cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Месопотамија
Астрономија
Во времето на Селевкидското и Партското Царство, астрономските извештаи биле целосно научни; колку претходно нивните напредни знаења и методи биле развиени е неизвесно. Вавилонскиот развој на методите за предвидување на движењата на планетите се смета за голема епизода во историјата на астрономијата.
Тие ги делеле светлите тала на небото на подвижни и фиксни ѕвезди. Петте „подвижни ѕвезди” биле Меркур, Венера, Марс, Јупитер и Сатурн. Подоцна овие тела го добиле името планети („скитнички”). Тие, заедно со Сонцето и Месечината, се движат околу ѕвездената сфера во еден тенок појас кој бил наречен Зодијак. На секое соѕвездие му бил определен период на „владеење” кој се совпаѓал со периодот за кој Сонцето привидно минувало низ тој дел од сферата. Овие соѕвездија подоцна биле именувани од Птоломеј, астроном кој живеел во вториот век од нашата ера.
Единствениот грчко-вавилонски астроном, познат по тоа дека го поддржал хелиоцентричниот модел на планетарното движење, бил Селевк од Селевкија (190 п.н.е.)  Селевк е познат по пишувањата на Плутарх. Тој ја поддржувал хелиоцентричната теорија на Аристарх од Самос, според која Земјата ротира околу својата оска, и се врти околу Сонцето. Според Плутарх, Селевк дури го докажал хелиоцентричниот систем, но не е познато какви аргументи користел (освен што правилно теоретизирал за плимата и осеката како резултат на привлекувањето на Месечината).
Вавилонската астрономија служела како основа за голем дел од грчката, класично индиската, сасанската, византиската, сириската, средновековно исламската, централноазиската и западноевропска астрономија.
Медицина
Најстарите вавилонски текстови за медицина датираат од старовавилонски период во првата половина на 2 милениум п.н.е. Најопширен вавилонски медицински текст, сепак, е Дијагностички прирачник напишан од уману (ummânū), односно главниот научник, Езагил-кин-апли од Борсипа, за време на владеењето на вавилонскиот крал Адад-апла-идина (1069-1046 п.н.е). Заедно со тогашната египетска медицина, Вавилонците ги претставиле концептите на дијагноза, прогноза, физички преглед и препишување лекарства. Покрај тоа, Дијагностичкиот прирачник ги вовел методите на терапија и етиологија и употребата на емпирицизам, логика и рационалност во дијагностиката, прогнозата и терапијата. Текстот содржи список на медицински симптоми и детални емпириски набљудувања заедно со логички правила кои се користат при комбинирање на забележаните симптоми на телото на пациентот со дијагноза и прогноза.
Технологија
Луѓето во Месопотамија измислиле многу технологии, вклучувајќи производство на метали и бакар, производство на стакло и ламби, ткаење на текстил, контрола на поплави, складирање на вода и наводнување. Тие исто така биле едно од првите општества на Бронзеното доба во светот. Тие применувале бакар, бронза, злато, железо. Палатите биле украсени со стотици килограми од овие многу скапи метали. Исто така, бакарот, бронзата и железото ги користеле за оклопи, како и за различни оружја како мечеви, ками, копја.
Според неодамнешната хипотеза, архимедовиот навој можеби го користел Сенахирим, кралот на Асирија, за водните системи на Висечките градини на Вавилон и Ниневија во 7 век п.н.е., иако поголемиот број научници го сметаат за грчки изум на подоцнежното време. Подоцна, за време на партијанските и сасанијанските периоди, во Месопотамија била создадена Багдадската батерија.
Религија
Културите на Месопотамија имале политеистички систем на верување, што значи дека луѓето верувале во повеќе богови, наместо само во еден. Тие, исто така, верувале во демони создадени од боговите, што би можеле да биде добри или зли. Секој град имал свое патронско божество, од кои некои беа поврзани со специјализирани занимања. Имале и богови и божици, владетели на небото, воздухот и друго. За да се поклонуваат на боговите и божиците, луѓето од Месопотамија изградиле големи структури, наречени зигурати, кои служеле како храмови. Во внатрешноста на зградата на зигуратот, луѓето ставале камени човечки фигури со широки очи и споени дланки.
Некои од најважните божества на древната Месопотамија биле:
Филозофија
Многубројните цивилизации од областа влијаеле на религиjата, особено на Библијата. Нивните културни вредности и литературно влијание се особено видливи во Книгата за битието.
Џорџо Букелати верува дека потеклото на филозофијата може да се проследи до почетокот на месопотамската мудрост, која отелотворила одредени филозофии на животот, особено етиката, во формите на дијалектиката, дијалогот, епската поезија, фолклорот, химни, лирика, проза и поговорки. Разумот и рационалноста во Вавилон се развиле надвор од емпириското набљудување.
Најраната форма на логика била развиена од Вавилонците, особено во ригорозната неергодичната природа на нивните општествени системи. Вавилонската мисла била аксиоматична и споредлива со "простата логика" што ја опишал Џон Мејнард Кејнс. Вавилонската мисла, исто така, се засновала на отворена системска онтологија која е компатибилна со ергодични аксиоми. Логиката била користена до одреден степен и во вавилонската астрономија и медицина.
Вавилонската мисла имала значително влијание врз раната старогрчка и хеленистичка филозофија. Конкретно, вавилонскиот текст Дијалог на песимизмот содржи сличности со агонистичката мисла на софистите, хераклитската доктрина за контрастите и дијалектиката и дијалозите на Платон, како претходник на Сократовиот метод. Јонскиот филозоф Талес бил под влијание на вавилонските идеи за космологијата.
