војници, 33 странски католички свештеници и калуѓерки и околу 3.200 кинески католици.
На 14 август 1900 година, сојузниците тргнале од Тијанџин кон Пекинг за да го ослободат Легацискиот кварт од опсадата.
Воен ангажман, казнени експедиции и грабежи
За да се задуши Боксерското востание (а не само за да се спасат странците во Пекинг), било одлучено да се формира голема мултинационална сила, и на тој начин се создала Алијансата. Трупите на Алијансата биле составени од контингенти на пешадија, коњица и артилериски трупи, поддржани од маринци, како и од воени бродови, кои припаѓале на осум различни држави и приближно броеле околу 55.000 војници.
Сојузничките трупи на 14 август 1900 го нападнале и го окупирале Пекинг. Брзо ја поразиле Царската армија и ставиле крај на опсадата, а исто така и на бунтот на боксерите. Царицата Довагер Циси, царот и високи владини претставници побегнале од Царската палата и се засолниле во Сиан. Го пратиле Ли Хонгжанг на мировни преговори со Алијансата.
Додека сојузничките трупи се движеле од Пекинг кон Северна Кина егзекутирале луѓе обвинети или осомничени дека се или дека личат на боксерските бунтовници. Додека сојузниците биле во Пекинг, тие ги ограбиле палатите и владините згради нанесувајќи непроценлива штета на кинеското културно наследство (вклучувајќи ги Забранетиот град, Летната палата, Ксишан и Старата летна палата). Повеќе од 3.000 позлатени бронзени Буди, 1.400 уметнички дела и 4.300 бронзени дела во храмот Сонгжу (嵩祝寺) биле ограбени.
267 (број)
267 (двесте шеесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 266 а претходник на бројот 268.
Патриотизам (расказ)
Патриотизам е расказ од јапонскиот писател Јукио Мишима. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршил Милан Дамјаноски.
Содржина
На 28 февруари 1936 година, поручникот во јапонската армија Шинџи Такајема извршил самоубиство на традиционалниот начин, забодувајќи си го мечот во стомакот. Заедно со него се убива и сопругата Реико. Тие се млад брачен пар, кој се венчал пред половина година при што младите се сакаат бескрајно. Два дена пред самоубиството, во баталјонот на Шинџи настанува бунт: група негови колеги сакаат да иницираат реформи во јапонската армија и држава. По почетното молчење, јапонскиот цар издава соопштение со кое нивната акција се прогласува за бунт, а Шинџи е определен да командува со војската која треба да ги нападне бунтовниците. Шинџи не знае ништо за бунтот, зашто неговите другари сакале да го поштедат, имајќи предвид дека само што стапил во брак. Една вечер, Шинџи се враќа потиштен дома, решен да изврши самоубиство, разочаран од тоа што војниците на царската армија треба да се убиваат меѓу себе. Потоа, тој и сопругата страсно водат љубов, по што двајцата извршуваат самоубиство.
Зафир Куновски
Животопис
Зафир Куновски завршил Архитектонски факултет во Скопје (1964). Бил член на РК Работнички од Скопје (1953 – 1958), кој во овој период бил трипати првак на Македонија во големиот, петпати во малиот ракомет и двапати освојувач на Купот на Македонија. Клубот играл во Првата сојузна лига (1954, 1955 и 1958). Бил најдобар стрелец во екипата. Настапувал и за други клубови во Македонија (до 1960). За Репрезентацијата на Југославија одиграл три натпревари (1957).
Бил тренер и играч во Графичар, вториот скопски тим што настапувал во сојузен ранг. Една година настапувал и за екипата на Црвена Ѕвезда од Белград. Куновски бил првиот македонски ракометар што повеќепати играл за репрезентацијата на Југославија. По завршувањето на играчката кариера бил тренер во повеќе екипи, а најголемиот успех го постигнал со женската екипа на Скопје, пласирајќи се во Југословенската ракометна женска лига. Последната функција во ракометниот спорт Куновски ја имале како селектор на Женската ракометна репрезентација на Македонија, во квалификациите за СП 2003. Бил и член на Стручниот совет во Ракометната федерација на Македонија.
Детска Евровизија 2019
Детскиот избор за песна на Евровизија 2019 беше 17-то издание на Детскиот евровизиски натпревар за песна што се одржа во Гливице Арена во Гливице, Полска. Ова ќе биде првпат Полска да биде домаќин на детски натпревар.