Фестивали
Старите Месопотамци имале свечености секој месец. Темата на ритуалите и фестивалите за секој месец била утврдувана најмалку од 6 значајни фактори:
Музика
Уд (арапски:العود) е мал жичен инструмент кој се користел во Месопотамија. Најстариот сликовен запис на удот датира од уручкиот период во Јужна Месопотамија пред повеќе од 5000 години. Тој е на цилиндричен печат сега сместен во Британскиот музеј. Сликата покажува жена како на брод свири уд со десната рака. Овој инструмент се појавува стотици пати во текот на историјата на Месопотамија и повторно во древниот Египет од 18-тата династија наваму, со долга и кратка рачка. Удот е претходник на европската лејта. Неговото име потекнува од арапскиот збор العود al-‘ūd 'дрво', што веројатно е името на дрвото од кое бил изработен инструментот.
Игри
Ловот бил популарен меѓу асирските кралеви. Боксот и борењето често се среќаваат во уметноста, а веројатно била популарна и некоја форма на поло, но мажите наместо на коњи седат на раменици на други мажи. Тие играле и игра налик на рагби, со дрвена топка. Тие играле и игра налик налик на сенет и на табла, денес позната како „Кралска игра од Ур“.
Власт
Географијата на Месопотамија имала големо влијание врз политичкиот развој на регионот. Меѓу реките и потоци, сумерскиот народ ги изградил првите градови заедно со каналите за наводнување кои биле разделени со огромни делови од отворена пустина или мочуриште каде што се движеле номадските племиња. Комуникацијата меѓу изолираните градови била тешка и понекогаш опасна. Така, секој сумерски град станал град-држава, независен од другите и заштитен од неговата независност. Понекогаш еден град се обидувал да го освои и обедини регионот, но таквите напори имале отпор и не успевале со векови. Како резултат на тоа, политичката историја на Сумер била одбележана со постојаните војни. На крајот, Сумер бил обединет од Енанатум, но унификацијата била слаба и не успеала да истрае додека Акадијците го освоија Сумер во 2331 п.н.е., само по една генерација подоцна. Акадската империја била првата успешна империја која траела повеќе од една генерација и дожевеала мирно наследување на кралевите. Империјата била релативно краткотрајна, бидејќи Вавилонците ги освоиле во рок од само неколку генерации.
Кралеви
Месопотамците верувале дека нивните кралеви и кралици се потекнуваат од Богот на боговите, но, за разлика од Старите Египејци, тие никогаш не верувале дека нивните кралеви се вистински богови. Повеќето кралеви се именувале себеси “крал на универзумот” или “голем крал”. Друго вообичаено име било “пастир”, како крал кој се грижи за својот народ.
Управување
Кога Асирија прераснала во империја, таа била поделена на помали делови, наречени провинции. Секој од нив бил именуван по нивните главни градови, како Нинивија, Самарија, Дамаск и Арпад. Сите имале свој гувернер кој морал да се погрижи сите да ги платат даноците. Гувернерот, исто така, морал да ги повика војниците во војна и да снабди работници при изградба на некој храм. Тој исто така бил одговорен за спроведување на законите. На овој начин, полесно било да се задржи контролата над големата империја. Иако Вавилон бил прилично мала држава, таа растела неверојатно за време на владеењето на Хамураби. Тој бил познат како "создавач на законот", и наскоро Вавилон станал еден од главните градови во Месопотамија. Подоцна царството било наречено Вавилонија, што значи "портата на боговите". Тој исто така станал еден од најголемите образовни центри во историјата
Војна
Со крајот на Уручката фаза градските ѕидини станале почести и многу изолирани убаидски села биле напуштени, што укажува на пораст на комуналното насилство. Кралот Лугалбанда се смета дека ги изградил белите ѕидови околу градот. Како што градовите држави почнувале да растат, нивните сфери на влијание се преклопувале, создавајќи расправии меѓу другите градови држави, особено за земјата и околу каналите. Овие расправии стотици години биле запишувани на таблички пред секоја голема војна - првиот запис за војна се случил околу 3200 година пред нашата ера. Оттука војната била дел од политичкиот систем на Месопотамија. Некогаш некој неутрален град станувал посредник меѓу двата сопернички града. Кога империите биле создадени, војните се одвивале со странските земји. Кралот Саргон на пример ги освоил сите градови на Сумер а потоа војувал со северна Сирија. На многу асирски и вавилонски палати има декорации на ѕидовите од успешните битки, каде непријателот е покажан како бега или секрие пред војската на победниците.
Закони
Градовите-држави на Месопотамија ги создале првите законици, составени од одлуки на кралевите. Законите на Урукагина и Липит Иштар биле пронајдени. Најпознат од овие е оној на Хамураби, создаден околу 1780 п.н.е. и еден од најстарите пронајдени групи на закони и еден од најдобро зачуваните примери на овој тип на документ од древна Месопотамија. Тој кодифицирал над 200 закони за Месопотамија. Испитувањето на законите покажува прогресивно слабеење на правата на жените и зголемување на строгоста при третманот на робовите
Стопанство
Земјоделството се развило јужно од подножјето на Загрос преку наводнување со пред околу 5.000 п.н.е. Сумерските храмови функционирале како банки и го развиле првиот голем систем на заеми и кредити, а Вавилонците го развија најраниот систем на комерцијално банкарство.