Локација
Изданието 2019 година ќе се одржи во Полска и полскиот канал ТВП ќе биде домаќин на ова издание, по победата на земјата на изданието 2018 со песната "Anyone I Want to Be" (Секој што сакам да бидам), пеејќи од Роксана Вегиел. Пред победата на Полска, некои земји сакаа да бидат земја домаќин на следното издание, и тоа: Ерменија, Казахстан, Полска и Русија.
Учесници
Оваа година, ќе учествуваат 19 земји. Со враќањето на Шпанија и повлекувањето на Азербејџан и Израел. Исто така, со неуспешното враќање на Бугарија и неуспешниот деби на Словачка.
Останати земји
Земји кој имале право, но одбиле да учествуваат :
Хагиографија
Хагиографија или житие  — животопис за светците. Овој жанр се јавува во врска со продорот на христијанската религија во времето кога таа била забранета. Првите книжевни описи на жртвуваните маченици за христијанската вера биле документирани во зборниците познати под наслов: Acta martyrum. Хагиографијата се однесува на записите за светите личности и на биографиите на еклестичните и на секуларните водачи, канонизирани од христијанската црква. Наспроти тоа, хагиологијата, за контраст, е студија на светците колективно, без да се фокусира на животот на еден поединечен светец.
Хагиографиите се делат на општохристијански и локални. Од општохристијанските, во Македонија, позначајни се хагиографиите посветени на Свети Алексеј Чудотворецот, Свети Ѓорѓи Кападокиски, Свети Димитрија, Свети Павле, Свети Еразмо Охридски. Од локалните хагиографии, пак, најпознати се Панонските легенди и опширните житија за браќата Свети Кирил и Методиј.
Одлики на хагиографијата
Хагиографијата била особено застапена во меровиншкиот период, но била популарна низ целиот среден век.
Најчесто, хагиографијата претставувала т.н. мал книжевен облик со едноставна содржина, напишана со прост јазик. Пообемните житија, вообичаено, биле разделувани на помали заокружени фрагменти, кои можеле да се користат посебно, независно еден од друг. Најчесто, централната тема во житијата се чудата што ги направил некој светец при што нивните описи, по правило, едноставно се наредени еден по друг. Во таа смисла, Д. С. Лихачов зборува за „анфиладниот принцип“ во создавањето на овие дела, зашто во описот на животот на светецот не се случува никаков развој на неговата личност, туку неговата светост се искажува од самиот почеток на животот, често уште во детството, а некогаш била претскажана и пред неговото раѓање. Исто така, приказната за чудата на светецот не се прекинува со неговата смрт, туку напротив, во бројни случаи, се множат неговите чуда.
Иако претставуваат еден вид биографии и содржат историски материјал, описите во хагиографиите не мора да бидат наведени по строго хронолошки редослед, ниту пак да бидат усогласени со одредени временски периоди. На пример, во житието речиси никогаш не се става годината или месецот на раѓањето и на смртта на светецот, иако често се наведува денот во неделата (па дури и часот) или црковниот празник со кој се совпаѓа неговата смрт. Исто така, хагиографот е незаинтересиран и за другите дати од животот на светецот, водејќи се од начелото дека светецот е надвор од времето и дека ѝ припаѓа на вечноста, па затоа е врзан само за времето на литургискиот циклус. Друга одлика на хагиографијата е оцената на причинско-последичните врски: во прикажувањето на постапките и чудата на светците не се бара каузална мотивираност, зашто чудото е само по себе акаузално и претставува нарушување на земската причинско-последователна врска.
Џамија (Калаузлија)
Џамија (Калаузлија) може да се однесува на двете селските џамии во истоимените села Калаузлија:
Димитар Матов
Димитар Матов (15 мај 1864 - 15 септември 1896) — истакнат македонски фолклорист и етнограф од голема важност во век. Роден е на 15 мај 1864 година во старо градско семејство во Велес. Иако со македонско потекло, бил познат како промотор на тезата дека Македонците се Бугари. Автор на бројни лингвистички, фолклористички и етнографски трудови во кои ја заговарал бугарската теза за етничката припадност на македонските Словени.
Негови книжевни дела се песните „Македонија“ и „Сурвакана на 1881 година“. Во нив ја истакнува својата приврзаност за автономна Македонија.
Подоцна литературната дејност ја заменува со научната и заминал на стручно усовршување во Виена и Лајпциг. Се занимавал со собирање на фолклористички материјал од Велес и Велешко, печател студии од областа на јазикот и фолклорот.
Умира мошне млад по неуспешна операција во Дрезден, Германија, на 15 септември 1896 година. Смртта го затечува како доцент на Софискиот универзитет.
Творештво
Насловите на делата се дадени во оригиналот како што се објавени.
268 (број)
268 (двесте шеесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 267 а претходник на бројот 269.
Само без скршнување
Само без скршнување е расказ од израелскиот писател Ефраим Кишон. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршил Владимир Јанковски.
Содржина
Кога господинот Кишон добива покана да се јави во полиција, жена му го убедува дека никако не смее да оди таму сам, така што тој го ангажира познатиот адвокат д-р Јонатан Шај-Шајнкрагер. Утредента, двајцата одат во полициската станица и таму дознаваат дека поканата се однесувала за банална работа - полицијата ја пронашла ташната на г-н Кишон, која тој ја загубил пред извесно време. Кога Кишон сака да си ја земе ташната, адвокатот го спречува, по што настанува сложена ситуација: се прави посебен записник, доаѓа шефот на полицијата и на крајот, г-н Кишон завршува во притвор, чекајќи го судењето.
Национален универзитет „Киево-Могиланска академија“
Националниот универзитет „Киево-Могиланска академија“ (украински: Національний університет «Києво-Могилянська академія») е државен универзитет кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Академијата била основана во 1991 година како претходник на истоимената академија која била основана во 1615 година, како најстара во земјата. Зградата на универзитетот се наоѓа во реонот на Подил, меѓу Контрактовскиот плоштад и Днепар. Наставата се одржува на украински и англиски јазик. Според податоци од 2011 година, универзитетот е рангиран на второ место според квалитет на образование.
Денеска универзитетот се состои од шест факуктети, и тоа:
Освен факултетите, универзитетот се состои и од една универзитетска библиотека.
Џејмс Нокс
Џејмс Нокс може да се однесува на следниве личности:
Претседател на Естонија
Претседател на Република Естонија (Eesti Vabariigi President) — шеф на државата на Република Естонија.
Естонија е парламентарна република, во која претседателот има церемонијална улога без извршна власт. Претседателот е обврзан да го замрзне членството во политичка партија за време на неговиот мандат. По добивањето на мандатот, власта и надлежноста на претседателот во сите други избрани служби автоматски прекинуваат. Овие мерки теоретски треба да му помогнат на претседателот да биде посамостоен и непристрасен.
Претседателот е избиран од Ријгикогу (естонското Собрание) или специјално изборно тело на пет години. Изборното тело се состанува во случај кога ниеден кандидат не обезбедува двотретинско мнозинство во Собранието по три одржани круга на гласање. Изборното тело, кое се состои од сите членови на Собранието и избраните претставници на сите локални самоуправи (најмалку еден од секоја општина, но не повеќе од 10 претставници, што зависи од бројот на жители со право на глас по општина), го избира претседателот, помеѓу двајцата кандидати со најмногу гласови.
Претседателот има мандат од пет години. Може да биде избран повеќепати, но не повеќе од двапати последователно.
Моментален претседател на Естонија е Керсти Калјулајд, која стапила на функцијата на 10 октомври 2016 година.
Историја
Создавачите на првиот естонски устав, од спомените на злоупотребата на моќта од руските цареви, се обиделе да избегнат концентрација на премногу моќ во рацете на еден човек со сите можни средства. Ова на крајот довело до создавање на ултра-парламентарен систем. Моќта на Собранието (Ријгикогу) била практично неограничена. До 1934 година, условен шеф на држава бил Државниот старешина (riigivanem), кој исто така служел „де јуре“ и како претседавач на кабинетот — официјално познат како „Владата“. Меѓутоа, не можел да има рамнотежна улога при конфликт помеѓу Собранието и Владата. Државниот старешина и Владата биле целосно зависни од Собранието и можеле да бидат отпуштени во секое време. Функциите кои обично ги извршува претседателот во парламентарните системи биле поделени помеѓу претседателот на Собранието, Државниот старешина и Владата.
Уставот на Естонија бил изменет во 1933 година, воспоставувајќи посилен претседателски систем. Шефот на државата, според новиот устав, бил исто така наречен Државен старешина. Меѓутоа, никогаш не стапил во сила како последица на самооткажувањето на Константин Пјатс во 1934 година. Во 1938 година бил донесен нов устав и титулата на шефот на државата била измената во „Претседател на Републиката“. Му била дадена поголема извршна моќ, иако имал помала власт отколку Државниот старешина со уставот од 1933 година. Константин Пјатс станал првиот претседател. Неговиот мандат траел шест години.