Во раниот период, сè до Ур III, храмовите поседувале една третина од расположливото обработливо земјиште, и нивниот посед со текот на времето се намалувал со кралските и други приватни имоти. Зборот енси се користел за да се опише оној кој ја организирал работата на храмското земјоделство. Виланите најчесто ги работеле земјоделските работи, особено во храмовите или палатите.
Географијата на јужната Месопотамија е таква што земјоделството е можно само со наводнување и добра дренажа, факт кој има големо влијание врз еволуцијата на раната месопотамска цивилизација. Потребата за наводнување ги натерало Сумерите, а подоцна и Акадијците, да ги градат своите градови долж Тигар и Еуфрат и притоките на овие реки. Големите градови, како што се Ур и Урук, се изградиле на притоките на Еуфрат, додека други, особено Лагаш, биле изградени на притоките на Тигар. Реките обезбедиле дополнителни придобивки во стопанството како риби (употребени за храна и ѓубрива), трска и глина (за градежни материјали).
Уметност
Уметноста на Месопотамија се совпаѓа со онаа на Стариот Египет како најголема, софистицирана и елаборирана уметност во западна Евроазија од 4-от милениум п.н.е., сè додека персиската ахеменидска империја не го освоила регионот во 6 век п.н.е. Главниот акцент бил разни форми на скулптура во камен и глина и сликарство кое, макар малку останато до денес, сугерира дека главно се користело за геометриски и растителни декоративни шеми.
Во уручкиот период, се изработиле софистицирани дела како варското вазно сликарство и цилиндричните печати. Гвенолската лавица (полу маж полу лав) е мала фигура од Елам од околу 3000-2800 п.н.е.. Малку подоцна има бројни фигури на свештеници и идолопоклоници со големи очи, главно во алабастер. Скулптурите од сумерскиот и акадискиот период обично имале големи, широко отворени очи и кај мажите, долги бради. Многу ремек-дела биле пронајдени и на Кралските гробишта во Ур (околу 2650 п.н.е.), како Бронзениот бик и Урските харфи.
Познати скулптури кои датираат од Месопотамија се оние на ламасу („заштитник“), вид сфинга со крилесто тело на бик или лав и глава на човек. Овие скулптури биле изработени од масивен камен и стоеле пред портите на градовите. Големите ламасу фигури, со висина и до речиси пет метри, се спектакуларни експонати на асирското вајарство, и се смета дека се најголемите фигури направени од човек.
Архитектура
Проучувањето на древната месопотамска архитектура се заснова на достапните археолошки докази, сликовната застапеност на зградите и текстовите за градежните практики. Научната литература обично се концентрира на храмовите, палатите, градските ѕидини и порти, како и други монументални згради, но понекогаш се наоѓаат и дела од станбената архитектура. Археолошките истражувања исто така овозможиле и проучување на урбаната форма на најстарите месопотамски градови.
Најзначајно архитектонско наследство од раната Месопотамија се храмските комплекси во Урук од 4 милениум п.н.е., храмовите и палатите од наоѓалиштaта на раните династички периоди во долината на реката Дијала, како што се Кафаџа и Тел Асмар, остатоците од Третата династија на Ур во Нипур (Светилиштето на Енлил) и Ур (Светилиштето на Нана), сириско-турските наоѓалишта од средното бронзено време во Ебла, Мари, Алалак, Алеп и Култепе, палатите од доцното бронзено време во Богазќој (Хатуша), Угарит, Ашур и Нузи, палатите и храмовите од железното време во Асирија (Калху / Нимруд, Курсабад, Ниневија), вавилонското наоѓалиште (Вавилон) и други наоѓалиштa како Тушпа, Армавир и сл.
Воренос
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 39 километри западно од Ставрос и 45 километри источно од Солун, во централниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа на надморска височина од 150 метри.
Атарот на селото опфаќа површина од 12 квадратни километри. .
Отоманско Царство
Во XIX век Клисели било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Во Грчката војна за независност од селото учествувал Панајотис Кирјакос.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 180 Грци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1913 година селото имало 140 жители. . По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Турција и Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Во 1926 година селото било преименувано во „Никомидино“ по градот Никомедија (Измит) од кој дошле бегалците.
Демографија
Во 1928 година селото било мешано со 308 жители бегалци и 72 семејства. , додека во 1940 година селото броело 730 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 817 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 824 жители, во 1971 година имало 621 жител, во 1981 година имало 564 жители, додека во 1991 година имало 643 жители. Денеска, населението на селото е 519 жители според пописот од 2011 година.
NGC 694
NGC 694 — леќеста галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 694 се споменува и како UGC 1310, MCG 4-5-20, MK 363, IRAS 01481+2144, CGCG 482-24, 5ZW 122.
Откривање
Телото е откриено на 2 декември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 694 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 16,1 m/лм2. NGC 694 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 694 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6816. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 128; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1212. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 896.
Харалд Андерсон
Харалд „Слактарн“ Андерсон (2 април 1907 – 18 мај 1985) — шведски атлетичар кој се натпреварувал во дисциплината фрлање диск. Во 1934 година тој ја освоил европската титула и бил сопственик на светскиот рекорд во фрлање диск осум месеци. Истата година тој го добил признанието за „најзначајно шведско спортско остварување во годината“.