За неколку дена по советската окупација на Естонија во 1940 година, Пјатс бил присилен да назначи комунистичка предводена влада на чело со Јоханес Варес, по пристигнувањето на демонстранти придружени од трупите на Црвената армија со вооружени возила до претседателската палата. Владата на Варес всушност била избрана од советскиот државник Андреј Жданов. По лажните избори во јули, Пјатс бил распуштен од служба. Подоцна, во јули, Пјатс заедно со неговиот син, снаата и двајцата внуци, бил протеран во Уфа, Русија.
Според уставот од 1938 година, ако претседателот некогаш стана неспособен да ги извршува неговите функции, неговите надлежности ги презема премиерот со титула „премиер во служба на претседател“. Според оваа одредба, Варес ги презел функциите на претседателот со цел да даде правна дозвола за формалното припојување на Естонија од Советскиот Сојуз во август. Меѓутоа, доколку времето на војна или неспособност трае подолго од шест месеци, уставот обезбедува избор на вршител на должност избиран од Изборниот совет. Изборниот совет се сретнал во тајност на 20 април 1944 година и одредил дека назначувањето на Варес како премиер во 1940 година било незаконски според уставот од 1938 година. Советот го избрал Јири Улуотс како вршител на должност претседател на 21 април. Улуотс го назначил Ото Тиф за премиер. Подоцна, Тиф бил уапсен од окупациските советски сили во септември.
Во септември 1944 година, Улуотс и преостанатите членови на владата на Тиф избегале во Шведска. Дента пред Улуотс да умре во јануари 1945 година бил избран наследник, Аугуст Реј, да ја преземе позицијата на вршител на должност претседател. По смртта на Реј во 1963 година, улогата припаднала на Александер Варма, потоа на Тинис Кинт во 1971 година, потоа на Хајнрих Марк во 1990 година. Во октомври 1992 година, Марк ги предал неговите акредитиви на новоизбраниот претседател на обновената република, Ленарт Мери.
Откако Естонија стекнала независност бил донесен нов устав заснован на мешавина од документите во 1920 и 1938 година. Во текот на изготвување на нов устав, првично било планирано да се користи постарата, потрадиционална титула, Државен старешина, за шефот на државата. Меѓутоа, на крајот, бил избран терминот „претседател“ во согласност со јавноста. Пет претседателски избори (во 1992, 1996, 2001, 2006 и 2011 година). На првите четири избори, Собранието не успеале да избере претседател и гласањето припаднало на Изборното тело. Ленарт Мери бил избран во 1992 година (овие избори, за разлика од подоцнежните, имале јавен круг) и бил повторно избран во 1996 година, поразувајќи го Арнолд Ријтел во обата наврати. Самиот Ријтел станал претседател во 2001 година. Во 2006 година, Томас Хендрик Илвес ги освоил изборите и бил повторно избран од Собранието во 2001 година. На изборите во 2016 година, за негов наследник е избрана независно кандидираната Керсти Калјулајд како прва жена во Естонија на оваа функција.
270 (број)
270 (двесте седумдесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 269 а претходник на бројот 271.
Нови Анени (реон)
Нови Анени (Raionul Anenii Noi) ― реон (raion) во средишниот дел на Молдавија. Административното седиште на реонот е истоимениот град.
Административна поделба
Реонот Нови Анени има 1 град, 25 општини и 19 села.
Демографија
На 1 јануари 2012 година, населението во реонот било 83.100 жители, од кои 10,3% урбано и 89,7% рурално население.
271 (број)
271 (двесте седумдесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 270 а претходник на бројот 272.
272 (број)
272 (двесте седумдесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 271 а претходник на бројот 273.
Северстал
Северстал (Северсталь) — руска компанија која главно работи во челичната и рударската индустрија, со седиште во Череповец. Северстал котира на Московската берза и Лондонската берза и е најголемата компанија за челик во Русија. Компанијата е во мнозинска сопственост и контролирана од милијардерот Алексеј Мордашов. Северстал поседува големи индустриски капацитети во Русија, Украина, Казахстан, Франција и Италија, како и во неколку африкански земји. Компанијата има и рударски средства, со што го обезбедува снабдувањето со суровини.