Кариера
Андерсон бил шведски шампион секоја година од 1932 до 1935 и најдобар светски фрлач на диск во 1934 и 1935 година. Тој го соборил светскиот рекорд на американецот Пол Џесап од 51.73 метри двапати во исто натпреварување (двоен натпревар помеѓу шведските и норвешките тимови во Осло) на 25 август 1934 година, префрлајќи најпрво 52.20 метри а потоа и 52.42 метри; вториот резултат бил официјално ратификуван од ИААФ. На Европското првенство 1934 во Торино две недели подоцна Андерсон префрлил 50.38 метри и победил убедливо пред Пол Винтер и Иштван Доноган.
Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2016/17
Македонската ракометна Супер лига 2016/17, позната како ВИП Супер машка лига поради спонзорски причини - 25. издание на Македонската Супер Лига.
Бранител на титулата била екипата на Вардар од Скопје.
Лигата броела 12 екипи, со тоа што 10 екипи се натпреварувале во регуларниот дел од сезоната, а учесниците во регионалната СЕХА лига, Вардар и Металург на натпреварувањето се приклучиле во плеј-оф лигата. Новитет во оваа сезона било тоа што лигата добила ново градско дерби, и тоа помеѓу Пелистер и Еурофарм Работник, кои се од Битола.
Првак била екипата на Вардар, која успеала по 11. пат да ја освои титулата.
Табела
Извор: Ракометна Федерација на Македонија
Нат - Одиграни натпревари; Поб - Победи; Пор - Порази; ДадГол - Дадени голови; ПриГол - Примени голови; Раз - Гол разика; Бод - Бодови.
Најдобри стрелци
Ова е списокот на најдобри стрелци во регуларниот дел од сезоната.
Табела
Според пропозициите, доколку две или повеќе екипи имаат ист број на бодови, тогаш рангирањето се прави според пласманот на екипите во регуларниот дел од сезоната.
Еурофарм Работник обезбедил пласман во ЕХФ Челенџ купот преку пласманот во финалето во Купот на Македонија
Генералот Дела Ровере (филм)
Генералот Дела Ровере (француски: General Della Rovere; италијански: Il Generale Della Rovere) - италијанско-француски филм од 1959 година, во режија на Роберто Роселини, по сценариото на Серџо Амидеи и Диего Фабри. Главните улоги ги играат: Виторио Де Сика, Сандра Мило и Ханес Месемер. Во 1962 година, филмот бил номиниран за „Оскар“ за најдобро оригинално сценарио, а во 1959 година ја освоил наградата „Златен лав“ на Филмскиот фестивал во Венеција.
Содржина
Емануеле Бардоне (го игра Де Сика) е ситен крадец и измамник кој зема пари од луѓето чии блиски се затворени од нацистите, лажејќи ги дека ќе се заложи кај власта за нивно ослободување. Откако се обидува да измами една млада жена чиј сопруг е веќе стрелан, таа го пријавува во полицијата и тој е уапсен. Меѓутоа, еден германски офицер му предлага да биде ангажиран да го глуми водачот на италијанското движење на отпорот, генералот Дела Ровере, кој претходно е убиен. Така, Емануеле е испратен во затворот во Милано каде треба да стапи во врска со еден член на движењето на отпорот кого лично не го познава. Таму, сите затвореници го прифаќаат со почит и восхит, сметајќи го за херој. Охрабрен од храброста на тековните и поранешните заробеници, Емануеле одбива да соработува и најпосле им се придружува на осудените на смртна казна, иако има можност да се спаси. Пред да биде стрелан, тој го охрабрува другите затвореници и ѝ пишува порака на сопругата на генералот Дела Ровере.
Фудбалот во 1984 година
1984 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Фудбалот во 1983 година
1983 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Билјана Танески
Билјана Танески — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Таа дипломира во класата на проф. Владимир Милчин.
Филмографија
Танески ги остварила филмските улоги:
Меѓународно друштво за свесност за Кришна
Меѓународното друштво за свесност за Кришна (англ. International Society for Krishna Consciousness—ISKCON), исто така познато како движењето „Харе Кришна“, е една од многуте гаудија-вајшнавски групи. Друштвото е основано во 1965 година во градот Њујорк од страна на А. Ч. Бхактиведанта Свами Прабхупада.
Нивната основна филозофија се заснова врз традиционалните хиндуистички списи како Шримад Бхагаватам и Бхагавад-гита кои, според традиционалното хиндуистичко гледиште, датираат од пред 5.000 години. Карактеристичниот изглед на движењето и неговата култура потекнува од гаудија-вајшнавската традиција на хиндуизмот. Движењето има следбеници во Индија уште од крајот на 15 век, а западњаци од почетокот на 1930-тите.
Филозофија и историја
Иако Кришна е опишуван како осмиот аватар на Вишну, некои хиндуси веруваат дека тој е аватарито, или изворот на сите други аватари. На тој начин, приврзаниците на друштвото го почитуваат Кришна како врховна манифестација на Господ — свајам-бхагаван. Приврзаниците ја сметаат Радха за божествениот женски двојник на Кришна, овоплотување на љубовта.
Членовите на „Меѓународното друштво за свесност на Кришна“ ја следат древната ведска книжевност, особено „Бхагавад-гита" и „Шримад-Бхагаватам". Овие учења се стари повеќе од 5000 години и денес ги практикуваат околу 900 милиони луѓе ширум светот.
Mантрата Харе Кришна е духовна звучна вибрација. Се смета дека ја прочистува свесноста и ја буди љубовта кон Бог. Пеењето на Харе Кришна мантрата - Харе Кришна Харе Кришна Кришна Кришна Харе Харе, Харе Рама Харе Рама Рама Рама Харе Харе - е препорачано во ведската книжевност како најлесниот метод за достигнување духовно спознание во денешно време. Кришна е санскритско име за Бог со значење „сепривлечен", a Рама е друго име на Бог кое значи „извор на сето задоволство". Харе се однесува на божествената енергија на Господ. Според тоа, Харе Кришна мантрата значи, „О сепривлечен Господе, о извору на сето задоволство, о Божја енергијо, ве молам вклучете ме во Вашата служба“. Постојат два начини на пеење на оваа мантра: заедничко пеење (киртана) и засебно пеење на бројаница (џапа). He постојат никакви правила за пеење на оваа мантра и може да се пее во било кое време.
Ведските списи го воспоставуваат ненасилството, наречено ахимса, како етичка основа на вегетаријанството и како предуслов за спокојно општество. Според ведите, бог е севишниот татко на сите суштества, a не само на луѓето. Затоа, колењето на невините животни се смета за исто што и убивање на сопствените браќа или сестри. Посветениците на Кришна се лакто-вегетаријанци, т.е. не јадат месо, риба и јајца. Подготвуваат вегетаријанска храна и со посветеност му ја нудат на Господ (Кришна). Таа храна се нарекува прасадам (духовна храна) и се вели дека во неа може потполно да се ужива без страв од некаква кармичка последица.
„Бхагавад-гита" за реинкарнацијата, вели: „Како што втеловената душа во ова тело минува од детство во младост и од младост во старост, на сличен начин по смртта душата преминува во друго тело. Самоосознаената душа не е збунета од ваквата промена." Понатаму, ведите објаснуваат дека душата во материјалниот свет се сели во кругот на постојаното раѓање и умирање во еден од 8.400.000 видови на живот. Mеѓутоа, само човечкиот облик ја дава можноста за духовно осознавање. Ведите велат дека целта на животот е да се научи како правилно да се служи Бог, да се оживее љубовта за него и на крајот од животот душата да се врати во духовниот свет каде вечно ќе живее со бога.
Во древната ведска култура човекот се облекувал во склад со неговата друштвена и духовна положба. Следејќи ја оваа традиција, жените кои живеат во храмовите носат сари, a мажите доти. Оженетите мажи носат бело, a неоженетите портокалово. Мажите кои живеат како монаси ги бричат своите глави, a одзади оставаат прамен коса наречен сикха. Ова се прави како знак на одвоеност и посветеност на Кришна, како и поради одржување чистота и едноставност. Сикхата е и знак на прифаќање на Бог како личност, a не како некоја безлична сила. Знакот од глина на челото означува дека телото е божји храм. Глината потекнува од светите реки во Индија.
Германски театар (Хамбург)
Германскиот театар (герм. Deutsches Schauspielhaus) е театар во квартот Занкт Георг во градот Хамбург, Германија. Со капацитет од 1.192 гледачи, се вбројува меѓу најголемите театри во Германија. Бил основан во 1901 од познатата глумица Франциска Елменрајх.
Рубикова 360
Рубиковата 360 ― 3Д механичка загатка претставена во 2009 година од Ерне Рубик, пронаоѓач на Рубиковата коцка и други загатки. Рубиковата 360 била претставен на 5 февруари 2009 година на Меѓународниот саем за играчки во Нирнберг пред светското објавување во август.
За разлика од повеќето загатки на Рубик, Рубиковата 360 е физички предизвик кој бара рачна умешност, наместо учење алгоритми. Загатката вклучува поместување на шест топчиња, секоја со различна боја, од средишна сфера до шест прегради со боја во надворешната сфера. Ова е направено со нивно маневрирање низ средна сфера која има само две дупки. Постојат три сфери што ја сочинуваат загатката.
Како Рубиковата коцка, така и Рубиковата 360 има само едно решение, но не може да се реши со разделување. Се смета за погодна за сите возрасти и прегледите ја опишале како зависност и ангажирачки.
Космос-1407
Космос-1407 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 септември 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1407 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 286 км, а најмалото на 165.
Бицевски парк
Парк Бицевски е еден од најголемите природни паркови (шуми) во Москва, Русија. Паркот поминува покрај реката Чертановка и реката Бица, се протега на околу 10 км од север кон југ и зафаќа површина од 18 квадратни километри.
Природа
Паркот е дом на повеќе од 500 видови на растенија, меѓу кои се и липата, дабот и елките. Во паркот се забележани 33 видови цицачи и 78 видови птици.
Поврзани настани
Во паркот се наоѓа Музејот на палеонтологија, како и селските имоти од 18 век во Ускоје и Замнаменско-Садки и реконструираниот имот на Јасенево. Во паркот има комплекс за јавање кој е изграден за Олимписките игри во 1980 година. Оваа шума е исто така местото каде серискиот убиец Александар Пичушкин извршил 61 убиство.
Фудбалот во 1982 година
1982 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Дорота Рабчевска
Дорота Рабчевска (Дода) (полски: Dorota Rabczewska (Doda),, ) е полска рок и поп-пејачка.
Оровник
Оровник — село во Општина Дебрца, помеѓу градовите Охрид и Струга.
Географија и местоположба
Покрај Охридското Езеро на 7 км оддалеченост од двата туристички града Охрид и Струга во близина на Охридскиот Аеродром. Со новата територијална поделба од 2005 година, атарот на селото е поделен на две општини (единици на локалната самоуправа): Охрид и Дебрца.
Историја
Оровник постои уште од старомакедонско (т.н. „хеленистичко“) време, за што говори наоѓалиштето во центарот на селото.
Според податоците од 1873 година, селото имало 45 домаќинства со 118 жители христијани (Македонци). Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 140 жители христијани (Македонци).
Името на селото и куса историја
За името Оровник егзистира следново предание. Кога Отоманското Царство го зазела овој крај, населението се побунило. За одмазда Турците с. Требеништа го истребиле, с. Горенци го изгореле, а селото Оровник, затоа што водачот на народниот отпор бил од него, го изгореле, а потоа го изорале. Оттогаш селото го носи денешното име, како и соседните села што ги носат тие имиња.
Постои и други кажувања за името. Едното е дека на ова подрачје имало многу ореви од каде што селото го добило името. Другото е дека, село со исто име, Оровник, има на источниот брег на езерото Мала Преспа, во Леринско, Егејска Македонија. И тоа било мала населба која настрадала за време на граѓанската војна во Грција. Неговите жители биле насилно протерани од родните огништа, а подоцна во неговиот атар грчката власт населила бегалци од Пинд, кои дотогаш живееле во с. Винени. Има забележани искажувања дека првите во Оровник биле доселени од леринското село Оровник и затоа на новата населба и го дале истото име, Оровник. Ова како и претходните искажувања досега не се научно докажани. Оровник е стара македонска населба. До 1953 година било стуткано на падините од Чука и Св. Петка со сосема мал број на куќи под селската црква.
Општествениот живот во тоа време главно се одвивал кај чешмата, на сретсело, во продавницата, во Управата, младинскиот дом, во црквата и кај ковачницата. Ширењето на селото започна во 1954 година, после поројните дождови и поплавата. Денес селото Оровник е современа населба. Исполнет е просторот од Горна Маала па сè до магистралниот пат Охрид - Кичево. Сите Улици низ селото се асфалтирани, има водовод, а во тек е поставувањето на канализациона мрежа која ќе го поврзе Оровник во колекторскиот систем.
Археолошки наоѓалишта
Наоѓалиштето Тројани се наоѓа во подножјето на Тројанска Чука, оддалечено 2,5 км источно од Оровник. Месноста е котлина во која било поранешното село Тројани. Таму се и изворите од каде селото Оровник се снабдува со вода за пиење. Северно од изворите се наоѓа некропола од античкиот период. Во 1958 год откриени се неколку гроба во кои се пронајдени една кама и грниња. Во наоѓалиштео Вишово има остатоци од камења, а во 1938 биле пронајдени повеќе гробови. Карактеристична архитектура за Оровник е куќа со приземје, ќерал, и еден кат. Во приземјето била сместувана стоката, просторијата за стоката се вика пондила, зимницата, дрвата за огрев, алатите за работа, со еден збор како магацин. На катот има две или повеќе простории и голем чардак. Во една од просториите задолжително има огниште. Тука се приготвувало јадењето, се обработувало млекото, се јадело и служело за дневен престој. Другите простории или одаи биле за спиење, спални соби. Подот од катот е послан со дрвени платици, а преку нив е послана земја, а поретко биле ставани подови од јасикови штици. Чардаците се големи, заградени со штици. На нив или под нив, во ајатот, се чувало есенското семе, пченка, тикви, кромид, суви пиперки итн. Летно време луѓето на чардакот се одморале за време на пладневниот одмор. Внатрешната фасада е од кал, а поретко од вар и песок. Тоалета нема во внатрешноста на куќите. Од градежен материјал се користи: камења за темелите и цоклето, поретко целото приземје, плиќе – тули од кал, дрво, покрив од слама ‘ржаница или со турски ѓерамиди. Асеизмички куќите биле зајакнати со дрвени појаси, отприлика на секој метар височина и поврзување на гредите, чатмите и диреците со дрвени чивии. Близу до куќата има плевна и кошара, пред кои има големо гумно. Современата архитектура во Оровник датира од 1963 година навака. Народната носија во оровник и Подмолје е иста како и во соседните села Горенци, Требеништа, Мешеишта, Волино и Мислешево. Таа е иста со носиите на Струшките полски села. Особено богата е женската носија. И машката и женската носија се изработени од домашна рачна изработка од: платно, клашни и предива. Машката носија се состои од: бечви, џамадан и шут џамадан, сите во природни бои, исто како материјалот. Рабовите од облеката и другите честоупотребувани делови, како џебовите и околу вратот се украсувале со гајтан или со оптока од волна. За зимно време се употребувало и гунче, а за сточарите гуна. Како обувки се користеле опинци од свинска кожа, волнени чорапи, а зиме објала. Преку половината мажите носат широк шарен, најчесто црвено-бел, појас кој на краевите завршува со реси. Капите порано биле округли, а потоа се заменети со капи со качкет. Женската народна носија се состои од: здолница, кошула, елек, ракави, клашеник, појас, поманики, скутина, туљбен, марама, шамија, сокајче, чорапи и опинци. И оваа носија е рачно изработена и украсена со народни мотиви.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1343 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 433 гласачи.
Црквата „Св. Илија“
Црквата се наоѓа на Сретсело. Црквата е посветена на пророк Св. Илија, а е изградена во 1927 година. Подигната е на темелите на стара црква која била изградена во „турско време“, а била, во сводот, три скали под површината на земјата.Изградена е за 700 златници, наполони, а ја граделе мајстори од с. Вевчани. Фреските и живописот се дело на зографот Доне Донески. Осветувањето на црквата е извршено во 1929 година. Потребните средства за изградба на црквата се собирале подолго време. Како извори од кои се собирале парите биле: црковниот имот на Св. Илија (годишно се жнеело до 90 кила жито. Овој имот во 1948 година е конфискуван од страна на комунистичката власт во Македонија. Во 2000 година, после скоро 50-ет години, дел од имотот е повторно вратен во владение на црквата.), доброволни прилози од месното население, како и помош собрана од другите села. Црквата го служи празникот на својот патрон Св. Илија, на втори август – Илинден. Овој празник претставува и селска слава. На овој празник традиционално, Црковниот одбор дава отчет за својата работа, приредувајќи и вечера за соселаните. Според претставите од камбаната, се гледа дека, камбаната била купена во 1935 година од Битола. Таа е излиена во ливницата „Победа“ на Димитри Шекиќ. Авлијата околу црквата, каде што се наоѓаат и селските гробишта е подигната во периодот од 1915 до 1918 година. Придружен објект во кругот на црквата во тоа време бил Ајатот. Во него луѓето отседнувале, а жените раздавале „за душа“. Во 1950 година Ајатот бил подигнат на кат во кој била сместена управата на селската земјоделска задруга „Димитар Влахов“. Некое време се користел како училница во која била сместена една паралелка, а подоцна како училишна кујна. Подолго време во тие простории активно делувала организацијата „Народна Просвета“, а подоцна сè до 1988 година бил младински дом. Со изградбата на домот на културата „Илинден“ во с. Оровник, во 1988 година тој повеќе не се користи. Подоцна во 90-тите години од минатиот век, објектот е урнат. Црквата за своите потреби и потребите на верниците има современа трпезарија во кругот на црквата. Црквата е отворена за верниците секоја недела и за верските празници. Богослужба има за Илинден и поголемите верски празници, како што се Божик, Водици, Велигден и др. Традиционално секоја година на празникот Водици, во водите на Охридското Езеро, кај Оровничка плажа, се фрла крстот.
Манастир „Св. Петка“
Од памтивек малото изворче кое се наоѓа во шумата на Св. Петка го носи нејзиното име. Оровничани отсекогаш оделе таму и оставале подароци. Во почетокот на 80-тите години од минатиот век по иницијатива на оровничанката Цара Ѓорѓиевска, подигнат е привремен објект на манастирот и извршено е каптирање на лековитата вода од малото изворче.
Денес благодарение на сестраната помош од: жителите на село Оровник, помошта од верниците од околните села и градови, од нашите сонародници од европските и прекуокеанските земји, од многуте спонзори, од фирми и општините Охрид, Струга и Дебрца, направено е многу. Изградени се манастирска црква и конаци, асфалтиран е патот од с. Оровник до манастирот Св. Петка во должина од 1,5 км., донесена е вода за пиење од водоводниот систем „Тројани“, средена е околината околу црквата и конаците итн. Осветувањето на манастирската црква е извршено на празникот Св. Петка, на 8 август 1999 година. Осветувањето го изврши Архиепископот на Дебарско-кичевската епархија г-дин Тимотеј со своите свештено служители. Во манстирот од неговото осветување постои и „Појас“ кој го носат жените кои не можат да имаат пород. До денес многу жени го добиле своето чедо благодарение на Светиот Појас од манастирот Св. Петка од с. Оровник. Богослужба во манастирот Св. Петка има на ден 8 август, на празникот Св. Петка. На овој ден има и голем Црковно-народен собир, а манастирот за сите посетители дава ручек.
Манастирот „Св. Недела“
Во местото викано „Капеш“, веднаш над селото Оровник, на патот кој води за „Тројанско поле“ и соседното село Лакочереј, се наоѓа месноста „Лекојта Вода“. На ова место од памтивек постои изворче со лековита вода, богата со минерали. Ова место уште од порано меѓу населението било познато како „Св. Недела“.
Во 90-тите години од минатиот век, на иницијатива од оровничанецот Крсте Б. Нелоски заедно со неговоото семејство, потпомогнат од жителите на Оровник и околните места, започната е изградба на манастирска црква „Св. Недела“. Прво е извршена каптажа на малото изворче, расчистен е теренот и е подигната црквата. Црквата е осветена на ден 20 јули 1996 год, на празникот Св. Недела. Осветувањето го изврши митрополитот Дебарско – кичевски Тимотеј со своите свештенослужители.
Подоцна наредните години, веднаш над манастирската црква изграден е манастирски конак и камбанарија. Богослужба има за празникот Св. Недела, на 20 јули секоја година. Спроти празникот Св. Недела, вечерта на „заслогот“ има голем Црковно – народен собор, кој секоја година е посетен од многубројни верници од целата држава. На самиот празник, на Св. Недела, 20 јули, има богослужба, а манастирот за сите посетители дава ручек.
Светиот крст
Во месноста „Умалиште“, помеѓу двата селски пата кои водат, едниот кон аеродромот и другиот кон месноста „Лескоец“, на самата ширина, во 2000 год (27 септември 2000 г.), на почетокот на Новиот милениум и 2000 години од Христијанството, подигнат е „Свет Крст“. По иницијатива на оровничаните, браќата Богоја, Душан и Иван (Сидорови) Јолакоски заедно со своето семејство, потпомогнати од жители на с. Оровник и верници од околните места подогнат е околу 10 метри висок крст од метална конструкција. Крстот е осветлен, така што тој ноќе може да се забележи од магистралниот пат Охрид- Кичево, од соседната Струга и од селата во Струшкиот регион. Светиот Крст е посветен на Воздвижението на Чесниот Крст. Осветувањето на „Светиот Крст“ е извршено на 27 септември 2001 г. Осветувањето го изврши митрополитот Дебарско – Кичевски г. Тимотеј, со своите свештено служители. Богослужба има на празникот Крстовден на 27 септември. На овој празник секоја година оровничани и останатите посетители го посетуваат Светиот Крст на церквено-народен собир, каде што „Светиот Крст“ дава мала закуска за сите посетители
Параклис поставен во месноста „Чекоштина“ во место викано „Карпа“ до наоѓалиштето „Козлук“. Постои иницијативен одбот за изградба на комплетен храм посветен на св. Никола.
Најновата селска црква. Малечка еднокорабна црква со камена фасада.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Оровник живееле 140 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Оровник имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 472 жители, од кои 453 Македонци, 1 останат и 18 лица без податоци.
Родови
Селото Оровник е македонско православно село. Сите родови во селото се доселенички, најстари родови во селото се Мијаковци и Неловци кои се доселиле во ХVIII век, потоа дошле и други.
Иселеништво
Постари иселеници до крајот на 1940тите имало во САД (6 семејства) и во Охрид (1 семејство).
Фудбалот во 1981 година
1989 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Машка одбојкарска репрезентација на Бразил
Машка одбојкарска репрезентација на Бразил е управуванa од Конфедерацијата Бразилеира де Волеибол (Бразилска одбојкарска конфедерација) и учествува во меѓународни натпревари за одбојка. Бразил има три златни медали на Олимписките игри, трипати е победник на Светските првенства и девет пати на Светската лига. Бразил е тим од број # 1 на Светските рангови на ФИВБ. Тимот често се нарекува "тим на соништа" од одбојка поради неговиот успех под тренерот Бернардо Резенде.
Голема изгореница
Sanguisorba officinalis, попозната како голема изгореница, е растение од фамилијата Rosaceae, подфамилијата Rosoideae. Потекнува од поладните региони на северната хемисфера во Европа, северна Азија и северна Северна Америка.
Тоа е тревни повеќегодишно растение кое расте до 1 м, кое се јавува на пасиштата, добро расте на тревни брегови. Цвета во јуни или јули.
Комерцијални употреби
Се користи неговиот широк корен систем за контрола на ерозијата, како и биоремедијатор, кој се користи за враќање на запуштените места како што се депонии.
Декоративни
Sanguisorba officinalis е еден од неколкуте видови Sanguisorba кои се одгледуваат како украсни растенија. Сортата „Тана“ е широко достапна и ја добила наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво. Синонимот Sanguisorba menziesii е исто така наведен како добитник на наградата.
Етномедицинска употреба
Се користи во традиционалната кинеска медицина (TCM) каде што е познат по името Ди Ју. Се вели дека ја лади крвта, го запира крварењето, ја чисти топлината и ги лекува раните (Chinese Herbal Materia Medica од Ден Бенски).
Поточно, коренот се користи за запирање на крвава дизентерија, крварење од носот и се применува локално за лекување на изгореници и каснувања од инсекти.
Фитохемија
Sanguiin H-6 е димерен елагитанин кој може да се најде во S. officinalis.
Зијугликозид II е тритерпеноиден сапонин кој може да се најде во S. officinalis.
Ролс-Ројс 10 hp
Rolls-Royce 10 H.P. — првиот автомобил на Ролс-Ројс кој излегол во 1904 при основањето на претпријатието. Бил изложен на парискиот мотор-салон истата година заедно со моделите со 15, 20 и 30 КС. Моделот 10 КС бил сличен на првиот автомобил изработен од Сер Хенри Ројс кој се продавал под името „Ројс“ (Royce) во 1903. За разлика од тој автомобил, кој имал зарамнет ладилник, Ролс-Ројс-от имал ладилник со триаголен горен дел, кој потоа се јавува на сите останати модели.
Моторот бил со водено ладење, два цилиндра со 1995 cm³ со вентили со горен отвор и страничен издув кој се засновал на моторот на првичниот Ројс, но со подобрено коленесто вратило. Моторот давал сила од 12 КС (9 kW) при 1000 врт/мин. Автомобилот развивал максимална брзина од 63 км/ч. Бил мал автомобил со оскино растојание од 1219.2 mm обем на тркало од 1219.2 mm.
Биле предвидени 20 автомобили, но биле направени само 16 бидејќи се сметало дека двоцилиндричниот мотор не е соодветен за марката. Последниот 10 КС бил произведен во 1906.
Ролс-Ројс не бил произведувач на каросеријата. Наместо тоа, автомобилите се продавале во шасии, па купувачот посебно нарачувал каросерија од каросерист, каде Баркер бил препорачан.
IC 1860
IC 1860 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1860 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 5,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 30' 39"".
Други поделби
Проучување на IC 1860 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Црвен крст (концентрационен логор)
Концентрациониот логор Црвен крст. познат и како концентрационен логор Ниш, сместен во Ниш, бил управуван од германскиот Гестапо и користел за држење заробени Срби, Евреи и Роми за време на Втората светска војна. Основан во средината на 1941 година, бил користен за притворање на околу 35.000 луѓе. За време на војната и бил ослободен од југословенските партизани во 1944 година. Се смета дека во кампот биле убиени повеќе од 10.000 луѓе. По војната, на планината Бубањ бил подигнат споменик на жртвите од логорот, каде што боле застрелани многу затвореници. Меморијалниот музеј бил отворен на поранешните кампови во 1967 година, а во 1979 година камповите биле прогласени за културен споменик од исклучително значење и потпаднале под заштита на Социјалистичка Република Србија.